Νεκρός σκύλος τα μεσάνυχτα | The Short Story Project\nKostas Katsoularis | Greek\nΝεκρός σκύλος τα μεσάνυχτα\nΗΤΑΝ ΜΙΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΕΣ τις νύχτες που η Αθήνα μας έβραζε στο ζουμί της, μείγμα από καυσαέρια, καμένα πλαστικά, δακρυγόνα, απελπισία. Πασχίζαμε να σφαλίσουμε τα ανοίγματα, ο αέρας γλιστρούσε μέσα από τα κλιματιστικά και μας έκαιγε τα ρουθούνια. Ήμασταν βουρκωμένοι και τρομαγμένοι, το χειρότερο όμως ήταν που δεν ξέραμε τι να κάνουμε με το μωρό. Τρεις μέρες το είχαμε στους γονείς της Ιωάννας, στην Καλλιθέα, όμως κι εκεί δεν άργησε να φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Κυριακή μεσημέρι επιστρέψαμε στη βάση μας στο Μετς, με την ελπίδα ότι η κατάσταση στο κέντρο θα ηρεμούσε. Λίγες ώρες αργότερα, παρακολουθούσαμε –μια στην τηλεόραση, μια από το παράθυρο– τις φλόγες να καταπίνουν το Αττικόν και το Απόλλων, τα σινεμά όπου είχαμε περάσει τους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης και κάμποσα απογεύματα απ’ όταν γεννήθηκε η μικρή. Παρ’ όλες τις αντιξοότητες, αρνιόμασταν να αποδεχτούμε ότι θα χάναμε την πόλη μας μέσα από τα χέρια μας. Κι ούτε σκοπεύαμε να σκορπίσουμε σαν τρομαγμένα σπουργίτια στα προάστια. Βάζαμε άνετα ρούχα και αθλητικά, μάσκες χειρουργείου και μαλόξ στην τσάντα και κατηφορίζαμε προς το Σύνταγμα. Καθυστερούσαμε στην Πλατεία, στις συζητήσεις ή στα πηγαδάκια, παραδινόμασταν στην έξαψη. Κι όταν έφτανε η ώρα, ή αν άρχιζε να μυρίζει μπαρούτι, χωνόμασταν στην Καραγιώργη Σερβίας, παίρναμε την Βουλής προς την Κολοκοτρώνη, κι από εκεί βγαίναμε στη Χρήστου Λαδά απ’ όπου ξεμυτούσαμε για λίγα μέτρα στη Σταδίου, ίσα για να κουνήσουμε από μακριά τις ατέλειές μας στον ταμία και να τρυπώσουμε στις αίθουσες. Συχνά, θόρυβοι από εκρήξεις και σπασίματα ή ιαχές νόθευαν την ηχητική μπάντα∙ οι λιγοστοί θεατές ανταλλάσσαμε ανήσυχες ματιές, ζυγίζοντας τα μηνύματα που έφταναν από τον έξω κόσμο. Και μόνο τούτη τη βραδιά, βλέποντας την πόλη τυλιγμένη στις φλόγες, καταλαβαίναμε πόσο είχαμε υποτιμήσει την πραγματικότητα που εισέβαλε στις οθόνες διαλύοντας την ψευδαίσθηση ότι, παρ’ όλα αυτά, η ζωή μας θα μπορούσε να συνεχίζεται κανονικά.\nΗ Ιωάννα είχε αποσυρθεί αγκαλιά με τη μικρή, κι εγώ πάσχιζα να κατανικήσω τη νύστα και να ολοκληρώσω ένα κείμενο για το The Grey, την ταινία που είχα δει την προηγούμενη μέρα. Η εφημερίδα όπου μέχρι πρότινος δούλευα είχε κλείσει, ξεκίνησα όμως μια συνεργασία με ένα σάιτ, αμισθί, απλώς για να κρατιέμαι στο παιχνίδι. Εξακολουθούσα να απολαμβάνω το προνόμιο των προσκλήσεων σε δημοσιογραφικές προβολές και αβάν πρεμιέρ, να διατηρώ την ατέλεια που μου χάριζε η κάρτα μέλους στην Ένωση. Στην πραγματικότητα, όμως, τίποτα πια δεν ήταν ίδιο: Ήμουν ουσιαστικά άνεργος, προσεχώς ανασφάλιστος και τα έσοδά μου περιορίζονταν στα 45 ευρώ την εβδομάδα που εισέπραττα ως αμοιβή για το τρίωρο που δίδασκα ιστορία του κινηματογράφου σε μια σχολή γραφιστικής. Η Ιωάννα είχε κι αυτή μια παρόμοια ιστορία να διηγηθεί (περιοδικό ποικίλης ύλης που έκλεισε λόγω πτώχευσης του Ομίλου, ξανάνοιξε υπό νέα διεύθυνση αλλά με τους μισούς συνεργάτες), με μια διαφορά: είχε μόλις ανανεώσει ένα διετές συμβόλαιο ως μεταφράστρια στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.\nΕίχα κολλήσει. Ο Λίαμ Νίσον και οι σύντροφοί του έφταναν στα σωματικά και ψυχικά όριά τους κυνηγημένοι από μια αγέλη λύκων. Η κατάσταση ήταν κάπως σχηματική αλλά από τον σεναριογράφο και τον σκηνοθέτη δεν έλειπε το τσαγανό. Μόνο που, πώς να το πω, η ταινία ήταν εντελώς άσχετη με την πυρακτωμένη ατμόσφαιρα των ημερών. Τι κριτική να έγραφα όταν οι κινηματογραφικές αίθουσες γίνονταν παρανάλωμα; Σκεφτόμουν να στείλω ένα μήνυμα στον αρχισυντάκτη εξηγώντας του ότι σκόπευα να γράψω κάτι για το συμβάν, αντί μιας συμβατικής κριτικής. Όμως, και πάλι, μέσα μου κάτι κλωτσούσε. Αυτό που πραγματικά ήθελα εκείνη τη στιγμή δεν ήταν να γράψω, ήταν να πάρω τους δρόμους∙ να αφήσω την Ιωάννα με το μωρό να κοιμούνται και να πάω να δω τα γεγονότα με τα μάτια μου. Να είμαι εκεί, διάολε. Από την άλλη, αυτό που όφειλα να κάνω ήταν να σηκώσω την Ιωάννα, να βάλουμε το μωρό με όλα του τα συμπράγκαλα στο αυτοκίνητο, κι όσο οι δρόμοι παρέμεναν ανοιχτοί να ρίχναμε τα μούτρα μας και να πηγαίναμε πίσω στους γονείς της στην Καλλιθέα. Δεν καίγεται κάθε βράδυ το Αττικόν, μουρμούρισα μέσα από τα δόντια μου χωρίς να μου είναι σαφές προς ποια δράση συνηγορούσε το εξαιρετικό γεγονός. Εμπλοκή ή φυγή; Σηκώθηκα από τον υπολογιστή και πλησίασα την μπαλκονόπορτα. Ο ουρανός πάνω από την πόλη ήταν μαύρος από τους καπνούς, ενώ σε διάφορα σημεία έκαιγαν ακόμη θηριώδεις φωτιές. Κρότοι και σειρήνες από πυροσβεστικά οχήματα και ασθενοφόρα, ανάμικτα με κραυγές και ήχους από σπασίματα, έφταναν στ’ αφτιά μου μέσα από τα διπλά τζάμια, σαν από πολύ μακριά. Βρισκόμουν στο Καθαρτήριο και η τιμωρία μου ήταν ότι δεν γνώριζα πού ήταν ο παράδεισος και πού η κόλαση.\nΟ οξύς ήχος με ξάφνιασε τόσο ώστε πετάχτηκα αλαφιασμένος από τον καναπέ και βάλθηκα να γυρεύω κάποια παλιά τηλεφωνική συσκευή. Γρήγορα όμως θυμήθηκα ότι δεν είχαμε σταθερό τηλέφωνο, οπότε το δεύτερο, αυτή τη φορά πιο μακρόσυρτο κουδούνισμα με βρήκε να γυρίζω πέρα δώθε σαν παραζαλισμένο κοτόπουλο. Τι στο διάολο! Ένα χρόνο σ’ αυτό το διαμέρισμα, πρώτη φορά άκουγα τον φρικτό ήχο που θύμιζε τρυπάνι. Οι λιγοστοί φίλοι που μας επισκέπτονταν είχαν εκπαιδευτεί: δεν βαράμε κουδούνια στην επικράτεια του μωρού. Τα κινητά τι τα έχουμε; Το τρίτο χτύπημα ήταν τόσο επίμονο που με εξόργισε. Χωρίς να το σκεφτώ, άνοιξα την μπαλκονόπορτα, πετάχτηκα έξω κι έσκυψα στη βεράντα που βλέπει στο γκαράζ. Έκανε ψύχρα, αλλά ο πνιγερός αέρας μού έκαψε το λαιμό. Μπροστά στην κεντρική είσοδο, κάποιος είχε παρκάρει φαρδιά πλατιά ένα μεγάλο αυτοκίνητο. Δεν πρόλαβα καλά καλά να διαμαρτυρηθώ, όταν μια αντρική φιγούρα κινήθηκε προς την πλευρά του φωτοκύτταρου κι ο αυτόματος προβολέας του γκαράζ έπεσε πάνω της. Ήταν ο Ισίδωρος. Κοιτούσε προς το μπαλκόνι δείχνοντας τα χέρια του. Βλέποντας ότι συνέχισα να μην αντιδρώ, μου ένευσε να κατέβω. Περίμενε, ψιθύρισα, περίμενε. Στο βάθος, η Αθήνα είχε βυθιστεί στην γκριζάδα της. Από μερικές στέγες έβγαινε ακόμη καπνός, ενώ απόκοσμη ησυχία βασίλευε μέχρι εκεί που έφταναν οι αισθήσεις μου. Στη λεωφόρο κάτω από το σπίτι μας, αυτοκίνητα περνούσαν αραιά και πού.\nΠόση ώρα κοιμόμουν στον καναπέ;\nΜπαίνοντας μέσα σφράγισα πίσω μου την πόρτα. Το σαλόνι μύριζε αποκαΐδια αλλά ίσως και να είχε κολλήσει η μυρωδιά στα ρουθούνια μου. Η μπέμπα είχε ξυπνήσει, ήταν η ώρα της, το μουρμουρητό της Ιωάννας ακουγόταν απαλό, καθησυχαστικό. Σε λίγα δευτερόλεπτα θα κρεμόταν από το στήθος της − θα έμπαινε στον «φορτιστή», όπως λέγαμε αστειευόμενοι. Τουλάχιστον εκείνη ήξερε τι ήθελε.\nΚατέβηκα δυο δυο τις σκάλες, έσπρωξα την εξώπορτα της πολυκατοικίας και στήθηκα απέναντι στον Ισίδωρο. Ένιωθα το σώμα μου να συστρέφεται, να τεντώνεται, να γίνεται ολόκληρο ένα τεράστιο ερωτηματικό. Καμιά από τι συνηθισμένες ερωτήσεις δεν μου έβγαινε φυσιολογικά. Τι ήταν φυσιολογικό απόψε; Αν αφηνόμουν στη διάθεσή μου, το πιθανότερο είναι ότι θα γρύλιζα, θα μούγκριζα, θα ούρλιαζα. Ο Ισίδωρος άπλωσε και πάλι τα χέρια, λες και μου ζητούσε να χορέψουμε.\n‒ Τι είναι, τι τρέχει;\nΑντί γι’ απάντηση, έκανε ένα ακόμη βήμα προς το μέρος μου. Το φωτοκύτταρο ενεργοποιήθηκε, ο προβολέας του πάρκινγκ τον έλουσε ολόκληρο. Μου έδειξε και πάλι τα χέρια του. Ήταν καταματωμένα.\n‒ Πρέπει να με βοηθήσεις, είπε.\nΤον πλησίασα. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν σφυρί.\nΜουρμούρισε κάτι ακατάληπτο και κατευθύνθηκε προς το πίσω μέρος του αυτοκινήτου του. Τον ακολούθησα με διστακτικά βήματα. Ήταν, πέρα από κάθε αμφιβολία, μια παράξενη νύχτα. Πάτησε το κουμπί του πορτ-μπαγκάζ κι απομάκρυνε το χέρι του κάπως θεατρικά, αφήνοντας την πόρτα να ανυψωθεί αυτόματα. Κάτι μεγάλο υπήρχε, αλλά δεν έβλεπα καθαρά. Ενστικτωδώς, οπισθοχώρησα. Με μια σβέλτη κίνηση, άρπαξε έναν φακό και έριξε τη φωτεινή δέσμη μέσα στο αυτοκίνητο. Πάγωσα. Ένας τεράστιος σκύλος, ένας μολοσσός, κειτόταν εκεί, καλύπτοντας τον χώρο απ’ άκρη σ’ άκρη. Το λεπτό λευκό τρίχωμα γύρω από το λαιμό του ήταν καλυμμένο με σκουρόχρωμο αίμα∙ η μακριά και παχιά γλώσσα του κρεμόταν έξω από το μισάνοιχτο στόμα. Ένιωσα δάκρυα να ανεβαίνουν ορμητικά στα μάτια μου. Πήρα βαθιά εισπνοή, αλλά προτού προλάβω να πω οτιδήποτε, ο Ισίδωρος κατέβασε με δύναμη το πορτ-μπαγκάζ. Με κοίταξε, τα μάτια του γυάλιζαν μες στο σκοτάδι.\n− Πάμε, σου τα λέω στον δρόμο.\n− Ποιον δρόμο;\n− Έτσι θα τον αφήσουμε;\nΑνασήκωσα τους ώμους. Είχα την Ιωάννα πάνω, είχαμε το μωρό. Το Αττικόν είχε καεί. Ήμουν έτοιμος να πέσω κάτω από τη νύστα. Κι επιπλέον… Τι στο διάολο ήθελε από μένα;\nΌταν άνοιξα τα μάτια, βρισκόμουν σε όνειρο· ή σε ταινία του Ντέιβιντ Λιντς. Κι αν έκρινα από την πρώτη εικόνα που αντίκρισα −φωσφορίζουσες διαχωριστικές γραμμές να λούζονται από το φως προβολέων μες στο απόλυτο σκοτάδι−, μάλλον είχα ξυπνήσει καταμεσής στην εφιαλτική ατμόσφαιρα της «Χαμένης λεωφόρου». Δεξιά κι αριστερά, λείψανα ψηλών δέντρων σχημάτιζαν όγκους που διαπερνούσε το φεγγαρόφωτο, ενώ πιο πέρα υψώνονταν βουνοπλαγιές, σαν τεράστιοι κυματισμοί ζωγραφισμένοι με κάρβουνο. Δίπλα μου, ο Ισίδωρος, οδηγούσε με το βλέμμα καρφωμένο στην ανηφορικό δρόμο, αλλάζοντας ταχύτητες τόσο απαλά που σχεδόν δεν το αισθανόσουν. Πόση ώρα κοιμόμουν; Αν έκρινα από το σημείο όπου βρισκόμασταν, τουλάχιστον ένα μισάωρο. Την προηγούμενη νύχτα είχαμε ξημερώσει στον ξενώνα της Καλλιθέας, ένα τυφλό δωμάτιο όπου ξαπλώναμε και οι τρεις μαζί στον αναδιπλούμενο καναπέ. Η μικρή είχε δαιμονισμένη όρεξη, ξυπνούσε κάθε δίωρο. Κατά τις τέσσερις αναγκαστήκαμε να αποστειρώνουμε μπιμπερό για να της δώσουμε διπλή δόση σε σκόνη μπας και κοιμόμασταν λιγάκι σαν άνθρωποι μέχρι τις επτάμισι που θα σηκώνονταν οι γονείς της Ιωάννας. Ευσεβείς πόθοι…\_\n− Πάνε κοντά πέντε χρόνια, κι ακόμη δεν έχει συνέλθει.\nΗ φωνή του Ισίδωρου ακούστηκε ήρεμη και βαθιά. Συνειρμικά, σκέφτηκα το μακάβριο φορτίο στο πορτ-μπαγκάζ. Το στομάχι μου ανακατεύτηκε.\n‒ Ποιος; είπα.\n‒ Το βουνό.\nΑναφερόταν στην Πάρνηθα· στη μεγάλη πυρκαγιά που είχε προ πενταετίας αφανίσει το μισό δάσος. Τα απανθρακωμένα ελάφια στα πρωτοσέλιδα είχαν γίνει το έμβλημα της καταστροφής. Για τον Ισίδωρο, βέβαια, τα φυτά και τα δέντρα δεν βρίσκονταν χαμηλότερα στην κλίμακα της ζωής σε σχέση με τα ζώα, κάτι που εν μέρει μπορούσε να αποδοθεί στη δουλειά του. Στα δεκάξι του κληρονόμησε ένα μικρό ανθοπωλείο στη Νέα Σμύρνη όταν ο πατέρας του έπεσε στον ακάλυπτο, από τον τέταρτο όροφο όπου έμεναν. Η μάνα του κατέρρευσε, κι εκείνος, ως μοναχοπαίδι, αναγκάστηκε να αναλάβει βάρη δυσανάλογα με την ηλικία του. Έτσι, ο Ισίδωρος Κονιδάρης –μυαλό εις τον κύβο, σύμφωνα με τον Σακάλογλου, τον μαθηματικό μας, που τον προπονούσε για την μαθηματική ολυμπιάδα−, δεν έδωσε καν πανελλήνιες. Αντίθετα, βάλθηκε να κυνηγάει χρέη που ο πατέρας του είχε αφήσει δεξιά κι αριστερά, ακόμη και σε τοκογλύφους. Κι όμως, μέσα σε λίγα χρόνια, με δουλειά και σύνεση, οι λογαριασμοί μπήκαν σε μια σειρά, κι επιπλέον, δυο τετράγωνα παραπέρα, ο Ισίδωρος με τη μητέρα του, που στο μεταξύ είχε συνέλθει, είχαν ανοίξει ένα μικρό φυτώριο με σπάνια είδη φυτών και λουλουδιών. Τώρα πλέον ο Ισίδωρος είχε γίνει σεβάσμια μορφή μεταξύ των παθιασμένων με την ανθοκομική και στο μαγαζί του κατέφταναν, για να τον συμβουλευτούν και να διδαχτούν τις τεχνικές του δια ζώσης, άνθρωποι από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Μεταξύ άλλων, θα σε καθοδηγούσε για το είδος της μουσικής που προτιμούσαν οι αζαλέες σου, κι αν κέρδιζες τη συμπάθειά του θα σού έγραφε σιντί με τις επιλογές του ειδικά για μπονσάι.\nΜε τον καιρό, άρχισε να σχετίζεται με ομάδες οικολόγων και ακτιβιστών που ανέπτυσσαν δράσεις για την προστασία και τον εμπλουτισμό των βουνών της Αττικής. Αρκετοί ήταν φυτοφάγοι, ορισμένοι σκληροπυρηνικοί – μου είχε γνωρίσει, μάλιστα, κι ένα ζευγάρι καρπιστές. Οι περισσότεροι ήταν και πελάτες του, οπότε, από ένα σημείο και ύστερα, δουλειά και φιλοσοφικές αναζητήσεις είχαν γίνει ένα. Για όλους τους, και για τον Ισίδωρο κατά κόρον, η πυρκαγιά της Πάρνηθας αποτέλεσε ένα σημείο καμπής – ένα point of no return, όπως λέμε στις κινηματογραφικές ταινίες.\n‒ Και πού είπες ότι τον χτύπησες;\n‒ Δεν είπα.\nΔεν μου είχε περάσει απαρατήρητη η γενικόλογη αναφορά του. Ο Ισίδωρος ήταν ακριβολόγος∙ ενδεχόμενα κενά ή παραλείψεις στις αφηγήσεις του δεν ήταν τυχαία. Ο λόγος του, καθρέφτης της σκέψης του, θύμιζε Lego∙ ένα σύμπαν στέρεων λογικών αλληλουχιών.\nΤα γεγονότα, όπως μου τα είχε αφηγηθεί, είχαν ως εξής: Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα είχε αποφασίσει να μπει στο αυτοκίνητό του και να κάνει μια βόλτα προς τη θάλασσα. Κάποια στιγμή, πετάχτηκε μπροστά του αυτό το θηρίο. Δεν πρόλαβε να φρενάρει και το χτύπησε. Το έβαλε στο πορτ-μπαγκάζ και ήρθε, φυσικά, σ’ εμένα.\nΔεν περίμενα, εννοείται, διευκρινίσεις. Γνώριζα, όπως κι εκείνος, πως απ’ όλη αυτή την εξιστόρηση το μοναδικό που ήταν βέβαιο ήταν η κατάληξη, ότι δηλαδή θα ερχόταν, φυσικά, σ’ εμένα. Μπροστά σε έναν χτυπημένο σκύλο αποκλείεται να έμενα ασυγκίνητος. Μοναχοπαίδι κι εγώ, είχα από μικρός βρει στη συντροφιά τους τον αδερφό ή την αδερφή που δεν μου δόθηκε. Με τα χρόνια, κι ενώ τα προβλήματα ανάμεσα στους γονείς μου οξύνονταν, ο σκύλος μου άρχισε να γίνεται κάτι περισσότερο από παρέα, ήταν ένα είδος εναλλακτικής οικογένειας. Ο θάνατος του Θαλή, στα δεκαπέντε μου, με συγκλόνισε, αλλά δεν με πτόησε. Ο αντικαταστάτης του, ένα ζωηρό γκόλντεν, δεν άργησε να βρεθεί. Με τον Μηνά ζήσαμε μαζί τρία ευτυχισμένα χρόνια ώσπου μια αιφνίδια ηπατική ανεπάρκεια μου τον στέρησε για πάντα. Αντίθετα, με τον Πολυνίκη (Πόλυ, στα σκυλίσια), ένα ημίαιμο λυκόσκυλο που πήρε τρεις μήνες αργότερα τη θέση του Μηνά, ζήσαμε μαζί δεκάξι ολόκληρα χρόνια, εκ των οποίων τρία και με την Ιωάννα. Τον χάσαμε μόλις πρόπερσι, οπότε και αποφάσισα –αποφασίσαμε, για να είμαι ακριβής− να αποδεχτώ οριστικά το πένθος μου. Η εγκυμοσύνη μας, λίγους μήνες μετά, έδωσε κι ένα συμβολικό τέλος στις σκυλοσχέσεις μου και με έβαλε για τα καλά στην εποχή όπου όφειλα να εμπιστευτώ περισσότερο τα δίποδα.\nΟ Ισίδωρος, πάλι, έβρισκε στην σκυλοφιλία μου την έκφραση μιας εξοργιστικά επιλεκτικής ευαισθησίας απέναντι στα μη ανθρώπινα πλάσματα. Δεν είχε άδικο: με τις γάτες ήμουν επιφυλακτικός, ενώ τα ποντίκια, αν περνούσε από το χέρι μου, θα τα εξολόθρευα όλα.\nΤο αυτοκίνητο ελισσόταν στον φιδωτό δρόμο. Είχαμε διαβεί το πρώτο διάσελο, η πόλη πίσω μας είχε σβηστεί∙ η σκοτεινιά βάθαινε κι απλωνόταν. Έχοντας διασχίσει μια μεγάλη πλαγιά εναπομείναντος πευκοδάσους, εδώ και λίγα λεπτά προχωρούσαμε μέσα στα καμένα. Κάτω από το φεγγαρόφωτο, στους αποψιλωμένους λόφους, οι μαύροι κορμοί θύμιζαν αραιά γένια σε γερασμένο πρόσωπο. Ανά τακτά διαστήματα, στοίβες από κορμούς σχημάτιζαν αντιδιαβρωτικά αναχώματα· ορισμένα είχαν παρασυρθεί από τις νεροποντές κι είχαν σκορπίσει στην πλαγιά.\nΈνιωθα ότι βρισκόμουν μπροστά σε έναν γρίφο. Ο μολοσσός στο πορτ-μπαγκάζ ήταν η μοναδική βεβαιότητα. Όλα τα άλλα ήταν έωλα. Ξεκινώντας από τη νυχτερινή βόλτα στη θάλασσα. Ο Ισίδωρος πίστευε ότι τα τρία μεγάλα βουνά της Αττικής σχημάτιζαν ένα ενιαίο και αδιαφοροποίητο ενεργειακό πεδίο, στο κέντρο του οποίου ήταν η Πεντέλη, και το οποίο ξεχυνόταν προς το λεκανοπέδιο και από εκεί προς τη θάλασσα κατά μήκος της ροής των ποταμών και των ρεμάτων. Συνεπώς, αν ήθελες να συγκεντρώσεις τις δυνάμεις σου ή να καθαρίσεις το μυαλό σου, δεν είχες παρά να ανέβεις σε κάποιο από τα βουνά, κατά προτίμηση πλέον στον Υμηττό ή στην Πάρνηθα – η Πεντέλη ήταν εξασθενημένη, το πρώτο πλήγμα στην ενεργειακή ισορροπία της περιοχής. Το να πας στη θάλασσα ήταν σκέτη σπατάλη, μια ανόητη συνήθεια των νεοελλήνων. Φαντάζεσαι τους αρχαίους Αθηναίους να λιμνάζουν ολημερίς στις παραλίες; Δεύτερο: στον δρόμο του πετάχτηκε σκυλί το οποίο πλήγωσε θανάσιμα επειδή, λέει, δεν πρόλαβε να φρενάρει. Χλωμό κι αυτό. Ο Ισίδωρος οδηγούσε το Τογιότα Καρίνα του πατέρα του από παιδί. Ακόμη κι αν σκύλος ή οτιδήποτε πεταγόταν μπροστά του, δεν μπορεί η αντίδρασή του να ήταν τόσο αργή. Τρίτο στοιχείο: δεν υπάρχουν αδέσποτοι μολοσσοί. Ποιος παρατάει στο δρόμο έναν Μεγάλο Δανό, τον Απόλλωνα των σκύλων; Τέλος, ακόμη και η επιλογή της ώρας που υποτίθεται ότι συνέβη το δυστύχημα ‒μεσάνυχτα νταν πρέπει να ήταν, ώστε μισή ώρα μετά να μου χτυπάει τα κουδούνια‒, είχε κάτι υπερβολικά σχηματικό, σκηνοθετημένο.\nΠού αποσκοπούσαν όλα αυτά;\nΗ μελωδία του Für Elise με έβγαλε από τις σκέψεις μου και με επανέφερε στην πραγματικότητα που είχα αφήσει πίσω μου. Πριν προλάβω να πω ή να κάνω οτιδήποτε, ο Ισίδωρος κοκάλωσε στη μέση του δρόμου. Άνοιξα την πόρτα του συνοδηγού και πετάχτηκα έξω, ενώ την ίδια στιγμή διέκοψα τις τρίλιες του Μπετόβεν χαϊδεύοντας την οθόνη του κινητού μου. Το τσουχτερό κρύο του Φλεβάρη, σε συνδυασμό με την αλαφιασμένη φωνή της Ιωάννας, με έκαναν να ανατριχιάσω. Καθώς ψέλλιζα εξηγήσεις ανάκατες με δικαιολογίες –η κατάσταση, αρκετά αλλόκοτη από μόνη της, καθώς την εξιστορούσα φάνταζε εντελώς εξωφρενική, ειδικά μετά απ’ όσα είχαν γίνει πρόσφατα με τον Ισίδωρο−, στο πίσω μέρος του μυαλού μου σκεφτόμουν να τσεκάρω ένα ακόμη στοιχείο: Η σύγκρουση με ένα τέτοιο σκυλί θα πρέπει να είχε κάνει ζημιά στη μάσκα του αυτοκινήτου. Επιπλέον, το σκυλί ήταν αιμόφυρτο, άρα στο σημείο της πρόσκρουσης έπρεπε επίσης να υπήρχαν ίχνη. Στοιχειώδες, αγαπητέ Γουότσον. Μιλώντας στο κινητό, είχα περπατήσει κάμποσα μέτρα μπροστά από το αυτοκίνητο. Οι προβολείς με τύφλωναν, κι αναγκάστηκα να μετακινηθώ προς τα δεξιά, καταμεσής στον δρόμο. Καθώς διαβεβαίωνα την Ιωάννα ότι η νυχτερινή αυτή περιπέτεια σύντομα θα έπαιρνε τέλος, άρχισα να βηματίζω προς το αυτοκίνητο, φροντίζοντας να κρατάω την ίδια γωνία σε σχέση με τους προβολείς, ώστε όχι μόνο να μην με τυφλώνουν αλλά ταυτόχρονα να φωτίζεται η μάσκα γύρω τους. Περίπου στα δέκα μέτρα, κι ενώ είχα κατεβάσει τη συσκευή από το αυτί μου, ο Ισίδωρος έσβησε τους προβολείς, αφήνοντας τη μηχανή αναμμένη. Όλα γύρω μου σκοτείνιασαν. Ρίγησα. Τι παιχνίδι μού έπαιζε; Πλησίασα στο αυτοκίνητο με το βλέμμα καρφωμένο στη θέση του οδηγού. Γνωριζόμασταν από παιδιά, κι αν με ρωτούσε κανείς μέχρι πριν από δυο ώρες ποιος ήταν ο καλύτερος φίλος μου, θα απαντούσα αυθόρμητα πως ήταν ο Ισίδωρος ‒ κι ας μην μιλιόμασταν τελευταία, κι ας είχαν υψωθεί αόρατα τείχη ανάμεσά μας. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή, μες στη νύχτα, με τα απομεινάρια του δρυμού γύρω μας να ρίχνουν πάνω μας τη σκιά τους, κι ενώ τα λεπτόκορμα δέντρα στρίγγλιζαν καθώς λύγιζαν από τον άνεμο, ένιωσα δέος. Όχι μόνο για το βουνό και τα σκοτάδια του, για το άγνωστο που καραδοκούσε γύρω μας· φοβόμουν εκείνον, τον φίλο μου. Τι μας είχε φέρει εκεί πάνω; Τι είχε συμβεί στο άμοιρο πλάσμα που κειτόταν στο πορτ-μπαγκάζ; Γιατί όλα αυτά γίνονταν απόψε, ενώ λίγες ώρες νωρίτερα η Αθήνα είχε λαμπαδιάσει; Είχα σχεδόν φτάσει μπροστά στο αυτοκίνητο όταν αίφνης, λες κι είχε μαντέψει τις σκέψεις μου, τα μικρά φώτα άναψαν στη μάσκα του παλιού Καρίνα. Κοίταξα τον Ισίδωρο. Το πρόσωπό του παρέμενε ανέκφραστο, το βλέμμα του στο τιμόνι. Το δικό μου βλέμμα γλίστρησε αυθόρμητα στη μάσκα, που τώρα, χάρη στα μικρά φώτα δεξιά κι αριστερά, φωτιζόταν αρκετά. Ακριβώς στο κέντρο της υπήρχε ένα έντονο βαθούλωμα. Πλησίασα, έσκυψα μπροστά και πέρασα το χέρι μου πάνω από την παγωμένη λαμαρίνα. Σκούρο υγρό έβαψε το χέρι μου. Αυτή τη φορά το ρίγος μου συνοδεύτηκε από έντονη σουβλιά στο στομάχι. Τι στο διάολο συνέβαινε;\nΜπήκα με φόρα και κάθισα στη θέση του συνοδηγού. Ο Ισίδωρος άνοιξε και πάλι τα φώτα πορείας κι ετοιμάστηκε να βάλει ταχύτητα.\n− Σταμάτα, φώναξα, γραπώνοντας ταυτόχρονα με το χέρι μου το λεβιέ των ταχυτήτων. Πρώτα θα εξηγηθούμε. Αλλιώς δεν πάμε πουθενά.\nΤράβηξε το χέρι του από το λεβιέ και το ακούμπησε και πάλι στο τιμόνι. Ξεφύσησε.\n− Υπολόγιζα αυτή η στιγμή να έρθει λίγο αργότερα, είπε, και με το αριστερό του χέρι ψαχούλεψε στη θήκη της πόρτας του.\nΈβγαλε ένα μεταλλικό φλασκί, ξεβίδωσε το καπάκι, το έφερε στο στόμα του και ήπιε μια μεγάλη γουλιά. Μυρωδιά από ρούμι γέμισε το αυτοκίνητο. Έτεινε το φλασκί προς το μέρος μου.\n− Τι είναι αυτό; Από πότε άρχισες να πίνεις;\n− Έχω ολόκληρο μπουκάλι πίσω. Θα μας φτάσει.\n− Άσε τις εξυπνάδες. Τι έγινε; Τι έκανες στο σκυλί;\nΈφερε το φλασκί στο στόμα του και κατέβασε μια δεύτερη γουλιά. Το καπάκωσε και το έβαλε και πάλι στην πλαϊνή θήκη.\n− Πειράζει να οδηγάω όσο κάνετε ερωτήσεις, κύριε ανακριτά; Η οδήγηση, όπως ξέρετε, με χαλαρώνει. Κι έχουμε ακόμη δρόμο μπροστά μας, έτσι δεν είναι;\nΈτσι ήταν. Από τη στιγμή που είχαμε σιωπηρά συναποφασίσει ότι κι αυτός ο σκύλος θα θαβόταν με τιμές δικού μας σκύλου, η τοποθεσία όπου κατευθυνόμασταν ήταν δεδομένη. Φιλοξενούσε ήδη τέσσερα σκυλιά στα χώματά της – τα τρία δικά μου και το ένα και μοναδικό που είχε ποτέ ο Ισίδωρος, τον Γκάνταλφ. Είχε πεθάνει ένα χρόνο περίπου μετά τον πατέρα του. Όσο κι αν επέμενα δεν είχε θελήσει να τον αντικαταστήσει.\nΈβαλε πρώτη, το Καρίνα άφησε ένα ελαφρύ γρύλισμα και ξεκίνησε. Είχαμε φτάσει σ’ ένα σημείο όπου ο δρόμος άρχιζε να γίνεται κατηφορικός, το φεγγάρι χανόταν πίσω από τη βουνοκορφή· βυθιζόμασταν στις κοιλότητες του βουνού.\n− Θυμάσαι τι σου είπα πέρυσι, στην κηδεία της μάνας μου; Το βράδυ αργά, στο σπίτι, όταν είχαμε μείνει οι δυο μας;\nΈγνεψα καταφατικά. Θυμόμουν. Ότι πλέον ήταν ελεύθερος. Κι ότι ο σκοπός κάθε ανθρώπου ολοκληρώνεται μόνο αφού έχει πρώτα χάσει τους γεννήτορές του. Όσο οι γονείς μας είναι ζωντανοί, είχε πει, παραμένουμε παγιδευμένοι στο βλέμμα τους. Είμαστε δέσμιοι της αγάπης τους, όπως κι αν εκφράζεται αυτή.\nΓύρισε προς το μέρος μου.\n− Εσύ το ξέρεις αυτό το αίσθημα ελευθερίας, το γνώρισες πρώτος.\nΟι δικοί μου γονείς είχαν πεθάνει και οι δυο από καρκίνο, με διαφορά έναν χρόνο, αφήνοντάς με μονάχο με τον Πόλυ. Αυτό που είχα νιώσει, μετά και τον θάνατο του πατέρα μου, δεν θα το χαρακτήριζα απελευθέρωση, αλλά εισαγωγή στον Μεγάλο Φόβο. Όσο ζούσαν, ένιωθα άτρωτος. Όταν έφυγαν από τη ζωή, αισθάνθηκα ότι έπαιρνα σειρά. Για μένα, επιπλέον, που δεν είχα κανέναν άλλον στον κόσμο πέρα από κάποιες μακρινές θείες, ο πόνος της απώλειας συνοδεύτηκε κι από αίσθημα ερημιάς. Λες και ο πλανήτης είχε αδειάσει από ανθρώπους. Ώσπου μπήκε στη ζωή μου η Ιωάννα, κι όλα φωτίστηκαν ξανά.\n− Ο δικός σου σκοπός έχει όνομα και πρόσωπο, είπε λες και διάβασε τις σκέψεις μου. Δύο ονόματα και δύο πρόσωπα, πλέον, για να ακριβολογούμε.\nΗ αναφορά του στην Ιωάννα και στη μικρή με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο μακριά τους βρισκόμουν εκείνη τη στιγμή· πόσο είχα απομακρυνθεί από τον σκοπό μου.\n‒ Αν το σκεφτείς, όλη σου η ζωή δεν ήταν παρά μια μαθητεία σε αυτό που επρόκειτο να γίνεις. Πιστός σύζυγος, αφοσιωμένος πατέρας.\nΑισθάνθηκα την ειρωνεία στα λόγια του. Η σκυλοφιλία μου ήταν απλώς το σύμπτωμα· η ανάγκη μου για δέσμευση και συντροφικότητα, η βαθύτερη αρρώστια. Τα είχα ξανακούσει αυτά, με σκληρότερα λόγια. Αν όμως δεν ήμουν αυτός που είμαι, ούτε η φιλία μας θα είχε κρατήσει όλα αυτά τα χρόνια.\n− Με την ευκαιρία, απολογούμαι για τις προάλλες. Παραφέρθηκα.\nΠαραφέρθηκε, απλώς; Ήταν κόπανος με περικεφαλαία, απαράδεκτος απ’ όποια πλευρά κι αν το δεις! Η Ιωάννα είχε γίνει έξαλλη μαζί του, δεν ήθελε να τον ξαναδεί ούτε ζωγραφιστό. Κι εγώ, πάνω κάτω, τα ίδια. Ούτε λίγο ούτε πολύ, κι ενώ υποτίθεται ότι είχε έρθει επίσκεψη για να δει επιτέλους το μωρό μας (που ήταν ήδη έξι μηνών!), μας είχε πετάξει κατάμουτρα ότι το να κάνεις παιδί ήταν μια καθαρά μηχανιστική πράξη, εντελώς εγωιστική, που δεν λάμβανε υπόψη της κανένα από τα μεγάλα προβλήματα της ανθρωπότητας. Την είχα προειδοποιήσει ότι από τον Ισίδωρο μπορεί να ακούγαμε καμιά κουλαμάρα, αλλά για τις χοντράδες που ξεστόμισε ούτε κι εγώ ήμουν προετοιμασμένος. Συνέχισε λέγοντας ότι ο κόσμος ξεχειλίζει από εκατομμύρια παιδιά που τα έχουν σπείρει άνθρωποι που δεν τα θέλουν ή που έχουν σκοτωθεί, φυλακιστεί ή οτιδήποτε, οπότε αν νιώθαμε τόσο έντονη ανάγκη να μεγαλώσουμε ένα παιδί, δεν είχαμε παρά να διαλέξουμε ένα από αυτά τα άτυχα πλάσματα. Έτσι, και τη δυστυχία του κόσμου θα απαλύναμε, και δεν θα προσθέταμε ένα ακόμη τσιμπούρι (έτσι χαρακτήρισε την μπέμπα μας) στην καμπούρα του πλανήτη. Αλλά, κατέληξε, δεν μπορείς να περιμένεις από όλους τους ανθρώπους ηθική συνέπεια…\nΔυο μήνες είχαν περάσει από εκείνη την καταστροφική βραδιά. Δυο φορές που τηλεφώνησε, δεν το σήκωσα. Κάτι μέσα μου είχε παγώσει. Αισθανόμουν ότι είχε αμφισβητήσει τις βασικές μου επιλογές, αυτό που είμαι. Μας είχε προσβάλει. Μας είχε μειώσει. Πώς να συνεχιστεί έτσι μια φιλία;\n− Και ποιος είναι ο δικός σου σκοπός; ρώτησα, θέλοντας να ξαναφέρω τη συζήτηση στις ράγες της.\nΑισθανόμουν ότι η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, με κάποιο τρόπο θα έλυνε μεμιάς τους κόμπους που είχαν σωρευτεί. Χωρίς να πάρει το βλέμμα του από τον δρόμο, ο Ισίδωρος πρόφερε τις λέξεις αργά και καθαρά.\n− Να λύσω τον γρίφο, είπε.\nΝόμιζα ότι αυτός ήταν ο δικός μου σκοπός απόψε…\n− Ποιον γρίφο; μουρμούρισα.\n− Της αυτοκτονίας του πατέρα μου. Κάθε αυτόχειρας κληροδοτεί στους άλλους μια κατάρα και μια ευχή.\nΗ συζήτηση γεννούσε γρίφους, αντί να λύνει. Ακολούθησε σιωπή.\nΜετά από λίγα βαριά δευτερόλεπτα, συνέχισε:\n‒ Όσο ζεις είσαι καταδικασμένος να αναρωτιέσαι γιατί ο άνθρωπος που αγαπάς έβαλε τέλος στη ζωή του. Γιατί εσύ δεν ήσουν επαρκής λόγος για να μην το κάνει.\nΔεκαοχτώ χρόνια είχαν περάσει από τον θάνατο του πατέρα του κι ο Ισίδωρος δεν μιλούσε ποτέ γι’ αυτό. Γιατί τώρα; Γιατί απόψε;\n‒ Και η ευχή;\n‒ Να είσαι όσο τυχερός χρειάζεται για να υπάρχει απάντηση. Αν υπάρχει, τότε αργά ή γρήγορα τη βρίσκεις. Κι όταν τη βρεις, η ίδια η πράξη αλλάζει πρόσημο. Παύει να είναι πράξη άρνησης…\nΉξερα ότι θα έρθει αυτή η στιγμή. Η στιγμή που αυτός θα μιλάει κι εγώ δεν θα καταλαβαίνω. Όμως αυτή τη φορά δεν θα σιωπούσα.\n‒ Άρα; Ποια είναι η απάντηση που βρήκες στον γρίφο σου; Ένας άλλος γρίφος; Το κολπάκι της Πυθίας;\n‒ Μη βιάζεσαι.\nΎψωσα τη φωνή:\n‒ Είναι δύο μετά τα μεσάνυχτα, οδηγούμε εδώ και μια ώρα μέσα σ’ ένα καμένο δάσος με έναν νεκρό μολοσσό στο πορτ-μπαγκάζ σου και δεν μου έχεις πει ακόμη ούτε μια λέξη που να βγάζει νόημα. Και βέβαια βιάζομαι!\nΟ Ισίδωρος αναστέναξε. Με το αριστερό χέρι έπιασε πάλι το φλασκί, ξεβίδωσε το καπάκι και το έφερε στο στόμα του.\n‒ Σίγουρα δεν θες; είπε και μου το έτεινε.\nΤο άρπαξα από το χέρι του. Ήπια μια γερή γουλιά.\nΈκοψε ταχύτητα. Μετά από πολλή ώρα, για πρώτη φορά διασταυρωθήκαμε με άλλο αυτοκίνητο. Παίξαμε τα φώτα, για χαιρετισμό.\n‒ Κάθε ιστορία αποκαλύπτει το νόημά της μόνο αν τη διηγηθείς με μια συγκεκριμένη σειρά. Στην δική μου ιστορία, όλα ξεκίνησαν με τον θάνατο του πατέρα μου. Για τον οποίο είμαι πεπεισμένος ότι ήταν ηθελημένος.\nΑυτό μου το έλεγε για πρώτη φορά με τόση βεβαιότητα. Όσο ζούσε η μητέρα του καλλιεργούσαν την εκδοχή του ατυχήματος. Ήταν κοινωνικά πιο βολικό, κι ευκολότερο να το διαχειριστείς από συναισθηματική άποψη.\n‒ Και γιατί δεν άφησε κάποιο σημείωμα, κάτι που να φανερώνει ότι δεν ήταν ατύχημα; Δεν τον ένοιαζε;\n‒ Ίσως δεν άφησε επειδή τον ένοιαζε. Τα σημειώματα, όπως και όλες οι εύκολες απαντήσεις, σε απομακρύνουν από το μυστήριο, δεν σε βοηθούν να το λύσεις. Είναι σαν να βάζεις την απάντηση στη θέση του ερωτήματος.\nΉπια μια ακόμη γουλιά ρούμι. Το φλασκί είχε μείνει στο δικό μου χέρι. Εξακολουθούσα να μην καταλαβαίνω.\n− Όπως ξέρεις, ο πατέρας μου είχε οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Δεν ήταν το μαγαζί το πρόβλημα. Ήταν εθισμένος στον τζόγο. Το πρόβλημα ήταν μέσα του. Κάθε βήμα του οδηγούσε στην καταστροφή. Θα χάναμε το μαγαζί, θα αναγκαζόταν να πουλήσει το σπίτι, η ήδη ευαίσθητη υγεία της μάνας μου θα κλονιζόταν, κι εγώ, ποιος ξέρει πού θα κατέληγα…\nΤώρα ήταν η σειρά του να αρπάξει το φλασκί και να πιει μια γουλιά. Εκμεταλλεύτηκα την παύση για να τσεκάρω το κινητό μου. Στο σημείο όπου βρισκόμασταν ευτυχώς δεν είχε σήμα.\n− Θυμάσαι εκείνη την ταινία που με είχες πάει να δούμε πριν από μερικά χρόνια; Όπου όλη η ιστορία ξεκαθάριζε μόνο αν έβλεπες τις σκηνές ανάποδα; Από το παρόν προς το παρελθόν;\n− Το Memento;\n− Ναι. Memento.\n− Ακριβώς. Υπόμνηση. Έτσι λύνεται και ο δικός μου γρίφος. Παίζοντας την ταινία της ζωής μου ανάποδα. Από το σήμερα έως τη στιγμή της αυτοκτονίας του πατέρα μου. Αντιλήφθηκα πως ό,τι στα μάτια των άλλων φάνταζε με τέλος, στην πραγματικότητα ήταν ένα νέο ξεκίνημα.\n‒ Και λοιπόν;\n‒ Λοιπόν, αν δεις τα πράγματα από αυτή την οπτική, αν δηλαδή κρίνεις την πράξη όχι με βάση τα κοινωνικά στερεότυπα και τις παγιωμένες αντιλήψεις, αλλά με βάση τα αποτελέσματα που αυτή επέφερε στη ζωή μας, τότε το νόημά της αλλάζει.\nΗ φωνή του, καθαρή και σταθερή πριν, σε αυτό το σημείο ακούστηκε σπασμένη.\n‒ Αποκαλύπτεται ως αυτό που ήταν: μια πράξη θυσίας. Μια θυσία με τη θρησκευτική, την αρχέγονη σημασία της λέξης. Μόνο που αυτός που ιερουργεί, ο θυσιαστής, είναι την ίδια στιγμή και το θυσίασμα, το δώρο στους θεούς.\nΔιάλεγε τις λέξεις του με ακρίβεια, λες και είχε κάνει πρόβα. Φράσεις στέρεες, η μια πάνω στην άλλη.\n‒ Ισχυρίζεσαι δηλαδή ότι ήταν εσκεμμένα όλα αυτά; Ότι γνώριζε πως, βάζοντας τέλος στη ζωή του, θα απελευθέρωνε όλη αυτή την, πώς να την πούμε, θετική ενέργεια;\n‒ Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος. Αλλά σε ρωτάω: τι καθορίζει το νόημα μιας πράξης;\nΓύρισε και με κοίταξε λες και περίμενε απάντηση. Ανασήκωσα τους ώμους.\n‒ Δεν είναι άπειρες οι πιθανές απαντήσεις, είπε. Στην πραγματικότητα, είναι μόνο τρεις. Είτε το νόημα της πράξης το καθορίζει αυτός που πράττει, είτε το καθορίζουν οι αποδέκτες της πράξης, οι άλλοι δηλαδή, είτε το καθορίζουν τα αποτελέσματα της πράξης, η επίδρασή της στην πραγματικότητα.\nΈτσι ήταν; Δεν ήμουν σίγουρος. Κάποιος άλλος, κάπου αλλού, θα διατύπωνε αλλιώς τα ίδια ζητήματα. Η πίστη μου στις λέξεις παρέμενε μειωμένη. Ένας ιστός από αόριστες ιδέες που υφαίνουμε γύρω μας μέσα στα χρόνια. Αντίθετα, για τον Ισίδωρο οι λέξεις ήταν σταθερό νόμισμα.\n‒ Η φιλοσοφία δεν είναι το φόρτε μου, είπα. Αλλά μπορώ να φανταστώ κι ένα σωρό άλλους συνδυασμούς. Τι είναι δηλαδή η πραγματικότητα, δεν είναι αυτό που συμφωνούμε οι περισσότεροι ότι συμβαίνει;\nΚόμπιασε για λίγο. Όχι για πάνω από δύο δευτερόλεπτα.\n‒ Κάθε πράξη φέρει το δικό της φορτίο. Ακόμη κι όταν δεν είναι συνειδητή.\nΦαντάστηκα τις πράξεις σαν μικρούς Σίσυφους που η καθεμιά κουβαλά στην πλάτη της το δικό της νόημα, σαν μικρούς στρογγυλούς βράχους. Λίγο προτού φτάσουν στην κορυφή, λίγο προτού παραδώσουν σ’ εμάς τους ανθρώπους το πολύτιμο φορτίο τους, οι πράξεις γλιστρούν και πέφτουν, το νόημα κατρακυλάει στην αρχή της ανηφόρας. Και φτου κι από την αρχή.\n‒ Από την άλλη, συνέχισε ο Ισίδωρος, αν όποιος πράττει κατέχει ο ίδιος το νόημα της πράξης του, την προικίζει εξαρχής με πολλαπλή ενέργεια. Άρα η επίδρασή της στην πραγματικότητα λειτουργεί πολλαπλασιαστικά. Τότε μιλάμε ακόμη και για θαύματα.\nΤα τζάμια είχαν θολώσει από τις ανάσες μας, μπροστά μου έβλεπα μόνο τη δέσμη φωτός που έριχναν οι προβολείς στο οδόστρωμα. Το κομμάτι της πραγματικότητας που μας κρατούσε στη ζωή.\n− Εδώ κολλάει η κοινοτοπία που μας κληροδότησε η Θεωρία του Χάους, ότι το φτερούγισμα μιας πεταλούδας στην Ιαπωνία μπορεί να προκαλέσει τυφώνα στην Αμερική. Μόνο που στο δικό μου παράδειγμα θα βοηθούσε περισσότερο να φανταστούμε μια πεταλούδα που αποφασίζει συνειδητά να τρυπώσει μέσα σ’ έναν πυρηνικό αντιδραστήρα.\nΔυσκολευόμουν να κατανοήσω σε τι ή ποιον θα ωφελούσε ένα ακόμη πυρηνικό ατύχημα, ό,τι κι αν πίστευε η πεταλούδα του Ισίδωρου. Η σύνδεση ανάμεσα σε όλες αυτές τις σκοτεινές σκέψεις περί θυσίας και στην κατάσταση που βρισκόμασταν εκείνη τη στιγμή δεν μου ήταν ξεκάθαρη. Όταν όμως έφερα στο μυαλό μου την εικόνα του μολοσσού μέσα στα αίματα, το στομάχι μου ‒που με το πέρασμα του χρόνου έχει αποδειχτεί πιο ευαίσθητος δέκτης από την αντίληψή μου‒ άρχισε να συστρέφεται και πάλι, οι κόμποι μέσα μου να σφίγγονται. Υπήρχε κάτι δυσοίωνο σε αυτά τα λόγια, το φάσμα μια απειλής.\n‒ Κι ο σκύλος; είπα, επιχειρώντας να τον ξαφνιάσω. Γιατί τον χτύπησες;\n‒ Το μόνο που σ’ ενδιαφέρει είναι ο σκύλος, ε;\n‒ Δεν είναι αλήθεια.\n‒ Είσαι έτοιμος να ξεκινήσεις εκστρατείες για τη σωτηρία κάποιων πλασμάτων, αρκεί να έχουν γλυκές μουτσούνες και να φέρνουν πίσω το μπαλάκι.\n‒ Τα υπεραπλουστεύεις, το ξέρεις.\n– Η εκπληκτική ευφυΐα και μαστοριά του κότσυφα, του τερμίτη ή μιας ταπεινής χελώνας του αγρού, δεν προκαλούν τη συμπόνια σου. Επειδή δεν σε αφορούν. Και δεν σε αφορούν, επειδή δεν σου μοιάζουν.\n‒ Γαμώτο, Ισίδωρε, είναι ώρα για τέτοιες κουβέντες;\nΜε τα χέρια του χτύπησε ρυθμικά το τιμόνι, υπογραμμίζοντας τις φράσεις του.\n‒ Τώρα είναι η ώρα. Ακριβώς τώρα.\nΜα, τα έχουμε πει αυτά. Τα έχουμε πει χίλιες φορές. Δεν μπορώ να στεναχωριέμαι για τα μυρμήγκια που πατάω, ούτε για τα μικρόβια που αναπνέω, ούτε σκοπεύω να καταγγείλω ως γενοκτονία των μαζικό ψεκασμό των κουνουπιών. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν νοιάζομαι για κανένα άλλο πλάσμα.\n− Νοιάζομαι, Ισίδωρε. Αν δεν νοιαζόμουν, δεν θα βρισκόμουν αυτή την ώρα εδώ πάνω, μαζί σου.\n‒ Οι σκύλοι, για σένα, είναι ιδέα.\n‒ Όχι. Αυτή είναι η διαφορά μας. Η ιδέα του σκύλου μού είναι αδιάφορη. Αλλά ο συγκεκριμένος σκύλος, αυτός που για τον έναν ή τον άλλον λόγο βρέθηκε στο δρόμο μου, αυτός με ενδιαφέρει, αυτόν τον νοιάζομαι.\nΈπεσε πάλι σιωπή. Εδώ και λίγα λεπτά ένα ψιλόβροχο με ριπές αέρα πιτσιλούσε τα τζάμια, το φεγγάρι είχε εξαφανιστεί πίσω από τα σύννεφα, ο τόπος γύρω μας, όσο μπορούσα να δω, είχε σκοτεινιάσει. Όμως κάτι άλλο γύρευα να πω. Κάτι μου διέφευγε σε αυτή τη συζήτηση. Το πρόβλημα δεν ήταν ο σκύλος, ούτε η γάτα και τα ποντίκια. Δεν είχε να κάνει με το τι δικαιώματα ή ιδιότητες αναγνώριζα σε διάφορες μορφές ζωής. Την ήξερα αυτή τη συζήτηση. Τόσα χρόνια με τον Ισίδωρο και τους φίλους του, ήμουν εξοικειωμένος. Κατέληγε με μαθηματική ακρίβεια στο αν τα λάχανα και τα παντζάρια αισθάνονται πόνο όταν τα κόβουμε. Αν έχουν συναισθήματα ή μνήμη. Δεν ήταν όμως αυτό…\n‒ Ίσως, πρόσθεσα, η διαφωνία μας να είναι βαθύτερη. Ίσως είναι ζήτημα πίστης. Ίσως να μην πιστεύω όσο εσύ στη ζωή.\n–Τη σέβομαι τη ζωή, αλλά για μένα δεν είναι ιερή. Δεν θα έδινα τη ζωή μου για τη ζωή.\nΓια τη ζωή κανενός άλλου; Κάτι μέσα μου με τσίμπησε, σαν αρχαία σφήκα. Ούτε της Ιωάννας; Ούτε καν της μικρής; Ήταν λοιπόν η ζωή μου ό,τι πιο πολύτιμο είχα στον κόσμο;\nΟ Ισίδωρος, που καμιά φορά μου έδινε την εντύπωση ότι είχε την ικανότητα να παρακολουθεί την κρυφή αλυσίδα των συλλογισμών μου, χαμογέλασε πλατιά. Στο χαμόγελό του μπορούσα να διακρίνω πίκρα ανάμικτη με ικανοποίηση. Είχα οδηγηθεί στο σημείο που ήθελε. Είχα κάνει την παραδοχή που μου ζητούσε και που φώτιζε αυτό το κάτι που μας χώριζε. Περίμενα από στιγμή σε στιγμή τα λόγια για τα οποία ετοιμαζόταν όλο το βράδυ· τις φράσεις που θα με συνόψιζαν. Η ζωή σου, φίλε μου… Η μικρή ασήμαντη ζωούλα σου αξίζει όσο η ζωή μιας χελώνας του αγρού, τίποτε περισσότερο. Τι αξία έχει μια ζωή, αν δεν υπάρχει τίποτε στον κόσμο για το οποίο θα άξιζε να τη θυσιάσεις;\nΚατέβασε ταχύτητα, παίρναμε πάλι τον ανήφορο. Είχα δυο χρόνια να έρθω στο καταφύγιο, από τότε που αποχαιρετήσαμε τον Πόλυ – λογικά δεν θα πρέπει να έχουν αλλάξει και πολλά. Δεν θα αργούσαμε να φτάσουμε.\nΌταν τελικά μίλησε, η φωνή του δεν είχε τίποτε τελεσίδικο ή απειλητικό. Ούτε απαντούσε στα όσα βαρύγδουπα είχα ξεστομίσει. Σε τόνο πιο χαμηλό από πριν, είχε τώρα τη βραχνάδα της εξομολόγησης.\n− Πίστευα ότι μπορούσα να εξασφαλίσω μια ήρεμη και χρήσιμη ζωή μένοντας μακριά από όσα με τάραζαν. Ζώντας μέσα σε μικρόκοσμους. Κατασκευάζοντας, αν θες, μικρόκοσμους κατά παραγγελία. Ζωές μπονσάι. Αυτό ήταν το νόημα της δημιουργίας του φυτώριου. Αυτό ήταν και το νόημα της αγάπης μου για το βουνό. Αν ο καθένας από μας, σκεφτόμουν, επικεντρωθεί σε κάτι καλό, αν ο καθένας από μας κάνει κάτι χρήσιμο και όμορφο σε μικρή κλίμακα, όλη αυτή η θετική ενέργεια προστιθέμενη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Ή, έστω, να τον κάνει πιο υποφερτό.\nΜιλούσε ήρεμα, αλλά το δεξί του χέρι χτυπούσε νευρικά στο λεβιέ των ταχυτήτων.\n− Είχαμε φτιάξει ομάδες με γεωπόνους και φυτεύαμε είδη πρωτόγνωρα για τούτο το δάσος, σε σημεία απάτητα. Γνωρίζαμε ότι θα επιδρούσαν ευεργετικά στο ευρύτερο οικοσύστημα. Αρωματικά φυτά που σε μεγάλους πληθυσμούς μπορούν να εμποδίσουν την ανάπτυξη ασθενειών που πλήττουν τα έλατα ή τις ιτιές. Οι μέλισσες, με κατάλληλη διασπορά, πολλαπλασιάζουν τον πλούτο της ανθοφορίας στο δάσος μέσα σε λίγα χρόνια. Σε δύο δεκαετίες, με τις προσπάθειες πολλών, η Πάρνηθα είχε γίνει ένα τεράστιο βιοχημικό πείραμα, ένα θαυμαστό παράδειγμα του τι θα μπορούσε να δώσει η αγαστή συνεργασία ανθρώπου και φύσης.\nΈδειχνε έξω, στη μαυρίλα του καμένου ελατόδασους, λες κι όλα αυτά για τα οποία μιλούσε βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή μπροστά στα μάτια μας.\n− Ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο ζούσαν εδώ γύρω περισσότερα ζώα, έντομα και φυτά από οποιοδήποτε άλλο δάσος στην Ευρώπη. Μόνο στην Πάρνηθα υπήρχαν περισσότερα είδη φυτών απ’ όσα σε ολόκληρη τη Σκανδιναβία. Εκατό από αυτά ήταν ενδημικά, δεν υπήρχαν αλλού στον κόσμο. Τριάντα είδη θηλαστικών, κουνάβια, τσακάλια, σκίουροι, αλεπούδες, αλλά και εκατόν είκοσι διαφορετικά είδη πτηνών. Πάνω από πεντακόσια κόκκινα ελάφια ζούσαν κι αναπαράγονταν λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη – κι οι περισσότεροι Αθηναίοι δεν είχαν ιδέα.\nΣτράφηκε και με κοίταξε. Τα μάτια του είχαν κοκκινίσει.\n− Δεν είχαν ιδέα, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν το ένιωθαν. Γιατί έτσι λειτουργεί το καλό, Ηλία. Σκορπάει μικρά ανεπαίσθητα κύματα γύρω του, δονήσεις γλυκύτητας και συμπόνιας. Έχεις σταθεί ποτέ κοντά σε ελάφι; Απλώς να σταθείς σιωπηλά κοντά του την ώρα που ο ήλιος δύει πίσω απ’ το βουνό;\nΈκλεισε τα μάτια του για λίγα δευτερόλεπτα λες και ξαναζούσε μια τέτοια στιγμή. Φοβήθηκα ότι θα αποκοιμηθεί στο τιμόνι. Άνοιξε τα μάτια και συνέχισε με φωνή πένθιμη αλλά καθαρή.\n− Ώσπου έγινε η πυρκαγιά και τότε συνειδητοποίησα κάτι που γνώριζα ήδη αλλά αρνιόμουν να παραδεχτώ. Ότι η δύναμη του κακού ήταν απεριόριστα ισχυρότερη από τη δύναμη του καλού. Αρκούσε το στουπί ενός ψυχοπαθή για να ματαιώσει προσπάθειες χρόνων∙ αρκούσε η αμέλεια ενός αγρότη για να καταστρέψει αμέτρητες καλές πράξεις χιλιάδων ανθρώπων. Όσο για τα δέντρα, τα φυτά και τα ζώα που χάθηκαν εκείνες τις μέρες, ακόμη ακούω στ’ αυτιά μου το ουρλιαχτό τους.\nΠροσπάθησα να φανταστώ με τι θα έμοιαζε η κραυγή από τον χαμό τόσο ετερόκλητων οργανισμών. Το λευκό ουρλιαχτό.\n− Νομίζεις πως όλα όσα ακολούθησαν σε αυτή την πόλη ήταν άσχετα με το κακό που προηγήθηκε; Πιστεύεις ότι γεγονότα τέτοιας εμβέλειας, που συνταράσσουν συθέμελα ένα οικοσύστημα, δεν θα επηρέαζαν την ψυχή των ανθρώπων; Και ειδικότερα την ψυχή των παιδιών και των νέων;\nΔεν είχα κάνει ποτέ μου αυτή τη σύνδεση. Είχαν βέβαια υπάρξει διαμαρτυρίες κι εκδηλώσεις πένθους μετά την μεγάλη πυρκαγιά, πολύς κόσμος είχε στεναχωρηθεί, θέλησε να αντιδράσει. Γράφτηκαν πολλά, ειπώθηκαν ακόμη περισσότερα. Αλλά για την ψυχή των ανθρώπων, δεν ξέρω. Η λέξη «ψυχή» μού προκαλούσε πάντοτε κάποια αμηχανία.\nΤον κοίταξα. Το βλέμμα του παρέμενε προσηλωμένο στον δρόμο.\n− Έχουμε εναποθέσει στην επιστήμη την ευθύνη να ερμηνεύσει τον κόσμο μας. Έχουμε απεμπολήσει το δικαίωμα να κρίνουμε με την καρδιά μας. Η αλήθεια μας είναι πλέον αρμοδιότητα κάποιων εργαστηρίων∙ την έχουν βάλει στο μικροσκόπιο, την τεμαχίζουν και μας τη σερβίρουν σε δόσεις. Όμως καμιά από αυτές τις μικρές αλήθειες δεν κάνει τον κόσμο μας πιο κατανοητό, πιο υποφερτό για να ζήσουμε.\nΜας τη σερβίρουν σε δόσεις, ίσως, επειδή ολόκληρη η αλήθεια δεν υπάρχει. Το αντίτιμο, πράγματι, είναι ένας κόσμος ψυχρός, ξένος. Αλλά και το όφελος, φίλε μου, είναι συγκεκριμένο, μετρήσιμο.\n− Κι όμως, συνέχισε εκείνος, βαθιά μέσα μας, στην ψυχή μας, το υλικό από το οποίο είμαστε φτιαγμένοι, παραμένει απαράλλαχτο. Ο πρωτόγονος επιβιώνει μέσα στον πολιτισμένο με τον ίδιο τρόπο που το παιδί επιβιώνει μέσα στον ενήλικα. Τις κρίσιμες στιγμές, βγαίνει στην επιφάνεια και διεκδικεί το μερίδιό του από την αλήθεια. Και πονάει όταν καίγεται το δάσος δίπλα στο σπίτι του. Όπως πονάει το παιδί μέσα μας όταν βλέπει το σφαγμένο ζώο στο σουπερμάρκετ ή το κουφάρι του στην άκρη της λεωφόρου – παρατημένο, βεβηλωμένο. Μόνο που αυτός ο πόνος, αυτή η κραυγή, δεν βγαίνει στην επιφάνεια από τον γνωστό δρόμο, από το στόμα. Απαιτεί υψηλό βαθμό συνειδητοποίησης κι ευαισθησίας για να τον ανασύρεις από τα έγκατα του νου στην γλώσσα και να τον κάνεις λέξεις και δάκρυα. Πιο εύκολα γίνεται γροθιά, κλοτσιά στο πρόσωπο του άλλου.\nΤα συμμεριζόμουν όλα αυτά; Πιθανότατα όχι. Την επόμενη μέρα, όταν θα τα σκεφτόμουν πιο ψύχραιμα, θα μου φαίνονταν σχηματικά, ιδεοληψίες τρελούτσικων ανθρώπων. Τότε, γιατί είχα συγκινηθεί;\n− Εκείνο τον Ιούλιο, συνέχισε, πολλοί νέοι μαζεύτηκαν στο Σύνταγμα κι έκαναν ολονυχτίες με κεριά, πενθούσαν. Μαζί τους κι αρκετοί ενήλικες που συναισθάνονταν πόσο μεγάλο ήταν το κακό που μας είχε βρει. Οι περισσότεροι, όμως, έσφιξαν απλώς τα δόντια και κράτησαν μέσα τους την οργή τους. Γνώριζαν ότι παρά τα όσα τους έλεγαν κάθε βράδυ από την τηλεόραση, για την ώρα την κακιά και τους δυνατούς ανέμους, η αλήθεια ήταν ότι τους είχαν εξαπατήσει. Οι μεγάλοι τούς στερούσαν τον κόσμο τους. Κομμάτι κομμάτι. Ό,τι ανήκε δικαιωματικά σε αυτούς, στις επόμενες γενιές. Όσα ακολούθησαν έκτοτε ήταν τα απόνερα εκείνου του καταποντισμού. Τα δάκρυα που δεν χύθηκαν τότε χύνονται σαν αίμα αργότερα, με άλλες αφορμές.\nΈκανε μια μικρή παύση, σαν να δίσταζε.\n‒ Οι εμπρησμοί της Αθήνας, σήμερα, ήταν κάτι που περίμενα από καιρό. Ένα σήμα…\nΑίφνης, αυτή η τελευταία φράση του έλαμψε μέσα μου σαν σούπερ νόβα. Δηλαδή, αυτό το κάτι που μας έχει φέρει απόψε εδώ πάνω σχετιζόταν με τα γεγονότα του απογεύματος; Σχεδόν πέντε χρόνια είχαν περάσει από την πυρκαγιά της Πάρνηθας. Στο μεταξύ, το κέντρο της πόλης είχε καταστραφεί ξανά και ξανά, νεανικό αίμα είχε βάψει τα πεζοδρόμια, η οργή φούντωνε και ξεφούντωνε κατά κύματα. Γιατί απόψε; Γιατί δεν είχε πάρει αυτό το «σήμα» νωρίτερα; Μήπως η καθυστερημένη αντίδραση είχε να κάνει με τον χαμό της μητέρας του ένα χρόνο νωρίτερα, οπότε και αισθάνθηκε πια ελεύθερος να «εκπληρώσει το σκοπό του»; Από την άλλη, η Αθήνα είχε μεν υποστεί ξανά ζημιές τα προηγούμενα χρόνια, αλλά ποτέ άλλοτε δεν είχε τυλιχτεί στις φλόγες στην ένταση και στην έκταση που είχε συμβεί εκείνη τη βραδιά. Η αναλογία –αν γύρευες αναλογίες− ήταν προφανής.\nΜέσα από τα έλατα φάνηκαν τα λιγοστά φώτα από το καταφύγιο, καθώς παίρναμε την τελευταία στροφή. Η περιοχή είχε ευτυχώς παραμείνει ανέγγιχτη από την πυρκαγιά.\nΒγήκαμε στο πλάτωμα και πλησιάσαμε προς το μεγάλο οίκημα. Ένα ακόμη αμάξι υπήρχε παρκαρισμένο απέξω. Σταθμεύσαμε δίπλα του.\nΚαι ο μολοσσός; Πού κολλούσε μέσα σ’ όλα αυτά;\n− Δεν το κάνουμε τώρα; είπα, μόλις έσβησε τη μηχανή. Το χώμα είναι μαλακό, θα τελειώσουμε γρήγορα.\n− Ας πάμε πρώτα για λίγο μέσα, είπε εκείνος, κι άνοιξε την πόρτα του.\nΑφήσαμε το αυτοκίνητο και προχωρήσαμε προς την είσοδο. Το σακίδιο στον ώμο του θα έπρεπε να μου είχε κάνει εντύπωση, ωστόσο ο Ισίδωρος συνήθιζε να κουβαλάει μαζί του διάφορα, ακόμη και τις πιο απίθανες στιγμές. Λες κι ήταν ανά πάσα στιγμή έτοιμος να εκστρατεύσει.\nΚοίταξα το κινητό μου, είχα τρεις ειδοποιήσεις κλήσεων, όλες από την Ιωάννα. Του έκανα νόημα ότι θα μείνω έξω να μιλήσω στο τηλέφωνο και τον άφησα να προπορευτεί. Το κρύο ήταν τσουχτερό. Ψιλόβρεχε και είχε αραιή ομίχλη. Το βουνό απλωνόταν γύρω μου, απρόσιτο, σκοτεινό. Ο κόσμος του παρελθόντος, σκέφτηκα. Ο κόσμος του ζώου. Όλες οι βαθιές συγκινήσεις πηγάζουν από αυτόν, αλλά οι περισσότεροι δεν θα διστάζαμε να τις θυσιάσουμε προκειμένου να τον ξεριζώσουμε από μέσα μας.\nΆφησα το τηλέφωνο να καλέσει τρεις φορές και μετά το έκλεισα. Την είχε μάλλον ξαναπάρει ο ύπνος, εξαντλημένη όπως θα ήταν από τον θηλασμό. Καλύτερα. Εκτός από ανησυχία, δεν θα ήμουν ικανός να της μεταδώσω τίποτε άλλο. Έγραψα στα γρήγορα ένα μήνυμα και το έστειλα. Είμαι καλά. Δεν αργώ. Απενεργοποίησα το κινητό και μπήκα στο καταφύγιο.\nΟ Ισίδωρος είχε κάτσει ανακούρκουδα μπροστά από το τζάκι και κοιτούσε το μισοσβησμένο κούτσουρο. Λίγο παραπέρα είχε πετάξει το σακίδιό του, μπροστά του είχε ακουμπήσει το μπουκάλι με το ρούμι του και δυο μισογεμισμένα ποτήρια. Μόλις μπήκα, πήρε το ένα στο χέρι του. Κάθισα δίπλα του. Είχαμε πει πολλά απόψε. Περισσότερα απ’ όσα νομίζαμε. Μέσα σε όλα αυτά, υπήρχαν εκμυστηρεύσεις και υπονοούμενα για πράγματα που έχουν συμβεί και για άλλα που επρόκειτο να συμβούν. Η ζωή του και η ζωή μου, χωρίς καλά καλά να το καταλαβαίνουμε, είχαν πάρει αποκλίνουσες πορείες. Κι απομέναμε, πικραμένοι κι αμήχανοι να κοιτάζουμε το αυλάκι ανάμεσά μας να βαθαίνει. Κι όμως… Το μόνο που αισθανόμουν εκείνη τη στιγμή γι’ αυτόν τον άνθρωπο ήταν τρυφερότητα. Τρυφερότητα κι αγάπη. Κοιτούσα τα δυνατά σπαστά μαλλιά του και το τραχύ πρόσωπό του κι είδα σε αυτά το αγόρι που γνώρισα πριν από πολλά χρόνια. Τα παιδιά που κάποτε υπήρξαμε κάθονταν εκεί, δίπλα στο τζάκι, και κοιτούσαν μια φλόγα που είχε σχεδόν σβήσει. Η θέρμη της όμως κοκκίνιζε ακόμη τα μάγουλά μας.\n− Έλα, είπε ο Ισίδωρος και σήκωσε το ποτήρι του. Ας πιούμε στα θαύματα…\nΣτα θαύματα; Πόσο παράξενη ακούστηκε, εδώ, στο βουνό, πίνοντας μαύρο ρούμι δίπλα σ’ ένα τζάκι που τρεμοσβήνει, αυτή η πολυκαιρισμένη λέξη.\nΣήκωσα το ποτήρι μου, το κράτησα ψηλά και το τσούγκρισα με το δικό του.\n− Στα θαύματα, επανέλαβα.\nΤο σκουρόχρωμο ποτό μού έκαψε αρχικά τον λαιμό κι έπειτα το στομάχι. Ο Ισίδωρος έσπρωξε προς το μέρος μου ένα πακέτο με κρακεράκια· μάσησα ένα μηχανικά, μου φάνηκε χάρτινο. Έγειρα στο πλάι και ακούμπησα το κεφάλι στο αγκώνα μου. Τα μάτια μου βάραιναν. Το κούτσουρο τσιτσίριζε, οι ήχοι που έβγαζε μου φάνηκαν περίπλοκοι αλλά με κάποιο τρόπο οργανωμένοι, λες κι έπαιζε ολόκληρη ορχήστρα. Ήταν μια παράξενη βραδιά, κι είχε ακολουθήσει μια ακόμη πιο παράξενη νύχτα. Το Αττικόν έχει καεί, μουρμούρισα δοκιμάζοντας στην άκρη των χειλιών μου την αληθοφάνεια της φράσης. Η Αττική έχει καεί, ακούστηκε μέσα μου ο αντιφωνητής.\nΗ γλώσσα ήταν με το μέρος του Ισίδωρου.\nΜην το κάνεις, φίλε, είπα, κι αμέσως μετά σκέφτηκα ότι δεν ήμουν σίγουρος αν είχα προφέρει πραγματικά αυτές τις λέξεις ή αν τις είχα απλώς μουρμουρίσει από μέσα μου. Ένιωθα τα μέλη μου να παραλύουν και όλα γύρω μου να μετατρέπονται σε μια ζεστή πηχτή θάλασσα που με ρουφούσε. Μπροστά μου εμφανίστηκε η εικόνα του Λίαμ Νίσον. Με ουλή στο μάγουλο και ανοιχτόχρωμα μάτια σαν των λύκων. Οι σύντροφοί του έχουν όλοι αφανιστεί, ένας προς έναν. Μόνος, περικυκλωμένος, ετοιμάζεται για την τελική μάχη, τη μάχη που γίνεται όχι για να κερδηθεί αλλά γιατί ο αγώνας για τη ζωή είναι ο μοναδικός ευγενής αγώνας. Κοιτάζει στα μάτια τον μαύρο λύκο, τον πιο μεγάλο, τον αρχηγό της αγέλης. Κι ορμάει.\nΌταν άνοιξα τα μάτια μου, από το παράθυρο έμπαιναν οι ακτίνες του ήλιου. Προσπάθησα να σηκωθώ, αλλά ένας οξύς πόνος με έριξε πάλι στο πάτωμα. Ένιωσα τον εγκέφαλό μου να χτυπάει στα τοιχώματα του κρανίου μου με δύναμη. Στάθηκα με δυσκολία στα πόδια μου, σύρθηκα μέχρι το κουζινάκι και ήπια δυο ποτήρια νερό. Άρχισα να συνέρχομαι. Ο Ισίδωρος και το σακίδιό του έλειπαν. Κοίταξα πάνω στο τραπέζι όπου βρίσκονταν ακόμη τα ποτήρια μας και το μισοάδειο μπουκάλι ρούμι, μήπως μου είχε αφήσει σημείωμα. Τίποτα. Αντίθετα, ακουμπισμένο πάνω στο κινητό μου, ήταν το κλειδί του Καρίνα. Το άρπαξα και βγήκα έξω.\nΤο αυτοκίνητο βρισκόταν στο σημείο όπου το είχαμε αφήσει, ο Ισίδωρος όμως δεν ήταν πουθενά. Ο λευκός πρωινός ήλιος φώτιζε το ελατόδασος, ο κόσμος έμοιαζε ολοκαίνουργος. Οι λαμπερές ακτίνες περνούσαν μέσα από τις φυλλωσιές και σχημάτιζαν τρεμουλιαστά μοτίβα στις πλαγιές. Μπήκα στο αυτοκίνητο και έβαλα μπροστά. Αν ήταν εκεί κοντά, ήξερα ακριβώς πού θα τον έβρισκα.\nΟδήγησα διακόσια μέτρα στο μικρό οροπέδιο που ξεκινούσε από το καταφύγιο και κατέληγε στην αρχή μιας ήπιας βουνοπλαγιάς. Το έδαφος ήταν υγρό και οι ρόδες κάθε τόσο γλιστρούσαν, αλλά η λεπτή στρώση από βρύα τις απέτρεπε από το να κολλήσουν στη λάσπη. Σταμάτησα στην άκρη, λίγο πριν αρχίσει το επικλινές, και κατέβηκα. Διέσχισα μερικές συστάδες ελάτων, γύρω στα εκατό μέτρα πυκνού δάσους. Λίγο μετά βγήκα σ’ ένα μικρό ξέφωτο. Στο μέσον του ήταν φυτεμένες τέσσερις μεγάλες κοτρόνες, διαφορετικού όγκου η καθεμιά. Ήταν το μικρό μας νεκροταφείο σκύλων. Το είχα εγκαινιάσει με τον πατέρα μου πριν από δεκαεννιά χρόνια και πίστευα ότι το είχα αποχαιρετήσει οριστικά, δυο χρόνια πριν, με την Ιωάννα. Η μεγαλύτερη πέτρα ήταν του Πόλυ, κι ακολουθούσε του Γκάνταλφ με μικρή διαφορά. Κάτω από τη μικρότερη βρισκόταν ο άτυχος ο Μηνάς που είχε πεθάνει πρόωρα. Με μικρά γράμματα, που μόνο αν ήξερες μπορούσες να τα διαβάσεις, ήταν σκαλισμένα στις πέτρες τα ονόματα των σκύλων και η ημερομηνία του θανάτου τους. Οι τέσσερις μαζί σχημάτιζαν ένα τετράγωνο, η κάθε πλευρά του οποίου ήταν περίπου τρία μέτρα. Στην πάνω δεξιά γωνία του τετραγώνου, έτσι όπως κοιτούσα, ήταν η πέτρα του Θαλή∙ υπήρχε ακόμη αρκετός χώρος ανάμεσα σ’ αυτή και τον πλησιέστερο κορμό. Σχεδόν είκοσι χρόνια είχαν περάσει, δεν θα έμεναν πια και πολλά από το πάλαι ποτέ ρωμαλέο ζωντανό. Εκεί θα σκάβαμε. Πλησίασα, σκάλισα το χώμα με τα δάχτυλά μου: ήταν μαλακό σαν βούτυρο, η δουλειά δεν θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για τους δυο μας. Αρκεί να είχε θυμηθεί να ρίξει κάνα φτυάρι στο αυτοκίνητο. Πού είχε πάει όμως ο Ισίδωρος; Γιατί, ακόμη κι αν άνοιγα τον λάκκο μόνος μου, πράγμα αρκετά επίπονο, μιας και έπρεπε να έχει ενάμιση μέτρο βάθος το λιγότερο, θα ήταν αδύνατον να κουβαλήσω μόνος έως εδώ το τεράστιο ζώο.\nΑκολούθησα το μονοπάτι και βγήκα πάλι έξω στον ανοιχτό χώρο, ελπίζοντας ότι θα δω τον Ισίδωρο να πλησιάζει έπειτα από μια πρωινή βόλτα στις γύρω πλαγιές. Δεν υπήρχε ψυχή. Πλησίαζα προς το αυτοκίνητο, όταν ένας παράξενος ήχος έφτασε στ’ αυτιά μου, κάτι που έμοιαζε με κλαψούρισμα σκύλου. Κοίταξα τριγύρω, δεν φαινόταν κανείς, άνθρωπος ή ζώο. Το μοναδικό αυτοκίνητο που ήταν παρκαρισμένο έξω από το καταφύγιο τη νύχτα παρέμενε στη θέση του. Τότε, ένας γδούπος ακολούθησε, κι αμέσως μετά ένας δεύτερος, που ερχόταν από την πλευρά του Καρίνα. Πλησίασα επιφυλακτικά, λες και το γνώριμο αυτοκίνητο είχε αίφνης μεταμορφωθεί σε μυστηριώδες πλάσμα με απρόβλεπτες αντιδράσεις. Ένα ακόμη κλαψούρισμα ακούστηκε, όμως αυτή τη φορά δεν είχα αμφιβολία για το πού βρισκόταν η πηγή του. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει τόσο δυνατά που νόμιζα ότι θα μείνω στον τόπο. Έβαλα το κλειδί στο πορτ-μπαγκάζ, το έστριψα και πάτησα το κουμπί για ν’ ανοίξει. Καθώς το καπό τιναζόταν με δύναμη προς τα πάνω, οπισθοχώρησα με έναν πήδο, στα δυο μέτρα απόσταση. Ακουμπώντας τα βαριά του πέλματα στην βάση του πορτ-μπαγκάζ, ο μολοσσός γλίστρησε έξω από το αυτοκίνητο με δυσκολία, αφήνοντας ένα γρύλισμα που περιλάμβανε παράπονο και χαρά μαζί. Έκανε μερικά αβέβαια βήματα, σαν να μην μπορούσε ακόμη να βρει την ισορροπία του, κι έπειτα άρχισε να σιγοτρέχει ατσούμπαλα προς την άλλη άκρη του μικρού οροπεδίου. Τα τεράστια πόδια του δεν κατάφερναν να συντονιστούν, κάθε τόσο κάποιο από αυτά λύγιζε κάνοντάς τον να χάνει την ισορροπία του. Ήταν το μεγαλύτερο σκυλί που είχα δει στη ζωή μου. Η εικόνα του ογκώδους μα ταυτόχρονα λυγερόκορμου πλάσματος να τρέχει με χαλαρό ρυθμό μέσα στη φύση, κι ενώ σιγά σιγά έμοιαζε να βρίσκει την αρμονία και τη χάρη των κινήσεών του μετά από τόσες ώρες αναισθησίας, είχε μια παραμυθένια ομορφιά. Ο ήλιος χώριζε το οροπέδιο στα δύο – καθώς το ζώο έτρεχε περνούσε κάθε τόσο μια από τη φωτεινή και μια από τη σκοτεινή πλευρά, λες κι έπαιζε. Κι αφού διέγραψε μερικούς ελλειπτικούς κύκλους, έκανε έναν τελευταίο καλπασμό και στάθηκε λαχανιασμένο μπροστά μου, με την ουρά του να βουρδουλίζει τον αέρα, με την παχιά γλώσσα του να κρέμεται στο πλάι, κλαψουρίζοντας. Κάθε τόσο, μύριζε το έδαφος, έκανε δυο μικρούς κύκλους γύρω από τον εαυτό του, και πάλι στεκόταν απέναντί μου, βγάζοντας ήχους κάπως παράταιρους για το μέγεθός του. Πεινούσε. Πλησίασα στο ανοιχτό πορτ-μπαγκάζ και κοίταξα μέσα του. Ήταν εντελώς άδειο. Άνοιξα την πίσω πόρτα και έλεγξα μπροστά από τα καθίσματα. Πράγματι: κάποιος είχε φανταστεί ότι ίσως ερχόταν αυτή η στιγμή, κι είχε αφήσει εκεί δυο μεγάλες κονσέρβες σκυλοτροφής.\nΤις άνοιξα και τις ακούμπησα μπροστά του. Στη θέα ενός πεινασμένου σκύλου που του έχεις προσφέρει φαγητό και το ευχαριστιέται με την ψυχή του εξακολουθούσαν να με κατακλύζουν κύματα συγκίνησης. Ο συγκεκριμένος σκύλος, αρχοντικό δείγμα του είδους, μεγέθυνε τα συναισθήματα. Κοίταξα προσεκτικά την περιοχή γύρω από το κεφάλι και τον λαιμό του, μήπως και εντοπίσω το ίχνος κάποιου χτυπήματος ή ουλής, αλλά τίποτε σοβαρό δεν μπορούσα να διακρίνω στο σώμα του θαυμαστού ζώου. Αντίθετα, στο φως της ημέρας οι κόκκινες κηλίδες γύρω από το λευκό τρίχωμα, το πιτσιλισμένο από μαύρες βούλες, είχαν ξεθωριάσει και θύμιζαν πολύ λιγότερο αίμα απ’ ό,τι μες τη νύχτα. Όσο ξαφνιασμένος, απορημένος, τρομαγμένος κι αν ήμουν, το γεγονός ότι το σκυλί ήταν ζωντανό με γέμιζε χαρά λες και το είχα σώσει εγώ ο ίδιος από του χάρου τα δόντια.\nΘυμήθηκα και πάλι τον Ισίδωρο. Έβγαλα το κινητό μου, το ενεργοποίησα και κάλεσα το νούμερό του. Δεν έπιανε. Ή το είχε κλειστό. Περίμενα να τελειώσει ο σκύλος το φαγητό του, πήρα και πάλι το αυτοκίνητο και οδήγησα μέχρι το καταφύγιο. Ο μολοσσός ακολούθησε τρέχοντας δεξιά κι αριστερά.\nΜπήκα στο εσωτερικό με την ελπίδα να τον βρω στη μεγάλη σάλα, ή έστω κάποιο σημάδι της παρουσίας του. Δεν είχε αλλάξει τίποτε από τη στιγμή που ξύπνησα. Έβαλα το μπουκάλι με το ρούμι σε μια σακούλα, τακτοποίησα λίγο κι ήπια ένα ακόμη ποτήρι παγωμένο νερό. Αναρωτιόμουν τι έπρεπε να κάνω. Να καλούσα για βοήθεια; Ο Ισίδωρος δεν θα μου συγχωρούσε ποτέ την ταπείνωση στην οποία θα τον υπέβαλα. Να τον αναζητούν στον ίδιο του το βουνό. Κι αν, από την άλλη, είχε πάθει κάτι; Μετά από πόση ώρα θα έπρεπε να δράσω; Ίσως το καλύτερο θα ήταν να πάω στο πλησιέστερο φυλάκιο της πυροσβεστικής και να το συζητήσω μαζί τους. Πιθανότατα θα τον γνώριζαν, κι ίσως με καθησύχαζαν. Εκείνοι, βέβαια, δεν ήξεραν τίποτε για την προηγούμενη νύχτα, κι άρα ο εφησυχασμός ίσως να μην ήταν αυτό που μας χρειαζόταν εκείνη τη στιγμή. Πανάθεμά σε, Ισίδωρε!\nΒγήκα έξω με φόρα, έριξα το μπουκάλι στο αυτοκίνητο κι αναζήτησα με το βλέμμα τον σκύλο. Δεν τον είδα. Προχώρησα δυο βήματα προς το οροπέδιο, ώστε να έχω ορατότητα σε όλο το εύρος του. Πουθενά ο σκύλος. Τότε, από τα αριστερά μου, από τη μεριά της καθοδικής πλαγιάς, άκουσα ένα βαθύ γάβγισμα, κι έπειτα άλλο ένα. Κι αμέσως μετά, είδα τον μολοσσό να πλησιάζει, ελέγχοντας κάθε τόσο με μικρές στάσεις προς τα πίσω του. Έτρεξα προς το μέρος του σκύλου και τότε διέκρινα τον Ισίδωρο να προβάλει μέσα από τα έλατα με αργά κουρασμένα βήματα. Τα ρούχα του ήταν βρώμικα, λες κι είχε συρθεί στο έδαφος∙ το μπουφάν του είχε σε κάποια σημεία σκιστεί, το σακίδιό του έλειπε, ενώ στα πυκνά μαλλιά του ήταν κολλημένα φύλλα κι αγκάθια. Αλλά το χειρότερο ήταν το πρόσωπό του: λες και μέσα σε λίγες ώρες είχε περάσει από πάνω του ολόκληρη δεκαετία∙ έδειχνε καταβεβλημένος, πρόωρα γερασμένος. Τα μάτια του είχαν στενέψει από την ξαφνική έξοδο στο φως –ποιος ξέρει αν είχε κοιμηθεί όλο το βράδυ−, σκοτεινές χαραμάδες στο κέντρο μιας μάσκας.\nΠέρασε από δίπλα μου δίχως να με κοιτάξει και κατευθύνθηκε προς το αυτοκίνητο. Έξω από το Καρίνα κοντοστάθηκε. Ο μολοσσός έκανε μια μεγάλη έλλειψη με γρήγορο διασκελισμό και πήγε και στάθηκε δίπλα του. Εκείνος, άπλωσε το χέρι και τον άγγιξε ελαφρά στο κεφάλι, σαν παππούς που χαϊδεύει το άτακτο εγγόνι. Άνοιξε την πόρτα, κάθισε στη θέση του συνοδηγού και την ξανάκλεισε. Πλησίασα κι εγώ, άνοιξα την πίσω πόρτα και σφύριξα στον μολοσσό. Εκείνος, λες κι όλη μας τη ζωή δεν κάναμε άλλο πράγμα, έδωσε μια και βολεύτηκε στο κάθισμα, καλύπτοντάς το ολόκληρο με το μακρύ κορμί του. Κάθισα στη θέση του οδηγού, έβαλα μπροστά και πήρα τον κατήφορο. Ό,τι κι αν είχε συμβεί αυτή τη νύχτα, δεν ήταν η στιγμή για να το συζητήσουμε.\nΕίχε πια ξημερώσει για τα καλά, αλλά ο ήλιος παρέμενε κρυμμένος πίσω από πυκνή νέφωση. Στο φως της μέρας, έβλεπα και πάλι καθαρά το μέγεθος της καταστροφής που είχε αφήσει πίσω της η μεγάλη πυρκαγιά. Διέκρινα όμως και τη βλάστηση που είχε αρχίσει να ξεπηδάει μέσα από τα καμένα. Ο παλιός δρυμός δεν θα ξαναγινόταν ίσως ποτέ ο ίδιος, αλλά η ζωή ξανάβρισκε κάποιο δρόμο – πέρα και πάνω από τις όποιες ιδέες μας γι’ αυτήν.\nΚαθώς κατεβαίναμε από το βουνό, η Αττική εμφανίστηκε μπροστά μας σαν μέσα από λευκό πέπλο∙ χιονόνερο ράντιζε το παρμπρίζ. Δίπλα μου, ο Ισίδωρος είχε τα μάτια κλειστά. Ίσως κοιμόταν, ίσως σκεφτόταν, ίσως απλώς απέφευγε την κουβέντα. Το πρόσωπό του ήταν ακίνητο, σαν μαρμαρωμένο, με δυσκολία θα έλεγες ότι ανέπνεε.\nΚάτω από το σπίτι μου, τον σκούντηξα.\n− Εγώ είμαι εδώ, φίλε, είπα και έκανα να κατέβω.\nΆνοιξε τα μάτια του, στράφηκε και με κοίταξε.\n− Μπορείς; πρόσθεσα.\nΚούνησε καταφατικά το κεφάλι του. Κατέβηκε, έκανε τον κύκλο του αυτοκινήτου, μπήκε και κάθισε στη θέση του οδηγού. Στο πίσω κάθισμα, ο μολοσσός άνοιξε για λίγο το ένα του μάτι, κι αμέσως το έκλεισε κι αφέθηκε ξανά στον σκυλίσιο ύπνο του. Με όσα είχαν συμβεί, δεν μπόρεσα παρά να δω σε αυτό το ανοιγοκλείσιμο του ματιού το σήμα μιας αρσενικής συντροφικότητας. Ο Μεγάλος Δανός κι εγώ είχαμε πλέον παρελθόν, είχαμε μοιραστεί ένα παράξενο όσο και μοναδικό πρωινό.\nΠάνε τώρα έξι μήνες από εκείνη τη νύχτα του Φλεβάρη. Του έστειλα ένα γραπτό μήνυμα, αλλά δεν πήρα απάντηση. Αποφάσισα να μην επιμείνω. Ίσως οι δρόμοι μας ξανασυναντηθούν αργότερα. Αυτά τα πράγματα δεν τα εκβιάζεις. Μια στις τόσες, πάντως, άμα επιστρέφω από Καλλιθέα κι είμαι μόνος, κάνω μια βόλτα απέναντι με το αυτοκίνητο και παίρνω τον δρόμο που περνάει μπροστά από το φυτώριο. Τα φυτά έχουν λιγοστέψει στον χώρο έκθεσης, κατ’ εικόνα της πελατείας, φαντάζομαι. Μια στις τόσες τον βλέπω. Έχει αφήσει μούσι και μοιάζει ακόμη πιο αδύνατος. Μια φορά, πριν από κάνα μήνα, είχα μιαν απρόσμενη συνάντηση. Είδα τον μολοσσό μας, να σουλατσάρει περήφανος στην πλατεία της Νέας Σμύρνης. Το μέγεθός του, μέσα στον πολιτισμό, μου φάνηκε ακόμη πιο επιβλητικό από τότε στο βουνό. Πίσω του βάδιζε, κρατώντας τον από μια χοντρή αλυσίδα, μια χαριτωμένη μικρόσωμη κοπέλα που φορούσε γκρι φόρμα και πορτοκαλί αθλητικά παπούτσια. Ήταν μάλλον η ώρα της απογευματινής βόλτας. Διπλοπάρκαρα όπως όπως και έτρεξα δίπλα της. Το σκυλί, αν και απίθανο να με αναγνώρισε, ήρθε προς το μέρος μου κουνώντας την ουρά του που σχεδόν έξυνε το πρόσωπο της κοπέλας.\n− Πώς τον λένε; είπα.\nΚάρφωσε πάνω μου τα χαμογελαστά της μάτια. Με τέτοιο σκύλο, θα ήταν συνηθισμένη στους εξυπνάκηδες.\n− Τον λένε Μπεν.\nΗ φωνή της ήταν μελωδική και χαρούμενη.\n− Μπεν; είπα, αλλά η φωνή μου βγήκε κάπως στραβά, σαν να πνίγηκα.\nΤην κοίταξα ξαφνιασμένος. Μου ήταν αδύνατον να υπολογίσω την ηλικία της. Θα μπορούσε να είναι από είκοσι πέντε έως και τριάντα πέντε.\n− Μπεν; επανέλαβα, στεντόρεια. Από πού βγαίνει; Από το Μπέντζαμιν;\n− Σκέτο Μπεν, είπε.\nΜε κοίταξε με βλέμμα αίφνης παραξενεμένο, σαν να με ζύγιζε.\n− Είσαι ο δεύτερος άνθρωπος που μου το λέει.\nΠροτίμησα να μην ρωτήσω ποιος ήταν ο πρώτος.\n− Καλό σκυλί, είπα και έφυγα προς το αυτοκίνητο. Να το πηγαίνεις στο βουνό, φώναξα. Τους αρέσει πολύ.\nΚάποιες νύχτες, όταν δεν με κολλάει ύπνος, αφήνω την αγωνία του σκοταδιού να με κυριεύσει και προσπαθώ να μπω στο πετσί του· να καταλάβω τι μπορεί να είδε και να ένιωσε εκείνη τη νύχτα. Ό,τι κι αν ήταν αυτό, είμαι βέβαιος ότι λίγο πριν από τον ύπνο είναι η κατάλληλη στιγμή για να το πλησιάσεις. Φαντάζομαι τον εαυτό μου, κατάμονο, μέσα στο πυκνό δάσος· Φλεβάρη μήνα, να σέρνομαι πάνω στα υγρά φύλλα. Γύρω μου, το σκοτάδι είναι τόσο βαθύ που όσο κι αν το μάτι συνηθίζει δεν διακρίνω παρά μόνο περιγράμματα και σκιές. Ο κόσμος φτάνει σε μένα μέσα από τις άλλες αισθήσεις μου, την όσφρηση, την ακοή, την αφή. Κλαδιά σκίζουν τα μάγουλά μου, οι αγκώνες μου ματώνουν καθώς μπουσουλάω στο πετρώδες έδαφος. Νιώθω την υγρασία να με πιρουνιάζει, τα μέλη μου να παγώνουν: πρέπει να κινηθώ, να παραμείνω ζεστός. Ένα νυχτοπούλι κρώζει, κάτι σέρνεται λίγα μέτρα μακριά μου. Ακολουθεί μικρή αναμπουμπούλα, ένα απότομο σούρσιμο και ύστερα πάλι ησυχία. Δυο κίτρινα μάτια με καρφώνουν μες στο σκοτάδι, δυο μέτρα, είκοσι, μου είναι αδύνατον να υπολογίσω την απόσταση. Κάτι άγριο συμβαίνει εδώ, κάτι που δεν με χωράει και στο οποίο δεν χωράω. Ίσως κάποιο κυνήγι τελείωσε.\nΑνοίγω τα μάτια. Δεν μπορώ να δω παρακάτω. Έχω μικρές παραλλαγές, αλλά παρακάτω δεν καταφέρνω να πάω. Κάποια στιγμή, κι ενώ σκέφτομαι ακριβώς αυτή την αδυναμία μου, με κερδίζει ο ύπνος.\nΤι πραγματικά είχε συμβεί; Ίσως δεν μάθω ποτέ. Ίσως κι εκείνος να μην ξέρει.\nΌταν της διηγήθηκα αναλυτικά τα περιστατικά, η Ιωάννα έκανε δυο μέρες να μου μιλήσει. Την τρίτη ήρθε και μου είπε τη δική της εκδοχή. Ο Ισίδωρος ήθελε να βάλει τέλος στη ζωή του, να επαναλάβει την πράξη του πατέρα του. Τα παιδιά αυτοχείρων, λένε οι στατιστικές, έχουν πολλές πιθανότητες να αυτοκτονήσουν. Μόνο που όταν ήρθε αντιμέτωπος με τον Μεγάλο Φόβο (τη γυμνή πραγματικότητα, είπε κατά λέξη η Ιωάννα), έκανε πίσω. Ξύπνησε από τη μέθη του μεγαλείου και είδε τα πράγματα έτσι όπως πραγματικά ήταν. Ίσως, πρόσθεσε η Ιωάννα, αυτή η περιπέτεια να αποδειχτεί ευεργετική για εκείνον.\n− Και ο μολοσσός; ρώτησα. Πώς γίνεται ένα σκύλος να είναι νεκρός τα μεσάνυχτα και περδίκι το πρωί;\n− Και πού ξέρεις ότι ήταν νεκρός; Τον εξέτασες;\n– Τον είδα.\n– Οκ, εδώ τελειώνει για μένα η συζήτηση. Ό,τι σου λέει η λογική σου.\nΤι μου έλεγε η λογική μου; Δεν ξέρω. Αλλά ό,τι κι αν ήταν αυτό που έζησε ο Ισίδωρος εκείνο το βράδυ, ό,τι κι αν συνέβη, δεν μας άφησε ανέγγιχτους. Κάτι μέσα μου μετακινείται έκτοτε διαρκώς, βρίσκει τη θέση του. Δεν αναρωτιέμαι πια. Όταν κάθομαι και τις κοιτάζω, την Ιωάννα με τη μικρή στην αγκαλιά της, συνδεδεμένη με τον «φορτιστή» της, τα μάτια κλειστά και τα δάχτυλά της να ζουλούν τη σάρκα στο στήθος και κάτω από τον λαιμό, τις ανάσες τους να συντονίζονται, ξέρω ότι βρίσκομαι ακριβώς εκεί που θα έπρεπε να βρίσκομαι· ξέρω ότι για μένα αυτό είναι το σωστό μέρος. Καμιά φορά παρασύρομαι, κι αφήνομαι, και νιώθω αυτό το αίσθημα πληρότητας να με κατακλύζει, να υπερχειλίζει και να διαχέεται παντού· να γλιστράει από τα σφαλισμένα παράθυρα στον πικρό αέρα της πόλης μας κι ακόμη παραπέρα, να καλύπτει τον πλανήτη σαν δεύτερη ατμόσφαιρα. Και σκέφτομαι πως ίσως να μην ήθελε πολύ, ίσως να αρκούσαν μια δράκα ψυχές καλά συγκερασμένες, κι ο κόσμος θα μπορούσε να μας αποκαλυφθεί έτσι όπως τον λαχταρούσε ο Ισίδωρος: ένα συνεκτικό σύμπαν λουσμένο στο νόημα, όπως στους επικούς μύθους και στα παραμύθια· ένας κόσμος που θα πλημμύριζε από αγάπη, κι η αγάπη θα κυκλοφορούσε σαν το αίμα ανάμεσα στα ζωντανά πλάσματα, ζώα και φυτά, έτσι που και η ελάχιστη αμυχή, ακόμη και στον φλοιό ενός ασήμαντου δέντρου, να σκορπούσε γύρω της δονήσεις γλυκύτητας και συμπόνιας σαν κι αυτές που είχε νιώσει εκείνος όταν κάποτε στάθηκε, ακίνητος και βουβός, δίπλα στα ελάφια της Πάρνηθας.\nã 2015, Κώστας Κατσουλάρης και εκδóσεις ΠΟΛΙΣ


Μπαρτζώκας: «Δεν είναι τελικός το ματς με τη Μακάμπι» - Onsports.gr\nΜαρία Καρβούνη\t23 Ιανουαρίου 2013, 09:56\nΜπαρτζώκας: «Δεν είναι τελικός το ματς με τη Μακάμπι»\nΗ αναμέτρηση του Ολυμπιακού με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στο Ισραήλ την Πέμπτη (24/1, 21:45) για την 5η αγωνιστική του Top 16 της Ευρωλίγκας δεν είναι ματς που μπορεί να καθορίσει την πρόκριση στα πλέι οφ της διοργάνωσης, σύμφωνα με τον Γιώργο Μπαρτζώκα.\nΑναλυτικά, τα όσα είπε ο τεχνικός των Πειραιωτών:\nΓια τα προβλήματα τραυματισμών: «Ο Λο είναι μεγάλη απουσία. Πρόκειται για σημαντική απώλεια για εμάς, όπως και αυτή του Πάουελ φυσικά. Δεν είναι τελικός αυτό το παιχνίδι, πως θα μπορούσε άλλωστε αφού βρισκόμαστε ακόμη στον πρώτο γύρο της Ευρωλίγκας. Έχουμε ετοιμαστεί για να αγωνιστούμε σε μια από τις πιο δύσκολες έδρες σε όλη την Ευρώπη. Οι απουσίες δεν μπορεί να αποτελέσουν δικαιολογίες για εμάς».\nΓια την κατάσταση της Μακάμπι Τελ Αβίβ: «Καταρχήν ποτέ δεν μπορεί αυτός ο μεγάλος σύλλογος για Μακάμπι να είναι ευκαιρία για κανέναν, σε όποια κατάσταση και αν βρίσκεται. Καμία ομάδα στο TOP-16 δεν είναι εύκολη αντίπαλος. Αντιμετωπίζει πίεση, καθώς θέλουν να είναι στο Final Four. Και εμείς έχουμε πίεση και περιμένουμε να δούμε και τι θα γίνει με τη Σιένα. Και εμείς θέλουμε να πάμε όσο πιο μακριά γίνεται στην Ευρωλίγκα».\nΓια τα «κλειδιά» του αγώνα: «Στο γήπεδο τους παίζουν με μεγάλη ταχύτητα και πρέπει να ελέγξουμε τον ρυθμό. Πρέπει να προσέξουμε τα ριμπάουντ και να κάνουμε όσο το δυνατόν λιγότερα λάθη ώστε να έχουμε τον έλεγχο».\nΓια το παιχνίδι με τη Σιένα: «Δεν υπάρχουν οδυνηρές ήττες κατά τη γνώμη μου. Φτάσαμε στο +5 και έγιναν απίθανα πράγματα για να χάσουμε. Και από εμάς και από το χρονόμετρο. Μεσολάβησε το παιχνίδι στην Πάτρα και τώρα κοιτάμε το παιχνίδι με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, έχουμε μαζί μας τον Σερμαντίνι, σε σχέση με το προχθεσινό παιχνίδι, αλλά δεν έχουμε τον Λο».\n21 λεπτά πριν Βόρεια Κορέα: Σε τεντωμένο σκοινί η οικονομία μετά το απότομο «διαζύγιο» με την Κίνα λόγω κορονοϊού\n50 λεπτά πριν Μάγγος: Να αρχίσουν τουλάχιστον οι προπονήσεις\n2 ώρες πριν Primeira Liga: Νίκη με ανατροπή και με Βλαχοδήμο, Σάμαρη για τη Μπενφίκα (video+photos)


Κόψε το κάπνισμα χωρίς να παχύνεις! | KeepUp\nΚυριαρχεί η άποψη πως όταν κόβεις το κάπνισμα, ξεκινάς και να παχαίνεις. Σε κάποιους ανθρώπους ισχύει, σε άλλους όχι. Η αλήθεια είναι πως όταν σταματάς το κάπνισμα χρειάζεται προσοχή και αναθεώρηση των συνηθειών σου\nΔες παρακάτω τι προτείνουν οι ειδικοί για να κόψεις το τσιγάρο χωρίς να παχύνεις\nΠιες άφθονο νερό, το νερό δρα ως κατασταλτικό της όρεξης.\nΠροτίμησε όξινους χυμούς, όπως λεμόνι ή γκρέιπφρουτ. Οι όξινοι χυμοί μετριάζουν την εθιστική δράση της νικοτίνης.\nΠάρε καραμέλες και τσίχλες χωρίς ζάχαρη, αλλά με έντονη γεύση. Τέτοιες γεύσεις είναι η μέντα και η κανέλα, που μειώνουν μειώνουν την ανάγκη για ένα τσιγάρο.\nΑύξησε την κατανάλωση φρούτων και λαχανικών. Όσο περισσότερα τρως, τόσο δε θα πεινάς.\nΜε μέτρο η κατανάλωση αλκοόλ. Εκτός από πολλές θερμίδες, το ποτό συνδυαζόταν –στις παλιές σου συνήθειες- με τσιγάρο, έτσι μπορεί να σε γυρίσουν αρκετά πίσω.\nΆλλαξε συνήθειες για τον καφέ. Για έναν καπνιστή ο πρώτος της ημέρας είθισται να συνοδεύεται από ένα ή περισσότερα τσιγάρα, οπότε λάβε τα μέτρα σου. Αν δεν μπορείς να περιορίσεις τους καφέδες, άλλαξε απλά είδος και πρόσεξε την περιεκτικότητα του σε γάλα και ζάχαρη.\nΠρόσεξε τις ποσότητες φαγητού. Προσπάθησε να τρως λιγότερο από ό,τι πριν. Μετά τη διακοπή του καπνίσματος, θα κάνεις λιγότερες καύσεις.\nΞεκίνα το περπάτημα. Μισή ωρίτσα την ημέρα αρκεί για να σε κάνει να ξεχαστείς, αλλά και να αρχίσεις να καις θερμίδες.\nTags: βάρος,διακοπή καπνίσματος,διατροφη,κάπνισμα,συνήθεια,υγεια\nAuthor Μaria KofidouPosted on Οκτ 14, 2016 Ιούλιος 6, 2017\nWellbeing: Μπορείς και μόνη σου να καθαρίσεις τις αρτηρίες σου! Δες πώς…\nAuthor Κατερίνα ΛάσπαPosted on Μάι 16, 2018 Μάι 16, 2018\nΣε αυτό το post θα γίνω λίγο σκληρή ίσως γιατί αυτός είναι ο τρόπος μου για να σου πω πόσο σημαντικό είναι να διατηρείς...\nAuthor Αργυρώ ΝτόκαPosted on Φεβ 25, 2016 Φεβ 25, 2016


7:09 μμ, Κυριακή 15 Απρ 2018 7:09 μμ, Κυριακή 15 Απρ 2018\nΗ Εμίρισσα του Κατάρ Sheikha Al-Mayassa μαζί με μέλη της Βασιλικής οικογένειας και τον Πρέσβη του Κατάρ στην Ελλάδα, επισκέφθηκε τα Καλάβρυτα.\nΗ Εμίρισσα έφτασε στην πόλη στις 12:40 το μεσημέρι της Κυριακής με τον Οδοντωτό από το Διακοπτό, όπου την υποδέχθηκε ο βοηθός Δημάρχου κ. Μαγκαφάς και της προσέφερε αναμνηστικά των Καλαβρύτων.\nΗ Sheikha Al-Mayassa περπάτησε στον πεζόδρομο κάτω από αυστηρά μέτρα ασφαλείας και αμέσως μετά ακολούθησε επίσκεψη της σε διάφορα σημεία των Καλαβρύτων.\nΣτη συνέχεια επισκέφθηκε τα Σπήλαια Λιμνών και πέρασε από τον Τόπο Θυσίας (Εκτέλεσης των Καλαβρυτινών 1943). Παράλληλα μετέβη στις τοπικές Ιερές Μονές Αγίας Λαύρας και Μεγάλου Σπηλαίου και στη συνέχεια αναχώρησε οδικώς για την Αθήνα.\nΗ Sheikha Al Mayassa είναι Πρόεδρος των Μουσείων του Κατάρ και υπεύθυνη για την καλλιέργεια σημαντικών πολιτιστικών εκδηλώσεων στην περιοχή.\nΟ πλούτος και ο ρόλος της Sheikha Al Mayassa ως Προέδρου των Μουσείων του Κατάρ την καθιστούν ως άτομο με μεγάλη παγκόσμια επιρροή στους συλλέκτες τέχνης. Το Bloomberg ανέφερε ότι ο προϋπολογισμός εξαγοράς της για τα μουσεία του Κατάρ εκτιμάται σε 1 δισεκατομμύριο δολάρια ετησίως και όπως καταγράφεται σε επίσημες αναφορές, λέγεται ότι αγόρασε το πιο ακριβό έργο ζωγραφικής στον κόσμο, του Paul Gauguin «Όταν Θα με παντρευτείς;» - το 2015 για 300 εκατομμύρια $.\nΗ Sheikha Al Mayassa είναι επίσης πρόεδρος του Ινστιτούτου Κινηματογράφου της Ντόχα, το οποίο συνεργάζεται με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Tribeca για την παραγωγή αρκετών ετήσιων επαναλήψεων του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ντόχα Tribeca. Σημειώνεται ότι ο πατέρας της Sheikha Al Mayassa ίδρυσε το Παγκόσμιο ειδησεογραφικό δίκτυο «Al Jazeera».\nΑίσιο τέλος στο θρίλερ της εξαφάνισης του 9χρονου στα Κ...\nΚινητοποίηση της ΕΜΑΚ για τον εντοπισμό του 12χρονου αγ...\nΣυναγερμός για ένα 12χρονο αγόρι που εξαφανίστηκε στα Κ...\nΕντυπωσιακές ΦΩΤΟ από ελεγχόμενη έκρηξη στα Καλάβρυτα- ...\nΞεκίνησαν οι εργασίες για την απομάκρυνση του βράχου στ...\nΕυάγγελος Γεωργούσης, πτέραρχος ε.α. στο enikos.gr για ...


NEWS MESSINIA - ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ ΝΕΑ και ΕΙΔΗΣΕΙΣ: Αντιδράσεις πλέον και στην Αριστερά...Η αμετροέπεια τώρα κοστίζει!\nΑντιδράσεις πλέον και στην Αριστερά...Η αμετροέπεια τώρα κοστίζει!\nΗ αμετροέπεια δεν κάνει καλό.\nΚι αυτό θα κοστίσει κάποια στιγμή, είχα προβλέψει στον Παύλο Πολάκη που...τρέχει χωρίς να σκέφτεται τις παρενέργειες, δείχνει να γίνεται βασιλικότερος του βασιλέως. Τον εκθέτει περισσότερο ότι η επίθεση έγινε σε γυναίκες και μάλιστα με αυτό τον τρόπο.\nΉδη έχει προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων η επίθεση μέσω facebook του Παύλου Πολάκη στην Ευαγγελία Τσικρίκα.\nΟ οποίος έσπευσε να υιοθετήσει καποιες φωτογραφίες με Σαμαρά κλπ ενώ είναι γνωστό τοις πάσι ότι...οι δημοσιογράφοι του πολιτικού και κοινοβουλευτικού ρεπορτάζ φωτογραφίζονται πολύ συχνά με πολιτικούς.\nΗ συγκεκριμένη δημοσιογράφος είχε και με τον...Τσίπρα.\nΑλλά το θέμα Πολάκη πλέον έχει ενοχλήσει τους πάντες. Ακόμη και αριστεροί...ενοχλήθηκαν, υπάρχει πλέον έντονη αρθρογραφία που μιλά για "Ηρακλείς του στέματος", το Μαξίμου έστειλε...μήνυμα.\nΚαι βέβαια η αντιπολίτευση στηλίτευσε την ενεργεία του αναπληρωτή υπουργού Υγείας εναντίον της δημοσιογράφου του Alpha ενώ από την πλευρά του ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ ανέφερε για τον κ. Πολάκη πως «καλό θα ήταν να σταματήσει».\nΗ επίθεση του Παύλου Πολάκη στην Ευαγγελία Τσικρίκα έγινε viral και στα social media.


mikreskuries: Χαμογέλασε. Πάρα μια βαθιά ανάσα. Ευτυχώς τίποτα δεν είναι υπό έλεγχο.\nΧαμογέλασε. Πάρα μια βαθιά ανάσα. Ευτυχώς τίποτα δεν είναι υπό έλεγχο.\nΈχεις ελεύθερη βούληση; Θα μου πεις ναι, μπορώ να επιλέξω τι θα φάω το βράδυ, αν θα πάω σε εκείνη τη δουλειά ή στην άλλη και αν θα παντρευτώ ή όχι. Κι εγώ αυτό νόμιζα όταν ξεκίνησα το εσωτερικό μου ταξίδι. Πίστευα πως ήμουν ένας μεγάλος δημιουργός του Σύμπαντος και μπορούσα να υλοποιήσω ό,τι θέλω.\nΕίχα ανάγκη να τα ακούω όλα αυτά, ειδικά όταν βρισκόμουν στα πατώματα και προσπαθούσα να μαζέψω ένα ένα τα κομμάτια της ζωής μου. Χωρίς βοήθεια - πέρα από τα βιβλία μου, προσπαθούσα να καταλάβω τη ζωή και να φιλοσοφήσω την εμπειρία που περνάω για έναν και μόνο σκοπό: να την αλλάξω. Να την κάνω καλύτερη. Να έχω αφθονία. Να έχω έναν σύντροφο. Να ξεπεράσω τις ασθένειες του σώματος.\nΤο κίνητρό μου ήταν η επιθυμία να "τρώω" μόνο από τον θετικό μπουφέ των συναισθημάτων και των εμπειριών. Και μόλις έβλεπα πως για λίγο όλα αυτά λειτουργούσαν αλλά μετά έπεφτα πάλι στα πατώματα, απογοητευόμουν. Και πείσμωνα. Και έστελνα ενέργεια σε θετικές δηλώσεις, σε επιθυμίες και άλλα τέτοια με σκοπό να επηρεάσω ένα μέλλον για να είμαι επιτέλους ευτυχισμένη.\nΣου φαίνονται γνωστά όλα αυτά; Μα φυσικά, λίγο-πολύ όλοι μας έχουμε περάσει αυτό το στάδιο. Αν βρίσκεσαι ακόμη σε αυτό, μην ανησυχείς· κάποια στιγμή θα το μπουχτίσεις, θα σταματήσεις τις προσπάθειες και επιτέλους θα αφεθείς στη διαδρομή της ψυχής σου. Χαλαρά.\nΕμπιστεύομαι δασκάλους όπως τον Σρι Ραμάνα Μαχάρσι και τον Σρι Νισαργκαντάτα Μαχαράτζ όταν λένε πως ό,τι είναι να γίνει έχει ήδη δρομολογηθεί. Ό,τι έχουμε σπείρει, θα θερίσουμε... κι αυτό ονομάζουμε κάρμα. Και κάποια στιγμή, αυτό κρυσταλλώθηκε βαθιά μέσα μου και συνειδητοποίησα πως όλη αυτή η προσπάθεια να υλοποιήσω εκείνο ή το άλλο, ήταν μια μεγάλη αντίσταση στο ταξίδι μου ως άνθρωπος και ως ψυχή.\nΚαι τότε έπαψα να ανησυχώ. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ ξελάφρωσα όταν συνειδητοποίησα πως το μόνο που έχω να κάνω είναι να απολαμβάνω τη διαδρομή όπως ακριβώς εξελίσσεται. Να αφήνομαι στην εσώτερη αίσθηση κατεύθυνσης που με κάνει να νιώθω τι να κάνω, που να πάω και τι να επιλέξω. Ξέρεις τι είναι να ξυπνάς το πρωί και απλά να νιώθεις μια έντονη παρόρμηση να κάνεις αυτό ή εκείνο; Δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι τη ζωή... την αφήνεις να συμβαίνει όπως είναι.\nΌταν ο νους ανησυχεί για κάτι, αμέσως σκέφτομαι πως το αποτέλεσμα έχει ήδη δρομολογηθεί. Υπενθυμίζω σε αυτόν τον αόρατο συγκάτοικο που έχω μέσα στο κεφάλι μου πως δεν έχω έλεγχο επί των εμπειριών μου. Αυτό που είναι να έρθει έχει ήδη σπαρθεί από προηγούμενη ή από την τωρινή ζωή.\nΚάθε μας πράξη και επιθυμία, δίνει καρπούς σε μια μελλοντική στιγμή. Σπέρνουμε χωρίς να το καταλάβουμε· με μια αδικία που θα κάνουμε ή με μια πράξη καλοσύνης. Σπέρνουμε όλη την ώρα με βάση τη συμπεριφορά και τις επιθυμίες. Ό,τι ζούμε, είναι αποτέλεσμα του προσωπικού, οικογενειακού ή εθνικού κάρματος. Όλος ο πληθυσμός της γης σπέρνει τους σπόρους των μελλοντικών εμπειριών του πλανήτη.\nΑπόλαυσε τη διαδρομή λοιπόν... μη χαλιέσαι προσπαθώντας να επηρεάσεις μελλοντικά αποτελέσματα. Άσε το μέλλον στην ησυχία του... είναι απλά μια φαντασία. Αντί αυτού, εστιάσου στο να γίνεις εσύ καλύτερος κάθε μέρα. Πιο καλοσυνάτος. Πιο χαμογελαστός. Πιο γενναίος. Πιο αισιόδοξος. Δέξου με αξιοπρέπεια το τέλος μιας σχέσης, μιας δουλειάς ή μιας συνήθειας. Εξασκήσου στις ανώτερες ποιότητες του νου. Άλλαξε την ποιότητα της σποράς... εκεί να εστιάζεσαι. Όχι στους καρπούς που θα δώσει.\nΒάλε από εκείνα τα καλά σπόρια στο έδαφος, πότιζε το χωράφι και κατάλαβε πως δεν έχεις έλεγχο πάνω στο καιρό ή στη γη. Κάνε λοιπόν αυτό που σου αναλογεί να κάνεις. Τίποτε άλλο.\nΑναρτήθηκε από olga ristani στις 4:48 π.μ.\nΧαμογέλασε. Πάρα μια βαθιά ανάσα. Ευτυχώς τίποτα δ...


1821 ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ: Παιδικό/εφηβικό βιβλίο του Θάνου Κονδύλη από τις εκδόσεις Ψυχογιός - Now24.gr\nΜάρτιος 1821. Ο δωδεκάχρονος Αναστάσης, που κατοικεί στην τουρκοκρατούμενη Αθήνα, συναντάει τον φίλο του Βασίλη για νυχτερινό ψάρεμα σ’ ένα ποτάμι έξω από την πόλη.\nΚάποια στιγμή ακούνε πυροβολισμούς. Τρομοκρατημένοι, τρέχουν να κρυφτούν πάνω σε ένα δέντρο. Τότε ανακαλύπτουν έναν πληγωμένο Έλληνα που τον κυνηγούν Τούρκοι. Ο άντρας τούς δίνει ένα δυσνόητο μήνυμα και έπειτα λιποθυμάει. Τα δυο παιδιά αποφασίζουν να τον βοηθήσουν και τον κρύβουν σε μια σπηλιά για να περάσει τη νύχτα. Την επομένη μέρα επιστρέφουν, αλλά ο τραυματίας έχει μυστηριωδώς εξαφανιστεί.\nΕκδόσεις: Ψυχογιός, ISBN: Εικονογράφος : Στρούτση Αγγελική, Σελ.: 144, Ημ. Έκδοσης: 11 Μαρ 2021, Τιμή: 9,90 €, Ηλικία: 12-13,9-11\nISBN e-book: 978-618-01-3917-4, Τιμή: 8,32 €\nTags #1821 ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ #βιβλιο #εκδόσεις #Εφηβικό #Θάνου Κονδύλη #Παιδικό #ΨΥΧΟΓΙΟΣ


Ενας απρόσμενος παράγοντας που επηρεάζει το βάρος σου – Ο ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ\nΑκόμη, εκείνοι που μένουν μακριά από ταχυφαγεία (φαστ φουντ), έχουν επίσης μικρότερο δείκτη μάζας σώματος και πιο λεπτή μέση. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η απόσταση από τους χώρους άσκησης, αλλά και από τους ανθυγιεινούς πειρασμούς, παίζει ρόλο στον έλεγχο της παχυσαρκίας.\nΗ μελέτη συσχέτισε τις μετρήσεις κάθε ατόμου (περιφέρεια μέσης, δείκτης μάζας σώματος, αναλογία λίπους) με το πόσο κοντά στο σπίτι του υπήρχαν ιδιωτικές και δημόσιες κλειστές ή υπαίθριες αθλητικές εγκαταστάσεις (όχι πάρκα) και φαστ φουντ\n. Κατά μέσο όρο, υπήρχε μια αθλητική εγκατάσταση οποιουδήποτε είδους σε απόσταση έως ενός χιλιομέτρου από το σπίτι κάποιου, αλλά μόνο για τα δύο τρίτα των συμμετεχόντων (για το άλλο ένα τρίτο οι αποστάσεις ήσαν μεγαλύτερες). Επίσης η μέση απόσταση από κάποιο φαστ φουντ ήταν 1,1 χιλιόμετρο, ενώ για το ένα πέμπτο (19%) μισό χιλιόμετρο.\n“Η σχεδίαση πόλεων με τρόπο που να διευκολύνει καλύτερα τους υγιεινούς τρόπους ζωής, πρέπει να αποτελέσει μέρος των ευρύτερων προγραμμάτων καταπολέμησης της παχυσαρκίας. Αυτό, μεταξύ άλλων, μπορεί να σημαίνει τον περιορισμό των νέων ταχυφαγείων σε μια γειτονιά και το πόσο κοντά βρίσκονται στα σπίτια. Από την άλλη, πρέπει να δοθούν κίνητρα για να ανοίξουν περισσότερες εγκαταστάσεις σωματικής άσκησης στις οικιστικές περιοχές που έχουν λίγες τέτοιες υποδομές, κάτι που μπορεί να περιλαμβάνει και την ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης για να ανοίξει τέτοιους χώρους” δήλωσε η Μέισον.


ΑΕΙ ΣΙΧΤΙΡ: Last Drive. Τι να λέμε τώρα....\nΤαδε εφη Zaphod ωρα 9:04 μ.μ.\nZaphod 14/5/07 23:08\nΞέχασα να σχολιάσω την αντίθεση: Την ώρα που η υπόλοιπη χώρα έβλεπε σαχλοτράγουδα και ψήφιζε το λιγότερο αξιολύπητο ευρω-τραγούδι εμείς ακούγαμε ΜΟΥΣΙΚΗ και όχι..... τέλος πάντων, γούστα είναι αυτά, δεν θα σκάσουμε κιόλας!\ncandy's τετραδιάκι 15/5/07 03:08\nAx ρε Ζαπ!!!\nΕισαι απολαυσηηηηη!!!! :))))\nEllie 15/5/07 11:03\nΕπειδή καλώς ή κακώς το Σάββατο το βράδυ ήμουν στην κατηγορία "υπόλοιπη χώρα" (άντε βρες άνθρωπο να βγεις εκείνο το βράδυ που δεν θα κολλήσει στην τηλεόραση σε όποιο μαγαζί πάτε...) έχω να σημειώσω ότι περιμέναμε και πόοοσες ώρες να φάμε μια ριμαδοπίτσα...ΈΛΕΟΣ!!\npastaflora 15/5/07 12:40\nσυμφωνώ και επαυξάνω! λυπάμαι μόνο που δεν μπορούσα να είμαι κι εγώ μπροστά στο χαμό και να χτυπιέμαι δίπλα στο μύθο με το μαλλί αφάνα και τον έτερο μύθο (τον οπαδό - φαν) με το ριγέ πουκάμισο που έδινε μπουνιές στον αέρα!\nZaphod 15/5/07 18:01\n@candy: Είμαι;....Είμαι! Σου έφερα και δώρο στο update όπως είδες :-)\n@ellie: Κακώς για την Ευρωβύζιον, κάκιστα για την καθυστέρηση της πίτσας...ο καιρός φαίνεται ΔΕΝ ήταν εγγύς :-) Και για σας φροντίζω πάντως με τα βίδεα, αν και εννοείται πως χάνουν σε σχέση με το τι έγινε και σαν εικόνα και σαν ήχος και σαν ...φασαρία!\n@pastaflora: Ρε συ αυτός που λες που ήταν γιατί δεν τον είδα! Του αφιέρωσες χώρο και στο ποστ σου αλλά δεν τον θυμάμαι ρε γμτ... Χμμμμ εσύ που ήσουν; Πάντως μπροστά στο χαμό είχε και πολλά κοριτσάκια. Θυμάμαι μάλιστα πως έσωσα μία από την ισοπέδωση, όταν απέκρουσα, δια της σωματικής παρεμβολής, ιπτάμενο (στην κυριολεξία), μή επανδρωμένο ροκαμπιλά ο οποίος είχε πάρει πορεία σύγκρουσης με την μικρή. Αλοιφή θα την έκανε αν ο πρόεδρος δεν έβαζε τα στιβαρά του στήθη μπροστά!\ncandy's τετραδιάκι 15/5/07 20:28\nΕ τωρα με εστειλες τελειωωωωως!!!!!\nΡε συ ο Αλεξ ειναι πολυ πολυ πολυ ωραιος!!!\nΣοφία 15/5/07 20:46\nΕγώ ψηφίζω Eurovision δαγκωτό, αλλά αφού εσένα σ΄ αρέσουν αυτοί, σου εύχομαι να τους ξαναδείς και μάλιστα σύντομα :-)\npastaflora 15/5/07 23:00\no μύθος ήταν έξω δεξιά και σε κάποια φάση πήρε αγκαλιά τον σεκιούριτι και τον φιλούσε(!!!) εμείς οι πουρέιτζερς ήμασταν πάνω δίπλα στο κλιματιστικό, παρέα με κάτι μπύρες\ncandy's τετραδιάκι 15/5/07 23:33\nΣοφια παρε το λογο σου πισω!!\nZaphod 16/5/07 00:11\n@candy: Ωραίος είναι, ειδικά όταν πλένεται...(διαχρονικό παρεΐστικο αστείο για τα garage συγκροτηματα). Κάτσε καλά μικρή γιατί σου ρίχνει 15-20 χρόνια :-ΡΡΡ\n@Σοφία: Εδώ τα γούστα μας χωρίζουνε... ευχαριστώ πάντως! Κάτι μου λέει πως αυτήν την φορά δεν θα περιμένω πάλι 15 χρόνια... ακούστηκαν διάφορα για περιοδεία, οριστική επανασύνδεση, στο πιο χαλαρό κτλ. Πάντως κόσμος διαθέσιμος, απ' ότι φάνηκε, υπάρχει!\n@pastaflora: Ρε γμτ δίπλα μου ήτανε και δεν πήρα χαμπάρι...ήμουν κεντροδεξιός πρωωθημένος... Πάντως κάτω είχε ηλικίες για όλα τα γούστα...είδα και μια θεία με φόρεμα και σε θυμήθηκα....λέω λες; μπααααα :-)))))))))\ncandy's τετραδιάκι 16/5/07 00:42\nΛιγα ειναι μωρε χεχεχε :PP\nZaphod 16/5/07 01:06\n@Σοφία: Τώρα μόλις θυμήθηκα την αξεπέραστη, πρωτότυπη, πανέξυπνη, δημιουργική και δεν συμμαζεύεται πρόταση που είχα κάνει σε χρόνο ανύποπτο για την Ευρωβύζιον! Αν και αν ήξερα πως θα ξαναμαζευόντουσαν οι Drive θα πρότεινα αυτούς! Που να πάμε με τον Σαρμπέλ ρε παιδιάαααααααα\nTrilian 16/5/07 13:20\nμια χαρά τα είπες... χιχι κάποιοι απο τους Last Drive (κατεπέκταση και απο τους Rockin Bones)έμεναν και ακόμα μένουν στην γειτονιά μου... Ο Alex πάντως είναι ίδιος (απίστευτος κούκλος) απο πιτσιρίκι που τον θυμάμαι (δεν θα κλείνει τα 38-39;)και η μαμά μου μας παρακαλούσε να μην μπλέξουμε ποτέ με τετοιες παρέες χιχι!\nMåvяiÐåliå 16/5/07 16:10\nΕμείς όλοι αυτής της γενιάς είμαστε και όμορφα παιδιά και ωραία άτομα και αγέραστοι σαν τον Άλεξ!\nο δείμος του πολίτη 16/5/07 23:36\nΚαλό φάνηκε πάντως, αν και σε μερικά σημεία γέλασα πολύ, μα πάρα πολύ μιλάμε.\nZaphod 17/5/07 12:30\n@trillian, mavridalia: :-)\n@δείμος: Χμ....ευχαριστώ....αφού μένεις Θεσ/νίκη και τα παιδιά (τρόπος του λέγειν οκ;) ανεβαίνουν κατά κει δεν πας να τσεκάρεις το συναυλιακό γίγνεσθαι ιδίοις όμασοι (ελληνικά, όχι μπουρμπύτσαλα); Πάρε και την Φένια, και μετά θα περιμένω εγώ ανταπόκριση από την πρώτη γραμμή :-)


ΣΕΝΤ ΜΙΡΕΝ - ΝΤΑΝΤΙ ΓΙΟΥΝ. (11/9/21, 17:00) ΣΤΟΙΧΗΜΑ - MatchMoney\nΓια τον αγώνα ΣΕΝΤ ΜΙΡΕΝ-ΝΤΑΝΤΙ ΓΙΟΥΝ. γράφει ο Θοδωρής Χαρόπουλος Ημερομηνία: 10:14 11/09/21\nΙδιαίτερα ευάλωτη αμυντικά παραμένει δίχως νίκη και προτελευταία στη βαθμολογία μετά τα πρώτα τέσσερα ματς. Αξιοσημείωτο, πάντως, το ότι πάλεψε όλα τα παιχνίδια της, μόνο στη Σέλτικ παραδόθηκε αμαχητί. Προ διακοπής έφερε ισοπαλία 0-90 με τη Σεντ Τζόνστον, σε ματς οπου είχε παράπονα από τη διαιτησία (οριακά ακυρωθέν γκολ).\nΙκανοποίηση για την παραμονή ΜακΓρκαθ στο ρόστερ, παίκτης που ενδιέφερε πολλές ομάδες και στην Αγγλία. Επιστρέφει στις αγωνιστικές δραστηριότητες με άριστο κλίμα και τον Γκούντγουιν αισιόδοξο για άμεση ανάκαμψη.\nΜοναδική αξιοσημείωτη απώλεια ο τιμωρημένος μέσος Εραχον (3/0), δεύτερη μέρα ποινής για τον χαφ Πάουερ (3/0).\nΜε καλή άμυνα στα περισσότερα ματς της έκανε μια σχετικά καλή τετράδα αγώνων. Σε δύο ματς δεν δέχτηκε γκολ, τα κέρδισε και τα δύο, έστω με οριακό σκορ. Στο τελευταίο προ διακοπής έχασε 2-0 εντός έδρας από τη Χαρτς χωρίς να έχει άσχημη αγωνιστική εικόνα, έκανε φάσεις και απείλησε, απλά ήταν συνολικά ένα κλικ υποδεέστερη και δίκαια ηττήθηκε.\nΚαμία απογοήτευση του κόουτς Κουρτς από την ήττα με τη Χαρτς. Είδε πως σε μία άλλη αγωνιστική συγκυρία θα μπορούσε το έργο να παιχτεί αλλιώς. Και μιλάμε για ματς με την πρωτοπόρο και αήττητη Χαρτς. Αριστο το κλίμα, αισιοδοξία μετά και τις ανάσες που πάρθηκαν.\nΕκτός αγώνα ο Ελβετός γκολκίπερ Σίργκιστ (2/-2), δύσκολα και ο μέσος Γκλας.\nΠαρά την αισιοδοξία στο στρατόπεδο των γηπεδούχων. Το μομέντουμ προ διακοπής έδειχνε ολοφάνερα Νταντί Γιουνάιτεντ. Η επιστροφή, λένε οι μπουκ, θα είναι διαφορετική και προσφέρεται καθαρό φαβορί η έδρα. Κάτι που αδικεί την ομάδα του Γκλας η οποία είναι εις θέση να μην χάσει τουλάχιστον. Ειδικά με μία αντίπαλο της οποία έχει ξεκάθαρα τον “αέρα” με ρεκόρ 29-16-11 στο βάθος της παράδοσης. Το 2X στο 1,65 στη Novibet.\nΑν εξαιρεθεί το ματς με τη Σέλτικ για τη Σεντ Μίρεν, στα ίδια στατιστικά κυμαίνονται αμφότερες. Η δυσκολία στο γκολ κυριαρχεί. Δύσκολα θα ξεφύγει το σκορ. Το Under 2,5 στο 1,62 της Stoiximan.\nΠΡΕΜΙΕΡΣΙΠ 2011/2012 2 - 2 2012/2013 0 - 0, 0 - 1 2013/2014 4 - 1 2014/2015 1 - 1, 0 - 3 2015/2016 - 2016/2017 - 2017/2018 - 2018/2019 - 2019/2020 - 2020/2021 0 - 0, 0 - 0\nΤΣΑΜΠΙΟΝΣΙΠ 2011/2012 - 2012/2013 - 2013/2014 - 2014/2015 - 2015/2016 - 2016/2017 3 - 2, 0 - 2 2017/2018 2 - 0, 3 - 0 2018/2019 - 2019/2020 - 2020/2021 -\n1 Ρέιντζερς 7 16 5 1 1 12 - 5 2 1 0 5 - 1 3 0 1 7 - 4 HNNNIN\n2 Χιμπέρνιαν 7 15 4 3 0 13 - 6 3 1 0 8 - 2 1 2 0 5 - 4 NINIIN\n3 Χαρτς 7 15 4 3 0 12 - 5 2 2 0 6 - 2 2 1 0 6 - 3 NINIIN\n4 Μάδεργουελ 7 14 4 2 1 11 - 7 3 0 1 7 - 4 1 2 0 4 - 3 INNNIN\n5 Νταντί Γιουν. 7 11 3 2 2 4 - 5 2 0 1 2 - 2 1 2 1 2 - 3 NNHINI\n6 Σέλτικ 7 10 3 1 3 17 - 5 3 1 0 16 - 1 0 0 3 1 - 4 NNHNHI\n7 Αμπερντίν 7 8 2 2 3 8 - 9 1 1 1 3 - 2 1 1 2 5 - 7 NIIHHH\n8 Σεντ Μίρεν 7 7 1 4 2 8 - 14 1 2 1 4 - 4 0 2 1 4 - 10 HHIIIN\n9 Σεντ Τζόνστον 7 6 1 3 3 3 - 5 0 1 2 2 - 4 1 2 1 1 - 1 IHIHNH\n10 Λίβινγκστον 7 4 1 1 5 3 - 12 1 0 2 3 - 4 0 1 3 0 - 8 HHHINH\n11 Ρος Κάουντι 7 3 0 3 4 6 - 15 0 2 1 4 - 6 0 1 3 2 - 9 HHIHIH\n12 Νταντί 7 3 0 3 4 4 - 13 0 3 1 4 - 5 0 0 3 0 - 8 HIHIHH\nΡέιντζερς 3 3 1 0 4 3 0 2 1 0 2 2 0 4 3 6 1 3 4\nΧιμπέρνιαν 2 2 3 0 1 4 2 1 2 1 0 2 1 3 4 4 3 3 4\nΧαρτς 1 5 1 0 4 2 1 2 2 0 2 0 1 3 4 6 1 4 3\nΜάδεργουελ 1 5 1 0 3 1 3 3 1 0 0 0 3 4 3 6 1 5 2\nΝταντί Γιουν. 4 3 0 0 0 5 2 0 2 1 0 3 1 7 0 7 0 1 6\nΣέλτικ 2 3 2 0 2 3 2 2 2 0 0 1 2 3 4 5 2 2 5\nΑμπερντίν 1 5 1 0 2 2 3 1 1 1 1 1 2 5 2 6 1 4 3\nΣεντ Μίρεν 2 1 4 0 1 3 3 0 2 2 1 1 1 2 5 3 4 4 3\nΣεντ Τζόνστον 5 2 0 0 1 6 0 1 2 0 0 4 0 6 1 7 0 2 5\nΛίβινγκστον 2 5 0 0 3 2 2 3 0 0 0 2 2 3 4 7 0 2 5\nΡος Κάουντι 1 4 2 0 2 3 2 1 1 1 1 2 1 2 5 5 2 4 3\nΝταντί 4 0 3 0 0 4 3 0 3 1 0 1 2 4 3 4 3 2 5


Τα 10 καλύτερα ξενοδοχεία κοντά σε: Seachange Yoga\nΤα καλύτερα ξενοδοχεία κοντά σε: Seachange Yoga, Warrnambool\n185 Liebig St, Warrnambool, Βικτόρια 3280, Αυστραλία\nSeachange Yoga: Διαβάστε κριτικές\n52 από 209 καταλύματα ταιριάζουν με τα φίλτρα που έχετε επιλέξει. Απαλοιφή όλων των φίλτρων\nΦίλτροΣε οποιαδήποτε απόσταση από: Seachange Yoga\n367 Raglan Pde, Warrnambool, Βικτόρια 3280, Αυστραλία\n0,2 χλμ. από Seachange Yoga\n2,0 χλμ. από Seachange Yoga\n0,8 χλμ. από Seachange Yoga\n4 Spence St, Warrnambool, Βικτόρια 3280, Αυστραλία\n0,1 χλμ. από Seachange Yoga\n206 Lava St, Warrnambool, Βικτόρια 3280, Αυστραλία\n0,5 χλμ. από Seachange Yoga\n0,3 χλμ. από Seachange Yoga\n15 - 19 Liebig St, Warrnambool, Βικτόρια 3280, Αυστραλία\n0,7 χλμ. από Seachange Yoga\n8 Spence St, Warrnambool, Βικτόρια 3280, Αυστραλία\n1 Darling St, Warrnambool, Βικτόρια 3280, Αυστραλία\n0,6 χλμ. από Seachange Yoga\n519 Raglan Parade, Warrnambool, Βικτόρια 3280, Αυστραλία\n620 Princes Highway, Warrnambool, Βικτόρια 3280, Αυστραλία\n1,5 χλμ. από Seachange Yoga\n463 Raglan Pde, Warrnambool, Βικτόρια 3280, Αυστραλία\n251-253 Koroit St, Warrnambool, Βικτόρια 3280, Αυστραλία\n14 King St, Warrnambool, Βικτόρια 3280, Αυστραλία\n1,4 χλμ. από Seachange Yoga\n1,3 χλμ. από Seachange Yoga\n1,7 χλμ. από Seachange Yoga\n1,8 χλμ. από Seachange Yoga\n2,4 χλμ. από Seachange Yoga\n3,6 χλμ. από Seachange Yoga\n3,7 χλμ. από Seachange Yoga\n10,6 χλμ. από Seachange Yoga\n21,7 χλμ. από Seachange Yoga


SITE ΠΟΥ ΘΑ ΥΜΝΕΙ ΤΗ ΜΑΡΕΓΚΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΕΟ ΜΩΥΣΗ, ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ! ΚΕΡΔΗ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΑ! | ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ.net\nΕκατοντάδες χιλιάδες νέοι άνεργοι έχουν προστεθεί στους παλιούς, λόγω των «σωστών μέτρων» του Μητσοτάκη, κι όπως φαίνεται από το Βατερλώ του τουρισμού, το προσεχές διάστημα θα προστεθούν κι άλλοι!\nΤι θα κάνουν όλοι αυτοί; Πως θα ζήσουν; «Θα πρέπει να βρουν κάτι άλλο να κάνουν», όπως είχε δηλώσει προ μηνός το χαρούμενο κάθαρμα ο Μητσοτάκης στην γερμανική Bild, γι’ αυτούς που θα μείνουν άνεργοι από το κλείσιμο των ανθρακωρυχείων στη Βόρεια Ελλάδα!\nΜια καλή ιδέα θα ήταν -επειδή έρχεται δεύτερο κύμα κορωνοϊού εντός του φθινοπώρου– να φτιάξουν οι άνεργοι site για το επόμενο διαφημιστικό πακέτο που θα μοιράσει η χούντα Μητσοτάκη!\nΔε χρειάζονται πολλά πράγματα! Μόνο να βρουν ευφάνταστους χαρακτηρισμούς για τον δικτάτορα Μητσοτάκη (180.000 ευρώ τσέπωσε ο φιλελέρας που τον βάφτισε «νέο Μωυσή»!) ή να εμφανίζουν την Μαρέγκα «κομψή», «στυλάτη», «αεράτη» (124.000 ευρώ τσέπωσε το queen.gr που την εμφάνιζε έτσι…) ή να την βγάζουν να δείχνει «τους εντυπωσιακούς κοιλιακούς της» ή να «ποζάρει με μοναδικό στυλ από τις διακοπές της», όπως έκανε το bovary.gr και τσέπωσε 100.000 ευρώπουλα!\n(ΥΓ): Θα’ ρθει όμως η ώρα του λογαριασμού για τα αρπαχτικά! Και γι’ αυτούς που τα δίνουν και για τους άλλους που τα παίρνουν! Σε δημόσια δίκη ενώπιον του ελληνικού λαού στην Πλατεία Συντάγματος, με τις αποφάσεις άμεσα και επιτόπου εκτελεστέες!\n← ΠΟΙΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΗΤΑΝ ΜΕΛΟΣ Ο ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ ΤΗΣ 3ΗΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ;


Παραγγελία χάπια για να κάψετε λίπος πιο γρήγορα PhenQ για την πώληση σε απευθείας σύνδεση στον Πειραιά Ελλάδα |\nHome > EL > PhenQ > Παραγγελία χάπια για να κάψετε λίπος πιο γρήγορα PhenQ για την πώληση σε απευθείας σύνδεση στον Πειραιά Ελλάδα\nΤι πρέπει να μάθετε για καύση λίπους PhenQ κάψουλα\nPhenQ είναι μια κάψουλα δίαιτα που έχει το φαρμακευτικό βαθμό για τη διατήρηση της απώλειας βάρους. Αυτό το προϊόν μπορεί να βοηθήσει βαθμό Power Boost, ενίσχυση της διάθεσης, να ρίξει το λίπος, εμποδίζει τη νέα παραγωγή του λίπους, αλλά και να υποτάξει τους πόθους. Να αρνηθεί τυχόν κάψουλες λίπος καυστήρα, πριν να επανεξετάσει αυτές τις πληροφορίες PhenQ: οι καλύτεροι τρόποι για να μειωθεί το βάρος γρήγορα και φυσικά ότι θα σας δώσει πληροφορίες σχετικά με τα συστατικά του PhenQ, το κέρδος της PhenQ, οι καλύτεροι τρόποι για να αξιοποιήσει PhenQ και την αγορά χάπια για να ρίξει το λίπος πιο γρήγορα PhenQ διαθέσιμο για online πώληση σε Πειραιάς Ελλάδα .\nΤι είναι το συμπλήρωμα σχέδιο διατροφής PhenQ φυσικό συστατικό\nPhenQ περιέχει τις αποκλειστικές μίγματα ουσιαστική χάραξη για τη στήριξη διαδικασία απώλειας βάρους και επίσης παράγουν τα φανταστικά αποτελέσματα στο συντομότερο χρόνο από ό, τι άλλες κάψουλες απώλεια βάρους. Αυτά τύπο συνεργάζονται για να προσφέρουν τις αποτελεσματικούς τρόπους για να βοηθήσει τα άτομα σε Πειραιάς Ελλάδα κάνει τη διαδικασία απώλειας βάρους τους και να χάσουν το βάρος τους. καθώς επίσης και το συμπλήρωμα αυτό είναι εξαιρετικά χρήσιμο για να αφαιρέσετε το επίμονο λίπος. Είναι καλύτερα να κατανοήσει τον τύπο και επίσης να δείτε τη λειτουργία του κάθε ενεργού συστατικού που περιλαμβάνεται μαζί με το κλινικές ενδείξεις πίσω από αυτό το κάψουλα. Εδώ είναι οι λεπτομέρειες δραστικά συστατικά του PhenQ:\nΑυτό είναι μια ξεχωριστή μικτή φόρμουλα πραγματοποιούνται από τα μέρη των επιστημόνων από κυστεΐνη και άλφα λιποϊκό οξύ. Αυτό το πρωτογενές δραστικό συστατικό PhenQ ήταν κλινικά αναλύθηκε για την ελαχιστοποίηση του βάρους αποτελεσματικά. Αυτός ο τύπος σίγουρα θα βοηθήσει στην απόδοση της θετικής έκβασης πάρει μετά τη χρήση PhenQ. Τόσο κυστεΐνη και άλφα λιποϊκό οξύ είναι το ισχυρό σκεύασμα σε μόνη εαυτό τους. Έτσι, όταν ενσωματώνεται μαζί θα λιώσει περισσότερο λίπος για να βοηθήσει το χρήστη χαμηλότερη περισσότερα βάρη.\nΑγοράστε χάπια για να κάψετε λίπος πιο γρήγορα στον Πειραιά Ελλάδα\nΑυτή η σκόνη έχει πιπεριά, νιασίνη, πιπερίνη, αλλά και η καφεΐνη. Αυτά σκεύασμα αναμιγνύονται μαζί για να αναπτύξουν ένα κάψιμο λίπους αντίκτυπο που ο καθένας θα υποστηρίζει τις λειτουργίες του άλλου. Πιπεριά είναι εμφανή, για να σας βοηθήσει να μειώσετε το λίπος και να ενισχύσει την εξουσία. Οποιοδήποτε είδος των δισκίων που περιέχουν αυτά τα συστατικά κατάλογος θα ενεργοποιήσετε την θερμογόνο δράση η οποία είναι ιδιαίτερα κατανοητή για τη δυνατότητα να ενεργοποιήσετε το λίπος και να ρίξει τις θερμίδες. Θερμογένεση είναι ένα ζεστό διαδικασία ανάπτυξης του σώματος. Πολυάριθμες έρευνες τόσο σε ζώα και την ανθρώπινη φρούτα και λαχανικά συγκρίσιμα αποτελέσματα που σχετίζονται με τη χρήση πιπεριά. Και οι δύο δείχνουν την έθεσε δύναμη και ενίσχυσε την καύση του λίπους. Capsicum δεν είναι μόνο καλό για την απώλεια βάρους, είναι επίσης πολύ αποτελεσματική για να αποφευχθεί το υπερβολικό βάρος.\nΑυτό είναι ένα πικάντικο ένωση σε μαύρο πιπεριές που δίνει το ζεστό προτίμησης. Μια έρευνα που διεξάγεται σε υπέρβαρα αρουραίου αποκαλύπτει τις σημαντικές τροποποιήσεις στο βάρος, τη μάζα του λίπους, και το βαθμό της χοληστερόλης με 40 mg της κατανάλωσης πιπερίνης καθημερινά. Καμία αλλαγή στη δίαιτα γίνεται, μόλις με τη συμπλήρωση αυτής της ουσίας, οι αρουραίοι θα μπορούσε να πάρει μια αποτελεσματική απώλεια βάρους μόλις σε 3 εβδομάδες.\nΑυτή είναι η αντιοξειδωτική η οποία σε μεγάλο βαθμό ανακαλύφθηκε σε ορισμένες λαχανικά όπως οι πατάτες, το μπρόκολο, το σπανάκι και επίσης. Αποτελείται από το PhenQ για την ικανότητα να διατηρήσει κυττάρων ζημιές και να φέρει πίσω τη διατροφή στο εσωτερικό του σώματος. το σώμα φυσικά χρησιμοποιεί αυτή την ένωση για να μετατρέψει τους υδατάνθρακες δεξιά στην ενέργεια. Η επιταχυνόμενη αλλαγή των υδατανθράκων σε ενέργεια θα βοηθήσει το χρήστη να ρίξει τη μεγαλύτερη ποσότητα των θερμίδων και την εξάλειψη ακόμα περισσότερο τα λίπη. Πολλοί επαγγελματίες έρευνες αποδεικνύουν το πλεονέκτημα άλφα-λιποϊκό οξύ για να βοηθήσει τα υπέρβαρα πελάτες στο αδυνάτισμα κάτω. Υπάρχουν επιπλέον πολλά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι μπορεί να ελαχιστοποιήσει το βάρος των αρουραίων. Έτσι, θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να αφαιρέσει το λίπος, αλλά και να μειώσει το βάρος σε άνθρωπο.\nΜια τυχαιοποιημένη και ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη εντοπίζει 360 άτομα που αντιμετωπίζουν προβλήματα βάρους για 20 εβδομάδες. Το αποτέλεσμα είναι η ομάδα που λαμβάνουν 1800mg του οξέος αυτού σε καθημερινή βάση ρίξει περισσότερο βάρος σημαντικά από την ομάδα χάπι ζάχαρης. Η μελέτη αυτή έρευνα επιβεβαιώνει ότι αυτό το συστατικό μπορεί να είναι η επιλογή να σταθμίσουμε τη θεραπεία των προβλημάτων.\nΑυτό το υλικό είναι ένα είδος ημι-βασικό μεταλλικό που είναι σημαντικό στην ανάπτυξη πολυάριθμων υγιείς πρωτεΐνες. Τα άτομα μπορούν να βρουν την ουσία αυτή σε τρόφιμα που έχουν την υψηλή υγιεινή πρωτεΐνη, όπως τα αυγά, το κρέας, πιπεριές, σκευάσματα τα γαλακτοκομικά, βρώμη, το σκόρδο, οι φακές, καθώς επίσης και από την άλλη τα τρόφιμα. Σε μια μελέτη, οι επιστήμονες κάνουν μια θεραπεία που χρησιμοποιεί κυστεΐνη σε κάποιο πελάτη της παχυσαρκίας κέντρο για 6 μήνες. Το αποτέλεσμα δείχνει ότι οι ασθενείς ελαχιστοποιούν αποτελεσματικά το βάρος, και τους επιστήμονες τόσο ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα αυτού του πειράματος.\nΗ καφεΐνη έχει πολλές ισχυρές χαρακτηριστικά καύση του λίπους. Θα μπορούσε να κερδίσει την καφεΐνη από το παγωτό, το τσάι, ο καφές, η σοκολάτα, καθώς επίσης και τη σόδα. Η καφεΐνη έχει συνταχθεί Από τα φύλλα του τσαγιού, κόλα ξηρούς καρπούς, κόκκους καφέ και τα φασόλια σοκολάτα. Μια μελέτη δείχνει ότι η κατανάλωση του μεγαλύτερη ποσότητα της καφεΐνης θα βοηθήσει στο να πάρει η μείωση του βάρους που προκαλείται από αυξημένη θερμογένεση και καύση λίπους.\nΤο χρώμιο είναι η συνήθης ορυκτό το οποίο είναι ένα σημαντικό ιχνοστοιχείο. Αυτό δείχνει ότι χρειαζόμαστε αυτό το υλικό σε ένα μικρό συνολικά μέχρι και την προστασία της ανθρώπινης ευεξίας του σώματος. Το ορυκτό ενισχύσει την μέθοδο του ανθρώπινου σώματος με τη χρήση ινσουλίνης που διεγείρουν κορεσμού όταν καταναλώνουν υδατάνθρακες. Θα μειώσει τους πόθους. Έτσι, ο καταναλωτής αισθάνεται ολοκληρωθεί πιο γρήγορα για να βοηθήσει αυτούς δεν παίρνουν για να για τη δεύτερη γεύματα.\nΑυτό το υλικό λειτουργεί σαν το λιπάνσεως ουσία σε πολλά προϊόντα τα ναρκωτικά. Αυτή η χημική βοήθεια για να προστατεύσει βιταμινών και άλλων θρεπτικών συστατικών από το να κολλήσει ο ένας διάφορα άλλα.\nΟι τρόποι για να ρίξει το βάρος γρήγορα και επίσης κανονικά με PhenQ\nΚάθε φιάλη του PhenQ αποτελείται από 60 προϊόντων και την ατομική ανάγκη να λάβουν δύο χάπια ημερησίως με ένα ποτήρι νερό. Αυτό σημαίνει ότι ένα εμπορευματοκιβώτιο των PhenQ θα διαρκέσει για ένα μήνα, όταν καταναλώνετε αυτό το κάψουλα με συνέπεια. Συνιστάται ότι οι καταναλωτές πρέπει να λαμβάνουν 1 συμπλήρωμα νωρίς το πρωί με το πρωινό γεύμα και 1 συμπλήρωμα μετά το γεύμα. Μην καταναλώνετε PhenQ όλη τη νύχτα ή πριν από το κρεβάτι λόγω των υψηλών επιπέδων των συστατικών καφεΐνης. Αν έχετε κάποιες ακραίες αρνητικές συνέπειες, κλείστε παίρνετε αυτό το δισκίο αμέσως και καλέστε τον γιατρό σας. PhenQ δεν συνιστάται για θηλασμό και την έγκυο γυναίκα. Αυτή η κάψουλα επίσης δεν προβλέπεται για παιδιά κάτω των 18 ετών.\nΠαρά το γεγονός ότι PhenQ χρησιμοποιεί καθαρό τύπο, μερικά από τον κατάλογο των συστατικών θα μπορούσε να προκαλέσει δυσμενείς πλευρά επιπτώσεις, όπως uneasyness, ημικρανίες, διάρροια, και ναυτία. Για την ενημέρωσή σας, κάποια διατύπωση θα μπορούσε να επηρεάσει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα. Έτσι, το προϊόν αυτό έχει την αρνητική επικοινωνία με διαβητική θέματα ναρκωτικών.\nΔεν χρειάζεται να κάνετε κανενός είδους προσαρμογές στο σχήμα διατροφή σας ή σωματική άσκηση κατά τη λήψη PhenQ. Ωστόσο, ένας υγιής τρόπος ζωής είναι συνεχώς ένα τεράστιο ευνοϊκή. Η υγιεινή διατροφή και τακτική άσκηση θα προσθέσει στις πρωτοβουλίες σας για απώλεια βάρους να είναι πιο γρήγορα, να ενισχύσει την αυτοπεποίθησή σας και να αυξήσει την ψυχική υγεία και την ευεξία.\nΤο κέρδος από φυσικό κατασταλτικό της όρεξης PhenQ\nΥπάρχουν πολλά πλεονεκτήματα ότι τα άτομα σε Πειραιάς Ελλάδα μπορεί να πάρει μετά από τη χρήση του PhenQ όπως ορίζεται κατωτέρω:\nΠού να αγοράσετε κάψουλες για να ρίξει το λίπος πιο γρήγορα PhenQ στην Πειραιώς Ελλάδα\nΗ παχυσαρκία γίνεται σημαντική, επιπλέον διαδεδομένη, αλλά και δαπανηρή επιδημίας σε πολλές χώρες. Είναι ήθη από 1 στους 3 ή περίπου 36,5% των ενηλίκων έχουν την παχυσαρκία. Αυτό τους κάνει να ευπαθή σε κάποιο πρόβλημα υγείας όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα, εγκεφαλικά επεισόδια, διαβήτης και ο καρκίνος. Αυτή η επιδημία προήλθε από τη μεγαλύτερη χρήση των έτοιμων τροφών και ποτών συσκευάζονται με μεγάλη ποσότητα ζάχαρης. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο σήμερα να βρει την υπηρεσία σε αυτό το πρόβλημα γρήγορα και αυτή η επιδημία θα επεκταθεί σε ετήσια βάση.\nΗ λύση σε αυτό το πρόβλημα προβλήματα βάρους είναι η μείωση του βάρους. Σχεδόν κάθε άτομα αναγνωρίζουν τους καλύτερους τρόπους για να αποκτήσουν το βάρος της διαχείρισης. Υπάρχουν πολλές ιδέες για το πώς να αδυνατίσετε ότι μπορείτε να εντοπίσετε στο διαδίκτυο, όπως η μείωση του τμήματος της διατροφής, αλλά και να κάνει συγκεκριμένη άσκηση καθημερινά. Αν έχετε δοκιμάσει αυτό το δωρεάν συμβουλές, μετά από αυτό μπορείτε να τυλίξετε επάνω ότι η ρίψη του βάρους με σωματική άσκηση και η διατροφή είναι δύσκολο.\nΓια το θέμα αυτό, θα πρέπει να αγοράσετε PhenQ. Πρόκειται για μια αποτελεσματική επιλογή για το πρόβλημα του βάρους σας. Είναι ένα προϊόν μείωση του βάρους αξιολογηθεί και εγκριθεί από τα εργαστήρια GMP, που αποτελεί επιλογή αναμφισβήτητα υψηλής ποιότητας καύση λίπους κάνει. Εάν επιθυμείτε να αποκτήσετε PhenQ, εδώ είναι ο τιμοκατάλογος της PhenQ σε Πειραιάς Ελλάδα :\nΒεβαιωθείτε για την απόκτηση PhenQ ακριβώς από το κεντρικό site . Με την αγορά από εκεί θα κερδίσει σίγουρα κορυφαία δισκία ποιότητα για να ρίξει το λίπος πιο γρήγορα. Υπάρχουν επιπλέον πολλές προσφορές, όπως multi-buy αγορά προσφορά 2 κέρδος 1 μπουκάλι χωρίς κόστος και να αγοράσετε 3 λήψη 2 δοχεία δωρεάν για να σας κάνει να εξοικονομήσετε ακόμη περισσότερο ταμείο.\nκατηγορίες: Παραγγελία χάπια για να κάψετε λίπος πιο γρήγορα PhenQ για την πώληση σε απευθείας σύνδεση στον Πειραιά Ελλάδα