Беларускае нямое кіно пакажуць у Адэсе\n17:13 25.06.2015 (абноўлена 16:39 29.06.2015)\nПраект парталу Tuzin.fm і Падляшскай опэры і філярмоніі будзе прадстаўлены на фэстывалі “Німі ночі” стужкай “У агні народжаная” пад жывую музыку гурта Re1ikt.\nМІНСК, 25 чэр — Sputnik. Сёлета праектам "Тузін. Немаўля" зацікавіліся арганізатары фестывалю нямога кіно ў "Німі Ночі", распавёў карэспандэнту Sputnik кіраўнік праекта, Сяргей Будкін.\nГалоўнай тэмай кінафестываля стане тэма дэкамунізацыі і цэнзуры. У праграме заяўлены нямые фільмы з Кітаю, карціна з Чэхіі, шэраг украінскіх фільмаў. Упершыню на фэсце будзе паказаны беларускі фільм — гісторыка-рэвалюцыйная эпапея "У агні народжаная" (1929 год).\n"Як толькі мы заклалі праект "Немаўля" ў 2011-м годзе, то адразу напісалі арганізатарам фестываля пра тое, што такі праект існуе. Сёлета нас запрасілі паўдзельнічаць у кінафестывалі. Мне здаецца, што фільм "У агні народжаная" якраз адпавядае тэме гэтага фестываля", — распавёў Будкін.\nСяргей Пукст агучвае "Кастуся Каліноўскага"\nМузычнае аздабленне да фільму напісалі музыканты гурта Re1ikt. Па словах удзельнікаў гурта, музыка пісалася менавіта пад фільм, улічваючы асаблівасці драматургіі стужкі. Фільм агучылі цалкам, на фестывалі будзе транслявацца ўвесь фільм.\n"Збіраліся начамі на рэпетыцыйнай студыі, глядзелі фільм, рабілі нейкія накіды і так складвалі па ходзе музыку, кадр за кадрам, да кожнага эпізоду музыку падбіралі асобна, меркавалі, як яно будзе, дарэчы ці не", — распавёў басіст гурта Re1ikt Дзмітрый Наркевіч.\nУ праект "Немаўля" ўваходзяць тры беларускія нямыя кінафільмы "Прастытутка", "Кастусь Каліноўскі" і "У агні народжаная", жывое музычнае аздабленне для якіх зрабілі гурт з Польшчы Ilo&friends, Сяргея Пукст і гурт Re1ikt адпаведна.\n"Гэты праект мы рэалізоўвалі з польскай Падляшскай операй і філармоніяй некалькі год таму — у 2011-2012-м гадах. Прэм'ера праекта адбылася ў Беластоку ў оперы, афіцыйная беларуская прэм'ера адбылася на 20-м фестывалі "Лістапад" пры падтрымцы Дзяржфільмафондам Расіі. Тады гэтыя стужкі, якія захоўваюцца ў Маскве, упершыню пасля савецкіх часоў былі вернуты часова ў Беларусь", — распавёў Будкін.\nАкрамя таго, арганізатары праекта запрасілі сучасных беларускіх мастакоў намаляваць плакаты на кожную з гэтых стужак. Лявон Вольскі маляваў плакат да кінастужкі "Кастусь Каліноўскі", польскі мастак Анджэй Ветэшка да фільму "У агні народжаная", а Васіліса Паляніна-Календа да фільму "Прастытутка".\nКожная з трох стужак уяўляе вялікі інтарэс для аматараў кіно. Сацыяльна-побытавая драма "Прастытутка" была знятая ў 1926 годзе і дзеліць разам з фільмам "Лясная быль" статус першага беларускага кінафільма. Праз гісторыі трох жанчын у ёй распавядаецца пра тое, як змагаліся з прастытуцыяй у першыя гады савецкай улады. У цэнтры стужкі "Кастусь Каліноўскі" — асоба кіраўніка паўстання 1863 года. У прэсе таго часу фільм называлі "беларускім баевіком". Фільм "У агні народжаная" быў зняты да 10-годдзя БССР.\nкультура і мастацтва, Мастацтва, Кіно, Беларусь, Еўропа, Увесь свет


Наша слова, 30 (1441) 2019 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nУ нясвіжскім дзіцячым садку "Караблік дзяцінства" запрацаваў міні-музей ткацтва. Гэта азначае, што ў дадатак да беларускамоўнай групы і гуртка "Роднае слоўка" тут з'явіўся яшчэ адзін асяродак выхавання на роднай мове. "НС" разам з сябрамі мясцовай арганізацыі ТБМ шчыра вітае пачынанне і мае намер інфармаваць, як добрая ідэя "працуе"на карысць дзяцей і іх бацькоў, а найперш - роднага слова ды прафесійна натхняее супрацоўнікаў установы. Акуратная, выкладзеная пліткай дарожка вядзе выхаванцаў і гасцей садка да невялічкага доміка, дзе размясціўся музей "Сінявокі лянок". Злева пры дарожцы - льняныя міні-палеткі. Сінявокі даўгунец ужо адцвіў, і зялёныя галоўкі прыветна схіляюцца перад наведвальнікамі музея, гасцінна запрашаючы дакрануцца да матэрыяльнай і духоўнай культуры продкаў. У цэнтры музея, заняўшы сваё пачэснае месца, стаяць кросны - ткацкі станок, тое, без чаго не маглі з'явіцца ручнікі і посцілкі, спадніцы і кашулі, абрусы і коўдры ды іншыя рэчы з ільну. Утульна размясціўшыся на крэселцах, выхаванцы адразу здагадаліся, што размова пойдзе пра ручнікі і фартушкі, бо гэтыя рэчы размяшчаліся на куфры і прыцягвалі іх позіркі яркімі фарбамі вышыванак. Пераканаўшыся, што ўсім гледачам зручна і ўтульна, Станіслава Георгіеўна Вальчык - кіраўнік гуртка "Роднае слоўка" і экскурсавод музея - з вялікай пашанай па чарзе брала ў рукі ручнікі і расказвала пра іх гісторыю. Вёўся аповед пра ролю ручніка ў жыцці чалавека ад яго нараджэння і да апошняга дня.


У чым розніца паміж сыроваткай і нішчымным бялком? 2020\nУ чым розніца паміж сыроваткай і нішчымным бялком?\nВы, напэўна, пытаецеся ў гэтым, таму што ў многіх артыкулах рэкамендуецца ўжываць сыроваткі і нятлусты бялок. "Нятлусты бялок" сапраўды ставіцца да аддаленых крыніц бялку, такіх як курыная грудка, некаторыя віды нятлустай рыбы, свіныя адбіўныя, нятлустая ялавічына і іншыя скарачэнні тлушчу.\nРозніца заключаецца ў тым, што нятлустае мяса мае больш ежы. Нятлустае мяса змяшчае шмат жалеза, вітамінаў групы В, цынку і іншых пажыўных рэчываў. У сыроватцы ёсць некалькі кальцыя - больш, чым у мясе - але звычайна гэта практычна ўсё харчаванне.\nУ сыроватцы бялку няма нічога дрэннага, але лепш за ўсё тое, што ён танней мяса (на грам бялку) і практычны. Гэта зручны крыніца бялку, які фантастычна. Вам нічога не трэба рыхтаваць, вам не трэба брудныя талеркі, вы можаце трымаць яго ў сумцы для трэнажорнай залы, пакуль не прыйдзе час змешваць яго з вадой. (Ці малако, альбо што заўгодна.)\nВось кіраўніцтва па некаторых з лепшых сыроватачных пратэінаў на рынку, каб вы маглі выбраць, што падыходзіць менавіта вам. Аднак майце на ўвазе, што сыроватка забяспечвае бялок, які з'яўляецца важным макраэлементам - але не ўтрымлівае мікраэлементаў, такіх як вітаміны і мінералы. Для гэтага вам трэба нятлустае мяса. (Ці трэба атрымліваць пажыўныя рэчывы ў нятлустым мясе з іншых крыніц.)\nДавайце паглядзім на тое, што людзі вызначаюць як "нятлусты бялок": я думаю, што гэта на самай справе своеасаблівая памылка, якая паходзіць з "нятлустага мяса" - шмат людзей прымае мяса як асноўную крыніцу бялку, каб яны маглі пераблытаць назвы.\nАднак нятлустае мяса (бялок) з'яўляецца крыніцай бялку з нізкім утрыманнем тлушчу. Колькі мала Я памятаю крыху менш за 2 грама / порцыя. Прыкладамі могуць быць курыца ці індычка - наадварот, некаторыя віды ялавічыны і свініны не лічацца "нятлустымі", бо ўтрымліваюць трохі больш тлушчу.\nНу, сыроваткавы бялок - гэта зусім іншае: тое, што мы называем сыроваткай, - гэта бялок, які вырабляецца з сыроваткі, якая з'яўляецца пабочным прадуктам сыру. Экстракты бялковай сыроваткі з нізкім утрыманнем тлушчу і вугляводаў і высокаканцэнтраванай формы бялку, таму яны выкарыстоўваюцца людзьмі ў якасці харчовых дабавак.\nКалі мы выкарыстоўваем азначэнне "нятлустае мяса", можна сцвярджаць, што сыроватка таксама ў пэўным сэнсе "нятлустая". Розніца, аднак, складаецца ў тым, што нятлусты бялок звычайна з'яўляецца сапраўднай ежай з нізкім утрыманнем тлушчу і што сыроватка - гэта здабытая крыніца бялку пры вытворчасці сыру.\nНашы сыроваткі і нятлустыя вавёркі маюць адзін і той жа асноўны прадукт - сыроватачны бялок. Кварк і сыроватка здабываюцца з малака, а сыроватка сушыцца распыленнем, што дае нам аснову для нашага сухога бялковага парашка.\nДзе два адрозніваюцца, залежыць ад таго, што будзе дададзена далей. З дапамогай нашага нятлустага бялку мы выкарыстоўваем арганічную матчу, L-карнитин і CLA, каб даць бялку натуральны, які спрыяе зніжэнню тлушчу. Вось як усе дапамагаюць нарасціць мышцы:\nМатча: Матча змяшчае катэхіны, групу антыаксідантаў, якія таксама вядомыя як спальвальнікі тлушчу. Шматлікія даследаванні паказалі, што ўжыванне зялёнага гарбаты можа павялічыць тэрмагенез - хуткасць спальвання калорый нашага арганізма.\nL-карнитин: амінакіслата, якая выпрацоўваецца арганізмам. L-карнитин дапамагае вашаму арганізму вырабляць энергію і расшчапляць тлустыя кіслоты.\nCLA: CLA - гэта натуральная тлустая кіслата - мы ведаем, што гэта гучыць контрпрадуктыўна, але даследаванні паказваюць, што яна паляпшае суадносіны цягліц і цела ў арганізме, дапамагаючы арганізму пераўтвараць ежу ў энергію больш эфектыўна.\nТак сыроватка і нятлустая - падобны базавы прадукт, але нятлусты бялок прапануе некаторыя дадатковыя сродкі, якія дапамогуць вам спальваць тлушч!


Міліцыянты абарзелі » Вялейка й Вялейскі раён | Вілейка і Вілейскі Раён | Вилейка и Вилейский район\n29 траўня 2007, Катэгорыя - Навіны рэгіёну, Палітыка, Крымінал\n24 траўня супрацоўнікамі міліціі Сяськовым і Занкавічам, на парозе сваёй хаты, быў затрыман дэлегат Кангрэса дэмакратычных сілаў Уладзімір Малярчук. Сутычка закончалася нічым, але кропка не пастаўлена. Дзеянні міліцыянтаў У.Малярчук збіраецца абскардзіць у пракуратуры.\nБез усялякіх на то падставаў Малярчуку прапанавалі паказаць, што знаходзіца ў сумцы. Атрымаўшы адказ, яму прапанавалі прайсці з аддзел міліцыі. Але і тут атрымалі ад варот паварот. Пасля неаднаразовых настойванняў, капітан міліціі Уладзімір Занкавіч пачаў сваімі бруднымі лапамі капацца ў сумцы. Што ён там шукаў - невядома, але пасля гэтага ён патэлефанаваў начальніку, які пэўна сказаў, каб Малярчука пакінулі ў пакоі. Папрасіўшы прабачэння, Занкавіч з другім міліцыянтам "злінялі".\nГэта ўжо другі выпадак, калі У.Занкавіч у дачыненні да У.Малярчука займаецца супрацьпраўнымі дзеяннямі. Няўжо малады хлопец, хоць і міліцыянт, не разумее, што за свае злачынныяя дзеянні трэба будзе адказваць?\nУладзімір Архіпавіч Малярчук на волі (+ВІДЭА)\nУ вялейскі РАУС выкліканы палітычныя лідары\nПяцёра веляйчан на кангрэсе дэмсілаў\nПакінуў: Tambouski vouk 29 траўня 2007 15:19\nЁн выконвае загад! Злачынны загад!\nІ колькі трэба гадоў і сілаў каб выхаваць з яго ЧАЛАВЕКА, які будзе падрарадкоўвацца ў першу чаргу ЗАКОНАМ, а не дэкрэтам?\nПакінуў: Вялікарусс 24 чэрвеня 2007 15:03\n" Няўжо малады хлопец, хоць і міліцыянт, не разумее, што за свае злачынныяя дзеянні трэба будзе адказваць?" - гэта праца хлопца. Не па сваёй ж волі ен гэта робіць.


Дзіцячыя гульні… на могілках - Кировская районная газета\nНекаторым бацькам ва ўмовах нашага імклівага жыцця складана знаходзіць час на добрасумленнае выхаванне сваіх сыноў і дачок. Запрыкмечана, што сучасныя дзеці рана становяцца дарослымі. З малога ўзросту яны вучацца клапаціцца аб сабе, самастойна рыхтуюць урокі, выбіраюць сабе сяброў і месцы для гульні. Часам занадтая дзіцячая самастойнасць прыводзіць да не зусім станоўчых вынікаў…\n…Так адбылося ў трох сем’ях жыхароў аграгарадка Барсукі. Пакуль бацькі займаліся сваімі дарослымі справамі, іх сыны вырашылі пабавіць вольны час… на могілках. Пазней, калі ў хлопчыкаў запыталіся, а навошта ж было ісці менавіта туды, адказы пачулі розныя: “наведаць магілкі родных”, “сабраць цукерак” і проста — “пагуляць захацелася”. Дзіцячыя гульні абярнуліся адчувальным матэрыяльным і маральным уронам для іх аднавяскоўцаў. У працэсе “гульні” рабяты пашкодзілі некалькі магіл і помнікаў на іх. Па прычыне непаўналетнасці хлопчыкаў адказнасць за гэты ўчынак нясуць іх бацькі, згодна арт. 9.4 “Невыкананне абавязкаў па выхаванні дзяцей” Кодэкса аб адміністрацыйных правапарушэннях Рэспублікі Беларусь.\nАдміністрацыйныя пратаколы ў адносінах бацькоў хлопчыкаў разглядаліся падчас сумеснага выязнога пасяджэння камісіі па справах непаўналетніх райвыканкама і каардынацыйнага савета па праблемах сям’і, аховы мацярынства і дзяцінства, вядзенні здаровага ладу жыцця, якое праходзіла ў Барсукоўскім сельскім клубе.\nУ ходзе гутаркі з дзецьмі і іх матулямі члены камісіі прыйшлі да высновы, што ўчынак хлопчыкаў — гульня на могілках — утрымлівае ў сабе прыкметы адміністрацыйнага правапарушэння, і дапушчаны менавіта з-за недобрасумленнага выканання бацькамі абавязкаў па іх выхаванні. Занятыя сваімі штодзённымі справамі і клопатамі, матулі забыліся, што ўвага вельмі важная для іх падрастаючых сыноў, што часцей трэба цікавіцца, з кім сябруюць дзеці, дзе і як гуляюць, аб чым мараць, у чым маюць патрэбу…\nЗгодна дзеючага заканадаўства, у дадзеным выпадку для бацькоў прадугледжана пакаранне ў выглядзе штрафу ў памеры да 10 б.в. альбо папярэджванне (тое ж дзеянне, учыненае паўторна на працягу года пасля накладання адміністрацыйнага спагнання за такое ж парушэнне, прадугледжвае штраф у памеры ад 10 да 20 б.в.).\nЧлены камісіі аднадушна прынялі рашэнне вынесці бацькам хлопчыкаў папярэджванні і параілі ім, нягледзячы ні на якія жыццёвыя цяжкасці, больш уважліва ставіцца да сваіх дзяцей, не рабіць іх дарослымі і самастойнымі занадта рана, дазволіць як мага больш знаходзіцца ў цудоўнай і непаўторнай краіне дзяцінства. Падчас летніх канікулаў, калі ў рабят шмат вольнага часу, прапанавалі актыўней займаць іх гаспадарскімі справамі, разам хадзіць за грыбамі і ягадамі, на школьны стадыён. А як выйсце з сітуацыі, калі наладзіць бацькоўскі нагляд за дзецьмі ну зусім немагчыма, прапанаваць дзецям выкарыстоўваць для сваіх гульняў базу адпачынку Кіраўскай ДЮСШ, якая знаходзіцца прама ў цэнтры Барсукоў.\nПадчас выязнога пасяджэння былі таксама разгледжаны пытанні арганізацыі міжведамаснай работы з сацыяльна-небяспечнымі сем’ямі; магчымыя шляхі паляпшэння дэмаграфічнай сітуацыі на тэрыторыі Паўлавіцкага сельсавета; метады прафілактычнай работы распаўсюджвання хвароб, якія перадаюцца палавым шляхам, ВІЧ-інфекцыі, наркаманіі і іншыя.\n← Ниже скорость — меньше проблем\n«За захаванне традыцыйнай прыпеўкі» →\nС чего начиналась история Всебелорусских народных собраний и чем запомнились предыдущие форумы\n13.01.2021 13.01.2021 Газета Кiравец Комментариев нет\nОтмечены лучшие Кировские спасатели\nПодведены итоги районного смотра-конкурса детского творчества «Спасатели глазами детей»\n10.03.2021 10.03.2021 Газета Кiравец Комментариев нет


Акцыя ў Беластоку: Напішы ліст палітвязню - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНайменш 50 паштовак беларускім палітычным зняволеным падпісалі сёння, 23 студзеня, прадстаўнікі беларускай дыяспары.\nАкцыя адбылася ў прасторы для беларускіх журналістаў у Беластоку, кажа кіраўнік каворкінгу Руслан Кулевіч:\n– Да нас звярнуліся прадстаўнікі беларускай дыяспары ў Беластоку і прапанавалі зрабіць такую акцыю. Мы не адмовіліся, бо мы лічым, што трэба дапамагаць палітвязням як можна. Напрыклад, мы тыдзень таму на адкрыцці каворкінгу рабілі акцыю: „Напішы ліст да журналіста палітвязня”. Зараз пішуць прадстаўнікі дыяспары, пішуць тым палітвязням, якія не журналісты. Гэта амаль тысяча людзей. Я лічу, што трэба праводзіць такія акцыі. Гэта тое, што мы можам зараз рабіць для падтрымкі нашых беларусаў.\nПрадстаўніца беларускай дыяспары распавяла, як выбіралі тых, каму пісаць паштоўкі.\n– Гэта самы просты спосаб выказаць нашу салідарнасць, але таксама ён адзін з самых важных. Тыя палітзняволеныя, якія выходзяць, і якія там знаходзяцца, не раз у сваіх лістах падкрэслівалі, як важна для іх атрымліваць такую падтрымку – атрымліваць лісты. Мы выбіралі адрасатаў такім чынам, каб былі людзі, пра якіх вядома, што яны атрымліваюць мала лістоў. Таксама трохі гарадзенскіх людзей, бо ў нас тут шмат гарадзенскіх і яны хацелі б напісаць сваім.\nА пісалі не толькі гарадзенцам, у тым ліку журналісту Дзянісу Івашыну, але і Аляксею Кудзіну, Марыне Золатавай, Марыі Калеснікавай ды іншым менш вядомым палітвязням. Пасля паштоўкі будуць адпраўленыя ў Беларусь у турмы, ізалятары і калоніі, дзе ўтрымліваюць беларускіх палітычных зняволеных, якіх праваабаронцы налічылі на сёння 988 чалавек.\nРуслан Кулевіч: Спадзеямся, неўзабаве каворкінг у Беластоку пачне працаваць\nАкцыя салідарнасці з беларускімі палітвязнямі ў Беластоку


Стан неба ўвогуле не змяніўся. Лівень (ліўні). Воблакі ўкрывалі больш за палову неба на працягу ўсяго адпаведнага перыяда. Слаіста-кучавых, слаістых, кучавых або кучава-дажджавых воблакаў няма.\nДождж (незамярзальны) неліўневы. Лівень (ліўні). Дождж. Слаістыя туманападобныя або слаістыя разорваныя, або тыя й іншыя разам, якія не тычацца да воблакаў кепскага надвор'я.


Мікалая Статкевіча на Акрэсціна спрабавалі заразіць на сухоты | Гарадзенская вясна\nЗавяршыўся тэрмін 15-суткавага ўтрымання ў следчым ізалятары на Акрэсціна вядомага палітыка, аднаго з лідараў Беларускага нацыянальнага кангрэса Мікалая Статкевіча. Аднак жонка Марына Адамовіч, паплечнікі ды журналісты не дачакаліся яго выхаду ў азначаны тэрмін. Палітыка чамусьці павезлі ў Ленінскі РАУС, дзе чыталі – “дурылі галаву” – яму тэкстам Закона аб масавых беспарадках. Але насамрэч уладам было чаго баяцца. Прыехаўшы назад да журналістаў на таксі, палітык расказаў жахлівую праўду – у турэмнай камеры яго спрабавалі заразіць на сухоты.\nМікола Статкевіч апавядае:\n– Мяне памясцілі адразу пасля арышту ў камеру нумар пяць на першым паверсе. Яна ізаляваная, не мае вентыляцыі. Далей так званая тверская змена – людзі, звязаныя з КДБ – у сярэдзіне дня перавялі чалавека, які адразу выклікаў насцярогу. Прыстойна апрануты, але перад гэтым, адчуваецца, яго білі і цягалі па нечым. Быў вельмі зняможаны і затраўлены. Раптоўна сказаў, што хворы на сухоты, на адкрытую форму. І што міліцыянты забаранілі яму пра гэта казаць. Вельмі баяўся і дрыжаў пры гэтым. Пачаў ціснуць чырвоную кнопку, пачаў скандал. Мне таксама пагражалі карцарам, але праз 7 хвілін яго ад мяне забралі. Раней ведаеце хто выкрадаў і расстрэльваў сваіх апанентаў. Зараз спрабуе давесці да інсульту, як Някляева. Альбо заразіць небяспечнай хваробай. Гэта беспрэцэдэнтна!\n26 верасня за ўдзел у несанкцыянаваным мітынгу на Кастрычніцкай плошчы з нагоды Дня вайсковай славы, а таксама супраць беларуска-расейскіх вайсковых вучэнняў “Захад-2017” Мікола Статкевіч быў асуджаны яшчэ на 5 сутак арышту. Паводле палітыка, улады “зберагаюць” іх для “пасадкі” перад Маршам абураных беларусаў, прымеркаванага на 21 кастрычніка.\nЧытай больш на: https://www.racyja.com/hramadstva/mikalaya-statkevicha-na-akrestsina-spra/


Былая Міс «Маладога фронту» гандлюе замкамі ў Чэхіі\nБылая Міс «Маладога Фронту» цяпер займаецца продажам палацаў ды замкаў у Чэхіі. Іншая актывістка, якая выйшла на пратэсты падчас Плошчы-2006, перакладае для рэжысёра Андрэя Звягінцава на фестывалі ў Карлавых Варах. Чаму жанчыны пакінулі радзіму і аказаліся патрэбнымі за мяжой?\nСюжэт праграмы »Прасвет«, якая выходзіць на »Белсаце« штопятніцу а 21:50. Глядзець праграму можна он-лайн на нашай старонцы. Пасля эфіру выданне можна знайсці ў нашым архіве.\nЗамкаў у Чэхіі налічваецца каля 2 тысяч, і толькі каля 100 з іх належаць дзяржаве. Іх кошты вагаюцца да € 19 тыс. да 6 млн. Але замак можна набыць і за адну крону. Агенцтва «Vip Castle», якім кіруе пераможца конкурсу прыгажосці «Маладога фронту» ў 1996 годзе Наталля Маковік разам з мужам, – унікальнае ў Чэхіі. Такім бізнесам у гэтай краіне не займаецца ніхто іншы.\nСпадарыня Маковік прызнаецца, што гандаль замкамі дае ёй адчуванне, што яна ратуе гісторыю: «Спецыфіка чэшскіх замкаў такая, што ім патрэбная рэканструкцыя».\n«Не трэба плаціць хабар, каб адкрыць фірму ў Еўропе, не трэба мець кантакту з алігархамі, каб прадаваць гэтыя замкі. Гэта ўсё проста ў нашай галаве. Насамрэч усё прасцей у гэтым свеце. Галоўнае мець мэту, жаданне, пачынаць і рабіць», – адзначыла былая актывіста «Маладога фронту».\nПадобных прынцыпаў прытрымліваецца былая жыхарка Маладзечна Крысціна Шыянок. Яна – прафесійная перакладчыца, якая з’ехала з Беларусі пасля падзеяў Плошчы-2006. Прадмет асаблівага гонару беларускі – праца падчас кінафестываляў у Празе і ў Карлавых Варах. Летась ёй пашанцавала быць асабістаю перакладчыцай Андрэя Звягінцава, рэжысёра нашумелага ў Расеі фільму «Левіяфан». Такія працы Крысціна лічыць высокім палётам у кар‘еры перакладчыка.\n«Прага – гэта горад магчымасцяў. І ты ніколі не ведаеш, якая цікавая праца цябе тут напаткае. Калі я сюды прыехала, я ніколі не думала, што ў мяне будзе магчымасць пазнаёміцца і сустрэцца, а самае галоўнае – перакладаць для такіх выбітных асобаў».\nАд прыступаў настальгіі па радзіме беларуска не пакутуе. Беларускай у Празе, як сама сцвярджае, яна адчувае сябе больш, чым у Беларусі – тут шмат беларускамоўных суайчыннікаў, шмат беларускіх арганізацыяў. Беларускія нацыянальныя святы як, напрыклад, Дзень Волі ў Празе можна святкаваць публічна, адкрыта і абсалютна беспакарана.


Будзьма беларусамі! » Гурт “Кальян”: “Апалітычнасць — гэта такі хітрык, магчымасць адседзецца ў хмызах.” (+ mp3)\n11.04.2011 | Музагляд з Сяргеем Будкіным\nГарадзенскі гурт “Кальян” пасля 6-гадовага перапынку запісаў новы альбом “Антыпазітыў”. Больш жорсткае хардкоравае выкананне, вострыя тэксты на сацыяльную і палітычную тэматыку. Размова з Алесем Дзянісавым закранула розныя тэмы жыцця.\nКальян – “Кранштат” (спампаваць)\nКальян – “Купляй!” (спампаваць)\n— Альбом стаў больш жорсткім у выказваннях і ў тэкстах. З чым гэта звязана?\n— Рок-музыка — гэта лакмусавая паперка, якая рэагуе на тое, што адбываецца вакол цябе. Гэта звычайная рэфлексія. У мяне ёсць права і магчымасць спяваць пра тое, што я адчуваю! Калісьці Махатма Гандзі сказаў, што не можа быць шчаслівым, пакуль навокал столькі няшчасных людзей. У нейкім сэнсе, на мой погляд, і рок у нашай краіне павінен больш увагі аддаваць сацыяльна-палітычным праблемам грамадства і простага чалавека. Няхай прыдворныя “рокеры” кшталту Дяди Вані і “Да Вінчи” спяваюць пра ўсялякую лабуду. З аднаго боку, я ніколі не быў у складзе нейкай там палітычнай партыі ці руху. З другога боку, я ніколі не быў апалітычным. Слова “апалітычны” ў мяне мае жорсткую афарбоўку кшталту “мая хата з краю, і мне на ўсё насраць”. Дык вось, асабіста мне — не нас*аць! Апалітычнасць — гэта такі хітрык, магчымасць адседзецца ў хмызах. А насамрэч гэта ціхае падтрыманне Сістэмы.\nПасля апошніх прэзідэнцкіх выбараў мы прачнуліся ва ўмовах віртуальнай грамадзянскай вайны. Можна звязаць нашыю радыкалізацыю з гэтым, але большасць тэкстаў былі напісаныя ў 2007 — 2008 гадах. Першыя рэпетыцыі мы пачалі ў 2009 годзе. Таму гэтыя падзеі больш паўплываюць на будучую творчасць.\n— Алесь, як бы ты акрэсліў сітуацыю на сучаснай гарадзенскай сцэне?\n— Я не музычны крытык. Мне цяжка тут штосьці сказаць. Можна звярнуць увагу на некаторыя моманты, якія кідаюцца ў вочы. Па-першае, рок загналі ў падвалы і гаражы. У нас няма свайго клуба, але на сённяшні момант ягоная наяўнасць не вырашыла б пытання.\nПа-другое, у Гародні вельмі шмат гуртоў. Не магу сказаць, што мне ўсе цікавыя, але гэта справа густу.\n— Гарадзенскія гурты запісваюць новыя альбомы, возьмем да прыкладу вас і “Некоторое отсутствие пуговиц”, аднак у залах ці ў клубах іх не чуваць. Як ты лічыш, чаму?\n— Гэта пытанне да клубаў і залаў. Справа, здаецца, у тым, пра што сказаў Сяргей Міхалок, — культурным генацыдзе. Цяпер час шансону і папсы. Яны правяць балам. Сітуацыю адлюстроўвае “Радыё Рокс”, якое — з такой назвай — круціць на сваіх хвалях тухлую гопніцкую пашляціну.\nІ калі нашая творчасць, напрыклад, больш спецыфічная, то тое, што Ваня Пачывалаў не мае канцэртаў, — гэта для мяне нонсэнс.\n— Што змянілася ў тваім светапоглядзе за апошнія 6 гадоў, пасля выпуску мінулага альбома?\n— Гурт быў у стане паўраспаду 5 гадоў. Мы некамерцыйны гурт, таму нам неабавязкова увесь час клапаціцца пра канцэрты і лавэ, якое нам за іх адшпіляць, пра колькасць альбомаў і іх продаж, і г.д. Нам не трэба хадзіць да ідэолагаў, каб нашыя канцэрты не забаранялі, бо іх і так негалосна забаранілі вельмі даўно. Сітуацыя мне нагадвае 80-я гады мінулага стагоддзя. Цяпер, канечне, не “поколение дворников и сторожей”, но па ментальнай сутнасці — адно да аднаго. Падлеткам я выхоўваўся на рознай музыцы, у тым ліку і на так званым савецкім року. Мы гралі на гітарах “Кино”, перапісвалі на бабіны “ДДТ” жахлівай якасці… Яны сядзелі ў глыбокім андэграўндзе і не скавыталі. І вось і мы цяпер, сціскаючы зубы, не займаемся калабарацыянізмам. З гэтага пункту гледжання нічога не змянілася. Не змянілася стаўленне да тых рэчаў, якія заўсёды былі “слупамі” майго светапогляду. Пачынаючы ад агульначалавечых каштоўнасцяў і заканчваючы такімі рэчамі, як нонкарфамізм у дачыненні да сённяшняй сістэмы РБ ці антыфашызм. Гэта было і засталося. Ну а ўвогуле, канечне, чалавек змяняецца. Мне цяжка адказаць, як гэта паўплывала на творчасць. Гэта няхай музкрытыкі і слухачы кажуць.\nПесні з альбома можна спампаваць са старонкі гурта.


Адмаўленьне відавочнага. Чаго спужаліся беларускія ўлады ў гісторыі з арыштам расейскай грамадзянкі Багачовай\n16 кастрычнік 2019, 17:27\nГульня з закладнікамі — нярэдкая зьява ў палітыцы афіцыйнага Менску.\nГанну Багачову вызвалілі праз двое сутак, як толькі справа займела розгалас.\nАле далей беларускія ўлады пачалі абвяргаць відавочнае, спрабаваць даказваць, што Ганна Багачова і не была затрыманая.\nБеларускія ўлады не разьлічылі палітычнага эфэкту, не чакалі такой рэзкай рэакцыі з боку Расеі.


Лідэр украінскага гурта “Фiолет” cпрэзентуе сольны праект у Гродна — Новости — Новости и события Гродно. Вечерний Гродно\nЛідэр украінскага гурта “Фiолет” cпрэзентуе сольны праект у Гродна\nУ межах тура 23 сакавіка ў Доме афіцэраў украінскі музыка Сяргей "Колос" Мартынюк прэзентуе слухачам сольны акустычны альбом пад назвай “28.12.87”.\n— Альбом названы паводле даты майго нараджэння. Гэта тэрмін, за які людзі становяцца асобамі, канчаткова вызначаюцца са сваімім прыярэтэтамі па жыцці і думкамі, — кажа Сяргей.- Дзесяць трэкаў пра гады, у якія людзі любяць, ненавідзяць, шукаюць, думаюць і нават паміраюць.\nАльбом “28.12.87” аб’яднаў песні, напісаныя да “Фіолету”, не загнаныя ў гукавыя ды стылёвыя межы. Па словах музыкі, яны б ніколі не сталі часткай рэпертуара гурта “Фіолет”, бо вельмі адрозніваюцца сваёй эмацыйнасцю і вар’яцтвам, але заслугоўваюць матэрыялізаванага існавання.\nРазам з Коласам у Гродна прыедзе менскі гурт Znarock — вясёлыя саркастычныя тэксты і энэргічная музыка не пакінуць абыякавымi.\n— Наша ідэалогія простая: смех — гэтага моцная зброя і лекі ад шматлікіх праблем, – жартуе Яўген Сокалаў, спявак Znarock.\nКанцэрт пачнецца ў 18.00


Культура - Як выяўленчаму без рынку?\nВалерый ШКАРУБА, мастак, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі\nА лепшыя з лепшых адбіраліся ўжо на Усесаюзную выстаўку ў Маскве. Шмат работ набывалася дзяржавай — Міністэрствам культуры, Саюзам мастакоў, музеямі. На адкрыццё ж прыходзілі не толькі чыноўнікі адпаведнага профілю, але і прадстаўнікі кіраўніцтва рэспублікі. Ставала і ўвагі прэсы, распавядалася па радыё, здымала тэлебачанне, адпаведна, рэзананс у грамадстве быў каласальны.\nІ цяпер такога класу выстаўкі на Беларусі праходзяць, але без ранейшага ажыятажу: падзеямі ў маштабах краіны яны дакладна не з’яўляюцца, маральнага і матэрыяльнага стымулу для мастакоў не нясуць. Вакол іх звычайна маўчанне, а дзяржава і прыватнікі амаль нічога не купляюць, дамовы не заключаюцца. Маладыя мастакі не бачаць сэнсу свайго ўдзелу ў выстаўках.\nАле выстаўка — не толькі прэстыж і магчымыя фінансы, гэта школа. Маё пакаленне, выстаўляючыся з Савіцкім, Вашчанкам, Кішчанкам, Шчамялёвым, вучылася ў іх, імкнучыся за імі. А яны штосьці падказвалі, настаўлялі, нават раскрывалі сакрэты. Мы ж раслі з іх парадамі, акрыленыя доляй увагі, нам хацелася пасля размовы з мэтрам тут жа пісаць! А цяперашні таленавіты пачатковец выслухае, скажам, мяне — і што яму з гэтым рабіць? Заставацца невядомым геніем, якога не набываюць?\nУ цэлым прэстыж прафесіі моцна ўпаў. Прынамсі, сярод хлопцаў. І гэта паказчык, які непакоіць. Я некалькі разоў уваходзіў у склад прыёмнай камісіі Акадэміі мастацтваў. У наш час па многіх мастацкіх кірунках вучыліся адны юнакі, зараз на жывапісе і манументальным — амаль адны дзяўчаты, на скульптуры — 50/50.\nМаладое пакаленне мастакоў імкнецца выстаўляцца ў Расіі, у Еўропе і далей, лічачы, што на радзіме ім “лавіць” няма чаго. І сёй-той выстаўляецца паспяхова. У нас жа больш-менш нармальная творчая атмасфера ў гэтым сэнсе пануе ў Гродне. Далёка не ўсё залежыць ад прабіўных якасцей саміх мастакоў, але калі горад ідзе ім насустрач, калі ён зацікаўлены ў тым, каб развіваць сваё мастацтва, штосьці атрымліваецца. Наколькі я ведаю, у Гродне практычна ўсе жывапісцы — і вопытныя, і маладыя — забяспечаны майстэрнямі. У Віцебску нядрэнная сітуацыя (пры празмернай увазе да Шагала). У Магілёве — горш, але тут здараюцца цікавыя пленэры. У Гомелі — шыкоўная пляцоўка: палац Румянцавых-Паскевічаў, маленькі беларускі Эрмітаж.\nУ СССР быў у фаворы жанр шматфігурнай кампазіцыі, рабочых і калгаснікаў ды іншых, а сацрэалізм пісаў кожны другі мастак. Кірунак гэты добра аплачваўся, развіваўся і прапагандаваўся. З распадам Саюза на паверхню ў колішніх савецкіх рэспубліках выйшлі жанры больш дэмакратычныя — партрэт, пейзаж, нацюрморт. Пейзаж, скажам, сёння вельмі запатрабаваны і ў Беларусі, маючы ярка выяўленыя нацыянальныя, рэгіянальныя рысы. Калі называць нейкія імёны, дык з рэалістаў, прыхільнікаў традыцый, я б адзначыў Антона Вырву, які шмат выстаўляецца ў краіне і за мяжой. Са скульптараў вылучыў бы Андрэя Асташова, што робіць незвычайныя работы.\nАле ў краіне няма рынку выяўленчага ды і любога іншага мастацтва. А тое, што існуе асобнымі іскрамі, мы губляем: яно выцякае з Беларусі. І задача дзяржавы, мяркую, палягае ў тым, каб утрымаць тут новае пакаленне беларускіх дзеячаў культуры, стымулюючы іх творчасць. Энтузіязм і маладосць хутка праходзяць, а адным альтруізмам сыты не будзеш.\nУ Міністэрства культуры ёсць грошы, якія вылучаюцца на закупку карцін. Як сістэма працуе ў рэальнасці, я не ведаю. А прапанаваць са сваёй званіцы магу наступнае. Абмежавацца адной маштабнай выстаўкай выяўленчага мастацтва, якая будзе праходзіць напрыканцы года і дзе могуць быць прадстаўлены любыя працы. А сродкі (прынамсі, значную іх частку) варта выдаткаваць на закупку, дапусцім, дзесяці лепшых твораў. Тады кожны мастак будзе ведаць, што “пад заслону” года якую-небудзь з яго карцін могуць купіць, прычым — дорага. Стымул? Стымул. Рэзананс? Рэзананс. І сапраўдныя пашана ды павага тым, чые палотны патрапілі ў дзясятку. І за мяжу яны не адправяцца, застануцца ў якім-небудзь з прэстыжных айчынных музеяў.


ГалоўнаяМерапрыемствыМайстар каменнага летапісу\nЗ 2 па 31 жніўня ў зале дакументаў па мастацтве (пам. 306) праходзіць кніжна-ілюстрацыйная выстаўка “Майстар каменнага летапісу”, прысвечаная 80-годдзю з дня нараджэння беларускага архітэктара Вячаслава Міхайлавіча Чарнатава (1939–2016).\nНястомны даследчык, аўтарытэтны вучоны, таленавіты архітэктар і мудры педагог, сапраўдны энтузіяст сваёй справы, чалавек высокай культуры і эрудыцыі, бясконца добры і спагадлівы, які імкнуўся шчодра дзяліцца сваімі ведамі і адкрыццямі, – такім быў Вячаслаў Міхайлавіч.\nІмкнучыся захаваць нацыянальную архітэктурную спадчыну, ён спрыяў аднаўленню гістарычна каштоўных будынкаў, кіраваў рэстаўрацыйнымі работамі, супрацоўнічаў з Беларускім добраахвотным таварыствам аховы помнікаў гісторыі і культуры. Па праектах архітэктара пабудаваны рэстаран у Барысаве, гандлёвы цэнтр у Дзяржынску, навучальны корпус Інстытута кіравання і прадпрымальніцтва ў Мінску і іншыя грамадскія будынкі.\nІмя Чарнатава значнае і прызнанае ў беларускай навуцы. Вучоны даследаваў праблему праяўлення нацыянальнага ў архітэктуры на прыкладзе дойлідства беларускіх гарадоў другой паловы ХIХ – пачатку ХХ ст. Ён упершыню раскрыў паняцце “майстар архітэктуры”, стварыўшы шэраг манаграфій, прысвечаных беларускім архітэктарам Георгію Заборскаму, Абраму Духану, Уладзіміру Каралю, Станіславу Шабунеўскаму. В.М. Чарнатаў – аўтар кніг “Памятники военной истории и боевой славы” і “Сынам Отчизны” аб мемарыяльных збудаваннях на тэрыторыі Беларусі. Гэтыя выданні прадстаўлены на выстаўцы.\nВыклічуць цікавасць шматлікія артыкулы Вячаслава Міхайлавіча, апублікаваныя ў часопісах “Архитектура и строительство”, “Беларускі гістарычны часопіс”, артыкулы ў навуковых зборніках, калектыўных выданнях, даведніках і энцыклапедыях.\nНа працягу многіх гадоў Вячаслаў Міхайлавіч Чарнатаў быў адданым чытачом Нацыянальнай бібліятэкі, часта працаваў у зале дакументаў па мастацтве. Супрацоўнікі з цеплынёй і шчырай павагай успамінаюць гэтага таленавітага чалавека.\n16 кастрычніка дзіцячы пакой запрашае дзяцей 5–10 гадоў на літаратурную гадзіну “Чытайце самі, чытайце з намі”.\n15 кастрычніка адбудзецца навуковая лекцыя “Кнігі да вынаходніцтва друку: нястомная праца перапісчыка” даследчыка старажытных манускрыптаў Скота Кэрала.\n18 кастрычніка ў межах пасяджэнняў “Клуба кніжных прафесараў” ладзяцца заняткі са знакамітым даследчыкам старажытных манускрыптаў.\nСправядліва кажуць, што вышывальшчыцы бачаць навакольны свет зусім па-іншаму. Іх погляд на рэчаіснасць своеасаблівы, усё звычайнае ў іх ператвараецца ў чароўнае, трапляючы на тканіну з дапамогай маленькай іголкі і рознакаляровых нітачак.\nШтогод 26 верасня ў розных краінах Еўропы прыцягваюць асаблівую ўвагу да вывучэння моў у школах і заахвочваюць не спыняць гэты працэс на працягу ўсяго жыцця. Бо мова – гэта галоўны сродак камунікацыі! Цяпер гэта свята прыйшло і ў нашу краіну.\n26 верасня дзіцячы пакой запрашае дзяцей 5–10 гадоў на літаратурную гадзіну “Дарожная азбука”.


02 верасень 2019, 09:59\nНедзяржаўная арганізацыя «Саюз беларускіх пісьменьнікаў» у партнэрстве з грамадзкай кампаніяй «Будзьма беларусамі» выдала да Дня ведаў анімацыйны фільм «Ад Скарыны пачатак… Пяць стагодзьдзяў нашай кнігі».\nЗа тры хвіліны відэа расказвае гісторыю беларускага кнігадруку: пра першую друкаваную кнігу Францішка Скарыны і статуты Вялікага Княства Літоўскага, пра падпольныя выданьні Кастуся Каліноўскага і «нашаніўскія» часы — пра ўсё аж да да Нобэлеўскай прэміі ў літаратуры, што атрымала Сьвятлана Алексіевіч.\nНа думку стваральнікаў мультфільма, беларуская кніга яднала нацыю і рухала яе наперад, а дзякуючы распаўсюднікам друкаванага слова паўстаў масавы беларускі рух, вынікам якога стала абвяшчэньне незалежнасьці Беларускай Народнай Рэспублікі.\nМультфільм агучыў актор Купалаўскага тэатру Аляксандар Малчанаў. Стужку зрэжысэравала і спрадусавала крэатыўная агенцыя «Малако».\n«Будзьма беларусамі» — 10 гадоў. Што атрымалася, а што не. 10 фактаў пра кампанію


Пахаванне для супергероя: труну з целам 5-гадовага хлопчыка, які памёр ад раку, неслі Бэтман і Чалавек-павук\nПахаванне для супергероя: труну з целам 5-гадовага хлопчыка, які памёр ад раку, неслі Бэтман і Чалавек-павук 2\nСупермэн, Тор, Жалезны чалавек і некалькі іншых супергерояў неслі труну падчас пахавання пяцігадовага Брэйдана.\nМаленькаму Брэйдану Дэнтану з Індыяны (ЗША) паставілі дыягназ «рак мозга» 20 красавіка 2013 года. З таго часу пачалося яго змаганне з хваробай, якая патроху, але няўмольна перамагала.\n«Спачатку ён перастаў хадзіць. Тэрапія на нейкі час дапамагла, ён змог падняцца з ложка. Потым яму зноў стала горш, ён быў нават не ў стане што-небудзь з'есці ці выпіць…» — распавядае маці Брэйдана Стэйсі Дэнтан.\nПа словах Стэйсі, падчас кожнай працэдуры ў хлопчыка была з сабою фігурка нейкага супергероя. Брэйдан з трохгадовага ўзросту быў вялікім фанатам супергерояў. Больш за ўсіх ён любіў Чалавека-павука.\n8 мая хлопчык памёр. Стэйсі вырашыла належным чынам ушанаваць мужнасць маленькага чалавечка, які змагаўся да апошняга.\n«Я адчувала, што, калі б сын глядзеў на нас з нябёсаў, ён быў бы шчаслівы», — кажа яна.\nСярод тых, хто нёс труну, быў брат Стэйсі ў ролі Тора і яе стрыечны брат, апрануты Жалезным чалавекам.\nЮБ, паводле abcnews.go.com\nЯк жа гэта па-людску ў іх / Адказаць\nЦіханоўская не будзе праводзіць мітынг на Бангалоры, але прыйдзе на свята ў Кіеўскім скверы 8


29 чэрвень 2021, 08:56\nВітольд Ашурак пасьля падзеньня ў калёніі ў дзень сьмерці. Скрыншот з відэа, якое апублікаваў Сьледчы камітэт 25 траўня\nПрадстаўнікі камісіі сярод іншага пагутарылі са зьняволенымі і далі ім запоўніць анкеты.\n«Скаргаў ад асуджаных не паступала», — сказана ў справаздачы камісіі, апублікаванай на сайце Міністэрства юстыцыі.\nКіраўніцтву калёніі параілі ўдзяляць большую ўвагу\nпрацы псыхолягаў з асуджанымі,\nфармаваньню законапаслухмяных паводзінаў,\nумацаваньню сацыяльна карысных сувязяў,\nмінімізацыі ўчыненьня імі паўторных злачынстваў,\nзацікаўленасьці ў атрыманьні адукацыі.\nПалітвязень Вітольд Ашурак памёр 21 траўня ў шклоўскай калёніі пры незразумелых абставінах. Родным назвалі прычынай сьмерці «спыненьне сэрца», а цела выдалі зь перабінтаванай галавой.\nВітольду Ашурку было 50 гадоў. Ён жыў у Бярозаўцы Лідзкага раёну на Горадзеншчыне. Працаваў у будаўніцтве «сам на сябе». Быў мясцовым актывістам, сябрам БНФ, каардынатарам руху «За свабоду». Падымаў экалягічныя пытаньні — забруджваньне рэк Дзітвы і Нёмана, забруджваньне паветра бярозаўскім шклозаводам. Выходзіў на адзіночныя пікеты. Усталёўваў разам з паплечнікамі крыжы і помнікі паўстанцам 1863–1864 гадоў у Горадзенскай і Берасьцейскай абласьцях. Шанаваў беларускую мову.\nАшурка затрымалі на некалькі дзён у дзень прэзыдэнцкіх выбараў, а потым — 19 верасьня 2020 году за падзеі 9 жніўня ў Лідзе. Яго вінавацілі ў арганізацыі масавых беспарадкаў і ў тым, што нібыта ўдарыў міліцыянта Антона Кацілу каленам у жывот. Суд праходзіў у закрытым рэжыме. Ашурку далі 5 гадоў калёніі і прысудзілі кампэнсаваць шкоду міліцыянту ў памеры 1000 рублёў. Пасьля абвяшчэньня прысуду прысутныя выгукнулі «Ганьба!» і «Верым, можам, пераможам!», на іх завялі крымінальную справу за хуліганства.


Пагавары са мною, мама…\n24/01/2017 Сельская праўда Нам пішуць 0\nНарадзілася я ў пасляваенным 48-ым. На шчасце, не давялося спазнаць голад, адчуць страх ад разрыву бомбаў і снарадаў, не бачыла акупантаў-фашыстаў. Але заўсёды прасіла маму Арыну Трафімаўну расказаць пра тое, што давялося перажыць у вайну ёй і ўсім людзям.\nНаколькі памятаю, мама і тата з маленькім сыночкам Георгіем у 1942 годзе былі высланы ў Германію. Працавалі ў сельскай гаспадарцы. Вярнулася сям’я дадому восенню 1945 года. Калі пачалося вызваленне і нашы салдаты дайшлі да Кёнігсберга, мае бацьк былі вызвалены з фашысцкага рабства. Тата апынуўся на фронце і дайшоў да Берліна, а мама засталася працаваць поварам у салдацкім абозе. Толькі восенню 1945 года бацька вярнуўся дадому, але на фронце атрымаў кантузію. Аб усім перажытым матуля часта расказвала нам, паклаўшы на стол свае напрацаваныя мазолістыя рукі. Мне вельмі дарагія гэтыя ўспаміны, бо ў венах пасляваеннага пакалення цячэ кроў продкаў, людзей, якія змаглі перамагчы фашысцкую навалу.\nПасля вайны ў нашай сям’і, якая жыла ў вёсцы Шані на Пружаншчыне, нарадзілася яшчэ трое дзяцей: Уладзімір, Лідзія і я. Мясціны дзяцінства засталіся ў маім сэрцы назаўсёды. Тым больш, што мама была надзелена дзіўным талентам расказчыцы аб тым, што адбываецца навокал. А яшчэ яна любіла прыроду. Выйдзе вечарам на вуліцу, сядзе на парог і кліча нас, дзяцей, паказвае на ўзыходзячы месяц і любуецца ім. Захаплялася сваёй малой радзімай і паважала аднавяскоўцаў. Пра лёсы многіх з іх распавядала нам. Мы слухалі яе з цікавасцю, таму што ўмела расказваць. Дый гэта ж сапраўдныя жыццёвыя гісторыі! Вось адна з іх. Нашымі суседзямі была сям’я Андрэя Юшкевіча. У фашысцкую акупацыю яна прапала. Аднойчы ранкам, як расказвала мама, фашысты вывелі гаспадара разам з усёй сям’ёй з дому. Так больш ніхто з Юшкевічаў і не з’явіўся ў Шанях. Пазней вяскоўцы гаварылі, што пакараны за сувязь з партызанамі.\nЗ узростам па-асабліваму ўспамінаюцца гады дзяцінства і юнацтва: часта пуховая пярына, зробленая матулінымі рукамі, пірагі, спечаныя ў вясковай пячы, цёплыя і ласкавыя абдымкі і вечаровыя малітвы пры цёмным агні лямпы. Сваю веру яна пранесла праз увесь атэістычны час, як запаленую свечку. У доме ў нас заўсёды былі развешаны абразы, шчыра святкаваліся царкоўныя святы, асабліва Раство Хрыстова і Вялікдзень. Я памятаю, што ў вёсцы добра прыжылася традыцыя, якая адбывалася на калядную вячэру. Дзеці, падлеткі і юнакі ішлі гурбою па вёсцы, заходзілі ў кожны дом і спявалі калядныя песні, а потым расчынялі свае мяшочкі, а шчодрыя гаспадары клалі туды цукеркі, пірагі, яблыкі.\nДасюль, хоць мне ўжо пад семдзесят, памятаю, як мама малілася. Словы малітваў яна прамаўляла так, як бы Гасподзь Бог стаяў побач. У яе голасе была ўпэўненасць у тым, што Ён яе чуе. Мы часта з ёю вечарамі размаўлялі на духоўныя тэмы. Памятаю, як яна вучыла нас малітве “Ойча наш”, зашывала рукапісныя малітвы ў кішэні на ўдачу. Выхоўвала сваіх дзяцей у веры і засцерагала ад заганнага ўздзеяння гэтага свету, за што ёй цяпер вельмі ўдзячна. Менавіта яе прыклад адносін да Бога і людзей адыграў значную ролю ў маім жыцці.\nПраходзяць гады, але я вельмі добра памятаю нашу апошнюю сустрэчу, якая адбылася ў 1996-ым. Як заўсёды, развітвалася перад ад’ездам. Мама абняла мяне, перахрысціла, паклала мне руку на галаву (раней яна так ніколі не рабіла), яшчэ раз абняла і пацалавала. Быццам бы сэрцам адчувала, што больш мы з ёю не ўбачымся.\nУ гэтым жа годзе яе не стала. Цяпер напамінкам пра дзяцінства і юнацтва з’яўляецца бацькоўская сядзіба, на якой парадак падтрымлівае сястра Лідзія. З чацвярых дзяцей сям’і на сваю малую радзіму прыязджаем толькі я і самая малодшая з усіх – Лідзія.\nПаверце, нават у глыбокай старасці хочацца адчуць матуліну падтрымку і дотык цёплых рук, пяшчотнае яе слова, якое сагравае душу і сэрца.\nВольга МІХАЛЬКЕВІЧ, г. Жабінка.


Артыкулы Майкла Рэя па Martech Zone |\nАртыкулы Майкл Рэй\nМайкл з'яўляецца дырэктарам сацыяльных сетак у STIR Рэклама і комплексны маркетынг. Сацыяльныя сеткі для яго больш, чым праца, гэта захапленне, якое дазволіла Майклу аб'яднаць сваю творчасць, аналітычны розум і любоў да абслугоўвання кліентаў у кар'еру, заўсёды складаную і ніколі не сумную.\nДадзеныя стратэгіі ствараюць сацыяльныя аб'явы на ўзроўні джэдаяў\nПятніца, красавік 17, 2020 Пятніца, красавік 17, 2020 Майкл Рэй\nЗорныя войны апісваюць Сілу як тое, што цячэ праз усё. Дарт Вейдэр кажа нам не недаацэньваць яго, а Обі-Ван кажа Люку, што гэта звязвае ўсе рэчы. Гледзячы на рэкламны сусвет сацыяльных сетак, гэта дадзеныя, якія звязваюць усё, уздзейнічаючы на творчасць, аўдыторыю, абмен паведамленнямі, тэрміны і іншае. Вось некалькі ўрокаў, якія дапамогуць вам даведацца, як выкарыстоўваць гэтую сілу для пабудовы больш магутных і эфектыўных кампаній. Урок 1: Засяродзьцеся на ясным


“Размаўляй са мной па-беларуску” / Своя колокольня / Живой Гомель » свежие новости Гомеля сегодня\nПраводзячы невялікае апытанне сярод гамяльчан у рамках святкавання Міжнароднага дня роднай мовы я пацікавілася, чаму мы не размаўляем на беларускай мове. Адказы мяне здзівілі: 97% апытаных адказалі – “таму, што ніхто на ёй не размаўляе” і дадалі, калі б да іх звярталіся на роднай мове, дык і адказ пачулі б на той жа; 2% – не вывучалі беларускую мову, а таму і не карыстаюцца ёю; 1% – не лічаць яе прэстыжнай. З гэтай прычыны неабыякавыя да лёсу беларускай мовы супрацоўнікі бібліятэк Гомеля вырашылі ў свята роднай мовы паразмаўляць на мове славутых Коласа і Купалы. Прыемна, што большасць наведвальнікаў бібліятэк у гэты дзень акцыю “Размаўляй са мной па-беларуску” падтрымалі.\nЯшчэ адна перашкода на шляху да ўжывання беларускай мовы тое, што нават падчас размовы на ёй большасць з нас працягваюць думаць на мове расейскай. Спачатку мы будуем сказы па-руску, і толькі потым агучваем іх, перакладаючы на беларускую. Таму і гучаць нашыя дыялогі так ненатуральна. Разважаць чаму ж нашыя думкі гучаць на мове суседзяў доўга не прыйшлося – не думаем на роднай мове, бо дасканала яе не ведаем. Дык ці ведаюць беларусы сваю нацыянальную мову? Даведацца дапамогуць вынікі апытання, праведзенага сярод чытачоў ЦГБ імя А.Герцэна. Удзельнікам было прапанавана перакласці на рускую мову наступныя беларускія словы: пернік (пряник), дыван (ковер), часопіс (журнал), гарбата (чай).\nПарадавала, што 92% апытаных ведаюць пераклад слова часопіс, 2% — палічылі, што гэта летопись, астатнія 6% — не змаглі даць адказ. Амаль не сумняваліся ўдзельнікі апытання пры перакладзе слова гарбата: 91% добра ведае, што гэта чай, 2% палічылі, што гэта скрыўленне хрыбетніка, 2% звязалі значэнне са словам багата, а 5% увогуле не змаглі адказаць. Сумнае становішча і з такім знаёмым, на першы погляд, словам дыван. Да сённяшняга часу большасць апытаных – 54% упэўнена, што гэта диван, астатнія – 46% адказалі правільна – ковёр. Цікавыя варыянты адказаў мы пачулі, калі прапанавалі перакласці слова пернік: 78% чытачоў звязалі пераклад са словам перина, подушка, 1% палічыў, што гэта передник, і нарэшце 21% даў правільны адказ – пряник.\nПасля падлікаў успомнілася: “Не пакідайце ж мовы нашай беларускай, каб не ўмерлі…” – завет гэты дадзены быў нам яшчэ ў ХVIII стагоддзі. Аўтар слоў, Францішак Багушэвіч, глядзеў далёка наперад і магчыма прадчуваў, што становішча беларускай мовы ў трэцім тысячагоддзі будзе зусім не зайздросным. Але мы, нашчадкі, у поўнай меры ўжо адчулі гэтую праблему і гатовыя паступова яе вырашаць.\nТак, у апошні час усё больш увагі надаецца папулярызацыі беларускай мовы.\nІ больш прадуктыўна прывіваць любоў да роднай мовы праз мастацкае слова. Вось і ўтульная зала бібліятэкі імя А.Герцэна чарговы раз адкрыла свае дзверы для людзей мастацтва – літаратараў, вядомых і пачынаючых, сапраўдных знаўцаў і проста аматараў прыгожага пісьменства. «На абшарах роднага слова» – менавіта пад такой назвай адбылася сустрэча людзей не абыякавых да лёсу беларускай мовы з прадстаўнікамі вядучага літаратурна-мастацкага выдання краіны. Літаратар, добры знаўца гісторыі, мастацтва, музыкі і іншых сумежных галін нашай культуры, дырэктар рэдакцыйна-выдавецкай установы «Літаратура і Мастацтва» і галоўны рэдактар аднайменнага штотыднёвіка Алесь Карлюкевіч, яго намеснік Ала Корбут, рэдактар аддзела публіцыстыкі газеты творчай інтэлігенцыі Беларусі Iрына Тулупава і галоўны рэдактар часопіса «Полымя», паэт Мікалай Мятліцкі паразважалі на сустрэчы аб накірунках развіцця айчыннай літаратуры, новых у ёй імёнах, акрэслілі сучасны стан беларускамоўных выданняў і падзяліліся сваімі творчымі планамі на бягучы год. Карысным мерапрыемства было для супрацоўнікаў і студэнтаў універсітэта імя Францыска Скарыны. Сумесна з частымі аўтарамі артыкулаў на старонках “ЛіМа” рэдакцыя газеты вырашыла стварыць творчую лабараторыю з мэтай кампенсацыі недахопу карэспандэнтаў.\nЗвярну ўвагу і на наступную дэталь – у зале, дзе праводзілася сустрэча, не засталося свабодных месцаў – а значыць яшчэ не аднойчы мы з вамі атрымаем асалоду ад гучання нашай роднай мовы!\nМарына Ступінская, супрацоўніца бібліятэкі імя Герцена


Вігілія для бедных адбылася ў Гродне | Каталіцкі Веснік\n«Надта сытна і надта смачна, сястра!»,- з удзячнасцю прамовіў адзін з прысутных. “Дык уся справа ў прыправе», — адказала з усмешкай манахіня. У чарговы раз гарадзенцы, якія трапілі ў складаную жыццёвую сітуацыю, сабраліся за шчодра прыбраным сталом у доме сясцёр назарэтанак у Гродне. Спатканне, якое зладзілі дзякуючы падтрымцы Дабрачыннага каталіцкага таварыства “Карытас”, прайшло 21 снежня.\n«Жадаю вам цёплых вечароў і прыязных людзей побач, — пажадаў іерарх. – Уважліва сачыце за тым, што нараджаецца ў вашых сэрцах: адкідвайце ўсё дрэннае і адкрывайцеся толькі на добрыя памкненні».\n«Толькі праз убогіх мы можам штосьці падарыць Богу» (св. Францішак Асізскі).\nбедныя Вігілія Гродна\t2018-12-23


10 кастрычнік 2015, 18:35\nВіктар Юшчанка: У адносінах да Беларусі Эўропа зрабіла вялікую памылку\nТрэці прэзыдэнт Украіны Віктар Юшчанка (2005- 2010) пра прэзыдэнцкую пошту, памылкі ЭЗ у адносінах да Беларусі и прэзыдэнтаў-доўгажыхароў.\nТрэці прэзыдэнт Украіны Віктар Юшчанка — удзельнік спэцыяльнага праекта Радыё Свабода «Расея і я». Прэм’ер-міністар Украіны, лідэр палітычнага блёку «Наша Украіна», лідэр «Аранжавай рэвалюцыі». Быў абраны на выбарах прэзыдэнта Ўкраіны 26 сьнежня 2004-га. Віктару Юшчанку — 61 год.\nГанна Соўсь: У першыя гады прэзыдэнцтва вы практычна не сустракаліся з кіраўніком Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам, толькі на самітах, такія сустрэчы адбываліся ўжо ў пазьнейшыя гады. Вы былі прадстаўніком дэмакратычных пераменаў, а ён на той момант быў апошнім дыктатарам у Эўропе. Цяпер ён ужо не апошні дыктатар у Эўропе. Як вы лічыце, ці можна цяпер давяраць Аляксандру Лукашэнку як гаспадару пляцоўкі для мірных перамоваў, як прэзыдэнту краіны, у якой знаходзяцца расейскія ваенныя базы і іх колькасьць павялічваецца? Зараз зь ім кіраўніцтва Ўкраіны актыўна сустракаецца...\nВіктар Юшчанка: Я скажу словы, якія, можа быць, вы не падзеліце. У адносінах да Беларусі Эўропа зрабіла вялікую памылку, якую яна вельмі шмат разоў паўтарала і ў адносінах да Ўкраіны. Але цяпер гаворка ідзе пра Беларусь. Я ведаю, што мала хто чытае прэзыдэнцкую пошту. Я хачу сказаць, што я вельмі шмат ведаю нюансаў пра адносіны прэзыдэнта Беларусі і прэзыдэнтаў іншых дзяржаваў, пра якія мы зараз гаворым. Я ведаю, што былі моманты, якія можна было б выкарыстоўваць для таго, каб мы сёньня бачылі палітычную карту Эўропы іншай. Больш аптымістычнай. Каб кола дзяржаваў, сяброў Эўропы было шырэйшае. Мне здаецца, што Эўропе заўсёды не хапала ўдалай палітыкі пашырэньня. Вось паглядзіце на палітыку Кітая...\nГанна Соўсь: Вы пачалі пра прэзыдэнцкую пошту. Дайце, калі ласка, яшчэ крыху больш фактаў.\nВіктар Юшчанка: Па многіх прычынах я не магу сказаць тое, што мне хацелася б сказаць. У нас добрыя прэзыдэнцкія адносіны былі ў клюбе практычна ўсіх кіраўнікоў дзяржаваў СНД.\nНа саміце ў Маскве ў лютым 2008-га.\nЯ быў скептык СНД і катэгарычна застаюся ім сёньня. СНД — ня тое аб’яднаньне, якое павінна вызначаць будучыню нацый, якія вызваліліся ў апошнія 20-30 гадоў і выйшлі на дарогу нацыянальнага разьвіцьця. Гэта ня той напрамак, на жаль. Ён мог быць пры ўмове, калі б мы ў Расеі бачылі найперш палітыку дэмакратыі. Расея мела адзін шанец падтрымліваць вельмі важныя, дзейсныя адносіны з суседнімі краінамі, калі б яна ўспрыняла палітыку дэмакратызацыі, якую пачаў Барыс Мікалаевіч Ельцын. На жаль, яна на тым і скончылася. Што да Беларусі... Я ведаю, сьцьвярджаю, што было шмат эпізодаў, калі пры прадуманай, можа, шматкрокавай эўрапейскай палітыцы мы б маглі бачыць Беларусь ня ў той арбіце, у якой яна сёньня. Але я думаю, што акадэмічнае разуменьне фармаваньня палітычных адносінаў перашкодзіла наладзіць дыялёг, знайсьці дзесяткі прычынаў, вядома, сур’ёзных, але я думаю, пры пэўных абставінах можна было мець у гэтай частцы Эўропы тую палітыку, якая ўсім нам патрэбна.\nГанна Соўсь: У вас было шмат калегаў прэзыдэнтаў-доўгажыхароў, якія больш за 20 гадоў, як Аляксандр Лукашэнка, ва ўладзе. Праходзяць рэфэрэндумы, мяняецца Канстытуцыяю, у многіх постсавецкіх краінах можна балятавацца на пасаду прэзыдэнта неабмежаваную колькасьць разоў. Што б вы маглі параіць тым прэзыдэнтам, якія ня хочуць сыходзіць? Чаму ня страшна быць былым прэзыдэнтам? Вось перад выбарамі ў кастрычніку што бы вы параілі Аляксандру Лукашэнку? Чаму ня страшна сыйсьці?\nВіктар Юшчанка: Я думаю, што найперш вельмі важна даць нацыі іншы выбар. Іншы выбар — гэта трансфармацыя, гэта зьмена. Паглядзіце на прыроду. Памірае ўсё тое, што не зьмяняецца. Гэта натуральна. Не ў тым пляне, што прэзыдэнты становяцца дурнымі або ў іх не хапае інтэлектуальнага рэсурсу. Проста іншыя погляды ёсьць на тую сытуацыю, у якой аказваецца кожная нацыя. Спрабаваць перамены — гэта заўсёды добра. Мець магчымасьць гэтых пераменаў — гэта яшчэ больш важна. Таму мне вельмі шкада людзей, якія абагатвараюць уладу. Я думаю, што яны няшчасныя. Таму што яны ўскладняюць сваё жыцьцё — ну гэта не так важна, можа быць. Яны прыводзяць народы да інэртнасьці, кансэрвацыі. У рэшце за гэты пэрыяд, як правіла, за рэжым даводзіцца плаціць грамадзтву, грамадзянам гэтай краіны. Я разумею, што мы вельмі розныя. Я маю на ўвазе, што адныя нацыі лічаць пераемнасьць, асабліва сямейную пераемнасьць у палітыцы гарантыяй нейкай стабільнасьці. І ёсьць такі шлях праўленьня, ён ня самы папулярны ў сьвеце. Можна сказаць, ня самы дэмакратычны. Але ёсьць нацыі, якія так лічаць. Я маю сваё меркаваньне, я яго не навязваю, але: трансфармацыя — гэта заўсёды правільна. Я ў гэтым упэўнены.\nГэта фрагмэнт праекту «Расея і я», сэрыі відэаінтэрвью з былымі кіраўнікамі пост-савецкіх дзяржаваў пра адносіны з Расеяй. У праекце «Расея і я» бяруць ўдзел былыя прэзыдэнты Ўкраіны Леанід Краўчук і Віктар Юшчанка, былыя прэзыдэнты Малдовы Пётра Лучынскі і Ўладзімер Варонін, былы прэзыдэнт Латвіі Гунтыс Улманіс, былы кіраўнік Літвы Вітаўтас Ландсбергіс, былы кіраўнік Беларусі Станіслаў Шушкевіч, былы прэзыдэнт Эстоніі Арнольд Руйтэль, былы прэзыдэнт Кыргызстану Аскар Акаеў, экс-прэзыдэнт Армэніі Робэрт Качаран і былая выкаўнаўца абавязкаў прэзыдэнта Грузіі Ніно Бурджанадзэ. Глядзіце ўсе інтэрвію пазьней на нашым сайце.


Розніца паміж: мы можам сустрэць Мы хочам сустрэцца - ВІДЭА ЧАТ. Знаёмства онлайн!\nРозніца паміж: мы можам сустрэць Мы хочам сустрэцца\nТы можаш дапамагчы мне\nЯкая розніца, калі дзяўчына адпраўляе SMS, якая, здаецца, упэўненай у сабе, і якая менавіта розніца, калі дзяўчына чытаеТак што я, як дзяўчына, якая была б лепш, калі б ты ў якасці госця: Можа быць, ты хочаш, ты і я). Я думаю, што лепш. Іншая рэч, якую я знаходжу, няма ніякай розніцы.\nі сказаць мне, што напісаць у СМС\nАле калі б гэта быў толькі твой слоган, я б аддала перавагу, Мы хочам сустрэцца. D Я б хацеў кнігу Fonic Smart S па цане"усё ўключана". Я магу аплаціць толькі банкаўскім пераводам ці тэкставым паведамленнем. Калі з дапамогай SMS, што я павінен напісаць. як прачытана ў Title, я шукаю прыкладанне для Android, якое дазваляе пісаць загадзя напісаныя SMS на загадзя зададзены кантакт адным пстрычкай мышы. Думаю, мне здалося, што ў мяне ёсць тып падлучэння на працоўным стале, і я проста даў яму адзін пстрычка, а астатняе ідзе само сабой. Гісторыя пытання выглядае наступным чынам: Я надзеў сяброўку.\nЖанчына цяжарная, а калі яна не так далёка, мужчына адпраўляе смс-ку адным пстрычкай мышы.\nЯго мабільны тэлефон ацэньвае SMS для трывожнай скрынкі (дадатак для пажарнай сігналізацыі SMS) і чалавек можа хутка адрэагаваць.\nАле таксама і ў многіх іншых галінах, напрыклад, з людзьмі, якія маюць патрэбу ў сыходзе. Гэй) хто-то ведае дакладную розніцу паміж вершамі і кіслымі растворамі.\nтак што да гэтага часу я выявіў, што кіслоты, растворы проста разводзіцца вадой з дапамогай суры - гэта праўда.\nале цікава тое, як выглядае кіслы раствор (гэтак жа як і формула) і час рэакцыі аднолькава.\nЯ спадзяюся, што хто-небудзь зможа падзякаваць мяне загадзя, каб нам не прыйшлося думаць ні аб чым іншым. Што ты хочаш напісаць ці як яна піша. Дзякуючы Фабіян, я нядаўна падключыўся да Instagram, але я ледзь ведаю гэта, таму што я ніколі (рэдка) не карыстаўся ім заўсёды і толькі з кампутарам онлайн. Потым я знайшоў сваю дзяўчыну і там было"Ідзі за". Я націснуў на яго, а затым пераскочыў у лагін. Падпішыцеся, наколькі я ведаю, каб пагаварыць з Jmd.'. паведамленні, ад якіх відаць хто і што-то ў гэтым родзе. Я хацела, каб ён паспрабаваў, а потым я пайшла падпісвацца і вярнулася ў Follow. Мой пытанне цяпер: у чым розніца паміж падпіскай і Follow у выпадку з Instagram. (Пакуль што я ведаю толькі аб падпісцы і Сочыце за ёй.) Я закаханая дзяўчына, і я хацела праз SMS, што пісаць стала для мяне важным і што я люблю цябе. Калі вы адкажаце, што я хацеў, пасля сеансу пытанняў. І мне сапраўды трэба пісаць для мяне стала важным, і тое, што я люблю, у мяне ёсць, ці мне трэба напісаць тое, што ў яго ёсць інакш. Вы можаце адправіць паведамленне"З Днём Святога Валянціна"дзяўчыне, якая знаходзіцца на Дзень Святога Валянціна. Як туды патрапіць, а потым зашчапіць. Або табе варта напісаць што-небудзь іншае. мне з маім партнёрам па выпускнога. таму што мы не можам проста сустрэцца. і я хацеў спытаць, ці можаш ты мне дапамагчы. у мяне сапраўды няма ніякіх планаў. учора я сустрэў дзяўчыну на дыскатэцы, а цяпер я хачу звязацца з ёй па СМС, каб сустрэцца. Што мне напісаць? яна да гэтага часу піша рукапісныя або друкаваныя лісты або сёння ходзіць адна па пошце, тэлефоне і SMS.\nКалі (па якой прычыне) вы хочаце атрымаць ліст, якое я аддаю перавагу мець пад рукой.\nТак што калі ёсць якія выхоўваюць баптысты, у якіх ёсць дзеці і сям'я, і няма тэлевізара, то вам не трэба паліць і мець машыну, каб проста ехаць на працу. Я зразумеў, што гэта не так рэальна, нідзе ў Бібліі не напісана, што энергія не можа мець. І чаму ўсе жанчыны вешалкі носяць. І я чуў, што калі ў дзяўчыны ёсць сябар, які не ўмее звяртацца з сабакамі, калі хлопчык у сям'і цярпеў гэта, то калі ён запрасіў яе на абед, ён не можа сядзець побач з ёй і сустракацца, не толькі тады, калі яго сябар і сябар ягоны. Гэта сапраўды так. Ты можаш расказаць мне, якая падаплёка ўсяго гэтага? А, сэкс да шлюбу смутны, так і павінна быць, але, напэўна, усе думалі пра гэта. Я пішу Зі Зі з дзяўчынай для WhatsApp і мы хочам сустрэцца ў бліжэйшы час. І я хацеў бы ведаць, як гучыць яе голас, і, па вашаму думку, мы адчуваем сябе пацешна, калі я прыходжу пасля вакальнага пытальнага паведамленні. Я таксама атрымаў яго ад цябе, які ўжо паслаў яго, у Надзеі Справы таксама паслаў яго мне. Але справа не ў гэтым. Ну, я шчаслівая з хлопцам, з якім сустракаюся, у мяне ёсць іншыя знаёмыя, і я хацела напісаць яму пасля сходу пытанняў. Я б з радасцю сказала, што люблю яго, але мы не можам гэта прыняць, мы можам толькі пісаць. Калі б ён пасылаў мне смайлік па SMS, ён бы паказваў толькі пытальныя знакі, але не смайлік, ён бы на самай справе пасылаў яго. Да гэтага я пісаў пра Бадуеў. SMS-сувязь таксама была. Сапраўдная сустрэча адбылася ў грамадскім месцы, з адным і школьным прыяцелем, і гэта здарылася са мной. Яны хацелі, каб я паслаў ім трусікі.\nСябар, у якога былі пытанні, і дзяўчына не размаўлялі са мной, пакуль іх не спыталі.\nВельмі хутка ён пайшоў у туалет без мяне. Так што я прыйшоў, а не зноў. Калі я вярнуўся дадому, я ўсё яшчэ прайшоў праз дрэннае, так, яны думалі, што гэта добра, а потым не было адказу.\nМой пытанне ў тым, ці не маглі б вы сказаць, што ў мяне на самай справе шмат часу, каб пісаць з сяброўкай, а не з дзяўчынай, якая мела кантакт.\nТак як у"Рэальнай жыцця Бадуеў"ёсць сур'ёзнае спатканне, у мяне ёсць і іншыя ідэі. У мяне таксама ёсць такі вопыт.\nбясплатнае відэа знаёмства без рэгістрацыі з дзяўчатамі відыачат рулетка бясплатна замужняя жадае пазнаёміцца замужняя жанчына жадае пазнаёміцца праваслаўныя знаёмства відэа чаты з дзяўчатамі бясплатныя без рэгістрацыі знаёмства бясплатна фота чат рулетка альтэрнатыва бясплатны відэа анлайн чат знаёмстваў відэа знаёмства з дзяўчынай онлайн


Качанава і Шэйман прынялі арганізатара «Рускіх маршаў» 17\n03.06.2019 / 15:23\nЧитательница: «На рейсе из Питера в Минск пассажирки смеялись над белорусским языком, я вызвала милицию»: https:/...........................\nУ апошні час усе болей і болей чуваць пра змены ў канстытуцыі. А тут раптам і Бабурын завітаў, прыхільнік канстытуцыйнай рэформы РФ.\n03.06.2019 / 15:45\nЧаму, бабурын, фэйсбук, а не ў аднакласніках і вкантакце "рускім мірам" кадзіш? Яшчэ і качанаву з шэльманам туды памясціў? Каму яны там цікавыя?


Дзень нараджэння любімай перадачы\n
"Народная газета", 1 марта 2008 г.
Што такое раніца? Ранішняя гімнастыка, сняданак, зборы ў школу, на працу... і канешне ж бадзёрыя галасы вядучых "Радыёфакта". Наўрад ці знойдзецца той, хто б не ведаў гэтай папулярнай перадачы Першага нацыянальнага канала Беларускага радыё, якая 4 сакавіка адзначае дзень нараджэння.\n"Народная газета", 1 марта 2008 г.\nШто такое раніца? Ранішняя гімнастыка, сняданак, зборы ў школу, на працу... і канешне ж бадзёрыя галасы вядучых "Радыёфакта". Наўрад ці знойдзецца той, хто б не ведаў гэтай папулярнай перадачы Першага нацыянальнага канала Беларускага радыё, якая 4 сакавіка адзначае дзень нараджэння.\nМенавіта з “Радыёфакта” ў беларускай радыёжурналістыцы з'явіліся "прамыя" эфіры. І, як сцвярджае галоўны дырэктар Першага нацыянальнага канала Беларускага радыё Антон Васюкевіч, гэта акрэсліла новы этап у развіцці радыё ў нашай краіне. Сёння "Радыёфакт" - візітная картка галоўнага радыё Беларусі. Самыя "гарачыя" навіны, афіцыйная хроніка, палітычныя каментарыі, інфармацыя для дзелавых людзей, аператыўныя рэпартажы і прамыя ўключэнні, апошнія звесткі са спартыўных арэн, дакладны прагноз надвор'я...\nАўдыторыя слухачоў канала вельмі шырокая - ад самых маленькіх да самых сталых. Яго слухаюць паўсюль - дома, на працы, у аўтамабілях, па мабільных тэлефонах, у Інтэрнеце. Журналісты даводзяць да слухачоў праўдзівую інфармацыю пра тое, чым жыве сучасная Беларусь. Карэспандэнты “Радыёфакта” працуюць ва ўсiх абласцях Беларусi, а таксама ў Польшчы, Арменіі, Латвіі, Эстоніі, Расii, Украiне.\nЯк вядома, Беларускае радыё працуе кругласутачна. А для тых, хто не мае магчымасці слухаць "Радыёфакт" раніцай, на афіцыйным сайце Белтэлерадыёкампаніі www.tvr.by на працягу сутак захоўваецца электронная аудыёверсія праграмы.


ЯНКА ЛУЧЫНА І ВАСІЛЬ ФОН РОТКІРХ\nСёлета ў студзені мы ў "Вострай Браме" абвесьцілі гэты год годам Янкі Лучыны. Акурат на Купальле паэту спаўняецца 150 гадоў. Сказаць пра Лучыну, што ён недаацэнены, нявывучаны або загадкавы - мала. Ягоныя вершы вартыя самага пільнага перачытваньня і эстэтычнага аналізу. У ягонай біяграфіі пасьля кожнай пазыцыі хочацца ставіць пытальнік. Пры тым менавіта Лучына стаў той асобаю, ад якой пачалі адлік беларускія адраджэнцы ХХ ст. Менавіта ягоную кніжку будучыя нашаніўцы выдалі першай - у 1903-м.\nСёньня гаворка пойдзе пра дзіўныя зьбегі ў біяграфіі паэта і пра тое, якую ролю ў ягоным жыцьці адыграў іншы творца з нашага краю Васіль фон Роткірх. Але найперш - іншы сюжэт. Углядаючыся ў партрэт Янкі Лучыны, я злавіў сябе на думцы, што ведаю гэтага чалавека. Прычым ня толькі зьнешне ведаю, а быццам неаднойчы гаварыў зь ім, і нашыя гутаркі пра час і прыгожае пісьменства, тэмбар ягонага голасу і манера выказваць думкі мне добра знаёмыя. Ёсьць такі сучасны літаратар - выліты Янка Лучына. Гэта Алесь Аркуш. Зачараваны падабенствам, я неадкладна затэлефанаваў у Полацак.\n(Алесь Аркуш: ) "Мой дзед Антон бадай усё жыцьцё адпрацаваў на чыгунцы, нейкі час нават узначальваў маленечкую тагачасную станцыю Жодзіна на Меншчыне. Ён быў ціхім, рахманым чалавекам. Чалавекам пры дарозе. Пісьменьнік Уладзімер Сіўчыкаў, які таксама паходзіць з Жодзіна і ў дзяцінстве жыў пры чыгунцы, напісаў пра майго дзеда апавяданьне, у якім той руйнуе зямлянку, што пабудаваў Вова зь сябрамі ля сталёвай шашы Варшава-Масква. І слушна зрабіў, бо чыгунка ня месца для дзіцячых гульняў.\nЯ ніколі ня жыў ля чыгункі, і нават ля вялікай дарогі. Але пачуваю сябе таксама чалавекам пры дарозе. Можа гэтае пачуцьцё перадалося празь дзеда? Так бы мовіць генэтычная спадчына. Наўрад ці. Наўрад ці мы разумелі і ўсьведамлялі тутэйшую дарогу аднолькава. Дзед Антон бачыў у дарозе зручнае, цывілізаванае месца, пры якім можна жыць. Шчасьліва ці нешчасьліва – гэта іншая справа. Але жыць можна – працаваць і атрымліваць грошы на самае неабходнае. Для мяне ж дарога – гэта жыцьцё, якое мінае паўзь мяне па рэйках ці па асфальце. Пры гэтым месца майго знаходжаньня ня грае ніякай ролі – ці то тлумная сталіца, ці то глухая правінцыя. Добра пісаў пра гэтае амаль містычнае пачуцьцё Кузьма Чорны. Заўважма, як аднастайна называў Чорны свае апавяданьні – "Ноч пры дарозе", "Па дарозе", "На пыльнай дарозе"… Другая частка ягонага раману "Пошукі будучыні", якая называецца "Вялікае скрыжаваньне", пачынаецца дэталёвым апісаньнем гэтае дарогі: "Вялікі шлях з усходу на захад праходзіць каля мястэчка Сумлічы, але не празь іх. Нават і не паўз самае мястэчка, а крыху зводдалеку. Гэты шлях – старая Маскоўска-Варшаўская шаша". Штогод я бываю ля гэтага шляху. Паміж Жодзінам і Барысавам побач з новаю аўтатрасаю Варшава-Масква мае бацькі пабудавалі лецішча. З аднаго боку балацяны лес, з другога шаша, да якой паўтара кілямэтра. Мае бацькі гаманкую шашу-суседку ўважаюць за станоўчы зьбег абставінаў, маўляў, шкоды не прыносіць, затое зручна дабірацца да лецішча. Мяне тая шаша нэрвуе і нагадвае пра Сумлічы Кузьмы Чорнага.\nПры дарозе будуюцца шашлычні, гатэльчыкі, ядальні, станцыі тэхнічнага абслугоўваньня, запраўкі, стаянкі і г.д. Але ўласным жыцьцём пры дарозе жыць немагчыма. Тут нічога не паўстае, не замацоўваецца, не фармуецца, не захоўваецца, ня сьпеліцца, не пераймаецца… На бацькоўскім лецішчы за ўсе дні, якія там прабавіў, я амаль нічога не напісаў. На лецішчы можна частавацца крамянымі яблыкамі, або сакаўнымі трускалкамі, хадзіць у лес па грыбы ды ягады, купацца ў рукатворным стаўку, рабіць шашлыкі і сардэчна гутарыць з крэўнымі. Можна працаваць, але не ствараць. Гэта нават не правінцыйнае жыцьцё. Гэта жыцьцё пры дарозе.\nНя ведаю, ці гэтак жа ўсьведамляў Маскоўска-Варшаўскі шлях Янка Лучына. Паэт большасьць свайго жыцьця пражыў у Менску, які знаходзіцца на шляху паміж Масквой і Варшаваю, свае творы дасылаў у варшаўскае "Zycie" і ў пецярбурскі "Вестник Европы", - паэт відавочна жыў пры дарозе. А тагачасныя менскія газэткі і календары, у якіх Лучына таксама друкаваўся, нагадваюць сучасныя шашлычні і дарожныя гатэльчыкі. Не паўстае, не замацоўваецца, не фармуецца, не захоўваецца…\nУ дваццацігадовым веку для мяне не было розьніцы паміж Янкам Лучынам і Янкам Журбом. Я ўвесь час блытаў гэтых паэтаў, мне нават падавалася, что менавіта Лучына, а не Журба пачынаў свой творчы шлях у "Нашай Ніве". На самой справе, да "Нашай Нівы" было за Лучынам яшчэ ой як далёка.\nІ толькі нядаўна я заўважыў, як нас парадніла тутэйшая дарога, - мяне і Янку Лучыну. Абодва маем псэўданімы, абодва пісалі ў некалькіх мовах, нават падобныя вонкава. Прыстойна і найбольш поўна на радзіме Лучыну выдалі толькі ў 1988 годзе. Гэты год для мяне стаўся знакава насычаным. У 88-ым я ажаніўся, выйшаў мой першы паэтычны зборнік, нарадзіўся сын Антон. Гэта тыя падзеі, якія дазваляюць укараніцца, замацавацца, пазьбегнуць прыдарожнічаньня. У гэты ж год я пазнаёміўся з творчасьцю Яна Неслухоўскага. Падзея наўрад ці гістарычная, - як кажуць мае бацькі, проста зьбег акалічнасьцяў, выпадковасьць, але і яна мае нейкую таемную наканаванасьць здарэньня.\nНайбольш мяне ўразіла ў Лучыны наступнае адкрыцьцё: ў маіх родных мясьцінах адбываліся падзеі збройнага паўстаньня Каліноўскага. У дакумэнтальных нататках паэта "З КРЫВАВЫХ ДЗЁН: эпізод з паўстаньня 1863 году на Меншчыне" я прачытаў: "Праз гадзіну яны (маецца на ўвазе паўстанцы. – А.А.) спыніліся ўжо на беразе ракі Плісы: лёгкі туман пакрывалам слаўся па-над лугам, і прамяністае сонца, што адбівалася ў кропельках, цудоўны ўтваралі малюнак". Пліса, тая што цячэ ў Смалявіцкім раёне, – гэта рачулка майго дзяцінства. На яе берагах я праседжваў днямі з вудаю, купаўся і марыў пра дарослае сапраўднае жыцьцё. Успаміны пра маляўнічыя краявіды – адзінае сьветлае, што ў мяне засталося зь дзяцінства аб родных мясьцінах. Астатняе ў мяне скралі: і Лучыну, і паўстанцкія падзеі на беразе маёй рачулкі, і шмат чаго іншага. Усё сплыло па шляху Варшава-Масква.\nПасталеўшы, я мусіў зьехаць далей ад гэтай небясьпечнай дарогі. Шукаць жыцьцё, шукаць сваю сталіцу".\n(С.Дубавец: ) Алесь Аркуш падобны да Янкі Лучыны ня толькі зьнешне і ня толькі літаратурнымі манерамі. Аркуш вядомы сваім падзьвіжніцтвам у справах беларускай правінцыі, у якой ён знаходзіць сваю сталіцу. Сапраўды, сёньняшні Полацак паводле свайго месца ў жыцьці краіны моцна падобны да тагачаснага Менску - невялікага і як быццам незаслужана правінцыйнага гораду, у якім амаль усё сваё жыцьцё правёў Янка Лучына. Ён самы менскі паэт у гісторыі беларускай літаратуры, гарадзкі культурны герой, вядомы кожнаму тагачаснаму менчуку і на вуліцах места і ў менскім тэатры, дзе ад імя ўдзячнай публікі па-беларуску вітаў заежджыя трупы. Акурат на ганку тэатру яго разьбіў паралюш. Хочацца дадаць: паводле паданьня. Бо гэты паралюш выглядае зручным спосабам, як бы цяпер сказалі, "закасіць" ад працы паводле разьмеркаваньня ў дылёкі Тыфліс. Мы акурат падыйшлі да тэмы біяграфічных няпэўнасьцяў. І каб скончыць папярэднюю думку, згадаю, што пахаваны Янка Неслухоўскі-Лучына на менскай Кальварыі. Надзвычай удзячны быў бы для разумных нашчадкаў аб'ект для ўшаноўваньня ў якасьці гарадзкой славутасьці ў Менску, дзе такіх аб'ектаў зусім небагата...\nПаралюш, які разьбіў Лучыну проста ў тэатры, калі паэту не было яшчэ й трыццаці гадоў, выглядае ў ягонай біяграфіі зусім тэатральна. Асабліва калі ўлічыць, што і ўстаўшы на мыліцы, Лучына не пакідае свайго ўлюбёнага занятку - паляваньня. Паспрабуйце сабе ўявіць гэткага паляўнічага на мыліцах са стрэльбай. Нарэшце, біяграфія падказвае, што ў Лучыны былі ўсе падставы, скажам так, паралюшавацца. Высьветліць акалічнасьці гэтага здарэньня я папрасіў Сяргея Харэўскага.\n(Сяргей Харэўскі: ) "Аднаго сонечнага верасьнёўскага дня адзін менскі паштар порстка йшоў па Юраўскай. Да кватэры Люцыяна Неслухоўскага. Пан адвакат атрымаў ад сына ліст і копію ягонага дыплёма. Паводле дыплёма пецярбурскага Тэхналягічнага інстытуту выходзіла, што сын пана Неслухоўскага Ян цяпер мае ступень інжынэра-тэхноляга.\nДасьледчык Уладзімер Мархель у сваёй прадмове да збору твораў Янкі Лучыны піша: "Складваецца ўражаньне, што малады інжынэр імкнуўся як мага хутчэй патрапіць на месца працы і, магчыма, нядоўга гасьцяваў у бацькоў. У канцы верасьня – пачатку кастрычніка Іван Неслухоўскі, найбольш верагодна, быў ужо ў Тыфлісе". Агаворкі Мархеля "магчыма" й "верагодна" мяне насьцярожылі. Чаго б Лучыну ймкнуцца як найхутчэй ў Грузію? Тады там нішто не нагадвала курорт. Тамака толькі-толькі задушылі паўстаньне абхазаў, за колькі гадоў да таго разьбілі паўстаньне мінгрэлаў, дзень за днём працягвалася фізычнае вынішчэньне абарыгенаў уздоўж чыгункі, што пралягла па самым беразе Чорнага мора: адыгаў, убыхаў, шапсугаў... І што за праца чакала яго ў Тыфлісе? Начальніка чыгуначных складоў! Вось жа сапраўды вянец кар'еры для паэта... Чуж-чужына, невядомыя мовы, пыльныя склады. Калі б Лучына хацеў працаваць на чыгунцы, рабіць гэткую кар'еру, дык ці ня больш лягічна было б уладкавацца ў сваіх краях? І навошта дыплём ягонаму бацьку? Вось тут і ўсплывае яшчэ адзін пэрсанаж. Ягонае імя, захінутае цяперашнім часам, некалі было ва ўсіх на слыху ў Беларусі. Начальнік Менскай жандарска-паліцыйнай чыгуначнай ўправы, Васіль фон Роткірх... Менавіта ад яго залежалі тады кар'еры пачынаючых чыгуначнікаў.\nЗаінтрыгаваны асобаю Роткірха, я зьвярнуўся да віленскіх архіваў. Высьветлілася, што зьвестак пра яго зусім нямала. Гэтая асоба паўстае ўсё большаю, нібы айсбэрг перад носам карабля...\nПасьля першых сваіх літаратурных спробаў, напрыканцы 50-х гадоў 19 стагодзьдзя, Роткірх надоўга кідае пісьменства... Прынамсі, у архіўных бібліяграфіях я не знайшоў нічога зь ягонае літаратуры, паміж 1854-м і 85-м гадамі... Але гэтая акалічнасьць мае сваё вытлумачэньне. Ужо ў 1861-м годзе ён быў віцэ-дырэктарам Асобае канцылярыі ў справах вайсковага становішча ў Варшаве. Затым бярэ чынны беспасрэдны ўдзел у карных апэрацыях супраць паўстанцаў 1863-га. Дакладней, не ў вайсковых, а менавіта ў вышукова-паліцыйных апэрацыях. Ён выдатна ведаў тую пароду людзей, супраць якіх быў пастаўлены імпэрыяй. Ён і сам мог быць зь імі. Але абраў іншы бок барыкадаў. За вялікія заслугі ў справе задушэньня паўстаньня фон Роткірх атрымаў шмат узнагародаў і новыя чыны... Яго прызначаюць туды, дзе можа быць небясьпека – спачатку на Адэскую губэрню, затым у Магілёў, дзе ён колісь скончыў гімназію. І, урэшце, ад 1873-га, фон Роткірх у Менску. Сапраўды, яму было не да літаратурных практыкаваньняў. Паўсюль крозіліся бамбісты, падпальшчыкі, агітатары. Са сваёй званіцы гледзячы, ён меў рацыю. Ня лішняя дэталь да біяграфічных паваротаў нашых герояў – у вадначасьсе зь Неслухоўскім, на пару курсаў менш, у тым самым Тэхналягічным інстытуце вучыўся будучы забойца цара Ігнат Грынявіцкі. Хто ведае, можа яны й маглі б памяняцца ролямі?\nТаму пільнасць Васіля фон Роткірха была зусім ня лішняю, калі да яго ў канцылярыю завітаў Люцыян Неслухоўскі. Дваранін, з тутэйшых, каталік, адпаведна "паляк", мае дом у Менску й маёнтак пад Стоўбцамі. "По какому поводу?" "Ведаеце, сын у мяне..." Уважліва разгледзеўшы паперы, той самы перасланы дыплём, выслухаўшы бацьку, жандарскі начальнік Менскае чыгункі кажа "не". Ён ведае пра Яна Неслухоўскага тое, чаго мог ня ведаць бацька. Расейская жандарская машына працавала зладжана ад краю да краю імпэрыі. Тое, пра што шапталіся студэнты ў паўночнай Пальміры, лягала ў пісьмовым выглядзе на сталы ў Варшаве, Вільні і Менску. Неслухоўскага скіроўваюць як мага далей ад заходніх губэрніяў. Праўда, сам лёс падказаў яму выйсьце... Праз два гады яго зьнянацку разьбівае паралюш проста на ганку градзкога тэатру ў Менску. Назад на Каўказ яго ўжо ня вышлюць. Інвалід. Хоць гэтая інваліднасьць не заміне яму далей працаваць у сыстэме чыгункі. Але гэтым разам ужо на сваёй Бацькаўшчыне. Пагатоў і Васіль фон Роткірх ужо ня тут, у Менску, а ў Вільні. І піша перад пэнсіяй ўсялякія кніжкі пад псэўданімам Тэабальд. Бо неяк не салідна, як для чалавека, што некалі круціў лёсамі людзей, прыстаўляць сваё сапраўднае імя да зборнікаў тутэйшых зацемак.\nШто да Яна Неслухоўскага, дык ён, разьбіты паралюшам, працуе ў тэхнічным бюро Лібава-Роменскай чыгункі, ды не пакідае любімых заняткаў – паляваньня, вудальства ды пісаньня беларускіх вершаў".\n(С.Дубавец: ) Сяргей Харэўскі пакінуў Янку Лучыну ў ягоным родным Менску працаваць на чыгунцы, пісаць вершы і на ўік-энд выяжджаць на мыліцах у пушчу, дзе паэт так любіў пастраляць у мядзьведзя, лася ці, у скрайнім выпадку, качку.\nА яшчэ Янка Лучына вывучае падзеі паўстаньня 1863 году, згадвае свае гутаркі з тэрарыстам Грынявіцкім ці свой побыт на Каўказе, у Тыфлісе, які сытуацыйна нічым не адрозьніваўся ад сёньняшняга Гудэрмесу. Закон захаваньня энэргіі, верагодна, уключае ў сябе і падразьдзел захаваньня тыпажоў-пэрсанажаў. Адсюль такое падабенства Лучыны і Алеся Аркуша. Няцяжка ўявіць сабе таксама сёньняшняга Роткірха.\nНаступны этап у нашым расповедзе пра Янку Лучыну - фальварак Мархачоўшчына пад Стоўпцамі - забыты адрас беларускай культуры. Між іншым, да Неслухоўскіх Мархачоўшчыну арандаваў Аляксандар Кандратовіч, бацька Ўладзіслава Сыракомлі. Стары "Слоўнік геаграфічны Польскага каралеўства і іншых славянскіх земляў" паведамляе, што маленькі літоўскі лірнік рабіў тут першыя крокі на шляху асьветы, дачыняўся з прыродай і з народам, палюбіўшы яго праз досьвед ягоных тагачасных бедаў. А Ўладзімер Мархель дадае, што ў сям'і Неслухоўскіх вельмі шанавалі Сыракомлю за ягоную творчасьць. Дарэчы, Сыракомля памёр у Вільні, калі менчуку Янку Лучыну было 11 гадоў. Але гэта пачатак ужо іншай гісторыі для іншае перадачы.


Дзірка з контурам Беларусі на дзяржаўным гербе адчувальна чарнее\nПамятаеце, як там было ў Шолахава ў «Паднятай цаліне»? «…Вось і адпелі данскія салаўі дарагім майму сэрцу Давыдаву і Нагульнаву, адшаптала ім пшаніца, адзвінела па камянях безназоўная рэчка, што цячэ аднекуль з вярхоўяў Грымячага яру… Вось і ўсё!»\nВось ужо канчаткова адкаркаў чорны крумкач рэпутацыі ўсіх былых урадавых лібералаў. Дзе цяпер Макей? Няма цяпер Макея. Якіх студэнтаў зачароўваць будзе Качанава? Тым, каму кар’ера яшчэ цікавая, а вось самое жыццё – вольнае жыццё – ужо не; ды і тыя пасля адключэння гуку ў Канапацкай не павераць ёй. І юны Васкрасенскі так абяцаў палітычную амністыю, што непрыкметна лопнуў разам з ёй, такой абяцанай, такой жаданай, дзеля якой можна было рызыкнуць і паставіць усё на карту… а звялося – да звання члена гарадской тапанімічнай камісіі – не больш.\n«З’езд пераможцаў», кажаце? Не гаворыць пераможца ні пра Садама Хусейна, ні пра Муамара Кадафі. Не казаў жа Сталін на гэтым зʼездзе пра Карла Лібкнехта і Ружу Люксембург. Не было патрэбы.\nЗвыш 50 % беларускага ВУП дае цяпер прыватны бізнес. Вы зразумелі, на што рыхтуецца замах? На яго, на родны. На больш як 50% ВУП. Іх рыхтуюцца выразаць. Так бы мовіць, усебеларускае бамбаванне айчыннага Варонежа – разам, праўда, з Пецярбургам і Навасібірскам. Бо ўсім галінам дастанецца.\nУ Менску затрымалі ўладальніка крамаў «Green» і ГЦ «Скала» Генадзя Кірэйкава\nВы чакалі дакладных планаў? Вы спадзяваліся на пашырэнне паўнамоцтваў мясцовага самакіравання? Вы казалі пад тэлекамеру нешта там пра аграгарадкі і маладзёжную палітыку? Як жа вас занесла-то, сябры мае! Адзіны выразны план – цягнуць і не пушчаць! Так, здаецца, іншы класік сфармуляваў сутнасць новай іпастасі рэжыму. Так – і ніяк інакш!\nНе засталося салаўёў! Гігнуліся яны разам з Нагульнавым і Давыдавым! Ніякіх словаў не засталося нават у галоўнага прамоўцы, які пайшоў у нябыт сходу недапераможаных. Бо, як той жа Шолахаў пісаў, «тут крывавая пена бурбалкамі хлынула з яго рота, і толькі зрабіўшы некалькі сутаргавых глытальных рухаў, прываліўшыся белай шчакой да падушкі, ён ледзь змог скончыць фразу: – Не трэба…»\n– Нічога мяняць не трэба! Ні храна! Добра жывём! Вось ужо і Расея зразумела: няма чаго з бізнесам цацкацца, пра эканоміку думаць! Усіх адшукаем! Усіх пасадзім! Усі-і-і-іх!..\nПамятаеце наш герб? Там дзірка, што сваім контурам нагадвае карту Беларусі, навісае над зямным шарам. Была дзірка – але цяпер ўсё больш змрочна і чорна ў ёй. Не адчулі, не?..\nЭх вы, недаваскрасенскія аптымісты. Прыглядзіцеся лепей. Цемра ахутвае ненавісны пракуратарам горад. Яму самому ўсё страшней. Запалохаў сябе так, што крыкам захлынаецца…\nНе да салаўёў… Адпелі…\nВалерыя Касцюгова: Ніякага рэферэндуму ў прынцыпе быць не можа\nТэгі: Аляксандр Лукашэнка Аляксандр Фядута выбары-2020 Канстытуцыйная рэформа УНС Усебеларускі народны сход


Катэгорыя: Гісторыя парафіі\nСтворана 19 Красавік 2009\n13 студзеня ў чацвер, пасля св. Імшы а 19.00 моладзь з парафіі Святой Тройцы, што на Залатой горцы паказала для нас тэатр з гісторыі нараджэння Хрыста. Усе былі вельмі ўзрушаныя пасля прадстаўлення і ад шчырага сэрца дзякавалі артыстам.\nНаша парафія вельмі ахвярная і дабразычлівая. Канешне, гэта заслуга нашага пробашча, кс. Ігара Лашука. Ён вучыць маліцца сваім прыкладам. Вучыць чалавека быць ахвярным нават тады, калі сам вельмі патрабуе. На авяраванні з парафіі зрабілі залатыя шаты і карону на абраз Маці Божай Карміліцы ў Раўбічах.\nПры парафіі праводзяцца спатканні для міністрантаў і кандыдатаў у міністранты.\nПадчас Вялікага Посту кожную пятніцу адбываецца Крыжовы шлях перад і пасля святой імшы. А для дзяцей а 17.30 ў пятніцу. У кожную нядзелю пасля Святой Імшы а 10.00 гадзінне пры выстаўлёным Найсвяцейшым Сакрамэнце на каленях спяваюцца Песні Жальбы.\nПры парафіі пачалі дзейнічаць кампьюцерныя курсы для моладзі і старэйшых.\nРаспачаліся працы пры ўваходзе. Закуплены неабходны матэрыял. Шчыра дзякуем ахвярадаўцам, асабліва пану Мечыславу Віткоўскаму, дырэктару прадпрыемства “Рытм”.\nУ гэтам годзе, 1 ліпеня, ў Будславе, наша парафія прымала актыўны ўдзел у набажэнстві праз спеў нешпораў.\n23 чэрвеня мы віншавалі кс. Казіміра Шідэлко з 50-годзем. Атрымалася невялікае свята, Богу на хвалу і нам на пацеху. Было шмат віншаванняў, спеваў і падарункаў. Няхай наш кс. Казімір Шыдэлка пражыве доўга доўга! Няхай Маці Божая Успамога хрысціянаў мае яго ў Сваёй Мацярынскай апецы назаўсёды!\nПраца пры касцеле працягваецца, дзякуем за ахвяры. У парафіі святога Мацвея, што ў Раўбічах, 15 жніўня а 12.00 адбываюцца штогоднія Урачыстасці Маці Божай Карміліцы, якая ўшаноўваецца ў копіі цудоўнага абраза.\n28 жніўня 2005г. шчыра вітаем у нашай парафіі ксендза Казіміра Шыдэлко! Ён будзе пробашчам парафіі Маці Божай Успамогі Хрысціянаў у Бараўлянах.\n— таксама вітаем с. Маргарыту, якая будзе кіраўніком супольнасці сясцер тут у Мінску.\n— вітаем сястру Аксану і сястру Валянціну!\nЗ пачаткам верасня працягваецца праца пры будове, ужо пачалі забіваць сваі.\nЗ 28 кастрычніка распачаліся Набажэнствы для парафіян з Чыжоўкі. Яны адбываюцца кожную нядзелю а 17.00.\nРаспачаў сваю малітоўна-духоўную працу наш парафіяльны хор. Запрашаем усіх жадаючых. Хто спявае той 2 разы моліцца.\nУ гэтым годзе мы віталі з кананічнай візітацыяй у нашай парафіі правінцыяла SDB кс. Джузэппе Пеліцарі. Адбылося урачыстае спатканне з парафіянамі і моладзю ў парафіяльным цэнтры.\nЯк і кожный год пры нашым моладзевым цэнтры адбываюцца розныя цікавыя і духоўныя мерапрыемствы. Адказныя нашы святары і сёстры. Гэта гульні для дзецей і моладзі, дыскатэкі, канцэрты, рэкалекцыі, сімпозіумы, а таксама апалатковыя спатканніі для розных груп. Усё гэта робіцца для Хрыста з Хрыстом і ў Хрысце. Дзякуючы Яму мы мацоўваемся ў веры, даём плады.\nУ падвальных памяшканнях паволі заканчваецца праца.


Хуткая налада Window 8\nЗараз мы абмяркуем, як вырабляецца налада Window 8. У дадзеным працэсе няма нічога асабліва складанага, аднак пачаткоўцы могуць выпрабоўваць некаторыя цяжкасці. Зыходзячы з гэтага, мы паспрабуем даць некалькі рад па названай тэме.\nПрацоўны стол: налада Windows 8 на ноўтбуку і кампутары\nПачнем нашу гутарку з пытанняў персаналізацыі. Для пачатку трэба адзначыць, што апісаныя ніжэй парады можна рэалізаваць як на персанальным кампутары, так і на ноўтбуку. Меню "Персаналізацыя" выклікаецца націскам правай кнопкі мышы на вольным месцы працоўнага стала. Далей у спісе ўзнік кантэкстнага меню знайдзіце аднайменны пункт, на які неабходна націснуць левай кнопкай мышкі.\nТут вы можаце дадаць або выключыць спецыяльныя значкі працоўнага стала "Файлы карыстальніка", "Сетка", "Кошык", "Кампутар". Таксама магчыма змяніць значок аднаго або некалькіх пералічаных ярлыкоў.\nПасля завяршэння пэўных дзеянняў, якія ўключае налада Window 8, не забывайце націскаць на кнопку "ОК", альбо "Ужыць", каб уведзеныя параметры былі зафіксаваныя аперацыйнай сістэмай. Далей разбярэмся з наладжваць фону. Для гэтага зайдзіце ў аднайменны пункт з названага вышэй за акно. Адкрыецца асаблівую акно, якое дазволіць ўказаць размяшчэнне малюнка, выбраць адзінае або некалькі малюнкаў для фону. У выпадку калі паказаць некалькі, кожнае выява зможа змяняць папярэдняе праз вызначаны час. Тут жа вы зможаце паведаміць сістэме, як менавіта размяшчаць абраны фонавы малюнак (расцягваць, адлюстраваць па цэнтры, перадаць арыгінальныя прапорцыі, дубляваць). Парадак змены малюнкаў таксама залежыць ад вашых пераваг.\nВыбраць карцінку для працоўнага стала можна нашмат хутчэй. Адкрыйце тэчку, якая змяшчае патрэбны малюнак, і клікніце па малюнку правай кнопкай мышкі. Вылучыце ў ўзнік меню пункт аб памяшканні малюнка на працоўны стол.\nАдзначым, што налада Window 8 ўключае і выбар асноўнай тэмы афармлення. Персаналізацыя дазваляе стварыць, а пасля захаваць уласную тэму. З гэтай мэтай неабходна ўстанавіць для працоўнага стала вызначаны лік малюнкаў і задаць колер афармлення для вокнаў. Далей націскаем на кнопку "Захаваць тэму". Дадзены стыль афармлення будзе заўсёды даступны ў будучыні. Тут жа можна ўсталяваць альбо змяніць тэму. Па змаўчанні прысутнічаюць тры тэмы, якімі можна скарыстацца. Досыць аднойчы клікнуць па выбраным афармленні левай кнопкай мышкі. Акрамя таго, вы можаце спампаваць дадатковыя тэмы ў Інтэрнэце. Зручна, што налада Window 8 прадугледжвае імгненны пераход з акна персаналізацыі да афіцыйнага сайта Microsoft. На дадзеным рэсурсе рэгулярна з'яўляюцца новыя тэмы для сістэмы Windows. Іх можна бясплатна спампаваць, дадаўшы да сваёй сістэме.\nУ нашых сілах таксама змяніць колер у афармленні тэм. З гэтай мэтай выберыце ў персаналізацыі пункт пад назвай "Колер". З'явіцца акно, у якім даступная магчымасць унясення зменаў у колеры панэлі задач і межаў вокнаў. Каб змяніць колер, выберыце пераважны квадрат-узор, вызначыце інтэнсіўнасць колеру, дадайце жаданыя налады да адценні, сярод якіх яркасць і насычанасць.\nЗмяніць завадскія налады Windows 8 можна і ў дачыненні да застаўкі. Кнопка застаўкі знаходзіцца ў правым ніжнім куце акна "Персаналізацыя". Мы можам выбраць застаўку, ўсталяваць інтэрвал яе з'яўлення.\nДалей задаем параметры застаўкі, калі ёсць неабходнасць. На завяршальным этапе ўносім карэкціроўкі электрасілкавання. Паказваем, праз нейкі час адключыцца дысплей, а таксама будзе праведзены пераклад кампутара ў стан спячага рэжыму.\nWindows 8 - налада сеткі: падрабязнасці\nПерш за ўсё, адшукаем значок доступу да сеткі Інтэрнэт у трэі сістэмы. Пасля гэтага правай кнопкай мышкі запускаем кантэкстнае меню. Знаходзім там пункт, які дазволіць адкрыць цэнтр кіравання сеткай, а таксама агульным доступам. У якое з'явілася акне мы можам перайсці непасрэдна да наладзе Інтэрнэту.\nУ выпадку, калі вы жадаеце ўнесці пэўныя налады ў асноўныя параметры адаптара (пазначыць маску, DNS, IP), спачатку звярніцеся да пункта "Змены параметраў". Аднак, калі дадзеныя ўжо ўнесены альбо іх паказваць не трэба, выбірайце пункт, які адказвае за стварэнне, а таксама наладу новага падлучэння альбо сеткі. Далей неабходна прытрымлівацца ўсіх інструкцыям сістэмы.\nУ выніку вы пяройдзеце да ўказання пароля і лагіна для доступу да сеткі Інтэрнэт (калі ваша падлучэнне мае патрэбу ў такіх параметрах). Усе дадзеныя для доступу вам павінен паказаць інтэрнэт-правайдэр, пры гэтым асобныя з іх вы можаце знайсці, наведаўшы афіцыйны сайт кампаніі-пастаўшчыка дадзенай паслугі.\nПачнем з таго, што вы можаце наладзіць розныя сістэмныя гукі. Адкрываем «Персаналізацыя», пераходзім да спасылцы «Гук». Выбіраем гукавую схему, пры неабходнасці захоўваем сваю. Далей праслухоўваем існуючыя гукі, пры жаданні замяніўшы некаторыя з іх сваімі.\nЯк цалкам выдаліць уліковыя запісы Windows 10? Як выдаліць лакальную уліковы запіс на Windows 10?\nПрапала месца на З-дыску, што можна зрабіць?\nЧаму тармозіць кампутар? асноўныя варыянты\nСвініна ў збанках. Рэцэпты прыгатавання страў з свініны.\nБруханогіх малюскі: будова, жыццядзейнасць, размнажэнне\nКрымінальнае пакаранне і яго віды\nЛепшыя рэстараны Мінска. Фота і водгукі турыстаў


05 люты 2018, 13:00\nБеларускія дзяржаўныя тэлеканалы пачнуць вяшчаньне ў HD-фармаце да 7 лістапада бягучага году, піша БЕЛТА. Пакуль у HD зь дзяржаўных тэлеканалаў ідзе толькі менскі канал СТВ — ён перайшоў на HD 2 кастрычніка 2017 году.\nЯк заявіў міністар інфармацыі Аляксандар Карлюкевіч, тэрмін пераходу на HD зацьверджаны Аляксандрам Лукашэнкам. Пераход на HD «вымагае значных фінансавых сродкаў» праз патрэбу мадэрнізацыі тэхнічнай базы тэлеканалаў. Мадэрнізацыя пройдзе «ў час падрыхтоўкі і правядзеньня ІІ Эўразійскіх гульняў 2019 году».\nПад фарматам HD (або 720p) маецца на ўвазе такая карцінка, што ўтвараецца полем 1366 на 768 каляровых кропак (піксэляў). Такую карцінку могуць паказваць экраны і зь меншай, і з большай колькасьцю піксэляў (разрозьненьнем экрану). Але тэлевізары з экранамі, горшымі разрозьненьнем за HD, цяпер практычна не прадаюцца. У папулярным беларускім інтэрнэт-каталёгу HD-тэлевізары складаюць толькі чвэрць ад прапанаваных мадэляў — астатнія маюць большае разрозьненьне: найчасьцей FullHD (або 1080p) і 4K UHD (або 2160p). Таксама ўжо амаль не прадаюцца ноўтбукі, маніторы, смартфоны і пляншэты з экранамі, «слабейшымі» за HD.\nУ суседніх краінах даўно існуюць дзяржаўныя HD-тэлеканалы, некаторыя нават працуюць у фармаце FullHD (напрыклад, расейскі Russia Today вяшчае ў FullHD ужо пяць гадоў). Беларускія дзяржаўныя тэлеканалы ў асноўным паказваюць карцінку ў фармаце 480p (і таксама ў прапорцыі бакоў 4:3, а не ў папулярным цяпер 16:9).\nНезалежны беларускамоўны тэлеканал «Белсат», які не пускаюць у беларускія кабэльныя сеткі, можна паглядзець у HD у інтэрнэце або праз спадарожнік. Свабода публікуе відэа на Youtube у фармаце FullHD.


Powerman 5000 - V Is For Vampire (2009)\nДа навагодніх святаў у Мінску нарыхтуюць больш за 2,7 млн бутэлек шампанскага19 November 2018\nГандаль Мінска разлічвае прадаць больш за 2,7 млн бутэлек шампанскага і пеністых вінаў да навагодніх святаў. Пра гэта паведаміў сёння начальнік ДУ "Галоўнае ўпраўленне спажывецкага рынку Мінгарвыканкама" Андрэй Улезла на аператыўнай нарадзе ў сталічнай мэрыі, перадае карэспандэнт БЕЛТА.\n"У гэтым годзе чаканая рэалізацыя шампанскага і пеністых вінаў да навагодніх свят у Мінску складзе больш за 2,7 млн бутэлек. У асартыменце маецца каля 50 іх найменняў, - сказаў Андрэй Улезла. - Таксама будзе нарыхтавана больш за 500 тыс. Салодкіх падарункаў, усяго звыш 90 варыяцый ".\nУ дастатковай колькасці будзе прадавацца розных маскарадных касцюмаў для дзяцей.\nПадрыхтоўка да святочнай гандлі пачалася ў кастрычніку, сфармаваны асартымент тавараў з каляднай і навагодняй сімволікай, якія ўжо прадаюцца ў тэматычна аформленых залах і павільёнах. Па словах кіраўніка ГУПР Мінгарвыканкама, айчынныя вытворцы і пастаўшчыкі паклапаціліся аб тым, каб у асартыменце сувенірнай прадукцыі быў прадстаўлены сімвал будучага года - жоўтая земляная свіння.\nГалоўны атрыбут святаў - навагоднюю елку - можна будзе набыць ужо з 22 снежня, калі ва ўсіх раёнах сталіцы пачнуць працаваць ёлачныя базары. Рознічныя цэны на жывыя дрэвы складуць ад Br10 да Br30 ў залежнасці ад вышыні. З улікам росту продажаў штучных елак іх колькасць у гандлі будзе павялічана, яны даступныя па коштах ад Br430 да Br570.


Первый в стране автоматический сервис проката и развитие маршрутов: мы узнали о новинках этого велосезона\nОпубликовано: 11.04.2019 08:32:00\nУ гэтым сезоне запрацуе сістэма, якая будзе аўтаматычна лічыць веласіпедыстаў. Абсталяванне ўстановяць на ажыўленым участку магістральнай дарожкі.\nФота Лізы ЦІМАШКОВАЙ\nВеласіпед — самы папулярны транспартны сродак у свеце. Здзіўлены? Толькі падумайце: аўтамабіляў налічваецца каля 400 мільёнаў, а двухколавых — звыш 1,4 мільярда. Экалагічна, модна, карысна для здароўя — веларух імкліва набірае абароты. Якімі навінкамі сёлета парадуе веласезон? «Р» даведалася падрабязнасці.\nПа краіне калясіць каля 1,5 мільёна веласіпедаў. Больш за ўсё аматараў гэтага віду транспарту жыве ў Мінску — каля 800 тысяч. Па статыстыцы, гэта больш за 40 працэнтаў жыхароў сталіцы. Яно і зразумела: інфраструктура развітая. Галоўная веладарожка цягнецца праз увесь горад — гэта 27 кіламетраў задавальнення. Ёсць дзве прагулачныя веладарожкі даўжынёю 4,5 км, сумешчаныя пешаходна-веласіпедныя дарожкі — 188 км.\nПродаж веласіпедаў расце ў сярэднім на 10—15 працэнтаў у год, але і арэндай карыстаюцца вельмі часта. Сістэма пракату развіваецца з кожным годам — у Мінску ў сезон працуюць каля 40 пунктаў, дзе можна на час узяць каля 1000 двухколавых.\nМногія пункты пракату ўжо працуюць. Дарэчы, упершыню ў гэтым годзе такая паслуга з’явілася на мінскіх запраўках. Гадзіна пракату каштуе 5 рублёў, 2 гадзiны — 7,50, 5 гадзін — 13 рублёў. Суткі — 15, двое сутак — 25, трое — 35 рублёў. Начная велапрагулка з 19.00 да 24.00 абыдзецца ў 12 рублёў.\nУжо на наступным тыдні адкрываюцца самыя папулярныя сезонныя пункты пракату — на набярэжнай Свіслачы ў пачатку праспекта Пераможцаў, каля прыпынку «Камсамольскае возера» ля парку Перамогі. Там прапануюць не толькі веласіпеды — таксама лодкі, катамараны, ролікавыя канькі. У галоўным упраўленні спажывецкага рынку Мінгарвыканкама анансуюць: «Пункты пракату будуць працаваць з 12.00 да 22.00 па буднях і з 10.00 да 22.00 па выхадных».\nАляксандра Шышла, дырэктар УП «Адпачынак», агучыла «Р» прэйскурант:\n— Арэнда дарослага веласіпеда на адну гадзіну каштуе 6 рублёў, дзіцячага — 4 рублі. У пракаце будзе даступны і дадатковы інвентар — велакрэсла, велазамкі, ролікі, гарадскія самакаты, а таксама дзіцячыя электрамабілі.\nЗараз пункты рыхтуюцца да адкрыцця і абнаўляюць свае фонды. Уздоўж веладарожак таксама арганізуюць дадатковыя паслугі: рамонт веласіпедаў, гандаль напоямі і закускамі. Але гэта яшчэ не ўсё — у гэтым сезоне будуць і іншыя сюрпрызы. Напрыклад, з’явіцца выдзеленая паласа для веласіпедыстаў на праезнай частцы — гэта ўчастак на вуліцы Веры Харужай. Ідэя такая: звязаць праспект Незалежнасці з інтэнсіўным веласіпедным рухам у іншай частцы горада. Пілотны праект ДАІ і веласіпеднага таварыства знаходзіцца на апошнім этапе, зусім хутка яго рэалізуюць.\nПавел Нішчанка, спецыяліст па развіцці інфраструктуры Мінскага веласіпеднага таварыства, расказвае пра іншыя навінкі:\n— У гэтым сезоне запрацуе сістэма, якая будзе аўтаматычна лічыць веласіпедыстаў. Абсталяванне ўстановяць на ажыўленым участку магістральнай дарожкі. Яно будзе адсочваць дынаміку росту колькасці тых, хто рухаецца на двухколавіках.\nА лічба, як прагназуюць спецыялісты, будзе няўхільна расці. EuroVelo, праект Еўрапейскай федэрацыі веласіпедыстаў, — адна з прычын. Сутнасць такая: дзясяткі тысяч аматараў велатурызму штогод падарожнічаюць па 14 веламаршрутах. Да 2020 года агульны кіламетраж EuroVelo дасягне 70 тысяч кіламетраў. А зараз турысты змогуць прыехаць і да нас! Нашу краіну новы веламаршрут перасякае наскрозь — ад мяжы з Польшчай да мяжы з Расіяй. Праходзіць праз казачныя лясы і пушчы, невялікія гарады і прыводзіць у самае сэрца — Мінск.\nПродажы веласіпедаў растуць у сярэднім на 10—15 працэнтаў у год, але і арэндай карыстаюцца вельмі часта.\nПавел Нішчанка агучвае планы:\n— Для патоку новых турыстаў да лета створым асаблівы камфорт. На маршруце з’явяцца спецыяльныя інфармацыйныя шчыты, паказальнікі, знакі. Гэта дапаможа іншаземцам арыентавацца ў горадзе, даведацца аб блізкасці гістарычных і культурных месцаў, кропак адпачынку і грамадскага харчавання. Навінка спатрэбіцца і для гасцей II Еўрапейскіх гульняў.\nДа маштабнага спартыўнага спаборніцтва таксама развіваюць інфраструктуру на самых папулярных маршрутах, якія вядуць з Мінска за горад. Напрыклад, больш камфортна стане падарожнічаць у бок Бараўлянаў, Заслаўя, да Мінскага мора, вадасховішча Вяча. Да мая павінны завяршыць работы па рэканструкцыі пешаходна-веласіпеднай дарожкі на Пціч.\nМаксім Пучынскі, спецыяліст па развіцці інфраструктуры Мінскага веласіпеднага таварыства, расказаў пра бонусы, якія ў гэтым сезоне чакаюць гарадскіх жыхароў:\n— Да 2020 года ў Мінску плануецца пабудаваць не менш за 5 велагаражоў у кожным раёне. У гэтым годзе толькі на аўтастаянках усталююць 20 такіх крытых стаянак. Кошт аднаго месца на іх вар’іруецца ад 3 да 7 рублёў за месяц арэнды.\nАнкетаванне веласіпедыстаў паказала: 94 працэнты гатовыя за гэта плаціць. Таму попыт на велагаражы вялікі. Па гатовыя праекты для будаўніцтва звяртаюцца таварыствы ўласнікаў, ВНУ, уладальнікі ГЦ і бізнесмены.\nІ на дэсерт — самае цікавае. Упершыню ў нашай краіне запрацуе адзіная аўтаматызаваная сетка велапракату — нешта падобнае вы, напэўна, бачылі ў гарадах Заходняй Еўропы. Навінку пратэсціруюць ужо ў канцы красавіка, а ўлетку яна запрацуе на поўную моц.\n— Звычайныя велапракаты працуюць так: прад’яўляем пашпарт, арандуем веласіпед, катаемся і вяртаем яго строга туды, дзе ўзялі. Мы ж стварылі мабільны дадатак, які дазваляе ўзяць двухколавы транспарт у адным пункце і пакінуць у іншым, — тлумачыць аўтар праекта «Хутка» Антон Сямашка. — Пагадзіцеся, так значна зручней!\nНовая сістэма, якая зусім хутка запрацуе ў Гродне, дазволіць пазбегнуць папяровай валакіты і сур’ёзна павялічыць колькасць веласіпедыстаў. У аддзеле спорту і турызму Гродзенскага гарвыканкама пацвердзілі: такую ідэю яны ўсяляк падтрымліваюць, а навінку горад чакае ўжо ў гэтым сезоне. Праект стартуе з сямі кропак арэнды, ён паступова будзе пашырацца. Дарэчы, у найбліжэйшы час чакаецца запуск аўтаматызаванай сістэмы пракату веласіпедаў у Мінску, зараз ідзе пошук інвестараў.


Лятучы абвяшчае набор на новы універсітэцкі год | Лятучы ўніверсітэт\nЛятучы абвяшчае набор на новы універсітэцкі год\nЗаяўкі на курсы Лятучага ўніверсітэта першага семестра новага навучальнага года прымаюцца да 10 кастрычніка . Удзельнікам прапануецца шырокае кола тэмаў, з якімі працуюць беларускія інтэлектуалы, даследчыкі і практыкі. У гэтым годзе асноўны акцэнт будзе скіраваны на разуменне, аналіз і практычныя падыходы да сацыяльнага жыцця, інстытутаў і актуальных з’яваў, якія складаюць сучаснае беларускае грамадства. У межах прапанаваных курсаў будуць прадстаўленыя розныя школы і метады аналіза, тэарэтычныя і практычныя падыходы, якія рэалізуюцца ў інтэлектуальным полі Беларусі: сацыяльная крытыка, рэфлексія, метадалогія, культурная палітыка ды інш. Слухачы будуць мець магчымасць разабрацца з актуальнымі з’явамі і планамі жыцця, зразумець іх карані і асвоіць метады мысленчай і практычнай дзейнасці.\nПершы ўзровень: адкрытыя курсы для слухачоў Лятучага ўніверсітэта. Ён працуе як прастора засваення розных падыходаў у мысленні, гуманітарных і інтэлектуальных практык, знаёмства з актуальнымі і ўнікальнымі напрамкамі сучаснай беларускай думкі, пошуку свайго Настаўніка. У першым семестры гэтага ўніверсітэцкага года Лятучы ўніверсітэт прапануе наступныя курсы першага ўзроўню:\n“Сучасная сацыяльная крытыка і аналіз” Ігар Падпорын\n“Інстытуты мыслення: цыкл жыцця ідэй і іх функцыянаванне ў грамадстве” Уладзімір Мацкевіч\n“Тэхнікі сімвалічнай інтэрпрэтацыі: грунт дыскурс-аналіза” Аляксандр Сарна, Павал Баркоўскі\n“Адкрытыя дадзеныя ў 7 пытаннях” Аліна Радачынская\n“Тэорыя зменаў”: інстытуты, супольнасці і паўсядзённасць” Тацяна Вадалажская, Андрэй Ягораў\n“Цывілізацыйная і культурная спадчына Візантыі” Алег Дзярновіч\nУ мінулым годзе з’явілася дадатковая магчымасць адукацыі праз дыстанцыйную платформу Лятучага універсітэта. На ёй прадстаўленыя курсы Уладзіміра Мацкевіча, Ліліі Ілюшынай, Вольгі Орышавай, Ігара Бабкова, Галіны Русецкай, Тацяны Вадалажскай, Тацяны Мішаткінай, Ірыны Дубянецкай і Міхала Анемпадыстава. Там жа можна знайсці шэраг публічных лекцый па самых розных пытаннях: будучыня, паэзія, герменэўтыка, этыка, блокчэйн і г.д.\nДругі ўзровень: школы Магістраў Гульні. Школы Магістраў Гульні ствараюць дадатковую ступень у структуры адукацыі Лятучага ўніверсітэта, якая разлічана на супольную інтэлектуальную працу невялікіх групаў са шчыльнай камунікацыяй з Настаўнікамі – беларускімі мыслярамі і інтэлектуаламі. Школы пачалі сваю працу ў студзені 2016-га і разлічаны на два з паловай гады (па травень 2018-га года). Яны ўжо сфармавалі свой шлях, стыль мыслення і адмысловую супольнасць. Але да некаторых з школ ёсць магчымасць далучыцца і ў гэтым годзе. Для гэтага трэба падаць заяўку і прайсці сумоўе з кіраўніком школы.\nПадрабязнасці праграмы – ГЛЯДЗІЦЕ ПА СПАСЫЛЦЫ.