Нашыя дзеткі : Вяселле на Глушчыне\nНайбольшай прыгажосцю, урачыстасцю, разнастайнасцю заўсёды вылучалася беларускае вясковае вяселле. Гісторыі культуры Глускага раёна пашчасціла: у 1977 г. фалькларыст Акадэміі навук В. Скідан зрабіў падрабязнае апісанне мясцовага абраду вяселля, спасылаючыся на ўспаміны жанчын в. Зелянковічы А.А. Патапенка (1914 г.н.), С.І.Патапенка (1894 г.н.), М.П.Патапенка (1935 г.н.), Г.М. Патапенка (1902 г.н.), К.П. Булка (1903 г.н.), М.М. Падаляк (1903 г.н.), У.Д. Патапенка (1900 г.н.), П.С.Закрэўскай (1910 г.н.). Выкарыстоўваючы матэрыялы В. Скідана і ўласныя запісы, зробленыя ўлетку 1992 г., паспрабую аднавіць асноўныя моманты і дэталі глускага вяселля.\nКолішняе вяселле мела некалькі этапаў. Перадвясельны цыкл ахопліваў заручыны, часцей за ўсё вяселлі пачыналі гуляць пасля Пакроваў або пасля Вадохрышча. Доўгая, расцягнутая на некалькі тыдняў, вясельная ўрачыстасць распачыналася заручынамі. Адвячоркам, як толькі сцямнее, радня хлопца збіралася ехаць у сваты. Звычайна ехалі тры-чатыры чалавекі з самай блізкай радні: старшым сватам быў хросны бацька, сватамі маглі быць родны брат або родны дзядзька. Ехалі сваты не з пустымі рукамі: бралі з сабой каравай, у сярэдзіну якога ўлепвалі дра'інку солі. Прычым вясковыя жанчыны далікатна заўважалі: калі збіраліся жаніць хлопца, у якога бацькі былі жывыя, то каравай рабілі з белай, пшанічнай мукі, калі жанілі сірату, то пяклі чорны або шэры з пытляванай мукі. Каравай загортвалі ў белы гасцявы ручнік, нёс яго з сабой старшы сват.\nВа ўсіх мясцовасцях Беларусі дыялог сватоў і бацькоў заручаемай дзяўчыны мог нагадваць гаворку паляўнічых, рыбаловаў або купцоў, якія прыехалі за дарагім заморскім таварам. Ва ўсім гэтым іншасказанні бачыліся тры прычыны, якія адлюстроўвалі як саму гісторыю фарміравання вясельнага абраду, так і шматлікія забароны і перасцярогі, якіх дакладна прытрымліваліся ў народзе.\nПа-першае, каб не сурочыць справу і не нашкодзіць самім сабе, сваты не мелі права адразу ж раскрываць свой намер.\nПа-другое, дыялог у форме добра знаёмага акту куплі-продажу фіксуе адзін з найболып старажытных варыянтаў стварэння сям'і, калі нявесту сапраўды выкуплялі ў яе бацькоў. Аб гэтым яскрава сведчыць рытуал выкупу нявесты дружкамі маладога перад тым, як маладыя паедуць да вянца.\nПа-трэцяе, да сённяшняга дня сярод беларусаў існуе павер'е, якое забараняе называць імя чалавека, каб зноў-такі не нашкодзіць яму. Усё гэта разам узятае вымагала ад удзельнікаў рытуала не толькі ў час заручын, але і ў некаторых іншых выпадках, пераводзіць гаворку ў план іншасказання: «У вас ёсць цялічка, а ў нас сянцэ. Дзе сянцэ, там і цялічка. Ну як, гаспадар, што скажаш на гэта?». Дзяўчына адразу ж здагадвалася, пра што ідзе гаворка. Калі яна была супраць, то магла збегчы з хаты. Праўда, тады на дапамогу прыходзілі сябры жаніха. Калі ж дзяўчына сваімі паводзінамі паказвала, што не супраць жаніха, то яна чакала вельмі адказнага моманту.\nСтаршы сват разгортваў ручнік і клаў на засланы белым абрусам стол свой каравай, побач ставіў шкляны «жураў» з гарэлкай, каб лягчэй ішла справа. Старшы сват наліваў чарку гарэлкі і пачынаў таргавацца. Вось у гэты момант у хату ўваходзіў жаніх і клаў на чарку грошы. Калі нявеста была не супраць прапанаванага замужжа, яна брала грошы і выпівала чарку, што ўспрымалася як канчатковая згода на вяселле. Торг адразу змяняў напружанасць на задаволенасць.\nУслед за маладой з той самай чаркі выпівалі старшы сват, бацька і маці дзяўчыны, дружка хлапца. Задаволеныя госці гучна, з гонарам абвяшчалі: «Наша маладая, наша!» . Адразу ж пасля першай чаркі распачынаўся другі этап перадвясельнай дзеі — «заповіны». Бацька або старэйшы брат заручонай хуценька бег па гасцей: хроснага бацьку маладой, яе бабку-павітуху, стрыечных братоў і сясцёр, суседзяў. Пакуль госці збіраліся за сталом, кожнага, хто пераступіў парог хаты, дзявоцкі хор сустракаў песняй:\nЗавуць мяне на заповіны,\nТам дзверы да закроены;\nЗавуць мяне на заручыны,\nТам дзверы да закручаны.\nА мы дзверы адкруцім,\nДа Надзечку заручым.\nНяма ў мяне да жуковіны;\nОй, вы, дзевачкі, знайце —\nМне жуковіну дайце.\nПершы і самы адказны крок быў зроблены. Прынцыповая дамоўленасць атры-мана. Але ж на гэтым сваты не сунімаліся. Другую чарку, як правіла, пілі за дагавор паміж сватамі аб тым, хто і што дасць сваім дзецям. Старшы сват паціху насядаў. «А што ты дасі сваёй дачцэ?» — пытаўся ён у бацькі нявесты.\nАбяцалі рознае: хто хату, хто каня або карову, хто грошы. Аднак лічылася, што гэты дагавор толькі папярэдні, канчаткова ён замацоўваўся рытуальным, перад усім родам, абяцаннем пры дзяльбе каравая напрыканцы вяселля. Трэцюю чарку бралі за ўдакладненне пераліку гасцей і за падарункі, сярод якіх у беларусаў абавязковым быў рытуальны ручнік. Нявеста павінна была падрыхтаваць да замужжа ад дваццаці пяці да сарака розных па арнаментальным аздабленні ручнікоў. Першы з іх будзе належаць асноўнаму завадатару — старшаму свату. Гэта частка заручын адбывалася наступным чынам.\nСталы для гасцей ставілі ў адзін рад ад чырвонага кута і да парога. Гасцей з боку маладога садзілі ўздоўж сцяны, а гаспадары хаты і іх радня рассаджваліся з супрацьлеглала боку. Але госці садзіліся так, каб старшы сват сеў насупраць няве-сты. Сват наліваў дзяўчыне кілішак. Тая ўставала, нахілялася над сталом і праз стол завязвала старшаму свату спецыяльна падрыхтаваны для яго ручнік. Павязваўся ён з левага пляча пад правую руку так, каб вузел крыху выдаваў наперад. Даўней такім жа ганаровым знакам перавязвалі і швагра – брата маладога. Нарачонаму ж нявеста клала на галаву хусціну. Калі разам з маладым прыходзілі яго бацькі, то паміж імі і бацькамі маладой таксама адбываўся абмен падарункамі, які ў народзе называлі «перапой». Заручыны распачыналі падрыхтоўку двух родаў да вяселля. 3 гэтага моманту ні адзін з родаў не меў права адмовіцца ад вяселля. У колішнія часы, як толькі дасягалася дамоўленасць аб заручэнні маладых, сват разам з жаніхом ішлі ў царкву і прасілі святара, каб той у наступную нядзелю прылюдна абвясціў, што такая-та маладая пара збіраецца ўзяць шлюб, а вянчанне адбудзецца праз два тыдні. Пасля гэтага абодва бакі старанна рыхтаваліся да маючага адбыцца вяселля.\nВясельны этап распачынаўся ў суботу з вельмі адказнага этапу — выпякання каравая. Адзін з асноўных прынцыпаў народнай культуры — «падобнае выклікае падобнае» — прасочваўся тут літаральна ў кожнай дэталі, на кожным кроку. Людзі верылі, што тыя, каму даручаць выпякаць каравай (іх лёс, шчаслівая доля, колькасць дзяцей, павага з боку аднавяскоўцаў), абавязкова паўплываюць на лёс будучай сям'і. Таму і ставіліся з усёй адказнасцю да кожнай драбнічкі. Старшай каравайніцай часцей за ўсё выбіралася хросная маці, але пры ўмове, што на гэты момант яна не была ўдавой. Каравайніц было чатыры — пяць. А каб маладыя жылі ў згодзе, сябравалі з суседзямі, кожная з каравайніц прыносіла з сабой самую лепшую муку, самае жоўтае масла і самыя буйныя яйкі. Цеста для каравая вымешвалі доўга і старанна. Тады ён атрымліваўся высокім, пышным, а значыць, такімі багатымі будуць маладыя. Цікава, што рукі каравайніцы мачалі (каб не прыліпала цеста) не ў ваду, а ў гарэлку, якую затым вылівалі пад ногі коням перад ад'ездам маладых да вянца. Колькасць караваяў абавязкова была цотная — шэсць: адзін большы (асноўны) у форме месяца, а астатнія пяць — круглыя, нібы сонца. Акрамя каравая пяклі яшчэ штук сорак або шэсцьдзесят невялічкіх караваяў для дзяцей, якія прыбягуць сустракаць маладых з храма.\nАсаблівае стаўленне да кожнай дэталі каравайнага абраду заўважалася нават у такіх дзеяннях, як падрыхтоўка печы да выпечкі каравая. Увесь стары попел вымяталі толькі бярозавым венікам. Палілі ў печы часцей за ўсё бярозавымі, сасновымі або дубовымі дровамі, але ні ў якім разе яловымі ці асінавымі. Пакуль рыхтавалі печ і ўчынялі цеста, каравайніцы і прысутная моладзь раз-пораз падхоплівалі абрадавыя песні, прысвечаныя і тым, хто завіхаўся вакол рытуальнага печыва, і самому караваю:\nДа ўсё цеста пакрала:\nТо ў мех, то ў кішэню —\nСваім дзеткам на вячэру.\nОй, чыя-то хата топіцца,\nШаўковыя да дымы ідуць?!\nТам Надзечцы каравай пякуць —\nРучкамі да бяленькімі,\nКараваю, мой раю, —\nКаля цябе харашэ йграю.\nКожны крок каравайніц — падрыхтоўка дзяжы, замес цеста, пасадка каравая ў печ — суправаджаўся спецыяльным рытуальным дыялогам паміж каравайніцамі і бацькамі маладой. Жанчыны, распачынаючы кожны новы этап дзеяння, пыталіся дазволу ў гаспадароў:\nЦі благаславіце каравай учыняць?\nБог благаславіць! — тройчы гучна адказвалі бацькі.\nСпечаны каравай загортвалі ў белы ручнік, клалі на вечка дзяжы і адносілі ў камору, дзе ён захоўваўся да заканчэння вясельнай урачыстасці.\nУ гэты ж дзень багата клопату было і ў моладзі. У хаце нявесты яе сяброўкі завівалі вянок, а ў хаце маладога — елку. Вянок для маладой купляў яе суджаны. Дружкам трэба было толькі падагнаць, падшыць яго. Да вянка прышывалі фату і брыжы — складзены ў тры ярусы каснік. I зноў-такі кожнае чарговае дзеянне «закасяння» суправаджалася дазволам-благаславеннем маці нявесты. Трэба было вянок уставіць у брыжы — чакалі мацярынскай згоды; каб нітку працягнуць праз вушка іголкі або распачаць падгонку фаты — неабходна была бацькоўская згода, прычым сакральныя словы матулінага благаславення кожны раз паўтараліся тройчы. Адным з найбольш адказных момантаў вяселля было расплятанне касы маладой. Гэты рытуал сімвалізаваў пераход нявесты-дзяўчыны ў статус жанчыны — прадаўжальніцы свайго роду. Зразумела, што і гэта абрадавае дзеянне суправаджалася вялікай колькасцю песень:\nДа стаяла, буяла\nУ агародзе канапелечка,\nДа не даў ёй ветрычак\nЯшчэ болей пастаяці,\nЛісцікам да памахаці.\nАдбіў ёй лісточак.\nДа на жоўты пясочак.\nДа гуляла, красавалася\nНадзечка ў сваёй мамкі,\nДа не даў ёй Колечка\nЯшчэ болей пагуляці,\nКоскаю да памахаці.\nРасплёў ёй косачку,\nРазліў ёй слёзачку.\nКаса мая да русенькая,\nСляза мая гарачэнькая.\nЯк мы Надзечцы вянкі вілі,\nДа ўсе лужэчкі сцягнулі —\nДа шукалі каліначкі з веткамі:\nРазлука Надзечцы з дзеўкамі.\n— Дай, мамачка, іголку,\nДай нітачку шоўку\nНа шаўковы платочак.\nАсаблівую ўвагу неабходна звярнуць яшчэ на адну дэталь убранства маладой. Звычайна ў час расплятання касы пад вянок клалі намітку (мясцовыя назвы — кітайка, хустачка, сетка) або тонкай работы празрыстае палатно. На гэту акалічнасць вельмі рэдка звяртаюць увагу нават прафесійныя збіральнікі-этнографы. Навошта ж клалі намітку? Жанчыны в. Касарычы адказалі: «Каб не сурочылі». Маладую засцерагалі ад нядобрага вока: прыкрывалі доўгай часткай фаты яе касу, а твар — і найперш вочы (як асноўны канал узаемаадносін з людзьмі, гасцямі) — закрывалі наміткай або тонкай пелярынкай.\nТут прасочваецца значнае падабенства некаторых абрадавых дзеянняў у вясельным і памінальным рытуальна-абрадавым комплексах. Адразу ж пасля смерці чалавека хто-небудзь з родных дзяцей або блізкіх дарослых людзей заплюшчваў яму вочы, каб нябожчык не выглядзеў каго-небудзь з жывых і не забраў на той свет. Вясельны абрад таксама сімвалізаваў сітуацыю пераходу, «смерць» у адным статусе і перанараджэнне ў іншым. Таму, каб не нашкодзіць нявесце, яе твар і вочы прыкрывалі тонкай празрыстай пелярынай. Маладая часова станавілася «сляпой», і ў песнях яе параўноўвалі з выдрай (мелася на ўвазе, што вочы яе як бы выдраныя):\nДа сядзела выдра з выдраю,\nСядзела над вадою:\n- Да ці добра ж табе, мая выдраца,\nСедзячы над вадою?\n- Да патуль добра, патуль харашэ,\nПакуль дожджык не пойдзе:\nДожджык пойдзе — берагі пойме\nДа мяне, выдрыцу, змочыць.\nГаварыла сястра з сястрою,\nСедзячы за скам'ёю:\n- Да ці добра табе, сястрыца,\nСедзячы за скам'ёю?\n- Датуль добра, датуль харашэ,\nПакуль Колечка не едзе:\nКолечка едзе ў чырвоным кіце.\nА мне завязаны вочы.\nЗавязалі вочы з цёмнае ночы\nА ён грозіцца, прыгражаецца\nАмаль у кожнай мясцовасці асаблівай пашанай на вяселлі карысталася нявеста-сірата. У яе адзенні і некаторых момантах абрадавых паводзін быў шэраг спецыфічных асаблівасцей. Напрыклад, да сённяшняга часу ва ўпрыгожанні вянка маладой-сіраты не прысутнічае чырвоны колер, а толькі белы. Тое ж самае тычылася і дружак маладых. У гэты ж дзень нявеста-сірата наведвала мясцовыя могілкі, каб ушанаваць памяць сваіх продкаў. Аб гэтым і словы песні:\nДа стаялі садочкі ў тры радочкі:\nУ первым садзе зязюля кукуе,\nУ другом садзе салавей шчабеча,\nУ трэцім садзе Надзечка ходзіць,\nНадзечка ходзіць, свайго бацьку просіць:\nХадзі,хадзі,бацюхна,на маё вяселле,\nНа маё вяселле да на сіроцкае.\nА я тут ляжу за трыма замкамі:\nПервы замочак — зялёны дзярночак,\nДругі замочак — жоўты пясочак,\nА трэці замочак — сасновая дошчачка —\nНе можна ўстаці да майго дзіцяці,\nК майму дзіцяці парадачак даці.\nПакуль у маладой ішло расплятанне касы, дружына маладога займалася падрыхтоўкай да абраду, які называецца «завіванне елкі». Хлопцы высякалі невялічкую елачку, якую ўпрыгожвалі рознакаляровымі стужкамі і замацоўвалі іх так надзейна, каб па дарозе нічога не згубілася.\nУ старыя часы вясельны картэж складаўся з чатырох — пяці, а то і васьмі вазоў, убраных рознакаляровымі папяровымі стужкамі і галінкамі елак. Асабліва пекна ўбіралі вазок, на якім ехаў малады. Дугу шчыльна апляталі елкаю, да яе мацавалі галасісты званок і «шамкі» — маленькія металічныя бразготкі. Усё гукавое начынне надавала вясельнаму поезду незвычайную ўрачыстасць, далёка несла вестку аб важнай падзеі ў жыцці новай сям'і. Аднак шумавое аздабленне мела болып глыбокі сэнс — адагнаць усялякую нячыстую сілу, каб яна «не пераходзіла дарогу». Вельмі дрэннай прыкметай лічылася, калі вясельнаму картэжу перабягаў дарогу заяц. Таму нават існавалі песні, якія выконваліся, калі малады ехаў па маладую, і асноўным персанажам быў касавокі:\nСядзіць зайчык пад ёлачкаю —\nТудою едзе малады Колечка — яго б'е.\n— За што, пра што, малады Колечка,\nЦі я твае вараныя коні папудзіў.\nЦі я тваю Надзечку папудзіў?\nПапудзілі вараных коней галубцы,\nПапудзілі маладую Надзечку малайцы (або: хлопцы).\nЗатое лічылася добрым знакам, калі вясельнаму поезду некалькі разоў пера-гародзяць дарогу аднавяскоўцы. Нарэшце гучныя званочкі данеслі вестку — едзе «бяседа» маладога. Дружына маладой хуценька зачыняла вароты. Сваты павінны выкупіць іх. 3 воза злазіў хросны бацька, а хросная маці падавала яму каравай у выглядзе паўмесячыка з прывязанымі да яго двума абаранкамі. Калі выкуп задавальняў дружыну маладой, то вароты расчыняліся. Госці падыходзілі да засланага абрусам стала. Па абодва яго бакі станавіліся старшыя. Сваты маладой і маладога, кожны трымаў на ручніку каравай — «паўмесячык». Дружына маладога імкліва падхоплівала:\nДа цясовая хата,\nПеч яго пабяляная,\nЧэсць яго да каханая.\nПакажыце сваё золата,\nДа што ўчора яно купленае,\nДа мы яго патаргуем,\nДа к свайму прыраўнуем:\nВаша бяла да бялёсенька\nДа к нашаму раўнёсенька.\nСваты здароўкаліся, а затым з жартамі ўздымалі караваі як мага вышэй. Прысутныя сачылі за разгортваннем дзеі і меркавалі: чый каравай апынецца вышэй, той з маладых і будзе верх у жыцці трымаць. Затым сваты выконвалі вельмі цікавы і адказны рытуал, абрадавая сімволіка якога ўзмацняла сэнс таго, што адбывалася ў двары. Сваты прыкладвалі адзін каравай да другога («паўмесяц» да «паўмесяца» і ўтваралася адзінае цэлае — «сонца»), перавязвалі іх хусцінай, на якую яшчэ дадаткова нанізвалі чатыры абаранкі. У некаторых выпадках сваты злівалі і прыхопленую з сабой гарэлку: сцвярджалі, што яна набывала пры гэтым чароўную моц і ёй можна было лячыць нават бяздзетнасць.\nДружына маладога рвецца хутчэй завалодаць маладой, якая знаходзіцца ў адной з суседніх хат. Там заканчвалі яе прыбіраць, заставалася толькі прымацаваць «карону». Таму, каб неяк затрымаць сватоў, жанчыны выводзілі з хаты падстаўную бабулю ў масцы, а затым ужо якую-небудзь дзяўчыну-модніцу або «цыганку». Нарэшце, справа даходзіла і да самой нявесты. За яе таргаваліся доўга, цану запрошвалі высокую. Але і гэта справа вырашана. Сват працягвае нявесце хустачку, тая бярэцца за адзін канец, сват — за другі, і так яны выходзяць з хаты, у якой яна хавалася ад «войска» маладога, і ідуць дадому. Для маладых там ужо накрыты стол. Старшы сват садзіцца ў кут, побач з ім нявеста і яе сяброўкі. Насупраць, праз стол, у такім жа парадку садзіцца дружына маладога. Госці, каму можна было, выпівалі па чарцы гарэлкі, а пасля гэтага, ужо непасрэдна перад ад'ездам у царкву, маладую садзілі на пасад — на ўслон, які быў засланы вывернутым кажухом. Тым часам родны брат маладой расплятаў ёй касу ў песенным суправаджэнні сябровак:\nРасплёў брат косачку,\nПасля пасаду маладыя браліся за рукі і падыходзілі да бацькоў. Маці і бацька бралі па бохану хлеба, загортвалі іх у канцы ручніка, уздымаючы сярэдзіну высока ўгору. Утваралася нешта накшталт аркі — небасхілу, брамы вечнасці, праз якую і праходзілі маладыя, адпраўляючыся да храма. Пасля храмавага заручэння вясельны поезд вяртаецца да хаты маладой. Тут адбываецца апошняя вячэра нявесты ў хаце роднай матулі. Заканчвалася яна дзяльбой каравая і адорваннем маладых. Дарылі хто што мог — карову, цялушку, парася, грошы. У гэты час кожны імкнуўся выказаць маладым прыгожае паэтычнае пажаданне, у якім было ўсё: клопат пра дабрабыт, здароўе дзяцей, багатую гаспадарку. Вось толькі некаторыя прыклады:\nДарую маладым 10 рублёў\nI восемь капеек медзі,\nКаб былі ў вас дзеці\nЗдаровыя, як мядзведзі.\nДарую грошы, —\nЯ на іх добра пагаравала, —\nХачу, каб маладая\nЯ два дні сеяла пшаніцу, —\nХочаце — жніце, хочаце — не жніце,\nА мяне за няньку вазьміце.\nКаб не любіў чужых жонак.\nА маладой — чыгун буракоў,\nДарую маладому лапці і аборы,\nКаб не любіў чужой Фядоры.\nДзяльба каравая скончана. Госці збіраюцца ехать да маладога. Жаночы хор спявае тым часам развітальную песню:\nВечар гарыць да не выгарыць,\nКаменнейка да не распаліць.\nВечар сядзіць да не заплача,\nМатачкі да не разжаліць.\nСедзячы на покуце.\nУ доме маладога шаноўных і доўгачаканых гасцей сустракалі з радасцю і задавальненнем. Каб маладыя не ступалі на голую зямлю, свякроў засцілала ў варотах прыгожую посцілку. Першым на яе станавіўся сын, затым нявеста. Прычым даўней нявестка станавілася на вечка дзяжы, але толькі пры той умове, калі яна захавала цнатлівасць. Бацькі сустракалі маладых перад парогам хаты. Маці трымала на ручніку хлеб-соль, а бацька — два кілішкі і бутэльку гарэлкі. Бацька тройчы наліваў маладым, а яны толькі прыгублівалі і вылівалі гарэлку праз левае плячо. Затым маладыя цалавалі каравай і атрымлівалі дазвол прайсці ў хату. Малады браў маладую на рукі і пераносіў яе праз парог так, каб яна нічым не датыкнулася да гэтай сакральнай зоны чалавечага жытла. У напрамку па гадзіннікавай стрэлцы маладыя ішлі ў чырвоны кут хаты, пад абразы.\nВяселле ў маладога магло доўжыцца два, а то і тры дні — усё залежала ад сямейнага дастатку. Заканчвалася вяселле зноў-такі дзяльбой каравая маладога і здыманнем фаты з маладой. Але, калі свякроў была ўдавой, то гэты рытуал выконвала ятроўка (дзеверава жонка). Гулялі амаль усю ноч, а зранку збіраліся разам паснедаць і ад душы патанчыць вальс, польку, карапет, падыспан, кракавяк, «На рэчаньку». У нядзелю пасля абеду дзялілі каравай, і госці, каму трэба было ісці на працу ў панядзелак, паціху разыходзіліся. А вось старыя спраўлялі ў гэты дзень «разгрэбіны». Сутнасць звычаю была ў наступным. Калі госці прыходзілі на вяселле, то неслі з сабой па адным або тры літры гарэлкі і пяць-шэсць місак гатовай закускі. У панядзелак усё гэта даядалася і дапівалася, і госці разбіралі-«разграбалі» свой посуд, сваё начынне. Роўна праз тыдзень маладыя разам з бацькамі маладога і сватамі ехалі ў водведкі. Бацькоў маладога як самых пачэсных гасцей садзілі на покуці. У адрас маладой гучала песня:\nМаці ў дачкі пра жыццё пытае.\n— Пытай, маці, у шэрай вуці:\nНа моры начуе — усё горачка чуе.\nЯшчэ праз тыдзень ужо бацькі маладой ехалі на пярэзвы да бацькоў маладога. На гэтым шматдзённая вясельная ўрачыстасць заканчвалася. Пачыналася будзённае жыццё са сваімі турботамі і чаканнем папаўнення ў сям'і.\nПаводле парталу "Край Магілёўскі"\nKryscina, 29.12.11 15:11


Машына з плоскім цеплавым прэсам, Машына для цеплавыціску з валікам з тканіны, Машына з цеплавым прэсам - Asiaprint\nІнтэлектуальнае кіраванне Джэрсі Calandra Roll Heat P ...\n1,7 м шырыня Каляндар Тканіна Цеплаперадача Прэс ...\n70 × 90 Джэрсі Сублімацыя падвойных рабочых ...\nАзіяпрынт ГуанчжоуПрамысловыя Лтд\nЗаснаваная ў 2016 годзе, Гуанчжоу Asiaprint Industrial Co., Ltd. стала лідэрам тэхналогіі сублімацыі прэс-тэрма. Мы пастаўляем машыну для перадачы цеплавога прэса, друкаваную машыну для сублімацыі, друкарскую машыну DTF, машыну для плаўлення, машыну для ціснення, сушылку, паперу для сублімацыі, чарніла і г.д. Размешчаныя ў Гуанчжоу, Кітай, мы праводзім кантроль якасці і тэсціраванне тут перад адпраўкай, каб пераканацца, што наша прадукцыя адпавядае стандарты нашых кліентаў.\nТэхнічная падтрымка ў рэжыме анлайн можа быць аказана своечасова\nі супрацоўнікі будуць вельмі рады вам дапамагчы.\nМы з'яўляемся лідэрам машын для цеплавыціску ў Кітаі.\nНашы машыны з цеплавым прэсам маюць сертыфікацыю CE.\nМы прапануем онлайн-паслугі 24 гадзіны ў суткі, 7 дзён на тыдзень.


У Мінск прыедуць Дасаеў, Хідзіятулін і іншыя зоркі савецкага футбола — Народная Воля\nУ Мінск прыедуць Дасаеў, Хідзіятулін і іншыя зоркі савецкага футбола\n17 чэрвеня сталічны футбольны клуб “Дынама” адзначыць 90-годдзе.\nДнём нараджэння мінскага “Дынама” прынята лічыць дату першага дакументальна пацверджанага матча каманды, які адбыўся 18 чэрвеня 1927 года ў Смаленску, дзе мінчане сустракаліся з мясцовымі аднаклубнікамі і атрымалі першую ў сваёй гісторыі перамогу – 2:1. Дарэчы, у тым жа годзе беларуская каманда заваявала і першы трафей, выйграўшы чэмпіянат БССР.\n“З нагоды юбілею 17 чэрвеня, у суботу, адбудзецца шэраг мерапрыемстваў, – распавёў “Народнай Волі” Дзмітрый ПРАКАПЕНКА – сын легендарнага беларускага футбаліста, які дапамагае арганізоўваць свята. – Спачатку ў гэты дзень на стадыёне “Трактар” пройдзе футбольны матч, у якім сустрэнуцца ветэраны маскоўскага “Спартака” з ветэранамі мінскага “Дынама”. Ужо далі згоду прыехаць такія зоркі, як Рынат Дасаеў, Вагіз Хідзіятулін, Алег Раманцаў, Георгій Ярцаў… Пасля гульні святкаванне працягнецца ў Палацы спорту, дзе будзе арганізаваны канцэрт з удзелам расійскіх і беларускіх артыстаў”.


Галоўная ➠ Будауніцтва ➠ Пеноблок автоклавный купить\nЕсли вас интересует пеноблок автоклавный купить, стоит заглянуть на этот сайт penoblok-group.ru вы найдете пеноблок автоклавный купить отличного качества и по доступной цене.\nАсаблівасць ячэістага бетону ў тым, што да 85% аб'ёму масы матэрыялу займаюць сферычныя паветраныя бурбалкі дыяметрам 1-3 міліметра. У залежнасці ад таго, якім чынам у ячэістага бетону утварыліся гэтыя сферычныя бурбалкі, адрозніваюць пенабетон і газабетон.\nУ пенабетону бурбалкі паветра ўтвараюцца дзякуючы пенаўтваральніка, у газабетону - дзякуючы працэсу гашэння вапны і вылучэнню вадароду. У адрозненне ад газабетону пры вытворчасці пенабетону не выкарыстоўваецца дарагое абсталяванне, такое як автоклавного ўстаноўка.\nПенабетон застывае не ў аўтаклаве, а натуральным чынам. Купіць пенаблокі оптам сёння не праблема, вось толькі наколькі якасны ў гэтым выпадку будзе матэрыял - застаецца пытаннем. Тэхналогія вытворчасці пеноблоков здаецца простай, таму часцяком пенаблокі робяць саматужным спосабам без выканання патрэбнай прапорцыі матэрыялаў, не вытрымліваюцца тэрміны вытворчасці пеноблоков. Пенаблокі складаюцца з пяску, цэменту, пенаўтваральніка, ператворанага ў пену, вады і паветра. Калі не выконваецца прапорцыя і цэменту ў матэрыяле - не дастаткова, пенаблокі становяцца далікатнымі.\nЖыць у дамах з такіх пеноблоков проста не бяспечна. Калі цэменту пры вытворчасці пеноблоков выкарыстоўваецца занадта шмат, пенаблокі страчваюць свае карысныя ўласцівасці. А карысных уласцівасцяў у пеноблоков вельмі шмат. Матэрыял валодае выдатнымі цяпло-і гукаізаляцыйнымі ўласцівасцямі. У прыватнасці пражываючы ў дамах з пеноблоков можна зэканоміць на апале зімой, паменшыўшы падачу цяпла, а ўлетку зэканоміць на кандыцыянавання памяшкання. Гукаізаляцыя ў дамах з пеноблоков дасягае 45 дб.\nПенаблокі адрозніваюцца высокай вогнетрываласцю. Вытрымліваюць прамое ўздзеянне полымя на працягу шасці гадзін. Пенаблокі не схільныя ўздзеянню вады, карозіі, грыбка, цвілі. Некаторыя будаўнікі наогул сцвярджаюць, што пенаблокі ставяцца да вечных матэрыялах.\nКупляючы пенаблокі оптам, трэба абавязкова паглядзець, ці маецца завадскі нумар вытворцы. Гэта дадатковая гарантыя таго, што пенаблокі зробленыя фабрычным, а не саматужным спосабам у адпаведнасць з тэхнічнымі ўмовамі.\nТАА "ХЕБЕЛЬ-БЛОК" з'яўляецца:\nвядучым дылерам ліпецкага завода ААТ "НЛМК" (Ліпецк, газасілікат Hebel),\nвядучым дыстрыбутарам завода ЗАТ "Кселла-Аэроблок-Цэнтр" (Мажайск, газабетон Ytong),\nдылерам завода ААТ "Бонолит - Будаўнічыя рашэнні" (Старая Купавна, газасілікат Bonolit).\nдылерам завода ААТ "Бонолит - Будаўнічыя рашэнні" (Малоярославец, газасілікат Bonolit).\nТаксама, Вам можа быць карысная наступная інфармацыя:\nЖадаючы купіць пенаблокі оптам, не перашкодзіць папярэдне навесці даведкі аб прадаўцу. Як доўга кампанія або асоба, якое рэалізуе пенаблокі оптам, працуе на рынку. Не мяняе Ці гэтая кампанія з перыядычнасцю раз у паўгода месцазнаходжанне свайго офіса. Нядрэнна было б пабываць у офісе прадаўца пенблоков оптам. Паглядзець, калі ці ёсць нейкія дыпломы і ўзнагароды ў кампаніі, ці ўдзельнічае яна ў выставах. Калі ў кампаніі - прадаўца пеноблоков оптам няма ўласнага сайта, гэта ўжо мусіць навесці на пэўныя падазрэнні. Не перашкодзіць таксама калі вы знойдзеце пакупнікоў, якія зрабілі заказ пеноблоков оптам у гэтай кампаніі, і звяжацца з імі. Калі ў кампаніі не хочуць вам назваць хаця б аднаго з кліентаў - гэта падстава адмовіцца ад супрацоўніцтва з гэтай кампаніяй.


ВЫПРАЎЛЕНА ПАМЫЛКА АЎТЭНТЫФІКАЦЫІ ШЛЮЗУ МАДЭМА U-VERSE - МЯККІ\nВыпраўлена памылка аўтэнтыфікацыі шлюзу мадэма U-Verse\nАпублікавана наАпошняе абнаўленне: 23 чэрвеня 2021 г\nВы сутыкнуліся з памылкай збой аўтэнтыфікацыі шлюза пры спробе падключыцца да Інтэрнэту? Калі так, то прачытайце гэта кіраўніцтва аб тым, як выправіць памылку аўтэнтыфікацыі шлюзу U-verse мадэма.\nШто такое памылка аўтэнтыфікацыі шлюза?\nГэтая памылка часта сустракаецца пры выкарыстанні мадэма U-verse для падлучэння да Інтэрнэту. Гэта таксама можа адбыцца, калі першапачатковыя налады маршрутызатара пашкоджаны. The маршрутызатар аб'ядноўвае некалькі налад запуску, каб паскорыць працэс канфігурацыі налад. Аднак ён можа пашкодзіцца і, такім чынам, перашкодзіць вам карыстацца Інтэрнэтам.\nШто з'яўляецца прычынай памылкі аўтэнтыфікацыі шлюза U-Verse?\nВось некаторыя з асноўных прычын гэтай памылкі:\nМаршрутызатар назапашвае налады запуску, якія павялічваюць час яго загрузкі.\nРаптоўнае / раптоўнае адключэнне маршрутызатара.\nПровод/кабель Ethernet не падлучаны да правільнага порта ONT.\nПершапачатковыя налады маршрутызатара пашкоджваюцца.\nЯк выправіць памылку аўтэнтыфікацыі шлюзу мадэма U-Verse\nСпосаб 1: Праверце порт і кабель ONT\nСпосаб 2: Выключыце маршрутызатар\nСпосаб 3: Праверце падключэнне да сеткі\nСпосаб 4: Праверце на адключэнне\nСпосаб 5: Скід налад мадэма\nКалі ў вас няма правільнага кабеля ў аптычным сеткавым тэрмінале, то ёсць порта ONT, вы можаце сутыкнуцца з праблемай аўтэнтыфікацыі шлюза.\n1. Праверце, ці падключаны провад Ethernet да правільнага порта ONT.\n2. Калі вы не ўпэўненыя, які з іх з'яўляецца портам ONT, звярніцеся да кіраўніцтва карыстальніка.\n3. Упэўніцеся, што кабель трывала прымацаваны. Няшчыльна падлучаны провад можа стварыць праблемы, нават калі ён падлучаны да правільнага порта ONT.\nПасля таго, як правільныя злучэнні ўстаноўлены, паспрабуйце падключыцца да шлюзу і пераканайцеся, што памылка ліквідаваная. Калі няма, пачніце ліквідацыю непаладак з наступнага метаду.\nПамылка аўтэнтыфікацыі шлюза можа адбыцца, калі інтэрнэт-кэш маршрутызатара зламаны. Такім чынам, мы ачысцім кэш гэтым метадам, выключыўшы маршрутызатар наступным чынам:\n1. Выдаліце кабель харчавання выключыць мадэм цалкам.\nдва. Выдаліць кабель Ethernet з абодвух канцоў і чакаць хвіліну ці дзве.\n3. Падключыце шнуры да мадэма і Уключыць маршрутызатар.\nВярніцеся да шлюза і праверце наяўнасць змяненняў.\nТаксама чытайце: Выправіць. Шлюз па змаўчанні недаступны\nНекаторыя карыстальнікі сутыкаюцца з памылкай аўтэнтыфікацыі шлюзу U-verse нават пасля ўключэння сілкавання на маршрутызатары. У такіх выпадках праверце падключэнне да Інтэрнэту, выканаўшы наступныя дзеянні:\n1. Праверце, ці не сапсаванае злучэнне, ці не былі адлучаны шнуры.\n2. Калі вы хочаце стварыць прамое злучэнне, зніміце ўсе акумулятары, сеткі абароны і іншае абсталяванне.\n3. Пракансультуйцеся з вашым правайдэрам інтэрнэт-паслуг, каб выключыць якія-небудзь праблемы з іх боку.\nПаспрабуйце яшчэ раз падключыцца да шлюза і пераканайцеся, што праблема ліквідаваная.\nЧасам праверка і ліквідацыя збояў могуць вырашыць гэтую праблему. Вы можаце праверыць наяўнасць адключэння, наведаўшы вэб-сайт, прысвечаны гэтым відам аперацый, у гэтым выпадку, MyATT .\n1. Перайсці да MyATT старонка .\nдва. Увайсці з паўнамоцтвамі.\n3. Цяпер выберыце Выпраўце гэта зараз! як паказана пад Дапамажыце з маёй паслугай раздзел.\n4. Шлюз будзе тэстуецца аўтаматычна каб праверыць наяўнасць памылак.\n5. Ужыць рэкамендаваныя выпраўленні , выконвайце крокі, якія з'яўляюцца на экране.\n6. Выйдзіце з вэб-сайта і перазапуск ваш мадэм.\nПераканайцеся, што вы можаце выправіць памылку аўтэнтыфікацыі шлюзу U-verse. Калі праблема не знікне, паспрабуйце скінуць налады мадэма, як патлумачана ў наступным метадзе.\nнататка: Майце на ўвазе, што скід мадэма таксама скіне ўсе налады вашага прылады. Скід мадэма можна зрабіць наступнымі спосабамі:\nВарыянт 1: з дапамогай кнопкі скіду\nНаціснуўшы кнопку скіду на задняй панэлі мадэма, вы можаце скінуць налады мадэма:\n1. Націсніце і ўтрымлівайце кнопку Кнопка скіду не менш за 30 секунд.\n2. Калі агеньчыкі пачынаюць міргаць, вызваліць кнопка.\n3. Пераканайцеся, што мадэм уключаны .\n4. Вярнуцца да шлюз каб праверыць выпраўленне памылкі.\nВарыянт 2: выкарыстанне вэб-браўзэра\n1. Тып 192.168.1.1 або 192.168.1.2 у адрасны радок вэб-браўзэр .\nнататка: Калі вышэйзгаданы IP не працуе, вам трэба знайсці IP-адрас вашага маршрутызатара які даступны ўнізе або збоку маршрутызатара).\n2. Увядзіце ўліковыя дадзеныя і націсніце Увайдзіце ключ да увайсці.\nЗаўвага: розныя маршрутызатары маюць розныя ўліковыя дадзеныя для ўваходу па змаўчанні.\n3. Выберыце Налады >> Скід >> Дыягностыка .\n4. Выбірайце Скід да заводскіх налад і дачакайцеся завяршэння працэсу скіду.\n5. Пасля завяршэння скіду мадэм будзе перазапуск сябе.\nТаксама чытайце: У чым розніца паміж маршрутызатарам і мадэмам?\nQ1. Што азначае памылка аўтэнтыфікацыі?\nГэтая праблема звычайна паказвае на тое, што ваш сеткавы пароль няправільны. Вы павінны яшчэ раз пераканацца, што вы ўвялі правільны пароль Wi-Fi. Калі вы скідаеце маршрутызатар або змяняеце яго налады, ваш пароль скідаецца сам. У гэтым выпадку вам трэба будзе ўвесці новы пароль.\nQ2. Што азначае памылка аўтэнтыфікацыі PDP?\nПраблема аўтэнтыфікацыі PDP сведчыць аб тым, што ваша прылада не атрымала неабходных налад для аўтаматычнага падключэння. Памылка аўтэнтыфікацыі PDP можа сведчыць аб няспраўнасці, неадпаведнасці або адсутнасці сеткавай інфармацыі.\nQ3. У чым розніца паміж маршрутызатарам і мадэмам?\nМадэм - гэта прылада, якая дазваляе падключацца да Інтэрнэту або а шырокая сетка (WAN) . Маршрутызатар, з іншага боку, падключае вашыя прылады да вашай лакальнай сеткі або сеткі Wi-Fi і дазваляе ім звязвацца адзін з адным па бесправадной сувязі .\nМадэм служыць вашым інтэрнэт-шлюзам, у той час як маршрутызатар служыць цэнтральным месцам для ўсіх вашых прылад.\nЯк выправіць памылку 502 Bad Gateway\nРашэнне праблем з падключэннем да Інтэрнэту ў Windows 10\n10 спосабаў выправіць uTorrent не адказвае\nЯк уключыць Active Directory ў Windows 10\nМы спадзяемся, што гэта кіраўніцтва было карысным, і вы змаглі выправіць памылку аўтэнтыфікацыі шлюзу U-Verse. Дайце нам ведаць, які метад спрацаваў вам лепш за ўсё. Калі ў вас ёсць якія-небудзь пытанні / каментарыі адносна гэтага артыкула, не саромейцеся пакідаць іх у раздзеле каментароў.


Голас Любаншчыны » Ад заснавання да дня цяперашняга\nУ чытальнай зале Любанскай раённай цэнтральнай бібліятэкі адбылося мерапрыемства, прымеркаванае да 85-годдзя з дня заснавання раённай газеты «Голас Любаншчыны».\nАрганізавалі яго для наведвальнікаў работнікі аддзела абслугоўвання РЦБ і аддзялення дзённага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва.\nНапачатку ўрачыстасці загадчык аддзела абслугоўвання Алена Булдык зрабіла экскурс у гісторыю, пачынаючы з 15 жніўня 1932 года, калі ў свет выйшаў першы нумар газеты. Прыгадала прозвішчы пачынальнікаў справы, таленавітых журналістаў, а таксама тэматыку артыкулаў у розныя часы, агучыла некаторыя цікавыя факты. Як, напрыклад, тое, што першая цана газеты на квартал складала 95 капеек і што найперш рэдакцыя размяшчалася ў звычайнай хаце ў Любані, на месцы цяперашняга магазіна «Адзенне» па вуліцы Першамайскай. Там жа знаходзілася і тыпаграфія, у якой друкавалі раёнку. «Для любанчан гэта было вельмі папулярнае месца. Людзі прыходзілі туды з навінамі, якімі-небудзь праблемамі ці проста паразмаўляць», – распавяла Алена Канстанцінаўна.\nКалі пачалася Вялікая Айчынная вайна, газета пэўны час не выдавалася. Першы нумар яе быў надрукаваны ў красавіку 1943 года на партызанскім востраве Зыслаў. Асноўнай тэмай стала барацьба з нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Пасля ваеннага ліхалецця выконваліся чарговыя надзённыя задачы: узнаўленне разбуранай народнай гаспадаркі, пасля – будаўніцтва камунізму… З гадамі мянялася і назва газеты: «Калгаснік Любаншчыны», «Кліч Радзімы», «Будаўнік камунізму», «Голас Любаншчыны».\nВядома, восем з паловай дзесяцігоддзяў для выдання – гэта вялікі адрэзак часу, нібы жыццё чалавека, у якім адбылося шмат падзей. Змянілася нямала таленавітых журналістаў, карэспандэнтаў, увогуле работнікаў рэдакцыі. Па дадзеных, якія маюцца, раённую газету ў розныя гады ўзначальвалі пятнаццаць чалавек, у іх ліку Піліп Касцюкавец, Іван Куляшоў, Вячаслаў Харытонаў, Іван Муравейка, Барыс Пернікаў, Васіль Калібераў, Мікалай Аленчык, Валерый Паўловіч.\nУдзельнікі ўрачыстасці ўзгадалі былых кіраўнікоў раёна, фотаздымкі якіх не раз з’яўляліся на старонках раённай газеты. Пра цяперашнія дні творчага калектыву «Голасу Любаншчыны» распавяла загадчык аддзела сельскай гаспадаркі рэдакцыі Алена Вульф. Выступоўца засяродзіла ўвагу слухачоў на сучасных тэхналогіях і новых формах падачы матэрыялаў выдання. Сёння карыстаюцца попытам сайт газеты, старонкі і групы ў сацыяльных сетках, падпіска на выданне ў фармаце PDF і інш.\nПадчас мерапрыемства чытачы розных узростаў дзяліліся ўласнымі меркаваннямі і прапановамі, бачаннем сучасных праблем. З нагоды юбілею «Голасу Любаншчыны» ў адрас калектыву раёнкі прагучалі пажаданні, цёплыя словы. Дадалі настрою песні пад гітару. Сустрэча атрымалася змястоўнай і карыснай, а напрыканцы яе ўдзельнікі разам сфатаграфаваліся – на памяць.


На Закарпацце народныя музыкі паспаборнічаюць у новым тэлешоў\nНа Закарпацце стартуе музычны тэлепраект «Загудеме заадно ў Рокаш аркестра», які падрыхтавалі музыка Віктар Янцо з камандай. Праект будзе выходзіць на адным з тэлеканалаў і закліканы паказаць як мага больш народных музыкаў Закарпацця. Пра гэта Віктар Янцо распавёў на прэзентацыі, – інфармуе ўласны карэспандэнт. Ідэя ўзнікла пасля яго ўдзелу ў журы на падобным шоў – &Laquo; Лабух-шоў » тэлеканала ZIK. &Laquo; У тым праекце выйграў Закарпацкі група « з сябе групы » і я вырашыў, чаму б не стварыць такое на Закарпацце, – кажа музыка. &Ndash; У нас праект называецца « Загудеме ў ’ едно ў Рокаш-аркестра, А выбраныя Закарпацкі музыканты пасля тэлевізійнага спаборніцтвы згуляюць у аркестры ». Аляксандр Мерявчик, вядучы шоў, паведаміў, што ўжо праведзена п ’ Пяць адборачных тураў, праслухана каля 50 удзельнікаў, розных па рэпертуары і тэматыцы. Праект яшчэ на завершаны ў вытворчасці. На запіс кожнай праграмы прыязджалі вядомыя асобы. Паперады – спаборніцтвы, якія пройдуць у эфіры. У ’ Вячаслаў Ягораў, рэжысёр праекта заўважыў, што да ўдзелу ў праекце зголосиличя закарпатцы ва ўзросце ад 6 да 75 гадоў. &Laquo; Гэты медыйны прадукт павінна спадабацца масаваму гледачу, – дадаў рэжысёр. &Ndash; Кожны ўдзельнік стварае сваю атмасферу выканання ». Ірына Янцо распавяла, якшукалі удзельнікаў праекту: « У канцы года мы трапілі на нараду ў абласное ўпраўленне культуры і папрасілі паведаміць аб праекце ў раёны. Некаторыя раёны не прадставілі удзельнікаў, казалі, што не вартыя куды далей вёскі выступаць. Але многія пагадзіліся. Прыязджалі да нас у Мукачава, адмыслова абсталяваны павільён для здымак ». Па словамі Віктара Янцо, на кастынгу да ўдзельнікаў прыглядаліся: як будзе паводзіць сябе выканаўца ў калектыве, бо ў фінале музыкі гуляць у аркестры, дзе трэба ўмець акампанаваць, а не дэманстраваць сола. Ўмеюць выканаўцы спяваць рытмічна, бо выконваць адпаведныя музычныя творы. Ўлічваліся таксама чысціня спеваў і артыстычнасць. Шоў будзе выходзіць на тэлебачанні кожную суботу, выступаць па 9 музыкаў. У канцы адбяруць 15 удзельнікаў для Рокаш-аркестра. А завершыцца праект вялікім канцэртам у Мукачаўскага замку ў канцы траўня. Аб гэтым паведаміў\n← У Львове кіроўца... На Тернопольщине піратэхнікі... →


Асаблівасці і зярністасць вастрыльных камянёў - Блог пра інструменты\nВастрыльныя камяні прадстаўлены пародай пяшчанікаў, яны маюць вострую зярністасць, што дазваляе вырабляць тачэнне металічных рэжучыя інструментаў. Для таго каб камень валодаў эфектыўнасцю, яго збожжа не павінны быць надзейна злучаны, гэта абумоўлена тым, што зверху размешчаныя вострыя куты пры выкарыстанні сціраюцца і становяцца гладкімі, тады як яны адлучаюцца і на верхні пласт выступаюць вострыя куты зерня.\nРазнавіднасці вастрыльных камянёў і брускоў.\nПа гэтай прычыне ў практыцы для розных мэтаў прымяняюцца камяні разнастайных характарыстык і паходжання.\nАрканзасский камень мае ў аснове традыцыйны крышталічны кремнезем, іншымі словамі, кварц. Аднак структура ў гэтага матэрыялу асаблівая. Сярод першых характарыстык можна вылучыць тое, што гэтая парода выступае ў якасці найбольш чыстай з усіх кварцавых. Так, SiO2 у ёй змяшчаецца ў колькасці 99,5%. Калі вырабляць параўнанне з горным крышталем, то нават у ім старонніх уключэнняў значна больш. Другая асаблівасць Арканзаса выказана ў тым, што ён валодае аднастайнай пародай з крышталічным кварцам: ён мае самую дробную зярністасць, так, памер збожжа роўны мяжы 1-6 мікрон. Апошняе на што варта звярнуць увагу, гэта трываласць сувязяў паміж фракцыямі, якая з'яўляецца вельмі моцнай. Гэта абумоўлена импликационной структурай, што выражана тым, што зубчастыя мяжы фракцый нібы ўплятаюцца сябар у сябра. Гэты матэрыял вельмі рэдкі, адзінае месца ў свеце, дзе знойдзена яго радовішча, басейн ракі Арканзас, якая працякае ў Амерыцы. Менавіта яна і дала назву каменю.\nМалюнак 1. Табліца зярністасці камянёў Арканзас, вашита і індыю.\nУ даўнія часы парода залягала ў мясцовасці масіўнымі пластамі, аднак у канчатковым выніку людзі пачалі вырабляць інтэнсіўныя распрацоўкі, якія зрабілі паклады больш беднымі. На сённяшні дзень гэты матэрыял мае небяспеку быць прылічаным да каштоўных камянёў. Параўнанне дазволіць зразумець, наколькі рэдкі гэты матэрыял. Нават алмаз здабываюць у некалькіх дзясятках месцаў. Апісваная горная парода, як сібірскі чароит, цалкам можа і зусім бясследна знікнуць. Пры больш буйной зярністасці Арканзаса яго сітаватасць больш, гэта паказвае на тое, што парода ў гэтым выпадку валодае не гэтак значнай цвёрдасцю. Ён прадстаўлены рознымі гатункамі, сярод іх: цвёрды, сярэдні, а таксама мяккі, залягае парода асобнымі, часта сумежнымі пластамі.\nТачыльны камень Вашита\nВышэйапісаным каменю даволі часта спадарожнічае іншай, аднак ён найбольш распаўсюджаны і можа быць прадстаўлены некалькімі кветкамі, сярод іх: шэры, буры або чорны. Ён носіць назву "вашита". Згаданая парода - гэта толькі толькі варыяцыя мяккага Арканзас.\nВашита мае больш буйную зярністасць, калі вырабляць параўнанне з асноўным каменем, акрамя таго, у яго складзе ўтрымліваецца большая колькасць разнастайных прымешак.\nАле гэта не робіць вашиту менш якасным вастрыльным каменем. На мал. 1 можна ўбачыць параўнальную табліцу прыкладнай зярністасці камянёў Арканзас, вашита і індыю.\nЯпонскія водныя камяні\nМалюнак 2. Маркіроўка і памеры вастрыльных камянёў.\nЯпонскія камяні натуральнага паходжання ўжо даволі даўно прызнаны ва ўсім свеце, больш за тое, яны маюць статус камянёў, якія займаюць адны з першых пазіцый у сваім класе. На працягу многіх гадоў дадзеныя камяні, асабліва тычыцца тых, што здабываюцца каля каменяломняў, размешчаных паблізу Кіёта, выступаюць у якасці прадмета пажадлівасці. Гэта тлумачыцца тым, што згаданыя матэрыялы маюць непараўнальныя абразіўныя характарыстыкі.\nНа тэрыторыі каля Кіёта можна сустрэць велізарную колькасць каменяломняў, якія займаюцца вытворчасцю выдатных вастрыльных камянёў, аднак у дачыненні да кошту і якасных характарыстык усе камяні можна падзяліць на дзве вялікія групы, першая з якіх - Усходнія рэчы, якая гучыць у перакладзе на японскую як 東 物; і Заходнія рэчы, у перакладзе на японскую мову - 西 物. Пры гэтым Усходнія матэрыялы маюць значна больш высокі кошт, акрамя таго, яны з'яўляюцца больш каштоўнымі і паважанымі. Да групы Ўсходніх камянёў ставяцца некаторыя разнавіднасці, сярод якіх: Накаяма (Nakayama), Оозуку (Oozuku), Нарутаки (Narutaki), Шабудани (Shoubudani), Окуда (Okudo). Калі параўноўваць названыя камяні, то Накаяма мае сярод астатніх вялікую славу.\nСярод вастрыльных камянёў у агульным разуменні нельга не адзначыць абразіўныя штучныя матэрыялы, якія яшчэ называюцца брускамі. У асноўным у іх складзе збожжа электрокорунда, апошні з якіх прадстаўлены надзвычай цвёрдым матэрыялам, створаным на базе аксіду алюмінія, які мае ў табліцы наступнае абазначэнне Al2O3.\nМалюнак 3. Табліца прымянення японскіх вастрыльных камянёў.\nАснова можа ўтрымліваць і карбід крэмнія, тэхнічнае назва якога карборунд; тады як хімічны склад прадстаўлены пазначэннем SiC, у складзе можа змяшчацца i злучны матэрыял. Ад якасці апошняга і равноразмерности фракцый залежаць якасныя характарыстыкі бруска. Калі мяркуецца тачыць інструмент з выкарыстаннем штучнага абразіўнага каменя, то варта ўжываць змазку, у ролі якой можа выступіць вада ці мыльны раствор. У адваротным выпадку падстава даволі хутка зашмальцаваныя сталёвы пылам. На мал. 2 можна ўбачыць вастрыльныя штучныя камяні, выкананыя на базе карбіду крэмнія з даданнем керамічнай звязкі.\nШтучныя водныя камяні\nШтучныя японскія водныя камяні - гэта вынік працы, у момант неабходнасці менш дарагая альтэрнатыва, бо прыродныя запасы камянёў высокай якасці ў дадзены момант працягваюць вычэрпвацца. Гэта цягне за сабой, што кошт на іх нястомна расце. Так, цана натуральнага каменя, габарыты якога эквівалентныя памерах кладкавага цэглы, можа вар'іравацца ў межах некалькіх тысяч даляраў. Аднак у штучнага каменя, прадстаўленага сінтэтычным водным матэрыялам, будзе гарантаваная адзіная зярністасць па ўсёй структуры, на што ніяк нельга разлічваць у выпадку з натуральным прыродным матэрыялам. Японскія вастрыльныя камяні, якія маюць прыроднае паходжанне, як правіла, ужываюць прыватныя майстры, а таксама тыя людзі, якія лічаць сябе аматарамі заточном справы ў традыцыйным сэнсе.\nНа мал. 3 можна ўбачыць табліцу, у якой прадстаўлены галоўныя асаблівасці вастрыльных японскіх водных камянёў, сярод якіх не толькі паказчыкі зярністасці, але прымяненне, а таксама абразіўны матэрыял у аснове.\nТабліца адпаведнасці абразіўных матэрыялаў.\nАлмазныя брускі таксама могуць мець розную ступень зярністасці, такім чынам, матэрыял змяшчае ў складзе розную велічыню фракцый алмазнай крошкі. З прычыны таго што алмаз значыцца найбольш цвёрдым матэрыялам, з дапамогай алмазнага бруска можна завастрыць нож у самыя кароткія тэрміны. Алмазны абразіў фармуе досыць агрэсіўную рэжучую абзу, якая мае другая назва - мікра-піла, аднак яна досыць хутка выкрашивается, што становіцца прычынай таго, што рэжучая абза тупіцца. Тады як водныя камяні з абразіўным збожжам нязначнай велічыні фармуюць куды больш гладкая падстава абзы, яна значна больш павольна выкрашивается. Гэта абумоўлівае тое, што рэжучая абза на працягу доўгага перыяду эксплуатацыі не затупляется. Монакрышталі і поликристаллы, якія прысутнічаюць у дыяментах, не гэтак схільныя выкрашиванию.\nУкраінскія вастрыльныя камяні\nВа Ўкраіне таксама вырабляюцца вастрыльныя камяні. Яны прызначаюцца спецыяльна для завострывання нажоў. Такое прызначэнне надзвычай важна, паколькі патрабаванні, што прад'яўляюцца да падобнага каменю, адрозніваюцца ад тых, што патрэбныя пры прамысловай механічнай апрацоўцы. З прычыны таго што вытворчасць камянёў ажыццяўляецца з уласнай сыравіны, кошт іх значна ніжэй замежных аналагаў. У якасці плюсаў такога матэрыялу выступае не толькі даступнасць, але і характарыстыкі, выяўленыя аптымальнымі якасцямі злучнага рэчыва, якое здольна забяспечыць найбольш падыходнае суадносіны зносаўстойлівасці і абнаўляльнасці збожжа. Такія камяні выпускаюцца ў вялікім асартыменце памераў.\nСхема маркіроўкі тачыльнага каменя.\nПры распрацоўцы гэтага каменя былі апрабаваныя разнастайныя варыянты рэцэптур. Кожная была праверана на прыдатнасць да працэсу завострывання, дзе была ўлічаная і камфортнасць правядзення работ. Адзін з варыянтаў прыйшлося адхіліць з прычыны таго, праца суправаджалася значным недахопам, які выражаны адукацыяй залішняй колькасці бруду. Нягледзячы на тое што майстры гатовыя цярпець такое нязручнасць пры ажыццяўленні ручной завострывання, тачыльны прыбор з падобнай рэцэптурай не сталі вырабляць, так як пры выкарыстанні гэтага абразіва ў сістэме тачылкі маркі Apex бруд аказваецца лішняй.\nПаўднёва-Афрыканскія вастрыльныя камяні Zulu Grey\nГэтыя камяні атрымалі сваю назву з-за мясцовасці, у якой яны здабываюцца, у правінцыі Kwa Zulu-Natal. Нягледзячы на выдатныя якасныя характарыстыкі, гэтыя камяні не гэтак распаўсюджаныя сярод айчынных заточников, бо яны не валодаюць векавой гісторыяй, акрамя таго, матэрыял мае вельмі высокі кошт, гэтыя фактары не спрыяюць іх хуткага распаўсюджванню.\nДля брытвы вырабляць давядзенне працоўнай паверхні каменя і бакі рэкамендуецца ў абавязковым парадку. Пры выкарыстанні такія камяні не вылучаюць завісь, аднак калі выкарыстоўваць яшчэ адзін, то, магчыма, яна і з'явіцца. У працы такі матэрыял праяўляе сябе даволі добра. Некаторыя майстры загадзя вырабляюць замочванне для таго, каб дасягнуць больш камфортнай працы. Робяць гэта, як правіла, прыкладна на паўгадзіны ці крыху больш, аднак пры ажыццяўленні такіх працэдур з апісваным каменем асаблівай розніцы не адзначаецца.\nТабліца маркіроўкі зярністасці па розных стандартам.\nПрацуе матэрыял выдатна як з мыльнай вадой, так і з той, што не мае дадаткаў. Пры шырокім падводзе бліжэй да завяршэння работ і выкарыстанні вады брытва пачынае некалькі подлипать.\nЧаста ў тандэме з Арканзаса выкарыстоўваюць алей. Калі ўжыць апісваны матэрыял з ім, то вынік будзе выдатным. Папярэдне трэба будзе капнуць масла, расцёршы яго, з дапамогай сурвэткі можна пазбавіцца ад лішняга колькасці. Майстры адзначаюць добрыя і прыемныя тактыльныя адчуванні, матэрыял навобмацак быццам аксамітны. Незалежна ад таго, якія брытвы выкарыстоўваюцца, праяўляе паверхню для точеные сябе добра з імі з усімі.\nСпецыялісты, якія выкарыстоўваюць для завострывання камяні Zulu Grey, адзначаюць, што інструмент пасля свабодна рэжа і адказвае ўсім патрабаванням вастрыні.\nКалі вы маеце намер завастрыць брытву з дапамогай такога каменя, то ў завяршэнне даводкі неабходна некалькі падымаць кут, пры гэтым трэба рабіць каля 30-50 праходаў для кожнага боку інструмента, здзяйсняючы такі ціск, якое не перавышае вагі брытвы.\nСпецыялісты адзначаюць, што не выкарыстоўваюць брытвы, якія прайшлі рэстаўрацыю, аднак пры тэставанні апісванага каменя і давядзенні брытваў рознай вытворчасці вынікі апынуліся добрыя і паказальныя.\nСпосабы завострывання на водных камянях.\nНекаторыя сцвярджаюць, што Паўднёва-Афрыканскія камяні можна лічыць лідэрамі фінішнай апрацоўкі сярод усіх астатніх, у тым ліку калі вырабляць параўнанне з Coticule і Guangxi і Цюрынгскай шыферам. Рэкамендавана выкарыстоўваць алей, аднак вада сябе праяўляе ў якасці змазкі ані не горш. У якасці адзінага мінусу ў гэтым выпадку выступае цана, аднак калі вырабляць эксплуатацыю вельмі беражліва і для ўласных патрэб, то ён праявіць сябе вельмі эканамічна. Ён добра спраўляецца і з давядзеннем надзвычай цвёрдых клінкоў, якія не пад сілу некаторым іншым камянях. Зярністасці каменя хапае для правядзення такога роду работ.\nПерш чым набываць вастрыльных паверхню натуральнага або штучнага паходжання, варта вызначыцца, для якіх мэт і з якой інтэнсіўнасцю вы будзеце яго выкарыстоўваць.\nКалі раней вы не мелі вопыту работы з камянямі, прызначанымі для дакладны, а пасля плануеце ўжываць іх не гэтак часта, то пераважней ня набываць дарагі матэрыял, а скарыстацца дапамогай спецыяліста.\nФактары, на якія варта звярнуць увагу пры выбары каменя:\nВытворчасць камянёў Coticule\nТабліца абразіўнай здольнасці матэрыялаў.\nБельгійскія камяні вядомыя сваёй гісторыяй, якая пачалася 140 гадоў таму. Кар'ер мае наступныя памеры: 300х100 м, а здабыча вырабляецца на глыбіні ў межах ад 50 да 60 м. Для таго каб атрымаць 1 кг згаданага матэрыялу, неабходна здабыць прыкладна 2 т пароды.\nВытворчасць вастрыльных камянёў мяркуе нарэзку на асобныя пласціны, якія валодаюць таўшчынёй, роўнай 7-14 мм. З прычыны таго што прыродны матэрыял валодае высокай далікатнасцю, у якасці яго асновы выкарыстоўваюць чорны бразільскі або партугальская сланец. Гэта дазваляе атрымаць дужы тачыльны камень. На апошнім этапе ажыццяўляецца шліфоўка брускоў. Гэтыя працы вырабляюцца ўручную, у працэсе гэтага выкарыстоўваецца алмазны камень. Кожны бок паліруецца, а боку скругляются. У канчатковым выніку атрымоўваецца атрымаць камяні рознай якасці і гатунку і памеру.\nГабарыты кавалкаў вызначае майстар, у працэсе чаго выкарыстоўваецца табліца памераў. Кожны камень Coticule з'яўляецца вынікам выключна ручной працы, гэта паказвае на тое, што кожнае выраб - адзінае ў сваім родзе.\nІснуе яшчэ Бельгійскі Сіні Камень, вытворчасць якога цалкам ідэнтычна папярэдняга, аднак у якасці выключэння выступае апошні этап склейвання.\nПредыдущаяЯк зрабіць міні пілараму сваімі рукамі\nСледующаяЯк выбраць балгарку кутнюю шлифмашинку для хатняга


28 сьнежань 2010, 15:02\nАдразу пасьля выбараў адзін журналіст, некалькі гадоў таму дэпартаваны зь Беларусі, напісаў палымянае эсэ пра беларускіх герояў, якія на плошчы ратавалі гонар нацыі. Але я падзяляю пафас таго тэксту толькі часткова. Словы захапленьня беларусамі ў эсэ перамяжаюцца з праклёнамі і папрокамі на адрас Захаду, найперш Эўропы, якія здрадзілі беларускую дэмакратыю, пакінулі беларускую апазыцыю і вядуць цынічную гульню з дыктатарам. Пра Расею той аўтар сказаў усяго два-тры сказы, маўляў сонная Расея яшчэ не раскатурхалася і мова пра яе пойдзе пазьней.\nДумаю, што любы аўтар пры такіх развагах меўся б прыгадваць Расею найперш. Менавіта гэтая імпэрская краіна, якая страціла нядаўна частку сваіх ускраінных калёніяў, пакутліва перажывае гэтую страту і адчайна спрабуе хоць нешта вярнуць, НАЙПЕРШ вінаватая ў тым, што адбываецца зь Беларусьсю. Той журналіст меў бы не забывацца, што гэта якраз Расея (яна, адзіная) утрымлівае цяперашні беларускі рэжым – самі ж нядаўна падлічылі, што за апошнія 10 гадоў сяброўства зь Беларусьсю ім каштавала 55 мільярдаў даляраў.\nНу але падлікі гэтыя ў Расеі рабілі ў часе сёлетніх сварак зь Менскам. І былі гэта, як аказалася, усяго толькі сяброўска-братэрскія сямейныя папрокі. Насамрэч расейская эліта, якая дзесяцігодзьдзямі працавала “по линии гланого противника” і прывыкла быць таму праціўніку адзінай роўняю ў сьвеце, ня можа цяпер адчуваць сябе камфортна без інтэграцыі і вайсковых саюзьнікаў на сваіх заходніх межах. Таму за тыдзень да выбараў, раптам, дамовіліся пра бязмытную нафту і падпісалі пагадненьне аб адзінай эканамічнай прасторы. Магчыма шмат хто недаацаніў дамову пра нафту, думаючы, маўляў, ну і што, што ўся нафта ў Беларусь пойдзе бяз мыта – і Беларусь жа будзе аддаваць усё экспартнае мыта за прададзеную нафту ў расейскі бюджэт. Ну так. Толькі ніхто не напісаў, колькі бязмытнай расейскай нафты застанецца ў Беларусі, колькі яе будзе перапрацавана і прададзена беларускім спажыўцам па завышаных коштах і колькі яе паслужыць на карысьць адсталай і нерэфармаванай беларускай народнай гаспадаркі. А вось Пуцін 16 сьнежня падлічыў (папярэдне абмовіўшыся, што гэта яшчэ і ня поўная сума), што Беларусь у наступным годзе атрымае ад Расеі субсыдыяў на суму 5 мільярдаў 300 мільёнаў даляраў.\nМала хто заўважыў і тое, што празь дзень пасьля выбараў, ужо 21 сьнежня, Палата прадстаўнікоў ратыфікавала падпісанае тыдзень перад гэтым у Маскве пагадненьне аб стварэньне з 2012 году адзінай эканамічнай прасторы. Цяжка прыгадаць яшчэ хоць адзін прыклад такой вокамгненнай ратыфікацыі... Ясна, што ў такі спосаб рэжым заплаціў Маскве за фінансавую падтрымку і за будучае прызнаньне выбараў. Карацей, дамовіліся. Можна сказаць, што Масква зрабіла магчымым тое, што адбылося ў Менску 19 сьнежня і ў наступныя дні, Масква дазволіла пакалечыць Някляева і Саньнікава і г.д.\nМАРАЛЬНАЯ АДКАЗНАСЬЦЬ ЗАХАДУ ПЕРАД БЕЛАРУСЬСЮ\nШто да маральнай адказнасьці Захаду, пад якім я разумею Эўропу і Амэрыку, дык яны перад Беларусьсю, вядома, таксама вінаватыя. У апошнія тыдні ў інтэрвію Радыё Свабода беластоцкі прафэсар Яўген Мірановіч і славуты амэрыканскі аналітык Пол Гоўбл згадзіліся, што ў пачатку 90-х гадоў Захад не заўважыў Беларусі і недастаткова дапамог ёй эканамічна, не дапамог выйсьці з-пад злавеснай залежнасьці ад былой мэтраполіі. І я згаджаюся з экспэртамі. Але не згаджаюся з аўтарам палымянага эсэ. Таму што віна Захаду перад Беларусьсю у параўнаньні з Расеяй непараўнальна меншая.\nКалі ж падзяліць Захад на Эўропу і ЗША, дык і тут маецца герархія віны. “Главный противник” маскоўскіх (піцерскіх) – Амэрыка, на маю думку, займае найбольш пасьлядоўную і сумленную пазыцыю адносна Беларусі ў апошнія 10 гадоў, калі дыктатура ў нас расквітнела асабліва. Непрызнаньне выбараў, пастаянныя заявы ў АБСЭ, актыўнасьць кангрэсмэнаў і сэнатараў, “Акт аб дэмакратыі ў Беларусі”, ініцыяваньне санкцыяў... А нават і адна пастаноўка пытаньня пра парушэньне правоў чалавека ў Беларусі на Радзе бясьпекі ААН, каб уратаваць Казуліна – для мяне асабіста шмат чаго вартая... На маю думку гэта быў наймагутны акт маральнай падтрымкі беларускай дэмакратыі. І гэта была справа.\nАле вось праходзяць чарговыя прэзыдэнцкія выбары пасьля цэлага эўрапейска-беларускага “мядовага году” – і зь Менску ў твар Эўропы ляціць цынічны плявок. І што ж Эўропа? Яна вуснамі міністраў замежных справаў Нямеччыны, Швэцыі, Польшчы і Чэхіі заяўляе, што “найлепшы тэст для нашых каштоўнасьцяў — гэта тое, што мы можам зрабіць для бясьсільных. Эўропа ня будзе нямой”. Іншымі словамі, міністры сказалі, што Эўропа... ня будзе МАЎЧАЦЬ. Але Эўропа не маўчала і раней...\nІ ў мяне цяпер пытаньне – што ж вы, эўрапейцы, ЗРОБІЦЕ? Што вы ЗРОБІЦЕ для тых, хто супраць лому ідзе з адкрытымі думкамі і адкрытымі сэрцамі, падстаўляючы галовы пад дручкі гарылаў спэцназу, хто ня можа не ісьці, бо інакш бы страціў павагу да сябе самога і надзею на лепшую будучыню – для сябе, сваіх дзяцей і сваёй краіны? У мяне цяпер пытаньне: ці разумееце вы, эўрапейцы, што маеце справу з дзясяткамі тысяч герояў? Герояў, якіх ужо паўстагодзьдзя ня бачыла Эўропа. Што азначала для васьмёркі герояў выйсьці 25 жніўня 1968 году на Красны пляц у Маскве, пратэстуючы супраць акупацыі Чэхаславаччыны? Гэта азначала пакалечаны лёс, страту працы, турму... Ці разумеюць у Эўропе, што ў Беларусі 19 сьнежня дзясяткі тысяч сумленных людзей ВЫЙШЛІ НА КРАСНЫ ПЛЯЦ? І што выхад той для іх скончыцца так сама, як і для васьмярых герояў 1968 году? У Беларусі ўжо даўно за выхад на Плошчу выганяюць з працы, вучобы і садзяць у турму. Ці знайшліся б сёньня ў Эўропе тыя, хто мог бы ахвяраваць здароўем і дабрабытам за свабоду Беларусі?\nНу, зрэшты, гэтага апошняга я ад эўрапейцаў не патрабую. Мне было б дастаткова адной, але моцнай СПРАВЫ. Ня словаў, але СПРАВЫ... Ад Эўропы цяпер патрэбная МАГУТНАЯ МАРАЛЬНАЯ ПАДТРЫМКА, маральны сыгнал прыніжаным і зьняважаным у Беларусі, што пра іх не забыліся, што пра іх дбаюць і прызнаюць за сваіх. І Эўропа магла б такі сыгнал і такую падтрымку прыніжаным і зьняважаным у Беларусі даць.\nЭўропа магла б размарозіць санкцыі супраць беларускай вярхушкі і распаўсюдзіць іх на тысячы і тысячы служкаў беларускага рэжыму, на ўсіх супрацоўнікаў КДБ і МУС (нават на іх тэхнічны і гаспадарчы пэрсанал, на курсантаў іх ВНУ), на кіраўнікоў і членаў выбарчых камісіяў усіх узроўняў, судзьдзяў, наогул на ўсіх, хто знаходзіцца на так званай “дзяржаўнай службе” і членаў іх сем’яў, і запатрабаваць ад кандыдатаў на ўступленьне ў Эўразьвяз на Бальканах, ад Турэччыны, ад членаў Міжземнаморскага Зьвязу (Эгіпэт, Туніс, Альжыр, Марока і інш.) безумоўна далучыцца да гэтых санкцыяў. І адначасова Эўропа магла б зрабіць для мільёнаў шараговых беларускіх грамадзянаў бясплатнымі шэнгенскія візы. Ня весьці бясконцыя, цынічныя і беспрынцыпныя размовы пра спрашчэньне візавага рэжыму, рэадмісію і зьніжэньне кошту візаў да 35 эўра, а зусім адмяніць плату за візы, спрасьціўшы і адначасова захаваўшы неабходны парадак іх выдачы і афармленьня.\nЗрабі так Эўропа – і 70 працэнтаў беларусаў, у каго тыдзень таму скралі на выбарах галасы, не стрымалі б сьлёзаў падзякі і гонару. Зрабі так Эўропа – і гэта была б найвялікшая і найпрыгажэйшая маральна-палітычная падтрымка дэмакратыі, аказаная групай краін іншай краіне, якую ведае гісторыя. Зрабі так Эўропа, і мільёны прыніжаных у Беларусі – цэлы народ, былі б прынятыя ў Эўропу, не ўступаючы туды сваёй дзяржавай, якую кантралююць хцівыя і помсьлівыя прыслужнікі былой мэтраполіі...\nАле Эўропа такога ня зробіць. Эўропа зноў абяцае вэрбальную дапамогу. “Эўропа ня будзе нямой...”\nЖыцьцё – рэч жорсткая, цынічная і беспрынцыпная. На жаль, давядзецца з багны выбірацца самім. Выглядае, што беларускі рэжым бярэ курс на поўнае зьнішчэньне незалежнага палітычнага жыцьця ў краіне. Наперадзе нас, верагодна, чакае доўгі шлях КУЛЬТУРНАГА СУПРАЦІВУ. Таму паўтаруся. Пакуль на сьвеце ёсьць хоць адзін чалавек, які размаўляе па-беларуску... жыве Беларусь!


15 год – “У пошуках Атлантыды” – Наша Слова штодзень\n15 год – “У пошуках Атлантыды”\n11 лютага 2020, 23:54 Грамадства, ТБМ 6\nДалёкі 2005 год. Грамадскі сектар Верхнядзвіншчыны яшчэ адчувае ў сабе сілы рабіць грамадска-карысныя справы і з лёгкай рукі паэткі Леры Сом і мастачкі, дызайнеркі Кацярыны Мясніковай спрычыняецца да арганізацыі і правядзення першага мастацкага арт-плэнеру “У пошуках Атлантыды”. Па сённяшнім часе дык практычна немагчымая ідэя, бо шматлікія ўзгадненні ў розных інстанцыях на правядзенне любога мерапрыемства загубілі б яе.\n– Каб правесці такое мерапрыемства з удзелам мастакоў з розных рэгіёнаў Беларусі, ды яшчэ ў мясцінах, якія іх найбольш вабілі – Цінкаўцах, Лявонпалі, Асвеі, дарагіх сэрцу куточках нашага славутага земляка Сяргея Сцяпанавіча Панізьніка, які і стаў “хросным бацькам” плэнеру цягам 10 дзён, вымагала пэўных узгадненняў з рознымі службамі-памежнікамі і спеслужбамі, бо уезд у памежную зону патрабаваў папярэдняга прадастўлення ў гэтыя арганізацыі поўных спісаў удзельнікаў і маршрутаў іх прасоўвання па раёне. Наша занепакоенасць была выклікана яшчэ і тым, што ў гэтым спісе быў вядомы мастак, які вызначыўся сваім перфомансам аж ў Менску – Алесь Пушкін. Але, відаць,нам дапамагалі нейкія знешнія сілы, – расказвае адна з арганізатарак Валянціна Болбат, – і мастакі плённа адпрацавалі ўвесь час.\nА затым была вялікая прэзентацыя творчых прац мастакоў на офісе Цэнтра падтрымкі недзяржаўных арганізацый “Рубон” у горадзе, на якую завіталі мясцовыя паэты і пісьменнікі, свае віншаванні даслаў і Сяргей Панізьнік. Нажаль, завяршыць плэнер “У пошуках Атлантыды” ў Верхнядзвінску выставай творчых прац мастакоў не ўдалося: мясцовая ўлада чамусьці заўпарцілася, пра што з жалем казаў на творчай вечарыне, з нагоды юбілею пленэра, наш мясцовы мастак Валерый Шчасны. У нашым архіве за-хаваліся два экзэмпляры афішаў аб пачатку плэнера і выставе прац мастакоў у Полацку, якія мы ўручылі нашым гасцям на юбілейнай вечарыне – Святлане Баранкоўскай, экс-кіраўніку абласнога Саюза мастакоў і ініцыятару пленэра Кацярыне Мясніковай, якая прывезла на гэтую сустрэчу некалькі сваіх апошніх творчых прац.\n– Кацярына, чаму “Атлантыда”? Як пачувае сябе плэнер зараз? – задалі пытанне мастачцы.\n– Мастацка-краязнаўчыя плэнеры мы праводзім ў розных мясцінах нашай вобласці:кожнае лета збіраюцца мастакі з розных мястэчак Беларусі і выязджаюць на плэнеры ў маленькія, але адметныя сваёй гісторыяй і архітэктурай мястэчкі. Малюем культавыя пабудовы, касцёлы, цэрквы, старыя сядзібы. На адным з пленэраў да мастака падыйшла жанчына і пачала пільна ўглядацца на палатно, а потым адвяла вочы ўбок, агледзела мясціну, дзе працаваў мастак і здзіўлена заўважыла:\nДык вось, мы малюем беларускую Атлантыду, якая хутка знікае і руйнуецца, і ўжо зараз мы бачым, што некаторыя аб’екты культурна-гістарычнай спадчыны засталіся толькі на паштоўках і ў мастацкіх творах. За час існавання плэнер праводзіўся ў розных маляўнічых куточках нашага Паазер’я: Лявонпалі і Асвеі на Верхнядзвіншчыне, на Міёршчыне – у Дзісне, Друі і Опсе – на Браслаўшчыне, а таксама на Глыбоччыне, Аршаншчыне. Сёлетні пленэр плануецца правесці на Полаччыне, і мастакі зараз шукаюць мястэчка для яго правядзення.\nСвятлана Баранкоўская, выстава якой толькі-толькі скончылася ў Полацку і выклікала вялікую цікавасць, змагла таксама завітаць на юбілейную вечарыну на Верхнядзвіншчыну:\n– Я не была ўдзельніцай першых пленэраў “У пошуках Атлантыды”, – адзначыла мастачка, – але ўдзел ў такіх мастацкіх творчых майстэрнях дае велізарнае пачуццё творчага натхнення: Беларусь жыве! Пра нашу краіну ведаюць у свеце і ў гэтым – вялікая праца беларускіх мастакоў.\nДа юбілею арт-праекту была аргані-завана і выстава творчых прац Крысціны Шыпіла, якая прадаставіла цэлую калекцыю казачных персанажаў, якія …сплецены кручком. Тут – домік Бабулі Ягі, сімвал гэтага году – Мыша-Абжорка, Змей-Гарыныч, казачныя гномікі і цуда-прыгажуня сава, марскі спрут і іншыя.\nМастакі Валерый Шчасны і Аляксандр Мурзо, якія працуюць з таленавітымі дзеткамі ў Цэнтры дзяцей і моладзі, уручылі нашым гасцям прыгожыя фотаздымкі кра-явідаў нашага краю, а Павел Івашчанка “…спецыяльна для дзяўчат мастачак” – шклянку мёду з асабістай пасекі.\nА мы дзякуем абласной арганізацыі “Самакіраванне і грамадства”, якая падтрымлівае грамадзянскую супольнасць Верхнядзвіншчыны дзеля захавання багатай спадчыны нашай краіны.\nА ў гэты час ў Віцебску – чарговая “Атлантыда” экспануе працы мастакоў сёлетняга пленэру.


Крым: Выкрадзены камандзір вярнуўся і здаў захопнікам гарнізон\nРаней выкрадзены камандзір аўтамабільнага батальёну ў Бахчысараі Уладзімір Садоўнік здаў вайсковую частку расейскім інтэрвентам.\nПра гэта паведаміў кіраўнік медыяцэнтру Мінабароны Крыму Уладзіслаў Селязнёў.\n«Разам з групаю ўзброеных прадстаўнікоў самаабароны Крыму, якіх, паводле інфармацыі крыніцаў, узначальвае палкоўнік РФ Макагонаў, на тэрыторыю аўтамабільнага батальёну ВМС Украіны ў Бахчысараі прыбыў і зніклы напярэдадні камандзір Аўтабату Уладзімір Садоўнік», – падаў Селязнёў.\nПрыбылыя прадстаўнікі самаабароны Крыму, выканаўшы некалькі стрэлаў у паветра, уварваліся на тэрыторыю аўтабатальёну.\n«Пастроіўшы ў шэрагі асабісты склад даручанага яму гарнізону, Садоўнік заявіў: «Хто са мною – крок наперад». З шэрагу выйшла пэўная колькасць вайскоўцаў. У шэрагу засталіся ўсе афіцэры і кантрактнікі, дасланыя з рэгіёнаў Украіны. Пасля гэтага Садоўнік заявіў, што тыя, хто не з ім, могуць пакінуць тэрыторыю гарнізону», – дадаў Селязнёў.\nПасля гэтага на пляцы гарнізону спусцілі сцяг Украіны, а яго месца заняў сцяг Расеі.\nЦяпер Садоўнікаў і тыя вайскоўцы, якія далучыліся да яго, запраўляюць тэхніку палівам, загружаюць радыёстанцыі, іншае вайсковае абсталяванне і плануюць з’ехаць з вайсковага аб’екту.