Адукацыя, выхаванне | Прамень\nМай 24, 2017 | Filed under: Адукацыя,Год навукі,Нумары | Posted by: Марина Маглыш-Калинина\nУ сярэдняй школе № 3 г. Стоўбцы прайшла конкурсная праграма сярод вучаніц трэціх класаў «Міні-міс Вясна». Зала была перапоўнена. Хваляваліся за юных удзельніц не толькі аднакласнікі, бацькі, настаўнікі, але і знаёмыя, старшакласнікі. Маленькім удзельніцам конкурсу былі прапанаваны тры конкурсныя заданні: візітная картка, у якой патрэбна было расказаць пра сябе; творчы нумар: песня, танец, верш, ігра на музычным інструменце і г. д.; абарона касцюма, зробленага з любога падручнага матэрыялу, на тэму «Мода вясны-2017″. І тут дзяўчынкі праявілі знаходлівасць, арыгінальнасць, таленавітасць, крэатыўнасць, пяшчоту – адным словам, усе свае лепшыя якасці. Журы доўга раілася, перш чым выдзеліць пераможцаў. І ў выніку трох конкурсных заданняў пераможцамі сталі: у намінацыі «Міні-міс Пяшчота» – Вячаслава Брагінец-Нячаева (3 «А» клас), у намінацыі «Міні-міс Крэатыўнасць» – Ксенія Скроб (3 «Б» клас), у намінацыі «Міні-міс Арыгінальнасць» – Софія Чэмка (3 «В» клас), у намінацыі «Міні-міс Грацыя» – Ксенія Фянько (3 «Г» клас), у намінацыі «Міні-міс Музычнасць» – Кацярына Рылко (3 «Д» клас), у намінацыі «Міні-міс Усмешка» – Настасся Урублеўская (3 «Е» клас).\nВіншуем юных ледзі!\nЗ КЛАСАМ – НА ПЛОШЧУ БЕССМЯРОТНАСЦІ\nУ гімназіі № 1 г. Стоўбцы стала традыцыяй праводзіць значныя мерапрыемствы на плошчы Бессмяротнасці, якая побач з навучальнай установай.\nУ Дзень піянерыі – 19 мая – 36 маленькіх вучняў ва ўрачыстай абстаноўцы на плошчы прынялі ў акцябраты. Стварыць святочны настрой дапамаглі ганаровая варта піянерскай дружыны, непасрэдны ўдзел піянераў у гэтым свяце. Акцябрат павіншавалі педагогі, іх бацькі, якія таксама былі запрошаны на свята.\nУдзельнікамі ўрачыстасці ў гэты дзень маглі стаць і гараджане.\nЗ ПРЭЗЕНТАЦЫЯЙ ШКОЛЬНАГА ТЭЛЕБАЧАННЯ\nСучаснае жыццё ставіць перад установамі адукацыі новыя задачы, вырашаць якія немагчыма, працуючы па-старому, без распрацоўкі і ўкаранення якіх-небудзь канкрэтных новаўвядзенняў. Сёння многія школы зацікаўлены ў арганізацыі інавацыйнай дзейнасці, каб заставацца канкурэнтаздольнымі на рынку адукацыйных паслуг. Дзяржаўная ўстанова адукацыі «Вішнявецкая сярэдняя школа» знаходзіцца ў пастаянным развіцці. Калектыў педагогаў імкнецца найбольш поўна і эфектыўна рэалізаваць сацыяльны заказ грамадства – навучанне і выхаванне паспяховай асобы, здольнай да самаразвіцця і самарэалізацыі. Менавіта наша ўстанова адукацыі была абрана для правядзення абласнога семінара для намеснікаў дырэктараў Клецкага, Нясвіжскага, Капыльскага, Стаўбцоўскага і Уздзенскага раёнаў рэсурснага цэнтра «Нёман». Тэма семінара – «Інавацыі ў метадычнай рабоце».\nСемінар адкрыла дырэктар школы Ірына Клачко. Яна адзначыла актуальнасць і значнасць данай тэмы, пазнаёміла з праграмай семінара, пажадала прысутным плённай, творчай працы.\nТворчай візіткай «Школа – наш дом» удзельнікаў семінара віталі вучні і настаўнікі. Эмацыянальна пазітыўнае выступленне забяспечыла настрой творчай сустрэчы, стварыла атмасферу адкрытасці і добразычлівасці, творчасці і натхнення, чакання новых цікавых момантаў школьнага жыцця Вішнявецкай сярэдняй школы. Прэзентуючы інавацыйную дзейнасць установы адукацыі, мы падзяліліся з калегамі накопленым вопытам, ідэямі і праектамі, якія накіраваны на развіццё прафесійных кампетэнцый педагогаў. Курыруючы інавацыйную дзейнасць ва ўстанове адукацыі, я з задавальненнем пазнаёміла прысутных з сучасным метадычным інструментарыем установы адукацыі, паведаміла аб стварэнні інфармацыйна-творчага цэнтра «Лістапад.news», мэтай якога з’яўляецца развіццё творчых здольнасцяў навучэнцаў, фарміраванне інфармацыйнай культуры, актыўнай жыццёвай пазіцыі, навыкаў узаемадзеяння дзяцей і дарослых у ходзе дзейнасці школьных СМІ. Інфармацыйна-творчы цэнтр нашай школы ўключае газету «Лістапад», інфармацыйна-метадычны часопіс «Новы погляд», кінастудыю «Лістапад.фільм», школьнае тэлебачанне «Лістапад. TV». З гісторыяй стварэння друкаваных выданняў прысутных пазнаёмілі педагог дадатковай адукацыі Вячаслаў Саракавік, вучаніца 10 класа Дзіяна Ясенка і намеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце Марына Белік. Гасцям прадэманстравалі два выпускі школьнага тэлебачання, прысвечаныя метадычнай рабоце ў школе і традыцыйным школьным мерапрыемствам. Вучні 10 класа і жартам, і ўсур’ёз паведамілі аб дзейнасці цэнтра «Лістапад.news». Віртуальны кабінет класнага кіраўніка і яго выкарыстанне ў адукацыйным працэсе ўстановы адукацыі прадставіла кіраўнік метадычнага аб’яднання класных кіраўнікоў Таццяна Сасноўская. Госці семінара сталі актыўнымі ўдзельнікамі пасяджэння педагагічнага клуба «Мудрая сава», створанага ва ўстанове адукацыі ў 2016 годзе. На пасяджэнні прысутныя абмяркоўвалі пытанне стварэння сітуацыі поспеху ў адукацыйнай дзейнасці, які з’яўляецца стымулам і фактарам развіцця асобы вучня. Па традыцыі на пасяджэнні запалілі настаўніцкую свечку як сімвал вернасці прафесіі, сімвал яднання настаўніцкіх сэрцаў. Цікавыя практыкаванні і гульні нікога не пакінулі абыякавым. Напрыканцы пасяджэння, выкарыстоўваючы свечку меркаванняў, намеснікі дырэктараў не пашкадавалі ўдзячных слоў у адрас кіраўніцтва і педагогаў установы адукацыі.\nДля ўдзельнікаў семінара была падрыхтавана выстава «Інавацыйная прастора ўстановы адукацыі». У падарунак госці атрымалі «метадычныя партфелі» і масу ўражанняў.\nВынікі семінара былі падведзены ў форме адкрытага мікрафона. Кіраўнік рэсурснага цэнтра «Нёман» Алена Сцяпанава высока ацаніла творчую работу педагагічнага калектыву, прафесіяналізм педагогаў, прадуманую праграму семінара і форму яе прадстаўлення. Яна адзначыла, што Вішнявецкая сярэдняя школа ўпэўнена глядзіць наперад, не спыняецца на дасягнутым, мае свой твар, свой творчы почырк.\nУсё гэта сведчыць аб тым, што пры граматна арганізаваным метадычным суправаджэнні калектыў здольны на актыўнае развіццё. Педагогі вераць у свае магчымасці, што з’яўляецца важнай умовай абнаўлення і, адпаведна, значнага паляпшэння работы ўстановы адукацыі.


Няма выйсьця. У Гомелі разьвіталіся з прадпрымальніцай, якая выкінулася з восьмага паверху маласямейкі\nУ Гомелі 22 чэрвеня пахавалі прадпрымальніцу Тацяну Дупанаву — яна скончыла жыцьцё самагубствам. Сёньня ў эканамічным судзе Гомельскай вобласьці мусіла разглядацца яе адміністрацыйная справа.\nУ Гомелі 22 чэрвеня пахавалі прадпрымальніцу Тацяну Дупанаву — яна скончыла жыцьцё самагубствам. Сёньня ў эканамічным судзе Гомельскай вобласьці мусіла разглядацца яе адміністрацыйная справа наконт канфіскацыю тавару і прыцягненьні да адміністрацыйнай адказнасьці.\nАле напярэдадні 55-гадовая жанчына выкінулася з восьмага паверху маласямейкі на вуліцы Ўладзімерава, дзе раней жыла і дагэтуль была зарэгістравана, і куды пайшла, ведаючы, што тут можна бесьперашкодна забрацца на балькон любога паверху.\nАд ранку дзьве дачкі Тацяны Дупаравай, муж, сёстры, прымалі спачуваньні ў яе кватэры на вуліцы Менскай. Сястра Вера была вельмі незадаволена тым, што Тацяну ў сеціве называлі прадпрымальніцай:\n«Яна — не прадпрымальніца, я — прадпрымальніца. Яна была ў мяне наёмнай працаўніцай, рэалізатарам. Пішуць няпраўду. Таму больш нічога казаць ня буду».\nДочкі Тацяны Мікалаеўны тым часам паказваюць позву ў эканамічны суд Гомельскай вобласьці, надрукаванай на прынтары і падпісанай сакратаром судовага паседжаньня, памочнікам судзьдзі Т. Храмінай. Дупанаву абавязвалі быць у судзе 22 чэрвеня а 10 гадзіне, у кабінэце № 210 ў намесьніка старшыні суду Мікалая Трыбуцкага — па справе аб адміністрацыйным правапарушэньні № 159-2Ап2016. Пратакол у дачыненьні да Дупанавай складзены 4 чэрвеня 2016 году. У позве не пазначаны вытворца пратаколу, але вядома, што гэта інспэкцыя МПЗ па Чачэрскім раёне. І папярэджаньне паводле артыкулу 24.6 на выпадак няяўкі без паважлівых прычынаў — штраф ад 6 да 30 базавых велічыняў альбо адміністрацыйны арышт.\n«Яна вельмі баялася суду, проста месца сабе не знаходзіла, — тлумачыла адна з добрых знаёмых Тацяны. — Усё непакоілася, што будзе выглядаць на судзе злачынцай. Ня ведала, што трэба будзе казаць, як сябе абараніць у гэтай сытуацыі».\nУ прадпрымальніцкіх структурах абласнога цэнтру Тацяну Дупанаву асабіста мала хто ведаў — яна працавала пераважна на выязным гандлі, сама вазіла адзеньне на старэнькім «Опелі» ў райцэнтры рэгіёну.\nНа пачатку чэрвеня па дарозе ў Чачэрск яе затрымалі супрацоўнікі ДАІ, выклікалі АБЭП і падаткоўцаў. У таваратранспартных дакумэнтах знайшлі нейкую хібіну — ці то дата не была пастаўлена, ці нейкая іншая «птушачка». Было доўгае высьвятленьне абставінаў. Тавар больш як на 20 мільёнаў у Тацяны забралі, ды яшчэ папярэдзілі, што атрымае вялікі штраф.\nКаб неяк адквітаць нечаканую страту тавару, Тацяна другім разам выправілася гандляваць у Буда-Кашалёва. Але там яе палатку сфатагравалі, а пасьля выклікалі ў падатковую інспэкцыю для тлумачэньняў, адкуль узяўся тавар.\nТрагедыя Тацяны Дупанавай, зьвязанай з дробным бізнэсам, узрушыла прадпрымальніцкую супольнасьць краіны, і найперш гамельчукоў.\nНа Давыдаўскім рынку некаторыя прадпрымальніцы не могуць бязь сьлёз распавядаць і пра лёс каляжанкі па прадпрымальніцкім цэху, і пра цяперашні стан сваёй працы.\n«Ад безвыходнасьці на такое можа пайсьці хто заўгодна. І гэта не азначае, што чалавек слабы духам ці з галавою не сябруе. Відаць, быў у яе такі момант, што іншага выйсьця яна ня бачыла, — ня стрымлівае сьлёз прадпрымальніца Натальля. — Проста страшна застацца на гэтым сьвеце, калі няма працы, а цябе на дадатак пазбаўляюць апошняга».\nАктывіст прадпрымальніцкага руху Аляксей Байкін распавядае, што раней яго знаёмым патрапіў амаль у такую ж сытуацыю. Ён таксама развозіў па рэгіёну і прадаваў тавар. Яго таксама затрымлівалі супрацоўнікі АБЭП, і ён пагадзіўся аддаць палову тавару, бо быў сам гаспадаром. А тут жанчына, адказная за рэалізацыю тавару. Яна не алігарх які — для яе пазбыцца тавару, ды яшчэ са штрафам — вялікія грошы.\n«Я ўваходжу ў працоўную групу пры аблвыканкаме. На будучым тыдні маем зьбірацца, абмяркоўваць праблема прадпрымальніцтва. Гэтая трагедыя, думаю, стане прадметам абмеркаваньня».\nНа Цэнтральным рынку прадпрымальнікі разьвесілі абвесткі, што 22 чэрвеня — дзень жалобы.\n«Былі прапановы несьці памінальныя вянкі да будынку эканамічнага суду і нават прывезьці труну з нябожчыцай на цэнтральную плошчу гораду, — кажа прадпрымальніца Ганна. — Ня ведаю, што і як там сталася — сваякі былі супраць ці што яшчэ, але пакуль у нас тут толькі зьбіраюць сродкі на пахаваньне загінулай каляжанкі. Я сама ўжо распрадаю апошні тавар, і спыняю працу — пасьля ўсіх гэтых указаў і пастановаў працаваць спакойна індывідуальнаму прадпрымальніку немагчыма. Трымаюцца пакуль тыя, у каго нэрвы мацнейшыя».\nМанэкэны як стан прадпрымальніцтва\nНемаладая ўжо прадпрымальніца лічыць, што ў падобных трагедыях, якая адбылася на вуліцы Ўладзімірава, вінаваты ўлады:\n«Канечне, улады вінаваты. І Лукашэнка ў тым ліку. Бо ўстанаўліваюць такія законы й парадкі, што прадпрымальнікі іх выканаць ня могуць. Нам жа амаль кожны дзень нэрвы трэплюць. Указы, праверкі, канфіскацыі, падвышэньні коштаў за ўсё ўсякае — ня кожны такое вытрымае. Лічу, што трэба страйкаваць. Інакш яшчэ не адна трагедыя можа здарыцца».\nПашана ад прадпрымальнікаў\nДа падʼезу дому на вуліцы Менскай, дзе жыла апошнім часам Тацяна Дупанава, прадпрымальнікі прыйшлі з жывымі кветкамі, вялікімі вянкамі. На кожнай жалобнай стужцы было слова «Смуткуем».\nПрадпрымальнік Міхаіл, які працуе на ўжо згаданым Давыдаўскім рынку, заяўляе, што сытуацыя са стаўленьне да прадпрымальнікаў выглядае так, нібыта падаткоўцам, санстанцыі ды ўсім іншым фіскальным органам, даводзяць заданьні на штрафы ды канфіскацыю тавараў на пэўныя сумы — вось яны і імкнуцца пры любой нагодзе пакараць прадпрымальнікаў. Пры гэтым яшчэ ствараць імідж, што прадпрымальнікі нібыта «жыруюць» за кошт народа.\n«А паглядзіце, у якой маласямейцы жыла Тацяна Дупанава — бязь сьлёз на такое жытло глядзець немагчыма. Цяпер дачка яе жыве там. А вось гэты панэльны дом, адкуль мы павязем Тацяну на могілкі — ён хіба лепшы? Цяпер у дзяржаве настваралі такія структуры, што толькі й дбаюць, каб за бясцэнак адціснуць у прадпрымальнікаў маёмасьць. На нашым Давыдаўскім рынку, у прыватнасьці», — кажа прадпрымальнік.\nЯшчэ адзін удзельнік пахаваньня Тацяны Дупанавай — грамадзкі актывіст і прадпрымальнік Уладзімер Няпомняшчых:\n«Сытуацыя вельмі напружаная ў асяродку прадпрымальнікаў. Не за гарамі — пачатак ліпеня, калі праверкі прадпрымальнікаў стануць яшчэ больш жорсткімі. Многія паехалі ўжо працаваць у Расею. Некаторыя яшчэ спадзяецца, што яго абыдуць бокам новыя парадкі з патрабаваньнем сэртыфікатаў жы транспартных дакумэнтаў. Нікога не міне. Але ня трэба кідацца ні з восьмага, ні з дзесятага паверхаў. І не тапіцца, ня вешацца. Трэба абʼядноўвацца, уступаць у незалежныя прафсаюзы, у дэмакратычныя партыі, каб чалавек меў падтрымку і не заставаўся сам на сам са сваёй бядою. Трэба, не нам баяцца, а баяцца ўсім „драздунам“, якія набудавалі сабе катэджаў у Драздах і сапраўды жыруюць».\nБалькон на восьмым паверсе маласямейкі\nЗагінулая прадпрымальніца скончыла палітэхнічны інстытут (цяпер гэта — тэхнічны ўнівэрсытэт) па спэцыяльнасьці — тэхналёгія машынабудаваньня, мэталарэжучыя станкі ды інструмэнты. Аднагрупнік Сяргей згадвае:\n«Пяць гадоў мы вучыліся разам — яна была вельмі старанная і шчырая. Здаецца, у яе была яшчэ й пачатковая мэдычная адукацыя. Яна была мэдсястрой у нашым будаўнічым атрадзе. Прачытаў у сеціве, што яе нібыта шэсьць гадзінаў мэнчылі, пакуль канфіскоўвалі тавар ды складалі пратакол. Пасьля інстытуту, наколькі памятаю, яна працавала на заводзе пускачоў. Але ён разваліўся, і яна пайшла дапамагаць сястры ў прадпрымальніцтве. Першы муж у Тацяны Мікалаеўны быў настаўнікам — ад яго й цяперашняе прозьвішча ў Тацяны. Муж яе раптоўна памёр, калі выйшаў са школы. Гэта ж таксама быў удар. Калі чалавек пазбаўляе сябе жыцьця, гэта ня проста так — да гэтай рысы яго падвялі».\n...З вышыні восьмага паверху маласямейкі, дзе жыла на другі паверсе й да гэтага часу прапісана Тацяна Дупанава, адкрываецца від на паўднёва-заходнюю частку гораду. Адсюль недалёка і да тэхнічнага ўнівэрсытэту і да заводу пускавых рухавікоў, ад якога Тацяна атрымала невялічкую кватэру ў гэтай маласямейцы, і дзе цяпер жыве адна зь яе дачок. Бальконы тут адкрытыя і нібы прылепленыя да тарцавой сьцяны. Сюды сапраўды лёгка патрапіць. Да зямлі з восьмага паверху — мэтраў каля дваццаці. Нейкіх тры сэкунды — і зямля навечна прымае чалавека, збаўляючы ад невыносных яму жыцьцёвых нягодаў і пакутаў. І толькі два чырвоныя гвазьдзікі можна бачыць цяпер сярод зялёнай травы на тым месцы, дзе заўчасна спынілася жыцьцё прадпрымальніцы. Абарвалася назаўсёды.\nТацяну Дупанаву пахавалі на могілках у вёсцы Дземяхі Рэчыцкага раёну — побач зь яе бацькамі.\nПрадпрымальніца выкінулася з балькона пасьля праверкі


Вялікая белая чапля ўпершыню загнездавала ў Вялікабрытаніі | BirdWatch.by\n28.05.2012 - 00:22 | Harrier\nАрганізацыя Natural England афіцыйна пацвердзіла, што вялікая белая чапля (Egretta alba) ёсць новым гняздуючым відам для Злучанага каралеўства. Месца гнездавання было знойдзена ў графстве Somerset. Цяпер за ім назіраюць супрацоўнікі і валанцёры з трох арганізацый: Natural England, RSPB і Somerset Ornithological Society.\nПтушкі ўжо павінны мець птушанят. Пасля іх вылету з гнязда Вялікабрытанія зможа афіцыйна дадаць новы від у спіс гняздуючых. Хаця вялікіх белых чапляў больш шанцаў сустрэць у кантынентальнай Еўропе, аднак у апошнія гады ўзрасла колькасць рэгістрацый віду ў Англіі. У невялікай колькасці гэтыя птушкі наведвалі трысняговыя зараснікі і забалочаныя месцы балотаў Avalon. Аднак дагэтуль гняздуючых птушак тут не назіралі.\nСамка вялікай белай чаплі, якая цяпер загнездавала ў Англіі, была акальцаваная птушанём у мае 2009 г. ў Besne, Францыя. Перад тым, як упершыню ў красавіку 2010 году з’явіцца ў графстве Somerset, яе адзначалі ў Lancashire, Wales і Gloucestershire. Цікава, што птушка засталася тут на зімоўку і паспяхова перанесла дзве даволі суворыя мясцовыя зімы.\nБёрдэры заўважылі гнездавую дзейнасць чапляў у пачатку красавіку сёлета, і адразу паведамілі пра гэта тры вышэйпералічаныя прыродаахоўныя арганізацыі. Дзякуючы ім атрымалася усталяваць кругласуткавае назіранне за парай чапляў, якія паспяхова пабудавалі гняздо ў глыбіні трыяснягу.\nЗвычайна від вяртаецца гнездаваць у тое самае месца штогод, таму ёсць вялікая імавернасць таго, што з часам на балотах Эвалон узнікне калонія вялікай белай чаплі.\nЗдымак птушаня Сяргея Абрамчука


Сяргей Балыкін: Беларусь апынулася ў ролі жонкі алігарха\nСярэдні заробак беларуса – на дзве траціны меншы за сярэдні заробак расейца і самы нізкі ў Мытным звязе. Эканаміст Сяргей Балыкін падкрэслівае, што адна з галоўных прычынаў такога разрыву – нізкая эфектыўнасць беларускай эканомікі.\n«Перадусім Расея і Казахстан маюць сыравінную эканоміку – яны здабываюць сыравіну і да таго ж у вялікай колькасці, – гаворыць Сяргей Балыкін. – Яшчэ эканоміка Расеі ды Казахстану – больш рыначная, больш рэфармаваная. Попыт на працоўную сілу вышэйшы, таму і заробкі вышэйшыя».\nПаводле аналітычнага агляду Нацбанку, у снежні 2011 г. заробак працаўнікоў па краіне ў пераліку паводле сярэднеўзважанага курсу беларускага рубля склала 342 долары, скараціўшыся адносна снежня 2010 г. (527 долараў) на 186 долараў. Такую значную розніцу Сяргей Балыкін наўпрост звязвае з паслявыбарнай сітуацыяй і адносінамі з Расеяй. «Як толькі Расея перакрыла грашовы кранік, як толькі спадар Лукашэнка выпусціў незабяспечаныя грошы ў вялізарнай колькасці, каб выканаць свае перадвыбарчыя абяцанні, адбыўся дысбаланс у эканоміцы і ўсё абрынулася», – канстатуе эксперт.\n«Беларусь апынулася ў становішчы жонкі алігарха: ён даў ёй крэдытную картачку, адправіў у краму, потым яна адмовілася выконваць шлюбныя абавязкі – ён картку ануляваў. У краме шмотак накупіла, а на касе кажуць: грошай няма. Ну і істэрыка», – дадаў Сяргей Балыкін.\nНіводнага БЧБ-сцяга. Як дзяржаўныя медыі паказала перапахаванне Каліноўскага\nРумас: мы па-ранейшаму зацікаўленыя ў прыватызацыі Белінвестбанку\nЖурналіст Уладзімір Чудзянцоў знаходзіцца ў СІЗА. У яго нібыта знайшлі наркотыкі\nУ Шклове рэцыдывіст уцёк з «хіміі», спрабаваў парэзаць жонку і напаў на міліцыянта\nЛукашэнка ўзнагародзіў Ігара Марзалюка ордэнам\nСтаршыню Карэліцкага райвыканкаму злавілі п’яным за стырном?


Трох каталіцкіх святароў з Гарадзеншчыны змушаюць з’ехаць з Беларусі\n24.12.2009 / 13:01\nТакі падарунак вернікам з Міжэрычаў, Індуры і Воўпы зрабілі ў Гарадзенскім аблвыканкаме.\nЯк паведаміла польская «Gazeta Wyborcza», ксяндзам з парафій у Міжэрычах, Воўпе і Індуры не працягнулі працоўнага кантракту. Беларускія ўлады саступілі толькі ў тым, што дазволілі святарам ізноў падаць дакументы для атрымання дазволу на працу ў Беларусі, калі тыя выедуць ў Польшчу.\n«Улады нам параілі з’ехаць з Беларусі і адтуль ізноў падаць дакументы. Гэта адзіная саступка пасля ўмяшальніцтва біскупа. Аднак думаю, што гэта толькі адгаворка» — лічыць ксёндз Банкоўскі з Міжэрычаў, які прапрацаваў там 20 гадоў.\nТакое меркаванне польскага святара небеспадстаўнае. Звычайна для працягвання дазволу на працу ў Беларусі бывае дастаткова падачы дакументаў у мясцовы Аддзел па справах рэлігіі і нацыянальнасцяў. У дадзеным выпадку ў гарадзенскі. Дзе сітуацыю з выдаленнем святароў каментаваць адмаўляюцца, аб чым «НН» паведаміў яго кіраўнік Ігар Папоў, спаслаўшыся на немагчымасць каментавання праз тэлефон. Не ўдалося «НН» атрымаць каментар і ў прэс-службе каталіцкага касцёла — там паведамілі, што сёння каментуюць толькі святочную інфармацыю.\nСвятары павінны пакінуць нашу краіну да 31 снежня, адразу пасля святаў. Досыць своеасаблівы падарунак вырашылі зрабіць вернікам згаданых вышэй парафій чыноўнікі Гарадзенскага аблвыканкама.


Міліцыя зноў прыйшла на «Белсат» з балгаркаю. Апошні раз такое было ў 2010 годзе\n9 красавіка 2019 года працаўнікі Следчага камітэту Беларусі зладзілі ператрус у менскім офісе «Белсату». У памяшканне яны трапілі пры дапамозе ратавальнікаў з Міністэрства па надзвычайных сітуацыях. Ратавальнікі адкрылі дзверы наша офісу балгаркаю. Ператрус адбыўся ў межах крымінальнай справы паводле арт. 188 КК – «Паклёп».\nПератрус у менскім офісе завершаны. Сканфіскаваныя ўсе носьбіты інфармацыі\n«На жаль, нас чакае пэрыяд закручваньня гаек, прэвэнтыўных арыштаў, пахаладаньня. Белта, Курапаты, суды на блогерамі і палітыкамі, ператрус у Белсата – усё гэта трывожныя званочкі», – напісаў у сваім «Telegram’е» грамадскі дзеяч Франак Вячорка.\nАпошні раз міліцыянты трапілі ў офіс «Белсату» пры дапамозе гэтак званай балгаркі ў 2010 годзе. Тады офіс тэлеканалу месціўся ў кватэры кандыдата ў прэзідэнты Алеся Міхалевіча. У ноч на 25 лютага 2010 года праваахоўнікі спілавалі балгаркаю дзверы ягонай кватэры, у якой нікога не было. Ператрус адбыўся праз месяц пасля прэзідэнцкіх выбараў і крывавага разгону акцыі пратэсту ў Менску.\n«Таварны знак», «Абраза»\nУ 2017 годзе міліцыя зладзіла вобшук у офісе нашага тэлеканалу ў звязку з «незаконным выкарыстаннем таварнага знаку» на тэрыторыі Беларусі.\nВобшук адбыўся на фоне масавых пратэстаў супраць дэкрэту аб «перадухіленні сацыяльнага ўтрыманства» (дэкрэт аб дармаедах).\nПератрус у офісе «Белсату» у 2017 годзе\nПраз год беларускія сілавікі прыйшлі з вобшукам да гарадзенскіх журналістаў-фрылансэраў Алеся Дзянісава і Аляксея Кайрыса, якія супрацоўнічаюць з «Белсатам». Ператрус адбыўся пасля выхаду ў эфір сюжэту «Жыхары інтэрнату: «Заходзіш з дзіцём у душ – там ляжыць здохлы пацук!». Тады міліцыя пачала правяранне паводле факту «паклёпу і абразы асобы». У матэрыяле журналісты распавялі пра жахлівы стан гарадзенскага інтэрнату.\nШтрафы і бясконцыя суды\nПаводле стану на 9 красавіка 2019 года журналісты «Белсату» атрымалі штрафаў за працу без акрэдытацыі на суму Br 87 087. На пачатку 2019-га «Белсат» падаў чарговы запыт на акрэдытацыю. Час разгляду запыту скончыцца 18 красавіка.\nПершы ператрус на «Белсаце» адбыўся ў 2008 годзе – неўзабаве пасля пачатку вяшчання праз спадарожнік.\nТэгі: Белсат, выбары, журналісты Белсату, затрыманні, Менск, міліцыя, ператрус, пратэсты, штрафы


У новым будынку супрацоўнікі і наведвальнікі Жлобінскага гісторыка-краязнаўчага музея будуць сустракаць свята «Дажынкі-2013», паведамляе «Звязда».\nРэканструюецца будынак 1911 года, дзе зараз змяшчаецца ўстанова культуры. Адначасова ўзведзена новая двухпавярховая прыбудова побач. Арыенціровачны кошт будаўніцтва музейнага комплексу складае каля Br30 млрд. Грошы вылучаны з абласнога і раённага бюджэтаў, а таксама ад правядзення раённых суботнікаў. Пасля ўводу музея ў эксплуатацыю агульная яго плошча павялічыцца ў чатыры разы. У абноўленай установе культуры з'явяцца прэс-цэнтр, выставачны і лекцыйны залы, галерэя, дзіцячы мастацкі пакой, сувенірная крама і іншае.\nСпецыялісты музея адзначаюць, што для паўнавартаснага функцыянавання патрабуецца яшчэ сур'ёзная праца па стварэнні і абнаўленні інтэр'ераў, экспазіцый, абсталявання. Дарэчы, супрацоўнікі ўстановы звярнуліся да мясцовых жыхароў з просьбай дапамагчы сабраць экспанаты, якія адлюстроўваюць гісторыю лёсаў вядомых людзей, што нарадзіліся на Жлобінскай зямлі. Зараз у фондах музея знаходзіцца больш за 16 тысяч экспанатаў.


25 сакавіка — Дзень Волі (онлайн-рэпартаж, фота, відэа) | Народная Воля\n25 сакавіка — Дзень Волі (онлайн-рэпартаж, фота, відэа)\n25.03.2011 в 9:20\nВіктар Івашкевіч амаль чатыры гадзіны з моманту затрымання знаходзіцца ў міліцыі Завацкога раёна сталіцы.\nРазам з ім яшчэ некалькі жанчын, прозвішчы якіх палітык не ведае. Ім забараняюць размаўляць паміж сабой. Міліцэйскае кіраўніцтва дагэтуль ня вызначылася адпускаць Івашкевіча, ці – не. Чакаюць загаду зверху.\nВіктар Івашкевіч паспеў паведаміць, што яго адвезлі ў Завацкі РУУС. Цяпер сувязь з ім адсутнічае, што дае падставы меркаваць, што на яго скаладаецца пратакол аб адмінітрацыйным правапарушэнні.\nРазам з Івашкевічам у Завацкім РУУС знаходзяцца яшчэ некалькі затрыманых, іх імёны нам невядомыя.\nАкцыя скончылася. Пасля гэтага з падземнага перахода каля Палаца прафсаюзаў і завулкаў навокал палаца Рэспублікі выйшла ледзве што не сотня амапаўцаў, курсантаў і салдат.\nШто тычыцца затрыманых падчас акцыі, то паводле заканадаўства іх могуць трымаць у пастарунках не больш за 3 гадзіны. Пасля гэтага супрацоўнікі міліцыі павінны вырашыць, ці будзе складзены на затрыманых пратакол і іх адвязуць да суда на Акрэсціна, ці ўсіх адпусцяць дахаты.\nНа Кастрычніцкай плошчы маладыя людзі разгарнулі бел-чырвона-белы сцяг. Іх адразу схапілі прадстаўнікі спецслужбаў і вывелі з плошчы. Натоўп рассеяўся. Такім чынам Дзень Волі ўсё ж такі завяршыўся на Кастрычніцкай плошчы.\nЯк паведамляюць праваабронцы, у Савецкім РАУС Мінска знаходзіцца каля трыццаці затрыманых (ён бліжэй за усіх да плошчы Якуба Коласа). Але большасці затрыманых актывістаў тут няма. Куды іх адвезлі, пакуль невядома.\nМаці Андрэя Кіма, Тацяна Кім, па звестках праваабарончага цэнтра “Вясна”, знайшлася ў Цэнтральным РАУС.\nДа людзей падыйшлі прадстаўнікі з гарадскога ўпраўлення міліцыі. Звярнуліся да натоўпу і сказалі, што “даюць 2 хвіліны, каб усе разыйшліся, бо пікет несанкцыянаваны”.\nНіхто не разыходзіцца. Моладзь спявае беларускія песні.\nДа натоўпу на скрыжаванні праспекта Незалежнасці і вуліцы Янкі Купалы пад’ехалі некалькі прыватных аўтамабілей з бел-чырвона-белымі стужкамі. Машыны сігналілі натоўпу.\nЛюдзі не разыходзяцца.\nНекалькі дзясяткаў міліцыянераў перакрылі уваход ў сквер Янкі Купалы. Людзі стаяць на скрыжаванні праспекта Незалежнасці і вуліцы Янкі Купалы.\nЛюдзі, якія ідуць ад плошчы Якуба Коласа да плошчы Перамогі, сфармавалі калону і рухаюцца да сквера Янкі Купалы. Людзей стала значна больш, па некаторых ацэнках іх колькасць павялічылася да 500–700 чалавек. Каля музея 1-га з’езду РСДРП стаяць некалькі аўтазакаў. Людзі, рухаючыся да сквера, нясуць бел-чырвона-белыя сцягі, як расцяжкі.\nЧастка натоўпу з плошчы Якуба Коласа спецназаўцы выціснулі ў бок кафэ “Лідо”. Іншыя людзі працягваюць рухацца па праспекце Незалежнасці ў напрамку да сквера Янкі Купалы. Туды ўжо падцягваюцца міліцэйскія мініаўтобусы маркі Volkswagen з танаванывм шклом. У шэсці ўдзельнічае каля 300 чалавек.\nСквер Янкі Купалы.\nСтаршыня партыі БНФ Аляксей Янукевіч: “Сёнешні Дзень Волі – дзень салідарасці. Дзень моцы духу!”\nВіталь Рымашэўскі каля сквера Янкі Купалы павіншаваў усіх з Днем Волі і сказаў, што не варта больш правакаваць міліцыянераў. Людзі пачынаюць разыходзіцца.\nЧастка натоўпу, які разцягнуўся ўздоўж праспекту Незалежнасці, спынілася, бо спецназ пачаў выціскаць людзей зноўку да Якуба Коласа. Хоць літаральна 15 хвілін таму людзям загадалі сыходзіць адтуль. Зараз каля 200 чалавек стаяць у разгубленасці і не ведаюць, што рабіць.\nНа плошчы Якуба Коласа пачалі хапаць людзей, не разбіраючы. Каля філармоніі вельмі жорстка затрымалі простага грамадзяніна Сяргея Хіневіча. Мужчыну сілком зацягнулі ў аўтобус некалькі спецназаўцаў.\nПаколькі людзі не могуць патрапіць на плошчу Якуба Коласа, частка сабраўшыхся пачала рухацца ў напрамку да плошчы Перамогі. Людзі ідуць па двух баках праспекту.\nЯк сведчаць відавочцы, Віктара Івашкевіча затрымалі нават не на падыходзе да месцаў збора апазіцыі, а паміж імі – у раёне плошчы Перамогі.\nЖурналісты “Нашай Нівы” яшчэ да пачатку акцыі падслухалі перамовы міліцыі па рацыі. “Работаем по предварительному плану. Превентивное задержание на подходе к площади”. Зыходзячы з таго, як развіваліся падзеі, загад міліцыянеры выканалі, затрымлівалі людзей ні за што.\nПакуль да скверу не прыйшоў ні адзін са значных палітыкаў. Нікога, акрамя лідара Вілейскай філіі АГП Уладзіміра Малярчука, не заўважана.\nПлошча Якуба Коласа.\nНа плошчы з’явіўся прадстаўнік прэс-службы МУС і звярнуўся да журналістаў. Ён запатрабаваў, каб яны “не стваралі масавасць” і “непатрэбны ажыятаж”. Безумоўна, ніхто не сыходзіць.\nМіліцыя ў рэгіёнах таксама спрабуе не дапусціць ніякіх акцый. Сапраўднае паляванне на журналістаў распачалося ў Магілеве. Нагадаем, што ўчора там быў затрыманы і асуджаны на трое сутак журналіст БелаПАН Алесь Асіпцоў. А зараз прыйшло паведамленне, што затрыманы журналіст таго ж інфармацыйнага агенцтва Уладзімір Лапцэвіч.\nУ Магілеве сення каля кінатэатра “Радзіма” мусілі сабрацца прадстаўнікі дэмакратычных партый і арганізацый, каб ускласці кветкі да будынку Магілёўскага абласнога краязнаўчага музею, дзе ў 1918 годзе магілёўцы падтрымалі ўрад Беларускай Народнай Рэспублікі.\nУлады робяць усё магчымае, каб гэтага не дапусціць. Прыйшлі таксама паведамленні, што ў Магілёве затрыманы лідары мясцовай апазіцыі Алесь Сілкоў і Зміцер Салаўёў.\nТолькі што затрымалі некалькіх людзей, якія выходзілі з 100 аўтобуса з маленькімі бел-чырвона-белымі сцяжкамі. Спецназаўцы зрэагавалі імгненна: двух хлопцаў схапілі і павялі да аўтобусаў.\nМінчан, якія падыходзяць да скверу з кветкамі, міліцыянеры просяць пераходзіць на другі бок праспекту – да цырка.\nНекалькі пажылых актывістак пачалі спяваць беларускія песні.\nДа журналістаў, якія фактычна засталіся ў атачэнні супрацоўнікаў спецслужбаў, падыйшлі спецнаўзаўцы і загадалі сыходзіць. У выразах яны не стрымліваліся. На заўвагу аб тым, што супрацоўнікі звяртаюцца да прадстаўнікоў прэсы, адказалі наступным чынам: “Нам без разницы. Будет вам сейчас как на выборах. Не говорите потом, что вас не предупреждали”.\nЯк паведамляе Радыё “Свабода”, у Віцебску збілі журналіста Уладзіслава Стараверава. Што ж тычыцца Мінска, то на выхадзе з метро затрыманы Кася Далідовіч і Марыя Квіціцкая з “Маладога фронту”.\nСпецназаўцы ў падземным пераходзе пад плошчай Якуба Коласа стварылі ланцуг і нікога не выпускаюць на паверхню. Людзі не могуць патрапіць на прыпынак, на якім спыняецца 100-ы аўтобус і адразу некалькі маршрутак.\nАсобы ў цывільным спрабавалі перашкодзіць здымаць на плошчы Якуба Коласа журналісту расійскага канала ОРТ. Ён заявіў, што напіша на іх скаргу. Пасля гэтага спецслужбісты ад яго адчапіліся, паведамляе “Наша Ніва”.\nАд міліцыянераў з’явілася інфармацыя аб тым, што ў скверы Янкі Купалы можа знаходзіцца прадмет з элементамі праводкі. Для абследвання тэрыторыі нібыта накіравалі спецыялістаў. Нешматлікіх людзей з кветкамі не пускаюць на тэрыторыю сквера.\nЛюдзі пакідаюць кветкі ля ўваходу ў сквер, але іх адразу прыбіраюць.\nПа удакладненай інфармацыі, ля цырка начале групы актывістаў быў затрыманы лідар “Маладых дэмакратаў”, нядаўні вязень СІЗА КДБ Алег Корбан. Нагадаем, што ён выпушчаны пад падпіску аб нявыездзе, і калі міліцыя паспрабуе “прышыць” актывісту нейкае правапарушэнне, то мера стрымання можа быць зменена.\nШто ж тычыцца сквера Янкі Купалы, то міністр унутраных спраў Анатоль Куляшоў, які абяцаў дазволіць людзям усклаць кветкі да помніка Янку Купале пакуль сваё слова не стрымаў. Да помніка нікога не пускаюць, бо ля яго, нібыта, знайшлі нешта, падобнае на выбуховае прыстасаванне.\nНа плошчы каля аўтобуснага прыпынку затрымалі Ганну Шапуцьку і Ірыну Губскую. Каля актывіста Іллі Шылы спыніўся аўтобус, з якога на яго выскачылі спецназаўцы ў цывільным. Яны схапілі Іллю і закінулі ў аўтобус.\nЯк толькі на плошчы Якуба Коласа з’яўляецца мужчына ці жанчына, на іх вокамгненна накідваюцца міліцыянеры. Уся вуліца Чырвоная застаўлена аўтобусамі і аўтазакамі. Яшчэ адзін аўтобус “нарэзвае кругі” вакол плошчы Якуба Колса.\nЯк толькі на плошчы з’явіўся намеснік лідара “Маладога фронту” Мікола Дзямідзенка да яго адразу кінуліся каля 20 прадстаўнікоў спецслужбаў. Пад крыкі людзей на плошчы, яго зацягнулі ў падземны пераход. Народ працягвае збірацца.\nЗатрыманьне Міколы Дземідзенкі. Фота Радыё Свабода\nНа ўсялякі выпадак да плошчы Якуба Коласа прыехала машына “хуткай дапамогі”. Ёй дазволілі прыпаркавацца ля рэстарана “Лідо”, хаця ўсім іншым аўтамабілям нават на кароткі час прыпыняцца ў раёне плошчы ДАІшнікі забараняюць.\nНа некаторы час раптам сапсавалася надвор’е. З чыстага неба, на якім нават праглядвала сонейка, раптам пайшоў густы мокры снег. Нешта падобнае мы назіралі падчас акцыі апазіцыі пасля прэзідэнцкіх выбараў ў 2006 годзе. Але гэтым разам снег быў не доўга, літаральна 15-20 хвілін. І раптам усё зноў сцішылася.\nФота Георгія Чыгіра.\nУ падземным пераходзе да плошчы Якуба Коласа стаяць некалькі дзясяткаў міліцыянераў у цывільным і некалькі чалавек у форме. Яшчэ недзе па 10 міліцыянераў адсочваюць кожны выхад з перахода да плошчы. Пакуль на плошчы Якуба Коласа сабраліся журналісты, падыходзяць некаторыя актывісты. Людзі збіраюцца не каля філармоніі, а непасрэдна на плошчы.\nЗ’явілася інфармацыя, што каля цырка затрымана каля пятнаццаці актывістаў, у тым ліку Артур Фінкевіч.\nШто ж тычыцца тых, каго затрымлівалі яшчэ раніцай, дык іх па-ранейшаму утрымліваюць у РАУС. Напрыклад, член АГП Аляксандр Сцепаненка, якога адвезлі ў Савецкі РАУС паведаміў, што яго нават спрабавалі апытваць па нейкіх незразумелых справах, да якіх ён не мае аніякага дачынення. Напэўна, гэта робіцца, каб быў хоць нейкі выгляд законнасці ў прэвентыўных затрыманнях.\nКаля ўваходу ў дзіцячы парк імя Горкага стаяць 7 аўтобусаў з міліцыянерамі. Каля офісу АНТ і СТБ па вуліцы Камуністычнай прыпаркаваныя некалькі аўтазакаў.\nУваходы ў сквер Янкі Купалы перакрыты супрацоўнікамі міліцыі ў форме і невядомымі у цывільным. На тэрыторыі самога скверу шмат міліцыянераў. Каля помніка стаяць людзі ў цывільным. Мінчан не пускаюць на тэрыторыю сквера, а абапал дарогі стаяць аўтобусы. Людзей з кветкамі не бачна.\nЦягнікі на станцыі метро “Плошча Якуба Коласа” яшчэ спыняюцца, але выхады з падземкі непасрэдна на плошчу кантралююцца людзьмі ў форме і ў цывільным. Каля плошчы шмат людзей, адзетых па-зімоваму – у тоўстыя порткі і курткі, а таксама вядомыя чорныя шапачкі.\nЖыхары дамоў ля плошчы Якуба Коласа расказалі, што ўпершыню за ўсе гады, калі ў гэтым месцы сталіцы рабіліся спробы правесці акцыю апазіцыі, міліцыя апячатала падвалы ў пад’ездах. Але, акрамя гэтага, ніякіх асаблівых прыгатаванняў не відаць. Стаіць пару аўтазакаў, камфартабельныя аўтобусы з завешанымі вокнамі, але не так шмат, як у мінулыя гады.\nМіліцыянты на плошчы Якуба Коласа. Фота Радыё Свабода\nПраход у сквер Янкі Купалы перакрыты міліцыянтамі. «Ёсць прычыны, па якіх туды лепш не хадзіць», — сказаў адзін з іх. У самім скверы стаяць міліцэйскія машыны.\nЛідар незарэгістраванага руху “Маладая Беларусь” Артур Фінкевіч паведаміў “Народнай Волі”, што з 6 раніцы ён не можа выйсці са сваёй кватэры. Яго жыллё, а таксама жыллё яго намесніцы Насты Машчавай, заблакіравана супрацоўнікамі міліцыі. Міліцыянеры ўжо некалькі гадзін спрабуюць патрапіць да іх у кватэры. Фінкевіч упэўнены, што такім чынам , спецслужбы спрабуюць заблакіраваць у кватэрах актывістаў дэмакратычнага руху. Тых, хто будзе спрабаваць выйсці, будуць адвозіць у пастарункі.\nРыгор Песецкі паведаміў “Народнай Волі”, што людзі ў цывільным прыходзілі на кватэру яго бацькоў і па месцы прапіскі хлопца. Яны кажуць, што ён ім патрэбны для нейкай тэрміновай справы.\nУ кватэру, у якой знаходзіліся некалькі актывістаў моладзёжна дэмакратычнага руху, уварваліся людзі ў цывільным.\nСяржук Гумінскі паведаміў “Народнай Волі”, што яны выклікалі па рацыі спецназ. Сярод затрыманых грамадзянін Польшчы. Людзі ў цывільным запатрабавалі аддаць ім мабільныя тэлефоны.\nЗміцер Вайцюшкевіч прэзентаваў песню «25 сакавіка»\nУ Гомелі адменены масавыя мерапрыемствы да Дня Волі\nДзень Волі ў Гродне – у межах каранавіруса\nРымашэўскі: Дзень Волі ў ранейшым фармаце сёлета трэба адмяніць\nПажар на заводзе беленай цэлюлозы ў Светлагорску\n19.10.2020 в 14:28\nДолги за энергоносители побили исторический рекорд


(Фіцпатрык: ) “Як мы разумеем, была заява, што пагражае тым, хто ў нас зараз з візытам, і мы знаходзім гэтыя абвінавачаньні сьмеху вартымі. Мы запрасілі беларускіх дзеячоў у рамках праграмы візытаў, якая дзейнічае некалькі гадоў, каб яны маглі выкласьці сваю пазыцыю непасрэдна амэрыканскаму народу праз ягоных прадстаўнікоў і праз дзяржаўны Дэпартамэнт.\nТак што гэтыя нюансы, відаць, лукашэнкаўскім ўладам незразумелыя. Яны проста рэагуюць у савецкім стылі, што, маўляў, гэтыя нашыя госьці хочуць зьвергнуць урад. Яны аб такой мэце ніколі не заяўлялі. Гэта мірныя людзі, яны – патрыёты, якія заклапочаныя сытуацыяй у сваёй краіне. Яны проста хочуць гарантаваць нармальнае выкарыстаньне дапамогі”.


Беларускія банкі правераць на кіберустойлівасць - EU4Digital\nНачальнік галоўнага ўпраўлення банкаўскага нагляду Нацыянальнага банка Беларусі Алена Машніна паведаміла, што дзевяць беларускіх банкаў пройдуць ІТ-аўдыт для праверкі кіберустойлівасці.\nІТ-аўдыт будзе складацца з наступных этапаў:\nаналіз бягучага стану інфармацыйных тэхналогій;\nпаглыблены аналіз сістэмы інфармацыйнай бяспекі і кіберустойлівасці;\nацэнка магчымасцей / сталасці ІТ-працэсаў.\nНа аснове атрыманай інфармацыі плануецца распрацаваць дакумент для ўсяго банкаўскага сектара, які тычыцца кіравання рызыкамі банкаў, у першую чаргу для ІТ-сістэм.\nСправаздачы і рэзюмэ будуць прадстаўлены ў Нацыянальны банк да 1 кастрычніка 2020 года.


«Десантное братство — особенное», — считает Вадим Брикун из Докшицкого района. 21.by\n02.08.2018 — Новости регионов | Новости Докшицы\nВысокія, статныя хлопцы ў блакітных берэтах заўсёды выклікаюць захапленне ў навакольных. Іх служба авеяна рамантыкай, мужнасцю, стойкасцю – рысамі, якія заўсёды былі ўласцівы сапраўдным мужчынам.\nАдзін з тых, хто з першых дзён службы ў арміі пазнаёміўся са словамі “ніхто, акрамя нас”, быў Вадзім Брыкун з Докшыц (на здымку). У ваенкамаце ён сам папрасіўся ў 103-ю гвардзейскую асобную мабільную брыгаду. Пасля паспяховай здачы ўсяго комплекса нарматываў па фізпадрыхтоўцы Вадзім стаў доўгачаканым дэсантнікам. Першы месяц службы, прызнаецца салдат, быў самым складаным, бо трэба было прывыкнуць да штодзённых фізічных нагрузак. Але ён з гэтай задачай хутка справіўся, дарэчы, як і ўсе байцы, бо слабых туды не бяруць. Кожны дзень па дзве-тры гадзіны адводзілася на заняткі па ўкладцы парашута. Асабліва запамінальным для дэсантніка стаў першы скачок. Потым паўтараў яго яшчэ некалькі разоў.\n– Адчуванне палёту словамі не апішаш, – усхвалявана гаворыць Вадзім. – Зразумела, што крыху і баяўся, ці раскрыецца парашут, як прызямлюся.\nСлужба, дэвізам якой былі сіла, хуткасць, адвага і націск, загартавала фізічны і маральны дух хлопца. Палюбілася жыць у палявых умовах, навучыўся біць бутэлькі і цэглу аб галаву, хаця былі, канешне, і траўмы.\nПасля арміі Вадзім вырашыў, што абавязкова будзе зноў служыць і насіць форму. Таму спачатку працаваў у папраўчай установе адкрытага тыпу, якая знаходзілася ў Бягомлі. Пасля яе закрыцця перавёўся ў Віцебск, затым у Глыбокае. Тры гады прысвяціў службе ў райаддзеле Дэпартамента аховы. Сёння старшы лейтэнант Вадзім Брыкун працуе ў аддзяленні ДАІ РАУС і знаходзіцца на варце парадку на дарогах.\nНа пытанне, як дэсантнік адзначае дзень 2 жніўня, адказвае:\n– Гэта свята для мяне нават важнейшае за дзень нараджэння. Прайшло ўжо 13 гадоў пасля арміі, а мы і зараз кожны год у Віцебску сустракаемся з таварышамі па службе. Не купаемся ў фантане, як гэта прынята думаць пра дэсантнікаў, але абавязкова апранаем цяльняшкі і берэты. Дэсантнае братэрства – асаблівае. Спадзяюся, што і мой сын Глеб, калі вырасце, зведае сапраўдную службу ў “Войсках Дзядзі Васі”, як называюць “ВДВ”.\nУ 2007 годзе ў дэсантнікаў з’явіліся правапераемнікі. Указам Прэзідэнта краіны створаны новы род войскаў – сілы спецыяльных аперацый Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. Кіраўніцтва краіны лічыць іх адным з самых надзейных звёнаў у сістэме нацыянальнай бяспекі. Яны выступаюць асноўным элементам стратэгічнага стрымлівання і служаць школай воінскага майстэрства для тысяч маладых грамадзян краіны.\nГісторыя “блакітных берэтаў” пачыналася 2 жніўня 1930 года, у час вучэнняў ваенна-паветраных сіл – пад Варонежам было дэсантавана на парашутах падраздзяленне з 12 чалавек. Асаблівай старонкай стаў удзел дэсантнікаў у баявых дзеяннях падчас Вялікай Айчыннай вайны, потым у Афганістане і іншых “гарачых кропках”.\nВысокія, статныя хлопцы ў блакітных берэтах заўсёды выклікаюць захапленне ў навакольных. Іх служба авеяна рамантыкай, мужнасцю, стойкасцю – рысамі, якія\nмужские туфли классические отсюда


07 ліпень 2008, 19:08\nМашу са Смаленску ў лякарні наведалі сябры. Яна ў двары на калясцы\nУ менскіх шпіталях застаюцца 39 пацярпелых ад выбуху на канцэрце 4 ліпеня. Пра гэта паведамілі ў Міністэрстве аховы здароўя. Трое знаходзяцца ў цяжкім стане. Наш карэспандэнт наведаў Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтар траўматалёгіі і артапэдыі.\nУ цэнтры траўматалёгіі і артапэдыі застаюцца 6 пацярпелых. 17-гадовая навучэнка прафэсійнай вучэльні №2 лёгкай прамысловасьці Кацярына Тачылкіна зь Менску атрымала адкрыты пералом пляча. Яна выступала на парадзе да Дня незалежнасьці, а потым з роднымі пайшла на канцэрт. Парадная майка таксама прабіта ў выніку выбуху. У яе сям'і пацярпелі многія.\n«Апроч мяне пацярпелі яшчэ тры чалавекі. У малодшага брата асколкавы парэз. Яму наклалі тры швы. У мяне 15 швоў. У хроснай на назе, калі б не абутак, раздрабніла б цалкам палец. У яе чатыры швы. А ў айчыма маёй сястры на жываце вельмі вялікі сіняк. Усе жывыя. Гэта самае галоўнае».\nКацярына паказала руку, на якой сьледчыя абрэзалі ёй усе пазногці. Таксама сьледчыя бралі адбіткі пальцаў у яе й іншых пацярпелых.\n«Першыя два дні яны ў нас па паўдня знаходзіліся. Пыталіся, хто што бачыў. Прыехалі з такім вялікім агрэгатам. Атрымоўваецца адбітак здымаюць і адразу на кампутары ён адбіваецца. Пазногці паабразалі. Відаць, у таго, хто выбухоўку рабіў, пад пазногцямі ж застаецца гэта ўсё. Яно не вымываецца. Можа ў каго знойдуць серу ад узрыўчаткі».\nНатальля Ільіна грамадзянка Беларусі, але замужам за расейскім афіцэрам, жыве ў Расеі. Прыехала ў Менск да бацькоў. У выніку выбуху ў яе пералом нагі:\n«Адзін з гэтых элемэнтаў болт ці гайка прабіла вялікую бярцовую костку. Як мне цяпер жыць з гэтым далей? У мяне пакуль не ідзе вырашэньне праблем з пераломам. Цяпер працягваецца толькі прамыванне раны. Адпачынак сапсаваны. Два летнія месяцы я вымушана правесьці тут».\nНатльля сказала, што зь першых матэрыяльных стратаў – гэта разрэзаныя джынсы. Яна разьлічвае на кампэнсацыю ад беларускіх уладаў і згадвае, як дзейнічаюць у такіх выпадках расейскія:\n«Па тэлебачаньні, па ўсіх мэдыях ідзе інфармацыя прэзыдэнта, што ў залежнасьці ад ступені страты, вызначаецца канкрэтная сума, выкладзеная ў канкрэтных лічбах. Бо гэта зьмененыя пляны, парушэньне майго працоўнага графіку, матэрыяльныя страты. Муж павінен прыехаць, а дарога гэта ня танна -- туды-сюды матацца. І, канечне, чапляе вызначэньне гэтага ўчынку як хуліганства. У расейскіх мэдыях звычайна выдаюцца ўсе вэрсіі, якія ёсьць у МУС.Жывучы ў Расеі, я хутчэй чакала, што падобнае можа здарыцца там».\nІ яшчэ адна з пацярпелых грамадзянка Расеі, навучэнка ліцэю са Смаленску Маша. Зь яе бядра і голені дасталі болт і гайку, цяпер яна пакуль можа рухацца толькі на калясцы. Яна згадвае:\n«Выбух, боль у нагах, звалілася, паспрабавала ўстаць. Потым зноў звалілася, зразумела -- нешта ня тое. Штаны ўсе ў крыві мы аддалі ў міліцыю. Колькі я жыву ў Расеі, са мной такія рэчы не здараліся: у лякарнях я не валялася. Адзіная мая выснова, што на такія масоўкі я больш хадзіць ня буду».\nМагілёўшчына: выбух у Менску нагода, каб націснуць на актывістаў


03 чэрвень 2017, 22:30\nБелсат спрабуе запусьціць расейскамоўны праект. Прадчуваючы рэакцыю на навіну, дырэктарка Белсату Агнешка Рамашэўска ў інтэрвію Радыё Свабода паспрабавала патлумачыць такі крок кіраўніцтва каналу, але, здаецца, ня надта пасьпяхова.\nСправа ў тым, што канал ад самага свайго адкрыцьця дэкляраваў, што гэта канал беларускамоўны. Трэба ведаць, што для беларускамоўных беларусаў азначае такая дэклярацыя. Гэта як клятва на крыві.\nТаму чальцы назіральнае рады Белсату Алег Трусаў і Уладзімер Колас у іншым інтэрвію Радыё Свабода выступілі супраць такога кроку даволі адназначна.\n— Я катэгарычна супраць і ня раз на радзе пра гэта казаў. Дарэчы, рада ўжо даўно не зьбіралася. Мабыць, таму яе і не зьбіраюць, таму робяць, што хочуць. Фінансавых праблемаў гэта ня вырашыць. Наадварот, адверне беларускіх патрыётаў і ў выніку «Белсат» закрыюць. Гэта скончыцца тым, што «Белсат» зьнікне.\n— Заўсёды мы ведаем, чым вымашчана дарога ў пекла. Гэта нават ня крок назад, гэта здача пазыцый. Самай адметнай і найбольш яскравай рысай «Белсату» была ягоная беларускамоўнасьць. І калі ён пойдзе на саступкі, здрадзіць гэтай місіі, то цікавасьці да яго ні ў якім разе не дабавіцца.\nЯсна, што для каналу насталі ня лепшыя часы, што трэба шукаць фінансаваньне, што памянялася кан'юнктура і паўстала яшчэ шмат розных акалічнасьцяў, якія паставілі Белсат перад новымі выклікамі.\nНа пастаўленае пытаньне ў фэйсбуку рэакцыя была, як і мае быць, абвостранай і рознай. Але прывяду адзін камэнтар, які набраў найбольшую папулярнасьць:\n— А чаго мы не абмяркоўваем рэвэрансы «Салідарнасьці», «Народнай Волі», «Газэты Слонімскай» і г.д., што ўжо амаль дашчэнту змаскаліліся? І чаму мы не абмяркоўваем, ня пішам пэтыцыі і лісты пра БТ, дзе 97% этэру па-расейску?... Калі на Белсаце адна перадача будзе па-расейску — бяды ня бачу, бо трансьлююць яны ня толькі на Беларусь... Хоць у мэтазгоднасьці сумняюся... Урэшце, гэта ІХ справы, бо гэта ІХ падаткі! А вось за … БТ (6 каналаў!!!!) мы плацім уласныя НАШЫ грошы, НАШЫ падаткі! І не абмяркоўваем!!!...\nПазыцыя шмат у чым слушная, але варта зазначыць, што ні «Салідарнасьць», ні «Народная Воля», ні «Газэта Слонімская», ні пагатоў БТ (6 каналаў!!!) не прэзэнтавалі сябе, як выключна беларускамоўныя СМІ.\nДа таго ж у маёй памяці жыве гісторыя з газэтай «Свабода», якая ў сярэдзіне 1990-ых мела наклад пад сотню тысяч і была выключна беларускамоўнаю. Пасьля памяняўся рэжым, паступова наклады ўпалі й было вырашана зрабіцца дзьвюхмоўным выданьнем. Але ні былых накладаў, ні аўтарытэту вярнуць не атрымалася. Урэшце зьнікла й само выданьне.\nМне зразумелая пазыцыя тых, хто катэгарычна супраць зьяўленьня праграмы на расейскай мове, я нават падзяляю іх аргумэнты, але дзеля справядлівасьці варта зазначыць, што найперш на папулярнасьць любога СМІ ўплывае ступень ягонага крэатыву, прафэсіяналізму й энэргіі, якую яно з сабой нясе. Белсат трымаўся збольшага на прынцыпах, асноўнымі сярод якіх былі адпаведная палітычная пазыцыя й беларуская мова вяшчаньня.\nМенавіта на гэтыя складнікі давалі грошы фундатары. За кошт рэклямы канал не існаваў.\nСёньня гэтыя складнікі больш грошай не прыносяць. Кіраўніцтва каналу шукае, дзе іх узяць. Гэта нармальна.\nНя варта ўскладаць спадзяваньні на замежны канал і верыць у ягоную клятву на крыві, бо гэтая іхная клятва на крыві існуе выключна ў нашай сьвядомасьці, але не ў сьвядомасьці сапраўдных гаспадароў Белсату — палякаў. У іх ёсьць свая мова, і свае клятвы на крыві, якія не заўжды супадаюць з нашымі. З гэтага трэба сыходзіць і пачынаць, як слушна заўважыў Siarhej Chareŭski, змагацца за беларускасьць айчынных СМІ, бо толькі з айчынных СМІ мы можам па сапраўднаму спытаць за парушэньне клятвы.


«маганьне за урапаты\n”вечары 8-га л≥стапада беларуск≥¤ ¢лады гвалто¢на з дапа-могай јћјѕу й м≥л≥цы≥ ћенскага раЄну спын≥л≥ п≥кетавань-не урапата¢ супраць буда¢н≥цтва ћенскай кальцавой дарог≥ на месцы пахаваньн¤ ахв¤ра¢ камун≥стычных рэпрэс≥¤¢, ¤кое на прац¤гу больш за 45 дзЄн праводз≥л≥ с¤бры ЅЌ‘ ≥ моладзЄ-вых арган≥зацы¤¢. ѕапа¢дн≥ буда¢н≥ча¤ тэхн≥ка пачала насы-паць п¤сок ≥ ламаць крыжы л¤ ¢рочышча. ѕрысутны¤ ¢ гэты час п≥кето¢цы паспрабавал≥ спын≥ць тэхн≥ку, але беспась-п¤хова. “рошк≥ пазьней да месца падзе¤¢ пачал≥ зьб≥рацца людз≥, ≥ была сьц¤гнута¤ в¤л≥ка¤ колькасьць јћјѕу й м≥л≥цы≥. ћоладзь стала ланцугом абапал дарог≥, каб у чарговы раз перашкодз≥ць буда¢н≥кам. јле акцы¤ была перапынена¤ с≥лаю: п≥кето¢ца¢ расьсекл≥ на дзьве частк≥ й л≥таральна ск≥нул≥ з дарог≥. ѕры гэтым м≥л≥цы¤ зьб≥вала людзей, мног≥¤ атрымал≥ пашкоджаньн≥ й был≥ зьмешчаны¤ ¢ шп≥таль. Ѕыло затрымана прыбл≥зна 35 чалавек. ”вечары буда¢н≥к≥ са ¢сЄй Ѕеларус≥ акты¢на ¢ цемры насыпал≥ дарогу, частка ¢дзельн≥ка¢ п≥кету ¢сЄ ¤шчэ знаходз≥лас¤ ¢ урапатах.\nјмаль два мес¤цы ¢ урапатах кругласутачна дз¤жураць дабраахвотн≥к≥. « кожным днЄм халадае, ≥ ахо¢ваць станов≥ц-ца ¢сЄ ц¤жэй. ƒабраахвотн≥к≥ будуць заставацца ¢ урапатах, пакуль н¤ скончацца буда¢н≥чы¤ работы, ¤к≥¤ ≥дуць шпарка. “ым часам буда¢н≥к≥ парушыл≥ дамо¢ле насьць пра тое, што працы будуць весьц≥с¤ тольк≥ на 22 мэтры ад дарог≥. яны зла-мал≥ й напалову прысыпал≥ жв≥рам крыжы, ¤к≥¤ был≥ м¤жою, за ¤кою нельга весьц≥ буда¢н≥цтва. ЌепадалЄку ¢весь час ста≥ць машына з амапа¢цам≥. «ламаны¤ крыжы адна¢л¤юць, а сьв¤тар ЅјЌѕ÷ Ћеан≥д јкалов≥ч асьв¤ц≥¢ ≥х.\n«акрыл≥ газэту "ѕагон¤"\n12-га л≥пен¤ пастановай ¬ышэйшага √аспадарчага суду Ѕела-рус≥ л≥кв≥давана¤ гарадзенска¤ "ѕагон¤" - адна зь першых незалежных беларуск≥х дэмакратычных газэта¢. “ак≥м чынам бы¢ задаволены зыск пракуратуры √арадзенскай воблась-ц≥ аб закрыцьц≥ газэты. √≥сторы¤ з закрыцьцЄм выданьн¤ рас-пачалас¤ ¤шчэ 17-га л≥стапада м≥нулага году, кал≥ "ѕагон≥" вынесьл≥ пап¤рэджаньне за распа¢сюджаньне за¤вы аб'ед-наньн¤ "√рамадз¤нск≥¤ ≥н≥цы¤тывы". јмаль праз год, 5-га верасьн¤, увесь наклад выданьн¤ бы¢ арыштаваны . "ѕагоню" абв≥навац≥л≥ ¢ публ≥кацы≥ паклЄпн≥цк≥х матэры¤ла¢ на Ћукашэнку. Ќа газэту была заведзена¤ крым≥нальна¤ справа, а таксама вынесена чарговае пап¤рэджаньне. ѕаводле зака-нада¢ства, пасьл¤ двух пап¤рэджаньн¤¢ выданьне могуць зачын≥ць, аб чым ≥ бы¢ нак≥раваны зыск у ¬¤рхо¢ны √ас-падарчы суд. √ало¢ны рэдактар газэты ћ≥кола ћаркев≥ч л≥-чыць, што на зьн≥шчэньне выданьн¤ суд ≥ пракуратура атры-мал≥ загад ад вышэйшага к≥ра¢н≥цтва кра≥ны. ”се гэты¤ падзе≥ Єн успрымае ¤к "пал≥гон, на ¤к≥м адпрацо¢ваюцца мэтады ц≥ску на незалежную прэсу". ” той-жа час, рэдакцы¤ газэты зьб≥раецца змагацца за сваЄ далейшае ≥снаваньне.\nјсьв¤чэньне месца будучага царко¢нага комплексу Ѕеларускай ј¢такефальнай Ќароднай ѕравасла¢най ÷арквы (ЅјЌѕ÷) ¢ м¤стэчку ѕагран≥чным на √арадзеншчыне ад-былос¤ 13-га кастрычн≥ка. Ќа ¢рачыстасьць закладк≥ храма —ьв. ≈¢фрас≥ньн≥ ѕолацкай прыл¤це¢ зь Ќью ®рку арх≥¤п≥скап ЅјЌѕ÷ ёры. ®н ≥ першы сакратар амэрыкан-скае амбасады ¢ Ѕеларус≥ сп. ƒжон унштадтэр заклал≥ ¢ падмурак будучае царквы капсулу з пасланьнем нашчадкам.\nЌаста¤цель царквы айцец ян —пасюк ужо друг≥ год змага-ецца зь "вертыкальлю" й ћаско¢ск≥м патры¤рхатам за права весьц≥ набажэнствы. яго карал≥ штрафам, п¤ц≥дзЄнным зьн¤воленьнем, зако¢вал≥ ¢ кайданк≥ падчас набажэнства. Ќа падмурках будучага храма айцец ян выказа¢ пажаданьне ¢жо наступным летам правесьц≥ набажэнства ¢ новай царкве. ј вайсковы намЄт, дзе да гэтага зьб≥рал≥с¤ верн≥к≥, пойдзе па ¢сЄй Ѕеларус≥, дзе па¢стануць новы¤ Ѕеларуск≥¤ храмы.\nѕратэст папул¤рнага сьпевака\nЌап¤рэдаднi выбара¢ в¤домы сьп¤вак ярасла¢ ≈¢дакiма¢ за¤вi¢: калi Ћукашэнка зно¢ стане прэзыдэнтам, Єн адмовiц-ца ад званьн¤ народнага артыста. —ьп¤вак сьцьв¤рджа¢, што калi выбарцы падтрымаюць уладу, ¤ка¤ адправiла на той сьвет лепшых людзей i зьдзекуецца з народу, Єн н¤ зможа насiць ганаровае званьне. јд сваiх слова¢ Єн не адмов≥¢с¤.\n—Єньн¤ ¢ Ѕеларусi званьнем народнага артыста ¢ганараваны¤ 113 чалавек. «начных матэры¤льных даброта¢ гэтае званьне не дае, надба¢ка на тры мiнiмальны¤ зарплаты ды магчымасьць л¤чыцца ¢ спэцшп≥тал≥ iра¢нiцтва справа¢ прэзыдэнта. јле кал≥ Єсьць папул¤рнасьць, то званьн≥ сапра¢ды не патрэбны¤, тым больш што ¢ Ѕеларус≥ ≥х дае ¢лада незалежна ад таго, папул¤рны сьп¤вак цi не.


Палявыя курсы па вызначэнні і падліках вадаплаўных птушак: запрашаем жадаючых! — Ахова птушак Бацькаўшчыны\n/16 кастрычніка — Палявыя курсы па вызначэнні і падліках вадаплаўных птушак: запрашаем жадаючых!\nНавіна аддзяленняў ад 16 кастрычніка 2014 года\nУ рамках новага сумеснага праекту Гродзенскага і Брэсцкага абласных аддзяленняў АПБ, які фінансуецца Рэгіянальным экалагічным цэнтрам для Цэнтральнай і Усходняй Еўропы (REC), з’явілася рэальная магчымасць разам з больш дасведчанымі бёдуотчарамі павучыцца вызначаць вадаплаўных і каляводных птушак. А таксама – навучыцца правільна іх падлічваць і заносіць свае назіранні на сайты «Птушкі штодня» і «Біяразнастайнасць Беларусі».\nНа працягу як мінімум наступных двух месяцаў з Гродна і Брэста будуць ладзіцца штотыднёвыя бясплатныя выязды на бліжэйшыя да гэтых гарадоў ТВП (Тэрыторыі, важныя для птушак) з вадаёмамі і вадатокамі. Там магчыма будзе вызначаць відавы склад мігрантаў і падлічваць іх колькасць.\nВіатецца ўдзел у курсах мала ці зусім недасведчаных назіральнікаў! На час паездак ім могуць даць пакарыстацца палявой оптыкай і вызначальнікамі. Таксама ў дадатак – не менш важныя для навучання парады і падказкі дасведчаных бёдуотчараў.\nКолькасць месцаў на курсах абмежаваная! Таму на іх патрапяць тыя, хто раней паведаміць арганізатарам пра сваё жаданне і матывацыю ўдзельнічаць у іх па наступных маб. тэлефонах: у Гродна +375 336 887589 (Дзьмітры Вінчэўскі, [email protected]), у Брэсце +375 295 227236 (Дзяніс Табуноў, [email protected])\nПершая паездка з Гродна запланаваная на гэтую нядзелю, 19.10 на ТВП «Гарадзенская Свіслач» і навакольныя вадаёмы.\nВыезд з Гродна ў 9.00 ад офіса АПБ на вул. Леніна, 13 (бар «Атлантык»). Да абеду – правядзенне ўлікаў вадаплаўных і каляводных птушак. Абед на аграсядзібе ў в.Ярмолічы. Пасля абеду да 15.30 – прэзентацыі «Для чаго і як заносіць свае назіранні на сайты «Птушкі штодня» і «Біяразнастайнасць Беларусі». Вяртанне ў Гродна каля 16.00.\nПершая паездка з Брэсту адбудзецца 26.10 і будзе дадаткова анансавацца.\nФота – Дзьмітры Вінчэўскі\n15 кастрычніка 2014 года


Учора ў Нацыянальным навукова-асьветным цэнтры імя Ф.Скарыны на распараджэньне кіраўніцтва камунальных службаў Цэнтральнага раёну сталіцы адключылі электрычнасьць.\nЭлектрычнасьць адключылі, як сказаў нам загадчык аддзелу Цэнтру прафэсар Адам Мальдзіс, з прычыны запазычанасьці па арэнднай плаце. Гэтак выйшла з-за хранічнага дзяржаўнага недафінансаваньня празь Міністэрства адукацыі, да якога належыць Цэнтар. У гэтым, на думку начальніка ўпраўленьня навукі Алега Рэута, вінаватыя самі супрацоўнікі Цэнтру.\n(Рэут: ) "Ужо некалькі гадоў фінансаваньне навуковых установаў робіцца паводле пададзеных імі заявак на пэўныя навуковыя тэмы, якія прайшлі экспэртны адбор.\nРаней было так: адчынялася нейкая навуковая ўстанова, дасьледчы інстытут ці навуковы цэнтар, набіраўся штат супрацоўнікаў, і на іхную працу выдаткоўваліся грошы. Цяпер жа ад навукоўцаў мы атрымліваем тэматычныя заяўкі, разглядаем іх і прызначаем фінансаваньне. Вось гэта і ёсьць асноўнай праблемай", — сказаў спадар Рэут і дадаў, што супрацоўнікі Скарынаўскага цэнтру мала ўдзельнічаюць у абвешчаных конкурсах тэмаў.\nЗамест гэтага кіраўніцтва Цэнтру, маўляў, спачатку пашырае штат супрацоўнікаў, а потым піша міністру адукацыі просьбу даць ім грошы на заробак. А так цяпер, маўляў, ня робіцца. Са словаў спадара Рэута, ёсьць яшчэ адна праблема, зьвязаная зь фінансаваньнем Скарынаўскага цэнтру.\n(Рэут: ) "Калі б гэта была нейкая навучальная ўстанова, то ёй бы выдзялялі грошы на аплату электрычнасьці, арэнды будынку ды іншыя выдаткі па ўтрыманьні.\nА навуковая ўстанова мусіць браць грошы на гэта са сродкаў, якія атрымлівае на навуковыя мэты. Калі, да прыкладу, на тэму выдзелена 10 мільёнаў рублёў, то 6 зь іх пойдзе на гаспадарчыя выдаткі і толькі 4 застанецца на заробкі навукоўцаў".\nАтрымліваецца, што чым менш навуковых тэмаў распрацоўвае Цэнтар, тым менш у яго грошай на гаспадарчыя патрэбы. Але нават тыя, што атрыманыя, зьядае інфляцыя. Да прыкладу, аддзел спадара Мальдзіса атрымаў грант на сёлетнюю тэму паўгода таму. За гэты час у выніку інфляцыі рэальная сума скарацілася напалову. А год яшчэ толькі пачаўся. Спадар Мальдзіс мяркуе, што супрацоўнікі аддзелу маюць сродкі толькі на адзін квартал.\nЦі азначае гэта, што паўстала пагроза закрыцьця Скарынаўскага цэнтру? Начальнік упраўленьня навукі Міністэрства адукацыі лічыць, што не.\n(Рэут: ) "Пра закрыцьцё Цэнтру няма гаворкі. Адзінае, трэба перагледзець штаты. Трэба спыніцца й падумаць, ад каго няма аддачы, то што ж…\nЗараз ва ўсіх установах такая сытуацыя. У любой навуковай лябараторыі. Кантрактная сыстэма найму супрацоўнікаў на пэўную тэму. Скажам, на тры гады. Але гэта ня значыць, што й надалей яму будзе гарантаваная гэтая праца. Калі ён сам ня знойдзе сабе фінансаваньня… То што ж… Жыцьцё такое зараз у нас".\nТымчасам супрацоўнікі Нацыянальнага навукова-асьветнага цэнтру імя Францішка Скарыны другі дзень працуюць пры сьвечках.


Выпадак мабільнага тэлефона | вытворчасць і пастаўкі з Taiwan аптовы дыстрыб'ютар\nВы тут: дадому-> прадукцыя -> Ліццё пад ціскам -> Выпадак мабільнага тэлефона\nВольная ад нас цудоўны і карысны калекцыю высокай якасці Выпадак мабільнага тэлефона , Якія выраблены з сусветнага класа асноўнага матэрыялу. Дапамогі з камандай кваліфікаваных спецыялістаў, Canshow Industrial Co., Ltd. прапануе іх у разнастайных формаў і памераў. Форма Частка гэтага, мы ўяўляем іх у абодвух стандартных і спецыяльных варыянтаў. Яны выраблены нашымі высокакваліфікаванымі спецыялістамі з выкарыстаннем вышэйшай матэрыял класа і найноўшыя тэхналогіі ў адпаведнасці з міжнароднымі стандартамі якасці.\nмадэль: IPhone 7 Plus\nIPhone 7 Plus Case супрацьударнага-APPLE\nДызайн у гушчу 1.2 мм,супраціў абаронцы абалонкі шліфоўка і драпіны падыходзяць для камбінацыі мабільных тэлефонаў.\nВытворчасць высокі празрысты,ўдаратрываласць,і радыятар для вельмі высокай тэмпературы,і складаецца з палімера, атрыманага PC.\nАдкіньце абарону з паветранай падушкай тэхналогіяй.\nПавышаныя куты падніміце экран і назад ад плоскіх паверхняў.\nпадрабязная камера&ампер;Кнопкі выразы выгнутыя для зручнасці.


Падарожжа ў казку: першавераснёўская лінейка ў Вульцы 2\nГлавная/Общество/Школьный дневник/Падарожжа ў казку: першавераснёўская лінейка ў Вульцы 2\nТак трошкі трывіяльна, але вельмі шчыра, вызначыла для сябе ўражанне ад удзелу ў першавераснёўскай лінейцы ў Вулькаўскай 2 СШ.\nПабудаваная па лініі чарнобыльскага фінансавання школа за 5 год свайго існавання, здавалася, яшчэ больш папрыгажэла, набыла новыя рысы ўпэўненасці і дыхтоўнасці. На прышкольным двары набралі моцы дрэўцы, яркімі плямамі палымнеюць з густам аформленыя клумбы. У абжытых класах з сучасным начыннем сапраўднымі гаспадарамі адчуваюць сябе вучні. Вось толькі колькасць іх год ад года змяншаецца: сёлета за парты ў школе, разлічанай на 160 месцаў, селі 139 хлопчыкаў і дзяўчынак.\nУсе яны раніцай 1 верасня сабраліся на святочную лінейку. Разам дружна віталі 12 першакласнікаў і 11 – будучых выпускнікоў. Уважліва слухалі наказы на дарогу з вуснаў дырэктара школы Аляксандра Шмата, настаўнікаў, бацькоў і вашай пакорлівай слугі.\nПрыемным сюрпрызам для землякоў стаў прыезд начальніка раённага аддзела Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь Андрэя Лукашэвіча. У сённяшнім кіраўніку праваахоўнага падраздзялення цяжка ўбачыць рысы сарамлівага хлапчука-першакласніка. Між тым, роўна 35 год таму ён пераступіў парог Вулькаўскай 2 школы. Праўда, была яна зусім іншай – аднапавярховай, з цемнаватымі ка-лідорамі, вузкімі вокнамі і класамі, дзе з цяжкасцю месціліся ў сярэднім па тры дзясяткі вучняў…\nНайбольш пакутавалі вясковыя гарэзы: у школе не было годнай спартыўнай залы. Да самых халадоў урокі фізічнай культуры праводзіліся на свежым паветры. Сённяшнія ўмовы для дзяцей у новай школе Андрэй Аляксандравіч назваў шыкоўнымі. Асабліва адзначыў заўзяты прыхільнік здаровага ладу жыцця прасторную спартыўную залу. А для таго, каб дзеткі менш часу бавілі за камп’ютарамі, перадалі ў падарунак набор спартыўных прыналежнасцей.\nПасля лінейкі перша-клашкі і іх бацькі ўладкаваліся на прыступках школы для традыцыйнага здымка на памяць.\n«Сэрца» ад лунінчан\nАбласныя "Дажынкі" прайшлі на Століншчыне


Інтэлектуальная сітуацыя Беларусі. Апытанне: Андрэй Ягораў « Методология.BY\nМагчыма, адсюль і ўзнік штуршок да пераймання «культурнай палітыкі» і падыходу Мацкевіча, дзе вельмі выразна і амаль поўна сфармулявана названая задача. Што з гэтай гісторыі вынікае? Па-першае, тое што я дакрануўся да ўжо існуючага свету сапраўднай культуры. Ермаловіч і Караткевіч там былі, і, больш за тое, самі яны і іх культуратворчасць узгадаваліся на пэўнай глебе і працяглай традыцыі. Па-другое, большая частка навакольнага свету сканструяваная на глебе іншага культурнага зместу. І змест гэты, па сутнасці, савецкі, трансфармаваны глабальнай культурай савецкі змест…\nНаша інтэлектуальная сітуацыя заўсёды застаецца меншай (фрагментарнай, партыкулярнай), чым Беларусь, якую трэба абмысліць. Прыкметамі такога стану з’яўляюцца адсутнасць прызнаных сучасных культурных герояў (ёсць беларускія рэжысёры — няма Рэжысёра, ёсць філосафы — няма Філосафа), паўсюднае адмаўленне інтэлектуальнага ўнёску сваіх суайчыннікаў (за што не зачапіся, дык нічога ў нас няма), будаўніцтва ўсяго з чыстага аркуша (хто б што ні пачаў, ён упэўнены, што першы), па-за разумнае (у лепшым выпадку напалову разумнае) існаванне палітыкі, адукацыі, медыцыны, права… Інтэлектуалы, тыя, хто павінен ствараць будучыню, не могуць ствараць яе як цэлую, і мы ўсе разам робімся прычынай знаёмай сітуацыі беларуса: «Я — тутэйшы, а край наш забраны».\nСталася так праз несучаснасць і спазненне развіцця зместу інтэлектуальнай сітуацыі, у параўнанні з развіццём практычнай (сацыяльна-гістарычнай) сітуацыі. Сёння мы жывем зместам канца 1980-х — пачатку 1990-х гадоў, напрацаваны ў той час гумус сёння нармуе наша «падвоенае» жыццё. Тады інтэлектуалы змаглі замацаваць магчымасць засваення наступным пакаленнем культурнай «тутэйшасці» і несавецкай «іншасці» праз узрушэнне нацыянальнай свядомасці. І тут не так шмат розніцы паміж беларускім-беларускім Дубаўцом і беларускай-рускай Шпарагай, Лятучым універсітэтам і ЕГУ, гэта якраз нарматыўна «тутэйшае», розніца куды больш адчувальная паміж усім гэтым і тым, што культурна нармуе напружанае штодзённае жыццё калектыва ЖЭС № 2, БДУ альбо Міністэрства аховы здароўя. Вось там жыве Іншы, там Вусцеж! (Хаця можа тут хутчэй гаворыць мой кафкіянскі страх перад безасабовасцю адміністратыўных сістэм…).\nБеларускае мысленне аказалася няздатным агарнуць, увабраць у сябе ўсю цэласнасць культуры, што была неабходнай для стварэння незалежнай дзяржавы. Інтэлектуальная сітуацыя ўчора з’яўлялася такой, што формы і сродкі мыслення, якімі валодалі беларускія інтэлектуалы, былі несувымерныя сацыяльна-гістарычнай сітуацыі. За 1990-я і 2000-я гады сітуацыя змяняецца да лепшага, але ж час, падаецца, бяжыць яшчэ хутчэй…\nАпалогія Сакрата такая, так?.. Што ўвогуле можа быць апраўданнем для існавання інтэлектуальнай працы? Развіццё, хіба што. Калі ёсць развіццё, калі з’яўляецца тое, чаго не існавала… У нас ёсць гэтае развіццё, інтэлектуалы спрычыняюцца да змен у краіне і ствараюць тое, што неабходна для жыцця незалежнай краіны. Асвойваюць прастору культуры. Калі 20 гадоў таму ў нас сапраўды шмат чаго не было, то зараз яно ёсць. Есць літаратурная крытыка, есць інтэлектуальныя часопісы, есць гуманітарныя і сацыяльныя даследаванні, есць кнігі і энцыклапедыі, есць інтэлектуальныя школы, есць людзі Вялікай Культуры: Уладзімір Мацкевіч, Валянцін Акудовіч, Міхал Анемпадыстаў… ужо цяжка пералічыць усіх… Ёсць канцэпцыі і ідэі… Ёсць з’явы сацыяльнага жыцця, заснаваныя на падставе інтэлектуальнай працы. Есць ЕГУ, Беларускі калегіюм, Лятучы ўніверсітэт, Беларуская нацыянальная платформа грамадзянскай супольнасці, «Палітычная сфера» і Кангрэс даследчыкаў Беларусі… Есць я і вы, якіх ніколі б не было такімі, што мы есць сёння без «плана ідэальнага», закладзенага Мацкевічам, Акудовічам, Ігарам Бабковым, Беларускім калегіюмам, семінарам Абушэнкі-Бабкова, метадалагічнымі семінарамі…\nТолькі ўсяго гэтага замала, замала для такой краіны, як Беларусь, усё яшчэ замала…\nДля беларускіх інтэлектуалаў у сацыяльнай сітуацыі выклік ляжыць у пераадоленні дваістасці існавання Беларусі, неабходна разбурыць «барыкаду» (па Ул. Мацкевічу), прывесці рэальнасць у адпаведнасць з планам ідэальнага. Але ж гэты план ідэальнага не ў стане сёння змясціць гэтае рэальнае, таму неабходна развіццё самога мыслення. Так, наш метадалагічны «прагрэсарскі» падыход сутыкаецца з непадатлівай нам рэальнасцю, сацыяльнасць хоча нас з’есць, падпарадкаваць, знічтожыць. Тое самае адбываецца і з іншымі прэтэндэнтамі на інтэлектуальную пазіцыю, толькі яны пра гэта не ведаюць. Таму трэба сканструяваць новыя «ўхваты» для гэтае сацыяльнасці, для яе разумення, даследавання, пераўтварэння… І, у той жа час, гэтая праца мусіць рабіцца праз «каланізацыю» яшчэ-не-нашай Культуры і культурапераўтваральную працу (больш вузка і трошкі ідэалагічна мы апісвалі гэта ў трыядзе «дэсаветызацыя—беларусізацыя—еўрапеізацыя»). І тут самім інтэлектуалам неабходна стаць «кіруючым класам», перайсці ад намінальнага праўлення да рэальнага. Гэта патрабуе іншага самавызначэння і іншага мяне самога як інтэлектуала, што, падаецца, самае складанае.


У Віцебску адбылася прэм’ера фільма “Выбар Барыса Хамайды” | baj.by\nУ Віцебску адбылася прэм’ера фільма “Выбар Барыса Хамайды”\n07.06.2016 Крыніца: Служба маніторынгу ГА "Беларуская асацыяцыя журналістаў"\nАўтары дакументальнага фільма Алена Сцяпанава і Аляксандр Зянкоў распавялі пра гісторыю стварэння стужкі, а віцебскія фотажурналісты прэзентавалі гледачам вялікую выставу, прысвечаную легендарнаму распаўсюдніку незалежнай прэсы.\nФотавыстава, якую ўбачылі і галоўны герой, і запрошаныя на прэзентацыю яго сябры, умоўна складаецца з некалькіх частак.\nАсноўная з іх – гэта фотаздымкі Барыса Хамайды, зробленыя каля так званага “сіняга дома” №28 па вуліцы Леніна ў цэнтры Віцебска, дзе пад бел-чырвона-белым парасонам ўжо каторы год распаўсюджваюцца беларускія незалежныя выданні.\nУ любую пару года, пад снегам і дажджом, пад сонцам і ў мароз Барыс Хамайда раскладвае свой столік, а на ім – газеты і часопісы. “Асартымент” мяняецца ў залежнасці ад таго, якое выданне трапіла пад забарону і мае цяжкасці з распаўсюдам.\nДругая частка фотавыставы – гэта здымкі, на якіх Барыс Хамайда з’яўляецца ўдзельнікам палітычных і грамадскіх акцый, часам адзіным. Чорная стужка, завязаная на галаве, – сімвал смутку ў дзень угодкаў Чарнобыльскай трагедыі; схілены ў жалобе бел-чырвона-белы сцяг – паездка на могілкі, дзе пахаваны бліжэйшы сябар і паплечнік Уладзімір Плешчанка; вобраз “беларускага Святога Мікалая” – Барыс Хамайда віншуе мінакоў з Калядамі; а яшчэ – піша агульнанацыянальную дыктоўку пад наглядам міліцыянтаў, спрачаецца з палітычнымі апанентамі, прымае віншаванні з Днём Волі і Днём свабоды прэсы…\nБольш за 40 фотаздымкаў апошніх гадоў зробленыя Сяргеем Серабром, Ігарам Мацвеевым, Аленай Сцяпанавай, і яшчэ каля дзясятка – архіўных, аўтарства Антона Сцепанішчава. Апошнія складаюць асобны раздзел выставы. Тут Барыс Ханонавіч яшчэ не распаўсюднік, а рэдактар аднаго з першых незалежных выданняў Віцебска – газеты “Выбар”, закрытай, але не забытай гараджанамі.\nПра гісторыю газеты, якую Хамайда зарэгістраваў за ўласныя грошы, заробленыя цяжкай фізічнай працай у Сібіры; пра тое, як ён прыкаваў сябе ланцугом да батарэі, калі рэдакцыю гвалтам высялялі з памяшкання; пра тое, што права на выбар – самы галоўны атрыбут свабоды, і распавядаецца ў дакументальным фільме “Выбар Барыса Хамайды”.\nГэтая стужка – маналог галоўнага героя пра любоў да роднага горада, пра тое, што “газетная справа” дасталася Барыса Ханонавічу ў спадчыну, як ён жартуе. Яго бацька ў дзяцінстве распаўсюджваў газету “Витебский пролетарий”, а ў сталым узросце пісаў туды артыкулы. І пра тое, што некалькі гадоў, ужо пасля закрыцця, газета “Выбар” выходзіла ў падпольных умовах. І пра тое, што быць носьбітам вольнага слова ў яго узросце ўжо няпроста, але ён робіць гэта і будзе рабіць, “бо калі не я, то хто тады?”…\n“Адмыслова мы абралі менавіта такую форму – унутраны маналог героя, які гуляе па Віцебску, едзе ў трамваі, сядзіць у кавярні, корміць качак у парку. І распавядае пра стварэнне “Выбара” – газеты, якая стала значнай вехай у яго жыцці”, – кажа аператар Аляксандр Зянкоў.\n“Людзі больш прывыклі бачыць Барыса Хамайду ў іншых умовах – калі ён выходзіць да “сіняга дома”, размаўляе пра палітыку, распаўсюджвае газеты. Тамсама, дарэчы, ён распаўсюджваў і “Выбар”, калі выданне яшчэ выходзіла. Але найбольш мяне ўразіла яго прызнанне, што ён дагэтуль ганарыцца газетай. І калі яго затрымліваюць міліцыяты і патыюцца пра месца працы, кажа: “рэдактар газеты “Выбар””. А на заўвагу, што газеты даўно няма, адказвае: “Гэта ў вас газеты няма. А ў мяне ёсць газета, бо яна ў мяне ў галаве”, – гаворыць Алена Сцяпанава, аўтарка гукавага сцэнарыя фільма.\nНа прэм’еру былі запрошаныя госці – Наталля Плешчанка, дачка сябра Барыса Ханонавіча; адзін з дэлегатаў устаноўчага сходу ГА “БАЖ”, журналіст Андрэй Аліфірэнка, які ў пачатку станаўлення дапамагаў “Выбару” з паперай і выхадам у друк. Людміла Сіманёнак, сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў, якая калісьці працавала ў “Выбары”, прачытала свае вершы; паэт і бард Георгій Станкевіч праспяваў некалькі песень, а Таццяна Мацвеева, аўтарка нарыса “Ад чыноўніка ў аблвыканкаме да апазіцыянера. Як жыве і змагаецца віцебскі дэмакрат Барыс Хамайда”, што ўвайшоў у шорт-ліст пераможцаў конкурса “Вольнае слова”, падзякавала найстарэйшаму віцебскаму актывісту за павагу да прафесіі журналіста, за вернасць сваім перакананям, за аптымізм, якім ён умее натхніць іншых.\nПрэм’ера і прэзентацыя адбыліся ў суботу, 4 чэрвеня, і ўжо сталі з’явамі гарадскога жыцця – пра іх з’явіліся артыкулы ў мясцовым незалежным друку. Вялікі фотарэпартаж пра іх можна паглядзець на старонцы “Віцебск. Нашы ў горадзе” ў Фэйсбуку. А Барыс Хамайда атрымаў у падарунак альбом з усімі фотаздымкамі, якія склалі экспазіцыю выставы. Апрача іх, гледачы маглі патрымаць у руках і амаль што “музейныя эксапанаты” – нумары газеты “Выбар” розных гадоў.


Гайдукевіч: я не прасіў у «Гавары праўду!» мільён даляраў - Telegraf.by\nГайдукевіч: я не прасіў у «Гавары праўду!» мільён даляраў\nЛідар Ліберальна-дэмакратычнай партыі Сяргей Гайдукевіч абвяргае інфармацыю аб тым, што прапаноўваў «раскруціць» Уладзіміра Някляева на выбарах у абмен на мільён даляраў. "Калі б я прасіў, то мільёнаў дзесяць як мінімум, і то - не для таго, каб дапамагчы кампаніі «Гавары праўду!», а для таго, каб выкарыстоўваць у сваіх мэтах", - заяўляе палітык.\nГазеце «Савецкая Беларусь» 14 студзеня апублікавала «рассакрэчаныя дакументы», датычныя дня прэзідэнцкіх выбараў.\n«Фядута (палітолаг і каардынатар перадвыбарчага штабу былога кандыдата Уладзіміра Някляева Аляксандр Фядута — заўв. Тэлеграфа) паведаміў, што на яго ініцыятыўна выйшаў старшыня ЛДП Гайдукевіч, які прапанаваў за мільён даляраў ЗША аказаць садзейнічанне кампаніі «Гавары праўду!» па прасоўванні яе кандыдата на будучых выбарах і зняць сваю кандыдатуру ў яго падтрымку», — піша выданне.\nАднак сам Сяргей Гайдукевіч таксама сцвярджае адваротнае. «Калі б я штосьці прапаноўваў, то значна больш — мільёнаў 10-20. Гэта першае. Другое: я ўжо ўсё сказаў аб выбарах і калі здымаўся, і калі выступаў 18 снежня на ўсіх беларускіх каналах», — заявіў палітык, перадае БелаПАН.\nЁн лічыць, што мае значна больш шырокай інфармацыяй аб выбарах, чым супрацоўнікі газеты, паколькі два разы вылучаў сваю кандыдатуру на прэзідэнцкіх выбарах. «Тое, што напісана ў «Савецкай Беларусі» аб прэзідэнцкай кампаніі ў Беларусі, — дробязь, я ведаю ў дзясяткі разоў больш. Таму я магу цяпер разам з вамі пасмяяцца», — адзначыў старшыня ЛДП.\nЯк ужо перадаваў Тэлеграф, кандыдат у прэзідэнты на выбарах 2001 і 2006 гадоў Сяргей Гайдукевіч балатаваўся таксама на выбарах 2010 года, аднак падаў заяву ў Цэнтральную выбарчую камісію аб зняцці сваёй кандыдатуры. Ён таксама паведаміў, што не мае намеру перадаваць свае подпісы ў падтрымку іншых прэтэндэнтаў.\n«Чаму я павінен камусьці аддаваць подпісы? Я не ведаю гэтых іншых кандыдатаў. У мяне сапраўдная партыя, няма наймітаў, людзі збіралі подпісы за мяне цалкам бясплатна. Я не збіраюся падводзіць сваю каманду», — адзначыў палітык 8 кастрычніка.\nТаксама пасля свайго зняцця Сяргей Гайдукевіч заявіў, што «выбары ў Беларусі — гэта спектакль, вынікі якога ўжо даўно ўсім вядомыя».


З юрыдычнай дакладнасцю. Сярод тых, хто 6 снежня адзначае сваё прафесійнае свята, і супрацоўнікі юрыдычнага аддзела райвыканкама — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\nЗ юрыдычнай дакладнасцю. Сярод тых, хто 6 снежня адзначае сваё прафесійнае свята, і супрацоўнікі юрыдычнага аддзела райвыканкама\n04/12/2015 76 redakcyja 0 Comment\nУ гэтага аддзела вельмі адказная місія і задачы: садзеянне ў забеспячэнні захавання законнасці ў дзейнасці райвыканкама і яго службовых асоб; праверка на адпаведнасць беларускаму заканадаўству прымаемых рашэнняў і распараджэнняў; сумесна з іншымі структурнымі падраздзяленнямі разгляд зваротаў грамадзян, іх асабісты прыём. Гэта ўвогуле, а ў прыватнасці, сцвярджае начальнік аддзела Дзіна Дуброўка, мноства вельмі цікавай і адказнай работы, якая патрабуе, найперш, юрыдычнай дакладнасці. Дзіна Станіславаўна літару закона паважае, дагэтуль некалькі дзесяцігоддзяў працавала спачатку памочнікам пракурора раёна, потым намеснікам. Вопыт спрыяе рабоце. Пад рукою і ў яе, і ў калегі – галоўнага спецыяліста юрыдычнага аддзела Тамары Казак кодэксы, заканадаўчыя акты, інструкцыі. Калі ўзнікаюць нейкія пытанні, заўсёды можна звярнуцца на прававы партал.\nГалоўнае, каб усе дзеянні і рашэнні адпавядалі закону. Свой удзел у гэтай місіі скурпулёзна, прынцыпова, граматна забяспечвае юраддзел органа выканаўчай улады раёна. Вельмі кампетэнтны і… сімпатычны.\n← Поліс упэўненасці. У суботу – Дзень страхавых работнікаў\nПетарда без дазволу →\nВ Ляховичах открылась воркаут-площадка /фото new и будет дополнено ещё/\n03/06/2018 redakcyja 2\nПадарунак ад юрыстаў


Пачаўся збор подпісаў пад петыцыяй за вызваленне палітвязняў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПраваабаронцы апублікавалі сумесную петыцыю да кіраўніка Беларусі Аляксандра Лукашэнкі з патрабаваннем вызваліць усіх палітычных зняволеных. Яе ініцыявалі Праваабарончы цэнтар «Вясна», швейцарска-нямецкая асацыяцыя «Libereco — Партнэрства за правы чалавека» і незалежная праваабарончая арганізацыя «Freedom House». У петыцыі гаворыцца, што ў Беларусі з палітычных матываў за кратамі ўтрымліваюцца шэсць чалавек — Мікалай Статкевіч, Ігар Аліневіч, Яўген Васьковіч, Мікалай Дзядок, Арцём Пракапенка і Юры Рубцоў.\n«Будучы краінай, якая ратыфікавала Міжнародны пакт аб грамадзянскіх і палітычных правах, Беларусь мае абавязак забяспечваць права на справядлівы і бесстаронні суд і павінна была забяспечыць гэтае права ўсім асобам з гэтага спісу. “Мы хацелі б нагадаць пра міжнародныя абавязанні Беларусі і заклікаем Вас забяспечыць правы на свабоду выказванняў, сходаў і аб’яднанняў усім людзям Беларусі», — гаворыцца ў петыцыі.


Артур Юр’евіч Кац — Вікіпедыя\nАртур Юр’евіч Кац\n26 снежня 1994(1994-12-26) (26 гадоў)\n2015 → Гарадзея 5 (0)\n2016 → Смалявічы-СТІ 20 (1)\n2017—2018 Прамень (Мінск) 44 (10)\n2019 Дняпро (Магілёў) 12 (0)\n2020 Віцебск 6 (0)\n2021— Белшына (Бабруйск)\nАртур Кац (нар. 26 снежня 1994, Мінск) — беларускі футбаліст, абаронца бабруйскай «Белшыны».\nВыхаванец мінскай футбольнай школы «Трактар», з 2013 года выступаў за дубль барысаўскага БАТЭ ў якасці паўабаронцы. У красавіку 2015 года быў аддадзены ў арэнду ў «Гарадзею», аднак згуляў у Першай лізе ўсяго ў 5 матчах за клуб. У сезоне 2016 на правах арэнды выступаў за клуб «Смалявічы-СТІ», які падпісаў дагавор аб супрацоўніцтве з БАТЭ. Аднак, па заканчэнні сезона супрацоўнітва было спынена, і паўабаронца пакінуў БАТЭ.\nСа студзеня 2017 года праходзіў прагляд у «Гарадзеі», якая на той час ужо выступала ў Вышэйшай лізе. У лютым падпісаў кантракт з клубам, але ўжо праз два тыдні ён быў разарваны. Неўзабаве далучыўся да мінскага «Промня», у складзе якога пачаў сезон 2017. З цягам часу замацаваўся ў якасці асноўнага левага абаронцы, забіў за сезон 9 галоў, чым дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу.\nУ сакавіку 2018 года падоўжыў кантракт з «Промнем». У першай палове сезона 2018 звычайна гуляў у стартавым складзе каманды, пазней страціў месца ў аснове.\nУ пачатку 2019 года ў сувязі з пераездам «Промня» ў Магілёў і аб’яднаннем з мясцовым «Дняпром» стаў іграком аб’яднанай каманды, якая атрымала назву «Дняпро». З’яўляўся на полі нерэгулярна, з чэрвеня страціў месца ў складзе, з кастрычніка зноў стаў прыцягвацца да матчаў, выхадзіў на замену.\nУ лютым 2020 года адправіўся на прагляд у «Віцебск» і ў выніку падпісаў кантракт. На полі з’яўляўся рэдка, пераважна заставаўся на лаўцы запасных, гуляў таксама за дубль. У снежні 2020 года па заканчэннні кантракта пакінуў «Віцебск».\nУ сакавіку 2021 года стаў іграком бабруйскай «Белшыны».\n2013 дубль БАТЭ 15 0\n2014 дубль БАТЭ 30 3\n2015 Д2 Гарадзея 5 0\n2016 Д2 Смалявічы-СТІ 20 1\n2017 Д2 Прамень 24 9\n2018 Д1 Прамень 20 1\n2019 Д1 Дняпро 12 0\n2020 Д1 Віцебск 6 0\n↑ Artur Kats // Transfermarkt — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ "Городея" приняла решение расстаться с Артуром Кацем через две недели после подписания контракта\n↑ Три футболиста пополнили ряды "Луча"\n↑ Артур Кац перешел в "Витебск"\n↑ Кац и Назаренко покидают "Витебск"\n↑ Артур Кац подписал контракт с "Белшиной"\n1 Ахрамчук (б)\n13 Харытановіч (б)\nгалоўны трэнер: Віталь Паўлаў\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Артур_Юр’евіч_Кац&oldid=3825618"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 11:00, 1 красавіка 2021.


Супярэчлівая інфармацыя паступае аб сітуацыі ў цэнтры Грознага | Новы Час\nКіраўнік Чачні Рамзан Кадыраў абвясціў аб паспяховым завяршэнні сілавой аперацыі супраць удзельнікаў узброенага падполля, відавочцы паведамляюць, што баявыя дзеянні працягваюцца.\nАб спыненні баёў ў Грозным Рамзан Кадыраў паведаміў журналістам пасля завяршэння паслання прэзідэнта да Федэральнага сходу. Па словах кіраўніка Чачні, знойдзены целы дзевяці меркаваных удзельнікаў незаконных узброеных фарміраванняў, астатніх, цытата па ТАСС, «шукаюць сярод руінаў». Кіраўнік рэгіёну адзначыў, што, на яго думку, ФСБ ужо можа адмяняць рэжым контртэрарыстычнай аперацыі, які быў уведзены ў цэнтры Грознага ноччу.\nМіж тым, карыстальнікі сацыяльных сетак працягваюць паведамляць аб стральбе ў межах горада. Журналіст са сталіцы Чачні Мілана Мазаева распавядала «Эху Москвы», што баі ідуць у школы нумар 20, дзе схаваліся баевікі. Гэта, па словах карэспандэнткі, густанаселены раён, і сілавікі ўстрымліваліся ад актыўнага штурму будынка. У Нацыянальным антытэрарыстычным камітэце рапартуюць аб забойстве асноўнай групы удзельнікаў узброенага падполля. Колькі іх было, не ўдакладняецца. У паведамленні сказана пра гібель, па меншай меры, 10 супрацоўнікаў паліцыі, 28 атрымалі раненні.\nМэтай паўстанцаў у Грозным НАК называе здзяйсненне серыі тэрактаў. У Інтэрнэце тым часам распаўсюджваецца відэазварот ад імя арганізацыі «Імарат Каўказ», у якім напад называюць адплатай за ўвядзенне асабістага дагляду жанчын у хіджабе.\nДэпутат Рады заклікае «крамлёўскую хунту» прыбраць сваіх «карнікаў» з Грознага\n10 сілавікоў загінулі, да 20 параненыя ў ходзе баёў у Грозным


“Творца – шырокае паняцце”. Аляксандр Дубіцкі | Официальный сайт Чаусской районной газеты "Искра"\nГлавная > Нашы творчыя праекты > “Творца – шырокае паняцце”. Аляксандр Дубіцкі\nПросмотров: 341 11.10.2017 17.10.2017 Нашы творчыя праекты\nШмат чаго сцірае наша памяць, нібы гумка з аркуша паперы. А вось некаторыя, здавалася б, дробныя рэчы адкладваюцца ў ёй на ўсё жыццё. Дык, можа, не такія яны і дробныя? Напрыклад, Аляксандр Дубіцкі памятае той першы свой малюнак, калі ён адчуў сапраўдны «смак» да жывапісу. Было гэта ў трэцім класе. Звычайная замалёўка казачнага сюжэту пра папа і работніка яго Балду… Вядома, тая работа яшчэ не прэтэндавала на шэдэўр, але і самому хлопчыку спадабалася, і настаўнік, Мікалай Восіпавіч Васіленка, па-хваліў: «Малайчына». Юнага мастака гэта, можна сказаць, «акрыліла». Менавіта тады ён зразумеў, што маляваць у яго атрымліваецца лепш за многіх аднакласнікаў.\nМы сядзім і размаўляем у адным з вучэбных кабінетаў Чавускай дзіцячай школы выяўленчых мастацтваў і мастацкіх рамёстваў, якую Аляксандр Уладзіміравіч узначальвае 8 апошніх гадоў. Што тут займаюцца людзі творчыя, бачна па інтэр’еры: на сценах – мноства работ, выкананых у розных тэхніках: малюнак, габелен, інкрустацыя саломкай… І толькі доўгі стол пасярэдзіне пакоя нагадвае аб рабочай абстаноўцы. Пакуль тут пуста, бо заняткі пачнуцца пасля абеда. Так што ёсць час пагутарыць, успомніць, падзяліцца думкамі аб тым, што стала справай усяго жыцця майго субяседніка.\n– Я перайшоў у чацвёрты клас, калі ў раён прыехалі прадстаўнікі рэспубліканскай школы-інтэрната выяўленчых мастацтваў, – прыгадвае ён. – На той час у Савецкім Саюзе было толькі 4 такія вучэбныя ўстановы, і стаць іх навучэнцам было вельмі прэстыжна. Мне пашанцавала: прайшоў адбор у ліку 30 кандыдатаў з усёй Беларусі. Праўда, напачатку давялося здаць экзамены, прычым ацэнваліся не толькі схільнасці да малявання, але і веданне матэматыкі, рускай мовы. Патрабавані былі высокія: амаль кожную чвэрць каго-небудзь адлічвалі за непаспяховасць, дысцыпліну. Спецыялізаваныя ўрокі з намі праводзілі выкладчыкі Акадэміі мастацтваў.\nПравучыўся там Аляксандр да 8 класа, а потым вярнуўся ў Чавусы. Не, пад «фільтрацыю» ён не трапіў, проста вельмі сумаваў па дому, і бацькі пярэчыць не сталі. Агульнаадукацыйную школу хлопец скончыў з залатым медалём. Адкрываліся, можна сказаць, шырокія прасторы, бо ён не вельмі зацыкліваўся менавіта на жывапісу. Тады, у юнацтве, хацелася асягнуць неабсяжнае. Толькі ў кожнага ў гэтым жыцці, відаць, свая, адзіная дарога. І прывяла яна Аляксандра Дубіцкага ўсё ж на мастацка-графічны факультэт Віцебскага ўніверсітэта. Пасля яго заканчэння маладому спецыялісту прапаноўвалі застацца працаваць у гэтым горадзе. Але на той час ён ужо быў чалавек жанаты, і такое лёсаноснае рашэнне прымаў разам з жонкай: маладая сям’я прыехала ў Чавусы.\nАляксандр Уладзіміравіч толькі паўгода папрацаваў настаўнікам у Капанской школе, а потым усё кіруючыя пасады займаў. Быў дырэктарам Барышаўскай васьмігодкі, а з ад-крыццём у 1991 годзе Чавускай школы мастацтваў узначаліў яе калектыў. Праз нейкі час давялося перасесці ў іншае «крэсла»– дырэктара СШ №1. Прызнаецца, што роля адміністратара яму ніколі не імпанавала, хоць свае службовыя абавязкі імкнуўся выконваць добра. Усё ж, відаць, пратэставала творчая натура, бо для малявання часу заставалася не так многа. І аднойчы надакучыла «раздвойвацца», вырашы ў зрабіць паузу, якая доўжылася аж тры гады: ездзіў па розных фестывалях і выставах, працаваў з мальбертам. Стаў, можна сказаць, вольным мастаком.\nА потым усё вярнулася «на кругі свая». Праца ў школе эстэтычнага напрамку, як гэта, дае, па яго словах, магчымасць і сябе рэалізоўваць у творчасці, і вучыць гэтаму іншых. Прычым апошняе яму падабаецца не менш – адкрываць у дзецях таленты, даваць штуршок для іх развіцця, назіраць за іх поспехамі і адчуваць сваю прыналежнасць да гэтага.\n– Што для мяне мастацтва? – на нейкі час Аляксандр Уладзіміравіч задумаўся над маім пытаннем. – Вось ёсць такое выказванне, што яно належыць народу. Мабыць, і так. Але для самога мастака, на мой погляд, творчы працэс з’яўляецца чымсьці прыватным, нават інтымным. Я, напрыклад, ніколі не ставіў мэтай дасягнуць у гэтым нейкіх высот, стаць «публічным» мастаком. Хаця ўдзельнічаў і ўдзельнічаю ў розных выставах. І зацыклівацца на чымсьці адным – не для мяне. Узяць жывапіс. Малюю ў асноўным пейзажы. Іх ужо шмат накапілася, частка работ нават у прыватных калекцыях за мяжой (дарэчы, дома ў мяне ніводнай уласнай карціны няма). Але вось дасягнуты ў гэтым пэўны рубеж, і што далей? Ёсць рызыка ператварыцца ў звычайнага рамесніка, які працуе «на заказ», а не па душэўнаму парыву. Таму мне заўсёды хацелася рэалізоўваць сябе ў розных відах мастацтва. Так я асвоіў ганчарную справу, фьюзінг (тэхналогію запякання шкла). Ужо каля трох гадоў займаюся мазаікай. Напрыклад, нядаўна беларусы вый-гралі міжнародны тэндэр на аздабленне храма Серафіма Сароўскага ў Дзівеева, што пад Ніжнім Ноўгарадам, і я ў сааўтарстве з былым сваім вучнем Дзянісам Чубуковым, які вы-кладае зараз у Акадэміі мастацтваў, раблю арнаменты на рэлігійную тэматыку для гэтага аб’екта. Раней выраблялі мазаіку для некаторых беларускіх храмаў. І гэтыя металічныя канструкцыі, што стаяць ля нашай школы, таксама выкананы па маіх эскізах. А вось жывапісам ужо каля года не займаюся: чакаю, калі гэтага душа запросіць.\nВедаеце, а мастак, на маю думку – не абавязкова толькі той, хто малюе. У любой сферы дзейнасці можна праявіць сябе як творчую асобу. Напрыклад, механізатар, што ідэальна ўзараў поле – чым не мастак у сваёй справе? Ці швачка, якая пашыла цудоўную сукенку? Важна не тое, чым займаешся, а з якім творчым настроем. Бо нават самая празаічная праца патрабуе натхнення.


Аналагічная сістэма працуе ў РФ: там фізасобы могуць атрымаць па іпатэцы паўгадавыя вакацыі, падчас якіх плацяжы прыпыняюцца альбо зніжаецца іх сума. 04.03.2020, Sputnik Беларусь\n© Sputnik / Алексей Сухоруков / Перайсці ў фотабанкУ банку\nМІНСК, 4 сак - Sputnik. Магчымасць прадастаўлення "крэдытных канікулаў" будзе прапрацавана ў Беларусі. Адпаведная інфармацыя змяшчаецца ў абгрунтаванні да плана падрыхтоўкі законапраектаў на 2020 год на сайце Нацыянальнага цэнтра заканадаўства і прававых даследаванняў.\nБанкаўскі кодэкс Беларусі чакаюць праўкі. У прыватнасці, можа быць уведзена магчымасць прадастаўлення "крэдытных канікулаў": аўтарам законапраекта яшчэ трэба прапанаваць магчымыя падставы і тэрмін для прадастаўлення такіх ільгот.\n"Прапануецца ў рамках падрыхтоўкі законапраекта прапрацаваць пытанне і пры неабходнасці замацаваць у кодэксе нормы аб прадастаўленні льготнага перыяду фiзiчнай асобы па крэдытнай дамове, выкананне абавязацельстваў па якім забяспечана іпатэкай (так званых іпатэчных вакацый), а таксама ў дачыненні да іншых крэдытаў, у тым ліку спажывецкіх" , - сказана ў абгрунтаванні.\nПадобная сістэма працуе ў Расіі: там фізічныя асобы могуць атрымаць па іпатэцы паўгадавыя вакацыі, падчас якіх плацяжы прыпыняюцца альбо зніжаецца іх сума. Пасля крэдыт выплачваецца ў першапачаткова устаноўленых сумах (толькі тэрмін яго павялічваецца на час ільготнага перыяду).\nПрапануецца таксама замацаваць у кодэксе гранічныя памеры няўстойкі, штрафу, пені і іншых плацяжоў, якія можа выставіць банк даўжніку пры незахаванні ім абавязацельстваў па крэдытнай дамове.


АБ СТАНОВІШЧЫ (18-ы жнівень 2020 г.) - НАРОДНАЯ ПАРТЫЯ\nАБ СТАНОВІШЧЫ (18-ы жнівень 2020 г.)\nposted Aug 19, 2020, 1:37 PM by Адміністратар Навін [ updated Aug 19, 2020, 1:37 PM ]\nЯк і трэба было чакаць, разыгрываецца горшы варыянт. Цалкам залежную ад непрыяцеляў і ад "дабрадзеяў" Ціханоўскую стараюцца скарыстаць кожны ў сваіх інтарэсах. Лідыруе Масква. Пуцін перамовіўся з Макронам і Мэркель і выдатна выкарыстаў іхныя эўрапейскія стандарты выхаду з крызісу (непрыймальныя для Беларусі). Мэркель і Маравецкі пагаварылі з Ціханоўскай (плюс летувісы). У выніку Ціханоўская аб'яўляе гатовасьць лічыць сябе прэзыдэнтам і "нацыянальным лідэрам".\nПачалі ствараць "каардынацыйную раду" і паўтараць надакучлівы штабісцкі шаблон пра Бабарыку ды Цапкалу (на выбары і ў прэзыдэнты) . Зьявіліся прапановы пералічыць галасы прагаласаваных выбаршчыкаў (што немагчыма), зрабіць паўторныя выбары (чаго няма ў заканадаўстве, бо ёсьць новыя выбары) і нават аб'явіць Ціханоўскую прэзыдэнтам Беларусі (што ёсьць поўная авантура, бо з гледзішча праўнай працэдуры прэзыдэнтам яна ня ёсьць). Словам, заўважаны увесь дэмакратычны набор недэмакратычных маніпуляцый.


Віталі лепшых — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\n11.01.2019 21.08.2019 admin347Комментарии on Віталі лепшых\nСярод лепшых камандзіраў і камісараў працоўнага семестра Падзяку Мінскага абласнога штаба студэнцкіх атрадаў за асабісты ўклад у развіццё і станаўленне будатрадаўскага руху на тэрыторыі рэгіёну атрымала камандзір студэнцкага экалагічнага атрада “Грэнада” Валожынскага ТШСА ГА “БРСМ” Наталля Іванаўна Белановіч. Узнагароду і каштоўны падарунак ёй уручыў камандзір Мінскага абласнога штаба студэнцкіх атрадаў. Выступоўца нагадаў, што 2018 год быў юбілейным, беларускім студэнцкім атрадам споўнілася 55 гадоў. Да маладзёжнага руху Мінскай вобласці далучылася ў два разы больш рабят, чым пазалетась. Працавалі 185 студэнцкіх атрадаў рознай накіраванасці, у якія ўвайшлі 2072 чалавекі. Нягледзячы на тое, што жыццё сёння вельмі зменлівае, непарушнымі застаюцца асноўныя чалавечыя каштоўнасці: сяброўства, каханне і сям’я, сумленнасць, дабрыня, прыстойнасць. І ў студэнцкіх атрадах яны прывіваюцца і зберагаюцца. Напэўна, менавіта таму гэтыя маладзёжныя аб’яднанні назаўсёды застаюцца ў душы тых, у чыё жыццё яны аднойчы ўвайшлі. Сотні тысяч рабят, дзякуючы ім, знайшлі сапраўдных сяброў, зразумелі, што такое ўзаемадапамога, падтрымка. Разам маладыя людзі падарожнічалі і атрымлівалі незабыўныя ўражанні. Адначасова яны адточвалі прафесійныя навыкі як будучыя спецыялісты, развіваліся і іх асобасныя якасці: адказнасць за даручаную справу, уменне ўзаемадзейнічаць з людзьмі, лідарскія і дзелавыя кампетэнцыі.\nУсе, каго запрашалі на сцэну, вельмі хваляваліся. Удзел у мерапрыемстве стаў значнай падзеяй у жыцці кожнага, хто знаходзіўся ў той дзень у зале Верхняга горада. Маладыя, прыгожыя, амбіцыёзныя, мэтанакіраваныя рабяты, якія добра папрацавалі ў працоўным семестры, атрымлівалі заслужаныя ўзнагароды і падарункі – акустычныя сістэмы і партатыўныя зарадныя прылады. Сваім выступленнем іх парадаваў гурт “Правакацыя”.\nПасля ўрачыстасці ўдзельнікі наведалі музей сучаснай беларускай дзяржаўнасці.


Пётр Уладзіміравіч Зыль — Вікіпедыя\nПётр Уладзіміравіч Зыль\n(Пасля перасылкі з Пётр Зыль)\nПоўнае імя Пётр Уладзіміравіч Зыль\nНарадзіўся 7 красавіка 1994(1994-04-07) (25 гадоў)\n2011 — 2016 Дынама (Мінск) 0 (0)\n2011 — 2012 → Дынама-2 (Мінск) 39 (2)\n2012 — 2015 → Бяроза-2010 79 (1)\n2016 → Зорка-БДУ (Мінск) 12 (0)\n2016 → Дняпро (Магілёў) 10 (0)\n2017 Дняпро (Магілёў) 4 (0)\n2017 → Ліда 13 (0)\n2018 Ліда 22 (2)\n2019 Ашмяны-БДУФК 7 (0)\n2010 — 2011 Беларусь (да 17) 5 (0)\n2012 Беларусь (да 19) 1 (0)\nтолькі для розных ліг нацыянальных чэмпіянатаў, адкарэктавана станам на 2 жніўня 2019.\nафіцыйных матчах, адкарэктавана станам на 2 жніўня 2017.\nУ Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Зыль.\nПётр Зыль (нар. 7 красавіка 1994) — беларускі футбаліст, абаронца.\nПачынаў кар’еру ў мінскім «Дынама». У 2011—2012 гадах выступаў за фарм-клуб «Дынама-2» у Другой лізе, пасля на працягу трох з паловай гадоў на правах арэнды быў іграком першалігавай «Бярозы-2010».\nПа заканчэнні сезону 2015 «Бяроза-2010» спыніла існаванне, і ў сакавіку 2016 года Зыль быў аддадзены ў арэнду клубу «Зорка-БДУ». У жніўні 2016 года перабраўся ў магілёўскі «Дняпро», якому дапамог выйсці ў Вышэйшую лігу.\nУ лютым 2017 года, канчаткова пакінуўшы мінскае «Дынама», падпісаў новае пагадненне з магіляўчанамі. 22 красавіка 2017 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матчу супраць наваполацкага «Нафтана» (4:0).\nУ жніўні 2017 года быў аддадзены ў арэнду «Лідзе», дзе стаў іграком асновы. Па заканчэнні сезону ў лістападзе 2017 года вярнуўся ў Магілёў, аднак у студзені 2018 года перайшоў у «Ліду» на трывалай аснове.\nПа заканчэнні сезону 2018 пакінуў лідскі клуб. У пачатку 2019 года праходзіў прагляд у «Нафтане» і НФК, аднак у выніку ў сакавіку папоўніў склад клуба «Ашмяны-БДУФК». Пакінуў ашмянскую каманду ў жніўні 2019 года.\n2011 Д3 Дынама-2 23 2\n2012 (1) Д3 Дынама-2 16 0\n2012 (2) Д2 Бяроза-2010 8 0\n2014 Д2 Бяроза-2010 28 1\n2015 Д2 Бяроза-2010 23 0\n2016 (1) Д2 Зорка-БДУ 12 0\n2016 (2) Д2 Дняпро 10 0\n2017 (1) Д1 Дняпро 4 0\n2017 (2) Д2 Ліда 13 0\n2018 Д2 Ліда 22 2\n2019 (1) Д3 Ашмяны-БДУФК 7 0\n↑ Petr Zyl // Transfermarkt — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ Несколько футболистов минского «Динамо» отданы в аренду\n↑ Защитник минского "Динамо" Зыль перешел в "Днепр"\n↑ "Днепр" отдал Зыля в аренду "Лиде"\n↑ "Ошмяны-БГУФК" расстались с тремя футболистами\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Пётр_Уладзіміравіч_Зыль&oldid=3415623"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 13:53, 2 жніўня 2019.


дзень нараджэння | Каталіцкі Веснік\nАрхив меток: дзень нараджэння\n16 красавіка Рымскаму Пантыфіку на пенсіі Бэнэдыкту XVI спаўняецца 94 гады. Як пераемнік Папы св. Яна Паўла II кіраваў Каталіцкім Касцёлам з 19 красавіка 2005 года да сваёй адстаўкі ў 2013 годзе. Ён быў 265-м Пантыфікам у гісторыі Каталіцкага Касцёла. Прыняў імя Бэнэдыкт, кіруючыся на «Папу Міра» Бэнэдыкта XV і апекуна Еўропы і заснавальніка ордэна бэнэдыктынцаў, св. Бэнэдыкта з Нурсіі. ...\nВаша Эксцэленцыя! Паважаны біскуп Алег! Рэдакцыя «Каталіцкага Весніка» разам з чытачамі і карыстальнікамі партала Catholicnews.by ад усяго сэрца віншуе Вас з днём нараджэння! У гэты дзень хочам скласці Вам найлепшыя і шчырыя пажаданні моцнага здароўя, радасці і аптымізму на кожны дзень вашага жыцця. Няхай Маці Божая атуляе Вас сваёй апекай і падтрымлівае ў пастырскім служэнні, каб і далей Вы з ...\n60 км да першай споведзі на ровары, 3 гады падпольнай семінарыі, 5 св. Імшаў у дзень, 10 адкрытых парафій, штодня ружанец і Крыжовы шлях. Што яшчэ мы ведаем пра біскупа Казіміра Велікасельца? 5 мая 2020 г. дапаможны біскуп Пінскай дыяцэзіі Казімір Велікаселец адзначае сваё 75-годдзе. Гэта найстарэйшы іерарх сучаснага Каталіцкага касцёла ў Беларусі. Яго святарская і біскупская дзейнасці прыпалі на ...\nВаша Эксцэленцыя! Паважаны біскуп Алег! Рэдакцыя «Каталіцкага Весніка» разам з чытачамі і карыстальнікамі партала Catholicnews.by ад усяго сэрца віншуе Вас з днём нараджэння! У гэты ...\nДзень нараджэння адзначыў найстарэйшы святар Беларусі\n1 студзеня, ва ўрачыстасць Святой Багародзіцы Марыі, ксёндз прэлат Юзаф Трубовіч – найстарэйшы святар у Беларусі – адзначаў дзень нараджэння. Святар нарадзіўся на Віцебшчыне ў вёсцы Невярышкі ў 1926 г. У дзень нараджэння ксяндза прэлата адбылася ўрачыстая святая Імша ў гродзенскім касцёле Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі, дзе ён служыць з 1999 года. На літургіі сабралося духавенства і шматлікія вернікі, ...\nДарагія сябры! У 2019 годзе “Адкрытым сэрцам” споўнілася 10 гадоў. Фонд быў зарэгістраваны рашэннем Магілёўскага аблвыканкама 4 жніўня 2009 года, але з самага пачатку наша работа актыўна праводзілася на Віцебшчыне, дзе ў нас шмат дабравольцаў. Таму ў гэтым годзе мы вырашылі запрасіць усіх нашых супрацоўнікаў і валанцёраў на святкаванне Дня нараджэння фонду на Віцебшчыну, у Паставы, дзе 30 лістапада і 1 ...\n“Каталіцкі Веснік” віншуе рэдактара з Днём нараджэння\nШаноўны ксёндз Віктар! З нагоды дня нараджэння прыміце самыя шчырыя віншаванні! Жадаем Вам моцнага здароўя, шчодрых дароў Духа Святога, стойкасці ў святарскім служэнні, поспехаў у журналісцкай і штодзённай працы, радасці і душэўнага супакою. Няхай здзейсняюцца ўсе Вашыя мары і надзеі, а Гасподзь благаслаўляе кожны Ваш дзень. З малітвай рэдакцыя «Каталіцкага Весніка» і наведвальнікі catholicnews.by


У Беларусі святкуюць Дзень Перамогі | Магiлёўскi аблвыканкам\nУ Рэспубліцы Беларусь 9 мая адзначаецца Дзень Перамогі - свята, здабытае ў цяжкіх баях за свабоду і незалежнасць Радзімы. Для жыхароў рэспублікі гэта не толькі святочны дзень, але яшчэ і дзень памяці, глыбокай павагі і ўдзячнасці ўсім, хто набліжаў Вялікую Перамогу.\n9 мая 1945 года савецкі народ перамог у Вялікай Айчыннай вайне. Яна доўжылася 1418 дзён і начэй і пачалася на беларускай зямлі 22 чэрвеня 1941 года. У першыя дні вайны варожая авіяцыя бамбіла чыгуначныя вузлы, аэрадромы, Брэст, Гродна, Ваўкавыск, Баранавічы і іншыя беларускія гарады. Першымі ворага сустрэлі пагранічнікі, але ніводная з застаў не здалася ворагу і не пакінула свой участак без загаду. Стойка трымаліся абаронцы Брэсцкай крэпасці, Мінска, Магілёва. 14 ліпеня пад Оршай супраць ворага былі ўпершыню прыменены савецкія рэактыўныя ўстаноўкі «Кацюша». Супраціўленне, аказанае ворагу ў баях на тэрыторыі Беларусі, дало магчымасць сарваць нямецкія планы імклівага наступлення на Маскву.\nАднак, нягледзячы на праяўленыя мужнасць і гераізм, тэрыторыя Беларусі да пачатку верасня 1941 года была акупіравана немцамі. Пасля пачатку акупацыі ў Беларусі разгарнулася небывалае па сваёй масавасці і моцы супраціўленне ворагу. Галоўнай формай усенароднай барацьбы стаў партызанскі рух, у якім за гады Вялікай Айчыннай удзельнічалі больш за 374 тыс. партызан, больш за 70 тыс. чалавек налічвала антыфашысцкае падполле. У партызанскіх атрадах разам з беларусамі змагаліся прадстаўнікі розных народаў Савецкага Саюза і антыфашысты з еўрапейскіх краін.\nУ гады вайны існавала каля 30 партызанскіх зон, тэрыторыю якіх немцам так і не ўдалося акупіраваць. Так, Клічаўская партызанская зона кантралявалася партызанамі з сакавіка 1942 года і да пачатку 1944-га займала тэрыторыю да 3 тыс. кв. км, дзе пад абаронай 18 тыс. партызан ўкрывалася больш за 70 тыс. мірных жыхароў. Полацка-Лепельская партызанская зона была створана восенню 1942-га і да канца 1943 года ахоплівала 1220 населеных пунктаў, больш за 73,5 тыс. мірнага насельніцтва. Тэрыторыя была вызвалена ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, на ёй была адноўлена савецкая ўлада. Зону ўтрымлівалі 16 партызанскіх брыгад, яна заставалася пад кантролем партызан амаль да поўнага вызвалення Беларусі ад акупантаў.\nНа тэрыторыі Беларусі існавала амаль 250 лагераў савецкіх ваеннапалонных і 350 месцаў прамусовага ўтрымання насельніцтва. Сярод іх чацвёрты па велічыні ў Еўропе лагер смерці Трасцянец, дзе былі знішчаны больш за 200 тыс. чалавек.\nУ баявых дзеяннях у гады вайны ўдзельнічалі 34,4 млн савецкіх ваеннаслужачых, у тым ліку больш за 1,3 млн беларусаў і ўраджэнцаў Беларусі. За мужнасць і гераізм больш за 300 тыс. з іх узнагароджаны ордэнамі і медалямі. 444 воінам прысвоена ганаровае званне Героя Савецкага Саюза, з іх 88 удзельнікам падполля і партызанскага руху ў Беларусі, 70 чалавек сталі поўнымі кавалерамі ордэна Славы, 4 беларусы - двойчы Героямі Савецкага Саюза.\nБеларусь у вайне страціла больш за палову свайго нацыянальнага багацця. Было разбурана і спалена 209 гарадоў і раённых цэнтраў, 9200 вёсак. Вялізныя былі людскія страты. Паводле даных сучасных даследчыкаў, за гады Вялікай Айчыннай вайны загінулі ад 2,5 да 3 і больш мільёнаў жыхароў Беларусі.\nВосенню 1943 года пачалося вызваленне Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. 23 верасня быў вызвалены Камарын - першы раённы цэнтр на тэрыторыі Беларусі. Да канца верасня былі ачышчаны ад акупантаў Хоцімск, Клімавічы, Касцюковічы, Мсціслаў, Крычаў, а 26 лістапада войскі Беларускага фронту пад камандаваннем генерала арміі К.К.Ракасоўскага ўзялі Гомель. Асабліва часта салюты перамогі ў гонар вызвалення беларускіх гарадоў загучалі летам 1944 года ў час аперацыі «Баграціён», калі войскамі 1-га, 2-га і 3-га Беларускіх і 1-га Прыбалтыйскага франтоў ва ўзаемадзеянні з партызанскімі атрадамі, брыгадамі і злучэннямі была разгромлена нямецкая група армій «Цэнтр» і поўнасцю вызвалена Беларусь.\nУклад беларускага народа ў Вялікую Перамогу, у справу разгрому фашызму атрымаў прызнанне ва ўсім свеце. Міжнародная канферэнцыя, скліканая 27 красавіка 1945 года ў Сан-Францыска для стварэння ААН, прыняла рашэнне аб уключэнні БССР у лік краін - заснавальніц гэтай міжнароднай арганізацыі.\nУ Беларусі памяць пра Вялікую Айчынную вайну захоўваецца на працягу ўсіх пасляваенных гадоў. За праяўленыя масавыя гераізм і мужнасць у барацьбе супраць агрэсараў сталіцы Беларусі гораду Мінску ў ліку 12 гарадоў былога Савецкага Саюза было прысвоена ганаровае званне горада-героя. Званне крэпасці-героя атрымала Брэсцкая крэпасць. Узнагародамі адзначаны іншыя гарады Беларусі. Аб ахвярах вайны і подзвігу народа сведчаць шматлікія абеліскі, помнікі, мемарыяльныя комплексы, Курганы Славы. У Беларусі іх амаль 6 тыс. Важнай навуковай і культурнай установай з'яўляецца Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны.\nПомнікам подзвігу беларускага народа стаў 146-томны збор гісторыка-дакументальных хронік «Памяць», у выданні якога прымала ўдзел Беларускае тэлеграфнае агенцтва. Вялікай Айчыннай вайне прысвечаны шматлікія творы літаратуры і мастацтва. У гонар знамянальных падзей, звязаных з Вялікай Айчыннай вайной, праводзяцца ўрачыстыя мерапрыемствы. Паўсюль вядзецца работа па паляпшэнні ўмоў жыцця ветэранаў вайны.\nУ летапісе Беларусі не было бітвы больш бязлітаснай, чым Вялікая Айчынная вайна, не было подзвігу больш значнага, чым подзвіг савецкага салдата, які абараніў Радзіму ад ворага, уратаваў чалавецтва ад нацызму. Памяць пра страшную вайну і Вялікую Перамогу не можа згаснуць: яна навекі ўпісана ў гісторыю Айчыны і кожнай беларускай сям'і. Перажытая трагедыя і дасягнутая Перамога - вечная крыніца болі і горычы, гонару і славы беларускага народа.