Βιβλιοκριτική: Ο δρόμος για την αναγέννηση του ελληνικού πανεπιστημίου «Greek University Reform Forum Greek University Reform Forum\nΤο βιβλίο του Θέμη έρχεται να συμπληρώσει κείμενα που έχουν παρουσιαστεί στο παρελθόν ως «σωτήρια» για την κατανόηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα μας. Δεν θα δοκίμαζα καν να το συγκρίνω με αυτά αν προηγουμένως δεν είχα ενδιαφερθεί προσωπικά για το συγκριτικό εκπαιδευτικό δίκαιο ανάμεσα στην Ελλάδα και άλλες- κυρίως ευρωπαϊκές- χώρες. Οι πηγές μου (τα σταθμά) ήταν τρία κείμενα: «Η Παλίμψηστη Εξουσία», το «Εκπαιδευτικό Δίκαιο και Θεσμοί», και το βιβλίο της Μαρίας Δαμανάκη «Το πραγματικό και το κεκτημένο (το πανεπιστήμιο σε μετάβαση)».\nΤο πρώτο βιβλίο- η ιστορία του ελληνικού ακαδημαϊκού συστήματος- είναι η εμπλουτισμένη δημοσίευση της διδακτορικής διατριβής του Νίκου Παπαδάκη, αναπληρωτή πλέον καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου (ήδη εκλεγείς στην Κρήτη) κι ένα απ’τα λίγα άτομα στην Ελλάδα που έχει γνωστικό αντικείμενο πάνω στην «εκπαιδευτική πολιτική» με ιδιαίτερες γνώσεις για την ιστορία/εξέλιξη της τριτοβάθμιας. Παρεμπιπτόντως, εκτός αν γράφει με κανένα ανυποψίαστο ψευδώνυμο (xionati?) δεν τον έχετε δει ποτέ στο GUR παρ’ότι του είχαμε στείλει προσκλήσεις να πάρει μέρος στο παρελθόν. To δεύτερο βιβλίο είναι μια συλλογή των κωδικοποιημένων νόμων που διέπουν τα ελληνικά ΑΕΙ/ΤΕΙ. Απαραίτητο για όποιον θέλει να ξέρει τι πραγματικά ισχύει και τι όχι. Το τρίτο βιβλίο είναι η απόπειρα μιας πολιτικού- της Μαρίας Δαμανάκη- να περιγράψει τα προβλήματα του ελληνικού πανεπιστήμιου και να δώσει κάποιες λύσεις. Ό,τι πιο κοντά στην προσπάθεια του Θέμη.\nΈχοντας τα παραπάνω 3 κείμενα για γνώμονα, μπορώ να πω με σιγουριά πως το βιβλίο του Θέμη είναι σαφώς ενημερωμένο για τα καθέκαστα καθώς καταγράφει συνοπτικά την ιστορία που οδήγησε στο τέλμα, αποδεικνύει την ύπαρξη των προβλημάτων με τεκμηριωμένες στατιστικές, απαριθμεί τους κόμπους που πρέπει να λυθούν και, τέλος, προτείνει τις απαραίτητες λύσεις χωρίς να κοιτάει στα μάτια κανέναν.\nΔιαβάζοντάς το είχα την αίσθηση πως έπαιρνα μια «συγκεντρωμένη δόση» από τις κατά καιρούς συζητήσεις μας εδώ στο GUR. Καλώς ή κακώς μπορεί το πρώτο μέρος (τα προβλήματα) να το βρείτε γνώριμο, μιας που τα τελευταία χρόνια τα ακούμε τόσο στα ΜΜΕ όσο κι από προσωπικές μαρτυρίες. Αυτό που προσθέτει όμως ο Θέμης είναι τα τεκμηριωμένα αριθμητικά (βιβλιομετρικά) στοιχεία που είναι σχεδόν δίχως προηγούμενο. Δείχνει την πραγματική κατάσταση στην ακαδημαϊκή επίδοση και περιγράφει την παρωδία εννοιών (Άσυλο, φοιτητικός συνδικαλισμός, Πολιτική… μεταξύ άλλων) που ρυθμίζουν την ελληνική πανεπιστημιακή ζωή σήμερα.\nΠαρ’όλα αυτά, ήταν το δεύτερο μέρος του βιβλίου του Θέμη που πραγματικά με συνεπήρε. Οι λύσεις. Έχοντας διαβάσει το πόνημα της Δαμανάκη προηγουμένως είχα μείνει σχετικά μουδιασμένος απ’τις πολιτικάντικα μετριασμένες θέσεις και την έλλειψη δραστικών προτάσεων. Ήταν φως φανάρι πως η ελληνίδα πολιτικός προσπαθούσε να τους ευχαριστήσει όλους κάνοντας κριτική παράλληλα στο έργο της Κυβέρνησης. Γνώριμη πολιτική δηλαδή. Ο Θέμης δεν έχει τέτοια προβλήματα…\nΜε συστηματικό τρόπο και σχεδόν αντικατοπτρικά με το περιγραφικό πρώτο μέρος του βιβλίου, σταχυολογεί όλα εκείνα τα μέτρα (από νοοτροπία μέχρι θεσμικά πλαίσια) που θα βοηθήσουν το ελληνικό πανεπιστήμιο να ανακάμψει και να γίνει πιο δίκαιο και παραγωγικό. Η αξιοκρατία και η διαφάνεια είναι κλειδόλιθοι σε όλα τα σημεία της σκέψης του κι αυτό φαίνεται ξεκάθαρα και είμαι σίγουρος πως θα ευχαριστήσει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.\nΤέλος, λίγα σχόλια και για τα… σχόλια που θα βρείτε στο τέλος του βιβλίου. Βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες τις παρατηρήσεις του καθ. Ιωάννη Ιωαννίδη, ενός ανθρώπου που μάλλον δεν χρειάζεται συστάσεις για την αξία του επιστημονικού του έργου. Με άφησαν άναυδο οι υψηλές απαιτήσεις που θέτει ο ίδιος για την εκλογή/προαγωγή στην α’ καθηγητική βαθμίδα (με τους υψηλότατους δείκτες διεθνούς επιρροής) ώστε να επανδρωθούν τα ελληνικά ιδρύματα το ταχύτερο δυνατό με πρώτης τάξεως επιστήμονες. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι αυτό δυνατό στις κοινωνικές/ανθρωπιστικές επιστήμες, αλλά στις θετικές είναι ένα αυστηρότατο μέτρο που όμως πολύ πιθανό να θέσει τις αξιοκρατικές βάσεις για ένα πραγματικά ανταγωνιστικό πανεπιστήμιο.\n127 Responses to Βιβλιοκριτική: Ο δρόμος για την αναγέννηση του ελληνικού πανεπιστημίου\n16 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:42 μμ\nΆρθρο Χ. Γιανναρά (ανεξάρτητα από την γνώμη του καθενός μας για την αποψή του για τον ίδιο) στην Καθημερινή. Στο απόσπασμα που ακολουθεί κάντε μερικές αλλαγές και τότε θα δούμε ξεκάθαρα όλοι το Ελληνικό Πανεπιστήμιο.\n16 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:47 μμ\nΣ’αυτό το σημείο προδόθηκε λίγο- ο Γιανναράς- αλλά μου άρεσε γιατί μιλάει για την Παιδεία.\nΝομίζω η Αριστερά μας έχει πολλές ευθύνες για αρκετά απ’τα θέματα που άπτεται και το βιβλίο του Θέμη. Η ψυχαναγκαστική προσήλωση σε θεσμούς οι οποίοι έχουν χάσει το αρχικό τους νόημα είναι το πιο γλαφυρό παράδειγμα.\n16 Νοεμβρίου, 2008 στο 6:11 μμ\nΟ ίδιος ο Γιανναράς αποτελεί τμήμα της παθογένειας του ελληνικού πανεπιστημίου. Βλ.\nΥ.Γ. Κε. Μιχαηλίδη, έχει άσυλο στο London School of Economics;\n16 Νοεμβρίου, 2008 στο 6:15 μμ\nO Ιός για ακαδημαϊκά θέματα έχει ελάχιστη αξιοπιστία. Το σημερινό τους άρθρο πχ είναι μνημείο — ο αντιδικτατορικός αγώνας στη βάση του ήταν αγώνας … κατά της εντατικοποίησης των σπουδών και των κολλεγίων!!\n16 Νοεμβρίου, 2008 στο 6:16 μμ\nΓια την άλλη, εντελώς ανούσια ερώτηση: Τα πανεπιστήμια είναι άσυλα ιδεών. Ό,τι θέλει λέει κανείς εντός του πανεπιστημίου. Εσύ τι εννοείς με τη λέξη άσυλο; Το ελληνικό αίσχος;\n16 Νοεμβρίου, 2008 στο 9:19 μμ\nΣερβιτρολε, χαιρετιζω τις αξιόπιστες – όπως πάντα – πηγές τις επιχειρηματολογίας σου. Τον Ιο (!!!) και την Ε που λογίζονται ως οι πλέον αντικειμενικές και μη ιδεοληπτικές φωνές.\nΑν και ο κ. Γιανναράς στα γραπτά του με αφήνει αδιάφορο (σεβομαι την αποψη του ομως γιατί δεν την επιβαλει με μολοτωφ ουτε καλει να καψουμε καμια τραπεζα) μιας και θεωρώ την κριτική του στον Δυτικό πολιτισμό να κινείται στις παρυφές του Καρατζαφέρη, παρολα αυτα η γραφή του σχετικά με τα κωμικοτραγικά του Ελλ. Πανεπιστημίου σιγουρα βρισκει στα περισσότερα συμφωνους, όσους δεν φορούν τα ιδεολογικοπολιτικά τους γυαλιά μέρα-νυχτα.\nΆσυλο δεν εχει προφανώς στο LSE, όμως φαινεται πως αν και οι εξαγωγές μας ως τωρα ειναι σχεδόν ανυπαρκτες, βρικαμε τελικά να εξάγουμε ότι καλύτερο διαθετει αυτη η χωρα. Πληθος εν δυνάμει «επαναστατων» και εν καιρω καιροσκοπων υποψηφιων δημοσιων υπαλληλων οι οποίοι κινούμενοι μεταξύ των ορίων της αλητείας και του κακομαθημενου νεου της πόλης και του διαμερισματος, μας κάνουν διασημους στο εξωτερικό. Ειναι και αυτο ενα επίτευγμα. Για περίσσοτερα (και περισσότερο χιουμοριστικά) στην Πανδωρα της σημερινής Κυριακής: http://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=15512&m=A72&aa=1\n16 Νοεμβρίου, 2008 στο 9:39 μμ\nO Ιός για ακαδημαϊκά θέματα έχει ελάχιστη αξιοπιστία.\nΤον Ιο (!!!) και την Ε που λογίζονται ως οι πλέον αντικειμενικές και μη ιδεοληπτικές φωνές.\nΤον οποίο ο συντάκτης αυτού του blog τον έχει χρησιμοποιήσει για να βγάλει θέματα, χωρίς αντιδράσεις από τους δύο υποφαινόμενους. Μερικοί εδώ μέσα ακολουθούν το εμ με τον αστυφύλαξ εμ με τον χωροφύλαξ.\nΣημασία έχει ότι παρά την ύπαρξη πανεπιστημιακού security, κλειστών προσκλήσεων και άλλω τόσων μέτρων έγιναν μπάχαλα, οπότε η περίφημη κατάργηση του ασύλου δεν σημαίνει και αυτόματη τάξη και ασφάλεια στους πανεπιστημιακούς χώρους. Ο δε Γιάνναρας πριν από ένα μήνα κάλεσε την κυβέρνηση να βγάλει στην παρανομία τα κόμματα της αριστεράς, κίνηση πολύ πιο επικίνδυνη από μολότωφ και καψίματα τραπεζών (όποιος δει ανάλογες περιπτώσεις στην ιστορία καταλαβαίνει την σοβαρότητα της κίνησης του)\n16 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:29 μμ\n1ον, δεν παρακολουθω με καθε λεπτομερεια, ουτε φροντιζω να απαντω σε καθε τι που αναφερει αυτο το μπλογκ ή όποιο άλλο. Συνεχιζω παρολα αυτα να θεωρω τον Ιο φωνη για συγκεκριμενα ακροατηρια που δεν καλύπτει ουτε κατ ελαχιστον την αρχη της πολυφωνίας και της αντικειμενικότητας. Απαντω όμως σε αυτα που (θεωρω πως) ειναι εξοργιστικά και απίθανα.\n2ον, προφανως η καταργηση του ασυλου δεν ειναι πανάκεια όπως και η ύπαρξη νομων δεν αποτρεπει τις παρανομιες. Αν και εχει χιλιοειπωθει, να επαναλαβω πως θα αποτρεψει πολλά απο τα αισχη που βλεπουμε σχεδόν καθημερινα.\n3ον, επειδη εχω διαβασει το αρθρο που αναφερεις, ο Γιανναρας αναφεροταν με αρκετη υπερβολή σε εκεινους που χλευαζαν το νόμο λεγοντας πως θα τον καταργησουν στην πράξη (!) και άλλα τραγικά και βαθυτατα φασιστικά που ζησαμε εκεινες τις «επανασταστικές» ημέρες. Σε αλλο κρατος αν επισημως, στελέχη κομματων και ενωσεων παρακινουσαν ή συμμετειχαν σε παρανομες και βαθυτατα αντιδημοκρατικές ενεργειες θα ειχαν καθαιρεθει και θα ειχαν διωχθει όπως ο νομος οριζει. Εδω τα μεταπολιτευτικά μας συνδρομα επιτρεπουν στα αριστερα κομματα να κανουν οτι γουσταρουν, ενω και μονο η εκλογη ενος υποτιθεται ακροδεξιου κομματος στη Βουλή αποτελει απειλη για το πολιτευμα. Σκεψου τι θα γινόταν, αν πχ ο καθε Γεωργιαδης έλεγε και εκανε τα μισα απο αυτα που ειπανε και συμμετειχαν ενεργά στελεχη του ΣΥΡΙΖΑ του ΚΚΕ κτλ.\n16 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:50 μμ\nΟ «ιός» αποτελεί τον μαχητικότερο απολογητή του φοιτητικού αριστερισμού, με κατα καιρούς εμετικά και μισαλλόδοξα άρθρα που κινούνται πάντα στο ίδιο μοτίβο: επιλεκτική ‘αν και εκτεταμένη’ αναφορά πηγών και αφηγηματική εξιστόρηση σε όρους άσπρου μαύρου. Έχει όμως και κάποιες πολύ καλές στιγμές με αποκαλυπτικά άρθρα για τους μετανάστες, το ντόπινγκ και για διάφορα οικολογικά ζητήματα. Μπορεί λοιπόν να αξιοποιηθεί ως πηγή ο «ιός» Αρκεί κανείς να στέκεται κριτικά απέναντι στα γραφόμενα και -πολλές φορές με μεγάλη δυσκολία- να ξεχωρίζει το σκουπίδι απο το έγκυρο ρεπορτάζ.\nΚι ο Γιανναράς απο την άλλη ενώ πολύ εύστοχα καταγγέλλει την «λοιμική των σοσιαλιστών» που κατα τον ίδιο αποτελείωσαν την διάκριση ποιοτήτων στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία, ξεχνάει να αναδείξει τις πολύ στενές και σκοτεινές διαδρομές διαφόρων πανεπιστημικών με εκκλησιαστικούς κύκλους και το κραταιό σύστημα εξουσίας που διαχειρίζονται προς όφελος ημετέρων παραεκκλησιαστικοί και μή κύκλοι στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Κραυγαλέο σε συμβολισμό παράδειγμα αποτελεί η απόπειρα απονομής τιμητικής διάκρισης του κ. Χριστόδουλου Παρασκευαϊδη απο την αμαρτωλή ιατρική σχολή Α.Π.Θ.\nΓια να μην αναφερθώ στον τσαρλατανισμό του Γιανναρά για τα περι Ελληνορθόδοξου πολιτισμού…\n16 Νοεμβρίου, 2008 στο 11:25 μμ\n* Η Κύπρος με νοιάζει και οι όσοι «δήθεν» ετοιμάζουν την εξόντωσή της\nΤο θέμα φαίνεται προσωπικό αλλά δεν είναι: αφορά τη σκοταδιστική χριστιανοεθνικιστική υστερία που πλήττει το Πανεπιστήμιο της Κύπρου, όπως (απόδειξη τα προεκλογικά) πλήττει την Κύπρο· ενώ το νησί δίνει αγώνα για τη σωτήρια ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Ενωση.\nΕφτασαν στα χέρια μου «πρακτικά» συνεδριάσεων (Ιούλιος 2002) του συμβουλίου της Φιλοσοφικής Σχολής αυτού του πανεπιστημίου. Διαπίστωσα με ποιες μεθοδεύσεις οι κκ. καθηγητές, με προεξάρχοντα τον κοσμήτορά τους Δημήτριο Δ. Τριανταφυλλόπουλο, θέλησαν να «λιώσουν» ένα νέο επιστήμονα, λέκτορα της Σχολής, που, αυτός, τόλμησε να διαφωνεί με ένα από τα ινδάλματά τους, τον κ. Χ. Γιανναρά. Προηγουμένως, ορισμένοι από αυτούς τους κυρίους αρνήθηκαν να συζητήσουν σοβαρά την υποψηφιότητα για θέση αναπληρωτή καθηγητή βυζαντινής ιστορίας ενός γερμανού πανεπιστημιακού. Είχε σπουδάσει, αλί του!, και προτεσταντική θεολογία και θεωρήθηκε ότι αυτό δεν ήταν εφόδιο «προκειμένου να αποφαίνεται κανείς από καθέδρας ελληνικού πανεπιστημίου για την (πρώιμη) Πατερική, Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή Ορθόδοξη Θεολογία». Εξω λοιπόν οι βάρβαροι από το ελληνοχριστιανικό Βυζάντιό μας!\nΕνα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν από τον κ. Τριανταφυλλόπουλο και αποδέχτηκαν οι συνάδελφοί του για να εξοντώσουν τον νέο επιστήμονα, που για να τον κρίνουν κάλεσαν και τον ίδιο τον κ. Γιανναρά στην Κύπρο ώστε και η πρώτη «γνώμη» να είναι άκρως «αντικειμενική», ήταν και αυτό:\n«Ο «αντικειμενικός», οψιγενής διαφωτιστής κ. Θ. έχοντας δικαίωμα να συστήσει τουλάχιστον πέντε βασικά εγχειρίδια, συνιστά δύο ξένα σε μετάφραση. Ουδείς ψόγος αν δεν αγνοούσε όχι μόνο τις θεμελιακές εργασίες του Γιανναρά για την κριτική του Διαφωτισμού (…) αλλά και το θεμελιώδες έργο του μαρξιστή (sic) Παν. Κονδύλη Ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός (…). Δεν το ξέχασε τυχαία ο κ. Θ.: στην Ελλάδα ο Κονδύλης που είχα την τιμή να τον έχω μαθητή στη δικτατορία, χτυπήθηκε βάναυσα από το γνωστό «συγκρότημα» λίγο πριν από τον αδόκητο θάνατό του. Ιδιαίτερα από τον φανατικό Καθολικό δημοσιογράφο κ. Ριχάρδο Σωμερίτη και τα φερέφωνά του. Και τούτο επειδή κλόνισε συθέμελα με το βιβλίο του Θεωρία του Πολέμου (…) τις ιδεοληψίες της Αριστεράς για τη φιλειρηνική έναντι της Ελλάδος Τουρκία. Το επλήρωσε με αποκλεισμό από τα ελληνικά πανεπιστήμια, αλλά και με damnatio memoriae από τους πνευματικούς ανθρώπους τύπου Θ. όπως ακριβώς και ο χριστιανός Γιανναράς».\nΑπάντηση: δεν είμαι καθολικός. Γεννήθηκα ορθόδοξος, τώρα δεν είμαι «τίποτε». Δεν έχω φερέφωνα: σε αντίθεση με μερικούς σαλονάτους «θεοσοφιστές» της πανεπιστημιακής αντικάμαρας, ό,τι θέλω να πω το εκφράζω δημοσίως και το υπογράφω. Ο μακαρίτης Κονδύλης δεν χτυπήθηκε «βάναυσα» από το «γνωστό συγκρότημα» που με ικανοποίηση δημοσίευε τα κείμενά του και βεβαίως τις σκληρές απαντήσεις του στα δικά μου. Του άσκησα κριτική όχι για τη «Θεωρία Πολέμου» αλλά για το πρόχειρο «επίμετρό» της με την τυχοδιωκτική (κατά την άποψή μου) πρόταση ενός πρώτου δικού μας χτυπήματος εναντίον της Τουρκίας «όσο είναι καιρός». Δηλαδή πρότεινε προληπτικό πόλεμο όπως τώρα ο Μπους με το Ιράκ (και περιμένω από όσους τότε συμφώνησαν με τον Κονδύλη να μου εξηγήσουν γιατί σήμερα διαφωνούν με τη νέα στρατηγική των ΗΠΑ). Το πανεπιστήμιο δεν τον απέκλεισε διαβάζοντας την κριτική μου (αν ήταν αυτό δυνατό!) αλλά πολλά χρόνια πριν. Και ελπίζω ο θάνατός του να μη μου αποδίδεται.\nΟταν μια φιλοσοφική σχολή περιλαμβάνει, λόγω εθνοεκκλησιαστικού γιανναρικού φανατισμού, μέσα σε τόσο λίγες αράδες τόσα ψεύδη πώς να μην ανησυχεί κανείς για το Πανεπιστήμιο της Κύπρου, για την Κύπρο, για το ευρωπαϊκό μέλλον της; Δεν με πειράζουν οι συκοφαντίες. Η Κύπρος με νοιάζει και οι δήθεν υπερπατριώτες της, που στα χνάρια της ΕΟΚΑ Β´ και σε συνεργασία με τους δικούς μας ετοιμάζουν πολύπλευρα, μιαν ακόμα φορά, την εξόντωσή της.\nΤο ΒΗΜΑ, 06/10/2002 ,\n17 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:36 πμ\n@Servitoros: Η εκδήλωση έγινε. Στην Ελλάδα θα είχε ματαιωθεί, όπως έχουν ματαιωθεί δεκάδες άλλες εκδηλώσεις. Γιατί λες δε μιλά στο ΟΠΑ ο Αλογοσκούφης, του οποίου είναι και καθηγητής;\nΑν δεν αντιλαμβάνεσαι τη διαφορά είσαι ηλίθιος ή troll. Τόσο απλά.\n17 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:57 πμ\nΕυχαριστώ για τα κοπλιμάν, από τον βόθρο που έχεις για στόμα ελπίζω να είσαι εκκολαπτόμενος ακαδημαϊκός θα κάνεις μεγάλη καριέρα στην Ελλάδα. Αλήθεια συλλάβανε κανένα μέλος της «αναρχικής τσογλαναρίας» που θα έλεγε και ο συγγραφέας του blog, η μήπως τα πανεπιστημιακά security είναι για τα πανηγύρια. Όσο για την αναβολή της εκδήλωσης, προφανώς δεν ήταν ο σκοπός τους για να το κάνουν, μερικά αυγά και προκυρήξεις ήταν αρκετά για να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των media και να πανικοβάλουν τους άγγλους που παρακολουθούσαν την ομιλία του Αλογοσκούφη. Τέλος επειδή δεν έχεις ιδέα για το τι γίνετε στα αγγλικά πανεπιστήμια μερικά απλά γεγονότα της τελευταίας χρονίας: 1. ματαιώσεις εκδηλώσεων σε διάφορα πανεπιστήμια μετά από παρεμβάσεις Islamic Societies σχετικά με εκδηλώσεις που θεωρήθηκαν ότι προσβάλουν το Ισλάμ, 2. ματαίωση των διαλέξεων του Ιλάν Παπέ μετά από παρεμβάσεις των Jewish Societies των εκεί πανεπιστημίων λόγω της κατηγορίας προς τον Παπέ ως αντισημίτη, 3. ακύρωση εκδηλώσεων με κινέζουν αξιωματούχους σε Πανεπιστήμια στο Λονδίνο λόγω των διαμαρτυριών για το Θιβετ. Ακύρωση ομιλίας αφρικανού υπουργού στο SOAS δεν θυμάμαι την χώρα, λόγω διαμαρτυριών για την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.\n17 Νοεμβρίου, 2008 στο 3:04 πμ\nΚαθότι δε μας τίμησες με συνδέσμους, έψαξα λίγο. Για την πρώτη περίπτωση, ακυρώθηκε μια (1) ομιλία το 2007 (M. Kunzel), well in advance. Για το 2, αναζήτηση δεν έδειξε τίποτα, και τίποτα δεν αναφέρει ο ίδιος στο σαιτ του, όπου αναφέρονται οι εξής πραγματοποιηθείσες ομιλίες:\nIlan lecture in Sheffield for the Palestine Solidarity Campaign (14/3/2008)\nIlan Pappe lectures and presents his latest book in Amsterdam (3/2/2007)\nTalk by Ilan Pappe at Oxford University (February 2007): Part 1, Part 2, Part 3 and Part 4\n31 October 2008 – Professor Ilan Pappé, University of Exeter\nΓια τους Κινέζους και τον Αφρικανό δεν έψαξα, αλλά στα άλλα δε μας τα λες καλά (όχι ότι εκπλήσσομαι).\nΑ, για να μην ξεχάσω: Δεν είχα καταλάβει ότι είσαι ευαίσθητο λουλουδάκι — την επόμενη φορά που θα γράψεις ηλιθιότητα θα βάλω πιπέρι στο πληκτρολόγιο πριν γράψω απάντηση.\n17 Νοεμβρίου, 2008 στο 3:40 πμ\nΣας παρακαλώ να σταματήσετε να κατεβάζετε το επίπεδο του μπλογκ πιο χαμηλα κια από κείνο το κακόμοιρο παιδί τον Κ. Εκφράζετε με τον χειρότερο τρόπο τις χειρότερες πλευρές της ελληνικής αγένειας. Δεν αυξάνει την εμβέλεια των επιχειρημάτων σας η χρήση ύβριστικών και προσβλητικών εκφράσεων.\n17 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:44 πμ\nΤα γεγονότα συνέβησαν, αντί του google ψάξτε στο site της Times Higher το οποίο περιλαμβάνει αναλυτικές ειδήσεις για τα αγγλικά πανεπιστήμια. Να σας υπενθυμίσω επίσης ότι τα αγγλικά πανεπιστήμια προσπαθούν να είναι controversy free οπότε οι περισσότερες τέτοιου τύπου ειδήσεις θάβονται με εξαίρεση αυτές όπου κάποιοι αποφασίζουν να κάνουν φασαρία, βέβαια και εκεί η είδηση άντε να καταλήξει στην THES.\nΥ.Γ. @ Αν.ώνυμε, βρίστε ελεύθερα, μην καταπιέζετε τον ευατό σας, ο ηλεκτρονικός τσαμπουκάς αποτελεί ένδειξη της κατάστασης στην οποία βρίσκεστε.\n17 Νοεμβρίου, 2008 στο 11:23 πμ\nΓια τις ομιλίες: Καθότι είμαι λίγο αφελής, έψαξα και στο THES, στην αναλυτική αναζήτηση, στο archive και στο magazine με keywords ilan pappe, και talk canceled. Δεν έβγαλαν τίποτε. Οπότε, επιτέλους, δείξε ποιές ομιλιες εννοείς — αν ξέρεις ποιές είναι, θα είναι πιο εύκολο να βρεις τις ανακοινώσεις ματαίωσης. Δε βιάζομαι…\nΣα να μου φαίνεται υπερβολική η ευαισθησία σας κ. Καλογήρου απέναντι στη μια και μοναδική λέξη «ηλίθιος». Αν αυτή σας φαίνεται η χειρότερη μορφή της χειρότερης αγένειας, μάλλον ζείτε σε μια πανέμορφη κοινωνία quasi-αγγέλων, όπως είμαι βέβαιος είναι το ΑΠΘ και η Θεσσαλόνίκη γενικά.\n17 Νοεμβρίου, 2008 στο 5:36 μμ\nΜερικές φορές συμφωνώ με όσα λέει ο Servitoros ή τουλάχιστον μου φαίνονται ενδιαφέροντα. Εισπράτω λοιπόν προσωπικά την προσβολή. Φαντάζομαι ότι επειδή γράφω με το ονοματεπώνυμό μου δεν θα τολμούσατε να με αποκαλέσετε «ηλίθιο» ή «troll». Ένας Servitoros όμως φαίνεται είναι πιο εύκολος στόχος.\nΔεν είναι λοιπόν «υπερβολική ευαισθησία» αγαπητέ μου. Είναι μηδενική ανοχή σε ένα «ήθος» που δεν διαφέρει σε τίποτα από εκείνο όσων ασελγούν στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Δεν ξέρω αν είναι «πανέμορφη κοινωνία quasi-αγγέλων, όπως είμαι βέβαιος είναι το ΑΠΘ και η Θεσσαλόνίκη γενικά» αλλά κανείς μέχρι τώρα δεν με έχει αποκαλέσει «ηλίθιο» ή «troll» επειδή διατύπωσα μια διαφορετική άποψη.\n17 Νοεμβρίου, 2008 στο 6:23 μμ\nΓίνεται να επιστρέψουμε στη βιβλιοκριτική του βιβλίου του Θέμη σας παρακαλώ; Επειδή έγραψα ως τώρα μόνο θετικά σχόλια να και μια πραγματική κριτική για να συνεχίσουμε ΕΠΙ του θέματος.\nΣτη σελίδα 180 ο αγαπητός Θέμης γράφει μία έκφραση «έτσι όμως πετάμε το μωρό μαζί με τα απόνερα»…\nΚαταλαβαίνω τι θέλει να πει, αλλά δεν καταλαβαίνω την έκφραση. Είναι ελληνική; Για να μη με κατακρίνει ο φίλος μου ο lymig γκούγκλαρα πιο πριν και βρήκα ότι είναι αγγλική και προσθέτει το «του μπάνιου» μετά. Ποιά όμως είναι η original έκφραση;\nΣελίδα 208, γράφει/προτείνει αύξηση του overhead των προγραμμάτων στο 50%. Δεν είναι λίγο υπερβολικό αυτό το νούμερο; Πόσο είναι συνήθως; (εγώ μέχρι στιγμής το έχω δει να κυμαίνεται στο 20-30% στην καλύτερη περίπτωση).\n17 Νοεμβρίου, 2008 στο 7:20 μμ\n“throw out the baby with the bathwater”:\nΑμερικάνικη έκφραση που η σημασία της μοιάζει στη δικιά μας «μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά» (λόγω της αρνητικής της χροιάς — ενώ η παρόμοια «μαζί με το βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα» έχει θετική χροιά).\nΜια πιο κοντινή απόδοση στην ελληνική γλώσσα θα ήταν\n«Χύνουμε το μωρό μαζί με τις σαπουνάδες».\nΝομίζω ότι το «πετάμε το μωρό μαζί με τα απόνερα» δε βγάζει νόημα στην ελληνική γλώσσα. Πρώτον διότι τα νερά τα χύνουμε, δεν τα πετάμε. Δεύτερον διότι απόνερα αφήνει το πλοίο, ενώ το μπανιάρισμα αφήνει σαπουνάδες. Και τρίτον διότι τέτοια έκφραση δεν απαντάται στην ελληνική καθομιλουμένη.\nΑυτά όμως είναι κατά τη γνώμη μου εντελώς επουσιώδεις λεπτομέρειες και μάλλον εκτός της συζήτησης-κριτικής του συγκεκριμένου βιβλίου.\n17 Νοεμβρίου, 2008 στο 9:43 μμ\n@Καλογήρου: Το αν συμφωνείτε με το Servitoros σε κάτι … άλλο κατά καιρούς προφανώς ουδεμία σχέση έχει με το συγκεκριμένο σχόλιό του και τη συγκεκριμένη του απάντηση. Το να θέλετε να αναδείξετε ως πρόβλημα όχι την διαστροφή της πραγματικότητας που επιχειρεί σε αυτή την αποστροφή αλλά τη δική μου απάντηση σε αυτή είναι δικαίωμά σας, όπως δικαίωμά σας να παίρνετε προσωπικά τό σχόλιο που του έκανα.\nΣε πολλά θέματα, για τους άμεσα εμπλεκόμενους η σωστή ερώτηση είναι «απατεών ή βλάξ;» — είναι ερώτηση που μας πάει συχνά κατευθείαν στην καρδιά του ζητήματος.\nΤέλος, αν δεν ήταν offtopic θα σας ρώταγα να μας πείτε που και πως ακριβώς επιδεικνύετε «μηδενική ανοχή, απέναντι σε αυτούς που επιτέθηκαν στον Πρύτανη σας πχ.\n17 Νοεμβρίου, 2008 στο 11:28 μμ\nΠαρέλαβα προχθές το βιβλίο του συν. Λαζαρίδη και το «καταβρόχθησα» σε δύο μέρες επειδή το θέμα με απασχολεί εδώ και πολλά χρόνια. Διαβάζεται με μεγάλη άνεση επειδή χρησιμοποιεί έναν εύληπτο κατηγορηματικό λόγο που ταιριάζει σε μπροσούρες. Στην περίοδο που ζούμε οι μπροσούρες χρειάζονται. Άλλωστε τό ίδιο έκανα κι εγώ σε «ανύποπτο χρόνο» τόσο με τη σειρά πέντε άρθρων μου στο Βήμα το 1997 (αν θυμάμαι καλά), όσο και με το βιβλίο μου [Για το Σύγχρονο Δημόσιο πανεπιστήμιο, Γκούτενμπεργκ 2000]. Μολαταύτα, έχουμε ανάγκη και από αναλυτικές προσεγγίσης του πολυεπίπεδου ζητήματος της πανεπιστημιακή εκπαίδευσής μας. Μου αρέσει καμμιά φορά να ονειρεύομαι κάποιον Έλληνα Bourdieu να ανατέμνει την ακαδημαϊκή μικροκοινωνία και να βοηθάει όλους μας να καταλάβουμε το «γιατί» των όσων παρατηρούμε και θλιβόμαστε. Δυστυχώς ή ευτυχώς το Πανεπιστήμιο έχει δυό βασικές ιδιότητες που αλληλοσυσχετίζονται και ως εκ τούτου δημιουργούν ένα εκρηκτικά δυναμικό σύστημα: Από τη μία είναι προϊόν των λειτουργιών συγκεκριμένων κοινωνιών και αφετέρου είναι το ίδιο μια ημιαυτόνομη κοινωνία (έστω μικρο-κοινωνία) επειδή είναι ο μαναδικός κοινωνικός θεσμός που λειτουργεί μέσα σε συμφραζόμενα τα οποία στην καθημερινή γλώσσα μας τα ονοματίζουμε ¨ακαδημαϊκή ελευθερία» αλλά στην πραγματικότητα έχουν μια ιδιότυπη αυτονομία που πηγάζει από τον τρόπο που λειτουργεί ο επιστημονικός και φιλοσοφικός στοχασμός.\nΠαρακολουθώ με πραγματικό ενδιαφέρον την προσπάθεια του συγγραφέα καθώς και τις αποκρίσεις μεγάλου αριθμού κυρίως νεώτερων συναδέλφων. Ομολοτώ οτι η συγκίνησή μου θα ήταν συγκλονιστική αν έβλεπα αυτή την ‘εξέγερση’ να εξελίσσεται σε ερευνητική πλατφόρμα. Μακάρι ο συγγραφέας να αποφασίσει τη μεγάλη στροφή: Να ασχοληθεί συστηματικά με τα πεδία όπου σήμερα διεξάγεται ο εξαιρετικά γόνιμος διάλογος για το μέλλον της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης διεθνώς. Θα φέρει, έτσι, τα ζητήματα αιχμής που χαρακτηρίζουν το σημερινό status του διαλόγου στα μέτρα του ελληνικού πανεπιστημιακού ζητήματος για να «εσκυγχρονίσει» πραγματικά τον τοπικό διάλογο.\nΕίναι αλήθεια οτι τα όσα συμβαίνουν στα δημόσια πανεπιστήμιά μας είναι εξοργιστικά και δικαίως κάνουν πολλούς να εξεγείρονται. Κάποιους μεγαλύτερης ηλικίας θα μπορούσε και να τους οδηγήσει σε χαιρέκακες εκφράσεις όταν βλέπουν οτι πράγματα που είχαν προβλέψει και εγκαίρως προειδοποιήσει τους πολιτικούς χειριστές σχεδόν αμέσως μετά την μεταπολίτευση, επαληθεύονται με τον χειρότερο τρόπο. Δυστυχώς δεν υπάρχει χρόνος για χαιρεκακίες ούτε για εξεγερτικές διαμαρτυρίες. Είναι η ώρα για βαθειά αναζήτηση των αιτίων ώστε να καταλάβουμε καλά τις προϋποθέσεις μιας εναλλακτικής στρατηγικής. Όπως έλεγε ο Νίτσε «Δεν αρκεί να έχει κάποιος απόψεις. Πρέπει να έχει και γνώση».\nΜε την ευκαιρία της ανάγνωσης του βιβλίου σκέφτηκα πόσο χρήσιμο θα ήταν για τον συγγραφέα να ενώσει τις δυνάμεις του με το «Παρατηρητήριο» που προσπαθεί να θεμελιώσει μια πλατφόρμα σαν αυτή που υπαινίσομαι ως πρακτική εκφραση των θέσεων της λεγόμενης Κίνησης των Χιλίων. Αυτή την ώρα χρειάζεται συσπείρωση των ακαδημαϊκών δυνάμεων γιατί, πράγματι, αν θα προκύψει κάτι πρός την ορθή κατεύθυνση αυτό θα προκύψει μόνο ως ακαδημαϊκό κίνημα μέσα στο ίδο το σύσυτημα τω πανεπιστημίων μας και με τους ανθρώπους τους. Θα στηριχθεί δηλαδή, όχι στο 25% του ανθρώπινου ακαδημαϊκού δυναμικού που αναφέρεται στον πρόλογο του βιβλίο, αλλά στο 60% που πληροί πράγματι συνθήκες ακαδημαϊκης ποιότητας.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 12:26 πμ\nΚ. Σοφούλη, νομίζω ότι, αν δεν τα έχετε δει, θα βρείτε αυτά τα κείμενα ενδιαφέροντα:\nΡόλοι, πρόσωπα και σχέσεις στα ελληνικά πανεπιστήμια: ακαδημαϊκή κοινότητα ή κοινότητα συμφερόντων;\nΕκπαίδευση και κόμμα: από τη μάχη της ιδεολογίας στη μάχη της διανομής: εθνική παιδεία, ταξική παιδεία, παραταξιακή παιδεία\nΌσο για την κίνηση για τη μεταρρύθμιση (που δεν καταλαβαίνω γιατί λέγεται κίνηση των «χιλίων», αν και ξέρω το ιστορικό του ονόματος):\nΗ δυναμική της κίνησης αυτής έχει εξανεμιστεί. Αυτό που έμεινε είναι ένας «φορέας», το Παρατηρητήριο, και 5 «εκπρόσωποι» — άγνωστο πλέον ποιόν εκπροσωπούν. Αν οι συγκεκριμένοι εκπρόσωποι μπορούσαν και ήθελαν να διαθέσουν το μισό χρόνο από αυτόν που διαθέτει ο Θέμης για το θέμα, θα είχαμε δει δραστηριότητες και κείμενα που θα πλημμύριζαν το ΥΠΕΠΘ και τις Γενικές Συνελεύσεις των Σχολών, και θα είχε και κάποιο νόημα η «εκπροσώπηση».\nΑντί λοιπόν να πάει ο Θέμης και το GURF στην «Κίνηση», ίσως θα ήταν καλό να έρθουν οι πρωτεργάτες της Κίνηση προς τα εδώ, για να δουν πως γίνονται συζητήσεις με ευρεία συμμετοχή επί διετία (τουλ.) ανελλιπώς, και να βρουν ίσως και εθελοντές για να προχωρήσει (καλύτερα: για να ξαναρχίσει) η όλη προσπάθεια.\nΟ/Η Στέφ. λέει:\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 12:49 πμ\nΕίναι γελοία κάθε συγκριση της μαζικοτητας της Κινησης με τα είκοσι άτομα που γράφουν συστηματικά στο GURF όταν οι μισοί είναι φοιτητές.\n«Τέλος, αν δεν ήταν offtopic θα σας ρώταγα να μας πείτε που και πως ακριβώς επιδεικνύετε “μηδενική ανοχή, απέναντι σε αυτούς που επιτέθηκαν στον Πρύτανη σας πχ.»\nΜόνον επειδή με προκαλέσατε… Γιατί φοβάμαι μην φαντάζει σαν αυτοπροβολή. Για την «μηδενική ανοχή που έδειξα σε αυτούς που επιτέθηκαν στον Πρύτανη» έγραψε την άλλη μέρα (05/06/2008) η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ:\nΠάντως,και εδώ σταματώ, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν την μηδενική ανοχή που δείχνω τόσο στο Τμήμα μου, όσο και στο ΑΠΘ.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:00 πμ\nκ. Βασσάλο (όπως και κ. Μιχαηλίδη) η κολακεία απέναντι στον υπεύθυνο αυτού του μπλογκ δεν προσφέρει καμμιά υπηρεσία. Και είναι τουλάχιστον αφελής κουβέντα να θεωρεί κανείς, ότι ο αγώνας για τη μεταρρύθμιση του ελληνικού πανεπιστημίου αρχίζει και τελειώνει σε αυτό εδώ το μπλογκ. Δεν έχετε ιδέα, πόσοι και πόσες πασχίζουν καθημερινά για να αλλάξουν οι συσχετισμοί στην ΠΟΣΔΕΠ, για να αλλάξουν κατεστημένες πρακτικές δεκαετιών, για να αποσυρθούν οι κομματικοί στρατοί από τα πανεπιστήμια, για να, για να…. Και προφανώς δεν έχετε ιδέα και πόσο δύσκολος είναι αυτός ο αγώνας.\nΤο να νομίζει κανείς ότι ένα μπλογκ θα σώσει την Ελλάδα, είναι μια κουβέντα που ακούγεται κάθε μέρα στα ελληνικά καφενεία εκατοντάδες φορές. ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ…\nΔεν υποτιμώ (και γι’ αυτό συμμετέχω) το μπλογκ, αλλά ούτε και το υπερτιμώ (γι’ αυτό συμμετέχω και σε πολλά άλλα πράγματα).\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:31 πμ\nκανείς δεν είπε ότι ένα ιστολόγιο είναι πανάκεια. Αλλά όχι, δεν πιστεύω πως οι συσχετισμοί ποτέ μέσα στην ΠΟΣΔΕΠ θ’αλλάξουν, όπως δεν πιστεύω ποτέ πως η ΓΣΕΕ θα υπερψηφίσει για τη μείωση των μισθών ή την αύξηση των ωραρίων των εργατών.\nΚαμία κολακεία στον Λαζαρίδη, δε με πληρώνει… με φιλοξενεί. Κι επειδή εδώ και 2+ χρόνια συνεισφέρω σ’αυτόν τον χώρο θα ήθελα να πιάνουν τόπο οι κουβέντες μας.\nΠαραδεχθείτε πως το GUR έχει κάποια πλεονεκτήματα:\n1) είναι προσβάσιμο από παντού (διαδικτυακό)\n2) επιτρέπει την ανωνυμία αυτών που παίρνουν μέρος\n3) επιτρέπει τις ανώνυμες καταγγελίες φτάνει να έχουν ένα ίχνος τεκμηρίωσης\n4) είναι ακομματικό και απολιτικό\n5) ο administrator του χώρου δεν έχει διαπλεκόμενα συμφέροντα\nΜε άλλα λόγια: προσφέρει όλα εκείνα τα στοιχεία για να είναι ένα ισχυρότατο εργαλείο οργάνωσης, πληροφόρησης, καθοδήγησης, ενημέρωσης, και προπαντώς δράσης. Φτάνει εσείς κι ο lymig να το πιστέψετε και να βρεθούν κι άλλοι πρόθυμοι σαν τον κύριο Βλάχο ή τον Βασσάλο.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:37 πμ\nΤο περί κολακείας σχόλιο δε με αφορά, ομολογώ βέβαια ότι με εκπλήσσει λίγο. Για το ότι «δεν έχω ιδέα πόσο δύσκολος είναι αυτός ο αγώνας» κλπ, θα έλεγα καλό είναι να μην κάνετε υποθέσεις τέτοιου είδους. Ειδικά καθώς είμαστε λίγοι ακόμα όσοι προσπαθούμε, το να προσπαθείτε να μειώσετε τους «συνοδοιπόρους» σας είναι τουλάχιστον αντιπαραγωγικό.\nΓια το ότι (καν)ενα μπλογκ δε θα σώσει την Ελλάδα, συμφωνώ απολύτως και γιαυτό κι εγώ συμμετέχω σε άλλα πράγματα. Δε βλέπω τι σχέση έχει αυτό με την Κίνηση όμως, της οποίας η δυναμική όπως έγραψα έχει (πολύ δυστυχώς) εξανεμιστεί. Θεωρώ ατυχές ότι με αποκαλείτε ανίδεο επειδή έκανα αυτή την προφανέστατη διαπίστωση.\nόσο για τη μαζικότητα: Το blog μπορεί να μην έχει εκατοντάδες συμμετέχοντες, έχει όμως ένα δυναμισμό και μια συνεχή παρουσία. Τι ακριβώς έχει η Κίνηση;\nΓια να μην παρεξηγούμαι: Η Κίνηση ήταν πολύ καλή κίνηση, πολύ απαραίτητη και έπαιξε κρίσιμο και χρήσιμο ρόλο προ διετίας. Δυστυχώς «ξεφούσκωσε». Θα ήταν ακόμα καλύτερα αν ήταν ζωντανή και παρούσα και οδηγούσε σε ζυμώσεις «οn the ground» στα πανεπιστήμια τώρα, που έχουμε σχετική ηρεμία. Στο δικό μου πανεπιστήμιο είναι ανύπαρκτη πάντως, και στο δημόσιο χώρο συνολικά (που καλώς ή κακώς ορίζεται ΚΑΙ από τα blog πλέον, και τις εφημερίδες κλπ) είναι μάλλον ανύπαρκτη.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 2:42 πμ\n«Φτάνει εσείς κι ο lymig να το πιστέψετε»\nΓια φαντάσου! Δεν είχα συνειδητοποιήσει πως έχω αναδειχθεί σε τροχοπέδη της «δράσης» (ό,τι και αν είναι αυτό). Μπράβο μου μεγαλεία…\nΠάντως, αντιγράφοντας τον Ορέστη, είναι πράγματι «τουλάχιστον αφελές να θεωρεί κανείς, ότι ο αγώνας για τη μεταρρύθμιση του ελληνικού πανεπιστημίου αρχίζει και τελειώνει σε αυτό εδώ το μπλογκ». Προσωπικά δε θα προσέθετα πως, μετά από περίπου δύο χρόνια παρουσίας εδώ μέσα, διαπιστώνω όχι μόνο πτώση του επιπέδου των συζητήσεων αλλά και μείωση του αριθμού των προσεγγίσεων με βάθος. Αντίθετα, κερδίζουν έδαφος οι καταγγελίες τύπου τηλεπαραθύρων ή οι επιθέσεις στη βάση δογματικών δοξασιών.\nΚαι κάτι ακόμη. Συνδέομαι, πρωτίστως φιλικά (όχι μόνο τυπικά επαγγελματικά), με τουλάχιστον μία δεκάδα αξιολογότατων μελών ΔΕΠ σε ελληνικά ΑΕΙ. Σχεδόν όλοι τους επιστήμονες που θα μπορούσαν να έχουν (οι περισσότεροι είχαν στο παρελθόν) θέση σε τοπ-50 πανεπιστήμια διεθνώς. Όλοι τους εργάζονται σκληρά, αγωνίζονται καθημερινά για βελτίωση του ελληνικού πανεπιστημίου, από το δικό τους μετερίζι, και έχουν αξιοθαύμαστα επιτεύγματα να δείξουν ακόμη και σε αυτό το ενίοτε τόσο καταφρονημένο ελληνικό πανεπιστήμιο. Όμως, κανείς εξ αυτών δεν θα εγκατέλειπε την καθημερινή προσπάθεια στο χώρο δουλειάς του για να συμμετέχει στο παρόν ιστολόγιο. Γιατί άραγε; Μήπως διότι θεωρούν πως η αξία του παρόντος ιστολογίου είναι χαμηλή, ο δε χρόνος αυτός μπορεί να χρησιμοποιηθεί απείρως πιό δημιουργικά επί του πρακτέου; Μήπως κάτι άλλο; Τι φταίει άραγε και το μπλογκ δεν έχει απήχηση; Για σκεφτείτε το λιγάκι, ειδικά όσοι ονειρεύεστε οι «πολιτικοί» και «ισχυροί» να «παίρνουν υπόψη» το GURF…\nΥΓ: Αν αναρωτιέστε, μετά από όλα αυτά, γιατί συμμετέχω ακόμη στο ιστολόγιο, το ίδιο ακριβώς έχω αρχίσει και αναρωτιέμαι κι εγώ.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:28 πμ\nTo GUR δεν νομίζω να ξεκίνησε ως όργανο πολιτικής γνωμοδότησης, αλλά κοινωνικής ενημέρωσης. Και η επιτυχία του- στατιστικά τουλάχιστον (ξέρω ότι δε συμπαθάς την έννοια αλλά bear with me)- ως ένα απ’τα ελληνικά ιστολόγια με μεγαλύτερη απήχηση είναι δεδομένη και τεκμηριωμένη.\nΑν φιλικά και επαγγελματικά γνωρίζεις (κι εσύ και άλλοι φυσικά) άτομα τα οποία είναι «αξιολογότατα» και ακόμα δε μοιράζονται τις ιδέες τους ή τις δράσεις τους μαζί μας αλλά τρέχουν πίσω από άλλες προσπάθειες που μπροστά στο GUR παίρνουν ελαχιστότατη θέαση (βλέπε σχόλιο 27) τότε… μισή ντροπή και δικιά σου που δεν ήσουν αρκετά πειστικός. Πού χρησιμοποιήθηκε δηλαδή «επί του πρακτέου» ο πολύτιμος χρόνος τους και δεν τους γράφουν οι ειδήσεις; Γιατί, φευ, αν τους έγραφαν πολύ πιθανόν να το σχολιάζαμε κι εδώ στο GUR… δες ειρωνεία!!\nΤέλος, τα περί αυτοκριτικής και αυτογνωσίας «γιατί συμμετέχω ακόμη στο ιστολόγιο» απλά μου γαργαλάν την περιέργεια. Περισσότερο μ’απασχολεί ΓΙΑΤΙ δεν έχεις φύγει- εσύ και άλλοι- που τόσο πια σας έχει κουράσει κι απογοητεύσει το modus operandi αυτού του χώρου.\n«Μόνον επειδή με προκαλέσατε… Γιατί φοβάμαι μην φαντάζει σαν αυτοπροβολή. Για την “μηδενική ανοχή που έδειξα σε αυτούς που επιτέθηκαν στον Πρύτανη” έγραψε την άλλη μέρα (05/06/2008) η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ:\nΑντιγράφω από την ‘Ε’:\n«Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε αντιακαδημαϊκές πράξεις», ξεκαθάρισε ο καθηγητής Φυσικής, Ορέστης Καλογήρου, που μετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αναβάθμιση του Δημόσιου Πανεπιστημίου.\nΣαφής αλλά και μετρημένη η δήλωση. Μια επίθεση σε Πρύτανη, ομηρία Συγκλήτου και δυο μαχαιρώματα (αυτό ήταν το παλμαρέ των ημερών στο ΑΠΘ) χαρακτηρίζονται «αντι-ακαδημαϊκές» πράξεις, όπως η αντιγραφή στις εξετάσεις ή το μαγείρεμα πειραμάτων…\nΜετά από αυτό, ποιός να τολμήσει να διαπράξει «αντι-ακαδημαϊκές» πράξεις;\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:30 πμ\nΚύριε Σοφούλη, εγώ είμαι χημικός, δεν είμαι κοινωνιολόγος ούτε «εκπαιδευτικολόγος». Σε δύο μήνες επιστρέφω στην Αμερική και σκοπεύω να μειώσω δραστικά την ενασχόλησή μου με μπλογκ κτλ. Έχω φοιτητές να επιβλέψω, άρθρα να γράψω, grants να ανανεώσω. Το βιβλίο αυτό είναι το δικό μου λιθαράκι. Ας βάλουν και άλλοι το δικό τους.\nΕίδατε την εκπομπή του Πρετεντέρη χτες; Τελικά δεν παίχτηκε η συνέντευξη που μου πήραν. Οι ερωτοαπαντήσεις ήταν οι εξής:\n1.\tΠόσο δραστήριοι είναι οι Έλληνες καθηγητές; Αν κάνουμε μια σύγκριση των καθηγητών σε τι στάδιο βρίσκονται οι Έλληνες σε σχέση με τους ξένους;\nΦαντάζομαι εννοείτε δραστήριοι όσον αφορά την έρευνα. Κοιτάξτε, υπάρχει μεγάλη γκάμα, υπάρχουν κάποιοι πολύ δραστήριοι, αλλά υπάρχουν και κάποιοι που είναι αργόμισθοι. Όσον αφορά τον μέσο όρο, πρέπει να είμαστε στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης των 15, μεταξύ Ισπανίας και Πορτογαλίας. (Αυτό προκύπτει από διάφορες μελέτες ) Δεν νομίζω ότι πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι από αυτό. Θα μπορούσαμε να τα πάμε πολύ καλύτερα με ένα καλύτερο θεσμικό πλαίσιο στα πανεπιστήμια και φυσικά περισσότερη χρηματοδότηση για την έρευνα.\n2.\tΟι αριθμοί τι λένε; Είναι δείγμα της ποιότητας των Ελλήνων καθηγητών ο αριθμός των δημοσιεύσεων τους;\nΟ αριθμός των δημ. είναι ένας δείκτης αλλά δεν είναι και ο καλύτερος. Σήμερα μπορεί κανείς να δημοσιεύσει σχετικά εύκολα ακόμα και σε διεθνή περιοδικά. Το θέμα είναι τι περιοδικά είναι αυτά και τι απήχηση έχουν αυτές οι δημοσιεύσεις. Ο πιο συνήθης τρόπος να εκτιμηθεί αυτό είναι οι αναφορές, πόσες δηλαδή φορές αναφέρθηκε η εν λόγω δημοσίευση σε δημοσιεύσεις άλλων επιστημόνων. (Αν δεν σας αρέσουν οι ποσοτικοί δείκτες, μπορείτε να ζητήσετε συστατικές επιστολές από επιφανείς ξένους επιστήμονες που μπορούν να κρίνουν το έργο του υπό κρίση ατόμου)\n3.\tΗ αξιολόγηση θα έλυνε το πρόβλημα της ποιότητας αλλά και του έργου των εκπαιδευτικών;\nΣε κάποιο βαθμό ναι. Η αξ. θα βελτίωνε σταδιακά την ποιότητα των πανεπιστημίων γιατί θα δημιουργούσε ένα κίνητρο για περισσότερο και καλύτερο έργο. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κανένα κίνητρο (πέρα από την ανάγκη για προαγωγή). Ο καλός ερευνητής ή ο καλός δάσκαλος δεν έχουν καμία απολύτως αναγνώριση, ούτε καν ηθική. Ότι κάνουν το κάνουν από ευσυνειδησία. Αλλά αυτό δεν αρκεί για να έχουμε ποιοτικό πανεπιστήμιο. Δεν είναι όλοι ευσυνείδητοι. Χρειάζονται και κίνητρα.\n4.\tΤελικά οι φοιτητές ή οι καθηγητές ευθύνονται περισσότερο για την κατάσταση των πανεπιστημίων;\nΟι ευθύνες είναι ανάλογα με την εξουσία που έχει κανείς. Για αυτό εγώ θα καταμέριζα την ευθύνη ως εξής: 50% πολιτική ηγεσία, 40% καθηγητές, 10% φοιτητές. Δεν δίνω συγχωροχάρτι στους φοιτητές. Η συμπεριφορά κάποιων από αυτούς είναι βαθύτατα αντιδημοκρατική και όλωσδιόλου απαράδεκτη. Αλλά οι φοιτητές στο κάτω κάτω είναι νέοι και ανώριμοι. Τα προβλήματα που έχουν δημιουργήσει οι καθηγητές, με την ανοχή ή και την σύμπραξη μερικές φορές της πολ. ηγεσίας, είναι πολύ βαθύτερα και πολύ πιο δυσεπίλυτα.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 12:26 μμ\nΗ συνέντευξη του Θέμη Λαζαρίδη στη City Press\n«Στο ελληνικό πανεπιστήμιο υπερτερούν οι μέτριοι» (18-11-2008).\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 12:28 μμ\nΔεν είναι καθόλου περίεργο ότι δεν παίχτηκε η συνέντευξή σας χτες. Η εκπομπή του κ. Πρετεντέρη είναι συστηματικά μια χάβρα φωνασκούντων, κάτι που ο ίδιος εμφανώς προκαλεί (με τη σύσταση του πάνελ και εμπρηστικά δήθεν ρεπορτάζ) και διαρκώς υποδαυλίζει (όπως χτες με τον Δημήτρη «troll» Δανίκα, σε ρόλο αγανακτισμένου πολίτη, με τον οποίο ξεκίνησε ο «διάλογος» και στον οποίο απευθύνθηκε πάλι αργότερα όταν πήγαν κάπως να ηρεμήσουν τα πράγματα).\nΘα μου πείτε, τότε γιατί τη βλέπεις; Δεν τη βλέπω, αλλά χτες λόγω του θέματος είπα να κάνω μια εξαίρεση.\nΤι είδα λοιπόν; Καταρχήν μια προβοκατόρικη εισαγωγική παράθεση επιλεγμένων τηλεοπτικών πλάνων με τα γνωστά φοιτητικά αίσχη (χτισίματα γραφείων, προπηλακισμούς) και τον κ. Πρετεντέρη να επιδεικνύει το συνήθη αστοιχείωτο εξυπνακισμό του επαναλαμβάνοντας τις υποτιθέμενες θέσεις κατάταξης των ελληνικών πανεπιστημίων (πόσοι τηλεπαρουσιαστές χρειάζονται για να διαβάσουν ένα excel;) και ειρωνευόμενος γνωστά μεγάλα πανεπιστήμια πολιτισμένων χωρών (μεταξύ άλλων το καναδικό Dalhousie, το αυστραλέζικο Macquarie και το φινλανδικό της Jyväskylä, και τα τρία με σημαντική παρουσία στον κλάδο μου). Ένα φαιδρό πρύτανη να μας λέει ότι η παιδεία δεν μπορεί να μετρηθεί και το πανεπιστήμιο το οποίο διοικεί είναι καλό επειδή έχει ανθρωπιστικές και καλλιτεχνικές σπουδές. Έναν πρώην υπουργό με προσόντα αφισοκολητή ο οποίος επέδειξε τη λεβέντικη κορμοστασιά του και το πατερναλιστικό του ύφος. Έναν νυν υπουργό ο οποίος επέδειξε το αμήχανο (ούτε καν συγκαταβατικό) χαμόγελό του, διότι ουδέν έτερον είχε να επιδείξει (κρίμα ήταν ευκαιρία να μας πει για την ελληνική γλώσσα). Ένα νεολαίο του γνωστού χώρου της αναμπουμπούλας που επανέλαβε τα γνωστά ασυνάρτητα και χρειάστηκε να ζοριστεί πάρα πολύ για να απαντήσει, μάλλον διστακτικά, ότι δεν επικροτεί τα βίαια επεισόδια. Μια στολισμένη φοιτήτρια που την κάλεσαν για γλάστρα και φυσικά δεν την άφησαν να μιλήσει, η οποία όμως πρόφτασε να πιπιλίσει την καραμέλα «δημόσια δωρεάν παιδεία». Ήταν τόση η χάβρα που ο κ. Κουναλάκης συγκριτικά φάνηκε ιδιαίτερα μετριοπαθής!\nΟι δημοσιογράφοι είπαν τα δικά τους — Μανόλη μου, Δημήτρη μου — ενώ στον κ. Τσούκα ούτε που δόθηκε ο λόγος να τοποθετηθεί. Και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα.\nΘα ήταν ποτέ δυνατό η τηλεόραση να είναι σε καλύτερη κατάσταση από τα Πανεπιστήμια; Απορώ με το κουράγιο όσων σοβαρών εν Ελλάδι αποδέχονται ακόμα προσκλήσεις να συμμετέχουν σε τέτοιες εκπομπές ενώ γνωρίζουν την κατάσταση.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:02 μμ\nΣυμφωνώ απόλυτα με τον ‘Τηλεθεατή’ παραπάνω, αν και η εμπειρία μου από τα ‘τηλεπαράθυρα’ του Πρετεντέρη και του συναφιού του είναι σχετικά περιορισμένη.\nΑπό θέση αρχής, και αν πραγματικά το ζητούμενο του όλου εγχειρήματος είναι η αναβάθμιση της παιδείας και της ελληνικής κοινωνίας εν γένει, θα έπρεπε να είχε απορριφθεί οποιαδήποτε πρόσκληση για συνέντευξη, ομιλία, παρουσίαση, συμμετοχή, κτλ. σε τέτοιες εξοργιστικές εκπομπές, οι οποίες συνεισφέρουν, και μάλιστα συνειδητά και σημαντικά, στη γενικότερη πολιτισμική παρακμή που παρατηρούμε.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:08 μμ\nΕνδιαφέρον το απόσπασμα που παραθέτω πιό κάτω από τη συνέντευξη. Συγκρίνετε την πρόταση με έντονα στοιχεία με αυτό το σχόλιο στην πρόσφατη συζήτηση για τα κολλέγια. Δεν ήταν αυτό μιά πρώτης τάξης ευκαιρία να προβληθεί και το ιστολόγιο (το οποίο κάποιοι έχετε τόσο αφ’υψηλού), μιάς κι εκεί πρωτοαναφέρθηκε η συγκεκριμένη πρόταση; Π.χ., «Όπως προτάθηκε στο ιστολόγιο που διατηρώ, … «. Και όμως δεν έγινε… Αναρωτηθείτε μετά γιατί δεν γράφουν εδώ…\nΥΓ: Το press-gr κυριαρχεί σε αναγνωσιμότητα — είναι αφελές να πιστεύει κανείς πως από εκεί μπορεί να ξεκινήσει η οποιαδήποτε μεταρρύθμιση.\nΥΓ2: Κάποιοι πρέπει να ανοίξουν το λεξικό στο λήμμα αμετροέπεια.\nΠώς κρίνετε την εξέλιξη της επικείμενης αναγνώρισης των πτυχίων των ΙΕΚ και των κολεγίων ως ισότιμων;\nΓια να είμαστε ακριβείς, αυτό που επίκειται είναι η αναγνώριση πτυχίων από ευρωπαϊκά πανεπιστήμια τα οποία αποκτήθηκαν με μερική ή ολική φοίτηση σε «κολέγιο» στην Ελλάδα. Δεν ανήκουν όλα τα εργαστήρια ελευθέρων σπουδών σε αυτή την κατηγορία. Το ευρωπαϊκό δικαστήριο, εύλογα, κατά τη γνώμη μου, αποφάνθηκε ότι, εφόσον ένα αναγνωρισμένο ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο δίνει σε κάποιον ένα πτυχίο, είναι δική του δικαιοδοσία να ελέγχει την ποιότητα της παρεχόμενης από το κολέγιο εκπαίδευσης. Αν εμείς πιστεύουμε ότι δεν γίνεται σωστά αυτός ο έλεγχος, θα πρέπει να απευθυνθούμε στην Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας της χώρας στην οποία εδρεύει το πανεπιστήμιο, που συνήθως είναι η Βρετανία. Μια άλλη ιδέα, προταθείσα από τον καθηγητή του ΟΠΑ Γιάννη Πανάρετο, είναι να απαιτήσουμε στις αξιολογήσεις των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων να περιλαμβάνονται και τα ιδρύματα που παρέχουν εκπαίδευση για αυτά μέσω δικαιόχρησης. Είναι ένα πολύ λογικό αίτημα και μάλλον θα δικαιωθούμε. Γενικά, οι κραυγές κατά των κολεγίων δεν οδηγούν πουθενά πέρα από την επιβολή προστίμου στη χώρα μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το θέμα απαιτεί πιο νηφάλια και πιο έξυπνη αντιμετώπιση.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:11 μμ\nαν πραγματικά το ζητούμενο του όλου εγχειρήματος είναι η αναβάθμιση της παιδείας και της ελληνικής κοινωνίας εν γένει\nΜπορώ να ρωτήσω τι υπαινίσσεσαι; Τι άλλο θα μπορούσε να είναι το ζητούμενο;\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:13 μμ\nΗ εκπομπή προφανώς ήταν τραγική, τι άλλο θα μπορούσε να ειναι ενας «διαλογος» με καμια δεκαριά στο πάνελ και αλλους 5-6 σε συνδέσεις με Θεσ/νικη και Ηρακλειο (!). Μερικοί εν τω μεταξύ ήταν εντελώς ασχετοι με το θέμα (Δανίκας, Κουναλακης, αλλα στην Ελλάδα όλοι εχουν μια αποψη) και άλλοι ήταν για γαρνιτούρα όπως τα δυο κοριτσακια με τις ατέλειωτες γκριμάτσες και τις αφόρητες κοινοτυπίες τους που δειχνουν πραγματι τι παιδεια παράγεται στις χαμηλοτερες βαθμιδες της εκπαιδευσης.\nΘεωρω πάντως οτι η χειρότερη και πιο γραφική εμφανιση ήταν του πρυτανη του ΑΠΘ, ο οποίος ως άλλος κοσμοκαλογερος καλούσε για ενα κόσμο πεπαιδευμένο και όχι εκπαιδευμενο, για την μη ποσοτικοποιηση της γνωσης και άλλες αλαμπουρνεζικες φανφαρες. Αν οι πρυτάνεις των σχολών εχουν τετοια νοοτροπία τότε τι να περιμενουμε απο τις υπόλοιπες βαθμίδες ΔΕΠ;\nΑναρωτιέμαι ο κ. Τσουκας πως σκεφτηκε να παραστει σε αυτο το show αφου μάλλον ηξερε εκ των προτερων πως δεν θα αρθρωσει προταση ολοκληρωμένη. Παρολα αυτα, μας προσφερε την πιο χιουμοριστική πλευρα της εκπομπής όταν ρωτησε τον παραλληρουντα εκπροσωπο της οπισθοδρομικης νεολαιας του οπισθοδρομικου κομματος της αριστερας (ο οποίος προκλητικά και φασιστικά δηλωνε «δεν θέλω κολλέγια στην Ελλάδα») αν μαζί με την κυβερνηση, την αστυνομία, την αντιπολίτευση, κτλ που κατ’ αυτον πολεμουν το «φοιτιτικό κίμημα» το πολεμούν και οι αμερικάνοι :). Εκει το cd κόλλησε για λίγο όπως κόλλησε όταν ο υπουργός των ρωτησε γιατι το ΤΕΕ που προεδρος ειναι ο αδελφός του αρχηγού του (Γιάννης Αλαβανος, εδω η οικογενειοκρατία δεν ισχυει παρα μονο στους Καραμανλήδες και τους Παπανδρεου) δεν αναγνωριζει τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοιτων ΤΕΙ. Εκει πραγματικά όχι απλώς κολλησε το cd αλλα πρεπει να επεσε και το ρευμα.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:16 μμ\nΔεν υπαινίσσομαι τίποτε, ήταν μάλλον ρητορικού χαρακτήρα η φράση. Αλλά, ξέρεις, είναι αρκετοί αυτοί που συζητούν και αντιπαραθέτουν απόψεις και προτάσεις ‘just for the sake of it’, δηλ. χωρίς κανέναν αντικειμενικό σκοπό. Είναι και αυτή μια στάση, την καταλαβαίνω.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 2:19 μμ\nκαι συνεχίζεις το [κακοκουρδισμένο] βιολί σου.\nΔε μίλησα μονάχα για unique hits και αναγνωσιμότητα ως «συντελεστή επιτυχίας» όπως στο παρελθόν δε μίλησα μόνο και αποκλειστικά για βιβλιομετρικά στοιχεία. Η τάση σου να διαστρεβλώνεις τα λεγόμενα του άλλου φτάνει πλέον σε ενοχλητικά επίπεδα.\nΗ σύγκριση press-gr με GUR είναι τουλάχιστον φαιδρή. Η αναγνωσιμότητα από μόνη της δεν κάνει τίποτα αν δεν πηγαίνει χέρι με χέρι με την τεκμηρίωση και την ποιότητα, τόσο αυτών που γράφουν όσο και αυτών που γράφονται.\nΘέλεις το thread αυτό της Βιβλιοκριτικής να το κάνεις Μπλογκοκριτικής. Γιατί; Έτσί θ’ανεβάσεις την ποιότητα;\nΤην εκπομπή του Πρετεντέρη δεν την είδα, ακόμα, τώρα θα τη βάλω στη myTV. Πάντως αν η κατάσταση ήταν τόσο χάλια όσο την παρουσίασε ο Τηλεθεατής καλύτερα που δε βάλαν την παρέμβαση του Θέμη.\nΟι απαντήσεις του Θέμη ίσως «δεν πουλάνε». Δεν είναι αρκετά «σκανδαλώδεις» και «αντιδραστικές». Αυτοσκοπός μιας τέτοιας εκπομπής είναι ν’ανεβάσει την ακροαματικότητα, όχι να ενημερώσει. Πώς θ’ανεβάσεις την ακροαματικότητα με λογικές παρεμβάσεις; Βάλε μέσα δυο-τρεις ημιμαθείς κόκκορες και δες αμέσως τι ωραία που κολλάμε όλοι στους δέκτες μας.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 9:52 μμ\nΜου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι υπάρχουν άνθρωποι που ευχαριστιούνται να ακούνε 5 άτομα να μιλάνε ταυτόχρονα ή τον Δανίκα να γκαρίζει. Εγώ μετά βίας κατάφερα να μην κλείσω την τηλεόραση.\nΣυμφωνώ με τους προλαλήσαντες ότι η εκπομπή ήταν απογοητευτική και ότι είναι κυρίως ευθύνη του κ. Πρετεντέρη. Μα είναι δυνατόν να μην δώσει το λόγο στον Τσούκα αλλά να δώσει δυό και τρεις φορές στον Δανίκα; Τι ξέρει ο Δανίκας από τριτοβάθμια εκπαίδευση; Ύστερα, έκαναν ελάχιστη έρευνα. Ενώ είχαν την ευκαιρία να θέσουν καινούρια θέματα, να μπουν πιό βαθιά στην ουσία των προβλημάτων, αυτοί έμειναν στα γνωστά και τετριμμένα. Δεν μου έδωσαν την εντύπωση ότι θέλουν να προάγουν τον διάλογο και την εύρεση λύσεων, αλλά να εκμεταλλευτούν τα προβλήματα του πανεπιστημίου για φτηνή τηλεθέαση.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:10 μμ\nΔεν μου έδωσαν την εντύπωση ότι θέλουν να προάγουν τον διάλογο και την εύρεση λύσεων, αλλά να εκμεταλλευτούν τα προβλήματα του πανεπιστημίου για φτηνή τηλεθέαση.\nKALA 8EMH DEN HKSERES … DEN ROTAGES!!!!\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:18 μμ\nH EKPOMPH HTAN TRAGIKH KAI ANEDIKSE THN TRAGODIA THS ELLHNIKHS KOINONIAS , ARA KAI THS PAIDEIAS.\n1-2 DHMOSIOGRAFOI THS KAKIAS ORAS\n2-3 POLITIKOI TIS «PALIAS» ORAS\n3-4 PRYTANEIS POY EXOYN XASEI PRO POLOY THN ORA\nKAI 2 KOPERITSES POY KOITAGAN THN ORA NA PANE TSARKA STA BARAKIA ALLA 20 EURO GIA NA PAROYN ENA BIBLIO DEN EIXAN\nEINAI FOBERH H ANTILIPSH PANTOS POY LEI:\nPERNAO PANELADIKES=> EIMAI 8EOS=> ARA PREPEI NA TA EXO OLA=> DOREAN FOITHSH-SITISI-STEGASH STOYS FOITHTES [ EFTYXOS POY DEN ZHTANE KAI TIPOTA POIO PIKANTIKO!!!] ==> NA GINOYN GIATROI KAI DHKIGOROI, MHXANIKOI NA «TA PERNOYN» APO AFTOYS POY PLHROSAN ME TOYS FOROYS TOYS TIS «POLIETEIS SPOYDES TOYS»\nA!!! KAI AKATI ALLO O ANTIPRYTANHS TOY METSOBIOY EBALE SAN STOIXEIO POIOTIOTAS TOY IDRYMATOS OT PERNOYN PTYXIO OXI STA 5 ALLA STA 6.5 XRONIA KATA MESO ORO !!!!\nISOS EPIDI TO METSOBIO DEN EXEI AN8ROPISTIKES SPOYDES OPOS TO ARISTOTELIO !!!!!\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:22 μμ\nΠάντως, αν συγκρίνει κανείς το επίπεδο του διαλόγου στην εκπομπή που παρακολουθήσαμε με το επίπεδο του διαλόγου στο παρόν μπλογκ, είναι η μέρα με τη νύχτα. Και όλα αυτά χωρίς moderation και χωρίς αποκλεισμούς.\nΑλλά ρε SOS, βάλε ελληνικούς χαρακτήρες μη μας βγάζεις τα μάτια.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:25 μμ\n«Συνδέομαι, πρωτίστως φιλικά (όχι μόνο τυπικά επαγγελματικά), με τουλάχιστον μία δεκάδα αξιολογότατων μελών ΔΕΠ σε ελληνικά ΑΕΙ. Σχεδόν όλοι τους επιστήμονες που θα μπορούσαν να έχουν (οι περισσότεροι είχαν στο παρελθόν) θέση σε τοπ-50 πανεπιστήμια διεθνώς. Όλοι τους εργάζονται σκληρά, αγωνίζονται καθημερινά για βελτίωση του ελληνικού πανεπιστημίου, από το δικό τους μετερίζι, και έχουν αξιοθαύμαστα επιτεύγματα να δείξουν ακόμη και σε αυτό το ενίοτε τόσο καταφρονημένο ελληνικό πανεπιστήμιο.»\nΑν είχες μια βαθιά σχέση μαζί τους θα σου είχαν μεταφέρει την απογοήτευση τους από την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο. Γιατί δεν μπορώ να δεχθώ ότι αγωνίζονται καθημερινά γράφοντας papers και τρέχοντας τα ερευνητικά τους προγράμματα και δεν τους ενοχλούν οι καταλήψεις, τα φαινόμενα βίας, η διαπλοκή, η αδιαφάνεια και όλα αυτά που συνθέτουν την σημερινή εικόνα. Ρώτησε τους αν στα όργανα διοίκησης έχουν την ελευθερία να εκφράσουν την άποψη τους, την θέση τους, αν αυτή είναι σε αντίθεση με την «σωστή» θέση. «Αν δεν ψηφίσετε την ‘σωστή πρόταση’ θα διαλύσουμε την ΓΣ». Το ακούμε πια καθημερινά. Το ζούμε σε όλα τα επίπεδα αποφάσεων. Και δυστυχώς αυτό δεν το αντιμετωπίζεις με ακόμη ένα ούτε με 100 καλά papers. Δεν είναι αυτό που λείπει περισσότερο αυτή τη χρονική στιγμή από το Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Η συνεισφορά όλων είναι απαραίτητη για την αλλαγή του κλίματος. Όσο για την Πρωτοβουλία. Πολύ καλή η προσπάθεια αλλά πρέπει όλο αυτό το κλίμα να μεταφερθεί μέσα στα Πανεπιστήμια για να στηρίξει, να αφυπνίσει την πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ και των φοιτητών που θέλουμε να πιστεύουμε αποζητά ένα υγιές Πανεπιστήμιο.\n«Όμως, κανείς εξ αυτών δεν θα εγκατέλειπε την καθημερινή προσπάθεια στο χώρο δουλειάς του για να συμμετέχει στο παρόν ιστολόγιο.»\nΔεν είναι απαραίτητο να συμμετέχουν στο παρόν ιστολόγιο, αλλά η Ελληνική κοινωνία απαιτεί/αναμένει την συμμετοχή τους στην αναβάθμιση του Πανεπιστημίου. Είναι υποχρέωση του λειτουργήματος που ασκούν. Και αυτό δεν γίνεται όταν δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν για το κοινό καλό μέρος της προσπάθειας τους προς την κατεύθυνση αυτή.\nΗ εκπομπή ήταν άκρως απογοητευτική.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:27 μμ\nΘα προσπαθησω !!!\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:31 μμ\nπαντος υπαρχει και ενα αλλο νεο σημειο. Ο προτυπος εσωτερικος κανονισμο !!! τον εχετε δει??? προβλέπει στρατηγικο σχεδιασμο σε επιπεδο ιδυματος\nΣτρατηγικός σχεδιασμός − Ακαδημαϊκός−αναπτυξιακός προγραμματισμός\n1. Για την επιδίωξη των στόχων του και την εκπλήρωσητης αποστολής του κάθε Α.Ε.Ι. καταρτίζει στρατηγικό\nσχέδιο στο πλαίσιο του συνολικού σχεδιασμού και συντονισμού της ανώτατης εκπαίδευσης που παρέχεται\nαπό τα Α.Ε.Ι. της χώρας. Το στρατηγικό σχέδιο εξειδικεύει την αποστολή και την επιδιωκόμενη εξέλιξη του\nιδρύματος ως προς την οργανωτική του δομή, τη στρατηγική προσλήψεων και διαχείρισης όλων των κατηγορι−\nών προσωπικού, τους τομείς έμφασης της έρευνας καi διδασκαλίας, τα προγράμματα σπουδών, τις υποδομές,\nτις υπηρεσίες, τις επενδύσεις, τις συνεργασίες και εν γένει την οικονομική του ανάπτυξη.\n2. Το στρατηγικό σχέδιο εγκρίνεται από την οικεία Σύγκλητο ή Συνέλευση, μετά από γνώμη των Γ.Σ. των\nΣχολών ή Τμημάτων του ιδρύματος για τον δικό τους στρατηγικό σχεδιασμό, και αναπροσαρμόζεται τουλά−\nχιστον ανά τετραετία.\n3. Το εγκεκριμένο στρατηγικό σχέδιο αποτελεί τη βάση για την ανάπτυξη του Α.Ε.Ι. και αναφέρεται ιδίως\nστα ακόλουθα θέματα:\nα) στην ανάλυση της υπάρχουσας κατάστασης στο Α.Ε.Ι. με βάση τα δεδομένα των εσωτερικών εκθέσεων του Α.Ε.Ι. και των ακαδημαϊκών του μονάδων που προβλέπονται από το νόμο και τη θέση του ιδρύματος σε σύγκριση με ομοειδή Α.Ε.Ι. της ημεδαπής και αλλοδαπής,\nβ) στη φυσιογνωμία του Α.Ε.Ι., τους μακροπρόθεσμουςστόχους και τη σχεδιαζόμενη θέση του στο πλαίσιο\nτης συνολικής δραστηριότητας άλλων ιδρυμάτων και ερευνητικών κέντρων της ημεδαπής, με γνώμονα, μεταξύ άλλων, την αποδοτικότητα στην επένδυση των διαθέσιμων πόρων,\nγ) στα επιστημονικά αντικείμενα, στα οποία το Α.Ε.Ι.και οι επί μέρους ακαδημαϊκές μονάδες του σχεδιάζουν\nνα προσδώσουν ιδιαίτερη βαρύτητα, και στους τρόπους με τους οποίους πρόκειται να γίνει αυτό (ίδρυση ινστιτούτων, προσέλκυση επιστημόνων κ.λπ.),\nδ) στα μέτρα συντονισμού των ακαδημαϊκών, εκπαιδευτικών και ερευνητικών δραστηριοτήτων του Α.Ε.Ι. με\nτις αντίστοιχες εξελίξεις σε Α.Ε.Ι. της αλλοδαπής και ιδιαίτερα με τις εξελίξεις και προοπτικές στον Ευρωπα−\nϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης και στον Ευρωπαϊκό Χώρο Έρευνας,\nε) στα μέτρα ενίσχυσης της παρουσίας και της αναγνώρισης της ερευνητικής και εκπαιδευτικής δραστηρι−\nότητας του Α.Ε.Ι. σε ευρωπαϊκό και σε ευρύτερο διεθνέςεπίπεδο,\nστ) στα μέτρα με τα οποία το Α.Ε.Ι. θα καταστεί πιοελκυστικό στους φοιτητές, ιδίως από γειτονικές ή άλλες\nχώρες, και κυρίως στους νέους επιστήμονες στο επίπεδο της διδακτορικής ή μεταδιδακτορικής έρευνας,\nζ) στις σχεδιαζόμενες συνεργασίες στο πεδίο τηςέρευνας και διδασκαλίας με άλλα Α.Ε.Ι. σε εθνικό και\nη) στα μέτρα για την επιδίωξη συμμετοχής σε ερευνητικά προγράμματα και προγράμματα κινητικότητας,\nιδίως ευρωπαϊκά και διεθνή,\nθ) στο σχεδιασμό της διασφάλισης της ποιότητας και της βελτίωσης των διαδικασιών αξιολόγησης,\nι) στα θέματα μετονομασίας, ίδρυσης ή συγχώνευσης Σχολών ή Τμημάτων,\nια) στα μέτρα βελτίωσης του πλαισίου, μέσα στο οποίο αναπτύσσεται η έρευνα και η διδασκαλία, με τη\nβελτίωση του οργανωτικού πλαισίου και των παρεχομένων διοικητικών υπηρεσιών,\nιβ) στα μέτρα βελτίωσης του λοιπού προσωπικού,\nιγ) στη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη των υποδομών και του εξοπλισμού,\nιδ) στα μέτρα ενίσχυσης της ισότητας ευκαιριών και της ισότητας των φύλων,\nιε) στα μέτρα για την προσέλκυση χρηματοδότησηςαπό τρίτες πηγές,\nιστ) στο σχεδιασμό της αξιοποίησης της περιουσίας του Α.Ε.Ι. και\nιζ) στο εκτιμώμενο κόστος της στρατηγικής ανάπτυξης του Α.Ε.Ι.\nΑΡΑ ΠΡΩΤΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΕ ΓΝΩΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Ο ΤΕΤΡΑΕΤΗΣ [ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ] ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ. ΕΔΩ ΕΓΙΝΕ ΑΝΑΠΟΔΑ ΧΩΡΙΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΣΧΕΔΙΣΜΟΣ !!!!1\nΒΑΛΑΜΕ ΤΟ ΚΑΡΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΟΓΑ !!!!!\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:44 μμ\nΤρία σημεία που αναδείχτηκαν από την συζήτηση αυτή θα ήθελα να αναδείξω με κάθε δυνατή συντομία:\n1.\tGRU versus ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ κλπ. Δεν θα έχω λόγους να διαφωνήσω με την εκτίμηση του συν. Βασσάλου για την φθίνουσα δυναμική της Κίνησης για την Αναβάθμιση κλπ. Είναι ένα ζήτημα που απασχολεί έντονα όσους παλεύουμε ακόμη το θέμα. Διαφωνώ όμως με την διάθεση της αντιπαράθεσης προς το GRU που θέτει με την προτροπή για το ποιος πρέπει να προσχωρήσει σε ποιόν. Η γνώμη μου είναι ότι και τα δύο χρειάζονται και τίποτα δεν εμποδίζει τους συναδέλφους που συχνάζουν στο μεν να μη μετέχουν και στο δε. Είναι δύο χώροι με διαφορετική λειτουργία, αλλά εξ ίσου χρήσιμοι για τον κοινό – ως φαίνεται – σκοπό. Μια Κίνηση αποβλέπει στην διαμόρφωση στρατηγικού σχεδίου και συγκεκριμένων μέσων τακτικής για την επίτευξη των στόχων της. Το Blog είναι ένας χώρος ελεύθερης επικοινωνίας και διαλόγου. Η κίνηση που εκφράστηκε με την αρχική ανοιχτή επιστολή του Greek University Reform δεν καλύπτει την οπτική με την οποία προσωπικά αντιμετωπίζω το Πανεπιστημιακό Ζήτημα και γιαυτό δεν θα ήθελα να προσυπογράψω αν μου είχε ζητηθεί. Μολαταύτα, το Blog του Forum το θεωρώ ένα ιδιαίτερο χρήσιμο και ζωντανό βήμα διαλόγου και γιαυτό με μεγάλη ευχαρίστηση και το παρακολουθώ και συμμετέχω στους διαλόγους του, όταν κρίνω χρήσιμη κάποια παρέμβασή μου. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι η αντιπαράθεση, αλλά η σύνθεση. Μακάρι να αναπτυχθούν ακόμη περισσότερα βήματα και Κινήσεις που θα τείνουν στον κοινό σκοπό, έστω και αν εκφράζουν διαφορετικές αντιλήψεις. Ο ρόλος του ακαδημαϊκού διαλόγου είναι να βοηθήσει στη σύνθεση γενικεύσεων και συγκλίσεων. Το μόνο προαπαιτούμενο είναι η εξαίρεση των δογμάτων από μια κοινότητα, όπως είναι η δική μας, που αναπνέει μόνο μέσα σε συνθήκες ορθολογισμού και επιστημονικού διαλόγου. Γιαυτό το λόγο, πχ. δεν θα συμμετείχα ποτέ σε ΠΟΣΔΕΠΙΤΙΚΟΥΣ διαλόγους υπό την σημερινές συνθήκες της οργάνωσης: Δεν μπορώ να συνδιαλεγώ με δογματικούς ταλιμπάν!!!\nΕν τέλει, εκείνο που πρέπει να καλλιεργήσουμε είναι ένα esprit de corp (για να μη χρησιμοποιήσω την βαρύτερη έκφραση «κουλτούρα») που θα διευκολύνει τον ακαδημαϊκό αναστοχασμό πάνω στο ακαδημαϊκό ζήτημα. Είναι αντιφατικό, κατά την άποψή μου, η ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα να μη αναστοχάζεται πάνω στη κρίση που περνάει με … ακαδημαϊκό-ήγουν επιστημονικό τρόπο. Προσωπική μου άποψη είναι ότι αν καταφέρουμε να καλλιεργήσουμε μια τέτοια εσωτερική κουλτούρα, τότε η ελληνική academia θα βρει μόνη της τον δρόμο προς τον εκσυγχρονισμό της.\n2.\tΟΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ ΤΩΝ BLOGs ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ\nΚαταλαβαίνω πολύ καλά την σύγκρουση καθηκόντων που εκφράζει ο συν. Λαζαρίδης όταν μου γράφει ότι δεν είναι κοινωνιολόγος κλπ. και ότι σύντομα θα επιστρέψει στα κυρίως καθήκοντά του παραμελώντας κάπως τα καθήκοντα που ανέλαβε ως συντονιστής του Blog. Προφανώς η θέση του είναι κοντά στους μαθητές και το εργαστήριό του. Έτσι θα αισθανόμουν κι εγώ στη θέση του. Τώρα άλλα λαλώ επειδή έχω την πολυτέλεια να είμαι Ομότιμος, δηλαδή περιορισμένης ευθύνης!!\nΌμως, ακριβώς γιαυτό το λόγο χρειάζονται οι κινήσεις και οι δομές που μπορεί να εκφράσουν στους στρατηγικούς σκοπούς τους. Αυτός είναι και ο λόγος της προτροπής μου για συνεργασία με την Κίνηση: Στο μυαλό μου είχα το Παρατηρητήριο που δημιουργήσαμε ακριβώς ως δομή που θα ασχοληθεί με την συστηματική έρευνα του Πανεπιστημιακού Ζητήματος από μια οπτική ευρύτερη από εκείνη που τα κυβερνητικά όργανα ακολουθούν. Χρειάζεται μια ακαδημαϊκή οπτική του ακαδημαϊκού ζητήματος. Σε αυτό επιμένω, έστω και αν ξέρω πολύ καλά ότι το Ζήτημα έχει πολλές και εξ ίσου σημαντικές οπτικές.\n3.\tΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΩΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ.\nΗ συζήτηση με αφορμή την εκπομπή του Πρετεντέρη είναι εξόχως ενδιαφέρουσα. Δεν με εκπλήσσει καθόλου που ο λόγος των διαλεγομένων είναι πλήρως απορριπτικός. Με έμφαση θέλω να τονίσω ότι θα ήταν τραγική ψευδαίσθηση να πιστέψουμε ότι το Πανεπιστημιακό Ζήτημα θα προωθηθεί μέσα από την προκρούστια λειτουργίας των ΜΜΕ. Οι μηχανισμοί δημοσιότητας που εκφράζουν αγοραία συμφέροντα και συναφείς σκοπιμότητες έχουν κάνει τεράστια ζημιά στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Δελέασαν πολλούς να υποκαταστήσουν το ερευνητικό έργο που η κοινωνία τους έχει επιφορτίσει με την πρόσκαιρη δόξα της δημοσιότητας και έτσι έγιναν ακούσιοι συνεργοί στην στρέβλωση της εικόνας. Κατά την άποψή μου είναι αποκαρδιωτικό να βλέπουμε την αναλογία εμφανίσεων στα ΜΜΕ (τηλεόραση και εφημερίδες) προς επιστημονικές δημοσιεύσεις γύρω από το πανεπιστημιακό ζήτημα να γέρνει εξωφρενικό υπέρ των πρώτων. Αυτή και μόνη η αναλογία αποτελεί εξαιρετικά σημαντικό δείκτη της αναποτελεσματικότητας της ελληνικής academia.\nΤι συμπέρασμα, λοιπόν, μπορούμε να βγάλουμε; Προφανώς ότι πρέπει να πολλαπλασιάσουμε θεαματικά τον παρανομαστή του δείκτη!! Προσωπικά προσπαθώ να κρατηθώ συστηματικά μακριά από το … γυαλί και προτιμώ να διαβάζω Ασάν καλός φοιτητής την τεράστια διεθνής βιβλιογραφία που αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια γύρω από τα ζητήματα της εκπαίδευσης και ιδίως της πανεπιστημιακής. Όπως λέμε και στους φοιτητές μας, από το διάβασμα πάντα κάτι καλό θα βγει!!!\nΣυγγνώμη για την φλυαρία. Ίσως οφείλεται σε ψυχολογική έκρηξη ασύμβατη με την ηλικία μου!!\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:52 μμ\nΕίναι λογικό οτι δεν παίχτηκε η συνέντευξη του κυρίου Λαζαρίδη.Ο βασικός λόγος είναι πολύ απλός:Ο κ. Λαζαρίδης είναι γνώστης του αντικειμένου.\nΕδώ πρέπει να δούμε το ρόλο της τηλεόρασης ως\n1.Αναπαραγωγού της κοινής γνώμης\n3.Εκφρασης του συσχετισμού δυνάμεων\n4.Εκφρασης της ελευεθερίας του πλήθους στον καθορισμό και λύση ενός προβλήματος\nΣυνεπώς για οποιαδή ποτε συνέντευξη είναι προτιμότερη η γνώμη ενός ενετελώς ανίδεου π.χ. η γνώμη ενός υδραυλικού ή πολιτικού για τα τεκταινόμενα στην εκπαίδευση από ό,τι η γνώμη ενός ειδικού.Εάν ο ειδικός θέλει να ακουστεί πρέπει:\n1.Να κάνει dumbing down για να γίνει κατανοητός από »μεγάλη μάζα»(φαντασιακή).\n2.Να αναπαραγάγει τουλάχιστον τα μείζονα στερεότυπα της κοινής γνώμης\n3.Να φιλτράρει ό,τι δεν ταιριάζει με το γενικότερο πλαίσιο συσχετισμού δυνάμεων\n4.Να μιλήσει όσο το δυνατό πιο γενικόλογα,πιο εντυπωσιακά,με πιο »χοντρά» παραδείγματα ακόμα και αν είναι λάθος.\nΣτην περίπτωση του Λαζαρίδη δεν υπήρξε σεβασμός στους όρους για αυτό και η συνέντευξή του φιλτραρίστηκς και αποκλείστηκε.Αντίθετα ένας πολιτικός γνωρίζει και εφαρμόζει τους όρους και ένας αδαής τους εφαρμόζει γιατί τυγχάνει εκ φύσεως αδαής.\nΣυνεπώς ό,τι δε μοιάζει με ερασιτεχνισμό είναι εκ προιμίου αποκλεισμένο από την τηλεόραση.\nΤην ισχύ των αμπελοφιλοσοφημάτων που επιτάσσονται στην κοινή γνώμη ως ΄΄κοινώς αποδεκτά»,΄΄φιλτραρισμένα» κτλ,τη βλέπουμε στο ίντερνετ όπου όσες φορές υφίστανται την κριτική του λόγου,κονιορτοποιούνται.\nΣτην περίπτωση αυτή οι υποστηρικτές τους καταφεύγουν\n1.Στον οικονομισμό υποστηρίζοντας οτι δεν είναι υποχρεωμένοι να εκπονήσουν ειδικά επιχειρήματα για τις ανάγκες συγκεκριμένων κατηγοριών αφού αυτό είναι »αντιοικονομικό»,ήτοι σπατάλη πόρων\n2.Στον αντιδιαννοητισμό,υποστηρίζοντας οτι τα προβλήματα δεν έχουν ρίζες στη λογική και επομένως δεν μπορεί να λυθούν διά της λογικής\nΠρόκειται για προβλέψιμη πορεία.\nΠ.χ. το κυκλικό επιχείρημα »είναι λάθος ο τρόπος εισαγωγής με πανελλήνιες»,απάντηση »μα γιατί αφού είναι δίκαιος?» και επόμενη ένσταση »μα η ζωή δεν είναι δίκαια» υποβάλλοντας τη λογική συνεπαγωγή οτι αφού η ζωή δεν είναι δίκαια και η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι τμήμα της ζωής,η εισαγωγή στην τελευταία δεν μπορεί να ρυθμίζεται με αρχές δικαιοσύνης γιατί κατ’ αυτό τον τρόπο παραβιάζονται οι νόμοι της ζωής περί αδικίας.\nΕννοείται οτι το εξάμβλωμα αυτό μπορεί να τιναχτεί στον αέρα με τη χρήση λογικών μεθόδων,επιβάλλεται όμως ως δημοφιλές αφού δίνει δικαίωμα στο όνειρο στον καθένα,δίκαιο ή άδικο.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 11:40 μμ\nσυμφωνώ απολύτως με το τελευταίο σας μήνυμα.\nΤο γραφόμενο από σας στο προηγούμενο μήνυμα\n«Με την ευκαιρία της ανάγνωσης του βιβλίου σκέφτηκα πόσο χρήσιμο θα ήταν για τον συγγραφέα να ενώσει τις δυνάμεις του με το “Παρατηρητήριο” »\nτο εξέλαβα (κακώς όπως φαίνεται) ως ακριβώς κλήση για «προσχώρηση» του GUR, και αυτό σχολίασα.\nΠροφανώς υπάρχει χώρος για όλες τις πρωτοβουλίες που ταιριάζουν στην περιγραφή σας. Όλες πάντως απαιτούν θυσία χρόνου και mindshare.\n18 Νοεμβρίου, 2008 στο 11:48 μμ\nΠαρανόηση. Δε νομίζω πως επικέντρωσα μόνο στις ερευνητικές ή ατομικές δραστηριότητές τους. Όταν αναφέρομαι στο «αγωνίζονται καθημερινά για βελτίωση του ελληνικού πανεπιστημίου, από το δικό τους μετερίζι» έχω κατά νου τον αγώνα που κάνουν ακριβώς για αυτό το οποίο μιλάς: την αναβάθμιση του ελληνικού πανεπιστημίου. Αγώνα για να εκλέγονται και να προάγονται οι άξιοι, για να εκπαιδεύονται σωστά οι φοιτητές, κ.ο.κ., αγώνα που τον δίνουν καθημερινά στο χώρο δουλειάς τους, όχι με κραυγές και ολολυγμούς δεξιά και αριστερά.\nΑυτό που θέλω να τονίσω είναι πως, πέρα από κραυγές, γκρίνιες, και μηδενισμούς, υπάρχει και η προσωπική στάση κάποιων ανθρώπων που δεν κραυγάζουν για αναβάθμιση (επειδή ακούγεται ωραία) ενώ δεν είναι σε αρμονία με αυτήν στην καθημερινότητά τους (οπότε η αναβάθμιση γίνεται και άλλοθι γι αυτά που πρέπει να κάνουν οι ίδιοι). Όπως ήδη έχει προαναφερθεί, πολλά από τα προβλήματα των πανεπιστημίων υπάρχουν λόγω των επιλογών των ανθρώπων που στελεχώνουν τα πανεπιστήμια. Όταν, πριν από μέρες επέμενα (σε άλλη συζήτηση) στην ερώτηση «τι εμποδίζει την καταπολέμηση της αντιγραφής» οι περισσότεροι εποίησαν τη νήσσα. Μόνο ο Λουκάς Βλάχος, με την εντιμότητα που τον διακρίνει (παρά τις συναισθηματικές εξάρσεις του), έγραψε ξεκάθαρα πως: «δεν είναι οι φοιτητές που αντιδρούν στην καταπολέμηση της αντιγραφής είναι τα μέλη ΔΕΠ που αδιαφορούν» (κλικ εδώ), θέτοντας το δάκτυλο επί του τύπου των ήλων. Ποιά μεταρρύθμιση λοιπόν και ποιά νομοθετικά μέτρα θα αλλάξουν αυτές τις αντιλήψεις των μελών των ΔΕΠ;\nΜάλλον δεν παρακολουθείς συστηματικά τα όσα γράφω, αλλιώς θα είχες διαπιστώσει πως έχω βαρεθεί να τονίζω εδώ μέσα την αξία του ήθους, της προσωπικής στάσης, της αξιοπρέπειας ως παραδείγματα στάσης ζωής και καθημερινής πρακτικής (συχνά λοιδορούμενος). Έχω βαρεθεί να κατακρίνω την προχειρότητα (ενδημική στην κοινωνία μας) και τις ιδεοληψίες στο βωμό των οποίων πολλά συγχωρούνται. Δυστυχώς, η μεταρρύθμιση του πανεπιστημίου έχει γίνει ιδεοληψία (έμμονη ιδέα) για κάποιους εδώ μέσα. Επειδή, λοιπόν, τις έμμονες, δογματικές ιδέες αυτός ο τόπος τις έχει πληρώσει ακριβά (κάτι που οι νεώτεροι σχολιαστές του φόρουμ ίσως δεν γνωρίζουν καλά), θεωρώ πως μεταρρύθμιση με τέτοιες αντιλήψεις δεν θα πετύχει τίποτα. Κατά συνέπεια, είμαι σε απόλυτη συμφωνία με τον Κώστα Σοφούλη ο οποίος, λίγο πιό πάνω, έγραψε «έχουμε ανάγκη και από αναλυτικές προσεγγίσης του πολυεπίπεδου ζητήματος της πανεπιστημιακή εκπαίδευσής μας» και «Είναι η ώρα για βαθειά αναζήτηση των αιτίων ώστε να καταλάβουμε καλά τις προϋποθέσεις μιας εναλλακτικής στρατηγικής. Όπως έλεγε ο Νίτσε “Δεν αρκεί να έχει κάποιος απόψεις. Πρέπει να έχει και γνώση”.»\nΥΓ: Αλήθεια, από πού προκύπτει πως «η Ελληνική κοινωνία απαιτεί/αναμένει … αναβάθμιση του Πανεπιστημίου». Μήπως έχεις υπερτιμήσει τι ζητά η ελληνική κοινωνία;\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:01 πμ\n«Ποιά μεταρρύθμιση λοιπόν και ποιά νομοθετικά μέτρα θα αλλάξουν αυτές τις αντιλήψεις των μελών των ΔΕΠ;»\nΑλλαγή του τρόπου διοίκησης. Να μπουν στο τιμόνι των πανεπιστημίων άνθρωποι που ΔΕΝ αδιαφορούν. Άνθρωποι που όταν ένα ευσυνείδητο μέλος ΔΕΠ αποταθεί σε αυτούς θα κάνουν αυτό που πρέπει για να λύσουν το πρόβλημα που θα τους υποδειχθεί.\nΕσύ lymig υποτιμάς δραματικά τη σημασία του ΘΕΣΜΙΚΟΥ πλαισίου.\nΦαίνεται πως συμφωνούμε όπως και στο παρελθόν (κλικ\nεδώ). Αναφέρομαι σε αυτόν το αγώνα που περιγράφεις και ο οποίος φαίνεται όχι από τα λόγια αλλά από την καθημερινή στάση και τη συμπεριφορά του καθένα σε όλες τις δραστηριότητες του μέσα αλλά και έξω από το Πανεπιστήμιο και δεν αναφέρομαι προφανώς σε περιπτώσεις που χαρακτηρίζεις με «κραυγές και ολολυγμούς δεξιά και αριστερά.»\n«πολλά από τα προβλήματα των πανεπιστημίων υπάρχουν λόγω των επιλογών των ανθρώπων που στελεχώνουν τα πανεπιστήμια.» Συμφωνά αλλά αυτό συμβαίνει γιατί το σημερινό σύστημα επιτρέπει. Είναι σίγουρο πως πολλά από αυτά δεν θα υπήρχαν αν το Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο διέθετε τους κατάλληλους μηχανισμούς που θα απέτρεπαν τέτοιου είδους συμπεριφορές (δες αξιολόγηση και άρνηση των όσων ευθύνονται για πολλά από τα προβλήματα να την αποδεχθούν). Τα άτομα αναμφισβητητα προσαρμόζουν την συμπεριφορά τους στα πλαίσια των κανόνων που βάζει το σύστημα στο οποίο κινούνται.\nΌσο για την αντιγραφή συμφωνά απόλυτα με την διατύπωση του Λουκά Βλάχου. Έγγραφα σε μήνυμα μου προς συνάδελφο που ανέφερε φαινόμενα αντιγραφής στο Πανεπιστημιο. «∆εν ξέρω ποιό είναι περισσότερο ανησυχητικό. Αυτά που περιγράφεις στο µήνυµα σου, ή η απάθεια/αδιαφορία µε την οποία η Πανεπιστηµιακή κοινότητα αντιµετωπίζει αναφορές αυτού του είδους;\nΘα συµφωνήσω µαζί σου πως ο τρόπος εξέτασης ενός µαθήµατος σίγουρα δεν λύνει το πρόβληµα της παιδείας, αλλά η αδιαφορία σε τέτοιου είδους αναφορές δείχνει πως το ∆ηµόσιο Πανεπιστήµιο δεν µπορεί ή δεν θέλει να αντιδράσει σε φαινόµενα που το υποβαθµίζουν.»\nΜε τις θέσεις του Κώστα Σοφούλη, που είχα την τύχη να τις γνωρίζω εκτός GUR, συμφωνώ πλήρως και μακάρι η Πρωτοβουλία να είχε αποκριθεί στις προτάσεις του ή να συμμετείχε ενεργά στον προβληματισμό που εξέφραζε και εκφράζει. Απλά θα παρατηρήσω πως πολλές από τις καταστάσεις που ζούμε τα τελευταία χρόνια δεν απαιτούν βαθιές αναλύσεις ούτε βαθιές αναζητήσεις αιτιών αλλά θέληση αντιμετώπισης και σίγουρα ορισμό της εναλλακτικής αποτελεσματικής στρατηγικής αντιμετώπισης τους.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:55 πμ\nΘέμη, αφού μάλλον με διαβάζεις προσεκτικά (και όπως φαίνεται παίρνεις ιδέες για τις αποκρίσεις σου στις συνεντεύξεις), γιατί τα λες αυτά; Αν έχω βαρεθεί να γράφω για κάτι εδώ μέσα είναι η αξία περιφρούρησης των θεσμικών διαδικασιών, η θωράκισή τους, αλλά και η δράση μέσα από αυτές. Τα γραπτά μένουν — scripta manent — ψάξε και θα τα βρεις. Άλλοι εδώ μέσα έχουν αναγορεύσει το καταγγελτικό ύφος τύπου Tριανταφυλλόπουλου και Λαϊκoύ Oρθόδοξου Συναγερμoύ σε υπέρτατη οδό λύσης των προβλημάτων πέρα κι έξω από θεσμικές διαδικασίες. Έγραψα επίσης, πρόσφατα (πριν από δύο μέρες), για την ανάγκη εξορθολογισμού των προϋπολογισμών των ΑΕΙ, τον ρόλο του Ελεγκτικού Συνεδρίoυ, κ.ο.κ. (κλικ εδώ), προβλήματα τα οποία άπτονται, σαφέστατα, του ΘΕΣΜΙΚΟΥ πλαισίου. Οπότε, μην επαναλάβω πάλι τη γνωστή ρήση για τα τσίπουρα…\nΌσο για το «Να μπουν στο τιμόνι των πανεπιστημίων άνθρωποι που ΔΕΝ αδιαφορούν» ακούγεται πολύ ωραίο σαν ευχή — είμαι κι εγώ μαζί σου (αν και δεν συμμερίζομαι την ισοπεδωτική μομφή που υπονοεί η φράση σου). Αλήθεια, όμως, πώς θα γίνει; Μήπως μέσω του δείκτη h των πρυτάνεων που έχει καταντήσει πιά ανέκδοτο;\nΌπως έχω βαρεθεί να επαναλαμβάνω, το πρόβλημα των πανεπιστημίων είναι ουσιαστικά το πρόβλημα της κοινωνίας μας. Αυτή είναι η κοινωνία μας, κατ’αντιστοιχία είναι και τα πανεπιστήμιά της. Έγραφα στις 13 Νοεμβρίου: «Όταν, όμως, έχουμε μια κοινωνία της οποίας η προηγούμενη γενιά αδιαφόρησε για αναχρονιστικά μορφώματα απαίδευτων καραβανάδων ή δημιούργησε το σημερινό πλούτο της με αμφίβολης νομιμότητας παρασιτικές μεθόδους, όταν πολιτικοί ή/και υπουργοί παιδείας της κοινωνίας αυτής, καθ’εικόνα και ομοίωση (δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς), αρλουμπολογούν χωρίς τσίπα για το hellenic quest, τότε μην περιμένουμε άμεσα κάτι καλύτερο.»\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 2:18 πμ\nΠρος αποφυγήν παρεξηγήσεων δεν είμαι ο ‘Min gyrisete stin Ellada’ — αν και στην Ελλάδα δεν είμαι!\nΚάτι ακόμη. Θεωρώ πως καμία μεταρρύθμιση δεν θα έχει πιθανότητες επιτυχίας χωρίς ευρύτερη συναίνεση (όπως επίσης τόνισε και ο Ορέστης Καλογήρου πρόσφατα). Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που χρειάζεται σε βάθος δουλειά έτσι ώστε η συναίνεση να εξασφαλιστεί και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις επιτυχίας. Έστειλα πρόσφατα το κείμενο αυτό, που είναι χαρακτηριστικό των δυσκολιών κάθε μεταρρύθμισης, ειδικά σε μιά κοινωνία όπως η ελληνική που έχει δυσκολία να συνεννοείται και να συζητά και καταφεύγει σε μαξιμαλιστικές συγκρούσεις με ευκολία περισσή. Έχοντας, λοιπόν, τη συναίνεση κατά νου δεν είμαι σίγουρος αν αυτή μπορεί να εξασφαλιστεί στις παρούσες συνθήκες. Ο ίδιος άνθρωπος που έγραψε το παραπάνω κείμενο είπε, πέρυσι νομίζω, σε ομιλία του στο LSE πως κανένα κόμμα δεν ξέρει τι να κάνει για τα πανεπιστήμια όταν είναι στην κυβέρνηση. Ο λόγος είναι πως κάθε συζήτηση για τα προβλήματα των πανεπιστημίων στο εσωτερικό του κόμματος δημιουργεί τέτοιες αντιδράσεις και συγκρούσεις που εγκαταλείπεται στην αρχή της, με αποτέλεσμα, όταν το κόμμα έρθει στην εξουσία, να μην ξέρει τι να κάνει (η απόδοση δική μου — θα προσπαθήσω να βρω το ακριβές απόσπασμα).\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 2:30 πμ\nΤο ακριβές απόσπασμα που αναφέρω πιό πάνω (απάντηση σε ερώτηση) είναι το εξής:\n«Parties do not have policies. They don’t discuss policies. Take for example the University problem. You cannot discuss the University problem in a party. Because, if it’s discussed there will be immediately a clash between different groups in a party. So it is not discussed and when the party comes to the government it does not know what to do.»\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 3:41 πμ\nαν βρείς χρόνο, κάνε μας μια περιληψη (τα highlights)των σχόλιων που άκουσες και των παρατηρήσεων που έκανες στο διάστημα που είσαι στην Ελλάδα για θέμα(τα) που αφορούν το blog. Νομιζω οτι ενδιαφέρει αρκετά τους απέξω να ακούσουν οπτικές των μέσα, που δεν γράφουν στο χώρο αυτό.\nΗ δικιά μου εμπειρία από την πρόσφατη διαμονή μου στη Θεσσαλονίκη είναι οτι με μερικούς συναδέλφους διαφέρει σημαντικά η οπτική γωνία σε πολλά θέματα, σε σημείο που πολλές φορές κάνει την παραγωγική συζήτηση αδύνατη.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 4:49 πμ\n1. Geniko site: http://www.hefce.ac.uk/research/ref/\n2.FAQ selida: http://www.hefce.ac.uk/research/ref/faq/\n3. Hmerida, eleutheris prosvasis (apaiteitai kratisi)London 28 November\nDefining Bibliometric Requirements for Research Assessment\nA one day conference 28 November 2008\nOrganised by King’s College London and supported by HEFCE.\n(Sygnwmi an den einai to pleon katalilo topic gia to sugekrimeno post – den xerw pws na entopisw to oikoio post.)\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 9:07 πμ\nlymig, η διαφορά μας έγκειται στο ότι εσύ υποστηρίζεις τη λειτουργία (και τονίζεις την προσωπική ευθύνη) μέσα στους υπάρχοντες θεσμούς, ενώ εγώ θεωρώ ότι οι υπάρχοντες θεσμοί είναι πολύ ανεπαρκείς και θέλω να τους αλλάξω έτσι ώστε ο προσωπικός αγώνας του κάθε ευσυνείδητου πανεπιστημιακού να μπορεί να αποδώσει πιο εύκολα.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 11:22 πμ\nΚαι γι αυτό λοιπόν, επειδή ο Θέμης «θέλει να αλλάξει τους θεσμούς», πυρ κατά βούληση; Κουλάρισε αγόρι μου, διότι ολισθαίνεις προς δυνητικά επικίνδυνες αντιλήψεις (επισημαίνω ξανά και τα όσα έγραψα περί έμμονων ιδεών). Όπως έχει γραφτεί επανειλημμένως, τους θεσμούς πρώτα οι κοινωνίες κρίνουν πως τους θέλουν και ύστερα τους επιβάλλουν. Λίγο μέτρο δεν θα έβλαπτε.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 12:03 μμ\nΟ Θέμης θέλει ν’αλλάξει τους θεσμούς και τεκμηριώνει την αναγκαιότητα του εγχειρήματος μέσα απ’το δικό του blog.\n(σε italics οι λέξεις-κλειδιά)\nΠοιά είναι η επικίνδυνη αντίληψη; Ότι ένας νόμος 26 ετών πλέον δεν εξυπηρετεί την πανεπιστημιακή λειτουργία; Και λες πως μας διαβάζεις 2 χρόνια… για την τεράστια επιχειρηματολόγηση επί του θέματος τίποτα;\nΣτο σχόλιο 26 προηγουμένως αναφέρθηκα γιατί ο Θέμης ήταν το ιδανικό άτομο να φέρει το θέμα στην επιφάνεια και ένα δημόσιο ιστολόγιο το ιδανικό μέσο.\nΗ «προσωπική ευθύνη» σας τελείωσε αγαπητέ lymig, ο 1268/82 και οι μεταρρυθμίσεις τους έχουν δείξει τα όρια του Νόμου-Πλαισίου και των νοοτροπιών που απορρέουν απ’τη λειτουργία του. Εκ των έσω λίγοι την θέλουν την αλλαγή γιατί ξέρουν πως τα ζωνάρια θα σφίξουν δεν θα χαλαρώσουν. Χαζοί είναι;\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 12:23 μμ\nΠροσωπική ευθύνη; Α πα πα πα, όλοι υπόλογοι και κρίνονται από τον εθνοσωτήρα Θέμη που έκρινε τι θέλει πριν από μας για μας. Avanti colonello!\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 12:44 μμ\nΒρε lymig, μόνος του έκρινε;\nΕσύ, εγώ, και οι υπόλοιποι δε συνεισφέραμε να φτάσει σε υγιή συμπεράσματα κι εδώ και στο βιβλίο του; Ακόμα και η κριτική σου καλό κάνει, φτάνει να μην είναι μόνο αρνητική κριτική.\nΔηλαδή δεν καταλαβαίνω που το πας. Απ’τη στιγμή που αδυνατείς να επιχειρηματολογήσεις στο γιατί τα μέτρα είναι άσχημα αφήνεις να εννοηθεί πως ο Θέμης (ή οποιοσδήποτε είναι έξω απ’τον χορό) δεν έχει δικαίωμα να κρίνει τι είναι καλό και τι όχι.\nΚαι σου ξαναλέω. Η αλλαγή ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να ξεκινήσει απ’την ΠΟΣΔΕΠ ή τους «λίγους καλούς» ακριβώς γιατί είναι… λίγοι. Μόνο κάποιος αμερόληπτος μπορεί να δει το πράγμα τελείως αντικειμενικά.\nΟύτε εθνοσωτήρες, ούτε μεσσίες, ούτε τίποτα λοιπόν: απλά αντικειμενικότητα.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 12:46 μμ\nΠάντως, εγώ άλλα πράγματα αποκόμισα από 2+ ετών συζητήσεις. ΄Οτι δεν είναι απλά θέμα μεταρρύθμισης θεσμών, όσο μη τήρησης ή/και παρερμηνείας υπαρχόντων. Ότι είναι πρωταρχικά θέμα αλλαγής της συλλογικής συνείδησης και συνεννόησης ‘συναίνεσης’ φορέων, όπως και θέμα πολιτικό και πολιτικού οράματος και βούλησης. Τώρα διαβάζω ότι είναι κυρίως θέμα μιας ακόμα ‘θεσμικής μεταρρύθμισης’, μιας από τις πολλές που είδαμε τα τελευταία χρόνια. Ίσως και να παρανόησα ορισμένες θέσεις…\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:08 μμ\nΜα η συλλογική συνείδηση, η συναίνεση των φορέων και το πολιτικό όραμα δεν είναι τα ΜΕΣΑ για μια καλή θεσμική μεταρρύθμιση;\nΜόνο ένας πραγματικά καλός νόμος-πλαίσιο θα αφήνει λίγα παράθυρα για παρερμηνεία και ατασθαλίες.\nΤο υπάρχον νομικό πλαίσιο από τους εσωτερικούς ρυθμιστικούς κανόνες μέχρι το άρθρο 16 του Συντάγματος* αφήνει κενά. Δεν θα έπρεπε.\n*ναι ακόμα και το Σύνταγμα αφήνει κενά στο σημείο της δωρεάν παιδείας γι’αυτό βλέπουμε στα μεταπτυχιακά, στο ΕΑΠ, και στο ΔΙΠΑΕ να έχουν δίδακτρα ενώ υποτίθεται δεν θα μπορούσαν\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:21 μμ\nΘα πιαστώ από τη φράση του Κ. Μ. Σοφούλη που επανέλαβε και ο lymig πιο πάνω «Είναι η ώρα για βαθειά αναζήτηση των αιτίων ώστε να καταλάβουμε καλά τις προϋποθέσεις μιας εναλλακτικής στρατηγικής»\nΚανείς δεν έχει αντίρρηση σε αυτό. Μακάρι να είχε αναπτυχθεί η «κουλτούρα» (χρησιμοποιώ τη βαριά έκφραση) στη χώρα μας ώστε σήμερα να μπορούμε να εφαρμόσουμε μεθοδολογίες και να συνεννοούμαστε με στοιχεία. Όμως, ούτε κουλτούρα έχουμε ούτε στοιχεία.\nΕπιπλέον, η βαθιά αναζήτηση των αιτίων απαιτεί χρόνο (πάρα πολύ χρόνο). Δυστυχώς όμως, ούτε χρόνο έχουμε.\nΤόσο η ζωή όσο και η πολιτική (από την οποία εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό τόσο οι θεσμοί όσο και η τήρησή τους) κινούνται σε πραγματικό χρόνο.\nΣήμερα λοιπόν, σε πραγματικό χρόνο, ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Τα πράγματα έχουν φτάσει σε αδιέξοδο (εκτός αν δεν συμφωνούμε σ’ αυτό). Οι θεσμοί, που για άλλους είναι ελλιπείς και για άλλους όχι, δεν τηρούνται.\nΓια να μην πούμε για τους θεσμούς της εκπαίδευσης (που χρειάζονται ή δεν χρειάζονται αλλαγή ή που πρέπει να περιφρουρηθούν) μόλις προχθές, οι βουλευτές της Εξεταστικής Επιτροπής, βλέποντας ένα βίντεο εκβιασμού για την υπόθεση Βατοπαιδίου, διέπραξαν κακούργημα για το οποίο είχαν νομοθετήσει λίγο καιρό πριν.\nΠοιοι θεσμοί πρέπει να περιφρουρηθούν λοιπόν και από ποιους;\nΠοια κοινωνία, με ποιες γνώσεις ή προσλαμβάνουσες να ζητήσει τι;\nΑμφιβάλλω λοιπόν αν υπάρχει πλέον ο χρόνος «για βαθιά αναζήτηση των αιτίων …..» (αυτά έπρεπε ήδη να έχουν γίνει και να έχουν εκφραστεί λεπτομερώς). Το σύστημα καταρρέει καθημερινά και η κοινωνία παρακολουθεί αποσβολωμένη και ανήμπορη να αντιδράσει.\nΑς το τραβήξω και γώ λιγάκι:\nΑν πρέπει να αλλάξουμε θεσμούς, τότε πρέπει να αρχίσουμε από το Σύνταγμα (ισονομία, ισοπολιτεία και απολύτως διακριτές εξουσίες).\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:55 μμ\n«Μα η συλλογική συνείδηση, η συναίνεση των φορέων και το πολιτικό όραμα δεν είναι τα ΜΕΣΑ για μια καλή θεσμική μεταρρύθμιση;»\nΝαί, μόνον που αυτοί οι όροι και προϋποθέσεις δεν υφίστανται στην Ελλάδα του σήμερα. Επομένως, θεσμικές ‘προτάσεις’, εισηγήσεις, ακόμα και κοινοβουλευτικά θεσπισμένοι νόμοι, δεν θα έχουν το θεμιτό και θετικό αντίχτυπο (ειδικό και κοινωνικό).\nΠέρασε νομίζω αρκετός καιρός από την ψήφιση του νόμου της Γιαννάκου για να μετρήσουμε οποιαδήποτε αποτελέσματα θετικά ή αρνητικά, αλλά ούτε καν οποιοδήποτε απόχρωσης φως στο τέλος του τούννελ δεν είναι ορατό.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 3:03 μμ\n“Όπως έχει γραφτεί επανειλημμένως, τους θεσμούς πρώτα οι κοινωνίες κρίνουν πως τους θέλουν και ύστερα τους επιβάλλουν. Λίγο μέτρο δεν θα έβλαπτε.”\nΝα υποθέσω πως υποστηρίζεις πως η Πανεπιστημιακή κοινότητα δεν έχει κρίνει και δεν θέλει να αλλάξει την υπάρχουσα κατάσταση; Γιατί αν δεν υποστηρίζεις αυτό δεν έχει νόημα η κριτική σου.\nΥποθέτω και μεταφέροντας την παραπάνω διαπίστωση σου στον Πανεπιστημιακό χώρο πως με το όρο ‘κοινωνίες’ αναφέρεσαι στο σύνολο των φοιτητών και μελών ΔΕΠ.\nΚαι πως αποκομίζεις το τι θέλουν οι φοιτητές και τα μέλη ΔΕΠ; Μόνο ένας που δεν ζει το Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο από μέσα μπορεί να αποδεχθεί ως απάντηση «από τις αποφάσεις των συλλογικών τους οργάνων». Ο τρόπος λειτουργίας και λήψης αποφάσεων στην ΠΟΣΔΕΠ και στην πλειοψηφία των φοιτητικών συλλόγων είναι πλέον γνωστοί. Είναι επίσης ευρέως αποδεκτό ότι όχι μόνο δεν εκπροσωπούν σε καμία περίπτωση την πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ ή των φοιτητών αλλά σε πολλές περιπτώσεις δεν καταφέρνουν να συγκεντρώσουν απαρτία για να κάνουν συνέλευση. Ο κόσμος τους έχει γυρίσει την πλάτη. Και είναι ακόμη γνωστό ότι θα δώσουν και δίνουν το υπέρ πάντων αγώνα για την διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης. Μιας κατάστασης μοναδικής στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χώρο. Ίσως και μόνο αυτό είναι αρκετό για ορισμένους να δουν τις διαφορές και να δώσουν τον αγώνα τους για το καλύτερο μέλλον, όχι το δικό τους αλλά των παιδιών τους. Και δεν είναι ο Θέμης που θέλει να αλλάξει τους θεσμούς αλλά αυτή καθεαυτή η ανάγκη επιβίωσης του Ελληνικού Δημόσιου Πανεπιστημίου και της Ελληνικής κοινωνίας που μας το επιβάλει.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 3:16 μμ\nο Νόμος Γιαννάκου ήταν μια ξαναζεσταμένη τυρόπιτα μπροστά σ’αυτά που χρειάζεται το σύστημα για να εξυγιανθεί.\nΦυσικά δεν πρόκειται να δεις φως στο τούνελ έτσι και περιμένες απ’τις μεταρρυθμίσεις Γιαννάκου την άσπρη μέρα. Το πράμα πρέπει ν’αλλάξει συ-θέ-με-λα απ’το Σύνταγμα (Άρθρο 16) έως τους εσωτερικούς κανονισμούς, περνώντας φυσικά από έναν νέο Νόμο-Πλαίσιο.\nΠερισσότερα δε χρειάζεται να γράψω, θα τα βρείτε στο βιβλίο/blog που τόσο ωραία σ’αυτό το thread «κριτικάρουμε»… :)\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 4:17 μμ\nΚαλά, μια συνταγματική και τρείς θεσμικές ‘μεταρρυθμίσεις’, άντε και έναν brand new εσωτερικό κανονισμό εσύ ορίζεις ως ‘συνθέμελη’ αλλαγή!? Οποιαδήποτε τέτοιου είδους αλλαγή δεν παύει να κινείται μέσα στα πλαίσια του καθιερωμένου συστήματος, πολιτικού και κοινωνικού, και δεν πρόκειτα να μετασχηματίσει και αναβαθμίσει απολύτως τίποτε (γιατί μετασχηματισμός χρειάζεται και όχι ‘αλλαγή’). Ίσως ρυθμίσει 2-3 γραφειοκρατικές-διαχειριστικές υποθέσεις, όπως έχει γίνει μέχρι σήμερα. Δες ως ζωντανό, real-time παράδειγμα την περιβόητη και πολυδιαφημισμένη ‘μεταρρύθμιση’ του ασφαλιστικού, που συστέγασε κάπου 100+ ταμεία σε 13+ περιοχές.\nΠόσες φορές ακόμα θα το ακούσαμε αυτό το τραγούδι των συνταγματικών και θεσμικών ‘μεταρρυθμίσεων’. Η λέξη ‘μεταρρύθμιση’ έχει χάσει πλέον το νόημά της.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 4:28 μμ\nΠότε έγινε τελευταία φορά συνταγματική αναθεώρηση του Άρθρου 16 ή συγγραφή νέου Νόμου-Πλαισίου για την Παιδεία; Αν γίνεται ΜΙΑ κάθε 50 χρόνια ζήτω που καήκαμε.\nΚαι δώσε μου να καταλάβω: εσύ θεωρείς αλλαγή την ιαχή «ελάτε παιδιά είναι ώρα να αλλάξουμε»; Δε νομίζεις ότι από οράματα (ιδιαίτερα απ’την Αριστερά) έχουμε χορτάσει;\nΑν οι αλλαγές (νοοτροπίας, στάσης, φιλοσοφίας, κλπ) δε συνοδεύονται από χειροπιαστές θεσμικές αλλαγές του Νόμου τι νόημα έχει; Αυτές τις αλλαγές κωδικοποίησε ο Θέμης Λαζαρίδης στο βιβλίο του.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 6:02 μμ\nlymig: «τους θεσμούς πρώτα οι κοινωνίες κρίνουν πως τους θέλουν και ύστερα τους επιβάλλουν»\nΑυτό αξίζει να απαντηθεί γιατί παρόμοια πράγματα λέγονται συχνά. Ποιά «κοινωνία» έκρινε και επέβαλε τον νόμο 1268? Το κίνημα των βοηθών-επιμελητών συνεπικουρούμενο από το φοιτητικό κίνημα της δεκαετίας του 70. Δηλαδή ένα μικρό υποσύνολο της κοινωνίας εκείνης της εποχής, που μάλιστα είχε άμεσο συμφέρον από την υπόθεση. Ας έρθουμε στο σήμερα. Κοινωνία είναι η κυρία Χαρούλα η περιπτερού, ο υδραυλικός της γειτονιάς, ο μικροέμπορας, ο δάσκαλος, κ.ά., που στη μεγάλη πλειοψηφία τους δεν μπορούν να έχουν άμεση γνώση του τι συμβαίνει στα πανεπιστήμια. Για να μάθουν και να κρίνουν, κάποιοι πρέπει να τους πουν. Μέσα σε αυτούς τους κάποιους είμαστε και εμείς. Ε, αυτό κάνουμε: ενημερώνουμε για το τι πραγματικά συμβαίνει στο πανεπιστήμιο. Αν τους αρέσει όπως είναι, ας το κρατήσουν. Αν δεν τους αρέσει, ας στηρίξουν κάποιες πρωτοβουλίες και προτάσεις για να το αλλάξουν. Όμως και πάλι, δεν είναι καθόλου ρεαλιστικό να περιμένεις από την κυρία Χαρούλα να κατέβει στους δρόμους για να αλλάξει το πανεπιστήμιο. Αυτό που περιμένεις είναι αν γίνει κάποια δημοσκόπηση, να πει, ναι, στηρίζω τις αλλαγές αυτές.\nΑς πάρουμε το θεσμό του Συνηγόρου του Πολίτη. Ποιά κοινωνία τον επέβαλε; Ήταν πρωτοβουλία της κυβέρνησης Σημίτη που ενδεχομένως στηρίχθηκε από ΜΚΟ κτλ (δεν θυμάμαι τι ακριβώς έγινε όταν θεσπίστηκε)\nΤα άλλα τα ειρωνικά τα αντιπαρέρχομαι. Μειώνουν εσένα που τα λες, όχι εμένα.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 6:10 μμ\nο κίνημα των βοηθών-επιμελητών συνεπικουρούμενο από το φοιτητικό κίνημα της δεκαετίας του 70.\nas mhn ksexname oti to parapano kinima exei ferei ta aei sta shmerina xalia!!!!!\nΚοινωνία είναι η κυρία Χαρούλα η περιπτερού, ο υδραυλικός της γειτονιάς, ο μικροέμπορας, ο δάσκαλος, κ.ά., που στη μεγάλη πλειοψηφία τους δεν μπορούν να έχουν άμεση γνώση του τι συμβαίνει στα πανεπιστήμια.\ntin eidame tin koinonia sthn ekpompi toy PRETENTERH. MONO H BEZENTAKOY KAI H EFH SARRH DEN PROSEKLH8ISAN NA EXOYN GNOMH !!! STHN EPOMENH EKPOMPH ISOS….\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 6:14 μμ\nΑν το σύστημα/θεσμοί/κανόνες δεν έχουν ξεκαθαρισμένους μηχανισμούς για τιμωρίες και αμοιβές που θα εφαρμοστούν και ας σκούζουν κάποιοι τότε δε θα κάνουμε τίποτε. Δυστυχώς έτσι είναι η φύση του Ανθρώπου. Ο ίδιος καθηγητής εδώ θα φροντίσει να μην υπάρχει αντιγραφή (γιατί θα του κόψουνε τον κώλο χωρίς δισταγμό) και ο ίδιος στην Ελλάδα θα αδιαφορήσει (τί έχει να χάσει;). Είναι πολύ πεζό αυτό που λέω το ξέρω αλλά η εμπειρία μου σε διάφορες χώρες, συστήματα κλπ. αυτό μου δίδαξε. Προσωπικά δε λειτουργώ έτσι αλλά έχω τους περισσότερους γύρω μου να λειτουργούν έτσι.\nΠιστεύω οτί αυτό είναι γενικότερο πρόβλημα στην Ελλάδα. Υπάρχουν διαμαρτυρίες οτί έξω όλα δουλεύουν και στην Ελλάδα υπάρχει μπάχαλο και αυτό που όλοι ξεχνούν είναι οτί υπάρχουν μηχανισμοί που σε αναγκάζουν να συμπεριφερθείς με έναν ορισμένο τρόπο και δυστυχώς αυτό βλέπω σαν τη μεγαλύτερη διαφορά.\nΑν δεν επιβάλλονται (παραδειγματικές) ποινές για μαγείρεμα τιμών μεταξύ των σούπερ μάρκετ γιατί να σταματήσουν να το κάνουν, γιατί να ανταγωνίζονται;\nΑν ο γερανός δεν τσιμπάει τα διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα γιατί να σταματήσει ο άλλος να διπλοπαρκάρει;\nΑν δεν πάει κάποιος πολιτικός για πολλά χρόνια φυλακή για το βατοπαίδι γιατί να μη γίνονται κι άλλα σκάνδαλα και υπόγειες διαδρομες;\nΑν δεν πάνε κάποιοι στα πανεπιστήμια στα σπίτια τους για όλα αυτά που συμβαίνουν γιατί να σταματήσουν να κάνουν ό,τι κάνουν;\nΚι εγώ να πάω στην Ελλάδα, τα ίδια θα κάνω (ελπίζω πως όχι αλλά αν δεν υπάρχουν επιπτώσεις δεν είναι φυσιολογικό αργά αλλά σταθερά να ακολουθήσω αυτό που με βολεύει βραχυπρόθεσμα;)\nΞέρω είναι λυπηρά όλα αυτά, δε θα έπρεπε να είναι έτσι αλλά μήπως εν τέλει είναι έτσι. Δεν νομίζω οτί πρέπει να βασίζουμε τις δομές μας οτί όλοι είναι άγιοι. Η εντύπωσή μου είναι οτί εδώ στο ΗΒ είναι εντελώς ξεκαθαρισμένα τα πράγματα (μερικά πολύ στραβά, δε μ’αρέσουν καθόλου αλλά ξεκαθαρισμένα). Δεν υπάρχει κάτι σοβαρό που να εξαρτάται από τις καλές προθέσεις και μόνο. Ξεκάθαρα και χωρίς ντροπές υπάρχει σύστημα αυστηρών κανόνων με ποινές και αμοιβές. Από εκεί ξεκινάνε όλα και φτιάχνονται νοοτροπίες και οι κανόνες από ένα σημείο και πέρα ξεχνιούνται. Να επαναλάβω φτιάξε το καλύτερο, λογικότερο, δημοκρατικότερο, πρροδευτικότερο σύστημα που μπορείς να φανταστείς, αν η τήρησή του εξαρτάται από καλές προθέσεις και μόνο δε θα τηρηθεί, θα καταρεύσει. Κάνε ένα σύστημα με αδυναμίες αλλά με κανόνες που τηρούνται και κάνε σίγουρο οτί θα τηρηθούν (θεωρώ οτί είναι θέμα πολιτικής ηγεσίας και πολιτικής γενναιότητας βέβαια πάνω απ’όλα), θα υπάρξει κάποια τάξη και σιγά σιγά οι αδυναμίες θα φανούν και θα αλλάξουν.\nPREPEI NA SHMEIO8EI OTI TO IDIO TO PANEPISTHMIO DEN 8ELEI NA ALLKSEI. FANTAZESTE IATROYS-DIKHGOROYS-MHXANIKOYS NA 8ELOYN NA KSEBOLEFTOYN???\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 6:42 μμ\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 7:00 μμ\nΘα χρησιμοποιήσω λίγο ‘ταμπέλες’ αλλά θέλω να είμαι σύντομος γιατί έχω πολύ δουλειά.\nΝα διευκρινίσω λοιπόν (γιατί στην Ελλάδα αυτά τα δυο μπερδεύονται), οτί εγώ προσωπικά θέλω πανεπιστήμιο προς το προοδευτικότερο και ουχί προς το νεοφιλελευθερικότερο. Δε γουστάρω καθόλου ένα κρατικό πανεπιστήμιο-επιχείρηση (αλλά δεν έχω πρόβλημα με την καλλιέργεια της επιχειρηματικότητας στο πανεπιστήμιο). Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Η παρουσία κανόνων που τηρούνται κλπ. δεν έχει να κάνει με δεξιά, αριστερά, πάνω ή κάτω. Έχει να κάνει με την κοινή λογική για την εύρυθμη λειτουργία. Επίσης, επικροτώ οτί στο πανεπιστήμιο θα πρέπει να καλλιεργούνται οι επαναστατικές, ριζοσπαστικές ιδέες, είμαι υπέρ του ριζοσπαστικού πανεπιστημίου αλλά αδυνατώ να δω τη σύνδεση με κομματικά μαγαζάκια, επαναστατική γυμναστική και βία. Διατριβές, ανοιχτές συζητήσεις, αιρετικές και ριζοσπαστικές απόψεις για εξαιρετικά δύσκολα ζητήματα ναι, αλλά βία που να αποκλείει απόψεις (όσο κι αν δεν αρέσουν) δεν ταιριάζει σε ένα ριζοσπαστικό πανεπιστήμιο. Αυτές οι πράξεις είναι συντηρητικές έστω κι αν γίνεται με επίκληση ψευτοαριστερών ιδεών. Πιστεύω οτί άσυλο είναι ακριβώς αυτό το πράγμα η ελεύθερη διακίνηση (όλων) των ιδεών χωρίς φόβο και πάθος.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 7:05 μμ\nΔύο αντιδράσεις στην εκπομπή του Πρετεντέρη, σε γενική συμφωνία με τα λεχθέντα εδώ, ιδίως αυτό της Σέλλα:\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 7:51 μμ\nΑπόλυτη συμφωνία με όσα γράφεις στο#76.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 8:22 μμ\nΧαίρομαι. Και θα αντιλαμβάνεστε βέβαια και την κριτική που συστηματικά κάνω στο σύστημα εδώ που είναι στο άλλο άκρο. Υπάρχει μια σαφέστατη τάση εδώ τα πανεπιστήμια να γίνουν επιχειρήσεις (π.χ. να υπάρχουν οικονομικά κριτήρια για τα πάντα σε βαθμό που να κλείνουν ολόκληρα τμήματα με πολύ βραχυπρόθεσμη συλλογιστική. Δεν είμαστε ακόμα εκεί, δεν έχει να κάνει με κανόνες κλπ. είναι άλλο ζήτημα). Δεν είναι τόσο παράξενο λοιπόν οι ‘αδύναμοι κρίκοι’ (κυρίως) να ψάχνουν χρήματα για να επιβιώσουν όπου βρουν, π.χ. σε νότιες χώρες με μεγάλη ζήτηση πτυχίων και ξεχαρβαλωμένο σύστημα επαγγελματικών δικαιωμάτων. Σας πληροφορώ οτί θα είναι αδίστακτοι (Μην έχετε καμμία αμφιβολία είναι θέμα επιβίωσης για μερικά από αυτά τα ιδρύματα) αν δεν αναγκαστούν να ελεγχθούν (με τρόπους που να είναι συμβατοί με την ευρωπαική νομοθεσία, δηλ. με τα κριτήρια του Η.Β. Σ’αυτό πρέπει να συγκεντρωθεί η Ελλάδα και να είναι και πολύ επιθετική με ξεκάθαρα νομικά επιχειρήματα, όχι με ιδεολογικές διακηρύξεις).\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 8:45 μμ\nΑς γίνουν επιχειρήσεις, ποιό το πρόβλημα; Αν εξυγιάνουν τον τρόπο λειτουργίας τους και τα οικονομικά τους μακάρι.\nΑλλά ΜΗ κερδοσκοπικές επιχειρήσεις, αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 9:30 μμ\nΝα το πω διαφορετικά για να μην υπάρχει πρόβλημα με την ορολογία. Δεν μπορεί τα μόνα κριτήρια που γίνεται κάτι στα πανεπιστήμια να είναι τα οικονομικά (και μάλιστα βραχυπρόθεσμα οικονομικά) και τα βρετανικά πανεπιστήμια ολισθαίνουν σε κάτι τέτοιο τα τελευταία χρόνια. Διαφωνώ κάθετα σε κάτι τέτοιο. Δεν είναι μόνο δικιά μου άποψη και υπάρχει έντονος προβληματισμός που αυξάνεται. Θα μπορούσα να γράψω πολλά, θα πω ένα παράδειγμα: έχει οδηγήσει στις προαγωγές το μεγαλύτερο κριτήριο να είναι τα λεφτά που φέρνεις ανεξάρτητα από αποτέλεσμα (τα grants δε βαθμολογούνται πλέον που θα κάνει ακόμα χειρότερη την κατάσταση, πολύ καινούριο αυτό στο EPSRC: ‘From 1 April 2008, we will not require a narrative scientific report at the end of a grant, and completed projects will not normally be assessed by peer review.’). Ξέρω τύπο που πήρε κοντά δύο μύρια ευρώ δεν έχει βγάλει σχεδόν τίποτα (κατάφερε και τα μπάλωσε, δεν είναι τόσο δύσκολο αφού δεν υπάρχει peer review στο τέλος πλέον), δεν έχει πρόβλημα και πήρε και προαγωγή. I rest my case. Αν υπάρξουν μόνο οικονομικά κριτήρια εκεί πάμε. Το πανεπιστήμιο χρειάζεται τα χρήματα για να επιζήσει και θέλει να επιβραβεύσει αυτούς που τα φέρνουν. Βλέπω όλο και μεγαλύτερη αδιαφορία για τα υπόλοιπα που με προβληματίζει πάρα πολύ και δεν είμαι ο μόνος.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:05 μμ\nBasil, οι παρατηρήσεις σου είναι όλες σωστές και έγκυρες και φυσικά οποιαδήποτε μεταρρύθμιση στην Ελλάδα οφείλει να τις λάβει σοβαρά υπόψην.\n1) Το να λες ότι τα «βρετανικά πανεπιστήμια ολισθαίνουν σε κάτι τέτοιο» ενώ ακόμα δεν έχουμε ανά χείρας μείωση της παραγωγικότητάς τους ή της επίδοσής τους στα παγκόσμια rankings είναι απλά μια παρατήρηση, χωρίς να ξέρουμε ακόμα αν είναι θετικό ή αρνητικό.\n2) Σίγουρα ο καθένας μπορεί να φέρει μεμονωμένα παραδείγματα «ανωμαλιών» ακόμα στα καλύτερα συστήματα. Να υπενθυμίσω πως το βρετανικό σύστημα σύμφωνα μ’ένα παλιό άρθρο (νομίζω του Nature) είναι ένα απ’τα πιο παραγωγικά σε σχέση με τα κονδύλια που επενδύονται.\n3) Τα λεφτά που φέρνεις στο ίδρυμα τις περισσότερες φορές στα δίνουν για κάποιο λόγο. Εκ των προτέρων ίσως είναι και αδύνατο να βάλεις κάπου τον πήχη: δηλαδή τι θα πεις σ’αυτόν που τα δίνεις; «πάρε 2 εκατομμύρια αλλά δημοσίευσε 20 εργασίες»; αλλιώς τι; του τα ζητάς πίσω;\nΚανείς δεν πήρε grant σε σοβαρή χώρα ή από διεθνή διαγωνισμό αν πιο πριν δεν ήταν ήδη γνωστός και ικανός, γι’αυτό το να λέμε ότι «πήρε τύπος» 2 μύρια αλλά δεν έβγαλε «σχεδόν τίποτα» αφαιρεί εντελώς τους λόγους ακαδημαϊκής αριστείας για τους οποίους επιλέχθηκε σε πρώτη φάση να πάρει αυτά τα 2 μύρια.\nΤα οικονομικά κριτήρια φέρνουν λεφτά στα πανεπιστήμια και είναι ένας καλός δείκτης της επιτυχίας των ερευνητών τους, όπως κατ’αντιστοιχία τα βιβλιομετρικά είναι της ερευνητικής παραγωγής τους.\nΔεν είναι ντροπή ούτε περίεργο το παραπάνω. Έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Αλλιώς μετά πάμε στα «ποιοτικά» κριτήρια του lymig, δημοκρατικό ήθος και τέτοια… slippery slope!\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:22 μμ\nΟ διάλογος ευτυχώς είναι γόνιμος. Παραπάνω από ότι θα περίμενε κανείς αν κρίνει από την κουλτούρα των μονολόγων που καλλιεργεί ο δημόσιος χώρος εδώ και πολλά χρόνια στη πατρίδα μας. Και μόνη η αποδελτίωση των όσων γράφονται σε αυτό το Blog θα μπορούσε να θεμελιώσει ένα ολόκληρο business plan για ένα εργαστήριο «πανεπιστημολογίας» όπως ο συν. Λαζαρίδης ονομάτισε το σχετικό πεδίο σε προηγούμενο μύνημά του. Ξεχωρίζω δύο ζητήματα για σχολιασμό:\n1.\tΠως ξεκινάει μια μεταρρύθμιση; Για να μη γίνει μεταφυσικό το ερώτημα, απλώς ας σκεφτούμε ότι πρέπει να συμπέσουν αρκετοί παράγοντες για να ξεκινήσει. Συνήθως προϋποθέτει μια σύμπτωση κατευθύνσεων και ερεθισμάτων από το επάνω και από τα κάτω. Εμείς είμαστε οι «από τα κάτω». Γιαυτό ας συσπειρωθούμε γύρω από ένα σύνολο ορθολογικά διαρθρωμένων σκοπών και στόχων, και ας πιέσουμε για πρωτοβουλίες από τα επάνω. Αυτή τη διαδικασία ονομάζω καλλιέργεια της σχετικής κουλτούρας. Η επίκληση της κοινής γνώμης ως μάρτυρα της κοινωνικής άποψης είναι επιστημονικό λάθος. Η κοινωνική άποψη πολλές φορές αποκαλύπτεται πράγματι όταν κάποια γεγονότα την εκμαιεύσουν. Εμείς μπορούμε να συμβάλουμε σε αυτή την εκμαίευση. Να θυμόμαστε, όμως, πάντα ότι ο καλός μαιευτήρας ξέρει πολύ καλά ότι το έμβρυο χρειάζεται εννέα μήνες για να γίνει παιδί! Και για να μιλήσω λίγο σοβαρότερα, νομίζω ότι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η ανόρθωση του ελληνικού πανεπιστημίου δεν μπορεί να γίνει με «άθροισμα μέσων», αλλά μόνο με ένα «σύστημα» στρατηγικής παρέμβασης. Αλίμονο σε εμάς αν δεν μπορούμε ή δεν ξέρουμε να επεξεργαστούμε ένα τέτοιο «σύστημα».\n2.\tΟι θεσμοί αρκούν; Ένας μεγάλος νομομαθής δάσκαλος των φοιτητικών μου χρόνων, ο μακαρίτης Χωραφάς, μας έλεγε με έμφαση: Ο ηθικός ή απλός δεοντολογικός κανόνας προηγείται πάντα του νόμου. Πρώτα η κοινωνία αποδέχεται τον σκοπό του νόμου και ύστερα ο νομοθέτης διαμορφώνει τον κανόνα σε θεσμική δομή και μορφή. Έτσι εξηγείται το γιατί πολλοί νόμοι δεν εφαρμόζονται στην Ελλάδα. Προεκτεινόμενη η θέση αυτή στα καθ’ υμάς διδάσκει ότι πρέπει να γίνει πολλή δουλειά για την διαμόρφωση ας πούμε «κοινωνικής ζήτησης» των σκοπών και στόχων που εκφράζονται μέσα σε αυτό το forum πριν δοκιμάσουμε την μεταφορά τους σε θεσμούς. Το θέμα δεν είναι τόσο ηθικό, όσο λειτουργικό. Όλοι μας θέλουμε το «καλό» αλλά το καλό αποστασιοποιείται όταν ενταχθεί σε ένα βιώσιμο κοινωνικό (ή μικροκοινωνικό) σύστημα. Ένα μικρό παράδειγμα από την εμπειρία μου: Όταν έγινε η πρώτη κατάληψη στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου (1989 ?), το καταληφθέν Τμήμα (Περιβάλλοντος) έκρινε μη διδαχθέντα τα μαθήματα του εξαμήνου και δεν τα εξέτασε. Στείλαμε αναλυτικές επιστολές στους γονείς των φοιτητών για να τους εξηγήσουμε το γιατί τα παιδιά τους έχασαν το εξάμηνο, μαζί με ένα δελτάριο για να σημειώσουν τα δικά τους σχόλια και να μας το ταχυδρομήσουν πίσω. Από τις 150 επιστολές που στείλαμε, πήραμε μόνο τρεις (3) απαντήσεις. Και οι τρεις είχαν το ίδιο σχόλιο με διαφορετικές διατυπώσεις: Αφήστε τα αυτά και κοιτάξτε να δώσετε το ταχύτερο δυνατόν το «χαρτί» στα παιδιά μας γιατί μας στοιχίζει πολύ η σπουδή τους! Ο καθένας μπορεί να συναγάγει πολλά συμπεράσματα και διδάγματα για την θεσμική αξία της απόφασης του Τμήματος.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:41 μμ\nΤο μπλογκ έχει την τιμή εδώ και λίγες μέρες να κοσμείται με τα σχόλια του κ. Σοφούλη. Και αυτό ανεβάζει (καιρός ήταν) κατακόρυφα την ποιότητά του. Ευχαριστούμε!\nΤο περιστατικό με τις απαντήσεις των γονέων είναι τραγικά σπαρταριστό και αντικατοπτρίζει πολλά.\nκ. Μιχαηλίδη, η έννοια του πανεπιστημίου ειναι κάτι πολύ πιο σύνθετο και πολύπλοκο από ότι έχετε στο μυαλό σας. Και μάλλον δεν έχετε καταλάβει τίποτε από όσα λέει ο lymig. Ίσως τα σχόλια του κ. Σοφούλη σας βοηθήσουν λίγο.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 11:01 μμ\nΈχω καταλάβει μια χαρά. Όπως κι έχω καταλάβει γιατί κάποιοι θέλουν να διατηρηθούν τα «θολά νερά».\nΣτα θολά νερά αν ψαρέψεις μια σόλα παπουτσιού ήσουν απλά «άτυχος» και δεν φταις εσύ για την ποιότητα του κακού νερού. Αντίθετα αν τα νερά είναι καθάρια τη σόλα δε δικαιολογείσαι να τη βγάλεις γιατί καθώς την ανεβάζεις προς την επιφάνεια την βλέπεις.\nΚαι λίγο λεξιλόγιο για να κατανοήσετε την διασκεδαστική παραβολή μου:\nθολά νερά = υπάρχον σύστημα, «ποιοτικά» κριτήρια, απαξίωση κάθε βιβλιομετρικής μεθόδου, δημοκρατικό ήθος, «κουμπαρ-ριβιού» για προαγωγές, επιτροπιλίκια, κλίκες, λογοδοσία 0, κλπ\n«άτυχος» = δεν ήξερες δε ρώταγες, δεν έγλυψες αρκετά\nσόλα παπουτσιού = άχρηστος υπόψηφιος, γόνος (που λέει κι ο Κ), κομματικός εγκάθετος\nκαθάρια νερά = νέο θεσμικό πλαίσιο που βασίζεται στην αξιοκρατία και τη διαφάνεια, χωρίς παραθυράκια και κενά εδάφια\nανεβάζεις στην επιφάνεια = το ακαδημαϊκό cursus honorum από μεταπτυχιακός σε καθηγητής\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 11:10 μμ\nΤελικά ούτε τα σχόλια του κ. Σοφούλη μπορούν να σας βοηθήσουν. Καλή παρέα με τον Κ1\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 11:27 μμ\n«Συνήθως προϋποθέτει μια σύμπτωση κατευθύνσεων και ερεθισμάτων από το επάνω και από τα κάτω. Εμείς είμαστε οι «από τα κάτω». »\nΌχι, εσείς είστε οι «από μέσα», αν αναφερόμαστε στο εκπαιδευτικό ελληνικό ζήτημα και με δεδομένη την ακαδημαϊκή σας ιδιότητα, κ. Σοφούλη. Ούτε από πάνω, ούτε από κάτω. Άλλωστε, μάλλον έχουμε τρεις κατηγορίες: τους από μέσα, τους από έξω, και τους από πάνω.\nΚαμιά φορά, αυτή η οπτική γωνία – η εκ των έσω- οδηγεί σε στρεβλές αναλύσεις και, βέβαια, επιλογές δράσης, «πρωτοβουλίες» και κατευθύνσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι η άποψη της ακαδημαϊκής κοινότητας για την κατάσταση στα πανεπιστήμια είναι κατακεμαρτισμένη, καθώς ελάχιστοι έχουν αντίληψη του συνόλου, του «δάσους», ενώ κυρίαρχη επιλογή είναι η αδράνεια, η μή δράση.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 11:31 μμ\nστο (implicit) συμπέρασμά σας έχω καταλήξει κι εγώ, και στο παρελθόν και άλλοι εδώ μέσα — μόλις χτες ο contributor «live your myth in greece» έγραψε (σε απάντηση άλλου σχολίου) » Αλήθεια, από πού προκύπτει πως «η Ελληνική κοινωνία απαιτεί/αναμένει … αναβάθμιση του Πανεπιστημίου». Μήπως έχεις υπερτιμήσει τι ζητά η ελληνική κοινωνία;»\nΓιαυτό στην πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου ρώτησα ακριβώς αυτό που απαντήσατε σήμερα:\n«τι δρόμο ακολουθεί κανείς όταν η μεταρρύθμιση *δεν* είναι αίτημα; Αν κανείς έχει αναλάβει θέση ευθύνης, μπορεί βέβαια να αρχίσει τη μεταρρύθμιση χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένο αίτημα, και να δημιουργήσει δυναμική. Αν όχι, για τους περισσότερους από μας εδώ, εκτός από ομαδική ψυχοθεραπεία, η προσπάθεια για τη μεταρρύθμιση τι μορφή μπορεί να πάρει;\n(εκτός βέβαια από το ατομικό παράδειγμα άσκησης του πανεπιστημιακού μας ρόλου)»\nΤο τελευταίο σας κείμενο δίνει μια quasi-απάντηση. Γράφετε «νομίζω ότι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η ανόρθωση του ελληνικού πανεπιστημίου δεν μπορεί να γίνει με «άθροισμα μέσων», αλλά μόνο με ένα «σύστημα» στρατηγικής παρέμβασης. Αλίμονο σε εμάς αν δεν μπορούμε ή δεν ξέρουμε να επεξεργαστούμε ένα τέτοιο «σύστημα».»\nΔεν το καταλαβαίνω αυτό. Ποιός να την κάνει τη στρατηγική παρέμβαση και σε ποιόν να την κάνει; Επιπλέον, αν οι σκοποί της κοινωνίας ικανοποιούνται με τα παρόντα πανεπιστήμια, προφανώς η παρέμβαση πρέπει να έχει στόχο είτε να εξηγήσει ότι οι στόχοι δεν επιτυγχάνονται πραγματικά είτε να αλλάξει τους στόχους. Οι παρούσες μειονότητες που ασχολούνται με το θέμα της μεταβολής της κατάστασης στα πανεπιστήμια δε μου φαίνονται ικανές να φέρουν τους ανωτέρω κοινωνικούς μετασχηματισμούς σε πέρας.\nΕναλλακτικά, όπως λέτε κι εσείς, μπορούμε να δώσουμε την «από κάτω» ώθηση για να γίνουν «από πάνω» αλλαγές (θεσμικές, κυρίως). Σε αυτή την περίπτωση, τι εμποδίζει να ακυρωθούν αυτές στην πράξη «από κάτω»;\n@lymig: νομίζω ότι στα τελευταία σχόλιά σας (κουλάρισε, εθνοσωτήρας, κ.ά.) έχετε χάσει λίγο την ψυχραιμία σας.\n@brilakis: όπως τα λέτε είναι\n@ρεμπελος: Συμφωνώ με τις διαπιστώσεις σας, και πάντα με πιάνει μελαγχολία όταν διαβάζω τα post σας…. (δε φταίτε εσείς, η … πραγματικότητα τα φταίει)\nΔεν νομίζω οτι θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς με τον αφορισμό του συν. Μιχαηλίδη σε ότι αφορά την ανάγκη καθαρού θεσμικού πλαισίου. Στη λογική οι αφορισμοί του είδους αυτού λέγονται truisms. Δεν έχουν εμπειρικό αντίκρυσμα και κατά τους νεοθετικούς είναι air bubbles. Το γιατί μπορεί να γίνει κατανοητό με δύο ερωτήματα πάνω στον αφορισμό:\n1. Μήπως καθαρό θεσμικό πλαίσιο χωρίς παραθυράκια εννοείται θεσμικό πλαίσιο που δεν ερμηνεύεται από τους θεσμούς στη ρύθμιση των οποίων αποβλέπει; Προφανώς τέτοιο πλαίσιο δεν υπάρχει παρά μόνο στη φαντασία μας. Και ο τελευταίος νόμος ερμηνεύεται καθημερινά από την νομολογία τουλάχιστο.\n2. Μήπως το μυθικό αυτό θεσμικό πλαίσιο είναι αυτόνομο από κάθε συστημική εξάρτηση; Ιπτάμενο στο στερέωμα ως αλήθεια εξ ουρανού που περιμένει τον Μωυσή του για το κατεβάσει στη γή; Μά τότε που πάει ο άλλος αφορισμός οτι δηλαδή δεν χρειαζόμαστε Μεσσίες; Προφανώς συμφωνώ οτι Μεσσίες ούτε χρειάζονται μήτε υπήρξαν. Αλλά καλό είναι όταν εκστομίζουμε αποφάνσεις να φροντίζουμε για την εσωτερική συνάφειά τους.\nΕν τέλει: Πράγματι χρειαζόμαστε ένα καλό και αποτελεσματικό θεσμικό πλαίσιο. Το ζητούμενο είναι ποιό θα είναι αυτό, ποιός θα το «θεσμίσει» και πως θα λειτουργήσει αποτελεσματικά. Θυμίζω τα μεγάλα προβλήματα που κληροδότησε ο Δράκων στην προβληματική της Αθηναϊκής Δημοκρατίας!\nΕπομένως, δεν είναι παραγωγή θολούρας όταν επισημαίνεται οτι οι κοινωνίες (και μικροκοινωνίες) δεν είναι μηχανές εσωτερικής καύσης που μπορούμε να τις ρυθμίζουμε με το κατσαβίδι, μήτε σπασμένα πόδια σαν εκείνα που φαντάζονταν ο αλήστου μνήμη Γ. Παπαδόπουλος οτι προέκρινε ως πανάκεια τον γύψο για τις εθνικές μας εκτροπές.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 11:36 μμ\nΟι κοινωνίες δε ρυθμίζονται με το κατσαβίδι. Μερικές όμως έχουν κανόνες που εφαρμόζονται (σχετικά) απαρέγκλιτα, και μερικές δεν έχουν κανόνες καθόλου. Θολούρα είναι να καμωνόμαστε ότι δε βλέπουμε τη διαφορά μεταξύ των δυο αυτών περιπτώσεων, και αυτό δυστυχώς συμβαίνει συχνά.\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 11:39 μμ\nΝα λοιπόν που η UNESCO σε συνεργασία με την L’OREAL βραβεύει «σόλες παπουτσιού» ή τις «από μέσα» κατ’ άλλους. Θυμίζω στην ομήγυρη ότι πέρυσι ειχε βραβευθεί η κ. Μαρία Κατσικίνη, λέκτορας του Τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ.\nΛαμπερά κορίτσια, συγχαρητήρια!\n19 Νοεμβρίου, 2008 στο 11:57 μμ\nΜήπως είμαστε πολύ αυστηροί με την «κοινωνία»; Ναι, υπάρχει αυτή η νοοτροπία «να πάρει το παιδί το χαρτί» κι ας είναι αγράμματο. Αλλά έκατσε κανείς και εξήγησε στην κοινωνία διεξοδικά τη σημασία την ποιότητας σπουδών και τον διαβρωτικό ρόλο της υποβάθμισης των πτυχίων;\nΈπειτα, στις παραπάνω αναλύσεις δεν υπάρχει αναφορά στο ρόλο των «διανοουμένων». Υπάρχει κοινωνικό κίνημα χωρίς καθοδήγηση από κάποιους από δαύτους; Π.χ., ο Μάρξ τι ήταν, εργάτης;\nΚύριε Καλογήρου, σε καμία περίπτωση δεν άφησα να εννοηθεί πως δεν υπάρχει και πολύ καλό πνευματικό υλικό στα ελληνικά ιδρύματα.\nΜιλάμε αποκλειστικά για το σύστημα και πως ερμηνεύονται οι μηχανισμοί του.\nΠαραδέχομαι πάντως πως τα τελευταία ερωτήματα του κ. Σοφούλη πάνω στον αφορισμό [μου] μ’έβαλαν σε σκέψεις. Όντως υπάρχουν δυσκολίες. Ελπίζω μονάχα αυτές οι δυσκολίες να μην η δικαιολογία που κάποιοι θέλουν για να μην αλλάξει τίποτα «γιατί οι καιροί δεν είναι ώριμοι».\n20 Νοεμβρίου, 2008 στο 12:05 πμ\nΟι εξαιρετικές υποτροφίες UNESCO-L’OREAL που αναφέρονται στο άρθρο είναι κατά χώρα. Δηλαδή επιλέγονται τρεις γυναίκες επιστήμονες από κάθε χώρα, και αυτές είναι οι τρεις που αναφέρει το άρθρο. Είναι δε μόνο στα life sciences. Στα παγκόσμια βραβεία νομίζω δυστυχώς δεν έχει υπάρξει ελληνίδα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια.\nΕίναι εύκολο να αποδειχτεί, και δε νομίζω ότι σε αυτό το φόρουμ πολλοί το έχουν αμφισβητήσει, ότι υπάρχουν (και) εξαιρετικοί ερευνητές στα ελληνικά πανεπιστήμια — μάλιστα αυτοί πολύ συχνά τα «ξελασπώνουν» στατιστικά, ώστε διάφοροι επίσημοι και μη να ισχυρίζονται ανερυθρίαστα ότι όλα βαίνουν καλώς. Και φαίνεται ότι στην κατηγορία αυτή ανήκουν οι βραβευθείσες.\nΠαρά ταύτα, αφού τα βραβεία απευθύνονται αποκλειστικά στους «από μέσα», τυπικά η ύπαρξη βραβευθεισών δεν αποδεικνύει κάτι στη εν λόγω συζήτηση (για «απο μέσα», από «έξω» κλπ)\n20 Νοεμβρίου, 2008 στο 12:12 πμ\nΜερικές παρατηρήσεις στα σχόλια #60 έως #87\n@Κωνσταντίνος Μιχαηλίδης, Νοέμβριος 19, 2008, 12:44 μ.μ\nΒρε lymig, μόνος του έκρινε; Εσύ, εγώ, και οι υπόλοιποι δε συνεισφέραμε να φτάσει σε υγιή συμπεράσματα κι εδώ και στο βιβλίο του;\nΠρος άρση παρεξηγήσεων. Το βιβλίο του Θέμη είναι βιβλίο του Θέμη και εκφράζει τις απόψεις του Θέμη. Εδώ είναι ιστολόγιο, ανήκει στη σφαίρα του δημόσιου χώρου, και ο καθένας (και εγώ μαζί) γράφει τις απόψεις του. Κάθε υπαινιγμός πως ο υποφαινόμενος, αυτομάτως, επειδή συμμετείχε στις συζητήσεις του blog εκφράζεται από το βιβλίο, είναι επιεικώς απαράδεκτος και ανεπίτρεπτος.\n@AAT, Νοέμβριος 19, 2008, 1:21 μ.μ\nΔιαφωνώ κάθετα στο «ούτε χρόνο έχουμε». Θεωρώ πως στο θέμα που συζητούμε δεν δικαιολογούνται σπασμωδικές κινήσεις. Αν δεν υπάρχει κουλτούρα αναζήτησης στοιχείων στη χώρα μας ευκαιρία να αναπτυχθεί. Με τσαπατσουλιές και προχειρότητες, επιμένω, τίποτα δεν προχωρά σωστά.\nΝα δώσω και ένα παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό. Το Ηνωμένο Βασίλειο, ως είναι γνωστό, έχει καθιερώσει αξιολόγηση της έρευνας των πανεπιστημίων ανά επιστημονικό κλάδο από το 1986 — η περίφημη Research Assessment Exercise (RAE). Ο τρόπος που γινόταν η αξιολόγηση μέχρι στιγμής (panels, peer review, κλπ) ήταν επίπονος και δαπανηρός. Το 2006 η Κυβέρνηση δήλωσε πως επειδή το RAE είχε υψηλό κόστος έπρεπε να αντικατασταθεί από μία διαδικασία λιγότερο δαπανηρή. Οι διαβουλεύσεις για το ποιά θα είναι η μορφή αυτής της νέας διαδικασίας ξεκίνησαν πέρυσι και συνεχίζονται μέχρι σήμερα (και θα συνεχίζονται). Το πλάνο δε είναι να ξεκινήσει να εφαρμόζεται η νέα διαδικασία από το 2011 (χρονολογία που μπορεί να καθυστερήσει κι άλλο εξαιτίας διαφόρων αντιδράσεων που έχουν ήδη δημιουργήσει οι πρώτες προτάσεις για το πως θα γίνεται η αξιολόγηση). Τι βλέπουμε εδώ; Η κυβέρνηση δεν παίρνει αποφάσεις και εκτελεί με συνοπτικές διαδικασίες, αλλά υπάρχει ένα μεγάλο περιθώριο για ανταλλαγή απόψεων, consultation, και διάλογος για να δημιουργηθεί συναίνεση. Και όλα αυτά μόνο για ένα θέμα που αφορά την αξιολόγηση της έρευνας. Ας τα έχουν υπόψη τους αυτά οι βιαστικοί που θέλουν να αλλάξουν τα πάντα εδώ και τώρα.\n@Θραμπουλίδης, Νοέμβριος 19, 2008, 3:03 μ.μ\nΝα υποθέσω πως υποστηρίζεις πως η Πανεπιστημιακή κοινότητα δεν έχει κρίνει και δεν θέλει να αλλάξει την υπάρχουσα κατάσταση;\nΓενικώς και αορίστως όλοι θέλουν να τα αλλάξουν όλα στην Ελλάδα. Αν βασιζόμουν στα λεγόμενα των Ελλήνων, η Ελλάς θα έπρεπε να ήταν η πλέον νομοταγής και δημοκρατική χώρα στον πλανήτη (συγχώρεσέ μου την παρένθεση, αλλά δεν έχω ακούσει ποτέ στην Εσπερία τόσους πολλούς όσους ακούω στην Ελλάδα, καθημερινά, να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την ανάγκη διαφάνειας, δικαιοσύνης, σεβασμού στους άλλους, σεβασμού του περιβάλλοντος, σεμνότητας, υπακοής στους νόμους, κ.ο.κ. Θα περίμενε κανείς αν όλα αυτά που κηρύττουν οι Έλληνες τόσο έντονα και με τόσο πάθος τα έκαναν πράξη στην ατομική καθημερινότητά τους η Ελλάς θα ήταν παράδεισος.) Έτσι λοιπόν, απαντώντας στο ερώτημά σου, πέρα από βαρύγδουπους γενικόλογους λόγους και ευχολόγια, ουσιαστικές τεκμηριωμένες προτάσεις που να έχουν ευρεία στήριξη και να συγκροτούν δυναμική αλλαγής δεν έχω δει.\nΌσο για το επόμενο, «Και δεν είναι ο Θέμης που θέλει να αλλάξει τους θεσμούς αλλά αυτή καθεαυτή η ανάγκη επιβίωσης του Ελληνικού Δημόσιου Πανεπιστημίου και της Ελληνικής κοινωνίας που μας το επιβάλει.», επίτρεψέ μου (και όχι επέτρεψέ μου — παίδες, αυτό είναι λάθος που το βλέπω συνέχεια εδώ: η προστακτική ενεστώτα είναι επίτρεψε, το γ’ πρόσωπο αορίστου είναι επέτρεψε) να παρατηρήσω πως ο Θέμης και ο Θραμπουλίδης δεν αρκούν αν δεν υπάρχει ευρύτερη δυναμική. Ο Κώστας Σοφούλης στο σχόλιο #83 έδωσε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το τι θέλει η κοινωνία από το πανεπιστήμιο.\n@Θεμης Λαζαριδης, Νοέμβριος 19, 2008 σε 6:02 μ.μ\nΕσύ θα έχεις την τιμή να έχεις ξεχωριστή απάντηση :). Για να σε προϊδεάσω, διάβασε τη συζήτηση εδώ, και πρόσεξε ειδικά το δεύτερο σχόλιο του Βεσκούκη που λέει σαφώς και κατηγορηματικώς πως, ναι, είναι απαραίτητη η συναίνεση των πανεπιστημιακών στη μεταρρύθμιση. Οι αναφορές που κάνεις στον υδραυλικό και στην περιπτερού είναι άστοχες.\n@Basil, Νοέμβριος 19, 2008 σε 6:14 μ.μ\nΟ ίδιος καθηγητής εδώ θα φροντίσει να μην υπάρχει αντιγραφή (γιατί θα του κόψουνε τον κώλο χωρίς δισταγμό) και ο ίδιος στην Ελλάδα θα αδιαφορήσει (τί έχει να χάσει;).\nAν όμως στην Ελλάδα δεν θεωρούν πως είναι και σπουδαίο πράγμα η αντιγραφή, τότε ποιοί και γιατί θα την κυνηγήσουν; Σε όλα τα ‘αν’ που ανέφερες, υπάρχει ένα ‘αν’ που πηγαίνει ένα επίπεδο παραπάνω και έχει να κάνει με το κατά πόσο η κοινωνία θεωρεί κάποιες συμπεριφορές παραβατικές.\nΌσο για το επόμενο, «Δεν νομίζω οτί πρέπει να βασίζουμε τις δομές μας οτί όλοι είναι άγιοι.», κανείς δεν το ισχυρίστηκε (απ’όσο μπορώ να πω) και πρώτος εγώ (ο οποίος ανέφερα πως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών θα λειτουργήσει με κριτήριο τις συνέπειες των πράξεών της. Υπήρχε κάποτε και μία ενδιαφέρουσα έρευνα στο ΗΒ, σχετικά με το γιατί οι τραπεζικοί υπάλληλοι δεν κλέβουν: ένα μικρό ποσοστό από επιλογή, ένα λίγο μεγαλύτερο διότι δεν ήξεραν πως να το κάνουν, και η συντριπτική πλειοψηφία επειδή φοβόντουσαν τις συνέπειες!)\nΠαρεμπιπτόντως, γενικά συμφωνώ με τις διαπιστώσεις στο σχόλιο #76, αλλά επειδή αυτό ανοίγει μία τεράστια συζήτηση — λίγο άσχετη με το θέμα της παρούσας συζήτησης — δεν το επεκτείνω.\n@Κώστας Μ. Σοφούλης, Νοέμβριος 19, 2008 σε 10:22 μ.μ\nΕξαιρετικά ενδιαφέρον σχόλιο, food for thought. Παρεμπιπτόντως, ελπίζω το βιβλίο «Για το Σύγχρονο Δημόσιο πανεπιστήμιο», να κυκλοφορεί ακόμη. Και αυτό στα υπόψη (μαζί με το βιβλίο του Θέμη) για τα Χριστούγεννα.\n20 Νοεμβρίου, 2008 στο 12:38 πμ\nΝομίζω ότι στον αγαπητό συν. Σοφούλη διαφεύγει μια ουσιαστική παράμετρος. Το εκπαιδευτικό «σύστημα» στην Ελλάδα είναι σήμερα σε απόλυτη ισορροπία με το περιβάλλον του. Σαν φυσικός γνωρίζω ότι τα συστήματα σε ευσταθεί ισορροπία δεν μετακινούνται εύκολα.\nΗ προηγούμενη μεταρρύθμιση έγινε για να «διευκολυνθεί» ανέξοδα η μαζικοποίηση του πανεπιστημίου. Το να κάνω μια μεταρρύθμιση για να δώσω εύκολη πρόσβαση στα πανεπιστήμια είναι εύκολη υπόθεση, την οδηγεί η αύξηση της εντροπίας και των ψήφων. Το να κάνεις μια μεταρρύθμιση για να πάρεις πίσω «κατακτήσεις» είναι από δύσκολη ως αδύνατη υπόθεση. Για να γίνω σαφέστερος.. το να σπείρεις το πανεπιστήμιο του αιγαίου σε δέκα νησιά είναι εύκολο το να κάνεις το σωστό… να τα μαζέψεις σε ένα είναι (το ξέρετε καλύτερα από εμένα) αδύνατον. Το να κάνεις μια μεταρρύθμιση για να καταργήσεις την αξιολόγηση (παροχές) είναι εύκολο το να την ξεκινήσεις και να επιβάλεις κυρώσεις (πχ διακοπή μεταπτυχιακών και διδακτορικών σε όσους αρνούνται την αξιολόγηση) είναι δύσκολο. Συμπέρασμα: Το κάνεις μια μεταρρύθμιση για να σπείρεις παροχές δεξιά και αριστερά (περιφερικά πανεπιστήμια και ΤΕΙ με μηδενική χρηματοδότηση, ευκολίες εξέλιξης, απεριόριστες εξεταστικές, αιώνιες σπουδές, ανοχή σε οικογενειοκρατία, κατάργηση αξιολόγησης, ανοχή στην αντιγραφή, ανοχή στη διπλοθεσία και δε συμμαζεύεται είσαι λαϊκός ηγέτης… το να τα πάρεις πίσω είσαι εχθρός του λαϊκού κινήματος. Πρόβλεψη: κανένας δεν θα τολμήσεις να αγγίξει το 1268… το σύστημα είναι ευσταθές όπως είναι, και ας λένε ότι θέλουν οι λίγοι αξιόλογοι συνάδελφοι.\nΔεύτερο πόρισμα: κανένας δεν πιστεύει (πολιτικός, επιχειρηματίας κλπ) ότι η έρευνα στα πανεπιστήμια θα βοηθήσει την ανάπτυξη της χώρας… πετάμενα λεφτά πιστεύουν ότι είναι. Πακέτα από την Ευρώπη να ξοδεύουμε μέχρι να τελειώσουν και μετά βλέπουμε. Ο στρατηγικό ορίζοντας της χώρας για την έρευνα είναι… «πακέτο» κεντρικός.\nΣυμπέρασμα: Αν τα πανεπιστήμια δεν παίζουν ρόλο στην αναπτυξιακή πολιτική της χώρας και βρίσκονται σε ισορροπία με το εσωτερικό και εξωτερικό τους περιβάλλον… η μεταρρύθμιση είναι μια «περιττή και εχθρική» λέξη. Τι θα γίνει με τους λίγους παράφωνους και εξαίρετους ανήσυχους (φοιτητές και ΔΕΠ)? Οι φοιτητές θα φύγουν στο εξωτερικό και τα μέλη ΔΕΠ θα κάνουν ότι καλλίτερο μπορούν στο μικρόκοσμο που ζουν δίνοντας άλλοθι στους άλλους να κομπάζουν ότι είναι πανεπιστημιακοί.\n20 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:44 πμ\nΒλέπω την καταγεγραμμένη εκπομπή της Δευτέρας…\nΤι γελοιότητα είναι αυτή Θεέ μου.\n1) Τι είναι αυτός ο καραγκιόζης ο Δανίκας;\n2) Σε κάποια φάση παίρνει το λόγο η φοιτήτρια και απαιτεί «Δημόσια Δωρεάν Παιδεία» πάνω απ’όλα και «δε μ’ενδιαφέρει η κατάταξη του πανεπιστήμιου μου». Τέτοιο κουτόχορτο τους ταΐζουν. Μετά όταν τελειώσει και δεν έχει κανένα αντίκτυπο το χαρτί της στην αγορά εργασίας (Ελλάδας και ακόμα χειρότερα, εξωτερικού) θα κλαίγεται που έχουν απαξιωθεί οι σπουδές της.\n3) Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί καλούν παααααααάντα αριστερούς και αναρχικούς να αντιπροσωπεύσουν το φοιτητικό κίνημα; Γιατί ο ένας ήταν αντιπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ και τα κορίτσια μου φάνηκαν εαακίτισσες. Πότε θα βάλουν έναν σοβαρό φοιτητή που ενδιαφέρεται να τελειώσει με υψηλούς βαθμούς, να πάει έξω με υποτροφία, να δημοσιεύσει, να βοηθήσει στο σχηματισμό τεχνοβλαστών; Δε μπορώ να διανοηθώ πως όλοι πια οι φοιτητές συμφωνούν με τα χτισίματα και τις κινητοποιήσεις.\n(θα διορθώνω αυτό το post καθώς προχωρώ)\n20 Νοεμβρίου, 2008 στο 3:16 πμ\nΤο slippery slope και η μονομέρεια μπορεί να υπάρξει και από τη μία και από την άλλη πλευρά. Δε θέλω να επεκταθώ. Αφορά την κατάσταση εδώ. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα στην Ελλάδα. Πάντως κινούμενος σε ΗΒ και Ελλάδα νοιώθω όλο και περισσότερο σαν εκρεμμές από το ένα άκρο στο άλλο.\nΤο σχόλιο για το επίπεδο παραπάνω και την κοινωνία το σκεφτόμουνα κι εγώ όταν έγραφα.\nΟ κόσμος σε κάποια στιγμή και με λίγο leadership που πρέπει επιτέλους να δείξουν κάποιοι από πάνω δε θα είναι αντίθετος στο να μπει μια τάξη στο μπάχαλο. Κάνω δηλ. την τολμηρή πρόβλεψη (φύσει αισιόδοξος) οτί το ελάχιστο της ευσταθούς ισορροπίας που λέει ο Λουκάς Βλάχος είναι σχετικά ρηχό και μειώνεται συνέχεια οπότε σε κάποια στιγμή και με μια γενναία κίνηση από πάνω (πολιτική ηγεσία, δεν έχω υπόψη μου κανέναν συγκεκριμένο πολιτικό) θα περάσουμε το φράγμα του πολιτικού κόστους και μετακινηθεί το σύστημα σε κάποια άλλο σημείο ισορροπίας που ελπίζω να είναι προς τη σωστή κατεύθυνση.\nΤο παράδειγμα με την τράπεζα είναι συμβατό και με τη δική μου αντίληψη οτί (δυστυχώς) οι συμπεριφορές δεν είναι θέμα μιας αφηρημένης νοοτροπίας που ή έχεις ή δεν έχεις αλλά κυρίως φόβου για συγκεκριμένες συνέπειες. Ελπίζω σε κάποιες χιλιάδες χρόνια να εξελιχθούμε σε κάτι καλύτερο και δε θα χρειαζόμαστε κάτι τέτοιο αλλά νωρίτερα δε βλέπω να αλλάζουμε.\n20 Νοεμβρίου, 2008 στο 3:47 πμ\n«Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί καλούν παααααααάντα αριστερούς και αναρχικούς να αντιπροσωπεύσουν το φοιτητικό κίνημα;»\nΔιότι οι σοβαροί φοιτητές που ενδιαφέρονται να τελειώσουν, και μάλιστα με καλούς βαθμούς, κάθονται και διαβάζουν και (ευτυχώς για τους εαυτούς τους, δυστυχώς για τους υπόλοιπους) δεν χάνουν το χρόνο τους με τέτοιες ηλιθιότητες. Και γιατί δεν μετρά στις υποτροφίες εξωτερικού η προϋπηρεσία σε κομματικά τραπεζάκια.\n20 Νοεμβρίου, 2008 στο 11:03 πμ\nΘα ήθελα να μου επιτρέψετε να παρουσιάσω ένα (απλοϊκό) μοντέλο για το εκπαιδευτικό σύστημα. Καταρχήν είναι σαφές ότι είναι ένα ισχυρά μη γραμμικό σύστημα (πολύπλοκο) με κύρια μεγάλα υποσυστήματα (εσωτερικά) (1) Μαθητές και εκπαιδευτικούς, (εξωτερικά) (2) κυβέρνηση και κόμματα (πολιτική παρέμβαση), (3) κοινωνική παρέμβαση (γονείς) (4) ιδιωτική εκαπιδευση. Σε τι κατάσταση βρίσκεται το Δυναμικό εκπαιδευτικό σύστημα σήμερα;\nΠαρόλο που δεν φαίνεται μικροσκοπικά, υποστηρίζω ότι το σύστημα μακροσκοπικά είναι σε «δυναμική ευσταθή ισορροπία». Παρά τις δυσαρέσκειες και γκρίνιες όλων των συμμετεχόντων για την «κατάσταση του» όποιος μιλήσει για οποιαδήποτε μικρή αλλαγή (αρσενης, γιαννακου) βρίσκει απέναντι του να κτίζονται συμμαχίες αντίδρασης με σκοπό να μην μετακινηθεί από την ισορροπία (ορισμός της ευσταθούς ισορροπίας).\nΕπιδέχεται το σύστημα ριζική, μεγάλης κλίμακας μεταρρύθμιση? Ναι αλλά πρέπει να υπάρχει μεγάλος, πιεστικός στρατηγικός (εθνικός) σκοπός που να παρέμβει δυναμικά (πολιτικά και οικονομικά) για να το διώξει από αυτό το σημείο ευσταθούς ισορροπίας και να το μεταφέρει σε ένα άλλο σημείο ισορροπίας. Αυτός ο σκοπός θα μπορούσε να είναι η οικονομική ανάπτυξη της χώρας μέσα από την τεχνολογική της αναγέννηση (Φιλανδία, Ισραήλ, Ιρλανδία). Δηλαδή να σταματήσει αν είναι ένα ακριβοπληρωμένο εξεταστικό κέντρο και να μετατραπεί σε ένα μοχλό αναπτυξιακής πολιτικής που θα άξιζε και μια μακροπρόθεσμη και σημαντική οικονομική στήριξη.\nΗ απουσία της πολιτικής βούλησης (στην προηγούμενη μεταρρύθμισης του 1982 υπήρχε) για μεγάλες αλλαγές και καινοτομίες και χωρίς μεγάλες αναπτυξιακές επενδύσεις…. Το εκπαιδευτικό σύστημα μένει εκεί που βρίσκεται και αντιστέκεται τις παρέμβασης.\nΤώρα σε επίπεδο μικρό-δομών υπάρχουν τοπικές αστάθειες μικρής κλίμακας, αλλά αυτές ουδόλως επηρεάζουν τα μεγάλης κλίμακας χαρακτηριστικά του.\nΣυμπέρασμα 1: Η οικονομία θα αναγκάσει (αν αναγκάσει) το εκπαιδευτικό σύστημα να αλλάξει προς το καλλίτερο.\nΣυμπέρασμα 2: Μπορεί να υπάρξουν και άλλες, λαϊκίστικες παρεμβάσεις (πάρτε κόσμε) για ακόμα μεγαλύτερες παροχές (ή και νομιμοποίηση των σιωπηρών «ανήθικων αλλά νόμιμων» παροχών που έχουμε σήμερα)και εκφυλισμός του συστήματος σε ακόμα ποιο ευσταθεί σημεία ισορροπίας;… Πιστεύω ότι αυτό είναι πολύ πιθανό στη σημερινή φάση γιατί καμία πολιτική δύναμη δεν βλέπει τόσο μακριά (δεν αναπτύχτηκε ακόμα στην Ελλάδα το φαινόμενο «Obama»).\nΠοιος είναι ο ρόλος των δραστήριων εκπαιδευτικών, φοιτητών και γονιών σε αυτό το τοπίο? Αυτός που περιέγραψε ο κ. Σοφούλης, αυτός που περιέγραψε στο βιβλίο του ο Θέμης και μια σειρά πολύ αξιόλογοι συνάδελφοι να προετοιμάζουν τα πλανά τις άλλη μέρας και να αναζητούν άλλα δημιουργικά σημεία ισορροπίας και αναδεικνύοντας, όπως σε αυτό το blog, τους εκφυλισμούς που μας οδηγεί το σημερινό σημείο ισορροπίας.\n20 Νοεμβρίου, 2008 στο 12:33 μμ\nΘα συμφωνήσω με το Λουκά Βλάχο ως προς το ότι η οικονομική και τεχνολογική ανάπτυξη της Ελλάδας είναι αναγκαία συνθήκη για την αποτελμάτωση του επαιδευτικού συστήματος. Μια άποψη που αντιτίθεται στην μάλλον επικρατούσα ως τώρα ότι δήθεν τα πανεπιστήμια είναι εκείνα που θα γίνουν μοχλός, ή έστω σημείο αναφοράς, αυτής της ανάπτυξης. Όπως συμφωνώ και με τη γενική σύνδεση που επιχειρεί με το οικονομικό περιβάλλον.\nΤο πρόβλημ πλεόν ανάγεται στο αν για αυτήν την περιπόθητη οικονομική ανάπτυξη αρκεί το όραμα και η ‘βούληση’ του πολιτικού μας καθεστώτος, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε το οικονομικό σύστημα και περιβάλλον στο οποίο οι κυβερνήσεις λειτουργούν (παγκοσμιοποίηση, καπιταλισμός και τα ρέστα) και τις ισχυρές δυνάμεις που αναπτύσσονται, αλλά και αυτό καθαυτό το ελαττωματικό πολιτικό εποικοδόμημα μας.\n20 Νοεμβρίου, 2008 στο 1:24 μμ\nΑυτό αξίζει να απαντηθεί γιατί παρόμοια πράγματα λέγονται συχνά.\nΛέγονται συχνά διότι αυτές οι γενικές διαπιστώσεις εμπεριέχουν ρεαλισμό. Οπότε ας σταματήσει πιά η δογματική θέση πως όποιος προσπαθεί να δει κάποια προβλήματα ξεκινώντας από μία ρεαλιστική αφετηρία είναι, εξ ορισμού, εχθρός της βελτίωσης, κινείται εκ του πονηρού, κ.ο.κ., όπως έχω βαρεθεί να ακούω και να εισπράττω προσωπικά. Ο κόσμος, Θέμη, είναι πολύ πιό πολύπλοκος από δυαδικά μοντέλα του τύπου «καλοί» και «κακοί»: αυτό το σφάλμα επαναλαμβάνεται συχνά εδώ μέσα παρά το ότι έχει επισημανθεί από πολλούς. Επαναλαμβάνοντας λοιπόν το ρητορικό σχήμα του rebel@work, «αν πραγματικά το ζητούμενο του όλου εγχειρήματος είναι η αναβάθμιση της παιδείας και της ελληνικής κοινωνίας εν γένει», δογματισμοί και υπεραπλουστεύσεις δεν χωρούν. Στο προκείμενο, φυσικά, περιττεύει να γράψω κάτι άλλο μετά τα όσα έγραψε ο Κώστας Μ. Σοφούλης νωρίτερα: «Ένας μεγάλος νομομαθής δάσκαλος των φοιτητικών μου χρόνων, ο μακαρίτης Χωραφάς, μας έλεγε με έμφαση: Ο ηθικός ή απλός δεοντολογικός κανόνας προηγείται πάντα του νόμου. Πρώτα η κοινωνία αποδέχεται τον σκοπό του νόμου και ύστερα ο νομοθέτης διαμορφώνει τον κανόνα σε θεσμική δομή και μορφή.»\nΠοιά «κοινωνία» έκρινε και επέβαλε τον νόμο 1268? Το κίνημα των βοηθών-επιμελητών συνεπικουρούμενο από το φοιτητικό κίνημα της δεκαετίας του 70.\nΚαι όχι μόνο. Ξεχνάς πως ο 1268 ήταν δεδηλωμένη επιθυμία του ίδιου του τότε πρωθυπουργού μιάς πανίσχυρης κυβέρνησης (που θα έλεγα πως είχε ή την ψήφο ή την κρυφή ανοχή των τριών τετάρτων του ελληνικού λαού).\nΔηλαδή ένα μικρό υποσύνολο της κοινωνίας εκείνης της εποχής, που μάλιστα είχε άμεσο συμφέρον από την υπόθεση.\nΠέρα από την αμέσως πιό πάνω παρατήρηση, πάλι κάνεις λάθος στο συλλογισμό. Παίρνεις ως σημείο αναφοράς το σύνολο της κοινωνίας και θεωρείς πως το ειδικό βάρος της κάθε κοινωνικής ομάδας ως προς την επιδίωξη μιάς συγκεκριμένης μεταρρύθμισης είναι το ίδιο. Αυτό, πολύ απλά, είναι λάθος: δεν είναι το ίδιο! Μην μπεις στον κόπο να επιδιώξεις ποσόστωση του ειδικού βάρους κάθε κοινωνικής ομάδας, διότι θα βγάλεις αυθαίρετα συμπεράσματα: η αδυναμία να υπάρξει μία τέτοια ποσόστωση είναι απλά χαρακτηριστικό της πολυπλοκότητας των κοινωνικών συστημάτων και διεργασιών.\nΑς έρθουμε στο σήμερα. Κοινωνία είναι η κυρία Χαρούλα η περιπτερού, ο υδραυλικός της γειτονιάς, ο μικροέμπορας, ο δάσκαλος, κ.ά., που στη μεγάλη πλειοψηφία τους δεν μπορούν να έχουν άμεση γνώση του τι συμβαίνει στα πανεπιστήμια. Για να μάθουν και να κρίνουν, κάποιοι πρέπει να τους πουν. Μέσα σε αυτούς τους κάποιους είμαστε και εμείς. Ε, αυτό κάνουμε: ενημερώνουμε για το τι πραγματικά συμβαίνει στο πανεπιστήμιο. Αν τους αρέσει όπως είναι, ας το κρατήσουν. Αν δεν τους αρέσει, ας στηρίξουν κάποιες πρωτοβουλίες και προτάσεις για να το αλλάξουν. Όμως και πάλι, δεν είναι καθόλου ρεαλιστικό να περιμένεις από την κυρία Χαρούλα να κατέβει στους δρόμους για να αλλάξει το πανεπιστήμιο. Αυτό που περιμένεις είναι αν γίνει κάποια δημοσκόπηση, να πει, ναι, στηρίζω τις αλλαγές αυτές.\nΜε βάση τα παραπάνω, ελπίζω να διαπιστώνεις γιατί ο συλλογισμός αυτός σε οδηγεί σε λάθος κατεύθυνση. Και εξηγούμαι. (1) Προφανώς, το ειδικό βάρος της Χαρούλας (ή της κοινωνικής ομάδας που εκπροσωπεί) δεν είναι το ίδιο με αυτό άλλων κοινωνικών ομάδων. (2) Το να λες στην κυρά Χαρούλα πως στο πανεπιστήμιο συμβαίνει αυτό και εκείνο (π.χ. στην τάδε εκλογή δεν εξελέγη η Dr.Epistimonidou αλλά η Dr.Dimosiosxesitou) προϋποθέτει πως η κυρά Χαρούλα είναι σε θέση να διακρίνει τι είναι καλό για το πανεπιστήμιο. Συγγνώμη, αλλά είναι αφελές να το πιστεύεις αυτό. Επιπλέον, όταν η κυρά-Χαρούλα δεν είναι σε θέση να κρίνει, το πρόβλημα είναι, όπως έγραψα και αλλού, «Το καταγγέλειν ασκόπως μπορεί να λειτουργεί αρνητικά στην κοινωνία στο σύνολό της, δημιουργώντας απαξίωση και περιφρόνηση προς τους θεσμούς, κάτι που είναι ακριβώς το αντίθετο από το επιδιωκόμενο.»\nΗ κάθε κυβερνητική πλειοψηφία έχει μεγάλο ειδικό βάρος στο ότι — θεωρητικά — εκφράζει κοινωνική βούληση. Ο συγκεκριμένος θεσμός δεν ερχόταν σε ευθεία σύγκρουση με συντεχνιακές αντιλήψεις και δεν δημιούργησε αντιδράσεις (όπως π.χ. η μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση — παραπέμπω ξανά στο απόσπασμα που έστειλα παλαιότερα, εδώ). Και επειδή και αυτό νομίζω πως το βλέπεις απλοϊκά, σε παραπέμπω σε ό,τι έγραψε ο Σοφούλης: «Πως ξεκινάει μια μεταρρύθμιση; Για να μη γίνει μεταφυσικό το ερώτημα, απλώς ας σκεφτούμε ότι πρέπει να συμπέσουν αρκετοί παράγοντες για να ξεκινήσει. Συνήθως προϋποθέτει μια σύμπτωση κατευθύνσεων και ερεθισμάτων από το επάνω και από τα κάτω. Εμείς είμαστε οι «από τα κάτω». Γιαυτό ας συσπειρωθούμε γύρω από ένα σύνολο ορθολογικά διαρθρωμένων σκοπών και στόχων, και ας πιέσουμε για πρωτοβουλίες από τα επάνω. Αυτή τη διαδικασία ονομάζω καλλιέργεια της σχετικής κουλτούρας.». Το σχόλιο αυτό του Σοφούλη, ειδικά ως προς την πίεση για πρωτοβουλίες από τα επάνω, είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε σχέση μάλιστα και με τη διαπίστωση Σημίτη που παρέθεσα στο σχόλιο #55.\nΘέμη, όταν σε δημόσιο διάλογο γράφεις το, επιεικώς τουλάχιστον άκομψο, «εγώ … θέλω να αλλάξω [τους θεσμούς]» (σχόλιο #58), δημιουργείς εξαιρετικά αρνητικούς συνειρμούς που όχι μόνο δίνουν πάτημα για γελοιοποίηση της υπόθεσης ‘αναβάθμιση του ελληνικού πανεπιστημίου’, αλλά προωθούν και απόψεις δυνητικά επικίνδυνες, ειδικά σε μία χώρα της οποίας οι πολίτες δεν έχουν μάθει ακόμη να σέβονται θεσμούς και νόμους. Ξέρεις, έχω την εντύπωση πως αντιμετωπίζεις την υπόθεση αναβάθμιση του ελληνικού πανεπιστημίου σαν ακτιβισμό του τύπου «μην σκοτώνετε τις αλεπούδες για το δέρμα τους», και αυτό σε οδηγεί σε τακτικές που δεν βοηθούν και ρίχνουν το επίπεδο της συζήτησης εδώ μέσα.\n20 Νοεμβρίου, 2008 στο 2:22 μμ\nΘα ήθελα να επεκτείνω κάποια πράγματα στο σχόλιο #100 του Λουκά Βλάχου αλλά και άλλων. Επειδή ο χρόνος πιέζει, περιορίζομαι μόνο σε μερικές γενικές παρατηρήσεις.\n1. Όπως έχω βαρεθεί να γράφω, τα πανεπιστήμια δεν είναι ξεκομμένα από την κοινωνία, και επομένως η ελληνική κοινωνία έχει τα πανεπιστήμια που της ταιριάζουν. Κάνω την εκτίμηση, όμως, (περισσότερο διαίσθηση αν θέλετε) πως τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι σε συγκριτικά καλύτερη κατάσταση από το σύνολο της κοινωνίας. Δεν είναι απαραίτητα παράξενο αυτό. [Σημείωση προς δογματικούς: αυτό είναι μια προσωπική εκτίμηση που απλά την παραθέτω, μιάς και το επίπεδο των συζητήσεων — μετά από αρκετούς μήνες — έχει βελτιωθεί κατακόρυφα τις τελευταίες μέρες. Ελπίζω αυτή η βελτίωση να μην αποδειχθεί «φούσκα»…]\n2. Σε απάντηση της ερώτησης του Βασσάλου, «τι δρόμο ακολουθεί κανείς όταν η μεταρρύθμιση *δεν* είναι αίτημα». Σε αυτή την περίπτωση, νομίζω, πως απλά χρειάζεται επεξήγηση των πλεονεκτημάτων της μεταρρύθμισης (όχι γενικοί αφορισμοί — και εφόσον έχουμε ξεκαθαρίσει τι ακριβώς περιλαμβάνει αυτή η μεταρρύθμιση και είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε κάποια πλεονεκτήματά της με απλό και κατανοητό τρόπο). Ουσιαστικά, αυτή η ανάλυση βοηθά και την εξέλιξη της κοινωνίας (διότι τα ευχολόγια και οι μεγαλόστομες διακηρύξεις, όπως έγραψα και νωρίτερα, περισσεύουν στην ελληνική κοινωνία) — σημειωτέον, μιάς κοινωνίας, που στην πλειοψηφία της, δείχνει να μισεί την ορθολογική σκέψη. Παρεμπιπτόντως, έστειλα κάτι τις άλλες, και έκανα μιά επισήμανση που δεν έγινε αντιληπτή. Κλικ εδώ και πρόσεξε την τελευταία παράγραφο. Η παρανομία δεν είναι μόνο κάτι που είναι γενικά, αόριστα και αφηρημένα «κακό» και το ξορκίζουμε, αλλά έχει συγκεκριμένες επιζήμιες επιπτώσεις οδηγώντας σε αύξηση του κόστους των οικονομικών συναλλαγών (αντιγράφω: «Ενα αρκετά σημαντικό τμήμα της παραγωγής μας, δηλαδή, πηγαίνει σε δαπάνες που στόχο έχουν να ελέγξουν την παρανομία. Ολες αυτές οι δαπάνες (δικαστήρια, δικηγόροι, φυλακές, κ.λπ.) που προκαλούνται από τη διευρυμένη ανηθικότητα (παρανομία) της κοινωνίας, εάν επενδυθούν σε πραγματικά παραγωγικές δυνατότητες, το ΑΕΠ της χώρας μας – για να μην μιλήσουμε για άλλους δείκτες – θα αυξανόταν σημαντικά»). [Σημείωση προς Βασίλη: υπάρχει φυσικά και η προσωπική θέση του καθενός εδώ και μέχρι ποιού σημείου είναι κάποιος διατεθειμένος να σηκώσει το σταυρό, αλλά αυτό δεν το επεκτείνω. Σίγουρα, πάντως, κατανοώ την αγανάκτηση νέων ανθρώπων όπως εσύ. Άλλο αν θεωρώ πως οι σπασμωδικές κινήσεις είναι κακός σύμβουλος.]\n3. Αυτό που γράφει ο Λουκάς, «Επιδέχεται το σύστημα ριζική, μεγάλης κλίμακας μεταρρύθμιση? Ναι αλλά πρέπει να υπάρχει μεγάλος, πιεστικός στρατηγικός (εθνικός) σκοπός που να παρέμβει δυναμικά (πολιτικά και οικονομικά) για να το διώξει από αυτό το σημείο ευσταθούς ισορροπίας και να το μεταφέρει σε ένα άλλο σημείο ισορροπίας», έχει και μιά άλλη παράμετρο. Δυναμικές που αναπτύσσονται διεθνώς και ξεφεύγουν από τον ελληνικό μικρόκοσμο. Έχω εκφράσει και άλλοτε την άποψη πως η παγκόσμια οικονομική κρίση (η οποία ακόμη δεν έχει περάσει για τα καλά στην πραγματική οικονομία) πιθανόν να αναπτύξει δυναμικές αλλαγών οι οποίες θα επηρεάσουν πολύ περισσότερο τα του οίκου μας από όσο μπορούμε να φανταστούμε.\nΣταματώ εδώ, διότι, ως συνήθης ύποπτος σαμποτέρ της αναβάθμισης του ελληνικού πανεπιστημίου, μπορεί να κατηγορηθώ πως εσκεμμένα θολώνω τα νερά… :)\n20 Νοεμβρίου, 2008 στο 2:54 μμ\nΤο βιβλίο του κ. Σοφούλη το διάβασα πριν από ενάμιση χρόνο και έγραψα μια σύντομη «κριτική»:\n(Τελικά δεν βρήκα χρόνο να επανέλθω …)\nlymig: δεν διαφωνώ με τα παραπάνω. Στο βιβλίο μου υπάρχει ένα κεφαλαιάκι (μετά από σύσταση του Λουκά) με τίτλο «Γιατί μεταρρύθμιση» όπου κάνω αυτό που λες στο (2), επεξηγώ τη σημασία της αναβάθμισης του πανεπιστημίου για το κοινωνικό σύνολο. Δηλαδή εσύ με τη φράση «εγώ θέλω να αλλάξω τους θεσμούς» κατάλαβες ότι θέλω να το κάνω ως τι,ως δικτάτορας; Προς Θεού.\n20 Νοεμβρίου, 2008 στο 8:36 μμ\nlymig μπορείς να γράψεις ξανά μέσα σε 1 παράγραφο από πού πρέπει ν’αρχίσει η «μεταρρύθμιση»; Δε σου ζητώ να μας αναλύσεις όλο το σχέδιο δράσης, μονάχα την πρώτη σου κίνηση.\nΜη μου απαντήσεις ως πολιτικός, μην απαντήσεις «Βέλτσικα», σε απλά ελληνικά την πρώτη σου εντολή αν έπεφτε ο κλήρος σ’εσένα να εφαρμόσεις τη μεταρρύθμιση. Πρακτικά πράγματα.\nΣ’ακούω συνέχεια να λες «είναι πολύ πολύπλοκο το ένα» και «πολύ απλοϊκό το άλλο». Δε σ’αρέσει τίποτα πια. Είσαι η προσωποποίηση της Εντροπίας που μιλάει ο Λουκάς Βλάχος στο σχόλιο #96, το έχεις καταλάβει;\nΑν συμφώνησες μ’αυτό…\nΓιαυτό ας συσπειρωθούμε γύρω από ένα σύνολο ορθολογικά διαρθρωμένων σκοπών και στόχων, και ας πιέσουμε για πρωτοβουλίες από τα επάνω. Αυτή τη διαδικασία ονομάζω καλλιέργεια της σχετικής κουλτούρας.\n…τότε ουσιαστικά προσυπέγραψες τους στόχους του GUR. Γιατί ακριβώς αυτό κάνουμε εδώ πέρα. Τι δε σ’αρέσει λοιπόν;\n20 Νοεμβρίου, 2008 στο 10:31 μμ\nΜε αφορμή την προκληση του συν. Μιχαηλίδη για την διατύπωση μιας παραγραφου για το πως μπορεί ν’ αρχίσει η μεταρρύθμιση: «Η μεταρρυθμιση έχει αρχίσει ήδη από την σύγκρουση συμφερόντων που έχουν αναπτυχθεί εξ αιτίας της κρίσης της Πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Είναι πολυπαραγοντική. Εκείνο που λείπει είναι η έκφραση του ακαδημαϊκού συμφέροντος. Μπορούμε να κάνουμε κάτι γιαυτό; Αν ναι, τότε υπάρχει ελπίδα. Αυτό θα είναι το πρώτο βήμα»\nΤώρα λίγα διευκρινιστικά σχόλια που απαντούν και στις εύστοχες παρατηρήσεις τους συν. Λουκά Βλάχου (20/11/08.\nΠράγματι το πανεπιστημιακό σύστημά μας είναι σήμερα σε ισορροπία σε σχέση με τις πιέσεις του (κοινωνικού και πολιτικού) περιβάλλοντός του. Υποστηρίζω όμως, οτι η ισορροπία είναι φαινομενική επειδή αντικατοπτρίζει με μετάλλαξη του συστήματος για να μπορέσει να επιβιώσει. (Στο βιβλίο μου αναλύω λεπτομερέστερα τη θέση αυτή). Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο δηλαδή, άλλαξε συστημικό σκοπό και απομακρύνθηκε από αυτό που οι Maskell & Robinson (Thje New Idea of a University) ονομάζουν Ιδέα του Πανεπιστημίου. Με λίγα λόγια, το σύγχρονο ελληνικό πανεπιστήμιο απομακρύνθηκε από μια κοινωνική λειτουργία που είναι αναγκαία για την πλουραλιστική κοινωνία μας και που μόνο αυτό μπορεί να παίξει. Η απομάκρυνσή του δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα του εκφυλισμού της σύχρφονης ελληνικής κοινωνίας σε συντεχνιακές δομές που αντικατοπτρίζουν χαμηλής ποιότητας δημόσιο χώρο και πολιτική λειτουργία. Προφανώς θέλει πολύ συζήτηση για να καταλάβουμε περί τινος πρόκειται. Το θέτω στη συζήτηση απλώς ως αφορμή για παραπέρα σκέψη και ψάξιμο.\nΤώρα, η μόνη ελπίδα για μια μεταρρύθμιση που θα εξυπηρετεί την ιδέα του Πανεπιστημίου (έστω και μια «νέα ιδέα») είναι να συνειδητοποιήσουμε εμείς οι ακαδημαϊκοί τον πραγματικό και ξεχωριστό ακαδημαϊκό ρόλο μας, τον οποίο έχει ανάγκη μια πλουραλιστική κοινωνία και να αυτενεργήσουμε. Αυτό θα είναι και το πρώτο βήμα. Μέχρι πότε ο διάλογος για το πανεπιστήμιο θα γίνεται ανάμεσα σε Πρετεντέρη, Ποσδέπ, Υπουργείο, Κόμματα, νεολαίους επαγγελματίες συνδικαλιστές, γραφικές φοιτήτριες και πονεμένους γονείς; Από την εικόνα δεν λείπει κάτι; Ε, αυτό το κάτι ας το συγεκριμενοποιήσουμε και ας το ρίξουμε στη δυναμική της πολιτικής ατζέντας.\nΜπορεί να φαίνεται κάπως ελιτίστικη μια τέτοια τοποθέτηση. Γιατί όχι; Μήπως και Μαρξ δεν δεν ανήκε στην ελίτ, όπως ευφυώς παρατήρησε συνάδελφος σε προηγούμενο post του;\nΚαι για να κλείσω τις σποραδικές νίξεις μου: Κεντρικό ζήτημα είναι να αντιληφτούμε οτι τα εργαλείο με τα οποία οι ακαδημαϊκοί μπορεί να χρησιμοποιήσουν για ν’ αλλάξουν τόν κόσμο είναι εντελώς ιδιόρυθμα και αποκλειστικά δικά τους. Ας σκεφτούμε λίγο γιαυτή την αποκλειστικότητα και θα καταλάβουμε, είμαι βέβαιος, πάρα πολλά για το ποιά πρέπει να είναι αρχή μιας τελεσφόρας προσπάθειας.\n2 Δεκεμβρίου, 2008 στο 2:11 μμ\nΤα σχόλια του Τσούκα για την εκπομπή του Πρετεντέρη:\nΑπό πρόσφατο άρθρο του Πρετεντέρη:\n«Η χώρα ζει τη μεγαλύτερη κρίση της τελευταίας πεντηκονταετίας με τη χειρότερη κυβέρνηση, τη χειρότερη αντιπολίτευση και το χειρότερο πολιτικό προσωπικό της πρόσφατης ιστορίας της. »\nΕνώ το δημοσιογραφικό προσωπικό πετάει …\n2 Δεκεμβρίου, 2008 στο 8:21 μμ\nΣυμφωνώ 100% με την ανάλυση του κύριου Τσούκα.\nΉταν εντελώς άχρηστη η ώρα που έχασα να δω τη συγκεκριμένη εκπομπή και επιμένω, Θέμη, ήσουν τυχερός που δε συνθέθηκε το όνομά σου με δαύτους.\nΤο μόνο που μου έμεινε ήταν η υπερβολικά αστεία σκηνή με τον Δανίκα στο «λαϊκιστικό παραλήρημα» και τις σφαγίτιδές του να είναι έτοιμες να εκραγούν…\nΚριτική του βιβλίου από τον Απόστολο Λακασά στην Καθημερινή:\n14 Δεκεμβρίου, 2008 στο 2:44 μμ\nΤον τελευταίο καιρό έλαβα αρκετά ΗλΜην με θετικά σχόλια για το βιβλίο. Τα παραθέτω, χωρίς να αποκαλύψω την ταυτότητα των αποστολέων, όχι για να περιαυτολογήσω, αλλά για να δείξω ότι υπάρχουν δυνάμεις που υποστηρίζουν τις ιδέες που περιέχονται σε αυτό. Αρνητικά σχόλια δεν έλαβα (αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι δεν υπάρχουν).\nΔιάβασα με ενθουσιασμό το «Δρόμο για την αναγέννηση του ελληνικού πανεπιστημίου» και συμφωνώ με τις διαπιστώσεις και τις περισσότερες προτάσεις σας. Θέλω να συμμετέχω στην προσπάθεια που αρχίσατε γιατί πιστεύω ότι το κλειδί στην καθυστέρηση της πατρίδας είναι η αναγέννηση της παιδείας και της οπισθοδρομικής εκπαίδευσής της. Έχω έναν γιό φοιτητή στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και μια κόρη στο Πανεπιστήμιο του Kent και οι καθημερινές ιστορίες σύγκρισης με πληγώνουν συχνά για την εδώ φοίτηση του γιού μου.\nΑπό τον Ιούλιο (9 Ιουλίου) του 2007 διαβάζω καθημερινά το GURF. Τότε, ένιωσα έκπληξη και ιδιαίτερη τιμή όταν ένας καθηγητής πανεπιστημίου πρότεινε στο ιστολόγιό του ένα κείμενό μου.\nΈχω διαβάσει το βιβλίο σας » Ο δρόμος για την αναγέννηση του ελληνικού πανεπιστημίου» και απλώς με την παρούσα επιστολή δηλώνω την υποστήριξή μου στις προτάσεις σας, αποδεχόμενος την πρόσκληση που απευθύνατε στους αναγνώστες σας στον πρόλογο του βιβλίου.\nΜε την πρώτη ευκαιρία θα προχωρήσω σε μία παρουσίαση του βιβλίου σας στο προσωπικό μου ιστολόγιο. Εαν βρείτε χρόνο μπορείτε να το επισκεφτείτε στο http://e-homosapiens.blogspot.com\nΜεταξύ άλλων, στον κατάλογο των αναρτήσεων μπορείτε να δείτε μερικά κείμενα για την παιδεία.\nΓια όλους εμάς που το όνειρό μας είναι να γίνουμε καλοί επιστήμονες και να προσφέρουμε στον ακαδημαϊκό χώρο (εφόσον γίνει δεκτή η αίτησή μου θα ξεκινήσω Phd στο …), για όλους εμάς που αισθανόμαστε όμηροι των φανατικών ιδεοληπτικών των πανεπιστημίων και των χρόνιων πολιτικών ανεπαρκειών, το βιβλίο σας μας δίνει κουράγιο ότι μπορούμε να ελπίζουμε…\nΘέμη, χαιρετώ. Διάβασα με πάρα πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο σου («Ο δρόμος για την αναγέννηση του Ελληνικού Πανεπιστημίου»), και χάρηκα πολύ για την μεθοδικότητα της ανάλυσης και την ευστοχία των συμπερασμάτων. Έχοντας περάσει 15+ χρόνια στο Columbia, και έχοντας ξεκινήσει ως …. επίσημα από τον Φεβρουάριο, έχω αρχίσει να βλέπω κι εγώ ξεκάθαρα την παθογένεια του ελληνικού πανεπιστημίου και της Ελληνικής κοινωνίας γενικότερα, ιδιαίτερα σε επίπεδο πολιτικών/»ηγετικών» στελεχών.\nΓια μένα προσωπικά, αλλά και για πολλούς συναδέλφους, τίθεται καθημερινά το θέμα του πως μπορεί κανείς να αλλάξει τα κακώς κείμενα. Είναι εύκολο κανείς να απελπιστεί, μη μπορώντας μεμονωμένα να βρει την άκρη του νήματος. Προσπάθειες σαν το βιβλίο σου δείχνουν τουλάχιστον ότι υπάρχει πολύς σκεπτόμενος κόσμος, με παρόμοιους προβληματισμούς, που λαμβάνει μάλιστα ενεργό δράση. Προσωπικά έχω πειστεί ότι οποιαδήποτε πιθανότητα αλλαγής μπορεί να γίνει μόνο από τα πάνω προς τα κάτω – όσο πιό ψηλά, τόσο πιό καλά. Νομίζω ότι αυτό είναι και το δικό σου συμπέρασμα, και η παρατήρηση για τα σχετικά ωφέλη (εμπλεκόμενων σε σχέση με την κοινωνία) είναι πολύ εύστοχη.\nΈνα ουσιαστικό ζήτημα είναι ότι τα προβλήματα που χαρακτηρίζουν τα πανεπιστήμια σήμερα είναι ακριβώς τα ίδια που χαρακτηρίζουν γενικότερα την διοικητική/πολιτική διάρθρωση της Ελλάδας, σε κάθε επίπεδο. Σίγουρα η παιδεία είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να αλλάξει για να υπάρξει οποιαδήποτε ελπίδα στο μέλλον, αλλά μου είναι πραγματικά δύσκολο να φανταστώ ότι είναι δυνατόν να αλλάξει μόνο αυτό, μεμονωμένα. (Σημειωτέον ότι και ο Σημίτης στο πρόσφατο βιβλίο του «Η Κρίση» αναγνωρίζει την παιδεία σαν το βασικό μοχλό ανάπτυξης και προόδου. Τώρα το τι έκανε ως πρωθυπουργός επ’ αυτού, είναι μια άλλη ιστορία.) Το αναπόφευκτο συμπέρασμα που προσωπικά καταλήγω είναι ότι χρειάζεται μια επανατοποθέτηση του πολιτικου γίγνεσθαι στην Ελλάδα, που μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο από έναν νέο πολιτικό φορέα/κόμμα που θα επιχειρήσει να χτυπήσει τα παραδοσιακά κόμματα καταδεικνύοντας την εκτελεστική ανικανότητά τους (ΠΑΣΟΚ/ΝΔ) ή την ιδεολογική τους απολίθωση (ΣΥΡΙΖΑ/ΚΚΕ). Οι πρόσφατες εξελίξεις με τα σκάνδαλα Ρουσόπουλου/Βουλγαράκη και την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να αρθρώσει πειστικό πολιτικό λόγο έχουν δημιουργήσει πολύ καλές συνθήκες για κάτι τέτοιο, και ομολογώ ότι μου προκαλεί έκπληξη το ότι δεν έχει γίνει καμμία κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση. Υπάρχει τεράστια απογοήτευση στον κόσμο γι’ αυτά που βλέπει γύρω του.\nΈχεις υπ’ όψη σου δραστηριότητες αυτής της μορφής, είτε σε καθαρά ακαδημαϊκό επίπεδο είτε σε γενικότερα πολιτικό; Το φυσικό μου ρεφλέξ είναι της αντεπίθεσης, και όχι της υποχώρησης, και προσπαθώ να βρω μια στρατηγική δράσης που να μπορεί να φέρει αποτέλεσμα, τώρα πια που μένω μόνιμα στην Ελλάδα και αντιμετωπίζω την κατάστασή της καθημερινά. Ο ρόλος του ανήμπορου παρατηρητή είναι πραγματικά δυσβάσταχτος, και δεν βλέπω τίποτα ουσιαστικό στον ορίζοντα. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο ότι εγώ δεν την βλέπω ή στο ότι απλά δεν υπάρχει. Στην παιδεία κάτι είχε γίνει με την κίνηση των 1000, αλλά δεν απέκτησε ουσιαστική δυναμική.\nΗ σκέψη ότι την ανικανότητα ΠΑΣΟΚ/ΝΔ θα την εισπράξει ο ΣΥΡΙΖΑ, και ότι ενδεχομένως θα γίνει μέρος κάποιας κυβερνητικής συμμαχίας ελλείψει αυτοδυναμίας, μόνο ανησυχία μου προκαλεί (βλ. το τι γίνεται με την ΠΟΣΔΕΠ).\nΕν πάσει περιπτώσει, απλά μερικές σκέψεις στο μέσο της νύχτας :-)\nΑΓΑΠΗΤΕ ΚΥΡΙΕ ΛΑΖΑΡΙΔΗ,\nΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠOΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ, ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΝΑ ΦΕΡΩ ΣΑΝ ΘΕΜΑ ΣΤΗ Γ.Σ. ΤΟΥ ΤΜHΜΑTOΣ …., ΚΑΠΟΙΑ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΜΕΛΩΝ ΔΕΠ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ.\nΕΙΧΑ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΥΝΑΨΑ ΦΩΤ. ΤΩΝ ΣΕΛ. 74,78,79, 80, 83 ΚΑΙ 92, ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟY ΣΑΣ…\nΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΛΗ ΔΕΠ ΠΟΥ ΜΠΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ “ΠΑΡΑΘΥΡΟ» ΣΤO TΜΗΜΑ , ΗΤΑΝ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ.\nΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΤΟ ΠΑΙΞΩ «ΝΟΜΟΘΕΤΗΣ», ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΝΕΝΤΙΜΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΗΣ.\nΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΗΣΑ ΟΤΙ ΟΙ ΒΑΘΜΙΔΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΕΡΓΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΤΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ, ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΘΟΥΝ ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ, ΘΑ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ.\nΗΤΑΝ ΟΜΩΣ ΑΝΕΝΔΟΤΟΙ, ΜΙΛΗΣΑΝ ΓΙΑ «ΠΟΛΕΜΟ» ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΔΙΑΚΟΠΗΚΕ.\nΑΝΗΚΟΥΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ, ΑΛΛΑ «ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ» ΑΠΟ ΜΕΣΑ, ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΑΣ.\nΜε πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον διάβασα το εξαιρετικό βιβλίο σας «Ο δρόμος για την αναγέννηση του ελληνικού πανεπιστημίου». Το βιβλίο περιγράφει τα πράγματα με καταπληκτική ειλικρίνια σε σημείο που πολλές φορές αναρωτιέμαι αν βρίσκεστε όντως στην Αμερική\nή μήπως θα σας συναντήσω σε κάποιο διάδρομο:-) Επίσης διαβάζοντας τις σελίδες του βιβλίου πολλάκις αναφώνησα: «για μια στιγμή, αυτό συνέβη σε μένα, το είδα με τα ίδια μου τα μάτια!» Θέλω να σας συγχαρώ θερμά και ειλικρινά. Ταυτόχρονα να πω ότι τίποτα\nδεν ειναι τέλειο (ούτε καν το βιβλίο σας, ούτε φυσικά οι δικές μου απόψεις) και μόνος δρόμος για τη βελτίωση των ιδεών μας και το προχώρημα της σκέψης είναι ο διάλογος. Για το λόγο αυτό σας γράφω.\nΈχω σπουδάσει στην Αμερική (PhD, Princeton U., Electrical Engineering 1992). Θεωρώ ότι οι υγιώς σκεπτόμενοι Έλληνες που ζουν και αναπνέουν στο εξωτερικό,\nμπουχτισμένοι από την απέραντη μπουρδολογία της Ελλάδας από ανθρώπους που σφραγίζονται εδώ ως ειδικοί εκτιμούμε (ενίοτε θεοποιούμε) το αμερικάνικο\nσύστημα και τον -ομολογουμένως- πρακτικό αμερικάνικο τρόπο σκέψης. Οι αμερικάνοι είναι λαός αριθμοκεντρικός. Τους αρέσει να καταρτούν λίστες με τα δημοφιλέστερα τραγούδια, τις δημοφιλέστερες ταινίες, τους πλουσιότρεους ανθρώπους, τις πλουσιότερες χώρες, και δε συμμαζεύεται. Λατρεύουν τη συλλογή στατιστικών δεδομένων στον αθλητισμό, στην τέχνη, ακόμη και στον έρωτα (μετρούν dates και αναρωτιούνται αν πρέπει να κάνει κανείς σεξ στο 1ο, 2ο ή 3ο date). Λατρεύουν τα μαθηματικά, τους αριθμούς, το\nχρηματιστήριο. Δεν είναι τυχαίο που οι Αμερικάνοι πρωτοστατούν στην πληροφορική. Μετρούν την ευτυχία με δείκτες και την επιτυχία με εισόδημα. Γενικά όταν\nείσαι αριθμοκεντρικός τύπος δυσκολεύεσαι να προσεγγίσεις την ποιότητα με μετρικό τρόπο. Γι αυτό εφευρέθηκαν οι δείκτες. Να μην παρεξηγηθώ: η οπτική τους έχει τα καλά της και είναι πολλά. Για\nπαράδειγμα, ένα μέτριο πανεπιστήμιο στη Αμερική φαίνεται: δεν μπορεί να κρυφτεί, δεν μπορεί να θολώσει τα νερά για να φανεί καλύτερο απ’ότι είναι. Θα φανεί η αξία του από τα papers των καθηγητών του, τα citations, το λόγο φοιτητών προς καθηγητές, τα grants που παίρνει, το πλήθος των βραβείων που λαμβάνουν\nτα μέλη του, και ένα σωρό αλλους δείκτες. Το ίδιο συμβαίνει και με ένα «φελλό» επιστήμονα.\nΔείκτες σαν το h-index είναι χρήσιμοι. Αρκεί να μην τους θεοποιούμε. Πχ. Ο Einstein έχει h-index 5. Αυτό σημαίνει ότι είναι χειρότερος από μένα? Είναι κάποια πράγματα που οι δείκτες δεν πιάνουν. Μπορεί κανείς να εφεύρει κάποιον άλλο δείκτη ώστε ο Einstein να βγει πρώτος (πχ, από μια δημοσκόπηση αναγνωρισιμότητας\nτου ονόματος) αλλά ο νέος δείκτης μπορεί να αδικήσει κάποιον άλλο επιστήμονα. Το πρόβλημα\nείναι φιλοσοφικό: δε μπορείς να ποσοτικοποιήσεις την ποιότητα με τρόπο αδιαμφισβήτητο. Η ύπαρξη δεικτών, έστω και με ατέλειες, είναι πολύ καλύτερη από την\nανυπαρξία τους η οποία οδηγεί στο άλλο άκρο. Σ’αυτό το άκρο βρίσκεται η Ελλάδα όπου είσαι ότι δηλώσεις.\nΕίναι δουλειά της ΑΔΙΠ να μετρήσει το h-index όλων των μελών ΔΕΠ/ΕΠ των Πανεπιστημίων/ΤΕΙ? Δε νομίζω. Η ΑΔΙΠ δεν αξιολογεί κανένα – εποπτεύει την διαδικασία αξιολόγησης βάζοντας κριτήρια και διασφαλίζοντας όσο μπορεί την τιμιότητα και την αιξοπιστία της διαδικασίας. Την αξιολόγηση την κάνουν επιτροπές ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων.\nΕίναι δίκαιο να κρίνουμε τον Πρόεδρο της ΑΔΙΠ επειδή έχει μικρό h-index? Τον κ. Αμούργη δεν τον γνώριζα πριν το Δεκ 2007 όπου έδωσε ομιλία στα πλαίσια της αξιολόγησης. Κατόπιν διαπίστωσα ότι έχει πολύ μεγάλη εμπειρία ως αξιολογητής στο State of California, έχει διδάξει σε σημαντικά Πανεπιστήμια (πχ John’s Hopkins) και είναι αρχιτέκτων με μεγάλη εμπειρία στην αγορά. Για τη θέση που κατέχει χρειάζεται να έχεις διοικητικές ικανότητες και να γνωρίζεις το αντικείμενο. Δεν επιθυμώ να γίνω συνήγορός του αλλά εκτιμώ τον τρόπο που συγκρότησε την Αρχή.\nAgapite Themi, diabasa to biblio sou se mia mera! Einai pragmati sugkinitiko poso ba8eia gnosi exeis ton problimatos ton AEI. To biblio einai apla ejairetiko stin entimi, anepitideuti, eustoxi kai 8aralea apotiposi tis katastasis. Einai episis kai polu xrisimo gia tis idees kai protaseis tou. … Prepei na to diabazoun oso perissoteroi sunadelfoi.\nSou euxomai ka8e epituxia\n14 Δεκεμβρίου, 2008 στο 3:40 μμ\nπροτείνω να προσφερθούμε εθελοντικά ώστε να αξιολογήσουμε ακαδημαικές μονάδες και κάθε μέλος ΔΕΠ ατομικα εδώ εμείς ανεξάρτητα με βάση τους δείκτες μας και να καταρτίσουμε πίνακες.\nΟι μονάδες, το ΔΕΠ και τα στοιχεία υπάρχουν στο Ιντερνετ.\nΝα αναλάβει καθένας μας μια μονάδα με την οποία δεν έχει καμιά σχεση ακόμα δεν έχει σχέση και με το αντικείμενο. Προτείνω να ξεκινήσουμε από Ιατρική και Πολυτεχνείο Αθήνας και θεσσαλονίκης μονάδα προς μονάδα.\nΠροσφέρομαι πρώτος εθελοντής σ αυτό αν και ξέρω ότι ήδη έχει γίνει για μερικές μονάδες. Αλλα να γίνει συστηματικά ώστε να δώσει τη ‘δική’ οπτική συνολική γωνία\nΤι λες Θεμη?\n14 Δεκεμβρίου, 2008 στο 5:18 μμ\nΤον τελευταίο καιρό έλαβα αρκετά ΗλΜην με θετικά σχόλια για το βιβλίο.\nΟ κατήφορος του λαϊκισμού (δείτε, δείτε, επαίρεται ο Θέμης, «υπάρχουν δυνάμεις που υποστηρίζουν τις ιδέες που περιέχονται σε αυτό» [το βιβλίο]) δεν έχει τελειωμό στο φόρουμ… Σαν κάτι σαχλοπεριοδικά ποικίλης ύλης που αυτοτροφοδοτούνται στη διατήρηση του μύθου τους διά μέσου της παράθεσης των εγκωμίων των αναγνωστών…\nΟ άλλος ονειρεύεται κρίσεις — δίκην υπέρτατης αλήθειας — με βάση δείκτες· και ας έχουν γραφεί τα μύρια όσα για τα προβλήματα των ερμηνειών που προκύπτουν με βάση δείκτες τύπου h-index…\nΣτο μεταξύ, ουσιαστικός διάλογος στο φόρουμ (με ανάλυση και σύνθεση) έχει πάψει να υπάρχει προ πολλού… (αν πραγματικά — πλην σποραδικών εκλάμψεων — υπήρξε ποτέ)\nΘλίψη, θλίψη παντού· και από αυτούς που ευαγγελίζονται τη μεταρρύθμιση…\n14 Δεκεμβρίου, 2008 στο 5:44 μμ\nΚαι μόλις θα έγραφα, που είναι ο lymig να αποκαταστήσει την τάξη και την ισορροπία του σύμπαντος.\n14 Δεκεμβρίου, 2008 στο 5:55 μμ\nασε ρε live your myth (κατι σαν nick the greek)…. δε πας σε αλλη παραλία να παίξεις με τα κουβαδάκια σου και τις ανοησίες σου? εδώ ειναι για μεγάλα σοβαρά παιδιά που νοιάζονται (δυστυχώς)\n14 Δεκεμβρίου, 2008 στο 5:56 μμ\nκαι φυσικά ΘΑ ΣΕ ΠΟΝΈΣΕΙ και σενα και άλλους μια τέτοια αξιολόγηση… που θαναι το ονομά σου? τελευταίο ή υπάρχουν και χειρότεροι?\ncloudwalker, αυτό είχα προτείνει πριν από σχεδόν δύο χρόνια:\nκαι η πρόταση ισχύει. Νομίζω ότι οι επόμενες που θα πρέπει να βιβλιομετρηθούν και να καταταχθούν είναι οι Ιατρικές Σχολές. Έχω στοιχεία για την Ιατρική Κρήτης, για περίπου τη μισή Ιατρική Αθηνών, και είμαι σίγουρος ότι ο κ. Ιωαννίδης έχει στοιχεία για την Ιατρική Ιωαννίνων. Αν κάποιος έχει χρόνο να ψάξει τις άλλες Ιατρικές Σχολές ας επικοινωνήσει μαζί μου.\n14 Δεκεμβρίου, 2008 στο 7:32 μμ\nΕπειδή Κύριοι βιβλιομέτρες είστε άπαικτοι ως επιστήμονες που αναγνωρίζετε τη μοναδική αλήθεια τον h index δεν έχετε παρά να πάτε στη βάση δεδομένων scopus που τις τελευταίες μέρες έχει το δείκτη αυτό από το 1996 και μετά. Ετσι πάρτε και τη λίστα των μελών ΔΕΠ στα ελληνικά ΑΕΙ και δίπλα βάλτε και τον h index. Και μετά ετοιμαστείτε για την μεταρρύθμιση. Μεγάλο το παραμύθι σας!!!\n14 Δεκεμβρίου, 2008 στο 7:49 μμ\nLymig και Σια,\nΘα το εκτιμούσα ιδιαιτέρως αν, όταν το μόνο που έχεις να προσφέρεις στη συζήτηση είναι έμμεσα ή άμμεσα σχόλια για το ποιόν των συνομιλητών σου, να μην έχανες το χρόνο σου. Πολύς κόσμος εδώ μέσα θέλει να διαβάσει για να μάθει, να καταλάβει καλύτερα τι συμβαίνει μέσα από τις απόψεις και τα επιχειρήματα όλων μας, και δυστυχώς δεν υπάρχει junk filter για να μαζεύει τα προσβλητικά και ανούσια σχόλια.\n14 Δεκεμβρίου, 2008 στο 8:25 μμ\nΕμείς ΔΕΝ ειμαστε άπαιχτοι… Είμαστε όμως πρόθυμοι να δεχτούμε τη σύγκριση…εσείς? ΜΠΑΑΑΑΑΑΑ….\n14 Δεκεμβρίου, 2008 στο 8:58 μμ\nΓια Brilakis and cloudwalker\nΤο και Σια μου άρεσε!!! Μου θύμισε το εδώδιμα και αποικιακά!!! Επαρχία γαρ.\nΜακάρι να ήταν τόσο απλά τα πράγματα!!! Κατά τα άλλα ζήτω η επιστήμη!!! Μπράβο διάλογος μεταξύ των μεταρρυθμιστών. Αντε κάντε τη σύγκριση ρε ομορφόπαιδα. Για αυτό σας έδωσα και την πληροφορία!!! Την περιμένω. Δεν ξέρω όμως τι να βάλω στο ονοματεπώνυμο!!! Λίγη σοβαρότητα αδέλφια. Εκτός του διαχειριστή δε νομίζω να γνωρίζω κανένα σας. Εκτός και αν εσείς με γνωρίζετε.\nΥΓ. Μετρήστε-μετρήστε και κάτι στο τέλος θα μείνει. Διαβλέπω ότι τον έχετε μεγάλο (h index) και αρχίζω να έχω σύμπλεγμα κατωτερότητας!!!\n14 Δεκεμβρίου, 2008 στο 11:05 μμ\nΖήσε κι εσύ το μύθο σου στο GURF, μπορείς. Ήδη τρέμω. Οι Ταξιαρχίες του h-index θα αναλάβουν δράση και τι θα απογίνω… Ωιμέ, τι συμφορά…\n@Προς όλα τα επίλεκτα μέλη της Ταξιαρχίας του Μετρώ-τον-h-index και λοιπών συστηματικών υπεραπλουστεύσεων\nΔεν έχω διάθεση να αποδείξω πως δεν είμαι ελέφαντας για να ικανοποιήσω την έλλειψη κριτικής σκέψης του οποιουδήποτε. Όποιοι με διαβάζουν, γνωρίζουν πως έχω πει επανειλημμένως πως δεν δουλεύω σε ελληνικό πανεπιστήμιο αλλά σε πανεπιστήμιο της αλλοδαπής που — τι κρίμα για το παραμύθι σας! — είναι πιό αναγνωρίσιμο από τα πανεπιστήμια όλων όσων γράφουν εδώ επώνυμα. Οπότε μην καλύπτετε την αδυναμία σας να σκεφτείτε κριτικά με επιχειρήματα του τύπου «όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας το κάνει λόγω ιδιοτέλειας». Το μόνο που καταφέρνετε είναι να εκτίθεστε ακόμη περισσότερο.\nΦυσικά, δεν είστε οι μόνοι στην ελληνική κοινωνία που σκέφτεστε έτσι. Η νοοτροπία του «εμείς» και οι «άλλοι» είναι η καθημερινότητα. Προς δόξαν της παντελούς έλλειψης κάθε κουλτούρας διαλόγου και της διαιώνισης της αβάστακτης προχειρότητας που καταδυναστεύει τον τόπο.\nΌταν, λοιπόν, αυτό που πρωτίστως χρειάζεται η ελληνική κοινωνία είναι κουλτούρα διαλόγου με ανάλυση και σύνθεση, πέραν από ιδεοληψίες και εννοιολογικές συγχύσεις, είναι τουλάχιστον αντιφατικό να επαγγέλεται κάποιος τη μεταρρύθμιση με άκρως υπεραπλουστευτικά σχήματα που υποτίθεται ενέχουν θέση Θείας Αλήθειας. Και με επιλογή του διαχειριστή του ιστολογίου, δυστυχώς, αυτό συμβαίνει συστηματικά εδώ μέσα. Τέτοιες πρακτικές επιτείνουν τη σύγχυση, αποπροσανατολίζουν από το ζητούμενο, και, κατά συνέπεια, είναι βλαβερές για τον τόπο. Αυτή θέλετε να είναι η προσφορά του ιστολογίου τούτου; Διότι δεν θέλω ούτε καν να σκεφτώ πως τα κίνητρά σας μπορεί να είναι ποταπά· κάτι σαν «αφού τόσοι ταΐζουν κουτόχορτο την ελληνική κοινωνία, γιατί να είναι οι άλλοι και όχι εμείς»;\nΈστω (αφού έχετε αποσιωπήσει συστηματικά πως καμία σοβαρή αξιολόγηση πανεπιστημιακών τμημάτων διεθνώς δεν έχει θεμελιωθεί στον h-index) πως βγάλατε κατατάξεις με βάση τον h-index λοιπόν. Τι καταφέρατε; Έστω πως ο καθηγητής Απατεωνόπουλος τον έχει τον h-index τοσοδούλη και ο καθηγητής Επιστημονίδης τεράστιο. Ε και; Ο nzaf πρόσφατα σας επεσήμανε πως κάποιοι χρησιμοποιούν την ανάδειξη του επί μέρους σε Απόλυτη Αλήθεια για δικό τους όφελος (τα λόγια του ήταν: «κόσμος με μεγάλο h που συτηματικά προωθεί ημέτερους για να έχει ψήφους στις Γ.Σ. κατακεραυνώνει άλλους με μικρό h γιατί κατακεραυνώνουν τους προηγούμενους με το μεγάλο h επειδή δεν κάνουν μάθημα και είναι ‘ιπτάμενοι’!!!!»). Το σχόλιό του πέρασε απαρατήρητο. Όπως, φυσικά, έχει περάσει απαρατήρητο και το γεγονός πως τουλάχιστον δύο από τις πλέον σημαντικές καταγγελίες της τελευταίας χρονιάς στο GURF ουσιαστικά προήλθαν και χρησιμοποιήθηκαν από ανθρώπους με κίνητρα σκοτεινά οι οποίοι απλώς βρήκαν ευκαιρία να πλήξουν τους καταγγελόμενους!\nΑν λοιπόν το κίνητρό σας είναι «αφού τόσοι ταΐζουν κουτόχορτο την ελληνική κοινωνία, γιατί να είναι οι άλλοι και όχι εμείς», συνεχίστε να λοιδωρείτε και συνεχίστε ακάθεκτοι. Αν όμως το κίνητρό σας είναι πράγματι αγνό, και έχετε στοιχειώδεις ικανότητες κριτικής σκέψης και ανάλυσης χωρίς δογματικές αντιλήψεις, βάλτε τουλάχιστον το μυαλό σας να δουλέψει. Και αναρωτηθείτε αν πραγματικά οι υπεραπλουστεύσεις, οι καταγγελίες, και, γενικότερα, οι κάθε είδους λαϊκισμοί εξυπηρετούν την οποιαδήποτε αναβάθμιση της ελληνικής κοινωνίας ή του ελληνικού πανεπιστημίου.\n19 Δεκεμβρίου, 2008 στο 12:37 μμ\nΑναφορά στο βιβλίο και στα τελευταία αποτελέσματα του RAE (αν κατάλαβα καλα).\n5 Ιανουαρίου, 2009 στο 6:38 μμ\nΑκόμη μία βιβλιοκριτική:\n5 Ιανουαρίου, 2009 στο 6:44 μμ\nΕντοπίζoντας κάποια μικρά λαθάκια (συντακτικά κυρίως)…. Ειδοποιούμε με e-mail?\n14 Ιανουαρίου, 2009 στο 12:48 μμ\nΜια πολύ συνηθισμένη κριτική (και πριν την έκδοση του βιβλίου και μετά) ήταν η αναφορά ονομάτων. Στο θέμα αυτό οι γνώμες ήταν διχασμένες. Τα πιο συχνά επιχειρήματα κατά της αναφοράς ονομάτων ήταν τα εξής:\nα) σημασία δεν έχουν τα ονόματα αλλά οι συμπεριφορές\nβ) η αναφορά ονομάτων δίνει έναν κουτσομπολίστικο τόνο και αποπροσανατολίζει από την ουσία του προβλήματος\nγ) δίνεται η εντύπωση ότι έχεις κάτι προσωπικό με αυτά τα άτομα\nδ) γιατί αυτά τα ονόματα και όχι άλλα χειρότερα\nΥπήρχε φυσικά και ο κίνδυνος αγωγής, κάτι που μέχρι τώρα ευτυχώς δεν έχει συμβεί.\nΔεν με έπεισαν τα παραπάνω επιχειρήματα. Φυσικά τις συμπεριφορές καυτηριάζουμε, αλλά η αναφορά συγκεκριμένων παραδειγμάτων κάνει πιο χειροπιαστό το πρόβλημα και καθιστά ολοκληρωμένη την τεκμηρίωση των όποιων ισχυρισμών (διαφορετικά κάποιος μπορεί να σου πει ότι υπερβάλλεις ή ότι ψεύδεσαι). Με ονόματα μια καταγγελία είναι πιο αποτελεσματική: όταν μιλάς γενικά π.χ. για νεποτισμό, πέρα βρέχει. Όταν αναφέρεις συγκεκριμένα ονόματα, αυτό αρχίζει πλέον να πονάει. Πιστεύω ότι η συνήθεια να μην λέμε ονόματα έχει βλάψει γιατί έχει αποθρασσύνει αυτούς που προβαίνουν σε αντιδεοντολογικές συμπεριφορές. Κοινωνική λογοδοσία σημαίνει καταλογισμός ευθυνών, και καταλογισμός ευθυνών δεν μπορεί να γίνει χωρίς ονόματα. Στο (γ) απαντώ ότι η εντύπωση αυτή μπορεί εύκολα να απαλειφθεί με απλή ανάγνωση του βιογραφικού του συγγραφέα. Στο (δ) απαντώ: σήμερα αυτά τα ονόματα, αύριο άλλα. Ένα μπλογκ επιτρέπει να το κάνουμε αυτό.\n28 Ιανουαρίου, 2009 στο 4:25 μμ\nΚαλησπέρα και από μένα, έναν ταπεινό μεταπτυχιακό φοιτητή.\nΔιάβασα με προσοχή το βιβλίο του κου Λαζαρίδη και αφου ελέγξω όλες τις πηγές και διαβάσω άλλα δυο βιβλία που βρήκα στις παραπομπές (το «Μια Χαμένη Γενιά/Χρονιά» και το «Οι αλιγάτορες των πανεπιστημίων»), θα γράψω εκτενέστερα και αναλυτικότερα τις εντυπώσεις μου.\nΣε γενικές γραμμές και ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ απευθυνόμενος σε κάποιον που δεν έχει διαβάσει το βιβλίο θα ήθελα να πω ότι το πόνημα είναι παραπάνω από αξιόλογο και στην κυριολεξία ΚΟΣΜΕΙ την ελληνική βιβλιογραφία. Περιέχει αδιάσειστα αντικειμενικά τεκμήρια (την εγκυρότητα των οποίων έχω διαπιστώσει σε όλα όσα ως τωρα έχω ψάξει περαιτέρω) σε συνδυασμό με ξεκάθαρες προσωπικές απόψεις του συγγραφέα. Σε κάποια σημεία βέβαια προσωπικά διαφωνώ με το συνειρμό που οδηγεί το συγγραφέα σε συγκεκριμένα συμπεράσματα, αλλά φαντάζομαι ότι αυτό είναι και θεμιτό και αναγκαίο (Π.χ. δεν καταλαβαίνω γιατί τα citations των πρυτάνεων μπορούν να αποδείξουν την επάρκεια ή ανεπάρκεια τους για μια θέση που είναι καθαρά διοικητική και το επιχείρημα ότι «όποιος δεν είναι γνωστός στον κλάδο του, σίγουρα δε θα μπορεί και να διοικήσει» δε μου φαίνεται ατράνταχτο).\nΤα πιο πολλά στοιχεία της πανεπιστημιακής σήψης που περιέχει το βιβλίο είναι γνωστά σε όποιον έχει έστω και ελάχιστη επαφή με το χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ωστόσο, ο κος Λαζαρίδης είναι Ο ΠΡΩΤΟΣ που μπήκε στη διαδικασία να τα καταγράψει και επώνυμα να ΚΑΤΟΝΟΜΑΣΕΙ τους υπεύθυνους για τα κακώς κείμενα κατά περίπτωση.\nΟ Samuel Johnson έλεγε ότι η γνώση είναι δύο ειδών: ή γνωρίζεις το αντικείμενο ή γνωρίζεις που να βρεις πληροφορίες για το αντικείμενο.\nΟ κος Λαζαρίδης δείχνει ότι τα κατέχει και τα 2.\nόπως φαίνεται από το απολύτως «ξεστραβωτικό» αυτό βιβλίο, ένα βιβλίο που πρέπει να το διαβάσουν όλοι εντός και εκτός πανεπιστημίου.\nΘα πρότεινα στον κύριο Λαζαρίδη να το αποστείλει ταχυδρομικά και με προσωπική αφιέρωση στο νέο υπουργό Υγείας κο Άρη Σπηλιωτόπουλο.\nΤέλος, αναρωτιέμαι αν υπάρχει περίπτωση ποτέ το περιεχόμενο ενός τέτοιου βιβλίου να αποτελέσει το θέμα μιας γενικής συνέλευσης φοιτητών (αφού εξαντληθούν τα «σοβαρότερα» θέματα των ιρακινών λαθρομεταναστών και του πολέμου στη Γάζα). Δυστυχώς, την απάντηση τη γνωρίζουμε όλοι μας. Και η απάντηση αυτή μας «εγγυάται» ότι για τα προσεχή τουλάχιστον χρόνια στην Ελλάδα (σε παράφραση της γνωστής ρήσης του George Bernard Shaw για τη δημοκρατία και τους πολιτικούς) «πανεπιστήμιο είναι ο χώρος που μας εξασφαλίζει ότι δεν πρόκειται να αποκτήσουμε παιδεία καλύτερη από εκείνη που μας αξίζει».\n2 Φεβρουαρίου, 2009 στο 8:54 μμ\nΣήμερα έλαβα ένα μήνυμα από τον πατέρα της Αμαλίας Καλυβίνου που με ευχαρίστησε για την αφιέρωση του βιβλίου στην κόρη του. Ας είναι καλά ο άνθρωπος. Κάποιος που δεν έχει παιδιά όπως εγώ δεν μπορεί να φανταστεί τον πόνο ενός πατέρα που έχασε το παιδί του. Ας τον παρηγορεί όμως η σκέψη ότι η Αμαλία είναι στην καρδιά μας και μας έδειξε το δρόμο του αγώνα για μια άλλη Ελλάδα, πιο φιλότιμη, πιο καλόκαρδη, πιο δίκαιη και πιο ευνομούμενη.