Конкурс для журналістаў "Эўразьвяз-Беларусь 2010" | Arche.by\nКонкурс для журналістаў «Эўразьвяз-Беларусь 2010″\nПрадстаўніцтва Эўразьвязу ў Беларусі абвесьціла конкурс для журналістаў на тэму адносінаў ЭЗ зь Беларусьсю ў 2010 годзе.\nМэтай конкурсу зьяўляецца пашырэньне й падтрымка прафэсійнага асьвяшчэньня пытаньняў, зьвязаных з разьвіцьцём адносінаў паміж Эўразьвязам і Беларусьсю.\nКонкурс праводзіцца па наступных намінацыях: лепшы інфармацыйны матэрыял, лепшы аналітычны матэрыял ды лепшая фотапраца. Тры пераможцы па кожнай намінацыі будуць адзначаныя прызамі: ноўтбук — 1-е месца, абсталяваньне для фота- альбо відэаздымак — 2-е месца, лічбавы дыктафон — 3-яе месца.\nАдзін аўтар можа падаць ня болей за адну працу ў адну намінацыю й ня болей трох працаў агулам. Аўдыё- і відэаматэрыялы прымаюцца на СD. Анлайн-публікацыі прадстаўляюцца ў раздрукаваным выглядзе з пазнакай прамой спасылкі на публікацыю ў інтэрнэце. Усе матэрыялы мусяць мець дату выхаду публікацыі й мусыць быць завераныя рэдакцыйнай пячаткай ды подпісам кіраўніка рэдакцыі. Аўтарам неабходна падаць кароткую інфармацыю аб сябе разам з кантактнымі дадзенымі.\nДа ўдзелу запрашаюцца журналісты беларускіх і замежных СМІ. На конкурс прымаюцца журналісцкія працы на беларускай альбо расейскай мовах, якія зьявіліся ў СМІ з 1 студзеня па 15 кастрычніка 2010 году ўключна.\nПрацы дасылайце па пошце заказным лістом з пазнакай «Конкурс журналістаў» на адрас: Прадстаўніцтва Эўразьвязу ў Беларусі, вул. Энгельса 34А, будынак 2, Менск, 220030, Беларусь.\nАпошні тэрмін падачы працаў: 15 кастрычніка 2010 г. (па паштоваму штэмпелю).\ne-lekcje.org паводле baj.by


24 сьнежань 2010, 00:26\nАляксандар Класкоўскі на плошчы Незалежнасьці.\nУ сьпісе 19 арыштаваных, якіх утрымліваюць у КДБ, ёсьць і Аляксандар Класкоўскі — 32-гадовы былы лейтэнант міліцыі, які ўдзельнічаў у мітынгу на плошчы Незалежнасьці на баку тых, хто пратэставаў супроць вынікаў выбараў. Што зараз з Аляксандрам Класкоўскім?\n«Такі момант быў: ён прыйшоў увесь у крыві, я пачала апрацоўваць валасы, раны. Было не да таго, каб высьвятляць, чаму. А раніцай ён зьехаў па сваіх справах. А калі вярнуўся, толькі пасьпеў вымыць рукі і пераапрануцца — як гэта пачалося».\nА калі вярнуўся, толькі пасьпеў вымыць рукі і пераапрануцца — як гэта пачалося.\nНа наступны дзень пасьля арышту на сайце МУС зьявілася відэапакаяньне былога лейтэнанта, у якім той просіць прабачэньня ў былых калегаў, зь якімі яго зьвёў лёс на плошчы.\nБылы маёр міліцыі Сяргей Парсюкевіч зь Віцебску мяркуе, што Аляксандар Класкоўскі паводзіў сябе на плошчы ня так, як трэба: ня меў права апранаць міліцэйскую форму і ўжываць абразы. Пакаяньне Класкоўскага ён тлумачыць ня толькі тым, што той адумаўся:\n«Прэсанулі яго фізычна пры затрыманьні, і, магчыма, пазьней таксама. А потым патлумачылі, што яму сьвеціць. І, магчыма, сказалі, што калі зробіш пакаяньне, то будзе тое і тое. Хаця, мяркую, падмануць. Ім дакладна ня трэба верыць. Падмануць напэўна».\nАляксандар Класкоўскі скончыў юрыдычную вучэльню, працаваў у ДАІ, даслужыўся да лейтэнанта, некалькі гадоў таму звольніўся. Апошнім часам займаўся аўтаперавозкамі.\nТым часам ГУУС Менску паведамляе:\n«Сьледчым упраўленьнем папярэдняга расьсьледаваньня ГУУС Менгарвыканкаму арыштаваныя 19 асобаў, падазраваных у датычнасьці да ўчыненьня злачынства, прадугледжанага артыкулам 293 КК РБ (масавыя непарадкі). Усе падазраваныя ўтрымліваюцца пад вартай у сьледчым ізалятары КДБ Рэспублікі Беларусь. Праводзяцца сьледчыя дзеяньні».\nШостым у сьпісе арыштаваных пазначаны Класкоўскі Аляксандар Аляксандравіч, 1978 году нараджэньня.


“БАНКІРЫ” – НА ВЫШЭЙШАЙ ПРЫСТУПЦЫ\nГлавная/Спорт/“БАНКІРЫ” – НА ВЫШЭЙШАЙ ПРЫСТУПЦЫ\nБаскетбольны чэмпіянат пакуль не такі папулярны ў раёне, як валейбольны. Аднак, і ў гэтага віда спорту ёсць свае прыхільнікі, якія заўсёды спяшаюцца на спаборніцтвы.\nСярод жаночых каманд, а іх заявілася толькі тры, найбольш удала выступілі лунінчанкі, якія і сталі пераможцамі. А вось за другое месца разгарнулася барацьба між дзятлаўчанкамі і кажан-гарадоцкімі спартсменкамі. У заключным матчы для вырашэння пераможцы спатрэбіўся нават дадатковы час. Больш удачлівымі аказаліся баскетбалісткі з Кажан-Гарадка. Яны і сталі сярэбранымі прызёрамі. А аўтар рашаючага гола Крысціна Астапчык названа лепшай спартсменкай чэмпіянату.\nУ мужчынскіх спаборніцтвах без асаблівай цяжкасці перамог “Беларусбанк” на чале з Андрэем Кураком. Амаль ва ўсіх паядынках “банкіры” выйгравалі з перавагай, якая ў два разы перавышала забітыя мячы саперніка. У барацьбе за другое месца вырашальным стаў паядынак паміж камандамі “РАА” і “Гудкі”, у якім настаўніцка-вучнёўская зборная пад кіраўніцтвам Віталя Каташука аказалася мацней – 49:47. Трэба адзначыць, што каманда “Гудкі” ўдзельнічае ва ўсіх гульнявых відах спорту на працягу некалькіх год. І кожны іх старт больш удалы за папярэдні. А значыць, у каманды на чале з Аляксеем Кіслюком – добрыя перспектывы. Чацвёртымі ў турнірнай табліцы сталі “Дзятлавічы”. Пятае месца занялі мікашэвіцкія будаўнікі – “БУ-63”, шостае – “Прафліцэй”. Прыз “лепшага іграка” атрымаў Алесь Літвіненка (“РАА”).\nРЭКОРД “СУХІХ” ПЕРАМОГ\nУ ПОШУКАХ НОВЫХ РЫНКАЎ ЗБЫТУ


042 - Палац Жукоўскіх\nв. Дашкаўка, Магілёўскі раён\nПабудаваны ў 1-й палове ХІХ стагоддзя ў стылі класіцызму. Трохпавярховы палац з лоджыямі з паркавага фасада; на першым плане двухпавярховы драўляны будынак і млын. Палац не захаваўся.\nНа алоўкавым, падмаляваным акварэллю малюнку надпіс: "15 жніўня 1877. Дашкаўка; Эдвард Жукоўскі Вітальд, сын; жонка Эмілія Цеханавецкая. Губ. Магілёўская. Маёмасць Эдварда Жукоўскага".\n043 - Палац Шлізняў\nв. Дзевяткавічы, Слонімскі раён, Гродзенская вобласць\nВыгляд з паркавага фасада. Палац трохпавярховы асіметрычнай аб'ёмна-прасторавай кампазіцыі з прамавугольнай у плане высотннай і чатырохграннай вуглавой вежамі, якія завершаны крэмальерамі. З левага боку далучана аранжарэя. Пабудаваны ў сяредзіне ХІХ стагоддзя ў стылі рэтраготыкі. Палац не захаваўся.\nНа алоўкавым, падмаляваным акварэллю малюнку 1861—1877 гг. надпіс: "Дзевяткавічы Альфрэда Шлізня. Губ. Гродзенская".\n044 - Кальвінскі збор\nг. Дзяржынск (былое Койданава), Мінская вобласць\nАгульны выгляд з боку ракі Няцеча. Мураваны храм з пяціграннай алтарнай апсідай і чатырох'яруснай вежай-званіцай пабудаваны ў 1613 г. у стылі готыкі Крыштофам Мікалаем Радзівілам. Тэрыторыя збору была умацавана мураванай сцяной і дзевяццю круглымі двух'яруснымі абарончымі вежамі. Збор не захаваўся.\nНа малюнку надпіс: "13 ліпеня 1876 г. Касцёл кальвініскі ў Койданаве закладзены пры князю Радзівіле Рудым. Губ. Менская".\n045 - Касцёл і кляштар дамініканцаў\nв. Дзярэчын, Зэльвенскі раён, Гродзенская вобласць\nПабудаваны касцёл у 1690 г. у стылі барока (згарэў у 1866 г.). Перад касцёлам знаходзілася высокая вежа-званіца; у глыбіні фрагмент кляштарнага корпуса; абкружаны пейзажным паркам і агароджай з брамай. Не захаваўся.\nНа алоўкавым малюнку падмаляваным акварэллю, надпіс: "21 траўня 1877 г. Дзярэчын, губ. Гродзенская. Касцёл і труны князёў Сапегаў варварскі зшчачаны і разабраны на цэглу — унутры бачны цудоўныя фрэскі".\n046 - Палац\nг.п. Дзятлава, Гродзенская вобласць\nПабудаваны ў 1751 г. у барочна-ракайльным стылі князем Мікалаем Радзівілам на беразе р. Дзятлаўка, на месцы замка Астрожскіх пачатку XVI стагоддзя. 3 канца XVIII ст. належаў Солтанам, у якіх канфіскаваны царскіамі ўладамі ў казну за ўдзел у паўстанні 1831 г. Захаваўся ў змененым выглядзе.\nАкварэльны малюнак анатаваны: "Здзіцел. Палац князя Радзівіла, у наступным уласнасць палкоўніка Адама Солтана. Губ. Гродзенская". Гравюра з малюнка 1861—1877 гг.\n047 - Сядзіба\nв. Дубае, Пінскі раён, Брэсцкая вобласць\nВыгляд з боку пад'езда. Аднапавярховы палац з бакавымі вежамі-алькежамі і двухпавярховай цэнтральнай часткай, аформленай чатырохкалонным порцікам з балконам; з правага боку капліца, з левага — флігель. Сядзібна-паркавы ансамбль створаны ў 2-й палове XVIII стагоддзя ў стылі барока. Належаў Кужанецкім, да якіх перайшоў ад пінскіх езуітаў. Захаваўся рэгулярны парк з капліцай.\n048 - Палац Ашторпаў\nв. Дукора, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць\nВыгляд галоўнага фасада двухпавярховага палаца з чатырохкалонным портыкам; да бакавога фасада далучана аранжарэя. Пабудаваны на мяжы XVIII—XIX стагоддзяў у стылі класіцызму ўладальнікам Францішкам Ашторпам (ці яго сынам Лявонам). Не захаваўся.\nНа акварэльным малюнку надпіс: "Дукора 4 ліпеня 1876. Дукора над ракой Свіслач — калісьці маёмасць князёў Агінскіх — потым фаміліі Ашторпаў".\n049 - Палац Умястоўскіх\nв. Жамыслаўль, Іўеўскі раён, Гродзенская вобласць\nВыгляд з боку пад'езда. Пабудаваны ў 1863—1877 гг. па аналогіі з каралеўскай рэзідэнцыяй XVIII стагоддзя "Лазенкі" у Варшаве, верагодна, паводле праекта Л. Марконі; з левага боку класічная двухпавярховая афіцына 1828 г. з высокім калонным порцікам. Акружаны пейзажным паркам, які высаджаны французскім садоўнікам Джэймсам. Палац захавауся.\nАлоўкавы малюнак, падмаляваны акварэллю, выкананы ў 1875—1877 гг.\n050 - Палац Умястоўскіх\nЛітаграфія з малюнка 1875-1877 гг.\n051 - Краявід вёскі\nв. .Жукаў Барок, Стаўбцоўскі раён, Мінская вобласць\nАгульны выгляд з боку ракі Нёман, з драўлянай царквой Апекі Прасвятой Дзевы Марыі, панскай сядзібай з калонным ганкам. На першым плане, верагодна, старажытнае паселішча.\nНа алоўкавым, падмаляваным акварэллю малюнку надпіс: "Жукаў Барок 15 жніўня 1876. Тут правёў дзіцячыя гады Антоній Пількевіч (Адам Плуг—вядомы апавядальнік, які нарадзіўся ў Замосці)".


Semalt: Як маркетынг электроннай пошты ўплывае на вынікі SEO\nЛічбавыя эксперты часта выкарыстоўваюць электронны маркетынг як спосаб ускосна ўплываць на рэйтынг пошукавых сістэм. Калі карэляцыю на першы погляд цяжка заўважыць, правядзенне маркетынгавых кампаній па электроннай пошце дапамагае:\nРознымі спосабамі ўплываць на заклік да дзеяння,\nЗбор каштоўных ідэй кампаніі праз каментары ў раздзеле блога\nЭлектронная пошта можа прымусіць кампанію кантраляваць свой імідж брэнда, дзякуючы публікацыі паведамленняў.\nЭлектронная пошта можа прыцягнуць людзей праз іншыя каналы сацыяльных медыя.\nТакім чынам, SEO і электронная пошта не звязаны непасрэдна. Пошукавыя сістэмы не перапаўзаюць да спісу людзей, на якія можна арыентавацца ў пэўны час. Аднак актыўнае ўключэнне вашай аўдыторыі праз электронную пошту - гэта правераны спосаб, які дазваляе прыкладным чынам зафіксаваць якасны трафік на вашым сайце. Менеджэр па поспехах кліентаў Semalt Арцём Абгарыйскі тлумачыць, як маркетынг электроннай пошты ўплывае на SEO.\nАктыўнае ўключэнне аўдыторыі\nЛічбавы кантэнт у электронных лістах, такіх як ключавыя словы, не аказвае ніякага ўплыву на рэйтынг SEO. Аднак правільна наладжаная электронная кампанія прыцягвае лепшыя рэсурсы, якія падтрымліваюць пэўнае ключавое слова, якое павялічвае яго шчыльнасць пошуку ў пошукавых сістэмах. Электронныя лісты таксама заклікаюць каментаваць і абменьвацца. Напрыклад, выдатная публікацыя ў блогу атрымае каментары ўнізе. Сумеснае атрыманне можа адбыцца і для такой публікацыі на розных інтэрнэт-платформах, такіх як сацыяльныя медыя. У выніку колькасць праглядаў артыкула паляпшае павелічэнне зваротных спасылак, неабходных для паляпшэння рэйтынгу SEO. Некаторыя дзеянні з заклікам да дзеяння, якія можна выканаць са спісам электроннай пошты, могуць ўключаць:\nПросячы чытачоў пракаментаваць у ніжняй частцы блога тое, як публікацыя дапаможа ім,\nЗаахвочванне гледачоў да ўдзелу ў дабрачынным праекце па распаўсюджванні добрай справы і,\nПавелічэнне віруснага маркетынгу праз сацыяльныя медыя-каналы, такія як Twitter або Facebook.\nRSS-каналы альбо рэгулярнае спажыванне змесціва\nПрымусіць аўдыторыю націснуць на спасылку на ваш сайт можа быць простай задачай. Аднак зрабіць тую ж аўдыторыю, якая падключылася да вашага змесціва, можа стаць праблемай. Гэтая розніца прыводзіць да таго, што трэба быць унікальным у пэўным парадку і змесце. Аўдыторыі трэба шукаць змест і прачытаць яго яшчэ да таго, як будзе атрымана апавяшчэнне. Напрыклад, можна:\nПераканайцеся, што людзі ведаюць, што могуць заставацца ў курсе RSS-каналаў,\nДайце магчымасць падпісацца на спісы электроннай пошты апавяшчэнняў аб некаторых канкрэтных рэчах і,\nДазволіць людзям падпісвацца на аб'екты сацыяльных медыя, такія як падпіска на відэа вашага канала YouTube\nКаналы сацыяльных медыя для доступу да вашага змесціва - выдатны ключ да таго, каб наведвальнікі былі ў курсе паведамленняў пра блог.\nЗмест зместу рассылкі\nДадзеныя, сабраныя з электроннай пошты, могуць быць зменены як змест для блога. Людзі карыстаюцца, выкарыстоўваючы гэты змест бюлетэня, напісаўшы, як ім гэта дапамагае. Напрыклад, доўгія інфармацыйныя бюлетэні могуць стаць паведамленнямі ў блогу, якія могуць прыцягнуць месца для дадатковых каментарыяў. Кароткія інфармацыйныя бюлетэні могуць прыцягнуць шанец абмену праз сацыяльныя медыя, што павялічвае рэйтынг SEO. Гэта дазваляе людзям, якія не падпісаліся на ваш RSS, прачытаць ваш змест.\nАбапіраючыся на фактары, згаданыя вышэй, кліенты Semalt даказалі, што лісты могуць палепшыць рэйтынг SEO. Прыцягненне аўдыторыі, змяненне зместу інфармацыйнага бюлетэня, уключаючы аўтаматызацыю апавяшчэнняў RSS-каналаў, вынікі метадаў аптымізацыі пошукавых сістэм будуць плаціць. Для любога блогера, які хоча атрымаць добры трафік, стварэнне добрага спісу электроннай пошты было б карысным задумай.


"Ганялі па чорным тунэлі, білі па жываце і патыліцы"\n“Ганялі па чорным тунэлі, білі па жываце і патыліцы”\nАрыштаваныя за ўдзел у акцыях маўклівага пратэсту 6 ліпеня ў Менску распавялі праваабаронцам, як з імі абыходзіліся ў СІЗА.\nСяргея Крэйду затрымалі падчас акцыі 6 ліпеня. Спачатку яго прывезлі ў Маскоўскі РАУС сталіцы. Там арыштаваных трымалі прыкладна да 3-й гадзіны ночы, складалі пратаколы, пасля чаго адправілі ў ізалятар на Акрэсціна. Адтуль Сяргея вазілі ў суд Маскоўскага раёну, дзе ён пачуў вырак: 10 содняў адміністратыўнага арышту.\nПершы дзень пасля суда арыштант правёў у камеры на Акрэсціна, спаў на лавах, бо на ўсіх не ставала ложкаў. На наступныя чатыры дні яго перавялі ў іншую камеру, а 11 ліпеня разам з больш як 100 вязнямі павезлі ў Жодзіна. У машыны садзілі больш людзей, чым належыць, былі праблемы з вентыляцыяй.\n“Пасля прыезду ў Жодзіна нам вырашылі арганізаваць “паказальны выступ”. Выходзячы з машынаў, мы бачылі вялікую колькасць міліцыянтаў, брахалі сабакі, адразу пры выхадзе з машыны стаяў АМАПавец у масцы з дубінкаю. Спусціліся ў сутарэньне, усіх паставілі тварам да сьцяны, – узгадвае Сяргей Крэйда. – Затым усіх праганялі па адным па чорным тунэлі, дзе стаялі два чалавекі ў масках: адзін біў па жываце, каб збіць дыханне, а іншы – у патыліцу”.\nУ Жодзіне Сяргею стала кепска, але ахоўнікі не выклікалі доктара. Дамагчыся медычнай дапамогі ўдалося толькі пасля звароту на прагулцы да старэйшых у званні.\n“З Жодзіна нас вывозілі праз чорны ход. Машыны родных, якія прыехалі сустракаць арыштаваных, блакаваліся машынамі ДАІ і нават звычайнымі міліцыянтамі. Вывезлі ўсіх у нейкае поле ды выкінулі”, – распавядае Сяргей Крэйда.\nСяргея Каласоўскага і ягоную жонку Алену Савіч арыштавалі 6 ліпеня каля будынку Нацыянальнай бібліятэкі. Суд Першамайскага раёну Менску прысудзіў ім сем і дзесяць дзён арышту, адпаведна.\nУ Алены патрабавалі здаць адбіткі пальцаў, аднак яна адмовілася, бо закон не абавязвае яе рабіць гэта. Каля 2-й гадзіны ночы арыштаваных даставілі ў ізалятар часовага ўтрымання на Акрэсціна. У камеры, дзе была Алена, на 8 дзяўчат было толькі 5 ложкаў, таму даводзілася спаць удвох. У камеры, дзе сядзеў Сяргей Каласоўскі, на 18–20 чалавек было толькі 8 ложкаў. У ІЧУ людзей не выводзілі на прагулкі, не было магчымасці памыцца ў душы.\nЯк і Сяргей Крэйда, Алена Савіч і Сяргей Каласоўскі трапілі пад транспартаванне ў Жодзіна 11 ліпеня. Яны таксама адзначылі, што аўтазакі былі перапоўненыя, не было чым дыхаць. Таксама сямейная пара пацвердзіла словы Сяргея Крэйды пра сустрэчу арыштаваных з сабакамі ды ахоўнікамі ў масках.\nПерад тым, як размеркаваць дзяўчат па камерах, іх абшуквалі з поўным распрананнем. У жодзінскім ізалятары – жахлівыя санітарныя ўмовы: у камерах – шмат прусакоў. Праз кепскую ежу шмат у каго з арыштаваных былі праблемы са страўнікам.\nУ камерах прыбіральні належным чынам не агароджаныя. Ахоўнікі, якія назіралі за арыштаванымі ў вочка дзвярэй, маглі бачыць, як хтосьці спраўляе свае натуральныя патрэбы. Прычым ахоўнікі-мужчыны маглі без перашкодаў назіраць за дзяўчатамі ў прыбіральні. Дарэчы, на гэта скардзіліся арыштанткі, якія адседзелі за ўдзел у акцыі пратэсту 19 снежня. Нічога не змянілася, хоць па фактах катаванняў праводзіла праверку Генеральная пракуратура.\nСяргей Каласоўскі таксама трапіў у цёмны калідор: “Натуральна, стараліся моцна не біць, каб не пакідаць пашкоджанняў. Але ўсё гэта суправаджалася абразамі, мацюкамі, запалохваннямі”, – распавёў ён.\nСямейная пара таксама пацвердзіла, што падчас вызвалення людзей вывезлі праз чорны ход у невядомым кірунку. Пакінулі без грошай, дакументаў і асабістых рэчаў (не было нават аботаў у абутку). Усё засталося ў ІЧУ на Акрэсціна і раённых РАУСах Менску. Выдалі толькі даведку аб вызваленні пасля адбытага арышту.


Рэчкаўскі сельсавет (Веткаўскі раён) — Вікіпедыя\nРэчкаўскі сельсавет (Веткаўскі раён)\nРэ́чкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Рэчкі.\n27 жніўня 1991\nПасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Утонька-Хутарскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Веткаўскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Свяцілавіцкага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Рудня-Шлягінскага і Ухоўскага сельсаветаў. З 17 снежня 1956 года ў складзе Веткаўскага раёна, з 25 снежня 1962 года — Гомельскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — адноўленага Веткаўскага раёна. 28 студзеня 1991 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Хізоўскага сельсавета. 27 жніўня 1991 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Свяцілавіцкага сельсавета.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Рэчкаўскі_сельсавет_(Веткаўскі_раён)&oldid=3862259"\nАпошнія змены 13 чэрвеня 2021 а 09:22\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 09:22, 13 чэрвеня 2021.


СУД ПАПЯРЭДЗІЎ МАГІЛЁЎЦА ЗА АКЦЫЮ “ХОЧАМ ВЕДАЦЬ ПРАЎДУ”\n25-гадовы Сяржук Гіркін, які на акцыі 30 верасьня трымаў фотапартрэт Зьмітра Завадзкага, сваёй віны не прызнаў. Журналіст патлумачыў судзьдзі, што ён хацеў выразіць салідарнасьць сям'і Зьмітра Завадзкага, нагадаць міліцыі пра лёс зьніклых людзей.\nНагадаю, што 30 верасьня больш як 20 магілёўцаў выйшлі ў цэнтар гораду з фотапартрэтам Віктара Ганчара, Анатоля Красоўскага, Зьмітра Завадзкага, Андрэя Клімава. У гэты дзень міліцыянты затрымалі старшыню Аб'яднанай грамадзянскай партыі Анатоля Лябедзьку, кіраўнікоў мясцовай арганізацыі Валер'я Сівуху і Ўладзімера Гайдукова, а таксама Сяржука Гіркіна.\nЗразумелы інтарэс міліцыянтаў да партыйных лідэраў, але чаму затрымалі маладзёна, шараговага ўдзельніка акцыі? — гэтага яны так не змаглі патлумачыць. Маёр Чумакоў патлумачыў, што затрымаў спадара Гіркіна, таму што ведае яго асабіста, а іншых удзельнікаў акцыі — не.\nАкрамя маёра Чумакова ніхто зь міліцыянтаў не спрабаваў абвінаваціць адказчыка ў правапарушэньні. Усе іншыя абвінаваўцы сьведылі супраць Анатоля Лябедзькі.\nЦі можна назваць хвіліну маўчаньня правапарушэньнем — з такім пытаньнем зьвярнуліся да судзьдзі грамадзкія абаронцы. На што Ірына Сарока адказала: "Так, як і галадоўку". Адпаведна з гэтым разуменьнем судзьдзя расцаніла ланцуг неабыякавых людзей як несанкцыянаваны пікет, за што адказчык атрымаў папярэджаньне.\nВось як пракамэнтаваў гэты вырак старшыня магілёўскага аб'яднаньня "Паходня" Сяржук Гіркін:\n(Гіркін: ) "Мая невінаватасьць тут відавочная. Я проста ішоў да касьцёла на вечаровую імшу. Стаў у ланцуг, каб выказаць салідарнасьць з тымі, каму зараз кепска. Паколькі я лічу Завадзкага сваім калегам, дык і ўзяў ягоны партрэт. Але міліцыянты, як і судзьдзя, не маглі паступіць інакш, бо ў нашай краіне, асабліва пасьля выбараў, апраўдальныя рашэньні ў справах такога кшталту — нагода, каб страціць працу".


31 травень 2005, 23:44\nПадрыхтаваў Зьміцер Падбярэскі Беларуская прэса за 31 траўня.\n“Крыніца”, 1925 год. Ліст з Нова-Пагосту Дзісьненскага павету:\n“У нас ёсьць звычай, уведзены ад старых людзей-каталікоў, ухадзя ў хату гаварыць: “Пахвалёны Езус Хрыстус”. І так навучаныя ад бацькоў нашы дзеці. Нашы-ж вучыцялі і вучыцелькі навучылі дзяцей ухадзя ў хату гаварыць: “Дзень добры”, або “вечур добры”. Наш народ беларускі, глыбока-рэлігійны, стаіць за сваю веру. З вучыцяляў-жа ёсьць такія, якія не ўважаюць і сьмяюцца з веры. Дзеля гэтага не знайдуць яны ў нас паважаньня і добрых для іх адносін”.\n“Знамя юности”, 1985 год. Да пачатку 1 чэрвеня антыалькагольнай кампаніі міністар унутраных справаў БССР К.Платонаў:\n“Як высьветлілася, раней вызначаныя адміністрацыйна-прававыя сродкі аказаліся малаэфэктыўныя. Новы ўказ за выраб, збыт ці захаваньне з мэтай збыту моцных сьпіртовых напояў хатняга вырабу, а таксама апаратаў для іх выпрацоўкі, прадугледжвае цяпер ня толькі пазбаўленьне волі на тэрмін ад аднаго да трох гадоў з канфіскацыяй маёмасьці ці безь яе, але і папраўчыя работы на тэрмін да двух гадоў з магчымай канфіскацыяй маёмасьці, а таксама кару ад 500 да 1000 рублёў”.\n“Советская Белоруссия”, 1995 год. Ліст на беларускай мове 11 студэнтаў зь Берасьця:\n“Мы, моладзь, чакалі чаго-чаго, а не змянення сімволікі. Растлумачце мне, калі ласка, што азначае спалучэнне зялёнага і чырвонага? Для нас гэта значыць толькі тое, што 75% нашых рускіх беларусаў, ці, беларускіх расіян, з’яўляюцца мусульманамі. Гэтыя сімвалы — частка знікнуўшай імперыі, у якой можна было нават ствараць свае законы геральдыкі. Можаце лічыць нас вар’ятамі, нацыяналістамі, фашыстамі, што дарэчы для некаторых з’яўляецца сінонімамі, але мы — простыя людзі, якім не абыякавы лёс краіны”.


Каб сяло, дык і веры б дало\n10 люты 2005, 00:35\nЭдвард Кавалеўскі, Магілёў Новая перадача сэрыі "Магія мовы".\nНя ведаю, як вы, а я перад сваімі бацькамі заўсёды быў вінаваты. Правіннасьці былі розныя: то порткі парву, зваліўшыся з плоту, то ў яму якую ўскочу з глінай ці яшчэ чым горшым, то сьпіцы ў бацькавым веласіпедзе павыбіваю, дый ці мала яшчэ чаго.\nАле больш за ўсё мне даставалася за школу. Не пасьпяваў я са школы прыйсьці, а ўжо мама ўсё пра мяне ведала: а як жа – сын настаўнікаў. Ушчуваючы мяне, мама часта прыгаворвала: “Які ж ты ў мяне нягеглы”. Я не разумеў, што такое нягеглы, але мне так шкада было мамы і крыўдна за сябе, што стаў я выдумляць розныя байкі ў сваё апраўданьне, каб стацца нарэшце больш “геглым”. Але байкі мае мне не дапамаглі.\nВыслухаўшы чарговы раз мае апраўданьні, яна сказала: “Ну, каб сяло, дык і веры б дало”.\nТолькі празь некалькі год я зразумеў сэнс маміных словаў: калі нейкі суразмоўца празьмерна абяцае ці апавядае небыліцы, нехта больш дасьведчаны спыняе балбатуна гэтым выслоўем. Яно ўзьнікла ў асяродзьдзі засьцянковае беларускае шляхты, больш адукаванай, чым жыхары навакольных сёлаў. Мама мая – з паходжаньня якраз засьцянковая шляхцянка са Случчыны, і прымаўкі гэтай я больш нідзе, апрача як зь ейных вуснаў, ня чуў.\nЗдаецца, што цяпер гэтая прымаўка набывае новы надзённы зьмест. Паглядзіш беларускае тэлебачаньне і падумаеш: “Каб сяло, дык і веры б дало”.


Журналістку Капітонаву арыштавалі на 10 сутак за ўскладаньне кветак ля Камароўкі. 21.by\nЖурналістку Капітонаву арыштавалі на 10 сутак за ўскладаньне кветак ля Камароўкі\n14.05.2021 16:20 — Разное | Свабода\n14 траўня ў судзе Савецкага раёну справу журналісткі разгледзела судзьдзя Алена Жуковіч. Працэс пачаўся са спазьненьнем — Тацяна знаходзілася ў калідоры ІЧУ на Акрэсьціна, сувязь па скайпу была дрэнная, таму яе перамяшчалі ў іншае месца. Справу разглядалі ў кабінэце судзьдзі, туды пусьцілі толькі маці і брата Тацяны.\nТацяну абвінавацілі ва «ўдзеле ў несанкцыянаванай акцыі» (ч.1 арт. 24.23 КаАП): у тым, што яна нібыта ўскладала кветкі каля Камароўскага рынку, дзе ў гэты час праходзіла акцыя «Жанчыны ў белым». Сьведка Бельскі, які знаходзіўся на Акрэсьціна побач з Капітонавай, настойваў, што Тацяна нібыта ўскладала кветкі на прыступкі Камароўкі — яна была нібыта ў чорнай масцы і акулярах.\nЖурналістка пацьвердзіла суду, што была каля Камароўкі, але віну не прызнала, бо, па яе словах, нічога не ўскладала.\nСудзьдзя Алена Жуковіч запыталася ў Капітонавай, ці не падалося ёй дзіўным, што да Камароўкі прыйшлі дзяўчаты ў белым і ўскладалі кветкі. «Што цікавага і пазнавальнага ў гэтым? Які пасыл несьлі вашы фота?» — спытала судзьдзя. Тацяна адказала, што лічыць акцыю прыгожай і сымбалічнай — 9 месяцаў таму да Камароўкі таксама выходзілі дзяўчаты ў белым.\nАдвакатка назвала шэраг працэсуальных парушэньняў і настойвала, каб адміністрацыйную справу спынілі.\n«Сьведка чамусьці знаходзіцца ў адным памяшканьні з падсуднай падчас судовага працэсу, але гэта грубае парушэньне, гэта забаронена законам. Матэрыяламі справы не ўстаноўлена, чаму Капітонава была затрымана на наступны дзень. Якім чынам ідэнтыфікавалася Капітонова і якое дачыненьне яна мела да акцыі, незразумела. Сьведка Бельскі блытаецца ў паказаньнях. Ні адной дзяўчыны ў чорнай масцы там не было, хаця ён казаў раней, што Капітонава была ў акулярах і чорнай масцы», — заўважае адвакат.\nСудзьдзя Алена Жуковіч па выніках разгляду справы прысудзіла Тацяне Капітонавай 10 сутак арышту па частцы 1 артыкула 24.23.\nПаводле Беларускай асацыяцыі журналістаў, за кратамі ў Беларусі цяпер 15 прадстаўнікоў мэдыя.\nТацяну Капітонаву затрымалі 13 траўня, калі яна здымала канфэрэнцыю Emerge ў каворкінгу Startup.


Мазыране прымаюць “Грані творчасці”\nДыялог, прысвечаны адзінству\n18.09.2021 10:40 Навіны рэгіёнаў\nВыставу “Горад першапраходцаў” можна было ўбачыць у Дзень горада на цэнтральнай набярэжнай Гомеля. Сямнаццаць тэматычных экспазіцый занялі каля сотні метраў пешаходнай зоны і ў дэталях расказалі пра з’яўленне і развіццё горада.\nНад праектам працавалі калектывы ўстаноў адукацыі Савецкага раёна. Увасобіць задуманае ў жыццё дапамаглі прадпрыемствы-шэфы. Тут пласкадонка з першым гамяльчанінам і рыссю “дрэйфавала” сярод чаротаў і гартэнзій, можна было наведаць гарадзішча і даведацца, як нашы продкі палявалі і пяклі хлеб. Частка экспанатаў — з прыватных калекцый педагогаў. Напрыклад, заўзяты паляўнічы дырэктар машынабудаўнічага каледжа Дзмітрый Корхаў сабраў багатую калекцыю трафеяў: шкуркі ліс, рогі аленяў і ласёў. Яны спатрэбіліся на выставе.\nУ прыватных калекцыях знайшліся старадаўнія ступы і калаўроты, шалі і прылады цырульнікаў. У настаўніцы пачатковых класаў сярэдняй школы № 33 Аксаны Лагун захаваліся шчыпцы для цукру, тульскі самавар даваеннага часу, ступка з песцікам XIX стагоддзя і латуневы бязмен. Святлана Савянок з ясляўсада № 42 на выставу прывезла прабабуліны кошыкі з лазы і стагадовы ручнік.\nПа ўсёй набярэжнай можна было прасачыць развіццё горада. У аддзеле адукацыі, спорту і турызму адміністрацыі Савецкага раёна вельмі задаволены вынікам. Усе экспанаты плануюць сабраць у адным месцы, каб адкрыць пастаянную выставу і рэгулярна прымаць экскурсіі.\n“Наш ураджай — у агульны каравай”...


Модуль для працы з прыёмам і кантролем ахвяраванняў на сайце арганізацый | ОДБ Брусель\nсер, 2018-07-04 08:21\nВыкарыстай магчымасць запусціць краўдфандынг на сайце сваёй грамадскай арганізацыі ўжо летам. Каманда распрацоўшчыкаў Лічбавай майстэрні стварыла адкрытае рашэнне – модуль для працы з прыёмам і кантролем ахвяраванняў на сайце арганізацый. Модуль Doika – опэнсорснае і бясплатнае рашэнне, якое могуць выкарыстоўваць усе ахвочыя арганізацыі і паставіць самайстойна сабе на сайт. Збор анкет на пілот ажыццяўляем да 15 ліпеня.\nДля большай папулярызацыі магчымасці і ўстойлівасці на пачатку Лічбавыя майстэрні гатовы суправаджаць пяць першых арганізацый бясплатна, якія плануюць і гатовы пачаць выкарыстанне модуля ўжо ў канцы лета.\nАстатнім арганізацыям мы таксама будзем прадастаўляць кансультацыі па меры наступлення чаргі, у залежнасці ад магчымасцяў. Для таго, каб Лічбавыя майстэрні разумелі вашу ступень гатоўнасці, неабходна запоўніць анкету і пакінуць кантакты, каб мы маглі найбольш хутка пачаць працу.


Украіна зробіць больш жорсткімі правілы ўезду для беларусаў - 17.07.2021, Sputnik Беларусь\nУзмацненне жорсткасці патрабаванняў пры ўездзе ў Украіну закране грамадзян пяці краін - Расіі, Беларусі, Індыі і дзвюх дзяржаў Еўрасаюза. 17.07.2021, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 17 ліп - Sputnik. Украіна мае намер зрабіць больш жорсткімі патрабаванні для ўезду грамадзян з пяці дзяржавы, у тым ліку з Расіі і Беларусі, з-за дэльта-штаму каронавіруса, заявіў сакратар Савета нацыянальнай бяспекі і абароны Аляксей Данілаў. Прычынай ён назваў распаўсюджванне ў гэтых краінах дэльта-штаму каронавіруса, перадае РІА Навіны.Улады Украіны будуць патрабаваць паменшыць лік ўязджаючых расіян, беларусаў і прадстаўнікоў іншых краін са спісу. Сакратар СНБА таксама адзначыў, што ўкраінскі ўрад можа прыняць "дадатковыя меры па гэтых краінах", аднак якія менавіта, ён не ўдакладніў.Нагадаем, напярэдадні святкавання Дня Незалежнасці прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка распарадзіўся цалкам перакрыць мяжу з Украінай, паколькі з тэрыторыі паўднёвага суседа да нас паступае "вялікая колькасць зброі".Паводле слоў беларускага лідэра, у рэспубліку змогуць бесперашкодна заехаць толькі мірныя грамадзяне. "Усіх астатніх у палон браць не будзем", - перасцярог Лукашэнку.Што такое "дэльта" каронавірусАсаблівую мутацыю каронавіруса выявілі ў Індыі восенню 2020 года, у сакавіку 2021 гады новы штам прывёў да ўспышкі захворвання ў гэтай краіне. Спецыялісты называюць гэты варыянт COVID найбольш заразным з існуючых на дадзены момант.Па словах лекараў, "дэльта" каронавірус "маскіруецца" пад сезонныя вірусныя інфекцыі, галоўнымі сімптомамі з'яўляюцца насмарк, боль у горле, а таксама растройства страўнікава-кішачнага тракта. Таксама адзначаюцца пачуццё стомленасці, болі ў мышцах і млоснасць. Хварэюць ім у асноўным маладыя людзі. Яны ж становяцца галоўнымі пераносчыкамі інфекцыі, паколькі ўспрымаюць новы від COVID-19 як звычайную прастуду і не спяшаюцца звяртацца да лекара.Кіраўнік Расспажыўнагляду Ганна Папова заяўляла, што на долю дэльты прыйшлося каля 70 адсоткаў усіх штамаў, выяўленых у Беларусі з пачатку лета."Дэльта" у БеларусіІндыйскі штам быў выяўлены ў Беларусі ў чэрвені, аднак падкрэслівалася, што гаворка ішла толькі пра Мінск. Беларускія эксперты мяркуюць, што гэты від інфекцыі можа перадавацца значна хутчэй, чым раней вядомыя штамы.Па словах лекараў, захварэць "дэльта" каронавірусам могуць як тыя, хто раней перахварэў на каронавірус, так і вакцынаваныя, аднак цяперашнія вакцыны цалкам абараняюць ад новага варыянту віруса.Чытайце таксама:\nуезд, грамадзяне, украіна, індыя, расія, беларусь\n© Sputnik / Виктор ТолочкоБеларуска-ўкраінская мяжа\nУзмацненне жорсткасці патрабаванняў пры ўездзе ў Украіну закране грамадзян пяці краін - Расіі, Беларусі, Індыі і дзвюх дзяржаў Еўрасаюза.\nМІНСК, 17 ліп - Sputnik. Украіна мае намер зрабіць больш жорсткімі патрабаванні для ўезду грамадзян з пяці дзяржавы, у тым ліку з Расіі і Беларусі, з-за дэльта-штаму каронавіруса, заявіў сакратар Савета нацыянальнай бяспекі і абароны Аляксей Данілаў. Прычынай ён назваў распаўсюджванне ў гэтых краінах дэльта-штаму каронавіруса, перадае РІА Навіны.\n"Гаворка ідзе пра тыя краіны, у нас ёсць чатыры краіны плюс адна, там будуць жорсткія абмежаванні ставіць да гэтых краін, непасрэдна дзе бушуе (дэльта штам каронавіруса - Sputnik). Гэта Індыя, Беларусь, Расія і яшчэ дзве краіны ЕС", - заявіў Данілаў.\nУлады Украіны будуць патрабаваць паменшыць лік ўязджаючых расіян, беларусаў і прадстаўнікоў іншых краін са спісу. Сакратар СНБА таксама адзначыў, што ўкраінскі ўрад можа прыняць "дадатковыя меры па гэтых краінах", аднак якія менавіта, ён не ўдакладніў.\nНагадаем, напярэдадні святкавання Дня Незалежнасці прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка распарадзіўся цалкам перакрыць мяжу з Украінай, паколькі з тэрыторыі паўднёвага суседа да нас паступае "вялікая колькасць зброі".\nПаводле слоў беларускага лідэра, у рэспубліку змогуць бесперашкодна заехаць толькі мірныя грамадзяне. "Усіх астатніх у палон браць не будзем", - перасцярог Лукашэнку.\nШто такое "дэльта" каронавірус\nАсаблівую мутацыю каронавіруса выявілі ў Індыі восенню 2020 года, у сакавіку 2021 гады новы штам прывёў да ўспышкі захворвання ў гэтай краіне. Спецыялісты называюць гэты варыянт COVID найбольш заразным з існуючых на дадзены момант.\nПа словах лекараў, "дэльта" каронавірус "маскіруецца" пад сезонныя вірусныя інфекцыі, галоўнымі сімптомамі з'яўляюцца насмарк, боль у горле, а таксама растройства страўнікава-кішачнага тракта. Таксама адзначаюцца пачуццё стомленасці, болі ў мышцах і млоснасць. Хварэюць ім у асноўным маладыя людзі. Яны ж становяцца галоўнымі пераносчыкамі інфекцыі, паколькі ўспрымаюць новы від COVID-19 як звычайную прастуду і не спяшаюцца звяртацца да лекара.\nКіраўнік Расспажыўнагляду Ганна Папова заяўляла, што на долю дэльты прыйшлося каля 70 адсоткаў усіх штамаў, выяўленых у Беларусі з пачатку лета.\n"Дэльта" у Беларусі\nІндыйскі штам быў выяўлены ў Беларусі ў чэрвені, аднак падкрэслівалася, што гаворка ішла толькі пра Мінск. Беларускія эксперты мяркуюць, што гэты від інфекцыі можа перадавацца значна хутчэй, чым раней вядомыя штамы.\nПа словах лекараў, захварэць "дэльта" каронавірусам могуць як тыя, хто раней перахварэў на каронавірус, так і вакцынаваныя, аднак цяперашнія вакцыны цалкам абараняюць ад новага варыянту віруса.


Алушта, Крым. Адпачынак у Алушце - пансіянат з лячэннем 'Жамчужына'\nУ адным з самых выдатных гарадоў Паўднёвага берага Крыму - сапраўднай жамчужыне сярод мноствы курортных месцаў - Алушце, знаходзіцца пансіянат з лячэннем "Жамчужына", які належыць Расійскаму дзяржаўнаму ўніверсітэту нафты і газу ім. І.М. Губкина і, уведзены ў дзеянне да летняга сезону 2000 гады.\nРазмешчаны ў ціхім, утульным раёне горада, адкуль адкрываецца пышны выгляд на бяскрайнае сіняе мора і велічныя дзікія горы, пансіянат чакае сваіх наведвальнікаў.\nДа паслуг адпачывальнікаў 70 камфартабельных нумароў:\nаднамесныя і двухмесныя нумары;\nдвухмесныя аднапакаёвыя люксы, абсталяваныя сістэмай кандыцыянавання;\nдвухмесныя двухпакаёвыя люксы, абсталяваныя сістэмай кандыцыянавання.\nУсе нумары абсталяваны новай сучаснай мэбляй вытворчасці Італіі і Турцыі, каляровымі тэлевізарамі, міжгароднымі тэлефонамі, халадзільнікамі з міні-барми, душавымі і санвузламі, ахоўнай сігналізацыяй, ванны пакой у "люксе". Кругласутачна падаецца гарачая вада ад гелиосистемы.\nНа территориии пансіяната маюцца дзве сауны з басейнамі, більярдавая на тры стала, бар, кафэ-марозіва для дзяцей, рэстаран і сталовая. Магчыма сілкаванне ў рэстаране ці дастаўка ў нумар.\nДля падтрымання здароўя, пад патранажам Ялцінскага інстытута ім. Сеченова, кваліфікаваныя лекары прапануюць лячэбныя працэдуры:\nгалокамеру (саляная пячора);\nУ будынку пансіяната працуе касметычны салон, цырульня, маникюрные і педикюрные залы.\nІ ўсё ж, самае галоўнае ў Крыму - гэта ласкавае Чорнае мора. Пляж пансіяната знаходзіцца ў гарадской рысе, у дзесяці хвілінах марудлівай хады па цяністай алеі, а нецярплівых і якія знудзіліся па сонечных працэдурах у лічаныя хвіліны да мора даставяць уласныя камфартабельныя мікрааўтобусы. На пляжы працуе пракат парасонаў, матрацаў, інвентара для падводнага плавання. Маюцца тапчаны, распранальні, душавыя, падстрэшак. Кругласутачна працуе кафэ-бар.\nУ дзіцячым пакоі дыпламаваны педагог-выхавальнік нагледзіць за дзецьмі ў Вашу адсутнасць.\nКваліфікаваныя экскурсаводы пазнаёмяць Вас з выбітнасцямі Крымскага паўвострава. Магчымая сустрэча і дастаўка адпачывальнікаў з аэрапорта ці чыг вакзала г. Сімферопаля да пансіяната і зваротна мікрааўтобусамі.\nНа тэрыторыі пансіяната знаходзіцца ахоўваная аўтамабільная стаянка для асабістага аўтатранспарту.\nДзейнічае гнуткая сістэма зніжак.\nАдрас: 98510, Украіна, АР Крым, г. Алушта, Судакская, 14 а\nПрачытана: 8350 раз


Гульні скончыліся. Вялікі фотарэпартаж са стадыёна "Дынама" | euroradio.fm\nГалоўная / Гульні скончыліся. Вялікі фотарэпартаж са стадыёна "Дынама"\nГульні скончыліся. Вялікі фотарэпартаж са стадыёна "Дынама"\n01/07/2019 - 00:26\n“Калі вы зноў захочаце пачуць цішыню, прыязджайце да нас у Беларусь”.\n30 чэрвеня Мінску завяршыліся ІІ Еўрапейскія гульні. Цырымонія закрыцця ўяўляла сабой танцпол, на якім адбываўся канцэрт, шэсце і танцы спартоўцаў і валанцёраў.\nАдкрыла і закрыла цырымонію Юлія Быкава з праекту Aura: мінулай восенню Юлія разам з мужам, кампазітарам Яўгенам Алейнікам, атрымала прэмію “За нацыянальнае адраджэнне” з рук Аляксандра Лукашэнкі. За “дыскатэку” адказвалі таксама “Беларускія песняры”, народныя калектывы з розных гарадоў Беларусі, J:Морс, IOWA, “Леприконсы”, Shuma, Naviband, Uzari, Аксана Волкава і Мікалай Баскаў.\nАпошняе шоў Еўрагульныў было пра сучасную Беларусь. Дзея была пабудаваная вакол надзіманай Нацыянальнай бібліятэкі. У сярэдзіне цырымоніі з’явіўся Зубр-волат з адкрыцця, які звярнуўся да прысутных з палымянай прамовай:\n“Я быў тут адвеку. Я бачыў, як адступае мора і растаюць ледавікі. Я бачыў, як кволы парастак робіцца магутным дрэвам. Я голас гэтай зямлі. Я Яе моц, яе душа. Мой дружа, помні сваю гісторыю. Без мінулага няма будучыні. Гэта твой час. Я – беларус. Мы – беларусы”.\nАпроч Зубра з прамовай выступіў Аляксандр Лукашэнка, які заявіў, што перад усім беларусы зладзілі свята для сябе, маўляў, калі мы разам, то талакой можам звярнуць горы. Лукашэнка запрасіў замежнікаў і найдалей прыязджаць у нашу прыгожую краіну:\nУзгадаў кіраўнік Беларусі і суседзяў:\n"Беларусь – краіна, якая не стварае праблем суседзям. Яны ў нас вельмі розныя, і часам размаўляць з імі зусім не проста".\nПобач з Лукашэнкам на цырымоніі закрыцця сядзеў Уладзімір Пуцін. Сярод іншых ганаровых гасцей – прэзідэнт Таджыкістана Эмамалі Рахмон, экс-лідар Арменіі Серж Саргсян, прэзідэнт Еўрапейскіх алімпійскіх камітэтаў Янез Качыянчыч. Дарэчы, Качыянчыч, як і падчас адкрыцця Еўрагульняў, звярнуўся да прысутных і па-беларуску і падзякваў за гасціннасць. А перад тым сказаў, што рады перамозе расійскіх спартоўцаў у медальным заліку. маўляў, допінг гэта галоўнае зло ў сучасным спорце, аднак правіны асобных спартсменаў не павінныя быць прычынай санкцый у дачыненні да цэлай краіны.\nНа цырымоніі закрыцця таксама з'явіўся і буслік на дратах. Праўда, цяпер да яго падвесілі і Лесіка – талісмана Еўрагульняў. Разам лётаць весялей.\nНелегальная стаянка на Альманскіх балотах / АПБ\nНа Альманскіх балотах знайшлі нелегальныя стаянкі ягаднікаў\nРост коштаў на праезд / Еўрарадыё\nЯшчэ чатыры вобласці абвясцілі пра падаражэнне праезду ў грамадскім транспарце\nРазмеркавальны капялюш / Наста Карнацкая\nУ Мінску прэзентуюць беларускі пераклад першага рамана пра Гары Потэра


Культура - З Башметам у метро\nНачны канцэрт на станцыі метро “Пятроўшчына” спалучыць аркестравае выкананне з модным дэфіле. Ён так і называецца — “Ноч класікі ў метро. Модная версія”. Леташні “метровы” праект, таксама з удзелам East-West Chamber Orchestra на чале з мастацкім кіраўніком фестывалю Расціславам Крымерам, меў поспех, таму арганізатары вырашылі яго працягнуць.\nАле ў сёлетняй фестывальнай праграме з’явілася і такая навінка з удзелам гэтага калектыву, як галаграфічнае шоу, з дапамогай якога будзе “намалявана-расфарбавана” сімфанічная музыка. Гэты канцэрт, названы “Візуалізацыя. Музыка і гісторыя”, пройдзе, як і большасць іншых, у зале сталічнай філармоніі. Каб атрымаўся запланаваны эфект, сцэну зацягнуць спецыяльнай срэбнай сеткай — вельмі тонкай, амаль зусім нябачнай. І яна ператворыцца ў “жывое палатно” — менавіта так даслоўна перакладаецца тэхналогія PepperScrim, раней не знаёмая нашай публіцы. Яшчэ больш важна, што “расквечаны-ажыўлены” з дапамогай галаграфіі будуць дзве сімфоніі Мечыслава Вайнберга. Ён скончыў Варшаўскую кансерваторыю як піяніст, але менавіта ў нас пачынаў вучыцца кампазіцыіі, пакуль не быў эвакуяваны ў Ташкент, дзе сустрэўся з Шастаковічам і потым разам з ім вярнуўся ў Маскву. Не менш важна і тое, што на гэтым канцэрце адбудзецца прэзентацыя кампакт-дыска з яго музыкай, прысвечанага 100-годдзю з дня нараджэння кампазітара.\nЯк заўжды, будзе на фестывалі сусветная прэм’ера беларускага твора — прагучаць Дзве фрэскі для сімфанічнага аркестра нашага Дзмітрыя Лыбіна. І ў якім атачэнні! У тым жа канцэрце “Сучасная класіка. Вечар прэм’ер” упершыню ў Беларусі будуць выконвацца творы эстонскага кампазітара Эркі-Свен Тюйра, а сам ён стане ганаровым госцем фестывалю.\nПрыедуць да нас і сусветна знакамітыя піяністы. Барыс Беразоўскі дасць сольны канцэрт, а Фазыл Сай выступіць са згаданым аркестрам Крымера. Запланаваны і такія ўжо традыцыйныя “фішкі” ў зале “Верхні горад”, як бэбі-канцэрт для самых маленькіх “Музыка твайго сэрца” і гала-канцэрт маладых музыкантаў. Закрыццё фестывалю пройдзе з удзелам віноўніка ўрачыстасцяў Юрыя Башмета і яго камернага ансамбля “Салісты Масквы”. Адкрыццём жа (ва ўсіх сэнсах слова) стане Лонданскі каралеўскі філарманічны аркестр на сцэне Палаца Рэспублікі.


Зімовая казка запрашае гасцей |\nСёлетняя цёплая восень не зусім схіляе задумацца пра набліжэнне ўсімі любімых навагодніх святаў. Тым не менш толькі крыху больш за месяц адзяляе нас ад наступлення новага года. Цяжка ў гэта паверыць? Тады вам абавязкова трэба наведацца ў ЦДіМ.\nНа мінулым тыдні тут гасцінна прыняла сваіх першых гасцей матухна Зіма і запрасіла іх у чароўную Зімовую казку. Як жа засвяціліся вочы пачаткоўцаў СШ №2, калі яны пераступілі парог яе ўладанняў. А здзівіцца, сапраўды, ёсць чаму, бо, як заўсёды, крэатыўныя супрацоўнікі ўстановы падышлі да ўпрыгожання пакояў Зімы з творчым натхненнем.\nСпачатку гаспадыня прадэманстравала сваім маленькім гасцям разнастайныя арыгінальныя навагоднія вырабы, створаныя таленавітымі школьнікамі і педагогамі раёна. Безумоўна, больш за ўсё на кірмашы Мар’і-ўмеліцы (менавіта так называецца традыцыйная выстава навагодніх вырабаў) прадстаўлена навагодніх ёлак. Але з чаго толькі яны не выраблены: з паперы, галінак, тканіны, ватных дыскаў, дрэва, нават з пластыкавых кантэйнераў з-пад яек. Як і падабае, у зімовай казцы ёсць і незвычайны снегавік з аднаразовага посуду, заварожваюць сваёй студзёнай прыгажосцю снягуркі, выкананыя ў тэхніцы мастацкага тэкстылю, лунаюць добрыя анёлы і карункавыя сняжынкі.\nУсе вырабы, нібы маленькія калядныя зорачкі на небе, уздымаюць настрой і здзіўляюць сваёй арыгінальнасцю.\nЗатым прыветлівая матухна Зіма прапанавала школьнікам вясёлыя гульні і цікавыя загадкі. З вялікім задавальненнем лавілі школьнікі ўдачу, каб яна суправаджала іх увесь наступны год, загадвалі свае патаемныя жаданні пад чароўнай лямпай.\nРадасныя і шчаслівыя пакідалі дзеці Зімовую казку, уносячы з сабою веру ў чараўніцтва.\nНе губляць давер народа\nНе покалечить детские судьбы


Танны фургон Арэнда Чыкага - Пракат фургон ЗША\nАрэнда фургона або мікрааўтобуса ў Чыкага\nАбярыце любы аўтамабіль з міні-да грузавога фургона, які вам патрэбны, а таксама замовіць у Інтэрнэце сёння. Выкарыстоўвайце нашу форму пошуку па арэндзе фургона Chicao, звузіце даты падарожжа і атрымаеце пацверджанне на працягу некалькіх хвілін!\nАрэнда 12 Пасажырскі Чыкага\nКалі вам патрэбны арэнда мікрааўтобуса на 12, то гэта зменіць вашу паездку і пачне атрымліваць асалоду ад выдатнымі месцамі ў Чыкага з сябрамі і сям'ёй. Браніраваць онлайн з упэўненасцю і зэканоміць на арэндзе Чыкага.\nПракат аўтамабіляў Чыкага О'Хара аэрапорта


АГП будзе байкатаваць выбары ў Палату прадстаўнікоў\n29 травень 2012, 12:48\nКурс на актыўны байкот выбараў у Палату прадстаўнікоў, якія маюць адбыцца сёлета ўвосень, 29 траўня пацьвердзіла палітычная рада Аб’яднанай грамадзянскай партыі. Пра гэта «Свабодзе» паведаміў лідэр партыі Анатоль Лябедзька.\n«У нас толькі дзьве-тры асобы выказваюцца за тое, каб партыйныя кандыдаты ішлі на гэтых выбарах да канца. Усе астатнія будуць працаваць у рэчышчы рашэньня, якое прынятае на зьезьдзе. Такім чынам, сёньня мы яшчэ раз пацьвердзілі — на выбарах вылучым 50–70 так званых сьпікераў. Яны данясуць да выбарцаў палітыку партыі. Але іхных прозьвішчаў у бюлетэнях ня будзе. Гэта будзе актыўны байкот выбараў. І гэта лепей, чым проста сядзець на канапе.\nМы таксама будзем актыўна апэляваць у судовыя структуры на тое, што ўлады не дазволілі нам правесьці ніводнага пікету ў рамках кампаніі „За сумленныя выбары без Лукашэнкі“. Сёньня, дарэчы, у Сьветлагорску будуць разглядаць нашу першую скаргу. І мы пройдзем праз гэтую працэдуру па ўсёй Беларусі», - заявіў Анатоль Лябедзька.


31 сьнежань 2004, 11:35\nНагадаю, што офіс АБСЭ, які ўзначальвае нямецкі дыплямат Эбэргардт Гайкен, пачаў працаваць 1 студзеня 2003 году. Ягоным папярэднікам была місія АБСЭ, якую ачольваў іншы нямецкі дыплямат – Ганс-Георг Вік.\nЗразумела, што ў Беларусі ня могуць не параўноўваць працу гэтых дзьвюх каманд. І тут адзначаюць, што місія праяўляла больш актыўнасьці, чым офіс. Але я хачу падкрэсьліць, што такое параўнаньне ня вельмі карэктнае. Справа ў тым, што і місія, і офіс атрымлівалі ад АБСЭ пэўныя паўнамоцтвы, пэўны мандат, усё гэта зацьвярджалася кіраўніцтвам гэтай міжнароднай арганізацыі. І тут трэба адзначыць, што паўнамоцтвы каманды Гайкена аб’ектыўна намнога меншыя, чым былі ў каманды Віка.\nБеларускія афіцыйныя ўлады здолелі зьменшыць паўнамоцтвы офісу. Цяперашні мандат абмяжоўваецца аказаньнем дапамогі беларускаму ўраду ў інстытуцыяльным будаўніцтве, забесьпячэньні вяршэнства закону й разьвіцьці грамадзянскай супольнасьці згодна з прынцыпамі АБСЭ, а таксама рэалізацыю праектаў у сфэры эканомікі й аховы навакольнага асяродзьдзя. І вось што сказаў мне з гэтай нагоды кіраўнік партыі БНФ Вінцук Вячорка:\n(Вячорка: ) “Я думаю, што праблемаў для ўладаў у цэлым наяўнасьць офісу АБСЭ ў Беларусі стварае менш, таму што, на жаль, мандат офісу вузейшы. І хачу выказаць толькі такі спадзеў, што, як і раней, нават у рамках гэтага мандату супрацоўнікі менскага офісу АБСЭ на чале з амбасадарам Гайкенам будуць ажыцьцяўляць аб’ектыўны маніторынг той сытуацыі, якая складаецца з правамі чалавека, з выбарамі, зь інфармацыйным полем у Беларусі”.\nШто можна сказаць пра пэрспэктывы працы офісу ў наступным годзе? Яны, як мне падаецца, могуць стаць больш складанымі. Асабліва калі Аляксандар Лукашэнка пойдзе на датэрміновыя прэзыдэнцкія выбары. Усе заўважылі, як значна адрозьніваюцца ацэнкі выбарчых кампаніяў экспэртамі й назіральнікамі ад АБСЭ і ад СНД. Калі эўрапейскія адмыслоўцы ўшчэнт скрытыкавалі ўмовы правядзеньня парлямэнцкіх выбараў і рэфэрэндуму ў Беларусі, далі нэгатыўную ацэнку парушэньняў падчас галасаваньня 21 лістапада на прэзыдэнцкіх выбарах ва Ўкраіне, то з пункту гледжаньня назіральнікаў ад СНД і ў Беларусі, і ва Ўкраіне, калі там дапісалі мільёны галасоў Януковічу, усё было цалкам дэмакратычна. Тут абсалютна розныя падыходы, абсалютна розныя крытэры да выбарчых кампаніяў.\nЯ папрасіў выказаць свае меркаваньні наконт працы офісу АБСЭ ў Беларусі вядомага знаўцу міжнародных справаў, былога намесьніка міністра замежных справаў Беларусі Андрэя Саньнікава:\n(Саньнікаў: ) “Наагул у АБСЭ даволі крытычная сытуацыя ў самой арганізацыі. Улетку выступілі прэзыдэнты краінаў СНД зь вельмі моцнай крытыкай арганізацыі. Яны незадаволеныя тым, як ацэньваюць назіральнікі ад АБСЭ выбарчыя кампаніі. Гэта сьведчыць пра тое, што краіны СНД, у тым ліку Беларусь, занепакоеныя тым, што менавіта АБСЭ настойвае на празрыстых, дэмакратычных, свабодных выбарах. А гэта не адпавядае інтарэсам тых рэжымаў, якія ўсталяваліся цяпер у бальшыні краінаў СНД.\nШто тычыцца працы офісу АБСЭ ў Беларусі, то відавочна, што гэта будзе залежаць ад сытуацыі ў самой арганізацыі, ад сытуацыі ў Беларусі. Я лічу, што пакуль фактарам, які уплываў бы на сытуацыю з дэмакратыяй у краіне, офіс ня стаў”.


Кіраўнік Беларусі Аляксандр Лукашэнка ў інтэрв’ю Аляксею Венедыктаву адзначыў, што ў выпадку пераабрання яго на пасаду прэзідэнта ў 2020 годзе ён працягне рэалізоўваць усе без выключэння дарожныя мапы паглыбленай інтэграцыі з Расеяй, піша прэсавая служба кіраўніка Беларусі.\n«Калі мяне людзі выберуць на прэзідэнцкіх выбарах, вядома, я буду рэалізоўваць усе дамоўленасці і ўсе планы, 31 дарожную мапу. Я іх буду ўсе рэалізоўваць. Усё, пра што мы дамовімся з Расеяй, усё будзе рэалізавана», – сказаў Аляксандр Лукашэнка.\nАляксандр Лукашэнка і Аляксей Венедыктаў. Фота: http://president.gov.by/\nПры гэтым раней падчас размовы з Аляксеем Венедыктавым Аляксандр Лукашэнка заяўляў, што наконт 31-ай дарожнай мапы яны з Пуціным дамовіліся не размаўляць. Паводле словаў Лукашэнкі, 30 дарожных мапаў тычацца эканамічных пытанняў. А 31-я мапа – гэта план будаўніцтва або завяршэння будаўніцтва саюзу з наднацыянальнымі органамі.\n«Мы наагул выключылі размову на гэтую тэму яшчэ ў Сочы. Але камусьці хочацца. І ўсё падсоўваюць, асабліва праз урад (нядаўна прачытаў – Дзмітрый Анатольевіч пра гэта зноў выказаўся). Ён не быў у Піцеры на перамовах, таму не ведае нават словаў, якія сказаў ваш прэзідэнт. Даслоўна – у Піцеры, калі мы засталіся: слухайце, што мы зноў з гэтай 31-й мапай, мы ж з прэзідэнтам Беларусі дамовіліся, мы наагул не чапаем гэтых пытанняў. Навошта вы лезеце зноў і звязваеце гэтыя пытанні з пытаннямі падатковай сістэмы, эканомікі і гэтак далей?» – адзначыў кіраўнік беларускай дзяржавы.\nТэгі: Аляксандр Лукашэнка Аляксей Венедыктаў Беларусь дарожныя мапы інтэграцыя паглыбленая інтэграцыя Расея саюзная дамова Саюзная дзяржава Уладзімір Пуцін


Як прабіць свідравіну сваімі рукамі: кіраўніцтва - Падручнік сантэхніка\nМногія загарадныя ўчасткі, якія размешчаны ў прыгарадных раёнах, могуць не мець цэнтралізаванай сістэмы падачы вады ад горада, а нават калі і маюць, то, як правіла, такія сістэмы абслугоўваюцца ня якасна і перабоі з падачай вады бываюць частым з'явай на ўвазе рэгулярных паломак.\nДачныя ўчасткі далёка за горадам і зусім могуць не мець нават мясцовага паліву з бліжэйшага вадаёма. Аднак калі на вашым дачным участку вырошчваюцца розныя гародніна, садавіна ці кветкавыя клумбы, то разлічваць на ласку прыроды не варта і без уласнага крыніцы вады для паліву тут не абысціся.\nСамым надзейным крыніцай чыстай вады ў неабмежаванай колькасці з'яўляецца ўласная свідравіна.\nМаючы ўласную шахту, вы атрымліваеце такія перавагі як:\nнезалежнасць ад натуральных прыродных ападкаў;\nнезалежнасць ад цэнтральнай ці мясцовай сістэм водазабеспячэння;\nкругласутачны крыніца прэснай вады ў неабмежаванай колькасці;\nПерад тым як прабіць самому свідравіну, неабходна разабрацца якія віды свідравін бываюць і якія тэхналогіі для іх выкарыстоўваюцца.\nАсноўныя віды свідравін\nУсе вадзяныя шахты можна ўмоўна падзяліць на тры асноўных выгляду ў залежнасці ад глыбіні.\nЧасцей за ўсё выкарыстоўваюцца такія віды як:\nАбісінскіх крыніца узводзіцца ў месцах з высокім заляганнем грунтавых вод, і яго глыбіня звычайна складае не больш за 12 метраў. У свідравіну ўстаўляецца труба для прадухілення траплення верхняй вады, бруду і пылу ў ніжні ваданосны пласт.\nПясчаная шахта усталёўваецца на глыбіню ад 15 да 30 метраў. Як і ў абісінскіх крыніцы, у Песчанка усталёўваецца труба, якая на ніжнім канцы мае перфарацыю для паступлення вадкасці з ваданоснага пласта ва ўнутраную паражніну трубы. Тэрмін службы такой шахты пры інтэнсіўным выкарыстанні прыкладна 14-16 гадоў.\nАртэзіянскія шахты бурат на вялікія глыбіні ад 50 да 250 метраў у залежнасці ад залягання ваданоснага вапняка. Такі выгляд крыніцы прэснай вады звычайна прызначаны для здабычы вялікіх аб'ёмаў вады і тэрмін іх службы пры інтэнсіўным выкарыстанні дасягае 50-60 гадоў.\nУ цяперашні час актыўна прымяняюцца некалькі асноўных відаў бурэння ў залежнасці ад глебы і глыбіні ваданоснага пласта.\nПа тэхналогіі свідравання гэтыя спосабы дзеляцца на:\nУ кожным спосабе ўжываюцца прынцыпова розныя метады бурэння, выкарыстоўваецца розны абсталяванне, і канчатковая цана залежыць ад абранага метаду. Перад тым як прабіць свідравіну для вады, неабходна высветліць ўзровень залягання ваданоснага пласта і склад пароды. На падставе атрыманых дадзеных выбіраецца спосаб бурэння.\nБурэнне шнековым спосабам\nНайбольш распаўсюджаным і недарагім спосабам бурэння свідравіны з'яўляецца шнековый, таму менавіта па дадзеным спосабе вам уяўляецца падрабязная інструкцыя. У большасці выпадкаў ва ўладальніка ўчастка няма патрэбнага колькасці фінансаў для замовы прафесійных рабочых з свідравой усталёўкай ці ж размяшчэнне ўстаноўкі ў патрэбным месцы не ўяўляецца магчымым з розных прычынаў.\nТаксама, шнековый спосаб дазваляе прасвідраваць свідравіну сваімі рукамі на глыбіні ад 5 да 30 метраў без прыцягнення тэхнікі, спецыялістаў і дарагога абсталявання.\nПерад тым як пачаць самастойнае бурэнне шнеком, неабходна сабраць пэўныя матэрыялы і інструмент.\nтрыножак з вышынёй не менш за 4 метраў;\nблок для троса з мацаваннем ў верхнім падставе трыножкі;\nручная або электрычная лябёдка, замацаваная на трыножку (фота);\nсталёвы трос дыяметрам 8-10 мм, даўжыня якога павінна быць на 10-15 метраў больш глыбіні свідравіны;\nшнек дыяметрам трохі менш чым унутраны дыяметр трубы для шахты або больш, у залежнасці ад тыпу грунта;\nштангі для падаўжэння шнека ў колькасці роўным глыбіні шахты;\nрабочая штанга з дзяржальняй для кручэння шнека;\nСавет! Калі няма магчымасці ўжыць лябёдку, то можна абыйсціся і без яе, але ў такім выпадку вам спатрэбіцца значна больш часу на свідраванне. Без лябёдкі вам трэба будзе заглублять шнек ў грунт на глыбіню не больш за 30-40 сантыметраў, інакш дастаць яго разам з дастатым грунтам вам будзе цяжка.\nПры наяўнасці лябёдкі вы зможаце дастаць большую вагу і шнек можна заглублять на глыбіню да 1 метра, што значна паскарае працу.\nЗвярніце ўвагу! Перад тым як самому прабіць свідравіну для вады вызначыцца з тыпам грунта, паколькі ад гэтага залежыць выбар дыяметра шнека і шахтавай трубы. Напрыклад, пры свідраванні ў сыпкім пяшчаным грунце, краю свідравіны пастаянна абсыпаюцца.\nДля прадухілення абсыпання, у прасвідраванай адтуліну ўстаўляюць трубу, і бурэнне працягваецца ўжо ўнутры трубы. У гэтым выпадку дыяметр шнека павінен быць менш ўнутранага дыяметра трубы. У выпадку з шчыльным грунтам, бурэнне да ваданоснага пласта вырабляецца без трубы і дыяметр шнека павінен быць больш вонкавага дыяметра самой трубы. Накіроўвалая труба ўстаўляецца ўжо пасля заканчэння бурэння на ўсю глыбіню шахты.\nПрацэс свідравання на цвёрдым грунце\nПерад тым як прабіць самому свідравіну, усталёўваем трыногу такім чынам, каб яе верхняя частка была выразна над месцам меркаванай свідравіны.\nДалей мацуем на верхнюю частку трыножкі блок з ролікам і заводзім металічны трос.\nАдзін канец троса мацуецца да працоўнай штанзе спецыяльным верціцца карабінам, другі намотваецца на лябёдку. Шнек звычайна мае 5-6 віткоў і мацуецца рабочай або падаўжальная штанзе пры дапамозе разьбы або шпоночного злучэння.\nДалей шнек злучаюць з рабочай штангай, усталёўваюць строга вертыкальна і пачынаюць яго кручэнне пры дапамозе дзяржальняў на рабочай штанзе. Пасля таго як шнек зайшоў у зямлю на 40-50 сантыметраў, яго выцягваюць наверх пры дапамозе лябёдкі і вызваляюць ад выпрацаванага грунту. Далей шнек зноў апускаюць у шахту, пракручваюць яшчэ на 40-50 сантыметраў і зноў дастаюць, вызваляючы адпрацаваны грунт.\nПасля таго як шнек зайшоў у грунт на даўжыню рабочай штангі, яго дастаюць, далучаюць да шнека падаўжальная штангу і апускаюць у свідравіну. На канец падаўжальная штангі мацуюць рабочую штангу з дзяржальняй і працягваюць бурэнне, перыядычна дастаючы шнек праз кожныя 40-50 сантыметраў. Пры выцягванні шнека, працэс адлучэння падаўжальная штангаў праходзіць у зваротным парадку. Чым глыбей становіцца шахта, тым цяжэй круціць шнек і шмат часу сыходзіць на далучэнне і адлучэнне штангаў пры выманні чарговай порцыі выпрацаванага грунту.\nПасля заканчэння бурэння і дасягненню патрэбнага ваданоснага пласта, у шахту усталёўваюць трубу па ўсёй яе даўжыні.\nПасля ўстаноўкі трубы, на дне шахты утворыцца брудную кашу з адпрацаваных частак пароды, перамяшаных з вадой, якая перашкаджае нармальнай працы крыніцы, таму канчатковым этапам з'яўляецца прамыванне шахты.\nПерад тым як прабіць свідравіну вадой, неабходна загадзя прыгатаваць глыбінны і ротарны помпы, а так жа невялікі рэзервуар з вадой.\nПасля прамывання свідравіны яна пачынае напаўняцца вадой і цалкам гатовая да працы. Для прадухілення хуткага заиливания шахты, рэкамендуецца выкарыстоўваць глыбінны помпа з ніжнім плотам вады.\nБольш падрабязна многія спадарожныя пытанні разгледжаны на відэа ў гэтым артыкуле.


ЯК КАРЫСТАЦЦА FORMAT FACTORY - ЯК ЗРАБІЦЬ - 2019\nЯк карыстацца Format Factory\nПрацэс стварэння апытання ў сацыяльнай сетцы Вконтакте з'яўляецца вельмі важным аспектам функцыяналу дадзенага сайта. Асабліва важным гэты працэс становіцца тады, калі які-небудзь карыстальнік вядзе досыць вялікая супольнасць, у якім нярэдка адбываюцца рознага роду спрэчныя сітуацыі.\nСтварэнне апытанняў для групы Укантакце\nПерш чым перайсці непасрэдна да вырашэння асноўнай задачы - стварэння анкеты, варта адзначыць, што ў рамках дадзенай сацыяльнай сетцы усе магчымыя апытанні ствараюцца па абсалютна аднастайнай сістэме. Такім чынам, калі вы ўмееце рабіць анкетаванне на асабістай старонцы VK.com, то дадаць нешта падобнае ў групу для вас будзе таксама вельмі проста.\nЗ поўным пералікам аспектаў датычна стварэння апытанняў ў групе ВК вы можаце азнаёміцца на адмысловай старонцы сайта VK.\nАпытанні у сацыяльнай сетцы VK бываюць двух тыпаў:\nПа-за залежнасці ад пераважнага тыпу, вы можаце выкарыстоўваць абедзве разнавіднасці апытання ва ўласнай групе Вконтакте.\nЗвярніце ўвагу, што стварыць патрабаваную форму магчыма выключна ў тых выпадках, калі вы з'яўляецеся адміністратарам суполкі ці ж у групе мае месца быць адкрытая магчымасць постынга розных запісаў ад карыстальнікаў без асаблівых прывілеяў.\nУ рамках артыкулы будуць разгледжаны ўсе магчымыя аспекты стварэння і размяшчэння сацыяльных анкет ў групах Вконтакте.\nСтварэнне апытання ў абмеркаваннях\nУ першую чаргу важна заўважыць, што даданне дадзенага тыпу апытальныя формы даступна толькі адміністрацыі супольнасці, якая можа бесперашкодна ствараць новыя тэмы ў раздзеле "Абмеркаванні" у групе ВК. Такім чынам, будучы звычайным сярэднестатыстычным карыстальнікам без спецыяльных правоў, гэты метад вам не падыдзе.\nТып супольнасці і іншыя налады не гуляюць ніякай ролі ў працэсе стварэння новага апытання.\nПры стварэнні патрэбнай формы вам падаюцца базавыя магчымасці дадзенага функцыяналу, цалкам выключаюць такія аспекты, як рэдагаванне. Зыходзячы з гэтага, рэкамендуецца праяўляць максімальную дакладнасць пры публікацыях апытання, каб не было неабходнасці яго рэдагаваць.\nПраз галоўнае меню сайта ВК адкрыйце раздзел "Групы", Перайдзіце на ўкладку "Упраўленне" і пераключыцеся на сваё супольнасць.\nАдкрыйце раздзел "Абмеркаванні" з дапамогай адпаведнага блока на галоўнай старонцы вашага Паблік.\nУ адпаведнасці з правіламі стварэння абмеркаванняў запоўніце асноўныя поля: "Загаловак" і "Тэкст".\nПрагартайце старонку ўніз і клікніце па абразку са ўсплывальнай подпісам "Апытанне".\nЗапоўніце кожнае якое з'явілася поле ў адпаведнасці з вашымі асабістымі перавагамі і фактарамі, што выклікаў неабходнасць стварэння гэтай формы.\nЯк толькі ўсё будзе гатова, націсніце кнопку "Стварыць тэму", Каб апублікаваць новую анкету ў абмеркаваннях у групе.\nПасля гэтага вы будзеце аўтаматычна перанакіраваны на галоўную старонку новага абмеркавання, шапкай якога будзе выступаць створаная апытальныя форма.\nУ дадатак да ўсяго вышэйсказанага важна адзначыць, што падобныя формы магчыма дадаваць не толькі ў новыя абмеркавання, але і ў загадзя створаныя. Аднак, улічыце - у адной тэме абмеркавання Укантакце можа адначасова існаваць не больш за адзін апытання.\nАдкрыйце некалі створанае абмеркаванне ў групе і клікніце па кнопцы "Рэдагаваць тэму" ў верхнім правым куце старонкі.\nУ якое адкрылася акне клікніце па абразку "Прымацаваць апытанне".\nУ адпаведнасці з перавагамі запоўніце кожнае прадстаўленае полі.\nЗвярніце таксама ўвагу, што тут жа вы можаце выдаліць форму, клікнуўшы па абразку крыжыка са ўсплывальнай падказкай "Ці не прымацоўваць" над полем "Тэма апытання".\nЯк толькі ўсё будзе адпавядаць вашым жаданням, націсніце ў самым нізе кнопку "Захаваць", Каб новая форма была апублікавана ў гэтай тэме раздзела абмеркаванняў.\nЗ прычыны ўсіх праробленых дзеянняў новая форма будзе таксама размешчана ў шапцы абмеркавання.\nНа гэтым усё аспекты, якія датычацца анкетавання ў абмеркаваннях, заканчваюцца.\nСтварэнне апытання на сцяне групы\nПрацэс стварэння формы на галоўнай старонцы супольнасці Вконтакте фактычна не мае адрозненняў ад раней названага. Аднак, нягледзячы на гэта, пры публікацыі анкеты на сцяне суполкі адкрываюцца куды большыя магчымасці ў плане налады апытання, якія тычацца, у першую чаргу, параметраў прыватнасці галасавання.\nРазмясціць анкету на сцяне суполкі могуць толькі адміністратары, якія валодаюць вышэйшымі правамі або звычайныя ўдзельнікі, пры наяўнасці адкрытага доступу да зместу сцены групы. Любыя адрозныя ад гэтага варыянты цалкам выключаны.\nТаксама заўважце, што ад вашых правоў у рамках патрэбнага супольнасці цалкам залежаць дадатковыя магчымасці. Напрыклад, адміністратары могуць пакідаць апытанні не толькі ад сваёй асобы, але і ад імя Паблік.\nЗнаходзячыся на галоўнай старонцы групы знайдзіце блок "Дадаць запіс" і клікніце па ім.\nДля дадання паўнавартаснай анкеты не абавязкова як-небудзь запаўняць асноўнае тэкставае поле "Дадаць запіс ...".\nУ самым нізе раскрытай формы дадання тэксту навядзіце курсоры мышы на пункт "Яшчэ".\nСярод прадстаўленых элементаў меню абярыце раздзел "Апытанне".\nЗапоўніце кожнае прадстаўленае поле ў поўнай адпаведнасці з вашымі перавагамі, адштурхваючыся ад наймення той ці іншай графы.\nПры неабходнасці ўсталюйце галачку "Ананімнае галасаванне", Каб кожны пакінуты голас у вашай анкеце быў нябачны для іншых карыстальнікаў.\nПадрыхтаваўшы і Пераправерыўшы апытальныя форму, націсніце кнопку "Адправіць" у самым нізе блока "Дадаць запіс ...".\nЗвярніце ўвагу, што калі вы з'яўляецеся паўнапраўным адміністратарам суполкі, то вам прадастаўляецца магчымасць пакінуць форму ад імя ўсёй групы.\nПерад канчатковай адпраўкай паведамлення клікніце па абразку з аватарка вашага профілю з левага боку ад раней згаданай кнопкі "Адправіць".\nЗ гэтага спісу абярыце адзін з двух магчымых варыянтаў: адпраўку ад асобы супольнасці або ад вашага асабістага імя.\nУ залежнасці ад выстаўленых налад, вы ўбачыце свой апытанне на галоўнай старонцы супольнасці.\nЗапаўняць асноўнае тэкставае поле пры публікацыі дадзенага тыпу анкеты рэкамендуецца толькі ў выпадку крайняй неабходнасці, каб палегчыць ўспрыманне ўдзельнікамі паблік!\nCтоит адзначыць, што пасля публікацыі формы на сцяну вы можаце яе замацаваць. Пры гэтым, робіцца гэта па аналагічнай сістэме з звычайнымі запісамі на сцяне.\nНавядзіце курсор мышы на абразок "… ", Размешчаную ў правым верхнім куце апублікаванага раней апытання.\nСярод прадстаўленых пунктаў клікніце па радку з тэкставай подпісам "Замацаваць".\nАбновіце старонку, каб ваш пост быў перамясціўся ў самы пачатак стужкі актыўнасці супольнасці.\nАкрамя сказанага, важна надаць увагу да такога аспэкту, як магчымасць паўнавартаснага рэдагавання апытання пасля яго публікацыі.\nНавядзіце курсор мышы на значок "… ".\nСярод пунктаў абярыце "Рэдагаваць".\nАдрэдагуйце асноўныя поля анкеты так, як вам трэба, і націсніце кнопку "Захаваць".\nНастойліва рэкамендуецца не вырабляць значнага змены анкет, у якіх ужо былі выстаўленыя галасы некаторых карыстальнікаў. Звязана гэта з тым, што ад падобных маніпуляцый істотна пакутуюць паказчыкі дакладнасці створанага апытання.\nНа дадзеным этапе ўсе дзеянні, якія датычацца апытанняў ў групах Вконтакте, заканчваюцца. На сённяшні дзень пералічаныя методыкі з'яўляюцца адзінымі. Больш за тое, для стварэння падобных формаў не патрабуецца выкарыстоўваць якія-небудзь іншыя дапаўненні, выключэннямі з'яўляюцца толькі вырашэння пытання як переголосовать у апытаннях.\nКалі ў вас узнікаюць складанасці, мы заўсёды гатовыя вам дапамагчы. Усяго добрага!\nГлядзіце відэа: Do schools kill creativity? Sir Ken Robinson (Кастрычніка 2019).


Адрас, працоўныя часы, парадак наведвання - Пасольства Рэспублікі Беларусь у Дзяржаве Катар\nАдрас, працоўныя часы, парадак наведвання\nАдрас: 3 Reines str., Tel-Aviv, Israel, P.O.B. 11129 (карту глядзіце ніжэй)\nЧас працы: панядзелак — пятніца 08:30 — 13:00, 14:00 — 17:30\nТэлефон: +972 3 523 12 59\n♦ КОНСУЛЬСКІ АДЗЕЛ\nАдрас: 3 Reines str., Tel-Aviv, Israel, P.O.B. 11129\nДні прыёму: панядзелак, аўторак, чацвер\nпрыём дакументаў — 9: 00-12: 00,\nвыдача дакументаў — 14: 30-16: 00\nТэлефон для кансультацый: +972 3 522-20-43\nчас кансультацый: з панядзелка па чацвер з 14:00 да 16:00\n♦ Увазе наведвальнікаў консульскага аддзела\nПрыём наведвальнікаў у консульскім аддзеле Пасольства ажыццяўляецца толькі па папярэднім запісе па тэлефоне 03 523-12-59.\nУваход у памяшканне консульскага аддзела Пасольства ажыццяўляецца толькі ў масцы (вымярэнне тэмпературы — пры неабходнасці).\nГрамадзяне Рэспублікі Беларусь, якія апынуліся ў надзвычайнай сітуацыі, прымаюцца па-за чаргой і без папярэдняга запісу.\nГрамадзян Беларусі, якія трапілі на тэрыторыі Дзяржавы Ізраіль у надзвычайную сітуацыю (толькі!), просім звяртацца па тэлефоне: +972 50 521 48 19 альбо на электронную пошту: israel@mfa.gov.by (з паметкай тэрмінова).\nКонсульскі збор аплачваецца на месцы (пасля падачы ўсяго пакета дакументаў) наяўнымі ў еўра.\nЗ агульнымі патрабаваннямі да дакументаў, падаваным у консульскі аддзел Пасольства, можна азнаёміцца тут.\nПералік прадметаў, якія забаронена праносіць ў будынак Пасольства:\nхалодную, агнястрэльную, газавую цi iншую зброю, выбуховыя рэчывы і боепрыпасы, спецыяльна вырабленыя або прыстасаваныя прадметы, а таксама іншыя рэчывы, выкарыстанне якіх можа ўяўляць пагрозу жыццю і здароўю людзей або прычыніць матэрыяльную шкоду грамадзянам;\nімітатары і муляжы халоднай, агнястрэльнай, газавай цi iншай зброi, выбуховых рэчываў і боепрыпасаў;\nэмблемы, сімвалы, плакаты, транспаранты і іншыя сродкі, змест якіх накіраваны на прычыненне шкоды грамадскаму парадку, правам і законным інтарэсам грамадзян;\nпіратэхнічныя вырабы (феерверкі, ракеты і інш.);\nалкагольныя напоі, піва, наркатычныя сродкі, псіхатропныя, таксічныя або іншыя адурманьваючыя рэчывы;\nбезалкагольныя напоі ёмістасцю больш за 0,5 літра, а таксама ў шкляной або бляшанай тары або з далікатнага, цвёрдага або непразрыстага матэрыялу;\nлазерныя прылады (ўказкі і інш.);\nэлектронныя прылады з фота-, відэа- і аўдыёзапісам (фота-, відэакамеры, дыктафоны, смартфоны, планшэты і інш.).


Кс. Уладзіслаў Чарняўскі: кожны народ павінен маліцца ў сваёй мове | Arche.by\nКс. Уладзіслаў Чарняўскі: кожны народ павінен маліцца ў сваёй мове\nтэкст: гутарыў Алесь Бяляцкі\nГутарка з кс. Уладзіславам Чарняўскім.\nРадзіўся я ў 1916 годзе 14 студзеня, у вайну. Але радзіўся ня дома, а каля Гальшан у Амбружыне, засьценак такі. Бо ў нашай вёсцы Біцяняты стаялі немцы. Я так думаю, што можа Бацяняты былі, а потым Біцяняты зрабіліся, бо побач, можа кілямэтры за два, былі Арляняты.\nУ бацькоў я нарадзіўся ўжо як адзінаццатае дзіця, з другой роднай маткі. З першае бо маткі было пяцёра дзяцей: Валюсь (у Амэрыцы, аб якім, ужо як помню, ня меў весткі), Алімпа, Аміля, Браніслава і Марыля. 3 другой бацькавай жонкі, роднай мамы, было нас сямёра: Ясь, Юзя, Стась, Фэлька, Віктар, я Уладзіслаў, і Эдзя (у Канадзе — невядома, ці жывы). Калі нас выгналі, мы жылі каля Гальшан, у сваякоў па маме, у Макеяў, і мама з Макеяў была. Мы там пражылі тры гады, я там нарадзіўся. Потым немцы выйшлі з нашай вёскі, і мы вярнуліся.\nПрыпамінаю з Біцянят сваю хату на два канцы. жылі толькі ў адным, другі канец быў кладоўкай; камору з куфрам, дзе мама хавала сувоі палатна, грошы і другія багацьці, мёд у бутэльцы, што мы часам саломкай цягалі. каштавалі…\nЧас быў цяжкі, галодны. Сабіралі траву з шышачкамі і ўмешвалі ў муку ці бульбу і пяклі ляпёшкі.\nУ гэты час цяжка хварэў на крываўку. Быў безнадзейны. Адныя косьці. Выносілі на двор, ба раніўся ад мух. Ужо ня ў памяці, расказвалі, што кс.Францішак Чарняўскі, каторы нас наведваў, жартаваў тады з мяне; «А цяпер лаві мухі і закусвай», Прыпамінаю, што маці была палажыўшы нейкую ахвяру за абраз за маё здароўе. Быццам у крываўцы было забаронена есьці капусту, а казалі: хай есьць, бо ўсё роўна памрэ. Аднак з волі Божай я не памёр, але малакроўе адчуваў доўгі час.\n— Вашы бацькі былі каталікамі?\n— Так. Бацькі былі простыя, вясковыя. Старэйшыя сёстры служылі, а астатнія былі ў хаце. Як зьбярэцца сямейка — каля дванаццаці асобаў. Галоднымі можа не былі.\nЗусім малым калі быў, помню, кніжку рабіў, газэты выразаў і рабіў кніжку. Ужо тады мяне зацікавіла кніжка.\nПотым у чатыры гады, помню, як палякі былі. Сыр і масла шукалі. Як улезуць да маткі — усё ачысьцяць, да чаго дабяруцца. А як бальшавікі адступалі: «Бабушка, картошкі, картошкі!» — так сьціпла прасілі. 1 самалёты ўжо былі. Гэта — нячыстая сіла, казалі.\nБыў у нас сад за хатай, некалькі яблыняў: антонаўка, салодкая антонаўка і інш. Ад вуліцы хлеў з каморай, дзе ссыпалі бульбу і гародніну. І канюшня ламанкай да хаты, дзе стаялі коні. З левага боку ад іх знаходзіўся сьвіран, куды ссыпалі збожжа і другія прадметы хатняга ўжытку, Побач сьвірна, бліжэй хаты — аўчарнік, дзе памяшчалі авец, і паветка. За садам, пад рэчку, стаяла гумно з прыгуменцам і пляц перад ім — гумнішча. За гумном аж да рэчкі — аселіца, мокрая сенажатка.\nУ нас многа дзяцей было. Я калі сьвіньні пасьвіў, калі каровы над рэчкаю. 1 помню неяк пайшлі з братам першы раз стронгі лавіць. Такая халодная вада ў Беражанцы была! Ён вудачку закінуў, злавіў там нешта такое, а я ўзяў і адразу стронгу выцягнуў і стаў рыбаком. Ведаў на два кілямэтры, дзе якая рыба жыве. І многа лавілі, з сеткаю хадзілі, восеньню бучы рабіў, і стронгі вялікія трапляліся, з мора, гаркушкі таксама. Яшчэ як быў ледавік, гэтая рыба засталася. Дык вось, рыбак быў прырыбак.\nРэчка для мяне, хіба і для другіх, была нечым асаблівым. Называлася Беражанкай. Так як з вёскай, з людзьмі, так, а можа яшчэ шчырэй, бліжэй, быў я зжыўшыся з рэчкаю. Сабіраўся аб ёй і паэзыю пісаць і не сабраўся. Калі паехаў вучыцца ў Друю, адарваўся, думаў, што ня вытраваю, уцяку, вярнуся да яе, сьніў сны аб ёй, тужыў за ёй, як за нечым блізкім і дарагім. Чаму? Бо хоць невялікай, а прыгожай у той час была, Берагі яе вольхамі, чарэмхамі і другімі дрэвамі, кустамі — лазой, смародзінамі, парэчкамі — зарослыя былі. Месцамі глыбокая была, падходы, карэньні дрэў тырчалі ў вадзе, дзе рыба хавалася і разводзілася. Выгнаць яе з-пад такіх падходаў, карчоў і берагоў глыбокіх нялёгка давалася. Толькі восеньню ў нераст стронгі выходзілі адтуль. Вада была халодная: з крыніц-мачулаў і з балотаў выцякала. Пакупаешся, аж страсяне, толькі ў сьпякоту сагравалася і то ня лішне.\nУспомніў мачулы. У іх мачылі каноплі, як дзе і рыба вялася, А вясной што там рабілася! Крэкту жаб і рэхату турчакоў у цёплы маёвы вечар, у цёплую ночку не наслухацца, не нацешыцца. А птушыныя песьні! А цёпла ў той час маленства бывала. Вясна, паводка, вада ў рэчцы бушуе, шуміць. Мы, дзеці, босыя па халоднай яшчэ зямлі, дзе і сьнег, — бегаем каля рэчкі, кідаем паленьні, каторыя прэ шалёная вада, пазаліваўшы аселіцы, груды. Колькі было нам радасьці! А потым жанчыны беляць палатно. Стукат пранікаў, гоман каля рэчкі, песьні, крыкі, расьсьцілаюць, рась цягваюць ручнікі, сувоі. А вада ўжо ціхая, бурліць, журчыць па каменьчыках. Сядзім на кладцы, спу сьціўшы ногі ў ваду, зачараваныя бурленьнем рэчкі і сьпевам птушак, салаўёў. Рыба плюскае, выскаквае з вады па мушкамі. Вечар ціхі, як зачараваны.\nХадзіў перш у школу ў Арляняты, а потым у Вішнёўку, кілямэтры а можа, за два ці болей.\n— А зямлі Вашая сям’я колькі мела?\n— Дзесяцін, можа, дзесяць ці дванаццаць. Адным словам, з голаду не ўміралі. Бліноў напякуць, прысмакаў там якіх, галоднымі не былі, працавалі. Хата наша была простая, вясковая, з сенцамі і бакоўкай. Старая. Ложкаў, здаецца, было тры: адзін у хаце і два ў бакоўцы, Сям’я ж вялікая, дык хто спаў у ложку па двух, а іншыя на печы, на палку, Абразы на куце. Простыя лавы каля сьценаў. Падлога. О, як чысьцілі падлогу, і лавы, і хату на Вялікдзень! На Сёмуху затыкалі галінкі пад столь… Пры стале на два канцы такая ж сямейка! У асноўным стравы: буракі, капуста і крупнік. Сярэдняе: бульба, каша, мачанка і бліны, скваркі; рэдка мяса. Нядзеляй найчасьцей бліны. А вялікай трэба было гурбы на трынаццаць жыватоў! ЕлІ часам гарачыя, змазаныя лоем. Работы без канца на полі і дома. Я-дзеля кволасьці менш рабіў. Было старэйшых.\nУ Вішнёўцы скончыў чатыры клясы. Прыехаў доктар з Крэва правяраць, і я аказаўся першым вучнем. Сказаў удома ён бацьку: «Хай вучыцца далей». Бацька напісаў заяву, на каня пасадзіў босага, даў грошы, каб мог што купіць, і завёз у гімназыю ў Ашмяны. У 30-ым годзе хіба. Потым восень прыйшла, матка памёрла, бацька раздумаўся і вырашыў мяне не пасылаць. У Ашмянах складалі экзаміны. Злажыў добра. Лепш за панскіх дзяцей, бо быў абчытаны. Але восеняй бацька раздумаўся і не пусьціў вучыцца: дорага кватэру наймаць, не хапала сродкаў на утрыманьне. Я гэта цяжка перажываў…\nМаці хварэла, бедная, тры гады. Хацела яна, ня ведаю чаму, каб я быў ксяндзом. І агулам, хіба, што быў я спакайнешы за другіх, уважнейшы — называлі мяне ў вёсцы ксяндзочкам. Нейкае прадчуцьцё. Пасьля таго, як не атрымалася ў Ашмянах, правучыўся год у Крэве ў пятым клясе, а тады з пятага перайшоў у настаўніцкую сэмінарыю ў Баруны. Там павучыўся два гады. Цікава было вучыцца, такія кепуркі-«баторувкі» былі. Але жыў з куфэрка, еў, ыгго меў у куфэрку, і папсаваў жывот. 1 другія хлопцы, многа такіх было. Самі сталаваліся, гарачае варылі толькі зімою. Каторыя мелі грошы, жылі ў інтэрнаце, але для мене гэта дарагавата было. Мы жылі ў барунскіх мурах.\nУ 1933 г. настаўніцкую сэмінарыю закрылі, дык я ў лятнічую школу хацеў пісаць, у Быдгошч. Але потым пісьмо дзядзьку ў Францыю напісаў і прыйшоў адказ. Ксёндз Чарняўскі параіў — У ДРУЮ.\nАд вёскі адвык. Калі па двух гадох вучобы ў Барунах закрылі ў 1933 г. настаўніцкую сэмінарыю, а паступіць вучыцца беднаму не было за што, вось тады з вудачкай і кніжкай ішоў на рэчку. Бывае, укруціцца леска ў карэньні або сукі, трэба падкасвацца, лезьці ў ваду або сьцягваць з сука. Цяпер рэчка зьмялела, ручаёк. Рыбы як і няма. Лясоў каля нас блізка вялікіх не было. Най бліжэйшы — Яляга — за выганам і пад Крэва, каля. Чухнаў — БелягІ, А так свае бярэзьнікі. Тады блізу кожны гаспадар меў свой бярэзьнік. Гадаваў сваё дрэва і паліць, і на пабудову…\nПомніцца добра лясок Яляга. Цяпер там вась мігадовая школа, пляц школьны і зарасьнікі. Тады ж расьлі ёлкі, пахнучыя ў сухую пагоду, ягаднік: чарніцы, брусьніцы і высокія жоўтыя астры, іншая зелень. Баравікі ў той час добра расьлі, па бярэзьніках падасіньнікі, чашчавікі, сыраежкі. Равы паваенныя, гушчары, а пах у сьпякоту — аж млосна рабілася. На старасьць і нос ня чуткі…\n… Кідаўся і туды і сюды, але паступіць дзе без грошы было немагчыма. Гэта я цяжка перажываў, хоць у зямлю лезь жывы, Год так прапусьціў. Лавіў улетку рыбу, сабіраліся аднагодкі, гулялі ў пікера, качалі кацёлку, гулялі ў карты, у запалкі, снавалі. Міма таго я чуўся адзінокім, нешчасьлівым, часам і ня жыць рашаўся, смуткаваў. Чытаў ліхія і добрыя кніжкі, рыбаваў. Прасіў Бога памагчы. Памагло мне вельмі прачытаньне жыцьця сьвятой малой Тэрэзкі. Перажы ваў вельмі, як перавозілі праз вёску нябожчыка і чуўся плач і галашэньне з магільніка. Нейкі сум у душы, адчужэньне ад людзей. Біліся ў той час страшна па вёсках, забівалі, Відзеў хлапцоў у крыві, пакалечаных; нянавісьць, помста. Гэта ўсё тым больш абрыджала жыцьцё, што часам не хацелася жыць, такім усё жыцьцё ўяўлялася пустым, паганым.\n— Ксёнжа, скажыце, як касьцёл уваходзіў у Вашае жыцьцё?\n— Ведаеце, як быў маленькі, дык некалі хадзіў да касьцёла, калі не хадзіў. Па-рознаму.\n— Ойча, як у тыя гады Вы ўспрымалі беларускі і польскі моманты?\n— Бачыце, тады было так: мы ў хаце па-беларуску гаварылі, а ў школе па-польску, дык памылкі рабілі. Хадзіў у школу, лапці былі такія са скуры, потым хадзілі ў дзеравяшках, скурай паабіваных. Прыйдзеш да хаты, дык ногі павыкручвае. Для мяне было не вучыцца — ня жыць. Так мяне ў навуку цягнула. Прыходжу са школы і чакаю, каб скарэй у школу. Я больш так ніколі не вучыўся. Браты не хацелі вучыцца, а ў мяне — толькі школа. Часам яны ня хочуць у школу ісьці, а я іду. Яны хоць злуюцца, але таксама ідуць. Мы ўсё па-беларуску гаварылі, ці якія песьні ці там што — усё па-беларуску. З тых гадоў засталося ў памяці — ужо арганізоўвалі беларускія школы. Браты мае ў такую хадзілі крышку, там чырвоная папера была. З тых часоў помню такі верш:\nПад сярпом крывым маім\nЖыта хутка жнецца.\nСноп за снопам у радок\nЯшчэ як я быў у школу хадзіў, вучыў гэты верш, і ён у мяне ў памяці застаўся. Нейкі час там была беларуская школа. І помню там такі Міхайлавіч быў.\n— Гэта ў Вішнёўцы было?\n— Ня помню. Можа ў Біцянятах. Я хадзіў крыху ў беларускую школу, нейкія пачаткі былі, а потым ужо стала па-польску.\n— Ці было ў вашай вёсцы што-небудзь ад Грамады, беларускага палітычнага руху?\n— У нас у вёсцы былі такія, хто належаў да гэтага. Помню Міхала Шумінскага. Яшчэ, мусіць, жыве, ужо пад дзевяноста гадоў мае. Яго палякі перасьледавалі потым. Ён выпісваў беларускую газэту з Вільні, і я часам дападаў да гэтага. Ну, і Адама Станкевіча ўжо быў блеск.\n— Дык Вы яшчэ тады ведалі Адама Станкевіча?!\n— Мы часам кароў пасьвілі пад іхняй вёскай. Ён праходзіў, нават была гаворка пра беларусоў. І ксёндз Францішак Чарняўскі па-беларуску пісаў да нас.\nКалі меў ужо адзінаццаць гадоў і пазьней, помніцца, бывала, калі правязуць праз вёску нябож чыка. Асаблівае ўражаньне пакінула памёршая маладая суседка, а пасьля маці. Так цяжка бывала на душы, што хоць сам лезь у зямлю. Што гэта, здавалася, за жыцьцё. Па матцы млеў і цяжка перажываў, застаўшыся ў дванаццаць гадоў сіратой. Праз пяць гадоў і бацька памёр, калі я вучыўся ў кляштары ў Друі, Браты і не наказалі, не паведамілі. А я дык у сэрцы адчуваў тую хвіліну. Калі бацька прывёз мяне апошні раз у Солы на цягнік, абодва мы плакалі, як ніколі раней. Сэрцы адчувалі, што гэта на вечнае разьвітаньне на зямлі. У 1934 годзе я паехаў у Друю і быў там чатыры гады, вучыўся. Як прыехаў, там ўсё было па-польску. Гімназыя была польская. Раней, да 1928 ці 1929-га году, казаньні ў ёй гаварылі па-беларуску, а пасьля забаранілі. Выкладалі ў гімназыі па-польску, але між сабою мы гаварылі па-беларуску. Баяліся правакацыяў. За намі назіралі шпіёны. Там быў айцец Віталі Хамёнак, пазьней памёр у Полшчы, яны ў кляштары сталі хлопцам чытаньні па-польску і па-беларуску гаварыць, і малітвы таксама. Быў востраў на Дзьвіне, мусіць, якіх трыццаць гэктараў, дык жартавалі — Беларуская Рэспубліка. Мы купаемся ў Дзьвіне, а хлопцы з тога, латышскага берага трасуць кулакамі: мы вам пакажам, палякі! З Латвіі прыяжджалі да нас ксяндзы. Там было некалькі ксяндзоў-беларусоў.\n— Каго Вы памятаеце з тых беларускіх ксяндзоў з Латвіі?\n— Ксёндза Пашкоўскага, яго потым, як адступалі камуністы, замучылі. Ксёндз Гайлевіч, сядзеў у лягеры. Я быў у яго ў 1937 ці 1938 годзе. Там Забэйда-Суміцкі якраз быў. Мы начавалі. Дык гэты ксёндз так хроп, аж хата дрыжала. Я ляжу і думаю: як заўтра бедны Забэйда-Суміцкі будзе выступаць? Было гэта ў Бульбінове, па-латышску Індра. Ксёндз Ганлевіч служыў па-беларуску, толькі мова крышку падрусыфікаваная была. Яшчэ адзін ксёндз прыяжджаў, дык надта жыдоў дражніў. І быў нешта такое падсьмяяў, жыдоўка ўдала, і яго вывезьлі ў Расею. Адсядзеў, потым пайшоў у Польскае войска, выбраўся, быў у Полынчы. Потым вярнуўся туды, дзе раней працаваў, але мала пажыў. Ксяндзы прыяжджалі, пяць ці шэсьць чалавек. Сярод іх, здаецца, Альшэўскі, беларус, дэканам Рыгі быў.\n— Апроч таго, што гаварылі па-беларуску, яны яшчэ на якія-небудзь беларускія тэмы размаўлялі з Вамі?\n— Не, не. Спатканьняў з імі было мала. Да нас яны асабліва не заходзілі, а да ксяндзоў. Нашыя ксяндзы з Друі для нас віда ніякога не давалі, так баяліся. Толькі гаварылі па-беларуску. Па прыезьдзе ў Друю моцна хварэў на жывот. Думаў, што ня выжыву. Але маліўся да Маці Божай, і ў сьне, як быццам, абяцала помач — і паздаравеў. Таксама хварэў і на вочы — трахома. Намучыўся. Рэдка чуўся здаровым. Слабеў вечарамі, але з помаччу Божаю кончыў гімназыю няблага.\n— Распавядзіце больш падрабязна пра Вашых настаўнікаў.\n— Нашым апекуном быў айцец Язэп Гэрмановіч. Пасьля місыі яго зрабілі прэфэктам у Вільні. Ён апекаваўся клерыкамі беларусамі, марыянамі. 1 ён бяду там меў: за ім сачылі палякі, жыць яму не давалі. Неяк былі ў Варшаве спаткаліся, было гэта ў 1938 годзе. Ён кажа: — Не магу пераносіць, падслухоўваюць пад дзьвярыма. Ліну, кажа, часам вадою ледзяною. Куды ні выйдзе, а за ім шпіён ходзіць. Расказваў, раз падабраў гакі вялікі додждж, апрануўся, узяў парасон, а шпіён за мной. Прайшлі адну, другую вуліцу. Тут пытаю: «Як пану подоба се подруж?» Адказвае: «Цо зробіш, така служба». Пасьля айцец Гэрмановіч паехаў у Манчжурыю. Друнская гімназыя мела семдзесят гэктараў зямлі. Мы улетку працавалі як валы. Большыя хлопцы карчавалі, восеняй малацілі. Мы касілі, вязалі, звозілі, так пазамучваемся, думаем — каб скарэй вучыцца. Налета як пойдзем сеневаць, гэтак цэлае лета працуем.\nМелі вялікі сад, пчолы, гаспадарку, коні, каровы, На кухні і ў гаспадарцы дапамагалі сёстры-законьніцы, служанкі эўхарыстыі, асталяваныя тут арцыбіскупам Матулевічам і а.Андрэем Цікотам.\n— Вашы калегі па гімназыі ўзгадеаюць, што Вы былі вельмі сур’ёзным вучнем.\n— Уваходзіў у дзесятку лепшых. Але калі былыя вучні-па лякі з нашай гімназыі выдалі ў Польшчы ўспаміны, пра тое, што вывезьлі ксяндзоў з Друі і якая гэта была трагедыя, — не апісалі. І пра мяне каб слова ўспомнілі, разам жа вучыліся! З-за таго, што беларус…\n— Як у Вас у гімназыі складаліся міжнацыянальныя стасункі?\n— Ніякіх праблемаў тады не было. Як казаў ксёндз Сіповіч, усе вельмі баяліся.\n— А Вы з ім таксама разам вучыліся?\n— Так, ён толькі на два гады ўперад быў.\n— Вы былі знаёмыя?\n— Так, і ён быў нейкі час нашым апекуном.\n— Хто яшчэ з беларускіх ксяндзоў працаваў у Друі?\n— Ксёндз Андрэй Цікота навучаў у нас кароткі час. Але яго хутка выбралі генэралам марыянаў. Аўтарытэтны чалавек быў. Палякі-марыяны з літоўцамі пагадзіцца не маглі, дык яго выбралі. І біскуп Часлаў Сіповіч таксама быў генэралам. Нас, беларусоў, мала было, але ўсё роўна выбралі, бо паважалі. Калі Цікоту забралі на генэрала закону, па ім дырэктара паляка прыслалі. Цікота быў вельмі паважны. Усе школьнікі мелі павагу да яго. Як ідзе: хлопцы, рукі па швах! Палякі навогул былі настроены супраць кляштара, а Цікота здабыў для яго правы дзяржаўнай гімназыі. Ён выкладаў лаціну, і калі паступалі далей, то ніхто яе не правальваў — так добра выкладаў. Ён заснаваў дом марыянаў у Друі. Наш друйскі дом належаў не да польскай правінцыі, а непасрэдна да Рыма. Бо быў беларускі дом, меў свой статус. Сіповіч у кляштары ў Рыме болей дружыў з літоўцамі, нешта такое крышку пачувалася. Аканомам у кляштары быў ксёндз Смулька. Гаспадарка была ўзорная. Ён са Швэцыі зерне выпісваў, людзям раздаваў. І каровы былі. З гаспадаркі гімназыя і жыла.\nУ Друі ў навіцыяце апекаваўся намі айцец Віталі Хамёнак. Ён быў нашым магістрам. У навіцыяце ў яго пабылі мо месяц-два, а пасьля ксяндза вывезьлі. Я паступіў у навіцыят пасьля заканчэньня гімназыі ў 1938 годзе. А ў кляштары мы пры дзьвярах сядзелі.. Дык ён, бывае, калі дзьверы стукнуць, аж падскоквае. Айцец Хамёнак быў пасьля ў Полшчы. Казаў мне, што яго не любілі за тое, што быў беларусом. У 1938 годзе пан Бацянскі, ваявода віленскі, са згоды арцыпастыра Яблжыкоўскага прыслаў паліцыю і вывезьлі з Друі шасьцёх ксяндзоў. Надта рабіў нападкі на Друю ксёндз Бародзіч. Іншыя польскія ксяндзы таксама друйскім айцам спакою не давалі, хацелі адабраць у іх кляштар. Адвезьлі іх за тры кілямэтры ад мяжы — і дзе хочаш дзявайся, вам ужо не вярнуцца ў Друю. А я нейкі час яшчэ пажыў у Друі, там у навіцыяце літовец яшчэ быў. А пасьля паехалі мы аж у Польшчу.\n— Ойча, дык Вы марыянін?\n— Марыянін. У навіцыяце ў Польшчы я жыў на Белянах. Калі ў 1938 годзе ксяндзоў і клерыкаў-беларусаў выгналі з Вільні, туды направілі і нас.\nУ Друі яшчэ айцец. Кашыра быў, размаўляў па-беларуску. Ён перайшоў з праваслаўя ў каталіцтва і вучыўся ў Вільні. Як прыяжджаў у Друю на канікулы — спатыкаліся. Пасьля выгнаньня з Друі ён апынуўся недзе на Літве. Раз прыяжджае да мяне ў Вільню (нас з Польшчы перавялі туды) і кажа: ня маю месца. Бо былі далі яму парафію мяшаную, па-польску сьвятарыў — літоўцы сталі на яго шэмраць, паехаў тады ў Друю. А ў Друю ўжо прыслалі ксяндзоў-палякоў з Польшчы. Помню, як на вакзале нехта з чыгуначнікаў сказаў на Кашыру: «От які агітатор бялорускі пшыехаў». У Друі ў кляштар Кашыру не прынялі, а направілі ў парафію Бігусова, ва ўсходнюю Беларусь. Там, у Бігусове, другія ксяндзы працавалі. І Ляшчэвіч. Аж з Манчжурыі вярнуўся. Мы былі разам у Полшчы ў навіцыяце.\n— А Ляшчэвіч беларус быў?\n— Беларус, гаварыў па-беларуску. Яго таксама направілі ў Бігусова пры латышскай граніцы. Там касьцёл быў і яны працавалі. А потым, у вайну, як сталі куляцца нямецкія цягнікі, іх акружылі СД латышскае і нямецкае. Казалі ксяндзам: уцякайце. Не ўцякалі. Людзей вывозілі і забівалі, і ксяндзоў таксама забілі. Там і нейкі ксёндз-паляк быў (яго вывезьлі ў Латвію), таксама загінуў. Усіх, хто ня ўцёк у лес, памардавалі, папалілі, панішчылі. Людзі кажуць, ксяндза Кашыру, спаленага ў Росіцы, пазналі па руцэ, у якой быў заціснуты ружанец. Ляжала незгарэлая рука з заціснутым ружанцам.\n— А беларуская мова як прадмет выкладалася ў Друі?\n— Не было, усё па-польску. І ў гімназыі, і ў касьцеле усё па-польску. Прыяжджаў у Друю таксама Ідэльфонс Бобіч, беларускі ксёндз. Ён перакладаў Біблію, пісаў казаньні, многа друкаваўся. У вайну яго арыштавалі немцы, сядзеў у Лідзе, а беларусы дабіліся ягонага вызваленьня. Ён напісаў нейкую кніжку — апалягетыку — па-беларуску. Рукапіс яе быў у кс.Адама Станкевіча.\n— Што Вы маглі б распавесьці пра Адама Станкевіча?\n— Я спатыкаўся з ім у Вільні. А яшчэ ў бацькоўскай хаце выпісваў «Хрысьціянскую Думку».\n— А ў Друі Вы выпісвалі беларускую каталіцкую пэрыёдыку?\n— Не траплялася. Не давалі гэтага ці баяліся — ня ведаю, як там было. Памятаю такі выпадак. У Вільні Станкевіча арыштавалі. Тады беларусы-каталікі прасілі ў арцыбіскупа Яблжыкоўскага прызначыць на ягонае месца мяне. Арцыбіскуп пагадзіўся, толькі не пазволіў казаньня гаварыць. Беларусы маліліся ў касьцеле сьв.Міхала. Там я і працаваў нейкі час. Гэта было адразу пасьля вайны. Я з айцом Станкевічам спатыкаўся. Ён тады прыходзіў да марыянаў на Полацкую вуліцу, там мы размаўлялі. Яго ўважалі, што вось ён — вараціла Беларусі. І раней да яго ўлады чапіліся, а потым забралі і пасадзілі. Расказвалі, як яго забіралі, органы дазволілі яму ўвайсьці ў хату.\nПаставіў пліту Забэйды-Суміцкага, засьпяваў той, Станкевіч заплакаў і пайшоў. Там яго і замучылі. Адзін літовец, які працуе цяпер на Літве, расказваў, што сядзеў у турме на Лукішках разам са Станкевічам. Кажа: мяне ято прыклад зрабіў іншым чалавекам. Я быў літоўскім шавіністам, а Станкевіч на куцьцю дзяліўся кавалкам хлеба, гаварыў па-літоўску, умеў па-польску, па-руску, па-беларуску, ён мяне навярнуў. У Польшчы ў навіцыяце было болей палякаў. Там ужо ўсё па-польску было. Там ужо была поўная польская абстаноўка. Між Іншым, у гаспадарцы знайшлі аслоў і козаў. Козаў як жыдоўскае стварэньне супэрыёр загадаў ліквідаваць, а на аслох езьдзілі мы, навіцыі, і мелі многа ўцехі, бо аслы аказаліся ўпорыстымі. Калі хто на яго сядаў, дык асёл качаўся па зямлі, пакуль не скідаў ездака. У 1938-39 навучальным годзе мяне разам з польскім клерыкам направілі ў Вільню ў дамы друйскіх беларусоў.’\n— А адтуль іх ужо выгналі?\n— Іх выгналі раней. Адразу, як выгналі ксяндзоў з Друі ў 1938 годзе, тады выгналі і клерыкаў з Вільні. Там было іх 12 асобаў.\n— А з тых клерыкаў хто-небудзь вядомы Вам?\n— Сіповіч. На гэтыя дамы грошы дала Радзівіліха, купляў іх ксёндз Андрэй Цікота. Помню, рэктар Ушылла кажа мне: «Жэбы пан Боцяньскі ведзеў, жэ ксёндз мяновіце з Друі, то бы ксендза выпэньдзіў».\n— А яны ведалі, што вы прызнаваліся беларусам?\n— Ведалі, але са мной быў клерык, які мяне, можа, запісаў палякам.\n— У Вільні Вы вучыліся ў сэмінарыі?\n— У 1938-39 гадох. Той 1938 год быў асаблівы. Раньняя вясна і цяпло. На «Казюка» на Лукішках было мнагалюдна. Помню між іншым, як студэнты, пераапранутыя пад «Казюка» і «Казючыху» крытыкавалі польскі ўрад і за кожнай страфой дабаўлялі: «Церп, душа моя, а бэндзеш збавёна, а як не выцерпіш, бэндзеш потэмпёна» на лад мясцовага дыялекту.\n— У марыянаў была асобная сэмінарыя?\n— Не. Вучыліся ў агульнай. Марыяне толькі жылі асобна. Калі навучальны год скончыўся, паехалі пад Белавежскую пушчу. Там у Расьне былі дамы, дзе марыяны адпачывалі. Было нас можа каля 20 ці болей клерыкаў. Там застала нас вайна. Немцы наступалі. Кругом мабілізацыя, жаўнеры. Раз, калі немцы недалёка ад нас збамбілі элеватар, падняўся страшны дым і пыл. Нехта між нас падняў паніку, што немцы пусьцілі газ. Клерыкі бегалі напалоханыя, хто хаваўся ў дом, а некаторыя нават у блізкі лес. Потым высьветлілася, што гэта толькі густы пыл падняўся. Мы дасталі нейкую машыну і вярталіся ў Вільню. Калі наляталі самалёты, мы хаваліся ў кусты. У Вільні ўжо нічога не было. Паехалі ў Друю, а там ужо саветы прыходзяць. Я потым пераехаў на Літву да марыянаў, у Укмэрге. I, помню, раніцай бамбяць савецкія самалёты, а мы ўжо спакойныя. У ксяндзоў у Марыямпалі быў год. Карацей, круцілі, палякі: не хацелі прымаць, што беларус, літоўцы таксама нешта прыдумалі, і год я не вучыўся. Прабыў каля ксяндза. Падхвацілі немцы літоўца са зброяю. ЁН быў солтысам і меў права насіць зброю. Немцы палічылі за партызана і прывялі на наш падворак. Паведамілі людзі. Выбеглі мы з ксяндзом Палонскім. Трэба ратаваць, выясьніць. Палонскі ўмеў добра па-нямецку, а я таксама. Прыбягаю да немца і кажу па-нямецку: «ЁН солтыс і таму мае права насіць зброю». Тады афіцэр апусьціў пісталет і ўволіў чалавека. А тады вучыўся па-літоўску. Перш вучылі ў марыянаў два гады, а потым у духоўнай сэмінарыі. Там павучыўся, а калі адкрылася сэмінарыя ў Вільні, мяне пераслалі туды. У Вільні тры гады вучыўся, а ўсяго — шэсьць. Лічыўся тэалягічны факультэт. Мяне на год раней высьвяцілі, і я працаваў і вучыўся.\n— Ойча, на якой мове выкладалі ў сэмінарыі ў Вільні?\n— Па-польску, а потым, ужо пры літоўцах, мяшанка была, і па-літоўску. У часе нямецкай акупацыі пры літоўцах у сэмінарыі выкладаў беларускую мову Адам Станкевіч.\n— А ці былі беларусы-клерыкі?\n— Там ні такія ні сякія былі. Я ўжо быў. Якіх можа пяць з нас. Ксёндз Кулак неяк прыходзіў крышку выкладаць.\n— А што ён выкладаў?\n— Выкладаў усходнюю тэалёгію, па-беларуску.\n— Якім запомніўся Вам Адам Станкевіч?\n— Я да яго заходзіў, на кватэры быў. Я жыў пры літоўскім касьцеле сьв.Ігната і працаваў пры літоўцах па-літоўску. Часам і ён прыходзіў да нас. Я быў высьвячаны ў 1944 годзе. Мелі мяне сьвянціць разам з ксяндзом-езуітам Станіславам Міхальскім у езуіцкай капліцы. Але хтосьці данёс на мяне, што я быццам не люблю польскай мовы і штосьці падобнае. Арцыбіскуп Яблжыкоўскі асьцерагаўся мяне сьвяціць. Марыяне настойвалі. Тады перадаў сьвяціць мяне біскупу Мечыславу Райнісу, каторы ўдзяліў мне субдыяканату, дыяканату і сьвя тарства 1944.Х.4 у віленскай катэдры. Прыміцыі надумаўся адправіць на Беларусі. Я належаў раней да барунскае парафіі. Выпадала адправіць прыміцыі ў Барунах. Але мяне сваякі ўпярэдзілі, што барунскі пробашч (кс.Карпінскі) бела русаў ня любіць. Дык я зьвярнуўся да ксяндза ў Крэве, у каторага летам пару гадоў і дзяцей прыгатаўляў да споведзі, і зімой прыязджаў. Так я ў канцы кастрычніка 1944 года адправіў сваю першую сьвятую Імшу ў Крэве. Меў выдрукаваны на Літве на абразіках тэкст па-беларуску. Прыміцыі прайшлі бяз шуму і гуку. Адтуль зноў вярнуўся да марыянаў пры касьцеле сьв.Ігната. Адпраўляў імшу, спавядаў, адпраўляў набажэнствы нараніцы, а ўвечары хадзіў вучыцца ў сэмінарыю, Як даведаўся рэктар кс.Ушылла, што я высьвяціўся, круцілі-муцілі, але так яно і прайшло. Каб не марF. Так цягнулася гады. Памалу самыя ўпорыстыя сталі прывыкаць. У 1967 годзе я быў у Рыме на прыёме ў папы Паўла VI.\nЗа год да паездкі я атрымаў пісьмо з Рымскай Курыі, ад сакратара Стану, у якім паведамлялася, што Папа Рымскі прызначае мяне на адміністратара для каталікоў на Беларусі, калі на гэта згодзяцца савецкія ўлады. А праз нейкі час — другое пісьмо, на французскай мове, з паведамленьнем, што мяне прызначаюць дараднікам ад Кангрэгацыі Абрадаў і з запрашэньнем у Рым. Я гэтыя дакумэнты прадставіў рэспубліканскаму ўпаўнаважанаму. Хіба па двох меся цах заклікаў мяне рэспубліканскі ўпаўнаважаны ў Менск і растлумачыў: адміністратарства ня вырашана, а паехаць у Рым па выкліку як дарадцу дазваляецца, На той час генэралам марыянаў быў Часлаў Сіповіч, а біскупам для беларусаў за мяжою — Сьлёнскас. Мы былі на прыёме ў Папы разам з Сіповічам. Размаўлялі на лаціне. Рымскі Папа сказаў, што хоча мяне бачыць біскупам на Беларусі. Ен пазьней званіў у савецкую амбасаду, але саветы не далі на гэта згоды. Папа сказаў: «Скажы рускім, што ты зьяўляешся ляяльным, спакойным чалавекам, каб не баяліся». Але… У той жа прыезд мне даручылі ад кангрэгацыі па Божым кульце перакладаць Біблію.\n— Як ішла Ваша перакладчыцкая праца?\n— Я вярнуўся і стаў перакладаць. Памалу-памалу і пераклаў за год сем тамоў літургічных тэкстаў з польскай мовы. Яны пацьверджаныя ў Рыме. Два гады таму было мне запрашэньне ў Рым, але я не паехаў. Як з намі паступалі праз 70 гадоў? Даюць катэхізмоўку, якой не было ад пачатку хрысьціянства: кірылічныя літары, польскія словы. Палякам трэба польскія, а беларусам — беларускія катэхізмоўкі. Я напісаў ліст Папе, што для нас «польская» вера — гэта скула, гэта духовы Чарнобыль. Можа што хацеў Папа, можа не — ня знаю, не паехаў.\n— Зараз сярод марыянаў ёсьць беларускія ксяндзы?\n— Апяцёнак працуе каля Браслава. Мы разам вучыліся. Ксёндз Лось у Друі. Відзіце, тады цкавалі ксяндзы-суседзі, каб не дапусьціць беларусоў. Ксёндз Неманцэвіч па-суседзтву, у Лоску, жыў, дык казаў: ксёндза Чэрнявскего не замэльдуюён і в Молодэчне. (Там раней вобласьць была).\n— Як да Вас ставіліся савецкія ўлады? Ці быў на Вас нейкі націск як на нацыяналіста?\n— Нават у Маскве пра гэта гаворка была. Казалі — лепей па-руску. Мяне тры разы на тры месяцы здымалі з працы. Пра тое ж казалі і ў Менску, і ў вобласьці, і ў раёне.\n— Некалькі гадоў таму друкаваўся Ваш адкрыты ліст да канфэрэнцыі, якая праходзіла ў Польшчы…\n— Запрашэньне прывезла адная дзяўчына, якая цяпер, мусіць, вучыцца ў Полшчы. Заставаўся тыдзень, дакумэнты аформіць я не пасьпеў бы. Таму папрасіў дзяўчыну пачакаць і напісаў: Ксёнжы тацы бардзо побожні, сьвенці, жэ по-бялоруску і гаварыць ня хочуць. .\n— Як у Вас склаліся адносіны з ксяндзамі?\n— Прыяжджалі да мяне і я часта езьдзіў. Але як стаў па-беларуску гаварыць, жупранскі ксёндз намаўляў дэкана Кафарскага «жэбы суспэндоваць» мяне. Ды ксёндз Кафарскі на гэта не пайшоў.\n— Наколькі важная роля ксяндза для вызначэньня мовы ў касьцеле?\n— Кожны народ павінен маліцца ў сваёй мове. Гэтак пастанавіў Ватыканскі сабор. Гаворыш па-польску — ніхто не разумее. Што важней, польская мова ці разуменьне веры? А яны ўсё круцяць. Мнё другі раз кажуць: вось ты, ксёндз, працуеш, а калі ты памрэш… Быў такі выпадак. Працаваў за Ашмянамі ксёндз (ён зараз у Маскве). Прыйшла да яго кабета, гаворыць пацеры па-беларуску, а ксёндз кажа, што такіх не прызнае: пакуль не навучышся па-польску, шлюбу ня дам. Я бачу тут толькі віну ксяндзоў. Яны хочуць апалячыць беларусаў. Гэта іх мэта.\n— Як Вы ставіцеся да місыянэраў, якія прыяжджаюць з Польшчы на Беларусь?\n— Такія ж самыя. Каторыя прыжджаюць, павінны зжыцца з народам, навучыцца мовы, каб дзеці іх разумелі. Людзі не разумеюць казаньні, пацеры па-польску. Я ўжо колькі разоу пытаўся зьмест — не разумеюць. Адносна пытаньня мовы напісаў у пісьме ў Рым: «Я гляджу на ксяндзоў як на фарызэяў».\n— Але як аргумэнт ксяндзы прыеодзяць такі довад, што гэтага хочуць людзі.\n— А чаго хоча п’яніца? Калі да мяне прыехалі на імшу каля 30 чалавек з-пад Іўя і я пачаў пытацца пра Бога, нічога ня ведаюць. Ці шлюб браць прыяжджаюць — нічога ня ўмеюць.\n— Як Вы ставіцеся да рускай мовы ў касьцеле на Беларусі? Некаторыя ксяндзы кажуць, што горад гаворыць па-руску, і нам таксама трэба.\n— Блага думаюць рабіць. Трэба, каб беларускі народ вучыўся па-беларуску. Мы ж ня рускія. Каторыя і ня ўмеюць з беларусоў па-беларуску, а беларускую мову лічаць роднай і разумеюць добра. А каб я ў Расею ці ў Полшчу паехаў і па-беларуску пацеры гаварыў, што б яны сказалі? Ксяндзы наўмысна раней гаварылі па-расейску, каб беларусам сьведа масьць не даваць.\n— Ці трымалі Вы кантакт з Вашым дзядзькам, ксяндзом Францішкам. Чарняўскім?\n— І перапіску з ім меў. Я запрашаў яго вярнуцца на Беларусь. Ен кажа: «Я не сьвяты, не хачу, каб мае косьці раскідалі па Сібіры». У 1937 годзе ён прыяжджаў у Друю і прапаноўваў ехаць у францыю. Я не захацеў. Ён жыў у Францыі, потым у Бэльгіі і Амэрыцы. Там і памёр. У Амэрыцы разам з кс.Янкам Тарасэвічам выдаваў беларускі каталіцкі часопіс «Сяўбіт».\n— Ён быў марыянінам?\n— Не. Хацеў паступіць у Друю, але не пасьпеў. Разам з кс.Кулаком вучыўся ў Рыме, затым працаваў у Вільні. У касьцеле сьв.Якуба, здаецца. Пасьля беларусы яго выправілі за мяжу.\nПаводле: Хрысьціянская думка № 214