Ανεβάζει τα επίπεδα ενέργειας και ζωτικότητας\nTo Maca ( Μάκα ) είναι ρίζα σε σχήμα ραπανιού που φύεται μόνο στις Περουβιανές Άνδεις σε υψόμετρο πάνω από 10.000 πόδια, αποτελεί δε κύρια τροφή για τον τοπικό πληθυσμό. Το Maca, γνωστό και ως Lepidium Meyenii, χρησιμοποιείται παραδοσιακά στην Ν. Αμερική και τα καταπληκτικά του αποτελέσματα τεκμηριώθηκαν επιστημονικά μόλις την τελευταία 20ετία. Ερευνες σε Ευρώπη και Αμερική υποστηρίζουν ότι:\nΤο Περουβιανό Τζίνσενγκ\nΤο Maca χαίρει μεγάλης εκτίμησης, στο Περού για περισσότερα από 2000 χρόνια. Σύμφωνα με το θρύλο, οι πολεμιστές Ίνκας έτρωγαν Maca για δύναμη και ζωντάνια, πριν ξεκινήσουν για τη μάχη. Οι Ισπανοί κατακτητές το αποκαλούσαν "το βότανο του σεξ των Ίνκας". Σήμερα είναι γνωστό ως Περουβιανό Ginseng.\nTo Βότανο του σεξ των Ινκας!\nΙσχυρό αφροδισιακό, τονωτικό, χωρίς παρενέργειες. Γνωστό σαν βότανο του σεξ των Iνκας μπορεί να ενισχύσει τη λίμπιντο, την αντοχή και την ενέργεια.\nΠροάγει τη Λίμπιντο και τη σεξουαλική ορμή\nΣύγχρονες μελέτες αποδεικνύουν ότι το Maca μπορεί να προάγει τη λίμπιντο, τη σεξουαλική ικανότητα και ενέργεια. Οι γυναίκες στη Νότιο Αμερική επίσης χρησιμοποιούν το Maca για χιλιάδες χρόνια, προκειμένου να διατηρήσουν τη ζωντάνια τους, να εμποδίσουν την κούραση και να μειώσουν τις επιδράσεις της έντασης στο σώμα τους. Οι Περουβιανές αρχίζουν να χρησιμοποιούν το Maca στην ηλικία των 3 χρόνων, και παραμένουν δυνατές, γόνιμες, και παραγωγικές, με τεράστια ζωντάνια, ακόμα και σε προχωρημένες ηλικίες. Το Maca έχει την ικανότητα να αυξάνει τη λίμπιντο και θα πρέπει να λαμβάνεται καθημερινά, για καλύτερα αποτελέσματα.\nΗ Διατροφική του αξία είναι υψηλή!\nΗ διατροφική αξία της αποξηραμένης ρίζας του Maca είναι υψηλή, παρόμοια με αυτή των κόκκων των δημητριακών, όπως για παράδειγμα το σιτάρι και το ρύζι. Περιέχει 60% υδατάνθρακες, 10% πρωτεΐνη, 8,5% ίνες και 2,2% λιπίδια. Τα ευεργετικά αποτελέσματα, που έχουν αναφερθεί ότι έχει το Maca για τη σεξουαλική λειτουργία, μπορεί να οφείλονται στην υψηλή συγκέντρωση πρωτεϊνών και ζωτικών θρεπτικών στοιχείων.\nΟ ρόλος των αμινοξέων\nΈνα μεγάλο μέρος των πρωτεϊνών του Maca είναι σε μορφή αμινοξέων, που είναι απαραίτητα για πολλές λειτουργίες στον οργανισμό, συμπεριλαμβανομένων και της σεξουαλικής λειτουργίας, καθώς και αυτής της γονιμότητας. Είναι επίσης απαραίτητα και για την παραγωγή ουσιών που μεταφέρουν σήματα στο νευρικό σύστημα, και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της σεξουαλικής διέγερσης και φυσικής απόδοσης κατά τη διάρκεια του σεξ. Τα κυριότερα αμινοξέα, που απαιτούν αυτές οι ουσίες, περιλαμβάνουν την φαινυλαλανίνη, τυροσίνη και ιστιδίνη και τα τρία περιέχονται σε σημαντικές ποσότητες στο Maca. Το Maca περιέχει επίσης και άλλο ένα αμινοξύ, την αργινίνη, η οποία μπορεί να παίξει ουσιαστικό ρόλο στη διατήρηση της ανδρικής γονιμότητας και δραστηριότητας.\nMACA 750mg RAW 90 Vegan Capsules\nMACA 500mg 50 Capsulas\nΠερισσότερα σε αυτή την κατηγορία: ΑΚΟΡΕΣΤΑ ΛΙΠΑΡΑ ΟΞΕΑ »


Διπλώματα Γαλλικής Γλώσσας - Expert Training Διπλώματα Γαλλικής Γλώσσας - Expert Training\nHome / Ξένες Γλώσσες / Γαλλικά / Διπλώματα Γαλλικής Γλώσσας\nΠιστοποίηση της Γαλλικής ως ξένη γλώσσα\nΔιπλώματα Γαλλικής Γλώσσας DELF- DALF\nΤα Διπλώματα Γαλλικής Γλώσσας DELF (Diplome d’ Etudes en langue francaise) και DALF (Diplome approfonti de langue francaise) είναι διπλώματα γλωσσομάθειας που χορηγεί το Γαλλικό Υπουργείο Παιδείας. Υπάρχουν 6 διπλώματα :\nDELF A1, DELF A2, DELF B1 (Μέτρια Γνώση), DELF B2 (Καλή Γνώση), DALF C1 (Πολύ Καλή Γνώση), DALF C2 (Άριστη Γνώση).\nΜε την απόκτηση του DALF C2 χορηγείται Επάρκεια Διδασκαλίας από το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας. Καθένα από τα διπλώματα είναι ανεξάρτητο του άλλου ωστόσο συστήνεται η σταδιακή απόκτηση κάθε διπλώματος έτσι ώστε ο υποψήφιος να έχει παρακολουθήσει τα μαθήματα που απαιτούνται και να έχει φτάσει στο αντίστοιχο επίπεδο γνώσεων.\nΕξετάσεις για μικρούς μαθητές DELF PRIM\nΣτις εξέτασεις του DELF PRIM (DELF PRIM A1 , DELF PRIM A2) μπορούν να εγγραφούν όλοι οι υποψήφιοι που φοιτούν στο Δημοτικό και δεν υπερβαίνουν το 12ο έτος της ηλικίας τους .\nΠιστοποιεί τις στοιχειώδεις γνώσεις της γαλλικής γλώσσας οι οποίες καθιστούν δυνατή την απλή επικοινωνία σε οικείες και καθημερινές καταστάσεις. Απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 9-12 χρονών.\nΔομή και περιεχόμενο των εξετάσεων DELF PRIM\nΠιστοποιεί τις στοιχειώδεις γνώσεις της γαλλικής γλώσσας οι οποίες καθιστούν δυνατή την απλή επικοινωνία σε οικείες και καθημερινές καταστάσεις. Μπορούν να το δώσουν οι μαθητές στο τέλος του 2ου έτους σπουδών, αν και το αποφεύγουμε γιατί δεν έχει κάποια αξία, είναι πτυχίο για να μπει ο μαθητής στο πνεύμα των εξετάσεων.\nΔομή και περιεχόμενο των εξετάσεων DELF A1\nΔομή και περιεχόμενο των εξετάσεων DELF A2\nΔομή και περιεχόμενο των εξετάσεων DELF B1\nΔομή και περιεχόμενο των εξετάσεων DELF B2\nΔομή και περιεχόμενο των εξετάσεων DALF C1\nΔομή και περιεχόμενο των εξετάσεων DALF C2\nΔιπλώματα Γαλλικής Γλώσσας Sorbonne\nΤα διπλώματα SORBONNE B1 (Μέτρια Γνώση), SORBONNE B2 (Καλή Γνώση), SORBONNE C1 (Πολύ Καλή Γνώση), SORBONNE C2 (Άριστη Γνώση ), SORBONNE C2++ (Ανώτερο της κλίμακας του Ευρωπαϊκού Πλαισίου Αναφοράς και του ΑΣΕΠ) χορηγούνται από το Πανεπιστήμιο Sorbonne IV του Παρισιού και πιστοποιούν τις γνώσεις των υποψηφίων τόσο σε επίπεδο γλώσσας όσο και σε επίπεδο λογοτεχνίας και πολιτισμού.\nΑναλυτική παρουσίαση των εξετάσεων SORBONNE\nΑν κάποιος σπουδαστής δεν έχει αποκτήσει κάποιο πτυχίο και θέλει να δει σε ποιο επίπεδο εντάσσεται τότε μπορεί να παρουσιαστεί στο TCF. Οι εξετάσεις ακολουθούν το Κοινό Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Γλωσσών με θέματα φιλικά προς τον εξεταζόμενο. Το Test de connaissance du français (TCF) είναι πιστοποιητικό που απευθύνεται σε κοινό το οποίο επιθυμεί να αξιολογήσει το επίπεδο των γνώσεών του στη γαλλική για λόγους προσωπικούς, επαγγελματικούς ή σπουδών.\nΔομή και περιεχόμενο του Test de connaissance du français (TCF)\nΟ παρακάτω πίνακας έχει σκοπό την συνοπτική παρουσίαση των διπλωμάτων DELF- DALF -SORBONNE που προσφέρονται στην γαλλική γλώσσα και τη διαβάθμισή τους με βάση το Κοινό Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Αναφοράς στον τομέα των Γλωσσών.\nΔΕΙΤΕ ΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ\nΣχετικό link :http://www.ifa.gr/el/


Νέα παράταση για τις δηλώσεις οικ.έτους 2012? - Page 42 - Τεχνικά θέματα TAXISNET - Υπηρεσιών υποβολής δηλώσεων - Κοινότητα Λογιστών Βήμα συζητήσεων\nΜίλησα με φίλο στην τεχνική υτοστήριξη και μου είπε ότι δεν δουλεύει ΤΙΠΟΤΑ. Ακόμα και οι εφορίες έχουν πρόβλημα. Αν έχει κάποιος γνώσ για τις εφορίες ας μας πει. Πρέπει να πάω για πληρωμές\nΛοιπόν ... Ας αφήσουν την σιωπή των (αχ)αμνών και να δηλώσουν επίσημα παράταση τόσο για δηλώσεις όσο βέβαια και για Φ.Π.Α. .\nΈγκυροι κύκλοι του Υπουργείου Οικονομικών μας πληροφόρησαν ότι το σύστημα σιωπηρά, θα δέχεται δηλώσεις έως και της 10/8/2012. Σε περίπτωση που υπάρχει και τότε(10/8/2012 ) μεγάλος όγκος δηλώσεων θα επανεξετάσει το θέμα η ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών. Ζητούν και απαιτούν από τους Λογιστές συνεπεία ώστε να υποβληθούν όσο περισσότερες δηλώσεις εμπρόθεσμα. Πρόθεση της ηγεσίας του Υπουργείου είναι να μην επιβαρυνθούν οι φορολογούμενοι με τις επιβαρύνσεις των εκπρόθεσμων.\nΘεωρούμε καταρχήν την απόφαση του Υπουργείου θετική και ελπίζουμε ότι στενά συνεργαζόμενοι θα δώσουμε την δυνατότητα όλοι οι φορολογούμενοι θα μπορέσουν να υποβάλλουν τις δηλώσεις τους εμπρόθεσμος.\nΟ Πρόεδρος : Ο Γεν.Γραμματέας :\nKωνσταντίνος Κούκουνας Χρήστος Παύλου\nΑυτές τις φουστιές τις έκαναν μια δεκαετία τώρα, ιδιαίτερα με τις χειρόγραφες...\nΒέβαια, μετά ερχόταν το εκκαθαριστικό του επιτηδευματία που είχε κάνει αυτοπεραίωση, χωρίς ένδειξη αυτοπεραίωσης... Και σου είπαν μετά με τον 3888, "Κάνε κλείσιμο και ξαναπλήρωσε γιατί υπέβαλλες εκπρόθεσμα την αρχική"... Τότε τι να αντιτείνεις; Οτι είχε δοθεί "σιωπηρή παράταση"; Θα σου λένε όλοι "Που το είδες αυτό; Φέρε μου εγκύκλιο του Υ.Ο. με την οποία δίδεται αυτή η παράταση"....\nΌτι κάνουμε, μεταμεσονύχτιες ώρες, μετά τέλος.\nτο άτιμο ξανά ζεί αναστήθηκε\nΚαμιά νέα παράταση για την υποβολή φορολογικών δηλώσεων\nΑΠΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΗΜΕΡΗΣΙΑ\nΜόλις μίλησα με το ΤAXIS και μου είπαν (αφού έδωσα αφμ και τηλέφωνο) ότι υπολογίζουν σε μισή ώρα να έχει λυθεί το πρόβλημα.\nΌσο για την παράταση μάλλον για 1 με 2 ημέρες ανεπίσημα ακούγεται μου είπε η υπάλληλος.\n( Άλλη μια σαδίστρια του forum)!!!!!!\nΒρε παιδιά πλάκα κάνετε έτσι??\nΨεύδη και κακοήθιες\nΑπό την εφαρμογή Ε9 ΤΩΡΑ:\nΘεοχάρης x 2: "Αγαπούλες, εγω το καθήκον μου το έκανα, σας έφερα το Taxis το μαύρο το πιστόλι, διακοπές ΔΕΝ θα πάτε ΟΛΟΙ".... "ή όποτε γουστάρουμε εμείς"\nΚαμία βελτίωση στο ακατοίκητο των υπουργοκαρεκλοκενταυρορεμαλιών.\nΠρος Πίου Πίου... Όσο και να μην το θες, θα πάμε διακοπές!\nΠΑΤΡΑ: Σκηνές αλλοφροσύνης απο το πρωί στις Εφορίες– Έπεσε και το TAXIS λόγω του μεγάλου όγκου των δηλώσεων, αμφίβολο αν θα δοθεί νέα παράταση\nστο ε1 πεταει παντως\nΧαχαχαχαχαχαχ... Ωραίο το ανέκδοτο... Ο Τοτός πού είναι????\nΣυναδέλφισσα, ο σαρκασμός πάει στους άλλους!\nκαλα ρε αμεσως ολοι βγηκατε εξω να στειλετε δηλωσεις? μονο 182 διαβαζουν το θεμα?\nστην δου πάντως το σύστημα είναι νεκρό ακόμα...μέχρι και ελληνικό καφέ και κουλουράκι με κεράσανε ...χωρίς πλάκα για το κουλουράκι...\nκαι ερωτώ ...γιατί δεν πουλάνε κλειδάριθμους τα περίπτερα;;;\ngermanicus and NELA190875 reacted to this\nΤο παρόν αποτελεί μια διασκευή του παραμυθιού του Blake, Εξεγερμένες Πλύστρες, προσαρμοσμένη στην επικαιρότητα των τελευταίων μηνών. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά ονόματα και περιστατικά δεν είναι διόλου συμπτωματική....Μια φορά κι έναν καιρό ήταν εφτά πλύστρες. Η Κωνσταντίνα, Βάσω, η Βάσια, η Αλέκα, η Φωτούλα και η Λίτσα. Και τα πήγαιναν μια χαρά. Κάθε μέρα με τα μπουγαδοκόφινα στο κεφάλι τράβαγαν κατά το ποτάμι. Όταν έφταναν, ξετύλιγαν τους μπόγους, τίναζαν τα ρούχα και τα βούταγαν στο νερό. Τ’άφηναν λίγο να μουσκέψουν, τα σαπούνιζαν , τα κοπάναγαν στις πέτρες, τα ξέπλεναν, τα έστιβαν και τα άπλωναν στου θάμνους και στα βράχια να στεγνώσουν. Ήταν οι καλύτερες (και οι πιο σκληρά εργαζόμενες) πλύστρες όλης της περιοχής. Αλλά ούτε κέρδιζαν όσα έπρεπε, ούτε ήταν ευχαριστημένες. Το αφεντικό του πλυντηρίου, ο κ. Νικήτας Κονομάκης –όνομα και πράμα- ήταν ένας τσιφούτης παλιανθρωπάκος...Ήταν δεμένος με τα λεφτά του και τις έβαζε να δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ. Κάθε μέρα τις υποχρέωνε να σηκώνονται από τα άγρια χαράματα, για να σιδερώσουν τα ρούχα που είχαν πλύνει την προηγούμενη πριν παραλάβουν τα καινούργια. Κι όταν ο Διαμαντής – οδηγός και δεξί χέρι του κ. Κονομάκη – έφερνε ένα ακόμα φορτίο άπλυτα φορτωμένα σε ένα κάρο που έσερνε ένας γαϊδαρος, ο Περίανδρος, έλεγε πάντα τα ίδια λόγια με τόνο ειρωνικό:\n-Λυπάμαι κυρίες μου αλλά τα σημερινά είναι περισσότερα από χθες....\nΚι έτσι περνούσαν οι μέρες...και οι μήνες...και τα χρόνια....\nΌσο όμως περνούσε ο καιρός τόσο συνειδητοποιούσαν οι πλύστρες ότι τις έβαζαν να δουλεύουν πάρα πολύ για πάρα πολύ λίγα λεφτά.\nΈνα πρωινό που οι πλύστρες κοίταζαν περίλυπες το νέο βουνό των ρούχων που μόλις είχε φτάσει, μία απ’ αυτές, η Κωνσταντίνα, ξέσπασε και διαμαρτυρήθηκε έντονα για όλα αυτά. Ήρθε μάλιστα και στα χέρια με τον Διαμαντή γιατί τον αποκάλεσε τσιράκι του αφεντικού. Αυτός τότε την έδειρε άσχημα, αφού όπως έλεγε συχνά, ένα πράμα δεν μπορούσε να αντέξει στις γυναίκες: τη γλώσσα τους. Ο Διαμαντής αφού «έκανε το καθήκον του», πήδησε στο κάρο του και απομακρύνθηκε αφήνοντας άναυδος τις πλύστρες που σαστισμένες μπροστά στο βίαιο αυτό θέαμα, δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν. Καθώς φρόντιζαν την φίλη τους, οι πλύστρες έκαναν κάτι που δεν είχαν ξανακάνει ποτέ:Την αρχή έκανε η Βάσω:\n-Δε φτάνει που δουλεύουμε απ’το πρωί ως το βράδυ....\n-Δε φτάνει που όλα τα κέρδη απ’ τη δουλειά μας πάνε στη τσέπη του Κονομάκη...Συνέχισε στο ίδιο ύφος η Βάσια.\n-Μας ειρωνεύονται κιόλας για τη σκληρή δουλειά μας...Είπε η Φωτούλα.\n-Και όταν ζητάμε το δίκιο μας, μας δέρνουν κι από πάνω! Είπε αγανακτισμένη η Αλέκα.\n-Και μας λένε και γλωσσούδες!Συμπλήρωσε η Νατάσα.\n-Κι αν τα παρατάγαμε όλα αυτά;Πρότεινε η Λίτσα.\n-Αυτό είναι!Πετάχτηκε απότοτομα η Κωνσταντίνα που ξεπέρασε ως δια μαγείας τους πόνους.\n- Αυτό είναι κορίτσια, τα παρατάμε όλα. Γενική Απεργία Διαρκείας!!\nΤα πρόσωπα τους έλαμψαν με μιας.\n-Τι υπέροχη ιδέα! Φώναξε γελώντας η Νατάσα και πέταξε ένα γκρίζο από λίγδα πουκάμισο στην άκρη.\n-Πώς δεν το είχαμε σκεφτεί πιο πριν;Χαχάνισε η Αλέκα που δεν κρατιόταν απ’ τη χαρά της πια.\nΚαι βάλθηκαν να χορεύουν.\nΞαφνικά, άνοιξε η πόρτα. Ήταν το αφεντικό μαζί με το Διαμαντή.\n-Τι συμβαίνει εδώ μέσα; Φώναξε ο κατσούφης. Ποιος σας είπε ότι μπορείτε να χορεύετε, ενώ έχουμε τόση δουλειά; Αλλά ένοια σας και θα σας μάθω εγώ να χορεύετε...Στο ταψί!!Εμπρός λοιπόν Διαμαντή δώσε τους ένα καλό μάθημα!\nΜα πριν προλάβει να κάνει κάτι, οι πλύστρες έσπρωξαν το βουνό με τα βρώμικα σεντόνια, τ’αηδιαστικά μαντήλια, τις απαίσιες κάλτσες, τα λιγδιασμένη νυχτικά, τα βρωμισμένα τραπεζομάντηλα και τις φριχτές πετσέτες και τους κουκουλωσαν και τους δυο. Και ενώ αυτοί κλώτσαγαν και πάλευαν για να πάρουν μια ανάσα, οι πλύστρες το’βαλαν στα πόδια φωνάζοντας:\n-Αφού σ’αρέσουν τόσο τ άπλυτα σου τσιφούταρε, φάτα!!\nΑνέβηκαν όλες στο κάρο που’ταν παρκαρισμένο απ’έξω και η Κωνσταντίνα άρπαξε τα χαλινάρια και φώναξε στο γαϊδαρο:\nΟι πλύστρες ήταν τόσο ερεθισμένες απ’ αυτή τους τη φυγή, ώστε πέρασαν σαν βέλος τα λασπόνερα του δημόσιου κήπου και μούσκεψαν με βρώμικα νέρα τ’ ατσαλάκωτα ρούχα των περιπατητών.\n-Σκεφτείτε κορίτσια, ποιος έπλυνε και σιδέρωσε χθές όλα αυτά τα ρούχα για να καμαρώνουν αυτοί; Και αν δεν είχαμε φύγει απ’το πλυσταριό: Ποιος θα τα έπλυνε αύριο; Ρώτησε η Κωνσταντίνα τις άλλες.\n-Εμείς!Αλλά όχι πια!Φώναξαν όλες μ’ ένα στόμα και μια φωνή.\nΑπό εκείνη τη στιγμή τίποτα δεν μπόρεσε να τις σταματήσει. Ρίχτηκαν μέσα στην πλατεία της αγοράς, αναποδογύρισαν τους πάγκους και λυπήθηκαν τα ζώα.\nΣταμάτησαν σ’ όλα τα περβόλια, σκαρφάλωσαν σ’ όλα τα δέντρα κι έφαγαν σα νοικοκυρές ώσπου να σκάσουν. Στο δρόμο, έπεσαν πάνω σ’ ένα καπελάδικο και δεν άφησαν καπέλο για καπέλο. Έμπαιναν στις εκκλησίες και μια νύχτα τρόμαξαν τον κόσμο: άρπαχτηκαν για να κάνουν κούνια από τα σκοινιά που είχαν οι καμπάνες κι αυτές άρχισαν να χτυπούν δαιμονισμένα.\nΗ νέα τους ζωή τους άρεσε τόσο πολύ που δεν είχαν καμιά διάθεση να τη σταματήσουν. Και μέρα με τη μέρα αφήνιαζαν όλο και πιο πολύ. Όσοι προσπάθησαν να τις πιάσουν το πλήρωσαν πολύ άσχημα. Το πλύσιμο, άλλωστε, τις είχε κάνει πολύ δυνατές.\nΕίχαν τρομοκρατήσει τους πάντες. Σε κάθε χωριό έβαλαν κάμερες και έφτιαξαν ένα ψηλό παρατηρητήριο που στην κορυφή του φύλαγαν με βάρδιες παρατηρητές. Όταν έβλεπαν στον ορίζοντα κάρα με τις πλύστρες να πλησιάζει το χωριό , σήμαναν συναγερμό.\nΣε ένα ξέφωτο καταμεσής στο δάσος ζούσαν σε μια καλύβα εφτά ξυλοκόποι. Όταν τους πληροφόρησαν πως πλύστρες είχαν φτάσει στα μέρη τους έσκασαν κάτι χαμογελάκια:\n-Τώρα θα δούμε ποιος θα φοβηθεί τον άλλο!\nΚαι υποσχέθηκαν να τους ετοιμάσουν μια μικρή έκπληξη: Έγιναν τόσο βρωμεροί και φριχτοί όσο έπαιρνε. Ανακάτωσαν τα μαλιά τους και μπέρδεψαν τα γένια τους. Πασάλειψαν με φούμο και λάσπη το πρόσωπο, τα χέρια και τα ρούχα τους, έμαθαν να ουρλιάζουν τρομακτικά σαν άγρια ζώα και κρύφτηκαν περιμένοντας να φανούν οι πλύστρες. Μόλις τις είδαν να ξεπροβάλλουν από μια στροφή του δρόμου, μπήκαν μπροστά στο κάρο κι άρχισαν να αλαλάζουν αλλόκοτα. Ο γαϊδαρος τα έμπηξε και οι εφτά πλύστρες ήταν έτοιμες να το βάλουν στα πόδια. Αλλά η Βάσω κατάλαβε γρήγορα την απάτη. Δεν είχαν τίποτα να φοβούνται: Είχαν μόνο μπροστά τους τα πιο ακάθαρτα και σιχαμερά όντα που είχαν δει στη ζωή τους.\n-Απάνω τους κορίτσια!Θάρρος!Και θυμηθείτε πως είμαστε πλύστρες!\nΚαι πηδώντας από το κάρο άρπαξαν τα εφτά σκιάχτρα. Τους βούτηξαν στο ποτάμι, τους μούσκεψαν λίγο, τους έστυψαν, τους κοπάνησαν στους βράχους, τους ξέπλυναν και τους ξάπλωσαν να στεγνώσουν στον ήλιο. Μόλις τελείωσαν όλα αυτά οι ξυλοκόποι ήταν πιο καθαροί και γυαλιστεροί απ’ όσο ποτέ. Όσο για τις πλύστρες αισθάνονταν πολύ περήφανες για το έργο τους. Μόλις συνήλθαν από το σοκ οι ξυλοκόπο, τις κάλεσαν στην καλύβα τους. Εκεί οι πλύστρες τους διηγήθηκαν όλη τους την ιστορία και αυτοί εντυπωσιασμένοι από τη γενναιότητα και την αποφασιστικότητα των γυναικών, ζήτησαν συγνώμη για τη συμπεριφορά τους και προσφέρθηκαν να τους φτιάξουν καλύβες και να μείνουν όλοι μαζί στο δάσος. Έτσι και έγινε. Κάποιοι μάλιστα ερωτεύθηκαν και έμειναν μαζί. Οι πλύστρες δεν ξαναγύρισαν ποτέ πια στο πλυντήριο.\nΑκόμη και σήμερα, αν περιπλανηθείτε στα βουνίσια μονοπάτια, μπορεί να συναντήσετε πλύστρες και ξυλοκόπους να πλένουν και να κόβουν ξύλα, να ζουν και να μεγαλώνουν τα παιδιά τους ελέυθερα και ευτυχισμένα. Γιατί κανονίζουν οι ίδιοι τη ζωή τους.....\nPRESJOHN and BILLBEAR reacted to this\nΈγκυροι κύκλοι του Υπουργείου Οικονομικών μας πληροφόρησαν ότι το σύστημα, σιωπηρά, θα δέχεται δηλώσεις έως και 10/8/2012.-->ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ...ΔΗΛΑΔΗ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΧΑΡΗ?\nΣε περίπτωση που υπάρχει και τότε (10/8/2012) μεγάλος όγκος δηλώσεων θα επανεξετάσει το θέμα η ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών. -->ΤΟ ''ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ'' Μ'ΑΡΕΣΕ...,ΛΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ΟΤΙ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΑΚΟΜΑ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΒΛΗΘΕΙ\nΖητούν και απαιτούν από τους Λογιστές συνεπεία ώστε να υποβληθούν όσο περισσότερες δηλώσεις εμπρόθεσμα. -->ΑΠΟΦΑΣΙΖΩΜΕΝ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΖΟΜΕΝ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ...ΛΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΑΜΕ ΤΙ ΧΟΥΝΤΕΣ ΕΙΝΑΙ..\nΠρόθεση της ηγεσίας του Υπουργείου είναι να μην επιβαρυνθούν οι φορολογούμενοι με τις επιβαρύνσεις των εκπρόθεσμων.--> ΝΑΙ,ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΑΤΕ! ΘΑ ΒΑΛΩ ΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ ΑΠΟ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ...\nΒΡΕ ΟΥΣΤ ΑΠΟ ΔΩ ,ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΑ!!!


Αρχική Πολιτική Η συγγνώμη του Πούτιν στους Αθηναίους\nΕίναι σύνηθες, όποτε κάποιος ηγέτης επισκέπτεται την Αθήνα, οι πολίτες της να δεινοπαθούν στους δρόμους, λόγω των μέτρων ασφαλείας και των κυκλοφοριακών ρυθμίσεων.\nΠοτέ όμως στο παρελθόν κάποιος από αυτούς τους ηγέτες, δεν σκέφτηκες να ζητήσει συγγνώμη για την ταλαιπωρία!\nΚαι όμως ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, δεν παρέλειψε να το αναφέρει. Κατά τη διάρκεια των κοινών δηλώσεων, με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ο κ. Πούτιν ευχαρίστησε τους Αθηναίους και ζήτησε συγγνώμη!\n“Να ευχαριστήσω τους κατοίκους της Αθήνας για τη θερμή υποδοχή και θα ήθελα να τους ζητήσω συγνώμη για ορισμένα προβλήματα που ενδεχομένως τους δημιουργήσαμε”, είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της Ρωσίας.


Φαγητό μπροστά στον υπολογιστή; Ξανασκεφτείτε το αν θέλετε να χάσετε κιλά - CityWoman\nΦαγητό μπροστά στον υπολογιστή; Ξανασκεφτείτε το αν θέλετε να χάσετε κιλά\nΔεν κινδυνεύει ωστόσο μόνο η σιλουέτα αλλά και η υγεία σας.\nΔυστυχώς η υπερβολική χρήση του υπολογιστή, συνδυάζεται με μια αύξηση του αριθμού των υπέρβαρων ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι έντονοι ρυθμοί της καθημερινότητας, το επιβαρυμένο πρόγραμμα στο γραφείο σε συνδυασμό με τις υποχρεώσεις και ο ελλιπής ελεύθερος χρόνος, μας αναγκάζουν πολλές φορές στην υιοθέτηση λανθασμένων συνηθειών, τείνοντας να ταυτιστούμε με πρότυπα δυτικής νοοτροπίας, όπως π.χ. να καταναλώνουμε τα γεύματα μας μπροστά από μια οθόνη, εγκαταλείποντας αξίες, θεσμούς και παραδόσεις και ιδιαίτερα τη σημασία του να γευματίζει όλη η οικογένεια μαζί.\nΜελέτες και έρευνες δείχνουν ότι έχει αυξηθεί με δραματικούς ρυθμούς το ποσοστό τόσο των νέων που καταναλώνουν κάποιο γεύμα μπροστά από τον υπολογιστή όσο και των μεγαλύτερων.\nΟ υπολογιστής είναι εχθρός της υγείας μας λόγω διαφόρων προβλημάτων που μπορεί να δημιουργήσει, όπως καθιστική ζωή ή ακόμη και προβλήματα όρασης. Αυτά τα προβλήματα ποικίλουν και μπορούν να οδηγήσουν σε μυϊκούς σπασμούς, κακή στάση του σώματος. Επιπλέον, μελέτες έχουν δείξει ότι η συνήθεια ή η ρουτίνα του φαγητού μπροστά στον υπολογιστή προκαλεί βασικές λοιμώξεις, αλλεργίες και ασθένειες όπως επίσης και μια μεγάλη πιθανότητα εμφάνισης παχυσαρκίας και άλλων σχετικών διαταραχών όπως χοληστερόλη.\nΚάτι που σίγουρα δεν γνωρίζετε είναι οτι βάζοντας το πιάτο με το φαγητό (συνήθως γρήγορο φαγητό) δίπλα από το πληκτρολόγιο και ενώ απαντάτε σε ηλεκτρονικά μηνύματα ή ετοιμάζετε εκθέσεις, τρώτε. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, ο χώρος εργασίας σας να έχει 400 φορές περισσότερα βακτήρια από ένα μπάνιο. Παρόλα αυτά υπάρχει και συνέχεια, το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο του υπολογιστή καταστρέφει τη μοριακή δομή της τροφής και του νερού και τα καθιστά ανθυγιεινά. Αυτό σημαίνει ότι χάνουν τις ιδιότητές τους και τα θρεπτικά συστατικά τους και κατά συνέπεια οδηγούν σε διάφορες ασθένειες και διαταραχές, όπως Νόσος του Πάρκινσον ή Αλτσχάιμερ.\nΕίναι πολύ σημαντικό να κάνετε ένα διάλειμμα όσο μεγάλο φόρτο εργασίας και αν έχετε. Πιστέψτε μας το σώμα σας, θα σας ευχαριστεί γι' αυτό.


Ο Γιώργης Μαγγίνης.\nαπό Archaeology Newsroom - Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017\nΟ Γιώργης Μαγγίνης σπούδασε αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Για τις μεταπτυχιακές του σπουδές επέλεξε τo περίφημo πανεπιστήμιο SOAS του Λονδίνου (The School of Oriental and African Studies), το μοναδικό ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα στην Ευρώπη που ειδικεύεται στη μελέτη της Ασίας, της Αφρικής, της Εγγύς και της Άπω Ανατολής. Στη διδακτορική του διατριβή για την Αγία Κορυφή του Όρους Σινά (Mount Sinai. A History of Travellers and Pilgrims, Λονδίνο 2016) αναδεικνύεται ο σεβασμός που επέδειξαν τόσο οι χριστιανοί όσο και οι μουσουλμάνοι στον ιερό τόπο όπου, κατά την παράδοση, ο Μωυσής παρέλαβε τις Δέκα Εντολές.\nΗ διδακτική του καριέρα αρχίζει το 2001: Θεωρία Ιστορίας της Τέχνης και Αρχαιολογίας, Ιστορία Ισλαμικής και Βυζαντινής Τέχνης και Αρχιτεκτονικής, Ιστορία Κινεζικής Κεραμικής. Έχει διδάξει σε ανώτατα ιδρύματα (SOAS, Courtauld Institute of Art, Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου – του οποίου είναι επίτιμος εταίρος), σε μουσεία του Λονδίνου, της Αθήνας, του Κατάρ κ.α.\nΈχει συμμετάσχει σε αρχαιολογικές ανασκαφές στην Ελλάδα, την Κύπρο, τη Γαλλία και την Αίγυπτο. Έχει εργαστεί στο Ελληνικό Παιδικό Μουσείο, στην επανέκθεση του Αρχαιολογικού Μουσείου Ιωαννίνων. Διετέλεσε σύμβουλος ανάπτυξης μουσείων στο Ηνωμένο Βασίλειο, επιμελήθηκε το σχεδιασμό του σκευοφυλακίου του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας στο Λονδίνο.\nΕπιστημονικός συνεργάτης του Μουσείου Μπενάκη από το 2010, το καλοκαίρι του 2016 επιμελήθηκε την έκθεση του Μουσείου «Κεραμική από την Κίνα» (China Rediscovered: The Benaki Museum Collection of Chinese Ceramics). Για να τη μελετήσει εξασφάλισε την υποτροφία Stanley J. Seeger του 2013 στο Princeton.\nΠρόσφατα, τον Νοέμβριο του 2016, ο Γιώργης Μαγγίνης εντάχθηκε στην τριμελή εκτελεστική επιτροπή του Μουσείου Μπενάκη, επιφορτισμένη με καθήκοντα διευθυντή στη μεταβατική περίοδο που ακολούθησε την αποχώρηση του Άγγελου Δεληβορριά και την παραίτηση του Olivier Descotes.\nΕυγενής και προσηνής, τολμηρός, μεστός και αισιόδοξος, με ταπεινότητα και όραμα. Κατά ευτυχή σύμπτωση η συνέντευξη του Γιώργη Μαγγίνη δημοσιεύεται την παραμονή του εορτασμού της Διεθνούς Ημέρας των Μουσείων.\nΑγγελική Ροβάτσου: Κύριε Μαγγίνη, οι περισσότεροι σας γνωρίσαμε μέσω της έκθεσης για την κινεζική συλλογή του Μουσείου Μπενάκη (8/6-11/9/2016), την οποία επιμεληθήκατε και συνοδεύσατε με έναν ωραιότατο κατάλογο. Φαντάζομαι, όμως, ότι η σχέση σας με το Μουσείο θα είχε ξεκινήσει νωρίτερα.\nΓιώργης Μαγγίνης: Η ερευνητική σχέση μου με το Μουσείο Μπενάκη ξεκίνησε το χειμώνα του 1998-99, όταν έσκαβα στο Όρος Σινά με αποστολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η θέση ήταν η Αγία Κορυφή, πάνω στην ιστορία και αρχαιολογία της οποίας τελικά έγραψα τη διδακτορική μου διατριβή. Είχαμε βρει υλικό που ήταν παλαιοχριστιανικό, κάτι που δεν μας προβλημάτισε γιατί στην Ελλάδα το γνωρίζουμε καλά από ανασκαφές στο Αιγαίο, αλλά και πολύ υλικό που ανήκε στην πρώιμη και όψιμη ισλαμική περίοδο, το οποίο μας ήταν καινούργιο. Ο μόνος από τους συναδέλφους που δεν είχε ξεκινήσει διδακτορική έρευνα ήμουν εγώ, οι υπόλοιποι είχαν «μπει στο αυλάκι». Αποφάσισα να ασχοληθώ μ’ αυτό το υλικό για να βρω κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό. Και ανέλαβα να μελετήσω τα λυχνάρια, τα περισσότερα από τα οποία ήταν της πρώιμης ισλαμικής περιόδου, την εφυαλωμένη κεραμική και τα μεταγενέστερα αντικείμενα. Οι επιστημονικές διευθύντριες της ανασκαφής, καθηγήτριες Μαρία Παναγιωτίδη και Σοφία Καλοπίση, συνέστησαν να έρθω σε επαφή με την Άννα Μπαλλιάν, τότε επιμελήτρια της Ισλαμικής Συλλογής του Μουσείου Μπενάκη. Κατέβηκα στο Παλαιό Φάληρο, στην Οικία Κουλούρα (το σημερινό Μουσείο Παιχνιδιών), όπου βρίσκονταν αποθηκευμένα τα κεραμικά, και συναντήθηκα με την Άννα και τη Μίνα Μωραΐτου, επιμελήτρια τώρα του Μουσείου Ισλαμικής Τέχνης. Άνοιξε τα συρτάρια και κοιτάξαμε το υλικό μαζί. Η πρώτη μου, λοιπόν, επαφή με το Μουσείο Μπενάκη έγινε μέσα από την Ισλαμική Συλλογή.\nΕν τω μεταξύ, ήδη από το 1991 ένιωθα μια ιδιαίτερη αγάπη για την κινεζική τέχνη. Η συνάντηση ήταν συμπτωματική, όπως πολλά από τα σημαντικά πράγματα στη ζωή. Περπατούσα μια μέρα στην Αθήνα και μπήκα σε ένα παλαιοπωλείο που είχε προσφορές. Εκεί βρήκα ένα κινεζικό πορσελάνινο πινελοδοχείο, μονόχρωμο.\nΑ.Ρ.: Τι χρώμα;\nΓ.Μ.: Σκούρο κόκκινο-κερασί, «κόκκινο του χαλκού», γνωστό στα γαλλικά ως sang de boeuf, στα αγγλικά ως oxblood. Δεν ήταν κάτι πολύ σπουδαίο, το γνωρίζω τώρα πια, των αρχών του 19ου αιώνα. Αλλά ήταν πολύ όμορφο το χρώμα. Το αγόρασα. Ήθελα όμως να μάθω περισσότερα. Πήγα λοιπόν στο Σπουδαστήριο Ιστορίας και Αρχαιολογίας να δω τι βιβλία μπορούσα να βρω. Υπήρχε μόνο ένα βιβλίο για κινεζική κεραμική, στην κινεζική γλώσσα, με αγγλικές λεζάντες. Ήταν από αυτές τις παλιές εκδόσεις της δεκαετίας του ’70, δεν βοήθησε πάρα πολύ. Υπήρχε βέβαια ένα τέτοιο κόκκινο αντικείμενο αλλά, όπως έμαθα αργότερα, το αντικείμενό μου ήταν της όψιμης δυναστείας Qing ενώ αυτό στο βιβλίο της πρώιμης δυναστείας Ming. Η διαφορά τους, όχι μόνο χρονολογικά αλλά και από πλευράς σπανιότητας, ήταν τεράστια. Πήγα λοιπόν στον Παντελίδη, το αγγλόφωνο βιβλιοπωλείο, και βρήκα ένα βιβλίο της Shelagh Vainker, που είναι τώρα υπεύθυνη της Κινεζικής Συλλογής στο Μουσείο Ashmolean στην Οξφόρδη. Το βιβλίο της, βασισμένο στη συλλογή του Βρετανικού Μουσείου, είχε μόλις κυκλοφορήσει. Το διάβασα όλο – από τις πολυτέλειες που έχεις όταν είσαι 20 χρονών και φοιτητής. Υπήρχαν και ένα δυο ακόμη βιβλιοπωλεία με αγγλικά βιβλία, όχι όμως εξειδικευμένα, γιατί στην Ελλάδα η αρχαιολογία και η ιστορία της τέχνης είναι μόνο ελληνική. Οπότε στον Θεοδώρου ή στην Καρδαμίτσα, απ’ όπου αγοράζαμε τα αρχαιολογικά βιβλία, δεν υπήρχε κάτι για την Κίνα, ούτε για δείγμα. Γεγονός που καθρέφτιζε, και εξακολουθεί να καθρεφτίζει, σχεδόν 25 χρόνια μετά, την ένδεια των πανεπιστημίων μας ως προς την τέχνη άλλων πολιτισμών.\nΑ.Ρ.: Θα σας διακόψω, συγγνώμη. Όταν εγώ φοιτούσα στο Αρχαιολογικό της Αθήνας, ούτε Ιστορία Τέχνης υπήρχε βέβαια, ούτε Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, πόσο μάλλον Αιγυπτιολογίας. Και ήθελα να σας ρωτήσω: τα Τμήματα Ιστορίας της Τέχνης στα ελληνικά πανεπιστήμια σήμερα είναι όπως θα τα θέλατε; Είναι απλωμένα στον κόσμο; Υπάρχουν εξειδικευμένοι καθηγητές; Γιατί οι παλαιότερες γενιές ήταν απόλυτα στερημένες από τέτοια ερεθίσματα.\nΓ.Μ.: Είναι όπως θα τα ήθελα; Όχι. Υπάρχουν εξειδικευμένοι καθηγητές; Ναι. Είναι απλωμένα στον κόσμο; Είναι απλωμένα σε πολύ συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Αυτές είναι οι απαντήσεις.\nΓ.Μ.: Κατ’ αρχάς, έχουμε πλέον Ιστορία της Τέχνης. Ήδη στον καιρό μου –εγώ τέλειωσα το ’94– είχαμε στην Αθήνα την Πέπη Ρηγοπούλου, τον Χρύσανθο Χρήστου, τον Νίκο Ζία, οι οποίοι δίδασκαν βέβαια ευρωπαϊκή τέχνη, αλλά δίδασκαν από Αναγέννηση έως και 20ό αιώνα. Οπότε υπήρχε μεν Ιστορία της Τέχνης αλλά ήταν αποκλειστικά η ιστορία της δυτικής τέχνης και από τον 15ο ως τον 20ό αιώνα. Δεν υπήρχε τέχνη εκτός της Δύσης και εκτός της ελληνικής τέχνης. Στο διάστημα απ’ όταν αποφοίτησα και μετά υπήρξε μία αλλαγή, αποκλειστικά προς την Αίγυπτο, που όμως ανταποκρινόταν στην ανάγκη των αρχαιολόγων του ελληνικού χώρου, ακριβώς επειδή δεν μπορούμε να καταλάβουμε κάποιες περιόδους της αρχαίας ελληνικής τέχνης εάν δεν γνωρίζουμε την τέχνη της Αιγύπτου. Και επειδή υπάρχουν και πολλά ελληνιστικά ευρήματα αλλά και ρωμαϊκά που έχουν αιγυπτιακές επιδράσεις, η πανεπιστημιακή κοινότητα κινητοποιήθηκε. Νομίζω ένας καθηγητής υπάρχει ο οποίος διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχουν γίνει και ανασκαφές στην Εγγύς Ανατολή, στην προϊστορική όμως περίοδο. Αλλά και αυτές ανταποκρίνονται στην ανάγκη κατανόησης της ελληνικής τέχνης. Αυτό είναι το κίνητρο και όχι η παγκόσμια τέχνη, όπως συμβαίνει στα μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού. Δεν εκφράζεται ένα ενδιαφέρον «να δούμε από την Ελλάδα προς τα έξω» αλλά «να κοιτάξουμε την Ελλάδα πάλι αλλά προς τα πίσω». Αυτό πρέπει να σας πω ότι δεν με ικανοποιεί γιατί και πάλι είναι ένα κλειστό ιδεολόγημα. Πρέπει να έχουμε τη δυνατότητα να σπουδάσουμε στην Ελλάδα και τη δυτική τέχνη στη συνέχειά της, δηλαδή και την προϊστορική της Δυτικής Ευρώπης, που λέει ο λόγος – κάποιοι έχουν διδάξει βέβαια, όπως ο Αντώνης Ζώης παλιότερα στην Αθήνα και στα Γιάννενα…\nΑ.Ρ.: Μακράν ο αγαπημένος μου καθηγητής!\nΓ.Μ.: …αλλά είναι ένα unicum ο Αντώνης Ζώης – και τη μεσαιωνική τέχνη της Δυτικής Ευρώπης, τη ρωμανική, τη γοτθική (δεν ξέρω βέβαια κατά πόσον την έχουν διδάξει αλλά ξέρω ότι υπάρχουν επιστήμονες που τη γνωρίζουν). Πολύ σημαντικότερο όμως είναι να μελετήσουμε την τέχνη της Αιγύπτου, της Μεσοποταμίας, του Ιράν, της Ινδίας και της Κίνας και, σε μεταγενέστερες περιόδους, της Κορέας, της Ιαπωνίας, της Κεντρικής Ασίας και επίσης της Αφρικής και της Μεσο-Αμερικής, από την αρχαιότητα έως και σήμερα. Και θα μου πείτε: «Αυτό δεν είναι εξαιρετικά φιλόδοξο;» Φυσικά και είναι, δεν μπορεί να το κάνει ένα μόνο πανεπιστήμιο, όλα όμως μαζί τα ελληνικά πανεπιστήμια μπορούν, ανάλογα και με την παρούσα δύναμή τους, να δουν πώς μπορούν να εστιάσουν προς κάποιες κατευθύνσεις χτίζοντας σχετικές βιβλιοθήκες και δημιουργώντας κάποια προγράμματα, ίσως το κάθε πανεπιστήμιο προς μία ξεχωριστή εξειδίκευση: προς την Άπω Ανατολή, προς την Ινδία, προς την Κεντρική Ασία, προς το Ισλάμ. Οι λαμπροί Έλληνες ιστορικοί της τέχνης, αρχαιολόγοι και μελετητές του πολιτισμού εν γένει πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να ανοίξουν τους ορίζοντές τους, να διευρύνουν το όραμα για τον κόσμο, όσο ακόμα βρίσκονται σε αυτή τη χώρα. Και μετά, ας πάνε να κάνουν μεταπτυχιακά στα πανεπιστήμια του εξωτερικού, αν θέλουν. Αλλά κάπως πρέπει να τους προσφέρουμε αυτό το όραμα γιατί είναι προβληματικό αυτό που συμβαίνει. Αν το πανεπιστήμιο δεν μορφώσει το φοιτητή, όταν αποφοιτήσει και πάει σ’ ένα σχολείο δεν θα μορφώσει το μαθητή, ο μαθητής θα ξεκινήσει στραβά, με μια πολύ περιορισμένη οπτική του πολιτισμού –όχι της τέχνης, του πολιτισμού!– και αυτό είναι επικίνδυνο.\nΑ.Ρ.: Πάρα πολύ. Μήπως όμως το γεγονός ότι οι περισσότεροι καθηγητές Ιστορίας της Τέχνης στην Ελλάδα είναι και αρχαιολόγοι, ευθύνεται για τον ελληνοκεντρισμό μας;\nΓ.Μ.: Δεν θα το πίστευα. Γιατί όταν είσαι αρχαιολόγος πεδίου, έρχεσαι σε επαφή με ένα υλικό που είναι από τη φύση του πολυποίκιλο. Εάν επιλέγεις να το βλέπεις με ματιά εστιασμένη σε αυτό που ενδιαφέρει εσένα, παραμερίζοντας τα υπόλοιπα, έχεις κάνει μια μεθοδολογική επιλογή. Σκάβοντας όμως, ας πούμε στη Θήβα, βρίσκεις οθωμανική κεραμική, βρίσκεις πιθανότατα κινεζική κεραμική – και όχι μόνο στη Θήβα, είμαι σίγουρος ότι υπάρχει κινεζική κεραμική παντού στην Ελλάδα, απλώς δεν έχει ταυτιστεί.\nΑ.Ρ.: Επειδή ξέρετε ότι είχαν γίνει εισαγωγές;\nΓ.Μ.: Έχει βρεθεί κινεζική κεραμική στη Βραζιλία, στο Μεξικό, στο Γιβραλτάρ, στη Σερβία, παντού στον κόσμο. Αποκλείεται να μην υπάρχει στην Ελλάδα. Απλά, επειδή η πορσελάνη δεν γερνά, ό,τι κι αν της κάνεις δεν παθαίνει τίποτα, όταν βρίσκεις πορσελάνινα όστρακα θεωρείς ότι το στρώμα είναι διαταραγμένο, οπότε δεν τα καταγράφεις καν. Η πραγματικότητα είναι ότι αυτά τα όστρακα μπορεί κάλλιστα να είναι του 10ου, του 12ου, του 13ου αιώνα. Και βοηθούν να χρονολογήσεις τα στρώματά σου καλύτερα. Στο Σινά είχε βρεθεί κινεζική κεραμική αλλά αυτό δεν με εξέπληξε γιατί ήξερα ότι στη Φοστάτη της Αιγύπτου, έξω από το Κάιρο, έχουν βρεθεί οι μεγαλύτερες ποσότητες κινεζικής κεραμικής εκτός Κίνας, οι οποίες είναι γνωστές από τις αρχές του 20ού αιώνα.\nΑ.Ρ.: Ποιας εποχής κεραμική;\nΓ.Μ.: Ξεκινάει από τον 8ο αιώνα. Οπότε θεωρώ αδύνατο σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, όπου σε εκκλησίες έχουμε τα λεγόμενα «ψευδοκουφικά» κοσμήματα, όπου σίγουρα υπήρχε πολύ εμπόριο με την Αίγυπτο, με την Εγγύς Ανατολή, να μην έχουν έρθει κινεζικά αντικείμενα. Και να μην έχουν έρθει επίσης αντικείμενα από τον ισλαμικό κόσμο. Έχουμε εκπαιδευτεί να τα αναγνωρίζουμε; Όχι. Άρα, το ίδιο το υλικό του αρχαιολόγου, αν ο αρχαιολόγος αυτός είχε εκπαιδευτεί σωστά, θα τον υποχρέωνε να ανοίξει τους ορίζοντές του. Απλά εμείς δεν είχαμε την ευκαιρία να υποψιαστούμε. Δεν θεωρώ ότι φταίει το ότι είμαστε αρχαιολόγοι, απλά δεν υπάρχει η κατάλληλη εκπαίδευση.\nΑ.Ρ.: Ίσως και το γεγονός ότι μέχρι πολύ πρόσφατα οι Εφορείες ήταν χωρισμένες σε Προϊστορικές/Κλασικές, Βυζαντινές και Νεώτερες «έσπρωχνε» εκείνον που εστίαζε στα αρχαία να παραβλέψει τα μεταγενέστερα, ή το αντίστροφο.\nΓ.Μ.: Ή φώναζε την Εφορεία Νεωτέρων. Η Εφορεία Νεωτέρων όμως αποκλείεται να είχε κάποιον εξοικειωμένο μ’ αυτό το υλικό. Επίσης, δεν πάει πολύς καιρός που ταξιδεύουμε εύκολα στο εξωτερικό, οπότε ίσως να έχουμε επισκεφθεί κάποιο σχετικό μουσείο. Αλλά και πάλι, έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε με έναν τόσο οργανωμένο τρόπο που, αν δεν έχουμε την τυπική εκπαίδευση, δεν θα προσλάβουμε τίποτα. Χρειαζόμαστε την τυπική εκπαίδευση, όχι μόνο για να αναγνωρίζουμε τα όστρακα αλλά και για να ανοίξουμε τους ορίζοντές μας, να επιμορφώσουμε το κοινό, τους ανθρώπους, τα παιδιά μας, και να μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε ποια είναι η θέση μας στον παγκόσμιο πολιτισμό. Βλέπω νέα παιδιά, 19 και 20 χρονών, να είναι απόλυτα βέβαια για την ανωτερότητα του ελληνικού πολιτισμού αλλά να μην μπορούν να πουν ούτε μία λέξη για το από πού προκύπτει αυτή η ανωτερότητα, τι σημαίνει καν «ανωτερότητα». Δεν μπορούν να το δικαιολογήσουν γιατί δεν μπορούν να το εντάξουν σε κάποιο πλαίσιο, δεν μπορούν να πουν αυτό που ένας πιο υποψιασμένος άνθρωπος γνωρίζει, ότι ο δυτικός πολιτισμός σε κάποιες βασικές παραμέτρους έχει βασιστεί στην ελληνική σκέψη και τέχνη. Αν όμως μετατοπιστούμε προς ανατολάς, αυτό δεν ισχύει ή ισχύει πολύ πιο λεπτά, πολύ πιο διαμεσολαβημένα. Και υπάρχουν επίσης σημαντικές κινήσεις ιδεών από την Ανατολή προς τη Δύση, τις οποίες δεν αναγνωρίζουμε και δεν μαθαίνουμε. Η πολιτισμική γονιμοποίηση, ή μάλλον πανσπερμία, είναι διαρκής, ξεκινάει από την απώτατη προϊστορία και φθάνει ως σήμερα. Την μαθαίνουμε μονόδρομα λες και υπάρχει μια εξακτίνωση από την Αθήνα προς όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό καθιστά το όραμα του ελληνισμού απλοϊκό ακόμη και γι’ αυτούς που όφειλε να μην είναι, για εμάς που, ως αρχαιολόγοι, ως ιστορικοί, είμαστε οι θεράποντες αυτού του πολιτισμού.\nΞεκινήσαμε μια μεγάλη κουβέντα ως προς την εκπαίδευση περί τέχνης στην Ελλάδα, που ίσως επιφανειακά δεν έχει άμεση σχέση με το Μουσείο Μπενάκη αλλά θεωρώ ότι είναι μια σημαντική κουβέντα γιατί πρέπει, σε αυτό το κομμάτι, να βελτιωθεί η εκπαίδευση στην Ελλάδα. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πόσο σημαντικός είναι ο κοσμοπολιτισμός, πόσο είναι ένας τρόπος ύπαρξης, ειδικά για τους Έλληνες!\nΑ.Ρ.: Και μάλιστα τη σήμερον ημέρα, με όλη αυτή την παγκοσμιοποίηση.\nΓ.Μ.: Όχι μόνο! Ο παππούς μου ξεκίνησε από ένα ελληνικό χωριό το 1908 ή 1909 –οι ιστορικοί ερίζουν– και βρέθηκε στην Αμερική μη μιλώντας γρυ αγγλικά. Το ’12 επέστρεψε για να πολεμήσει στους Βαλκανικούς Πολέμους. Αυτή η εμπειρία της Αμερικής τον σημάδεψε. Ξεκίνησε πάμπτωχος, ήταν βοσκός, αλλά δεν σταμάτησε να ψάχνει, να εξελίσσεται, ήταν «διαόλου κάλτσα» που λένε, ακριβώς γιατί βρέθηκε από ένα περιβάλλον κλειστό στο πιο ανοιχτό περιβάλλον, τη Νέα Υόρκη. Πιάτα έπλενε, δεν έγινε ο Vanderbilt, αλλά άνοιξε το μυαλό του. Ο κοσμοπολιτισμός είναι κομμάτι του ελληνισμού. Και, για να παινέψουμε και το σπίτι μας, εδώ είναι που μπορεί ένας οργανισμός όπως το Μουσείο Μπενάκη να βοηθήσει. Είναι το κατ’ εξοχήν οικουμενικό μουσείο της χώρας, με πολυποίκιλες συλλογές τις οποίες οφείλει στον ιδρυτή του και σε όλους όσοι το έχουν προικίσει με δωρεές. Δεν θεωρώ τυχαίο ότι πριν το 2004, χρονιά που άνοιξε το Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης, είχαν συνολικά ασχοληθεί με την ισλαμική τέχνη στη χώρα τρεις τέσσερις άνθρωποι. Αυτή τη στιγμή είναι πολλαπλάσιοι. Η μόνη που είχε διδακτορικό ήταν η Άννα Μπαλλιάν. Τώρα είμαστε άλλοι τέσσερις ή πέντε. Αυτή η αλλαγή έγινε μέσα σε δώδεκα χρόνια. Δεν είναι τυχαίο γιατί, ακόμη και αν όλοι οι επιστήμονες δεν έχουν άμεση σχέση με το Μουσείο Μπενάκη, έχουν περάσει από εδώ. Είναι το κέντρο μίας άτυπης «επιστημονικής κοινότητας», μια εστία που συγκεντρώνει όσους έχουν ενδιαφέρον. Αν δεν υπήρχε το Μουσείο Μπενάκη Ισλαμικής Τέχνης, δεν θα υπήρχε αυτή η κοινότητα. Και ελπίζω η επόμενη γενιά να είναι ακόμα μεγαλύτερη. Αυτό καθιστά επιδραστικό το Μουσείο, η δυνατότητα που παρέχει σε κάποιον να δει το υλικό και να το μελετήσει.\nΑ.Ρ.: Πολύ δίκιο έχετε. Τα κινεζικά δεν θα εκτεθούν όμως, απ’ ό,τι έχω καταλάβει.\nΓ.Μ.: Ας το πάρουμε από την αρχή. Όταν πρωτοήρθα στο Μουσείο για την ισλαμική συλλογή, στις συζητήσεις που είχα με τη Μίνα Μωραΐτου, ανέφερα ότι στα βιβλία μου εμφανιζόταν συχνά το όνομα «Ευμορφόπουλος», ένα ελληνικό όνομα! Δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου βιβλιογραφία διεθνώς για τον Ευμορφόπουλο.\nΑ.Ρ.: Ούτε στην Αγγλία;\nΓ.Μ.: Υπήρχαν κάποιες αναφορές τις οποίες βρήκα μεταγενέστερα, γιατί ήταν σε εκδόσεις της εποχής του μεσοπολέμου. Και μου είπε η Μίνα: «Μα η συλλογή κινεζικής τέχνης που έχουμε στο Μουσείο ήταν του Ευμορφόπουλου, αυτός μας την έχει δωρίσει». Εγώ δεν την είχα δει γιατί είχε αποθηκευτεί πριν μπω στο πανεπιστήμιο και ως μαθητής είχα επισκεφθεί την ελληνική συλλογή στο παλιό κτήριο αρκετές φορές αλλά στην αίθουσα με τα κινεζικά δεν είχα μπει ποτέ. Όταν το 1999 πήγα στο Λονδίνο για μεταπτυχιακές σπουδές, πρότεινα σε έναν καθηγητή μου να μελετήσω για την πτυχιακή μου εργασία όχι τη συλλογή καθεαυτή, γιατί ήταν αποθηκευμένη σε κουτιά οπότε δεν μπορούσα να τη δω, αλλά την ιστορία της. Με είχε προβληματίσει το πώς έφτασε ένας Έλληνας του εξωτερικού, ο οποίος είχε ελάχιστη σχέση μ’ αυτή τη χώρα, να δωρίσει μια συλλογή κινεζικής τέχνης. Και πώς έφτασε ο Μπενάκης να τη συμπεριλάβει στο Μουσείο Μπενάκη. Χάρη στη Μίνα διάβασα την αλληλογραφία των δύο ανδρών, 100 γράμματα και πλέον, η οποία κράτησε από το ’27 έως το ’39, όταν πέθανε ο Ευμορφόπουλος. Βρήκαμε επίσης παλιές φωτογραφίες και έγραψα την πτυχιακή μου με βασική ιδέα πώς μπορεί να αναδειχθεί μια συλλογή τέχνης που, επαναλαμβάνω, δεν είχα καν δει. Υπήρχαν μόνο μερικές δημοσιεύσεις με ελάχιστες φωτογραφίες: η δωρεά Ευμορφόπουλου περιλάμβανε 800 αντικείμενα και, απ’ αυτά, βρήκα φωτογραφίες από μόλις καμιά εικοσαριά. Είχα ακούσει από γνωστούς μου στο Λονδίνο: «Ε, δεν είναι και καταπληκτική συλλογή». Προβληματίστηκα πώς θα μπορούσα να της προσδώσω αξία μέσα από την έρευνα. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ήταν πως δεν είχε εμπλουτιστεί παρά ελάχιστα από τότε που δωρήθηκε, δηλαδή τις δεκαετίες του ’20 και του ’30. Αντίθετα με συλλογές άλλων μουσείων οι οποίες, επειδή εκτίθενται, προσελκύουν νέες δωρεές, εμπλουτίζονται και αντικατοπτρίζουν την επιμελητεία των επιστημόνων, των οποίων οι προτιμήσεις αλλάζουν με τα χρόνια, αυτή η συλλογή δεν είχε κάποιο από αυτά τα μεταγενέστερα φίλτρα, ήταν μια χρονοκάψουλα των γνώσεων και του γούστου, του τι θεωρείτο σημαντικό και όμορφο τότε. Το γεγονός ότι ήταν κλειστή, ως ένα αρχαιολογικό σύνολο στρωματογραφικά τέλειο, σφραγισμένο, την καθιστά μοναδική. Δεν ήξερα βέβαια ακόμα τότε αυτό που γνωρίζω πλέον τώρα, ότι η συλλογή δεν είναι «δεύτερη», όπως μου είχαν πει. Απλά, όταν εκτίθετο τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, χρειαζόταν ένα καλό ξεσκόνισμα. Βρισκόταν ακόμα στις παλιές προθήκες που είχε κάνει δώρο ο Ευμορφόπουλος, οι οποίες μπορεί να μας αρέσουν ως έπιπλα αλλά δεν πληρούν τις σύγχρονες μουσειακές προδιαγραφές. Οπότε η γνώμη περί μετριότητας της συλλογής είχε διαμορφωθεί από την εικόνα που εμφάνιζε το υλικό, το οποίο δεν είχε συντηρηθεί με τις τελευταίες μεθόδους, δεν είχε εκτεθεί ξεκαθαρισμένο, «φιλεταρισμένο», και όσοι το είχαν δει δεν είχαν διακρίνει τα «αστέρια». Όταν στις αρχές της δεκαετίας του 2000 βγήκε από τα κουτιά η συλλογή και μπήκε σε ράφια, μπορέσαμε και την επισκεφθήκαμε συστηματικά. Διαπίστωσα ότι ήταν καλύτερη απ’ ό,τι περίμενα, ακόμα και με τα σημερινά κριτήρια ήταν σημαντική. Ωστόσο, εξακολουθώ να θεωρώ ότι το μοναδικό της χαρακτηριστικό είναι η «χρονοκάψουλα», μια αδιατάρακτη συλλογή που συγκροτήθηκε από τον σημαντικότερο συλλέκτη και γνώστη της απωανατολικής τέχνης στον Μεσοπόλεμο. Από τη δεκαετία του ’10 έως τη δεκαετία του ’30 ο Ευμορφόπουλος κυριάρχησε στο παγκόσμιο στερέωμα της κινεζικής τέχνης.\nΑ.Ρ.: Δεν θυμάμαι τώρα πού έχω δει μια δωρεά του στο Λονδίνο. Στο Βρετανικό Μουσείο ή στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου (V&A);\nΓ.Μ.: Εκεί τα πούλησε, δεν τα δώρισε. Η προσωπική του συλλογή ήταν τεράστια, σ’ εμάς έδωσε ένα μικρό κομμάτι αλλά ως δωρεά. Η υπόλοιπη συλλογή πουλήθηκε στο βρετανικό κράτος που τη μοίρασε στα δυο μουσεία, το Βρετανικό και το V&A. Εκεί όμως, ακριβώς επειδή πουλήθηκαν, η προέλευση των αντικειμένων δεν σημαίνεται ως «Γεώργιος Ευμορφόπουλος», αν και βέβαια μπορείς να το καταλάβεις από τις χρονολογίες ευρετηρίου. Επίσης, έχει διαλυθεί, ας πούμε, η «ματιά» του ανάμεσα σε πολλές άλλες αγορές, δωρεές κ.λπ. Δεν μπορείς να δεις την επιλογή του συλλέκτη με την καθαρότητα που την κατανοείς εδώ. Στην έκθεση που κάναμε το καλοκαίρι του ’16, υπήρχαν δύο αντικείμενα που δεν ήταν του Ευμορφόπουλου και 88 που ήταν. Ουσιαστικά, εκθέσαμε και το «μάτι» του Ευμορφόπουλου. Και με δίδαξε και κάτι άλλο αυτή η συλλογή. Διαβάζοντας τα γράμματα –και ξέρω ότι αυτό ακούγεται «γλυκερό»– ένιωσα δυνατή συγκίνηση για ανθρώπους που είχαν ήθος, γνώση και φιλοπατρία. Όχι μόνο τον Μπενάκη, ο οποίος ήξερε τη χώρα, αλλά και τον Ευμορφόπουλο, που ήρθε εδώ μετά τη δωρεά το 1931, για τα εγκαίνια του Μουσείου. Η αλληλογραφία τους ήταν μεγάλο μάθημα. Ξεπρόβαλλαν μέσα από τις επιστολές άνθρωποι κυριολεκτικά στην κορυφή της κοινωνίας της εποχής τους, μεγάλοι επιχειρηματίες και οι δύο. Ο Ευμορφόπουλος ήταν «στέλεχος μεγάλης επιχείρησης», ένας CEO της δεκαετίας του ’20, ο οποίος όμως εμψυχωνόταν και εμπνεόταν από αγάπη για την τέχνη. Ο λόγος που πούλησε τελικά τη συλλογή του στα δύο μουσεία της Βρετανίας ήταν ότι είχε καταστραφεί στην οικονομική κρίση. Στην Ελλάδα όμως δώρισε, το τονίζω αυτό, ως Έλληνας. Και ο Μπενάκης ήταν επιχειρηματίας, ο οποίος επίσης έκανε μια τεράστια δωρεά και αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής του στο να θεμελιώσει και στηρίξει τούτο το Μουσείο, να το στελεχώσει και να το αναδείξει. Μια πολύ σημαντική όψη των δωρεών Ευμορφόπουλου και Μπενάκη ήταν ότι φρόντισαν το υλικό που δώρισαν όχι μόνο να εκτίθεται αλλά και να μελετάται. Ο Ευμορφόπουλος, συγκεκριμένα, είχε διαλέξει έναν νεαρό τότε επιστήμονα, τον Leigh Ashton, να έρθει δύο φορές στην Αθήνα να το μελετήσει. Ο Ashton έγινε μετά διευθυντής του V&A – είχε «μάτι» και στους ανθρώπους ο Ευμορφόπουλος. Επιπλέον δώρισε τις προθήκες –η παλιά προθήκη που είχαμε στην έκθεση ήταν δική του– και φρόντισε για την έκδοση του καταλόγου. Παρόμοια και ακόμη σφαιρικότερα ενήργησε ο Μπενάκης. Κίνητρά τους ήταν να επιμορφώσουν, να προσφέρουν, να διευρύνουν τους ορίζοντες των ανθρώπων μέσα από αυτό που εκείνοι γνώριζαν και μπορούσαν να προσφέρουν. Κι όμως, οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν ρομαντικοί επιστήμονες και ιστορικοί της τέχνης, ήταν επιχειρηματίες, άνθρωποι του κόσμου.\nΌταν διαβάζεις για τον Ευμορφόπουλο στις νεκρολογίες του, νομίζεις ότι ήταν ένας ταπεινός παππούλης: ευγενική μορφή, όχι ιδιαίτερα ωραίος άντρας –δεν ήταν όπως ο Μπενάκης, που έλαμπε– διακριτικός, χωρίς παιδιά και μ’ ένα μόνο μεγάλο πάθος, την κινεζική τέχνη. Και ενώ τον είχα σπουδάσει για πολλά χρόνια, βρήκα αίφνης σ’ ένα βιβλίο μια περιγραφή του από έναν σύγχρονό του καλλιτέχνη η οποία με άφησε εμβρόντητο: «Ήρθε ο πολυεκατομμυριούχος Έλληνας Ευμορφόπουλος με τη Ρολς Ρόις» – ήταν ως να μίλαγε για έναν άλλον άνθρωπο! Αυτό ήταν ο Ευμορφόπουλος για τον πολύ κόσμο, ένας πολυεκατομμυριούχος που μπορεί να τον έβλεπες σήμερα στις ροζ σελίδες των Financial Times να μιλάει για μετοχές και κίνηση κεφαλαίων. Αλλά αυτό που έμεινε από εκείνον ήταν το πάθος του για δυο χώρες, την Κίνα και την Ελλάδα, τις οποίες μετά βίας γνώριζε (στην Κίνα πήγε το ’35, μετά την Ελλάδα). Και αυτό ήταν μεγάλο μάθημα. Μεγαλώνουμε με τα σχολεία να μας διδάσκουν περί «φιλοπατρίας» αλλά η έννοια δεν είναι απτή. Όταν διαβλέπεις τα ιδανικά, την ανιδιοτέλεια, την ευγένεια μιας σχέσης που ξεκινά πολύ τυπικά και στο τέλος καταλήγει στην προσφώνηση «αγαπημένε φίλε», δέκα χρόνια αργότερα, όταν νιώθεις τη συγκίνηση να βγαίνει μέσα από την ίδια τη γραφή (έγραφε λίγο αρχαϊκά ο Ευμορφόπουλος, είχε μάθει τα ελληνικά του 1870), τότε η «φιλοπατρία» παίρνει σάρκα και οστά.\nΑυτά ως προς την κινεζική συλλογή, τη σημασία της και το τι μπορεί να δώσει μαζί με τις άλλες συλλογές ενός μουσείου όπως το Μπενάκη στην Ελλάδα. Πρέπει να σας πω ότι διδάσκω ισλαμική τέχνη εδώ και δώδεκα χρόνια στη Βρετανία, στο Λονδίνο και στο Εδιμβούργο. Η υπόληψη που έχει το Μουσείο Μπενάκη στους κύκλους των μελετητών της ισλαμικής τέχνης είναι τεράστια. Όταν έγραψα σε φίλους μου ότι άρχισα να δουλεύω στο Μουσείο Μπενάκη, η αντίδρασή τους ήταν ενθουσιώδης! Και αυτός ο ενθουσιασμός εμπνέεται ακριβώς από δύο πράγματα: από την ποιότητα των συλλογών και από την προσβασιμότητα του Μουσείου. Γιατί ξέρουν ότι εάν έρθουν οι μελετητές και ζητήσουν να δουν κάτι, θα μπορέσουν να το δουν και να το δημοσιεύσουν. Αυτά είναι δύο πράγματα που καθιστούν αυτό το ελληνικό μουσείο διαφορετικό: Η ευρύτητα των συλλογών πέραν του ελληνικού πολιτισμού και η προσβασιμότητα σε αυτές.\nΤώρα, επειδή παρατηρήσατε ότι δεν εκτίθεται η κινεζική συλλογή, πρέπει να πούμε και κάτι που είναι λίγο στενόχωρο: η συλλογή έπεσε στη χειρότερη δυνατή περίσταση. Το 2004 με τους Ολυμπιακούς Αγώνες έγινε μια πρώτη παρουσίαση σε μία έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης και εκτέθηκαν εκεί 22 αντικείμενα. Οπότε ήμασταν πολύ αισιόδοξοι. Υπήρχε η προτεραιότητα, βέβαια, να ανοίξει το Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης, που πράγματι έγινε την ίδια χρονιά, αλλά δεν θα αργούσε να έρθει η ώρα για τα κινεζικά. Δεν χρειάζεται να πω τι έγινε το ’08, ενώ είχε εξασφαλισθεί κι ένα ΕΣΠΑ για να ξεκινήσει η μελέτη (τουλάχιστον η μελέτη έχει γίνει και σύντομα θα βγει διαδικτυακά ένας κατάλογος).\nΑ.Ρ.: Έχει βρεθεί κτήριο;\nΓ.Μ.: Δεν είναι μόνο το κτήριο. Για να ανοίξεις ένα νέο μουσείο πρέπει να έχεις πλάνο βιωσιμότητας, έτοιμες τις επιστημονικές και εκπαιδευτικές δράσεις, την έρευνα αγοράς – «αγοράς» με την ευρύτατη έννοια, όχι μόνο μονεταριστικά αλλά και ποιο θα είναι το κοινό σου, πρέπει να έχεις προετοιμάσει και προλειάνει το έδαφος. Όλα αυτά τα κάνεις όταν μπορείς να κοιτάξεις σ’ ένα βάθος χρόνου, κάτι που η κρίση κατέστησε εξαιρετικά δύσκολο. Όταν ο Άγγελος Δεληβορριάς έκρουσε για πρώτη φορά τον «κώδωνα κινδύνου» είχα απελπιστεί για το Μουσείο. Αυτή τη στιγμή έχω πάψει να είμαι απελπισμένος. Το Μουσείο Μπενάκη έκανε αυτό που όφειλε: άλλαξε, προσαρμόστηκε, έκανε την αυτοκριτική του, έλαβε τα μέτρα του και συνεχίζει χωρίς να έχει ευτελίσει αυτό που προσφέρει στην κοινωνία, χωρίς να το έχει ουσιαστικά μικρύνει, μάλλον το αντίθετο. Οπότε η ανάσχεση είναι προσωρινή.\nΑ.Ρ.: Όταν λέτε ότι το Μουσείο Μπενάκη πήρε τα μέτρα του, σε τι αναφέρεστε; Γιατί ξέρουμε ότι το Μουσείο αναγκάστηκε να απολύσει κάποιους ανθρώπους, να μειώσει τις ώρες εργασίας προκειμένου να εξοικονομηθούν κάποια χρήματα.\nΓ.Μ.: Αυτό είναι κομμάτι της αυτοκριτικής και της προσαρμογής του. Το κόστος, εσωτερικά, ήταν μεγάλο. Γιατί όταν δημιουργείται ένα μουσείο με τόσο εξειδικευμένο προσωπικό, το να χρειαστεί αυτό το προσωπικό να μειωθεί είναι ακρωτηριασμός. Αυτό το κόστος επωμίστηκαν τόσο όσοι έφυγαν όσο και αυτοί που έμειναν αλλά δεν έγινε σε βάρος της προσφοράς του Μουσείου, δεν έχει αλλάξει την ουσία αυτού που προσφέρεται στους επισκέπτες, τους μαθητές των σχολείων, τους επιστήμονες, ακόμα και σε όποιον έρχεται για να πιει έναν καφέ. Έχουν προσαρμοσθεί οι ώρες επισκέψεων ανάλογα με την προσέλευση του κοινού: όσο πιο δημοφιλές είναι ένα μουσείο, τόσο πιο πολλές ώρες είναι ανοικτό. Και πόσα μουσεία υπάρχουν στον κόσμο που είναι ανοικτά μέχρι τα μεσάνυχτα δυο μέρες την εβδομάδα; Πόσα μουσεία έχουν μία μέρα την εβδομάδα δωρεάν είσοδο; Μπορεί στη Βρετανία να είναι όλα τα κρατικά μουσεία δωρεάν, αλλά επιχορηγούνται γερά, σε άλλες χώρες κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Οπότε η αποστολή του Μουσείου, η προσφορά του δεν υπέστη συρρίκνωση.\nΑ.Ρ.: Ωστόσο, το Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης μείωσε τις μέρες που δέχεται το κοινό.\nΓ.Μ.: Ανοίγει Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, τέσσερις μέρες. Θα θέλαμε να ανοίγει έξι μέρες αλλά κι αυτή ακόμα η περιορισμένη λειτουργία είναι ένας άθλος απέναντι στο φάσμα του οριστικού κλεισίματος. Αναρωτηθείτε πόσες κερδοφόρες κερδοσκοπικές επιχειρήσεις έχουν κλείσει εξαιτίας της κρίσης. Ένα μουσείο δεν είναι κερδοσκοπική επιχείρηση κι όμως στην παρούσα δυσχερέστατη συγκυρία παραμένει ανοιχτό. Το ότι έχουν μειωθεί οι ώρες κοινού δεν είναι τόσο τραγικό.\nΑ.Ρ.: Καταλαβαίνω τι μου λέτε, πολύ καλά.\nΓ.Μ.: Ένα από τα πιο πλούσια μουσεία του κόσμου, το Μητροπολιτικό της Νέας Υόρκης, έχει μεγάλο οικονομικό πρόβλημα και μόλις υπέβαλε παραίτηση ο διευθυντής του.\nΑ.Ρ.: Λόγω αυτού του οικονομικού προβλήματος;\nΓ.Μ.: Έτσι εικάζεται. Ας μην τα βλέπουμε όλα μαύρα, ας βλέπουμε και τα πολλά καλά. Στην περίπτωση του Μουσείου Μπενάκη δεν έχει επηρεαστεί αρνητικά η σχέση του με το κοινό και η προσφορά του προς την κοινωνία.\nΑ.Ρ.: Μια και βρισκόμαστε στο Μουσείο, θα σας κάνω και μια «δημοσιογραφική» ερώτηση: Υπάρχουν νεότερα για τη θέση του διευθυντή;\nΓ.Μ.: Όχι ακόμη.\nΑ.Ρ.: Έχει οριστεί νέα προθεσμία υποβολής υποψηφιοτήτων και, αν ναι, λήγει σύντομα;\nΓ.Μ.: Αυτή η διαδικασία βρίσκεται στον έλεγχο και στην απόφαση της Διοικητικής Επιτροπής του Μουσείου.\nΑ.Ρ.: Δεν είστε κι εσείς μέλος;\nΓ.Μ.: Είμαι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής. Το Μουσείο διοικείται από μια Διοικητική Επιτροπή, προς την οποία εισηγείται ο Διευθυντής, τα χρέη του οποίου αυτή τη στιγμή εκτελεί μια τριμελής Εκτελεστική Επιτροπή.\nΑ.Γ.: Η Ειρήνη Γερουλάνου, η οποία είναι επίσης μέλος της Διοικητικής Επιτροπής, ο Χάρης Σιαμπάνης κι εσείς.\nΓ.Μ.: Οι οποίοι από κοινού εισηγούμαστε προς τη Διοικητική Επιτροπή. Ο καθένας έχει βέβαια τα πεδία γνώσης και εμπειρίας του αλλά λειτουργούμε κυριολεκτικά μαζί με στόχο την εύρυθμη λειτουργία του Μουσείου. Ως προς το ποια θα είναι η διάδοχος κατάσταση, αυτό είναι απόφαση της Διοικητικής Επιτροπής.\nΑ.Ρ.: Μας μιλήσατε για το μεταπτυχιακό που κάνατε στη SOAS για το ιστορικό της δωρεάς Ευμορφόπουλου στο Μουσείο Μπενάκη.\nΓ.Μ.: Ουσιαστικά έκανα δύο πτυχιακές εργασίες γιατί είχα τη δυνατότητα αντί να πάρω ένα μάθημα να κάνω δεύτερη πτυχιακή. Ήταν για την κεραμική από την Αγία Κορυφή του Σινά και υπήρξε, όπως είπαμε, η αφορμή να συνεργασθώ με το Μουσείο. Η δεύτερη αυτή πτυχιακή εξελίχτηκε στη διδακτορική μου διατριβή, η οποία δεν ήταν μόνο αρχαιολογική, ουσιαστικά μελετούσε την ιστορία της Αγίας Κορυφής μέσα από ιστορικά και αρχαιολογικά δεδομένα. Κάτι ανάλογο δεν είχε ξαναγίνει. Είχε γραφτεί μια ιστορία του Σινά τη δεκαετία του 1920 και έκτοτε δεν υπήρξε άλλο σχετικό βιβλίο.\nΑ.Ρ.: Αν σας χαρακτήριζα «οριενταλιστή» αρχαιολόγο, πώς θα σας φαινότανε;\nΓ.Μ.: Το πρόβλημα με το «οριενταλιστής» είναι ότι είναι ένας όρος πολύ…\nΑ.Ρ.: … ναρκοθετημένος από τον Edward Said;\nΓ.Μ.: Έχω αποφοιτήσει από την SOAS, όπου κοιμάσαι με τον Said κάτω απ’ το μαξιλάρι! Δηλαδή, τα πρώτα πράγματα που παίρνεις στη SOAS είναι μολύβι, χαρτί και το Orientalism! Λοιπόν, η απάντηση είναι ότι δεν τον χρησιμοποιούμε τον όρο. Μ’ έχουν πολλοί ρωτήσει τι είμαι και…\nΑ.Ρ.: Πώς αυτοπροσδιορίζεστε, δηλαδή;\nΓ.Μ.: Εγώ προσδιορίζομαι πάντα ως αρχαιολόγος, μολονότι έχω υπάρξει και ιστορικός της τέχνης. Ξέρετε, στη γερμανική πανεπιστημιακή κοινότητα δεν ξεχωρίζουν αυτά τα δύο. Στην Ελλάδα το ακολουθούμε αυτό, λέμε «βυζαντινή αρχαιολογία» και εννοούμε «βυζαντινή ιστορία της τέχνης». Πάντως, όταν με ρωτούν, λέω ότι είμαι αρχαιολόγος.\nΑ.Ρ.: Δηλαδή δεν τονίζετε το ιδιαίτερο ενδιαφέρον σας και για την Κίνα και για το Ισλάμ;\nΓ.Μ.: Και για το Βυζάντιο, και για τη Δύση, και για τις ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού!\nΑ.Ρ.: Αλήθεια, η εργασία σας στην Αγία Σοφία του Λονδίνου, τι ακριβώς ήταν;\nΓ.Μ.: Αν υπάρχει ένα πράγμα που μπορώ να πω πως διέπει ό,τι έχω κάνει, είναι το ενδιαφέρον για την ετερότητα και τη μετατόπιση, για φαινόμενα κοινωνικής διάθλασης, όπως όταν βάζεις ένα αντικείμενο μέσα σ’ ένα ποτήρι νερό και αλλάζει η πορεία του, φαίνεται ότι έχει σπάσει. Όπως ακριβώς μ’ ενδιέφερε η κινεζική συλλογή ενός Λονδρέζου που έφτασε στην Αθήνα και το πώς μέσα από διαδοχικούς καθρέφτες βλέπει κανείς το ίδιο υλικό με διαφορετικούς τρόπους, έτσι με συνάρπασε το πώς η «ελληνικότητα» της γραικικής κοινότητας του Λονδίνου απεικονίστηκε μέσα από τις δωρεές της προς την εκκλησία της. Το ερέθισμα ήρθε όταν ο τότε προϊστάμενος της Αγίας Σοφίας, Θεοδώρητος Πολυζωγόπουλος, επίσκοπος Ναζιανζού, με κάλεσε να βοηθήσω σε μία έκθεση που είχε οραματιστεί να γίνει στο Ελληνικό Κέντρο του Λονδίνου. Την έκθεση θα συντόνιζε το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο αλλά δεν υπήρχε κάποιος ν’ ασχοληθεί επιτόπου. Μαζί με δύο εξαιρετικές συναδέλφους, τη Ζίτα Κονιαλίδη, η οποία γνώριζε την Αγία Σοφία καλύτερα γιατί είχε ξεκινήσει το διδακτορικό της γι’ αυτή την εκκλησία, και τη Ζέτα Θεοδωροπούλου, η οποία είναι επίσης αρχαιολόγος, περάσαμε μήνες στο υπόγειο της Αγίας Σοφίας φωτογραφίζοντας κι ανακαλύπτοντας αντικείμενα. Η έκθεση ήταν εντυπωσιακή αλλά κράτησε λίγο. Λίγα χρόνια αργότερα, το Ίδρυμα Λεβέντη έκανε δωρεά στην Αγία Σοφία ώστε να δημιουργηθεί ένα σκευοφυλάκιο στη μνήμη του πρέσβη Κωνσταντίνου Λεβέντη. Το θησαυροφυλάκιο και το καρβουναριό της εκκλησίας ενώθηκαν και σχεδιάστηκε ένας εντυπωσιακός χώρος κάτω από το ιερό. Είναι βικτωριανό κτίσμα η Αγία Σοφία, με ψηφιδωτά, μάρμαρα, σε «νεοβυζαντινό» ύφος. Μαζί με τον Θεοφιλέστατο αποφασίσαμε να μην είναι ο χώρος απλά ένα σκευοφυλάκιο, όπως αυτά που θυμίζουν έκθεση κοσμηματοπωλείου, αλλά να λέει την ιστορία της ελληνικής κοινότητας στο Λονδίνο. Δεν είναι τυχαίο ότι η τελευταία πινακίδα σ’ αυτό το σκευοφυλάκιο, που ολοκληρώθηκε το 2006, αναφέρεται σε κάτι που έγινε το 2004, όταν η Εθνική Ελλάδος κέρδισε το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Μαζεύτηκαν όλοι οι Έλληνες του Λονδίνου να γιορτάσουν αλλά δεν πήγαν στο Ελληνικό Κέντρο, στην ελληνική πρεσβεία ή στα ελληνικά μπουζούκια. Πήγαν έξω από την Αγία Σοφία. Αυτή ήταν μια αυθόρμητη αντίδραση – ήμουν κι εγώ εκεί. Το πλήθος έκλεισε όλη την περιοχή της Αγίας Σοφίας, ανέβηκαν στους στύλους, κρέμασαν ελληνικές σημαίες και μετά έκαναν ειρηνική διαδήλωση μέχρι το Piccadilly Circus. Η αστυνομία δεν το πίστευε αυτό. Ξέρετε, δεν είναι εύκολο να κάνεις κάτι τέτοιο στη Βρετανία χωρίς να έχεις ειδοποιήσει την αστυνομία. Φοβήθηκαν ότι θα βάλουμε φωτιά, νόμιζαν ότι είμαστε χούλιγκαν, μέχρι που κατάλαβαν πως εμείς ήμασταν απλά χαρούμενοι. Είχα πάρει τηλέφωνο τον εφημέριο της Αγίας Σοφίας πατέρα Θεωνά Μπακάλη, και ρώτησα αν θα χτυπήσουμε τις καμπάνες. Και μου λέει: «Γιώργο μου, δεν έχουμε καμπάνες στην Αγία Σοφία». Οπότε, αν οι Έλληνες θεωρούσαν την Αγία Σοφία το κέντρο της ζωής τους στο Λονδίνο για το ποδόσφαιρο, εκεί έπρεπε να εκτεθεί και η ιστορία τους. Χάρη στη δωρεά του Ιδρύματος Λεβέντη άρχισα να μελετάω τα αντικείμενα και συνειδητοποίησα ότι στον κατάλογο της έκθεσης τον οποίο είχε επιμεληθεί το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο τα περισσότερα αντικείμενα αναφέρονταν λανθασμένα ως έργα κωνσταντινουπολίτικης, βαλκανικής ή ρωσικής τέχνης γιατί η εμφάνισή τους, η διακόσμησή τους ήταν ορθόδοξες. Όμως με ελάχιστες εξαιρέσεις όλα τα αντικείμενα ήταν βρετανικά. Εξέφραζαν πολιτισμικά την ελληνικότητα των δωρητών τους αλλά είχαν παραγγελθεί όχι απλώς στην Αγγλία αλλά στους καλύτερους αργυροχόους της χώρας. Υπάρχει, για παράδειγμα, ένα ποτήριο Θείας Μετάληψης ολόχρυσο που αντιγράφει βυζαντινό πρωτότυπο στον Άγιο Μάρκο της Βενετίας. Όταν το είδαν ειδικοί στην αγγλική αργυροχρυσοχοΐα έμειναν με το στόμα ανοιχτό γιατί είναι έργο ενός από τους καλύτερους Βικτωριανούς τεχνίτες, του C. Krall, και αποτελεί γενναιόδωρη παραγγελία του Σπυρίδωνα Περτέση, ο οποίος ξεκίνησε ως νεωκόρος στην Αγία Σοφία και έγινε εφοπλιστής.\nΑ.Ρ.: Μέσα απ’ αυτά τα αναθήματα διαγράφεται η κοινωνική διαστρωμάτωση ή προέρχονται κυρίως από εφοπλιστές; Υπάρχουν και ταπεινότερα;\nΓ.Μ.: Οι εφοπλιστές ήταν λίγοι πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι περισσότεροι Έλληνες στο Λονδίνο ήταν έμποροι, όπως ο Ευμορφόπουλος. Έχοντας μελετήσει το αρχείο της Αγίας Σοφίας και κυρίως το αρχείο του ελληνικού σχολείου της βικτωριανής περιόδου, του Greek College, κατάλαβα ότι δεν υπήρξαν μόνο οι πάμπλουτοι και γνωστοί Έλληνες, οι Ιωνίδηδες, οι Σκαραμαγκάδες, οι Περτέσηδες και οι Ράλληδες. Υπήρχαν και πολλοί πλέον ανώνυμοι άνθρωποι, οι οποίοι παντρεύονταν στην Αγία Σοφία, βάφτιζαν τα παιδιά τους στην Αγία Σοφία, αρρώσταιναν και ζητούσαν βοήθεια από το αδελφάτο της Αγίας Σοφίας για να πάνε στο νοσοκομείο. Υπήρχαν οι ναύτες, οι οποίοι είχαν μείνει ξέμπαρκοι στο Λονδίνο και έπαιρναν σημειώματα από το προξενείο για να πάνε στην Αγία Σοφία να τους δώσουν κάτι από το παγκάρι, ώστε να μπορέσουν να γυρίσουν στο νησί τους. Στα βιβλία του ναού, επειδή οι σταχώσεις γίνονταν από Άγγλους, οι οποίοι δεν είχαν όλο το ελληνικό αλφάβητο, τα γράμματα στους τίτλους είναι κάποιες φορές περίεργα: για παράδειγμα, το Σ είναι Μ που το ’χουν γυρίσει 90 μοίρες. Όλα τούτα βάλαμε στις προθήκες για να πούμε την ιστορία, όχι μόνο τα αργυρά. Η ιδέα έγινε ενθουσιωδώς δεκτή από το ιερατείο και το αδελφάτο (Trustees) της Αγίας Σοφίας, γεγονός που δείχνει το όραμα και την καλλιέργεια των εμπλεκομένων.\nΚαι έτσι στα χρόνια που δούλευα το διδακτορικό μου προέκυψε η σχέση με την Αγία Σοφία, την οποία διατηρώ.\nΑ.Ρ.: Σχετίζεται με αυτή τη σχέση η έρευνά σας για τη «νεοβυζαντινή» αρχιτεκτονική στο Λονδίνο;\nΓ.Μ.: Είχα κάνει μια σχετική ανακοίνωση σε ημερίδα που είχε οργανωθεί το 2005 και συνέπεσε με την έκθεση για το Βυζάντιο στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών, μετά έγραψα ένα άρθρο για έναν τιμητικό τόμο. Αυτό το άρθρο, η δουλειά στην Αγία Σοφία, η έρευνα πάνω στον Ευμορφόπουλο και η μελέτη για τις κινεζικές πορσελάνες και τους Αρμενίους αλλά και οι ανακοινώσεις για τους πρόσφυγες που διακόσμησαν τη Βουλή των Ελλήνων, όλα έχουν να κάνουν με ξενιτειά, διασπορά, νοσταλγία, ταυτότητα, ετερότητα. Οι Αρμένιοι που ξεκινούν από τον Καύκασο, φτάνουν στο Εσφαχάν, καταλήγουν ως την Ινδία και το πώς επανεφευρίσκουν την εθνική τους ταυτότητα μέσα από μια διαδικασία που ουσιαστικά είναι βρετανική αποτελούν μια συναρπαστική περίπτωση. Αλλά και οι Έλληνες του Λονδίνου που χτίζουν μια «βυζαντινή» εκκλησία και την προικίζουν με πράγματα φτιαγμένα στη Βρετανία αλλά σε ελληνικό ύφος. Ή ο Ευμορφόπουλος, ένας Χιώτης έμπορος του Λονδίνου, που αγαπά την κινεζική τέχνη αλλά επιθυμεί αυτή η τέχνη να αξιοποιηθεί σε μια χώρα που δεν έχει επισκεφθεί ποτέ αλλά από την οποία κατάγεται.\nΓ.Μ.: Αν με ρωτήσετε ποιο είναι το τόξο της προβληματικής μου, θα σας απαντήσω ότι είναι αυτό που λέγεται στα αγγλικά displacement (μετατόπιση). Δεν είναι ακριβώς ξενιτειά (είναι φορτισμένος συναισθηματικά ο όρος), το «μετατόπιση» είναι πιο ουδέτερο. Υπάρχει άλλο μουσείο που να σου δίνει το βάθος αυτού του φαινομένου από το Μουσείο Μπενάκη; Το μουσείο ενός Αλεξανδρινού προικισμένο με παντοδαπές συλλογές που διηγούνται την ιστορία του ελληνισμού; Το μουσείο των κοινοτήτων της Κωνσταντινούπολης, της Μικράς Ασίας, της Ιταλίας που παράλληλα έχει έναν Βούδα από την Κεντρική Ασία, μια προτομή από την Γκαντάρα δίπλα σ’ ένα ελληνιστικό γλυπτό, σε ένα πορτρέτο του Φαγιούμ; Δεν μπορούμε τον πολιτισμό να τον φυλακίσουμε γεωγραφικά.\nΑ.Ρ.: Μόνο που δυστυχώς αυτό δεν είναι σαφές τοις πάσι.\nΓ.Μ.: Είμαστε φύλακες του πολιτισμού και συνακόλουθα ταγμένοι σε αυτόν χάρη στο ατύχημα της εντοπιότητάς μας. Όσοι γεννηθήκαμε στην Ελλάδα, φυλάμε όσα αυτά τα σύνορα περικλείουν. Ευθύνη μας είναι, δεν είναι κτήσεις μας, δεν μας ανήκουν, απλά προστατεύουμε ό,τι μας αναλογεί από τον παγκόσμιο πολιτισμό. Ο Khaled al-Asaad, ο αρχαιολόγος που πέθανε στην Παλμύρα, Άραβας ήτανε και μουσουλμάνος, αν το δούμε με τους αυθαίρετους όρους που κάποιοι υιοθετούν τελευταία, αλλά πέθανε για ρωμαϊκές αρχαιότητες που ανήκαν σ’ ένα παρελθόν πολιτισμικά διαφορετικό από το δικό του. Έπεσε σε Θερμοπύλες που τον αφορούσαν ως φύλακα γιατί αυτές οι Θερμοπύλες του έλαχαν, εκεί, στη Συρία. Εκεί έπρεπε αυτός να σταθεί.\nΑ.Ρ.: Συμφωνώ απολύτως βέβαια και χαίρομαι που μνημονεύσατε τον αρχαιολόγο που σκοτώθηκε στην Παλμύρα.\nΘα ήθελα να προσθέσω ότι απόλαυσα πολύ τις τρεις διαλέξεις σας που είναι αναρτημένες στο site του Ιδρύματος Μποδοσάκη.\nΓ.Μ.: Ευχαριστώ πολύ!\nΑ.Ρ.: Καταρχήν, είστε εξαιρετικός ομιλητής, άκοπα κρατάτε το ενδιαφέρον των ακροατών σας. Έπειτα, τα θέματά σας ανοίγουν τους ορίζοντες, αποκαλύπτουν τις μεγάλες τρύπες, τα κενά της ελληνοκεντρικής παιδείας μας. Παράδειγμα, όσα λέτε για τους Μογγόλους. Ο παππούς μου χρησιμοποιούσε τη λέξη «Μογγόλος» για να χαρακτηρίσει κάποιον που συμπεριφερόταν με τρόπο τελείως βάρβαρο. Επίσης: Ακολουθώντας την προτροπή σας, μπήκα στο Μουσείο της Βιέννης για να δω αυτή την οθωμανική σκηνή στην οποία αναφερθήκατε. Έμεινα άναυδη, δεν είχα ξαναδεί ποτέ σκηνή τέτοια. Τι μετάξια, τι χρώματα, τι ομορφιά, τι ηδονική πολυτέλεια!\nΓ.Μ.: Και είναι μόλις μια σκηνή εκστρατείας που είχε πάρει κάποιος πασάς μαζί του στην εκστρατεία. Δεν ήταν η σκηνή που θα είχε ο Μογγόλος χάνος στον κήπο του παλατιού του, η σκηνή που θα είχε ο Τιμούρ όταν ταξίδευε, με διάμετρο 100 μ., καλυμμένη με χρυσοΰφαντο μετάξι. Ας έχουμε μια συναίσθηση των μεγεθών. Το φθινόπωρο του 2016 δίδαξα για ένα τρίμηνο στο Ινστιτούτο Courtauld στο Λονδίνο και συνεισέφερα σ’ ένα μάθημα για το Ιράν τον 15ο αιώνα, την τιμουριδική περίοδο, που συμπίπτει με την πρώιμη Αναγέννηση στην Ιταλία. Προσπαθήσαμε να δείξουμε στους φοιτητές την ποιότητα και την ποσότητα της τέχνης τον 15ο αιώνα στο Ιράν από την οποία σώζεται το 1‰ σε σχέση με το τι υπήρχε, να το συγκρίνουμε με αυτό που, σπουδάζοντας στο Courtauld, είχαν μάθει για την Ιταλία την ίδια εποχή και να τους βοηθήσουμε να καταλάβουν ότι είναι σαν να μιλάμε για την καλλιτεχνική παραγωγή της Νέας Υόρκης και την καλλιτεχνική παραγωγή μιας επαρχιακής πόλης σε ένα μικρό κράτος. Δεν λέω ότι είναι κακή η καλλιτεχνική παραγωγή της μικρής πόλης αλλά δεν συγκρίνεται με τη μητρόπολη. Τα μέτρα και τα σταθμά είναι τόσο παραποιημένα από το βάρος της έρευνας σε συγκεκριμένα πεδία, ώστε δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε τη γενικότερη εικόνα. Και ακολουθώ μια μέθοδο που έμαθα, πρέπει να το αναγνωρίσω, από μία από τις σημαντικότερες επαφές που είχα στη ζωή μου, τη Σοφία Ρωκ Μελά, ιδρύτρια του Ελληνικού Παιδικού Μουσείου, όπου δούλεψα για δύο χρόνια. Με το που ξεκίνησα λοιπόν με προέτρεψαν, για να μπω στο κλίμα, να παρακολουθήσω μια παρουσίαση σε εργαζομένους κάποιας εταιρείας για το πώς να μιλούν στα παιδιά. Η Σοφία μίλησε εκεί για την τεχνική «short sharp shock», «σύντομο και οξύ χτύπημα». Και αυτή την εφαρμόζω, με ελαφρύ μειδίαμα όμως, όταν μιλάω σε ανθρώπους γι’ αυτό που τους είναι άγνωστο. Όταν, ας πούμε, αναφέρομαι στους Μογγόλους που, όπως λέτε κι εσείς, τους θεωρούμε όλοι, κι εγώ ο ίδιος πριν σπουδάσω, ως τους απόλυτους βαρβάρους. «Χτυπάω» λίγο το ακροατήριό μου με κάποιους αριθμούς –οι αριθμοί είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικοί–, με κάποιες εικόνες που το βγάζουν εντελώς από τη ζώνη ασφαλείας του, απ’ αυτό που έχει συνηθίσει κι αμέσως λέω ένα ανέκδοτο και το διαβεβαιώνω ότι «εντάξει, δεν πειράζει, κι εγώ το έχω περάσει αυτό». Αυτό όμως βοηθάει τους ακροατές να ταρακουνηθούν, είναι ένα εξαίφνης φαινόμενο που τους βοηθά να κοιτάξουν και γύρω.\nΘεωρώ ότι η γνώση της παγκόσμιας ιστορίας και τέχνης, το να υπάρχει μια γενικότερη εποπτεία, έστω και κάποτε γενική, είναι σημαντική όταν εργάζεται κάποιος σ’ ένα μουσείο σαν το Μπενάκη. Μου λένε κάποιοι συνάδελφοι: «Υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται σ’ όλη τους τη ζωή μ’ ένα είδος κεραμικής, ας πούμε, ενός νησιού. Εσύ πώς μπορείς, πώς τολμάς να λες ότι κατέχεις ένα τόσο ευρύ πεδίο;» Η απάντηση είναι πως δεν μπορείς να κατέχεις σε βάθος ένα τόσο ευρύ πεδίο, μπορείς όμως να κάνεις μακροβούτια, βαθιά αλλά σε πολλά, μικρά πράγματα.\nΑ.Ρ.: Σαν τις τομές τις αρχαιολογικές;\nΓ.Μ.: Ακριβώς. Διαλέγω κάτι που δεν το ’χει ψάξει κάποιος και πάω σκάβοντας σε βάθος πολύ γρήγορα, αρκεί να τέμνει κάθετα πολιτισμούς. Ας πάρουμε τις κινεζικές πορσελάνες για τους Αρμένιους. Πρέπει να σώζονται καμιά εξηνταριά στον κόσμο. Έχω δει περίπου τριάντα αλλά υπάρχουν ακόμα κάμποσες σε μουσεία της Αρμενίας και της Ρωσίας. Είναι ένα απειροελάχιστα μικρό υλικό αλλά συνδυάζει ό,τι μ’ αρέσει: την Κίνα, τους Αρμένιους, μια μετατοπισμένη κοινότητα που απλώνεται από τη Βενετία έως την Καντόνα, το Ιράν, την Ινδία υπό βρετανική επικυριαρχία: Δύση, Ανατολή, Άπω Ανατολή. Ο ερευνητής του υλικού αυτού πρέπει να βουτήξει σε μεγάλο βάθος στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, στη συγκεκριμένη πόλη, στο συγκεκριμένο υλικό, να κάνει μια κατάδυση σε διαφορετικές θερμοκρασίες. Προσωπικά δεν επιμένω να εξαντλώ ένα θέμα, πιστεύω ότι πρέπει να δημοσιεύουμε γρήγορα προωθώντας την έρευνα και τον προβληματισμό, ώστε να δίνουμε και την ευκαιρία σε άλλους να συνεισφέρουν. Μετά μπορούμε να επανέλθουμε. Αυτή η στρατηγική δεν βοηθάει να πάρεις θέση σε πανεπιστήμιο αλλά σε κρατάει νέο.\nΤον Δεκέμβριο βρεθήκαμε με συναδέλφους από το Μουσείο Μπενάκη και φίλους στη Νέα Υόρκη. Πήγαμε στο Μητροπολιτικό Μουσείο να δούμε την έκθεση για την Ιερουσαλήμ («Jerusalem»). Μια έκθεση η οποία, εκτός από όμορφα αντικείμενα, είχε ένα έντονο δίδαγμα: Ότι κατά τη μεσαιωνική περίοδο στην Ιερουσαλήμ συνυπήρχαν, πότε δύσκολα πότε εύκολα –συνήθως εύκολα με κάποιες περιόδους κρίσης, για να ’μαστε ειλικρινείς–, μουσουλμάνοι, χριστιανοί και εβραίοι. Οι μουσουλμάνοι είχαν αρχικά τον πολιτικό έλεγχο, μετά ήρθαν οι χριστιανοί και ως σταυροφόροι κατέλαβαν τη χώρα, και οι εβραίοι ήταν πάντοτε υπό τις δύο αυτές θρησκευτικές ομάδες αλλά συνυπήρχαν μαζί τους. Η έκθεση επέμενε σ’ αυτήν τη συμβίωση και ήταν αρθρωμένη γύρω από τους τόπους συνάντησης αυτών των ανθρώπων: την αγορά, τον τόπο λατρείας, το σπίτι, το δρόμο. Ενθουσιαστήκαμε, ήταν μια θαυμάσια έκθεση. Είχα γνωρίσει τη μία από τις επιμελήτριες στο Λονδίνο το 2014, είχε έρθει στο V&A για να δει ένα αντικείμενο που ήταν αινιγματικό (ποτήριο Θειάς Κοινωνίας με αραβική επιγραφή) και είχε ζητήσει τη γνώμη μου λόγω της δουλειάς μου στο Σινά. Και μου ’χε πει για το όραμα της έκθεσης. Όταν διάβασα τις κριτικές μερίδας του τύπου στις Ηνωμένες Πολιτείες εξεπλάγην γιατί επιτέθηκαν στην έκθεση, λέγοντας πως παραμόρφωνε την ιστορική πραγματικότητα επειδή τόνιζε ότι οι μουσουλμάνοι ήταν δήθεν ανεκτικοί προς τους χριστιανούς και προς τους εβραίους. Συζήτησα το ζήτημα με έναν ειδικό στην Ιερουσαλήμ και επέμεινε πως η εικόνα που έδωσε η έκθεση ήταν ακριβής. Περίοδοι κρίσης υπήρξαν, όπως και στο Σινά, αλλά γενικά οι κοινότητες ζούσαν σε μια «δημιουργική ένταση» μεταξύ τους.\nΑ.Ρ.: Όπως και στη Θεσσαλονίκη οι μουσουλμάνοι, οι εβραίοι και οι χριστιανοί.\nΓ.Μ.: Και όπως και αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Η ένταση δεν είναι απαραίτητα αρνητικό πράγμα και δεν είναι το ίδιο με τη σύγκρουση. Σημαίνει πως έχεις την αίσθηση κάποιων ορίων, λειτουργείς μέσα σε μια κοινωνία. Είναι μια διαρκής διαπραγμάτευση. Μου έκανε εντύπωση πόσο είχε πολιτικοποιηθεί μια έκθεση η οποία ήταν επιστημονικά θεμελιωμένη. Ίσως όμως ενδόμυχα και οι επιμελητές να ήθελαν να προωθήσουν την έννοια της συμβίωσης. Ας ήταν η έκθεση για την Ιερουσαλήμ του 12ου, 13ου και 14ου αιώνα, το παρελθόν έμοιαζε ζωντανό!\nΤο 2012 έδωσα στο Μητροπολιτικό Μουσείο, στο Συνέδριο των Ιστορικών Ισλαμικής Τέχνης, μια διάλεξη για τα πλακίδια της «φαληρικής Κιουτάχειας», του εργοστασίου Κιουτάχεια-Αθήναι. Φανταστείτε τώρα σε ένα συνέδριο όπου όλοι μιλάνε για αραβική, περσική, ινδική τέχνη, να έρχεται κάποιος και να μιλά για πρόσφυγες κεραμείς οι οποίοι τον 20ό αιώνα διακοσμούν με πλακίδια τεχνοτροπίας Ιζνίκ τη Βουλή των Ελλήνων. Στο γεύμα που ακολούθησε παρευρέθηκε η μεγάλη καθηγήτρια Priscilla Soucek και συζητήσαμε για τις σπουδές ισλαμικής τέχνης στην Αμερική. Και μου είπε: «Μετά την 11η Σεπτεμβρίου , είπαμε όλοι “Αυτό είναι το τέλος της επιστήμης μας σ’ αυτή τη χώρα. Τώρα πια κανείς δεν πρόκειται να ασχοληθεί με το Ισλάμ. Θα υπάρξει πόλωση!”. Κι όμως, αντίθετα μ’ ό,τι περιμέναμε, ξεκίνησε η άνθηση των σπουδών για το Ισλάμ και αυτή τη στιγμή (το 2012) μέχρι και επαρχιακά πανεπιστήμια διδάσκουν την ισλαμική τέχνη». Και είχε δίκιο. Μέχρι τo 2001 η ισλαμική τέχνη διδασκόταν στη Νέα Υόρκη, το Σικάγο, το Γέηλ, το Χάρβαρντ. Αυτή τη στιγμή όμως το Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα, της Ιντιάνα, ως και η Κάτω Ραχούλα, που λέει ο λόγος, διδάσκουν ισλαμική τέχνη. Γιατί η τέχνη λειτουργεί σ’ ένα άλλο επίπεδο, πιο έμμεσο και διαισθαντικό. Ξέρετε, η αντίδραση της αμερικανικής διανόησης στο τραγικό γεγονός της τρομοκρατικής επίθεσης ήταν εξαιρετική. Αντί να απορρίψει το Ισλάμ συνολικά και απλοϊκά, προσπάθησε να καταλάβει πώς έφθασαν κάποιοι μέσα στην πολυπληθή αυτή κοινότητα σε μια τόσο φοβερή πράξη. Και η κατανόηση έγινε και μέσα από την τέχνη. Αυτό όμως ήταν κάτι που στήριξε ακόμη και η πολιτική ηγεσία της χώρας, ο τότε πρόεδρος.\nΑ.Ρ.: Πολύ σωστή κουβέντα. Γιατί όλοι λένε τώρα πια ότι φταίει η ίδια τους η θρησκεία, αυτή τους κάνει έτσι.\nΓ.Μ.: Αυτό είναι το περίφημο ιδεολόγημα της σύγκρουσης των πολιτισμών.\nΑ.Ρ.: Ο κύριος Huntington.\nΓ.Μ.: Ξέρετε, πρώτα έρχεται η ιδεολογία και ύστερα η εφαρμογή της. Λοιπόν, αυτή την ιδεολογία τη βλέπουμε τα τελευταία 20 χρόνια να γίνεται όλο και πιο δυνατή στη Δύση. Μια ιδεολογία είναι, δεν είναι τίποτα παραπάνω, δεν αντιπροσωπεύει καμιά ιστορική πραγματικότητα και, φυσικά, το εκμεταλλεύονται οι ακραίοι από κάθε πλευρά. Όσο πιο πολύ στην άκρη της σανίδας βαδίσεις εσύ, θα ισορροπήσει ο άλλος βαδίζοντας στην άλλη άκρη της σανίδας. Ποιος θα τρέξει πιο γρήγορα για να ρίξει τον άλλο; Εδώ τοποθετείται ο ρόλος του επιμορφωτή, του ιστορικού, του ιστορικού της τέχνης. Να δουλέψει μαζί με την κοινωνία, να ανατρέψει ιδεολογήματα που, ακόμη κι αν είναι αθώα, είναι ανιστόρητα.\nΑ.Ρ.: Έχουμε πολλά κι εμείς εδώ πάντως.\nΓ.Μ.: Σε κάποια πράγματα μ’ έχει εκπλήξει ευχάριστα η Ελλάδα. Η κατάσταση είναι πάρα πολύ δύσκολη οικονομικά, δεν υπάρχει όμως ακόμα χρεωκοπία ιδεολογική στο βαθμό που με θλίψη διαπιστώνω σε άλλες χώρες. Η πολιτική είναι κομμάτι του πολιτισμού και, μολονότι συχνά αποφεύγουμε να συζητούμε πολιτικά θέματα, ο βίος μας είναι πάντα και κατ’ εξοχήν πολιτικός. Αυτό που πρέπει να επιζητούμε είναι πώς θα βελτιώσουμε αυτόν το βίο.


Στις Άγριες Μέλισσες με το πρόσχημα ότι είναι μια πάρα πολύ καλή σειρά με τεράστια επιτυχία δίνουν πενταροδεκάρες στους ηθοποιούς | Στη Φόρα\nΑρχική Life Style Στις Άγριες Μέλισσες με το πρόσχημα ότι είναι μια πάρα πολύ καλή...\nΣτις Άγριες Μέλισσες με το πρόσχημα ότι είναι μια πάρα πολύ καλή σειρά με τεράστια επιτυχία δίνουν πενταροδεκάρες στους ηθοποιούς\nΣυνέντευξη έδωσε ο Ορέστης Τζιόβας στο περιοδικό «Εγώ» και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στους μισθούς που παίρνουν οι ηθοποιοί στις Άγριες Μέλισσες χαρακτηρίζοντας τους ως…πενταροδεκάρες.\nΌλους αυτούς τους μήνες που τα θέατρα ήταν κλειστά, πώς τα έβγαλες πέρα οικονομικά;\nΠολύ δύσκολα. Ζει κανείς με 534 ευρώ το μήνα; Έπαιρνα μαύρα λεφτά από κάποια άλλη δουλειά που έκανα και δεν έχω κανένα πρόβλημα να το πω. Όταν το κράτος μου δίνει 534 ευρώ, πώς θα ζήσω; Θα σκοτώσω για να ζήσω και μιλάω πολύ σοβαρά. Πήρα και μια επιστρεπτέα 2000 ευρώ, επειδή είμαι και ελεύθερος επαγγελματίας. Μου έδωσε δανεικά η αδερφή μου και κάποιοι άλλοι άνθρωποι.\nΈχεις ένα παρουσιαστικό που θα ταίριαζε πολύ στις Άγριες Μέλισσες. Θα ήθελες να πάρεις μέρος;\nΓνωρίζω πως στις Άγριες Μέλισσες, εκτός των πρωταγωνιστών, τα χρήματα που παίρνουν οι υπόλοιποι είναι πολύ άσχημα. Με το πρόσχημα ότι είναι μια πάρα πολύ καλή σειρά με τεράστια επιτυχία δίνουν πενταροδεκάρες. Στη δικιά μου περίπτωση, επειδή είμαι γνωστός ηθοποιός, δεν θα συνέβαινε αυτό, αλλά καλό είναι να το αναφέρουμε. Όλοι οι παραγωγοί εκμεταλλεύονται το οικονομικό σύστημα που πάει από το κακό στο χειρότερο και δίνουν με πολύ μεγάλη χαρά τον βασικό μισθό, 534 ευρώ.\nΠροηγούμενο άρθροΗ είδηση επιβεβαιώθηκε! Το Mega τον καλωσορίζει στο δυναμικό του\nΕπόμενο άρθροΧώρισαν μετά από 18 χρόνια Βανδή-Νικολαϊδης-Η ανακοίνωση τους\nΟυγγαρία: Χιλιάδες στους δρόμους για το Pride – «Η αγάπη είναι...\nXιλιάδες Ούγγροι συμμετείχαν στο χθεσινό Pride της Βουδαπέστης για να στηρίξουν την κοινότητα LGBTQ+ και να διαμαρτυρηθούν ενάντια στο νόμο που περιορίζει την ρητορική...\nΑεροδρόμιο Χίθροου: Έκκληση στην κυβέρνηση να ανοίξει τη Βρετανία για τους...


Όταν χρειαστείτε αίμα θα πάψετε να είστε ομοφοβικοί | in.gr\nΌταν χρειαστείτε αίμα θα πάψετε να είστε ομοφοβικοί\n13 Ιανουαρίου 2022, 12:10\nΗ ίδια η ζωή αναγκάστηκε να ξεπεράσει μεσαιωνικές προκαταλήψεις. Γιατί στην πανδημία στέρεψε η κάνουλα και κινδυνεύουν οι ασθενείς που χρειάζονται αίμα. Έτσι, έγινε άρση των προκαταλήψεων\nΟ αποστιγματισμός της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και το δικαίωμα να δίνουν πλέον αίμα είναι μια τεράστια νίκη παγκοσμίως. Είναι ένα αίτημα που η κοινότητα διεκδικεί εδώ και δύο δεκαετίες και πλέον η άρση του αποκλεισμού ισχύει και για την χώρα μας.\nΟι διεκδικήσεις ετών αποδείχθηκαν αναγκαίες μέσα στην πανδημία,αφού τα τελευταία δύο χρόνια οι αιμοδοσίες έχουν μειωθεί σε τεράστιο βαθμό και έχουμε έλλειψη αίματος για απαραίτητες θεραπείες. Άνθρωποι που είναι θύματα ατυχημάτων, χρειάζονται αιμοκάθαρση ή πάσχουν από άλλες νόσους είδαν τη ζωή τους να δυσκολεύει ακόμη περισσότερο, αφού η πανδημία τους στερεί της απαραίτητες μεταγγίσεις.\nΩστόσο, μετά την απόφαση της άρσης του αποκλεισμού ξεκίνησε μια ομοφοβική αντι-καμπάνια στα κοινωνικά δίκτυα, αφού η αιμοδοσία από ΛΟΑΤΚΙ άτομα χαρακτηρίζεται»αιμοδοσία θανάτου», κάνοντας απολύτως σαφές πως αφενός δε γνωρίζουμε τίποτε ούτε για τη μετάγγιση αίματος (ναι, ελέγχεται το αίμα πριν χορηγηθεί), ούτε για τον ιό HIV, που πλέον έχει πάψει να έχει επιδημιολογικές διαστάσεις στον δυτικό κόσμο.\nΦαίνεται ότι αυτή η μορφή αποστιγματισμού της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, έγινε αιτία να αναδειχθούν ομοφοβικά αντανακλαστικά, που όχι απλώς υπήρχαν, αλλά δεν έπαψαν ποτέ να είναι επικίνδυνα. Γιατί η απαγόρευση στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα να δωρίζει αίμα ή μυελό τον οστών, ήταν επικίνδυνη κι αυτό φάνηκε μέσα στην πανδημία, όταν στέρεψαν τα αποθέματα και αναγκάστηκε και ο ΠΟΥ να αναθεωρήσει πάνω στο ζήτημα.\nΟι κοινωνίες εξελίσσονται μέσα από τις αναγκαιότητες κι αυτήν την περίοδο φάνηκε ότι δεν περισσεύει κανένας. Η υπόθεση της αιμοδοσίας είναι πιο περίπλοκη από ότι νομίζουμε. Αν έχετε δώσει ποτέ αίμα, θα θυμάστε το ερωτηματολόγιο: Έχεις τατουάζ, σκουλαρίκια, έχεις περάσει εγκυμοσύνες, είχες έστω μία ομοφυλοφιλική επαφή από το 1970 μέχρι σήμερα; Έστω μια ομοφυλοφιλική επαφή μπορεί να σημαίνει καταστροφή, όπως μας έδειχναν κάτι χριστιανικές οργανώσεις που επισκέπτονταν το σχολείο μας. Θα πεθαίναμε από AIDS και μετά θα καιγόμασταν στην κόλαση.\nΑλλά τώρα η ίδια η ζωή αναγκάστηκε να ξεπεράσει μεσαιωνικές προκαταλήψεις. Γιατί στην πανδημία στέρεψε η κάνουλα και κινδυνεύουν οι ασθενείς που χρειάζονται αίμα. Έτσι, έγινε άρση των προκαταλήψεων.\nΕπιτέλους έγινε και η απαραίτητη διευκρίνιση: Ο ιός HIV πλέον δε σκοτώνει (στον δυτικό κόσμο, δηλαδή, που υπάρχουν φάρμακα). Δεν είναι η «πανούκλα» της δεκαετίας του ’80.\nΤώρα πια ένα ΛΟΑΤΚΙ άτομο μπορεί να σου σώσει τη ζωή. Είναι υπέροχο που λίγο αίμα μπορεί να σώσει μία ζωή. Ο αιμοδότης δεν σκέφτεται ποια ζωή θα σώσει όταν δωρίζει το αίμα του. Ούτε ο ομοφοβικός ασθενής θα ενδιαφερθεί εκείνη την στιγμή από πού θα πάρει αίμα. Ας χαιρετίσουμε την πρόοδο, λοιπόν. Σώζει ζωές.\nΣχετικά άρθρα: ➤ Θετική Φωνή – Ο εκσυγχρονισμός του εντύπου έχει ουσιαστική σημασία για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα ➤ Η παραλλαγή Όμικρον «μπλόκαρε» την αιμοδοσία – Ελλείψεις σε όλη την Ελλάδα – Έκκληση για βοήθεια ➤ ΛΟΑΤΚΙ γονείς – Τα συγκινητικά κάλαντα στους πολιτικούς – Να τα πούμε;\nΚοινοποίηση: Όταν χρειαστείτε αίμα θα πάψετε να είστε ομοφοβικοί


Φιλοκουρδικό κόμμα κατά Ερντογάν για υποστήριξη του Ισλαμικού Κράτους – pes.gr\nHome / Διεθνή / Φιλοκουρδικό κόμμα κατά Ερντογάν για υποστήριξη του Ισλαμικού Κράτους\nΦιλοκουρδικό κόμμα κατά Ερντογάν για υποστήριξη του Ισλαμικού Κράτους\nPosted by: basilis progressive in Διεθνή, Ειδήσεις, Επικαιρότητα 25 Ιουνίου 2015\t0 135 Views\nΣε σχόλια που δυναμιτίζουν το κλίμα στην Άγκυρα εν μέσω της διαδικασίας συγκρότησης κυβέρνησης, το φιλοκουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP) κάνει λόγο για σφαγή στο Κομπάνι της Συρίας με τρεις επιθέσεις καμικάζι, τις οποίες χαρακτηρίζει αποτέλεσμα της υποστήριξης της τουρκικής κυβέρνησης προς το Ισλαμικό Κράτος.\n«Η τουρκική κυβέρνηση υποστηρίζει το Ισλαμικό Κράτος εδώ και χρόνια. Η σημερινή σφαγή αποτελεί μέρος αυτής της υποστήριξης» δήλωσε στους δημοσιογράφους η συμπρόεδρος του HDP Φιγκέν Γιουκσεκντάγ.\nΗ ίδια δήλωσε επίσης πως «υπάρχει μεγάλη πιθανότητα» οι δράστες των επιθέσεων στο Κομπάνι να εισήλθαν από το έδαφος της Τουρκίας -γεγονός το οποίο έχει διαψεύσει το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών λέγοντας οι δράστες προήλθαν από την Ζαραμπλούς, δυτικά του Κομπάνι.\nΤα σχόλια της Γιουκσεντάγ αναμένεται ότι θα τροφοδοτήσουν την ένταση στην Άγκυρα εν μέσω των προσπαθειών για σχηματισμό κυβέρνησης.\nΤο φιλοκουρδικό HDP κατέλαβες έδρες για πρώτη φορά έδρες στην τουρκική Εθνοσυνέλευση ξεπερνώντας στις εκλογές της 7ης Ιουνίου το όριο του 10%. Η επιτυχία του συνέβαλε ώστε να στερηθεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν για πρώτη φορά σε μια δεκαετία.\nΤο AKP χρειάζεται τώρα έναν εταίρο για να σχηματίσει κυβερνητικό συνασπισμό.\n«Τα σχόλια των τούρκων πολιτικών είναι για εμάς κενά περιεχομένου. Η τουρκική κυβέρνηση είναι αυτή που πρέπει να αποδείξει ότι δεν υποστηρίζει το Ισλαμικό Κράτος» σημείωσε η Γιουκσεκντάγ μιλώντας στους δημοσιογράφους.\nΜήνες μετά την εκδίωξή τους από το Κομπάνι, τζιχαντιστές εξαπέλυσαν την Πέμπτη επιθέσεις εναντίον της συριακής κυβέρνησης και των κούρδων πολιτοφυλάκων. Τρεις επιθέσεις αυτοκτονίας πραγματοποιήθηκαν μέσα σε λίγες ώρες, ενώ σημειώθηκαν συγκρούσεις μεταξύ τζιχαντιστών και Κούρδων.\nΜια πρώτη επίθεση πραγματοποιήθηκε κοντά στο τουρκικό μεθοριακό φυλάκιο του Μουρσίτπιναρ γύρω στις 05:00 (τοπική ώρα και ώρα Ελλάδας), ενώ οι άλλες δύο έπληξαν την ίδια ζώνη βόρεια του Κομπάνι ανάμεσα στις 12:00 το μεσημέρι και τις 13:00.\nΟι επιθέσεις και οι συγκρούσεις άφησαν πίσω τους τουλάχιστον 30 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες, ενώ οι τζιχαντιστές εκτέλεσαν επίσης την Πέμπτη 20 Κούρδους σε χωριό στα περίχωρα του Κομπάνι.\n«Οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους εκτέλεσαν ανοίγοντας πυρ τουλάχιστον 23 ανθρώπους στο κουρδικό χωριό Μπάρεχ Μπουτάν, μεταξύ των οποίων γυναίκες, παιδιά και κάτοικοι που είχαν πάρει τα όπλα για να πολεμήσουν το Ισλαμικό Κράτος» δήλωσε ο διευθυντής του Συριακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Ράμι Αμπντέλ Ραχμάν.\nΕν τω μεταξύ, οι τζιχαντιστές κατέλαβαν την Πέμπτη τμήμα της κουρδικής Χασάκα στη βορειοανατολική Συρία. Ο υπό τις ΗΠΑ διεθνής συνασπισμός είχε βομβαρδίσει την Τετάρτη θέσεις των τζιχαντιστών στην Χασάκα, βάσει ανακοίνωσης που εκδόθηκε την Πέμπτη.\nΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ\t2015-06-25\nTagged with: ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ\nPrevious: Πολ Κρούγκμαν σε δανειστές: Πλάκα μας κάνετε;\nNext: Πως να απαλλαγείς από τον ιδρώτα ακόμα και στον καύσωνα


Κυριακή, Οκτωβρίου 28, 2012 ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΑ ΝΕΑ No comments\nΤην τελευταία τους προπόνηση, πριν αναχωρήσουν για τη Θεσσαλονίκη, όπου αύριο θα αντιμετωπίσουν τον Άρη, πραγματοποίησαν το πρωί της Κυριακής οι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού.\nΟι «ερυθρόλευκοι» δούλεψαν πολύ τις στημένες φάσεις, ενώ έκαναν και δίτερμα, βελτιώνοντας την αμυντική και επιθετική λειτουργία τους. Ο Λεονάρντο Ζαρντίμ και οι συνεργάτες του έδιναν διαρκώς οδηγίες στους παίκτες τους. Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε με σουτ προς την εστία, φάουλ και εκτελέσεις πέναλτι.\nΟ Ραφίκ Τζιμπούρ και ο Νταβίδ Φουστέρ έκαναν θεραπεία. Ο Αριέλ Ιμπαγάσα έκανε αερόβιο πρόγραμμα στο γήπεδο, μαζί με τον γυμναστή της ομάδας μας, Χρήστο Μουρίκη. Στη «βάση» του επέστρεψε πλέον και ο Αβραάμ Παπαδόπουλος, ο οποίος συνεχίζει το πρόγραμμα αποκατάστασης που ακολουθεί.\nΑμέσως μετά το τέλος της προπόνησης, ο Λεονάρντο Ζαρντίμ έκανε γνωστά τα ονόματα των ποδοσφαιριστών που θα ταξιδέψουν στη Θεσσαλονίκη, για την αυριανή αναμέτρηση με τον Άρη. Την αποστολή αποτελούν οι Κάρολ, Μέγιερι, Σιόβας, Χολέβας, Μανωλάς, Τοροσίδης, Γκρέκο, Τάτος, Μοδέστο, Μανιάτης, Φέισα, Αμπντούν, Μήτρογλου, Πάντελιτς, Βλαχοδήμος, Λυκογιάννης, Μασάντο, Κοντρέρας, Ντιακιτέ.


VILLA LETOILE ICMELER - Icmeler, Τουρκία\nGolenye Mahhalesi 138. Sokak No:8 Icmeler Marmaris, Icmeler, Τουρκία\nΤο Villa Letoile βρίσκεται στο κέντρο της πόλης Icmeler ακριβώς δίπλα στα γνωστά αξιοθέατα όπως Κρατικό Νοσοκομείο Μαρμαρίδας, Αμφιθέατρο Μαρμαρίδας και Νοσοκομείο Ahu Hetman.\nΟι επισκέπτες θα φθάσουν Dalyan σε 30 λεπτά οδικώς. Μπορείτε να δείτε Karacan Point Center, Atlantis Waterpark (Aqua Park) και Halici Ahmet Urkay μόλις 6.2 χλμ μακριά από το ξενοδοχείο.\nΤο Villa Letoile έχει θέα σε κήπους και παρέχει γρήγορη πρόσβαση σε ιδιωτική παραλία.\nΚαι τα 2 κλιματιζόμενα δωμάτια στο ξενοδοχείο Villa Letoile παρέχουν κλιματισμό και μπαλκόνι. Άλλες ανέσεις περιλαμβάνουν σκεύη κουζίνας, πλυντήριο πιάτων και φούρνο μικροκυμάτων για self catering.\nVilla Letoile, Τουρκία


Τα 10 καλύτερα apres ski resorts της Ευρώπης - iTravelling\nΤα 10 καλύτερα apres ski resorts της Ευρώπης\nΤο να κατεβαίνεις με χάρη τις πλαγιές είναι μόνο η μισή απόλαυση, η άλλη μισή είναι η χαλάρωση γύρω από το τζάκι και η νυχτερινή διασκέδαση. Μάθε τα καλύτερα apres ski resorts της Ευρώπης.\nΤα χιονοδρομικά κέντρα στην Ευρώπη είναι ντυμένα στα λευκά από νωρίς, ενώ ήδη ο πολυαγαπημένος χιονιάς έχει επισκεφτεί και τη μεσογειακή μας χώρα. Αν ψάχνεις για τη νέα χειμερινή σου εξόρμηση μέσα στο βαρύ χειμώνα, το iTravelling σε ενημερώνει για εξαιρετικά apres ski resorts, που υπάρχουν εκεί έξω στην Ευρώπη και σε περιμένουν.\nΜοναδικοί προορισμοί, που σου εξασφαλίζουν τη διασκέδαση. Μέρη, που πηγαίνεις τόσο για σκι και αθλοπαιδιές, όσο και για νυχτερινή διασκέδαση και γευσιγνωσία. Το να κατεβαίνεις με χάρη και ταχύτητα τις πλαγιές είναι μόνο η μισή απόλαυση. Η άλλη μισή είναι η χαλάρωση και η ζεστασιά που ακολουθούν, είτε με ζεστά ροφήματα γύρω από το τζάκι είτε με βραδινά ποτά και χορό.\nΤο iTravelling σου παρουσιάζει τα καλύτερα ευρωπαϊκά apres ski resorts, που σου προσφέρουν την πληρέστερη εμπειρία.\nΣτο St. Anton, εκτός από το σκι, παίρνουν στα σοβαρά και το πάρτι. Τα περισσότερα μπαρ μένουν ανοιχτά μέχρι και τις 3 το πρωί, ενώ πολλοί είναι εκείνοι που περιμένουν το πρώτο φως της μέρας για να τελειώσουν τη βραδιά τους.\nSauze d’oulx, Ιταλία\nΙταλικό resort σημαίνει καταπληκτικό φαγητό και διασκέδαση με στιλ. Παραδοσιακές πιτσαρίες με ξυλόφουρνο, σπιτικές μακαρονάδες, ιρλανδικές παμπ, jazz club και dance club προσφέρουν επιλογές για όλους τις κρύες νύχτες του χειμώνα.\nΜπορεί να είναι γνωστή για τα όμορφα σπιτάκια στις πλαγιές, όμως αυτή τη φορά η Αυστρία μας επιφυλάσσει όχι ένα, ούτε δύο αλλά τριάντα μπαρ και κλαμπς διασκορπισμένα στις πλαγιές του βουνού. Ένα από αυτά είναι «παγωμένο» ιγκλού με τα όλα του, με μπάρα και χώρους για παγοτεχνίες.\nVal d` isere, Γαλλία\nΣτο Vald’ Isereο κόσμος ξεσαλώνει, ανεβαίνει στα τραπέζια και χορεύει. Υπάρχουν κλαμπ για κάθε γούστο, ανοιχτά μέχρι το πρωί, ενώ οι διάσημοι DJs δεν λείπουν.\nΜπορεί να είμαστε στη Γαλλία, αλλά στο Meribel τιμούν δύο πράγματα: τη γαλλική κουζίνα και τις βρετανικές παμπ, πράγμα που σημαίνει κορυφαίο φαγητό μετά συνοδείας αλκοόλ.\nΤο nightlife εδώ ντύνεται σοφιστικέ και σικάτα κλαμπ σε περιμένουν για εκλεπτυσμένα κοκτέιλ. Φυσικά υπάρχουν και τα κλασσικά μπαρ με ζωντανή μουσική και ποτά σε διάφορα σημεία της πόλης.\nΣτο αυστηρά παραδοσιακό και προστατευόμενο αυτό χωριό, η διασκέδαση είναι το μόνο, που δεν έχει κανόνες (σε ελβετικό πλαίσιο πάντα). Τα μπαρ και τα κλαμπ βρίσκονται στις δύο πλευρές της πίστας και το glühwein (ζεστό αρωματικό κρασί) ρέει όλη νύχτα.\nΗ πόλη βρίσκεται στο σταυροδρόμι ανάμεσα στη Γαλλία, την Ελβετία και την Ιταλία κάνοντας αυτό το συνονθύλευμα πολιτισμών μαγικό. Αυτό σημαίνει πως θα απολαύσεις γευστικό φαγητό, άφθονο ποτό και η εγγυημένη νυχτερινή διασκέδαση. Κανείς δεν φεύγει από εδώ παραπονεμένος.\nΌχι και τόσο γνωστό, αλλά οι μυημένοι του περνούν εξίσου καλά με εκείνους που καταλήγουν στα διάσημα resorts. Ο νεαρόκοσμος δίνει το vibe σε όλο το περιβάλλον και οι προβολείς στις πίστες εξασφαλίζουν ότι μπορεί κανείς να γλιστράει με τα χιονοπέδιλα του μέχρι αργά το βράδυ.\nΤα κλαμπ κλείνουν στις 4 το πρωί, το τοπίο είναι μαγευτικό, οι επιλογές πολλές και η ατμόσφαιρα εορταστική όλο τον χρόνο. Τι άλλο να ζητήσεις;\nAPRES SKI RESORTS ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ Εξωτερικό ΕΥΡΩΠΗ ΤΑΞΙΔΙ ΧΕΙΜΩΝΑΣ


Πώς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις αποσύνδεσης για συσκευές αποθήκευσης στα Windows 10 & bull; - Παράθυρα\nΤα Windows 10 χρησιμοποιούν μια νέα προεπιλεγμένη πολιτική για την αποσύνδεση εξωτερικών μονάδων δίσκου, οι οποίες μπορούν να επηρεάσουν την απόδοση. Αν θέλετε οι παλιές ρυθμίσεις να επιστρέψουν, δείτε πώς μπορείτε να το κάνετε.\nΤα Windows 10 χειρίζονται τη διαδικασία αποσύνδεσης εξωτερικών συσκευών αποθήκευσης (όπως μονάδες flash USB) χρησιμοποιώντας δύο πολιτικές, όπως 'Γρήγορη αφαίρεση' και 'Καλύτερη απόδοση'.\nΑρχικά, η προεπιλεγμένη επιλογή ήταν Καλύτερη απόδοση, η οποία προσέφερε γρηγορότερες ταχύτητες, αλλά για να αφαιρέσετε τη συσκευή με ασφάλεια, χρειάστηκε να χρησιμοποιήσετε τη διαδικασία ασφαλούς κατάργησης υλικού για να αποφύγετε την απώλεια δεδομένων. Ξεκινώντας με έκδοση 1809 (πηγή Microsoft μέσω ZDNet), Τα Windows 10 κάνουν το Γρήγορη αφαίρεση η προεπιλεγμένη επιλογή που αποτρέπει την απώλεια δεδομένων καθώς αποσυνδέετε τη μονάδα δίσκου, αλλά μειώνει την απόδοση.\nΣε αυτό οδηγός, θα μάθετε τα βήματα για να αλλάξετε τη ρύθμιση όταν αποσυνδέεστε με εξωτερικό χώρο αποθήκευσης Windows 10.\nΠώς να ρυθμίσετε την πολιτική κατάργησης για αποθήκευση στα Windows 10\nΓια να καθορίσετε την πολιτική κατάργησης εξωτερικού χώρου αποθήκευσης από τα Windows 10, ακολουθήστε τα εξής βήματα:\nΕπιλέξτε τον χώρο αποθήκευσης από την αριστερή πλευρά.\nΚάντε δεξί κλικ στον χώρο αποθήκευσης και επιλέξτε το Ιδιότητες επιλογή.\nΡυθμίσεις μονάδας USB στη Διαχείριση δίσκων\nΚάνε κλικ στο Πολιτικές αυτί.\nΣτην ενότητα 'Πολιτική κατάργησης', ορίστε την επιλογή που θέλετε να χρησιμοποιήσετε κατά την αφαίρεση εξωτερικού χώρου αποθήκευσης (για παράδειγμα, μονάδα flash USB):\nΓρήγορη αφαίρεση (προεπιλογή): Η συσκευή είναι πάντα έτοιμη για αφαίρεση, πράγμα που σημαίνει ότι μπορείτε να αποσυνδέσετε έναν εξωτερικό χώρο αποθήκευσης χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιήσετε την επιλογή για να αφαιρέσετε με ασφάλεια το υλικό από τη γραμμή εργασιών. Η προειδοποίηση που χρησιμοποιεί αυτήν την επιλογή είναι ότι τα Windows 10 απενεργοποιούν τη δυνατότητα εγγραφής δίσκου cache, η οποία μπορεί να επηρεάσει την απόδοση της μονάδας δίσκου.\nΚαλύτερη απόδοση: Όταν επιλεγεί, η απόδοση της μονάδας δίσκου θα βελτιωθεί καθώς τα Windows 10 χρησιμοποιούν τη δυνατότητα εγγραφής δίσκου cache για να μεταφέρουν δεδομένα στη μονάδα δίσκου. Το μόνο μειονέκτημα είναι ότι θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε τη διαδικασία αφαίρεσης υλικού με ασφάλεια για να αποσυνδέσετε σωστά τη μονάδα δίσκου.\nΣτην ενότητα 'Πολιτική εγγραφής-προσωρινής αποθήκευσης', επιλέξτε το Ενεργοποίηση εγγραφής προσωρινή αποθήκευση στη συσκευή επιλογή.\nΚατάργηση της πολιτικής μονάδας δίσκου στα Windows 10\nΠαρόλο που η 'Γρήγορη αφαίρεση' είναι η νέα προεπιλεγμένη επιλογή, η Microsoft εξακολουθεί να συνιστά τη χρήση της επιλογής 'Καλύτερη απόδοση' για τη βελτίωση των ταχυτήτων και την αποφυγή απώλειας δεδομένων.\nΠώς να διορθώσετε το σφάλμα 0xC1900208 - 0x4000C στα Windows 10\nΣε βάθος: Η κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών Xbox One (Ενημερώθηκε)\nΤι είναι το Microsoft Surface All Access; Εδώ πρέπει να γνωρίζετε.\nΤο νέο πακέτο αποθήκευσης OneDrive σάς επιτρέπει να αναβαθμίσετε έως 2 TB\nκάμερα και μικρόφωνο που δεν λειτουργούν Windows 10\nmicrosoft επιφανειακές συνδετήρες\nκατεβάστε το υλικολογισμικό επιφανείας pro 3


ΔΙΔΥΜΟΙ ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΩΡΟΣΚΟΠΙΟ 29-6-2018\nΑρχική σελίδα Ωροσκόπιο Ημερήσιο Ωροσκόπιο Δίδυμοι Ημερήσιο Ωροσκόπιο 29-6-2018\nΔίδυμοι Ημερήσιο Ωροσκόπιο 29-6-2018\n<p>Σας λείπουν πολλά από αυτήν την σχέση, και μάλλον σας έχουν έρθει για ακόμη μια φορά στην επιφάνεια παράπονα για αυτά που δεν προσφέρει, το συντροφικό σας ταίρι. Αυτό είναι και κάτι που πρέπει μέσα στις πρώτες ημέρες – εβδομάδες του Ιουλίου να λυθεί. Ίσως και ένα μικρό διάλειμμα να αποφόρτιζε τις καταστάσεις. Σκεφτείτε όλα τα ενδεχόμενα.\nΔίδυμοι Ημερήσιο Ωροσκόπιο 17-5-2014\nΟ Ερμής θα σας προσφέρει μια ποικιλία συναισθημάτων και προβλημάτων σήμερα. Η προσέγγιση με τον Χείρωνα θα φέρει στην επιφάνεια βαθιά...


~ * ΜΥΡΣΙΝΗ * ~: ~ * Συστηματική σκληροδερμία: Προσβάλλει και τα εσωτερικά όργανα * ~\n~ * Συστηματική σκληροδερμία: Προσβάλλει και τα εσωτερικά όργανα * ~\nΗ συστηματική σκληροδερμία είναι χρόνιο και εξελικτικό νόσημα που χαρακτηρίζεται από προοδευτική ίνωση και σκλήρυνση του δέρματος, αλλά και των εσωτερικών οργάνων (σπλάγχνων).\nΔεν είναι συχνό νόσημα και μολονότι δεν είναι γνωστός ο ακριβής αριθμός των κρουσμάτων της στην χώρα μας υπολογίζεται πως ανέρχονται σε περίπου 5.000 ασθενείς. Συνηθέστερα εμφανίζεται την 4η έως 6η δεκαετία της ζωής, και μάλιστα με επταπλάσια συχνότητα στις γυναίκες. Λόγω προσβολής του μυοσκελετικού συστήματος (στις αρθρώσεις) ο ρευματολόγος είναι ο ειδικός παθολόγος ιατρός για τη διάγνωση και θεραπεία της νόσου.\nΗ συστηματική σκληροδερμία δεν πρέπει να συγχέεται με το εντοπισμένο σκληρόδερμα. Το εντοπισμένο σκληρόδερμα (μορφέα και γραμμικό σκληρόδερμα) είναι καθαρά δερματολογική νόσος όπου περιοχές στο δέρμα σκληραίνουν κατά τόπους, μαλακώνουν αργότερα συνήθως από μόνες τους και σκουραίνουν, ενώ δεν υπάρχει προσβολή των σπλάγχνων και του μυοσκελετικού.\nΗ συστηματική σκληροδερμία είναι αυτοάνοσο νόσημα και δεν είναι ούτε μεταδοτικό ούτε κληρονομικό. Η αυτοανοσία στη σκληροδερμία οδηγεί σε υπερπαραγωγή των κολλαγόνων ινών (ίνωση), αλλά και σε ελάττωση της αιματικής ροής σε ορισμένα όργανα, λόγω καταστροφής των μικρών αιμοφόρων αγγείων.\nΌπως σε κάθε αυτοάνοσο νόσημα, δηλαδή στα νοσήματα όπου το ανοσολογικό (αμυντικό) σύστημα στρέφεται εναντίον του ίδιου του οργανισμού και προκαλεί βλάβες, η αιτιολογία είναι ουσιαστικά άγνωστη. Ενοχοποιούνται παράγοντες ορμονικοί, ψυχολογικοί, περιβαλλοντικοί και γενετικοί, ωστόσο ελάχιστες περιπτώσεις πασχόντων από σκληροδερμία που έχουν πρώτου βαθμού συγγενή με την ίδια νόσο έχουν περιγραφεί παγκοσμίως.\nΗ κυριότερη παθολογική μεταβολή που παρατηρείται είναι η υπερπαραγωγή κολλαγόνου (είναι το κυριότερο συστατικό του συνδετικού ιστού) από τα κύτταρα που ονομάζονται ινοβλάστες, με αποτέλεσμα να χάνει το δέρμα την ελαστικότητά του. Εκτός από το δέρμα, ινοβλάστες υπάρχουν και στα εσωτερικά όργανα (π.χ. στους πνεύμονες), με αποτέλεσμα να εμφανίζεται ίνωση και εκεί (π.χ. πνευμονική ίνωση).\nΥπάρχουν δύο τύποι σκληροδερμίας:\n* Ο περιορισμένος, όπου προσβάλλεται μόνο το δέρμα των άκρων και του προσώπου.\n* Ο διάχυτος, με προσβολή και του δέρματος στον θώρακα και την κοιλιά.\nΣτον περιορισμένο τύπο, που αναφέρεται επίσης ως σύνδρομο CREST (ακρωνύμιο των λέξεων Calcinosis, Raynaud’s phenomenon, Esophageal dysmotility, Sclerodactyly, Telangiectasia) και συνήθως έχει βραδύτερη πορεία, η προσβολή των εσωτερικών οργάνων είναι ελαφρότερη και η πρόγνωση καλύτερη.\nΗ διάγνωση της συστηματικής σκληροδερμίας είναι κλινική και εύκολη στην πλειονότητα των περιπτώσεων. Οι περισσότεροι ασθενείς δεν έχουν παθολογικά εργαστηριακά ευρήματα στα πρώτα στάδια, εκτός ενδεχομένως από την ανεύρεση αυτοαντισωμάτων (αντιπυρηνικά αντισώματα).\nΣτα πρώτα στάδια της νόσου οι ασθενείς εμφανίζουν ευαισθησία και αλλαγή χρώματος των δακτύλων στο κρύο (φαινόμενο Raynaud), πρήξιμο, δυσκαμψία και πόνο των χεριών και των δακτύλων (αρθραλγίες ή αρθρίτιδα), καθώς και σκλήρυνση και πάχυνση του δέρματος των χεριών και του προσώπου, ενώ οι πτυχές του δέρματος πάνω από τις κλειδώσεις και οι φυσιολογικές ρυτίδες του προσώπου εξαφανίζονται και η διάνοιξη του στόματος μειώνεται, κάτι που είναι χαρακτηριστικό της νόσου.\nΗ βλάβη των αγγείων του δέρματος μπορεί να οδηγήσει σε ισχαιμία και στην εμφάνιση ελκών (πληγών). Έλκη εμφανίζονται κυρίως στα δάκτυλα, αλλά και σε άλλες περιοχές.\nΣτον περιορισμένο τύπο της σκληροδερμίας η αλλαγή χρώματος των δακτύλων στο κρύο μπορεί να υπάρχει πολλά χρόνια πριν την εμφάνιση του σκληρού δέρματος. Ας σημειωθεί ότι ήπιο φαινόμενο Raynaud παρατηρείται και σε πολλά υγιή άτομα (είναι ιδιοπαθές, δηλαδή αγνώστου αιτιολογίας, φαινόμενο και εμφανίζεται σε ποσοστό έως και 5 % του γενικού πληθυσμού), όμως στη σκληροδερμία τα επεισόδια είναι συχνότερα, επίμονα, βαρύτερα και μπορεί να αφορούν και στα άκρα πόδια ή στη μύτη.\nΜετά το πρώτο στάδιο, ακολουθούν άλλες, σοβαρότερες εκδηλώσεις, που δείχνουν προσβολή και των εσωτερικών οργάνων, σε χρονικό διάστημα που διαφέρει μεταξύ των ασθενών από λίγους μήνες έως αρκετά χρόνια.\nΟι σοβαρές εκδηλώσεις μπορεί να περιλαμβάνουν καταστροφή των οστών των δακτύλων, φλεγμονή των μυών (μυοσίτιδα), πνευμονική ίνωση και πνευμονική υπέρταση, πλευρίτιδα, περικαρδίτιδα, μυοκαρδιοπάθεια και γαστρεντερικές διαταραχές (δυσκολία στην κατάποση, πόνος, διάρροια) και σοβαρή προσβολή των νεφρών, που συνοδεύεται από υπέρταση.\nΠρέπει να τονισθεί ότι οι εκδηλώσεις αυτές, που δεν εμφανίζονται σε όλους τους ασθενείς, δεν έχουν πάντα την ίδια βαρύτητα. Άλλοτε προσβάλλονται περισσότερα όργανα καθώς η σκληροδερμία εξελίσσεται, ενώ σε άλλες περιπτώσεις η νόσος σταθεροποιείται ή έχει μακρά περίοδο ύφεσης και υποστρέφει.\nΜεταξύ των εσωτερικών οργάνων, η προσβολή των πνευμόνων είναι η σημαντικότερη. Τα αρχικά συμπτώματα είναι ξηρός βήχας και δύσπνοια κατά την προσπάθεια (ανέβασμα σκάλας, γρήγορο βάδισμα) που προοδευτικά επιδεινώνονται σε τέτοιο σημείο, ώστε αρκετοί ασθενείς να χρειάζονται οξυγονοθεραπεία.\nΗ προσβολή του γαστρεντερικού είναι αιτία πολύ συχνών προβλημάτων. Δυσκολία στην κατάποση και αίσθημα καψίματος στο στήθος από γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση οφείλεται σε υποκινητικότητα του οισοφάγου, λόγω ινώσεως. Διάρροιες ή χρονία δυσκοιλιότητα εκδηλώνονται σαν αποτέλεσμα της ινώσεως του λεπτού εντέρου.\nΗ προσβολή των νεφρών εκδηλώνεται σε ορισμένους ασθενείς με διάχυτο τύπο της νόσου με τη μορφή της σκληροδερματικής νεφρικής κρίσεως. Πρόκειται για κακοήθη υπέρταση και νεφρική ανεπάρκεια, που οφείλεται σε σπασμό και ίνωση των αγγείων των νεφρών. Μπορεί να συνυπάρχει λεύκωμα στα ούρα και αναιμία.\nΘεραπεία: Ελπίδες για παρόν και μέλλον\nΗ πρόγνωση της συστηματικής σκληροδερμίας (δηλαδή η εξέλιξη των ασθενών) δίχως θεραπεία δεν είναι καλή.\nΠαλαιότερα, όταν οι γνώσεις μας για το νόσημα ήταν λίγες και δεν υπήρχαν αποτελεσματικά φάρμακα, οι ασθενείς με διάχυτη συστηματική σκληροδερμία είχαν κατά μέσον όρο πενταετή επιβίωση περίπου 80% και δεκαετή επιβίωση μικρότερη από 60%. Ευτυχώς, αυτά τα ποσοστά έχουν βελτιωθεί κατά πολύ τα τελευταία χρόνια.\nΑν και ακόμα δεν υπάρχει οριστική θεραπεία, η φαρμακευτική αγωγή έχει ως στόχο να εμποδίσει την εξέλιξη της νόσου και να μειώσει τη βαρύτητα των συμπτωμάτων.\nΓια τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται ανοσοκατασταλτικά φάρμακα όπως μεθοτρεξάτη, κυκλοφωσφαμίδη και μυκοφενολικό, καθώς και κορτικοστεροειδή. Το δημοφιλέστερο παλαιότερα φάρμακο ήταν η πενικιλαμίνη, αλλά πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι δεν είναι αρκετά αποτελεσματικό.\nΕπίσης, χρησιμοποιούνται φάρμακα που περιορίζουν τη βλάβη των αγγείων και βελτιώνουν τη λειτουργία τους, όπως διάφορα αγγειοδιασταλτικά (νιφεδιπίνη, καπτοπρίλη, διλτιαζέμη, σινδεναφίλη), ανάλογα προστακυκλίνης (iloprost), και αναστολείς της ενδοθηλίνης.\nΕιδικά οι αναστολείς της ενδοθηλίνης (bosentan, ambrisentan, sitaxsentan, amrpisentan) είναι φάρμακα ευεργετικά για τα έλκη και την πνευμονική υπέρταση και υπόσχονται πολλά στην συνολική αντιμετώπιση του νοσήματος.\nΗ προσβολή του πεπτικού συστήματος ειδικά αντιμετωπίζεται με δομπεριδόνη, μετοκλοπραμίδη, ομεπραζόλη, Η2 αναστολείς, ειδική δίαιτα και ενδεχομένως με αντιβιοτικά (διάρροιες)\nΗ αποφυγή της έκθεσης στο κρύο, η τοπική θερμότητα για την αντιμετώπιση του φαινομένου Raynaud, η διακοπή του καπνίσματος και των αντισυλληπτικών, η άσκηση, η φυσικοθεραπεία, καθώς και η θεραπεία τυχόν κατάθλιψης και άγχους, συμπληρώνουν την αντιμετώπιση των ασθενών.\nΓια πολλούς ασθενείς η συνεργασία του ρευματολόγου με καρδιολόγο, πνευμονολόγο, γαστρεντερολόγο ή νεφρολόγο είναι επιβεβλημένη. Πρέπει να τονισθεί ότι η θεραπεία κάθε ασθενούς είναι διαφορετική και εξαρτάται από τη μορφή, τη βαρύτητα και το στάδιο της νόσου, δεδομένου ότι κανένα από τα φάρμακα που χρησιμοποιούμε δεν αποτελεί πανάκεια.\nΤον επόμενο χρόνο, τέλος, θα είναι διαθέσιμα ορισμένα αποτελέσματα από κλινικές μελέτες που πραγματοποιούνται σήμερα και αφορούν την θεραπεία με imatinib, ένα φάρμακο με διαφορετικό τρόπο δράσης, που υπόσχεται πολλά στην αντιμετώπιση των ασθενών με σοβαρή νόσο.\nΟ Πέτρος Σφηκάκης είναι αναπληρωτής καθηγητής Παθολογίας Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, υπεύθυνος της Ρευματολογικής Μονάδος & του Ερευνητικού Ανοσολογικού Εργαστηρίου της Α' Προπαιδευτικής Παθολογικής Κλινικής, Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών Λαϊκό


Παρλάπιπας: Δασκαλάκης: Μαραθώνια κατάθεση στην ανακριτρια – «Δεν θέλω να πω τίποτα»\nΔασκαλάκης: Μαραθώνια κατάθεση στην ανακριτρια – «Δεν θέλω να πω τίποτα»\nΈπειτα από τρεις ώρες ολοκληρώθηκε η κατάθεση του Μάνου Δασκαλάκη. Εξερχόμενος του ανακριτικού γραφείου ζήτησε μόνο να μάθει που είναι η έξοδος, δε θέλησε να κάνει δήλωση στους δημοσιογράφους. «Δεν θέλω να πω τίποτα», ήταν η μοναδική ατάκα που ακούστηκε από τον ίδιο, κατά την αποχώρησή του.\nΤο πρωί της Πέμπτης, στο κτήριο 9 των δικαστηρίων της πρώην σχολής Ευελπίδων, είχε φτάσει για να καταθέσει, ενω την Τετάρτη δήλωσε παράσταση προς υποστήριξη της κατηγορίας. Όπως αναφέραμε, η κατάθεση κράτησε για περίπου τρεις ώρες, ενώ ο ίδιος αποχωρώντας δεν έκανε κανένα σχόλιο.\nΤον Μάνο Δασκαλάκη συνόδευε ο δικηγόρος του με τον σύζυγο της Ρουλας Πισπιρίγκου να μην κάνει καμία δήλωση και κατά την άφιξή του στα δικαστήρια.\n«Είμαι πεπεισμένος ότι σκότωσε την Τζωρτζίνα»\n«Τα στοιχεία είναι αδιάσειστα»\nΣε δηλώσεις του χθες εξερχόμενος της ανακρίτριας ο Μάνος Δασκαλάκης τόνισε πως «είναι πολύ δύσκολη στιγμή, δεν μπορώ να πιστέψω ότι η γυναίκα – υπόδειγμα που υποστήριζα έκανε κάτι τέτοιο. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Δεν μου είχε δώσει κανένα δείγμα, είμαστε σοκαρισμένοι, είμαστε συνεργάσιμοι με τις αρχές».