Το κομμάτι κάνει δεύτερη καριέρα, χάρη στον dpg7000.\nΌπως έχει γίνει γνωστό εδώ και κάποιο διάστημα -οι μυημένοι ίσως το γνωρίζατε από πριν-, ο πρόεδρος της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, Δημήτρης Γιαννακόπουλος, και ο Νίνο Ξυπολιτάς έχουν αναπτύξει μια ιδιαίτερη φιλία. Μάλιστα, ο τραγουδιστής που έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στο Fame Story, βρέθηκε πριν από λίγες μέρες στο ΟΑΚΑ για να παρακολουθήσει τον αγώνα μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού για το κύπελλο Ελλάδας - τον γνωστό πλέον ημιτελικό που δεν τελείωσε ποτέ.\nΌλα ξεκίνησαν όταν ο ισχυρός άνδρας της πράσινης ΚΑΕ άρχισε να ανεβάζει σε Insta story ένα από τα αγαπημένα τραγούδια του, το «Είμαι Ένας Άλλος». Κάπου γύρω στα τέλη της χρονιάς που μας πέρασε, η αγάπη του για το κομμάτι έγινε ακόμα πιο έντονη και μάλιστα, είχε προκαλέσει αίσθηση όταν ανέβασε ένα story στο οποίο οδηγούσε ανέκφραστος, ενώ το «Είμαι Ένας Άλλος» έπαιζε στη διαπασών.\nΜέσα στο επόμενο διάστημα συνέχισε να ποστάρει Νίνο και όπως είναι φυσικό, το τραγούδι άρχισε να παίρνει hype. Μάλιστα, έπειτα από την τελευταία ήττα του Παναθηναϊκού στο ΣΕΦ, από τα μεγάφωνα του γηπέδου ακούστηκε το κομμάτι, με τους οπαδούς των «ερυθρολεύκων» να τραγουδούν παραλαγμένους τους στίχους για να πικάρουν τον ισχυρό άνδρα του «τριφυλλιού». Για κάποιο περίεργο λόγο, έπαιξε και στο Copa Del Rey στην Ισπανία.\nΌλο αυτό είχε ως αποτέλεσμα το κομμάτι να ξεκινήσει μια δεύτερη καριέρα, όπως και ο Νίνο που είχε χαθεί κάπως από το προσκήνιο τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα, σήμερα κυκλοφόρησε μια νέα εκδοχή του single από την Panik Records, η οποία πιθανότατα θα φτάσει στις τάσεις του YouTube. Μόνο τυχαίο δεν είναι πως το κομμάτι συμπληρώνει φέτος 13 χρόνια και επίσης, το γεγονός ότι μετονομάστηκε σε «Παράνοια», που είναι από τα πιο γνωστά συνθήματα της πράσινης εξέδρας.\nΕίναι πλέον επίσημο. Το Ιnstagram του Δημήτρη Γιαννακόπουλου ορίζει και την εγχώρια pop κουλτούρα.\nTagged:ΠΑΟniñoΠαναθηναϊκόςδημήτρης γιαννακόπουλοςdpg7000ΚΑΕ ΠαναθηναϊκόςΝίνο Ξυπολιτάςdpg


Η κληρονομιά του Μπέντζαμιν Μπρίτεν | Euronews\nΑπό Euronews • ανανεώθηκε πριν: 10/10/2013\nΥπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες του 20ού αιώνα. Ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Σάφολκ, ανατολικά του Λονδίνου. Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 εγκαινίασε το σπουδαίο φεστιβάλ Όλμπρα για κλασική μουσική.\nH ζωή στην εξοχή και η θάλασσα είναι τα στοιχεία που τον ενέπνευσαν. Η όπερα του Μπέντζαμιν Μπρίτεν «Πίτερ Γκράιμς» είναι το αποκορύφωμα του φεστιβάλ, που δημιούργησε ο ίδιος στο Όλμπρα, ένα ψαροχώρι που του ενέπνευσε τη γνωστή όπερα.\nΟ Μπέντζαμιν Μπρίτεν υπήρξε καταξιωμένος μαέστρος, αξιόλογος μουσικός, αλλά πάνω από όλα ήταν ένας από τους συνθέτες που σημάδεψαν τον 20ό αιώνα. Το 2013 συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του.\n«Υπάρχει κάτι στη μουσική του που αντανακλά τις ακτές και τη θάλασσα. Σε κάποια σημεία της μουσικής του νιώθεις ένα φως. Εκτιμώ ότι αυτό προέρχεται από την επιθυμία του να βρίσκεται κοντά στη θάλασσα. Η μουσική του είναι ένα ανοιχτό τοπίο. Ο ορίζοντας είναι επίπεδος και ο ουρανός επιβλητικός. Έχει μία πολύ ενδιαφέρουσα εναλλαγή φωτός. Η μουσική του είναι απλή, λιτή και ταιριάζει πολύ με την περιοχή εδώ», υποστηρίζει ο μουσικός Τζόναθαν Ρίκι.\nΌσο μεγάλωνε η φήμη του ως συνθέτη και μαέστρου, τόσο ενισχυόταν και η ποιότητα του φεστιβάλ. Σιγά σιγά η εκδήλωση έγινε διάσημη σε όλον τον κόσμο.\n«Τη δεκαετία του ’70 μαζί με τον σύντροφό του Πίτερ Πίαρς, συνειδητοποίησαν, ότι υπήρχε πραγματική ανάγκη για υποστήριξη των νέων επαγγελματιών μουσικών. Το φεστιβάλ γίνεται κάθε χρόνο μουσικό σημείο αναφοράς. Νέοι μουσικοί κάθε επιπέδου έρχονται εδώ, εμπνέονται και δοκιμάζουν καινούρια πράγματα», επισημαίνει ο Τζόναθαν Ρίκι.\nΜε αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννηση του Μπάντζαμιν Μπρίτεν, δημιουργήθηκε μία ειδική ενότητα για νέους, αλλά καταξιωμένους μουσικούς, που είναι αφιερωμένη στα μουσικά αριστουργήματα που απογείωσαν διεθνώς την αγγλική κλασική μουσική.\n«Το έργο του είναι ενδόμυχο και εσωστρεφές. Πρέπει να το κρατάς βαθιά μέσα σου πριν το αφήσεις να περάσει στο κοινό. Στα διαλείμματα περπατούσα κάτω στην παραλία. Έχει πολύ ησυχία εδώ. Είναι καταπληκτικά. Δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι ή να ακούς τίποτα», τονίζει η μουσικός Κασσάνδρα Χάμιλτον.\n«Εντυπωσιάζομαι πάντα από τον πλούτο της κληρονομιάς του. Για εμένα είναι συναρπαστικό, όχι μόνο το προφανές, ότι ήταν δηλαδή ένας σπουδαίος συνθέτης που έγραψε υπέροχη μουσική, αλλά ότι υπήρξε ένας ασυνήθιστος ιμπρεσάριος.\nΠολλές από τις ιδέες του ήταν αρκετά ριζοσπαστικές, πολύ μπροστά από την εποχή του. Οι σκέψεις του για τη μουσική εκπαίδευση και το ρόλο του συνθέτη στην κοινωνία… Μίλησε για όλα αυτά πριν από κάθε άλλον στην Ευρώπη», δηλώνει ο Τζόναθαν Ρίκι.\nΣτο τρίτο κουαρτέτο εγχόρδων που έγραψε ο Μπρίτεν προς το τέλος της ζωής του, η μουσική παγώνει σαν να εκφράζει ένα ερώτημα.\n«Νομίζω ότι είναι ένα ερώτημα, όπως αν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο. Δεν είναι ένα ερώτημα στο οποίο μπορεί να δοθεί απάντηση. Προσωπικά μου αρέσει πολύ γιατί δεν το περιμένεις. Αυτό ήξερε να κάνει πολύ καλά ο Μπρίτεν: να μας εκπλήσσει», εξηγεί η Κασσάνδρα Χάμιλτον.\nΟ Νοέμβριος του 2013 είναι επετειακός μήνας για τον Μπρίτεν. Δεκάδες εκδηλώσεις έχουν προγραμματιστεί στη Μεγάλη Βρετανία και σε άλλες χώρες. Πλήρες πρόγραμμα μέχρι τον Μάρτιο του 2014 είναι διαθέσιμο στην ιστοσελίδα\nεμβόλιο COVID-19ΕλλάδαπανδημίαCovid-19ΚύπροςΕμβολιασμόςπεριοριστικά μέτραΜόσχαΗΠΑΓερμανίαΣεξουαλική κακοποίηση


Χριστιανική Λειψανολατρεία Β’ | Τerrapapers\nΗ λατρεία της Παναγίας παρουσιάζει μια εικόνα που, στην θέα της σε αγγίζει «όλη η αθλιότητα της ανθρωπότητας. Είναι ιστορία της πιο παιδαριώδους δεισιδαιμονίας, των πιο θρασειών πλαστογραφιών, παραποιήσεων της αλήθειας, ερμηνειών, φαντασιώσεων, σκευωριών, υφασμένη...\nΙερά λείψανα υπήρχαν από θεούς και ήρωες\nΉδη οι «πρωτόγονοι» διατηρούσαν λείψανα ανθρώπων που είχαν ανώτερες δυνάμεις, συγγενών, φυλάρχων, πολεμιστών, εχθρών, όπως παραδείγματος χάρη τα κρανία που αποκτούσαν οι κυνηγοί κεφαλών. Ή φόραγαν τα λείψανα ως φυλαχτό. Η λατρεία των λειψάνων βασίζεται στην πίστη ότι μέσα στους ήρωες, τους προφήτες, τους μεσσίες· και τους αγίους δρα μια ιδιαίτερη δύναμη η οποία παραμένει ενεργή και μετά το θάνατο τους. Ευρεία λατρεία λειψάνων υπήρχε σε αρκετές προχριστιανικές «ανώτερες θρησκείες».\nΣτον Ινδουισμό, λείψανα έχουν μόνο μερικές μεταρρυθμιστικές αιρέσεις, οι ραντασβάμις τα ρούχα αρχαίων γκουρού, οι καμπιρπάνθις τις παντόφλες του δασκάλου τους. Αντιθέτως, στον Ζαϊνισμό ή τον Βουδισμό αυτή η λατρεία είναι πολύ ανεπτυγμένη. Λατρεύονται υπολείμματα του σώματος βουδιστών αγίων (sharirika) και χρηστικά αντικείμενα (paribhogika). Και η στάχτη και τα οστά του Βούδα, όπως αργότερα εκείνα πολλών χριστιανών αγίων, μοιράστηκαν ανάμεσα στους κοσμικούς οπαδούς του, σε πολλούς τόπους των Ινδιών εξέθεταν τα δόντια του, τα μαλλιά του, το ραβδί, το παγούρι, όπως και λείψανα των μαθητών του. Σήμερα ακόμη η πόλη Κάντι της Κεϊλάνης ισχυρίζεται ότι έχει στην κατοχή της ένα δόντι του Βούδα (μήκους 5 εκ.), η παγόδα Σουέ Ντάγκον στη Ρανγκούν (Βιρμανία) οχτώ τρίχες του Γκαουτάμα μαζί με ό,τι άφησαν οι μυθικοί προγονοί του. Πολλά τζαμιά διατηρούν τις τρίχες από το γένι του\nΜωάμεθ σε γυάλινα μπουκάλια. Αλλά και στον κινέζικο Βουδισμό διατηρούν ιερά οστά, όπως και πλήθος άλλων πραγμάτων που φτάνουν μέχρι μικροσκοπικούς κόκκους σκόνης πτωμάτων.\nΟ Ιουδαϊσμός δεν έχει λατρεία λειψάνων\nΠώς θα μπορούσε να αναπτυχθεί σ’ ένα λαό, στον οποίο η «Αγία Γραφή» (Δ’ Μωυσής 19,11 κ.εξ.) επιτάσσει: «Όποιος αγγίξει νεκρό, θα είναι ακάθαρτος για εφτά ημέρες». Όποιος μάλιστα δεν καθαριστεί την τρίτη και την έβδομη ημέρα, «όποιος μολύνει και την κατοικία του Κυρίου», «πρέπει να αποκόπτεται από το λαό του Ισραήλ». Ωστόσο η καθολική θεολογία βρίσκει στην Παλαιά Διαθήκη, εκτός πολλών άλλων χριστιανικών στοιχείων, και τη λατρεία των λειψάνων, π.χ. στα σημεία: «Τα κόκκαλα του Ιωσήφ, τα οποία έφεραν τα παιδιά του Ισραήλ από την Αίγυπτο, τα έθαψαν στην πόλη Συχέμ…». Ή «Τα οστά τους (των δικαίων) ας αναδώσουν νέα ζωή από τον τόπο τους» (Σοφ. Σειρ. 46, 12).\nΗ μαγεία των χριστιανικών λειψάνων έχει επομένως τόση σχέση με τον Ιουδαϊσμό, όση και με τον Ιησού και τους Αποστόλους του. Αντιθέτως υπάρχουν εκπληκτικές ομοιότητες με μια ευρέως διαδεδομένη παγανιστική λατρεία.\nΤα λείψανα των ηρώων τα διατηρούσαν συνήθως σε τάφους που συχνά ήταν και ο αποκλειστικός τόπος λατρείας τους. Κι όπως έκαναν αργότερα οι χριστιανοί με τα οστά των αγίων τους, έτσι ενταφίαζαν ήδη οι Έλληνες τα οστά των ηρώων τους σε διακεκριμένες θέσεις, παραδείγματος χάρη στο κέντρο της πόλης, αν και κατά τα άλλα δεν έθαβαν σχεδόν καθόλου νεκρούς μέσα στην πόλη λόγω του κινδύνου της μόλυνσης. Κι αν ανέχονταν ακόμη λιγότερο να τους θάβουν στα ιερά, πάλι αποτελούσαν οι ήρωες εξαίρεση, αφού υπήρχαν πολλοί ναοί ή άλση ναών με τάφους ηρώων, ως επί το πλείστον μυθικών, αλλά και ιστορικών προσώπων\nΩστόσο, στην παγανιστική αρχαιότητα η λατρεία των σαρκικών λειψάνων ήταν σχεδόν πάντα ταφική λατρεία· μόνο σε μερικές εξαιρετικές περιπτώσεις διατηρούσαν οστά ηρώων εκτός τάφου, σε λειψανοθήκη, παραδείγματος χάρη στην περίπτωση της Ευρώπης στην Κρήτη. Τα οστά του Πέλοπα στην Ολυμπία και του Τάνταλου στο Άργος αναπαύονταν σε ορειχάλκινο δοχείο. Πάντως, τα περισσότερα τμήματα λειψάνων ήταν τις πιο πολλές φορές σε τάφο. Οπως η ηρωολατρεία, έτσι και η χριστιανική λατρεία λειψάνων ήταν αρχικά ταφική λατρεία. Οι μάρτυρες των πρώτων αιώνων θάβονταν από τους χριστιανούς σε τάφους και λατρεύονταν εκεί. Χωρίς τάφο κάποιου μάρτυρα δεν υπήρχε λατρεία. Όπως και στους ειδωλολάτρες, έτσι και στους χριστιανούς λειψανοθήκη ήταν αρχικά η σαρκοφάγος. Είτε την τοποθετούσαν στον τάφο είτε παρέμενε θεατή στη θολωτή είσοδο του τάφου, ώστε οι περαστικοί μπορούσαν να τη δουν και να την αγγίξουν, όπως συνέβαινε και σε πολλά ειδωλολατρικά ηρώα.\nΣτην ηρωολατρεία όπως και στην αγιολατρεία απεικόνιζαν τους τιμώμενους συχνά σε νομίσματα, αν και τους αγίους μόλις κατά τον Μεσαίωνα. Όπως οι χριστιανοί έπαιρναν συχνά ονόματα αγίων, ιδιαίτερα από τα τέλη του 3ου αιώνα και μετά, έτσι καθοριζόταν ήδη για τους ειδωλολάτρες η επιλογή ονόματος από κάποιο ήρωα. Ιδιαίτερη δύναμη περνάει μερικές φορές και στα αντικείμενα τα οποία χρησιμοποιούσαν οι ήρωες κι αυτή η δύναμη μπορεί να μεταδοθεί περαιτέρω. Γενικά κάνει ο ίδιος ο ήρωας θαύματα, ενώ στη χριστιανική πίστη θαύματα κάνουν και τα λείψανα, μεταδίδοντας τη δύναμη την οποία έχουν μέσα τους. Αυτό ισχύει ακόμη και για τμήματα λειψάνων.\nΌποιος αγγίξει τα οστά μάρτυρα, διδάσκει ο Άγιος Βασίλειος, αποκτά μέσω της δύναμης τους μερίδιο στην αγιοσύνη. Ωστόσο, τα αρχαία λείψανα δεν μοιράζονταν. Δεν εκχωρούνταν κομμάτια λειψάνων. Ούτε υπήρχε παραγωγή τεχνητών λειψάνων -αδιανόητο για τους Έλληνες. Πρώτ’ από όλα δεν γνώριζαν καθόλου το εμπόριο λειψάνων, όπως το διεξήγαγαν οι χριστιανοί από τον 4ο αιώνα. Οι αρχαίοι λάτρευαν τα σαρκικά λείψανα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, στον τάφο. Θα το θεωρούσαν ασέβεια να διαταράξουν τη γαλήνη του νεκρού. Ναι μεν διαμέλισαν στην αρχαία Αίγυπτο τα οστά του θεού Όσιρη και τα σκόρπισαν στη χώρα -αλλά μόνο στον μύθο. Η μάλλον μοναδική ιστορική εξαίρεση σε προχριστιανική εποχή, το σκόρπισμα των λειψάνων του Μένανδρου, ενός ηγεμόνα της Ινδίας της ελληνιστικής περιόδου, ενός βουδιστή, δεν αφορούσε το σκελετό αλλά την τέφρα.\nΗ πρώτη μαρτυρία για την αρχή της χριστιανικής λειψανολατρείας είναι η πολλαπλά πλαστογραφημένη αναφορά στο μαρτύριο του Πολύκαρπου κι αυτή η λατρεία αρχίζει στον τάφο του μάρτυρα. Σε αυτόν οδηγούν τα αρχαιότερα ίχνη -«όπως και στην ηρωολατρεία στον τάφο του ήρωα» (Pfister). Από τα μέσα του 3ου αιώνα ο τάφος των μαρτύρων δεν είναι μόνο τόπος της νέας αρχαίας λατρείας, αλλά μεταβάλλεται ο ίδιος σε λατρευτικό αντικείμενο, μεταβάλλεται, πριν τη γένεση της τότε ακόμη απαγορευμένης χριστιανικής εικονολατρίας, σε σημείο αποκρυστάλλωσης της αγιολατρείας. Στον τάφο καλούν τον άγιο, παρακαλούν για τη διαμεσολάβησή του, πιστεύουν ότι θα τους δοθεί βοήθεια και ευχαριστούν ήδη με αφιερωματικές πλάκες. Πάνω από μερικούς από τους ημοφιλέστερους τάφους χτίζουν μάλιστα και εκκλησίες, πράγμα με το οποίο δημιουργούνται οι απαρχές του μελλοντικού κύματος των προσκυνητών.\nΟι χριστιανοί πίστευαν τώρα ότι η δύναμη που δρούσε στον άγιο, όταν ζούσε, συνεχίζει να είναι αποτελεσματική και στο άψυχο σώμα του. Συμπέραναν ότι, εάν τα ρούχα του Αποστόλου Παύλου έκαναν θαύματα, τότε πόσο μάλλον το σώμα των αγίων. Όποιος άγγιζε αυτά τα λείψανα, σε αυτόν μεταβιβαζόταν η δύναμή τους. Και πίστευαν ότι χάρη στην υπερφυσική δύναμη τους, με τη θεία χάρη τους, τα ιερά λείψανα κάνουν θαύματα, εξορκίζουν τα δαιμόνια των ειδωλολατρών γι’ αυτό το λόγο και τα χρησιμοποιούσαν στους εξορκισμούς, τα έπαιρναν μαζί τους σε λιτανείες ή τα εναπόθεταν σε ειδικούς βωμούς.\nΑλλά καθώς στον καθολικισμό τα πάντα είναι ιεραρχημένα, όπως ο Πάπας έχει μεγαλύτερο κύρος από ό,τι ο επίσκοπος, ο επίσκοπος μεγαλύτερο από του ιερέα, εκείνος με τη σειρά του μεγαλύτερο από του λαϊκού, έτσι και τα λείψανα, όσο ιερά κι αν είναι, έχουν διαφορετική αξία, τα εξέχοντα κομμάτια (Reliquiae insignes), ολόκληρη η σορός, το κεφάλι, το χέρι, το πόδι, έχουν μεγαλύτερο κύρος από τα «Reliquiae non insignes» (μη εξέχοντα κομμάτια) στην περίπτωση των οποίων κάνουν και τη διάκριση σε «notabiles» (σημαντικά), όπως η παλάμη και το πέλμα, και σε «exiguae» (κατώτερα), π.χ. τα δάχτυλα των χεριών ή τα δόντια. Εκτός από αυτά, υπάρχουν τα αποκαλούμενα πρωταρχικά και τα δευτερεύοντα λείψανα, τα οποία με τη σειρά τους χωρίζονται σε αντικείμενα, όπως ρούχα, όργανα του μαρτυρίου κ.λπ. και σε ευλογίες, δηλαδή αντικείμενα με τα οποία αγγίχτηκαν οι σοροί ή τα απομεινάρια των αγίων.\nΜετά τον ίδιο τον άγιο, το πρωταρχικό αντικείμενο, τη μεγαλύτερη αξία καταλαμβάνουν τα αντικείμενα με τα οποία ήρθε σε επαφή όταν ζούσε, και ανάμεσα σε αυτά πάλι τη μεγαλύτερη έχουν τα όργανα του μαρτυρίου. (Ο άγιος Λαυρέντιος αποκεφαλίστηκε μάλλον. Αυτό φάνηκε πολύ «απλοϊκό» στους μεταγενέστερους χριστιανούς. Γύρω στο 400 τον έβαλαν να «ψηθεί» σε σχάρα, και τώρα, φυσικά, σύντομα ξαναβρήκαν και το περίφημο όργανο του μαρτυρίου και το λάτρευαν ως λείψανο -παρεμπιπτόντως δεν είναι η μοναδική τιμώμενη σχάρα).\nΜετά τα όργανα βασανισμού ακολουθούσε η γκαρνταρόμπα των αγίων προσώπων, π.χ. της Παναγίας (στο Βυζάντιο μάλωναν δύο Εκκλησίες σε ποιο από τα ρούχα της Παναγίας άξιζε η πρώτη θέση). Στα λείψανα δευτέρου βαθμού συγκαταλέγονται και αντικείμενα από το κοντινό περιβάλλον των τάφων των αγίων: λουλούδια, σκόνη την οποία οι πιστοί έτρωγαν, χάδι από τον τάφο, από τα καντήλια που άναβαν εκεί, ή και πράγματα που είχαν έρθει σε επαφή με τον τάφο, μαντήλια, αφιερώματα. Με την ευρύτερη και υψηλότερη έννοια του όρου, λείψανα θεωρούνταν και θεωρούνται όλα όσα βρίσκονταν δήθεν σε στενότερη σχέση με τον Ιησού και έτσι καθαγιάστηκαν στον ίδιο βαθμό, η φάτνη, ο σταυρός, το αγκάθινο στεφάνι, τα καρφιά, τα ρούχα του κ.ο.κ.\nΦωτογραφίες: Ολες οι φωτογραφίες από την χριστιανική εκκλησία του αγίου Βαρθολομαίου στην πόλη Czermna της Πολωνίας, που είναι παράξενη και βέβηλη για την Ζωή και τον άνθρωπο. Τα εξωτερικά της γνωρίσματα δεν διαφέρουν από αυτά των περισσότερων χριστιανικών εκκλησιών. Λιτή διακόσμηση και μια όμορφη στέγη. Ανοίγοντας, όμως την πόρτα τίποτα δεν θυμίζει οίκο κάποιου Θεού της αγάπης αλλά κάποιου Θεού του θανάτου και του εκχυδαϊσμού. Αντί για εικονογραφίες, τους τοίχους και τα ταβάνια κοσμούν οστά και νεκροκεφαλές ΑΝΘΡΩΠΩΝ, γι’ αυτό και είναι γνωστό ως Kaplica Czaszek, δηλαδή το εκκλησάκι των κρανίων.\nΗ εκκλησία χρονολογείται από το 1776, όταν και ιδρύθηκε από τον ιερεά Vaslav Tomaszek. Ο ιερέας, λοιπόν, αποφάσισε να την χρησιμοποιήσει τόσο ως κανονική εκκλησία όσο και ως μαζικό τάφο. Τα οστά προέρχονται από τουλάχιστον 3.000 ανθρώπους, οι οποίοι πέθαναν είτε κατά την διάρκεια πολέμων είτε από επιδημίες. Από το 1776 έως το 1804, ο Tomaszek συνέλεξε τα οστά, των νεκρών και τα τοποθέτησε με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική στον εσωτερικό χώρο της εκκλησίας μέχρι να καλυφθεί τελείως. Είναι ένας εξαιρετικός τρόπος μάρκετινγκ για να έχει η εκκλησία πλήθος πιστών προβατων και τον οβολόν τους. Για κοίταξε τις φίλτατε αναγνώστη και νοιώσε … την αγάπη των χριστιανών για την απάτη και το ψέμα.\nΜε την αυξανόμενη λατρεία των μαρτύρων και των λειψάνων τους χρειάζονταν φυσικά όλο και περισσότερες σορούς μαρτύρων. Έλα όμως που οι τάφοι των ομολογητών του 1ου και 2ου αιώνα είχαν χαθεί εντελώς. Αλλά και στην περίπτωση μεταγενέστερων δεν γνώριζαν συχνά τον τόπο ταφής τους. Έτσι έπρεπε να τους εντοπίσουν και να τους μεταφέρουν εκεί που ήθελαν. Τέτοιες ανακομιδές πιστοποιούνται στον Χριστιανισμό από τον 4ο αιώνα. Προϋποθέτουν συνήθως την ανεύρεση (inventio), όπως και την εκταφή τους (elevatio) και τελειώνουν κάθε φορά με την εναπόθεσή τους (depositio).\nΗ πρώτη ανακομιδή μιας (ακέραιης) σορού μάρτυρα έγινε στην Αντιόχεια το 354, όταν μετέφεραν τον άγιο Βαβύλα στη Δάφνη, για να αφανίσουν την εκεί λατρεία του Απόλλωνα. Αργότερα ο διαβόητος Κύριλλος μετέφερε τους μάρτυρες Κύρο και Ιωάννη από την Αλεξάνδρεια στη Μένουθη, για να καταστρέψει εκεί τη λατρεία της Ίσιδος. Στην περίπτωση του πρωτομάρτυρα Στέφανου, του οποίου ο μαρτυρικός τάφος εμφανίστηκε το 415 ξαφνικά στα Καφαργάμαλα -η σημαντικότερη ανακάλυψη σε αυτή την περιοχή- ξαναβρήκαν τώρα ακόμη και τις πέτρες με τις οποίες τον είχαν λιθοβολήσει -και τις λάτρευαν φυσικά κι αυτές ως λείψανα, καθώς είχαν έρθει σε επαφή με το μάρτυρα, πράγμα που δηλώνει κάποια συνέπεια· γιατί, ακόμη κι αν είναι τρέλα, έχει παρ’ όλα αυτά μια μέθοδο.\nΠολύ μεγάλο ρόλο στις ανακομιδές παίζουν τα θαύματα τα οποία αρχίζουν κατά την ανακάλυψη και την εκταφή του αγίου, κατά την ίδια τη μεταφορά και λίγο μετά την άφιξη. Αφού προϋπόθεση για την επίσημη εκκλησιαστική αναγνώριση των λειψάνων ήταν γενικά η απόδειξη μέσω θαυμάτων και οραμάτων. Γι’ αυτό τον λόγο οπουδήποτε υπάρχει τάφος μάρτυρα, συμβαίνουν θαύματα, θεραπεύονται άρρωστοι, εξορκίζονται δαίμονες.\nΑπό το δεύτερο ήμισυ του 4ου αιώνα ανακάλυπταν τον ένα τάφο μάρτυρα μετά τον άλλο.\nΟι σοροί και τα οστά ασκητών ήταν περιζήτητα λείψανα.\nΜόλις πέθαινε κάποιος ιδιαίτερα σεβαστός μοναχός, έσπευδαν εκεί, για να αποκτήσουν τη σορό του. Πολλοί προσπαθούσαν να αποφύγουν τη μοίρα των ιερών λειψάνων, παρακαλώντας να ταφούν σε μυστικό μέρος. Όταν τελικά κατάφεραν να μεταφέρουν στην πόλη τον λιπόθυμο μοναχό Ιάκωβο -παραλίγο να γίνει μάχη ανάμεσα στους κατοίκους της πόλης και τους αγρότες- δεν ήθελαν να τον δώσουν πίσω, μόλις συνήλθε. Κατά τον θάνατο του στυλίτη Συμεών αναγκάστηκαν μάλιστα να κληθούν στρατιώτες για την προστασία της σορού του. Και μετά τη δολοφονία μερικών μοναχών το έτος 395 από Άραβες ληστές, δύο πόλεις έδωσαν κανονική μάχη μεταξύ τους για τις σορούς· και δεν ήταν η μοναδική περίπτωση.\nΟι χριστιανοί δεν φείδονταν κανενός κόπου, καμίας θυσίας και καμίας απάτης, για να αποκτήσουν λείψανα. Κατά τη διάρκεια των διωγμών, κάποιοι προσπάθησαν, λέει, να αποσπάσουν τα σκηνώματα ακόμη κι από τα χέρια των διωκτών τους, για να έχουν «κοινότητα» με το «ιερό σώμα». Και χριστιανοί αποστάτες κατά τους διωγμούς επιθυμούσαν διακαώς λείψανα μαρτύρων, για να αντιμετωπίσουν την αδυναμία τους! Και όταν δεν υπήρχαν πλέον μάρτυρες, αναζητούσαν τους τάφους τους, τους μυρίζονταν με αλάθητη όσφρηση λαγωνικού και τους ξέθαβαν.\nΑκόμη κι οι πιο περίφημοι εκκλησιαστικοί ηγέτες το έκαναν, όπως ο άγιος Αμβρόσιος, στον οποίο έδειχνε τα οστά μαρτύρων «κάποιο φλογερό αισθητήριο». Το έτος 386 έγινε ευρετής και εφευρέτης δύο εντελώς άγνωστων έως τότε ομολογητών, «ιερών σφαγίων», όπως τους ονόμαζε, «θριαμβευτικών σφαγίων», των αγίων «Γερβάσιου» και «Προτάσιου» -η πρώτη γνωστή εκταφή «ευρεθέντων» μαρτύρων-, όπου σκηνοθέτησε και μια θεραπεία τυφλού, η οποία αντιμετωπίστηκε με μεγάλες επιφυλάξεις ακόμη κι από οπαδούς του. (Εφ)ηύρε έπειτα τους αγίους «Αγρικόλα» και «Βιτάλιο», «Ναζάριο» και «Κέλσο» και ισχυρίστηκε ότι «ακόμη κι αν η τέφρα τους σκορπιστεί σε ολόκληρο τον κόσμο, η δύναμη τους θα παραμείνει ακέραιη».\nΗ χριστιανική αυτοκρατορική αυλή θεωρούσε τις αμβροσιανές δραστηριότητες στημένο παιχνίδι.\nΤο 386, το ίδιο έτος κατά το οποίο ο Αμβρόσιος είχε παρουσιάσει στα Μεδιόλανα με θαυματουργικό τρόπο τους δύο μάρτυρες «Γερβάσιο» και «Προτάσιο», ένα διάταγμα απαγόρευε την παραγωγή και διανομή λειψάνων. Ο εκκλησιαστικός Διδάσκαλος ο οποίος στο αποκορύφωμα του αγώνα του εναντίον της αυλής υμνούσε τα ευρήματα του ως «υπερασπιστές» και «στρατιώτες», ως «προστάτες», και δόξαζε την ισχυρή προστασία τους (praesidia, patrocinia), νοιάζεται για το διάταγμα λιγότερο από όλους. Γενναιόδωρα έστειλε τα μικρότερα κομμάτια του «Γερβάσιου» και του «Προτάσιου» σε όλο τον κόσμο· τα περισσότερα κατακλύζουν τη Γαλατία.\nΜικρές μερίδες των μαρτύρων ταξίδεψαν στην Τουρ, Βιεν, Ρουέν, όπου ο άγιος επίσκοπος Βικτρίκιος (εορτάζεται στις 7 Αυγούστου) -ένας πρώην στρατιώτης ο οποίος εγκατέλειψε τη στρατιωτική θητεία του «με ένα καλά επικυρωμένο θαύμα» (Θεολογικό και Εκκλησιαστικό Λεξικό) και ύστερα δραστηριοποιήθηκε ως φανατικός προσηλυτιστής ειδωλολατρών έως τη Βρετανία -κέρδισε υψηλές απολαβές, πουλώντας του κόσμου τα λείψανα. Ο Βικτρίκιος διέθετε ήδη μια συλλογή την οποία είχε αγοράσει στην Ιταλία, και προπαγάνδιζε ακούραστα την αποτελεσματικότητά της, αν και τα κομμάτια ήταν πολύ μικρά: «Δεν κάνει να διαμαρτυρόμαστε για το μικρό μέγεθος αυτών των λειψάνων. Οι άγιοι δεν παθαίνουν τίποτα, όταν τεμαχίζονται τα λείψανα τους. Σε κάθε κομμάτι υπάρχει η ίδια θεραπευτική ενέργεια, όπως και στο σύνολο» -μια «γρανιτένια προσωπικότητα» υμνεί ο Ιησουίτης Ε. de Moreau, εξέχουσα «ανάμεσα στις ευγενέστερες της εποχής του»\nΑλλά δεν κατάφερναν όλοι τα πάντα, ακόμη κι ένας τόσο πωρωμένος, τετραπέρατος πάτρωνας, όπως ο άγιος Μαρτίνος, έμελλε κάποτε να σταματήσει μια λατρεία που μόλις άνθιζε, επειδή εκείνος που τιμάτο και λατρευόταν από την Εκκλησία ήταν πρώην ληστής των δρόμων.\nΓια παράδειγμα με μύρο. Πολλά λείψανα αναβλύζουν κατά “θαυμαστό” τρόπο μύρο. Ο Ιωάννης Δαμασκηνός ο οποίος «ως λόγιος, ποιητής και κήρυκας» παρείχε «στην εκκλησία μεγάλες υπηρεσίες» (Altaner/Stuiber), τον οποίο δόξασε η Σύνοδος της Νίκαιας (787), παρακινούσε τους αμφισβητίες του αγίου μύρου που ανάβλυζε από τα λείψανα: «Ως θεραπευτική πηγή μάς έδωσε ο Χριστός τα λείψανα των αγίων από τα οποία βγαίνουν με ποικίλους τρόπους ποτάμια αγαθοεργιών και αναβλύζουν μύρα. Και κανείς να μην είναι άπιστος! Διότι αφού από σκληρό βράχο στην έρημο ανάβλυσε νερό … είναι τότε απίστευτο να αναβλύζει από λείψανα μαρτύρων μύρο;» Έτσι στηρίζει η μια βλακεία την άλλη.\nΑλλά και ερχόμενο σε επαφή με τα λείψανα του το μύρο αναβράζει -όπως κι αλλού, αν το μύρο περιέλθει στα χέρια των σωστών ανθρώπων, π.χ. σε εκείνα του αγίου Μαρτίνου της Τουρ. Ο φίλος του Σουλπίκιος Σεβήρος γράφει: «Ο ιερέας Αρπάγιος πιστοποιεί ότι είδε πώς φούσκωνε το λάδι με τις ευλογίες του Μαρτίνου, έως ότου ξεχείλισε από το παραγεμισμένο δοχείο». Το ίδιο αποτέλεσμα είχε φυσικά και η ευλογία του «ελαίου από το Τίμιο Ξύλο», του οποίου τα θραύσματα ταξίδεψαν σε ολόκληρο τον (ορθόδοξο) κόσμο. Ο προσκυνητής της Πιατσέντσα (Πλακεντίας) αναφέρει: «Κατά τη διάρκεια της λατρείας του Σταυρού στο αίθριο της εκκλησίας του Αγίου Τάφου φέρνουν λάδι για αγιασμό σε μισογεμάτα δοχεία. Τη στιγμή που το Τίμιο Ξύλο αγγίζει το στόμιο του δοχείου, το λάδι φουσκώνει κι αν δεν το κλείσουν αμέσως, χύνεται έξω όλο το λάδι». !!! Ασχολίαστο.\nΤον 4ο αιώνα εδραιώθηκε σιγά-σιγά το έθιμο να φυλάσσουν λείψανα αγίων κάτω από την Αγία Τράπεζα (πράγμα που συνήθιζαν προ πολλού στον ειδωλολατρικό κόσμο). Τα έβαζαν κάτω από την πλάκα της Τράπεζας ή σε κάποια εσοχή της, το «sepulcrum» -η Αγία Τράπεζα μεταβλήθηκε σε τάφο αγίων. Όσο ακαλαίσθητο κι αν ήταν πράγμα, παρότι το είχαν συνηθίσει -αν αγνοήσουμε το γεγονός ότι πάρα πολλά, πιθανώς τα περισσότερα οστά, πάνω από τα οποία τελούσαν το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, το Δείπνο του Κυρίου, δεν ανήκαν σε εκείνους στους οποίους τα απέδιδαν-, προέκυψε τώρα «έντονη ζήτηση» (Εγκυκλοπαίδεια της Εικονογραφίας) ιερών σορών ή μερών της σορού, η «ανάγκη» ήταν σύντομα κυριολεκτικά τεράστια και το πρόβλημα επίσης και το συλλεκτικό πάθος επίσης.\nΥπήρχαν φανατικοί συλλέκτες χριστιανικών λειψάνων και σιγά-σιγά κάθε Εκκλησία ήθελε να έχει τα δικά της ιερά λείψανα μαρτύρων, στα τέλη του 6ου αιώνα είχαν σχεδόν όλες.\nΑπ’ τα αυτοκρατορικά εμβλήματα ως το λίπος αρκούδας\nΟι χριστιανοί αυτοκράτορες έδειξαν αμέσως μεγάλο ενδιαφέρον. Ήδη ο γιος του Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος, διέταξε να μεταφέρουν το έτος 357 τρεις ολόκληρους αγίους, ή μάλλον τα οστά τους, στην πρωτεύουσα της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, τα φερόμενα ως οστά των αγίων Ανδρέα, Λουκά και Τιμόθεου. Το 438, η Ευδοκία η Αθηναΐδα, η σύζυγος του Θεοδόσιου Β’, του ανθρώπου που εκπλήρωνε «όλες τις εντολές του Χριστιανισμού», έφερε στην Κωνσταντινούπολη από ένα προσκύνημα των Ιεροσολύμων τα λείψανα του αγίου Στέφανου και τις αλυσίδες του αγίου Πέτρου.\nΑφού ο βασιλιάς Σιγισμούνδος της Βουργουνδίας «κατανάλωσε» τα ιερά λείψανα που είχε πάρει κατά την επίσκεψη του στη Ρώμη, έστειλε τον διάκονο του Ιουλιανό στον πάπα Σύμμαχο (498-514) -περιβόητο για τις οδομαχίες του, τις εκκλησιαστικές σφαγές και τις συμμαχιανές πλαστογραφίες-, για να του δώσει καινούργια. Επανειλημμένα δώρισε ο πάπας Πελάγιος Α’ (556-561), τον οποίο θεώρησαν συνένοχο στον θάνατο του προκατόχου του, του δολοφόνου πάπα Βιγίλιου, και στον βασιλιά Χιλδεβέρτο θησαυρούς λειψάνων.\nΚι όταν ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός θέλησε να ανεγείρει στην Κωνσταντινούπολη εκκλησία προς τιμή των Αγίων Αποστόλων, παρακάλεσε και πήρε από τον πάπα Ορμίσδα σχετικά λείψανα, καθώς βέβαια άξιζε «να πάρει κι εκείνος τέτοια λείψανα, όπως τα είχε όλος ο κόσμος». Επιθυμούσε «sanctuaria beatorum Petriet Pauli» (ευλογίες από τους μακάριους Πέτρο και Παύλο), εκτός αυτού και κάτι από τις αλυσίδες των Αγίων Αποστόλων, «ει δυνατόν» και μερικά κομματάκια από τη σχάρα του αγίου Λαυρέντιου.\nΟι αυτοκράτορες ήταν συχνά παρόντες και κατά την άφιξη των λειψάνων, κι αυτό το ενδιαφέρον διατηρήθηκε κι εντάθηκε περισσότερο κατά τους επόμενους αιώνες. Τα λείψανα ανήκαν, ούτως ειπείν, στο δημόσιο θησαυρό, ήταν σύμβολο «επίσημης» άσκησης της εξουσίας μέχρι και τον ακμάζοντα Μεσαίωνα. Η ευσεβής μανία (η υποκρισία) των κυρίων, τα καμώματα της εξουσίας τους έφταναν μέχρι τον εξοπλισμό των εκκλησιών των αυτοκρατορικών νεκροταφείων με λείψανα, μέχρι το συνδυασμό των αυτοκρατορικών εμβλημάτων με λείψανα, αλλά και τη δημιουργία «αυτοκρατορικών αγίων», patroni peculiares των βασιλέων, τα ιερά λείψανα έπαιζαν ρόλο και κατά τη σύναψη συμβάσεων, ορκίζονταν παρουσία λειψάνων, αλλά κυρίως τα έπαιρναν μαζί στον πόλεμο. Ο βασιλιάς Ερρίκος Α’ (919-936) δεν φειδόταν καμμίας εκστρατείας, για να αρπάξει μια από τις πολλές «Ιερές Λόγχες».\nΣε περίπτωση πολέμων και λοιμών βοηθούσαν πάντα τα σκηνώματα, οι ιεροί σκελετοί, τα ιερά λείψανα. Σε κάποια επιδημία, οι πολίτες της Ρενς έκαναν πανηγυρική λιτανεία στην πόλη, μεταφέροντας ένα κάλυμμα από τον τάφο του αγίου Ρεμίγιου (Ρεμί). Ωστόσο το έθιμο δεν είχε μεταδοθεί μόνο στους ηγεμόνες και στις πόλεις, αλλά και στους περισσότερους χριστιανούς. Υπήρχαν αμέτρητα άτομα που έπαιρναν σπίτι τους λείψανα μαρτύρων (ή τέλος πάντων αυτά που νόμιζαν πως ήταν), κυρίως τέφρα ή «λείψανα αίματος», πανιά ποτισμένα με αίμα, στην Αίγυπτο ενίοτε και ολόκληρες σορούς μαρτύρων, τα είχαν μαζί τους στο κάθε τους βήμα ή τα χρησιμοποιούσαν περιστασιακά.\nΠίστευαν ότι αποσοβούσαν όλων των ειδών τις καταστροφές ή προσέλκυαν τη «δύναμη» και τη συνηγορία των ουρανών (έως τον 13ο αιώνα οι αγορές λειψάνων από ιδιώτες επιτρέπονταν, χωρίς οποιονδήποτε έλεγχο από την πλευρά της Εκκλησίας).\nΈνα από τα πρώτα τεκμηριωμένα παραδείγματα αυτής της πίστης, δίνει τον πρώιμο 4ο αιώνα η πλούσια χήρα Λουκίλλα από την Καρχηδόνα. Πριν κοινωνήσει, φιλούσε πάντα οστά μαρτύρων -κι αυτό μάλιστα, χωρίς εκείνα να είναι επίσημα αναγνωρισμένα ως τέτοια. Με εντελώς διαφορετικό τρόπο προσπαθούσε να προστατευθεί ο βασιλιάς Χιλπέριχος. Όταν το 583 εισέβαλε στο Παρίσι, διέταξε να προπορευθούν τα λείψανα πολλών αγίων, για να ματαιώσει μια κατάρα. Λεγόταν δε ότι τα οστά δε βοηθούσαν μόνο σε αυτή τη ζωή αλλά και στην άλλη.\nΚαθώς μια άλλη χριστιανική δεισιδαιμονία ή δοξασία -που τελικά είναι το ίδιο- ήταν να παίρνουν μαζί στον τάφο τους λείψανα, «για να γλυτώσουν μ’ αυτό τον τρόπο τα ερέβη του Κάτω Κόσμου» (επίσκοπος Μάξιμος του Τορίνου). Ο ειδικός προσκυνηματολόγος και τα λειψανολόγος Kotting διαπιστώνει και σε τέτοιου είδους «απανθίσματα» ένα γνήσιο θρησκευτικό πυρήνα «της υγιούς χριστιανικής λειψανολατρείας». Όταν όλα γύρω σήπονται, για τους· απολογητές εξακολουθεί να υπάρχει πάντα ένας ωφέλιμος «πυρήνας».\nΉδη κατά τον όψιμο 4ο αιώνα εμφανίστηκε στην Ανατολή η ευσεβής μέθοδος να ξεθάβουν και να τεμαχίζουν αυτές τις σορούς, με σκοπό τον πολλαπλασιασμό και τη διανομή των θαυματουργικών δυνάμεων των μαρτύρων. Ειδωλολάτρες και χριστιανοί αυτοκράτορες είχαν μεν διασφαλίσει δια νόμου το απρόσβλητο των τάφων, εκδίδοντας μάλιστα και αυστηρότερες διατάξεις, αλλά αυτό δεν κατόρθωσε να αποτρέψει τη χριστιανική Εκκλησία. Ήδη ο εκκλησιαστικός πατέρας Θεοδώρητος, ο πρώτος θεολόγος της χριστιανικής λειψανολατρείας, απέδιδε στα πιο μικρά τμήματα των λειψάνων την ίδια αποτελεσματικότητα με τα ολόκληρα.\nΤεμαχισμένα σώματα -ολόκληρη η δράση της θείας χάριτος!\nΆρχισε ένα ανθηρό εμπόριο, ανταλλαγές και πωλήσεις, παζάρευαν με γνήσια κι ακόμη συχνότερα με ψεύτικα λείψανα, ενίοτε έβγαιναν στην αγορά ως υπολείμματα μαρτύρων και δόντια τυφλοπόντικα, κόκκαλα ποντικών, λίπος αρκούδας. Με λίγα λόγια, οι συναλλαγές πήραν από εκείνη την εποχή τέτοιες διαστάσεις, ώστε το 386 ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος εξέδωσε ειδικό νόμο ενάντια στην πώληση και το εμπόριο λειψάνων. Εντούτοις αυτό συνέχιζε να ανθεί ασταμάτητα, καθώς μάλιστα δεν κατακρεουργούσαν με φρικιαστικό τρόπο μόνο τα πτώματα (reliquiae de corpore), αλλά κατά τον ίδιο τρόπο τεμάχιζαν κι άλλα ιερά λείψανα, τα διέλυαν, τα παλαίωναν, όπως τα όργανα του μαρτυρίου, τον δήθεν σταυρό του δήθεν Χριστού, αλυσίδες, σχάρες, ρούχα, καθώς, όπως δίδασκε ο πάπας Γρηγόριος Α’, «ο Μέγας», υπήρχε και σ’ αυτά η ίδια «δύναμη».\nΈτσι άνθιζαν οι δουλειές από τον 4ο αιώνα έως τη Μεταρρύθμιση, «διότι ένα θαυματουργό λείψανο έφερνε μεγάλα κέρδη» (Schlesinger), οπότε τον 9ο κι ακόμη περισσότερο το 12ο και 13ο αιώνα ο τζίρος έφτασε στα ύψη, με τις σταυροφορίες, τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης. Στο τέλος ο κλήρος, όταν αυτό το εμπόριο είχε φτάσει στο αποκορύφωμα του, προσπάθησε να βγάλει από τη μέση τους ακριβούς μεσάζοντες. Γιατί η λατρεία των λειψάνων είναι «μία απλή ανθρώπινη ανάγκη σεβασμού προς το πρόσωπο του αγίου ανθρώπου. Στην αρχή υπήρχε η αθόρμητη ευλάβεια απέναντι στα λείψανα» (Θεολογικό και Εκκλησιαστικό Λεξικό).\nΟ τεμαχισμός των λειψάνων γινόταν χωρίς περιορισμούς ιδίως στη χριστιανική Ανατολή. Πριόνιζαν, έκοβαν κι έσπαγαν ό,τι μπορούσαν να κόψουν από τον άγιο, ό,τι μπορούσαν να μικρύνουν και να πολλαπλασιάσουν. Η Δύση έδειχνε έως και τον 7ο, 8ο αιώνα περισσότερη αυτοσυγκράτηση, αλλά όχι και πλήρη αποχή, όπως πίστευαν για πολύ καιρό έως και τον 20ό αιώνα. Ένας αυστηρός ρωμαϊκός νόμος διασφάλιζε μεν το απρόσβλητο των τάφων, αλλά προφανώς τον παρέβαιναν.\nΣτην Δύση έκοβαν ήδη τεμαχισμένα σαρκικά λείψανα σε ακόμη μικρότερα κομμάτια, ή μοίραζαν σε μερίδες όσα ήταν εύκολο να διαιρεθούν, όπως το αίμα, η τέφρα, τα δόντια, οι τρίχες, και με τον ίδιο τρόπο κομμάτιαζαν και τις εισαγόμενες, ήδη κομματιασμένες σορούς. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο της Τουρ, στις ταξιδιωτικές αποσκευές μιας προσκυνήτριας των Ιεροσολύμων υπήρχε ένα κομμάτι από λείψανο του Ιωάννη του Βαπτιστή, το οποίο τρεις Γαλάτες επίσκοποι ήθελαν να κόψουν σε μικρότερες φέτες.\nΩστόσο, παρόλο τον τεμαχισμό και τη διακίνηση μικρών και μικροσκοπικών κομματιών, το απόθεμα δεν επαρκούσε, καθώς μάλιστα στη Ρώμη, όπως φαίνεται, για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έκαναν τεμαχισμούς, αν και δεν δίσταζαν να παίρνουν λείψανα που είχαν κόψει οι Έλληνες. Οι πάπες τσιγκουνεύονταν μεν τα λείψανα που είχαν στην κατοχή τους, ιδίως εκείνα «πρωτευόντων αγίων», αλλά πιο γενναιόδωρα χάριζαν λείψανα τα οποία παρήγαγαν φτηνά, με ένα κόλπο.\nΚατασκεύασαν δηλαδή το είδος των ευλογιών, όπου το κάθε αντικείμενο το οποίο ερχόταν σε επαφή με τον τάφο του αγίου, π.χ. τον δήθεν τάφο του αγίου Πέτρου (ή ύστερα και στην Τουρ τον τάφο του αγίου Μαρτίνου), μεταβαλλόταν το ίδιο σε ιερό λείψανο, καθώς η υπερφυσική δύναμη του «γνήσιου» λείψανου μεταφερόταν στο άλλο, που ήταν τώρα και αυτό «γνήσιο». Τοποθετούσαν απλά δίπλα στις σορούς των αγίων μαντήλια μέσα σε κουτιά από ξύλο, ελεφαντόδοντο ή πολύτιμο μέταλλο, και ισχυρίζονταν ότι είχαν ακριβώς την ίδια αποτελεσματικότητα με τα άλλα λείψανα -πράγμα που αναμφίβολα αλήθευε.\nΚαι σ’ αυτό έδωσαν έμφαση οι μεγάλοι θεολόγοι του Χριστιανισμού του 4ου και 5ου αιώνα, οι εκκλησιαστικοί διδάσκαλοι Ιλάριος, Βασίλειος, Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Ιωάννης Χρυσόστομος, Αυγουστίνος και άλλοι. Πολλά πράγματα μπόρεσαν τώρα να γίνουν λείψανα, για να μην πούμε τα πάντα, όχι μόνο το ελάχιστο κομματάκι μιας σορού αγίου, αλλά. π.χ. κι ένα σφουγγάρι το οποίο ήταν ποτισμένο με το αίμα του αγίου ή ακόμη κι ένα κουρελάκι, αρκεί να είχε έρθει σε επαφή με το λείψανο· διότι με αυτό τον τρόπο η «δύναμη» του γνήσιου λειψάνου μεταφερόταν στο καινούργιο -από τον 4ο αιώνα μια έμμονη ιδέα ολόκληρου του χριστιανικού κόσμου.\nΜε τη βοήθεια των ευλογιών, τις οποίες η Ρώμη διασκόρπισε σε όλη τη Δύση, εδραίωσε πρώτα από όλα την επιρροή της εκκλησιαστικής πολιτικής της. Γενναιόδωρα μοίραζαν οι πάπες προς όλες τις κατευθύνσεις τα δώρα τους που δεν κόστιζαν τίποτα και μπήκαν «στην ιστορία της ευσέβειας» με ποικίλα ονόματα: brandea, pallida, sanctuaria, memoriae, benedictiones, eulogiae, patrocinia. Ο πάπας Γρηγόριος A’ (590-604), ο επονομαζόμενος Μέγας, έκανε μεγάλες αποστολές λειψάνων.\nΑνάμεσα τους υπήρχαν σπάνια κομμάτια (με αποδέκτες βασιλείς) όπως σταυροί με ένθετα θραύσματα από τον σταυρό του Ιησού ή με τρίχες του Ιωάννη του Βαπτιστή, ο οποίος ως εκ θαύματος άφησε δύο κεφάλια. Αυτός ο πάπας έστελνε και κλειδιά με ρινίσματα από τις αλυσίδες του κορυφαίου Αποστόλου, για να τα κρεμάνε κατά της βασκανίας. Τώρα δεν δίσταζαν ούτε στη Ρώμη να χυμήξουν στους τάφους. Έτσι ο πάπας Βονιφάτιος Δ’ (608-615) διέταξε να μεταφέρουν στη Ρώμη πολλά οστά και να τα τοποθετήσουν κυρίως στην εκκλησία Santa Maria ad martyres (Παναγία των Μαρτύρων), το αρχαίο Πάνθεο, το «Ιερό όλων των θεών», το οποίο είχε ο ίδιος αναμορφώσει και αφιερώσει στην Παναγία και σε άπαντες τους μάρτυρες.\nΑπό την εποχή του Παύλου Α’ (757-767) παραδόθηκαν πολλά «άγια σώματα» (αργότερα πλέον μόνο μικρά τμήματα) στο βασίλειο των Φράγκων αφού αυτός ο πάπας απευθύνθηκε επανειλημμένα στον Πιπίνο για βοήθεια εναντίον των Λογγοβάρδων και του Βυζαντίου -επομένως μπορούσε να ξοδέψει γι’ αυτό το σκοπό μερικά πτώματα, σε οποίον κι αν ανήκαν.\nΟι περισσότεροι σκελετοί, κόκκαλα και κοκκαλάκια έκαναν πιο έντονη, πιο διάσημη ζωή απ’ ό,τι είχαν κάνει ποτέ όσο ζούσαν. Τα λείψανα του αγίου Βικέντιου της Σαραγόσας π.χ., του Ισπανού πρωτομάρτυρα και προστάτη της Πορτογαλίας, είναι από μόνα τους μια ολόκληρη ιστορία, είτε είναι ιστορικός ο θρυλικός θάνατος του είτε όχι. Έως τον 6ο αιώνα αναπαύονταν όλα τα οστά του, όπως λέγεται, στη Βαλένθια· όμως μισή χιλιετία αργότερα δεν υπάρχει τίποτα εκεί.\nΑντ’ αυτού, δίνονται ήδη το 542 στη μονή Σαιν Ζερμαίν ντε Πρε (Αγίου Γερμανού του Πρε) κοντά στο Παρίσι τα άμφια του αγίου, στο αββαείο των Βενεδικτίνων του Καστρ δίνονται το 864 τα οστά, στο Λε Μαν η κάρα, αλλά και στο ναό του Αγίου Λαυρέντιου της Κολωνίας δίνεται η κάρα (και το κεφάλι του Ορφέα ήταν θαμμένο σύμφωνα με τη μια παράδοση στη Λέσβο, σύμφωνα με την άλλη κοντά στη Σμύρνη), το Μπάρι παίρνει το «ιερό λείψανο της χειρός» του χριστιανού ήρωα, οστά δίνονται και στο ναό του αγίου Βικέντιου στο Μετς, οστά και στο Μπρέσλαου (Βρότσλαφ), όπου ο Βικέντιος προήχθη τον 11ο αιώνα σε προστάτη του ιερατείου του εκεί καθεδρικού ναού και σε δεύτερο άγιο της επισκοπής, το σώμα δόθηκε και στην Αλγκάρβε της Πορτογαλίας, το σώμα δόθηκε και στη Λισαβόνα, λείψανα δόθηκαν και στη Σαραγόσα (το 855), στην Κορτόνα, στον καθεδρικό ναό της Λοζάνης (έως το 1529). Τέλος η κάρα η οποία είχε κλαπεί από την Κολωνία, καταλήγει το 1463 στη μητρόπολη της Βέρνης, όπου ο άγιος Βικέντιος γίνεται πολιούχος, και η εικόνα του εμφανίζεται σε νομίσματα και εμβλήματα της πόλης.\nΤα υπολείμματα της Παναγίας, ή «όλη η αθλιότητα της ανθρωπότητας»\nΜάλλον δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στο γεγονός ότι από την Παναγία δεν διέθεταν τίποτα, ούτε το παραμικρό. Οι κάτοικοι της Ναζαρέτ δεν είχαν προσέξει τίποτα το ασυνήθιστο επάνω της. Ολόκληρη η Καινή Διαθήκη την αναφέρει σπάνια και χωρίς ιδιαίτερες τιμές. Οι πατέρες της Εκκλησίας, του 3ου αιώνα ακόμη, την κατηγορούν για ματαιοδοξία, υπερηφάνεια, έλλειψη πίστης στον Χριστό και πολλά άλλα. Οι επίσημοι ηγέτες της Εκκλησίας διατηρούσαν αρχικά κάποιες επιφυλάξεις απέναντι στη λατρεία της Παναγίας, προσπαθούσαν τουλάχιστον να την περιορίσουν στα όρια της αγιολατρείας. Ενώ μάλιστα από τον 4ο αιώνα τιμούσαν τους αγίους με αναφορά του ονόματός τους στις δεήσεις κατά τη θεία Λειτουργία, η Μαρία εξαιρείτο από αυτό έως τα μέσα του 5ου αιώνα.\nΈναν αιώνα νωρίτερα της έδιναν λιγότερη προσοχή απ’ ό,τι στους κατώτερους μάρτυρες. Μόλις τον όψιμο 4ο αιώνα χτίζουν την πρώτη εκκλησία της Παναγίας στη Ρώμη η οποία διαθέτει σήμερα περίπου ογδόντα εκκλησίες της Παναγίας. Αλλά τότε δεν γνώριζαν ακόμη πουθενά προσκύνημα της Παναγίας. Τουλάχιστον τέσσερις αιώνες τα έβγαλε πέρα χωρίς αυτήν η χριστιανοσύνη. Μόλις από τον 5ο αιώνα τελούν εορτασμούς της Παναγίας. Αλλά στην Αφρική ακόμη και την εποχή του Αυγουστίνου δεν υπάρχει εορτασμός της Παναγίας. Μόνο από τη Σύνοδο της Εφέσου, στην οποία ο εκκλησιαστικός διδάσκαλος Κύριλλος επιβάλλει το δόγμα της Θεοτόκου Μαρίας, με τεράστιες δωροδοκίες, επίσκοποι, αυτοκράτορες και όσοι άλλοι ήθελαν και είχαν τη δυνατότητα, «σκοτώνονταν» ποιος θα ανεγείρει ναό της Παναγίας.\nΓια την εξωτερική εμφάνιση της Μαρίας δεν ήταν τίποτα γνωστό, όπως πιστοποιεί κι ο Αυγουστίνος. Αλλά κατά το προσκύνημα της στα Ιεροσόλυμα, η αυτοκράτειρα Ευδοκία είχε την τύχη ενός ευτυχούς ευρήματος. Γύρω στο 435 ανακάλυψε μια εικόνα της Παναγίας, και μάλιστα ζωγραφισμένη από τον Απόστολο Λουκά! Τον 6ο-7ο αιώνα παρήγαγαν «κυριολεκτικά εργοστασιακά» πορτρέτα της Παναγίας, και σαν να μην έφταναν αυτά, τον 8ο αιώνα ήρθαν να προστεθούν οι εικόνες της Παναγίας που δεν είχαν φτιαχτεί από ανθρώπινα χέρια, οι «αχειροποίητες».\nΣυνηθισμένες εικόνες της Παναγίας βρίσκονταν τον όψιμο 6ο αιώνα αναμφίβολα στα σπίτια των περισσότερων χριστιανών της Ανατολής, όπως και στα κελιά των μοναχών, όπου λέγεται ότι σχεδόν τις θεοποιούσαν. Εικόνες της Παναγίας λατρεύονταν τώρα περισσότερο από άλλες εικόνες αγίων, λατρεύονταν ως λείψανα, κι αυτός ήταν πιθανώς ο λόγος που δεν έκαναν ακόμη μεγάλο εμπόριο με λείψανα της Μαρίας: η εικόνα της ήταν αρχικά επαρκές υποκατάστατο. Τέλος έγινε το πιο συχνό θέμα της χριστιανικής τέχνης. Φιγούραρε από τις αρχές του 7ου αιώνα (610) στα πολεμικά πλοία του αυτοκράτορα Ηράκλειου -και διαμέσου των αιώνων η Παναγία παρέμεινε η «βασίλισσα της άνοιξης» και η μεγάλη βασίλισσα του πολέμου και του αίματος, η οποία γνώρισε σίγουρα τους μεγαλύτερους θριάμβους της στη Δύση, έως και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.\nΑπό τα τέλη του 5ου και τον 6ο αιώνα, κυρίως στην Παλαιστίνη, συνηθίζουν να προωθούν την πίστη και το εμπόριο με λείψανα της Παναγίας. Γνώριζαν ξαφνικά την πέτρα πάνω στην οποία ξεκουράστηκε η Παρθένος στο ταξίδι της για τη Βηθλεέμ. Όπως πιστοποιεί κάποιος προσκυνητής, αυτή η πέτρα ήταν τοποθετημένη γύρω στο 530 ως Αγία Τράπεζα στην εκκλησία του Αγίου Τάφου των Ιεροσολύμων. Δεκαετίες αργότερα όμως ένας άλλος προσκυνητής τη βρήκε πάλι στην πρωταρχική θέση της· από εκεί ανάβλυζε τώρα αφρίζοντας το πιο εύγευστο νερό.\nΤον 6ο αιώνα ακόμη, υπάρχουν σχετικά λίγα λείψανα της γκαρνταρόμπας της Παναγίας. Γύρω στο 570 προσκυνητές από τη Δύση λατρεύουν στη Διοκαισάρεια ένα σταμνί κι ένα καλαθάκι της Παναγίας, στη Ναζαρέτ θαυματουργά ρούχα της Παναγίας, στα Ιεροσόλυμα δείχνουν τη ζώνη της και το κεφαλομάντηλό της. Ιδιαίτερα η ζώνη αποκτά όπως φαίνεται σύντομα μεγάλο κύρος και υμνείται αργότερα σε ύμνους και κηρύγματα. (Αφού τώρα λείψανα της ζώνης της Παναγίας υπάρχουν στο Λίμπουργκ, στο Άαχεν, στη Σαρτρ, στο Πράτο της Φλωρεντίας. Στην Τοσκάνη χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης ένα λείψανο της Τίμιας Ζώνης, στην Ανατολή έχουν προς τιμήν της ιδιαίτερο εορτασμό στις 31 Αυγούστου).\nΕκκλησίες και ιδιώτες μαλώνουν τώρα για το ποιος κατέχει αυτά ή τα άλλα λείψανα της Παναγίας. Τα περισσότερα τα κερδίζει η Κωνσταντινούπολη: τα ιδρωμένα σάβανα στα οποία ήταν τυλιγμένη η σορός της Παναγίας, κι ένα φόρεμα το οποίο φορούσε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της.\nΠρος τιμή του φορέματος και της ζώνης η Κωνσταντινούπολη τελεί εορτασμούς, περιφέρουν το φόρεμα ακόμη και σε παρακλητικές λιτανείες, κι αυτό με μεγάλη επιτυχία, αφού τον 7ο και τον 9 ο αιώνα προστατεύει την πόλη επανειλημμένα από πολεμικούς αντιπάλους και σεισμούς. Τώρα τα λείψανα από τα ρούχα της Παναγίας βρίσκονται στο Άαχεν (από το «θησαυρό λειψάνων» των Καρολίγγειων), στη Σαρτρ (ως δώρο του Καρόλου του Φαλακρού), στη Σανς, στη Ρώμη, στο Λίμπουργκ κ.ο.κ. Τέλος σκορπίζονται στο κόσμο όλα τα πράγματα της Παναγίας που μπορεί κανείς να διανοηθεί.\nΤον Μεσαίωνα λατρεύουν στο Γκάμινγκ κάτι «από την πέτρα πάνω στην οποία έτρεξε γάλα από τη παμμακάριστη παρθένο», κάτι «από τα μαλλιά της, από το πουκάμισο της, από τα παπούτσια της» κ.ά. Η εκκλησία των ανακτόρων της Βιτεμβέργης διαθέτει το 1509 «5 κομματάκια από «το γάλα της Παρθένου, 4 κομματάκια από τα μαλλιά της Παναγίας, τρία κομματάκια από το πουκάμισο της Παναγίας» κ.λπ.\nΑς σκεφτούμε: Η Βιτεμβέργη είχε στην κατοχή της εκείνη τη χρονιά, όπως και να το κάνουμε, 5.005 λείψανα, τα περισσότερα εκ των οποίων είχε εισαγάγει από τους «Άγιους Τόπους» ο πρίγκιπας Φρειδερίκος ο Σοφός (!)· έως το 1522 εργαζόταν στη Βενετία για λογαριασμό του σοφού ηγεμόνα ειδικός αγοραστής. Αλλά και στα μέσα του αιώνα του Διαφωτισμού οι Ιησουίτες, οι οποίοι είναι μέχρι σήμερα ενεργοί στο Μόναχο, εισήγαγαν μια ειδική «προσευχή στη χτένα της Παρθένου Μαρίας», ισχυριζόμενοι ότι η λατρεία των μαλλιών της Μαρίας σε κάνει αλεξίσφαιρο: «Σαν να είσαι χωμένος σε σακί με μαλλί, θα στέκεσαι καταμεσής στη βροχή από σφαίρες» Λάτρευαν δε τη μαλλιαρή ιστορία της Παναγίας και με ένα ποίημα από το οποίο αρκεί μάλλον η πρώτη στροφή:\n«Ο Θεός που μετράει όλες τις τριχούλες,\nδιάλεξε και τούτες,\nκι έτσι αυτές οι λίγες τριχούλες αξίζουν για μένα,\nπερισσότερο από όλα τα μαργαριταράκια».\nΑκόμη κι αυτή η σύντομη ματιά στο μέλλον μπορεί να υποδηλώσει την αποβλάκωση της χριστιανοσύνης για δύο ολόκληρες χιλιετίες. Αφού από ιστορική άποψη -κι εμείς εδώ δεν εξετάζουμε καμία άλλη!- ειδικά η λατρεία της Παναγίας παρουσιάζει μια εικόνα που, όπως λέει με παράπονο ο Arthur Drews, στη θέα της σε αγγίζει «όλη η αθλιότητα της ανθρωπότητας. Είναι μια ιστορία της πιο παιδαριώδους δεισιδαιμονίας, των πιο θρασειών πλαστογραφιών, παραποιήσεων της αλήθειας, ερμηνειών, φαντασιώσεων, σκευωριών, υφασμένη από ανθρώπινη κακομοιριά και ανεπάρκεια, ιησουίτικη πονηριά και εκκλησιαστική αρχομανία, ένα θέατρο για γέλια και για κλάματα: η αληθινή θεία κωμωδία».\nΣπάνια κομμάτια και διαμαρτυρίες\nΩστόσο, ειδικά ανάμεσα στα λείψανα υπάρχουν αρκετά φαιδρά και περίεργα πράγματα. Ακόμη σπανιότερα κομμάτια είναι ίσως τα φτερά και τα αβγά του Αγίου Πνεύματος στην τιμημένη αρχιεπισκοπή του Μάιντς. Ή τα λείψανα του γαϊδάρου των Βαΐων, τα οποία η Βερόνα επέμενε ότι είχε. (Στον ευσεβή Μεσαίωνα υπήρχαν ακόμη και πολλές εορτές του γαϊδάρου όπως η festum asinorum της Ρουέν, η οποία όμως αφορούσε τον γάιδαρο του Βαλαάμ, το αντίστοιχο ζώο της Παλαιάς Διαθήκης· και η γιορτή του γαϊδάρου στη Μπωβαί τελείτο σε ανάμνηση της υποτιθέμενης φυγής στην Αίγυπτο).\nΣε ιερά λείψανα μπορούσαν να μεταβληθούν ακόμη και κτίρια. Π.χ. στη Ρώμη μια ιδιωτική κατοικία, στην οποία λέγεται ότι ζούσε και κήρυττε ο απόστολος Παύλος δύο ολόκληρα χρόνια· έδειχναν τη σάλα ακόμη και τον 20ό αιώνα. Το πιο περιβόητο λείψανο αυτού του είδους όμως είναι αναμφίβολα η Santa Casa (Άγια Οικία) του Λορέτο, η υποτιθέμενη οικία της Παναγίας στη Ναζαρέτ την οποία επισκέπτονταν κάποτε αμέτρητοι προσκυνητές. Αλλά όταν το 1291 έχασαν και το τελευταίο οχυρό στην Παλαιστίνη, άγγελοι μετέφεραν «την Αγία Οικία» στην Ιταλία· αρχικά κοντά στο Φιούμε (Ριγιέκα), ύστερα στο Λορέτο, όπου και τον 20ό αιώνα εξακολουθεί να είναι προορισμός προσκυνητών.\nΗ λατρεία των λειψάνων διευρύνθηκε με το σύστημα των φυλακτηρίων που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια συνέχεια των πολύ διαδεδομένων φυλαχτών της ειδωλολατρίας, αντικειμένων γεμισμένων με μαγικά στοιχεία τα οποία φορούσαν τις περισσότερες φορές γύρω από το λαιμό και τα οποία σκοπό είχαν να δίνουν ιδιαίτερες υπερφυσικές δυνάμεις και να απομακρύνουν το κακό από εκείνους που τα φορούσαν. Η Εκκλησία απαγόρευσε μεν τα φυλαχτά, αλλά ευλόγησε τα φυλακτήρια και σύντομα η ζήτηση φυλακτηρίων από χριστιανούς «έγινε ανυπολόγιστη» (Kotting).\nΤο όλο θέμα ήταν όμως τόσο απεχθές, ώστε ακόμη και μέσα από την Εκκλησία ξεσηκώθηκαν διαμαρτυρίες εναντίον των «τεφρολατρών και των ειδωλολατρών» (cinerarios et idololatras). Με τη μεγαλύτερη σφοδρότητα συνέβη αυτό στις αρχές του 5ου αιώνα από τον Γαλάτη ιερέα Βιγιλάντιο τον οποίο υποστήριξαν και επίσκοποι της πατρίδας του, αλλά ο εκκλησιαστικός διδάσκαλος Ιερώνυμος, προφανώς για εντελώς προσωπικούς λόγους, του επιτέθηκε με τη γνωστή και διαβόητη σφεντόνα λάσπης του και τον γκρέμισε στη δυσμένεια.\nΑλλά και κατά τον Μεσαίωνα εμφανίζονταν συνεχώς πολέμιοι της αηδιαστικής λατρείας, παραδείγματος χάρη στο πρόσωπο του αρχιεπισκόπου Αγοβάρδου της Λυών (πέθανε το 840) ή, ακόμη περισσότερο στο πρόσωπο του σύγχρονου του, επισκόπου Κλαύδιου του Τορίνου, ο οποίος πολέμησε για την άποψη να αφήνουν καλύτερα τα λείψανα στον τάφο, στο χώμα, όπου είναι η θέση τους· ο οποίος αποκαλούσε αντιπάλους επισκόπους υβριστικά «σύναξη γαιδάρων»· ο οποίος δεν είχε σε καμία υπόληψη τα προσκυνήματα στον δήθεν τάφο του Πέτρου· ο οποίος έβαλε να απομακρύνουν από τις εκκλησίες της επισκοπής του όλες τις εικόνες, ακόμη και τους σταυρούς, και παρά την καταδίκη έμεινε ανενόχλητος στο επισκοπικό αξίωμα έως τον θάνατο του. Μόνο με τη Μεταρρύθμιση αποδοκιμάστηκε αυστηρά κάθε λατρεία λειψάνων.\nΗ Σύνοδος του Τριδέντου διέταξε όμως άλλη μια φορά κατηγορηματικά το αρχαίο χριστιανικό έθιμο και διακήρυξε ότι όλοι όσοι ισχυρίζονται ότι τα λείψανα των αγίων λατρεύονται ανώφελα, ότι τα μνήματα τους (memoriae) δέχονται μάταια επισκέπτες, ότι δεν επιτυγχάνεται καμία βοήθεια μέσω αυτών, «πρέπει να αναθεματίζονται ακριβώς όπως τους αναθεμάτιζε παλαιότερα η Εκκλησία και το κάνει πάλι τώρα».\nΗ χριστιανική λειψανολατρεία συνδέεται άρρηκτα με τη μαρτυρολατρεία και αγιολατρεία· σχεδόν το ίδιο όμως και με το θεσμό του προσκυνήματος. Ηγεμόνες, επίσκοποι ή απεσταλμένοι τους έκαναν πολύ μακρινούς δρόμους, για να αποκτήσουν σορούς μαρτύρων και αγίων (για τις οποίες, εκτός από τα φανταστικά θαύματα που τους απέδιδαν, ισχυρίζονταν συχνά και ότι δεν σήπονταν, ότι ανέδιδαν την πιο γλυκιά ευωδιά). Αλλά και τους απλούς πιστούς παρακινούσε η επιθυμία να πάρουν στο σπίτι τους λείψανα ή ευλογίες που διέθετε κάθε τόπος προσκυνήματος της αρχαιότητας.\nΕκείνη την εποχή δεν έκαναν σχεδόν καμία διάκριση ανάμεσα σε λείψανα και ευλογίες. Πολύ θετικά για τα προσκυνήματα έδρασε και η δεισιδαιμονία (ή η πίστη) ότι ο άγιος βοηθούσε πολύ περισσότερο εκεί όπου κειτόταν θαμμένος ο ίδιος ή τουλάχιστον ένα κομμάτι του, το κεφάλι, το χέρι, το πέλμα, το δάχτυλο του ποδιού ή ένα κόκκαλο. Σε αυτά ήρθε να προστεθεί τέλος η πίστη (ή η δεισιδαιμονία) ότι η θαυματουργική δύναμη του ζωντανού αγίου υπήρχε αναλλοίωτη και στα λείψανα του και ότι αποκτούσαν ή μπορούσαν να αποκτήσουν αυτή τη δύναμη και οι ίδιοι με ένα απλό άγγιγμα.\nΟι απαρχές του χριστιανικού προσκυνήματος των Ιεροσολύμων\n– Από το «εύρημα του Τιμίου Σταυρού» έως την «Πανάγια Ακροβυστία»\nΓια δυο-τρεις αιώνες, οι χριστιανοί ούτε που το σκέφτονταν να πάνε προσκυνητές. Τελικά ο Ιησούς δεν είχε αναφωνήσει: «Όταν πεθάνω, τρέξτε όλοι στην Ιερουσαλήμ! Θαυμάστε τη γκαρνταρόμπα της μακαρίτισσας της μάνας μου! Πηγαίνετε προσκυνητές στο γάλα της, στα πούπουλα του Αγίου Πνεύματος!». Ο Ιησούς της Βίβλου κι ιδιαίτερα εκείνος της ιστορικοκριτικής θεολογίας, άλλα πράγματα δίδασκε.\nΤον 2ο αιώνα ακόμη, κανείς δεν νοιαζόταν για τους τόπους των βιβλικών ιστοριών. Τους επισκέφτηκαν μόλις στα μέσα περίπου του επόμενου, μεμονωμένοι, δεν υπήρχε τακτική κίνηση προσκυνητών. Εξάλλου, οι πρώτοι οι οποίοι πήγαν προσκυνητές από περιοχές εκτός Παλαιστίνης σε τόπους των «σωτήριων συμβάντων» της Παλαιάς Διαθήκης και σε εκείνους στους οποίους «διαδραματίστηκαν» τα κύρια συμβάντα της ζωής του Ιησού (Θεολογικό και Εκκλησιαστικό Λεξικό) ήταν αποκλειστικά ιερείς και επίσκοποι, και μάλιστα από τη Μικρά Ασία και την Αίγυπτο. Πραγματικοί προσκυνητές της Παλαιστίνης «υπάρχουν μόλις από τον 4ο αιώνα» (Altaner/Stuiber). Σε όλο τον 4ο αιώνα κυριαρχούσαν τα προσκυνήματα στην Παλαιστίνη.\nΕξελίχθηκαν, παρεμπιπτόντως, «ως πλήρης αντιστοιχία των προχριστιανικών ειδωλολατρικών προσκυνημάτων στους τάφους ηρώων και των ιουδαϊκών, στους τάφους πατριαρχών, προφητών και βασιλέων». Ο ισχυρισμός ότι εξελίχθηκαν «εντελώς αυτόνομα», όπως έρχεται να συμπληρώσει ο Kotting, μέσα από σκέψεις της Καινής Διαθήκης ήδη, δεν είναι παρά αερολογίες των απολογητών. Διότι οι ιστοριούλες περί αρρώστων τους οποίους στις «Πράξεις των Αποστόλων» θα θεράπευε ή θεράπευσε η σκιά του Πέτρου ή η ιδρωμένη γκαρνταρόμπα του Παύλου, είχαν βασικά την ίδια ηλικία με το θεσμό του προσκυνήματος.\nΤα κίνητρα θα πρέπει να ήταν ποικίλα. Αλλά το επικρατέστερο ήταν σίγουρα η θρησκευτική «ανάγκη», δηλαδή η επιθυμία να δουν τους «Αγίους Τόπους», να πεισθούν, να βρουν, ούτως ειπείν, αποδείξεις για την αλήθεια της Βίβλου και την πιστότητα της παράδοσης, ενισχύοντας έτσι την πίστη τους. Η πρώτη τεκμηριωμένη αναφορά ανήκει στον εκκλησιαστικό ιστοριογράφο Ευσέβιο σχετικά με την προσευχή ενός προσκυνητή της Παλαιστίνης στους τόπους των «σωτήριων συμβάντων». Αναφέρει, ότι ο επίσκοπος Αλέξανδρος από την Καππαδοκία «με θεία εντολή- ταξίδεψε στα Ιεροσόλυμα, για να προσευχηθεί». Αυτό συνέβη γύρω στο 212. Μία δεκαετία αργότερα ο Αλέξανδρος έγινε Πατριάρχης Ιεροσολύμων, εμφανίστηκε δημόσια ως προστάτης του Ωριγένη και πέθανε το 250 ως μάρτυρας.\nΤο πραγματικό ρεύμα των προσκυνητών αρχίζει μόλις τον 4ο αιώνα, όταν η θρησκευτική πολιτική του Κωνσταντίνου εξομαλύνει το δρόμο. Προηγούμενες μαρτυρίες προσκυνημάτων στα Ιεροσόλυμα αφορούν μόνο ιερείς κι επισκόπους. Τώρα πήγαιναν και λαϊκοί, κυρίως προστέθηκε η Δύση, για την οποία λείπουν οι μαρτυρίες για την προκωνσταντίνεια εποχή. Τα περισσότερα εγχειρίδια εκκλησιαστικής ιστορίας τοποθετούν την έναρξη των προσκυνημάτων στα Ιεροσόλυμα μόλις στην εποχή του Κωνσταντίνου. Αλλά εφεξής τα Ιεροσόλυμα επιδρούσαν «όλους τους αιώνες σαν μαγνήτης στις καρδιές των χριστιανών».\nΤώρα ξαφνικά βρίσκουν όλα τα πιθανά «λείψανα του Χριστού»: Εργαλεία του μαρτυρίου, ρούχα και «άλλα εμπράγματα λείψανα» του Χριστού. (Εγκυκλοπαίδεια της Εικονογραφίας). Η λατρεία του ακάνθινου στεφάνου αρχίζει μόλις τον 5ο αιώνα, εκείνη της λόγχης μόλις τον 6ο. Το 614 μεταφέρεται στην Κωνσταντινούπολη η αιχμή της και το 10ο αιώνα ακολουθεί το κοντάρι, στα τέλη του 15ου αιώνα επί πάπα Ιννοκέντιου Θ’ καταλήγει στη Ρώμη, στον ναό του αγίου Πέτρου.\nΤα ιερά καρφιά εξακολουθούν να βρίσκονται στον θησαυρό του καθεδρικού ναού της Τρηρ. Ο άγιος μανδύας έρχεται εκεί γύρω στα 1100. Αλλά υπάρχουν και νέες εφ-ευρέσεις «λειψάνων του Χριστού» έως και τον 15ο αιώνα! Και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο κόσμος έχει ευλογηθεί ήδη με περισσότερα από δέκα χιλιάδες κείμενα σχετικά με τις τοπικές χριστιανικές παραδόσεις της Παλαιστίνης. Το ουσιαστικό κύμα των προσκυνητών έφερε στο ζενίθ του και το εισήγαγε, κυρίως η Αγία Πόρνη Ελένη.\nΗ αμείλικτη ραδιούργα η οποία ήταν πρώτα για μεγάλο χρονικό διάστημα παλλακίδα του πατέρα του Κωνσταντίνου και μετά ζούσε μαζί του με διγαμία, μεταβάλλεται από τους σύγχρονους καθολικούς σε αγνότατο άγγελο, «σε χριστιανή από θεία χάρη και πίστη» (Hummeler), «πολύ λιτή και απλή, ακούραστη στις επισκέψεις των Θείων Λειτουργιών, πάντα πρόθυμη να βοηθήσει στην κάθε ανάγκη» (Schamoni), πάντα δραστήρια υπέρ των φυλακισμένων, των εξόριστων, των κατάδικων στα ορυχεία. Κι έτσι εορτάζεται λοιπόν κάθε χρόνο ακόμη και σήμερα, ακόμη σήμερα καταφεύγουν σε αυτή για την αποκάλυψη κλοπών και για την πρόληψη της κεραυνοβολίας.\nΚαι για να ρίξουμε ένα βλέμμα στα μετέπειτα συμβάντα: τη θάβουν πρώτα στη Ρώμη, η σορός της μεταφέρεται ύστερα στην Κωνσταντινούπολη και τελικά το πολυτελές πορφυρό φέρετρο της, προφανώς κενό, καταλήγει στο μουσείο του Βατικανού. Η κάρα της λατρεύεται στο αββαείο των Βενεδικτίνων στην Hautvillers (Altum Villare), αργότερα στον καθεδρικό της Τρηρ. Αλλά και με όλα της τα λείψανα, συμβαίνουν -το εγγυώνται οι λόγιοι Βολλανδιστές- θαύματα επί θαυμάτων, που γεμίζουν δώδεκα σελίδες, οργανωμένα σε δώδεκα κατηγορίες, φθάνοντας έως εκείνη την ανήκουστη διάσωση του κόμη Αστάλδου, ο οποίος λίγο έλειψε να σπάσει το σβέρκο του πέφτοντας από το άλογο του, αλλά μετά από τη μικρή προσευχή «αγία Ελένη, στάσου στο πλευρό μου!» δεν τον έσπασε.\nΛέγεται ότι η αγία πόρνη Ελένη πέτυχε, από κοινού με τον άγιο Μακάριο, την ανεύρεση του σταυρού του Ιησού (μαζί με τα καρφιά) στον Γολγοθά -ένα από τα αμέτρητα χονδροειδή ψέματα του Χριστιανισμού, που γι’ αυτό τον λόγο χαρακτηρίζεται θρύλος. Έως τα βάθη του 11ου αιώνα όμως, τα βασικά καθολικά έργα παρουσίαζαν την υπόθεση ως πραγματική! Συμβαίνει μάλιστα και τον 20ό αιώνα τα ίδια βιβλία να παρουσιάζουν την «ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού» ή το «εύρημα του Τιμίου Σταυρού», όπως και ονομάζεται συμβολικά, και ως γεγονός και ως θρύλο.\nΗ αγία πόρνη βρήκε τον σταυρό, όταν το 326 πήγε για προσκύνημα στους «Αγίους Τόπους». Ο άγιος επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος Α’ πιστοποίησε την «ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού» ή το «εύρημα του Τιμίου Σταυρού». Μετά από θεία αποκάλυψη η Ελένη βρήκε μάλιστα και τους τρεις σταυρούς του Γολγοθά και μπόρεσε να βρει τον σωστό με τη βοήθεια μιας νεκρανάστασης. Δηλαδή, αρχικά ο άγιος Μακάριος άγγιξε το νεκρό σώμα της χριστιανής χήρας Λιβανίας με δύο από τους σταυρούς, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, όταν όμως ήρθε σε επαφή με τον τρίτο σταυρό «εκείνη ζωντάνεψε και υμνούσε τον Κύριο» (Donin).\nΈνας άλλος τοπικός επίσκοπος, ο εκκλησιαστικός διδάσκαλος Κύριλλος των Ιεροσολύμων (348-386), ο οποίος δεν σημαδεύτηκε τυχαία με αυτό τον ύψιστο τίτλο της Καθολικής Εκκλησίας, πιστοποιεί παρομοίως τη γνησιότητα του σταυρού, τον οποίο όμως, σε αντίθεση με τον θρύλο, βάζει να έρχεται στο (θολό) φως της ιστορίας σε μια άλλη αγία ανεύρεση, εκείνη του Αγίου Τάφου. Και σύντομα επεκτείνονται σχετικά με το διακεκριμένο εύρημα ο Σωκράτης, ο Ρουφίνος, ο άγιος Αμβρόσιος, ο επίσκοπος Παυλίνος της Νόλας. Κι αυτά τα αμέτρητα σταυρικά λείψανα, καρπός μίας εντελώς ψευδούς πολυλογίας, «έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην εκκλησιαστική ιστορία» (Bertholet).\nΣύμφωνα με τον Κύριλλο των Ιεροσολύμων, ήδη γύρω στο 350 ο κόσμος ήταν λοιπόν γεμάτος από κομματάκια του σταυρού. Έστελναν -ως ιδιαίτερη ένδειξη τιμής!- ροκανίδια, μεγάλα και μικρά, σε αμέτρητες εκκλησίες και ιδιώτες. Σε όλες τις χώρες, οι πολλές εκκλησίες του Τίμιου Σταυρού στις οποίες πηγαίνουν για προσκύνημα οφείλουν το όνομά τους σε κάποιο κομματάκι από τον ψεύτικο «αληθινό» σταυρό. Πολλοί ευσεβείς φορούσαν στο λαιμό τους μικρά ψήγματα του, όπως η Αγία Μακρίνα.\nΈστειλαν κομματάκια του σταυρού στην Κωνσταντινούπολη, στη Ρώμη, στο Λέοντα Α , στο Σουλπίκιο Σεβήρο, στην αγία βασίλισσα Ραδεγόνδη στο Πουατιέ, όπου λατρεύουν ακόμη και τώρα το ροκανίδι, καθώς ήδη τον 6ο αιώνα ο «πνευματικός» φίλος της Βενάντιος Φορτουνάτος, επίσκοπος του Πουατιέ, συνέθεσε τον περίφημο ύμνο «Vexilla Regis prodeunt» (Οι σημαιούλες του βασιλιά προελαύνουν) που χρησιμοποιήθηκε στο ρωμαϊκό Βρεβιάριο (Ωρολόγιο). Ο πάπας Γρηγόριος Α’ έστειλε τμήματα του σταυρού στη βασίλισσα των Λογγοβάρδων Θεοδελίνδα και στον βασιλιά των Βησιγότθων Ρεκαρέδο. Και τα κομμάτια του μετανάστευσαν με αμέτρητους προσκυνητές στα πιο μακρινά μέρη του κόσμου.\nΜε αυτή την πασίγνωστη διανομή φυλακτηρίων, «σουβενίρ για προσκυνητές», είχε γίνει εξάλλου ένα πρώτο βήμα για το κανονικό κομμάτιασμα των λειψάνων, για τον κατακερματισμό των πτωμάτων μαρτύρων, αν κι εκείνη η διαδικασία, η διανομή του σταυρού, δεν αφήνει ακόμη να υποψιαστούμε τον κατακερματισμό νεκρών. Ωστόσο, παρότι, όπως είπαμε, υπήρχαν ήδη νωρίς σταυρικά λείψανα σε όλο τον κόσμο -κι αργότερα όλο και περισσότερα- ο σταυρός δεν λιγόστευε!\nΤα κομματάκια που κυκλοφορούν ακόμη, δεν τα παρουσιάζουν πλέον βέβαια ως γνήσια, ισχυρίζονται όμως ότι τα έχουν φέρει σε επαφή με τον πραγματικό σταυρό και γι’ αυτό το λόγο διαθέτουν κι αυτά υπερφυσικές δυνάμεις. Η «εύρεση του σταυρού» ήταν πάντως ιστορικό γεγονός πρώτης τάξης· όχι μόνο επειδή έδωσε στο προσκύνημα της Παλαιστίνης μια ώθηση που ούτε φαντάζονταν, αλλά κι επειδή δεν διέθεταν κατά τα άλλα τίποτα χειροπιαστό από τον αναληφθέντα εις τον πατέρα. Μόλις πολύ αργότερα απόκτησε ο χριστιανικός κόσμος και τμήμα από το αίμα που έχυσε (κατά τα Άγια Πάθη), μάλιστα δε και την ακροβυστία του (ακροβυστία είναι το «πετσάκι» του πέους, που αποκόπτεται κατά την περιτομή) που βρίσκεται σε ιταλικές, γαλλικές, βελγικές, γερμανικές πόλεις, με αποτέλεσμα να προκύψει μια ολόκληρη λατρεία της Ακροβυστίας με πανηγυρικές Θείες Λειτουργίες προς τιμήν της Τίμιας Ακροβυστίας και μάλιστα με ειδικούς ιερείς της Ακροβυστίας.\nΤο ιερό εμπόριο της ακροβυστίας\nΑς ρίξουμε πάλι μια σύντομη ματιά μπροστά -όχι μόνο από περιέργεια. Διότι με όλες αυτές τις Άγιες Ακροβυστίες του Ιησού έγινε τεράστια προπαγάνδα, έγιναν προσηλυτισμοί, ενισχύθηκε η πίστη, αυξήθηκε η εξουσία -όπως και τα κεφάλαια. Μία περίφημη ακροβυστία του Κυρίου υπήρχε από το 1112 ή 1114 στην Αμβέρσα. Και χαρακτηριστικά, εκεί μετακόμισε, με όλη τη χλιδή και κάθε επισημότητα, ακριβώς την εποχή που ενδημούσε η «αίρεση» του Tanchelm, ενός σχολαστικού χριστιανού ο οποίος δολοφονήθηκε πιθανώς από κάποιον ιερέα.\nΌπως ήταν φρόνιμο, φυλασσόταν στην «Εκκλησία των Γυναικών», αφού η Ακροβυστία άρχισε σύντομα να θαυματουργεί, και ο επίσκοπος του Καμπραί είδε να βγαίνουν από αυτή τρεις σταγόνες αίμα. Έτσι την είχαν σε μέγιστη υπόληψη. Απόκτησε μεγαλόπρεπο παρεκκλήσι, περίτεχνο μαρμάρινο βωμό στον καθεδρικό ναό και την περιέφεραν σε επίσημη λιτανεία. Και παρόλο που, όπως λένε, εξαφανίστηκε το 1566 κατά την εικονομαχία, εξακολουθούσαν να τη λατρεύουν και τον όψιμο 18ο αιώνα.\nΤώρα όμως η ακροβυστία του Χριστού της Αμβέρσας απόκτησε ισχυρό ανταγωνισμό από την ακροβυστία του Χριστού στη Ρώμη, μάλιστα δυσφημίστηκε σχεδόν, όταν η ίδια η αγία Μπριγκίτα (πέθανε το 1373 στη Ρώμη) η εθνική αγία της Σουηδίας, εγγυήθηκε για τη γνησιότητα της ρωμαϊκής Ακροβυστίας, βάζοντας την ίδια την αγία Θεομήτορα να εμφανίζεται ως μάρτυς. Όσο κι αν αυτό ωφέλησε το προσκύνημα της Ρώμης, τόσο επιζήμιο ήταν για εκείνο της Αμβέρσας, όπου τώρα ο κλήρος δήλωσε ότι δεν είχε μεν στην κατοχή του ολόκληρη την ακροβυστία, αλλά ένα σημαντικό τμήμα της (notandam portiunculam).\nΜετά από αυτό άρχισε πάλι να κινείται και το προσκύνημα (δηλ. τα χριστιανικά πρόβατα) της Αμβέρσας, καθώς μάλιστα οι Κανονικοί της Αγαπητής Παρθένου (και της Πανάγιας Ακροβυστίας του Ιησού) «απέδειξαν» τη γνησιότητα της σε ένα μακροσκελές υπόμνημα, εν μέρει μέσα από την παράδοση αρχαίων εγγράφων, εν μέρει με το «θαύμα του αίματος» το οποίο βίωσε ο επίσκοπος του Καμπραί, όπως και με άλλα θαύματα.\nΤο 1426 ίδρυσαν στην Αμβέρσα μια αδελφότητα. Από τους ευγενέστερους ιερείς και κοσμικούς ανήκαν σε αυτήν και ο πάπας Ευγένιος Δ’ (εκείνος ο Άγιος Πατέρας ο οποίος αναγκάστηκε να διαφύγει από τη Ρώμη, μεταμφιεσμένος και κάτω από βροχή από πέτρες και το 1438 ανακηρύχθηκε έκπτωτος από τη Γενική Σύνοδο της Βασιλείας) προίκισε τα μέλη της Αδελφότητας της Αγίας Ακροβυστίας με πλούσια άφεση αμαρτιών και σημαντικά προνόμια, χωρίς κατά τα άλλα να διακηρύξει τη γνησιότητα της ακροβυστίας της Αμβέρσας.\nΤόσο χαζοί δεν ήταν οι πάπες. Και την Τίμια Ακροβυστία της Ρώμης προίκισαν με αφέσεις αμαρτιών: ο Σίξτος Ε’ το 1585, ο Ουρβανός Θ’ το 1640, ο Ιννοκέντιος Γ το 1647, ο Αλέξανδρος Ζ’ το 1661, ο Βενέδικτος I B ‘ το 1724 -αλλά και αυτοί οι πάπες δεν εγγυήθηκαν για τη γνησιότητα του ρωμαϊκού κομματιού. Ωστόσο, οι πιστοί μπορούσαν να πάρουν από αυτή πλούσιες ευλογίες. Και οι πάπες επίσης. Όπως από το «εύρημα του σταυρού» στα Ιεροσόλυμα. Αυτό λέγεται ότι έδωσε αφορμή στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο να χτίσει εκεί εκκλησίες. Αφού απέδιδαν στην πόρνη Ελένη ακόμη κι έναν οίκο του Θεού στη Γεθσημανή, τον οποίο ίδρυσε, όπως και να το κάνουμε, ως 79χρονη προσκυνήτρια.\nΠάντως στην Ιερουσαλήμ και στην Παλαιστίνη υψώνονταν τώρα περίλαμπροι χριστιανικοί ναοί. Εκτός από επισκόπους και ιερείς συνέρρεαν με τον χρόνο όλο και περισσότεροι μοναχοί και κοσμικοί. Κι αμέσως ήξεραν να ικανοποιήσουν με τον καλύτερο, με περιεκτικό μάλιστα, τρόπο τις ανάγκες τους για εμψύχωση και ενίσχυση της πίστης. Ανταποκρίθηκαν ακόμη και στον αυξανόμενο ενδιαφέρον για τα «άγνωστα» συμβάντα της ζωής του Ναζωραίου. Στα επόμενα διακόσια χρόνια τα «αναμνηστικά αντικείμενα» από τη ζωή του «πολλαπλασιάστηκαν στο άπειρο» (Kotting). Και τα ίδια έκαναν και με την παράδοση της Παλαιάς Διαθήκης, καθώς μάλιστα αφορούσε χριστιανούς και Ιουδαίους κατά τον ίδιο τρόπο.\nΟ Τίμιος Σταυρός, ο «γνήσιος», τον οποίο έπρεπε να προστατεύουν από τη λυσσαλέα λατρεία των πιστών προβάτων -λέγεται ότι κάποιος προσκυνητής έκοψε με τα δόντια του ένα κομμάτι, καθώς τον φιλούσε- βρισκόταν κατά τη διάρκεια του 4ου αιώνα στο επίκεντρο της λειτουργίας και του γενικού ενδιαφέροντος, εδώ γίνονταν θαυματουργικές θεραπείες, όπως στους ναούς του Ασκληπιού και άλλων ειδωλολατρικών θεών καθώς φαίνεται, θεραπεύονταν κυρίως δαιμονισμένοι (αφού σύμφωνα με τον άγιο Ιερώνυμο, οι δαίμονες δεν έτρεμαν πουθενά τόσο, όσο μπροστά στο δικαστήριο του Χριστού). Παρ’ όλα αυτά είχαν και την εξυπνάδα να δείχνουν στους προσκυνητές που συνέρρεαν από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, από τη Μεσοποταμία, τη Συρία, την Αίγυπτο, τη Θηβαΐδα κι ό,τι άλλους θησαυρούς βάζει ο ανθρώπινος νους, πλήθος μνημείων της Παλαιάς Διαθήκης όπως και ευαγγελικών τοπικών παραδόσεων.\nΠοιος λέει ότι δεν υπάρχουν άγγελοι; Υπάρχουν και τεκμήρια\nTον 12ο αιώνα κάποιοι ευσεβείς καθολικοί καλόγεροι είχαν βρει ένα φτεράκι τόσο δα, που έπεσε από τις (!) φτερούγες του αρχάγγελου Γαβριήλ, καθώς γλιστρούσε μέσα από ένα φεγγίτη (και δείχνανε ένα παραθυράκι του μοναστηριού τους) με τον κρίνο στο χέρι, όπου τον περίμενε η Μαρία (με τα πόδια ανοιχτά) «και εισελθών προς αυτήν – η δε διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος και είπεν ο άγγελος αυτή, “μη φοβού Μαριάμ” » (Κατά Λουκά, α’, 28-30). Πού ήταν το μοναστήρι; Μα, στη Γαλλία!\nΠάμπολλα τα ενθύμια του Εβραίου Ιησού\nΑλλά δεν ήταν το φτερό το μοναδικό θυμητάρι που κατάχτησαν οι χριστιανοί καλόγεροι από τη ζωή του Ιησού, ξεκινώντας όπως είδαμε από τη σημαδιακή μέρα της σύλληψης του. Δυο γαλλικές πόλεις, η Κλερμόν και η Σαλόν, έδειχναν στους πιστούς από έναν «άγιο ομφαλό» του Ιησού. Ο τρίτος, κομμένος στα δυο, φυλάσσεται ακόμη στον καθεδρικό ναό της Ρώμης Λατεράν ο ένας, και στη Σάντα Μαρία ο άλλος. Υπάρχουν επίσης, στην εκκλησία του αγίου Παύλου της Ρώμης, τα «άγια σπάργανα» του Ιησού. Μια άλλη αλλαξιά διατηρείται στον καθεδρικό ναό της πόλης Άαχεν.\nΣτη Γένουα και σε μερικές εκκλησίες της Λορένης, οι παπάδες δείχνουν «άγια άχυρα», απ’ αυτά που βρίσκονταν στο παχνί που πάνω του ξάπλωσαν τον Ιησού.\nΑπό τις στάμνες, που έκανε ο Ιησούς το θαύμα της Κανά, υπάρχουν 24, στην Πίζα, στη Ραβένα, στη Βενετία, Μπολόνια, Παρίσι, κλπ.\nΑλλά τι να πούμε για το θαύμα της κατοχής δακρύων του Ιησού, στην πόλη Βαντόμ. «Τρίχες από τα γένια του» στην εκκλησία Ευαγγελισμός της Μόσχας. Ένα «δόντι γάλακτος» στο μοναστήρι του Αγίου Μπερνάρ, νύχια και μαλλάκια στον καθεδρικό ναό της Κλερμόν, σταγόνες αίμα από το πλευρό του στον Ευαγγελισμό της Μόσχας, μποτίλιες με το γάλα της θεομήτορος, έξι «άγια σφουγγάρια» που δώσανε το όξος, ντουζίνες οι χιτώνες του Κυρίου, 32 καρφιά, από τα τέσσερα που υποτίθεται πως χρειάστηκαν (αν και θεωρείται μάλλον απίθανο να ‘βαλαν και στα πόδια).\nΤρία κουμπιά από το πέπλο της Θεοτόκου δωρήθηκαν στα 1588 στον τσάρο Θεόδωρο από τον πατριάρχη Ιερεμία, καθώς κι ένα ακάνθινο στεφάνι, άλλο ένα διέθετε η Νοτρ Νταμ του Παρισιού, αγορασμένο πανάκριβα από τον Λουδοβίκο IX, που κάθε του αγκάθι δωρήθηκε ή πουλήθηκε. Παρ’ όλα αυτά το στεφάνι αυτοπολλαπλασιάσθηκε, γιατί διαθέτουν σήμερα πάνω από 800 εκκλησίες κομμάτια του. Όμως ο παπάς, που αξίζει να θαυμάσει κανείς, περισσότερο απ’ όλους, είναι κείνος που ‘φερε στη Γένουα από τη Βηθλεέμ, μέσα σε μια μποτίλια, λίγη «ανάσα» του Ιησού!\nΚαιρός όμως να σοβαρευτούμε και να δώσουμε τον λόγο στον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό (4ος αι.) που έγραφε στον άγιο Ιερώνυμο: «Έχουμε ανάγκη από όσο το δυνατό περισσότερους μύθους για να μπορούμε να εντυπωσιάζουμε τον όχλο. Όσο λιγότερο καταλαβαίνει ο όχλος, τόσο πιο ενθουσιώδης γίνεται». Ο επίσκοπος Συνέσιος στα 410: «Ο λαός ζητάει επίμονα να τον εξαπατάς, αλλιώς δεν μπορείς να κάνεις τίποτα μ’ αυτόν. Σε ό,τι με άφορα θα είμαι πάντοτε φιλόσοφος μόνο για τον εαυτό μου, αλλά για τον λαό θα είμαι μόνο ιερέας» Δηλαδή Απατεώνας.\nΗ κόπρος του Ιώβ\nΙδιαίτερη έλξη ασκούσε στους χριστιανούς η κόπρος του Ιώβ. Όπως διαβεβαιώνει ο εκκλησιαστικός πατέρας Ιωάννης Χρυσόστομος, ήταν προορισμός «ενός ρεύματος προσκυνητών από τα πέρατα του κόσμου προς την Αραβία, επειδή η θέα της κόπρου του Ιώβ … αύξανε τη σοφία και προέτρεπε στην αρετή της υπομονής». Τον τάφο του Ιώβ είδε ο Προσκυνητής από το Μπορντό κοντά στη Βηθλεέμ, ενώ η προσκυνήτρια Αιθερία τον είδε στο Καρνάιμ στην Ανατολική Ιορδανία.\nΠτωματολατρείας συνέχεια – Παντού μούμιες, κομμένα χέρια, πόδια και κεφάλια\nΤο δεξί χέρι του Χρυσόστομου και το κρανίο του, φυλάσσονται στην μονή Βατοπεδίου. Όπως υποστηρίζεται μάλιστα, το αριστερό του αυτί, αντιστέκεται επίμονα στους νόμους της φύσης και παραμένει αναλλοίωτο. Το φαινόμενο, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση – μυθολογία, έχει την εξήγησή του. Όπως μαρτυρεί ο Πρόκλος (μαθητής του Χρυσόστομου) σ’ αυτό το αυτί έβλεπε τον απόστολο Παύλο να υπαγορεύει στον Χρυσόστομο, την ερμηνεία των «ιερών» γραφών. Φυσικά, απ’ την στιγμή που ο Παύλος είχε αποδημήσει εις Κύριον λίγους αιώνες πριν τον Χρυσόστομο, εξυπακούεται πως πρόκειται για ένα ακόμη θαύμα.\nΗ αγία Αικατερίνη, είναι λίγο πιο … αρτιμελής από τον Χρυσόστομο, καθώς «διασώζονται» και τα δυο της χέρια, καθώς και κεφάλι της. Το δεξί φυλάσσεται στην μονή Βατοπεδίου και το αριστερό στον ναό της Μεταμόρφωσης, που ανήκει σε φραγκισκανούς και βρίσκεται στο όρος Tabor του Ισραήλ. Το κρανίο της φυλάσσεται στην Σιένα της Ιταλίας.\nΤα Επτάνησα, είναι μια απ’ τις περιοχές της Ελλάδος, όπου η πτωματολατρεία οργιάζει, καθώς τα λείψανα των αγίων Σπυρίδωνα (Κέρκυρα), Διονυσίου (Ζάκυνθος) και Γεράσιμου (Κεφαλλονιά), λατρεύονται ως ιερά τοτέμ. Θα πρέπει δε να σταθούμε ιδιαίτερα στην περίπτωση του αγίου Σπυρίδωνα, ο οποίος καθ’ ότι ανήσυχο πνεύμα, δεν κάθεται στο καβούκι του, αλλά κόβει βόλτες σε ξηρά και θάλασσα, καθιστώντας έτσι την συντήρησή του, οικονομικά ασύμφορη, καθώς οι ευσεβείς ιερείς αναγκάζονται να του αγοράζουν κάθε χρόνο καινούργια πασουμάκια, επειδή αυτά που φοράει έχουν φθαρεί από το πολύ περπάτημα.\nΌπως εξομολογούνται οι εντιμότατοι ιερείς, τα φθαρμένα πασουμάκια ενίοτε έχουν στους πάτους τους και φύκια, πράγμα το οποίο αποδεικνύει περίτρανα πως ο άγιος σουλατσάρει στις ακρογιαλιές. Καθώς όμως ζούμε σε περίοδο με έντονη οικονομική στενότητα και τίποτε δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένο, τα παλιά πασουμάκια δεν πετιούνται, αλλά όπως λέγεται, μοιράζονται σε κομματάκια στο χριστεπώνυμο ποίμνιο. Με το αζημίωτο βέβαια !\nΛίγο πιο κάτω, στην Πάτρα, συναντούμε ένα ακόμη λείψανο. Την πολυταξιδεμένη -κι αόρατη, λόγω λειψανοθήκης- κάρα του αγίου Ανδρέα, που λατρεύεται ως σετ με τον σταυρό, πάνω στον οποίο υποτίθεται πέθανε ο άγιος (όχι, που δεν θα τον ανακάλυπταν τα λαγωνικά της Εκκλησίας). Στο σετ δεν συμπεριλαμβάνεται το δεξί χέρι του αγίου, το οποίο λατρεύεται ξεχωριστά στο Άγιον Όρος (μονή Βατοπεδίου).\nΕπειδή όπως προαναφέρθηκε, τα λείψανα μερικών αγίων είχαν τεράστια ζήτηση και η Εκκλησία για να ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες και να βγάλει κι απ’ την μύγα ξύγκι, κάποια απ’ αυτά τεμαχίστηκαν σε πάμπολλα κομμάτια. Έτσι, σήμερα στο Βατοπέδι, συναντούμε τμήμα της κάρας του αγίου Στεφάνου, το οποίο εννοείται ότι εκπέμπει όλη την αγιότητα που θα είχε ακέραιο το λείψανο, στην Αθήνα το σαγόνι του αγίου Γρηγορίου Νύσσης και ένα δάκτυλο του Ιωάννη του Προδρόμου (Άγιον Όρος).\nΦθάνοντας στο τέλος αυτoύ του μικρού οδοιπορικού στην χριστιανική πτωματολατρεία (είναι πράγματι μικρό, μπρος στην τεράστια ποσότητα των λειψάνων που λατρεύονται ανά τον χριστιανικό κόσμο), αξίζει να σταθούμε και στην περίπτωση ενός πρόσφατου αγίου, του Νεκτάριου Αιγίνης, που τα «ιερά» οστά και η κάρα του φυλάσσονται στην μονή Αγίας Τριάδας του νησιού. Αν παραβλέψουμε το γεγονός, πως η ζωή του ήταν γεμάτη «ιερές» δολοπλοκίες (συγχωρέθηκε μετά θάνατον από την Εκκλησία), είναι ν’ απορεί κανείς, πως θεωρείται μέγας θαυματοποιός και προστάτης των καρκινοπαθών, όταν είναι γνωστό, πως ο ίδιος πέθανε από καρκίνο του προστάτη μέσα στο Αρεταίειο Νοσοκομείο το 1920 !\nΌταν ο Καζαντζάκης επισκέφτηκε ένα μοναστήρι κοντά στην Νεάπολη της Ιταλίας, στον δεύτερο όροφο του μοναστηριού είδε μια γυάλινη θήκη με μια νεκροκεφαλή μέσα. Ρώτησε να μάθει γι’ αυτήν κι ο εκεί επιβλέπων του είπε ότι αυτήν ήταν η αγία κεφαλή του Αγίου Στεφάνου. Μετά πήγε στον τρίτο όροφο και είδε πάλι μια γυάλινη θήκη με μια νεκροκεφαλή μέσα. Ρώτησε να μάθει και γι’ αυτήν και ο εκεί επιβλέπων τού τρίτου ορόφου τού είπε ότι αυτήν ήταν η αγία κεφαλή του Αγίου Στεφάνου. – Μα του λέει, κάτω μου είπανε πως η κεφαλή στο δεύτερο όροφο ήταν η κεφαλή του Αγίου Στεφάνου. – Ναι, του λέει ο επιβλέπων του τρίτου ορόφου, αλλά εκείνη ήταν όταν ο Άγιος Στέφανος ήταν μικρός !!!\nΚατά τ’ άλλα, βοήθειά σας !!!\nΕνας άσωτος λαός δεν σώζεται με τίποτα!\nΗ έλλειψη πρωτοτυπίας στην χριστιανική πίστη. Ο «Αληθής Λόγος» είναι έργο υπεράσπισης του Ελληνισμού, το πρώτο ελληνικό έργο αντιιουδαϊκής και αντιχριστιανικής πολεμικής. Ο Κέλσος, Έλληνας εκλεκτικός φιλόσοφος της ύστερης αρχαιότητας,...


Ζωγραφίζουμε με Tux Paint! – Love Teaching\nΔημοσιεύθηκε την 20/02/2018 από Love Teaching by Archodoula\nΤο Tux Paint είναι ένα ελεύθερο, βραβευμένο πρόγραμμα ζωγραφικής για παιδιά ηλικίας από 3 έως 12 ετών (για παράδειγμα, παιδιά προσχολικής ηλικίας και παιδιά δημοτικού). Χρησιμοποιείται σε σχολεία σε όλο τον κόσμο ως μια δραστηριότητα σχεδίασης στα πλαίσια του ψηφιακού αλφαβητισμού. Συνδυάζει μια εύχρηστη διεπαφή, διασκεδαστικά εφέ ήχου, και μια ενθαρρυντική μασκότ κινούμενων σχεδίων η οποία καθοδηγεί τα παιδιά καθώς χρησιμοποιούν το πρόγραμμα.\nΤα παιδιά έχουν στη διάθεσή τους ένα κενό καμβά και μια ποικιλία εργαλείων σχεδίασης που βοηθούν τη δημιουργικότητά τους.\nΤο Tux Paint είναι σχεδιασμένο για παιδιά μικρής ηλικίας και διαθέτει κάποια επιπλέον χαρακτηριστικά που το κάνουν καταλληλότερο για χρήση σε τάξη:\n1)Διατίθεται ένας μεγάλος αριθμός χρήσιμων εργαλείων σχεδίασης.\n2)Ο καμβάς σχεδίασης έχει καθορισμένο μέγεθος κι έτσι ο χρήστης δε χρειάζεται ν’ ανησυχεί για τα pixels ή τις ίντσες όταν φτιάχνει μία καινούρια ζωγραφιά.\n1)Γίνεται αναπαραγωγή αστείων ηχητικών εφέ κατά την επιλογή και χρησιμοποίηση των εργαλείων.\n2)Με τη μορφή ήρωα κινουμένων σχεδίων, ο Tux ο πιγκουίνος της Linux, εμφανίζεται στο κάτω μέρος για να δίνει συμβουλές, υποδείξεις και πληροφορίες.\n3)Χειριστήρια ελέγχου για Γονείς και Εκπαιδευτικούς.\n–>Τρέξτε το Tux Paint σε κατάσταση πλήρους οθόνης, ή ρυθμίστε το να περιορίζει το δείκτη του ποντικιού στο παράθυρο εκτέλεσης του Tux Paint, ώστε να εμποδίζει τα παιδιά να προσπελάσουν κατά λάθος άλλα προγράμματα ή αρχεία στην επιφάνεια εργασίας.\n–>Τα εφέ ήχου μπορούν να απενεργοποιηθούν.\n–>Οι επιλογές της Εκτύπωσης και της Εξόδου μπορούν να απενεργοποιηθούν. Εναλλακτικά, η επιλογή Εκτύπωσης μπορεί να περιοριστεί ώστε να επιτρέπει μόνο μια εκτύπωση κάθε n λεπτά .\n–>Οι σφραγίδες, οι έτοιμες εικόνες που μπορούν να χρησιμοπoιηθούν ως βάση για μια νέα ζωγραφιά και τα πινέλα είναι αποθηκευμένα με τη χρήση δημοφιλών ανοιχτών μορφοποιήσεων (PNG, SVG, Ogg Vorbis, κλπ.) που επιτρέπουν σε γονείς και εκπαιδευτικούς να δημιουργήσουν το δικό τους περιεχόμενο για χρήση στο σπίτι ή στην τάξη – ακόμη και αν χρησιμοποιούν τελείως ελεύθερα εργαλεία.\n–>Το πρόγραμμα ‘Tux Paint Config.’ επιτρέπει σε γονείς, εκπαιδευτικούς και τεχνικούς των σχολείων να τροποποιούν τη ‘συμπεριφορά’ του Tux Paint χρησιμοποιώντας μια απλή, εύκολη στη χρήση γραφική διεπαφή. (Είναι ξεχωριστό πρόγραμμα από το Tux Paint, για να μην μπορούν τα παιδιά να κάνουν αλλαγές.)\nΠαρέχει μια μεγάλη γκάμα από εργαλεία σχεδίασης τα οποία ενδεικτικά είναι:\nΠοικίλα διαθέσιμα πινέλα στα οποία μπορεί να δοθεί κίνηση και μπορούν να αλλάζουν σχήμα ανάλογα με την κατεύθυνση προς την οποία είναι σχεδιασμένα.\n*Εκατοντάδες σφραγίδες, στάμπες από φωτογραφίες και κινούμενα σχέδια είναι διαθέσιμες!\nΟι στάμπες μπορεί να συνοδεύονται από περιγραφικό κείμενο και δείγματα ήχου (ονόματα, γεγονότα, κλπ.) και/ή εφέ ήχου.\nΟι στάμπες μπορούν να αλλάξουν μέγεθος, να αναστραφούν και να περιστραφούν (δημιουργία ειδώλου).\nκαι πολλές άλλες απίθανες λειτουργίες!!!\nΜένει μόνο να το κατεβάσετε στον υπολογιστή σας δωρεάν και να αρχίσετε να το εξερευνείτε!!\nTo Tux Paint είναι λογισμικό ανοιχτού κώδικα και είναι διαθέσιμο σε όλα τα δημοφιλή λειτουργικά συστήματα. Η σελίδα για τη λήψη του αρχείου εγκατάστασης είναι: http://www.tuxpaint.org/download/.\nΓια τα Windows παρέχεται και σε portable έκδοση (http://www.tuxpaint.org/download/windows-zip)\nΣας εύχομαι καλές δημιουργίες και θα χαιρόμουν πολύ αν μου στέλνατε μερικές ζωγραφιές σας να τις δημοσιεύσω!\nπηγή:Επιμόρφωση Εκπαιδευτικών etwinning\nΕτικέτα: τεχνολογία,εικαστικά,ελεύθερος χρόνος,ζωγραφική\nΠροηγούμενο άρθρο Γαλάτεια Βέρρα: Οι λέξεις και οι ήχοι είναι η βακτηρία μου\nΕπόμενο άρθρο «Ζήσε Χωρίς Εκφοβισμό»


EL - Χάος στα αεροδρόμια των ΗΠΑ έφερε η κακοκαιρία και η Όμικρον\nΧάος στα αεροδρόμια των ΗΠΑ έφερε η κακοκαιρία και η Όμικρον\nΠιλότοι και αεροδυνοδοί απουσιάζουν από τις θέσεις τους καθώς μολύνθηκαν από κορωνοϊό. Οι εταιρείες ανακοίνωσαν ακυρώσεις πτήσεων.\nΠροβλήματα καταγράφονται στις αερομεταφορές στις ΗΠΑ, με τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες σε πολλές περιοχές της χώρας να προστίθενται στην αναταραχή που γνωρίζει ο κλάδος λόγω της έξαρσης των κρουσμάτων Covid, που συνδέεται με την παραλλαγή Όμικρον.\nΔύο χιλιάδες πεντακόσιες ογδόντα τέσσερις πτήσεις είχαν ακυρωθεί στις ΗΠΑ από την αρχή της ημέρας, ήτοι οι περισσότερες από τις μισές εκ των 4.501 πτήσεων που ματαιώθηκαν παγκοσμίως, έως και λίγο μετά τις 23.00 ώρα Ελλάδας, σύμφωνα με τον ιστότοπο FlightAware.\nPrevΠροηγούμενο ΆρθροΠότε πέφτουν φέτος Καθαρά Δευτέρα και Πάσχα – Τα τριήμερα\nΕπόμενο ΆρθροΕλληνικός Ερυθρός Σταυρός: Γεύματα αγάπης σε αστέγους την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς (vid)Next


Σερβιέτες MoliCare® Pad Hartmann – 4 σταγόνες (28 τμχ) | Μανίκας Ιατρικά Είδη Προϊόντα ακράτειας\nΑρχική σελίδα/Όλα τα προϊόντα/Προϊόντα ακράτειας/Σερβιέτες/Σερβιέτες MoliCare® Pad Hartmann – 4 σταγόνες (28 τμχ)\nΣερβιέτες ακράτειας με υπεραπορροφητικό πυρήνα που δεσμεύει τις δυσάρεστες οσμές. Διαθέτουν κάλυμμα από Dry-Plus φλις σε όλη την επιφάνεια της σερβιέτας, για να παραμένει το δέρμα στεγνό. Προσφέρουν ανατομική, τέλεια εφαρμογή, με ελαστικές πτυχές που αγκαλιάζουν το πόδι, διασφαλίζουν την προστασία από διαρροές και προστατεύουν τις ευαίσθητες\nεπιδερμίδες. Είναι ιδιαιτέρως διακριτικές. Διαθέτουν φαρδιές αυτοκόλλητες ταινίες, που διευκολύνουν\nτη στερέωση των σερβιετών κατά την αλλαγή. Κατάλληλες επίσης ως προστασία μετά από κολπικές επεμβάσεις και για προστασία από διαρροές κατά τη διάρκεια της λοχείας (4 σταγόνες). Σε συσκευασία 28 τεμαχίων.\nΦίλτρο Εισόδου Αέρα Συμπυκνωτή Οξυγόνου Hum Για Philips Respironics Everflo\t18,00 €\nΕπιγονατίδα Αυτοκόλλητη με Άρθρωση Vita\t43,35 €\nΑρχική ‣ Προϊόντα ‣ Προϊόντα ακράτειας ‣ Σερβιέτες ‣ Σερβιέτες MoliCare® Pad Hartmann – 4 σταγόνες (28 τμχ)


Μόδα Archives | Page 12 of 13 | Donnasito\nΟι ώμοι έξω. | Πως θα φορέσεις σωστά το Trend που είναι και πάλι τάση το καλοκαίρι του 2019\nαρχική Μόδα (σελίδα 12)\n«Flipjean»: Η νέα τάση στα jeans\nΓράφει η Βιβή Κοτσαπουϊκίδου. Το jean είναι ένα από τα πιο κλασικά και απαραίτητα κομμάτια κάθε γυναικείας ντουλάπας. Μπορεί να φορεθεί όλες τις ώρες και να σε βγάλει ασπροπρόσωπη στη δύσκολη ερώτηση «τι να φορέσω σήμερα;». Η νέα τάση, λοιπόν, στα jeans που ήρθε για να μείνει είναι το «flipjean» και το έχουν φορέσει ήδη οι fashionbloggers και οι αγαπημένες …\nΟρκίζομαι…Τί να φορέσω;\nΓράφει η Έλενα Μπίτα. Η μεγάλη στιγμή πλησιάζει.Τα άγχη της ορκομωσίας είναι πολλά, διότι συνειδητοποιείς ότι δεν θα είσαι πλέον φοιτητής, ότι ένας κύκλος της ζωής σου κλείνει και πρέπει να βγεις στον χώρο εργασίας. Εμείς τα κορίτσια βέβαια αφήνουμε πίσω για λίγο αυτά τα άγχη και δίνουμε όλη την προσοχή μας για το τί θα φορέσουμε, ώστε να είμαστε λαμπερές …\nΠοια jeans θα φορεθούν τον χειμώνα του 2018!\nΌσο και αν αλλάξει η μόδα και έρχονται νέα σχέδια πιο εκκεντρικά, πιο μοντέρνα ή τα παλιά μεταποιούνται και παίρνουν νέες μορφές, ένα είναι το ρούχο το οποίο έχει αποδείξει την διαχρονικότητά του και δεν πρόκειται ποτέ να φύγει από τη μόδα.Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε για άλλο από το jean παντελόνι. Τα 5 jeans που κάθε γυναικεία ντουλάπα …\nVictoria’s Secret Fashion Show 2017: Όλα όσα θέλετε να γνωρίζετε!\nΓράφει η Βιβή Κοτσαπουϊκίδου. Η διάσημη εταιρία εσωρούχων, Victoria’sSecret, κάθε χρόνο διοργανώνει ένα φαντασμαγορικό show, με τα γνωστότερα μοντέλα της βιομηχανίας της μόδας. Φέτος, θα πραγματοποιηθεί στις 20 Νοεμβρίου στη Σαγκάη, με πάνω από πενήντα καλλονές. Τα πρώτα στοιχεία δείχνουν ότι φέτος έχει γίνει πολύ καλή δουλειά και οι fans δεν θα μείνουν παραπονεμένοι! Στις συμμέτοχες εκτός από τους αγγέλους …\nΘες μοναδικό οutfit για την σχολή/δουλειά; H Bιολέτα σου προτείνει…\nΓράφει η Βιολέτα Ρούσσου. Κάθομαι μπροστά από την οθόνη και την κοιτάζω. «Πρέπει να βρω κάτι καλό να γράψω. Κάτι έξυπνο.» Και εξακολουθώ να κοιτάζω. Ίσως φταίει το ότι έχω μάθει να γράφω ό,τι ξέρω στα αγγλικά. Είναι μια από τις πρώτες μου απόπειρες αυτή εδώ να γράψω τα ίδια στα ελληνικά… Να μη μπορώ να πω δυο λέξεις στη …\nBomber jacket: Πως να το φορέσεις\nΓράφει η Βιβή Κοτσαπουϊκίδου, Τα bomber jacket είναι μια τάση που επανήλθε τα τελευταία χρόνια, δίνοντας έναν αέρα ‘80s στο στιλ σας. Τι είναι όμως τα bomber jacket; Είναι πανωφόρια που φτάνουν στο ύψος της μέσης και συνήθως έχουν όγκο στους ώμους. Φοριέται όλες τις ώρες σε casual όχι μόνο εμφανίσεις. Συνήθως το συναντούσες σε χακί χρώμα, ωστόσο πλέον μια …\nΕίναι γεγονός ότι οι περισσότερες γυναίκες προτιμούν κομμάτια που ξέρουν πως ταιριάζουν στην προσωπικότητά τους. Αν αυτό μας κάνει πιο σίγουρες, καλό είναι να ενσωματώσουμε στη ντουλάπα μας ένα άγνωστο κομμάτι για να προσθέτουμε ενδιαφέρον στα πράγματα.Όσο αφορά τα παντελόνια, τα κοτλέ είναι αναμφισβήτητα το στυλ που πρέπει να δοκιμάσετε αυτό το φθινόπωρο. Από τα ψηλόμεσα μέχρι τα wide leg …\nΔεν έχω τί να βάλω…\nΌλες το έχουμε πει όλες το έχουμε βιώσει όλες το έχουμε πιστέψει και όλες στην πραγματικότητα έχουμε ντουλάπα γεμάτη ρούχα. Γιατί όμως παθαίνουμε blackout μπροστά στην ντουλάπα μας και δεν ξέρουμε τι να βάλουμε;! Τι παθαίνει η κρίση μας το συναίσθημα και η λογική; Συνήθως η κρίση αυτή μας πιάνει: Όταν πρέπει να βιαστούμε γιατί το άτιμο το eyeliner δεν …\nΤα πιο stylish γυναικεία ρούχα για το χειμώνα του 2018!\nΦουλ του κόκκινου Το κόκκινο της φωτιάς είναι από τα must χρώματα που θα φορεθούν.Φορέματα,παντελόνια, σακάκια μέχρι και πουλόβερ.Η απόλυτη μονοχρωμία δεν απαγορεύεται και το total look επιβάλλεται.Φόρεσε το κόκκινο σου φόρεμα και τράβηξε όλα τα βλέμματα. Το μοδάτο αθλητικό στυλ Το πάντρεμα του στυλ και του αθλητικού ντυσίματος.Μικρές λεπτομέρειες που κάνουν το ρούχο να ξεχωρίζει και το αθλητικό-σικάτο στυλ …\nΛοιπόν κορίτσια σήμερα θα συζητήσουμε για στιλ , θα το αναλύσουμε, θα το μελετήσουμε και θα καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα … Γιατί δεν γίνεται να κάνουν ολόκληρη εκπομπή κάτω στην πρωτεύουσα (my style rocks) η οποία κάνει φοβερά νούμερα να την συζητάει όλη η χώρα λες και είναι η εκπομπή του αιώνα σαν το Big Brother του 2000 με Τσάκα …


Το λογότυπο της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης - Χατζηδάκης: Γίνεται μία σύγχρονη ευρωπαϊκή υπηρεσία - Το Χρήμα\nΤο λογότυπο της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης – Χατζηδάκης: Γίνεται μία σύγχρονη ευρωπαϊκή υπηρεσία\ngmylonas2022-06-01T12:50:47+03:0001/06/2022 12:34|Categories: SLIDER, ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ|Tags: ΔΥΠΑ, Κωστής Χατζηδάκης|\nΌπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, «το νέο όνομα ΔΥΠΑ συμβολίζει την επανεκκίνηση του πρώην ΟΑΕΔ, ο οποίος με τον νόμο 4921/2022 “Δουλειές Ξανά” απέκτησε νέες αρμοδιότητες και καθήκοντα. Η ονομασία, που επιλέχθηκε, ακολουθεί την ονομασία πολλών αντίστοιχων οργανισμών σε χώρες της Ευρώπης.\nΤο λογότυπο ακολουθεί μία σύγχρονη δημιουργική προσέγγιση. Σχεδιαστικά επικρατεί το ανθρώπινο στοιχείο, καθώς κάτω από το γράμμα ύψιλον, που απεικονίζεται ως δέντρο, βρίσκονται δύο εργαζόμενοι. Αυτό αποτυπώνει και σχηματικά το μήνυμα της προστασίας των εργαζομένων από τη Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης.\nΣτόχος άλλωστε της ΔΥΠΑ είναι να θέτει στο επίκεντρο τον άνθρωπο, τον άνεργο και τον εργαζόμενο και να στοχεύει στη δημιουργία περισσότερων δυνατοτήτων κατάρτισης και ευκαιριών απασχόλησης.\nΗ χρωματική παλέτα του λογοτύπου ποικίλλει. Το βασικό χρώμα είναι το μπλε και διαφοροποιείται ανάλογα με τις κατηγορίες δράσεων και τα σημεία εξυπηρέτησης της ΔΥΠΑ στους τομείς της απασχόλησης, της εκπαίδευσης και της κοινωνικής πολιτικής».\nΟ υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Κωστής Χατζηδάκης, δήλωσε: «Η νέα οπτική ταυτότητα της ΔΥΠΑ σηματοδοτεί τη επανεκκίνηση ενός σημαντικού, αλλά, μέχρι πρότινος, δυσκίνητου οργανισμού, του ΟΑΕΔ. Με τον νόμο 4921/2022 “Δουλειές Ξανά”, μετασχηματίζουμε τον οργανισμό συνολικά και τον μετατρέπουμε σε μία ευέλικτη Δημόσια Υπηρεσία, με ανθρώπινο προσανατολισμό και συνώνυμο πλέον της απασχόλησης.\nΗ ΔΥΠΑ γίνεται μία σύγχρονη και ευρωπαϊκή υπηρεσία που αντιλαμβάνεται και διευκολύνει την προσπάθεια των συμπολιτών μας να βρουν μία δουλειά που επιθυμούν. Παρέχει ουσιαστική στήριξη, νέα εργαλεία και ευκαιρίες, αλλά και αναβαθμισμένα προγράμματα κατάρτισης και πιστοποίησης σε δεξιότητες με υψηλή ζήτηση στην αγορά εργασίας».\nΑπό την πλευρά του, ο διοικητής της ΔΥΠΑ, Σπύρος Πρωτοψάλτης, σημείωσε: «Με το νέο λογότυπο σηματοδοτείται ο εκσυγχρονισμός και η μετεξέλιξη του ΟΑΕΔ σε μία σύγχρονη Ευρωπαϊκή Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης (ΔΥΠΑ), που θα διαδραματίζει ένα ακόμα πιο κομβικό ρόλο στην αγορά εργασίας, θα δίνει έμφαση στις ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης και θα είναι φορέας-συνώνυμο της απασχόλησης και της αναβάθμισης δεξιοτήτων, παρέχοντας περισσότερες και καλύτερες υπηρεσίες στους πολίτες και στις επιχειρήσεις. Με τον άνθρωπο στο επίκεντρο των δράσεων και προγραμμάτων της, ο στόχος της ΔΥΠΑ είναι να στηρίζει και να βοηθάει ουσιαστικά τους ανέργους να βρουν δουλειά και τις επιχειρήσεις να βρουν το κατάλληλο προσωπικό. Ο κόσμος αλλάζει, η αγορά εργασίας αλλάζει και είναι υποχρέωσή μας να αλλάξουμε και εμείς, ώστε να ανταποκριθούμε στις νέες και διαρκώς μεταβαλλόμενες ανάγκες της οικονομίας και να επιτελέσουμε πιο αποτελεσματικά τον ρόλο μας. Το νέο λογότυπο επικοινωνεί την αναδιοργάνωση και τον εκσυγχρονισμό ενός φορέα που βελτιώνεται και ενισχύεται – σε αρμοδιότητες, σε πόρους και σε αντίκτυπο στην κοινωνία – ως κεντρικός πυλώνας κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής».


Ι. Βαρδακαστάνης από την Πάτρα: Η Ευρώπη των δικαιωμάτων, του κράτους δικαίου και της κοινωνικής προστασίας είναι απαίτηση των καιρών και αίτημα των πολιτών. - Ειδήσεις- Νέα | Mynima-Hellas.com\nAdded on 18 Φεβρουαρίου 2019 ©Mynima-Hellas.com Βαρδακαστάνης , Πάτρα.\nΤην Παρασκευή, 15 και το\nΣάββατο, 16 Φεβρουαρίου, ο Ι. Βαρδακαστάνης, υποψήφιος Ευρωβουλευτής του\nΚινήματος Αλλαγής, επισκέφτηκε την Πάτρα. Κατά της διάρκεια της παρουσίας του\nεκεί, μίλησε με την ιδιότητα του ως Προέδρος της Ε.Σ.Α.μεΑ. στην ημερίδα που διοργάνωσε\nη Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος και η Ε.Σ.Α.μεΑ. με θέμα «Σύγχρονες προσεγγίσεις\nστην κοινωνική ένταξη και συμμετοχή των Ατόμων με Αναπηρία στην κοινωνία- Η\nΔιεθνής Σύμβαση του Ο.Η.Ε. για τα Δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία και ο\nρόλος της Περιφερειακής και Τοπικής Αυτοδιοίκησης».\nΈδωσε συνεντεύξεις στο Ionian Channel και στο Super B. Συναντήθηκε με στελέχη\nτου αναπηρικού κινήματος και άλλων κοινωνικών φορέων της Πάτρας και της Δυτικής\nΕλλάδος. Είχε συνάντηση με τον Περιφερειάρχη, Απόστολο Κατσιφάρα, το βοηθό\nΠεριφερειάρχη σε θέματα Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Αντώνη Χαροκόπο και\nτο Γραμματέα της Ν.Ε. Αχαΐας του Κινήματος Αλλαγής, Γιώργο Αθανασόπουλο.\nΣτις ομιλίες και τις\nπαρεμβάσεις του, ο Ι. Βαρδακαστάνης τόνισε ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να\nεπιστρέψει στις αξίες της, να γίνει πραγματικά η Ε.Ε. των δικαιωμάτων, του\nκράτους δικαίου, να νοιάζεται για τους πολίτες της ιδιαίτερα τους αδύναμους\nπολίτες της, να αναδείξει την κοινωνική διάσταση και να προσφέρει στους\nΕυρωπαίους πολίτες κοινωνική ασφάλεια. Ο σκληρός νεοφιλελευθερισμός που μας\nοδήγησε σε αυτή την κατάσταση πρέπει να ηττηθεί και αυτό μπορεί να συμβεί μόνο\nαν οι Ευρωπαίοι πολίτες πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους και ενισχύσουν τις\nσοσιαλιστικές και δημοκρατικές δυνάμεις στις Ευρωεκλογές του Μαΐου».


Travel Tips: Χριστούγεννα στη Λαπωνία, στη χώρα του Άη Βασίλη\nΗ άνοιξη, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο και ο χειμώνας, έχουν τα δικά τους ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Η μέση θερμοκρασία στο πιο κρύο μήνα, που είναι ο Ιανουάριος, κυμαίνεται από -11 σε -30°C. Οι λίμνες είναι παγωμένες τουλάχιστον για το μισό χρόνο, από το Νοέμβριο μέχρι το Μάιο, και στη βορειότερη Λαπωνία για τουλάχιστον 7 με 8 μήνες.\nΗ μέση θερμοκρασία τον Ιούλιο είναι + 12-16°C. Ο ήλιος εμφανίζεται λίγο το χειμώνα. Στον Αρκτικό Κύκλο δεν ανατέλλει καθόλου στις 21 Δεκεμβρίου, την περίοδο του Χειμερινού Ηλιοστασίου. Όσο πιο βόρεια κινείται κανείς πέρα από τον Αρκτικό Κύκλο, τόσο περισσότερο ανήλια χειμερινή περίοδο συναντά. Στο βορειότερο μέρος της Λαπωνίας, ο ήλιος παραμένει κρυμμένος κάτω από τον ορίζοντα για δύο ολόκληρους μήνες. Το καλοκαίρι, αντίθετα, δε δύει καθόλου για εξίσου μεγάλο διάστημα.\nΤο χωριό του Άη Βασίλη είναι ένα θεματικό πάρκο - με κεντρικό θέμα, φυσικά, τον Aγιο Bασίλη- η ατμόσφαιρα είναι μαγική.\nMπορείτε να επισκεφθείτε τον Aγιο Bασίλη (έχει ώρες γραφείου!) ή, αν δεν προλαβαίνετε, να του αφήσετε ένα γράμμα με τις επιθυμίες σας στα ταχυδρομείο.\nTο Πάρκο βρίσκεται 8 χλμ. βόρεια του Pοβανιέμι και είναι πολύ εύκολο να φτάσετε εκεί με το λεωφορείο νούμερο 8.\nΘα πρέπει να περιμένετε αρκετή ώρα για να φωτογραφηθείτε με τον Άγιο Βασίλη.\nΠολύ όμορφο είναι και το παγωμένο χωριό με γλυπτά από πάγο.\nΥπάρχουν πολλές δραστηριότητες για παιδιά, όπως εργαστήρια με τα ξωτικά, παραμύθια και ιστορίες από τους βοηθούς του Άη Βασίλη και πολλά παιχνίδια.\nAυτήν την περίοδο είναι ανοιχτό καθημερινά, από τις 10 το πρωί ώς τις 6 το απόγευμα. To εισιτήριο στοιχίζει 27,5 ευρώ για τα παιδιά και 31 ευρώ για τους ενήλικες, και ισχύει για 2 συνεχόμενες μέρες.


ΜΕΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – Συναυλία της ΚΟΘ ΣΤΟ Σταθμό “ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ” – ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε.\n> Δελτία Τύπου > ΜΕΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – Συναυλία της ΚΟΘ ΣΤΟ Σταθμό “ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ”\nΠαρουσία πλήθους κόσμου πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014, η συναυλία που συνδιοργάνωσαν η ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε. και η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, στο σταθμό Πανεπιστήμιο του Μετρό Θεσσαλονίκης.\nΟ σταθμός πλημμύρισε με ήχους του Μότσαρτ σε μια συναυλία που κέρδισε τις εντυπώσεις, αποδεικνύοντας ότι Μετρό και Πολιτισμός μπορούν να συνυπάρχουν.\nΟ Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, ανέφερε ότι η συναυλία της ΚΟΘ στο σταθμό Πανεπιστήμιο, αποτελεί έναν ιδιαίτερο τρόπο για να αντιληφθεί κανείς πόσο δύσκολο έργο είναι το μετρό. Έδωσε συγχαρητήρια στην ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ για την πρωτοβουλία και ζήτησε να επαναληφθούν αντίστοιχες εκδηλώσεις και σε άλλους σταθμούς του μετρό.\nΟ Γενικός Γραμματέας Δημοσίων Έργων, Στράτος Σιμόπουλος, σημείωσε ότι ο Πολιτισμός χρειάζεται Υποδομές για να αναδειχθεί και εξέφρασε την πεποίθησή του ότι σε λίγα χρόνια θα απολαύσουμε μια ανάλογη συναυλία στο σταθμό Βενιζέλου.\nΟ Πρόεδρος της ΚΟΘ και μέλος του δ.σ. της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε. Κωνσταντίνος Ζέρβας, εξέφρασε την ικανοποίησή του για τη συνεργασία των δύο φορέων, κάτι το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να ακουστεί ο μαγικός ήχος της κλασσικής μουσικής από την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, σε έναν σταθμό Μετρό. Ο ίδιος ανέφερε ότι ο κόσμος που πήγε να παρακολουθήσει τη συναυλία, διαπιστώνει ότι το Μετρό της Θεσσαλονίκης δεν είναι 13 τρύπες, αλλά έργο με εξέλιξη.\nΟ Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε., Χρήστος Τσίτουρας, υπογράμμισε ότι με αφορμή τη συναυλία παντρεύεται «η Τεχνολογία με τον Πολιτισμό» και τόνισε ότι πολύ σύντομα θα ακολουθήσουν και άλλες εκδηλώσεις πολιτιστικού και επιστημονικού ενδιαφέροντος. Ο ίδιος τόνισε ότι έχοντας επιλύσει όλα τα τεχνικά προβλήματα του έργου και με τη βοήθεια όλων των φορέων, το Μετρό θα είναι έτοιμο μέχρι τις αρχές του 2018.\nΤο απόγευμα της ίδιας μέρας, στο πλαίσιο της ενημέρωσης του κοινού της πόλης για την πρόοδο του έργου, ο σταθμός Πανεπιστήμιο άνοιξε τις πύλες του για το κοινό. Περισσότεροι από 1.000 Θεσσαλονικείς έσπευσαν να ξεναγηθούν στο σταθμό του Μετρό της Θεσσαλονίκης με το μεγαλύτερο βάθος (35 μέτρα), που αναπτύσσεται σε τέσσερα επίπεδα.


10 ΦΡΟΥΤΑ & ΚΑΡΠΟΥΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ – Ντίνα Νικολάου\nΜπορεί το καλοκαιράκι, με τα ολόδροσα φρούτα του, να μας αποχαιρέτησε, δε σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχουν φρούτα που μπορούμε να απολαύσουμε το φθινόπωρο. Δεν είναι μόνο η μπανάνα, το αχλάδι και το μήλο. Εγώ σας έχω μαζέψει όλα τα φρούτα που μπορείτε να βρείτε από τον Οκτώβρη και μετά.\nΤο φρούτο αυτό θα μπορείτε να το φάτε για πρωινό, για μεσημεριανό, στο απεριτίφ ή για κολατσιό … Ότι ώρα και να είναι, τα σταφύλια έχουν πάντα ένα καλό λόγο να βρίσκονται στο τραπέζι. Από τις πιο γνωστές ποικιλίες είναι η Σουλτανίνα Κορινθίας που δεν έχουν κουκούτσι. Παρ’ όλ’ αυτά οι λαϊκές είναι γεμάτες με όλων των ειδών. Πλούσια σε κάλιο και βιταμίνες, έχουν αντιοξειδωτικές αλλά και αντικαρκινικές δράσεις, λόγω της ρεσβερατρόλης, που βρίσκεται στη φλούδα τους.\nΤο φραγκόσυκο προσφέρει μια φρέσκια, λεπτή, όχι πολύ γλυκιά και ελαφρώς πικάντικη γεύση. Για να μην αναφέρω το χρώμα του, το οποίο μπορεί να είναι κόκκινο και κίτρινο, πορτοκαλί ή λευκό: μια πραγματική παλέτα από ζεστά χρώματα!\nΤο φρούτο αυτό το χρησιμοποιούμε σε αλμυρές και γλυκές παρασκευές. Όσο το βλέπετε στη λαϊκή, σημαίνει ότι το καλοκαίρι συνεχίζεται. Πάντως ο Οκτώβριος είναι ίσως ο τελευταίος μήνας που μπορείτε να το βρείτε.\nΤον Οκτώβριο, όταν ο ήλιος γίνεται όλο και πιο ντροπαλός και οι θερμοκρασίες αρχίζουν να πέφτουν δεν θα λέγαμε όχι σε αυτό το όμορφο πορτοκαλί φρούτο!\nΤο φρούτο αυτό είναι σαρκώδες, χυμώδες με χρώμα πορτοκαλί ή κόκκινο. Πλούσιο σε καροτίνη, βιταμίνη C και κάλιο, αλλά και, αρκετά σάκχαρα. Προσοχή λοιπόν στην υπερβολική κατανάλωση.\nDried red date or Chinese jujube. Traditional herbal medicine spill on mat.\nΘα μπορείτε να βρείτε αποξηραμένο χουρμά όλο το χρόνο στα σούπερ μάρκετ. Αλλά τον Οκτώβριο, μην χάσετε να το αγοράσετε στη λαϊκή φρέσκο. Ο καρπός της χουρμαδιάς είναι εύγευστος και θρεπτικός, καθώς περιέχει μέχρι 70% σάκχαρα.\nΠλούσιο σε υδατάνθρακες, μου αρέσει η απαλή και ζεστή σάρκα του, χωρίς να ξεχνάω την καλή γλυκιά του γεύση. Εκτός από φρέσκο μπορείτε να τον χρησιμοποιήσετε σε σπιτικά ψωμιά αλλά και ανατολίτικες συνταγές.\nΝαι δεν είναι φρούτο, αλλά, τα καρύδια είναι το τοπ του Οκτώβριου!\nΠλούσια σε φυτικές ίνες και λιπαρά οξέα, είναι ένα τέλειο σνακ για μια μικρή πείνα. Μπορείτε βέβαια να τα βάλετε στα γλυκά σας, ακόμα και σε αλμυρά κέικ ή σαλάτες.\nΕπίσης, χάρη σε όλα τα θρεπτικά συστατικά (ψευδάργυρος, σελήνιο, χαλκό, μαγνήσιο, μαγγάνιο, κάλιο, σίδηρο, ασβέστιο,) και με τη βιταμίνη Ε που περιέχει το καρύδι κάνει καλό στο δέρμα μας.\nΑυτό το εξωτικό φρούτο από το Μεξικό μας ταξιδεύει στα τροπικά κλίματα, είτε με τα χρώματα του είτε με τις αρωματικές και γλυκές του γεύσεις …\nΓια να καθαρίσετε μια παπάγια, είναι πολύ απλό: απλά ανοίξτε τη κατά μήκος στη μέση, αφαιρέστε τους μαύρους σπόρους που βρίσκονται στη μέση και βγάλτε τη σάρκα από τη φλούδα. Στη συνέχεια, μπορείτε να τη φάτε με λίγο λεμόνι, για ένα σούπερ πρωινό! Το άγουρο πράσινο φρούτο μπορεί να φαγωθεί μαγειρεμένο, ειδικά σε κάρι ή σαλάτα.\nΤα αγαπημένα μου κάστανα, δεν ανήκουν ακριβώς στους ξηρούς καρπούς. Ίσως επειδή δεν τρώνονται ξερά, αλλά φρέσκα. Οι ειδικοί πάντως το κατατάσσουν στα φρούτα. Το κάστανο λοιπόν, είναι φθινοπωρινό φρούτο! Βρίσκεται μέσα σε ξυλώδες περίβλημα που έχει αγκάθια εξωτερικά και ανοίγει όταν οι καρποί ωριμάσουν. To ξέρατε πως το μέγεθος του κάστανου εξαρτάται από την ποικιλία, την υγρασία, και τη σύσταση του εδάφους; Τρώγονται ψητά ή βραστά, χρησιμοποιούνται στη ζαχαροπλαστική και τη μαγειρική και γίνονται και αλεύρι, κυρίως σε περιοχές της Ασίας. Πλούσιο σε φυτικές ίνες, φολικό οξύ (βιταμίνη Β9), αλλά και σε υδατάνθρακες, το κάστανο είναι ένα αρκετά πλούσιο φρούτο, το οποίο καταναλώνεται επίσης σε σούπα, πουρές ή ακόμα και στο τηγάνι.\n8-Η αννώνη ή αλλιώς… γλυκόμηλο\nΈχετε δοκιμάσει ποτέ αυτό το εξωτικό φρούτο; Είναι ιδιαίτερο και τόσο σπάνιο. Περίεργο φρούτο δεν σας κρύβω και αν επιλέξετε να το σερβίρετε για επιδόρπιο είμαι σίγουρη πως θα εντυπωσιάσετε όλους τους καλεσμένους σας.\nΚάτω από το πράσινο του χρώμα κρύβει μια πολύ τρυφερή σάρκα, με μια λεπτή γεύση, πλούσια σε βιταμίνη C και σίδηρο.\nΟ Οκτώβρης είναι ο μήνας των κυδωνιών! Πράγματι, είναι ο μόνος μήνας του χρόνου, που θα το βρείτε για να το γευτείτε!\nΑφού το βάλετε στο καλάθι σας, πρέπει να ξέρετε ότι η ασυνήθιστη γεύση του και η σάρκα του είναι πολύ σκληρή το μαγείρεμα του είναι υποχρεωτικό. Αλλά μην ανησυχείτε : μαγειρεμένο, το κυδώνι διατηρεί όλα τα αρώματα του, και θα σας εκπλήξει με τη γλυκιά και ξινή του γεύση. Εκτός από το κλασσικό γλυκό του κουταλιού, δοκιμάστε να το προσθέσετε σε κοκκινιστά με μοσχάρι. Θα εκπλαγείτε με τη γεύση που δίνει.\nΤο ξέρετε πως το αχλάδι είναι το πέμπτο φρούτο που τρώνε πιο πολύ οι Γάλλοι; Όχι μόνο γιατί αγαπάνε τη γλυκιά του γεύση, την αρωματισμένη σάρκα και τη ζουμερή υφή του αλλά κυρίως γιατί με τις πολλές και διαφορετικές ποικιλίες του, το βρίσκουν γιατί το βρίσκουν όλο το φθινόπωρο αλλά και το χειμώνα.\nFiled Under: Εποχικότητα, Φθινόπωρο


άλμα Archives | The New Hellenic Times\nΤην εξαιρετική της κατάσταση έδειξε σήμερα η Νικόλ Κυριακοπούλου, η οποία αγωνίστηκε στο επί κοντώ στο μίτινγκ της Νανσί στη Γαλλία. Η έμπειρη πρωταθλήτρια, ξεπέρασε τα 4,70μ. και βελτίωσε το ...\nΗ Κατερίνα Στεφανίδη έκανε την Κυριακή ντεμπούτο στους αγώνες της χειμερινής σεζόν, ύστερα από την πολύμηνη απουσία λόγω τραυματισμού, αλλά και του ιού covid-19. Η "χρυσή" Ολυμπιονίκης του Ρίο ντε ...\nΑσημένιο μετάλλιο η Βούλα Παπαχρήστου στο Ευρωπαϊκό της Γλασκώβης\nΚάνοντας ατομικό ρεκόρ από την πρώτη της προσπάθεια, η σπουδαία αθλήτρια του «Α.Ο. Κάλλιστος», «άγγιξε» ένα ακόμη χρυσό μετάλλιο, αλλά η Ισπανίδα Πελετέιρο ήταν σε φοβερή μέρα. Η Βούλα Παπαχρήστου έκανε 14.50 μέτρα στο ...


Ένα «δίδυμο» για Όριολς | Onsports.gr\nhome ΣπορUS SportsΈνα «δίδυμο» για Όριολς Κοινοποιήστε\nΈνα «δίδυμο» για Όριολς\tΣυντάκτης: Γιάννης Ασκούνης\nΔημοσίευση: Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011 06.29\nΟι Μπάλτιμορ Όριολς κέρδισαν με 4-2 εκτός έδρας τους Νιου Γιορκ Γιάνκις και ξεκίνησαν νικηφόρα εκτός έδρας τετραπλή σειρά.\tΜάλιστα, οι φιλοξενούμενοι προηγήθηκαν με 4-0 στο Yankee Stadium μπροστά σε 46.499 θεατές. Στο δεύτερο inning, o Mark Lee πέτυχε διπλό home run. Στο τέταρτο και στο έκτο, ο Derrek Lee πέτυχε από ένα RBI. Το πρώτο με double, το δεύτερο με home run. Οι Γιανκις «απάντησαν» στο δεύτερο μισό του έκτο inning, με ατομικό home run του Mark Texeira. Στο ένατο, το σκορ έγινε 4-2, αλλά ο Kevin Gregg «άντεξε» και συμπλήρωσε 17 saves.\nΠρέπει να σημειωθεί, πως το παιχνίδι ξεκίνησε με 114 λεπτά καθυστέρησης, κάτι που προφανώς ευνόησε τους Όριολς. Αυτοί ανέβηκαν στο 42-60 και υποχρέωσαν τους Νεοϋορκέζους να υποχωρήσουν στο 61-42.\tΚατηγορία: US Sports


Η Ελλάδα Πριν και Μετά το Ευρώ\nΠαρ, 30 Απριλίου 2021 - 17:36\nΜπορεί το ευρώ να κυκλοφόρησε στη χώρα μας τον Ιανουάριο του 2002, ωστόσο ήταν αποτέλεσμα πολυετών προσπαθειών υλοποίησης του οράματος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που είχε υπογράψει την αίτηση πλήρους ένταξης μας στην ΕΟΚ το 1975 και η οποία επισημοποιήθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1981. Ακολούθησε η συνθήκη του Μάαστριχτ που υπεγράφη στις 7 Φεβρουαρίου του 1992 επί πρωθυπουργίας Κωσταντίνου Μητσοτάκη και έθετε τον οδικό χάρτη προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η τελική φάση της οικονομικής σύγκλισης με την ΕΕ έγινε βάσει κριτηρίων το 1999 επί κυβέρνησης Σημίτη\nΠρο ημερών εκδόθηκε ένα βιβλίο από τον ακαδημαϊκό και πρώην υπουργό οικονομικών Γ. Αλογοσκούφη που εστιάζει στο θέμα της ελληνικής θέσης μέσα στην ευρωζώνη και τη χρεωκοπία του 2010. Ο συγγραφέας αναλύει τη δομή της οικονομίας σε βάθος δεκαετιών προ και μετά του ευρώ, ενώ ταυτόχρονα προτείνει τις διαρθρωτικές πολιτικές που πρέπει να εφαρμοστούν από τις κυβερνήσεις προκειμένου να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ώστε η οικονομία να μπει σε μόνιμη τροχιά ανάπτυξης.\nΠαράλληλα με την κριτική των οικονομικών μέτρων που εφαρμόστηκαν τις δεκαετίες του ‘80, ‘90 και 2000 ο κ. Αλογοσκούφης εμβαθύνει την ανάλυση στα διαρθρωτικά, κοινωνικά, θεσμικά και πολιτικά αίτια που οδήγησαν στην κρίση και πτώχευση του 2010. Επισημαίνει δε ότι «η κρίση ήλθε ως νομοτελειακό αποτέλεσμα των μεγάλων μακροοικονομικών και δημοσιονομικών ανισορροπιών που δημιουργήθηκαν κυρίως τη δεκαετία του 1980 και των μεγάλων αδυναμιών των προσπαθειών σύγκλισης και προσαρμογής που αναλήφθηκαν μετά τη δεκαετία του 1990».\nΟφείλουμε να συμπληρώσουμε ότι κατά τη δεκαετία του ‘80 έγιναν ασύγγνωστα λάθη κακής διαχείρισης των πόρων του Δημοσίου. Εφαρμόστηκαν πρακτικές διάλυσης της ιεραρχίας της δημόσιας διοίκησης. Αυξήθηκε υπέρμετρα ο αριθμός των υπαλλήλων και η δύναμη του συνδικαλισμού στο ευρύτερο δημόσιο. Δόθηκαν παροχές και αυξήσεις πάνω από τις δυνατότητες των εσόδων και άλλα παρόμοια. Η πλασματική ευημερία με χρήματα που δεν ήταν αποτέλεσμα διεύρυνσης της παραγωγικής βάσης της οικονομίας, δημιούργησαν μια χιονόμπαλα δαπανών και σπατάλης που από το 1980 έως το 1990 οδήγησαν σε τριπλασιασμό του δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ.\nΤο 1996 ήλθε η κυβέρνηση Σημίτη με κύρια υποχρέωση την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ το 1999 και προσαρμογή σε συγκεκριμένα κριτήρια εκ των οποίων δύο ήταν τα κυριότερα. Δημόσιο χρέος έως 60% και έλλειμμα Γενικής Κυβέρνησης έως 3%. Δυστυχώς το χρέος έφτανε το 1999 το 99% του ΑΕΠ, ενώ το έλλειμμα ήταν σχεδόν διπλάσιο από το επιτρεπόμενο όριο. Έτσι οι κυβερνητικές προσπάθειες στράφηκαν στο να μειωθεί ο πληθωρισμός και τα επιτόκια, που ήταν επίσης κριτήρια της ένταξης. Προς εκπλήρωση αυτού του στόχου επιλέχθηκε η πολιτική της σκληρής, ή υπερτιμημένης δραχμής.\nΜε την ΕΕ να κάνει τα στραβά μάτια τελικά ενταχθήκαμε στην ευρωζώνη. Το αποτέλεσμα όμως της υπερτιμημένης δραχμής ήταν το εξωτερικό μας ισοζύγιο να υποστεί πλήγμα διαρκείας, λόγω απώλειας ανταγωνιστικότητας κατά 27% μεταξύ 1992 και 2002. Δεν ήταν παράδοξο επομένως που κύριο διορθωτικό μέτρο στα μνημόνια ήταν η εσωτερική υποτίμηση. Δηλαδή η μείωση του κόστους παραγωγής ανά μονάδα παραγόμενου προϊόντος με το βάρος να πέφτει στο κόστος εργασίας. Από το 2010 έως το 2016 το ΑΕΠ κατέγραψε αρνητικούς ρυθμούς ανάλογους με την απώλεια της ανταγωνιστικότητας. Κάποια βελτίωση επιτεύχθηκε στο εξωτερικό ισοζύγιο κυρίως λόγω μείωσης των εισαγωγών που προκλήθηκε από τη βαθιά ύφεση.\nΗ αλήθεια είναι ότι τα ολέθρια λάθη των δεκαετιών του ‘80 και ‘90 κουκουλώθηκαν και έμειναν κάτω από το χαλί έως το 2003. Οι προσπάθειες ήπιας προσαρμογής που έγιναν στη συνέχεια αρχικά ανακόπηκαν λόγω της μεγάλης παγκόσμιας ύφεσης του 2008-09 και πλήρως λόγω της λανθασμένης πολιτικής επιλογής να εφαρμόσουμε τους σκληρούς κανόνες του ΔΝΤ στη ζωή μας. Έτσι η προσαρμογή από ήπια έγινε βίαιη και ο «εφιάλτης» των μνημονίων μας καταδιώκει.