Як перамагчы целлюліт падчас цяжарнасці? - Прыгажосць 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Прыгажосць 2017 ⇒ Як перамагчы целлюліт падчас цяжарнасці?\nШто такое целлюліт і як з ім змагацца - такія пытанні рана ці позна задае сабе кожная жанчына. Аднак найбольш востра выродлівыя грудкі на скуры або памяранцавая скарынка, як часцей за ўсё прынята называць целлюліт, дакучаюць цяжарным жанчынам. Так, менавіта шчасце мацярынства спараджае паніку па лішняга вагі і неспакойныя пытанне аб тым, ці пройдзе целлюліт пасля родаў.\nУ чым прычына з’яўлення целлюліта пры цяжарнасці?\nЎзнікненне целлюліта пры цяжарнасці тлумачыцца даволі проста. Падчас цяжарнасці будучая мама хутка набірае вага, расце колькасць тлушчавых клетак, якія расцягваюць скуру, што ў сваю чаргу прыводзіць да целлюліту.\nАднак у павелічэнні вагі няма нічога асаблівага. Гэта натуральная рэакцыя арганізма, які адкладае неабходны запас пажыўных рэчываў і амінакіслот, неабходных для нармальнага развіцця плёну. Акрамя таго, на жаль, нельга сказаць пра ўзнікненне целлюліта ў цяжарных. Калі падчас цяжарнасці з’явіўся целлюліт, то гэта відавочным сведчаннем парушэння водна-солевага абмену ў падскурнай пласце. У гэтым выпадку дзындры і хімічна актыўныя рэчывы назапашваюцца ў тлушчавых клетках і расцягваюць іх. Целлюліт падчас цяжарнасці таксама сведчыць аб парушэнні кровазвароту або змяненнi абмену рэчываў.\nВарта змагацца з целлюлітом пры цяжарнасці?\nНаш арганізм, быўшы дасканалай і цэласнай сістэмай, ужо пасля родаў аднаўляецца сам сабой: гарманальны фон прыходзіць у норму, і целлюліт знікае. Але гэта зусім не азначае, што варта даць сабе волю і патураць развіццю целлюліта.\nПамятаеце: целлюліт пасля цяжарнасці пройдзе значна хутчэй, калі падчас цяжарнасці вы зведзяце яго да мінімуму.\nІ што самае важнае!\nМетады прафілактыкі і лячэння целлюліта павінны быць абсалютна бясшкодныя для вас і вашага малога. Забудзьцеся аб гарачых антіцеллюлітных ванначках з актыўнымі дадаткамі, сінтэтычнай антыцэлюлітны касметыкі і знясільваючай гімнастыкі. Гэта і многае іншае можа нашкодзіць вам і вашаму маляню.\nМногія жанчыны, належачы на бясшкоднасць хатніх натуральных сродкаў, практыкуюць антіцеллюлітные абкручванне і натуральныя маскі. Аднак і такія, здавалася б, добрыя сродкі, падвышаючы тонус цягліц, аказваюць неспрыяльны ўплыў на арганізм будучай мамы.\nЯк змагацца з целлюлітом падчас цяжарнасці?\nЗмагацца з целлюлітом, безумоўна, неабходна. Ніжэй мы прывядзем бяспечныя і эфектыўныя сродкі ад целлюліта пры цяжарнасці.\nХарчаванне - гэта першае і самае важнае, на што павінен звярнуць увагу будучая мама. Бо менавіта тое, што мы ўжываем у ежу, адбіваецца на стане нашага арганізма і адкладаецца ў праблемных зонах. Гэта зусім не азначае, што трэба жыць надгаладзь, бо ваш малы павінен атрымліваць усе неабходныя рэчывы для правільнага развіцця і росту. Таму асноўны рацыён будучай мамы павінен складацца з малочных прадуктаў, каш з суцэльнага збожжа, адварнога мяса і рыбы. Таксама, у свой рацыён варта ўключыць садавіна і гародніна, якія насычаюць арганізм вітамінамі і расшчапляюць целлюлітных грудкі.\nНа час цяжарнасці лепш адмовіцца апынуцца ад чорнага гарбаты і кава, замяніўшы іх травянымі чаямі і сокамі. Знізьце да мінімуму ўжыванне салёнай, смажанай, вострай і салодкай ежы.\n2. Фізічныя практыкаванні\nПры цяжарнасці вельмі карысныя і фізічныя нагрузкі. Яны паляпшаюць кровазварот, паскараюць абмен рэчываў і дапамагаюць «разагнаць» ненавісныя грудкі.\nАднак не ўсе практыкаванні падчас цяжарнасці. Перад пачаткам заняткаў пераканайцеся, што яны не пашкодзяць вашаму дзіцяці. Ідэальнымі заняткамі для будучых мам лічацца прагулкі на свежым паветры, спецыяльныя практыкаванні для цяжарных і Прэнатальнай ёга.\nГэта адзін з дакладных і эфектыўных спосабаў барацьбы з целлюлітом падчас цяжарнасці. Толькі не перашчыруйце: лёгкімі рухамі далоняў разагравайце праблемныя месцы двойчы ў дзень. Для ўзмацнення эфекту можна выкарыстоўваць марскую соль, аліўкавы алей і спецыяльны крэм ад целлюліта для цяжарных жанчын.\nВажна: перш чым ўжываць крэм ўважліва вывучыце яго склад і пракансультуйцеся з урачом.\nАдзенне падчас цяжарнасці гуляе не апошнюю ролю. Перш за ўсё адмоўцеся ад высокіх абцасаў. Яны не толькі правакуюць целлюліт, але і спрыяюць варыкозу, азызласці, парушэнне паставы.\nВаш гардэроб павінен быць зручным і камфортным. Абраная адзенне не павінна здушваць, бо тым самым вы пазбавіце свайго дзіцяці кіслароду.\nУжываючы неправераныя метады барацьбы з целлюлітом, памятаеце, што вы - будучая мама і нішто не фарбуе жанчыну так, як цяжарнасць. І праз пытанне: праходзіць целлюліт пасля цяжарнасці - ведайце, што літаральна праз некалькі месяцаў вы станеце шчаслівай жанчынай і, вядома ж, у вас з’явіцца магчымасць аднавіць свае ранейшыя формы.\nЖывот пасля цяжарнасці | Як прыбраць расцяжкі + МАЕ ФОТА Відэа.\nПапярэдні Тэкст Макіяж на выпускны 2014\nНаступная Артыкул Лячэнне праблемнай скуры асобы\nСукенка сяброўкі нявесты: ня засланяць, а дапаўняць


Catholic.by - Урачыстасці ў Будславе распачаліся з Імшы за спачылых святароў, якія прычыніліся да адраджэння Касцёла ў Беларусі\n01.07.2020 20:46 Тэкст: Анастасія Грышан, Мікола Гракаў / Фота: С. Таццяна Стасюкевіч / Catholic.by\nРазам з ім канцэлебравалі біскуп Віцебскі Алег Буткевіч, Генеральны вікарый Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі біскуп Юрый Касабуцкі, дапаможны біскуп Пінскай дыяцэзіі Казімір Велікаселец, а таксама святары — прадстаўнікі ўсіх дыяцэзій на Беларусі.\nУ год святога Яна Паўла ІІ інтэнцыя першай Імшы ў Нацыянальным санктуарыі была за спачылых святароў, законнікаў і свецкіх вернікаў, якія прычыніліся да адраджэння Касцёла на нашых землях пасля доўгага перыяду пераследу веры.\nУ Імшы ўзялі ўдзел каля трохсот вернікаў. Сярод іх былі таксама пілігрымы, якія, хоць агульнанацыянальны Будслаўскі фэст быў з-за пандэміі перанесены на пазнейшы час, прыбылі ў санктуарый у індывідуальным парадку, каб ушанаваць Маці Божую. Да іх з дапамогаю прамой трансляцыі духоўна далучыліся яшчэ некалькі соцень вернікаў з усёй Беларусі і з розных краін свету.\nНа пачатку літургіі, вітаючы прысутных, біскуп Аляксандр Яшэўскі адзначыў, што Найсвяцейшую Панну Марыю Будслаўскую, Апякунку Беларусі, наш народ спрадвеку праслаўляў у гэтым абразе. Кожны год у ліпені ў Будслаў прыбываюць вернікі, каб пакланіцца Ёй. Іерарх дадаў, што вялікае значэнне ў перажыванні гэтых урачыстасцяў маюць пешыя пілігрымкі, якія назваў «знакам, што на Беларусі Бог жыве і любоў да Маці Божай усё больш умацоўваецца ў сэрцах і душах Яе дзяцей».\nБіскуп падзякаваў усім, хто прыбыў у Будслаў, за адвагу, каб у сітуацыі эпідэміі сведчыць пра сваю веру і каштоўнасці, якіх сёння асабліва патрабуе сучасны свет. Ён заклікаў маліцца перад Будслаўскім абразом аб ласцы спынення эпідэміі, моцы Божай для лекараў і ўсяго медперсаналу, аб ласцы здароўя для хворых, ласцы неба для памерлых, дары суцяшэння і веры ў вечнае жыццё для тых, хто перажывае смерць блізкіх.\nДэвізам сёлетняй урачыстасці, якая праходзіць у год 100-гадовага юбілею нараджэння святога Яна Паўла ІІ, сталі словы яго біскупскага і папскага служэння: «Марыя, я ўвесь Твой».\nТаму іерарх асабліва запрасіў да малітвы ў інтэнцыі спачылых святароў, кансэкраваных асобаў, дабрачынцаў, якія адгукнуліся на заклік Яна Паўла ІІ прыйсці з дапамогай Касцёлу на Беларусі ў часы яго адраджэння.\nУ гаміліі біскуп звярнуў увагу на тое, што праз свой гімн Magnificat «Марыя пакланяецца Божай дабрыні ў адносінах да Яе, падкрэсліваючы, што Бог таксама добры да ўсіх людзей». «Бог клапоціцца пра ўсіх, хто служыць Яму добрасумленна. З іншага боку, ганарыстых і тых, хто спрабуе абысціся ў жыцці без Яго, Бог прыніжае і карае, як гэта было раней у гісторыі абранага народа», — дадаў іерарх.\nЁн падкрэсліў, што абавязак пакланення Богу вынікае з адносін залежнасці стварэнняў ад Бога.\n«Увесь свет пакланяецца Богу па-свойму. Неразумныя істоты пакланяюцца Богу праз выкананне свайго прызначэння, вызначанага ім Творцам свету. Сонца свеціць і грэе, тым самым пакланяючыся Богу. Зямля прыносіць плён і корміць нас, пакланяючыся такім чынам Богу. Усе неразумныя істоты пакланяюцца Богу, бо яны выконваюць сваё прызначэнне, вызначанае ім Богам, такім чынам яны з’яўляюцца адлюстраваннем дасканаласці Бога. Чалавек як разумная істота не можа быць выключэннем з гэтага правіла, але ён павінен свядома пакланяцца Богу», — адзначыў біскуп.\nІерарх патлумачыў розніцу паміж чалавекам і неразумнай істотай: «Неразумнае стварэнне пакланяецца Богу праз выкананне Ягонай волі, дастасоўваючыся да фізічных законаў, накладзеных на яго Богам, але чалавек павінен свядома пакланяцца Яму ў адпаведнасці са сваёй разумнай прыродай. Такім чынам, той, хто выконвае Божыя запаведзі, пакланяецца Богу».\n«Пакуль чалавек шануе маральны закон, ён цешыцца шчасцем у свеце. У момант, калі чалавек скажа: „Пане Божа, я не буду прытрымлівацца Тваіх запаведзяў, але буду красці, крыўдзіць, абмаўляць і жыць паводле пажадлівасці“, — з гэтага моманту адбываецца катастрофа. Уся нянавісць, крыўда, пакуты, слёзы, забойствы і розныя злачынствы — гэта справа парушэння маральнага парадку, гэта значыць вынік адмаўлення пашаны да Бога. Такім чынам, калі мы парушаем Божы закон, мы адмаўляем Богу ў пашане і рыхтуем сабе гібель», — падкрэсліў біскуп.\nЁн нагадаў, што Найсвяцейшая Панна Марыя пакланялася Богу праз малітву і выкананне Ягонай святой волі. Іерарх заклікаў усіх вернікаў таксама быць «Божымі слугамі праз добрасумленнае выкананне Ягонай волі».\n«Кожная думка, кожны рух сэрца, кожнае нашае дзеянне павінны праслаўляць Бога. Усё жыццё павінна быць адным вялікім гімнам Magnificat. Для гэтага нам патрэбна шмат Божай дапамогі.\nДавайце часта прасіць Найсвяцейшую Маці наведваць нас з ласкамі, неабходнымі для пераадолення нашых пажадлівасцяў і іншых перашкод на шляху да дабра. Але з нашага боку будзем прыкладаць шмат намаганняў у гэтым кірунку. І Найсвяцейшая Панна Марыя, убачыўшы нашы добрыя намеры і намаганні, безумоўна, не пакіне нас, але горача будзе маліцца за нас да свайго Сына, — сказаў біскуп. — І, калі з дапамогай Марыі ўсё наша зямное жыццё стане працягам Magnificat, мы можам спадзявацца, што некалі пры кананні Маці Божая наведае нас з найвялікшай ласкай добрай смерці і адкрые нам неба».\nАбноўлена 03.07.2020 11:21


Канфэдэрацыя Вялікага Княства Літоўскага — Вікіпэдыя\nКанфэдэрацыя Вялікага Княства Літоўскага\nКанфэдэрацыя Вялікага Княства Літоўскага — блёк беларускіх, летувіскіх, польскіх і жыдоўскіх арганізацыяў у 1915—17 гадох, што выпрацоўваў мадэлі беларуска-летувіска-латвійскай дзяржавы, якую меркавалася адрадзіць на тэрыторыі былога Вялікага Княства Літоўскага.\nСтвораная на тэрыторыі Беларусі й Летувы, акупаванай нямецкімі войскамі. 9 сьнежня 1915 году апублікаваны ўнівэрсал канфэдэрацыі, у якім паведамлялася, што асноўная мэта яе ў тым, каб «летувіскія і беларускія землі, каторыя здаўна прыналежалі да Вялікага Княства Літоўскага, а цяпер апанаваны нямецкімі войскамі, станавілі пры новых варунках гістарычных нераздзельнае цела на фундамэнце незалежнасьці Летувы і Беларусі, як суцэльнай дзяржавы, засьцерагаючы ўсім нацыям у яе межах усе правы». Канфэдэраты зьвярнуліся да ўсіх нацыяў, арганізацыяў і грамадзян з заклікам далучыцца да іх. Унутраны лад будучай Беларуска-Летувіскай дзяржавы павінен быў вызначыць Устаноўчы сойм. У склад адроджанай дзяржавы павінны былі ўвайсьці тэрыторыі, занятыя нямецкімі войскамі: Ковенская і Віленская губэрні, беларуская і летувіская часткі Гарадзенскай і Сувальскай губэрняў, частка Менскай і летувіская частка Курляндзкай губэрні.\nТым часам 6 студзеня 1916 у Коўне адбылася канфэрэнцыя летувіскіх і латыскіх арганізацыяў, якія стварылі Галоўны летувіскі народны камітэт. У дэклярацыі канфэрэнцыі гаварылася, што летувісы і латышы, добраахвотна аб’яднаўшыся, утвараюць незалежную дзяржаву — ВКЛ — з 2 аўтаномнымі тэрыторыямі. Канфэрэнцыя прапанавала беларусам далучыцца да новай дзяржавы ў якасьці трэцяй аўтаномнай часткі.\nКанцэпцыя больш шырокай канфэдэрацыі была распрацаваная ў ліпені 1916 Беларускім народным камітэтам. Ягоны старшыня Антон Луцкевіч абгрунтаваў ідэю Злучаных Штатаў ад Балтыйскага да Чорнага мораў. У гэтую канфэдэрацыю павінны былі ўвайсьці Беларусь, Летува, Латвія і Украіна.\nНа зьмену ідэі аб незалежнай дзяржаве з аўтаномнымі тэрыторыямі прыйшла ідэя канфэдэрацыі незалежных дзяржаваў. Гэта ідэя ўпершыню адлюстравана ў мэмарыяле беларускай дэлегацыі Лазанскай канфэрэнцыі народаў Расеі (1916). Незалежніцкія ідэі ўсё больш авалодвалі і летувіскім рухам. У пачатку 1917 створаная Летувіская Тарыба, якая выказала прэтэнзіі на беларускія землі.\nТым ня менш беларускія арганізацыі ў 1917 неаднойчы выказваліся аб мэтазгоднасьці стварэньня Беларуска-Летувіскай дзяржавы. У дэклярацыях, заявах і іншых дакумэнтах гаворка ўжо ішла пра ўсе беларускія землі — і акупаваныя немцамі, і падуладныя Расеі. Перамена пазыцыяў адбылася пад уплывам ідэяў арганізацыі Сувязі незалежнасьці і непадзельнасьці Беларусі. Ідэю Беларуска-Летувіскай дзяржавы падтрымаў Беларускі нацыянальны камітэт у Менску. У верасьні 1917 канфэрэнцыя Беларускага народнага камітэту, Беларускай сацыял-дэмакратычнай работніцкай групы (БСДРГ) і Віленскага камітэту Беларускай сацыялістычнай грамады (БСГ) прыняла ўнівэрсал, у якім выказвалася пажаданьне, каб Беларусь і Летува сталі незалежнымі і непадзельнымі, усе беларускія і летувіскія землі ўвайшлі ў склад Беларуска-Летувіскай дзяржавы разам з Курляндыяй, а ў пэрспэктыве і з Украінай. 11 сьнежня 1917 году была абвешчаная Летувіская Рэспубліка. БСДРГ і Віленскі камітэт БСГ разам зь іншымі арганізацыямі апублікавалі супольную дэклярацыю, у якой настойвалі на скліканьні Ўстаноўчага сойму, які павінен быў вырашыць пытаньне аб лёсе Беларусі і Летувы, іх межах, дзяржаўным ладзе і адносінах да суседніх дзяржаваў. Ад імя беларускіх арганізацыў была накіравана тэлеграма райхсканцлеру Нямеччыны з пажаданьнем, каб «беларуска-летувіскія землі акупацыі станавілі незалежную сувэрэнную дэмакратычную дзяржаву, зложаную зь дзьвюх асноўных нацыянальных тэрыторыяў: беларускай і летувіскай, у найцясьнейшай еднасьці з Курляндыяй». На Беларускай канфэрэнцыі 1918 у Вільні была прынята адпаведная рэзалюцыя.\nІмкненьне беларускіх арганізацыяў да дзяржаўнага адзінства зь Летувой, Латвіяй і Ўкраінай тлумачылася найперш эканамічнымі матывамі і жаданьнем мець выхад Беларусі да Балтыйскага і Чорнага мораў.\nПасьля абвяшчэньня незалежнасьці Летувы (16 лютага 1918) і Беларускай Народнай Рэспублікі (25 сакавіка 1918) ідэя канфэдэрацыі не ўзьнімалася. У 1919 бальшавікі стварылі Летувіска-Беларускую ССР, якая неўзабаве спыніла сваё існаваньне ў сувязі з польскай акупацыяй.\nЛуцкевіч А. Злучаныя Штаты ад Балтыкі да Чорнага мора // Свабода. — № 2. — 1990.\nЛуцкевіч А. Палітычныя лозунгі беларускага руху // Зборнік «Наша Ніва». — Вільня: 1920.\nЛуцкевіч А. Эканамічная эвалюцыя і беларускі рух // Гоман. — 1917. 6 і 9 лістапада.\nСтанкевіч А. Да гісторыі беларускага палітычнага вызвалення // . — Вільня: 1934 (на вокл. 1935).\nСідарэвіч А. Беларускі шлях // ЛіМ. — 1990. 23 лістапада.\nСідарэвіч А. Канфедэрацыя Вялікага княства Літоўскага // ЭГБ. — Мн.: 1997 Т. 4.\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Канфэдэрацыя_Вялікага_Княства_Літоўскага&oldid=2225468»\nАпошняе рэдагаваньне ў 21:17 6 чэрвеня 2021\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 6 чэрвеня 2021 году ў 21:17.


СВЯТА Ў МАЛАДЗЁЖНЫМ ЗАПАЛЕ\nПа добрай традыцыі падчас “Славянскага базару” ў Віцебску не абыходзіцца без святкавання Дня моладзі, ініцыятарам і арганізатарам якога выступае БРСМ. Вось і 14 ліпеня маладым, творчым, крэатыўным людзям з самых розных куточкаў Беларусі і не толькі былі аддадзены многія сцэнічныя пляцоўкі горада над Дзвіной. Не засталіся ў баку ад значнай падзеі і ўшачане, якія на свае вочы пабачылі ўвесь размах свята.\nЯркі арт-парад, удзельнікамі якога сталі ажно 700 чалавек, патрыятычная акцыя “Мы памятаем і ганарымся!” ля мемарыяльнага комплексу ў гонар воінаў-вызваліцеляў, партызан і падпольшчыкаў Віцебшчыны, фестываль маладзёжных субкультур і здаровага ладу жыцця… Усё гэта і многае іншае чакала гасцей свята. Дарэчы, сёлета яго фармат адрозніваўся ад таго, што было раней. Так, удзельнікаў не дзялілі па рэгіянальным прынцыпе, а гала-канцэрт “Агонь танца” праводзіўся ў адкрытым варыянце. 300 лепшых танцораў з розных творчых калектываў краіны не спаборнічалі паміж сабой, а проста радавалі гледачоў талентам і задорам. Затое момант спаборніцтва прысутнічаў на субкультурных пляцоўках, напрыклад, па варкауце, сілавым экстрыме. Гарачая барацьба чакала публіку і на бітве дзіджэяў.\nНаведваючы пляцоўкі, ушачане не пераставалі здзіўляцца шматграннасці талентаў маладых людзей і… хацелі паўтарыць тое, што тыя ўмеюць. “Чаму б і нам не напрактыкавацца гэтак жа віртуозна катацца на ролікавых каньках? – адзначыла першы сакратар райкама БРСМ Рыта Хрыпель, уражаная тым, наколькі складаныя “па” выраблялі ролеры. – Не менш відовішчна выконваюць юнакі і дзяўчаты элементы брэйкдансу – магчыма, і мы б змаглі”.\nШто ні крок на Дні моладзі – то здзіўленне. Жыхары Віцебска і госці фестывалю мелі магчымасць паскакаць у класікі, згуляць у гіганцкі твістар. У праграме значыліся таксама незвычайны боўлінг, лазэртаг-бітвы, турнір па стрытболе, шоу хадулістаў. Рэпетыцыяй да Еўрапейскіх гульняў-2019 у Мінску паўжартам назваў выступленне скейтбардзістаў Глеб Бенцыоўскі, старшыня грамадскага аб’яднання “Беларуская федэрацыя скейтбордзінгу”. Гэты від спорту нядаўна ўключылі ў праграму алімпійскіх гульняў, так што імкнуцца ёсць куды.\nПа словах Р.Хрыпель, свята атрымалася незаштампаваным, з душой. Ушачане прывезлі дамоў выключна станоўчыя ўражанні, убачылі старых сяброў і сустрэлі новых. “Карацей кажучы, Дзень моладзі прайшоў дружна і весела, – рэзюмавала Рыта. – Захацелася нешта падобнае правесці і ва Ушачах”.


Я сяджу ў сваёй сяброўкi — у Рыты, п’ю каву, куру i расказваю. А расказваю во што.\nРэйманд Карвэр (1938—88) — амэрыканскі празаік, паэт, сцэнарыст. Адзін з самых папулярных аўтараў апошніх дзесяцігодзьдзяў\nБыла серада — такая, ты ведаеш, марудная серада — і было ўжо парадкам часу, калi Герб пасадзiў за адзін з маіх сталоў бамбізу.\nТаўсьцейшага таўсьцюка я ў жыцьці ня бачыла, хоць i выглядаў ён ахайна, i апрануты быў непаскудна. Усё ў ім здаравізнае. А найбольш кінуліся ў вочы пальцы. Я забірала талеркі ў старых за столікам, наступным за ягоным, і мой позірк упаў на ягоныя пальцы. Ну, утрая большыя, чым у нармальнага чалавека: даўжэзныя, тоўстыя, тлустыя.\nЯ аглядаю астатнiя свае столiкi: за адным вячэраюць чацьвёра бiзнэсоўцаў — такія патрабавальныя! — за другім чатыры чалавекі, тры мужыкі i кабета, ды нейкая старая пара. Ліндэр налiў бамбізу вады, і я добра пачакала, пакуль падысьцi.\nДобры вечар, кажу. Што будзеце есьці, кажу.\nРыта, але ён быў такi кабан!\nДобры вечар, кажа. Здарова. А я ўжо ўсё выбраў, кажа.\nІ гаворыць так дзіўна, усё носам пасопвае.\nМабыць, пачнём з царскае салаты, кажа. Таксама супу, толькi ж да супу не шкадуйце хлеба і масла, калi ласка. Напэўна, адбіўныя катлеты з маладое бараніны. Ну, і запечанай у сьмятане бульбы. А там пабачым, што на дэсэрт. Вялiкi дзякуй, ён кажа, i аддае мне мэню.\nБожа, Рыта, ну ў яго i пальцы былі.\nЯ ляту ў кухню, аддаю Рудзi замову, а ён яе бярэ з такiм тварам, ну, ты ж ведаеш Рудзі. Ён заўсёды на працы такi.\nТолькi я выйшла, а Марго — я табе апавядала пра Марго, тую, што да Рудзі клеіцца? — а Марго ўжо мне шэпча: гэты жыртрэст што, твой сябрук? Ну ён і кабан.\nЦяпер я думаю, усё гэта было часткаю нечага большага. Не, праўда, — частка большага.\nЯ ў яго за столікам перамешваю царскую салату, а ён за кожным маiм рухам назiрае, а сам сабе маслам лусты хлеба шмаруе і ўбок адкладае. А носам усё сабе соп-соп. Дык вось, ці то я такая знэрваваная, цi то што, але ў мяне з рук вады шклянка, што для яго несла, на падлогу як бабахне!\nДаруйце, калi ласка, кажу. Гэтак заўсёды, калi сьпяшаешся. Прабачце, кажу. Вас не запляскала? Зараз, кажу, прыбяром.\nНiчога, кажа, усё ў парадку, кажа ён і носам чмыша. Не хвалюйцеся, на нас не папала, кажа.\nУсьмiхаецца, рукой махнуў, а я іду клікаць Ліндэра, каб прыбраў. Я падыходжу, каб накласьці яму ў талерку салаты, гляджу — а хлеб і масла ўжо як падмяло.\nЯ прынесла яму яшчэ хлеба, а салаты ўжо няма. Не, ты ўяўляеш, царскую салату за хвілю як ветрам зьдзьмула.\nАй, дзякуй вам за хлеб, кажа. А хлеб у вас добры, кажа.\nДзякуй на добрым слове, кажу.\nДа таго смакуе, кажа. Ну, праўда. Ня кожны дзень такога смачнага хлеба паясі.\nА вы скуль, пытаюся. Нешта я вас раней ня бачыла, кажу.\nАле! Такога дзядзечку забудзеш, устаўляе свае тры грошыкі Рыта.\nЗ Дэнвэру, кажа.\nЯ пра гэта далей маўчу, хоць мяне і заінтрыгавала.\nВаш суп, спадару, за хвiлiну прынясуць, кажу я і йду, бо трэба тых чатырох патрабавальных бiзнэсоўцаў абслужыць.\nКалi я падаю суп, бачу, хлеба ўжо зноў няма, апошнi кавалак пайшоў у рот.\nДалібог, мала калі такога смачнага хлебца паспытаеш. І ўсё сапе. Вы ўжо мне прабачце, кажа.\nШто вы, што вы, кажу, ежце на здароўе. Добра, калi чалавек есьць і яму гэта ў смак.\nМо й так, кажа. Мо й праўда, калi вы так лiчыце. І сапе. Папраўляе сурвэтку, потым бярэцца за лыжку.\nНу і ўспушыла пацана, кажа Ліндэр.\nШто ён табе, вiнаваты, што такі тоўсты, кажу. Закрый ляпу.\nПрыношу яму яшчэ кошычак хлеба і масла. Ну, як вам супчык, пытаюся.\nДзякуй. Добры, кажа, вельмi добры, абцiрае вусны й прыцiскае сурвэтку да потнага падбародзьдзя. Гэта тутака так горача цi гэта мне толькі горача? — пытаецца ён.\nНе, гэта так у залі душна.\nТады мы здымем палiто, мусіць.\nКалi ласка, кажу, здымайце. Чалавек павiнен быць у камфорце.\nПраўда, кажа ён. Гэта вы вельмi-вельмi слушна кажаце. Але пасьля я гляджу, а ён як сядзеў, так i сядзiць у палiто.\nТыя кампаніі i старыя ўжо разышліся. Рэстаран пусьцеў. Калi я падавала таўстуну катлеты, і бульбу, і яшчэ хлеба і масла, ён ужо заставаўся адзiн на ўсю залю. Я лінула на бульбу сьмятаны ад душы, пасыпала шынкай, цыбуляй і прынесла во гэтулькі хлеба і масла.\nМо яшчэ што, пытаюся.\nНе, дзякуй, кажа ён і сапе. Выдатна, дзякуй, кажа і зноў сапе.\nСмачна есьцi, кажу. Падымаю накрыўку цукарнiчкі і зазiраю туды. А ён утаропiўся ў мяне і ўсё ківае, пакуль я не пайшла.\nЦяпер я ведаю, мне нешта было трэба. Але тады я ня ведала што.\nТвой жыртрэст, кажа мне Гарыета, табе кішкі выесьць. Ну, ты ж ведаеш Гарыету.\nНаш фірмовы дэсэрт, кажу, называецца “Зялёны лiхтарык”, гэта пудынг з соўсам, ёсьць яшчэ пірог з сырам, марозiва з ваніляй і ананасавы шарбэт.\nА мы вас не затрымлiваем? Ён пытаецца ў мяне і ўсё сапе заклапочана.\nАні, кажу. Вядома, не. Я, кажу, яшчэ кавы прынясу вам, а вы пакуль думайце.\nМы будзем шчырымi з вамi, кажа ён і гайдаецца. Мы жадаем i фірмовага пудынгу, i марозiва місачку. І на марозіва наверх крапніце капачку шакаляднага сыропу, калi ласка. Мы ж гаварылi, што прагаладалiся, кажа.\nЯ выходжу на кухню, хачу сама прасачыць, каб яму дэсэрту не пашкадавалі, а Рудзі мне: Гарыета сказала, што ў цябе там туша нейкая вячэрае, хоць ты яго ў цырку паказвай замест клоўна. Што, праўда?\nРудзі фартух зьняў і каўпак зьняў, ну, ты ж разумееш.\nРудзі, кажу, ён тоўсты, але ж ня ў тым справа.\nРудзі сьмяецца. А табе, здаецца, падабаюцца такія сланы.\nТы, Рудзі, ня сьпі ў шапку, пакеплівае Джаана. Яна якраз увайшла й глядзіць.\nЯ пачынаю раўнаваць, кажа Джаане Рудзі.\nЯ паставiла перад бамбізам пудынг, а вялікую вазу марозiва з шакалядным сыропам — трохі збоку.\nНу, дзякуй, кажа ён.\nНа здароўе, кажу, і мяне ахiнае нейкае пачуцьцё.\nВерыце вы мне цi не, кажа, але мы не заўсёды так ямо.\nА я ўсё ем і ем, кажу, але не магу вагi набраць, як ні пнуся.\nНе, кажа. Каб наша воля, нiколi б. Але ж гэта ня ў нашай волі.\nПотым за лыжку, і есьць.\nА далей што, пытаецца Рыта, зацягваючыся цыгарэтай з майго пачка і падсоўваючыся бліжэй да стала. Дзела пайшло весялей, кажа Рыта.\nА ўсё. Больш нiчога. Ён зьеў дэсэрт і пайшоў. І мы з Рудзі таксама пацёпалі дахаты.\nЖыртрэст нейкі, кажа Рудзі і разьмінае плечы. Ён гэтак заўжды пацягваецца, калi стомлены. Пасьля ён сьмяецца і зноў iдзе глядзець тэлек.\nЯ стаўлю ваду на чай і прымаю душ. Кладу сабе далонь між нагамі і дзiвуюся, што было б, каб у мяне былi дзецi і адно зь iх выглядала так, як гэты бамбіза.\nЗалiваю ваду ў імбрычак, выстаўляю кубкi, цукарнiцу і выношу на падносе для Рудзі.\nРудзі, нібы разважаючы сам сабе, кажа: ведаў я неяк, калi я быў дзiцем, двух бамбізаў, такіх двух слонікаў. Маленькiя, а тлустыя, Божа мой. Ня памятаю, як iх было зваць. Тлушч — так аднаго пацана і гукалі. Тлушч — клікалі мы яго. Ён жыў побач са мной. А другi хлопец прыехаў у наш раён пасьля. У яго мянушка была — Карова. Усе клiкалi яго “Карова”, толькі настаўнiкі па імені. Тлушч і Карова.\nВо каб у мяне iхныя фоткi засталіся, кажа.\nА мне да галавы нiчога не прыходзiць, проста гарбату п’ём. Я неўзабаве ўстаю і iду класьцiся. Рудзі таксама ўстае, выключае тэлевiзар, засоўвае ўваходныя дзьверы і пачынае расшпiляцца.\nЯ кладуся ў ложак, пералажу на край і ляжу там на жываце. Рудзі кладзецца ў ложак і пачынае, як толькi выключылі сьвятло. Я пераварочваюся на сьпiну і крыху расслабляюся, хоць ён мяне крыху змусіў. Ды во што дзiўна: калi ён залазiць на мяне, я раптам адчуваю сябе поўнай, я адчуваю сябе жахлiва поўнай, такой поўнай, што Рудзі — нібы ён маляўка якая — амаль зьнiкае.\nГэта прыкол, кажа Рыта, але бачу, што ты ня ведаеш, як яго растлумачыць.\nЯ адчуваю прыгнечанасьць. Але гэтага я ёй расказваць ня буду. Я й так ужо зашмат ёй распавяла.\nЯна сядзiць і чакае, пакручваючы валасы сваiмi мiніятурнымi пальчыкамi. Чакае нечага? Каб жа знацьцё. Цяпер жнiвень.\nМаё жыцьцё зьменiцца. Я гэта адчуваю.\nПераклаў з ангельскай А.Д.


Фальклор, прырода, побыт і звычаі народа, сярод якога рос, выспелілі паэтычны ге-ній Адама Міцкевіча, далі яму матэрыял для творчасці. Беларусь! далі яму песні і казкі, але, на жаль, не маглі даць распрацаванай у пэўным сэнсе літаратурнай мовы. Яны далі яму радзіму, аднак не маглі даць таго, што аздабляе яе — тую нацыянальную, палітыч-ную і эканамічную незалежнасць, што даз-валяе генію адчуваць сябе часткай вялікага цэлага і надае сілы працаваць для ўзвелічэння свайго народа, адначасова ўзбагача-ючыся і падымаючыся разам з ім. Вось чаму мы, падзяляючы славу Міцкевіча разам з палякамі, вышэйшае права на яе аддаём усё ж ім.\nЁн трошкі «мужыцкі», Адам Міцкевіч, по-бач з другім, падкрэслена цалкам польскім, «шляхетным» праяўленнем нацыянальнага генія — Юліушам Славацкім. У яго заўсёды будзе многа ад той зямлі, на якой ён гада-ваўся і рос, той зямлі, гісторыя якой натхні-ла яго на стварэнне «Гражыны» і «Конрада Валенрода», «Пана Тадэуша», у значнай сту-пені «Дзядаў». «Litwo, ojczizno moja!»,— з замілаваннем прызнаецца ён, пачынаючы адзін з самых задушэўных сваіх твораў — «Пана Тадэуша». «Мой родны кут, як ты мне мілы» — па-нашаму, па-беларуску загучыць у Коласа, у новы час і ў новых умовах, вя-шчуючы наступление жаданай для беларуска-га слова пары, абзываючыся жыватворным уплывам вялікага Міцкевіча. Так Міцкевіч-Колас пачынае сваю «Новую зямлю» — рэч, як і «Пан Тадэуш», эпічную, але не ў даўніну звернута яна, а ў будучыню: яна будзе расці разам з ростам нацыянальнай свядо-масці і нацыянальнай літаратуры, той літа-ратуры, дзе поплеч з Коласам стаяць веліч-ныя постаці Купалы і Багдановіча.\nГісторыя як бы ўзнагароджвае нас за мі-нулыя страты.\nHi на кім не адбілася прадвызначэнне часу так, як на лесе Багдановіча.\nКРАІНА-БРАНАЧКА. Адам Ягоравіч пакінуў Беларусь у год смерці жонкі. Максіму Баг-новічу было тады пяць год. 3 гэтага часу ён выхоўваецца, вучыцца, сталее па-за Беларуссю. Пяцігадовы ўзрост—магчыма, самы ўражлівы ўзрост, аднак у сэнсе ўласна беларускіх уражанняў наўрад ці даў ён што-небудзь істотнае Багдановічу. Асяроддзе інтэлігенцыі, няхай нават і дэмакратычнай, народней, у якой ён выхоўваўся ў Мінску і Гродна, трэба думаць, не надта шанавала нацыянальны элемент у выхаванні і побыце. Інтэлігенцыя і дома і на людзях гаварыла паруску. Сям'я Адама Ягоравіча тут таксама не выключэнне. Бо нездарма ж сам ён піша, што «на няўдзячнай ніве пісання вершаў па-беларуску» ў Мінску спрабаваў свае сілы хіба адзін толькі Янка Лучына (Неслухоўскі). Кропля ў моры! На гэта амаль ніхто не звяр-таў сур'ёзнай увагі. У тым ліку і сам Адам Ягоравіч. ён быў заняты іншым. «Беларусіка» (ягоны тэрмін) магла цікавіць хіба што з эт-награфічнага боку. Нават куды пазней, у год першай паездкі сына на радзіму (1911), куды той прыехаў ужо вядомым беларускім паэ-там, Адам Ягоравіч схільны лічыць «карціну беларускага адраджэння даволі бязрадас-най», але, праўда, тут жа дадае, што «не ра-біў спробы расхалоджваць яго (г. зн. сынава-га.— М. С.) парыву». Што ж, і на гэтым дзякуй.\nСамым моцным «беларускім» уражаннем Максіма Багдановіча была смерць маці. Калі ўсёй меры трагедыі ён не мог разумець, дык перажываць яе ён мог несумненна. Нездарма ж у яго была матчына, а гэта значыць, надта ўражлівая натура. Так сведчыць сам бацька. Гэта засталося на ўсё жыццё. Рана пазбаўлены матчынай ласкі, ён усё жыццё сумаваў па ёй. Здагадацца пра тое мы мо-жам і па ягонай творчасці: найвышэйшы ідэал жанчыны для яго — мадонна, маці. Трапят-кая і пяшчотная, ласкава-трывожлівая ў сваей мацярынскай любві.\nСмерць маці пазбавіла яго радзімы, лю-боў да памяці маці, любоў да радзімы, якую так часта і справядліва звязваюць з іменем маці, вярнула яго на зямлю продкаў.


У беларускіх вытворцаў з'явілася магчымасць адзначыць свой тавар як этычны | greenbelarus.info\nБадай што кожны веган і аматар этычных прадуктаў добра ведае маркіроўку ў выглядзе сланечкіка з лісточкамі лацінскай літарай "V", якое распачынае слова "Vegan". Такі значок можна сустрэць на некаторых імпартных прадуктах. І сведчыць ён пра адпаведнасць патрабаванням Веганскага таварыства.\n27.02.2018 Жыццё ў стылі «эка» Аўтар: Хрысціна Чарняўская\nЭтычнасць прадукта азначае адсутнасць усялякіх кампанентаў жывёльнага паходжання ці выпрабаванняў на жывёлах. Беларускія тавары пакуль не маюць такога кшталту адзнак. Але ў хуткім часе ўсё можа змяніцца.\n"Я звязаўся з Веганскім таварыствам і зразумеў, што прадукцыя ў іх маркіруецца без асаблівых праверак. Жадаючым пазначыць нейкі тавар, неабходна даслаць ім найменне, колькасць і прапісаць састаў, аплаціць лагатып… Вядома, у мяне гэта выклікала пэўныя сумненні. Захацелася самому навесці нейкі кантроль", — распавядае Яўген Кобальт пра сваю ідэю стварэння беларускай веганскай маркіроўкі.\nДзякуючы спецыялістам Нацыянальнага цэнтра інтэлектуальнай маёмасці малады чалавек зарэгістраваў знак, з якім беларускія веганскія тавары змогуць выйсці на міжнародны рынак. Гэта дазволіць беларускім вытворцам стаць нішавымі і больш прывабнымі для спажыўцоў этычнай прадукцыі за мяжой, упэўнены Яўген.\n"З'яўленне тавараў з лагатыпам «vegan.by» паспрыяе правышэнню лаяльнасці спажыўцоў , дапаможа зрабіць свядомы выбар. Акрамя ўсяго, спецыяльная маркіроўка павысіць узровень даверу ад патэнцыйна зацікаўленых пакупнікоў, партнёраў і інвестараў. А таксама дазволіць старыць здаровую канкурэнцыю для мясных і малочных вытворцаў", — мяркуе хлопец.\nЗараз жа перад Яўгенам Кобальтам стаіць, бадай, самая адказная і складаная задача — наладзіць кантакты і зацікавіць вытворцаў у маркіроўцы сваіх тавараў, што адпавядаюць патрабаванням: не ўтрымліваюць кампанентаў жывёльнага паходжання і не тэстуюцца на жывёлах.\n"З улікам даволі строгага беларускага заканадаўства ўсе экспартныя і імпартныя тавары праходзяць у нас санітарна-гігіенічную экспертызу. Таму пры жаданні вытворцы займець маркіроўку неабходна будзе прадаставіць склад прадуткаў і адпаведныя дакументы па экспертызе. Таксама напрацягу года будзе праводзіцца кантрольная закупка і паўторная праверка, каб пацвердзіць адпаведнасць умовам гандлёвага знака. Калі, напрыклад, рэцэптура тавара будзе зменена і перастане з'яўляцца веганскай, вытворца мусіць неадкладна паведаміць пра гэта. Пры парушэнні дамоўленасцяў прапісаны штрафныя санкцыі", — тлумачыць Яўген.\nВядома, у рэаліях, калі на вытворчасці на адной лініі могуць вырабляцца прадукцыя з раслінных кампанентаў і з утрыманнем жывёльных элементаў, дапускаецца ўтрыманне апошніх да 3%. Такія тавары таксама могуць атрымаюць гандлёвы знак, аднак вытворца павінны абавязкова ўказаць гэты нюанс на этыкетцы.\nПытанне выклікае магчымасць у будучым маркіраваць касметычныя сродкі як айчынных вытворцаў, так і замежных. Згодна з патрабаваннямі рэгламенту Мытневага саюзу, уся каметыка і парфюмерыя ў нашай краіне павінна прайсці спецыяльнае тэсціраванне на адпаведнасць.\nТакім чынам, атрымоўваецца, калі нават замежны вытворца гарантуе спажыўцу, што крэм ці туалетная вада не выпрабоўваліся на жывёлах, на беларускім рынку ўжо ніхто не можа гэтага сцвярджаць.\nВядома, што ў апошнія гады ўсё больш з'яўляецца альтэрнатыўных спосабаў праверкі касметычных сродкаў. На жаль, у Беларусі яны пакуль не маюць маштабнага прымянення. Аднак з часам сітуацыя можа змяніцца, што дазволіць скласці свой спіс этычнай прадукцыі і вытворцаў.\n"Яшчэ не да канца вырашана сістэма збірання грошаў за маркіроўку. З досведу іншых краін: у кагосьці гэта сума ад 150 даляраў, у іншых — адсотак ад гадавога прыбытку прадпрыемства. Магчыма мы зробім фіксаваную ўводную цану і пры жаданні дадаць дадатковыя найменні — будзе даплочвацца дробязь", — разважае Яўген.\nІ ўсё ж, каб у вытворцаў было казытлівае жаданне займець на сваім тавары адзнаку этычнага прадукта, дадатковай прапановай для іх стане ўключэнне ў электронны каталог, дзе будзе падрабязная інфармацыя пра прадпрыемства з пераходам на сайт пры наяўнасці такога. А таксама, як бонус, распрацоўка рэцэптаў з прадукцыяй.\nВеганскае таварыства (The Vegan Society) было створана 1 лістапада 1944 года ў Велікабрытаніі. На мэце дабрачыннай арганізацыі было прасоўванне этычнай культуры і ладу жыцця. У 1992 годзе ў рэестры быў зарэгістраваны гандлёвы знак "Vegan", які вызначае пэўныя патрабаванні да распрацоўкі ці вытворчасці прадукцыі і не дапускае:\nвыкарыстанне любых кампанентаў жывёльнага паходжання, другасных ці вытворных ад яго;\nтэставанне на жывёлах;\nвыкарыстанне ГМА, у склад якіх уваходзяць жывёльныя гены. Пры падачы заяўкі на рэгістрацыю прадукта для сертыфікацыі рэчыва, якое ўтрымлівае ГМА, павінны мець адпаведную маркіроўку.\nТакі знак не гарантуе, што прадукцыя з'яўляецца натуральнай.\nЗ развіццём веганскага руху ў свеце спецыяльную маркіроўку пачалі распрацоўваць многія краіны свету:\nз 1995 года гандлёвы знак амерыканскай дабрачыннай арганізацыі Vegan Action VEGAN.ORG выкарыстоўваецца ў ЗША, Канадзе, Новай Зеландыі і Аўстраліі;\n1999 годзе гандлёвы знак зарэгістраваны з рэестры Еўропы;\nз 2001 года ў Індыі на спажывецкіх таварах прастаўляецца абавязковая маркіроўка: Veg для вегетарыянскіх (раслінных і малочных) прадуктаў і Non-Veg для прадуктаў, утрымліваючых мяса і яйкі.\nМаркіроўку для этычных тавараў мае Італія, Германія, швейцарская кампанія V-Label GmbH каардынуе гандлёвы знак краін Еўразвязу. З 2015 года падобны гандлёвы знак зарэгістраваны і ў Беларусі.\nвеганство товарный знак этичное производство


Галоўная ➠ Лячыць ➠ Лячэнне гемарою ягады кизила\nВельмі проста і прыемна лячыць кізіл гемарой, паколькі гэтая ягада даволі смачная.\nУ мякаці і костачках кізіла змяшчаецца вялікая колькасць біялагічна актыўных рэчываў (вітаміны А, З, Р, фруктоза, дубільныя рэчывы, жалеза, калій, кальцый, магній, сера, цытрынавая, яблычная і бурштынавая кіслаты, фітонціды і флавоноіды). Ягады нармалізуюць артэрыяльны ціск, ўмацоўваюць сценкі сасудаў, ліквідуюць запаленне і далікатнасць дробных сасудаў, нармалізуюць вугляводны абмен, валодаюць желчегонным і мочегонным эфектамі, маюць антысептычныя ўласцівасці і аказваюць гарачкапаніжальнае дзеянне. Таксама ў ягадах кизила ўтрымліваюцца пектіны, якія чысцяць арганізм чалавека ад шкодных прадуктаў абмену рэчываў.\nДзякуючы ўсім вышэйпералічаным уласцівасцям кізіл ўжываецца для лячэння вянознай недастатковасці, ацёкаў, запалення суставаў і вен, гемарою, дыябетычнай ангиопатии, прастуды і кішачных засмучэнняў. Таксама ягады кизила ўжываюць у мэтах прафілактыкі склерозу, атлусцення і анеміі (так як плён кизила павышаюць ўзровень гемаглабіну ў крыві).\nПры рэгулярным ужыванні адвараў і узвараў з ягад кизила паляпшаецца апетыт, купируются запаленчыя працэсы ў стрававальным тракце, умацоўваецца імунітэт, папаўняецца недахоп вітамінаў, выводзяцца цяжкія металы і таксіны.\nДля лячэння гемарою дастаткова штодня ўжываць не менш за 50 г ягад кизила ў свежым, высушаным, замарожаным выглядзе або ў выглядзе адвараў і узвараў. Таксама на зіму можна нарыхтаваць варэнне з кизила, але яго нельга ўжываць людзям, якія пакутуюць атлусценнем або цукровым дыябетам, так як у ім утрымліваецца досыць вялікая колькасць цукру.\nПры лячэнні гемарою кізіл з рацыёну варта выключыць смажанае мяса, вострыя спецыі, вэнджаныя стравы і алкаголь.\nНовы прэпарат 'roche' дапаможа ў барацьбе з ракам лёгкіх


Духовность обогащает. Диалог власти и духовенства вели в Миорах » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nУ мінулую пятніцу святары хрысціянскіх канфесій, якія дзейнічаюць на Міёршчыне, сустрэліся з кіраўніком раёна Ігарам Кузняцовым. Прысутнічалі старшыня райсавета дэпутатаў Марыя Баніфатава, прадстаўнікі служб і аддзелаў райвыканкама. Пытанняў абмеркавалі нямала. Сярод іх фарміраванне духоўнага здароўя насельніцтва, пажарная бяспека, добраўпарадкаванне і іншыя не менш важныя праблемы, на вырашэнне якіх трэба ўплываць комплексна. Царква, як ключавы духоўны інстытут, арыентуе грамадства ў правільным накірунку. І гэта мае дачыненне не толькі да рэлігіі. Хрысціянскія традыцыі ўплываюць на многія сферы жыцця.\nДля Міёршчыны характэрна шматканфесіянальнасць, усім удаецца жыць у міры і згодзе. Пра добразычлівую абстаноўку сведчаць і сацыялагічныя даследаванні. Гарманічнае суіснаванне ў першую чаргу абумоўлена дружалюбнасцю, у любым спрэчным пытанні заўсёды знаходзіцца кампраміс. Гэта канстатавала намеснік начальніка аддзела ідэалогіі, культуры і па справах моладзі райвыканкама Аксана Ашурка.\nНамаганні святароў аб’яднаны супраць усялякага зла і накіраваны выключна на дабрабыт людзей і малой радзімы. Іх дапамогу і духоўную падтрымку пастаянна адчувае і старшыня райвыканкама Ігар Кузняцоў, за што шчыра ўдзячны.\nДухоўнікі праводзяць дабрачынную дзейнасць, удзельнічаюць у разнастайных мерапрыемствах, пасяджэннях па прафілактыцы асацыяльных з’яў у грамадстве. Вялікая іх роля ў выхаванні моладзі. У раёне дзейнічаюць нядзельныя школы, якія наведваюць 157 дзяцей і падлеткаў.\nСтаноўча ацэньваецца работа святароў у справе навядзення парадку пры храмах, дзе, як правіла, ідэальна чыста круглы год, дагледжаная тэрыторыя, буяюць кветкі. Гэта найярчэйшы прыклад для прыхаджан. Неабходна паўплываць на іх і ў справе добраўпарадкавання на могілках. Там заўсёды павінна панаваць чысціня. На гэта звярнула ўвагу галоўны санітарны ўрач раёна Галіна Федуковіч. Аднак нярэдка смецце складуецца за межамі кантэйнернай пляцоўкі, утвараюцца звалкі ля іншых пахаванняў. Рэдка адгукаюцца людзі выйсці масава на суботнік.\nУ той жа час нямала станоўчых прыкладаў. Вяскоўцы нярэдка за свае сродкі купляюць агароджы і талакой іх устанаўліваюць. Так жа імкнуцца вырашаць праблемы аварыйных дрэў. З-за недахопу спрыту ў гэтай справе не ўсё па плячы, што непакоіць святароў. Як патлумачыў старшыня райвыканкама, усе могілкі ў раёне перададзены на баланс жыллёва-камунальнай гаспадаркі. Грошы на іх утрыманне не выдаткоўваюцца. Вываз цвёрдых бытавых адходаў арганізаваны. А парадак застаецца справай саміх нашчадкаў. Шанаваць памяць – святы абавязак кожнага. З цягам часу ў раёне з’явяцца свае прамысловыя альпіністы, якіх плануюць падрыхтаваць на спецыяльных курсах. Тады паслугі па выдаленні старых дрэў будуць аказвацца на прафесійным узроўні.\nСпадзяюцца на аўтарытэт святароў і ў вырашэнні праблем злоўжывання насельніцтва алкаголем. Менавіта з-за гэтага гінуць людзі на пажарах. Як нагадаў намеснік начальніка РАНС Уладзімір Рачыцкі, сёлета за паўгода агонь забраў дваіх, летась столькі ж за год. Часам пропаведзь хутчэй накіруе на правільны шлях, чым самае суровае пакаранне. І ў пытанні выхавання бяспекі дзяцей роля духоўнага настаўніка важная.\nУ сваю чаргу святары звярнуліся да ўлады з просьбамі. Кіраўнікі праваслаўнай і каталіцкай канфесій выступілі з прапановай дапамагчы стварыць у цэнтральнай раённай бальніцы ўмовы, якія даюць магчымасць хворым для спакойных і свабодных зносін з Госпадам, шчырага пакаяння перад абразамі і святаром. Цяжкія стан, працяглае лячэнне на ложку, іншыя жыццёвыя сітуацыі, калі чалавек мае патрэбу і ў псіхалагічнай, і ў духоўнай падтрымцы. У малельным пакоі лягчэй пазбавіцца ад пакут. Яго святары аформяць самі, патрэбна толькі памяшканне.\nРазмова зайшла і пра турыстычны патэнцыял раёна, дзе сваю нішу займаюць нашы храмы. Прыезджаму цяжка з’арыентавацца, калі няма дарожных указальнікаў ці інфармацыйных шыльд, якія б вялі да славутасцей раёна аптымальным шляхам. Так, святару ў Мілашове даво- дзіцца рэгулярна падказваць турыстам, як трымаць курс на вадаспад. Гэтымі пытаннямі ў раёне ўжо займаюцца.\nНаперадзе яшчэ шмат сумесных спраў, што грунтуецца на даўно ўсталяваных прынцыпах падтрымкі і супрацоўніцтва. У тым ліку захаванне і папулярызацыя гісторыка-культурнай спадчыны, далейшага добраўпарадкавання, удзел прадстаўнікоў духавенства ў раённых мерапрыемствах. У сувязі з абстаноўкай па распаўсюджанні небяспечнай каронавіруснай інфекцыі нагадалі пра неабходнасць выконваць у храмах рэкамендацыі санітарна-эпідэміялагічнай службы. Па-ранейшаму належыць выкарыстоўваць антысэптыкі, часцей праводзіць уборку з дэзсродкамі. Падчас набажэнстваў прыхаджанам важна дыстанцавацца.\nНа тэрыторыі раёна 29 рэлігійных абшчын, якія прадстаўляюць чатыры канфесіі: 16 Праваслаўнай царквы, дзве стараабрадчыя, шэсць Каталіцкай Царквы, дзве хрысціян Веры Евангельскай, дзве Евагельскіх хрысціян баптыстаў, адна – адвентыстаў Сёмага дня. Іх дзейнасць ажыццяўляюць 19 святароў.\n» Прямые линии на Миорщине\n» Узнімаліся важныя пытанні


Супрацоўнікі ўпраўленьня КДБ па Магілёўскай вобласьці правялі ператрус і сканфіскавалі аргтэхніку аб'яднаньня "Партнёрства"\nСупрацоўнікі ўпраўленьня КДБ па Магілёўскай вобласьці правялі ператрус і сканфіскавалі аргтэхніку аб'яднаньня "Партнёрства"\nhttp://spring96.org/be/news/3648 2006 2006-02-22T10:00:00+0200 2006-02-22T10:00:00+0200 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\n21 лютага супрацоўнікі ўпраўленьня Камітэту дзяржбясьпекі па Магілёўскай вобласьці правялі ператрус у кватэры жыхаркі Магілёва, актывісткі незарэгістраванага аб’яднаньня "Партнёрства" Аксаны Закрэўскай і сканфіскавалі аргтэхніку. Пры гэтым яна заявілі, што ператрус праводзіцца паводле крымінальнай справы — абвінавачаньне ў паклёпе на прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь, аднак яны не патлумачылі, хто праходзіць па гэтай справе і якое дачыненьне да паклёпу мае спадарыня Закрэўская.\nАбсталяваньне сканфіскавалі, бо падазраюць, што яна мае дачыненьне да публікацыяў, у якіх зьневажаецца прэзыдэнт. Аксана Закрэўская паведаміла карэспандэнту Радыё Свабода, што "Партнэрства" зьліквідаванае, а сканфіскаваныя кампутары належаць асабіста ёй.\nУ гэты ж дзень у Быхаве абшукалі кватэру бацькоў Аляксея Купрэева, яшчэ аднаго актывіста ліквідаванага аб’яднаньня "Партнёрства". Ва ўпраўленьні КДБ адмовіліся камэнтаваць сітуацыю і заявілі, што з часам журналістам усё стане вядома.


Набярэжная хоча перамен | Новы Час\nНабярэжная хоча перамен\nЖыхары Набярэжнай у Брэсце вельмі заклапочаныя адсутнасцю рамонту дваровай тэрыторыі на працягу апошніх 60 гадоў.\n«Рамонт і рэканструкцыю дваровай тэрыторыі паміж нашымі дамамі 36 і 36/1, запланаваныя у 2019 годзе, адмянілі. Як заявілі нам работнікі ЖЭC, планавыя грошы для рамонту сышлі на святкаванне 1000-годдзя горада. З 60-х гадоў мінулага стагоддзя прыдамавую тэрыторыю ніхто і ніколі не рамантаваў» - дзеліцца перажываннямі адна з жыхарак вуліцы Набярэжная.\nДваровая тэрыторыя сёння не адпавядае мінімальным патрабаванням па бяспечнай жыццядзейнасці і захаванню мінімальных стандартаў пражываюць там жыхароў.\nВось пералік асноўных праблем, якія паказваюць жыхары дамоў у калектыўным звароце:\n- Цалкам адсутнічае дваровае асвятленне. Школьнікі з другой змены вяртаюцца дадому ў цемры.\n- Ліўнёўкі і тратуары адсутнічаюць. Пасля дажджу тэрыторыя двара ператвараецца ў вялікую лужыну.\n- Цвёрдае пакрыццё на прыдамавой тэрыторыі практычна зношанае, складаецца з суцэльных ям і калдобін.\n- Парковачных месцаў проста няма. Зараз машыны паркуюць на ўсёй тэрыторыі, бо размежавання паміж дарогай і зялёнай зонай адсутнічае. У гэтым годзе частка парковачных месцаў у суседнім двары забралі пад смеццевыя бакі.\n- Дзіцячая пляцоўка не абгароджана ад аўтамабільнай дарогі. Машыны паркуюцца побач з дзіцячым гульнявым абсталяваннем, так як няма абсталяванай паркоўкі. На пляцоўцы ўсталяваны новы дзіцячы комплекс, але сама пляцоўка не добраўпарадкавана. Бяспека дзяцей пад пагрозай.\n- Бацькі суседніх дамоў вымушаныя весці дзяцей у дзіцячы сад №42 праз дваровую тэрыторыю, дзе няма тратуара, няма пешаходных дарожак, няма ліўнёвак і абсталяванай паркоўкі.\n- Вышка МТС знаходзіцца на зялёнай зоне, што выглядае вельмі немэтазгодна і неэстэтычна.\n«У дадзеным выпадку парушаны ўсе часовыя тэрміны рамонту і ўсе нарматывы па добраўпарадкаванні. Таму патрабаванні жыхароў цалкам заканамерныя і справядлівыя: правесці ў 2021 капітальны рамонт і рэканструкцыю дваровай тэрыторыі ў адпаведнасці з нарматывамі і стандартамі Рэспублікі Беларусь. Гэта забяспечыць стварэнне бяспечных і спрыяльных умоў для жыцця насельніцтва. Мы зацікаўлены ў фарміраванні экалагічнага і пажарабяспечнага, эстэтычна выразнага асяроддзя і належнага санітарнага стану тэрыторый» - каментуе патрабаванні жыхароў кіраўнік арганізацыі «За свой горад» Ігар Маслоўскі.\nЗробім Брэст зноў зялёным


Вершы беларусак пра Бога, завод і Сталіна\n01 лістапад 2017, 13:15\n«Бліскавіцы, Анталёгія беларускай жаночай паэзіі міжваеннага пэрыяду», Менск, «Кнігазбор», 2017, 446 старонак, 500 асобнікаў. Сэрыя: Бібліятэка СБП «Кнігарня пісьменьніка». Укладаньне, камэнтар: Аксана Данільчык, Віктар Жыбуль\nКалі даваенная Беларусь была разрэзаная напалам палякамі і бальшавікамі, якія вершы пісалі беларускія жанчыны? То бок аўтаркі па розныя бакі мяжы, якія жылі ў рознай рэчаіснасьці, у адрозных сьветах? Задума сабраць пад адной вокладкай такія вершы — вельмі цікавая. Што з гэтага атрымалася? Зараз паглядзім. У мяне ў руках «Бліскавіцы», анталёгія беларускай жаночай паэзіі міжваеннага пэрыяду.\nу новай кнізе на 51 паэтку болей, чым мне было вядома\nПерш я задумаўся: якія імёны мне вядомыя? Так, Натальлі Арсеньневай, Ларысы Геніюш, Паўліны Мядзёлкі, Зоські Верас. Усе — з Заходняй Беларусі. З Усходняй — Канстанцыі Буйло, Яўгеніі Пфляўмбаўм, Эдзі Агняцьвет. Можна сказаць, нямнога. Але колькі ёсьць. Канечне, вядомае імя — таксама Ніны Тарас. Так, яшчэ былі Ядвіга Бяганская, Зінаіда Бандарына, якія ў маёй памяці захаваліся перш як празаікі. У «Анталёгіі» 61 імя і вершы ад 1918-га да 1941 году. Карацей, у новай кнізе на 51 паэтку болей, чым мне было вядома. Хто яны? Што за вершы пісалі? Я быў заінтрыгаваны.\nРазгарнуў кнігу і натрапіў на Веру Маслоўскую, партызанку. Палякі судзілі яе разам зь вялікай групай беларускіх патрыётаў, быў вядомы Беластоцкі працэс. Аказваецца, яна пісала вершы. Падпісвала: Вера Мурашка. У першым сваім вершы, што ў анталёгіі, «Малітва» (1918), яна зьвяртаецца да Бога. Вершы ў стылі народнай традыцыі, неабробленыя, у чымсьці наіўныя.\nКаваць Айчыне сваёй долю, пакуль агонь ня згас у грудзях!\nПрыцягвае ўвагу «дзьвінска-люцынскі» гурток паэтак, што існаваў у Латвіі, калі там працавала беларуская гімназія. Аднак з боку вершапісаньня ён выглядае вельмі сьціпла. Больш выйгрышнымі здаюцца творы Валянціны Казлоўскай, сям-там трапляюцца цікавыя вобразы: «Каваць Айчыне сваёй долю, пакуль агонь ня згас у грудзях!» (Паэтку ў 1938-м расстраляла ў Савецкай Беларусі НКВД). А вось вершы Вольгі Сахаравай, жонкі дырэктара гімназіі, цікавыя сёньня хіба што тагачаснымі рэаліямі, у іх адлюстраванымі.\nБольш апрацаваным выглядае верш «Ноч» Ганны Душэўскай (была сястрой вядомага дзеяча Кляўдыя Дуж-Душэўскага), адзіны ў кнізе. Ён пазначаны 1920 годам. А трэба зацеміць, што пісьмовая мова, лексыкон толькі тварыліся, гэта быў жывы, няскончаны працэс. Глыбіня веданьня літаратурнай мовы, яе адчуваньне, няўпэўненасьць у пісьме — гэта ўсё адчуваецца ў некаторых аўтарак. А ў вершах паасобных, як выглядае, адбілася недастатковая пісьменнасьць.\nАнталёгія — ня толькі самі вершы, але й біяграфіі. Біяграфіі, часам, незвычайныя, аб некаторых можна было б сказаць — змагарныя.\nтрапіла за польскія краты, але ацалела.\nГанна Новік. 1936 год. Спроба ўцячы ў СССР. Трапіла за польскія краты. Але ацалела. У 1939-м стала дэпутаткай Народнага сходу Заходняй Беларусі. Вершы напісаныя гладка, у іх шмат пачуцьцяў… Ніна Ляўковіч памерла ў Парыжы, была замужам за Міколам Абрамчыкам, прэзыдэнтам БНР, падпісвала свае творы псэўданімам Раса… Ніна Тарас — прафэсійны літаратар. Пісаць пачала за польскім часам. Бывае, на прыкладзе ранейшых заходнебеларускіх паэтаў цікава назіраць — як зьмянялася творчасьць пасьля прыходу Чырвонай арміі. Спачатку разьняволеная мова, пазьней — вершы з думкай пра цэнзуру, пра НКВД, з унутраным цэнзарам. Але разам з тым — і новыя шчырыя пачуцьці, захопленасьць, як у выпадку Ніны Тарас:\n«Гляджу і гляджу, як шырэюць прасторы,\nНаправа, налева граніцы няма…»\n«І цешуся ціха шырокім прасторам\nІ тым, што ня бачу ні меж, ні граніц…»\nІ асэнсаваньне сваёй цяперашняй ролі:\n«Мяне ахрысьцілі нібыта паэтам,\nІ я нібы вершы пішу».\nні датаў жыцьця, ні месца нараджэньня\nРазам з тым сярод заходнебеларускіх аўтарак многа такіх, аб кім нічога не вядома, ці амаль нічога. Часам толькі імя ці псэўданім, назва вершаў і выданьня. Ні датаў жыцьця, ні месца нараджэньня і — пагатоў — спачыну. А, бывае, зусім сьціслыя зьвесткі ёсьць, яны інтрыгуюць: Е. Раманейка, студэнтка ўнівэрсытэту Вітаўта Вялікага ў Коўне, напачатку 1930-х. І, па сутнасьці, гэта ўсё. Друкаваліся ў «Шляхам моладзі», «Хрысьціянскай думцы», «Беларускай крыніцы». І зьніклі. Шкада. «Біяграфічных зьвестак ня выяўлена», канстатуюць складальнікі анталёгіі.\nДля гэтай кнігі была ўзятая назва верша Зінаіды Бандарынай (якая паходзіла з Горадні) «Бліскавіцы», у якім мова аб перасяленьні гарадзенскіх сялян у Сыбір. Ёсьць у яе больш мяккія жаночыя вершы, а ёсьць пра «будаўніцтва новага жыцьця», напрыклад, «На заводзе»:\n«Я калісьці шнур палёў любіла,\nА сягоньня вабіць фабрык дым».\nПрамысловая здабыча торфу ў 1929 годзе ўяўляецца паэтцы вялікім дасягненьнем:\n«Беларусь перад усім сусьветам\nДэманструе моц сваю».\nя хачу, каб Ангельшчына уваходзіла ў СССР\nУ вершах, напісаных у БССР, ня толькі захапленьне заводам і камсамолам, але ўспамінаецца раз-пораз «КІМ», а гэта, калі расшыфраваць — Камуністычны інтэрнацыянал моладзі, і «мэсіянскія» матывы прысутнічаюць. Думкі пра пашырэньне «пралетарскіх» межаў. «Я хачу, каб Ангельшчына уваходзіла ў СССР», словамі брытанскага рабочага, што апынуўся ў Бабруйску, у стылі Маякоўскага заяўляе Зіна Кагановіч.\nЖанчыны масава станавіліся пісьменнымі, паасобным хацелася выказаць свае пачуцьці на паперы. Паказальны верш К. Драбышэўскай, аб якой нічога невядома, толькі што была сялянкай з Кармянскага раёну.\n«Давай дарогу бабе вольнай —\nцяпер і мне тут месца ё»\n— гукае яна досыць складным радком (1925), магчыма, апрацаваным газэтным рэдактарам. Прадстаўніца «масавай паэзіі» называе сябе рашуча «дачкой новай Беларусі».\nчасам вершыкі сялянак ці работніц адпавядаюць хіба што насьценгазэце\nЧасам вершыкі сялянак ці работніц адпавядаюць хіба што насьценгазэце, бывае, здаецца, што на мяжы «нескладушек-неладушек». Ясна, што яны — дакумэнтуюць эпоху ў рытмаванай форме. Але побач зь вершамі прызнаных паэтак выглядаюць, само сабой, пройгрышна.\nЗгортваеш анталёгію і задумваесься. У ёй, апроч хрэстаматыйных, ёсьць малавядомыя творы, ёсьць «ніколі не публікаваныя раней».\nТэарэтычна магла згубіцца здольная паэтка ў жорсткія міжваенныя часы, гэта ня выключана. Але надрукавацца тады мог бадай кожны ахвотны. І пры ўмове, што захаваліся газэтныя сшыўкі, часопісы, выявіць незаўважаныя таленты было б ня вельмі складана. Аднак, апроч некалькіх, больш цікавых імёнаў, раней забытых, якія былі знойдзеныя за апошнія гады рознымі дасьледчыкамі, іншыя складаюць толькі паэтычны фон, паэзію ўзбагачаюць адносна. Хаця сама анталёгія выглядае цікавай падзеяй, нават ужо толькі тым, што пад адной вокладкай надрукаваныя самыя здольныя паэткі тых часоў.


"Пачынаць трэба з сябе". Гутарка з маладымі, якія размаўляюць па-беларуску | Arche.by\n“Пачынаць трэба з сябе”. Гутарка з маладымі, якія размаўляюць па-беларуску\nWestki.info паразмаўлялі з вучнямі школ і студэнтамі, якія актыўна ўжываюць у сваім жыцці беларускую мову. Мы распыталі іх пра тое, як яны зацікавіліся беларускай мовай і культурай, як на гэта рэагуюць бацькі і аднагодкі, і якім чынам маладзёны пашыраюць ужытак роднай мовы.\nСловы маладых абвяргаюць міф пра заняпад беларускай мовы. На самай справе мы назіраем адваротны працэс – на мову прадзедаў пераходзіць моладзь.\nГанна Пракаповіч, студэнтка 1 курса БНТУ, скончыла школу №2 ў Паставах:\n— З першага класа штогод хадзіла на алімпіяду па беларускай мове. Настаўніца казала – я ішла. Але ў класе восьмым я зразумела, што вывучаю родную мову не толькі для таго, каб атрымаць добрую адзнаку: гэта яшчэ і вельмі цікава.\nДзякуючы настаўніцы Тамары Мікалаеўне Захарэвіч, прыйшло разуменне: столькі ёсць цудоўнай беларускамоўнай музыкі! А кнігі!!! Яны сталі больш цікавымі, бо, напэўна, падрасла, каб падыйсці да больш грунтоўнага чытання і разумення класікі беларускай літаратуры.\nА размаўляю па-беларуску я толькі год. Зараз задаюся пытаннем, чаму я не раней перайшла са звыклай трасянкі да гнуткай, спеўнай, мілагучнай беларускай мовы. Магчыма, у малым узросце я проста не магла адчуць увесь яе смак. І вось адчула! Адным са штуршкоў да маёй беларускасці стала песня беларускага выканаўцы Вінсэнта “Наша слова ў небяспецы”. Пачуўшы яе, я нарэшце зразумела : “Пачынаць трэба не з іх, не з яго, не з яе, а з сябе”.\nБацькі размаўляюць не па-беларуску, але і не па-руску: тутэйшая гаворка з перавагай беларускіх слоў. Сябры — тут ужо іншая справа — некаторыя былі здзіўленыя і не надта задаволеныя, некаторыя ўспрынялі нармалёва, але з цягам часу прывыклі. На выпускным я заўважыла, што шмат хто з аднакласнікаў у гутарцы са мной ужывае па аднаму-два адметныя беларускія словы. І гэта цешыць.\nЯ заўсёды імкнуся прыдумаць нешта, каб зацікавіць людзей роднай мовай. Запрашаю пайсці разам са мной на разнастайныя імпрэзы, вечарыны, прэзентацыі. На сваім дні народзінаў, напрыклад, усіх гасцей я прымусіла гаварыць па-беларуску. Увесь вечар гучала родная мова з вуснаў блізкіх мне людзей, хоць некаторым было цяжкавата.\nМая спецыяльнасць у БНТУ называецца “Вытворчасць экспазіцыйна-рэкламных аб’ектаў”, і я вельмі спадзяюся, што, адвучыўшыся пяць год, я змагу ствараць якасную беларускамоўную рэкламу.\nАлег Русін, вучань 11 класа Удзельскай школы (Глыбоцкі раён):\n— Асэнсаванне таго, што беларуская мова для мяне родная, прыходзіла паступова. Спачатку стаў цікавіцца беларускай гісторыяй. Я ніяк не мог уцяміць, чаму прадмет гісторыя Беларусі можа выкладацца на рускай мове. Са школьных прадметаў мне найбольш падабаецца беларуская літаратура.\nБеларускую мову ў размове выкарыстоўваю не вельмі часта: я стараюся не навязваць свае погляды. Хай кожны дойдзе да разумення сам. Па-беларуску я пішу на сваёй старонцы ”ВКонтакте”. Ёсць некалькі сяброў у сацыяльных сетках, якія могуць падтрымаць зносіны на роднай мове. Пісаў па-беларуску артыкулы ў газету.\nЦяпер я навучаюся ў 11 класе Удзелаўскай школы. Збіраюся паступаць на гістарычны факультэт. І я ўжо цяпер выдаю, што мовай майго навучання будзе беларуская. Доўгатэрміновых планаў на жыццё я будаваць не люблю. Хацелася б працаваць выкладчыкам гісторыі ў школе або ва ўніверсітэце. І, канешне, выкладаць па-беларуску.\nЗ мастацкіх твораў магу параіць творы Васіля Быкава. Яны вельмі праўдзівыя, рэалістычныя. І сам Васіль Быкаў быў вельмі цікавай асобай. Ён прадказаў нацыянальнае адраджэнне беларусаў, быў яго правадніком. Яшчэ я лічу, што трэба больш здымаць беларускіх фільмаў на беларускай мове. Без роднай мовы мы загінем як нацыя. На мой погляд, кожны можа прыкласці намаганні для выратавання мовы.\nВольга Янковіч, вучаніца 11 класа Ваўкалацкай школы (Докшыцкі раён):\n— Беларускую мову і літаратуру люблю з дзяцінства, але глыбока цікавіцца беларушчынай я пачала адносна нядаўна, гады тры таму. У той час я адкапала бібліятэку свайго таты, дзе ўсе кнігі былі беларускімі. Творы Караткевіча, Быкава, Чорнага, Глобуса, Янішчыц і яшчэ многіх-многіх сталі ўлюбёнейшымі і дагэтуль застаюцца на першых месцах маіх чытацкіх рэйтынгаў\nНастаўнікі асаблівай увагі на пераход на беларускую мову не звярнулі – беларускамоўная школа, як-ніяк! Аднагодкі спачатку смяяліся (“Калхоз…”, “Апазіцыя…”), але потым некаторыя пачалі спрабаваць размаўляць па-беларуску.\nМногія людзі, калі пачаць з імі размаўляць роднай мове, адкажуць таксама па-беларуску, ды яшчэ ўсміхнуцца, а хтось і руку пацісне: “Паважаю!”.\nЯ размаўляю (ну, стараюся размаўляць на беларускай мове, раю сябрам і знаёмым музыку беларускіх гуртоў, кнігі беларускіх аўтараў… Маю старонкі ў сацыяльных сетках на беларускай мове і перапісваюся з людзьмі па-беларуску. Вось мая прапаганда!\nА як Вы пачалі размаўляць па-беларуску? Напішыце ў каментарах.


30 сакавік 2018, 14:08\nСьвята Незалежнасьці каля менскай Опэры 25 сакавіка 2018\nЧасам стваралася ўражаньне, што гэта Лукашэнкава сьвята, якому мы, натуральна, павінны выказаць свой пратэст.\nУ неабсяжнай дыскусіі на згаданую тэму напярэдадні і пасьля 25 сакавіка найбольш бянтэжыла вось што. Улада, рэжым, Лукашэнка — як адпраўны пункт амаль кожнай развагі, кожнага пасылу, кожнага аргумэнту. Улада ў розумах многіх і многіх выступала суб’ектам 25 сакавіка і галоўным фактарам нашых рашэньняў. Дазволіць/не дазволіць, разгоніць/не разгоніць, шчырая/ня шчырая… Ня мы, не грамадзянская супольнасьць, не беларусы сабраліся адзначыць 100 гадоў незалежнасьці, а ўлада, рэжым, Лукашэнка. Часам стваралася ўражаньне, што гэта Лукашэнкава сьвята, якому мы, натуральна, павінны выказаць свой пратэст.\n«А што, у нас ужо няма супраць чаго пратэставаць!?» — пытаецца Алесь.\nПратэст стаў дысыдэнцкім, але зьбіраюцца на яго збольшага зусім не Гарбанеўскія.\nЁсьць. Толькі за чвэрць стагодзьдзя пратэстаў «нас» чамусьці стала — пералічыць на пальцах. І ўсё, чым «прырасьлі» — хіба тымі, каму 25 сакавіка «никому не интересно». Пратэст стаў дысыдэнцкім, але зьбіраюцца на яго збольшага зусім не Гарбанеўскія.\nА я не хачу ў дзень сотых угодкаў незалежнасьці пратэставаць. Бо гэта мая дата і маіх аднадумцаў. Гэта дата нашае веры — кожнага і ўсіх разам. Мы не пратэстуем у царкве. Як, дарэчы, і ня «пляшам». Мы прыйшлі да Опэры па дух адзінства і па асьвету — каб нас стала болей. Мы прыйшлі разам — сьпяваць. Не для ўлады-рэжыму-Лукашэнкі, а для сябе. Мы — суб’ект гэтага сьвята і галоўны фактар нашых рашэньняў. З нас павінна пачынацца кожная развага, кожны пасыл, кожны аргумэнт на тэму 25 сакавіка.\nМы прыдумалі канцэрт, улада не адмовіла нам. Што ж, на добры лад гэта мусіць быць і яе сьвята, бо Беларусь адна на ўсіх. Калі б улада адмовіла, былі б іншымі нашы дзеяньні. Але гэта тактыка.\nМы сабраліся ў правільны час у правільным месцы і трэба ісьці гэтым шляхам далей.\nМы прыйшлі і пабачылі, што нас за чвэрць стагодзьдзя ня стала меней, што болей стала маладых твараў і што гэтая моладзь падзяляе нашу веру ў дэмакратычныя каштоўнасьці і беларускасьць. Значыць, мы сабраліся ў правільны час у правільным месцы і трэба ісьці гэтым шляхам далей. А гэта ўжо стратэгія.\nНам ёсьць супраць чаго пратэставаць. Але выказваць пратэст і лезьці на ражон — ня тое самае. Я, напрыклад, пратэстую супраць таго, каб паэт Някляеў і прафэсар Краўцэвіч пратэставалі на плошчы перад амонам замест таго, каб пашыраць аўдыторыю сваіх прыхільнікаў. Пакуль яны маюць такую магчымасьць.


БЕЛАРУСКАЕ ЗЕРНЕ НЕ ПАТРЭБНАЕ ХЛЕБАПЁКАМ\nНа Берасьцейшчыне чарговы раз абяцаюць сабраць з калгасных палеткаў ня менш за 1 мільён тон збожжа. Каб своечасова правесьці сяўбу ды жніво, гаспадаркі Берасьцейскай вобласьці вымушаныя былі браць банкаўскія крэдыты, вяртаць якія плянавалася пасьля продажу зерня новага ўраджаю. Але гэтыя спадзяваньні могуць ня спраўдзіцца, бо гэтае зерне дагэтуль застаецца ў калгасных сховішчах. Вось што паведаміў галоўны аграном сельгаспрадпрыемства “Камароўка” Сяргей Чэраўко:\n(Чэраўко: ) “У нас цяпер ляжыць дзесьці 350 тон жыта, а прадаць яго мы ня можам. Жыта ёсьць, але грошай нам ня плацяць. Атрымліваецца так, што жыта сёлетняга ўраджаю, якое можна скарыстаць у вытворчасьці хлеба, нікому не патрэбнае. Чаму так адбываецца, мы ня ведаем. Млынкамбінаты заваленыя зернем, браць ня хочуць яшчэ зь мінулага году”.\nПадобныя праблемы напаткалі й іншыя гаспадаркі Берасьцейшчыны. У прадпрыемстве “Брэстхлебпрам” пацьвердзілі, што купляць зерне ў айчынных вытворцаў атрымліваецца даражэй, чым за мяжой, але не пажадалі назваць канкрэтных лічбаў. Кіраўнік аддзелу забесьпячэньня гэтага прадпрыемства Аляксей Рубалка зазначыў толькі, што апошнім часам назіраецца падвышэньне коштаў.\n(Рубалка: ) “Мы купляем муку і літаральна калі не празь месяц, дык раз на два-тры месяцы кошты абавязкова падвышаюцца. Зразумела, нам таксама, хочаш — ня хочаш, а трэба плаціць”.\nПаводле дасьведчаных крыніцаў у абласным камітэце сельскай гаспадаркі, цяперашняе становішча, якое тычыцца закупак збожжа, можа істотна паўплываць на вытворчасьць зерня ў наступныя гады. Шмат якія гаспадаркі будуць вымушаныя скараціць плошчы для зерневых культураў, каб пазьбегнуць дадатковых стратаў.


Запись то admin - Март 02, 2015 0 Комментариев\n21.03.2015 весь день\n21 сакавіка спаўняецца 175 гадоў з дня нараджэння Францішка Багушэвіча, беларускага паэта, празаіка\nФранцішак Багушэвіч нарадзіўся 21 сакавіка 1840 года ў фальварку Свіраны пад Вільняй у сям’і дробнага шляхціца. У 1852 годзе Францішак паступіў у Віленскую гімназію, якую ў 1861г. скончыў у ліку найлепшых вучняў і ў гэтым жа годзе ён стаў студэнтам Пецярбурскага ўніверсітэта. Аднак за адмоўленне прызнаць новыя ўніверсітэцкія правілы Францішак Багушэвіч быў выключаны ўжо з першага курса.\nМалады, поўны энэргіі і намераў чалавек, працаваў настаўнікам у Доцішках Лідскага павета (цяперашні Воранаўскі раён), дзе пазнаёміўся з лінгвістам, этнографам і музыказнаўцам Янам Карловічам, які паўплываў на дальнейшы лёс пісьменніка. У 1863 годзе Багушэвіч прынімаў удзел у паўстанні К.Каліноўскага. У сытычцы з царскімі войскамі ён быў паранены.\nПасля разгрому паўстання заставацца на Віленшчыне Францішку Багушэвічу было небяспечна. Сябар Ян Карловіч паспрыяў яго пераезду ў горад Нежын. У 1865 годзе Багушэвіч паступіў у Нежынскі юрыдычны ліцэй.\nДвадцаць гадоў ён пражыў у расстанні з роднай зямлёй. І толькі ў 1884 годзе ён змог вярнуцца на Радзіму. У Вільні ўладкаваўся на пасаду прысяжнага паверанага судовай палаты. Дапамагаў пераважна гарадскім беднякам і сялянам. Таму заслужыў мянушку “мужыцкага адваката”. І як выразнік народных інтарэсаў Ф.Багушэвіч знайшоў глыбокае прызнанне ў народзе.\nПершымі творамі пачынаючага пісьменніка былі журналісцкія допісы, якія ён пасылаў у польскі часопіс “Кraj”. У 1891 годзе ў Кракаве пад псеўданімам Мацей Бурачок выйшаў яго першы паэтычны зборнік “Дудка беларуская”. У яго ўвайшлі гумарыстычныя вершы, а таксама творы аб штодзённым побыце сялянства, напоўненыя горкімі скаргамі.\nДругі паэтычны зборнік Ф.Багушэвіча “Смык беларускі” быў надрукаваны паэтам пад псеўданімам Сымон Рэўка з-пад Барысава ў Познані ў 1894г. “Смык беларускі” стаў кнігай больш антыпрыгодніцкай, антыпанскай, чым “Дудка беларуская”. Лірычны герой твораў Францішка Багушэвіча – працоўны сялянін. Ён не толькі пакутнік, якого абдзялілі пры скасаванні прыгону, якога абдзірая казна, крыўдзяць царскія чыноўнікі, але і праўдашукальнік, асоба з развітым пачуццём чалавечай годнасці. Такім ён паказаны ў вершах “Дурны мужык, як варона”, “Як праўды шукаць”, “Праўда”, “Бог не роўна дзеле” і іншыя.\nУ 1892 г. у Кракаве асобнай кнігай выйшла яго апавяданне “Тралялёначка”, у якім пісьменнік яскрава ўвасобіў расслаенне беларускай вёскі, а ў 1899г. пісьменнік здаў у Вілейскую губернскую друкарню рукапіс зборніка “Беларускія апавяданні Бурачка”. У 1907г. пасля смерці пісьменніка на старонках газеты “Наша ніва” былі апублікаваны яго навелы “Сведка”, “Палясоўшчык”, “Дзядзіна”.\nФ.Багушэвіч добра вядомы не толькі, як паэт, але і як празаік, які стаяў ля вытокаў беларускай мастацкай прозы. Ён зрабіў вялікі ўклад у развіццё і станаўленне беларускай літаратурнай мовы. Нягледзячы на тое, што свае творы ён пісаў лацінкай, беларуская мова гучала ў яго натуральна, гнутка, афарыстычна і прыгожа.\nПамёр Францішак Багушэвіч 28 красавіка 1900 года. На радзіме паэта створаны літаратурна-мемарыяльны Музей-сядзіба Ф.Багушэвіча ў Кашлянах. У Смаргоні і Жупранах адкрыты помнікі паэту.


15 красавік 2011, 17:38\nЭўрапейскія банкі і страхавыя кампаніі рэкамэндавалі гандлёвым партнэрам беларускіх прадпрыемстваў устрымацца ад нарошчваньня абаротаў і паступова пераходзіць на рэжым працы па перадаплаце. Адсутнасьць валютны рэзэрваў у краіне пагражае спыненьнем плацяжоў па ранейшых кантрактах. Дагэтуль эўрапейцы працавалі на ўмовах таварнага крэдыту, калі агенцтвы страхавалі ўласна пастаўкі. Але сытуацыя кардынальна зьмяняецца, і спадзявацца на "чэснае слова" ўжо не выпадае.\nАдмыслоўцы пацьвярджаюць: апошнім часам беларускім прадпрыемствам усё складаней атрымаць прадукцыю з-за мяжы на ўмовах адтэрміноўкі плацяжу. Нават лабіраваньне з боку ўраду больш не разглядаецца як гарантыя таго, што грошы на рахункі абавязкова паступяць. Вось ужо больш за месяц фінансавы рынак Беларусі ліхаманіць, золатавалютныя запасы імкліва скарачаюцца, а юрыдычныя і фізычныя асобы ня маюць магчымасьці свабодна купіць даляры ці эўра.\nГаворыць фінансавы аналітык Сяргей Чалы:\n"Гаворка ў дадзеным выпадку пра імпарт, пра таварныя пастаўкі ў Беларусь. І засьцярога эўрапейцаў тычыцца якраз рызыкі неаплаты за гэтыя пастаўкі. Усё гэта цалкам лягічна, тым больш, што ідуць негалосныя размовы пра пагаршэньне ўмоваў разьлікаў найперш з боку дзяржаўных кампаній. Таму ўсё досыць вытлумачальна. Мне здаецца, што гэта проста канстатацыя факту, бо практычна і так усё спынена, зыходзячы з нашых праблемаў. Але ў шырокім сэнсе пакуль гэта толькі рэкамэндацыя: маўляў, калі хтосьці яшчэ мае ахвоту працаваць зь Беларусьсю, то выключна на ўласныя страх і рызыку. І я, прыкладам, ведаю, што некаторыя кампаніі працягваюць працаваць са сваімі партнэрамі, грунтуючыся яшчэ на старых гісторыях супрацоўніцтва".\nТым часам урад і Нацыянальны банк ня робяць заўважных захадаў, каб ліквідаваць неразьбярыху на фінансавым рынку краіны. Камэрцыйныя банкі па-ранейшаму абмежаваныя ў вызначэньні валютнага калідора, таму даляры ці эўра ад насельніцтва прымаюць, але набыць у банку валюту надзвычай складана. Аналягічная сытуацыя і на міжбанку. У выніку квітнее практыка дамоўных "шэрых" курсаў, якія перавышаюць афіцыйны на некалькі тысяч рублёў. Аднак Нацбанк ад панікі практычна дыстанцыяваўся, а галоўны банкір краіны Пётар Пракаповіч, паводле афіцыйнай інфармацыі, кіруе працэсамі са шпітальнага ложка — днямі яму зрабілі апэрацыю на сэрцы.\nЭканаміст Уладзімер Карагін перакананы: падобнае становішча дзень пры дні пагаршае эканамічную сытуацыю, ставіць пад пагрозу пляны ўладаў зрабіць Беларусь інвэстыцыйна прывабнай краінай. Па яго словах, ніхто не паедзе туды, дзе ўладарыць "чорны" рынак:\n"Любыя рэзкія ваганьні, шараханьні, нематываваныя дзеяньні таго ці іншага боку заўсёды нэгатыўна ўплываюць і на інвэстыцыйны клімат, і на давер у цэлым да нашай дзяржавы. Дадзенае рашэньне, можна дакладна сказаць, рыхтавалася без абмеркаваньня ў дзелавых саюзах і асацыяцыях. Што, натуральна ж, супярэчыць духу і літары дырэктывы № 4 прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь. Таму мы зьвяртаемся да дзяржавы з просьбай больш далікатна ўводзіць тут мэханізмы, якія нешта рэгулююць ці забараняюць, і спадзяемся, што разьвіцьцё прыватна-дзяржаўнага партнэрства павінна грунтавацца выключна на схеме даверу, супрацоўніцтва і ўзаемнага ўліку інтарэсаў".\nНезалежныя экспэрты сьцьвярджаюць, што ўлады зайшлі ў тупік і цяпер самі ня ведаюць, як зь яго выйсьці зь меншымі стратамі. Эканаміст, экс-кандыдат у прэзыдэнты на нядаўніх выбарах Віктар Цярэшчанка кажа, што неаднаразова прапаноўваў кіраўніцтву краіны дапамогу ў вырашэньні фінансавага крызісу. Напісаў некалькі лістоў на імя Лукашэнкі, двойчы меў сустрэчы ў адміністрацыі прэзыдэнта:\n"Я напісаў ліст з прапановай скарыстаць ня столькі маю праграму — пытаньне ўжо не ў перадвыбарнай праграме, — а каб пасьпець уратавацца. Набліжаецца дэфолт, банкруцтва, дэвальвацыя. Адмоўнае сальда перавысіла 10 мільярдаў даляраў, і ніякімі казкамі нікога ўжо не накорміш. Была адна сустрэча, другая 18 сакавіка; я падрыхтаваў 17 графікаў, разьлічыў і паказаў неабходныя захады ў грашова-крэдытнай палітыцы. Усё зрабіў, сядзеў тыднямі, бо гэта ж усё ня так проста. Але ніякага адказу так і не атрымаў. І раптам пайшло-паехала тое, што мы назіраем зараз. Тады я сказаў: маўр зрабіў сваю працу. У такіх умовах займацца гэтым няма аніякага сэнсу. Бессэнсоўна нешта спрабаваць тлумачыць людзям, якія альбо былі проста двоечнікамі, альбо ня знойдуць часу, каб зьвярнуць увагу на ўласны народ. Бо, пэўна ж, у іхніх кішэнях грошы ёсьць, і сябе яны ведаюць як абараніць".\nДэфіцыт валюты прымушае Нацбанк шукаць спосабы папаўненьня сваіх запасьнікаў. Так, ад 15 красавіка прыпынены продаж каштоўных мэталаў за беларускія рублі. Цяпер плятынавыя, залатыя ды срэбныя зьліткі можна набыць толькі за даляры. Паводле афіцыйнай статыстыкі, толькі за сакавік было набыта блізу паўтоны золата, і такія шпаркія тэмпы канвэртацыі рубля вырашана было спыніць.


21.10.2016 24.10.2016 Маяк Палесся1494Комментарии on Тэма тыдня: старшынства ў АДКБ перайшло Беларусі\nПаводле слоў Прэзідэнта Беларусі, бакі дамовіліся, што пры ўдзеле генеральнага сакратара АДКБ Мікалая Бардзюжы будзе вызначана група ваенных і спецыялістаў у іншых галінах. «Прыцягнем да гэтага спецыялістаў перш за ўсё з Расійскай Федэрацыі і іншых дзяржаў. І трэба сфармуляваць добрыя прыярытэты, каб наша арганізацыя выйшла на даволі сур’ёзны ўзровень. Каб яе не баяліся, але паважалі, і мы нікога не ўгаворвалі, каб нас прызнавалі», — адзначыў Аляксандр Лукашэнка.\nПрэзідэнт Арменіі Серж Саргсян на падагульняючым брыфінгу для прадстаўнікоў СМІ праінфармаваў, што на саміце прыняты шэраг сур’ёзных дакументаў і рашэнняў, накіраваных на істотнае ўмацаванне патэнцыялу арганізацыі з удасканаленнем механізмаў калектыўнай бяспекі і рабочых органаў АДКБ.\nАкрамя таго, падпісаны дакументы ў сферы процідзеяння міжнароднаму тэрарызму. У іх ліку — Палажэнне аб фарміраванні адзінага спіса арганізацый, прызнаных тэрарыстычнымі. Серж Саргсян асобна выдзеліў рашэнне аб палажэннях, што рэгламентуюць дзейнасць Аб’яднанага штаба АДКБ.\nЁн падкрэсліў, што Беларусь з’яўляецца вельмі важным і адказным членам АДКБ. Дзмітрый Пяскоў канстатаваў, што акружэнне ў зоне адказнасці арганізацыі не самае спакойнае, і часам даводзіцца сустракацца з вельмі агрэсіўнымі і патэнцыяльна непрадказальнымі дзеяннямі па розных напрамках.


27 чэрвеня 2019 года пад кіраўніцтвам рэктара БДПУ Аляксандра Іванавіча Жука адбылося пасяджэнне Савета ўніверсітэта. На ім прысутнічалі намеснікі дэканаў факультэтаў і дырэктараў інстытутаў, загадчыкі кафедраў, прадстаўнікі студэнцкага актыву і грамадскіх арганізацый.\nЗ дакладам “Аб выніках унутраных аўдытаў СМЯ і анкетавання знешніх і ўнутраных спажыўцоў” выступіў прарэктар па вучэбнай рабоце Валерый Міхайлавіч Зелянкевіч.\nУ сваім выступленні В.М. Зелянкевіч адзначыў, што ўнутраныя аўдыты і анкетаванні знешніх і ўнутраных спажыўцоў праведзены ў адпаведнасці з праграмай аўдытаў на 2018/2019 навучальны год і стандартам сістэмы менеджменту якасці БДПУ “Маркетынг і ўзаемадзеянне са спажыўцамі і зацікаўленымі бакамі”.\nУ працэсе правядзення 67 унутраных аўдытаў выяўлены 2 неадпаведнасці, якія былі ліквідаваны ў тэрміны, вызначаныя планамі карэктуючых дзеянняў.\nУ 2018/2019 навучальным годзе сярэдні паказчык задаволенасці працадаўцаў узроўнем прафесійнай падрыхтоўкі маладых спецыялістаў (выпускнікоў БДПУ) склаў 89,2 % і на 2,5 % перавысіў запланаваны мэтавы паказчык.\nСтудэнты і выпускнікі задаволены атрыманымі тэарэтычнымі і практычнымі ведамі, уменнямі і навыкамі, гатовы выкарыстоўваць іх у сваёй прафесійнай дзейнасці, у прыватнасці пры арганізацыі педагагічнага працэсу, рэалізацыі інфармацыйна-камунікацыйных тэхналогій у адукацыі і інш.\nАналіз вынікаў анкетавання студэнтаў паказаў, што ў цэлым студэнты задаволены якасцю адукацыйных паслуг, сярэдні паказчык іх задаволенасці якасцю выкладання вучэбных дысцыплін – 88 %, што на 1,5 % больш за запланаваны мэтавы паказчык. Пры гэтым, сярэдні паказчык іх задаволенасці якасцю прадстаўленых паслуг склаў 85,1 %, якасцю выкладання вучэбных дысцыплін і якасцю правядзення педагагічных практык – 89,5 %.\nУ той жа час, па меркаванні В.М. Зелянкевіча, актуальным з’яўляецца ўзмацненне практыка-арыентаванасці падрыхтоўкі будучых спецыялістаў, павышэнне якасці выкладання вучэбных дысцыплін, сярэдні бал паспяховасці па якіх ніжэй за мэтавы паказчык, пераход на электронную сістэму анкетавання спажыўцоў, фарміраванне ў студэнтаў навыкаў падрыхтоўкі вучняў устаноў адукацыі да прадметных алімпіяд і правядзення даследчай дзейнасці.\nПадводзячы вынікі абмеркавання пытання, старшыня Савета БДПУ А.І. Жук адзначыў, што інстытутам і факультэтам, паказчыкі СМЯ па якіх ніжэйшыя за сярэднія па ўніверсітэце, неабходна ўсебакова прааналізаваць іх прычыны і распрацаваць сістэму мерапрыемстваў па павышэнні задаволенасці знешніх і ўнутраных спажыўцоў якасцю прадастаўляемых паслуг.\nПа выніках абмеркавання пытання была прынята пастанова Савета ўніверсітэта, у якой вызначаны канкрэтныя задачы па далейшым удасканаленні сістэмы менеджменту якасці.\nПоўны тэкст пастановы будзе накіраваны ва ўсе структурныя падраздзяленні ўніверсітэта.


Лакалізацыю выдалілі праз адсутнасць каманды, якая ўзяла б на сябе адказнасць падтрымліваць яе актуальнасць.\nБЕЛАРУСЬ 10 марта 2016\n«З'яўленне беларускай лакалізацыі — знак павагі да шматлікай і адданай супольнасці айчынных прыхільнікаў World of Tanks, якіх у Беларусі налічваецца больш за мільён».\nБЕЛАРУСЬ 25 февраля 2015\n«Легенды Айзэнвальда» мінскай студыі Aterdux Entertainment стала першай ў гісторыі гульнёй для ПК з афіцыйнай беларускамоўнай лакалізацыяй.\nGurtam 21 февраля 2015\nЗ нагоды Міжнароднага дня роднай мовы Gurtam запісала відэаролік, у якім партнёры кампаніі з 32 краін чытаюць верш Уладзіміра Караткевіча «Дзе мой край».\n@Ольга Ботян – HRM в Gurtam\nБЕЛАРУСЬ 20 февраля 2015\n21 лютага ў свеце адзначаецца Міжнародны дзень роднай мовы. Мы знайшлі праграмістаў-патрыётаў і паслухалі іх гісторыі.\nScienceSoft 30 октября 2014\nАнтон Бельскі працуе тэставальнікам у ScienceSoft ужо два гады. Хлопец перайшоў на беларускую мову на працы і ў жыцьці. Антон расказаў пра стан роднай мовы ў ІТ, а таксама падзяліўся сваімі развагамі пра яе будучыню.\nБЕЛАРУСЬ 28 октября 2014\nПраграмісты ствараюць свае курсы беларускай мовы\nБЕЛАРУСЬ 25 августа 2014\nISsoft 22 мая 2018, 14:57\nHQSoftware 21 мая 2018, 13:21\nJazzTeam 17 мая 2018, 16:59


Аўтамабіль Tesla пабіў хуткасны рэкорд - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 25 кастрычнiка 2021, панядзелак, 10:56\nАўтамабіль Tesla пабіў хуткасны рэкорд\nTesla Model S Plaid паставіў хуткасны рэкорд на гоначнай трасе «Нюрбургрынг».\nTesla Model S Plaid устанавіў рэкорд хуткасці сярод серыйных электракараў на трасе «Нюрбургрынг». Пра гэта паведамляе выданне The Verge.\nНовы электракар амерыканскай кампаніі праехаў адлегласць 20,76 кіламетраў за сем хвілін і 30,9 секунды. Аўтамабіль Tesla, кіраваны аўтагоншчыкам, пабіў рэкорд, устаноўлены ў 2019 годзе Porsche Taycan, на 12 секунд. Відэа з заездам аўтамабіля даступнае на YouTube-канале Tesla.\nСа слоў кіраўніка кампаніі Ілона Маска, у заездзе ўдзельнічаў электракар з завода, які не мае ніякіх мадыфікацый. Аднак у будучыні Маск паабяцаў выпуск зараджанай версіі Tesla Model S Plaid, якая адрозніваецца наяўнасцю палепшанай аэрадынамікі, карбонавых тармазоў і гусенічных шын.\n«Аўтавытворцы любяць выхваляцца, траса «Нюрбургрынг» - адно з галоўных палёў бітваў», - прыводзіць выданне словы аўтаэкспэрта Шона О'Кейна, сказаныя ім пасля трыумфу Porsche Taycan.\n«Нюрбургрынг» - знакамітая гоначная траса, якая знаходзіцца побач з нямецкім пасёлкам Нюрбург. Траса функцыянуе з 1927 года, на ёй праводзяць гонкі «Формулы-1», FIA WEC і іншых колцавых серый аўтаспорту.\nModel S Plaid з'яўляецца самым хуткім электракарам у лінейцы Tesla. Прадэмансраваны ў чэрвені аўтамабіль можа разагнацца да 100 кіламетраў на гадзіну за дзве секунды. Машына праязджае на адным зарадзе амаль 650 кіламетраў, яе максімальная хуткасць - 320 кіламетраў за гадзіну.\n20.10 Менчукам у абменніках пачалі выдаваць вельмі дзіўныя даляры 124,140\n20.10 На НТВ жорстка распляжылі Лукашэнку 99,528\n18.10 Лекарка: Уся Беларусь гарыць чырвоным полымем 97,670\n21.10 Пракурор Стоўбцаў адмовіўся плаціць у рэстарацыі, а калі выклікалі міліцыю, дастаў «ксіву» 95,306\n24.10 Расейскія СМІ: Лукашэнкаўскія прапагандысты абразілі Пуціна 93,148\n20.10 «Нас тут цяпер 15 тысяч»: жыхарка Ірака збірае ў Менску мітынг нелегальных мігрантаў 92,360