Catholic.by - Дзяржаўны Сакратар Папы даў інтэрв’ю пасля візіту ў Беларусь\nДзяржсакратар Яго Святасці Папы падзяліўся з «Каталіцкім веснікам», інтэрнэт-парталам Сatholic.by і Ватыканскім радыё сваімі ўражаннямі ад шматлікіх сустрэч на высокім дзяржаўным і касцёльным узроўнях, выказаўся наконт патрэбы і магчымасці стварэння новых дыяцэзій у Беларусі, распавёў пра погляд Святога Пасаду на кантакты з Маскоўскім Патрыярхатам, скіраваў адмысловае пасланне да беларускага каталіцкага духавенства.\n– Які вобраз беларуса Вы павезяце ў Рым?\n– Я павязу ў Рым, перш за ўсё, вобраз тых сустрэч, якія я меў з хрысціянскай супольнасцю. Гэта мяне найглыбей уразіла. Яны былі не ў першай частцы майго візіту, а ў апошняй, але я быў па-сапраўднаму ўражаны і ўзрушаны ўдзелам людзей у набажэнствах, як учора вечарам, так і сёння раніцай. Такім чынам, я забяру з сабой вобраз народа з вельмі моцнай, глыбокай, укаранёнай верай. Усё гэта было карысна таксама і для мяне, таму што, безумоўна, падчас сустрэч мы штосьці даём, але таксама і атрымліваем. Я б сказаў, што з гэтага пункту гледжання я атрымаў нашмат больш, чым даў.\n– Пасля Вашай сустрэчы з Мітрапалітам Паўлам ён сказаў, што ў адносінах з Касцёлам Праваслаўная Царква не кажа пра экуменізм і экуменічнае збліжэнне. Што наконт Касцёла? Якое паняцце сёння Касцёл укладае ў слова “экуменізм”?\n– Для Каталіцкага Касцёла, я думаю, значэнне экуменічнага руху вельмі яснае. Яно адпавядае гарачаму жаданню, выказанаму Езусам падчас Апошняй Вячэры: “Каб усе былі адно”. Такім чынам, гаворка ідзе пра пошук адзінства паміж хрысціянамі, пра ўсе ініцыятывы, прапановы і дзейнасць на розных узроўнях, якія павінны весці да гэтага адзінства. Мне здаецца, што Каталіцкі Касцёл з часоў Другога Ватыканскага Сабору (канешне, падчас яго Касцёл сабраў плёны руху, які пачаўся нашмат раней) рашуча крочыць па гэтым шляху.\nКасцёл ведае, што гэты шлях нялёгкі, ведае, што існуе шмат цяжкасцяў, якія ўжо паступова праявіліся на гэтым шляху, але ён працягвае вельмі ясна і канкрэтна дзейнічаць на гэтым узроўні. Гаворка ідзе пра тое, каб рабіць усё магчымае, згодна з Божай воляй, каб дасягнуць бачнага адзінства. Я думаю, што таксама і Папа Францішак выказаў гэта вельмі ясна, яшчэ на пачатку свайго пантыфікату.\nСёння, мне здаецца, патрэба ў пошуку адзінства з’яўляецца абавязкам, яна ўзрасла, і яе ўзмацняе неабходнасць супольнага сведчання аб Евангеллі Пана. Калі мы не будзем паяднанымі, наша сведчанне будзе мець, безумоўна, меншую сілу, будзе менш уплывовым таксама для грамадства і сучаснага свету. У большай ступені гэты шлях выкліканы менавіта неабходнасцю быць сведкамі Пана, Яго Евангелля ў існуючай рэальнасці.\n– Некаторыя назіральнікі сцвярджаюць, што Апостальская Сталіца ўдзяляе вялікую ўвагу захаванню добрых адносін з Маскоўскім Патрыярхатам часам за кошт мясцовых каталіцкіх супольнасцяў у краінах з праваслаўнай большасцю. Ці праўда гэта?\n– Адказваючы проста, я скажу – не! Гэта абсалютна не так! Апостальская Сталіца бароніць і падтрымлівае мясцовыя каталіцкія супольнасці. Мы з’яўляемся часткай аднаго Касцёла. Хіба мы як Апостальская Сталіца можам не быць зацікаўленымі ў іх? Я думаю, што былі і існуюць шматлікія, вельмі ясныя пацвярджэнні, знакі гэтага жадання Апостальскай Сталіцы быць побач з імі. Заданне Апостальскай Сталіцы заключаецца ў тым, каб умацоўваць мясцовыя супольнасці, дапамагаць ім. Улічваючы пры гэтым і іншую патрэбу, пра якую ўзгадвалася толькі што.\nТакім чынам, шукаецца раўнавага, што часам можа быць складана, і я гэта прызнаю. Не заўсёды проста крочыць у гэтым напрамку. Але мы імкнёмся з добрай воляй, з вялікімі намаганнямі ўлічваць гэтыя абедзве патрэбы, якія мне здаюцца фундаментальнымі, пра адну з якіх нельга забыцца за кошт другой: рашучую і сур’ёзную падтрымку мясцовых супольнасцяў і адначасова экуменічную дзейнасць, у дадзеным выпадку – у адносінах да Маскоўскага Патрыярхату.\n– Ваша Эмінэнцыя, падчас зваротаў да моладзі і ў гаміліях да дзяцей і да ўсіх беларусаў Вы часта звярталіся да беларускай паэзіі. За гэта Вам вялікі дзякуй! Але калі б, скажам, Вы былі пісьменнікам і складалі маленькую кнігу пра тое, як з’ездзілі ў Беларусь, то што з гэтай паездкі стала б кульмінацыйным момантам?\n– Мама мія!! Я не пісьменнік! Мяне вельмі ўразілі гэтыя паэты! Сапраўды! Я штосьці прачытаў, каб падрыхтавацца да гэтага падарожжа, і застаўся ўражаны іх словамі, якія былі таксама трапнымі для гаміліі і вельмі адпавядалі думкам, якія я хацеў выказаць, хацеў адлюстраваць. Я думаю, што ваша краіна цудоўная! Мяне больш за ўсё ўразіла, што тут ёсць вельмі прыгожая прырода, вельмі чыстая – гэтыя лясы і азёры! Калі пагрузіцца ў такую рэальнасць, тут сапраўды можна адшукаць Бога і атрымаць дапамогу, разважаючы пра фундаментальныя каштоўнасці жыцця.\nШто ж датычыцца народа, то мяне вельмі ўразіла яго цярплівасць: цярплівасць народа, які шмат пакутаваў на працягу гісторыі, але які здолеў па-сапраўднаму з годнасцю вынесці драматычныя і балючыя моманты. Учора вечарам я сустрэў у Апостальскай Нунцыятуры некалькіх сведкаў перыяду вайны, усяго таго, што здарылася падчас нацысцкай акупацыі, а таксама і наступнага перыяду камунізму і цяжкасцяў, звязаных з жыццём верай. Перад гэтымі сведчаннямі акунаешся ў маўчанне, поўнае захаплення і ўдзячнасці Богу за тое, што Ён даў гэтыя прыклады. Такім чынам, я думаю, што гэтыя пакуты прынясуць шмат плёнаў, таму што, як кажа святая Тэрэза, якую я ўжо цытаваў з іншых нагодаў, “з цярпеннем можна дасягнуць усяго”. Праз пакуты можна атрымаць усё, чаго мы шукаем.\n– Калі Вы прыляцелі ў Беларусь, Вас віталі хлебам і соллю і падчас святой Імшы прыносілі хлеб. Хлеб у Беларусі сімвалізуе цяжкую працу. У сувязі з гэтым хочацца спытацца: што б Вы хацелі сказаць моладзі, якая працуе, якая шукае працу, і людзям, ад якіх залежыць добрае развіццё рынку працы ў Беларусі – нашым уладам?\n– Я ведаю, наколькі мне казалі, што тут адзін з першых клопатаў, у тым ліку для ўладаў, гарантаваць занятасць усяму насельніцтву, і што паказчык беспрацоўя тут вельмі нізкі. Гэта, на мой погляд, цудоўны знак, асабліва ў кантэксце міжнароднай і еўрапейскай панарамы, дзе беспрацоўе становіцца адной з самых галоўных праблем, у першую чаргу сярод моладзі. Я не маю зараз тут працэнтных паказчыкаў, але існуюць сітуацыі па-сапраўднаму цяжкія і па-сапраўднаму драматычныя. У гэтым сэнсе я думаю і дазволю сабе сказаць, што Беларусь можа стаць таксама прыкладам увагі да таго, што павінна быць адным з прыярытэтаў.\nЯ памятаю, як у адным мястэчку ва Умбрыі, калі я ўдзельнічаў у адной з працэсій у гонар святой Ганны, спяваўся гімн, падобны да таго, які спявалі вы пасля святой Імшы (рэд.: у Мінску спявалі гімн “Магутны Божа”). У ім прасілі ў Пана, праз заступніцтва святой Ганны, толькі аб дзвюх рэчах: аб веры і працы. Таму што без працы няма годнасці, без працы няма магчымасці ўтрымліваць самога сябе, уласную сям’ю, а таксама развівацца і развіваць сябе як асобу. Без працы няма будучыні для моладзі. Я думаю, што магу пажадаць, каб захоўвалася гэтая ўвага, каб праца была па-сапраўднаму цэнтральным клопатам палітыкі дзяржавы.\n– Ваша Эмінэнцыя, ці магчыма і пры якіх умовах стварэнне новых каталіцкіх дыяцэзій у Беларусі?\n– Я думаю, што гэта ўмовы, якія патрабуюцца пры стварэнні любой іншай дыяцэзіі. Гэта значыць, каб тэрытарыяльная адзінка мела структуры, персанал і каб з эканамічнага пункту гледжання яна магла б існаваць аўтаномна ад той дыяцэзіі, ад якой яна будзе аддзелена. Гэта ўмовы, якія прымяняюцца ва ўсім свеце. Яны могуць быць прыменены таксама і тут, у Беларусі. Цяпер нунцыятура, разам з епіскапатам, будзе сачыць за гэтым працэсам і паступова можа саспець рашэнне аб стварэнні новых дыяцэзій.\n– На думку Апостальскай Сталіцы, ці існуе неабходнасць стварэння новых каталіцкіх дыяцэзій у Беларусі?\n– Я не думаю, што існуе тэрміновая патрэба ў новых дыяцэзіях. Я бачыў, што тут ёсць дыяцэзіі, якія тэрытарыяльна займаюць плошчу некалькіх рэгіёнаў. Калісьці яны існавалі, напрыклад, Магілёўская. Я думаю, што цяпер няма тэрміновай патрэбы ў гэтым. Але, канешне, працэс ідзе ў такім напрамку. Апостальская Сталіца будзе сачыць за гэтым працэсам і потым прыме рашэнне.\nАпостальскі Нунцый мне казаў, што прызначэнне новых біскупаў – трох новых біскупаў – гэта таксама крок у тым жа напрамку. Таму працэс ідзе ў гэтым кірунку. Канчатковае рашэнне будзе прынята, калі сыдуцца разам усе ўмовы.\n– Ваша Эмінэнцыя, як католік Вы ведаеце, наколькі радасна маліцца разам з кіраўніком Паўсюднага Касцёла – з Папам. Вы маеце гэту магчымасць падчас папскіх цэлебрацый. Сотні тысяч беларускіх католікаў мараць аб тым, каб Папа наведаў іх краіну. Што, акрамя малітвы, яны могуць зрабіць, каб гэта мара стала рэальнасцю?\n– Яны ўжо зрабілі шмат у гэтыя дні! У тым, што будзе малітва, я не сумняваўся! Але, канешне, яны прадэманстравалі праз арцыбіскупа Кандрусевіча і іншых пастыраў гэтае моцнае жаданне бачыць Папу на беларускай зямлі. Гэта прадэманстравала моладзь учора вечарам, гэта прадэманстравалі дзеці – гэтага ўжо шмат! Vox populi – vox Dei!\nБезумоўна, як я ўжо казаў падчас святой Імшы, маім заданнем будзе перадаць Папу гэту настойлівую просьбу супольнасці вернікаў, выказаную розным чынам, да якой далучаецца таксама жаданне ўладаў. Спадзяёмся, што хутка ўзнікнуць умовы для таго, каб Папа мог прыехаць. Я пажадаў бы працягваць маліцца, а са свайго боку я прыкладу намаганні, каб як мага дакладней пераказаць Папу гэтае жаданне, гэту настойлівую і гарачую просьбу, якую я прыняў апошнімі днямі.\n– Ваша Эмінэнцыя, падчас гэтага візіту былі сустрэчы рознага кшталту – з епіскапатам, моладдзю, дзецьмі. Некаторыя святары пыталіся: чаму не было сустрэчы з духавенствам і законнікамі? Магчыма, праз нас Вы б хацелі скіраваць сваё пасланне да нашых беларускіх святароў?\n– Так! З радасцю! Праблема заключалася ў тым, што было мала дзён: я павінен быў запланаваць больш доўгі візіт! Дні выдаліся вельмі насычанымі, і практычна ўвесь час быў заняты. У такой сітуацыі вельмі складана сустрэцца з усімі, але, як я казаў на заканчэнне святой Імшы, я б хацеў, каб усе адчулі сябе заўважанымі і адведанымі. Намер быў такі! Нават калі рэальным чынам зрабіць гэта было немагчыма.\nБеларускім святарам я хачу скіраваць вялікае прывітанне – прывітанне сардэчнае і братэрскае, і сказаць ім, што мы блізка, што мы іх падтрымліваем, суправаджаем у іх служэнні, якое часта нялёгкае па прычыне пэўных жыццёвых умоваў, у якіх яны знаходзяцца. Хачу, каб яны ведалі, што Папа іх захоўвае ў сваім сэрцы і заахвочвае іх быць вернымі і радаснымі, каб былі святарамі, здольнымі распаўсюджваць Евангелле ў тым ліку і сваёй радасцю, пачуццём удзячнасці Пану, які іх паклікаў, каб ведалі, што мы падтрымліваем іх у цяжкасцях, молімся за іх і просім іх аб малітве.\nДзякуй, Ваша Эмінэнцыя!\nРазмаўлялі: Аксана Ючкавіч, кс. Віктар Місевіч, кс. Аляксандр Амяльчэня\nФота кс. Віктара Місевіча\nАбноўлена 12.06.2017 14:15


Візіт да гранд-дамы (Ірына Свірко, "Рэспубліка", 26.10.2014) Пресса\nГлавная \_ Пресса \_ Візіт да гранд-дамы (Ірына Свірко, "Рэспубліка", 26.10.2014)\n— Памятаюць, і кіраўніцтва тэатра памятае і ведае, што мне вельмі прыемна. Я хвалявалася, вядома. Усё ж 45 гадоў прайшло, як мяне там няма. І ўзрост... Ведаеце, у Екацярынбургу была дзіўная сустрэча з маім партнёрам па оперным тэатры Анатолем Бандарцом. Мы былі галоўнымі выканаўцамі ў выдатным спектаклі "Рамэа, Джульета і цемра" кампазітара Кірыла Малчанава. Я меркавала, што такая сустрэча можа быць. Але, калі выйшаў на сцэну паважны мужчына з кветкамі, так разгубілася, што не адразу яго пазнала. Зала бурна прарэагавала апладысментамі. Гэта было вельмі кранальна.\n— Супрацоўніцтва пачалося яшчэ з 2012 года, з першага фэсту "Наталля Гайда запрашае...". Пасля таго свердлаўчане ўжо прыязджалі да нас на гастролі. У наступным годзе яны зноў будуць тут. Затым плануецца наш візіт у адказ. Хаця раней часу загадваць цяжка. Гастролі — справа даволі складаная і арганізацыйна, і фінансава. Але такіх абменаў хацелася б больш. Яны патрэбныя і артыстам, і гледачам. Новая публіка, выканаўцы. Гэта цікава. У нас, артыстаў, вочы гараць — хочацца заваяваць новую аўдыторыю. Атрымліваеш нейкую асаблівую энергетыку, настрой, духоўны ўздым адчуваеш.\n— Два спектаклі – "Сільва", "Бабін бунт" і гала-канцэрт. Рыхтуюцца сюрпрызы ад нашага рэжысёра Сусанны Цырук — у спектаклях ролі ў кожным акце будуць выконваць розныя артысты. Гэта вельмі цікава.\n— Мяркуючы па аншлагам і ў Екацярынбургу, і ў нашым тэатры, так. Але асабліва мяне радуюць ранішнія спектаклі — зала бітком. Я думаю: якія бацькі малайцы, што далучаюць дзяцей да тэатра. Бо цяпер настолькі скараціліся ў школе ўрокі спеваў, музыкі. Мне незразумела, чаму? Памятаю, музычныя заняткі ў нас у дзіцячым садзе нават у час вайны былі. Калі пайшла ў школу, вайна толькі скончылася, але чатырохгалосы хор быў, і танцавальны гурток, і малявання. А колькі народных песень, рамансаў, арый гучала па радыё. Мы, дзеці, спявалі ўсё запар: ад "У дороги чибис" да дуэта Таццяны і Вольгі "Слыхали ль вы за рощей глас ночной...". Памятаю, усё не магла зразумець, што ж чулі гэтыя львы? Але спявала. А тут нядаўна сутыкнулася з тым, што сказала студэнтцы развучыць арыю Снягуркі, першую, дзе яна з сяброўкамі. Дзяўчына на мяне здзіўлена глядзіць. Яна не ведае. І гэта студэнтка музвучылішча. Таму, паўтаруся, тое, што ў тэатры дзяцей поўная зала, — гэта выдатна. Менавіта з дзяцінства прывіваюцца цікавасць і любоў да музычнага мастацтва.\n— Так. Гэта спектакль з рабочай пакуль назвай "Лехайм". П’еса — сплаў знакамітага мюзікла "Скрыпач на даху" з музыкай Джэры Бока і нашага кампазітара Алега Хадоскі з "Памінальнай малітвай" Рыгора Горына. Ставіць Міхаіл Кавальчык, гэта яго рэдакцыя. Так што чакаецца цікавая праца.\nРэспубліка. - 2014. - 26 кастр.


07 лістапад 2016, 23:49\nЯк паведамляе New York Times, у часе выступу ў Вашынгтоне ў цэнтры Вільсана, Кент Гарстэдт, кіраўнік працоўнай групы назіральнікаў па Беларусі Парлямэнцкай Асамблеі АБСЭ, віцэ-прэзыдэнт ПА АБСЭ, заявіў, што мінулыя парлямэнцкія выбары ў Беларусі не адпавядалі міжнародным стандартам. Аднак пры гэтым назіральнікі адзначылі больш актыўнае супрацоўніцтва з боку ўладаў, чым у папярэднія гады.\n«Гэта зразумела. Яны (выбары — РС) не адпавядалі міжнародным стандартам, гэта не былі свабодныя і сумленныя выбары, як мы ўяўляем іх», — сказаў Гарстэдт.\nNew York Times адзначае, што Беларусь знаходзіцца ў няпростым эканамічным становішчы і спадзяецца атрымаць крэдыт у $3 млрд. ад Міжнароднага валютнага фонду. Урад таксама спадзяецца прыцягнуць заходнія інвэстыцыі ў «сваю камандную эканоміку савецкага тыпу». Газэта адзначае, што Беларусь дапамагла ўрэгуляваць украінска-расейскі канфлікт шляхам правядзеньня міжнародных перамоваў. Таксама былі вызваленыя ўсе палітычныя зьняволеныя, што стымулявала ЭЗ скасаваць санкцыі. ЗША таксама прыпынілі санкцыі ў дачыненьні да некаторых беларускіх прадпрыемстваў.\nГарстэдт заклікаў урад Беларусі працягнуць рэформы, накіраваныя на лібэралізацыю.\n«Калі Беларусь не скарыстацца гэтай магчымасьцю, я думаю, што яны будуць падманваць саміх сябе», — сказаў ён. «Бясьпека, эканоміка, правы чалавека, грамадзянская супольнасьць і дэмакратыя, свабода слова — усё гэта ўзаемазьвязана. Я думаю, што ў іх ёсьць магчымасьць рухацца наперад».\nВыступаючы на тым жа мерапрыемстве, Павал Шыдлоўскі, часовы павераны Беларусі ў Вашынгтоне, заявіў, што Беларусь працягне намаганьні па паляпшэньні адносінаў з ЗША і паабяцаў прытрымлівацца рэкамэндацый АБСЭ аб выбарах.


тураўскія рарытэты — у інтэрнэце — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\nтураўскія рарытэты — у інтэрнэце\n18.04.2011 35 admin 0 Comment\nУ хуткім часе пра экспанаты Тураўскага краязнаўчага музея можна будзе даведацца ў сусветнай павуціне інтэрнэта. Наш музей пакуль адзіны ў вобласці прыступіў да рэалізацыі праекта па пераводу сваіх фондаў на лічбавыя носьбіты. Гэта стала магчымым дзякуючы рэспубліканскай праграме «Аўтаматычныя музейныя сістэмы», па якой установа атрымала неабходнае абсталяванне. Каштоўнасці тураўскага краязнаўчага пасля апрацоўкі трапяць у электронны дзяржаўны каталог музейных рэчаў.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />\nПа словах дырэктара музея алены Байкоўскай, гэта выводзіць музейную справу на сусветны ўзровень, дае такім невялікім установам як наша новыя магчымасці для распаўсюджвання інфармацыі пра багацце экспазіцый. Азнаёміўшыся з віртуальнымі фондамі, напэўна, многія аматары мінуўшчыны захочуць пабачыць іх на свае вочы, а значыць варта чакаць і прытоку турыстаў.\nПершымі ў канцы трэцяга квартала ў каталог павінны быць занесены ўнікальныя экспанаты і рарытэты, а потым і астатнія рэчы і дакументы, якія прадстаўляюць каштоўнасць. Усяго ў фондах музея налічваецца каля 20 тысяч экспанатаў.\n← Жизнь после Чернобыля\nСаперніцтва як стымул →


Школьнік з Івацэвічаў купіў за 2 рублі ў шапіку «Саюздруку» часопіс, які моцна паўплываў на лёс маладзёна ў пачатку 90-ых гадоў. З таго часу шмат што змянілася – хлопец стаў святаром, выехаў у Лондан і будуе там царкву, што мае стаць помнікам па Чарнобыльскай бядзе.\nІвацэвічы. Фота gordost-belarusi.ru\nХлопец-падлетак доўга стаяў ля газетнага шапіку ў невялікім беларускім гарадку Івацэвічы. Прыглядаўся праз запыленую шыбу да свежых часопісаў, мяў у кішэні 2 рублі. Ягоны зрок спыніўся на адным з асобнікаў «Уніі» – часопісу, які ў першай палове 90-ых гадоў выдавалі беларускія грэка-каталікі. Купіўшы выданне, хлопец прачытаў яго на адным дыханні – гэтак ён даведаўся пра гісторыю ўніяцтва ў Беларусі. Набыты часопіс выклікаў у Сяргея Стасевіча (так звалі нашага героя з Івацэвічаў) нязведаную дагэтуль прагу – імкненне стаць грэка-каталіком, а потым і святаром.\nЗахапляючыся сярэднявечнаю гісторыяй, шмат чытаючы пра рыцараў і крыжовыя паходы, рымскіх папаў і еўрапейскіх каралёў, старшакласнік Сяргей, ужо раней адкрыў для сябе каталіцтва. «Мы з адным аднакласнікам, з якім мы хадзілі разам яшчэ ў дзіцячы садок, вельмі пасябравалі ў старэйшых класах. Нас аб’яднала агульнае захапленне гісторыяй. Мы былі летуценнікі, якіх ядналі і рэлігійныя моманты ў гісторыі. Неяк мы вырашылі наведаць каталікоў. Нехта нам параіў: «Ідзіце ў клуб лесазаводу – там палякі моляцца (усе каталікі былі для нашых людзей палякамі)». Мы і пайшлі, каб распытаць пра крыжовыя паходы ды інквізіцыю. Ксёндз і манашка, якіх мы засталі, аслупянелі ад нашых пытанняў і спрабавалі неяк няўпэўнена і вінавата нешта распавесці – мы, аднак, былі незадаволеныя з адказаў. Але ўсё ж з гэтага часу пачалі рэгулярна хадзіць на імшу, якая тады была па-польску і толькі часткова па-расейску і па-беларуску», – узгадаў наш суразмоўнік першыя крокі на шляху да святарства.\n«Унія» адкрыла перад хлопцамі новую дарогу – каталіцтва, але ў родным усходнім абрадзе, такім самым, як у праваслаўнай царкве. Праз некаторы час не толькі Сяргей Стасевіч абярэ для сябе шлях грэка-каталіцкага святара, але і ягоны школьны сябра – Андрэй Крот – адчуе ў сабе такое ж пакліканне.\nБацькі, дзяды і бабуля-«калхозніца»\nАйцец Сяргей Стасевіч моліцца на варшаўскіх могілках. Фота belsat.euБацькі Сяргея – адзінага дзіцяці ў сям’і – ніколі не перашкаджалі ягоным захапленням і цанілі ягоную вольнасць. «Мая маці ўсё жыццё працавала ў раённай пракуратуры ў Івацэвічах. Даслужылася да пасады пракурора раёну. Бацька ж быў спачатку камсамольскім лідарам, намеснікам старшыні Івацэвіцкага райвыканкаму, потым працаваў у кіраўніцтве прыборабудаўнічага заводу, пазней, калі іхны шлюб з маці распаўся, займаўся бізнесам», – згадаў мінулае святар.\nДзяды айца Сяргея з абодвух бакоў жылі ў Пружанскім раёне. З боку маці ўсё жыццё размаўлялі на палескай гаворцы. Бабуля па бацьку была родам з цэнтральнай Беларусі – з Зембіну – яна раней партызаніла на Барысаўшчыне, а потым выйшла замуж за жаўнера Чырвонай Арміі, які прывёз яе дахаты ў Пружанскі раён. Яна была для іх савецкая, гаварыла не па-іхнаму і мясцовыя казалі: «Што, калхозніца, нашым хлебам прыехала ад’ядацца?»\nРодныя будучага святара не былі рэлігійныя людзі, але некалькі разоў звадзілі яго ў царкву. «Малым я гуляў у тым ліку і ў бацюшку, убіраўся ў «рызы» і нават спраўляў нейкія «абрады». Мяркую, што ў дзіцячай зацікаўленасці да рэлігіі праявілася маё пакліканне. Мой шлях да святарства ішоў праз мае захапленні», – заўважыў айцец Сяргей.\nАйцец Сяргей паходзіў з расейскамоўнай сям’і, але на першую палову 90-ых гадоў, калі ён вучыўся ў сярэдняй школе, прыпала хваля беларусізацыі. «У нас была вельмі патрабавальная і рэзкая настаўніца беларускай мовы. Яна сама па жыцці была расейскамоўная, але ўвесь час страшыла: «Не будзеце вучыць беларускай мовы – нікуды не паступіце». Дзякуючы ёй я цяпер ведаю родную мову. Тады ж на ўроках было адно, а на перапынках усе гаварылі па-расейску. Неяк я са сваім сябрам Андрэем паспрабаваў гаварыць па-беларуску і па-за ўрокамі. Тут не было ніякай адмысловай прычыны – загаварылі проста так, «дзеля прыколу», як нам, падлеткам, тады падавалася. Пэўна, тут было жаданне супрацьставіцца асяроддзю. Паступова родная мова станавілася для нас усё больш важнаю і нам хацелася гаварыць толькі на ёй».\nПа навуку ў вялікі свет\nАйцец Сяргей прызнаўся, што пасля школы вельмі хацеў паступіць у сталічны ўніверсітэт і выбраў БДУ. «Мая маці была прынцыповым чалавекам і, хоць мела сувязі, якія, напэўна, маглі мне дапамагчы паступіць на нейкі прэстыжны факультэт, сказала: «Паступай туды, куды зможаш сам». У 1994-ым у БДУ акурат адкрывалася новае аддзяленне – культуралогія на філасофска-эканамічным факультэце. Туды не трэба было здаваць матэматыкі, з якою ў мяне былі вечныя праблемы, і спатрэбіліся мае веды з беларускай гісторыі, мовы і літаратуры. Паступаючы, я ўжо ведаў, што насамрэч хачу стаць не культуролагам, а грэка-каталіцкім святаром».\nБудучы ў Менску, маладзён з Івацэвічаў уліўся ў грэка-каталіцкую суполку. Скончыўшы аддзяленне культуралогіі ў Менску, вучыўся яшчэ ў Рыме і Лондане. У сталіцы Вялікай Брытаніі малады беларус атрымаў дыяканскія і святарскія пасвячэнні з рук біскупа Украінскай грэка-каталіцкай царквы, бо беларускія ўніяты дагэтуль не маюць свайго біскупа. Пасля гэтага пачаў дапамагаць айцу Аляксандру Надсану ў рэлігійнай і грамадскай дзейнасці сярод беларусаў-эмігрантаў пры Беларускай каталіцкай місіі.\nЦарква – як сімвал Беларусі\nМадэль будучай беларускай царквы ў Лондане. Фота Мікалай ПачкаеўМалады і энергічны святар ужо здзейсніў рэканструкцыю легендарнага «Марыйнага дому» – сядзібы Беларускага рэлігійнага і культурнага цэнтру ў сталіцы Вялікай Брытаніі, а цяпер рэалізуе праект пабудовы сапраўднай беларускай царквы. «Мы молімся ў грамадскай зале ў будынку, па якім цяжка пазнаць звонку, што тут ёсць царква. Як мне здаецца, людзі неахвотна ідуць на нашыя службы ў звычайны дом – ім патрэбнае адчуванне сакральнасці прасторы, неба на зямлі», – заўважыў айцец Сяргей.\nЦарква, паводле святара, – гэта духоўны цэнтр і неад’емная частка краявіду шмат якіх беларускіх вёсак і мястэчак, таму і ў «сімвалічнай лонданскай Беларусі» мусіла б быць свая асобная бажніца.\nЗ архітэктурным праектам будучай царквы святару дапамог малады лонданскі архітэктар кітайскага паходжання Цзыўай (Тшўай) Рафаэлем Со, які раней зацікавіўся беларускаю культураю і гісторыяй ды прыняў хрост ад беларускіх грэка-каталікоў у Лондане. Каб як мага лепш перадаць асаблівасці беларускага дойлідства ў сваім праекце, маладзён перагартаў цэлыя стосы кніг і наведаў Беларусь, каб на свае вочы пабачыць святыні нашай зямлі. У выніку прапанаваў праект у беларускіх традыцыях: аднавежавая базіліка з дрэва, з гонтавым дахам, але ў сучаснай версіі – у бажніцы не будзе вокнаў як такіх, а святло ў яе будзе трапляць праз адмысловыя шкляныя сегменты ў драўляных сценах. «Яна будзе нібы гарэць святлом знутры. Царква стане помнікам па Чарнобыльскай трагедыі, як сімвалу сучаснай Беларусі, суадноснаму з японскаю Хірасімаю. Усе беларусы – дзеці Чарнобылю, – падкрэсліў айцец Сяргей. – Мы спадзяемся, што з цягам часу нашую царкву ўнясуць у гіды па Лондане. Дзякуючы гэтаму беларуская прысутнасць у Лондане стане больш заўважная».\nБеларускі біскуп Часлаў Сіповіч (другі злева) і Маргарэт ТэтчэрБеларускія грэка-каталікі моляцца ў Лондане за каралеву Альжбету ІІ. «Малітвы за ўлады, войска і каранаваных асобаў – уласцівасць візантыйскай літургіі. Мы шмат разоў узгадваем імя каралевы Альжбеты падчас богаслужбы, бо яна з ласкі Божае валадарыць у той краіне, у якой мы жывем. Гэтую традыцыю завялі тут яшчэ да мяне», – заўважыў айцец Сяргей.\nСама брытанская каралева пакуль не была ў гасцях у лонданскіх беларусаў, але, да прыкладу, ранейшы кіраўнік Беларускай місіі біскуп Часлаў Сіповіч меў нагоду спаткацца і паразмаўляць з легендарным брытанскім прэм’ерам Маргарэт Тэтчэр.\nУ беларускую царкву прыходзяць самыя розныя людзі, якія жывуць на чужыне. Сярод іх ёсць асобы з гомасексуальнаю арыентацыяй, да якіх у беларускай суполцы ставяцца талерантна. «Шлюбаў мы ім не даем, але і ў нікога з тых, хто прыходзіць да нас, мы не пытаемся пра ягоную арыентацыю. Нашая царква адчыненая для кожнага чалавека, які шукае Бога ў гэтым складаным свеце», – расказаў уніяцкі святар. Геі для нас тут – гэта не нейкая абстракцыя, а перадусім канкрэтныя людзі, якіх мы ўсе добра ведаем. Я сустракаў сярод іх толькі добрых і прыстойных людзей, да таго ж cвядомых беларусаў. Усе людзі – геі ці не – аднолькавыя перад абліччам Божым, бо ўсе мы – грэшнікі».\nШмат хто з брытанцаў глядзіць на Беларусь, як на нейкую частку Расеі, заўважыў беларускі святар. Некаторыя асацыююць Беларусь з белагвардзейцамі, мяркуючы, што беларусы – гэта расейцы, якія супрацьпаставіліся камунізму і стварылі сваю краіну. «Наш прыхаджанін кітайскага паходжання, да прыкладу, думаў, што Беларусь – гэта частка Расеі, якая адпала ад яе паводле палітычных матываў, як Тайвань адпаў ад Кітаю, або нешта накшталт падзеленых Паўднёвай і Паўночнай Карэі».\n«Купалле ў гонар Янкі Купалы?»\nБеларускае Купалле ў Лондане. Фота Кастусь ЛашкевічУ Беларускім культурным цэнтры, што існуе пры місіі, эмігранты ладзяць беларускія народныя святы – Каляды, Купалле, адзначаюць важныя для беларускай гісторыі памятныя даты. На гэтыя святы прыходзяць беларусы, якія звычайна зусім не наведваюць царквы. «З часам нашае Купалле ператварылася ў гарэлачна-шашлычную тусоўку, – распавёў айцец Сяргей. – Але з маёй ініцыятывы фармат змяніўся, шашлык і гарэлка зніклі з праграмы. Сёння гэта – этнаграфічнае свята з праграмаю для дарослых і дзяцей. У гэтым годзе ў нас у гасцях будзе дудар Яўген Барышнікаў».\nНекаторыя беларусы, паводле святара, самі нават не ведаюць, што такое Купалле. «Гэта ўрачыстасць у гонар Янкі Купалы?», – пытаюцца яны. Калі ж святар прыйшоў у расе, нехта запытаўся, ці гэта ўсур’ёз, ці ён таксама, як і іншыя, «пераапрануўся», бо ўсе навокал былі ў народных строях. «Я – сапраўды святар», – адказаў. «А што гэта такое?» – пачуў у адказ. «Ці праўда, што скокамі праз купальскі агонь адпускаюцца ўсе грахі?», – пыталіся таксама ўдзельнікі этнаграфічнага свята. «Мы ладзім Купалле, каб прапагандаваць нашую культурную спадчыну, а ніякага магічнага ці язычніцкага зместу ў абрады не ўкладаем. Мы – беларусы і хрысціяне», – падкрэсліў айцец Сяргей.\nАднаго лета айцец Сяргей разам з групаю беларускіх грэка-католікаў адправіўся ў «брытанскія Жыровічы» – санктуарый Маці Божай ва Ўолсінгем. Калі ж пілігрымы прыбылі на месца, дык проста аслупянелі – першым ў шэрагу іншых, што віселі перад алтаром у алфавітным парадку, іх вітаў афіцыйны чырвона-зялёны сцяг Беларусі. «Я падышоў і папрасіў, каб яны знялі той сцяг. Але мне раздражнёна адказалі: «Гэта той сцяг, які лічыцца дзяржаўным беларускім. Купілі, што было ў продажы. Не вы вешалі, не вам і здымаць». Мы, вядома ж, не пагадзіліся і папрасілі іх на наступны год павесіць бел-чырвона-белы сцяг. Я нават адмыслова выслаў яго арганізатарам поштаю на іхную ж просьбу. Калі ж мы прыехалі ў наступным годзе, на сваім месцы зноў лунаў чырвона-зялёны сцяг. Пілігрымы родам з Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, чыю прысутнасць арганізатары таксама «ўшанавалі» сцягам суседняй дзяржавы з падобнаю назваю, урэшце здзерлі яго сярод агульнага замяшання, калі набажэнства скончылася, відаць, не пытаючыся дазволу. Беларусам такое не прыйшло б у галаву. Мы – культурная нацыя».\n«Якімі б ні былі беларусы – гэта мой народ, – распавёў святар. – Сярод гэтага народу мне даў Бог нарадзіцца, і я хачу працаваць дзеля ягонага духоўнага дабра. Я бачу гэтае дабро перадусім ў дасягненні рэлігійнага адзінства беларусаў. За яе трэба змагацца, трэба шмат такту і цярпення, каб разбураць тыя перагародкі, што стаяць паміж праваслаўнымі і каталікамі. Служэнне ў такіх абставінах – гэта дадатковы крыж для грэка-каталіцкага святара. Але я прымаю гэты крыж з пакораю».


Лідэр моладзевай альтэрнатывы Корбан — бяз працы\n17 ліпень 2014, 12:43\nЛідэр моладзевай грамадзкай арганізацыі «Альтэрнатыва», зарэгістраванай у Латвіі, Алег Корбан пасьля дзесяцісуткавага адміністрацыйнага арышту застаўся бяз працы.\nЯк зазначае актывіст, яму прапанавалі напісаць заяву на звальненьне па ўласным жаданьні. Прэтэнзіяў да працадаўцы ў яго няма. Ён кажа: «Калі б ня звольніўся сам, то звольнілі б, знайшоўшы прычыну».\nРабіў актывіст ахоўнікам у лягістычным цэнтры «Тут і там лагістыкс». Кажа, што прэтэнзіяў да ягонай працы не было. Адпрацаваў у гэтай арганізацыі дзесяць месяцаў. Зазначае, што нядаўна ў ёй адбылося скарачэньне, звольнілі дзесяць чалавек — яго ж пакінулі.\nПаводле Алега Корбана, 14 ліпеня ён прыйшоў на працу, і адразу ж яго выклікалі да начальніка аховы. Той і прапанаваў напісаць заяву на звальненьне, кажа актывіст:\n«Ён заявіў, што паколькі я дзесяць дзён знаходзіўся на Акрэсьціна на адміністрацыйным арышце, то такія людзі ня маюць права ў іх працаваць на такой пасадзе, як я. Я доўга ня думаў і напісаў заяву, бо ведаю гэтую сыстэму — калі людзі трапляюць у чорны, непажаданы сьпіс, то рана, ці позна яны будуць звольненыя. Прычым па зусім „непрыгожым артыкуле“. І празь дзень я быў звольнены афіцыйна».\nЯ доўга ня думаў і напісаў заяву, бо ведаю гэтую сыстэму — калі людзі трапляюць у чорны, непажаданы сьпіс, то рана, ці позна яны будуць звольненыя\nНа працы, кажа Алег Корбан, здагадваліся, што ён займаецца грамадзкай дзейнасьцю. Перасьледу з боку кіраўніцтва за гэта не было.\n«Пакуль не пасадзілі на дзесяць сутак і ня ўзьніклі праблемы з уладай. І вось, відаць, час надышоў, каб знайсьці прычыну і звольніць. Час ад часу мы на працы размаўлялі на розныя палітычныя тэмы. Адкрыта я не казаў, чым займаюся і дзе. Але калегі здагадваліся», — зазначае актывіст.\nАлега Корбана і Ўладзя Сяргеева асудзілі на дзесяць сутак адміністрацыйнага арышту кожнага за расьцяжку «За незалежную Беларусь».\nПаводле Алега Корбана, аб’яднаньне «Альтэрнатыва» праводзіць кампаніі ў абарону сувэрэнітэту Беларусі. Апошнім часам арганізацыя займаецца папулярызацыяй беларускай нацыянальнай сымболікі. Год таму ў выніку кампаніі за ўсталяваньне помніка Кастусю Каліноўскаму, як зазначае актывіст, была вернута шыльда з барэльефам беларускага змагара на сьцяну былога кінатэатру «Вільнюс».\nЗатрымалі двух актывістаў за расьцяжку «За незалежную Беларусь»


Кітайскія мяккія ПВХ-магніты на халадзільнік завод і вытворцы | SJJ\nУ сучасны час у кожнай сям'і ёсць халадзільнік. Вонкавы халадзільнік - гэта месца, каб паказаць нашу любоў і зрабіць ваша жыццё больш цікавым і маляўнічым з рознымі магнітамі на халадзільнік. Мяккія магніты на халадзільнік з ПВХ - найбольш прыдатныя прадметы, каб паказаць вашыя ідэі яркімі фарбамі і абараніць халадзільнік ад ...\nУ сучасны час у кожнай сям'і ёсць халадзільнік. Вонкавы халадзільнік - гэта месца, каб паказаць нашу любоў і зрабіць ваша жыццё больш цікавым і маляўнічым з рознымі магнітамі на халадзільнік. Мяккія магніты на халадзільнік з ПВХ - найбольш прыдатныя рэчы, каб паказаць свае ідэі яркімі фарбамі. І каб абараніць халадзільнік ад цвёрдых прадметаў, такіх як металічныя магніты на халадзільнік. Дызайн можа быць 2D або 3D з каляровымі, рэльефнымі ці рэльефнымі лагатыпамі ў розных формах. Мяккія ПВХ-магніты на халадзільнік - гэта таксама выдатны інструмент для рэкламы вашых брэндаў, ідэй і канцэпцый, асабліва фігуры з мультфільмаў з'яўляюцца найбольш папулярнымі ва ўсім свеце.\nВы можаце атрымаць больш функцый ад мяккіх ПВХ-магнітаў з рознымі дадаткамі, гэтак жа, як адчыняльнікі для бутэлек, люстэркі, трымальнікі рамы, гаплікі, сшыткі, дошкі і г.д.’S патрабаванні. Нашы матэрыялы дружалюбныя і экалагічныя, могуць адпавядаць адносным стандартам выпрабаванняў з ЗША ці Еўропы.\nДадаткі: Моцныя магніты, мяккія магніты, сашнікі, гаплікі, дошкі, ручкі і іншыя ў адпаведнасці з патрабаваннямі кліента\nУпакоўка: 1шт / бурбалка альбо выконвайце ўказанні.\nПапярэдняя: Мяккія этыкеткі з ПВХ\nДалей: Мяккія ПВХ-алоўкі\n3D-магніты на халадзільнік\nНестандартныя магніты на халадзільнік\nХаладзільнік з магнітамі\nПерсаналізаваныя магніты на халадзільнік\nМагніты на фота халадзільнік\nМяккія ПВХ-магніты на халадзільнік


Наталля Калодка: “У культуры Дзятлаўшчыны з’явіўся свой твар” — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\n13.07.2020 13.07.2020 administrator809\n2019 год прынёс у скарбонку Дзятлаўшчыны шэраг важкіх узнагарод.\nАдна з іх – лідарства работнікаў культуры раёна ў штогадовым абласным спаборніцтве ў намінацыі “За дасягнутыя высокія паказчыкі ў сацыяльна-культурным развіцці” ў сферы культуры. Аб складніках перамогі і рабоце культурнай сферы карэспандэнтцы газеты “Перамога” расказала начальнік аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама Наталля Калодка.\n– Сёння кожнага чалавека найперш хвалююць такія істотныя рэчы, як умовы працы і жыцця, дабрабыт яго сям’і, адукацыя дзяцей. Культура – духоўная “ежа” для чалавека, без якой ён таксама не можа жыць, як і без матэрыяльных дабротаў. Тое, што сёння прынята дзяржаўная праграма “Культура Беларусі”, гэта клопат пра чалавека, пра яго духоўнае развіццё. Існуючая на сёння сетка ўстановаў культуры дазваляе нам выконваць культурна-адукацыйныя паслугі. Па-першае, мы ўвесь час працуем над тым, каб культура была адкрытай, свабоднай і ў крокавай даступнасці да кожнага. Для гэтага ў нас функцыянуе сектар пазастацыянарнага абслугоўвання насельніцтва, які наведвае нават самыя аддаленыя вёскі раёна з канцэртамі. Па-другое, у сваёй працы культура раёна арыентуецца на розныя ўзроставыя катэгорыі насельніцтва, падбіраючы свае формы і метады работы для кожнай з іх. У культуры Дзятлаўшчыны з’явіўся свой твар, свае адметнасці і брэндавыя мерапрыемствы – “Дбайных людзей славім, весела час бавім”, “Зецельскі фэст”, фестываль роставых лялек. Такія падзеі чакаюць людзі і актыўна ўдзельнічаюць у іх. Мы зацікавілі дзятлаўчан і даказалі, што культурна бавіць час можна актыўна, а не толькі за праглядам канцэртаў. Акрамя таго, праз раённыя фестывалі і конкурсы прапагандуецца здаровы лад жыцця, сямейныя каштоўнасці, ідзе прафілактыка негатыўных праяваў у моладзевым асяроддзі. На маю думку, правядзенне культурных мерапрыемстваў у розных населеных пунктах раёна – гэта перспектыўны напрамак для развіцця культуры. Магчыма, у бліжэйшай будучыні запросім дзятлаўчан да ўдзелу ў новым цікавым праекце.\n– З чаго складалася перамога ў штогадовым абласным спаборніцтве?\n– Работа сферы культуры раёнаў ацэньвалася ўсебакова, па 15 крытэрыях. Сярод іх – выкананне плана пазабюджэтнай дзейнасці, колькасць і якасць мерапрыемстваў, наяўнасць у раёне калектываў са званнем “народны” і “заслужаны”, а таксама папаўненне бібліятэчных фондаў, ахоп дзяцей музычнай адукацыяй. Улічвалася арганізацыя работы па ахове працы, рост заработнай платы, замацаванне маладых спецыялістаў на працы. У падгрупе з 11 раёнаў Гродзенскай вобласці мы лідзіруем па пераважнай большасці пазіцый.\n– На вашу думку, што дапамагае ўстановам культуры раёна працаваць эфектыўна?\n– Мы не стаім на месцы і не спыняемся на дасягнутым. Работа ўстановаў культуры Дзятлаўшчыны рэгулярна абмяркоўваецца на савеце аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі, дзе разам з калегамі мы ацэньваем поспехі, заўважаем недахопы ў рабоце, знаходзім метады іх выпраўлення, выяўляем патэнцыял, рэзервы і напрамкі развіцця ўстановаў культуры і адукацыі раёна.\n– Узгадайце самыя яркія культурныя падзеі і дасягненні мінулага года.\n– Усе галіны культуры нашага раёна адзначыліся актыўнай, рэзультатыўнай работай. Па выніках 27-га рэспубліканскага конкурсу “Бібліятэка – асяродак нацыянальнай культуры” Раклевіцкая сельская бібліятэка атрымала другую прэмію. Казлоўшчынская гарадская біблітэка перамагла ў пятым рэспубліканскім конкурсе “Бібліятэка – цэнтр духоўнай асветы і выхавання”. З поспехам на Дзятлаўшчыне прайшоў трэці “Зецельскі фэст”, у якім узялі ўдзел 54 сям’і, а наведалі яго больш за 2,5 тысячы чалавек. 5 мая ў вёсцы Ахонава прайшоў штогадовы абрад “Юр’е”, які ўваходзіць у Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў Рэспублікі Беларусь. Не менш паспяхова быў рэалізаваны ўжо традыцыйны праект “Дбайных людзей славім, весела час бавім”, у які дадаліся святы жывёлавода, каравая, варэніка, ягад. На тэрыторыі раёна быў рэалізаваны тэматычны праект “75 дзён да Перамогі”, які ўключыў у сябе 55 мерапрыемстваў і акцый. Ён стаў пачаткам шэрагу мерапрыемстваў да гадавіны Вялікай Перамогі. Па выніках удзелу ў абласным конкурсе рэгіянальных строяў “Скарбніца моды Панямоння” наш тэатр-студыя “Прымакі” стаў лаўрэатам другой ступені. Народны хор “Ветэраны ў страі” перамог у рэгіянальным конкурсе прыпевачнікаў. Па выніках удзелу ў 33-й міжнароднай сацыяльна-творчай праграме “У будучыню з надзеяй” дыпломам пераможцы адзначана дзіцячая цыркавая студыя “Марсі”. Клуб пажылых людзей “У коле сяброў” Дварэцкага дома культуры быў узнагароджаны дыпломам першай ступені па выніках абласнога агляду-конкурсу аматарскіх аб’яднанняў “Свет захапленняў”. Цяпер ідзе падрыхтоўка і збор матэрыялу для надання калектыву звання “народны”. Клуб пажылых людзей “Нам гады не бяда” сектара пазастацыянарнага абслугоўвання насельніцтва быў узнагароджаны дыпломам другой ступені. Традыцыйна высокія вынікі паказваюць навучэнцы дзіцячых школаў мастацтваў нашага раёна. За 2019 год – 64 прызавыя месцы на рэспубліканскіх і міжнародных конкурсах. Трое навучэнцаў дзіцячай школы мастацтваў у 2019 годзе былі прэміяваны са спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы адоранай моладзі. Гэта Анастасія Салата, Аліцыя Харэвіч (рэспубліканскі фестываль-конкурс дзіцячага мастацтва “Львёнок”), Анастасія Леўчанка (конкурс выяўленчага мастацтва “Свет маімі вачыма”)\n– Развіццё духоўнай сферы немагчыма без матэрыяльнай базы. Што зроблена і прадугледжваецца ў гэтым напрамку?\n– У 2019 годзе было зроблена нямала для ўмацавання матэрыяльна-тэхнічнай базы ўстановаў культуры раёна. Летась мы распачалі капітальны рамонт у Вензавецкім доме культуры, у дзвюх залах Дзятлаўскага гісторыка-краязнаўчага музея, зроблены частковы рамонт Войневіцкай сельскай бібліятэкі-клуба, рамонт даху Гезгалаўскага дома культуры. Устаноўлены сістэмы відэаназірання ў Гезгалаўскім, Раклевіцкім, Дварэцкім дамах культуры. Набылі мэблю і харэаграфічны станок для Дзятлаўскай дзіцячай школы мастацтваў, закупілі музычнае абсталяванне і музычныя інструменты, камп’ютарную тэхніку. Набыта тры аўдыёгіды для гісторыка-краязнаўчага музея, якія будуць уведзены ў эксплуатацыю пасля рамонту.\nУ снежні 2019 года мы ўзгаднілі з Міністэрствам культуры дакументы на рэстаўрацыю алтара касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі ў Дзятлаве.\n– Сфера культуры раёна найперш пацярпела ад сёлетняй складанай эпідэміялагічнай сітуацыі. Як спраўляецеся?\n– Сёлета даводзіцца быць мабільнымі і вынаходлівымі. Культурныя мерапрыемствы па-ранейшаму актыўна праводзяцца, аднак змяніўся іх фармат. Актыўна працуе наш ютуб-канал “Культура Дзятлаўшчыны” – плён працы ўсіх установаў культуры нашага раёна. Колькасць праглядаў і зваротная сувязь паказваюць, што ён карыстаецца папулярнасцю ў дзятлаўчан.\n– Каму варта падзякаваць за высокі вынік?\n– Перамога ў спаборніцтве – намаганні ўсіх падраздзяленняў культуры, адукацыі Дзятлаўскага раёна, як клубных установаў, так і бібліятэк, дзіцячых школ мастацтваў, Дзятлаўскага гісторыка-краязнаўчага музея. Кожны ўнёс свой важкі ўклад. Дзякуючы зладжанай камандзе кіраўнікоў установаў і працоўных калектываў, мы змаглі падняцца на новую прыступку ў сваім развіцці.


09 жнівень 2020, 15:27\nСяргей Чэрачань падчас галасаваньня\nАпошнім з кандыдатаў у прэзыдэнты прагаласаваў прадпрымальнік, старшыня Беларускай сацыял-дэмакратычнай Грамады Сяргей Чэрачань.\nА 15-й гадзіне ён прыйшоў на ўчастак №32 на вуліцы Някрасава з 5-гадовай дачкой і прэс- сакратаром Вікторыяй Стралкоўскай. Кандыдату ў прэзыдэнты давялося адстаяць даволі вялікую чаргу.\nУЖЫВУЮ Дзень галасаваньня: вайсковыя машыны на ўезьдзе ў Менск, Дом ураду ачэплены. Абнаўляецца\nЁн пацьвердзіў, што абсалютна бяздоказна затрыманы і асуджаны на 10 сутак начальнік ягонага штабу, назіральнік Мікалай Лысянкоў.\nСяргей Чэрачань параўнаў сытуацыю ў Беларусі ў дзень выбараў з надзвычайным або нават «ваенным» становішчам: ваенізаваныя пасты на ўезьдзе ў горад, узброеныя салдаты, паўсюль сілавікі. Пра якое «сьвята» гаворка? — задаўся ён рытарычным пытаньнем.\n«Гэта кепска, але для цяперашняй Беларусі гэта норма. Таму людзі і галасуюць за тое, каб адбыліся станоўчыя перамены», — адзначыў Сяргей Чэрачань.\nПаводле яго, неабходна перазапусьціць усю структуру беларускай улады. Чыноўнікі павінны разумець: ці яны працуюць, ці проста займаюць нечае месца.\nЧэрачань прыняў прапанову Лукашэнкі рэфармаваць дзяржпрадпрыемствы\nЦяпер Беларусь ня можа на роўных гаварыць на міжнароднай арэне — перад аднымі вялікія даўгі, іншыя не ўспрымаюць рэпрэсіўны рэжым як паўнавартаснага партнэра.\nСяргей Чэрачань станоўча ставіцца да ідэі плятформы «Голас», але ад пачатку прадказваў, што бліжэй да дня галасаваньня яе заблякуюць. Сам ён не зьбіраўся фатаграфаваць свой бюлетэнь.\nКандыдат у прэзыдэнты адзначыў, што ягоная каманда выдатна сябе зарэкамэндавала цягам усёй кампаніі, яе касьцяк будзе захаваны і пачне «шматвэктарна» рыхтавацца да наступных выбараў 2025 году.


Народнае антыкрызіснае ўпраўленне: У найбліжэйшы час пачнём дадаваць дэлегатаў «Усебеларускага схода» ў санкцыйныя спісы\n06.01.2021 / 16:06\nНароднае антыкрызіснае ўпраўленне пад кіраўніцтвам члена Прэзідыума Каардынацыйнай рады Паўла Латушкі ў найбліжэйшы час плануе апублікаваць план «па дэлегітымізацыі «Усебеларускага народнага схода» і пачаць працу па даданні дэлегатаў схода ў санкцыйныя спісы. Раней кіраўнік НАУ Павел Латушка звярнуўся да дэлегатаў Усебеларускага народнага схода і распавёў аб магчымых наступствах удзелу ў ім, піша Tut.by.\n— Ужо пачалі з'яўляцца спісы дэлегатаў, аднак рэальных прадстаўнікоў народа, як і чакалася, у іх няма. «Шырата» сацыяльнай базы гэтай сходкі відавочная і кажа аб недаверы нелегітымнага да ўсіх, акрамя кішэннай наменклатуры. Кожны марыянетачны дэлегат будзе аўтаматычна занесены ў базу адзінай кнігі рэгістрацыі злачынстваў, а дзеянням схода, як арганізаванай групы, будзе дадзеная прававая ацэнка, — заявіў Латушка.\nЁн таксама дадаў, што будзе дамагацца санкцый для ўсіх удзельнікаў VI Усебеларускага народнага схода.\nУ НАУ растлумачылі, што пакуль працэдура па даданні дэлегатаў у санкцыйныя спісы не запушчана, але гэта будзе зроблена ў найбліжэйшы час.\n— У найбліжэйшы час НАУ і «Сумленныя людзі» апублікуюць план па дэлегітымізацыі Усебеларускага народнага схода і зрыву антыканстытуцыйных рашэнняў, якія плануецца прымаць на ім, пасля чаго НАУ пачне працу па даданні дэлегатаў у санкцыйныя спісы, - распавялі ў НАУ.\nНагадаем, тыдзень таму стартаваў абранне дэлегатаў на Усебеларускі народны сход, які пройдзе 11-12 лютага. І ўжо стала вядома, што ў сталіцу абмяркоўваць на форуме «лёсавызначальныя рашэнні», паедуць толькі адобраныя зверху людзі: мясцовыя дэпутаты, члены грамадскіх арганізацый.


Віцябляніна Арцёма Ісакава прысудзілі да 3-х гадоў калоніі за ўжыванне газавага балончыка - Віцебская вясна\nНапярэдадні пракурорка Крысціна Мацвеева прасіла для Ісакава 6 гадоў калоніі.\nАрцём Ісакаў прызнаны «вінаватым у гвалце ў дачыненні да супрацоўніка органаў унутраных спраў у мэтах учынення перашкоды яго законнай дзейнасці і прымусу да змены характару гэтай дзейнасці». На падставе арт. 364 КК РБ суд прызначыў віцябляніну пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі на тэрмін 3 гады з адбываннем у папраўчай калоніі ва ўмовах агульнага рэжыму.\nАпроч таго, суд прыняў рашэнне спагнаць з Ісакава працэсуальныя выдаткі (94 рублёў 80 капеек), а аўтамабіль, мабільны тэлефон, тэлевізар і іншыя канфіскаваныя рэчы – пакінуць пад арыштам. Газавы балончык, як прылада злачынства, павінен быць знішчаны, пастанавіў суддзя Сяргей Будрэвіч.\nПрысуд не набыў законнай моцы і можа быць абскарджаны ў апеляцыйным парадку ў Віцебскім абласным судзе цягам 10 сутак з дня атрымання копіі прысуду.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « «Нічога блізкага да закону». Абласны суд разгледзеў 5 скаргаў актывістаў і журналіста\tСуд над Юліяй Кашаверавай. Сведка-амапавец расказаў, што ў бус «урэзаўся» дэманстрант »


Заява праваабарончых арганізацый Беларусі аб прызнанні 12 палітвязняў (Ігар Адаменкаў і іншыя)\n04 October 2021, 8:37 AM\nНа фота: Ігар Адаменкаў\nУ сувязі з павелічэннем колькасці выпадкаў узяцця пад варту, асуджэння і зняволення грамадзянаў краіны па шэрагу дыфамацыйных артыкулаў Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь, а таксама ў сувязі са здзекам з дзяржаўных сімвалаў Рэспублікі Беларусь, мы, прадстаўнікі беларускай праваабарончай супольнасці, у чарговы раз пацвярджаючы свае неаднаразова выказаныя патрабаванні па дэкрыміналізацыі дыфамацыі і недапушчальнасці пазбаўлення волі грамадзянаў за абразу службовых асоб, дзяржавы, дзяржаўных органаў і сімвалаў (супольная заява ад 22 снежня 2020 г.), адзначаем:\nІгар Адаменкаў,асуджаны паводле арт. 369 КК за абразу службовай асобы да аднаго года шасці месяцаў абмежавання волі ў папраўчай установе адкрытага тыпу, накіраваны адбываць пакаранне;\nВадзім Ермаловіч, асуджаны паводле арт. 369 КК за абразу службовай асобы да аднаго года шасці месяцаў абмежавання волі ў папраўчай установе адкрытага тыпу, накіраваны адбываць пакаранне;\nАндрэйІзотаў, асуджаны паводле арт. 369 КК да двух гадоў абмежавання волі ў папраўчай установе адкрытага тыпу, накіраваны адбываць пакаранне;\nЯўгенКіслейка, асуджаны паводле арт.364 КК да аднаго года шасці месяцаў абмежавання волі ў папраўчай установе адкрытага тыпу, накіраваны адбываць пакаранне;\nВадзімЕрмашук, узяты пад варту па абвінавачванні ў здзеку з дзяржаўных сімвалаў і абразе прэзідэнта (арт. 370, 368 КК);\nІгарПятран, асуджаны да двух гадоў пазбаўлення волі ў папраўчай калоніі за пагрозы супрацоўнікам міліцыі і абразу службовай асобы ў каментарах у сацыяльнай сетцы паводле арт. 369 і 364 КК;\nМікалайСлёз, узяты пад варту па абвінавачванні ў нанясенні графіці (арт. 341 КК);\nМікітаПрысталенка, асуджаны паводле арт. 370 КК да аднаго года абмежавання волі ў папраўчай установе адкрытага тыпу, накіраваны адбываць пакаранне;\nВітальЖук, асуджаны паводле арт. 368 КК за абразу прэзідэнта да аднаго года і шасці месяцаў пазбаўлення волі ў папраўчай калоніі;\nСяргейБанькоў, асуджаны паводле арт. 369 КК за абразу службовай асобы да трох гадоў абмежавання волі ў папраўчай установе адкрытага тыпу, накіраваны адбываць пакаранне;\nВячаслаўСавічаў, асуджаны паводле арт. 370 КК да аднаго года пазбаўлення волі ў папраўчай калоніі;\nДзянісСяргееў, асуджаны паводле арт.369 КК за абразу службовай асобы да 1 года 11 месяцаў абмежавання волі ў папраўчай установе адкрытага тыпу, накіраваны адбываць пакаранне.\nНеадкладна вызваліць палітвязняўІгара Адаменкава,Вадзіма Ермаловіча,Андрэя Ізотава,Яўгена Кіслейку,Вадзіма Ермашука,Ігара Пятрана,Мікалая Слёза,Мікіту Прысталенку,Віталя Жука,Сяргея Банькова,Вячаслава Савічава,Дзяніса Сяргееваі спыніць крымінальны пераслед у адносінах да іх.\nПрыняць меры, накіраваныя на дэкрыміналізацыю дыфамацыйных правапарушэнняў і адмену артыкулаў Крымінальнага кодэкса, якія прадугледжваюць адказнасць за абразу дзяржавы, дзяржаўных сімвалаў і службовых асобаў, а менавіта — артыкулаў 188, 189, 367, 368, 369, 369-1, 370, 391 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь, і спыніць усё раней заведзеныя паводле гэтых артыкулаў крымінальныя справы.


Таццяна Аверкава. Фота ok.ru.\nПамочніцай нядаўна абранага дэпутата Уладзіміра Сіняка з’яўляецца Таццяна Аверкава. Мала чым адметны факт, калі б не адна рэч: яна ж была памочніцай і ў папярэдняга дэпутата па акрузе №56 Валянціна Міхневіча.\n«Наша Ніва» патэлефанавала Таццяне Аверкавай, каб спытаць, як так сталася. Спачатку яна ўвогуле не зразумела пытання: «А што тут такога? Паўнамоцтвы Валянціна Міхневіча скончыліся, таму я памочніца ва Уладзіміра Сіняка».\n«Мабыць, Уладзіміру Сіняку спадабалася, як я спраўлялася з гэтай працай пры іншым дэпутаце, таму ён пакінуў мяне», — адзначае спадарыня Аверкава.\nЗрэшты, і гэта не ўсе. У 2012 годзе памочнікам дэпутата па той же акрузе Леаніда Ермантовіча была… маці Таццяны Аверкавай, Тамара Шавель.\nА ў 2019 годзе Тамара Шавель была сакратаром акруговай выбарчай камісіі ў 56-й Нёманскай акрузе, да гэтага яна і ўзначальвала камісію. Вось што пра Тамару Шавель пісала ў 2016 годзе дзятлаўская раёнка:\n«Пачынаючы з 1994 года, яна нязменна ўзначальвае раённую камісію падчас правядзення выбараў усіх узроўняў, праяўляючы выдатныя арганізатарскія здольнасці».\nВось так і выходзіць, што маці праяўляе «выдатныя арганізатарскія здольнасці» падчас выбараў, а дачка становіцца памочніцай ужо другога запар пераможцы.\nПрычым гэта не валанцёрская праца, Таццяна Аверкава мае палову стаўкі на гэтай пасадзе.\nАверкава кажа, што не бачыць у гэтай сітуацыі абсалютна ніякага канфлікту інтарэсаў.\nДарэчы, асноўнае месца яе працы — настаўніца беларускай мовы ў адной са школ. Пры гэтым размову з супрацоўнікам «НН» яна вяла падкрэслена па-руску.


"У Чарнобыльскай зоне некаторыя дзеткі ня толькі добра ня ведаюць родную мову ці замежную, але нават яны ня бачылі кампутара; там працуюць выкладчыкі, якія не валодаюць роднай мовай, дый іншымі мовамі дрэнна".\n15 чэрвень 2006, 15:01\nРадыё Свабода Званок на Свабоду. Водгукі слухачоў за чацьвер, 15 чэрвеня. Круглыя суткі вы можаце тэлефанаваць па менскім нумары 290-39-52 і пакідаць свае водгукі на нашым аўтаадказьніку.\n(Спадар: ) “Вось пытаньне да спадара Лявона Баршчэўскага. Яно датычыць дзяцей, думаю, яно Вам блізкае. Дзеці, якімі Вы займаецеся, атрымліваюць вельмі шмат увагі – гэта і выдатныя выкладчыкі, і паездкі за мяжу, і падтрымка замежных фундатараў. І, у прынцыпе, у іх праглядваецца нейкая будучыня, і гэта добра. А што Вы думаеце аб тым, што беларускія дзеці недзе на Гомельшчыне ў вясковых школах атрымліваюць адукацыю ў звычайных выкладчыкаў, большасьць зь якіх ня ведае і не валодае беларускай мовай? Дзеці ў вочы ня бачаць ніякіх кампутараў, іх ня возяць цяпер на аздараўленьне за мяжу, імі не цікавяцца замежныя фундатары, і, увогуле, цяжка неяк уявіць іх будучыню. Як глядзіце Вы на гэтую праблему?”\n(Спадар: ) “Лічу, што ня трэба баяцца, што нас зьбіваюць. Калі воўка баяцца, няма чаго хадзіць у лес. І такіх, як Лябедзька, у нас багата. І нас усіх не пераб’юць. Трэба казаць: толькі наперад! І ў лукашыстаў будзе зямля гарэць пад нагамі, і свабода будзе за намі. Жыве Беларусь!”\n(Марына, Магілёў: ) “Спадар Баршчэўскі, у адным з нумароў газэты “Наша Ніва” Вы казалі пра пасіўнасьць моладзі ў часе выбарчай кампаніі. Але вось выбары скончыліся, рэпрэсіі, асабліва да моладзі, працягваюцца, – ці зьмянілася Вашае стаўленьне да актыўнасьці моладзі? Калі не, чаму? Выкажу ўласнае меркаваньне, што, магчыма, пасіўнасьць моладзі – гэта адлюстраваньне пасіўнасьці дарослых. Як думаеце на гэты конт?”\n(Спадар: ) “Я хачу задаць пытаньне Лявону Баршчэўскаму. Спадар Лявон, апошнім часам Вы шмат працуеце з нашымі беларускімі дзеткамі. У прыватнасьці, Вы зьяўляецеся намесьнікам дырэктара Беларускага гуманітарнага ліцэю імя Якуба Коласа, дзе, як мы ведаем, працуюць вельмі добрыя выкладчыкі, адукаваныя, дзеткі добра валодаюць роднай мовай і іншымі мовамі, ведаюць кампутары. А як, на Вашую думку, што трэба зрабіць з тымі рэгіёнамі Беларусі, дзе жывуць такія самыя дзеткі, як у сталіцы? Я маю на ўвазе, напрыклад, Чарнобыльскую зону. Там некаторыя дзеткі ня толькі добра ня ведаюць нашую родную мову ці замежную, але нават яны ня бачылі кампутара; там працуюць выкладчыкі, якія не валодаюць роднай мовай, дый іншымі мовамі дрэнна. Дый ня толькі ў чарнобыльскай зоне, а і ў іншых вёсках беларускай глыбінкі. Якое Вы бачыце выйсьце з гэтай сытуацыі? Што трэба тэрмінова рабіць, каб сапраўды дзяцей зь беларускай глыбінкі паставіць на адным узроўні зь дзецьмі нашай сталіцы? Тым больш што там не працуюць кнігарні, няма магчымасьці купіць беларускай кніжкі”.\n(Максім, Полацак: ) “Пытаньне да спадара Баршчэўскага. Які твор усясьветнай літаратуры трэба перакласьці на беларускую мову ў першую чаргу?”\n(Міхал Рублёўскі: ) “Некалькі словаў наконт дыскусіі вакол “круглага стала” дэмсілаў аб удзеле ў мясцовых выбарах. Зразумела, што ўдзел у гэтых выбарах ня мае мэтай перамогу, але ж падыход партыйных функцыянэраў вельмі ўжо аддае кампанейшчынай. Маўляў, менавіта выбары даюць ім магчымасьць актывізаваць дзейнасьць, павялічыць колькасьць прыхільнікаў і г.д. Незразумела толькі, што замінае актывізаваць і павялічваць сёньня, учора. Навошта чакаць нейкай даты? Ня трэба быць прафэсійным псыхолягам, каб спрагназаваць рэакцыю электарату на такога кшталту намаганьне: ага, калі мы вам спатрэбіліся толькі пад час выбараў, то, верагодна, як толькі выбары пройдуць, вы хуценька на нас забудзецеся.\nЯшчэ пытаньне да спадара Лябедзькі. Агульнавядома, што партыі ствараюцца для таго, каб, прыйшоўшы да ўлады, рэалізаваць мэты і задачы, сфармуляваныя ў статутных дакумэнтах. У адказе на званок слухача “Свабоды” Вы, спадар Лябедзька, заявілі, што ні Вы, ні Вашыя паплечнікі ўлады ня прагнеце. Дык каму Вы хлусіце: нам альбо сабе? Ці мо гэтыя непаразуменьні ўзьніклі з таго, што для аб’яднаных грамадзянаў галоўнае ня вынік, а сам працэс?”


Нявыдуманыя гісторыі: "Забіў з-за грошай" / Ганцевичи. Газета «Ганцавiцкi час». Новости, реклама, происшествия\n00:38 20 сентября\nЗ самай раніцы Пракоп з цудоўным настроем завіхаўся па гаспадарцы. Яшчэ тыдзень таму, калі ён наведаўся ў вёску, каб купіць у сельмагу солі, соды, мыла, цвікоў і напільнік, ён зайшоў на пошту, дзе атрымаў два лісты. Редактировать\nАдзін ліст быў ад сына Мішы, які жыве ў Мінску. Ён пісаў:\n“Тата, мы з жонкай і Алёшкам хутка прыедзем да цябе ў госці”.\nДругі ліст прыйшоў ад дачкі Іры з Віцебска. Там яна вучылася і выйшла замуж. Іра паведаміла, што дадому не паедзе, пакуль малая не падрасце і пойдзе ножкамі.\nСМЯРОТНЫ ЎКУС ГАДЗЮКІ\nПракоп жыў адзін на хутары, жонка ягоная тры гады таму памерла. Яна пайшла тады ва ўрочышча Балашова ў ягады і трапіла ў лесе на паляну, усыпаную чарніцамі. Да абеду жанчына напоўніла свой кораб, засталося сабраць яшчэ збірыч – двухлітровы гладыш.\nАле толькі нагнулася да густа ўсеянай ягадамі галінкі, як за руку яе ўкусіла гадзюка, якая ляжала незаўважна сярод чарнічніку. Жанчына закрычала ад болю, здаровай рукой накінула кораб на плячо і паспяшыла дамоў...\nПракоп жахнуўся, глянуўшы на руку жонкі, імгненна запрог каня і памчаў яе на чыгуначную станцыю, да якой было добрых пяць кіламетраў, каб на цягніку заехаць у райцэнтр і трапіць у бальніцу. Дарога была ўся ў калдобінах, і каня нельга было гнаць хутка.\nНедалёка ад станцыі жанчына так і памерла на возе. Пракоп жыў у вялікай згодзе з жонкай, шанаваў яе, таму адчайна перажываў яе смерць. Але ў той цяжкі час побач з ім былі яго дзеці. Калі яны паехалі з дому, душэўная рана яшчэ доўга не загойвалася.\nСУСТРЭЧА НА ЛЯСНОЙ ДАРОЗЕ\nУправіўшыся з гаспадаркай, Пракоп паснедаў і выкаціў з гумна веласіпед, каб ехаць у вёску. Сабаку з сабой не ўзяў, хоць той скакаў вакол яго і скуголіў. Колы веласіпеда мякка каціліся па лясной сцяжынцы ўзбоч калдобістай шырокай дарогі. Калі сцяжынка закончылася, Пракоп перайшоў на дарогу і хутка ўжо вёў веласіпед па грэблі, якая цягнулася метраў пяцьдзясят сярод лесу.\nКалі зноў выбраўся на добрую дарогу, з лесу выйшаў мужчына з кашом у руках. Пракоп пазнаў яго: гэта быў Памідор, якому ў вёсцы далі такую мянушку за ягоны твар, які быў чырвоным і ў марозную зіму, і ўлетку. Мужчыны прывіталіся і разгаварыліся.\n«Іду праверыць свае вуллі ва ўрочышчы Таварышы, – гаварыў Памідор, – а потым грыбоў пашукаю».\n«Ну а я, – расказваў яму Пракоп, – паеду на пошту, здыму грошай з кніжкі, бо ў суботу прыедуць сын з нявесткаю і ўнукам».\n«О, то нямала грошай табе спатрэбіцца, – зазначыў Памідор».\n«Ды ўжо ж здыму рублёў пяцьсот, – даверліва прызнаўся Пракоп. – Для мяне такая вялікая радасць – пабачыць дзяцей і ўнука!»\nХутаранін сеў на веласіпед і паехаў па дарозе. А Памідор некалькі хвілін глядзеў яму ўслед. У вёсцы яго не любілі за прагнасць. Для сваёй сям`і ён, напрыклад, ніколі не купляў белага хлеба. Ды і прадукты дома ў яго былі пад замком, нават бульбу ён выдаваў толькі на суп.\nАдзенне жонцы і тром дочкам таксама не купляў, тыя самі зараблялі на чарніцах і журавінах. Амаль увесь свой аклад вартаўніка, выручку ад продажу мёду, бычка ці цяляці Памідор складваў на зберкніжку.\n«АДКУЛЬ ЁН БУДЗЕ ВЕДАЦЬ, ХТО АБАКРАЎ?»\nПа дарозе да сваіх вулляў Пракоп неадступна думаў пра грошы Пракопа:\n«Пяцьсот рублёў – вялізная сума, я столькі і за паўгода не зараблю. А мо каб гэтаму Пракопу стукнуць ззаду палкай па галаве і забраць грошы? Калі ачнецца, адкуль ён будзе ведаць, хто яго абакраў?»\nУ той жа час у галаву лезлі і другія пытанні:\n«А што, калі дазнаюцца? У турму ж пасадзіць могуць».\nАгледзеў вуллі – усё было ў парадку, але збіраць грыбы ўжо не хацелася. Думка пра грошы свідравала яго галаву, і, калі перайшоў грэблю, нібы штосьці заставіла яго залезці ў бярэзнік і чакаць хутараніна. Пракоп вяртаўся з вёскі ў прыўзнятым настроі. Каля грэблі злез з веласіпеда, паправіў торбы з гасцінцамі на багажніку і рулі і рашыў закурыць.\nКалі пайшоў па грэблі, яму падалося, што хтосьці знаходзіцца ў яго за спінаю. Але павярнуць галаву ён не паспеў... Памідор забраў грошы з кішэні Пракопа, падабраў палку і пабег у вялікі стары бор. Не бачыў ён, што за ім, схаваўшыся, сочыць невысокі чарнявы мужчына, які да гэтага збіраў у лесе грыбы.\nНазаўтра міліцыя раніцаю была на месцы забойства, а вярнуўшыся ў вёску, арыштавала маладога хлопца Мікіту, які некалькі месяцаў таму прыйшоў з турмы. Ён цэлы год правёў у няволі за бойку, у час якой выбіў два пярэднія зубы сыну старшыні калгаса.\nНядаўна Мікіта ажаніўся з каханай дзяўчынай, якая дачакалася яго з турмы. Тры дні хлопца дапытвалі і прымушалі, каб прызнаўся ў забойстве чалавека. Пазней ён расказаў жонцы, што ўжо не мог больш вытрымліваць ціску, які аказвалі на яго, і гатовы быў узяць на сябе віну.\nВыратаванне прыйшло неспадзявана. На чацвёрты дзень перад самым абедам Мікіту выпусцілі на волю. У міліцыю прыйшоў той самы невысокі чарнявы мужчына, які сказаў, што ведае, хто забіў Пракопа.\nГэты мужчына быў сваяком Памідора, таму не адразу рашыўся расказаць праўду. Але чалавек ён быў сумленны і не мог пагадзіцца з тым, што невіноўны хлопец сядзе ў турму.\nСам жа Памідор, калі на другі дзень даведаўся, што забіў Пракопа, моцна перапалохаўся. Страх не пакідаў яго днём і ноччу. Дома дзівіліся, што з ім сталася, бо прагнасць яго нібы недзе дзелася.\nПасля абеду Памідор накіраваўся на пошту, каб зняць са зберкніжкі ўсе грошы і аддаць сваім дочкам. Але на вуліцы яго чакаў міліцэйскі газік.\nПадчас следства Памідор расказаў, як усё адбылося. Суд прыгаварыў яго да вышэйшай меры – расстрэлу. Калі Памідора выводзілі з зала суда, ён азірнуўся, каб апошні раз убачыць жонку і дзяцей, але іх у зале не было...


Пластылінавы народ — Свободные новости Плюс\nЦяпер мы з унукам сядзім ля дошак для лепкі і размаўляем не так часта, бо хлопец вырас, у яго з’явілася шмат новых заняткаў, галоўны з іх — вучоба ў беларускай гімназіі. Але бывае, каб адпачыць ад вучэбных нагрузак, ён бярэ ў рукі пластылін, і я зноў сачу за спрытнымі пальцамі. Адначасова гамонім на розныя тэмы, у тым ліку і пра народ, да якога належым.\nУ хвіліны, калі мы ўспамінаем не толькі выдатныя, але і непрыемныя факты далёкай і блізкай гісторыі, беларусы нагадваюць мяккі пластылін, з якога можна вылепіць што заўгодна. Нягледзячы на тое, што родная зямля нарадзіла і падарыла чалавецтву нямала таленавітых, нават геніяльных, мужных і непахісных духам людзей, агульная народная маса не вызначаецца маральнай трываласцю і цягай да прафесійнай дасканаласці, яна лёгка паддаецца апрацоўцы як жыццёвымі абставінамі, так і любой прапагандай. Беларускія «памяркоўнасць і талерантнасць», якімі любяць выхваляцца «казённыя патрыёты», даўно звяліся да прагматычнага прыстасавальніцтва. Многія суайчыннікі валодаюць ім так дасканала, што здаецца — яно перадаецца з малаком маці. Пра гэтую генеральную рысу нашага менталітэту непераўзыдзена таленавіта напісаў Янка Купала ў неўміручай, надзённай п’есе «Тутэйшыя».\nЯ згодны з думкамі вучонага М. Кадырава пра мясцовы кіруючы клан, выкладзенымі ў матэрыялах, якія змешчаны ў інтэрнэце. Але трэба сумленна прызнацца, што «ўлада нягоднікаў» легла на спрыяльную глебу. У іншым народзе ўзурпатар і ягоныя памагатыя адразу атрымалі б рашучы адпор, а беларусы бяздумна на нешта спадзяваліся, «чакалі з мора пагоды». І вось дачакаліся!\nСамабытны празаік Піліп Пястрак, пра якога бытуюць вясёлыя легенды, з якім пашчасціла сустракацца і размаўляць, часта казаў: «Сачыце за гэным чалавекам. Ён непрадказальная асоба. Можа выкінуць нечаканку». Пра такую нечаканку ў дачыненні да нашага народа разважаюць часта. Маўляў, беларусы трываюць, маўчаць, доўга запрагаюць, а затым знянацку — бах! — і грыміць змаганне за волю пад кіраўніцтвам Кастуся Каліноўскага або Слуцкае паўстанне.\nНі ў якай меры не прыніжаючы значэнне перамог у войнах і іншых гераічных айчынных падзей, звяртаю ўвагу на тое, што ў мірным жыцці ў нас ніколі не было з’яднанасці, стваральнага імпэту. Мы сапраўды здольныя на адчайны парыў, можам, калі прыпячэ, узяць у рукі косы, вілы або стрэльбы і пайсці супраць прыгнятальнікаў, але цярпліва будаваць лепшае жыццё не ўмеем. Выніковай эвалюцыі не атрымліваецца. Кожны раз мы вяртаемся ў рабства, з якога хацелі вырвацца.\nХісткі падмурак мае і наш гонар сынамі і дочкамі Беларусі, якія выявілі талент і адвагу за мяжой, сталі нацыянальнымі героямі ў розных краінах. Ці думаем мы над тым, чаму яны выехалі на чужыну, не змаглі рэалізавацца дома? Адказ ляжыць на паверхні: таму што ў нашым краі здаўна няма свабоднай жыццёвай атмасферы. Насельніцтва татальна закамплексаванае, не нацэлена на нацыянальнае будаўніцтва і самазахаванасць, пагаджаецца на падпарадкаванне любой, нават рэакцыйнай уладзе, традыцыйна займаецца прыстасавальніцтвам, агрэсіўна не прымае сваіх герояў.\nТаленавітыя людзі (асабліва маладыя!) не хочуць жыць і працаваць у рабскіх умовах, едуць туды, дзе ёсць свабода. Яны правільна лічаць, што чалавек павінен сам распараджацца сабою, кіраваць сваім лёсам.\nПрыстасавальніцтва ў Беларусі расце, што бачна з паводзінаў пакалення тых, хто нарадзіўся перад развалам СССР або адразу пасля 1991 года і рос, выхоўваўся ва ўмовах аўтарытарнай улады. А прыклад беспрынцыпнасці, прадажнасці, перабежак з аднаго лагера ў другі паказвалі прадстаўнікі старэйшага пакалення.\nВедаючы, што нічога не памяняецца, што перспектывы няма, людзі дэградуюць, асабліва ў плане культуры і маралі. Ну няўжо гэта нармальнае жыццё, калі размовы ў народзе вядуцца толькі пра нізкія заробкі і пенсіі, пра высокія кошты, пра тое, ці дасць Расія пазыку і нафту, ці знізіць цану на газ? Гэта падобна на ціхае вар’яцтва.\nУлада ходзіць па замкнутым коле, вяртаючыся нават не на зыходную пазіцыю, а спаўзаючы ў мінус, і людзі бяздумна тупаюць за ёй. Прытым чыноўнікі нахабна прысабечылі права гаварыць ад імя народа. Свежы факт — падман з наданнем вуліцам імёнаў К. Тураўскага, В. Быкава, У. Караткевіча. Рэагаваць на кожную хлусню і дурноту, тыцкаць начальнікаў носам у іх — стала цяжка. Народ толькі ў здзіўленні адкрывае рот!\nЛічу дзікунствам нянавісць да беларускасці, якая бытуе ў зрусіфікаваных пластах грамадства. Чужынцаў, якія прыязджаюць, абкрадаюць і ўцякаюць, мы прымаем у абдымкі, а сваіх прыстойных людзей адпрэчваем. Біцеся як рыба аб лёд, М. Статкевіч або З. Дашкевіч, за лепшую будучыню, а мы падтрымліваць разумныя ідэі не будзем.\nЗямлячка, якая рэгулярна чытае «Снплюс», падзялілася ў лісце думкамі: «Вы пішаце, што дыктатары трымаюцца за ўладу. Так, але яны трымаюцца з маўклівай згоды насельніцтва, якое назваць народам нельга. /…/ Людзі абураюцца, што дарагія лекі, цэны растуць, не павышаюцца пенсіі, а ў цэлым усё добра. /…/ Калі якія беды і напаткаюць каго, то гэта таму, што Амерыка нам шкодзіць, хоча нас парабаціць. Вось такое разуменне ў нашых землякоў. Пра будучыню дзяцей, унукаў ніхто і не думае. Напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў многія напагатове трымалі пашпарты, каб хутчэй паставіць подпіс за адзінага. Калі я сказала: «Не!», то на мяне глядзелі, як на вар’ятку…»\nУ пачатку ліста аўтарка напісала: «Віншую Вас з юбілеем і жадаю дажыць да перамен. Я раней лічыла, што дажыву, а зараз думаю, што не. Занадта ўжо ўсё жалезабетонна». А закончыла яго так: «Падумайце, ці варта змагацца за лепшае будучае такіх людзей, ім і так добра. У нас «стабільнасць»!\nЯ ўдзячны шаноўнай Людміле за ліст і віншаванне. Разам з пажаданнем добрага здароўя хачу перадаць ёй і ўсім чытачам настроенасць на аптымізм. Нягледзячы на відавочную крытычнасць маіх роздумаў, яны заўсёды не пахавальныя, а стваральныя, прасякнутыя надзеяй і пішуцца дзеля лепшай беларускай долі.\nНапрыклад, я ўпэўнены ў тым, што мой унук і яго многія сябры не стануць людзьмі, вылепленымі паводле мадэлі аўтарытарнай прапаганды, бо з маленства навучыліся распазнаваць хлусню і праўду, гвалт і справядлівасць, зло і дабро, маюць у душах стрыжань маральнай непахіснасці.\nАле не ўсё проста. Асяроддзе, у якім пануе культ сілы і незаробленых грошай, атмасфера прадажнасці і халуйства, моцна цісне на прыстойнага грамадзяніна. Як не зламацца, захаваць прыродныя і набытыя выдатныя чалавечыя якасці, жывучы ў пластылінавым народзе?\nГэтае пытанне патрабуе абмеркавання ў маштабах краіны. Але асабіста раблю выснову — не лепшыя людзі павінны нівеліравацца да прымітыўнай большасці, а пластылінаваму народу трэба вучыцца прынцыповасці, адвазе ў больш смелых і мужных суайчыннікаў, мацнець душой, станавіцца цвёрдым у адстойванні незалежнасці, нацыянальных святыняў — роднай мовы, культуры.


27 люты 2020, 15:31\nАдна з акцый пратэсту ў Менску\nУ праваабарончым цэнтры «Вясна» падвялі вынікі пакараньняў за акцыі супраць інтэграцыі з Расеяй, якія праходзілі ў Беларусі ў сьнежні. Агульная сума штрафаў, якія прысудзілі актывістам — каля 65 тысяч даляраў.\nПаводле пратэстаў у Беларусі прайшло 202 суды, асудзілі 132 чалавек.\nАпроч штрафаў, актывістам прысуджалі суткі, — агулам больш за год, ці 375 сутак арышту. Чэмпіёнам па сутках стаў аршанскі блогер Дзьмітры Казлоў (вядомы пад псэўданімам Шэры Кот), агулам ён атрымаў 120 сутак арышту.\nПалітыкі Вячаслаў Сіўчык і Павал Севярынец атрымалі па 45 сутак арышту.\nРэкордныя штрафы атрымалі\nАлена Янушкоўская (4590 рублёў),\nВіталь Трыгубаў (4575),\nАлена Талстая (3195),\nАйцец Вікенцій (3195),\nТацяна Севярынец (2970).\nНайбольшая колькасьць судоў прайшла ў Менску — 143 працэсы. 20 — у Віцебску, па 6 у — Воршы і Полацку, па 5 — у Горадні й Лідзе.\nБеларускія чыноўнікі атрымалі права адмаўляць грамадзянам у прыёме, калі іх здымаюць бязь згоды


23 студзень 2020, 09:31\nАмбасадар Расеі ў Менску Дзьмітрый Мезенцаў у інтэрвію расейскаму агенцтву ТАСС выказаў думку, што дзьве краіны неўзабаве могуць знайсьці рашэньні па нафтагазавых пытаньнях.\n«Нягледзячы на пэўныя адрозьненьні ў падыходах бакоў, аптымальныя рашэньні, якія задаволяць партнэраў, павінны быць знойдзеныя ў бліжэйшы час, што таксама пацьвердзіць маштаб і практыку двухбаковага ўзаемадзеяньня па нафце і газу», — адзначыў Мезенцаў.\nМезенцаў сказаў, што расейскі бок гатовы таксама кампэнсаваць Беларусі шкоду, нанесеную летась беларускім нафтаперапрацоўчым прадпрыемствам у выніку паставак з Расеі бруднай нафты.\n«Расейскі бок гатовы кампэнсаваць шкоду. Такая пазыцыя і ў гэтым выпадку паказвае прыхільнасьць саюзьніцкім адносінам», — адзначыў ён.


У Шчучыне памёр адзін з працоўных, якія надыхаліся каналізацыйнымі газамі\n5 верасня 2019, 21:49\nДва работнікі Шчучынскага прадпрыемства меліярацыйных сістэм днём 2 верасня былі шпіталізаваныя з прыкметамі атручвання каналізацыйнымі газамі. Увечары гэтага ж дня адзін з працаўнікоў, 62-гадовы мужчына, памёр у рэанімацыйным аддзяленні. Следчы камітэт пачаў крымінальную справу.\nСледчыя выявілі, што галоўны інжынер прадпрыемства накіраваў работнікаў у каналізацыйны калодзеж, размешчаны на тэрыторыі былога аэрадрома. Пры гэтым перад пачаткам працаў якіх-небудзь вымярэнняў прыборамі на наяўнасць атрутных рэчываў у калодзежы не здзяйснялася, нарад-допуск ня выпісваўся, паведамляе telegram-канал Следчага камітэта.\nЗнаходзячыся ў калодзежы, абодва працоўныя адчулі недамаганне, адзін з іх страціў прытомнасць. Самастойна выбрацца яны не маглі. Крыкі другога пачуў працоўны, які праходзіў міма, ён і выклікаў ратаўнікоў. Прыбыўшы на месца, тыя дасталі пацярпелых з калодзежа.\nУ дачыненні да галоўнага інжынера ўзбуджана крымінальная справа па ч.2 арт. 428 Крымінальнага кодэкса («Службовая халатнасць»). Расследаванне працягваецца.\nGallery image with caption: Прэм’ер-міністар Канады: Украінскі самалёт збіла іранская ракета\nGallery image with caption: «Мужчыны ляжалі на падлозе, Алена сядзела ў крэсле». Версіі дзіўнай смерці трох чалавек у кватэры ў Гродне\n« Галоўная архітэктарка Гродна распавяла, што пабудуюць у найбліжэйшы час


Дэлегацыя Бярэзінскага раёна прыняла ўдзел у акцыі «Бацькі-пераможцы, прызёры і іх дзеці» — Березино. Березинский район. Березинская панорама\nДэлегацыя Бярэзінскага раёна прыняла ўдзел у акцыі «Бацькі-пераможцы, прызёры і іх дзеці»\n09.01.2020 179 berezinskaya_panorama Комментариев нет\n«Бацькі-пераможцы, прызёры і іх дзеці». Абласная акцыя пад такой назвай прайшла 4 студзеня ў цэнтры экалагічнага турызму “Станькава”, што знаходзіцца на базе агракамбіна “Дзяржынскі” Дзяржынскага раёна\nПершым удзельнікаў акцыі вітаў намеснік старшыні Мінаблвыканкама Іван Маркевіч. Ён, як і належыць, падзякаваў бацькам за сумленную працу, а дзяцей пахваліў за выдатную вучобу, спартыўныя поспехі і творчыя знаходкі.\n— Гэта цудоўна, што мы пачынаем год у такім цесным, сямейным крузе, — такімі словамі адкрываў свята Іван Станіслававіч. — Па традыцыі, мы ўшаноўваем лепшых працаўнікоў, якія за дасягненні ў мінулым годзе былі адзначаны ўзнагародамі. Мы гаворым ім шчырае “дзякуй” за важкі ўклад у дабрабыт краіны і заклікаем дзяцей не проста ганарыцца бацькамі, але і браць з іх прыклад.\nСярод паважаных гасцей акцыі была і начальнік галоўнага ўпраўлення па адукацыі Мінаблвыканкама Таццяна Апраніч. Яна асабліва падкрэсліла глыбокі выхаваўчы і патрыятычны сэнс сямейнай акцыі.\n— Акцыя “Бацькі-пераможцы, прызёры і іх дзеці” наладжваецца ў Мінскай вобласці ўпершыню, але я пераканана, што яна абавязкова стане нашай яшчэ адной добрай традыцыяй ушанавання пераможцаў і прызёраў аграпрамысловага комплексу і дзяцей, якія вызначыліся поспехамі ў вучобе і творчасці, спартыўнымі рэкордамі і лідарскімі якасцямі. Так, на навагодняе свята ў “Станькава” атрымалі пачэснае запрашэнне бацькі, якія сталі лепшымі па выніках уборачнай кампаніі 2019 года, на прамысловасці і ў рэалізацыі сацыяльных праектаў.\nШумна віталі ў цэнтры экатурызму не толькі слаўных працаўнікоў і таленавітых дзяцей, але, як належыць у калядныя святы, Дзядоў Марозаў і Снягурак. Яны прыехалі з усіх куточкаў Мінскай вобласці, прыехалі са сваімі Латочнікамі і падарункамі для ўдзельнікаў акцыі. Разам яны падарылі дзецям і дарослым сапраўдную навагоднюю казку і чароўны настрой на цэлы год, запрасіўшы ўсіх у святочны карагод каля зялёнай прыгажуні-ёлкі. Стараліся забаўляць гасцей яны недарэмна, бо змагаліся за званне лепшых казачных персанажаў.\nТак, упершыню паспрабаваў сябе ў ролі Латочніка вадзіцель ААТ “Бярэзінскі” Захар Гаджыеў. Такая пачэсная місія выпала невыпадкова, бо па выніках мінулагодняй уборачнай кампаніі стаў першым сярод маладых вадзіцеляў раёна. Захар на сваім магутным МАЗ-6501В5 перавёз 1349 тон збожжа. А дапамагалі яму жонка — Яна Гаджыева і Яўгеній Тарасёнак, якія выступілі ў ролі Снягуркі і Дзеда Мароза. Яны працуюць у ДУА “Брадзецкі ВПК дзіцячы сад – сярэдняя школа” і ўжо паспелі павіншаваць з Калядамі вучняў установы.\n— Забаўляць дарослых і дзяцей не менш складана, чым шчыраваць у полі ў гарачы час, — з усмешкай выказваўся Захар Гаджыеў. — Тым больш, што ўсе казачныя персанажы стараліся, як маглі, звярнуць на сябе ўвагу і зарадзіць усіх святочным настроем. Думаю і мы здолелі падарыць радасць дзецям.\nАле хто ж стаў лепшым Дзедам Марозам і Снягур-кай на свяце ў “Станькава”? Тут, згодна з адкрытым га-ласаваннем удзельнікаў акцыі, лепшымі казачнымі персанажамі аказаліся гаспадары свята — прадстаўнікі Дзяржынскага раёна.\nАкрамя таго, усіх гасцей чакала яшчэ маляўнічая і яркая тэатралізаваная пастаноўка. У ходзе яе самы галоўны на свяце Дзед Мароз поўным ходам рыхтаваўся да навагодніх урачыстасцей, але злая Завіруха і каварная Мяцеліца перакрэслілі ўсе яго планы і замарозілі артыстаў і жывёл цырка. Каб выратаваць іх і вярнуць людзям свята, патрабавалася растапіць лёд і ажывіць герояў. А зрабіць гэта магчыма толькі адным спосабам — гуляць, спяваць і танцаваць, што і рабілі весела і жвава ўдзельнікі акцыі. Так яны вярнулі людзям упадабанае свята.\nНадоўга запомніцца дзятве і дарослым і цыркавое прадстаўленне. Тут забаўлялі і здзіўлялі віртуозныя гімнасты, загадкавыя фокуснікі і цікавыя дрэсіроўшчыкі. Дарэчы, кожны з прысутных у зале змог стаць актыўным удзельнікам прадстаўлення. Так, член бярэзінскай дэлегацыі, трэнер-выкладчык ДУ “Бярэзінская спецыялізаваная дзіцяча-юнацкая школа алімпійскага рэзерву” па футболе Сяргей Булойчык паказаў усім клас у скоках на скакалцы.\nЗакончылася свята таксама на высокай ноце. Дарослыя і дзеці змаглі сфатаграфавацца з казачнымі персанажамі і атрымаць салодкія падарункі. Дарэчы, радасныя эмоцыі перапаўнялі ўсіх удзельнікаў свята. Яны ўдосталь адпачылі з сям’ёй у экацэнтры “Станькава”. Тут калі кожны атрымаў магчымасць зрабіць фотаздымак альбо крутое сэлфі разнастайных жывёл і птушак, паласавацца прысмакамі і гарачай гарбатай з гандлёвых радоў, набыць унікальны падарунак ручной работы.\nФота Міланы ТРАПЯНОК і Алены МУРАЧ.\nІнтэрв’ю з удзельнікамі акцыі чытайце на старонках раённай газеты.\n← Следователи устанавливают обстоятельства причинения тяжких телесных повреждений, повлекших смерть мужчины в Минском районе\nПрэзідэнт прысудзіў прэміі «За духоўнае адраджэнне» і спецпрэміі дзеячам культуры і мастацтва →\nСвята са слязамі на вачах…\n12.05.2021 berezinskaya_panorama Комментариев нет\n26.05.2020 berezinskaya_panorama Один комментарий\n“Сонечная” Яна Андрыевіч з Беразіно


Эканоміка пры Лукашэнку: працяглы спад і стагнацыя. Гэта найлепшы сцэнар | Новы Час\n— Наколькі глыбока можа ўпасці беларуская эканоміка ў 2020 годзе з улікам другой хвалі каранавірусу і палітычнага крызісу?\n— Важна акрэсліць перспектыву, якую мы аналізуем. Калі казаць толькі пра 2020 год, то тут на першы план сапраўды выходзяць наступствы COVID і палітычны крызіс. Пытанне толькі ў тым, наколькі глыбока і як хутка знізяцца даходы людзей.\n— Палітычны крызіс таксама можа залежаць ад падзеяў у эканоміцы, калі, напрыклад, у выніку спаду ўзроўню жыцця ці спынення нейкіх прадпрыемстваў могуць пачацца страйкі на заводах. Наколькі імаверна, што гэта можа адбыцца ўжо ў найбліжэйшыя месяцы?\n— Самы імаверны варыянт — будзе працягвацца і паглыбляцца паступовае падзенне. Вельмі магчыма, што гэта будзе праяўляцца ў значным і істотным пагаршэнні фінансавага становішча прадпрыемстваў, найперш дзяржаўных. У другім квартале, на піку эпідэміі COVID, дзяржаўная палітыка звялася да таго, каб усімі сродкамі падтрымліваць аб’ёмы вытворчасці, нягледзячы на зніжэнне попыту. І гэта прывяло да таго, што фінансавыя паказнікі прадпрыемстваў пачалі вельмі істотна ціснуць на бягучую дзейнасць.\nА цяпер да гэтага дадаліся праблемы, звязаныя з палітычным крызісам. У канцы жніўня — пачатку верасня зявілася моцная напружанасць на фінансавым рынку. І ўлады проста перанакіравалі назапашаныя праблемы на банкі, каб тыя гасілі іх уласнымі сіламі, і ў рэальную эканоміку, на прадпрыемствы. Прадпрыемствы, якія і так былі ў цяжкім фінансавым становішчы, зараз сутыкнуцца з шэрагам новых выклікаў — немагчымасцю перакрэдытавання, няздольнасцю выконваць свае абавязкі ў заробках.\nТаму зараз ключавое пытанне — наколькі хутка будзе паглыбляцца эканамічны і фінансавы спад, ці здолеюць прадпрыемствы захоўваць і аб’ёмы вытворчасці і жыццяздольнае фінансавае становішча.\n— У выніку рэпрэсіяў улада пазбавіла сябе магчымасці знайсці фінансавыя і інвэстыцыйныя рэсурсы на Захадзе. Наколькі гэты чыннік істотны, ці, як любіць сцьвярджаць дзяржаўная прапаганда, гэта мала на што ўплывае?\n— Гэта вельмі істотна. Банкі ў канцы жніўня часткова стабілізавалі становішча на валютным рынку, залучаючы замежныя рэсурсы. Хутчэй за ўсё, гэта былі рэсурсы з Расеі. Але тэндэнцыя адтоку дэпазытаў захоўваецца, таму банкам трэба залучаць новыя грошы. Ці гатовыя расейскія банкі зноў і зноў даваць гэтыя грошы? Вельмі сумнеўна. Але іншых альтэрнатываў для Беларусі сёння ўжо няма.\nДругая праблема — гэта неабходнасць бюджэту ў новых пазыках. Бо ўпершыню за доўгі перыяд мы сутыкаемся з бюджэтным дэфіцытам. Пакуль Міністэрства фінансаў заяўляе, што мае назапашаныя сродкі з мінулых гадоў, але з вялікай імавернасцю ў выніку гэтага году большая частка гэтых сродкаў будзе растрачаная.\n— Можна адназначна сказаць, што ў цэлым павелічэнне выдаткаў на што б ні было немагчымае пры відавочным скарачэнні даходаў у краіне. Рост выдаткаў — гэта рост дэфіцыту бюджэту, чаго дзяржава зараз дазволіць сабе не можа, бо гэта і рост рызыкі інфляцыі і фінансавага крызісу. Калі дзяржава вырашыць павялічыць выдаткі на сілавыя ведамствы, то гэта азначае, што будуць памяншацца расходы на іншыя галіны. Гэта могуць быць капітальныя выдаткі, то бок фінансаванне школаў, шпіталёў, дарог. І гэта могуць быць сацыяльныя расходы — заробкі, пенсіі, сацыяльныя выплаты.\n— Каго найперш можа тычыцца скарачэнне выдаткаў? Бо рашэнне павялічыць выдаткі на сілавыя структуры — яўна не эканамічнае, гэта палітычнае і ідэалагічнае рашэнне.\n— Я мяркую, найбольш імаверны варыянт — будзе замарожаны рост заробкаў у бюджэтнай сфэры. У мінулыя гады, калі ўзнікала неабходнасць эканоміі, то ўлады зніжалі капітальныя выдаткі. У першым паўгодздзі яны былі павялічаныя, таму ў другой палове году відавочна будуць зменшаныя, адбудзецца абмежаванне ўнутраных інвэстыцыяў у будаўніцтва, рамонт і гэтак далей.\n— Вы апісалі даволі “аптымістычны” варыянт — павольнае падзенне эканомікі і даходаў. Але ж існуе і больш нэгатыўная вэрсія развіцця падзеяў — рэзкі імклівы спад. З улікам свядомых паводзінаў значнай часткі беларусаў, якія забіраюць свае грошы з банкаў і байкатуюць тавары беларускіх вытворцаў, звязаных з уладай. Ці такія паводзіны могуць рэальна паўплываць на эканамічны стан гэтых прадпрыемстваў?\n— Могуць паўплываць вельмі істотна і значна. Пытанне ў тым, як хутка. Так, вы маеце рацыю: я пакуль апісаў больш “аптымістычны” сцэнар мяккага падзення. Але пытанне ў тым, што яно можа адбывацца хутка і глыбока. У кожны момант сітуацыя на фінансавым рынку можа змяніццца даволі хутка, літаральна за некалькі дзён.\nНапрыклад, нейкае буйное прадпрыемства аказваецца не ў стане выконваць свае абавязкі ці то перад банкамі, ці то перад супрацоўнікамі. А банк і так мае праблему адтоку дэпазытаў насельніцтва. Зараз назапашаныя банкамі і прадпрыемствамі даўгі маюць вялікі патэнцыял для фінансавых стрэсаў. У крытычнай сітуацыі можа быць дадзены палітычны загад надрукаваць грошы.\n— І ўсё-такі — як у лічбах можа выглядаць “песімістычны” варыянт? “Аптымістычны” — гэта відаць, падзенне на 3-4 працэнты ў выніках году?\n— Пагаршэнне эканамічнай сітуацыі будзе праяўляцца праз падзенне рэальных даходаў, падзенне ВУП, рост даўгоў (толькі за 8 месяцаў сёлета дзяржаўны доўг вырас на 29 працэнтаў). Улады будуць усяляк імкнуцца не вяртацца да практыкі дэвальвацыі і высокай інфляцыі, таму хутчэй будуць зніжацца даходы. Мяркую, зніжэнне будзе да 10 працэнтаў. Урэшце, калі сітуацыя з COVID у Беларусі і свеце пойдзе таксама паводле самага кепскага сцэнару — то падзенне можа быць і большым.


У гармоніі сацыяльнага і духоўнага | ДЯТЛОВЩИНА\nУ гармоніі сацыяльнага і духоўнага\nДырэктар Цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Дзятлаускага раёна Таццяна Нікіпорчык нядаўна пабыла на пятых Беларускіх калядных чытаннях.\nАдтуль яна прывезла ўзнагароду - дыплом пераможцы ў намінацыі "Лепшы тэрытарыяльны цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва" па вышках першага рэспубліканскага конкурсу "Святло міласэрнасці". Мы пацікавіліся ў Таццяны Сямёнаўны, што гэта за конкурс і як удалося дасягнуць поспеху.\n- Гэта былі Беларускія калядныя чытанні, якія праходзяць пяты год запар з ініцыятывы Беларускай Праваслаўнай Царквы пры садзейнічанні Міністэрства працы і сацыяльнай абароны, Міністэрства культуры, Міністэрства аховы здароўя, Міністэрства адукацыі, Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Для падтрымкі і распаўсюджвання вопыту супрацоўніцтва ўстановаў сацыяльнага абслугоўвання з арганізацыямі Царквы ў гэтым годзе ў рамках чытанняў упершыню быў праведзены рэспубліканскі конкурс "Святло міласэрнасці", які плануецца зрабіць штогадовым. Мерапрыемства ладзілася ў Нацыянальнай бібліятэцы. Удзел у ім прыняла міністр працы і сацыяльнай абароны Ірына Касцевіч.\nФорум стаў значнай падзеяй у грамадскім і духоўным жыцці Беларусі. Для яго была выбрана актуальная тэма: "Вялікая Перамога: спадчына і нашчадкі".\nУ час сустрэчы Ірыны Касцевіч падкрэсліла, што ўстановы сацыяльнай абароны паспяхова ўзаемадзейнічаюць з Беларускай Праваслаўнай Царквой у пытаннях аказання дапамогі ветэранам вайны, адзінокім пажылым грамадзянам, інвалідам, сем'ям, дзе гадуюцца дзеці-інваліды ці дзе бацькі самі з'яўляюцца інвалідамі.\nНаш Цэнтр - яскравы прыклад таму. Паміж установай і Дзятлаўскім благачыннем у 2008 годзе была падпісана праграма аб супрацоўніцтве. За час узаемадзеяння назапашаны багаты і цікавы вопыт, якім хацелася падзяліцца.\nКонкурс "Святло міласэрнасці" даў нам такую магчымасць.\n- Раскажыце, што гэта за вопыт?\n- 3 Царквой супрацоўнічаем у розных сферах жыцця, і праектаў для ўдзелу ў конкурсе прадставілі некалькі. Гэта "Благавест", "Свецкая асоба ці духоўная", "Пад пакровам духоўнасці", "Дарога да храма", "3 дабром у кожны дом", "Патрэбныя рэчы - у патрэбныя рукі", "Духоўнае ў бачным".\nБольш падрабязна ахарактарызую праекты, за рэалізацыю якіх мы адзначаны дыпломам. Цікавым палічылі наш праект "Свецкае асоба або духоўная", скіраваны на духоўнае выхаванне і падтрымку спецыялістаў сацыяльнай сферы.\nРаботнікі працуюць вынікова, калі ў іх душах спакой, гармонія, вера ў Бога. Калі з чалавекам здарылася бяда ці ён раздражнёны, па падтрымку варта звяртацца да святара ці ў храм. Духоўныя падказкі дапамогуць выбраць правільны шлях, наладзіць жыц-цё, адносіны з блізкімі і калегамі.\nПраект "Духоўнае ў бачным" спрыяе захаванню і развіццю праваслаўных нацыянальных традыцый Беларусі праз удзел у паломніцкім руху. Рэлігійна-асветніцкія паездкі ладзім для грамадзян сацыяльна неабароненых катэгорый. Паломніцтвы да святыняў дапамагаюць змяніць сябе і свой унутраны свет да лепшага, стаць бліжэйшымі да Бога і адзін да аднаго.\nПраект "Патрэбныя рэчы ў патрэбныя рукі" скіраваны на аказанне гуманітарнай дапамогі жыхарам раёна. Часта людзі прыходзяць у храм з жаданнем аказаць канкрэтную дапамогу тым, хто мае ў ёй патрэбу. Цэнтр сацыяльнага абслугоўвання выступав ў ролі пасрэдніка, стараецца, каб дапамога знайшла свайго адрасата і была сапраўды запатрабаванай.\nАле чалавеку патрэбны не толькГ грошы, рэчы, предметы быту. Часам ён адчувае вострую патрэбу ў стасунках і духоўнай падтрымцы. Прыхаджане храмаў гатовы выступіць у ролі валанцёраў, дапамагчы словам і справай. Разам з вернікамі і святаром у сем'і ці да адзінокіх людзей ідуць і сацыяльныя работнікі, ці наадварот мы клічам бацюшку дапамагчы ў складаных жыццёвых сітуацыях нашых падапечных. На гэта скіраваны сумесны праект "3 дабром у кожны дом".\nАдзначылі нашу ўстанову і за адкрыццё кватэры сумеснага самастойнага пражывання для грамадзян пажылога ўзросту і інвалідаў у аграгарадку Гезгалы.\n- Яков значэнне для Цэнтра сацыяльнага абслугоўвання мае супрацоўніцтва з Царквой?\n- Духоўнасць, міласэрнасць, любоў да бліжняга чырвонай ніткай праходзяць праз усе сферы нашай работы. Сярод сацыяльных работнікаў і спецыялістаў не павінна быць раўнадушных людзей, бо наша прызванне - дапамагаць людзям. А вера падтрымлівае работнікаў у іх нялёгкай працы.\nШто тычыцца грамадзян, якія знаходзяцца ў цяжкай жыццёвай сітуацыі, то найчасцей яны не маюць патрэбнага духоунага вопыту, таму страчваюць арыенціры, набываюць дрэнныя звычкі, пачынаюць "сябраваць" з алкаголем. У цесным супрацоўніцтве з Праваслаўнай Царквой да такіх людзей лягчэй "дастукацца", паказаць ім увесь жах іх духоунага стану. Сумеснымі намаганнямі мы дасягаем пажаданага сацыяльнага выніку. У людзей мяняюцца жыццёвыя погляды, яны пачынаюць самастойна наведваць храм, наладжваецца больш спакойная абстаноўка ў сем'ях, бо далучаючыся да веры, чалавек вучыцца слухаць і чуць іншых, шанаваць кожнае імгненне свайго жыцця.\n- Чым запомнілася паездка на конкурс?\n- Ад яе засталіся найлепшыя ўражанні. Я пабыла ў Нацыянальнай бібліятэцы. Побач знаходзіліся духоўныя асобы, глыбока веруючыя людзі, я адчувала спакой і абарону. Атмасфера склалася вельмі добразычлівая, нездарма конкурс называуся "Святло міласэрнасці", адчувалася, што гэта святло зыходзіць ад кожнага прысутнага. Пленарнае пасяджэнне калядных чытанняў адкрыў хор "Лесы". У яго складзе - людзі, якія ў дзіцячым узросце былі вязнямі канцэнтрацыйных лагераў ці перажылі акупацыю. Кожны з іх перад выступлением назваў свае імя, узрост на час вайны, канцэнтрацыйны лагер. Зала ўстала, вітаючы спевакоў. Эмоцыі не перадаць. Сапраўды, вайна - гэта самая страшная бяда для чалавецтва.\n- Таццяна Сямёнаўна, а што ў далейшых планах супрацоўніцтва?\n- Работа дае плен і мы будзем яе прадаўжаць і развіваць. Новых задумак шмат. У бліжэйшы час мяркуем распрацаваць яшчэ адзін праект, які, спадзяюся, будзе падтрыманы Беларускай Праваслаўнай Царквой. Мэта праекта - стварыць пры Цэнтры клінінгавую брыгаду, якая будзе дапамагаць маламаёмным людзям, якія жывуць з неўладкаваным бытам і нават не заўважаюць бруду вакол сябе. Калі дапамагчы ім, навесці парадак у хаце, а з дапамогай вернікаў і святара паступова "наводзіць парадак" у душах. Магчыма, запаліцца іскрынка Божага святла, і чалавек памяняецца да лепшага, наладзіць жыццё.


Партал «Здаровыя людзі» і Ірына Жыхар у праграме «Настрой»Партал «Здаровыя людзі» і Ірына Жыхар у праграме «Настрой»\nЗдаровыя людзі. — Навiны — Мы зноўку – у праграме «Настрой»! Трэба слухаць!\nМы зноўку – у праграме «Настрой»! Трэба слухаць!\nВядучы рэдактар нашага інфармацыйнага партала «Здаровыя людзі» Кацярына Гайваронская і дырэктар Цэнтра падтрымкі анкапацыентаў «У імя жыцця» Ірына Жыхар узялі ўдзел у праграме «Настрой» Першага нацыянальнага канала Беларускага радыё.\nПадчас размовы абмяркоўвалі важнае мерапрыемства ў Віцебску – «Школа здароўя для анкапацыентаў і іх блізкіх», якое пройдзе там 29 лістапада, у гэтую пятніцу. А яшчэ – разважалі, як важна захоўваць бадзёрасць духу, пазітыўнае стаўленне да жыцця нават у цяжкіх сітуацыях, як заставацца актыўным і энергічным у халодную пару года. Прыгадалі таксама цікавыя факты пра колератэрапію і ўплыў колеравай гамы на настрой і стан чалавека.\nІнфармацыйны партал «Здаровыя людзі» шчыра дзякуе выдатным вядучым праграмы «Настрой» Святлане Мятлевай і Віктару Шулешку за запрашэнне і ўвагу да нашага праекта і Цэнтра падтрымкі анкапацыентаў «У імя жыцця».\nСлухайма запіс радыёэфіру! Гэта сапраўды цікава, пазнавальна і карысна!