..."η μεταφυσική ως αποτέλεσμα αδιεξόδου & η μάχη της κυβέρνησης της αριστεράς"...(άρθρο<)\nΤου Ευριπίδη Ταρασίδη (*)\nΟ Καντ έγραφε πως «η δομή της σκέψης του κάθε ανθρώπου καθορίζει εν πολλοίς την αντίληψη της εκάστοτε πραγματικότητας». Σχεδόν έναν αιώνα μετά, ο Μαρξ θα κάνει να μοιάζουν αυτές οι απόψεις μεταφυσικές. Και τούτου γιατί ο Μαρξ και ο Ένγκελς αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα και τον κόσμο ως έναν, υλικό και αντικειμενικό και ταυτόχρονα τον άνθρωπο και την κοινωνία ως στοιχεία αυτού. Στα παραπάνω αν προσθέσουμε και τον αφορισμό όσων καταχρηστικά χρησιμοποιούν μόνο ένα κομμάτι της πραγματικότητας στην διαλεκτική διαδικασία, θα αντιληφθούμε το πόσο κρίσιμο είναι τελικά το να αποφύγει κανείς τον αστισμό σαν αντίληψη μα κυρίως στην λήψη αποφάσεων ή στην κατάρτιση θέσεων.\nΜα ας πάρουμε τα πράματα από την αρχή. Οι μαρξιστές έχουν ως κοινό τόπο συνάντησης την πάλη των τάξεων η οποία είναι και αυτή που τελικά καθορίζει την λειτουργία ή καλύτερα την ύπαρξη του καπιταλισμού. Μία ακόμα κοινή αλήθεια είναι πως ο καπιταλισμός στηρίζει την κυρίαρχια του στην κατάληψη των μέσων παραγωγής από τους αστούς. Η εξέλιξη της ιστορίας βάζει τον άνθρωπο να αξιώνει και να διεκδηκεί μεγαλύτερο μερίδιο ελευθερίας και έτσι από «σκλάβος» και «πλήβειος» γίνεται «πολίτης» και μέλος μίας κοινωνίας δημοκρατικής, με νόμους, δικαιώματα και αρχές. Αυτή η πραγματικότητα δεν βγάζει ποτέ τον μανδύα του καπιταλισμού ο οποίος αναπροσαρμόζεται και υποχωρεί ακριβώς για να καταφέρει να κυριαρχήσει και να αποποινικοποιήσει-ή καλύτερα να ηθικοποιήσει- την ανελεύθερη του και απάνθρωπη του φύση.\nΔείγμα τούτης της «υποχώρησης» είναι και η αστική δημοκρατία και το πλαίσιο του «κράτους» που πάνω σ’ αυτό στηρίζει την δομή του η καπιταλιστική εξέλιξη. Πως όμως φτάνουμε από τον Μαρξ στην σύγχρονη νεοφιλελεύθερη δομή; Πως αλήθεια επηρεάζει η μαρξιστική σκέψη και η επίγνωση της πραγματικότητας και όλων των συνεπαγώμενων την συνθηκολόγιση του ΣΥΡΙΖΑ;\nΑς θυμηθούμε κάτι: ο κομμουνισμός είναι παιδί του καπιταλισμού. Παιδί που μισεί τον πατέρα του και θέλει να τον εξοντώσει. Αλλά δεν παύει να είναι σάρκα από την σάρκα του. Ο,τιδήποτε οδηγεί στον σοσιαλισμό και στον κομμουνισμό συνυπάρχει μέχρι ένα σημείο (μέχρι εκείνη την επαναστατική διαδικασία αλλαγής) με τον καπιταλισμό. Διότι τα πάντα καθορίζονται πάνω στην κυριαρχία του κεφαλαίου στην εργασία. Θεσμοί, κοινοβούλια, ενώσεις, τα πάντα είναι εργαλεία τα οποία έχουν οριστεί ακριβώς από εκείνη την κυρίαρχη τάξη προς όφελος των αναγκών αυτών. Πέραν αυτού, οποιοδήποτε αίτημα από τα αριστερά και κομμουνιστικά κόμματα, είτε αυτό έχει ταξικό πρόσημο είτε όχι, είναι ενταγμένο στον καπιταλισμό και τελικά είναι αίτημα διαχειριστικό.\nΗ έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ, η διαγραφή του χρέους, η εθνικοποίηση των τραπεζών, ακόμα και η αύξηση του μισθού είναι αιτήματα ενταγμένα και για να είμαστε και ειλικρινείς είναι αιτήματα διαχείρισης έστω και αν έχουν την διάθεση (επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω για την αποτελεσματικότητα) να βελτιώσουν την ζωή των εργαζομένων. Εφόσον λοιπόν, οποιοδήποτε αίτημα σε μία μη επαναστατική περίοδο άρα και σε μία περίοδο μη κοινωνικού μετασχηματισμού είναι διαχειρίσιμο, οι επιμέρους πολιτικές παρατάξεις-κόμματα που ανήκουν στον χώρο της αριστεράς, φτάνουν στα σημεία του βερμπαλισμού και τελικά στο κομμάτι της αυτοικανοποίησης. Η λογική «ο στόχος μου είναι πιο ριζοσπαστικός» είναι ακριβώς στο μέρος εκείνης της αστικής φιλοσοφίας (βλ. στην αρχή του άρθρου την φράση του Καντ) που αφήνει εκτός παιχνιδιού τον υλισμό. Αν λοιπόν η σχέση ύλης και συνείδησης ακροβατεί πάνω στην μυθοπλαστική εσωτερικότητα είτε του ατόμου είτε της ομάδας, τότε δεν μιλάμε για αριστερά και σίγουρα δεν μιλάμε για μαρξισμό.\nΜα, θα πει κάποιος, τότε η λύση είναι μόνον η επανάσταση και άρα αδίκως υπάρχουν κινήματα, κόμματα που συμμετέχουν στο κοινοβούλιο, κινήσεις πολιτών, συνδικάτα κτλ. Σε έναν παράλληλο κόσμο όπου η ζωή θα ήταν αντιληπτή με όρους «αιωνιότητας» όντως μία τέτοια διαπίστωση θα έστεκε και θα ήταν θεμιτή. Επειδή όμως η καθημερινότητα και η πολιτική με «π μικρό» είναι α) η ουσία της βελτιώσης της ζωής των υποτελών και β) η πραγματική παρακαταθήκη για τις επαναστάσεις του μέλλοντος, κάθε κίνηση μακρυά από τα –αντιδραστικά μεν- κέντρα εξουσίας (είτε είναι η ΕΕ, είτε το εκάστοτε κοινοβούλιο) είναι μία πολύ ωραία ιστορία για μυθιστόρημα αλλά δεν είναι πολιτική.\nΗ αποδοχή λοιπόν από την αριστερά και ειδικά από εκείνη την αριστερά που αντιλαμβάνεται τον κόσμο πάνω στην ανάλυση του Μαρξ της αναγκαιότητας συμμετοχής σ΄αυτούς του θεσμούς, προυποθέτει ή καλύτερα υπονοεί την αποδοχή μερικών στοιχείων. Πρώτον, η πιθανή κυβέρνηση της αριστεράς διαχειρίζεται προς όφελων των εργαζομένων την εκάστοτε συγκυρία. Είναι υποχρέωση του κόμματος στο όνομα του οποίου σχηματίστηκε κυβέρνηση, να αφουγκράζεται την κοινωνία και να πιέζει την κυβέρνηση προς την κατεύθυνση λήψης αποφάσεων για την εξυπηρέτηση των αναγκών της εργατικής τάξης. Παράλληλα, το κόμμα που στηρίζει την κυβέρνηση πρέπει πάνω στην παραπάνω ανάλυση, να αντιληφθεί ότι το «θέλω» με το «πράττω» έχει μία απόσταση που για να καλυφθεί θα πρέπει να συνηγορίσουν αρκετά επιμέρους πράματα και καταστάσεις. Δεύτερον, η κυβέρνηση θα πρέπει να λάβει υπόψιν της τους συσχετισμούς δύναμεις τόσο σε επίπεδο τοπικό (αυτοδιοικήσεις, σωματεία κτλ.) όσο-κυρίως- σε επίπεδο διεθνές (κυβερνητικές πλειοψηφίες, ΟΗΕ, ΕΕ κτλ.) και να καθορίσει εκείνες τις στρατηγικές που θα της επιτρέψει να κινηθεί ευέλικτα και με ορίζοντα πραγματοποίησης του εκάστοτε στόχου της. Τρίτον, κόμμα και κυβέρνηση δεν πρέπει να γίνουν ένα πράμα. Το κόμμα δεν πρέπει επ ουδενί να μετατραπεί σε έναν εκλογικό μηχανισμό διότι τότε θα χάσει την γείωση με την κοινωνία και άρα θα πάψει να έχει ως απότερω σκοπό την εξυπηρέτηση των αναγκών των υποτελών η οποία θα προυποθέτει την επεξεργασία και την επικοινωνία των προτεραιοτήτων της κοινωνίας.\nΜέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση της αριστεράς θα πρέπει να αντιληφθεί ότι δεν είναι εξουσία. Οι σχέσεις παραγωγής συνεχίζουν να υπάρχουν, τα μέσα παραγωγής δεν ανήκουν στην εργατική τάξη, ο χρηματοπιστωτικός τομέας εξακολουθεί να δρα με γνώμονα το κέρδος, η ανθρωποφαγία υφίσταται σε παγκόσμιο επίπεδο, οι εξωτερικές σχέσεις με τις υπόλοιπες χώρες γίνονται πάλι με όρους Αγοράς κτλ.\nΆρα, γιατί αξίζει η αριστερά να βρίσκεται στην κυβέρνηση και μάλιστα σε περίοδο οικονομικής κρίσης; Σ’ αυτό καλύτερα ας απαντήσουν οι ηλικιωμένοι που πήραν κατώτερη σύνταξη από εκεί που δεν είχαν καθόλου. Ας απαντήσουν οι χιλιάδες ανθρώπων που έχουν κάρτα σίτισης. Οι άνθρωποι που ευνοήθηκαν από τον νόμο για την ιθαγένεια, οι άνεργοι που θα μετακινούνται δωρεάν, οι κάτοικοι των Σκουριών που νιώθουν ότι ακούγονται, οι καθαρίστριες του υποουργείου οικονομικών, οι σχολικοί φύλακες, τα φτωχά παιδιά των δημοτικών που θα σιτίζονται κτλ.\nΜα ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε μνημόνιο που φέρνει μειώσεις σε συντάξεις, φόρους και τελικά διατηρεί τις μνημονιακές πολιτικές, θα πει κάποιος και προφανώς και δεν θα χει άδικο. Μα αν θέλουμε να κάνουμε μία πολιτική κουβέντα ενταγμένη στην συγκυρία θα πρέπει να αναρωτηθούμε τα εξής:\nα) Ποιος έχει το καρπούζι και το μαχαίρι ακόμα και μετά από δύο εκλογικές νίκες της αριστεράς;\nβ) Ποια είναι η εναλλακτική και πως έχει επικοινωνηθεί με τον λαό έτσι ώστε να μπορεί να δεχτεί τις πιθανές συνέπειες μία ακόμα βαθύτερης ανθρωπιστικής κρίσης;\nγ) Για ποιους τελικά ασκούμε πολιτική και ποιο θα πρέπει να είναι το κριτήριο μας;\nδ) Ακόμα, αν έχουμε διαβάσει έστω και λίγη ιστορία, πόσες φορές σε παρόμοια πλάισια ο αδύναμος κάνει λίγα βήματα πίσω και συνθηκολογεί με τον ισχυρό αλλά παραμένει σε εγρήγορση για την επίτευξη του στόχου του;\nε) Από πότε στην μαρξιστική θεωρία ο χρόνος επίτευξης ενός στόχου προς όφελος των υποτελών περιορίζεται σε εφτά μήνες, ή έναν χρόνο ή ακόμα και πέντε χρόνια; Από πότε οι υλικές νίκες παύουν να έχουν αξία επειδή δεν υλοποιούνται μέσα σε μία γενικότερη στρατηγική νίκη;\nΑν στα ερωτήματα προστεθεί και το (ολίγον τι μικροαστικό αλλά αληθινό) ποιος θα διαχειριζόταν καλύτερα την ακραία κατάσταση (στην οποία προφανώς και δεν ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ) τότε εύλογα καταλήγει κανείς πως οποιαδήποτε βερμπαλιστική, σεχταριστική και ολίγον τι κουτσαβακιστικη άποψη περί αιτημάτων και ρήξης-σύγκρουσης που δεν συνυπολογίζει την συγκυρία, τους συσχετισμούς δύναμεις, τα όρια των δυνάμεων μας στο τώρα, την αφομοίωση από τον λαό θέσεων που θα τον φέρουν αντιμέτωπο με ολομέτωπη επίθεση από το ευρωπαικό, εγχώριο και παγκόσμιο κεφάλαιο είναι όχι απλά διαχειρίσιμη αλλά τελικά χρήσιμη για την διατήριση της μεταφυσικής οπτικής της αριστεράς στα μάτια των εργαζόμενων και των υποτελών. Η μάχη δίνεται όσο υπάρχει καπιταλισμός και δίνεται παντού, με όλα τα μέσα.\nΥ.Γ. Τα κινήματα και οι πολιτικοί στόχοι καθορίζονται με γνώμονα τις ανάγκες των υποτελών για τους οποίους φτιάχτηκαν για να στηρίξουν. Δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, δεν σταματάν και δεν συνεχίζουν αν δεν το ορίσουν οι ανάγκες των υποτελών. Ο περιορισμός και η περιθωριποίηση ανθρώπων και ομάδων που υποστηρίζουν τα δίκαια των άμεσα εμπλεκόμενων είναι ωμός αστισμός και εξυπηρετεί με τεράτια επιτυχία τον αντίπαλο.\nΥ.Γ.2 Προς ορισμένους «αριστερούς» δημοσιογράφους. Η χρησιμοποίηση ενός μέρους της πραγματικότητας για την εξάγωγή συμπερασμάτων δεν είναι πολιτική, είναι θεολογία. Σίγουρα, δίνετε σωστή απάντηση στο «πόσο κάνει 1+1» αλλά ουδέποτε αναρωτηθήκατε γιατί να πρέπει να κάνετε αυτήν και όχι κάποια άλλη πράξη.\n(*) Ο Ευριπίδης Ταρασίδης είναι σκηνοθέτης\nπηγή: toideologio.gr άρθρο του Ευριπίδη Ταρασίδη > Η μεταφυσική ως αποτέλεσμα αδιεξόδου & η μάχη της κυβέρνησης της αριστεράς\n..."η μεταφυσική ως αποτέλεσμα αδιεξόδου & η μάχη της κυβέρνησης της αριστεράς"...(>άρθρο<)


Παραδοσιακές Στολές Αγοριών,ΤΣΟΛΙΑΣ ΜΠΛΕ ΠΑΙΔΙΚΟ Παραδοσιακή στολή, φορεσιά αποτελείται από: γιλέκο, φουστανέλα, πουκάμισο, ζωνάρι, φέσι και καλτσοδέτες. Τα τσαρούχια πωλούνται χωριστά. απο την κατηγορια Αμαλια Ευζωνας Τσολιας αλλες φορεσιές στη ιδια ενότητα ΤΣΟΛΙΑΣ ΜΠΛΕ ΠΑΙΔΙΚΟ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΠΑΡ. ΚΟΚΚΙΝΟ ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΜΠΛΕ ΠΑΙΔΙΚΟ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΠΑΡ. ΜΠΛΕ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΜΑΥΡΟ ΧΡΥΣΟ ,ΑΜΑΛΙΑ ΠΑΙΔΙΚΟ ,ΑΜΑΛΙΑ ΠΑΡΕΛΑΣΕΩΝ ,ΕΥΖΩΝΑΣ ΚΟΚΚΙΝΟ ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΓΚΡΕΝΑ ΧΡΥΣΟ,ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΛΑ ΓΙΛ. ΚΕΝΤ,ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΛΑ ΛΕΥΚΟ ΓΙ,ΑΜΑΛΙΑ ΦΟΥΣΤΑ ΧΡΥΣΑΦ,ΚΛΕΦΤΟΥΡΙΑ ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΚΟΚΚ. ΠΑΙΔΙΚΟ,ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΛΑ ΜΑΥΡΟ ΓΙ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΠΑΡ. ΚΟΚΚΙΝΟ ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΚΟΚΚ. ΠΑΙΔΙΚΟ,ΑΜΦΙΚΛΕΙΑ ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛ,ΑΜΑΛΙΑ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΠΡΟΚ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΠΑΡ. ΜΠΛΕ,ΑΡΑΧΩΒΑ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΠΑΡ. ΚΟΚΚΙΝΟ ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΚΟΚΚ. ΠΑΙΔΙΚΟ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΚΕΝΤΗΜΕΝΟΣ ,ΑΜΑΛΙΑ ΚΕΝΤΗΜΕΝΟ ΓΙΛ,ΕΥΖΩΝΑΣ ΧΡΥΣΟΣ ,ΑΜΑΛΙΑ ΠΑΡΕΛΑΣΕΩΝ ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΠΑΡ. ΜΠΛΕ,ΑΜΑΛΙΑ ΙΒΟΥΑΡ ΜΠΡΟΚΑ,ΑΜΑΛΙΑ ΧΡΥΣΑΦΙ ΦΟΥΣΤ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΜΑΥΡΟ ΛΕΥΚΟ,ΕΥΖΩΝΑΣ ΜΑΥΡΟΣ ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΠΑΡ. ΚΟΚΚΙΝΟ ,ΕΥΖΩΝΑΣ ΧΡΥΣΟΣ ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΜΠΛΕ ΠΑΙΔΙΚΟ,ΕΥΖΩΝΑΣ ΜΠΛΕ ,ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΜΠΛΕ ΠΑΙΔΙΚΟ,ΑΜΑΛΙΑ ΧΡΥΣΑΦΙ ΦΟΥΣΤ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΚΟΚΚ. ΠΑΙΔΙΚΟ,ΕΥΖΩΝΑΣ ΚΕΝΤΗΜΕΝΟΣ ,ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΛΑ ΜΕΤΣΟΒΟΥ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΠΑΡ. ΜΠΛΕ,ΤΣΟΛΙΑΔΑΚΙ ΚΕΝΤΗΜΕΝΟ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΜΠΛΕ ΠΑΙΔΙΚΟ,ΑΜΑΛΙΑ ΛΟΥΞ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΠΑΡ. ΜΠΛΕ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΚΟΚΚ. ΠΑΙΔΙΚΟ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΜΑΥΡΟΣ ,ΑΜΑΛΙΑ ΠΑΙΔΙΚΟ ,ΤΣΟΛΙΑΣ ΠΑΡ. ΚΟΚΚΙΝΟ , ολες σε αριστη ποιότητα κατασκευασμένες στην Ελλάδα απο την βιοτεχνία Stamco


Κεδίκογλου: Η τρόικα δεν επιμένει σε απολύσεις - Aftodioikisi.gr\n4 Απριλίου 2013 - 13:12\n«Η τρόικα δεν επιμένει σε απολύσεις, από τη στιγμή που το σχέδιο Μανιτάκη είναι πειστικό για την κινητικότητα στο Δημόσιο, την εξέλιξη του συνόλου του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων μέσα στα επόμενα χρόνια. Τα στοιχεία αυτά είναι υπερεπαρκή», είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου, μιλώντας το πρωί σε τηλεοπτική εκπομπή.\nΑναφορικά με τις επαφές των δανειστών με την κυβέρνηση, σημείωσε πως υπάρχει καλή προετοιμασία για την επανάληψη των διαπραγματεύσεων και επιπλέον ενιαία στάση μεταξύ των κομμάτων που αποτελούν τη συγκυβέρνηση. «Πιστεύουμε ότι θα είμαστε πειστικοί σε όλα τα εκκρεμή ζητήματα. Είναι σημαντικό ότι προσέρχονται με ενιαία πρόταση οι κυβερνητικοί εταίροι. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η τρόικα θα δεχτεί τις θέσεις της κυβέρνησης», είπε.\n«Haircut» στις θέσεις για αποφοίτους της ΕΣΔΔΑ σε Δημόσιο, ΟΤΑ\nΥΠΟΥΡΓΕΙΑ, ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΤΡΟΙΚΑ, ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ


ΠΑΛΙΑ και ΔΙΑΦΟΡΑ: Γάτα που κοιμάται ... ποντικούς δεν πιάνει!\n23 του μηνού και καλά -με τα καλά μας- να ΄μαστε! Των 10 εν Κρήτη Μαρτύρων ...\nΚαλημερούδια σας! Αλήθεια, πώς κοιμηθήκαμε; Εγώ στα μπαμπάκια, στα σύννεφα και στα πούλουδα!!! Το θέμα είναι μόνο ότι πάλι νωρίς-νωρίς ξύπνησα αν και το σημερινό μου πρόγραμμα δεν προβλέπει κάτι το σπουδαίο αν εξαιρέσει κανείς την προσμονή! ΄Ενα κομμάτι της έφυγε χτες, ένα θα φύγει σήμερα! ΄Ενα άλλο κομμάτι της θα μείνει ακόμα μαζί μας για κάμποσες μέρες, ένα κομμάτι προσμονής για γιορτή, χαρά και δώρα! Και μετά μια άλλη προσμονή που θα κρατήσει έναν ολόκληρο χρόνο! Η προσμονή του καινούργιου, του καλύτερου ...\nΣμύρνη, 23 του Χιονιά\nΤα καζάνια ζεσταίνουν νερό απ΄το πρωί. Και δεν είναι μόνο για την κουζίνα... το Χριστόψωμο προστάζει! Σήμερα είναι η μέρα του! Με σουσάμι και γλυκάνισο κι ένα σταυρό στη μέση για να στολίσει την καρδιά του τραπεζιού, για να κάνει από κει ο πατέρας την αρχή της γιορτής, για ν΄αρχίσει από κει η χαρά της μοιρασιάς και της ... τύχης μιας που έχουμε ψωμί να φάμε! Μα είναι και για την πάστρα. Κι όχι μόνο για την πάστρα του σπιτιού που θα ελεγχθεί πάλι από την μια γωνιά μέχρι την άλλη αλλά και για την πάστρα της οικογένειας και για την πάστρα της ψυχής! Μια πάστρα που θα αρχίσει απ΄έξω και που καλά θα ήταν να φτάσει μέχρι... μέσα! Αλλά που καιρός για τέτοια τώρα ... Τότε ήταν κάτι το μπάνιο, το λούσιμο, το κόψιμο των νυχιών ... το φιλί στο χέρι της γιαγιάς, του πατέρα κι αν έστω δεν υπήρχε τίποτα το επιλήψιμο, η συγγνώμη! Κι αυτή η πάστρα, μην γελιέστε, δεν ήταν για μια φορά το χρόνο!\nΑκόμη και τη γάτα θα έπλεναν αν μπορούσαν και το σκύλο κι όλα τα ζωντανά ...\nΞέρετε που λέγαν παστρικιές τις Σμυρνιές! Και ξέρετε και τι εννοούσαν! Ξέρετε όμως πως ξεκίνησαν να τις λένε έτσι; Ε, με τόση καθαρ(ι)ότητα γύρω δεν είναι δυνατόν να μην πάει κάπου το μυαλό σας! Υπήρχε βρώμα εκείνη την εποχή! Να μην ξεκινήσω απ΄το ότι όταν οι πρόσφυγες κυνηγημένοι -ο πατέρας μου- πέρασαν σε απέναντι απ΄τη Σμύρνη νησί, πέτρες τούς πέταξαν οι ντόπιοι ... πέτρες λέγοντάς τους "η γη είναι -μεγάλο ψέμμα πιστοποιημένο- φτωχιά εδώ, φευγάτε δεν μπορεί να σας θρέψει"!!! Ψέμμα γιατί τους έτρεφε η θάλασσα και τους χρυσότρεφε!\nΑς ξεκινήσω απ΄το ότι ... βρήκαν ένα άγονο κομμάτι γης άγονο, βρώμικο από βράχους, πέτρες κι αγριόχορτα και το καθάρισαν, το ΄καμαν γόνιμο! Φύτεψαν κι ένα τόσο δα σπιτάκι μέσα και τ΄ ασβέστωναν μέρα παρά μέρα! Και γέμισαν τους βράχους μ΄ασβεστωμένους τενεκέδες και βαρέλια! Και γέμισαν οι τενεκέδες με γαρδένιες και τα βαρέλια με φούλια και τριαντάφυλλα! Κι όταν τούς έδωσαν το δικαίωμα να βάλουν συρματόπλεγμα -ο φόβος του προσωρινού - το συρματόπλεγμα γέμισε αγιόκλημα, γιασεμί και νυχτολούλουδο! Και τριγύρω οι σχισμές της πέτρας, γέμισαν δειλινά ... σ΄όλα τα χρώματα! Και τα παράθυρα -μια σταλιά- γέμισαν κάτασπρα κουρτινάκια! Κι οι τοίχοι ... φλώρους και καρδερίνες! Και το χαμηλό πετρόχτιστο τοιχάκι -αντικαταστάτης του προσωρινού- ασβεστώθηκε κι αυτό! Και το "πεζοδρόμιο"! Και το χώμα ακόμα ... Κι ήταν τόση η καθαρ(ι)ότητα που θάμπωσε ... Θάμπωσε άντρες και γυναίκες! Τους άντρες αλλιώς και τις γυναίκες αλλιώς, δυστυχώς!\nΠαστρικές λοιπόν και είδομεν εν τω χρόνω γιατί και διατί ...\nΑναρτήθηκε από E.- στις 10:47 π.μ.\nΚαλημέρα!!! Να τα πούμε??\nΚαι να μη θέλεις εγώ θα στα πώ.\nΘα πώ πως όλα αυτά τα όμορφα που αναπολείς και αναπολούμε επιβεβαιώνει οτι βρίσκεσαι και εσύ στην αναζήτηση της χαμένης μας χαράς.\nΕύχομαι σε όλους μας να οδηγηθούμε προς τα εκεί τοσυντομώτερο!\nΧρόνια πολλά Τριγυριάρα!!!\nΑυτοί και άλλοι πολλοί... ευτυχώς!\n24 Δεκεμβρίου 2010 - 7:52:00 π.μ. CET


Bashful Αρνάκι - Loot4Kids\nΤηλεφωνικές Παραγγελίες στο\t[email protected]\t+30 231 4002400\nHome / Παιχνίδια / Λούτρινα / Bashful Αρνάκι\nΗ Tumbly-bumbly, το κρεμώδες και απαλό, αρνάκι της Jellycat ανυπομονεί να περάσει χρόνο μαζί σου! Η ονειρεμένη, κάτασπρη γούνα της και τα αξιολάτρευτα αυτάκια της είναι ακαταμάχητα αγαπησιάρικα. Πώς μπορείς να μην τη λατρέψεις;\nBashful Αρνάκι quantity\nΚατηγορίεςΛούτρινα, Όλα τα ΠαιχνίδιαTags:Jellycat, Συναισθημάτων & Ενσυναίσθησης, Φαντασίας & Δημιουργικότητας\tSKU: JC-BAS3LUS\nΚατασκευασμένο από τη Jellycat με υλικά άριστης ποιότητας. Τα συγκεκριμένα λούτρινα είναι ένας υπέροχος τρόπος εισαγωγής του παιδιού στα παιχνίδια ρόλων και φαντασίας, αναπτύσσοντας ταυτόχρονα πολλές κοινωνικές δεξιότητες μέσα από το παιχνίδι. Όποιο λούτρινο της Jellycat και να διαλέξετε είναι σίγουρο πως θα περάσει πολλά χρόνια δημιουργικής απασχόλησης με το παιδί σας.\nΔημοφιλής φιγούρα, για το απαλό αγκάλιασμα της\nΔώστε πρώτος μία αξιολόγηση “Bashful Αρνάκι” Ακύρωση απάντησης\nLILLIPUTIENS- Ζωάκι Μάριους σε κουτί δώρου\nNew Classic Toys Ξύλινο Σετ Λαχανικών με Καλάθι\nLILLIPUTIENS- Βιβλιαράκι – παζλ Δάσος 1,2,3\nπροηγούμενο προϊόνKariba Επόμενο προϊόνBashful Παπάκι


Μια ωρολογιακή βόμβα | Περιβαλλοντική Κίνηση Θάσου\nΑπό μικρός απορούσα, που σε όποια παραλία και αν πήγαινα, μαζί με τα διάφορα ξερά φύκια, τα κοχύλια, τα πολλά σκουπίδια, κλπ., έβρισκα επίσης κυριολεκτικά χιλιάδες από πολύ μικρά, χρωματιστά, και συμπαγή σφαιρίδια. Δεν ήξερα τι μπορεί να είναι. Έμοιαζαν να είναι φτιαγμένα από σκληρό πλαστικό. Ακόμη τα συναντώ στις αμμουδιές που πάω κατά καιρούς. Πρόσφατα, παρακολούθησα ένα καναδικό ντοκιμαντέρ με θέμα του τη μόλυνση του περιβάλλοντος που προκαλεί παγκοσμίως το πλαστικό. Έτσι ακριβώς. Το υλικό που χωρίς αυτό, όλα θα ήταν ακόμη κατασκευασμένα από ξύλο ή σίδερο. Το υλικό που πραγματικά άλλαξε τη ζωή μας προς το καλύτερο. Σχεδόν τα πάντα, είναι φτιαγμένα από κάποια μορφή πλαστικού. Και έτσι μας αρέσει, διότι αν μη τι άλλο είναι ένα πολύ πρακτικό υλικό. Κι όμως, καθηγητές τοξικολογίας, και χημείας, που μίλησαν στο ντοκιμαντέρ, ανέφεραν πως, μεταξύ άλλων, έχουν πάψει να χρησιμοποιούν το οποιοδήποτε πλαστικό προϊόν. Είτε αυτό είναι μπουκάλι με εμφιαλωμένο νερό, είτε είναι καρέκλα, κλπ. Το εγχείρημα είναι ιδιαίτερα δύσκολο και θέλει πάρα πολλή μεγάλη προσπάθεια. Όμως αν τους πιστέψουμε, αξίζει το κόπο, αφού όπως λένε, η συσσώρευση τοξικών υλών στον οργανισμό μας, σε κάθε μας επαφή με το πλαστικό, είναι ανυπολόγιστη, και άκρως επικίνδυνη για την υγεία μας.\nΤο πιο εντυπωσιακό θεαματικά, είναι ότι στη μέση του Ειρηνικού και του Ατλαντικού Ωκεανού, πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από οποιαδήποτε ακτή, εκεί που νομίζει κανείς ότι θα βρεθεί σε μια από τις καθαρότερες περιοχές του πλανήτη, κυριαρχεί το πλαστικό σκουπίδι!!! Πραγματικά. Αν δεν το δει κανείς δεν θα το πιστέψει. Στη μέση του πουθενά, υπάρχουν ατέλειωτες εκτάσεις όπου η θάλασσα είναι κυριολεκτικά καλυμμένη από πλαστικά σκουπίδια. Και αυτά είναι μόνο το 10% που μπορούν και επιπλέουν. Το υπόλοιπο 90% βρίσκεται στο βυθό; Απίστευτο; Κι όμως είναι αλήθεια. Στον Ειρηνικό Ωκεανό, η μολυσμένη αυτή περιοχή ονομάζεται Plastic Vortex, και λέγεται πως εμπεριέχει 4.000.000 τόνους από επιπλέοντα πλαστικά απόβλητα, που όλα μαζί σχηματίζουν μια μάζα στο μέγεθος του Τέξας, ή τέσσερις φορές μεγαλύτερη από την Ιαπωνία, ή χίλιες φορές μεγαλύτερη από το Χόνγκ Κόνγκ. Την ονομάζουν επίσης και «η 8η ήπειρος».\nΗ εξήγηση που δίνεται είναι πως τα διάφορα θαλάσσια ρεύματα οδηγούν τα όποια σκουπίδια της θάλασσας προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, και πως στο μέσο περίπου των ωκεανών, δημιουργείται ένα είδος χοάνης, το οποίο και συγκεντρώνει εκεί όλα τα ξένα αντικείμενα που βρίσκονται στις θάλασσες. Όσα πλαστικά αντικείμενα αυτοδιασπώνται μετά από πολλά χρόνια, μετατρέπονται στη βασική ύλη του πλαστικού που είναι σε μορφή μικροσκοπικών σφαιριδίων (pellets), και με τον καιρό καταλήγουν στις αμμουδιές του πλανήτη. Αυτά είναι και τα σφαιρίδια που βλέπω και βλέπουμε και στις δικές μας παραλίες. Ενδιάμεσα όμως, προκαλούν ανείπωτες καταστροφές στη τροφική αλυσίδα, αφού τα διάφορα πουλιά και ψάρια ξεγελιούνται, τα θεωρούν τροφή, και τα τρώνε, δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα υγείας στον εαυτό τους, αλλά και στη συνέχεια σε όσους τα καταναλώνουν, εξαιτίας των τοξινών που εμπεριέχουν.\nΣε πολλές χώρες του κόσμου, το πλαστικό είναι υπό απαγόρευση ή τουλάχιστον υπό ελεγχόμενο διωγμό. Στην Αμερική όπου έζησα μικρός, οι σακούλες στα σούπερ μάρκετ ήταν από τη δεκαετία του `60, και συνεχίζουν να είναι, χάρτινες. Σε εμάς, ακόμη όχι. Οι δικοί μας ιθύνοντες ασχολούνται με την αύξηση των διοδίων, των τελών κυκλοφορίας, τις καταργήσεις των δώρων, του ΕΚΑΣ, και άλλα σημαντικά αναπτυξιακά ζητήματα. Με τα σκουπίδια θα ασχοληθούν; Αυτά είναι για τις ΜΚΟ.\nΌπου δε θελήσουν να το παίξουν οικολόγοι, απλά ανεβάζουν τα τέλη, τους φόρους, ή κάτι παρόμοιο, ώστε να δικαιολογήσουν το άδειασμα της τσέπης μας (που είναι ο πραγματικός τους σκοπός) ως μια φιλική προς το περιβάλλον πολιτική. Από άποψης περιβαλλοντικής πολιτικής, η Ελλάδα είναι … Ζάμπια, και βάλε.\nΟι γείτονές μας Ιταλοί χρησιμοποιούν περίπου 20 δισεκατομμύρια πλαστικές σακούλες το χρόνο, ή αλλιώς, αναλογούν 300 σακούλες ανά κάτοικο της χώρας. Όλα αυτά όμως σταματάνε από σήμερα, αφού η κυβέρνηση απαγόρευσε τη χρήση μη διασπώμενων πλαστικών σακουλών. Πρόκειται, σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές, για ένα πρώτο βήμα στο πόλεμο κατά της μόλυνσης του περιβάλλοντος, και έχει σκοπό την αφύπνιση των Ιταλών στο ζήτημα της ανακύκλωσης. Σύμφωνα με το World Wildlife Fund, η Ιταλία είναι υπεύθυνη για το 25% όλων των πλαστικών σακουλών που παράγονται και χρησιμοποιούνται στην Ευρώπη. Η μερική απαγόρευση τους είχε ξεκινήσει από το 2006, αλλά υπήρχαν συνεχείς αναβολές εξαιτίας αντιδράσεων από τη βιομηχανία πλαστικών υλών.\nΣε εμάς τι γίνεται; Η τακτική του να κρύβουμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί είναι μεν βολική βραχυπρόθεσμα, αλλά τι γίνεται μακροπρόθεσμα; Ξέρω πως μια χώρα σαν την Ελλάδα, με τις πολιτικές ηγεσίες που διαθέτει αλλά και με τη νοοτροπία που έχει ο καθένας μας, είναι λιγάκι δύσκολο να γίνουμε Ελβετοί ή Καναδοί μέσα σε μια-δυο γενιές. Αλλά ίσως θα πρέπει να αρχίσουμε επιτέλους, με σκοπό τη βελτίωση της ζωής των εγγονιών μας. Και ένα πρώτο βήμα θα ήταν η απαγόρευση των άπειρων πλαστικών σακουλών στα σούπερ μάρκετ. Έτσι κι αλλιώς, αμφιβάλλω αν τις κατασκευάζουμε εμείς. Κι αυτές μάλλον εισαγόμενες θα είναι. Οπότε, τι έχουμε να χάσουμε;\n« Γιατρέψου με… ΛΑΧΑΝΙΚΑ!!! Απίστευτες ΑΓΝΩΣΤΕΣ σε πολλούς θεραπευτικές ιδιότητες.\nΤακτική Γενική Συνέλευση και Εκλογές »


ΜΙΑ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ : ΜΑΣΟΝΙΑ, ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ, ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΙΣΜΟΣ: ΠΟΙΑ Η ΣΧΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ! - Triklopodia\nΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΚΛΟΙΟΣ. ΜΑΣΟΝΙΑ. ΜΙΑ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ. - 31 Αυγ 2018 - 20:05\nΕπισήμως ο Ελευθεροτεκτονισμός ή Μασονία είναι παγκόσμιο σύστημα αδελφοτήτων, που ξεκίνησε κατά τα τέλη του 16ου/αρχές του 17ου αιώνα και αριθμεί γύρω στα 5 εκατομμύρια μέλη. Οι ρίζες της αδελφότητας τους ανάγονται στην εποχή της ανέγερσης του Ναού του Σολομώντος. Μέλη της αδελφότητας μπορούν να γίνουν άνδρες ενήλικοι, με ορθή κρίση, έντιμοι και ελεύθεροι, υπό την προϋπόθεση ότι πιστεύουν σε ένα Υπέρτατο Ον και στην αθανασία της ψυχής* . Η συντεχνία είναι\nοργανωμένη σε μεγάλες στοές. Συχνά οι στοές αυτές έχουν ένα προκάλυμμα πνευματικού και φιλανθρωπικού χαρακτήρα.\nΥποτίθεται, ότι κάθε άνθρωπος μπορεί, να γίνει μασόνος άσχετα από το αν ανήκει σε κάποια θρησκεία.\nΓι’ αυτό το λόγο, ο Θεός τον οποίο λατρεύουν οι μασόνοι λέγεται ΜΑΤΣ (Μέγας Αρχιτέκτονας Του Σύμπαντος). Μια ματιά στη φωτογραφία αυτού του όντος αρκεί όμως, για να κατανοήσουμε, ότι μάλλον σε σατανά παραπέμπει παρά σε Θεό:\nΠράγμα με το οποίο συμφωνεί βέβαια και ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, που λέει, ότι ο θεός των μασόνων (ο ΜΑΤΣ) είναι ο Εωσφόρος. Στο όνομα αυτού γίνονται οι μυήσεις, οι δεήσεις και οι προσευχές, αλλά βέβαια οι κατώτεροι βαθμοί δεν έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται.\nΣχετικά με το τελετουργικό της μύησης στη μασονία δείτε τη μαρτυρία ενός ΄Ελληνα πρώην μασόνου:\n«ΜΠΗΚΑ στη ΜΑΣΟΝΙΑ και ΞΕΣΚΕΠΑΖΩ»: Συγκλονιστικές Αποκαλύψεις από Έλληνα πρώην Μασόνο!\nΘεωρώ όμως, ότι τις περισσότερες και πλέον αξιόπιστες πληροφορίες για το “Τι εστί μασονία” μπορεί, να μας τις δώσει κάποιος πρώην μασόνος, ο οποίος είχε ανέβει σχεδόν όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας και αυτός είναι ο Βill Schnoebelen, ο οποίος υπήρξε μασόνος για 9 χρόνια. Ο Μπιλ πέρασε γρήγορα όλους τους γνωστούς (33) βαθμούς της μασονίας και κρίθηκε άξιος, να εισέλθει στον εσωτερικό ελευθεροτεκτονισμό, ο οποίος είναι άγνωστος στους περισσότερους μασόνους. Από εκεί μυήθηκε στο Memphis – Misraim και έφθασε στον 90ό βαθμό μασονίας, που επίσης αγνοεί η πλειοψηφία των μασόνων. (Ο Μπιλ κάνει λόγο για 97 βαθμούς μασονίας τουλάχιστον!)\nΥποστηρίζει, ότι κατά τις τελετές μύησης τα πνεύματα τον καθοδηγούσαν, τι να κάνει και πώς να απαντήσει στις ερωτήσεις και επειδή τα έκανε όλα σωστά κέρδισε την εκτίμηση και το θαυμασμό της στοάς του ενώ αργότερα τον προσέγγισαν και οι Ιλλουμινάτι. Λέει επίσης, ότι αυτό, που υπόσχονται στους μυημένους σε όλες τις βαθμίδες είναι, ότι θα λάβουν περισσότερο φως, το οποίο φυσικά προέρχεται από τον Εωσφόρο (Λούσιφερ). Αυτό όμως είναι σε θέση, να το γνωρίζει μόνο ένας στους χίλιους μασόνους. Τους υπόλοιπους απλά τους χρησιμοποιούν στραγγίζοντάς τους πνευματικά και οικονομικά.\nΟ Μπιλ έχοντας ανέβει ψηλά στην ιεραρχία της μασονίας και έχοντας διαβάσει τα βιβλία τους, που δεν είναι προσιτά στον καθένα συνδέει άμεσα έως και ταυτίζει τη μασονία με το σατανισμό. Για να προοδεύσει λοιπόν στο σατανισμό έπρεπε, να ολοκληρώσει δύο φαινομενικά αντίθετες αποστολές:\n1) Να συμμετάσχει στο τάγμα των μασόνων και να γίνει Μέγας Διδάσκαλος και\n2) Να γίνει ρωμαιοκαθολικός ιερέας.\nΟ Μπιλ μιλά επίσης για το μίσος των υψηλόβαθμων μασόνων για το Χριστιανισμό και επιμένει, ότι, αν και επισήμως οι καθολικοί απαγορεύεται, να είναι ελευθεροτέκτονες, στην πραγματικότητα η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία βοήθησε στην ίδρυση των ελευθεροτεκτόνων. Ακόμα, ότι όλοι οι πάπες είναι μασόνοι (ο πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β΄ μάλιστα έκανε άρση του αφορισμού της μασονίας), οι υψηλόβαθμοι Καρδινάλιοι στο Βατικανό είναι μασόνοι ενώ και πολλοί μασόνοι δηλώνουν καθολικοί. (Το ίδιο ισχύει για χιλιάδες ευαγγελικούς πάστορες και για τουλάχιστον 17 Προέδρους των ΗΠΑ, ενώ και η γνωστή αδελφότητα του Yale Skull and Bones είναι μασονική παραφυάδα).\nΟ συνδυασμός των δύο ιδιοτήτων (μασόνος και καθολικός) εδράζεται στην ιδέα των Ιλλουμινάτι, ότι δύο αντίθετα πράγματα (ρωμαιοκαθολικισμός και μασονία) αρχικά συγκρούονται και πολεμούν το ένα το άλλο μέχρι που ενώνονται και δημιουργούν κάτι ενιαίο, στην προκειμένη περίπτωση μια παγκόσμια θρησκεία (όπως η πανθρησκεία, που πλέον προωθούν σχεδόν όλοι οι θρησκευτικοί ταγοί).\n(Σχόλιο: Ας μη μας κάνει εντύπωση το πόσο ο ρωμαιοκαθολικισμός**, η μασονία και ο σατανισμός είναι αλληλένδετα μεταξύ τους αφού και ο πάπας Φραγκίσκος έκανε δημοσίως επίκληση στο Λούσιφερ:\nΕννοείται βέβαια, ότι, όπως συμβαίνει πάντα, αυτοί που δεν έχουν ανέβει βαθμίδες αγνοούν τα πάντα!)\nΑυτό που επίσης δεν είναι ευρέως γνωστό, κατά τον Μπιλ είναι, ότι η μασονία είναι μια λατρεία του σεξ, γι’ αυτό και οι μασόνοι φορούν τις ποδίτσες τους πάνω από αυτό, που θεωρούν το “άγιο των αγίων”. Για τον ίδιο λόγο τα μασονικά μνημεία είναι οβελίσκοι (γιγάντιοι φαλλοί). Επίσης, η μασονία είναι μια θρησκεία, που απαιτεί από τους ανθρώπους, να κάνουν πράξεις αντίθετες από το θέλημα του Θεού. Γι’ αυτό, το να είναι κανείς χριστιανός και μασόνος είναι έννοιες ασύμβατες. Οι λόγοι είναι -μεταξύ άλλων- και οι εξής:\n1) Οι όρκοι, που καλείται, να δώσει ο μυούμενος είναι “όρκοι αίματος” και δίνονται πάνω στην Αγία Γραφή. (Ενώ ο Χριστός μας έχει πει: “Μη ομόσαι όλως”)\n2) Ο μυούμενος οφείλει, να παραδεχτεί, ότι βρισκόταν στο σκοτάδι και τώρα ζητά, να έρθει στο φως, πράγμα εντελώς απαράδεκτο για ένα Χριστιανό. Ουσιαστικά έτσι απορρίπτει τον Ιησού Χριστό.\n3) Ο μασόνος λατρεύει ως Θεό -εν γνώσει του ή και εν αγνοία του- το σεξ (πάλι αντίθετα προς το Χριστιανισμό) και αυτή η λατρεία διαβρώνει και την ψυχή του.\n4) Ο μασόνος λατρεύει επίσης τον Βαάλ, που είναι ένας φαλλικός θεός της γονιμότητας. ΄Οταν γονατίζει και ορκίζεται στο βωμό της μασονικής στοάς τοποθετεί τον εαυτό του κάτω από την κυριαρχία του Βαάλ. Και ως γνωστόν, ο Χριστιανός δε δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν. Λόγω της λατρείας αυτής, στις οικογένειες των μασόνων, (πάντα σύμφωνα με τον Μπιλ) είναι πολύ συχνές οι περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης** γυναικών αλλά και παιδιών (πράγμα, το οποίο συμβαίνει και μέσα στις μασονικές στοές).\nΑς δούμε όμως και ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία περί τεκτονισμού, που αναφέρθηκαν σε ομιλία του Πειραιώς Σεραφείμ:\n1) Το ίδρυμα με την επωνυμία «ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΙΔΡΥΜΑ» επισήμως έχει σκοπό την ευόδωσι έργων ευποιΐας, ιδία δια περιθάλψεως ενδεών και μορφώσεως απόρων παίδων.\n2) Στην πραγματικότητα όμως κύριο έργο του έχει την ίδρυση, λειτουργία και συντήρηση Μασονικών Στοών και την προώθηση της λατρείας του Μεγάλου Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος (Μ.Α.Τ.Σ.) και πραγματοποιεί μυήσεις.\n3) Επομένως το Τεκτονικό Ίδρυμα οφείλει την ίδρυσή του στην εξαπάτηση του κράτους και υπό το προσωπείο της δήθεν φιλανθρωπίας προωθεί στη χώρα μας τη θρησκευτική παραδοχή του Σατανισμού, η οποία δεν καλύπτεται υπό του άρθρου 13 του Συντάγματος διότι αντίκειται στην δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη.\n4) Το Τεκτονικό Ίδρυμα αποκρύπτει το υπ’ αριθμ. 3 Landmark (δόγμα) το οποίο «ουδεμία ανθρωπίνη δύναμη δύναται να θίξει η τροποποιήσει» και «επιβάλλει ως Θεό της Μασονίας τον Εωσφόρο».\n5) Το Τεκτονικό Ίδρυμα πραγματοποιεί μυήσεις-εισδοχή μελών χωρίς να είναι σωματείο διότι δεν κέκτηται την ανάλογη δικαστική αναγνώριση.\n6) Η Μασονία αποδεδειγμένως τυγχάνει θρησκεία μυστηριακή, όλως διάφορος, κεχωρισμένη και ξένη της Χριστιανικής θρησκείας.\n7) Ουδαμώς προσήκει ν’ ανήκει τις εις τον Χριστόν και να ζητή εκτός αυτού απολύτρωσιν και ηθικήν τελείωσιν.\n8) Λένε οι μασόνοι: «ο Τεκτονισμός δεν είναι θρησκεία, είναι όμως η καρδιά όλων των θρησκειών»! (Τιμ. Τ. Βρατσάνου «Το Βιβλίο του Μ.», Μέρος πρώτο, σελ. 8, Αθήνα 1953).\nΤι σημαίνει αυτό; Τι άλλο παρά το ότι είναι η υπερθρησκεία, αφού τοποθετεί τον εαυτό της στην κορυφή όλων των θρησκειών!; (εν ολίγοις η πανθρησκεία, που σκοπό έχει την έλευση του Αντιχρίστου και την αποδοχή αυτού υπό πάντων ως Θεού!)\nΑς δούμε όμως και ποιο θα είναι το τέλος των μασόνων, οι οποίοι τώρα θεωρούν, ότι κατέχουν κάποια εξουσία και είναι οι εκλεκτοί:\n1) ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (περί το 1990):\n«Οι Εβραίοι με τον Κομμουνισμό, ετοιμάζονταν στη Ρωσία 70 χρόνια και επικράτησαν 73. Με τη Μασωνία ετοιμάζονται 200 χρόνια, και δεν θα επικρατήσουν ούτε τρία. Οι πρώτοι που θα σκοτώσουν οι σιωνιστές όταν επικρατήσουν, θα είναι οι Έλληνες Μασσώνοι».\n2) 15ο Πρωτόκολλο των Σοφών της Σιών:\n«Όταν τέλος αρχίσουμε να βασιλεύουμε μετά από πραξικοπήματα οργανωμένα παντού την ίδια μέρα, ύστερα από την οριστική ομολογία της μηδαμινότητας όλων των υφισταμένων Κυβερνήσεων (και θα περάσει πολύς καιρός ακόμη, ίσως αιώνας ολόκληρος, μέχρι τη στιγμή εκείνη), θα προσπαθήσουμε να μην υπάρχουν συνομωσίες εναντίον μας.\nΜε τον ίδιο τρόπο θα μεταχειρισθούμε και τους Χριστιανούς Μασόνους που γνωρίζουν περισσότερα απ’ όσα πρέπει.»\nΟι πρώτοι που θα σκοτώσουν οι σιωνιστές όταν επικρατήσουν, θα είναι οι Έλληνες Μασσώνοι !\nΣχόλιο: Χρήσιμοι ηλίθιοι επομένως για τους σιωνιστές και οι μασόνοι όπως και οι νυν πολιτικοί και εκκλησιαστικοί ταγοί, που προδίδουν Χριστό και Πατρίδα για ίδιον όφελος. Δε μένει παρά να περιμένουμε τη στιγμή, που όλοι οι αρνητές του Χριστού θα βρουν το τέλος, που τους αξίζει και μάλιστα στις πλείστες των περιπτώσεων από τους ίδιους τους πάτρωνές τους! Τι να πει κανείς; Ας πρόσεχαν!\n* ΄Οταν οι μασόνοι μιλούν για ανάσταση και αθανασία ψυχής ουδεμία σχέση έχουν τα λεγόμενά τους με όσα πιστεύουμε εμείς οι Χριστιανοί. Σύμφωνα πάλι με τον Μπιλ, εφόσον λατρεύουν το σεξ και κατ’ επέκταση το φαλλό ως Θεό, εννοούν, ότι ο φαλλός πεθαίνει και ανυψώνεται ξανά.\n** Η σεξουαλική κακοποίηση (και μάλιστα μικρών παιδιών) είναι κοινή σε όλες τις περιπτώσεις λατρείας του Εωσφόρου είτε πρόκειται για τη μασονία είτε για το Βατικανό (γνωστές οι χιλιάδες περιπτώσεις παιδεραστίας με θύτες ρωμαιοκαθολικούς ιερείς) είτε για τον απροκάλυπτο Σατανισμό είτε ακόμα και για τον Ιουδαισμό. (Κάποια στιγμή εφόσον μαζέψω τις απαραίτητες πηγές θα γράψω σχετικά.)\nΥΓ.: Εννοείται, ότι το θέμα “Μασονία” είναι τεράστιο και δε φιλοδοξώ, να το εξαντλήσω σε ένα άρθρο. Προσπάθησα απλά, να κάνω μία νύξη και όσα γράφω, να έχουν τις αντίστοιχες πηγές, ώστε, να μη θεωρηθεί, ότι γράφω φαντασιοπληξίες!


Θέμα: Ελεύθερος χρόνος\nΑ'. Σχεδιάγραμμα, Β'. Κείμενα, Γ'. Βιβλιογραφία\nΔες και το θέμα: Διασκέδαση / Ψυχαγωγία\nΘέμα: Στην εποχή μας εκτός των άλλων παρατηρείται και μία αντίφαση που άπτεται μεγάλου τμήματος ανθρώπων, για να μην πούμε ότι μας αφορά όλους. Ενώ οι προϋποθέσεις για να βρίσκει ο άνθρωπος περισσότερο ελεύθερο χρόνο αυξήθηκαν, εντούτοις ακούγονται συνεχώς παράπονα περί του αντιθέτου. Αφού σχολιάσετε την αντίφαση αυτή, να αναφερθείτε στη δική σας εμπειρία και να αναπτύξετε πώς οι ίδιοι διαθέτετε τον όποιο ελεύθερο χρόνο έχετε και τι επιπλέον θα θέλατε (ή θα έπρεπε) να κάνετε.\nορισμός: Λέγεται ο χρόνος εκείνος που μένει στον άνθρωπο, αν αφαιρεθούν ο χρόνος του ύπνου, του υποχρεωτικού επαγγέλματος που ασκεί καθώς και ο χρόνος που απαιτείται για ποικίλες βιοτικές μέριμνες ή διάφορες μετακινήσεις (νεκρός χρόνος), όταν αυτές λαμβάνουν μια υποχρεωτική και δεσμευτική μορφή. Το χρόνο αυτό μπορεί απερίσπαστα να τον διαθέσει κάποιος όπου επιθυμεί είτε για την ανάπαυση και ξεκούρασή του είτε για την διασκέδαση και ψυχαγωγία του είτε για την εν γένει καλλιέργεια και μόρφωση της προσωπικότητάς του.\nσχόλιο στη λέξη-κλειδί αντίφαση\nέκθεση σημερινής πραγματικότητας: καθολικότητα του φαινομένου\nεπιμερισμός παραγωγικής διαδικασίας\nγρηγορότερη διεκπεραίωση υποθέσεων: εργασία, συγκοινωνία, επικοινωνία...\nθεωρητικές συζητήσεις / ζυμώσεις\nεργατικοί αγώνες κατακτήσεις: συνεχές ωράριο, μείωση ωραρίου εργασίας, 3Χ8 (δουλειά Χ ύπνος Χ ελεύθερος χρόνος), πενθήμερο, άδειες, διακοπές, πρώιμη συνταξιοδότηση, καθεστώς πρόνοιας\nμεγαλύτερες βιοτικές απαιτήσεις\nαυξημένες ανάγκες (επίπλαστες ή πραγματικές)\nποικίλες οικογενειακές υποχρεώσεις\nπαραπαιδεία (φροντιστήρια, άσκοπες μετακινήσεις)\nανεπαρκείς αποδοχές από την κύρια εργασία 2 ή / και 3 δουλειές...\nμεγαλουπόλεις: μεγάλες αποστάσεις, κυκλοφοριακά προβλήματα, χάσιμο χρόνου σε μετακινήσεις...\nέντονος ρυθμός ζωής\nΕ2. Περί του πρακτέου\nπλήρωσης της ψυχής με εικόνες, εντυπώσεις, συναισθήματα\nφιλοσόφησης ζωής, πορείας, αξιοποίησης ελεύθερου χρόνου\nδιαβάσματος, ενημέρωσης, μόρφωσης χαρακτήρα\nκοινωνικών διαπροσωπικών σχέσεων, παρεών\nμουσικής, χορού, θεάτρου, κινηματογράφου, τηλεόρασης...\nεπαφής με τη φύση (!)\nσυμμετοχής σε πολιτιστικές εκδηλώσεις\nσυμμετοχής στα κοινά\nασχολίας με την Τέχνη\nαπλού γεμίσματος του ελεύθερου χρόνου\n«σκοτώματος» της ώρας\nνεκρού χρόνου (προσπάθεια μείωσης)\nαξιόποινων πράξεων: βία, κλοπές, ναρκωτικά...\nπαράλογων, ανήθικων πράξεων\nυπερβολών: μεθύσι, χαρτοπαιξία...\nΈργα υποδομής: χώροι άσκησης σώματος, πνεύματος, ψυχής...\nΣυμπέρασμα: προσπάθεια για καλύτερη αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου μείωση του «νεκρού» χρόνου...\nΘέμα: Ο ελεύθερος χρόνος των νέων και η συμβολή του σχολείου και της πολιτείας στην αξιοποίησή του.\nΕ1. Συμβολή σχολείου\n(Πολλά από τα παρακάτω χρειάζεται να νομοθετηθούν από την Πολιτεία!)\nώρες μελέτης στο σχολείο κι όχι στο σπίτι\nπεριορισμός εξεταστικού φόρτου\nπερισσότερες αργίες (π.χ. λευκή εβδομάδα)\nεκδρομές περιβαλλοντικού χαρακτήρα\nεκδρομές πολιτισμικού χαρακτήρα\nοργάνωση σχολικών πρωταθλημάτων-αγώνων: σκακιού, χορού, μουσικής...\nεπαφή με το (εξωσχολικό) βιβλίο\nΕ2. Συμβολή πολιτείας\nδημιουργία (εξασφάλιση απαραίτητων κονδυλίων)\nενίσχυση - στήριξη εθελοντικών δράσεων\nέκδοση καρτών νεότητας (για φθηνότερα ή δωρεάν ταξίδια, είσοδο σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους...)\nΝίκος Δήμου, εφ. Ελευθεροτυπία, 6/8/2006\nΌταν οι Πρωτόπλαστοι εξωπετάχθηκαν από τον Παράδεισο, τους έμεινε η νοσταλγία. Για την παρθένα φύση, τα κρύα νερά, την ανεμελιά και την τεμπελιά.\nΤο πρώτο κακό που τους βρήκε, μετά την έξοδο, ήταν η εργασία. Άρχισαν να μοχθούν, να ιδρώνουν («εν τω ιδρώτι του προσώπου σου...»), να καταπονούνται: είτε για τον άρτο, είτε για την Μερτσέντες. Γενικά η έκπτωση από την παραδείσια ευτυχία έφερε την δουλειά (από την «δουλεία» κατάγεται η λέξη) και η νοσταλγία του Παραδείσου οξύνθηκε.\nΜέχρι που κάποιος ανακάλυψε τις διακοπές. Οι διακοπές λειτουργούν ως υποκατάστατο του Παραδείσου. Όπως ο καλός Χριστιανός υπομένει τα πάντα μία ζωή, προσδοκώντας να πάει στον Παράδεισο, έτσι κι ο εργαζόμενος ανέχεται την καθημερινή ρουτίνα, τον αυταρχισμό του προϊστάμενου, την πειθαρχία του ωραρίου, την αυθάδεια του πελάτη -προκειμένου κάποτε να πάει διακοπές.\n«Παραδείσους» ονομάζουν όχι τυχαία και οι τουριστικοί πράκτορες τους ωραιότερους προορισμούς τους.\nΣκεφθείτε το: τι αναζητάμε στις διακοπές μας; Μα όλα όσα χάσαμε με το Προπατορικό Αμάρτημα (την παρθένα φύση, τα κρύα νερά, την ανεμελιά και την τεμπελιά, την γύμνια και τον ελεύθερο έρωτα).\nΊσως δεν είχατε σκεφθεί αυτή τη διάσταση -όμως για μένα είναι εμφανές πως οι διακοπές δεν έχουν μόνο τουριστικό, ψυχολογικό ή κοινωνικό- έχουν και θεολογικό χαρακτήρα. Και από εκεί πηγάζει το μεγάλο τους πρόβλημα.\nΕκπλήρωση ονείρων, εξόφληση επιταγών, ικανοποίηση επιθυμιών, πλήρωση προσδοκιών... Κι επειδή δεν είναι δυνατόν να γίνουν όλα όσα λαχταράει η καρδιά μας, επειδή δεν μπορεί ένας μήνας (κι αν είναι μήνας) να ξεπληρώσει τα χρέη ενός χρόνου, ούτε είναι δυνατόν ένα υποκατάστατο Παραδείσου να λειτουργήσει ως πραγματικός Παράδεισος, στο τέλος τους περισσότερους τους περιμένει η απογοήτευση.\nΟι ψυχίατροι γνωρίζουν καλά το σύνδρομο. Ο εργαζόμενος που γυρίζει με κατάθλιψη (ή ακόμα χειρότερα: την παθαίνει επί τόπου, μέσα στον «Παράδεισο»). Οι στατιστικές λένε ότι τα περισσότερα εμφράγματα συμβαίνουν τις πρώτες μέρες των διακοπών. (Αναψυχή είναι αυτή, ή Βαγδάτη;)\nΜαζί και οι περισσότεροι συζυγικοί καβγάδες. Η απογοήτευση από το αναμενόμενο στο πραγματικό τεντώνει τα νεύρα στα άκρα.\nΤην πληρώνει η σύζυγος, ο σύζυγος, τα παιδιά... ή όλοι μαζί.\nΜακάριοι όσοι έχουν θητεία στη βουδιστική σκέψη και δεν περιμένουν τίποτα. Μόνον αυτοί θα περάσουν καλά. Μην έχοντας βάλει ψηλά τον πήχη μπορούν άνετα να κάνουν ρεκόρ ανεμελιάς.\nΒέβαια, δεν το ομολογούν πάντα στους άλλους. Ντρέπονται και εξωραΐζουν. Για λόγους προσωπικού κύρους, εξιδανικεύουν. Ή απλώς απωθούν και ξεχνάνε: τις παγωμένες πατάτες, τις εξατμίσεις από τα μηχανάκια, το ρεντρούμι που δεν είχε αποχέτευση, τις τσιρίδες των παιδιών (δεν κοιμούνται ποτέ;) την βρόμικη παραλία, τις τιμές που εκτινάσσονται μόλις ρωτήσεις...\nΑχ εκείνες οι αφίσες του Τουρισμού, τι ζημιά έχουν κάνει! Αμ, τα ταξιδιωτικά ντοκιμαντέρ -από τον Μαυρίτιο, τις Σεϋχέλλες, την Καραϊβική- Διαβάζεις το «Γεωτρόπιο» της «Ελευθεροτυπίας» και τις λυρικές περιγραφές του περιγράφοντος, βλέπεις τις εντυπωσιακές φωτογραφίες, μαζεύεις φασούλι το φασούλι και πας σε μακρινά νησιά...\nΧμ... Γιατί άραγε από κοντά είναι όλα αλλιώτικα; (σπάνια καλύτερα). Διότι οι φωτογράφοι και οι καμέραμεν ξέρουν τη δουλειά τους. Διαλέγουν τη σωστή στιγμή, τον κατάλληλο φωτισμό, αποκλείουν τα άσχετα στοιχεία. Κάποτε, πριν από πολλά χρόνια, στην Γρανάδα είχα τραβήξει μία σειρά από φωτογραφίες του ανάκτορου και των κήπων της Αλάμπρα. Μου είχε κοστίσει αρκετές ημέρες δουλειάς και ώρες υπομονής (π.χ. να βρω το δευτερόλεπτο που θα έμενε άδεια μία αίθουσα). Κανένας επισκέπτης δεν θα δει ποτέ την Αλάμπρα όπως την έχω φωτογραφήσει.\nΑ, ναι, η άλλη μορφή διακοπών, ο πολιτιστικός τουρισμός, υποφέρει από κακοήθη υπερπληθυσμό -αδύνατο πια να δεις τα σημαντικότερα αξιοθέατα του πλανήτη. Μπροστά σου θα είναι πάντα εκατό Ιάπωνες (στους οποίους προστέθηκαν πρόσφατα και διακόσιοι Κινέζοι).\nΚαι η κλασική μορφή διακοπών, η φυγή και η χαλάρωση, υποφέρει από την παραπλανητική διαφήμιση και το «σύνδρομο του Παραδείσου». Πρωτόπλαστοι δεν θα ξαναγίνουμε... Άπαξ και φάγαμε το Μήλο, μόνο διακοπές. Εφ' ω και πολλοί μένουν στο σπίτι τους...\nΣτη στάση η Αθήνα αναστενάζει\nΚώστας Ντελέζος Θόδωρος Νικολάου, εφ. Τα Νέα, 8/10/2007\nΈως και 2 ώρες χάνουν κάθε ημέρα οι Αθηναίοι σε μετακινήσεις\n«Η καθημερινή μου διαδρομή από και προς τη δουλειά μοιάζει με μια μικρή Οδύσσεια, αφού αναγκάζομαι να αλλάζω τέσσερις συγκοινωνίες και να χάνω πάνω από τέσσερις ώρες στον δρόμο». Η Άννα Φάλκου κατοικεί στον Κορυδαλλό και εργάζεται στο Εμπορικό Κέντρο του Αεροδρομίου.\nΧρησιμοποιεί τις αστικές συγκοινωνίες, που όμως αναδεικνύονται σε... αδύναμο κρίκο των καθημερινών μετακινήσεων στην Αττική. Κατά μέσον όρο, οι κάτοικοι του Λεκανοπεδίου υπολογίζεται ότι χάνουν έως και δύο ώρες την ημέρα για τις μετακινήσεις τους με τα μέσα μαζικής μεταφοράς.\n«Όταν δουλεύω πρωινή βάρδια, ξυπνάω στις πέντε και μισή για να βρίσκομαι στις οκτώ στη δουλειά μου. Αρχικά παίρνω το λεωφορείο από τον Κορυδαλλό όπου μένω για τον σταθμό του ηλεκτρικού στον Πειραιά, από εκεί πηγαίνω στο Μοναστηράκι όπου αλλάζω συρμό για την Εθνική Άμυνα και τέλος παίρνω το λεωφορείο για το αεροδρόμιο». Συνολικά η κ. Φάλκου για να φτάσει στον τόπο εργασίας της και να επιστρέψει, ξοδεύει τέσσερις ώρες. Όπως προσθέτει, μάλιστα, η ταλαιπωρία είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν δουλεύει το μεσημέρι, καθώς το βράδυ τελειώνοντας, ο χρόνος που χρειάζεται για να φτάσει στο σπίτι της στον Κορυδαλλό είναι ακόμη μεγαλύτερος λόγω της μείωσης των δρομολογίων τις βραδινές ώρες.\nΟ κυριότερος λόγος- πέραν του οξυμμένου προβλήματος του κυκλοφοριακού- για τον οποίο χάνεται πολύτιμος χρόνος στις αστικές συγκοινωνίες, είναι ότι οι περισσότεροι από τους μετακινούμενους (σχεδόν το 88%) αναγκάζονται να αλλάζουν δύο ή ακόμα και τρία μέσα μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους!\nΈρευνα 150.000 συνεντεύξεων\nΑπό την άλλη πλευρά, το ανεπαρκές σε πολλές περιπτώσεις δίκτυο των μέσων μαζικής μεταφοράς, οι καθυστερήσεις στην εκτέλεση των δρομολογίων τους, αλλά και ο τρόπος τιμολόγησης των μετακινήσεων που προκαλεί συγχύσεις είναι οι κυριότεροι λόγοι που κρατούν τους κατοίκους της Αττικής προσκολλημένους στο αυτοκίνητό τους. Τα στοιχεία αυτά φέρνει στην επιφάνεια η μεγάλη έρευνα (με περισσότερες από 150.000 συνεντεύξεις) που ξεκίνησε και θα ολοκληρωθεί εντός του 2008 ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών της Αθήνας (ΟΑΣΑ) για τις μετακινήσεις στην Αττική. Στα στοιχεία- ευρήματα της έρευνας αυτής θα στηριχθεί ο Οργανισμός προκειμένου να σχεδιάσει τον νέο συγκοινωνιακό χάρτη της πρωτεύουσας. Όπως προκύπτει από την έρευνα αυτή, οι Αθηναίοι σήμερα μπορεί να θέλουν περισσότερες λεωφορειολωρίδες, να είναι ικανοποιημένοι για τη λειτουργία του Μετρό και του ηλεκτρικού και συμπαθούν το τραμ και τον προαστιακό, όμως... για τις μετακινήσεις τους βασίζονται κυρίως στο Ι.Χ. τους! «Πέρα από το ότι δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στις δημόσιες συγκοινωνίες, τα δρομολόγια που ήδη υπάρχουν δεν με εξυπηρετούν», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Θανάσης Κόκκας, ιδιοκτήτης καταστήματος στην οδό Ιπποκράτους.\nΔεν έχει το βράδυ\nΈτσι είναι υποχρεωμένος, όπως υποστηρίζει, να χρησιμοποιεί καθημερινά το αυτοκίνητό του. «Πολλές φορές που κλείνω το μαγαζί στις δύο το βράδυ, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να επιστρέψω στη Νέα Σμύρνη όπου είναι το σπίτι μου. Έχω κάθε διάθεση να αφήσω το αυτοκίνητο, αλλά, δυστυχώς, από την άλλη πλευρά δεν υπάρχει λύση».\nΌπως δείχνει η μελέτη, την ίδια διάθεση με τον κ. Κόκκα, δηλαδή να αφήσουν το Ι.Χ., τους έχουν οι περισσότεροι κάτοικοι της Αττικής. Όμως όσο βλέπουν να αυξάνονται η ταλαιπωρία και οι ουρές στις στάσεις τόσο απομακρύνονται από αυτές. Έτσι, στο τέλος οι περισσότεροι βρίσκονται καθημερινά εγκλωβισμένοι με το Ι.Χ. τους στους δρόμους, που τις ώρες αιχμής μετατρέπονται σε... εκθέσεις αυτοκινήτων!\nΗ ιστορία των διακοπών\nΜανώλης Πιμπλής, Αριστοτελία Πελώνη, εφ. Τα Νέα, 12/8/2005\nH γοητεία μιας «αμαρτίας» που είναι πια δικαίωμα\nΤον Δεκαπενταύγουστο οι πόλεις αδειάζουν. Οι διακοπές, όμως, μέχρι πριν από 80 χρόνια ήταν αποκλειστικό δικαίωμα των ολίγων. Για τους άλλους, θεωρούνταν αμάρτημα...\nΣε άρθρο της εφημερίδας «Λόγος», της 1ης Αυγούστου 1892, που μνημονεύει ο ιστορικός Αντώνης Λιάκος, παρατίθενται οι όροι των εμπόρων του Βόλου προκειμένου να συγκατατεθούν στο αίτημα των «υπηρετών» τους για την αργία της Κυριακής: α) Ότι δεν θα πήγαιναν στο θέατρο το Σάββατο το βράδυ. β) Ότι την Κυριακή θα εκκλησιάζονταν και θα έμεναν ώς το τέλος της λειτουργίας. γ) Ότι από τις 2 μ.μ. ώς τις 5 μ.μ. της Κυριακής θα παρέμεναν στο σπίτι τους διαβάζοντας «ηθικά και ωφέλιμα βιβλία», για τα οποία θα λογοδοτούσαν τη Δευτέρα. δ) Ότι τους επιτρεπόταν η συμμετοχή στη «βόλτα» από τις 5 ώς τις 7 ή 8 το βράδυ, αλλά μόνο εφόσον υπόσχονταν ότι θα επέστρεφαν νωρίς στο σπίτι ώστε την επομένη να βρίσκονται έγκαιρα στη δουλειά.\nΧωρίς να το συνειδητοποιούν, οι έμποροι αυτοί επέβαλαν όρους που εμπεριείχαν την ιστορική εξέλιξη αιώνων. Γιατί η σχόλη, ιδιαίτερα δε οι διακοπές, είναι κατάκτηση του 20ού αιώνα. H έννοια του ελεύθερου χρόνου, άγνωστη στις αρχαϊκές κοινωνίες, σχεδόν άγνωστη κατά τον Μεσαίωνα, άρχισε να «ανατέλλει» στο τέλος του 18ου αιώνα, κι αυτό μετά φόβου Θεού. Μέχρι τότε, «ό,τι δεν είναι χειρωνακτική εργασία ή θρησκευτικό καθήκον καταδικάζεται ως οκνηρία ή - ακόμη χειρότερα - ως acedia, δηλαδή ως μεγάλο αμάρτημα», λέει η αναπληρώτρια καθηγήτρια Κοινωνικής Ανθρωπολογίας κ. Αλεξάνδρα Κορωναίου, συγγραφέας του βιβλίου «Κοινωνιολογία του ελεύθερου χρόνου». Στις ΗΠΑ, όπως αναφέρει η καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, κ. Σίντι Άρον, η προτεσταντική ηθική τής εργασίας στεκόταν εμπόδιο στα ταξίδια αναψυχής. Αυτά ήταν προνόμιο των ολίγων και πάντα με τη δικαιολογία προβλημάτων υγείας ή εκπαιδευτικών αναγκών.\nΚαι η σχέση με τη θάλασσα όμως ακολούθησε ανάλογη πορεία. Το θαλάσσιο μπάνιο ήταν άγνωστο σε παλαιότερες εποχές. Στη θάλασσα έριχναν με το ζόρι μόνον τους αρρώστους (όσους έπασχαν από δερματικές παθήσεις, επιληψία, λύσσα) και όσους είχαν σεξουαλικές επιθυμίες λίαν έντονες, ώστε να υποστούν σοκ από τα κρύα νερά και να θεραπευθούν. H ανάπτυξη του σιδηροδρόμου επέτρεψε σε λίγους (αριστοκράτες ή καλλιτέχνες) από τις αρχές του 19ου αιώνα, και σε περισσότερους - από τις αρχές του 20ού - να αρχίσουν να απολαμβάνουν τη σχέση με τη θάλασσα. Αυτό είχε και οικονομικές συνέπειες. Δεν αναφέρονται λίγες περιπτώσεις (και στα ελληνικά νησιά) όπου από την αλλαγή των ηθών βγήκαν κερδισμένα τα κορίτσια. Οι παλαιοί έδιναν στις κόρες τα «άχρηστα» παραλιακά κτήματα και στα αγόρια τα γόνιμα της ενδοχώρας...\nΘεσμοθετημένες διακοπές (άδεια μετ' αποδοχών) θεσπίστηκαν στις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του '30. Και στη Γαλλία, ο πρώτος νόμος που προέβλεπε δύο εβδομάδες άδεια μετ' αποδοχών ετησίως ψηφίστηκε το 1936, από την Αριστερή κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου. Οι διακοπές σταδιακά αυξήθηκαν, με αποκορύφωμα την πέμπτη εβδομάδα που εισήγαγε η κυβέρνηση Μιτεράν το 1982. Το ωράριο εργασίας, μέχρι να φτάσει στις σημερινές συζητήσεις για διατήρηση ή μη των 35 ωρών εβδομαδιαίως, είχε «περιοριστεί» στις 12 ώρες ημερησίως το 1848 και στις 8 ώρες το 1919.\nΠάντως, «παρόλο που οι σχετικοί νόμοι για τη μείωση του χρόνου εργασίας και τη θέσπιση του ελεύθερου χρόνου των εργαζομένων είχαν ψηφιστεί από τις αρχές του 20ού αιώνα, πέρασε σχεδόν μισός αιώνας για να εφαρμοστούν πλήρως», λέει στα «NEA» η κ. Κορωναίου. «Επιπλέον, η περίοδος μετά τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μια περίοδος αφθονίας. H λεγόμενη ευφορική 30ετία στην Ευρώπη - από το 1945 ώς το 1975 - συνδέθηκε με την αύξηση της παραγωγικότητας, που αποτελεί προϋπόθεση για την εμφάνιση του ελεύθερου χρόνου. H ιδέα είναι ότι παράγουμε περισσότερο δουλεύοντας λιγότερο· άρα μπορούμε να κάνουμε και διακοπές! Από τις 4.000 ώρες εργασίας τον χρόνο που δούλευε ένας εργαζόμενος στα τέλη του 19ου αιώνα, περάσαμε σε λιγότερες από 2.000 στο τέλος 20ού».\nH αρχή έγινε από τα παιδιά\nΑπό την πλευρά των Ελλήνων ιστορικών ελάχιστες εργασίες, που να αναλύουν το φαινόμενο των διακοπών στη χώρα μας, έχουν εκπονηθεί. Ο καθηγητής κ. Αντώνης Λιάκος επισημαίνει τις σκληρές απεργίες το 1923 - 24 για την εφαρμογή τού οκταώρου ενώ, από την άποψη των νοοτροπιών, ο αναπληρωτής καθηγητής Οικονομικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κ. Μιχάλης Ρηγίνος, μιλώντας στα «NEA», συσχετίζει την αλλαγή με την εμφάνιση των παιδικών κατασκηνώσεων. Πράγματι, με τις απαγορεύσεις τής παιδικής εργασίας (που θεσπίστηκαν διεθνώς στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα), τα παιδιά βρέθηκαν απασχολούμενα για λιγότερο χρόνο απ' ό,τι οι γονείς τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Σύνδεσμος Ελλήνων Προσκόπων άρχισε να επεκτείνει τις δραστηριότητές του και να ιδρύει παραρτήματα ήδη από τη δεκαετία του 1910, με οικονομική ενίσχυση μάλιστα της κυβέρνησης Βενιζέλου.\nΚάτι ανάλογο συνέβη και στις ΗΠΑ. «Οι πρώτοι - από τις τάξεις των εργαζομένων στον 20ό αιώνα - που απήλαυσαν διακοπές σε μεγάλους αριθμούς ήταν οι φτωχές γυναίκες και τα παιδιά, που πήγαιναν σε κατασκηνώσεις», λέει η κ. Σίντι Άρον. Αυτό συνδυαζόταν με τη διαδεδομένη άποψη περί ανθυγιεινών πόλεων, που καλό είναι κανείς να τις εγκαταλείπει το καλοκαίρι.\nΜεταπολεμική κατάκτηση για την Ελλάδα\n«Οι πρώτες διατάξεις που θεσπίζουν επισήμως την άδεια μετ' αποδοχών στην Ελλάδα - και αυτό στον ιδιωτικό τομέα - είναι του 1945», λέει στα «NEA» ο επίκουρος καθηγητής Εργασιακών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, κ. Γιάννης Κουζής. Δεν αποκλείει μάλιστα να υπήρχαν και νωρίτερα επιχειρήσεις που να έδιναν άδειες με δική τους πρωτοβουλία. «Στον δημόσιο τομέα πρέπει να εισήχθη με τον πρώτο δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα, που ψηφίστηκε καθ' υπόδειξιν της... αμερικανικής πρεσβείας (ήταν η εποχή Πιουριφόι), το 1951». Από το 1975 και μετά, εξηγεί ο κ. Κουζής, τα θέματα των αδειών (22 ημέρες για τους πρωτοδιόριστους) ρυθμίζονται από συλλογικές συμβάσεις εργασίας και όχι από διατάξεις νόμων. Αποτελούν μάλιστα (θεωρητικά, τόσο προς την κατεύθυνση της αύξησης όσο και προς την κατεύθυνσης της μείωσης) αντικείμενο διαπραγματεύσεων.\nΚάνοντας συσχετισμούς με τη σημερινή συγκυρία, αλλά και με τις στατιστικές που δείχνουν ότι οι Έλληνες δουλεύουν περισσότερο, έχοντας μειώσει τον χρόνο των διακοπών τους, η αναπληρώτρια καθηγήτρια του Παντείου κ. Αλέκα Κορωναίου σημειώνει ότι «από τη στιγμή που πλήττεται το 8ωρο και το πενθήμερο, η Κυριακή πάει να τιναχθεί στον αέρα και αυξάνονται τα όρια της συνταξιοδότησης, ήδη μιλάμε για μείωση του ελεύθερου χρόνου αλλά και για τον κίνδυνο να χαθούν κατακτήσεις που χρειάστηκαν αιώνες να εδραιωθούν».\n* Αλεξάνδρα Κορωναίου, «Κοινωνιολογία του ελεύθερου χρόνου», μεταφράσεις κειμένων: K. Καψαμπέλη, Γ. Σταυρακάκης, Εκδ. Νήσος, τιμή 22 ευρώ.\n* Αντώνης Λιάκος, «Εργασία και πολιτική στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου», Ίδρυμα Έρευνας και Παιδείας Εμπορικής Τραπέζης.\n* Ζαν Ντιντιέ Ουρμπέν, «Στην ακροθαλασσιά. H μεταμόρφωση του ταξιδιώτη σε παραθεριστή», μτφρ. Τίνα Πλυτά, Εκδ. Ποταμός, τιμή: 19 ευρώ.\n* Cindy Aron, «Working at Play: Α History of Vacations in the United States», Εκδ. Oxford University Press, τιμή: 15 ευρώ.\nΣπίτι - δουλειά, μια ώρα\nΔέσποινα Κουκλάκη-Φωτεινή Στεφανοπούλου, εφ. Τα Νέα, 12/7/2005\nΟι Αθηναίοι οι μεγάλοι χαμένοι των μετακινήσεων σε σχέση με τους Ευρωπαίους\nΧθες γύρω στη μιάμιση το μεσημέρι ξεκίνησε για τη δουλειά. H βάρδιά της άρχιζε στις τρεις... Μιάμιση ώρα - στην καλύτερη περίπτωση - περνά η Σοφία Ανδρεάδη στον δρόμο για να φτάσει από το σπίτι στη δουλειά της.\n«Παίρνω το λεωφορείο από το Μενίδι, φτάνω στο Μετρό, στο Σύνταγμα αλλάζω συρμό και από την Εθνική Άμυνα, πάλι λεωφορείο για τον Χολαργό. Τις... καλές ημέρες η διαδρομή είναι μιάμιση ώρα. Στην επιστροφή, ειδικά αν είναι μεσημέρι, θέλω τουλάχιστον δύο ώρες», λέει στα «NEA» η 23χρονη νοσηλεύτρια που χάνει καθημερινά τουλάχιστον τρεις ώρες στις μετακινήσεις. H Σοφία ταλαιπωρείται μία ώρα περισσότερο από τον μέσο Αθηναίο: Όπως προκύπτει από πρόσφατη καταγραφή του Ευρωπαϊκού Τμήματος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), οι Αθηναίοι χάνουν κατά μέσο περισσότερες ώρες στους δρόμους, σε σχέση με τους κατοίκους αρκετών ευρωπαϊκών πόλεων, τους Αμερικανούς και τους Καναδούς. Οι Έλληνες, άλλωστε, είναι «πρωταθλητές» Ευρώπης στη δεύτερη δουλειά, γεγονός που σημαίνει γι' αυτούς περισσότερες μετακινήσεις και χαμένο χρόνο καθημερινά.\nΟύτε λίγο ούτε πολύ, οι Αθηναίοι χάνουν καθημερινά μία ώρα και 56 λεπτά στις μετακινήσεις τους, είτε με ιδιωτικό όχημα είτε με μέσα μαζικής μεταφοράς! Από τις χώρες που μελετήθηκαν, μόνο στην Τσεχία - συγκεκριμένα στην Πράγα - το πρόβλημα εμφανίζεται εντονότερο από ό,τι στη χώρα μας, με τους κατοίκους της να χάνουν δύο ολόκληρες ώρες.\nΟι πιο... χαμένοι της υπόθεσης είναι - σύμφωνα με τους ερευνητές - όσοι εργάζονται μακριά από τον τόπο κατοικίας τους και μετακινούνται καθημερινά. H κατάσταση γίνεται χειρότερη για εκείνους που έχουν καθήκοντα... εξωτερικής φύσης - ταχυδρόμοι, οδηγοί, οδοκαθαριστές, αστυνομικοί κ.ά. Αντίθετα, νέοι και ηλικιωμένα άτομα περνούν λιγότερες ώρες στον δρόμο αφού δεν χρειάζεται να κάνουν καθημερινές διαδρομές.\nΟι μετακινήσεις με I.X. κοστίζουν και σε χρήμα. Υπολογίζεται ότι η χρήση και η συντήρηση ενός αυτοκινήτου στην Ευρώπη κοστίζει έως και 9.000 ευρώ (για 15.000 χιλιόμετρα). Καταλαμβάνει δηλαδή μέχρι και το ένα πέμπτο του προϋπολογισμού μιας οικογένειας, ενώ το ποσοστό για στέγαση δεν υπερβαίνει το 28%.\nΚίνδυνος για την υγεία η μεγάλη έκθεση στους ρύπους\nΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ μένει κάποιος στον δρόμο τόσο μεγαλύτερη είναι και η έκθεσή του στους επικίνδυνους ρύπους που εκπέμπουν τα αυτοκίνητα, ενώ οι εποχούμενοι εκτίθενται σε μεγαλύτερες ποσότητες ρύπων. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε μια μέση διαδρομή με αυτοκίνητο, οδηγός και επιβάτες εκτίθενται σε 43,2 μικρογραμμάρια αιωρούμενων σωματιδίων (PM 10), με όριο επικινδυνότητας τα 40 (ετήσια συγκέντρωση)! Καρδιαγγειακές παθήσεις και σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα είναι οι κυριότερες επιπτώσεις των ρύπων στην υγεία.\nΤαλαιπωρία και στη Θεσσαλονίκη\nΑΝΑΛΟΓΗ ταλαιπωρία «επιφυλάσσουν» και οι δρόμοι της συμπρωτεύουσας για τους κατοίκους της. «Τώρα το καλοκαίρι, η διαδρομή με το λεωφορείο από την Καλαμαριά στο Κέντρο διαρκεί περίπου μισή ώρα. Τον χειμώνα μπορεί να κάνω και περισσότερο από τρία τέταρτα, παρά τον λεωφορειόδρομο», λέει στα «NEA» ο Χρήστος Ρούκας.\nH Μαίρη Κοτανίδου προτιμά το αυτοκίνητό της: από τον Εύοσμο στο Κέντρο της πόλης, όπως αναφέρει, έχει οδηγήσει έως και μία ώρα, ενώ της έχει συμβεί να ψάχνει άλλο τόσο, ίσως και περισσότερο, για να παρκάρει... «Ευτυχώς που έχω ελαστικό ωράριο, αλλιώς θα έχανα τη δουλειά μου», λέει χαρακτηριστικά.\nΤο πολύ 12 χιλιόμετρα την ώρα είναι η μέση ταχύτητα που αναπτύσσουν τα οχήματα στη Θεσσαλονίκη κατά τις ώρες αιχμής. Έτσι, δρομολόγια που υπό φυσιολογικές συνθήκες εκτελούνται σε 20 λεπτά, μπορεί να διαρκέσουν υπερδιπλάσιο χρόνο.\nΣε 45 υπολογίζονται οι κεντρικές αρτηρίες που παρουσιάζουν οξύτατα προβλήματα, με βασικότερες τις δύο εισόδους της Θεσσαλονίκης, τις οδούς K. Καραμανλή και Μοναστηρίου. Τα λεωφορεία που κινούνται στους συγκεκριμένους άξονες μπορεί και να χρειαστούν και μία ώρα για να εκτελέσουν δρομολόγιο κανονικής διάρκειας 35 λεπτών.\nΤο γουικέντ ενώνει τους λαούς\nΠαναγιώτα Καρλατήρα, εφ. Το Βήμα, 20/7/2003\nH προϊστορία του «ευλογημένου» από θεούς και ανθρώπους Σαββατοκύριακου\nH προσμονή του και μόνο δίνει... δύναμη στους απανταχού εργαζομένους - ή τουλάχιστον στην πλειονότητά τους - ώστε να συνεχίσουν τον καθημερινό «αγώνα» τους. Ως την έλευσή του μπορούν να ονειρεύονται, να σχεδιάζουν, να οργανώνουν πώς θα ξοδέψουν «αυτό» που απλόχερα θα τους προσφέρει. Ο λόγος για το Σαββατοκύριακο (γνωστό και ως γουικέντ από τον ευρέως διαδεδομένο αγγλικό όρο), ημέρες ξεγνοιασιάς, χαλάρωσης, απόδρασης, αλλά πάνω από όλα «επίσημες» ημέρες αργίας για τους περισσότερους εργαζομένους. Δεν ήταν όμως ανέκαθεν δεδομένος ο ελεύθερος χρόνος του Σαββατοκύριακου ούτε κεκτημένο δικαίωμα - τουλάχιστον για τους πολλούς. Χρειάστηκαν χρόνος και αγώνες ώσπου να καθιερωθεί η Κυριακή ως ημέρα ανάπαυσης (η πενθήμερη εβδομαδιαία εργασία αποτελεί κεκτημένο μόλις μερικών δεκαετιών), ενώ η φημολογία και μόνο για την ενδεχόμενη προσωρινή κατάργησή της προκαλεί πάντοτε έντονες αντιδράσεις. Σήμερα το Σαββατοκύριακο αποτελεί ορόσημο στην καθημερινότητα όλων - ακόμη και αν εργάζονται στη διάρκειά του... Οι ειδικοί επιχειρούν πλέον την «προσέγγισή» του ιστορικά, θρησκευτικά, πολιτιστικά, κοινωνιολογικά· ακόμη και από ιατρικής απόψεως απασχολεί τους επιστήμονες καθώς το «σύνδρομο του Σαββατοκύριακου» προσβάλλει ολοένα περισσότερους ανθρώπους. Οι εκατομμύρια «πιστοί» του γουικέντ ανά τον κόσμο, πάντως, μάλλον προτιμούν να αφήνουν για άλλους τις αναλύσεις και να απολαμβάνουν το διήμερο. Σε όσους συγκαταλέγονται στους «τυχερούς», δεν μένει παρά να ευχηθούμε ένα ακόμη... καλό Σαββατοκύριακο!\nΣτους κόλπους της Χριστιανικής Εκκλησίας το ζήτημα της εβδομαδιαίας ανάπαυσης διευθετήθηκε νωρίς· η εντολή άλλωστε ήταν ρητή: «Εξ ημέρας εργά και ποιήσης πάντα τα έργα σου, τη δε ημέρα εβδόμη σάββατα Κυρίω τω Θεώ σου» (Εξοδος, Κεφ. K, 9-10). Περί τον 2ο αιώνα μ.X. ο Μέγας Κωνσταντίνος αποφάσισε ότι η Κυριακή θα είναι για τους απανταχού χριστιανούς ημέρα υποχρεωτικής αργίας, λατρείας και ξεκούρασης. Ανάλογα έπραξαν «ομόλογοί» του από τη Ρωμαιοκαθολική και την Προτεσταντική Εκκλησία. Έπρεπε, ωστόσο, να περάσουν αρκετοί αιώνες προτού αναγνωριστεί επισήμως και από... εξω-εκκλησιαστικούς παράγοντες, συγκεκριμένα από τους εργοδότες, η Κυριακή ως ημέρα αργίας.\nΩς και τον 18ο αιώνα οι έξι εργάσιμες ημέρες αποτελούν... όνειρο θερινής νυκτός για τους σκληρά εργαζομένους που «βάζουν» τα θεμέλια του βιομηχανικού κόσμου. Θα χρειαστούν μακρόχρονοι αγώνες για την κατάκτηση του δικαιώματος της αργίας της Κυριακής, ενώ το αυτονόητο για τους περισσότερους σήμερα εργαζομένους πενθήμερο αποτελεί κεκτημένο μόλις μερικών δεκαετιών. Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται στο βιβλίο του «Περιμένοντας το Σαββατοκύριακο» ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια Βίτολντ Ρουμπζίνσκι, το «προνόμιο» των πέντε εργάσιμων ημερών απολαμβάνουν πρώτοι το 1929 οι εργαζόμενοι στις υφαντουργικές επιχειρήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά σύντομα στα χνάρια τους βρίσκονται και άλλοι εργαζόμενοι, τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη. Οι αγώνες και οι διεκδικήσεις των ίδιων των εργαζομένων μέσω των περισσότερο ή λιγότερο οργανωμένων εργατικών κινημάτων αλλά και η ανάπτυξη της τεχνολογίας, που έδωσε τη δυνατότητα για αύξηση παραγωγής σε λιγότερο χρόνο, αποτελούν δύο παράγοντες που καθόρισαν τις εξελίξεις στον εργασιακό χώρο. «Για την ακρίβεια τις επιτάχυναν» λέει η κυρία Αλεξάνδρα Κορωναίου, επίκουρη καθηγήτρια του Παντείου Πανεπιστημίου, και εξηγεί ότι «πρόκειται για δύο ιστορικές διεργασίες στην πορεία της ανθρωπότητας που συντελέστηκαν μέσα σε διάστημα περίπου 150 ετών». Προσθέτει, μάλιστα, ότι σύμφωνα με τα στοιχεία ερευνών, μέσα σε δύο αιώνες οι εργαζόμενοι του δυτικού κυρίως κόσμου κέρδισαν περίπου 2.000 ώρες εργασίας ετησίως· από 4.000 που ήταν κατά μέσο όρο οι ώρες εργασίας στις αρχές του 19ου αιώνα μειώθηκαν τον 20ό αιώνα στις 1.800 τον χρόνο.\nH Ελλάδα ακολούθησε τις εξελίξεις με τη «συνήθη» χρονική καθυστέρηση. H εβδομαδιαία ανάπαυση των εργαζομένων καθιερώθηκε νομοθετικώς το 1909, ενώ το πενθήμερο το «σωτήριον» έτος 1975. Για την ακρίβεια, η εβδομάδα των πέντε εργάσιμων ημερών καθιερώθηκε πρωταρχικά για τους εργαζομένους στη βιομηχανία με τη συλλογική σύμβαση εργασίας που υπεγράφη το 1975, ενώ το μέτρο της πενθήμερης εργασίας (και των 40 ωρών εργασίας) επεκτάθηκε συνολικά στους εργαζομένους το 1984. «Οι νομοθετικές ρυθμίσεις σχετικά με το θέμα του εργασιακού χρόνου έγιναν στη χώρα μας με αρκετή καθυστέρηση συγκριτικά με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Διεργασίες και ζυμώσεις που είχαν γίνει ως προς το ζήτημα αυτό από τη δεκαετία του '60 στην πλειονότητα των δυτικών χωρών "έφτασαν" στην Ελλάδα - λόγω και των πολιτικών συγκυριών - κατά τη μεταπολίτευση» λέει ο κ. Γ. Κουζής, ερευνητής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ. Παρατηρεί, ωστόσο, ότι και τώρα δεν επιδεικνύουν οι αρμόδιοι ιδιαίτερη σπουδή για το ζήτημα της εναρμόνισης με τα διεθνώς ισχύοντα· στις περισσότερες χώρες, όπως επισημαίνει, ισχύει πλέον το 38ωρο.\nH γοητεία του ελεύθερου χρόνου\nΣτις δεκαετίες του '40 και του '50 ο ελεύθερος χρόνος ήταν ζητούμενο για τους εκατομμύρια εργαζομένους των δυτικών κυρίως κοινωνιών, οι οποίοι αρχίζουν να «γεύονται» τους καρπούς των εργατικών αγώνων μια δεκαετία αργότερα με την κατοχύρωση του μειωμένου ωραρίου και την καθιέρωση του πενθήμερου. Τη δεκαετία του '70 ο δεδομένος πλέον ελεύθερος χρόνος γίνεται αντικείμενο επιστημονικής μελέτης καθώς αντιμετωπίζεται ως «συστατικό» όχι απλώς του σύγχρονου τρόπου ζωής, αλλά συνδέεται με την ποιότητα ζωής. Τις δεκαετίες του '80 και του '90 από δεδομένο τείνει να αποτελέσει ζητούμενο καθώς όλοι, παρασυρμένοι από το κυνήγι της επιτυχίας, της καριέρας, του χρήματος, θέτουν άλλες προτεραιότητες στη ζωή τους. Τη δεκαετία που διανύουμε συνδέθηκε ακόμη και με ψυχοσωματικά συμπτώματα, τέτοια που οδήγησαν τους επιστήμονες στο να μιλήσουν για «σύνδρομο του ελεύθερου χρόνου», τη «μοντέρνα» νόσο που ταλαιπωρεί χιλιάδες εργαζομένους σε όλον τον κόσμο.\nΣύμφωνα με τους ειδικούς, το εν λόγω σύνδρομο εμφανίζεται κατά την προσπάθεια του ατόμου να χαλαρώσει έπειτα από μια κουραστική εβδομάδα στην εργασία του. Τα δε συμπτώματα που μαρτυρούν την ύπαρξη του συνδρόμου είναι κόπωση, ναυτία και μυϊκό άλγος, τα οποία εκδηλώνονται έντονα στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου. Έρευνες που έχουν γίνει έδειξαν μάλιστα ότι όσοι έχουν μεγάλο φόρτο εργασίας στη διάρκεια της εβδομάδας ή υψηλό αίσθημα ευθύνης έχουν και αυξημένες πιθανότητες να προσβληθούν από το «σύνδρομο του Σαββατοκύριακου» το οποίο και τους ταλαιπωρεί επί μακρόν.\nΠώς ο άνθρωπος έχασε τον ελεύθερο χρόνο του\nΘ.Δ. Παπαγγελής*, εφ. Το Βήμα, 21/5/2000\nΔεν είναι γνωστό πόσο ελεύθερο χρόνο είχαν οι πεντακοσιομέδιμνοι (τουτέστιν, τα εισοδηματικά «ρετιρέ») της αρχαίας Αθήνας, ξέρουμε όμως ότι οι ρωμαίοι πατρίκιοι είχαν τουλάχιστον δύο εξοχικά όπου αποσύρονταν συχνά για αναψυχή, πνευματική αυτοσυγκέντρωση ή, αναλόγως, όργια. Αλλωστε η ρωμαϊκή άρχουσα τάξη ήταν αυτή που θεωρητικοποίησε συστηματικά το ζήτημα του ελεύθερου χρόνου και της χρήσης του και έκανε σαφή διάκριση ανάμεσα στις πρακτικές υποχρεώσεις της καθημερινότητας και της δημόσιας ζωής από τη μια μεριά (negotium) και στην ελεύθερη από τέτοιες δεσμεύσεις ιδιώτευση από την άλλη (otium). Με την ίδια έννοια, οι μεσαιωνικοί φεουδάρχες είχαν όλον τον ελεύθερο χρόνο που έλειπε από τους δουλοπάροικους· και αργότερα οι τυχεροί του ευρωπαϊκού ancien regime διακρίνονταν από το εύρος της σχόλης που είχαν την πολυτέλεια να απολαμβάνουν για να καταγραφούν τελικά στην ιστορία ακριβώς ως «σχολάζουσες τάξεις» (leisured classes).\nΠολύ πριν οι ανερχόμενοι «γιάπις» της αστικής επανάστασης καταλήξουν στο βουλιμικό και αγχωτικό αξίωμα ότι ο χρόνος είναι χρήμα, οι εξ αίματος και αγχιστείας αριστοκράτες έκαναν ιππασία ή έπαιζαν γκολφ με την κληρονομική βεβαιότητα ότι χρήμα ίσον (ελεύθερος) χρόνος. Μέχρι σχετικά πρόσφατα οι «κυανές ακτές» δεν διέθεταν τουριστική θέση για τα «μπάνια του λαού» και τα ελβετικά «σαλέ» ήταν φιλόξενα μόνο για δύο είδη πελατών, τα τρανά τζάκια και τα μεγάλα πορτοφόλια. Το βιοθεωρητικό μανιφέστο των «χίπις» της δεκαετίας του '60 έκανε ειδική αναφορά στο ζήτημα του ελεύθερου χρόνου με το επιχείρημα ότι ο κόσμος διέθετε τόση αφθονία αγαθών όσην ακριβώς χρειαζόταν για να χαλαρώσει αμέριμνος στους ρυθμούς μιας «κατά φύσιν» νωχέλειας. Αλλά βέβαια η «γενιά των λουλουδιών» ήταν, για τους δικούς της λόγους, αποφασισμένη να λησμονεί την πραγματικότητα για χάρη της ουτοπίας· γιατί μέχρι τότε κανείς δεν είχε τολμήσει να αμφισβητήσει την παμπάλαιη πραγματικότητα που μόλις σκιαγραφήσαμε  ότι δηλαδή η κατοχή του ελεύθερου χρόνου, για να διασκευάσουμε την αθλητικογραφική φόρμουλα, ήταν πάντα 70 ή 80 τοις εκατό τουλάχιστον υπέρ της ομάδας των εχόντων και κατεχόντων. Έγκυρες πηγές μάς προειδοποιούν τώρα ότι επέστη ο καιρός που θα έρθουν τα πάνω κάτω. Ενας χαλκέντερος βρετανός ερευνητής μελετά εδώ και πολύ καιρό 120.000 προσωπικά ημερολόγια που καταγράφουν, από τη δεκαετία του '60 μέχρι σήμερα, την καθημερινότητα ευρύτατου δείγματος ατόμων από ανεπτυγμένες χώρες του δυτικού κόσμου. Το πόρισμα είναι τόσο ενδιαφέρον όσο είναι και παράδοξο: δεν είναι πλέον οι πλούσιοι και ισχυροί που διαθέτουν ελεύθερο χρόνο αλλά οι οικονομικά ασθενέστερες τάξεις και, φυσικά, οι άνεργοι. Μπορεί ο χρόνος να είναι ακόμη χρήμα, αλλά φαίνεται ότι στην εκκίνηση του νέου αιώνα η αντίστροφη εξίσωση δεν έχει μέλλον όχι, το χρήμα δεν είναι πια χρόνος. Ο νέος λογότυπος στον θυρεό των εχόντων είναι «δεν μου λείπει τίποτε εκτός από τον χρόνο», και ο κοινωνιολογικός κωδικός της νέας φτώχειας που αρχίζει ήδη να μαστίζει τα δύο περίπου τρίτα του πληθυσμού στην αναπτυγμένη Δύση είναι διεθνώς γνωστός ως «time poverty».\nΟι εν λόγω νεόπτωχοι βιώνουν μια τραγική ειρωνεία καθώς συνειδητοποιούν ότι τα πρώτα συμπτώματα της πενίας τους εμφανίστηκαν μαζί με τις νέες τεχνολογίες που τους υπόσχονταν ακριβώς εξοικονόμηση χρόνου. Αλλά φαίνεται ότι οι τεχνολογίες παίρνουν με το ένα χέρι τον ελεύθερο χρόνο που δίνουν με το άλλο. Από την άποψη αυτή, οι μεγιστάνες των μεγάλων μπίζνες που γίνονται όλο και πιο μεγάλες με τις ευλογίες της τεχνολογίας βρίσκονται σαφώς κάτω από το όριο της φτώχειας: το υπόλοιπο χρόνου μετά την αφαίρεση του «breakfast meeting», της τηλεδιάσκεψης, του «e-mail» και του «lap top» είναι απλώς μια στιγμιαία ανακωχή όπου χωράει μόνο μια μερίδα «fast food». Στο νέο παγκοσμιοποιούμενο οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον η τεχνολογία διευκολύνει την «υπερκινητικότητα» (hypermobility) και η υπερκινητικότητα σφετερίζεται τον ελεύθερο χρόνο. Τα κινητά, που μοιάζει να είναι πια περισσότερα από τους μικροοργανισμούς, χτυπούν ασταμάτητα, αδιάκριτα και επίμονα απαγορεύοντας και τον πιο ολιγόλεπτο ρεμβασμό, κατακερματίζοντας τα πέντε αθώα λεπτά μιας ανώδυνης και χαλαρής συνομιλίας.\nΤο περιοδικό «Management Today» δημοσίευσε πρόσφατα αποδείξεις για του λόγου το αληθές: μόνον ένας στους τρεις προνομιούχους της νέας οικονομικής τάξης πραγμάτων έχει χρόνο για να ξοδέψει τα χρήματα που κερδίζει· μόνο ένας στους δύο καταφέρνει να υποκλέψει χρόνο για τις προσωπικές του σχέσεις· και σχεδόν κανένας δεν έχει χρόνο για «μυθιστορηματικούς ποταμούς» a la Balzac και Proust. Από τα ημερολόγια του βρετανού ερευνητή προκύπτει με σαφήνεια ότι τα παντρεμένα ζευγάρια αφιερώνουν κατά μέσο όρο μόνο μισή ώρα στη συναισθηματική «συντήρηση» της γαμήλιας μηχανής· και τα τέκνα τους φαίνεται να πάσχουν από συγγενή χρονοπενία, καθώς στροβιλίζονται απνευστί ανάμεσα σε σχολικές και φροντιστηριακές αίθουσες, μεταξύ ξενόγλωσσου ινστιτούτου και ωδείου ή χοροδιδασκαλείου.\nΣτις νέες συνθήκες ο ελεύθερος χρόνος, που παλιότερα ήταν συνάρτηση της προσωπικής βιοθεωρίας, ενδέχεται να γίνει απλώς αντικείμενο στατιστικής ανάλυσης και να περιέλθει τελικά στη δικαιοδοσία του «μάνατζμεντ». Ή μήπως περιήλθε ήδη; Η τεχνική ορολογία που χρησιμοποιούν οι σχετικές μελέτες δικαιολογεί κάτι περισσότερο από ανατριχίλα: ο (κοινώς λεγόμενος) «ελεύθερος χρόνος» ορίζεται τώρα ως «μη δομημένος χρόνος» (unstructured time) και η χρήση του εμπίπτει στο νέο επιστητό της «χρονοδιαχείρισης» (time management). Η τεχνοκρατική ρητορική θεριεύει, το ανθρωπολογικό περιεχόμενο στερεύει. Οσονούπω στην Αμερική ο προσωπικός χρονοδιαχειριστής θα «δομεί» τα πενιχρά υπολείμματα της σχόλης για τους ενδιαφερομένους και πριν από τους ενδιαφερομένους.\nΥπάρχουν πολλοί τρόποι για να γράψεις την ιστορία της ανθρωπότητας· και επειδή δεν είναι ώρα για πολύτομες βαθυστόχαστες μελέτες, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί μια εμπορικότερη διάρθρωση: εν αρχή, στο μακρινό ηρωικό μας παρελθόν, ήταν το «κάντε πόλεμο, όχι έρωτα»· ακολούθησε το «κάντε έρωτα όχι πόλεμο»· πιο πρόσφατα προτιμήσαμε να κάνουμε χρήματα, όχι έρωτα· ίσως στο άμεσο μέλλον χρειαστεί να ξαναδιεκδικήσουμε τον χαμένο ελεύθερο χρόνο που αρχίσαμε να χάνουμε αφότου κάναμε χρήματα. Με ποιον τρόπο; Αν δεν εμπιστεύεστε το «time management» εμπιστευθείτε τους αυτοματισμούς της καταναλωτικής μας κουλτούρας. Όταν διαπιστωθεί ότι οι ευκατάστατοι χρονοπένητες δεν διαθέτουν πια αρκετό χρόνο για να καταναλώσουν αγαθά και υπηρεσίες, το πρόβλημα κατά πάσα πιθανότητα θα λυθεί  έστω μόνο και μόνο για να μπορεί να ξαναδημιουργηθεί. Για τα υπόλοιπα συνιστάται απευθείας σύνδεση με τον καθηγητή J. Gershuny. Τα 120.000 ημερολόγια που λέγαμε γίνονται ήδη ένα βιβλίο με τίτλο «Changing Times»· και θα μπορούμε να το διαβάσουμε ήδη από τον επόμενο μήνα αν μας μένει ελεύθερος χρόνος.\n* καθηγητής του Τμήματος Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης\nΗ δουλειά «τρώει» το χρόνο μας\nΤασούλα Καραϊσκάκη, εφ. Καθημερινή, 27/9/1998.\nΕλαστικά ωράρια, πρόωρη συνταξιοδότηση αλλά και παράταση του χρόνου συνταξιοδότησης, μείωση του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση των αποδοχών (ή με μείωσή τους), μερική απασχόληση ή πολυαπασχόληση, τηλεργασία κι άλλες νέες μορφές εργασίας διαμορφώνουν ένα πολύπλοκο τοπίο, στο οποίο δεν μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα αν σήμερα, την εποχή της τεχνολογικής προόδου και της βελτίωσης των συνθηκών ζωής, έχουμε περισσότερο ή λιγότερο ελεύθερο χρόνο από άλλοτε.\n(…) Έρευνα που διεξήγαγε το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ σε Αθήνα και Πειραιά, για το πώς διαθέτει τον ελεύθερο χρόνο του ο Έλληνας εργαζόμενος, έδειξε ότι δουλεύει πολύ, ψυχαγωγείται λίγο και συγκεκριμένα μπροστά στην τηλεόραση, διαβάζει ή ασχολείται με κάτι δημιουργικό ελάχιστα. Με άλλα λόγια, καταναλώνει παθητικά τον ελεύθερο χρόνο του μέσα σ’ ένα σχετικά υποβαθμισμένο πολιτισμικά πλαίσιο ζωής.\nΑς δούμε πιο αναλυτικά πώς έχουν τα πράγματα. Ο συνολικός μέσο εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας (συμπεριλαμβανομένης της δεύτερης εργασίας ή της συνέχισης της πρώτης) είναι 46 ώρες και 45 λεπτά περίπου. Πολύ υψηλός μέσος όρος, αν τον συγκρίνει κανείς με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (37,5 ώρες την εβδομάδα). Κι αυτό λόγω της αυξημένης πολυαπασχόλησης και της υπερωριακής απασχόλησης, που είναι οι βασικοί τροφοδότες πρόσθετου εισοδήματος. (…)\nΔύο στους τρεις εργαζόμενους θεωρούν το ωράριο εργασίας πιο δημιουργικό από το υπόλοιπο της ημέρας τους, ενώ ένας στους τρεις εργαζομένους αναπτύσσει τις κοινωνικές του σχέσεις κατά τη διάρκεια της εργασίας του. (…) Ο ελεύθερος χρόνος αφιερώνεται σχεδόν ολοκληρωτικά στην παρακολούθηση της τηλεόρασης. Το 82% των απασχολουμένων δηλώνουν ότι βλέπουν καθημερινά τηλεόραση.\nΕίναι χαρακτηριστικό ότι μόνο το 3,4% δηλώνει ότι έστω και μια μόνο φορά την εβδομάδα πηγαίνει σε κινηματογράφο, θέατρο ή συναυλία. Οι νέοι διαφοροποιούνται από τους υπόλοιπους εργαζόμενους και δηλώνουν σε ποσοστό 47,4% ότι πηγαίνουν σε μπαρ ή ντίσκο μια φορά την εβδομάδα, ενώ σε ποσοστό 29,2% σε αθλητικούς χώρους ή γυμναστήρια.\nΕργάζονται 8,40 ώρες 7,35 ώρες\nΜετακινούνται 1,20 ώρες 1,20 ώρες\nΔουλειές του σπιτιού 50 λεπτά 2,45 ώρες\nΦροντίδα παιδιών 36 λεπτά 1,30 ώρες\nΞεκουράζονται ή διασκεδάζουν 3,35 ώρες 2,10 ώρες\nΑξιοποίηση ελεύθερου χρόνου\nΚινηματογράφος, θέατρο, συναυλίες 3,4\nΕκδρομές, ταξίδια 4,3\nΓήπεδα, γυμναστήρια 16,5\nΜπαρ, ντίσκο 16,5\nΤαβέρνες, εστιατόρια 22\nΦιλικές συντροφιές 50,3\nΗ μάχη του ωραρίου\nΤασούλα Καραϊσκάκη, εφ. Καθημερινή, 27/9/1998\nΈνας αιώνας χρειάστηκε για να καθιερωθεί η μεγαλύτερη εργατική κατάκτηση όλων των εποχών, το οχτάωρο. Παγκόσμιο αίτημα των εργαζομένων από το 1829 (τότε οι άνθρωποι δούλευαν κατά μέσο όρο 80 85 ώρες την εβδομάδα(!), ενώ το 1900 πάνω από 65 ώρες), καθιερώθηκε με ειδική σύμβαση εργασίας το 1919. Η Ελλάδα, η ΕΣΣΔ, η Γαλλία, η Σουηδία και η Νορβηγία ήταν τα πρώτα κράτη που την υπέγραψαν.\nΩστόσο στη χώρα μας το 8ωρο έγινε πραγματικότητα με προεδρικό διάταγμα του 1932, οπότε θεσπίστηκε 8ωρο και εβδομάδα 48 ωρών. Το 1984 επετεύχθη η γενικευμένη ρύθμιση της εβδομάδας των 40 ωρών. Η πενθήμερη εβδομάδα που ίσχυε ήδη από το 1983 στη βιομηχανία επεκτάθηκε στο εμπόριο το 1990.\n(…) Οι εργαζόμενοι πάντα ήθελαν τη διείσδυση του ελεύθερου χρόνου στον εργάσιμο. «Η μείωση του χρόνου εργασίας γι’ αυτούς συμβολίζει τη δικαιότερη ανακατανομή του πλούτου με τη μορφή του περισσότερου ελεύθερου χρόνου και της επιπλέον αμοιβής», λέει ο κ. Γιάννης Κουζής, επίκουρος καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και επιστημονικός συνεργάτης του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ. «Ωστόσο για 20 και πλέον χρόνια αυτή η μείωση του εργάσιμου χρόνου για τις περισσότερες χώρες έχει σταματήσει (στο 40ωρο). Το αίτημα των 35 ωρών διατυπώθηκε για πρώτη φορά από της Συνομοσπονδία Εργατικών Συνδικάτων το 1976 και υλοποιήθηκε εν μέρει μόνο στη Γερμανία. (…)\nΠώς διαθέτουμε τον ελεύθερο χρόνο μας\nΕφ. Τα Νέα, 1995\nΣύμφωνα με πρόσφατες έρευνες που έγιναν στη Δυτική Ευρώπη, οι ώρες εργασίας τα τελευταία 20 χρόνια έχουν μειωθεί περαιτέρω και κυμαίνονται γύρω στις 1.600 το χρόνο. Σε αυτό συμβάλει τόσο η μερική απασχόληση όσο και τα ποσοστά ανεργίας που συνεχώς αυξάνονται. Άλλες έρευνες δείχνουν ότι στο σύνολο της ζωής μας η εργασία καταλαμβάνει σήμερα το 14% του χρόνου μας, ενώ το 1850 η εργασία ήταν η κυριότερη απασχόληση και καταλάμβανε το 70% του συνολικού χρόνου ζωής. Αυτό οφείλεται σε λόγους όπως: η αύξηση του μέσου όρου ζωής, η καθυστέρηση στην ένταξη του εργατικού δυναμικού λόγω σπουδών και η μείωση των ωρών εργασίας. Αυτό το 14% πάντως ισχύει για την πλειοψηφία των εργαζομένων στις δυτικές χώρες, καθώς το 25% του ενεργού πληθυσμού στις χώρες αυτές εργάζεται σαφώς περισσότερες ώρες.\nΌπως επισημαίνει η κοινωνιολόγος Αλέκα Κορωναίου, «όλες οι έρευνες που έχουν γίνει από τη δεκαετία του ’80 και μετά σε ΗΠΑ και Ευρώπη δείχνουν πως στο συνολικό ελεύθερο χρόνο μας οι πολιτικές δραστηριότητες αντιπροσωπεύουν μόνο το 5%, οι θρησκευτικές έχουν μειωθεί στο 13%, ενώ όλο το υπόλοιπο ποσοστό πηγαίνει στην ψυχαγωγία και τις απολαυστικές δραστηριότητες. Όλος αυτός ο χρόνος που απελευθερώθηκε δεν πήγε σ’ αυτό που ήλπιζαν οι μεγάλοι οραματιστές, δηλαδή σε συλλογικές διαδικασίες αλλά καθαρά σε ό,τι αφορά το άτομο».\nΆρα, ο τρόπος με τον οποίο διαθέτουμε τον ελεύθερο χρόνο μας μπορεί να αποτελέσει κριτήριο για τη “συμμετοχή” μας; «Το φαινόμενο της ιδιώτευσης δεν είναι καθόλου άσχετο», συνεχίζει η κ. Κορωναίου, «με το χρόνο που απελευθερώθηκε από την εργασία. Αυτό έδωσε στους άνδρες και τις γυναίκες της εποχής μας την αντικειμενική δυνατότητα να επικεντρωθούν στον εαυτό τους. Έτσι, για πρώτη φορά στην ιστορία, η πλειοψηφία των εργαζομένων διαθέτει ελεύθερα βράδια, σαββατοκύριακα για μαζικές εξόδους, πληρωμένες διακοπές και σύνταξη για μια "τρίτη ηλικία" που αναζητά τη δική της έκφραση...».\nΔουλεύουν λιγότερο, κουράζονται περισσότερο\nΑστέρω Χριστοδουλίδου-Χρήστος Μέγας, εφ. Ελευθεροτυπία, 27/6/1996\nΥπερωρίες στο... σπίτι κάνει η εργαζόμενη σύζυγος, ενώ ο άνδρας δουλεύει σε σχέση με τη γυναίκα μια ώρα παραπάνω, αλλά ξεκουράζεται μιάμιση ώρα περισσότερο απ’ αυτή. Και ο ελεύθερος χρόνος του αναλίσκεται μπροστά στην τηλεόραση (93%) ή σε επίσκεψη σε φιλικά σπίτια (50,3%). Εναλλακτικά οι εργαζόμενοι διαβάζουν κανένα βιβλίο (21,5%) , πάνε σε καμιά ταβέρνα (21,5%), κάνουν «κλάμπινκγ» (16,5%) ή πάνε σε γήπεδα και γυμναστήρια (16,5%). Εκδρομές πηγαίνει μόνο ένα 4,3% ενώ 3,4% πηγαίνουν στο θέατρο ή στο σινεμά.\nΑυτό είναι το προφίλ των εργαζόμενων σήμερα σύμφωνα με έρευνα της PRC που έγινε στο διάστημα από 22 Απριλίου έως 13 Μαΐου στην περιοχή της Αθήνας και του Πειραιά με δείγμα 1.046 άτομα (πλήρεις συνεντεύξεις) για λογαριασμό του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ). Η έρευνα φέρει τον τίτλο «Οι εργαζόμενοι μετά την κύρια απασχόληση» και έγινε καθώς το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ έχει διαπιστώσει ότι για τη χάραξη μιας ολοκληρωμένης πολιτικής παρέμβασης για τα θέματα των εργαζομένων «απαιτείται μια συνολικότερη εικόνα των δραστηριοτήτων και των δράσεων των εργαζομένων» και εκτός ωραρίου(...)\nΗ έρευνα έδειξε (...) ότι ο άνδρας δουλεύει κατά μέσο όρο 8 ώρες και 40 λεπτά την ημέρα, δηλαδή μία και πλέον ώρα περισσότερο από την εργαζόμενη γυναίκα (7 ώρες και 35 λεπτά), αλλά εκεί φαίνεται ότι εξαντλούνται οι δραστηριότητές του. Οι δουλειές του σπιτιού για τον άνδρα σημαίνουν ημερήσια απασχόληση μόλις 50 λεπτών, έναντι 2 ωρών και 45 λεπτών για τη γυναίκα, η οποία όπως φαίνεται στην έρευνα δε σηκώνει μόνο το κύριο βάρος του νοικοκυριού αλλά και της φροντίδας των παιδιών.\nΗ σύγχρονη «Άννα Παναγιωταρά» εκτός από τις σχεδόν 3 ώρες που αφιερώνει στη ‘λάτρα’ του σπιτιού, φροντίζει και τα παιδιά της για μιάμιση ώρα την ημέρα, ενώ ο σύζυγος μόλις 36 λεπτά. Κατά συνέπεια ο άνδρας εργαζόμενος ξεκουράζεται για 3 ώρες και 35 λεπτά, ενώ η γυναίκα εργαζόμενη 2 ώρες και 10 λεπτά. Και οι δύο αφιερώνουν 1 ώρα και 20 λεπτά για τις ημερήσιες μετακινήσεις τους από και προς τη δουλειά.\nΕντυπωσιακά είναι όμως τα ευρήματα της έρευνας για το πώς διαθέτουν τον ελεύθερο χρόνο τους οι εργαζόμενοι. Πρώτη επιλογή είναι η τηλεόραση για το 93% των ερωτηθέντων και ακολουθούν οι κοινωνικές συναναστροφές με 50,3%. Και οι δύο διέξοδοι είναι προφανές ότι έχουν το μικρότερο οικονομικό κόστος ενδεικτικά στοιχεία για την οικονομική δυσπραγία των εργαζομένων αν και ποιοτικά διαμετρικά αντίθετες επιλογές (από την αποξένωση της TV στην κοινωνική επαφή)· αρκεί να μη συζητούν με τις παρέες τους (μόνο) αυτά που βλέπουν στην τηλεόραση.\nΤρίτη και αρκετά παρήγορη επιλογή των εργαζομένων ως προς της διάθεση του ελεύθερου χρόνου είναι το διάβασμα κάποιου βιβλίου, εφημερίδων και περιοδικών. Σταδιακά οι εργαζόμενοι καταφεύγουν σε πιο ακριβές επιλογές, όπως την ταβέρνα, τα μπαρ και τις ντίσκο αλλά και τα γυμναστήρια και τα γήπεδα. Αφύσικα μικρό ποσοστό στο ξόδεμα του ελεύθερου χρόνου έχουν οι εκδρομές και τα ταξίδια (με ποσοστό 4,3%) και η παρακολούθηση θεατρικών παραστάσεων, συναυλιών και κινηματογράφου (3,4%).\nΚιτσάκης Αθανάσιος, Η σύγχρονη κοινωνία, εκδ. Γρηγόρη, Αθήνα χ.χ., σελ. 139-140\nΩς ελεύθερο χρόνο θεωρούμε το χρόνο που απομένει μετά από την αφαίρεση του χρόνου που διαθέτουμε για τον ύπνο και την εργασία ή τις άλλες απασχολήσεις που σχετίζονται με τις άμεσες βιοτικές ανάγκες. (Σαφής διάκριση πρέπει να γίνεται ανάμεσα στις απασχολήσεις βιοποριστικού χαρακτήρα και στις απασχολήσεις ψυχαγωγικού χαρακτήρα· σαφώς οι πρώτες, οι οποίες δεν αποτελούν αυτό που λέμε κυρίως εργασία και που καλύπτουν ένα μεγάλο ποσοστό του ελεύθερου χρόνου, δεν συντείνουν και τόσο στην αποκατάσταση της ψυχοσωματικής ισορροπίας του ανθρώπου).\n(...) Οι δυνατότητες αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου εξαρτώνται και από τους μηχανισμούς της καταναλωτικής κοινωνίας, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις τα περιθώρια επιλογής ψυχαγωγικών πολιτιστικών αγαθών περιορίζονται αισθητά, για το λόγο ότι οι εταιρείες ψυχαγωγικών αγαθών δεν προσφέρουν πάντα «προϊόντα» ποιότητας αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις υποπροϊόντα, υποκουλτούρα. Έρμαιο λοιπόν αυτών των μηχανισμών που αποσκοπούν στο κέρδος, όχι μόνο το οικονομικό αλλά και το πολιτικό κοινωνικό, ελάχιστα περιθώρια έχει ο σημερινός άνθρωπος για σωστή αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου και σωστή επιλογή πολιτιστικών αγαθών.\nΌταν μιλάμε βέβαια για σωστή αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου εννοούμε σαφώς τα εξής:\n1) Την αποφυγή της πλήξης, αφού είναι δεδομένο ότι ο νεκρός χρόνος, ο χρόνος που δεν κάνουμε τίποτα, σκοτώνει ψυχικά (και σωματικά) τον άνθρωπο. (Σ’ αυτή την περίπτωση η κάλυψη του ελεύθερου χρόνου ακόμα και με υποκατάστατα, δηλ. με απασχολήσεις όχι ουσιαστικές που θα ταίριαζαν ίσως στις πραγματικές ανάγκες, είναι αναγκαία).\n2) Την εκτόνωση, την απαλλαγή από τις φροντίδες, τις έγνοιες, όχι μόνο της εργασίας αλλά και της ζωής. (Γενικότερα η εκτόνωση είναι θεμιτή αφού και η εργασία παρά την πρόοδο της τεχνικής εξακολουθεί να είναι ανιαρή και ολόκληρη η ζωή έχει γίνει μονότονη.\n3) Την κάλυψη του ελεύθερου χρόνου με απασχολήσεις «ποιότητας», που όχι μόνο θα καλύπτουν τον ελεύθερο χρόνο δημιουργικά, αλλά θα έχουν και ως βαθύτερο σκοπό την επαύξηση της ευαισθησίας και την ανάπτυξη του πνεύματος, τη δημιουργία δηλαδή μιας κατά πώς συνηθίζουμε να λέμε ολοκληρωμένης προσωπικότητας.\nΕίναι όμως γεγονός πως ορισμένες απασχολήσεις ψυχαγωγικού χαρακτήρα απαιτούν εγρήγορση και σημαίνουν πρόσθετη δαπάνη δυνάμεων, όπως είναι επίσης γεγονός ότι στην Ελλάδα ελάχιστα συνηθίζουμε από τη μικρή ηλικία στην αυτοδημιούργητη ψυχαγωγία. Περισσότερο είμαστε καταναλωτές ψυχαγωγικών αγαθών και λιγότερο δημιουργοί.\nΠαπανούτσος Ε. Π., Η κρίση του πολιτισμού μας, εκδ. Φιλιππότη, Αθήνα 1989, σελ. 258\nΝα συμπιέσεις το χρόνο σου που δεν αποτελείται από σημαντικά γεγονότα (τον ψυχικά άδειο ή περίπου άδειο), για να επιμηκύνεις κάποιον άλλο που τον περιμένεις πλούσιο σε βιώματα «ποιότητος», είναι μια καλή τακτική: επιστρέφω με το ταχύτερο μέσο στο σπίτι από τη δουλειά μου, για να απολαύσω μουσική μαζί με αγαπητούς φίλους. Τέτοια δεν είναι η βιασύνη του σημερινού ανθρώπου. Αυτή μοιάζει με άγχος. Τρέχοντας μεταθέτουμε διαρκώς τους στόχους μας χωρίς να περιμένουμε να δούμε μήπως αυτοί που τους προσπεράσαμε κάνουν περιττούς τους παρακάτω. Έτσι το τυχόν κέρδος μας από τη συμπίεση του χρόνου δεν το επενδύουμε έπειτα σε μια προσοδοφόρο επιχείρηση, αλλά το θυσιάζουμε ανώφελα.\nΛέγεται ότι, όταν κάποτε ο Romain Rolland φιλοξενούσε τον Mahatma Gandhi στην έπαυλή του, στην Ελβετία, του μίλησε για ένα γειτονικό ιστορικό πύργο και του πρότεινε μια εκδρομή ως εκεί. «Τι προτιμάτε;», τον ρώτησε, «να πάμε με τα πόδια ή με το αυτοκίνητο; Αν πάμε με το αυτοκίνητο θα κερδίσουμε μια ώρα». «Για να την κάνουμε τι;», είπε ο Ασιάτης σοφός, που συνήθιζε να εκτιμά ένα χρονικό κέρδος με άλλα μέτρα.\nΕλεύθερος χρόνος: η αποτυχία μιας επιτυχίας\nΣαράντος Καργάκος, Προβληματισμοί, Ένας διάλογος με τους νέους, εκδ. Gutenberg, τ. Ε’, Αθήνα 1989, σελ. 54-57\nΈνα από τα σοβαρότερα προβλήματα των ανεπτυγμένων κοινωνιών είναι το πρόβλημα του ελεύθερου χρόνου. Συγκεκριμένα, η μείωση του ωραρίου εργασίας, το πενθήμερο, η μακρά διάρκεια διακοπών και η πρώιμη συνταξιοδότηση αφήνουν πολλά περιθώρια ελεύθερου χρόνου σε μαθητές, εργαζομένους και κυρίως στους εκπροσώπους της λεγόμενης «τρίτης» ηλικίας. Ο ελεύθερος αυτός χρόνος δε γίνεται αντικείμενο πάντοτε σωστής αξιοποίησης κι αυτό δημιουργεί πολλά ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα... Πώς είναι δυνατό να δημιουργηθεί η αναγκαία υποδομή, ώστε οι άνθρωποι να μην αναγκάζονται να σκοτώνουν το χρόνο τους;\nΕίναι συνηθισμένο φαινόμενο να μην εκτιμά κανείς πράγματα που του προσφέρονται. Και δεν έχουμε μάθει να τα εκτιμούμε, γιατί δεν έχουμε μάθει να τα αξιοποιούμε. Όταν τον περασμένο αιώνα οι εργάτες πάλευαν για τα «Τρία Οχτώ»..., σίγουρα δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι θα φτάναμε κάποτε στη σημερινή κατάσταση: (...) οι άνθρωποι να έχουν αρκετό χρόνο, τον οποίο θεωρητικά μπορούν να διαθέσουν όπου και όπως αυτοί θέλουν (...) Γιατί ο σωστά αξιοποιημένος ελεύθερος χρόνος, είναι ο χρόνος της πραγματικής ελευθερίας.\nΣτην πράξη όμως τις περισσότερες φορές κάθε άλλο παρά κάτι τέτοιο συμβαίνει. Για ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων ο ελεύθερος χρόνος είναι μια νεκρή περίοδος, μια περίοδος ανίας, χειμερίας νάρκης ή τεχνητά έντονης ψυχαγωγίας. Δε λείπει μόνο υποδομή, λείπουν οι ιδέες, λείπει και η φαντασία. Ελάχιστοι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι πλούσιοι δε θα γίνουμε, αν γεμίσουμε το σεντούκι μας χρήματα, αλλά αν γεμίσουμε την ψυχή μας με ωραίες εικόνες, εντυπώσεις, ωραία αισθήματα. Όσο πιο πολλά ηλιοβασιλέματα κλείσουμε στην ψυχή μας, τόσο περισσότερο πλούσιοι θα φύγουμε από τον κόσμο τούτο. Κι όλα αυτά προσφέρονται δωρεάν.\nΊσως η αδυναμία αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου να οφείλεται σε μια εγγενή ανικανότητα του Νεοέλληνα, που πηγάζει από την ιδιοσυγκρασία του, την τάση για ανώφελη δραστηριοποίηση και προτίμηση εύπεπτων μορφών ψυχαγωγίας. Όμως είναι σκόπιμο ν’ αναλογιστούμε μήπως αυτή η κατάκτηση κάποιου ελεύθερου και εντελώς δικού μας χρόνου είναι μόνο πλασματική από κάποιο σημείο και πέρα. Το πρόβλημα αισθητοποιείται καλύτερα, αν λάβουμε υπόψη μας ότι η αδυναμία του ατόμου να ανταποκριθεί στην πρόκληση του ελεύθερου χρόνου και να τον καλύψει δημιουργικά είναι μειονέκτημα της κοινωνίας που τα μέλη της δεν ξέρουν να οργανώνουν και να αξιολογούν το χρόνο τους, που δεν ξέρουν να επενδύουν το πλεόνασμα του δυναμισμού τους σε πράγματα (εκτός εργασίας) ωφέλιμα και για το σύνολο και για τους ίδιους. Δεν πρόκειται μόνο για ατομική αποτυχία αλλά και για την αποτυχία ενός ολόκληρου παιδευτικού, κοινωνικού και πολιτικού συστήματος, που δεν προσφέρει στα κοινωνικά μέλη ιδέες, ερεθίσματα και μέσα για επωφελή αξιοποίηση του με σκληρούς αγώνες αποκτημένου ελεύθερου χρόνου.\nΑν σκεφτούμε πως η αξία του ανθρώπου, κατά ένα μεγάλο βαθμό, κρίνεται από την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου, από την αξιοποίηση της στιγμής που δεν υπόκειται σε έλεγχο ή εργασιακό καταναγκασμό, συνειδητοποιούμε την ανάγκη να αναζητήσουμε τα αίτια της αποτυχίας μιας επιτυχίας, τα αίτια που έκαναν τη λύση πρόβλημα, τα αίτια που έκαναν τον κάποτε πολυπόθητο ελεύθερο χρόνο «δώρον άδωρον», έτσι που πολλοί να καλύπτουν τα χρονικά κενά με πρόσθετη εργασία, με εργασία που δε γίνεται για ευχαρίστηση αλλά απλά και μόνο για να καλυφθεί ένα μέρος ζωής, που δεν ξέρουν πώς αλλιώς μπορεί να αξιοποιηθεί.\nΠερισσότερο λυπηρή παρουσιάζεται η αδυναμία δημιουργικής εκμετάλλευσης του ελεύθερου χρόνου στους νέους ανθρώπους, που διαθέτουν θεωρητικά τουλάχιστον και το δυναμισμό και τη φαντασία για πρωτότυπη, εποικοδομητική απασχόληση. Είναι χαρακτηριστικό όμως ότι η πλειονότητα των μαθητών φροντίζει να «αξιοποιεί» τον ελεύθερο χρόνο, που προσφέρθηκε με το «πενθήμερο», βλέποντας τηλεόραση / VIDEO είτε ασχολούμενη με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είτε σκοτώνοντας την ώρα της στις καφετέριες είτε παρακολουθώντας αθλητικούς αγώνες αλλά σπανίως αθλούμενη. Το πιο δυσάρεστο όμως είναι ότι ο δυναμισμός της νεολαίας (όχι όλης βέβαια) φαίνεται να βρίσκει διέξοδο σε κάποιες μορφές βιαιότητας (φαινόμενα «χουλιγκανισμού»). Κάποιοι άλλοι νέοι εμφανίζονται εντελώς παθητικοποιημένοι. Αυτοί δεν καταφεύγουν στη βία αλλά σε μια μορφή ψυχαγωγίας με τεχνητά μέσα. Αποστασιοποιημένοι από την πολιτική και κοινωνική δράση επιζητούν μια φτηνή διασκέδαση για να «σκοτώσουν» την ανία τους, να σκοτώσουν την ώρα τους, αγνοώντας πως έτσι σκοτώνουν ένα μέρος της ζωής τους, μια και η ζωή προσμετρείται ως χρόνος. Την ώρα που η ενεργητικότητά τους θα μπορούσε να διοχετευθεί σε μια υγιή πνευματική, καλλιτεχνική, κοινωνική, αθλητική απασχόληση, αναλώνονται σε μια φτηνή ψυχαγωγία, που δεν έχει απαιτήσεις αλλά δεν έχει και τίποτα ουσιαστικό να προσφέρει.\nΣε κάποιους νέους, που διατηρούν ακόμα τη μαθητική ιδιότητα, το «πενθήμερο» προσφέρει ένα πλασματικό ελεύθερο χρόνο. Αν εξαιρέσουμε εκείνους που δεν έχουν καμιά πνευματική και καλλιτεχνική έφεση και περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους άσκοπα, οι άλλοι, που έχουν κάποιες ευαισθησίες και που δε φαίνεται να ικανοποιεί η σχολική παιδεία μετά την κατάργηση κάποιων μαθημάτων που κρίθηκαν ανώφελα, όπως τα καλλιτεχνικά, υποχρεώνονται να καλύπτουν τις ανάγκες τους με εξωσχολικό εργασιακό φόρτο. Η συμπύκνωση της σχολικής πράξης σε πέντε μέρες προκάλεσε καθημερινό φόρτο εργασίας δυσβάστακτο, έτσι ώστε το δήθεν ελεύθερο σαββατοκύριακο να χρησιμοποιείται για την κάλυψη της ύλης που δεν αφομοιώθηκε στο πενθήμερο. Δυστυχώς το σύνδρομο της βαθμοθηρίας δεν αφήνει περιθώρια για ελεύθερο χρόνο. Ακόμη και σ’ αυτόν το φαινομενικά ελεύθερο χρόνο ένα πελώριο μάτι παρακολουθεί το μαθητή και η επίγνωση της ύπαρξής του ρυθμίζει τις πράξεις του. Εξάλλου η νοοτροπία που διαμορφώνει κανείς στα χρόνια της μαθητικής του ζωής καθιστά αδύνατη την ουσιαστική μορφωτική απασχόληση. Το παιδί είτε αποστρέφεται το βιβλίο είτε εξακολουθεί να διαβάζει μηχανικά, απομνημονευτικά, όπως του υπαγορεύει μια αυταρχική παρά την επίφαση φιλελευθερισμού παιδεία, που δεν αποσκοπεί στη γνώση και στη μάθηση αλλά στην εκμάθηση. Όμως μια τέτοια σχέση με το βιβλίο είναι μια στείρα απασχόληση. Έτσι, όσοι δεν μπόρεσαν από το δικό τους δρόμο να γνωρίσουν τη χαρά της γνώσης ή την ομορφιά της φύσης ή της τέχνης, αναζητούν το «ωραίο» στο κοντινότερο Video club. Τα αισθητικά τους κριτήρια, δεινά διαστρεβλωμένα μέσα σε μια πνευματοκτόνο περιρρέουσα ατμόσφαιρα, τους οδηγούν σε προμήθεια βιντεοταινιών με το κιλό ή σε μια έντονη μορφή διασκέδασης στο μισοσκόταδο των ντισκοτέκ.\nΗ «επίπλωση» του ελεύθερου χρόνου δεν είναι πολύ διαφορετική στον εργαζόμενο. Η μείωση των ωρών εργασίας, το συνεχές ωράριο, και η καθιέρωση του πενθήμερου σε πολλούς εργασιακούς τομείς αφήνουν τεράστια μεγέθη ελεύθερου χρόνου στον εργαζόμενο. Από την άλλη, όλοι σχεδόν οι εργαζόμενοι κατά τις μέρες της δουλειάς τους δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να περιμένουν εναγώνια την προσεχή αργία. Ωστόσο, η εκμετάλλευση αυτού του ελεύθερου χρόνου, που αναμένεται με πραγματική λαχτάρα, είναι μάλλον απογοητευτική. Απλώς στις μεγαλύτερες ηλικίες υπάρχει μια «διαφοροποίηση» ως προς τις ασχολίες του μαθητή, καθώς εδώ επικρατεί το καφενείο με τα χαρτιά και το τάβλι για τους άντρες, η σχολαστική ενασχόληση με τα οικιακά, το κουτσομπολιό (σε συνδυασμό με χαρτιά) και η φροντίδα της ομορφιάς για τη γυναίκα. Όλα τα παραπάνω ελάχιστη ικανοποίηση μπορούν να προσφέρουν και σε πολύ μικρό βαθμό κατορθώνουν να γεμίσουν τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου, να δώσουν κάποιο νόημα και σκοπό στη ζωή του. Οι άνθρωποι κέρδισαν χρόνο αλλά δεν ξέρουν τι να τον κάνουν. Τουλάχιστον οι Αρχαίοι στη διάρκεια του ελεύθερου χρόνου του φιλοσοφούσαν, την ώρα που άλλοι λαοί μεθοκοπούσαν ή έκαναν όργια.\nΗ παραίτηση από κάθε προσπάθεια ουσιαστική και επωφελούς ψυχαγωγίας, από κάθε προσπάθεια δυναμικής αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου, καλύπτεται με τον ισχυρισμό πως τάχα ο εργαζόμενος προσπαθεί να ξεφύγει από την καθημερινή εργασιακή ρουτίνα. Αυτό όμως είναι υπεκφυγή, μια φτηνή δικαιολόγηση για τη μετατροπή του ελεύθερου χρόνου σε αποχαύνωση. Αλλά ίσως θα ήταν ουτοπικό, αντίθετο με την «παιδεία» που έχει δεχτεί και τη νοοτροπία που έχει διαμορφώσει, να ζητήσουμε από το μέσο εργαζόμενο να σταματήσει να απορροφάται από εξωτερικά στοιχεία και επιδερμικές ενασχολήσεις και να επιχειρήσει μια μορφή ενδοσκόπησης που θα του επιτρέψει να επιλέξει μια ποιοτικότερη ψυχαγωγία και πιο δραστήρια εκμετάλλευση του ελεύθερου χρόνου. (1238 λέξεις)\nΈνα από τα σοβαρότερα προβλήματα των ανεπτυγμένων κοινωνιών είναι το πρόβλημα του ελεύθερου χρόνου. Συγκεκριμένα, η μείωση του ωραρίου εργασίας, το πενθήμερο, η μακρά διάρκεια διακοπών και η πρώιμη συνταξιοδότηση αφήνουν πολλά περιθώρια ελεύθερου χρόνου σε μαθητές, εργαζομένους και κυ-ρίως στους εκπροσώπους της λεγόμενης «τρίτης» ηλικίας. Ο ελεύθερος αυτός χρόνος δε γίνεται αντικεί-μενο πάντοτε σωστής αξιοποίησης κι αυτό δημιουργεί πολλά ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα... Πώς είναι δυνατό να δημιουργηθεί η αναγκαία υποδομή, ώστε οι άνθρωποι να μην αναγκάζονται να σκο-τώνουν το χρόνο τους;\nΕίναι συνηθισμένο φαινόμενο να μην εκτιμά κανείς πράγματα που του προσφέρονται. Και δεν έχουμε μάθει να τα εκτιμούμε, γιατί δεν έχουμε μάθει να τα αξιοποιούμε. Όταν τον περασμένο αιώνα οι εργάτες πάλευαν για τα «Τρία Οχτώ»..., σίγουρα δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι θα φτάναμε κάποτε στη ση-μερινή κατάσταση: (...) οι άνθρωποι να έχουν αρκετό χρόνο, τον οποίο θεωρητικά μπορούν να διαθέσουν όπου και όπως αυτοί θέλουν (...) Γιατί ο σωστά αξιοποιημένος ελεύθερος χρόνος, είναι ο χρόνος της πραγματικής ελευθερίας.\nΣτην πράξη όμως τις περισσότερες φορές κάθε άλλο παρά κάτι τέτοιο συμβαίνει. Για ένα μεγάλο α-ριθμό ανθρώπων ο ελεύθερος χρόνος είναι μια νεκρή περίοδος, μια περίοδος ανίας, χειμερίας νάρκης ή τεχνητά έντονης ψυχαγωγίας. Δε λείπει μόνο υποδομή, λείπουν οι ιδέες, λείπει και η φαντασία. Ελάχιστοι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι πλούσιοι δε θα γίνουμε, αν γεμίσουμε το σεντούκι μας χρήματα, αλλά αν γεμίσουμε την ψυχή μας με ωραίες εικόνες, εντυπώσεις, ωραία αισθήματα. Όσο πιο πολλά ηλιοβασιλέ-ματα κλείσουμε στην ψυχή μας, τόσο περισσότερο πλούσιοι θα φύγουμε από τον κόσμο τούτο. Κι όλα αυτά προσφέρονται δωρεάν. (…)\nΠερισσότερο λυπηρή παρουσιάζεται η αδυναμία δημιουργικής εκμετάλλευσης του ελεύθερου χρόνου στους νέους ανθρώπους, που διαθέτουν θεωρητικά τουλάχιστον και το δυναμισμό και τη φαντασία για πρωτότυπη, εποικοδομητική απασχόληση. Είναι χαρακτηριστικό όμως ότι η πλειονότητα των μαθητών φροντίζει να «αξιοποιεί» τον ελεύθερο χρόνο, που προσφέρθηκε με το «πενθήμερο», βλέποντας τηλεό-ραση / VIDEO είτε ασχολούμενη με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είτε σκοτώνοντας την ώρα της στις καφε-τέριες είτε παρακολουθώντας αθλητικούς αγώνες αλλά σπανίως αθλούμενη. Το πιο δυσάρεστο όμως είναι ότι ο δυναμισμός της νεολαίας (όχι όλης βέβαια) φαίνεται να βρίσκει διέξοδο σε κάποιες μορφές βι-αιότητας (φαινόμενα «χουλιγκανισμού»). Κάποιοι άλλοι νέοι εμφανίζονται εντελώς παθητικοποιημένοι. Αυτοί δεν καταφεύγουν στη βία αλλά σε μια μορφή ψυχαγωγίας με τεχνητά μέσα. Αποστασιοποιημένοι από την πολιτική και κοινωνική δράση επιζητούν μια φτηνή διασκέδαση για να «σκοτώσουν» την ανία τους, να σκοτώσουν την ώρα τους, αγνοώντας πως έτσι σκοτώνουν ένα μέρος της ζωής τους, μια και η ζωή προσμετρείται ως χρόνος. Την ώρα που η ενεργητικότητά τους θα μπορούσε να διοχετευθεί σε μια υγιή πνευματική, καλλιτεχνική, κοινωνική, αθλητική απασχόληση, αναλώνονται σε μια φτηνή ψυχαγωγία, που δεν έχει απαιτήσεις αλλά δεν έχει και τίποτα ουσιαστικό να προσφέρει.\nΣτις μεγαλύτερες ηλικίες από την άλλη υπάρχει μια «διαφοροποίηση» ως προς τις ασχολίες του μαθητή, καθώς εδώ επικρατεί το καφενείο με τα χαρτιά και το τάβλι για τους άντρες, η σχολαστική ενασχόληση με τα οικιακά, το κουτσομπολιό (σε συνδυασμό με χαρτιά) και η φροντίδα της ομορφιάς για τη γυναίκα. Όλα τα παραπάνω ελάχιστη ικανοποίηση μπορούν να προσφέρουν και σε πολύ μικρό βαθμό κατορθώνουν να γεμίσουν τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου, να δώσουν κάποιο νόημα και σκοπό στη ζωή του. Οι άνθρωποι κέρδισαν χρόνο αλλά δεν ξέρουν τι να τον κάνουν. Τουλάχιστον οι Αρχαίοι στη διάρκεια του ελεύθερου χρόνου του φιλοσοφούσαν, την ώρα που άλλοι λαοί μεθοκοπούσαν ή έκαναν όργια.\nΗ παραίτηση από κάθε προσπάθεια ουσιαστική και επωφελούς ψυχαγωγίας, από κάθε προσπάθεια δυ-ναμικής αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου, καλύπτεται με τον ισχυρισμό πως τάχα ο εργαζόμενος προ-σπαθεί να ξεφύγει από την καθημερινή εργασιακή ρουτίνα. Αυτό όμως είναι υπεκφυγή, μια φτηνή δικαι-ολόγηση για τη μετατροπή του ελεύθερου χρόνου σε αποχαύνωση. Αλλά ίσως θα ήταν ουτοπικό, αντίθετο με την «παιδεία» που έχει δεχτεί και τη νοοτροπία που έχει διαμορφώσει, να ζητήσουμε από το μέσο εργαζόμενο να σταματήσει να απορροφάται από εξωτερικά στοιχεία και επιδερμικές ενασχολήσεις και να επιχειρήσει μια μορφή ενδοσκόπησης που θα του επιτρέψει να επιλέξει μια ποιοτικότερη ψυχαγωγία και πιο δραστήρια εκμετάλλευση του ελεύθερου χρόνου. (653 λέξεις)\nΕίμαι νέος... Αναζητώ χρόνο\nΛαμπρινή Σταμάτη, εφ. Τα Νέα, 13/3/1998\nΕίναι νέοι, αλλά διαφέρουν κατά πολύ μεταξύ τους. Κάποιοι εργάζονται και είναι πολυάσχολοι, κάποιοι άλλοι έχουν ήδη αποκτήσει οικογενειακές υποχρεώσεις. Κάποιοι τρίτοι δεν έχουν μπλεχτεί ακόμη σε τίποτα απ’ όλα αυτά, έχουν όμως δραστηριότητες που κι αυτές «στριμώχνουν» κατά πολύ τον ελεύθερο χρόνο τους. Κοινή συνισταμένη στα διαφορετικά αυτά ενδιαφέροντα και τις καταστάσεις ζωής είναι η αναζήτηση: η αναζήτηση του ελεύθερου χρόνου που όλοι, ανεξαιρέτως συνθηκών, ζωής και ευθυνών, έχουν ανάγκη, απλά για να κάνουν λίγα βήματα πίσω, να σταθούν, να χαλαρώσουν, να σκεφθούν και να ηρεμήσουν, πριν ξεκινήσουν και πάλι τον αγώνα της καθημερινότητας.\nΑκόμα και από κοινωνιολογικής απόψεως, η διασκέδαση ανάγεται σε θέμα πρώτης προτεραιότητας για τους νέους. Σύμφωνα με έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών, επιστημονικός υπεύθυνος της οποίας ήταν ερευνητής του ΕΚΚΕ κ. Γιάννης Μυριζάκης, οι νέοι είτε ζουν σε αστικές είτε σε ημιαστικές ή αγροτικές περιοχές, αγωνίζονται για το δικαίωμά τους στον ελεύθερο χρόνο.\n«Βγαίνουν έξω, πηγαίνουν σε κέντρα διασκέδασης, σε καφετέριες, σε ταβέρνες ή ακόμα και στα μπουζούκια, γιατί επιδιώκουν με τον τρόπο αυτό να ξεχάσουν για λίγο τις καθημερινές τους ασχολίες, ν’ αποφύγουν τις δυσκολίες και τη μονοτονία στη δουλειά, στο σπίτι, στο σχολείο. Θέλουν ν’ αλλάξουν για λίγο περιβάλλον, να περάσουν χαρούμενα κι ευχάριστα τον ελεύθερο χρόνο τους, με τη συντροφιά των φίλων τους», αναφέρει ο κ. Μυριζάκης.\nΚορωναίου Αλεξάνδρα, Κοινωνιολογία του ελεύθερου χρόνου, εκδ. Νήσος, 1996, σελ. 388.


Οι 7 συμβουλές των trainers για την απώλεια βάρους Συμβουλές οργανισμού απώλειας βάρους\nΣυμβουλές οργανισμού απώλειας βάρους. Πέντε συμβουλές για να πετύχετε τον στόχο σας για απώλεια κιλών | cubafestla.com\nΜε σωστό προγραμματισμό, μπορείτε να χάσετε κιλά με σταθερό ρυθμό αλλά και να διατηρήσετε την απώλεια. Ο σωστός ρυθμός απώλειας βάρους ,είναι 0,5 έως 1 κιλό ανά εβδομάδα. Υποθερμιδικές δίαιτες ή δίαιτες που αποκλείουν τελείως θρεπτικά συστατικά όπως υδατάνθρακες μπορεί να οδηγήσουν σε πολύ γρήγορη μείωση βάρους αλλά έχουν ως αποτέλεσμα την γρήγορη επαναφορά στα αρχικά κιλά και την κόπωση του οργανισμού καθώς εξαντλούνται τα αποθέματα ενέργειας.\nΔώστε τέλος λοιπόν στις στερητικές δίαιτες ,στη ρουτίνα και σε μαγικά γιατροσόφια που υπόσχονται άμεση απώλεια κιλών.\nΗ λύση βρίσκεται σε ένα ισορροπημένο καθημερινό διαιτολόγιο. Βασικά «κλειδιά» για μία ισορροπημένη δίαιτα είναι τα παρακάτω: Αρχικά, φροντίστε να χωρίσετε το καθημερινό διαιτολόγιο σας σε 5 γεύματα.\nΑπό τα πιο σημαντικά βήματα που οδηγούν σε απώλεια περιττών κιλών και λίπους, είναι ο έλεγχος της ποσότητας που καταναλώνουμε. Φροντίστε να μην καταναλώνετε παραπάνω από μια κανονική, φυσιολογικού μεγέθους μερίδα τόσο στα κύρια γεύματα όσο και στα ενδιάμεσα snack. Εντάξετε φορές τη εβδομάδα στη διατροφή σας λιπαρά ψάρια, κρέας 2 όσπρια ώστε να υπάρχει ποικιλία στη διατροφή και κάλυψη θρεπτικών συστατικών από όλες τια διατροφικές ομάδες.\nΠροτιμήστε λευκό άπαχο κρέας όπως κοτόπουλο ή γαλοπούλα καθώς περιέχει λιγότερες θερμίδες και λίπος σε σχέση με το κόκκινο μοσχάρι Επίσης, καλό είναι να αποφύγετε τα τηγανητά γεύματα και να επιλέξετε πιο υγιεινούς τρόπους μαγειρέματος όπως ψητά, βραστά ,στο φούρνο ή στον ατμό.\nΑντικαταστήστε τα λευκά δημητριακά με προϊόντα ολικής άλεσης καθώς περιέχουν λιγότερες θερμίδες. Αποφύγετε κορεσμένα λιπαρά όπως έτοιμες σάλτσες ,γλυκά ,μπισκότα, έτοιμα επεξεργασμένα προϊόντα, πάστες, βούτυρο, καθώς είναι πλούσια σε θερμίδες ,ζάχαρη και λιπαρά με αποτέλεσμα πρόσβαση απώλεια βάρους επιβράδυνση του βασικού μεταβολισμού και την αύξηση του ποσοστού λίπους.\nΑντί για αυτάπροτιμήστε φρούτα και δημητριακά ή γλυκά χαμηλά σε θερμιδικό περιεχόμενο όπως γλυκά του κουταλιού, ζελέ ομάδα απώλειας βάρους μαύρη σοκολάτα. Σχετικά με τα dressing που συχνά συνοδεύουν τις σαλάτες ή τα κρεατικά ,αποφύγετε τη μαγιονέζα ,κρέμα γάλακτος ,λευκές ή έτοιμες σάλτσες.\nΑποφύγετε την κατανάλωση ξηρών καρπών και ιδιαίτερα αλατισμένων καθώς αποδίδουν υψηλό θερμιδικό περιεχόμενο. Συστήνεται μέχρι μία με δύο κουταλιές του γλυκού ζάχαρη ανά ημέρα.\nΙδανικότερα χρησιμοποιήστε στέβια για να συνοδέψετε τον καφέ ή τα ροφήματά σας που είναι μηδενική σε θερμίδες. Μειώστε την πρόσληψη αλκοόλ καθώς υπερφορτώνει θερμιδικά τον οργανισμό.\nΠεριοριστείτε στα ποτά την εβδομάδα. Καλή επιλογή αποτελεί το κρασί διότι είναι χαμηλό σε θερμιδικό περιεχόμενο και πιο εύπεπτο.\nΕναλλακτικάπροτιμήστε ποτά καθαρά χωρίς συνοδεία αναψυκτικού ή με συνοδεία τόνικ ή σόδας. Αποκλείστε αναψυκτικά από το καθημερινό σας διαιτολόγιο καθώς είναι γεμάτα με συντηρητικά ,τεχνητά γλυκαντικά, ζάχαρη που τα καθιστά υψηλού θερμιδικού περιεχομένου.\nΑντί για αναψυκτικά, προτιμήστε φρέσκους φυσικούς χυμούς, παγωμένο τσάι τα οποία βοηθούν στην αύξηση του μεταβολισμού άρα και στην γρηγορότερη απώλεια βάρους. Το πράσινο τσάι συγκεκριμένα, είναι πλούσιο σε κατεχίνες και βοηθάει στην οξείδωση του λίπους.\nΕπιλέξτε ελαφριά γεύματα για το βραδινό σας. Καλές λύσεις είναι: τοστ ,σαλάτες ,ψητό κρέας με λαχανικά, γιαούρτι.\nΈτσι δεν θα νιώθετε ότι στερείστε νόστιμα φαγητά λόγω δίαιτας ,κάτι που θα βοηθήσει μετέπειτα και στη συντήρηση της απώλειας κιλών.\nΠίνετε άφθονο συμβουλές οργανισμού απώλειας βάρους Ενισχύει την ενυδάτωση του οργανισμού και δημιουργεί αίσθημα πληρότητας με αποτέλεσμα συμβουλές οργανισμού απώλειας βάρους κατανάλωση φαγητού.\nΙδανικά, μπορείτε να πίνετε 2 ποτήρια νερό πριν κάθε γεύμα. Δεν πρέπει όμως να θεωρούμε το νερό μέσω αδυνατίσματος καθώς δε βοηθάει σε απώλεια λιπώδους ιστού.\nΜην παραμελείτε τη γυμναστική. Έρευνες δείχνουν πως η δίαιτα σε συνδυασμό με την φυσική δραστηριότητα συμβουλές οργανισμού απώλειας βάρους άμεσα και γρηγορότερα συμβουλές οργανισμού απώλειας βάρους όσον αφορά την απώλεια βάρους.\nΜην παραλείπετε το πρωινό καθώς είναι το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας. Γεμίζει τον οργανισμό με ενέργεια για όλη την ημέρα και δημιουργεί αίσθημα κορεσμού. Τέλος πριν ακολουθήστε ένα διατροφικό σχήμα με στόχο την απώλεια βάρους συμβουλευτείτε τον γιατρό σας και το διαιτολόγο σας.\nΔιατροφή και Υγεία , σελίδα 11