Η εγκατάσταση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης στη Θεσσαλονίκη | Pontos News\nΞενοφών Άκογλου: Να μην σβήσει η Ποντιακή διάλεκτος\n3 Δεκέμβριος 2012, 09:38 - Τελευταία Ενημέρωση: 5 Σεπτέμβριος 2014, 21:32\nΣτην πορεία και την παρουσία των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης που εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη, κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, διανθίζοντας με την παρουσία τους τον χαρακτήρα της πόλης, ως μία ακόμη ψηφίδα στο πολιτισμικό ψηφιδωτό της, αναφέρεται η έρευνα της Μαρία Καζαντζίδου, ιστορικού του Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού, με θέμα «Η εγκατάσταση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης στη Θεσσαλονίκη, το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα».\n«Ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης, η ύπαρξη του οποίου σημειώνεται από αρχαιοτάτων χρόνων, υπέστη δεινά με την επικράτηση των Νεότουρκων, όταν ξεκίνησε η εκστρατεία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τους μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς, υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ» εξηγεί στο ΑΜΠΕ η κ. Καζαντζίδου.\n«Η πρώτη από αυτές αφορά την ανταλλαγή πληθυσμών, βάσει της οποίας ενάμισι εκατομμύριο Έλληνες και Τούρκοι μειονοτικοί αναγκάστηκαν να εκπατριστούν» αναφέρει η ιστορικός. «Στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Μάιο του 1941, έχουμε την επιστράτευση των 21 κλάσεων, από το 1912 ως το 1932. Άνδρες μη μουσουλμάνοι, ηλικίας από 18 έως 45 ετών, με το πρόσχημα του πολέμου κατανέμονταν σε τάγματα των 5000 ανδρών και οδηγούνταν στα βάθη της Ανατολής, όπου για 15 μήνες υποβάλλονταν, κάτω από αντίξοες συνθήκες, σε καταναγκαστική εργασία» προσθέτει.\nΤο αμέσως επόμενο έτος, το Νοέμβριο του 1942, σύμφωνα με το νόμο 4305, επιβλήθηκε στους μη μουσουλμάνους το Βαρλίκ, ένας υπέρογκος φόρος περιουσίας, που στόχο είχε να περάσει το εμπόριο αποκλειστικά στα χέρια των Τούρκων επιχειρηματιών.\n«Κυριότερος στόχος του Βαρλίκ ήταν οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Εβραίοι» σημειώνει η ιστορικός «ωστόσο, αν και τα μέτρα αυτά έπλητταν τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης κανένα, πέραν της ανταλλαγής, δεν οδήγησαν στην μετανάστευση».\nΤο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, περίοδος στην οποία επικεντρώνεται η ανακοίνωση της Μαρίας Καζαντζίδου, σημειώνονται δύο ημερομηνίες- ορόσημο στην ιστορία των Ελλήνων της Πόλης. Η πιο σκληρή επίθεση πραγματοποιήθηκε το βράδυ της 6ης προς 7ης Σεπτεμβρίου, του 1955, με τα γνωστά επακόλουθα.\n«Δημοσιεύματα του ελληνικού και διεθνούς Τύπου μαρτυρούν το οικονομικό και ηθικό πλήγμα. Παρά την οικονομική καταστροφή, τον σωματικό και ψυχολογικό τραυματισμό που υπέστησαν, οι Έλληνες ανασυντάχθηκαν. Βέβαια, διακηρύξεις όπως 'η Τουρκία στους Τούρκους' και 'Πολίτη, μίλα τουρκικά' οδήγησαν σε έναν πιο διακριτικό και συγκρατημένο τρόπο ζωής, αλλά όχι στην εγκατάλειψη των εστιών τους» εξηγεί η ερευνήτρια.\nΤομή στην ιστορία του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, αποτελεί το 1964, όπως επισημαίνει η κ. Καζαντζίδου, με την καταγγελία, στις 16 Μαρτίου, του Συμφώνου Ειρήνης και Φιλίας που είχαν υπογράψει το 1930 ο Μουσταφά Κεμάλ με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Βάσει της Σύμβασης αυτής, αναγνωριζόταν στους πολίτες της μιας χώρας το δικαίωμα παραμονής στην άλλη. Η απέλαση των Ελλήνων μπορούσε να ξεκινήσει ύστερα από έξι μήνες.\n«Το τουρκικό κράτος αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την ελληνική μειονότητα σαν κρυφό χαρτί στις διεθνείς διαπραγματεύσεις» εκτιμά η ιστορικός\n«Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης αποτελούσαν τα 'πιόνια' στη σκακιέρα για τις διαπραγματεύσεις του Κυπριακού. Η αδιαφορία της ελληνικής κυβέρνησης οδήγησε στην υλοποίηση των απελάσεων πριν από την πάροδο του εξαμήνου, κηρύσσοντας κάποια άτομα ως επιζήμια για τη χώρα. Στους υπόλοιπους δεν θα ανανεώνονταν η άδεια παραμονής» εξηγεί.\nΠαράλληλα, προκειμένου να στραφεί η κοινή γνώμη εναντίον των Ρουμ και των Γιουνάν, όπως διαχώριζαν ως τότε τους Έλληνες της Πόλης και τους εξ Ελλάδος, αντίστοιχα, ξεκίνησε μία προσπάθεια εξομοίωσής τους και η ανθελληνική φιλολογία που ξέσπασε εκφράστηκε με ποικίλους τρόπους.\n«Συνοικίες στην Κωνσταντινούπολη, καθώς και οδοί στα Πριγκιπόννησα, που η ονομασία τους προκαλούσε ελληνικούς συνειρμούς, μετονομάστηκαν. Διευθυντές ελληνικών σχολείων απολύονταν, ενώ απαγορεύτηκε η άσκηση ορισμένων επαγγελμάτων από τους Έλληνες. Υπό την απειλή της ακύρωσης της άδειας λειτουργίας, οι επιχειρήσεις τους υποχρεώθηκαν να έχουν τουρκική ονομασία. Ακόμη, δημοσιεύονταν ανακοινώσεις που προέτρεπαν τους Τούρκους να μην υποστηρίζουν τις ελληνικές επιχειρήσεις, με το επιχείρημα ότι κάθε γρόσι που κέρδιζαν μετατρέπονταν σε σφαίρα κατά των Τουρκοκυπρίων» αναφέρει στην ανακοίνωσή της η κ. Καζαντζίδου.\nΚαι σαν να μη έφταναν όλα αυτά, το Υπουργείο Οικονομικών της Τουρκίας, ενημερώθηκε για τους τραπεζικούς λογαριασμούς όλων των Ελλήνων και στις 7 Μαΐου του 1964 αποφασίστηκε η δέσμευση των χρημάτων τους. Ο έλεγχος των καταθέσεων γινόταν, πλέον, μέσω εξουσιοδοτημένων ατόμων και οι αναλήψεις, συγκεκριμένου ύψους, υπό την επιτήρηση των αρμοδίων. Απαγορεύτηκαν, επίσης, οι μεταβιβάσεις των ακινήτων και από τα Χριστούγεννα του 1964 δεσμεύονταν τα περιουσιακά στοιχεία και οι καταθέσεις που ανήκαν σε Έλληνες υπηκόους.\n«Η διαδικασία της απέλασης ήταν κοινή για όλους. Η αστυνομία ειδοποιούσε εγγράφως και ο παραλήπτης έπρεπε να απευθυνθεί στο Δ' Τμήμα της Ασφάλειας, όπου στεγαζόταν το Γραφείο Ελλήνων. Εκεί, αποδεχόταν εγγράφως πως δρούσε επιζήμια για τη χώρα ή πως φεύγει με τη θέλησή του. Ένας κρατικός υπάλληλος κατέγραφε και δέσμευε τον οικιακό εξοπλισμό κάθε απελαθείσας οικογένειας» επισημαίνει η κ. Καζαντζίδου.\nΌλοι οι απελαθέντες είχαν στη διάθεσή τους μία έως δύο μέρες, ενώ επιτρέπονταν να πάρουν μαζί τους 20 κιλά προσωπικά είδη και 200 λίρες (22 δολάρια με την ισοτιμία της εποχής).\n«Αυτά αποτελούσαν την περιουσία και τα εφόδια των απελαθέντων στο ξεκίνημα της νέας τους ζωής. Οι περισσότεροι από αυτούς επέλεξαν να εγκατασταθούν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, μιας και το αστικό περιβάλλον αυτών των πόλεων κρινόταν καταλληλότερο για την ένταξή τους» σημειώνει η κ. Καζαντζίδου.\nΑνύπαρκτη η βοήθεια από το ελληνικό κράτος\nΟι απελαθέντες βρέθηκαν στην Ελλάδα, χωρίς χρήματα, σπίτι και εργασία, όπως παλιότερα το 1922 οι ανταλλαγέντες.\n«Η βοήθεια από το ελληνικό κράτος ήταν ανύπαρκτη, δεδομένου ότι δεν υπήρχε μέριμνα για την υποδοχή και αποκατάστασή τους» σημειώνει η ιστορικός. «Κάθε οικογένεια- συμπληρώνει- φρόντιζε μόνη της για τη στέγαση και γενικότερα για την επιβίωσή της. Οι πρώτες μέρες ήταν ιδιαίτερα σκληρές, αν αναλογιστούμε πως ορισμένοι από αυτούς δεν γνώριζαν κανέναν στην Ελλάδα».\nΥπό αυτές τις συνθήκες, Έλληνες που στην Κωνσταντινούπολη είχαν αποδοτικές εργασίες, πλούσια καταστήματα, επιχειρήσεις, εργοστάσια, αναγκάστηκαν να ξεκινήσουν στην Ελλάδα από το μηδέν, απασχολούμενοι σε περιστασιακές εργασίες. Το ελληνικό κράτος μερίμνησε για την παροχή ενός βοηθήματος: 3000 δραχμές εφάπαξ για κάθε οικογένεια, 40 δραχμές ημερησίως για τον αρχηγό της οικογένειας και 4 δραχμές για κάθε επιπλέον μέλος, τους πρώτους εννέα μήνες, εκτός εάν στο διάστημα αυτό κάποιος από την οικογένεια αποκαθίστατο επαγγελματικά. Δόθηκαν, επίσης, κάποια προνόμια στα παιδιά των Απελαθέντων, τα οποία μέχρι το 1970 μπορούσαν να εισαχθούν χωρίς εξετάσεις στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της Ελλάδας, ενώ τα αγόρια που γεννήθηκαν μέχρι το 1951 διατηρούσαν το δικαίωμα εξαγοράς της στρατιωτικής τους θητείας.\nΟργάνωση των Απελαθέντων\nΣτο πλαίσιο αυτό, η οργάνωση των Απελαθέντων σε έναν κοινό σύλλογο ήταν απαραίτητη. Έπρεπε να δράσουν συλλογικά για τη διευθέτηση και αντιμετώπιση των βασικότερων αναγκών τους. Ο σύλλογος, παρά τις δυσχέρειες και τις αντιξοότητες, μεριμνούσε και για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τη διεκδίκηση των περιουσιών, την αναγνώριση προϋπηρεσίας και συνταξιοδοτήσεως, καθώς και για την υλική και ηθική αρωγή τους.\n«Οι Κωνσταντινοπολίτες, φορείς μιας πλούσιας αστικής κουλτούρας, αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχούσαν πληθυσμοί που συνέρρεαν από την ελληνική επαρχία, λόγω της εσωτερικής μετανάστευσης. Σε αυτή την ασυμβατότητα, καθώς και στην αίσθηση της ανωτερότητας έναντι των ντόπιων, θα πρέπει να αναζητηθούν τα αίτια κάποιων εντάσεων» επισημαίνει η κ. Καζαντζίδου υπενθυμίζοντάς μας ότι διακεκριμένοι επιστήμονες, λογοτέχνες, καλλιτέχνες, αθλητές, έχουν καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη.\nΜεγάλο μεταναστευτικό όγκο αποτελούσαν και οι ελληνικής καταγωγής Τούρκοι υπήκοοι, οι οποίοι αναγκάστηκαν να εγκατέλειψαν την Κωνσταντινούπολη.\n«Αν και οι απελάσεις αφορούσαν μόνο τους Έλληνες υπηκόους, πολλές οικογένειες, που το ένα μέλος είχε τούρκικη υπηκοότητα και το άλλο ελληνική, έφευγαν αναγκαστικά. Επίσης, το μποϊκοτάζ που γινόταν στις ελληνικές επιχειρήσεις, το κλείσιμο κάποιων σχολείων και η ανασφάλεια, οδήγησε ορισμένους σε εκπατρισμό. Υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις οικογενειών που έφυγαν από την Τουρκία, όταν τα αγόρια τους έφτασαν σε στρατεύσιμη ηλικία και έπρεπε να υπηρετήσουν τον τούρκικο στρατό. Αυτό τους καθιστούσε λιποτάκτες, κηρύσσονταν έκπτωτοι και τους απαγορευόταν η είσοδος και κάθε είδους συναλλαγή στην Τουρκία, όπως αγορά, πώληση, μεταβίβαση ή κληροδότηση περιουσίας» σημειώνεται στη μελέτη.\nΧωρίς ελληνική υπηκοότητα\nΔεδομένου ότι δεν απελάθηκαν, αλλά θεωρητικά ήρθαν με τη θέλησή τους στην Ελλάδα, οι Κωνσταντινοπολίτες με τούρκικη υπηκοότητα δεν έτυχαν της ίδιας μεταχείρισης και παροχής προνομίων από το ελληνικό κράτος.\nΤο κυριότερο πρόβλημα που είχαν να αντιμετωπίσουν ήταν η άρνηση του ελληνικού κράτους να τους παραχωρήσει την ελληνική υπηκοότητα. Έτσι, έπρεπε αρχικά, κάθε τρεις μήνες, διάστημα που στη συνέχεια αυξήθηκε στους έξι και τελικά στους δώδεκα μήνες, να παρουσιάζονται στο Γραφείο Αλλοδαπών για να ανανεώνουν την άδεια παραμονής τους, ενώ ταξίδευαν στο εξωτερικό με ειδικό διαβατήριο, το 'λεσέ πασέ', που ίσχυε για ένα και μόνο ταξίδι, όπου αναφέρονταν ο προορισμός, καθώς και η ημερομηνία άφιξης και αναχώρησης.\nΔεκαεπτά χρόνια μετά, μόλις το 1981, αποφασίστηκε να δοθεί στους Έλληνες από την Κωνσταντινούπολη ελληνική υπηκοότητα. Κάποιοι από αυτούς, μεγαλύτεροι σε ηλικία, δεν πρόλαβαν να πάρουν την ελληνική υπηκοότητα «φεύγοντας» με το παράπονο πως η πατρίδα τους δεν τους αναγνώριζε ως Έλληνες.\nΚατάφεραν να σταθούν και να ακμάσουν\nΚατά τα πρώτα χρόνια, οι Κωνσταντινοπολίτες με τούρκικη υπηκοότητα που αναγκάστηκαν να έρθουν στην Ελλάδα, δεν διέθεταν ούτε άδεια εργασίας, ενώ η έλλειψη ελληνικής υπηκοότητας καθιστούσε ανέφικτο το διορισμό τους στο ελληνικό δημόσιο.\n«Αυτό δεν σημειώνεται από τους ίδιους ως πρωταρχικό μειονέκτημα γιατί δεν το επεδίωκαν» αναφέρει η κ. Καζαντζίδου και πρόσθετει: «Συνηθισμένοι από την Κωνσταντινούπολη να ασχολούνται με το εμπόριο ή να ασκούν κάποια τέχνη, μπόρεσαν και εδώ να απορροφηθούν στον ιδιωτικό τομέα ως ελεύθεροι επαγγελματίες, τεχνίτες, υπάλληλοι ή εργάτες».\nΟι περισσότεροι από αυτούς έστησαν εκ νέου την επιχείρηση που είχαν στην Κωνσταντινούπολη (έγιναν τυπογράφοι, εργολάβοι, εστιάτορες, ζαχαροπλάστες, υποδηματοποιοί, κομμωτές, ράφτες, κοσμηματοπώλες, κ.ά.), ενώ όσοι δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα εργάζονταν ως υπάλληλοι. Όπως αναφέρουν οι ίδιοι, οι εργοδότες τούς αντιμετώπιζαν με φιλικό τρόπο, τους εκτιμούσαν και δεν αναφέρονται κρούσματα εκμετάλλευσης ή κατάχρησης. Αποδείχθηκαν αξιόλογοι υπάλληλοι και τεχνίτες, εργατικοί και έντιμοι στις συναλλαγές τους.\n«Με αυτά τα εφόδια, χωρίς να έχουν κάποια πλεονεκτήματα ή ειδική μεταχείριση από την πολιτεία, σύντομα κατάφεραν να σταθούν και να ακμάσουν. Ορισμένοι, μάλιστα, από αυτούς που είχαν κάποια επαγγελματική δραστηριότητα στην Κωνσταντινούπολη μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τα χρόνια προϋπηρεσίας τους κατά τη συνταξιοδότησή τους».\nΗ ένταξη των Κωνσταντινοπολιτών στην ελληνική κοινωνία έγινε γενικότερα ομαλά, όπως επισημαίνει η κ.Καζαντζίδου, για τα άτομα όμως μεγαλύτερης ηλικίας η δημιουργία κοινωνικών δεσμών και σχέσεων με τους Θεσσαλονικείς και η προσαρμογή στο νέο τρόπο ζωής, ήταν δύσκολη. Νοσταλγούσαν τη ζωή στην Κωνσταντινούπολη και πολλοί από αυτούς είχαν την επιθυμία να ταφούν εκεί. Δυσκολίες αντιμετώπισαν και ορισμένοι μαθητές, καθώς δεν υπήρχαν προπαρασκευαστικά τμήματα, ώστε να φτάσουν το επίπεδο των υπολοίπων μαθητών.\n«Παρόλο που δεν λείπουν οι αναφορές για προκατειλημμένη αντιμετώπιση (τα αποκαλούσαν τουρκάκια, ή τα ρωτούν αν είναι βαπτισμένα) γενικότερα οι εκπαιδευτικοί διέκριναν στα παιδιά αυτά σωστή παιδεία και διαπαιδαγώγηση. Σύντομα, κατάφεραν να καλύψουν τα κενά και να αναδειχθούν σε άριστους μαθητές», σημειώνει η ερευνήτρια.\nΌσον αφορά τις δεσμευμένες περιουσίες των Κωνσταντινοπολιτών, υπάρχουν ακόμη εκκρεμότητες.\n«Ακόμη και αυτοί που κατάφεραν να αποδεσμεύσουν τα χρήματά τους από την Τουρκική Τράπεζα, λόγω του πληθωρισμού, και επειδή όλα αυτά τα χρόνια τα χρήματα δεν τοκίζονταν, κατέληξαν να τους αναλογεί ένα σχεδόν μηδαμινό ποσό» εξηγεί η κ. Καζαντζίδου σημειώνοντας ότι το 40 % των ελληνικών ακινήτων έχει ήδη περιέλθει στο τουρκικό Δημόσιο και τα υπόλοιπα τελούν υπό την εξουσία των δικαστηρίων.\nΟι απελαθέντες, και εξαναγκασθέντες να φύγουν από την Πόλη, Κωνσταντινοπολίτες, που ζουν σήμερα στη Θεσσαλονίκη, δραστηριοποιούνται μέσα από το Σύλλογο Ελλήνων Ομογενών εκ Κωνσταντινουπόλεως, που παρουσιάζει πλούσια πολιτιστική δραστηριότητα, ενώ κάθε δίμηνο εκδίδει το περιοδικό «Παλμός».\n«Μέσω των εκδηλώσεών τους, καλλιεργούν την πολιτιστική τους ταυτότητα, διατηρούν συνεχή επαφή με τους Έλληνες που βρίσκονται ακόμη στην Κωνσταντινούπολη και αγωνίζονται, ώστε να διευθετηθεί οριστικά το θέμα των περιουσιών τους. Μπορεί να άφησαν στην Τουρκία άφησαν την περιουσία τους, πήραν ωστόσο μαζί τους το κυριότερο, την ικανότητα να αγωνίζονται, με υπομονή και μεθοδικότητα, κάτω από δυσμενείς συνθήκες και τελικά να ευημερούν» καταλήγει η κ. Καζαντζίδου.\nΘεσσαλονικη, Προσφυγες, Κωνσταντινουπολη\nΔιήμερο διεθνές επιστημονικό συμπόσιο από την Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών.\nΘα απασχοληθούν στην απομαγνητοφώνηση και στην αποδελτίωση μαρτυριών.


iSYRIZA: Όχι στο σχολείο reality! | Anatropi News\nYou are at:Home»Πολιτική»iSYRIZA: Όχι στο σχολείο reality!\niSYRIZA: Όχι στο σχολείο reality!\nΗ κυβέρνηση ανοίγει στην Παιδεία τον ασκό του Αιόλου. Βάζει κάμερες και νομιμοποιεί την απουσία των μαθητών από το σχολείο, τονίζει ο iSYRIZA στο σημερινό του ενημερωτικό Δελτίο στα μέλη του. “Το σχολείο είναι κοινωνικοποίηση, είναι ανταλλαγή και σύνθεση απόψεων, είναι η πρώτη βουτιά του μαθητή στον κόσμο. Ένα μείγμα όμορφων και άχαρων στιγμών”\nΟλόκληρο το ενημερωτικό δελτίο του iSYRIZA:\nΗ κυβέρνηση ανοίγει στην Παιδεία τον ασκό του Αιόλου. Βάζει κάμερες και νομιμοποιεί την απουσία των μαθητών από το σχολείο. Η νέα διαδικασία ξεφεύγει από την αναγκαστική διαχείριση μιας κρίσης και γίνεται μόνιμη κατάσταση η εξαίρεση.\nΤα τηλεμαθήματα είναι σαν τα καταφύγια σε έναν πόλεμο. Όταν τελειώνει ο πόλεμος, κανείς δεν συνεχίζει να μένει εκεί.\nΕπί πόσες ώρες, άραγε, την ημέρα μπορεί να κάτσει παθητικά ένας ανήλικος μπροστά από μια οθόνη, με στόχο την εκπαίδευσή του και όχι την ψυχαγωγία του; Επί πόσες ώρες τον θέλουμε μπροστά σε μια οθόνη, ανεξαρτήτως γιατί; Σίγουρα πολύ λιγότερες, από αυτές των προβλεπόμενων σχολικών ωρών.\nΓια τους δασκάλους, ο έλεγχος μιας τάξης μέσω διαδικτύου, είναι σχεδόν αδύνατος. Η απουσία των μαθητών, από το χώρο του σχολείου, δεν πρέπει να συνδέεται με τη φυσική παρουσία τους στα μαθήματα και μόνο. Η εκπαίδευση είναι μια τέχνη σύζευξης πολλαπλών ταλέντων για τους δασκάλους. Στα τηλεμαθήματα, το στοίχημα της συγκέντρωσης του μαθητή στην τάξη είναι χαμένο από χέρι – και από τον δάσκαλο, και από το παιδί. Όσο και αν ο δάσκαλος είναι “μεταδοτικός”.\nΟ δάσκαλος δεν είναι παρουσιαστής δελτίου ειδήσεων. Δεν ανακοινώνει. Δεν παίρνει συνεντεύξεις από τους μαθητές. Ούτε – πολύ περισσότερο – καταγγέλλει. Δεν είναι μια απρόσωπη φωνή που παπαγαλίζει ένα γραπτό κείμενο. Η σχέση μαθητή – δασκάλου, όπως ξεκινά και σμιλεύεται στην παιδική και εφηβική ζωή, ακολουθεί σε όλη την υπόλοιπη ζωή του τον καθένα, σε διάφορες παραλλαγές.\nΤο σχολείο είναι κοινωνικοποίηση, είναι ανταλλαγή και σύνθεση απόψεων, είναι η πρώτη βουτιά του μαθητή στον κόσμο. Ένα μείγμα όμορφων και άχαρων στιγμών.\nΟ μαθητής στην τάξη, μαθαίνει να βρίσκεται ώρες μακριά από το σπίτι του. Έχει την ευκαιρία να μαθαίνει την αλληλεγγύη, να περιορίζει τον εγωισμό του, να έρχεται σε επαφή με το διαφορετικό, να προσπαθεί να κατανοήσει τον άλλον, που μόλις γνώρισε. Να μην νιώθει βασιλιάς στο χώρο του. Η παρακολούθηση διαδικτυακών μαθημάτων από το σπίτι, παγώνει τη ζεστασιά του διπλανού μαθητή. Χάνεται η αίσθηση της κοινής εμπειρίας. Μια εικόνα, που μιλάει σε μια οθόνη, μετατρέπει το παιδί, από μαθητή σε θεατή.\nΤα παιδιά είναι σκληροί άνθρωποι. Σε λάθος στιγμές, είτε λόγω της φόρας της ηλικίας τους, είτε λόγω της διαπαιδαγώγησής τους, προσβάλλουν, φέρνουν σε δύσκολη θέση, ασχημονούν εις βάρος συμμαθητών τους. Κάνουν μπούλινγκ μέσα στην τάξη, την ώρα του μαθήματος. Η βιντεοσκόπηση, θα κρατήσει για πάντα τη στιγμή του μπούλινγκ. Γιατί αυτή θα καταγράφεται. Θα είναι στην κατοχή δεκάδων ανθρώπων. Η δύσκολη θέση ενός μαθητή, η προσβολή, σε πολλές περιπτώσεις η ταπείνωση, θα μένει εκεί, ενεργή, επ’ αόριστον, κτήμα του κάθε επιτήδειου.\nΛέμε όχι στη βιντεοσκόπηση των μαθητών, όχι γιατί αρνούμαστε μια τεχνολογική εξέλιξη. Το αντίθετο. Επειδή τη δεχόμαστε πρώτοι με χαρά, γνωρίζουμε τα όριά της.\nPrevious ArticleΤατσόπουλος κατά Γιαμαρέλλου: «Το πρωί λοιμωξιολόγος, το βράδυ ξεματιάστρα»\nNext Article Ο Άσαντ στρέφεται τώρα εναντίον των παλιών του συμμάχων


Περί αδέσμευτης και δέσμιας τοπικής αυτοδιοίκησης – ΙΚΑΡΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ\nΠερί αδέσμευτης και δέσμιας τοπικής αυτοδιοίκησης\n22 Μάιος 2019 21:10\nΓράφει ο Δημήτρης Δουρής\nΗ επίσκεψη του υφυπουργού υγείας Π.Πολάκη στο νησί μας για τα εγκαίνια του αξονικού τομογράφου, πέρα από την σημασία αυτού καθ’αυτού του γεγονότος, μας φανέρωσε πώς σκέφτονται , νυν και επίδοξοι δήμαρχοι, για την τοπική αυτοδιοίκηση.\nΑπό την μια μεριά ο δήμαρχος Σ. Σταμούλος θεώρησε πως αντί να υποδεχτεί, να παραβρεθεί αλλά αν ήθελε και να απαιτήσει την παραπέρα βελτίωση της παρεχόμενης περίθαλψης καλό θα ήταν να στείλει μια επιστολή όπου λίγο έως πολύ καταγγέλλει, όχι βέβαια την επιτέλους εγκατάσταση του αξονικού τομογράφου, αλλά την χρονική στιγμή των εγκαινίων.!!\nΔεν θέλει λέει να γίνει χειροκροτητής της κυβέρνησης.!!! Εξ’ άλλου, πάντα κατά τον δήμαρχο, αυτό ήταν πάγιο αίτημα του Ικαριώτικου λαού και ευοδώθηκε από τους αγώνες του (του λαού και του ίδιου θα εννοείται..). Θα μπορούσε κάποιος ν’αναρωτηθεί: μα καλά κύριε δήμαρχε αυτοί οι αγώνες γιατί δεν ευοδώθηκαν νωρίτερα όταν π.χ μαζευόμασταν έξω από το υπουργείο του Αδώνιδος? αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Έχει όμως μια βάση αυτή η στάση του δήμαρχου….\nΕίναι μια στάση που ξεκινά από κομματική και ιδεολογική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση και με όλες τις αστικές κυβερνήσεις . Μια στάση που επιτάσσει η αντίληψη του Κ.Κ.Ε για την τοπική αυτοδιοίκηση.\nΟ Κος Καλαμπόγιας όμως? Από πού ξεκινά η στάση του,να λάμψει δια της απουσίας του?Ο ίδιος διατείνεται πως είναι ανεξάρτητος,άσχετα αν τον υποστηρίζει η Ν.Δ. Αλήθεια δεν πιστεύει άραγε στην αναγκαιότητα αυτού του έργου? και αν πιστεύει,τι ήταν αυτό που τον έκανε να απουσιάσει? μήπως φοβήθηκε μην γίνει και αυτός χειροκροτητής της κυβέρνησης? μήπως τελικά δεν είναι τόσο ανεξάρτητος?\nΑλλά και ο Η.Γαγλίας χρόνια στην τοπική αυτοδιοίκηση με στάση που ορίζεται ως ακομμάτιστη προτίμησε να απουσιάσει. Σε τι διαφοροποιείται άραγε από την στάση των προηγουμένων?\nΑντί να δείξουμε θα ρωτήσουμε: πρέπει ή δεν πρέπει η τοπική αυτοδιοίκηση να απαιτεί από την πολιτεία αλλά και να συνεργάζεται με την πολιτεία για την επίλυση των προβλημάτων? πρέπει ή δεν πρέπει οι τοπικοί άρχοντες να σέβονται τους θεσμούς? πρέπει ή δεν πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι καλό γίνεται-που εν τέλει από τους δικούς αγώνες γίνεται-και να προσπαθούμε για την όλο και περαιτέρω βελτίωση της ζωής των πολιτών? Πρέπει να υπάρχει συνεργασία όλων μας για το κοινό καλό? πρέπει ή δεν πρέπει η τοπική αυτοδιοίκηση να είναι ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ?\nTags: Δημητρης Δουρης, ΕΚΛΟΓΕΣ 2019\nΈναρξη λειτουργίας του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου στην Κρήτη\nΚ.Παπαδάκης: Ισχυρό ΚΚΕ παντού: Αυτιά, μάτια, δυνατή φωνή του λαού την επόμενη μέρα\nOne thought on “Περί αδέσμευτης και δέσμιας τοπικής αυτοδιοίκησης”\nΠαράθεμα: Μια απάντηση προς τον Σωτήρη Πολίτη – ΙΚΑΡΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ


Τι είναι το HARDWARE στην σημερινή εποχή; Σελίδα 3 Το καθένα από αυτά σε τι χρησιμεύει; Σελίδα 4 - PDF\nDownload "Τι είναι το HARDWARE στην σημερινή εποχή; Σελίδα 3 Το καθένα από αυτά σε τι χρησιμεύει; Σελίδα 4"\n1 H A R D W A R E\n2 Τι είναι το HARDWARE στην σημερινή εποχή; Σελίδα 3 Το καθένα από αυτά σε τι χρησιμεύει; Σελίδα 4 Επεξεργαστής Σελίδα 4 Κύρια μνήμη Σελίδα 5 Κάρτα γραφικών Σελίδα 5 Οθόνη Σελίδα 6 Οδηγός σκληρού δίσκου Σελίδα 7 Οδηγός εύκαμπτου δίσκου Σελίδα 7 Οδηγός CD-ROM Σελίδα 8 Περιφερειακά Εσόδου / Εξόδου Σελίδα 8 Πληκτρολόγιο Σελίδα 9 Ποντίκι Σελίδα 9 Μητρική πλακέτα (Motherboard) και Σελίδα 12 συσκευές συστήματος Μητρική πλακέτα Σελίδα 12 Chipset συστήματος και ελεγκτές: Σελίδα 12 Δίαυλοι υπολογιστή: Σελίδα 12 Βασικό Σύστημα Εισόδου/ Εξόδου (BIOS): Σελίδα 13 Κρυφή μνήμη: Σελίδα 13 Πόροι συστήματος: Σελίδα 13 Διακοπές (Interrupts / IRQs): Σελίδα 13 Κανάλια άμεσης προσπέλασης μνήμης: Σελίδα 13 Διευθύνσεις Ε/Ε: Σελίδα 14 Διευθύνσεις μνήμη: Σελίδα 14 2\n3 HARDWARE Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του Hardware και υλικού Υπολογιστών; Το Υλικό Υπολογιστών, είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα με το Hardware, αλλά μεταφρασμένο από τα Αγγλικά, στα Ελληνικά. Τι είναι το HARDWARE στην σημερινή εποχή; Στην επιστήμη υπολογιστών ως υλικό (hardware) ορίζεται το σύνολο των φυσικών εξαρτημάτων ενός υπολογιστή, όπως π.χ. ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά στοιχεία, μικροτσίπ κλπ. Το υλικό καθοδηγείται κατά τη λειτουργία του από το λογισμικό. Το Υλικό (αγγλιστί Hardware) αποτελείται από ένα σύνολο κατηγοριοποιημένων συσκευών. Έτσι, έχουμε: 1.Συσκευές Εισόδου: Πληκτρολόγιο, Ποντίκι, Χειριστήριο (Joystick), Μικρόφωνο, Web camera, Σαρωτής (Scanner) 2. Κεντρική Μονάδα: Μητρική Κάρτα, Κ.Μ.Ε. (Κεντρική Μονάδα Επεξεργασίας) ή πιο απλά Επεξεργαστής, Μνήμη RAM, H.D.D. (Hard Disk Drive, ελληνιστί Σκληρός Δίσκος), DVD / CD Drive, Floppy Disk Drive, Κάρτα Γραφικών, Κάρτα Ήχου, Κάρτα Δικτύου, ROM (εκεί μέσα είναι αποθηκευμένο το B.I.O.S.), Μπαταρία, Τροφοδοτικό, κ.ά. 3.Συσκευές Εξόδου: Οθόνη, Ηχεία, Εκτυπωτής. Ίσως θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και μια ειδική κατηγορία, αυτή των Συσκευών Εισόδου / Εξόδου : Οθόνες Αφής (Touch Screens), Modem (Modulator Demodulator, ελληνιστί Διαμο-αποδιαμορφωτής) 3\n4 Το καθένα από αυτά σε τι χρησιμεύει; Επεξεργαστής Το πιο έξυπνο μέρος ενός υπολογιστή και ταυτόχρονα ένα από αυτά που πάντα προσέχουμε περισσότερο, είναι ο επεξεργαστής, που θεωρείται το "μυαλό" του υπολογιστή. Είναι ένα άκρως πολύπλοκο κομμάτι μικροσκοπικών ηλεκτρονικών και συχνά λέγεται και κεντρική μονάδα επεξεργασίας (Central Processing Unit / CPU). Η μονάδα αυτή πίσω από όλες τις λειτουργίες που εκτελεί ένας υπολογιστής. Διαβάζει εντολές (commands) από τη μνήμη, οι οποίες του λένε τι θέλει ο χρήστης να κάνει και αυτός απλά τις εκτελεί. 4\n5 Κύρια μνήμη Η κύρια μνήμη κρατά όλη την "ενεργή" πληροφορία, την οποία χρησιμοποιεί ο υπολογιστής. Όταν κλείνουμε τον υπολογιστή η μνήμη αυτή χάνει τα δεδομένα της. Κάθε πρόγραμμα ή αρχείο δεδομένων που ανοίγουμε, χρησιμοποιεί ένα μέρος της κύριας μνήμης. Όταν κλείσουμε το πρόγραμμα ή το αρχείο, η περιοχή αυτή αδειάζει και είναι διαθέσιμη για άλλες χρήσεις. Γενικά, όσο περισσότερη από αυτή τη μνήμη έχει ένας υπολογιστής, τόσο περισσότερα πράγματα μπορεί να κάνει ταυτόχρονα. Κάρτα γραφικών Η κάρτα γραφικών εκτελεί τη λειτουργία των είκονων στην οθόνη. Εσωτερικά, μία κάρτα γραφικών είναι μια ειδική μνήμη που ονομάζεται μνήμη γραφικών.εκεί αποθηκεύεται πληροφορία, η οποία αναπαριστά ό,τι εμείς βλέπουμε στην οθόνη. Αν κοιτάξουμε πολύ κοντά στην οθόνη, μπορούμε να δούμε ότι κάθε εικόνα αποτελείται από μικρές κουκίδες που ονομάζονται εικονοστοιχεία (pixels). Κάθε εικονοστοιχείο έχει το δικό του χρώμα και φωτεινότητα, πληροφορίες που αποθηκεύονται στη μνήμη της κάρτας γραφικών. Όταν ο υπολογιστής θέλει να απεικονίσει κάτι, υπολογίζει το πως πρέπει να αλλάξει το χρώμα και τη φωτεινότητα των διαφορετικών εικονοστοιχείων και αλλάζει τις τιμές που είναι αποθηκευμένες στη μνήμη της κάρτας γραφικών. Κατόπιν, κάρτα αυτή αναπαριστά τα νέα εικονοστοιχεία στη ν οθόνη. Στους σύγχρονους υπολογιστές, αυτή η δουλειά των υπολογισμών μοιράζεται μεταξύ του επεξεργαστή και της ίδιας της κάρτας γραφικών. Με το να έχουμε μια κάρτα γραφικών που κάνει αυτούς του ς υπολογισμούς (πολύ πιο γρήγορα από τον επεξεργαστή) μπορούμε να επιτύχουμε καλύτερη απόδοση στο σύστημα, γιατί ο επεξεργαστής είναι ελεύθερος να κάνει άλλες λειτουργίες. 5\n6 Οθόνη Με απλά λόγια, η οθόνη, που μερικές φορές ονομάζεται και CRT (το όνομα προκύπτει από την κύρια τεχνολογία που χρησιμοποιείται στην κατασκευή τους), είναι η συσκευή που δείχνει τα αποτελέσματα των λειτουργιών του υπολογιστή. Είναι δηλαδή, μια συσκευή εξόδου, στην οποία η κάρτα γραφικών στέλνει τα περιεχόμενα της αρκετές φορές το δευτερόλεπτο. Η οθόνη κατασκευάζεται από έναν πίνακα με κόκκινες πράσινες και μπλέ κουκίδες. Η πληροφορία, που στέλνει η κάρτα γραφικών, ελέγχει ποιες κουκίδες φωτισμένες και πόσο, κάτι που προκαλεί την εικόνα που εμείς βλέπουμε. 6\n7 Οδηγός σκληρού δίσκου Ο σκληρός δίσκος είναι η κύρια "μακροχρόνια μνήμη" του υπολογιστή. Κρατά το λειτουργικό σύστημα, προγράμματα και δεδομένα. Οι οδηγοί αυτοί είναι οι πιο γρήγοροι από τους οδηγούς μακροχρόνιας αποθήκευσης που χρησιμοποιεί ένας υπολογιστής. Στις μέρες μας έχουν αναπτυχθεί πάρα πολύ και σε ταχύτητα και σε χωρητικότητ α, επιτρέποντας όλο και μεγαλύτερα και πολυπλοκότερα προγράμματα να τρέχουν στους σημερινούς υπολογιστές. Οδηγός εύκαμπτου δίσκου Οι εύκαμπτοι δίσκοι ή δισκέτες είναι η πιο μικρή, αργή αλλά και επισφαλής μορφή μακροχρόνιας αποθήκευσης ενός υπολογιστή. Οι δισκέτες παρέχουν έναν απλό, και συνηθ ισμένο τρόπο μεταφορά πληροφορίας, εγκατάσταση νέου λογισμικού και αποθήκε υσης αρχείων εφεδρείας μικρών ποσοτήτων δεδομένων. Στις μέρες μας δεν είναι έν α τόσο σημαντικό μέρος σε ένα υπολογιστικό σύστημα, όσο ήτα ν πριν λίγα χρόνια. Ένα μεγάλο πλεονέκτημα των δισκετών είναι το γεγονός ότι έχουν καθολικότητα: σχεδόν όλοι οι προσωπικοί υπολογιστές, που έχουν γίνει τα τελευταία 10 χρόνια, χρησιμοποιούν στάνταρ έναν οδηγό εύκαμπτου δίσκου για δισκέτες 1.44 MB. 7\n8 Οδηγός CD-ROM Το CD-ROM συμφολίζει τα αρχικά των λέξεων (Compact Disk - Read Only Memory / Οπτικός Δίσκος - Μνήμη Ανάγνωσης Μόνο). Όπως λέει και το όνομα, οι οδηγοί αυτοί, χρησιμοποιούν οπτικούς δίσκους, ίδιους με αυτούς που περιέχουν μουσική και κυκλοφορούν στην αγορά, για να κρατο ύν τις πληροφορίες. Επίσης, στους δίσκους αυτούς μπορούμε μόνο να διαβάζουμε πληροφορίες (και όχι να γράφουμε) που έχουν τοποθετηθεί μια φορά και μένουν απαράλλαχτες. Σήμερα τα CD-ROMs είναι από τα πιο δημοφιλή μέσα αποθήκευσης για προγράμματα, παιχνίδια και είναι το ιδανικό μέσο για αποθήκευση πληροφορίας πολύμέσων, όπως video, μουσική, και μεγάλα αρχεία γραφικών. Περιφερειακά Εσόδου / Εξόδου Τα περιφερειακά είναι εξωτερικές συσκευές, οι οποίες είναι συνδεδεμένες στον υπολογιστή. Υπάρχουν δύο κύριοι τρόποι με τους οποίους μπορούμε να συνδέσουμε περιφερειακά σε έναν υπολογιστή: μέσω σειριακής σύνδεσης ή μέσω παράλληλης σύνδεσης: Σειριακές επικοινωνίες: Μία σειριακή επικοινωνία στέλνει πληροφορία μέσω μιας γραμμής ένα bit κάθε φορά. Είναι ένας απλός τρόπος να στείλουμε πληροφορία μέσα και έξω από τον υπολογιστή, αλλά δεν είναι τόσο γρήγορος όσο άλλοι τρόποι με τους οποίους ένας υπολογιστής μπορεί να επικοινωνεί. Παράλληλες επικοινωνίες: Μία παράλληλη επικοινωνία είναι πολύ πιο γρήγορη από μία σειριακή, επειδή στέλνει πολλά bits παράλληλα, δηλαδή την ίδια χρονική στιγμή. Το πλεονέκτημα αυτού του είδους επικοινωνίας είναι ότι είναι πολύ γρήγορη, αλλά το μειονέκτημα είναι ότι είναι πολύ πιο πολύπλοκη στο να γίνει. Οι παράλληλες επικοινωνίες χρησιμοποιούνται κυρίως για τους εκτυπωτές και για φορητά μέσα αποθήκευσης, που χρειάζονται πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα από άλλα περιφερειακά. 8\n9 Πληκτρολόγιο Το πληκτρολόγιο είναι η κύρια συσκευή εισόδου πληροφορίας στον υπολογιστή. Χρησιμοποιείται για να εισάγεται πληροφορία κειμένου και είναι σχεδόν στάνταρ σε κάθε υπολογιστικό σύστημα. Φυσικά τώρα μελετούνται και τελειοποιούνται και πληκτρολόγια υψίστης τεχνολογίας, Omni Touch. Ποντίκι Όταν λέμε ποντίκι φυσικά δεν εννοούμε!! Εννοούμε το εξάρτημα του Η/Υ, που μας χρησιμεύει στην περιήγηση στον Υπολογιστή μας! Μέχρι την εμφάνιση των γραφικών λειτουργικών συστημάτων (όπως τα Windows), το πληκτρολόγιο ήταν ο μόνος τρόπος με τον οποίο οι περισσότεροι χρήστες εισήγαγαν πληροφορία σε ένα υπολογιστή. Το ποντίκι χρησιμοποιείται σε γραφικά περιβάλλοντα και παρέχει στους χρήστες έναν απλό τρόπο να δίνουν εντολές στον υπολογιστή. Το κύριο πλεονέκτημα ενός ποντικιού σε σχέση με ένα πληκτρολόγιο είναι η απλότητα και η λειτουργικότητα. Υπάρχουν επίσης μερικές ενέργειες που είναι πολύ πιο εύκολο να γίνουν με το ποντίκι παρά με το πληκτρολόγιο. 9\n10 H A R D W A R E 10\n11 Εδώ θα δούμε τα διάφορα μέρη ενός τυπικού προσωπικού υπολογιστή. Οι σύγρχονοι υπολογιστές έχουν τις ρίζες τους στη δεκαετία του '40 στην Αμερική. Κάθε τυπικός προσωπικός υπολογιστής, ακόμη και σήμερα, στηρίζεται στις αρχές που θεμελίωσε ο John von Neuman ( ). Ο Neuman ξεχώρισε τον υπολογιστή στα παρακάτω 5 μέρη: Επεξεργαστής Είσοδος Έξοδος Προσωρινή μνήμη Μόνιμη μνήμη (Πρότυπος υπολογιστής / Μοντέλο Neuman) 11\n12 Μητρική πλακέτα (Motherboard) και συσκευές συστήματος Η μητρική πλακέτα είναι η βάση ενός σύγχρονου υπολογιστικού συστήματος. Αν ο επεξεργαστής είναι το "μυαλό" του υπολογιστή, τότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι η μητρική πλακέτα είναι το "κεντρικό νευρικό σύστημα". Τα κυριότερα μέρη μιας μητρικής πλακέτας είναι: Μητρική πλακέτα: Η μητρική πλακέτα είναι το κύριο σύστημα κυκλωμάτων του υπολογιστή. Εδώ είναι που "κάθονται" ο επεξεργαστής, η κύρια μνήμη, η κρυφή μνήμη, οι κάρτες γραφικών, οι δίαυλοι και οι υποδοχές που συνδέουν τις περιφερειακές συσκευές. Chipset συστήματος και ελεγκτές: Το chipset και το υπόλοιπο σύστημα κυκλωμάτων είναι η "εξυπνάδα" της μητρικής πλακέτας. Η δουλειά του είναι να διευθύνει την κυκλοφορία και να ελέγχει τη ροή της πληροφορίας μέσα στον υπολογιστή. Τα κυκλώματα αυτά ελέγχουν τις προσπελάσεις του επεξεργαστή στη μνήμη, τη ροή δεδομένων από και προς τις περιφερειακές συσκευές και τις γραμμές επικοινωνίας. Το chipset είναι ένα σημαντικό μέρος κάθε υπολογιστή, επειδή παίζει ένα σημαντικό ρόλο στον καθορισμό του τι είδους χαρακτηριστικά υποστηρίζει ο υπολογιστής. Για παράδειγμα, ποιοι επεξεργαστές μπορούν να χρησιμοποιηθούν, ποιά είδη μνήμης, πόσο γρήγορα μπορεί να τρέξει ο υπολογιστής και τι είδους διαύλους μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, είναι όλα άμεσα εξαρτώμενα από το chipset. Δίαυλοι υπολογιστή: Οι δίαυλοι είναι ηλεκτρικά κανάλια, μέσω των οποίων, επικοινωνούν τα διάφορα μέρη του υπολογιστή. Το φυσικό μέρος των διαύλων, αυτό που εμείς βλέπουμε όταν κοιτάξουμε μέσα στη μητρική πλακέτα, είναι ένα σύνολο από υποδοχές στο πίσω μέρος του υπολογιστή, στις οποίες τοποθετούμε την κάρτα γραφικών, την κάρτα ήχου και όλες τις κάρτες του συστήματος. Μέσω των διαύλων αυτών η κάρτα γραφικών παίρνει πληροφορίες από τον επεξεργαστή, ο επεξεργαστής αποθηκευτεί δεδομένα στο σκληρό δίσκο, κτλ. Η αρχιτεκτονική, που επιλέγεται για καθέναν από αυτούς τους διαύλους έχει μεγάλη επίδραση στη συνολική απόδοση του υπολογιστή, καθώς και στην επιλογή των διαφόρων καρτών και συσκευών, που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. 12\n13 Βασικό Σύστημα Εισόδου/ Εξόδου (BIOS): Τα αρχικά BIOS σημαίνουν Basic Input Output System (Βασικό Σύστημα Εισόδου Εξόδου). Το βασικό σύστημα E/E είναι ένα πρόγραμμα, το οποίο είναι ενσωματωμένο μέσα στο hardware του υπολογιστή. Είναι το χαμηλότερου επιπέδου πρόγραμμα το οποίο τρέχει μέσα στον υπολογιστή. Η αποστολή του είναι να δρα ως ένα ενδιάμεσο μεταξύ του hardware και του λογισμικού. Ενεργώντας με αυτό τον τρόπο, το λογισμικό δεν χρειάζεται να κάνει διαφορετικά πράγματα σε κάθε υπολογιστή και είναι ο λόγος που το λειτουργικό σύστημα φορτώνεται σε όλα τα μηχανήματα. Το BIOS είναι αυτό που τρέχει όταν ανοίγουμε τον υπολογιστή και αυτό που φορτώνει το λειτουργικό σύστημα. Επίσης, μας επιτρέπει να ορίσουμε διαφορετικές παραμέτρους για τον έλεγχο της λειτουργίας του υπολογιστή. Κρυφή μνήμη: Η κρυφή μνήμη είναι μία μικρή μνήμη υψηλής ταχύτητας, η οποία τοποθετείται μεταξύ του επεξεργαστή και της κύριας μνήμης του συστήματος. Η αξία της μνήμης αυτής είναι η ταχύτητά της, η οποία είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή της κύριας μνήμης. Κάθε φορά που ο επεξεργαστής ζητά μια ποσότητα δεδομένων από τη μνήμη, το σύστημα ελέγχει πρώτα την κρυφή μνήμη για να δει αν η πληροφορία είναι εκεί. Αν ναι, τότε αυτή διαβάζεται από εκεί σε πολύ μικρότερο χρόνο απ' ότι αν θα διαβαζόταν από την κύρια μνήμη. Αν δεν είναι, τότε τα δεδομένα διαβάζονται από την κύρια μνήμη και δίνονται στον επεξεργαστή, αλλά τοποθετούνται επίσης και στην κρυφή μνήμη για την περίπτωση που ο επεξεργαστής τα ξαναχρειαστεί στο κοντινό μέλλον. Πόροι συστήματος: Πόροι συστήματος δεν είναι οι πραγματικές φυσικές συσκευές. Δεν είναι τίποτα, το οποίο εμείς να δούμε μέσα σε έναν υπολογιστή. Είναι ωστόσο, πολύ σημαντικές για δύο λόγους. Πρώτον, δείχνουν το πως οργανώνει και προσπελαύνει τις διάφορες συσκευές του. Δεύτερον, αποτελούν μία από τις πιο συνηθισμένες περιοχές στην οποία οι χρήστες των υπολογιστών έχουν προβλήματα (συγκρούσεις). Υπάρχουν 4 διαφορετικοί τύποι τέτοιων πηγών: Διακοπές (Interrupts / IRQs): Κάθε συσκευή, προκειμένου να εκτελέσει κάποια λειτουργία, ζητά την προσοχή του επεξεργαστή. Για να ζητήσει αυτή την προσοχή, χρησιμοποιεί κάποια ειδικά σήματα, που ονομάζονται διακοπές (Interrupt ReQuests / IRQs). Κάτω από ιδανικές συνθήκες, κάθε συσκευή έχει το δικό της αριθμό διακοπής. Αν δύο συσκευές έχουν τον ίδιο αριθμό, τότε προκύπτει μία σύγκρουση. Ωστόσο, νεότερες τεχνολογίες επιτρέπουν να έχουμε πολλές συσκευές με τον ίδιο αριθμό διακοπής. Κανάλια άμεσης προσπέλασης μνήμης: Μερικές συσκευές έχουν την ικανότητα να διαβάζουν απευθείας από την κύρια μνήμη αντί να ζητούν από τον επεξεργαστή να κάνει κάτι τέτοιο γι αυτές. Αυτό είναι κάτι που βελτιώνει την απόδοση του συστήματος, αφού ο επεξεργαστής μένει ελεύθερος να κάνει άλλες εργασίες. Για να κάνουν οι συσκευές κάτι τέτοιο, χρησιμοποιούν κάποια κανάλια άμεσης προσπέλασης μνήμης. Κάθε συσκευή έχει το δικό της τέτοιο κανάλι. 13\n14 Διευθύνσεις Ε/Ε: Οι συσκευές ενός υπολογιστή ανταλλάσουν πληροφορίες με το σύστημα, τοποθετώντας δεδομένα σε μια συγκεκριμένη περιοχή της κύριας μνήμης. Για παράδειγμα, όταν πατιέται το πλήκτρο "Μ" του πληκτρολογίου, αυτό αποθηκεύεται σε μια συγκεκριμένη περιοχή της μνήμης μέχρι ο επεξεργαστής να ασχοληθεί μαζί του. Έτσι κάθε συσκευή έχει τη δική της περιοχή στην κύρια μνήμη, η οποία ορίζεται από κάποιες διευθύνσεις. Διευθύνσεις μνήμη: Παρόμοια με τις διευθύνσεις Ε/Ε, πολλές συσκευές χρησιμοποιούν blocks μνήμης σαν ένα μέρος της τυπικής τους λειτουργίας, μπορούν για παράδειγμα να χαρτογραφούν εκεί κώδικα του BIOS ή να χρησιμοποιούν μια περιοχή της μνήμης για να κρατούν προσωρινά δεδομένα που χρησιμοποιού ν. 1. Ποντίκι και Πληκτρολόγιο 2. Θύρα USB 3. Παράλληλη θύρα 4. CPU Επεξεργαστής 5. Θέσεις RAM 6. Floppy controller 7. IDE controller 8. Θέσεις PCI 9. Θέσεις ISA 10. Μπαταρία CMOS 11. Θέση AGP 12. Θέση CPU 13. Παροχή ρεύματος 14\n15 ΠΗΓΕΣ Καραγιάννης Γιώργος Κούρος Αχιλλέας ΤΕΛΟΣ 15\nΑρχιτεκτονική υπολογιστών Ένα τυπικό μοντέλο υπολογιστή προτάθηκε περίπου τη δεκαετία του 1940 από τον von Neumann. Σύμφωνα με αυτό ένας υπολογιστής ουσιαστικά αποτελείται από Μονάδα Κεντρικής Επεξεργασίας


Παράλληλες εκδηλώσεις στον 5ο Παλαμήδειο Άθλο - Παραπολιτικά Αργολίδα\n? Pasta Party\n? Σκακιστικές δράσεις\nTags: 5ος Παλαμήδειος Άθλος\nΤο μεσημέρι της Παρασκευής έφυγε από τη ζωή ο Φαίδων Γεωργίτσης σε ηλικία 80 ετών. Ο ηθοποιός τα τελευταία χρόνια έδινε μάχη με τον καρκίνο στον εγκέφαλο. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, η κηδεία του θα γίνει το μεσημέρι του Σαββάτου στις 12:30 στο Νεκροταφείο Νέας Σμύρνης. Ακολούθησε τα parapolitikaargolida.gr στο Google News! Ζωντανά όλες […]


Η Σλάβια άλλαξε την ιστορία!(vids), 24Sports & News\n15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019 - 00:41\nΜια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της σύγχρονης ιστορίας της πέτυχε η Σλάβια Πράγας, που κέρδισε με 4-3 τη Σεβίλλη στην παράταση και την έστειλε στο καναβάτσο και εκτός προημιτελικών του Europa!\nΤο γκολ που τα έκρινε όλα μπήκε στο 119’ του αγώνα, με το αυτογκόλ του Κιάερ να είναι το καθοριστικό. Στην παράταση πέρασε και η Μπενφίκα, πιο…άνετη η Βιγιαρεάλ.\nΣλάβια Πράγας-Σεβίλλη 4-3 (6-5)\nΌλα άρχισαν ιδανικά για τη Σλάβια με τον Νγκαντό να ανοίγει το σκορ στο 15’ και να δυσκολεύει πολύ τους Ανδαλουσιάνους. Όμως δεν το κράτησαν μέχρι το ημίχρονο, καθώς στο 44’ κέρδισε πέναλτι η Σεβίλλη και ο Μπεν Γιεντέρ το μετέτρεψε σε γκολ. Με το «καλημέρα» στο δεύτερο μέρος η Σλάβια κέρδισε επίσης πέναλτι με τον Σούτσεκ να το κάνει γκολ, ενώ ήρθε στο 54’ το εντυπωσιακό γκολ του Μουνίρ για να φέρει σκορ…παράτασης.\nΤα δεδομένα δεν άλλαξαν μέχρι το τέλος αφού πέραν από μια μεγάλη φάση με τον Μπεν Γιεντέρ δεν είδαμε κάτι άλλο. Η παράταση ξεκίνησε με τη Σεβίλλη να παίρνει γερό προβάδισμα με τον Βάσκεθ στο 98’, αλλά ήταν η νύχτα της Σλάβια. Ο Φαν Μπούρεν στο 102’ με καλό τελείωμα έκανε το 3-3 και στο τέλος έγιναν τα απίθανα. Σε φάση διαρκείας, ο Κιάερ έστειλε τη μπάλα στα δίκτυα της ομάδας του και τη Σλάβια στους εφτά ουρανούς.\nΒιγιαρεάλ-Ζενίτ 2-1 (5-2)\nΗ Βιγιαρεάλ έκανε τη δουλειά της χωρίς να ζοριστεί καθόλου από τη Ζενίτ, αφού η μεγάλη ευκαιρία του Αζμούν δεν έγινε γκολ για να αλλάξει ισορροπίες. Έτσι πήραν και τη νίκη για να περάσουν με στυλ, καθώς ο Μορένο στο 29’ άνοιξε το σκορ και ο Μπάκα στο 47’ έβαλε και δεύτερο. Η Ζενίτ μείωσε με τον Ιβάνοβιτς στο φινάλε αλλά επιστρέφει με άδεια χέρια στη Ρωσία.\nΜπενφίκα-Ντινάμο Ζάγκρεμπ (3-1) 3-0\nΗ Μπενφίκα ήταν το φαβορί για την πρόκριση αλλά έπρεπε να «ματώσει» για να την πάρει απέναντι στη Ντινάμο Ζάγκρεμπ. Οι Κροάτες έπαιξαν πιο αμυντικά αλλά δεν απέφυγαν το γκολ από το γερόλυκο Ζόνας στο 71’ που έστειλε το ματς παράταση. Εκεί οι «Αετοί» επιβλήθηκαν με Φερέιρα και Γκριμάλτο, το γκολ του αμέσως μετά την αποβολή του Στογιάνοβιτς, για το τελικό 3-0 και την πρόκριση.\nΟι αγώνες όπως μεταδόθηκαν ζωντανά από την ιστοσελίδα μας\n122' Τέλος αγώνα! Η Σλάβια έκανε το μεγάλο μπαμ στο 119'!\n121' Δείτε το\n120' Ο Φαν Μπούρεν και αυτό. Ή αυτογκόλ του Κιάερ.\n119' ΓΚΟΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛ η Σλάβια!!!\n105' Το γκολ του Γκριμάλτο\n104' Παίζει και με 10 η Ντινάμο. Αποβλήθηκε ο Στογιάνιβιτς.\n103' Το γκολ του Φερέιρα για τη Μπενφίκα\n103' Το γκολ της Σλάβια\n102' 3-3 η Σλάβια! Φαν Μπούρεν\n100' Δείτε το γκολ\n98' Φραν Βάσκεθ ΓΚΟΛ! 3-2 η Σεβίλλη\n90' Τέλος και στη Λισαβόνα. Παράταση κι εκεί.\n90' Το γκολ του Ιβάνοβιτς για τη Ζενίτ.\n91' Τέλος στο Θεράμικα. 2-1 και πέρασε με δυο νίκες η Βιγιαρεάλ.\n90' Τέλος στην Πράγα. Παράταση.\n86' Αυτή τη στιγμή δυο ζευγάρια πάνε παράταση.\n85' Tεράστια ευκαιρία με Μπεν Γεντέρ για τη Σεβίλλη.\n75' Το γκολ του Ζόνας\n72' Πολύ ωραίο τελείωμα\n71' Ζόνας! 1-0 η Μπενφίκα\n57' H γκολάρα Μουνίρ\n56' Το πέναλτι του Σούτσεκ\n55' Έτσι πάμε παράταση στο ζευγάρι Σλάβια-Σεβίλλη. Ο Μουνίρ είχε βάλει και στο πρώτο ματς γκολ. Όπως και ο Μπεν Γεντέρ.\n54' Μουνίρ! 2-2 η Σεβίλλη με γκολάρα.\n48' Σημειώνουμε πως το ματς της Μπενφίκα ξεκίνησε αργότερα από τα υπόλοιπα.\n47' Το γκολ Μπάκα\n46' 2-1 η Σλάβια. Σούτσεκ! Γκολ και η Βιγιαρεάλ με Μπάκα.\n46' Πέναλτι για την Σλάβια. Το έκανε ο Χεσούς Νάβας.\nΕπιστρέψαμε στη δράση.\n44' Έφτασε τα οκτώ στο Europa. Μόνο ο Ζιρού έχει παραπάνω (9).\n44' ΓΚΟΛ! 1-1 ο Μπεν Γιεντέρ.\n42' Πέναλτι για τη Σεβίλλη. Το κέρδισε ο Πρόμες.\n38' Δεν...ακούει καλά ο Ενγκοντό\n32' Το γκολ του Μορένο\n31' Δοκάρι με τον Πρόμες για τη Σεβίλλη\n29' Ζεράρ Μορένο και 1-0 η Βιγιαρεάλ\n15' Το γκολ του Εγκαντό\n14' Γκολ ο Ενγκαντό! 1-0 η Σλάβια.\n11' Mεγάλη ευκαιρία με τον Αζμούν για Βιγιαρεάλ.\n2' Πέρασαν ήδη Βαλένθια, Νάπολι και Τσέλσι. Διαβάστε και δείτε πως:\n22:00 Ξεκίνησαν οι αγώνες


Δημοσκόπηση της Opinion Poll για την Karfitsa: Αυξάνει τις δυνάμεις της στην Α’ Θεσσαλονίκης η ΝΔ - ΚΑΡΦΙΤΣΑ\nΔημοσκόπηση της Opinion Poll για την Karfitsa: Αυξάνει τις δυνάμεις της στην Α’ Θεσσαλονίκης η ΝΔ\nH έρευνα της OPINION POLL για την Karfitsa επιβεβαιώνει την απόλυτη κυριαρχία της Ν.Δ στην Α΄ Θεσσαλονίκης. Ξεκινώντας από την παράσταση νίκης που αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, το 81.5% δηλώνει ότι θα νικήσει η Ν.Δ έναντι ενός μόλις του 10.5% που πιστεύει ότι θα νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αξίζει να σημειωθεί , ότι ανάμεσα σ΄ αυτούς που ψήφισαν Ν.Δ στις Ευρωεκλογές το ποσοστό φτάνει το 98.%, ενώ ακόμα και το 52.5% των ψηφοφόρων το ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι θα νικήσει η Ν.Δ μη υιοθετώντας την άποψη ότι « το παιχνίδι μπορεί να γυρίσει».\nΗ πρόθεση ψήφου επί των εγκύρων δίνει την αύξηση των δυνάμεων της Ν.Δ αφού συγκεντρώνει 32.1% έναντι 30.63% που είχε πάρει στις Ευρωεκλογές, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει μικρή κάμψη με 21% έναντι 21.7%. Αυτές οι διαφοροποιήσεις στα ποσοστά οδηγεί σε μία αύξηση της διαφοράς ανάμεσα στην Ν.Δ και τον ΣΥΡΙΖΑ στο 11.1% έναντι 8.93% που ήταν στις Ευρωεκλογές. Αν ληφθεί υπόψη ότι το 14,5% δηλώνουν αναποφάσιστοι και ότι ένα σημαντικό κομμάτι απ΄ αυτούς παραδοσιακά ψηφίζει τελικά αυτόν που φαίνεται ότι θα νικήσει, θα πρέπει να αναμένεται ότι η διαφορά θα αυξηθεί αξιοσημείωτα. Παράλληλα βέβαια και ο ΣΥΡΙΖΑ θα αυξήσει τις δυνάμεις του έστω σε μικρότερο βαθμό και αυτό θα οδηγήσει σε αύξηση του αθροίσματος των δύο βασικών μονομάχων από 52.33% σε επίπεδα πάνω από 60%.\nΤο ΚΙΝ.ΑΛ. δείχνει να αυξάνει τις δυνάμεις του συγκεντρώνοντας 6.7% ( 5.77% στις Ευρωεκλογές) και κατοχυρώνει την τρίτη θέση και στην Α΄ Θεσσαλονίκης που ήταν τέταρτο μετά την Χρυσή Αυγή. Η Χρυσή Αυγή σημειώνει σημαντική πτώση με 2.8% έναντι 5.81% που είχε, ενώ το Κ.Κ.Ε σημειώνει πτώση αφού συγκεντρώνει 4.4% ( 5.27% στις Ευρωεκλογές). Από τα υπόλοιπα μικρά κόμματα οριακή πτώση δείχνει η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ με 5.4% από 5.76% και η ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ με 1.4% από 2.01%. Αντίθετα αύξηση εμφανίζει η ΜΕΡΑ 25 με 4.1% ( 4% στις Ευρωεκλογές ) , όπως και η Ένωση Κεντρώων με 2.8% ( είχε 2.33% ). Είναι αυτονόητο, ότι όλα τα « μικρά κόμματα θα αντιμετωπίσουν πίεση, όσο η Ν.Δ και ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθούν εντονότερα να αυξήσουν τις δυνάμεις από νέες πηγές , αφού και οι δύο έχουν πολύ μεγάλες συσπειρώσεις και επομένως θα αναζητήσουν ενισχύσεις σ΄ άλλους χώρους. Η Ν.Δ παρουσιάζει συσπείρωση 92.5% και ο ΣΥΡΙΖΑ 88.4%.\nΙδιαίτερο όμως ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα αποτελέσματα στα ερωτήματα στους ψηφοφόρους της Ν.Δ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ για την μάχη του σταυρού. Σημειώνουμε , ότι στον κάθε ερωτώμενο δινόταν το περιθώριο να δηλώσει μέχρι 4 απαντήσεις. Όπως φαίνεται στους σχετικούς πίνακες δημοσιεύουμε τους δέκα πρώτους από κάθε κόμμα.\nΣτην Ν.Δ σαφές προβάδισμα έχουν οι κ κ. Κ. Γκιουλέκας, Ε. Ράπτη και Σ. Καλαφάτης. Ακολουθούν οι κ. Ν. Ταχιάος, Π. Κόκκορης, Δ. Βενιέρης, Σ. Σιμόπουλος, Δ. Σταμάτης και Δ. Κούβελας με πολύ οριακές διαφορές μεταξύ τους με τη δεκάδα να συμπληρώνει η Σ. Σάπικα. Πρόκειται για μια εξάδα που βρίσκεται περίπου στα ίδια επίπεδα.\nΣτον ΣΥΡΙΖΑ σαφές προβάδισμα έχει πάρει η Κ. Νοτοπούλου και Ι. Αμανατίδης. Ακολουθούν κατά σειρά οι κ.κ. Μάρκος Μπόλαρης, Χ. Γιαννούλης, Ε. Χατζηγεωργίου, Αλ. Τριανταφυλλίδης, Τ. Κουράκης και Ν. Παρασκευόπουλος .\nΣτο ΚΙΝΑΛ προηγείται ο Χ. Καστανίδης, με τον Κ. Κυριάκο να βρίσκεται στην δεύτερη θέση, με τον Γ. Μαγκριώτη «σε απόσταση αναπνοής» και τον κ. Σαουλίδη να ακολουθεί.\n#Tags: Opinion Poll, Α' Θεσσαλονίκης, Βουλευτές, Δημοσκόπηση, ΚΙΝΑΛ, Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ


Μακεδονικό ζήτημα: To Όνομά μας είναι η Ψυχή μας;\n10:01 | 18 Μαρ. 2016 Τελευταία ανανέωση 19:36 | 18 Μαρ. 2016\nΣτις αρχές της δεκαετίας του 1990 ζήσαμε μια πρωτοφανή έξαρση του ελληνικού εθνικισμού με επίκεντρο το Μακεδονικό ζήτημα. Ένας εθνικιστικός πυρετός προσέβαλε εκείνη την περίοδο τεράστια τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, κινητοποιώντας μάλιστα και τις κοινότητες της διασποράς που συμμετείχαν αποφασιστικά σ’ έναν «οικουμενικό πολιτισμικό πόλεμο». Στόχος αυτού του «πολέμου» δεν ήταν η αλλαγή συνόρων και η κατάκτηση εδαφών. Ήταν η διεκδίκηση συμβόλων και ονομάτων, σημαιών κι ένδοξων προγόνων, καθώς και η υπεράσπιση της πολιτιστικής κληρονομιάς, της ιστορίας και της ταυτότητας…\nΣήμερα, από την ασφαλή απόσταση μερικών ετών, μπορούμε να δούμε την ελληνο-«μακεδονική» διαμάχη με πιο ψύχραιμη ματιά και να κάνουμε τον απολογισμό της: Επρόκειτο για μια «άσκοπη πολυτέλεια», για μια «τεράστια σπατάλη» που γελοιοποίησε την Ελλάδα διεθνώς, αποδυνάμωσε το ρόλο της στα Βαλκάνια, ενώ αποτέλεσε τροχοπέδη στην οικονομική ανασυγκρότηση της γειτονικής μας χώρας, ενισχύοντας παράλληλα την εγγενή της αστάθεια. Σπατάλη και πολυτέλεια γιατί, αν υπάρχουν στα Βαλκάνια δύο χώρες που τα γεωπολιτικά, στρατηγικά και οικονομικά τους συμφέροντα συμπίπτουν σχεδόν απόλυτα, αυτές είναι αναμφισβήτητα η Ελλάδα και η «Μακεδονία» (FYROM). Η λογική μάς λέει λοιπόν ότι αυτές οι δύο γειτονικές χώρες είναι καταδικασμένες να είναι στρατηγικοί σύμμαχοι και συνεργάτες. Ο εθνικισμός όμως, που αποτελεί μια «ανορθολογική έκφανση του θυμικού», κωφεύει πάντα μπροστά στις φωνές της λογικής κι επιζητά συναισθηματικούς και μεταφυσικούς τρόπους προσέγγισης της ιστορίας αλλά και της πραγματικότητας. Ως γνωστόν ο εθνικισμός, για τα αμείλικτα προβλήματα της καθημερινότητας, προσφέρει ως αντίδοτο τη φυγή προς το όνειρο…\n14 Φεβρουαρίου 1992. Η πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη ήταν πλημμυρισμένη από γαλανόλευκες σημαίες, πλακάτ και οργισμένους διαδηλωτές, που φώναζαν συνθήματα υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας: «Η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική!», «Η Μακεδονία είναι Ελλάδα», «Μακεδονία: 4000 χρόνια ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού»… Οι εθνικιστικές οργανώσεις φούσκωσαν τον αριθμό των διαδηλωτών σε «ένα εκατομμύριο». Αναμφίβολα ήταν πολύ λιγότεροι. Μπορώ να σας το διαβεβαιώσω γιατί ένας απ’ αυτούς ήμουν κι εγώ.\nΈχω ακόμη κρατημένη μια φωτογραφία, όπου φαίνεται η αφεντιά μου να κρατάει μια μικρή πλαστική γαλανόλευκη ίδια μ’ εκείνη που κρατούν τα παιδάκια στις παρελάσεις. Το πρόσωπο μου έλαμπε από ένα (ηλίθιο) χαμόγελο αυταρέσκειας. Φαινόμουν «ντοπαρισμένος» από εθνικισμό. Οι πάντες γύρω μου δονούνταν από «εθνική συγκίνηση». Στα πρόσωπα τους έβλεπες την έξαψη. Φαινόταν να έχουν ξεχάσει προς στιγμήν τις πολιτικές τους διαφορές, τη μιζέρια της καθημερινότητας, τα ψυχολογικό-υπαρξιακά τους προβλήματα και -το σημαντικότερο- την επώδυνη φορολογική επέλαση της τότε κυβέρνησης στο όνομα της εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας και την προσαρμογή στα κριτήρια του Μάαστριχ. Τι σημασία είχαν όλα αυτά μπροστά στον κίνδυνο να μας υφαρπάξουν οι Σκοπιανοί το «ιερό» όνομα Μακεδονία, που αποτελούσε αναπαλλοτρίωτο «κτήμα ες αεί» του Ελληνισμού; Έπρεπε λοιπόν να διαφυλάξουμε πάση θυσία το Copyright του ονόματος Μακεδονία. Έπρεπε να εμποδίσουμε τη χρήση του από τους Σκοπιανούς, το μάτι των οποίων γυάλιζε κοιτώντας λαίμαργα στο παρελθόν, ορεγόμενοι την ένδοξη ιστορία των αρχαίων Μακεδόνων και του σημαντικότερου τέκνου τους: του Μέγα Αλέξανδρου.\nΠιστεύω ότι σχεδόν όλοι μοιραστήκαμε τότε την ίδια σκέψη: η Μακεδονία και ό,τι σχετίζεται μαζί της είναι αποκλειστικά ελληνικό. Έχοντας αυτή την «κρυστάλλινη» άποψη εμφυτευμένη στο μυαλό μας διαλυθήκαμε, ενώ οι καφετερίες στην παραλιακή γέμιζαν από κόσμο… Το «πανηγύρι» είχε τελειώσει. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Δείξαμε ότι ήμασταν αποφασισμένοι. Μπορούσαμε να επιστρέψουμε πλέον στην καθημερινότητά μας. Τι άλλο να κάναμε;\nΌταν οι εικόνες από τη μαζική διαδήλωση της Θεσσαλονίκης ταξίδεψαν σ’ όλον τον κόσμο οι μετοχές της Ελλάδας, ως χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχασαν μεγάλο μέρος από την αξία τους στο «χρηματιστήριο της αξιοπιστίας». Οι Έλληνες θεωρήθηκαν «παρανοϊκοί», ένας λαός που πήγαινε γυρεύοντας να εμπλακεί στις αιματηρές διαμάχες που είχαν αρχίσει να φουντώνουν στο χώρο της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Για τους Ευρωπαίους και -ακόμη χειρότερα- για τους Αμερικανούς όλος αυτός ο καβγάς για το όνομα Μακεδονία ήταν μια καθαρή τρέλα ή στην καλύτερη περίπτωση μια «μεταφυσική διένεξη», που δεν είχε λογική βάση. Πώς αλλιώς να εξηγούσαν τον υπερβολικό φόβο που ενέπνεε στην Ελλάδα η προσπάθεια ενός μικρού λαού να εμφανιστεί στη διεθνή σκηνή μ’ ένα όνομα που ήδη χρησιμοποιούσε επίσημα εδώ και μισό αιώνα; Στο κάτω-κάτω ο κάθε λαός έχει το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται όπως αυτός θέλει, υποστήριζαν οι «ψύχραιμοι» αναλυτές. Ο κάθε λαός έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να διαλέγει ο ίδιος το όνομά του. Στο κάτω-κάτω οι ίδιοι οι Έλληνες δεν επέλεξαν να λέγονται Έλληνες και όχι Γραικοί ή Ρωμιοί;\nΗ Ύπαρξή σου Κλέβει την Ταυτότητα μου\nΤην περίοδο του εμπάργκο της Ελλάδας κατά της «Μακεδονίας»(1994-1995) διέσχιζα συχνά το έδαφος του μικρού εκνευριστικού μας γείτονα με κατεύθυνση το Βελιγράδι. Πάντα αισθανόμουν μεγάλη δυσφορία όταν οι «Μακεδόνες» συνοριακοί υπάλληλοι έπαιρναν το «ευρωπαϊκό» μου διαβατήριο και το στιγμάτιζαν με μια ολοσέλιδη αυτοκόλλητη ακριβοπληρωμένη (κόστιζε 6.000 δρχ.) βίζα, που έγραφε στα κυριλλικά «Ρεπούμπλικα Μακεντόνιγια». Μεγαλύτερη προσβολή δεν μπορούσε να γίνει τότε σ’ έναν Έλληνα. Όταν επέστρεφα στην Ελλάδα οι δικοί μας συνοριακοί υπάλληλοι αναλάμβαναν να διορθώσουν την προσβολή. Στη θέση της «μακεδονικής» βίζας έβαζαν την ατιμωτική σφραγίδα: ΘΕΩΡΗΣΗ ΑΚΥΡΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ. Το διαβατήριό μου έμοιαζε με πεδίο μάχης ενός ακήρυκτου πολέμου…\nΔιασχίζοντας τότε την απόσταση των 180 χλμ., που καταλάμβανε αυτό το ενοχλητικό κρατίδιο, έπιανα τον εαυτό μου να κάνει διάφορες «επικίνδυνες» σκέψεις. Όντας ακόμη ορθολογιστής καταλάβαινα καταρχάς ότι σ’ αυτήν τη, στριμωγμένη στο κέντρο βαλκανικής, γκριζωπή χώρα, κατοικούσαν, μαζί με αρκετές άλλες εθνότητες, πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι, που δεν ήταν -ή δεν ήθελαν να είναι- ούτε Βούλγαροι, ούτε Σέρβοι, ούτε φυσικά και Έλληνες. Οι άνθρωποι αυτοί μιλούσαν μια σλαβική γλώσσα (ή αν θέλετε διάλεκτο), που την έλεγαν «μακεδόνικα». Οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονταν ως «Μακεντόντσι», για να ξεχωρίζουν από τους (Σλάβους κυρίως) γείτονές τους. Το όνομά τους προέρχονταν από το γεωγραφικό χώρο στον οποίο ζούσαν εδώ και πολλούς αιώνες. Ο λαός αυτός λοιπόν υπήρχε -όσο κι αν με πλήγωνε η ύπαρξη του- και δεν εμφανίστηκε, ούτε «εφευρέθηκε» ή «κατασκευάστηκε» ξαφνικά από το πουθενά. Αυτή ήταν η αλήθεια και -ειλικρινά- μου πήρε πολύ καιρό για να την χωνέψω. Όσο κι αν δυσφορούσα οι «Μακεντόντσι» ήταν πέρα για πέρα αληθινοί, όσο αληθινοί ήμασταν κι εμείς οι Έλληνες και σε καμιά περίπτωση δεν ήταν αποκύημα της ανθελληνικής φαντασίας του Στρατάρχη Τίτο, όπως υποστήριζαν οι Έλληνες εθνικιστές.\nΚάποια στιγμή λοιπόν παραδέχτηκα ότι η μη αναγνώριση της ύπαρξης αυτού του λαού και του κράτους, που ανακήρυξε επίσημα ως ανεξάρτητο το 1991, ήταν καθαρή ανοησία. Παραδέχτηκα όμως, ότι ήταν πλέον αργά, εφόσον ως χώρα και ως λαός είχαμε περάσει το «σημείο χωρίς επιστροφή». Ακολουθήσαμε εξ αρχής μιαν εσφαλμένη πολιτική, απαράδεκτη για γείτονες, και δεν ήταν εύκολο ξαφνικά να κάνουμε πίσω και να παραδεχτούμε το λάθος μας. Δεν μπορούσαμε να παραδεχτούμε ανοικτά ότι οι «Μακεδόνες» υπάρχουν.\n«Σου φαίνομαι ανύπαρκτος; Τσίμπησέ με αν δεν πιστεύεις στα μάτια σου», με πείραζε ο Τράικο, ένας «Μακεδόνας» που γνώρισα στο Βελιγράδι. Όλοι οι Σέρβοι γύρω μου γελούσαν, καθώς εγώ κοκκίνιζα από ντροπή. Δεν το έβαζα όμως κάτω και συνέχιζα απτόητος: «Φυσικά και υπάρχεις. Μόνο που δεν είσαι Μακεδόνας. Είσαι μια παράξενη βαλκανική αλχημεία. Για την ακρίβεια είσαι Βουλγαρο-Σερβο-Έλληνας. Μακεδόνας πάντως δεν είσαι! Οι πραγματικοί Μακεδόνες είναι μόνον Έλληνες και όχι Σλάβοι! Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν μιλούσε σλαβικά. Αν είσαι κάτι, αυτό είναι σίγουρα Μακεδόνας-μαϊμού! Και ξέρεις γιατί: πραγματικοί Μακεδόνες είναι μόνον οι Έλληνες της Μακεδονίας, όπως εγώ. Μόνον οι Ελληνομακεδόνες έχουν το δικαίωμα να λέγονται Μακεδόνες». Ο Τράικο γινόταν τότε παπόρι: «Έι γκρίτστο (σ.σ. ελληνάκι) χώνεψε το: δεν μπορείς να είσαι και Έλληνας και Μακεδόνας. Δεν γίνεται να είσαι και κατσίκι και πρόβατο. Οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν ξεχωριστός λαός από τους Έλληνες. Ήταν όμως φιλέλληνες. Όπως και ο Μέγας Αλέξανδρος (Γκόλεμ Αλεξάντρ), που ήταν φιλέλληνας εξ αιτίας του Αριστοτέλη. Ο Δημοσθένης θεωρούσε τους Μακεδόνες ‘’βαρβάρους’’. Επομένως δεν τους θεωρούσαν Έλληνες. Ήταν Γκραικομάνοι, όπως είναι και πολλοί Μακεδόνες σήμερα στη Μακεδονία του Αιγαίου. Εσύ, εφόσον είσαι Έλληνας δεν μπορείς να είσαι Μακεδόνας».\nΣ’ αυτές τις έντονες συζητήσεις μας, όπου ο καθένας επιχειρηματολογούσε υπέρ των εθνικιστικών θέσεων της μιας πλευράς, καταλήγαμε σχεδόν πάντα στο ίδιο πράγμα: στο ζήτημα της ταυτότητας. Το πρόβλημα από ελληνικής πλευράς ήταν ότι αν οι «Σκοπιανοί» αναγνωριζόταν ως εθνοτικά «Μακεδόνες», τότε οι Έλληνες Μακεδόνες (μιλάω για τους αυτόχθονες ελληνόφωνους της Μακεδονίας και όχι για τους σλαβόφωνους, ούτε για τους πρόσφυγες) θα ήταν μόνον γεωγραφικά Μακεδόνες. «Η ύπαρξη αυτής της ομάδας μου κλέβει την ταυτότητά μου», παραπονέθηκε στον ανθρωπολόγο Loring Danforth ένα ηλικιωμένος Ελληνομακεδόνας της Αυστραλίας. Και κατάλαβα πολύ καλά τι εννοούσε όταν, σε ξένο περιβάλλον, ήμουν αναγκασμένος να υπερασπίσω την (ελληνομακεδονική) ταυτότητά μου, χωρίς τα συμπλέγματα κατωτερότητας που έχουν οι εξελληνισμένοι σλαβόφωνοι και χωρίς την ανασφάλεια που αισθάνονται οι πρόσφυγες, που φοβούνται μήπως και χάσουν τη νέα τους πατρίδα.\nΕνοχλούσε συχνά τους «Μακεδόνες» συνομιλητές μου το γεγονός ότι καταγόμουν από τα δυτικά Πιέρια, μια περιοχή που άνηκε στην ελληνόφωνη ζώνη της τουρκοκρατούμενης Μακεδονίας (γι’ αυτούς, βλέπετε, οι Έλληνες θεωρούνται «ξένος» λαός στη Μακεδονία). Πάνω από τα ελληνόφωνα Πιέρια κατοικούσαν οι Βαλαάδες, ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι (ή εξισλαμισθέντες «Μακεδόνες» σύμφωνα με την προπαγάνδα των Σκοπίων), οι οποίοι και ανταλλάχτηκαν το 1924. Και πιο πάνω, βορείως της γραμμής Καστοριά-Αμύνταιο-Έδεσσα-Κιλκίς, απλωνόταν η σλαβόφωνη ζώνη της Μακεδονίας. Ως γνωστόν ολόκληρος σχεδόν ο Μακεδονικός Αγώνας, που έλαβε χώρα στις αρχές του 20ού αιώνα, εκτυλίχτηκε στην κεντρική σλαβόφωνη ζώνη της Μακεδονίας, τους «ρευστοσυνείδητους» πληθυσμούς της οποίας διεκδικούσαν τόσο ο βουλγαρικός, όσο και ο ελληνικός εθνικισμός.\nΟι Βούλγαροι στήριζαν τις διεκδικήσεις τους στην «κοινή» γλώσσα, στη σλαβική κουλτούρα και στην κοινωνική δυσαρέσκεια των σλαβόφωνων αγροτικών πληθυσμών απέναντι στους Έλληνες αστούς των μακεδονικών πόλεων και την εκκλησιαστική ιεραρχία του Φαναρίου. Έχουν μείνει στην ιστορία τα λόγια που έλεγαν οι σλαβόφωνοι παπάδες όταν μνημόνευαν το όνομα του -φορομπήχτη- Φαναριώτη Μητροπολίτη τους: «Ο Θεός να μας φυλάει από τους λύκους που κατεβαίνουν από τα Καρπάθια, τους βαρείς χειμώνες κι από τους Έλληνες που έρχονται από το Βόσπορο και τη θάλασσα του Μαρμαρά»! Αυτό το προλεταριακό μίσος του κατώτερου σλαβόφωνου κλήρου, παρέσυρε και τις αγροτικές μάζες, δημιουργώντας σταδιακά ένα ρεύμα αποστροφής προς την ελληνική κουλτούρα με πρώτο θύμα την ελληνική παιδεία: οι σλαβόφωνοι χωρικοί σταμάτησαν σιγά-σιγά να στέλνουν τα παιδιά τους σε ελληνικά σχολεία. Αυτό αποτέλεσε πολύ σημαντική εξέλιξη εφόσον, ως τα τέλη του 19ου αιώνα, όποιος σλαβόφωνος της Μακεδονίας ακόμη και Βούλγαρος μορφωνόταν ή έμπαινε στην εκκλησιαστική ιεραρχία ή γινόταν έμπορος, τότε θεωρούνταν αυτομάτως Γκρκ, γινόταν «Έλληνας». Δηλαδή όταν ο χωρικός ή ο βοσκός γινόταν αστός και έμπορος, έπαυε αυτομάτως να θεωρείται «Βούλγαρος» ή «Βλάχος» και γινόταν «Έλληνας».\nΠαρά την υποχώρηση της επιρροής τους στα τέλη του 19ου οι Έλληνες συνέχισαν να προωθούν την εθνικιστική τους ιδεολογία μεταξύ των σλαβόφωνων πληθυσμών βασιζόμενοι στην εξελληνιστική εκκλησιαστική πολιτική του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στα εκπαιδευτικά τους δίκτυα, που ασκούσαν μεγάλη έλξη εξαιτίας της πολιτιστικής ανωτερότητας του Ελληνισμού, στα εμπορικά τους κεφάλαια και τέλος στους αστούς των πόλεων της κεντρικής Μακεδονίας (Μοναστήρι, Αχρίδα, Φλώρινα, Καστοριά, Περλεπές κ.ά.).\nΜεγάλο τμήμα των σλαβόφωνων της Μακεδονίας προσχώρησε ωστόσο στη βουλγαρική Εξαρχία και θεωρήθηκαν «Βούλγαροι». Σημαντικό όμως τμήμα τους παρέμεινε πιστό στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και θεωρήθηκαν «Έλληνες». Ενδιαφέρον έχουν οι στατιστικές της Μακεδονίας των αρχών του 20ού αιώνα, που έμοιαζε μ’ ένα πολύχρωμο εθνολογικό λιβάδι (εξού και η έκφραση «μακεδονική σαλάτα»). Μια ελληνική στατιστική (1904) μέτρησε 630.000 «Τούρκους», 653.000 «Έλληνες» (πιστούς στο Πατριαρχείο) και 334.000 «Βούλγαρους»(Εξαρχικούς). Οι Βούλγαροι στατιστικολόγοι ξέθαψαν 1.181.000 «Βουλγάρους», κανένα «Μακεδόνα», 229.000 Έλληνες, 700 (!) Σέρβους και 500.000 «Τούρκους». Η Πύλη τέλος έδωσε το 1906 την εξής επίσημη στατιστική: 1.145.000 Μουσουλμάνοι, 623.000 «Έλληνες»(Πατριαρχικοί) και 626.000 «Βούλγαροι»(Εξαρχικοί). Οι Έλληνες παραδέχτηκαν ότι οι στατιστικές των τουρκικών αρχών σε τελική ανάλυση τους ευνοούσαν, ενώ στην προσπάθεια τους να μειώσουν τους Βουλγάρους, αναγκάστηκαν να παραδεχτούν ότι οι Σλαβομακεδόνες υπήρχαν (κάποιος μέτρησε απρόθυμα γύρω στις 450.000).Ενδεικτικό του όλου κλίματος και του γεγονότος ότι οι «Μακεδόνες» δεν ήταν παρά «πολεμική λεία», ήταν η κυνική δήλωση του Χαρίλαου Τρικούπη (1895): «Τους Μακεδόνες θα τους πάρει όποιος θα νικήσει στον επόμενο πόλεμο. Αν νικήσουν οι Βούλγαροι, θα γίνουν Βούλγαροι. Αν νικήσουν οι Έλληνες, θα γίνουν Έλληνες».\nΠολλά παράδοξα συνέβαιναν εκείνη την εποχή, όταν στην εθνολογικά ανομοιογενή Μακεδονία επικρατούσε ένα πραγματικό χάος και ολόκληροι πληθυσμοί βρισκόταν στη «νεκρή ζώνη», μετέωροι ανάμεσα σε διαφορετικές εθνικές ταυτότητες. Τα περάσματα από τη μια κουλτούρα στην άλλη ήταν πολύ συνηθισμένο φαινόμενο. Υπήρχαν χωριά που ήταν «σλαβικά στο αίμα και στη λαλιά» αλλά άνηκαν στην «ελληνική» (Πατριαρχική) πλευρά. Συχνές ήταν οι περιπτώσεις Ελλήνων οικογενειαρχών που έβλεπαν το γιο τους να γίνεται «Βούλγαρος» πηγαίνοντας σε εξαρχικό σχολείο, όπου κι επηρεαζόταν από τη βουλγαρική εθνικιστική προπαγάνδα. Παρομοίως ένας Βούλγαρος πατέρας έβλεπε με βαριά καρδιά το παιδί του να γίνεται «Έλληνας» με το που πήγαινε σ’ ένα Πατριαρχικό σχολείο. Υπήρχαν οικογένειες όπου ο ένας γιος πήγαινε στον οθωμανικό στρατό, εξισλαμιζόταν και γινόταν Τούρκος, ο άλλος προσχωρούσε στην Εξαρχία και γινόταν Βούλγαρος, ενώ ο τρίτος παρέμεινε πιστός στην ελληνορθόδοξη εκκλησία, και θεωρούταν Έλληνας. Εφόσον πάντα υπήρχαν (και συνεχίζουν να υπάρχουν) οικογένειες που τροφοδοτούσαν με μέλη ανταγωνιστικές μεταξύ τους κουλτούρες και έθνη, τότε για ποια «έθνη» μιλάμε; Σίγουρα όχι γι’ αυτά που βασίζονται σε «συγγένεια αίματος», εφόσον η ιστορία μας δείχνει ότι κάτι τέτοιο είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο.\nΜπορεί τα έθνη να μην αποτελούν «φαντασιακές κοινότητες» (Anderson), ούτε όμως και βασίζονται σε κάποια «αρχέγονα αισθήματα». Στην πραγματικότητα συμβαίνουν ως ένα βαθμό και τα δύο. Μια πιθανή εξήγηση της έννοιας έθνος μας δίνει ο Γερμανός φιλόσοφος Max Weber: «...Τι σημαίνει άραγε έθνος και εθνικό συναίσθημα; Μια έννοια έθνους θα μπορούσε να οριστεί κάπως έτσι: πρόκειται για μια αισθηματική κοινότητα, της οποίας η κατάλληλη έκφραση θα ήταν ένα δικό της κράτος και η οποία, ως εκ τούτου, κατά κανόνα έχει την τάση να προωθήσει εκ των έσω κάτι τέτοιο».\nΟ εθνικισμός -ένα αστικό ιδεολογικό προϊόν- προώθησε με πάθος την αρχή ότι «τα πολιτικά και τα εθνικά σύνορα πρέπει να συμπίπτουν», αρχή που οδήγησε σε κατάρρευση τις προγενέστερες πολιτικές οντότητες που κυριαρχούσαν στην Ευρώπη (Αυτοκρατορίες, φέουδα, πόλεις-κράτη κ.ά.). Συνήθως τα κράτη κατασκεύαζαν έθνη (π.χ. Γαλλία), συχνά όμως συνέβαινε και το αντίθετο (Βαλκάνια). Όπως και να ‘χει πάντως, κατά την διαδικασία συγκρότησης των εθνικών κρατών στην Ευρώπη, η συναισθηματική δύναμη του έθνους, ενσωματωνόταν και υποτασσόταν στην πολιτική ισχύ ενός απρόσωπου κράτους, που το χρησιμοποιούσε για την επίτευξη των δικών του στόχων. Στο τέλος το κράτος ταυτιζόταν πάντα με το έθνος. Έτσι, το να είναι κανείς πολίτης ενός κράτους ισοδυναμούσε με το να ανήκει στο έθνος το οποίο δημιούργησε το κράτος αυτό (βλέπε: Κάθε άνθρωπος που ζει μέσα στο πολιτικό πλαίσιο της Τουρκίας είναι Τούρκος).\nΣτην περίπτωση όμως της Μακεδονίας των αρχών του 20ού αιώνα τα πράγματα ήταν χαοτικά. Είχαμε μια απαρχαιωμένη πολιτική οντότητα (Οθωμανική Αυτοκρατορία) σε κατάσταση αποσύνθεσης, δύο ή τρεις (αν υπολογιστούν και οι Σέρβοι) αντίπαλους εθνικισμούς, που διεκδικούσαν τις ίδιες περιοχές κι έναν σλαβόφωνο πληθυσμό (κάπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι), που δεν ήξερε ποια εθνική ταυτότητα να επιλέξει, ενώ γνώρίζε κατά βάθος ότι ο ίδιος είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός ιδιαίτερου έθνους. Το τμήμα αυτού του αναποφάσιστου πληθυσμού που κατάφερε να μην μολυνθεί από τις εθνικιστικές ιδεολογίες των Βουλγάρων, Σέρβων και Ελλήνων, αλλά αντίθετα ν’ αποκτήσει «ανοσία» σ’ αυτές, αποτέλεσε τον εθνογενετικό πυρήνα των σύγχρονων «Μακεδόνων». Οι ίδιοι κατασκεύασαν την ιδιαίτερη ταυτότητά τους προβάλλοντας τις διαφορές τους με τις γειτονικές εθνικές κουλτούρες. Διαφοροποιήθηκαν σε σχέση με τους Βουλγάρους με βάση την ιστορία και τη γεωγραφία. Απέναντι στους Έλληνες τα πράγματα ήταν πιο εύκολα μιας και υπήρχε πάντα το φράγμα της γλώσσας: εφόσον δεν μιλούσαν ελληνικά, δεν μπορούσαν να είναι Έλληνες. Και αυτό συνέβαινε επειδή από τα τέλη του 19ου αιώνα η προώθηση των ελληνικών εθνικών διεκδικήσεων στα Βαλκάνια γινόταν πλέον με κριτήριο τη γλώσσα και όχι τη θρησκεία, όπως στη Μικρά Ασία και στον Πόντο.\nΠροηγουμένως, η γλώσσα δεν αποτελούσε αναγκαία προϋπόθεση για ν’ ανήκει κανείς στον Ελληνισμό. Αρβανίτες, Βλάχοι, σλαβόφωνοι και τουρκόφωνοι μπορούσαν να γίνουν εύκολα μέλη του Ελληνισμού, δηλώνοντας απλά ότι ανήκουν σ’ αυτόν, άσχετα αν δεν ήξεραν λέξη στα ελληνικά. Υπεύθυνη για την ταύτιση αυτών των γλωσσικών ομάδων με τον Ελληνισμό πρέπει να θεωρηθεί η εξελληνιστική πολιτική του Πατριαρχείου, που καλλιεργούσε την ταυτότητα του Ρουμ (Ρωμιού, δηλαδή ελληνορθόδοξου), παρακάμπτοντας τις επιμέρους γλωσσικές και εθνοπολιτιστικές ταυτότητες. Εξάλλου «η χρήση της ελληνικής ως γλώσσας-φορέα σ’ ένα μεγάλο μέρος της Αυτοκρατορίας και το κύρος του ελληνικού πολιτισμού έσπρωχναν πολλούς σλαβόφωνους, αλβανόφωνους ή βλαχόφωνους να εξελληνιστούν» (Πρεβελάκης). Με αυτήν τη λογική, σύμφωνα με την οποία Έλληνας είναι όποιος αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοιος, η δήλωση και μόνον ενός σλαβόφωνου του 19ου αιώνα ότι είναι «Μακεδόνας» αρκούσε για να τον κάνει δεκτό στον Ελληνισμό (κάτι αδύνατο σήμερα…).\nTo όνομα μας είναι η ψυχή μας, υποστηρίζουν οι σύγχρονοι «Μακεδόνες», που δεν θέλουν να κάνουν την παραμικρή υποχώρηση στο ζήτημα του ονόματος. «Χάνοντας αυτό το όνομα, χάνουμε την ταυτότητα μας… Αν παραμείνουμε δίχως όνομα θα αναζωπυρωθούν οι παλιές διενέξεις και οι παλιές ορέξεις…», δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρώην Πρόεδρος της «Μακεδονίας» Κίρο Γκλιγκόρωφ. Για να αμβλύνει ωστόσο τις ελληνικές αντιδράσεις ο ίδιος είχε δηλώσει ότι «είμαστε Σλάβοι και ήρθαμε σε αυτή την περιοχή τον 6ο αιώνα… δεν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων». Ωστόσο, το γεγονός ότι οι γείτονές μας αρνούνται να συζητήσουν ακόμη και την ονομασία «Νέα Μακεδονία», που θα τους αποσυνέδεε από τον Μέγα Αλέξανδρο και τους αρχαίους Μακεδόνες, σημαίνει ότι θέλουν «και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο». Φαίνεται δηλαδή ότι προσβλέπουν σε μια μελλοντική αποκλειστικότητα της χρήσης του ονόματος Μακεδονία και ό,τι συνδέεται μ’ αυτό. Θέλουν να ταυτίσουν στο μυαλό του κόσμου τη Μακεδονία με τα Σκόπια και όχι με την Αθήνα. Και αυτή είναι μια κατάσταση που πιστεύω ότι ανησυχεί και πολλούς άλλους εκτός από εμένα.\nΤο 1993 ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είπε μια από της μεγαλύτερες αλήθειες που ειπώθηκαν στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα: «Σε πέντε, το πολύ δέκα χρόνια κανείς δε θα θυμάται το όνομα Μακεδονία…». Έτσι ακριβώς συνέβη. Για τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού το ζήτημα θεωρείται πλέον λήξαν ή στην καλύτερη περίπτωση, ιστορία. Για κάποιους όμως συνεχίζει ν’ αποτελεί κίνητρο για μια εκ νέου αναζήτηση ταυτότητας. Έλληνες και «Μακεδόνες» συνδέονται με πολλούς πολιτιστικούς δεσμούς. Έτσι, για ν’ αποφύγουν την μεταξύ τους αφομοίωση, κατέληξαν τελικά στην εχθρότητα. Τόσο η ελληνική, όσο και η «μακεδονική» εθνική ταυτότητα διαμορφώθηκαν μέσα από τραυματικές εμπειρίες (Εμφύλιος πόλεμος) και αμοιβαία καχυποψία.\nΣήμερα όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά απ’ ότι ήταν πριν από 100 χρόνια. Η Ελλάδα μεταμορφώνεται σε ώριμη δημοκρατία που τείνει ν’ αποτινάξει «παιδικές ασθένειες», όπως ο εθνικισμός. Ο ελλαδισμός, ως νεωτερικό φαινόμενο, αρχίζει να παρακμάζει, ενώ επανεμφανίζεται στο προσκήνιο ο Ελληνισμός, κυρίως μέσω της διασποράς. Μια νέα ελληνική ταυτότητα, που δεν βασίζεται στον ελλαδοκεντρικό εθνικισμό, αρχίζει να διαμορφώνεται. Στα πλαίσια του ανανεωμένου Ελληνισμού, το όραμα του οποίου έγκειται στη συνεργασία και στην ανάπτυξη των λαών της βαλκανικής, οι «Μακεδόνες» δεν είναι πλέον αντίπαλοι, αλλά συνεργάτες στην οικοδόμηση ενός νέου κλίματος στην περιοχή. Αυτός ο λαός, που άνηκε μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα στη σφαίρα της πολιτιστικής επιρροής του Ελληνισμού, θα καταστεί κομβικός σύμμαχος του Ελληνισμού στην προσπάθεια του να αναδείξει την μοναδική αξία των Βαλκανίων ως οργανικού τμήματος του ευρωπαϊκού πολιτισμού και όχι ως ο «σκοτεινός Άλλος εαυτός του».\nΓιώργος Στάμκος. Γεωπολιτική του Αρχιπελάγους, α’ έκδοση Αρχέτυπο 2000, (γ’ έκδοση, ανανεωμένη, Άγνωστο 2008).\n* Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημιουργός του περιοδικού Ζενίθ (www.zenithmag.wordpress).\n20:36 | 16 Μαρ. 2016\n11:01 | 18 Σεπ. 2014\nΣκόπια: Το όραμα του Σαμαρά για την Ελλάδα\n17:09 | 23 Απρ. 2017\n18:33 | 08 Απρ. 2017


History Of Macedonia – Ο Σκοπιανός Τύπος για την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης\nΟ Σκοπιανός Τύπος για την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης\nin FYROM news / by D-Mak / on December 6, 2011 at 10:25 am /\n– Η Νόβα Μακεντονίγια χαρακτηρίζει την απόφαση ως μια “ιστορική αναγνώριση” απο την διεθνή κοινότητα. Αναφέρει επίσης πως τα Σκόπια εξαπολύουν από σήμερα μια διπλωματική αντεπίθεση όπου κυρίαρχη θέση θα έχει η απόφαση της Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Με τον τρόπο αυτό, η εφημερίδα ισχυρίζεται πως τα Σκόπια θα μπορέσουν να λάβουν ημερομηνία για έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε. και να γίνουν δεκτά στο ΝΑΤΟ από την προσεχή σύνοδο τον Απρίλιο στο Σικάγο. Πληροφορίες που προέρχονται από το προεδρικό περιβάλλον αναφέρουν πως ο πρόεδρος των Σκοπίων Γκιόργκι Ιβάνοφ, έχει προγραμματίσει σήμερα συνάντηση με τους πρεσβευτές των χωρών μελών της Ε.Ε. έτσι ώστε να τους παρουσιάσει την απόφαση Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Ο αρθρογράφος Γκότσε Τρπκόφσκι σχολιάζει στην στήλη του πως με την απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου έχουν τώρα ένα πολύ δυνατό επιχείρημα. Στην συνέχεια αναφέρει ότι αν η Ελλάδα ενήργησε λανθασμένα, τότε πρέπει να διορθώσει την στάση της και να τους ξεμπλοκάρει. Επειδή όμως πρόκειται για διεθνείς σχέσεις προβάλει την ερώτηση, τι γίνεται αν δεν τους ξεμπλοκάρει;\n– Η Ούτρινσκι Βέσνικ στον σχετικό τίτλο αναφέρει “Καλά νέα από την Χάγη“. Ο συντάκτης Έρολ Ριζάοφ επισημαίνει πως η απόφαση από μόνη της δεν είναι ικανή να τους ανοίξει την πόρτα του ΝΑΤΟ. Η απόφαση έχει τεράστια νομική και ηθική αξία και δεν πρέπει να αναλωθεί σε φτηνή ρητορική. Η καίρια ερώτηση για τον Ριζάοφ είναι τι είναι ικανά τα Σκόπια να κερδίσουν βάσει αυτής της απόφασης.\n– Η Ντνέβνικ αναφέρει πως η απόφαση επιβεβαιώνει όσα ήδη ήξεραν. Η αρθογράφος Κατερίνα Μπλαζέφσκα επισημαίνει πως το διεθνές δικαστήριο δεν μπορεί να εμποδίσει την Ελλάδα από το να κάνει το ίδιο και στο μέλλον. Ουσιαστικά για την αρθρογράφο η απόφαση είναι ένας γόρδιος δεσμός άρα τα πάντα εξαρτιώνται από τα Σκόπια και όχι από την Ελλάδα ή την Χάγη. Η Ελλάδα δεν τιμωρήθηκε για ο,τιδήποτε. Θα λάβει την νέα δόση δανείου καθώς οι Σκοπιανοί θα πρέπει να δουλέψουν και να εφαρμόσουν τις μεταρρυθμίσεις, όχι για την Ε.Ε. αλλά για τους ίδιους τους εαυτούς τους. Ο έτερος αρθρογράφος που ασχολείται με το ζήτημα, Χρίστο Ιβανόφσκι, σχολιάζει πως η απόφαση σίγουρα δεν τους δίνει ένα εισιτήριο εξπρές για το ΝΑΤΟ αλλά αποτελεί ένα πολύ δυνατό όπλο για την μάχη της δικαιοσύνης και των δικαιωμάτων τους, όπως γράφει, σχετικά με την ονομασία, εθνικότητα και γλώσσα. Είναι σημαντικό για τα Σκόπια να καθορίσουν την παραπέρα στρατηγική τους. Και αυτό περιλαμβάνει την επέκταση των λόμπι τους. Η νίκη στην Χάγη δείχνει κατά τον αρθρογράφο πως ο πόλεμος για το όνομα μπορεί να κερδηθεί και αυτός.\nΗ εφημερίδα ασχολείται με τον Έλληνα πρέσβη και νόμιμο εκπρόσωπο της Ελλάδος στην Χάγη, Γεώργιο Σαββαϊδη. Σε δηλώσεις του ο Έλληνας πρέσβης δήλωσε ότι η προσφυγή των Σκοπίων εναντίον της Ελλάδος στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης αποτελεί ένα πολιτικό παιχνίδι για την παράκαμψη των διαπραγματεύσεων για το όνομα. Αντί να διαπραγματεύονται με καλή πίστη, τα Σκόπια κίνησαν νομική διαδικασία για να σταματήσουν τις διαπραγματεύσεις. Ο πρέσβης αποσύρθηκε με την υπόλοιπη Ελληνική αποστολή στο γραφείο τους, ενώ δεν επέτρεψε ερωτήσεις στους σκοπιανούς δημοσιογράφους. Η Ντνέβνικ επισημαίνει πως με τις δηλώσεις του ο Έλληνας εκπρόσωπος κατηγόρησε τα Σκόπια για εθνικιστική προπαγάνδα και κλοπή Ελληνικών Ιστορικών συμβόλων παρά το γεγονός, σύμφωνα με την Σκοπιανή εφημερίδα πως το δικαστήριο αποφάσισε κάτι τέτοιο δεν είναι αλήθεια.\nΗ 24 Βέστι, φιλοξενεί δηλώσεις του αρχηγού της αντιπολίτευσης Μπράνκο Τσρβενκόφσκι. Ο ηγέτης του SDSM επισημαίνει πως η χώρα του κέρδισε δικαστικά την προσφυγή εναντίον της Ελλάδος και η απόφαση είναι δημιουργική, δίκαιη και αντικειμενική. Αναφέρει πως είναι τώρα η ώρα τα Σκόπια να αρχίσουν εκ νέου τις προσπάθειες τους για την Ευρωπαϊκή ένταξη τους.\nΜετάφραση – Επιμέλεια : Αναστασία Σ.\nΑπαγορεύεται η αναδημοσίευση\nΟ Σκοπιανός Τύπος με μια ματιά 16-11-2011\nΟ Σκοπιανός Τύπος με μια ματιά 24-11-2011\nΣκοπιανός Τύπος με μια ματιά 22-12-2011\nΚύπρος – Δηλώσεις Δ. Χριστόφια και πολιτικών ηγετών για την απόφαση του βρετανικού Εφετείου στην υπόθεση Αποστολίδη – Όραμς\nTags: 24 Βέστι, Ούτρινσκι Βέσνικ, νόβα μακεντονίγια, ντνέβνικ, σκοπιανός τύπος, Γεώργιος Σαββαϊδης


Θλίψη: Πέθανε η Φώφη Γεννηματά - Newsbomb - Ειδησεις\nΕΛΛΑΔΑ 25/10/2021 12:14\n«Σήμερα 25/10/2021 και ώρα 12:04 μμ στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, απεβίωσε η Πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ Φώφη Γεννηματά μετά από πολυετή μάχη και παρά τις προσπάθειες των θεραπόντων ιατρών. Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στους οικείους της», αναφέρει το ιατρικό ανακοινωθέν του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός».\n«Δυστυχώς πριν από λίγο απεβίωσε η Φώφη Γεννηματά μαχόμενη γενναία κατά της ασθένειας της. Τα θερμά μου Συλλυπητήρια στην οικογένεια της», έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter o υπουργός υγείας Θάνος Πλεύρης.\nΣημειώνεται ότι έχει ήδη ενημερωθεί ο πρόεδρος της Βουλής Κώστας Τασούλας, ώστε να ξεκινήσουν οι διαδικασίες για τη διακοπή των εργασιών κοινοβουλευτικών ελέγχων.\n«Η είδηση μας συγκλόνισε όλους. Ήταν σπουδαία πολιτικός, σπουδαία γυναίκα. Εκφράζουμε τη θλίψη και την οδύνη μας. Ο πρωθυπουργός έχει ήδη ενημερωθεί για την τραγική εξέλιξη και αναμένεται τοποθέτηση του», τόνισε από την πλευρά του ο Γιάννης Οικονόμου στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, η οποία και ακυρώθηκε. Λίγο αργότερα έγινε γνωστό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επιστρέψει νωρίτερα από το ταξίδι του στη Σαουδική Αραβία.\nΑμέσως μετά την είδηση του θανάτου της Φώφης Γεννηματά, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος εξέφρασε τα συλλυπητήριά του για τη «μαχήτρια» Φώφη, η οποία στάθηκε όρθια και πάλεψε γενναία με τον καρκίνο από το 2008.\nΉταν λίγο πριν τις 18:30 το απόγευμα της Τρίτης 12 Οκτωβρίου, όταν έγινε γνωστό ότι η πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής εισήχθη εκτάκτως το βράδυ της Δευτέρας στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός». Σύμφωνα με το ιατρικό ανακοινωθέν η Φώφη Γεννηματά παρουσίασε συμπτώματα ατελούς ειλεού, με την κατάστασή της να οφείλεται σε υποτροπή της βασικής της νόσου, γεγονός που έκανε όλους όσοι γνώριζαν για τον καρκίνο που πέρασε να καταλάβουν ότι η κατάσταση είναι σοβαρή και χρήζει άμεσης ιατρικής παρακολούθησης.


Οι Λουζινιανοί (Lusignan) ήταν μεγάλος μεσαιωνικός οίκος ευγενών της Γαλλίας, του οποίου κλάδος ήταν η οικογένεια των Λουζινιανών βασιλιάδων της Κύπρου κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας (1192-1489), περίοδο που θεωρήθηκε από μερικούς ξένους ιστορικούς ως η «χρυσή εποχή» της ιστορίας του νησιού.\nΟ οίκος των Lusignan καταγόταν από την ομώνυμη γαλλική πολίχνη του Πουατιέ, κι εκτός από τους βασιλιάδες της Κύπρου έδωσε και σταυροφόρους, βασιλιάδες των Ιεροσολύμων, βασιλιάδες της Μικρής Αρμενίας και άλλους που έδρασαν στη Δυτική Ευρώπη. Γενάρχης του οίκου υπήρξε ο Ούγος Α΄ (Hugues), μεγάλος γαιοκτήμονας του 10ου αιώνα. Ωστόσο θεμελιωτής της ισχύος του οίκου των Λουζινιανών στάθηκε ο Ούγος Η΄. Ένας γιος του, ο Ούγος Θ΄, έγινε κύριος των πριγκιπάτων της Αγκουλέμ και της Μάρκης. Κλάδος του οίκου εγκαταστάθηκε στην Αγγλία ύστερα από πρόσκληση του βασιλιά Ερρίκου Γ΄, όπου απέκτησε γαίες, πλούτη και τίτλους˙ ύστερα όμως από εξέγερση των Άγγλων ευγενών εναντίον τους, οι Λουζινιανοί εγκατέλειψαν τη χώρα αυτή το 1258. Η πολίχνη Λουζινιάν (Lusignan), από την οποία πήρε το επώνυμο ο οίκος των Λουζινιανών, βρίσκεται στον νομό Βιέν, περί τα 4 χμ. μακριά από την πόλη Πουατιέ, πρωτεύουσα φεουδαρχικού κράτους κατά τον Μεσαίωνα.\nΈνας από τους γιους του Ούγου Η΄, ο Γκυ ή και Γουίδος Λουζινιανός, υπήρξε ο γενάρχης της οικογένειας των Λουζινιανών βασιλιάδων της Κύπρου. Ο ίδιος ωστόσο δεν έγινε βασιλιάς του νησιού γιατί δεν πρόλαβε˙ πέθανε το 1194, δυο σχεδόν χρόνια μετά που απέκτησε την Κύπρο και πριν προλάβει να την οργανώσει σε βασίλειο. Ο πίνακας των Λουζινιανών βασιλιάδων της Κύπρου, καθ’ όλη την περίοδο της Φραγκοκρατίας, έχει ως εξής:\n1. Γκυ ντε Λουζινιάν\n(κύριος της Κύπρου) 1192-1194\n2. Αμωρύ ντε Λουζινιάν\n(βασιλιάς από το 1197) 1194-1205\n3. Ούγος Α΄ ντε Λουζινιάν 1205-1218\n4. Ερρίκος Α΄ ντε Λουζινιάν 1218-1253\n5. Ούγος Β΄ ντε Λουζινιάν 1253-1267\n6. Ούγος Γ΄ ντε Λουζινιάν 1267-1284\n7. Ιωάννης Α΄ ντε Λουζινιάν 1284-1285\n8. Ερρίκος Β΄ ντε Λουζινιάν 1285-1324\n9. Ούγος Δ΄ ντε Λουζινιάν 1324-1359\n10. Πέτρος Α΄ ντε Λουζινιάν 1359-1369\n11. Πέτρος Β΄ ντε Λουζινιάν 1369-1382\n12. Ιάκωβος Α΄ ντε Λουζινιάν 1382-1398\n13. Ιανός ντε Λουζινιάν 1398 1432\n14. Ιωάννης Β΄ ντε Λουζινιάν 1432-1458\n15. Καρλόττα ντε Λουζινιάν 1458- 1460\n16. Ιάκωβος Β΄ ο Νόθος 1460-1473\n17. Ιάκωβος Γ΄ (πέθανε βρέφος) 1473-1474\n18. Αικατερίνη Κορνάρο 1474-1489\nΕκτός από τους πιο πάνω βασιλιάδες, φυσικά, και πολλά άλλα μέλη της οικογένειας των Λουζινιανών διαδραμάτισαν πρωτεύοντες ή δευτερεύοντες ρόλους στα πράγματα της Κύπρου καθ’ όλη την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Όπως ήταν, εξάλλου, κανόνας στα μεσαιωνικά διοικητικά συστήματα, διάφορα μέλη της άρχουσας οικογένειας ανελάμβαναν τα υψηλότερα αξιώματα ούτως ώστε η άσκηση της εξουσίας να ευρίσκεται υπό τον απόλυτο έλεγχο της οικογένειας.\n1.Γκυ ή Γουίδος ντε Λουζινιάν: Γιος του Ούγου Η΄, κυρίου του Λουζινιάν στο Πουατιέ που πέθανε στη Συρία γύρω στο 1165. Ο Γκυ ντε Λουζινιάν (Guy de Lusignan) γεννήθηκε στο Πουατιέ της Γαλλίας το 1140 και πέθανε στην Κύπρο το 1194. Νυμφεύθηκε την Σίβυλλα, κόρη του βασιλιά των Ιεροσολύμων Αμάλριχου Α΄. Η Σίβυλλα είχε ένα γιο από προηγούμενο γάμο της, τον Βαλδουίνο Ε΄, που ήταν ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου των Ιεροσολύμων, στον οποίο όμως δεν παρέμεινε για πολύ. Ο Βαλδουίνος Ε΄ πέθανε το 1186, οπότε στον θρόνο των Ιεροσολύμων ανήλθε ο Γκυ ντε Λουζινιάν, δηλαδή ο θετός του πατέρας. Τον επόμενο όμως χρόνο ο Γκυ ντε Λουζινιάν ηττήθηκε στην Τιβεριάδα από τις δυνάμεις του περιβόητου Σαλλαδίν και συνελήφθη μάλιστα αιχμάλωτος. Απελευθερώθηκε όμως λίγο αργότερα και συνέχισε ν’ αγωνίζεται κατά των Μωαμεθανών στους Αγίους Τόπους. Ουσιαστικά το βασίλειο των Ιεροσολύμων κατελήφθη το 1187 όταν κατέλαβε την πρωτεύουσα του Ιερουσαλήμ ο Σαλλαδίν και, παρά τις Σταυροφορίες που ακολούθησαν, παρέμεινε υπό την κυριαρχία των Μωαμεθανών μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Ο Γκυ ντε Λουζινιάν συνέχισε όμως να φέρει τον τίτλο του βασιλά των Ιεροσολύμων μέχρι το 1192 οπότε πέθανε η σύζυγός του Σίβυλλα. Εφόσον μέσω αυτής έφερε τον τίτλο, με τον θάνατό της τον απώλεσε για να περιέλθει στον Κορράδο.\nΣτο μεταξύ, στο πλαίσιο της τρίτης Σταυροφορίας, ο Γκυ ντε Λουζινιάν συνεργάστηκε με τον βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδο* τον Λεοντόκαρδο, του οποίου ενίσχυσε τις στρατιωτικές δυνάμεις. Βοήθησε μάλιστα τον Ριχάρδο να καταλάβει την Κύπρο το 1191. Στις 11 Μαΐου έφθασαν στην Κύπρο από την Άκρα τρία πλοία, που μετέφεραν τον Γκυ ντε Λουζινιάν, έκπτωτο βασιλιά της Ιερουσαλήμ και υποτελή του Ριχάρδου στη Γαλλία, καθώς και άλλους 160 ιππότες, ανάμεσα στους οποίους και Ναΐτες, που τέθηκαν κάτω από τις διαταγές του Ριχάρδου. Αυτοί ζήτησαν από τον Ριχάρδο να βοηθήσει τον Γκυ να ανακτήσει το θρόνο του στην Ιερουσαλήμ και πιθανό να υπέδειξαν στον Ριχάρδο, που ως εκείνη τη στιγμή δεν φαίνεται να είχε οποιαδήποτε σχέδια για την Κύπρο, τη στρατηγική σημασία του νησιού για τις επιχειρήσεις των Σταυροφόρων στη Συρία και Παλαιστίνη, και την ανάγκη να την καταλάβει.\nΕν τω μεταξύ ο Ριχάρδος (που είχε νικήσει τον Βυζαντινό τύραννο του νησιού Ισαάκιο Κομνηνό*) πώλησε την Κύπρο στους Ναΐτες ιππότες. Οι Ναΐτες επέβαλαν στυγνό και σκληρότατο καθεστώς στο νησί, με αποτέλεσμα να ξεσηκωθεί ο λαός εναντίον τους. Κατόρθωσαν να καταστείλουν την εξέγερση με μεγάλη σφαγή, το Πάσχα του 1192, κατόπιν όμως τούτου και επειδή ήσαν ολιγάριθμοι, αντελήφθησαν ότι δεν μπορούσαν να διατηρήσουν επί πολύ την εξουσία. Γι’ αυτό, μέσα στον ίδιο χρόνο, επέστρεψαν το νησί στον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο από τον οποίο το είχαν αγοράσει. Από τον Ριχάρδο το αγόρασε τότε ο Γκυ ντε Λουζινιάν που έγινε, το 1192, κύριος της Κύπρου (lord of Cyprus). Ασφαλώς πρόθεσή του ήταν να οργανώσει την Κύπρο σε βασίλειο δυτικού μεσαιωνικού (φεουδαρχικού) τύπου, όμως δεν πρόλαβε να το πράξει και να στεφθεί βασιλιάς του νησιού. Πέθανε λίγο αργότερα, το 1194.\n2. Αμωρύ ή Αμάλριχος ντε Λουζινιάν: Γιος του Ούγου Η΄ και αδελφός του Γκυ ντε Λουζινιάν. Ο Αμάλριχος ντε Λουζινιάν (Amaury de Lusignan) ανέλαβε την εξουσία στην Κύπρο το 1194, μετά τον θάνατο του αδελφού του. Ήταν κόμης της Γιάφφας από το 1193. Το 1197 οργάνωσε την Κύπρο σε βασίλειο και στέφθηκε βασιλιάς του νησιού. Βασίλευσε μέχρι το 1205. Μετά τον θάνατο της πρώτης του συζύγου, Εχίβης ντ’ Ιμπελέν, νυμφεύθηκε την Ισαβέλλα των Ιεροσολύμων το 1198 κι έγινε και βασιλιάς των Ιεροσολύμων. Βλέπε περισσότερα γι' αυτόν στο λήμμα Αμάλριχος ή Αμαλάριχος.\n3. Ούγος Α΄ ντε Λουζινιάν: Γιος του Αμάλριχουκαι της Εχίβης ντ’ Ιμπελέν. Βασιλιάς της Κύπρου από το 1205 μέχρι το 1218 που πέθανε. Είχε γεννηθεί το 1195. Νυμφεύθηκε την Αλίκη της Καμπανίας και απέκτησε δυο παιδιά, τον Ερρίκο και την Ισαβέλλα. Βλέπε περισσότερα γι’ αυτόν στο λήμμα Ούγος Α΄.\n4.Ερρίκος Α΄ ντε Λουζινιάν: Γιος του Ούγου Α΄.Γεννήθηκε το 1217. Βασιλιάς της Κύπρου από το 1218 (ήταν ενός χρόνου όταν πέθανε ο πατέρας του) μέχρι το θάνατό του το 1253. Νυμφεύθηκε τρεις φορές: με την Αλίκη Μομφερρατική, τη Στεφανία του Λαμπρόν και την Πλαιζάνς της Αντιοχείας. Απέκτησε ένα παιδί, τον Ούγο Β΄. Βλέπε περισσότερα γι’ αυτόν στο λήμμα Ερρίκος Α΄.\n5.Ισαβέλλα ντε Λουζινιάν: Κόρη του Ούγου Α΄και αδελφή του Ερρίκου Α΄. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο της Αντιοχείας (γιο του πρίγκιπα Βοημούνδου Δ΄) και απέκτησε ένα παιδί, τον βασιλιά της Κύπρου Ούγο Γ΄.\n6. Ούγος Β΄ ντε Λουζινιάν: Γιος του Ερρίκου Α΄.Γεννήθηκε το 1253. Βασιλιάς της Κύπρου από τον ίδιο χρόνο (ήταν βρέφος όταν πέθανε ο πατέρας του) μέχρι το 1267. Νυμφεύθηκε σε νεαρή ηλικία την Ισαβέλλα ντ’ Ιμπελέν αλλά πέθανε χωρίς ν’ αφήσει διάδοχο. Βλέπε περισσότερα στο λήμμα Ούγος Β΄.\n7. Ούγος Γ΄ ντε Λουζινιάν: Εξάδελφος του προηγούμενου, γιος της Ισαβέλλας ντε Λουζινιάν. Ανήλθε στον θρόνο της Κύπρου το 1267 και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του το 1284. Νυμφεύθηκε την Ισαβέλλα ντ’ Ιμπελέν και απέκτησε μαζί της 11 παιδιά. Βλέπε περισσότερα γι’ αυτόν στο λήμμα Ούγος Γ΄.\n8.Ιωάννης Α΄ ντε Λουζινιάν: Γιος του Ούγου Γ΄.Βασιλιάς της Κύπρου από το 1284 μέχρι τον θάνατό του τον επόμενο χρόνο. Βλέπε γι’ αυτόν στο λήμμα Ιωάννης Α΄. Δεν έκαμε παιδιά.\n9. Ερρίκος Β΄ ντε Λουζινιάν:Γιος του Ούγου Γ΄ και αδελφός του προηγούμενου τον οποίο διαδέχθηκε στον θρόνο της Κύπρου. Γεννήθηκε το 1271. Βασιλιάς από το 1285 μέχρι τον θάνατό του το 1324. Νυμφεύθηκε την Κωνστάνς της Αραγονίας. Δεν έκαμε παιδιά. Βλέπε περισσότερα γι’ αυτόν στο λήμμα Ερρίκος Β΄.\n10. Αμωρύ ντε Λουζινιάν:Γιος του Ούγου Γ΄.Λόρδος της Τύρου. Οργάνωσε κι εκτέλεσε πραξικόπημα κατά του αδελφού του βασιλιά Ερρίκου Β΄, τον οποίο κατόρθωσε να εκθρονίσει το 1306 και τελικά να εξορίσει στο βασίλειο της Μικρής Αρμενίας (Κιλικία, στη Μικρά Ασία). Για το πραξικόπημα αυτό βλέπε στο λήμμα Ερρίκος Β΄. Ο Αμωρύ έγινε αντιβασιλιάς της Κύπρου και άσκησε την εξουσία παράνομα από το 1306 μέχρι το 1310 οπότε δολοφονήθηκε. Μετά τη δολοφονία του, στον θρόνο ανήλθε και πάλι ο αδελφός του βασιλιάς Ερρίκος Β΄. Ο Αμωρύ ντε Λουζινιάν είχε νυμφευθεί την Ισαβέλλα, κόρη του βασιλιά της Αρμενίας Λέοντος Γ΄, με την οποία απέκτησε αρκετά παιδιά (περίπου 6). Μεταξύ των παιδιών του, γνωρίζουμε τον Ιωάννη ή Ντζιβάν που έγινε βασιλιάς της Αρμενίας με την ονομασία Κωνσταντίνος Γ΄, τον Γκυ ντε Λουζινιάν που έγινε επίσης βασιλιάς της Αρμενίας, διάδοχος του αδελφού του, τον Βοημούνδο ντε Λουζινιάν και την Αγνή (ή Μαίρη) ντε Λουζινιάν που παντρεύτηκε το βασιλιά της Αρμενίας Λέοντα Δ΄ που ήταν και πρώτος εξάδελφός της.\n11. Γκυ ντε Λουζινιάν:Γιος του Ούγου Γ΄.Κατείχε το αξίωμα του κοντοσταύλη της Κύπρου. Νυμφεύθηκε την Εχίβη ντ’ Ιμπελέν και απέκτησε μαζί της δυο παιδιά, τον βασιλιά της Κύπρου Ούγο Δ΄ και την Ισαβέλλα.\n12. Χαμερίν ντε Λουζινιάν:Γιος του Ούγου Γ΄.Κατείχε το αξίωμα του κοντοσταύλη της Κύπρου.\n13. Μαίρη ντε Λουζινιάν:Κόρη του Ούγου Γ΄.Παντρεύτηκε το βασιλιά της Αραγονίας (Ισπανία) Ιάκωβο Β΄.\n14. Μαργαρίτα ντε Λουζινιάν:Κόρη του Ούγου Γ΄.Παντρεύτηκε το βασιλιά της Μικρής Αρμενίας Χαϋτόν Β΄.\n15. Αλίκη ντε Λουζινιάν:Κόρη του Ούγου Γ΄.Παντρεύτηκε τον Μπαλιάν ντ’ Ιμπελέν, πρίγκιπα της Γαλιλαίας.\n16.Ελοΐζ ντε Λουζινιάν: Κόρη του Ούγου Γ΄.Παντρεύτηκε το βασιλιά της Μικρής Αρμενίας Θορός Γ΄. Γιος τους ήταν ο βασιλιάς της Αρμενίας Λέων Δ΄ που νυμφεύθηκε την κόρη του Αμωρύ ντε Λουζινιάν (αρ. 10 του καταλόγου αυτού) Αγνή ή Μαίρη ντε Λουζινιάν που ήταν εξαδέλφη του.\n17. Ισαβέλλα ντε Λουζινιάν:Κόρη του Ούγου Γ΄. Παντρεύτηκε τον Οσίν, βασιλιά της Μικρής Αρμενίας.\n18.Ούγος Δ΄ ντε Λουζινιάν:Γιος του κοντοσταύλη της Κύπρου Γκυ ντε Λουζινιάνκαι της Εχίβης ντ’ Ιμπελέν. Γεννήθηκε το 1300. Βασιλιάς της Κύπρου από το 1324 μέχρι το 1359 που παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Πέτρου Α΄. Νυμφεύθηκε δυο φορές με συζύγους από την οικογένεια των ντ’ Ιμπελέν: τη Μαίρη και την Αλίκη. Απέκτησε 9 παιδιά. Ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τις τέχνες και τη φιλοσοφία. Βλέπε περισσότερα γι’ αυτόν στο λήμμα Ούγος Δ΄.\n19. Ισαβέλλα ντε Λουζινιάν:Αδελφή του Ούγου Δ΄.\n20. Πέτρος Α΄ ντε Λουζινιάν: Ο σημαντικότερος ίσως βασιλιάς της μεσαιωνικής Κύπρου, με πολλές στρατιωτικές επιτυχίες στις γύρω χώρες. Γιος του Ούγου Δ΄.Γεννήθηκε το 1329. Βασίλευσε από το 1359 μέχρι το 1369 οπότε δολοφονήθηκε. Νυμφεύθηκε δυο φορές, την Εχίβη ντε Μονφόρ και την Ελεονώρα της Αραγονίας. Με την περιβόητη Ελεονώρα* απέκτησε ένα γιο, τον Πέτρο Β΄. Βλέπε περισσότερα γι’ αυτόν στο λήμμα Πέτρος Α΄.\n21. Γκυ ντε Λουζινιάν:Πρωτότοκος γιος του βασιλιά Ούγου Δ΄.Έφερε τον τίτλο του πρίγκιπα της Γαλιλαίος. Νυμφεύθηκε τη Μαρία των Βουρβώνων και απέκτησε ένα γιο, τον Ούγο ντε Λουζινιάν, πρίγκιπα της Γαλιλαίας. Ο τελευταίος διεκδίκησε τον θρόνο της Κύπρου από το θείο του Πέτρο Α΄, χωρίς όμως επιτυχία.\n22.Ιωάννης ντε Λουζινιάν:Έφερε τον τίτλο του πρίγκιπα της Αντιοχείας. Γιος του Ούγου Δ΄και αδελφός του Πέτρου Α΄. Γνωστός από την αντίστασή του κατά των Γενουατών που είχαν εισβάλει στην Κύπρο το 1373-1374. Νυμφεύθηκε με μέλος της οικογένειας των Ιμπελέν κι απέκτησε τρία παιδιά. Δολοφονήθηκε από τη σύζυγο του Πέτρου Α΄, τη βασίλισσα Ελεονώρα. Βλέπε περισσότερα γι’ αυτόν στο λήμμα Ιωάννης.\n23.Ιάκωβος Α΄ ντε Λουζινιάν:Γιος του Ούγου Δ΄και αδελφός του Πέτρου Α΄. Κοντοσταύλης της Κύπρου κατά την περίοδο της εισβολής των Γενουατών, προς τους οποίους αντιστάθηκε με επιτυχία. Βασιλιάς της Κύπρου από το 1382 μέχρι τον θάνατό του το 1398. Νυμφεύθηκε την Ελοΐζ του Μπρανσγουίκ με την οποία απέκτησε 12 παιδιά. Βλέπε περισσότερα γι’ αυτόν στο λήμμα Ιάκωβος Α΄.\n24.Εχίβη ντε Λουζινιάν:Κόρη του Ούγου Δ΄.Παντρεύτηκε τον Φερνάνδο, βασιλιά της Μαγιόρκας.\n25.Πέτρος Β΄ ντε Λουζινιάν:Γιος του Πέτρου Α΄και διάδοχός του στον θρόνο. Γεννήθηκε το 1354. Βασίλευσε από το 1369 μέχρι τον θάνατό του το 1382. Νυμφεύθηκε την Βαλεντίνα, της οικογένειας Βισκούντι. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συνέβη η καταστροφική εισβολή των Γενουατών στην Κύπρο (1373-1374). Βλέπε περισσότερα γι’ αυτόν στο λήμμα Πέτρος Β΄.\n26.Μαργαρίτα ντε Λουζινιάν:Κόρη του Πέτρου Α΄και αδελφή του Πέτρου Β΄. Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Ιάκωβο, γιο του Ιωάννη ντε Λουζινιάν.\n27.Ιάκωβος ντε Λουζινιάν:Γιος του πρίγκιπα Ιωάννη ντε Λουζινιάν(αρ. 22 του καταλόγου αυτού). Έφερε τον τίτλο του κόμητα της Τριπόλεως. Νυμφεύθηκε την Μαργαρίτα ντε Λουζινιάν, εξαδέλφη του (κόρη του Πέτρου Α΄) και απέκτησαν 4 παιδιά.\n28.Ιωάννης ή Τζανότ (=Ιανός):Νόθος γιος του πρίγκιπα Ιωάννη ντε Λουζινιάν (αρ. 22 του καταλόγου αυτού). Έφερε τον τίτλο του λόρδου της Βηρυτού.\n29.Ιωάννης ντε Λουζινιάν:Γιος των εξαδέλφων Ιακώβου και Μαργαρίτας ντε Λουζινιάν.Έφερε τον τίτλο του κόμητα της Τριπόλεως.\n30.Πέτρος ντε Λουζινιάν:Γιος των εξαδέλφων Ιακώβου και Μαργαρίτας ντε Λουζινιάν. Έφερε τον τίτλο του κόμητα της Τριπόλεως. Κατείχε το αξίωμα του κοντοσταύλη της Κύπρου. Νυμφεύθηκε μια Ισαβέλλα (αριθμός 36 πιο κάτω) της οικογένειας των ντε Λουζινιάν, δηλαδή συγγενή του (πρώτη εξαδέλφη του πατέρα του). Απέκτησε ένα νόθο γιο, το Φίλιππο.\n31.Ιανός ντε Λουζινιάν:Γιος του Ιακώβου Α΄.Γεννήθηκε το 1374. Βασιλιάς της Κύπρου από το 1398 μέχρι τον θάνατό του το 1432. Επί ημερών του συνέβη η καταστροφική εισβολή των Μαμελούκων στην Κύπρο, που τον συνέλαβαν και αιχμάλωτο (1426). Νυμφεύθηκε δυο φορές, την Ελοΐς Βισκούντι και την Καρλόττα των Βουρβώνων. Απέκτησε πολλά παιδιά (ίσως 8). Βλέπε περισσότερα γι’ αυτόν στο λήμμα Ιανός.\n32.Ούγος ντε Λουζινιάν:Γιος του Ιακώβου Α΄και αδελφός του Ιανού. Έγινε αρχιεπίσκοπος Λευκωσίας και καρδινάλιος της Κύπρου. Βλέπε περισσότερα στο λήμμα Ούγος ντε Λουζινιάν.\n33.Φίλιππος ντε Λουζινιάν:Γιος του Ιακώβου Α΄ και αδελφός του Ιανού. Κατείχε το αξίωμα του κοντοσταύλη της Κύπρου.\n34.Ερρίκος ντε Λουζινιάν:Γιος του Ιακώβου Α΄. Κατείχε τον τίτλο του πρίγκιπα της Γαλιλαίας. Από τον δικό του κλάδο προήλθε και ο ιστορικός Στέφανος (Estienne) ντε Λουζινιάν.\n35.Μαριέττα (ή Μαίρη) ντε Λουζινιάν:Κόρη του Ιακώβου Α΄.Παντρεύτηκε τον Λατισλάς, βασιλιά της Νεαπόλεως (Ιταλία).\n36.Ισαβέλλα ντε Λουζινιάν:Κόρη του Ιακώβου Α΄.Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Πέτρο ντε Λουζινιάν (αρ. 30 του καταλόγου αυτού).\n37.Ιωάννης Β΄ ντε Λουζινιάν:Γιος του Ιανού. Γεννήθηκε το 1414. Βασιλιάς της Κύπρου από το 1432 μέχρι τον θάνατό του το 1458. Νυμφεύθηκε δυο Ελληνίδες της οικογένειας των Βυζαντινών Παλαιολόγων, την ΜήδειαΜομφερρατική και την Ελένη* Παλαιολογίνα τη γνωστή βασίλισσα της Κύπρου. Βλέπε περισσότερα γι’ αυτόν στο λήμμα Ιωάννης Β΄.\n38.Άννα ντε Λουζινιάν:Κόρη του Ιανού. Έφερε τον τίτλο της δούκισσας της Σαβοΐας μετά από γάμο της.\n39.Φοίβος ντε Λουζινιάν: Γιος του Ιανού. Γενάρχης του κλάδου των Λουζινιανών της Χίου, μέλη του οποίου έζησαν κι έδρασαν και στην Κωνσταντινούπολη.\n40.Καρλόττα ντε Λουζινιάν:Κόρη του Ιωάννη Β΄.Βασίλευσε στο θρόνο της Κύπρου από το 1458 μέχρι το 1460 οπότε εκθρονίστηκε από τον νόθο αδελφό της Ιάκωβο Β΄. Παντρεύτηκε δυο φορές, τον Ιωάννη* της Κοΐμπρα, πρίγκιπα της Αντιοχείας, και τον Λουδοβίκο της Σαβοΐας, γιο της Άννας ντε Λουζινιάν (αρ. 38 του καταλόγου αυτού). Βλέπε περισσότερα γι’ αυτήν στο λήμμα Καρλόττα.\n41.Ιάκωβος Β΄ ντε Λουζινιάν:Γνωστός και ως Αποστόλες* ή και Νόθος. Ήταν νόθος γιος του Ιωάννη Β΄. Γεννήθηκε το 1440. Βασίλευσε από το 1460, οπότε εκθρόνισε την αδελφή του Καρλόττα, μέχρι το 1473 που πέθανε, πιθανότατα δολοφονημένος από μέλη της οικογένειας Κορνάρο*. Νυμφεύθηκε την Βενετή ευγενή Αικατερίνη Κορνάρο*, τελευταία βασίλισσα της Κύπρου. Απέκτησαν ένα παιδί που πέθανε βρέφος, πιθανώς δολοφονημένο.\n42.Ιάκωβος Γ΄ ντε Λουζινιάν:Γιος του Ιακώβου Β΄και της Αικατερίνης Κορνάρο. Γεννήθηκε το 1473 και πέθανε το 1474.\nΟι Λουζινιανοί κατείχαν και κυβέρνησαν την Κύπρο από το 1192 μέχρι το 1489 οπότε το νησί εκχωρήθηκε από την Αικατερίνη Κορνάρο στους συμπατριώτες της Βενετούς. Στην ουσία η δυναστεία των Λουζινιανών στην Κύπρο τερματίστηκε το 1473, με τον θάνατο του βασιλιά Ιακώβου Β΄ του Νόθου. Αυτά τα 281 χρόνια (1192-1473) θεωρούνται από μερικούς ως η «χρυσή εποχή» της Κύπρου. Είναι πράγματι γεγονός ότι κατά τους τρεις σχεδόν αιώνες της Φραγκοκρατίας το νησί, οργανωμένο σε βασίλειο, είχε αποκτήσει και πλούτη και δόξα και φήμη και στρατιωτική δύναμη. Οι περισσότερες πόλεις του άκμασαν και παράλληλα κοσμήθηκαν με μεγαλόπρεπα οικοδομήματα (πύργους, παλάτια, ναούς, μοναστήρια κ.α.). Το εμπόριο μεταξύ Ανατολής και Δύσης, παρά τα προβλήματα και τις συγκρούσεις μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων, ανθούσε και η μεσαιωνική Κύπρος συγκέντρωνε αμύθητα πλούτη ως διαμετακομιστικός σταθμός. Εκτός από τον βασιλιά — πρώτο μεταξύ ίσων — πολυτελή ζωή είχαν και οι ευγενείς τιμαριούχοι /φεουδάρχες, κάτοχοι ενός ή περισσοτέρων κυπριακών χωριών. Στην ίδια προνομιακή θέση βρίσκονταν και οι αξιωματούχοι της Λατινικής Εκκλησίας και τα μέλη των διαφόρων λατινικών θρησκευτικών ταγμάτων που είχαν εγκατασταθεί στο νησί και εκτοπίσει την Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου. Σε πολύ καλή κοινωνική μοίρα βρίσκονταν και οι ιππότες /στρατιωτικοί, οι αστοί και οι έμποροι. Όλοι όμως αυτοί ήσαν ξένοι: Γάλλοι, Ιταλοί, Ισπανοί και άλλοι. Για τους ίδιους τους Κυπρίους δεν είναι δυνατό να γίνεται λόγος περί «χρυσής εποχής». Αυτοί βρίσκονταν υπό καθεστώς δουλείας, με ελάχιστα ή και καθόλου δικαιώματα. Η μεγαλύτερη πλειοψηφία του λαού ήσαν δουλοπάροικοι, εργάτες στα φέουδα και στα κτήματα της βασιλικής οικογένειας και των ευγενών, που ζούσαν κάτω από σκληρές συνθήκες, σε ανέχεια και αμορφωσιά. Οι Λουζινιανοί εγκαθίδρυσαν στην Κύπρο ένα καθεστώς παρόμοιο προς τα μεσαιωνικά φεουδαρχικά συστήματα της Ευρώπης, όπου ο διαχωρισμός των τάξεων ήταν απόλυτα σαφής, εις βάρος βέβαια του ντόπιου πληθυσμού. Όπως συνέβαινε σε παρόμοια συστήματα της Ευρώπης, έτσι και στην Κύπρο η εποχή των Λουζινιανών διακρινόταν για τη λαμπρότητά της και τον πλούτο της, αλλά χαρακτηριζόταν και από πάθη, μίση, συνωμοσίες, έρωτες, ίντριγκες, ηρωισμούς, παλικαριά, ιπποτισμό, σύναψη γάμων με βάση υπολογισμούς και συμφέροντα, πολέμους και συγκρούσεις, τρυφερότητα και σκληρότητα.\nΣημαντικά στοιχεία για την περίοδο της Φραγκοκρατίας στην Κύπρο και φυσικά για τους ίδιους τους Λουζινιανούς έχουμε από πολλές πηγές, όπως είναι τα διάφορα χρονικά (Λ. Μαχαιρά, Γ. Βουστρωνίου, Στραμβάλδι, Αμάτι). Επίσης, από το σύγγραμμα Περί την Ιστορία της Κύπρου του Φλωρίου Βουστρωνίου, καθώς και το σύγγραμμα μέλους της οικογένειας των Λουζινιανών, του Στεφάνου ή Εστιέν ντε Λουζινιάν. Ενδιαφέρον έργο για τους Λουζινιανούς βασιλιάδες της Κύπρου, και γενικότερα για την περίοδο της Φραγκοκρατίας στην Κύπρο, αποτελεί επίσης και το σύγγραμμα του ιππότη Ερρίκου Γκιμπλέτ. Το έργο αυτό, γραμμένο στην ιταλική γλώσσα, εξεδόθη στη Βενετία το 1653, υπό τον τίτλο Historie de Re Lusignani, publicateda Henrico Giblet cavalier (Ιστορία των Λουζινιανών Βασιλιάδων, εκδιδομένη από τον ιππότη Ερρίκο Γκιμπλέτ).\nΛεπτομέρειες για το καθεστώς των Λουζινιανών βλέπε στο λήμμα Φραγκοκρατία καθώς και στο λήμμα βασίλεια -βασιλιάδες (μέρος Β΄, το μεσαιωνικό βασίλειο της Κύπρου). Βλέπε επίσης χωριστά αυτοτελή λήμματα για όλους τους Λουζινιανούς βασιλιάδες.


Ενίσχυση για Απόλλωνα\nΣτην μεσαία γραμμή ενισχύεται ο Απόλλων Σμύρνης, που ολοκλήρωσε δυο ακόμα προσθήκες στο ρόστερ του.\nΟ λόγος για τους Ενρίκο Καρντόσο Ναζάρε που αποκτήθηκε ως ελεύθερος και τον Αλέξανδρο Φουκαρά που υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον σύλλογο.\nΟ 30χρονος Βραζιλιάνος ,Ενρίκο έχει να αγωνιστεί σε επίσημο παιχνίδι δυο χρόνια λόγω προβλήματος στην περόνη ,ωστόσο πήρε το "οκ" από τον Κωστένογλου ,έπειτα από τις εργομετρικές εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε.\nΟ Αλέξανδρος Φουκαράς από την άλλη ξεκίνησε από τις ακαδημιές του Ολυμπιακού και την περυσινή σεζόν αγωνιζόταν στην Κ-20 του Απόλλωνα.\nΗ ανακοίνωση για τον Ενρίκο:\n«Η ΠΑΕ Απόλλων Σμύρνης ανακοινώνει την απόκτηση του 30χρονου ποδοσφαιριστή Ενρίκο Καρντόσο Ναζάρε, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος. Ο Ενρίκο είναι γεννημένος στις 4 Μαΐου 1984 και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τις ακαδημίες της Ατλέτικο Μινέιρο όπου και υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Φόρεσε επίσης την φανέλα της Βάσκο ντα Γκάμα και Κορίτιμπα ενώ την περίοδο 2006-2008 αγωνίστηκε στην Τζουργκάρντεν ΙΦ της Σουηδίας.»\nΗ ανκοίνωση για τον Φουκαρά: