φωτογραφίες τεύχους Θ. Καναρέλης, Κ. Μανωλίδης, Google Earth, Library of Congress Digital Collections - PDF\nφωτογραφίες τεύχους Θ. Καναρέλης, Κ. Μανωλίδης, Google Earth, Library of Congress Digital Collections\nDownload "φωτογραφίες τεύχους Θ. Καναρέλης, Κ. Μανωλίδης, Google Earth, Library of Congress Digital Collections"\n1 ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΤΜΗΜΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ 2008 Πεδίον Άρεως, Βόλος τηλ φαξ σχεδιασμός/επιμέλεια εντύπου Κώστας Μανωλίδης φωτογραφία εξωφύλλου Google Earth φωτογραφίες τεύχους Θ. Καναρέλης, Κ. Μανωλίδης, Google Earth, Library of Congress Digital Collections εκτύπωση Α. Ξουράφας\n3 ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ Μαρία Γούλα Escola Tecnica Superior d' Arquitectura de Barcelona Μαρία Καΐκα School of Environment and Development, University of Manchester Θεοκλής Καναρέλης Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Παντελής Λαζαρίδης Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Κώστας Μανωλίδης Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Παναγής Παναγιωτόπουλος Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης, Πανεπιστήμιο Αθηνών Φώτης Τερζάκης Κέντρο Διαπολιτισμικών Σπουδών, Αθήνα Ρένα Φατσέα Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ Θεοκλής Καναρέλης Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Κώστας Μανωλίδης Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Γιώργος Παπακωνσταντίνου Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας\n4 Π ΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Θέμα του συνεδρίου Η ΦΥΣΗ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟ Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κι εγώ τη φύσι λίγο. ΛΟΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Διασταυρούμενες διεκδικήσεις της υπαίθρου και της πόλης ορατές στο τοπίο. ΖΑΧΟΣ Ε. ΠΑΠΑΖΑΧΑΡΙΟΥ Τελετές του Σαββατοκύριακου. ΘΕΟΚΛΗΣ ΚΑΝΑΡΕΛΗΣ Κοινά τοπία, υβριδικές πραγματικότητες ή μια ακόμα μεταφορά της φύσης; ΜΑΡΙΑ ΓΟΥΛΑ Το μερμήγκι μέσα στη φιάλη του Klein. Τοπολογίες της «εξεσωτερικότητας» του βιωμένου χώρου. ΖΗΣΗΣ ΚΟΤΙΩΝΗΣ.. 16 Η έννοια «φύση». Μια ερμηνεία στην εποχή της τεχνικής. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Το ασυνείδητο του δάσους. ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΡΤΖΙΛΑΚΗΣ Tο αρχαιολογικό τοπίο ως κατασκευή: Το παράδειγμα της Επιδαύρου στη δεκαετία του ΑΙΜΙΛΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Αδυναμία προσομοίωσης σε πραγματικό χώρο: Ένα μετανεωτερικό πρόβλημα για τη σύγχρονη Ελλάδα. ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΤΟΥΠΗΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΩΝ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ. Σχέσεις γαιοκτησίας και διαχείρισης του φυσικού. ΕΛΕΝΗ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ Διαδικασίες περι-αστικοποίησης: Tάσεις και κοινωνικοί παράγοντες μεταβολής των αστικών και αγροτικών περιοχών. ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΕΜΕΝΕΤΖΗ Από το χωράφι στο χώρο. Η ανάδυση του αγροτικού τοπίου στη μεταπαραγωγική ύπαιθρο. ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΛΑΧΟΣ, ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΗΣ Ο ύμνος, η απώλεια και η σύγχρονη επιστροφή του αγροτικού τοπίου. ΑΡΕΤΗ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΟΥ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Σχέσεις όσμωσης στις παρυφές της πόλης. ΝΙΚΟΣ ΣΚΟΥΤΕΛΗΣ Γεωγραφικές αναπαραστάσεις/φαντασίες τοπίων της υπαίθρου. ΚΩΣΤΗΣ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ. Άνθρωπος και τοπίο στη σύγχρονη ελληνική φωτογραφία. ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΑΘΑΤΟΣ Αναμνηστικά ενσταντανέ: Η ύπαιθρος στην κοινή φωτογραφία. ΟΡΕΣΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΣ Επισκέψεις τοπίων: Ο καλλιτέχνης, ο ποιητής, ο αρχαιολόγος, ο εραστής. ΦΟΙΒΗ ΓΙΑΝΝΙΣΗ\n5 Η ελληνική ύπαιθρος στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΜΒΑΚΑΣ Ανάμεσα σε φύση και πολιτισμό: Συνθέτοντας (σ)το ηχητικό τοπίο. ΟΛΓΑ ΤΟΥΛΟΥΜΗ ΕΦΗΜΕΡΕΣ ΔΙΑΜΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΠΑΙΘΡΟ. Η δεύτερη κατοικία. ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΚΑΡΑΛΕΤΣΟΥ ΠΑΣΙΑ Ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις στην Ελλάδα του 50 και του 60 και η αμφίδρομη σχέση τους με το φυσικό τοπίο. ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΛΩΝΑΣ Η ελληνική ύπαιθρος ως πεδίο δραστηριοτήτων τουρισμού και ελεύθερου χρόνου: Εξελίξεις, χαρακτηριστικά, προβληματισμοί. ΠΑΡΙΣ ΤΣΑΡΤΑΣ Από την αγωνία της ελληνικότητας στην ευτυχία των τροπικών. ΒΑΣΩ ΤΡΟΒΑ Ελεύθερη κατασκήνωση. Μία περιοδολόγηση στις «απαγορευμένες σκηνές» της ελληνικής υπαίθρου. ΚΩΣΤΗΣ ΜΑΣΟΥΡΑΣ, ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΣΑΜΑΡΙΝΗΣ Η ψυχαγωγική χρήση της υπαίθρου. ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΧΙΖΑΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ. Διεκδικήσεις ερμηνειών για την έννοια του εδάφους στη σύγχρονη αρχιτεκτονική. ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑ Ο αρχιτέκτονας στην εξοχή. ΔΗΜΗΤΡΑ ΦΥΓΚΑ Ανάχωμα Ε65: μια απρόσμενη μεταμόρφωση του χαμένου τόπου. ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΙΚΑΣ Από τη «μυθική αγριότητα» στη «δαμασμένη φύση»: παραδείγματα από τον ευρωπαϊκό χώρο. ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΖΑΒΡΑΚΑ Η απαλλοτρίωση της φύσης και οι ευθύνες της αρχιτεκτονικής. ΦΩΤΗΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ Η ΦΥΣΗ ΚΙ ΕΜΕΙΣ: ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΜΙΑΣ ΔΥΣΚΟΛΗΣ ΣΧΕΣΗΣ. Η διεκδίκηση της φύσης. ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΣΤΥΛΙΔΗΣ Επικαιρικά κοσμοείδωλα και αποφατική πρόσληψη της φύσης. ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ Βοιβηίδος μνήμες. ΕΛΕΝΗ ΚΟΒΑΝΗ Πόλη και ύπαιθρος σε συνθήκες περιβαλλοντικής κρίσης. Μάκιστος Αθήνα Μάκιστος Αθήνα ; ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Η ύπαιθρος και τα τραύματα της μεταπολεμικής Ελλάδας. ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΝΩΛΙΔΗΣ Aρχιπέλαγος: Το τοπίο ως νοσταλγία, ως ιδεολογία και ως εμπόρευμα. ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ\n8 Η ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ. Μέσα από τα ποικίλα καθήκοντά της η αρχιτεκτονική αναλαμβάνει να μορφοποιεί και μαζί να αναπροσδιορίζει τις σχέσεις της κοινωνικής πραγματικότητας με τον φυσικό κόσμο. Ωστόσο, η πραγματική μορφή και η προέλευση αυτών των σχέσεων σπάνια είναι εξακριβωμένες αλλά διαφεύγουν πίσω από σχηματοποιήσεις και θετικά ή αρνητικά στερεότυπα. Έτσι αναστέλλεται κάθε δυνατότητα αυτοσυνειδησίας, απαραίτητης για την προοπτική δημιουργικής ανασύνταξης των αρχιτεκτονικών ή άλλων πρακτικών μας στον χώρο. Μια προσπάθεια υπέρβασης αυτής της δυστοκίας πρέπει να επιμείνει καταρχήν στην ανίχνευση των ροπών οι οποίες συγκρότησαν τα τρέχοντα μοντέλα συμπεριφοράς μας προς τον χώρο της υπαίθρου. Οι νοηματοδοτήσεις της υπαίθρου στο σύγχρονο πολιτισμικό φαντασιακό αντανακλούν τη δύσκολη σχέση μας με τη φύση που θεμελιώνεται ταυτόχρονα σε μια βούληση απόλυτης κυριαρχίας και σε μια αποσυντονισμένη επιθυμία επιστροφής. Οι ιδιοτυπίες αυτής της σχέσης στη χώρα μας σχετίζονται με την σπασμωδική μετάβαση στη νεωτερική τάξη πραγμάτων και με τραυματικές ιστορικές συγκυρίες που προκάλεσαν, ανθεκτικές ακόμα, στρεβλώσεις και αμφιταλαντεύσεις. Σε αυτό το καθεστώς, η ύπαιθρος υφίσταται την εξουθενωτική πίεση πολλαπλών και συχνά αντικρουόμενων διεκδικήσεων. Η αντιφατικότητα των νοημάτων και των συμπεριφορών που προβάλλονται στην ελληνική φύση δεν αφήνει απρόσβλητη ούτε την σκέψη γύρω από τον σχεδιασμό του χώρου. Ο αρχιτεκτονικός λόγος, χωρίς να παραμελεί τις υποχρεώσεις του προς μια περιβαλλοντική ρητορική, ασκείται όλο και συχνότερα σε μια απενοχοποιημένη συμφιλίωση με την προοπτική της άνευ όρων εκχώρησης της υπαίθρου στην αστική διάχυση. Ο κρατικός χωροταξικός σχεδιασμός επιχειρεί επίμονα να διευρύνει τη δικαιοδοσία της οικοδομικής και τουριστικής βιομηχανίας εις βάρος φυσικών πόρων των οποίων τα θέλγητρα η επίσημη ιδεολογία συχνά αντιμετωπίζει ως πιστοποιήσεις γεωγραφικής και εθνικής ανωτερότητας. Ο σύνθετος χαρακτήρας τέτοιων παλινδρομήσεων θα μπορούσε να προσπελασθεί μέσα από τη ανάλυση της αμφιθυμίας που χαρακτηρίζει τη στάση της ελληνικής κοινωνίας προς τη φύση. Τα χαρακτηριστικά αυτής της στάσης διαφαίνονται στους ορατούς μετασχηματισμούς τις υπαίθρου, στις εφήμερες διαμονές και στις μόνιμες παρεμβάσεις μας αλλά και στη εικόνα της φύσης που κατασκευάζουμε μέσα από το σύνολο των κοινωνικών και πολιτισμικών πρακτικών μας. Το Συνέδριο επιχειρεί να μελετήσει τους όρους με τους οποίους έχει διαμορφωθεί το πλέγμα των σχέσεών μας με το φυσικό περιβάλλον. Οι αυξανόμενες εκδηλώσεις οικολογικών κρίσεων και η ανεξέλεγκτη δόμηση και εκμετάλλευση της υπαίθρου καθιστούν επιτακτική, πέρα από τη θέσπιση και εφαρμογή μέτρων, την διάγνωση των κοινωνικών και ψυχικών παραμέτρων αυτής της δυσλειτουργικής σχέσης. Μια τέτοια κατανόηση αποτελεί προϋπόθεση για την αναθεώρηση των συλλογικών μας συμπεριφορών και προτεραιοτήτων και ίσως επιτρέψει να φανταστούμε με μεγαλύτερη ωριμότητα την παρουσία μας στην ύπαιθρο. 9\n11 ΕΔΩ ΑΣ ΣΤΑΘΩ. ΚΙ ΑΣ ΔΩ ΚΙ ΕΓΩ ΤΗ ΦΥΣΙ ΛΙΓΟ. ΛΟΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Στην αρχιτεκτονική του Μοντερνισμού η συζήτηση της φύσης έχει εξελιχθεί με όρους ασαφείς και με τρόπο μυθοποιητικό, ευκαιριακό, κάποτε και ενοχικό. Η ένταξη στο τοπίο θεωρείται ως απαράγραπτο καθήκον κάθε κατασκευής στην ύπαιθρο, χωρίς να είναι δυνατόν να εξηγηθεί πώς ξένα μεταξύ τους, εμβληματικά παραδείγματα, που αφηγούνται την ιστορία της σύγχρονης αρχιτεκτονικής, τόσο της διεθνούς όσο και της ελληνικής, ικανοποιούν με τόσο διαφορετικούς ή και αντιφατικούς τρόπους, αυτήν την ενιαία οδηγία. Αφετέρου οι ραγδαίες μεταβολές στον παραγωγικό προορισμό της υπαίθρου έχουν απορυθμίσει τις μορφές ενσωμάτωσής της στον κοινωνικό σχηματισμό και τη σχέση της με την πόλη. Αυτές οι αλλαγές αντανακλώνται και στη (σκόπιμη) σύγχυση που διαχέει η αστόχαστη εναλλαγή των όρων φύση, ύπαιθρος, τοπίο, περιβάλλον κ.α. καθώς και η διεκδίκηση της αντίστοιχης επιστημονικής ή ρυθμιστικής αρμοδιότητας στο εσωτερικό μιας ποικιλίας επιστημονικών πειθαρχιών ή πρακτικών, από τον αστικό σχεδιασμό, τον ενεργειακό σχεδιασμό, την αρχιτεκτονική τοπίου, το planning, την οικονομική γεωγραφία κα. Είναι φανερό ότι ο προοδευτικός εκτοπισμός της αρχιτεκτονικής από τη διεκδίκηση της υπαίθρου δεν περιγράφει, απλώς, μια κρίση αρμοδιότητας της Αρχιτεκτονικής, ούτε αφορά (μόνο) ερωτήματα ερμηνευτικής ή διαχειριστικής της επάρκειας αλλά, κυρίως, πολιτικά ζητήματα κατασκευής και διαχείρισης της μεταβαλλόμενης ταυτότητας και της ανταλλακτικής αξίας της υπαίθρου. Στη σημερινή κρίση επιβίωσης του πλανήτη το μόνο που δε θα διασώσει την Αρχιτεκτονική είναι να εισέλθει ως λαθρεπιβάτις σε οχήματα άλλων λόγων. Την αυτοπεποίθησή της και την αξιοπιστία της η Αρχιτεκτονική μπορεί να την ανακτήσει όχι με καιροσκοπικούς εισοδισμούς στο εσωτερικό άλλων πειθαρχιών, ούτε προσχωρώντας σε ψευδοδιεπιστημονικότητες, αλλά αποβάλλοντας τις καταγωγικές της ενοχές και αποδεχόμενη την ιδρυτική της συνθήκη, που είναι η καταστροφή του φυσικού και, μέσα από την εικαστική της αρμοδιότητα, η ανασυγκρότησή του στο πεδίο της κοινωνικής του σημασίας. Ο Λόης Παπαδόπουλος είναι καθηγητής στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Α.Π.Θ. 12\n12 ΔΙΑΣΤΑΥΡΟΥΜΕΝΕΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΟΡΑΤΕΣ ΣΤΟ ΤΟΠΙΟ. ΖΑΧΟΣ Ε. ΠΑΠΑΖΑΧΑΡΙΟΥ Όταν χειριζόμαστε τις έννοιες «ύπαιθρος» και «πόλη», τους δίνουμε πάντα μια χροιά ανταγωνισμού της μιας προς την άλλη. Οι δύο έννοιες, από τη αρχή τους αντιθετικές, δηλώνουν κι εκδηλώνουν την αντίθεσή τους στην πράξη με τάσεις επέκτασης της μιας εις βάρος της άλλης, με τάσεις διεκδίκησης και κατάληψης της μιας από την άλλη, με τάσεις κυριαρχίας της μιας πάνω στην άλλη. Οι τάσεις αυτές, έχουν αφήσει κατά καιρούς και κατά τόπους ορατά κατάλοιπα, αρχιτεκτονικά και άλλα, που επιδέχονται ανάγνωσης και αποκρυπτογράφησης. Φαίνεται από τα ίχνη τους ότι είναι αλληλένδετες κι ότι εναλλάσσονται με μια σχετική περιοδικότητα. Κατά καιρούς η έννοια «πόλη» προεκτείνεται εις βάρος της έννοιας «ύπαιθρος» και το αντίθετο, με διαφορετική κάθε φορά. θεωρητική δικαίωση και ονοματολογία. Εκτός από μία αρκετά μακρόχρονη περίοδο όπου οι σχέσεις υπαίθρου-πόλης βρήκαν μια διαλεκτική ισορροπία. Προτείνουμε ένα κλειδί για να διαβάσουμε στο τοπίο τα κατάλοιπα των ιστορικών διεκδικήσεων με στόχο να βοηθηθούμε από τις παλαιότερες για να καταλάβουμε τις νεότερες. Προέχει φυσικά η κατανόηση της σημερινής διεκδίκησης της υπαίθρου από τους κατοίκους της πόλης, που διαδέχτηκε μια παλαιότερη διεκδίκηση της πόλης από τους υπαίθριους, χαρακτηρισμένη ως «εσωτερική μετανάστευση» και «αστυφιλία». Επίσης η κατανόηση του φαινομένου της «ανάπτυξης» που διεκδικούν οι κάτοικοι των οικισμών του χώρου που ονομάζουμε «ύπαιθρο» και που είναι ταυτόσημη με μια ιδιότυπη... «αστικοποίηση» των οικισμών τους. Ο Ζάχος Ε. Παπαζαχαρίου (υπογράφει και ως Εμμανουήλ Ζάχος) σπούδασε κοινωνική ανθρωπολογία και εθνολογία, είναι διδάκτωρ της Συγκριτικής Φιλολογίας, συγγραφέας και στιχουργός. 13\n13 ΤΕΛΕΤΕΣ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟΥ. ΘΕΟΚΛΗΣ ΚΑΝΑΡΕΛΗΣ Ο άνθρωπος χωρίζει, τέμνει, τον χρόνο με τελετές και τον χώρο του με κατασκευές. Οι μνήμες του είναι το παλίμψηστο και οι αποθήκες των εμπειριών του. Ο σύγχρονος άνθρωπος εξακολουθεί να είναι ον τελετουργικό έχοντας όμως καταστρέψει τα παλαιά μυθοποιητικά του εργαλεία, μεθόδους και πρακτικές. Το σαββατοκύριακο αναπαύεται η πραγματικότητα. Καταργείται ή διαστέλλεται το παρόν. Εκεί η παραβατικότητα δικαιούται και μπορεί να βρει ένα μισοεπίσημο πρόσωπο. Το σαββατοκύριακο στέκεται σαν μια υπόσχεση που θα λυτρώσει από όλα τα τραύματα όλες τις απώλειες και τις βλάβες που δείχνει ο άνθρωπος να βιώνει καθημερινά. Η σχέση του ανθρώπου με την ύπαιθρο διαταράσσεται σοβαρά τη δεκαετία του 50 μετά τον εμφύλιο. Η «υπαίθρια» απώλεια της μεταπολεμικής περιόδου στη συνείδηση του νέου έλληνα πήρε την μορφή του διωγμού. Οι δημόσιοι χώροι ή όσοι από αυτούς ευτύχισαν να διασωθούν στην πόλη, δεν μπορούσαν να ανακουφίσουν τον νεόκοπο αστό, ούτε την μέχρι τότε φυσική και μεταφυσική του σχέση με τη γη. Η εμμονή της επιθυμίας για επιστροφή, για αποκατάσταση του τραύματος, είναι αγιάτρευτη και παρούσα. Ότι λείπει ή πέθανε θα ξαναφτιαχτεί ή θα επινοηθεί. Ότι δεν επιδιορθώνεται αποδίδεται σκηνικά. Όλα θα μας περιμένουν, λίμνες, ποτάμια, απάτητες κορυφές, η οικογένεια, προϊστορικές ακρογιαλιές, φτιαγμένα για εμάς, για να ξεσκάσουμε. Ο σύγχρονος αναχωρητής είναι ο χρήστης των υπαίθριων σκηνικών της βουλιμίας του. Ο Θεοκλής Καναρέλης είναι επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. 14\n14 ΚΟΙΝΑ ΤΟΠΙΑ: ΥΒΡΙΔΙΚΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ Η ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ; ΜΑΡΙΑ ΓΟΥΛΑ Είναι γεγονός ότι ένα από τα παραδείγματα που επηρέασαν την παγκόσμια σκέψη στο τελευταίο τέταρτο του εικοστού αιώνα είναι το οικολογικό. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την εγκαθίδρυση μιας μαζικής κουλτούρας που εκφράζεται με πολιτικές προστασίας, κοινωνικές συμπεριφορές (κύρια κατανάλωσης), εκπαιδευτικά προγράμματα και σχεδιαστικές πρακτικές. Το θέμα πραγματεύεται τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας του φυσικού μέσα από το πρίσμα της επανεξέτασης της σχέσης του ανθρώπου με το περιβάλλον, και ειδικότερα της «κατοίκησης» της φύσης, όπως αυτή διαμορφώνεται ή αντανακλάται σε στρατηγικές και κριτήρια σχεδιασμού του τοπίου. Αυτό το ενδιαφέρον για το τοπίο οφείλεται στο γεγονός ότι οι θεωρίες και πρακτικές σχεδιασμού του, εμβάθυναν στις εκδοχές του «φυσικού» σε μεγαλύτερο βαθμό ή νωρίτερα από άλλα πεδία που χειρίζονται τη μελέτη και κατασκευή του περιβάλλοντος. Ο λόγος είναι η κατά παράδοση εξάρτηση της αρχιτεκτονικής τοπίου από τις εκφάνσεις της φύσης ως ύλη και ενέργεια, παρακολουθώντας τις διαδικασίες της στο χρόνο. Είναι γνωστό ότι η αφομοίωση, αξιοποίηση και η μετωνυμική χρήση σύγχρονων επιστημονικών θεωριών, σε σχέση με την περιγραφή και τη λειτουργία των φυσικών φαινομένων, όπως επίσης και η επανεξέταση τους σε ιδεολογικό επίπεδο, αλλά και οι κατασκευές νέων αισθητικών αναφορών, αποτελούν τη βασική συμβολή του τοπίου όσον αφορά τη συμφιλίωση της περιβαλλοντικής συνείδησης με την κατασκευή του χώρου. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν, και κατά πόσο, οι νέες ερμηνείες του «φυσικού» σε όλες του τις εκφάνσεις αλλά, και οι προσδοκίες που δίνονται σε αυτές, είναι εκ νέου διατυπώσεις υβριδικού χαρακτήρα μίας ήδη εξαντλημένης σχέσης που έχει διαμορφωθεί με βάση διπολικά μοντέλα σκέψης ή απλώς αισιόδοξα σενάρια διαχείρισης της γης και των φυσικών πόρων, αποτέλεσμα επιμέρους μηχανιστικών εφαρμογών των επιστημονικών θεωριών αλλά και γενικότερα της περιβαλλοντικής σκέψης. Για την ανάπτυξη αυτής της υπόθεσης προτείνεται μια σύντομη αναδρομή στις εκδοχές της έννοιας του «φυσικού», πάντα σε σχέση με παραδείγματα σχεδιασμού, αναφέροντας επιστημονικές και αισθητικές θεωρίες και σκεπτικά που καθόρισαν την οικολογική σκέψη μέσα στα πλαίσια του μεταμοντερνισμού, για να επικεντρωθεί στην εξέλιξη των τελευταίων 25 χρόνων, περίπου, με παραδείγματα από τον χώρο της τέχνης αλλά κυρίως, με έργα σε αστικά, περιαστικά και τουριστικά μεσογειακά τοπία που σκιαγραφούν την ευρύτητα αλλά και την εξέλιξη αυτής της σχέσης. Τέλος, προτείνεται η έννοια του «κοινού» (ordinary) ως ένα αντι-αισθητικό και προσωρινό, όπως όλα, εύρημα για να συζητηθεί η τελευταία και ίσως πιο πρόσφορη περίοδος της αναζήτησης μιας ευρύτερης και βαθύτερης σχέσης με τη φύση. Η Mαρία Γούλα είναι λέκτορας στην Escola Tècnica Superior d Arquitectura de Barcelona και μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Μπιεννάλε Τοπίου στη Βαρκελώνη από το\n15 ΤΟ MΕΡΜΗΓΚΙ MΕΣΑ ΣΤΗ ΦΙΑΛΗ ΤΟΥ ΚLEIN. ΤΟΠΟΛΟΓΙΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΣΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΒΙΩΜΕΝΟΥ ΧΩΡΟΥ. ΖΗΣΗΣ ΚΟΤΙΩΝΗΣ Σε αναζήτηση του τρόπου νοηματόδησης μιας προσέγγισης του υπαίθριου χώρου, επιχειρείται ο επανορισμός της σχέσης ανάμεσα στον εξωτερικό και τον εσωτερικό χώρο. Η υπόθεση εργασίας είναι ότι όλο και περισσότερο, στην βιωμένη εξέλιξη της καθημερινότητας του δυτικού ανθρώπου, η έξοδος προς τον υπαίθριο χώρο μετατρέπεται, κυρίως μέσα από τη χρήση των μεταφορικών και των επικοινωνιακών τεχνολογιών, σε είσοδο προς εσωτερικούς χώρους (η υπερεξοπλισμένη εξοχική κατοικία, η διογκωμένη παραμονή σε μεταφορικά μέσα σε σχέση με το χρόνο παραμονής στην επιζητούμενη ύπαιθρο, η απανταχού χρήση των τεχνολογιών επικοινωνίας). Αναζητείται εν προκειμένω ένα μοντέλο κατανόησης αυτής της «μεταμοντέρνας» εμπειρίας συνέχειας του εσωτερικού χώρου. Ταυτόχρονα επιχειρείται ένας αντίστροφος ορισμός της σχέσης ανάμεσα στην εμπειρία του εσωτερικού με την εμπειρία του εξωτερικού χώρου, έτσι όπως γίνεται γνωστή ως εμπειρία συνεχούς διασύνδεσης με το διαδίκτυο. Η συνεχής εμπειρία ενός χώρου «έξω» ή «πέρα» από εδώ αφίσταται από τον ίδιο το χώρο της συγχρονίας, δηλαδή το χαϊντεγγεριανό εδώ-να-είναι. Η επάλληλη στρωμάτωση της εμπειρίας του χώρου ως εσωτερικού, με την φυσική του έννοια, και ταυτόχρονα ως εξωτερικού, με την έννοια της συμμετοχής στα πεδία των επικοινωνιών, επιχειρείται να ερμηνευτεί με την έννοια της «εξεσωτερικότητας» (extimacy) που εισήγαγε ο Λακάν στην αναζήτηση μιας τοπολογίας του ψυχικού πέρα από τη γραμμική φροϋδική τοπογραφία του ψυχικού βάθους (το υπερεγώ, το εγώ, και το αυτό). Αν υποθέσουμε ότι ο Λακάν οδηγείται στον επαναπροσδιορισμό της τοπολογίας του ψυχικού όταν συναντά το παράδοξο ότι στο βαθύτερο εσωτερικό του ασυνειδήτου ή του id βρίσκεται μια ανοικειότητα ή εξωτερικότητα (στο βάθος ξαναβγαίνουμε από το σπίτι), επιχειρούμε μια αναλογία στη χωρική αυτή διερεύνηση του εσωτερικού και του εξωτερικού με τη σύγχρονη χωρική εμπειρία. Στην αναλογία αυτή ανάμεσα στο λακανικό ψυχικό μοντέλο του χώρου και το ανθρωπολογικό μοντέλο της σύγχρονης ζωής είναι φανερό ότι οι σκοτεινές και ανοίκειες δυνάμεις του ασυνειδήτου εκλαμβάνονται ως παρουσία «φύσης» στο εσωτερικό του ανθρώπου. Η αναζήτηση της εμπειρίας του εξωτερικού ή υπαίθριου χώρου είναι αναζήτηση επαναφοράς στο ανοίκειο εσωτερικό «μας» βάθος. Εν τέλει συζητούνται τα τοπολογικά μοντέλα του ύστερου Λακάν, τα οποία περιγράφουν τις ψυχικές συνέχειες (continuities) όπως το torus, η ταινία του Moebius, η φιάλη του Klein, επιχειρώντας να περιγραφεί μια τοπολογία της σύγχρονης καθημερινότητας ως συνεχούς εμπειρίας εσωτερικού φυσικού χώρου και εξωτερικού επικοινωνιακού πεδίου. Η φιάλη του Klein αντιπαρατίθεται στην τοπολογία του «δοχείου ζωής» της ελληνικής μοντερνικότητας, και η τοπολογία της ταινίας του Moebius επιχειρείται να περιγράψει την σύγχρονη εμπειρία της υπαίθριας ζωής, ως εμπειρία αποκλειστικά εσωτερικού χώρου. Ο Ζήσης Κοτιώνης είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών και κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. 16\n16 Η ΕΝΝΟΙΑ ΦΥΣΗ (ΜΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ). ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Πολύ νωρίς, μετά την εμφάνιση του στοχαστικού λόγου των προσωκρατικών, όπου η φύση ονομάζει το σύνολο των όντων, το φύσει προσδιορίζεται σε αντιπαράθεση με την τέχνη. Η διαφοροποίηση έγκειται στον τρόπο ποίησης, στην αυτονομία ή όχι (ως προς τον άνθρωπο) της παραγωγής του πράγματος, αυτού που τίθεται σε ερώτηση, και που μέσα στην καθημερινή ενασχόληση (χρεία), γίνεται χρήμα. Συγχρόνως, η αναζήτηση των αρχών που διέπουν τη φύση των όντων (και όχι τα φύσει όντα), με άξονα το βασικό πρόβλημα της κίνησης, παρουσιάζεται κάτω από τον τίτλο Φυσική. Οι νεότεροι χρόνοι, συστηματοποιώντας τις φυσικές επιστήμες, υπό τη μεθοδική επιρροή των μαθηματικών, αντιδιέστειλαν τη φύση, ως θεματική περιοχή, με το πνεύμα: κουλτούρα, ιστορία, κοινωνία. Η φύση ερμηνεύεται ως αντικείμενο γνώσης, ως αναπαράσταση της συνείδησης, ενώ ο φυσικός χώρος γίνεται τρισδιάστατος, ομογενοποιημένος, ισότροπος. Μια από τις βασικές συνεισφορές της φαινομενολογίας, αποτελεί η προσέγγιση των πραγμάτων (φαινομένων) μέσα από τη σχέση του ανθρώπου με αυτά, και ιδίως μέσα από την δομή που τον χαρακτηρίζει (και την οποία συνιστά, με την συνεισφορά του): τον κόσμο, (περιβάλλοντα κόσμο, κόσμο της ζωής). Η σχέση αυτή «προηγείται» της αντικειμενικής, μετρήσιμης εμπειρίας των πραγμάτων, όπως δηλώνει ο όψιμος ανατρεπτικός τίτλος του Χούσσερλ: Η γη δεν κινείται, που διατυπώνεται στην περίοδο της θεματοποίησης της κρίσης των επιστημών. Η φύση αποτελεί ένα συμβολικό θεσμό (όπως η κουλτούρα): η σχέση με αυτή διέπεται από συμβολικές δομές. Η αναγκαιότητα της ανάληψης μιας φιλοσοφικής ευθύνης έρχεται εν τούτοις να θέσει ερωτήματα για την κυριαρχία της μαθηματικής φυσικής σε αυτές τις δομές. Μια παρόμοια αναγκαιότητα, ωθεί τον Χάιντεγκερ σε μια ενδεχομένως πιο δραστική, μεθοδικά διαφοροποιημένη, επιστροφή στα φαινόμενα. Ένας μακρύς και συχνά μετατοπισμένος στοχασμός, οδηγεί στην ακρόαση της ουσίας αυτού με το οποίο πλέον ταυτίζονται τόσο η (μοντέρνα) φύση όσο και το (μοντέρνο) πνεύμα: της τεχνικής. Μέσα από τη σχέση με την, ερμηνευμένη ως φυσικό πόρο, φύση (σχέση που δεν καθορίζεται απλά και μόνο από τον άνθρωπο), εμφανίζονται οι ιστορικές μετατοπίσεις, που η μαθηματική επιστήμη έχει επιφέρει, και τις οποίες είμαστε στην «προνομιακή» θέση να εποπτεύσουμε, τόσο στη σύγχρονη πόλη όσο και στην σύγχρονη ύπαιθρο, οδηγούμενοι συχνά σε μια προβληματική νοσταλγική διάθεση. Υπάρχει ακόμα στην εποχή της τεχνικής, εποχή των μη διακρίσεων και της ερήμωσης, περιθώριο για τη διάκριση ανάμεσα στη φύση και το όποιο σύστοιχο της; Πώς εμφανίζεται δίπλα στην πράξη (την απεγνωσμένη προσπάθεια για προστασία ή την ασύδοτη εκμετάλλευση), που σε κάθε περίπτωση παρουσιάζει έναν ανίσχυρο χαρακτήρα, η βαθύτερη αναγκαιότητα του στοχαστικού ανοίγματος προς την τεχνική, του οποίου προνομιακό τόπο αποτελεί η τέχνη; Ο Κωνστάντιος Δασκαλάκης είναι αρχιτέκτων μηχανικός και υποψήφιος διδάκτωρ φιλοσοφίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών. 17\n17 ΤΟ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΡΤΖΙΛΑΚΗΣ Το δάσος συνιστά ένα διαδομένο τόπο αφηγηματικών, πολιτισμικών αλλά και σχεδιαστικών δομών. Εμπεριέχει μια πλούσια μυστικιστική και συμβολική διάσταση που βαθμιαία κατέστη συστατικός μηχανισμός του φαντασιακού, καθώς και μιας σειράς πολιτισμικών απωθήσεων και αισθητικών κατηγοριών (όπως του Υψηλού). Μπορεί η θεματολογία του δάσους να δίνει σήμερα την εντύπωση ότι ανήκει σ ένα παρωχημένο σύμπαν εννοιών που περιορίζεται στη μυθολογία της φυγής και του παραμυθιού, ή να προκαλεί αμηχανία επειδή ακριβώς μοιάζει εκτοπισμένη από τα καθιερωμένα μοντέλα «ανάπτυξης». Εντούτοις, αναδεικνύεται σε τόπο ανάλογο της «διάχυτης» μεταβιομηχανικής μεγαλούπολης, της «πόλης-δάσος» της οποίας η εξάπλωση, θαρρείς, τείνει στο άπειρο. Ήδη στο πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα, ο αντιληπτικός μηχανισμός του δάσους αντικατέστησε την καθετότητα του ερειπωμένου Πύργου. Διατηρώντας γνωρίσματα ενός απωθημένου ζωντανού οργανισμού που μεταβάλλεται και αντιδρά, σταδιακά άρχισε να ενσαρκώνει την αγχωτική οριζόντια επέκταση της μεγαλούπολης, ένα είδος απειλητικού κοινωνικού ασυνειδήτου που υπονομεύει ακόμη και ορισμέμενες παραδοσιακές και προκαθορισμένες μορφές εξουσίας. Αν στο παρελθόν, η καθετότητα του Πύργου ανήκε αποκλειστικά στην επικράτεια του τεχνητού, σήμερα απορροφάται από την αρχή της οριζοντιότητας, η οποία δεν είναι πλέον μόνο έκφραση του δάσους και της υπαίθρου. Από τον Novalis, τον Walter Benjamin (ακόμη και τα πεζογραφήματα του Φώτη Κόντογλου) μέχρι το σύγχρονο κινηματογράφο αντιμετωπίζουμε το δάσος σαν μια πραγματικότητα που δεν διαθέτει σαφή μορφολογία ή σχήμα, με περιορισμένη δυνατότητα ανθρώπινου ελέγχου, απόμακρη, εξιδανικευμένη, ειδυλλιακή, ανορθολογική, «ανοίκεια», συχνά τρομακτική και με διαφορετική κλίμακα, την οποία μπορούμε μόνο να διασχίσουμε μέσα από συγκεκριμένα περάσματα και όχι να εγκατασταθούμε στο εσωτερικό της, ακόμη και να «καταστρέψουμε» προκειμένου να την «προστατέψουμε», ή να επιτρέψουμε την ελεύθερη διαπερατότητα του ανθρώπινου βλέμματος στο ξέφωτο. Τι είναι το δάσος στη σύγχρονη μεταβιομηχανική κοινωνία; Και ακόμη, μπορούμε να μιλάμε σήμερα για μια αισθητική, ή για μια «φασματολογία» του δάσους; Οι πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές επανέφεραν το αίνιγμα και το κοινωνικό ασυνείδητο του δάσους σαν ένα θεμελιακό συστατικό του σύγχρονου πολιτισμού και μια sine qua non συνθήκη κάθε περιβαλλοντικού και εδαφικού αναστοχασμού. Ο Γιώργος Τζιρτζιλάκης είναι επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. 18\n18 ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΤΟΠΙΟ ΩΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ: ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ ΑΙΜΙΛΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Το τοπίο της Επιδαύρου προτείνεται ως παράδειγμα κυριολεκτικής και ιδεολογικής κατασκευής και τεκμηριώνεται με την έρευνα στις πολιτικές επιλογές του ελληνικού κράτους της δεκαετίας του 1950, εστιάζοντας στην τουριστική διαχείριση του αρχαιολογικού τοπίου μέσω την αναστύλωσης και της επανάχρησης του αρχαίου θεάτρου. Το αρχιτεκτονικό επιχείρημα της Επιδαύρου αναδεικνύει την προβληματική συνύπαρξη των διαφορετικών παραμέτρων που συγκροτούν την τρέχουσα μυθολογία περί ελληνικού τοπίου. Επιχειρείται μια ανάγνωση του τρόπου με τον οποίο η σημερινή Ελλάδα διαχειρίζεται την διαλεκτική σχέση του αρχαιολογικού μνημείου με το φυσικό τοπίο και τον άνθρωπο, όπως προκύπτει από παραδείγματα σαν αυτό της ανακατασκευής της φύσης στον Κρόνιο Λόφο της Αρχαίας Ολυμπίας, μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές. Εξετάζεται το ενδεχόμενο τα αναπτυξιακά και τουριστικά κριτήρια καθώς και η προσδοκία μικρής ή μεγαλύτερης οικοδομικής παραβατικής συμπεριφοράς των Νεοελλήνων να ακυρώνουν την θετική συνύπαρξη τους με το αρχαίο μνημείο. Η ελληνική κοινωνία αντιστέκεται σθεναρά στον επαναπροσδιορισμό της άκαμπτης κατασκευής της ιστορίας της. Κάθε προσπάθεια ανάλυσης του τρόπου με τον οποίο διαχειρίζεται το τοπίο της ενέχει μια ματαιότητα και μια αμηχανία μπροστά στο πλήθος των αντιφάσεων που την εμποδίζουν να αξιολογήσει εκ νέου τα στερεότυπα της. Οι αντιφάσεις υπονομεύουν μια σύγχρονη διαλεκτική ισορροπία, όπου το μνημείο να συνιστά ένα ακλόνητο αρχιτεκτονικό επιχείρημα υπέρ ενός τοπίου θεωρητικά αδιαπραγμάτευτου. Αντ αυτού, η κατοίκηση του τοπίου και η διαρκώς, μέσω αυτού, επαναφορτιζόμενη έννοια της εθνικής ταυτότητας προκαλούν τη σταδιακή αποδυνάμωση των ίδιων των στοιχείων, τα οποία συγκροτούν την ποθητή ατομική ή συλλογική ταυτότητα και ακυρώνουν αυτήν την διεκδίκηση καθώς και όποια άλλη συμβολική ανάγνωση της υπαίθρου. Η Αιμιλία Αθανασίου είναι αρχιτέκτων μηχανικός, υποψήφια διδάκτωρ Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Ε.Μ.Π. και υπότροφος Ι.Κ.Υ. 19\n19 ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗΣ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΧΩΡΟ: EΝΑ ΜΕΤΑ-ΝΕΩΤΕΡΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΤΟΥΠΗΣ Η χώρα μας παρουσιάζει μια ιδιομορφία σε πανευρωπαϊκή κλίμακα όσον αφορά την αντιμετώπιση των καταστροφών που της συνέβηκαν, με τον τρόπο που χειρίστηκε τα συλλογικά, ή εθνικά, της τραύματα. Η μεταπολεμική-μετεμφυλιακή "ανοικοδόμηση" απέφυγε, κι η μεταπολιτευτική "πολεοδομική ανασυγκρότηση" απέτυχε, να διασώσουν την αρχιτεκτονική και πολεοδομική κληρονομιά στις πόλεις και τους οικισμούς της χώρας. Παράλληλα, όσον αφορά την ύπαιθρο, το φυσικό περιβάλλον γενικότερα, αυτά υποβαθμίστηκαν μ' έναν οξύμωρο τρόπο: κάτω από ένα ιδεολογικό πρόσχημα εξαιρετικότητας, κάποιας υπερβατικής προνομιακότητας του ελληνικού κλίματος, μιας ιδιοτελούς εθνογεωγραφίας του φυσικού περιβάλλοντος. Βέβαια, όλα αυτά προωθήθηκαν και συντελέστηκαν μ' έναν ιδιαίτερα επιμεριστικό κι ανισόρροπο τρόπο, τόσο στην κοινωνική όσο και στη γεωγραφική τους διάσταση. Καθώς τώρα, σύμφωνα μ' όλα τα λεγόμενα, ο κύκλος της μεταπολίτευσης έχει κλείσει κι ο εκσυγχρονισμός στη χώρα μας έχει, εν πολλοίς, επιτελεστεί, εισερχόμαστε στη νέα πλανητική εποχή μέσα σ' ένα "συναινετικό" κλίμα ως προς το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας: τον πολιτιστικό τουρισμό. Μόνο που βρισκόμαστε με αμηχανία μπροστά στις προϋποθέσεις ένταξής μας στον παγκόσμιο καταμερισμό της νέας ήπιας βιομηχανίας της εικονικότητας -- της οποίας η επιταγή μεταφράζεται, εν προκειμένω, σε προσομοίωση μιας ιστορικής αφήγησης κατά το δυνατόν σε πραγματικό χώρο. Ωστόσο, τα ιστορικά υλικά τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για να συγκροτήσει η χώρα τη νεοελληνική κρατική κι εθνική της οντότητα, όχι μόνο είναι ενοχικά, αλλ' αποδεικνύονται ανεπαρκέστατα για την επίδειξη (κι αξιοποίηση) ενός παρελθόντος με στοιχειώδη συνέχεια, τουλάχιστον όσον αφορά τις κτισμένες και τις φυσικές του μαρτυρίες. Εκείνο που φαίνεται ν' απομένει, είναι η φυγή προς την καθαρή εικονικότητα, χωρίς οποιαδήποτε αγκύρωση στην (απαράδεκτη) πραγματικότητα. Σχετικά με τις πτυχές μιας τέτοιας "αδυναμίας προσομοίωσης" θίγονται ενδεικτικά: η περίπτωση του "Αρχιπελάγους", το ζήτημα του "Αγροτοτουρισμού", η "λωρίδα της...ασπροβάλτας". Οι παραπάνω διαπιστώσεις τίθενται και σ' ένα πιο γενικό και θεωρητικό πλαίσιο: κατά τη νεωτερική εποχή, οι αντιθέσεις "πόλη/ύπαιθρος", "πολιτισμός/φύση", "κέντρο/περιφέρεια", "έσω/έξω", ενείχαν έναν δεσπόζοντα πόλο, μια κινητήρια διαφορά δυναμικού η οποία, υποτίθεται ότι, αποτελούσε και την ουσία της ανάπτυξης. Εκείνο, όμως, που διαπιστώνουμε σήμερα, είναι η εξάπλωση κι η διάχυση του κυρίαρχου στοιχείου της εκάστοτε αντίθεσης σε βάρος του υποδεέστερου. Σ' αυτό το νέο μόρφωμα, όπου έχει καταργηθεί το διαλεκτικό αντίθετο, ποιες βεβαιότητες διαμορφώνονται, ποιες τελεολογίες αναδύονται; Κι αν η υπόσχεση του υπό συζήτηση μοντέλου ανάπτυξης μπορεί και να μοιάζει φρούδα, εκείνη που παρουσιάζεται αδιαμφισβήτητη, είναι η φαιότητα της διαχείρισής της. Ήδη είναι δυνατή κάποια σκιαγράφηση των χαρακτηριστικών του ατυχήματος αυτής της μετα-νεωτερικής κατάστασης. Ταυτόχρονα, τίθεται το ζήτημα της εξόδου από την καθολικότητα και την εσωτερικότητα της διαχείρισης, κι αποτολμάται μια υπόθεση...πραγματικότητας. Ο Γιώργος Κουτούπης είναι αρχιτέκτων μηχανικός και επίκουρος καθηγητής στο ΤΕΙ Σερρών. 20\n21 ΣΧΕΣΕΙΣ ΓΑΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ. ΕΛΕΝΗ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ Οι σύγχρονες περιβαλλοντικές εξελίξεις ανακινούν τη συζήτηση για τη θέση της γαιοκτησίας στη ρύθμιση του χώρου και επαναφέρουν τη συμμετοχή της στη διαχείριση ενός «φυσικού αγαθού». Ο προβληματισμός αυτός επανέρχεται μετά από αναζητήσεις στις κοινωνικές επιστήμες που ήθελαν τη γη ένα κοινό ανταλλάξιμο προϊόν εντός του οικονομικού κύκλου. Η γαιοκτησία όμως διαπλέκεται με τις φυσικές προϋποθέσεις των κοινωνικών σχέσεων με τρόπο ώστε να διαμορφώνεται από αυτές αλλά και να τις διαμορφώνει. Κάτω από αυτό το πρίσμα ξαναβλέπουμε και τις αντιπαραθέσεις που υφαίνονται γύρω από την ιδιοκτησία της γης ως διεκδικήσεις για την πρόσβαση σε ένα «κοινό αγαθό» που η διαχείριση του σχετίζεται με το «κοινό συμφέρον». Η προσέγγιση αυτής της αντίθεσης υποδεικνύει την έρευνα εναλλακτικών μορφών διαχείρισης του φυσικού με σχήματα που υπερβαίνουν την πολεμική της νομικής διάστασης της σχέσης ιδιωτικού δημόσιου. Η «διεκδίκηση της γης» για τον ελληνικό αγροτικό χώρο περνά μέσα από τη σταθερή και επίμονη παρουσία της μικρής οικογενειακής ιδιοκτησίας. Στο πλαίσιο αναπαραγωγής και ρύθμισης αυτού του πλέγματος η αγροτική κοινωνία βρίσκεται διαρκώς σε μια συνθήκη «ανολοκλήρωτου» μοντερνισμού. Η «ιδιομορφία» αυτή εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου γεννά ερωτήματα για τη «θετικότητα» του παραδείγματος της ταυτότητας του ελληνικού αγροτικού χώρου αλλά και για κάθε αφομοιωτική λογική στο εσωτερικό του ευρωπαϊκού. Πως σχετίζεται το παραπάνω πλαίσιο ιδιοκτησίας γης με προηγούμενες αλλά και σύγχρονες μορφές κοινωνικής διαχείρισης του φυσικού; Η εισήγηση θα επιχειρήσει το σχεδίασμα μιας προσέγγισης των πιο πάνω ερωτημάτων με εργαλείο το τοπίο δίνοντας βάρος στις χρονικές μεταθέσεις που το διαπερνούν και αναδεικνύοντας το ρόλο του ως πηγή για την έρευνα της κοινωνικής διαχείρισης του φυσικού. Η Ελένη Παναγούλη είναι αρχιτέκτων μηχανικός, υποψήφια διδάκτωρ στην École des Hautes Études en Sciences Sociales, Παρίσι. 22\n22 ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΠΕΡΙ-ΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ: ΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ. ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΕΜΕΝΕΤΖΗ Η αποίκηση της υπαίθρου συνιστά μια από τις κυρίαρχες μορφές της αστικής διάχυσης. Ενώ, στο μεταπολεμικό παρελθόν η αστική διάχυση αποτελούσε μια διαδικασία αστικοποίησης περισσότερο υποκινούμενη από την αναγκαιότητα, σήμερα, σε ένα διαφοροποιημένο κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο, είναι αποτέλεσμα των αναπτυξιακών πιέσεων αλλά και των νέων νοηματοδοτήσεων της υπαίθρου που μεταβάλλει τη δομή και τις σχέσεις των αστικών και αγροτικών περιοχών. Πόλη και ύπαιθρος, αστικά κέντρα και ενδοχώρα βρίσκονται σε μια διαρκή σχέση αλληλεπίδρασης και μετάλλαξης των χαρακτηριστικών τους, τόσο των δομικών όσο και λειτουργικών. Η ζώνη μετάβασης από το αστικό στο αγροτικό διευρύνεται και θολώνει συνεχώς λόγω της αστικής διάχυσης και των αυξητικών τάσεων προαστιοποίησης και αποαστικοποίησης που αυτή συνεπάγεται. Οι εντατικοποιημένες και διευρυμένες λειτουργικές σχέσεις των αγροτικών και αστικών περιοχών εντείνουν τη σύγκλιση της φυσικής, κοινωνικής και συμβολικής διάστασης της πόλης και της υπαίθρου που αποδίδεται με την εισαγωγή του όρου «αγραστικού» (rurban) και την αύξηση των περι-αστικών περιοχών. Στην εισήγηση εξετάζεται το φαινόμενο της περιαστικοποίησης σε συνάρτηση με τις δημογραφικές αλλαγές αλλά και τις αντιλήψεις, αναπαραστάσεις και συμπεριφορές των ανθρώπων. Έμφαση δίνεται στην πληθυσμιακή κατανομή και κύρια στις μετακινήσεις του πληθυσμού καθώς και στις κοινωνικοπολιτισμικές προτιμήσεις και πεποιθήσεις των νοικοκυριών. Οι αξίες των μεμονωμένων παραγόντων, ατόμων και νοικοκυριών, η ετερογένεια των χαρακτηριστικών τους και οι πρακτικές που χρησιμοποιούν συνδέονται με τη μεταβολή των αστικοαγροτικών σχέσεων και την αποίκηση της υπαίθρου, η ένταση της οποίας διαφοροποιείται ανάλογα με τα χαρακτηριστικά των αγροτικών περιοχών. Η ευρύτερη περιοχή επιρροής της Θεσσαλονίκης είναι το εμπειρικό πεδίο αναφοράς για την εξέταση αυτών των φαινομένων. Η Γεωργία Γεμενετζή είναι υποψήφια διδάκτωρ στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Α.Π.Θ. 23\n23 ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΑΦΙ ΣΤΟ ΧΩΡΟ. Η ΑΝΑΔΥΣΗ ΤΟΥ ΑΓΡΟΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ ΣΤΗ ΜΕΤΑΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΥΠΑΙΘΡΟ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΛΑΧΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΗΣ Η εργασία εστιάζεται στην αξιολόγηση των αλλαγών της αγροτικής/αγροπεριβαλλοντικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 στον ευρωπαϊκό χώρο. Μέσα από συνεχείς μεταρρυθμίσεις, η Κοινή Αγροτική Πολιτική εξελίσσεται. Από μια μονοτομεακή πολιτική με στόχο την ενίσχυση της γεωργίας για την επίτευξη της αυτάρκειας σε τρόφιμα μαζικής κατανάλωσης και την εξασφάλιση ικανοποιητικού γεωργικού εισοδήματος, προς μια διατομεακή πολιτική ανάπτυξης της υπαίθρου με στόχους την προστασία του περιβάλλοντος και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Στη διαδρομή αυτή έννοιες και αναλυτικά εργαλεία της αγροτικής οικονομίας επανεξετάζονται. Η νέα αγροτική/αγροπεριβαλλοντική πολιτική παρεμβαίνει στις ισχύουσες διαχειριστικές πρακτικές αλλά και στη διαπραγμάτευση για τις χρήσεις του αγροτικού χώρου. Επιδρά, συνεπώς, και στο εμφανέστερο «αποτύπωμά» τους στο χώρο, το τοπίο. Από την άλλη πλευρά αυτά τα νέα μέτρα πολιτικής, θα αξιολογηθούν εν τέλει από τη συγκεκριμένη εφαρμογή τους στο πεδίο του τοπίου. Παρεμβάσεις όπως οι ενισχύσεις για την ανακατασκευή αναβαθμίδων και φυτοφρακτών, την διατήρηση παραδοσιακών αγροτικών τοπίων όπως των ελαιώνων της Άμφισσας και της Κέρκυρας, του αμπελώνα της Θήρας και του μαστιχεώνα της Χίου, την προστασία γεωργικών οικοσυστημάτων υψηλής οικολογικής αξίας (High Nature Value farm land) όπως οι ορεινοί και νησιωτικοί βοσκότοποι αλλά και της προστασίας συγκεκριμένων γεωργικών χρήσεων γης ορίζουν μια πολιτική που παρεμβαίνει αποφασιστικά στη διαχείριση του χώρου και του τοπίου. Τέλος στην εργασία σχολιάζεται η προσώρας αδυναμία των παραπάνω στοχεύσεων και εργαλείων πολιτικής να αντιμετωπίσουν την ολοένα αυξανόμενη πίεση των αστικών χρήσεων γης σε βάρος της γεωργίας. Ο Γιώργος Βλάχος είναι γεωπόνος, ερευνητής στο Εργαστήριο Γεωργικών Εφαρμογών Γεωργικών Συστημάτων Αγροτικής Κοινωνιολογίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο Λεωνίδας Λουλούδης είναι καθηγητής στο Τμήμα Αγροτικής Οικονομίας και Ανάπτυξης και αντιπρύτανης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. 24\n24 Ο ΥΜΝΟΣ, Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΓΡΟΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ. ΑΡΕΤΗ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Στην παρούσα ανακοίνωση μελετάται το παραγωγικό τοπίο της υπαίθρου και συγκεκριμένα το αγροτικό τοπίο, διερευνώνται τα χαρακτηριστικά και οι μετασχηματισμοί του στο χρόνο και σχολιάζονται οι όροι με τους οποίους οι μετασχηματισμοί αυτοί πραγματοποιούνται. Παράλληλα, υποστηρίζεται πως σήμερα επιτελείται μία διαδικασία ανασύστασης της μορφής και των χαρακτηριστικών του αγροτικού τοπίου καθώς και των αντιλήψεων που σχετίζονται με αυτό. Η παραπάνω προσέγγιση επιχειρείται μέσα από τρία διακριτά επίπεδα-οπτικές: α. μέσα από σύγχρονες εικαστικές και τοπιακές παρεμβάσεις, που όλο και συχνότερα χρησιμοποιούν αναφορές, εικόνες και δάνεια από οικιακά περιβόλια, κήπους και καλλιέργειες, β. μέσα από θεσμικές και ρυθμιστικές διατυπώσεις για τη σημασία του αγροτικού τοπίου, που βασίζονται κυρίως σε αναπτυξιακές θεωρήσεις του τοπίου ως πόρου ανάπτυξης, και γ. μέσα από τις εναλλακτικές μορφές αγροτικής παραγωγής που εμφανίζονται ακόμα και στο εσωτερικό σύγχρονων μεγαλουπόλεων, απαντώντας στο αίτημα των σύγχρονων κοινωνιών για επαφή του ανθρώπου με τη φύση και για ποιοτική παραγωγή. Και στις τρεις περιπτώσεις, μέσα από την αναβίωση του αγροτικού τοπίου επιχειρείται από τη μία η συνδιαλλαγή με παρελθούσες μορφές κοινωνικής και χωρικής οργάνωσης και από την άλλη η έκφραση της σύγχρονης προβληματικής για την προστασία του φυσικού και αστικού περιβάλλοντος, που αναπτύσσεται ιδιαίτερα στα πλαίσια των μεταβιομηχανικών κοινωνιών. Μελετώντας τα χαρακτηριστικά του αγροτικού τοπίου γίνεται αμέσως αντιληπτή η ενδιάμεση υπόστασή του ανάμεσα στην πόλη και την ύπαιθρο και στα χαρακτηριστικά που το δίπολο αυτό εμπεριέχει όπως και ανάμεσα στον προγραμματισμένο σχεδιασμό και την οργανική, ελεύθερη και μη παρεμβατική ανάπτυξη. Στο πλαίσιο αυτό, δεν είναι τυχαίο πως το αγροτικό τοπίο τοποθετείται στο επίκεντρο των αισθητικών, αναπτυξιακών και παραγωγικών αναζητήσεων μιας εποχής στην οποία, "η πόλη που μεγαλώνει εκτός ελέγχου μοιάζει με φυσικό φαινόμενο, ενώ η Φύση στα πλαίσια του ώριμου καπιταλισμού και της πράσινης επανάστασης έχει μετατραπεί σε αντικείμενο προσεκτικού σχεδιασμού και εφαρμογής". Η Αρετή Σακελλαρίδου είναι αρχιτέκτων μηχανικός, υποψήφια διδάκτωρ RWTH, Αachen. Η Ευαγγελία Χατζηκωνσταντίνου είναι αρχιτέκτων μηχανικός, υποψήφια διδάκτωρ Ε.Μ.Π. 25\n25 ΣΧΕΣΕΙΣ ΟΣΜΩΣΗΣ ΣΤΙΣ ΠΑΡΥΦΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ. ΝΙΚΟΣ ΣΚΟΥΤΕΛΗΣ Η μελέτη διαμόρφωσης των οχυρωμένων πόλεων του 16ου-17ου αιώνα μας οδηγεί σε σκέψεις σχετικά με μια συνειδητή, σχεδιασμένη και πλήρως μορφοποιημένη στα μέρη της σχέση της πόλης με τη φύση. Οι ανθρώπινες δράσεις στα όρια του δομημένου οργανώνονται ως χωρικές δομές που βασίζονται σε μεταφορά σχηματισμών της φύσης στην μεγάλης κλίμακας υποδομή που εδώ λέγεται άμυνα: Η σπιανάτα ως έρημος, ο τειχισμός ως βράχος, τα αναχώματα ως κατολίσθηση, οι σήραγγες ως σπηλιές. Διαμορφώνεται μια ικανού πλάτους ενδιάμεση λωρίδα με δομή σπηλαιώδη στο εσωτερικό της, κρυσταλλική προς τα έξω και ως μαρτυρία της ανεσκαμμένης υπαίθρου, αναχώματα και σπαράγματα φύσης στο εσωτερικό. Το τοπίο αυτό ποτέ δεν καταφέρνει να ολοκληρωθεί, συνεχίζει να μεταμορφώνεται κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, οι δομές γίνονται ελαστικές και πολλαπλασιάζονται επάνω και κάτω από το χώμα. Η εικόνα της πόλης προς τα έξω, κλειστή, αυστηρή, ολοκληρωμένη, παραδίδει στα έσω τοπίο ανεσκαμμένης υπαίθρου, μιαν εγγύτερη μικρογραφία της, κενό που επιδέχεται καλλιέργεια, οικοδόμηση, ανασύνταξη ύστερα από καταστροφές. Το προκαθορισμένο κανονιστικό σχήμα αυτού του περιθωρίου δεν καταφέρνει να εδραιωθεί και επέρχεται σύντομα η αδρανοποίηση της λειτουργίας του. Στην Κέρκυρα, στα Χανιά, στο Ηράκλειο, η σχέση αυτή ενισχύεται από ένα παράλληλο τοπίο που δημιουργείται στα νέα όρια της πόλης, με έργα υποδομής, λιμενικά και οδοποιίας. Ο τειχισμός, όπως αργότερα τα μεγάλα τεχνικά έργα, αφήνουν πίσω τους άλυτες πολλές από τις αρχικώς δηλωθείσες προθέσεις, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις και τα ερείσματα μιας μελλοντικής νέας οικιστικής εξάπλωσης. Στις απαρχές της νεωτερικότητας που ονομάζουμε Αναγέννηση, αναδεικνύονται στοιχεία διάχυσης του αστικού και η αδυναμία μιας ισορροπημένης σχέσης με την ύπαιθρο, σήμερα πλέον σε συνεχή επιδείνωση. Ο Νίκος Σκουτέλης είναι επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πολυτεχνείου Κρήτης 26\n26 ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ/ΦΑΝΤΑΣΙΕΣ ΤΟΠΙΩΝ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ. ΚΩΣΤΗΣ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗΣ Στη γεωγραφία οι αναπαραστάσεις ή γεωγραφικές φαντασίες κατά Derek Gregory, αποτελούν καθοριστικά στοιχεία για την κατανόηση και αποδοχή της οργάνωσης ενός τοπίου, γιατί «κατασκευάζουν» τις έννοιες μέσω των οποίων αντιλαμβανόμαστε, κατηγοριοποιούμε και χρησιμοποιούμε ένα τοπίο. Η σημερινή συζήτηση για την ύπαιθρο στην Ευρώπη, περιλαμβάνει αντιμαχόμενες γεωγραφικές αναπαραστάσεις/φαντασίες, οι οποίες συμπυκνώνονται στην ανατροπή των συμβατικών προτύπων της παραγωγικής ή/και της εγκαταλελειμμένης υπαίθρου και την ανάδυση της υπαίθρου ως χώρου κατανάλωσης. Τα παλιά πρότυπα αναπαριστούσαν την ύπαιθρο ως χώρο κυρίως της αγροτικής παραγωγής και την απουσία του την ταύτιζαν με την εγκατάλειψη. Στο νέο πρότυπο η αγροτική παραγωγή περιορίζεται και στη θέση της αναπτύσσονται κυρίως αστικές και ημιαστικές λειτουργίες, από κατοικία και εμπόριο μέχρι αναψυχή. Το νέο πρότυπο αναδύεται παράλληλα με τη συρρίκνωση των γεωργών ως κοινωνική κατηγορία και την ανάπτυξη εκ μέρους των κατοίκων των πόλεων επιθετικών συμπεριφορών για απόλαυση της φύσης και της υπαίθρου, κυρίως μέσω του τουρισμού και της παραθεριστικής κατοικίας. Η ανακοίνωση θα εστιάσει στις γεωγραφικές αναπαραστάσεις/φαντασίες τοπίων της υπαίθρου από την πλευρά των κατοίκων των πόλεων και θα χρησιμοποιήσει για το σκοπό αυτό σύγχρονες αεροφωτογραφίες τοπίων της Ελληνικής υπαίθρου. Ο Κωστής Χατζημιχάλης είναι καθηγητής και πρόεδρος του Τμήματος Γεωγραφίας του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου. 27\n29 ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟΠΙΟ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΑΘΑΤΟΣ Χωρίς φυσικά να ακολουθεί αυστηρά γραμμική εξέλιξη, η σχέση του ανθρώπου με το τοπίο όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στην ελληνική φωτογραφία των τελευταίων δεκαετιών περνάει από τρία διακριτά στάδια. Στο πρώτο το τοπίο - και ο φυσικός κόσμος γενικότερα θεωρείται πως βρίσκονται στη διάθεση του ανθρώπου, που τα εκμεταλλεύεται ελεύθερα στο όνομα της ανάπτυξης. Στο δεύτερο, επηρεασμένο από το κίνημα της νέας τοπιογραφίας, το μάτι του φωτογράφου είναι ουσιαστικά ουδέτερο: αμέτοχο, παρατηρεί και καταγράφει την με κάθε τρόπο διεκδίκηση της υπαίθρου. Στο τρίτο και πιο πρόσφατο στάδιο, ασκείται άμεση ή έμμεση κριτική στην αλόγιστη καταστροφή του φυσικού τοπίου από τον άνθρωπο. Ο Γιάννης Σταθάτος είναι φωτογράφος, συγγραφέας, επιμελητής εκθέσεων και διευθύνει τις Φωτογραφικές Συναντήσεις Κυθήρων. 30\n30 ΑΝΑΜΝΗΣΤΙΚΑ ΕΝΣΤΑΝΤΑΝΕ: Η ΥΠΑΙΘΡΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ. ΟΡΕΣΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΣ Αν υπάρχει ένας λόγος να στρέψουμε την προσοχή μας στον τρόπο που αναπαρίσταται η ύπαιθρος στις κοινές φωτογραφίες, και με τον όρο κοινές εδώ εννοούμε τις δίχως συνειδητή πρόθεση, αυτός θα ήταν να χρησιμοποιήσουμε τις εγγενείς ιδιότητες της φωτογραφίας, νοούμενη ως δείκτης (index), για να ξεκινήσουμε να κατανοούμε τις σχέσεις χώρου και υποκειμένου όπως αυτές συλλαμβάνονται από τον φωτογραφικό φακό και καταγράφονται στο τελικό προϊόν. Η εξέλιξη της τεχνολογίας συντέλεσε καθοριστικά στη διάδοση της φωτογραφικής μηχανής, ταυτόχρονα όμως η ψηφιοποίηση της αποσταθεροποίησε τις κοινωνικές πρακτικές που επικαθόριζαν τη σημασία της, ενώ διαρκώς αναδύονται νέες τεχνικές και στρατηγικές που αποσκοπούν στη κοινωνική επανα-υποστασιοποίηση της φωτογραφίας. Η σχέση των παραπάνω με την σημερινή κατάσταση της υπαίθρου δεν είναι απλώς μία σχέση αναλογίας. Η ύπαιθρος, το ατελές αυτό υπόλειμμα της πόλης, υπάρχει στο βαθμό που αναπαρίσταται: από τις δορυφορικές εικόνες και τις θεματικές καταγραφές μέχρι την εξαντλητική χαρτογράφηση και τις εικονογραφικές απόπειρες φυσικοποίησης του τεχνητού. Η ένταση λοιπόν στη σχέση του σύγχρονου υποκειμένου με την ύπαιθρο καταγράφεται με τρόπο διττό: αφενός μεν στο ίδιο το (ιστορικά σχηματισμένο) υποκείμενο αφετέρου δε στις πολλαπλές αναπαραστάσεις του. Στο σχήμα αυτό η κοινή φωτογραφία αποτελεί προνομιακό πεδίο διερεύνησης καθότι μοιάζει να είναι προϊόν ενός υπό σύσταση τελετουργικού, η διερεύνηση του οποίου αποτελεί έναν από τους βασικούς στόχους της παρούσας εισήγησης. Τελετουργικό, που στο βαθμό που υπάρχει, αποτυπώνεται στις φωτογραφίες που όλοι βγάζουμε όταν βρισκόμαστε στην ύπαιθρο. Η προσέγγιση του θέματος θα είναι διεπιστημονική, θα χρησιμοποιηθούν αναλυτικά εργαλεία προερχόμενα από τη θεωρία της φωτογραφίας και γενικότερα τη θεωρία της τέχνης, καθώς και από την ψυχανάλυση, τις πολιτισμικές σπουδές και την κοινωνική ανθρωπολογία. Ο Ορέστης Κωνσταντάς είναι αρχιτέκτων μηχανικός. 31\n31 ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΠΙΩΝ: Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ, Ο ΠΟΙΗΤΗΣ, Ο ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ, Ο ΕΡΑΣΤΗΣ. ΦΟΙΒΗ ΓΙΑΝΝΙΣΗ Στόχος της παρουσίασης είναι να αναδειχθεί μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα η διαφοροποίηση της πρόσληψης του τοπίου (ειδικότερα του μεταπολεμικού ελληνικού) ανάλογα με το υποκείμενο της επίσκεψης. Ως υποκείμενο εννοείται εδώ όχι μόνο το πρόσωπο, αλλά και ο ρόλος του υποκειμένου και άρα ο σκοπός της εντός του τοπίου εύρεσης. Επίσης, η λέξη επίσκεψη εννοείται μέσα από την αρχαιοελληνική της προέλευση: επι-σκέψη, προβολή πάνω σε κάτι του βλέμματος κάποιου. Μέσα από τα έργα τους, τρία διαφορετικά εμβληματικά υποκείμενα (Richard Long, Γιώργος Σεφέρης, Kendrick Pritchett) αναγιγνώσκουν διαφορετικά το τοπίο. Σε αυτά έρχεται να προστεθεί ένα τέταρτο, ανώνυμο: ο εραστής, ο συμμετέχων στην φύση, στην ελευθερία του ανοιχτού χώρου. Το ερώτημα της παρούσας έρευνας εμβολιάζει την κατανόηση της στιγμής της επίσκεψης με την γνώση- ανάγνωση του παραγμένου έργου. Ένας ταξιδιώτης πάντοτε κουβαλά την αποσκευή του, η οποία κατά περίπτωση μπορεί να είναι βαρύτερη ή ελαφρότερη. Με βάση τα έργα που ο καλλιτέχνης, ο αρχαιολόγος, ο ποιητής έχουν κατασκευάσει εκκινώντας από μία επίσκεψή τους σε ένα πραγματικό τοπίο, ως ποιο βαθμό είναι δυνατόν να ανακατασκευαστεί η εμπειρία της εύρεσής τους στο τοπίο μαζί με την μεταφορική αποσκευή της; Η συνείδηση της δημιουργίας, ως ποιο βαθμό μπορεί να επηρεάσει την εν λόγω επίσκεψη του καθενός από αυτούς; Εκτός από τον καλλιτέχνη που δρα κυρίως στην Αγγλία, τα παραδείγματα του ποιητή και του αρχαιολόγου αφορούν την ελληνική ύπαιθρο με τα ειδικά χαρακτηριστικά της ελληνικής γης, φέρουσας σε απόκρυψη τα ίχνη του παρελθόντος με την μορφή υλικών-ιστορικών αποτυπωμάτων ή μυθικών επικαλύψεων. Ο Αριστοτέλης στο έργο του Περί Ζώων Κινήσεως, θέτει ως αρχή της κίνησης των ζώων την επιθυμία. Αν η επίσκεψη στη φύση μπορεί να αναχθεί σε μία κίνηση, τότε ίσως πάλι η επιθυμία να είναι η αφετηρία της. Με αυτόν τον τρόπο, το τέταρτο ανώνυμο υποκείμενο που μπορεί να δρα ανεξάρτητα, ουσιαστικά εμπεριέχεται στα τρία προηγούμενα. Η Φοίβη Γιαννίση είναι λέκτορας στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. 32\n32 Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΠΑΙΘΡΟΣ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ: ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΟΙΚΙΩΣΗΣ. ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΜΒΑΚΑΣ Σκοπός της εργασίας είναι να καταγράψει και να αναλύσει τις βασικές «εικόνες» της υπαίθρου στις κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές της μεταπολεμικής και μεταπολιτευτικής περιόδου. Μέσα από τα κυρίαρχα μοτίβα μυθοπλαστικής μετάπλασης της υπαίθρου στο πεδίο του θεάματος μπορούμε να προσεγγίσουμε όχι μόνο τις διαχρονικές αλλαγές αλλά και την αμφισημία που χαρακτηρίζει την κοινωνική σημασία της υπαίθρου σε συγκεκριμένες περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Μεταβολές στις κοινωνικές σχέσεις, στις συλλογικές επιθυμίες και τους φόβους, στην οικονομική και πολιτική συγκυρία παράγουν διαφορετικές νοηματοδοτήσεις της υπαίθρου στην οθόνη είτε στο επίπεδο του φυσικού τοπίου (σκηνογραφικό πλαίσιο ανάλυσης) είτε στο επίπεδο του πολιτισμικού χώρου (σημειολογικό πλαίσιο ανάλυσης). Παράλληλα όμως οι κινηματογραφικές και τηλεοπτικές συλλήψεις της ελληνικής επαρχίας, πολλές φορές, προαναγγέλλουν και ενισχύουν καταστάσεις και αλλαγές που ακόμη δεν έχουν αποσαφηνισθεί στο κοινωνικό περιβάλλον τους. Πιο συγκεκριμένα διακρίνουμε τρεις φάσεις της συμβολικής λειτουργίας των εικόνων της ελληνικής υπαίθρου: 1. Την περίοδο μέχρι το 1974 (και λίγο μετά) όπου ο εμπορικός ελληνικός κινηματογράφος προσπαθεί να αναπαραστήσει το τέλος της αγροτικής-παραδοσιακής κοινωνίας με αμήχανο αλλά μάλλον θετικό πρόσημο. 2. Την περίοδο από το 1973 έως το 1990 στην οποία πολλοί σκηνοθέτες του ΝΕΚ κάνουν μια σαφή στροφή προς την ρεαλιστική απεικόνιση της ελληνικής επαρχίας και των ελλείψεών της με τρόπο που πολλές φορές προδίδει μια ρομαντική διάθεση. 3. Την περίοδο από το 1990 μέχρι σήμερα, στην οποία η ελληνική «περιφέρεια» πρωταγωνιστεί στο σεναριακό και σκηνικό τοπίο της ιδιωτικής τηλεόρασης ενισχύοντας πρακτικές εξατομικευμένης αποκέντρωσης αλλά και σύμβολα γραφικοποίησης της παραδοσιακής ζωής. Κύριος στόχος της μελέτης να εξεταστεί η πιο σύγχρονη τάση οπτικοποίησης της υπαίθρου στη βάση μιας γενεαλογικής μεθόδου και μέριμνας. Ο Βασίλης Βαμβακάς είναι εντεταλμένος διδάσκων στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. 33


AμεA - Άτομα με Αναπηρία - Δικαιώματα και Παροχές: «Η Βουλή ενισχύει δωρεάν και συστηματικά με βιβλία σχολικές και άλλες βιβλιοθήκες»\n«Η Βουλή ενισχύει δωρεάν και συστηματικά με βιβλία σχολικές και άλλες βιβλιοθήκες»\nΑ. Παπαϊωάννου: Μόνο πέρυσι δόθηκαν δωρεάν από τη Βουλή 2.239 τόμοι.\nΣτην αντεπίθεση πέρασε ο Γενικός Γραμματέας της Βουλής, κ. Αθανάσιος Παπαϊωάννου αναφορικά με το θέμα που προέκυψε από δημοσιεύματα που αφορούν στις δωρεές βιβλίων από τη Βουλή προς σχολικές και άλλες βιβλιοθήκες.\n«Τόσο η Βουλή όσο και το Ίδρυμα της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία ενισχύουν συστηματικά με βιβλία και διάφορες εκδόσεις βιβλιοθήκες κάθε είδους (σχολικές, δημοτικές, σωφρονιστικών ιδρυμάτων κλπ) καθώς επίσης και συλλόγους και ιδρύματα. Μόνο κατά το 2013 δόθηκαν δωρεάν από τη Βουλή 2.239 τόμοι, και από το Ίδρυμα της Βουλής 5.761 τόμοι» τόνισε ο κ. Παπαϊωάννου και πρόσθεσε: «Το συνολικό κόστος των δωρεών αυτών ανήλθε σε € 124.390,77.\nΑυτονόητο είναι ότι η δράση αυτή συνεχίζεται και το 2014 με τον ίδιο ρυθμό και σχετικά στοιχεία θα δοθούν μετά το πέρας του τρέχοντος έτους. Η Βουλή και το Ίδρυμα ιεραρχούν υψηλά στις προτεραιότητές τους τη συμβολή τους στην ενίσχυση των βιβλιοθηκών και ιδιαίτερα των σχολικών».


Κριτικές επισκεπτών Χιονοδρομικού Κέντρου Sportgastein για σκι, διαμονή και χιόνι.\nΚριτικές Χιονοδρομικού Sportgastein\nΠατήστε εδώ για να υποβάλετε την κριτική σας για Sportgastein\nΑξιολογήσεις για Sportgastein\n(1) Περιστασιακά δέχεται αρκετό χιόνι για σκι, (2) είναι συχνά κλειστό λόγω έλλειψης χιονιού, (3) μερικές φορές πάσχει από έλλειψη χιονιού, (4) σπάνια πάσχει από έλλειψη χιονιού, (5) Sportgastein έχει εγγυημένο χιόνι ακόμα και στις χειρότερες σεζόν.\n(1) Οι πίστες είναι βαρετές και χωρίς ποικιλία, (3) οι πίστες προσφέρουν ποικιλία αλλά δεν είναι αρκετά εκτεταμένες για μια εβδομάδα, (5) Sportgastein έχει ποικίλια και ενδιαφέρουσες πίστες, συμπεριλαμβανομένων δασών και αλπικών περιοχών μεγάλου υψομέτρου.\n(1) Σε μία τουλάχιστον διανυκτέρευση, (2) απαιτεί μια ολόκληρη ημέρα, (3) απαιτεί περισσότερο από μισή μέρα – μπορεί να έχετε χρόνο για λίγες καταβάσεις (4) άφιξη μέχρι το μεσημέρι και σκι όλο το απόγευμα, (5) υπάρχει κύριο αεροδρόμιο μέσα σε μία ώρα από Sportgastein .\n(1) Δεν υπάρχουν λεωφορεία και ταξί για Sportgastein , (3) υπάρχουν αργά ή σπάνια λεωφορεία / τρένα που είναι διαθέσιμα, (5) είναι εύκολο να φτάσουμε στο θέρετρο με συχνά λεωφορεία / τρένα.\n(1) Χωρίς μέρη για διαμονή στο/κοντά στο Sportgastein , (3) λίγα σημεία διαμονής στο θέρετρο, (5) μεγάλη ποικιλία καταλυμάτων κατάλληλα για όλους τους προϋπολογισμούς.\n(1) Δεν υπάρχουν πολυτελή καταλύματα, (3) μόνο ένα ή δύο Πολυτελή Ξενοδοχεία γι αυτό κλείστε νωρίς, (5) διάφορα πολύ καλά Ξενοδοχεία σε Sportgastein .\n(1) δεν υπάρχουν υπηρεσίες φύλαξης παιδιών σε Sportgastein , (5) το θέρετρο έχει εξαιρετικές εγκαταστάσεις φροντίδας παιδιών, συμπεριλαμβανομένης τουλάχιστον έναν βρεφικό σταθμό σε λογικές τιμές.\n(1) Sportgastein βασίζεται εξ ολοκλήρου σε φυσικό χιόνι, (3) υπάρχουν μόνο λίγα κανόνια τεχνητής χιόνωσης, (5) υπάρχουν εγκαταστάσεις τεχνητής χιόνωσης σε όλες τις πίστες.\n(1) δεν υπάρχουν διαστρωτικά μηχανήματα για το χιόνι σε Sportgastein , (3) κατά καιρούς κάποιες πίστες αφήνονται άστρωτες και σε κακή κατάσταση, (5) όλες οι πίστες σε Sportgastein στρώνονται καθημερινά.\n(1) δεν υπάρχει πουθενά να κάνεις σκι, όταν έχει αέρα ή η ορατότητα είναι κακή και τα λιφτ συχνά κλείνουν, (3) υπάρχουν ορισμένες περιοχές με δένδρα για όταν υπάρχει κακή ορατότητα αλλά τα κυρίως λιφτ συχνά κλείνουν, (5) Sportgastein είναι ως επί το πλείστον σε δάσος όπου μπορείς να κάνεις σκι σε ημέρες με αέρα ή κακή ορατότητα, σπάνια κλειστά λιφτ.\n(1) Αν υπάρχουν ανεπαρκέις συνθήκες χιονόπτωσης σε Sportgastein, θα είναι ίδιες παντού στη περιοχή, (3) υπάρχουν καλές εναλλακτικές με λίγες ώρες οδήγηση, (5) άλλα μέρη με την ίδια κάρτα πρόσβασης με εξασφαλισμένες χιονοπτώσεις.\n(1) Sportgastein συνήθως έχει ανεπαρκείς συνθήκες χιονόπτωσης σε σύγκριση με άλλα θέρετρα στη περιοχή, (3) οι συνθήκες στην περιοχή είναι μέτριες (5) συνήθως έχει τις καλύτερες συνθήκες χιονόπτωσης στη περιοχή.\n(1) Το προσωπικό σε Sportgastein είναι αγενές ή δεν βοηθά, (5) Το προσωπικό των λιφτ στο Sportgastein είναι ευχάριστο, χαρούμενο και πρόθυμο να βοηθήσει.\n(1) Χωρίς μέτριας δυσκολίας ανάγλυφο εδάφους σε Sportgastein , (3) οι ενδιάμεσοι σκιέρ θα βαρεθούν μετά από λίγες ημέρες, (5) τεράστιες εκτάσεις πιστών.\n(1) Ούτε καν ενα τεχνητό άλμα σε Sportgastein , (3) μέσου μεγέθους πάρκο που φροντίζεται αρκετά καλά από το προσωπικό, (5) τεράστιο πάρκο και ιδιαιτέρως φροντισμένα pipes, άλματα και πίστες boardercross\n(1) Δεν υπάρχει πουθενά για cross-country σκι γύρω από Sportgastein , (3) υπάρχουν ορισμένες πίστες cross-country, (5) η περιοχή διαθέτει πολλές και καλά διατηρημένες cross-country πίστες.\n(1) Δεν υπάρχουν πίστες για έλκηθρα, (3) υπάρχουν πίστες για έλκυθρα που μένουν ανοιχτές αρκετά συχνά, (5) Sportgastein έχει μακριές και καλά διατηρημένες πίστες για έλκηθρα που είναι κατάλληλες για όλες τις ηλικίες.\n(1) Συνολικά, Sportgastein είναι ένα από τα πιο ακριβά χιονοδρομικά κέντρα στη χώρα και δεν αξίζει τα χρήματα, (3) συνολικά αντιπροσωπεύει μέση σχέση ποιότητας-τιμής, (5) συνολικά είναι το πιο οικονομικό χιονοδρομικό κέντρο της χώρας.\n(1) Συνολικά, Sportgastein είναι ένα από τα ακριβότερα χιονοδρομικά κέντρα του κόσμου, (3) συνολικά προσφέρει μέση σχέση ποιότητας-τιμής σε σύγκριση με χιονοδρομικά κέντρα άλλων χωρών, (5) σε διεθνές επίπεδο το θέρετρο προσφέρει εξαιρετική σχέση ποιότητας-τιμής.


Γιατί ο αυνανισμός έχει Παγκόσμια Ημέρα; - OW.GR\nΓΙΑΤΙ Ο ΑΥΝΑΝΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ;\nΟ αυνανισμός είναι κάτι που αφορά άντρες και γυναίκες, με προεκτάσεις που πηγαίνουν πέρα από το ζήτημα της αυτοϊκανοποίησης. Τι προσφέρει, λοιπόν, και πώς έφτασε να έχει Παγκόσμια Ημέρα;\nO Mάιος είναι ο μήνας του αυνανισμού και η 7η ή η 28η ημέρα του (υπάρχει διάσταση απόψεων) η Παγκόσμια Ημέρα Αυνανισμού. Από πού προκύπτει αυτό; Πρώτα θα ήθελα να σου πω ότι λέξη «αυνανισμός» προέρχεται από βιβλικό πρόσωπο με το όνομα Αυνάν. Βάσει εβραϊκού εθίμου, είχε παντρευτεί τη γυναίκα του αδελφού του, όταν εκείνος πέθανε. Δεν ήθελε να κάνει παιδί μαζί της, γιατί –βάσει εβραϊκού νόμου– θα ανήκε στον αδελφό του. Γι’ αυτό και είχε διακεκομμένη συνουσία με τη σύζυγό του. Πράξη που τιμωρήθηκε από τον Ιεχωβά με θάνατο, αφού επρόκειτο για σπατάλη σπέρματος – που μέχρι σήμερα είναι αμαρτία για του Εβραίους.\nΘα σου πω και τι λέει η Ορθόδοξη Εκκλησία: κατατάσσει τον αυνανισμό στις αμαρτίες (φευ) ως την «κατά μόνας αμαρτία». Δηλαδή, αυτές που γίνονται πίσω από την πλάτη των άλλων μεν, αλλά πάντα κάτω από το βλέμμα του Θεού.\nΓια όσους ζουν στο 2022 και έχουν κριτική σκέψη, ο αυνανισμός είναι το άγγιγμα των ιδίων στον εαυτό τους, με σκοπό τη σεξουαλική απόλαυση.\nΠώς ο αυνανισμός απέκτησε Παγκόσμια Ημέρα\nΤον Δεκέμβριο του 1994, ο τότε Πλανητάρχης Bill Clinton είχε απολύσει την «Εθνική Γιατρό» των ΗΠΑ. Το «Εθνικός Γιατρός» δεν είναι παρατσούκλι, αλλά η θέση του επικεφαλής της υπηρεσίας η οποία παρέχει στους πολίτες της χώρας τις καλύτερες επιστημονικές πληροφορίες που υπάρχουν διαθέσιμες, για τη βελτίωση της υγείας και τη μείωση του κινδύνου ασθενειών και τραυματισμών.\nΗ Dr. Joycelyn Elders, λοιπόν, είχε προτείνει να μπει στην ύλη των μαθημάτων σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης ο αυνανισμός «ως μέσο καταπολέμησης της εξάπλωσης του AIDS», που ήταν η μάστιγα της εποχής. Αν τώρα είναι το ταμπού το θέμα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία, σκέψου τι γινόταν τότε.\nΕιρήσθω εν παρόδω, η Dr. Elders ήταν μεγαλωμένη σε φτωχή αγροτική περιοχή, σε 10μελη οικογένεια. Δούλευε από τα 5 της στα βαμβάκια, ενώ το σχολείο της ήταν 21 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι. Ήταν η δεύτερη γυναίκα που έγινε επικεφαλής στην Υπηρεσία Δημόσιας Υγείας των ΗΠΑ και η πρώτη Αφροαμερικανή. ‘Ηταν, επίσης, η πρώτη κάτοικος του Arkansas που πήρε πιστοποίηση παιδιατρικής ενδοκρινολόγου –σε περίοδο που υπήρχαν ακόμα ενεργοί κανόνες φυλετικού διαχωρισμού–, υπηρέτησε και στον στρατό, ενώ πήρε μάστερ στη βιοχημεία, πριν γίνει καθηγήτρια παιδιατρικής. Μεταξύ των ερευνών που είχε κάνει ήταν και για τη σεξουαλική συμπεριφορά.\nΛίγους μήνες μετά την απόλυσης της Dr. Elders, ένα sex shop στο San Francisco πρότεινε την καθιέρωση του Μαΐου ως «μήνα ευαισθητοποίησης για τον αυνανισμό». Πρότεινε και να υπάρχει εθνική ημέρα αυνανισμού. Έγινε η 28η του Μάη. Έκτοτε, διάφοροι επιστήμονες προσπαθούν να διασφαλίσουν πως όλος ο κόσμος καταλαβαίνει πόσο φυσιολογικός είναι ο αυνανισμός. Την ίδια ώρα, αναφέρουν τα οφέλη και τους κινδύνους.\nΜε αυτό, θέλω να πω σε εσένα που γελάς ότι αν δεν γνωρίσουμε το σώμα μας, δεν θα μάθουμε ποτέ τη μορφολογία του, τι μας αρέσει και τι δεν μας αρέσει. Επίσης, όσο πιο άνετοι γινόμαστε με το σώμα μας, τόσο πιο άνετα ζητάμε από τους παρτενέρ να πάρουν τα μέτρα προφύλαξης της υγείας – αμφοτέρων. Έχει αποδειχθεί και ότι η εξερεύνηση του σώματος μας –ως προς το πώς να του προσφέρουμε απόλαυση– βοηθά στη βελτίωση της εικόνας που έχουμε για αυτό.\nΠιστεύω πως είναι ξεκάθαρο είναι ότι ανήμερα της «Ημέρας του Αυνανισμού» δεν υπάρχει κάποια υποχρέωση να αυτοϊκανοποιηθείς (δεν είναι σαν τον μπακαλιάρο, του Ευαγγελισμού). Έχεις, ωστόσο, την ευκαιρία να μάθεις πως ο αυνανισμός δεν αφορά μόνο την απόλαυση, δεν σε κάνει αμφιβόλου ηθικής και δεν είναι ταμπού. Μπορείς και να διαβάσεις για όσα προσφέρει στον οργανισμό.\nΤα παλιά τα χρόνια, ας πούμε στις αρχές του 1900, πολλοί γιατροί πίστευαν πως ο αυνανισμός είναι ασθένεια. Η θεραπεία ήταν ένα δαχτυλίδι με «δόντια» που τοποθετούνταν στο μόριο των ανδρών. Για γυναίκες δεν υπήρχαν υποψίες.\nΣε κάποιες κοινωνίες τα αγόρια ακούν (ακόμα) όταν είναι μικρά πως αν αυνανίζονται συχνά, θα τυφλωθούν, θα «χαλάσει» ο μηχανισμός και η ποιότητα του σπέρματος, ενώ θα «αδυνατίσουν» τα κόκαλά τους.\nΌλα αυτά προέκυψαν από όσους θεωρούσαν ασθένεια την αυτοϊκανοποίηση, αφού δεν εξυπηρετούσε την αναπαραγωγή, που για χρόνια ήταν ο μόνος δικαιολογημένος λόγος (ο σωστός, ο ηθικός κ.λπ.) για να κάνει κάποιος σεξ.\nΟι επιστήμονες έχουν διαψεύσει τα «ανάθεμα». Έχουν ενημερώσει πως η ποιότητα του σπέρματος επηρεάζεται από πολλά (π.χ. τον τρόπο ζωής, το πολύ αλκοόλ, τα ναρκωτικά, το κάπνισμα, τα στεροειδή, το πολύ καθισιό, το πολύ άγχος), όχι όμως από την εκσπερμάτιση.\nΑς δούμε τι λέει η επιστήμη: «Η σύλληψη προκύπτει όταν ένα σπερματοζωάριο γονιμοποιεί ένα ωάριο. Αυτό γίνεται στην σάλπιγγα. Για να πραγματοποιηθεί η σύλληψη, το σπερματοζωάριο πρέπει να ταξιδέψει στη σάλπιγγα και να γονιμοποιήσει το ωάριο διεισδύοντας στο εξωτερικό τοίχωμα. Αυτό σημαίνει ότι η ωορρηξία πρέπει να πραγματοποιηθεί εκ των προτέρων, για να διασφαλιστεί ότι το ωάριο είναι έτοιμο για γονιμοποίηση. Ο αυνανισμός δεν μπορεί να επηρεάσει το ωάριο ή το σπερματοζωάριο και ως εκ τούτου, δεν μπορεί να επηρεάσει τη γονιμοποίηση ή τη σύλληψη».\nΗ συχνή εκσπερμάτιση δεν μειώνει το σπέρμα, «επειδή το αρσενικό σώμα κάνει συνεχώς νέα κύτταρα σπέρματος – και έτσι δεν εξαντλούνται ποτέ. Ακόμη και με πολλές εκσπερματίσεις την ημέρα, το σπέρμα συνήθως περιέχει πάντα κύτταρα σπερματοζωαρίων». Έχε πρόχειρο πως το σπέρμα χρειάζεται 74 ημέρες για να φτάσει στην βέλτιστη ωρίμανση.\nΣτις ίδιες κοινωνίες (του σκοταδισμού) προφανώς και τα κορίτσια δεν ακούν κάτι σχετικό, αφού δεν υπάρχει ούτε ως σκέψη το ενδεχόμενο του δικού τους αυνανισμού. Έρευνα του 2019 ενημέρωσε ότι το 27% των γυναικών αυνανίζεται 2 με τρεις φορές την εβδομάδα και το 25% μία φορά.\nΟ αυνανισμός δεν προκαλεί στυτική δυσλειτουργία ή θέμα με τον οργασμό στη γυναίκα. Αυτό που συμβαίνει σε όσους αυνανίζονται συχνά είναι να συνηθίζουν στο συγκεκριμένο άγγιγμα (sex toy ή δικό τους) και έτσι να δυσκολευτούν να έλθουν σε οργασμό με τον παρτενέρ τους.\nΕθνικός οργανισμός των ΗΠΑ μελέτησε το φαινόμενο και βρήκε πως το 80% των ανδρών αυνανίζονται έως τα 17, με το ποσοστό των γυναικών στην ίδια ηλικία να είναι στο 58%.\nΣτην ενηλικίωση, το ποσοστό των ανδρών φτάνει στο 92% και των γυναικών στο 62%.\nTo 85% των ανδρών αυνανίζεται τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα.\nΤο 53% των γυναικών χρησιμοποιεί sex toy.\nO αυνανισμός είναι αποτελεσματικός τρόπος για να απαλλαγεί μια γυναίκα από τις κράμπες της περιόδου και να απελευθερώσει την ένταση των μυών.\nΟ αυνανισμός μπορεί να απελευθερώσει αδρεναλίνη, ωκυτοκίνη, ενδορφίνες και σεροτονίνη, και να σας βοηθήσει να ρυθμίσετε το άγχος και να τονώσετε τη συνολική σας διάθεση.\nΜέσω της διαδικασίας, βελτιώνεται η κυκλοφορία, γίνεται φυσική αποτοξίνωση, αυξάνεται η ανοχή στον πόνο και αποκτούμε πιο νεανική εμφάνιση – αφού απαλλασσόμαστε από το στρες.\nΤα ευρήματα μελέτης που έκανε το University of Sydney έδειξαν πως ο αυνανισμός οδηγεί σε μικρότερες πιθανότητες εμφάνισης διαβήτη και αϋπνίας.\nΈρευνα που δημοσιεύτηκε το 2016, συνέδεσε άνδρες ηλικίας από 40 έως 49 χρόνων που ήταν συχνοί «χρήστες» με καλύτερο δείκτη μάζας σώματος και χαμηλότερο κίνδυνο για καρκίνο στον προστάτη.\nΤο Harvard πρόσθεσε ότι η εκσπερμάτιση των αντρών άνω των 50 χρόνων μειώνει τον κίνδυνο για καρκίνο του προστάτη.\nΟ συχνός αυνανισμός μπορεί να είναι αποτέλεσμα υψηλής σεξουαλικής ορμής, η οποία ενδέχεται να συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του προστάτη.\nΑν δεν γίνεται με τρόπο (αλλά γίνεται πολύ έντονα) μπορεί να προκαλέσει τραύμα στο μόριο του άνδρα.\nΔεν έχει σημασία αν είμαστε σε σχέση ή όχι. Στοιχεία δείχνουν ότι το 70% των ανδρών και το 40% των γυναικών αυτοϊκανοποιούνται ενώ είναι παντρεμένοι ή έχουν σύντροφο. «Υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα σεξουαλικής επιθυμίας σε κάθε άνθρωπο. Σε κάποιους αφορά και τον αυνανισμό», λένε γιατροί.\n6 ΑΒΟΛΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΥΓΙΕΙΝΗ


Newssalonika Blog: Κροκόδειλοι καταβρόχθισαν πάστορα που επιχειρούσε να περπατήσει πάνω στο νερό - Το δίδαγμα στο ποίμνιο του κόστισε τη ζωή\nΚροκόδειλοι καταβρόχθισαν πάστορα που επιχειρούσε να περπατήσει πάνω στο νερό - Το δίδαγμα στο ποίμνιο του κόστισε τη ζωή\nΈνας κληρικός στη Ζιμπάμπουε ήθελε να δείξει στο ποίμνιό του πώς βάδισε ο Ιησούς πάνω στο νερό, διασχίζοντας έναν ποταμό. Τα νερά ήταν όμως γεμάτα κροκόδειλους με αποτέλεσμα ο άτυχος άνδρας να βρει τραγικό θάνατο στα δόντια τριών ερπετών.\nJonathan Mthethwa της εκκλησίας Saint of the Last Days πήγε τους πιστούς σε μια περιοχή που ονομάζεται Crocodile River, πριν επιχειρήσει να μιμηθεί τη βιβλική αναφορά.\nΩστόσο, όπως γράφει η Daily Mail επικαλούμενη αυτόπτες μάρτυρες, ο πάστορας μπήκε στο ποτάμι και διέσχισε περίπου τριάντα μέτρα πριν προσπαθήσει να βγει στην επιφάνεια. Εντωμεταξύ όμως τρεις κροκόδειλοι τον εντόπισαν, του επιτέθηκαν και τον καταβρόχθισαν.\nΣύμφωνα με αναφορές της Daily Post, το μόνο που βρέθηκε ήταν τα σανδάλια και κάποια ρούχα του.\n«Ο πάστορας μας δίδασκε θέματα πίστης. Υποσχέθηκε να μας δείξει την πίστη του αλλά δυστυχώς τελικά πνίγηκε και φαγώθηκε από τρεις κροκόδειλους μπροστά στα μάτια μας» περιέγραψε ένας από τους αυτόπτες μάρτυρες.\n«Τον τελείωσαν μέσα σε δυο λεπτά. Το μόνο που έμεινε ήταν τα σανδάλια του και κάποια ρούχα του που επέπλεαν στο νερό».\nΜέχρι να φτάσουν οι πρώτες βοήθειες, για τον άτυχο άνδρα ήταν ήδη αργά.


Krotala + κρούονται\nΟι Krotala είναι τρεις μουσικοί με κοινό πάθος για τα κρουστά.\nΟ Ανδρέας Παπάς, ο Βαγγέλης Καρίπης και ο Πέτρος Κούρτης ενώνονται για να μεταμορφώσουν αυτό το πάθος σε ένταση και χρώμα.\nΣυναντήθηκαν για πρώτη φορά το 1997 και έκτοτε χαράσουν μέσα από την κοινή τους πορεία μια διαδρομή που μουσικά τους τοποθετεί σε ένα γεωγραφικό χώρο με μακραίωνη παράδοση αλλά και επιρροές από την Ανατολή, τα Βαλκάνια τη Μεσόγειο και τη Δύση. Ενα ακόμα μουσικό ταξίδι μας υπόσχονται και με την εμφάνιση τους στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, όπου με την αρωγή μουσικών προερχόμενων από διαφορετικούς χώρους, θα επιχειρήσουν μια μοναδική παράσταση-εμπειρία. Ο εξαιρετικός σολίστας του μπουζουκιού Μανώλης Καραντίνης θα ενώσει τον ήχο του με τους φωνητικούς πειραματισμούς των Word Of Mouth και την εκπρόσωπο του flamenco Yota Baron, σε μια απροσδόκητη συνεύρεση που θα οδηγούν οι ήχοι των κρουστών.\nΔεν είναι τυχαίο που η Loreena McKennitt επέλεξε να ηχογραφήσει μαζί τους στο Ancient Muse. Η Guardian αναφέρει για την παράσταση που έδωσαν στο Λονδίνο (Rhythmsticks Festival, Queen Elizabeth Hall): “Krotala proved over and over again that they are a force to be reckoned with in the Greek musical reawakening.” (Τα Κρόταλα αποδεικνύουν συνεχώς ότι είναι μια αξιόλογη δύναμη στην αναγέννηση της Ελληνικής μουσικής.)\nΜε τους Μάνωλη Καραντίνη, Word Of Mouth και τη Yota Baron (τραγούδι) και την Χριστίνα Καρπούζου (χορός flamenco) σε μια μοναδική Εμπειρία-Παράσταση.


Αυτό το παιδικό βιβλίο έχει μοναδική εικονογράφηση - AllYou.gr\nΑυτό το παιδικό βιβλίο έχει μοναδική εικονογράφηση\nΛίγα λόγια για το παραμύθι που έλαβε το Κρατικό Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου 2015!\nΈνα όμορφο παραμύθι που αποδεικνύει με τον πιο διασκεδαστικό τρόπο ότι όλα είναι δυνατά, έλαβε το Κρατικό Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου 2015. Ο λόγος για το «Πώς να κάνετε έναν ελέφαντα να χορέψει» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος.\nΤο βραβείο παρέλαβαν η εικονογράφος Σοφία Τουλιάτου, οι συγγραφείς Άγγελο Αγγέλου και Έμη Σίνη. «Φέτος βραβεύσαμε το βιβλίο " Πώς να κάνετε έναν ελέφαντα να χορέψει" για την χάρη του ( χαριτωμένο) την ευρηματικότητα, την έκπληξη που δίνει ζωή σαν ένα καινούργιο μπουμπούκι» αναφέρει η επιτροπή εξηγώντας το σκεπτικό της. Στη συνέχεια, διευκρινίζεται ότι αυτές οι ιδιότητες αφορούν την τεχνοτροπία, το σχέδιο και το χρώμα. Το ύφος της ζωγραφιάς και όχι το θέμα. «Μπορεί και ένας ελέφαντας να είναι χαριτωμένος και ναζιάρης, όταν έρχεται λοιπόν φρέσκος – φρέσκος το γιορτάζουμε. Ο χορογράφος – συγγραφέας έδωσε ευκαιρία στην μπαλαρίνα (ή ελέφαντα, μάλιστα ελέφαντα) να κάνει υπέροχες πιρουέτες» καταλήγει η επιτροπή.


info@enikonomia.gr (Enikonomia.gr) http://www.enikonomia.gr/international/197861,i-romi-emmenei-stin-afxisi-tou-elleimmatos-sygkentrosi-tis-antipo.html http://media.enikonomia.gr/data/photos/resized/125_197861_72473bf75b-b4520b462c5d0d41.jpg Η αντιπολίτευση διοργανώνει σήμερα την πρώτη μαζική κινητοποίηση κατά της κυβέρνησης της Λέγκα και των Πέντε Αστέρων... 9/30/2018 5:00:46 PM 9/30/2018 5:00:46 PM\nδημοσιεύθηκε: 30/09/2018 17:00\nΤην ώρα που η ΕΕ και ο Ιταλός πρόεδρος προειδοποιούν την κυβέρνηση της Ρώμης για την εκτόξευση του δημόσιου χρέους, η αντιπολίτευση διοργανώνει την πρώτη της μαζική συγκέντρωση κατά της κυβερνητικής πολιτικής.\nΈκκληση στην ιταλική κυβέρνηση να μην αυξήσει το χρέος της χώρας απευθύνουν ο πρόεδρος της χώρας Σέρτζιο Ματαρέλα και ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας Ιγκνάτσιο Βίσκο. Είχαν προηγηθεί οι δηλώσεις του ευρωπαίου επιτρόπου Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων Πιέρ Μοσκοβισί, ο οποίος είχε τονίσει ότι το ιταλικό σχέδιο προϋπολογισμού κινείται, όπως όλα δείχνουν, εκτός των κοινά αποδεκτών δημοσιονομικών κανόνων». Ο ιταλός πρόεδρος δήλωσε στο ιταλικό πρακτορείο Ansa ότι η «κατάσταση της χώρας απαιτεί «ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και βιώσιμο χρέος». Λίγο αργότερα ο επικεφαλής της κεντρικής Τράπεζας τόνιζε «το χρέος δεν πρέπει να ξεπεράσει το 130% του ΑΕΠ. Η Ιταλία πρέπει να δώσει βάρος σε δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις και να θέσει υπό έλεγχο τον νέο δανεισμό».\nΑπαντώντας στις εκκλήσεις τόσο του ιταλού προέδρου, όσο και της ΕΕ να μην εκτιναχθεί το χρέος της χώρας ο ιταλός υπουργός Εσωτερικών Ματέο Σαλβίνι δήλωσε ότι θα περάσει το σχέδιο προϋπολογισμού της κυβέρνησής του, που προβλέπει νέο δανεισμό 2,4% του ΑΕΠ, ακόμα και χωρίς την έγκριση των Βρυξελλών. «Δεν με ενδιαφέρει αν οι Βρυξέλλες απορρίπτουν το σχέδιο προϋπολογισμού της κυβέρνησης», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ματέο Σαλβίνι στη Ρώμη.\nΚεντροαριστερά: Η κυβέρνηση δρομολογεί την απομόνωση της χώρας\nΣτο μεταξύ η αντιπολίτευση διοργανώνει σήμερα την πρώτη μαζική κινητοποίηση κατά της κυβέρνησης της Λέγκα και των Πέντε Αστέρων. Στην Πλατεία του Λαού στη Ρώμη ξεκίνησε η συγκέντρωση του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος. «Μια διαδήλωση, για να υπερασπιστούμε την Ιταλία και να υπογραμμίσουμε τους ολοένα και αυξανόμενους κινδύνους», δηλώνει ο γραμματέας του κόμματος Μαουρίτσιο Μαρτίνα.\nΟι συμμετέχοντες έφθασαν στην Ρώμη με διακόσια πούλμαν και έξι τραίνα. Οι Δημοκρατικοί αμφισβητούν την ανεύθυνη, όπως την χαρακτηρίζουν, οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, αλλά και την σκληρή γραμμή του υπουργού Εσωτερικών Ματέο Σαλβίνι στο μεταναστευτικό.\nΕκτός από τους πολιτικούς, στην Πιάτσα Ντελ Πόπολο της Αιώνιας Πόλης, πρόκειται να πάρουν τον λόγο εργάτες και άνεργοι. Η κεντροαριστερά θεωρεί ότι η κυβέρνηση του Τζουζέπε Κόντε απομονώνει την Ιταλία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που θα έχουν, στην δημοσιονομική σταθερότητα, οι παροχές του νέου κρατικού προϋπολογισμού.\nΛέγκα και Πέντε Αστέρια προηγούνται στην πρόθεση ψήφου\nΠρος το παρόν, όμως, τα διάφορα γκάλοπ δείχνουν ότι Λέγκα και Πέντε Αστέρια, συνολικά, εξασφαλίζουν το 60% στην πρόθεση ψήφου των ιταλών. Και ότι το Δημοκρατικό Κόμμα δεν ξεπερνά το 17%, ενώ η κεντροαριστερά με τις διάφορες μικρές δυνάμεις βρίσκεται στο 22%.\nΠαράλληλα, η προοδευτική παράταξη συνεχίζει να είναι βαθιά διχασμένη. O πρώην πρωθυπουργός των «Δημοκρατικών», Ματέο Ρέντσι δεν συνεργάζεται, για να μπορέσει να επιλεγεί ένας νέος αρχηγός. Ελπίζει ακόμη να μπορέσει να επιστρέψει στην εξουσία.\nΟι έριδες, στο εσωτερικό του κόμματος είναι συνεχείς και μέχρι αυτή την στιγμή δεν υπάρχει μια κοινή στρατηγική. Κάποιοι αναλυτές, μάλιστα, υποστηρίζουν ότι το προοδευτικό μέτωπο οδεύει προς διάσπαση. Η μόνη πρόταση που τις τελευταίες ημέρες ακούγεται από πολλά στελέχη, είναι να δημιουργηθεί ένα μεγάλο μέτωπο ενόψει ευρωεκλογών, το οποίο να περιλαμβάνει από τον γάλλο πρόεδρο Μακρόν μέχρι τον Αλέξη Τσίπρα.\n#ΣΑΛΒΙΝΙ #ΙΤΑΛΙΑ #ΙΤΑΛΙΚΟ ΧΡΕΟΣ #ΙΤΑΛΙΚΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ


Ψηφιακό ρούβλι ετοιμάζει η Ρωσία - NiceMagazine.Gr\nΑρχική ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ & ΕΠΙΣΤΗΜΗ Ψηφιακό ρούβλι ετοιμάζει η Ρωσία\nΚαθώς η οικονομία κινείται ολοένα και περισσότερο προς το διαδίκτυο, τα ψηφιακά νομίσματα θα είναι το μέλλον των χρηματοπιστωτικών συστημάτων, σύμφωνα με την διοικήτρια της κεντρικής τράπεζας της Ρωσίας, Ελβίρα Ναμπιούλινα.\n«Υπάρχει ανάγκη για γρήγορα, φθηνά συστήματα πληρωμών και τα ψηφιακά νομίσματα της κεντρικής τράπεζας μπορούν να καλύψουν αυτό το κενό», δήλωσε σε συνέντευξή της στο CNBC.\n«Νομίζω ότι είναι το μέλλον του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος, επειδή σχετίζεται με την ανάπτυξη της ψηφιακής οικονομίας», πρόσθεσε.\nΗ Μόσχα δημοσίευσε τον περασμένο Οκτώβριο ένα έγγραφο διαβούλευσης για ένα ψηφιακό ρούβλι, και στοχεύει να παρουσιάσει ένα πρώτο δείγμα του ψηφιακού νομίσματος έως τα τέλη του 2021. Η πιλοτική δοκιμή του θα μπορούσε να ξεκινήσει το επόμενο έτος, όπως εκτίμησε η Ναμπιούλινα.\n«Θα προχωρήσουμε βήμα-βήμα, γιατί είναι [ένα] πολύ δύσκολο, τεχνολογικό, νομικό… πρότζεκτ», είπε.\nΤα ψηφιακά νομίσματα της κεντρικής τράπεζας δεν είναι τα ίδια με τα κρυπτονομίσματα, όπως το bitcoin. Εκδίδονται και ελέγχονται από τις επίσημες αρχές και η αξία ενός ψηφιακού ρουβλιού θα ισούται με ένα ρούβλι, είχε δηλώσει πέρσι η Τράπεζα της Ρωσίας.\nΔεν χρησιμοποιούνται κρυπτονομίσματα\nΤα κρυπτονομίσματα ήταν παράνομα στη Ρωσία μέχρι το προηγούμενο έτος και εξακολουθούν να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την πραγματοποίηση πληρωμών.\nΠολλές κεντρικές τράπεζες σε όλο τον κόσμο αναπτύσσουν μοναδικά ψηφιακά νομίσματα, τα οποία εκτιμάται ότι θα μπορούσαν να δώσουν μια αναπτυξιακή ώθηση και να διευκολύνουν τις διασυνοριακές συναλλαγές.\nΩστόσο, η Ναμπιούλινα προβλέπει ότι θα υπάρξουν προκλήσεις για την εξεύρεση «κοινών λύσεων» μεταξύ συστημάτων που έχουν αναπτυχθεί με ανεξάρτητο τρόπο από διαφορετικές χώρες.\n«Εάν κάθε τράπεζα δημιουργήσει το δικό της σύστημα, τεχνολογικά συστήματα με τοπικά πρότυπα, τότε θα είναι πολύ δύσκολο να δημιουργηθούν κάποιες διασυνδέσεις μεταξύ αυτών των συστημάτων για τη διευκόλυνση όλων των διασυνοριακών πληρωμών», επισήμανε.\nΠροηγούμενο άρθροΔράσεις υποστήριξης μαθητών ΑμεΑ, προϋπολογισμού 4,7 εκατ. ευρώ μέσω του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου\nΕπόμενο άρθροTFTD 2021: Συνεχίζουν τις προσλήψεις σε Θεσσαλονίκη και Ιωάννινα οι Pfizer και Team Viewer


Τα 8 είδη νοημοσύνης – corfukids.gr\nΠολλά άρθρα κατά καιρούς ασχολούνται με τα είδη νοημοσύνης καθώς εάν κανείς τα γνωρίζει, μπορεί πιο εύκολα να αναγνωρίσει ικανότητες του παιδιού και το πιο σημαντικό, να το βοηθήσει να αναπτύξει τα ταλέντα του! Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να λάβετε υπόψιν τα παρακάτω ώστε να μπορείτε να κατευθύνετε το παιδί σας στο διάβασμα και άλλες […]\nΠολλά άρθρα κατά καιρούς ασχολούνται με τα είδη νοημοσύνης καθώς εάν κανείς τα γνωρίζει, μπορεί πιο εύκολα να αναγνωρίσει ικανότητες του παιδιού και το πιο σημαντικό, να το βοηθήσει να αναπτύξει τα ταλέντα του! Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να λάβετε υπόψιν τα παρακάτω ώστε να μπορείτε να κατευθύνετε το παιδί σας στο διάβασμα και άλλες δραστηριότητες . Σύμφωνα με τον καθηγητή Gardner ( Frames of mind 1983) δεν υπάρχει ένα είδος νοημοσύνης αλλά 8. ΄Ολοι οι άνθρωποι διαθέτουμε και τα 8 , δεν υπάρχουν όμως ούτε 2 άνθρωποι με το ίδιο προφίλ νοημοσύνης , ούτε καν τα δίδυμα.\nΑς δούμε αυτά τα είδη πιο αναλυτικά:\nΓλωσσική Νοημοσύνη πρόκειται για παιδιά με πολύ πλούσιο λεξιλόγιο, που εκφράζονται με άνεση , συζητούν με επιχειρήματα. Ενθαρρύνεται αυτά τα παιδιά να διαβάζουν βιβλία και να γράφουν περισσότερο.\nΛογικό Μαθηματική Νοημοσύνη κατανοεί προβλήματα, οργανώνει και ταξινομεί στη σκέψη του , ψάχνει και βρίσκει τη λύση ενώ του αρέσουν οι κατασκευές. Αυτά τα παιδιά μπορείτε να τα βοηθήσετε με παζλ, τουβλάκια και αντίστοιχα παιχνίδια που θα βοηθήσουν την φαντασία τους.\nΚιναισθητική Νοημοσύνη ίσως από τις πιο εύκολα αναγνωρίσιμες , αφού το παιδί χορεύει και γενικότερα κινείται πολύ. Εδώ βοηθάνε πολύ δραστηριότητες όπως , ζωγραφική μαγειρική και φυσικά χορός!\nΧωροταξική Νοημοσύνη είναι παιδιά που έχουν καλή αίσθηση του χώρου , καταλαβαίνουν χάρτες,προσανατολίζονται εύκολα και παρατηρούν περισσότερο μια εικόνα και όχι το κείμενο . Ενθαρρύνεται αυτά τα παιδιά στις τέχνες.\nΔιαπροσωπική Νοημοσύνη είναι παιδιά που εκφράζονται πολύ άνετα μέσα στην ομάδα, ανταλλάσσουν ιδέες και συνεργάζονται, είναι εξαιρετικά καλά σε ομαδικά παιχνίδια, γιατί όχι σε θεατρικές ομάδες.\nΕνδο προσωπική Νοημοσύνη εδώ συναντάμε παιδάκια που τους αρέσει να δουλεύουν μόνα,θέλουν τον χρόνο τους, επιζητούν την ηρεμία, παρατηρούν. Μουσική Νοημοσύνη Κι εδώ πολύ ξεκάθαρα τα πράγματα , αφού είναι παιδιά που αγαπούν τον ρυθμό και την μουσική ενώ μπορούν να εκφραστούν και μέσω του τραγουδιού.\nΝατουραλιστική Νοημοσύνη εδώ συναντάμε παιδάκια που αγαπούν την φύση και τα ζώα, για αυτό παρατηρείστε τα αστέρια,κάντε πειράματα , σίγουρα θα βοηθήσει εάν πάρετε κάποιο κατοικίδιο είχε έχετε φυτά και λουλούδια.\nΑγγελική Σαγιά (Κέντρο Ξένων Γλωσσών Excellence)


*** ΞΕΝΟΔΟΧΕΊΑ ARBAT, ΜΌΣΧΑ ***\nΤο Arbat Ξενοδοχείο 3-αστέρων απέχει περίπου 2 χλμ από Tretyakov Gallery. Χτισμένο στο 6-όροφο κτίριο, το ξενοδοχείο άνοιξε το 1960 και ανακαινίστηκε το 2012.\nΤο ξενοδοχείο απέχει 25 λεπτά με τα πόδια από Κόκκινη Πλατεία. Οι εγκαταστάσεις βρίσκονται 3 χλμ από το κέντρο της Μόσχας.\nΌλα τα 104 ζεστά δωμάτια σ' αυτό το designer κατάλυμα διαθέτουν ρύθμιση κλιματισμού, θυρίδα ασφαλείας για λάπτοπ, τηλεόραση με επίπεδη οθόνη, ψυγείο και πρέσα παντελονιών. Οι επισκέπτες έχουν στη διάθεσή τους ιδιωτικά μπάνια που διαθέτουν μπανιέρα, σεσουάρ και πετσετέ μπουρνούζια σε κάθε δωμάτιο.\nΧρειάζεστε 5 λεπτά με τα πόδια για να φτάσετε στο σταθμό του μετρό Σταθμός Υπόγειου Σιδηρόδρομου Smolenskaya. Το αεροδρόμιο Vnukovo βρίσκεται σε απόσταση περίπου 35 λεπτών οδικώς.\nΟι επιχειρηματίες ταξιδιώτες μπορούν να χρησιμοποιούν παροχές τηλεδιάσκεψης, επιχειρηματικό κέντρο και εκτυπωτές που προσφέρονται στις εγκαταστάσεις.\nΞενοδοχείο Star Elegance 5*, Σιντέ\nΞενοδοχείο Saigon Sky 2*, Πόλη Χο Τσι Μινχ\nΞενοδοχείο Pegasus 2*, Πόλη Χο Τσι Μινχ\nΞενοδοχείο Arabeluj, Γρανάδα\nHostel Samay 3*, Σεβίλλη\nΞενοδοχείο Mi Linh 2*, Πόλη Χο Τσι Μινχ\nΞενοδοχείο Europa, Σεβίλλη\nΞενοδοχείο Club Melia At Gran Melia 4*, Κανκούν\nΞενοδοχείο Hoa Long 2*, Πόλη Χο Τσι Μινχ\nΞενοδοχείο H Top Gran Casino Royal 3*, Λορέτ Ντε Μαρ\nΞενοδοχείο Mirador Estudios 2*, Μπένιντορμ


Μπουζούκια αλά ελληνικά στο Ντουμπάι\n29-12-2014 | 14:53μμ\nΟ Κολομβιανός επιχειρηματίας Ιλαν Φερνάντεζ χτίζει πύργο που θα είναι γεμάτος με πενιές!\nΜπουζούκια στο Ντουμπάι ετοιμάζει ο κύριος «De puta madre 69». Γνωστός σε όλη την υφήλιο λόγω της φίρμας με τα μοδάτα μπλουζάκια που ξεκίνησε να σχεδιάζει την εποχή που βρισκόταν στη φυλακή, ο Ιλαν Φερνάντεζ, εκατομμυριούχος από την Κολομβία με επιχειρήσεις που απλώνονται σε πολλές χώρες, μοιράζει πλέον τον χρόνο του ανάμεσα στη γειτονική Ιταλία και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Στο Μιλάνο ζει μόνιμα η οικογένειά του, ενώ στο Ντουμπάι χτίζει εδώ και λίγο καιρό έναν εντυπωσιακό πύργο 56 ορόφων που θα λειτουργήσει ως resort πολυτελείας με σουίτες, εμπορικά καταστήματα, μπαρ, εστιατόρια κι ένα νυχτερινό κέντρο με ελληνική μουσική, το οποίο θα φιλοξενηθεί στο penthouse!\n«Η γιαγιά μου, η μητέρα της μάνας μου, ήταν από την Ελλάδα. Εκείνη μου δίδαξε τον ελληνικό πολιτισμό και με μύησε στις ελληνικές νοστιμιές. Τα μπουζούκια είναι για μένα κορυφαία μορφή διασκέδασης. Κάθε φορά που έρχομαι στην Ελλάδα μου αρέσει πολύ να πηγαίνω» δήλωσε ο ίδιος σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε μαζί του, στη διάρκεια της οποίας μας αποκάλυψε το φιλόδοξο πρότζεκτ που έχει στα σκαριά.\n«Δεν υπάρχουν μπουζούκια στο Ντουμπάι και θέλησα μ’ αυτόν τον τρόπο να φέρω εδώ κάτι από τις ρίζες μου. Υπάρχει αρμονία και αισιοδοξία στην ελληνική μουσική και πιστεύω ότι θα αρέσει αυτό στη διεθνή πελατεία που θα προσελκύσει το resort. Σύντομα πρόκειται να ταξιδέψω στην Αθήνα για να πάρω ιδέες, καθώς είναι επιθυμία μου να μη λείπει τίποτα από τα μπουζούκια του πύργου. Ενας συνεργάτης μου, ο Μάκης Καπάτος, θα με βοηθήσει στην έρευνά μου» συνέχισε ο Ιλαν και μας ανακοίνωσε ότι στα εγκαίνια του πύργου, τον Δεκέμβριο του 2016, θα βρεθούν μέλη του διεθνούς jet set και φυσικά πολλοί Ελληνες φίλοι του. Οσο για τους τραγουδιστές που θα εμφανιστούν στα μπουζούκια του Ντουμπάι; «Θέλω τους καλύτερους» μας είπε.\nΠαράλληλα με την κατασκευή του πολυτελούς resort ο πολυεκατομμυριούχος Φερνάντεζ «μαγειρεύει» το επαναλανσάρισμα της φίρμας του στη χώρα μας. Μια ομάδα σχεδιαστών εργάζεται πυρετωδώς στο Ντουμπάι δημιουργώντας την καινούρια συλλογή «De puta madre» που θα κυκλοφορήσει, μεταξύ άλλων, και στην ελληνική αγορά τον ερχόμενο χειμώνα μέσω γνωστής εταιρίας εισαγωγών.\nΣε ηλικία 15 χρόνων ο Ιλαν Φερνάντεζ βρισκόταν ήδη στην… εμπροσθοφυλακή διεθνών δικτύων διακίνησης ναρκωτικών, ενώ είχε συναλλαγές μέχρι και με τον διαβόητο Πάμπλο Εσκομπάρ.\nΤο 1991, ενώ βρισκόταν στη Βαρκελόνη, συνελήφθη για διακίνηση ναρκωτικών. Εκτοτε άλλαξε η κοσμοθεωρία του. Εννέα χρόνια στη φυλακή, υπό άγριες συνθήκες, τον οδήγησαν σε στροφή 180 μοιρών. Δίνοντας σχήμα και εικόνα στα αισθήματά του, άρχισε να φτιάχνει T-shirts με φράσεις γραμμένες με μαρκαδόρους, τα οποία προωθούσε εκτός του σωφρονιστικού καταστήματος. Οταν αφέθηκε ελεύθερος άρχισε σιγά σιγά να χτίζει την αυτοκρατορία του. Εγινε ο κύριος «De puta madre» και τα μπλουζάκια του έκαναν πάταγο στους κύκλους των celebrities και όχι μόνο. Σύντομα μπήκε δυναμικά και στον χώρο των κατασκευαστικών εταιριών, με αποτέλεσμα να εξελιχθεί σε κροίσο.\nΗ ζωή του έγινε βιβλίο με τίτλο «Suerte» (Πεπρωμένο), το οποίο θα μεταφερθεί σύντομα στη μεγάλη οθόνη. «Το θέμα της ταινίας για τη ζωή μου συζητιέται τα τελευταία τρία χρόνια» λέει στην «Espresso» ο Ιλαν Φερνάντεζ και συνεχίζει: «Αρχικά είχε ενδιαφερθεί ο Στίβεν Σπίλμπεργκ. Τελικά υπογράψαμε συμβόλαια με τον Γκαμπριέλ Μουτσίνο. Θεωρώ ότι σε περίπου έξι μήνες θα έχουμε καταλήξει στο καστ και σε ενάμιση χρόνο από τώρα πιστεύω ότι θα έχουν ολοκληρωθεί και τα γυρίσματα». Ποιος ηθοποιός θα ήθελε να τον υποδυθεί; «Δεν ξέρω. Αυτό θα το κρίνουν οι ειδικοί. Εμένα μου αρέσει ένας Ελληνας ηθοποιός, ο καλός μου φίλος Γεράσιμος Σκιαδαρέσης. Τον είχα δει στην ιταλική ταινία «Διαμέρισμα στην Αθήνα» και ήταν καταπληκτικός» αναφέρει.\nΗ μεγαλύτερη αδυναμία του Ιλαν Φερνάντεζ είναι οι τέσσερις γυναίκες που κάνουν τη ζωή του ομορφότερη. Η σύζυγός του, πρωταθλήτρια στο τζετ σκι, Ελίζα Σαμπατίνο και οι κόρες του, 15, 8 και 6 ετών. Ο ίδιος δηλώνει ότι δεν θα άλλαζε τίποτα στη ζωή του. «Αυτά που πέρασα με έκαναν τον άνθρωπο που είμαι σήμερα» υπογραμμίζει, ενώ δεν ξεχνάει να βοηθάει ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Ιδιαίτερα ενεργός σε ό,τι αφορά τις φιλανθρωπίες, ο Ιλαν Φερνάντεζ βοηθάει ιδρύματα που περιθάλπουν κακοποιημένες γυναίκες και στηρίζει νέα παιδιά που, όπως κι εκείνος, αντιμετώπισαν προβλήματα με τον νόμο και προσπαθούν να κάνουν μια καινούργια αρχή μετά την αποφυλάκισή τους.


Με το Αλτσχάιμερ παλεύει ο Ομάρ Σαρίφ\n25 Μάι 2015, 11:01 · Gossip · Αφηστε σχολιο\nΜιλώντας στην ισπανική εφημερίδα El Mundo, ο γιος του Ομάρ Σαρίφ δήλωσε: «Ο πατέρας μου έχει Αλτσχάιμερ. Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί σε ποιο στάδιο είναι. Το προφανές είναι ότι ποτέ δε θα βελτιωθεί και θα χειροτερεύει».\nΌπως λέει ο γιος του, ο Ομάρ Σαρίφ γνωρίζει ότι είναι ένας διάσημος ηθοποιός. «Η απώλεια της μνήμης επηρεάζει πάνω από όλα συγκεκριμένα πράγματα, λεπτομέρειες, όπως την επίσκεψή του σε κάποιο μέρος ή την συμμετοχή του σε μία ταινία. Θυμάται για παράδειγμα, ότι έπαιξε στον Δόκτωρ Ζιβάγκο, αλλά έχει ξεχάσει πότε γυρίστηκε».\nΟ Eλ-Σαρίφ, το μόνο παιδί από τον γάμο του ηθοποιού με την Φατέν Χαμάμα, ομολογεί ότι ο πατέρας του δεν αποδέχεται ότι είναι άρρωστος και αρνείται να κάνει τις ασκήσεις, για να επιβραδύνει τη νόσο. Αποκάλυψε μάλιστα ότι ο πατέρας του ρωτάει συχνά για τη μητέρα του, ξεχνώντας ότι αυτή πέθανε τον Ιανουάριο.\nΣε συνέντευξή του το 2013, ο Σαρίφ παραδέχθηκε ότι είχε την τάση να ξεχνάει πολλά πράγματα, αλλά το παρουσίασε ως κάτι θετικό, διότι, όπως είπε, αυτό σημαίνει πως δεν στέκεται στο παρελθόν και σκέφτεται το παρόν.


Δεν έχουμε πια χούντα. Ευτυχώς! | Το Κουτί της Πανδώρας\nΘανάσης Καρτερός 21/04/2020 | 00:12\nΣτους δίσεκτους εκείνους καιρούς, όμως, ούτε μέσα δεν ησύχαζε κανείς. Ένας αρχιφύλακας, βαμμένος χουντικός, που συνεχώς μας έκανε καψώνια, ανέφερε αρμοδίως τον Ν, ή πιο απλά τον τύλιξε σε μια κόλλα χαρτί, όταν αυτός τόλμησε να του ψιθυρίσει κάποτε να είναι πιο προσεκτικός, γιατί μια μέρα εμείς θα βγούμε, και θα μπει φυλακή ο Παπαδόπουλος. Προφητεία που επιβεβαιώθηκε πλήρως, αλλά δυστυχώς χρόνια μετά. Τότε, ως ασέβεια προς το πρόσωπο του αρχιάτρου της θεραπείας μας από τη φαυλοκρατία και τον ιό του κομμουνισμού, συνιστούσε το βαρύτατο αδίκημα της αντεθνικής προπαγάνδας! Κι έτσι προέκυψε η μεταγωγή του Ν στα Γιάννενα και η παραπομπή του στο στρατοδικείο.\nΜε αποτέλεσμα, όταν ο Ν επανήλθε στην κανονικότητα της φυλακής μας, να απολαμβάνουμε στις ατέλειωτες ώρες του βραδινού εγκλεισμού στο θάλαμο -έλα, ρε, πες μας για τα Γιάννενα- τη δραματοποίηση της δίκης και των παρεπόμενων από τον πρωταγωνιστή τους.\nΠρώτο στη σειρά να δικαστεί είχαν τον Ν. Κάθισε στητός στο εδώλιο, διαβάστηκε το κατηγορητήριο, και κατέθεσε ο αρχιφύλακας την εκδοχή του για τα συμβάντα. Εξηγώντας όχι μόνο τι έγινε στις φυλακές, αλλά και πόσο επικίνδυνος ήταν ο κατηγορούμενος:\n- Είναι κόκκινος, κύριε πρόεδρε, και αμετανόητος.\nΈτσι έκλεισε την καταδικαστική και άνευ ουδενός ελαφρυντικού κατάθεσή του. Ενώ ο σεβασμός με τον οποίο είχε ντύσει ορισμένες λέξεις του -κύριε πρρρρρρόεδρε!- έδειχνε τον σεβασμό του στα πρόσωπα και τον θεσμό του εκτάκτου στρατοδικείου. Κάποια στιγμή ήρθε και η σειρά του κατηγορούμενου να απολογηθεί. Αλλά, πριν αρθρώσει λέξη, εκσφενδονίστηκε μια ερώτηση από τον πρόεδρο. Πολύ συνηθισμένη την εποχή εκείνη από ασφαλίτες, χαφιέδες, βασανιστές, βασιλικούς επιτρόπους, και προέδρους στρατοδικείων.\nαπάντησε ο Ν.\nΑυτή ήταν η γραμμή. Αρνιόμασταν τις «παράνομες» πράξεις, αν δεν είχαμε πιαστεί επ’ αυτοφώρω. Αλλά όχι την ιδεολογία μας. Κομμουνιστής, σοσιαλιστής, δημοκράτης, πολίτης, όπως το καταλάβαινε ο καθένας.\nΚαπάκι ήρθε και η επεξήγηση από τον πρόεδρο.\n-Για να ξέρουμε με ποιον έχουμε να κάνουμε.\nΑφού ήξεραν με ποιον είχαν να κάνουν, άρχισε την απολογία του ο κατηγορούμενος. Άρχισε, τρόπος του λέγειν, δηλαδή. Δεν πρόλαβε παρά να προφέρει μόλις έξι λέξεις:\n-Η ουσία της υπόθεσης, κύριε πρόεδρε.\nΉθελα να πω ο μαλάκας, μας εξηγούσε κάθε φορά, ότι η ουσία της υπόθεσης ήταν η αντίθεσή μου στη χούντα και οι ιδέες μου και τα άλλα ήταν προφάσεις για δίωξη ιδεών, τρομοκρατία, κλπ. Μια χαρά τα είχα ετοιμάσει όλα, αλλά ο βασιλικός επίτροπος είχε άλλη γνώμη.\n- Της υποθέσεως, κατηγορούμενε. Δε θα μας κουβαλάς εδώ την αργκό του Κάπα-Κάπα.\nΣτακάτος και αυστηρός τόνος λοχαγού στο πεδίο της μάχης. Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά.\n- Η ουσία της υπόθεσης,\nεπανέλαβε, πεισμωμένος κι ο Ν. Τι παραπάνω να του έκαναν; Φυλακή ήταν.\n- Της υποθέσεως,\nπετάχτηκε κατακόκκινος από θυμό ο επίτροπος.\n- Έτσι, λέμε στα ελληνικά.\nΚι έτρεμε το στρατιωτικό μουστάκι του.\nΆστραφτε το στρατιωτικό μάτι του.\nΣκότωνε άνθρωπο ο προτεταμένος στρατιωτικός δείκτης του.\n- Τα ελληνικά τα δικά σας προφανώς διαφέρουν από τα ελληνικά τα δικά μου, κύριε επίτροπε,\nαπάντησε, δήθεν ατάραχος, και ως εκκολαπτόμενος γλωσσαμύντορας της μαλλιαρής, μεταξύ άλλων, ο Ν.\nΚάθε φορά που το επαναλάμβανε εμείς γελούσαμε με το ύφος του.\nΑλλά οι στρατοδίκες δε γέλασαν καθόλου.\n- Κάτσε κάτω κατηγορούμενε. Είσαι ασεβής και προπέτης. Δεν πρόσβαλλες μόνο τον αρχηγό της επαναστάσεως, προσβάλλεις και τον εκπρόσωπό του σ’ αυτό το δικαστήριο.\nΑυτά από τον πρόεδρο.\nΟι άλλοι ένστολοι στην έδρα κάτι φώναζαν, αλλά μη ακουόμενοι.\nΜε αποτέλεσμα να επέλθει κάποια διατάραξις της τάξεως.\nΔιότι, πετάχτηκαν και οι παλιοί χίτες.\n-Κάτσε κάτω κωλόπαιδο, βούλωσέ το. Κουμμούνι. Που ήρθες να μας κάνεις προπαγάνδα μέσα στο σπίτι μας.\nΕπίσης, πετάχτηκαν και κάνα δυο δικηγόροι. Δικηγόροι! Για να δείξουν καλή διαγωγή μάλλον.\n-Μαζέψτε τον, κύριε πρόεδρε. Διαλύει την δικάσιμο!\nΈνας μάλιστα γραβατωμένος κινήθηκε προς το μέρος του Ν, αλλά τον σταμάτησε ένα φιλικά αυστηρό, ή αυστηρά φιλικό, βλέμμα του προέδρου.\nΚάθισε λοιπόν εκών άκων κάτω ο κατηγορούμενος, υπό τα αγριεμένα βλέμματα των χωροφυλάκων φρουρών, για να εισπράξει στο τέλος της διαδικασίας, όταν ανακοινώθηκαν οι ποινές, τρία χρόνια φυλακή για την ασέβεια προς τον αρχηγό του έθνους, και προς τους εκπροσώπους του επί της αντιμετώπισης της κομμουνιστικής επιδημίας. Έξι μήνες και κάθε λέξη, δηλαδή. Καθόλου άσχημα.\nΚι όλοι οι άλλοι όμως μοιράστηκαν χριστιανικότατα τον άρτο και τα ψάρια τους. Μόνο ένας αθωώθηκε, που δεν ήταν καν προφυλακισμένος, και τον είχαν παραπέμψει για παράνομη οπλοφορία, οπλοχρησία, και απόπειρα δολοφονίας του γιου του. Αυτός στην απολογία του επικαλέστηκε το παρελθόν του στον ΕΔΕΣ του Ζέρβα και στον μετέπειτα αντικομμουνιστικό αγώνα. Αθώος!\nΩς μαύρη κωμωδία είχε κάτι το συναρπαστικό.\nΕίχε κατηγορούμενους γιατί έθιξαν, άγγιξαν, πρόσβαλαν τον αρχηγό, αλλά και τους εκπροσώπους του, εν μέσω μάχης για τη θεραπεία της πατρίδος.\nΚατήγορους έτοιμους να αγανακτήσουν και να κρεμάσουν από μια δική του λέξη, όποιον έβγαζε γλώσσα.\nΕπιμονή όχι μόνο στο τι είπε ο κατηγορούμενος, αλλά και στο τι κουμάσι ήταν.\nΚαι αγανακτισμένους πολίτες, στυλοβάτες της εθνικής ομοφωνίας, χωρίς φίμωτρο, άρα με δυνατότητα να γαβγίζουν, να δαγκώνουν, και να ζητούν επί πίνακι την κεφαλή όποιου έλεγε κακές λέξεις.\nΗ τελευταία πράξη του δικαστικού δράματος διαμείφθηκε κατά τον Ν μέσα στην κλούβα, που τους πήγαινε όλους δεμένους, και τακτοποιημένους από φαΐ και ύπνο, για καιρό. Από δεκαοχτώ μήνες, οι πιο τυχεροί, μέχρι τρία χρόνια, οι πιο άτυχοι. Εκείνος με τ’ αρχίδια του Παττακού είχε εισπράξει δυόμιση χρονάκια, παρά λίγο τρία. Όσα του Παττακού.\nκλαψούρισε φουρκισμένος ένας πρώην υπόδικος και ήδη κατάδικος,\n-…μας έκαψες. Τους τσάντισες και την πληρώσαμε όλοι μετά από σένα. Σ’ έβαλαν και πρώτο, γαμώ την ατυχία μας.\nΚι από τα πονεμένα βλέμματα που τον κάκιζαν ο Ν κατάλαβε ότι ήταν κι άλλοι που συμφωνούσαν με την κριτική του. Η συνταγή του ψόφιου κοριού είχε μεγάλη πέραση τότε, όχι μόνο στους πολλούς, που το είχαν συνετά βουλώσει, αλλά ακόμα και σε κείνους που σε μια στιγμή αφροσύνης, ή αλκοόλ, είχαν με μια ανοίκεια έκφραση πέσει στα νύχια της χούντας.\nΑφού έπεσε η αυλαία, όταν γύρισαν στη φυλακή, πλησίασε τον Ν ένας ποινικός, παλιός αντιστασιακός, που βρέθηκε μέσα όταν πιάστηκε να καλλιεργεί κάνναβη, ως πιο αποδοτική από το καλαμπόκι. Είχε μάθει τα καθέκαστα και αποφάνθηκε με φιλοσοφικό ύφος.\n-Κρακ, κρακ, αλλά και κριτς, κριτς, αδελφέ μου. Ξυπνήστε!\n-Δηλαδή, κατσαρίδες, αδελφέ μου. Να μη φοβάσαι μόνο το κρακ, κρακ, από τα δόντια των θηρίων, αλλά και το κριτς, κριτς, από τις κατσαρίδες που τα τριγυρίζουν. Τους τσάτσους, τους πουλημένους, τους χεσμένους, τους γλείφτες, και τους ρουφιάνους, που τρώνε κόσμο και κοσμάκη από μέσα. Χωρίς αυτούς τα θηρία θα πέθαιναν από την πείνα. Άκου με μένα.\nΜ’ αυτό το φιλοσοφικό συμπέρασμα έκλεινε την αφήγησή του ο Ν, βάζοντας τόση υποκριτική τέχνη στο κριτς, κριτς, ώστε τα γέλια να ακούγονται μέχρι τους φρουρούς πάνω στον ψηλό τοίχο.\nΓελούσαμε με τις κατσαρίδες. Πού να ξέραμε….\nΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Η παλιά αυτή ιστοριούλα του Ν, που αρνείται να αναφερθεί το όνομά του, αντιγράφηκε εδώ από μνήμης, ως υποπροϊόν της καραντίνας. Χωρίς καμιά πρόθεση να υπαινιχθεί αναλογίες με το σήμερα. Κάτι τέτοιο δε θα ήταν δυνατόν, εξάλλου, όσο κακόπιστος κι αν είναι κανείς, αφού σήμερα δεν υπάρχουν γνωμοδίκες, γλωσσοδιώκτες, αγανακτισμένοι, σωφρονισμένοι, ηλίθιοι, δαγκανιάρηδες, επί χρήμασι δίδοντες και εκδίδοντες, κατασκευαστές fake κινδύνων και επικινδύνων, κριτς- κριτς εν γένει.\nΟι απόψεις είναι ελεύθερες, εφόσον βεβαίως δεν υπονομεύουν την εθνική ομοψυχία. Και η ισότητα στη διακίνησή τους χαρακτηριστικό της σύγχρονης και συγχρονισμένης με τις ανάγκες δημοκρατίας μας.\nΟύτε θηρία, ούτε κατσαρίδες.\nΟύτε υποψία χουντικής λογικής.


Spartorama | «...Τώρα δεν υπάρχει κανείς που να θυμάται πως υπήρξα», από το νέο βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη, «Ζωή μέχρι χθες»\n«...Τώρα δεν υπάρχει κανείς που να θυμάται πως υπήρξα», από το νέο βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη, «Ζωή μέχρι χθες»\nSpartorama 03/11/2020 Εκτύπωση Ελλάδα Κοινωνία Πολιτισμός\n«Ξεγελώ τον εαυτό μου λέγοντας ότι είναι οι πόνοι που φέρνει η ηλικία, όταν παίρνει και κυοφορεί τα εφτάρια της όγδοης δεκαετίας»\nΉ, και να υπάρχει, ούτε που θα με θυμάται. Σκόρπιες και οι αναμνήσεις μου, αλλά τα βράδια, επειδή αργεί ο ύπνος, τις ταξινομώ κατ΄ αλφαβητική σειρά. Κι ας μπερδεύω το ελληνικό με το γαλλικό αλφάβητο. Έτσι άλλες αναμνήσεις μουσκεύουν σ΄ ένα βρόμικο ποτάμι σαν τον Σηκουάνα, άλλες σ΄ ένα δήθεν καθαρότερο νερό, όπως του Χάντσον στη Νέα Υόρκη, κι άλλες στην ασυδοσία του Αιγαίου με το πηχτό γαλάζιο και την αφέλεια των καλοκαιρινών αφρών, εκεί δηλαδή που χοροπηδούν τα ελληνικά αφρόψαρα.\nΜε βαραίνει ο χρόνος, όπως και τα ονόματα που βιάζονται να βγουν στην επιφάνεια. Τα πιο πολλά βυθίζονται στη λάσπη της κούρασης που κουβαλώ. Άλλα ξεγλιστρούν και χώνουν τα κεντριά τους στη σάρκα μου. Ξεγελώ τον εαυτό μου λέγοντας ότι είναι οι πόνοι που φέρνει η ηλικία, όταν παίρνει και κυοφορεί τα εφτάρια της όγδοης δεκαετίας. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.\nΕίναι που τα ονόματα σέρνουν ακόμη τα δολοφονικά τους υπολείμματα. Δηλητήρια συμπαγή μιας ζωής μοιρασμένης σε νερά και στεριές. Ταξίδια με απειλή μονιμότητας κι ο χρόνος να τρέχει, κάνοντας σχήματα που καταλήγουν σε φτερούγες αγγέλων.\n(η πρώτη σελίδα - και σε χειρόγραφο - από το νέο βιβλίου του Γιάννη Ξανθούλη «Ζωή μέχρι χθες» που κυκλοφορεί αύριο 4/11/2020 από τις εκδόσεις Διόπτρα)\n«Ζωή μέχρι χθες», Γιάννης Ξανθούλης, Εκδόσεις Διόπτρα, σελ. 408, 2020\n«Μια γυναίκα επιστρέφει στην Αθήνα μετά από μισό αιώνα απουσίας. Τα πάντα έχουν αλλάξει, όμως αυτό που αναζητά παραμένει ίδιο. Και μόνος σύμμαχος για να το βρει είναι οι αναμνήσεις».\n«Κάποτε, λοιπόν, γεννήθηκε εν Αθήναις η Αμφιτρίτη Βράνη του Κυρίλλου… Διαισθητικά, χρειαζόταν την αλήθεια, όπως αυτή ξεπηδούσε από ασκημένες ζωές και επικίνδυνα πάθη. Όμως, δεν ήταν έτοιμη για κάτι τόσο τολμηρό. Παρ’ όλα αυτά, το ένστικτό της –φορτισμένο με ρομαντικά λάθη και έναν αισθησιασμό που την ξεπερνούσε– την έκανε να περιφρονεί το αστικό αμπαλάζ μιας συνηθισμένης ζωής εξ ονόματος του έρωτα. Κι επειδή ερωτεύτηκε τον έρωτα, πίστεψε πως ανέβαινε στα υψίπεδα μιας αιρετικής αγιοσύνης…\nΈτσι ήταν η Αμφιτρίτη-Ρίτα Βράνη. Μια γυναίκα που μπορούσε να διαπρέψει ως γιατρός, ως ηθοποιός, ως νεκρή και ως αστέρι σε έναν γαλαξία συμβάσεων. Προτίμησε την ανατροπή, αυτοσαρκάζοντας την αδιαπραγμάτευτη μοναξιά της και τις ήττες της, που τις έκανε να δείχνουν νικηφόρες. Κι έτσι συνεχίζει…»\nΟ IANOS και οι εκδόσεις Διόπτρα παρουσιάζουν διαδικτυακά το νέο βιβλίο «Ζωή μέχρι χθε...\n«...Τώρα δεν υπάρχει κανείς που να θυμάται πως υπήρξα», από το νέο βιβλίο του Γιάννη ...\n«Το βιβλίο του Κατσαφάνα όμως, σημαντικό από αρκετές απόψεις, κινδυνεύει να περάσει α...\nΘεατρικό έργο: «Ο κάδος» ή «Δεύτερη ευκαιρία», του Παναγιώτη Β. Τζουνάκου\nΠαρουσιάζεται ο νέος φωτισμός της Ακρόπολης - Δείτε το σε Live Streaming


«Περιμένοντας τον Γκοντό»: Η παράσταση του Γιάννη Κακλέα ξανά στην Αττική | Έθνος\nΦωτογραφία: Κωστής Γκιόκας\n«Περιμένοντας τον Γκοντό»: Η παράσταση του Γιάννη Κακλέα ξανά στην Αττική\nΘΕΑΤΡΟ 01.09.2020 01:00 Newsroom\nΣυγκλονιστικά επίκαιρο το αριστουργηματικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, «Περιμένοντας τον Γκοντό»\nΑυτό το δύσκολο καλοκαίρι, ενάντια σε όλες τις αντίξοες συνθήκες, η παράσταση «Περιμένοντας τον Γκοντό» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα φιλοξενήθηκε σε αρκετά ανοιχτά θέατρα της Ελλάδας και ολοκληρώνει τον κύκλο της το Σεπτέμβριο σε επιλεγμένα θέατρα της Αττικής με αποκορύφωμα το διήμερο παραστάσεων την Τετάρτη 16 και την Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.\nΣτο έργο ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν δύο επιζήσαντες μοναχικοί χαρακτήρες, συναντιούνται στο ίδιοσημείο για άλλη μια φορά. Μετέωροι σε ένα έρημο τοπίο, μιλούν, αστειεύονται, παίζουν, σιωπούν και περιμένουν. Ο Γκοντό υποσχέθηκε πως θα ’ρθει. Είναι ψευδαίσθηση; Θα κρατήσει την υπόσχεση του και θα δώσει τη λύση;\nΘΕΑΤΡΟ 28.06.2020 11:02\nΥπάρχει και δοκιμάζει την πίστη τους; Ή μήπως αδιαφορεί για αυτούς και τους έχει ξεχάσει; Αν και είναι φανερή η ματαιότητα αυτής της αναμονής οι μοναχικοί αυτοί άνθρωποι κάνουν τα πάντα για να περάσουν όσο πιο ευχάριστα μπορούν τον χρόνο που τους απομένει ελπίζοντας ότι ο Γκοντό θα έρθει και θα απαντήσει σε όλα τα υπαρξιακά ερωτήματα που τους απασχολούν.\nΤο «Περιμένοντας τον Γκοντό» παραμένει πάντα τολμηρό και σύγχρονο. Ο Σάμιουελ Μπέκετ με αυτό το έργο διαπραγματεύεται την ανθρώπινη ύπαρξη με κατανόηση, και χιούμορ γράφοντας μια κωμωδία που παρωδεί την τραγωδία του ανθρώπινου είδους από την εμφάνισή του σ΄αυτό τον κόσμο μέχρι και σήμερα.\n1, 2 & 3/9 Θέατρο Νταμάρι - Αλίκη Βουγιουκλάκη – Βριλήσσια\n9 & 10/9 Δημοτικό θέατρο του Άλσους (Δ. Κιντής) – Ηλιούπολη\nΗ θρυλική «Όμορφη Πόλη» του Μίκη Θεοδωράκη έρχεται στο Ηρώδειο\nΜόνικα Μπελούτσι: Επιπλέον παράσταση στο Ηρώδειο για την «Ιταλίδα Κάλλας»


Tapuino 2015 a CN1530 clone | iamretro\nΣύμμαχος ο κακός καιρός και μιας και ήρθαν όλα τα τελευταία κομμάτια από Κίνα βάλθηκα να συνεχίσω τα exploit μου στον 64αρη. Εδω η σελίδα του πρότζεκτ http://www.amibay.com/showthread.php?63 ... e-Emulator που ακολουθώ εδώ και πολύ καιρό στην εξέλιξη του. Μπήκα λοιπόν στο πρώτο batch για το pcb και περίμενα τα arduino να έρθουν. Ο Iσπανος έκανε καλή δουλειά αλλά το κουτί που διάλεξε είναι απαίσιο, βρήκα λοιπόν ένα καταπληκτικό κουτάκι στην τιμή των 1200 δραχμών από τον Μιχο ηλεκτρονικά και βάλθηκα να κάνω την συναρμολογηση και τις δοκιμές. Έμαθα διάφορα πραγματάκια για τα arduino τον προγραμματισμο τους και στο τέλος... ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΌ το μηχάνημα Αρη... παρότι κόστισε λίγο πιο πάνω από τα 20$ που λέει ο τύπος ας πούμε κάτω από $40. Φωτογραφικό υλικό και βιντεακι αφιερωμένο στον φίλο @chdlee που το έψαχνε.\nΞέρω ότι και ο Νίκος είναι μέρος του δεύτερου batch οπότε άμα θέλει όταν με το καλό το φτιάξει να γράψει με τον δικό του ωραίο τρόπο για τον προγραματισμο του Arduino και τα υπόλοιπα.\nΔότης του καλωδίου ένα παλιό μη λειτουργικό κασετόφωνο, προστέθηκε ένας SMD ηλεκτολυτικος 47 μf που υπάρχει στην δεύτερη έκδοση και λείπει η τελική πινελιά ένα όμορφο αυτοκόλλητο που θα κοσμήσει την πρόσοψη του κουτιού. Θα ακολουθηση η τελική φώτο όταν έτοιμο.\nRe: Tapuino 2015 a a CN1530 clone :evil:\nΠολύ ωραίο το προτζεκτάκι!!!!! :clap: :clap:\nΜπράβο Άκη...με τον Commodore 64 βρίσκεσαι στον σωστό δρόμο !\nΤο project είναι εξαιρετικά ενδιάφέρον και το φωτογραφικό αφιέρωμα που του έκανες, το έκανε ακόμα πιο ενδιαφέρον !...μου άρεσε και η τιμή του κουτιού ...1200δρχ...λες να αρχίζουμε να το συνηθίζουμε ?\nΜπράβο και πάλι !! :clap:\nΜα καλά τόσο χάλια είναι το κουτί που δίνει ο τύπος?\nΠεριμένω και το δικό μου και θα γράψω και εγώ εντυπώσεις\nΕπίσης αν κάποιος ξέρει τον masterGR ας τον ενημερώσει ότι τον ψάχνει ο Ισπανός, μιας και έχει παραγγείλει και ο ίδιος\nΜπράβο Άκη, ωραίος για άλλη μια φορά\nΜπήκε και το αυτοκόλλητο τώρα μόνο να φτιάξω την συλλογή από .tap για την sd card. :roll:\nΝα σε ρωτήσω κάτι; Η ταχύτητα φορτώματος είναι ίδια με του κλασσικού, 1530 ή μεγαλύτερη;\nΗ ταχύτητα είναι η ίδια με του κασετόφωνου σε ότι tap του βάλεις εαν έχει το αυθεντικό turboloader θα έχει και αυτό, απλά επειδή η μορφή είναι digital και δεν έχει τα μειονεκτηματα της κασέτας μπορείς να κάνεις save ένα πρόγραμμα με τις μέγιστες ταχύτητες στα turboloading φορτώνοντας έτσι σε 20 με 30 δεύτερα το παιχνίδι.\nΩραίο το αυτοκόλλητο. Περιμένω να δω και εγώ πως θα είναι το κουτί και βλέπουμε. Έχεις ανεβάσει πολύ τον πήχη\nSuper το αυτοκόλητο !!\nμου αρέσει πολύ πάντως το όλο προτζεκτ...ειδικά όταν το 1541 ultimate ii δεν φτάνεται σε τιμή πλέον....\nΠανέμορφο και σε γλιτώνει απο την ανάγκη (βλέπω) της σύνδεσης MP3!\nΈνα μικρό update για την λειτουργικότητα. Δοκιμάστηκε χθες και δουλεύει άψογα με ολα τα αλλα commodore computers, vic20, c16, plus4. Δοκίμασα και τα save στην sd card με freezer cartridge και με tape copier όπως και απευθείας ενα basic προγραματα που έγραψα. Και τέλος δουλεύει και η επαναφορά απο digital tap μορφή σε κανονική κασέτα συνδέοντας το κλασικό c2n στην πίσω πόρτα του. Ο δημιουργός του θα κάνει και firmware για spectrum ώστε να διαβάζει τα tzx.\nΠάρα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία !!!\nμε άλλα λόγια μας λες ότι μέσω αυτού θα μπορούμε να μετατρέψουμε και ψηφιακα tap σε κασέτα για να πάιξει στο κλασσικό κασετόφωνο αλλά και ότι θα μπορέσει να κάνει να πάιζουν με αυτό και παιχνίδια στο σπέκτρουμ στα πρότυπα του divide! Θεωρώ τα νέα εξαιρετικά...\nΝαι συν το ότι το Divide παίζει μόνο tap αρχεία και όχι tzx το οποίο είναι το πιο εξελιγμένο και αυθεντικό φορματ για spectrum.\nΈφτασε και το δικό μου\nΠεριμένω και τα\nIIC/I2C/TWI/SPI Serial Interface1602 16X2 Character LCD\nαπό ebay και θα τσεκάρω και για άλλα κουτάκια πριν αρχίσω την συναρμολόγηση\nέλα να ζεσταινονται τα κολητήρια!\nAnte ante megies!!!!!