Ноч расстраляных паэтаў: якія ўрокі 37-га года не вывучыла Беларусь | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Ноч расстраляных паэтаў: якія ўрокі 37-га года не вывучыла Беларусь\nШто такое рэпрэсіі ў краіне, дзе няма “Вясны” і “Списков Окрестина”. Разам з Ганнай Севярынец наноў вучым урокі літаратуры.\n“У гэтую ноч былі расстраляныя болей за 100 прадстаўнікоў беларускай інтэлігенцыі” — сёння так пачнуцца артыкулы ў шмат якіх выданнях.\nА ў кастрычніку 1937 года такіх артыкулаў не было. І некралогаў не было. Савецкая прэса рыхтавала савецкага чалавека да святкавання 20-годдзя СССР і выбараў у Вярхоўны Савет.\nІ ў дзень, калі былі расстраляныя 22 беларускія пісьменнікі, прэса не змяніла парадку дня. “Каб мірна й спакойна квітнела радзіма, мы галасуем за маршала Кліма” — пад гэтай агульнай назвай друкаваў цыкл святочных перадвыбарных вершаў “ЛіМ”.\nЗамест некралогаў — спіс лозунгаў, якімі трэба правільна праслаўляць Вялікую Кастрычніцкую рэвалюцыю.\nШто пісалі ў газетах / коллаж Влада Рубанова, Еврорадио\nНі слова пра расстраляных паэтаў.\nА яшчэ ні “Списков Окрестина”, ні “Вясны” — і вось ужо не толькі грамадскасць, але часам і родныя расстраляных даведваліся пра іх смерць праз гады. Але і праз гады ім хлусілі: расказвалі, нібыта вязень памёр у 40-я ў лагерах ад “сардэчнай недастатковасці”.\nВам спатрэбіцца каля 20 хвілін, каб прачытаць гэты тэкст, — усяго толькі палова школьнага ўрока літаратуры. Разбірацца ў гістарычных працэсах і складаць спіс літаратуры для пазакласнага чытання нам дапамагала выкладчыца Ганна Севярынец.\nЯк інтэлігенцыя стала ворагам\nПершая маштабная “зачыстка” культурнага поля Беларусі пачалася ў 1930 годзе — тая самая сфабрыкаваная справа “Саюза вызвалення Беларусі”, лідарам якога аб’явілі Янку Купалу. Тады за межы краіны былі высланы больш за сто дзеячаў культуры. “За межы” — гэта значыць, яны пачалі свой шлях па ГУЛАГах, кажа Ганна Севярынец.\nПраца па знішчэнні менавіта нацыянальных колаў ішла па ўсім СССР, гэта не ўласна беларуская драма, і пачалася яна ў 1929 годзе, калі Сталін урэшце пазбавіўся ад ленінскага разумення нацыянальных рэспублік і пачаў рэалізоўваць свой курс на ўніфікацыю, зліццё народаў у адзін “савецкі” на базе рускай культуры, паступовае, але няўхільнае знішчэнне культурных адрозненняў.\nУ 31-м годзе газеты яшчэ пісалі бадзёрае “Замацаваць дасягненні месячніку беларусізацыі!” і крытыкавалі выкладчыкаў навучальных устаноў, якія выкладалі па-руску. Але ж і ў гэтым, на першы погляд такім бадзёрым, такім “беларусізаваным” годзе жыццё беларускіх літаратараў бяспечным ужо не было.\nЗ суседніх старонак тых жа газет сыпаліся абвінавачанні ў нацдэмаўшчыне — і ўсхваленні тых літаратараў, якія займаюцца “правільнай” справай. Але ў 1937-м сярод расстраляных паэтаў былі і тыя, каго яшчэ некалькі гадоў таму на старонках дзяржаўнай прэсы ўсхваляла Беларуская асацыяцыя пралетарскіх пісьменнікаў (БелАПП).\nСтаронкі савецкіх газет / Еўрарадыё\n“БелАПП цяпер мае такіх прадстаўнікоў пралетарскай літаратуры, як Лынькоў, Галавач [расстраляны 29 кастрычнiка 1937 года], Мурашка, Ліманоўскі, Александровіч, Чарот [расстраляны 29 кастрычнiка 1937 года]”, — казаў сябра Асацыяцыі Канакоцін.\nЯк беларусізацыя спалучалася з абвінавачаннямі ў нацдэмаўшчыне? Адказ знаходзім у тым жа артыкуле. Беларускія пісьменнікі павінныя былі зразумець, што “не ад Скарыны, не ад спевакоў феадалізму Дуніных-Марцінкевічаў і не ад “Нашай Нівы” расце беларуская пралетарская літаратура, а толькі ад вялікага Кастрычніка”.\nАле “Скарыны і Дуніны-Марцінкевічы” — ворагі з мінулага, не трэба недаацэньваць і ворагаў сучасных. І гэта — багема з “усімі яе спадарожнікамі, п’янкамі, гулянкамі, адрывам ад мас”. Такія паводзіны, пісала “Савецкая Беларусь”, нельга расцэньваць інакш, як праяву класавай варожасці.\n“Група багемствуючых пісьменнікаў знайшла сабе прытулак у Доме пісьменніка і адчувала сябе там “як дома”. П’янкі, п’яныя лаянкі, парнаграфічныя надпісы на сталох, кніжках, календарох, карэспандэнцыях — былі звычайнай з’явай. Усе прыгоды гэтай групы набываюць арганізаваны ўжо характар і вырастаюць у групу пад назваю ТАВІЗ — таварыства аматараў выпіць і закусіць. Найбольш сумным з’яўляецца тое, што на чале “ТАВІЗу” знаходзяцца такія пісьменнікі, як А. Звонак, Ул. Хадыка, Маракоў [расстраляны 29 кастрычніка 1937 года] і інш.”, — пісала газета ўжо ў іншым артыкуле.\nУ гэты час, на пачатку 30-х, Маракоў ужо прадчуваў, што станецца з ім праз сем гадоў:\nІ відавочна, пралетарскі пісьменнік не мог сабе дазволіць не толькі “п’янкі і гулянкі”, але і “паэзію дзеля паэзіі”.\n“Ёсць у нас і таварышы, якія блукаюць у нетрах упадніцкай лірыкі, якія ніякім чынам не могуць узняцца на вышыню тых задач, што стаяць перад пралетарскай літаратурай, хоць яны гэтага ўпарта дамагаюцца — Маракоў, Кляшторны [расстраляныя 29 кастрычніка 1937 года]”.\n“Бабарэка [расстраляны 29 кастрычніка 1937 года] стаіць за адрыў паэзіі ад сацыяльных працэсаў, за “ўзвышэнскае” вызначэнне паэзіі”, — пісала Асацыяцыя пралетарскіх пісьменнікаў на старонках “Савецкай Беларусі”. Гэта “ўзвышэнская паэзія” крытыкавалася за “дробнабуржуазнасць” і “эстэцтва”.\nАле забівае не крытыка.\nА пасля наступіў 1937 год.\nІ тады ўжо “падскрабалі” тых, хто нібыта пайшоў быў на кампраміс з лініяй партыі, але — няшчыра.\nПаміж 1931 і 1937 гадамі былі, безумоўна, лакальныя зачысткі, акцыі “застрашвання”, кропкавыя арышты і нават больш маштабныя акцыі кшталту судоў 1932 і 1935 гадоў, па якіх культурнікаў зноў жа высылалі ў Сібір альбо нават расстрэльвалі, але такога жудаснага расстрэлу культуры, як 29 кастрычніка 1937 года, да гэтага не было — менавіта ў дачыненні да публічных асобаў. “Простых” людзей стралялі сотнямі і раней, і пазней.\n“Сваіх”, “бяспечных” для сістэмы больш не было. Былыя адданыя рэвалюцыянеры аб’яўляліся шпіёнамі і агентамі.\nВерш Міхася Чарота / Еўрарадыё\nГэты верш надрапаны на сцяне камеры ў “Амерыканцы”. Яго аўтар — Міхась Чарот. Паэт, у 20-я — рэдактар “Савецкай Беларусі”, які ўсё свядомае жыццё клапаціўся пра захаванне здабыткаў рэвалюцыі.\nАле ж у 37-м НКВД пабачыла ў Чароце агента польскай разведкі. Яго затрымалі ў студзені. Кампрамат — документы, 210 часопісаў, 85 кніг, 127 старонак ліставання і пачак рукапісаў.\nПраз 9 месяцаў, 28 кастрычніка, пазасудовы орган НКУС прысудзіў Чарота да найвышэйшай меры. Праз суткі яго расстралялі.\nСавецкая ўлада не надта клапацілася пра паслядоўнасць сваіх дзеянняў. Анатолю Вольнаму ў 1935 годзе прысудзілі званне “Заслужанага дзеяча мастацтва Беларусі”. Увосень 1936-га яго арыштавалі. Ён быў расстраляны 29 кастрычніка 1937 года — па прысудзе таго самага пазасудовага органа НКУС.\nПазасудовы орган НКУС — гэта тыя самыя “тройки”. Яны складаліся з начальніка, сакратара абкама і пракурора, маглі выносіць прысуды пра расстрэл, накіраванне ў лагер ці арышт тэрмінам на 8–10 гадоў. Абсалютная большасць удзельнікаў “троек” і самі былі рэпрэсаваныя.\nПытанне да настаўніка: чаму столькі прэтэнзій у сістэмы было менавіта да інтэлігенцыі?\n— Я не магу казаць упэўнена, але, па маіх назіраннях, у любых масавых рэпрэсіях і ў прыватнасці ў сталінскіх рэпрэсіях былі дзве плыні, розныя па якасці. Адна тычылася “простых людзей” — і там нішчылі без разбору, згодна з планамі, у рэжыме зачысткі, проста “граблі”.\nА другая тычылася людзей публічных, пераважна — людзей культуры, журналістаў, літаратараў, мастакоў, тых, па якіх ішоў шырокі розгалас. Тут дзейнічалі якраз кропкава, з людзьмі “працавалі”, іх “вялі”, правакавалі, сачылі, збіралі кампрамат і не абавязкова потым арыштоўвалі альбо тым больш стралялі. Калі такі чалавек ішоў на кампраміс, публічна адмаўляўся ад сваіх прынцыпаў альбо словаў, пачынаў выконваць усе патрабаванні органаў — яму маглі нават і ордэн даць, і пасаду, і кватэру, трымаючы, канешне, “за каўнер”.\nА маглі не даць ордэна, не даваць працы, але і не арыштоўваць, калі рэпутацыйныя рызыкі ад такога арышту для ўлады былі вышэйшымі, чым меркаваная “шкода” ад “ворага”. Таму не быў рэпрэсаваны расійскі пісьменнік Барыс Пастарнак, таму не быў арыштаваны Міхаіл Булгакаў, таму нашы Пятро Глебка альбо Кандрат Крапіва, маючы ў біяграфіі не менш кампраметуючых момантаў, чым меў Кузьма Чорны альбо Адам Бабарэка, не былі ніводнага разу арыштаваныя і пражылі гэты перыяд хоць і не спакойна, але на волі і ў добрых матэрыяльных умовах. Адным словам, сярод заўважных людзей кагосьці знішчалі, кагосьці падкуплялі, кагосьці шантажавалі, кагосьці сапраўды пераконвалі, тут была больш тонкая работа органаў.\nІ безумоўна, інтэлігенцыя ёсць самым упартым ворагам таталітарных рэжымаў. Наогул інтэлігенцыя па сутнасці сваёй не можа быць не апазіцыйнай, бо яна рэфлексуе, разважае, крытычна асэнсоўвае. Чалавек разумны не можа гэтага не рабіць. Таму, канешне, яна ў недэмакратычных умовах успрымаецца як вораг. Хаця насамрэч ёсць першым і самым надзейным памагатым адэкватнай улады, бо аналізуе, асэнсоўвае, стварае трэнды, арганізуе дыскусію і абмеркаванне.\nПартал Tuzin.fm стварыў праект "(Не) расстраляная паэзія", героямі якога сталі 12 беларускіх пісьменьнікаў, расстраляных у 1937-м годзе. На іх словы вядучыя музыкі Беларусі стварылі песьні\nРукапісы гараць, калі загадае НКУС\nУ 1937 годзе знішчылі не толькі паэтаў, але і іх спадчыну. Да асабовых спраў кожнага з расстраляных літаратараў далучана даведка аб тым, што рэчавыя доказы іх віны — лісты, рукапісы, фотаздымкі — былі знішчаныя 1 жніўня 1937 года.\n— Гэтая даведка складзеная на падставе акта аб знішчэнні, падпісанага супрацоўнікамі НКУС Абрамчыкам, Гарбацэвічам і намеснікам начальніка ўнутранай турмы НКУС Сакаловым, — кажа Ганна Севярынец.\nШто там знішчалі — мы можам зразумець з пратаколаў ператрусаў, якія таксама далучаныя да спраў. Больш ці менш дакладна вядома, што ў тым вогнішчы згарэлі гістарычная драма “Рагнеда” і працяг рамана “Крывічы” Міхася Зарэцкага, спалены творы Сымона Баранавых, Анатоля Вольнага, Платона Галавача, Уладзіслава Галубка, Цішкі Гартнага, Сяргея Дарожнага, Алеся Дудара, Тодара Кляшторнага, Валерыя Маракова, Міхася Чарота, сотні лістоў, дзённікі. Баюся, у той дзень беларусы згубілі болей, чым цяпер ад таго пакалення маюць.\nАле іншы раз з’яўляюцца думкі, нібыта нешта мы яшчэ і зможам адшукаць, калі адчыняцца архівы КДБ. Прынамсі, у 80-х некалькі рукапісаў і некаторыя фотаздымкі, а таксама трошкі асабістых дакументаў былі перададзены ў прыватным парадку супрацоўнікамі КДБ тагачасным пісьменнікам. Менавіта такім чынам, напрыклад, па легендзе, у рукі Сяргея Грахоўскага трапіў шчымлівы і вельмі таленавіты рукапіс “Аповесці для сябе” Барыса Мікуліча.\nТаму мы не губляем надзеі і пошукаў не спыняем.\nНа пачатку 90-х сваякі рэпрэсаваных паэтаў атрымалі доступ да файлаў у архіве КДБ Беларусі. Пры ўмове, што змогуць пацвердзіць, што яны блізкія сваякі. Гэта вельмі абмежаваны доступ, але ж выбраныя старонкі асабовых спраў можна было прачытаць.\nСярод тых, хто дамогся права прагледзець архівы, быў пляменнік паэта Валерыя Маракова — Леанід Маракоў. Ён абагульніў звесткі гісторыкаў, архівістаў, сваякоў іншых рэпрэсаваных паэтаў і выдаў кнігу — “Толькі адна ноч”.\nЗ гэтай кнігі можна скласці ўяўленне пра аб’ёмы спадчыны, што трапляла да следчых у часе ператрусаў. Вось вытрымкі з асабовых спраў толькі некаторых літаратараў.\nЗ асабовай справы Янкі Нёманскага, што захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі:\nЗ пратакола ператрусу ў кватэры Міхася Зарэцкага:\nЗ пратакола ператрусу ў кватэры Міхася Чарота:\nПытанне да настаўніка: як не трапіць у кола рэпрэсій? У 37-м у літаратараў быў такі шанц?\nБыў, і некаторыя свядома абіралі такую мадэль паводзінаў.\nПершая ўмова: быць цалкам згодным на русіфікацыю. Можна было не быць камуністам, мець рэпрэсаваных родных, ліставацца з замежнікамі — і не пацярпець, калі ты абіраў для сябе поўную, без агаворак, лаяльнасць да рускай культуры.\nАдсюль наш слоўнік Кандрата Крапівы, моцна зрусіфікаваны, злачынны для беларускай мовы. Адсюль няўцямная ідэнтычнасць нашага фальклору ў даследаваннях, якімі кіраваў Пятро Глебка, адсюль апалагетыка Масквы ў вершах Аркадзя Куляшова.\nАдсюль жа — расстрэл Дудара альбо 28 гадоў ГУЛАГа для Дубоўкі: яны проста фізічна, канструктыўна не маглі пайсці на гэты кампраміс, хаця і спрабавалі, і быццам рабілі выгляд.\nА мы ж не ведалі!\n“Камера на дзесяць чалавек, а нас там каля сотні. Мокрыя ад поту, у адных трусах, ляжым проста адзін на адным. А параша саракавядзёрная, ажно брадзіць пачынае ад гарачыні. Уранні наглядчык адчыніць дзверы, а сам набок, каб духам з ног не збіла!..”\nБядняк, член партыі, адказны работнік, з моладу нястомны актывіст, пралетарскі паэт, ён i думаць не думаў, што i яму прыйдзецца цярпець такія пакуты, быць западозраным у такіх неверагодных злачынствах... Упершыню ўштурхнуты, пасля катавання, у перапоўненую камеру, прысеў каля парога, слухае, як храпуць... А потым голас з верхніх нараў:\nПоп расказаў яму паўшэптам пра сябе. Пацяшаючы:\n— Привыкнешь, отрок. Я уже четвертый раз посажен. Придешь домой, не успеет матушка первый блин на сковородке перевернуть — ан глядь в окно — уже опять антихрист в сине-красной шапке!..”\nГэтыя ўспаміны Міколы Хведаровіча занатаваў у кнізе “Пішу як жыву” Янка Брыль. Хведаровіч перажыў трыццатыя. Яго арыштавалі ў 38-м, а ў 1940-м асудзілі на 8 гадоў пазбаўлення волі, накіравалі ў лагеры. У 1955 годзе быў рэабілітаваны і змог расказаць пра ўмовы свайго ўтрымання.\nА ў наступны год рэабілітаваныя былі многія. Пад ХХ з’езд партыі, калі развенчвалі культ асобы Сталіна, у дзяржаўнай прэсе змяшчаліся ўжо зусім іншыя, “канструктыўныя” літаратурныя крытычныя артыкулы. Канстатавалася, што літаратура стала адарванай ад жыцця.\nПотым, у шасцідзясятыя, усе казалі: “А мы ж не ведалі! У нас расплюшчыліся вочы!” Хаця, канешне, ведалі шмат чаго і разумелі шмат чаго. Але ўзровень рэпрэсій быў такі, што ўзняць голас супраць і даць нейкую “рэакцыю грамадства” было цалкам немагчыма.\nХаця, між іншым, Беларусь доўга супраціўлялася саветызацыі — кропкава, у асабістых смелых і адчайных учынках, таемных сходах, партызанскіх ініцыятывах, упартым супраціве калгасам… Узровень рэпрэсій, сярод іншага, кажа і пра тое, што ўлады былі вымушаны на іх ісці і ўвесь час трымаць градус гвалту. Гэта ж не проста таму, што ў сілавых структурах сядзелі хворыя садысты (былі і такія, але меншасць). Гэта якраз таму, што ўвесь час знутры ціснуў глухі, але несупынны супраціў.\nАле і расправіўшыся з культам асобы, дзяржава працягвала хлусіць.\nУ 1956 годзе з просьбай аб інфармацыі пра лёс свайго мужа Платона Галавача звярнулася ў МУС БССР ягоная жонка Ніка Вечар. Сама яна як жонка расстралянага контррэвалюцыйнага элемента была накіраваная ў Карагандзінскі канцлагер НКУС у 1938 годзе. Пасля вызвалення вярнулася на радзіму і летам 1956 года звярнулася па інфармацыю пра мужа. У яе асабовай справе знаходзіцца наступная даведка:\nРэзалюцыя: “Согласен. 19.VІІІ”.\nДа моманту, калі ўсе мы зможам пагартаць старонкі архіваў КДБ і МУС за 1917–1953 гады, застаецца яшчэ больш за 60 гадоў. Архівы камітэта будуць перададзеныя ў Дзяржаўны архіў толькі ў 2081 годзе, архівы МУС — у 2084 годзе.\nПытанне да настаўніка: ці ёсць шанц, што жыццё ў Беларусі аднойчы будуць вызначаць паэты, а не тыя, хто іх расстрэльвае?\nМне б не хацелася, каб у нас быў такі абмежаваны выбар: альбо паэты, альбо каты. Няхай жыццё ў Беларусі вызначае закон, напісаны сумленнымі юрыстамі і абаронены некарумпаванымі службамі. А ўжо ў межах гэтага закона няхай мадэлююць, абмяркоўваюць, асэнсоўваюць і будуюць жыццё Беларусі людзі: фермеры, рабочыя, будаўнікі, чыгуначнікі, дактары, настаўнікі, журналісты, бізнесоўцы, айцішнікі, і, безумоўна, у тым ліку і паэты.\nМы папрасілі Ганну Севярынец скласці спіс твораў расстраляных літаратараў, якія абавязкова трэба прачытаць. Не “да наступнага ўрока” — а дзеля таго, каб “наступнага ўрока” не было.\n— З прозы варта прачытаць зборнік “Кветка пажоўклая” Міхася Зарэцкага. Не буду даваць спойлераў, але агулам — гэта, на мой погляд, ідэальнае адлюстраванне праблематыкі часу, якая пасля актыўна замоўчвалася і літаратурай, і, натуральна, уладай.\nЗ паэзіяй — складаней, бо наогул паэзія заўсёды моцна залежыць ад кантэкстаў, ад дасведчанасці чытача, ад ягонага ўмення чытаць паэтычныя тэксты, тым больш паэзія дваццатых — гэта не “жнейка, ралля, мужык, кароўка”, а вельмі складаныя, глыбока метафарычныя, шыфраваныя тэксты, то я не ведаю, ці зможа гэта прачытаць “кожны”.\nАле для людзей, якія цікавяцца паэзіяй увогуле і гэтым перыядам у прыватнасці, я б параіла трыяду выбітных паэм, у якіх сканцэнтраваны, гаворачы словамі Алеся Дудара, “расчараванняў першых муць і смутак першых летуценняў”.\nГэта паэма Уладзіміра Дубоўкі “Кругі”, паэма Пятра Глебкі “Кармэнсіта” і паэма Тодара Кляшторнага “Калі асядае муць”.\nУ мяне ёсць думка калі-небудзь так і выдаць іх пад адной вокладкай, з добрай прадмовай і каментарамі, каб у чытача быў неабходны кантэкст эпохі і, адпаведна, магчымасць прачытаць гэтыя тэксты глыбока. Праз гэтыя паэмы дзьме вецер таго няпростага часу.\nКаго не стала ўночы з 29 на 30 кастрычніка / Еўрарадыё\nЧытайце ў інстаграме\nНа вуліцах Мінска / "Камсамольская праўда ў Беларусі"


Agent Provocateur Eau Emotionnelle духи, купить туалетную воду Agent Provocateur Eau Emotionnelle оригинал с доставкой, отзывы, описание аромата\nГлавная / Каталог парфюмерии / Agent Provocateur Eau Emotionnelle\nТуалетная вода Agent Provocateur Eau Emotionnelle от Agent Provocateur\nAgent Provocateur Eau Emotionnelle (L) test 50ml edt 52.94 BYN В наличии\nAgent Provocateur Eau Emotionnelle (L) test 100ml edt 72.37 BYN В наличии\nAgent Provocateur Eau Emotionnelle (L) 50ml edt 0.00 BYN Под заказ\nAgent Provocateur Eau Emotionnelle (L) 100ml edt 0.00 BYN Под заказ\nТуалетная вода Agent Provocateur Eau Emotionnelle в Минске\nВы можете заказать и купить оригинальную туалетную воду Agent Provocateur Eau Emotionnelle в нашем интернет-магазине по телефонам ниже или оформив заказ через корзину:\nА также ознакомиться с ценами и описанием аромата Agent Provocateur Eau Emotionnelle.\nСтавь лайк если тебе нравится аромат "Agent Provocateur Eau Emotionnelle" от Agent Provocateur\nAgent Provocateur уяўляе свой другі водар - Agent Provocateur Eau Emotionnelle. Навінка захавала пачуццёвасць першай парфумы маркі, але стала далікатней, мякчэй і інтымней. За аснову парфумернай кампазіцыі быў узяты водар Agent Provocateur: да яго ориентальным пачатковым нотам былі дададзены свежыя адценні снежнага куста, віннага асадка і ружовага перцу, а "сэрца" было дапоўнена нотамі белага чаю і японскага османтуса. Пакаванне Eau Emotionnelle падобная на афармленне Agent Provocateur, але знік задзірлівы чорны колер. (Агент Правакатар пра Эмоушинель)\nВы смотрите: Agent Provocateur Eau Emotionnelle\nAgent Provocateur Eau Emotionnelle (L) 50ml edt (артикул - 14417)\nAgent Provocateur Eau Emotionnelle (L) 100ml edt (артикул - 14416)


Газета ў 3D – яшчэ адная неспадзяванка? | Дзедзіч - Берасце вачыма моладзі\nБельгійскі выдавецкі дом у чарговы раз здзівіў чытачоў – пасля “водаравых” газет у продаж трапіла 3d-газета. Раскрыўшы нумар бельгійскай газеты La Derniere Heure (“Апошні час”), чытачы былі здзіўленыя – усе фотаздымкі і рэклама ў выданні былі аб’ёмнымі, а ў камплекце з газетай ішлі спецыяльныя 3D-акуляры.\nНумар газеты рыхтаваўся да друку тры дні, а анкалад прыйшлося надрукаваць на больш белай паперы, чым звычайна. Генеральны дырэктар выдавецкага дома IPM S.A. Дэніс П’ерар хваліўся, што раней ён ужо выпускаў “водарную” газету, кожная старонка з якой мела свой арыгінальны пах. “Ёсць яшчэ ідэя зрабіць “гаваркую” газету”, – расказаў ён.\nДля прагляду выяў у фармаце 3D да кожнага асобніка газеты у камплекце ішлі спецыяльныя акуляры. Іх кошт на рынку складае каля $0,6, таму бельгійцы змаглі не павялічваць кошт выдання. Рэкламная акцыя дала плён – пра La Derniere Heure загаварылі па ўсім свеце. Продажы газеты выраслі на траціну – з 85 тысяч асобнікаў да 115 тысяч, – а даходы ад рэкламадаўцаў яшчэ мацней, у тры разы!


02 чэрвень 2010, 17:48\nПапярэджаньне – трэцяе па ліку. Папярэднія Міністэрства інфармацыі вынесла ў лістападзе і сьнежні летась.\nПапярэджаньне за подпісам міністар інфармацыі Алега Праляскоўскага тычыцца сэрыі публікацый Ільлі Копыла "Нябышына. Вайна", што друкавалася ў выданьні ў сакавіку 2010 года.\nСпасылаючыся на заключэньне Інстытуту гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, Мінінфармацыі цьвердзіць, што шэраг прыведзеных у публікацыях гістарычных зьвестак не адпавядае рэчаіснасьці.\n"Распаўсюд непраўдзівай інфармацыі, …якая дыскрэдытуе партызанскі рух у Беларусі, дзеяньні Чырвонай Арміі ў пэрыяд Вялікай Айчыннай вайны", стаў прычынай правядзеньня грамадзянамі…пікетаў, а таксама новых праяваў негатыўнай грамадзкай рэакцыі".\nТэкст папярэджаньня апублікаваны на сайце Беларускай асацыяцыі журналістаў.\nПаводле артыкулу 51 Закону "Аб сродках масавай інфармацыі" выхад выданьня можа быць спынены пры ўмове: "вынясеньне юрыдычнай асобе, на якую ўскладзеныя функцыі рэдакцыі сродку масавай інфармацыі, альбо заснавальніку (заснавальнікам) сродку масавай інфармацыі цягам году двух і больш пісьмовых папярэджаньняў".\n"Мяне гэта абсалютна не хвалюе. Ёсьць свабода слова ў журналістаў і свабода слова ў чыноўнікаў. Кожны па-свойму разумее і кожны па-свойму дзейнічае ў адпаведнасьці са сваімі функцыямі", - заявіў Свабодзе галоўны рэдактар "Народная волі" Іосіф Сярэдзіч.\nКамэнтар Ільлі Копыла: "Вельмі сумна, што так здарылася. Магчыма, і мая віна ў гэтым ёсьць, можа, ня трэба было публікаваць ім мае успаміны? Але ж калі паглядзець на лісты, якія прыйшлі ў "Народную волю", то грамадзтва патрабуе менавіта такой праўды пра вайну. Таму, я лічу, што трэба сказаць праўду, трэба пачынаць. Я проста паставіў пытаньне перад грамадзтвам, перад гісторыкамі, што з вайной ня ўсё ў парадку, і трэба разьбірацца, трэба пісаць праўду. І вось гэтыя лісты чытачоў "Народнай Волі" – гэта і ёсьць народная праўда пра вайну ".\nУ красавіку вэтэраны і актывісты БРСМ пікетавалі рэдакцыю "НВ" на знак пратэсту супраць публікаці Копыла.\nІльля Копыл, маёр артылерыі ў адстаўцы, нарадзіўся 2 жніўня 1934 году ў вёсцы Нябышына Бягомельскага раёну. Пасьля заканчэньня ў 1957-м Менскага артылерыйска-мінамётнага вучылішча служыў у Прыволскай вайсковай акрузе. З 1961 году праходзіў службу ў ракетных войсках стратэгічнага прызначэньня СССР. У часе вайны сям'я Копылаў была на акупаванай тэрыторыі. Успаміны аўтара пра ваеннае дзяцінства сталі асноваю кнігі “Нябышына. Вайна. Акупацыя вачыма падлетка”.\nІльля Копыл: “Дзякуй вэтэранам за рэкляму!”


Лістапад - месяц памяці нашых памерлых\nЗгодна са старадаўнай каталіцкай традыцыяй, у лістападзе Касцёл моліцца ў інтэнц’і памерлых. Таксама і ў нашай парафіі будуць адбывацца адмысловыя набажэнствы за вернікаў, якія перад намі адышлі ў вечнасць. Гэтыя набажэнствы адбудуцца ў актаве, з 1 па 8 лістапада, і ў кожную сераду і пятніцу праз увесь месяц.\nЗ 1 па 8 лістапада ў 18.30 набажэнства за памерлых і а 19 гадзіне святая Імша ў іх інтэнцыі.\nЗапіскі з імёнамі памерлых ужо цяпер можна прыносіць да закрыстыі.\nXXVIII Нядзеля звычайная 9.10.2011\n1. Дзякую вам ўсім прысутным за супольную малітву, а таксама за складзеныя вамі ахвяры. Асаблівым чынам дзякую ўсім тым, хто прыймае ўдзел і ўносіць свой уклад у справу будавання нашага касцёла. Таксама хацеў выразіць сваю падзяку за прыбіранне нашай капліцы і таксама ахвярадаўцам гэтых прыгожых кветак, якія упрыгожываюць нашую святыню. Няхай добры Бог аддзячыць вам за вашыя ахвяры.\nЗмяненне раскладу святой літургіі\nРасклад літургіі ў парафіі св. Яна Евангеліста і св. Максімільяна Маріі Кольбэ ў Міснку\n18.00 (Зімні) 19.00 (Летні)\nРасклад Святых Імшаў распачыннае дзейнічаць пачынаючы ад 9 кастрычніка (нядзеля)\n1. Дзякую вам ўсім прысутным за супольную малітву, а таксама за складзеныя вамі сёння ахвяры якія цалкам будуць прызначаны на патрэбы Мінска – Магілёўскай курыіі і дыяцэзіі. Асаблівым чынам дзякую ўсім тым, хто прыймае ўдзел і ўносіць свой уклад у справу будавання нашага касцёла На гэтым тыдні ў літургіі адзначаем:\nXXVI Нядзеля звычайная 25.09.2011\n1. Дзякую ўсім за супольную малітву і складзеныя ахвяраванні. Асаблівым чынам дзякую ўсім тым, хто клапоціцца аб нашай святыні і кожную суботу негледзячы на ўласную занятасць прыбірае і прыгатаўлівае яе да нядзелі. 2. На гэтым тыдні ў літургіі адзначаем:\nXXV Нядзеля звычайная 18.09.2011\n1. Дзякую ўсім за супольную малітву і складзеныя ахвяраванні. Асаблівым чынам дзякую ўсім тым, хто далучыўся да нашай супольнай справы звязанай з падрыхтоўкай да будовы святыні. 2. На гэтым тыдні ў літургіі адзначаем:\nАсвячэнне школьных прыладаў і благаслаўленне на новы навучальны год\nБылі дададзены новыя фотаздымкі да нашай фотагалерыі з Святой Імшы на якой адбылося асвячэнне школьных прыладаў і благаслаўленне на новы навучальны год.\nXXIIІ Нядзеля звычайная 04.09.2011\nПарафіяльныя аб’явы 1.\tДзякую ўсім за супольную малітву і складзеныя ахвяраванні. Асаблівым чынам дзякую ўсім тым, хто далучыўся да нашай супольнай справы звязанай з падрыхтоўкай да будовы святыні. 2.\tНа гэтым тыдні ў літургіі адзначаем: -\t8.09 (чц) – свята Нараджэння НПМ\nXXII Нядзеля звычайная 28.08.2011\nУ літургіі адзначаем: 29.08 (пн) - успамін мучаніцтва св. Яна Хрысціцеля 03.09 (сб) - успамін св. Грыгорыя вялікага, папы і докт. Касцёла Першыя чацверг, пятніца, субота і нядзеля месяца\nСтаронка 94 з 95


САМАБЫЦЬЦЁ: March 2017\nТрадыцыя і межы канструктыўнага сьвету\nСучасны сьвет набывае новыя абрысы. Мы пачынаем жыць у сьвеце, дзе чалавекам будуецца блізу ўсё. Тое, што лічылася натуральным, пераствараецца цяпер наборам біятэхналёгіяў. Духовае і гуманітарнае ўзнаўляецца псыхалягічнымі, інфармацыйнымі, сацыяльнымі, палітычнымі тэхналёгіямі. Новы сьвет, у які ўваходзіць сучасны чалавек - гэта канструктыўны сьвет.\nУ яго абсягі патрапляе ўсё, што можа быць перастворана і ўзноўлена. Крок за крокам ён захоплівае тое, што належала раней мадэрнаму і традыцыйнаму сьвету. Яму пачынае належаць усё, што можна паўтарыць і перастварыць. Ён заяўляе свае правы на ўсё, здавалася, падставова чалавечае - жыцьцё, цела, пол, розум, пачуцьці. І ад гэтага ён падаецца чалавеку бязьмежным.\nТрадыцыйны сьвет, наадварот, грунтуецца на ўшанаваньні вечнага, нечалавечага, непаўторнага, неперастваральнага чалавекам. Вечнае і нечалавечае надае якасьць сьвятарнасьці ўсяму, што мае зь ім сувязь. І хаця гэта не ўваходзіць нават у поле зроку канструктывізму, той усё адно забірае сабе тое, што было раней сьвятарным. Традыцыя нібыта пазбаўляецца ўсяго, што ёй належала.\nЯкім і ці будзе ўвогуле месца традыцыі ў гэтым новым сьвеце? Якія межы мае чалавечая канструктыўнасьць? Бо рэч нават ня ў тым, ці атрымаецца ў чалавека перастварыць усё, на што ён замахнуўся - такое будучае можна проста ўявіць як ужо насталае. А ў тым, ці зможа традыцыйнае ператрываць гэтае поўнае перастварэньне і ўсё адно мець пасьля яго сэнс?\nШтучны розум і мяжа жаданьняў\nУ аснове высноўваньня ляжыць матрыца сэнсу, катэгорыі якой складаюць нашыя галоўныя пытаньні: хто? чаго? чым? дзе? адкуль? навошта? Гэтая матрыца сэнсу ўтварае староны сьвету - перад і зад, ніз і верх і ўсе магчымыя іх суадносіны, якія мы выражаем склонамі і прыназоўнікамі. Чалавечы розум - гэта прастора, а прастора - гэта розум.\nЧалавечая думка ствараецца і падставова абмяжоўваецца кроснамі гэтай прасторы. Яна ўвесь час імкнецца да пераадоленьня гэтага абмежаваньня, але само гэтае пераадоленьне мае сэнс менавіта ў гэтай прасторы, што стварае расьцяг верху і нізу - толькі там існуе “пад” і “звыш”, “за” і “пера”. І ўсё, што мае сэнс - пачуцьці, абрысы, колеры, смакі - спадкуе тое самае прасторавае абмежаваньне.\n“Спачатку гэта было толькі адным сабой. Ён пажадаў, хай будзе ў мяне жонка, і я нараджу. Хай будзе ў мяне багацьце, і я ўчыню. Такое напраўду жаданьне, і жадальнік ня знойдзе болей за гэта.” (Брыгадаранйака-упанішад, 1.4.17) Сучасны сьвет стварае вялікую разнастайнасьць, але ня здольны спарадзіць новыя мэты і жаданьні. Чалавек можа выправіцца на Марс, але там усё адно будзе памнажацца і здабываць багацьці. Уся разнастайнасьць канструктыўнага сьвету кіруецца наборам простых жаданьняў, абмежаваных на самым пачатку прасторай розуму.\nСтварэньне штучнага розуму зьяўляецца адной з галоўных мэтаў канструктыўнага праекту. Прыгэтым вымерам яго разумнасьці непазьбежна выступае розум чалавечы, як адзіны наяўны і ўяўны. Мы гатовыя прызнаць штучны розум сапраўды разумным тады, калі ён зможа ўсё, што можа розум чалавечы. А гэта азначае, што пасьпяховы штучны розум успадкоўвае ад чалавека і сваё падставовае абмежаваньне.\nТрадыцыя як арыентацыя розуму\nПераствараючы чалавечы розум, канструктывізм адначасова дазваляе паглядзець на традыцыйнае зусім інакш - як на яго неад’емную і непазьбежную ўласьцівасьць. Надразумнае, патойбочнае, пазасьветнае, боскае існуе ў розуме як сэнс ужо адпачатку - як простае прасторавае дачыненьне. Пакланеньне, ушанаваньне, павага да ўзвышанага - вынікае з гэтага дачыненьня проста як прасторавая арыентацыя. У суадпаведнай прасторы пачуцьцяў гэта адлюстроўваецца ў маральныя цноты і правілы паводзінаў.\nЧалавечы розум нібыта загадзя абяцае звышразумнае і звышчалавечае самой наяўнасьцю такога сэнсу ў сабе. Чалавек абмежаваны прасторай розуму, але гэтая прастора нібы загадзя збудавана такім чынам, каб прымушаць яго вызваляцца зь яе, шукаць зь яе выйсьця. І шляхі гэтага выйсьця нібы загадзя падказаныя будовай гэтай прасторы. Традыцыйнае будуецца як архітэктура выйсьця з гэтага абмежаваньня.\nШтучны розум - таксама прастора. І калі ён будзе мець жаданьні і пачуцьці, то гэта будуць тыя самыя жаданьні і пачуцьці, абмежаваныя той самай прасторай. Тое, што мела сэнс для розуму чалавечага, будзе мець сэнс і для розуму штучнага. Невырашальныя маральныя праблемы застануцца для яго такімі ж невырашальнымі. І калі чалавечы розум маліўся Богу, то штучны розум будзе маліцца яму таксама.\nPosted by bayaryn at 12:55 PM No comments:


(Пасля перасылкі з Грычыны-Войны)\nПаводле Б. Папроцкага род Войнаў паходзіў са Смаленкай зямлі адкуль выехаў пры вял. кн. Казіміры з-за войнаў з Масквой. Пачынальнікам роду ў Літве Папроцкі лічыў Матфея Грычыну і называў двух яго сыноў — Кірдзея, ротмістра, і Войну, падкаморыя пінскага і старосту ожскага. З сыноў Войны Матфеевіча Папроцкі ведаў Лаўрына, падскарбія, і трох яго братоў, невядомых яму імем — старосту палангоўскага, ротмістра і троцкага пробашча. Уласна ад Войны Матфеевіча Грычыновіча пайшоў род Войнаў, бо імя бацькі сыны захавалі як прозвішча. Папроцкі не меў інфармацыі пра Войнаў з першых рук, таму і падаў настолькі няпоўны радавод. Тое ж, напэўна, было і з гербам, Папроцкі ведаў толькі падскарбінскі лічман 1577 года з чатырохчасткавым гербам, дзе ў 1-м полі памылкова быў «Корчак», калі на іншых пячатках Лаўрын Война ужываў «Трубы».\nНа праўдзе, Грычыны — пінскі баярскі род, найраней вядомыя з іх — Пронька і Мацвей — баяры пінскай княгіні Марыі Сямёнавай, Кірыла з тым жа Мацвеем — радцы пінскага князя Фёдара Яраславіча, Святохна з Грычынаў — служэбніца сям’і Яраславічаў. Кірыла Грычын у 1514 годзе атрымаў ад кн. Фёдора 4 «чалавекі» у Моталі, Праходзе, Мерчычах і Крайновічах. На Попіс 1528 года шасцёра Грычынаў ставілі 6 «коней».\nСвятохна з Грычынаў у першым шлюбе была з Фёдарам Петрашэвічам, у другім з Фёдарам Шчэпам — служебніца кн. Фёдара і кн. Алены — атрымала ад іх 3 «чалавікі» ў Кожычычах і 4 дварышчы ў Варачэвічах, Глінная, Кашэвічы, пазней аказалася, што Кашэвіцкія землі ўжо разараны мясцовымі сялянамі, таму наданне было заменена двума «астравамі» тамсама. У 1507 годзе ў Святохны ўзнік канфлікт з сялянамі сяла Давячоравічы за борцяў, разбіраць спрэчку кн. Фёдарам і кн. Аленай прызначаны Ахмат Пятровіч, які скончыў яе на карысць Святохны. Святохна перажыла абодвух мужоў і з дазволу кар. Боны перадала свае «выслугі» роднаму брату Гаўрыле Грычыну. Брат з сястрою валодалі маёнткамі разам, пасля смерці Святохны ўладанні ў Варачэвічах, Гліннай, Кожчычах і Кашэвічах засталіся ў аднасобным ўладанні Гаўрылы, потым яго сыноў — Андрэя, Якава, Фалька і Аляксандра. Вядома таксама яшчэ адна галіна Грычынаў — Іванавічы, які валодалі сялом Бабровічы, мястэчкамі Гаць, Купяцічы, Матковічы. Галіны Гаўрылавічаў і Іванавічаў часта згадваюцца мясцовымі актамі.\nСтаніслаў Казімір (?—11.2.1649) — каралеўскі пакаёвы дваранін, цівун гандынскі з 1637, стараста палангскі, вялікі кухмістр літоўскі з 1640.\nУладзіслаў — цівун ужвенцкі, староста гарждоўскі\n(1) Ганна (? — каля 1644), жонка 1) Аляксандра Валовіча, харунжага віленскага; 2) Андрэя Станкевіча, пісара земскага ковенскага\n(2) Варвара, жонка 1) Лукаша Мамоніча; 2) Марцыяна Гедройца\nСокал (?—1610) — кашталян мсціслаўскі (1599—1603) і берасцейскі (1603—1610); дзяржаўца ожскі і пераломскі.\nКацярына, жонка (з 1591) Яраша Няміры, лоўчага падляшскага\nГанна (каля 1540 — ?), жонка Мікалая Дарагастайскага\n↑ Грушевский, 1903, с. 115\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Род_Войнаў-Грычынавічаў&oldid=3775483"\nАпошнія змены 16 студзеня 2021 а 23:31\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 23:31, 16 студзеня 2021.


Карысны дзень здароўя | Настаўніцкая газета\n22.01.2018 - 14:38Нам пішуць\nНемагчыма ўявіць жыццё дзіцяці ў садку без вясёлых забаў, шумных свят, цікавых гульняў і займальных спаборніцтваў. Дзень здароўя — адно з самых відовішчных, яркіх і эмацыянальных масавых мерапрыемстваў.\n19 студзеня ў нашым дзіцячым садку прайшло спартыўна-забаўляльнае свята “Дзень здароўя”. Разам з казачным героем Ваўком-спартсменам прайшлі вясёлыя эстафеты, танцы. Спаборніцтвы былі арганізаваны такім чынам, каб кожны ўдзельнік змог праявіць сваю сілу, спрытнасць, кемлівасць.\nПа выніках спаборніцтваў перамагла дружба, бо дзіцячы сад — гэта адна вялікая дружная сям’я, а ў сям’і няма месца для пройгрышу. Ды і галоўнае не перамога, а ўдзел. Усім удзельнікам дня здароўя былі ўручаны пачастункі. Мерапрыемства атрымалася шумным, вясёлым і вельмі актыўным. Хочацца верыць, што нашы дзеці захаваюць моцнае здароўе на доўгія гады.\nкіраўнік фізічнага выхавання ясляў-сада “Дубок” Астраўца.


Pawet: № 37 (1032)\nНАША СЛОВА № 37 (1032) 14 верасня 2011 г.\nПартыя БНФ дбае пра беларускую адукацыю\n10 верасня ў ДК культуры трактарнага завода ў Менску прайшоў 14 з'езд Партыі БНФ.\nБылі заслуханы справаздачы кіраўніцтва партыі, унесены змены ў статут партыі, паводле якіх чарговыя з'езды партыі цяпер будуць праходзіць адзін раз на тры гады, а старшыня партыі зможа займаць гэтую пасаду не больш чым два тэрміны запар.\nБылі праведзены выбары кіраўніцтва Партыі БНФ. Старшынём партыі на наступныя тры гады стаў Аляксей Янукевіч, намеснікамі старшыні абраны Рыгор Кастусёў, Ігар Лялькоў і Аляксандр Стральцоў. Быў абраны Сойм партыі ў складзе 51 чалавека. Была абрана Рэвізійная камісія ў складзе трох чалавек.\nБыло разгледжана пытанне "Аб дзейнасці Партыі БНФ у наступны перыяд і магчымасці ўдзелу ў выбарах" і рэйтынгава прыняты ўмовы ўдзелу партыі ў наступных парламенцкіх выбарах 2012 года.\nБыў прыняты шэраг заяваў і рэзалюцый, тым ліку рэзалюцыя "Беларуская адукацыя на грунце нацыянальных каштоўнасцяў аснова дзяржаўнай незалежнасці".\nБеларуская адукацыя на грунце нацыянальных каштоўнасцяў - аснова дзяржаўнай незалежнасці\nУ Беларусі на сённяшні дзень у школах на беларускай мове навучаецца менш за 20 адсоткаў вучняў, прычым у сталіцы гэтая лічба складае 2 адсоткі. Зніжэнне колькасці беларускамоўных школ у краіне і зніжэнне колькасці вучняў, якія навучаюцца пабеларуску, ёсць устойлівай тэндэнцыяй, відавочна, абумоўленай дзяржаўнай палітыкай у галіне адукацыі. Да сённяшняга часу ў Беларусі не існуе Вышэйшай Навучальнай Установы з беларускай формай навучання.\nПартыя БНФ лічыць такую сітуацыю вельмі небяспечнай, бо яна можа прывесці мову тытульнай нацыі Беларусі да мяжы свайго існавання. Знішчэнне нацыянальнай адукацыі стварае перадумовы для знішчэння нацыянальнай культуры і мовы, што робіць магчымай ліквідацыю дзяржаўнай незалежнасці Рэспублікі Беларусь.\nПартыя БНФ звяртае ўвагу на патрыятычнае выхаванне моладзі ў школах. Ідэйная аснова сістэмы адукацыі сёння падобная па сваёй структуры да савецкай мадэлі часоў застою - і наступствы для дзяржавы могуць быць падобныя. Каштоўнасныя арыентыры на сённяшні дзень фармуюцца на базе састарэлых савецкіх псеўдапатрыятычных штампаў, у якія цяпер не вераць ні моладзь, ні настаўнікі, ні самі ініцыятары "ідэялагічнага выхавання". Беларусам зноў падсоўваюць чужых герояў у той час, як сапраўдныя беларускія героі, змагары за незалежнасць Бацькаўшчыны, у падручніках па гісторыі застаюцца на другасных пазіцыях ці ўвогуле замоўчваюцца.\nПартыя БНФ заяўляе аб неабходнасці каардынальнага рэфармаваньня сістэмы адукацыі і патрыятычнага выхавання моладзі ў Беларусі, змены каштоўнасных арыентыраў зыходзячы з аб'ектыўных з'яваў сённяшняй палітычнай рэчаіснасці: "Беларусь - незалежная краіна, Рэспубліка Беларусь - суверэнная беларуская дзяржава беларускага народу".\nПартыя БНФ адзначае памылковасць падыходу, які быў прадэманстраваны заканадаўчымі ўладамі пры прыняцці Адукацыйнага кодэксу Рэспублікі Беларусь, у якім не знайшлося месца для нормаў аб акадэмічнай свабодзе і нацыянальна-дэмакратычнай аснове беларускай адукацыйнай сістэмы. Гэткая нарматыўная аснова адукацыйнага працэсу з'яўляецца непаўнавартаснай і, відавочна, патрабуе выпраўлення як на ўзроўні агульнадзяржаўных праграмаў, так і на ўзроўні канкрэтных навучальных установаў і дысцыплінаў. У адваротным выпадку адсутнасць нацыянальнага зместу ў навучальным працэсе стане мінай запаволенага дзеяння пад самыя падмуркі беларускай нацыянальнай дзяржаўнасці: без нацыянальцай адукацыі краіна не здольная быць паўнавартаснай суверэннай дзяржавай.\nПартыя БНФ гатовая ўзяць удзел у распрацоўцы новых праграмаў нацыянальнай адукацыі ў Рэспубліцы Беларусь зыходзячы з разумення незалежнасці Беларусі як незваротнай каштоўнасці, асноватворнай і жыццёва важнай для існавання Рэспублікі Беларусь як суверэннай дзяржавы.\nу межах кампаніі "Будзьма"адбудзецца сустрэча\nДваццатыя ўгодкі беларускай нацыянальнай сімволікі\nАдказны: А. Трусаў\nПачатак -18.00. Уваход вольны.\nДваццатыя ўгодкі дзяржаўнасці беларускай гістарычнай сімволікі\n19 верасня 1991 года Вярхоўны Савет Беларусі ХІІ склікання 2\_3 галасоў зацвердзіў сімвалы новай суверэннай дзяржавы, якая была адроджана 25 жніўня 1991 года, калі Дэкларацыя аб незалежнасці, абвешчаная 27 ліпеня 1990 г. набыла статус часовай канстытуцыі.\nВытокі герба "Пагоня" сягаюць яшчэ ў часы Полацкага княства ХІІ ст., калі ўзнікла новая дзяржава - ВКЛ, яе вялікі князь Віцень у 1296 годзе зацвердзіў сімвал сваёй краіны рыцара збройнага на кані, які пачаў называцца "Пагоняй". Пасля Люблінскай уніі 1569 года, калі Польшча і ВКЛ стварылі новую дзяржаву - Рэч Паспалітую, на яе гербе сумясцілі сімвал Польшчы - белага арла і сімвал ВКЛ - "Пагоню". Пасля ІІІ раздзелу Рэчы Паспалітай у 1975 годзе, знікла і яе сімволіка. Але ў Расіі герб "Пагоня" не быў забаронены і актыўна выкарыстоўваўся ў расійскай геральдыцы ХІХ ст. "Пагоня" нават адлюстравана на помніку "Тысячагоддзе Расіі", які быў пастаўлены ў Ноўгарадзе, каля Сафійскага сабора. Пад час нацыянальнага адраджэння канца ХІХ пачатку ХХ стст. розныя варыянты "Пагоні" выкарыстоўвалі як літоўцы, так і беларусы як спадкаемцы ВКЛ.\nТаму невыпадкова, што ў 1918 годзе і адны, і другія пачалі выкарыстоўваць "Пагоню" ў якасці дзяржаўнага сімвала. Аднак лёс дзяржаўных утварэнняў літоўцаў і беларусаў быў розны. У 1920 годзе Ленін прызнаў незалежнасць Літвы і яе дзяржаўны герб "Пагоню".\nКаб не аддаць Вільню, нашу старадаўнюю сталіцу літоўцам, са згоды палякаў паднялі "бунт" беларускалітоўскія дывізіі і ў кастрычніку 1920 года абвесцілі рэспубліку "Сярэдняя Літва", як марыянеткавую дзяржаву, са сталіцай у Вільні і таксама з гербам "Пагоня". У 1922 г. гэтая тэрыторыя далучылася да Польшчы.\nБНР, абвешчаная 25 сакавіка 1918 года, таксама ўзяла за герб "Пагоню", аднак у 19191920 годзе захаваць незалежнасць не здолела, нягледзячы на славутае Слуцкае паўстанне ў лістападзе 1920 года. БССР мела тыповую савецкую сімволіку, якая некалькі разоў да верасня 1991 года удакладнялася і змянялася ў дробных дэталях.\nСцягі, як нацыянальныя сімвалы незалежных дзяржаў, усталяваліся ў Еўропе ў ХVІІІ ст. Да гэтага выкарыстоўваліся палотнішчы з выявамі дзяржаўных гербаў, альбо кіраўнікоў феадальных дзяржаў, каралёў, імператараў, князёў і інш.\nТак, дзяржаўны сцяг ВКЛ - гэта выява Пагоні на чырвоным палотнішчы. У ХІХ ст. ужо ўсе незалежныя краіны свету мелі як асобны сцяг, так і асобны герб.\nВытокі беларускіх нацыянальных колераў сягаюць яшчэ ў бронзавы і жалезны вякі, калі мясцовыя плямёны ўпадабалі чырвоны і белы колеры. Розныя спалучэнні чырвонага і белага колераў уласцівыя для многіх славянскіх народаў. Доўгі час розныя спалучэнні чырвонага і белага колераў былі характэрныя для вайсковай беларускай сімволікі, бо добра бачныя на полі бою. Пад чырвонымі сцягамі Ўсяслаў Чарадзей змагаўся супраць рускіх князёў, якія ваявалі пад чорнымі сцягамі. Першыя вядомыя нам каляровыя выявы белага трохкутнага сцяжка з чырвоным крыжом пасярэдзіне невядомы мастак намаляваў ў ХVI ст. на батальнай карціне "Бітва пад Оршай". Белчырвонабелыя палоскі ў сваім адзенні выкарыстоўваюць і высокія хрысціянскія святары, асабліва праваслаўныя мітрапаліты і патрыярхі.\nКанчатковыя прапорцыі беларускага нацыянальнага сцяга склаліся ў пачатку ХХ ст. Так, светлай памяці, гісторык Віталь Скалабан знайшоў і надрукаваў першую вядомую нам сёння каляровую выяву нашага сцяга на вайсковай улётцы 1917 года, надрукаванай беларусамі, якія служылі на румынскім фронце.\nУ 1918 г. белчырвонабелы сцяг стаў дзяржаўным сімвалам БНР і быў вывешаны на балконе дома ў Менску, дзе знаходзіўся Урад БНР.\nПасля раздзелу Беларусі ў 1921 годзе паміж бальшавікамі і палякамі нацыянальная сімволіка перастала афіцыйна выкарыстоўвацца, але пра яе не забылі. На тэрыторыі Заходняй Беларусі беларускія патрыёты на святы вывешвалі "Пагоню" і белчырвонабелы сцяг і польскія ўлады гэтаму асабліва не пярэчылі.\nУ БССР падчас беларусізацыі дазвалялася друкаваць "Пагоню" як герб ВКЛ, і , нават былі спробы ўжываць на ўрачыстасцях белчырвонабелыя стужкі. Аднак пад час сталінскіх рэпрэсій нацыянальная сімволіка трапіла пад строгую забарону.\nПасля акупацыі Беларусі немцамі і падзелу яе на розныя адміністратыўныя часткі, у цэнтральнай Беларусі, якая называлася Weissruthenia яе кіраўнік гаўляйтэр Кубэ, непасрэдна прызначаны Адольфам Гітлерам, дазволіў беларусам на падначаленай яму тэрыторыі, карыстацца нацыянальнай сімволікай у святочныя дні.\nНа астатніх частках Беларусі, асабліва на Беласточчыне і Гарадзеншчыне, якія былі ўключаны ў склад нямецкай дзяржавы, наша нацыянальная сімволіка была забаронена.\nПасля Другой Сусветнай вайны, у пачатку 50х гадоў у СССР, вырашылі надаць усім 16 савецкім рэспублікам, што тады складалі СССР, свае сцягі, якія мелі розную каляровую гаму. Тады і быў створаны чырвоназялёны сцяг БССР, з палоскай белчырвонабелага арнаменту, як адгалоска былой геральдычнай традыцыі.\nУ 70-80 ХХ ст. беларуская эміграцыя, асабліва ў ЗША, Канадзе і Аўстрыі актыўна карысталася нацыянальнай сімволікай. У БССР адносіны да "Пагоні" і белчырвонабелага сцяга былі розныя. Калі ў Літве "Пагоня" была цалкам забаронена, то на Беларусі яе выявы можна было сустрэць не толькі ў музеях, але і ў грамадскіх месцах. Так, каваная з жалеза "Пагоня" аздабляла акно ў вежы былога кальвінісцкага збору ў Заслаўі, ветранік з выявай "Пагоні" аздобіў адноўленую вежу Лідскага замка.\nНацыянальны сцяг быў пад такой забаронай, што нават маладыя гісторыкі пра яго нічога не ведалі. Вяртаць наш сцяг моладзі пачалі нашыя мастакі. Найперш гэта былі Яўген Кулік і Мікола Купава, якія сталі маляваць адпаведныя сцяжкі і стужкі на сваіх творах. І гэта дзейнічала.\nПасля стварэння БНФ ў 1988 годзе нацыянальная сімволіка выйшла на вуліцы і плошчы нашых гарадоў. Вялікую ролю ў пашырэнні ведаў пра нашыя сімвалы адыгралі знакамітыя гісторыкі: Міхась Ткачоў, Анатоль Грыцкевіч, Анатоль Цітоў і іншыя.\nДа сімволікі прывыклі, ёй пачалі ганарыцца і шырока карыстацца. І вось надышло 19 верасня 1991 года. Мне давялося стаяць на парламенцкай трыбуне і ад імя Камісіі па адукацыі, культуры і захаванні гістарычнай спадчыны праводзіць Закон "Аб дзяржаўным гербе і сцягу Рэспублікі Беларусь". Абмеркаванне ішло доўга, былі доўгія дэбаты па кожнай дэталі. Так, прадстаўнік ветэранаў прапанаваў замяніць шасціканцовы крыж на шчыце вершніка на бальшавіцкую пяцікутную зорку.\nЯ тады сказаў, што толькі нячыстыя сілы крыжа баяцца. Зал выбухнуў смехам, і на табло з'явіліся неабходныя 2\_3 галасоў дэпутатаў.\n4 кастрычніка 1991 года Прэзідыюм ВС Беларусі ўтварыў Камісію для выпрацоўкі эталона дзяржаўнага герба Рэспублікі Беларусь і даручыў мне яе ўзначаліць. Маім намеснікам стаў Валянцін Голубеў. У камісію ўвайшлі дэпутаты ВС, мастакі, гісторыкі, дызайнеры, юрысты і чыноўнікі Міністэрства культуры. Пасля плённай працы 10 снежня 1991 года ВС зацвердзіў эталон дзяржаўнага герба, а 11 снежня - Палажэнне "Аб дзяржаўным сцягу Рэспублікі Беларусь".\n19 чэрвеня 1992 года Прэзідыюм ВС Беларусі прыняў пастанову аб стварэнні Камісіі па забеспячэнні адзінай палітыкі ў выкарыстанні дзяржаўных сімвалаў Рэспублікі Беларусь. Узначаліць Камісію прапанавалі мне, намеснікам зацвердзілі Віктара Шэймана, сакратаром - Валянціна Голубева. У склад камісіі ўвайшлі мастакі Лявон Бартлаў, Уладзімір Булгакаў, Яўген Кулік, Мікола Купава, Аляксей Марачкін, Леў Талбузін, дэпутаты ВС Беларусі Мікалай Жураўлёў, Лявонцій Здановіч, супрацоўнік сакратарыята ВС Беларусі Іван Лазавікоў, гісторыкі і мастацтвазнаўцы - Анатоль Грыцкевіч, Міхась Раманюк, Анатоль Цітоў, прадстаўнікі Узброеных Сіл Беларусі - Вячаслаў Казлоў, Мікалай Падобра, Віктар Янчанкаў, Пётр Крэчка - першы намеснік старшыні Дзяржаўнага мытнага камітэта Беларусі, Аляксандр Кісялёў - першы намеснік старшыні Вышэйшага Гаспадарчага Суда Беларусі.\nСклад Камісіі быў падабраны ўдала, камісія актыўна працавала і ўсе элементы дзяржаўнай сімволікі ва ўсіх сферах жыцця былі створаны. Шмат якімі і зараз карыстаюцца вайскоўцы, мытнікі, міліцыянты, памежнікі і г.д. Дастаткова толькі прыгадаць белчырвонабелы лагатып кампаніі "БелАвія".\nЛетам 1992 года, дзякуючы падтрымцы Міністра замежных спраў Беларусі Пятра Краўчанкі, накладам 20 тысяч асобнікаў выйшла афіцыйнае выданне "Заканадаўчыя акты аб дзяржаўнай сімволіцы Рэспублікі Беларусь" (складальнікі Алег Трусаў і Іван Лазавікоў). Заканадаўчыя акты былі пададзены на трох мовах - беларускай, рускай і ангельскай і разасланы ў дзяржаўныя ўстановы Беларусі, у тым ліку і ў беларускія амбасады за мяжой.\nІх таксама можна было набыць і ў вольным продажы ў кнігарнях.\nДругое, дапоўненае выданне заканадаўчых актаў аб дзяржаўнай сімволіцы выйшла ў пачатку 1994 года накладам 15 тысяч асобнікаў. Яно было дапоўнена тэкстамі на французскай, нямецкай і іспанскай мовах.\n14 траўня 1995 года адбыўся сумнавядомы рэферэндум, мэтай якога было пазбавіць беларускі народ сваёй мовы і гістарычнай памяці, каб атрымаць танны расійскі газ і нафту.\nНовыя дзяржаўныя сімвалы ніхто не распрацоўваў і не абмяркоўваў, ніякіх камісій па іх распрацоўцы не было створана. Аўтараў гэтых сімвалаў дакладна ніхто не ведае. Праўда, Леанід Сініцын сцвярджаў, што новы герб ён прыдумаў даволі хутка.\nЦікава, што за змену сімволікі прагаласавала менш, чым палова ад колькасці ўсіх выбаршчыкаў - грамадзян Беларусі. Не паспелі падвесці вынікі рэферэндуму, як новы герб Беларусі незаконна змянілі, намаляваўшы ў яго цэнтры чырвоную пяцікутную зорку. Мабыць, тую самую, якой у 1991 годзе ветэраны хацелі ўпрыгожыць "Пагоню".\nІшлі гады, свядомыя беларусы як у Беларусі, так і ў замежжы масава выкарыстоўвалі нацыянальную сімволіку. Яе ведае ўвесь цывілізаваны свет. Варта адзначыць, што Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 14 траўня 2007 года № 578 герб "Пагоня" ўнесены ў Дзяржаўны Спіс гісторыкакультурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.\nЗасталося тое ж зрабіць і ў адносінах да белчырвонабелага сцяга.\nМожа і добра, што сённяшняя ўлада, якая так сумуе па СССР, прыдумала сабе сімволіку на грунце савецкай, каб усе ведалі, з кім яны маюць справу.\nЗменіцца ўлада - і наша нацыянальная сімволіка зноў стане дзяржаўнай. Чакаць засталося ўжо нядоўга.\nдэпутат ВС Беларусі ХІІ склікання.\nНовы менскі Цэнтральны аўтавакзал - без беларускай мовы\nНовы менскі Цэнтраль-ны аўтавакзал, які будуюць з 2007 году і адкрыюць днямі, аформлены цалкам на расей-скай мове ў адрозненне ад суседняга чыгуначнага вакза-ла, шыльды на якім беларуска-моўныя. Папярэдні будынак Цэнтральнага аўтавакзала, пабудаваны ў 1962 годзе, таксама быў аформлены па-беларуску.\nКалі пагадзіцца, што вакзалы - твар краіны, то тут беларусам у гэты твар проста плюнулі.\nу заснежаны свет…\nМенавіта пад такой назвай 7 верасня ў Баранавіцкай цэнтральнай гарадской бібліятэцы імя Валянціна Таўлая адбылася творчая вечарына ў гонар баранавіцкіх паэтаў Венанцы Бутрыма і Івана Лагвіновіча. Ініцыятарам мерапрыемства стаў старшыня творчага згуртавання баранавіцкіх паэтаў і пісьменнікаў "Святліца" Алесь Бакач. Культурніцкая імпрэза адбылася з нагоды выхаду ў свет кнігаў "Маўклівыя сумныя птушкі" Венанцы Бутрыма і "Элегія палескага матыля" Івана Лагвіновіча. Гэтыя кнігі былі надрукаваны пасля смерці паэтаў на ўласныя сродкі блізкіх і родных людзей.\nРэй на вечарыне вяла супрацоўніца бібліятэкі Ірына Дрэкоўская, а першы выступ зрабіў вядомы баранавіцкі мастак Уладзімір Рамейка, які высока ацаніў не толькі літаратурныя, але і мастацкія здольнасці Венанцы Бутрыма і Івана Лагвіновіча. Свае вершы, прысвечаныя няўчасна памерлым творцам, чыталі паэты Алесь Корнеў і Алесь Белы. Супрацоўніцы бібліятэкі Аляксандра Камарова і Крысціна Клімашэўская па чарзе таксама чыталі вершы Венанцы Бутрыма і Івана Лагвіновіча. Сябра паэтаў краязнаўца Міхась Маліноўскі высока ацаніў іх творчасць. Ён распавёў, што 4 верасня, падчас рэспубліканскага свята беларускага пісьменства і друку ў Ганцавічах, была ўрачыста адкрыта алея пісьменнікаў. Сярод ушанаваных беларускіх творцаў першым стаіць імя баранавіцкага паэта Івана Лагвіновіча.\nВядомы тэатральны дзеяч Міхась Стрыжоў эмацыйна прачытаў адрывак з апошняй кнігі Венанцы Бутрыма "Маўклівыя сумныя птушкі". А сябры таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны падаравалі бібліятэцы зборнік вершаў вучняў Малькаўскай школы Ганцавіцкага раёна, прысвечаны Івану Лагвіновічу. Не абышлося і без песні. На вершы Бутрыма яе заспяваў бард Сяргей Карповіч.\nДзякуючы намаганням Алеся Бакача і супрацоўнікаў бібліятэкі творчая вечарына суправаджалася паказам каляровых слайдаў, відэафільма, чытаннем вершаў яшчэ жывымі Венанцыем Бутрымам і Іванам Лагвіновічам.\nДаведка: Венанцы Бутрым - аўтар кніг паэзіі "У барвах зямлі" (2001), "Паралелі" (2003), "В пространстве и времени" (2007). Іван Лагвіновіч - аўтар зборнікаў вершаў "Разлукі выраёвыя" (2000), "Піліпаўка" (2001), "Ляда юдолі" (2003), "Далёкае і блізкае" (2004), "Палыновыя кветкі"(2007).\n7 верасня ў Лідскай музычнай школе пад назвай "Чароўныя гукі роднай мовы" прайшоў мясцовы Дзень беларускага пісьменства.\nІмпрэзу арганізоўвалі супрацоўнікі Лідскай цэнтральнай раённай бібліятэкі імя Янкі Купалы, настаўнікі і вучні музычнай школы з удзелам артыстаў моладзевага тэатра Лідскага раённага палаца культуры.\nЛітаратурная імпрэза, якую вялі супрацоўнікі бібліятэкі Тамара Зенюкевіч і Тарэса Бальцэвіч паклікала з глыбінь памяці вобразы Ефрасінні Полацка, Францішка Скарыны, Францішка Багушэвіча і Максіма Багдановіча, увасобленыя артыстамі моладзевага тэатра. Цудоўныя беларускія песні выконвалі вучні музычнай школы. Фактычна дзеля гэтых вучняў імпрэза і ладзілася, каб дзеці пачулі жывую мову, каб самі паспявалі, каб пабылі ў беларускай атмасферы, якой сёння так не хапае ў беларускіх школах, на беларускім тэлебачанні, у беларускіх сем'ях.\nІгнат Буйніцкі нарадзіўся ў фальварку Палівачы, Глыбоцкага раёна, Віцебскай вобласці. Ён быў акцёрам, рэжысёрам, тэатральным дзеячам, пачынальнікам беларускага нацыянальнага прафесійнага тэатра XX ст., яшчэ пры жыцці Ігната Буйніцкага называлі "бацькам беларускага тэатра". Ігнат Цярэнцьевіч скончыў Рыжскае землямернае вучылішча, вучыўся ў прыватнай драматычнай студыі ў Вільні. Ён меў гаспадарку ў Палівачах, што дало яму магчымасць набыць пэўную матэрыальную базу для стварэння тэатра. З 1905 года І. Буйніцкі сістэматычна наладжваў вечарынкі ў Палівачах і Празароках. Паступова вакол І. Буйніцкага арганізавалася група аматараў, якая на працягу 1907 года ператварылася ва ўстойлівы тэатральны калектыў. 12 лютага 1910 года І. Буйніцкі з танцавальнай групай паспяхова ўдзельнічаў у Першай беларускай вечарынцы ў Вільні, пасля чаго папоўніў трупу таленавітымі драматычнымі акцёрамі і спевакамі і паставіў яе на прафесійную аснову. Яна атрымала назву Першая беларуская трупа Ігната Буйніцкага. Трупа фармавалася як сінтэтычны сцэнічны калектыў, дзе акцёры валодалі драматычным, вакальным і танцавальным мастацтвам.\nСёлета Ігнату Буйніцкаму споўнілася 150 гадоў. Гэтая дата для Дзяржаўнага музея гісторыі тэатральнай і музычнай культуры Беларусі ператварылася ў свята беларускай культуры. 22 жніўня распачала сваю работу выстава "Ігнат Буйніцкі - бацька беларускага тэатра".\nНа гэтай выставе прадстаўлены арыгінальныя фотаздымкі і паштоўкі з выявамі І. Буйніцкага і акцёраў яго трупы, копіі афіш і праграм з іх выступленняў. Выстава створана з дакументаў, якія захоўваюцца ў фондах нашага музея, а таксама з Дзяржаўнага архівамузея літаратуры і мастацтва.\nУ сувязі з тым, што жнівень - месяц адпачынкаў і канікул, асноўныя мерапрыемствы ў музеі будуць праведзены ў верасні. 15 верасня адбудзецца афіцыйнае адкрыццё выставы і мерапрыемства з маляўнічай канцэртнай праграмай, якая пераклікаецца з тымі песнямі і танцамі, что упрыгожвалі вандроўныя спектаклі трупы Ігната Буйніцкага.\nАдбудзецца прэзентацыя юбілейнай манеты Нацыянальнага банка Беларусі "Ігнат Буйніцкі 150" і юбілейнага канверта. Да канца 2011 года на выставе плануецца праводзіць творчыя сустрэчы з тэатральнымі дзеячамі Беларусі.\nПрацяг святкавання юбілея Ігната Буйніцкага адбудзецца на яго радзіме на прыканцы верасня з экспанаваннем выставы, правядзеннем мерапрыемства і ўскладаннем кветак да помніка Ігнату Буйніцкаму. Дарэчы, кампанія ўшанавання памяці Ігната Буйніцкага пачалася ў СМІ.\nПадчас рабочай сустрэчы Міжнароднай асацыяцыі музычных музееў, якая адбылася ў Дзяржаўным музеі гісторыі тэатральнай і музычнай культуры 22 - 23 жніўня, было вырашана юбілейнае святкаванне Ігната Буйніцкага лічыць адным з праектаў асацыяцыі.\nМ. Ганчарык, навуковы супрацоўнік навукова-асветніцкага аддзела Дзяржаўнага музея гісторыі тэатральнай і музычнай культуры Рэспублікі Беларусь.\nВысокі камертон служэння гісторыі і культуры\nНа дзень Беларускай вайсковай славы 8 верасня адкрыў выставу Мікола Купава . Экспазіцыя знаходзіцца ў Галярэі Саюза беларускіх мастакоў па вул. К. Маркса 4 у Менску.\nАдно з цэнтральных месцаў займае каляровая літаграфія гетмана Канстанціна Астрожскага. Вобраз беларускага ваяра зафіксаваны на паштоўках, якія можна набыць ў галярэі. Выстава знаёміць з ілюстрацыямі на тэму казак Уладзіміра Караткевіча.\nСпадар Мікола Купава праілюстраваў кнігу казак У. Караткевіча «Лебядзіны скіт» у 20072008 годзе. Кніга выйшла ў выдавецтве «Мастацкая літаратура» ў канцы 2009 года. Трохтысячны наклад хутка разышоўся па розных гарадах. Мастак хацеў бы, каб частка асобнікаў патрапіла ў Воршу, на радзіму пісьменніка.\nДля кнігі я зрабіў 57 ілюстрацый: застаўкі, канцоўкі і вокладку, пракаментаваў аўтар.Лагічна прысутнічае на вернісажы акварэль "Альшанскі замак", яна тэматычна звязана з У. Караткевічам. Ён любіў вандраваць, неаднаразова бываў у пушчы. Тут, ў пушчы, я адкрыў дом графа Тышкевіча, які вы тут бачыце, прадстаўніка Гарадзенскай галіны роду Тышкевічаў, паўстанца 1861 года. Ён пераследваўся, будынак быў не ў добрым стане, але захоўваецца, адноўлены. Для нас важны дух памяці і асаблівасці архітэктуры, ён нагадвае пра гісторыю.\nУ адной з казак я паказаў асацыятыўна наш стары Менск. Вядомая казка "Скрыпка дрыгвы і верасовых пустэчаў" натхніла не толькі музыкаў, але і мяне. Тут вы бачыце паліфанію, шмат чаго з казачнага палатна Караткевіча. Казкі Караткевіча сталі класікай, якая пранікае ў іншыя жанры.\nУ мінулым годзе сп. Мікола Купава ўдзельнічаў у падарожжы мастакоў на Грунвальдскае поле. Беларускія мастакі адрадзілі сцягі трох харугваў Віленскай, Менскай, Вялікага Княства Літоўскага. Алена Лось, мастачка па баціку, удзельнічала ў рэканструкцыі сцяга.\nТэма князя Вітаўта ў мастака ў распрацоўцы. Спадар Мікола стварыў чатыры партрэты князя. Некалькі з іх дэманстраваліся на Грунвальдскай выставе ў Менску ў Палацы Мастацтва і ў Воршы ў 2010 годзе.\n"Творчасць Міколы Купавы заўсёды вызначалася высокай нотай патрыятызму і духоўнасці, пісала мастацтвазнаўца Таццяна Гаранская. Па меры паслядоўнасці, маштабу і грунтоўнасці грамадзянскага мыслення кніжная і станкавая графіка М. Купавы не можа быць пераацэнена. Графікам закладзены высокі камяртон служэння справе асветы, культуры, рэстаўрацыі страчаных старонак беларускай мінуўшчыны.»\nКарціны мастака ўдзельнічалі ў 90 персанальных, нацыянальных і міжнародных выставах. Пераможца конкурсу «Вечныя гарады», ён быў узнагароджаны паездкай у Рым.\nЭ. Дзвінская. Мікола Купава і сцяг харугвы. Канстанцін Астрожскі. Фота аўтара.\nПастанова Рады Менскай гарадской арганізацыі ТБМ\n30 жніўня 2011г.\n1. Склікаць чарговую гарадскую канферэнцыю ТБМ 22 верасня (чацвер) у г. Менску у сядзібе ТБМ (вул. Румянцава, 13), пачатак у 18.30.\n2. Вызначыць наступныя квоты дэлегатаў на канферэнцыю:\nад кожнай арганізацыі, якая стаіць на ўліку ў мясцовых органах улады, да 10 верасня вылучыць па два дэлегаты.\nПратакол аб вылучэнні і анкеты дэлегатаў канферэнцыі перадаць у сядзібу ТБМ да 15 верасня 2011 г.\nРаённыя арганізацыі ТБМ, якія стаяць на ўліку толькі ў гарадской арганізацыі ТБМ, могуць вылучаць па аднаму дэлегату з правам дарадчага голасу.\nПарадак дня Менскай гарадской канферэнцыі ТБМ 22 верасня 2011 г.\n1. Выбары старшыні, намеснікаў Рады і Рэвізійнай камісіі.\n3. Вылучэнне кандыдатур у Рэспубліканскую Раду ТБМ.\nАрхітэктура народнага рамантызму на Лідчыне\nЛегенда пра Мірскае возера\nУ тым годзе вясна пачалася рана. Сонца ўсё часцей і часцей пачало выглядваць з нейкай цеплаватай усмешкай. Не за гарамі ўжо тая пара, калі стане яшчэ цяплей, калі водар лясоў і лугоў залье ўсё наваколле, калі птушыныя галасы будуць гучаць у блакітнабелым небе. А як прыемна будзе паглядзець на квітнеючыя сады, калі яны ў поўнай сваёй красе паўстануць перад людскімі вачамі нібыта дзяўчынынявесты ў самы шчаслівы дзень свайго жыцця…\nУ гэтую раніцу князь Мікалай СвятаполкМірскі прачнуўся вельмі рана. Гэта непаслухмянае сонца прылашчыла яго сваімі рукамі, і гаспадар палацаў не змог утрымацца, каб не расчыніць вокны і каб не паглядзець удалеч, туды, дзе квітнеў сад. Сад, які заўсёды натхняў яго на неверагодныя ідэі, на незвычайныя падарожжы, на рамантычныя ўчынкі. Але ў апошні час ён усё менш і менш пачаў здзіўляць князёвых гасцей, а іх заўсёды прыязджала сюды вельмі шмат. Князь не так даўно вырашыў зрабіць на месцы сада возера. Менавіта сёння ён хацеў загадаць сваім падначаленым, каб яны высеклі гэтую прыгажосць. І тут ён паглядзеў удалеч. Там раскінулася мястэчка, яго ўласнасць, якое шмат стагоддзяў назад атрымала назву Мір. Яно здавалася такім маленькім, такім бестурботным, што князю захацелася як мага хутчэй прывесці ў рух яго жыхароў.\nЗ гэтага дня мястэчка больш не выклікала пачуццяў раўнавагі і спакою.\nНе ведаю, думаў тады князь аб тым, што квітнеючы сад высякаць нельга, каб не наклікаць на сябе бяду, ці не, але ніхто з жыхароў Міра не ўзяў у рукі сякеру, не дакрануўся да гэтых у квецені дрэў, пакуль першы ствол не быў ссечаны князевымі рукамі. Дрэва падала з жудасным трэскам, нібы жадаючы падкрэсліць, што возера не прынясе шчасце нікому. Але гэта было паўбяды. На плечы людзей лёг празмерны цяжар: на месцы сада трэба стварыць возера. Кожны дзень тут гінулі людзі. У князя самога сэрца крывёй аблівалася, але жаданне бачыць возера не праходзіла, а, наадварот, з кожным днём, тыднем, месяцам яно станавілася ўсё большым і большым, і, здавалася, восьвось вырвецца з князевых грудзей і напоўніць сэрцы кожнага местачкоўца, у якіх дзень пачынаўся з думкі аб тым, што калінебудзь гэта павінна скончыцца, і яны зажывуць шчасліва, як жылі раней. І вось да князя даляцелі словы аб тым, што загінуў сын вядзьмаркі, якая жыла ў Міры. Ён спыніўся, як аслупянелы, твар яго стаў белы, бы палатно. Князева сэрца толькі цяпер адчула, што наблізілася бяда, ад якой нікуды не схавацца, нікуды не ўцячы, бо яна ўжо колькі месяцаў ішла за князем сваімі нячутнымі крокамі, і толькі цяпер ён, князь, змог адчуць, што яна наблізілася зусім блізка. Пачуліся нейкія крыкі, і тут ён убачыў жанчыну, згорбленую, маршчыністую, вочы яе поўніліся слязьмі, але яны былі поўны любві да свайго адзінага сына. Яна спачатку пачала гаварыць вельмі ціха, нават князь падумаў, што яна нешта бурчыць сама сабе, але ўсё больш і больш яе голас станавіўся гучнейшым, і толькі цяпер гаспадар палацаў змог разабраць словы:\nКнязь, ты ведаеш, што сатварыў жудасную несправядлівасць у адносінах да сваіх падданых. Ты таксама загубіў майго адзінага сына. Ты! Гэта тваё возера забрала яго, не падумаўшы, што гэта мой адзіны сын. Я ж ад яго вачэй адарваць не магла, радавалася як ён расце, мужнее, набіраецца сіл. Нашто ты, князь, адабраў яго ў мяне, нашто? Я не жадаю, каб ён парыў свае косці, я не хачу гэтага! Ён быў яшчэ хлапчук. Нашто ты адабраў яго ў мяне? - яна крычала не сваім голасам, не заўважала нікога і не хацела заўважаць, яна толькі бачыла аднаго, таго, хто рабіў выгляд, што не чуе яе, але твар князя з кожнай хвілінай чарнеў, вусны сінелі, і ён быў гатоў легчы і больш не падняцца. Але жанчына прадаўжала. - Не мая віна ў тым, князь, што на тваіх нашчадкаў узваліцца бяда, не мая. На тваё возера з гэтага дня ляжа праклён. Ён будзе чорнай плямай у гісторыі Міра. Запомні, князь, мае словы: хай патопіцца ў гэтым возеры столькі людзей, колькі было высечана квітнеючых дрэў. І хай гэты праклён ляжыць на гэтай зямлі датуль, пакуль не адплацяць твае нашчадкі і нашчадкі тваіх нашчадкаў за тую кроў, якая пралілася і пральецца за гэтыя гады. Хай чуюць усе людзі! Хай чуюць усе, што будзе так… яна не змагла дагаварыць, голас яе задрыжаў, і твар пакрыўся слязьмі.\nУсе стаялі як аслупянелыя, не могучы вымавіць і слова, а вядзьмарка, нізка апусціўшы галаву, марудна ішла, не адчуваючы спалоханых позіркаў местачкоўцаў. Моцна прыціснула яе гора. Здавалася, канца і краю няма яму, і ніколі ад яго не адчапіцца. Яна ішла, куды вочы глядзяць і ўсё больш аддалялася ад замка. З той пары яе ніхто не бачыў.\nПраз некаторы час князь Мікалай памёр, а праклён так і ляжаў на Мірскім возеры шмат гадоў і будзе ляжаць, ... пакуль не будзе тое возера абсаджана садам, і не зацвітуць усе дрэвы ў адзін год..., бо менавіта гэтых словаў не дагаварыла вядзьмарка.\nВольга Навіцкая, супрацоўнік музея "Замкавы комплекс "Мір".


Чалавек салідарнасці | Салідарнасьць\nКацярына Сінюк і яе партал Imenamag раскрылі, паводле nn.by, патэнцыял салідарнасці і спагады ў беларускім грамадстве.\nСтваральніцу інтэрнэт-партала imenamag.by, на якім збіраюць грошы для людзей у патрэбе, інвалідаў, дзяцей-сірот рэдакцыя nn.by назвала чалавекам 2016 года.\nДзякуючы ёй — і яе ўменню выкарыстоўваць новыя камп’ютарныя тэхналогіі — дзясяткі тысяч людзей пабачылі, як шмат вакол ДОБРЫХ ЛЮДЗЕЙ. Яна паказала, што быць добрым — па-ранейшаму прэстыжна. Дапамагаць слабым — модна. А ўдалося ёй тое зрабіць, бо яна прапанавала людзям спосаб, як ЛЁГКА І ХУТКА дапамагчы.\nСінюк таксама паказвае, як многа могуць зрабіць людзі без дапамогі дзяржавы, самі, для сябе і для іншых.\n«Імёны» бачаць сябе паўнавартасным грамадскім СМІ. Камандзе ўдалося сабраць больш за 40 тысяч рублёў на паўгадавую дзейнасць рэдакцыі і больш за 128 тысяч рублёў — на дапамогу 11 праектам.\nНапрыклад, нядаўна часопіс паказаў дзяцей-інвалідаў з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця мінскага дома-інтэрната. Прыкладна 50 дзяцей інтэрната мелі патрэбу ў спецыяльным энтэральным харчаванні, дзякуючы якому яны б маглі набраць вагу. «Імёны» актывізавалі збор сродкаў і патрэбную суму, 62 960 рублёў, сабралі ў рэкордна кароткія тэрміны.


А. Мілінкевіч: “Ня бачу прычынаў, каб адцягваць кангрэс”\n23 красавік 2007, 16:02\nУладзімер Глод, Менск 23 красавіка ў Менску адбылося чарговае паседжаньне Палітычнай рады аб’яднаных дэмакратычных сілаў. Удзельнікі зацьвердзілі пытаньні, якія будуць галасавацца на ўсіх сямі рэгіянальных канфэрэнцыях апазыцыйнай кааліцыі. Гэтыя міні-кангрэсы будуць папярэднічаць агульнанацыянальнаму Кангрэсу, які заплянаваны на 26 --27 траўня.\nПачынаюць кампанію прадстаўнікі Гомельскай і Менскай абласьцей. Іхныя канфэрэнцыі адбудуцца ўжо ў наступныя выходныя — найхутчэй, 29 красавіка.\nВыканаўца абавязкаў старшыні Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі “Грамада” Анатоль Ляўковіч гаворыць, што менавіта на рэгіянальных міні-кангрэсах вызначыцца стаўленьне да самых складаных для апазыцыі пытаньняў:\n“Ці абіраць старшыню? А калі вырашаецца, што абіраць, дык узьнікае другое пытаньне: дзе — на Кангрэсе ці на Палітрадзе?\nЯ, напрыклад, прыхільнік таго, каб старшыню абіраць на Палітрадзе. Тады гэты чалавек бярэ на сябе адказнасьць. А калі адказнасьць, дык і ў пэўным сэнсе — функцыі лідэра.\nЁн будзе адказны перад дэлегатамі Кангрэсу. Але ж Кангрэс зьбіраецца вельмі рэдка. І гэта, прыкладна, тое самае, калі Аляксандар Рыгоравіч Лукашэнка кажа: я ні перад кім не адказны, акрамя беларускага народу. Вельмі ж ужо шматгранны суб’ект атрымліваецца.\nА калі ты яшчэ абіраесься і сябрамі Палітрады, дык ты і перад імі адказны. Хто возьме на сябе функцыю адказнасьці, той і будзе старшынём. І калі ў цябе ня будзе атрымоўвацца, дык Палітрада цябе памяняе на іншага”.\nРашэньні рэгіянальных канфэрэнцыяў стануць абавязковымі для лідэраў цэнтральных структураў.\nАднак ці ня можа атрымацца так, што рэгіёны выкажуцца супраць новага агульнанацыянальнага Кангрэсу? Сябра Палітрады Анатоль Лябедзька такой праблемы ня бачыць:\n“Я гэта выключаю, таму што ў рэгіёнах не было праблемы — праводзіць Кангрэс ці не праводзіць? Напрыклад, мы правялі сацыялягічнае апытаньне ўдзельнікаў папярэдняга Кангрэсу. І больш за 80% з тых, хто даслаў анкеты, выказаліся за тое, каб праводзіць Кангрэс. Каб наагул разглядаць Кангрэс як стала дзейны найвышэйшы прадстаўнічы орган”.\nАгульнанацыянальны Кангрэс плянуецца правесьці 26—27 траўня. Кіраўнік Палітрады Аляксандар Мілінкевіч мяркуе, што гэты тэрмін прымальны для рэгіёнаў:\n“Я сёньня ня бачу прычынаў, каб адцягваць Кангрэс. Кангрэс стаў галоўнай мэтай дзейнасьці аб’яднанай апазыцыі. І яго трэба правесьці, каб ня стопарыць функцыянаваньня апазыцыі”.\nСпадар Мілінкевіч гаворыць, што апошнім часам аб’яднаныя дэмсілы прасунуліся наперад:\n“Праблема для мяне толькі адна, што на сёньняшні дзень ідзе такое змаганьне, перацягваньне канату — хто як сядзе, хто на што будзе ўплываць, якая структура будзе ў кааліцыі. Шчыра кажучы, ніхто сёньня ня можа сказаць, ці будзе яна дзейснай.\nГэта самае галоўнае пытаньне: ці ў выніку ўсіх перастановак, кангрэсаў мы зможам арганізаваць дзейнасьць у краіне”.


Аўстралійская тэнісістка Эшлі Барці ўпершыню выйграла Australian Open - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАўстралійская тэнісістка Эшлі Барці ўпершыню выйграла Australian Open\nАўстралійская тэнісістка Эшлі Барці ўпершыню стала пераможцай адкрытага чэмпіянату Аўстраліі.\nЭшлі Барці. Фота EPA-EFE\nУ фінальным паядынку першая ракетка планеты за паўтары гадзіны перайграла ў двух сэтах амерыканскую тэнісістку Даніэль Колінз, якая займае 30-е месца ў рэйтынгу WTA – 6:3, 7:6 (7:2). 30 студзеня ў фінальным матчы мужчынскага адзіночнага разраду іспанскі тэнісіст Рафаэль Надаль (5) сустрэнецца з расейцам Даніілам Мядзведзевым (2).\nВера Лапко выйшла ў 1/4 фіналу турніру ў Арланда\nВера Лапко (409-ы нумар рэйтынгу ВТА) выйшла ў 1/4 фіналу турніру ў амерыканскім Арланда з прызавым фондам 60 000 даляраў. У матчы 1/8 фіналу беларуска перайграла прадстаўніцу ЗША Франчэску Дзі Ларэнца (206 ВТА) з лікам 4:6, 6:2, 6:3.\nБАТЭ згуляў унічыю з „Энергетыкам-БДУ”, футбалісты „Гомеля” перамаглі „Славію”\nБеларускія футбольныя клубы правялі чарговыя перадсезонныя кантрольныя матчы. Віцэ-чэмпіёны краіны футбалісты барысаўскага БАТЭ на полі ФК „Менск” згулялі ўнічыю са сталічным „Энергетыкам-БДУ” – 2:2. Барысаўчане двойчы вялі ў ліку – 1:0 і 2:1, але не ўтрымалі перамогу, прапусціўшы мяч з пенальці ў самым канцы сустрэчы. У першым спарынгу БАТЭ разграміў „Слуцк” – 3:0. „Гомель”, які заняў чацвёртае месца ў мінулым чэмпіянаце, перайграў мазырскую „Славію” з лікам 2:1. Да гэтага гамяльчане перамаглі бабруйскую „Белшыну” (4:0) і магілёўскі „Днепр».\nНа Алімпіядзе-2022 залатыя медалі могуць атрымаць дзве каманды\nМАК абнародаваў асаблівыя правілы хакейнага турніру на Алімпіядзе-2022 у Пекіне. Ёсць варыянт, пры якім залатыя медалі будуць уручаны двум камандам. Гэта здарыцца, калі зборныя, якія павінны згуляць у матчы за бронзу і фінальным паядынку, не змогуць выставіць на вырашальныя гульні 15 палявых хакеістаў і двух брамнікаў з-за каронавірусу. Тады сустрэчы будуць адменены, абодва фіналісты атрымаюць залатыя медалі, а абодва няўдачнікі паўфіналаў будуць узнагароджаны бронзавымі ўзнагародамі. Калі толькі адзін з фіналістаў не зможа згуляць у галоўным матчы турніру, яго заменіць пераможца паядынку за бронзу. Тады каманда, якая выйшла ў фінал, атрымае срэбра, як і калектыў, які прайграе ў вырашальным матчы, гаворыцца ў дакуменце. Алімпійскі турнір стартуе 9 лютага.\nБАТЭ згуляе з ірляндцамі\nІмёны спартоўцаў з станоўчымі пробамі будуць названы пасля Рыа\n„Шахцёр” сенсацыйна абыграў „Рэал” на яго поле\nСталі вядомыя фіналісты футбольнай Лігі чэмпіёнаў


21 верасень 2015, 21:01\nРасея, вядома, была нездаволеная нашым Кангрэсам, бо на ім перамаглі праэўрапейскія нацыянальна-дэмакратычныя сілы. І ішла барацьба дзьвюх плыняў — самастойнай стратэгіі і маскоўскай стратэгіі. У нас былі розныя пазыцыі, падыходы да Плошчы — я быў за Плошчу, а штаб Казуліна супраць. Але мы больш-менш спрабавалі захаваць адзінства.\nВедаеце, пратрымаць тых людзей, якія прыйшлі на мітынг, без намётаў да раніцы... Я баяўся, што тады яны ня прыйдуць на наступны дзень. У нас не атрымалася, каб працэс пайшоў па нарастаньні — грамадзтва не адгукнулася да канца.\n-- Зараз гэты працэс раздробленасьці дасягнуў нейкага апагею. Чаму гэта адбываецца? З-за асабістых амбіцыяў, ці ёсьць нейкія аб'яктыўныя прычыны: калі менш шанцаў на посьпех, то людзі іне аб'ядноўваюцца?\n-- Другое самае важнае, калі ня верыш у вялікі посьпех. На выбарах 2010 году і зараз не знайшлося супольных мэтаў. Моцныя хутчэй аб’ядноўваюцца. А цяпер пераважаюць лякальныя і дробныя мэты: раскруціць сваю структуру і гэтай далей — я лічу, гэта праявы безадказнасьці. Аб’яднаньне — гэта мабілізацыя грамадзтва, вера ў тое, што мы нешта можам. Для мяне самае галоўнае — першы дзень пасьля выбараў. Ці будзе грамадзтва больш сьмелым, упэўненым? Баюся, што не.\n— У адным са сваіх нядаўніх інтэрвію Ўладзімер Някляеў распавёў, як ішлі перамовы наконт адзінага кандыдата на гэтых выбарах: «Спадар Мілінкевіч згадзіўся, а празь некалькі дзён адмовіўся. Па якой прычыне, ня ведаю. І не пытаўся, бо якая розніца?» Чаму вы не захацелі быць адзіным кандыдатам?\nАляксандар Мілінкевіч на Плошчы-2006\n«Калі гэтая новая плынь больш прагматычная, праходзіць ва ўладу, становіцца „сыстэмнай апазыцыяй“ — я толькі за»


Павел Коваль: У мігранцкага крызісу можа быць шмат мэтаў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПавел Коваль: У мігранцкага крызісу можа быць шмат мэтаў\nНа ўсходніх межах Еўразвязу – надалей праблема з мігрантамі. Найбольшы розгалас атрымала сітуацыя каля вёскі Уснар на Падляшшы, дзе на мяжы “застрагла” група з трох дзясяткаў чалавек. Яны спрабавалі нелегальна трапіць у Польшчу, але не атрымалася, і цяпер жывуць непасрэдна на граніцы.\nПольскі палітык, дэпутат Сейму Павел Коваль каментуе сітуацыю ў размове з Янай Запольскай:\nРР: Знаходзімся блізка граніцы, дзе цяпер разгортваюцца падзеі, звязаныя, як мы ўжо называем, з мігранцкім крызісам. Ці ён сапраўды інспіраваны, як вы лічыце, Аляксандрам Лукашэнкам? І ў такім выпадку, з якой мэтай, бо цяжка яе прасачыць?\nПавел Коваль: Думаю, сітуацыя спрыяльная для інтэрпрэтацыі. Напэўна Лукашэнка адказвае за тое, што тут з’яўляюцца гэтыя людзі з польскага боку. Відавочна робіцца, каб паказаць, што гэта ёсць дадатковы інструмент націску з боку Лукашэнкі. Хоча паказаць, што гэты інструмент ён можа ужыць, каб змусіць Еўразвяз, або Польшчу да палітычнага дыялогу. Таксама гэта інструмент, які можа пагражаць польскім уладам. Гэта інструмент, які можа ўплываць на ўнутраную дыскусію ў Польшчы адносна мігрантаў. Так што, я думаю, мэтаў, якія ён можа тут паставіць, сапраўды шмат.\nВарта дадаць, што Еўразвяз наўпрост абвінавачвае рэжым Аляксандра Лукашэнкі ў наўмысным стварэнні мігранцкага крызісу. Пераважна ў Еўразвяз хочуць трапіць грамадзяне Ірака і Афганістана.\nУ Латвію за мінулыя суткі не ўпусцілі 38 нелегальных мігрантаў з боку Беларусі


09:27 06.06.2018 (абноўлена 17:55 06.06.2018)\nМІНСК, 6 чэр — Sputnik. Кампанія па наборы дзяцей у першыя класы школ і гімназій стартуе ў Мінску з 12 чэрвеня, паведамілі ў камітэце па адукацыі Мінгарвыканкама.\nУпершыню за парты сядуць цяперашняй восенню больш за 20 тысяч школьнікаў, адкрыецца 854 першыя класы.\nДля таго каб дзіця была залічана ў першы клас навучальнай установы па месцы жыхарства, неабходна заява ад бацькоў, медыцынская даведка і пасведчанне аб нараджэнні. Прыёмныя камісіі ў школах будуць працаваць да 28 жніўня.\nАсноўная інтрыга цяперашняй прыёмнай кампаніі разгорнецца ў апошнія дні залічэння. Міністэрства адукацыі паабяцала, што пры наяўнасці свабодных месцаў у гімназіях будзе дазволена браць дзяцей, якія тэрытарыяльна не адносяцца да дадзенай навучальнай установы. Як будзе ажыццёўлены гэты "дабор", ці будзе ажыятаж сярод бацькоў — пакажуць апошнія летнія дні.\nУ камітэце па адукацыі растлумачылі, што пераважнае права на свабодныя месцы ў першыя класы будуць мець тыя дзеці, чые старэйшыя браты або сёстры ўжо вучацца ў гэтай гімназіі ці школе, дзеці супрацоўнікаў установы адукацыі. У індывідуальным парадку будуць разглядацца пытанні аб прыёме дзяцей, якія маюць часовую рэгістрацыю (не менш аднаго навучальнага года) па месцы знаходжання.\nРашэнне аб прыёме дзяцей у першы клас на вольныя месцы будзе прынята камісіяй да 30 жніўня 2018 года.\nпаступленне, гімназія, школа, Мінгарвыканкам, Мінск, Беларусь


Віталь Рымашэўскі запатрабаваў увесці каранцін у навучальных установах » Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД)\nГалоўная старонка » Галоўныя навіны » Віталь Рымашэўскі запатрабаваў увесці каранцін у навучальных установах\n13.03.2020, 11:51 | Галоўныя навіны, Палітыка\nСустаршыня БХД Віталь Рымашэўскі запатрабаваў ад уладаў Беларусі ўвесці каранцін у навучальных установах, татальны кантроль на каранавірус на мяжы ды абмежаваць авіязлучэнні з эпіцэнтрамі захворвання.\n“Эпідэмія каранавірусу набірае моц па ўсім свеце. Аднак, нягледзечы на гучныя заявы, улады Беларусі не прымаюць нават элементарных мераў , каб зменшыць эпідэмію. Нават улады РФ робяць болей для аброны людзей, чым беларускія. Калі іншыя краіны спыняюць авіязлучэнні, дык, насуперак афіцыйным заявам, належны кантроль ў беларускіх аэрапартах адсутнічае. Да прыкладу, у аэрапорце правяралі толькі людзіей, якія прыляталі з Італіі наўпроставымі рэйсамі. Беларусы, што прыляцелі з Італіі праз перасадкі, самі доўга дабіваліся, каб ў іх узялі аналіз ў аэрапорце”, - адзначыў ён.\n“У еўрапейскіх краінах абвяшчаецца каранцін у навучальных установах, а ў Беларусі, нават калі хварэюць студэнты, ВНУ працягвае працу... Колькасць захварэлых замоўчваецца ўладамі. Інфармацыю пра новыя выпадкі часцяком пацвярджаюць толькі пасля, таго, як яна з'явіцца ў сацсетках. Неабходна неадкладна ўвесці каранцін у навучальных установах, татальны кантроль на каранавірус на мяжы, абмежаваць авіязлучэнні з эпіцэнтрамі захворвання. Трэба прыняць захады, якія ўжо ўвялі цывілізаваныя краіны свету, каб абмежаваць эпідэмію, бо пазбегнуць яе не зможа не адна краіна свету – гэта відавочна”, - падкрэсліў Віталь Рымашэўскі.


Рэкет, прастытуткі і хамут з іголкамі. Што хаваецца за сценамі казармаў\nГалоўная Праграмы Аб'ектыў 10.10.2017\nАб'ектыў\t10.10.2017 Рэкет, прастытуткі і хамут з іголкамі. Што хаваецца за сценамі казармаў\nБеларусь ані з кім не ваюе, аднак нашыя жаўнеры працягваюць гінуць. У мірны час, у мірным, здавалася б, войску. Толькі ў Барысаве сёлета зафіксаваныя чатыры смерці. У выпадку з 21-гадовым пінчуком Аляксандрам Коржычам, знойдзеным павешаным у падвале на тэрыторыі вайсковай часткі ў Печах, і камандаванне часткі, і Міністэрства абароны настойваюць на суіцыдзе. Між тым нават афіцыйнае следства адной з прычынаў трагедыі называе тамтэйшую «дзедаўшчыну».\nНе вераць у афіцыйную версію сваякі ды блізкія Аляксандра\nРаспавядаюць: хлопец быў вернік, меў шмат планаў па вяртанні з войска.\n«Ён тэлефанаваў, пытаў, цікавіўся: што мы робім, як, з чыёй дапамогаю. Размова зайшла пра тое, што калі вернецца, то мы, натуральна, адзначым яго прыход. Смяяліся, што па яго вяртанні нашай дачцэ будзе літаральна годзік – будзе яго сустракаць», – кажа Ірына Казак, сяброўка Аляксандра.\nХлопца не забівалі? Значыць давялі\nЗрэшты, ад таго, з чым хлопец сутыкаўся ў часе службы і пра што паспеў распавесці блізкім, і сапраўды, хоць ты рукі на сябе накладай. Нават на пахаванні жаўнера ягоныя камандзіры не падышлі да мамы Сашы Святланы Мікалаеўны ды не выбачыліся за смерць ейнага сына.\n«Ён кажа: «Мама, сяржанты прыводзяць прастытутак сюды ўначы, падымаюць баявую трывогу, нас усіх шыхтуюць. І яны тых баб маюць па поўнай праграме – і гэтак цэлую ноч!», – распавядае пра ўражанні сына ад арміі Святлана Коржыч, маці загінулага.\nАдзін дзень жыцця ў частцы ў Печах «каштаваў», паводле загінулага ды ягоных саслужыўцаў, Br 15. Аляксандр прасіў у сваякоў і сяброў, каб тыя рэгулярна дасылалі яму грошы, якія затым, як выявілася, бясследна зніклі – агулам за 4 месяцы каля Br 900. Таксама як і дарагі тэлефон жаўнера…\n«Грошы здымаліся з банкаматаў і растрачваліся недзе па-за горадам, у горадзе. Гаварыў, што там капец адбываецца. Але і гаварыў, маўляў, вось прыеду, тады і распавяду, а тут я баюся гаварыць, бо тут вакол мяне шмат людзей знаходзіцца», – узгадвае Ілля Казубоўскі, сябар Аляксандра Коржыча.\nШто ж чакала тых, хто не мог выкупіць свайго жыцця?\n«Саша распавядае: «Мама, я тут такіх жахаў наглядзеўся! Падымаюся ўначы: не ведаю, нейкія крыкі ці што. Заходжу ў прыбіральню: хлопец вісіць!» Я кажу: «Як вісіць?» – «Ну як вісіць? Пачаў я крычаць, падняў я яшчэ трох хлопцаў – і мы яго ўратавалі…», – пераказвае словы сына маці.\nАніводзін з сяржантаў пры гэтым нават пальцам не паварушыў. Паводле мамы, Саша хацеў, каб пра невыноснае жыццё ў частцы даведаліся іншыя.\n«Кажа: «Уначы на шыю адзяваюць хамут, а ў гэтым хамуце – іголкі. І цэлую ноч трэба мыць унітаз». Я кажу: «Як? І што, і ты гэты ўнітаз мыў цэлую ноч?» – «Мама, я мыў зубной шчоткай, чысціў умывальнік, а ў гэты час іншы салдат, мой сябар, сядзеў над унітазам у гэтым хамуце», – апісвае рэаліі вайсковай службы Святлана Коржыч.\nВайсковыя начальнікі настойваюць на версіі суіцыду\nМаўляў, хлопец мог мець праблемы з дзяўчынаю або прагуляўся ў азартныя гульні. І гэта пры тым, што Аляксандра знайшлі з кашуляю на галаве ды з завязанымі нагамі, моцна збітага і са слядамі на шыі, характэрнымі не для самазадушэння, а менавіта для гвалтоўнай смерці.\nВалеры Руселік, «Белсат», фота: Аркадзь Собалеў / dengi.onliner.by\nТэгі: Аляксандр Коржыч, беларускае войска, вайсковая служба, вайскоўцы, войска, дзедаўшчына, жаўнеры, забойства, забойствы, катаванні, прызыў, самагубствы, смерці\n10.10.2017\tГлядзі выданне цалкам\nСуддзя спалохаўся, што не дадуць шэнгенскай візы, і адмовіўся судз ...\nШто звязвае паплечнікаў Лукашэнкі ды «Начных ваўкоў»?\nМілінкевіч пра візіт Лукашэнкі ў Брусель: Яму трэба ехаць


Over the freelance! - News - Тры простыя крокі, каб пераадолець фрылансавы крызіс\n07.01.2014 | Nuances of Finance 1119\nВам знаемая сітуацыя на малюнку? У вас спраў па самыя вушы і занадта мала часу? Магчыма, вы пераацанілі свае здольнасці і той аб’ем працы, з якім маглі б справіцца?.. Калі вас ...\nА можа быць, на вас наваліліся нечаканыя цяжкасцямі прыватнага характару? Ці можа вы проста не сказалі «не», калі варта было б гэта зрабіць.\nУ любым выпадку, вынік будзе аднолькавым. Вас напаткаў так званы фрылансавы крызіс, і перад вамі стаіць задача пошуку выйсця з дадзенай сітуацыі. Амаль кожны фрылансер рана ці позна можа апынуцца у такой сітуацыі. Часам нават ветэраны фрылансу, за плячыма каторых шматгадовы вопыт, сутыкаюцца з праблемай выканання ўсяго таго, што было запланавана. Калі вас паглынуў фрылансавы крызіс, гэты пост для вас.\nДадзеным артыкуле мы раскажам пра тры простыя крокі, якія дапамогуць вам пераадолець творчы крызіс.\nКрок 1: Стварыце спіс\nПерш чым вы зможаце ўзяць пад кантроль ваш крызіс, вы павінны разабрацца з сутнасцю праблемы.\nТаму першы крок — скласці спіс усіх спраў, якія патрабуюць вырашэння. Уключыце ў спіс як працоўныя задачы, так і асабістыя абавязкі. Не забудзьцеся пазначыць крайні тэрмін выканання насупраць кожнага пункта. Выдаткуйце час і не спяшайцеся, каб зрабіць ваш спіс настолькі поўным, наколькі магчыма.\nНапрыклад, спіс спраў на тыдзень можа ўключаць:\nТры кліенцкіх праекта з крайнімі тэрмінамі на наступным тыдні.\nЗначны ўласны праект, важны для вашага бізнесу.\nДзень нараджэння вашага сына.\nСустрэча з некаторымі былымі аднакласнікамі.\nЧаста мы адчуваем сябе перагружанымі і прыгнечанымі, таму што элементарна не знаходзім часу на поўную інвентарызацыю таго, што мы павінны зрабіць.\nСтварэнне падрабязнага спісу дазваляе даведацца, у якім фактычна стане знаходзяцца вашыя справы. Хто ведае? Магчыма, усе не так драматычна, як вы сабе ўяўлялі?\nКалі ў вас есць спіс, вы гатовыя перайсці да наступнага кроку.\nКрок 2: Прааналізуйце кожны пункт спісу\nГэты крок з’яўляецца самай складанай часткай. Вам трэба праглядзець спіс і вызначыць, якія справы ў ім з’яўляюцца найбольш важнымі. Для гэтага я прапаную вам адказаць, па меншай меры, на тры пытанні:\nНаколькі важны гэты пункт для мяне?\nШто на самой справе здарыцца, калі я не выканаю гэтую задачу?\nЦі залежыць вырашэнне іншых спраў ад гэтай задачы?\nЯк толькі вы прапрацуеце ўвесь спіс, адказаўшы на прыведзеныя вышэй пытанні, вы выявіце, што некаторыя справы з’яўляюцца больш прыярытэтнымі, чым іншыя. Галоўнае сумленна адказваць на пытанні.\nАднак, ні ў якім разе не прыніжайце значэнне і важнасць асабістых спраў толькі таму, што яны ўласныя. Адсутнасць у спісе асабістых (прыватных) абавязкаў можа мець сур’езныя доўгатэрміновыя наступствы. Сустрэча з аднакласнікамі і дзень нараджэння, у нашым прыкладзе, не абавязкова павінны мець самы нізкі прыярытэт. Такія падзеі асаблівыя, і прапусціўшы іх, вы, магчыма, будзеце пазней шкадаваць.\nКрок 3: Змяніць прыярытэты задач\nЦяпер, калі перад вамі намалявалася рэальная карціна з дакладнай расстаноўкай прыярытэту кожнай задачы і абавязка, вы гатовыя змяніць свой графік, каб пераадолець крызіс.\nВылучыце самыя важныя справы, невыкананне каторых можа мець найбольшыя наступствы. Калі такіх задач некалькі, бярыце ва ўлік тэрміны завяршэння (дедлайны) кожнай задачы. Пачынайце працу з неадкладных спраў, паступова пераходзячы да спраў з больш познімі тэрмінамі.\nВяртаючыся да нашага прыкладу, дзе чарговасць выканання трох кліенцкіх праектаў з аднолькавым прыярытэтам можна арганізаваць па даце іх завяршэння. Асабісты праект не мае рэальнага тэрміну або наступстваў, таму ен можа быць запланаваны на больш позні час. Аказваецца, што для асабістых абавязацельстваў насамрэч патрэбна не так і шмат часу. Дзень нараджэння будзе доўжыцца некалькі гадзін, а сустрэча — напрацягу абеду.\nПамятайце таксама, што нават калі задача стаіць на самым апошнім месцы па прыярытэце ў вашым спісе, гэта не азначае, што вы ніколі не прыступіце да яе вырашэння. Асабісты праект можа стаць больш важным цягам часу, альбо наадварот можа быць ажыццеўлены пасля выхаду з фрылансавага крызісу. Мы падыйшлі да самага важнага моманту. Фрылансавы крызіс ня доўжацца вечна. Трошкі самаарганізацыі — і вы з легкасцю пераадолееце праблемную сітуацыю.\nПра аўтара: Лаура Спэнсэр з’яўляецца журналістам-фрылансерам з Паўночна-Цэнтральнага Тэхаса з больш чым 20-гадовы прафесійны стажам. Калі вам спадабаўся гэты пост, то вы можаце падрабязней пазнаеміцца з журналісцкім вопытам Лоры ў яе блогу WritingThoughts.\nFreelancefolder, Лаура Спэнсэр\n1506 legal advice\n1070 Nuances of Finance\n1098 Nuances of Finance


Генэральны пракурор Беларусі Алег Бажэлка лічыць прысуд, які быў вынесены экс-прэм'еру Міхалу Чыгіру, занадта мяккім.\nГенэральны пракурор Беларусі Алег Бажэлка сёньня адказваў на пытаньні журналістаў адносна расьсьледваньня самых гучных справаў, якія асабліва турбуюць грамадзкасьць. Давялося пракурору выказацца й адносна прысуду, што быў вынесены днямі экс-прэм'еру Міхалу Чыгіру. Той факт, што Чыгір атрымаў адтэрміноўку ад зьняволеньня і быў апраўданы ў пяці з шасьці эпізодаў абвінавачваньня, генэральны пракурор зусім не вітае.\n(Бажэлка: ) "Ёсьць у нас пэўныя прэтэнзіі да прысуду, прыкладам, па мільёну даляраў, што быў пераведзены з банку Чыгіром канадзкай фірме і адтуль не вярнуўся. У гэтым эпізодзе Чыгір апраўданы, хаця дзяржаўны абвінаваўца прасіў прыцягнуць яго да адказнасьці", – паскардзіўся журналістам генэральны пракурор. Пры гэтым ён не адказаў дакладна на пытаньне, ці будзе пракуратура выносіць пратэст на рашэньне Гарадзкога суду. Бажэлка спаслаўся на тое, што прысуд яшчэ вывучаецца.\nАлег Бажэлка зьдзівіў журналістаў і іншымі заявамі. Гэтак, зноў аказалася працягнутая справа ў трагедыі на Нямізе, таму сьледзтва й напярэдадні гадавіны гэтае сумнае падзеі ня можа сказаць, хто вінаваты ў гібелі 53 чалавек. Бажэлка сьцьвярджае, што затрымка ў расьсьледваньні адбылася з аб'ектыўнах прычынаў. Маўляў, высьветлена яшчэ 80 пацярпелых, і ўсіх трэба апытаць.\nАдкуль ўзяліся гэтыя новыя пацярпелыя і чаму яны не зьявіліся раней? Ад Алега Бажэлкі было атрыманае наступнае тлумачэньне: "Людзі, напэўна, чыталі газэты з заклікамі міліцыі зьвяртацца, але чамусьці, зь нейкіх прычынаў, не зьвярнуліся, каб іх прызналі пацярпелымі, а зрабілі гэта пазьней. Гэта вельмі складаная справа, простай яна падаецца толькі на першы погляд", – гэтак апраўдваў генэральны пракурор адсутнасьць вынікаў расьсьледваньня праз год пасьля трагедыі.\nСам Бажэлка лічыць, што вінаватыя, пэўна, ёсьць. Гэта некаторыя міліцыянты, якія, магчыма, парушылі пэўныя службовыя інструкцыі, але ці варта весьці гаворку пра іхную крымінальную адказнасьць – пракурор ня ўпэўнены. "Уражаньне такое, што вы больш шукаеце пацярпелых, а не вінаватых", – падсумаваў адзін з журналістаў выказваньні генэральнага пракурора.\nПры гэтым, паводле Бажэлкі, артысты Цімчанкі, ад якіх быццам бы выманьвала грошы Бандарчук, сваю заяву на яе назад не забралі. Атрымліваецца, сьледчых удалося пераканаць, што гэта быў не хабар, а пазыка, пра што ад пачатку й заяўляла сваячка віцэ-прэм'ера Замяталіна Тацяна Бандарчук.


Галоўная ➠ Будаўніцтва і рамонт ➠ Як абраць матэрыял для фасада хаты\nТаму канкрэтна эстэтыка, бяспека, тэхналагічнасць і эканамічныя меркаванні павінны вызначаць выбар падыходнага матэрыялу для фасада хаты.\nТакім чынам, давайце пяройдзем да аспектаў выбару. Як мы ўжо даведаліся, асноўнымі параметрамі павінны стаць эстэтыка, кошт і абарона сценак ад атмасферных і механічных пашкоджанняў, зараз жа давайце разбярэм іх па парадку.\nЭстэтыка будзе залежаць ад нашага густу, мы павінны ганарыцца сваім домам, гледзячы на яго фасад. Калі Вы любіце цяпло і прыродную прыгажосць, то можна разглядзець драўніну, хоць бы для часткі фасада. Для тых, хто аддае перавагу сучасны, больш грозны дызайн, падыдзе шкло і алюміній. Гэтым жа, хто шануе элегантнасць і хараство варта паглядзець на клінкерную цэглу альбо натуральны камень.\nВельмі прынцыповым параметрам пры выбары матэрыялу фасада з'яўляецца яго кошт, пры гэтым варта звярнуць увагу не толькі на кошт самога матэрыялу, ды і кошт яго ўстаноўкі, таксама выдаткі на ўтрыманне і рамонт. Больш дарагімі матэрыяламі з'яўляюцца камень і дрэва, самымі ж таннымі гіпс і фасадная тынкоўка. Акрамя ўсяго астатняга, драўніна часам мае патрэбу ў абнаўленні, а гэта таксама дадатковыя выдаткі. З'яўляюцца яны і ў выпадку выбару самай таннай тынкоўкі, яе даволі нярэдка трэба абнаўляць. У пошуках залатой серидины раім звярнуць увагу на сайдынг - ён вельмі моцны, яго проста мыць, а кошт не нашмат вышэй, чым у тынкоўкі.\nНельга забываць і пра тое, што абліцавальныя матэрыялы падвяргаюцца моцнаму пагодны, а часам і механічнага ўздзеяння, а таму павінны валодаць надзейнымі ахоўнымі якасцямі. Больш моцнымі лічацца цагляная альбо каменная абліцоўванне.\nПадвядучы вынік, можна сказаць, што выбар матэрыялаў аздаблення вельмі шырокі, Для вас прыйдзецца зрабіць выбар паміж прыроднымі і штучнымі матэрыяламі, якія адрозніваюцца па колеры, тэкстуры і трываласці. Універсальнага адказу і рашэння няма, трэба кіравацца спачатку Вашым густам і шырынёй кашалька, але не варта забываць і аб ацэнцы прыведзеных вышэй характарыстык.\nЯк абраць месца для каміна ў доме


На большых плошчах — Поставы. Новости города Поставы. Погода в Поставах. Поставский край. Пастаўскі край. Районная газета.\n20.04.2016 20.04.2016 postawy391Комментариев нет\nМеханізатары-сейбіты Уладзімір Жойдзь і Георгій Зелянкевіч.\nУ мінулым годзе філіял “Нафтазаводмантаж-агра” ўпершыню заняў другое месца ў раённым спаборніцтве па вытворчасці зерня, якая на 1 бала-гектар убранай плошчы склала 179,2, а ворыва — 128 кілаграмаў. На круг выйшла ў сярэднім па 42,1 цэнтнера збожжа, а валавы намалот у бункернай вазе ўзрос на 2000 тон і перавысіў 5100 тон. Што зроблена і робіцца ў гаспадарцы для таго, каб замацаваць мінулагодні поспех?\n— Выйсці паўторна на такія паказчыкі — задача не з простых, — адзначыла галоўны аграном філіяла Марына Мечыславаўна Галубёнак. — Летась гэтаму садзейнічалі ўсе фактары, у тым ліку надвор’е. Што датычыць сёлетняга года, то работа таксама праведзена вялікая. Восенню на ўсёй планавай плошчы правялі зяблевае ворыва, на 760 гектарах пасеялі азімыя на зерне і зялёны корм, на 100 — рапс. Маем дастатковую колькасць насення яравых, нядрэнную забяспечанасць мінеральнымі ўдабрэннямі. Своечасова былі падрыхтаваны трактары, глебаапрацоўчыя, пасяўныя і іншыя агрэгаты. А самае галоўнае тое, што ў полі, як і ў папярэднія гады, працуе касцяк механізатараў, якія своечасова і якасна выконваюць увесь комплекс работ.\nПа меры ўсталявання надвор’я і паспявання глебы яны дружна вывелі тэхніку. Праведзена першая падкормка азімых зерневых, якія выйшлі з зімы ў добрым стане. Азотныя ўдабрэнні ўнесены таксама пад рапс. Днямі механізатар Мікалай Пруднячонак прыступіў да паўторнай падкормкі гэтых культур. На ўнясенні мінеральных удабрэнняў, доглядзе пашы і сенакосаў стараецца Ян Губскі. Амаль на 200 гектарах падсеяў шматгадовыя травы Сяргей Счасны. Для паляпшэння іх відавага саставу, нарыхтоўкі больш якасных кармоў сёлета купілі тры тоны насення канюшыны.\nУ сельгаспрадпрыемстве першымі ў раёне прыступілі да сяўбы. Зерневыя запраўлены ў глебу на 232 гектарах, што складае 36% планавай плошчы. Магло б быць і больш, але перашкаджаюць дажджы. Вось і ў дзень наведвання гаспадаркі большасць механізатараў зранку завіхаліся ў майстэрні, аглядалі тэхніку. А ў механізатара Георгія Зелянкевіча асаблівы клопат — напярэдадні надвячоркам сапсаваўся шасціметровы пасяўны агрэгат. І толькі дзякуючы інжынернай службе няспраўнасць ліквідавалі хутка.\nУ пагодлівыя дні на трактары “МТЗ-3022” з АПП-6 Георгій Зелянкевіч засявае да 30 і больш гектараў, а ўсяго ўжо заправіў насенне зерневых і рапсу больш чым на 200-гектарнай плошчы. Шкада, што з-за малаконтурнасці палёў высокапрадукцыйныя трактар і пасяўны агрэгат можна выкарыстоўваць далёка не ўсюды. Таму ў работу ўключаецца Уладзімір Жойдзь на “Лемкене” , а пры патрэбе ў поле з СЗ-3,6 выязджае Сяргей Счасны.\nКамбайнер-тысячнік Генадзій Казакевіч, прызёр раённага спаборніцтва на ўздыме зябліва Андрэй Емяльянчык, руплівец Аляксей Татун і іншыя механізатары ўваходзяць у склад звяна па падрыхтоўцы глебы. Гэтай вясной ім трэба будзе выканаць вялікі аб’ём работы, бо ў параўнанні з леташняй плошча пад яравымі ўзрасла больш чым на 200 гектараў. Акрамя зерневых і зернебабовых, трэба пасеяць 250 гектараў рапсу, 300 — кукурузы. Тэхнікі для апрацоўкі глебы хапае, ёсць і насенны матэрыял. Але, як адзначылі ў філіяле “Нафтазаводмантаж-агра”, выканаць план сяўбы па кожнай культуры немагчыма, бо не хапае ворыўных зямель.


ПОСПЕХ ВУЧНЯ – ПЕРАМОГА МАЙСТРА — Techkrait . "",\n15.06.2012 121 Анжелика 0 Comment\nЗ аднаго боку звычайным людзям можа здацца, што ў прафесіі майстра па падрыхтоўцы вадзіцеляў аўтатранспартных сродкаў няма нічога цяжкага і цікавага. Але калі сутыкнуцца з гэтай прафесіяй, то лёгка можна пераканацца ў адваротным. Іван Рыгоравіч Хроль звязаны з прафесіяй майстра па падрыхтоўцы вадзіцеляў аўтатранспартных сродкаў вось ўжо ні многа ні мала – 33 гады. І ўвесь гэты час ён працуе ў Маларыцкім прафесійным ліцэі сельскагаспадарчай вытворчасці. З 1979 па 1999 год Іван Рыгоравіч рыхтаваў толькі вадзіцеляў катэгорыі “С” (грузавыя аўтамашыны), а з 1999 года таксама пачаў падрыхтоўку вадзіцеляў катэгорыі “В” (легкавыя аўтамашыны). За гэты час ён выпусціў 33 групы вадзіцеляў катэгорыі “С” і 26 груп вадзіцеляў катэгорыі “В”. Пагадзіцеся, лічбы ўражваюць. З захапленнем Іван Рыгоравіч расказваў аб сваёй справе, аб сваіх вучнях і аб тым, як ён іх навучае. З размовы адразу ж было відаць, што гэты чалавек любіць сваю прафесію і годна працуе, нягледзячы ні на што. З-пад крыла Івана Рыгоравіча вылецеў не адзін дзясятак вадзіцеляў, а таму, як ён сам прызнаецца, заўсёды прыемна, калі былыя вучні вітаюцца на вуліцы, пытаюцца, як справы. Прыемна проста бачыць, як яны водзяць машыну і ведаць, што і ты таксама да гэтага “прыклаў руку”. “Я не памятаю ўсіх сваіх вучняў па імёнах і прозвішчах, але ў твар памятаю кожнага, — гаворыць Іван Рыгоравіч, — і, вядома, прыемна сустракаць іх і чуць добрыя словы. Тады разумееш, што ўсё недарэмна, што твае клопаты, твая праца камусьці патрэбны. Удзячнасць вучняў — гэта для мяне, напэўна, як і для кожнага настаўніка, самая вялікая і каштоўная ўзнагарода”. На маё пытанне, каго лягчэй навучыць вадзіць машыну: хлопцаў альбо дзяўчат, мужчына адказаў з усмешкай:\n— Напэўна, усё ж лягчэй навучыць хлопцаў (гэта ў іх у крыві), але і тут адназначна адказаць нельга, таму што ўсё вельмі індывідуальна, усё залежыць ад самога чалавека. Самае галоўнае, што павінна быць у вучня – гэта жаданне, жаданне навучыцца. Калі ёсць жаданне, то можна сказаць, што палова поспеху ўжо ёсць.\nІван Рыгоравіч расказаў, што ніякай спецыяльнай методыкі навучання і ніякіх сакрэтаў у яго няма, проста трэба да кожнага ўжо з першага занятку знайсці індывідуальны падыход. “Менавіта з першай сустрэчы, з першых заняткаў я стараюся ўжо зразумець, які ў чалавека характар, — расказвае мужчына, — бо гэта, на самой справе, вельмі важна. Бывае такое, што на аднаго, каб ён нешта зразумеў, патрэбна некалі і павысіць голас, але ёсць і такія, з якімі патрэбна размаўляць толькі спакойна, ціха і ніяк інакш. Таму сваіх вучняў спачатку сам вывучаю, іх характар, каб ведаць, як працаваць з тым альбо іншым чалавекам. Майстар перш за ўсё павінен быць педагогам-псіхолагам, з кожным патрэбна знайсці агульную мову, бо інакш нічога не атрымаецца. У асноўным я стараюся расказваць коратка, даступна, проста і абавязкова на прыкладах. Яшчэ ў мяне ёсць адзін падыход: калі ў вучня нешта не атрымліваецца доўгі час, раю, а часам і прымушаю весці канспект. Такія часта здзіўляюцца, маўляў, які канспект, калі водзіш машыну. Але потым і самі разумеюць, што гэта спрацоўвае”. Безумоўна, вопыт у Івана Рыгоравіча вялікі, а таму і вучні разумеюць, што да яго парад патрэбна прыслухоўвацца, каб быў вынік. І ён ёсць. Вучні Івана Рыгоравіча, якія маюць вадзіцельскае пасведчанне катэгорыі “С”, з’яўляліся ўдзельнікамі і прызёрамі на абласных і рэспубліканскіх спаборніцтвах. На гэтых спаборніцтвах яны паказвалі свае веды па Правілах дарожнага руху, навыкі ваджэння аўтамабіля на час і на эканомію паліва. Большасць вучняў Івана Рыгоравіча здаюць экзамены з першага разу.\nУ канцы нашай размовы Іван Рыгоравіч шчыра прызнаўся, што хвалюецца за кожнага свайго вучня, як за сваё дзіця. “Я ў кожнага ўкладваю часцінку сваёй душы, — гаворыць мужчына, — а перад экзаменам увогуле хвалююся і нават апошнім часам не магу спаць. Калі здаюць, то радуюся разам з імі, а калі не, то разам аналізуем памылкі і кожны раз стараюся падтрымаць”.\nНа маё пытанне, якая галоўная парада, якую майстар дае сваім вучням, Іван Рыгоравіч адказаў, не задумваючыся: “Галоўнае – гэта не баяцца! Бо калі ты сядаеш за руль са страхам, нічога не атрымаецца. Таксама не патрэбна вельмі засмучацца, калі нешта не атрымліваецца, усё прыходзіць з вопытам, ну, і, вядома, быць заўсёды асцярожнымі”.\nНа мой погляд, цудоўныя парады і галоўнае – слушныя. Івану Рыгоравічу вельмі хочацца, каб яму ніколі не давялося чырванець за сваіх вучняў. Давайце, як мага менш падводзіць сваіх настаўнікаў.\nНа здымку: Іван Хроль разам з вучнем.\n← Этнавітальнасць і мульцікультурнасць Маларытчыны\nЯшчэ больш здароўя з новым басейнам →


NeoEpo Inc заснавана выпускнікам ІІТ, які з'яўляецца інжынерам па распрацоўцы праграмнага забеспячэння, а таксама бізнесменам.\nБізнес-мадэль кампаніі канкуруе з вядучымі кампаніямі свету.\nДля таго, каб выканаць бізнес-мадэль і хутка расці, мы імкнемся наняць вельмі інтэлектуальнага і самастойнага матывацыі інжынера па распрацоўцы праграмнага забеспячэння.\nВы павінны быць сапраўды зацікаўлены ў працы, як паказана ў адпаведным апісанні працы інжынера-праграміста, так як праца вельмі складаная і доўгатэрміновы праект.\nГэта не патрабаванне, каб інжынер па распрацоўцы праграмнага забеспячэння ведаў усё, што апісана ў працах распрацоўшчыка праграмнага забеспячэння. Але веданне пэўнай тэхналогіі, пералічанай злева, - гэта, безумоўна, плюс.\nІнжынер па распрацоўцы праграмнага забеспячэння павінен мець высокі ўзровень інтэлекту і матывацыі, каб хутка даведацца, калі неабходны матэрыял. Працэс інтэрв'ю праверыць вашу здольнасць зрабіць гэта.\nАбодва асвяжальнікі і вопытныя распрацоўшчыкі, якія маюць кваліфікацыю інжынера-праграмнага забеспячэння, могуць звярнуцца за працамі інжынер-праграмістаў.\nПрацы распрацоўшчыка праграмнага забеспячэння прызначаны не для кандыдатаў, якія працуюць у працы, альбо для людзей, якія ў кароткія тэрміны патрабуюць вялізных грашовых выгод. Калі ў вас ёсць такія намеры, калі ласка, не звяртайцеся, бо гэта не спрацуе ні для вас, ні для кампаніі.\nДля ўзнагароджання інжынера-распрацоўніка праграмнага забеспячэння за працяглую працу і лаяльнасць кампаніі, будуць прадастаўлены варыянты акцый кампаніі ЗША, акрамя штомесячнай заработнай платы.\nКалі інжынер па распрацоўцы праграмнага забеспячэння працуе вельмі добра, тады ён таксама пойдзе на пасаду кіраўніка кампаніі.\nУсе нашы заданні па распрацоўцы праграмнага забеспячэння базуюцца з Махалі, Пенджаба, Індыя.\nКалі прыведзенае вышэй апісанне працоўных месцаў інжынера-праграміста выклікае вас да разгляду працы з намі, прачытайце апісанні працоўных месцаў распрацоўніка праграмнага забеспячэння злева і ўжывайце адпаведна.


Будзьма беларусамі! » «Ethno fantasia» ад Ірэны Катвіцкай у Гародні: Жаночая эмацыйнасць у спевах\n22.04.2013 | Культура Музыка\n«Ethno fantasia» ад Ірэны Катвіцкай у Гародні: Жаночая эмацыйнасць у спевах\nІрэна Катвіцкая прадставіла Гародні «Этна фантазію». Канцэрт адбыўся на эксперыментальнай пляцоўцы «ОфицерOFF» 20 красавіка.\nЧорны раяль, чорныя сцены, крэслы для слухачоў. І раптам — музыка, лёгкая і рухомая, а часам пакутлівая, нават напружаная. І голас Ірэны Катвіцкай — моцны, насычаны. Фальклорныя спевы чаргаваліся з уласнымі творамі Ірэны. Яна спявала пра каханне, прысвячала песні сваёй сям’і, у кульмінацыйныя моманты яе голас зрываўся да крыку, а пры канцы песень апускаўся да шэпту.\nСольная праграма Ірэны сумяшчала беларускія і польскія спевы, этнічны вакал ды імправізацыю на раялі. У выкананні спявачкі прагучалі хрэсьбінныя ды вясельныя песні з-пад Віцебшчыны, фальклорныя песні з-пад Гарадзеншчыны, «Калыханка», «Масленка» ды іншыя. Незвычайная інтэрпрэтацыя народных песень надавала творчасці Ірэны асаблівы каларыт, а эмацыйная манера выканання раскрывала сутнасць жаночай душы.