Ξαναδιαβάζοντας τον Πέδρο Καζάς « Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία\n« Ενεργοβόρα μεζεδάκια λοιπόν\nΗ μέρα με τα δεκαεφτάρια »\nΟ αφηγητής είναι ο πορτογάλος Βάκα Γκάβρο, γεννημένος στη Γκόα της Ινδίας, από παλιά οικογένεια με επιφανείς προγόνους ναυτικούς. Στη νιότη του ο αφηγητής αλήτεψε κάμποσα χρόνια στην ανατολή, ανάμεσα Ινδία και Ινδονησία, έχοντας συνδεθεί φιλικά με έναν Εγγλέζο τζέντλεμαν ονόματι Corke. Μετά τον ξαφνικό θάνατο του τελευταίου, ξεπέφτει στο νησί Φαγκούα, για το οποίο μας δίνει τις εξής πληροφορίες σε μια «Νότα», σημείωση παναπεί, που παρεμβάλλεται στο χειρόγραφο και δίνει τις εξής πληροφορίες εγκυκλοπαιδικού χαρακτήρα (και πάλι, μεταφέρω το κείμενο της πρώτης/δεύτερης έκδοσης που έχει μικροδιαφορές από την τρίτη):\nNota. – Το γκρούπο του Φόο-ι-μάα ή του Μωυσή βρέθηκε στο 1661 από κάποιο Πορτουγέζικο καράβι που έπεσε τυχαίως απάνου του σε μια τρικυμία που το μάκρυνε από το δρόμο της Ινδίας. Η παράμερη θέση του στο νότιο μέρος του Ινδικού και η λίγη σημασία που είχανε τα ρημόνησά του για ανθρώπους που έκαιγε η δίψα του πλούτου, έκαναν ώστε να μείνει κι ύστερ’ από την ανακάλυψη του σχεδόν άγνωστο, αφού ως το 1700 μονάχα η ανάγκη του νερού βίαζε κάποτε κανένα καράβι να έμπει στα επικίνδυνα νερά του. Στο 1755 στο Fagoua, που ήτανε το μεγαλύτερο νησί, φάνηκε ένα μικρός συνοικισμός από εκατό ψυχές, θύματα του σεισμού που ρείπωσε τότες τη Lisbonna. Την εποχή που πήγα, βρήκα ένα μικρό χωριό πολύ όμορφα χτισμένο και με αρκετήν ευτυχία. Έξω από το μικρό εμπόριο που γίνεται με τα καράβια σε ζώα (βόδια, πρόβατα, γουρούνια), η γης είναι καρπερή και, για να δώσει τα δώρα της (περίφημα λαχανικά κι ένα χοντρό σιτάρι όπως του Cap), δε χρειάστηκε παρά δουλειά και επιμονή -πράμα που έλειπε από τους τυχοδιώχτες του παλαιότερου καιρού, όπως ήτανε συνηθισμένοι ν’ αρπάχνουν το έτοιμο πλούτος που είχαν μαζώξει ξένοι λαοί. Το Fagoua βρίσκεται σε 41ο Ν.Π. και 52ο Α.Μ.\nΝομίζω ότι ο Κόντογλου επίτηδες δίνει τις συντεταγμένες του νησιού Φαγκούα: αφενός για να προσδώσει αληθοφάνεια στο γραφτό του «Πορτουγέζου» και αφετέρου για να δείξει, τουλάχιστον σε όποιον κάνει τον κόπο να το ψάξει, ότι νησί Φαγκούα δεν υπάρχει, διότι οι συντεταγμένες -41 πλάτος και 52 μήκος βρίσκονται καταμεσίς του ωκεανού, σε ένα σημείο που απέχει πολύ από κάθε στεριά, 1800 χιλιόμετρα νότια απ’ τις ακτές της Μαδαγασκάρης. Σε μια εργασία που αναλύει τον Πέδρο Καζάς και που βρίσκεται στο Διαδίκτυο, ενώ αναλύεται πώς λειτουργούν οι «Νότες» δεν δηλώνεται σαφώς πως το νησί Φαγκούα είναι εύρημα της φαντασίας του συγγραφέα.\nΗ δράση όμως δεν εκτυλίσσεται μόνο ή κυρίως στο νησί Φαγκούα αλλά σε ένα νησί που βρίσκεται ακόμα νοτιότερα, το Ζάτο, το μεγαλύτερο από τρία-τέσσερα άσπρα ερημονήσια. Ο αφηγητής επισκέπτεται το νησί αυτό συντροφιά με έναν παράξενο άντρα που οι ντόπιοι του έχουν δώσει το παρατσούκλι Όσο (αρκούδα στα ισπανικά).\nΉτανε καλαφάτης, ψαράς, τιμονιέρης, μαραγκός κι ακόμα μυλωνάς. Όλες αυτές τις δουλειές τις μετάλλαζε όπως το ’φερνε η τύχη, αλλά ο θεός ξέρει γιατί δε μιλούσε σχεδόν ολότελα. Δε σίμωνε καν σε άνθρωπο τις ώρες που δε δούλευε. Κατοικούσε μέσα σε μια παλιά αποθήκη, μισή ώρα όξω απ’ το χωριό, μέσα στην οποία άλλη φορά φύλαγαν ψαρόλαδο, ξερά ψάρια και τομάρια φώκας. Συχνά γύριζε έρημος στην άλλη άκρη του νησιού, είτε μ’ ένα μακρύ ξύλο στον ώμο του, κανείς δεν ξέρει γιατί, είτε μ’ ένα μεγάλο παλιό ναυτικό μαχαίρι κρεμασμένο σε πέτσινη ζώνη, άλλη τρέλα, αφού στο Fagoua δεν υπάρχουν αγρίμια. Κρατούσε μιαν ιδέα πως ήτανε πολύ επιδέξιος στ’ άρματα, όμως κανείς απ’ όσους είδα δεν ήξερε αν είναι αλήθεια. Αλλά ο πιο αγαπημένος του περίπατος ήτανε στα άσπρα νησιά που ανάφερα παραπάνου. Περνούσε εκεί δυο και τρεις βδομάδες. Πολλές φορές τον είχαν για πνιμένον. Έπαιρνε μια παλιά σκαμπαβία, που ήτανε δεμένη πάντα μπρος στην τέντα του Τιν Τιν, και ξεμπουκάριζε, ακόμα και με θαλασσοταραχή.\nΟ Βάκα Γκάβρο αποφασίζει να εγκατασταθεί στο ερημόνησο Ζάτο με σύντροφό του τον απροσδιόριστης ηλικίας Όσο, για να ζήσουν εκεί όσες μέρες τούς απομένουν. Στην αρχή όλα είναι ειδυλλιακά, όμως όταν έρχεται ο χειμώνας και η άγρια θάλασσα αναγκάζει τους δυο συντρόφους να κλείνονται για μέρες και βδομάδες στο καλύβι τους, η ψυχική και σωματική τους αντοχή δοκιμάζεται. Με το που έρχεται ο Οκτώβριος (άρα η άνοιξη στα πλάτη εκείνα) ο Όσο παρακινεί τον αφηγητή να σκάψουν ένα πηγάδι για νερό -πρώτη φορά εκδηλώνει κάποια επιθυμία και μάλιστα τόσο έντονα.\nΣκάβοντας το πηγάδι, ανακαλύπτουν έναν σκελετό -και το εύρημα αυτό κάνει τον Όσο να παραφρονήσει, να αρχίσει να ικετεύει «Ξεκούρασέ με σενιόρ Λεοκάντιο», να επιτεθεί στον αφηγητή -ο οποίος αναγκάζεται να τον τραυματίσει με το πιστόλι του και μετά να τον σκοτώσει. Ο νεκρός έχει κατάστικτο το στήθος από τατουάζ και στο κέντρο του ένα αρμπαλέτο (βαλλιστρίδα το λέμε αυτό θαρρώ) με το όνομα Pedro Cazas – 1530.\nΚι αναρωτιέται ο αφηγητής, αν αντικρίζει κάποιον που έζησε τριακόσια και βάλε χρόνια ή κάποιον που επέστρεψε από τον Άδη. Όσο για τον σκελετό, αυτός ανήκει στον Λεοκάντιο Κάλβο, μακρινόν πρόγονο του αφηγητή -όπως εξηγεί στο τέλος του βιβλίου ο αφηγητής, ο Πέδρο Καζάς, Ισπανός ναυτικός, συγκρούστηκε με τον Λεοκάντιο Κάλβο στα χρόνια που Ισπανοί και Πορτογάλοι θαλασσομαχούσαν για τις κτήσεις τους, κι αργότερα\nπέταξε τη βασιλική εύνοια κι έγινε μπουκανιέρος. Αυτό μαρτυρεί πως ούτε η ταπεινότερη εθνική φιλοδοξία δεν τον έσπρωχνε να πράξει, όπως είχε πράξει, αλλά απλά η πλέον άσβηστη δίψα του αιμάτου, αφού άρχισε την άτιμη τέχνη του βάζοντας στο χέρι ένα καράβι της αμερικάνικης αρμάδας, με την ελπίδα να εύρει χρυσάφι· με λίγα λόγια, πρωτόβαψε τα χέρια του με εσπανιόλικο αίμα.\nΓια δυο χρόνια βρίσκεται είτε στα νερά των Αντιλλών είτε σιμά στον Πράσινον Κάβο. Αφάνταστη είναι η γληγοράδα που βάζει στα μακρινά τούτα ταξίδια. Η Αμερική και η Ιντία του πληρώνουν ταχτικά χαράτσι, όπως οι Εσπανιόλοι και οι Πορτουγέζοι του δίνουν να πιει αίμα. Και για τους δυο είναι ο διάολος.\nΌπως φαίνεται, το παλαιό μίσος του απάνου στο Leocadio Calvo τον σπιρούνισε στο τέλος να περάσει στη θάλασσα της Ιντίας. Κανένας δεν ξέρει πώς έπεσε στα νύχια του ο κακόμοιρος ο Πορτουγέζος. Βγήκε η φήμη πως τον έχωσε ζωντανόν. Αντάμα με το Leocadio είχε πιάσει και τον αδερφό του Sidonio. Τούτον τον θανάτωσε γαργαλώντας τον. Ο Πέδρο βασάνιζε κάποτε τους οχτρούς τoυ μ’ ένα παρόμοιο τρόπο.\nΈτσι τελειώνει η καθαυτό αφήγηση, αν και ακολουθεί ένα επίμετρο, πάλι από τον «Βακα Γκάβρο» που ονομάζεται «Λίγα λόγια του κρασιού».\nΣε αυτή την πρώτη/δεύτερη έκδοση, ο Κόντογλου είναι επηρεασμένος από τα γαλλικά, κι έτσι γράφει «Εσπανιόλος», που στην τρίτη έκδοση το άλλαξε σε «Σπανιόλος». Μια άλλη αλλαγή είναι η λέξη «βάσανα», που στην πρώτη/δεύτερη έκδοση την έχει με τον μικρασιάτικο τύπο της, «βάρσανα».\nΚαθώς διάβασα σημείωσα την γουστόζικη βρισιά «πορδοβουλώματα», που την ήξερα βέβαια αλλά δεν την είχα ξαναδεί γραμμένη. Επίσης, μερικές λέξεις που δεν τις έχουν τα σύγχρονα λεξικά:\nκελετέρι -ή κελετίρι, αλλού. Το έχουν για να ανεβαζουν τα χώματα από το πηγάδι που σκάβουν. Πρόκειται για ένα είδος κοφίνι, λέξη που διατηρείται στο σαμιώτικο ιδίωμα. Ασφαλως θα είναι τουρκικό δάνειο.\nσατίρα, λέξη που εμφανίζεται σε μια άγρια σκηνή της τρέλας του Όσο: Τούτη τη φορά χύθηκε κι άρπαξε τη γάτα που κοιμότανε εκεί κάπου, έβαλε τα πόδια της απάνου στο βαρέλι και τα ’κοψε με μια σατίρα που κρατούσε. Το ζώο πετάχτηκε σαν τόπι στον αγέρα. Μια βιτσιά σφύριξε στο μάγουλό μου, μαζί μ’ ένα ράντισμα από ζεστό αίμα…\nΗ σατίρα (σατύρα στην πρώτη/δεύτερη έκδοση) ή σατίρι είναι το μεγάλο, βαρύ μαχαίρι με την πλατιά λεπίδα, σαν μπαλτάς, που χρησιμοποιείται για το κόψιμο του κρέατος στα χασάπικα. Δάνειο από τα τουρκικά (satιr).\nρέζιγος, στη φράση: Κατά τα γραφόμενα του Πάπα, οι δοσοληψίες των Σπανιόλων με τα νησιά των μπαχαρικών έπρεπε να γίνουνται από το δρόμο της Δύσης, πράμα που τους στένευε να περνούν μέσα απ’ το ρέζιγο μπουγάζι του Μαγελάνου, και να παίρνουν βόλτα περισσότερο απ’ το μισό μήκος της γης.\nΌπως καταλαβαίνετε από τα συμφραζόμενα, ρέζιγο μπουγάζι είναι το επικινδυνο στενό πέρασμα. Γενικότερα, ρέζιγος είναι και ο επισφαλής και ο επικίνδυνος. Η λέξη είναι συχνή στους πεζογράφους της αιολικής γης. Πρόκειται για αντιδάνειο, από τη γενουάτικη λέξη rezegu, που προέρχεται από το ριζικό -και που ίσως συνδέεται με το rischio και το ρίσκο.\nΚλείνω με μια σχολαστική επισήμανση -ο αρχικός τίτλος είναι Pedro Cazas, επειδή στην πρώτη/δεύτερη έκδοση τα περισσότερα κύρια ονόματα, ανθρώπων και τόπων, γράφονται στο λατινικό. Στην τρίτη έκδοση τα κύρια ονόματα γράφονται στα ελληνικά και ο τίτλος είναι Πέδρο Καζάς.\nΑπό γλωσσική άποψη, το «Καζάς» είναι λάθος. Ο Cazas είναι Ισπανός, άρα θα προφέρεται Καθάς ή Κασάς (αν προέρχεται από τις περιοχές του σεσέο) ή μάλλον, όπως μου υπέδειξε σωστά ένας φίλος, Κάσας ή Κάθας, παροξύτονο. Το ζήτα αποκλείεται, είναι φθόγγος που δεν τον έχουν οι ισπανόφωνοι. Δεν ξέρω πώς φανταζόταν ο Κόντογλου την προφορά του ονόματος του ήρωά του -ίσως σαν γαλλοθρεμμένος να τον έλεγε κι αυτός Καζάς, με τόνο στη λήγουσα, επειδή όμως είχε ταξιδέψει και στην Ισπανία δεν αποκλείω να τον είχε φανταστεί Κάθας ή Καθάς. Ωστόσο, στα είκοσι χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη/δεύτερη ως την τρίτη έκδοση, οι Έλληνες αναγνώστες και κριτικοί που διάβαζαν Cazas θα πρόφερναν μέσα τους και θα μετέγραφαν Καζάς, οπότε ακόμα κι αν υποθέσουμε πως δεν το είχε έτσι σχεδιάσει ο Κόντογλου, τελικά θα επιβλήθηκε αυτή η μεταγραφή.\nΠράγμα που σημαίνει ότι καλό είναι, όταν γράφετε ελληνικά, να μεταγράφετε στα ελληνικά τα ονόματα των ηρώων των μυθιστορημάτων σας.\nThis entry was posted on 16 Ιουλίου, 2017 στις 09:39\tand is filed under Λογοτεχνία, Ναυτικά, Πεζογραφία, Φιλολογία. Με ετικέτα: Αϊβαλί, Αιολίδα, Πέδρο Καζάς, Φώτης Κόντογλου, Φαγκούα, Pedro Cazas. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, ή trackback from your own site.\n133 Σχόλια προς “Ξαναδιαβάζοντας τον Πέδρο Καζάς”\n16 Ιουλίου, 2017 στις 09:53\n>άρπαξε τη γάτα που κοιμότανε εκεί κάπου, έβαλε τα πόδια της απάνου στο βαρέλι και τα ’κοψε με μια σατίρα που κρατούσε\nΠάω να το αναρτήσω σε κάτι ευαίσθητες κυρίες στο Fb, που όλο για τα γατάκια τους μιλάνε\n16 Ιουλίου, 2017 στις 09:58\nΚι εγώ κάποτε άρπαξα τη γάτα μας από τα πόδια στο αριστερό χέρι τα πίσω και στο δεξιό τα μπρος και ξεσκόνισα τα παπούσια μου.\nΝιαούριζε η δόλια, φώναζε κι η δικιά μου ν αφήσω το ζωντανό ήσυχο…\nΘα το βάλω κι αυτό στις γατόφιλες του Σχ.1\n16 Ιουλίου, 2017 στις 10:01\nΤο βιβλίο είναι διαθέσιμο στο δίκτυο από χρόνια και ήταν από τα πρώτα ηλεβιβλία που έχω διαβάσει. Μου αρεσε πολύ και μάλλον θα το ξαναδιαβάσω το μεσημέρι.\nΑυτό το Βάκα Γκάβρο γιατί το μεταφράζω στο μυαλό μου «Θαρραλέα Γελαδα» δεν ξέρω. Πεντεξι λέξεις ισπανικές ξέρω όλες κι όλες, κι οι συνειρμοί είναι αστείοι…\n16 Ιουλίου, 2017 στις 10:06\n«Θαρραλέα Γελαδα» κι έχεις και τον Αρκά που κάποιος ρωτάει:\n-Που το πας το βόδι;\n-Δεν είνα βόδι. Αγελάδα είναι.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 10:09\nαυτό το «…μπουκανιέρος..» (που αναφέρεται προς το τέλος της ανάρτησης σε σχέση με τον Leocadio Calvo, ) κάτι… μου θυμίζει από τα παιδικά τα του μπλογκ 🙂\n16 Ιουλίου, 2017 στις 10:13\nΩραία ιδέα ο Κόντογλου, μπράβο!\nΑυτό που ζούσε στο Παρίσι από το ’14 δεν το ήξερα, δεν με εκπλήσσει όμως ξέροντας τα διαβάσματα και τις μεταφράσεις του. Δεν είναι ενδιαφέρον ότι ακούγεται περίεργο, καθώς έχουμε συνηθίσει να ταυτίζουμε όσους γράφουν σε λόγια ή εξεζητημένη γλώσσα με κοσμοπολίτες και σπουδαγμένους, ενώ για τον Κόντογλου θα μπορούσε να πιστέψει κανείς ότι ήταν ένα αυτοδίδακτο παιδί από το Αϊβαλί; (Αντίστοιχα, ακούγεται παράξενο ότι και ο Παπαδιαμάντης μετέφραζε από τα γαλλικά).\n16 Ιουλίου, 2017 στις 10:14\n>κάτι… μου θυμίζει από τα παιδικά τα του μπλογκ\nΕίναι αυτός που λένε [λέει] ότι έδιωξα εγώ από το μπλογκ\n16 Ιουλίου, 2017 στις 10:15\n16 Ιουλίου, 2017 στις 10:29\nΗ σατίρα λέγεται στα Καρδάμυλα «τσατίρι» ή και «τσατίρα» με την ίδια σημασία (Υπάρχει εκεί και επώνυμο Τσατίρης)\nΤο ρέζιγο στη Χίο είναι ρέζεγο και σημαίνει το (στατικά κυρίως) επισφαλές, το οχι στερεωμένο, που εύκολα θα φύγει, πέσει κλπ.\nΤέλος, πάλι στα Καρδάμυλα, υπάρχει το επώνυμο Καζάς.\nΣε αντίθεση με αυτούς και μη θέλοντας να της δείξω πόσο την γούσταρα και εγώ , αν και με την γυναικεία της διαίσθηση το καταλάβαινε αυτό πολύ καλά, την φώναζα τρυφερά Πορδοβούλωμα, λέξη που εκείνη την εποχή, αρχές του 60 μου είχε μείνει στο μυαλό από το βιβλίο του Κόντογλου που ήταν στην εποχή του από τα καθοριστικά βιβλία της νιότης μας!\n16 Ιουλίου, 2017 στις 10:32\n>Δυστυχώς σήμερα κάνει παρέα στον Φώτη Κόντογλου και είμαι σίγουρος πως σε κάποια αγιογραφία του θα έχει αποθανατίσει το γλυκό της προσωπάκι στην μορφή κάποιας αγίας.\nΝα μην βάλω εικόνα…\n16 Ιουλίου, 2017 στις 10:36\nΛίγα λεξιλογικὰ γιὰ τὸ σημερινό:\nΤὴ σατίρα ἐλαφρὰ παραλαγμένη τὴ χρησιμοποιεῖ κι ὁ Μάρκος στὴν αὐτοβιογραφία του.\n«Λίγο πριν πάω στρατιώτης, το 1924 ή αρχή το 25, άκουσα κατά τύχη τον μπάρμπα Νίκο τον Αϊβαλιώτη να παίζει το μπουζούκι του, το οποίον τόσο πολύ μου άρεσε, ώστε έκανα όρκο ότι αν δεν μάθω μπουζούκι θα κόψω τα χέρια μου με την τσατίρα, που σπάνε τα κόκκαλα στο μαγαζί. Λογάριασα τον όρκο μου ιερό και απαράγραπτο»\n(Μάρκος Βαμβακάρης – Αυτοβιογραφία, επιμέλεια: Αγγελική Βέλλου – Καϊλ, εκδόσεις Παπαζήση, σ. 105-106 ).\nὍσον ἀφορᾶ στὴν ἀπόδοση τοῦ «Pedro Cazas» στὰ ἑλληνικὰ, πιστεύω τὸ πιὸ σωστὸ θὰ ἦταν «Πέδρο Κάθας» ἤ «Κάσας». Μὲ βάση τοὺς κανόνες τονισμοῦ τῶν ἰσπανικῶν, οἱ λέξεις ποὺ τελειώνουν σὲ «s», «n» ἢ φωνῆεν τονίζονται στὴν παραλήγουσα, ἐκτὸς κι ἂν ὑπάρχει τὸ σημεῖο τοῦ τόνου σὲ ἄλλη συλλαβὴ. Ἐξ ἄλλου ὑπάρχει καὶ ἡ λέξη caza, ποὺ σημαίνει κυνήγι. (Ἂν κάνω κάποιο λάθος -πᾶνε καμιὰ τριανταπενταριὰ χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ἔκανα ἰσπανικὰ- ἂς μὲ διορθώσει ἡ Κρόνη ἢ ὅποια/ος ἄλλος γνωρίζει).\n16 Ιουλίου, 2017 στις 10:39\n16 Ιουλίου, 2017 στις 10:40\n13 — > 10,11\n16 Ιουλίου, 2017 στις 10:44\n@12. Τὸ ἀπόσπασμα τῆς αὐτοβιογραφίας τοῦ Βαμβακάρη -τὸ θυμόμουνα βέβαια, ἀλλὰ γκουγκλίζοντας- τὸ βρῆκα ἐδῶ:\nΤὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 10:46\n«για το περίκολο (ή τα περίκουλα) και τα ρίζιγα της θαλάσσης» στα παλιά θαλασσοδάνεια\n16 Ιουλίου, 2017 στις 10:54\nΤώρα μας το έντυσες κανονικά.\nΕγώ πάντως αναφερόμουν στην μορφή κάποιας αγίας,\nΔιαβάζω γι αυτήν και τον Κόντογλου από παλιότερα σχόλια εδώ:\nΗταν η Ειρήνη φίλη της γερόντισσας (ηγουμένης) της Μονής του Αγίου Εφραίμ στην Νέα Μάκρη, που την έστειλε αδιάβαστη ο πρώην μητροπολίτης Αττικής ο κίναιδος Παντελεήμων, που είχε κατακλέψει την μονή κάνοντας ένα απίστευτο κομπόδεμα «για τα γεράματά του».\n16 Ιουλίου, 2017 στις 11:07\nΠεριοχές του σεσέο;\n16 Ιουλίου, 2017 στις 11:11\nΠεριοχές του σεσέο\n16 Ιουλίου, 2017 στις 11:18\n19 – Γράσιας (το προτιμώ, φυσικά…)\n17. Παντελεήμων Μπεζενίτης απο την περιοχή αγ. Μαρίνα της πόλης της Χίου. Οι παλιότεροι τον θυμούνταν από μαθητή ακόμα. Ο Παντελεήμων Φωστίνης που ήταν ο γέροντάς του, ήταν στρατιωτικός παπάς που τον έφεραν το ’46 στη Χίο «να τη στρώσει» μετά την καθαίρεση του (ΕΑΜίτη) Ιωακείμ Στρουμπή. Μιά ταρίφα με τον Καντιώτη… Ό,τι (τα)σκατά και το φτυάρι…\n16 Ιουλίου, 2017 στις 12:21\nΚαλημέρα, βρήκα χειρόγραφη την πρώτη σελίδα πρίν κοντά δέκα χρόνια σε βιβλιοθήκη με έργα κυρίως του 20-30. Το ξεχώρισα μαζί με κάποια γράμματα του Καζαντζάκη σε συγγενή της γυναίκας μου, απο την ίδια βιβλιοθήκη. Ο καζ απότι θυμάμαι, σε κάποια φάση δεν πρέπει να τα πήγαινε καλά με τον Κόντογλου, και μάλιστα έδιχνε στενοχωρημένος για το γενονός.Ξέρει κανείς αν και εφόσων συνεβαινε αυτό; Να τα ξαναβρώ και να σας σκανάρω κάτι ; Θα πάρει βέβαια χρόνο εξ’ αιτίας της μεταφοράς της βιβλιοθήκης απο Παρίσι σε χωριό της Κρήτης, αλλά αν έχει ενδιαφέρον, να το κάνω.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 12:31\n6 Πολύ σωστή επισήμανση.\n5-7 κτλ Τέτοια σχόλια δεν προσφέρουν τίποτα, ενοχλούν και δεν χρειάζονται. Έχεις που έχεις κάνει τόσα φάουλ, θέλεις να τα θυμίζεις κι από πάνω; Θα σε παρακαλέσω να μην κάνεις κανένα εκτός θέματος σχόλιο σήμερα, ούτε να απαντάς στον εαυτό σου.\n12 Σωστος για τον τονισμό, μου το υπέδειξε με μέιλ και άλλος φίλος, έκανα τη διόρθωση στο άρθρο\n18-19 Με πρόλαβε ο Δυτης ως συνήθως\n21 Ο οποίος Ιωακείμ Στρουμπής είναι ο μόνος από τους εαμίτες μητροπολίτες που δεν έχει αναγνωριστεί!\n22 Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σας, είναι πολύ ενδιαφέροντα αυτά που λέτε, αν μπορέσετε να τα σκανάρετε θα με ενδιέφεραν.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 12:37\n16 Ιουλίου, 2017 στις 12:41\nΚαθημερινὸς φασισμός. Εἰκόνες ἀπὸ πρόσφατα περιστατικὰ (γιὰ εὐνόητους λόγους δὲν τὶς ἀναπαράγω).\nὉ «ἄντρας» ποὺ χτύπησε τὴ γυναίκα του στὸ Καλλιμάρμαρο. Εἶχαν πάει στὴ συναυλία γιὰ νὰ συμπαρασταθοῦν στὰ θύματα τῆς Κρίσης.\nΤὸ λούσιμο μὲ καφέδες καὶ νερὰ τοῦ Φίλη καὶ τοῦ Ξυδάκη στὴ συγκέντρωση συμπαράστασης στὴν Ἠριάννα.\nΚαὶ παλιότερες εἰκόνες. Τὸ γιαούρτωμα τοῦ Πάγκαλου, ὁ ξυλοδαρμὸς τοῦ Χατζηδάκη, οἱ τραμπουκισμοὶ τοῦ Κασιδιάρη.\nἩ Βία δὲν ἔχει χρῶμα, οὔτε δικαιολογία. Εἶναι τὸ ἴδιο ἀποκρουστικὴ ὅπου κι ἃν ἐκδηλώνεται. Ἀπέναντι στοὺς Δικούς μας ἢ ἀπέναντι στοὺς Ἄλλους.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 12:49\nΚόντογλου; Για μένα, σε πολλά , χμ..κάπως βαρετούλης και να με συνχωρείτε κιόλας… Αυτή η φτιαχτή του γλώσσα της παλιάς φυλλάδα, ανέκαθεν μου φαινόταν πεποιημένη και κουραστική, όμως, αναμφίβολα, (συμφωνούσε και ο κρητίκαρος Νίκος Καζά…)ήταν δυνατή πέννα.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 12:59\n@24. Κρόνη, βρῆκα ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέρον τὸ ἄρθρο: «Πώς σώθηκαν οι τοιχογραφίες του Κόντογλου και των μαθητών του Τσαρούχη και Εγγονόπουλου». Νά ᾿σαι καλά.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 13:00\n17β Γς (τέλος)\n…Ο Φώτης Κόντογλου … ζωγράφισε στο καθολικό της Μονής την πρώτη εικόνα τού Αγίου Εφραίμ….\nΠρόκειται γι αυτήν την εικόνα (αριστερά κάτω), εδώ και με μιά παλιά φωτογραφία (στη μονή) του Φ.Κ. (δεν είδα να αναφέρθηκε πως το πραγματικό του όνομα ήταν Φώτιος Αποστολέλης)\n16 Ιουλίου, 2017 στις 13:01\n13 Dryhammer, για αγγέλους, TI έγραψες- ο λογιότατος!\nΤι έγραψες! Θα το διαδώσω με χαρά, τζουμ τριαλαρί, λαρό, στο φατσομπούκι!\nπήρες γυναίκα θεούσα; Μπράβο, μπράβο σου ! Το ήξερα ότι ξέρεις με τι είδους θηλυκό είναι Πιθανόν, να έχεις καλυμμένα τα νώτα σου!\n25 Δημήτρη Μαρτίνε, αυτό για την καταδίκη της χρήσης βίας από όπου και αν προέρχεται την υπογράφω με χεροποδαροδάχτυλα- ασμένως!\nΓιὰ νὰ γελάσει λίγο τὸ χειλάκι μας, ἕνα σχόλιο ἀπὸ τὸ σλάνγκρ γιὰ τὸ πρόσφατο προσκύνημα τοῦ κάστανου:\nΤὸ ἀνέβασε ἡ φίλη μου, ἡ Σούλτω.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 13:26\n30 Δημήτρη Μαρτίνε έχεις φίλη που τη λένε Σούλτω; Τρομερό ονοματάκι, χιχι!\n16 Ιουλίου, 2017 στις 13:29\nΩραίος ο κυρ Φώτης και η γλώσσα του. Μπράβο στην «Άγκυρα» που επανεξέδωσε σημαντικό μέρος του έργου του. Κάποια κείμενα θρησκευτικού περιεχομένου είναι παρωχημένα και δύσκολα διαβάζονται, αλλά τα υπόλοιπα είναι απολαυστικά. Ιδίως οι «Αδάμαστες ψυχές».\n16 Ιουλίου, 2017 στις 13:36\n16 Ιουλίου, 2017 στις 13:44\n34 Αθεόφοβε :\n«-Για δες ο Αθεόφοβος όλο κορίτσια μαζεύει γύρω του!\nΈτσι από κει που ήμουνα Αθεόφοβος και αφέντης τσουτσουλομύτης με θηλυκές μπεκάτσες, τσίχλες, περιστέρια, αηδόνια, τσαλαπετεινούς και παγόνια γύρω μου, έμεινα τελικά σκέτα Αθεόφοβος με το έτερον ήμισυ, σήμερα προς τα ¾ !»\nΕίσαι «θεούλης!» (Αυτό το «νυν και αεί») της συζύγου, ακαταμάχητο, μαζί με όλα τα αποδέλοιπαα!\n16 Ιουλίου, 2017 στις 13:45\n16 Ιουλίου, 2017 στις 13:47\nΣωστά θυμάσαι τους κανόνες τονισμού\n«Leocadio Calvo» «Λεοκάντιο Κάλβο» (Calvo στα ισπανικά σημαίνει φαλακρός).\n«Pedro Cazas» «Πέδρο Κάθας» (Cazador ισπανικά ο κυνηγός Cazas κυνηγάς Casas σπίτια).\n«Pedro Casas» «Πέδρο Κάσας»\nΣτην Ανδαλουσία, Εξτρεμαδούρα, Κανάρια νησιά και Λατινική Αμερική όλα είναι Κάσας\nΜου αρέσει το «Πέδρο Καζάς»\n16 Ιουλίου, 2017 στις 14:02\nως σατίρι/α,τσατίρι/α κλπ το έμαθα από δω\n16 Ιουλίου, 2017 στις 14:11\nΠέθανε ο Κώστας Μουρσελάς από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Η τηλεοπτική σειρά Εκείνος κι Εκείνος με είχε εντυπωσιάσει πολ, παιδί ακόμα αρχές του 70, έγινε κατά κάποιο τρόπο το τηλεοπτικό μου μέτρο γι’αυτό και έβλεπα λίγες σειρές τότε και καμία τώρα.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 14:12\nΒέβαια ὑπάρχει καὶ ὁ τούρκικος Καζὰς ποὺ σημαίνει (μεταξύ ἄλλων) διοικητικὴ περιοχή.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 14:14\nΠέθανε ο συγγραφέας του μυθιστορήματος «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά», Κώστας Μουρσελάς\nΕκείνος Κι Εκείνος – Όλα Τα Επεισόδια\n16 Ιουλίου, 2017 στις 14:22\nΚρίμα. Και θυμήθηκα τα «Βαμμένα, κόκκινα μαλλιά» προχθές στην συζήτηση για τα πνευματικά δικαιώματα για την μεταφορά μυθιστορήματος στην τηλεόραση ή τον κινηματογράφο.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 14:23\n16 Ιουλίου, 2017 στις 14:31\n42 – Όταν πεθαίνει κάποιος 85 χρονών δεν είναι κρίμα, κάποτε θα πρέπει να πάψει η κοινωνία να διδάσκει πως ο θάνατος είναι μόνο κακός, είναι από τους βασικούς λόγους που έχει χαθεί το μέτρο παγκοσμίως.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 14:38\n39-41 Aιωνία του η μνήμη…\nΓια να πω την αμαρτία μου, πολύ περισσότερο μου άρεσαν τα θεατρικά του από την τηλεόραση παρά το μπεστ-σέλερ του, που το θεωρώ υπερτιμημένο και το βρίσκω κάπως φτιαχτό, κάπως αβανταδόρικο. Από την άλλη, όμως, καλύτερα που με αυτό το σουξέ μπόρεσε να περάσει άνετη ζωή στην ωριμότητά του (κι ας ενοχλούνται μερικοί που θέλουν να πληρώνεται εφάπαξ ο συγγραφέας).\nΤο 1951 ειχε συλληφθεί ως μέλος της παρανομης ΕΠΟΝ σε σχέση με την πρώτη υπόθεση Μπελογιάννη.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 14:39\nΜε βάση την λογική έχεις δίκιο. Το «κρίμα» είναι μια καθαρά συναισθηματική αντίδραση έχοντας στο μυαλό μου την εικόνα του πριν από τριάντα χρόνια.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 14:44\nΛυπήθηκα για τον Μουρσελά\n16 Ιουλίου, 2017 στις 15:19\n45: Ενώ αν είσαι ένας ανώνυμος εμποράκος, εργάτης, ή δάσκαλος, που προσφέρει στην κοινωνία ό,τι μπορείς κι ό,τι έχεις ταχθεί, αλλά δεν φροντίζεις, ή δεν σου φτάνουν, ή δεν σε αφήνουν, να αποταμιεύεις, να επενδύεις, να πληρώνει τα ένσημά σου, ας σε φτύσει η κοινωνία μόλις είσαι ανήμπορος, και δεν μπορείς να κάνεις και σουξέ. Μην το τραβάς!\n(αν πεις, όλοι να περνάνε καλά, έχεις αλλάξει την κουβέντα)\n16 Ιουλίου, 2017 στις 15:35\nΠοιος είναι ο Μουρσελάς; όποιος και αν είναι ας πάει στην ανάπαυση, όμως ο Κόντογλου είναι ανεπανάληπτος κατά τη δική μου εκτίμηση. Άλλης , παλαιάς κοπής και εποχής άνθρωπος. Τότε ακόμη, κάποιοι πίστευαν σε ιδέες , σε Θεό, σε κάτι τεσπα…δεν ήταν χύμα, όπως, λόγω κόπωσης και πλύσης εγκεφάλου, οι περισσότεροι σήμερα…\n16 Ιουλίου, 2017 στις 15:42\n48 Ένας στους χίλιους (και πολύ λέω) λογοτέχνες κάνει σουξέ και σε ενοχλεί -και καταπίνεις γκαμήλες και τέρατα!\nΓια τον Μουρσελά, απο εφημερίδα του Οκτ. 1951\n45 – Η βασική ενόχληση, είναι ότι τα παιδιά του ή όποιος άλλος έχει τα πνευματικά του δικαιώματα, θα πρέπει να πληρώνεται για τα επόμενα 70 χρόνια για τα έργα του Μουρσελά χωρίς ο ίδιος να έχει δημιουργήσει ή προσπαθήσει για κάτι, δεν είναι το ίδιο μ’ αυτό που λές.\nΑκόμα και γι’ αυτό όμως, το βιβλίο Βαμμένα κόκκινα μαλλιά , πούλησε πάνω από 200.000 αντίτυπα και σε τρία χρόνια έγινε τηλεοπτική επιτυχία άρα ο συγγραφέας πληρώθηκε εφάπαξ και μάλιστα τόσο καλά που του έφτασαν για ζήσει άνετα το υπόλοιπο της ζωής του. Δηλαδή με ένα βιβλίο έκανε την μπάζα της ζωής του όταν άλλοι με πτυχία και πολύχρονες και πολυέξοδες σπουδές αλλά και άλλου εργάτες του μόχθου, δουλεύουν 30-40 χρόνια νυχθημερόν οι περισσότεροι σε αντίξοες συνθήκες για να βρεθούν ένα πρωΐ με μιά σύνταξη πείνας και με την ρετσινιά του τεμπέλη και αντιπαραγωγικού.\nΕπίσης μην ξεχνάς, πως έγραφε για να ζήσει, αυτό ήταν το επάγγελμά του, όπως και των Μαντά, Δημουλίδου, Ξανθούλη και άλλων επιφανών συγγραφέων που με αυτόν τον τρόπο βγάζουν το παντεσπάνι τους. Σε όλα τα επαγγέλματα, υπάρχουν οι καλοί οι μέτριοι και οι κακοί, με ποιά λογική οι συγγραφείς πρέποι να διαχωρίζονται, να επιβάλεται έμμεσος φόρος υπέρ τους και τα παιδιά τους να καρπώνονται τα κέρδη από τα έργα τους για 70 χρόνια μετά τον θάνατό τους.\nΑν δεν είναι αυτό παραλογισμός τότε τι είναι;\n16 Ιουλίου, 2017 στις 15:48\n49 – Κι εκείνοι που πίστευαν σε ιδέες και στον θεό λόγο πλύσης εγκεφάλου το έκαναν γι’αυτό και δεν αμφισβήτησαν ποτέ την ιδεολογική ή την θρησκευτική τους πίστη.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 15:51\n50: Ακριβώς το ίδιο μ’ εμένα είπες. Ως επώνυμος, δικαιούνταν πλούσια γηρατειά και κληρονόμους.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 16:05\nΑναφέρεται συχνά το 1922 ως έτος της δεύτερης έκδοσης. Η πρώτη έκδοση όπως φαίνεται έγινε στο Αϊβαλί και ο Κόντογλου το έργο το έγραφε στο Παρίσι και το τελείωσε εδώ, ή το έφερε δώ τελειωμένο.\nΠεντακόσια Χρόνια Έντυπης Παράδοσης του Νέου Ελληνισμού (1499-1999), έκδ. Βουλή των Ελλήνων, Αθήνα 2000, σ. 102\nΑργυρίου Αλέξανδρος, «Ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας», τ.1, σ. 46\n16 Ιουλίου, 2017 στις 16:13\nΝομίζω πὼς δὲν ἔχει νόημα νὰ συζητᾶμε ἂν εἶναι «δίκαιο» ἤ «ἄδικο» νὰ πληρώνεται κάποιος (ἤ οἱ κληρονόμοι του) γιὰ «πνευματικὰ δικαιώματα» ἐπὶ 10, 20, 50 ἢ 70 χρόνια. Ζοῦμε σ᾿ ἕναν ἄδικο κόσμο καὶ τὸ ξέρουμε. «Ὅποιος ἔχει τὸ μαχαίρι…» καὶ τὰ λοιπὰ τετριμμένα. Τί νὰ ποῦμε γιὰ τοὺς κληρονόμους τοῦ ναρκέμπορα, τοῦ ἐμπόρου ὅπλων, τοῦ λαδιάρη πολιτικοῦ μὲ τὶς μίζες, τοῦ δουλέμπορα ποὺ πνίγει καραβιὲς δυστυχισμένων, τῆς ὕαινας τοῦ χρηματιστηρίου ποὺ καταδικάζει στὴ φτώχεια χῶρες καὶ λαοὺς ποὺ θὰ τρῶνε μὲ χρυσᾶ κουτάλια γιὰ γενιὲς ὁλόκληρες; Τοὐλάχιστον οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι κρίνονται ἀπὸ τὸ ἔργο τους στὸ διηνεκές. Ἂν κάποιοι ἀφήσουν ἀνεξίτηλα τὰ χνάρια τους «ζοῦν», μέσα ἀπὸ τὸ ἔργο τους, γιὰ πολλὰ χρόνια, αἰῶνες ἢ χιλιετίες μετὰ τὸν θάνατό τους. Κι ἂς πέρασαν μιὰ ζωὴ δύσκολη ἢ στερημένη.\n51 Σε ενοχλεί Λάμπρο ο ένας στους χίλιους (και πολύ λέω) συγγραφέας που πιάνει την καλή και ίσως τα παιδιά του εισπράξουν κάποια δικαιώματα, και το βρίσκεις άδικο «όταν άλλοι με πτυχία και πολύχρονες και πολυέξοδες σπουδές αλλά και άλλου εργάτες του μόχθου, δουλεύουν 30-40 χρόνια νυχθημερόν» και καταπίνεις ημέτερους αργόμισθους, δημοσιογράφους πολυθεσίτες σε πέντε γραφεια τύπου ταυτοχρόνως, άγαμες κόρες στρατιωτικών, βουλευτές (αν και τώρα το περιόρισε ο ΣΥΡΙΖΑ), δικαστές κτλ. Αυτό εμένα με ξεπερνάει.\n54 Οπως όλα δείχνουν, η έκδοση έγινε στο Αϊβαλί -και όχι στο Παρίσι «προ τρία χρόνια» όπως γράφει το σημείωμα της δεύτερης έκδοσης.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 16:17\n46 – Ναι βρε το κατάλαβα, συγχώρα με αν φάνηκε πως σ’ έπιασα απ’ τα μούτρα☺ απλώς, θεωρώ πως δαιμονοποιόντας τον θάνατο, μεγαλώνουμε παράλογα και χάνουμε το μέτρο της ζωής γενικώς και το συναισθηματκό ειδικώς.\nΟ δημοκράτης θάνατος δεν εξετάζει χρόνια, ηλικίες και αξίες, η ισονομία του είναι μοναδική και απόλυτη, είναι σημαντικό να μαθαίνουμε από την παιδική ηλικία να ερμηνεύουμε την ζωή μέσα από αυτήν την αμετάκλητη τελεσιδικία, θα λειτουργούμε πιο ώριμα και σοφά.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 16:18\nΑπό βιβλία δεν έκανε κανείς σχεδόν λεφτά. Τα λεφτά έρχονται όταν γίνει ταινία, σίριαλ κ.λ.π.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 16:23\n..Δηλαδή με ένα βιβλίο έκανε την μπάζα της ζωής του…\nΚάποια σχόλια, όπως τα κάνεις (ή τα καταλαβαίνω), μου μοιάζουν με το «να του ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» .\nΑν δεν το εννοείς έτσι όπως το εξέλαβα, πάσο κι άκυρο.\nΓράψε/δημιούργησε κι εσύ, αν μπορείς, και με γειά σου και χαρά σου τα όποια κέρδη. Δεν τα κλέψανε από κανένα οι (επιτυχημένοι) συγγραφείς, καλλιτέχνες. Και τους φόρους τους (υποθέτω) τους πλήρωσαν. Κανένα δεν υποχρέωσαν να τους διαβάζει κλπ.\nΕύχομαι να μην επανέλθουμε (σ΄αυτό το νήμα) στη προχθεσινή συζήτηση.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 16:28\nΠρωτοφανείς (φοβάμαι παγκοσμίως) απόψεις για τα πνευματικά δικαιώματα.\nΛάμπρε, κληρονομούμε από τους γονείς κάθε περιουσιακό στοιχείο -και βάρη, χρέη φευ καμιά φορά- και δεν κληρονομούμε τα πν. δικαιώματα; Να το προσεγγίσουμε λίγο «χειροπιαστά», αν και δεν είναι το ίδιο-το πνευματικό έργο είναι πολύτιμο και πολλάκις ατίμητο- : έχεις κληρονομήσει π.χ. ένα διαμέρισμα από τον πατέρα/μάνα , του οποίου κάνουν χρήση ,απολαμβάνουν τις ανέσεις, την ομορφιά -δεν ξέρω τί άλλο- κάποιοι, αυτό να γίνεται τζάμπα επειδή δεν κόπιασες εσύ ο ίδιος γι΄αυτό;\nΗ τηλεόραση βγάζει ένα σκασμό λεφτά από τη διαφήμιση στα σήριαλ κι άμα πεθάνουν αυτοί που τα σκηνοθέτησαν ,έγραψαν τα κείμενα και τη μουσική κλπ να μένουν στους εκάστοτε καναλάρχες οι επαναλήψεις ως χρυσοφόρες πηγές κάθε φορά;\n16 Ιουλίου, 2017 στις 16:33\nΑλλά Λάμπρε, συμφωνούμε για το θάνατο. Ένας ξάδελφός μου ,γιατρός, μου είπε όταν πέθανε η μάνα μου, πως ο άνθρωπος μετά τα 85,(στο όριο ήταν η αγαπημένη) όπως και νάχει, δεν πεθαίνει,\nξ ε κ ο υ ρ ά ζ ε τ α ι. Οι εξαιρέσεις ,που λέμε ζωή και μετά τα 85, είναι λίγες. Όπως εσύ , μέχρι τα 152 σου,είπαμε 🙂 🙂\n16 Ιουλίου, 2017 στις 16:35\nΜου κάνει εντύπωση που το σημερινό άρθρο έχει βαθμολογία ένα άστρο από 5 ψήφους. Ούτε σε έναν δεν άρεσε;\n16 Ιουλίου, 2017 στις 16:44\n59. >>Κανένα δεν υποχρέωσαν να τους διαβάζει κλπ.\nΟ υπέροχος τρόπος του Ιούδα να φιλά 🙂 έκανε πλούσια άμεσα κι αμέσως τη συγγραφέα. Τώρα για το μέλλον θαρρούμε ότι θα αποδίδουν πλούτο στους κληρονόμος; Πρέπει και να αξίζει! Να ασχολούνται μαζί του για να αποφέρει.Αν όμως ασχοληθούν,το χρησιμοποιήσουν για ταινία π.χ. ναι να πληρώσουν τα ανάλογα.Πώς αλλιώς;\n16 Ιουλίου, 2017 στις 16:58\nΕΦΗ², μιάς και σε βρήκα: ο ανηψός πηγαίνει και στη λαϊκή στο Χαλάνδρι. Επειδή ρώταγες, νομίζω.\n(σόρρυ για το οφφ τόπικ)\nΤον Κόντογλου και τον Εφταλιώτη τους είχα βρει σ’ ένα βιβλιοπωλιάκι στο Μόλυβο, Λέσβου.\nΆλλη χάρη να τους διαβάζεις και να βλέπεις το τοπίο! ❤\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:01\nΑν και στον βαθμό που διαβάζεται (πωλείται) ακόμα/μελλοντικά το βιβλίο της Μ.Π., ας αποφέρει έσοδα. Σε όποιον τα δικαιούται. Το ίδιο κι αν γίνεται χρήση του με τη έννοια της ταινίας/θεατρικού έργου κλπ., και ο κόσμος πηγαίνει να το δει. Μάλλον το ίδιο λέμε.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:02\n64: Σκύλε, το Χαλάνδρι έχει 3 λαϊκές. Πάει σε όλες;\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:07\n66 Σίγουρα όχι. Θα ρωτήσω και θα μάθω.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:09\nόπως έλεγε κι ο αείμνηστος 🙂\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:18\nΣυμφωνώ πως όταν ενα θέμα (τα ΠΔ εν προκειμένω) έχει συζητηθεί τόσο πρόσφατα (ή όχι και τόσο πρόσφατα, αλλά έχει ενα δικο του άρθρο) είναι κρίμα να σκορπίζει η συζήτηση. Δε νομίζω πως πρέπει να σταματήσει επειδή υπάρχουν έντονες διαφωνίες, ίσα-ίσα αυτό είναι σημάδι πως έχει πραγματικό ενδιαφέρον και λόγος για να συνεχιστεί.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:20\n56 – Ναί Νίκο με ενοχλεί, τόσο πολύ, όσο που αντί επιχειρημάτων, λές πως καταπίνω όλα αυτά τα σιχάματα που αναφέρεις, αυτό με ξεπερνάει. Επίσης σε πληροφορώ πως δεν το έχει περιορίσει ΚΑΘΟΛΟΥ ο ΣΥΡΙΖΑ το αντίθετο συμβαίνει. Τρείς μήνες στα χωριά της Αρκαδίας ήταν αρκετοί για να δώ το κομματικό και βουλευτικό αλισβερίσι με τους ντόπιους και ειδκά με τους απεγνωσμένους νέους, για μιά δίμηνη σύμβαση εργασίας στο ΕΣΥ στην ΔΕΗ και σε διάφορους «συνεργαζόμενους» εργολάβους. Μέχρι και Παπαδοπουλικοί που δουλεύουν στο εργοστάσιο της ΔΕΗ στον Λαδωνα, ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ γιατί ο Σκουρλέτης είπε πως ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ, (ασχέτως αν την έχουν ήδη ξεπουλήσει) και καλό είναι όσοι ζείτε στο εξωτερικό αλλά και στα μεγάλα αστικά κέντρα να ρίχνετε μια ματιά τι γίνεται στην επαρχία πιο πέρα από τους συγγενείς και φίλους.\nΣτο προκείμενο, επειδή έχω δηλώσει πως είμαι από αυτούς (δεν ξέρω αν υπάρχει κι άλλος δηλαδή) που θεωρούν πως τα παιδιά δεν πρέπει να κληρονομούν υλικά αγαθά από τους γονείς τους (εκτός ίσως από ένα ελάχιστο ποσοστό κι αυτό με κάποια ειδικά οικονομικά κριτήρια) γιατί αυτή η πρακτική δημιουργεί τρομακτικές κοινωνικές ανισότητες και οικονομικές διαστρεβλώσεις, βρίσκω ΕΝΤΕΛΩΣ παράλογο τα παιδιά ενός επιτυχημένου συγγραφέα (γιατί γιαυτό γίνεται όλο το σούσουρο κι όχι π.χ για τον φίλο μας τον Λεώνικο που έγραψε τον Μπασιά και τον έκδωσε μόνος του και τον μοίρασε σε φίλους ή τον Gee για τους ίδιους λόγους) που όσο ζούσε απόλαυσαν τους καρπούς της εργασίας του, να εξακολουθούν μετά τον θάνατό του για 70 χρόνια να καρπώνονται τα όποια κέρδη από αυτήν, το βρίσκεις λογικό και δίκαιο; Εδώ εφευρέσεις και επιστημονικές πατέντες και δεν έχουν πάνω από δέκα χρόνια δικαίωμα αποκλειστικότητας και θα έχουν τα πνευματικά δικαιώματα έναν αιώνα συν;\nΕπίσης, βρίσκεις λογικό και δίκαιο να επιβάλλεται έμμεσος φόρος για πνευματικά δικαιώματα; και με ποιά κριτήρια θα μοιράζονται τα χρήματα; πόσα θα παίρνει η Μαντά που πουλάει 100,000 κάθε φορά, και πόσα ο Γιώργος Ξεσκούφωτος με το Μάνα γιατί ζώ που τον κυνηγάει ο εκδότης για να του λύσει την απορία; θα παίρνουν ισόποσα; αν ναί, έχει ανάγκη η Μαντά αυτά τα λίγα ψίχουλα; αν όχι για ποιόν από τους δύο λές να γίνεται το φορομπηχτικό παιχνίδι (για να μην πάμε σε μεγαλύτερα ονόματα κυρίως ξένα) ή ποιός πίσω από τον κάθε επιτυχημένο συγγραφέα έχει συμφέρον;\n58 – Είναι πολλοί που έκαναν πολλά λεφτά με τα βιβλία, με τις ταινίες έκαναν τα πάρα πολλά λεφτά, δεν ζούν όλοι στο χωριό Ελλάς, υπάρχουν κι άλλα 6,990,000,000 άνθρωποι στον πλανήτη.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:24\nΑν τα χρήματα για τα πνευματικά δικαιώματα δεν πάνε στους κληρονόμους του συγγραφέα, θα μείνουν στον εκδότη. Αυτό θέλουμε;\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:32\nΜακάρι να αμείβονταν ανάλογα με την αξία τους οι καλοί λογοτέχνες. Όταν άφωνες τραγουδιάρες και μέτριοι ποδοσφαιρική και μπασκετμπολίστες βγάζουν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ τον χρόνο, θα μας ξινοφανούν τα καλά γεράματα του Μουρσελά; Εκτός αν θεωρούμε εύκολη και ξεκούραστη δουλειά τη δημιουργία αξιόλογου (το τονίζω: αξιόλογου) πνευματικού έργου, οπότε πάω πάσο.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:33\n70β: Ρε Λάμπρο, το σπίτι σου σκοπεύεις να το γράψεις στην εκκλησία ή ξέρω ‘γώ που, ή θα το κληρονομήσουν οι κόρες σου;\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:34\nΕσύ, Λάμπρο, τα όποια περιουσιακά σου στοιχεία δεν θα τ’ αφήσεις στις κόρες σου;\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:36\nΚαι μέτριοι ποδοσφαιριστές, ρε κερατά κορέκτορα! 😊\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:42\nΓιατί ενοχλήθηκαν οι κληρονόμοι του Φώτη Κόντογλου απ’ το Αϊβαλί του Soloùp; Ο γνωστός γελοιογράφος και κομίστας Αντώνης Νικολόπουλος (Soloùp) στα δικαστήρια\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:44\nΤι λες βρε Στάζυμπε, που «το τραβάει» κι όλας ο Νίκος! Δηλαδή ενήλικος άνθρωπος γράφεις στο στυλ «άει στο διάολο εσύ κι ο γρύλος σου!».Έναν άνθρωπο που θεωρείς συμπαθή και με κάποια θετική προσφορά, χαίρεσαι αν κατάφερε να αποφύγει την ανάγκη μέσα από το τι του πρόσφερε η δουλειά του. Από πού κι ως πού αυτό σημαίνει πως εύχεσαι να ψοφολογήσουν στην ψάθα οι υπόλοιποι; Δηλαδή αν πεις σε κάποιον χρόνια πολλά εννοείς πως θες να πεθάνει νωρίς νωρίς η υπόλοιπη ανθρωπότητα; Ας σοβαρευτούμε λίγο!\nΑπό προχτές δεν καταλαβαίνω την όλη παράλογη κουβέντα για τα πνευματικά δικαιώματα. Λέω παράλογη όχι γιατί δεν είναι προς συζήτηση αλλά γιατί γίνεται ειδικά και μόνο για τους καλλιτέχνες (με έμφαση στους συγγραφείς).\nΔηλαδή μέσα σε αυτού του τύπου την κοινωνία με την συγκεκριμένη οικονομική δομή απαιτούμε ειδικά από τους συγγραφείς να… πραγματώσουν την αναρχία και να είναι οι μόνοι που το αποτέλεσμα της δουλειάς τους δεν θα υπόκειται στους καπιταλιστικούς κανόνες. Αλλά οι υπόλοιποι… είμαστε μια χαρά, ευχαριστώ!\nΔηλαδή γιατί είναι σοκαριστικό να κληρονομεί τα οφέλη της εργασίας του στα παιδιά του ο συγγραφέας αλλά δεν είναι σοκαριστικό όταν το κάνεις εσύ; Από πού κι ως πού η περιουσία σου να πάει στα παιδιά σου; Μαζί δουλεύατε; Κάνανε κάτι για εκείνο το εξοχικό, εκτός από τα λιάζουν τα αχαμνά τους στον ήλιο; Και… εδώ που τα λέμε, γιατί να έχεις δικαίωμα σε περιουσία έτσι κι αλλιώς; Αν είμαστε απόλυτοι και μάγκες, ας είμαστε με όλους και όλα! Όχι παίδες, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε τους άτεγκτους φωστήρες της κοινωνικής δικαιοσύνης δείχνοντας με το δάχτυλο κάποιους συγκεκριμένους άλλους, ενώ όλων των υπόλοιπων η φάση κρίνεται ΟΚ ή «τι να κάνουμε, έτσι είναι τα πράγματα». Τι είναι οι συγγραφείς; Γράφει πουθενά «μαλάκας» στο μέτωπό τους;\nΚαι γιατί η τόσο θυμωμένη ειδική αναφορά σε αυτούς; ΚΑΝΕΙΣ από τόσους φίλους της γλώσσας δεν ξέρει πως η ελληνική αγορά είναι τέτοια που σε κάθε χίλιους που εκδίδουν βιβλία ούτε οι δέκα δεν ζουν από αυτό; Δηλαδή στήνει ο καθένας ένα αγαπημένο του αποδιοπομπαίο τράγο («πω, πω! η Μαντά!», «πω, πω! Η Δημουλίδου!») και μετά -από την «δίκαιη», και καλά, τσαντίλα του- εκφωνεί κάτι δικτατορικές γενικότητες για το πώς όλοι οι υπόλοιποι τους οφείλουν να ταπεινωθούν επειδή τόλμησαν να κάνουν… λογοτεχνία. Ρε πάμε καλά;\nΦυσικά και είναι θέμα τα δικαιώματα, και παρατηρούνται υπερβολές και στρεβλώσεις. Οι λίγοι τυχεροί ίσως κληροδοτούν δυσανάλογα μεγάλο έλεγχο και χρήμα στους απογόνους. Πολλά μπορούν να ειπωθούν αλλά να μιλάμε, όχι να πετάμε ότι τσαντισμένο μας έρθει στο νου. Η κοινωνική αδικία οφείλεται ειδικά στον Ξανθούλη; Αυτός την γέννησε περισσότερο από σένα και μένα; Ο Μουρσελάς φταίει που υπάρχουν άνθρωποι στην ψάθα; Αυτός τους αποκάλεσε «αντιπαραγωγικούς» και το έχασα; Για κάποιο λόγο ειδικά οι συγγραφείς ευθύνονται περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους για τις ανισότητες; Τα υπόλοιπα εκατομμύρια στην Ελλάδα είμαστε θύματα της τρομακτικής συγγραφικής συνωμοσίας;\n@ΕΦΗ-ΕΦΗ & Sarant\nΌπως καταλάβατε… συμφωνώ απολύτως. Και υπερθεματίζω.\nΚι επειδή τέθηκε προχτές και θέμα σύγκρισης με κάποιον που είχε/έχει εταιρία και γιατί δεν τον συμπονάμε τόσο… Σε άλλη συζήτηση θα τον συμπονέσουμε όταν και όπως αρμόζει. Αλλά, στην τελική, οι περισσότεροι εστιάτορες, κατασκευαστές εσωρούχων, γαλακτοπαραγωγοί ή ιδιοκτήτες καταστημάτων τηλεφωνίας (ας πούμε) δεν σου αλλάζουν την ζωή και δεν επηρεάζει βαθύτατα το προσωπικό τους έργο κοινωνίες ολόκληρες, πώς να το κάνουμε; Με καμία εταιρία δεν θα ασχολούμαστε μετά από αιώνες εκτός αν είμαστε ειδικευμένοι ιστορικοί και μιλάμε για τις 10 πιο επιδραστικές του κόσμου -συνήθως επί κακώ, όπως η επονείδιστη United Fruit Company. Άλλο τα ρουμπινέ της βρύσης και άλλο τα διηγήματα. Δεν είναι και τα δυο αγαθά, με την στενή οικονομική έννοια. Αλλά ο καπιταλισμός τα αντιμετωπίζει και τα δυο ως αγαθά όσον αφορά την οικονομική τους αξία και δεν μπορούμε να καταδικάσουμε τους συγγραφείς γι αυτό. Απλώς γεννήθηκαν σε αυτή την εποχή και προσπαθούν να εξασκήσουν ένα ταλέντο μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας τους -δεν το χρωστανε να είναι οι μοναδικοί Τσε Γκεβάρα του φαντασιακού μας. Αν τους βγει και «επάγγελμα», δεν οφείλουν τίποτα παραπάνω από ότι κάθε επαγγελματίας. Όμορφο όταν δίνουν και το παραπάνω αλλά ως εκεί. ‘Ομως.. οι τραγικά περισσότεροι δεν το κάνουν ως επάγγελμα, άλλη είναι η δουλειά τους και μια χαρά αντιμετωπίζουν και τα δικά της προβλήματα. Έτσι, για να μη ζηλεύουν μερικοί μερικοί! 😉\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:50\n59 – «Κάποια σχόλια, όπως τα κάνεις (ή τα καταλαβαίνω), μου μοιάζουν με το «να του ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Αφού με γνωρίζεις προσωπικά, μ΄έχεις κόψει για εμπαθή τύπο; Απάντηση σε σχόλιο του Νικοκύρη είναι, διάβασε και τα δύο για να βγάλεις συμπέρασμα.\n60 – «Πρωτοφανείς (φοβάμαι παγκοσμίως) απόψεις για τα πνευματικά δικαιώματα.\nΛάμπρε, κληρονομούμε από τους γονείς κάθε περιουσιακό στοιχείο -και βάρη, χρέη φευ καμιά φορά- και δεν κληρονομούμε τα πν. δικαιώματα;»\nΟνειρευόμαστε διαφορετική κοινωνία ΕΦΗ.\n«Να το προσεγγίσουμε λίγο «χειροπιαστά», αν και δεν είναι το ίδιο-το πνευματικό έργο είναι πολύτιμο και πολλάκις ατίμητο- : έχεις κληρονομήσει π.χ. ένα διαμέρισμα από τον πατέρα/μάνα , του οποίου κάνουν χρήση ,απολαμβάνουν τις ανέσεις, την ομορφιά -δεν ξέρω τί άλλο- κάποιοι, αυτό να γίνεται τζάμπα επειδή δεν κόπιασες εσύ ο ίδιος γι΄αυτό;» Δεν είπα τσάμπα, αλλά να μην έχω εγώ οικονομικά δικαιώματα, τα όποια οικονομικά οφέλη να μοιράζονται στους οικονομικά αδυνάτους από το κράτος.\n«Η τηλεόραση βγάζει ένα σκασμό λεφτά από τη διαφήμιση στα σήριαλ κι άμα πεθάνουν αυτοί που τα σκηνοθέτησαν ,έγραψαν τα κείμενα και τη μουσική κλπ να μένουν στους εκάστοτε καναλάρχες οι επαναλήψεις ως χρυσοφόρες πηγές κάθε φορά;»\nΌχι, ούτε αυτοί να έχουν αποκλειστικά δικαιώματα μετά την πρώτη χρονική προβολή, σε μια ευνομούμενη και ανθρώπινη κοινωνία, όλα πρέπει να ανήκουν σε όλους μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα, αλλιώς είναι κοινωνία διεστραμένων κανιβάλων όπως αυτή που ζούμε.\nΥ.Γ – Τα ορφανά από γονείς τι ακριβώς κληρονομούν; η αυτά μπορούν να πάνε στον διάολο όπως συμβαίνει τώρα;\n61 – «Όπως εσύ , μέχρι τα 152 σου,είπαμε 🙂 🙂»\n132 και θα πάω από ατύχημα. 🙂\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:58\nΝα πούμε και για το νήμα. Σ΄αυτό το χρονολόγιο για τον Φώτη Κόντογλου λέει:\n» 1920 Πρώτη ἔκδοση τοῦ «Πέδρο Καζᾶς» στὸ τυπογραφεῖο τοῦ Αἰολικοῦ Ἀστέρα* μὲ ἔξοδα τοῦ Στρατῆ Δούκα. »\n65/66 ναι το ίδιο λέμε και το ίδιο ρωτάμε το Σκύλουο 🙂\n16 Ιουλίου, 2017 στις 17:59\n«και στο κέντρο του ένα αρμπαλέτο (βαλλίστρα το λέμε αυτό θαρρώ)…» Όχι, βαλλιστρίδα, μια και η βαλλίστρα, ενώ έχει σχεδόν όμοιο σχήμα και λειτουργία, είναι βαρύ όπλο, σε μέγεθος μικρού καταπέλτη.\nΜεταφέρω αρχαίο σχόλιό μου από τη Λεξιλογία:\n«Χρειάζεται προσοχή για να μην υπάρξει σύγχυση μεταξύ βαλλίστρας-baliste-ballista η οποία είναι βαρύ όπλο (βάλλει στερεωμένο στο έδαφος και χρησιμοποιείται κατά τις πολιορκίες) της Αρχαιότητας και του Μεσαίωνα (προερχόμενο από το καταπελτικόν του Διονυσίου των Συρακουσών και τον γαστραφέτη των κατοπινών χρόνων), και της βαλλιστρίδας-arbalète-crossbow, λατ. arcuballista, το οποίο είναι είδος τόξου που βάλλει χρησιμοποιώντας την «τεχνολογία» της βαλλίστρας… Βεβαίως, οι Ιταλοί χρησιμοποιούν την ίδια λέξη (Balestra) και για τα δύο (τόξο και όπλο πολιορκίας). Φαίνεται, επίσης, ότι η Άννα η Κομνηνή περιγράφει το τόξο στην Αλεξιάδα ονομάζοντάς το «τσάνγκρα» ή «τζάγρα».»\n16 Ιουλίου, 2017 στις 18:01\n16 Ιουλίου, 2017 στις 18:02\nΤο ζουμί της υπόθεσης (νομιζω πως) δεν έχει αναφερθεί : όσοι παίρνουν κάτι ολίγα σαν συγγραφείς, πληρώνουν το αντίστοιχο τέλος επιτηδεύματος ; ( 500-650 ) ή δεν είναι καταχωρημένοι σαν συγγραφείς ;\nΤην εποχή που αυτοεκδιδόμουν (2007) οι εκπαιδευτικοί δεν είχαν υποχρέωση να δηλώνουν στην εφορία τις εισπράξεις από πωλήσεις βιβλίων αλλά μετά πολλά άλλαξαν\n16 Ιουλίου, 2017 στις 18:04\n69 (συνέχεια) … ή μπορούμε να τη συνεχίσουμε εδώ 🙂\nΗ διαφορετική κάπως οπτική, η κάπως γενικότερη, που δίνει ο Λάμπρος στο 70 με βρίσκει σύμφωνο. Τα ΠΔ και κάθε κληρονομιά που ξεπερνά κάποιο μέτρο είναι κτγμ κοινωνικά άδικη, κι επιπλέον ευνουχιστική για εκείνον που κληρονομεί. Κοινωνικά άδικη επειδή δυο παιδιά, το ενα πλούσιος γόνος και το άλλο όχι, ξεκινούν με διαφορετικές προοπτικές τη ζωή τους. Επιπλέον, ο πλούσιος χαραμοφάης κληρονόμος δεν είναι παρά ένα παράσιτο για την κοινωνία αν ζήσει μια ζωή τρώγοντας τα έτοιμα. Ευνουχιστική, επειδή κάθε προσπάθεια θα συγκρίνεται με το έργο που κληροδοτείται, και θα φαίνεται λειψή.\nΑν δεν υπάρχουν χρήματα για πνευματικά δικαιώματα, δεν πάνε ουτε στον εκδότη, ούτε πουθενά. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να παράξει ένα νέο προϊόν, υλικό ή άυλο, με βάση ενα προηγούμενο, και να κερδίσει από αυτό. Βρισκω εξωφρενικό να πρέπει να πληρώνω πάνω απο 50% του κέρδους μου στη Ντίσνεϋ αν θέλω να φτιάξω ένα τετράδιο με το Μίκι Μάους, επειδή κάποιος έφτιαξε ενα σκίτσο με ενα ποντίκι πριν απο εκατό χρόνια.\nΔιάβαζα σήμερα πως υπάρχουν καμμιά διακοσοπενηνταριά εταιρείες που διαχειρίζονται τα πνευματικά δικαιώματα για το έργο του Έλβις Πρίσλεϊ. Είναι υγιές αυτό, 40 χρόνια μετά το θάνατό του;\n16 Ιουλίου, 2017 στις 18:08\n«σε μια ευνομούμενη και ανθρώπινη κοινωνία, όλα πρέπει να ανήκουν σε όλους μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα, αλλιώς είναι κοινωνία διεστραμένων κανιβάλων όπως αυτή που ζούμε.»\nΛάμπρο αυτό είναι σημείο-κλειδί. Μπορεί να φανεί σε πολλούς κακό, ανήκουστο ή ρομαντικό, αλλά συμφωνώ πως η ουσιαστική συζήτηση -αν θέλει να μην είναι υποκριτική- είναι ακριβώς γι αυτό. Συνολικά.\nΑλλιώς είμαστε υποκριτές και κουτοπόνηροι, αφού επιλέγουμε μια ελάχιστη μερίδα ανθρώπων και τους μεμφόμαστε που λειτουργούν με τους ίδιους ακριβώς κανόνες που λειτουργούμε και οι υπόλοιποι.\nΣχεδόν τους βρίζουμε γι αυτό.\nΚαι μάλιστα συχνά με την -σχεδόν προσβλητικά επιπόλαιη- δικαιολογία πως αυτό που προσφέρουν ειναι «άυλο». Όλη η Δύση βασίζεται σε «υπηρεσίες» (κι εσύ ειδικά ξέρεις καλά τι απίστευτη φούσκα είναι αυτή η ιστορία) ή σε ατόφιο ραντιερισμό, αλλά απομονώνεται μια κατηγορία ανθρώπων λες και μας κοροΙδεύουν, ενώ οι υπόλοιποι σκάβουμε για κάρβουνο σε ορυχεία.\nΤο πρόβλημα της κουβέντας μας δεν είναι τα ίδια τα δικαιώματα, είναι η επιλεκτική μας στάση για το ποιων ΑΛΛΩΝ τα δικαιώματα θέλουμε να καταργηθούν -αλλά, προς θεού, κάτω τα χέρια από τα δικά μας!\n72 – «Εκτός αν θεωρούμε εύκολη και ξεκούραστη δουλειά τη δημιουργία αξιόλογου (το τονίζω: αξιόλογου) πνευματικού έργου, οπότε πάω πάσο.»\nΓιατί είναι εύκολη και ξεκούραστη δουλειά να μαζεύεις σκουπίδια, να αδειάζεις βόθρους ή να χτίζεις σπίτια ή δεν είναι το ίδιο κοινωνικά αξιόλογες με το όποιο πνευματικό έργο; και ποιό είναι το κριτήριο του αξιόλογου έργου; κι αφού υπάρχουν αξιόλογα και μη αξιόλογα πνευματικά έργα, γιατί δεχόμαστε τον έμμεσο φόρο για όλα;\n73-74- Στις κόρες μου θα αφήσω την ευχή μου και τις γνώσεις που απόκτησαν για την λειτουργία της κοινωνίας, είναι τεράστιο περιουσιακό στοιχείο, κι αν δεν μπορούν να το εκμεταλλευτούν για να ζήσουν με αξιοπρέπεια, μπορούν πάντα να πάνε να πνιγούν αξιοπρεπώς\n16 Ιουλίου, 2017 στις 18:16\nEt c’est depuis ce temps, ma soeur,\nJe cours les bois et les chemins. https://www.youtube.com/watch?v=iD3x9LRTr8M\n16 Ιουλίου, 2017 στις 18:26\nΕίχα παρακολουθήσει μια τηλεοπτική του συνέντευξη του Κ.Μουρσελά και με είχε εντυπωσιάσει ο φιλοσοφικός του λόγος. Δεν αξιώθηκα όμως να δω λεπτομέρειες αυτής της πνευματικής πλευράς του και πόσο την ανέπτυξε.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 18:50\nΛάμπρο, σε μια ιδανική κοινωνία όπου θα ισχύει η αρχή «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του», μπορεί να έχουν βάση τα περί κληρονομιάς και τα περί λάμπουσας πενίας των λογοτεχνών. Στην τωρινή κοινωνία, τη μόνη που διαθέτουμε, θα συνεχίσουμε να κληροδοτούμε στα παιδιά μας, εκτός από την ευχή μας, και την όποια περιουσία μας και αυτό είναι το σωστό. Στην τωρινή κοινωνία με τις αρχές που τη διέπουν. Και επαναλαμβάνω: μακάρι οι λογοτέχνες να μπορούσαν όλοι να ζούσαν γράφοντας αυτό που κάνουν κέφι και όχι αυτό που υποψιάζονται ότι θα πουλήσει ή νοικιάζοντας την πένα τους δεξιά κι αριστερά, για να βγαίνει το μεροκάματο. Εκτός αν γουστάρουμε να βλέπουμε τους Συγγρούς να επιχειρούν να ελεήσουν τους ρακένδυτους Παπαδιαμάντηδες περνώντας τους για ζητιάνους.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 18:54\n84- Αν έχεις προσέξει Aerosol, όταν σχολιάζω για κοινωνικά και πολιτικά θέματα-προβλήματα, ποτέ δεν έχω ρίξει την όποια ευθύνη σε κάποια μεμονωμένη κοινωνική ή επαγγελματική ομάδα, η ευθύνη για τα στραβά είναι συλλογική όπως και η όποια λύση χρειάζεται συλλογικότητα για να είναι δίκαιη, γι΄αυτό και στεναχωρήθηκα που μου έγραψε αυτά ο Νικοκύρης.\nΔεν έχω κάτι εναντίον των συγγραφέων αξιόλογων και μη, λέω απλώς πως ο νόμος των πνευματικών δικαιωμάτων είναι άδικος (όπως και οι περισσότεροι) και στην πραγματικότητα δεν εξυπηρετεί ούτε τους συγγραφείς (και λοιπούς δημιουργούς) ούτε το κοινωνικό σύνολο παρά μόνο τις πολυεθνικές εταιρείες κι όποιος δεν το βλέπει αυτό θεωρώ πως εθελοτυφλεί, ο δε φόρος στους υπολογιστές κλπ, για πνευματικά δικαιώματα, ανοίγει δρόμους για να μας ξεσκίσουν σε λίγα χρόνια, αλλά δεν περιμένω και πολλά, εδώ έχουμε δεχτεί τις ιδιωτικές τράπεζες που μας ΚΑΤΑΚΛΕΒΟΥΝ, να ελέγχουν ολοκληρωτικά την ζωή μας χωρίς να βγάλουμε άχνα.\nΜιά αξιόλογη ερμηνεία ενός αξιόλογου τραγουδιού από έναν αξιόλογο ερμηνευτή για έναν αξιόλογο σχολιαστή. 🙂\n16 Ιουλίου, 2017 στις 18:57\nΓια το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων με κάλυψε απόλυτα ο χρυσόστομος Aerosol στο 77\n80 Μερσί! Είδα βαλλιστρίδα στο λεξικό αλλά επειδή ήξερα τη balestra δεν μούκοψε.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 19:10\n77: Αν έτσι αντιλαμβάνεσαι αυτό που έγραψα, δεν θα κάτσω να σου εξηγήσω ότι δεν έχεις δίκιο. Η παρένθεση στο 45, μπήκε σκόπιμα από το Νικοκύρη, σε σύνδεση με το προχτεσινό νήμα.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 19:19\n16 Ιουλίου, 2017 στις 19:22\n88 – «Στην τωρινή κοινωνία, τη μόνη που διαθέτουμε, θα συνεχίσουμε να κληροδοτούμε στα παιδιά μας, εκτός από την ευχή μας, και την όποια περιουσία μας και αυτό είναι το σωστό.»\nΟΧΙ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ, κι όσοι το συνεχίζουν δεν θέλουν να αλλάξει η κοινωνία ή περιμένουν από άλλους να αναλάβουν το κόστος αυτής της αλλαγής υποταγμένοι στην «δικαιοσύνη» της άρχουσας και γενικώς γαμάω τάξης.\nΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ, κολοκύθια τούμπανα, ο καθένας για την πάρτη του από τον πιο πλούσιο μέχρι τον πιο φτωχό, αυτή είναι η κοινωνία μας αλλά εσύ μου λές πως αυτή είναι και μέχρι να αλλάξει (πώς άραγε;) έτσι πρέπει να λειτουργούμε.\nΤίποτα δεν περισσεύει σ΄αυτή την κοινωνία, όποιος έχει παραπάνω από ένα που χρειάζεται το έχει πάρει από κάποιον που δεν έχει κανένα, όσα περισσότερα έχει κάποιος τόσοι περισσότεροι δεν έχουν ΤΙΠΟΤΑ, κι αυτό δεν πρόκειται ν΄αλλάξει με ευχολόγια αλλά ούτε με ανατροπές, μόνο σπέρνοντας σήμερα για να θερίσουν αύριο οι νέες γενιές.\nΣυννέφιασε, ευκαιρία να πάω για τρέξιμο.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 19:32\n77: Απάντησα στο κατάλληλο νήμα.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 19:59\nΜε αφορμή το σχόλιο 28 του Γιάννη, κάποια βιογραφικά:\n16 Ιουλίου, 2017 στις 20:01\n«Εδώ, στο νησάκι μου, είμαι βασιλιάς. Περπατώ με μεγάλα βήματα, είμαι στο κέφι, και καταλαβαίνω το Θεό και τους προγόνους μου να μου κρατάν σιωπηλή συντροφιά. Σηκώνουμαι πολύ πρωί και κάνω ένα μικρό περίπατο γύρω στο μεγάλο και παράξενο βράχο, που κρέμεται απάνου απ’ το σπιτάκι μου. Έτυχε, με σεισμό, να τον ακούσω να τρίζει απάνου απ’ το κεφάλι μου. Το καλοκαίρι, σαν κάνει ζέστη τ’ απομεσήμερο, πάω και ξαπλώνουμαι στον ίσκιο του, και το μάτι μου βάζεται να λογαριάζει το ανιστόρητο βάρος που κρέμεται στον αγέρα. Με πιάνει ζάλη και μου φαίνεται πως ξεφεύγει το κούτελο μου.»\n16 Ιουλίου, 2017 στις 20:11\nΕυχαριστώ πολύ για την πληροφόρηση 🙂\n16 Ιουλίου, 2017 στις 20:14\n«…επειδή έχω δηλώσει πως είμαι από αυτούς (δεν ξέρω αν υπάρχει κι άλλος δηλαδή) που θεωρούν πως τα παιδιά δεν πρέπει να κληρονομούν υλικά αγαθά από τους γονείς τους (εκτός ίσως από ένα ελάχιστο ποσοστό κι αυτό με κάποια ειδικά οικονομικά κριτήρια) γιατί αυτή η πρακτική δημιουργεί τρομακτικές κοινωνικές ανισότητες και οικονομικές διαστρεβλώσεις,…»\nΑυτό που προτείνεις δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερες αδικίες.\nΟ πατέρας μου έφτιαξε ένα σπίτι και ένα εξοχικό με τα χεράκια μας κυριολεκτικά (τα δικά του, της μητέρας μου, εμένα και των δύο αδελφών μου). Ήταν μικροεργολάβος και τα απογεύματα έφτιαχνε το σπίτι λίγο λίγο, εμείς τα παιδιά, όταν γυρίζαμε από το σχολείο έπρεπε να μεταφέρουμε υλικά για να δουλέψει ο πατέρας όταν γύριζε από την κανονική του δουλειά. Το καλοκαίρι από έξι χρονών και μετά δουλεύαμε μαζί του στην οικοδόμη για να γλυτώσει κάποια μεροκάματα το ίδιο γινόταν τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Τα απογεύματα του καλοκαιριού μετά από ένα μεσημεριανό ύπνο συνεχίζαμε την δουλειά στο σπίτι. Κάποια καλοκαίρια τα περάσαμε στο εξοχικό, όχι κάνοντας διακοπές αλλά δουλεύοντας έκει γιατί ο πατέρας μου πήρε το χωράφι με την συμφωνία να κάνει κάποιες δουλειές για τον μεσίτη προκειμένου να το ξεπληρώσει.\nΘα μπορούσα να μιλάω ατελείωτες ώρες για το πόσο έχω δουλέψει για να φτιαχτούν αυτά τα σπίτια θα προσθέσω μόνο ότι από το κουβάλημα φορτίων σε τόσο μικρή ηλικία δεν έχουν αναπτυχθει οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι στην ραχοκοκκαλιά μου (ο ένας απλώς δεν υπάρχει) και υποφέρω από φοβερούς πόνους.\nΜε ποιά λογική δεν έπρεπε να κληρονομήσουμε αυτά τα σπίτια;\n16 Ιουλίου, 2017 στις 20:15\nΩραία που ξαναγυρίσαμε στον Κόντογλου. Έχει ενδιαφέρον ότι η καταγωγή και το περιβάλλον του φαίνεται να ήταν πάντως αρκετά ανώτερα, κοινωνικά, απ’ ό,τι προσπαθεί ο ίδιος να μας υποβάλει. Η εκπαίδευση στην Αθήνα και το Παρίσι συνηγορεί σ’ αυτό, και άλλωστε καταλαβαίνει κανείς τη θέση του θείου του του ηγούμενου διαβάζοντας το «Αϊβαλί, η πατρίδα μου» πίσω απ’ τις γραμμές.\nΕίναι επίσης ενδιαφέρον ότι στις αναμνήσεις του από το Αϊβαλί κυριαρχεί μια παραδείσια κοινωνική αρμονία, ενώ ξέρουμε ότι στις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα (με μια παραπλήσια κοινωνική συγκρότηση), οι Αϊβαλιώτες είχαν ζήσει μια εντυπωσιακή κοινωνική διαμάχη στα όρια του εμφυλίου:\nhttps://www.sa.aegean.gr/Synedrio/Papataxiarchis.doc (αγνοείστε την προειδοποίηση ασφαλείας)\nΌποιος έχει χρόνο και όρεξη μπορεί να τσεκάρει αυτό στη Γεννάδειο: http://ambrosia.ascsa.edu.gr:8991/F/?func=item-global&doc_library=BBG01&doc_number=000025872\nΓενικά η ιστορία του Αϊβαλιού, με τα προνόμια και όλα, έχει πολύ ψωμί και δεν νομίζω ότι έχει ερευνηθεί όπως πρέπει ακόμα: https://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/deltiokms/article/viewFile/2667/2432.pdf\n16 Ιουλίου, 2017 στις 20:17\n16 Ιουλίου, 2017 στις 20:36\nΠέρυσι πήγα στο Αϊβαλί, πολύ μου άρεσε – έμενα ένα διάστημα εκεί αισθάνθηκα..\n16 Ιουλίου, 2017 στις 20:42\n16 Ιουλίου, 2017 στις 20:47\nΕνημερώνω: Η φόρμα του ιστολογίου επανήλθε στα κανονικά της!\n16 Ιουλίου, 2017 στις 20:53\nΜ’ εντυπωσίασε η φωτογραφία πούβαλε η Κρόνυ στο 96. Έψαξα και βρήκα πως είναι το μοναστηράκι της Οσίας Θεοκτίστης της Λεσβίας στην Ικαριά. Που ο Φ.Κ. την χαρακτήρισε ως Ροβινσώνα της Ορθοδοξίας\n16 Ιουλίου, 2017 στις 21:07\n103 Nαι, το μάτιασμα ίσχυε μόνο για το χτεσινό άρθρο.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 21:08\nΚάτι έχω προσέξει, Λάμπρο… 😉\nΠιάστηκα από αυτό που είπες γιατί δείχνει το γιατί βρήκα ένα κομμάτι της εδώ συζήτησης από προβληματικό έως τελείως άσχετο με την πραγματικότητα.\nΊσως διαφωνήσουμε στο εξής, ίσως όχι: προσωπικά δεν τρέφω ελπίδα πως θα δω μια κοινωνία δομημένη με δικαιότερο τρόπο.\nΟπότε για μένα γίνεται υποκριτικό το να στοχοποιείται μια μικρή κατηγορία δημιουργών επειδή δεν φέρνουν μόνοι τους την ουτοπία, όπως θεωρώ πως κατά τόπους συνέβη στην σχετική συζήτηση (όχι από εσένα).\nΕυχαριστώ, το είδα.\nΤώρα, τι κατάλαβες και σε τι απάντησες… ο Θεός και η ψυχή σου, που λένε. Νόμιζα πως γράφω ελληνικά. Δεν βαριέσαι, καλή καρδιά!\n16 Ιουλίου, 2017 στις 21:34\nΔιαβαζοντας την εισαγωγη μου θυμισε τα διηγηματα του Ε.Α.Ποε\nΟμολογημενη επιρροη απο το «Ο Ροβινσώνας Κρούσος» (Robinson Crusoe) του Ντάνιελ Ντεφόε,1719.\nΕπισης απο το εξαιρετικο «Η καρδιά του σκότους», του Τζόζεφ Κόνραντ, 1899\n16 Ιουλίου, 2017 στις 21:36\nΕπέστρεψε στο Αϊβαλί, όπου δίδασκε ιχνογραφία σε γυμνάσιο ως τον διωγμό του ’22. Από τη Μυτιλήνη βρέθηκε και πάλι στην Αθήνα, όπου με παρέμβαση της Ελλης Αλεξίου άρχισε να σχεδιάζει για τον Ελευθερουδάκη. Το διαβατήριό του για την αυξημένη προσοχή ήταν ο «Πέδρο Καζάς», ένα βιβλίο που άνοιξε νέους δρόμους στην ελληνική λογοτεχνία. Ο πρωταγωνιστής του, όπως και σε άλλα βιβλία του Κόντογλου, είναι άνθρωπος της θάλασσας, κουρσάρος. «Αυτοί οι χαρακτήρες είναι παράδειγμα για εμάς που χάνουμε το κουράγιο μας σε κάθε περίσταση της ζωής μας» έλεγε.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 21:56\nΔεν ξέρω εάν ο Φ.Κ. μετέφρασε το «Νησί του Θησαυρού» του Στήβενσον (με τίτλο «Το νησί με το θησαυρό») πριν ή μετά τον Πέδρο Καζάς. Μήπως, δηλαδή, η ενασχόληση με τη μετάφραση αυτή τούδωσε την ιδέα για ένα δικό του έργο.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 22:46\nΠρώτα έγραψε τον «Πέδρο Καζάς» και αργότερο μετέφρασε το «Νησί…». Ο Κόντογλου είχε πάθος με τις πειρατικές και εν γένει τις θαλασσινές ιστορίες.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 22:57\n98 – «Με ποιά λογική δεν έπρεπε να κληρονομήσουμε αυτά τα σπίτια;»\nΠονεμένη η ιστορία σου αλλά δεν κατάλαβες τι είπα, αν σου αρέσει αυτή η κοινωνία συνέχισε να λειτουργείς όπως σου λέει.\nΠάντως κληρονόμος εσύ κληρονόμος κι η Μαριάννα Λάτση αν σου λέει κάτι αυτό.\nΤα ορφανά από γονείς παιδιά τι κληρονομούν είπαμε;\n106 – «Ίσως διαφωνήσουμε στο εξής, ίσως όχι: προσωπικά δεν τρέφω ελπίδα πως θα δω μια κοινωνία δομημένη με δικαιότερο τρόπο.»\nΣυμφωνούμε, ούτε εγώ τρέφω τέτοια ελπίδα όμως αν δεν προσπαθήσουμε εμείς για να αλλάξει τότε ποιός θα το κάνει; αν δεν το κάνουμε τώρα πότε θα το κάνουμε;\nΔεν ξέρω τι θα κάνουν οι κόρες μου στην ζωή τους αλλά εγώ τους έχω διδάξει πως από την όποια περιουσία που θα κάνουν (και θα είναι πολύ μεγάλη κατά πάσα πιθανότητα) στο τέλος να κρατήσουν μόνο όσα θα πάρουν μαζί τους και με κάποιο τρόπο θα πρέπει να την επιστρέψουν δίκαια στην κοινωνία που τους έδωσε την δυνατότητα να την αποκτήσουν.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 23:16\nΕντάξει. Τα έχω παίξει.\nΚάθε μέρα όμως, κάθε νύχτα δεν την ξεχνώ.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 23:22\nΒρίσκω μάλλον άστοχο, από πολλές απόψεις, το σχόλιό σου. Κατ’ αρχήν, ο μόνος λόγος που η συζήτηση επικεντρώθηκε «μόνο» στους καλλιτέχνες και δη στους συγγραφείς είναι γιατί, από το ίδιο το ποστ, για αυτούς γίνεται λόγο. Εννοείται ότι η συζήτηση αφορά το σύνολο των πνευματικών δικαιωμάτων, και αν είχε εμφανιστεί, π.χ., ένας εργαζόμενος σε φαρμακευτική για να υποστηρίξει τα δικά του, θα μιλούσαμε και για φάρμακα, και όχι μονο για συγγραφείς ή καλλιτέχνες.\nΔεύτερον χρησιμοποιείς μια λογική «γιατί να στερήσουμε από αυτούς και όχι από τους άλλους». Μα γιατί οι άλλοι δεν το έχουν για να τους το στερήσουμε. Τα λεγόμενα «δημιουργικά» επαγγέλματα είναι κατηγορία από μόνα τους, με πάμπολλες ιδιαιτερότητες, δεν έχουν σχέση με κανένα άλλο επάγγελμα. Σε ποιο άλλο (νόμιμο) επάγγελμα μπορείς, με ένα μόνο έργο (και θεωρητικά) να ζήσεις εσύ, τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου χωρίς να χρειαστεί να δουλέψει κανείς σας; Έχει καταδικαστεί κανένας κουρέας επειδή αντέγραψε την κουπ του Τάκη Τσουκαλά (λέμε τώρα) χωρίς να καταβάλει πνευματικά δικαιώματα στον εμπνευστή της (αν όμως τύπωνε μπλουζάκι με ένα ποντίκι που θυμίζει αμυδρά ένα άλλο, πιο corporate ποντίκι…); Αν πάω στη λαϊκή να αγοράσω ραπανάκια, υπάρχει περίπτωση να μου επιβάλει ο παραγωγός σε ποια κατσαρόλα θα τα μαγειρέψω (για μένα. Αν φέρω και φίλους να φάμε μαζί πρέπει να πάρω ειδική άδεια); Αν πω στον ταρίφα «πήγαινέ με στο Ελ. Βενιζέλος», υπάρχει περίπτωση να μου πει «δεν μπορώ, φιλαράκι. Η διαδρομή είναι κατοχυρωμένη από το Ράδιο Ερμής»;\nΛες ότι προφανώς δε σου αλλάζουν όλα τα επαγγέλματα τη ζωή, ή δεν αλλάζουν κοινωνίες. Όντως. Από την άλλη, μια επιτυχημένη μεταμόσχευση επίσης σου αλλάζει ριζικά τη ζωή. Δεν νομίζω όμως ότι θα συμφωνούσες τα παιδιά σου να συνεχίζουν να πληρώνουν τα παιδιά του χειρούργου για εκείνη τη μία επέμβαση.\nΔεν επιχειρώ να απαξιώσω τα δημιουργικά επαγγέλματα. Οι δημιουργοί έχουν όντως πολλά δίκια (αν και στρέφονται κατά του λάθος υπαιτίου). Απλά επισημαίνω πόσο άστοχο είναι να γίνονται συγκρίσεις με τα υπόλοιπα επαγγέλματα. Αλλά αν είναι να συνεχίσει η συζήτηση, ας συνεχίσει στη σωστή σελίδα, δε χρειάζεται να εκτρέψουμε τη ροή του λογοτεχνικού κυριακάτικου άρθρου.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 23:39\n109-110 Όχι μόνο τον Στήβενσον: https://www.politeianet.gr/books/johnson-charles-daidalos-zacharopoulos-i-oi-fimismenoi-koursaroi-73329 Αλλά κι αυτό, φαντάζομαι, μετά τον Πέδρο Καζάς.\n16 Ιουλίου, 2017 στις 23:40\nΛαχτάρησα ένα κόσμο με κανονικούς ανθρώπους και όχι… “κλώνους”, ή ανθρωποειδή, ή ρομπότ, ή νοήμονες μηχανές, ή υβρίδια, πιθηκάνθρώπους, Γιέτι, Κρο Μανιόν, Homo Erectus ή Habilis…\nΈνα κόσμο με αληθινούς ανθρώπους, που φοβούνται, ελπίζουν, ερωτεύονται… αμαρτάνουν.\nΚάποια φίλη μας στο Fb τώρα\n17 Ιουλίου, 2017 στις 00:47\n97: Να ‘σαι καλά Γιάννη!\n99: Μόνο που κάπου δεν τα λέει καλά ο Παπαταξιάρχης. Δεν μπορεί να γράφει ότι το 1840-42 ανακαλύφθηκαν από τον «ελληνικό… εθνικισμό», «καταπιεζόμενοι Έλληνες»!\nΟ Σαλτέλης που ήταν ντόπιος και έγραψε τον «Κυδωνιάτη» και τουλάχιστον μπορεί να ξέρει καλύτερα, γράφει ότι προσέγγισε τις Κυδωνιές ήδη η Φιλική Εταιρεία και μιλάει για ελληνικό λαό που περίμενε αποκατάσταση από τον Καποδίστρια για τις θυσίες:\n17 Ιουλίου, 2017 στις 00:53\nΤο ήξερα ότι θα τσίμπαγες 🙂\nΜόνο που δεν διάβασες προσεχτικά τον Παπαταξιάρχη: λέει ότι η κοινωνική και, αν θες, ενδοκοινοτική διαμάχη του 1840 μετατράπηκε στον τύπο και εν γένει στο δημόσιο λόγο του Ελληνικού Βασιλείου σε εθνική/διακοινοτική.\n17 Ιουλίου, 2017 στις 01:06\n17 Ιουλίου, 2017 στις 01:46\nΚαι το λέει αρχή αρχή ο άνθρωπος.\n17 Ιουλίου, 2017 στις 03:34\nΔεν θέλω να γράψω στην σχετική ανάρτηση γιατί θα έπρεπε να γράψω 10 σελίδες (και γιατί δεν εκτιμώ τις εταιρίες είσπραξης δικαιωμάτων). Έτσι κι αλλιώς η συζήτηση ξεχείλωσε ως εδώ.\nΘα σχολιάσω το εξής: σπάνια (δυστυχώς) κάποιος διαβάζει αυτό που είναι γραμμένο και απαντά σε αυτό. Συχνότερα «διαβάζει» κάποια εκδοχή που δημιουργείται στο μυαλό του, απαντά σε αυτή και μετά απλά δεν βγάζουμε άκρη. Πχ: ποτέ δεν είπα «δε σου αλλάζουν όλα τα επαγγέλματα τη ζωή». Δεν μίλησα για επαγγέλματα. Έκανα σύγκριση ανάμεσα σε ΕΤΑΙΡΙΕΣ και λογοτέχνες. Μίλησα για εταιρίες και έφερα ιστορικό παράδειγμα. Το έκανα αυτό γιατί κάποιος θεώρησε πως ασχολούμαστε με τους «γκρινιάρηδες» συγγραφείς υπερβολικά αντί να συμπάσχουμε με την εταιρία του πατέρα του (!!!).\nΕπίσης, ξέρω πάρα πολλές επαγγελματικές δραστηριότητες που μια συγκεκριμένη επιτυχία μπορεί να θρέψει 5 γενιές. Στους συγγραφείς είναι σπάνιο αλλά υπερτονίστηκε, και αναφέρθηκε επανειλλημένα σαν να είναι χαρακτηριστικό του «κλάδου», και βάσει αυτού στήθηκε ολόκληρη επιχειρηματολογία. Ακόμα, τα παιδιά του χειρουργού έχουν μπαμπά που χειρουργεί κάθε μέρα, για δεκαετίες, και πληρώνεται για κάθε εγχείρηση. Ο συγγραφέας δεν παράγει τελειωμένο «προϊόν» κάθε μέρα, συχνά ούτε κάθε μήνα και συνήθως μένει σχεδόν απλήρωτο. Και συνήθως τα παιδιά του δεν παίρνουν τίποτα από τίποτα, γι αυτό και ο συγγραφέας έχει κάτι άλλο ως επάγγελμα. Ξανά, παρουσιάζουμε σαν κανόνα περιπτπωσεις σπάνιες και εμφανίζονται οι κακοπληρωμένοι ως προνομιούχοι. Τέλος, κανείς δεν μπορεί να «πάρει» μια εγχείρηση από έναν χειρουργό και να κερδίσει λεφτά από αυτήν 10-20-30 χρόνια μετά. Οι ιδιαιτερότητες είναι αμφίπλευρες.\nΓενικά, το ότι κάποιοι κερδίζουν το τζόκερ δεν δικαιολογεί κανέναν να λέει σε μένα και σένα πως είμαστε εκατομμυριούχοι.\n17 Ιουλίου, 2017 στις 05:31\nΣυμφωνώ ότι οι ιδιαιτερότητες είναι αμφίπλευρες, απλά ήθελα (το έγραψα άλλωστε και πριν) να αναδείξω ακριβώς αυτές τις ιδιαιτερότητες, που καθιστούν άτοπη την όποια σύγκριση του «γιατί αυτοί κι όχι οι άλλοι».\nΚαι όντως, είναι λάος να γενικεύουμε, είτε χρησιμοποιώντας τη Μαντά και τη Δημουλίδου ή παραδείγματα «καλοπληρωμένων» δημιουργών για να χαρακτηρίσουμε συλλήβδην αρνητικά τον κλάδο, είτε ισχυριζόμενοι ότι τα βιβλία αλλάζουν ζωές και κοινωνίες για να τον χαρακτηρίσουμε θετικά. Γιατί, κακά τα ψέματα, αν αγοράσω δέκα τυχαία βιβλία από το βιβλιοπωλείο, πιο πιθανό είναι να πετύχω εργο «καλοπληρωμένου» συγγραφέα παρά βιβλίο που θα μου αλλάξει τη ζωή ή θα φέρει την επανάσταση στον κόσμο γύρω μου.\nΚαι μια ερώτηση κρίσης για το τέλος: αφού οι περισσότεροι συγγραφείς παίρνουν «τίποτα» και τα παιδιά τους «το τίποτα του τύποτα», όπως λες (ενώ κάποιοι λίγοι τυχεροί χτίζουν καριέρες και βγάζουν πολλά λεφτά), αυτά τα παρατεταμένα μέχρι αηδίας πνευματικά δικαιώματα, που εκ των πραγμάτων παρεμποδίζουν την τεχνολογική και πολιτιστική πρόοδο της κοινωνίας θέτοντας φραγμούς στην αξιοποίηση της πολιτιστικής, τεχνολογικής και ενίοτε επιστημονικής κληρονομιάς, ποιους ακριβώς εξυπηρετούν; Αυτούς που δεν τα έχουν ανάγκη ή αυτούς που δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από αυτά; Ή μήπως αυτούς που (κακώς) καρπώνονται το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό των εισπράξεων, χωρίς ωστόσο να έχουν συμβάλει το παραμικρό στη «δημιουργία» του έργου;\n17 Ιουλίου, 2017 στις 07:51\nΤο περίμενα πως το σχόλιο θα το φάει η μαρμάγκα γιατί στα πρακτικά πράγματα δεν χωράνε τόσες απόψεις όσο στα θεωρητικά. Εφ’ όσον μιιλάμε για αμοιβές οποιουδήποτε είδους, μιλάμε για επάγγελμα. Ενας κομπάρσος που παίζει σε καμία, μια-δυο ταινίες τον χρόνο είναι υποχρεωμένος να πληρώσει τέλος επιτηδεύματος για να έχει αυτό το δικαίωμα. Ο συγγραφέας το κάνει ;\nΗ πως ορίζεται ένας συγγραφέας ; Με το γνωστό ο καθένας είναι ότι δηλώσει ή με την εγγραφή του σε κάποια ένωση χωρίς κανένα ουσιαστικό κριτήριο.;\nΘα με θυμηθείτε σε κάποια χρόνια πως αν ισχύσει αυτή η εισφορά που θα είναι ένας ακόμα φόρος στον λαό θα θεσμοθετηθεί και βεβαίως θα φορολογηθεί η ιδιότητα του συγγραφέα με αποτέλεσμα όχι να ενισχύονται αλλά να ξηλώνονται οι περισσότεροι συγγραφείς και να αποποιούνται αυτήν την ειδικότητα οπότε το μόνο που θα απομείνει θα είναι μια ακόμα εισφορά στις πλάτες μας.\nΜπορεί η κυβέρνηση να έχει αλλάξει αλλά οι υπάλληλοι των υπουργείων και το σκεπτικό τους όχι.\n17 Ιουλίου, 2017 στις 08:40\n117, 119: Δεν νομίζω… Τα ίδια βλέπουμε όλοι μας ακριβώς.\nΔεν λέει για το γεγονός! Μιλάει σαφέστατα ΚΑΙ για τον πληθυσμό! Αρχή-αρχή γράφει: «η μετατροπή των χριστιανών ραγιάδων σε ‘Έλληνες του Αγώνα’ και κατ’ επέκταση σε αλύτρωτους Έλληνες«.\nΌλοι βλέπουμε, όλοι ξέρουμε ανάγνωση. Μιλάει σαφώς για τον λαό και τους αδικεί διότι εξαφανίζει έτσι το παρελθόν τους.\n17 Ιουλίου, 2017 στις 08:54\nΤο επαναλαμβάνω για να εμπεδωθεί.\n«Μπορεί η κυβέρνηση να έχει αλλάξει αλλά οι υπάλληλοι των υπουργείων και το σκεπτικό τους όχι».\nΕίναι άλλη η λογική των πολιτικών προϊσταμένων (όχι κατ΄ανάγκη ορθή) και άλλη των υφισταμένων τους (με κύριο χαρακτηριστικό την αναπαραγωγή της δημοσιοϋπαλληλίας). Εξ΄άλλου το επιχείρημα είναι…ατράνταχτο: Αυτοί είναι πρόσκαιρα στη θέση τους ενώ εμείς μένουμε. Οι κυβερνήσεις φεύγουνε ο δημόσιος υπάλληλος μένει!\n17 Ιουλίου, 2017 στις 09:15\n123 Όλοι ξέρουμε ανάγνωση, αλλά για να τη χρησιμοποιήσουμε παραγωγικά καλό είναι να διαβάζουμε συνολικά ένα κείμενο και να μη νομίζουμε ότι καταλάβαμε μια φράση αν δεν καταλάβουμε τα συμφραζόμενά της.\n17 Ιουλίου, 2017 στις 09:24\nΜα οι δημόσιοι υπάλληλοι τους νόμους που εισηγείται η εκάστοτε κυβέρνηση και ψηφίζει το κοινοβούλιο εφαρμόζουν. Αν δεν τους εφαρμόζουν, υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί και προβλέπονται σχετικές κυρώσεις. Αλλά μάλλον είναι πιο βολικό για τα κυβερνώντα κόμματα να φορτώνουν τις αποτυχίες τους σε κακούς ξένους και εγχώριους δολιοφθορείς.\n17 Ιουλίου, 2017 στις 09:52\n17 Ιουλίου, 2017 στις 10:14\nΓιάννη, οι δημόσιοι υπάλληλοι συλλήβδην παραβιάζουν το νόμο και επειδή είναι γενικευμένη η παρανομία, κανένας πολιτικός προϊστάμενος δεν βάζει το χέρι του στη φωτιά. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει και σε άλλες χώρες η…αρχή που λέει: Μη θίγετε τα κακώς κείμενα.\nΙδού δύο τρανταχτά κτγμ παραδείγματα.\nΠ1. Σύμφωνα με τον νόμο, όταν υποβάλλεις ένα αίτημα σε μια δημόσια υπηρεσία είναι στις υποχρεώσεις της η ίδια να αναζητήσει τα όποια άλλα δικαιολογητικά από άλλες υπηρεσίες. Συστηματικά παραβιάζουν αυτή την αρχή και ζητούν από τον πολίτη να τα φέρει. Για να μη τους αδικώ όμως 100%, υπάρχει εξαίρεση στον κανόνα. Στην έκδοση ταυτότητας δεν σου ζητούν τίποτα πλην φωτογραφίας. Τώρα όμως που το ξανασκέφτομαι, δεν είναι γιατί εφαρμόζουν καταλεπτώς το νόμο αλλά για να αποφύγουν ενδεχόμενη παραχάραξη στοιχείων!\nΠ2. Είναι γνωστό ότι είμαστε χώρα…αριστούχων μαθητών! Και αν δεν έχω γράψει βραβεία στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο.\nΟ νόμος λέει ότι ο βαθμός βγαίνει σύμφωνα με τον τύπο: (προφορικά+γραπτά)/2.\nΟ τύπος λοιπόν αυτός παραβιάζεται κατάφωρα. ( Οι υποψιασμένοι όταν θέλουν να σχηματίσουν μια πιο αξιόπιστη εικόνα για τον χ μαθητή δεν τον ρωτούν για τους τελικούς βαθμούς αλλά για τις επιδόσεις του στα γραπτά!)\nΗ ιστορία της Ελλάδας δείχνει πως έχουμε νομοθεσία για να…δείχνουμε στους ξένους ότι είμαστε χώρα του Διαφωτισμού και στο εσωτερικό έχουμε το δικό μας τρόπο. Εξ΄άλλου αυτό δεν κάνουμε τα τελευταία χρόνια; Κατά μία έννοια μπορεί να είναι και αντιστασιακή πράξη για να αντιμετωπίσουμε την υποκρισία των ισχυρών εταίρων μας μόνο που την… ασυνέπειά μας δεν τη δείχνουμε μόνο στον εξωτερικό…εχθρό αλλά και στον…εχθρό λαό!\n122 – Φωνή βοώντος εν τη ερήμω Gee, δοκιμασμένη πρακτική το τυράκι στην φάκα και πάντα με επιτυχία. Αυτό που με εντυπωσιάζει, είναι γιατί άνθρωποι που θα έπρεπε να αντιληφθούν αμέσως την απάτη δεν την αντιλαμβάνονται. Έχω κάτι κατά νού (όχι την εκπαίδευση☺) αλλά θα περιμένω τον χρόνο να δείξει.\n17 Ιουλίου, 2017 στις 13:08\nΛίγο καθυστερημένα έμαθα για τον Κώστα Μουρσελά, σήμερα στην ανακοίνωση της κηδείας του…\nΚι έτσι όλη η τριάδα του εμβληματικού αυτού τραγουδιού αυτού, αναχώρησε…\n18 Ιουλίου, 2017 στις 10:43\nΟ Κόντ5ογλου πρέπει να διαβαστεί ολόκληρος απ’ όλους, τουλάχιστον όσο ο Παπαδιαμάντης\nΜια εκκλησιά της Χίου και ο Κόντογλου για τους εκτός πεπατημένης (δεν ξέρω πως μπορώ να βρω το άρθρο του)


«Λευτεριά σε όσους είναι στα κλουβιά» - Η φετινή πορεία για τα δικαιώματα των ζώων στην Αθήνα, πέρασε και απ' τη Βαρβάκειο.\n«Είμαστε εδώ για να διαμαρτυρηθούμε για όλα τα ζώα και να υπερασπιστούμε τη ζωή και την ελευθερία τους απέναντι σε έναν ολόκληρο πολιτισμό που χτίστηκε πάνω στα σώματά τους», ακούστηκε από τα ηχεία όταν η φετινή πορεία για τα δικαιώματα των ζώων έφτανε στο τέλος της, με τους διαδηλωτές να ψάχνουν ένα κομμάτι σκιάς στην Πλατεία Συντάγματος.\nΗ μέρα ήταν ζεστή και τα μπλοκ πιο μαζικά από ποτέ, όπως τουλάχιστον σχολίαζαν σε πηγαδάκια όσοι είχαν συμμετάσχει και στο παρελθόν σε αντίστοιχες πορείες στην Ελλάδα. Λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι, άνθρωποι και σκύλοι άρχισαν να συγκεντρώνονται στο Θησείο, έξω από τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων. Ντυμένοι στα μαύρα, οι διαδηλωτές κρατούσαν πλακάτ με συνθήματα κατά της σφαγής, του βασανισμού, και του εγκλεισμού των ζώων (και των ανθρώπων). Η πορεία ξεκίνησε λίγο μετά τη μία το μεσημέρι, με κατεύθυνση το Σύνταγμα, με τον παλμό να διαμορφώνεται από τα συνθήματα των διαδηλωτών και τα κρουστά της σχολής Batuca.\nΤο highlight της πορείας ήταν η στάση στη Βαρβάκειο Αγορά. «Τα ζώα δεν είναι ιδιοκτησία μας, ελευθερία σε όλα τα ζώα», έλεγε το πλακάτ της διαδηλώτριας που είχε δέσει χέρια και λαιμό με αλυσίδες, υπογραμμίζοντας με αυτόν τον τρόπο την αιχμαλωσία εκατομμυρίων ζώων. Η ομαλότητα στη Βαρβάκειο, ωστόσο, δεν φάνηκε να διαταράσσεται ιδιαίτερα από την πορεία.\nΣτην Πλατεία Συντάγματος, όταν πια η πορεία είχε ολοκληρωθεί, ο Αμερικανός συγγραφέας και ακτιβιστής Dr. Will Tuttle, ο οποίος βρέθηκε για λίγες μέρες στην Ελλάδα, έβγαλε έναν σύντομο λόγο για τον βιγκανισμό και την απελευθέρωση των ζώων.\nΣτο Σύνταγμα, η πορεία μπήκε με νέο δυναμισμό, με καπνογόνα, κρουστά και δυνατά συνθήματα.\nΑυτοί είναι οι Εarthlings Εxperience Greece. Ξεκίνησαν τις δράσεις τους στην Ελλάδα το 2015. Φορώντας λευκές μάσκες και μαύρα ρούχα πραγματοποιούν δράσεις με laptop σε συρμούς του μετρό και εξωτερικούς χώρους, δείχνοντας αποσπάσματα από το «Earthlings», ένα ντοκιμαντέρ με πολύ σκληρές εικόνες από τον βασανισμό και τη σφαγή ζώων.\nΑπό την πορεία δεν έλειπαν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, συντονισμένοι τέλεια με την ενδυμασία των δίποδων διαδηλωτών.\nΤα συνθήματα που ακούγονται σταθερά είναι «Λευτεριά σε όσους είναι στα κλουβιά», «Όλα τα ζώα έξω από τα κλουβιά, ελεύθερα να ζήσουνε και όχι στη σκλαβιά» και «τα ζώα δεν είναι τροφή και ρουχισμός, vegan αντεπίθεση και αντισπισισμός».\nΌπως συμβαίνει συνήθως, περαστικοί σταματούσαν και παρακολουθούσαν το πλήθος να περνάει από μπροστά τους. Οι περισσότεροι προσπαθούσαν να καταλάβουν τον χαρακτήρα της πορείας, από τα πλακάτ, τα συνθήματα και το ευρύτερο πλαίσιο. Υπήρχαν και κάποιοι που αποφάσισαν να ακολουθήσουν για λίγο την πορεία, απομονώνοντας εκάστοτε διαδηλωτές και ρωτώντας τους ποιοι είναι και τι ζητάνε.\nΟ αντισπισισμός άρχισε επί της ουσίας να αναπτύσσεται ως κίνημα την δεκαετία του '70, όταν ο Pete Singer, ένας Αυστραλός φιλόσοφος έγραψε το βιβλίο «Animal Liberation» (Απελευθέρωση των Ζώων), για να υποστηρίξει ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να σταματήσουν να διακρίνουν τα είδη και, άρα, να συμπεριφέρονται κακοποιητικά σε αυτά που αντιλαμβάνονται ως κατώτερα, δηλαδή τα ζώα.\nΗ πορεία διοργανώθηκε από την οργάνωση Ethos and Empathy (Ήθος & Ενσυναίσθηση), ένα υπό σύσταση σωματείο που στοχεύει στην προαγωγή του αντισπισισμού, του δικαίου εμπορίου και της οικολογίας στην ελληνική κοινωνία.\nΟι διαδηλωτές υποσχέθηκαν δημοσίως ότι δεν θα σταματήσουν «μέχρι να μπει μια για πάντα ένα τέλος στην εκτροφή, τον εγκλεισμό, τη θανάτωση, τον βασανισμό, το γδάρσιμο, το κομμάτιασμα, το ψάρεμα, τον πειραματισμό στο σώμα κάθε μικρού ή μεγάλου ζώου».\nΤα μη Δημοσιευμένα Βίντεο, οι Καταθέσεις & οι Μάρτυρες της Υπόθεσης Ζακ Κωστόπουλου\nΑκολουθήστε το VICE Greece σε Twitter, Facebook και Instagram.\nTagged:VeganPhotosΑθήναπορείαZώακρέαςσπισισμός δικαιώματα των ζώων Anonymous for the VoicelessΑντισπισιστέςβιομηχανία κρέατοςζωικά προϊόντα


ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΟΠΑΔΩΝ ΑΕΚ -ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ: ORIGINAL ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΕ ΧΙΜΕΝΕΘ..\nΗ αλήθεια είναι ότι κάποιες ατάκες από αυτές που… πέταξε ο Μανόλο Χιμένεθ στο Καυταντόγλειο μετά την ντροπιαστική ήττα από τον Ηρακλή, «ταρακούνησαν» αρκετό κόσμο. Πολλοί φίλοι της ΑΕΚ ανησύχησαν ότι ο Χιμένεθ απογοητεύτηκε και δεν αποκλείεται να φύγει, αν η διοίκηση δεν ικανοποιήσει τα «θέλω» του (όπως γράφτηκε και σήμερα στον Τύπο). Για τον λόγο αυτό θέλησαν να τα πουν από κοντά μαζί του σήμερα… Ετσι, περίπου 100 μέλη της ORIGINAL έφτασαν μέχρι το σπίτι του Ισπανού τεχνικού, λίγο έξω από το Λαύριο για να του εκφράσουν την στήριξη τους και ότι είναι μαζί του σε ότι αποφάσεις πάρει για το καλό της ΑΕΚ. Ο Χιμένεθ τους καλωσόρισε με χαμόγελο, αλλά στο τέλος της συνάντησης είχε βουρκώσει είναι η αλήθεια από την αγάπη των φίλων της Ενωσης παρότι είναι μόλις 2,5 μήνες στην ομάδα.\n«Σε στηρίζουμε Μανόλο! Πιστεύουμε σε σένα και πιστεύουμε ότι εσύ μπορείς να αλλάξεις την ΑΕΚ. Είμαστε κοντά σου σε ότι και αν χρειαστείς. Προχώρα και εμείς είμαστε εδώ» του είπαν οι οπαδοί του μεγαλύτερου συνδέσμου οπαδών της ΑΕΚ και συμπλήρωσαν «Κάνε τους παίκτες να καταλάβουν που παίζουν, τι φανέλα φορούν και ότι την Πέμπτη από την Λάρισα να γυρίσουν μόνο με την νίκη. Η ΑΕΚ είμαστε!»\nΟ Ισπανός τεχνικός τους άκουγε με μεγάλη προσοχή, καθώς θέλει να ξέρει την άποψη των οπαδών της ομάδας για το έργο του και τις αποφάσεις του. Όταν άκουσε αυτά που είχαν να του πουν είπε «Δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο στην καριέρα μου. Σας ευχαριστώ για αυτό απόψε… Ηρθα στην ΑΕΚ να δουλέψω και να πετύχω. Ηξερα και μου είπαν ποια είναι η ιστορία της ΑΕΚ και πρέπει να παίζουμε αντάξια με αυτήν. Αυτό θέλω να πετύχω, αλλά θέλω την βοήθεια όλων στην ΑΕΚ. Σας υπόσχομαι ότι ήρθα να μείνω και να δουλέψω, όχι να φύγω στα δύσκολα. Ειχα πει θα πεθάνουμε στην ΑΕΚ για τον στόχο μας και το εννοώ, είτε τον πετύχουμε είτε όχι. Είναι για μένα πολύ σημαντικό που είστε αυτοί εδώ απόψε. Στα δύσκολα είστε εδώ εσείς, στις νίκες θα είναι όλοι μαζί μας. Είμαι πολεμιστής και θα πολεμήσω μέχρι το τέλος μαζί σας». Τέλος, ο Χιμένεθ ζήτησε από τους οπαδούς να μην επισκεφτούν και τους παίκτες και να παραμείνουν ήρεμοι και ψύχραιμοι, ενώ νωρίτερα ματαιώθηκε επίσκεψη της ORIGINAL στην Χριστουγεννιάτικη γιορτή για να μιλήσουν στους παίκτες.\nΤο φινάλε της συνάντησης έληξε με χειροκροτήματα για τον Χιμένεθ και το σύνθημα με το όνομα του να ξυπνά την περιοχή… Η ORIGINAL με αυτήν την κίνηση της εξέφρασε και επίσημα την στήριξη της στον προπονητή, τον οποίο απαιτεί πλέον μέτοχοι και διοίκηση της ΠΑΕ να στηρίξουν για να γίνει η ΑΕΚ και πάλι ΑΕΚ.


Huawei Honor 6C Pro: ανακοινώθηκε επίσημα με κάμερα 13MP, μπαταρία 3000 mAh - GizChina Greece\nΈνα ακόμα μέλος της οικογένειας των Honor μοντέλων καλοσωρίζουμε σήμερα, με το Honor 6C Pro να ανακοινώνεται επίσημα για την Ευρωπαική αγορά, με αρκετά ικανοποιητικά specs και ανάλογη ποιότητα κατασκευής.\nΤο νεανικό μοντέλο βασίζεται στο MT6750 SoC της Mediatek, διαθέτει οθόνη 5.2 ιντσών, HD ανάλυσης, σε συνδυασμό με 3GB RAM και εσωτερική μνήμη 32GB. Στην πίσω πλευρά διαθέτει κάμερα ανάλυσης 13MP με PDAF, ενώ μπροστά δεσπόζει μία selfie κάμερα στα 8MP. Οι διαστάσεις του δεν ξεπερνούν τα 147.9 x 73.2 x 7.65 mm, το βάρος του αγγίζει τα 145 γραμμάρια, ενώ στο εσωτερικό διαθέτει μπαταρία 3000 mAh και αισθητήρα αποτυπωμάτων στην πίσω πλευρά.\nΤρέχει Android 7.0 Nougat με το EMUI 5.0 skin της Huawei ενώ θα λανσαριστεί πρώτα στη Ρωσία και μετά στην Ευρώπη, σε άγνωστη μέχρι στιγμής τιμή.\nTags: Honor 6C proHuawei Honor 6C Pro\nNext post Xiaomi Mi 6C: νέο render εμφανίζεται, έρχεται με Surge S2 SoC;\nPrevious post OPPO F3 Lite: full metal σχεδιασμός και selfie κάμερα 16MP!


Τζόνσον προς Πούτιν: Καταστροφικό βήμα η εισβολή στην Ουκρανία - Θα γίνει «νέα Τσετσενία»\nNewsIT Κοσμος Τζονσον προς Πουτιν: Καταστροφικο βημα η εισβολη στην Ουκρανια – Θα γινει «νεα Τσετσενια»\nΤζόνσον προς Πούτιν: Καταστροφικό βήμα η εισβολή στην Ουκρανία – Θα γίνει «νέα Τσετσενία»\nΟ Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον προειδοποίησε σήμερα τον Ρώσο πρόεδρο Βλάντιμιρ Πούτιν ότι μια εισβολή στην Ουκρανία θα ήταν ένα “καταστροφικό βήμα”.\n“Πρέπει να το κάνουμε πολύ σαφές στο Κρεμλίνο, στη Ρωσία, ότι αυτό θα ήταν ένα καταστροφικό βήμα”, είπε ο Τζόνσον.\nΤυχόν εισβολή θα ήταν μια “επώδυνη, βίαιη και αιματηρή υπόθεση“, είπε ο Βρετανός πρωθυπουργός και μια ενδεχόμενη σύγκρουση θα κατέληγε σε “μια νέα Τσετσενία”, προειδοποίησε ο Τζόνσον τον Ρώσο πρόεδρο.\nΕρωτηθείς μάλιστα αν θεωρεί ότι επίκειται εισβολή ο ίδιος απάντησε: “Οι πληροφορίες είναι αρκετά δυσοίωνες σε αυτή τη φάση. Δεν θεωρώ όμως ότι είναι με κανένα τρόπο αναπόφευκτη, νομίζω ότι μπορεί ακόμη να επικρατήσει η λογική”.\nΌπως σημείωσε ο Τζόνσον θα μιλήσει με άλλους ηγέτες για το ζήτημα αυτό αργότερα σήμερα.\n“Πρέπει επίσης να περάσουμε το μήνυμα ότι μια εισβολή στην Ουκρανία, από ρωσικής πλευράς, θα είναι μια επώδυνη, βίαιη και αιματηρή υπόθεση και θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό ο λαός της Ρωσίας να καταλάβει ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια νέα Τσετσενία“.\nΑπό την πλευρά του ο εκπρόσωπος του Τζόνσον είπε ότι το Λονδίνο δεν προτίθεται να στείλει στρατό στην Ουκρανία για να βοηθήσει το Κίεβο να υπερασπιστεί τον εαυτό του απέναντι στη ρωσική επιθετικότητα.\nΕρωτηθείς σχετικά με τα σχόλια του Oυκρανού πρεσβευτή στη Βρετανία ότι θα καλωσόριζε Βρετανούς στρατιώτες σε μια ενδεχόμενη ρωσική εισβολή, ο εκπρόσωπος του Τζόνσον απάντησε: “Δεν υπάρχει απολύτως κανένα σχέδιο για την αποστολή Βρετανών στρατιωτών στην Ουκρανία“.\nΗ Βρετανία έχει ήδη στείλει έναν μικρό αριθμό δυνάμεων πεζικού στην Ουκρανία για να βοηθήσουν στην εκπαίδευση στα αμυντικά όπλα.\nΟι χώρες του ΝΑΤΟ έθεσαν σήμερα τις δυνάμεις τους σε επιφυλακή και έστειλαν πλοία και μαχητικά αεροσκάφη για να ενισχύσουν την άμυνά τους στην ανατολική Ευρώπη απέναντι στις στρατιωτικές δραστηριότητες της Ρωσίας στα σύνορά της με την Ουκρανία, μια κίνηση την οποία η Ρωσία κατήγγειλε ως κλιμάκωση της έντασης για το ουκρανικό ζήτημα.\nΗ εξέλιξη αυτή ήρθε να ενισχύσει μια σειρά από ενδείξεις ότι η Δύση προετοιμάζεται για μια επιθετική κίνηση της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας. Ως απάντηση το Κρεμλίνο κατηγόρησε τη Δύση για “υστερία”.\nΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΠΟΥΤΙΝΜΠΟΡΙΣ ΤΖΟΝΣΟΝΟΥΚΡΑΝΙΑ


((i)) Κάλεσμα στην πορεία της 14 Σεπτέμβρη ενάντια στην κρατική καταστολή\n09/09/2019 2:24 πμ.\nΚαταλήψεις - Αυτοδιαχειριζόμενοι Χώροι Πορείες / Συγκεντρώσεις / Μικροφωνικές\nΚαλούμε στην πορεία ενάντια στην κρατική καταστολή στα Προπύλαια 12 το μεσημέρι Σάββατο 14 Σεπτέμβρη. Ώς Ανοιχτή Συνέλευση Καταλήψεων, Συλλογικοτήτων, Στεκιών, Διεθνιστών, Προσφύγων-Μεταναστών και Αλληλέγγυων, με οργανωμένο μπλόκ προσκαλούμε κόσμο να κατέβει στην πορεία για να υπερασπιστεί τις καταλήψεις και να αντισταθεί στην κρατική καταστολή.\nΤο κράτος και το κεφάλαιο πάντα εξαπέλυαν επίθεση στις ελευθερίες της κοινωνικής βάσης και καταλήστευαν την εργασία και τους πόρους της. Τα τελευταία χρόνια βιώσαμε μία από τις πιο βίαιες επιθέσεις με μαζική εξαθλίωση και φτωχοποίηση των ήδη καταπιεσμένων και εκμεταλλευομένων ανθρώπων. Από την άλλη πλευρά, εκδηλώθηκε ευρεία κοινωνική αντίσταση και αλληλεγγύη. Αγωνιστές και αγωνίστριες δημιούργησαν μια ποικιλία αυτο-οργανωμένων χώρων όπως υποδομές στέγασης, κοινωνικά ιατρεία, συλλογικές κουζίνες, ανοιχτά πάρκα και δημόσιους χώρους που αποτελούν μερικά από τα κύρια παραδείγματα. Παρά τις αδυναμίες και τις υποχωρήσεις, με καταλήψεις, με πολιτικές ομάδες, με σωματεία βάσης, με συνελεύσεις πλατειών και γειτονιών, το κίνημα δημιούργησε ένα σταθερό κοινωνικό έδαφος που έχει συγκεντρώσει σημαντικές γνώσεις και εμπειρίες, σχηματίζοντας κοινότητες αγώνα με ισχυρούς κοινωνικούς δεσμούς και έχοντας μια ευρεία απεύθυνση στην κοινωνία, ασκώντας παράλληλα και κριτική. Πολλές φορές έπρεπε να χρησιμοποιήσει τη βία για να υπερασπιστεί και να επεκτείνει τους ελεύθερους χώρους και τα εδάφη του από τα κρατικά και καπιταλιστικά συμφέροντα και τις φασιστικές επιθέσεις. Το κίνημα μεγάλωσε μέσα στην πολυμορφία και την ζωντάνια, παρά τη συνεχιζόμενη ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και των κινητοποιήσεων.\nΣτα πλαίσια αυτής της κοινωνικής-ταξικής σύγκρουσης, την Δευτέρα, 26/8 το κράτος με πάνοπλες αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλε στα Εξάρχεια και εκκένωσε 4 καταλήψεις. Δυο προσφυγικές μεταναστευτικές, την Transito και την Σπύρου Τρικούπη 17 όπου αιχμαλώτισαν 144 πρόσφυγες μετανάστες/-τριες ξεριζώνοντάς τους για δεύτερη φορά από τους χώρους διαμονής τους και απομονώνοντάς τους σε κέντρα κράτησης. Εισβολές-εκκενώσεις πραγματοποιήθηκαν επίσης σε υπό διαμόρφωση στεγαστική και πολιτική κατάληψη στην Ασημάκη Φωτήλα και στην κατάληψη Gare όπου πραγματοποιήθηκαν 3 συλλήψεις. Οι μπάτσοι προχώρησαν επίσης και σε εισβολή στο σπίτι συντρόφων από την κατάληψη Gare. Τις επόμενες μέρες οι μπάτσοι έδιωξαν τους άστεγους από το λόφο του Στρέφη, χτύπησαν ομοφυλόφιλους, επιτέθηκαν στο στέκι αναρχικών μεταναστών, στον κατειλημμένο κοινωνικό χώρο Κ*Βοξ. Το κίνημα έδωσε πολύμορφες απαντήσεις στην καταστολή με συγκεντρώσεις, συγκρούσεις και μαζικές διαδηλώσεις.\nΕκτός από τις καταλήψεις και το ίδιο το κίνημα, οι συγκεκριμένες κατασταλτικές επιχειρήσεις έχουν ως στόχο τους μετανάστες/-τριες και πρόσφυγες. Αυτοί/-ές αποτελούν ένα από τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας αφού η ίδια τους η ύπαρξη κρίνεται παράνομη. Σε κατάσταση παρανομίας δεν υπάρχει πρόσβαση σε υγεία και εκπαίδευση ενώ οι όροι εργασίας είναι όροι πραγματικής σκλαβιάς. Η κατάσταση αποκλεισμού, η οποία πολλές φορές έρχεται και από ένα κομμάτι της κοινωνίας, τους οδηγεί σε βίαιες και εξαγριωτικές καταστάσεις, οι οποίες μετά χρησιμοποιούνται από το κράτος και τους ρατσιστές για να επιτεθούν στους μετανάστες. Πολλοί επιλέγουν την αυτο-οργάνωση και τις δομές αλληλεγγύης του κινήματος ώστε να επιβιώσουν και να αντισταθούν. Μαζί με ντόπιους και διεθνείς αλληλέγγυους/-ες χτίζουν κοινότητες και διεκδικούν την ορατότητά τους αποτελώντας άμεση απειλή για την πολιτική και οικονομική εξουσία. Η αλληλεγγύη που χτίζουμε βρίσκεται σε αντίθεση με την ανθρωπιστική βοήθεια των ΜΚΟ που θυματοποιούν τους μετανάστες και βγάζουν χρήμα από τα προβλήματά τους. Η πραγματική αλληλεγγύη βρίσκεται σε σύγκρουση με τον ανθρωπισμό του κράτους που χρησιμοποιείται απλά για να συγκαλύψει τους θανάτους στα σύνορα και τις δολοφονικές συνθήκες στα κέντρα κράτησης. Εκεί οι κρατούμενοι/-ες στερούνται ιατρικής περίθαλψης υποφέροντας καθημερινά από ασθένειες που οδηγούν στο θάνατο, στερούνται βασικής υγιεινής ζώντας με κοριούς στα κελιά και άθλιο φαγητό, βασανίζονται κατ’ εξακολούθηση με ξυλοδαρμούς, βιασμούς από τους ανθρωποφύλακες κι όλα αυτά με σκοπό να εγκαταλείψουν το ελλαδικό και ευρωπαϊκό έδαφος και να μην προβάλουν καμία αντίσταση στην περαιτέρω υποτίμηση και απαξίωσή τους. Η μεταφορά τους από τις καταλήψεις που οι ίδιοι επιλέξανε να ζούνε αναιρεί την αξιοπρέπεια και την αυτοδιάθεσή τους, ενώ η δικαιολογία πως τα κέντρα κράτησης είναι ασφαλέστερα και πιο υγιεινά αποτελεί ένα από τα πιο χυδαία ψέματα του κράτους, μια απόλυτη αντιστροφή της πραγματικότητας.\nΌσο αφορά πιο συγκεκριμένα τις καταλήψεις, όλα αυτά τα χρόνια έχουν απαντήσει σε πληθώρα αναγκών και επιθυμιών. Είναι ελεύθεροι χώροι όπου η κοινωνική βάση δημιουργεί εκ νέου τις σχέσεις της χωρίς κρατικό έλεγχο και οικονομικό αποκλεισμό, υπερβαίνοντας εθνικές, έμφυλες και άλλες συστημικές διακρίσεις. Απαντάνε σε βασικές ανάγκες όπως η στέγαση, σπάζοντας τον εκβιασμό του ενοικίου και εν μέρει της μισθωτής σκλαβιάς. Σε καιρούς μαζικού εκτοπισμού που προκαλείται από την φτώχεια και τους διακρατικούς πολέμους, έχουνε προσφέρει καταφύγιο σε χιλιάδες ανθρώπους απαλλάσσοντάς τους από τα βάρβαρα κέντρα κράτησης μεταναστών. Ένα από τα πιο σημαντικά επιτεύγματα είναι πως άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές οργανώθηκαν στις καταλήψεις και συγκρότησαν συλλογικά σώματα για να δημιουργήσουν εγχειρήματα που αντανακλούν τον κόσμο ισότητας και ελευθερίας που επιθυμούμε. Οι καταλήψεις από κοινού με άλλες κοινωνικές και κινηματικές δυνάμεις υπερασπίζονται τις γειτονιές και τους δημόσιους χώρους από τα επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα της εξουσίας.\nΗ πολιτική ατζέντα της Νέας Δημοκρατίας είναι συνέχεια της πολιτικής του Σύριζα. Αποσκοπεί στην μετατροπή ολόκληρης της επικράτειας σε εύκολα εκμεταλλεύσιμο έδαφος για το τοπικό και το ξένο κεφάλαιο. Αποτέλεσμα είναι η περαιτέρω εκμετάλλευση και καταστροφή του περιβάλλοντος και ο επιθετικός εξευγενισμός του αστικού χώρου που μετατρέπει γειτονιές εντός των πόλεων σε ζώνες τουριστικής κατανάλωσης, εκτοπίζοντας τους κατοίκους και πραγματοποιώντας μια άτυπη «κοινωνική εκκαθάριση». Για την εφαρμογή των προαναφερθέντων χωρίς μεγάλη αντίσταση, είναι πρωταρχικής σημασίας η πειθάρχηση των εργαζομένων, ανέργων, φοιτητών, μαθητών, μεταναστών, γυναικών, ΛΟΑΤΚΙ+, η φυλάκιση όσων εξεγείρονται και η στρατιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου. Ορισμένες από τις πρώτες κινήσεις του κράτους ήταν η ενσωμάτωση του σωφρονιστικού συστήματος και του υπουργείου μετανάστευσης στην αστυνομική δικαιοδοσία. Ταυτόχρονα, προσέλαβαν 1500 νέα άτομα στις αστυνομικές δυνάμεις επεκτείνοντας τον κρατικό στρατό καταστολής. Ποινικοποίησαν περαιτέρω τα μέσα του αγώνα και κατάργησαν το πανεπιστημιακό άσυλο προετοιμαζόμενοι να αντιμετωπίσουν τους νέους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες. Αγώνες τους οποίους ο Σύριζα στο παρελθόν αφομοίωσε και απονέκρωσε ανοίγοντας τον δρόμο για ένα ακόμα πιο επιθετικό κράτος που βλέπουμε κατά την άνοδο της Νέας Δημοκρατίας.\nΩς συνέχεια της αντίστασης όλων των τελευταίων χρόνων, καλούμε τον κόσμο του αγώνα, εξεγερμένους και εξεγερμένες, καταληψίες, συλλογικότητες και άτομα, να ενδυναμώσουν την προσπάθεια για ένα ανοιχτό μέτωπο απέναντι στην καταστολή. Με πρωταρχικό στόχο την υπεράσπιση των καταλήψεων και με ευρύτερο στόχο την υπεράσπιση όλων των κοινωνικών κεκτημένων απέναντι στο κράτος και το κεφάλαιο μέχρι την ανατροπή τους.\nΝα ενισχύσουμε τις κοινωνικές δομές και να φτιάξουμε καινούργιες, να εντείνουμε ακόμα περισσότερο τους κοινωνικούς, ταξικούς και τοπικούς αγώνες. Να μην αφήσουμε τον αγώνα να αφομοιωθεί από καμιά καθεστωτική δύναμη. Να τσακίσουμε τις κατασταλτικές δυνάμεις, να σπάσουμε την μιντιακή προπαγάνδα και να βγάλουμε προς τα έξω την αλήθεια του αγώνα των καταπιεσμένων.\nΑλληλεγγύη στις καταλήψεις και στους χώρους αγώνα.\nΚοινοί αγώνες ντόπιων–μεταναστών


«Τι κι αν οι μάσκες έκρυβαν τα χαμόγελα;! Τα μάτια μας έλαμπαν!» - TheNewspaper.gr\n-178 min. ago-Χρυσή Αυγή – Αποφυλακίζεται ο πυρηνάρχης της Νίκαιας, Γιώργος Πατέλης\n-175 min. ago-Πιο ισχυρή η αδελφοποίηση των Δήμων Τρικκαίων - Ύψωνα\n-172 min. ago-Εκλογές ΚΙΝΑΛ: Συναντήθηκαν Παπανδρέου – Ανδρουλάκης - Τι συζήτησαν\n-172 min. ago-Καραμανλής – Μείωση κατά 50% στις άδειες δακτυλίου – Πρόσθετα μέτρα για την αντιμετώπιση του κυκλοφοριακού\n-171 min. ago-Σαν σήμερα: Πώς έζησε η Λάρισα την ημέρα που το ΠΑΣΟΚ έφερε την «αλλαγή» – Δείτε φωτογραφικά ντοκουμέντα από το ’81\n-166 min. ago-Απορρύπανση της Κρήτης με χρήση νανοτεχνολογίας\n-158 min. ago-Θεσσαλονίκη – Κάθειρξη 14 ετών σε «τσαντάκια» – Ανάμεσα στα θύματά του και μία έγκυος\n-157 min. ago-Rapid tests για COVID-19 στον Παλαμά την Τρίτη (19/10) και Παρασκευή (22/10) και στο Φύλλο την Παρασκευή (22/10)\nΝέο dj set με ηλιοβασίλεμα από τη Γορίτσα [βίντεο]\nΒόλος: Ακολουθία του Δ’ Κατανυκτικού Εσπερινού [απευθείας σύνδεση]\nΟ Βολιώτης Μ. Ζαχαριουδάκης για τις υποθέσεις σεξουαλικής παρενόχλησης: Ναρκισσισμός και κυριαρχικότητα [βίντεο]\nΝέο βίντεο Ιγνάτιου για τη μεταρρύθμιση στα διαζύγια


Sarovar Portico Naraina Νέο Δελχί\nA-9, Naraina Vihar, Νέο Δελχί, Ινδία\nΤο Sarovar Portico Naraina είναι ένα κατάλυμα 3-αστέρων που βρίσκεται περίπου 7 χλμ μακριά από Birla Mandir Temple . Προσφέροντας διαμονή σε 4-όροφο κτίριο, το ξενοδοχείο συνδυάζει σύγχρονο στιλ αρχιτεκτονικής και σύγχρονες παροχές.\nKarol Bagh Market απέχει περίπου 7 χλμ από το ξενοδοχείο. Αυτό το υπέροχο ξενοδοχείο είναι 9 χλμ από το κέντρο σε Νέο Δελχί.\nΓια μια τέλεια διαμονή στο Sarovar Portico Naraina οι επισκέπτες μπορούν να χρησιμοποιούν μίνι μπαρ, παροχές τσάι/καφέ, εξοπλισμό σιδερώματος, γραφείο εργασίας και απευθείας τηλεφωνική γραμμή που παρέχονται στα μοντέρνα δωμάτια δωμάτια. Τα μπάνια διαθέτουν μπανιέρα, ντους και πετσέτες.\nΤο αεροδρόμιο Indira Gandhi Intl βρίσκεται περίπου 15 λεπτά οδικώς μακριά από το Sarovar Portico Naraina.\nΤο ξενοδοχείο παρέχει δωρεάν στάθμευση, αποθήκευση αποσκευών και ειδική αίθουσα καπνίσματος καθώς και αίθουσα συναντήσεων και φωτοτυπικό για τις ανάγκες των πελατών.\nΌλα τα παιδιά κάτω των 6 ετών μπορούν να μείνουν στην τιμή των INR 600 ανά νύχτα/άτομο σε ένα επιπλέον κρεβάτι.\nSarovar Portico Naraina, Ινδία\n/ A-9, Naraina Vihar, Νέο Δελχί, Ινδία / Επικοινωνία\nBed and Breakfast Manque , Σαντιάγκο – Χιλή Hostel A Little Bird 2 , Τσιάνγκ Μάι – Ταϊλάνδη Ξενοδοχείο Beau Sejour ***, Κάννες – Γαλλία Ξενοδοχείο Apart Departamentos , Σαντιάγκο – Χιλή Ξενοδοχείο Lee Chiang ***, Τσιάνγκ Μάι – Ταϊλάνδη Ξενοδοχείο Lanshan Boutique ***, Τσιάνγκ Μάι – Ταϊλάνδη Bed and Breakfast Baan Boo Loo ***, Τσιάνγκ Μάι – Ταϊλάνδη Hostel Hug **, Τσιάνγκ Μάι – Ταϊλάνδη Ξενοδοχείο Central Townhouse ****, Γουανάκα – Νέα Ζηλανδία Πανδοχείο Hilton Garden ***, Bowling Green – Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής Ξενοδοχείο Ramada **, Cedar Rapids – Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής Πανδοχείο By Marriott ***, Φρέσνο – Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής Μοτέλ Sands **, Σεντ Τζορτζ – Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής Πανδοχείο Rodeway ***, Fort Wayne – Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής Διαμέρισμα Apartamentos Premium Capital Lyon Costanera , Σαντιάγκο – Χιλή Διαμέρισμα Explora Mundos Sacramentinos , Σαντιάγκο – Χιλή Διαμέρισμα Lighthouse 515 , Gulf Shores – Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής Θέρετρο Ladera ****, Σουφριέρ – Αγία Λουκία Ξενοδοχείο Blue Skies ***, Νησίδα Γκρος – Αγία Λουκία Θέρετρο Tokatoka ***, Νάντι – Φίτζι Πανδοχείο Quality **, Μαίηκον – Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής


ΚΛΙΜΑΤΙΣΜΟΣ | αεριοθερμικη\nΟικιακός Κλιματισμός:Πως να επιλέξετε το αποδοτικότερο κλιματιστικό για την οικία σας\nΚλιματιστικά με χαμηλή κατανάλωση και υψηλή ενεργειακή απόδοση, είναι η σωστή απάντηση για την αντιμετώπιση του επερχόμενου καύσωνα με χαμηλό κόστος. Η επιλογή του κατάλληλου κλιματιστικού συστήματος είναι ένα γεγονός που απασχολεί κάθε σπίτι και κάθε οικογένεια την περίοδο του καλοκαιριού, όπου στην Ελλάδα οι θερμοκρασίες φθάνουν σε ιλιγγιώδη ύψη, μεγιστοποιώντας την ανάγκη για…λίγη δροσιά. Για να προχωρήσει όμως κανείς στη σωστή επιλογή ενός κλιματιστικού, θα πρέπει να γνωρίζει όλες τις λεπτομέρειες γύρω από αυτά, με τις τεχνολογικές...\nΝέα σειρά οικιακών εφαρμογών κλιματισμού, με την πλέον προηγμένη τεχνολογία, από την Toshiba.\nΓια την Toshiba, η ποιότητα αποτελεί βασική προτεραιότητα, γι’ αυτό φροντίζει πάντα να μελετά, να σχεδιάζει και να δημιουργεί πρωτοποριακά συστήματα κλιματισμού προσφέροντας την υψηλότερη απόδοση στην αγορά. Οι μονάδες της Toshiba έχουν σχεδιαστεί με γνώμονα την ελαχιστοποίηση των επιπτώσεών τους στο περιβάλλον, γεγονός που αντανακλάται στα υλικά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή τους και κυρίως στην υψηλή ενεργειακή αποδοτικότητά τους. Ακολουθώντας τη νέα Ευρωπαϊκή Οδηγία, αντί για την τυπική...\nΚλιματισμός ονομάζεται η διαδικασία ελέγχου και ρύθμισης της θερμοκρασίας, των επιπέδων υγρασίας, της καθαρότητας και της διανομής του αέρα. Ψύξη Έχετε τη δυνατότητα να δημιουργήσετε το ιδανικό κλίμα και τη σωστή θερμοκρασία για εσάς. Δημιουργεί ευχάριστη ατμόσφαιρα, ενώ ταυτόχρονα σας κάνει να αισθάνεστε φρέσκος και γεμάτος ενέργεια, ακόμη και στις πιο ακραίες εξωτερικές συνθήκες. Θέρμανση Τα κλιματιστικά έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν και για θέρμανση. Μπορείτε να απολαμβάνετε ιδανική, σταθερή θερμοκρασία...\nΗ υδρονέφωση αφορά τον κλιματισμό των εξωτερικών χώρων με δημιουργία νέφους από νερό σε συνδυασμό με ανεμιστήρες. Χρησιμοποιούμε μικροσταγόνες νερού για να μειώσουμε την εξωτερική θερμοκρασία. Με τη χρήση αντλίας ανεβάζουμε την πίεση του νερού στα 60-100bar το οποίο στη συνέχεια ψεκάζεται διαμέσου ακροφυσίων πολύ μικρής διαμέτρου έτσι ώστε να επιτύχουμε σταγονίδια διαμέτρου 10 micron (μικρότερα από την ανθρώπινη τρίχα). Τα μικροσταγονίδια εξατμίζονται αμέσως απορροφώντας θερμότητα από το εξωτερικό περιβάλλον με αποτέλεσμα να μειωθεί η...


Γνωρίζεις το κέιλ (kale); Εάν όχι, εσύ χάνεις! Της Ευαγγελίας Ζευκιλή - flust.gr\nΕίναι αρκετός καιρός, που ήθελα να γράψω για ένα λαχανικό που έχει μπει στην ζωή μας, τα τελευταία χρόνια και ονομάζεται κέιλ (Kale).\nΗ αλήθεια είναι, ότι έγινε ευρέως γνωστό, από τις celebrity του Hollywood και από εστιατόρια, που μετράνε πολλά αστέρια Michelin στην κατοχή τους. Πως όμως ξεκίνησε όλη αυτή η «μόδα» και κυρίως, που οφείλεται αυτή η κατακόρυφη άνοδος στη δημοτικότητά του;\nΠρόκειται για ένα είδος λαχανίδας (σταυρανθή λαχανικό) που μοιάζει με το μπρόκολο, τα λαχανάκια Βρυξελών και το κουνουπίδι, όμως η θρεπτική αξία του, τα ξεπερνά όλα με διαφορά!\nΜελέτες αναφέρουν , ότι περιέχει περισσότερο β-καροτένιο από το σπανάκι και περίπου διπλάσια ποσότητα ωχρίνης (λουτεΐνη), τη μεγαλύτερη από οποιοδήποτε άλλο λαχανικό, αντιοξειδωτική ουσία.\nΈχει την ιδιότητα, να επιταχύνει την αποβολή των οιστρογόνων από τον οργανισμό, βοηθώντας έτσι στην καταπολέμηση του καρκίνου του μαστού και άλλων μορφών καρκίνου. Είναι πλούσιο σε φυτικές ίνες, που μειώνουν τη χοληστερόλη και οι σχεδόν μηδενικές του θερμίδες, το καθιστούν σε απόλυτο ρυθμιστή της πέψης και μια εξαιρετική επιλογή, για όσους κάνουν δίαιτα και ακολουθούν ένα πιο υγιεινό διαιτολόγιο.\nΕξίσου σημαντική, είναι η πηγή βιταμίνης Κ που περιέχει το κέιλ διότι γνωρίζουμε ,ότι η βιταμίνη Κ, είναι ένα βασικό θρεπτικό συστατικό, που βοηθά στη ρύθμιση της φλεγμονώδους διαδικασίας του σώματός μας και εμπλέκεται στην πήξη του αίματος. Έτσι συμβάλλει ,στην μείωση του κινδύνου μιας χρόνιας φλεγμονής και των συναφών προβλημάτων υγείας ,που δημιουργούνται από αυτήν.\nΓια την ιστορία το κέιλ, πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στη Μικρά Ασία και μεταφέρθηκε στην Ευρώπη γύρω στο 600 π.Χ. Έπαιξε σημαντικό ρόλο, στις διατροφικές συνήθειες των Ευρωπαίων, αφού ήταν μια σημαντική καλλιέργεια κατά τους αρχαίους ρωμαϊκούς χρόνους και ένα δημοφιλές λαχανικό, που τρώγονταν από τους αγρότες στον Μεσαίωνα.\nΘα το βρείτε σε μεγάλα καταστήματα τροφίμων ,σε καταστήματα με βιολογικά προϊόντα και σε delicatessen!\nιστορία κέιλ λαχανικό κέιλ σταυρανθή λαχανικό\nPrev\tΗ εταιρία Kalamata Papadimitriou δίνει χαρά στη ζωή με τις γεύσεις της, συνέντευξη στην Κατερίνα Σταματελοπούλου\nNext\tΣτην έκθεση Stuff+ τα αποτυπώματα της καθημερινής φθοράς γίνονται τέχνη


Επτά μήνες πανδημία: πώς ζουν οι Ελληνες | Protagon.gr\nΜετά από μια καραντίνα, το πιο περίεργο καλοκαίρι της σύγχρονης ιστορίας και εν μέσω ενός επικίνδυνου δεύτερου κύματος, η διαΝΕΟσις καταγράφει απόψεις, αντιλήψεις και στάσεις για τη μεγαλύτερη κρίση της εποχής μας. Εδώ μια σύνοψη της νέας έρευνάς της, την οποία έτρεξε η Metron Analysis του Στράτου Φαναρά\nProtagon Team 11 Οκτωβρίου 2020, 00:15\nΤον περασμένο Απρίλιο —θυμίζει ο Διευθυντής Περιεχομένου της διαΝΕΟσις Θοδωρής Γεωργακόπουλος— η άποψη των Ελλήνων ήταν σχεδόν ομόφωνη: μετά από σχεδόν ένα μήνα σε πρωτοφανή αυστηρή καραντίνα και κατ’ οίκον περιορισμό, σχεδόν το 70% του πληθυσμού της χώρας θεωρούσαν ότι θα έχουμε επανέλθει «σε μια κανονική καθημερινότητα» μέχρι τον Σεπτέμβριο. Του 2020.\nΜπορείτε να διαβάσετε όλα τα αποτελέσματα σε όλες τις ερωτήσεις, με πίνακες που αναλύουν τα αποτελέσματα σε όλες τις βασικές ομάδες του πληθυσμού, σε αυτό το αρχείο. Σας προτρέπουμε να το κάνετε -είναι ένα καλό βλέμμα στην ψυχοσύνθεση και τη γενικότερη στάση των Ελλήνων σήμερα. Μπορείτε επίσης να διαβάσετε εδώ την έκθεση του Στρατού Φαναρά, CEO της Metron Analysis, με χρήσιμες ερμηνείες των αποτελεσμάτων, καθώς και τα πλήρη αποτελέσματα της έρευνας του Απριλίου εδώ. Μπορείτε, εξάλλου, να διαβάσετε όλη την αρθρογραφία της διαΝΕΟσις για την πανδημία και τις συνέπειες της συγκεντρωμένη σε αυτή τη σελίδα.\nΜε τη χώρα σε καραντίνα, λοιπόν, την κοινωνία σε πλήρη ακινησία, και την παγκόσμια ανασφάλεια για έναν νέο, τρομακτικό θανατηφόρο ιό, το ποσοστό των Ελλήνων που θεωρούσαν ότι τα πράγματα κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση έφτανε το ιλιγγιώδες 86%. Είναι ένα νούμερο πρωτοφανές στη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας. Για να κατανοήσουμε αυτό το εύρημα και, κυρίως, για να ερμηνεύσουμε τα ευρήματα της νέας μας έρευνας σε σχέση με την προηγούμενη, αξίζει να θυμηθούμε για λίγο τις συνθήκες στις οποίες απαντούσαν ερωτήσεις οι Έλληνες στα τέλη του Απρίλη. Τότε ήμασταν ήδη αρκετές εβδομάδες έγκλειστοι στα σπίτια μας. Για να βγούμε έξω στέλναμε ένα SMS σε ειδικό αριθμό, με μία από έξι συγκεκριμένες αιτιολογήσεις της εξόδου μας. Τα εστιατόρια, τα καφέ, τα πάρκα και τα καταστήματα -πλην συγκεκριμένων- ήταν κλειστά. Και οι ειδήσεις ήταν ακόμα γεμάτες με την τραγωδία της Βόρειας Ιταλίας, της Γαλλίας και της Ισπανίας, εικόνες με φορτηγά ψυγεία γεμάτα φέρετρα, αναλύσεις με το τι σημαίνει “triage” στις ΜΕΘ. Η Ελλάδα σε εκείνη τη φάση φαινόταν ότι πετυχαίνει κάτι στο οποίο άλλες χώρες αποτύγχαναν: να αποφύγει την ανεξέλεγκτη και ακατάσχετη διασπορά του ιού στην κοινωνία, τους χιλιάδες θανάτους και την κατάρρευση του συστήματος υγείας. Αυτή η για πολλούς αναπάντεχη επιτυχία μεταφραζόταν στο πρωτοφανές 86% -νομίζαμε, τότε, ότι ως χώρα είχαμε γλιτώσει από μια τεράστια εθνική τραγωδία.\nΣήμερα τα πράγματα, βεβαίως, είναι διαφορετικά. Αν και όντως η χώρα μας έχει αντέξει πολύ καλύτερα από άλλες πλούσιες χώρες της Δύσης, ωστόσο δεν έχει βγει αλώβητη. Τα κρούσματα αυξάνονται, η αναπόφευκτη οικονομική κρίση βαθαίνει και σιγά σιγά όλοι οι Έλληνες αντιλαμβάνονται τις συνέπειες της κρίσης «στο πετσί τους».\n«Ό,τι μέχρι πριν από λίγο καιρό αντιμετωπιζόταν ως μία προσωρινή δυσκολία», γράφει ο Στρατός Φαναράς στην έκθεση του, «την οποία μάλιστα αντιμετωπίζαμε με σχετική επιτυχία, σήμερα μετατρέπεται σε μια μονιμότερη συνθήκη, που η αντιμετώπιση της, βέβαια, δυσκολεύει εξ ορισμού. Και αυτό αλλάζει τα πάντα».\nΟι μισοί θα έκαναν το εμβόλιο\nΈκπληξη αποτελούν και τα αποτελέσματα της ερώτησης για έξι από τις πιο σημαντικές απειλές που αντιμετωπίζει η χώρα μας σήμερα. Ζητήσαμε από τους ερωτηθέντες να αξιολογήσουν πόσο σημαντική είναι κάθε απειλή, βαθμολογώντας από 1 (καθόλου σημαντική) μέχρι 10 (πάρα πολύ σημαντική) και, όπως αναμενόταν, οι ερωτηθέντες τις βρήκαν όλες σημαντικές, δίνοντας σε όλες κατά μέσο όρο βαθμό πάνω από 7. Η πιο σημαντική από όλες, όμως, με 8,1, κρίνεται η «οικονομία». μια επιλογή που αντανακλά ένα επίπεδο ρεαλισμού και επίγνωσης που αποτυπώνεται και σε άλλες ερωτήσεις. Εξίσου σημαντική απειλή με την οικονομική κρίση, ωστόσο, οι Έλληνες θεωρούν το «μεταναστευτικό/προσφυγικό». Αξίζει να σημειώσουμε εδώ ότι η έρευνα διεξήχθη λίγες ημέρες μετά την πυρκαγιά που κατάστρεψε ολοσχερώς το ΚΥΤ της Μόριας στη Λέσβο. Ακολουθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις (7,8) η κλιματική αλλαγή (7,7) και μόλις στην πέμπτη θέση η πανδημία της Covid-19 (7,5), μπροστά μόνο από το δημογραφικό (7,3).\nΚορονοϊός: Αποφασίζει ο «μικρός Τσιόδρας» που κρύβουμε μέσα μας\nΤι μας «είπε» η μύγα του debate για την αταραξία του Μάικ Πενς\nΚριστίν Λαγκάρντ, η «γλαύκα» απέναντι στα «γεράκια»\nΤο διπλό αδιέξοδο της Ευρώπης


Μιλλούση -Πετρούνιας: Αυτή είναι η ιδιαίτερη μπομπονι news % iciao.gr\nΉταν ο γάμος της χρονιάς. Ο άρχοντας των κρίκων, όπως αποκαλούν τον Λευτέρη Πετρούνια παντρέυτηκε με θρησκευτικό γάμο την μητέρα των παιδιων του Βασιλική Μιλλούση και ήταν όλα όπως τα ήθελαν. Το ζευγάρι ενώθηκε με τα ιερά δεσμά του γάμου με την παρέα φίλων και συγγενών και έκανε ένα γλέντι όπως το ειχε σχεδιάσει. Στο τραπέζι περίμενε τον κάθε καλεσμένο η ιδιαίτερη μπομπονιέρα με τα αρχικά του ζευγαριού πάνω σε ενα χρυσο κουτί.\nΤο iciao εξασφάλισε φωτογραφία της ξεχωριστής μπομπονιέρας του ζευγαριού που δεν ήταν το μόνο δωρο που έκαναν στους καλεσμένους τους. Επειδή γλέντι χωρίς χορό δεν γίνεται, κάθε καλεσμενος επαιρνε ενα ζευγάρι γνωστής μάρκας σαγιονάρες σε λευκό χρώμα για να μπορέσει να χορέψει άνετα. ιδίως οι κυρίες. Επειδη όμως έκανε κι λιγο ψυχρα μαζί με τις σαγιονάρες που αντικατέστησαν κάποια στιγμή τα ψηλοτάκουνα έπαιρναν δώρο και μια εσάρπα σε λευκό επισης χρώμα σε γήινες αποχρώσεις.