Κώστας Βουλαζέρης - PDF\nDownload "Κώστας Βουλαζέρης http://www.fantastikosorizontas.gr/kostasvoulazeris"\n2 Κώστας Βουλαζέρης ISBN: ISBN(set): Για τα πνευματικά δικαιώματα αυτού του κειμένου ισχύουν οι όροι του Creative Commons <http://creativecommons.org/licenses/by-ncnd/3.0/gr/>. Επιτρέπεται να το διανέμετε ελεύθερα, στην παρούσα του μορφή και μόνο. Δεν επιτρέπεται να το τροποποιήσετε ή να το αλλοιώσετε με οιονδήποτε τρόπο. Δεν επιτρέπεται να το χρησιμοποιήσετε για διαφημιστικούς ή εμπορικούς λόγους\n3 Βιβλίο Πρώτο Οι Δίδυμοι\n5 ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ Κεφάλαιο 1 Το Παρατηρητήριο Τ ο κάστρο Ράλτον βρίσκεται στο βορειότερο σημείο του Βασιλείου Νόρβηλ, στην ήπειρο Βάλγκριθμωρ, όπου κατοικούν οι φυλές των ταχυπόδων Ωθράγκος και των ανθεκτικών στο ψύχος Καρμώζ. Το Ράλτον, φυσικά, ανήκει σε ανθρώπους της πρώτης από τις δύο τούτες φυλές και, ύστερα απ αυτό, απλώνονται οι Στέπες, για χιλιόμετρα και χιλιόμετρα, ως εκεί όπου φτάνει το μάτι, μην αντικρίζοντας τίποτα, τις περισσότερες φορές, πέρα από άμμο, ξερό έδαφος και, πού και πού, σε ελάχιστα σημεία, χαμηλή βλάστηση ή θάμνους, όταν ο χειμώνας δεν είναι ιδιαίτερα παγερός ή το καλοκαίρι ανυπόφορα καυτό. Περιστασιακά, όμως, δεν αποκλείεται κάποιος να δει και φιγούρες να κινούνται στον ορίζοντα, μαζί με α- γέλες ζώων. Αυτοί είναι οι Ποιμένες της Στέπας, και τα ζώα τους ο- νομάζονται σ άρκι μια κοφτή λέξη που μονάχα οι Ποιμένες λέγεται πως μπορούν να προφέρουν σωστά και μοιάζουν με πρόβατα, αλλά δεν είναι γιατί έχουν καμπούρες στη ράχη, τα περισσότερα μία, μα έχει ακουστεί πως υπάρχουν και με δύο, και τότε θεωρούνται ή γρουσούζικα ή ευλογημένα, και οι Ποιμένες τ αποκαλούν ρα σ άρκι και μο σ άρκι αντίστοιχα. Στη γλώσσα τους οι λέξεις πάντοτε είναι μικρές και κοφτές δεν ξοδεύουν το σάλιο τους παραπάνω απ ό,τι πρέπει. Όλα τούτα τα αδέλφια Βάνμιρ και Ρόλμαρ τα γνώριζαν από γεννησιμιού τους, αφού είχαν μεγαλώσει στο κάστρο Ράλτον από μικρά παιδιά και ατένιζαν καθημερινά τις ατελείωτες εκτάσεις των Στεπών, τονίζοντας ο ένας στον άλλο κάτι που δεν είχαν παρατηρήσει χτες γιατί υπάρχουν κρυφά σημάδια στις Στέπες για κείνους που ξέρουν πώς να ψάξουν γι αυτά, το οποίο μπορεί να χανόταν αύριο γιατί, παρότι οι Στέπες μοιάζουν ασάλευτες και σταθερές, στην πραγματικότητα, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: κινούνται και αλλάζουν, πολύ χαμηλά στο έδαφος για να το προσέξουν οι περισσότεροι που δεν κατοικούν σε τούτα τα μέρη. 3\n6 ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΑΖΕΡΗΣ Αυτή τη νύχτα, όμως, ο Βάνμιρ κι ο Ρόλμαρ δεν έβλεπαν τίποτα το ασυνήθιστο στις Στέπες, καθώς βρίσκονταν στο Παρατηρητήριο: κανέναν Ποιμένα και κανένα νέο σημάδι. Η σιγαλιά σχιζόταν μονάχα από τα κρωξίματα κανενός νυχτοπουλιού. Καθώς επίσης και από τα ουρλιαχτά τουλάχιστον, με ουρλιαχτά έμοιαζαν στον Ρόλμαρ της νυχτερίδας που βασάνιζε ο Βάνμιρ. Το δύσμοιρο φτερωτό θηλαστικό βρισκόταν καρφωμένο επάνω σ έναν βράχο, με τα δερμάτινά του φτερά τεντωμένα, ανήμπορο να πετάξει. Όταν τα δύο αδέλφια είχαν μπει στο Παρατηρητήριο (ένα μέρος που δεν ήταν πραγματικό παρατηρητήριο, αλλά αποτελούσε προσωπική τους κρυψώνα), είχαν βρει τη νυχτερίδα να κρέμεται από το ταβάνι. Ο Βάνμιρ είχε αμέσως φωνάξει στον αδελφό του: «Ένας εισβολέας!» «Διώξτη, να πάει στο Μαύρο Άνεμο,» είχε αποκριθεί ο Ρόλμαρ, α- διάφορα. Τα μάτια του Βάνμιρ στένεψαν. «Μπορεί, όμως, νάναι κατάσκοπος μπορεί τώρα κάποιος μάγος να βλέπει μεσ απ τα μάτια της! Θα το ρισκάρεις;» Ο Ρόλμαρ λοξοκοίταξε τον αδελφό του. «Δεν ξέρω κανέναν τρόπο για να μαγέψει κάποιος μια νυχτερίδα. Ξέρεις, μήπως, εσύ;» «Όχι,» αποκρίθηκε ο Βάνμιρ. «Όμως τα πάντα είναι πιθανά!» Και η νυχτερίδα κατέληξε καρφωμένη στο βράχο του Παρατηρητηρίου, ενώ ο Ρόλμαρ ατένιζε τη Στέπα, προσπαθώντας ν αγνοήσει τις φωνές της. Είχε σηκώσει δυνατό αγέρα απόψε, ο οποίος ερχόταν από το Βορρά, φέρνοντας το ασήκωτο ψύχος της βόρειας Βάλγκριθμωρ, όπου μονάχα οι Καρμώζ κατοικούσαν, μαζί μ ελάχιστα άγρια θηρία, και κανείς άλλος δεν ταξίδευε εκεί. Τα μυστικά του Βορρά ήταν όλα δικά τους. Ο Ρόλμαρ ευχόταν κάποια στιγμή να κατάφερνε να τ ανακαλύψει τι απαγορευμένη γνώση θα είχαν κρατήσει μέσα στους αιώνες οι Καρμώζ!, μα γνώριζε καλά πως κάτι τέτοιο, μάλλον, ποτέ δε θα συνέβαινε. Ακόμα κι εγώ, σκεφτόταν, παρ όλη μου την ιδιοφυΐα, δε θα μπορούσα να το επιτύχω τούτο. Γιαυτό κιόλας κανείς άλλος δεν έχει ποτέ κλέψει τα μυστικά του Βορρά. Ωστόσο, για κάθε απαγορευμένο πράγμα, υπάρχει και ένας δρόμος που παρακάμπτει την «απαγόρευση» «Σκκρρρρρρρρρρρ!» 4\n7 ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ Ο ήχος που βγήκε από τη νυχτερίδα τον έκανε να στραφεί πάλι στον αδελφό του. «Σκότωσέ τη, επιτέλους!» του μούγκρισε. «Την ερευνώ!» αντιγύρισε ο Βάνμιρ, ρίχνοντάς του ένα οξύ βλέμμα πάνω απ τον ώμο. Τα πράσινά του μάτια γυάλισαν μέσα στο σκοτάδι. «Τι σκατά ερευνάς;» ρώτησε ο Ρόλμαρ. «Αν είναι μαγεμένη.» «Άμα νομίζεις ότι είναι μαγεμένη και κάποιος μας παρακολουθεί μέσω αυτής, σκότωσέ την, την καριόλα, να ξεμπερδεύουμε!» «Όχι, δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα,» τόνισε ο Βάνμιρ, υψώνοντας ένα του δάχτυλο για έμφαση. «Ίσως καταφέρω να ανακαλύψω διάφορα» Ο Ρόλμαρ σταύρωσε τα χέρια μπροστά του. «Όπως;» «Ποιος μας παρακολουθεί μέσω της νυχτερίδας.» «Μα εσύ δεν ξέρεις καν αν κάποιος μας παρακολουθεί!» «Και, επιπλέον, ίσως καταφέρω να μάθω το κόλπο του, ώστε να μπορώ κι εγώ να μαγέψω νυχτερίδες και να τις κάνω κατασκόπους μου.» Ο Ρόλμαρ ρουθούνισε. «Σιγά μη γίνεις κι ο Άρχοντας των Νυχτερίδων!» Ο Βάνμιρ στένεψε το ένα του μάτι. «Δε θάταν κι άσχημος τίτλος αν, τελικά, τα καταφέρω, δηλαδή.» «Η νυχτερίδα, πάντως, νομίζω ότι θα πεθάνει πολύ πριν τα καταφέρεις. Και να μην αναφέρω ότι το αίμα της έχει ήδη ποτίσει το βράχο και θα μείνει για πάντα στο Παρατηρητήριο ένα μάλλον κακόγουστο σημάδι.» Ο αδελφός του δεν είχε καμία αίσθηση της αισθητικής μονάχα στις φάρσες είχε ταλέντο και σε ό,τι άλλο ελεεινό μπορούσε κανείς να φανταστεί. «Χα-χα, καλό!» γέλασε ο Βάνμιρ, κουνώντας το κεφάλι. «Σίγουρα, δε σοβαρολογείς, αδελφέ.» Στράφηκε πάλι στην αιμόφυρτη νυχτερίδα, μοιάζοντας να ψάχνει κάτι κάτω από το τρίχωμά της. «Τι είναι ένας ασήμαντος λεκές μπροστά σε μια μεγάλη ανακάλυψη, ε; Μια ανουσιότητα.» «Τι κάνεις εκεί πέρα;» τον ρώτησε ο Ρόλμαρ, αγνοώντας τις εξηγήσεις του, που προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν γιατί λέρωνε το Παρατηρητήριο. «Τι ψάχνεις, ρε βλάκα;» 5\n8 ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΑΖΕΡΗΣ «Κανένα σημάδι. Μπορεί ο αφέντης της νυχτερίδας να την έχει σημαδέψει κι έτσι να την ελέγχει. Ίσως, μάλιστα, να έχει κάνα σημάδι και στο δικό του δέρμα, ξέρεις, για να δημιουργείται κάποιος δεσμός. Υπάρχουν τέτοια πράγματα, έχω διαβάσει. Και πρέπει να θυμάσαι κι εκείνο το παραμύθι που μας έλεγε η μαμά, για τον βασιληά που μιλούσε στα ζώα και τάχε για κατασκόπους του σ όλο το βασίλειο» «Αυτό ήταν παραμύθι!» αναστέναξε ο Ρόλμαρ. «Αποκλείεται, όμως, να είχε βγει έτσι, απ το τίποτα! Τα παραμύθια δε βγαίνουν απ το τίποτα κάτι θα έκανε κείνος ο βασιληάς. Τώρα, σκάσε πλέον κι άσε με στην έρευνά μου!» Ο Ρόλμαρ στράφηκε απ την άλλη, αφήνοντάς τον στην έρευνά του. Σπουδαία έρευνα! σκέφτηκε. Να ψάχνει τρόπο για να γίνει ο Άρχοντας των Νυχτερίδων Τα όνειρά του αδελφού του ήταν πάντοτε τόσο κοντόφθαλμα. Τίποτα το σπουδαίο. Χα! Άρχοντας των Νυχτερίδων Ο Ρόλμαρ μειδίασε, καθώς το βλέμμα του είχε χαθεί ξανά στις Στέπες. Βέβαια, μπορούσε κανείς να σκεφτεί τα πράγματα κι αλλιώς: Αν ο Βάνμιρ δεν έκανε όλους αυτούς τους πειραματισμούς του, ποτέ δε θα είχε ανακαλύψει όσα έχει ανακαλύψει μέχρι σήμερα. Γιατί εγώ δεν έχω χρόνο ν ασχολούμαι με τέτοιες μικροδουλειές οι οποίες, όμως, μπορούσαν να φανούν χρήσιμες, πού και πού! Αυτό έπρεπε να το παραδεχτεί. Ο αδελφός του, εξάλλου, του είχε μάθει όλη την Ταχύτητα που γνώριζε και, μάλιστα, αναρωτιόταν αν ο Βάνμιρ είχε κρατήσει και κάποια κόλπα για τον εαυτό του, αρνούμενος να του τα αποκαλύψει όλα γιατί δεν υπήρχε τρόπος να ξέρεις αν αυτός ο γελοίος σού έλεγε αλήθεια ή ψέματα: η φάτσα του ήταν τόσο κάπως, που δεν μπορούσες να διακρίνεις τίποτα. Τίποτα εγώ, που έχω την ικανότητα να καταλαβαίνω τι θα σκεφτούν οι άλλοι πριν το σκεφτούν! Απίθανα πράγματα Ο αδελφός του δεν ήταν ένας συνηθισμένος Ωθράγκος. «ΣΚΚΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ!» Ο Ρόλμαρ γύρισε, απότομα. «Θα του βάλεις κάτι στο στόμα, τουλάχ ;» 6\n9 ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ «Δεν το είχα σκεφτεί αυτό,» παραδέχτηκε ο Βάνμιρ. Αλλά, μετά, παρατήρησε ότι ο αδελφός του δεν κοιτούσε αυτόν, παρά κάπου πίσω του, προς τα νότια. «Τι είναι; Τι βλέπεις εκεί;» Ο Ρόλμαρ έδειξε. «Κάτι κινήθηκε.» Ο Βάνμιρ διέκρινε την ανησυχία στο πρόσωπο του αδελφού του είχε μάθει να εμπιστεύεται την κρίση και τα ένστικτα του Ρόλμαρ, παρότι κάποιες φορές ήταν μάλλον παράλογος όπως τώρα, για παράδειγμα, που του έλεγε να σταματήσει ν ασχολείται μ αυτή τη νυχτερίδα, απ την οποία ίσως να μάθαιναν τόσα πολλά. Για την ώρα, όμως, ο Βάνμιρ έδιωξε τούτες τις σκέψεις απ το νου του και κοίταξε ευθεία βλέποντας μονάχα το κάστρο Ράλτον του πατέρα τους. «Δεν παρατηρώ κάτι,» είπε. «Όχι εκεί, βλάκα,» αποκρίθηκε ο Ρόλμαρ. «Πού λες να ήταν; επάνω στο κάστρο; Εδώ, στα βράχια, δες» Ο Βάνμιρ συνοφρυώθηκε, προσπαθώντας να διακρίνει κάτι. «Δεν υπάρχει τίποτα. Μάλλον, θα το φαντάστηκες.» «Όχι,» επέμεινε ο Ρόλμαρ. «Κάτι κινήθηκε εκεί και νομίζω πως ήταν άνθρωπος. Πάω να κοιτάξω.» Οι μύες του σώματός του τσιτώθηκαν και τα νεύρα του τεντώθηκαν, καθώς προετοιμαζόταν για την Τηλεμεταφορά (ένα κόλπο που του είχε μάθει ο Βάνμιρ, με τη χρήση της Ταχύτητας της φυλής τους). Επικέντρωσε το βλέμμα του στον προορισμό του, ενώ αισθανόταν την ενέργεια να συγκεντρώνεται μέσα του. Εκείνος ο βράχος. Μπροστά από αυτόν τον βράχο. Ήξερε πόση προσοχή ήθελε η Τηλεμεταφορά αν φαινόταν απρόσεκτος, ίσως να τσάκιζε τα κόκαλά του. Ο Βάνμιρ είπε κάτι, μα ο Ρόλμαρ δεν τον άκουσε, αυτοσυγκεντρωμένος όπως ήταν. Απελευθέρωσε όλη την ενέργεια που βρισκόταν εντός του, μετατρέποντάς τη σε Ταχύτητα. Ο κόσμος θόλωσε γύρω του, τα σχήματα χάθηκαν, τα χρώματα έγιναν ένα χρώμα, δύσκολο να περιγραφεί (το Κοσμικό Χρώμα, τ αποκαλούσε ο Βάνμιρ), και ύστερα, ο Ρόλμαρ σταμάτησε. Τα πάντα ανασχηματίστηκαν, αστραπιαία, σα να είχε πεθάνει και αναγεννηθεί. Κοίταξε τριγύρω. Δεν είχε βρεθεί στο σημείο που ήθελε. Ήταν μερικά μέτρα αριστερά του βράχου, προς τα νότια. Ήμουν απρόσεκτος! Όμως, μετά, διαπίστωσε πως η Τύχη τον είχε ευνοήσει, γιατί 7\n10 ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΑΖΕΡΗΣ από εδώ όπου στεκόταν μπορούσε να δει καθαρά πίσω απ το βράχο κι εκεί ήταν κάποιος. «Ε! Ποιος είσαι συ;» ρώτησε ο Ρόλμαρ. Ο Βάνμιρ τον παρακολουθούσε από το Παρατηρητήριο, με τα χέρια του στη μέση. Όταν ο αδελφός του είχε τηλεμεταφερθεί, εκείνος τον είχε χάσει, προς στιγμή, από τα μάτια του και μετά τον είχε δει να παρουσιάζεται αριστερά του βράχου. Ήταν πολύ ανειδίκευτος με την Τηλεμεταφορά. Κατ αρχήν, συχνά έκανε λάθη (πράγμα που μπορούσε ν αποδειχτεί μοιραίο!), κι επίσης, δεν τη χρησιμοποιούσε αρκετά γρήγορα. Ο Βάνμιρ, για παράδειγμα, περίμενε εδώ, αθέατος, μήπως ο Ρόλμαρ βρεθεί σε κίνδυνο, και τότε μόνο θα έβαζε σε χρήση την Τηλεμεταφορά, σίγουρος πως θα προλάβαινε το κακό, ό,τι κι αν ήταν. Πίσω απ το βράχο, ο Ρόλμαρ αντίκρισε τη σκιερή φιγούρα να κινείται, ζυγώνοντάς τον. Τράβηξε το μακρύ, στολισμένο ξιφίδιο που ή- ταν περασμένο στη ζώνη του. «Σταμάτα εκεί που είσαι!» την απείλησε, δείχνοντάς την με τη λεπίδα, που γυάλισε στο φεγγαρόφωτο. «Ειρήνη, παρακαλώ,» αποκρίθηκε μια γυναικεία φωνή. «Δεν έχω κακό στο νου μου.» Και ένα χέρι βγήκε μέσα απ την κάπα, για να ρίξει την κουκούλα στους ώμους της άγνωστης. Ο Ρόλμαρ παρατήρησε το πρόσωπό της, λιγνό με μεγάλη μύτη και πλαισιωμένο από μακριά, μαύρα μαλλιά τα μάτια της είχαν ένα γλυκό, μελί χρώμα. «Τι κάνεις εδώ;» τη ρώτησε, κατεβάζοντας το ξιφίδιό του, αλλά χωρίς να το θηκαρώσει. «Δε μοιάζεις νάσαι από τούτα τα μέρη» «Αλίμονο, κύριέ μου,» είπε η γυναίκα, που ο Ρόλμαρ υπολόγιζε πως πρέπει να ήταν, περίπου, στην ηλικία του (είκοσι-δύο χρονών), με μικρή πιθανή απόκλιση. «Ταξιδιώτισσα είμαι, και έχω χαθεί.» Ταξιδιώτισσα είμαι, και έχω χαθεί. Ο Ρόλμαρ βλεφάρισε. Γιατί τα λόγια της είχαν ακουστεί διπλά, σαν ηχώ; «Εμ, ναι. Πού πηγαίνεις;» ρώτησε, ευγενικά. «Και, παρακαλώ, στον ενικό να μου μιλάς» «Επιτέλους, κάποιος άνθρωπος συζητήσιμος.» (Επιτέλους, κάποιος άνθρωπος συζητήσιμος) «Ευχαριστώ.» (Ευχαριστώ.) «Ψάχνω για 8\n11 ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ένα μέρος να ξεκουραστώ, και είδα εσένα και το φίλο σου εκεί πάνω» ( και είδα εσένα και το φίλο σου εκεί πάνω ) Πολύ παρατηρητική, για να είχε προσέξει το Παρατηρητήριο μες στη νύχτα άλλοι δεν το πρόσεχαν ακόμα και την ημέρα. Όμως αισθανόταν ζαλισμένος από τον τρόπο που τα λόγια της έμοιαζαν ν αντηχούν μες στο νου του. Παρ όλ αυτά, ήταν ευγενική κοπέλα. Και όχι άσχημη. Άραγε, έχει ευγενική καταγωγή; «Ν ανεβώ, για να περάσω τη νύχτα;» Ν ανεβώ, για να περάσω τη νύχτα; Ο Ρόλμαρ χαμογέλασε. «Μα, φυσικά, έλα» «Είμαι πολύ κουρασμένη.» Είμαι πολύ κουρασμένη. «Έλα, έλα μαζί μου.» Ο Ρόλμαρ βάδισε προς την κρυφή είσοδο του Παρατηρητηρίου, έχοντας ξεχάσει το ξιφίδιο στο χέρι του. Η γυναίκα τον ακολούθησε. Ο Βάνμιρ, που τους παρακολουθούσε από πάνω, σκέφτηκε: Μα ΤΙ ΚΑΝΕΙ, ο ηλίθιος; Τη φέρνει στο Παρατηρητήριο; Δεν έφερναν κανέναν εδώ πέρα ήταν το κρυφό τους μέρος. Είχαν τόσα σημαντικά πράγματα εδώ. Τρελάθηκε! Ο Ρόλμαρ πλησίασε την κρυφή είσοδο και την άνοιξε, πιάνοντας την πετούγια που βρισκόταν μέσα σε μια σχισμή. Μπήκε πρώτος, και η γυναίκα τον ακολούθησε. Εμπρός τους αντίκρισαν τον Βάνμιρ, ο οποίος φώναξε στον αδελφό του, βάζοντας τα χέρια στη μέση: «Τι κάνεις εκεί πέρα; Δεν έχουμε πει για το Παρατηρητήριο ούτε στον πατέρα, και βάζεις αυτή την άγνωστη εδώ μέσα!» «Με συγχωρείτε για την ενόχληση, κύριε,» είπε η γυναίκα (και ο Βάνμιρ άκουσε τα λόγια της ν αντηχούν ξανά και ξανά στ αφτιά του: Με συγχωρείτε για την ενόχληση, κύριε Με συγχωρείτε για την ενόχληση, κύριε Με συγχωρείτε για την ενόχληση, κύριε). «Δεν ήθελα να σας ταράξω.» (Δεν ήθελα να σας ταράξω.) «Ο φίλος σας ήταν πολύ ευγεν» (Ο φίλος σας ήταν πολύ ευγεν ) Ο Βάνμιρ κούνησε το κεφάλι του, για να σταματήσει τις φωνές. «Βούλωστο!» φώναξε, και την έσπρωξε απ τον ώμο. «Τι είσαι; Καμια Ρουζβάνη;» 9\n12 ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΑΖΕΡΗΣ Η γυναίκα παραπάτησε, αλλά δεν έχασε την ισορροπία της πιάστηκε απ την άκρη της κρυφής εισόδου, που ήταν ακόμα ανοιχτή. Ο Ρόλμαρ βλεφάρισε. «Ρουζβάνη;» είπε. Και μετά: «Ρουζβάνη!» Στράφηκε να την κοιτάξει, αντιλαμβανόμενος ξανά το ξιφίδιο στο χέρι του και βάζοντας την καλοακονισμένη του αιχμή στο λαιμό της. «Σε παρακαλώ,» είπε η γυναίκα (κι εκείνος άκουσε μέσα του: Σε παρακαλώ Σε παρακαλώ Σε παρακαλώ Σε παρακαλώ). «Δε σας έχω πειράξει, και με τρομάζεις.» (Δε σας έχω πειράξει, και με τρομάζεις.) Άγγιξε τη λεπίδα, ελαφρά, παραμερίζοντάς την από επάνω της. «Σε παρακαλώ, θηκάρ» (Σε παρακαλώ, θηκάρ ) Ο Βάνμιρ την άρπαξε απ τα μαλλιά και τη σώριασε στο δάπεδο του προθάλαμου του Παρατηρητηρίου. «Σταμάτα να μιλάς!» Την κλότσησε στα πλευρά. «Τι κάνεις εκεί, ρε σαλτιμπάγκε;» γρύλισε ο Ρόλμαρ. «Δεν την ξέρουμε τη γυναίκα.» «Σκάσε κι εσύ, και κλείσε την πόρτα!» αντιγύρισε ο Βάνμιρ, καθώς η άγνωστη μούγκριζε, διπλωμένη στο πάτωμα. «Είναι Ρουζβάνη μάγισσα ακόμα δεν το κατάλαβες;» Ο Ρόλμαρ έκλεισε. «Το κατάλαβα.» «Τότε, τι κάθεσαι και λες;» Ο Βάνμιρ ήταν εκτός εαυτού. «Είν επικίνδυνη θα της κόψω τη γλώσσα!» Καβάλησε τη γυναίκα που βρισκόταν στο πάτωμα, τραβώντας το μαχαίρι απ τη ζώνη του. Εκείνη άρχισε να ουρλιάζει, προσπαθώντας να τον απωθήσει και χτυπώντας τον με τις μικρές γροθιές της, ενώ φώναζε βοήθεια, πανικόβλητη. Ο Ρόλμαρ ακούμπησε το δεξί του χέρι στον ώμο του αδελφού του. «Ε, σταμάτα.» Ο Βάνμιρ τον αγνόησε. «Σταμάτα!» Έπαψε να προσπαθεί να κόψει τη γλώσσα της γυναίκας, και είπε: «Θα μας αποβλακώσει πάλι, άμα δε» «Όχι!» φώναξε αμέσως εκείνη. «Δε θα το κάνω! Δε θα το κάνω!» Η φωνή της δεν αντήχησε μήτε στο μυαλό του ενός μήτε στο μυαλό του άλλου. Ο Βάνμιρ δίστασε, για λίγο, ατενίζοντας το πρόσωπό της, που ήταν χλομό και δακρυσμένο. Τελικά, της είπε: «Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι πρέπει να πάρουμε τις προφυλάξεις μας.» 10\n13 ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ «Όχι!» ούρλιαξε η Ρουζβάνη, καθώς εκείνος έπιασε με το ένα χέρι τα μάγουλά της, πιέζοντάς τα, για ν ανοίξει το στόμα της. Η φωνή τώρα έβγαινε παράξενα απ τα χείλη της: «Όχι δε θα το κάνω! Ό- χι!» Ο Ρόλμαρ γράπωσε τον αδελφό του πιο δυνατά, κι απ τους δύο ώ- μους, και τον τράβηξε πίσω και μακριά απ τη γυναίκα, η οποία σύρθηκε επάνω στο πάτωμα, για να ξεφύγει. «Φτάνει, Βάνμιρ!» «Τα έχεις χάσει;» του πέταξε εκείνος, ενώ σηκωνόταν όρθιος, σπρώχνοντάς τον. «Θα πάει πάλι να μας» «Όχι, δε θα το κάνω!» τον διέκοψε η Ρουζβάνη, που είχε επίσης σηκωθεί όρθια, στην αντικρινή μεριά του πέτρινου προθάλαμου. «Σ το είπα, δε θα το κάνω. Είστε τρελοί εδώ πέρα;» «Μην ανησυχείς,» της είπε ο Ρόλμαρ. «Ο Βάνμιρ καμια φορά παραφέρεται.» Στράφηκε στον αδελφό του. «Σωστά;» «Τι λες, ρε κουφιοκέφαλε;» μούγκρισε εκείνος. «Νομίζω πως τώρα λύθηκε η παρεξήγηση,» είπε ο Ρόλμαρ. «Η κυρία δε θα επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει τις ικανότητές της εναντίον μας.» «Ναι, σας το υπόσχομαι,» τους διαβεβαίωσε η Ρουζβάνη. «Αλλιώς μπορούμε πάντα να ολοκληρώσουμε το έργο που άρχισες,» συνέχισε ο Ρόλμαρ, μιλώντας ακόμα στον Βάνμιρ. «Δε θα χρειαστεί!» πετάχτηκε η άγνωστη. «Δε θα κάνω τίποτα.» Ο Ρόλμαρ σήκωσε ένα φρύδι, ερωτηματικά, προς τη μεριά του α- δελφού του. Ο Βάνμιρ αναστέναξε, και θηκάρωσε το μαχαίρι του. «Ααχ κρίμα. Δεν έχω γλώσσα Ρουζβάνου Ίσως να κατάφερνα να τη διατηρήσω και να μου φαινόταν χρήσιμη, τελικά.» Η άγνωστη χλόμιασε. Ο Ρόλμαρ λοξοκοίταξε τον αδελφό του. «Τι κοιτάς έτσι;» έκανε ο Βάνμιρ. «Σοβαρολογώ.» Ο Ρόλμαρ στράφηκε στη Ρουζβάνη. «Η διαφορά λύθηκε,» της είπε, καθησυχαστικά. «Με λένε Ρόλμαρ, κι απο δώ είναι ο δίδυμός μου αδελφός, Βάνμιρ.» «Νίθρα,» αποκρίθηκε η γυναίκα. «Νίθρα, με λένε.» 11\n14 ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΑΖΕΡΗΣ Ο Ρόλμαρ θηκάρωσε το ξιφίδιό του και βάδισε προς το μέρος της, προτείνοντας το δεξί χέρι. «Χαίρω πολύ, Νίθρα. Τι σε φέρνει σ αυτά τα μέρη;» Η Ρουζβάνη αντάλλαξε μια σύντομη χειραψία μαζί του. «Ταξίδευα, και δεν είχα πού να περάσω τη νύχτα και είδα εσάς, οπότε είπα νάρθω» «Μας είδες επάνω στο Παρατηρητήριο;» ρώτησε ο Βάνμιρ, σταυρώνοντας τα χέρια στο στέρνο του. Η Νίθρα ένευσε, επιφυλακτικά. «Ναι» Η φωνή της αδύναμη. «Έχεις καλά μάτια, κοπελιά,» παραδέχτηκε ο Βάνμιρ. «Λίγοι μας βλέπουν, όταν είμαστε εκεί πάνω.» «Ίσως να ήμουν τυχερή απόψε. Πολύ τυχερή, γιατί δεν είχα πού να πάω.» «Μπορείς να περάσεις τη νύχτα εδώ,» τη διαβεβαίωσε ο Ρόλμαρ «δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.» «Χρησιμοποιεί τα μάγια της επάνω σου πάλι;» ρώτησε αμέσως ο Βάνμιρ. «Όχι!» πετάχτηκε η Νίθρα. Και: «Όχι,» είπε κι ο Ρόλμαρ. «Δε μου έκανε μάγια.» «Κύριοι, δεν κάνω μάγια,» δήλωσε η Νίθρα. «Και δεν είμαι μάγισσα.» «Τι είσαι, τότε;» απαίτησε ο Βάνμιρ. «Ομιλήτρια.» «Έτσι το λέμε, τώρα Αλλά απάντησέ μου και σε μια άλλη ερώτηση: Γιατί ήρθες εδώ να περάσεις τη νύχτα σου και δεν πήγες στην πόλη, δυο χιλιόμετρα δυτικά του κάστρου Ράλτον;» «Εεε Υπάρχει πόλη εκεί; Δεν το ήξερα» «Δεν είναι καλό να μας λες ψέματα, όταν ζητάς τη φιλοξενία μας.» Ήταν ο Ρόλμαρ που μίλησε τώρα. «Εντάξει, ήξερα για την πόλη, αλλά αλλά εδώ βρέθηκα, τι να κάνουμε; Και είχε πέσει νύχτα, εξάλλου πού να τρέχω δύο χιλιόμετρα απόσταση; Τόσοι παλιάνθρωποι μπορεί να τριγυρίζουν σε τούτες τις ερημιές.» «Σαν κι εμάς, εννοείς;» έκανε ο Βάνμιρ. «Προφανώς, αδελφέ,» είπε ο Ρόλμαρ, «θέλει να ξεφύγει από κάποιον ή κάποιους, γιαυτό ήρθε σε τούτο το μέρος. Επιπλέον, αγαπη- 12\n15 ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ τή Νίθρα, δεν μπορεί να μην ξέρεις ότι εδώ δεν συχνάζουν ούτε παλιάνθρωποι ούτε κανένας άνθρωπος γενικά, πλην των Ποιμένων της Στέπας κι αυτοί παρουσιάζονται σποραδικά» «Δε γνωρίζω τα μέρη σας είμαι καινούργια εδώ Αλλά δεν πάμε κάπου να καθίσω; Το ταξίδι μου μ έχει κουράσει πολύ.» «Ας πάμε επάνω,» πρότεινε ο Ρόλμαρ, κάνοντας νόημα στον Βάνμιρ. Εκείνος κατένευσε, κι άρχισε ν ανεβαίνει την πέτρινη σκάλα που ήταν λαξεμένη μες στην πέτρα. Το Παρατηρητήριο, ασφαλώς, δεν το είχαν φτιάξει τα δύο αδέλφια το είχαν βρει εδώ, όταν εξερευνούσαν έναν παράξενο βράχο που τους είχε κινήσει την περιέργεια, ο οποίος διαπίστωσαν, τελικά, πως άνοιγε σαν πόρτα Ο Βάνμιρ πίστευε ότι το μέρος ήταν πανάρχαιο, και έκανε κάποιες «μελέτες» μέσα του, όπως είχε πει στον Ρόλμαρ, που δεν είχε ιδέα τι είδους μελέτες ήταν. Όταν βρέθηκαν στην κορυφή, η Νίθρα κάθισε σε ένα από τα πέτρινα καθίσματα, πάνω στα οποία τα δύο αδέλφια είχαν βάλει μαξιλάρια, για τη βολή τους. «Πες μας τώρα ποιος σε κυνηγά και γιατί,» την προέτρεψε ο Ρόλμαρ. «Και μη φοβάσαι δε θα σε προδώσουμε.» Ο Βάνμιρ υποψιαζόταν πως ο αδελφός του έλεγε ψέματα. Είχε το κατιτίς του με τα λόγια μπορούσε να σε κάνει να τον εμπιστευτείς, ενώ, στην πραγματικότητα, μηχανορραφούσε πίσω απ την πλάτη σου. Αλλά, παρότι δεν ήταν αξιόπιστο πρόσωπο, όλοι έμοιαζαν να τον συμπαθούν περισσότερο από τον Βάνμιρ, ο οποίος αδυνατούσε να καταλάβει πώς συνέβαινε αυτό Η Νίθρα δίστασε να μιλήσει. Κοίταξε τριγύρω, αμήχανα και το βλέμμα της έπεσε επάνω στην καρφωμένη στο βράχο, αιμόφυρτη νυχτερίδα. «Δική σου είναι;» τη ρώτησε ο Βάνμιρ. «Πώς;» έκανε η Νίθρα. «Τι είναι δικό μου;» «Η νυχτερίδα. Εσύ τη μάγεψες, σωστά;» «Όχι,» είπε η Ρουζβάνη. «Πώς το σκέφτηκες αυτό; Τι σχέση έχω εγώ με μ αυτή την καρφωμένη νυχτερίδα; Γιατί την έχετε εκεί;» «Νομίζω ότι μας κατασκόπευε,» εξήγησε ο Βάνμιρ, πλησιάζοντας πάλι το βασανιζόμενο θηλαστικό. 13\n16 ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΑΖΕΡΗΣ «Αδελφέ, μην την κάνεις να ουρλιάζει ξανά,» είπε, επιτακτικά, ο Ρόλμαρ. «Γιατί;» «Έτσι.» Και προς τη Νίθρα: «Ποιος σε κυνηγάει; Αν μας πεις, ίσως και να έχουμε λόγο να σε κρύψουμε. Αν δεν μας πεις, δεν θα υπάρχει κανένας τέτοιος λόγος.» «Έρχομαι από τη Λιάμνερ-Κρωθ» άρχισε εκείνη, διστακτικά. «Προφανώς,» είπε ο Ρόλμαρ. Εκεί κατοικούσε η φυλή των Ρουζβάνων, άλλωστε. «Γιατί έφυγες, όμως;» «Γιατί έπρεπε να φύγω,» εξήγησε η Νίθρα. «Έγινε μια παρεξήγηση, βλέπεις. Η Βασίλισσα Καλβάρθα του Νούφρεκ ήθελε να κάνω κάποιες διαπραγματεύσεις με έναν έπαρχο του Βασιλείου, χρησιμοποιώντας την Πειθώ μου, αυτό που ο αδελφός σου έλεγε μάγια. Όμως η Βασίλισσα δεν είχε σκεφτεί κάποιους παράγοντες. Ο έπαρχος πιθανώς να είχε σε ορισμένα πράγματα άδικο, και να ήταν υ- περβολικός μάλιστα, αλλά αποτελούσε σταθεροποιητική δύναμη α- νάμεσα στο Βασίλειό μας και το Άνφρακ. Προσπάθησα να το εξηγήσω αυτό στη Βασίλισσα Καλβάρθα, μα έκανα κι εγώ ένα λάθος: όταν είδα πως δεν μπορούσα να την πείσω κανονικά, χρησιμοποίησα Πειθώ. Κι έτσι, με είπαν προδότρια, και υποστήριξαν ότι συνεργάζομαι με δυνάμεις ενάντιες του Βασιλείου, πράγμα που δεν αληθεύει, βέβαια. Έπρεπε να φύγω, λοιπόν, αλλά όσο πιο κρυφά και γρήγορα γινόταν. Ένας φίλος με βοήθησε να τα επιτύχω και τα δύο είναι καλός σ αυτά» Το βλέμμα της πήγε στο πέτρινο έδαφος, σαν να τον θυμόταν, με κάποια θλίψη. «Μπήκα σ ένα πλοίο και κατέληξα στην ήπειρό σας. Αλλά, κάπως, οι άνθρωποι της Βασίλισσας με είχαν εντοπίσει, και ήρθαν ξοπίσω μου. Δεν πρόλαβα να πατήσω πόδι στην ξηρά και με καταδίωξαν. Ευτυχώς που στο Βασίλειό σας δεν έχουν και τόσο μεγάλες ελευθερίες, όπως στο δικό τους, αλλιώς θα με συλλάμβαναν εύκολα.» «Και πώς βρέθηκες εδώ;» ρώτησε ο Βάνμιρ. Η Νίθρα ανασήκωσε τους ώμους. «Ούτε κι εγώ δεν ξέρω απλά, προσπαθούσα ν απομακρυνθώ απ τους διώκτες μου.» Και ρώτησε: «Θα με κρύψετε, μέχρι να φύγουν; Αποκλείεται να με βρουν μέσα σε τούτο το βράχο. Δε ζητάω τίποτ άλλο, μόνο αυτό.» Τ αδέλφια αλληλοκοιτάχτηκαν. 14\n17 ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ «Θα ήταν ευγενικό να φιλοξενήσουμε την κυρία, Βάνμιρ τι λες;» «Ναι, γιατί όχι; Άλλωστε, μπορεί να μας φανεί χρήσιμη» Η Νίθρα ταράχτηκε. Κοίταξε τον Ρόλμαρ, ερωτηματικά. Εκείνος χαμογέλασε. «Ο αδελφός μου απλά αστειευόταν.» «Δεν αστειευόμουν,» διαμαρτυρήθηκε εκείνος. Ο Ρόλμαρ τον κάρφωσε με το βλέμμα του. «Αστειευόσουν.» 15\n18 ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΑΖΕΡΗΣ Κεφάλαιο 2 Αναξιόπιστος Πληροφοριοδότης Τ ο φως πέρασε από τη χαραμάδα ανάμεσα στις κουρτίνες του παραθύρου και σχημάτισε μια ευθεία γραμμή, φωτίζοντας τον μεγάλο χάρτη που βρισκόταν καρφωμένος στον τοίχο πάνω από το ξύλινο γραφείο, το οποίο ο Ρόλμαρ χρησιμοποιούσε μόνο όταν ήταν ανάγκη και ποτέ άλλοτε. Το υπόλοιπο δωμάτιο ήταν όμορφα τακτοποιημένο, με τα περισσότερα πράγματα τοποθετημένα γύρω-γύρω και όχι στη μέση, ώστε να μπορεί κανείς να βαδίσει άνετα, δίχως τίποτα να παρακωλύει την κίνησή του. Εκτός από τον χάρτη, υπήρχαν και πίνακες που στόλιζαν τους τοίχους, καθώς και ένα μικρό, αργυρό και σκαλιστό πολύφωτο το οποίο κρεμόταν από το ταβάνι, απεικονίζοντας ένα μεγάλο φίδι που από την ουρά του ξεπρόβαλαν έξι κεφάλια, και το κάθε κεφάλι κρατούσε στα δόντια του ένα κερί. Το πέτρινο πάτωμα του δωματίου ήταν στρωμένο με ένα μελί-γκρίζο χαλί, επάνω στο οποίο βρισκόταν κεντημένο κάτι που έμοιαζε με μεγάλο, δωδεκάκτινο άστρο. Ο Ρόλμαρ κοιμόταν στο μεγάλο του κρεβάτι, με τις κουρτίνες κλειστές απ όλες τις μεριές, εκτός από μία. Ο νεαρός άρχοντας στριφογύριζε, παλεύοντας με τα σεντόνια, καθώς το μυαλό του ταλαιπωρούσε ένα δυσοίωνο όνειρο. Έβλεπε τη Νίθρα τη Ρουζβάνη Ομιλήτρια, που είχαν χτες βράδυ κρύψει, εκείνος κι ο αδελφός του να βρίσκεται μέσα στη σκάλα του Παρατηρητηρίου και να προσπαθεί να διώξει ένα σμήνος νυχτερίδων, που έρχονταν πανταχόθεν. Το μοναδικό όπλο της γυναίκας ήταν ένας δαυλός, ο οποίος είχε αρχίσει να σβήνει. Η Νίθρα φώναζε βοήθεια, μα κανείς δεν έμοιαζε να την ακούει. Η φωνή της αντηχούσε, ξανά και ξανά, μέσα στο Παρατηρητήριο αντηχούσε περισσότερο απ ό,τι θα έπρεπε λες και υπήρχαν σήραγγες που τ αδέλφια δεν ήξεραν. Και τότε, ο Ρόλμαρ είδε σαν να ήταν άυλος και να αιωρείτο όπου επιθυμούσε, περνώντας ακόμα κι από τις πιο μικρές χαραμάδες μια κρυφή είσοδο ν ανοίγει στο βράχο, για ν αποκαλύψει σκαλιά, σκαλιά, κι άλλα σκαλιά, που πήγαιναν βαθιά, σε απύθμενα βάραθρα, όπου μπορούσε ν ακούσει το 16\n19 ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ νερό να τρέχει και κάτι άλλο: ένα διαβολικό, καταχθόνιο γέλιο. Μια σκέψη πέρασε σαν κεραυνός απ το νου του, καθώς ακόμα κοιμόταν: Ο Βάνμιρ είχε δίκιο! Μα το Μαύρο Άνεμο, είχε δίκιο! Και μετά: Η Νίθρα, εκεί μέσα κινδυνεύει! Πετάχτηκε πάνω, στέλνοντας το μαξιλάρι του στο πάτωμα. Σηκώθηκε όρθιος. Τα γυμνά του πόδια, που είχαν παγώσει από το κρύο ή από τον τρόμο δεν ήξερε ακριβώς, πάτησαν στο ζεστό χαλί του πατώματος. Ο Ρόλμαρ ξεφύσησε. «Έχω αρχίσει να τα χάνω» μονολόγησε, και πήγε στο μπάνιο του δωματίου, για να πλυθεί και να ξαλαφρώσει. Καθώς τα έκανε αυτά, αναρωτιόταν πώς του είχε έρθει τούτο το όνειρο. Μάλλον, ανησυχούσε για τη Νίθρα, συμπέρανε. Εκεί μέσα όπου την είχαν αφήσει, στο Παρατηρητήριο, οι διώκτες της ίσως να την έβρισκαν και να τη συλλάμβαναν. Λες βλακείες τώρα! μάλωσε τον εαυτό του. Αποκλείεται να την εντόπισαν. Εκτός κι αν η γυναίκα είναι τόσο ηλίθια, ώστε να βγήκε επάνω και ν άρχισε να κουνά τα χέρια της, φωνάζοντας «Εδώ είμαι»! Ωστόσο, τι ήταν κι εκείνα τ άλλα που είχε ονειρευτεί το βάραθρο, το νερό, και το γέλιο; Ο Βάνμιρ μ έχει επηρεάσει με τις ανοησίες του. Βγήκε απ το μπάνιο και άνοιξε το ένα ξύλινο φύλλο της μεγάλης ντουλάπας, για να χτενιστεί στον καθρέφτη που ήταν κρεμασμένος πίσω απ αυτό. Ως συνήθως, έφτιαξε μια ιδιαιτέρως προσεγμένη χωρίστρα στα καστανά του μαλλιά. Μέχρι και στην εμφάνιση ήταν α- ντίθετος του αδελφού του. Ο Ρόλμαρ δεν ήξερε καν αν ο Βάνμιρ χτενιζόταν ποτέ! Αλλά, ακόμα κι αν χτενιζόταν, αυτό δεν έκανε τίποτα για να βελτιώσει τ ανακατεμένα, σγουρά του μαλλιά. Βέβαια, δεν μπορούμε όλοι να είμαστε τέλειοι, σκέφτηκε, μ ένα αυτάρεσκο μειδίαμα. Πήρε μερικά ρούχα από τη ντουλάπα και ντύθηκε. Σύντομα, φορούσε ένα λευκό πουκάμισο με ψηλό, όρθιο γιακά, ένα πλεχτό γιλέκο από μο σ άρκι πάνω απ το πουκάμισο, ένα καφέ, πέτσινο παντελόνι, μια φαρδιά, δερμάτινη ζώνη με θηκάρι για ξίφος, και ψηλές μπότες με γούνα στην κορυφή. Καθώς ασχολείτο με την ενδυμασία του, στο μυαλό του συνέχιζε να στριφογυρίζει το όνειρο που είχε δει, καθώς και η Νίθρα: Όσο ήταν μόνη της στο Παρατηρητήριο, τα πάντα μπορούσαν να συμβούν δηλαδή, μάλλον όχι, αλλά ποτέ δεν ξέρεις Καλύτερα να πάω να ρίξω μια ματιά εκεί. Και να ειδοποιή- 17\n20 ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΑΖΕΡΗΣ σω και το βλάκα. Εκείνος τα γνωρίζει καλύτερα τα κατατόπια. Όχι πως θα χρειαστούν αυτές του οι γνώσεις, βέβαια εκτός κι αν, ό- ντως, κάτι κακό έχει συμβεί πράγμα απίθανο. Πήρε μια μαύρη κάπα, με γούνα γύρω απ το λαιμό, και άνοιξε την πόρτα του δωματίου του, για να βγει στους διαδρόμους του κάστρου Ράλτον και να βαδίσει προς το δωμάτιο του Βάνμιρ. Στο δρόμο, συνάντησε τον δεκαπεντάχρονο αδελφό του, Άσιλθαρ, ο οποίος έτρεχε ενθουσιασμένος, με τα μαύρα του μαλλιά να χοροπηδάνε πάνω στους ώμους του. Έπιασε τον Ρόλμαρ απ τον μπράτσο. «Χαμός, ε! Είδες τι γίνεται κάτω;» Εκείνος ύψωσε ένα φρύδι, ερωτηματικά. «Τι, δηλαδή;» Κανένα παραμύθι πάλι θα ήταν ο Άσιλθαρ είχε τη φήμη του παραμυθά της οικογένειας. Δεν ήταν ποτέ να πιστεύεις αυτά που σου έλεγε. «Στρατιώτες έχουν έρθει, και κουβεντιάζουν με τον πατέρα. Φορούν ψηλά κράνη με λοφία, και ο αρχηγός τους έχει ένα κράνος που μοιάζει με κεφάλι αετού χρυσό!, και το λοφίο του είναι» «Καλά, άσε τις αηδίες έχω δουλειά.» Του γύρισε την πλάτη, συνεχίζοντας να βαδίζει προς τον προορισμό του. Ο Άσιλθαρ τον ακολούθησε. «Δεν είναι ψέματα!» διαμαρτυρήθηκε. «Αλήθεια λέω! Έχουν έρθει στρατιώτες στο κάστρο! Άντε να δεις!» Ο Ρόλμαρ σταμάτησε. «Και τι θέλουν στο Ράλτον;» Υπήρχαν και περιπτώσεις που ο μικρός έλεγε αλήθεια Ο Άσιλθαρ σήκωσε τους ώμους. «Ξέρω γω;» «Γιατί δεν έμαθες; Και πού πηγαίνεις τώρα;» «Στον Βάνμιρ, να του το πω.» Ο δίδυμος αδελφός του Ρόλμαρ είχε έναν παράξενο δεσμό με τον Άσιλθαρ, λες κι οι δυο τους να μαστίζονταν από την ίδια τρέλα, κατά κάποιο τρόπο. Αν και, βέβαια, ήταν πολύ διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο. Ο Άσιλθαρ, για παράδειγμα, δεν είχε την εξερευνητική μανία του Βάνμιρ και ο Βάνμιρ δεν ήταν μυθομανής, όπως ο δεκαπεντάχρονός του αδελφός. «Εσύ πού πηγαίνεις, Ρόλμαρ;» «Κι εγώ σ αυτόν πηγαίνω, μα γι άλλο λόγο» Αναρωτήθηκε αν οι στρατιώτες που βρίσκονταν κάτω ήταν της Ρουζβάνης Βασίλισσας Καλβάρθα, που κυνηγούσε τη Νίθρα. Πώς έφτασαν ως εδώ; Πιστεύουν ότι την κρύβουμε; Ή την έχουν ήδη βρει; 18\n21 ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ «Για τι λόγο, δηλαδή;» Ο Ρόλμαρ δεν του απάντησε. «Άκου τι θα κάνεις,» είπε. «Θα πάω στον Βάνμιρ, να του πω για τους στρατιώτες.» «Όχι, δε θα κάνεις αυτό.» «Μα» «Θα του πω εγώ για τους στρατιώτες μην ανησυχείς,» τον διαβεβαίωσε ο Ρόλμαρ. «Θέλω να μου κάνεις μια δουλειά, πολύ ενδιαφέρουσα.» Ο Άσιλθαρ συνοφρυώθηκε. Ο Ρόλμαρ ήξερε πως με αυτό το «πολύ ενδιαφέρουσα» θα του κινούσε αμέσως την περιέργεια έτσι ήταν ο αδελφός του: εύκολα εντυπωσιαζόταν. Γιαυτό, άλλωστε, έκανε και τόση παρέα με τον Βάνμιρ: τον έβλεπε ως παράξενο και ενδιαφέροντα. «Θα πας πάλι κάτω και θα μάθεις γιατί βρίσκονται αυτοί οι στρατιώτες εδώ. Και θα μου πεις μόνο ό,τι άκουσες, εντάξει; Όχι ό,τι νομίζεις πως άκουσες ή ό,τι φαντάζεσαι πως μπορεί να συμβαίνει.» Ο Άσιλθαρ κούνησε το κεφάλι καταφατικά. «Έγινε. Πού θα είσαι;» «Μάλλον, στο δωμάτιο του Βάνμιρ. Μην αργήσεις, αλλά μην έρθεις και προτού μάθεις αυτά που θέλω.» Ο Άσιλθαρ ένευσε ξανά. «Έγινε,» είπε, κι έφυγε, βαδίζοντας γρήγορα μέσα στο διάδρομο. Ο Ρόλμαρ τον είδε να χάνεται στη στροφή. Μετά, πήγε στο δωμάτιο του Βάνμιρ, που δεν ήταν μακριά, και χτύπησε την πόρτα, με τη γροθιά του. «Ποιος ήρθε να ταράξει την πολύτιμή μου γαλήνη;» ακούστηκε μια φωνή από μέσα. Ορεξάτος είναι, σήμερα! σκέφτηκε ο Ρόλμαρ. «Εγώ, ο ταραχοποιός. Να μπω;» «Μόνο αν επιθυμείς να ενοχλήσεις έναν ερευνητή την ώρα της εργασίας του» Ο Ρόλμαρ άνοιξε, και μπήκε στο χάος που ο Βάνμιρ ονόμαζε «δωμάτιο» αλλά μόνο τέτοιο δεν ήταν. Επρόκειτο για έναν χώρο γεμάτο με ό,τι μπορούσε κανείς να φανταστεί: βιβλία, περγαμηνές, χαρτιά, μελανοδοχεία, γυάλες με διάφορα υγρά, βαζάκια, φίλτρα που δήθεν είχαν κάποιες ιδιότητες μα ποτέ δε λειτουργούσαν, όπλα (ξιφίδια, ξίφη, πέλεκεις, κεφαλοθραύστες, και άλλα) εξωτικής κατασκευής, 19\n22 ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΑΖΕΡΗΣ πέτρες χαραγμένες με σύμβολα, κλουβιά με μικρά ζώα παγιδευμένα, χάρτες (πραγματικοί και φανταστικοί αν και τους φανταστικούς ο Ρόλμαρ δε μπορούσε να υποθέσει τι τους ήθελε ο αδελφός του), σχεδιαγράμματα που δεν έβγαζες νόημα, είτε γιατί περιέγραφαν κάποια αλλόκοτη θεωρία είτε γιατί εξηγούσαν τη δημιουργία κάποιας ανέφικτης μηχανής και ανάμεσα σε όλ αυτά, θαμμένο κάπου συνήθως, βρισκόταν και το στενόμακρο κρεβάτι του Βάνμιρ, ο ο- ποίος αρνείτο να έχει ένα πραγματικό κρεβάτι, αρκετά μεγάλο για ύπνο και με κουρτίνες, γιατί, λέει, «έτρωγε χώρο»! Το χειρότερο, όμως, εδώ μέσα ήταν η δυσοσμία που κυριαρχούσε, σαν μοναδική βασίλισσα του χάους και σαν διώκτρια όλων των πιθανών επισκεπτών. Επί του παρόντος, ο αδελφός του Ρόλμαρ στεκόταν πάνω από έναν ξύλινο πάγκο (Υπήρχε αυτός ο πάγκος εκεί, την τελευταία φορά που είχα έρθει σε τούτο το αχούρι;) και κάτι σκάλιζε. «Μπες και κλείσε,» είπε. Εκείνος μπήκε και έκλεισε. «Τι κάνεις εκεί;» Ύστερα, πλησίασε και είδε. «Ακόμα μ αυτή την καταραμένη νυχτερίδα ασχολείσαι;» Το κακόμοιρο θηλαστικό ήταν τώρα καρφωμένο επάνω στον ξύλινο πάγκο, ενώ στο ράμφος του υπήρχε κάτι ένα μίγμα, έκρινε ο Ρόλμαρ που το εμπόδιζε να φωνάξει. «Ναι,» αποκρίθηκε ο Βάνμιρ. «Είναι πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση.» Έβγαλε τα γυαλιά του ένα αποκρουστικό κατασκεύασμα που είχε φτιάξει μόνος του και στράφηκε στον αδελφό του. «Τη βρήκες μαγεμένη;» «Όχι.» «Τότε, τι το ενδιαφέρον έχει;» «Ίσως, στο τέλος, να τη βρω πού ξέρεις; Αν δεν την ερευνήσω διεξοδικά, ποτέ δε θα μάθω.» Ο Ρόλμαρ αναποδογύρισε τα μάτια. «Πήγες απ το Παρατηρητήριο, μήπως;» «Ε; Πού να προλάβω; Αυγή είναι.» «Εσύ, όμως, μάλλον ξύπνησες πιο πριν» «Είχα δουλειά, μην ξεχνάς.» Πέταξε μερικά βιβλία στο πάτωμα, για ν αποκαλύψει ένα ξύλινο σκαμνί και να καθίσει. Στον αδελφό του 20\n23 ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ δεν πρόσφερε κάθισμα αγενής, όπως πάντα. «Εξάλλου, γιατί να πάω;» «Γιατί είναι η Νίθρα εκεί.» «Ε, και;» «Ίσως να κινδυνεύει,» είπε ο Ρόλμαρ. «Από τι, δηλαδή; Τίποτα δε μπαίνει στο Παρατηρητήριο, αδελφέ.» «Κάτω βρίσκονται στρατιώτες, το ξέρεις;» Ο Βάνμιρ συνοφρυώθηκε. «Όχι. Τι στρατιώτες;» «Δε γνωρίζω. Όμως υποθέτω πως είναι της Βασίλισσας Καλβάρθα, που κυνηγά τη φιλοξενούμενή μας.» «Ποιος σ τα είπε αυτά;» «Ο Άσιλθαρ.» Ο Βάνμιρ γέλασε. «Καλά, και τον πίστεψες;» Ο Ρόλμαρ κατάφερε να εντοπίσει κάτι που έμοιαζε με καρέκλα, αλλά ήταν σκεπασμένο από ένα λευκό ύφασμα. «Αυτή τη φορά, ο μικρός δεν έλεγε ψέματα είμαι σίγουρος.» Πλησίασε την καρέκλα και τράβηξε το λευκό πανί για ν αποκαλύψει ένα ψηλό κλουβί, μέσα στο οποίο βρισκόταν ένα αποκρουστικό, μαύρο πλάσμα, που έμοιαζε καμένο ήταν μαυρισμένο, τουλάχιστον και γεμάτο πληγές στο δε κεφάλι του είχαν ξεφυτρώσει δύο ειδεχθείς αποφύσεις, που ο Ρόλμαρ θα τολμούσε να αποκαλέσει πρωταρχικά κέρατα. Για μια στιγμή, πάγωσε, ξαφνιασμένος, και το στόμα του ξεράθηκε. Πίσω του, άκουσε το υστερικό γέλιο του Βάνμιρ ακόμα μία επιβεβαίωση ότι ο αδελφός του ήταν παρανοϊκός πέραν κάθε δυνατής θεραπείας. Ο Ρόλμαρ στράφηκε, για να τον αντικρίσει. «Τι σκατά είν αυτό το πράγμα εκεί μέσα;» μούγκρισε, δείχνοντας το αξιολύπητο πλάσμα στο κλουβί. «Πρόβατο, προφανώς,» απάντησε ο Βάνμιρ. «Προφανώς» Ο Ρόλμαρ έριξε το λευκό ύφασμα πάλι επάνω στο κλουβί. «Τι του έκανες;» «Πειραματιζόμουν. Τέλος πάντων. Άστο αυτό, τώρα έχω απογοητευτεί μαζί του: δε γίνεται τίποτα πλέον. Πες μου: Πιστεύεις ότι ο μικρός λέει αλήθεια;» «Ναι,» αποκρίθηκε, σοβαρά, ο Ρόλμαρ. 21\n24 ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΑΖΕΡΗΣ «Αφού εσύ το λες αυτό, πρέπει να έχει κάποια βάση» είπε ο Βάνμιρ, ακουμπώντας το σαγόνι στη γροθιά. «Και έχουν έρθει για τη Νίθρα, νομίζεις;» Ο Ρόλμαρ ένευσε. «Θες, λοιπόν, να ετοιμάσω καμια έκπληξη γι αυτούς;» «Δε θέλω να κάνεις κάτι που θα μας βάλει σε μπελάδες με τη Βασίλισσα Καλβάρθα.» «Τι μπελάδες, δηλαδή; Αυτή είναι σ άλλη ήπειρο!» «Παραταύτα, πρέπει να φερθούμε κόσμια στους στρατιώτες της,» τόνισε ο Ρόλμαρ. «Προτείνεις να τους δώσουμε τη Νίθρα;» «Φυσικά και όχι. Της υποσχέθηκα πως θα την κρύψω.» «Κι από πότε άρχισες να κρατάς το λόγο σου;» Ο Ρόλμαρ τον αγριοκοίταξε. «Αυτό είναι λιγάκι προσβλητικό για μένα, ξέρεις.» Ο Βάνμιρ ανασήκωσε τους ώμους, αδιάφορα. Η αντίδραση του Ρόλμαρ ήταν αναμενόμενη ο αδελφός του πάντα προσβαλλόταν πιο εύκολα απ ό,τι έπρεπε. Γενικά, ήταν λίγο έως πολύ! εκνευριστικός, ορισμένες στιγμές. Απορώ πώς είναι δυνατόν να είμαστε δίδυμοι. Η πόρτα χτύπησε. «Βάνμιρ! Είσαι μέσα; Ρόλμαρ!» Ο Ρόλμαρ άνοιξε, για να μπει ο Άσιλθαρ. «Τι έγινε; Τι έμαθες;» Ο δεκαπεντάχρονος αδελφός του κοίταξε τριγύρω, το δωμάτιο, σα να περίμενε να δει τίποτα το σπουδαίο. Αυτό δεν εξέπληξε διόλου τον Βάνμιρ, που ήξερε ότι ο Άσιλθαρ ερχόταν κάθε φορά εδώ για να σπάσει την πλήξη του και να βρει κάτι ενδιαφέρον. Κάπου-κάπου, όμως, ο μικρός γινόταν υπέρ το δέον ενοχλητικός, κι εκείνος τον έ- διωχνε με τις κλοτσιές. Ειδικά όταν είχε τίποτα σημαντικό να ερευνήσει. Ο Ρόλμαρ χτύπησε, νευρικά, το πόδι του στο πάτωμα και σκούντηξε τον Άσιλθαρ. «Σε ρώτησα κάτι. Τι έμαθες για τους στρατιώτες;» «Απαιτούν από τον πατέρα να τους δώσει κάποιον που κυνηγάνε,» αποκρίθηκε εκείνος. «Μια εγκληματία, λένε, από την Λιάμνερ-Κρωθ μια δαιμόνισσα, από την παρουσία της οποίας κινδυνεύει το Βασίλειό μας.» 22\n25 ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ Ο Ρόλμαρ τον ατένισε διαπεραστικά. «Αυτό το τελευταίο είσαι σίγουρος ότι το είπαν, Άσιλθαρ;» απαίτησε. «Εεμμ» Πήρε μια αθώα έκφραση. «Δεν είμαι και σίγουρος, Ρόλμαρ. Αλλά θα μπορούσ» «Προφανώς, ψάχνουν για τη γνωστή,» είπε ο Ρόλμαρ στον δίδυμο αδελφό του. «Ποια γνωστή;» πετάχτηκε ο Άσιλθαρ. «Εσύ δε θα πεις τίποτα γι αυτό,» τον απείλησε ο Βάνμιρ, «γιατί θα ρίξω καθαρτικό στο φαΐ σου και θα συνέλθεις μετά από δέκα μέρες.» Ο Άσιλθαρ χλόμιασε. «Τι τους απάντησε ο πατέρας;» τον ρώτησε ο Ρόλμαρ. «Ότι η δαιμόνισσα δεν κρύβεται στο κάστρο μας. Αλλά» Με πιο σιγανή φωνή: «Είναι εδώ;» «Ασφαλώς και όχι.» «Οι στρατιώτες, πάντως, μοιάζουν αρκετά επίμονοι,» είπε ο Άσιλθαρ. «Λένε πως, αν είχε πάει στις Στέπες, θα την έβλεπαν από απόσταση, γιατί το τοπίο είναι ανοιχτό. Οπότε, κάπου εδώ γύρω πρέπει να κρύβεται.» «Χμμμ» έκανε ο Βάνμιρ. «Μάλλον, στην πόλη θα βρίσκεται. Είναι το λογικότερο.» «Έχουν κι εκεί ανθρώπους τους, λένε. Όμως ζητούν και τη βοήθεια του πατέρα, για να βρουν την καταζητούμενη ευκολότερα. Υποστηρίζουν ότι ο Βασιληάς τούς υποσχέθηκε πως οι άρχοντές του θα τους βοηθήσουν να πιάσουν αυτή την επικίνδυνη εγκληματία.» «Τούτο είναι ένα από τα παραμύθια σου, Άσιλθαρ,» τον κατηγόρησε ο Ρόλμαρ. «Όχι!» τόνισε εκείνος, υψώνοντας το δάχτυλό του. «Είναι αλήθεια. Το άκουσα απ τα χείλη του αρχηγού τους: ένας που λέγεται Σάβμιν ο Δαιμονοκυνηγός.» «Ο Δαιμονοκυνηγός» είπε ο Ρόλμαρ. «Μάλλον για να κυνηγάει μια δαιμόνισσα λογικό δεν είναι;» «Εγώ θα έλεγα πως τα μισά που λες αληθεύουν, ενώ τ άλλα μισά είναι παραμύθια,» μούγκρισε ο Βάνμιρ. «Και ποια αληθεύουν, αδελφέ;» ρώτησε ο Ρόλμαρ, σταυρώνοντας τα χέρια μπροστά του. «Εσύ ξέρεις αυτό το φρικιό καλύτερα από μένα.» 23\n26 ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΑΖΕΡΗΣ Ο Άσιλθαρ βλεφάρισε, σαν ν αναρωτιόταν αν ο αδελφός του αναφερόταν σ εκείνον με τον τίτλο φρικιό. «Ο Βασιληάς μας έχει υποσχεθεί βοήθεια στους στρατιώτες,» είπε ο Βάνμιρ «ο αρχηγός τους, όμως, δε λέγεται Δαιμονοκυνηγός.» «Και είναι το όνομά του Σάβμιν ή όχι;» «Είναι,» είπε ο Άσιλθαρ. «Και υποστηρίζει πως συγγενεύει με τη Βασίλισσα που τον έστειλε εδώ, η οποία πρέπει νάναι μάγισσα, νομίζω» Αυτό το τελευταίο, οι δίδυμοι το αγνόησαν ήταν, σίγουρα, φαντασίωση του μικρού τους αδελφού. «Φύγε,» του είπε ο Ρόλμαρ. «Βγες απ το δωμάτιο.» «Γιατί;» απαίτησε εκείνος. Ο Ρόλμαρ άνοιξε την πόρτα, άρπαξε τον Άσιλθαρ απ το γιακά, και τον πέταξε έξω, παρά τις διαμαρτυρίες του. Έκλεισε την πόρτα και στράφηκε στον Βάνμιρ. «Εσύ θα πας στο Παρατηρητήριο, να δεις τι γίνεται η Νίθρα εγώ θα μείνω εδώ, να δω τι γίνεται με τον πατέρα κι αυτό τον Σάβμιν, τον αρχηγό των Ρουζβάνων.» «Τι να έχει πάθει η Νίθρα, δηλαδή; Καλά είναι εκεί» «Πήγαινε,» επέμεινε ο Ρόλμαρ. Ο Βάνμιρ αναστέναξε και σηκώθηκε από το σκαμνί. Ήξερε πολύ καλά πως, όταν ο αδελφός του έβαζε κάτι στο μυαλό του, δεν μπορούσες να του το βγάλεις με τίποτα. Επομένως, δεν είχε άλλη επιλογή απ το να πάει να ελέγξει την κατάσταση με τη Ρουζβάνη μάγισσα και ύστερα, φυσικά, να επιστρέψει εδώ, για να συνεχίσει την έρευνά του με τη νυχτερίδα. Ήλπιζε μόνο το εν λόγω θηλαστικό να άντεχε ως τότε. Το είχε ποτίσει με ένα φίλτρο ακεραιότητας, βέβαια, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι απρόοπτο μπορεί να συμβεί Παραμέρισε τον πάγκο, για να σταθεί μπροστά στο παράθυρό του και να το ανοίξει, ατενίζοντας τη Στέπα και το Παρατηρητήριο. «Θα τηλεμεταφερθείς ως εκεί;» τον ρώτησε ο Ρόλμαρ. «Ναι,» αποκρίθηκε ο Βάνμιρ, δίχως να γυρίσει να τον κοιτάξει. Ε- στίασε το βλέμμα του στο σημείο όπου ήθελε να φτάσει και αυτοσυγκεντρώθηκε. Τα νεύρα του τεντώθηκαν, καθώς συγκέντρωνε ενέργεια εντός του. Μέσα σε μια στιγμή, ο Ρόλμαρ έχασε τον αδελφό του από τα μάτια του, μένοντας μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο και τις βρόμικες 24\n27 ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ κουρτίνες που ανέμιζαν στον παγερό βορινό άνεμο. Ατενίζοντας προς τη Στέπα, είδε έναν άντρα να βαδίζει, κατευθυνόμενος στο μεγάλο βράχο του Παρατηρητηρίου. Απορώ πώς είναι καλύτερος από μένα στην Τηλεμεταφορά, σκέφτηκε ο Ρόλμαρ. Μάλλον, έχει κάποιο χάρισμα με την Ταχύτητα. Αλλά αυτό, φυσικά, δε διόρθωνε αυτομάτως όλα τ άλλα του ελαττώματα τα οποία ήταν πολλά! 25\n28 ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΑΖΕΡΗΣ Κεφάλαιο 3 Διπλωματικοί Διαξιφισμοί Οαρχηγός των στρατιωτών πράγματι φορούσε χρυσό κράνος σε σχήμα αετοκεφαλής, διαπίστωσε ο Ρόλμαρ, μπαίνοντας στη μεγάλη αίθουσα του κάστρου Ράλτον. Ή, μάλλον, για την ακρίβεια, δεν το φορούσε τώρα το είχε ακουμπισμένο, πλάι του, επάνω στο ξύλινο τραπέζι. Ο ίδιος ο Σάβμιν αν ο Άσιλθαρ είχε πει αλήθεια και, όντως, αυτό ήταν το όνομά του καθόταν σε μια πολυθρόνα, με τα πόδια του σταυρωμένα και έχοντας πάρει μια αναπαυτική θέση, ενώ ένα κύπελλο βρισκόταν στο δεξί του χέρι, περιέχοντας κρασί, μάλλον. Ήταν ντυμένος με αλυσιδωτή αρματωσιά, και από τη φαρδιά του ζώνη κρεμόταν ένα μακρύ ξίφος, θηκαρωμένο μέσα σε ξύλινο θηκάρι με σκαλίσματα, τα οποία ο Ρόλμαρ δε μπορούσε να διακρίνει από αυτή την απόσταση, αλλά πρέπει να σχημάτιζαν κάποια εικόνα. Αντίκρυ του Ρουζβάνου στρατιώτη βρισκόταν ο Άρχοντας-Φύλακας του Ράλτον, και πατέρας του Ρόλμαρ και του Βάνμιρ, Άραντιρ. Δεν είχε κατεβεί από το θρόνο του, όπως έκανε συνήθως όταν είχε επισκέπτες, παρά καθόταν εκεί με μια σκεπτική ενοχλημένη, ίσως όψη στο ψημένο από τον παγερό αέρα πρόσωπό του. Φορούσε έναν πορφυρό χιτώνα, και από το λαιμό του κρεμόταν ένα απλό αργυρό περιδέραιο με τον Πέλεκυ και το Άστρο του Βορρά. Κάτω από τον ποδόγυρο του ενδύματός του φαινόταν μία μαύρη μπότα και ένα ξύλο. Ο πατέρας του Ρόλμαρ είχε χάσει το δεξί του πόδι, στη μάχη με το Θηρίο της Στέπας, για την οποία πάντοτε μιλούσε λίγο και ποτέ αναλυτικά. «Το βάρος της μάχης ανήκει μονάχα στην ψυχή του α- γωνισθέντος,» έλεγε. Τώρα, ο Άραντιρ στράφηκε στο γιο του, καθώς εκείνος περνούσε κάτω από μια πέτρινη αψίδα του κάστρου, διακοσμημένη δεξιά κι αριστερά με γλυπτά της αδελφής του, Μιάνη. «Ρόλμαρ, καλωσόρισες,» είπε ο Άρχοντας-Φύλακας του Ράλτον, και ο Ρόλμαρ είδε μια γυαλάδα στα γαλανά του μάτια, ενώ η σκιά που είχε απλωθεί στο πρόσωπό του έμοιαζε να παραμερίζει λιγάκι. 26\n29 ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ «Καλημέρα, πατέρα,» αποκρίθηκε. «Έχουμε επισκέπτες, βλέπω» Έριξε μια ματιά στον Σάβμιν, καθώς και στους έξι Ρουζβάνους στρατιώτες που βρίσκονταν στην αίθουσα εκτός από αυτόν. Πόσο διέφεραν από τους μαχητές του Βόρειου Νόρβηλ! παρατήρησε ο Ρόλμαρ. Τους περνούσες για γυάλινους, έτοιμους να σπάσουν με το πρώτο φύσημα του άγριου ανέμου της Στέπας. «Καλημέρα σας, κύριοι,» τους χαιρέτησε. «Και κυρία μου,» πρόσθεσε, γιατί είδε πως ο ένας από τους στρατιώτες ήταν γυναίκα. Μα το Μαύρο Άνεμο! παραλίγο να μην την ξεχωρίσω από τους υπόλοιπους, έτσι μικρόσωμοι όπως είναι. «Να σας γνωρίσω τον γιο μου Ρόλμαρ,» είπε ο Άρχων Άραντιρ. «Και, Ρόλμαρ, από εδώ ο κύριος Σάβμιν, Διοικητής του Δεύτερου Τάγματος της Φρουράς της Βασίλισσας Καλβάρθα του Νούφρεκ.» «Χαίρω πολύ,» είπε ο Ρόλμαρ. Και, προσποιούμενος ότι δεν τα γνώριζε ήδη όλα αυτά: «Του Νούφρεκ, όμως;» Συνοφρυώθηκε. «Αυτό το Βασίλειο βρίσκεται στην ήπειρο Λιάμνερ-Κρωθ, αν δε λαθεύω, κύριε» Απεύθυνε την ερώτησή του στον Σάβμιν. «Ακριβώς, Άρχοντά μου,» αποκρίθηκε ο διοικητής, καθώς σηκωνόταν από την καρέκλα του, σε ένδειξη σεβασμού. «Και, αναμφίβολα, θ αναρωτιέστε τι ζητάμε στα μέρη σας, τόσο μακριά από τα δικά μας» Ο Ρόλμαρ ένευσε. «Οφείλω να πω ότι η παρουσία σας εδώ με έπιασε απροετοίμαστο.» «Μας συγχωρείτε για την αναστάτωση, Άρχοντά μου, αλλά καταδιώκουμε μία πολύ επικίνδυνη εγκληματία, όπως ανέφερα και στον πατέρα σας.» «Παρακαλώ, καθίστε, κύριε διοικητά,» τον προέτρεψε ο Ρόλμαρ, καθώς καθόταν κι εκείνος, στην κορυφή του ξύλινου τραπεζιού. «Και μιλήστε μου: Πώς βρέθηκε αυτή η εγκληματίας στα μέρη μας;» Ο Σάβμιν κάθισε, περνώντας το δεξί του χέρι μέσα από τα ξανθά, σγουρά του μαλλιά, σα να αισθανόταν αμηχανία για κάποιο λόγο. «Άρχοντά μου,» είπε, «η εγκληματίας είναι μάγισσα και προσπάθησε να βλάψει τη Βασίλισσα Καλβάρθα. Ευτυχώς, δεν το κατόρθωσε τη σταματήσαμε εγκαίρως. Αλλά το δυστυχές της υπόθεσης είναι ότι μας ξέφυγε και, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, μπάρκαρε σε καράβι, διέσχισε τη θάλασσα Νερεν γκέρ και βγήκε στην Βάλγκριθ- 27\n30 ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΑΖΕΡΗΣ μωρ, ή πιο συγκεκριμένα, στην πόλη-λιμάνι Νέλβορ του Βασιλείου σας.» «Και από εκεί πώς βρέθηκε εδώ πάνω, στα σύνορα της Στέπας;» ρώτησε ο Ρόλμαρ. Ο Διοικητής Σάβμιν δεν του φαινόταν και τόσο εχθρικός ή άγριος τύπος, και αναρωτήθηκε αν, τελικά, είχε δίκιο: αν η Νίθρα ήταν που τους είχε πει ψέματα, για να την κρύψουν. Αλλά όχι, συλλογίστηκε. Πολλές φορές τα φαινόμενα απατούν. Το ξέρω αυτό δεν πρέπει να πέφτω σε τέτοιες παγίδες όχι εγώ! Κι επιπλέον, δεν ήταν κανείς να λησμονεί τις έμφυτες ικανότητες των Ρουζβάνων ήταν μια παράξενα γλυκομίλητη φυλή. Ορισμένοι έλεγαν ότι ένας Ρουζβάνος μπορούσε να σε πείσει ότι ο ουρανός είναι, στην πραγματικότητα, κόκκινος! «Η Νίθρα αυτό είναι το όνομα της παρανόμου, Άρχοντά μου ή- ξερε ότι την καταδιώκαμε, έτσι, φυσικά, ήθελε να πάει όσο πιο μακριά μπορούσε. Και, τελικά, έφτασε στην πόλη Ράλτον, όπου και χάσαμε, περιέργως, τα ίχνη της. Όσο κι αν ψάξαμε εκεί, δεν την εντοπίσαμε. Επομένως, μονάχα δύο μέρη υπήρχαν όπου μπορούσε τα πάει.» Τα γκρίζα μάτια του Σάβμιν στένεψαν ελαφρώς. «Η Στέπα ή το κάστρο σας. Στη Στέπα, σίγουρα, δεν πήγε, διότι θα τη βλέπαμε από μεγάλη απόσταση. Άρα, είναι εδώ.» Ο Ρόλμαρ άκουσε τον πατέρα του να μουγκρίζει. Προφανώς, το απέκλειε η Νίθρα να είχε μπει στο κάστρο απαρατήρητη και, προφανώς, το είχε ξαναπεί στον Σάβμιν. «Δεν υπάρχει περίπτωση η ε- γκληματίας σας να εισέβαλε στο Ράλτον, χωρίς κανείς να την πρόσεξε.» «Το ίδιο μου τόνισε και ο πατέρας σας, Άρχοντά μου,» αποκρίθηκε ο Σάβμιν. Ήπιε μια γουλιά από το κρασί στο κύπελλό του. «Ωστόσο, επιτρέψτε μου να έχω τις αμφιβολίες μου.» «Πιστεύετε ότι την κρύβουμε από εσάς;» ρώτησε ο Ρόλμαρ. «Όχι,» αποκρίθηκε ο Σάβμιν, με τέτοιο τρόπο που ο γιος του Άραντιρ δεν μπορούσε να καταλάβει αν μιλούσε ειλικρινά ή ψευδόταν, παρότι θεωρούσε τον εαυτό του καλό στη διπλωματία και στις κοινωνικές συναναστροφές ήταν, ουσιαστικά, ο επίσημος, και ο ικανότερος, διπλωμάτης του Ράλτον. «Όμως η γυναίκα είναι πανούργα και πολυμήχανη μπορεί να πέρασε τα τείχη σας με κάποιο κόλπο» 28\n31 ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ «Και πιστεύετε, κύριε Σάβμιν, ότι οι στρατιώτες σας θα τη βρουν εδώ μέσα;» είπε ο Άραντιρ. Ο πατέρας είναι θυμωμένος, σκέφτηκε ο Ρόλμαρ. Θα τολμούσε να υποστηρίξει κανείς ότι οι πέτρες της αίθουσας τρίζουν από τα λόγια του. «Ή, μήπως, θεωρείτε ότι οι δικοί μου δε θα κάνουν καλά τη δουλειά τους;» Ο Σάβμιν χαμογέλασε (φαινομενικά) καλοπροαίρετα. «Άρχοντά μου, εμείς μονάχα τη βοήθειά μας επιθυμούμε να προσφέρουμε. Ε- πιπλέον, είναι υποχρέωσή μας να κυνηγήσουμε την εγκληματία, ό- πως καταλαβαίνετε. Η Βασίλισσα Καλβάρθα το απαιτεί, και ο Βασιληάς σας το εγκρίνει.» Έδειξε, με μια τεμπέλικη κίνηση του χεριού του, το τυλιγμένο κομμάτι χαρτί που βρισκόταν επάνω στο τραπέζι, και που ο Άραντιρ δεν έμοιαζε να έχει μπει στον κόπο να ανοίξει. Ο Ρόλμαρ το πήρε από τη θέση του και έλυσε την πορφυρή κορδέλα με την οποία ήταν δεμένο. Η σφραγίδα ήταν, αναμφίβολα, του Βασιληά Άργκελ, έχοντας το έμβλημα με τα έξι άστρα και το ξιφίδιο ανάμεσά τους. Ο Ρόλμαρ την έσπασε, με τον αντίχειρά του, και ά- νοιξε το χαρτί, το οποίο έγραφε: Παρέχεται Βασιλική Άδεια Έρευνας στον Διοικητή Σάβμιν Έντμορ του Δεύτερου Τάγματος της Βασιλικής Φρουράς της Βασίλισσας Καλβάρθα του Νούφρεκ, προς εύρεση παρανόμου φέρουσα το όνομα Νίθρα. Η Αυτού Μεγαλειότης, Βασιλεύς Άργκελ του Νόρβηλ, Άρχοντας της Αστροφώτιστης Νουάλβορ, Κύρης του Παλατιού των Δεκαεννέα Πύργων, Κάτοχος του Ουρανολίθινου Θρόνου και του Στέμματος των Χρυσών Κυμάτων Ο Βασιληάς Άργκελ ανέκαθεν είχε εμμονή με τους πολλούς τίτλους. Σε ορισμένες δε από τις επιστολές του, οι τίτλοι καταλάμβαναν περισσότερο χώρο από το θέμα (!). Ήταν σπατάλη μελάνης! έπρεπε να παραδεχτεί ο Ρόλμαρ, καθώς άφηνε το χαρτί ξανά επάνω στο τραπέζι, για να τυλιχτεί από μόνο του. «Τι λες;» ρώτησε ο Άραντιρ το γιο του. 29\n32 ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΑΖΕΡΗΣ Εκείνος ανασήκωσε τους ώμους. «Όπως τα λέει ο κύριος διοικητής είναι. Ο Βασιληάς, πράγματι, του έχει δώσει άδεια έρευνας.» Ωστόσο, πώς κατάφερε να πάρει τόσο εύκολα αυτή την άδεια μ έχει παραξενέψει, σκέφτηκε ο Ρόλμαρ, αλλά δε μίλησε. Η Βασιλική Άδεια Έρευνας δε δινόταν στον καθένα, γιατί σήμαινε πως ο κάτοχος της μπορούσε να ψάξει παντού μέσα στο Βασίλειο: να μπει στο καλύβι του φτωχότερου χωρικού ή στο παλάτι του πλουσιότερου άρχοντα, πλην από τη βασιλική οικία. Άραγε, ο Βασιληάς μας γνωρίζει προσωπικά τον Σάβμιν; «Το αμφισβητούσατε, Άρχοντά μου;» Η ερώτηση του Ρουζβάνου απευθυνόταν στον Άραντιρ. «Αφού είχατε χαρτί εκεί δίπλα σας, κύριε, όχι,» αποκρίθηκε εκείνος. «Ωστόσο, εμπιστεύομαι τη διπλωματία του κάστρου στο γιο μου. Είναι πιο μορφωμένος από εμένα σ αυτά τα ζητήματα. Εγώ είμαι αγριάνθρωπος.» Υπήρχε μια χαριτολόγος διάθεση στα λόγια του, η οποία έκανε και τον Σάβμιν και τον Ρόλμαρ να χαμογελάσουν. Αλλά, σκέφτηκε ο τελευταίος, είναι αλήθεια. Ο πατέρας είναι α- γριάνθρωπος. Κι όταν θυμώνει, αγριεύει ακόμα περισσότερο. Ευτυχώς που δε θυμώνει συχνά Θυμόταν μία φορά, παλιά, που είχε θυμώσει ο πατέρας του, όταν εκείνος ήταν περίπου δέκα χρονών μετά από την οργή του, η διακόσμηση είχε αλλάξει δραματικά στη μεγάλη αίθουσα. Αλλά το κόλπο είναι να μπορεί κανείς να συγκρατήσει τα νεύρα του. Ο πατέρας ίσως νάναι φοβερός ακρίτης της Στέπας, μα δεν έχει τη δική μου αυτοκυριαρχία, ασφαλώς! Βήματα ακούστηκαν να έρχονται από την κεντρική είσοδο της μεγάλης αίθουσας. Ο Ρόλμαρ έστρεψε το βλέμμα του προς τα κει, για να δει την Καστελάνο Νιρμέα να μπαίνει, συνοδευόμενη από δικούς της μαχητές, καθώς και από Ρουζβάνους, οι οποίοι ξεχώρισαν έντονα από τους υπόλοιπους, και όχι μόνο λόγο της διαφορετικής τους ενδυμασίας. «Άρχοντά μου,» είπε η Καστελάνος στον Άραντιρ, κάνοντας μια σύντομη υπόκλιση. «Αυτός ο στρατιώτης υποστηρίζει ότι είδε κάτι χτες βράδυ, ενώ φυλούσε σκοπιά στα τείχη.» Στράφηκε σε έναν κοντοκουρεμένο άντρα που βαστούσε την περικεφαλαία του παραμάσκαλα. 30\n33 ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ «Τι είδες ακριβώς;» ρώτησε ο Άρχοντας-Φύλακας του Ράλτον, ε- στιάζοντας το βλέμμα του στον πολεμιστή. «Άρχοντά μου.» Ο στρατιώτης υποκλίθηκε. «Είδα μια φιγούρα να πλησιάζει τα βράχια» «Ποια απ όλα;» «Εμ μπορώ να σας δείξω, Άρχοντά μου, από τις επάλξεις, αν το επιθυμείτε.» «Καλά συνέχισε, στρατιώτη.» «Η φιγούρα πλησίαζε τα βράχια, όπως έλεγα, Άρχοντά μου, και κρύφτηκε πίσω από κάτι άλλα βράχια εκεί κοντά, και παρατηρούσε κάτι, νομίζω, αλλά δεν ξέρω τι. Μετά, ξαφνικά, μια άλλη φιγούρα εμφανίστηκε μπροστά της, απ το πουθενά!» «Από το πουθενά;» μούγκρισε ο Άραντιρ, σφίγγοντας τους βραχίονες του πέτρινού του θρόνου. «Άρχοντά μου, έχω την εντύπωση πως πρέπει να ήταν κάποιος από τους γιους σας. Κι άλλοι τους έχουν δει να χρησιμοποιούν αυτό που λέγεται Τηλεμεταφορά.» Ο Άραντιρ αγριοκοίταξε τον Ρόλμαρ. Είχε πολλές φορές διαφωνήσει με εκείνον και τον Βάνμιρ, σχετικά με αυτό τον τρόπο χρήσης της Ταχύτητας. Υποστήριζε ότι ήταν επικίνδυνο, και τους έλεγε να το χρησιμοποιούν σπάνια και όχι για πλάκα. Ωστόσο, πάντα υπήρχε ένα ίχνος περηφάνιας στο πρόσωπό του, που τα δίδυμά του αγόρια μπορούσαν να χειριστούν τόσο επιδέξια το χάρισμα της φυλής τους. Ο Ρόλμαρ δε μίλησε στον πατέρα του. «Συνέχισε, στρατιώτη, σε παρακαλώ,» είπε μονάχα. Και ο άντρας συνέχισε: «Εμφανίστηκε, λοιπόν, αυτός ο άλλος μπροστά στον πρώτο, και κάτι γυάλισε στο φεγγαρόφωτο πρέπει να τράβηξε ξιφίδιο, Άρχοντές μου.» Ο μπάσταρδος! είναι παρατηρητικός, σκέφτηκε ο Ρόλμαρ. «Μίλησαν, νομίζω κάτι είπανε εκεί πέρα, μα δεν μπορούσα, φυσικά, ν ακούσω τι Μετά, όμως, βάδισαν μαζί και πήγαν πίσω από τα βράχια, οπότε τους έχασα απ τα μάτια μου.» Η είσοδος του Παρατηρητηρίου δε φαινόταν από το κάστρο ψηλές πέτρες την έκρυβαν. «Αυτή η πρώτη φιγούρα θα μπορούσε να ήταν η Νίθρα» άρχισε ο Σάβμιν, συνοφρυωμένος. 31


Οι νικητές του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αγρινίου μιλούν στο Beasty Press - Beasty Press\nΑρχική We Watch Ταινίες Οι νικητές του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αγρινίου μιλούν στο Beasty Press\nΤο πρώτο κινηματογραφικό φεστιβάλ Αγρινίου έφτασε στο τέλος του και η Beasty Team σας συστήνει τους νικητές του.\nΤο νεοσύστατο κινηματογραφικό φεστιβάλ Αγρινίου ολοκληρώθηκε με επιτυχία από τις 28 έως τις 30 Μαΐου. Η ιδέα του σκηνοθέτη Γιώργου Λουριδά υλοποιήθηκε διαδικτυακά με ένα τριήμερο διαδικτυακών προβολών, συζητήσεων και ανοιχτής ψηφοφορίας στο τέλος της οποίας αναδείχτηκαν και οι νικητές των κατηγοριών του καλύτερου διεθνούς μονολόγου και του καλύτερου μονολόγου Αγρινίου. Η Beasty Team μίλησε μαζί τους και σας τους συστήνει.\nΥφαρπαγή, Φανή Γεωργακάκη (Καλύτερος Διεθνής Μονόλογος, Βραβείο Κοινού/ Βραβείο Επιτροπής)\nΠόσο εύκολα μπορεί να οικειοποιηθεί κανείς κάτι που δεν του ανήκει; Πόσο απερίσκεπτα περνά στην πράξη αυτή όταν τελικός του στόχος είναι το κέρδος; Η 28χρονη απόφοιτος της δραματικής σχολής Βεάκη, Φανή Γεωργακάκη, έρχεται να απαντήσει στα παραπάνω ερωτήματα. Με την πρώτη της κινηματογραφική απόπειρα η ηθοποιός που ζει και πλέον διδάσκει υποκριτική σε ερασιτεχνική ομάδα στα Χανιά κατάφερε να φύγει με διπλό βραβείο στην κατηγορία του καλύτερου διεθνούς μονολόγου δημιουργώντας υψηλές προσδοκίες για τις επόμενες δουλειές της.\nΤι σημαίνει για εσένα το Φεστιβάλ Αγρινίου και πόσο σημαντική κρίνεις την ύπαρξη νέων φεστιβάλ για την πορεία των νέων δημιουργών;\nΕμένα μου αρέσει γενικότερα η ιδέα της αποκέντρωσης. Ήμουν στην Αθήνα για κάποια χρόνια και έφυγα γιατί δεν άντεχα το κέντρο και όλον αυτόν τον κόσμο, αυτόν τον χαμό. Λέω πάω σε ένα υγιές περιβάλλον με μία άλφα ποιότητα της επαρχίας για να δημιουργήσω εκεί πέρα. Έχω πάρει πράγματα από την Αθήνα, πάω στην επαρχία για να υπάρξει μία αλληλεπίδραση με τον κόσμο εκεί. Αυτό που γίνεται τώρα στο Αγρίνιο έχει να κάνει με αυτό που κάνει πολύς κόσμος. Πάει σπουδάζει έχει εμπειρίες και όλα αυτά τα φέρνει σε ένα μέρος στο οποίο οι άνθρωποι δεν έχουν την δυνατότητα να βγουν προς τα έξω. Οπότε όλο αυτό το «έξω» έρχεται μέσα σε μία επαρχιακή πόλη. Εκεί φαίνεται ο ρόλος της τέχνης. Πώς μπορείς να φέρεις όλους τους κόσμους σε μία μικρή πόλη.\nΠώς θα περιέγραφες με μία φράση σε κάποιον τον μονόλογο σου;\n«Σπόροι που θάβονται, λουλούδια που ανθίζουν»\nΓιατί επέλεξες να κάνεις αυτή την ταινία τώρα;\nΌταν με πήρε ο Γιώργος (Λουριδάς) και μου είπε για το Φεστιβάλ Αγρινίου και τους μονολόγους ήταν περίπου Οκτώβρης, Νοέμβρης. Δεν λέγονται αυτά στην ταινία αλλά όποιοι εμπλέκονται γνωρίζουν ότι μιλάμε για την κατάληψη της Rosa Nera στα Χανιά. Στις 5 Σεπτεμβρίου του 2020 έγινε εκκένωση του κτηρίου αυτού. Όταν με πήρε ο Γιώργος ήταν μία περίοδος που όλη η χανιώτικη κοινωνία είχε ταραχθεί με την υπόθεση γιατί ο στόχος της εκκένωσης ήταν η ιδιωτικοποίηση του λόφου Καστέλι όπου στεγαζόταν η κατάληψη για να γίνει ξενοδοχείο. Να ιδιωτικοποιηθεί, λοιπόν, ένας δημόσιος χώρος. Υπήρξε πάλι η διαδικασία του «ξεπουλάμε τα πάντα στο βωμό του χρήματος». Ξανά. Όλοι λέγαμε: «Φτάνει πια με το πουλάω-αγοράζω τα πάντα». Οπότε ήταν ακριβώς το timing με το φεστιβάλ. Να συμπληρώσω βέβαια ότι έγινε ανακατάληψη του κτηρίου.\nΠολλές φορές η ηρωίδα σου, η αφηγήτρια, αναφέρεται στον χώρο σαν να μιλά για κάποιον ζωντανό οργανισμό; Γιατί επέλεξες να δώσεις αυτή τη διάσταση στην αφήγηση σου;\nΜιλάμε για έναν χώρο που ναι μεν είναι ένα ιστορικό κτήριο σε μία φανταστική τοποθεσία, μέσα σε αυτόν τον χώρο όμως ζούσαν άνθρωποι. Δεν ήταν ο χώρος. Οι άνθρωποι κάνουν τους χώρους. Το κτήριο αυτό πριν μπουν οι άνθρωποι ήταν εγκαταλελειμμένο κι ετοιμόρροπο από το 1985 έως το 2004. Από τη στιγμή που μπήκαν άνθρωποι το 2004 και αξιοποίησαν τον χώρο φιλοξενώντας μετανάστες, πρόσφυγες, κάνοντας κοινωνικές και πολιτιστικές δράσεις ήταν ένας «ζωντανός οργανισμός», επειδή υπήρχαν μέσα ζωντανοί άνθρωποι που έφεραν ζωή. Οπότε, ναι, ήταν ξεκάθαρα «ζωντανός οργανισμός».\nBe careful, Κωνσταντίνος Παπαγιάννης (Καλύτερος Μονόλογος Αγρινίου, Βραβείο Κοινού)\nΝα προσέχεις τις παρέες σου… Να διαβάζεις… Να τα καταφέρεις… Συμβουλές μιας μητέρας που είναι κοντά μα απέναντι. Ο γιος της μέσα από τα μάτια του 16χρονου Κωνσταντίνου Παπαγιάννη γίνεται ο γείτονας σου, ο φίλος σου ακόμη κι εσύ. Ο μαθητής του Μουσικού Σχολείου Αγρινίου που ασχολείται με το θέατρο από το γυμνάσιο αλλά και με τον χορό, την μουσική, το design και τον ήχο (που τον κέρδισαν στη συνέχεια) συμμετέχει για άλλη μία φορά στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης και καταφέρνει να φύγει με το βραβείο κοινού για τον Καλύτερο Μονόλογο Αγρινίου.\nΑυτό το φεστιβάλ για εμάς, για το Αγρίνιο, είναι πολιτισμός. Ενώνει πολλούς ανθρώπους, πολλούς καλλιτέχνες, δημιουργεί καινούριες καταστάσεις, νέες προοπτικές για το μέλλον ενώ μαθαίνουμε καλλιτέχνες και νέους και λίγο πιο μεγάλους. Το συγκεκριμένο Φεστιβάλ δεν ήταν μόνο για το Αγρίνιο, ήταν και διεθνές, οπότε γνωρίσαμε κι άλλους ανθρώπους από το εξωτερικό, από σχεδόν όλο τον κόσμο. Ήταν γενικότερα μία πολύ καλή ευκαιρία και είναι σημαντικό για έναν τόπο που έχει νέους καλλιτέχνες και ένα μουσικό σχολείο που δεν είναι μόνο μουσικό αλλά γενικότερα καλλιτεχνικό να διεξάγεται ένα τέτοιο φεστιβάλ με πρωτοβουλία ενός σκηνοθέτη που ήρθε τυχαία στο Αγρίνιο.\nΘα πω 3 λέξεις: “φιλία”, “προσοχή” και “ρατσισμός”.\nΓιατί επέλεξες να θίξεις το θέμα της καταπίεσης των παιδιών από τους γονείς τους;\nΤο θέμα είναι επίκαιρο και ειδικά στις μέρες μας. Το θεωρώ πολύ σημαντικό γιατί βλέπω πολλά παιδιά να καταπιέζονται, ακόμη και φίλους μου. Για παράδειγμα, τους λέω αν θέλουν να πάμε μία βόλτα για έναν καφέ και μου λένε «Δεν με αφήνουν». Αυτό είναι μία καταπίεση. Δεν αφήνεις το παιδί σου να βγει έξω επειδή φοβάσαι κάτι που δεν το λες. Είναι κι αυτό μια καταπίεση, πόσο μάλλον αυτό που έθιξα στο βίντεο δηλαδή τη φιλία με το παιδί αλβανικής καταγωγής. Πιστεύω ότι έτσι μπορεί κι εγώ να ευαισθητοποιήσω κάποιους, γιατί έχω κι εγώ φίλους διαφορετικής καταγωγής που το είδαν και τους φάνηκε ενδιαφέρον.\nBe Careful είναι ο τίτλος της ταινίας σου στην οποία το «πρόσεχε» αποκτά μία πολύ συγκεκριμένη και κλειστόμυαλη διάσταση… Τι περιεχόμενο θεωρείς πως θα έπρεπε να έχει αυτή η προτροπή των γονιών προς τα παιδιά τους;\nΤο «πρόσεχε» είναι μια λέξη που λένε και οι γονείς στα παιδιά αλλά κι εμείς στη μαμά και στον μπαμπά. Πιστεύω πως αν ένα παιδί πει πως κάνει παρέα με κάποιο άτομο ξένης καταγωγής, πολλοί γονείς θα πουν «πρόσεχε, αυτοί είναι περίεργοι» ή κάτι τέτοιο. Εγώ δεν θα το έλεγα. Κάθε γονιός θέλει το παιδί του να προσέχει γενικά. Θα έλεγα «πρόσεχε τις παρέες σου» σε κάθε περίπτωση.\nΚι εσύ μπορείς, Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου (Καλύτερος Μονόλογος Αγρινίου, Βραβείο Επιτροπής)\nΠώς η οικογένεια αλλά και η κοινωνία μπορούν να σου «κόψουν τα φτερά»; Πώς τα στερεότυπα μπορούν να σε κάνουν να εγκαταλείψεις το όνειρο σου; Η Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου προερχόμενη από μία καλλιτεχνική οικογένεια δεν βίωσε ποτέ αυτή την καταπίεση, αλλά ως εκπαιδευτικός την έχει δει και την παρουσιάζει. Έχοντας στο βιογραφικό της εικονογραφήσεις, θεατρικές παραστάσεις και ένα μυθιστόρημα, κέρδισε το βραβείο επιτροπής για τον καλύτερο μονόλογο Αγρινίου και σου λέει πως «κι εσύ μπορείς».\nΣίγουρα ήταν μία υπέροχη εμπειρία η συμμετοχή από μόνη της, όλα τα άτομα που γνώρισα όλα όσα έζησα. Τον Γιώργο τον Λουριδά – που έκανε και την σκηνοθεσία στον μονόλογο μου και του χρωστάω πολύ τοις εκατό από το τελικό αποτέλεσμα, αλλά και στην Μαρία την Ιωσηφίδη που ήταν πίσω από την κάμερα – τον γνώρισα στα μαθήματα κινηματογράφου που έκανε. Τότε, για μία ταινία που γυρίσαμε, έγραψα και τον μονόλογο που είδατε στο φεστιβάλ. Με αυτήν τη διοργάνωση γνωρίσαμε τόσα άτομα, ενώ ήρθαμε σε επαφή και με κόσμο που ήταν στο εξωτερικό, που πιθανότατα μόνοι μας να μην βρίσκαμε ποτέ. Ανοίγουν οι ορίζοντες σου, ανοίγει το μυαλό σου σε νέες ιδέες. Μία τέτοια καλλιτεχνική συνάντηση παίζει πολύ μεγάλο ρόλο και για τους ίδιους τους συμμετέχοντες και για τον κόσμο που το παρακολουθεί και ο κόσμος του Αγρινίου είναι εκπαιδευμένους θεατρικά και κινηματογραφικά. Είναι σαν να μαθαίνεις μία καινούρια γλώσσα μόνο που αυτή η γλώσσα είναι διεθνής και δεν χρειάζεσαι πολλά για να την καταλάβεις. Η εικόνα δεν έχει όρια.\nΠέραν από τον τίτλο που νομίζω πως είναι το καλύτερο θα έλεγα ότι «τα όνειρα δεν έχουν περιορισμούς». Το όνειρο είναι η κινητήρια δύναμη για τα πάντα. Καμιά φορά μας βάζει η ζωή όρια, το σώμα μας, παρόλα αυτά αυτό το μότο μάς κάνει να μην εγκαταλείπουμε.\nΓιατί επέλεξες να αναφερθείς στα διάφορα στερεότυπα και στα εμπόδια που αυτά θέτουν στα όνειρα των ανθρώπων;\nΣτα όνειρα γενικότερα και στα όνειρα των γυναικών ειδικότερα. Το έζησα κυρίως με γυναίκες, συνάντησα βέβαια και κάποιους άντρες που το περιβάλλον τους δεν ήταν ιδιαίτερα θετικά διακείμενο προς την τέχνη, αλλά τα στερεότυπα σίγουρα είναι τροχοπέδη για τον άνθρωπο που τους δίνει σημασία. Σίγουρα μας ενδιαφέρει τι λένε οι άλλοι. Εμένα οι γονείς μου δεν μου έβαλαν ποτέ τέτοια όρια. Ο πατέρας μου ήταν καθηγητής καλλιτεχνικών και σκηνογράφος και στην εξορία ήταν μαζί με τον Ρίτσο, τον Λουντέμη… Έζησα σε ένα σπίτι που οι φίλοι μας ήταν λογοτέχνες, μουσικοί, ζωγράφοι… Ήταν κόσμος που ήταν δεκτικός απέναντι στην τέχνη και ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι υπάρχει κάποιο όριο.\nΣτις κλειστές κοινωνίες, όμως, γιατί ακόμη κι αν το Αγρίνιο δεν είναι μία κλειστή κοινωνία, περιβάλλεται από πολλά χωριά στα οποία έχω εργαστεί ως καθηγήτρια, πολλοί γονείς περιμένουν από τα κορίτσια τους να παντρευτούν ενώ εγώ βλέπω δυνατότητες. Πόσες κοπέλες δεν έχουν δυστυχήσει έτσι; Κάποιες είναι πολύ ευτυχισμένες βέβαια, μην δημιουργούμε στερεότυπο κι εκεί. Μπορεί να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε αλλά τα στερεότυπα υπάρχουν. Ίσως μειώνονται αλλά σε κάποιες περιπτώσεις αναπαράγονται και σίγουρα εμποδίζουν, ιδιαίτερα τα κορίτσια. Θα ήταν καλύτερο να έχει το κάθε παιδί την επιλογή. Κι αν θέλει, να κάνει κάτι επειδή το επέλεξε και όχι επειδή του το επέβαλαν.\nΗ κοινωνία είπε πολλές φορές στην ηρωίδα σου πως δεν μπορεί να τα καταφέρει γιατί είναι κόρη, σύζυγος, μάνα… Αυτή τα κατάφερε. Τι θα έλεγες σε κάθε κόρη, σύζυγο ή μάνα που εγκαταλείπει τα όνειρα της γιατί άλλοι λένε πως δεν θα τα καταφέρει;\nΚαταρχήν θα έλεγα ότι κι εσύ μπορείς… Τι πάει να πει είσαι μάνα; Αν η άλλη έχει 10 παιδιά δεν ξέρω, είναι ηρωίδα, αλλά θεωρώ πως κάπου θα υπάρχει κάτι, έστω και λίγο. Όταν έγραψα το βιβλίο μου μού πήρε περισσότερα χρόνια από ότι θα έπαιρνε σε κάποιον άλλο. Εγώ έγραφα σε καφετέριες, Mε τον άντρα μου πηγαίναμε εναλλάξ. Κράταγε ο ένας τα παιδιά πήγαινε ο άλλος, αλλά έτσι βγήκαν 700 σελίδες. Έχεις ένα όνειρο. Προλαβαίνεις. Γίνεται. Και μάνα να είσαι και γιαγιά. Τα παιδιά μου είναι όλη μου η ζωή, αλλά δεν είναι το μοναδικό πράγμα στη ζωή μου. Τα παιδιά είναι το παν αλλά δεν είναι το μόνο. Θα έδινα τα πάντα για τα παιδιά μου αλλά όλη μου η καθημερινότητα δεν είναι μόνο τα παιδιά μου. Όταν έχεις κάτι που σε τρώει και νιώθεις ότι κάτι σου λείπει πρέπει να ψάξεις να το βρεις.\nΔημήτρης Πασσάς “Χαίρομαι που έχω προσφέρει έστω και στο ελάχιστο χαμόγελο σε λίγους ανθρώπους”\nΑναστασία Τσιλιμπίου: «Στην υποκριτική είμαι άλλος άνθρωπος»\nΝικηφόρος Βαλτινός: “Μου λείπει η άμεση επικοινωνία”\nκινηματογραφικό φεστιβάλ αγρινίου\nΠροηγούμενο άρθροThe Falcon and The Winter Soldier: Μια ιδέα σε δύο όψεις\nΕπόμενο άρθροΠροτάσεις για το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου\nYesterday: Από το διάσημο συγκρότημα στα σκαθάρια\nHer: θεραπεύοντας την πανδημία της μοναξιάς


Περισσότερα για να έρθει όταν τελειώσω το ρολό του Ektachrome και να το καταφέρω αυτό και η Provia να αναπτυχθεί. Πλέον θα αναρτήσω μερικά από τη Nikon και το τηλέφωνό μου, αφού υπάρχει περισσότερο από το αγρόκτημα στο οποίο βρισκόμασταν, το οποίο ήταν ένα δροσερό μέρος.\n1996 Venturi 260 - LM Διαβάστε περισσότερα\nΑυτοκίνητα και καφές Laguna Seca - 7 Σεπτεμβρίου 2019 - CORKSCREW'D Τα αυτοκίνητα και ο καφές Laguna Seca επέστρεψαν στο WeatherTech Raceway μετά την εβδομάδα Monterey Car! Ελάτε να δείτε ... Διαβάστε περισσότερα Τώρα που έχει τελειώσει το μεγαλύτερο γεγονός του έτους, όλα αρχίζουν να υποχωρούν. Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμα μερικά πράγματα που συμβαίνουν καθώς το καλοκαίρι δίνει τη θέση του στην πτώση. Το πρώτο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου είδε την επιστροφή των Laguna Seca Cars και Coffee μετά την Monterey Car Week! Πήγα με έναν φίλο στην WeatherTech Raceway Laguna Seca και συναντήθηκα με μερικούς παλιούς φίλους που περιστοιχίστηκαν από μερικά πανέμορφα μηχανήματα. Το κομμάτι ήταν στο στάδιο της προετοιμασίας για την εβδομάδα ταχύτητας , έτσι ένα τμήμα του χώρου στάθμευσης έκλεισε. Παρ 'όλα αυτά, ο χώρος στάθμευσης και η γύρω περιοχή ήταν γεμάτη από ένα ευρύ φάσμα ενδιαφερόντων οχημάτων! Το Laguna Seca Cars and Coffee πάντα παραδίδει! Ελάτε να δείτε την πλήρη γκαλερί !\nΑυτό θα είναι αρκετά σύντομο. Χθες έκανα ενοικίαση Golf από το Δουβλίνο στους Cliffs of Moher στο Galway και πίσω στο Δουβλίνο. Συνολικά, ήταν λίγο πάνω από 7 ώρες. Αυτές είναι οι εμφανίσεις μου bulletpoint: Μειονεκτήματα Δεν είναι περίεργο που οι άνθρωποι επιλέγουν αυτόματα. Αυτό είναι εύκολα ένα από τα χειρότερα εγχειρίδια που έχω οδηγήσει. Ας πούμε ότι παίρνετε μακριά από μια πλατεία διόδια και θέλουν να κερδίσουν ταχύτητα γρήγορα ... ΟΧΙ. Δεν μπορείτε. Ακόμη και αν ξεκινήσετε την πρώτη ταχύτητα, πρέπει να μετρήσετε σε 3 για να μπορέσετε να μετακινηθείτε στη δεύτερη. Οι στροφές απλά κρέμονται και κολλάνε και κρεμούν και κρεμούν για μέρες. Μου αρέσει πραγματικά τα αυτοκίνητα με ένα "push down" lockout για την αντίστροφη. Ειδικά όταν η αντίστροφη είναι ουσιαστικά στον ίδιο χώρο με τον πρώτο. Αυτό μπορεί να είναι προσωπική προτίμηση. Αυτό το αυτοκίνητο θα ήταν πολύ αργό για τις ΗΠΑ χωρίς το DSG. Είναι ωραία στην Ιρλανδία. Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι αυτή είναι η ίδια πλατφόρμα με μια GTI. Το χειρισμό είναι αρκετά ασαφές και πραγματικά αισθάνεσαι σαν να κάθεστε καμπανάκι. Τα καθίσματα δεν έχουν μεγάλη διάρκεια για μεγάλες διαδρομές. Οι μπάλες μου άρχισαν να μπερδεύονται μετά την ώρα 5. Το σημείο παραλαβής του συμπλέκτη είναι ταυτόχρονα εύκολο και ασαφές. Πλεονεκτήματα Υπάρχει πράγματι αρκετός χώρος για το πόδι του συμπλέκτη σας παρά το RHD. Το αυτοκίνητο έχει μια σειρά από πάνω από 500 μίλια / δεξαμενή Ταιριάζει πολύ καλά στους ανθρώπους και τα πράγματα τους. Έχουμε 3 άτομα και 2 μεγάλες βαλίτσες. Το Android Auto, όπως και το Jetta που είχα στο Austin, σώζει την εμπειρία ψυχαγωγίας. Η κρουαζιέρα με ραντάρ λειτουργεί εκπληκτικά καλά. Η πλήρης έλλειψη δύναμης σημαίνει ότι δεν είχα να ανησυχώ για την περιστροφή ενός μπροστινού ελαστικού - κάτι που ήταν ένα πρόβλημα με το Jetta που οδήγησα πρόσφατα. Μας πήρε όλη τη διαδρομή προς Cliffs of Moher και πίσω χωρίς προβλήματα. Οδήγηση στην Ιρλανδία Προφανώς είναι η αντίθετη πλευρά όπως οι ΗΠΑ. Ενοχλητικά, τα φανάρια δεν κάνουν το χρήσιμο "πορτοκαλί πριν πράσινο" πράγμα που κάνουν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι αυτοκινητόδρομοι μοιάζουν σχεδόν με τις εθνικές οδούς των ΗΠΑ σε λειτουργία καθρέφτη. Τα οδοί έξω από τους αυτοκινητόδρομους είναι μικρά, σφιχτά, στριφογυρισμένα και αρκετά γρήγορα όταν δεν βρίσκονται πίσω από έναν τουρίστα. Οι αγροτικοί δρόμοι απαιτούν μεγαλύτερη συγκέντρωση από τους αγροτικούς δρόμους των ΗΠΑ λόγω του μεγέθους και του αριθμού των λεωφορείων. Παρόμοια με το Ηνωμένο Βασίλειο, ορισμένοι δρόμοι είναι μια διαπραγμάτευση για το ποιος μπορεί να πάει πρώτα από το σταθμευμένο αυτοκίνητα κάνουν ένα μόνο κομμάτι.\nΑυτοκίνητα και καφές της Laguna Seca - 20 Ιουλίου 2019 - CORKSCREW'D Τα αυτοκίνητα και ο καφές της Laguna Seca ήταν καυγάς! Αυτή τη φορά το προηγούμενο ρεκόρ ήταν σπασμένο και υπήρχαν ... Διαβάστε περισσότερα Διαβάστε Μόλις δημοσίευσα ένα σκάφος με φωτογραφίες από τα αυτοκίνητα και τον καφέ της Laguna Seca του περασμένου Σαββάτου! Εδώ είναι μερικά από τα αγαπημένα μου πλάνα. Αισθανθείτε ελεύθερος να ακολουθήσετε τον σύνδεσμο για να δείτε τις υπόλοιπες φωτογραφίες! LOL Φυσικά χώρισα το Miata μου δίπλα σε ένα Jaguar E-Type. 1/40\nΚαι οι σύγχρονες κάμερες. Πέταξε από έναν δοκιμαστικό κύλινδρο μέσω κάμερας Semi Leotax R της δεκαετίας του '50.\nΑυτό το έτος σηματοδοτεί το τέταρτο έτος της επίσημης κάλυψης του Audi Club Northwest για την υπογραφή του, Quattrofest, ως φωτογράφος της διοργάνωσης. Όπως και τα τελευταία τρία χρόνια , το Quattrofest πραγματοποιήθηκε στο Portland International Raceway το πρώτο Σαββατοκύριακο του Νοεμβρίου, με δεξιώσεις που πραγματοποιήθηκαν το βράδυ του Σαββάτου. Η βροχή σχεδόν πάντα κάνει την παρουσία της στο Quattrofest με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε πρόκειται για μικρές καταιγίδες από οριακές καταιγίδες είτε κοντά σε συνεχή βροχή. Το Σάββατο, ήταν το τελευταίο. Ευτυχώς, ήμουν αρκετά έξυπνος για να συσκευάσω μια σειρά βροχοπροστασίας για τον εαυτό μου και για τον εξοπλισμό μου. Όπως και πέρυσι, είχα ένα σύνολο νέων συσκευών που έπρεπε να πειραματιστώ και να μάθω κάποια πράγματα σε κατάσταση πτήσης. Νέα φέτος είναι ένα ζευγάρι των οργάνων Nikon D500, το ένα που έχω και το οποίο έχω νοικιάσει από το LensRentals.com και μίσθω δύο νέους φακούς: ένα Sigma 50-100mm f / 1.8 και ένα Nikon AF-S 200-500mm f / 5.6. Είχα επίσης το αξιόπιστο σώμα Nikon D800E και τους φακούς Nikon AF-S 70-200mm f / 2.8 και Nikon AF-S 16-35mm f / Ενώ ο φακός 200-500mm παρείχε μεγάλη ευκολία όταν τραβούσε φωτογραφίες από μερικούς από τους σταθμούς σημαίας ή από μερικές από τις βάσεις, ο συνδυασμός του σχετικά μικρού μέγιστου ανοίγματος και η περιστροφή του δακτυλίου ζουμ 180 μοίρες για να πάρει από 200mm στα 500 χιλιοστά (ή το αντίστροφο), έκανε το φακό λιγότερο από το βέλτιστο για να παρακολουθείτε τα γρήγορα κινούμενα αυτοκίνητα που βγαίνουν από ή κατευθύνονται προς μια στροφή. Η ταχύτητα αυτόματης εστίασης ήταν καλή όταν έρχεται πολύ φως, αλλά επιβραδύνεται όταν τα σύννεφα κρέμονται έντονα πάνω από το κεφάλι. (Read more at AudiForLife.com)\nΗ τοπική αντιπροσωπεία της Ferrari φιλοξένησε μια δημόσια αποκάλυψη για το πρώτο και μόνο LaFerrari στην πολιτεία του Όρεγκον. Απολαύστε μερικές φωτογραφίες που πήρα από αυτό, καθώς και κάποια πράγματα που βρήκα στο χώρο στάθμευσης. Αν η συλλογή φωτογραφιών δεν λειτουργεί για εσάς, εδώ υπάρχει ένας σύνδεσμος προς το άλμπουμ . LaFerrari Reveal Εξερευνήστε αυτό το άλμπουμ φωτογραφιών από το twinturbobmw στο Flickr! Διαβάστε περισσότερα Διαβάστε\nΕίμαι πολύ ικανοποιημένος με το πώς οι δύο μύλοι χαρτοπολτού τη νύχτα αποδείχτηκαν χωρίς να τους αγγίξουν, αλλά για διασκέδαση συμπεριέλαβα επίσης τα ακατέργαστα αρχεία που έβγαλα περισσότερο φως από και έκανα τα χρώματα πιο σωστά. Όλα με το φακό Nikon D5300 και 18-55.\nFull album available on Corkscrewd.blog 2500 μίλια σκυροδέματος - Το φράγμα Hoover Μπορείτε να φανταστείτε να ρίχνετε 2500 μίλια σκυροδέματος σε μόλις τέσσερα χρόνια; Είναι πραγματικά δύσκολο να ... Διαβάστε περισσότερα Διαβάστε Κατά τη διάρκεια του πρόσφατου ταξιδιού μου στο Λας Βέγκας , καταφέραμε να κάνουμε μια μέρα για να οδηγήσουμε σε κάτι που πάντα ήθελα να δω: το φράγμα Hoover! Είναι πραγματικά δύσκολο να καταλάβεις πόσο τεράστιο είναι το πράγμα! Δεν νομίζω ότι οι φωτογραφίες μου θα μπορούσαν να καταγράψουν πλήρως τι 2500 cubic miles πολύ μπετόν μοιάζει πραγματικά. Fixed because I suck at math.


Ο «ενισχυμένος» ρόλος της πλατείας Ηρώων και Παρόδων μέσα στην πόλη της Λεμεσού - Κατασκευές Κτιρίων\nΥπουργείο Υποδομών: Πρόσθετα μέτρα ασφαλείας σε όλα τα εργοτάξια της χώρας\nΠανοραμική Άποψη Πλατείας, © Ανδρέας Γ. Κυριάκου - Χρύσω Ονησιφόρου - Χρίστος Προυσής\nΗρώων και Παρόδων\nΗ παρούσα πρόταση που υλοποιήθηκε με την συνεργασία των αρχιτεκτονικών γραφείων AYK Associates Architects, XO Architects και ReShape Landscape Architects συμμετείχε στον Αρχιτεκτονικό Διαγωνισμό Ιδεών, με τίτλο «Ανάπλαση πλατείας Ηρώων και Παρόδων στη Λεμεσό της Κύπρου».\nΗ πλατεία Ηρώων αποτελεί αναμφίβολα ένα διαχρονικό σήμα κατατεθέν και ένα ανέκαθεν πολυμορφικό σημείο αναφοράς για την πόλη της Λεμεσού. Η πλούσια ιστορία της εκτείνεται σε ένα βάθος 90 τόσων χρόνων και είναι πολυποίκιλη.\nΗ πορεία εξέλιξης της θα μπορούσε να χαρακτηριστεί γραμμική με το χρόνο, επηρεασμένη από τις εκάστοτε αστικές πιέσεις και κοινωνικές φωνές. Είναι ένα άριστο παράδειγμα πλατείας που ακολουθεί την εξελικτική πορεία της ίδιας της συνοικίας.\nΗ πλατεία και οι παρακείμενες περιοχές γύρω από αυτή μπορούν να συσχετιστούν με μια πολυεπίπεδη ανάγνωση, συνδεδεμένη με τις ροές των κοινωνικών στρωμάτων που την κατακλύζουν κάθε φορά. Αναμφίβολα, σε κάθε φάση της ήταν ένας πόλος έλξης και σημείο αναφοράς για τα διαφορετικά κοινωνικά στρώματα ή και ανάγκες κάθε εποχής που την περιέβαλλαν.\nΠροοπτική άποψη πλατείας, © Ανδρέας Γ. Κυριάκου – Χρύσω Ονησιφόρου – Χρίστος Προυσής\n“Είχε όμως πάντα ένα άμεσο συσχετισμό με τον ιστορικό πυρήνα της πόλης και της ευρύτερης περιοχής του ιστορικού κέντρου της Λεμεσού”.\nΑυτός ο συνεχής διάλογος της πλατείας με την εναλλαγή των κοινωνικών ροών σε κάθε ιστορική περίοδο, η δυναμική των κινήσεων από και προς αυτή τη περιοχή, ικανή να προσελκύει κάθε φορά διαφορετικές μερίδες ανθρώπων και λειτουργικών χρήσεων και η συνεχόμενη αλληλεπίδραση της με την πόλη και αντίστροφα, αποτέλεσε και την βάση της κεντρικής ιδέας της συγκεκριμένης πρότασης, με κύριο στόχο τον επανακαθορισμό της πλατείας με βάση τις σημερινές χρήσεις της ευρύτερης περιοχής και την μεταξύ τους σχέση και συσχέτιση.\n“Η συγκεκριμένη πρόταση αναγνωρίζει σε πρώτη φάση την ιστορική πολυμορφικότητα της πλατείας Ηρώων και προσπαθεί να την αναδείξει στις χωρικές της διαστάσεις”.\nΗ πλατεία, που κατ’ εξοχήν είναι ένας δισδιάστατος ανοιχτός πολυλειτουργικός χώρος, στην πρόταση αυτή προσπαθεί να συσχετιστεί με πολλαπλά επίπεδα που κατά βάση διαδρούν ή συλλειτουργούν με το χώρο. Αυτό μεταφράζεται με την (1) εισαγωγή των βασικών συνθετικών λωρίδων / αξόνων σε καμπύλο σχηματισμό που υποδηλώνουν τις ροές κινήσεων από τις γύρω περιοχές που είτε συναντιούνται είτε συμπυκνώνονται στον πλατειακό χώρο.\nΠροοπτική άποψη πλατείας με φόντο το μνημνείο, © Ανδρέας Γ. Κυριάκου – Χρύσω Ονησιφόρου – Χρίστος Προυσής\n“Επίσης υποδηλώνουν την σύνδεση και συσχέτιση με τον περιβάλλοντα αστικό ιστό, το θέατρο ΡΙΑΛΤΟ, και τους χώρους αναψυχής”.\nΑυτές οι συνθετικές ροές τελικά εισέρχονται, υπεισέρχονται και εξέρχονται για να συνεχίσουν νοητά είτε προς την οδό Ανεξαρτησίας, και κατ’ επέκταση στον αναπλασμένο ιστό στα δυτικά και την περιοχή εμπορίου, είτε προς τις γειτονιές πίσω από την οδό Ζήνωνος μέσα από τις παράλληλες οδούς Ανδρέα Δρουσιώτη και Παύλου Μελά.\n“Οι συνθετικές αυτές γραμμές άλλοτε πυκνώνουν και άλλοτε αραιώνουν”.\nΤαυτόχρονα όμως προδιαγράφουν επιμέρους χωρικές οντότητες μέσα στο σύνολο της πλατείας, όπως (2) την δημιουργία ενός πλατώματος για το ΡΙΑΛΤΟ (πλατεία μέσα σε πλατεία) με μιαν ευθεία συσχέτιση με τα εκάστοτε δρώμενα του θεάτρου και μια συνθετική χειρονομία που επιτρέπει την επέκταση του εσωτερικού χώρου του θεάτρου προς ένα αποκλειστικό εξωτερικό χώρο όταν αυτό απαιτείται.\nΑντιδιαμετρικά του πλατώματος για το ΡΙΑΛΤΟ, προτείνεται (3) η δημιουργία χώρου στάσης και ξεκούρασης με μια γλυπτική προδιάθεση μέσα από μιαν εξίσου έντονη και ισχυρή χειρονομία. Τα στοιχεία αυτά – τρεις καμπυλόμορφες μονοκονδυλιές – αναδύονται μέσα από το δάπεδο του πλατειακού χώρου, αναδιπλώνονται, καμπυλώνουν και διαχέονται ακολουθούμενα τις ροές σύνθεσης, για να διεισδύσουν τελικά πίσω στην πλατεία.\nΠλατειακός Χώρος Θεάτρου ΡΙΑΛΤΟ, © Ανδρέας Γ. Κυριάκου – Χρύσω Ονησιφόρου – Χρίστος Προυσής\n“Επιπλέον, στην πρόταση προτείνεται (4) η επέκταση της πλατείας μέχρι τα όρια των καφεστιατορίων στον άξονα Ανατολής – Δύσης”.\nΕπιδιώκεται έτσι η δημιουργία αποκλειστικών χώρων για αυτά με καθορισμένα όρια τα οποία ορίζονται μέσα από γραμμικά στοιχεία πρασίνου με χαμηλή / ψηλή βλάστηση και φυλλοβόλα δέντρα. Με αυτό τον τρόπο, η πλατεία λειτουργεί ως πλατφόρμα επέκτασης των χώρων αναψυχής προς ένα αίθριο χώρο. Αντίστοιχα οι χώροι αυτοί λειτουργούν ως μικρά εναύσματα ενεργοποίησης δρωμένων.\nΕνώ η λειτουργία τους περιορίζεται στους καθορισμένους χώρους, η συνύπαρξη τους με τον πλατειακό χώρο μπορεί να δημιουργεί ελκυστικές συνθήκες για διάφορα δρώμενα που μπορούν να ξεδιπλώνονται σε όλο το μήκος της πλατείας.\nΤην ίδια στιγμή μέσα από την βασική συνθετική χειρονομία των καμπύλων αξόνων, γίνεται ξεκάθαρη η προδιάθεση της πρότασης για (5) σεβασμό προς την ιστορικότητα της πλατείας και του μνημείου. Με μια προσπάθεια διακριτικότητας, οι καμπύλες αυτές δεν επιβάλλονται στον χώρο αλλά ορίζουν τις δύο μεγάλες πλευρές της πλατείας.\nΠερίπτερα, © Ανδρέας Γ. Κυριάκου – Χρύσω Ονησιφόρου – Χρίστος Προυσής\nΤαυτόχρονα, ορίζουν την κεντρική περιοχή με τέτοιο τρόπο που το μνημείο να αναδεικνύεται ως το πιο κεντροβαρικό σύμβολο στο χώρο, με διάθεση σεβασμού και αποφυγή οποιασδήποτε σύγκρουσης ή δημιουργίας ανταγωνιστικής κατάστασης με αυτό. (6) Στις κεντρικές περιοχές που ορίζονται ανατολικά και δυτικά του μνημείου δημιουργούνται δύο μεγάλες πλατφόρμες για χώρους εκδηλώσεων πάνω στην πλατεία.\nΟι χώροι αυτοί θα μπορούσαν να φιλοξενούν εκθέσεις σαν συνέχεια και προέκταση της γκαλερί από τον υπόγειο χώρο του μνημείου προς το εξωτερικό αίθριο, καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, συναυλίες, πολιτιστικές εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις εθνικών επετείων ή άλλες κοινωνικές συναθροίσεις.\n“Στην ίδια λογική κινείται και (7) ο αστικός εξοπλισμός”.\nΟι καθιστικοί χώροι και ο υπόλοιπος εξοπλισμός (παγκάκια, φωτιστικά, σκυβαλλοδοχεία κλπ) κινείται σε ένα μίνιμουμ και απλοποιημένο λεξιλόγιο, προσδίδοντας λειτουργικότητα στο μέγιστο βαθμό. Ακολουθεί τις συνθετικές ροές και τοποθετείται προσεχτικά ώστε να εξοπλίζει την πλατεία με γνώμονα τη μέγιστη χρηστικότητα.\n“Τέλος, όσον αφορά (8) το πράσινο της πλατείας, αυτό κινείται σε δύο άξονες”.\nΣτον πρώτο άξονα ο σχεδιασμός σέβεται και διατηρεί τα υφιστάμενα αιωνόβια δέντρα, ενώ ταυτόχρονα τα εντάσσει ομαλά μέσα στους συνθετικούς χειρισμούς. Στον δεύτερο άξονα γίνεται προσπάθεια ενίσχυσης και δημιουργίας συστάδων πρασίνου με νησίδες χαμηλής βλάστησης, τοπικά αρωματικά φυτά και θάμνους.\nΕπίσης προσδίδεται λειτουργική χρήση με την τοποθέτηση καθιστικών συστάδων μέσα στις νησίδες. Στον άξονα Α-Δ μπροστά από τα καφεστιατόρια, κατά μήκος των πράσινων γραμμικών ορίων που ορίζουν τους καθιστικούς χώρους, εισάγονται νέοι τύποι δέντρων, κατά βάση φυλλοβόλων για δημιουργία βιώσιμων συνθηκών καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.\nΤα κύρια υλικά της πρότασης είναι ο κυβόλιθος με προσθήκη χρώματος όπου προδιαγράφεται, το μέταλλο σε χρώμα μπρούντζου και το ξύλο. Ο κυβόλιθος, κατά βάση, χρησιμοποιείται σε τρία διαφορετικά μεγέθη, σχέδια / patterns και αποχρώσεις καλύπτοντας το σύνολο της δαπεδόστρωσης της πλατείας και των παρακείμενων δρόμων.\nΓια το κεντρικό μέρος της πλατείας εκατέρωθεν του μνημείου, επιλέγεται κυβόλιθος ορθογωνικής διατομής, μεγέθους 200Χ600mm και σε χρωματική απόχρωση που πλησιάζει την απόχρωση του υφιστάμενου πωρόλιθου του μνημείου, με ευθεία αναφορά σε αυτό. Η τοποθέτηση του κυβόλιθου γίνεται σε ορθοκανονική διάταξη, παράλληλα με τον άξονα του μνημείου.\nΣτους δύο παράλληλους με τις μεγάλες πλευρές, καμπυλόμορφους πλατειακούς χώρους, επιλέγεται κυβόλιθος σε πιο γκριζωπές αποχρώσεις, τετραγωνικής διατομής, μεγέθους 200Χ200mm.\n«Η τοποθέτηση του γίνεται με δυναμική διάταξη ακολουθώντας τους καμπύλους άξονες σχεδιασμού.\nΣτο δρόμο διέλευσης των οχημάτων παράλληλα με την πλατεία, επιλέγεται να τοποθετηθεί ο ίδιος κυβόλιθος τετραγωνικής διατομής, 200Χ200mm, περιστρεφόμενος κατά 45ο, σε σκούρες αποχρώσεις.\nΕπιπρόσθετα επιλέγεται να χρησιμοποιηθεί μέταλλο βαμμένο στο χρώμα του μπρούντζου για τους αρμούς, τα πασαλάκια των πεζοδρομίων, το τελείωμα των φωτιστικών στοιχείων και τα εσωτερικά των σκυβαλλοδοχείων.\nΤέλος, το ξύλο επιλέγεται να τοποθετηθεί στο χώρο του πλατώματος μπροστά από το θέατρο ΡΙΑΛΤΟ, διαμορφώνοντας τις κερκίδες, προσδίδοντας μια ζεστή πινελιά, δημιουργώντας μια έντονη προδιάθεση και ένα κάλεσμα προς τους επισκέπτες του θεάτρου.\nΕνισχύει, επίσης, και τονίζει την καμπυλόμορφη «αγκαλιά» και θεατρικότητα του χώρου για δεξιώσεις, κοινωνικές συναναστροφές και άλλα δρώμενα που θα μπορούσαν να οργανώνονται από το θέατρο.\nΠαγκάκια – Φωτιστικά, © Ανδρέας Γ. Κυριάκου – Χρύσω Ονησιφόρου – Χρίστος Προυσής\nΗ επιλογή των μορφών και υλικών, αν και μοντέρνα, γίνεται με στόχο τον εκσυγχρονισμό του χαρακτήρα της πλατείας, χωρίς περιττά στοιχεία εντυπωσιασμού, και χωρίς την πρόκληση υπερβολικών αντιθέσεων στους ήδη υφιστάμενους χρωματικούς τόνους της περιοχής.\n“Το χρωματολόγιο που επιλέγεται, στοχεύει στην διατήρηση και ενίσχυση των υπαρχόντων τόνων, πάνω και γύρω από την πλατεία”.\nΕπιδίωξη των δημιουργών είναι η ανάδειξη της εξελικτικής πορείας του χώρου μέσα στο χρόνο, η αποφυγή μίμησης παλιών στοιχείων και ο σεβασμός στην ιστορικότητα, χωρίς όμως προσκόλληση στο παρελθόν.\nΤελικός στόχος είναι η επανασύνδεση της πλατείας με τον εκσυγχρονισμένο πυρήνα της πόλης στα δυτικά, καθώς επίσης και μια ισάξια διεκδίκηση του ενδιαφέροντος από τους επισκέπτες για το χώρο αυτό.\nΣτην πρόταση επιλέγονται να διατηρηθούν και να αναβαθμιστούν τα τέσσερα περίπτερα στις τέσσερις γωνίες της υφιστάμενης πλατείας, όπως επίσης και το εμβληματικό μνημείο στο κέντρο. Στόχος είναι η βελτίωση και συν-λειτουργία των αρχιτεκτονικών αυτών κτισμάτων με τον επανασχεδιασμένο χώρο.\nΓια τα τέσσερα περίπτερα γίνεται αφαίρεση των ελαφριών και ευτελών κατασκευών που τα περιβάλλουν (κυρίως το βορειοανατολικό και νοτιοδυτικό). Προτείνεται η αποκατάσταση τους με παρόμοια υλικά ώστε να επανέλθουν στην αρχική τους κατάσταση, όπως σχεδιάστηκαν το 1947. Το περίπτερο στα βορειοανατολικά το οποίο εμπίπτει στον πλατειακό χώρο μπροστά από το ΡΙΑΛΤΟ προτείνεται να παραμείνει σε λειτουργία ως έχει.\nΤα τρία άλλα περίπτερα, μετά την αποκατάσταση τους, προτείνεται να αποκτήσουν νέες χρήσεις ως εξής:\nΤο περίπτερο στα βορειοδυτικά προτείνεται να λειτουργήσει ως χώρος αγοράς εισιτηρίων για διάφορα δρώμενα και εκθέσεις που θα λαμβάνουν χώρο κατά διαστήματα στην πλατεία.\nΤο περίπτερο στα νοτιοδυτικά προτείνεται να λειτουργήσει ως ανοιχτή / ελεύθερη δανειστική βιβλιοθήκη για το κοινό.\nΤο περίπτερο στα νοτιοανατολικά προτείνεται να λειτουργήσει ως βοηθητικός χώρος για τις διάφορες δραστηριότητες στην πλατεία.\nΚερκίδες – Αναδίπλωση, © Ανδρέας Γ. Κυριάκου – Χρύσω Ονησιφόρου – Χρίστος Προυσής\nΣτην πρόταση όπου κρίνεται αναγκαίο και για όλα τα περίπτερα, θα υπάρχει η δυνατότητα επέκτασης τους με ελαφριά μεταλλική κατασκευή η οποία θα είναι επενδυμένη με διάτρητα πανέλα λαμαρίνας σε λευκό χρώμα. Η κατασκευή αυτή θα είναι τετραγωνικής κάτοψης 2Χ2m και θα τοποθετείται στα δύο εκατέρωθεν άκρα του εκάστοτε περιπτέρου ανάλογα με τις ανάγκες.\n“Θα έχει δε την δυνατότητα να απομακρύνεται ή να αφαιρείται όποτε δεν υφίσταται λόγος ύπαρξης της”.\nΤο μνημείο, επίσης, προτείνεται να καθαριστεί και να συντηρηθεί σύμφωνα με τις αρχές διατήρησης μνημείων και με την εποπτεία ειδικού επί θεματολογίας. Οι δύο λίμνες στα ανατολικά και δυτικά του κτίσματος επίσης θα αποκατασταθούν και θα επαναλειτουργήσουν με σύγχρονα μηχανικά μέσα και με τρόπο τέτοιο ώστε να επαναφέρουν το μνημείο στην βάση του αρχικού σχεδιασμού.\n“Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στον υπόγειο χώρο κάτω από το μνημείο”.\nΑυτός θα αποκατασταθεί και θα εξοπλιστεί με σύγχρονα μέσα ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει ως μόνιμος εκθεσιακός χώρος υπό μορφή μίσθωσης και υπό την διαχείριση του Δήμου Λεμεσού.\nΣηματοδότηση – Σύνδεση με το κέντρο πόλης – Σημεία ενδιαφέροντος\nΣτην πρόταση, η σηματοδότηση δημιουργείται με πινακίδες κατεύθυνσης, ενσωματωμένες στο δάπεδο (τύπου «follow me»), καθορίζοντας τα σημεία ενδιαφέροντος που βρίσκονται είτε περιμετρικά της πλατείας Ηρώων (βλ. θέατρο ΡΙΑΛΤΟ) ή στην ευρύτερη περιοχή του κεντρικού πυρήνα της πόλης.\nΠροοπτική άποψη στοιχείων επίπλωσης, © Ανδρέας Γ. Κυριάκου – Χρύσω Ονησιφόρου – Χρίστος Προυσής\nΟι πινακίδες αυτές αποτελούνται από μεταλλική πλάκα σε χρώμα μπρούντζου στο μέγεθος του κυβόλιθου, και αναγράφουν το όνομα του σημείου ενδιαφέροντος μαζί με τόξο κατεύθυνσης. Τα στοιχεία αυτά τοποθετούνται στρατηγικά στο δάπεδο της πλατείας καθώς επίσης και στους περιμετρικούς δρόμους ως ένδειξη προσανατολισμού από και προς την πλατεία.\n“Επίσης έχουν τη δυνατότητα φωτισμού κατά τις νυχτερινές ώρες”.\nΣτόχος της στρατηγικής σηματοδότησης είναι η σύνδεση των γύρω σημαντικών τοποσήμων με την πλατεία και το κέντρο της πόλης, καθώς και η ανάδειξη τους ως σημαντικά σημεία / μνημεία της περιοχής.\nΣτρατηγική υποβάθμισης ρόλου αυτοκινήτου\nΣτην πρόταση επιλέγεται να εισηχθεί στρατηγική για υποβάθμιση του αυτοκινήτου κατά μήκος των οδών Ανδρέα Δρουσιώτη και Παύλου Μελά. Οι υφιστάμενοι χώροι στάθμευσης επί των οδών, εκατέρωθεν της πλατείας, καταργούνται με στόχο την ανάδειξη της. Η πρόταση εισηγείται τη μείωση του πλάτους του δρόμου για τα τροχοφόρα στο ελάχιστο επιτρεπόμενο πλάτος και διαπλάτυνση των πεζοδρομίων.\nΣυστάδες πρασίνου, © Ανδρέας Γ. Κυριάκου – Χρύσω Ονησιφόρου – Χρίστος Προυσής\nΈτσι επιτυγχάνεται η αποφυγή φαινομένων ανάπτυξης μεγάλων ταχυτήτων εντός της περιοχής μελέτης, καθιστώντας τη διαδρομή από το κέντρο της πόλης και την περιοχή εμπορίου στα δυτικά ή τις γειτονιές στα ανατολικά, ασφαλή και ευχάριστη.\nΗ αποφυγή λύσης ισοεπίπεδου πεζοδρομίου-δρόμου και η χρήση πασσάλων εκατέρωθεν των δρόμων σε όλο το μήκος τους, από την οδό Ζήνωνος μέχρι την οδό Ανεξαρτησίας, προσδίδει ένα επιπλέον επίπεδο ασφάλειας για τους πεζούς και τους ανθρώπους επί της πλατείας.\nΤο πράσινο στη συγκεκριμένη πρόταση μας παίζει σημαντικό ρόλο, αφού αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη στοιχεία της σύνθεσης. Λειτουργεί ως «όαση» πάνω στη σκληρή δαπεδόστρωση της πλατείας, αναβαθμίζοντας τη σε βιώσιμο επίπεδο και καθιστώντας την πιο ελκυστική.\nΕπίσης, εφαρμόζεται μια ιδιαίτερη συνθετική χειρονομία για επίτευξη μιας ομαλής μετάβασης και μιας αρμονικής συσχέτισης με το σκληρό υλικό του δαπέδου.\nΧώροι εστίασης χώρων αναψυχής, © Ανδρέας Γ. Κυριάκου – Χρύσω Ονησιφόρου – Χρίστος Προυσής\n“Έτσι, δημιουργείται μια εκατέρωθεν βαθμιδωτή σχέση διείσδυσης του μαλακού στοιχείου στο σκληρό και αντίστροφα”.\nΗ επιλογή προστασίας και διατήρησης των υφιστάμενων αιωνόβιων δέντρων δηλώνει την πρόθεση των δημιουργών για δημιουργία μιας κατά βάση σκιασμένης και πράσινης πλατείας όπου ο επισκέπτης πεζός θα μπορεί να την απολαμβάνει ευχάριστα ακόμη και κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Επίσης, μειώνει το κόστος και τον χρόνο που θα χρειαζόταν αν είχε προταθεί μια εξολοκλήρου καινούρια δεντροφύτευση.\nΗ επιλογή ενίσχυσης του πρασίνου της πλατείας με την εισαγωγή «πράσινων νησίδων», ενισχύει περαιτέρω τη λογικής βιωσιμότητας, σκίασης και δροσισμού, ρυθμίζοντας το μικροκλίμα της περιοχής επέμβασης και ενισχύοντας το αίσθημα άνεσης των επισκεπτών.\nΠεραιτέρω, η επιλογή φύτευσης αρωματικών φυτών και θάμνων αποσκοπεί στο να προσφέρει μια ευωδία στο χώρο, καθ όλη τη διάρκεια του χρόνου και ένα αίσθημα υγείας και ευεξίας στον πεζό.\nΗ επιλογή φύτευσης φυλλοβόλων δέντρων στις περιοχές μπροστά από τα καφεστιατόρια και τους χώρους αναψυχής στον άξονα Ανατολής – Δύσης, στοχεύει στην ενίσχυση της σκίασης του χώρου κατά τους καλοκαιρινούς μήνες ενώ επιτρέπει στον θαμώνα την απόλαυση του ήλιου κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών.\nΕπιπρόσθετα, η επιλογή αυτή ενισχύει τη χρωματική παλέτα της πλατείας και προσδίδει μια πανδαισία χρωμάτων στο χώρο με εναλλαγές κατά τη διάρκεια του χρόνου.\nΝυχτερινή άποχη πλατείας ΡΙΑΛΤΟ, © Ανδρέας Γ. Κυριάκου – Χρύσω Ονησιφόρου – Χρίστος Προυσής\nΣτην πρόταση εφαρμόζονται δύο είδη φωτισμού, ο έμμεσος και ο άμεσος.\nΟ έμμεσος φωτισμός εφαρμόζεται ως (α) κρυφός κάτω από τις καμπύλες λωρίδες, ο οποίος λειτουργεί ως φωτισμός πορείας, (β) σαν ενσωματωμένο φωτιστικό για ενημερωτικές πινακίδες, για τα περίπτερα, τα stand ποδηλάτων κτλ., και (γ) ως φωτιστικό μεσαίου ύψους που διαχέει το φως και τοποθετείται σε σημεία όπου υπάρχει ελλιπής φωτισμός.\nΟ άμεσος φωτισμός εφαρμόζεται με τη μορφή (α) προβολέων εδάφους για φωτισμό και ανάδειξη των δέντρων, (β) φωτιστικό μεγάλου ύψους κατάλληλο για φωτισμό δρόμων, πλατειών, χώρων στάθμευσης κ.α.\nΕπιδίωξη των δημιουργών είναι η ασφαλής περιδιάβαση της διαδρομής, η εξασφάλιση της οπτικής άνεσης, η μείωση της φωτορύπανσης, η εξοικονόμηση ενέργειας και η ανάδειξη της πορείας και των σημείων ενδιαφέροντος που την αποτελούν.\nΌλα τα φωτιστικά σώματα που θα χρησιμοποιηθούν, θα είναι τεχνολογίας LED με ενσωματωμένη την δυνατότητα ρύθμισης (dimming) και προγραμματισμό της λειτουργίας τους σε διάφορες στάθμες φωτισμού για εξοικονόμηση ενέργειας.\nΗ βελτίωση του τρόπου αποκομιδής αλλά και της υπηρεσίας συλλογής αστικών αποβλήτων και, γενικά, η επίτευξη αποτελεσματικότερης διαχείρισης των αποβλήτων, αποτελεί μία από τις κύριες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι πόλεις, ιδίως λόγω της αύξησης του πληθυσμού. Προτείνεται η εγκατάσταση έξυπνων σταθμών αποβλήτων (smart waste) και ανακύκλωσης στην πλατεία για να ενθαρρυνθεί, να καταγραφεί και να μετρηθεί την ανακύκλωση του δημόσιου χώρου.\nΔημόσιες τουαλέτες στην οδό Ανδρέα Δρουδιώτη\nΟι τουαλέτες στην οδό Ανδρέας Δρουσιώτη ανασχεδιάζονται με βάση τη νομοθεσία και επισυνάπτονται στο Παράρτημα Ι του παρόντος τεύχους.\nΠανοραμική νυχτερινή άποψη, © Ανδρέας Γ. Κυριάκου – Χρύσω Ονησιφόρου – Χρίστος Προυσής\nΛειτουργία περιοχής ως πόλου έλξης – Επίλογος\nΗ ανάπλαση της περιοχής Ηρώων αποσκοπεί να ενισχύσει το ρόλο της ως σημείο ενδιαφέροντος μέσα στην πόλη. Οι επιμέρους χειρισμοί μας έχουν στόχο να αναβαθμίσουν την ιστορική της σημασία και να την καταστήσουν πόλο έλξης επισκεπτών που ενδιαφέρονται τόσο για τον ιστορικό και ιδιαίτερο χαρακτήρα της, όσο και για τον ρόλο της ως χώρος αναψυχής και διασκέδασης.\nΑυτό επιτυγχάνεται, σε πρώτη φάση, με την ανάδειξη του ιστορικού χαρακτήρα της περιοχής με την τοποθέτηση σηματοδότησης σε στρατηγικά σημεία τόσο πάνω στην πλατεία αλλά και στους περιβάλλοντες δρόμους, καθοδηγώντας τον επισκέπτη στα διάφορα σημεία ενδιαφέροντος της περιοχής.\nΣε δεύτερη φάση, οι επιμέρους αρχιτεκτονικοί χειρισμοί για:\n(α) αποκατάσταση και ανάδειξη του μνημείου στο κέντρο της πλατείας,\n(β) ενίσχυση της υπόγειας χρήσης του σε γκαλερί με ολόχρονα εκθέματα και με δυνατότητα προέκτασης στο πάνω μέρος,\n(γ) δημιουργία χώρων (πλατεία μέσα στην πλατεία) που μπορούν να λειτουργήσουν ως υπαίθριοι χώροι εκδηλώσεων και ως προέκταση του θεάτρου ΡΙΑΛΤΟ για υποστήριξη, φιλοξενία δεξιώσεων και ενθάρρυνση της κοινωνικής συναναστροφής, ενισχύοντας το ρόλο που μπορεί να παίξει η περιοχή στην κοινωνική ζωή και αναψυχή της πόλης,\n(δ) ενίσχυση των χώρων αναψυχής που περιβάλλουν την πλατεία με βιοκλιματικά μέσα για αρμονική συνύπαρξη και ενδυνάμωση της,\nστοχεύουν να επανακαθορίσουν την πλατεία Ηρώων, να την επανορίσουν μέσα στην πόλη αλλά και στη συνείδηση των πολιτών της Λεμεσού και να την καταστήσουν εναρκτήριο έναυσμα για ποιοτική αναβάθμιση ολόκληρης της γύρω γειτονιάς.\nΚάτοψη, © Ανδρέας Γ. Κυριάκου – Χρύσω Ονησιφόρου – Χρίστος Προυσής\nΗ βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων της γύρω περιοχής και η ανάδειξη των πολιτιστικών και κοινωνικών στοιχείων και χαρακτηριστικών της περιοχής είναι και το τελικό ζητούμενο.\nΤελικά μέσα από την συγκεκριμένη πρόταση για την ανάπλαση της πλατέιας Ηρώων, οι αρχιτέκτονες ευελπιστούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη και στο γενικό εκσυγχρονισμό που υφίσταται αυτή τη στιγμή η πόλη της Λεμεσού.\nΤίτλος διαγωνισμού: Ανάπλαση πλατείας Ηρώων και Παρόδων στη Λεμεσό της Κύπρου, Τοποθεσία: Λεμεσός – Κύπρος, Ανάδοχος: Δήμος Λεμεσού, Αρχιτεκτονικά γραφεία: AYK Associates Architects – XO Architects – ReShape Landscape Architects, Ομάδα μελέτης – σχεδιασμού: Ανδρέας Γ. Κυριάκου – Χρύσω Ονησιφόρου – Χρίστος Προυσής, Έτος: 2020


Εύβοια 24 Ώρες – Όλα τα νέα της Χαλκίδας: Στο Ελσίνκι σήμερα και αύριο ο Μητσοτάκης για το συνέδριο του ΕΛΚ\nΣτο πλαίσιο του Συνεδρίου, την Τετάρτη στις 15.30, ο κ. Μητσοτάκης θα συμμετάσχει σε πάνελ της ολομέλειας με θέμα: «Ευημερία για όλους - Περισσότερη ανάπτυξη και θέσεις εργασίας για την Ευρωπαϊκή οικονομία». Θα ακολουθήσει, στις 19.00, η ομιλία του Προέδρου της Ν.Δ. στην ολομέλεια του Συνεδρίου, στις 19.30 το debate των δύο υποψηφίων (κ. Manfred Weber – κ. Alexander Stubb) και στις 20.00 η Σύνοδος Κορυφής του Ε.Λ.Κ. Την Πέμπτη στις 11.00 ο Πρόεδρος της ΝΔ και η Ελληνική αντιπροσωπεία θα ψηφίσουν για τον υποψήφιο πρόεδρο του Ε.Λ.Κ. για την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.


Ελένη Μενεγάκη: Έτσι θα περάσει τα Χριστούγεννα\n09/12/2015, 15:12 5\nΘα ξεκουραστώ οικογενειακώς, κυνηγώντας παιδιά, βέβαια, aλλά τουλάχιστον θα κοιμάμαι λίγο παραπάνω\nΤα πρώτα Χριστούγεννα με την κόρη της Μαρίνα και όλη την οικογένεια ανυπομονεί να περάσει φέτος η Ελένη Μενεγάκη. Η παρουσιάστρια του Alpha μετά την γέννηση της Μαρίνας της είναι στα καλύτερά της και για πρώτη φορά περιμένει με τόση χαρά τις γιορτές. Σύμφωνα με τα περιοδικά ΟΚ! και Hello!, αυτές τις μέρες τις περνά πάντα με τα τρία αγγελούδια της και φέτος έχει έναν ακόμη λόγο να γιορτάζει και να στολίζει το σπίτι της.\nΜαζί της φυσικά θα είναι ο αγαπημένος της Ματεό Παντζόπουλος, αλλά και η μητέρα της με τον πατριό και τον αδελφό της. «\n», είχε πει πρόσφατα στην εκπομπή της η Ελένη.\nΒέβαια, κανείς δεν ξέρει αν τα Χριστούγεννα θα βρίσκεται στην Αθήνα ή θα φύγει με όλους για Άνδρο, στα αγαπημένα της Άχλα, σίγουρα όμως θα έχει πολύ χρόνο για να παίξει με τα παιδιά και να χαλαρώσει μαζί με τον καλό της.