Ο ΞΕΝΟΣ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ. Family Stories: Ανιχνεύσεις και προσεγγίσεις - Aυτολεξεί\nστις\t 8 Σεπτεμβρίου 2021 ΑΠΟΨΕΙΣ-ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ\nΜία ανάλυση με αφορμή το έργο Family Stories (Porodične priče, Βελιγράδι, 1997) της Σερβίδας Μπιλιάνα Σερμπλιάνοβιτς (Biljana Srbljanović). Μία πολιτική αλληγορία η οποία αντλεί υλικό από την ιστορική εμπειρία της διάσπασης της Γιουγκοσλαβίας για να σκιαγραφήσει μια κοινωνία σε κρίση. Κείμενο: Ιφιγένεια Καφετζοπούλου.\nΗ έννοια της φιλοξενίας αποτελεί μία περιοχή γόνιμη, διότι εξετάζει τη σχέση του οικείου με τον ξένο, μέσω της οποίας δημιουργείται μια αλληλοδιήθηση, καθώς το ξένο δεν συναντά το οικείο μονάχα πλησιάζοντάς το, αλλά εισερχόμενο μέσα του. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Derrida, στη διεργασία της φιλοξενίας ο φιλοξενών μετατρέπεται σε φορέα της εξής πρότασης: «’έλα μέσα μου’, όχι μόνο προς εμένα, αλλά μέσα μου: να κάνεις κατάληψη σε μένα, να πάρεις θέση μέσα μου, να πάρεις τη θέση μου. […] περνάς το κατώφλι σημαίνει έρχεσαι μέσα, όχι μόνο πλησιάζεις ή έρχεσαι».\nΧρησιμοποιώντας τα δίπολα που αναφέραμε προηγουμένως ως αφετηριακά σχήματα, δημιουργείται μία διάνοιξη νέων ατραπών στην προσπάθεια σκιαγράφησης των θεατρικών κειμένων, αποδεικνύοντας έτσι το ανεξάντλητο του χαρακτήρα τους, την ποικιλία των εκδοχών και άρα την ανοιχτότητά τους. Όπως αναφέρει και ο Ronald Barthes ένα κείμενο δεν εξαντλείται ποτέ και για τον λόγο αυτό μόνο να το «διαπλεύσει» μπορεί κανείς· το αποκαλεί εύστοχα «εγγράψιμο», διότι ο αναγνώστης με κάθε νέα του ανάγνωση εγγράφει τη δική του ερμηνεία. Για αυτόν τον λόγο, το κείμενο μοιάζει με ένα παγόβουνο, από το οποίο ορατή είναι μονάχα η κορυφή του. Το υπόλοιπο, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος του παραμένει κάτω από την επιφάνεια, αναμένοντας καρτερικά την ανακάλυψή του. Άρα, η εκάστοτε απόπειρα προσέγγισης ενός θεατρικού κειμένου μοιάζει με μια καταβύθιση· με μια κατάβαση στο αθέατο, στο σκοτεινό και συνεπώς στο ανοίκειο και το αχαρτογράφητο.\nΉδη λοιπόν από το πρώτο σημείο εκκίνησης, από τη συνύπαρξη δηλαδή του αναγνώστη με το θεατρικό κείμενο, εντοπίζουμε το πρώτο δίπολο: ο αναγνώστης -δηλαδή ο εκάστοτε Εαυτός- λειτουργεί ως σύμβολο του οικείου, του «δικού-μου», του απόλυτου «εδώ» και από την πλευρά του το κείμενο συμβολίζει το Άλλο, το μη χαρτογραφημένο, το «εκεί», το ανοίκειο. Ο αναγνώστης εισέρχεται σε μια διαδικασία–απόπειρα «τιθάσευσης» του θεατρικού κειμένου, καθώς προσπαθεί να το αποκωδικοποιήσει και να το εκ-λογικεύσει -σύμφωνα με τα δικά του δεδομένα λογικής-, υποτάσσοντάς το σε αυτά. Δημιουργείται συνεπώς ένα βασικό μοτίβο της διεργασίας της φιλοξενίας, η σχέση κυρίαρχου–υποτακτικού, η οποία προϋποθέτει και συνεπάγεται το μοτίβο–κλειδί, δηλαδή την εξουσιαστική ιεραρχία, καθώς όπως σημειώνει ο Derrida αφενός «ο φιλοξενών είναι εκείνος που εξουσιάζει», αφετέρου «ο κύριος, αυτός που προσκαλεί, ο φιλοξενών, γίνεται όντως ο όμηρος -αυτό ακριβώς που ήταν πάντοτε. Και ο φιλοξενούμενος, ο προσκεκλημένος όμηρος, γίνεται ο προσκαλών του προσκαλούντος, ο κύριος του φιλοξενούντος, ο φιλοξενούμενος γίνεται ο φιλοξενών του φιλοξενούντος […] αυτές οι υποκαταστάσεις καθιστούν όλους και τον καθένα όμηρο του άλλου. Αυτό ακριβώς είναι οι νόμοι της φιλοξενίας».\nΗ ύφανση των εξουσιαστικών σχέσεων αποτελεί τον σκελετό, στον οποίο στηρίζεται το σύνολο της δημιουργίας των παραπάνω διπόλων και κατ’ επέκταση της φιλοξενίας. Συνεπώς, πρόκειται για ένα μοτίβο, το οποίο θα μας απασχολήσει ιδιαίτερα στην ανάλυση του έργου, λειτουργώντας ως το στοιχείο που κυριολεκτικά το στοιχειώνει, αποτελώντας παράλληλα όμως και τον κινητήριο μοχλό του.\nΑ. FAMILY STORIES\nΗ υβριδική οντότητα\nΗ έναρξη του έργου, μέσω των σκηνοθετικών οδηγιών, μεταδίδει στον θεατή την αίσθηση της φθοράς και της καταστροφής: πρόκειται για ένα τοπίο σε κατάσταση ερειπίου. Η έννοια του ερειπίου αποτελεί ένα ιδιαίτερα οξύ σύμβολο του μεταιχμίου, μιας τροπικότητας ενδιάμεσης και μετέωρης. Σύμφωνα με τον Derrida αποτελεί το σύμβολο ενός «συνόρου», εννοώντας την ταυτόχρονη ιδιότητα των συνόρων λειτουργούν τόσο ως σημεία διαχωρισμού, αλλά και ένωσης· ως κατώφλια, τα οποία αποτελούν την είσοδο σε μία χωρικότητα διαφορετική και παράλληλα την έξοδο από την προηγούμενη, τις οποίες τόσο ενώνει όσο και τέμνει. Συνεπώς, το περιγραφόμενο τοπίο ως φορέας του ερειπίου, μετουσιώνεται στο σύμβολο ενός μεταιχμίου ζωής–απουσίας ζωής. Ως το ί χ ν ο ς της ζωής. Μιας ζωής στο ενδιάμεσο των τροπικοτήτων του έχει υπάρξει και του όχι πλέον. Πρόκειται κατά συνέπεια για την ύπαρξη μιας οντότητας υ β ρ ι δ ι κ ή ς διότι δεν ανήκει ούτε στη ζωή, ούτε στη μη ζωή και είναι καταδικασμένη να μην ανήκει πουθενά. Η υβριδική αυτή ταυτότητα του σκηνικού υπογραμμίζεται από τις ακόλουθες περιγραφές:\nΦθαρμένη άσφαλτος, σπασμένες μπασκέτες, κατεστραμμένο γρασίδι ανάμεσα σε δύο ουρανοξύστες. Πρόσοψη κτιρίου, απίστευτα παραμελημένη, καλυμμένη με γκράφιτι χωρίς περιεχόμενο. […] Οι ήρωες […] είναι οι πολίτες μιας ερειπωμένης χώρας. […] Στη μέση βρίσκεται ένας χώρος με άμμο, η άμμος είναι βρόμικη, ανεπεξέργαστη.\nΠαρατηρούμε λοιπόν τον υβριδικό χαρακτήρα ενός χώρου–πλαισίου, ο οποίος διακατέχεται από την παράλληλη συνύπαρξη του στοιχείου του πολιτισμού και του πρωτόγονου. Πρόκειται αφενός για μια πόλη και άρα δημιούργημα του ανθρώπινου πολιτισμού, αφετέρου για μια πόλη διαλυμένη, σαν μία κατάφαση και ταυτόχρονα άρνηση του πολιτισμού αυτού. Διότι δεν μπορεί να υπάρξει αποκομμένος από το αντίθετό του, δηλαδή από το στοιχείο που το υπονομεύει. Η άσφαλτος, οι μπασκέτες, οι ουρανοξύστες, τα γκράφιτι αποτελούν τα στοιχεία της κυριαρχίας του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος έχει επιβληθεί μέσω των τεχνολογικών και επιστημονικών του αλμάτων στην «άγρια και πρωτόγονη φύση»· η άσφαλτος όμως είναι φθαρμένη, οι μπασκέτες σπασμένες, τα κτίρια παραμελημένα και τα γκράφιτι δίχως περιεχόμενο. Άρα, η άγρια και πρωτόγονη φύση αποτελεί μέρος του πολιτισμού αυτού και η άρνησή του προϋποθέτει τη συμπερίληψή του.\nΗ μετακινούμενη κατοικία\nΟι πρωταγωνιστές δε μένουν σε σπίτι, αλλά σε τροχόσπιτο, δηλαδή σε ένα σπίτι που βρίσκεται εν κινήσει, στερείται δηλαδή μίας στέρεας βάσης–αναφοράς. Δεν έχει δική του δηλαδή πατρίδα, δεν ανήκει πουθενά. Όντας μη σταθερό μετατρέπεται σε ένα σημείο-του-κόσμου, το οποίο καταργεί και υπερβαίνει τα σύνορα. Είναι σύμβολο ενός ταξιδιού διαρκείας, μιας ταυτότητας εν εξελίξει, μιας διαρκούς ρευστότητας. Το έδαφος δεν είναι ριζωμένο αλλά τρεμάμενο. Πρόκειται συνεπώς για μια κατοικία, η οποία μετατρέπεται σε φορέα της εξής αντίφασης: αφενός βρίσκεται σε μια διαρκή κίνηση–μεταφορά, αφετέρου, όντας η κατοικία–μου φέρει παράλληλα τον χαρακτήρα του σταθερού, εφόσον λειτουργεί ως ένα προσίδιο σώμα, καθώς κινείται μαζί μου, λειτουργεί ως μία σταθερά. Η επιλογή αυτή του τροχόσπιτου με ωθεί να την παραλληλίσω με την αναλογία που πραγματοποιεί ο Derrida μεταξύ της μητρικής γλώσσας και της κατοικίας–πατρίδας: «Οι εξόριστοι, οι εκτοπισμένοι, οι απάτριδες, οι άνομοι νομάδες, οι απόλυτοι ξένοι συχνά συνεχίζουν να αναγνωρίζουν τη γλώσσα, τη λεγόμενη μητρική γλώσσα, ως την έσχατη πατρίδα τους και δη ως την τελευταία κατοικία τους. Αν και φαίνεται να είναι η γλώσσα ο πρώτος και ο τελευταίος χώρος του ανήκειν, η γλώσσα είναι επίσης η εμπειρία της ανιδίωσης, μιας μη αναγώγιμης αποϊδιοποίησης, η λεγόμενη μητρική γλώσσα είναι ήδη η ‘γλώσσα του άλλου’. Τι ονομάζει πράγματι η λεγόμενη μητρική γλώσσα, αυτή που μεταφέρει κανείς μαζί του, αυτή που μεταφέρει κανείς από τη γέννηση ως τον θάνατο; Δεν απεικονίζει το σπίτι που ουδέποτε μας εγκαταλείπει; […] η λεγόμενη μητρική γλώσσα δεν θα έπρεπε να είναι ένα είδος δεύτερου δέρματος που φέρει κανείς πάνω του, ένα κινητό σπίτι; Αλλά και ένα αμετακίνητο σπίτι, εφόσον μετακινείται μαζί μας; […] είναι το λιγότερο αμετακίνητο πράγμα, το πιο κινητό προσίδιο σώμα που παραμένει ο σταθερός αλλά και φορητός όρος κάθε κινητικότητας: αυτό που κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν με εγκαταλείπει, η γλώσσα είναι επίσης κατ’ ανάγκην, αυτό που δεν παύει να αποχωρεί από εμένα. Είναι επίσης αυτό από το οποίο αναχωρώ, εκτρέπομαι και χωρίζομαι».\nΤο ανθρώπινο και το μη ανθρώπινο ζώο\nΗ εμφάνιση της Νάντεζντα, της κεντρικής ηρωίδας του έργου, σηματοδοτεί μία ξεκάθαρη αποτύπωση της έννοιας της υβριδικής ταυτότητας. Λειτουργώντας ως μια προσωποποίηση των συνεπειών του πολέμου, φαντάζει σαν ένα πλάσμα διχασμένο: δεν είναι ούτε ζώο ούτε άνθρωπος, αλλά μία ενδιάμεση απροσδιόριστη υπόσταση, για την οποία δεν διαθέτουμε καμία ονομασία. Ένα υβρίδιο ανθρώπου και σκύλου, μία γέφυρα ανάμεσα στη ζωικότητα και στην ανθρωπινότητα.\nΗ ΝΑΝΤΕΖΝΤΑ είναι παιδί με τικ. Για την ακρίβεια με ένα πλήθος, με ολόκληρο σύμπλεγμα ανεξέλεγκτων τικ που συσπούν το πρόσωπό της και παραμορφώνουν το σώμα της […] τρεκλίζοντας κάθεται στην άμμο και τρέμει. Μιλάει χωρίς να αρθρώσει λέξη […] το σάλιο της τρέχει από το σαγόνι […] η κάθε ματιά προς το μέρος της προκαλεί αναγούλα, αηδία και οργή […] κάθεται βουβή.\nΈνα από τα βασικά κριτήρια διαχωρισμού του ανθρώπου από το ζώο αποτελεί ο λόγος. Γι’ αυτό ακριβώς η Νάντεζντα παρουσιάζεται άλαλη και βουβή, χωρίς την ικανότητα να αρθρώσει τον λόγο. Σύμφωνα με τον Agamben, ο homo alalus αποτελεί αυτήν ακριβώς τη γέφυρα μεταξύ του ανθρώπινου και του μη ανθρώπινου. Η Νάντεζντα αποτελεί κομβικό παράδειγμα τόσο της έναρξης της ενεργοποίησης του μοτίβου των διπόλων, αλλά και παράλληλα της άρσης τους. Εξηγούμαι: ενεργοποιεί αφενός τους διπολικούς μηχανισμούς της απόκλισης, διότι αντιμετωπίζεται από τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές του έργου ως η «ξένη»· ως ο Άλλος, ο ανοίκειος, ο διαφορετικός και ο κατώτερος. Αφετέρου αίρει το δίπολο γιατί η ίδια ως υπόσταση σωματοποιεί ένα χίασμα: την ένωση του λογικού και του άλογου, του πρωτόγονου και του προοδευτικού. Έχουμε συνεπώς την ύπαρξη ενός προσώπου–φορέα τόσο της συμπερίληψης όσο και του αποκλεισμού. Της κατάφασης και της ταυτόχρονης άρσης του διαχωρισμού.\nΣτην πρώτη συνύπαρξη της Νάντεζντα με τα υπόλοιπα πρωταγωνιστικά πρόσωπα του έργου η αντίθεση είναι εμφανής. Αφενός παρατηρούμε την υιοθέτηση του δυτικού και κυρίαρχου τρόπου ζωής από τα τέσσερα πρόσωπα που υποδύονται την οικογένεια: ο γιος, ο ΑΝΤΡΙΑ φορά μία μπλούζα με τη στάμπα ενός Αμερικάνου μπασκετμπολίστα και στην επόμενη σκηνή θα παραπονεθεί στη μητέρα του διότι δεν του έχει αγοράσει παπούτσια μάρκας Reebok και νιώθει «αποκλεισμένος» καθώς έχει όλη η υπόλοιπη τάξη. Παρατηρούμε την επιβολή της δυτικής μόδας και άρα του δυτικού πολιτισμού, μέσω όμως μιας μαζικής και άκριτης πρόσληψης, σαν μία ενδότερη κατάφαση μίας δικής τους αίσθησης κατωτερότητας, την οποία προσπαθούν να αποβάλουν μέσω της υιοθέτησης του δυτικού, καπιταλιστικού τρόπου ζωής σε μία -για τους ίδιους- «μετακομμουνιστική εποχή». Η ανισορροπία είναι προφανής: από τη μία πλευρά τα παπούτσια Reebok και η αμερικάνικη στάμπα, από την άλλη τα ξεθωριασμένα ρούχα, ο άσχημος και δύσοσμος χυλός που αποτελεί το γεύμα. Η έντονη σωματική και λεκτική βία μεταξύ των μελών της οικογένειας (ο ΒΟΙΝ χαστουκίζει τη ΜΙΛΕΝΑ, η ΜΙΛΕΝΑ με τη σειρά της τον ΑΝΤΡΙΑ, ο ΒΟΙΝ βγάζει από το παντελόνι του τον ζωστήρα και δέρνει άγρια και αλύπητα τον γιο του τον ΑΝΤΡΙΑ και ιδιαίτερα οι ρήσεις του ΒΟΙΝ αναφορικά με τον γιο του: «Εγώ τον έκανα, εγώ θα τον σκοτώσω. Είναι δικό μου κομμάτι κρέας») αποκαλύπτουν την ύφανση μίας ισχυρής ειρωνείας: ενώ δημιουργείται το δίπολο οικογένεια-Νάντεζντα, όπου η τελευταία αντιμετωπίζεται ως το σύμβολο του ξένου, του πρωτόγονου και του κατώτερου, στην πραγματικότητα παρατηρούμε πως η υποτιθέμενα πολιτισμένη και «ανθρώπινη» (σε αντίθεση με τον ζωώδη χαρακτήρα της Νάντεζντα) οικογένεια, αποτελεί η ίδια τον φορέα του πριμιτιβισμού, του ζωώδους, του άλογου και του κατώτερων ενστίκτων. Οι ανθρώπινες αξίες καταρρίπτονται και τη θέση τους καταλαμβάνει η αποκάλυψη της κοινής βάσης του ανθρώπου και του ζώου, γεγονός που οδηγεί στην καθιέρωση της εξής ονοματοθεσίας: αντί για τη διαχωριστική ονοματοθεσία άνθρωπος και ζώο υιοθετούμε την ακόλουθη: ανθρώπινο ζώο και μη ανθρώπινο ζώο, αποκαλύπτοντας έτσι μία άρση του δυισμού.\nΤο εξουσιαστικό δίχτυ\nΤο γεγονός ότι αυτός ο ισχυρός πρωτογονισμός και η έντονη βία διαδραματίζονται στο πλαίσιο μίας οικογένειας μεγεθύνει την έντασης της ειρωνείας: διότι το συγκεκριμένο πλαίσιο συμβολίζει την ελαχιστοποίηση στον μέγιστο βαθμό του μοτίβου της ξενότητας καθότι πρόκειται για τα πλέον «δικά–μου» και οικεία πρόσωπα, παρ’ όλα αυτά όμως εκεί επιτελείται εν τέλει ο μέγιστος βαθμός της απο-ξένωσης: ο ΒΟΙΝ (ο πατέρας) αποκαλεί τον γιο του δικό του «κομμάτι κρέας» και δημιουργείται έτσι το εξής σχήμα: αντιμετωπίζοντας τον γιο του σαν κρέας, αυτόματα τον κατατάσσει στη συνείδησή του στη σφαίρα του πράγματος και όχι του ανθρώπου, ώστε μέσω αυτής της πραγμοποίησης του ανθρώπου δικαιολογεί την απ-άνθρωπη συμπεριφορά του. Συνεπώς, η σχέση πατέρα-γιου δεν σηματοδοτεί μία σχέση συναισθηματικής εγγύτητας και προστασίας, αλλά μία πεντακάθαρη ύφανση της εξουσιαστικής ιεραρχίας: ο πατέρας είναι φορέας της εξουσίας, την οποία επιβάλλει στον γιο του.\nΑντίστοιχα, η Μιλένα εξασκεί επίσης την ιδιότητα της μητέρας με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: ως φορέας επιβολής της εξουσίας της στον γιο. Δημιουργείται έτσι ένα εξουσιαστικό δίχτυ, στο οποίο είναι όλοι μπλεγμένοι και αδυνατούν να αποδράσουν από αυτό. Οι δημιουργημένες αυτές εξουσιαστικές σχέσεις λειτουργούν αποκαλυπτικά των μοτίβων κυρίαρχου–υποτακτικού και κατ’ επέκταση του ισχυρού και του αδύναμου. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως, όπως εύστοχα υποστηρίζει ο Foucault, οι σχέσεις εξουσίας δεν είναι δεδομένες δομές κυριαρχίας, αλλά μήτρες διαρκών μετασχηματισμών και πως ταυτόχρονα ασκώ αλλά και υφίσταμαι την εξουσία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί στη σκηνή που εξετάζουμε η ΜΙΛΕΝΑ: ασκεί την εξουσία της στον ΑΝΤΡΙΑ και παράλληλα την υφίσταται από τον ΒΟΙΝ. Στο σημείο αυτό γίνεται εμφανές το βάθος του ριζώματος των στερεοτύπων και των κοινωνικών ομάδων που μετατρέπονται σε δέκτες της εξουσίας, φέροντας τη σφραγίδα του κατώτερου. Τα λόγια του κειμένου είναι χαρακτηριστικά: όταν ο πατέρας ρωτά τον γιο του με ποιο δικαίωμα μιλά άσχημα στη μητέρα, του απαντά «γιατί η μαμά είναι γυναίκα και είναι ανίσχυρη». Παρατηρούμε συνεπώς τη ριζωμένη ύπαρξη των στερεοτύπων, το βάθος των οποίων είναι τέτοιο, ώστε η εξάλειψή τους φαντάζει αδύνατη· η κοινωνική ταυτότητα, το έμφυλο σώμα και οι όποιες σημασιολογικές προεκτάσεις αυτό λαμβάνει, έχουν εγγραφεί στο εκάστοτε υποκείμενο σαν ένα δεύτερο δέρμα.\nΗ δίψα για κυριαρχία, υποταγή και κατάκτηση του ξένου και του ανοίκειου απεικονίζεται ξεκάθαρα στην πρώτη συνάντηση της οικογένειας με την Νάντεζντα. Η προσέγγιση με το «Άλλο» πραγματοποιείται μονάχα με τη χρήση βίας του «πολιτισμένου» προς τον «πρωτόγονο»:\nΒΟΙΝ: Κλώτσα την […] Στην κοιλιά\nΑΝΤΡΙΑ: Στο κεφάλι\nΒΟΙΝ: Στην κοιλιά και στο κεφάλι\nΗ Νάντεζντα κλαψουρίζει θλιμμένα.\nΟ ΑΝΤΡΙΑ πετάει μια πέτρα, πετυχαίνει την Νάντεζντα\nΑΝΤΡΙΑ: «Σιχαμερό κοπρόσκυλο».\nΗ Νάντεζντα τσιρίζει\nΤο γεγονός αυτό της απουσίας εν-συναίσθησης και της κατάχρησης της εξουσίας στον πιο αδύναμο με οδηγεί στο συμπέρασμα της ρήσης του Sartre πως η έννοια του «ανθρώπου» δεν προϋποτίθεται, αλλά πρέπει διαρκώς να εφ-ευρίσκεται, κάνοντας λόγο για μια διαρκή «εκλογή» του ανθρώπου. Δεν πρόκειται για μια δεδομένη ιδιότητα, στην οποία ο άνθρωπος είναι «ριγμένος» μέσα σε αυτήν, όπως συμβαίνει με το γεγονός του θανάτου, για να χρησιμοποιήσω την ορολογία του Heidegger, αλλά πρόκειται για μια διαρκή ε π ι λ ο γ ή. Παρατηρούμε επίσης τον κοινωνικό και άρα επίκτητο χαρακτήρα των ανθρώπινων αξιών· οι έννοιες της ηθικής, της δικαιοσύνης καταρρέουν και στη θέση τους απομένουν μονάχα τα ακατέργαστα και αφιλτράριστα πρωτόγονα ένστικτα, που προκύπτουν από τη δίψα για επιβολή, κυριαρχία και επικράτηση. Διότι το μέγεθος της ανθρώπινης αξίας διαφαίνεται και από τον τρόπο άσκησης ή μη της εξουσίας στον πιο αδύναμο ή στο διαφορετικό. Και στην προκειμένη περίπτωση παρατηρούμε την άμεση εφαρμογή της λειτουργίας του αποκλεισμού οποιουδήποτε φέρει την ταυτότητα του Άλλου.\nΤο «ξένο» φαντάζει ως μία πρόκληση ενεργοποίησης του αισθήματος της ανωτερότητας του εκάστοτε δικού-μου, το οποίο οφείλει να κυριαρχήσει, να επιβληθεί, να εξαπλωθεί.\nΗ υποτίμηση λειτουργεί ως ένας βασικός μηχανισμός δικαιολόγησης της υιοθέτησης αυτής της «κανιβαλιστικής» τακτικής, λειτουργώντας σαν ένα ά λ λ ο θ ι: εφόσον ο Άλλος τοποθετείται σε μία κατώτερη ιεραρχικά κλίμακα, πραγματοποιείται αυτόματα ένας δ ι α χ ω ρ ι σ μ ό ς: εφόσον δεν βρίσκεται στο ίδιο ύψος ή πρέπει να αναγκαστεί να εισέλθει ή να χρησιμοποιηθεί ως μ έ σ ο διατήρησης ή ενίσχυσης του «ύψους» αυτού. Το πρώτο σκέλος λειτουργεί ως το άλλοθι της χρήσης βίας, καθώς πραγματοποιείται με σκοπό την «εκπαίδευση» του Άλλου, ο οποίος οφείλει να μοιάσει και να «ανέλθει» στο ύψος του εκπαιδευτή του. Το δεύτερο σκέλος λειτουργεί ως το άλλοθι συντήρησης της βίας με τη δικαιολογία πως ο Άλλος αδυνατεί να ανέλθει, καθώς είναι από τη φύση του καταδικασμένος και προορισμένος σε μια υποδεέστερη ιεραρχικά κλίμακα. Στην ουσία τα δύο σκέλη στην ουσία δεν διαχωρίζονται ξεκάθαρα, αλλά είναι αλληλοεξαρτώμενα, τα όρια τους είναι ρευστά και θολά. Διότι και οι δύο περιπτώσεις συνεπάγονται και προϋποθέτουν την Υποταγή του Άλλου και την Κυριαρχία του Εγώ· την προσπάθεια όχι μόνο υποτίμησης αλλά και εξάλειψης των δικών του προσίδιων χαρακτηριστικών, όπως λ.χ. την Ιστορία του και άρα το παρελθόν του.\nΌμως, όπως γνωρίζουμε το παρόν αδυνατεί να υπάρξει αποκομμένο από το όποιο παρελθόν του, όπως αδυνατεί η σκιά να αποκοπεί από το σώμα, ειδάλλως το παρόν καθίσταται μια ισχυρή αφαίρεση. Συνεπώς, το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι η προσπάθεια απίσχνασης της ταυτότητας του Άλλου -καθότι η ταυτότητα έχει διάσταση χρονική– και άρα την εξάλειψη της υπαρξιακής του αυτονομίας και ανεξαρτησίας. Όμως η εξάλειψη της ταυτότητας δεν σηματοδοτεί την αφομοίωση και την απόκτηση της ταυτότητας του Κυρίαρχου. Διότι η εξομοίωση καθίσταται αδύνατη. Διότι το στίγμα του Ξένου θα αδυνατεί να εξαλειφθεί. Εξάλλου η έννοια της ταυτότητας «ως δυναμική συνθήκη είναι καταστατικά σχετισμένη με την ετερότητα· είναι υπονομευμένη από τη διαφοροποίηση. […] στις αμοιβαίες σχέσεις τους οι ταυτότητες υφίστανται η μία την ετερότητα της άλλης». Επίσης, ο Foucault σημειώνει πως «η ταυτότητα είναι συνώνυμη με τη διαφορά, ότι ο λόγος του είναι η διαφορά των λόγων, ότι η Ιστορία του είναι η διαφορά των χρόνων, ότι το Εγώ του είναι η διαφορά του προσωπείου του, ότι δηλαδή η διαφορά αντί να είναι η λησμονημένη και επικαλυμμένη καταγωγή είναι αυτή η διασπορά η οποία είμαστε και την οποία πράττουμε».\nΑυτό που θα δημιουργηθεί επομένως είναι ένα υβρίδιο: μία ύπαρξη ούτε ανεξάρτητη ούτε όμως εντελώς αφομοιωμένη. Αλλά κυρίως ούτε ισότιμη. Συνεπώς, προκύπτει μία νέα ενδιάμεση ταυτότητα, μετέωρη, μία ύπαρξη δίχως σταθερή αναφορά, σαν «ένα δόντι χωρίς ρίζα», όπως χαρακτηρίζει ο Β. Κατσικονούρης τους εσωτερικούς μετανάστες στο έργο του οι Αγνοούμενοι. Σύμφωνα με τον Σταυρίδη «στον μετεωρισμό η εμπειρία της ασυνέχειας επιβεβαιώνεται αλλά και αναιρείται. Η συνθήκη του ‘βρίσκομαι ανάμεσα’, ‘αιωρούμαι σε ένα πεδίο έντασης που ορίζουν αντίρροπες δυνάμεις’ είναι μια συνθήκη που θεμελιώνεται ακριβώς στην αναγνώριση μιας τομής». Η θέση που καταλαμβάνει ο Ξένος αποκαλύπτεται ξεκάθαρα στο εξής σημείο του κειμένου:\nΒΟΙΝ: Μπορεί να είναι ξένη […] Σκασίλα μας τότε, ο μπαμπάς λέει ότι το καλύτερο που έχουν να κάνουν όλοι αυτοί οι ξένοι είναι ν’ αρχίσουν να μαθαίνουν σερβικά, αλλιώς τη βάψανε.\nΑΝΤΡΙΑ: Δεν καταλαβαίνει. Είναι χαζή και δεν καταλαβαίνει. Κι αυτό γιατί είναι ξένη.\nΤίθεται συνεπώς σε λειτουργία ο μηχανισμός της απόκλισης και παράλληλα της συμπερίληψης, διότι ο αποκλεισμός προϋποθέτει μία συμπερίληψη και αντιστρόφως: διότι, αποκλείοντας όσους δεν έχουν την ίδια εθνικότητα, περιλαμβάνει όσους την έχουν· ενώ εντοπίσαμε προηγουμένως τη λειτουργία του αποκλεισμού στο πλαίσιο του σεξισμού (στην περίπτωση της ΜΙΛΕΝΑ, η οποία σύμφωνα με τα δύο αγόρια, εφόσον είναι γυναίκα αποτελεί λογικό επακόλουθο να τρώει ξύλο), παρατηρούμε τώρα τον αποκλεισμό υπό το πρίσμα του ρατσισμού: ο Ξένος παρουσιάζεται ως ακαλλιέργητος και χαμηλής νοημοσύνης, σαν δηλαδή μια κηλίδα, η οποία μολύνει την καθαρότητα. Και είναι ακριβώς αυτή η έννοια της καθαρότητας που γεννά και θέτει σε λειτουργία τους μηχανισμούς αυτούς της απόκλισης και των διπόλων. Όμως, η συγκεκριμένη έννοια είναι ύπουλη, καθότι στην πραγματικότητα είναι ουτοπική.\nΠρόκειται απλά για μία χίμαιρα, η οποία όμως θέτει σε λειτουργία έναν ολόκληρο μηχανισμό όχι μονάχα διαχωρισμού, αλλά απομόνωσης και αφαίρεσης της βασικής τους ιδιότητας: της ανθρώπινης. Διότι πραγματοποιεί μια αναστροφή: ενώ η ιδιότητα του ανθρώπου υπερβαίνει τις όποιες άλλες ιδιότητες, εδώ υποσκελίζεται από τις επιμέρους. Η έννοια της γυναίκας και του Ξένου εξαλείφει την έννοια του ανθρώπου. Οι επιμέρους τίθενται στο επίκεντρο, γιγαντώνονται και κυριαρχούν.\nΤο ερώτημα περί ξένου\nΕνδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως η πρώτη συνάντηση των παιδιών με την «ξένη» χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη μιας σειράς αναγνωριστικών ερωτήσεων, οι οποίες τίθενται από την πλευρά του «κυρίαρχου» προς τον ξένο:\nΜΙΛΕΝΑ: Ποια είσαι; […] Ποια είσαι; Τι γυρεύεις εδώ; […] Απάντησε ποια είσαι; […] Πες ποια είσαι; […] Από ποια πολυκατοικία είσαι; […] καταλαβαίνεις σερβικά; Με καταλαβαίνεις;\nΑυτού του είδους η ερωτηματοθεσία λειτουργεί ως μία άμεση παραπομπή στην ίδια την ουσία της έννοιας του ξένου και κατ’ επέκταση στη διαδικασία, η οποία φέρει την πιο άμεση σύνδεση με την ιδιότητα του ξένου, αυτή της φιλοξενίας. Ο βομβαρδισμός των ερωτήσεων προς την ξένη-Νάντεζντα διαλέγεται με την ανάλυση του Derrida για τον χαρακτήρα της φιλοξενίας και της σχέσης που καλλιεργεί με τον ξένο: «Μήπως η φιλοξενία συνίσταται στο να υποβάλλεις ερωτήματα στον ερχόμενο; […] το ερώτημα περί ξένου αρχίζει εδώ: πρέπει να ζητήσουμε από τον ξένο να μας κατανοήσει, να μιλήσει τη δική μας γλώσσα, με όλες τις σημασίες αυτού του όρου, σε όλες τις δυνατές προεκτάσεις του, προτού και για να μπορέσουμε να τον υποδεχτούμε σπίτι μας; Αν μιλούσε ήδη τη γλώσσα μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, αν μοιραζόμαστε ήδη καθετί που μπορεί να μοιραστεί με τη γλώσσα, ο ξένος θα ήταν ακόμα ξένος και θα μπορούσε κανείς να ομιλεί για την περίπτωσή του περί ασύλου ή φιλοξενίας; […] δεν παρέχει κανείς φιλοξενία σε έναν ανώνυμο ερχόμενο και σε κάποιον που δεν έχει ούτε όνομα ούτε πατρώνυμο, ούτε οικογένεια, ούτε κοινωνικό καθεστώς, και ο οποίος εφεξής αντιμετωπίζεται όχι ως ξένος αλλά ως ένας άλλος βάρβαρος. Το έχουμε υπαινιχθεί: η διαφορά, μία από τις πιο λεπτές, ενίοτε ασύλληπτες διαφορές μεταξύ του ξένου και του απόλυτου άλλου, είναι ότι ο τελευταίος μπορεί να μην έχει όνομα και επώνυμο. Η απόλυτη, η απροϋπόθετη φιλοξενία που θα ήθελα να του προσφέρω προϋποθέτει μια ρήξη με τη φιλοξενία με την τρέχουσα σημασία, με την υπό προϋπόθεση φιλοξενία».\nΣτη συνέχεια του κειμένου η εξάλειψη αυτή της ανθρώπινης ιδιότητας των στοχοποιημένων ομάδων, αποτυπώνεται εύστοχα μέσω της μετατροπής της Νάντεζντα σε σκύλο. Η ΜΙΛΕΝΑ επιλέγει να μετατρέψει την ξένη σε σκύλο, εδραιώνοντας την κυριαρχία της επάνω στην ξένη, καθώς όπως εύστοχα σημειώνει ο Derrida «το πρώτο πράγμα που κάνει ένας κατακτητής είναι να επανονομάζει». Πώς είναι εφικτή η πραγματοποίηση της φιλοξενίας ενός ξένου, ο οποίος όμως δεν ανήκει στο είδος μας; Ο Derrida, αναστρέφοντας το επιχείρημα πως «ο άνθρωπος προσφέρει τη φιλοξενία μόνο στον άνθρωπο», υποστηρίζει πως «μπορεί να πει κανείς ότι το ζώο παρέχει φιλοξενία μόνο στο προσίδιο είδος του. Όταν δηλώνει κανείς ότι ο άνθρωπος μπορεί να προσφέρει τη φιλοξενία του μόνο σε έναν άλλο άνδρα, γυναίκα ή παιδί, αυτό σημαίνει ότι μετατρέπει τον άνθρωπο σε ένα ζωικό είδος παρόμοιο με οποιοδήποτε άλλο. Μήπως, αντίθετα το ίδιον του ανθρώπου συνίσταται στο να μπορεί να ανοίξει τη φιλοξενία του στα ζώα, στα φυτά… και στους θεούς; Αν δεν δικαιώσεις τη φιλοξενία προς το ζώο, τότε αποκλείεις και τον θεό».\nΣτην περίπτωση που εξετάζουμε, η ζωοποίηση αυτή λειτουργεί ως μία άμεση ανάδειξη της αρχικής πηγής, που γεννά τους υπόλοιπους διαχωρισμούς: του «ειδισμού». Ως η πρώτη μορφή διαχωρισμού, δημιουργεί το δίπολο «άνθρωπος–ζώα», τοποθετώντας τον άνθρωπο στην ανώτερη κλίμακα -όντας ο φορέας της λογικής- και τα ζώα στην κατώτερη, τα οποία και κατά συνέπεια οφείλουν να υπηρετούν τον άνθρωπο. Διότι εφόσον δεν ανήκει στο ίδιο είδος μ’ εκείνους και κατ’ επέκταση είναι δ ι α φ ο ρ ε τ ι κ ό ς και άρα τοποθετείται στην τροπικότητα της απόκλισης, ως είδη χαμηλότερης υπαρξιακής αξίας. Η συγκεκριμένη τοποθέτηση αποκαλύπτεται ξεκάθαρα, εάν πραγματοποιήσουμε μία αναδρομή στην περίοδο της κυριαρχίας της καρτεσιανής αντίληψης για τα ζώα, κατά την οποία θεωρούνταν συνώνυμα των μηχανών. Πρόκειται δηλαδή για μια διαδικασία πραγμοποίησης του ζώου, τοποθετώντας το στο επίπεδο του αντικειμένου και άρα του άψυχου. Συνεπώς, θεωρούνταν στο πλαίσιο του φυσιολογικού ο βασανισμός και η θανάτωσή τους. Η συγκεκριμένη αντίληψη δεν πρέπει να φαντάζει πολύ μακρινή, διότι τα χιλιάδες πειράματα που πραγματοποιούνται στα ζώα, τα οποία αποκαλύπτουν μονάχα τον σαδισμό των πειραματιστών, αλλά και η ευκολία με την οποία πραγματοποιείται η φόνευση των ζώων, με τη δικαιολογία «απλώς ζώο είναι» μαρτυρά πως ο ειδισμός βρίσκεται σε πλήρη λειτουργία.\nΣτο έργο που εξετάζουμε η ευκολία με την οποία ο ΑΝΤΡΙΑ αποκαλεί τη ΝΑΝΤΕΖΝΤΑ σιχαμερό κοπρόσκυλο, της πετά πέτρες και τη βασανίζει, αποκαλύπτει αυτήν ακριβώς την ειδιστική κυριαρχία. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Todorov, «οι πράξεις βασανισμού απαντούν στην Ιστορία από την αρχαιότητα· μπορούμε μάλιστα να διαπιστώσουμε ότι η πρακτική αυτή ενισχύθηκε στο μέτρο που επιβεβαιωνόταν η ανθρώπινη ταυτότητά μας. Για να μπορεί κανείς να προκαλεί εσκεμμένα πόνο σε έναν όμοιό του, πρέπει να μπορεί να μπαίνει νοερά στη θέση του, μια ικανότητα πιο αναπτυγμένη στους ανθρώπους απ’ ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο είδος. […] Όπως εξηγεί ένας βετεράνος του πολέμου της Αλγερίας, το να φέρνεις τον άλλον σε κατάσταση πλήρους αδυναμίας σου δίνει το αίσθημα της υπέρτατης δύναμης -ένα αίσθημα που τα βασανιστήρια προσφέρουν σε βαθμό πολύ μεγαλύτερο από τον φόνο, ο οποίος δεν διαρκεί πολύ: ο νεκρός γίνεται αδρανές αντικείμενο και δεν δίνει πια αυτή την αγαλλίαση που πηγάζει από το ότι κυριεύει κανείς πλήρως τη θέληση του άλλου, χωρίς ωστόσο ο τελευταίος να παύει να υπάρχει. […] Το να παραβιάζεις έτσι τους ανθρώπινους κανόνες σε κάνει να νιώθεις θεός».\nΗ επιβολή του ανθρώπου στο ζώο και αντίστοιχα η υποταγή του τελευταίου συμβολίζεται στο έργο μέσω ενός σκηνικού αντικειμένου, της αλυσίδας. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο κείμενο: «η Μιλένα βρίσκει κάποια αλυσίδα, τη δένει γύρω από τον λαιμό της». Η κίνηση αυτή σηματοδοτεί ουσιαστικά το σφράγισμα της αναγνώρισης και της τοποθέτησης του Άλλου στην τροπικότητα του ζώου και κατ’ επέκταση την έναρξη λειτουργίας του εξουσιαστικού μηχανισμού Κυρίαρχος–Υποτακτικός. Η αλυσίδα σηματοδοτεί αυτόν τον μετασχηματισμό και θέτει σε λειτουργία τη νέα ταυτότητα του Άλλου: δεν είναι πλέον η ΝΑΝΤΕΖΝΤΑ, αλλά ο σκύλος-της-ΜΙΛΕΝΑ. Δεν έχει πρόσωπο αλλά μονάχα ιδιότητα. Από τη στιγμή που η ΜΙΛΕΝΑ την αναγνωρίζει ως ζώο–σκύλο ενεργοποιείται η διαδικασία της ονοματοθεσίας, κατά την οποία η επιβολή του εκάστοτε ονόματος σηματοδοτεί τον πρωταρχικό κοινωνικό στιγματισμό, καθώς η έννοια του διαχωρισμού ξεκινά από το επίπεδο του λόγου, συνεπώς είναι λογοθετικό και άρα ένα κοινωνικό ανθρώπινο κατασκεύασμα, υπογραμμίζοντας την κυριαρχία του ανθρώπινου έναντι του μη ανθρώπινου ζώου. Η ονοματοθεσία «σκύλος» σηματοδοτεί συνεπώς μία δέσμευση και έναν συγκεκριμένο ορίζοντα προσδοκίας: υποταγή, πίστη, τυφλή αφοσίωση στο αφεντικό του, μη επεξεργασμένη έλλογη σκέψη, αλλά ενστικτώδη συμπεριφορά, η οποία θα εκπαιδευτεί από το αφεντικό του· επίσης σημαντική συμβολική προέκταση αποτελεί το γεγονός πως σηματοδοτεί την έννοια του κτήματος και της ιδιοκτησίας. Πρόκειται για το δικό–μου σκυλί, γεγονός το οποίο τονίζει την μη αυτονομία και τη σχέση εξάρτησης. Συνεπώς, η δημιουργία της συγκεκριμένης και ξεκάθαρης εξουσιαστικής σχέσης λειτουργεί ως ένα ευδιάκριτο φόντο της ανάλυσης του Derrida αναφορικά με τη φιλοξενία και την αναπόδραστη σχέση της με την εξουσία. Αναφέρει λοιπόν πως πρόκειται για μια «σταθερή συνεργεία μεταξύ της παραδοσιακής φιλοξενίας και της δύναμης–εξουσίας […] καμία φιλοξενία [δεν υφίσταται] δίχως την κυριαρχία του εαυτού σου πάνω στο σπίτι σου […] την κυριαρχία μπορεί κανείς να την ασκήσει μόνο φιλτράροντας, ξεχωρίζοντας και συνεπώς αποκλείοντας και προκαλώντας βία» […] αυτός που δημιουργεί τους νόμους της φιλοξενίας είναι ακριβώς ο οικογενειακός δεσπότης, ο πατέρας, ο σύζυγος και το αφεντικό, ο κύριος του οίκου. Τους εκπροσωπεί και υποτάσσεται σε αυτούς, για να υποτάξει τους άλλους στους ίδιους νόμους μέσω της βίας της δύναμης-εξουσίας της φιλοξενίας».\nΗ έλλειψη ανεξαρτησίας, η οποία εκτός από τον σκύλο της ΜΙΛΕΝΑ, χαρακτηρίζει και την ίδια, καθώς όπως ήδη αναφέραμε όντας γυναίκα, τοποθετείται και η ίδια στην σφαίρα της απόκλισης. Στη δεύτερη όμως σκηνή παρατηρούμε μία ενδιαφέρουσα αναστροφή: ενώ στην πρώτη σκηνή η ΜΙΛΕΝΑ παρουσιάζεται υποταγμένη στον άνδρα σε βαθμό τέτοιο ώστε το ξύλο σε βάρος της να θεωρείται φυσιολογικό, στη ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΗ υπογραμμίζεται ο άλλος πόλος. Τα λόγια του κειμένου είναι χαρακτηριστικά:\nΗ ΜΙΛΕΝΑ επιβάλλεται και φωνάζει:\n«Η ανεξάρτητη γυναίκα πρέπει να χειραφετηθεί από τον θεσμό της οικογένειας. Να κόψει αυτήν την άγκυρα, να ξεφορτωθεί τα βάρη, να ανέβει σε ανώτερη βαθμίδα κοινωνικής οργάνωσης […] να μεταμορφώνει, να αναζητά, να εξερευνά.. να καταστρέφει και να ξαναγεννάει, τον εαυτό της, τη γη, τη ζωή».\nΗ επιβολή της ΜΙΛΕΝΑ ακόμη και στον σύζυγό της, ο οποίος στην πρώτη σκηνή βρισκόταν στην ανώτατη ιεραρχικά κλίμακα εξουσίας, αποτυπώνει τη ρήση του Foucault που προανέφερα, πως οι εξουσιαστικές σχέσεις δεν αποτελούν δεδομένες δομές κυριαρχίας, αλλά μήτρες διαρκών μετασχηματισμών, καθώς υπογραμμίζεται η ρευστότητα της εξουσίας και κυρίως το γεγονός πως δεν κρυσταλλώνεται ποτέ, αλλά διαχέεται και μεταφέρεται, δίχως ποτέ να παραμένει στάσιμη. Όπως ακριβώς και η ταυτότητα του ανθρώπου, η οποία καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής ποτέ δεν κρυσταλλώνεται, αλλά μονάχα ιζηματοποιείται. Συνεπώς, οι σχέσεις εξουσίας δεν σηματοδοτούν τετελεσμένες μορφές, αλλά κυοφορούν διαρκώς τη δυνητική ανατροπή τους.\nΠόσο εφικτή όμως είναι στην πραγματικότητα η ανατροπή αυτή; Πόσο εφικτή είναι μία ανατροπή ενός βαθιά ριζωμένου στερεοτύπου, όπως των φορέων του στίγματος του Άλλου–Ξένου; Δεν είναι τυχαίο που η γυναίκα–Μιλένα δεν εμφανίζεται ξανά ως ο Κυρίαρχος, παρά μονάχα στη συγκεκριμένη σκηνή. Επιπλέον, στη σκηνή αυτή τα λόγια της ΜΙΛΕΝΑ χαρακτηρίζονται κατά κύριο λόγο από μία ποιητική και εξπρεσιονιστική απόχρωση, αναδύοντας δηλαδή μία αίσθηση φυγής από την πραγματικότητα:\nΕκείνο το πρωί τα έλατα είχαν σκεπαστεί με πάχνη […] Δες… σαν πουλιά. Σαν κάτι υπέροχα, άσπρα πουλιά. Κ.λπ. κ.λπ.\nΠρόκειται σαν μία καταφυγή–απόδραση σε έναν χωρο-χρόνο εναλλακτικό και φαντασιακό, δηλαδή για την ύφανση μιας επινοημένης, μη ρεαλιστικής εικόνας, η οποία φαντάζει εν τέλει σαν μια εσωτερική κραυγή βοήθειας και ανάγκης για φυγή από μια πραγματικότητα που φαντάζει ασφυκτική. Συνεπώς, θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τη συγκεκριμένη αναστροφή σαν τη φευγαλέα λάμψη της φωτιάς ενός σπίρτου που ανάβει και αμέσως σβήνει, αποδεικνύοντας πως οι σχέσεις εξουσίας μοιάζουν με ένα ενεργειακό υφάδι, τα ενεργειακά κύματα του οποίου, ενδέχεται ανά πάσα στιγμή να εκτροχιαστούν.\nΣτη συνέχεια του έργου γίνεται σαφής αναφορά στην έννοια της ιδιοκτησίας, η οποία όπως προανέφερα αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της σχέσης Εξουσιαστή–Εξουσιαζόμενου – Κυρίαρχου–Υποτακτικού, καθώς κεντρική προϋπόθεση ύπαρξης του συγκεκριμένου τύπου σχέσης αποτελεί η αίσθηση της κατάκτησης και συνεπώς του ανήκειν. Λειτουργεί σαν ένας ομφάλιος λώρος μεταξύ των δύο όρων και προσδίδοντας κυρίως την αίσθηση του ελέγχου στον Κυρίαρχο: η αίσθηση του ανήκειν είναι σα να καταφάσκει και να μεγεθύνει την εξουσία του, διότι στερεί από τον Εξουσιαζόμενο την ανεξαρτησία του, τον καθιστά δέσμιο και τον εγκλωβίζει σε μια σε μια σχέση αναπόδραστης εξάρτησης και συμμόρφωσης στους κατευθυντήριους άξονες του Κυρίαρχου. Ο καθορισμός της ιδιοκτησίας αποτελεί μία διαδικασία οριοθέτησης, μία διαδικασία τοποθέτησης συνόρων. Διότι ορίζοντας το δικό-μου θέτω πάλι σε λειτουργία τον μηχανισμό διαχωρισμού, τη δημιουργία των διπόλων. Στο κείμενο ο ΒΟΙΝ ορίζει αδιαπραγμάτευτα και στακάτα την ιδιοκτησία του, την οποία και παρουσιάζει ως το μοναδικό του ενδιαφέρον:\nΒΟΙΝ: Και τα βροχόνερα δικά μου είναι! Στη δική μου αυλή πέφτουν, ως το φράχτη μου είναι δικά μου!!! […] στη γη μου ό,τι φυτρώνει, πετάει και πέφτει απ’ άκρη σ’ άκρη είναι δικό μου. Παρά πέρα δε με αφορά!\nΣτο σημείο όπου τελειώνει η ιδιοκτησία του, τελειώνει και ο κόσμος του. Διότι πρόκειται για έναν κόσμο που αδιαφορεί και αποκλείει την ύπαρξη του Άλλου. Όμως ένας τέτοιου είδους κόσμος αποτελεί μια ισχυρή αφαίρεση, διότι στην ουσία όχι μόνο καθορίζομαι, αλλά υπάρχω μέσω του βλέμματος του Άλλου. Γι’ αυτό και στο τέλος της εκάστοτε σκηνής τόσο ο ΒΟΙΝ, όσο και η ΜΙΛΕΝΑ φονεύονται. Διότι για τους ίδιους το βλέμμα του Άλλου έχει απενεργοποιηθεί και αυτό διότι δεν αντιμετωπίζουν τον Άλλον ως ένα έμβιο ον, αλλά τον κατεβάζουν στην σφαίρα του πράγματος (πραγμοποίηση). Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η συμπεριφορά τους προς τον σκύλο:\nΜΙΛΕΝΑ: Εγώ δεν της έδωσα τίποτα. ούτε ένα κομμάτι, εδώ και μια βδομάδα. Δεν ξέρω πως δεν ψόφησε ακόμα\nΒΟΙΝ: Σκάσε. Θα έπαιρνα τώρα το τουφέκι και θα της τίναζα τα μυαλά στον αέρα, αν δε λυπόμουν τη σφαίρα.\nΜΙΛΕΝΑ: Δεν θα της δώσω πια ούτε νερό. Ας ψοφήσει.\nΒΟΙΝ: Ας ψοφήσει λοιπόν. Δεν είναι δικό μου σκυλί.\nΠαρατηρούμε πως τόσο ο ΒΟΙΝ όσο και η ΜΙΛΕΝΑ αναφορικά με το σκυλί χρησιμοποιούν τη λέξη «ψόφο» αντί για θάνατο. Σύμφωνα με την χαϊντεγκεριανή φιλοσοφία χρησιμοποιείται η έννοια του ψόφου στα ζώα και όχι ο θάνατος, ο οποίος ανήκει μονάχα στο Dasein (Εδωνά –είναι). Ο Χάιντεγκερ τοποθετεί τα μη ανθρώπινα ζώα στην κατηγορία των μηχανών και θεωρεί πως δεν πεθαίνουν αλλά μονάχα ψοφούν, διότι δεν έχουν συνείδηση του θανάτου τους. Η χαϊντεγκεριανή θεώρηση όμως καθίσταται ευάλωτη και ο συγκεκριμένος διαχωρισμός καταρρέει: ο θάνατος του Dasein φέρει τα εξής χαρακτηριστικά: α) είναι η πιο δική του β) ασχέτιστη γ) μη παρακάμψιμη δυνατότητα. Όμως και για το μη ανθρώπινο ζώο ισχύουν ακριβώς και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά: α) δεν μπορεί να πεθάνει κανείς άλλος στη θέση του ίδιου του ζώου β) ύστερα από τον θάνατο το μη ανθρώπινο ζώο δεν μπορεί να συνάψει κανένα είδους σχέση γ) κανένα μη ανθρώπινο ζώο δεν μπορεί να τον παρακάμψει, ζώντας αιώνια.\nΣτη συνέχεια παρατηρούμε έναν ακόμη χιασμό διπόλου: η έννοια της γυναίκας–κοριτσιού, η οποία όπως προανέφερα τοποθετείται στη σφαίρα του Άλλου και άρα στερεοτυπικά σε κατώτερη ιεραρχικά κλίμακα από τον άνδρα. Παρατηρούμε στο συγκεκριμένο σημείο την κατάφαση αφενός από τον ΒΟΙΝ αυτού του διαχωρισμού, ενδιαφέρον αποτελεί το γεγονός πως το κορίτσι, στο οποίο αναφέρεται είναι στην πραγματικότητα ο γιος του ο ΑΝΤΡΙΑ, έχοντας μεταμφιεστεί σε κόρη:\nΕμφανίζεται ο ΑΝΤΡΙΑ πάνω από τα αγορίστικα ρούχα φοράει φουστάνι.\nΒΟΙΝ: Γιατί με τιμώρησε εμένα ο θεός και μου καμες κορίτσι. Δε μου κοβε καλύτερα το χέρι.\nΣτο σημείο αυτό διαφαίνεται ο κοινωνικός και άρα επίκτητος χαρακτήρας του διαχωρισμού αυτού, η αφετηρία του οποίου δεν προϋπάρχει, δεν πρόκειται για έναν a priori και άρα πάγιο διαχωρισμό, αλλά για μια ανθρώπινη κατασκευή, μία ανθρώπινη εφ-εύρεση και επιλογή, άρα υποκείμενη στον χαρακτήρα του αυθαίρετου. Ο αυθαίρετος χαρακτήρας της ανδρικής ανωτερότητας υπογραμμίζεται μέσα από την ειρωνεία: το κορίτσι είναι στην πραγματικότητα αγόρι και με τον τρόπο αυτό γίνεται ξεκάθαρη η προκατάληψη, η οποία μοιάζει να προκαλεί ένα είδος τύφλωσης. Μέσα από την ανάμειξη των δύο φύλων στο ίδιο σώμα, στην ίδια υπόσταση, αναδύεται στην επιφάνεια ο κοινός παρονομαστής: καταρχήν η ανθρώπινη ιδιότητα, η οποία όμως με τη σειρά της αποτελεί επίσης ένα υποσύνολο του ευρύτερου και πρωταρχικού συνόλου των έμβιων όντων. Είτε πρόκειται για ανθρώπινα είτε για μη ανθρώπινα ζώα [έμβια όντα], πρόκειται για τα υποκείμενα-μιας-ζωής και εκεί τοποθετείται η αφετηρία. Στη συνέχεια, όλα τα υποκείμενα-μιας-ζωής βρίσκονται εξ αρχής ριγμένα [χρησιμοποιώντας την έκφραση του Heidegger] στην δυνατότητα του θανάτου. Και στο ενδιάμεσο βρίσκονται όλα ριγμένα στην ικανότητά τους να υποφέρουν, να βιώνουν τον πόνο.\nΣυνεπώς, οι τρεις αυτοί βασικοί άξονες συνιστούν τους πυλώνες, οι οποίοι λειτουργούν αποκαλυπτικά της εξής διαπίστωσης: τα ενωτικά στοιχεία υπερισχύουν των διαχωριστικών· διότι αποτελούν τους βασικούς υπαρξιακούς σταθμούς, τους οποίους το εκάστοτε έμβιο ον καθίσταται ανίσχυρο να τους υπερβεί, να τους ελέγξει, να τους αναιρέσει. Κατ’ επέκταση, καθιστούν το έμβιο ον ανίκανο για οποιαδήποτε μορφής παρέμβαση, αποκαλύπτοντας παράλληλα ένα κοινό και αναπόδραστο πεπρωμένο. Λειτουργούν ως τα τεκμήρια που καθιστούν τα έμβια όντα συνοδοιπόρους σε μια πορεία κοινή· κυρίως όμως λειτουργούν αποκαλυπτικά του γεγονότος πως η βάση είναι κοινή.\nΗ ΝΑΝΤΕΖΝΤΑ λειτουργεί ως το σύμβολο της άρσης του διαχωρισμού, καθώς αποτελεί μία μορφή ταυτόχρονα ζωική και ανθρώπινη. Εξ αιτίας όμως αυτής της μιγαδικότητας στερείται την ενσωμάτωση και την αποδοχή. Η κοινή της βάση όμως με τα υπόλοιπα πρόσωπα και αντίστροφα η κοινή βάση των υπόλοιπων προσώπων με τη ΝΑΝΤΕΖΝΤΑ γίνεται ξεκάθαρη στη σκηνή που διαδραματίζεται μεταξύ του ΑΝΤΡΙΑ και της ΝΑΝΤΕΖΝΤΑ. Ο ερωτικός πόθος και η ανάγκη για έρωτα, τοποθετούνται ανάμεσα στους κομβικούς σταθμούς που προανέφερα: έτσι λειτουργεί ως το μέσο που θα κατορθώσει να ενώσει τους δύο όρους σε μία σύμπραξη–σύγκλιση. Όμως, η σύγκλιση θα είναι βίαιη, επίπονη και αιματηρή. Όπως συμβαίνει με κάθε μεταβατικό στάδιο. Διότι μέσω της συγκεκριμένης πράξης θα πραγματοποιηθεί μία μετάβαση: ο ΑΝΤΡΙΑ θα ρωτήσει για πρώτη φορά το όνομα της ΝΑΝΤΕΖΝΤΑ. Το όνομα σηματοδοτεί την είσοδο στην ατομικότητα· καθίσταται συγκεκριμένη και αποκτά πλέον πρόσωπο. Διότι μέχρι στιγμής ήταν ένας σκύλος. Όμως, η μετάβαση αυτή της ΝΑΝΤΕΖΝΤΑ από τη ζωώδη στην ανθρώπινη κατάσταση και από την ανωνυμία στην προσωποποίηση θα σημάνει την αποκάλυψη μίας επίσης αντιστροφής: ο ΑΝΤΡΙΑ, τη στιγμή που η ΝΑΝΤΕΖΝΤΑ του αποκαλύπτει το όνομά της, πραγματοποιεί την εξής αντίδραση:\nΟ Αντρία ύστερα απότομα σηκώνεται, αρχίζει να χοροπηδάει γύρω από τη Νάντεζντα και να ουρλιάζει τη μελωδία του ίδιου εκείνου εθνικιστικού τραγουδιού.\nΑΝΤΡΙΑ: Γάμησα, γάμησα τη Νάντεζντααααααα!!! Γάμησα, γάμησα τη Νάντεζνταααααα….\nΜπορούμε λοιπόν να εξάγουμε το ακόλουθο συμπέρασμα: η αντίδραση του ΑΝΤΡΙΑ λειτουργεί ως μία άμεση ένδειξη πως οι διαχωρισμοί περί ανωτερότητας του ανθρώπινου είδους σε σχέση με το ζωώδες, της Δύσης σε σχέση με την Ανατολή, του άνδρα σε σχέση με τη γυναίκα, καταρρέουν διότι παρατηρούμε την ανθρωποποίηση της ΝΑΝΤΕΖΝΤΑ -μέσω της εξομολόγησης του ονόματός της εισέρχεται στη σφαίρα του έναρθρου λόγου, μίας από τις βασικότερες αιτίες διαχωρισμού του ανθρώπινου από το μη ανθρώπινο ζώο-, ενώ αντίθετα παρατηρούμε παράλληλα την ολίσθηση του ΑΝΤΡΊΑ στο επίπεδο του κτηνώδους. Η πράξη της ονοματοθεσίας που προκαλεί ο ΑΝΤΡΙΑ, δημιουργεί κατ’ επέκταση επίσης μία εξουσιαστική σχέση κυρίαρχου – υποτακτικού, καθώς όπως υποστηρίζει ο Derrida «η σκέψη είναι κατ’ ουσίαν μια δύναμη κυριότητας. Δεν παύει να επαναφέρει το άγνωστο στο γνωστό, να κατακερματίζει το μυστήριό του, για να το κάνει δικό της, για να το φωτίσει. Για να το ονομάσει». Αποτελεί στην ουσία μια διεργασία εξημέρωσης του αγνώστου.\nΗ αντιμετώπιση του Άλλου ως το ανοίκειο, το επικίνδυνο και το μοχθηρό καθρεφτίζεται στην ΟΓΔΟΗ ΣΚΗΝΗ, όπου ο ΑΝΤΡΊΑ επιστρέφει στο σπίτι του ύστερα από τη συμμετοχή του σε μία διαδήλωση. Oι γονείς στην προσπάθειά τους να ελέγξουν την υγεία του παιδιού τους αποκαλύπτουν όλη την προκατάληψη και την κυριαρχία των στερεοτύπων. Το δίπολο που εισάγεται τώρα στο προσκήνιο αφορά τον διαχωρισμό λευκός–μαύρος, όπου η έννοια του μαύρου συμβολίζει την πανουργία, το μη ορθολογικό στοιχείο [το οποίο εκπροσωπείται από την εντρύφησή τους στη λειτουργία της μαγείας], το άγνωστο, το σκοτεινό, το μυστηριακό και αχαρτογράφητο, αλλά ταυτόχρονα και το σαγηνευτικό, καθότι ανυπότακτο και ανερμήνευτο, υποκείμενο σε κώδικες διαφορετικούς. Σκιαγραφούνται ως φορείς μιας υπερφυσικής και καταστρεπτικής δύναμης, που υπερβαίνει τα όρια της αιτιοκρατίας:\nΜΙΛΕΝΑ: Βόιν, για πες, πώς υπνωτίζουν; Αυτό σίγουρα το κάνουν οι μαύροι. Μ’ εκείνα τους τα μάτια, τα παράξενα…\nΕφόσον όμως αντιπροσωπεύουν το Άλλο και άρα το διαφορετικό, συμβολίζει επίσης το κατώτερο:\nΒΟΙΝ: Να τους χέσω την ιστορία τους! Ας αφήσουν τον πρόεδρό τους τον Κλίντον να κάνει κουμάντο στο δικό τους το σπίτι! Εμάς να μας αφήσουν ήσυχους!!!\nΜΙΛΕΝΑ: Τα μαυρόσκατα!\nΗ Ιστορία τους υποβιβάζεται ως άνευ σημασίας, όπως ακριβώς συνέβη στις αποικιοκρατούμενες περιοχές, όπου η Ιστορία των λαών αυτών πριν από την εμφάνιση του κατακτητή, θεωρείται ανάξια λόγου. Η Ιστορία τους λοιπόν οφείλει να ξεκινά από τη στιγμή που τους «αναλαμβάνουν» οι κατακτητές.\nΟι ρατσιστικές αντιλήψεις των ηρώων για τους ξένους ενισχύονται από τις ειδήσεις που ευνοούν την αίσθηση της απειλής και άρα την ξενοφοβία. Το ενδιαφέρον στοιχείο έγκειται στο γεγονός πως η τηλεόραση είναι κλειστή:\nΒΟΙΝ: Τ’ ακούς αυτά;\nΟ Βόιν κοιτά με προσοχή τη σβησμένη τηλεόραση. Η Μιλένα ακούει με προσοχή τον ανύπαρκτο ήχο.\nΒΟΙΝ: Ξένοι μισθοφόροι, θα ‘θελαν να ξεπουλήσουν τη χώρα.\nΟ Βόιν φτύνει στο πάτωμα.\nΜΙΛΕΝΑ: Αν υπήρχε κράτος, να τους συλλάβουν όλους αυτούς τους αλήτες. Όχι έτσι να μας δηλητηριάζουν τα παιδιά.\nΤο γεγονός της κλειστής τηλεόρασης λειτουργεί ως μια αποκάλυψη του επίπλαστου χαρακτήρα αυτού του διαχωρισμού. Οι συγκεκριμένες ιδέες υπάρχουν μονάχα στο μυαλό τους: αυτή είναι η αφετηρία και το τέλος τους. Ο πλασματικός χαρακτήρας διαφαίνεται στην επόμενη σκηνή: πρόκειται για μία σκηνή μεταιχμιακή, καθώς εκκολάπτει τον χιασμό του διπόλου. Ο ΑΝΤΡΙΑ θα μετατραπεί ο ίδιος σε μετανάστη, άρα θα μεταβεί στην απέναντι όχθη: ο Ξένος θα είναι πλέον ο ίδιος.\nΒΟΙΝ: Τώρα εκείνος θα θέλει να δείξει ποιος είναι. Να ανταποδώσει. Να βοηθήσει τον γιο μου, να τον υποδεχτεί, να τον τακτοποιήσει, να μην τον αφήσει μόνο στα ξένα…\nΗ αδυνατότητα της φιλοξενίας\nΟ φίλος όμως του ΒΟΙΝ δεν θα θελήσει να ανταποδώσει και να υποδεχτεί τον γιο του, γιατί θα είναι ο Ξένος, ο Άλλος, ο διαφορετικός. Η υποδοχή που αναμένει ο ΒΟΙΝ δεν θα πραγματοποιηθεί, διότι όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Ντεριντά η απροϋπόθετη φιλοξενία είναι αδύνατη: «όλα συμβαίνουν ως εάν η φιλοξενία είναι αδύνατη: ως εάν ο δρόμος της φιλοξενίας προσδιορίζει την ίδια την αδυνατότητα».\nΗ σκηνή αυτή λειτουργεί ως η απόδειξη της απουσίας των καθαρών, σταθερών και αμετάβλητων όρων, διότι το δίπολο κέντρο–περιφέρεια είναι ρευστό. Τα θεμέλια του διπόλου Εγώ–Άλλος βρίσκονται σε τρεμάμενο έδαφος, διότι το κάθε «Εγώ» αποτελεί παράλληλα και τον «Άλλο». Η προκατάληψη που γεννά και συντηρεί τα δίπολα και κατ’ επέκταση τον διαχωρισμό σε ανώτερα και κατώτερα είδη, δημιουργεί έτσι ένα «δίχτυ ασφαλείας», ένα πλαίσιο το οποίο δικαιολογεί και αιτιολογεί τη συμπεριφορά Κυρίαρχος–Υποτακτικός. Ο μονόλογος της ΝΑΝΤΕΖΝΤΑ στο τέλος του έργου λειτουργεί ως μια αποκάλυψη της ανάγκης για άρση των συγκεκριμένων προκαταλήψεων· η ΝΑΝΤΕΖΝΤΑ που εκλαμβάνονταν από τους υπόλοιπους ήρωες ως ο Άλλος, ως ο μη-άνθρωπος, εφόσον όπως προανέφερα όχι μόνο καθορίζομαι, αλλά υπάρχω μέσω του βλέμματος του Άλλου, η ίδια είχε ενσωματώσει τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντικείμενο θέασης του βλέμματος του Απέναντι: αντιμετωπίζοντάς την ως κατώτερη, πραγματοποιείται μια μεταβίβαση και ενσωμάτωση της συγκεκριμένης κατάστασης από την ίδια, η οποία κατ’ επέκταση ενσωματώνει το μοτίβο του σκύλου και μετατρέπεται η ίδια σε μια αντανάκλαση του βλέμματος.\nΌταν λοιπόν στην τελευταία σκηνή έχει μείνει πλέον μόνη της, έχοντας φονεύσει τους υπόλοιπους, καταφέρνει πάνω από τα νεκρά και άρα δίχως βλέμμα σώματά τους να αρθρώσει για πρώτη φορά τον δικό της λόγο. Το σύμβολο του Άλλου, του ζώου και άρα του πρωτόγονου και του ανοίκειου, αρθρώνει μέσα από έναν λόγο–χείμαρρο την καρδιά του οικείου και της νόρμας, μέσα από το πρίσμα όμως της μη κανονικότητας. Το ανοίκειο στην καρδιά του οικείου:\nΝΑΝΤΕΖΝΤΑ: Μαμά, ξύπνα σε παρακαλώ, μπαμπά, μπαμπάκα μου συγγνώμη, δεν το ήθελα, αλήθεια δεν το ήθελα, ποτέ πια… με βρόμικα χέρια, δε θα καθίσω στο τραπέζι να φτιάχνω γουρούνες στα βιβλία, να σκορπίζω τις εφημερίδες, να φωνάζω συνθήματα, να ζητάω λεφτά, να κλαίω όταν χτυπώ, να σχίζω τις κάλτσες μου, να ερωτευθώ, να φτύνω στη σούπα, να κλέβω λεφτά από τα πορτοφόλια, να γδέρνω τα γόνατά μου, να ζητάω γλυκό, να αντιγράφω στο σχολείο, να μιλάω για τα πολιτικά, να αηδιάζω όταν ο μπαμπάς ρεύεται, να ζητώ κληρονομιά, βοήθεια, σπίτι, να προγραμματίζω το μέλλον, να θέλω να κάνω τη ζωή μου, να έχω γνώμη, να ζητώ πρόοδο, ευτυχία και ειρήνη, να μεγαλώσω, να παντρευτώ και να κάνω παιδιά!!\nΗ χειροβομβίδα του μπαμπά ήταν εδώ…\n[…] εγώ απλά … την άφησα.\nΜακριά ακούγεται ο ήχος ισχυρής έκρηξης.\n Περί φιλοξενίας, ό.π., σ.51\n Η πολιτική και ηθική σκέψη του Z. Ντερριντά, επιμ. Κακολύρης Γεράσιμος, Πλέθρον, Αθήνα 2015, σ.508\n Για τις έννοιες του «έχει υπάρξει»-«όχι πια» βλ. Ricoeur Paul, Η μνήμη, η ιστορία, η λήθη, Ίνδικτος, Αθήνα 2013, σ.474 και Πεφάνης Π. Γιώργος, Θιασώτες και Φιλόσοφοι. Σκιαγράφηση μιας θεατροφιλοσοφίας, Παπαζήσης, Αθήνα 2016, στο κεφάλαιο «Έχει υπάρξει», σ.164 και Vladimir Jankelevitch, L’ irréversible et la nostalgie, Flammarion, Paris 1974, σ.275: «Ό,τι έχει υπάρξει δεν γίνεται εφεξής να μην έχει υπάρξει. Εφεξής αυτό το μυστηριώδες και βαθιά σκοτεινό γεγονός του να έχει υπάρξει είναι το εφόδιό του για την αιωνιότητα».\n Περί φιλοξενίας, σ.111-115\n Agamben Giorgio: The open. Man and animal, Standford University Press 2004, σ.30-35\n Adorno Theodor: Minima Moralia, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1990, σ. 186\n Foucault Michel: Η μικροφυσική της εξουσίας, μετάφρ. Λίλα Τρουλινού, Ύψιλον, Αθήνα 2005, σ.100-107\n Foucault M: Ιστορία της σεξουαλικότητας. H βούληση για γνώση, μετάφρ. Τάσος Μπέτζελος, Πλέθρον, Αθήνα 2011, σ.115-117\n Μαυρολέων Άννα: “Εξορία και μετανάστευση – η αναζήτηση της ταυτότητας στο νεοελληνικό θεατρικό έργο”, 2η Διεθνής Συνάντηση, Εξόριστοι στο δέρμα μας: από την μία ταυτότητα στην άλλη, Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ, Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου, 28-5-2009\n Heidegger Martin: Είναι και ο χρόνος, μετάφρ. Τζαβάρας Γιάννης, Δωδώνη, Αθήνα 1985, σ.448\n Ricoeur Paul: Ο ίδιος ο εαυτός ως άλλος, Πόλις, Αθήνα 2008, σ.180\n Σταυρίδης Σταύρος: Μετέωροι χώροι της ετερότητας, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2010\nσ.41-42. Επίσης, βλ. Jenkins Richard: Κοινωνική ταυτότητα, Σαββάλας, Αθήνα 2007, ο οποίος σημειώνει πως «η ταυτότητα εμπεριέχει την πλήρη εξάρτηση μεταξύ ομοιότητας και διαφοράς […] καμιά τους δεν έχει νόημα δίχως την άλλη και η ταυτότητα εμπεριέχει και τις δύο», σ.29\n Foucault M.: Η αρχαιολογία της γνώσης, μετάφρ. Παπαγιώργης, Εξάντας 1987, σ.201-202\n Κατσικονούρης Β.:Αγνοούμενοι, ό.π., από την εισαγωγή του έργου\n Σταυρίδης Σταύρος: Μετέωροι χώροι της ετερότητας, ό.π., σ.45\n Foucault M.: Επιτήρηση και τιμωρία. Η γέννηση της φυλακής, Πλέθρον, Αθήνα 2011, σ.86\n Περί φιλοξενίας, ό.π. σ.37\n Τσουκαλάς Κων/νος: Η επινόηση της ετερότητας. «Ταυτότητες» και «διαφορές» στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, Καστανιώτη, Αθήνα 2000, σ.151\n Περί φιλοξενίας, σ.174\n Singer P. H απελευθέρωση των ζώων, μεταφρ. Σταύρος Καραγεωργάκης, Αντιγόνη, Αθήνα 2015, σ.60 και σ.299-381\n Επίμετρο, στο Condillac: Πραγματεία για τα ζώα, μετάφρ. Μιχάλης Πάγκαλος, Πόλις, Αθήνα 2017, σ.160\n Singer, ό.π., σ.83-175\n Todorov Tzvetan: Ο φόβος των βαρβάρων. Πέρα από τη σύγκρουση των πολιτισμών, Πόλις, Αθήνα 2009, σ.198 και σ.216\n Περί φιλοξενίας, σ.69\n Foucault M.: Ιστορία της σεξουαλικότητας. Η βούληση για γνώση, Πλέθρον, Αθήνα 2011, σ.107-111\n Sartre J. P.: Ο υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός, Αρσενίδη, Αθήνα χ.χ., σ.62-63\n Derrida Jacques: L’ animal que donc je suis, Galilée, Paris 2006, σ.43, 53, 65, 73\n Heidegger Μ: Είναι και χρόνος, ό.π., σ.462 κ.εξ\n Singer, ό.π., σ.322\n Περί φιλοξενίας, σ.38\n Περί φιλοξενίας, σ.95\nTags: ΒαλκάνιαΖωοφιλίαΙφιγένεια ΚαφετζοπούλουΡατσισμόςΤέχνη/Πολιτισμός\nΙωάννα-Μαρία Μαραβελίδη Πυρκαγιές Αστυνόμευση/Καταστολή Πόλη/Δημόσιος χώρος Άγις Στίνας Εξάρχεια Εξέγερση/Επανάσταση Σίλβια Φεντερίτσι Κύπρος Αλέξανδρος Σχισμένος Ιορδάνης Στυλίδης Τέχνη/Πολιτισμός Ροζάβα Αλληλεγγύη Περικλής Κοροβέσης Τουρισμός Μίντια/Τύπος/Ίντερνετ Εντγκάρ Μορέν Παιδεία Νεοφιλελευθερισμός Βαλκάνια Αρχαία Αθήνα Γιώργος Κολέμπας Μπράιαν Τόκαρ Μέση Ανατολή Hannah Arendt Αχελώος Λογοτεχνία


Βοτανική σκόνη Parthenolide 0.3-0.8% αποσπασμάτων Feverfew σκονών εκχυλισμάτων φυτού\nΜεγάλες Εικόνας : Βοτανική σκόνη Parthenolide 0.3-0.8% αποσπασμάτων Feverfew σκονών εκχυλισμάτων φυτού\nδιπλές εσωτερικό πλαστικών εμπορευματοκιβωτίων/τσάντα φύλλων αλουμινίου αργιλίου έξω, 25kg με το διπ\nΤο Feverfew είχε μια μεγάλη ιστορία της ιατρικής χρήσης. Ο Steven ενθαρρύνει, ένας από τους πιό διαπρεπείς βοτανολόγους της Αμερικής, επισημαίνει στην άριστη μονογραφία του στο feverfew ότι Dioscorides, ένας ελληνικός παθολόγος του πρώτου αιώνα, το σύστησε πέρα από πριν από 1900 χρόνια. Ενθαρρύνετε περαιτέρω μας ενημερώνει ότι feverfew έχει χρησιμοποιηθεί σε όλο τον κόσμο στους διάφορους πολιτισμούς με διάφορους άλλους τρόπους. Έχει χρησιμοποιηθεί ως άφυσο (ανακουφίζει πρόβλημα-αεριώδη distention και flatulence στομαχιών), emmenago gue (ουσία που προωθεί την εμμηνορροϊκή απαλλαγή), τονωτικός, vermifuge (expeller των παρασιτικών σκουληκιών), και αντι εμπρηστικός πράκτορας για την αρθρίτιδα. Έχει χρησιμοποιηθεί επίσης για την αντιμετώπιση του πόνου, του βέρτιγκου, και της ανακούφισης νεφρών από την ασθένεια πρωινού. Περιεκτικότητα σε Parthenolide.\nΈντονα αρωματικός ένας αιώνιος, feverfew αντέχει έναν Daisy-όπως δίσκο, ή το κεφάλι, των έντονα συσσωρευμένων αμφίφυλων κίτρινων λουλουδιών με μια ενιαία σειρά άσπρα florets ακτίνων. Δύο καλά κοινοποιημένες βρετανικές μελέτες, μια που διευθύνθηκαν στην πόλη της κλινικής ημικρανίας του Λονδίνου σε συνεργασία με το κολλέγιο της Chelsea, και άλλη στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Νόττιγχαμ, χρησιμοποίησαν το υλικό που προσαρμόζεται σε αυτήν την περιγραφή. Το ξηρό φύλλο, που αποκτήθηκε από το φυσικό κήπο της Chelsea με ένα parthenolide (asesquiterpene λακτόνη πιθανά το ενεργό συστατικό) σε μια συγκέντρωση 0,42%, χρησιμοποιήθηκε στην κλινική δοκιμή του Λονδίνου. Εντούτοις, πρέπει να σημειωθεί ότι η περιεκτικότητα σε parthenolide ποικίλλει στις τρεις ή τέσσερις ποικιλίες διαθέσιμες και ότι το μέγιστο ποσοστό του parthenolide δεν πρόκειται να βρεθεί στα φύλλα της ποικιλίας που επιλέγεται για τις βρετανικές μελέτες αλλά σε μια μορφή (flosculosum parthenium Τ.) χωρίς florets ακτίνων.\n1.Modulation των NF-κB-μεσολαβημένων εμπρηστικών απαντήσεων πειραματικό atherosclerosis.\napoptosis 2.Inducing στα οξέα μυελογενή κύτταρα του (AML) λευχαιμίας, που αφήνουν τα κανονικά κύτταρα μυελών των οστών σχετικά αβλαβή. Επιπλέον, η ένωση μπορεί να πάρει στη ρίζα της ασθένειας επειδή σκοτώνει επίσης τα βλαστικά κύτταρα που δίνουν αφορμή για AML.Parthenolide είναι υπό εξέταση ως πιθανό φάρμακο καρκίνου σε σχέση με με το sulindac.\n3.Activity ενάντια σε ένα amazonensis Leishmania παρασίτων.\n5.Anti-εμπρηστικά και αντι-hyperalgesic αποτελέσματα.\nlipopolysaccharide-προκληθε'ν 6.Blocking osteolysis μέσω της καταστολής της δραστηριότητας NF-ΚB.\napoptosis 7.Inducing και παραγωγή των αντιδραστικών ειδών οξυγόνου στα υψηλού κινδύνου κύτταρα λευχαιμίας προ-β.\n1) Φαρμακευτικό είδος ως κάψες ή χάπια\n2) Λειτουργικά τρόφιμα ως κάψες ή χάπια\n3) Υδροδιαλυτά ποτά\n4) Προϊόντα υγείας ως κάψες ή χάπια.


Riga Davanti - Ξενοδοχεία\nRiga Davanti: Αναζήτηση ξενοδοχείων\nRiga Davanti: Πότε επισκέπτεστε αυτόν τον προορισμό;\nΔείτε ξενοδοχεία για Riga Davanti στο χάρτη\nRiga Davanti: Εξερευνήστε την πόλη\nRiga Davanti: Επισκόπηση\nRiga Davanti: Αυτός ο φιλόξενος προορισμός έχει κάτι για όλους. Οι επισκέπτες δεν θα βρουν πολλά γνωστά αξιοθέατα στην περιοχή (Riga Davanti), αλλά δεν θα χρειαστεί να πάνε μακριά, για να επισκεφτούν μέρη όπως: Καθεδρικός του Μπρεσανόνε και Τελεφερίκ Σκι Plose. Μη χάσετε την ευκαιρία να δείτε αξιοθέατα στη γύρω περιοχή, όπως: Μοναστήρι Neustift και Φρούριο της Φορτέτσα.\nRiga Davanti: Πού να μείνετε\nΟ προορισμός αυτός (Riga Davanti) αποτελεί μια φιλόξενη πόλη και διαθέτει μεγάλη γκάμα ξενοδοχείων για όλα τα γούστα. Μπορείτε να βρείτε έως και 429 προσφορές για καταλύματα στην περιοχή (Riga Davanti) στη Hotels.com, ορισμένα εκ των οποίων με έκπτωση έως και 30%. Διαθέτουμε χαμηλές τιμές δωματίων από 33 USD τη νύχτα και παρακάτω θα βρείτε τα ξενοδοχεία με βάση την αξιολόγηση με αστέρια σε Riga Davanti, καθώς και στη γύρω περιοχή:\n• 36 Ξενοδοχεία 5 αστέρων από 114 EUR την ημέρα\n• 209 Ξενοδοχεία 4 αστέρων από 68 EUR την ημέρα\n• 180 Ξενοδοχεία 3 αστέρων από 51 EUR την ημέρα\n• 34 Ξενοδοχεία 2 αστέρων από 52 EUR την ημέρα\nRiga Davanti: Τρόποι μετάβασης\nΠετάξτε σε: Μπολζάνο (BZO), 38,7 χλμ. από το κέντρο της πόλης (Riga Davanti).\nRiga Davanti: Τι να δείτε στη γύρω περιοχή\n• Καθεδρικός του Μπρεσανόνε (4,9 χλμ. από το κέντρο της πόλης)\n• Τελεφερίκ Σκι Plose (7,7 χλμ. από το κέντρο της πόλης)


Έντονα προβλήματα από το πέρασμα της κακοκαιρίας :: left.gr\n11:06 | 23.12.2019\nΈντονα προβλήματα από το πέρασμα της κακοκαιρίας\nΘα συνεχιστούν οι βροχοπτώσεις και οι θυελλώδεις άνεμοι έως και την παραμονή των Χριστουγέννων, αλλά ο καιρός θα βελτιωθεί τα Χριστούγεννα\nΤα προβλήματα που άφησε το πέρασμα της κακοκαιρίας στην Άρτα προσπαθούν να αποκαταστήσουν τα συνεργεία των Δήμων Αρταίων και Γεωργίου Καραϊσκάκη, τα οποία εργάζονται πυρετωδώς από το βράδυ της Κυριακής\nΣυγκεκριμένα, στην έξοδο της πόλης της Άρτας, στον κόμβο της παλαιάς Εθνικής Οδού προς το Αγρίνιο, το ρέμα Μπούση υπερχείλισε, έγινε χείμαρρος και πλημμύρισε το οδόστρωμα καθώς και υπόγεια σπιτιών και επιχειρήσεων. Ο περιφερειάρχης Ηπείρου, Αλέξανδρος Καχριμάνης, με υπηρεσιακούς παράγοντες, αλλά και ο δήμαρχος της Άρτας, Χρήστος Τσιρογιάννης, με τους αντιδημάρχους, βρέθηκαν στην περιοχή προκείμενου να ενημερωθούν και να συντονίσουν το έργο αντιμετώπισης της κατάστασης.\nΚατά τη διάρκεια ενημέρωσης του περιφερειάρχη, αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, πως μεγάλη ποσότητα νερού δέχτηκε το ρέμα και από την Ιόνια Οδό. Από την πλευρά του, ο κ. Καχριμάνης έδωσε εντολή στους μηχανικούς της Περιφέρειας να εξετάσουν τις αιτίες υπερχείλισης του ρέματος και να δοθούν λύσεις.\nΜε το πρώτο φως της ημέρας, στον Δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη άρχισαν οι καταγραφές των ζημιών στο αγροτικό και επαρχιακό οδικό δίκτυο. Τα συνεργεία του δήμου εργάζονται για να αποκαταστήσουν την κυκλοφορία στα σημεία (πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ).\nΠροβλήματα με αεροπορικές πτήσεις και ακτοπλοϊκά δρομολόγια, σημειώθηκαν στο αεροδρόμιο Ν. Καζαντζάκης και το λιμάνι του Ηρακλείου, λόγω των θυελλωδών ανέμων.\nΠροβλήματα σε παραλιακές περιοχές του Δήμου Πατρέων\nΕιδικότερα, στην Δημοτική Ενότητα Ρίου τα μηχανήματα έχουν καθαρίσει από πέτρες και άλλα υλικά, που μεταφέρθηκαν από τα όμβρια ύδατα και από τα θαλάσσια κύματα, την παραλιακή οδό στο Ακταίο και στον Άγιο Βασίλειο, ενώ καθαρισμός από τις πέτρες στο οδόστρωμα επιχειρείται και στις παραλιακές οδούς του Ρίου και των Αραχωβίτικων.\nΣτη Δημοτική Ενότητα Βραχνέικων άλλο συνεργείο του δήμου έχει καθαρίσει την παραλιακή οδό από το ύψος της περιοχής Ροΐτικα μέχρι και τα Βραχνέικα.\nΤα συνεργεία παραμένουν στις προαναφερόμενες περιοχές και παρεμβαίνουν όπου χρειάζεται, αφού το κύμα κακοκαιρία συνεχίζεται.\nΑπαγορευτικό απόλπλου ομως ισχύει και από το λιμάνι του Πειραιά, απ όπου το πρωί αναχώρησε μόνι το πλοίο Διαγόρας για Χίο - Μυτιλήνη. Τα δρομολόγια του Αργοσαρωνικού γίνονται μόνο με πλοία συμβατικά πλοία ενώ κλειστά είναι τα πορθμεία Καβάλας - Πρίνου, Ρίο - Αντίρριο, Πάτρα - Κεφαλονιά και Κυλήνη - Κεφαλονιά- Ζάκυνθος.\nΘα επιμείνει η κακοκαιρία μέχρι και τη παραμονή των Χριστουγέννων\nΣύμφωνα με τη μετεωρολογική υπηρεσία meteo του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, η κακοκαιρία θα επιμείνει η κακοκαιρία έως και την παραμονή των Χριστουγέννων. Σύμφωνα όμως με τα τελευταία διαθέσιμα προγνωστικά στοιχεία, τα Χριστούγεννα θα επικρατήσει σε όλη σχεδόν τη χώρα βελτιωμένος καιρός, οι άνεμοι θα εξασθενήσουν, ενώ οι θερμοκρασίες θα σημειώσουν πτώση.


Πρωτοβουλία Ενεργών Πολιτών Ερμιόνης: Βασίλης Γκάτσος :Εμείς στην Ερμιονίδα;\nΕπίσημα θεωρεί η μελέτη για τον Ανάβαλο ότι τα καλλιεργούμενα στρέμματα στην Ερμιονίδα είναι 22000 στρέμματα.\nΑν είμαστε Ολλανδία αυτά θα έδιναν τον χρόνο 22000 Χ 1700 = 37 400 000 ευρώ, περίπου 3100 ευρώ ανά μόνιμο κάτοικο Ερμιονίδας.\nΑν είμαστε Ισραήλ αυτά θα έδιναν τον χρόνο 22000 Χ 1290 = 28 380 000 ευρώ, περίπου 2365 ευρώ ανά μόνιμο κάτοικο Ερμιονίδας.\nΑν είμαστε Ελλάδα αυτά θα έδιναν τον χρόνο 22000 Χ 190 = 4 180 000 ευρώ, περίπου 348 ευρώ ανά μόνιμο κάτοικο Ερμιονίδας. Ακριβώς ένα μπουκάλι νερό και ένα φραπέ/ ανά ημέρα/ ανά μόνιμο κάτοικο.\nΑλλά η πραγματική έκταση που μπορεί να καλλιεργηθεί στην Ερμιονίδα είναι 160 000 στρέμματα (Αυτήν την έκταση καλλιεργούσαν οι παππούδες μας, μεγάλωναν και από 5 παιδιά, προλάβαιναν να πεταχτούν και μέχρι τη Μπαρμπαριά).\nΚαι από αυτά τα στρέμματα, αν είμαστε Ισραήλ, θα βγάζαμε 160000 Χ 1290 = 260 400 000 ευρώ, περίπου 17200 ευρώ ανά μόνιμο κάτοικο Ερμιονίδας.\nΑς μετριάσουμε λοιπόν τις φιλοδοξίες μας από τον τουρισμό (σεντόνια, μαγείρεμα, σερβίρισμα, και μελλοντικώς μάζεμα μπαλακίων) και ας καταλάβουμε ότιθησαυρός μας είναι η γη μας, η θάλασσά μας, ο ήλιος και το κλίμα μας.Αντι να καίμε τον Ιούδα ... για τουριστική χρήση, αν μάθουμε από τους Ισραηλίτες και τους Ολλανδούς, ώστε στο μέλλον να μας σερβίρουν και να μας στρώνουν τα σεντόνια άλλοι.\n* Εξακολουθούν να μας επισκέπτονται κλιμάκια Υπουργείων, Περιφέρειας Πελοποννήσου, Υποπεριφέρειας Αργολίδας, Βουλευτές μας και Γραμματείς, πότε για την αγροτική μας ανάπτυξη, πότε για τις υποδομές μας, πότε για τον τουρισμό μας, πότε για τον πολιτισμό μας. Πολιτικές επισκέψεις, πολιτικές σκοπιμότητες.


Οι Κουβανοί υποδέχτηκαν το πρώτο Αμερικανικό κρουαζιερόπλοιο\nΤο πρώτο Αμερικανικό κρουαζιερόπλοιο έφτασε στο λιμάνι της Αβάνας μετά από 40 χρόνια και έγινε δεκτό από τους ντόπιους με χειροκροτήματα (Video + Pics)\nnews247 02 Μαΐου 2016 20:35\nΜετά από 40 χρόνια το πρώτο Αμερικανικό κρουαζιερόπλοιο φτάνει στο λιμάνι της Αβάνας και υποδέχεται από δεκάδες Κουβανούς με πανηγυρισμούς, πολύχρωμα αυτοκίνητα και σημαίες της Κούβας. Το τελευταίο πλοίο που είχε ταξιδέψει στο νησί της Κούβας, ήταν το 1978.\nΤο Αμερικανικό κρουαζιερόπλοιο ξεκίνησε το ταξίδι του από το Μαϊάμι, με 704 επιβάτες και έγραψε ιστορία όταν αγκυροβόλησε στο λιμάνι της Αβάνας. Μεταξύ των επιβατών, βρίσκονται και πολλοί Κουβανοί που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ και δεν είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν την χώρα τους, λόγω των απαγορεύσεων.\nΠολλοί από τους συγκεντρωμένους στο λιμάνι πολίτες περίμεναν να αντικρούσουν τους συγγενείς τους, μετά από χρόνια.\nΣύμφωνα με το πρόγραμμά του, θα πραγματοποιήσει στάσεις και στα λιμάνια του Σιενφουέγκος και του Σαντιάγκο ντε Κούμπα, κατά τη διάρκεια της επταήμερης παραμονής του στη χώρα.\nΗ αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών συμπεριλαμβάνει και την ανάκαμψη της οικονομίας της Αβάνας μέσω του τουρισμού, καθώς οι ροές που φτάνουν στην χώρα τους τελευταίους μήνες ξεπερνούν κάθε προσδοκία.\nΈτσι, η εταιρία που οργάνωσε την κρουαζιέρα υποσχέθηκε επτά αξέχαστες ημέρες σε μια από τις ομορφότερες και πιο ιστορικές χώρες της Λατινικής Αμερικής. Το εισιτήριο ανέρχεται σε 1.800 δολάρια το άτομο, ποσό που πολλοί από τους Αμερικανούς τουρίστες είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν προκειμένου να ζήσουν το "λατινικό όνειρο".


Περισσότερα από τα δύο τρίτα των Γερμανών δεν έχουν ούτε αποθέματα ούτε έχουν κάνει άλλες προετοιμασίες για πιθανές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.\nΑυτό είναι το αποτέλεσμα αντιπροσωπευτικής έρευνας που διενήργησε το ινστιτούτο ερευνών κοινής γνώμης YouGov για λογαριασμό της Deutsche Presse-Agentur.\nΣχεδόν οι μισοί (47%) από τους περισσότερους από 2.000 ερωτηθέντες δήλωσαν ότι δεν έχουν ακόμη λάβει ειδικές προφυλάξεις, αλλά παρόλα αυτά αισθάνονται προετοιμασμένοι για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.\nΣύμφωνα με την έρευνα, μόνο περίπου το 16% των Γερμανών έχουν προμηθευτεί τρόφιμα και φάρμακα στο σπίτι ή έχουν φροντίσει για συσκευές παραγωγής ή αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας.\nΤο οκτώ τοις εκατό των συμμετεχόντων στην έρευνα δήλωσαν ότι έχουν λάβει ειδικές προσωπικές προφυλάξεις για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, αλλά εξακολουθούν να μην αισθάνονται επαρκώς προετοιμασμένοι. Το έξι τοις εκατό των ερωτηθέντων δεν έδωσε καμία πληροφορία ή δεν είχε γνώμη για το θέμα.\nΗ ομοσπονδιακή υπουργός Εσωτερικών Nancy Faeser είχε δηλώσει πρόσφατα σε συνέντευξή της στην εφημερίδα “Handelsblatt” σε σχέση με πιθανές κυβερνοεπιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές: “Εάν πράγματι το ρεύμα διακοπεί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ή η καθημερινή ζωή περιοριστεί με κάποιον άλλο τρόπο, τότε είναι σίγουρα καλό να έχουμε εφόδια στο σπίτι”. Αναφέρθηκε σε έναν αντίστοιχο κατάλογο ελέγχου του Ομοσπονδιακού Γραφείου Πολιτικής Προστασίας και Βοήθειας για τις Καταστροφές (BBK).\nΟ οργανισμός με έδρα τη Βόννη, το κέντρο του οποίου χειρίστηκε πρόσφατα και τη μεταφορά ασθενών κορωνοϊού και θυμάτων πολέμου από την Ουκρανία, υπάγεται στο υπουργείο της Faeser.\nΠρος το παρόν δεν έχει επικεφαλής, καθώς ο πρόεδρος Armin Schuster διορίστηκε ως νέος υπουργός Εσωτερικών της Σαξονίας τον Απρίλιο.\n“Η σημασία της πολιτικής προστασίας έχει αυξηθεί σημαντικά ενόψει της πανδημίας, της περσινής καταστροφής με τις πλημμύρες και των μελλοντικών κλιματικών συνεπειών, καθώς και του πολέμου της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας”, δήλωσε εκπρόσωπος του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Εσωτερικών. Επομένως, η ηγεσία του BBK θα συμπληρωθεί γρήγορα.


Το Κατάρ υπέγραψε για 24 Typhoon σε μια συμφωνία 6 δις λιρών Αγγλίας (6,82 δις ευρώ)! - Πτήση & Διάστημα\nΑρχική ΝΕΑ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΙ Το Κατάρ υπέγραψε για 24 Typhoon σε μια συμφωνία 6 δις λιρών...\nΤο Κατάρ υπέγραψε για 24 Typhoon σε μια συμφωνία 6 δις λιρών Αγγλίας (6,82 δις ευρώ)!\nΤελικά όλες οι πληροφορίες ήταν ακριβείς. Το Κατάρ αγοράζει 24 μαχητικά Typhoon, σε μια πραγματικά fast track συμφωνία με ύψος το ταπεινό ποσό των 6 δις λιρών Αγγλίας ή των 6,82 δις δολαρίων. Είναι το τρίτο μαχητικό που αγοράζει το μικρό κράτος του Περσικού Κόλπου, μετά από Rafale και τα F-15QA, κι όλα αυτά για να αντικαταστήσει (;) τα μόλις 12 μαχητικά Mirage 2000 που το προστατεύουν.\nΤην συμφωνία υπέγραψαν χτες στην Doha ο Βρετανός υπουργός άμυνας Gavin Williamson και ο ομόλογός του του Κατάρ, Khalid bin Mohammed al Attiyah. Σύμφωνα με πληροφορίες από το BBC, η συμφωνία περιλαμβάνει πυραύλους από την MBDA τύπου Brimstone και Meteor καθώς και βόμβες της Raytheon τύπου Paveway IV.\nΓεννιέται βέβαια η απορία πως η αεροπορία του Κατάρ θα μπορέσει να μετεξελιχθεί σε μια τόσο πολύπλοκη και προηγμένη αεροπορική δύναμη, που θα ενσωματώνει τα κορυφαία μαχητικά της Δύσης. Αυτό είναι κάτι που θα περιμένουμε να το δούμε με μεγάλο ενδιαφέρον…\nΠροηγούμενο άρθροSpray!, Φωτογραφία της Ημέρας\nΕπόμενο άρθροΗ Τουρκία κρύβει τις «άλλες απώλειες» του Στρατού της\nΠολωνικά F-35: Παραγγελία την επόμενη εβδομάδα, έναρξη παραδόσεων το 2024!\nΤο Ιράκ στρέφεται προς Ρωσία, Ουκρανία και Κίνα για αντιαεροπορικά μετά την εξόντωση Σουλεϊμανί\nΠοιοι είναι οι πέντε «μνηστήρες» για τα έξι νέα υποβρύχια της Ινδίας\nΕκείνο που θέλω να πω εγώ είναι ότι με τα ποσά που ακούμε, αν ήμασταν οικονομικά καλά, θα έπρεπε να κάνουμε 155 f-16v. Τέτοια ευκαιρία να “αποκτήσεις” 155 4+ γενιάς αεροσκάφη με 3 περίπου δις ευρώ δεν θα ξαναβρεθεί.\nΞεχνάτε και το κόστος δομικής αποκατάστασης…\nΦαντάζομαι το σχόλιο σας αφορά κυρίως τα block 30. Τα block 50 αν υπήρχαν λεφτά δεν θα έπρεπε να τα εξοπλίσουμε και αυτά με aesa; αν και ίσως τότε η επένδυση στα apg 68v9 θα απαξιωνόταν, εκτός και αν η εταιρεία τα πουλούσε σε άλλες αεροπορίες..\nΠολύ μεγάλο ΑΝ…\nΔεν χρειάζονται και πολλά….. πτέρυγες, πηδάλια, σκέλη προσγείωσης, ανακατασκευή κοκπιτ, ηλεκτρονικά, ραντάρ……. ΚΤΛΠ. Μόνο αυτά τα ολίγα….. καμία 40 μύρια ανά αεροσκάφος μόνο…\nΠόσο μπορεί να είναι αυτό το κόστος δομικής αποκατάστσης; Δεν έχουν ήδη κάνει ένα Falcon-up, δηλαδή μια καλύτερη αφετηρία;\nΤο πρόγραμμα για 123 μαχητικά ήταν 2,05 δις €. Με 3 δις παίρνουμε και ένα καλό πακέτο όπλων αέρος-εδάφους.\nΑν είχαμε χρήματα δεν θα εκσυγχρονίζαμε F16 αλλά θα αγοράζαμε και εμείς 60 Typhoon. …..\nΜήπως τώρα πια δεν χρειάζονται πλεόν τα Μ2000-5 τους; Θα ήταν μια καλή προσθήκη στα δικά μας, αν και με κάποιες διαφορές…\nΜε την φόρα που πήραν μάλλον θα αγοράσουν και τα δικά μας Μirage-2000-5……\nπολύ μου άρεσε αυτό το σχόλιό σου!!!\nΤους επιασε “κωτσο” ο σεϊχης …6,9 δισ ευρω για 24 μαχητικα και οπλα;;;\nDimitris Mourkas - 22 Ιανουαρίου, 2020\nΗ οικονομική κρίση που μαστίζει τα τελευταία χρόνια την χώρα μας θα μπορούσε να αποτελέσει ευκαιρία οι Ελληνικές Ένοπλες δυνάμεις να καταφέρουν να ξεπεράσουν...\nmustafa στο The Ottoman Empire Strikes Back?\nFlight and Space στο Εικόνες: Εκρανοπλάνα, η νεκρανάσταση ενός μύθου του Ψυχρού Πολέμου\nSeagull στο Ξανά στον αέρα τα ελβετικά Hornet, καθηλώθηκαν λόγω ρωγμών\nLefteris στο Αφγανιστάν: HUMVEEs και τεθωρακισμένα στην… μαύρη αγορά!\nΔημητρης στο Ποιοι είναι οι πέντε «μνηστήρες» για τα έξι νέα υποβρύχια της Ινδίας\nAESA στο «Η Τουρκία βρήκε με κάποιον τρόπο μελέτες, γι’ αυτό στέλνει το πλωτό γεωτρύπανο στο τεμάχιο 8»


Στην αναζητηση για νικολαιδης Βρεθηκαν 25 σελιδες\nΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΥΠΝΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ…\nΔεν κρύβω την έκπληξη μου όταν πληροφορήθηκα ότι συνεχίζεται κανονικά η εκπομπή στο κανάλι του Ιβάν με «παρουσιαστή», λέει, τον Ντέμη Νικολαΐδη. Θα περίμενε κανείς, ακόμα κι αν έκανε νούμερα τηλεθέασης ο άλλοτε λατρεμένος των αεκτζήδων, να την κάνει με ελ......\nΟ ΧΩΡΙΣ ΡΑΣΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ\nΤο γράφω από την αρχή και απότομα. Ο Απόστολος Νικολαίδης ήταν αυτός που ήταν, ένας πολυαθλητής στην εποχή του, ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, μια εξέχουσα φυσιογνωμία δίχως αμφιβολία στο χώρο του αθλητισμού, όμως ήταν και ...εξουσιαστής! Ο Παναθηναϊκό......\nΤΟ BULLYING ΑΠΟ ΤΟ... ΘΥΡΟΤΗΛΕΦΩΝΟ\nΗ προεδράρα τηλεφωνούσε στον παικταρά, όμως αυτός, η βεντετάρα της ομαδάρας, δεν απαντούσε. Α, έτσι; Τότε η προεδράρα σκέφθηκε να κάνει μια τσάρκα μέχρι τις καλές γειτονιές της Φιλοθέης, στην σπιταρώνα του παικταρά. Είχε μπράβους για παρέα ο Μάκης Ψωμιάδη......\nΗ ΑΕΚ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ... ΕΝΟΤΗΤΑ!\nΜία από τις πιο κλασικές απάτες των λαϊκιστών είναι να επικαλούνται την... ενότητα. Του κόμματος την ενότητα. Της ομάδας την ενότητα. Της εκκλησίας την ενότητα.\nΤΑ ΟΥΖΑΚΙΑ ΣΑΒΒΑ ΚΑΙ ΘΟΔΩΡΟΥ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ\nΟύτε καν τολμάω να αναφέρω αυτά που φέρεται να έχουν βγει από το στόμα του αειθαλούς Σάββα Θεοδωρίδη σε βάρος του επίσης υπέργηρου εκδότη της εφημερίδος «ΦΩΣ» Θόδωρου Νικολαίδη.\nΣΕ ΠΟΙΑ ΟΜΑΔΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ Ο ΝΤΕΜΗΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ\nΤο γράφουν στα σοβαρά. Ότι ο Ντέμης Νικολαϊδης έχει αποφασίσει να επιστρέψει στο ποδόσφαιρο. Και ότι η σύζυγός του Δέσποινα Βανδή είναι καταστεναχωρημένη διότι δεν έχει καταφέρει να τον μεταπείσει.\nΟΙ «ΥΠΟΠΤΟΙ» ΣΤΗΝ ΑΕΚ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ\nΟ μανουρατζής. Ποιος είναι αυτός; Εκείνος που κάνει μανούρα. Ακόμα κι όταν δεν υπάρχει λόγος ο «επαγγελματίας» θα στην κάνει. Ο επαγγελματίας μανουρατζής. Ο εκ συστήματος. Καμμία σχέση με χόμπυ.\nΓΙΑΤΙ Ο ΝΤΕΜΗΣ ΕΓΙΝΕ ΚΙΤΡΙΝΟΞΑΝΘΟΣ\nΟ Ντέμης Νικολαϊδης, λέει, έγινε ξανθός. Έβγαλε μαλλιά; Με τι ασχολούνται! Το ξανθό χρώμα στα μαλλιά πλησιάζει προς το κίτρινο, άρα το θέμα δεν ιντριγκάρει τα πλήθη.\nΠΟΣΑ ΕΒΑΛΕ ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΧΡΕΩΣΕ ΤΗΝ ΑΕΚ Ο ΝΤΕΜΗΣ!\n«Δεν έχω μάθει ποτέ να λέω ποτέ» είπε ο Ντέμης Νικολαΐδης για το ενδεχόμενο της επιστροφής του στην ΑΕΚ. Θέμα προσωπικό του να μη λέει ποτέ στο ποτέ. Το να επιστρέψει στην ΑΕΚ, και με ποια ιδιότητα, σε ποιο πόστο, δεν είναι θέμα προσωπικό, φαντάζομαι.\nΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΟΥΝ ΙΒΑΝ ΚΑΙ ΝΤΕΜΗΣ\nΟ Ντέμης Νικολαϊδης δεν ήξερε από μπάλλα, δεν είχε ουδεμία σχέση με το ποδόσφαιρο μέχρι που έγινε πρόεδρος στην ΠΑΕ ΑΕΚ. Έτσι, κατά κάποιο τρόπο δικαιολογείται που λειτουργούσε ανορθόδοξα.


Οι 8 καλύτερες ανδρικές κολώνιες για το καλοκαίρι! - The-Man.gr\nby theman 23/03/2016\nwritten by theman 23/03/2016\nΕπειδή, λοιπόν, η άνοιξη έχει μπει για τα καλά, ήρθε οι ώρα να δούμε τις κορυφαίες ανδρικές κολώνιες για την άνοιξη, έτσι ώστε να μυρίζουμε όμορφα σε κάθε περίσταση και σε ότι και αν κάνουμε!\nΑνδρικές καλοκαιρινές κολώνιες\nΙδανική για πιο ζεστό καιρό! Το άρωμα εσπεριδοειδών είναι αυτό που συμβάλει σε αυτή της την ιδιότητα. Αμέσως προκαλεί εικόνες σε κάνει να σκεφτείς ακτές με καθαρό νερό, όμορφα μεσογειακά τοπία και τον γαλανό ουρανό. Η τιμή της, κυμαίνεται στα EUR 300 άλλα την βρήκαμε προσφορά EUR 194.25 εδώ (Buy Now)\n2. Mr Burberry\nH νέα αυτή δημιουργία από την Burberry φέρει ένα άρωμα γκρέιπφρουτ που γρήγορα μετατρέπεται σε μια πολύ όμορφη μυρωδιά κέδρου και σημύδας! Το μπουκάλι της θυμίζει κουστούμι καθώς διαθέτει ένα πολύ όμορφο δέσιμο με ένα κόμπο που μοιάζει με παπιγιόν. Η τιμή της φαίνεται να είναι κοντά στα 55$.\n3. Montblanc Legend Spirit Eay De Toilette\nΠολύ καλή επιλογή για τον καθένα από εμάς που θέλει να μυρίζει σαν σωστός κύριος. Συνδυάζει αρώματα σανταλόξυλου και κέδρου. Διαθέσιμη στα 50$ έρχεται για να δώσει έναν άλλο αέρα στο αρσενικό που θα την επιλέξει.\nH κολώνια αυτή καταφέρνει να πετύχει ένα εκπληκτικό συνδυασμό που ισορροπεί άριστα μεταξύ ιδιορρυθμίας και κομψότητας. Περιέχει μόσχο και βετιβέρ, αλλά το έντονο άρωμα του κέδρου γίνεται πιο ήπιο χάρη στο τριαντάφυλλο που έχει. Η τιμή της είναι περίπου 111$.\n5. Robert Graham Courage\nΕμπνευσμένο από τη συνταγή για ουίσκι, οι δημιουργοί της ανάμιξαν διάφορα αρώματα και τα άφησαν να παλιώσουν για αρκετό καιρό, κάτι που την κάνει να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες ανδρικές κολώνιες! Έχει πλούσια οσμή περγαμόντου καθώς και ξύλου guaiac. H τιμή της είναι στα 295$ και σε αυτό οφείλεται και εν μέρη το πολύ όμορφα διακοσμημένο μπουκάλι της.\n6. Odin 00 Auriel\nH πιο πρόσφατη δημιουργία της Αμερικάνικης εταιρίας αυτής φέρει ρετσίνι ξύλου ως βασικό συστατικό και περιέχει αρώματα φρούτων, καθώς επίσης και αρώματα γιασεμιού και τριαντάφυλλου. Κοστίζει περίπου 185$ και αποτελεί εκπληκτική επιλογή για τα αρσενικά που θέλουν να ξεχωρίσουν!\n7. Dolce & Gabbana The Οne For Men Eay De Perfum\nΌσοι ήταν φαν της παλιάς One σίγουρα θα λατρέψουν την πι βαθιά και πλούσια The Οne For Men. Τα αρώματα κόλιανδρου, τζίντζερ, καπνού και κέδρου που διαθέτει είναι ικανά να μείνουν για πολλή ώρα μετά το πρώτο ψέκασμα. Αποτελεί την πιο οικονομική επιλογή στη λίστα μας, με την τιμή της να διαμορφώνεται κοντά στα 60$.\n8. John Varvatos Artisian Blu\nΆλλη μια ανδρική κολώνια εμπνευσμένη από θαλασσινό τοπίο. Αυτή η limited-edition κολώνια περιέχει αρώματα από περγαμόντο, λεβάντα και νεραντζιά που έντονα φέρνουν στο μυαλό ύπαιθρο και χαλάρωση. Μπορεί κανείς να την αποκτήσει με περίπου 85$. Δες επίσης τις 9 καλύτερες καλοκαιρινές ανδρικές κολώνιες 2017!


Άμεση αντίδραση από την ΚΑΕ Παναθηναϊκός, στο €1 τα εισιτήρια με Προμηθέα\nΤρί, 11/06/2019 - 16:53\nΣτον πρώτο τελικό του πρωταθλήματος κόντρα στον Προμηθέα η προσέλευση του κόσμου ήταν μειωμένη αισθητά καθώς μόλις 3100 φίλοι των «πρασίνων» βρέθηκαν στις κερκίδες του ΟΑΚΑ. Μάλιστα ο διοικητικός ηγέτης του Παναθηναϊκού, Δημήτρης Γιαννακόπουλος έφυγε από το γήπεδο σε έξαλλη κατάσταση χαρακτηρίζοντας αυτή την εικόνα ως ντροπή.\nΜάλιστα, οι φίλοι του Παναθηναϊκού ανάρτησαν πανό στις κερκίδες του ΟΑΚΑ όπου διαμαρτύρονταν για τις τιμές των εισιτηρίων στους τελικούς. Η αντίδραση της ΚΑΕ Παναθηναϊκός ήταν άμεση καθώς εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία γνωστοποίησε πως η είσοδος για τον τρίτο τελικό κόντρα στον Προμηθέα την προσεχή Παρασκευή (14/06) θα είναι στο ένα ευρώ.\nΣυμφωνία του Άρη με τον Ιντέγε\nΚοντά στην ολοκλήρωση μια σπουδαίας μεταγραφής είναι η ομάδα της Θεσσαλονίκης\n11/06/2019 - 16:44\nΣτην ομάδα της Λάρνακας θα συνεχίσει την καριέρα του ο ποδοσφαιριστής\nΠαίκτης της ρωσικής ομάδας είναι και επισήμως ο Σέρβος σέντερ


Amac Keylogger 2.0 Κυκλοφόρησε\nAmac Keylogger - Amac Keylogger 2.0 Κυκλοφόρησε\nΤο Amac Keylogger για Mac 2.0 εγκαινιάστηκε από την Amac Software, κορυφαίο πάροχο λύσεων λογισμικού παρακολούθησης. Το Amac Keylogger για Mac παρέχει πλήρεις δυνατότητες καταγραφής και εγγραφής, συμπεριλαμβανομένου του πληκτρολογίου του πληκτρολογίου και των πλήκτρων, επισκέψεων ιστότοπων, συνομιλιών συνομιλίας και στιγμιότυπων επιφάνειας εργασίας σε Mac.\nΤο Amac Keylogger για το Mac OS X είναι ένα κομμάτι ισχυρού λογισμικού Mac Spy για γονικό έλεγχο, παρακολούθηση υπαλλήλων, αλίευση σύζυγο εξαπάτησης και εντοπισμό χαμένων Mac.\nΓονικός έλεγχος Το Amac Keylogger για Mac βοηθά τους γονείς να μάθουν τι κάνουν τα παιδιά τους στο διαδίκτυο. Υποστηρίζει παρακολούθηση πολλαπλών χρηστών και καταγράφει σχεδόν όλες τις δραστηριότητες.\nΠαρακολούθηση υπαλλήλων Το Amac Keylogger για Mac θα σας βοηθήσει με την εποπτεία του προσωπικού. Με το Amac Keylogger, θα μπορείτε να καταγράφετε πληκτρολογήσεις, συνομιλίες, ιστότοπους, προγράμματα και στιγμιότυπα οθόνης.\nΑνάκτηση απωλεσθέντος / κλεμμένου Macbook Amac Keylogger για Mac OS X είναι ενσωματωμένη με τη λειτουργία εντοπισμού διεύθυνσης IP. Οι χρήστες του Keylogger μπορούν να παρακολουθήσουν τη θέση ενός Macbook και να τον επανακτήσουν αν χάσουν ή κλαπεί.\nΑπαγορεύεται να πιάσει έναν εξαπατητή σύζυγο Amac Keylogger για Mac δεν είναι ένα πρακτικό πρόγραμμα για τους χρήστες Mac να αποκτήσουν το ίχνος ενός συζύγου εξαπάτησης.\nΕκτός από το γεγονός ότι είναι ένα keylogger Mac για να καταγράψετε σχεδόν όλα τα Mac σας, το Amac Keylogger για Mac παρέχει επίσης απομακρυσμένη παράδοση καταγραφών, συμπεριλαμβανομένης της αποστολής αναφορών στο κιβώτιο ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σας και την αποστολή αρχείων καταγραφής στον χώρο FTP σας, μακριά από τον υπολογιστή σας.\nΤο Amac Keylogger προσθέτει δυνατότητες υψηλής ανεκτικότητας και ασφάλειας στην υπηρεσία επίσης. Το Keylogger για Mac εκτελείται αυτόματα σε εκκίνηση Mac σε κατάσταση μυστικότητας. Το Keylogger για Mac προσφέρει επίσης προστασία με κωδικό πρόσβασης και πλήκτρων πρόσβασης, η οποία ουσιαστικά κρύβεται από άλλους χρήστες.\nΤο Amac Keylogger για Mac επιτρέπει στους χρήστες να παρακολουθούν πολλούς λογαριασμούς χρηστών με ένα μόνο κλικ. Εν τω μεταξύ, οι χρήστες του Amac Keylogger θα μπορούν να διαβάζουν τα αρχεία καταγραφής Keylogger όλων των λογαριασμών χρηστών κατά τη σύνδεση σε οποιονδήποτε λογαριασμό χρήστη στο Mac. Αυτή η λειτουργία διευκολύνει επίσης τους χρήστες Mac OS X να παρακολουθούν όλους τους λογαριασμούς χρηστών με έναν μόνο κωδικό άδειας χρήσης.\nΤο Amac Keylogger για Mac είναι εντελώς διαφορετικό από τον ιό. Απαιτεί φυσική πρόσβαση στο Mac για εγκατάσταση και διαμόρφωση. Αναφορές από αξιόλογα εργαστήρια λήψης, όπως το Softpedia, το CNET, επιβεβαιώνουν ότι το Amac Keylogger για Mac είναι καθαρό από ιούς, trojans και malware.\nΤο Amac Keylogger είναι συμβατό με Mac OS 10.5.X (Leopard), Mac OS 10.6.X (Snow Leopard) και αργότερα.\nAmac Keylogger Δωρεάν δοκιμή λήψης: Κατεβάστε Keylogger για Mac δωρεάν δοκιμή\nΙδρύθηκε το 2005, το Amac Software παρέχει κομμάτια λογισμικού παρακολούθησης και keyloggers για χρήστες Mac σε όλο τον κόσμο. Το Amac Software αφιερώνει στην ανάπτυξη λογισμικού Ασφαλείας και Καθαριότητας με ισχυρά χαρακτηριστικά. Τα προϊόντα της έχουν εγκατασταθεί σε περίπου 2 εκατομμύρια υπολογιστές και οι πελάτες κυμαίνονται από άτομα σε εταιρείες.


ΣΟΚ: 85χρονος σκότωσε τη γυναίκα του επειδή τον ζήλευε για τα social media - KontraSeOlous\nΣΟΚ: 85χρονος σκότωσε τη γυναίκα του επειδή τον ζήλευε για τα social media\nΈνας 85χρονος σκότωσε την 76χρονη γυναίκα του στην Κωνσταντινούπολη, ύστερα από ένα καβγά που είχαν επειδή τον ζήλευε για την δραστηριότητά του στα social media.\nΤο ζευγάρι ήταν παντρεμένο για πενήντα χρόνια και ζούσε στη Γερμανία. Πριν μερικές ημέρες είχαν πάει στην Κωνσταντινούπολη για διακοπές.\nΟι συγγενείς τους δεν μπορούσαν να τους βρουν στο τηλέφωνο κι έτσι πήγαν στο σπίτι τους όπου τους βρήκαν μέσα σε μια λίμνη αίματος. Η γυναίκα ήταν μαχαιρωμένη στην καρδιά και εξέπνευσε στο νοσοκομείο, ενώ ο σύζυγος, που προσπάθησε να αυτοκτονήσει μετά την πράξη του, διασώθηκε από τους γιατρούς.\nΣύμφωνα με τουρκικά μέσα ενημέρωσης, ο 85χρονος ομολόγησε στην αστυνομία ότι σκότωσε τη γυναίκα του, ύστερα από διαφωνία που προέκυψε επειδή αυτή ζήλευε τη δραστηριότητά του στα social media.\n«Πίστευε πως επικοινωνούσα με κάποια μέσω social media. Τσακωθήκαμε. Μου είπε να φύγω από το σπίτι επειδή δεν μπορούσε να με εμπιστευτεί πια. Ήταν ο τελευταίος μας καυγάς», είπε ο ηλικιωμένος στους αστυνομικούς.\nΠροηγούμενο άρθροΣεισμός στην Αθήνα: Εφιαλτικό σενάριο με νεκρούς, τραυματίες και καταρρεύσεις κτιρίων\nΕπόμενο άρθροΕνέδρα θανάτου για δικηγόρο στην Κηφισιά – Bρέθηκε πυροβολημένη μέσα στο αυτοκίνητό της\nΟι 10 μεγαλύτεροι φόβοι που κρατάνε μυστικό το 90% των ανδρών...\n“Πάτησε” την Μπάρτσα η Σίτι με επική ανατροπή! Το είδατε στο...


26/11/2008 @ 14:36\nΤο βράδυ της Παρασκευής μας επιφύλασσε πολύ ιδρώτα, αρκετή κούραση, καθώς κι ακατέργαστο τραχύ metal από τον Καναδά. Ένα από τα πιο αξιόλογα ονόματα της αντίστοιχης '80s σκηνής μας επισκέφτηκε έπειτα από πολυετή αναμονή, με το αποτέλεσμα να ξεπερνά κάθε προσδοκία. Το έβλεπες δηλαδή στις εκφράσεις των οπαδών... κανείς μας δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε...\nΟι Anthem έμελλε να είναι το σχήμα που πρωτο-ανέβηκε επί σκηνής, σε μία εμφάνιση που μπορεί ν' αποτελούταν κατά κύριο λόγο από διασκευές, αλλά κατάφερε να κλέψει θετικότατες εντυπώσεις, λόγω του νεαρού της ηλικίας των μελών. Η μπάντα παρουσίασε τις διασκευές που είχε ετοιμάσει ("Wrathchild" από Iron Maiden, "Phobia" από Kreator και "Seek And Destroy" από Metallica), παίζοντας ενδιάμεσα και μία δική της σύνθεση. Η απόδοση ήταν σε γενικές γραμμές παραπάνω από ικανοποιητική, με τη μοναδική ένσταση να βρίσκεται στο σημείο που ο τραγουδιστής παρουσίασε τα μέλη του γκρουπ, γενόμενο αμελητέο για τη συγκεκριμένη εμφάνιση, αλλά καλό θα ήταν να αποφύγουν παρόμοια σκηνικά στο μέλλον...\nΤο δεύτερο γκρουπ της βραδιάς ήταν οι The Great Black ή, καθ' όπως φαίνεται, οι πρώην Mahakala σε διαφορετικό μουσικό ύφος. Το υλικό τους σου έφερνε κατά νου μεταλλικές stoner καταστάσεις τύπου High On Fire, με τον τραγουδιστή να μην καταφέρνει να κρύψει τη λατρεία στο πρόσωπο (και τη φωνή) του Phil Anselmo. Όχι πως προσπάθησε κάτι τέτοιο, απλά οι πρώτες στιγμές δε σου μετέδιδαν τόσο ξεκάθαρες εικόνες. Έτσι λοιπόν, καθ' όσο κυλούσε η διάρκεια του set, η μπάντα λάμβανε όλο και πιο θερμό χειροκρότημα, γεγονός που δείχνει πως κέρδισαν μία σημαντική μερίδα των παρευρισκόμενων, παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν λόγω των διαφορών στην όλη αισθητική...\nΓια τρίτο όνομα έχουμε τους boogie thrashers Steamroller Assault. Ο χαρακτηρισμός μπορεί να ακούγεται παράξενος, αλλά σε τελική ανάλυση αποδεικνύεται αρκετά εύστοχος, καθώς στο υλικό τους θα πετύχετε από μανιώδεις speed ταχύτητες, έως και τις ανάλογες boogie αναφορές. Με περισσή άνεση, αποτέλεσαν το καλύτερο support σχήμα, με τον κόσμο να συμμερίζεται την άποψη του γράφοντα κατά το μέγιστο. Οι εκδηλωτικές αντιδράσεις, αγαπητοί, δεν ψεύδονται ποτέ. Η εμφάνιση μάλιστα απέκτησε αρκετά οικείο χαρακτήρα στις φάσεις που οι φίλοι του σχήματος δεν έχαναν την ευκαιρία να κάνουν το κομμάτι τους μέσω αγνού χαβαλέ, με το αποκορύφωμα να βρίσκεται στο κλείσιμο, όπου ο ένας κιθαρίστας φορώντας γυαλιά ηλίου χάριζε απλόχερα bluesy πενίες, ενώ οι φίλοι του από κάτω, ως απάντηση, του κολλούσαν χαρτονομίσματα στο κούτελο! Εντάξει, μιλάμε για all-time classic σκηνικό!\nΤο τέταρτο και τελευταίο support της βραδιάς ήταν οι Kinetic. Τα λόγια που ακολουθούν τα είχα ξαναπεί, νομίζω, λίγο μετά την εμφάνιση που έδωσαν κάτω από τους Atheist. Η επανάληψη όμως δεν είναι κακή, ειδικά από τη στιγμή που η άποψη δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο. Ενώ το πρώτο τους album δε μου φάνηκε κακό, προσωπικά με ξένισε πολύ η απότομη αλλαγή σε πιο συμφωνικά μονοπάτια. Αναφέρομαι στα πλήκτρα, καθώς και στα γυναικεία φωνητικά, τα οποία όσο κομψά κι αν συνδυάζονται, σίγουρα δε με αγγίζουν, δεδομένου του παρόντος ύφους. Κοινώς, not my cup of tea. Το γκρουπ πάντως στάθηκε άψογα προετοιμασμένο και με περισσή ενέργεια, αποδίδοντας πολύ καλά το υλικό του. Τέλος, αξίζει να σημειώθει πως highlight της εμφάνισης φανερά αποτέλεσε η εκτέλεση του "The NeverEnding Winter".\nΚάπου εδώ όμως επίσης αξίζει να μπει μία μικρή παράγραφος που περισσότερο λειτουργεί ως παρένθεση. Δε μπορώ να καταλάβω τη λογική του να έχουμε τέσσερα support σχήματα σε μία συναυλία τέτοιου μεγέθους. Κι ακόμη περισσότερο, δεν κατανοώ τη σκοπιμότητα του να μπλέκουμε διαφορετικού είδους μπάντες στο ίδιο event. Πείτε με περίεργο, αλλά ο μόνος χαμένος από αυτή την υπόθεση είναι οι ίδιες οι μπάντες. Κανένας άλλος. Σίγουρα, όλοι θέλουν να προωθήσουν τη μουσική τους και καλά κάνουν στο κάτω - κάτω. Το σωστό timing όμως δεν είναι απλά σημαντικό, μιλάμε για την ουσία καθ' αυτή κι οφείλουμε να αναφέρουμε πως μετά το πέρας της βραδιάς, περισσότερα σχόλια ακούστηκαν περί του πλήθους των support, παρά για το ποιοι σε τελική ανάλυση έκαναν τη διαφορά.\nΜε τα πολλά λοιπόν -για να επιστρέψουμε στο θέμα-, όταν ήρθε η ώρα έναρξης της εμφάνισης των Exciter, ο δείκτης του ρολογιού πλησίαζε τις 11 και μισή, γεγονός σίγουρα μη ενθαρρυντικό όσον αφορά την αναμενόμενη διάρκεια του set. Κι όσο περνούσε η ώρα, η ανησυχία γινόταν όλο και πιο έκδηλη, καθώς το γκρουπ έδειχνε να προετοιμάζεται λεπτομερώς - για καλή μας τύχη, όπως τελικά αποδείχθηκε, μιας κι ο ήχος ήταν ιδανικός για τα κυβικά του. Όχι πως το ύφος έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις. Ας μη γελιόμαστε, οι Exciter είναι ατσούμπαλοι, άκομψοι και κουλοί, γι' αυτό και τους γουστάρουμε στο κάτω - κάτω της γραφής! Αν θέλαμε να ακούσουμε τεχνική, θα περιμέναμε το επόμενο live των Dream Theater. Η περιγραφή μάλιστα συναντάται και στη δισκογραφία των ίδιων των Exciter, συνοψισμένη σε τρεις απλές λέξεις: «Thrash, Speed, Burn»!\nΤο ξεκίνημα με το "I Am The Beast" έκοψε τον χρόνο σαν ξυράφι, ανοίγοντας από την αρχή κιόλας ένα pit ραγδαίων διαστάσεων. Και για να μην αυταπατάστε, η έκφραση δεν κρύβει αναφορά στους γνωστούς συμπατριώτες τους (βλ. υστερόγραφο), επειδή το μόνο πράγμα που επικράτησε μέσα στο χάος ήταν η κιθάρα του John Ricci που, για εκείνη τη στιγμή έστω, μας γύρισε πίσω στο τιμημένο έτος 1985. Η επιστροφή στο παρόν δεν άργησε, με το πιο πρόσφατο υλικό να λαμβάνει αποθεωτική ανταπόκριση, καθώς στα "Metal Crusaders" και "In Mortal Fear" οι φωνές ηχούσαν δυνατές από την πρώτη κιόλας παύση, ενώ τα κορμία έδειχναν αδιάκοπα συγκρουόμενα, τιμώντας τις ταχύτητες που τα ωθούσαν. Η συνέχεια με παλιά άσματα τύπου "Heavy Metal Maniac", "Victims Of Sacrifice" και "Rising Of The Dead" (!) αποδείχθηκε ακόμη πιο δυναμική, στέλνοντας με τέτοιο τρόπο πολύ κόσμο αδιάβαστο και κάμποσους παρευρισκόμενους στο ΚΑΤ, παραδίδοντας μαθήματα σωστού και γνήσιου speed metal.\nΌσον αφορά τα μέλη, όλα τους ήταν όπως ακριβώς χρειαζόταν. Αρχίζοντας από τους νεότερους, ο μπασίστας Rob Cohen ήταν όσο το δυνατόν πιο άσχημος, βρώμικος κι ογκώδης, από εκτελεστικής -και μη- απόψεως. Από την άλλη, ο σχετικά νέος τραγουδιστής Kenny "Metal Mouth" Winter δικαίωσε στο έπακρο το παρατσούκλι του. Σε κάποιες φάσεις δηλαδή, νόμιζες πως θα πετάξει καμιά ατάκα τύπου «because the people have the power»! Όμιλητικός κι ετοιμόλογος, έδωσε έναν πιο εύθυμο τόνο, αν και στην αρχή μας κοψοχόλιασε όταν ανέφερε το εξής: «Μόλις ανεβήκαμε στη σκηνή κι είμαστε λιώμα από τα ξύδια»! Εκεί λέμε «πάει, η εμφάνιση τελείωσε, πριν καλά - καλά αρχίσει»...\nΕυτυχώς διαψευστήκαμε. Είχαμε τον (πραγματικά θεόκοντο) Rik Charron στα τύμπανα και τη μορφή που ακούει στο όνομα John Ricci να μας καθησυχάζει πως η μπάντα θα συνεχίσει με αμείωτη την ένταση, ανεβασμένες τις ταχύτητες και τα solos να σκίζουν κάθε έννοια καθωσπρεπισμού. Και φυσικά, σημαντικό highlight αποτέλεσαν όλα τα refrain που έδιναν την ευκαιρία τον κόσμο να φωνάξει δυνατά. Αυτά ακριβώς τα μέρη που συνοψίζονται σε ατάκες δύο λέξεων κατέχουν αυτό που ονομάζουμε «απόλυτο συναυλιακό feeling». Τελεία και παύλα ή, αν προτιμάτε, "Violence & Force". Τι να πούμε εκεί που ζήσαμε τον ορισμό της βίας; Τίποτα, οπότε ας το αφήσουμε καλύτερα. Μοναδικό παράπονο αποτέλεσε η ομολογουμένως μικρή διάρκεια, αλλά κι η εμφανής απουσία κάποιας επιλογής από το "The Dark Command". Μην τα θέλουμε όμως όλα δικά μας, όπως αποδείχθηκε εξ' άλλου η βραδιά ήταν τόσο απολαυστική, που μετά το κλείσιμο με το "Long Live The Loud" μετά βίας ακούστηκαν παράπονα στο χώρο. Πραγματικά, κρίμα για τα 65 λεπτά, αλλά όπως ειπώθηκε κι από έναν προσφιλή παρευρισκόμενο, μετά απ' όσα είδαμε, δε χρειάζεται να ξαναπάμε σε συναυλία.\nΥ.Γ.1: Φέρτε Voivod και Razor να μη μείνει τίποτα όρθιο.\nΥ.Γ.2: Το πλήρες set list: I Am The Beast / Metal Crusaders / In Mortal Fear / Violator / Victims Of Sacrifice / Heavy Metal Maniac / Pounding Metal / Massacre Mountain / Rising Of The Dead / Rain Of Terror / Violence & Force / Long Live The Loud


Το Γαλλικό Ινστιτούτο «κάνει τη διαφορά»\nΔημοσίευση: 15 Ιανουαρίου 2020 20:00\nΠαρουσίαση του προγράμματος για το 2020. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει από τη Νύχτα των Ιδεών στις 30 Ιανουαρίου έως την ευρωπαϊκή εβδομάδα για την αειφόρο ανάπτυξη στα τέλη Σεπτεμβρίου\nΜε σύνθημα «Κάνε τη διαφορά» το Γαλλικό Ινστιτούτο προσανατολίζεται φέτος σε δράσεις και εκδηλώσεις γλωσσικού, παιδαγωγικού και πολιτιστικού περιεχομένου για τη βιωσιμότητα, τον διάλογο και τη δημιουργία και θεματική που θα περιστρέφεται γύρω από τον τίτλο «ζήω-ζῶ». Σύμφωνα με όσα εξήγησε κατά τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου ο διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Ελλάδα Πατρίκ Κομουά: «H βασική αυτή αρχή μας οδηγεί να έχουμε ως προτεραιότητα για τα επόμενα χρόνια τη γαλλική γλώσσα. Να κάνουμε τη διαφορά σημαίνει να πλαισιώνουμε πιο ενεργά τους καθηγητές γαλλικών παντού στην Ελλάδα, να διευρύνουμε τα μαθήματα που προσφέρονται στο Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος και να συνοδεύουμε καλύτερα τους φοιτητές που φεύγουν για σπουδές στη Γαλλία. Σημαίνει επίσης να έχουμε ενεργό συμμετοχή σε ιδέες, σε αξίες, μαζί με όσες και όσους κρατούν ζωντανό τον πολιτισμό».\nΤο πλούσιο πρόγραμμα του Γαλλικού Ινστιτούτου περιλαμβάνει από τη Νύχτα των Ιδεών στις 30 Ιανουαρίου έως την ευρωπαϊκή εβδομάδα για την αειφόρο ανάπτυξη στα τέλη Σεπτεμβρίου.\nΕυχάριστη έκπληξη αποτελεί η δημιουργία ενός κήπου στην ταράτσα του κτηρίου της οδού Σίνα, που στο εξής θα γίνει προσβάσιμη στο κοινό, με σκοπό το Ινστιτούτο να διοργανώνει εκεί συζητήσεις και δράσεις.\nΤα γεγονότα που ξεχωρίζουν\nΗ χρονιά ξεκινά με τη διοργάνωση της 7ης Νύχτας Ιδεών στις 30 Ιανουαρίου, που εκτός από την Αθήνα θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη, τη Μυτιλήνη και το Ηράκλειο με είσοδο ελεύθερη.\nΓια πρώτη φορά επίσης η εκδήλωση συντονίζεται την ίδια ημέρα με τα υπόλοιπα Γαλλικά Ινστιτούτα σε όλο τον κόσμο για μια νύχτα γιορτής που έχει στο επίκεντρο των συζητήσεων το ζήτημα των οικολογικών ισορροπιών και της σχέσης του ανθρώπου με τον κόσμο, τα ζώα και τα φυτά, σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο κατάρρευσης της βιοποικιλότητας.\nΣτο σλαμ ποίησης που διοργανώνεται 5 και 6 Μαρτίου, επιλεγμένοι από διαφορετικά σημεία της χώρας, ποιητές φιναλίστ θα ερμηνεύσουν τα κείμενά τους στα γαλλικά και στα ελληνικά.\nΤο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου θα διεξαχθεί από 24 Μαρτίου έως και 4 Απριλίου και από 2 έως 8 Απριλίου στη Θεσσαλονίκη.\nΣτην εβδομάδα γαστρονομίας, με θεματική «Η κοιλιά του καλλιτέχνη», από 6 - 9 Μαΐου, καλλιτέχνες θα κληθούν να προτείνουν δημιουργίες υπέρ της μη σπατάλης, της λιτότητας και της ανταλλαγής.\nΚινηματογραφικά και μουσικά ραντεβού\nΟ κινηματογράφος και η μουσική έχουν την τιμητική τους με προβολή ταινιών στα γαλλικά και ελληνικούς υπότιτλους που ήδη ξεκίνησαν και θα διαρκέσουν έως και τον Μάιο, ενώ θα συνεχιστούν επίσης από τον Σεπτέμβριο έως και τον Δεκέμβριο.\nΑκουστικά και ηλεκτρονικά session με ταλαντούχους νέους μουσικούς από την Ελλάδα, τη Γαλλία ή και αλλού, διαφορετικών τάσεων, θα πραγματοποιούνται κάθε δεύτερη και τελευταία Πέμπτη του μήνα με είσοδο ελεύθερη στο Καφέ του Ινστιτούτου.\nΑπό τον Ιούνιο έως και τον Σεπτέμβριο θα πραγματοποιηθεί το 4ο Θερινό Φεστιβάλ Γαλλικού Κινηματογράφου.\nΗ αφηγήτρια Λίλυ Λαμπρέλη θα αφηγείται παραμύθια στους επιβάτες του τρένου Αθήνα - Θεσσαλονίκη και Λάρισα - Θεσσαλονίκη.\nΜετανάστες και ΛΟΑΤΚΙ\nΑπό τον Μάρτιο έως τον Ιούνιο σε Αθήνα, Μυτιλήνη και Θεσσαλονίκη το Γαλλικό Ινστιτούτο εστιάζει στις μεταναστευτικές διαδικασίες και στη θέση των γυναικών και των ατόμων ΛΟΑΤΚΙ με τη διοργάνωση συνεδρίων, συζητήσεων και εργαστηρίων.\nΗ Comédie - Française σταθερή στο ραντεβού της με έργα ρεπερτορίου μέσα από μαγνητοσκοπημένες προβολές με ελληνικούς υπότιτλους, θα παρουσιάσει τα «Ψύλλοι στ’ αυτιά» σε σκηνοθεσία Lilo Baur, «Η δωδέκατη νύχτα» σε σκηνοθεσία Thomas Ostermeier, «Οι κατεργαριές του Σκαπίνου» και «Cyrano de Bergerac».


Βιβλιοπαρουσίαση: Η Μαίρη και το Λευκό Μπιζέλι\n08 Μαρ 2018 - 19:44\nΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ*\n«Μα πώς βρέθηκε το Λευκό Μπιζέλι μες στο κεφάλι μου; Τι κάνει εκεί; Πότε ξεφύτρωσε; Γιατί είναι λευκό κι όχι πράσινο; Πώς μοιάζει; Γιατί ήρθε σ’ εμένα; Γιατί στη μαμά δεν αρέσει; Τι θα το κάνω όταν βγει; Πότε θα επιστρέψω στο σχολείο;», αναρωτιέται η μικρή Μαίρη.\nΤο βιβλίο ‘Η Μαίρη και το Λευκό Μπιζέλι’ πραγματεύεται ένα ιδιαίτερο θέμα, τον παιδικό καρκίνο, παρουσιάζοντας την κεντρική ηρωίδα, τη Μαίρη, ως ένα κορίτσι μ’ ένα Λευκό Μπιζέλι, δηλαδή μ’ ένα καρκινικό όγκο στο κεφάλι της.\nΣκοπός της μικρής Μαίρης να βρει το Λευκό της Μπιζέλι, να το γνωρίσει και να το κατανοήσει. Περιπλανώμενη σε κόσμους ονειρομαγικούς συναντά πλάσματα που της προσφέρουν τις γνώσεις και το φως τους, βοηθώντας την να κατανοήσει καλύτερα τον ίδιο της τον εαυτό. Θα έρθει άραγε η στιγμή ν’ ανταμώσει με το Λευκό της Μπιζέλι; Και τότε, τι;\nΑρχικά, η Μαίρη, αναζητά το Μπιζέλι έξω απ’ την ίδια. Μόνο όταν η ψυχή της ωριμάζει κι αποδέχεται πλήρως τον εαυτό της με τις δυνάμεις και τις αδυναμίες της είναι σε θέση να το συναντήσει και να το κατανοήσει. Ένα παραμυθένιο ταξίδι αναζήτησης της παιδικής αλήθειας γύρω απ’ τον καρκίνο, δοσμένο μ’ ευαισθησία και φαντασία μέσα από συμβολισμούς, μεταφορές, θετικότητα και χιούμορ.\nΤο Λευκό Μπιζέλι λειτουργεί ως ένα σύμβολο που για τον καθένα μπορεί ν’ αντιπροσωπεύει κάτι ξεχωριστό: τον καρκίνο, μια ψυχική ή σωματική ασθένεια, κάτι άγνωστο ή διαφορετικό το οποίο προβληματίζει, φοβίζει ή αποτελεί μια πρόκληση της ζωής.\nΤο βιβλίο εκδόθηκε το 2015 με τη συμβολική επιχορήγηση του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου κι είναι εγκεκριμένο απ’ το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού. Η ιστορία της Μαίρης μπορεί ν’ αποτελέσει ένα πρώτο εργαλείο για να μιλήσει κανείς για τον καρκίνο αποενοχοποιώντας τον διάλογο γύρω απ’ αυτό το ιδιαίτερα φορτισμένο θέμα ώστε να μπορέσουν τα παιδιά να εκφράσουν με λόγια τα ερωτήματα που έχουν μέσα τους.\nΗ ιστορία επιχειρεί με προσοχή να φέρει τους μικρούς αναγνώστες σ’ επαφή με τις ‘πραγματικότητες’ ενός παιδιού με καρκίνο και να τους ενδυναμώσει παρουσιάζοντας εργαλεία για τη συναισθηματική διαχείριση κι έκφραση. Προωθεί την ανάπτυξη της ενσυναίσθησης και της ευαισθησίας των παιδιών και την απαλλαγή από φοβικές κι αρνητικές συμπεριφορές προς τ’ άτομα που βιώνουν την ασθένεια.\nΗ φωτεινή, πολύχρωμη και παιχνιδιάρικη εικονογράφηση του βιβλίου από τη δρα Στέλλα Καραγιώργη, εικαστικό κι ιστορικό τέχνης, περιλαμβάνει σύμβολα και φιγούρες από αρχαϊκά αγγεία. Το ίδιο το Λευκό Μπιζέλι αναπαρίσταται μ’ έναν ρόδακα, δηλαδή ρόδο, τριαντάφυλλο, τον οποίο συναντάμε συχνά και σε κυπριακά αρχαϊκά αγγεία κι ο οποίος στους αρχαίους πολιτισμούς αποτελούσε σύμβολο του ήλιου, της δύναμης, του φωτός. Μια υπενθύμιση πως ο καρκίνος, είναι μεν μια δύσκολη ασθένεια όμως δεν αποτελεί την επάρατη νόσο. Επίσης, το Λευκό Μπιζέλι πουθενά στην εικονογράφηση δεν παρουσιάζεται λευκό. Ένας δικός μας τρόπος για να πούμε απλά πως ο καθένας προσλαμβάνει τον κόσμο μέσα απ’ τον δικό του πολύχρωμο φακό.\nΜια ιστορία για τη δύναμη, το θαύμα και την αγάπη της καρδιάς, απευθυνόμενη τόσο σε καρκινοπαθή όσο και σε υγιή παιδιά. Γιατί μπορούμε να μιλήσουμε σε κάθε παιδί για τον καρκίνο, με τις κατάλληλες λέξεις, στον κατάλληλο χρόνο, για τους κατάλληλους λόγους.\nΤα φωτεινά μηνύματα της ιστορίας φθάνουν διαρκώς στα παιδιά μέσα από διαδραστικές αφηγήσεις σε νηπιαγωγεία, δημοτικά και γυμνάσια, φεστιβάλ παιδιού και βιβλίου, βιωματικά εργαστήρια, αναγνώσεις, δραματοποιήσεις κι άλλες δραστηριότητες από εκπαιδευτικούς.\nΣτις διαδραστικές αφηγήσεις και στα βιωματικά εργαστήρια για παιδιά κι ενήλικες, αξιοποιείται η αφήγηση κι η υπόδυση ρόλου. Οι συμμετέχοντες καλούνται σε διάφορα σημεία της ιστορίας να λάβουν αποφάσεις βοηθώντας τη Μαίρη να επιλύσει προβληματικές καταστάσεις και να βγει απ’ τα διλήμματά της. Εμπλέκονται σε ομαδικές δραστηριότητες και παιχνίδια με στόχο την προσωπική και κοινωνική τους ενδυνάμωση.\nΜια ειλικρινής ενημέρωση όλων των παιδιών γύρω απ’ το θέμα του καρκίνου, ανταποκρινόμενη στην ψυχονοητική τους ωριμότητα, τα καθησυχάζει και μαθαίνουν να προσαρμόζονται στη ζωή και στις αναπόφευκτες προκλήσεις της. Απώτερος στόχος της όλης προσπάθειας ‘Η Μαίρη και το Λευκό Μπιζέλι’ είναι τ’ αγκάλιασμα της παρουσίας των παιδιών με καρκίνο όπως κι η ενεργοποίηση της κοινωνικής αλληλεγγύης για την ομαλή επανένταξή τους στην καθημερινή ζωή.\nΤηλ. 96 21 99 21 E: [email protected]\n'f': ‘Δήμητρα Σωκράτους Αλήθειες όνειρα κι ειρήνη Η Μαίρη και το Λευκό Μπιζέλι’\n*Εκπαιδευτικός, Θεατροπαιδαγωγός, Συγγραφέας\nΗ Δήμητρα Σωκράτους αποφοίτησε από το Τμήμα Επιστημών Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου, με δευτερεύον πτυχίο στις Γαλλικές Σπουδές (2005). Έλαβε MA Drama and Theatre in Education (Πανεπιστήμιο Warwick, Αγγλία, 2007) και MA Arts and Culture Management (Rome Business School, Ιταλία, 2017). Είναι εκπαιδευτικός, θεατροπαιδαγωγός και εκπαιδεύτρια ειρήνης κι ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Διετέλεσε Συντονίστρια του Εργαστηρίου Νεολαία και Πολιτισμός του ΠΑΦΟΣ 2017, όπως και συν-συντονίστρια του Κυπριακού Δικτύου Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κοινοβουλίου. Εξέδωσε το βιβλίο 'Η Μαίρη και το Λευκό Μπιζέλι' για μεγάλα παιδιά (2015) στο ιδιαίτερο θέμα της παιδικής κατανόησης και αλήθειας για τον καρκίνο, και την ποιητική συλλογή για παιδιά 'Αλήθειες, όνειρα κι ειρήνη' (2017) η οποία βραβεύτηκε από τον Κυπριακό Σύνδεσμο Παιδικού Νεανικού Βιβλίου.


Αδειες για υδατοδρόμια δίνει το ΤΑΙΠΕΔ - Airnews\nΑρχική Νέα Αδειες για υδατοδρόμια δίνει το ΤΑΙΠΕΔ\nΑδειες για υδατοδρόμια δίνει το ΤΑΙΠΕΔ\nΣτην αδειοδότηση των περιφερειακών λιμανιών της Ελλάδας προχωρά το ΤΑΙΠΕΔ.\nΟι άδειες θα εκδοθούν στο όνομα των Οργανισμών Λιμένων και όπως επισημαίνει η διοίκηση του Ταμείου, εξασφαλίζεται μια σημαντική υπεραξία στους ιδιοκτήτες τους. «Εκαστος “Οργανισμός Λιμένος” αποκτώντας την ιδιοκτησία του Υδατοδρομίου -το οποίο θα λειτουργεί στους χώρους του λιμένα που διαχειρίζεται- αυξάνει περαιτέρω τα περιουσιακά του στοιχεία (portfolio) και τον θεσμικό ρόλο που διαδραματίζει ως o υπεύθυνος Φορέας διαχείρισης των συνολικών δραστηριοτήτων στο λιμάνι» ανέφεραν κύκλοι του ΤΑΙΠΕΔ.\nΜέχρι στιγμής, με πρωτοβουλία του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων, έχει αδειοδοτηθεί το υδατοδρόμιο της Κέρκυρας, ενώ σε διαδικασία αδειοδότησης βρίσκονται τα υδατοδρόμια σε Παξούς, Πάτρα, Λαύριο, Αγ. Μαρίνα (Ραφήνα), Ηράκλειο, Αλεξανδρούπολη, Θεσσαλονίκη και Βόλο. Σε ό,τι αφορά τα αδειοδοτημένα υδατοδρόμια που θα λειτουργήσουν στα μεγάλα λιμάνια της Ελλάδας θα επιτρέπεται, βάσει του Ν. 4146/13, η πραγματοποίηση τακτικών και charter πτήσεων υδροπλάνων για μεταφορά επιβατών, φορτίων, ταχυδρομείου καθώς και μια σειρά ειδικών πτήσεων (Νοσοκομειακών, Ερευνας-Διάσωσης, Πυρόσβεσης, Γενικής αεροπορίας, Αεροπορικών εργασιών κ.λπ.).\nΠαράλληλα, το ΤΑΙΠΕΔ εξετάζει το ενδεχόμενο της κατασκευής μητροπολιτικού υδατοδρομίου στον Αγιο Κοσμά. Το συγκεκριμένο υδατοδρόμιο, σύμφωνα με το ΤΑΙΠΕΔ, θα ενισχύσει την τουριστική ανάπτυξη της Αθήνας αλλά και των παράκτιων πόλεων και νησιών της χώρας.\nΕιδικότερα στόχος είναι να προσφερθούν υπηρεσίες πτήσεων charter, air taxi, περιήγησης (sightseeing), καθημερινών δρομολογίων με επιλεγμένα νησιά του Αιγαίου -κυρίως όσων δεν διαθέτουν χερσαίο αεροδρόμιο- και τέλος ειδικές πτήσεις με σκοπό την κάλυψη έκτακτων περιστατικών.\nΠροηγούμενο άρθροΑμερική και Καναδά με την SkyGreece!\nΕπόμενο άρθροΔημοφιλείς bloggers μοιράζονται τις εμπειρίες τους για την Ελλάδα


Οι νεροποντές του Σαββατοκύριακου έστω και μικρής διάρκειας σε πολλά σημεία του Δήμου έφεραν προβλήματα και ακυρώσεις και αναβολές σε πολλές εκδηλώσεις. Ειδικότερα στην Ελευθερούπολη η μπόρα που ξέσπασε χτες δημιούργησε προβλήματα στην κυκλοφορία αυτοκινήτων και πολλοί ήταν αυτοί που παραπονέθηκαν για βουλωμένα, ακόμα για ανύπαρκτα φρεάτια, μάλιστα κάποιοι το σχολίασαν και στο F.B.\nΛόγω της κακοκαιρίας υπήρξαν και πολλές επιπτώσεις σε εκδηλώσεις.\nΤο Παγγαιορείτικο αντάμωμα στο Παλαιοχώρι αναβλήθηκε για την Παρασκευή 13/7\nΤο 4ο τουρνουά 3Χ3 του ΓΣΕ αναβλήθηκε και η νέα ημερομηνία διεξαγωγής θα ανακοινωθεί σύντομα.\nΑναβολή και στο τσάι της Φιλοπτώχου.\nΗ κοινωφελής επιχείρηση του Δήμου ανακοίνωσε ότι φέτος στην ετήσια συναυλία στα Κάστρα της Περάμου θα εμφανιστεί ο Γιώργος Νταλάρας μαζί με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και την Μιρέλα Πάχου.\nΑνακοινώθηκε η υποψηφιότητα του Δήμου Παγγαίου για τον τίτλο της Ευρωπαϊκή Πόλης Αθλητισμού για το 2019. Αυτόν τον τίτλο τον απονέμει μια Μ.Κ.Ο δηλαδή μη κερδοσκοπικός οργανισμός ACES EUROPE. Όπως αναγράφεται στην ιστοσελίδα της ACES EUROPE δήμος Παγγαίου θα υποβάλει φάκελο και αφού καταβάλει ένα κόστος υποψηφιότητας (Fee as candidate) θα αξιολογηθεί από μια επιτροπή που θα επισκεφτεί τον Δήμο μας. Αν το αίτημα του Δήμου γίνει αποδεκτό τότε η ανακήρυξη του ως Ευρωπαϊκή Πόλης Αθλητισμού γίνεται σε μια τελετή (φιέστα) στο Ευροκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες.\nΤα “οφέλη” αυτής της ανακήρυξης όπως γράφει στην ανακοίνωση του ο Δήμος είναι:\nΥποστηρίζουμε την υποψηφιότητα του Δήμου Παγγαίου στο διαγωνισμό που διοργανώνει ο οργανισμός ACES EUROPE για τον τίτλο της Ευρωπαϊκή Πόλης Αθλητισμού για το 2019, διότι πιστεύουμε ότι η πρωτοβουλία αυτή θα συμβάλει στην ανάπτυξη τόσο του αθλητισμού σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, όσο και της τοπικής οικονομίας.\nΓια την ιστορία να πούμε ότι ο άλλος μοναδικός Ελληνικός δήμος που έχει πάρει αυτόν τον “τίτλο” είναι ο Δήμος Ευρώτα το 2017.