KISAMOS MUSIC & CULTURE - ΚΙΣΑΜΟΣ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ: 2013\nΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΖΥΓΙΕΣ ΤΗΣ ΚΙΣΑΜΟΥ,ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ. ΜΑΥΡΟΣ - ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ\nΒιολί:Νικ.Σαριδάκης(Μαύρος), λαγούτο: Γ.Κουτσουρέλης.\nΗ νέα ενότητα που εγκαινιάζουμε έχει τίτλο "Οι Μεγάλες Ζυγιές της Κισάμου". Και είναι πραγματικά μεγάλες. Τόσο σε αριθμό, όσο και σε λάμψη, σε ποιότητα. Καλλιτέχνες που σε δύσκολους και στερημένους καιρούς, έδωσαν στην κυριολεξία το "είναι" τους στην μεγάλη υπόθεση της μουσικής τοπικής κουλτούρας.\nΑρχή κάνουμε με την ιστορική ζυγιά "Μαύρος - Κουτσουρέλης", χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι και οι υπόλοιπες ζυγιές υστερούν.\nΟ Νικ.Σαριδάκης(Μαύρος) και ο Γιώργης Κουτσουρέλης, ξεκίνησαν μαζί μια πορεία σχεδόν από τα πρώιμα κατοχικά χρόνια και σχεδόν για μια δεκαπενταετία, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '50, άστραψαν και βρόντηξαν στο κρητικό μουσικό στερέωμα. Μετά από την συνεχόμενη αυτή πορεία τους, συναντήθηκαν ξανά κάποιες φορές την δεκαετία του '60. Ο καθένας, άρτιος δεξιοτέχνης στο όργανο που έπαιζε, αλλά το ταίριασμα μεταξύ τους ήταν πραγματικά ανεπανάληπτο. Ο ένας συμπλήρωνε το άλλον, μια αρμονία ήχων και μελωδιών. Περιζήτητοι και οι δύο σε όλο τον νομό Χανίων, από το Καστέλι μέχρι την Παλαιόχωρα, κι από τα Χανιά μέχρι τα Σφακιά. Έπαιξαν όμως και σε πολλές άλλες περιοχές της Κρήτης, μιας και όπως προείπαμε, το όνομα τους είχε πάρει διαστάσεις "θρύλου". Μαζί επίσης κυκλοφόρησαν αρκετούς δίσκους της εποχής γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία, κι αυτοί οι δίσκοι παίζονταν κι ακούγονταν σε όλη την Κρήτη. Ιστορικό γεγονός για το καφενεδάκι του χωριού που διέθετε γραμμόφωνο εκείνα τα χρόνια, κι απ'έξω, ουρά ο κόσμος για να ακούσει τις τελευταίες επιτυχίες της θρυλικής αυτής ζυγιάς.\n"Χίτλερ να μην το καυχηθείς", "Κολυμπαριανός", "Μπαρμπούνι", "Φουρνιανός", "Χανιώτικος", "Πεντοζάλι", "Καλλεργιανός", "Παλιοκαστρινός" και πολλές άλλες επιτυχίες, αποτυπωμένες στα δισκάκια της εποχής εκείνης.\nΥπήρχαν άραγε μυστικά στην τέχνη και στην αρμονία του παιξίματος τους, που τους κατέστησε "Νο1" στην εποχή τους; Σαφέστατα ναί. Άλλωστε, πολλοί ήταν οι επίδοξοι νέοι μουσικοί, αλλά και οι πιο φτασμένοι, που ξημεροβραδιάζονταν στα γλέντια τους, παρακολουθώντας τους δύο μεγάλους μουσικούς για να "αρπάξουν" έστω και ένα μυστικό της τέχνης τους. Στους γάμους, οι γαμπροί έστελναν "μπροστάντζες", προκαταβολές δηλαδή, για να εξασφαλίσουν την περίφημη αυτή ζυγιά. Καλέσματα στα πανηγύρια ακόμα και 2 και 3 μήνες πρίν. Ατελείωτες διαδρομές, από το ένα γλέντι στο άλλο, από τον Αποκόρωνα στο Ρέθυμνο και ξανά πίσω και επιστροφή στην "βάση" τους, μετά από 15 μέρες, πολλές φορές και μετά από έναν μήνα!\nΠαρέα μαζί τους, στο καλλιτεχνικό τους συνταίριασμα, οι μεγάλες φωνές της εποχής, ο Χρήστος Κορωνιωτάκης, ο Θεοχάρης Τζινευράκης, ο Λευτέρης Ντουρουντάκης, αλλά και ο αδερφός του Γιώργη, ο Στέλιος Κουτσουρέλης.\nΣημαντική η συνεργασία των Μαύρου-Κουτσουρέλη με τον θρυλικό συνθέτη και τροβαδούρο της Γραμπούσας, τον Νικολή Τσέγκα. Πολλές φορές ο Τσέγκας, ανέβαινε στο πάλκο για να τραγουδήσει με τον παραπονιάρικο του τρόπο, τις μελωδίες της Γραμπούσας. Και τότε, έπαιρναν "φωτιά" τα όργανα των δύο καλλιτεχνών για να συνοδεύσουν τον θρυλικό βάρδο σε μια πανδαισία σκοπών και μαντινάδων.\nΟ Μαύρος ήξερε πώς και πού θα χρησιμοποιήσει ο Κουτσουρέλης το "τάδε" γύρισμα, όπως το ίδιο και ο Κουτσουρέλης. Καμία παραφωνία δηλαδή στο παίξιμο τους. Παρόλο που και οι δύο αυτοσχεδίαζαν μανιωδώς, εν τούτοις, ήξερε ο καθένας τις πλήρεις δυνατότητες του άλλου. Ίσως για αυτό τον λόγο, να έβγαινε ένα τόσο σπουδαίο αποτέλεσμα.\nΣτα ατελείωτα τους γλέντια, σκόρπισαν την χαρά και το κέφι, προάγοντας σημαντικά την μουσική κουλτούρα της Κισάμου, σεβόμενοι πάντα τις "ρίζες" και με τις πολλές τους καινοτομίες, θεωρούνται σήμερα μία από τις σημαντικότερες και πληρέστερες ζυγιές που παρουσιάστηκαν στην Κρήτη τον περασμένο αιώνα.\nΕκ μέρους του "Κίσαμος, Μουσική και Κουλτούρα".\nΑναρτήθηκε από Rivendell στις 2:08 π.μ.\nΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΡΗΤΗΣ "ΟΝΕΙΡΟ-ΚΡΗΤΕΣ"\nΟΝΕΙΡΟ-ΚΡΗΤΕΣ. (φωτο: Από την επίσημη σελίδα τους στο facebook).\nΗ παραδοσιακή συντροφιά "ΟΝΕΙΡΟ-ΚΡΗΤΕΣ" δραστηριοποιείται με επιτυχία τα τελευταία χρόνια στα πολιτιστικά δρώμενα του νομού μας, κι όχι μόνο. Με μεράκι και αξιοσύνη έχουν πετύχει να προκαλέσουν τον θαυμασμό μας.\nΟ Δημήτρης Μαρινάκης και η Ευαγγελία Κουνελάκη που φέρουν την "ευθύνη" για την όλη προσπάθεια, με γνώμονα την γνήσια παραδοσιακή υφή, δίνουν εύστοχα την εικόνα που αντικρίζουμε όταν βρισκόμαστε παρόντες στις εκδηλώσεις τους.\nΗ έδρα της συντροφιάς είναι στον Κάμπο Κισάμου, αλλά διατηρούν και παράρτημα στην πόλη των Χανίων. Αποστολή τους είναι να βοηθήσουν τα μέλη τους να εντρυφήσουν την παραδοσιακή - μερακλήδικη ζωή, αλλά και να δώσουν μία άλλη διάσταση στα μουσικοχορευτικά δρώμενα, σεβόμενοι βέβαια τις γνήσιες μορφές του χορού, της μουσικής, της λαογραφίας, του τραγουδιού.\nΣυμμετέχουν, αλλά και διοργανώνουν διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις εντός και εκτός Κρήτης και με το ανήσυχο πνεύμα που διακατέχει την συντροφιά αυτή, φροντίζουν να γεμίζουν με "κρητικό πολιτισμό" τις ψυχές των ανθρώπων που έχουν πραγματικά την τύχη να παρίστανται στα δρώμενα αυτά.\nΕμείς, από αυτή την διαδικτυακή γωνία, δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε καλή επιτυχία στην προσπάθεια τους, με την ευχή να ποιούν "έμμετρα " και "παλαιϊκά".\nΓια την σελίδα τους στο facebook πατήστε εδώ\nΕκ μέρους της ομάδας του "ΚΙΣΑΜΟΣ - ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ".\nΑναρτήθηκε από Rivendell στις 3:46 π.μ.\nΕτικέτες ΚΙΣΑΜΟΣ, ΚΡΗΤΗ, ΧΟΡΟΙ\nΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ\nΚαι αισίως λοιπόν αποχαιρετούμε σιγά σιγά τον Ιούλιο και μπαίνουμε στην "ναυαρχίδα" του καλοκαιριού και των διακοπών, τον Αύγουστο.\nΌπως λοιπόν παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια, έτσι και φέτος, διοργανώνονται πλήθος εκδηλώσεων από τους διάφορους πολιτιστικούς φορείς και συλλόγους των χωριών του τόπου μας.\nΠέρυσι είχαμε θίξει το θέμα περί ποιότητας αυτών των εκδηλώσεων, πράγμα όμως που θα το κάνουμε και φέτος, άλλωστε η επανάληψη δεν είναι πάντα άσχημη, κυρίως όταν έχει να κάνει με πολιτισμό και έθιμα.\nΗ μόδα λοιπόν των "γιορτών". Έτσι τις λέμε, έτσι έχουν καθιερωθεί. Γιορτές λογής λογής "παραδοσιακών" προϊόντων. Και κάθε σύλλογος που θέλει να κάνει μια εκδήλωση, ψάχνει να βρεί μια ονομασία, ίσως για να πρωτοτυπήσει, συνήθως ονομασία κάποιου παραδοσιακού προϊόντος, είτε αυτό είναι άσχετο με την περιοχή, είτε με την εποχή! Παρόλα αυτά, μπαίνει εύκολα η "ταμπέλα" της ονομασίας της εκδήλωσης. Αν διαφωνούμε; Κάθετα όχι, σε πολλά σημεία όμως ναί. Υπάρχουν σύλλογοι, πολύ πρίν την "λαίλαπα" των εκδηλώσεων του καλοκαιριού, που εδώ και πάρα πολλά χρόνια αφιερώνουν μια εκδήλωση στο τοπικό τους προϊόν. Εκεί λοιπόν όπως καταλαβαίνουμε, υπάρχει ένα σημείο γνησιότητας. Όμως, όταν αυτό γίνεται μόδα - με την οποία διαφωνούμε - και κατακλύζει όλες τις ημερολογιακές ημέρες του Αυγούστου (το 90% των εκδηλώσεων αυτών γίνονται τον Αύγουστο), τότε πρέπει να καταλάβουμε ότι υπάρχει σαφέστατη διαφορά της παραγωγής πολιτισμού, από τον κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Θα μας πείτε, εντάξει, κάπως δεν πρέπει να συντηρηθούν οικονομικά όλοι οι σύλλογοι; Σαφέστατα ναί. Όμως, ας βρούν και κάποιον άλλον τρόπο από το σύνηθες μοτίβο "Θα έρθουν οι ξενομπάτες και οι Αθηναίοι και θα τους την βαρέσουμε την πρόσκληση, λυρι-λύρι και τα κονομάμε". Δυστυχώς, αυτή είναι η στρατηγική πολλών (όχι όλων) των συλλόγων που όπως προείπαμε, βαπτίζουν ένα προϊόν ώς "προϊόν γιορτής", ενώ κάλλιστα θα μπορούσαν να πούν "παραδοσιακή κρητική βραδιά, παραδοσιακό αντάμωμα, εκδήλωση για την ενίσχυση του συλλόγου" και τέλος. Θα ήταν προτιμότερο, θα ήταν τιμιότερο, θα ήταν πιο αληθινό!!\nΆλλωστε, όπως πολλοί έχουν παρατηρήσει εύστοχα, στις "γιορτές" κάποιου προϊόντος, πολύ λίγη αναφορά γίνεται στο "προϊόν" καθαυτό! Απλά τι γίνεται; Χορευτικά συγκροτήματα, όργανα, λυρι-λυρι και αυτό ήταν. Παράγεται πολιτισμός; Σίγουρα όχι. Παράγεται διασκέδαση; Ναι (τις περισσότερες φορές).\nΆρα, θα ήταν προτιμότερο όπως είπαμε, αυτές οι εκδηλώσεις - και καλά κάνουν και τις κάνουν οι σύλλογοι - να έχουν καθαρά ψυχαγωγικό χαρακτήρα ώς μία απλή κρητική βραδιά και τίποτα περισσότερο.\nΕυχόμαστε βέβαια καλή επιτυχία σε όλους τους συλλόγους ανεξαρτήτως, ελπίζουμε όμως να το σκεφτούν καλύτερα και να πράξουν διαφορετικά την επόμενη φορά που θα αποφασίσουν να κάνουν κάτι. Εξάλλου, οι εποχές που ζούμε, δεν είναι οικονομικά εύκολες, αλλά και ούτε πολιτιστικά γνήσιες.\nΕκ μέρους του "ΚΙΣΑΜΟΣ,ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ".\nΑναρτήθηκε από Rivendell στις 1:24 π.μ.\nΕτικέτες ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΚΙΣΑΜΟΣ, ΚΡΗΤΗ\nΗχογράφηση της δεκαετίας του'50 στο Κολυμπάρι Κισάμου. Παίζουν: Βιολί,Νικ.Σαριδάκης(Μαύρος), λαγούτο,Γ.Κουτσουρέλης, τραγούδι,Λ.Δουρουντάκης.\nΑκούγονται οι σκοποί: 1ος Καραγκιουλές του Μ.Καραγκιουλέ, Βοριάς του Α.Μαριάνου, Κισαμίτικος αγνώστου.\nΑναρτήθηκε από Rivendell στις 4:17 π.μ.\nΑναρτήθηκε από Rivendell στις 10:25 π.μ.\nΘΟΔΩΡΗΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΑΚΗΣ - ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ\nΖωντανή ηχογράφηση με τον Θοδωρή Πολυχρονάκη σε μια σειρά από κισαμίτικους σκοπούς.\nΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ.....\nΟ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΙΣΑΜΟΥ ΚΑΙ ΣΕΛΙΝΟΥ, Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΕΝ ΖΩΗ "ΑΓΙΟΣ"...\nΟ Σεβασμιώτατος Ειρηναίος Γαλανάκης γεννήθηκε στο Νεροχώρι Αποκορώνου Κρήτης στις 10 Νοεμβρίου 1911. Σπούδασε στο Ιεροδιδασκαλείο Κρήτης και στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Aθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1937. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές Θεολογίας και Κοινωνιολογίας στη Γαλλία, στα Πανεπιστήμια της Λιλ και του Παρισιού. Εργάστηκε ως καθηγητής Θεολογίας σε σχολεία του Νομού Χανίων την περίοδο 1938-1945. Το 1946 χειροτονήθηκε διάκονος και κατόπιν Πρεσβύτερος και του δόθηκε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Χρημάτισε Υποδιευθυντής της Εκκλησιαστικής Σχολής Κρήτης. Το Δεκέμβριο του 1957 η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας της Κρήτης τον εξέλεξε Επίσκοπο Κισάμου και Σελίνου και χειροτονήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1957. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1962, με την ανύψωση των Επισκοπών της Κρήτης σε Μητροπόλεις προήχθη σε Μητροπολίτη. Στις 16 Δεκεμβρίου 1971 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτης της Ιεράς Μητρόπολης Γερμανίας. Επί Αρχιερατείας του αναγνωρίστηκε η Ορθόδοξη Μητρόπολη Γερμανίας ως τρίτη επίσημη εκκλησία στη χώρα, οικοδομήθηκε ο Μητροπολιτικός Ναός της Αγίας Τριάδας και το Μητροπολιτικό μέγαρο στη Βόννη, αλλά και πολλοί άλλοι ναοί σε άλλα μεγάλα κέντρα της Γερμανίας. Παραιτήθηκε το 1980. Στις 26 Ιανουαρίου 1981 ο Μητροπολίτης Ειρηναίος Γαλανάκης επανήλθε εκ νέου στη Μητρόπολη Κισάμου και Σελίνου. Στις 24 Αυγούστου του 2005 υπέβαλε την παραίτησή του για λόγους υγείας στην Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας της Κρήτης η οποία και έγινε αποδεκτή.\nΑπό το φιλικό ιστολόγιο http://sadentrepese.blogspot.gr/\nΑναρτήθηκε από Rivendell στις 11:56 μ.μ.\nΤα Πλακάλωνα Κισάμου και στο βάθος ο κόλπος της Κισάμου και το Καστέλι.\n1855 - 1945 (;)\nΑπό τους παλαιότερους λαγουτιέρηδες για τους οποίους γίνεται λόγος σήμερα.\nΓεννήθηκε στα Πλακάλωνα Κισάμου και δραστηριοποιήθηκε στα μουσικά δρώμενα της εποχής του από την τελευταία δεκαετία του 19ου αίωνα. Έπαιζε με σχετικά πρωτόγονο τρόπο, μιας και δεν είχε εξελιχθεί ακόμα το λαγούτο, με τον τρόπο τουλάχιστον που το επεξεργάστηκαν οι μεγάλοι πριμαδόροι, ο Σταύρος Μαυροδημητράκης και ο Γιώργης Κουτσουρέλης. Όμως, ο Μπερτάκης μέσα από τις δυνατότητες του, απέδιδε σωστά τους σκοπούς και τα τραγούδια της εποχής.\nΞεχώρισε όμως περισσότερο σαν τραγουδιστής και οι μεγάλοι βιολιστές της εποχής εκείνης, συνορίζονταν ποιός θα τον πάρει πρώτος στα γλέντια.\nΣυμπορεύτηκε με τα "ιερά τέρατα" που άκμαζαν εκείνα τα χρόνια, τον Μαριαναντρίκο, τον Καναρίνη, τον Μανιατογιάννη, τον Ματζουράνα κ.α.\nΓια πολλά χρόνια μετανάστευσε στην Αμερική. Δεν έχουμε πληροφορίες για την εκεί του μουσική δραστηριότητα, όταν όμως επέστρεψε, σε μεγάλη πλέον ηλικία, συνόδευσε με το λαγούτο του, τον Φαντομανώλη και τον Γιώργη Μαριάνο.\nΑναρτήθηκε από Rivendell στις 1:40 π.μ.\nΓεννήθηκε στον Λαρδά Κισάμου, στο πανέμορφο αυτό γραμπουσιανό χωριό. Λαγουτιέρης και ριζίτης, καλός γνώστης των περήφανων αυτών τραγουδιών.\nΑπό μουσική οικογένεια ο Λαϊναριστείδης. Ο πατέρας του ήταν ο παλαιός και σπουδαίος βιολιστής, ο Λαϊνονικολής. Ο αδελφός του ο Γιώργος έπαιζε βιολί και λαγούτο. Ο αείμνηστος Στέλιος Γ. Λαϊνάκης, ο γλυκός αυτός λαγουτιέρης με την εξαίσια φωνή, ήταν ανηψιός του.\nΟ Λαϊναριστείδης έπαιζε στα γλέντια της περιοχής του ώς επί το πλείστον, αλλά και στα χωριά γύρω από το Καστέλι. Συνεργάτες είχε τον αδελφό του, τον Γιώργη, τον Ευθύμη Λυραντώνη που ήταν και καλός του φίλος, τον Φουροδημήτρη από τον Άη Γιώργη κ.α. Ερασιτέχνης κυρίως, δεν άσκησε το επάγγελμα του μουσικού.\nΆπειρες οι ιστορίες για τον καλλιτέχνη αυτόν, σκορπούσε το κέφι και την χαρά, είτε με το λαγούτο του, είτε με τα ριζίτικα τραγούδια.\nΑναρτήθηκε από Rivendell στις 2:02 π.μ.\nΠΕΤΡΟΣ ΚΑΡΜΠΑΔΑΚΗΣ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ\nΥπήρχε η σκέψη από πέρυσι που "έφυγε" ο Πέτρος να ανεβάσουμε κάποια αποσπάσματα από την κουβέντα μας, για διάφορους λόγους όμως το αναβάλαμε. Το blog αυτό, ήταν κατά κάποιο τρόπο και ιδέα του Πέτρου, μιας και υποστήριζε ότι η Κίσαμος πρέπει να προβληθεί και διαδικτυακά, μιας και οι περισσότερες σελίδες στο ίντερνετ, αδιαφορούν - μην πούμε - μπλοκάρουν ό,τι έχει να κάνει με την μουσική παράδοση της Κισάμου και των Χανίων γενικότερα.\nΗ κουβέντα μας, η εντελώς απρογραμμάτιστη και φιλική, έλαβε χώρα στο Καστέλι Κισάμου τον Αύγουστο του 2006. Ο Πέτρος δέχθηκε να καταγραφεί ένα μεγάλο μέρος της κουβέντας μας και είχε συγκαταθέσει στο να δημοσιευτεί κάποτε, εφόσον θα δημιουργούταν αυτή εδώ η σελίδα.\nΘα παραθέσουμε λοιπόν κάποια αποσπάσματα και σίγουρα, κάποιοι ίσως να πικραθούν, ή και να θυμώσουν από τα λεγόμενα του Πέτρου. Όπως και να'χει όμως, αξίζει σεβασμός σε έναν άνθρωπο που πρόσφερε τόσα πολλά και που έφυγε σχεδόν ξεχασμένος από τους πολλούς "ευεργετηθέντες".\nΚ.Μ.Κ: Πέτρο, στην Κουκουναρά γεννήθηκες, εκεί έπιασες και το όργανο έφηβος;\nΠ.Κ: Ναί, στην Κουκουναρά το 1943. Εκεί πρωτόμαθα το λαγούτο.\nΚ.Μ.Κ: Μεγάλο χωριό τότε η Κουκουναρά;\nΠ.Κ: Ναί, καμία σχέση με σήμερα, δηλαδή τότε ήμασταν μια τρακοσαριά κάτοικοι. Η Κουκουναρά ήταν κοινότητα με άλλες γειτονιές μαζί, τα Τσικαλαριά, τα Χορευτιανά, τα Χαρχαλιανά, άνηκαν στην κοινότητα Κουκουναράς.\nΚ.Μ.Κ: Υπήρχε τότε ζωντανή η μουσική στο χωριό σου;\nΠ.Κ: Ολοζώντανη, όχι μόνο σε εμάς, σε όλη την περιοχή. Ήταν η χρυσή εποχή της κισαμίτικης μουσικής τότε, μιλάμε από το '20 μέχρι και το '60 περίπου, πολλά όργανα, πολλά γλέντια, ο κόσμος είχε μεράκι και διάθεση, δεν ήταν όπως σήμερα που έχουν βαρεθεί τα πάντα, υπήρχε δίψα, να πάνε στο πανηγύρι να ακούσουν όργανα, να χορέψουν να τραγουδήσουνε, τότε έπαιζε η 'Α εθνική κατηγορία, μιλάμε για μουσικούς κορυφές, μεγάλα ονόματα....\nΚ.Μ.Κ: Γιατί έμαθες λαγούτο και όχι ας πούμε, βιολί;\nΠ.Κ: Μου άρεσε περισσότερο το λαγούτο, ήταν πιο να το πούμε, δυνατό όργανο, βαρύ όργανο, εντυπωσιακό. Και το βιολί μου άρεσε πολύ, αλλά να σου πώ, εκείνη την εποχή δέσποζε ο Κουτσουρέλης κι έλεγα, ας μάθω να παίζω έστω και μισή στροφή από αυτά που παίζει, με εντυπωσιάζε, καταλαβαίνεις ε; Δηλαδή, είχα πρότυπο και για αυτό ήθελα και να γίνω λαγουτιέρης.\nΚ.Μ.Κ: Τον Κουτσουρέλη είχες λοιπόν πρότυπο....\nΠ.Κ: Ναί, κυρίως τον Κουτσουρέλη. Τον Γιώργο, γιατί ήταν και ο αδελφός του ο Στέλιος. Αλλά ήταν κι άλλοι λαγουτιέρηδες τότε, πολύ τεχνίτες παίκτες, αλλά πιο πολύ ο Κουτσουρέλης έτσι με...τον θαύμαζα περισσότερο αυτόν.\nΚ.Μ.Κ: Έπαιζε στο χωριό σου ο Κουτσουρέλης τότε;\nΠ.Κ: Ναί, έπαιζε και στα γύρω χωριά έπαιζε, στο Καστέλλι που'χε το μαγαζί του έπαιζε. Τότε έπαιζε με τον Μαύρο, ζυγιά Μαύρος - Κουτσουρέλης, σου λέει ότι δεν υπήρχε καλύτερη ζυγιά από αυτούς τους δύο εκείνα τα χρόνια. Δηλαδή να καταλάβεις, έπαιζε θυμάμαι ο Κουτσουρέλης με τον Μαύρο σε έναν γάμο στον Άη Κυργιάννη και εγώ ήμουν πόσο, θα ήμουν δεκατριών; Τότε. Και ήτανε ξέρω'γω, τρακόσιοι καλεσμένοι, κι άλλοι τόσοι ακάλεστοι, μόνο και μόνο για να τους ακούσουνε....\nΚ.Μ.Κ: Και εσύ ακάλεστος;\nΠ.Κ: Ναί, βέβαια, πηγαίναμε όλα τα πιτσιρίκια του χωριού και καθόμασταν κοντά εκεί στο γλέντι για να ακούσουμε τα όργανα, δεν είχαμε κι άλλη ασχολία, δεν είχαμε πώς το λένε, χόμπι, αυτή ήταν η διασκέδαση μας, να πηγαίνουμε στα όργανα να στήνουμε αφτί.\nΚ.Μ.Κ: Για πές μου για το λαγούτο, για τους καλλιτέχνες τότε που υπήρχαν, ποιοί ήταν αυτοί που σου άφησαν εντυπώσεις εκτός του Κουτσουρέλη;\nΠ..Κ: Ναί, ο Κουτσουρέλης ήταν που σου'πα και πρίν ο νούμερο ένα. Αυτός ξεχώρισε πιο πολύ. Μετά, ήταν κι άλλοι, δηλαδή ήταν ο Μαυροδημήτρης, ο Λέφας, ο Μιχάλης ο Αντρουλάκης, οι Καρεφύλληδες, ο Μαργαρίτης, ο Καρτσώνης, ο Πολυχρονάκης, ο Γαλάνης, πολλοί ήταν.....\nΚ.Μ.Κ: Ο Γαλάνης, ποιός λές;\nΠ.Κ: Ο Μανώλης ο τυφλός που λέγαμε, από τις Λουσακιές. Ήταν κι άλλος μέσα στα Χανιά, ο Δημήτρης. Εγώ σου λέω για τον Μανώλη, αυτόν τον έζησα πιο πολύ, πρίν ακόμα ανέβω στην Αθήνα....\nΚ.Μ.Κ: Όλοι αυτοί ήταν λοιπόν καλοί λαγουτιέρηδες;\nΠ.Κ: Κι αυτοί και άλλοι που ξεχνώ, νά, ο μακαρίτης ο Μαρέντος ο Χάρης, φωνή καμπάνα. Ο Λέφας και ο Αντρουλάκης ήταν πολύ τεχνίτες, ωραίοι στο παίξιμο και ο Λέφας ειδικά είχε και καλή φωνή. Ο Λέφας μου είχε δείξει και το λεβό κούρντισμα που τότε δεν το κάνανε και πολλοί, αυτός το έκανε, ο Κουτσουρέλης το έκανε, ο Μαρουβάς ο Γιώργης το έκανε μου φαίνεται....\nΚ.Μ.Κ: Λεβό; Το χαμηλό λές;\nΠ.Κ: Ναί, το χαμηλό, πιο έτσι να στο πώ, σεμνό. Δεν το συνήθιζαν γιατί το βιολί έπαιζε ψηλά για να ακούγεται τότε που δεν είχανε ενισχυτές και ηχεία. Παίζανε τα βιολιά πολύ ψηλά, σου'βγαινε το λαρύγγι για να τραγουδήσεις...\nΚ.Μ.Κ: Ο Χάρχαλης τραγουδούσε έτσι...\nΠ.Κ: Ναί, ο Χάρχαλης και άλλοι παλιοί. Εγώ δεν τον πρόλαβα τον Χάρχαλη να τραγουδάει έτσι, αλλά ήταν μερικοί παλιοί που τραγουδούσαν έτσι....\nΚ.Μ.Κ: Ξέρω ότι έπαιξες με τον Χάρχαλη...\nΠ.Κ: Ναί, ήμουν τότε στα πρώτα μου ακόμα, στραβάδι που λένε, δεν ήξερα που πάν τα τέσσερα. Και παίξαμε με τον Χάρχαλη και τραγουδούσα εγώ, αυτός δεν τραγουδούσε τότε. Παλιά, λέγανε ότι ήταν ο καλύτερος στο τραγούδι και στο βιολί, είχε αυτή την γλύκα το όργανο του που δεν την είχε άλλος, αλλά μετά που έχασε το παιδί του και είχε βαρύ πένθος, δεν ξανάπαιξε στα γλέντια, ούτε τραγουδούσε....\nΚ.Μ.Κ: Δεν παίξατε τότε δηλαδή σε γλέντι;\nΠ.Κ: Σε γιορτή παίξαμε, δεν έπαιζε ο Χάρχαλης τότε σε γάμους και πανηγύρια, είχε το πένθος. Αλλά ρε παιδί μου, παρόλο που ήταν ξέρω'γω σχεδόν ογδόντα χρονών, είχε ακόμα αυτό το παθιάρικο, την σπίθα. Και μετά να κάτσει να μου δείξει τις σειρές, τις έλεγε τις σειρές άλφα-βήτα-γάμα-δέλτα, με συρτά οι σειρές, αυτός τις είχε κανονίσει και μου τις έδειχνε, μου έλεγε, ο τάδε σκοπός ταιριάζει στην γάμα σειρά και τα λοιπά, κι όταν κάπου το έχανα μου το ξανάδειχνε.\nΚ.Μ.Κ: Τις έχω ακουστά τις σειρές του Χάρχαλη, τις έπαιζαν όλοι αυτές;\nΠ.Κ: Οι περισσότεροι οι παλιοί τις παίζανε, κι ο Κουτσουρέλης, κι ο Μαύρος κι ο Ναύτης κι όλοι αυτοί που ας πούμε είχανε...\nΚ.Μ.Κ: Ο Μαριάνος τις έπαιζε;\nΠ.Κ: Κοίτα, τον Μαριάνο δεν τον έφτασα καλά. Αυτός μετά το '60 αρρώστησε και σταμάτησε να παίζει και κανά - δυό φορές που τον άκουσα όταν ήμουν μαθητής του σχολειού ακόμα, δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα. Ο Μαριάνος δεν είχε τις γνώσεις του Χάρχαλη, δηλαδή, ρωτούσες τον Χάρχαλη ποιός είναι αυτός ο σκοπός και σου'λεγε, είναι του τάδε και τον λένε έτσι. Ενώ ο Μαριάνος, σου έλεγε, είναι παλιός ο σκοπός και δεν ξέρω. Δεν έπαιζε τις σειρές ο Μαριάνος όπως τις έπαιζε ο Χάρχαλης, δηλαδή έκανε κάτι δικά του, από τον Λουσακιανό σου γυρνούσε στον Σελινιώτικο, κάτι τέτοιο περίπου.\nΚ.Μ.Κ: Γιατί το έκανε αυτό;\nΠ..Κ: Δεν ξέρω, τι να σου πώ, έτσι τον βόλευε ίσως.\nΚ.Μ.Κ: Όμως ο Μαριάνος δίδαξε το βιολί.....\nΠ.Κ: Ναί, έδειξε σε πολλούς. Ακόμα και σε λυράρηδες που πήγαν να τον βρούν για να τους μάθει σκοπούς και σε λαγουτιέρηδες. Έκανε μαθήματα ο Μαριάνος, ο Χάρχαλης δεν έκανε.\nΠ.Κ: Γιατί έλειπε τον περισσότερο καιρό, πηγαίνανε τα νέα παιδιά στα Χαρχαλιανά και δεν τον βρίσκανε. Και μετά, το'χανε σύστημα οι παλιοί, δεν έδειχνε γιατί σου λέει, θα μου κλεψουν τα μυστικά....\nΚ.Μ.Κ: Συγγνώμη, αλλά αυτά είναι χαζομάρες...\nΠ..Κ: Ε ναί, είναι, αλλά τι να πείς, παλιά μυαλά που λένε.....\nΚ.Μ.Κ: Γιατί Πέτρο δεν βγήκε ένα λαγούτο εφάμιλλο του Κουτσουρέλη ξανά;\nΠ..Κ: Γιατί δεν το ήθελε ο ίδιος. Πώς να στο πώ, ήταν εγωιστής. Πολύ εγωιστής. Ο Κουτσουρέλης άφησε μιμητές, πολλούς μιμητές, δεν άφησε όμως συνεχιστές. Ήθελε να μείνει αυτός ας πούμε στην ιστορία. Εμένα δεν μου έδειξε ποτέ, δεν του το ζήτησα κιόλας. Με αγαπούσε πολύ, αυτός με ξεχώρισε ανάμεσα από τόσους και με πήρε μαζί με τον Μαύρο και πήγαμε και γράψαμε το δισκάκι που σου είπα πρίν, το πρώτο μου δισκάκι. Του άρεσε όπως τραγουδούσα και όπως έπαιζα, παρόλο που ήμουν πολύ μικρός, αλλά δεν μου είπε και ποτέ, έλα να σου δείξω. Ούτε κι εγώ όμως του το ζήτησα...\nΚ.Μ.Κ: Και εσύ λοιπόν εγωιστής...(γέλια)..\nΠ.Κ: Όχι ρε'συ, δεν του το ζήτησα γιατί ήξερα την απάντηση του και να σου πώ κιόλας, έλεγα ρε παιδί μου, θα δουλέψω μόνος μου, δεν ήθελα να αντιγράψω κανέναν. Σου είπα, καλό είναι να έχεις πρότυπα, αλλά πάνω απ'όλα να έχεις τον δικό σου χαρακτήρα στο παίξιμο, να βγάλεις την δική σου ψυχή, να βάλεις την σφραγίδα σου, όχι να ξεπατηκώσεις τον άλλον.\nΚ.Μ.Κ: Ναί, κατάλαβα, αλλά σήμερα όμως, υπάρχει αυτό, δηλαδή, υπάρχει ξεχωριστό στύλ;\nΠ.Κ: Καλά, άσε τι υπάρχει σήμερα, να μην πώ καλύτερα τι υπάρχει. Η σάρα και η μάρα και το κακό συναπάντημα υπάρχει. Όλοι είναι φίρμες. Όλοι είναι μεγαλοκαλλιτέχνες. Απέξω όλα αυτά, γιατί μέσα τους δεν ξέρουν οι περισσότεροι που πάνε τα τέσσερα. Δεν έχουνε γνώσεις. Σου λέει, παίζω καλό βιολί, καλή λύρα και καλό λαγούτο. Ε καί; Ο καλλιτέχνης δεν φτάνει να είναι μόνο τεχνίτης του όργάνου, αλλά και γνώστης της μουσικής παράδοσης. Δηλαδή, να ξέρεις τι είναι αυτό που παίζεις, πώς το παίζεις, γιατί το παίζεις, να ξέρεις μουσικά μέτρα και χρόνους και τέτοια πράγματα. Μπορεί να πούμε να παίζεις μέτριο όργανο. Αλλά αν είσαι γνώστης της παράδοσης, ακόμα και το μέτριο μπορεί να φανεί άριστο γιατί βγάζεις ένα σωστό αποτέλεσμα, καταλαβαίνεις τι θέλω να σου πώ;\nΠ.Κ: Ναί, δηλαδή ρε'συ δεν φτάνει μόνο η δεξιοτεχνία. Τι να την κάνω εγώ την δεξιοτεχνία, όταν χορεύουν από κάτω δέκα άτομα και τα δέκα τα έχεις εκτός χρόνου στον χορό, ο ένας στην ανατολή κι ο άλλος στην δύση. Και άσχετος να είναι ο χορευτής, αν εσύ ξέρεις να βάζεις σωστά μέτρα, θα τον έχεις στον χρόνο. Αλλά σου είπα, όλοι είναι φίρμες, κοιτάνε πώς να πάρουν καινούργια μηχανήματα, πώς θα κλείσουν εκατό γλέντια, πώς θα βγάλουν σιντί, πως θα ντυθούν με σαλβάρια, πώς θα βγούνε στην τηλεόραση κι άσε τα υπόλοιπα να πάνε στο διάολο....\nΚ.Μ.Κ: Όλοι είναι έτσι;\nΠ.Κ: Όχι όλοι, αλλά είναι η πλειοψηφία. Υπάρχουν και παιδιά που το έχουν πάρει ζεστά το πράγμα και έχουν μάθει δύο-τρία πράγματα και παίζουν σοβαρά. Αλλά ξέρεις κάτι, οι σοβαροί ποτέ δεν γίνονται φίρμες, δεν αρέσουν στον κόσμο. Ο κόσμος θέλει καλαμπαλίκι σήμερα......\nΚ.Μ.Κ: Πέτρο θεωρείς ότι η κρητική μουσική περνάει κρίση σήμερα;\nΠ.Κ: Ναί, όπως το είπες, η πιο σωστή λέξη, περνάει κρίση. Υπάρχει ποσότητα, αλλά δεν υπάρχει η ποιότητα. Παλαιότερα ήμασταν πολύ λιγότεροι μουσικοί, αλλά θεωρώ ότι ήμασταν πιο κοντά στην σωστή παράδοση. Σήμερα υπάρχουν εκατοντάδες μουσικοί, αλλά είναι ελάχιστοι οι παραδοσιακοί...\nΚ.Μ.Κ: Που νομίζεις ότι οφείλεται αυτό;\nΠ.Κ: Στην μόδα οφείλεται, στην μανία για να γίνει κάποιος φίρμα και να τα κονομήσει. Η κρητική μουσική έχει χαλάσει, όχι από εδώ τόσο, από την Αθήνα. Από εκεί έχει ξεκινήσει το στραβό πράμα, στο λέω αυτό γιατί έζησα πολλά χρόνια εκεί, έπαιξα χιλιάδες φορές και είδα τα τελευταία χρόνια την κατάντια. Και δεν φταίνε μόνο οι μαζαγάτορες, σου λέει, κύριε εγώ θέλω να γεμίζει το μαγαζί για να τα κονομάω. Φταίνε περισσότεροι οι σύλλογοι στην Αθήνα,διότι αυτοί πάνε και κλείνουν γλέντια με μουσικούς απαράδεκτους μόνο και μόνο για το χρήμα. Ο σύλλογος πρέπει να στηρίζει τα ήθη και τα έθιμα, να κάνει πολιτισμό και όχι επιχείρηση, αλλά δυστυχώς το βλέπουν αλλιώς το πράμα. Η νεολαία στην Αθήνα έχει βγεί εκτός γραμμής. Μα σου λέει ο άλλος, πάνε στα κρητικά. Ε και; Κρητικά είναι αυτά; Είτε πάνε στα μπαράκια, είτε στα κρητικά, την ίδια μουσική ακούνε περίπου (γέλια). Πάνε όλα τα παιδιά από τους χορευτικούς συλλόγους, μαυροντύνονται και έχουν την μπουκάλα το ουϊσκι στο χέρι και καταχτυπιούνται εκεί και κοντράρονται για το ποιό συγκρότημα θα σηκωθεί και θα χορέψει καλύτερα να βάλει τα γυαλιά στο άλλο. Έπαιζα στα μαγαζιά και μπορώ να σου πώ ότι αυτά τα πράγματα δεν τα είδα ποτέ πρίν, μετά το '95 περίπου ξεκίνησε αυτή η αηδία που έγιναν μόδα τα συγκροτήματα και τα μαγαζιά στους νέους και δεν ξέρω δηλαδή.....\nΚ.Μ.Κ: Αναφέρεσαι σε συγκεκριμένα μαγαζιά και συλλόγους και χορευτικά;\nΠ.Κ: Κοίτα, παλιά υπήρχαν πολλά μαγαζιά, αλλά αυτά που δεν ακολούθησαν την μόδα με το ουϊσκι και τις φίρμες τους μουσικούς, έβαλαν λουκέτο. Έμειναν μερικά μόνο και εκμεταλλεύτηκαν την μόδα αυτή. Έφερνε π.χ. έναν σοβαρό λυράρη το μαγαζί και μάζευε πέντε παρέες. Κι έφερνε την άλλη εβδομάδα έναν σαλταδόρο λυράρη και μάζευε πενήντα παρέες. Γιατί; Γιατί ο σαλταδόρος αρέσει στην νεολαία, στις γκομενίτσες και φέρνει και χρήμα. Αν εξαιρέσεις λίγο τον Ομαλό που φέρνει και δικούς μας εδώ, βιολιά και υποστηρίζει τους νέους και κρατά ας πούμε το επίπεδο και την κουζίνα, τα υπόλοιπα μαγαζιά εκμεταλλεύονται την μόδα. Πας να φάς και σου φέρνουνε την μπριζόλα που΄χουνε ψήσει το μεσημέρι και το κρασί που μυρίζει θειάφι. Σου λέει, που θα μου πάς, θα σου πουλήσω το ουϊσκι, να μου κάνεις και ταμείο. Και φέρνουνε αυτούς τους απαράδεκτους μουσικούς και πάνε από κάτω η νεολαία μεθυσμένα και παλαμοκροτάνε γύρω από τον λυράρη και κάνουν τους καπεταναίους. Και δώς του μετά να κάνουν κόντρα στους χορούς. Κανένα συγκρότημα χορευτικό αυτή την στιγμή στην Αθήνα,κανένα συγκρότημα δεν παράγει κρητική παράδοση. Όλα είναι της μισής οκάς. Ελάχιστα είναι τα παιδιά που χορεύουν μερακλήδικα, τα περισσότερα είναι της φιγούρας......\nΚ.Μ.Κ: Σε βρίσκω Πέτρο πολύ αυστηρό ή είναι η ιδέα μου;\nΠ.Κ: Εγώ τα έχω ζήσει όλα αυτά, στα έχω ξαναπεί κι άλλες φορές, δεν αλλάζω την γνώμη μου, προτιμώ να λέω αυτό που αισθάνομαι κι ας μην αρέσω από το να λέω ψέμματα για να γλύφω τον άλλον να με καλάει να παίζω. Καλύτερα να μην παίζω. Γι'αυτό κι έφυγα από την Αθήνα γιατί τα βαρέθηκα όλα αυτά τα πράγματα και τους μουσικούς της φίρμας που οι περισσότεροι περάσανε από εμένα και σήμερα δεν μου λένε ούτε καλημέρα, γιατί σου λέει, εγώ έγινα μεγάλος και τρανός και τι δουλειά έχω τώρα με τον Καρμπάδο τον γέρο;\nΠ.Κ: Έχεις βοηθήσει αρκετό κόσμο Πέτρο....\nΚ.Μ.Κ: Ναί, πολύ κόσμο. Και δικά μας παιδιά, βιολιά και λαγούτα και λυράρηδες από όλη την Κρήτη. Ποτέ δεν είπα σε κάποιον, σου κλείνω την πόρτα. Μου ήρθε ο άλλος και δεν ήξερε τι πάει να πεί λύρα και ήρθε με το μπουζούκι στο χέρι και τον έβαλα κάτω, του έδειξα σκοπούς, του έδειξα μέτρα και χρόνους, να κάνουμε πρόβες και τα λοιπά, να τον βγάλω στο πάλκο να γίνει γνωστός και αυτός μετά να μου γυρίσει την πλάτη.....\nΠ.Κ: Για κάποιον συγκεκριμένο αναφέρεσαι;\nΚ.Μ.Κ: Ναί, έγινε μεγάλη βεντέτα και βγάζει και δίσκους με το τσουβάλι κι άμα του πείς για τον Πέτρο, σου λέει, ναί κάπου τον έχω ακουστά.....\nΚ.Μ.Κ: Δικός μας, Χανιώτης;\nΠ.Κ: Όχι, Λασιθιώτης, άστα τώρα, μην τα λέμε άλλο αυτά. Μετά από τόσα χρόνια στο επάγγελμα, δεν έκανα τίποτα, λεφτά δεν έκανα, τα έφαγα, κακά κουμάντα, αλλά τουλάχιστον τα σκόρπισα ρε παιδί μου και το ευχαριστήθηκα, σπίτι δεν έκανα γιατί δεν ήταν ο χαρακτήρας μου της οικογένειας και τέτοια, αλλά πίστευα όμως ότι έκανα καλούς συνεργάτες και φίλους. Τελικά διαόλους έκανα (γέλια). Τουλάχιστον εδώ που'ρθα να βρώ την ησυχία μου και που και που να παίζω για την παρέα......\nΚ.Μ.Κ: Πέτρο, θέλω να μου πείς για τις συνεργασίες που είχες με άλλους καλλιτέχνες...\nΠ.Κ: Έπαιξα με όλα τα βιολιά της εποχής μου και νεώτερους ακόμα. Δεν υπάρχει βιολί που να μην έκανα έστω μια συνεργασία, ένα γλέντι. Και με τον Κουνέλη, τον Ναύτη, τον Κατράκη, τον Μαύρο, τον Νταουντέ τον χωριανό μου, με όλους τους παλιότερους και συνομήλικους μου έπαιξα. Με λυράρηδες έπαιξα, με τον Μουντάκη, τον Μελεσανάκη, τον Αστρινό, τον Περιστέρη, τον Σκορδαλό, τον Σηφογιώργη, τον Φραγκιουδάκη, με πολλούς και διάφορους. Και με νέους, βιολάτορες και λυράρηδες, εγώ τους έβγαλα τους περισσότερους και το Χορευτάκη, το Τζουγανάκη, το Μαρτσάκη, το Ζωϊδάκη, τα Περουλάκια, το Χαρχαλάκη, τον Αλέξανδρο τον Παπαδάκη, το Λουφαρδάκη, τα Μακριδάκια κι άλλους πολλούς. Και μερικοί από αυτούς, δεν μου λένε ούτε καλημέρα σήμερα, δεν το καταδέχονται βλέπεις διότι όπως μου είπε ένας να μην σου λέω και όνομα, καταλαβαίνεις τώρα, δεν σε παίρνω ρε Πέτρο στο γλέντι γιατί δεν τραβάς πλέον. Εντάξει, δεν λέω ότι έχω τις ίδιες δυνάμεις, αλλά όχι και ότι αχρηστεύτηκα ρε γαμώτο...\nΚ.Μ.Κ: Μάλλον είσαι αντιεμπορικός.....(γέλια)...\nΠ.Κ.: Ναί ναί, αυτό είναι μάλλον....(γέλια)...\nΚ.Μ.Κ: Πές μου λίγο με τον Μουντάκη πώς συνεργάστηκες;\nΠ.Κ: Με τον Μουντάκη μας γνώρισε ο Στέλιος ο Κουτσουρέλης. Εγώ έπαιζα τότε στο Αρκάδι στο Αιγάλεω και ο Στέλιος είχε έρθει με τον Μουντάκη και τέλος πάντων συστηθήκαμε και του άρεσε το παίξιμο μου και συνεργαστήκαμε...\nΚ.Μ.Κ: Καλός ο Μουντάκης έ;\nΠ.Κ. Αξιοπρεπής άνθρωπος ήταν ο μακαρίτης και με αγαπούσε. Κοίτα, θεωρώ ότι έπαιζε πολύ καλή λύρα, για τα γούστα τα δικά μου δηλαδή αν μου έβαζες Σκορδαλό ή Μουντάκη, σου έλεγα Μουντάκη. Έπαιζε πιο τεχνικά, πιο ζωντανά. Ο Σκορδαλός είχε ας πούμε την μανία να μην αφήνει τον λαγουτιέρη να ακούγεται, έπαιζε εγωιστικά, ο Μουντάκης ήταν πιο καλός συνεργάτης. Καλή λύρα ο Σκορδαλός, για τα γούστα δηλαδή των Ρεθυμνιωτών και των Ηρακλειωτών ήταν ο πρώτος. Εμάς μας έκανε καλύτερα στο αφτί ο Μουντάκης, είχε περάσει και χρόνια στα Χανιά στην χωροφυλακή και ήξερε το στύλ μας ας πούμε. Οι Κουτσουρέληδες τον βγάλανε τον Μουντάκη στο επάγγελμα και του έδειξαν πολλά πράγματα. Έκανε και παρέα με Ρουμαθιανούς και πήρε κι από εκεί μερικά πράγματα. Θα σου πώ και μια ιστορία, μου την έκανε ο ίδιος ο Μουντάκης. Όταν λοιπόν τον πήρανε να παίξουνε στου Μπασιά του μακαρίτη το μαγαζί, στην Αγια Ειρήνη της Αιόλου ήταν αυτό το μαγαζί, έπαιζε ο Ναύτης με τον Μαριάνο και τον Κουτσουρέλη και δεν θυμάμαι και με ποιόν άλλον και ο Μουντάκης ήταν άγνωστος ακόμα τότε. Και ο Μπασιάς, του τον πήγε ο Στέλιος ο Κουτσουρέλης, δεν τον ήθελε γιατί σου λέει, δεν τον ξέρει κανείς τον Μουντάκη. Αλλά αυτός που επέμενε να παίξει, ήταν ο Ναύτης, τον έπιασε τον Μπασιά και τον έπεισε να παίξει και πραγματικά του είπε, παίζει καλή λύρα και τραγουδάει και καλά και υποστήριξε τον γιατί αξίζει και έτσι ανέβηκε στο πάλκο ο Μουντάκης και ξεχώρισε έπειτα κι έκανε καριέρα. Ο Ναύτης ήταν αυτός που τον υποστήριξε τότε, αλλά μετά χαλάσανε οι σχέσεις τους....\nΠ.Κ: Γιατί μετά που έγινε η φασαρία με τον Καρά και με την απαγόρευση του βιολιού ο Μουντάκης έκανε αυτή την χαζομάρα να την πώ και συνεργάστηκε με τον Καρά στο ραδιόφωνο και στις εκδηλώσεις και δεν υποστήριξε τους βιολάτορες και του κακοφάνηκε του Ναύτη μετά αυτό και το έλεγε συνέχεια, ότι δηλαδή εμείς σε βοηθήσαμε αλλά εσύ μας την έκανες την δουλειά. Μετά κάτι έγινε και πήρε το μέρος τους ο Μουντάκης και κάπως φιάξανε τις σχέσεις τους, αλλά πάλι μετά ο Ναύτης άμα τον πιάνανε τα διαόλια του δεν καταλάβαινε τίποτα και του έλεγε του Μουντάκη, πήρες δικούς μας σκοπούς και κάθεσαι και λές ότι τους έγραψες εσύ, κάτι τέτοια δηλαδή γίνανε....\nΚ.Μ.Κ: Είχε άδικο ο Ναύτης;\nΠ.Κ. Κοίτα, το είχα πεί κι εγώ του μακαρίτη του Μουντάκη, δηλαδή, παίρνεις ρε παιδί μου τον δεύτερο Καραγκιουλέ, ενώ ξέρεις ποιός σκοπός είναι και τον γράφεις στον δίσκο και λές "Ξενιτεμένο μου πουλί". Παίρνεις μετά τον Σφηναριώτικο και λές "τέσσερις είναι οι μάρτυρες" και άλλα τέτοια που έκανε. Δεν είναι λογικό κι άλλος εδώ ο Ναύτης να τσινήσει; Κι όχι μόνο ο Ναύτης, οι περισσότεροι που ξέρουν τα πράγματα τα αληθινά δηλαδή. Ε, έκανε αυτή την κουταμάρα ο Μουντάκης, το μετάνοιωσε μετά, αλλά εντάξει, τι να λέμε τώρα, ότι έγινε, έγινε. Κι ο Ναύτης πάλι, ενώ είχε πολλά δίκια, τα έχανε με τον τρόπο που τα διεκδικούσε και πολλές φορές του έλεγα, άστο να πάει στο διάολο και μην τα ξεψαχνίζεις άλλο, αλλά δεν καταλάβαινε. Ερχόταν ο άλλος και μας παράγγελνε να του παίξουμε π.χ. τον Άνεμο και του έλεγε ο Ναύτης, δεν τον παίζω, δεν υπάρχει τέτοιος σκοπός, κλεμμένος είναι. Ρε χριστιανέ μου, παίξε την παραγγελία όπως να'ναι και μετά πές ότι θές....\nΚ.Μ.Κ: Θεωρείς ότι ήταν υπερβολικός ο Ναύτης;\nΠ.Κ: Να σου πώ, καταρχάς όταν μιλάμε για Ναύτη, στο έχω ξαναπεί, μιλάμε για την μεγαλύτερη προσωπικότητα μουσική της Κρήτης από το '50 μέχρι την μέρα που πέθανε. Ο άνθρωπος ήταν πώς να στο πώ, ήταν εγκυκλοπαίδεια. Από τεχνικής άποψης στο βιολί, δεν υπήρχε παρόμοιος του σε όλη την Κρήτη, μην σου πώ σε όλη την Ελλάδα. Όπως σεβόταν τα κισαμίτικα, έτσι σεβόταν τα ηρακλειώτικα, τα στειακά κι όλα. Σεβόταν την παραδοσιακή μουσική. Δηλαδή, ο Σκορδαλός ήταν τεχνίτης, ο Μουντάκης ήταν τεχνίτης, ο Κλάδος είναι τεχνίτης, ο Ναύτης ήταν τεχνίτης και δάσκαλος και επιστήμονας μαζί. Απλά είχε αυτό το πράγμα, το εκρηκτικό, το νεύρο, για το δίκιο του δηλαδή, δεν έκανε κουμάντο τον εαυτό του και κάποιες φορές ξέφευγε, αλλά τον δικαιολογώ όμως γιατί πέρασε άσχημες στιγμές και ήταν και μόνος του να παλέψει, όλοι οι άλλοι κρυβόντουσαν από πίσω του. Κι άμα πάς σήμερα στον σύλλογο στα Χανιά, σου λένε μερικοί, σιγά μωρέ με τον Ναύτη. Μα άμα δεν ήταν αυτός ούτε σύλλογος θα υπήρχε, ούτε βιολί θα υπήρχε. Ο Ναύτης και ο Κουνέλης κράτησαν ζωντανό το βιολί και την χανιώτικη μουσική, αυτοί οι δύο. Αμα ο μακαρίτης ο Κουνέλης δεν δίδασκε στο ωδείο εδώ, δεν θα υπήρχε κανείς επαγγελματίας από τους νεώτερους που είναι σήμερα. Κι ο Ναύτης, άμα δεν κυνηγούσε την υπόθεση με το βιολί, θα το είχαν ξεχάσει όλοι.\nΚ.Μ.Κ: Είχε θέμα πάντως με τα συρτά, επειδή είχαμε κουβεντιάσει πολλές φορές μαζί, τον άκουγα και έβγαζε αφρούς με τα συρτά που είχαν αρπάξει μερικοί.....\nΠ.Κ: Ε ναί, δεν παραδεχόταν ότι υπάρχει σύνθεση συρτού από μία εποχή και μετά εκτός Χανίων. Έπαιζα το "θλιμμένη χαραυγή" και μου έλεγε, παίξε το κανονικά, δηλαδή να του παίξω τον Κολυμπαριανό, γιατί η "θλιμμένη χαραυγή" είναι ο Κολυμπαριανός, αλλαγμένος. Κάτι τέτοια μου έλεγε, τον έκανα κι εγώ χάζι να τον κάνω να εκνευρίζεται και γελούσαμε πολύ, καλή του ώρα εκεί που είναι. Παραδεχόταν, ξέρεις ποιόν σκοπό; Τις Λίμνες του Αλεφαντινού, μου έλεγε, σωστη σύνθεση, έχει όλα τα μέτρα σωστά, δεν είναι κλεμμένη, έχει ωραία εισαγωγή και τέτοια, ναί, αφού τον έπαιζε τον σκοπό και μαζί που ήμασταν μια χρονιά στο Συγκλιό στο πανηγύρι και μας το παραγγείλανε, το έπαιξε με μεγάλη ευχαρίστηση. Αλλά άμα του έλεγες για Άνεμο και Ροδινούς και Σπίθες και Μαδάρες Χανιώτικες και τέτοια, αρπαζότανε.....\nΚ.Μ.Κ: Πέτρο, πρίν μιλήσαμε για τους νέους μουσικούς. Για τους λαγουτιέρηδες όμως θέλω να μου πείς, είσαι ευχαριστημένος από τους νεώτερους συναδέλφους σου;\nΠ.Κ. Ναί κοίτα, παίζουν καλά, δηλαδή μπορούν να σταθούν σε ένα σχήμα και να παίζουν διάφορα. Δεν υπάρχει όμως ο γνήσιος ο ήχος ο χανιώτικος, το μπερντελίδικο παίξιμο δηλαδή, το πρίμο, αυτό που έπαιζε ο Κουτσουρέλης, ο Μαυροδημήτρης, ο Λέφας κλπ. Οι μοναδικοί που παίζουμε με αυτο τον τρόπο είμαστε εγώ και ο Στέλιος ο Λαϊνάς....\nΚ.Μ.Κ: Ο καλαθενιώτης;\nΠ.Κ: Ναί, ο Στέλιος του "Χάρχαλη". Παίζει το αυθεντικό χανιώτικο στύλ αυτός, μόνο αυτός. Μετά, παίζανε οι Μαρκογιάννηδες τα αδέρφια στο Ρέθυμνο, καλοί τεχνίτες, όχι μπερντελίδικα, αλλά παίζανε τεχνικά. Κι ο μακαρίτης ο Καδιανός ο Νίκος, ωραίος τεχνίτης και μερακλής. Αυτοί. Πιο νέους έτσι τεχνικούς μουσικούς, ο Αλεφαντινός ο Νίκος είναι πολύ καλός, ο Στιβακτάκης παίζει κι αυτός σωστά, ο Ψαρογιώργης ο Ξυλούρης είναι κι αυτός γνώστης, ο Σταυριανουδάκης, ο Βρουλάκης , αυτοί πιο πολύ. Δεν παίζουν με τον τόνο, τον χανιώτικο, κανείς δεν παίζει έτσι σήμερα, ούτε τα δικά μας τα παιδιά. Εγώ τους έχω δείξει, ο Πολυχρονάκης έχει κάνει μαθήματα, ο Λαϊνάς ο Μεσογειανός, ο Βλαστάκης, έχουμε κάνει όλοι μας μαθήματα στα νέα παιδιά, τους δείχνουμε το κισαμίτικο παίξιμο το πρίμο, το κάνουνε, αλλά μόλις βάλουν το καλώδιο στα μηχανήματα και έχουν από κάτω διακόσα άτομα, το αλλάζουνε, κάνουνε ό,τι θέλουνε μετά....\nΚ.Μ.Κ: Ο Τζουγανάκης ο Μιχάλης;\nΠ.Κ: Έχει δάχτυλα, έχει ταλέντο, αλλά δεν παίζει κρητική μουσική, δεν είναι παραδοσιακός, παίζει τα δικά του, όπως του'ρθει, πιο πολύ σαματάς να γίνεται....\nΚ.Μ.Κ: Πέτρο, πρίν μερικά χρόνια είχαμε μια κουβέντα και μου είχες πεί ότι η μουσική στην Κίσαμο έχει μέλλον. Το πιστεύεις ακόμα αυτό;\nΠ.Κ: Η μουσική στην Κίσαμο πέρασε μια μεγάλη κρίση, έκανε αυτό που λέμε, κοιλιά. Ξεχάσανε και τους Κουτσουρέληδες και τον Χάρχαλη και τον Μαύρο και τον Μαριάνο και ακούγανε άλλα πράγματα, καμία σχέση με εμάς. Να φανταστείς, καλούσανε στους γάμους λυράρηδες από το Ρέθυμνο και από το Ηράκλειο και δικοί μας που παίζανε, παίζανε ο Κουνέλης και ο Κατράκης και ο Αναγνωστάκης και ο Χριστοφοράκης και μερικοί άλλοι. Δεν υπήρχε δηλαδή προβολή της κισαμίτικης μουσικής, του βιολιού πιο πολύ, γιατί ήταν στην μόδα οι λύρες. Άνοιγες το ράδιο, λύρα. Άνοιγες την τηλεόραση, λύρα. Ε, τι θα κάνει και ο πιτσιρικάς, θα πάει να μάθει λύρα και θα αγοράσει κασέτα με λύρα. Αλλά σου είπα και πρίν, ευτυχώς που υπήρξε ο Ναύτης και ο Κουνέλης και έκαναν μεγάλο αγώνα και έχουμε σήμερα αρκετά παιδιά που κάνουν καριέρα και που μαθαίνουν τα κισαμίτικα. Τώρα αν έχουν μέλλον, τι να σου πώ, υπάρχει και όρεξη, υπάρχουν και ταλέντα και παίζουν παντού, απλά μην γίνουνε μεγάλες βεντέτες και χαλάσουνε. Διότι ο κόσμος που σε ανεβάζει, αυτός είναι που σε κατεβάζει στο λεπτό. Έχω δεί όλα τα χρόνια που ασχολούμαι, φίρμες να πηγαίνουν στα αζήτητα μέσα σε μια νύχτα. Γι'αυτό σου έλεγα και πριν, καλά τα μηχανήματα και τα μαγαζιά και τα σιντί και οι τηλεοράσεις και τα στιβάνια και οι παράδες και όλα, αλλά πρέπει να υπάρχει και γνώση και μεράκι και σεβασμός στην παράδοση γιατί έτσι θα πάει μπροστά ένας καλλιτέχνης. Η φιγούρα δεν διαρκεί για πάντα γιατί, εκεί που είσαι εσύ πρώτο όνομα, θα βγεί ένας άλλος πιτσιρικάς και θα στην φάει την θέση χωρίς να το καταλάβεις και θα είναι αργά μετά και θα παρακαλάς τον άλλον να σε καλέσει να παίξεις στον γάμο ξέρω'γω, στην βάφτιση κλπ. Εγώ αυτό που λέω πάντα σε όποιο παιδί με πλησιάζει για να μάθει, είναι να μην βάζει εγωισμούς και φιγούρες και πάντα να ρωτάει αυτό που δεν ξέρει, πρέπει να αποκτά γνώση. Από την γνώση και μετά θα έρθει και η τεχνική εφόσον έχει ταλέντο. Γιατί είναι και μερικοί που έχουνε διάθεση αλλά ρε παιδί μου, δεν έχεις ταλέντο, τι να σου κάνω;\nΚ.Μ.Κ: Πέτρο θέλω να μου πείς από τα νέα βιολιά που παίζουν, ποιούς ξεχωρίζεις;\nΠ.Κ: Ναί, είναι μερικά καλά βιολιά νέα.....να παώ μισό λεπτό για τσιγάρα...\nΚ.Μ.Κ: Πάρε από εμένα, να πιούμε κι άλλη μια μπύρα, λοιπόν για πές μου;\nΠ.Κ: Μου αρέσει ο πιτσιρικάς ο...από τα Μεσόγεια μωρέ....ο Στράτος...\nΚ.Μ.Κ: Το Σκαράκη;\nΠ.Κ: Ναί, το Σκαράκη. Θα εξελιχθεί πιστεύω καλός, είναι μικρός ακόμα. Και ο Μενεγάκης είναι καλός επίσης. Και ο Μιχάλης, το Λουφαρδάκη......\nΚ.Μ.Κ: Είναι πιο μεγάλος σε ηλικία από τους άλλους ο Μιχάλης...\nΠ.Κ: Ναί, είναι πολύ καλό βιολί, γνώριζα και τον μακαρίτη τον πατέρα του, έπαιζε ωραίο λαγούτο. Ο Μιχάλης παίζει στο στύλ του Ναύτη, δηλαδή μερικές φορές άμα τον ακούς και δεν τον βλέπεις, λές ότι παίζει ο Ναύτης. Έχει φοβερά δάχτυλα.\nΚ.Μ.Κ: Μάλιστα...Πέτρο, από χορευτές εδώ, πώς τα βλέπεις τα πράγματα;\nΠ.Κ: Μωρέ είναι μερικά νέα παιδιά φοβερά, ονόματα δεν ξέρω όμως, είναι και από τις Λουσακιές κι από τον Κάμπο και από τα Ρούματα μερικά καλά. Παλιά είχαμε μεγάλους χορευτές εδώ, δηλαδή ρε παιδί μου, χαιρόσουν να παίζεις και να τους βλέπεις να χορεύουν, σου έφτιαχναν το κέφι, ο Αλεξανδρής, ο Γιαννενής, τα Μαραγκουδάκια από τις Λουσακιές, ο Σκανδάλης από την Μαλάθυρο, το Ριφάκη από το Κολυμπάρι, ο Μπαντούρης ο Αντώνης, τα Σκυλουράκια κλπ, μεγάλοι χορευτές αυτοί, ούτε σε σχολές ούτε τίποτα, άντε τώρα να τους συγκρίνεις με αυτούς που παριστάνουν τους δασκάλους στους συλλόγους, άστα...\nΚ.Μ.Κ: Πέτρο θυμάσαι να μου πείς κάποια από τα γλέντια που σου έχουν μείνει;\nΠ.Κ: Είναι πολλά τα περιστατικά τώρα, έχω παίξει σε όλη την Κρήτη όλα μου τα χρόνια.\nΓινόντουσαν γλέντια, πανηγύρια, που δεν ας πούμε τα ζούν τώρα ο κόσμος, δεν υπάρχει το μεράκι αυτό. Μια φορά, ο Χαρτζούλης ο λαγουτιέρης από τον Κάμπο ήταν άρρωστος. Λοιπόν, έπρεπε να παίξει σε έναν γάμο στον Κάμπο με τον μακαρίτη τον Σημαντηρά τον Θόδωρο....\nΚ.Μ.Κ: Ήμασταν συγγενείς με τον Θοδωρή και με τον Χάρχαλη. Θυμάσαι χρονολογία;\nΠ.Κ: Ναί, το ξέρω, η γιαγιά σου ήταν ξαδέλφη με αυτούς. Ήτανε περίπου το '67 αν δεν απατώμαι. Λοιπόν, εγώ ήμουν με μια παρέα στον Κάμπο και πίναμε, καλοκαιράκι ήτανε κι ήμασταν καλεσμένοι στον γάμο. Και με βρίσκει ο μακαρίτης ο Σημαντηράς, δεν είχαμε παίξει ποτέ μαζί και μου λέει, εσύ είσαι το Καρμπαδάκη που παίζει λαγούτο; Ναί του λέω. Θα μου κάνεις παρέα, μου λέει, απόψε γιατί το και το , είναι άρρωστος ο Δημήτρης. Και πράγματι, πήρα το λαγούτο του Χαρτζούλη και ξεκινήσαμε το γλέντι, τι να σου πώ τώρα, τρείς μέρες στον Κάμπο γλεντούσαμε. Έπειτα, μας πήρε μια παρέα και πήγαμε στην Κεραμωτή, άλλη μια μέρα γλέντι εκεί, χοροί και τραγούδια και τραπεζώματα. Ο Σημαντηράς ήταν και μεγάλος στην ηλικία και ήθελε να πάει στο σπίτι του κάποια στιγμή να ξεκουραστεί. Αλλά η παρέα είχε άλλα σχέδια και από την Κεραμωτή, βρεθήκαμε να γλεντάμε στο Λούχι. Να μην στα πολυλογώ, μια εβδομάδα παίζαμε σε σπίτια, βραστά και πιλάφια και κρασιά και χοροί. Ο κόσμος τότε είχε άλλα μεράκια και άνοιγαν τα σπίτια τους όλοι, το'χανε μεγάλη χαρά να πάνε τα όργανα και να παίξουνε, όχι όπως τώρα που έχουμε γίνει όλοι μας μονόχνοτοι και ζηλεύει ο ένας τον άλλον. Τότε υπήρχε καλοσύνη....\nΚ.Μ.Κ: Και το λαγούτο, πότε το επέστρεψες;\nΠ.Κ: Ξαναγύρισα στον Κάμπο πάλι, το έδωσα πίσω και μου είπε ο Χαρτζούλης, ε, αφού δεν το έκανες βόλτα σε όλα τα Χανιά, πάλι καλά (γέλια)....\nΑναρτήθηκε από Rivendell στις 4:36 π.μ.\nΕτικέτες ΚΙΣΑΜΟΣ, ΛΑΓΟΥΤΙΕΡΗΔΕΣ, ΜΟΥΣΙΚΗ\nΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΖΥΓΙΕΣ ΤΗΣ ΚΙΣΑΜΟΥ,ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ. ΜΑΥΡΟΣ ...\nΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΡΗΤΗΣ "ΟΝΕΙΡΟ-ΚΡΗΤΕ...


cataggelies: LIDL "Αποροφούμε το ΦΠΑ τρίτη φορά..."\nΕκ πρώτης όψεως αυτό αποδεικνύεται προφανώς από τις τιμές οι οποίες (αν κάποιος τις έίχε καταγράψει στο παρελθόν) παρέμειναν σταθερές. Πρόσεξε όμως κανείς ότι...\nαύξησαν κατά 100% τις τιμές από τις σακούλες τους;η απλή σακούλα είχε 0,01 ενώ τώρα έχει 0,02\nΕντάξει είναι μικρή η διαφορά αλλά αν το δούμε ώς ποσοστό είναι καθαρή κλοπή για ένα λόγο: Λογικά οι πρώτες ύλες αυξήθηκαν λόγω της αύξησης του ΦΠΑ (19% - 23%) 4 μονάδες. Πως γίνεται με 4% αύξηση του κόστους παραγωγής ενός προϊόντος να μας το πουλάει το LIDL 100% επάνω..? Μήπως κράτησε τις 4 μονάδες του φπα από τα προϊόντα και μας τα βάζει με 100% στις σακούλες? που όλοι τις παίρνουν χωρίς να υπολογίζουν τα 0,02? Αυτοί με την κίνηση της αύξησης κατά 100% της σακούλας στην πραγματικότητα διπλασιάζουν τα έσοδα τους από τις σακούλες αν το σκεφτούμε. Και σε αυτούς που θα πουν "Άμα δεν σ' αρέσει μην παίρνεις σακούλες" απαντώ... "Εννοείται ότι δεν παίρνω αν δεν είναι απολύτως απαραίτητο" Εγώ απλώς μία παρατήρηση κάνω, που νομίζω ότι το πρόσεξαν κι άλλοι...\nΑναρτήθηκε από cataggelies στις 10:26 π.μ.


Μετατοπίζοντας Περιεχόμενα - Γιώργος Πιντέρης Ph.D.\nBill O’ Hanlon\nΜετάφραση: Γιώργος Πιντέρης, Ph. D.\nΌταν ανακοινώθηκε για πρώτη φορά η εφεύρεση της ατμομηχανής τον περασμένο αιώνα, ένας ξεχωριστός και έξυπνος Ιρλανδός επιστήμων αναφέρεται ότι είπε: «Στην πράξη λειτουργεί ΟΚ, αλλά λειτουργεί και στη θεωρία»;\nΑργά ή γρήγορα στην επαγγελματική ζωή κάθε φορέα αλλαγής, σε κάθε τομέα της ανθρώπινης προσπάθειας προκύπτει κάποια εμπειρία όπου επιτυγχάνει αποτελέσματα τα οποία είναι πέρα από εκείνα που προβλέπει η θεωρία. Περιστασιακά –πολύ περιστασιακά – τέτοιες κρυφές ματιές στον πλούτο τέτοιων πιθανοτήτων μας οδήγησαν στην αναθεώρηση των θεωρητικών μας απόψεων. Η επιστήμη προοδεύει και ανοίγει δρόμους για καινούργιες δυνατότητες. Τις περισσότερες φορές, οι αλλαγές που επιτυγχάνονται ταχύτερα και πιο εντυπωσιακά απ’ ό,τι θα επέτρεπαν οι επικρατούσες γνώμες, σκουπίζονται κάτω απ’ το χαλί, απορρίπτονται ως τυχαίες και σύντομα ξεχνιούνται τόσο από τους ανυποψίαστους παρ’ ολίγο νεωτεριστές, όσο και από τους γκρινιάρηδες στενοκέφαλους παρατηρητές που τις βλέπουν.\nΤο πεδίο της ψυχοθεραπείας δεν αποτελεί εξαίρεση. Κάθε ψυχοθεραπευτής τον οποίο ρωτήσαμε πάνω στο θέμα αυτό, ομολόγησε ότι υπήρξαν μεμονωμένες εμπειρίες στις οποίες πέτυχαν το επιθυμητό θεραπευτικό αποτέλεσμα με μόνον μια συνεδρία. Ένα χρόνιο και σοβαρό πρόβλημα το οποίο αντιστάθηκε σε όλες τις προηγούμενες θεραπευτικές προσπάθειες, ξαφνικά διαλύεται από την πρώτη συνεδρία, και η ζωή του επισκέπτη στη συνέχεια μεταμορφώνεται. Αλλά το περιστατικό το οποίο δεν ταίριαζε στις επικρατούσες θεωρίες αλλαγής απλά παρέμενε περισσότερο σαν μια εξαίρεση, μια παραξενιά, μια ανεξήγητη ανωμαλία, αντί να γίνει μια αφετηρία αμφισβήτησης των ορίων που θέτει η θεωρία. Και μέχρι κάποιος να μας προσφέρει ένα θεωρητικό πλαίσιο το οποίο να αποδέχεται τέτοιες πιθανότητες, χιλιάδες χιλιάδων τέτοιων «συμπτώσεων» θα εξακολουθούσαν να θεωρούνται απλά και μόνο συμπτώσεις.\nΤο βιβλίο ξεκίνησε με την παραδοχή ότι οι «συμπτώσεις» της μίας συνεδρίας οφείλουν να είναι πιο ανεξήγητες από τις «συμπτώσεις» τριών συνεδριών, δέκα συνεδριών ή 357 συνεδριών. Ξεκινήσαμε να δούμε κατά πόσον υπήρχε κάποιος λόγος, στη θεωρία ή στην πράξη, για τον οποίον η ψυχοθεραπεία της μιας φοράς δεν θα μπορούσε να είναι το σύνηθες. Επίσης, καθώς οι πιθανότητες που γινόντουσαν αντιληπτές στην πράξη ήταν αναπόφευκτα πολύ περισσότερες από τις πιθανότητες που επιτρέπει η θεωρία, θέλαμε να βρούμε τρόπους ώστε να απελευθερώσουμε την θεραπεία από τα αυθαίρετα και περιοριστικά όρια που βάζουν οι θεραπευτές και οι επισκέπτες τους.\nΣυνεπώς, αυτό το βιβλίο ασχολείται με το πώς επιφέρουμε την επιθυμητή αλλαγή όσο το δυνατόν γρηγορότερα θέτοντας υπό αμφισβήτηση και αλλάζοντας αυτά που κάποιος προϋποθέτει. Σαν τέτοιο, έχει απαραίτητα έναν μινιμαλιστικό προσανατολισμό. Η έμφαση είναι πάντα στο πώς επιφέρουμε τη μέγιστη επιθυμητή μεταμόρφωση με την ελάχιστη απαραίτητη παρέμβαση – βιαζόμαστε να προσθέσουμε – όχι έτσι ώστε όλη η ψυχοθεραπεία να τελειώνει μετά την πρώτη συνεδρία, αλλά έτσι ώστε να είμαστε όσο πιο χρήσιμοι μπορούμε στους επισκέπτες μας. Μερικές φορές, η μόνη παρέμβαση που αποδεικνύεται να είναι απαραίτητη είναι να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο εμείς ή οι επισκέπτες μας μιλάνε για το πρόβλημα τους.\nΑυτό είναι ένα πρακτικό βιβλίο το οποίο απευθύνεται σε επαγγελματίες θεραπευτές. Δεν απευθύνεται σε θεραπευτές μιας συγκεκριμένης σχολής σκέψης. Στην πραγματικότητα, η πιο αγαπημένη μας φιλοδοξία είναι να βρει αυτό το βιβλίο μια θέση στα ράφια όλων των ψυχοθεραπευτών – Ψυχαναλυτές και Μπιχεβιοριστές, Συστεμικούς οικογενειακούς θεραπευτές, οπαδούς του Γιούνγκ, Γνωστικιστές και Ροτζεριανούς. Ανεξάρτητα από τον θεωρητικό προσανατολισμό και το θεραπευτικό στυλ ενός θεραπευτή, το βιβλίο αυτό στοχεύει στο να κάνει τη δουλειά ενός ψυχοθεραπευτή πιο αποτελεσματική. Η πρόθεση μας είναι να συμπεριλάβουμε και όχι να αποκλείσουμε θεραπευτικές προσεγγίσεις. Στο βαθμό που ο θεραπευτής είναι περισσότερο αφοσιωμένος στο να κάνει μια θετική προσφορά στην ζωές των επισκεπτών του από το να προωθήσει περισσότερο τους σκοπούς μιας θεραπευτικής ιδεολογίας, το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να αποδειχθεί ότι έχει κάποια αξία. Και πιστεύουμε ότι αυτό ισχύει για την μεγάλη πλειοψηφία των θεραπευτών.\nΚαθώς κάθε θεραπευτής είναι υποχρεωμένος να λειτουργήσει στη βάση κάποιων προϋποθέσεων, το κλειδί είναι να μάθει να λειτουργεί μ’ ελευθερία στο επίπεδο των προϋποθέσεών του. Για να το τοποθετήσουμε πιο χοντρά: «Ελέγχεις εσύ τη θεωρία ή η θεωρία ελέγχει εσένα»; Και αν με μία θεωρία έχεις κολλήσει, δεν παραμένει και ο επισκέπτης σου κολλημένος μαζί σου; Απομακρυνόμενος από τις προϋποθέσεις και την απληστία της θεωρητικής κινούμενης άμμου, προς το σταθερό έδαφος της χωρίς ερμηνείες περιγραφής, δοκιμάζουμε να εισάγουμε γι’ αλλαγή τη βεβαιότητα στην ψυχοθεραπεία.\nΓια εκείνους που ενδιαφέρονται να μάθουν πώς φτάσαμε εδώ, ένα μέρος της ιστορίας βρίσκεται στο κείμενο αυτού του βιβλίου και το περισσότερο από το υπόλοιπο μπορεί να το συνάγει από τον Επίλογο. Αν όμως είσαι σαν κι εμάς, και σ’ ενδιαφέρει λιγότερο το πώς φτάσαμε εδώ και σ’ ενδιαφέρει περισσότερο τι κάνουμε τώρα, σου προσφέρουμε πολλά για ν’ ασχοληθείς.\nΑν συνηθίζουμε συχνά να κάνουμε θεωρητικές αναφορές ριζωμένες στο εύφορο έδαφος της αλληλεπίδρασης τριών μεγάλων ρευμάτων της σύγχρονης σκέψης – την Επιστημολογία, την Κυβερνητική και τα General Semantics (Γενική Σημασιολογία) – αυτό δεν κάνει το κείμενό μας λιγότερο πρακτικό. Διότι, η προτίμησή μας είναι, όσο το δυνατόν να παρέχουμε ένα χώρο σκέψης μέσα στον οποίο μια θεραπεύτρια μπορεί να ενεργοποιήσει τη δική της αποτελεσματική προσέγγιση, τις δικές της πιθανότητες δράσης. Στο κάτω – κάτω η δουλειά του θεραπευτή είναι κάτι ανάλογο: Να δημιουργήσει στον επισκέπτη ένα χώρο σκέψης μέσα στον οποίο μπορεί να ενεργοποιήσει τις πιθανότητές του και να δει ξεκάθαρα ποια είναι εκείνα που έχει ανάγκη να κάνει ώστε να λύσει το πρόβλημά του με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Και πώς να το πετύχει αυτό, είναι πάνω απ’ όλα το θέμα αυτού του βιβλίου.\nΠΕΡΑ ΑΠΟ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ\nΠηγαίνοντας από το εδώ στο εκεί.\nΠέρα από τον θεωρητικό προσανατολισμό του, η επιτυχία και η αποτυχία αργά ή γρήγορα υποχρεώνουν τον θεραπευτή να επανεξετάσει τις προϋποθέσεις και τους παράγοντες που σχετίζονται με την αλλαγή. – Claudio Angelo\nΞεκινήσαμε και οι δύο τις σταδιοδρομίες μας στην ψυχοθεραπεία χρησιμοποιώντας θεωρητικά μοντέλα τα οποία εκείνη την εποχή παραδοσιακά ευνοούνταν για τη θεραπεία ατόμων με παθολογικά (‘νευρωτικά’ ή ‘ψυχωτικά’) ψυχολογικά, συναισθηματικά και προβλήματα στη συμπεριφορά. Αυτές οι προσεγγίσεις βασιζόντουσαν σε ορισμένες καλά εδραιωμένες αρχές και ‘στοιχεία’ για τους ανθρώπους, για την προέλευση και τη λειτουργία των συμπτωμάτων και για τις κατάλληλες θεραπευτικές διαδικασίες. Βρισκόμενοι αντιμέτωποι με αληθινά ανθρώπινα διλήμματα και ψυχική ταλαιπωρία, σύντομα αντιληφθήκαμε ότι οι προσεγγίσεις που χρησιμοποιούσαμε δεν ήταν τόσο αποτελεσματικές όσο ελπίζαμε ότι θα είναι. Έτσι αρχίσαμε να ψάχνουμε για πιο αποτελεσματικούς τρόπους να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να λύσουν τα διλήμματα που τους έφεραν για θεραπεία.\nΚατά τη διάρκεια αυτής της αναζήτησης, μελετήσαμε και εφαρμόσαμε πολλές διαφορετικές τεχνικές\nκαι προσεγγίσεις. Παρατηρήσαμε ότι καθώς μεταβάλαμε τον τρόπο με τον οποίον προσεγγίζαμε τη θεραπεία – καθώς τα θεωρητικά μοντέλα μας, οι τεχνικές μας παρεμβάσεις, ακόμα και ο τρόπος που αξιολογούσαμε το παρόν πρόβλημα μεταβλήθηκαν –υπήρχαν αντίστοιχες μεταβολές στα είδη των αντιδράσεων και στα αποτελέσματα που αποκομίζαμε. Σταδιακά, μας έγινε πιο ξεκάθαρο ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και προσεγγίζαμε τους επισκέπτες μας είχε περισσότερη σχέση με τα επιτυχή αποτελέσματα, από ό,τι οι ίδιοι οι επισκέπτες, το ιστορικό τους, οι προσωπικότητες τους ή τα προβλήματα που τους ταλαιπωρούσαν. Αρχίσαμε να αμφιβάλουμε όλο και περισσότερο αν υπήρχαν καν, κάποια «αντικειμενικά» και «στέρεα» προβλήματα. Πειστήκαμε ότι τα προβλήματα είναι πολύ διαπραγματεύσιμα, και ότι οι θεραπευτές παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στον ορισμό του προβλήματος ακόμα και στη δημιουργία των δυσκολιών που παρουσιάζει η θεραπεία. Αυτά που οι θεραπευτές συζητάνε, παραλείπουν, διερευνούν ή αγνοούν είναι πολύ σημαντικά. Πώς κλείνουν τα ραντεβού τους; Ποιους συμπεριλαμβάνουν στην συνεδρία; κ.λπ. –όλοι αυτοί οι παράγοντες έμοιαζε να επηρεάζουν τον ορισμό του προβλήματος, τις αντιληπτές «αιτίες» των δυσκολιών καθώς και τη διάρκεια και τα αποτελέσματα της θεραπείας.\nΟι οικογενειακοί θεραπευτές « ανακαλύπτουν» τέτοια προβλήματα βαφτίζοντάς τα « εδραιωμένες συμμαχίες» και «σαλατοποίηση» και οι επισκέπτες επηρεάζονται από αυτούς τους ορισμούς, ή καθορισμούς, άλλες φορές θετικά κι άλλες αρνητικά. Οι θεραπευτές της Συμπεριφοράς «ανακαλύπτουν» ότι η προβληματική συμπεριφορά που απορρέει από «μάθηση» και «επιβραβεύσεις» είναι το πρόβλημα που πρέπει να θεραπευθεί, και οι επισκέπτες τους καταλήγουν μ’ ένα πρόβλημα το οποίο ή θα λυθεί επιτυχώς από την θεραπεία ή όχι. Ένας επισκέπτης μπορεί να αποζητά θεραπεία από κάποιον ψυχοδυναμικά προσανατολισμένο θεραπευτή από τον οποίον μαθαίνει ότι έχει «χαμηλή αυτοεκτίμηση» και πρέπει « να δουλέψει» πάνω στο θέμα αυτό. Υποστηρίζουμε ότι αυτές δεν είναι καθόλου ανακαλύψεις, αλλά δημιουργίες που είναι διαπραγματεύσιμες και που θα επηρεάσουν την πορεία της θεραπείας και το επακόλουθο αποτέλεσμα.\nΠέρα από πεποιθήσεις: Πλησιάζοντας τη βεβαιότητα στην ψυχοθεραπεία.\nΗ πεποίθηση δεν είναι η αρχή αλλά το τέλος όλης της γνώσης. – Johann Wofgang von Goete.\nΕργαζόμασταν ο καθένας ανεξάρτητα, χιλιάδες μίλια μακριά ο ένας απ’ τον άλλον και δεν γνώριζε κανείς μας τίποτα για τη δουλειά του άλλου. Εντούτοις, σταδιακά μετά από αρκετά τηλεφωνήματα μακράς διαρκείας τα οποία έγιναν αρχικά με σκοπό να οργανώσουμε κάποια εκπαιδευτικά τμήματα στην Αγγλία, αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε κάποιες αξιοσημείωτες ομοιότητες στις εξελισσόμενες προσεγγίσεις μας στην ψυχοθεραπεία. Ένας από μας (O’ Hanlon) επισκέφθηκε την Αγγλία με σκοπό να διδάξει μια σειρά σεμιναρίων το 1982, και ήταν τότε που και οι δύο ανακαλύψαμε ότι μια από τις κοινές μας έγνοιες ήταν ένα φαινόμενο που δεν είναι άγνωστο σε πολλούς θεραπευτές: Συγκεκριμένα, « Η θεραπεία της μιας συνεδρίας». Γιατί, αρχίσαμε να ρωτάνε τον εαυτό μας, μερικές φορές συμβαίνουν τόσο γρήγορες αλλαγές και γιατί δεν συμβαίνουν συχνότερα;\nΑποφασίσαμε λοιπόν, να επινοήσουμε τρόπους και μεθόδους ώστε εμείς και οι άλλοι να μπορούμε να έχουμε τέτοιες γρήγορες επιτυχίες με μεγαλύτερη συχνότητα και προβλεψιμότητα. Από τότε που ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια, συνεργαστήκαμε με σκοπό να παρέχουμε την πιο ξεκάθαρη περιγραφή που θα μπορούσαμε για το πώς να κάνουμε την ψυχοθεραπεία όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματική, και πώς να κάνουμε τη θεραπεία της μιας συνεδρίας ένα συχνότερα αναμενόμενο γεγονός. Συνεχίσαμε να εξετάζουμε αυτές τις αντιλήψεις και περιγραφές στην ίδια μας την κλινική δουλειά, ώστε και να τις τελειοποιήσουμε αλλά και ν’ αμφισβητήσουμε τις προηγούμενες ανεξέταστες «πεποιθήσεις» που είχαμε (κι ακόμα έχουμε). Έχουμε την εντύπωση πως πολλοί θεραπευτές πιστεύουν στα θεωρητικά τους μοντέλα, τα οποία μοντέλα αναμφισβήτητα μπερδεύουν το χάρτη με το πεδίο που απεικονίζει, και δεν καταφέρνουν να αντιληφθούν πότε τα θεωρητικά τους μοντέλα δεν φέρνουν αποτελέσματα στην θεραπεία. Μερικές φορές μάλιστα, τις αποτυχίες τους τις αποδίδουν στην «παθολογία» του επισκέπτη ή δικαιολογούν την έλλειψη αποτελεσμάτων αποδίδοντας την στην «αντίσταση» του επισκέπτη ή την «ομοιόσταση» της οικογένειας. Είμαστε σταθερά αφοσιωμένοι στο να επαληθεύουμε τις πεποιθήσεις μας με τα αποδεικτικά στοιχεία της κλινικής μας εργασίας, και ελπίζουμε και περιμένουμε ο αναγνώστης να κάνει το ίδιο. Περιμένουμε να συνεχίσουμε να ξεκαθαρίζουμε αυτά που καταλαβαίνουμε και ν’ αναθεωρούμε την κλινική μας προσέγγιση καθώς συνεχίζουμε να κάνουμε θεραπεία και να διδάσκουμε άλλους θεραπευτές.\nΠιστεύουμε ότι στην κλινική εργασία υπάρχουν περιοχές βεβαιότητας και ανεξερεύνητες περιοχές αβεβαιότητας. Πιστεύουμε ότι η σύγχυση που υπάρχει στην προσπάθεια να διακρίνουμε ανάμεσα σε αυτές τις δυο περιοχές είναι η πηγή για πολύ από το μπέρδεμα και την έλλειψη αποτελέσματος στη θεραπεία. Θέλουμε να εισάγουμε τη βεβαιότητα στην ψυχοθεραπεία: Τη βεβαιότητα όσον αφορά τη φύση του παρουσιαζόμενού παραπόνου, τη βεβαιότητα για το εάν και πότε υπήρξαν αποτελέσματα, και τη βεβαιότητα για ό,τι πάντα παραμένει στο χώρο της αβεβαιότητας στην θεραπευτική εργασία.\nΟ σκοπός αυτού του βιβλίου\nΟ σκοπός για τον οποίο γράφεται αυτό το βιβλίο είναι ν’ απομυθοποιήσει και επαναπροσδιορίσει την πορεία και του στόχους της ψυχοθεραπείας, να αμφισβητήσει και να προκαλέσει τρέχουσες προϋποθέσεις (ανεξέταστες, υπαινισσόμενες θεωρητικές υποθέσεις) για τη φύση των ανθρώπινων διλημμάτων και την επίλυσή τους, και να επιτρέψει στους θεραπευτές να παράγουν μόνιμα αποτελέσματα στον συντομότερο το δυνατόν χρόνο.\nΠέρα από την ψυχολογία\nΜερικές φορές όταν λέμε σε ανθρώπους που συναντάμε ότι κάνουμε ψυχοθεραπεία, εκφράζουν κάποια ανησυχία ότι θα τους αναλύσουμε. Όταν τους διαβεβαιώνουμε ότι δεν αναλύουμε ανθρώπους, δεν μπορούν να φανταστούν για ποιον λόγο τότε πληρωνόμαστε. Η «Ανάλυση» είναι το βασίλειο της ψυχολογικής θεωρίας. Δεσμευόμαστε να μετακινήσουμε την ψυχοθεραπεία πέρα από την ψυχολογία –δηλαδή, πέρα από κάθε προσπάθεια να εξηγήσουμε γιατί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται. Πιστεύουμε ότι η ψυχοθεραπεία είναι ένας ξεχωριστός τομέας από μόνος του, και ότι πολλή από την ψυχολογία όχι μόνον είναι άσχετη στην παραγωγή θετικών αποτελεσμάτων στην ψυχοθεραπεία, αλλά μπορεί κατά καιρούς να είναι εμπόδιο στο να πετύχουμε αυτά τα αποτελέσματα. Τις απόψεις μας για την άνευ σημασίας σχέση ανάμεσα στη ψυχολογία και την ψυχοθεραπεία, τις αναλύουμε περισσότερο και γίνονται φανερές – και πιστεύουμε προφανείς – καθώς προχωράει το βιβλίο.\nΟδεύοντας στο κεφάλαιο ένα\nΓιατί χρησιμοποιήσαμε τον όρο « κλινική επιστημολογία»; Όταν πρωτοείπαμε στους φίλους και τους συναδέλφους μας ότι γράφαμε ένα βιβλίο πάνω στην «κλινική επιστημολογία», αντέδρασαν και μας διαβεβαίωσαν ότι θα πουλήσουμε μόνον δύο αντίγραφα: Ένα για καθεμία από τις μητέρες μας. Καθώς προσπαθούσαμε να κάνουμε αυτό το βιβλίο όσο το δυνατόν πιο προσβάσιμο στους κλινικούς και όσο το δυνατόν πιο σχετικό με την κλινική εργασία, διστάζαμε εντελώς να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον όρο. Δεν θέλαμε να απομακρύνουμε εκείνους τους αναγνώστες για τους οποίους γράφαμε αυτό το βιβλίο – εκείνος που θέλουν να δουν μια διαφορά στην καθημερινή τους πρακτική της ψυχοθεραπείας. Στο γράψιμο αυτού του βιβλίου σε πολλά σημεία, σκεφτήκαμε να λογοκρίνουμε τη λέξη «επιστημολογία» και να παραλείψουμε κάθε σχετική αναφορά στο θέμα. Εν τούτοις, στο τέλος αποφασίσαμε πως είναι ο πιο περιγραφικός όρος για την περιοχή που θέλουμε να καλύψουμε κι έτσι το κρατήσαμε. Πιστεύουμε, καλώς ή κακώς, ότι η ουσία αυτών που προσπαθούμε να πούμε μπορεί να γίνει κατανοητή μόνον στο πλαίσιο της επιστημολογίας και να την διαχωρίσουμε καθαρά από αυτό που μπορεί αλλιώς να εκληφθεί λανθασμένα σαν απλές διαφορές στην «τεχνική» ή την προσέγγιση.\nΕίμαστε κλινικοί και θέλουμε αυτό το βιβλίο να διαβαστεί και να χρησιμοποιηθεί από άλλους κλινικούς, κι έτσι έχουμε προσπαθήσει να το κάνουμε ένα πρακτικά εφαρμόσιμο βιβλίο. Αλλά δεν θέλουμε να παραβλέψουμε τις μάλλον τραβηγμένες επιπλοκές αυτών που λέμε, και γι’ αυτό το λόγο είμαστε υποχρεωμένοι να παρέχουμε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Θα διερευνήσουμε ένα πεδίο που ίσως να είναι καινούργιο αλλά, την ίδια στιγμή είναι παράξενα γνώριμο. Διότι ο τομέας της κλινικής επιστημολογίας συμπεριλαμβάνει ακριβώς το πλαίσιο στο οποίο υπάρχουμε, όχι μόνο σαν θεραπευτές, αλλά σαν άντρες και γυναίκες που ασχολούμαστε με την καθημερινή εργασία να βγάλουμε κάποιο νόημα από τον κόσμο μας και τον εαυτό μας και μετά να ενεργήσουμε σύμφωνα με τις λανθασμένες – και συχνά ελαττωματικές – πεποιθήσεις μας.\nΚλινική Επιστημολογία και Κλινική Πρακτική\nΚάθε μορφή ψυχολογίας ή ψυχιατρικής στηρίζεται επάνω σε κάποιο είδος φιλοσοφικών προϋποθέσεων. Το μόνο σφάλμα είναι να μην αντιλαμβάνεσαι αυτές τις προϋποθέσεις• η μόνη ψευδαίσθηση είναι να το αρνείσαι. – Rollo May\nΤο πρόβλημα δεν έχει να κάνει με το τι λέει ο συγγραφέας, αλλά με το τι δεν λέει. Επίσης, δεν έχει να κάνει τόσο με αυτά που γνωρίζει ότι προϋποθέτει, αλλά με εκείνα που έχει υποθέσει ασυνείδητα. Δεν αμφισβητούμε την εντιμότητα του συγγραφέα. Αυτό που κριτικάρουμε είναι την οξυδέρκειά του. Κάθε γενεά κριτικάρει τις ασυνείδητες προϋποθέσεις που έκαναν οι γονείς της. – Alfred North Whitehead.\nΑυτά που ο θεραπευτής γνωρίζει, καταλαβαίνει και πιστεύει σχετικά με τον ασθενή του είναι συχνά περιορισμένου χαρακτήρα και συχνά λανθασμένα. – Milton H. Erickson.\nΜετατοπίσεις στις μεθόδους με τις οποίες ένας θεραπευτής αποκτάει γνώση και αλλοιώσεις σε αυτά που ο θεραπευτής « γνωρίζει» μπορούν να επηρεάσουν ριζικά την πορεία και τα αποτελέσματα της θεραπείας. Η επιστημολογία είναι η επιστήμη της επαλήθευσης αυτών που διεκδικούμε σαν γνώση. Η εξέταση αυτών που οι θεραπευτές και οι επισκέπτες νομίζουν ότι ξέρουν, όσων μπορεί να γνωρίζουν με βεβαιότητα, και πώς ξέρουν αυτά που ξέρουν, αποτελεί την περιοχή την οποία η κλινική επιστημολογία διερευνά με τις αναζητήσεις της.\nΗ σχέση και η σχετικότητα της επιστημολογίας με την κλινική εργασία.\nΥπάρχει «κάτι τέτοιο» σαν τα συμπτώματα; Τα προβλήματα; Μ’ μπορούν να εντοπιστούν «οι αιτίες» των παραπόνων που έρχονται για ψυχοθεραπεία; « Έχουν» οι άνθρωποι προσωπικότητες; Υπάρχει το φαινόμενο υποκατάστασης συμπτωμάτων; Μπορεί κάποια εμπειρική τεκμηρίωση να υποστηρίξει την υποτιθέμενη ύπαρξη αυτού του φαινομένου;\nΗ εξέταση των θεμάτων που θέτουν αυτές κι άλλες ερωτήσεις μπορεί να έχει βαθιά επίδραση στην θεραπευτική εργασία. Η γλώσσα και οι πράξεις των επισκεπτών αλλά και των θεραπευτών τους αντικατοπτρίζουν τις υποβόσκουσες υποθέσεις που κάνουν. Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε τις δικές μας πράξεις, εμπειρίες, αντιλήψεις και των άλλων, είναι τα κυριότερα μέσα που έχουμε σαν θεραπευτές ώστε να εντοπίζουμε και να αμφισβητούμε αυτές τις προϋποθέσεις.\nΌταν ένας άνθρωπος κάνει οποιονδήποτε επιστημολογικό ισχυρισμό (δηλαδή, ισχυρίζεται ότι ξέρει κάτι) αυτός ο ισχυρισμός – είτε είναι σωστός ή λάθος, δεκτός ή μη αποδεκτός – προϋποθέτει έναν σημαντικό αριθμό άλλων απόψεων, πάνω στην αλήθεια των οποίων στηρίζεται η ορθότητα του ισχυρισμού. Για παράδειγμα, ο ισχυρισμός ότι ο Γιάννης είναι καταθλιμμένος ή ότι η κατάθλιψη είναι το αποτέλεσμα απωθημένου θυμού, ή ότι η κατάθλιψη του Γιάννη είναι η αιτία για την τρέχουσα χαμηλή αυτοεκτίμησή του ή ότι η κατάθλιψη του Γιάννη λειτουργεί σαν σταθεροποιητικός παράγοντας στο γάμο του ή οτιδήποτε άλλο, προϋποθέτει πολλά πράγματα. Αν ένα άτομο επιβεβαιώνει ή αρνείται έναν επιστημολογικό ισχυρισμό, μπορούμε να πούμε ότι το άτομο αυτό πιστεύει στην αξιοπιστία και εγκυρότητα αυτών των προϋποθέσεων. Αυτή η πεποίθηση είναι υπαινισσόμενη , υπό την έννοια ότι το άτομο μπορεί να μην έχει ποτέ σκεφτεί στα σοβαρά κατά πόσον αυτά που υποθέτει στέκουν ή όχι. Εν τούτοις, η αλήθεια (ή το ψέμα) αυτών που διατυπώνει λογικά στηρίζεται πάνω στην εγκυρότητα αυτών που προϋποθέτει.\nΧρησιμοποιούμε τον όρο «επιστημολογικές προϋποθέσεις» ώστε να μιλήσουμε γενικά για ορισμένες υποθέσεις που κάνουμε τις οποίες συχνά συναντάμε σαν προϋποθέσεις ορισμένων επιστημολογικών ισχυρισμών, για παράδειγμα προϋποθέσεις όπως:\n• Τα συναισθήματα προκαλούν πράξεις.\n• Τα συμπτώματα εξυπηρετούν κάποιον ομοιοστατικό μηχανισμό στο οικογενειακό σύστημα.\n• Ο θυμός είναι κάποια ποσότητα ή ουσία η οποία μπορεί ν’ απελευθερωθεί ή ν’ απωθηθεί η έκφρασή της ή ότι μπορεί να προκαλέσει ζημιά αν το άτομο κρατήσει το θυμό μέσα του.\nΌντας σε θέση να συζητήσουμε αυτές τις γενικές υποθέσεις που εμπεριέχονται σαν προϋποθέσεις σε ορισμένα επιστημολογικά αξιώματα, μπορούμε να υποβάλουμε αυτές τις υποθέσεις σε κριτική• αν αποδειχθεί ότι είναι αμφισβητήσιμες, μπορούμε να θέσουμε κατευθυντήριες γραμμές βάσει των οποίων να θεωρούμε απαράδεκτους κάθε επιστημολογικούς ισχυρισμούς που περιέχουν τέτοιες υποθέσεις σαν προϋποθέσεις. Οι επιστημολογικές προϋποθέσεις περιγράφονται και ορίζονται με κάπως περισσότερη αυστηρότητα στην Προσθήκη 1.\nΟι επιστημολογικές προϋποθέσεις που κάποιος γενικά πιστεύει σαν θεμελιώδεις προϋποθέσεις, και τα κομμάτια που θεωρεί μη έγκυρα και συνεπώς απαράδεκτα, θα παίξουν σημαντικό ρόλο στο να δημιουργηθούν τα στάνταρ ή να διαμορφώσουν τις αρχές με τις οποίες ένας αξιολογεί το πόσο εύλογος είναι ο ισχυρισμός του ότι γνωρίζει κάτι. Αν κάποιος δεν υποθέτει ότι συναισθήματα όπως ο θυμός είναι ποσότητες ή ουσίες, και ότι υπάρχει μια ορισμένη ποσότητα που ένας άνθρωπος έχει οποιαδήποτε ώρα, ή αν κάποιος δεν υποθέτει ότι φυσικά φαινόμενα όπως οι καταιγίδες είναι οιωνοί των θεών, τότε εκφράσεις όπως «κουβαλάει πολύ ανέκφραστο θυμό μέσα του» ή «η αιτία για τις πρόσφατες καταιγίδες είναι η δυσαρέσκεια του θεού για το χτίσιμο της εθνικής οδού» δεν θα θεωρούνται λάθος. Μάλλον η θεώρηση της αλήθειας ή της ψευτιάς αυτών των εκφράσεων δεν προκύπτει καν, γιατί η αλήθεια ή η ψευτιά καθεμιάς στηρίζεται σε μη έγκυρες υποθέσεις. Η αλήθεια ή η ψευτιά της φράσης « Ο τωρινός βασιλιάς της Γαλλίας οδηγεί Mercedes» δεν προκύπτει αν δεν υπάρχει τωρινός βασιλιάς της Γαλλίας. Οι υποθέσεις που κάνει κάποιος για το τι είναι δυνατόν να γνωρίζει – σχετικά με την ύπαρξη ορισμένων τάξεων από νοηματικές οντότητες για τις οποίες κάποιος ισχυρίζεται ότι έχει γνώσεις, και σχετικά για κάποιες υποτιθέμενες σχέσεις που κάποιος θεωρεί ότι ισχύουν στον κόσμο, και τα λοιπά – θα δημιουργήσουν μια σημαντική βάση για τον τρόπο με τον οποίο αξιολογεί το ορθολογισμό των επιστημολογικών ισχυρισμών. Μια εντελώς διαφορετική ομάδα υποθέσεων θα παράγει μια εντελώς διαφορετική επιστημολογική ανάλυση.\nΣτον κλινικό χώρο, η συνάφεια των επιστημολογικών προϋποθέσεων του θεραπευτή και του επισκέπτη, μοιάζει να είναι πολύ σημαντικός παράγοντας στην θεραπευτική αντίληψη και παρέμβαση. Του Gregory Bateson του άρεσε να λέει περιπαιχτικά ότι, ένας δεν μπορεί να μην έχει μια επιστημολογία και ότι αυτό ισχύει για αμφότερους θεραπευτές και επισκέπτες. Οι επιστημολογικές προϋποθέσεις αμφότερων του επισκέπτη και του θεραπευτή δεν γίνεται να μην επηρεάσουν τις αποφάσεις τους για το ποια «είναι» κλινικά η κατάσταση. Επίσης, δεν γίνεται να μην επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο καθένας τους αξιολογεί τις σχετικές λεπτομέρειες της κλινικής κατάστασης, τι νομίζουν ότι χρειάζεται να γίνει, αν μπορεί να γίνει οτιδήποτε, πώς να το κάνουν, πόσον καιρό θα πάρει, πώς θα γνωρίζουν ότι η δουλειά ολοκληρώθηκε και πάει λέγοντας.\nΣτην κλινική σφαίρα, οι μετατοπίσεις στις επιστημολογικές προϋποθέσεις μπορούν να οδηγήσουν σε παρεμβάσεις τις οποίες δεν θα είχε αλλιώς σκεφτεί ο θεραπευτής. Το αποτέλεσμα αυτών των παρεμβάσεων μπορεί να οδηγήσει σε περεταίρω μετατοπίσεις αυτών που υποθέτει ο θεραπευτής, οδηγώντας τον έτσι σε περισσότερες καινοτόμες θεραπευτικές παρεμβάσεις.\nΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΛΟΓΙΑΣ\nΑπ’ όσα γνωρίζουμε, ο όρος «κλινική επιστημολογία» προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Richard Rabkin (1977, σελίδες 182, 194, και 206-207) σαν ονομασία για ένα «νέο πεδίο». Όμως, δεν έκανε καμία νύξη καθόλου σχετικά με το ποιο θα μπορούσε να είναι αυτό το πεδίο, εκτός από το ότι θα ασχολείτο κάπως με το πώς τα διάφορα ψυχολογικά προβλήματα περιέχουν διαφορετικούς τρόπους γνώσης. Συνεπώς μια «κλινική επιστημολογία» θα περιείχε μια ανάλυση του τρόπου με τον οποίο τα εξατομικευμένα προβλήματα είναι μέρος μιας αλληλεπίδρασης. Ο Keeney προσπαθεί να κατανοήσει την πρόταση του Rabkin με ορολογία Bateson καθώς διερευνά τον τρόπο με τον οποίο συνηθίζει ο θεραπευτής να χρησιμοποιεί τα σημεία στίξης προκειμένου να συνθέσει έναν εμπειρικό κόσμο (1982, σελ. 157, 1983, σελίδες 27-28).\nΟ Paul Dell (1982, σελ. 37) ισχυρίζεται ότι ο τομέας της ψυχικής υγείας χρειάζεται επειγόντως μια «κλινική επιστημολογία» και προτείνει ότι θα ήταν η συσσώρευση μιας μελέτης του «θέματος της παθολογίας». Μ’ αυτό μοιάζει να εννοεί τις ομάδες (ή τάξεις) των προβλημάτων με τα οποία ασχολούνται οι ψυχοθεραπευτές στα γραφεία τους. Όμως, ούτε ο Dell μας παρέχει κανέναν υπαινιγμό για το τι θεωρεί πως θα έπρεπε να είναι η «κλινική επιστημολογία», αλλά μοιάζει να προτείνει ότι θα συμπεριλάμβανε μια εξέταση των ατομικών και των συστημικών προβλημάτων με όρους ατομικών «επιστημολογικών λαθών» μια έννοια του Bateson. Ο Bateson συχνά έκανε αναφορά στην έννοια των «επιστημολογικών λαθών» (1978, 1979) με την οποία εννοούσε επιστημολογικές προϋποθέσεις που δεν «ταιριάζουν» με τον τρόπο που είναι πραγματικά φτιαγμένος ο κόσμος (όπου η λέξη «ταιριάζουν» έχει μια βιολογική/ εξελικτική σημασία). Αυτές «οι ψεύτικες προϋποθέσεις που αφοράν τον εαυτό τη σχέση του με τους άλλους» (1978, σελ. 283) και τον κόσμο, καθώς και οι πράξεις που απορρέουν από αυτές τις προϋποθέσεις, ήταν κατά τη γνώμη του Bateson, η ουσία της ψυχολογικής και κοινωνικής «παθολογίας».\nΩς εδώ μετέφρασα. Πιστεύω πως η γενική ιδέα του βιβλίου έγινε κατανοητή. Φυσικά, όποιος ενδιαφέρεται να υλοποιήσει αυτή την προσέγγιση θα χρειαστεί να διαβάσει το βιβλίο.\nPrevious Post Ο πεθερός\nNext Post Ο Erickson και η ονυχοφαγία


ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ: ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ (ΤΑΚΗΣ)\nΛΑΖΑΡΙΔΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ (ΤΑΚΗΣ)\nΗ Ασπασία Καρρά για τον Τάκη Λαζαρίδη\nΤο τηλεφώνημα που δέχθηκα εχθές το μεσημέρι, ξεχορταριάζοντας τον κήπο μου, από την Καίτη Μπαρή, μόνο θλίψη μου πρόσφερε και αυτή πολλαπλασιάστηκε από την αδυναμία μου να παρευρεθώ στο αποχαιρετιστήριο κάλεσμα ενός ξεχωριστού ανθρώπου.\nΣτον Χορτιάτη στις 4 θα αποχαιρετίσουμε τον ποιητή και αγαπημένο μας φίλο.\nΤάκης Λαζαρίδης, καθηγητής κτηνιατρικής στο ΑΠΘ, αναχωρητής από τον παράξενο κόσμο που φτιάξαμε και ζούμε, ζωοδότης κάθε παλιού αντικειμένου που με επιμέλεια για πολλά χρόνια μάζευε από τις μάντρες και από υπό κατεδάφιση παλιά αρχοντικά, τεχνίτης του λόγου, τεχνίτης του σιδήρου και προστάτης κάθε ζωής - ήμερης ή άγριας - ζώων και πτηνών, συγγραφέας και ποιητής μα κυρίως άνθρωπος.\nΞεχωριστός άνθρωπος, που προσέφερε την γαλήνη στον συνομιλητή του με το βλέμμα του και γνώση με τον λόγο του.\nΑισθάνομαι τυχερός που κουβαλώ μέσα μου το βλέμμα του, το χαμόγελό του, την θετική του αύρα.\nΠου έχω στην βιβλιοθήκη μου τις σκέψεις του μέσα , από το παραπάνω εικονιζόμενο βιβλίο, που προσέφερε με απλότητα σε όσους το αναζητούσαν και μου έδωσε με μεγάλη χαρά να το χαρίσω σε φίλους διαδικτυακούς.\nΠου φωτίζει τα βράδια μου ένα πανέμορφο φωτιστικό - πορτατίφ - φτιαγμένο από ανακυκλώσιμα παλιά σίδερα και άλλα υλικά. Ένα έργο τέχνης που ξεχειλίζει το μεράκι και η ξεχωριστή ματιά του κατασκευαστή.\nΟ ποιητής Τάκης Λαζαρίδης μπορεί να μη είναι γνωστός σε πολλούς για το έργο του.\nΟ καθηγητής Τάκης Λαζαρίδης μπορεί να αγαπήθηκε από φοιτητές για την προσφορά του.\nΟ αναχωρητής Τάκης Λαζαρίδης να παρεξηγήθηκε από όσους δεν μπορούσαν να κατανοήσουν τον λόγο που τον κρατούσαν κοντά τους, πιότερο η φύση, η τέχνη και η αγάπη του για τα ζώα και μακριά από τους πολλούς.\nΟ Τάκης Λαζαρίδης που γνώρισα και αγάπησα, σίγουρα θα μείνει στην μνήμη όλων όσων τον συνάντησαν έστω και για λίγο στην ζωή τους, γιατί όλοι θα ήθελαν να γίνουν λίγο από αυτό που ήταν.\nΑναρτήθηκε από ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΙΧΟΣ στις 12:21:00 μ.μ.\nΕτικέτες Αποχαιρετισμοί., ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ ΤΑΚΗΣ\nΑν κι οι άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους έργο δημιουργικό και πνευματικό δεν φεύγουν ποτέ απ' τον κόσμο αυτό ...\n19 Μαρτίου 2013 - 12:04 π.μ.


Το Clé Tile κάνει το πρώτο του Showroom στο Airy San Rafael Studio\nΣεΆνοιγμα του Σαν Φρανσίσκο\nΟ ιδρυτής Deborah Osburn μετέτρεψε μια πρώην αποθήκη Sears σε πρώτο χώρο για την εταιρεία\nΗ Deborah Osburn είχε ένα όραμα. Ο βετεράνος της βιομηχανίας ίδρυσε εταιρεία πλακιδίων Κλε το 2013 όταν οι αναγνώστες του ιστολογίου της, Πλακάκι φθόνος, ρώτησε πώς να αγοράσετε επιλεγμένα κομμάτια. Ξεκίνησε να προμηθεύει πλακάκια ποιότητας κειμένου, δημιουργώντας τα σε συνεργασία με δημιουργικά όπως η Erica Tanov, το Timor's Beasties και ο Ruan Hoffmann. Τώρα, η Clé κάνει πάλι κινήσεις, φέρνοντας τη συνιδρυτή της Remodelista Sarah Lonsdale ως δημιουργική σκηνοθέτη για να κυκλοφορήσει νέα συνεργασίες και προϊόντα και βοηθούν στο σχεδιασμό της επόμενης φάσης της μάρκας με το πρώτο κατάστημα τούβλου και κονιάματος για το Εταιρία.\n«Το σημείο της έκθεσης δεν ήταν έτσι ώστε οι άνθρωποι να βλέπουν και να αισθάνονται τα πλακίδια, επειδή το ηλεκτρονικό εμπόριο έχει ήδη δειγματοληψία επέτρεψε για αυτό, αλλά μάλλον, να είναι μια παιδική χαρά για να αμφισβητήσει και να εξερευνήσει τις ιδέες του για αρχιτεκτονικές επιφάνειες », λέει Όσμπερν.\nΟ εκθεσιακός χώρος παρουσιάζει πλακάκια σε μια σειρά από μοτίβα, υφές και εφαρμογές.\nΦωτογραφία: Matthew Baum\nΟ Osburn ήξερε ότι θα χρειαζόταν πολύ χώρο για να δημιουργήσει το εν λόγω όραμα. Πήρε μια πρώην αποθήκη Sears 12.000 τετραγωνικών ποδιών στο San Rafael της Καλιφόρνια, μετατρέποντάς την σε στούντιο με εκθεσιακό χώρο, γραφεία και ένα λεγόμενο "συντεχνία πλακιδίων" - που λειτουργεί τόσο ως εργαστήριο Ε & Α για την εταιρεία όσο και ως εκκολαπτήριο για τοπικούς καλλιτέχνες. Ξεκίνησε να εγκαθιστά μια τράπεζα φεγγίτη, πλακάκια επιφάνειας και να προετοιμάζει τη σκηνή για την έκθεση των ονείρων της. Τα έπιπλα περιλαμβάνουν vintage και ξεχωριστά κομμάτια. Στην προβολή είναι η καρέκλα Faye Toogood's Roly Poly από Driade, φωτισμός Lambert & Fils, έργα τέχνης του Ruan Hoffmann και καθρέφτες από την Erin Martin Design.\nΟ πρώτος όροφος αποτίει φόρο τιμής στο ρωμαϊκό palazzo του Cy Twombly και σε μεγάλα έργα του Carlo Scarpa. Τα γραφεία του δεύτερου ορόφου αντιπαραθέτουν τα βαθιά χρώματα του στούντιο (σμαράγδι, κρασί λιμανιού, γαλάζιο βελούδο) με τον ευάερο και λιτό χώρο (με λευκά οστά, φυσικά τερακότα, χάλυβα και σίδερο).\nΈνα σύντομο χρονογράφημα μπάνιου στο νέο χώρο στο San Rafael.\n«Κάθε γραφείο έχει τη δική του ατμόσφαιρα, παίρνοντας το ουδέτερο zellige και μετά του δίνει μια συστροφή», λέει ο Osburn. "Για παράδειγμα, οι δημιουργικοί σκηνοθέτες μας είναι οι πιο πρωτοποριακοί με ροζ τοίχους - μια τυχαία ομαδοποίηση υαλοπινάκων πλακάκια, με περιστασιακά χρυσά χρώματα 24 καρατίων. "\nΣτο αίθριο, το Μαρόκο ευδοκιμεί με πολλές εγκαταστάσεις της συλλογής zellige της μάρκας. Ο πίσω τοίχος του στούντιο διαθέτει μπάρα από ορείχαλκο 10 ποδιών, υποστηριζόμενο από έναν ανερχόμενο τοίχο με επένδυση στο Fornace Brioni Acanti πλακάκια, ενώ τα μπάνια παρουσιάζουν πολλές χρήσεις από terrazzo, τη νέα σειρά Strata και τοίχους από μαλαχίτη ασβεστόλιθος. Όλα τα πλακίδια στο στούντιο, έξω από ορισμένα αυτόνομα βινιέτες, παίρνουν τη χρωματική τους κατεύθυνση από τους κλασικούς ιταλικούς χώρους.\nVintage και κομμάτια κατά παραγγελία βρίσκονται στο χώρο.\n«Βλέπω το στούντιο μας ως περισσότερο αίθουσα έκθεσης για Κλε και εξερεύνηση για τους πελάτες μας », σημειώνει ο Osburn. «Γνωρίζοντας ότι το στούντιο θα άλλαζε συνεχώς, ήθελα η εισαγωγή του να προέρχεται από τις πιο συναισθηματικές συναντήσεις μου με πλακάκια και επιφάνειες, οι οποίες δεν ήταν εκπληκτικά από τις ιταλικές εμπνεύσεις μου. Ήθελα να νιώθω σαν να ήμουν στο σετ Είμαι αγάπη [at] Villa Necchi, από το μεγαλείο της βίλας στο γήινο, ξυλώδες εργαστήριο μαγειρικής - κλασικό αλλά σχεδιαστικό. "\nΤο στούντιο ανοίγει τις πόρτες του στις 13 Μαΐου. Οι τρέχουσες βινιέτες αναδημιουργούν το ξενοδοχείο Santa Clara 1728 της Λισαβόνας, ένα μπαρ κυρίων και μια είσοδο στο διαμέρισμα Upper East Side.


Φορτηγό πολτοποίησε 28χρονο στο λιμάνι της Πάτρας - Ενημέρωση ειδήσεις από την Ηλεία και όλη την Ελλάδα\nΦορτηγό πολτοποίησε 28χρονο στο λιμάνι της Πάτρας\nΕίχε μπει κάτω από τις ρόδες του βαρέως οχήματος\nΤραγικό θάνατο βρήκε λίγο πριν τις 4.10 το απόγευμα οικονομικός πρόσφυγας όταν επιχείρησε να επιβιβαστεί σε νταλίκα\nη οποία είχε σταματήσει σε φανάρι στην Ακτή Δυμαίων, λίγο πριν εισέλθει στο νέο λιμάνι Πατρών, στο ύψος της Πειραικής Πατραικής.\nΣύμφωνα με τις πρώτες αναφορές το δυστύχημα συνέβη την ώρα που ο άτυχος πρόσφυγας επιχειρούσε να εισέλθει στην νταλίκα και ενώ είχε ανάψει πράσινο, με αποτέλεσμα ο οδηγός να θέσει αυτή σε κίνηση.\nΤελευταία ενημέρωση 18.10'\nΣυγκεκριμένα και σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, ο Πατρινός οδηγός του φορτηγού είχε μπει ήδη στο πάρκινγκ του νέου λιμανιού και είχε σταθμεύσει. Κατέβηκε και πήγε παρέλαβε το εισιτήριό του καθώς θα επιβιβαζόταν στο πλοίο της γραμμής για Ιταλία που θα απέπλεε στις 5 το απόγευμα.\nΜόλις επέστρεψε έβαλε μπροστά το βαρύ όχημα και ξεκίνησε, όταν ξαφνικά άκουσε ένα θόρυβο κάτω από τις ρόδες του και κατέβηκε να δει τι είχε συμβεί όταν ήρθε αντιμέτωπος με το τραγικό θέαμα... Οι ρόδες του φορτηγού του, είχαν πολτοποιήσει το κεφάλη του άτυχου πρόσφυγα.\nΠροηγούμενο άρθρο Αυξημένα μέτρα τροχαίας, σε όλη την επικράτεια\nΕπόμενο άρθρο Αστυνομικά νέα


Το αντάρτικο των αξίων έναντι του κράτους-Ρουβικώνα - Marketnews.gr\nΜουρούτης Χρήστος Τετάρτη, 3 Αυγ '16\nΔιαβάζω για την τακτική του Ρουβικώνα. Για όσους ζούμε εκτός της Ελλάδας, σε χώρες όπου το κράτος εφαρμόζει το αυτονόητο δικαίωμα της καταστολής της ανομίας, τα γεγονότα αυτά είναι αδιανόητα. Φυσικά στην Ελλάδα της περιόδου της υψίστης παρακμής, από τον Εμφύλιο και μετά, τα φαινόμενα αυτά ξεπερνιούνται μόνον ως ειδήσεις. Ο κόσμος φαίνεται να τα έχει συνηθίσει. Η κυβέρνηση, που αποτελείται κατά πολύ μεγάλο μέρος από ανθρώπους που ήταν πρώην Ρουβικώνες και κάθε είδους μπαχαλάκηδες, βλέπει τις εκφράσεις αυτές ως κάτι το αποδεκτό και το λογικό, πάνω στο οποίο έκτισε ολόκληρη αντιπολιτευτική μέθοδο πριν να έρθει στην εξουσία. Οπως έβλεπαν τους τρομοκράτες με μάτι ρομαντικό, ως ανθρώπους που ασκούσαν πολιτική έκφραση, με τον ίδιο τρόπο αποδέχονται τα σκουπίδια που καταστρέφουν και ισοπεδώνουν έργα, προσπάθειες, διεθνείς σχέσεις και εξευτελίζουν διεθνώς κράτος και κοινωνία.\nΟι αστοί που δεν έχουμε μάθει σε «αντάρτικο» ή σε άλλο πόλεμο, βλέπουμε τα γεγονότα αυτά σαστισμένοι. Πρέπει να συνεχίσουμε τη ζωή μας και το κάνουμε πολεμώντας μέσα σε έναν άδικο τρόπο ζωής και έκφρασης όπου οι εργαζόμενοι και οι νοικοκύρηδες τιμωρούνται για να παρέχεται η ασυλία στους κάθε είδους καταστροφείς, με την ταμπέλα της δήθεν επανάστασης. Οι αστοί έχουμε εμπιστευτεί αυτό που ξέρουμε ως κράτος, το κράτος-θεσμό και κάθε μηχανισμό γύρω από αυτό. Σήμερα βλέπουμε ότι το κράτος έχει καταληφθεί (με την δική μας σιωπηρή συναίνεση) από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι οι θεσμοί πρέπει να γκρεμιστούν χωρίς να έχουν να προτείνουν ένα άλλο σύστημα θεσμών στην θέση τους. Παλιώτερα όταν βλέπαμε ότι οι άνθρωποι της σημερινής εξουσίας στήριζαν έμπρακτα κάθε αναρχικό και κάθε μπαχαλάκη που έκανε καταστροφές σε ξένες περιουσίες ή χλεύαζε νεκρούς (περίπτωση «πιτσιρίκου» και Μαρφίν) σηκώναμε το χέρι και τους δείχναμε ως κάτι το περίεργο, ενώ σήμερα κατανοούμε ότι το κράτος και οι θεσμοί του έχουν ποτιστεί από τους ανθρώπους με την φιλοσοφία της καταστροφής και της ανομίας.\nΕμείς λοιπόν, οι αστοί, πρέπει να ξεκινήσουμε το δικό μας αντάρτικο. Και το αντάρτικο δεν είναι να κυνηγάμε να εξοντώσουμε με φυσικό τρόπο τους ανθρώπους που φέρονται έτσι όπως οι Ρουβίκωνες και οι άλλοι αντεξουσιαστές, αλλά να τους απομονώσουμε δυναμικά κτίζοντας ένα νέο μηχανισμό παραγωγής αξιών και αξίων μέσα στο σώμα της λαβωμένης κοινωνίας μας. Πώς μπορούμε να αναθεωρήσουμε λοιπόν τις αξίες μας προς τα πάνω, όταν τα πάντα βαδίζουν σε πορεία αρνητική; Μα φυσικά στηρίζοντας την δημιουργία. Και – δόξα τω Θεώ – τα ελληνικά μυαλά δημιουργούν παρά το γεγονός της μεγάλης κατάρρευσης της χώρας.\nΣυνδέω λοιπόν, σε αυτό μου το κείμενο, την καταστροφή με την δημιουργία. Κάποιοι λίγοι καταστρέφουν και δείχνουν στην κοινωνία ότι μπορεί η κοινωνία να πορευτεί καταστρέφοντας ότι έχτισαν. Είναι λίγοι ευτυχώς, παρά το γεγονός του ότι το κράτος σε μεγάλο βαθμό τους έχει ενσωματώσει στο σημερινό κόμμα εξουσίας. Οι πολλοί είναι αυτοί που σιωπηρά πρέπει να δημιουργήσουν και να φέρουν στην Ελλάδα καινούργιες θέσεις εργασίας, νέες καινοτομίες, να κάνουν καινούργιες επιχειρήσεις και να ακούσουν ένα μπράβο για τα πετυχημένα start ups που την περίοδο της κρίσης δημιούργησαν μέχρι και 500 θέσεις εργασίας.\nΠοιά είναι αυτά τα start-ups που έχουν ξεχωρίσει για την αποτελεσματικότητά τους; Δεν θα πάρω μία μία τις εταιρείες, αλλά θα βάλω το video αυτό το οποίο το βρήκα στο Greek Liberties Monitor. Αξίζει να το δείτε και να ακούσετε έναν, έναν όλους τους επιχειρηματίες που έκαναν σημαντικά βήματα μέσα στην πιό πυκνή νύκτα για την ελληνική οικονομία:\nΑντάρτκο με αντίδραση στην κρίση και στους καταστροφείς\nΗ λέξη «αντάρτικο» δεν είναι η δόκιμη για την έκφραση της αντίδρασης απέναντι στο κακό κομμάτι της κοινωνίας μας, αυτό που κάποτε, θέλοντας να επιβληθεί, σκότωνε απερίσκεπτα κάθε άνθρωπο με αξίες, μόρφωση και επιτυχία. Είναι όμως, η πρωτότυπη αντίδραση, που μπορεί να μας κάνει να ξυπνήσουμε απέναντι στο τέλμα της παρακμής και στην ανοχή της ανομίας.\nΕτσι λοιπόν, αν δει κανείς το μικρό video θα αναρωτηθεί «και πώς θα κάνω και εγώ πραγματικότητα το όνειρό μου;». Εδώ είναι η έννοια της επανάστασης που πρέπει ξυπνήσει μέσα μας. Οπως όλοι αυτοί οι άνθρωποι, έτσι και ο καθένας από εμάς, μπορεί με ένα σωστό επιχειρηματικό πλάνο, με προσπάθεια και με κάποιους ίσως συνεπενδυτές, να κάνει τα πρώτα βήματα για να μπορέσει να ορθώσει στα πόδια του ένα start-up. Το πλάνο, ο έλεγχος των χρηματοροών και η σωστή πολιτική οργάνωσης και προώθησης είναι τα απαραίτητα συστατικά του καλού ξεκινήματος. Αν πάλι κάποιος δεν μπορεί ή δεν νιώθει δυνατός να πατήσει στα πόδια του, ας πάει κοντά σε κάποιον ή κάποιους από αυτούς που επέτυχαν και ας αναλάβει ένα πόστο που έχει σχέση με την περαιτέρω ανάπτυξη μιάς από αυτές τις εταιρείες ώστε να πάρει ιδέες και μάθηση και να ενδυναμώσει τον τρόπο οργάνωσης των δεδομένων μέσα στο μυαλό του για να πάει παρακάτω στο επόμενο βήμα. Στη ζωή δεν υπάρχει «δεν μπορώ». Μπορείς πάντα, απλά ο καθένας μπορεί με άλλον τρόπο από τον διπλανό του.\nΚάποιος θα πεί επίσης ότι η φορολογία σκοτώνει κάθε start-up. Ναι είναι αλήθεια. Σε μιά τέτοια περίπτωση, αν κάποιος θα ήθελε να κάνει διεθνή καρριέρα με κάποιο προϊόν που στηρίζεται στο διαδίκτυο ή στο ηλεκτρονικό εμπόριο και υπηρεσίες, ή ακόμα και σε παραγωγή προϊόντων, να έπρεπε να δεί άλλες χώρες της ΕΕ με φιλικότερη φορολογία, και με στόχο να έρθει στην Ελλάδα όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, έχοντας ωστόσο κτίσει μιά καλή υποδομή στο μεταξύ.\nΜε αλλα λόγια όσοι μπορούμε, και είναι πολλοί αυτοί που μπορούν στην Ελλάδα, θα πρέπει να κτίσουμε την πατρίδα του αύριο, μέσα η και έξω από τα γεωγραφικά όρια της χώρας, ώστε όταν η πραγματική δημοκρατία αποκατασταθεί και η λειτουργία της χώρας γίνει εύρυθμη, να μπορούμε να τα μετατρέψουμε ότι κτίσαμε ήδη, σε πλούτο για την πατρίδα και την κοινωνία.\nΟι καταστροφείς των αξιών μας διατηρούνται οσο εμείς είμαστε αδρανείς και καταστρέφονται όταν εμείς, οι παραγωγικοί άνθρωποι, κτίζουμε το αύριο της κοινωνίας μας. Οταν δείχνουμε τον δρόμο στην κοινωνία μας, όχι μεσα από κάλπικα ψέματα αλλά από την προώθηση των δυνάμεων και των δυνατοτήτων μας. Γυρνώντας λοιπόν στον Ρουβικώνα και στην, κατά κάποιον τρόπο στήριξή του από την επίσημη πολιτεία, η θέση μου είναι ότι πρέπει ο ίδιος ο Ρουβικώνας και η στληριξή του, να καταστραφούν. Αυτό θα γίνει μόνον όταν η κοινωνία της δημιουργίας σηκωθεί, δημιουργήσει εκ νέου και σπρώξει το κράτος να σέβεται τους θεσμούς, τους νόμους και να επιβάλει το δικαίωμα της καταστολής όπου πρέπει, χωρίς κανείς μέσα στο σύστημα της δημοκρατίας, να το αμφισβητεί.


Σπίτι > Προϊόντα > Μηχανήματα πετρελαίου που φέρουν 37961k\n(Σύνολο 21 Προϊόντα για Μηχανήματα πετρελαίου που φέρουν 37961k)\nXibei Bearing Co.,Ltd. is one of the Μηχανήματα πετρελαίου που φέρουν 37961k leading brands in China. It is the factory & supplier specializing in manufacturing Μηχανήματα πετρελαίου που φέρουν 37961k. Offer high quality Μηχανήματα πετρελαίου που φέρουν 37961k at a cheap wholesale price.\nΧονδρικό Μηχανήματα πετρελαίου που φέρουν 37961k από την Κίνα, πρέπει να βρείτε φτηνές Μηχανήματα πετρελαίου που φέρουν 37961k ως χαμηλή τιμή, αλλά κορυφαίους κατασκευαστές. Απλά βρείτε υψηλής ποιότητας εμπορικά σήματα στην Μηχανήματα πετρελαίου που φέρουν 37961k παράγει το εργοστάσιο, Μπορείτε επίσης σχόλια σχετικά με το τι θέλετε, ξεκινήστε την εξοικονόμηση και να εξερευνήσετε μας Μηχανήματα πετρελαίου που φέρουν 37961k, Είμαστε 'll να σας απαντήσει ταχύτερα.


Ίχνος: Αυτή η φώτο στενοχώρησε τον Κούλη.\nΈχουν λαλήσει ΟΛΟΙ.\nΗ ΝΔ ζητά την απομάκρυνση της Κατερίνας Ακριβοπούλου από την ΕΡΤ\nΘίχτηκε γιατί τον παρουσίασε σαν ζήτουλα εκλογών.\nΝ. Παππάς: «Ανθρώπινο λάθος το υβριστικό retweet για την παραίτηση Ταγματάρχη»\nΣε …ανθρώπινο λάθος απέδωσε ο από λάθος υπουργός Νίκος Παππάς ένα retweet, στον λογαριασμό του στο Twitter, το οποίο σχολίαζε με υβριστικό τρόπο την παραίτηση του Λάμπη Ταγματάρχη από την ΕΡΤ.\nΠάλι καλά που δεν είπε ότι …το έκανε το παιδί του.\nΕιδικότερα, ο σαχλαμάρας υπουργός έκανε retweet την ανάρτηση ενός χρήστη που έγραφε: «Παραιτήθηκε λέει ο Ταγματάρχης από την ΕΡΤ, στ’ αρχίδια μας!».\nΑναρτήθηκε από Ixnos στις 12:20 μ.μ.\nΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΑΝΕΛ Ο ΕΝΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ\n17 Ιουνίου 2017 - 1:26 μ.μ.


Ανησυχία για την υγεία της βασίλισσας Ελισάβετ: Eθεάθη να περπατά με μπαστούνι | Τι λες τώρα;\nHome \_ διεθνή \_ Ανησυχία για την υγεία της βασίλισσας Ελισάβετ: Eθεάθη να περπατά με μπαστούνι\nΑνησυχία για την υγεία της βασίλισσας Ελισάβετ: Eθεάθη να περπατά με μπαστούνι\nΤι λες τώρα; 13 Οκτωβρίου, 2021 10:43 ΜΜ\nΗ βασίλισσα Ελισάβετ εθεάθη να χρησιμοποιεί μπαστούνι, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στο Αβαείο του Γουέστμινστερ την Τρίτη, γεγονός που προκάλεσε ανησυχία.\nΌπως αναφέρει το αμερικανικό περιοδικό «Page Six», επικαλούμενο πηγές, η βασίλισσα χρησιμοποιούσε το μπαστούνι «για την άνεσή της», ωστόσο δεν αποκάλυψαν αν η 95χρονη υπέστη πρόσφατα κάποιον τραυματισμό ή αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας.\nΤο Παλάτι αρνήθηκε να σχολιάσει το θέμα.\nΗ βασίλισσα και η κόρη της, η πριγκίπισσα Άννα, βρέθηκαν στην εκκλησία του Λονδίνου για να παρακολουθήσουν την τελετή των Ευχαριστιών για την επέτειο των 100 χρόνων της βασιλικής βρετανικής λεγεώνας.\nΗ μονάρχης φωτογραφήθηκε φορώντας ένα βασιλικό μπλε πανωφόρι με μεγάλα χρυσά κουμπιά και ασορτί καπέλο. Φεύγοντας από την εκκλησία, εθεάθη να κρατάει ένα μπουκέτο λουλούδια μαζί με το μπαστούνι της – χωρίς καμία επιπλέον βοήθεια.\nΗ τελευταία φορά που η Ελισσάβετ εθεάθη να χρησιμοποιεί μπαστούνι δημόσια ήταν το 2003, μετά από χειρουργική επέμβαση στο γόνατο. Σύμφωνα με άρθρο του CNN εκείνης της εποχής , η τότε 76χρονη είχε στρίψει το γόνατό της, ενώ περπατούσε σε ανώμαλο έδαφος κατά τη διάρκεια επίσκεψης στον ιππόδρομο Newmarket στην ανατολική Αγγλία πριν από τα Χριστούγεννα. Μάλιστα η βασίλισσα τότε είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, διάρκειας 45 λεπτών.\nΕπίσης το 2019, το βρετανικό ταμπλόιντ The Daily Express ανέφερε ότι η βασίλισσα είχε διαμαρτυρηθεί τον προηγούμενο χρόνο ότι πονούσε ξανά πάνω από το γόνατό της, αλλά αρνιόταν να χειρουργηθεί. «Μιλούσε με φίλους της και έλεγε ότι τα γόνατά της την ενοχλούσαν», ανέφερε πηγή του παλατιού το 2018. «Αλλά είναι απρόθυμη να κάνει επέμβαση λόγω του χρόνου που θα χρειαστεί για να αναρρώσει. Είναι απίστευτα γενναία».\nΗ πηγή είχε προσθέσει: «Άνθρωποι από τη γενιά της και του Φιλίππου παλεύουν με τα προβλήματα και συνεχίζουν. Και στη Μεγαλειότητά της δεν αρέσει να προκαλεί φασαρία».\n12 άνθρωποι που είναι πραγματικά άρχοντες της κακίας


Το περίεργο ημερολόγιο του κυρίου Μανιτάρη Κάπα: Πώς να χακάρεις ένα μυαλό #26: Ιοί δύναμης (λατρείες κι εταιρίες)\nΠώς να χακάρεις ένα μυαλό #26: Ιοί δύναμης (λατρείες κι εταιρίες)\nΚάπου γράφτηκε ότι όταν μία ψευδαίσθηση την έχει ένας, το λέμε ψυχική ασθένεια, ενώ όταν την έχουν πολλοί, το λέμε θρησκεία.\nΑνεξάρτητα από το αν και κατά πόσο συμφωνώ με αυτή τη φράση του Robert Todd Carroll, είναι ένα καλό σημείο εκκίνησης για να σας βάλω στο θέμα που θα πιάσουμε σήμερα: τους ιούς δύναμης.\nΚαταρχήν, όχι μόνο κάθε μεγάλη θρησκεία, αλλά και κάθε αίρεση κι ακόμα παραπέρα κάθε λατρεία γενικότερα, θρησκευτική ή μη, υπακούει σε δύο πολύ βασικούς κανόνες. Πρώτον, όλοι όσοι είναι εκεί δεσμεύονται σε μία αποστολή ή ένα υψηλό σκοπό, τον οποίον δεν έχουν διαλέξει πάντα μετά από συνειδητή και ενδελεχή ενδοσκόπηση. Δεύτερον, αν αποφασίσεις να «την κάνεις» και να φύγεις, τότε θα έχεις σοβαρές επιπτώσεις για αυτή σου την απόφαση.\nΑυτά και μόνο τα δύο μνημίδια αρκούν για να δεσμεύσουν τις ζωές των ανθρώπων και να δημιουργήσουν λατρείες κάθε είδους. Όταν μάλιστα προσθέσεις και στη χύτρα λίγο Ευαγγελισμό, τότε έχεις στα χέρια σου έναν ιό δύναμης που είναι ικανός να εξαπλωθεί ακόμα και στο 100% του πληθυσμού.\nΑν μιλάμε για κάποιον σχεδιασμένο ιό, τότε συνήθως θα αποφέρει δύναμη, με την μορφή χρημάτων, σεξ ή της ενέργειας των ανθρώπων, στον αρχηγό της λατρείας. Γιατί όταν οι άνθρωποι επενδύουν χρόνο και ενέργεια σε ένα σκοπό, αυτό τον ενδυναμώνει.\nΣυνήθως, όταν μιλάμε για λατρείες, το μυαλό μας πάει σε σκοτεινές στοές και διαβολικούς οργανισμούς, αλλά ο μηχανισμός του ιού δύναμης παραμένει ο ίδιος, ανεξάρτητα του πόσο ηθικές είναι οι αρχές της οργάνωσης. Τέτοιοι ιοί υπάρχουν σε όλο το φάσμα της ηθικής. Όμως το θέμα με τις λατρείες, και το σημαντικό χαρακτηριστικό που είναι ανεξάρτητο της ποιότητάς τους, είναι ότι έχουν ένα σκοπό, τον οποίο πολλές φορές θεωρούν ιερό.\nΜε αυτό τον τρόπο, τα μέλη σιγά-σιγά ιδρυματοποιούνται και αρχίζουν να πιστεύουν ότι αυτή η αποστολή είναι η πιο σημαντική στη ζωή τους, και πρέπει να είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα για αυτή. Μόλις εγκατασταθεί αυτό το μνημίδιο για τα καλά, είσαι πλέον σκλάβος του.\nΦυσικά, ιοί δύναμης δεν υπάρχουν μόνο στη θρησκεία. Τέτοιους βλέπουμε και στις μεγάλες εταιρίες. Στην ελεύθερη αγορά, όλοι χρησιμοποιούν τα μνημίδια όλο και καλύτερα για οικονομικό όφελος. Όπως όλα όσα σχετίζονται με την εξέλιξη των μνημιδίων, αυτό δεν θέλει και σπουδαία, συνειδητή προσπάθεια. Οι εταιρίες που τα καταφέρνουν καλύτερα είναι εκείνες που χρησιμοποιούν καλύτερα τα μνημίδια, οπότε η συμπεριφορά τους αντιγράφεται κι από άλλους. Ποιες εταιρίες τα καταφέρνουν καλύτερα;\nΜα φυσικά εκείνες που καταφέρνουν να κάνουν ομάδες ανθρώπων να δουλέψουν για ένα κοινό σκοπό, τον δικό τους σκοπό, π.χ. τους στόχους ή την πολιτική της εταιρίας. Αυτό είναι το ζητούμενο. Τα περισσότερα εκπαιδευτικά σεμινάρια, ενδοεταιρικά ή μη, έχουν να κάνουν με αυτό, και είναι σημαντικό θεμέλιο για την οικονομία.\nΌμως που τελειώνουν τα σεμινάρια και που αρχίζει η πλύση εγκεφάλου; Όταν μπαίνεις σε μια τέτοια υποκουλτούρα, είτε είναι θρησκεία είτε είναι εταιρία, είναι δύσκολο να το καταλάβεις, ιδιαίτερα αν ο στόχος της ομάδας λέει πως είναι το καλύτερο για την ζωή σου.\nΕίναι το καλύτερο για τη ζωή σου; Να μια καλή ερώτηση να κάνεις γενναία στον εαυτό σου που και πού.\nΑς δούμε τώρα μερικούς από τους τρόπους με τους οποίους σε ελέγχουν οι ιοί δύναμης. Ένας τρόπος είναι οι λεγόμενες «χρυσές χειροπέδες». Συνήθως μία πρόσθετη οικονομική ανταμοιβή με αντάλλαγμα την μακροπρόθεσμη αφοσίωση του εργαζομένου. Συνήθως με την μορφή bonus, ποσοστών, μετοχών, κλπ. Οι «χρυσές χειροπέδες» δεν είναι τίποτα παραπάνω από το μνημίδιο της επίπτωσης του να φύγεις, το οποίο χρησιμοποιεί και η θρησκεία.\nΜια άλλη μέθοδος είναι η γνωστική δυσαρμονία κατά την μύηση, ώστε να δεσμεύεις ανθρώπους στον οργανισμό. Είναι σχετικά απλό. Βάζεις το καινούργιο μέλος να περάσει μια σειρά επώδυνων δοκιμασιών στα πρώτα στάδια της μύησής του. Τότε θα υπάρξουν δύο περιπτώσεις.\nΣτην πρώτη, το άτομο φεύγει μην αντέχοντας τον πόνο, τον εξευτελισμό ή την δυσφορία που του επιβάλλουν. Στη δεύτερη όμως περίπτωση, αν το άτομο υπομείνει αυτή την περίοδο και μυηθεί, δημιουργείται ένα νέο μνημίδιο που ενισχύει την παραμονή του ατόμου στην οργάνωση. Το μνημίδιο αυτό δημιουργείται από το ίδιο το άτομο εξαιτίας της γνωστικής δυσαρμονίας, καθώς πιστεύει ότι κέρδισε κάτι σπουδαίο με την αξία του, κάτι που (επειδή ήταν τόσο δύσκολο να μπεις) αξίζει τον κόπο.\nΣτην πραγματικότητα βέβαια, το μόνο που έγινε ήταν οι ανώτεροι να σταματήσουν απλώς την κακοποίηση. Όμως όχι μόνο δεν περνάει από το μυαλό των νεοφώτιστων, νεοσύλλεκτών ή οτιδήποτε άλλο, αλλά αποκτούν και την (παράλογη) αίσθηση της σπουδαιότητας του να ανήκουν εκεί. Έτσι κι αλλιώς, το κέρδισαν με το σπαθί τους, κάτι που δεν θα σκέφτονταν, αν δεν είχαν περάσει τις δοκιμασίες.\nΜπορείς να το δεις σε μια από τις ακραίες του μορφές, στην μύση σε παράνομη συμμορία μέσω εγκλήματος. Εδώ το κέρδος είναι διπλό. Όχι μόνο γίνεται ο προγραμματισμός του υποψηφίου μέσω της γνωστικής δυσαρμονίας, αλλά γίνεται και ξεκάθαρο ότι συναινεί έμπρακτα με την παρανομία της συμμορίας. Αυτά βέβαια δεν συμβαίνουν μόνο στον υπόκοσμο, ή σε λατρευτικές μυήσεις που λέγαμε παραπάνω. Θυμηθείτε λίγο την αρχική περίοδο της «πρακτικής» που έχουν πολλά επαγγέλματα.\nΌσοι από εσάς έχετε κάνει πρακτική, θα θυμάστε βέβαια τα διάφορα όχι και τόσο ευχάριστα πράγματα που κάνεις πριν αναλάβεις ένα καλύτερο πόστο. Σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτή η δουλειά είναι πιο σημαντική από ότι θα πίστευες. Εδώ θα κάνω μια σκέψη.\nΊσως ένα ποσοστό του κύματος κακοποίησης των ημερών να οφείλεται στην υπερβολή αυτού του μνημιδίου. Οι θύτες, για να γίνουν θύτες, ξεκινούν από κάπου και έχουν παραδείγματα παλιότερων, τα οποία πιθανόν εξελίσσουν (προς το χειρότερο). Χωρίς να τους δικαιολογώ, θα ήταν χρήσιμο να δούμε σε τι ποσοστό οι πράξεις τους προήλθαν από την εφαρμογή μιας τέτοιας πρακτικής στις υφιστάμενες ή υφιστάμενούς τους. Αν πραγματικά επιθυμούμε να αντιμετωπίσουμε το τέρας σαν κοινωνία με επιτυχία, θα πρέπει να δούμε (και) την ρίζα του κακού. Κλείνει η παρένθεση.\nΚατά τα άλλα, θυμάσαι τα μονοπάτια που χαράζουν τα ζώα στο βουνό; Όσο πιο συχνά τα περπατάνε, τόσο πιο ευδιάκριτα γίνονται, και όλο και περισσότερο μοιάζουν με το καλύτερο μονοπάτι για να πάρεις. Κάπως έτσι είναι και τα πιστεύω μας.\nΑν περάσεις για παράδειγμα, μερικά χρόνια σκεπτόμενος τις ιδέες ενός πολιτικού χώρου και παίρνοντας αποφάσεις με βάση αυτές, τότε με σχεδόν μαγικό και αβίαστο τρόπο, ανήκεις εκεί! Που σημαίνει ότι τα καινούργια προβλήματα θα τα αντιμετωπίζεις γρήγορα με αυτή την ιδεολογία, αφού είναι πολύ πιο δύσκολο να αναλύεις κάθε πρόβλημα από την αρχή. Μείνε μακριά από τα μονοπάτια των ζώων, όσο μπορείς κι όσο αντέχεις.\nΑυτό που συμβαίνει είναι ότι οι άνθρωποι υποκύπτουν σε συστήματα αξιών, και ύστερα μαντρώνονται με τοίχους που δεν τους αφήνουν να αλλάξουν γνώμη. Με αυτό τον τρόπο ο Ψευδοκράτορας θερίζει τον χρόνο και την ενέργεια του κοσμάκη. Μετά είσαι απλώς ένα πιόνι στον πόλεμο των μνημιδίων μεταξύ τους.\nΑν σε αυτή την κατάσταση προσθέσεις και Ευαγγελισμό, τότε όπως είπα προκύπτουν διανοητικοί ιοί δύναμης που αναπαράγονται για δικό τους όφελος. Σε περίπτωση λοιπόν που έχεις αφιερώσει την ζωή σου σε ένα σκοπό, σου έχω ένα μικρό τεστ για να αποφασίσεις αν πρόκειται για ιό ή όχι. Τρεις ερωτησούλες και μόνο:\nΘεωρείς ότι αυτός ο σκοπός είναι ο καλύτερος για να μην χαραμίσεις την ζωή σου;\nΕίσαι σίγουρος ή σίγουρη ότι η συμμετοχή σου σε αυτή την ομάδα εξυπηρετεί αυτό τον σκοπό με τον καλύτερο τρόπο;\nΝιώθεις πληρότητα, ανταμείβεσαι επαρκώς ηθικά και συναισθηματικά από την συμμετοχή σου σε αυτή την ομάδα;\nΑν απάντησες «όχι» σε κάποια από τις παραπάνω ερωτήσεις, τότε τι κάθεσαι ακόμα εκεί πέρα; Ποιο είναι το νόημα;\nΑν η απάντηση σου ήταν τρία άμεσα και σίγουρα «ναι», τότε το πιθανότερο είναι ότι είσαι ήδη προγραμματισμένος ή προγραμματισμένη με έναν ιό, και θα σου έλεγα να κάνεις ένα διάλλειμα για να καθαρίσει το κεφάλι σου.\nΑν πάλι δίστασες να απαντήσεις ή και δυσκολεύτηκες, τότε είναι που δεν πρέπει να ανησυχείς. Είσαι μια χαρά! Το αν ένα μνημίδιο είναι ιός και βλαβερό για τη ζωή μας εξαρτάται πολύ από το περιβάλλον, και αυτό αλλάζει συνεχώς. Ο κίνδυνος βρίσκεται στην απολυτότητα που σου επιβάλλει το κάθε μνημίδιο, όταν αυτό προσπαθεί να περάσει σαν σταθερό πράγμα (και πολλές φορές αιώνιο) σε ένα ρευστό σύμπαν, και μάλιστα σε ελέγχει προς όφελός του. Όταν δηλαδή το μνημίδιο κινείται (ή μάλλον σε κινεί) για την πάρτη του και όχι για την ευτυχία σου. Το νου σου!\nΦυσικά, το να έχεις ένα σκοπό στη ζωή δεν είναι κακό, απεναντίας μάλιστα. Αρκεί να τον έχεις διαλέξει συνειδητά (όχι εκείνος εσένα), ο σκοπός αυτός να κάνει αυτό που λέει ότι κάνει, και να σου δίνει πληρότητα στη ζωή. Αν ισχύουν αυτά, τότε είσαι σε πολύ καλό δρόμο. Αν όχι ίσως πρέπει να αναρωτηθείς. Δουλεύει ο ιός για σένα ή μήπως δουλεύεις εσύ για εκείνον;\nLynch, Aaron. Thought Contagion: How Belief Spreads Through Society (BasicBooks, 1996).\nWright, Robert. The Moral Animal: Why We Are The Way We Are: The New Science of Evolutionary Psychology (Pantheon, 1994).\nBloom, Howard. The Lucifer Principle: A Scientific Expedition into the Forces of History (Atlantic Monthly Press, 1997).\nΑναρτήθηκε από Μανιτάρης Κάπας στις 3:30 π.μ.\nΠώς να χακάρεις ένα μυαλό #26: Ιοί δύναμης (λατρεί...


Η μετάλλαξη Δ’ προκαλεί ανησυχίες στη Γερμανία | Capital\nΠαρασκευή, 18-Ιουν-2021 15:52\nΠάνω από το 50% των Γερμανών έχουν εμβολιαστεί τουλάχιστον με μια δόση, ενώ το 29,6% και με τις δύο δόσεις εμβολίων κατά του κορονοϊού. Σε συνέντευξη Τύπου στο Βερολίνο ο υπουργός Υγείας Γενς Σπαν ανακοίνωσε ότι τις επόμενες εβδομάδες η Γερμανία θα διαθέτει αρκετές ποσότητες εμβολίων για ολόκληρο τον πληθυσμό της χώρας. Όπως διαβεβαίωσε, η αποτυχία της γερμανικής εταιρείας Curevac να αναπτύξει αποτελεσματικό εμβόλιο δεν πρόκειται να έχει επιπτώσεις στην καμπάνια του εμβολιασμού. Ο υπουργός τόνισε, ότι η σημασία του εμβολιασμού σχετίζεται και με την εξάπλωση της πολύ πιο μεταδοτικής μετάλλαξης Δ’ του κορονοϊού, που για πρώτη φορά εντοπίστηκε στην Ινδία. Το ζήτημα δεν είναι αν, αλλά πότε και κάτω από ποιες συνθήκες η μετάλλαξη Δ’ θα γίνει το κυρίαρχο στέλεχος του κορονοϊού και στη Γερμανία.\nΟ κ. Βίλερ επεσήμανε ότι στην περίπτωση αυτής της μετάλλαξης δεν βοηθά μια δόση, αλλά δύο. Δεδομένου ότι από το φθινόπωρο η ζωή των ανθρώπων θα διαδραματίζεται όλο και περισσότερο σε κλειστούς χώρους, όπου ο κίνδυνος για τη μετάδοση του κορονοϊού είναι μεγαλύτερος, θα πρέπει να αυξηθεί τις επόμενες εβδομάδες ο αριθμός των εμβολιασμών. Παράλληλα θα πρέπει να τηρούνται τα μέτρα κοινωνικής προστασίας: απόσταση 1,5 μέτρου, χρήση μάσκας σε κλειστούς χώρους και κανόνες υγιεινής.\nΤην εξάπλωση της μετάλλαξης Δ’ στη Μ. Βρετανία επικαλέστηκε η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ για να δικαιολογήσει την προσεκτική στάση που τηρεί η Γερμανία σε ό,τι αφορά το άνοιγμα στις εναέριες μετακινήσεις. Σε συζήτηση στο πλαίσιο του Εθνικού Συνεδρίου Αερομεταφορών το πρωί τόνισε ότι "θα πρέπει να προχωρήσουμε προσεχτικά βήμα προς βήμα."\nΟ Γενς Σπαν χαιρέτισε το γεγονός ότι η ΕΕ διαθέτει ηλεκτρονικό πιστοποιητικό εμβολιασμού, "κάτι που δεν διαθέτουν ούτε οι ΗΠΑ". Προβληματικό είναι όμως σύμφωνα με τον υπουργό ότι μέχρι στιγμής δεν στάθηκε δυνατό να καθοριστούν ενιαία κριτήρια για ολόκληρη την ΕΕ σχετικά με το ποιος θα το δικαιούται. Στην Γερμανία το ηλεκτρονικό πιστοποιητικό είναι πολύ δημοφιλές: Μέχρι στιγμής το διαθέτουν 18,3 εκ. άτομα.


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 13 SEP 2012 / Γιώργος Κρασσακόπουλος\nΗ σκηνοθέτης και πρωταγωνίστρια του «Polisse» μιλά στην κάμερα του Flix για την ταινία της, που υπήρξε μια από αυτές που σημάδεψαν το γαλλικό σινεμά την περασμένη χρονιά.\nΜπορεί το «Polisse» να είναι μόλις η τρίτη μεγάλου μήκους της Μαϊγουέν (επώνυμο Λε Μπεσκό), όμως η ίδια βρίσκεται στον χώρο του σινεμά από μικρό παιδί, έχοντας μεγαλώσει σε οικογένεια ηθοποιών, έχοντας υπάρξει child actor, έχοντας δουλέψει σε αρκετές ταινίες του Λικ Μπεσόν και κάνει μαζί του ένα παιδί σε ηλικία δεκαέξι ετών. Μετά την... ενηλικίωσή της, δούλεψε κυρίως σαν ηθοποιός (ανάμεσα στις ταινίες που μπορεί να την θυμάστε είναι και το «Haute Tension» του Αλεξάντρ Αζά) και παράλληλα ξεκίνησε να σκηνοθετεί.\nΤο «Polisse» αποτέλεσε την έκπληξη του περσινού φεστιβάλ των Καννών, κερδίζοντας το βραβείο της Επιτροπής. Το φιλμ ακολουθεί την καθημερινότητα των αστυνομικών στην ομάδα προστασίας ανηλίκων του Παρισιού με ένταση και αληθοφάνεια, δείχνοντας μια σκηνοθέτη που αν μη τι άλλο, δεν φοβάται να πάρει ρίσκα. Την βράβευση στις Κάννες, θα ακολουθούσαν μερικούς μήνες αργότερα δεκατρείς υποψηφιότητες στα βραβεία Σεζάρ και μια πορεία που μεταμόρφωσε την Μαϊγουέν σε ένα από τα ονόματα που οφείλεις να θυμάσαι στο τοπίο του γαλλικού σινεμά. Διότι το πρόσωπό της είναι δύσκολο να το ξεχάσεις.\nΤο Flix την συνάντησε στο Παρίσι και μίλησε μαζί της για την δημιουργία της ταινίας, το δύσκολο θέμα της, τις φιλοδοξίες και τις προθέσεις της. Δείτε την να μιλάει για όλα αυτά στο βίντεο που ακολουθεί.\nΕπόμενο άρθρο: Ο Μπάτμαν πάντα θα χρειάζεται έναν βοηθό!\nΠροηγούμενο άρθρο: Φεστιβάλ Δράμας 2012: «ΕΞΟΔΟΣ Κ1» της Τζάνις Ραφαηλίδου