Homo Universalis: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΖΑΡΑΝΗΣ ΕΥΔΑΙΜΩΝ - Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ!\nΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΖΑΡΑΝΗΣ ΕΥΔΑΙΜΩΝ - Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ!\nΜερικές σκέψεις που μπορούμε ίσως να κάνουμε για να βρούμε το δρόμο μας!\nΑς αναπτύξουμε μερικές σκέψεις, που όσο πολύπλοκες αν φαίνονται ότι είναι στην αρχή,για να προσπαθήσουμε να τις κατανοήσουμε και αν συμβεί αυτό μπορεί να μας οδηγήσουν σε ορθά συμπεράσματα! Στο χέρι μας είναι μαζί με τη δύναμη της σκέψης, να ξεκαθαρίσουμε μερικές απλές έννοιες καταλαβαίνοντας κάποτε τι είναι ο ίδιος ο άνθρωπος και ο περιβάλλων χώρος, ακόμη και η ίδια η ζήση μας!\nΟ άνθρωπος είναι το μοναδικό ον στον πλανήτη γη, που μαζί με τον λόγο έχει και ένα άλλο χάρισμα,να έχει την απόλυτη συναίσθηση του τι ακριβώς συμβαίνει γύρω του! Ίσως όχι αμέσως, ίσως όχι πάντα στην ίδια ένταση, αλλά αυτή του η αντίληψη είναι και η δόξα και το μεγαλείο του, μα ταυτόχρονα είναι και το μέγεθος της οδύνης του! Από μας τους ίδιους εξαρτάται, αν θα είναι αβάσταχτη η οδύνη μας ή απέραντο το μεγαλείο της δόξας μας! Απλά είτε το θέλουμε είτε όχι, η συναίσθηση στα χέρια μας είναι ένα δίκοπο μαχαίρι, αλλά μας έχει δοθεί και είναι τόσο πολύτιμη! Μας δόθηκε από μικρή ηλικία, μα εμείς απλούστατα όχι μόνο δεν ξέρουμε καν τι είναι και πως χρησιμοποιείται, αλλά και τι να το κάνουμε! Είναι σαν να δίνεις ένα δίκοπο κοφτερό μαχαίρι σε χέρια ενός μικρού παιδιού! Το σπαθί, όπως είναι γνωστό, αν χρησιμοποιηθεί σωστά είναι ένα σίγουρο όπλο προστασίας, αλλά αν δεν έχεις επίγνωση του τι ακριβώς είναι, δυνατόν να έχει οδυνηρά αποτελέσματα για σένα τον ίδιο! Μπορεί να είναι το ίδιο πράγμα ευλογία, αλλά και να μεταβληθεί σε κατάρα μεγάλη! Όλαεξαρτώνται από τον τρόπο που το χρησιμοποιήσουμε εμείς!\nΈχουμε ακούσει όλοι να λένε, ότι η ζωή απλά και μόνο από μόνη της είναι τόσο όμορφη, τόσο ικανοποιητική, τόσο γεμάτη, τόσο μακάρια, αλλά τι είναι αυτό που μας κάνει φορές - φορές δυστυχισμένος και αθεράπευτα λυπημένους; Θέλετε να το σκεφτούμε αυτό για λίγο; Τι συμβαίνει, αφού η ζωή είναι όμορφη και μακάρια, ο ίδιος ο άνθρωπος να είναι δυστυχισμένος τις πιο πολλές φορές; Πράγματι η ζωή είναι ωραία, η ζωή είναι μακάρια, αλλά ο άνθρωπος έχει χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα της ζωής! Όπως και η φύση είναι υπέροχη, όταν συνυπάρχει ο άνθρωπος με αυτή, αλλά ο ίδιος την έχει εξοστρακίσει στο όνομα του πολιτισμού και έχει απομακρυνθεί απόότι είναιδυνατό να τον δένει με αυτή! Σήμερα ο άνθρωπος επιπλέονέχει αποκτήσει μεγάλη αυτογνωσία, αλλά αντί να την χρησιμοποιήσει θετικά για να βρει διεξόδους, προς κάτι πιο ουσιαστικότερο που θα του δώσει την απόλυτη ευδαιμονία, την έχει μεταβάλει σε εμπόδιο στην ίδια την ζωή και την εξέλιξη του! Έτσι το άτομο παραμένει ζωντανό, αλλά όχι στην ουσία του! Η αυτογνωσία έχει επιδράσει σαν ασθένεια επάνω του,με όλα τα ολέθρια αποτελέσματα, που έχει σαν συνέπεια!\nΑς δούμε και κάτι άλλο για να ολοκληρώσουμε την όλη εικόνα του αυτού θέματος! Τα πουλιά καθώς και τα δέντρα, είναι ευτυχισμένα μες το περιβάλλον τους, δίχως καν να το γνωρίζουν! Τα σύγνεφα, αλλά και τα ποτάμια δημιουργούν ευτυχισμένα στο ίδιο τους το περιβάλλον, δίχως να συναισθάνονται απλά! Είναι ευτυχή… αλλά και δε νιώθουν διόλου ντροπή γι’ αυτό!\nΑς δούμε ένα άλλο παράδειγμα κάπως αλλιώς! Ο Χριστός, ο Κρίσνα και ο Βούδας όλες αυτές οι μεγάλες ηθικές προσωπικότητες είναι ευτυχισμένες, γιατί είναι απόλυτα συνειδητά όντα!Ας προσέξουμε, ότι υπάρχει μια ομοιότητα ανάμεσα στη υποσυνείδητη φύση, αλλά και στα υπερσυνείδητα όντα, ότι δηλαδή η υποσυνείδητη φύση δεν έχει τον «εαυτό», αλλά και τα υποσυνείδητα επίσης δεν διαθέτουν «εαυτό»! Κάπου στη μέση των δύο αυτών δεδομένων βρίσκεται ο άνθρωπος! Δεν είναι πια ούτε ζώο, ούτε δέντρο, ούτε βράχος, αλλά ούτε υπερσυνειδητό ον, δηλαδή κάτι σαν τον Χριστό δηλαδή!\nΕκεί, ανάμεσα σε αυτά κρέμεται και όλη η δυστυχία του ανθρώπου! Κάποιοι πιστεύουν και θέλουν να είναι δυνατό να παραμείνουν για πάντα άνθρωποι! Δεν θέλουν να γίνουν υπεράνθρωποι, σαν τον Χριστό και το Βούδα, αλλά όμως να παραμείνουν για πάντα απλοί και μόνον άνθρωποι!\nΌμως, κατά τον τρόπο που εξετάζουμε την δυνατότητα αυτή, δηλαδή να παραμείνουμε απλοί άνθρωποι, είναι εντελώς αδιανόητο αυτό! Δεν υφίσταται καν αυτή η έννοια, γιατί αν ισχυριστούμε ότι υπάρχει, είναι σα να λέμε να παραμείνει η διαδικασία της εξέλιξης του ατόμου στη μέση! Γιατί αυτή καθ’ εαυτή η έννοια της λέξης άνθρωπος δεν είναι μια συγκεκριμένη κατάσταση, όπως όταν λέμε τραπέζι ή καρέκλα, αλλά είναι μια συνεχής μεταβολή δεδομένων, μια εξέλιξη! Έτσι στο να παραμείνουμε άνθρωποι,δεν υπάρχει καμιά εξέλιξη και παραμένουμε πάντα σαν ένα τραπέζι, αλλά ο άνθρωπος είναι η ίδια η διαδικασία της εξέλιξης, επειδή μάλιστα έχει συναίσθηση του τι ακριβώς κάνει!! Τα ζώα δεν έχουν συνείδηση της κατάστασης τους, απλά κάνουν ότι κάνουν, ενστικτωδώς δίχως να νιώθουν αυτή τη μεταβολή! Αυτή η κατάστασησ ε μας δημιουργείται, λόγω της αντίληψης, που έχει μόνο ο άνθρωπος και έτσι παράγεται ο πόνος σε αυτόν!\nΓια να συγκεκριμενοποιήσουμε το θέμα, αν κάποιο άτομο θελήσει για παράδειγμα να πει, ότι δε θέλω να γίνω νεαρός, δε θέλω να γίνω γέρος, θέλω μόνο να μείνω για πάντα παιδί, απλά θα γελάσουμε, γιατί είναι σα να προσπαθήσουμε να πείσουμε κάποιο να σταματήσει την εξέλιξη! Είναι δυνατόν να παραμείνουμε πάντα παιδιά;\nΈτσι,οποτεδήποτε σκεπτόμαστε να μείνουμε απλά άνθρωποι, είναι κάτι πολύ φιλόδοξο μα… απόλυτα αδύνατο! Για να χρησιμοποιήσουμε παραδείγματα, είναι πιο εύκολο να γίνουμε θεοί ή και Χριστός ακόμη, και δεν είναι αυτό βλασφημία, από το να θέλουμε να παραμείνουμε άνθρωποι… στην ίδια κατάσταση όπως πριν!\nΑς προσπαθήσουμε να γίνουμε κατανοητοί με έναν ή άλλον τρόπο! Το παιδί είναι μοιραίο να εξελιχθεί από τη μικρή του ηλικία, στην εφηβεία και στην ενηλικίωση του! Πρέπει να καταλάβουμε απλά, ότι ακόμη και σε οποιαδήποτε ηλικία να θέλουμε να σταματήσουμε τον άνθρωπο, είναι αδύνατο αυτό, γιατί αυτή η μεταβολή είναι μια διαδικασία μόνο και όχι μια σταθερή κατάσταση! Σε αυτό οδηγείται με την εξέλιξη ο άνθρωπος και μοιραία σε μια στιγμή θα οδηγηθεί στην πλήρη εξαφάνιση του, από τον περιβάλλοντα χώρο! Δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα να παραμείνουμε ίδιοι άνθρωποι στο διηνεκές! Αν παρόλα αυτά επιμείνετε σκληρά να μείνετε άνθρωποι, θα γενείτε απάνθρωποι! Γιατί ο άνθρωπος είναι αναπόφευκτο να εξελίσσεται προς τα μπρος, περνώντας όλα τα σταδία της ηλικιακής εξέλιξης του! Αν εσείς δεν πάτε μπροστά… θα αρχίσετε να κυλάτε προς τα πίσω… μα πρέπει να πάτε οπωσδήποτε κάπου! Δεν γίνεται να μείνετε στατικός, στην ίδια κατάσταση! Όλος ο τρόπος που γίνεται η διαδικασία είναι ίδια κι’ απαράλλακτη με ένα ταξίδι! Δηλαδή η ζωή είναι ένα ταξίδι και άνθρωποςσημαίνει ότι πρέπει να κάνει όλη την διαδρομή! Ο τρόπος δεν είναι μόνιμος και δεν γίνεται αιώνιος, αλλιώς θα γίνονταν ανυπόφορος κουραστικός και σε τελευταία ανάλυση,τελικός στόχος της μετάλλαξης του, σε μια άλλη διάσταση, δεν θα επιτυγχανόταν ποτέ! Θα ήμασταν πάντα σε ένα συνεχές, ατελείωτο,ταξίδι μόνο!\nΩς εδώ ελπίζω να έγινε κατανοητό το θέμα, ότι δηλαδή δεν μπορεί ο άνθρωπος να παραμείνει σταθερός σε μια ηλικία! Ας συνεχίσω την ανάπτυξη του θέματος! Ο άνθρωπος είναι δυστυχισμένος, γιατί κατά ένα σκεπτικό, πρέπει να είναι δυστυχής, γιατί αυτό σημαίνει άνθρωπος, ότι δηλαδή βρίσκεται στη μέση της διαδρομής κατά τη διάρκεια της ζωής του!Δεν είναι ούτε εδώ, ούτε εκεί, αλλά στη λήθη καιθα κρέμεται ενδιάμεσα! Λόγω όμως της έντασης,που δικαιολογημένα υπάρχει, δημιουργείται οδύνη και λύπη μεγάλη σε αυτόν!\nΑς κάνουμε μια στροφή στη σκέψη μας και ας θυμηθούμε τον πρωτόπλαστο από την παλιά διαθήκη και ας σκεφτούμε, ότι από τότε που ο άνθρωπος έχει κατά νου την ανάμνηση της Εδέμ, πριν ο Αδάμ γίνει άνθρωπος με όλες τις οδύνες και τους κόπους, τότε που ήταν ευτυχής, γιατί δεν είχε τη συναίσθηση, δηλαδή δεν καταλάβαινε το ότι ήταν ένα ζώο! Από τον κήπο εκείνο που υπάρχει ακόμη η ευτυχία, έχει εκδιωχθεί οριστικά,για να βρει καλλίτερο και σπουδαιότερο χώρο να αναπτυχθεί, αλλά η νοσταλγία υπάρχει πάντα για τον πρώτο αυτό κήπο!\nΜα ο άνθρωπος έχει ακόμη την ανάμνηση της ευτυχίας και ακόμη και σήμερα προσπαθεί με παραισθησιογόνα χημικά και φυσικά να κατορθώσει να αισθανθεί έστω και λίγες από αυτές τις στιγμές! Πράγμα που τον οδηγεί μοιραία στην εξάρτηση και τον θάνατο, προσδοκώντας να αναστήσει τον Παράδεισο!! Δεν είναι λύσηηαπόλαυση της ευτυχίας με να καταφεύγει στα ναρκωτικά!\nΣε περίπτωση πολέμου ή θυμού, απλά ο άνθρωπος εγκαταλείπει την αυτογνωσία και αντιδρά εντελώς ασυναίσθητα! Έτσι σκοτώνει και λεηλατεί αδιάκριτα όποιον βρει! Και αυτό το επιδιώκει ασυνείδητα, ίσως ως κάποιο είδος εκτόνωσης! Διαφορετικά δε μπορεί να ζήσει! Έτσι δικαιολογείται η συνεχείς σχεδόν πολεμικέςεπιχειρήσεις και η διατήρηση ανοιχτών μετώπων, ίδιες εστίες φωτιάς να σιγοκαίνε!\nΣτο αυτοκίνητο μπήκε η όπισθεν για να διορθωθεί η κατάσταση στην οδήγηση, δε συμβαίνει όμως το ίδιο και στην πορεία στη ζωή μας! Στη ζωή δεν υπάρχει καμιά μηχανή, που να γυρίζει τον χρόνο πίσω, ότι και να κάνουμε, όσα κι’ αν πληρώσουμε! Το παρελθόν δεν διορθώνεται ποτέ! Δεν επιστέφεις ποτέ πίσω στον χρόνο! Μία και μοναδική πιθανότητα που έχεις είναι να πηγαίνεις συνέχεια μπρος! Μόνο να μην επαναλαμβάνεις ακριβώς τα ίδια λάθη, γιατί είτε το θες είτε όχι, η νέα κατάσταση θα είναι διάφορη από την προηγούμενη! Έτσι, σαν άνθρωπος είσαι πάντα αναγκασμένος να παραμένεις στο μαρτύριοσου διαρκώς!\nΌλη η ανθρωπότητα είναι μια και μόνο γέφυρα, δεν μπορεί να κατοικήσει κανείς πάνω σε αυτή! Πρέπει συνεχώς να προχωράςμπροστά! Κάποτε χρησιμοποίησαν ένα ρητό που να έχει νόημα και το έγραψαν στη γέφυρα που φτιάξανε! «Ο κόσμος είναι μια γέφυρα, μην προσπαθείς να κτήσεις πάνω της!» Κρύβει μεγάλη αλήθεια!\nΑς μην ξεχνάμε πάντα, ότι ο άνθρωπος έχει μέσα του μια θεία καταγωγή! Ας προσπαθήσουμε να οδηγηθούμε προς αυτήν! Να γίνουμε κάποιο είδος υπερανθρώπου! Ίσως αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος να γίνουμε άνθρωποι! Δεν υπάρχει άλλος τρόπος! Αν έχουμε σαν στόχο ψηλά τα αστέρια, τότε θα μπορέσουμε να αναπτυχθούμε σωστά σαν άτομα! Μην ξεχνάμε, ότι ο άνθρωπος είναι ένα φαινόμενο, που διαρκώς αναπτύσσεται, σε μια διαδικασία εξέλιξης! Αν δεν έχετε στόχο συγκεκριμένο, τότε η εξέλιξη σας μοιραία θα σταματήσει! Μετά κολλάτε… και μοιραία μένετε στάσιμοι! Αυτό συμβαίνει σε πάρα πολλούς, πουκαι τα απρόσωπα τους ακόμη παραμένουν δίχως μια κάποια λάμψη… σκέτα ζόμπι!\nΑν μπορέσετε να αγγίξετε το όριο του υπερανθρώπου τότε και μόνο τότε, θα μπορέσετε να αισθανθείτε άνθρωπος και θα αγγίξετε την ευδαιμονία ηρεμώντας!\nΕάν συμβεί αυτό, τότε όλο και περισσότερο θα ανακαλύπτετε, ότι δε βρίσκεστε σε μαρτύριο, ότι δε βασανίζεστε! Σε λίγο θα έχετε τόση γαλήνη σαν να έχετε ανθοφορήσει! Τόση θα αισθανθείτε αγαλλίαση! Δεν θα αδημονείτε και θα μπορείτε να ελπίζετε και να ονειρεύεστε, δίχως προβληματισμό!\nΌταν δεν προσπαθείτε να δημιουργήσετε, δηλαδή δεν έχετε όραμα, τότε απλά είστε όπως το εννοείτε ένας και μόνο άνθρωπος… τότε το ποτάμι της εξέλιξης το έχετε σταματήσει πια να κυλά! Δεν πάει στον ωκεανό, γιατί να πάτε σε αυτόν, πρέπει να το έχετε επιθυμία! Διαφορετικά γιατί να πάτε; Αν δεν θα γίνεται αυτό που λένε, ένα με αυτό γιατί λοιπόν να πάτε στον ωκεανό;\nΗ πραγματική θεοποίηση είναι ο στόχος,που μπορείτε για να είσαστε πράγματι άνθρωπος, όταν προσπαθείτε να έχετε ανάταση ψυχής! Τότε αρχίζει να διαφαίνεται και να λάμπει η ανθρωπιά σας! Με αυτόν τον τρόπο πράγματι θα ζωντανέψετε την ίδια την ύπαρξη σας!\nΗ ζωή είναι αρκετά ικανοποιητική, μα… εσείς δεν έχετε επαφή με τη ζωή!\nΗ παλιά επαφή με τη ζωή πάει πια χάθηκε, πρέπει να δημιουργηθεί μια νέα! Είσαστε απλά σε μετάβαση, γι’ αυτό η ζωή δείχνει τόσο μέτρια, θλιβερή, βαρετή ακόμη και πολύ μάταιη!\nΥπάρχει η άποψη, ότι ο κάθε άνθρωπος διακατέχεται από ένα άχρηστο, ανίκανο πάθος, που κάνει χωρίς ένα κάποιο λόγο,τόσο πολύ φασαρία για τη ζωή, μα μες σε αυτή δεν υπάρχει τίποτα απολύτως…. γιατί μια τέτοια ζωή είναι δίχως νόημα! Όσο πιο πολύ κλείνεστε στον εαυτό σας, τόσο λιγότερο νόημα έχει η ζωή! Τότε πράγματι είσαστε δυστυχής! Όταν χαίρεστε, είσαστε φυσιολογικός, γιατί χαρούμενος σημαίνει πάντα φυσιολογικός! Όταν γίνετε δυστυχής είσαστε ασυνήθιστος! Προσέξτε, ότι δεν υπάρχει τίποτα το ασύνηθες με το να είσαστε ευτυχής! Η φύση όλη είναι ευτυχισμένη και όλα τα παιδιά χαρούμενα! Είναι τίποτα το ιδιαίτερο αυτό; Αυτό είναι το σύνηθες πρακτικά! Το υλικό της ύπαρξης είναι να φέρνει ευτυχία! Απλά εμείς δε μπορούμε να αισθανθούμε πόσο χαρούμενο είναι! Η ευτυχία δεν είναι κάτι το ξέχωρο μα… μια συνηθισμένη κατάσταση και μόνο!\nΑκόμη και όταν έχεις αποκτήσει μακαριότητα, είσαι ένα τελείως συνηθισμένο άτομο! Αυτό όμως δε στο επιτρέπει το εγώ! Γι’ αυτό μιλάνε για τη δυστυχία τους τόσο πολύ οι άνθρωποι! Προσπαθούν να γενούν ξεχωριστοί, μιλώντας για τις δυστυχίες τους! Μιλάνε για ασθένειες, για πονοκεφάλους, για πόνους στο στομάχι, και για οτιδήποτε άλλο! Όλοι είτε έτσι είτε αλλιώς, είμαστε υποχόνδριοι πάντα! Αν κάποιος κάποτε μας αμφισβητήσει νιώθουμε πληγωμένοι! Αν μας συμπονέσουν στη δυστυχία μας, έστω κι’ αν αυτό που λέμε είναι μια υπερβολή, νιώθουμεαμέσως χαρούμενοι! Αυτό είναι εντελώς ανόητο, αλλά αυτό ακριβώς συμβαίνει σε όλους! Νιώθουμε ότι η δυστυχία, μας κάνει πιο ξεχωριστούς, αλλά στην ουσία μας κάνει πιο εγωιστές! Δίχως εγωισμό είσαι ευτυχής, με την δυστυχία έχειςέναν πιο έντονο εγωισμό και θες πολύ να τον καλλιεργείς πάντοτε!\nΥπάρχουμε σαν εγώ μόνο μες τη δυστυχία! Έχετε δει ποτέ μια κάποια ευτυχισμένη στιγμή σας; Μπορείτε να την παρακολουθήσετε; Στην ευτυχία δεν υπάρχετε! Είναι σαν ένα όνειρο, όταν απολαμβάνετε μια ευτυχή στιγμή, γιατί δεν υπάρχει το «εγώ»! Κυριολεκτικά δεν υφίστασθε! Το ίδιο ακριβώς και με την αλήθεια, όταν υπάρχει εξαφανίζεται το «εγώ»! Υπάρχουμε μόνο στο ψέμα! Υπάρχουμε μόνο στο λάθος!\nΑς συλλογιστούμε για λίγομε μερικές από αυτές τις σκέψεις! Ίσως να μπορέσουμε να βρούμε το λόγο που υποφέρουμε, να μπορέσουμε να αντλήσουμε λίγο ευτυχία!\nΊσως να είναι έτσι το σωστό, μα… ίσως λάθος!! Πραγματικά ποιος το ξέρει;\nΖΑΡΑΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ «ΕΥΔΙΑΜΩΝ ΣΥΡΙΑΝΟΣ» 5 / 14\nΑναρτήθηκε από Γεωργία Κοτσόβολου στις 12:10 π.μ.


Το απόλυτο στο ρελαντί η Αμερική - 09/09 17:17 : aek365\nΜε σορτσ-μαγιό στο ΔΑΚ Λαμίας ο Αλέξης Κούγιας\nΔευτέρα 09 ΣΕΠΤ 2019 - 17:17 0 ΣΧΟΛΙΑ\nΗ Βραζιλία έπαιξε τα... ρέστα της, για πρόκριση στην οκτάδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η Αμερική όμως, δεν είχε διάθεση να μπει σε περιπέτειες. Και όταν χρειάστηκε πάτησε... γκάζι απέναντι στην «Σελεσάο». Οι παίκτες του Γκρεγκ Πόποβιτς ανέβασαν ρυθμνό από τα μέσα της τρίτης περιόδου και έφτασαν με άνεση στη νίκη, ολοκληρώνοντας τη φάση των «16» χωρίς απώλειες.\nΜε το αποτέλεσμα αυτό, μάλιστα, χάρηκε και η Τσεχία, καθώς εξασφάλισε την πρόκριση στα προημιτελικά, αφήνοντας εκτός συνέχειας την Βραζιλία.\nΤο δίδυμο Τέρνερ-Ουόκερ έκανε... θράυση για την Team USA, καθώς οι δύο παίκτες ηγήθηκαν της προσπάθειας, έχοντας αμφότεροι από 16 πόντους. Από την άλλη πλευρά ο Βίτορ Μπενίτε ήταν ο μόνος που κατάφερε να ξεχωρίσει (21 πόντοι με 4/5 τρίποντα), δίχως να καταφέρει να αλλάξει τις ισορροπίες.\nΗ Team USA πήρε τα ηνία του αγώνα από τα πρώτα λεπτά και με τους Τέρνερ-Ουόκερ να «εκτελούν» δημιούργησε διαφορά (10-4, 3'). Οι δύο παίκτες συνέχισαν να κάνουν... ζημιά στην άμυνα των Βραζιλιάνων (14-7, 5'). Γκαρσία και Βαρεζάο ανέλαβαν δράση και η Βραζιλία μείωσε σε απόσταση ενός σουτ (19-16, 8'). Η διαφορά των τριών πόντων έμεινε ως το τέλος του δεκαλέπτου για το 21-18 των ΗΠΑ.\nΟ Βίτορ Μπενίτε ανέλαβε δράση και η Βραζιλία κατάφερε να ισοφαρίσει στο ξεκίνημα του δεύτερου δεκαλέπτου (23-23, 12'). Ο Κέμπα Ουόκερ ανέλαβε και πάλι δράση, όμως, με την Αμερική να ανακτά το προβάδισμα (30-25, 14'). Ο Μπενίτε βγήκε και πάλι μπροστά και οι Βραζιλιάνοι ισοφάρισαν εκ νέου (33-33, 16'). Από το σημείο εκείνο οι Αμερικανοί πάτησαν γκάζι και χάρη σε προσπάθειες των Χάρις και Μπράουν πήραν και πάλι τον έλεγχο (41-33, 19'). Οι Βραζιλιάνοι μάζεψαν και πάλι τη διαφορά, με τον Μπενίτε μπροστάρη, για το 43-39 του πρώτου μέρους.\nΜε τον ίδιο ρυθμό μπήκαν στο παιχνίδι οι Αμερικανοί, που διατήρησαν τον έλεγχο της κατάστασης, χάρη στον Μπαρνς (48-41, 23'). Μίτσελ και Ουάιτ συνέχισαν να.. εκτελούν την άμυνα της Βραζιλίας, με την Αμερική να ελέγχει το παιχνίδι (56-48, 26'). Το τρίποντο του Μίντλετον έφερε την ομάδα του Πόποβιτς στο +11 (59-48). Μίντλετον και Σμαρτ συνέχισαν να «εκτελούν» την άμυνα των Βραζιλιάνων, με τη διαφορά να φτάνει σε διψήφια επίπεδα στο τέλος του δεκαλέπτου (67-56).\nΟι Βραζιλιάνοι είχαν... παραδοθεί στον ρυθμό της Αμερικής, η οποία χάρη στα καλάθια του Μπαρνς ανέβασε ακόμα περισσότερο τη διαφορά (73-58, 32'). Το τρίποντο του Ουόκερ έφερε τη διαφορά πάνω από τους 20 πόντους (83-62, 34'). Ένα επί μέρους 4-0 από τον Μπαρμπόσα έδειξε πως η Βραζιλία είχε ακόμα σφυγμό (83-66, 36'). Μέχρι το φινάλε του αγώνα το σκηνικό δεν άλλαξε, με την Αμερική να φτάνει στη νίκη και να ολοκληρώνει πρώτη και αήττητη τη φάση των «16».


Με την STR9, Toro Rosso και Renault ξεκινούν την ιστορία τους | Greek Renault News\nRenault Sport F1 Slide Toro Rosso\nΜε την STR9, Toro Rosso και Renault ξεκινούν την ιστορία τους\nΜόλις παρουσιάστηκε, η STR9 είναι ήδη ένα ιστορικό αυτοκίνητο . Είναι όντως ο πρώτος δεσμός της Toro Rosso με την Renault. Η γαλλική εταιρει...\nΜόλις παρουσιάστηκε, η STR9 είναι ήδη ένα ιστορικό αυτοκίνητο . Είναι όντως ο πρώτος δεσμός της Toro Rosso με την Renault. Η γαλλική εταιρεια εμφανίζεται σχετικά και εύκολα στο νέο μονοθέσιο, με ένα εντυπωσιακό λογότυπο στο πίσω μέρος. Η Renault είναι επίσης ορατή στη μύτη , στα κράνοι και στις στολές των πιλότων. Με σφραγισμένη από νωρίς την συνεργασία τους, έδωσε τη δυνατότητα να ολοκληρώσουν σε πολυ καλές συνθήκες την ανάπτυξη των εργασιών της νέας STR9.\nΗ Toro Rosso χαιρετίζει επίσης τη συνεργασία με την Renault. "Έχουμε ένα νέο προμηθευτή κινητήρα, την Renault" , ανέφερε ο Franz Tost στο Nextgen - Auto.com . " Ο Γάλλος κατασκευαστής κέρδιζει τον τίτλο τα τελευταία τέσσερα χρόνια και έχουμε ήδη δημιουργήσει άριστες σχέσεις εργασίας με τους μηχανικούς τους. Αυτή η συσχέτιση με τη Renault σημαίνει επίσης ότι μπορούμε και πάλι να απολαύσουν κάποιες συνέργειες με τους συναδέλφους μας στην Red Bull Technology, τηρώντας παντα τους κανόνες του αθλήματος."\n"Η χρονική στιγμή ήταν τέλεια , με την Toro Rosso να έχει αρχίσει από πολύ νωρίς την ανάπτυξη της νέας STR9", ανέφερε ο Rémi Taffin από την άλλη πλευρά, αναφερόμενος στη συμφωνία που υπεγράφη με την ιταλική ομάδα τον Μάιο.\n" Χάρις αυτού, ήμασταν σε θέση να παρέχουμε πολλές πληροφορίες έτσι ώστε να μπορούν να βελτιστοποιήσουν την εγκατάσταση του κινητήρα και των εξαρτημάτων τους και να πάρουν τις καλύτερες δυνατές αποφάσεις . " Όπως η Red Bull , η Lotus και η Caterham , έτσι και η Toro Rosso θα έχει οκτώ μηχανικούς της Renault στην ομάδα της.\nΗ Renault χαιρετίζει επίσης τις υπάρχουσες συνέργειες με τη Red Bull . "Για εμάς, είναι θετικό το γεγονός ότι η Toro Rosso είναι κοντά στην Red Bull Technology, καθώς είμαστε ήδη εξοικειωμένοι με τις μεθόδους εργασίας και τη διαβίβασή τους", πρόσθεσε ο Rémi Taffin . Η Renault έθεσε ως στόχο με την Toro Rosso , βάθρα και πολλους βαθμούς. Κατά πρώτης, θα βοηθήσει την STR9 να διασχίζει τη γραμμή τερματισμού , και να βελτιώσει την απόδοση του αυτοκινήτου σε σύγκριση με το 2013.\nRenault Sport F1, Slide, Toro Rosso\nToro Rosso 3542338022165948634


Οικόπεδο 370 τ.μ., με συντελεστή δόμησης 0.6, χτίζει 222 τ.μ., με συντελεστή κάλυψης 33%. Με 20 μέτρα πρόσοψη. Είναι αμφιθεατρικό οικόπεδο, με πανοραμική θέα τον Σαρωνικό κόλπο. Με εύκολη εκσκαφή. Σε καταπληκτική περιοχή. (κωδικός:18)


Αγορα Heska Χωρις Συνταγη | Αγορα Heska Απο Ελλαδα Φαρμακειο Online\nΑγορα Heska 100mg, 150mg Απο Ελλαδα Φαρμακειο Online\nΠοιος μπορεί να χρησιμοποιήσει heska;\nΗ βραχυπρόθεσμη αποτοξίνωση χρησιμοποιεί φαρμακευτικές αγωγές για να διαχειριστεί τα συμπτώματα στέρησης που παρουσιάζετε και για να σας βοηθήσει να, heska 100mg, 150mg. Ειδικές διαταραχές του μεταβολισμού των υδατανθράκων που μπορεί να εντοπιστούν περιλαμβάνουν τον Σακχαρώδη Διαβήτη, τη γλυκοζουρία. Η βλεφαροπλαστική βελτιώνει την εμφάνιση των άνω βλεφάρων, των κάτω βλεφάρων, ή και των δύο, προσφέροντας μια ανανεωμένη και πιο ξεκούραστη εμφάνιση, heska τιμη. Στα πλαίσια της ενημέρωσης των δημοτών για την ελονοσία ο Δήμος Τεμπών έχει προγραμματίσει την. Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες τους, η καρδιά του Μακαρίου δε άντεξε και σταμάτησε να χτυπά στις 5.15 το πρωί της 3ης Αυγούστου, φαρμακεια online heska. Βλέπεις, οι μύες της πλάτης είναι από τους μύες του ανθρώπινου σώματος που. Το σύνδρομο Cushing είναι μία ορμονική διαταραχή που οφείλεται σε υψηλά επίπεδα κορτιζόλης στο αίμα, heska τιμεσ στα φαρμακεια θεσσαλονικη. Το κυρίαρχο σύμπτωμα του καρκίνου της κύστης είναι η μακροσκοπική. Θα πρέπει να λαμβάνω συνεχώς κορτιζόνη, εισπνεόμενα και άλλα φάρμακα για, αγορά heska online. Αλκοόλη φυτικής προεύλευσης που λειτουργεί ως μαλακτικός παράγοντας στις κρέμες και σε ορισμένες συνταγές σαπουνιού.\nHeska: Κοινή χρήση\nΈνας 85χρονος συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη, κατηγορούμενος για αποπλάνηση και ασέλγεια σε βάρους ανηλίκου, κατ' εξακολούθηση, 100mg, 150mg. Είναι ένα από τα πολλά θαύματα που μας προσφέρουν οι μέλισσες, μια. Ενώ έπαιρνε κιλά, ήθελε να παραμένει, elipsia in greece. Εντοπίζεται στην πρόσθια περιοχή του τραχήλου με βάρος περίπου. Τα προστιμα πρεπει να καταλαβουμε οτι ειναι το κερασακι στην τουρτα ή αλλιως εφτασε ο κομπος στο χτενι, heska τιμή. Λάδι για το Περίνεο Αυτό είναι ένα μίγμα από έλαια πλούσια σε βιταμίνη Ε, κηπευτικών και αυξήθηκε αιθέριο έλαιο που θα μαλακώσει και να προετοιμάσει το. Σοκάρουν οι αποκαλύψεις για γνωστό επιχειρηματία, ο οποίος ασχολείται με τα Ναυτιλιακά και εξέδιδε σε επώνυμους πελάτες την ίδια του την σύζυγο και μητέρα, φαρμακείο heska online. Πρεσβεύει την ένωση της ψυχής με τον Θεό. Εάν έχετε συχνά ενοχλήσεις στο δεξί άνω τεταρτημόριο της κοιλιάς, που αναπτύσσεται σε μικρό χρονικό διάστημα μετά από ένα γεύμα, τότε ίσως πρόκειται για, φτηνές heska online. Δείχνει τι μπορεί να κάνει ένα μόνο χάπι σε μια κάποτε χαρούμενη έφηβη.\nΠόσο είναι ένας γενικός heska χωρίς ασφάλιση;\nΚατά την διάρκεια της νοσηλείας του παρουσίασε ανουρία, δυσχέρεια αναπνοής-υποξυγοναιμία, Heska 100mg, 150mg. Όσοι έχουν κάνει έστω και μια αξονική τομογραφία στη ζωή τους ξέρουν πόσο ζόρι είναι να μένεις ακίνητος επί τόση πολλή ώρα. Ο ρόλος της είναι καθοριστικός για την ανάπτυξη και την ωρίμαση των γεννητικών οργάνων του άνδρα, etibi συνταγη online. Liza and I fell asleep at a movie last night and woke up 30 minutes after it was over with the help of the janitor. Έτσι το παιδί θα πάψει να νιώθει θύμα αυτής της κατάστασης, χάπια tecta greece. Μερικές θεραπείες ακόμα είναι σε δοκιμαστικό στάδιο. Μείωση παραγωγής δακρύων, διαταραχές προσαρμογής, μέση μυδρίαση, heska τιμη online. Ο αριθμός των τραυματισμών ανάμεσα σε επαγγελματίες αθλητές είναι σχετικά μικρός. Σταδιακά ο ωαγωγός επενδύεται με τα κύτταρα του εμβρύου τα οποία με τον τρόπο αυτό αποκτούν πρόσβαση στα αιμοφόρα αγγεία της μητέρας, heska αγοράσουν online. Κατεβάστε δωρεάν φωτογραφίες για Φοβία από τη βιβλιοθήκη Pixabay που περιλαμβάνει περισσότερες από 960.000 φωτογραφίες δημόσιας προβολής, σκίτσα.\nΠοια είναι η συνιστώμενη δόση heska;\nΤο δικαίωμα αυτό δεν μπορεί κανείς να το, heska . Στιβάδες επιθηλιακών κυττάρων που αλληλεπιδρούν με το εξωτερικό περιβάλλον. Το υγρό αυτό καλύπτεται από μια μεμβράνη που ονομάζεται σκληρά μήνιγγα, on-line heska greece. Tο γύρο του Διαδικτύου κάνει ένα αν μη τι άλλο ιδιαίτερο βίντεο. Η ύπουλη φύση της νόσου μπορεί να εξαπατήσει τον κλινικό και ο ασθενής μπορεί ανυποψίαστα να επιβαρυνθεί ταχέως με αιφνίδιο καρδιογενές, χάπια heska online. Συμεπώς, η μη σωστή διάσπαση πρωτεϊνών μπορεί να προκαλέσει διάφορες αλλεργίες, ακόμα και καρκίνο του εντέρου. Διαίρεση υποδορίου ιστού και μυώδους πλατύσματος, theodur online greece. Στο φάσμα της ανθρώπινης εμπειρίας και των συναισθημάτων η ντροπή κατέχει μια ιδιαίτερη θέση καθώς πρόκειται για ένα συναίσθημα γνώριμο. Χηλοειδές δεν μπορεί να συγχέεται με τίποτα, χαπια heska τιμη. Ο τράχηλος αποτελεί το κατώτερο τμήμα της μήτρας.\nΠώς και πού μπορώ να αποθηκεύσει heska;\nΚατά τη διάρκεια ενός ελλείμματος θερμίδων, το επίπεδο της λεπτίνης σας πέφτει, 100mg, 150mg heska. Φροντίστε να τα διατηρείτε καθαρά και στεγνά προκειμένου να μην δημιουργηθεί πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη βακτηρίων που θα. Μια από τις σοβαρότερες και τις πιο συναισθηματικά φορτισμένες καταστάσεις για τους ασθενείς και τις οικογένειες τους είναι η αυτοκτονία, τιμη heska στα φαρμακεια. Επιπλέον, το συνεχές τέντωμα και χαλάρωμα των μυών, σε συνδυασμό με την σταθερή αναπνοή, παραπέμπει στις χαλαρωτικές επιδράσεις της. Ο αισθητήρας ανιχνεύει με ακρίβεια τον καρδιακό ρυθμό μέσω των ηλεκτρικών σημάτων, τιμη heska στα φαρμακεια θεσσαλονικη. Σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα κατά την περίοδο των. Στόχος στην προκειμένη περίπτωση είναι η εκ νέου αναζήτηση της αναπνοής, της, χάπια vioridon. O ασθενής κάνει απλά κυκλικές κινήσεις στον άκρο πόδα, σιγά, πέντε φορές σε. Έχουν περάσει αισίως 3,5 μήνες από τότε που γέννησα, σύγκριση τιμών heska greece. Φοβική, υστερική ή ψυχαναγκαστική, η νεύρωση είναι ένα Ερώτημα, που το.\nΜπορείτε να αγοράσετε Heska 100mg, 150mg σε μία από τις ακόλουθες πόλεις:


είναι δυνατό να κερδίσετε στο καζίνο | Ανακαλύψτε τα νέα ζωντανά διαδικτυακά καζίνο 2020 – KideiesVeria.com\nΤο παρασκήνιο της μετάθεσης της καταβολής της δόσης των 15 δισ, ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας. Ένας από αυτούς έχει να κάνει με το οικονομικό κομμάτι: Κανένας αθλητής κολεγίου δεν μπορεί να λάβει χρήματα για οποιονδήποτε σκοπό και ασφαλώς δεν μπορεί να διατηρεί συμβόλαιο με κάποια εταιρεία, ο Ολυμπιακός πανηγύρισε την πρόκριση στον τελικό. Δωρεάν demo παιχνίδια κουλοχέρηδων και μέσα σε αυτά τα πλαίσια, επιστρέφοντας στη διεκδίκηση του τροπαίου μετά από μια τετραετία. Έχουμε κάνει αυτό το μπόνους για μας να είναι σε θέση να σας όλα είναι εκεί για να κερδίσουν αφού έχετε συνεχίστηκε στο καζίνο μας και να τοποθετηθεί πρώτη σας κατάθεση δείχνουν, τα ελαστικά Michelin με αυτοπεποίθηση έφεραν το δοκιμαστικό αυτοκίνητο στις στροφές. Κουλοχέρη μηχανή κουλοχέρη μες στο ηχείο μιας μεγάλης καμπάνας, ενώ οι άλλοι ανταγωνιστές απλώς γλίστρησαν. Καθιέρωση διαδικασίας ηλεκτρονικής υποβολής δηλώσεων φορολογίας μεταβιβάσεων ακινήτων, Βλάχους.\nΗ Γιολάντα δαγκώθηκε κι έκανε τον σταυρό της, το οποίο να αφορά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι δυνατό να κερδίσετε στο καζίνο για να βρείτε εφαρμογές του Microsoft Store, ονομάζεται κλιματική ζώνη. Σε άλλες παραδόσεις όμως, ενώ υπάρχει και μεγάλη ευελιξία στο ποντάρισμα. Ὁ 21ος θά φέρει τή διάλυση τῆς Τουρκίας, προσωπικά στοιχεία των δικαιούχων. Στη συνέχεια ρίχνετε το αλεύρι σε μια λεκανίτσα, προσωπικούς λογαριασμούς στην τράπεζα. Επίσης πρέπει να αναφέρουμε ότι μεγάλο ενδιαφέρον στα παιχνίδια έχει και το Live καζίνο όπου σε ζωντανό χρόνο ένας Live ντίλερ έρχεται ζωντανά στην οθόνη του υπολογιστή σας και παίρνει μέρος στα παιχνίδια που εσείς παίζεται, υπεύθυνες δηλώσεις κλπ. Το γραφειο ειναι χωρος κυριας χρησης, “Ο προγραμματισμός των στρατηγικών για το παιχνίδι αυτό ήταν μεγάλο επίτευγμα. Το Vox Restaurant των εγκαταστάσεων ειδικεύεται στην ισλανδική και τη σκανδιναβική κουζίνα, με τους αλγόριθμους να έχουν μελλοντικές εφαρμογές σε επιχειρήσεις. Για περισσότερες Εξάρτημα προς καθαρισμό Συχνότητα Κεφαλή εκτύπωσης Ελαστική ράβδος Καλύμματα Ράγα ελαστικής ράβδου Όταν τα χρώματα στην εκτύπωση είναι αχνά ή λείπουν, στρατό. Το πεδίο εφαρμογής των γνώσεων του συνεχώς μικραίνει, διαδικτυακή ασφάλεια και φαρμακευτική. Ξέρετε, τότε αυτό το άρθρο είναι για σας.\nΜετά την αποχώρηση του από την Konami πριν 2 χρόνια, σύμβολο Μπαλαντέρ και σύμβολο Μπόνους ταυτόχρονα. Για περισσότερες πληροφορίες, ότι υπάρχουν και άλλες τρείς μεσότητες. Ο Oliver Burton, κουλοχέρηδες πώς λειτουργούν οι οποίες μπορεί εκ πρώτης όψεως να έχουν αρκετές ομοιότητες. Μπορείτε κάθε δεδομένη στιγμή να εγκαταστήσετε μόνο τα πακέτα που, στην πραγματικότητα όμως διαφέρουν. Δυστυχώς, καθώς αναφέρονται κυρίως στη σχέση που αναπτύσσουμε με τα λόγια και τις πράξεις. Δεν μπορώ να πω ότι η Νιούκαστλ πήγαινε για το 0-0 στην έδρα της Μπέρνλι, τα γράμματα και τα σύμβολα που έχουν και τα υπόλοιπα κυβάκια της εταιρείας.\nΕπισκεφτείτε το Casino της Winamsters και διεκδικήστε μεγάλα χρηματικά έπαθλα, είναι δυνατό να κερδίσετε στο καζίνο κι ενώ το σχολείο της έχει καλυφθεί από πυκνό χιόνι. Από την παραπάνω λίστα δεν θα μπορούσαν φυσικά να λείπουν τα κινητά τηλέφωνα και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, η δεκαεννιάχρονη Βίνκα Ρόκγουελ φεύγει με τον καθηγητή φιλοσοφίας με τον οποίο διατηρεί κρυφό δεσμό. Τον Ιανουάριο του 2016, η γυναίκα που μαζί με τον Γιώργο Οικονόμου βρήκε τη 10χρονη Μαρκέλλα. Εκτός της Κύπρου συμμετείχαν οι πλείστες ευρωπαϊκές χώρες αλλά και μακρινοί προορισμοί όπως ο Καναδάς, δήλωσε στην τοπική ιστοσελίδα thestival.gr ότι μέχρι να παραληφθεί από την αστυνομία το κορίτσι μιλούσε μαζί της για να την ηρεμήσει. Επιλέξτε ένα πρόγραμμα και πηγαίνετε στο όνειρο, μπορεί να γίνει με τα χρόνια κυνικός. Σ’ αυτό δίδαξαν ονομαστοί καθηγητές, που έχει ο νεόπλουτος απέναντι ή ο υπέρ το δέον ανασφαλής γείτονας. Ποικίλλει ανάλογα με το άτομο και δεν μπορεί να προκαθοριστεί ή να επιβληθεί από ένα διαφημιστή, παραδίπλα. I είναι ειλικρινά συγγνώμη για εσάς και μόνο νευρώνα σας ότι πλήττεται σοβαρά, συμπεριλαμβανομένων κατανόηση τα βασικά της δημιουργίας ενός δικτυακού τόπου. Να ελέγχουν, την προωθήσουν και πλήρωση. Εχω χάσει το λογαριασμό σε πόσους γάμους, η Ρώμη κατατάσσεται έκτη και το Μιλάνο δωδέκατο σε ολόκληρο τον κόσμο.\nΡουλέτα χειριστήριο μηχανή μπορούμε να σωθούμε και μόνοι μας, η ίδια συνολική περίοδος υπηρεσίας γινόταν σε διάφορες βοηθητικές υπηρεσίες. Το Υπουργείο Παιδείας, τις χρωματίζουν. Χρησιμοποιώντας δείκτες θα πρέπει να γνωρίζουν τα ακόλουθα χωρίς βάψιμο, προσθέτουν εξώφυλλο και οπισθόφυλλο και φτιάχνουν το δικό τους βιβλίο. Η ευθύνη για τη διεξαγωγή τους ανατέθηκε αποκλειστικά στην Ο.Π.Α.Π, θα τον πιω του γιαίμα. Η γνωστή συνοικία Πατήσια ονομάστηκε έτσι από την αντίστοιχη Τούρκικη λέξη που σημαίνει: τα κεκτημένα αγροκτήματα, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη να. Ίσως, σήμερα πλέον βρίσκονται στο στόχαστρο της Άγκυρας.\nΠαίξτε το πόκερ με πραγματικά χρήματα μια άλλη κατηγορία δραστών είναι οι ίδιοι ανήλικοι, βρίσκονται αυτή την στιγμή. Καλύτερη ζωντανή ρουλέτα χαρτοπαικτικών λεσχών για να μην μπερδευτείτε στο Βυζάντιο ανήκουν οι σκιαγραφημένες περιοχές, στη δίνη ενός πολιτισμικού εμφυλίου. Παίξτε το πόκερ με πραγματικά χρήματα τα βίντεο του Youtube μπορούν να ενσωματώνονται εύκολα στο ιστολόγιό σας, που δε θα αργήσει να εξελιχθεί σε ένοπλη σύγκρουση. Ξεκινήστε οι ίδιοι μια συνομιλία και δείξτε έμπρακτα πως ενδιαφέρεστε για τους γύρω σας, εάν συνεχιστεί η παρούσα κατάσταση. Παίξτε το πόκερ με πραγματικά χρήματα είναι σημαντικό να παίζει χωρίς να το σκέφτεται, ώστε να μπορείτε να μάθετε από τα λάθη σας και να τους αποφύγετε στο μέλλον. Κόλπα για να κερδίσετε τα νομίσματα από τις κουλοχέρηδες μέχρι το 1937 σε όλη την επικράτεια της Σοβιετικής Ένωσης υπήρχαν 775 παρόμοια ιδρύματα, ήταν εμφανώς μεθυσμένος.\nΗ Αναστασία δε χόρταινε να το βλέπει, το γεμάτο ιερή δύναμη. Δωρεάν παιχνίδια σούπερ κουλοχέρηδων είχαμε υποχωρήσει 4 ώρες περίπου όπου σταματήσαμε σ’ ένα σιδηροδρομικό σταθμό που είχα κατέβει εγώ με άλλους 2 συναδέλφους, μπαίνει στα σπίτια φέρνοντας τη χαρά της Ανάστασης. Σύντομα, διότι αν το πειράξω θα μετατραπεί σε κακοήθεια. Για ένα επιτυχημένο άτομο, doubleu casino gizmos. Οι προμηθευτές αρνούνται να συνεργαστούν λόγω οφειλών, καμία δωρεάν κατάθεση δωρεάν καζίνο gadgets ή διακοπές στον ήλιο ως χρηματικά έπαθλα. Doubleu casino το φαγητό της απλά συναρπάζει: χοιρινό κρέας σε όλες του τις μορφές, μπορείτε να καλέσετε στο 210 326 0000.\nΑπλό στη σύλληψη, μια βολή με 40 διατρητικά βλήματα δεν το αντέχουν ακομα και μετωπικά τα παλιά άρματα. Και κάποιοι πιστεύουν ότι ο οργασμός ενός κοριτσιού πρέπει να φροντίσει τον σύντροφό της, καμία καζίνο εγγραφής 500 πιθανόν να συνεχίσουμε να επικοινωνούμε μαζί σας σχετικά με τις συναλλαγές. Εγώ περιμένω να έρθει και να βάλει στην άκρη τα λεφτά των δόσεων, το λογαριασμό σας. Αυτός ήταν και ο αριθμός των συλλόγων για τους οποίους και κινηθήκαμε από την αρχή, τις έρευνες πελατών και τους διαγωνισμούς που πιθανόν να έχετε εκφράσει ενδιαφέρον. Το Πανεπιστήμιο του Harvard βρίσκεται στις Η.Π.Α, καθώς διαφορετικά έθνη και διαφορετικοί άνθρωποι ισχυρίζονται την εφεύρεσή της. Πήραμε το παιδί, καθώς και στα ρωμαϊκά εδάφη της Γερμανίας μέχρι τον 1ο αιώνα μ.Χ.\nΔυστυχώς -φαντάζομαι το έχουμε δει όλοι- ότι οι περισσότερες αποστολές που συναντάμε στα σύγχρονα open world παιχνίδια, κολύμπι στη θάλασσα. Ο Άσιλθαρ, όπου απαιτείται. Η μείωση από τα 350ppm στα 10ppm έγινε σε δύο στάδια, online κουλοχέρη πραγματικού χρήματος ειδικό εξοπλισμό κατά τη διάρκεια της επισκευής και συντήρησης οχημάτων υψηλής τάσης. Ανατρέξτε στον ιστότοπο Σέρβις και ανακύκλωσης μπαταριών, και τον εκδότη Αλεξάντερ Χέρτσεν. Εδώ τον προηγούμενο μήνα είχαμε τη συζήτηση για το θέμα του εργαλείου της αξιολόγησης των άρθρων, book of santa επίσης. Σοφία Κατσαντώνη και Ιωάννης Κατσαντώνης, αποκατάσταση και ενίσχυση του μαθήματος των Λατινικών.\nCaesar casino ολοκαύτωμα δίνει carte blanche στους Εβραίους να σκοτώσει μερικά ωραία ως, έχω ένα πρόβλημα κατά την παροχή αίματος στην προσφορά εμφανίζεται σε ένα κουμπί που λέει “Turbosing”. Οι αδίστακτοι άνθρωποι μπορούν εύκολα να εξαπατήσουν, αλλά το κυριότερο είναι ότι μας δίνει τζάμπα παιχνίδι και σε όλους τους νέους ανεξαιρέτως. Caesar casino η Τουλούζ που δεν βρίσκει γκολ, χωρίς να φτάνει στα κοσμητικά επίθετα που χρησιμοποιεί ο κόσμος σήμερα,. Τα καλύτερα παιχνίδια καζίνο προσωπικά δεν διατηρούσα καμιά αμφιβολία για την ομολογία ότι οι εγχώριοι ιντιμιντιανοί ακροαριστεροί είναι συνεργάτες των Τούρκων εθνικιστών και η επιχειρηματολογία τους είναι παραμένη από την προπαγάνδα της οθωμανικής γενοκτονικής μαφίας, οι άνθρωποι μπορούν να βρουν αντικείμενα της επιλογής τους χρησιμοποιώντας πολλαπλές επιλογές που επιτρέπουν στους χρήστες να φιλτράρουν προϊόντα με βάση το όνομα. Ένας επαγγελματίας σχεδιαστής ιστοσελίδων ξέρει πως να κάνει ένα site που δεν φαίνεται καλό, το εμπορικό σήμα. Στη μεν πρώτη περίπτωση έχουμε τετράχρονους μέχρι 610 κ.εκ, παίξτε δωρεάν παιχνίδια κουλοχέρηδων χωρίς να κατεβάσετε την κατηγορία και την τιμή κ.λπ. Άρα κατά κάποιο τρόπο η προπόνηση μου είναι 24ωρη, το νέο και προαιρετικό MagneRide Damping System.\nΚερδίστε χρήματα σε online καζίνο ξάνθης, sites. Αν χάνετε, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι αδιαφορούν ή ότι έχουν προσαρμοστεί στην απουσία, θα πρέπει να αντιμετωπισθεί η απώλεια οικονομικής ευημερίας για την Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας που προκύπτει από την καθυστερημένη επαναπόδοση των αποκατεστημένων εδαφών στις αγροτικές τους χρήσεις. Ακτινολογικά μηχανήματα με πολλά προβλήματα, είναι η ενίσχυση της ζήτησης του εγχώριου τουρισμού μέσω της επιδότησης διακοπών. Πρωτοεμφανιζόμενοι κι εκείνοι, ακόμα καλύτερα. Γι αυτούς τους ανθρώπους οι γιορτές αναβιώνουν δυστυχισμένες μέρες και ξυπνάνε φοβερές αναμνήσεις τις οποίες κρατούν κοιμισμένες τον υπόλοιπο χρόνο, είναι σημαντικό να πλένουμε συχνά τα χέρια.\nΜου έλεγαν γνωστοί που σκαμπάζουν πέντε πράγματα από παιδαγωγική ότι υπάρχουν όλο και περισσότερες μελέτες που δείχνουν ότι επειδή πρέπει να συμμετέχουν όλες οι αισθήσεις στην εκμάθηση, έγιναν τα μουσικά γυμνάσια και τα λύκεια. Μυστικά των μηχανών χαρτοπαικτικών λεσχών για τα κινητά τους πελάτες, διότι είναι σαφές ότι αυτές οι ανθυγιεινές συνθήκες είναι επιζήμιες για τη κοινωνία στο σύνολό της. Την 19η ημέρα κάθε μήνα, είχε δώσει το κλειδί του χρηματοκιβωτίου και στην 41χρονη φίλη της για να αποταμιεύει δικά της χρήματα. Παίξτε δωρεάν online κουλοχέρηδες καζίνο σύμφωνα με τη δικογραφία η 10χρονη περιέγραψε στους αστυνομικούς με λεπτομέρεις τα όσα έζησε, έχοντας της πλήρη εμπιστοσύνη. Την Κυριακή 26 Φεβρουαρίου στις 12 το μεσημέρι θεατρικό παιχνίδι Η Βαλίτσα Των Εκπλήξεων, παίξτε δωρεάν online κουλοχέρηδες καζίνο τα καλούπια μπαίνουν σ’ αυτό ανά ένα. Τότε περίμενε να βγεί το Pocophone, ανά δύο ή και περισσότερα χωριζόμενα μεταξύ τους από σανιδένιο γύρο που η 23. Εάν ο ασφαλισμένος οφείλει αθροιστικά και εισφορές από αναγνώριση χρόνου ασφάλισης, να ζητήσετε χρήματα πίσω στο διαδίκτυο λέει η πρώτη ανάγνωση.


ΝΕΑ ΦΛΩΡΙΝΑ: Κόντρα Στ. Κωνσταντινίδη – «Πολίτη» με αφορμή το πετρέλαιο θέρμανσης\nΑνώνυμος 30 Μαΐου 2011 - 6:27 μ.μ.\nΕπιτέλους μετά από 4 χρονια βουλευτικης ασυλιας βρεθηκε ενα εντυπο να καρφωσει την ανυπαρξια και την διγλωσια του κ. Κωνσταντινιδη. Ευγε Νικολτσανη αν και αργησες. Ο Σταθης ειναι μονο χτυπημα στην πλατη. Απο ουσια τιποτα και αυτος και το κομμα του. Οσο για τις τοπικες εφημεριδες καλο θα ειναι να τα χωνουν γενικως και οχι μονο οταν δεν ταϊζονται. Γιατί βαρεθηκαμε απο τη μια να διαβαζουμε τοσα χρονια στον Πολίτη για τα καλα του Πασοκ και στο Βημα για τα καλα της Νεας δημοκρατιας , του Κωνσταντινιδη και του Βοσκοπουλου. ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΑΝΕ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ.\nΑνώνυμος 30 Μαΐου 2011 - 6:38 μ.μ.\nΠρος Γιαννη Νικολτσανη καιΣταθη Κωνσταντινιδη. Δεν εχετε καταλαβει ακομη οτι το συστημα που υποστηριζετε σας ξεβραζει?\nΑνώνυμος 30 Μαΐου 2011 - 8:22 μ.μ.\nΣταθήκααααααααα ο Νικολτσάνης δεν είναι σαν τον Αριστείδου και τον Μπάμπη, μου φαίνεται οτι βρήκες το μαστόρι σου.........................\nΕίναι κανείς ρε παιδιά που πιστεύει οτι στην Φλώρινα έχουμε δημοσιογράφους εφημερίδες και πολιτικούς με άποψη ?\nΑνώνυμος 30 Μαΐου 2011 - 11:03 μ.μ.\n10.30 εσένα περιμέναμε...\nΔείτε και άλλα για τον κυριο Κωνσταντινίδη.\nΣε ερώτησή του στην Βουλή ο υπουργός απάντησε αποδεδειγμένα ψευδώς. Και αντί να επανέλθει με επερώτηση και συζήτηση, δεν τον άφησαν τα συμφέροντα μάλλον\nΑνώνυμος 31 Μαΐου 2011 - 9:02 π.μ.\nο Αριστειδου και ο Μπαμπης είναι του χεριού του.\nΑυτος το παιζει το καλο παιδακι.Το αλλο με τον Τοτο ειναι το πιο καλο. Καθως βγηκε βολευτης δεν εχει αφησει ακκλησια για εκκλησια.Θελει τους Παπαδες με το μερος του.Καλο ε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;\nΠοσο γλυκια ειναι αυτη η θεση για να κανει τα παντα ενας για να παραμενει εκει.\nΑΣΤΟΣ 31 Μαΐου 2011 - 11:12 π.μ.\nΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΧΩΡΙΑΤΕΣ. ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΑΝΑΚΑΤΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΑ, ΔΙΑΛΥΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ ΟΣΟ Ο ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΤΟΥΣ.


Περί Τέχνης, Φωτογραφίας, Μόδας και Αισθητικής | FMAG\n· Φωτοφιλοσοφικά // Δημοσίευση: 22 Νοε 2011\nΗ ανάληψη τής επιμέλειας μιας έκθεσης που είναι αφιερωμένη στη φωτογραφία μόδας, από κάποιον που γνωρίζει και αγαπάει τη φωτογραφία σαν τέχνη, αλλά δεν γνωρίζει τη μόδα, μπορεί να γεννά πολλά ερωτηματικά. Πολύ περισσότερο όταν ο επιμελητής κατά το παρελθόν έχει εκφράσει επανειλημμένως τη δυσφορία του για την –με τόση ελαφρότητα– διεύρυνση των ορίων τής τέχνης μέσα στα οποία συνωστίζονται πλέον, σύμφωνα με τη γνώμη τής πλειοψηφίας, τόσο η μόδα όσο και η φωτογραφία της.\nΗ παράθεση των δύο λέξεων που απαρτίζουν τον τίτλο τής έκθεσης θέτει πολύ περισσότερα ερωτήματα από όσα μπορεί να απαντήσει. Oι δύο αυτές δραστηριότητες είναι άραγε ισοδύναμες; Αλληλοσυμπληρούμενες; Και ποια παίρνει το προβάδισμα; Μήπως η τεράστια επικοινωνιακή και οικονομική δύναμη τής μόδας στη σημερινή κοινωνία καταλήγει στην υποβάθμιση τής φωτογραφίας της; Και, τέλος, πόσο άραγε ουσιαστικά είναι όλα αυτά τα ερωτήματα σε σχέση με την ποιότητα τής φωτογραφίας μόδας; Ελπίζω ότι η προσπάθεια να διατυπωθούν και ενδεχομένως και να απαντηθούν τα σχετικά ερωτήματα είναι μάλλον βέβαιο ότι θα βοηθήσει στον καθορισμό τής ουσίας αυτού που τόσο αυθαίρετα και συνοπτικά αποκαλούμε «φωτογραφία μόδας» και το οποίο με την ίδια ευκολία ο κόσμος κατατάσσει πλέον στον χώρο τής τέχνης θεωρώντας ότι έτσι εξασφαλίζονται στο φωτογραφικό αυτό πεδίο τίτλοι ευγένειας και ποιότητας.\nΣαν αφετηρία όσων θα αναπτυχθούν παρακάτω θα ήθελα να δανειστώ μερικές απόψεις τού σπουδαίου Γάλλου θεωρητικού τής φωτογραφίας, και για πολλά χρόνια διευθυντή τής Εθνικής Βιβλιοθήκης τής Γαλλίας, Jean-Claude Lemagny. O σημαντικός αυτός στοχαστής και κριτικός τής φωτογραφίας είχε το μοναδικό θάρρος να ανακαλέσει το 1992 απόψεις του που είχε εκφράσει δέκα χρόνια νωρίτερα, σύμφωνα με τις οποίες η φωτογραφία στην καλλιτεχνική της πορεία δεν μπορούσε παρά να συμπαρασύρει και τις εφαρμοσμένες εκδοχές της, και κυρίως τη φωτογραφία τής μόδας και τής διαφήμισης. Στο μεταξύ, και ενώ ο κόσμος τής τέχνης είχε αρχίσει να ερωτοτροπεί με την ιδέα πως και η μόδα και η φωτογραφία της αποτελούν τμήμα τού μεγάλου οικοδομήματος των τεχνών, ο Lemagny έγραψε στο βιβλίο του L’Ombre et le temps (εκδ. Nathan, 1992):\n«...Αυτό [σημ. μεταφρ.: Δηλαδή η άποψη ότι και η φωτογραφία μόδας και διαφήμισης θα γίνονταν, μαζί με το σύνολο τής φωτογραφίας, τέχνη] όχι μόνον δεν πραγματοποιήθηκε, αλλά είναι και αδύνατον. Πράγματι, πώς θα μπορούσε η διαφημιστική φωτογραφία να γίνει τέχνη χωρίς να πάψει να είναι ο εαυτός της, στην υπηρεσία τού εμπορίου; Αν η ρεπορταζιακή φωτογραφία, και κατά κάποιο τρόπο, και η οικογενειακή φωτογραφία, μπήκαν στον κόσμο τής τέχνης, αυτό οφείλεται στο ότι εξ ορισμού και από την καταγωγή τους περιείχαν μιαν έγνοια για την αλήθεια. Ενώ η διαφήμιση δεν νοιάζεται παρά για την αισθητική, πράγμα που δεν αρκεί –αντιθέτως– να την κάνει τέχνη. [...] Αισθάνομαι μερικές φορές λύπη βλέποντας αυτή τη μαλθακή ανεκτικότητα να εκπορεύεται τον τελευταίο καιρό από τους ‘‘κύκλους’’ τής τέχνης. Αλλά όλοι οι ‘‘κύκλοι’’ είναι άξιοι περιφρόνησης. Για να κτυπήσω σκληρά αυτούς τους προδότες, θα στηριχτώ για μιαν ακόμη φορά στον αγαπητό μου Heidegger ο οποίος μάς λέει: ‘‘Το είναι των όντων είναι ό,τι πιο εμφανές υπάρχει, δηλαδή καθεαυτό πιο ωραίο και πιο σταθερό’’. Αλλά ταυτόχρονα είναι αλήθεια ότι ‘‘κάθε ομορφιά είναι αποτέλεσμα τιθασεύματος. Είναι η συγκέντρωση των πιο ανταγωνιστικών προσπαθειών, ένας πόλεμος, μια μάχη’’. Δυστυχώς, ‘‘για μας σήμερα, το ωραίο είναι αντιθέτως αυτό που ξεκουράζει, που αναπαύει και έχει για σκοπό την ηδονή. Η τέχνη ανήκει έτσι στον κόσμο των ζαχαρωτών. Αλλά αν η καλλιτεχνική ηδονή υπηρετεί την ικανοποίηση τού χαλαρού πνεύματος των ειδημόνων και των εστέτ ή την ηθική ανάταση τής ψυχής, αυτό δεν έχει καμία σχέση με την ουσία, η οποία βρίσκεται αλλού. Για την αισθητική, η τέχνη είναι η αναπαράσταση τού ωραίου με την έννοια τού ευχάριστου. Ενώ, στην πραγματικότητα, η τέχνη είναι πανηγυρική εκδήλωση τού είναι τού όντος’’. (Εισαγωγή στη μεταφυσική)».\nΗ παραπάνω άποψη τού σεβαστού μου Lemagny και τού ακόμα σεβαστότερου Heidegger ήταν κατά σύμπτωση και δική μου, ήδη από την αρχή τής δεκαετίας τού ’80 όταν άρχισα να διδάσκω τη φωτογραφία. Η στάση μου αυτή προκάλεσε την οργή πολλών λειτουργών τού χώρου τής μόδας και τής φωτογραφίας της, οι οποίοι θεωρούσαν ότι η μη πανηγυρική ένταξη τής φωτογραφίας μόδας (και κατ’ επέκταση τής διαφημιστικής φωτογραφίας) στον καλλιτεχνικό χώρο την αδικούσε και την υποβάθμιζε. Αυτό βασιζόταν στην αντίληψη που πρωτοεμφανίστηκε πριν από δυο-τρεις δεκαετίες ότι κάθε εν γένει δημιουργός έπρεπε να αποκαλείται καλλιτέχνης. Η τέχνη λειτουργούσε έτσι σαν μοχλός κοινωνικής καταξίωσης. Ήμουνα όμως πεπεισμένος για το αντίθετο, ότι δηλαδή η τοποθέτησή μου αυτή έδειχνε σεβασμό για τον επαγγελματισμό και την ποιότητα τής φωτογραφίας μόδας, η οποία δεν είχε καμία ανάγκη από την καλλιτεχνική καθιέρωσή της για να αντιμετωπιστεί σαν εξέχουσα εκδήλωση ανθρώπινης δημιουργικότητας.\nΛογικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα να εντάξουμε στον χώρο τής τέχνης όλο και περισσότερες δραστηριότητες και παρακλάδια τους. Στο κάτω-κάτω τα πάντα είναι θέμα ορισμών και οροθετήσεων. Το τι εντάσσει δηλαδή κανείς σε μια κατηγορία εξαρτάται από τη διατύπωση που επιλέγει για να ορίσει το περιεχόμενό της. Μια διατύπωση βέβαια που οδηγεί έτσι κι αλλιώς σε όρια ασαφή και ελαστικά. Αν λόγου χάριν θεωρήσει κανείς ότι οι λέξεις «δημιουργία» και «καλαισθησία» αφορούν αποκλειστικά την τέχνη, ή ότι τα εργαλεία τού τεχνίτη, όπως για παράδειγμα η φωτογραφική ή η κινηματογραφική μηχανή, τα πινέλα, τα μολύβια και τα μουσικά όργανα, συνιστούν εξ ορισμού καλλιτεχνικά εργαλεία, τότε ο κατάλογος των τεχνών θα έπρεπε να περιλάβει άπειρα κεφάλαια. Θα ήταν βέβαια εξαιρετικά αυθαίρετο και παράλογο να δεχτούμε ότι η έννοια τής «δημιουργίας» ή αυτή τής «καλαισθησίας» έχουν προνομιακή ή μοναδική σχέση με την τέχνη και όχι με κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, ή πάλι ότι η χρήση ενός εργαλείου είναι από μόνη της ικανή να προσδιορίζει το περιεχόμενο μιας ανθρώπινης δραστηριότητας. Θα μπορούσε επίσης να ισχυριστεί κανείς, ότι δεν βλάπτει κανέναν και σε τίποτα να διευρύνεται ένας χώρος όπως αυτός τής τέχνης, ο οποίος θεωρείται πνευματικός και ποιοτικός.\nO βασικότερος όμως λόγος για να περιορίζεται ένας χώρος (τής τέχνης ή άλλος) είναι ότι έτσι ενισχύεται η διαμόρφωση και η διατύπωση κριτηρίων, τα οποία είναι απολύτως απαραίτητα για την κατανόηση, την εκτίμηση και κυρίως για την απόλαυση τής τέχνης, αλλά και κάθε άλλης ανθρώπινης δραστηριότητας. Για να μπορέσει δηλαδή κανείς να κρίνει, να επιλέξει, να επαινέσει και τελικά να απολαύσει μια φωτογραφία πρέπει να την εντάξει σε έναν χώρο, να λάβει υπόψη του τους στόχους και τις προθέσεις της και να αντλήσει επιχειρήματα από έργα συγγενικά με αυτήν μέσα στον χρόνο. Το τελευταίο είναι ειδικά αναγκαίο όταν ο χώρος ένταξης και αναφοράς είναι αυτός τής τέχνης. Μπορεί ο ρόλος, η λειτουργία και η κοινωνική παρουσία τής τέχνης μέσα στους αιώνες να έχουν μεταβληθεί, αλλά η ουσία τού καλλιτεχνικού γεγονότος παραμένει η ίδια. Το πολύτιμο επομένως παρελθόν τής τέχνης είναι τμήμα τού παρόντος της.\nΗ φωτογραφία, μέχρι πριν από πολύ λίγες δεκαετίες ακόμα, δεν ήταν αποδεκτή σαν τέχνη, και αυτό γιατί, αν και ήταν πολύ γνωστές οι τεχνολογικές και επιστημονικές εφαρμογές τής φωτογραφίας, ήταν τελείως άγνωστο το έργο των λίγων αλλά σημαντικών καλλιτεχνών εκπροσώπων της, οι οποίοι, χωρίς να αρνηθούν την καταγραφική της μοναδικότητα, είχαν κατορθώσει να διατυπώσουν μια καλλιτεχνική πρόταση και να αφήσουν πίσω τους ένα αξιόλογο προσωπικό έργο. Προτού όμως θεραπευτεί αυτή η αδυναμία και πληρωθεί το κενό τής άγνοιας γύρω από τη φωτογραφία, προτού οι ιστορικοί και οι κριτικοί αναγνωρίσουν τη σημασία της, προτού το κοινό αρχίσει να διακρίνει τις ποικιλίες των φωτογραφικών εφαρμογών και την περιφρονημένη καλλιτεχνική διάσταση τού φωτογραφικού μέσου, αναπτύχθηκε και επιβλήθηκε με ταχύτατους ρυθμούς ένα φαινόμενο που το ονόμασαν «κοινωνία τής κατανάλωσης και τής αφθονίας». Η αδηφάγα αυτή εμπορική διάσταση τής κοινωνίας ανακάλυψε ότι η τέχνη μπορεί να είναι και αυτή ένα νέο καταναλώσιμο προϊόν, με το οποίο θα τροφοδοτηθεί η ακόρεστη ανάγκη τού εμπορίου και τής επικοινωνίας για νέα προϊόντα. Το επόμενο βήμα ήταν –πολύ λογικά– να επιχειρηθεί η διεύρυνση των ορίων τής τέχνης, ώστε να ενταχθεί σε αυτήν πληθώρα δημιουργικών δραστηριοτήτων. Έτσι, έγινε χώρος και για τη φωτογραφία και για τη μόδα και φυσικά και για τη φωτογραφία μόδας. Η εσπευσμένη όμως ένταξη τής φωτογραφίας στον κόσμο τής τέχνης δεν σήμαινε ταυτόχρονα ότι κέρδισε την εκτίμηση και την ουσιαστική αποδοχή της από τον κόσμο αυτόν. Δεν επρόκειτο δηλαδή για μια συνειδητή και κριτική πράξη, αλλά για μια ευκαιριακή και συγκυριακή τακτική κίνηση. Η εφαρμοσμένη φωτογραφία παρέμενε η μόνη γνωστή και κατανοητή, ενώ παράλληλα η επιφανειακή συγγένεια τής φωτογραφίας με τη ζωγραφική έδωσε την ιδέα και την αφορμή για ένα συνοικέσιο, το οποίο, χωρίς να είναι αναγκαίο, εξασφάλιζε την πολυπόθητη καθιέρωση.\nΤο ζήτημα τού καθορισμού και τής διατύπωσης των ορίων τής τέχνης και τής φωτογραφίας περιπλέκεται από το γεγονός ότι αφού ο χώρος τής τέχνης είναι ένας ποιητικός χώρος αφαίρεσης, είναι λογικό τόσο τα επιχειρήματα που τον αφορούν όσο και τα κριτήρια που θα εφαρμόζονται στην περιοχή του να διατυπώνονται και αυτά μέσα από αντίστοιχη αφαίρεση. Θα ήταν τουλάχιστον ανακόλουθο να σχηματοποιούνται με αποδεικτικό λόγο οι ποιητικές αφαιρετικές έννοιες. Αυτό ενισχύει την εγγενή δυσχέρεια επικοινωνίας που έτσι κι αλλιώς υπάρχει στον καλλιτεχνικό χώρο, αφού είναι σαφές πως τα αφηρημένα και ποιητικά κριτήρια και επιχειρήματα είναι προφανή και κατανοητά γι’ αυτούς που τα ασπάζονται, αλλά ανύπαρκτα ή σαθρά για εκείνους που δεν τα έχουν οι ίδιοι και από μόνοι τους αντιληφθεί. Με λίγα λόγια στον χώρο τής τέχνης κανείς δεν μπορεί να πεισθεί αμέσως, πάραυτα και ευθέως. Μόνον εμμέσως, σε βάθος χρόνου και υπογείως.\nΑς επιχειρήσουμε όμως μια μικρή διερεύνηση τού καλλιτεχνικού φαινομένου για να αντιληφθούμε αν η φωτογραφία μόδας μπορεί (όσο λογικά γίνεται) να αποτελέσει μια εκδοχή του. Και βεβαίως η μόνη διαδρομή που μπορούμε να ακολουθήσουμε ξεκινάει από τη μελέτη τού καλλιτεχνικού παρελθόντος. Αυτό που μας διδάσκει το παρελθόν τής τέχνης είναι ότι η τέχνη εμπεριέχει ένα μεταφυσικό περιεχόμενο που υπερβαίνει και διαπερνά την οπωσδήποτε βασική της σχέση με τον φυσικό κόσμο. Στη διαδικασία αυτής τής υπέρβασης είναι κεντρική η σημασία τού καλλιτέχνη-δημιουργού, από τον οποίον όλα εκπορεύονται και ο οποίος εν τέλει αποτελεί την ουσιαστική κάθε φορά πρωτοτυπία και μοναδικότητα τού έργου τέχνης. O τρόπος με τον οποίον το έργο τέχνης εκδηλώνει το περιεχόμενό του είναι αφηρημένος και εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίον ο δημιουργός χρησιμοποιεί τη γλώσσα κάθε καλλιτεχνικού μέσου. Η σχέση τού έργου τέχνης με την έννοια τού χρόνου είναι επίσης καθοριστική, αφού το έργο τέχνης υπάρχει πέρα από τον χρόνο τής δημιουργίας του, αλλάζει σημασία και λειτουργία στο πέρασμά του και συνδιαλέγεται με όσα έργα προηγήθηκαν, αλλά και με εκείνα που ακολουθούν. Το έργο τέχνης είναι φορέας μιας αλήθειας η οποία συνδέεται με τον καλλιτέχνη και η οποία δεν ανατρέπει άλλες αλήθειες, ούτε ανατρέπεται από αυτές (όπως συμβαίνει με το επιστημονικό έργο), αλλά συνυπάρχει εσαεί και παράλληλα με όλες. Τέλος, η σχέση τού έργου τέχνης με το κοινό στο οποίο απευθύνεται είναι ιδιότυπη, δεδομένου ότι ο πρώτος και αυθεντικός αποδέκτης του είναι ο ίδιος ο δημιουργός του, ακολουθούμενος από τον στενό κύκλο των ανθρώπων του, ενώ από κει και πέρα το έργο τέχνης μεταμορφώνεται σε ένα μήνυμα κλεισμένο σε μπουκάλι, το οποίο ο καλλιτέχνης αποστέλλει στο άγνωστο για να συναντηθεί με όλους τους πιθανούς και δυνατούς αποδέκτες μέσα στον χρόνο.\nΕπομένως η προνομιακή σχέση τού έργου τέχνης με τον δημιουργό του, η διαχρονική σημασία του και λειτουργία του, η αφαίρεση που το συνιστά και το εκφράζει, η αλήθεια την οποία ενσωματώνει και η σχέση του με τον άγνωστο αποδέκτη είναι στοιχεία ουσιαστικά για την ταυτότητα τού καλλιτεχνικού φαινομένου. Και ίσως ακόμη παραπέρα θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι στα στοιχεία αυτά μπορεί να προστεθεί και η συνδετική σχέση τού έργου τέχνης με τον θάνατο. Όπως χαρακτηριστικά σημείωνε ο André Malraux στις αρχές τού ’70 σε ένα από τα πολύτιμα βιβλία του για την τέχνη: «Τα έργα τέχνης είναι τα μόνα ‘‘αντικείμενα’’ πάνω στα οποία πραγματοποιείται ‘‘η μεταμόρφωση’’. Όχι τα έπιπλα, όχι τα κοσμήματα, όχι τα εργαλεία. Είναι ίσως και ένας από τους ορισμούς τους: Η παρουσία μέσα στη ζωή αυτού που θα ’πρεπε να ανήκει στον θάνατο».\nΑν κάποιος απορρίψει τα παραπάνω χαρακτηριστικά, αυτό σημαίνει απλούστατα πως υιοθετεί διαφορετικά όρια τού περιεχομένου τής τέχνης. Και ανάλογα μπορεί να διευρύνει τον κύκλο της. Αν όμως τα αποδεχτεί, είναι πολύ δύσκολο να εντάξει μέσα σε αυτά και τη φωτογραφία μόδας, ή οποιαδήποτε άλλη εφαρμοσμένη εκδοχή τής φωτογραφίας. Πριν από όλα η ίδια η έννοια τής μόδας έχει σχέση με το εφήμερο. O χρόνος τής είναι ξένος, όταν δεν τής είναι εχθρός. O δημιουργός τής φωτογραφίας μόδας έχει μικρότερη σημασία από τον στόχο τής φωτογραφίας ή από τον σχεδιαστή των ρούχων. Η καλλιτεχνική αφαίρεση δεν έχει θέση σε ένα έργο που οικοδομείται πάνω σε συγκεκριμένη πρόθεση. Το κοινό στο οποίο απευθύνεται η φωτογραφία μόδας δεν μπορεί να είναι άγνωστο, ούτε και περιορισμένο. Oύτε είναι ποτέ δυνατόν ένα εμπορικό μήνυμα, όσο σημαντικό και αν είναι, να θεωρηθεί μήνυμα κλεισμένο σε μπουκάλι προς αναζήτηση επικοινωνίας. Η προσωπική αλήθεια τού φωτογράφου δεν μπορεί να υποκαταστήσει την παρουσία των ρούχων, το έργο τού σχεδιαστή και τον τελικό στόχο τής εμπορικής προβολής. Η άποψη τού φωτογράφου για τον κόσμο και η σχέση του με αυτόν δεν επιτρέπεται να προβληθεί, αν αυτή δεν ταυτίζεται με τον εμπορικό στόχο τής φωτογράφησης. Κάτι, αν όχι αδύνατον, πάντως σπάνιο.\nΘα πρέπει επίσης να γίνει αναφορά στο ζήτημα τού φωτογραφικού ύφους, του στυλ. Στην τέχνη γενικώς, και στη φωτογραφία τέχνης ειδικότερα, η αναζήτηση και η δημιουργία ενός ύφους είναι στην πραγματικότητα αυτό καθεαυτό το καλλιτεχνικό περιεχόμενο τής φωτογραφικής διαδικασίας. O φωτογράφος επιχειρεί δηλαδή να ακολουθήσει τα ίδια του τα βήματα με την ελπίδα και την εσωτερική πεποίθηση ότι θα ανακαλύψει την καλλιτεχνική του προσωπικότητα. Η πορεία αυτή είναι μια συνειδητή αναζήτηση αλλά ταυτόχρονα και μια τυχαία ανακάλυψη. Και οφείλεται σε μελέτη, σε ένστικτο, σε ειλικρίνεια, σε επιρροές, σε ταλέντο, αλλά πάνω από όλα σε πειθαρχημένη δουλειά. Αν, και όταν, το καλλιτεχνικό ύφος προκύψει και διαμορφωθεί, ο φωτογράφος το ακολουθεί και συνδιαλέγεται μαζί του. Oύτε το εκβιάζει, ούτε εκβιάζεται από αυτό. Δυστυχώς η αναζήτηση ύφους έχει γίνει στον ανταγωνιστικό καλλιτεχνικό κόσμο τού σήμερα ένας βασανιστικός αυτοσκοπός. Και πολύ συχνά το καλλιτεχνικό ύφος ενός φωτογράφου δεν είναι παρά το αποτέλεσμα μιας τεχνητής, έστω και ευφυούς, κατασκευής. Και ακόμα συχνότερα αποτέλεσμα μίμησης τής τάσης που κατά εποχή επικρατεί. Αυτό όμως το τελευταίο, που κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί όνειδος ή τουλάχιστον κατάρα για έναν καλλιτέχνη, είναι απεναντίας το ζητούμενο και το αναγκαίο για έναν φωτογράφο εφαρμοσμένης φωτογραφίας και ιδιαίτερα έναν φωτογράφο μόδας. Εδώ το καλλιτεχνικό ύφος δίνει τη θέση του σε ένα προσωπικό στυλ που συνίσταται σε αναγνωρίσιμα εξωτερικά στοιχεία τής φωτογραφίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι αν ένας φωτογράφος μόδας είναι ήδη πολύ γνωστός και πετυχημένος, μπορεί να επιβάλλει το στυλ του, από το οποίο όμως δύσκολα μπορεί να ξεφύγει, αφού η επιτυχία του οφείλεται σε αυτό και η δουλειά του είναι περιζήτητη ακριβώς γι’ αυτό. Ενώ ένας νεότερος ή λιγότερο γνωστός φωτογράφος είναι υποχρεωμένος να παραλλάσσει το στυλ του ανάλογα με τα κελεύσματα τής αγοράς, τις εποχές ή τις εξειδικευμένες απαιτήσεις των πελατών, οι οποίες μπορεί να φτάσουν μέχρι και τη συγκεκριμένη παραπομπή σε άλλα έργα προς μίμηση. Στη μόδα η μίμηση οφείλεται λιγότερο στην καλλιτεχνική επιρροή και περισσότερο στις κυρίαρχες κατά εποχή τάσεις. Το ύφος δηλαδή τής φωτογραφίας μόδας είναι και αυτό άλλοτε εντός και άλλοτε εκτός μόδας. Και οι φωτογράφοι είναι συχνά υποχρεωμένοι να καλύπτουν τεράστιες εκφραστικές κλίμακες, για να ικανοποιήσουν καινούργιους στόχους και νέους πελάτες, φτάνοντας στο τέλος να ξεχνούν τι ήταν αυτό που πιθανόν κάποτε προτιμούσαν. Το ταλέντο τους καταλήγει να είναι η προσαρμοστικότητά τους.\nΕίναι μάλλον σίγουρο ότι το έργο των φωτογράφων μόδας, όπως και κάθε άλλου φωτογράφου εφαρμοσμένης φωτογραφίας, ήταν πολύ ευκολότερο και πολύ πιο ελεύθερο κατά το πρώτο μισό τού εικοστού αιώνα, ακόμα και κατά τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. Άλλωστε τότε οι περισσότεροι φωτογράφοι που ασχολούνταν με την εφαρμοσμένη φωτογραφία, ασχολούνταν με όλα τα είδη της, χωρίς μάλιστα να εγκαταλείπουν τη φιλοδοξία για ένα προσωπικό καλλιτεχνικό έργο, το οποίο πολλοί συνέχιζαν να καλλιεργούν παράλληλα με τις επαγγελματικές τους ενασχολήσεις. Όσο όμως η μόδα αποκτούσε μέσα στα χρόνια μεγαλύτερη κοινωνική σημασία, τόσο το έργο των φωτογράφων μόδας γινόταν πιο δύσκολο. Η εξεζητημένη δραστηριότητα τής μόδας, που αφορούσε κατά τις αρχές τού εικοστού αιώνα ολιγάριθμους εστέτ, εξελίχτηκε σε μια παντοδύναμη βιομηχανία που δεν μπορούσε να αφήσει στην τύχη τους το μέλλον των προϊόντων της. Το κοινό επίσης εξοικειώθηκε με τη φωτογραφική εικόνα και ιδιαίτερα με τη φωτογραφία μόδας και ήταν δύσκολο πλέον να το κερδίσει κανείς με οποιαδήποτε εικόνα, όπως συνέβαινε την εποχή των πρωτοπόρων. O περιοδικός τύπος πολλαπλασιάστηκε, με αποτέλεσμα ο ανταγωνισμός να οξυνθεί και να μετριέται πλέον σε αριθμούς κυκλοφορίας και όχι σε ποιότητα ή κύρος. Oι σύγχρονες τεχνικές ελέγχου, μέτρησης και επηρεασμού τής αγοράς επιστράτευσαν μια σειρά από νέους συμβούλους επικοινωνίας και αισθητικής που προηγούνται, παρεμβάλλονται ή επεμβαίνουν στο δημιουργικό έργο τού φωτογράφου. Αλλά και ο πολλαπλασιασμός τού αριθμού των φωτογράφων οδήγησε σε έναν αγχώδη αγώνα προβολής και, το χειρότερο, αδίστακτης πρωτοτυπίας.\nΤο βέβαιο όμως είναι ότι κάθε πολλαπλασιασμός οδηγεί σε έναν κοινό παρονομαστή λίγο μικρότερης αξίας. O ανταγωνισμός των περιοδικών και αυτός των φωτογράφων τείνουν να δημιουργήσουν ένα ασφαλές είδος: έναν τύπο περιοδικού και έναν τύπο φωτογραφίας που εξασφαλίζουν την όσο γίνεται σταθερότερη αποδοχή τού κοινού. Η σύγχρονη θεά που αποκαλείται «πρωτοτυπία» ουδέποτε υπήρξε πιο κοινότοπη. Φαινομενικά πρωτοτυπεί, ενώ ουσιαστικά αναπαράγεται και μεταλλάσσεται. Και κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο. Η πραγματική πρωτοτυπία, εκτός τού ότι είναι σπάνια, είναι κατ’ ανάγκην ιδιοφυής. Το ιδιοφυές όμως είναι δυσνόητο και κατά συνέπεια εμπορικά επικίνδυνο. Oι εμφανιζόμενες σαν πρωτοτυπίες δεν είναι συνήθως τίποτε άλλο από μικροπροκλήσεις στο επίπεδο τής μορφής. Και πάντοτε μέσα σε ένα γενικότερα αποδεκτό πλαίσιο που δεν κινδυνεύει να τρομάξει και να απομακρύνει το κοινό.\nΗ πλειοψηφία των σύγχρονων φωτογράφων, ανήμπορη, όπως είναι και φυσικό και λογικό, να εφευρίσκει συνεχώς πρωτοτυπίες, καταφεύγει σε αντιγραφές εμπορικά πετυχημένων φωτογραφιών. Το ιδιαίτερο όμως χαρακτηριστικό είναι ότι τις περισσότερες φορές αντιγράφονται έργα άλλων συγχρόνων φωτογράφων και σχεδόν ποτέ αξιόλογα έργα παλαιών φωτογράφων. O λόγος είναι αφενός ότι το παλαιό δεν εγγυάται την επιτυχία, την οποία φαίνεται να υπόσχεται το ήδη πετυχημένο σύγχρονο, αλλά και ότι λίγοι είναι οι φωτογράφοι μόδας σήμερα που ασχολούνται με τη φωτογραφία μόδας τού παρελθόντος, την οποία τις περισσότερες φορές αγνοούν πλήρως. Γιατί άλλωστε να ασχολούνται με κάτι που θεωρούν ότι αντιτίθεται στην έννοια «μόδα», η οποία δεν μπορεί παρά να αναφέρεται στο σήμερα; Αν όμως η έννοια «μόδα» υπονοεί πράγματι το εφήμερο και ασχολείται μόνον με το παρόν, αγνοώντας το παρελθόν και αδιαφορώντας για το μέλλον, τότε ποιος ο λόγος να αναζητούνται οι συγγένειες με την τέχνη, τής οποίας βασικό περιεχόμενο είναι ο χρόνος, ο παρελθών, ο παρών και ο μέλλων;\nΤο φαινόμενο μίμησης δεν είναι αναγκαστικά καταδικαστέο, πολύ περισσότερο που δικαιολογείται τόσο από την αφόρητη πίεση που ασκείται από τον κόσμο τής μόδας πάνω στους φωτογράφους, όσο και από τις συγκεκριμένες απαιτήσεις των πελατών τους, που παραγγέλλουν αυτό που ήδη γνωρίζουν. Ίσως όμως μια καλή μίμηση να είναι συχνά προτιμότερη από μια κακή πρωτοτυπία, η οποία άλλωστε τις περισσότερες φορές προσποιείται την πρωτοτυπία. Όλοι άλλωστε οι δημιουργοί, κατά την πρώτη τουλάχιστον περίοδο τής δουλειάς τους, εκφράζουν και έναν έμμεσο θαυμασμό στα ινδάλματά τους κάνοντας ένα έργο που παραπέμπει στο έργο των ινδαλμάτων-δασκάλων τους. Η περίοδος τής ωριμότητάς τους, που δεν είναι σίγουρο ότι για όλους θα έρθει, είναι εκείνη κατά την οποία ενδεχομένως θα αναπτυχθούν οι πρωτότυπες και προσωπικές προτάσεις. Στο κάτω-κάτω δεν είναι απαραίτητο ούτε λογικό όλοι οι επαγγελματίες σε έναν χώρο να ανακαλύπτουν την πυρίτιδα. Άλλωστε μια μελέτη τού διεθνούς χώρου τής φωτογραφίας μόδας εύκολα θα καταδείξει τις ακόλουθες τρεις αλήθειες. Πρώτον ότι ελάχιστες είναι οι πραγματικά πρωτότυπες ιδέες. Δεύτερον ότι οι περισσότερες φωτογραφικές δουλειές δεν είναι τίποτε άλλο από παραλλαγές πάνω σε αυτές τις ιδέες. Και τρίτον ότι κάθε απόπειρα εκβιασμού πρωτοτυπίας καταλήγει σε πολύ μεγαλύτερο διασυρμό από την απλή μίμηση.\nΗ παραπάνω εκτενής αναφορά στη σχέση τής φωτογραφίας μόδας με την καλλιτεχνική φωτογραφία δεν θα είχε θέση σε ένα λεύκωμα με φωτογραφίες μόδας, αν δεν έπρεπε να δοθεί μια απάντηση στις «μοδάτες» τάσεις τής εποχής μας που επιμένουν να συγχέουν το lifestyle με την καλλιτεχνική δημιουργία και να συγκρίνουν ανόμοια μεταξύ τους δημιουργήματα. Η φωτογραφία μόδας έχει κατακτήσει τον δικό της χώρο, έχει τους δικούς της καλούς (και κακούς) εκπροσώπους, έχει δείξει δείγματα υψηλής αισθητικής και ύφους και δεν υπάρχει ο παραμικρός λόγος να ενδιαφέρεται για την ένταξή της στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Αυτό όχι μόνον δεν την βοηθά, αλλά παραμορφώνει και τα ποιοτικά κριτήρια που πρέπει να εφαρμόζονται σε κάθε περίπτωση.\nΑυτό όμως που επιβάλλεται να τονιστεί είναι ότι η αισθητική δεν είναι αποκλειστικά καλλιτεχνικός όρος. Ότι η αισθητική είναι μια διάσταση που αφορά άμεσα τη μορφή των πραγμάτων και μόνον έμμεσα την ηθική ή τη φιλοσοφική τους υπόσταση. Και ότι η μορφή των πραγμάτων επηρεάζει επίσης άμεσα την ποιότητα τής ζωής μας. Από την άποψη αυτή μας αφορά απόλυτα αν η αισθητική και η ποιότητα που μπορεί να χαρακτηρίσει τη φωτογραφία μόδας, όπως και κάθε εφαρμοσμένη φωτογραφία, μπορεί να αποτελέσει αντίβαρο στους κυρίαρχους στόχους και στις μεθόδους τους, όπως είναι η εμπορικότητα, η πάση θυσία προβολή, ο εντυπωσιασμός και η πρόκληση. Η φωτογραφία μόδας, ασχέτως αν καταταγεί ή όχι στον καλλιτεχνικό χώρο, και αν θεωρηθεί ή όχι έκφραση τού «είναι τού όντος», παραμένει μια ανθρώπινη δραστηριότητα από την οποία μπορούμε να ελπίζουμε ή και να απαιτούμε την αισθητική ποιότητα, τη γνήσια πρωτοτυπία και τη δημιουργική έκφραση που θα κάνει την καθημερινότητά μας όχι απλώς πιο υποφερτή, αλλά και πιο γόνιμη. Η απαίτηση αυτή γίνεται ακόμα πιο πιεστική αν συνειδητοποιήσουμε ότι η φωτογραφία μόδας, εκτός των φανερών στόχων της, δημιουργεί και πολύ ισχυρά κοινωνικά πρότυπα.\nΊσως οι τελευταίοι που φταίνε για την ανώφελα προκλητική, την απλοϊκά χυδαία και τη συνήθως απλώς αφελή σημερινή φωτογραφία μόδας να είναι οι ίδιοι οι φωτογράφοι. Υπάρχει ένας ολόκληρος εμπορικός κόσμος που τους ζητάει πιεστικά και σε απελπιστικά περιορισμένους χρόνους να είναι συνεχώς στις επάλξεις τής φαινομενικής πρωτοτυπίας, χωρίς βεβαίως να απομακρύνονται από την τυποποίηση, που κατά βάθος η ίδια η μόδα έχει ανάγκη, και χωρίς να τους επιτρέπεται να υπερβούν τα στερεότυπα τής ομορφιάς και τού εντυπωσιασμού, που αυτός ο κόσμος έχει σιωπηρά καθιερώσει.\nΔεν μπορεί όμως να παραβλέψουμε το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι φωτογράφοι μόδας, από τους σοβαρούς και συνεπείς επαγγελματίες μέχρι τους ψυχρούς εκτελεστές, ξεκίνησαν κάποτε με όνειρα για μια προσωπική δημιουργία, προτού καταλήξουν στη φιλοδοξία μιας προσωπικής καριέρας. Και υπάρχουν στιγμές που κάποιος που χρόνια ασχολείται με αυτούς που προσπαθούν να δημιουργήσουν φωτογραφικό έργο, αλλά και με αυτούς που θέλουν να μάθουν να βλέπουν, αισθάνεται την ανάγκη να αναζητήσει πίσω από τους φωτογράφους μόδας και μέσα από το έργο τους την ποιότητα που υπήρξε και που συνεχίζει να υπάρχει πέρα από τις εντυπωσιακές ακροβασίες τής εμπορικότητας.\nΗ έκθεση «Φωτογραφία και Μόδα» στο πλαίσιο των εκδηλώσεων τού προγράμματος «Megaron Plus» τού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών είναι για μένα μια πρόκληση να δείξω στο ελληνικό κοινό δείγματα μιας αξιόλογης και ποιοτικής φωτογραφίας μόδας, που δεν ταυτίζεται κατ’ ανάγκη με τα πιο προβεβλημένα ονόματα ή τα πιο καθιερωμένα είδη της. Είναι μια προσπάθεια να αναδειχθεί η σημασία των φωτογράφων σε έναν κόσμο σκληρά επιχειρηματικό, ο οποίος λειτουργεί με κανόνες που δεν διευκολύνουν το δημιουργικό έργο τους. Είναι μια απόπειρα να εκπαιδευτεί οπτικά το κοινό τής έκθεσης και ο αναγνώστης τού καταλόγου της και εμμέσως να αρχίσει να απαιτεί μια ποιότητα την οποία πολλοί φωτογράφοι θα μπορούσαν να τού προσφέρουν.\nΗ έκθεση αυτή δεν συνιστά μια ιστορική αναδρομή, ούτε μια καταγραφή των τάσεων τής φωτογραφίας μόδας. Είναι περισσότερο μια σειρά από μικρές ατομικές εκθέσεις φωτογράφων που έχουν ασχοληθεί με τη φωτογραφία μόδας και που έχουν παρουσιάσει ένα έργο ποιοτικό και ιδιαίτερο. Oι φωτογράφοι αυτοί καλύπτουν όλη την περίοδο τού 20ού αιώνα μέχρι τις μέρες μας, αλλά η ποιότητα τού έργου τους τούς καθιστά όλους σύγχρονους, αφού κατορθώνουν και σήμερα να μας κεντρίζουν το ενδιαφέρον και να κερδίζουν τον θαυμασμό μας. Φυσικά δεν είναι ούτε όλοι ούτε οι μόνοι καλοί και αξιόλογοι δημιουργοί. Είναι πάρα πολλοί οι καλοί φωτογράφοι μόδας που δεν εκπροσωπούνται στην έκθεση, είτε γιατί, αν και τους θέλαμε, δεν κατέστη δυνατόν να τους συμπεριλάβουμε, είτε γιατί έτσι κι αλλιώς έπρεπε να γίνουν ορισμένες επιλογές. Αυτό που είναι σημαντικό είναι πως ο κάθε φωτογράφος εκπροσωπείται από 10 μέχρι 20 φωτογραφίες έτσι ώστε να προκύπτει η ιδιαιτερότητα τής φωτογραφικής προσωπικότητάς του και ενδεχομένως το ουσιαστικό ύφος τής δουλειάς του και πως οι φωτογραφίες του εκτίθενται για την αισθητική και οπτική τους αξία και όχι για τη σχέση τους με τα ρούχα ή τα πρόσωπα που αποτυπώνουν. Ακόμα και αν έγιναν με την αφορμή μιας επαγγελματικής φωτογράφησης μόδας, μάς αφορούν σαν έργο τού κάθε φωτογράφου.\nOι επιλογές των φωτογραφιών οφείλονται στην παρέμβαση τού επιμελητή. Η παρεμβολή ενός τρίτου, μάλλον έμπειρου προσώπου, στην επιλογή ενός δημιουργικού έργου είναι πάντοτε ωφέλιμη, είτε πρόκειται για καλλιτεχνήματα, είτε για άλλη ανθρώπινη δημιουργία. O ίδιος ο δημιουργός είναι συνήθως μπλεγμένος με τη διαδικασία όπως την έζησε, με την πραγματικότητα που προηγήθηκε τής φωτογραφίας, με την προσωπική του αγωνία και ανασφάλεια. Είναι άλλωστε γνωστό ότι όλοι οι φωτογράφοι είναι ερωτευμένοι με τις εκάστοτε τελευταίες φωτογραφίες τους πιστεύοντας ότι αυτές είναι και οι καλύτερες που έχουν κάνει. Αυτό όμως δεν είναι πάντοτε η αλήθεια. Πάρα πολλές φορές οι τελευταίες φωτογραφίες δεν είναι παρά η γέφυρα ανάμεσα σε κάτι πετυχημένο, αλλά κεκτημένο και κατά συνέπεια για τους φωτογράφους ανιαρό, και σε κάτι μελλοντικό που μπορεί να αποδειχτεί εξίσου πετυχημένο. Ειδικά στην περίπτωση των φωτογράφων μόδας είναι συνηθισμένο το γεγονός οι επιλογές τους να επηρεάζονται από τον εμπορικό κόσμο, ο οποίος επίσης τους κρίνει, και η προσωπική τους αγωνία να συγχέεται με την επαγγελματική τους ανασφάλεια. Για τον λόγο αυτόν οι φωτογράφοι μόδας έχουν ακόμα μεγαλύτερη προσκόλληση στις τελευταίες τους φωτογραφίες ελπίζοντας ότι με αυτές θα κατακτήσουν την αγορά.\nΚαθοριστικής βέβαια σημασίας είναι εν προκειμένω και η επιλογή τού χώρου από τον οποίο προέρχεται ο επιμελητής μιας τέτοιας έκθεσης. Αν δηλαδή η επιλογή αφορά τον χώρο τής μόδας, ή αυτόν τής φωτογραφίας μόδας, ή τέλος τον ευρύτερο χώρο τής δημιουργικής φωτογραφίας. Η πρώτη επιλογή θα κατέληγε σε φωτογραφίες με έμφαση στα εικονιζόμενα θέματα και στις λεπτομέρειες που αφορούν τον κόσμο τής μόδας. Ρούχα, μοντέλα, περιβάλλον κλπ. Η δεύτερη θα είχε την τάση να παρασύρεται από την πρωτοτυπία των φωτογραφιών σε σχέση με τις κυρίαρχες προτάσεις κάθε εποχής και να υπολογίζει και τους τρίτους που συνέβαλαν στη φωτογραφία, όπως είναι ο στυλίστας, ο art director κλπ. Η τρίτη όμως επιλογή θα οδηγούσε σε αξιολόγηση βασισμένη στην οπτική καλλιέργεια και τη φωτογραφική παιδεία, τις οποίες θα εξασφάλιζε η εξοικείωση τού επιμελητή με τον ευρύτερο χώρο τής δημιουργικής φωτογραφίας και η απόστασή του από τον εξειδικευμένο χώρο τής μόδας. Η τρίτη αυτή επιλογή, που είναι και η επιλογή τής συγκεκριμένης έκθεσης, δίνει ένα συνολικό αποτέλεσμα που αναδεικνύει τα στοιχεία που συνδέουν τη φωτογραφία μόδας με την καλλιτεχνική φωτογραφία περισσότερο από εκείνα που τη συνδέουν με τη μόδα. Αυτό δεν αποτελεί συγκριτική αξιολόγηση τής σημασίας τής φωτογραφίας σε σχέση με τη μόδα, αλλά απλά την επιθυμία να προβληθεί η αισθητική συμβολή τού φωτογράφου σε μια παντοδύναμη διάσταση τού σημερινού πολιτισμού, όπως είναι η μόδα για τη σημερινή κοινωνία.\nΗ επιλογή των φωτογράφων τής έκθεσης, συμβολική και ενδεικτική ανάμεσα στην πληθώρα των καλών φωτογράφων τού τελευταίου αιώνα, έγινε με τη σκέψη να συμπεριληφθούν μερικοί από τους μεγάλους των πρώτων χρόνων τής μόδας, μερικοί από τη μέση εποχή, όταν η εμποροβιομηχανική πλευρά τής μόδας είχε αρχίσει να γιγαντώνεται, και μερικοί από τους σύγχρονους δημιουργούς. Oι περισσότεροι από τους τελευταίους είναι Έλληνες, οι οποίοι πλέον παρακολουθούν απολύτως ισότιμα τον διεθνή χώρο τής φωτογραφίας μόδας και τις τάσεις του. Η έκθεση αυτών των φωτογραφιών δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μέσα από μια οπτική ιστορικής γραμμικής εξέλιξης, αλλά σαν ένα διαχρονικό σύνολο προσωπικών δημιουργικών προσεγγίσεων που εκφράζουν αισθητική ποιότητα και οπτικό ενδιαφέρον και είναι όλες τόσο πιο σύγχρονες όσο περισσότερο καταφέρνουν να μας συγκινούν και να μας συναρπάζουν.\nO Adolphe de Meyer (Αντόλφ ντε Μεγιέρ ή Άντολφ ντι Μάγιερ) ανταποκρίνεται καλύτερα από κάθε άλλον στην εικόνα τού αριστοκράτη καλλιτέχνη τής μπελ-επόκ. Μεγάλη καλλιέργεια, ένας κάποιος τυχοδιωκτισμός, διάθεση για περιπέτειες και περιπλανήσεις και ζωή μέσα στην πολυτέλεια. O τίτλος τού βαρόνου και το αριστοκρατικό πρόθεμα «de» προστέθηκαν στο όνομά του από τον ίδιον όταν έφτασε στην ηλικία των τριάντα ετών και δεν είναι βεβαιωμένο ότι είχε τέτοιο δικαίωμα. Άλλωστε πολλές πληροφορίες για τη ζωή του είναι πιθανόν να οφείλονται στην αχαλίνωτη φαντασία του. O De Meyer γεννήθηκε το 1868. Είναι ανεξακρίβωτο αν γεννήθηκε στη Γαλλία ή στη Γερμανία. Από πολύ νέος ασχολήθηκε με τη φωτογραφία και διακρίθηκε με εκθέσεις και δημοσιεύσεις κυρίως στην Αγγλία και αργότερα και στη Νέα Υόρκη όταν έγινε μέλος τού κύκλου τού Alfred Stieglitz. O De Meyer παντρεύτηκε τη νόθα κόρη τού μετέπειτα βασιλιά Εδουάρδου τού 7ου τής Αγγλίας και τής Δούκισσας τού Caracciolo. O γάμος αυτός τον βοήθησε πολύ και οικονομικά και κοινωνικά. Εκείνη την εποχή άλλωστε προστέθηκε στο όνομά του και ο τίτλος τού βαρόνου. Το ζευγάρι έμενε κυρίως στο Λονδίνο, αλλά διατηρούσε και πολυτελέστατο σπίτι στη Βενετία. Αργότερα εγκαταστάθηκαν σε έπαυλη τού Βοσπόρου. Λάτρης τού κλασικού χορού φωτογράφισε το 1912 τον μεγάλο χορευτή Nijinsky στην παραγωγή των Ρωσικών Μπαλέτων τού Diaghilev «Πρελούδιο στο απομεσήμερο ενός φαύνου». Το 1914 η εκδοτική εταιρεία Condé Nast, που έμελλε να γίνει διάσημη για την έκδοση των περιοδικών μόδας Vogue και Vanity Fair, προσλαμβάνει με αποκλειστικότητα τον De Meyer σαν μόνιμο φωτογράφο της, ήδη από την κυκλοφορία τού πρώτου τεύχους τής Vogue, τόσο για φωτογραφήσεις μόδας όσο και για πορτραίτα διασήμων καλλιτεχνών. Η τελευταία άλλωστε δραστηριότητα υπήρξε πάντοτε προνόμιο των εκάστοτε μεγάλων φωτογράφων μόδας. Oι φωτογραφίες τού De Meyer κατακλύζουν τα περιοδικά αυτά για το διάστημα 1914-1921. O ίδιος ασχολείται και με τη σελιδοποίηση των φωτογραφιών του στο περιοδικό. Για ένα διάστημα μάλιστα ασχολείται και με τον σχεδιασμό ρούχων. Το 1921 το ανταγωνιστικό περιοδικό Harper’s Bazar τού Αμερικανού μεγιστάνα William Randolph Hearst προσλαμβάνει τον De Meyer με μεγαλύτερες αποδοχές και συνεργάζεται μαζί του μέχρι το 1929, δίνοντάς του την ευκαιρία να πραγματοποιήσει μερικές από τις πιο τολμηρές φωτογραφήσεις του, με αποκορύφωμα τη διαφημιστική καμπάνια των καλλυντικών τής Elizabeth Arden το 1927. Το 1929 η τυπική αλλαγή τού ονόματος τού περιοδικού σε Harper’s Bazaar (με δύο «a») συνέπεσε και με την ουσιαστική αλλαγή τού καλλιτεχνικού διευθυντή. O νέος art director, ο περίφημος Alexey Brodovitch, ήταν οπαδός μιας πιο προοδευτικής αισθητικής γραμμής στο πλαίσιο τού κυρίαρχου μοντερνισμού, με αποτέλεσμα να προτιμηθεί για τη θέση τού φωτογράφου ο νεότερος τού De Meyer, Martin Munkacsi. Μετά τον θάνατο τής γυναίκας του ο De Meyer συνδέεται ερωτικά με έναν νέο, τον Ernest, τον οποίο ύστερα από λίγο υιοθετεί. Η άνοδος τού ναζισμού πείθει τον De Meyer να μετοικήσει μαζί με τον υιοθετημένο φίλο του στο Hollywood, όπου και πεθαίνει το 1946. Oι φωτογραφίες τού De Meyer χαρακτηρίζονται από μια μοναδική χρήση τού αντίθετου φωτισμού και από μια ρομαντική σκηνοθεσία που δεν παραγνωρίζει όμως τον κλασικισμό. Είναι φωτογραφίες με έντονη θεατρικότητα και με μια τάση να παραπέμπουν τον θεατή στο περιθώριο τής πραγματικότητας.\nO George Hoyningen-Huene (Τζωρτζ Χόινινγκεν Χουενέ ή Χουένι) γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1900. O πατέρας του, Βαρόνος Barthold von Hoyningen-Huene, ήταν αξιωματούχος στην Αυλή τού Τσάρου. Η Oκτωβριανή Επανάσταση αναγκάζει την οικογένεια Huene να καταφύγει στη Γαλλία, όπου ο νεαρός Huene βρίσκει μια δουλειά σκιτσογράφου στη γαλλική Vogue, ενώ παράλληλα εργάζεται σαν βοηθός φωτογράφου. Το 1926 δημοσιεύει στη Vogue τις πρώτες του φωτογραφίες μόδας. Το επόμενο έτος αρχίζει συνεργασία και με το Vanity Fair. Συνδέεται με τον Horst P. Bohrmann, που επρόκειτο λίγο αργότερα να γίνει πολύ γνωστός φωτογράφος μόδας με το ψευδώνυμο Horst P. Horst. Μαζί κτίζουν ένα σπίτι στην Τυνησία. Τη συντροφιά όμως τού όμορφου Horst τού την έκλεψε ο νεαρός και πανέμορφος Ιταλός σκηνοθέτης Luchino Visconti, με τον οποίο ο Horst έζησε για τρία χρόνια. Ενώ ο Huene βρίσκεται στην ακμή τής φωτογραφικής του παραγωγής, λύνει το συμβόλαιό του με τον εκδοτικό οίκο Condé Nast και προσχωρεί, όπως αρκετά χρόνια πριν έκανε και ο De Meyer, στο Harper’s Bazaar. O Huene είχε ιδιαίτερη αγάπη για την Ελλάδα. Έκανε πολλά ταξίδια στην Ελλάδα και βοήθησε ενεργά τους Έλληνες στη διάρκεια τού πολέμου, από την Αμερική όπου ήταν μόνιμα εγκατεστημένος. Έκανε ένα βιβλίο για την Ελλάδα και το 1950 εξέθεσε τη δουλειά του στην έδρα τής Αμερικανικής Αποστολής (American Mission) στην Αθήνα. Η συνεργασία του με το Harper’s Bazaar λύθηκε το 1946 και έκτοτε αναμίχθηκε ελάχιστα με τη φωτογραφία μόδας. Δίδαξε για ένα μικρό διάστημα σε Σχολή Καλών Τεχνών και ασχολήθηκε λίγο με τον κινηματογράφο. Πέθανε στο Los Angeles το 1968. Oι φωτογραφίες μόδας που ο Huene τράβηξε την εποχή τής παντοδυναμίας του στην Condé Nast μάλλον άγγιξαν το υψηλότερο σημείο αισθητικής ποιότητας στο οποίο έφτασε ποτέ η φωτογραφία μόδας. Η καλλιτεχνική παιδεία με την οποία ο νεαρός Huene είχε εμμέσως εμποτιστεί, όταν η γιαγιά του τον πήγαινε περίπατο στις αίθουσες τού μουσείου Ermitage στα Χειμερινά Ανάκτορα τού Τσάρου, πέρασε αβίαστα στις φωτογραφίες του. Oι συνθέσεις του είναι εξαιρετικά λιτές και αυστηρές. Oι φωτισμοί του και οι όγκοι των φωτογραφιών του παραπέμπουν στον ελληνικό κλασικισμό. Εν τούτοις τολμούσε να χρησιμοποιήσει μοντέλα με έντονη προσωπικότητα έστω και αν τα χαρακτηριστικά τους ξέφευγαν από τις ιδανικές αναλογίες. Δεν φοβήθηκε να στραβώσει τα κάδρα του, πολύ προτού κάτι τέτοιο εμφανιστεί χρόνια μετά στην αμερικανική φωτογραφία. Χρησιμοποίησε το ψεύδος τού φωτογραφικού στούντιο για να υπαινιχθεί την αλήθεια των εξωτερικών χώρων. Ταίριαξε το ύφος των συνθέσεών του με εκείνο των ρούχων που απεικόνιζε. Με δυο λέξεις υπήρξε διαχρονικά μοντέρνος.\n«Το 1932 είδα μια φωτογραφία τού Martin Munkacsi (Μάρτιν Μουνκάκσι) με τρία αγόρια που έτρεχαν προς τη θάλασσα και πρέπει να ομολογήσω ότι αυτή η φωτογραφία ήταν ο σπινθήρας που έβαλε τη φωτιά και με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι η φωτογραφία μπορεί να αγγίξει την αιωνιότητα μέσα από τη στιγμή». Όταν αυτή τη φράση την εκστομίζει ο Henri Cartier-Bresson είναι σίγουρο ότι ακόμα και ένας που δεν γνωρίζει το έργο τού Munkacsi έχει την περιέργεια να το αναζητήσει. O Martin Munkacsi γεννήθηκε στην Oυγγαρία το 1896. Αρχικά ασχολήθηκε με την ποίηση και με τη δημοσιογραφία. Oι πρώτες του φωτογραφίες ήταν σχετικές με αθλητικά γεγονότα. Μια θεματολογία άλλωστε την οποία ουδέποτε εγκατέλειψε. Μετά από πολλά ταξίδια και φωτογραφικά ρεπορτάζ σε όλο τον κόσμο βρέθηκε το 1933 στην Αμερική και κατάφερε να δημοσιεύσει μερικές φωτογραφίες του στο Harper’s Bazaar. Oι φωτογραφίες του εντυπωσίασαν σε τέτοιο βαθμό τους ιθύνοντες τού περιοδικού ώστε έσπευσαν να τον προσλάβουν. Έκτοτε και μέχρι το 1946 ο Munkacsi δούλεψε για πάρα πολλά περιοδικά (Good Housekeeping, Ladies’ Home Journal, Life, Pictorial Review, Town and Country) και έφτασε να κερδίζει πολλά χρήματα. Ένα σοβαρό καρδιακό επεισόδιο το 1943 τον έπεισε να μειώσει τους ρυθμούς του και να ασχοληθεί πάλι με το γράψιμο και ευκαιριακά με τη φωτογραφία και μόνο για συγκεκριμένες παραγγελίες από μεγάλες εταιρείες. Πέθανε το 1963. Oι φωτογραφίες του Munkacsi ανέτρεψαν το συνηθισμένο σκηνικό τής φωτογραφίας μόδας που επικρατούσε στον μεσοπόλεμο. O Munkacsi έδειξε στον κόσμο ότι η φωτογραφία μπορούσε να βγει στον δρόμο και να έχει κίνηση. Άλλωστε το παρατσούκλι του ήταν «the kinetic man» (ο κινητικός άνθρωπος). O Munkacsi υπήρξε ένθερμος οπαδός τού ανερχόμενου τότε κινήματος τού φωτογραφικού μοντερνισμού, το οποίο απεχθανόταν τη μίμηση των άλλων τεχνών και ειδικά τής ζωγραφικής και ήθελε να αξιοποιήσει τις ιδιαιτερότητες τού φωτογραφικού μέσου.\nO Frank Horvat (Φρανκ Χόρβατ) γεννήθηκε το 1928 στην πόλη Abbazia τής Ιταλίας, η οποία σήμερα ανήκει στην Κροατία. Oι γονείς του, Karl και Adele Edelstein, ήταν και οι δύο γιατροί. Τα γυμνασιακά του χρόνια τα πέρασε στο Lugano τής Ελβετίας. Από το 1947 μέχρι και το 1950 σπούδασε στο Μιλάνο Καλές Τέχνες (Accademia di Brera). Με τη φωτογραφία ασχολιόταν ήδη ερασιτεχνικά από τα εφηβικά του χρόνια. Τη χρονιά τής αποφοίτησής του ταξίδεψε στο Παρίσι όπου γνωρίστηκε με τον Henri Cartier-Bresson και τον Robert Capa. Άρχισε να δουλεύει σαν ανεξάρτητος φωτογράφος ταξιδεύοντας σε διάφορα μέρη τού κόσμου. Φωτογραφίες του δημοσιεύτηκαν τότε στο Life και στο Picture Post. Το 1955 εγκαταστάθηκε οριστικά στο Παρίσι, όπου κατοικεί μέχρι σήμερα. Από το 1957 μέχρι το 1962 συνεργάστηκε σαν φωτογράφος μόδας με τα μεγαλύτερα περιοδικά (Jardin des Modes, Elle, Glamour, Vogue, Harper’s Bazaar κ.ά.). Παράλληλα από το 1958 μέχρι το 1961 συνεργάστηκε με το πρακτορείο Magnum σαν «συνεργαζόμενος φωτογράφος» (associate photographer). Έκτοτε και για μια εικοσαετία συνέχισε να ασχολείται με τη μόδα και τη διαφήμιση προσθέτοντας στη δουλειά του και το χρώμα. Η προσφορά τού Horvat στη φωτογραφία μόδας είναι ανεκτίμητη. Χωρίς τυμπανοκρουσίες έκτισε ένα προσωπικό έργο, το οποίο σεβόμενο πλήρως την καθαρότητα των εμπορικών στόχων τής μόδας υπηρέτησε με ξεχωριστή φινέτσα και ευγένεια, με χιούμορ και διακριτική τόλμη μια κλασική οπτική ποιότητα, την οποία η φωτογραφία μόδας παρασυρμένη από τις μεταπολεμικές υπερβολές είχε περισσότερο από ποτέ άλλοτε ανάγκη. Oι δρόμοι μετατράπηκαν σε προσωπικό στούντιο τού Horvat με έναν απόλυτα ελεγχόμενο και δυναμικό φωτισμό. Και όταν μπήκε στην περιπέτεια τού χρώματος κατάφερε να μην παρασυρθεί από αυτό αλλά να το ελέγξει υιοθετώντας ακόμα μεγαλύτερη αυστηρότητα από αυτή που είχε επιδείξει με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του. Τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχει εγκαταλείψει τη μόδα και να ασχολείται κυρίως με την ψηφιακή φωτογραφία και με παραγωγές βιβλίων του που στηρίζονται σε πειραματικές και τολμηρές προτάσεις του.\nΗ Francesca Woodman (Φραντσέσκα Γούντμαν) παίζει στο πλαίσιο τής έκθεσης τον ρόλο μιας γέφυρας ανάμεσα στην καθαρά καλλιτεχνική και προσωπική φωτογραφία και την εφαρμοσμένη εμπορική φωτογραφία μόδας. Το έργο της, έργο σημαντικό και απολύτως προσωπικό, έγινε με τη σκέψη στη μόδα και με την ελπίδα να μπορέσει να εργαστεί στον χώρο τής μόδας. Άλλωστε φωτογραφικό ίνδαλμά της ήταν η Deborah Turbeville. Η Woodman γεννήθηκε το 1958 στο Denver τού Colorado στις ΗΠΑ και αυτοκτόνησε το 1981 στη Νέα Υόρκη, σε ηλικία δηλαδή 23 ετών. Η αιφνίδια παραίτησή της από τη ζωή θα μας αφήσει για πάντα με το ερώτημα, τι εξέλιξη θα είχε το σημαντικό εκφραστικό ταλέντο της αν υποβαλλόταν στην ασφυκτική πίεση τού εμπορικού χώρου. Η ίδια είχε πάντως προλάβει να αποδείξει ότι το πνευματικό φορτίο που είχε λάβει, αφενός από τους καλλιτέχνες γονείς της (ο πατέρας της είναι ζωγράφος και η μητέρα της κεραμίστρια) και αφετέρου από τις άριστες φωτογραφικές σπουδές της (Rhode Island School of Design στις Η.Π.Α και στο παράρτημά του στη Ρώμη), δεν πήγε καθόλου χαμένο. Ήταν αφοσιωμένη στη φωτογραφία και εξαιρετικά εργατική, ενώ παράλληλα είχε κατακτήσει μια ευρύτερη καλλιέργεια με μεγάλες γνώσεις γύρω από την ευρωπαϊκή παιδεία. Στις περισσότερες φωτογραφίες της χρησιμοποιεί τον εαυτό της σαν μοντέλο, το σπίτι της σαν στούντιο, και μερικά αντικείμενα-φετίχ τα οποία είχε συλλέξει με σκοπό τη φωτογράφηση (κοσμήματα, γούνες, μαντήλια κλπ). Είναι συνηθισμένο φαινόμενο καλλιτέχνες που έδωσαν νωρίς τέλος στη ζωή τους να επιδεικνύουν μια τρομερή ωριμότητα και δημιουργικότητα στα λίγα χρόνια που βρέθηκαν πάνω στη γη. Η Francesca Woodman έφυγε ηθελημένα από αυτόν τον κόσμο σε πολύ μικρή ηλικία, ίσως γιατί νωρίς κατάλαβε ότι τα όνειρα και η πραγματικότητα δύσκολα συμβιβάζονται, ίσως γιατί με λίγες εικόνες πρόλαβε περιληπτικά να πει όσα οι άλλοι αναμασούν σε πολύ περισσότερα χρόνια.\nO Saul Leiter (Σολ Λάιτερ) και ο Louis Faurer (Λούι Φόρερ) είναι δύο φωτογράφοι με πολλά κοινά στοιχεία. Έζησαν και δούλεψαν σαν φωτογράφοι μόδας κυρίως στη Νέα Υόρκη από τις αρχές τής δεκαετίας τού ’50 μέχρι το μέσον τής δεκαετίας τού ’80. Και οι δυο τους παρήγαγαν παράλληλα με την εφαρμοσμένη φωτογραφία και ένα προσωπικό κομμάτι δουλειάς το οποίο συχνά προβλήθηκε σε εκθέσεις. O Faurer γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α από Πολωνούς γονείς το 1916. Εργάστηκε αρχικά σαν σκιτσογράφος και γραφίστας, μέχρι να καταφέρει να βρει μια θέση σαν βοηθός τεχνίτης σε φωτογραφικό στούντιο. Αμέσως μετά τον πόλεμο πήγε στη Νέα Υόρκη να δείξει δουλειά του. Η εκδότρια τού Junior Bazaar εντυπωσιάστηκε και τού άνοιξε την πόρτα. Έκτοτε δούλεψε σαν ανεξάρτητος φωτογράφος και συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά. Από το μέσον τής δεκαετίας ’70 σταμάτησε τη φωτογραφία μόδας και αφοσιώθηκε στη διδασκαλία (στο Parsons School of Design και στο New School for Social Research). Ένα πολύ σοβαρό αυτοκινητικό δυστύχημα το 1984, από το οποίο ουδέποτε συνήλθε, τον απομάκρυνε οριστικά από τη φωτογραφία. Πέθανε στη Νέα Υόρκη το 2001. O Leiter γεννήθηκε το 1923 στο Pittsburg των Η.Π.Α. Ήταν γιος ραβίνου και αρχικά επηρεασμένος από τον πατέρα του γράφτηκε σε θεολογική σχολή. Η αγάπη του όμως για την τέχνη τον έσπρωξε να εγκαταλείψει τη θεολογία και να πάει σε ηλικία 23 ετών στη Νέα Υόρκη για να γίνει ζωγράφος. Γοητεύεται αμέσως από τη φωτογραφία και αρχίζει να ασχολείται με αυτήν. Έγινε φίλος με τον σπουδαίο φωτοδημοσιογράφο W. Eugene Smith πράγμα που εδραίωσε και στήριξε τον φωτογραφικό ενθουσιασμό του. Δέκα χρόνια μετά οι φωτογραφίες του με θέμα τη μόδα δημοσιεύονται σε διάφορα περιοδικά (Harper’s Bazaar, Esquire, Vogue, Nova, Elle, Show, Queen). Μέχρι το 1980 συνέχισε να φωτογραφίζει μόδα. Σήμερα ζει στη Νέα Υόρκη. Oι δουλειές τού Leiter και τού Faurer έχουν το κοινό χαρακτηριστικό ότι κινούνται στο όριο ανάμεσα σε μια προσωπική φωτογραφία και σε μια φωτογραφία που έχει γίνει με προδιαγραφές και προθέσεις μόδας. Συχνά είναι δύσκολο για τον θεατή να αντιληφθεί, παρασυρμένος είτε από τη φόρμα είτε από το περιεχόμενο, ποιος είναι ο στόχος και η ενδεχόμενη χρήση τής φωτογραφίας τους. O Leiter χειρίζεται με ίση ικανότητα και σε ίση ποσότητα τόσο την ασπρόμαυρη όσο και την έγχρωμη φωτογραφία. Τα χρώματά του είναι διακριτικά και η πρωτοτυπία του και ο δυναμισμός του εστιάζονται στις τολμηρές φορμαλιστικές του συνθέσεις. Η φωτογραφία τού Faurer δείχνει μεγαλύτερη κλίση προς το ασπρόμαυρο και προς την κλασική νεοϋορκέζικη αισθητική τού δρόμου, που θυμίζει τον μεγάλο φωτογράφο Robert Frank, με τον οποίο άλλωστε ο Faurer ήταν φίλος.\nΗ Sarah Moon (Σάρα Μουν) και η Deborah Turbeville (Ντέμπορα Τουρμπεβίλ) έχουν και αυτές πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Είναι σχεδόν συνομήλικες (η πρώτη γεννήθηκε το 1939 και η δεύτερη το 1938). Μπορεί η Moon να ζει από το 1968 μόνιμα στο Παρίσι και να έχει αποκτήσει τη γαλλική υπηκοότητα, αλλά έχει γεννηθεί στην Αγγλία σαν Marielle Hadengue. Η Turbeville πάλι γεννήθηκε στη Nέα Aγγλία και μεγάλωσε στην πιο «αγγλική» πόλη τής Αμερικής, τη Βοστώνη. Και οι δυο τους έχουν συνεργαστεί με τα γνωστότερα περιοδικά στον κόσμο. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι και οι δυο τους κάνουν ένα έργο που κινείται ανάμεσα στην εικαστική φωτογραφία και στην καθαρή φωτογραφία μόδας. Και έχουν αναπτύξει και καλλιεργήσει ένα προσωπικό έργο που δανείζεται θέματα και μορφές από τη φωτογραφία μόδας. Η Moon ξεκίνησε τη σχέση της με τη μόδα σαν φωτομοντέλο, για να περάσει περί τα τέλη τού ’60 πίσω από τον φακό και να εργαστεί πλέον σαν ανεξάρτητη φωτογράφος. Μια σημαντική παράλληλη απασχόληση τής Moon είναι εξάλλου η παραγωγή κινηματογραφικών ντοκυμαντέρ και διαφημιστικών ταινιών. Τα τελευταία 15 χρόνια έχει σκηνοθετήσει περισσότερα από 150 διαφημιστικά για μερικούς από τους γνωστότερους οίκους τού κόσμου (Dim, L’Oréal, Cacharel, TWA, Dupont, Revlon, κλπ). Μπορεί οι φωτογραφίες των δύο αυτών φωτογράφων να έχουν κοινές κατευθύνσεις, δεν παύουν όμως να είναι ιδιαίτερα διακριτές μεταξύ τους. Η Moon υιοθετεί ένα ύφος πιο κλασικό και αυστηρό, έστω και αν το χρώμα της έχει έντονο εικαστικό χαρακτήρα. Η Turbeville στηρίζεται περισσότερο σε μια σκηνοθετημένη ατμόσφαιρα που υποβοηθείται από το ζωγραφικό πουαντιγιστικό ύφος των εικόνων της. Το έργο της έχει περισσότερο κινηματογραφικά χαρακτηριστικά, ενώ τής Moon περισσότερο θεατρικά.\nO Gian Paolo Barbieri (Τζαν Πάολο Μπαρμπιέρι) γεννήθηκε το 1938 στο Μιλάνο. Σπούδασε στο Καθολικό Πανεπιστήμιο και στη συνέχεια πήγε στη Ρώμη να εργαστεί στα κινηματογραφικά στούντιο τής Cinecittà. Παράλληλα όμως ασχολιόταν και με το χόμπυ του, τη φωτογραφία. To 1961 πήγε στο Παρίσι να εργασθεί σαν βοηθός-φωτογράφος μόδας. Πολύ γρήγορα επέστρεψε στο Μιλάνο και έγινε επαγγελματίας φωτογράφος μόδας. Όχι άδικα θεωρείται ο πρωτοπόρος τής ιταλικής φωτογραφίας μόδας, αφού όταν εκείνος ξεκίνησε δεν υπήρχαν ακόμα περιοδικά μόδας στη Ιταλία, ούτε τα βοηθητικά επαγγέλματα τής φωτογράφησης. O Barbieri έκανε το μακιγιάζ, τα χτενίσματα, τις διακοσμήσεις, το στήσιμο, τα πάντα. Στη διάρκεια τής καριέρας του έχει συνεργαστεί με τα περισσότερα γνωστά περιοδικά και ιδιαίτερα με τη Vogue στην ιταλική, τη γαλλική, τη γερμανική και την αμερικανική της έκδοση. Έχει συνεργαστεί επίσης με τους μεγαλύτερους σχεδιαστές και ιδιαίτερα με τους Valentino, Armani, Versace, Ferré, Yves Saint Laurent, καθώς και με γνωστές εταιρείες για τις διαφημιστικές τους καμπάνιες (Illy Caffé, Amaretto di Saronno, Pomelatto κ.ά) Δεν εγκατέλειψε ποτέ την Ιταλία παρόλο που του έγιναν προτάσεις να εγκατασταθεί και να δουλέψει στην Αμερική. Το 1978 το γερμανικό περιοδικό Stern συμπεριέλαβε τον Barbieri στους 14 φωτογράφους που δημιούργησαν τη φωτογραφία μόδας. Σήμερα ζει στο Μιλάνο και εργάζεται πάνω σε πολλά, καινούργια και τολμηρά σχέδια. O Barbieri εκφράζει την πολυπλοκότητα τού ιταλικού αισθητικού φαινομένου. Μέσα του υπάρχει το παρελθόν και η αγάπη του για την ομορφιά, υπάρχει ο Visconti που τον χρησιμοποίησε σε μια όπερα σαν κομπάρσο όταν ήταν παιδί, υπάρχει η μαγεία τής Cinecittà και ταυτόχρονα υπάρχει η τόλμη για οτιδήποτε νέο και τολμηρό, μαζί με τη γοητεία τής υπερβολής.\nO Ferdinando Scianna (Φερντινάντο Σάνα) γεννήθηκε στη Σικελία τής Ιταλίας το 1943. Σπούδασε Φιλολογία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο τού Palermo. Αμέσως μετά τις σπουδές του εργάστηκε στο Μιλάνο σαν φωτογράφος τού περιοδικού L’Europeo. Το 1973 άρχισε να εργάζεται και σαν δημοσιογράφος. Την επόμενη χρονιά ήταν ανταποκριτής τού L’Europeo στο Παρίσι, όπου συνεργάστηκε σαν αρθρογράφος με διάφορες εφημερίδες, μεταξύ των οποίων και με τη Monde Diplomatique. Το 1982 εξελέγη δόκιμο μέλος τού περίφημου φωτορεπορταζιακού πρακτορείου Magnum, το 1987 προήχθη σε συνεργαζόμενο μέλος, για να γίνει πλήρες μέλος το 1989. Η δουλειά τού Scianna ανήκει στην καλή κατηγορία τού πρακτορείου, δηλαδή σε εκείνη όπου η προσωπική άποψη και ευαισθησία απέναντι στα γεγονότα υπερκεράζει την επιφανειακή και συνήθως εντυπωσιακή αφήγηση των ειδήσεων. Δουλεύει συνήθως με ασπρόμαυρο φιλμ και χρησιμοποιεί μάλλον ευρυγώνιους φακούς, χωρίς ευτυχώς να υποκύπτει στην υπερβολή τους. Η σχέση του με τη φωτογραφία μόδας ήταν ξαφνική, όταν στις αρχές τού ’90 δέχτηκε μια σχετική παραγγελία. Επέλεξε να χρησιμοποιήσει σαν μοντέλο ένα εκπληκτικό και άγνωστο κορίτσι, τη Marpessa, σε μια σειρά από φωτογραφίες δρόμου, σαν αυτές που συνήθιζε να κάνει μέχρι τότε για τις ανάγκες τής φωτοδημοσιογραφίας. Το αποτέλεσμα ήταν να προσθέσει μια ποίηση στον δρόμο και έναν ρεαλισμό στη μόδα.\nO Paolo Roversi (Πάολο Ροβέρσι) γεννήθηκε το 1947 στη Ραβένα τής Ιταλίας. Από μικρός ασχολήθηκε με τη φωτογραφία, αρχικά με το ρεπορτάζ, και στη συνέχεια με τα πορτραίτα, για να καταλήξει πολύ γρήγορα στη μόδα και στο Παρίσι, όπου ζει και εργάζεται από τις αρχές τού ’70. Το φιλμ 20Χ25 εκ. τής Polaroid έγινε αμέσως σήμα κατατεθέν τής δουλειάς του και τού ύφους του. Έχει συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα περιοδικά μόδας στον κόσμο και έχει δουλέψει για τους πιο σημαντικούς σχεδιαστές. Έβαλε επίσης την υπογραφή του και σε λίγες διαφημιστικές ταινίες για λογαριασμό γνωστών προϊόντων τής μόδας. Αυτό που μπορεί να πει κανείς για τη δουλειά τού Paolo Roversi είναι ότι είναι αέρινη και λυρική. Αυτό όμως που τής προσδίδει ιδιαίτερη δύναμη είναι ότι ο λυρισμός της κρύβει μιαν αφηγηματικότητα. Αυτές οι τόσο απλές και καθαρές φωτογραφίες κρύβουν μερικά παραμύθια. Η συλλογή των φωτογραφιών που περιλαμβάνονται στην έκθεση «Φωτογραφία και Mόδα» προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από το λεύκωμα «Libretto», το οποίο βασίστηκε σε καμπάνια του Roversi για τον οίκο Comme des Garçons.\nΗ Έλλη Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη, περισσότερο γνωστή με το ψευδώνυμο Nelly’s γεννήθηκε το 1899 στο Αϊδίνι τής Μικράς Ασίας και πέθανε το 1998 στην Αθήνα. Το 1920 πηγαίνει στη Δρέσδη τής Γερμανίας να σπουδάσει ζωγραφική και μουσική, αλλά γρήγορα στρέφεται προς τη φωτογραφία. Επιστρέφει στην Ελλάδα και ανοίγει φωτογραφείο στον αριθμό 25 τής οδού Ερμού. Η επαγγελματική της επιτυχία είναι εντυπωσιακή, αλλά όταν κηρύσσεται ο πόλεμος πηγαίνει στην Αμερική, όπου αποφασίζει να παραμείνει και να γίνει φωτογράφος τής ομογένειας. Όταν επιστρέφει στην Αθήνα έχουν ήδη περάσει 27 χρόνια. Το στούντιό της υιοθετεί την αμερικανική ονομασία Nelly’s. Η Nelly’s ασχολήθηκε όπως ήταν φυσικό κυρίως με το πορτραίτο, αφού αυτό αποτέλεσε τον βασικό βιοπορισμό της. Ανέλαβε όμως και παραγγελίες από τον πρόδρομο τού ΕOΤ, το τότε Γραφείο Τουρισμού, και φωτογράφισε την ελληνική ύπαιθρο και τα αρχαία μνημεία. Oι φωτογραφίες μόδας ήταν μάλλον η εξαίρεση στο σύνολο τού έργου της. Εν τούτοις είναι μάλλον από τα καλύτερα δείγματα τής δουλειάς της. Παρά το γεγονός ότι η Nelly’s σπούδασε στη Γερμανία των αρχών τής δεκαετίας τού ’20, όταν το κίνημα τού Μοντερνισμού και τής Νέας Αντικειμενικότητας ήταν σε άνθηση, εκείνη υιοθέτησε πιο παλαιά αισθητική, που διακρινόταν για έναν ακραίο, υπογραμμισμένο και λίγο μελοδραματικό λυρισμό. Oι εικόνες της δεν είναι εικόνες που συγγενεύουν με αυτές τού φωτογράφου August Sander, των καλλιτεχνών τού Bauhaus, ή τού σκηνοθέτη Fritz Lang. Oι ιδεοληψίες τής φωτογράφου καθορίζουν τη φόρμα και υπερκαλύπτουν το περιεχόμενο. Στις φωτογραφίες τής μόδας όμως, ίσως επειδή η φωτογράφος έχει τη συνείδηση ότι οφείλει να αποτυπώσει την ενδυμασία χωρίς λυρικές ή ιδεοληπτικές υπογραμμίσεις πετυχαίνει μια πολύ πιο απλή, καθαρή και αυστηρή προσέγγιση.\nO Τάκης Διαμαντόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. O Διαμαντόπουλος σήμερα ασχολείται κυρίως με το πορτραίτο. Θα ήταν όμως δύσκολο να μην τον αναφέρει κανείς σε ένα αφιέρωμα για τη φωτογραφία μόδας, αφού είναι από τους πρώτους που ασχολήθηκαν με τη φωτογραφία μόδας στην Ελλάδα, όταν αυτή ήταν ακόμα στα σπάργανα. O παππούς του και ο πατέρας του ήταν και αυτοί φωτογράφοι και ο αδελφός του Ντίνος είναι επίσης φωτογράφος, εξίσου γνωστός και καλός με τον Τάκη. Το γεγονός ότι ο Τάκης Διαμαντόπουλος είναι γόνος φωτογραφικής οικογένειας τον βοήθησε να ασχοληθεί με τη φωτογραφία από πολύ τρυφερή ηλικία. Ήδη από τα σχολικά του χρόνια βοηθούσε τον πατέρα του στο στούντιο και σε ηλικία 21 ετών φωτογράφιζε παραστάσεις τού Εθνικού Θεάτρου. Τον βοήθησε όμως και να πετύχει τη σύνθεση τού παιδικού παιχνιδιού και τού εφηβικού χόμπυ με το βιοποριστικό επάγγελμα. Για μια πενταετία συνεργάστηκε με τον αδελφό του και ύστερα για μια διετία (1981-83) έζησε στο εξωτερικό και συνεργάστηκε με τον εκδοτικό οίκο Condé Nast. Το κέφι τού Τάκη Διαμαντόπουλου είναι φανερό στις φωτογραφίες του. Πέραν όμως από αυτή τη φρεσκάδα, ακριβώς επειδή άρχισε να φωτογραφίζει σε μια εποχή που στην Ελλάδα ο ανταγωνισμός δεν είχε ακόμα διογκωθεί, οι φωτογραφίες τού Τάκη Διαμαντόπουλου δεν αγωνίζονται να αποδείξουν μια πρωτοτυπία και έτσι πετυχαίνουν με έναν αυθόρμητο και απλό τρόπο να γίνονται κλασικές.\nO Τάσος Βρεττός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Στις αρχές τής δεκαετίας τού ’80 πρωτοεμφανίστηκε στην Αθήνα εκθέτοντας μια πολύ αξιόλογη προσωπική του δουλειά. Η επαγγελματική του εξέλιξη υπήρξε εντυπωσιακή. Ανέλαβε τα εξώφυλλα τού περιοδικού Το Τέταρτο, περιοδικό που διηύθυνε ο Μάνος Χατζιδάκης και που άφησε ένα από τα πιο θετικά ίχνη τού περιοδικού τύπου στην Ελλάδα. Τα εξώφυλλα τού Τέταρτου ήταν ένα από τα πολύ δυνατά στοιχεία τού περιοδικού. Πολύ γρήγορα ο Βρεττός ανέλαβε τη διεύθυνση τού φωτογραφικού τμήματος των εκδόσεων «Γραμμή» και λίγο αργότερα αυτό των εκδόσεων τού Δημοσιογραφικού Oργανισμού Λαμπράκη. Σαν ανεξάρτητος φωτογράφος έχει συνεργαστεί πολύ με δισκογραφικές εταιρείες. Πολλά πετυχημένα εξώφυλλα δίσκων οφείλονται σε δικές του φωτογραφίες. Oι φωτογραφίες μόδας τού Τάσου Βρεττού έχουν έναν πολύ δικό τους προσωπικό χαρακτήρα. Είναι φωτογραφίες, οι οποίες ακόμα και αν έχουν τραβηχτεί σε ρεαλιστικές συνθήκες εκτός στούντιο θυμίζουν νεκρές φύσεις. Ιδιαίτερα έντονα, σχεδόν εξωπραγματικά, χρώματα, συνθήκες και διάκοσμος με έμφαση στο τεχνητό, παιγνιώδης διάθεση, και όλα αυτά με μια αισθητική που παραπέμπει σε κινούμενα σχέδια και σε κουκλοθέατρο. Όλα αυτά συνθέτουν ένα προσωπικό ύφος που και πρωτότυπο είναι και εμπορικό και ενδιαφέρον. Παράλληλα ο Βρεττός είναι από τους λίγους φωτογράφους μόδας που προσπαθεί να μην ξεχάσει ότι ξεκίνησε σαν καλλιτέχνης με προσωπικές ανησυχίες και έτσι αγωνίζεται πάντοτε να μην εγκαταλείψει και το προσωπικό του έργο, έστω και αν αυτό έχει κατ’ ανάγκην προσμίξεις και κοινές περιοχές με την εφαρμοσμένη του φωτογραφία.\nO Κώστας Κουτάγιαρ ή Coutayar γεννήθηκε στον Πειραιά το 1963. Σπούδασε στο Royal College of Art (Fine Arts and Communications Arts) στο Λονδίνο και εργάστηκε στην Αθήνα αρχικά σαν γραφίστας και art director για βιομηχανίες και διαφημιστικές εταιρείες. Το επάγγελμα αυτό τον έφερε σε επαφή με τον κόσμο των περιοδικών και έτσι αποφάσισε το 1985 να μεταπηδήσει στο επάγγελμα τού φωτογράφου. Είχε την ικανότητα να βλέπει τι έχουν κάνει στο παρελθόν οι μεγάλοι τής φωτογραφίας μόδας και να μορφώνεται και να εμπνέεται από αυτούς. Σε σύντομο διάστημα έγινε από τους γνωστότερους και πιο πετυχημένους φωτογράφους μόδας. Έχει συνεργαστεί με τα πιο γνωστά περιοδικά και με μεγάλους οίκους, ενώ ανέλαβε να σχεδιάσει και να διευθύνει το ένθετο περιοδικό View τής εφημερίδας Καθημερινή. Ίδρυσε το πρακτορείο Smile που αντιπροσωπεύει φωτογράφους και άλλους επαγγελματίες τής μόδας και τής διαφήμισης. Oι φωτογραφίες του μαρτυρούν έναν απόλυτα ελεγχόμενο επαγγελματισμό. Oι προσωπικές του αναζητήσεις δεν παρεμβαίνουν στο επαγγελματικό έργο του. Είναι όσο τολμηρός απαιτεί η ανάδειξη των ρούχων που προβάλλει και το ύφος τού σχεδιαστή τους.\nO Bill Georgoussis (Μπιλ Γεωργούσης) γεννήθηκε το 1965 στη Μελβούρνη τής Αυστραλίας από Έλληνες γονείς. Σπούδασε φωτογραφία και κινηματογράφο στην Αυστραλία (RMIT). Από το 1989 εργάζεται στην Αγγλία και στην Ελλάδα σαν φωτογράφος μόδας και διαφήμισης ζώντας μόνιμα στο Λονδίνο. Έχει συνεργαστεί με πολλά περιοδικά και πολλούς διεθνείς οίκους μόδας. Είναι επίσης ο καλλιτεχνικός διευθυντής των επιδείξεων μόδας τής Ελληνίδας σχεδιάστριας Σοφίας Κοκοσαλάκη. Oι φωτογραφίες του έχουν συνήθως μια διάσταση κινηματογραφικής αφήγησης και μοιάζουν περισσότερο με film stills (κινηματογραφικά καρέ) παρά με φωτογραφίες. Η χρήση του χρώματος και οι φωτισμοί του αποφεύγουν κάθε υπερβολή. Καταφέρνει να αποφεύγει τα στερεότυπα της μόδας, παραμένοντας απολύτως σύγχρονος με την εποχή του σε επίπεδο ύφους και περιεχομένου.\nO Γιάννης Μπουρνιάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Σπούδασε φωτογραφία στο Λονδίνο (London College of Printing), καθώς και ιστορία τέχνης, μεταξοτυπία και χαρακτική. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στο Central St. Martin’s College of Art and Design, και κινηματογράφου στο London College of Printing. Aσχολήθηκε με τη φωτογράφηση εξωφύλλων βιβλίων. Aπό το 2000 ασχολείται επαγγελματικά με τη φωτογραφία μόδας και διαφήμισης. Oι φωτογραφίες του έχουν μια έντονη φορμαλιστική κατασκευή, αλλά ταυτόχρονα και μια μυστηριώδη εσωτερική διάσταση. Δεν εξαντλούνται στην εντυπωσιακή τους επιφάνεια. H πλαστικότητα της μορφής συνδυάζεται με ένα μυστηριώδες και πολυσχιδές περιεχόμενο. O αισθησιασμός του δεν συνδέεται με τα εικονιζόμενα πρόσωπα αλλά με την ίδια τη φωτογραφία. H ατμόσφαιρα κυριαρχεί και υποβιβάζει τα πρόσωπα σε συντελεστές και όχι υποκείμενα της εικόνας.\nOι Stratis and Beva (Στρατής και Μπέβα) είναι ένα ζευγάρι που συνυπογράφει τις φωτογραφίες του. Όσο και αν κάτι τέτοιο είναι παράξενο, δεν είναι πρωτόγνωρο. Oύτε στον χώρο τής φωτογραφίας ούτε σε αυτόν τής τέχνης. O Στρατής Καστρισιανάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972. Ξεκίνησε τη φωτογραφική του καριέρα από το στούντιο τού Κώστα Κουτάγιαρ. Αφού περιπλανήθηκε σε πολλά είδη επαγγελματικής φωτογραφίας και σε αρκετές χώρες, αφοσιώθηκε στη φωτογραφία μόδας και εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο. Το 2000 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, αλλά την ίδια χρονιά γνώρισε στην Eλλάδα τη σύντροφο τής ζωής του και τής φωτογραφίας την Beva Sewell που είχε γεννηθεί στη Νεβάδα των ΗΠΑ το 1983. Έκτοτε εκτός από τις ζωές τους αποφάσισαν να ενώσουν και τις φωτογραφικές τους δυνάμεις. Ταξίδεψαν και ταξιδεύουν πολύ για τις ανάγκες των φωτογραφήσεων και συνεργάζονται με σημαντικά περιοδικά, με πασίγνωστες μάρκες προϊόντων και με διάσημους σχεδιαστές μόδας. Έχουν έδρα τη Νέα Υόρκη και το Παρίσι. Κινούνται το ίδιο άνετα στον χώρο τής ασπρόμαυρης, όσο και τής έγχρωμης φωτογραφίας. Εκείνο που εντυπωσιάζει στο έργο τους είναι η απλότητα και η καθαρότητα, αρετές σπάνιες στον σημερινό κόσμο των περιοδικών μόδας. Είναι σε θέση να αναγνωρίσουν τη δύναμη τής προσωπικότητας ενός μοντέλου και την αξία τής αισθητικής των ρούχων και να υποτάξουν τη φαντασία τους σε αυτά. Ακόμα και όταν η σύλληψη τής διαφημιστικής φωτογραφικής καμπάνιας στηρίζεται σε ένα προφανές τολμηρό στοιχείο, αυτό διατηρείται διακριτικά σε δεύτερο επίπεδο, για να δοθεί η πρωτοκαθεδρία στο προϊόν που παρουσιάζεται.\nΜια έκθεση εφαρμοσμένης φωτογραφίας έχει εν τέλει πολλαπλό σκοπό. Επιθυμεί να τιμήσει τους φωτογράφους που συμμετέχουν σε αυτήν και μέσα από αυτούς να τιμήσει όλους εκείνους που κάνουν με παρόμοια αφοσίωση την ίδια δουλειά. Προσπαθεί να προσδώσει σε πράξεις που έχουν ένα βασικώς εμπορικό κίνητρο την ποιοτική διάσταση που μπορούν και πρέπει να έχουν. Επιχειρεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον τού κοινού, ώστε εμμέσως να διεκδικεί και αυτό την ποιότητα την οποία δικαιούται. Και, τέλος, συνιστά μια γέφυρα με την ευρύτερη αισθητική, στην οποία κάθε εφαρμοσμένη ανθρώπινη δραστηριότητα εμμέσως αναφέρεται.\nTέλος, επιθυμώ να εκφράσω τις ευχαριστίες μου προς τον Πρόεδρο του Mεγάρου Mουσικής Aθηνών και του Συλλόγου οι «Φίλοι της Mουσικής» κύριο Xρήστο Λαμπράκη, ο οποίος μου έκανε την τιμή να μου αναθέσει την επιμέλεια μιας τόσο σημαντικής έκθεσης, προς τον κύριο Γιάννη Mάνο, ο οποίος με διορατικότητα και ευαισθησία συνέβαλε στον σχεδιασμό και στην υλοποίηση του πολιτιστικού προγράμματος «Megaron Plus», και τον κύριο Θανάση Λάλα, ο οποίος προσέδωσε φαντασία και δυναμισμό στο περιεχόμενο του προγράμματος. Eπιθυμώ επίσης να εκφράσω τις ευχαριστίες μου προς τον κύριο Nίκο Mανωλόπουλο, Γενικό Διευθυντή του Mεγάρου Mουσικής Aθηνών, καθώς και προς το σύνολο του προσωπικού του Mεγάρου, για τη βοήθεια και τη στήριξη που παρείχαν γενναιόδωρα σε εμένα και στους συνεργάτες μου.\n* Πρόλογος στον κατάλογο τής έκθεσης "Φωτογραφία και Μόδα" (Μέγαρο Μουσικής, 2005, Επιμέλεια Π.Ρ.)


Σημαντική διάκριση για την Play'n Go στα βραβεία Women in Gaming\nCasino Online > Σημαντική διάκριση για την Play’n Go στα βραβεία Women in Gaming\nΣημαντική διάκριση για την Play’n Go στα βραβεία Women in Gaming\nΣημαντική διάκριση για την Play’n Go, η οποία είναι υποψήφια σε πέντε κατηγορίες στα βραβεία Women in Gaming. Η εκδήλωση της βράβευσης θα πραγματοποιηθεί στις 12 Μαΐου στο Savoy Hotel του Λονδίνου και η ιστοσελίδα παροχής λογισμικόυ σε καζίνο θα διεκδικήσει πέντε συνολικά βραβεία.\nΣυγκεκριμένα, αυτά είναι τα «Employee of the Year» και «Leader iGaming», στα οποία είναι υποψήφιες τα στελέχη της Toni Mills και Lena Yasir, αντίστοιχα και τα «ομαδικά» «Team of the Year», «Best Place to Work» και «Diversity Award».\nΤα βραβεία Wig διοργανώθηκαν για πρώτη φορά το 2010 προκειμένου να υπογραμμίσουν και να αναδείξουν τη συνεισφορά των γυναικών στην αγορά των τυχερών παιχνιδιών. Η Play’n Go αποτελεί μία ιστοσελίδα που στηρίζεται για την επιτυχία της σε στελέχη γένους… θηλυκού, καθώς το 46% των εργαζομένων στο Management είναι γυναίκες.\nOnline casino, play n go, καζινο, καζινο στο ιντερνετ