«Χαστούκι» για τον Μπερλουσκόνι ο πρώτος γύρος των εκλογών - Ειδήσεις Newsit.gr\nNewsit / Κόσμος / «Χαστούκι» για τον Μπερλουσκόνι ο πρώτος γύρος των εκλογών\n«Χαστούκι» για τον Μπερλουσκόνι ο πρώτος γύρος των εκλογών\nΔημοσιεύθηκε: 17.05.2011 | 14:41\nΟργισμένος όσο σχεδόν ποτέ άλλοτε εμφανίζεται να είναι ο Σιλβιο Μπερλουσκόνι μετά τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των τοπικών εκλογών, τα οποία ήταν κόλαφος για τον «καβαλιέρε».\nΟ Σίλβιο Μπερλουσκόνι δεν προέβη σε επίσημες δηλώσεις, αλλά σύμφωνα με σχολιαστές θεωρεί ότι η κύρια ευθύνη είναι της Λετίτσια Μοράτι, που δεν αντιμετώπισε την προεκλογική περίοδο με τον σωστό τρόπο.\nΟ πρώτος γύρος των τοπικών εκλογών ήταν αναμφίβολα απογοητευτικός για την ιταλική κεντροδεξιά και τον ίδιο τον Ιταλό πρωθυπουργό.\nΣτο Μιλάνο, την μεγαλύτερη πόλη της αναμέτρησης, ο κεντροαριστερός Τζουλιάνο Πιζαπία κατάφερε να ανατρέψει τα προγνωστικά, εξασφαλίζοντας ποσοστό 48,4 % στον πρώτο γύρο, αφήνοντας πίσω του την κεντροδεξιά Λετίτσια Μοράτι, η οποία δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το 41,5%.\nΣτην Νάπολη, ο συντηρητικός υποψήφιος, Τζάνι Λετιέρι, διαθέτει προβάδισμα, με ποσοστό 38,5%, αλλά συνολικά οι δυο κεντροαριστεροί αντίπαλοί του, Λουίτζι Ντε Ματζίστρις (περνά στο δεύτερο γύρο) και Μάριο Μορκόνε αγγίζουν το 47%.\nΣτο Τορίνο και στην Μπολόνια η κεντροαριστερά εκλέγει δήμαρχο από τον πρώτο γύρο.\nΟ ίδιος ο Μπερλουσκόνι όμως είχε τεθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου της κεντροδεξιάς στην ιταλική συμπρωτεύουσα, ζητώντας, από τους εκλογείς να τον βοηθήσουν να υπερβεί τις 50.000 σταυρούς. Τελικώς, δεν ξεπέρασε τις 29.000.\nΟύτε η Λέγκα του Βορρά πανηγυρίζει: στην «γενέτειρά της», στο Μιλάνο, δεν υπερβαίνει το 9%, και κατά συνέπεια δεν έχει την δύναμη να αμφισβητήσει ριζικά τις επιλογές του Μπερλουσκόνι.\nΣτον δεύτερο γύρο τόσο στην Νάπολη όσο και στην μεγαλούπολη του ιταλικού βορρά πολλά θα εξαρτηθούν από τις επιλογές του «τρίτου, κεντρώου πόλου», των Τζανφράνκο Φίνι και Πιερφερντινάντο Καζίνι.\nΟι υποψήφιοί τους δεν ξεπέρασαν το 6%, αλλά το ποσοστό αυτό μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό για την εκλογή του νέου δημάρχου. Η θέση της κεντρώας συμμαχίας είναι κάθε άλλο παρά προκαθορισμένη και δεν αποκλείεται να αφεθεί τελικά στους ψηφοφόρους του κόμματος «ελευθερία επιλογής και συνείδησης».\nΣε εθνικό επίπεδο, είναι ξεκάθαρο ότι ο πρωθυπουργός Μπερλουσκόνι δεν κατάφερε, όπως επιθυμούσε, να βγει η κυβέρνησή του δυνατότερη από τις τοπικές εκλογές. Από το αποτέλεσμα του Μιλάνου ανακύπτει πως συνέβη, τελικά το ακριβώς αντίθετο.\nΑποφάσεις θα ληφθούν, ασφαλώς, μετά τον δεύτερο γύρο και είναι βέβαιο ότι ο Μπερλουσκόνι θα κινητοποιηθεί όσο ποτέ άλλοτε για να μην χάσει η κεντροδεξιά την δημαρχία της ιταλικής συμπρωτεύουσας. Το σχέδιό του, όμως, για παραμονή στην πρωθυπουργία μέχρι τις βουλευτικές εκλογές του 2013, από χθες βράδυ αντιμετωπίζει κι άλλα εμπόδια.


Τοποθέτηση Δημήτρη Μπουραϊμη στη συνεδρίαση του Δ.Σ. του ΕΔΣΝΑ για τα αντισταθμιστικά από τη λειτουργία του ΧΥΤΑ Φυλής\nΔημιουργηθηκε στις 18 Μαΐου 2015\tΚατηγορία: ΔΗΜΟΣ ΦΥΛΗΣ\nΣήμερα θέλω να καταρρίψω ένα μύθο, ένα μύθο που λέει ότι επειδή μια περιοχή παίρνει αντισταθμιστικά, είναι και η αιτία που δεν λύθηκε το πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων στην Αττική.\nΔεν είναι μόνο λάθος αλλά είναι και μια πονηρή προσέγγιση. Διότι δυστυχώς ταυτίζεται και με εκείνους που επεδίωκαν φαραωνικά εργοστάσια αλλά και με εκείνους που δήθεν κόπτονται για το περιβάλλον. Πρέπει να γνωρίζετε, ότι από την στιγμή που μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση αναγκάστηκε η χώρα μας να παντρέψει το ενδιαφέρον για το περιβάλλον με το ενδιαφέρον για τη βιομηχανική ανάπτυξη. Αυτό το πάντρεμα λέγεται αντισταθμιστικά, λέγεται περιβαλλοντική ισορροπία. Για αυτό και δίνονται αντισταθμιστικά όπου υπάρχουν ΕΛ.ΠΕ, Μεγαλόπολη ή μονάδες διαχείρισης απορριμμάτων. Πολύ καθυστερημένα ήρθε ο νόμος στην Ελλάδα και νομοθέτησε το περιβαλλοντικό αντιστάθμισμα.\nΠρέπει να αποδεχθούμε ότι τέτοιου είδους υπερτοπικές χρήσεις ή βιομηχανικές εγκαταστάσεις (διότι ο ΟΕΔΑ Φυλής αποτελεί μια πολύ μεγάλη βιομηχανική εγκατάσταση) δημιουργούν επιβάρυνση και πρέπει εκεί που τη δημιουργούν να υπάρχει αντιστάθμισμα. Στη ζωή όμως το αντιστάθμισμα έχει κόστος, δε γίνεται με ευχολόγια. Άρα πρέπει να γίνονται αντισταθμιστικά έργα. Ποιος θα τα κάνει; Στην Ελλάδα τα κάνει η κεντρική διοίκηση, συμβαλλόμενη με τους αναδόχους, τα κάνει η περιφερειακή διοίκηση, η τοπική αυτοδιοίκηση και η ιδιωτική πρωτοβουλία όταν υπάρχει ένα πλαίσιο. Η δική μου θέση μου είναι πολύ δύσκολη αλλά την έχω επιλέξει. Στην προηγούμενη τετραετία επέλεξα να μην είμαι μέλος της Ε.Ε γιατί ήμουν δήμαρχος. Εναντιώθηκα και πήγα στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Σήμερα είμαι μέλος της Ε.Ε από επιλογή και ξέρετε γιατί;\nΓιατί αποκρύπτεται γενικώς η αλήθεια και ειδικότερα όσον αφορά στο θέμα του οριστικού κλεισίματος του ΧΥΤΑ. Ποια είναι όμως η αλήθεια;\nΑς πάρουμε για παράδειγμα το θέμα των αντισταθμιστικών. Πριν θεσμοθετήσουμε τα αντισταθμιστικά στην πενταετία 2004-2008, το κόστος ήταν 100.000.000 ευρώ το χρόνο. Εμείς αποφασίσαμε μέσα σε 5 χρόνια να δώσουμε στην περιοχή, από αντισταθμιστικά, ποσό μόνο 150.000.000 ευρώ. Μειώσαμε δηλαδή τα αντισταθμιστικά 350 εκατομμύρια - με πραγματική αξία – γιατί ήταν μια μεταβατική περίοδος, κατά την οποία θα αποφασιζόταν το οριστικό κλείσιμο του ΧΥΤΑ. Ήταν το χρονοδιάγραμμα του τέλους. Έπρεπε, λοιπόν, η κεντρική διοίκηση και η τοπική αυτοδιοίκηση να λύσουν το πρόβλημα και το 2009 η περιοχή να είχε απελευθερωθεί. Αφήσαμε δηλαδή 350 εκατομμύρια - από αυτά που είχε συμφωνήσει η διοίκηση Παπαδήμα - στην κεντρική διοίκηση για να λύσει το πρόβλημα και το πρόβλημα δε λύθηκε. Για αυτό, είναι λάθος να λέμε ότι εμείς σαν περιοχή έχουμε επιβαρύνει την Ελλάδα. Το λένε αυτοί που δεν έχουν καλή πληροφόρηση. Από εκεί και πέρα, καθυστερήσαμε δυο χρόνια, έγινε και ο Καλλικράτης - μας φόρεσαν και αυτό το κοστούμι - και τι έκανε η τοπική αυτοδιοίκηση; Πρότεινε ο τότε πρόεδρος της ΚΕΔΕ Κώστας Ασκούνης να δώσει παράταση για ακόμη ένα χρόνο, δηλαδή μέχρι 31/12/2011.\nΥπήρχαν όμως πιο νηφάλιες φωνές που του είπαν ότι δεν μπορεί το θέμα να λυθεί σε ένα χρόνο από σήμερα και ότι θα πρέπει να δοθούν τουλάχιστον 4 χρόνια, αφού υποτίθεται ότι υπήρχαν προγραμματικές συμβάσεις από το 2006. Σήμερα, ωστόσο, είμαστε στο σημείο μηδέν και αν δεν υπήρχε αυτή η επιλογή της δημοκρατίας στη σημερινή πλειοψηφία της Περιφέρειας, μπορεί να ήμασταν στο μείον, στο κάτω από το τίποτα. Η θεσμοθέτηση του ύψους των αντισταθμιστικών, κατά τη γνώμη μου, είναι λάθος να γίνεται με τέτοιου είδους προσεγγίσεις. Διότι, αν κρατήσουμε την τιμή του κόστους, τότε γιατί να μειώσουμε τα αντισταθμιστικά; Θα πάρει έσοδα ο Σύνδεσμος και τι θα τα κάνει, αφού δε θα βοηθήσει τα τοπικά σχέδια;\nΠροσωπικά, θα δεχόμουν μείωση των αντισταθμιστικών σε σχέση με τις εισφορές της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης αλλά όχι μείωση των αντισταθμιστικών του δήμου Φυλής. Επειδή, υποχρεωτικά και με κάθε επίσημο τρόπο, στη νέα διαχείριση μπαίνουν πλέον και άλλου είδους απόβλητα - εκτός από τα αστικά στερεά - χρειάζεται να δούμε ποια είναι αυτά, για ποια υπάρχει αδειοδότηση και για ποια μπορεί να δοθεί αδειοδότηση. Γιατί παλαιότερα, όταν επί δημαρχίας Νίκου Παπαδήμα εισπράττονταν τα ποσά που προαναφέραμε, εισπράττονταν και από τον αποτεφρωτήρα και από τα νοσοκομειακά και από τα εξωοικιακά και από τη λάσπη. Εμείς αυτά τα αφήσαμε, γιατί πιστέψαμε ότι βρισκόμαστε στη διαδικασία υλοποίησης ενός χρονοδιαγράμματος οριστικού τέλους λειτουργίας των εγκαταστάσεων διαχείρισης στην περιοχή μας και της αποκατάστασης στο σύνολό της, με ότι αυτό συνεπάγεται. Επιμένω, λοιπόν, εφόσον μείνει στα 45 ευρώ ο τόνος να δώσει η πρωτοβάθμια αυτοδιοίκηση λιγότερα από εκείνα που έδινε μέχρι σήμερα και το υπόλοιπο να δοθεί από αυτούς που θα χρησιμοποιήσουν – πέραν της τοπικής αυτοδιοίκησης - τις εγκαταστάσεις διαχείρισης απορριμμάτων, όπως η Ε.Ε.Α.Α (Ελληνική Εταιρία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης).\n''ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗ'' ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΣΤΟ ΧΥΤΑ ΦΥΛΗΣ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ\nΠρωταθλήτρια ομάδα στο Πανελλήνιο σχολικό πρωτάθλημα χαντ-μπολ ανακηρύχθηκε το 2 ΓΕΛ Καματερού.\nΔήλωση Ριζοσπαστικής Αυτοδιοικητικής Πρωτοβουλίας\n«ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ και πέρα από τις ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ η απόφαση της διοίκησης Παππού για συνεργασία με την Τράπεζα Πελοποννήσου»\nΕνημερωτική συνάντηση – ημερίδα για το ΠΕΠ Αττικής\nΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ\nΈντονη παρουσία Γιώργου Αβράμη στο πανηγύρι των Άνω Λιοσίων\nΔημήτρης Μπουραϊμης : Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες θηριωδίες της σύγχρονης ιστορίας.\nΠΡΟΣΚΛΗΣΗ : Κοπή Πρωτοχρονιάτικης Πίτας της Δημοτικής Παράταξης "ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΑΙΓΑΛΕΩ"\nΑνακοίνωση Δήμου Αιγάλεω και σχετικά έγγραφα αναφορικά με μεταφορά χρημάτων από την Τράπεζα της Ελλάδος.


Η Παρεμβαίνουσα Μη-Κατευθυντικότητα. Κείμενο Κ.Μπακιρτζή\nΗ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΟΥΣΑ ΜΗ-ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΙΚΟΤΗΤΑ\n(Non-Directivité Intervenante, NDI)\nΗ Παρεμβαίνουσα Μη-Κατευθυντικότητα είναι θεωρία κατανόησης των ανθρωπίνων λειτουργιών σε ψυχολογικό, θεσμικό και κοινωνικό επίπεδο και συγχρόνως μέθοδος διευκόλυνσης της πορείας μάθησης και ανάπτυξης. Πρόκειται για θεωρία που επεξεργάζεται ο Γάλλος καθηγητής Μichel Lobrot από τα μέσα της δεκαετίας του ΄60 και την ολοκληρώνει, στις βασικές της αρχές, περί τα τέλη της δεκαετίας του ΄80. Αναφέρεται τόσο σε διεργασίες ζωής, αγωγής και εκπαίδευσης, όσο και σε διεργασίες αντιμετώπισης δυσκολιών και ψυχοθεραπείας. Ουσιαστικά, πρόκειται για φιλοσοφία του ανθρώπου και των σχέσεών του, για αντίληψη και στάση ζωής που βασίζεται στο σεβασμό της αυτονομίας και της ελευθερίας του εαυτού και του άλλου, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, προσωπικών και κοινωνικών χαρακτηριστικών και ιδιαιτεροτήτων.\nΒασικό της ενδιαφέρον είναι η διαμόρφωση του ψυχικού κόσμου και ο εμπλουτισμός του μέσω βιωμάτων, δηλαδή μέσω εμπειριών που αγγίζουν και συγκινούν, που ανταποκρίνονται σε ανάγκες και ενδιαφέροντα του υποκειμένου και έτσι δημιουργούν επιθυμίες και αποκτώνται γνώσεις, ικανότητες, δεξιότητες. Πρωταρχικός στόχος της NDI δεν είναι η θεραπεία αλλά η διεύρυνση και ο εμπλουτισμός του ψυχικού κόσμου. Ακόμη και στις πιο βαριές περιπτώσεις που χρήζουν συστηματικής θεραπείας, η NDI, δίχως να υποτιμά τα μέσα και τις θεραπευτικές παρεμβάσεις που απαιτούνται, επικεντρώνεται στο εδώ και τώρα του υποκειμένου, το ακούει, το συνοδεύει, συμπάσχει και μοιράζεται την εμπειρία του, οποιαδήποτε και αν είναι αυτή. Αυτό διαπιστώνουμε ότι διακόπτει τον ατέρμονα κύκλο της προοδευτικής απομόνωσης του υποκειμένου και επιτρέπει το μοίρασμα, την επικοινωνία, την κίνηση, εκεί που κυριαρχούσε ο φόβος, η αγωνία, η ακινησία.\nΗ οπτική αυτή της διαμόρφωσης και του εμπλουτισμού του ψυχικού κόσμου καθιστά την NDI ιδιαίτερα κατάλληλη και αποτελεσματική για το σύγχρονο σχολείο, την αγωγή, την πρόληψη και την παιδεία γενικότερα. Εκεί που κυριαρχεί ο ερήμην των μαθητών προγραμματισμός (αναλυτικά προγράμματα, σχολικά εγχειρίδια κ.ά.), η NDI προτείνει τις βασικές της αρχές: την επικέντρωση στον άλλο, στο παιδί και στον ενήλικα και στην ακρόαση της επιθυμίας τους.\nΟ Lobrot υποστηρίζει ότι βαθύτερες προσωπικές και κοινωνικές αλλαγές δεν μπορεί παρά να στηριχθούν στο σχολείο και ευρύτερα στην εκπαίδευση σε όλες της τις μορφές και βαθμίδες. Πιστεύει στις αρχές της ελευθερίας και της μη-κατευθυντικότητας στις ανθρώπινες σχέσεις. Θεωρεί ότι μη-κατευθυντικότητα, στην παραδοσιακή της μορφή (Κ.Lewin, C.Rogers), είναι μία άκρως επαναστατική σύλληψη, όμως, για να ενεργοποιηθούν όλες οι δυνατότητές της, απαιτείται να ξεπερασθεί η επιδίωξη της ουδετερότητας του εμψυχωτή που την χαρακτηρίζει. O Lobrot δείχνει ότι η επιρροή δεν ταυτίζεται με την επιβολή και ότι ο εμψυχωτής (δάσκαλος, ψυχοθεραπευτής), όχι μόνο δεν μπορεί να μην επηρεάζει, αλλά και ότι πρέπει να το κάνει. Ο άνθρωπος, ψυχολογικά και κοινωνικά, διαμορφώνεται μέσα από τις επιρροές που δέχεται. Εκείνο που τον υποτάσσει δεν είναι η επιρροή, αλλά η επιβολή και ο αυταρχισμός. Ο εμψυχωτής είναι δρών κοινωνικό υποκείμενο και δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από μια δήθεν ουδετερότητά του. Ο εμψυχωτής επηρεάζει, ακόμη και με τη φυσική του παρουσία και τη διαδικασία που προτείνει. Εκείνο λοιπόν που επιδιώκει η NDI δεν είναι η μη επιρροή αλλά η μη επιβολή, δηλαδή η ελευθερία των επιλογών για τον καθένα.\nΗ επικέντρωση στον άλλο και στις ανάγκες του δεν είναι κάτι καινούριο. Από τον Σωκράτη στον Rousseau, στον Φρόϋντ και στον Rogers, η σύγχρονη παιδαγωγική, όπως και η ψυχοθεραπεία, επικεντρώνονται στον άλλο και στις ανάγκες του, στα ιδιαίτερά του χαρακτηριστικά και στη δική του διαδρομή μάθησης και ανάπτυξης. Η ιδιαιτερότητα της NDI έγκειται στο ότι ξεπερνά τον πουριτανικό θα λέγαμε τελικά σεβασμό της προσωπικής πορείας και των επιλογών του καθένα και αναλαμβάνει την ευθύνη του να προτείνει περιεχόμενα, δραστηριότητες, εξηγήσεις, αναλύσεις. Πρόκειται για “πολιτική” ευθύνη παρέμβασης “στα της πόλης”, παρέμβασης στη ζωή του άλλου, όπως ο γονιός που προτείνει στα παιδιά του τον κόσμο του, όπως ο δάσκαλος που προτείνει στους μαθητές του τις γνώσεις, τις μεθόδους και τον τρόπο σκέψης του. Αυτό που επιτρέπει στην NDI να πάρει αυτή την ευθύνη επιρροής του άλλου, είναι η διάκριση μεταξύ επιρροής και επιβολής.\nΟ εμψυχωτής NDI, είτε είναι δάσκαλος είτε ψυχοθεραπευτής είτε οτιδήποτε άλλο, προτείνει θέματα, περιεχόμενα, τις ιδέες του, τις αναλύσεις του, τα σχόλιά του, τις δραστηριότητες που κρίνει κατάλληλες, αλλά δεν τα επιβάλλει. Πρωταρχικό του μέλημα όμως δεν είναι να προτείνει αλλά να ακούσει, να ακούσει τις ανάγκες και τις επιθυμίες, να τις σεβασθεί, να τους αποδώσει αξία, να ενδιαφερθεί γι΄αυτές. Μόνο στη συνέχεια θα προτείνει αυτά που κρίνει ότι ανταποκρίνονται στις ανάγκες και στις επιθυμίες των άλλων και μάλιστα σε συνεργασία μαζί τους. Φυσικά θα προτείνει αυτά που ο ίδιος κρίνει και γνωρίζει, όντας έτοιμος να τα αποσύρει ή να τα αλλάξει, δίνοντας πάντοτε την προτεραιότητα στις επιθυμίες και τελικά στις επιλογές των άλλων. Ο ρόλος του είναι να τους συνοδεύσει και να τους διευκολύνει στην πορεία και στην αναζήτησή τους, ακούγοντας και προτείνοντας και όχι επιβάλλοντας.\nΓράφει ο Lobrot: «Ο εχθρός της επιθυμίας είναι η επιβολή. Είναι η κατάσταση εκείνη όπου αναγκαζόμαστε να αρνηθούμε μια ή περισσότερες επιθυμίες μας, είτε από την επέμβαση άλλων ανθρώπων (απειλές, απαγορεύσεις) ή από την φύση (αρχή της πραγματικότητας). Τελικά, ποτέ η επιβολή δεν εξαφανίζει τις επιθυμίες, αλλά οδηγεί σε ματαιώσεις, στερήσεις και άσκοπες ενέργειες. Ο αρνητικός χαρακτήρας της επιβολής εξηγείται γιατί από τη μια εγκαθιστά ένα σύνολο συσχετισμών που αντιτίθενται στην πλήρη υλοποίηση των υπαρχόντων επιθυμιών και από την άλλη ακυρώνει την αυτονομία τους. Η επιβολή είναι πηγή στειρότητας.\nΟι επιθυμίες συνιστούν διεργασίες δυναμικές που μπορούν βέβαια να παρεμποδισθούν, και που ορισμένες φορές πρέπει να γίνει αυτό, ιδίως όταν καθίστανται εμπρόθεσμα επικίνδυνες. Αυτό όμως δεν αναιρεί το σημαντικά δημιουργικό και νεωτερικό τους δυναμικό.\nΤο πρόβλημα με τις επιθυμίες έγκειται όχι στο πως να εξαφανισθούν, πράγμα που δεν γίνεται, αλλά στο πώς να μετατραπούν από κλειστές και αμυντικές σε ανοικτές και ενεργητικές. Αυτό απαιτεί την εξαφάνιση της επιβολής. Ακόμη και ο εγκληματίας πρέπει να μπορέσει να εκφρασθεί, πράγμα που θα τον φέρει σε επαφή με την πραγματικότητα, μόνη ικανή να του δώσει νέες επιθυμίες που θα μπορούσαν να παραμερίσουν τις παλιές. Αυτό προϋποθέτει την επικέντρωση στη δική του κατάσταση. Ακόμη και τα χειρότερα μπορούν να ειπωθούν, να γίνουν θέαμα στο σινεμά, στο θέατρο ή στα μυθιστορήματα. Η μόνη προϋπόθεση είναι να αντιμετωπισθούν κατά πρόσωπο. Η θεραπευτική και η παιδαγωγική ουσιαστική λειτουργία συνίσταται στην επαφή με την πραγματικότητα, όποια και αν είναι αυτή, τόσο του υποκειμένου όσο και του περιβάλλοντος» (Η επικέντρωση στην επιθυμία, σελ. 45) .\nΗ Παρεμβαίνουσα Μη-Κατευθυντικότητα εντάσσεται στο γενικότερο ρεύμα της Mη-Κατευθυντικότητας η οποία, σύμφωνα με τις φαινομενολογικο-υπαρξιακές της αναφορές, είναι ουσιαστικά μια στάση και αντίληψη της ανθρώπινης σχέσης, βασισμένης στην ελευθερία και στην υπευθυνότητα του Εαυτού, όπως και στην αποδοχή-κατανόηση του Άλλου ως διαφορετικού, μοναδικού και ανεπανάληπτου μέσα στον κόσμο.\nΗ Μη-Κατευθυντικότητα εμφανίσθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ‘30 μέσα από τις έρευνες του Kurt Lewin και του Carl Rogers.\nΟ Kurt Lewin (1890-1947), γερμανοεβραίος ιδιοφυής καθηγητής ψυχολογίας του πανεπιστημίου του Βερολίνου και αργότερα θεμελιωτής της Κοινωνικής Ψυχολογίας. Συνεχίζει τις έρευνες των προκατόχων του ιδρυτών της Ψυχολογίας της φόρμας (Gestalt-θεωρίας) (Wertheimer, Κoffka, Köhler), με επιστημολογική αναφορά και συνεισφορά στη γερμανική φαινομενολογία. Γίνεται διεθνώς γνωστός από πολύ νωρίς (δεκαετία του ΄20) με την θεωρία του πεδίου (Field Theory). O Ρώσος ψυχοπαιδαγωγός Vygotsky εκτιμά ιδιαίτερα το έργο του και συνεργάζεται στενά μαζί του. Το 1933, με τη βοήθεια του Vygotsky, καταφεύγει στις Ηνωμένες Πολιτείες και γρήγορα δημιουργείται γύρω του κύκλος νέων επιστημόνων (Topology Group) που θα αποτελέσουν μελλοντικά τον πυρήνα της αμερικανικής Κοινωνικής Ψυχολογίας.\nΟ Lewin, μαχόμενος τον αυταρχισμό σε όλες του τις εκδηλώσεις, μελετά ιδιαίτερα τα φαινόμενα ηγεσίας (αυταρχικός, δημοκρατικός και laissez-faire ηγέτης) και, στη συνέχεια, ένα άκρως νεωτερικό τρόπο συντονισμού μιας Ομάδας, το περίφημο T-Group (Training Group - Εκπαιδευτική Ομάδα). Η τελευταία του πρόταση, λίγο πριν τον ξαφνικό θάνατό του σε ηλικία 56 ετών, στηριγμένη σε πολυετείς συστηματικές έρευνες, συνιστά μια εκπληκτικά πρωτόγνωρη μέθοδο μελέτης και ανάπτυξης της Δυναμικής των Ομάδων και της Έρευνας-Δράσης, συνιστώντας ουσιαστικά μια επαναστατική μορφή εκπαίδευσης και ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης. Αποτελεί ορόσημο και βασική αναφορά μέχρι και σήμερα των μεθόδων εμψύχωσης ομάδων έρευνας, εργασίας, εκπαίδευσης και επιμόρφωσης, κοινωνικής εργασίας, προσωπικής ανάπτυξης, ψυχοθεραπείας κ.ά.\nΗ βασική ιδέα της μη-κατευθυντικότητας του Lewin είναι ότι κάθε ομάδα εμπεριέχει το δυναμικό της ανάπτυξής της. Η λειτουργία της εμψύχωσης οφείλει όχι να κατευθύνει και έτσι να υποκαταστήσει την ομάδα και τα μέλη της, αλλά να διευκολύνει την ανάπτυξη του δυναμικού της, την επιλογή στόχων, την κινητοποίηση και την εξεύρεση μέσων για την υλοποίησή τους. Ο Lewin, ως καθαρόαιμος ερευνητής, μέσα στο ριζοσπαστικό πνεύμα της έρευνας-δράσης που τον εμπνέει, θέλει τον εμψυχωτή αυστηρά ουδέτερο που να περιορίζεται στο να «καθρεφτίζει» τα φαινόμενα της δυναμικής της ομάδας που παρατηρεί όσο γίνεται πιο αντικειμενικά, δίχως κανενός είδους εξηγήσεις, αναλύσεις και ερμηνείες. Όλα τα δρώμενα, η συμπεριφορά των μελών, η λειτουργία της ομάδας και η κατανόησή της αφορούν αποκλειστικά τους συμμετέχοντες. Τα μέλη, λόγω της συνθήκης αυτής, αυτοεκπαιδεύονται κυριολεκτικά στο να μάθουν να λειτουργούν ως δρώντα υποκείμενα, ως δρώντες ερευνητές της ίδιας τους της εμπειρίας. Η απάλειψη οποιασδήποτε μορφής εξωτερικής επιβολής και επιρροής και η εναπόθεση κάθε ευθύνης λειτουργίας και κατανόησης αποκλειστικά στην ομάδα και στα μέλη της συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της μη-κατευθυντικότητας του Lewin, του σημαντικότερου για πολλούς ερευνητή των ανθρωπίνων σχέσεων του 20ου αιώνα.\nΟ Carl Rogers (1902-1987), Αμερικανός ψυχολόγος-ψυχοθεραπευτής, μετά από εξαιρετικές σπουδές δίπλα στις γνωστότερες προσωπικότητες της εποχής του (Watson, Kilpatrick, Rank, Horney, Salivan) εργάζεται με νέους και τις οικογένειές τους σε υποβαθμισμένο προάστιο της Νέας Υόρκης. Η βαθειά γνώση του μπηχεβιορισμού και της ψυχανάλυσης, όπως και οι επιρροές από τον χριστιανισμό αλλά και από ανατολικού τύπου θρησκείες και φιλοσοφίες τον οδηγούν, στη συνέχεια του έργου υπαρξιστών φιλοσόφων και ψυχολόγων (Abraham Maslow, Rollo May, Sören Kierkegaard, Martin Buber) και μέσα από την κλινική του εμπειρία σε μια νέα αντίληψη των ανθρωπίνων σχέσεων και των διεργασιών της μάθησης και της ανάπτυξης. Πρόκειται για τον «τρίτο δρόμο», όπως επεκράτησε να λέγεται, πέρα από τον Συμπεριφορισμό και την Ψυχανάλυση. Το ανθρωπιστικό-υπαρξιακό ρεύμα αντιτίθεται στις μηχανιστικές και πεσιμιστικές θεωρήσεις της ανθρώπινης φύσης, θεωρώντας ότι ο άνθρωπος έχει τη φυσική-αισιόδοξη τάση αυτοπραγμάτωσης και αυτοπροσδιορισμού. Τις αντιλήψεις αυτές ο Rogers συνέβαλε περισσότερο από κάθε άλλον να τις καταστήσει εφαρμόσιμες στην ψυχοθεραπεία, στην εκπαίδευση, στις ανθρώπινες σχέσεις.\nΗ μη-κατευθυντικότητα του Rogers συναντά τα βασικά χαρακτηριστικά της φαινομενολογικής πρότασης του Lewin περί αμεσότητας της εμπειρίας, ουδετερότητας και μη επιρροής. Όμως, πιθανώς λόγω του ότι ο Rogers συνέλαβε διαισθητικά αρχικά την πρότασή του μέσα από την κλινική του εμπειρία (και όχι ερευνητικά όπως ο Lewin), τολμά τη σχέση. Πρόκειται για βαθιά ανθρώπινη σχέση συνάντησης. Ο “σύμβουλος” συμπάσχει με το βίωμα του άλλου (empathy), και ενδιαφέρεται θερμά. Αυτό δεν σημαίνει ότι τον κατευθύνει αλλά ότι τον συνοδεύει, τον κατανοεί, τον αποδέχεται ανεπιφύλακτα, ανεξάρτητα από τις δικές του πεποιθήσεις και αρχές. Η θεραπευτική ενέργεια, όπως και η μαθησιακή, δεν έγκειται στην υπόδειξη αλλά στη συνοδεία για την αλλαγή, την ανακάλυψη και τη δημιουργία από το ίδιο το υποκείμενο, όπως και στην ανάληψη της ευθύνης του γι’ αυτό. Για τον Rogers συνοδεία σημαίνει σχέση, βαθιά ανθρώπινη σχέση συνάντησης όπου ο ένας (ψυχοθεραπευτής, δάσκαλος, εμψυχωτής, αλλά και γονιός, σύντροφος, φίλος, συμπολίτης) στρέφει ηθελημένα και αποφασιστικά την προσοχή του στον άλλο (ψυχοθεραπευόμενο, μαθητή, παιδί, σύντροφο, συμπολίτη κ.ά.), στις ανάγκες του, στις επιθυμίες και στα ενδιαφέροντά του, με ενσυναίσθηση, γνησιότητα και ανεπιφύλακτα θετική αποδοχή.\nΟλοκλήρωση της πρότασης του Rogers έχουμε με την Ομάδα Συνάντησης (Encounter Group) όπου εφαρμόζει τις αρχές της μη-κατευθυντικότητας στην εμψύχωση των ομάδων. Ο εμψυχωτής εδώ δεν «καθρεφτίζει» ψυχρά και αποστειρωμένα τα φαινόμενα της δυναμικής της ομάδας που παρατηρεί, αλλά εμπλέκεται συν-παθητικά, συνοδεύει ακούγοντας ενεργά, τόσο το περιεχόμενο των δρώμενων, όσο και τα συναισθήματα που βιώνονται. Το Encounter Group εφαρμόσθηκε και χρησιμοποιείται και σήμερα σε ευρύτατο φάσμα συνιστώντας μαζί με το Training-Group βασική θεωρητική και μεθοδολογική αναφορά της εκπαίδευσης, της ψυχοθεραπείας και γενικότερα της εμψύχωσης των ομάδων.\nΟ Μichel Lobrot (1924), ομότιμος καθηγητής στο παν/μιο Paris VIII, εισάγει μια ριζοσπαστική πρόταση στην πορεία εξέλιξης της μη-κατευθυντικής σκέψης και πρακτικής, εκπροσωπώντας την γαλλική-ευρωπαϊκή κοινωνικο-πολιτική οπτική και κριτική της παραδοσιακής μη-κατευθυντικότητας. Παραδοσιακά, ο εμψυχωτής προτιμά να αποσυρθεί εντελώς για να μην επηρεάσει (Lewin) ή να εμπλακεί μόνο συναισθηματικά (Rogers). H κριτική του Lobrot στηρίζεται στη διαπίστωση ότι η προτεινόμενη ουδετερότητα του εμψυχωτή (εκπαιδευτικού, ψυχοθεραπευτή), όχι μόνο δεν είναι δυνατό να υλοποιηθεί στην πράξη, αλλά και στερεί από τα μέλη της ομάδας τις γνώσεις και τις ικανότητές του που μπορεί να τους είναι χρήσιμες. Η κριτική αυτή τον οδήγησε στη μελέτη της λειτουργίας της παιδείας (Θεσμική Παιδαγωγική, 1966) και του φαινομένου του Αυταρχισμού (1973).\nΜέσα από εξονυχιστικές μελέτες των ψυχολογικών και κοινωνικών μηχανισμών που οδηγούν στην ανάγκη επιβολής, του μεγάλο στο μικρό, του ισχυρού στον αδύναμο, του ‘’φυσιολογικού’’ στον διαφορετικό, οδηγείται σε μια ψυχο-κοινωνιολογική θεωρία του φαινομένου του αυταρχισμού. Περιορισμένες εμπειρίες και περιορισμένη ανάπτυξη στους 4 τομείς του ψυχικού κόσμου (αισθησιοκινητικός, αισθησιακός-σεξουαλικός, νοητικός-οργανωτικός, κοινωνικός-επικοινωνιακός) δημιουργεί υπερ-αμυντικούς μηχανισμούς επιβολής και υποταγής, επιθετικότητας εναντίον των άλλων ή/και εναντίον του ίδιου του εαυτού. Το ψυχολογικό και το κοινωνικό συναρθρώνονται διαλεκτικά: η ψυχολογική μιζέρια δημιουργεί την κοινωνική, όπως και αντίστροφα.\nΞεκινώντας από τη μελέτη των συνθηκών ζωής στην προϊστορική εποχή, σε σχέση με τις κλιματολογικές και γεωφυσικές συνθήκες των διαφόρων περιοχών του πλανήτη, καταλήγει στη θέση ότι η ανάγκη για επιβολή συνιστά υπερ-αμυντικό μηχανισμό ατόμων στερημένων από πλούσιες και θετικές εμπειρίες λόγω σκληρών και απαγορευτικών συνθηκών του ανθρώπινου και φυσικού περιβάλλοντος (1973, 1983, 1992, 1999). Η ανάγκη για επιβολή μεταφέρεται στη συνέχεια μέσω της παιδείας στους νεότερους, παρ΄όλο που οι εξωτερικές συνθήκες έχουν αλλάξει. Πολλές πλευρές της ζωής, του σχολείου και της κοινωνικής ζωής και οργάνωσης δομούνται πάνω στις αρχές της άμεσης χρησιμότητας, της αποδοτικότητας και της τάξης, δίχως αυτό να δικαιολογείται πάντοτε από τις ανάγκες της πραγματικότητας. Οι αρχές της ελευθερίας, της δημιουργικής αναζήτησης, της έρευνας και του παιχνιδιού, της αταξίας και της ελαφρότητας προκαλούν τρόμο και ενεργοποιούν μηχανισμούς ελέγχου, καταστολής και αποκλεισμού, αν όχι και εγκλεισμού.\nΑυτό που επιδιώκει ο αυταρχισμός, συνεχίζει ο Lobrot, δεν είναι η απαγόρευση της δράσης και η καταστολή της μέσω ποινών και απαγορεύσεων, αλλά ο αποκλεισμός των καταστάσεων εκείνων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στο βίωμα νέων εμπειριών. Από τη στιγμή όμως που οι επιθυμίες δημιουργηθούν, δείχνει ο Lobrot, είναι αδύνατο να εξαφανιστούν. Θα συνεχίσουν να ωθούν προς την ικανοποίησή τους. Το πρόβλημα λοιπόν που τίθεται, τόσο για την παιδεία και την ψυχοθεραπεία ειδικότερα, όσο και για τη ζωή γενικότερα, είναι η αναζήτηση των μέσων και των καταστάσεων εκείνων που δημιουργούν και καλλιεργούν επιθυμίες μάθησης, δημιουργικότητας, έκφρασης και επικοινωνίας. Έτσι, οδηγείται προοδευτικά στην πρόταση της Παρεμβαίνουσας Μη-Κατευθυντικότητας - NDI (1983, 1989, 2010).\nΜεθοδολογία και αρχές της NDI\nΗ μεθοδολογία της εμψύχωσης που προτείνει η NDI στηρίζεται σ΄αυτά που με συντομία παρουσιάσθηκαν σχετικά με την ιστορική εξέλιξη της μη-κατευθυντικότητας, εμπεριέχοντας δύο διαστάσεις.\nΗ πρώτη αφορά τα προσωπικά χαρακτηριστικά και τη γενικότερη στάση του εμψυχωτή, δηλαδή τα στοιχεία που τον καθιστούν αυθεντικό και γνήσιο μέσα στη διαθεσιμότητα και στην επικέντρωσή του στον άλλο.\nΗ δεύτερη αφορά τα συγκεκριμένα μεθοδολογικά χαρακτηριστικά και αρχές της εμψύχωσης που μπορούν να εκφρασθούν με το τρίπτυχο (Μπακιρτζής, 1996):\nΑκούω: Επικέντρωση στις ανάγκες και στις επιθυμίες του άλλου, όπως και στη διευκόλυνση της έκφρασής τους. Επικέντρωση στο λεκτικό, μη-λεκτικό και συναισθηματικό περιεχόμενο της έκφρασης των συμμετεχόντων και επαναδιατύπωση-«καθρέφτισμά» του (ενεργός ακρόαση), με ενσυναίσθηση, γνησιότητα και ανεπιφύλακτα θετική αποδοχή.\nΠροτείνω: Διευκόλυνση της έκφρασης και της επικοινωνίας με κατάλληλες ασκήσεις-δραστηριότητες που ανταποκρίνονται στις ανάγκες, επιθυμίες και κίνητρα των μελών της ομάδας.. Επίσης, διατύπωση υποθέσεων, εξηγήσεων και αναλύσεων σχετικά με την κατανόηση της ατομικής, διαπροσωπικής και ομαδικής λειτουργίας. Οποιαδήποτε πρόταση και υπόθεση κατανόησης τίθεται στη διάθεση της ομάδας ως συνεισφορά των εμψυχωτών και φυσικά μπορεί να συζητηθεί, να αλλάξει ή να απορριφθεί. Κανείς δεν υποχρεούται να συμμετάσχει στις προτεινόμενες ασκήσεις- δραστηριότητες, ούτε να δεχθεί εξ’ αρχής υποθέσεις, εξηγήσεις και αναλύσεις που αφορούν τη λειτουργία και συμπεριφορά του, δίχως το αίτημα ή τη συμφωνία του γι’αυτό.\nΣυνοδεύω: Οι εμψυχωτές είναι συνεχώς παρόντες «ακούγοντας», διευκολύνοντας, προτείνοντας και γενικότερα δημιουργώντας ένα πλαίσιο θερμής παρουσίας, ενδιαφέροντος και αποδοχής, ανεξαρτήτως του περιεχομένου των λεγομένων και διαδραματιζομένων κάθε φορά. Ενδιαφέρονται για τον καθένα και για οτιδήποτε ενδιαφέρει την ομάδα δίχως την προσωπική τους αξιολόγηση για το τι είναι ενδιαφέρον και το τι όχι. Αυτό το κρίνει αποκλειστικά η ομάδα μέσω της λεκτικής αλλά και της μη λεκτικής έκφρασης των μελών της που οι εμψυχωτές επαναδιατυπώνουν «καθρεφτίζοντας» μέσω της ενεργούς ακρόασης.\nΓενικότερα, το έργο της εμψύχωσης είναι έργο από κοινού δημιουργίας εμψυχωτών και μελών. Ο καθένας μέσα στο ρόλο του επιλέγει και συμφωνεί ή διαφωνεί, μέσα σε σχέσεις ισοτιμίας και αμοιβαίου σεβασμού της διαφορετικότητας και της ελευθερίας του καθένα. Οι βασικές αναφορές και αρχές της παρεμβαίνουσας μη-κατευθυντικής πρότασης, αντίληψης και στάσης είναι συνεπείς, αυστηρές και συστηματικές ως προς τη δημιουργία συνθηκών ανθρώπινης σχέσης, θετικής επικοινωνίας, κλίματος αποδοχής, εμπιστοσύνης και συνεργασίας μέσω της διευκόλυνσης και της συνοδείας. Οι απόψεις και οι προτάσεις των εμψυχωτών-εκπαιδευτών είναι αυτονόητο ότι επηρεάζουν τους συμμετέχοντες, όπως ήδη αναφέρθηκε. Αυτό, όχι μόνο είναι θεωρητικά και μεθοδολογικά αποδεκτό, αλλά και επιδιώκεται, πάντοτε όμως υπό την προϋπόθεση της ικανοποίησης αναγκών, ενδιαφερόντων και επιθυμιών των συμμετεχόντων. Επιδιώκεται συνεχώς η έκφραση των επιθυμιών, όπως επίσης και η δημιουργία νέων, μέσω βιωματικών εμπειριών σε τομείς τους ποίους τα μέλη ενδιαφέρονται να εμπλακούν και να εξερευνήσουν.\nΕκείνο που ριζικά απορρίπτεται, και στο σημείο αυτό αξιολογείται η μη-κατευθυντικότητα των εμψυχωτών, είναι όχι η μη επιρροή τους αλλά η μη επιβολή τους: ο αυταρχισμός και η άσκηση εξουσίας κάθε μορφής, από την επιβολή δραστηριοτήτων μέχρι την ανάλυση, ερμηνεία και τον χαρακτηρισμό της συμπεριφοράς, των λεγομένων και των διαδραματιζομένων, υπό το κύρος της αυθεντίας τους. Οι εμψυχωτές μπορούν να εκφράζουν την προσωπική τους γνώμη όταν τους ζητηθεί ή όταν το κρίνουν απαραίτητο. Κύρια όμως ακούν, συνοδεύουν, διευκολύνουν και παρεμβαίνουν κάνοντας προτάσεις δραστηριοτήτων και υποθέσεις κατανόησης της εμπειρίας και της συμπεριφοράς, αν χρειασθεί, με τη συμφωνία πάντοτε των μελών. Το νόημα και η σημασία της εμπειρίας, όπως και η επιλογή, αποδοχή ή μη των προτεινομένων δραστηριοτήτων, αφορά τα μέλη αποκλειστικά. Οι εμψυχωτές θέτουν την εμπειρία και τις γνώσεις τους στη διάθεσή τους, δίχως να τις επιβάλλουν. Οι ίδιοι προσπαθούν να είναι γνήσιοι και αυθεντικοί, υποστηρίζοντας και υπερασπίζοντας τις απόψεις τους όταν κρίνουν ότι δεν είναι σαφείς ή ότι παρανοούνται.\nΣύμφωνα με το Lewin, ο εμψυχωτής «καθρεφτίζει» και, σύμφωνα με τον Rogers, ο εμψυχωτής ακούει ενεργά, αφουγκράζεται, συμπάσχει και έτσι διευκολύνει την ανάδυση και την έκφραση συγκινήσεων, αναγκών, επιθυμιών και ενδιαφερόντων, όπως και την κατανόηση συμπεριφορών και λειτουργιών, ατομικών και ομαδικών. Σύμφωνα με το Lobrot, ο εμψυχωτής, προς διευκόλυνση της προσωπικής και της κοινωνικής ανάπτυξης, πέραν των ανωτέρω, προτείνει δραστηριότητες, απαντά σε ερωτήματα και λέει τη γνώμη του όταν του ζητηθεί. Αυτό βέβαια οφείλει να το κάνει επικεντρούμενος στον άλλο, στις ανάγκες και στα αιτήματά του, μέσα όμως από τη δική του αλήθεια, προσωπική, κοινωνική, πολιτιστική. Ο εμψυχωτής εμπλέκεται σε σχέση πρόσωπο με πρόσωπο και είναι ουτοπικό και αναληθές να θεωρείται ότι μπορεί να απαλείψει τον εαυτό του και τις όποιες επιδράσεις του. Οι ενδεχομένως αρνητικές, όπως και οι θετικές για τους άλλους επιδράσεις των προσωπικών του χαρακτηριστικών-ιδεών-συμπεριφορών, δεν μπορούν να απαλειφθούν με την ανέφικτη στην πράξη αυτοδιαγραφή του, αλλά μπορούν να εντοπισθούν, να μιληθούν και να αναλυθούν από κοινού, αφ΄ ενός, με την ανάληψη της ευθύνης της εμπλοκής του ως δρών υποκείμενο και, αφ΄ετέρου, με τη θεσμική οριοθέτησή του, ξεκαθαρίζοντας εξ’ αρχής ότι η παρουσία του, οι ενέργειες και οι προτάσεις του αναφέρονται στην αυθεντία που του αναγνωρίζεται (εμπειρία, γνώσεις) και όχι, ως θεωρείται συνήθως, στην εξουσία που η αυθεντία τού επιτρέπει. Η διάκριση αυτή στην πράξη συνιστά κομβικό σημείο της εκπαίδευσης εμψυχωτών, μέσα στα πλαίσια των βασικών αρχών της μη- κατευθυντικότητας.\nΕπίσης, σύμφωνα με τα κριτήρια της μη επιβολής, της ισοτιμίας και της γνησιότητας, τα μέλη και η ομάδα συνολικά δεν μπορούν να επιβάλλουν δραστηριότητες και τρόπους λειτουργίας με τους οποίους δεν συμφωνούν οι εμψυχωτές, όπως φυσικά και το αντίστροφο.\nΤα θέματα με τα οποία ασχολείται η NDI, το περιεχόμενο των δραστηριοτήτων και ο τρόπος προσέγγισής τους, όπως προαναφέρθηκε, πηγάζουν από τις επιθυμίες των συμμετεχόντων, από τα αιτήματά τους. Βασικό μέλημα των εμψυχωτών είναι να διευκολύνουν την έκφραση των επιθυμιών ώστε να μπορέσουν στη συνέχεια, σε συνεργασία με τους συμμετέχοντες, να διαμορφώσουν προτάσεις δραστηριοτήτων προς ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Στη θεωρία και στη μεθοδολογία της NDI τίποτα δεν μπορεί να προέλθει αποκλειστικά από τους εμψυχωτές, τις γνώσεις και τις επιθυμίες τους, ερήμην των συμμετεχόντων. Ο εκ των προτέρων προγραμματισμός των δραστηριοτήτων, για όσους εμψυχωτές το χρειάζονται, δεν επιβάλλεται, αλλά δημιουργείται και συναποφασίζεται βήμα-βήμα, από κοινού με τους συμμετέχοντες, τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντά τους, έτσι όπως διαμορφώνονται κάθε φορά.\nΈτσι, το περιεχόμενο της εκπαίδευσης κινείται στα εξής δύο επίπεδα:\nΑ. Δραστηριότητες-εμπειρίες και σχόλια-αναλύσεις επ’ αυτών. Προέρχονται αποκλειστικά από αιτήματα των συμμετεχόντων και από προτάσεις εμψυχωτών και συμμετεχόντων, υπό την προϋπόθεση της συστηματικής ακρόασης των επιθυμιών.\nΒ. Σχόλια και αναλύσεις επi της θεωρίας και της μεθοδολογίας. Πέραν των συζητήσεων και αναλύσεων του προηγουμένου επιπέδου Α, γίνεται συστηματική επεξεργασία των θεωρητικών και μεθοδολογικών ζητημάτων της εμψύχωσης με εισηγήσεις, αναλύσεις και συζητήσεις επ΄αυτών, σε ιδιαίτερες συναντήσεις στα πλαίσια του εκπαιδευτικού προγράμματος\nΌπως προαναφέρθηκε, χρησιμοποιείται ένα πλήθος μεθόδων και τεχνικών υπό την προϋπόθεση της χρησιμοποίησής τους στα πλαίσια των βασικών αρχών της μη-κατευθυντικής αντίληψης και στάσης. Εκείνο που προέχει δεν είναι η προσήλωση στις οδηγίες που δίδονται από διάφορες σχολές και εγχειρίδια ασκήσεων, αλλά η χρησιμοποίηση του πολύ πλούσιου φάσματος μεθόδων και τεχνικών που υπάρχουν, θέτοντάς τες στην υπηρεσία των συμμετεχόντων και προσαρμόζοντάς τες κάθε φορά στις συγκεκριμένες ανάγκες και συνθήκες. Η NDI συνιστά φιλοσοφία, αντίληψη και στάση και όχι δογματική σχολή με άκαμπτους και απαραβίαστους όρους εφαρμογής. Η συστηματικότητα της λειτουργίας της δεν έγκειται πρωταρχικά και αποκλειστικά στο σεβασμό προδιαγραφών εφαρμογής τεχνικών και ασκήσεων, αλλά στο σεβασμό της μοναδικότητας της κάθε περίπτωσης και κατάστασης, στο σεβασμό της ελευθερίας του προσώπου και της ομάδας. Η εφαρμογή μεθόδων και τεχνικών είναι μοναδική και ανεπανάληπτη εμπειρία από κοινού δημιουργίας, μέσα από τη συνεργασία εμψυχωτών και συμμετεχόντων. Άκρως θετικό και ενδιαφέρον είναι ότι ο κάθε εμψυχωτής, ιδιαίτερα σήμερα, μέσα από την πληθώρα των εμπειριών και των επιρροών που δέχεται, διαμορφώνει την προσωπική του αντίληψη, στυλ, και πρακτική, συνθέτοντάς τα, και υπερβαίνοντας κάθε φορά τον εαυτό του δημιουργώντας την πρότασή του μέσα από τη συνάντηση με τον διαφορετικό, μοναδικό και ανεπανάληπτο κάθε φορά άλλο, πρόσωπο ή ομάδα. Καλούνται να εφεύρουν κάθε φορά μαζί τη μορφή και το περιεχόμενο της συνάντησής τους. Πρόκειται για κατ΄ εξοχήν άσκηση ελευθερίας και δημιουργίας του εαυτού μέσα στη σχέση με τους άλλους.\nΟι κυριότερες μέθοδοι και τεχνικές που χρησιμοποιούνται στην NDI, προερχόμενες και εμπνεόμενες από διάφορες σχολές και παραδόσεις, είναι:\n- Μέθοδοι και τεχνικές γνωριμίας και πρώτης επαφής.\n- Μέθοδοι και τεχνικές ανάδυσης και έκφρασης των επιθυμιών.\n- Μέθοδοι αναγνώρισης φαινομένων της δυναμικής της ομάδας και διευκόλυνσης της ανάπτυξής της, σύμφωνα με την παράδοση του Kurt Lewin και ιδιαίτερα του Training Group.\n- Μέθοδοι και τεχνικές συνοδείας, ενεργού ακρόασης και επαναδιατύπωσης (reformulation), με ενσυναίσθηση, γνησιότητα και ανεπιφύλακτα θετική αποδοχή, σύμφωνα με την παράδοση του Carl Rogers.\n- Ραϊχικές ψυχοσωματικές μέθοδοι και τεχνικές (Νευροφυτοθεραπεία του W.Reich, Βιονεργητική του A.Lowen κ.ά.).\n- Δραματοποίηση, Ψυχόδραμα, Κοινωνιόδραμα, Κοινωνιόγραμμα και παιχνίδια ρόλων του J. Moreno.\n- Μέθοδοι και πρακτικές από την Gestalt-θεραπεία του F.Perls.\n- Μέθοδοι και τεχνικές διευκόλυνσης της έκφρασης και της επικοινωνίας (αυτόματη-αυθόρμητη έκφραση στο γραπτό και προφορικό λόγο, την κίνηση, το χορό, την αισθητική έκφραση, art-therapy κ. ά.).\n- Τεχνικές επίλυσης συγκρούσεων.\n- Τεχνικές χαλάρωσης-ενεργοποίησης, μασάζ, κ.ά.\n- Τεχνικές φαντασίας και ξυπνού ονείρου.\n- Αυθόρμητο θέατρο.\n- Κατασκευή και χρήση μάσκας, τεχνικές κλόουν, θέατρο σκιών (Καραγκιόζης) κ.ά.\n- Μέθοδοι και τεχνικές προερχόμενες από τις παραδόσεις των λαών.\n-Μέθοδοι και τεχνικές προερχόμενες από την εμπειρία, δημιουργικότητα και εφευρετικότητα των εμψυχωτών και των συμμετεχόντων.\nΓια αναλυτική παρουσίαση των θεωρητικών και μεθοδολογικών αρχών, όπως και ενδεικτικά ορισμένων τεχνικών:\n- TEΤΡΑΔΙΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ (1993), Aφιέρωμα «Η μη-κατευθυντική παρεμβατική μέθοδος» του Michel Lobrοt», Τετράδια Ψυχιατρικής, Νο 42, 37-109. (γράφουν οι M.Lobrot, Γ. Αστρινάκης, Κ.Μπακιρτζής, Κ.Κανακάκη, κ.ά.).\n- ΜΠΑΚΙΡΤΖΗΣ, Κ. (1996), Η δυναμική της αλληλεπίδρασης στην επικοινωνία,\nΑθήνα, εκδ. Gutenberg.\n(2003), Επικοινωνία και Αγωγή, Αθήνα, εκδ. Gutenberg.\n- ΦΙΛΙΠΠΟΥ, Δ. ΑΡΧΟΝΤΑΚΗ, Ζ. (2003), 205 Βιωματικές ασκήσεις για Εμψύχωση Ομάδων, Αθήνα, εκδ.Καστανιώτης.\n- ΦΙΛΙΠΠΟΥ, Δ., ΚΑΡΑΝΤΑΝΑ, Π. (2010), Ιστορίες για να ονειρεύεσαι … Παιχνίδια για να μεγαλώνεις - Για εμψύχωση βιωματικών ομάδων προσωπικής ανάπτυξης, Αθήνα, εκδ.Καστανιώτης.\n- ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, Σ., ΚΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ, Ι., ΡΕΓΚΛΗ, Δ. (2011), Ψυχοεκπαιδευτικές Ομάδες για παιδιά, Αθήνα, εκδ. Γρηγόρης.\n- WHITMOR, D. (1997), Η χαρά της μάθησης, Θήνα, εκδ. Ιάμβλιχος.\nΚώστας Μπακιρτζής, 2011


Shark24-Παράξενα στο Διαδίκτυο: Κι όμως ΔΕΝ είναι σκηνικά από ταινία!! - Πού βρίσκονται αυτά τα ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ μέρη;; (PHOTOS)\nΚι όμως ΔΕΝ είναι σκηνικά από ταινία!! - Πού βρίσκονται αυτά τα ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ μέρη;; (PHOTOS)\nΣκηνικά από ταινίες, πανέμορφοι τόποι και η φύση σε όλο της το μεγαλείο συμπληρώνουν ιδανικά την ιστορία κάθε φιλμ.\nΤι κι αν μοιάζουν ψεύτικα, δηλαδή που θα μπορούσαν να έχουν δημιουργηθεί για τις ανάγκες της ταινίας, είναι πέρα για πέρα αληθινά και εντυπωσιάζουν. Δάση, κοιλάδες, βουνά και λίμνες που αποτέλεσαν το επίκεντρο γνωστών χολιγουντιανών δημιουργιών στη μεγάλη οθόνη υπάρχουν κάπου εκεί έξω στον πλανήτη μας και κερδίζουν τα βλέμματα.\nΑν κάποιος σας έλεγε ότι μπορείτε να πάτε στον πλανήτη Tatooine, εκεί που γεννήθηκε ο Luke Skywalker, ότι το Σάιρ υπάρχει και τα σπίτια των Χόμπιτ βρίσκονται μέσα στους λόφους θα σκεφτόσασταν ότι μάλλον μας έχουν επηράσει κατά πολύ οι ταινίες. Κι όμως, πολλά από τα συγκλονιστικά τοπία που βλέπετε και ξαναβλέπετε στις κινηματογραφικές παραγωγές υπάρχουν στην πραγματικότητα.


Γιατί η Σουηδία κλείνει τις φυλακές της; | ΚΟΣΜΟΣ | antinews.gr\nΓιατί η Σουηδία κλείνει τις φυλακές της;\n[caption id="attachment_236794" align="alignnone" width="600" caption="Κελί (!!!) στην φυλακή της Kumla"][/caption]\nΟ πληθυσμός των φυλακών της Σουηδίας έχει μειωθεί τόσο δραματικά, που η χώρα σχεδιάζει να κλείσει τέσσερις φυλακές.\nΟι σουηδικές φυλακές έχουν εδώ και καιρό τη φήμη των φιλελεύθερων και προοδευτικών. Τόσο πολύ μάλιστα, που το 2005, ακόμα και ο Σαντάμ Χουσεΐν ζήτησε να μεταφερθεί σε μια σουηδική φυλακή για να περιμένει τη δίκη του - ένα αίτημα που απορρίφθηκε από τις σουηδικές αρχές. Αλλά είναι οι φυλακές της χώρας μία ήπια επιλογή;\nΟ επικεφαλής των φυλακών της Σουηδίας και των υπηρεσιών δικαστικής επιτήρησης, Nils Oberg, ανακοίνωσε το Νοέμβριο ότι τέσσερις σουηδικές φυλακές πρόκειται να κλείσουν λόγω της «ασυνήθιστης» μείωσης του αριθμού των κρατούμενων. Παρότι δεν έχει υπάρξει πτώση των ποσοστών εγκληματικότητας, μεταξύ του 2011 και του 2012 υπήρξε μια μείωση 6 % των κρατουμένων στη Σουηδία, οι οποίοι πλέον είναι λίγο περισσότεροι από 4.500. Μια παρόμοια μείωση αναμένεται αυτό το έτος και το επόμενο.\nΟ Oberg παραδέχεται ότι η απροσδόκητη μείωση τον εκπλήσσει, αλλά εξέφρασε την αισιοδοξία ότι ο λόγος αφορά το πώς διοικούνται οι φυλακές. «Ασφαλώς και ελπίζουμε ότι οι προσπάθειες που επενδύουμε στην αποκατάσταση και την πρόληψη της υποτροπής του εγκλήματος είχε αντίκτυπο», είπε.\n«Η σύγχρονη υπηρεσία στις φυλακές της Σουηδίας είναι πολύ διαφορετική από όταν μπήκα ως νεαρός αξιωματικός φυλακής το 1978», λέει ο Kenneth Gustafsson, διοικητής της φυλακής Kumla, της πιο ασφαλούς φυλακής της Σουηδίας, που βρίσκεται 130 μίλια δυτικά της Στοκχόλμης. Ωστόσο, δεν πιστεύει πως το σύστημα έχει γίνει ηπιότερο. «Όταν μπήκα, το επίκεντρο ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό στον εξανθρωπισμό των φυλακών. Φέρονταν πολύ καλά στους κρατούμενους, ίσως και πάρα πολύ καλά, θα μπορούσαμε να πούμε. Αλλά μετά από μια σειρά σημαντικών αποδράσεων το 2004 έπρεπε να εξισορροπήσουμε την κατάσταση και να δώσουμε μεγαλύτερη έμφαση στην ασφάλεια.\nΜία από αυτές τις αποδράσεις έγινε από έναν άνδρα που ονομάζεται Tony Olsen, ο οποίος είχε καταδικαστεί σε ισόβια επειδή σκότωσε δύο αστυνομικούς, από μια φυλακή υψίστης ασφαλείας, σε συνεργασία με ένα δεσμοφύλακα. Ο τότε γενικός διευθυντής της υπηρεσίας των φυλακών αναγκάστηκε να παραιτηθεί.\nΠαρά τη σκλήρυνση της στάσης απέναντι στην ασφάλεια των φυλακών μετά τα σκάνδαλα των αποδράσεων, οι Σουηδοί και πάλι κατάφεραν να διατηρήσουν μια ευρέως ανθρωπιστική προσέγγιση στην τιμωρία, ακόμα και των πιο σοβαρών παραβατών: οι ποινές φυλάκισης σπάνια υπερβαίνουν τα 10 έτη. Όσοι τιμωρούνται με ισόβια κάθειρξη εξακολουθούν να μπορούν να προσφύγουν στα δικαστήρια μετά από μια δεκαετία για να μειώσουν την ποινή τους, συνήθως από 18 έως 25 έτη. Η Σουηδία ήταν η πρώτη χώρα στην Ευρώπη που εισήγαγε την ηλεκτρονική σήμανση των καταδικασμένων εγκληματιών και συνεχίζει να καταβάλει προσπάθειες για την ελαχιστοποίηση των βραχυχρόνιων ποινών φυλάκισης, όπου είναι δυνατόν με τη χρήση μέτρων που βασίζονται στις κοινότητες, κάτι που έχει αποδειχθεί ότι είναι πιο αποτελεσματικό στη μείωση της υποτροπής.\nΣύμφωνα με το Υπουργείο Δικαιοσύνης του Ηνωμένου Βασιλείου, το υψηλότερο ποσοστό υποτροπής μέσα σε ένα χρόνο από την από την απελευθέρωση των ενηλίκων καταγράφεται σε όσους υπηρετούν 12 μήνες ή λιγότερο. Το συνολικό ποσοστό υποτροπής στη Σουηδία κυμαίνεται μεταξύ 30 και 40 % σε τρία χρόνια - περίπου το μισό από αυτό του Ηνωμένου Βασιλείου. Ένας πιθανός παράγοντας που έχει διατηρήσει την υποτροπή και τα ποσοστά φυλάκισης στη Σουηδία χαμηλά, κάτω από 70 ανά 100.000 πληθυσμού, είναι ότι η ηλικία της ποινικής ευθύνης ορίζεται στα 15. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα παιδιά ηλικίας 10-17 και οι νέοι ηλικίας κάτω των 21 έχουν το ρεκόρ στα υψηλότερα ποσοστά υποτροπής: σχεδόν τα τρία τέταρτα και τα δύο τρίτα, αντίστοιχα καταλήγουν σε φυλακές ενηλίκων. Σε αντίθεση με το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου μπορεί να υπάρξει ποινή ισόβιας για έναν 10χρονο, στη Σουηδία κανένας νέος κάτω των 21 ετών δεν μπορεί να καταδικαστεί σε ισόβια και γίνεται σοβαρή προσπάθεια ώστε όσο το δυνατόν λιγότεροι ανήλικοι να καταλήξουν σε φυλακές ενηλίκων.\nΈνας σημαντικός λόγος για τη μείωση του αριθμού των φυλακών θα μπορούσε να είναι και η υποστήριξη μετά την φυλακή που παρέχεται στη Σουηδία. Μια εμπιστευτική υπηρεσία επιτήρησης - μια κυβερνητική υπηρεσία - είναι επιφορτισμένη όχι μόνο με την επίβλεψη εκείνων που έχουν περιοριστικούς όρους, αλλά και με την παροχή θεραπευτικών προγραμμάτων για τους παραβάτες με προβλήματα ναρκωτικών/ αλκοόλ ή βίας. Η υπηρεσία επικουρείται από περίπου 4.500 επόπτες – εθελοντές που προσφέρονται να συναναστρέφονται και να στηρίζουν τους παραβάτες που έχουν υπό την εποπτεία τους.\n«Φέτος και το επόμενο έτος η προτεραιότητα μας θα είναι με τους ανήλικους παραβάτες και τους άνδρες με βίαιη συμπεριφορά. Για πολλά χρόνια έχουμε προγράμματα για να βοηθήσουμε όσους έχουν εθιστεί σε φάρμακα. Τώρα είμαστε επίσης έτοιμοι για την ανάπτυξη προγραμμάτων για την αντιμετώπιση συμπεριφορών, όπως η επιθετικότητα και η βία» σχολιάζει ο Gustafsson. «Στη Σουηδία πιστεύουμε πάρα πολύ στην έννοια της αποκατάστασης, χωρίς να είμαστε αφελείς, φυσικά», λέει. «Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να αλλάξουν. Αλλά από την εμπειρία μου, η πλειοψηφία των κρατουμένων θέλει να αλλάξει και πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους βοηθήσουμε. Δεν είναι πάντα δυνατό να επιτευχθεί αυτό σε μια ποινή φυλάκισης.\nΕπίσης, δεν είναι μόνο η φυλακή που μπορεί να αποκαταστήσει. Είναι συχνά μια πολύπλοκη διαδικασία που περιλαμβάνει την πρόληψη και μια ευρύτερη κοινωνία. Μπορούμε να προσφέρουμε εκπαίδευση και κατάρτιση, αλλά όταν φεύγουν από τη φυλακή αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται στέγαση και απασχόληση».\nβαγόνι 02/12/2013 18:23:19\n...έχουν ένα καταθλιπτικό κλίμα και έναν άψογο\nδημόσιο τομέα...εμείς,το αντίστροφο...δεν μπορείς\nνα τά'χεις όλα!\nΓεώργιος 02/12/2013 19:00:38\nΗ Σουηδία είναι μία χώρα σχετικής ισότητας, άμβλυνσης των ταξικών ανισοτήτων. Προσεγγίζει πιο καλά από κάθε άλλη χώρα το μαρξικό πρότυπο της δικαιοσύνης, της κατάργησης των ταξικών αντιθέσεων. Όλα αυτά ήρθαν στη σουηδική κοινωνία από την πολιτική του σοσιαλιστικού κόμματος από το 1928. Επί Όλαφ Πάλμε η κοινωνία άγγιξε το τέλειο.\nΔεν είναι λοιπόν τυχαίο που μία τέτοια κουλτούρα παράγει ένα τόσο καλό σωφρονιστικό σύστημα, που άλλωστε δεν το έχουν και τόσο ανάγκη.\nguest 02/12/2013 20:21:46\nΟι σκανδιναβικοί λαοί προκειμένου να επιβιώσουν και να αναπτυχθουν σε εξαιρετικά σκληρές κλιματικές συνθήκες έχουν αποκτήσει θέλοντας και μη εντονότατη κουλτούρα συνεργασίας, ομαδικότητας, ανεκτικότητας και συλλογικού νοικοκυρέματος που είναι βάση τις εθνικής τους συνείδησης . Εμείς αντιθέτως κοιτάζουμε ο καθένας τη πάρτη του και προσπαθούμε να φάμε ο ένας τον άλλο\nΞερόλας 03/12/2013 11:01:58\nΚύριοι δίνεται πολύ σημασία στο ζήτημα....ή μήπως ξεχάσατε τα γεγονότα που καιγόταν η περίφημη ανεκτική Σουηδία επειδή είχαν αρχίσει να αντιδρούν με την αυξανόμενη μετανάστευση? Πιστεύετε ότι όταν αυξηθούν τόσο οι μετανάστες και αρχίζουν να κόβονται επιδόματα και διευκολύνσεις, θα συνεχίσουν να είναι έτσι προοδευτικοί και ανεκτικοί??? Η Σουηδία δεν έχει αντιμετωπίσει ούτε κατά διάνοια τις εισροές του Νότου. Να δείτε πως θα γκρεμιστεί η τέλεια κοινωνία του Βορρά στο πρώτο σοβαρό πρόβλημα. Ή μήπως πιστεύετε ότι με μερικές δεκαετίες ιδανικής νομοθεσίας θα έχουν εξαφανιστεί οι ανθρώπινες αδυναμίες για τις οποίες μας κατηγορούν σαν απολίτιστους οι Κύριοι του Βορρά? Το τερατάκι του ρατσισμού δεν νικήθηκε κύριοι απλώς έχει πέσει σε προσωρινό ύπνο.\nmaverick @ Ξερόλας 03/12/2013 19:17:28\nΜη λες τέτοια και ξυπνήσουν "κάποιοι" από το όνειρο της ουτοποίας και της θολοκουλτούρας, η οποία και μας έφερε σ' αυτά τα χάλια.\nΞερόλας 03/12/2013 21:55:17\nTo ξυπνητήρι της ιστορίας σύντομα θα χτυπήσει αγαπητέ και όλοι θα αναγκαστούμε να αφήσουμε τις προσωπικές μας ουτοπίες και να έρθουμε αντιμέτωποι με τη πραγματικότητα...


Αφιέρωμα στη Δημοτική Χορωδία Τρικάλων\n(Από την ποιητική Συλλογή του Βάιο Φασούλα)\nΑπό μια ιστοσελίδα τής γενέτειράς μου, τα Τρίκαλα, http://www.fatsimare.gr/portal/index.asp, με χαρά πληροφορούμε ότι: «Η Δημοτική Χορωδία Τρικάλων του ΠΟΔΤ με μαέστρο την Ελένη Ζιάκα συμμετέχει στο 2ο Φεστιβάλ Χορωδιών που πραγματοποιείται στο Συκούριο το Σάββατο 18/3/06, αποδεχόμενη πρόσκληση του Δήμου Νέσσωνος Ν. Λάρισας, που διοργανώνει το Φεστιβάλ. Στο 2ο Φεστιβάλ Χορωδιών συμμετέχουν οι χορωδίες :\n- Μικτή Χορωδία Δήμου Νέσσωνος\n- Μικτή Χορωδία Μουσικού Συλλόγου Ερμιόνης\n-Ανδρική Χορωδία και μαντολινάτα Αργοστολίου Κεφαληνίας».\nΗ Δ.Χ.Τ. με πλούσιο ρεπερτόριο από τραγούδια έντεχνης μουσικής Θεοδωράκη, Χατζιδάκι κ.α., αλλά και από την παραδοσιακή μουσική (Καραγκούνα, Μήλο μου κόκκινο, Γερακίνα κλπ), αναμένεται να πραγματοποιήσει εξαιρετική εμφάνιση.\nΠάντα δίνονται πνευματικές-καλλιτεχνικές ευκαιρίες να φρεσκάρει κανείς αναμνήσεις και νοσταλγία, να συνδεθεί με το χτες και το σήμερα και να ταξιδέψει στο μέλλον. Να «γραπωθεί», πάνω σ’ αυτές τις ευκαιρίες, όπως ο επιβάτης προσπαθεί να επιβιβαστεί σε μια μεσονύκτια ταχεία αμαξοστοιχία που ποτέ δεν σταματά στους δικούς του σταθμούς, να ακουμπήσει πάνω τους, να αφουγκραστεί τις μελωδίες και, έστω απ’ τον μακρινό ζωοδόχο απόηχο, να αναζωογονήσει τα πνευματικά του κύτταρα, που η ύλη τα έχει υπνωτίσει ή πρόωρα γεράσει.\nΑσφαλώς ο λόγος γίνεται για τη «Δημοτική Χορωδία Τρικάλων» όπου το 1998 είχα τη χαρά να τη ζήσω από κοντά όταν ήρθε στη Γερμανία, στην πόλη που ζω, στη Φύρτη. Με «απείθαρχα» συναισθήματα και με γοητεία που μεθούσε, στις 18.01.1998, καταθέτοντας τη δική μου αναφορά, έγραφα τότε, τα παρακάτω, και τα επαναλαμβάνω και σήμερα:\nΣ Μ Η Ν Ο Σ Α Η Δ Ο Ν Ι Ω Ν\n(Αφιερωμένο στη Δημοτική Χορωδία Τρικάλων)\n(Συνέβη στη Γερμανία στις γιορτές της Πρωτοχρονιάς 1998, όταν ένα μεγάλο κομμάτι της Δημοτικής Χορωδίας Τρικάλων, τμήμα του ΠΟΔΤ 34 ατόμων χορωδοί και μέλη της λαϊκής ορχήστρας, ήρθε για να διασκεδάσει τους τρικαλινούς συμπολίτες και γενικότερα τους Έλληνες μετανάστες. Το ρεπερτόριο συμπεριλάμβανε έργα κλασικών συνθετών, ελληνικά δημοτικά και λαϊκά τραγούδια και έργα από τη ρεμπέτικη καλλιτεχνική σκηνή. Την διοργάνωση και παρουσίαση τής εν λόγω τρικαλινής ορχήστρας, που ήταν μια επίπονη επιμέλεια, είχε αναλάβει ο «Τρικαλινός Λαογραφικός Σύλλογος Νυρεμβέργης Φύρτης και περιοχής» ο οποίος στέφτηκε με απόλυτη επιτυχία και είναι άξιος συγχαρητηρίων. Οι τρικαλινοί καλλιτέχνες είχαν τη δυνατότητα, πέρα της θαυμάσιας εκδήλωσης που συγκίνησε τους πάντες, να ξεναγηθούν σε διάφορα μέρη της περιοχής Νυρεμβέργης, να επισκεφτούν ελληνικά καταστήματα και συμπολίτες τους και να νιώσουν αμφότεροι χαρά και συγκίνηση. Και όταν όλα πέρασαν και ξανάρθε η μουχλώδης και μονότονη σιγή απ’ το φευγιό τής Τρικαλινής Δημοτικής Ορχήστρας, άφησε τον απόηχό της σε φίλους συμπολίτες που είχαν επισκεφτεί. Και όταν ήρθε η νύχτα στο σπίτι ενός τρικαλινού συμπολίτη, ο άσβηστος απόηχος άρχισε να παίρνει διαστάσεις, να θυμάται ο άνδρας τον ερχομό, τη γιορτή καθώς και το φευγιό τους που τον πίκρανε πολύ. Και άρχισε ένα διάλογο με τη γυναίκα του που μεταβλήθηκε σε μονόλογο:)\n-Πολύ όμορφα, άντρα μου, μαλάκωσε η κλεισμένη μου ψυχή!\nΠοιόν να πρωτοθαυμάσω και ποιόν να βάλω στα χείλη μου;\nΣάμπως θυμάμαι και τα ονόματά τους;\nΛίγα συγκράτησα. Μέσα απ’ τα μάτια τους διάβηκα στον κόσμο της ψυχής τους κι εκεί έμεινα\nΗ θέρμη τους με τσουρούφλιζε, λες κι ήταν κάρβουνο.\nΚαι η χαρά, μπερδεμένη με κρυφή συγκίνηση, έλυνε μέσα μου\nτ’ αδράχτια ξετυλίγοντας τα κουβάρια της νοσταλγίας,\nπου άρχιζαν να αραχνιάζουν.\nΚαι να δεις πόσο είχα γελαστεί που νόμισα, η άμοιρη,\nπως δεν μας σκέφτεται ούτε ένας.\nΩ, ναι, έτσι νόμισα, μα είχα πλανευτεί!\n(Και ο άνδρας έχοντας τα μάτια στραμμένα κατά την πόρτα, της απαντά με μπερδεμένη από αισθήματα φωνή. Μέσα του, όπως και σε κείνη, ξετυλίχτηκαν και τα δικά του νήματα):\n-Μέσα στην πλάνη μας, γυναίκα, κρύβεται η αγάπη.\nΜέσα στα βάθη της ψυχής μας, χρόνια τώρα πολλά,\nάπλωσε ο πόνος τα φτερά.\nΌπου νομίσαμε πως ζούμε ξεχασμένοι.\nΌπου πιστέψαμε πως είμαστε άρριζοι και δίχως καμιά σκιά.\nΚι όπου θαυμάσαμε πολλές φορές κι εμείς των ξένων τα καλά.\nΚαλά. που θέλουν δέσμιες ανθρώπινες αξίες και άλλα αγαθά.\nΜα… κι εκείνοι του τόπου μας, πιστέψανε πως είμαστε χαμένοι.\nΡίζες που μας φυτρώσανε σε ξένο μαχαλά.\nΝα μην μπορείς να κρατηθείς στ’ ανέμου άλματα και στ’ άγρια ουρλιαχτά.\nΠαρά μονάχα να θωρείς του ήλιου τους τα χρώματα\nκίτρινα και χλωμά. Ενός ήλιου άχαρου, ξένου και απαθή.\nΚαι να φεγγρίζει η ψυχή σου από τρόμο, η καημένη!\nΚι εσύ να δένεσαι μ’ αυτή, να της μιλάς κι αυτή να μη σε θέλει.\nΠόσες φορές δε νοιάστηκε να μας εγκαταλείψει!\nΆλλος ο τόπος που ’ξερε κι άλλα τούτα τα μέρη!\nΜα, να, που όλο έμενε κι ακόμα καρτερά.\nΊσως να επιστρέψει στον τόπο της ξανά.\nΝ’ απλώνεις τα άβαρα χέρια σου κάτω προς το νοτιά\nκαι να βαραίνουν ίσαμε σίδερα χοντρά.\nΚαμιά φορά να τα γυρνάς στα βόρεια σταυροδρόμια,\nκι εκεί, να αποζητάς, να δεις το γέρο ήλιο πούθε τάχα βγαίνει,\nπάνω του να γερνάς και να ζητάς το μακρινό και το λιτό του\nχάδι, λίγο να τη γιατρέψεις.\nΚαι να του λες κάθε φορά, πριχού ακόμη βγει:\nΠάρε με, ήλιε, άρρωστε και φτωχέ, ένα ταξίδι μια φορά!\nΕκεί να δεις τα χρώματα που βγάζει ο ήλιος της ζωής,\nο ήλιος της φωτιάς!\nΌλα μαθές με φως, με θέρμη και όλα της καρδιάς.\nΚοντά να ’ρθεις στον τόπο σου μ’ ολόχρυσες αχτίνες,\nόπου θα καίνε συνεχώς απ’ άλλου την πυρά.\nΜα…δεν τολμάς, το ξέρω.\nΝιώθεις σα να ’σαι ξένος και δείχνεις σαν κι εμάς.\nΜην κι είσαι, ξένε ήλιε, απ’ αυτά βαριά αρρωστημένος;\nΉλιοι γενήκαμε κι εμείς και ήλιοι θε να μείνουμε για πάντα\nΚι αν στα ηλιοβασιλέματα που σπα αργά το κύμα,\nκι αν αργογέρνουν τα κλαριά απ’ των πουλιών το βάρος,\nκι αν τα αλυχτήματα ηχούν απ’ τις κραυγές των λύκων,\nκι αν κλαίει το ρέμα και θρηνεί από τη μοναξιά,\nκάθε αυγή απ’ τη ζωή καίμε φωτιά κι ανοίγουμε πηγάδια\nκαι γύρα τους συνάσσονται της νύχτας οι δροσάδες.\nΩς και τα κοντυλόχορτα τις αύρες τους σκορπούν\nκι όλα τα γύρω δέντρα γύρω τους προσκυνούν!\nΜύριες νεράιδες φτάνουν του πόνου μας αδερφάδες.\nΚαι στήνουν γλέντια και χορούς, με κέφια και τραγούδια.\nΜε ρόδα τα σκεπάζουνε και πέταλα από κρίνους,\nκαι για απανωσκέπασμα ρίχνουνε τις σκιές\nΤις σκόνες να κρατήσουνε που ’χουν γεύσεις θειαφιού\nκι εκεί να καρτερούν.\nΆλλος να ’ρθει να δροσιστεί, άλλος να ζεσταθεί,\nκι ο αποσταμένος να ’ρθει να ξαπλωθεί.\nΚαι σαν βρεθεί τ’ ανάσκελα απάνω στα λιβάδια.\nΌπου σκορπούν οι μυρουδιές ανθόγαλου από κρίνα.\nΚαι τραγουδούν τρογύρα του τα φυσικά στοιχειά.\nΘα δει τ’ αστέρια να γελούν, τον ουρανό ν’ ανοίγει\nκι από τη σκάλα του Θεού να φτάνουν οι αγγέλοι\nκι αυτοί να δροσιστούν!\nΕκεί, ήλιε χλωμέ και ακριβοπληρωμένε, να ’ρθεις και συ!\nΈτσι είμαστε και έτσι θα μείνουμε· σαν ήλιοι· σαν πηγάδια!\nΚι έτσι θα οδεύουμε, πάντα κι απανταχού σαν τα ουράνια φώτα, για να φωτίζουμε το γκρίζο λιώνοντας το ψυχρό.\nΚαι από ντόπιους και ξένους· και από φίλους και εχθρούς,\nπου λένε πως είναι απ’ την έλξη του φωτός μαγνητισμένοι.\nΔεν έχουν αφουγκραστεί εδώ οι ντόπιοι, όπου χρόνια\nαντάμα ζούμε, ότι μαζί περπατούμε φτιάχνοντας τη ζωή\nαπό πνεύμα και ύλη, για να ’ρθει ο σωστός θάνατος,\nαυτός που πολλοί δε γνωρίζουν ή κάνουν πως δεν γνωρίζουν,\nνα μας φέρει τη ζωή και τη γαλήνη;\nΜα και οι δικοί μας στον τόπο μας άλλα λένε και άλλα κάνουν.\nΌταν βρισκόμαστε μαζί πάντα για μας μιλούνε.\nΚι όταν βρισκόμαστε μακριά πέφτουνε στη σιγή.\nΤέτοια σιγή που δεν μπορούν να αφουγκραστούν\nπως δίπλα τους φεύγει η ζωή.\nΝα, έτσι σαν τρένο, να κυλά σ’ άυλες ράγες.\nΚαι το μέλλον αχανές, σαν απροσδιόριστος ορίζοντας,\nπου δεν ξέρει τι χρώμα να πάρει.\nΜήτε τα αγκομαχητά του ακούν που βγάζει απ’ το δικό τους\nΜόνο προστάζουν λέγοντας,\nπάνε μπροστά και μην κοιτάζεις πίσω!\nΝα περιμένουμε κι εμείς τα θάματα τη θέση τους να πάρουν,\nμ’ ένα χαμόγελο, με μια απλοχεριά ή μ’ ένα σφύριγμα του τρένου πριχού μπει στο σταθμό.\nΜ’ ένα, έστω, απ’ το υστέρημά τους χάδι ή δάκρυ,\nόπου κι αυτών πετρώθηκε η καρδιά· στέρεψε το πηγάδι·\nνεκρώθηκε ο κήπος.\nΑυτός που όλοι μας μέσα μας έχουμε,\nμαζί και μια όμορφη νεράιδα που φέρνει το νερό…\nΜα, πού πήγε, γυναίκα! Χάθηκε σαν στοιχειό!\nΚαι μένουνε απότιστοι μπαχτσέδες κι εδώ κι εκεί και πέρα απ’ τα\nΚαι κάτω στης γης τα πόδια να μαραζώνουν από την ξηρασία.\nΜήτε ένα φύλλο κοντεύει να μην απομείνει·\nκαι μοναχό το δένδρο σφίγγεται να αντέξει, μη χαθεί!\nΑυτό που μπορεί να μετριάσει τους ανέμους.\nΑυτό μπορεί και μ’ αστραπή ν’ αδραχτεί και μονομιάς κάτω\nνα τη γκρεμίσει.\nΚι όλοι οι κρουνοί του ουρανού ν’ αφήσουν τα νερά!\nΔίψα, μεγάλοι οι καημοί που σβήνει μόνο κύμα.\nΒράχος που μένει άσπαστος ο πόνος και βουβός.\nΌπου ποτέ δεν θέλησα στα έξω να τον βγάλω.\nΩχού! Πού να τον πεις, πώς να τον πεις, πώς να τον περιγράψεις;\nΤον άφησα στα κάτεργα, στα βάθη της ψυχής…\nΜα να, ακούς, γυναίκα, τον άφησα, με άφησε, δεν ξέρω.\nΜόνο που ξέρω πως αγκαλιάστηκε μαζί με τον δικό σου.\nΣαν τους δραπέτες ξέφυγαν, γύριζαν χαρωποί.\nΞάλαφρη έγινε η καρδιά, το σώμα και η ψυχή!\nΛες να ’ταν μια περίπτωση, μια σύμπτωση που θα κρατήσει\nΛες να ’ναι ένα όνειρο που άφησε πνοή;\nΉ μπας κι ήταν μια παραξενιά της μαύρης μας ψυχής\nκαι λευτερώθηκαν με μιας των πόνων μας δεσμά;\nΜπα! Όχι! Ήταν αληθινό! Έμοιαζε πανηγύρι και επαναστάτησε μέσα μας η ζωή.\nΣυγκρούστηκε με το κορμί, μ’ όλα τα γύρω κάλλη.\nΚάλλη που είχαν αφεθεί στων κεραυνών οργή.\nΚάψανε και τρισκάψανε, ανάθεμα, καρδιά μας και ψυχή.\nΧέρια έπιασα και μ’ έπιασαν κι αυτά.\nΚι είχαν τέτοια ζεστασιά και έτρεμαν σαν φύλλα .\nΜορφές ξαναζωντάνεψαν που ήταν ξεχασμένες.\nΜέσα στις στράτες του υλισμού βαθιά παραχωμένες.\nΚι αλλάξαμε πολλά φιλιά πνιγμένα από χαρά\nκαι έσπαζαν ασταμάτητα την κρούστα μιας γυαλάδας.\nΣαν τον καπνό τα χνώτα μας,\nκαθώς στ’ ανηφορίσματα με χάρη αργαγκαλιάζεται στα χέρια\nπιστά ακολουθήσανε το δέντρο της χαράς που γιόμισε\nμ’ αστράμματα, τραγούδια και φωνές!\nΚαι κάμποσοι από μας, σαν άλογα π’ αφήνιασαν τρέξαμε\nκατά κει· όλους να τους χορτάσουμε πριν φτάσει η επιστροφή.\nΆκου, άκουσε να σου πω ό, τι εσύ δεν είδες.\nΌ, τι εσύ δεν ένιωσες το ένιωσα εγώ σαν χόρευα μαζί.\nΜέσα σε κείνη τη γιορτή είχα ερωτευθεί.\nΌχι κορμιά ή πρόσωπα, μα την καρδιά που ’ταν ελληνική.\nΚαι πώς τους θάρρεψα μαθές όταν τους πρωτοείδα;\nΠλάνταξα ο κακόμοιρος από χαρά και ζήλια!\nΜετά, σαν η γιορτή απέρασε, ήρθανε και μας είδαν.\nΉταν κοντά στ’ απόβραδο κι είχε χαθεί η μέρα.\nΜα αυτή, όπως εφάνηκε, έδειχνε ξεχασμένη λες και ζητούσε,\nη δύστυχη, να λάβει μια εξιλέωση απ’ το δικό μας χέρι.\nΣτάθηκε μια στιγμή κι ο ήλιος δε βασίλευε…\nΉρθαν, σου ’κραξα, ήρθαν, ήρθαν!\nΉρθαν σαν αετοί, σαν αηδόνια, σαν κύκνοι ομολογώ δεν ξέρω.\nΜόνο που είδα ότι κρατούσαν στα ράμφη τους και στα φτερά\nένα κομμάτι Ελλάδα.\nΉρθαν, ω πώς είχα ξεφωνίσει! Πώς είχα πάλι γεννηθεί·\nκάτι σαν άνοιξη π’ ανθίζει το χειμώνα!\nΉρθαν σαν χείμαρρος που τα σαρώνει όλα.\nΉρθαν σαν λευτεριά, σαν ήλιος, σαν ξέγνοιαστο φεγγάρι,\nπου η γαλατένια του ματιά την πλάση έχει σκεπάσει.\nΚι ευθύς, δεσμά, μεράκια, καημοί, ανατριχιά και μια καρδιά\nπου ήταν μαντρωμένη, σηκώσανε παντιέρα.\nΚι έμοιαζε, πώς να στο πω, άλλωστε τα ’δες κι εσύ,\nμήτε για πανηγύρι, μήτε για γλέντι, χαρά, ξέρω γω.\nΜία μικρή Ανάσταση φέραν απ’ την Ελλάδα εδώ ν’ αναστηθεί!\nΠρώτη η Μάχη στο χορό κι ανάμεσα στον κόσμο.\nΜ’ ένα πλατύ χαμόγελο σαν μιας γοργόνας σκιά,\nπου ευθύς, σαν βλέπει άγρια κύματα να σκώνονται ψηλά,\nπάνω τους πέφτει απαλά και κείνα ηρεμούν.\nΜια αρμαθιά τενόροι, νέοι και πιο παλιοί,\nδίναν παλμό και θέρμη, ζωή για τη ζωή.\nΟ Χάρης τραγουδούσε με μια γλυκιά φωνή,\nποτέ μου δε φαντάστηκα πως αηδονολαλεί!\nΚαι η Ελένη δίπλα του ζεστή και τρυφερή,\nέδωνε αγώνα δυνατό για να τον παραβγεί.\nΟ Κώστας κι ο Βαγγέλης βάλαν τα δυνατά,\nμέσα στην κρύα πάχνη φέραν τη ζεστασιά.\nΚι ο Γιάννης ακατάπαυστα έριχνε τις πενιές,\nμέσα απ’ το μπουζουκάκι φεύγαν μερακλωτιές!\nΚι άλλοι, άλλοι καλλιτέχνες προικισμένοι απ’ την σοφία\nτης μουσικής, λύσαν πολλών από εμάς παράπονα,\nμ’ άπειρα τα μεράκια μας και θολωμένα μάτια.\nΠόνους μας είπανε κι αυτοί πως είχανε πολλούς.\nΚοντά τους είπαμε κι εμείς πως έχουμε ακόμα πιο πολλούς.\nΜα στάθηκα σε έναν που ’ναι πιο δυνατός:\nΤούτον εδώ της ξενιτιάς που είναι και διπλός.\nΣφύρα μας πέφτει στο κορμί, αμόνι η καρδιά μας.\nΚαι φτιάξανε ένα εκκρεμές σαν άσπαστο ατσάλι.\nΜα θέρο κάνει ακράτητο η πύρινη νοσταλγία.\nΌπου τη ζωντανέψατε εσείς κι ο ερχομός σας!\nΩ ναι, αλήθεια είναι, φίλοι μου, ράγισε δυνατά.\nΣα τον καθρέφτη ράγισε από τη μοναξιά!\nΠώς φτάσαν κείνες οι στιγμές, γυναίκα, τις θυμάσαι;\nΚείνος ο αποχαιρετισμός μου θύμισε πολλά.\nΤη μάνα που μου έστρωνε στη στράτα γιασεμιά.\nΚαι την ευχή σαν έλεγε ράγιζαν τα βουνά:\n«Πόσο ακόμα γιόκα μου θε να σε στερηθώ;\nΠόσα ταξίδια μακρινά θέλεις να καρτερώ;\nΠόσες φορές βασιλικό τους κλώνους θε να κόβω;\nΤη στράτα σου τη μακρινή με ρόδα να τη στρώνω…!»\n(Σηκώθηκε η γυναίκα και πήγε στο παράθυρο. Τ’ άνοιξε μια στιγμή κοίταξε έξω τη νύχτα που είχε απλώσει το βαρύ της πέπλο. Το ξανάκλεισε και γύρισε στον άντρα της όπου η μελαγχολία και η νοσταλγία τον παίδευαν. Άπλωσε το χέρι της πάνω στο κεφάλι του και του λέει με φωνή βραχνιασμένη)\nΦέτος θα ’ρθει γρήγορα η άνοιξη, άντρα μου. Πολύ γρήγορα!\nΤο προμάντεμα μας το ’φεραν το σμήνος με τα αηδόνια!\n08.01.98 Απόλλων Β. Φ.


Το μικρό σπίτι στο Λιβάδι: πού είναι σήμερα οι πρωταγωνιστές; - STAR FM 933\nΤο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, το ομολογώ, το σιχαινόμουν. Μου φαινόταν βαρετό, ανούσιο και πάντα είχα την απορία γιατί το βλέπει ο κόσμος;\nΚι όμως άνηκα και εγώ σε αυτούς που το έβλεπαν (στην επανάληψη, μη φανταστείτε). Άθελά μου. Ανήκει σε εκείνες τις παραγωγές που το βλέπεις χωρίς να σου αρέσει, που το σχολιάζεις επειδή δε σου αρέσει και καταλήγεις να έχεις δει όλα τα επεισόδια χωρίς να έχεις βρει ένα καλό πράγμα να σου αρέσει. Περίεργο.\nΌπως και να ‘χει η σειρά – για όσους έχουν πλήρη άγνοια του φαινομένου- ασχολούνταν με τις δραματικές περιπέτειες της οικογένειας των Ingalls στην Αμερικανική Δύση του 19ου αιώνα. Δεν σας κίνησα το ενδιαφέρον; Υπομονή. Τι κάνουν όμως σήμερα οι Ingells και βασικά τι κάνει η Laura (μα τι εκνευριστικό πλάσμα!);\nΤο πρώτο επεισόδιο της σειράς βγήκε στον αέρα στις 11 Σεπτεμβρίου του 1974 και έμεινε στους δέκτες μέχρι το 1983. Άπειρα τα χρόνια από τότε.\nΗ Melissa Gilbert, η Laura που λέγαμε, είτε το πιστεύετε είτε όχι δε σταμάτησε ποτέ την ηθοποιία. Μάλιστα συμμετείχε και στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι: το μιούζικαλ αλλά εξέδωσε και τα απομνημονεύματά της με το Μια ιστορία από το Λιβάδι (A Prairie Tale)- δική μου απόδοση- το 2009.\nΚάπου έπαιξε σε κάτι ταινίες αλλά το 2012 επέστρεψε στην τηλεόραση για το Dancing with the Stars (και δε νίκησε κιόλας). Στα προσωπικά της είχε και δεν είχε σχέση με τον Rob Lowe για έξι χρόνια, παντρεύτηκε και χώρισε τους ηθοποιούς Bo Brinkman και Bruce Boxleitner και μόλις πέρυσι παντρεύτηκε τρίτη φορά τον επίσης ηθοποιό Timothy Busfield. Έχει δύο παιδιά από τους προηγούμενους γάμους της και σήμερα στα 51 της χρόνια δεν αντιστάθηκε καθόλου όμως στην πλαστική χειρουργική.\nΟ πάτερ φαμίλιας, Michael Landon, δεν ήταν μόνο πρωταγωνιστής της σειράς. Σκηνοθετούσε, έγραφε και ήταν και παραγωγός. Συνέχισε καλλιτεχνικά με το Highway to Heaven αλλά το 1991 διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας και πέθανε σε 3 μήνες στα 54ά του.\nΗ Karen Grassle, η μάνα της παρέας, που είχε πάντα ένα μίζερο ύφος κατανόησης- σχεδόν απάθειας για οποιοδήποτε συναίσθημα πέρα από τον πόνο- είναι ακόμα παρούσα στα κινηματογραφικά. Μετά το τέλος της σειράς αποσύρθηκε, άνοιξε μία θεατρική εταιρεία στο New Mexico, επέστρεψε το 1994 δίπλα στον Kevin Costner στη ταινία Wyatt Earp και μετά ξανά αποστασιοποιήθηκε μέχρι πρόσφατα.\nΤο 2008 έγινε το «πρόσωπο» των Premier Bathrooms, μία εταιρεία με προϊόντα μπάνιου για ηλικιωμένους και τώρα μάλλον – δεν είναι σίγουρο- βρίσκεται στα γυρίσματα της ταινίας μικρού μήκους «Where’s Roman?».\nΗ Melissa Sue Anderson κατάφερε να κερδίσει 200 κορίτσια στην οντισιόν για να πάρει το ρόλο της τυφλής και όμορφης Mary αλλά και που τα κατάφερε δεν έκανε καριέρα. Μετά την τηλεοπτική επιτυχία συνέχισε σε άλλες σειρές, φυσικά έβγαλε και αυτή την αυτοβιογραφία της «The Way I See It – A Look Back at My Life on Little House». Είναι παντρεμένη από το 1990 με τον Michael Sloan (σεναριογράφο του Equalizer κ.λπ) και έχει δύο παιδιά. Που και που εμφανίζεται σε κάποιους ρόλους αλλά πολύ σποραδικά.\nΟ πιο διάσημος από όλους είναι ο Jason Bateman. Ναι, του Αφεντικά για Σκότωμα 1 και 2, του Juno, του Arrested Development, του Forgetting Sarah Marshall και άλλων πολλών. Στο Μικρό Σπίτι στο λιβάδι έπαιζε τον υιοθετημένο γιο των Ingalls, τον James Cooper, σε πρώτη τηλεοπτική εμφάνιση. Το 2013 έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το Bad Words, που ήταν συμπαθητικό. Είναι παντρεμένος με την Amanda Anka, κόρη του διάσημου τραγουδοποιού και έχουν 2 παιδιά.\nΟ Dean Butler υποδύθηκε τον καρδιοκατακτητή Almanzo Wilder, εξ’ ου και η λασπομαχία μεταξύ Nellie και Laura σε ένα επεισόδιο αν θυμάμαι καλά. Αλλά φυσικά στο τέλος το αγόρι το πήρε η Laura. Η καριέρα του Butler συνεχίστηκε στο Who’s the Boss?, Το πλοίο της Αγάπης, Murder, She Wrote και άλλες τηλεοπτικές σειρές.\nΟ ίδιος έκανε τη δική του εταιρεία παραγωγής και (Ω! τι έκπληξη) έκανε δυο ντοκιμαντέρ «Almanzo Wilder: Life Before Laura» (η ζωή πριν τη Laura) και Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι: Η Κληρονομιά της Laura Ingells Wilder (Little House on the Prairie: The Legacy of Laura Ingalls Wilder). Είναι παντρεμένος από το 2002 με την Katherine Cannon, η οποία υποδύθηκε τη μάνα της Donna Martin (άντε πάλι Beverly Hills).\nΗ Alison Arngrim στα 53 της χρόνια σήμερα δε θυμίζει και πολύ την κακομαθημένη Nellie Oleson. Η φράση της «το να υποδύομαι τη Nellie ήταν σα να έχω έμμηνο ρήση για 7 χρόνια» νομίζω τα λέει όλα. Από το 1986 ξαναεμφανίστηκε το 2000 με το «For the Love of Mary» μία ταινία μικρού μήκους και έκτοτε όλο και κανέναν ρολάκι της δίνουν.\nΓια το 2015 μάλιστα έχει 3 παραγωγές, να τρέχουν: το Lazy Susan, το Life Interrupted, μία τηλεταινία και το CPR Talent Agency, μία ιδιόρρυθμη 24άλεπτη τηλεοπτική κωμωδία όπου υποδύεται τον εαυτό της, ως ξεχασμένο παιδί θαύμα. Και εννοείται πως και αυτή έβγαλε βιβλίο …εμπνευσμένο από το ρόλο της Nellie (έλεος μία σειρά, αμέτρητα βιβλία πια!).\nΗ Katherine Scottie MacGregor, η κουτσομπόλα κυρία Oleson, είναι πλέον 90 ετών. Ήταν η μόνη που δε μπόρεσε να εμφανιστεί στην τηλεταινία της σειράς (Little House: The Last Farewell, 1984) γιατί βρισκόταν για …προσκύνημα στην Ινδία.\nΟ γιος της, που τον υποδύθηκε ο Jonathan Gilbert, είναι στην πραγματικότητα ο υιοθετημένος αδερφός της Melissa Gilbert, της Laura. Το Μικρό σπίτι στο Λιβάδι ήταν η μόνη του εμφάνιση. Πλέον είναι χρηματιστής.\nΟ Richard Bull με την τηλεοπτική του κόρη.\nΠαγκόσμια συγκίνηση για τον θάνατο του Ντέμη Ρούσσου\nH Γρεβενιώτισσα Μορφούλα Ντώνα είναι η μεγάλη νικήτρια του Dancing With The Stars 5 – Δείτε ποια είναι


ΕΔΟΕΑΠ: Ενίσχυση εφημεριών\nΜε δύο γραμμές 24ωρης λειτουργίας στην Αθήνα και δύο στη Θεσσαλονίκη ο ΕΔΟΕΑΠ ενισχύει τις εφημερίες των ιατρών του. Συγκεκριμένα οι ασφαλισμένοι μπορούν να καλούν 7 ημέρες την εβδομάδα στα τηλέφωνα 2107250050, 2107264775 τους εφημερεύοντες ιατρούς στην Αθήνα και στα 6982447854, 6988632777 στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να λάβουν οδηγίες.\nΓια την έκδοση φαρμακευτικών συνταγών και ιατρικών παραπεμπτικών, εξακολουθεί να ισχύει η προηγούμενη ανακοίνωσή μας. Επισημαίνεται ότι οι συνταγές θα αποστέλλονται στην οικία των ασφαλισμένων ταχυδρομικώς (courier).\nΥπενθυμίζεται ότι ο Οργανισμός έχει προχωρήσει στην εξ αποστάσεως εξυπηρέτηση τόσο για ιατρικά όσο και για διοικητικά θέματα. Μόνον τη Δευτέρα 16 Μαρτίου 2020 εξεδόθησαν και απεστάλησαν πέραν των 135 συνταγών στους ασφαλισμένους μέσω κούριερ.\nΤο συντονισμό των ενεργειών έχει η Επιτροπή Διαχείρισης Κρίσης Κορονοϊού, η οποία συνεδριάζει καθημερινά, από τη Δευτέρα έως και την Κυριακή, εναρμονιζόμενη με τις επιταγές του ΕΟΔΥ.\nΟ ΕΔΟΕΑΠ ενημερώνει τους ασφαλισμένους με κάθε μέσο για όλες τις εξελίξεις που τους αφορούν, μέσω του δικτυακού τόπου www.edoeap.gr και αποστολής ανακοινώσεων και μηνυμάτων.\nΤις επόμενες ημέρες σε λειτουργία θα τεθεί ειδική τηλεφωνική γραμμή ψυχολογικής και ψυχιατρικής υποστήριξης, για την οποία θα ακολουθήσει αναλυτική ανακοίνωση.\nFiled Under: Internet, Ανακοινώσεις, Εφημερίδες, Τηλεόραση Tagged With: ΕΔΟΕΑΠ, κορονο


ΤΡΟΜΟΣ! Στήνει μυστική έξοδο από το ευρώ ο Τσίπρας στο Μαξίμου!\nGrexit: Θα στο σερβίρουν να σ' αρέσει...\n*γράφει ο Θανάσης Σκόκος - Διπλωματούχος μηχανικός/στο Huffington Post Greece\nΜέχρι που μπορεί να πάει αυτή η κυβέρνηση; Πόσες αξιολογήσεις, πόσα μέτρα θα αντέξει; Πότε θα αρχίσει να φυλλορροεί; Πότε θα γίνουν εκλογές το '16; Αυτά σκέπτονται και με βάση αυτά σχεδιάζουν τα «πολιτικά ορθώς» σκεπτόμενα επιτελεία της αντιπολίτευσης. Κοντός ψαλμός αλληλούια, ελπίζουν.\n«Κινδυνεύουμε πάντα να βγούμε από το ευρώ!», μας προειδοποιεί γνωστός βιομήχανος. Κι αυτό είναι πιθανό. Ο κακός Σόιμπλε παραμονεύει για τα στραβοπατήματα. Είναι ένα ενδεχόμενο. Μια μεγάλη «κινέζικη» ύφεση που θα εξελιχθεί σε παγκόσμια, επίσης είναι πιθανή. Τα εμπορεύματα πέφτουν, το #dieselgate πληγώνει το γερμανικό οικονομικό θηρίο, το παγκόσμιο χρήμα εκνευρίζεται και εύκολα μπορεί να μας στείλει στον πάτο μια βαρβάτη παγκόσμια μπόρα.


Καίτη Φίνου: Μίλησε για τον βιασμό της – Η μητέρα μου δεν με πίστεψε - LifeRight\nΚαλεσμένη στην εκπομπή της Ναταλίας Γερμανού «Καλύτερα Δε Γίνεται» βρέθηκε η Καίτη Φίνου, το μεσημέρι της Κυριακής 24 Ιανουαρίου, στο πλατό στον Alpha, με τη δημοφιλή ηθοποιό να προβαίνει σε μια εξομολόγηση από καρδιάς για μια από τις πιο δύσκολες καταστάσεις που έζησε στη ζωή της.\nΑναφέρθηκε λοιπόν, στη δύσκολη περίοδο που βίωσε με τις συνεχείς κρίσεις πανικού και την κατάθλιψη την οποία, όπως ομολόγησε, ακόμα δεν έχει κατορθώσει να ξεπεράσει. Πιο συγκεκριμένα, η Καίτη Φίνου σημείωσε με ειλικρίνεια πως «για δύο χρόνια έτρεχα στα νοσοκομεία. Κάθε βράδυ πήγαινα στα επείγοντα. Κάθε βράδυ ήταν ένας άλλος πόνος. Ένα άλλο πνίξιμο».\nΚαι συνέχισε να εξηγεί: «Μέχρι να βρω τον στάνταρ, τον καλό ψυχίατρο, έχω αλλάξει τόσους, για να μου δώσει την κατάλληλη αγωγή και να μπορέσω να ανταπεξέλθω. Έμενα μόνη στο σπίτι, οκλαδόν σε μια μοκέτα και έλεγα, Θεέ μου θέλω να περάσει αυτό, να περάσει αυτό, δεν μπορώ άλλο, δεν αντέχω».\n«Δεν βρισκόταν άνθρωπος να μου συστήσει έναν ψυχίατρο που να με καταλάβει. Και μιλάω για ψυχίατρο γιατί με αγωγή περνάει όλο αυτό το πράγμα», τόνισε η γνωστή ηθοποιός. «Ακόμα δεν το ξεπέρασα. Κρίσεις πανικού δεν παθαίνω αλλά η αγωγή δεν έχει σταματήσει να υπάρχει στη ζωή μου γιατί η κατάθλιψη παραμένει».\nΗ Καίτη Φίνου ανέφερε πως βιάστηκε από πρόσωπο του οικογενειακού της περιβάλλοντος και η μητέρα της δεν την πίστεψε. «Όταν πήγα στην αστυνομία, σου μιλάνε λίγο άσχημα χωρίς να το θέλουν. Τη δεκαετία του 1970 ήταν ότι η γυναίκα τα θέλει».\n«Έτσι σκέφτονται, το καταλαβαίνεις μετά από χρόνια. Σου λένε ότι πού να τον βρουν. Οι γονείς σου δεν σε πιστεύουν. Η μητέρα μου δεν με πίστεψε. Όταν είδα ότι δεν το πιστεύουν, το κρατάς μέσα σου… Δεν μπορείς να το πεις», ανέφερε η Καίτη Φίνου στην τηλεοπτική εκπομπή.\n«Δεν γνωρίζουν αν δεν είναι στη θέση της γυναίκας που βιάστηκε. Δεν γνωρίζουν πως είδε τα μάτια του βιαστή της, πως είχε νιώσει εκείνη την ώρα», συνέχισε η ηθοποιός και επεσήμανε πως «παίζει ρόλο από εκεί και μετά πώς μια γυναίκα διαμορφώνει τη ζωή της».\n«Γιατί μετά γίνεται ένα περίεργο πράγμα και κατευθύνεται η ζωή της με βάση αυτό που έχει περάσει. Δηλαδή, ίσως μείνει με έναν άνδρα γιατί φοβάται μην της συμβεί ξανά. Κάνεις τη μια σχέση πίσω από την άλλη χωρίς να υπάρχει έρωτας για να νιώθεις ασφάλεια».\nRafale: Σήμερα οι υπογραφές για την αγορά τουςηθοποιοςΚΑΙΤΗ ΦΙΝΟΥΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙΜόσιαλος: Η κολχικίνη θα χορηγείται στην Ελλάδα μετά από συνταγή γιατρού\nΆκης Τσοχατζόπουλος: Νοσηλεύεται στο Λαϊκό σε κρίσιμη κατάσταση