Снюс – новая пагроза — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\nТема недели: Инаугурация Президента Республики Беларусь Александра Лукашенко\nМинчанин нашел банковскую карту и потратил более Br17 тыс.\nСнюс – новая пагроза\n06/09/2020 30 redakcyja\nУ Беларусі распрацоўваецца дакумент, які рэгулюе абарот нікаціназмяшчальных вырабаў. Гэта навіна выглядае аптымістычна на фоне скандалаў з так званымі снюсамі. У Полацку здарыўся інцыдэнт са школьнікам. Наступныя праверкі выявілі масу падазронага тавару ў спецыялізаваных магазінах усёй рэспублікі.\nАле аказалася, праблема хаваецца намнога глыбей. У Беларусі заканадаўча абмежаваны продаж снюсаў. Аднак, у рэальнасці існуе вялікая колькасць аналагаў, у якіх няма тытуню. А значыць, яны легальныя, і набыць іх не складае ніякіх праблем. Гэтым і карыстаюцца падлеткі.\nТым не менш гэтыя бестытунёвыя вырабы ўтрымліваюць такую колькасць нікаціну, што атруціцца можа нават дарослы. Снюс для Беларусі – паняцце новае. Галоўны дзеючы кампанент – нікацін. Ён змяшчаецца як у тытунёвых снюсах, так і ў іх аналагах – бестытунёвых жавальных вырабах.\nНа самай справе не так важна, нікацін атрыманы з тытуню або выраблены сінтэтычна: дзеці труцяцца любым. Калі дарослыя самі нясуць адказнасць за свае дзеянні, то падлеткі нават не могуць разлічыць дозу дзеючага рэчыва. Па Расіі, дзе тытунёвыя снюсы забаронены так жа, як і ў нас, пракацілася хваля атручванняў сярод школьнікаў.\nПа медыцынскіх канонах, таксічная доза для чалавека разлічваецца ў суадносінах міліграм нікаціну на кілаграм вагі. Для падлеткаў у гэтым выпадку нават далёка не самы моцны снюс з утрыманнем 50 міліграмаў дзеючага рэчыва можа быць небяспечным. Менавіта таму важныя заканадаўчыя меры, якія распрацоўваюць спецыялісты Міністэрства антыманапольнага рэгулявання.\nНачальнік упраўлення Міністэрства антыманапольнага рэгулявання і гандлю Беларусі Міхаіл Жыгала адзначыў: «Міністэрства антыманапольнага рэгулявання падрыхтавала праект пастановы аб рэгуляванні продажу бестытунёвых нікаціназмяшчальных некурыльных вырабаў. У бліжэйшы час плануецца вынесці яго на грамадскае абмеркаванне. У выпадку, калі праект атрымае станоўчыя водгукі ўсіх зацікаўленых бакоў, будзе арганізавана пагаджальная нарада, уключаючы бізнес-кругі, і затым праект адправяць на разгляд у Савет Міністраў».\nСярод прапаноўваемых мер – забарона продажу непаўналетнім (да 18 гадоў) нікаціназмяшчальных вырабаў, гандлю праз інтэрнэт і адкрытыя прылаўкі. Канешне, гэтыя меры дадуць магчымасць праваахоўным органам па ўсёй строгасці караць парушальнікаў. Але наколькі гэта вырашыць праблемы з нелегальным рынкам? Прыйшоў час бацькам пагаварыць са сваімі дзецьмі і раней незнаёмы тэрмін «снюс» унесці ў спіс забароненых у кожнай сям’і.\nШто такое снюс?\nНаркотык складаецца са здробненага тытунёвага лісця з прымесямі.\nЗнешне снюс выглядае як кашападобная раслінная сумесь белага або карычневага адцення.\nДля зручнасці прыёму вытворцы фасуюць тытунёвую сумесь у невялікія паўпразрыстыя пакецікі. Найбольш папулярныя порцыі – паўграма, грам і паўтара – два грамы.\nНедазіраваную тытунёвую сумесь фасуюць у шчыльныя скрыначкі з васкаванага кардону.\nМногія вытворцы дадаюць у тытунёвую сумесь араматызатары і ўзмацняльнікі смаку. Найбольш папулярныя – ментол, эўкаліпт, дыня, мята, маліна, бергамот.\nАсноўны састаў снюса – сартавы здробнены тытунь, таму чыстае ўтрыманне нікаціну ў порцыі наркотыку ў пяць разоў вышэй, чым у звычайнай цыгарэце. Сярод курцоў шырока распаўсюджаны міф, што замена цыгарэт на жавальны снюс дапамагае справіцца з нікацінавай залежнасцю. Гэта не так. Залежнасць толькі ўзмацняецца з-за больш высокага ўтрымання нікаціну ў снюсе і больш працяглага часу ўжывання. Так, снюс трымаюць у ротавай поласці ад 30 мінут да гадзіны, і ўвесь гэты час арганізм убірае ў сябе нікацін. А цыгарэту кураць за некалькі хвілін, і пры гэтым частка нікаціну ў выглядзе дыму раствараецца ў паветры.\nПа сваім дзеянні снюс – наркотык-псіхастымулятар. Пры рассмоктванні або жаванні нікацін з тытунёвай сумесі ўбіраецца праз слізістыя ротавай поласці ў кроў і трапляе разам са сліной у страўнік, а праз яго сценкі – у крываток. Кроў хутка разносіць наркотык па ўсім арганізме, і нікацін трапляе ў галаўны мозг. Там ён блакіруе m-халінавыя рэцэптары мозга, што прыводзіць да выкіду адрэналіну і глюкозы ў кроў. Менавіта яны фарміруюць наркатычнае дзеянне снюса.\nПсіхатропнае дзеянне снюса на галаўны мозг хутка выклікае развіццё фізічнай і псіхічнай нікацінавай залеж-насці. Адрэналін – «гармон бадзёрасці», выпрацоўваецца для хуткай мабілізацыі арганізма ў стрэсавых умовах. І пры вельмі частым выкідзе гэтага нейрамедыятару арганізм хутка страчвае ўнутраныя энергетычныя запасы, што выклікае пачуццё стомленасці, фізічнае і нервовае знясіленне.\nПатрэбнасць у пачуцці бадзёрасці ўзрастае, і чалавек зноў прымае наркотык. Без нікаціну чалавеку ўсё складаней адчуць задавальненне.\nЗмяненні ў рабоце арганізма выклікаюць спецыфічны сіндром адмены – ломку ад снюса:\n● рэзкія перапады настрою;\n● трывожнасць і раздражняльнасць;\n● стомленасць і складанасць з канцэнтрацыяй увагі;\n● бяссоніца або празмерная санлівасць;\n● рэзкі ўздым апетыту, хуткі набор вагі;\n● галаўныя болі, частае галавакружэнне;\n● частыя скачкі ціску;\n● частыя збоі сардэчнага рытму;\n● нервовае дрыжанне канечнасцяў.\nПраяўленне ломкі суправа- джае балючае жаданне прыняць наркотык «снюс», каб палепшыць фізічнае і псіхалагічнае самаадчуванне. Інтэнсіўнасць і працягласць сімптомаў ломкі залежыць ад стажу ўжывання снюса. Так, на пачатковай стадыі нікацінавай залежнасці пік ломкі прыпадае на 3-5 дзень адмовы, і сама ломка праходзіць за 1-1,5 тыдня. А пры працяглай залежнасці сіндром адмены можа прадаўжацца да 1-2 месяцаў.\nЯк зразумець, што чалавек прымае снюс?\nНа жаль, жавальны тытунь «снюс» (асабліва водарны) практычна не пакідае спецыфічнага паху з рота ці адзення, таму адзіная прамая прыкмета ўжывання снюса – наяўнасць скрыначкі з тытунем або парцыённымі пакецікамі.\nАле выявіць залежнасць ад снюса можна і па ўскосных прыкметах:\n– паводзіны (частыя рухі мышцаў твару, характэрныя для жавання або рассмоктвання, лёгкае нервовае ўзбуджэнне, перапады настрою, нетыповыя раздражняльнасць і трывожнасць, рассеянасць і зніжэнне працоўных/вучэбных паказчыкаў);\n– фізічныя змяненні (рэзкая страта вагі, зямлісты і шараваты колер твару, цёмныя кругі пад вачыма, частыя скаргі на галаўны і сардэчны боль, праблемы з зубамі).\nДзмітрый Котаў,старшы оперупаўнаважаны ГНіСГЛ РАУС.\n← Жывая прастора купалаўкі. У Ляхавіцкай цэнтральнай раённай бібліятэкі сёлета юбілей\nСа святам, завадчане! →\nУ жителей Ляховичского района изъято окрашенное дизельное топливо\n04/04/2019 redakcyja 0\n11/04/2018 redakcyja 0\nВ Ляховичах проходит специальное комплексное мероприятие «Внимание – дети!»\n27/08/2020 redakcyja 0\nНаш архiў Выберите месяц Сентябрь 2020 (169) Август 2020 (291) Июль 2020 (249) Июнь 2020 (228) Май 2020 (288) Апрель 2020 (288) Март 2020 (268) Февраль 2020 (202) Январь 2020 (208) Декабрь 2019 (250) Ноябрь 2019 (259) Октябрь 2019 (318) Сентябрь 2019 (257) Август 2019 (210) Июль 2019 (278) Июнь 2019 (257) Май 2019 (316) Апрель 2019 (283) Март 2019 (271) Февраль 2019 (232) Январь 2019 (152) Декабрь 2018 (158) Ноябрь 2018 (191) Октябрь 2018 (193) Сентябрь 2018 (183) Август 2018 (238) Июль 2018 (225) Июнь 2018 (239) Май 2018 (221) Апрель 2018 (187) Март 2018 (167) Февраль 2018 (149) Январь 2018 (146) Декабрь 2017 (129) Ноябрь 2017 (144) Октябрь 2017 (134) Сентябрь 2017 (137) Август 2017 (113) Июль 2017 (117) Июнь 2017 (139) Май 2017 (114) Апрель 2017 (139) Март 2017 (151) Февраль 2017 (112) Январь 2017 (116) Декабрь 2016 (144) Ноябрь 2016 (130) Октябрь 2016 (100) Сентябрь 2016 (99) Август 2016 (117) Июль 2016 (116) Июнь 2016 (132) Май 2016 (93) Апрель 2016 (114) Март 2016 (113) Февраль 2016 (89) Январь 2016 (78) Декабрь 2015 (113) Ноябрь 2015 (92) Октябрь 2015 (115) Сентябрь 2015 (106) Август 2015 (108) Июль 2015 (90) Июнь 2015 (105) Май 2015 (103) Апрель 2015 (102) Март 2015 (114) Февраль 2015 (76) Январь 2015 (57) Декабрь 2014 (61) Ноябрь 2014 (81) Октябрь 2014 (78) Сентябрь 2014 (65) Август 2014 (58) Июль 2014 (67) Июнь 2014 (80) Май 2014 (77) Апрель 2014 (73) Март 2014 (71) Февраль 2014 (72) Январь 2014 (85) Декабрь 2013 (74) Ноябрь 2013 (88) Октябрь 2013 (71) Сентябрь 2013 (73) Август 2013 (74) Июль 2013 (65) Июнь 2013 (66) Май 2013 (82) Апрель 2013 (71) Март 2013 (66) Февраль 2013 (66) Январь 2013 (59) Декабрь 2012 (43) Ноябрь 2012 (67) Октябрь 2012 (80) Сентябрь 2012 (38) Август 2012 (55) Июль 2012 (60) Июнь 2012 (38) Май 2012 (36) Апрель 2012 (38) Март 2012 (29) Февраль 2012 (61) Январь 2012 (50) Декабрь 2011 (60) Ноябрь 2011 (91) Октябрь 2011 (86) Сентябрь 2011 (55) Август 2011 (81) Июль 2011 (74) Июнь 2011 (21) Май 2011 (17) Апрель 2011 (25) Март 2011 (40) Февраль 2011 (26) Январь 2011 (20) Декабрь 2010 (24) Ноябрь 2010 (33) Октябрь 2010 (26) Сентябрь 2010 (39) Август 2010 (54) Июль 2010 (97) Июнь 2010 (61) Май 2010 (70) Апрель 2010 (68) Март 2010 (60) Февраль 2010 (76) Январь 2010 (44)\nРубрыкi сайта Выберите рубрику 1000-годдзе Брэста (13) 500-годдзе беларускага кнігадрукавання (13) 75 гадоў разам з вамі (15) Алімпійскі марафон (82) Аптэка для душы (17) Важное (368) Востры ракурс (1 000) Медыцына (395) Врачебная консультация (8) На парадку дня (164) На прадпрыемствах (154) Рэзананс (19) Служба занятасці (10) Чытач – газета– чытач (45) Экалогія (61) Як нас абслугоўваюць (103) Гісторыя (235) Памяць сэрца (179) Стагоддзе пад знакам БССР (9) Главное (665) Грамадства (4 350) 365 кубачкаў кавы з Галінай (4) Адукацыя (618) Армія (86) ЗАХАД-2017 (5) Афіцыйна (86) Брэсцкая вобласць Ляхавіцкі раён — 80 (40) Гісторыя раёнкі (22) Год малой радзімы (54) Год навукі (10) Госцю рады (6) Дзень пісьменства на Берасцейшчыне (17) Маналогі Вольгі Барадзіной (22) Перапіс-2019 (33) Рэлігія (100) Рэтрафотатэка «ЛЯХАВІЧЫ І ЛЯХАВІЧАНЕ» (7) Транскрыпцыя любві (13) Школьны дзённік (20) Эканоміка (422) Дзень горада Ляхавічы (15) Дзяржаўны клопат (110) Дынастыя (5) Дэкрэт №3 (14) Дэпутат: радыус дзеяння (32) Забыть нельзя (5) Закон і парадак (554) Здарэнні (1 984) Азбука бяспекі (149) ДАІ інфармуе (164) Служба 101 (407) Стыхiя (15) Калейдаскоп (1 310) Дабрачыннасць (48) Землякі (247) Конкурс (135) Майстар-клас (32) Майце на ўвазе (50) Свята (358) Сустрэчы (16) Хутка (8) Кропка на карце (55) Культура (445) На кніжнай паліцы (26) Роднае народнае (45) Люстэрка парадку (68) Ляхавіцкі край вачамі патэнцыяльнага турыста (11) Маладзёжны праспект (111) Мы і нашы дзеці (82) На прыём па асабістых пытаннях (75) Навіны (3 247) Никто не забыт (1) Падзеі ад суботы да суботы (565) Палітыка (259) Выбары (37) Прэзідэнт (201) НА КАНТРОЛІ ПРЭЗІДЭНТА (2) Праект «ЛВ» (30) Прамая лінія (406) Працай славяцца! (136) РЭКЛАМА (29) Сельская гаспадарка (913) Спорт (471) II Еўрапейскія гульні (90) Сто радкоў ад рэдактара (41) Сямейны барометр (43) Турызм (12) Тэма тыдня (259) Тэхналогія поспеху (33) У цэнтры ўвагі (670) Выбары 2020 (71) Улада (68) Усебеларускі народны сход (22)


Традыцыя ў танцы - Шосты дзеньШосты дзень\nТрадыцыя ў танцы\nЛюдміла Кабаева ў дзяцінстве танцавала ў калектыве “Мілавіца” Уваравіцкага цэнтра дзіцячай творчасці Буда-Кашалёўскага раёна. Калі падрасла, вырашыла стаць харэографам. Сваё жаданне здзейсніла і вярнулася працаваць у цэнтр, у родны калектыў. Як педагог з выхаванцамі і калегамі адраджае мясцовыя традыцыйныя танцы, чытайце ў матэрыяле.\nДля любога ўзросту\nЛюдміла Аляксандраўна — харэограф і кіраўнік узорнага ансамбля танца “Мілавіца”. У ім займаецца 77 чалавек ад 3 да 21 года з усяго Буда-Кашалёўскага раёна. Адлегласць паміж населенымі пунктамі і цэнтрам творчасці даходзіць да 20 кіламетраў, але дзеці прыходзяць сістэматычна. Людміла Аляксандраўна гэта цэніць. Старэйшыя выхаванцы часцей прыходзяць па суботах і нядзелях, бо многія прыязджаюць з каледжаў і ўніверсітэтаў.\n“Я зрабіла два гурткі: класічны танец і народны. Калі ў нас класічны танец, то гэта пастаноўка корпуса, размінка, станок, дыяганаль, работа на сярэдзіне залы, расцяжка, партэрная гімнастыка, развучванне камбінацый. Пры класічным танцы мы закладваем аснову, — тлумачыць харэограф. — Калі ў нас народна-сцэнічны танец, то мы размінаемся, у канцы і пачатку робім паклон. Калі ідзе развод якога-небудзь танца народаў свету, мы даведваемся пра гісторыю, побыт, культуру народа. Калі гэта народна-побытавы танец, мы знаёмімся з касцюмам, вышыўкай, нотным матэрыялам, развучваем танцы і расказваем, што яны сабой уяўляюць. Народна-побытавыя, класічныя танцы і размінку выконваем толькі пад жывую музыку”.\nКаб зацікавіць малодшых дзяцей, Людміла Аляксандраўна праводзіць з імі заняткі ў гульнявой форме. За 35 мінут яны паспяваюць і пагуляць, і нешта вывучыць. Займаюцца з задавальненнем, бо педагог паводзіць сябе з імі як з роўнымі, можа і падурэць. Працэнт дзяцей, якія перайшлі з дзіцячага сада ў школу і працягнулі танцаваць у “Мілавіцы”, максімальны.\nЧасам праходзяць зводныя рэпетыцыі, дзе малодшыя выхаванцы сустракаюцца са старэйшымі. Гэта ідзе на карысць: адны цягнуцца за іншымі, іншыя дапамагаюць, адчуваюць адказнасць. Атрымліваюцца такія сямейныя зносіны. Хоць малодшыя не заўсёды могуць выдатна паўтарыць, яны імкнуцца, а старэйшыя дзеці іх падтрымліваюць.\n“Цяжка разумець, што выпускнікі больш не прыйдуць, што яны паступілі або пайшлі ў войска. Ад цябе сыходзіць прафесіянал, частка калектыву. Але я хачу адзначыць, што, куды б дзеці ні перайшлі, яны працягваюць танцаваць ужо там”.\n“Калі я працавала яшчэ і ў Доме культуры, то стварыла калектыў народна-побытавага танца “Ойра”. Удзельнікамі калектыву сталі бацькі, бабулі і дзядулі маіх выхаванцаў. Некалькі пакаленняў адначасова маглі танцаваць разам. Потым мая выхаванка прыйшла мне на змену і працягнула працаваць з калектывам. На мерапрыемствах, конкурсах, фестывалях прыемна назіраць, як бацькі хвалююцца за дзяцей, а дзеці — за бацькоў, як яны падтрымліваюць адно аднаго”.\nПа назіранні харэографа, першапачаткова дзеці прыходзяць у калектыў таму, што танцы прыгожа выглядаюць на сцэне. Потым пачынаецца перыяд “мне цяжка, напэўна, я не буду займацца”. У гэты час Людміле Аляксандраўне важна іх падтрымаць і дапамагчы палюбіць танцы. Тады дзеці застануцца і будуць прыходзіць па сваім жаданні, а не таму, што так хочуць бацькі.\n“Я заўважаю, што маладое пакаленне мала цікавіцца традыцыйнай беларускай харэаграфіяй. Хочацца гэта змяніць, таму мы вывучаем народна-побытавыя танцы. Гэта фарміруе ў дзяцей нацыянальную самасвядомасць, адказнасць за адраджэнне і захаванне гісторыка-культурнай і харэаграфічнай спадчыны сваёй малой радзімы. Выхаванцы знаёмяцца з танцавальнай культурай, побытам і гісторыяй беларускага народа. Перад вывучэннем кожнага танца я расказваю гісторыю яго ўзнікнення, тэматыку, харэаграфічную лексіку, знаёмлю з манерай выканання”. Каб адукацыйны працэс быў эфектыўным, Людміла Аляксандраўна стварыла мадэль арганізацыі дзейнасці па захаванні традыцый рэгіянальнай харэаграфічнай культуры.\n“Народна-побытавыя танцы — гэта скарбніца, таму што іх можна апрацаваць для сцэны і паказваць шырокай аўдыторыі. Мне хочацца верыць, што ў кожным рэгіёне адраджаюць свае традыцыйныя танцы”.\nПершы крок у гэтай мадэлі — перадача вопыту і традыцый ад пакалення да пакалення. Навучанне павінна праходзіць не толькі ад педагога да выхаванцаў, але і ад носьбітаў рэгіянальнай харэаграфічнай культуры і старэйшых да малодшых.\nДругі крок. Народна-побытавыя танцы па сваіх асаблівасцях маюць шмат агульных элементаў, таму выхаванцы з першых заняткаў вучацца адчуваць музычны і танцавальны малюнак асобнага танца. Кожны народна-побытавы танец адпавядае пэўным абрадам, традыцыям, звычаям, нясе сваю сэнсавую нагрузку і выконваецца толькі ў парах. Малодшыя дзеці вучаць танцы “Мальвіна”, “Картузэ”, “Кірмаш”, “Карманчыкі”. У іх гульнявы характар. Выхаванцы сярэдняга ўзросту развучваюць “Лявоніху”, “Какетку”, “Кракавяк”, “Матлёт”, “Ойру”, “Суботу”, “Мікіту”, “Імправізаваную польку”. Старэйшыя дзеці — “У садзе”, “Месяц”, “Карапэт”, “Каробачку”, “Ночку”, “Падэспань”, “Заёнец”.\nТрэці крок — вывучэнне мясцовага нацыянальнага касцюма і яго асаблівасцей. Дзеці маюць зносіны з носьбітамі фальклорных традыцый, а пасля ствараюць народныя касцюмы, уласцівыя Буда-Кашалёўскаму рэгіёну.\nЧацвёрты крок — супрацоўніцтва. Важна, каб на занятках педагог, выхаванцы і акампаніятар працавалі разам, бо народна-побытавыя танцы прынята выконваць пад жывую музыку. Музычнае суправаджэнне павінна быць выразным, характэрным для кожнага танца. Людміла Аляксандраўна з акампаніятарам сабрала ў раёне мясцовы музычны матэрыял, які яны выкарыстоўваюць на рэпетыцыях.\nПяты крок. Добры стымул для выхаванцаў — удзел у конкурсах і фестывалях фальклорнай творчасці. Напрыклад, у раённым фальклорным свяце-конкурсе “Фестываль ручнікоў на Буда-Кашалёўшчыне” і “Уваравіцкі кірмаш”, у адкрытым творчым конкурсе “Беларусь — брэнд маладых”, у абласным конкурсе выканаўцаў народных бытавых танцаў “Вытокі”, у фестывалі праектаў рэспубліканскага конкурсу “Нашчадкі традыцый”, у рэспубліканскім фестывалі фальклорнай творчасці “Берагіня”, у турніры нацыянальных танцаў на “Славянскім базары ў Віцебску” і інш. Прыехаць з гэтых конкурсаў без дыплома для “Мілавіцы” як схадзіць у парк атракцыёнаў і не пакатацца ні на адным.\nШосты крок — заключны. Для захавання і распаўсюджвання мясцовых харэаграфічных традыцый выхаванцы могуць праводзіць майстар-класы па народна-побытавых танцах для педагогаў, навучэнцаў і гасцей з замежжа. Добрую рэкламу зробяць выступленні перад бацькамі і жыхарамі рэгіёна.\n“Дзякуючы нашай рабоце, мы стварылі відэатэку выканання побытавых танцаў і народны касцюм Буда-Кашалёўскага рэгіёна, “Вянок побытавых танцаў”, паспяхова ўдзельнічалі ў раённых, абласных, рэспубліканскіх і міжнародных конкурсах і фестывалях. Для мяне дасягненне, што выхаванцы з асалодай выконваюць народна-побытавыя танцы. Першапачаткова дзеці ставіліся да іх жартоўна, а цяпер жывуць імі”.\n“Харэаграфія вучыць працавітасці, узаемаразуменню, уменню працаваць у калектыве, добразычлівасці. Мае выхаванцы вельмі камунікабельныя, ведаюць, як сябе паводзіць у розных сітуацыях. Часам кажуць, што ў сельскіх дзяцей, якія прыходзяць у гарадскія ўстановы адукацыі, ёсць пэўныя комплексы. У маіх такога няма. Я сама была ў падобнай сітуацыі, таму хачу, каб мае дзеці адчувалі сябе ўпэўнена”.\nУ красавіку форму заняткаў Людміла Кабаева памяняла. Наладзіла работу ў Zoom, выкарыстоўвала Viber, WatsUp, “УКантакце”, “Аднакласнікі”, Instagram, электронную пошту. Так “Мілавіца” займалася два месяцы. Некаторыя ўрокі засталіся на старонцы ансамбля ў Instagram. На ёй можна знайсці і іншыя цікавыя рэчы. “Калі я іду ў адпачынак, не магу пакінуць сваіх дзяцей, разумею, што павінна быць з імі заўсёды. Таму прашу дасылаць відэа, як яны працуюць дома. Так з’явіўся марафон “Мілавіца” працуе дома”. Яшчэ я запісвала майстар-класы па развучванні побытавых танцаў, каб дзеці маглі займацца самастойна. Я не прымушаю іх гэта рабіць, яны самі просяць. Ужо больш мяне кантралююць, чым я”. Калі на канікулах абвясцілі акцыю “Сотні ідэй для лепшых сяброў”, выхаванцы Людмілы Аляксандраўны не змаглі яе прапусціць. Запісвалі відэа, чым\nможна займацца дома, акрамя харэаграфіі. На гэта рэагуюць: пішуць, што паспрабавалі ўжо некаторыя варыянты.\nПа самых запамінальных момантах у кар’еры Людмілы Кабаевай можна прасачыць гісторыю развіцця калектыву. Першы — калі харэограф толькі прыйшла на работу і набрала сваю першую групу, 12 чалавек. Другі — званне ўзорнага ансамбля ў 2015 годзе. Трэці — паездка на чэмпіянат Еўропы па народна-сцэнічных танцах у Маскву. “Мілавіца” стала бронзавым прызёрам. Чацвёрты — абмен вопытам, калі ўдзельнікі калектыву ездзілі ў Японію, Германію, Балгарыю. Пяты — стварэнне асабістага календара, дзе на кожным месяцы ёсць фатаграфія ансамбля.\n“Я люблю сваю прафесію, люблю дзяцей, цаню, што яны адказваюць мне ўзаемнасцю, — гаворыць харэограф. — Я рада, што магу быць карыснай і бачу вынік сваёй работы”.\nФота з архіва Л.А.Кабаевай.\nЛюдміла Кабаева Мілавіца Уваравіцкі цэнтр дзіцячай творчасці\nЗ тегами: Людміла Кабаева Мілавіца Уваравіцкі цэнтр дзіцячай творчасці\nПапярэдняя: Крылаты маршрут\nНаступная: Культурнае выхаванне


Грэчаская філасофія скульптара Аляксандра Шаппо ў Віцебскім мастацкім музеі | Полоцк и Витебщина\nГлавное Автор Жанна Жалевич Опубликовано 21.04.2022\nСлова «скульптура» у перакладзе з латыні значыць — высякаць. На гэтай мове даўно не размаўляюць, але яна стала асновай некалькіх сучасных.\nА на асновы еўрапейскай цывілізацыі вялікі ўплыў аказала грэчаская філасофія. Грэкі знайшлі ў чалавечым целе божую іскру. Чалавек перастаў быць нікчэмнасцю.\n«Душа чалавека — не затухае. Яна складзена з агню. Удзел мудрага — быць вечна напоўненым агнём пошуку ісціны»,— пісаў за паўвека да нашай эры Геракліт з Эфеса.\nПлатон, Сакрат, Арыстоцель і іх вучні заклалі падмурак сучасных культурных і гуманітарных і духоўных каштоўнасцей.\nАнглійскі матэматык, логік і філосаф Алфрэд Норт Уайтхед ў мінулым стагоддзі напісаў:\n«Найбольш праўдападобная характарыстыка еўрапейскай філасофскай традыцыі ў тым, што яна прадстаўляе з сябе серыю заўваг да Платона».\nВыстава у гонар свайго пяцідзесяцігоддзя ў Полацку і Віцебску\nБываюць ілюстрацыі кніжныя, а Аляксандр Шаппо да свайго юбілея зрабіў скульптурна-графічную.\n14 літаграфій і 8 бронзавых скульптур — гэта дасканалае вывучэнне грэчаскіх міфаў, «Іліады» і вялікага пласта асабістых філасофскіх разважанняў і адукацыі.\nЯ яшчэ, выстава — прысвячэнне бацькам, якія выхавалі і паставілі мастака на творчы шлях.\nАляксандр выхадзец з мастацкай дынастыі Шаппо. Ён — адзін з трох сыноў Уладзіміра Шаппо — мастака, для, якога сям’я, творчая незалежнасць і духоўныя цэннасці — галоўныя жыццёвыя арыентыры.\nБацькі Аляксандра сустрэліся і закахаліся ў час вучобы на Мастацкім факультэце Педагагічнага інстытута. Яшчэ і не нарадзіўшыся, будучы мастак адчуваў водар фарбы і разбавіцеляў.\nМаладая сям’я пераехала ў Наваполацак. І хлопчык пайшоў ў Дзіцячую мастацкую школу .Далей была вучоба ў Школе музыкі і мастацтва імя Ахрэмчыка, а потым Беларускай Дзяржаўнай Акадэміі Мастацтва.\nЗараз Аляксандр Шаппо — гэта вядомы Мінскі скульптар. А Віцебск, Наваполацк і Полацк — гарады дзяцінства.\nПа словах мастака, Віцебск аказаў вялікі ўплыў на яго творчае стаўленне. Асаблівы стыль і накірунак на будучыню і мастацкае развіцце стварыў Юдэль Пэн. Ён першы заўважый талент малечы Мойшы Шагала. Менавіта Пэн заклаў вытокі віцебскай мастацкай школы.\nЗ вялікай павагай Шаппо адазваўся пра віцебскіх скульптараў Аляксандра Гвоздзікава і Аляксандра Слепава. Яны прыйшлі павіншаваць свайго калегу і адзначылі яго таленавітасць.\nМаайстэрства аўтара таксама адзначана Нацыянальнымі і Міжнароднымі конкурсамі графікі і скульптуры.\nСамым знакавым скульптар лічыць Міжнароднае трыенале друкаванай графікі ў Кочы (Японія) у 2008 годзе, дзе ён стаў пераможцам.\nМузеі, галерэі і асабістыя калекцыі маюць работы Шаппо. А яшчэ яго манументальныя работы ўпрыгожваюць вуліцы гарадоў Беларусі, Украіны, Літвы і Расіі.\nАрхітып і постмадэрнісцкі свет следу\nСучасны скульптура Шаппо — гэта спалучэнне гратэску, рэалізму, гумару, палкасці і назірання.\nПрафесар Таццяна Катовіч характарызавала стыль выканання скульптуры і літаграфіі як нешта «інтэлектуальна цудоўнае»:\n«Я ў захапленні ад стылю скульптурнага адлюстравання міфічных герояў Іліяды. Архітыпы Антыгоны, Ахіла, Ісмены, Ксандры, Героя — гэта вобразы напоўненыя трагізмам і пачуццямі.\nСама па сабе грэчаская міфалогія вельмі жорсткая. Нават Арыстафан — бацька грэчаскай камедыі — гэта драматычны персанаж. Ён нясе на сабе сваіх птушак, якіх выгадаваў, а яны сваімі жалезнымі дзюбамі дзяўбуць яго.\nБронза — такая жывая і цёплая і на ёй, як быццам засталіся адбіткі пальцаў майстра. Васкавая мадэль, якая знікла пры адліўцы, як быццам захавалася ў бронзе, якая, па адчуванню, як пластылін.\nВядомы скульптар Джакамеці стварыў знакамітага «Чалавека, які крочыць», а тут, я бачу чалавека, які знікае.\nЗ вялікім прафесіяналізмам выкананы літаграфічныя адбіткі. Асабліва мяне ўразіў трагізм, арыгінальнасць і страсць Касандры .Так перадаць гора жанчыны, якую адкінуты Апалон пакараў прадбачаннем, можна толькі з вялікай любоўю.\nМастак не проста адлюстроўвае — ён размаўляе са сваімі экспанатамі.\nСтыль выставы — постмадэрнізм, а не авангард мінулага стагоддзя. Гэта свет следа ў графіцы і скульптуры.\nЯ мару, каб падобных арыгінальных твораў на Віцебскіх вуліцах было болей. Бо сёння плакаць хочацца гледзячы на тапіярных паўлінаў Кіркоравых, конікаў, тыграў і іншы агратрэш».\nЯк ствараліся літаграфічныя і скульптурныя «Маладыя Богі»\nМастак падрабязна расказаў гледачам пра тэхналогію стварэння вобразаў.\nЦікава было даведацца пра цяжкасці і асаблівасць каменнага адбітка:\n«Графічная выява наносіцца на камень і друкуецца некалькі папяровых адбіткаў. Каді літаграфія шматкаляровая, то малюнак наносіцца на паверхню некалькі разоў і рысы канчаткова адбітка павінны дакладна супадаць».\nТакая праца, акрамя спецыяльнага абсталявання, патрабуе дапамогу.\n20 гадоў Аляксандр Шаппо працаваў з выдатным майстрам друку, які дасканала валодаў усімі магчымымі прыёмамі — Дзмітрыем Васільевічам Малатковым.\nЁн шырока вядомы сярод скульптараў. Не на адной выставе мегазнакамітыя майстры адзначалі ўзровень працы Малаткова.\nАляксандр Шаппо расказаў і пра свой шлях да захаплення графікай на камні:\n«Я вельмі люблю графіку. Гэта адзін з галоўных этапаў адукацыі мастака. Аловак, вугаль, туш, чарніла — гэта шчырае адлюстраванне і першы этап стварэння любой работы.\nУ адрозненні ад скульптуры, дзе магчымы дапрацоўкі і змены, графічны адбітак — канчатковы варыянт. Таму малюнак і тэхналогію друку распрацоўваюць з ювелірнай дакладнасцю і толькі першыя адбіткі маюць мастацкую каштоўнасць.\nНа кожнай літаграфіі абавязкова ўказваецца нумар адбітка і аўтарства мастака і друкара.\nА яшчэ мяне вельмі вабіць стыль НЮ. Вядома, што непараўнальнымі майстрамі адлюстравання аголенай натуры былі дрэўныя грэкі. Чалавечае цела – гэта вельмі прыгожа. Я вывучаў анатомію і трэніраваў сваё майстэрстваб ка, знайсці ўласную трактоўку.\nБыло шкада, што пасля акадэміі ў мяне не будзе столькі часу для працы з аголенай натурай. Я думаў, як захаваць і ўдасканаліць гэты стыль.\nАдказ прагучаў з вуснаў маёй сяброўкі — Таццяны Кавалёвай.\nЯна спыталася: «А чаму б табе не маляваць на камяні?» Так і адбылося маё знаёмства з майстрам друку Малатковым. Мае непасрэдныя зносіны з чалавечай постаццю працягнуліся.\nЯ лічу, што аснова кожнай творчасці — гэта чалавек — яго знешні абрыс і агромністы скрутак супярэчлівых пачуццяў. Часта мы не тое, што звонку. Я імкнуся ў сваёй працы перадаць шматгранную чалавечую натуру»\nА прыйсці ў Мастацкі музей і у Грэчаскі зал, каб ацаніць маштабную працу Аляксандра Шаппо, можна да 22 траўня.\nСтало известно кто представит Россию на фестивале «Славянский базар в Витебске»\nІталія, яна як і Беларусь, толькі з морам і цёплая…


Крыху ўвагі, дабрыні – і жыццё напоўніцца сэнсам — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\nКрыху ўвагі, дабрыні – і жыццё напоўніцца сэнсам\nУ першы дзень вясны актывістак Прынёмання ў Гродзенскай абласной філармоніі сабраў І рэгіянальны жаночы форум пад сімвалічнай назвай “Беларускі саюз жанчын: 30 гадоў разам з краінай”.\nУрачыстая сустрэча была прымеркавана да юбілею аб’яднання і паспяховага правядзення рэспубліканскага рэферэндуму.\nУ скарбонцы абласной жаночай арганізацыі, якая аб’ядноўвае больш за 30 тысяч неабыякавых да лёсу Айчыны жыхарак рэгіёна, дзясяткі сацыяльна значных праектаў, дабрачынных акцый, слаўных спраў. Адметна, што на форуме адбылася прэзентацыя праекта, прымеркаванага да Года гістарычнай памяці – “Жаночы твар Перамогі”, таксама свята стала цудоўнай нагодай, каб ушанаваць заслужаных актывістак аб’яднання, лаўрэатак абласнога этапу рэспубліканскага конкурсу “Жанчына года”, ветэранаў жаночага руху, якім уручылі крыштальныя сімвалы “Дочерям Гродненщины”. Адзін з іх атрымала наша зямлячка – Ганаровая старшыня Дзятлаўскай раённай арганізацыі ГА “БСЖ” Галіна Чура.\nВось што яна расказала:\n– Ад цудоўнага канцэрта і віншаванняў засталіся найлепшыя ўражанні. Прыемна было яшчэ раз пачуць, які важкі ўклад у развіццё Беларусі ўносіць жаночая арганізацыя, узгадаць найбольш паспяховыя яе праекты і мерапрыемствы. Самыя цёплыя эмоцыі пакінула сустрэча з ветэранамі жаночага руху – маімі сяброўкамі з іншых раёнаў. Мы не спыняем сваёй грамадскай дзейнасці, сама я стараюся дапамагаць аддзяленню “Праменьчык”, сацыяльна-педагагічнаму цэнтру, Цэнтру сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва, дзялюся з імі ўсім, што маю. Упэўнена ў галоўным: у гэты складаны час, калі ў свеце матэрыяльнае пачало засланяць і выцясняць духоўнае, нам неабходна рабіць дабро, не чакаючы словаў удзячнасці і ўзнагарод. Калі мы аб’яднаемся ў справах дабра, яно абавязкова пераможа. Ад усёй душы жадаю землякам здароўя, дабрабыту, яснага мірнага неба над галавой.\nУражаннямі ад паездкі падзялілася і старшыня раённай арганізацыі ГА “БСЖ” Алена Васкель:\n– Выдатнае мерапрыемства, высокі ўзровень арганізацыі, арыгінальны сцэнарый, цёплая сяброўская атмасфера. Удзячна арганізатарам за магчымасць атрымаць масу станоўчых эмоцый з аднадумцамі. Жанчыны Гродзеншчыны заўсёды былі на вышыні, у нас закладзены адметныя традыцыі, мы высока трымаем планку. І нам, дзятлаўчанкам, нельга яе паніжаць. Крыху ўвагі, дабрыні – і жыццё напоўніцца сэнсам. Давайце дарыць гэты сэнс нашым людзям. Удзельніцам раённага аб’яднання дзякую за творчыя ідэі, самааддачу, увагу, цярпенне, нераўнадушша. Разам мы зможам многае.


§ 19. Агульная характарыстыка машынабудавання | Курс эканамічнай і сацыяльнай геаграфіі Украіны, 9 клас\n§ 19. Агульная характарыстыка машынабудавання (падручнік)\nТЭМА 12. Машынабудаванне і металаапрацоўка УКРАІНА\n§ 19. Агульная характарыстыка машынабудавання\n1. Прывядзіце прыклады выкарыстання машын і абсталявання ў розных галінах прамысловасці, сельскай гаспадаркі і транспарту.\n2. Што, па вашым меркаванні, служыць асноўным сыравінай для вытворчасці машын і абсталявання? Мае Украіне ўласную сыравінную базу для развіцця машынабудавання?\nГаліновыя СКЛАД. Машынабудаванне - Вядучая галіна прамысловасці, забяспечвае выпуск разнастайных машын і абсталявання для банямногіх галін гаспадаркі і насельніцтва. Машинобудування вызначае навукова-тэхнічнаганы прагрэс у нацыянальнай эканоміцы, забяспечвае яе тэхнічнае пераўзбраення, інтэнсіфікацыю і павышэнне эфектыўнасці за ўсё запарнага вытворчасці.\nМашынабудаванне з'яўляецца надзвычай складанай галіной, у якую входят некалькі дзесяткаў спецыялізаваных галін. Залежнасці ад прадукцыі, што выпускаецца яны аб'ядноўваюцца ў групы: цяжкае, транспартнае, сольскохозяйственных, дакладнае машынабудаванне, станкабудаванне.\nМал. Машынабудаванне і металаапрацоўка\nУ пачатку 90-х гадоў XX арт. машынабудавання вырабляла амаль трэці агульнай аб'ёму прамысловай прадукцыі ва Украіну. Зараз, з прычыны прыпынку многіх магутных прадпрыемстваў, аб'ёмы прадукцыі значна паменшыліся, а асобныя вытворчасці цалкам зніклі. Самайший спад адбыўся ў галінах цяжкага (перш за энергетычнагафізічнага, горношахтного), сельскагаспадарчага машынабудавання, аўтамабіле- і прыборабудавання і інш\nПрадукцыя машынабудаўнічай галіны складаецца з шматлікіх дэталяў і агрэгатаў. Вырабіць іх на адным заводзе немагчыма, прасцей і дзешевше выпускаць асобныя дэталі на розных прадпрыемствах, так машынобудивни заводы маюць пераважна вузкую спецыялізацыю (подетально і прадметную). Для выпуску гатовай прадукцыі прадпрыемства ўсталююют паміж сабой кааперацыйныя сувязі (Пастаўкі дэталяў, прыладдзячых матэрыялаў, сыравіны). Такімі сувязямі можа быць ахоплена дэ-сятка, а часам і сотні прадпрыемстваў.\nТэхналагічныя працэсы на прадпрыемствах машынабудавання падобныя, неНягледзячы на розную прадукцыю, якую яны выпускаюць. Кожны буйны завод мае чатыры асноўных цэха: ліцейны, кавальска-прэсавы, механичны і зборачны. У першым з металу адліваюць розныя дэталі, у другім - дэталі штампуюць або куюць З пракату ці зліткаў, у трэцім - Іх апрацоўваюць, а ў чацвёртым - складаюць гатовыя вырабы.\nПРЫНЦЫПЫ Размяшчэнне. Прадпрыемствы машынабудаўнічай галіны мают выдатныя ад іншых галін асаблівасці размяшчэння. Яны амаль не залежаць ад прыродных умоў і рэсурсаў, іх прадукцыя мае шырокі круг спажыўцоў. З прычыны гэтага машынабудаванне развіта ў ўсіх рэгіёнах краіны, админности заключаюцца ў розным узроўні разьвіцьця і наборы галін, іх зна-ніі на розных тэрыторыях. У адных рэгіёнах яны з'яўляюцца галінамі Спэцыялінізацыі, у іншых - задавальняюць патрэбы толькі дадзенага рэгіёну.\nАдзін з важных прынцыпаў размяшчэння машынабудаўнічых прадпрыманне - арыентацыя на сыравіну. Асноўная сыравіна для прадпрыемстваў галіны - метал, а таксама канструкцыйныя матэрыялы, якія вырабляюць лёгкая, хімічная, дрэваапрацоўчая прамысловасць. Машынабудаўнічыя прадпрыемствы спожывая 1 / 3 пракату, амаль 2 / 3 сталёвага ліцця, 40% чыгуну, выраблянага ў краіне. Прадпрыемствы, якія патрабуюць вялікай колькасці металу, адносяць да металаёмістасць. Металаёмістасць вытворчасці ў асноўным ружцыі ў раёнах металургічнай прамысловасці.\nБольшасць галін машынабудаўнічага комплексу ставіцца да трудомистных, г.зн. такіх, якія патрабуюць адносна няшмат сыравіны, але значных выдаткаў працы на выраб прадукцыі. Арыентацыя на працоўныя рэсурсы - другі прынцып размяшчэння. Пастаянна узрастаюць патрабаванні да кваліфікацыі працоўнай сілы.\nВа ўсіх галінах машынабудавання ўзрастае значэнне навукова-даследчых і даследча-канструктарскіх работ. Навукаёмістасць - вы-значальна рыса многіх сучасных машынабудаўнічых вытворчасцяў. Такія вытворчасці імкнуцца да найбуйнейшых гарадоў і агламерацый, дзе сконцентваць навуковая база краіны.\nНа размяшчэнне прадпрыемстваў, якія выпускаюць важкотранспортабельну прадукцыю, таксама значна ўплывае спажывец, а прынцыпам размяшчэння зборачных прадпрыемстваў, якія маюць разгалінаваныя кааперацыйныя сувязі з іншымі цэнтрамі, з'яўляецца выгаднасць эканоміка-геаграфічнага (асабліва транскраўца) становішча.\nМашынабудаўнічы комплекс развіваецца шмат у чым за лічыццаНАК канверсіі, г.зн. перакладу прадпрыемстваў, якія раней абслугоўваннявалы ваенна-прамысловы комплекс, на стварэнне новых вытворных вытворчасцей, высокіх тэхналогій (распрацоўка сучаснай прамысловай і элекўзроўню па пытаннях ваеннай тэхнікі, кампутараў). Важнае значэнне мае таксама стварэнне невялікіх, тэхналагічна гнуткіх прадпрыемстваў для выпуску розныхіх тавараў народнага спажывання.\n1. Назавіце групы галін машынабудаўнічага комплексу.\n2. Пакажыце прынцыпы размяшчэння, характэрныя для прадпрыемстваў цяжкага машынабудавання.\n3. Куды імкнуцца ў размяшчэнні прадпрыемства сельскагаспадарчай і транспартнага машынабудавання?\n← § 18. Каляровая металургія\n§ 20. Геаграфія галін машынабудавання →


Тавараабарот паміж Беларуссю і Іркуцкай вобласцю вырас за студзень-верасень на 60 працэнтаў\n29 лістапада 2021, 14:23\n29 лістапада, Брэст /Кар. БЕЛТА/. Тавараабарот паміж Беларуссю і Іркуцкай вобласцю вырас за студзень-верасень на 60 працэнтаў у параўнанні з аналагічным перыядам мінулага года. Такая інфармацыя прагучала сёння на шостым пасяджэнні рабочай групы па супрацоўніцтве Беларусі і Іркуцкай вобласці, перадае карэспандэнт БЕЛТА.\nЗа 9 месяцаў знешнегандлёвы абарот склаў $88 млн пры дадатным сальда для Іркуцкай вобласці. У прыватнасці, выраслі аб'ёмы паставак у Прыангар'е прадукцыі беларускага машынабудавання, тавараў народнага спажывання. У сваю чаргу тэмп росту тавараабароту паміж Брэсцкай і Іркуцкай абласцямі за студзень-верасень склаў 104 працэнты і перавысіў $1,8 млн. У таварных групах экспарту пераважаюць фарбы і лакі, пліты для машчэння, вырабы з чыгуну, цэменту, бетону, растваральнікі, адзенне.\nПасяджэнне прайшло ў рэжыме відэаканферэнцыі. З беларускага боку перагаворы ўзначаліў старшыня Брэсцкага аблвыканкама Юрый Шулейка, які распараджэннем прэм'ер-міністра замацаваны адказным за каардынацыю супрацоўніцтва. Сустаршынёй з расійскага боку выступіў губернатар Іркуцкай вобласці Ігар Кобзеў. У відэаканферэнцыі прынялі ўдзел прадстаўнікі міністэрстваў і ведамстваў. Удзельнікі абмеркавалі ход рэалізацыі пагаднення паміж рэспублікай і Прыангар'ем аб гандлёва-эканамічным, навукова-тэхнічным, культурным і гуманітарным супрацоўніцтве на 2020-2022 гады.\nБакі адзначылі дадатныя тэндэнцыі ва ўзаемным гандлі. Так, паводле даных Міністэрства прамысловасці Беларусі, тавараабарот паміж прамысловымі прадпрыемствамі рэспублікі і спажыўцамі Іркуцкай вобласці вырас за 9 месяцаў на 80 працэнтаў. Пры гэтым тэмп росту экспарту склаў 229 працэнтаў. Рост тавараабароту ў АПК склаў 4,1 працэнта і забяспечаны ў асноўным за кошт беларускага імпарту з Іркуцкай вобласці. Мы атрымліваем соевую муку, насенне рапсу, пастаўляем малочныя прадукты, садавіну, ягады, цукар.\nЗ верасня па кастрычнік у дзевяці буйных гарадах Іркуцкай вобласці прайшлі кірмашы-продажы беларускіх тавараў. Да канца года такія мерапрыемствы запланаваны яшчэ ў шасці муніцыпальных утварэннях гэтага рэгіёна Сібірскай федэральнай акругі Расіі.\nДобрыя перспектывы, на думку бакоў, у сумеснага праекта віртуальнага гандлёвага дома "Іркуцк-Брэст", арганізаванага гандлёва-прамысловымі палатамі для прамога ўзаемадзеяння дзелавых колаў дзвюх краін.-0-\nКраіны ЕАЭС узгаднілі пытанні функцыянавання агульнага электраэнергетычнага рынку\nНацбанк прагназуе сярэднегадавое значэнне стаўкі рэфінансавання ў межах 9-10 працэнтаў гадавых\nКолькі беларусаў і на якіх умовах працуюць у "Вялікім камені"\n"Я не хвалюся лічбамі". Ярашэнка расказаў, ці радуюць паказчыкі прадпрыемстваў "Вялікага каменя"\nПетрышэнка: Беларусі і Азербайджану трэба захаваць тэмп развіцця гандлёва-эканамічнага супрацоўніцтва


Галоўная » Артыкулы апошніх навін » Бяспека пры падарожжах і надзвычайныя сітуацыі » Смяротны землятрус разбурыў Харватыю\nАпошнія навіны Еўропы • Апошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • Апошнія навіны Харватыі • Навіны моды • Урадавыя навіны • навіны • Людзі • Адказны • Бяспека • турызм • Абнаўленне прызначэння падарожжа • Падарожныя сакрэты • Навіны турыстычнага провада • Розныя навіны\nСёння ў Харватыі адбыўся магутны і смяротны землятрус, які нанёс істотную шкоду.\nХарвацкую сталіцу Заграб пацярпеў ад землятрусу сілай 6.4 бала, а кадры шкоды, нанесеныя ім, распаўсюдзіліся па ўсіх сацыяльных сетках.\nАкрамя структурных пашкоджанняў, у некаторых раёнах Заграба адбылося адключэнне электрычнасці, і ўвесь горад меў праблемы з тэлефаніяй і Інтэрнэтам. Падчас землятрусу многія грамадзяне ў страху выбеглі на вуліцу.\nГорад Петрыня быў адным з месцаў, якія найбольш пацярпелі ад землятрусу. Як паведамляюць мясцовыя СМІ, падчас землятрусу загінула адно дзіця.\nМэр Петрыньі Дарынка Думбовіч заявіў журналістам, што экстранныя службы працуюць над выцягваннем людзей з перашкоджаных аўтамабіляў, аднак колькасць пашкоджанняў і смерцяў пакуль невядомая. Па словах мэра горада, у Петрынжы абрынуліся два дзіцячыя сады - аднак, на шчасце, адзін з іх быў пусты, а з другога дзеці былі шчасна эвакуіраваны.\nПрэм'ер-міністр Харватыі Андрэй Пленкавіч заявіў, што накіруецца ў Петрыню, каб асабіста ацаніць сітуацыю.\nЗемлятрус таксама закрануў некаторыя раёны суседняй Славеніі, у выніку чаго краіна ў якасці меры засцярогі спыніла сваю АЭС.\nНекаторыя карыстальнікі Twitter нават падзяліліся кадрамі масавага землятрусу, які ўзмацніўся падчас сесіі Нацыянальнага сходу ў Славеніі, па-відаць, што прымусіла заканадаўцаў эвакуіравацца.\nТрэмор аўторка з'яўляецца другім у ланцугу падзей, які, здаецца, цяпер катаклізмічны, пасля таго, як у панядзелак у рэгіёне адбылося землятрус 5.2. У пачатку гэтага года, у сакавіку, 5.3 трапіла ў Заграб, у выніку 27 чалавек атрымалі раненні і адзін загінуў.


Каменная Горка (станцыя метро) — Вікіпедыя\nКаменная Горка (станцыя метро)\n(Пасля перасылкі з Каменная горка (станцыя метро))\nКаменная Горка (трансліт.: Kamiennaja Horka) — канцавая станцыя Аўтазаводскай лініі Мінскага метрапалітэна ў заходнім напрамку. Была адкрыта 7 лістапада 2005 года разам са станцыямі Спартыўная і Кунцаўшчына.\nруск.: Каменная Горка\nКаменная Горка на Вікісховішчы\n2 Падземны пераход\nПлатформа станцыі астраўная, разлічана на пяцівагонныя саставы. Як і ўсе станцыі мінскага метро, станцыя Каменная Горка мелкага залягання, таму замест эскалатараў выкарыстоўваюцца лесвіцы. На станцыі маецца ліфт для людзей з абмежаванымі магчымасцямі, але на сёняшні дзень ён спынены. На станцыі ўсталяваны тэрмінал Сбер Банка і 2 банкаматы, адзін з якіх не працуе.\nУ падземным пераходзе, які вядзе да ўваходу на станцыю, знаходзіцца гандлёвы цэнтр «Каменная горка». У павільёнах гандлёвага цэнтра можна набыць шэраг ліцэнзійных гульняў для камп’ютара, антывірусы, офісныя пакеты і іншыя праграмы, гульні для Playstation® 2 і Microsoft® Xbox 360®; адзенне, абутак; у гандлёвым цэнтры размешчаны салон сувязі, дзе можна набыць мабільныя тэлефоны і падлучыцца да аператараў А1 і Life:). Размешчаны банкамат Белінвестбанка.\nАдзін з уваходаў на станцыю размешчаны ў падземным пераходзе пад скрыжаваннем вуліц Прытыцкага, Кунцаўшчына і Лабанка. Канцавая другой лініі забяспечвае доступ да метро жыхарам микрараёнаў Захад, Каменная Горка, Красны Бор, Кунцаўшчына і Сухарава.\nКаменная горка — самая заходняя станцыя метро ў СНД.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Каменная Горка (станцыя метро)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Каменная_Горка_(станцыя_метро)&oldid=3986942"\nАпошнія змены 19 снежня 2021 а 01:34\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 01:34, 19 снежня 2021.


Хатняя старонка > Абрысы Белай Царквы ў Чашніцкім раёне\nНават у напаўразбураным выглядзе будынак бажніцы ўражвае\nТраецкая царква на паўвыспе Чарэйскага возера ў вёсцы Белая Царква Чашніцкага раёна была збудавана ў 16 стагоддзі падчас праўлення Багдана Сапегі – заснавальніка чарэйска-ружанскай дынастыі роду Сапегаў. Храм мае вялікае значэнне для гісторыі і культуры: гэта унікальны фрагмент будынка ранняга барока.\nМясцовыя жыхары яе называюць як “белая царква”. І сапраўды, на ацалелай тынкоўцы цагляных сцен яшчэ праглядваецца белы колер вапны.\nУ сваім напаўразбураным выглядзе будынак бажніцы таксама ўражвае, ён размешчаны ў вельмі маляўнічым месцы — на ўзгорку з трох бакоў акружаны буйным возерам. Напэўна, таму ён прыцягвае сюды архітэктараў, гісторыкаў, мастакоў, рамеснікаў, музыкаў. Каля сцен царквы не адзін год праходзіць папулярны арт-фэстываль “Sprava”, будзе ён і сёлета.\nПусты і адкрыты храм час ад часу наведваюць вандроўная моладзь, турысты, пілігрымы… Апошнія ў знак веры пакідаюць абразкі, кветкі і свечкі.


Лячэнне зубоў у Беларусі – гэта выгадны, а галоўнае – надзейны спосаб вярнуць прыгожую ўсмешку.\nМедыцынскі турызм – гэта атрыманне медыцынскіх паслуг за межамі краіны пражывання. І калі два дзесяцігоддзі таму Беларусь не ўваходзіла ў пералік дзяржаў, прывабных для паездак “па здароўе”, то цяпер усё змянілася. У нашу краіну прыязджаюць на аздараўленне, правядзенне рознага кшталту аперацый, дыягностыку. Замежныя пацыенты годна ацанілі ў тым ліку высокі ўзровень беларускіх стаматалагічных клінік.\nНаша паліклініка мае добрую рэпутацыю не толькі ў Рэспубліцы Беларусь, але і за яе межамі. Да нас па прыгожую ўсмешку прыязджаюць жыхары краін СНД і далёкага замежжа. Пацыентаў прывабліваюць найноўшыя метады лячэння і пратэзавання зубоў, прыязнае і ветлівае стаўленне персаналу, высокая кваліфікацыя ўрачоў і прыемныя кошты стаматалагічных паслуг. Выдатныя суадносіны кошту і якасці лячэння.\nДзякуючы шматгадоваму досведу, наяўнасці самага сучаснага абсталявання, выкарыстанню найноўшых лічбавых тэхналогій і індывідуальнаму падыходу да кожнага пацыента нам давяраюць і аддаюць сваю перавагу замежныя грамадзяне.\nЗ намі стаматалагічная дапамога на самым высокім узроўні даступная. Мы аператыўна атрымліваем дадзеныя пра стан здароўя па інтэрнэце, кансультуем, падбіраем індывідуальную праграму дыягностыкі і план лячэння, разлічваем папярэдні кошт паслуг.\nПлан вашага лячэння і тэрміны знаходжання мы можам папярэдне ўзгадніць, калі вы дашляце панарамны здымак (пажадана ў лічбавым выглядзе) і/або фатаграфіі твару ў профіль і анфас, фота ўсмешкі, а таксама свае пажаданні на наш e-mail: stomatolog_9@mail.ru\nТым, хто выбірае нас, мы дапамагаем арганізаваць прыезд і размяшчэнне, рэкамендуем самыя цікавыя месцы для наведвання і адпачынку. Да нас вы заўсёды можаце звярнуцца па любую дадатковую інфармацыю, і мы будзем рады дапамагчы.\nУ ААТ “9-я стаматалагічная паліклініка” CRYSTAL DENT заўсёды рады бачыць у сябе ў гасцях жыхароў іншых краін! Да нас прыязджаюць не толькі з суседніх дзяржаў, але і з далёкага замежжа.\nДля замежных грамадзян дзейнічае такі ж прэйскурант (прайс), як і для грамадзян Рэспублікі Беларусь.>>>\nДА ІНФАРМАЦЫІ !!!\nПрыбываючы праз Міжнародны аэрапорт Мінск-2, замежныя грамадзяне могуць знаходзіцца да 30 сутак на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь - БЕЗ ВІЗ !!!\nМы аказваем наступныя віды дапамогі:\nпрафілактыка стаматалагічных захворванняў;\nлячэнне зубоў, адбельванне зубоў, прафесійная гігіена, эстэтычная рэстаўрацыя зубоў, шыніраванне зубоў, вінірынгавае пакрыццё (прамы метад) і інш.;\nхірургія (імплантацыя, выдаленне зубоў, пластыка вуздэчак: вуснаў, языка, пераддзвер’я поласці рота) і інш.;\nартапедыя: пратэзаванне з дапамогай здымных і няздымных канструкцый, пратэзаванне зубоў металакерамікай, безметалавай керамікай, каштоўнымі металамі (золата);\nартадантычнае лячэнне (брэкеты, пласцінкі);\nпрыцэльная і панарамная рэнтгендыагностыка.\nПеравагі лячэння ў нашай паліклініцы:\nштат дасведчаных урачоў-стаматолагаў;\nсучаснае абсталяванне і матэрыялы;\nаказанне ўсіх відаў стаматалагічных паслуг у адным будынку;\nразмяшчэнне ў цэнтры горада (ст. м. Пл. Перамогі, зручнае транспартнае злучэнне);\nзамежныя грамадзяне абслугоўваюцца па тым жа прэйскуранце, што і беларускія грамадзяне.\nДля зручнасці запісу ў паліклініку Вы можаце скарыстацца бясплатным месенджарам Viber або Whatsapp па нумары +375 33 364 00 94.\nШтоквартальна ў нас праводзяцца бясплатныя кансультацыі па Skype, з графікам Вы можаце азнаёміцца на гэтай старонцы.\nКошты стаматалогіі могуць вар’іравацца ў залежнасці ад аб’ёму аказаных паслуг. У нашай стаматалагічнай паліклініцы Вас чакае сардэчны прыём, цёплая атмасфера, камфортная абстаноўка і, вядома, высокапрафесійнае комплекснае лячэнне зубоў з выкарыстаннем сучасных тэхналогій і матэрыялаў.\nДля зручнасці і камфорту пацыентаў ААТ “9-я стаматалагічная паліклініка” прапануе дапамогу ў падборы гасцініц і гатэляў, замове білетаў.\nАзнаёміцца з гасцініцамі горада Мінска Вы можаце перайшоўшы па спасылцы.\nСхадзіць на вячэру\nСардэчна запрашаем у Беларусь! Камфортнага лячэння і прыемнага адпачынку!\nВАША ЎСМЕШКА – НАШ ПРЭСТЫЖ!


Галоўная ➠ Будаўніцтва ➠ Кампанія вокны гласс вытворца пластыкавых вокнаў у расіі.\nАпублікавана 10.02.2017 10:48\nУжо не першы год на айчынным рынку паспяхова працуе кампанія «Вокны Гласс», спецыялізацыя якой – выраб, продаж і ўстаноўка пластыкавых і алюмініевых вокнаў.\nКліентамі фірмы таксама з'яўляюцца тыя, хто плануе ашкліць катэджы і балконы. У дадзеным выпадку гаворка ідзе пра паслугу «пад ключ»: пасля званка кліента спецыялісты прыедуць на аб'ект, вырабяць усе неабходныя замеры, пасля чаго, праз кароткі час, заказчыку ўсталююць гатовыя рамы са шклопакетамі.\nКампанія размяшчае ўласнымі вытворчымі плошчамі, укамплектаванымі найноўшым абсталяваннем, а ў яе штаце працуюць сапраўдныя прафесіяналы і знаўцы сваёй справы, якія з года ў год прапануюць сваім заказчыкам якасную прадукцыю з улікам іх патрабаванняў. Прычым, спажыўцы могуць разлічваць не толькі на мантаж алюмініевых і пластыкавых вокнаў, але і на іх сэрвіснае абслугоўванне.\nЧаму кампаніі ў гэтак кароткі час удалося стаць адным з лідэраў айчыннага рынку аконнай прадукцыі? У першую чаргу, яе супрацоўнікі практыкуюць індывідуальны падыход да кожнага заказу і кожнаму кліенту. Максімальна улічваючы пажаданні апошняга, менеджэры фірмы змогуць прапанаваць аптымальны і найбольш эфектыўны ў кожным канкрэтным выпадку варыянт шклення вокны, лоджыі ці гаўбца. Акрамя гэтага, кіраўніцтва кампаніі супрацоўнічае толькі з праверанымі і вядомымі на рынку фірмамі – вытворцамі профіляў, камплектуючых і фурнітуры, што дазваляе прапаноўваць спажыўцам прадукцыю высокай якасці. У ліку пастаянных партнёраў такія знакамітыя фірмы, як Provedal, REHAU, KBE, KRAUSS і іншыя.\nНапрыклад, калі вам неабходная рассоўная сістэма, якая б падышла да любога тыпу лоджый і гаўбцоў, то, хутчэй за ўсё, спецыялісты «Вокны Гласс» парэкамендуюць звярнуць увагу на профіль Provedal, сярод вартасцяў якога – надзейнасць, даступны кошт, камфорт. Пластыкавыя вокны REHAU, тэрмін службы якіх складае не менш за 40 гадоў, таксама валодаюць высокім узроўнем цеплаізаляцыі і высокім якасцю выканання. У вялікім асартыменце прадстаўлена і прадукцыя KBE, разлічаная на розныя групы спажыўцоў. Такія пластыкавыя вокны, зрэшты, як і любыя іншыя, вырабляюцца з улікам характэрных для нашага рэгіёну кліматычных умоў. Не менш папулярныя ў карыстальнікаў і профілі KRAUSS, якія таксама можна мантаваць у паўночных рэгіёнах з нізкімі тэмпературнымі паказчыкамі.\nАкрамя выдатнага якасці пластыкавых і алюмініевых вокнаў, прыцягвае кліентаў даступны кошт на гэтыя вырабы. Кампанія ўважліва ставіцца да сваім пастаянным кліентам, прапаноўваючы ім выгадныя ўмовы супрацоўніцтва, напрыклад, назапашвальную сістэму скідак, бонусы, а таксама магчымасць паўдзельнічаць на льготных умовах у рэгулярна праводзяцца спецыяльных акцыях.\n«Вокны Гласс» належыць да ліку тых кампаній, якія маюць разгалінаваную дылерскую сетку, прычым яна пастаянна пашыраецца, паколькі кіраўніцтва, зацікаўленая ў прыцягненні яшчэ большай колькасці партнёраў, прапануе ім максімальна выгадныя ўмовы для супрацоўніцтва. Перавага аддаецца тым адзінкам, для якіх першарадным з'яўляецца якасць прадукцыі і бездакорны сэрвіс.\nЗ кожным годам усё большая колькасць спажыўцоў пераконваецца ў тым, што заказ на выраб і мантаж сучасных вокнаў у кампаніі «Вокны Гласс» – гэта гарантыя таго, што ў любым памяшканні будзе ўстаноўлена практычнае, якаснае, надзейнае, добра захоўвае цяпло, эстэтычна прывабнае, функцыянальнае акно – менавіта такое, аб якім марыў заказчык


09 чэрвень 2005, 17:17\nГанна Соусь, Менск Сёньня суд Ленінскага раёну Менску забавязаў газэту “Народная Воля” выплаціць па 2 мільёны рублёў кампэнсацыі тром супрацоўнікам “Беларуськалію”, і па 3 мільёны рублёў — тром жыхарам Клецку. Суд прызнаў зьневажальнымі для іх гонару і годнасьці публікацыю подпісаў пад зваротам аб стварэньні руху “Воля народу” і забавязаў газэту надрукаваць абвяржэньне.\nСёньня раніцай судзьдзя Вера Тупік прыняла рашэньне прызнаць несапраўднымі і зьневажальнымі зьвесткі, надрукаваныя ў газэце “Народная Воля” пад зваротам аб стварэньні руху “Воля народу”. Гэта датычыць подпісаў Сяргея Катовіча, Ніны Грэчыц і Ніны Фраловай з Салігорску. Судзьдзя пастанавіла выплаціць кожнаму зь іх па 2 мільёны рублёў кампэнсацыі. Пазоў Паўла Жышкевіча судзьдзя адхіліла, бо ў часе судовых слуханьняў было ўстаноўлена, што ён падпісваўся пад зваротам, але іншым прозьвішчам.\nНагадаю, што прадстаўнікі прадпрыемства “Беларуськалій” патрабавалі ад газэты кожны 50 мільёнаў рублёў кампэнсацыі.\nСёньня ж судзьдзя Тацяна Жулкоўская разгледзела аналягічныя пазовы ад чатырох жыхароў Клецку — галоўнага лекара мэдычнага аддзяленьня Клецку Пятра Талайкі, дырэктаркі вясковай школы Ліліі Лібер, брыгадзіра Івана Гудзька і намесьніцы дырэктара 2-й клецкай школы Ірыны Закруты. Кожны зь іх патрабаваў прызнаць несапраўднай і зьневажальнай публікацыю іх подпісаў пад стварэньнем руху “Воля народу”, а таксама выплаціць ім 5 мільёнаў рублёў кампэнсацыі кожнаму. Галоўны рэдактар газэты Іосіф Сярэдзіч прапанаваў пазоўнікам, каб яны адмовіліся ад матэрыяльных прэтэнзіяў, а газэта надрукуе абвяржэньне. Але жыхары Клецку, як і раней жыхары Салігорску, на гэта не пагадзіліся.\nВыступаючы ў судовай залі, усе пазоўнікі казалі пра тое, што яны падтрымліваюць дзейнага прэзыдэнта і ня ставілі подпісаў пад зваротам. Гаворыць Пётар Талайка:\n(Талайка: ) “Мяне на сёньня задавальняе сытуацыя ў краіне. Ёсьць законны прэзыдэнт, законны ўрад, законныя органы кіраваньня. Кожны з нас робіць сваю справу”.\nНамесьніца дырэктара 2-й школы Клецку Ірына Закрута зьвярнула ўвагу на тое, што ў “Народнай Волі” былі надрукаваныя прозьвішчы многіх настаўнікаў гэтай школы, але памылкова ўказаныя іх пасады:\n(Закрута: ) “У газэце надрукаваныя прозьвішчы паловы калектыву нашай школы, прычым, прозьвішчы зьмененыя. Напрыклад, дырэктара школы з адзіным прозьвішчам Заўсьцінскі напісалі сантэхнікам”.\nА вось што заявіў брыгадзір прадпрыемства “Спэцаўтаматыка” Іван Гуцько:\n(Гуцько: ) “Я трапіў у няміласьць. І нехта ў гэтым вінаваты. Нехта гэтыя сьпісы прынёс. І тут не Сярэдзіч, і не Казулін, як кіраўнік руху, у гэтым вінаватыя. Можа, і іх падставілі, і нас падставілі”.\nУ часе судовага паседжаньня высьветлілася, што ў сьпісе ў “Народнай Волі” былі надрукаваныя два прозьвішчы Лібер з ініцыяламі Л.І., але пазначалася, што гэта лябарант і бухгальтар, тады як пазоўніца Лілія Лібер зьяўляецца дырэктаркай Гурноўскай вясковай школы. У выніку судзьдзя адхіліла пазоў Ліліі Лібер, але задаволіла пазовы спадароў Талайкі, Закруты і Гуцька, абавязаўшы газэту выплаціць 3 мільёны рублёў кожнаму. Пётар Талайка заявіў, што накіруе выплачаныя яму грошы на разьвіцьцё мэдычнага аддзяленьня Клецку, а Ірына Закрута — на рэстаўрацыю мясцовай царквы.


Эва Копач не паедзе на жалобныя мерапрыемствы ў Смаленск | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПрэм’ер Польшчы Эва Копач не паедзе на жалобныя мерапрыемствы ў Смаленск. У дадзенай палітычнай сітуацыі візіт прэм’ера польскага ўраду ў Расею непажаданы – заявіў сёння ў інтэрв’ю тэлеканалу tvn24 старшыня палітычнага кабінету прэм’ера краіны Марцін Кервеньскі.\nУ Смаленск, у сувязі з 5-ай гадавінай авіякатастрофы прэзідэнцкага самалёта, паедзе ўрадавая дэлегацыя на чале з міністрам культуры Малгажатай Аміляноўскай і старшынём канцылярыі галавы ўрада Яцэкам Ціхоцкім.\n10 красавіка Эва Копач прыме ўдзел ва ўрачыстасьцях на могілках “Powązki” ў Варшаве.\nПяць гадоў таму – 10 красавіка 2010 года – у катастрофе Ту-154М пад Смаленскам загінулі ўсе 96 пасажыраў, у тым ліку прэзідэнт Лех Качыньскі і яго жонка Марыя. Польская дэлегацыя накіроўвалася на ўрачыстасці з нагоды 70-ай гадавіны смаленскай катастрофы.


Huawei Mate 30 Pro атрымлівае новае абнаўленне EMUI 10 | Androidsis\nHuawei Mate 30 Pro атрымлівае новае абнаўленне EMUI 10\nEl Huawei Mate 30 Pro вы вітаеце новую і лепшую версію EMUI 10. Пра гэта Huawei заявіла з рэкламным плакатам.\nТак, сапраўды. Пакуль што абнаўленне распаўсюджваецца толькі на тэрыторыі Кітая. Тым не менш, гэта толькі пытанне часу, калі кітайскі вытворца прапануе яго на іншых рынках для высокага класа.\nEMUI 10.0.0.195 гэта новы пакет прашыўкі, пра які мы зараз гаворым. Гэта невялікая OTA памерам амаль 600 МБ (дакладней 590 МБ). Акрамя таго, ён не загружаецца ніякімі важнымі новымі функцыямі і функцыямі. Аднак ён аптымізуе розныя раздзелы смартфона і дадае некаторыя выпраўленні, вы можаце ўбачыць спіс змен ніжэй:\n1 Што EMUI 10.0.0.195 забяспечвае для Huawei Mate 30 Pro?\nШто EMUI 10.0.0.195 забяспечвае для Huawei Mate 30 Pro?\nПалажэнне клавішы віртуальнай камеры можна рэгуляваць у залежнасці ад здымкі, а гнуткае перацягванне падтрымліваецца з левага і правага бакоў.\nАптымізаваны досвед злучэння Bluetooth у некаторых сцэнарыях і палепшана стабільнасць сувязі паміж Bluetooth і прыладай.\nДосвед працы з сэнсарным экранам некаторых сцэн у гульні быў аптымізаваны, каб зрабіць іх працу з сэнсарным экранам больш гладкай.\nHuawei распаўсюджвае 12 мільёнаў лінійкі Mate 30\nАбнаўленне можа распаўсюджвацца па ўсім свеце для Huawei Mate 30 Pro ў бліжэйшыя некалькі дзён ці тыдняў. Звярніце ўвагу, што гэта звычайна. Кампаніі прывыклі выпускаць новыя OTA са сваіх тэлефонаў паступова, каб пераканацца, што ўсё робіцца максімальна чыста і без памылак.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » навіны » Huawei Mate 30 Pro атрымлівае новае абнаўленне EMUI 10\nАбнаўленне Android 10 пашыраецца для LG G8 ThinQ


Ўцёкі капіталу: прырода, формы, наступствы » Белорусские рефераты\nЎцёкі капіталу: прырода, формы, наступствы\nТамбовскі дзяржавны універсітэт імя Г.Р. Дзяржавіна\nУцёкі капіталу: прырода, формы,\nI. ПРЫРОДА "вцёкі" КАПІТАЛУ\nВ§ 1. РЋцёкі капіталу в сістэме паняццяв\nВ§ 2. Прычыны вцёкав капіталав\nII. ФОРМЫ "вцёкі" КАПІТАЛУ\nВ§ 1. Спосабы уцёкав капіталу\nВ§ 2. Віды вцёкав капіталав\nIII. НАСТУПСТВЫ "вцёкі" КАПІТАЛУ\nВ§ 1. Аб небяспецы уцёкав і характары шкоды, ім прычыняецца\nВ§ 2. Маштабы і наступствы вцечкі капіталу з Расіі\nДАДАТАК 1. Ацэнка адноснага аб'ёму вцёкав капіталав\nДАДАТАК 2. Ставленне артыкула "пропускі і памылкі" да сумы крэдытавых артыкулав плацёжнага балансу\nУ апошнія гады назіраецца прыкметны цікавасць да сітуацыі, якая склалася в вобласці знешнеэканамічных сувязяв Расіі. Пры гэтым асаблівая ввага надаецца пытанню пра вцёкі капіталу.\nАна-лизируя прычыны сучаснага фінансавага крызісу в Расіі, сярод галовных фактарав вылучым празмерную залежнасць нашай краіны ад імпарту замежнага капіталу в вмовах, калі штогод да 20 млрд. дал нелегальна сыходзіць за мяжу. Такім чынам, Расія крэдытуе увесь астатні свет.\nЯна актывна вдзельнічае в вывазе капіталу в самых разнастайных формах, з'являючыся партнёрам многіх краін свету. Паводле разлікав А. Булатава, вываз капіталу з Расіі дасягнув прыкладна 180-210 млрд. дал  Фінансавы капітал вывозіцца в форме банкавскіх крэдытав, гандлёвых крэдытав і авансав, наявнай замежнай валюты, а прадпрымальніцкі капітал - у форме прамых і партфельных інвестыцый. Калі выключыць з гэтай сумы прырост назапашванняв наявнай замежнай валюты внутры краіны, то велічыня экспарту капіталу складзе 150-180 млрд. дал\nАдначасова варта адзначыць, што сёння і Кітай з'являецца не толькі буйным пазычальнікам, але і экспарцёрам капіталу, на што, на жаль, рэдка звяртаюць увагу. Аднак пры гэтым прырода і характар вЂ‹вЂ‹вывазу капіталу в Кітаі зусім іншыя, чым у Расіі. Так, павелічэнне аб'ёмав вывазу капіталу з Кітая в значнай ступені звязана са штогадовым ростам грашовых зберажэнняв насельніцтва (з 28% ВНП в 1980 г. да 40% у пачатку 90-х гадов) . Прычым гэта ажыццявлялася адначасова з ростам ВУП у краіне на 8-10% у год. Гэта дазволіла рэалізаваць буйнамаштабныя знешнеэканамічныя аперацыі, у тым ліку па вывазу капіталу, звязаныя з фарміраваннем умов для падтрымкі экспарту кітайскіх таварав, пашырэннем знешніх рынкав збыту.\nТакім чынам, праблемам экспарту капіталу власцівыя розныя тэндэнцыі, прычыны і характар. Яны могуць як узнікаць ва вмовах...


як стаць добрым страйкбольным снайперам 2020\nяк стаць добрым страйкбольным снайперам\nНе купляйце мацерыковую зброю (калі вы дакладна не ведаеце, што робіце), толькі таму, што яна таннейшая. Яны добрыя ў AEG і невялікіх пісталетах, але кепскі кантроль якасці і агульная якасць азначае дрэнную дакладнасць, што будзе жудасна для снайперскай вінтоўкі, якая патрабуе большай дакладнасці, чым усе. Адзіным выключэннем з'яўляецца Jing Gong VSR-10 (уключаючы G-спецыфікацыю), паколькі яны, па сутнасці, з'яўляюцца вугляроднымі копіямі версіі Tokyo Marui, але яго можна выкарыстоўваць толькі ў якасці асновы для мадыфікацыі. Не дапамагае той факт, што гэта дрэнна.\nНабудзьце лягчэйшыя стрэльбы, такія як TM / JG VSR-10 (G) (для будучых мадэрнізацый), CA M24 або ARES AMOEBA AS01, які звычайна не цяжэй 3 кг, альбо калі ў вас большы кішэню, SSG24. Вы можаце паспрабаваць выкарыстоўваць некалькі вялікіх стрэльбаў, але ў страйкболе больш доўгія ствалы не заўсёды даюць лепшую дакладнасць, таму што існуе аптымальнае суадносіны дакладнасці і магутнасці. Калі вам не падабаецца, наколькі дрэнна выглядаюць L96 і M96 Speedrunner, і не супраць насіць з сабой мінімум 5 кг (толькі пісталет, нават без часопісаў!), Функцыянальнасць перавышае дрэннасць. А таксама атрымаеце некалькі вялікіх паведамленняў, калі яны ёсць.\nПазбягайце белых ці дзіўных кветак, такіх як ружовы ці нават жоўты, з-за кантрасту, які, хаця і не з'яўляецца праблемай для звычайных AEG, вы хочаце, каб максімальна паменшыць шанцы быць заўважаным, таму пазбягайце любых магчымасцей.\nБудзьце гатовыя кінуць велізарную суму грошай, калі вы доўга хочаце гуляць у ролі снайпера. Асабліва VSG-10. Таму што вам трэба атрымаць лепшы пісталет для працы.\nАтрымаць вобласць прымянення. Не тое, што танная мацерыковая вобласць не працуе, але больш дакладная і добра распрацаваная сфера дае лепшы агляд і дакладнасць (спадзяюся). І зрабіце абнуленне (настройка зроку так, каб перакрыжаванне заўсёды ляжала ў цэнтры зоны траплення кулі), каб палепшыць мэта.\nНЕ набывайце глушыцелі і шмат чаго іншага дзеля лепшай прадукцыйнасці, бо яны працуюць не так, як іх рэальныя аналагі. Глушыцелі не даюць вам лепшай дакладнасці і не зніжаюць шум, але гэта, безумоўна, робіць становішча крыху больш складаным і павялічвае даўжыню занадта зручна. (вы можаце атрымаць адзін за круты фактар, але гэта ў любым выпадку не вельмі добрая ідэя ...)\nСошкі сапраўды маюць свае функцыянальныя магчымасці, але паколькі вы шмат рухаецеся ў страйкболе (з-за недахопу радыусу дзеяння ў параўнанні з рэальнай зброяй), некаторыя бачаць сошак як мёртвы цяжар і здымаюць яго для лепшай хуткасці і пазбягання праблем з вагой.\nВазьміце касцюм Ghillie альбо DDPAT / адэкватна замаскіраваную экіпіроўку, якая працуе з вашым атачэннем. (Чорны колер не вельмі добры колер для адпачынку, але ён добры для памяшканняў, але вы сапраўды не будзеце гуляць у снайпера на полі CQB. Звычайная ідэя - атрымаць лясную зялёную для месцаў з зялёным покрывам і пясчаныя колеры для сухой травы)\nПрыстойны ўзбраенне, такое як Glock, ці нават MP5 / Scorpion smgs, каб палегчыць адсутнасць хуткастрэльнасці і патрэбаў CQB.\nВедаць поле. Хоць ён абавязковы для ўсіх, вы маеце большую перавагу ў далёкасці і дакладнасці, але вы губляеце хуткасць стральбы, бо па сваёй прыродзе (хутчэй за ўсё) маеце ручную працу. Вы павінны ведаць, якія месцы лепш падыходзяць для снайпераў, і куды вам трэба ісці, калі крышка плямы здзімаецца / больш не дае плёну ствараць сцэнічную кропку.\nПрызвычаіцеся да вятроў, і будзьце гатовыя рабіць мноства наладковых скачак і чаго заўгодна. Кулі страйкбола схільныя ветру, а снайперскія вінтоўкі не вызваляюцца ад жорсткай прыроды. Не думайце, што вашы мэты трапляюць і не выклікаюць стрэлы толькі таму, што на іх прыцэл (калі яны відавочна не пацярпелі, але гэта іншая справа).\nНіколі не бойцеся дзікіх стварэнняў, такіх як мурашы. У адрозненне ад AEG і распылення рэчаў на полі, такіх як Рэмба, у вас вельмі абмежаваныя стрэлы, якія вы можаце зрабіць. Каб скарыстацца вашым фактарам напалоху, поўзанне вакол і хаванне ў кустах - звычайная з'ява для вялікіх страйкбольных арэн, так што вы можаце знайсці лепшыя (і менш чаканыя) пазіцыі для ўдару.\nБудзьце сапраўды цярплівыя. Калі вы не выкарыстоўваеце DMR, якія могуць зрабіць больш стрэлаў (але ўсё роўна не трэба ісці з Рэмба), у вас вельмі мала стрэлаў, якія вы можаце зрабіць у дадзены прамежак часу. Не думайце, што вы зможаце пайсці ў CoD і забіць усіх, бо вы таксама забіты ў страйкбол, таму вам трэба ўвесь час хавацца і атакаваць, калі гэта абсалютна неабходна / вялікая верагоднасць таго, што ўсе забываюць пра ваша існаванне. Чаканне вельмі доўгае часцей сустракаецца ў вялікіх гульнях.\nЧакайце ўбачыць, як людзі выціраюць вашыя стрэлы выпадковымі бадзягамі альбо прапускаюць шмат часу, і вы пачнеце сумнявацца ў сваім уласным існаванні, асабліва калі ваша стрэльба недакладная альбо недастаткова ўпакоўвае, каб людзі адчулі боль.\nБудзьце гатовыя памерці, не забіваючы нікога і нават не забіваючы саюзнікамі каманду, калі вы зайдзеце занадта далёка.\nНавучыцеся страляць. Забудзьцеся пра ўсё, што вам здаецца, што вы ведаеце пра здымкі, і пачніце спачатку.\nСпачатку папрактыкуйцеся ў спускавых стрэлах. Патрэніруйцеся трымаць стрэльбу на мэты з усіх чатырох пазіцый (лежачы, седзячы, стоячы на каленях і стоячы), пакуль у вас не будзе добрай устойлівай карціны зроку. Гэта не тое, што ты можаш зрабіць за дзень. Гэта пісталет становіцца цяжкім? Час умацаваць рукі. Не выкарыстоўвайце дзеянні для гэтых трэніровак, але трэніруйцеся кожны дзень, пакуль не зможаце прыйсці на мэту, утрымаць мішэнь, затым націснуць на спускавы кручок, не рухаючы прыцэлам нават малейшага біта. Вы будзеце рабіць гэтыя трэніроўкі да канца сваёй страйкбольнай снайперскай кар'еры, таму прызвычаіцеся да іх і паспрабуйце ператварыць іх у гульню.\nСтральба па мішэнях. Гэтую частку вы на самой справе збіраецеся рабіць з BB. Пераважна пісталет і BB, з якіх вы будзеце страляць. Мне падабаецца, што Evike можа падкідваць мішэні, але займайцеся паперай, піце банкі - усё, што вас радуе. Але пастаўце частку мэты за крышку. Зменіце дыяпазоны. Даведайцеся, як выкарыстоўваць прыцэл і маркіроўку на перакрыжаванні, каб змяніць кропку прыцэльвання ў залежнасці ад адлегласці, ветру, адноснай вышыні і, па магчымасці, руху.\nУ вас ёсць спружыніст. Спружына дзеяння засаўкі. У яго няма значна большага дыяпазону, чым у AEG. Ён не мае значна большага шуму, чым AEG. AEG пераўзыходзіць вас па хуткастрэльнасці і, як правіла, па колькасці патронаў, і, шчыра кажучы, яны падобныя на Raptors, яны, як правіла, падарожнічаюць у пачках. Ваша адзіная перавага - дакладнасць і навыкі. Шчыра кажучы, калі ў вас ёсць тое, што вы можаце быць прыстойным страйкбольным снайперам з AEG і прыцэлам, але каб быць добрым, вам трэба мець магчымасць здымаць па-за межамі дыяпазону AEG і рабіць гэта з дакладнасцю кожны раз .\nГэта даволі проста. Не для таго, каб быць разумным у гэтым, але вы купляеце страйкбольны снайпер і з'яўляецеся на поле ў дзень падчас агульнай палявой гульні і бегаеце па полі ў якасці снайпера. Сапраўды гэтак жа, як чалавек быў бы стралковым стралком альбо наводчыкам падтрымкі; вы з'явіцеся на полі з паважанай страйкбольнай зброяй.\nАле я лічу, што вы, напэўна, пытаецеся, як стаць эфектыўным страйкбольным снайперам? Ну, гэта ўключае ў сябе крыху больш, чым мой просты разважлівы адказ вышэй. Пачніце з пісталета. Вы сказалі "снайпер", таму вам альбо даюць затвор, альбо DMR (прызначаная стралковая вінтоўка) у вашы рукі, у любым выпадку абодва яны зроблены для далёкай стральбы. Але пачакайце, мы яшчэ не скончылі. Гэтую гармату трэба дзіўна мадэрнізаваць, каб яна была эфектыўнай на полі. Таму плануйце выдаткаваць 100 долараў на пісталет і яшчэ 500 на мадэрнізацыю.\nАдтуль вам спатрэбіцца рыштунак. Вам спатрэбіцца месца для захоўвання запасных магаў і розных аксесуараў, бакавога зброі, а пры жаданні і другаснага, бо некаторыя снайперы будуць насіць 2 вінтоўкі і пісталет у адпаведнасці з правіламі MED (Minimum Engagement Distant).\nБачачы, як вы хочаце захаваць крадкі і здольныя схавацца на вачах, таму вам трэба зрабіць ГІЛІ. Зрабіць? Ці не магу я проста купіць у краме касцюм гілі, я ўвесь час бачу іх у крамах! Касцюмы гілі - глупства. Яны працуюць для пачаткоўцаў страйкболістаў, але гэта ўсё. Стварэнне ўласнага выніку дасць значна лепшыя вынікі, і вы нават можаце зэканоміць грошы. Акрамя таго, вы можаце выкарыстоўваць лішнія матэрыялы, каб замаскіраваць пісталет і прыстасавацца да яго і ўтварыць плямы, якія могуць утварыцца на вашым гілі. Я асабіста рэкамендую накідку Гілі такім чынам, у вас усё яшчэ ёсць доступ да рыштунку на грудзях. Для запісу гэты крок не з'яўляецца абавязковым, а рэкамендуецца ў залежнасці ад поля / месцазнаходжання.\nДалей навучанне і практыка. Снайпер не падобны на відэагульні і фільмы. Патрабуецца час, патрэбна практыка, і трэба павазіцца. Так што будзьце гатовыя да шмат майстравання і практыкі. Гэта не будзе за ноч.\nУсё, што сказана, вось некалькі іншых парад назіральніка снайпера. - Ведайце, што вы кагосьці застрэліце, але паколькі гэта быў адзінкавы стрэл, яны могуць падумаць, што гэта выпадковасць, і не называць яго. Таму чакайце там шмат расчараванняў. - Будзьце гатовыя зрабіць адзін і той жа здымак двойчы. Звярніцеся да папярэдняй кропкі - Не чакайце, што на полі будзе спыніць сіла забойства. Снайпінг часта бывае вельмі бясплодным. - Нярэдка наладжваць засаду і заканчваць гульню, не бачачы ніводнага чалавека (у межах дасяжнасці). - Чакайце, каб у выніку перастрэлак вас моцна перакрылі. - Чакайце неабходнасці выконваць тэхнічнае абслугоўванне вашага далёкага стрэльбы пасля кожнай гульні ці каля таго ... сур'ёзна, амаль пасля кожнай гульні. - $ 100 + $ 500 - гэта толькі стартавыя зборы за зброю. Дэталі ламаюцца і патрабуюць замены. Набудзьце шмат запасных частак. - Заўсёды бярыце са сабой звычайную вінтоўку, калі ваша снайперская вінтоўка стварае праблемы альбо забараняецца на поле па тых ці іншых прычынах.\nГэта лёгка. Перш за ўсё вам спатрэбіцца ўласна страйкбольная снайперская вінтоўка. Я рэкамендую вінтоўку з бензінавым рухавіком, таму што яна дазволіць павялічыць адлегласць. Я дапусціў памылку, набыўшы вінтоўку з пружынным прыводам, якая страляе менш, чым адзін з маіх пісталетаў CO2. Тып вінтоўкі залежыць ад вас. У мяне ёсць Dragonuv, але я бачыў лепшага, чым мой. Ён меў павелічэнне X10, гумовую ручку, абраны агонь і сошку. У дадатак да гэтага было вельмі дакладна.\nПасля таго, як у вас ёсць вінтоўка, вам спатрэбяцца навыкі. Калі вы хочаце стаць страйкбольным снайперам, вазьміце пустыя бляшанкі з газіроўкай, пакладзеце іх куды-небудзь, сядзьце як мага далей і паспрабуйце ўдарыць па адным стрэлам у кожную.\nВам таксама патрэбна адзенне. У залежнасці ад клімату ў вашым месцы, вам патрэбна адзенне, якая спалучаецца з імі. Я жыву ў некалькі ўмераным пустынным клімаце, і ў мяне ёсць касцюм Джылі, які выглядае як бруд і замаскіраваны мёртвай травой.\nТаксама трэба цярплівасць. Снайперынг - гэта тое, каб дазволіць іншаму хлопцу зазірнуць вам у поле зроку. Не прымушайце.\nІ вы таксама павінны ведаць, адкуль бакас. Узвышша звычайна добра, але гэта павінна быць месца, адкуль можна свабодна перамяшчацца. Пагоркі выдатна працуюць для гэтага. Высокія збудаванні, такія як вежы і іншыя будынкі, працуюць, але калі іншая каманда высветліць, што там, яны могуць паспрабаваць акружыць вас, і тады вы не зможаце выбрацца са свайго гнязда.\nВывучыце снайперскую тэхніку і прыцэльванне\nСтрайкбольная балістыка - гэта сама па сабе складаная тэма, таму мы не будзем занадта ўдавацца ў яе. Ёсць некалькі асноў, якія трэба зразумець, што дапаможа вам прыцэліцца:\nВы здымаеце 6-міліметровую пластыкавую гранулу, а не сапраўдную кулю Вецер і лістота акажуць велізарнае ўздзеянне на далёкія стрэлы\nВага BB важны для разумення, паколькі ён звязаны з вашай копіяй. Вы павінны вельмі часта трэніравацца на мішэнях на розных вядомых адлегласцях, каб дапамагчы адчуць сваю рэпліку і даведацца, як можна паслядоўна біць па мэтах. Вы павінны быць камфортна настроены з прыцэльным прыстасаваннем (у ідэале - прыцэлам), каб вы маглі самастойна ажыццяўляць карэкціроўку прыцэльвання, не рэгулюючы прыцэл. Калі вы жывяце ў штаце, які дазваляе валодаць агнястрэльнай зброяй, падумайце, як навучыцца страляць з сапраўднай сталі. Гэта вельмі дапаможа вам у вашых намаганнях\nстаць страйкбольным снайперам\n. Правільны кантроль дыхання, тэхніка сціскання спускавога механізму і прытрымліванне дапаможа вам нанесці больш удараў у мэта.\nДобрая стрэльба, добрая форма, некалькі іншых прадметаў абсталявання, дзе-нідзе на дапамогу, добры прыцэл, і вы гатовыя стаць снайперам. Каб быць добрым, папрактыкуйцеся на здымку, даведайцеся, як прыстасавацца да ветраных умоў і падобнае, і паглядзіце парады такіх ютубэраў, як novritsch і desertfox. Вывучэнне карты і вопыту таксама бывае вельмі карысным шмат разоў, і гэта часам мае вырашальнае значэнне.\nяк упрыгожыць нумар у гасцініцы на дзень нараджэння хлопцаяк зрабіць такарны патроняк адрозніць самца ад самкі гуппыяк адбяліць валасы з рукяк зрабіць маятнікіяк зрабіць cdfs usbminecraft, як асвяжыць souynds


Рэалізуюць сябе на ніве адукацыі — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\nРэалізуюць сябе на ніве адукацыі\n07.03.2014 09.08.2019 irina641Комментарии on Рэалізуюць сябе на ніве адукацыі\nАлена Кажанеўская, Наталля Шмароўская, Таццяна Даніловіч і Таццяна Славецкая\nСёння, бадай, няма той сферы дзейнасці, у якой бы не маглі рэалізаваць сябе жанчыны. Ужо нікога не здзіўляе жанчына-праграміст, жанчына-вадзіцель ці нават жанчына-вайсковец. Дык што ўжо гаварыць пра сферу адукацыі, якая традыцыйна была і застаецца “жаночай”. На плячах педагогаў ляжыць важная місія выхавання і навучання падрастаючага пакалення, а значыць – адказнасць за будучыню нашай краіны. І гэтую нялёгкую ношу нясуць у пераважнай большасці менавіта жанчыны.\nУ Канюхоўскім яслях-садзе-сярэдняй школе таксама з 19 педагагічных работнікаў 16 — жанчыны. Кожная са сваім характарам, сваім падыходам да вучняў, сваім жыццёвым вопытам, але ўсе яны адзінадушныя ў імкненні прывіць сваім выхаванцам лепшыя чалавечыя якасці і даць ім грунтоўныя веды.\nБольш за дзесяць гадоў працуюць у школе настаўніца беларускай мовы і літаратуры Алена Кажанеўская і настаўніца пачатковых класаў Таццяна Даніловіч. Па словах дырэктара Канюхоўскага ясляў-сада-СШ Андрэя Шчукі, гэта вопытныя спецыялісты, якія карыстаюцца аўтарытэтам у калег і павагай у вучняў.\nА вось Наталля Шмароўская і Таццяна Славецкая яшчэ зусім нядаўна прыступілі да працы ў гэтай навучальнай установе. Наталля Мікалаеўна – малады спецыяліст, былая выпускніца школы, другі год працуе тут настаўнікам-дэфектолагам. Таццяна Мікалаеўна — у мінулым клубны работнік, з гэтага навучальнага года яна педагог-арганізатар і музычны кіраўнік Канюхоўскага ясляў-сада-СШ. З яе прыходам школа істотна змянілася ў “музычным плане”, адзначае дырэктар, запрацавалі новыя гурткі, на якасна вышэйшым узроўні вядзецца падрыхтоўка разнастайных мерапрыемстваў і святаў.\nДы і наогул, увесь педагагічны калектыў школы старанна і адказна выконвае ўскладзеныя на яго функцыі. Ну а з нагоды свята ўсім жанчынам як Канюхоўскага ясляў-сада-СШ, так і іншых навучальных устаноў – самыя цёплыя словы ўдзячнасці за самаадданую працу на ніве адукацыі.\nОб исполнении бюджета Берестовицкого района\n06.03.2014 09.08.2019 irina


Спяваючыя сёстры-бэнэдыктынкі заваёўваюць першыя месцы ў прэстыжным амерыканскім часопісе | Каталіцкі Веснік\nМанахіне зусім не абавязкова спяваць песні Мадонны, каб патрапіць на першыя месцы ў хіт-парадах. У гэтым пераканаліся бэнэдыктынкі Марыі Каралевы Апосталаў, якія ўжо некалькі гадоў захопліваюць свет грыгарыянскім харалам, рэнесанснай паліфаніяй і класічным касцельным рэпертуарам, паведамляе КМЦ.\nІх новы альбом з пасхальнай музыкай (Easter at Ephesus) трымаецца на першым месцы спісу Billboard (прэстыжны амерыканскі часопіс, прысвечаны музычнай індустрыі) сярод твораў традыцыйнай класічнай музыкі. І таксама з’яўляецца бэстсэлерам у інтэрнэт-краме Amazon.\nсястра Цэцылія Снэлл\nГэта ўжо не першы поспех бэнэдыктынак з Місуры. Іх папярэднія альбомы таксама займалі першыя месцы ў спісе Billboard. Душой гэтай справы, а такім чынам і поспеху на фанаграфічным рынку, з’яўляецца цяперашняя настаяцельніца манастыра с. Цэцылія Снэлл, якая прыйшла да бэнэдыктынак з сімфанічнага аркестра з Калумбіі.\nАмерыканскія бэнэдыктынкі цалкам ўсведамляюць евангелізацыйны характар гэтай справы: «Мы молімся, каб запісы адлюстроўвалі радасць, падзяку і запал, якія ёсць у нашых сэрцах. Мы ніколі не сумуем, калі спяваем пра славу Божую, Яго прысутнасць сярод нас ва ўваскрослым і праслаўленым целе ў табэрнакулюме», — кажа с. Цэцылія.\nБэнэдыктынкі Марыі Каралевы Апосталаў — адносна маладая кангрэгацыя. Заснавана яна ў 1995 годзе. Манахіні штодня карыстаюцца магчымасцю, якую ў 2007 годзе адкрыў перад Касцёлас Бэнэдыкт XVI, і ўся Літургія ў іх здзяйсняецца ў надзвычайнай, а менавіта, дасаборнай форме рымскага абраду. Дзякуючы гэтаму, ім лягчэй выкарыстоўваць скарбы музычнай традыцыі Царквы.\nманахіня спеў\t2015-04-12


Культавая падзея адбылася паўстагоддзя таму. Дасюль яе расцэньваюць як прынцыповы момант у гісторыі, калі контркультура зрабілася неад’емнаю часткай сусветнай поп-музыкі. Ніхто не разлічваў, што на тое поле збярэцца каля мільёна чалавек. Гэта неафіцыйная, але праўдзівая лічба. Дакументальная стужка «Ўудстак» (1970), якую змантаваў Марцін Скарсэзэ, атрымала «Оскар». На жаль, рэжысёр Майкл Ўодлі ў 90-ыя спаскудзіў фільм, прыбраў шмат эротыкі, перамантаваў, дадаў музыкі. У выніку ўсё ператварылася ў вельмі доўгі канцэрт, а ўнікальныя кадры жыцця гіпі на фестывалі часткаю зніклі. Калі цікава паглядзець – лепш адшукайце версію Марціна Скарсэзэ. Яна карацейшая (тры гадзіны), але прызавая! Музыкі, якія выступалі на тым фестывалі, захавалі аўру «Ўудстаку» на ўсё жыццё.\nТрэйлер фільму пра «Ўудстак».\nСамыя славутыя, з ліку тых, хто быў на «Ўудстаку-69», і што яны робяць цяпер:\nJoan Baez/Джоўн Баез – поп-фолк спявачка, ёй 78. Летась пад канец 2018-га выдала новы альбом сваіх спеваў «Whistle Down the Wind».\nCountry Joe McDonald/ Кантры Джо МакДоналд – блюграс, кантры-фолк, яму 77. Гурт «Кантры Джо і зэ Фіш» быў папулярны ў 70-ыя, сам ён выдаў сольнік з назваю «50» У 2017-м.\nКантры Джо МакДоналд, «Ўудстак»\nСантана/Santana – гітарыст Карлас Сантана сёлета выдаў новы студыйны альбом «Africa speaks». Мне спадабаўся альбом трохгадовай даўніны «Сантана 4», дзе ён вярнуўся да стылістыкі канца 60-ых, а гэты новы – даволі, на мой погляд, сярэдні.\n«Mountain»/«Маўнтын» – рок-гурт, які сістэматычна распадаўся-збіраўся аж да 2010-га. Іхны лідар Лэслі Ўэст яшчэ жывы. Найвялікшы гіт «Місісіпі Кўін». Озі, як лічаць, пераймаў гэтых музыкаў.\nМаўнтын выконвае «Місісіпі Кўін»\n«Grateful Dead»/«Грэйтфул Дэд» – культавая каманда, якая не спыніла дзейнасці пасля смерці лідара Джэры Гарсіі ў 1995-ым. Цяпер яны выступаюць пад назваю «Dead & Friends (Company)». Гіпі-камуна Джэры існавала да самой ягонае смерці. Peace&Love!\n«Grateful Dead» 30 гадоў таму\n«Creedence Clearwater Revival»/ «Крыдэнсы» – культавая кантры-рок каманда. Дасюль выступае яе лідар Джон Фагерці, яму 74. Захаваў голас. Студыйны альбом выдаў у 2013-ым.\n«Крыдэнсы« на «Ўудстаку», іхны выступ апублікаваны толькі нядаўна\nДжэніс Джоплін – памерла ўвосень 1970-га ў 27. Дасюль перавыдаюць ейныя запісы, і яны карыстаюцца камерцыйным попытам! Магчыма, блюз-рок-спявачка нумар 1 у сучаснай поп-культуры.\n«The Who» – з ліку гуртоў піянераў. Дасюль жывыя два галоўныя ўдзельнікі Роджэр Долтры і гітарыст Піт Таўнсэнд. Долтры выдаў летась выбітны сольнік, у 2019-ым чакаецца новы альбом каманды. Найлепшы (на мой густ) альбом – «Whoʼs Next» (1971). Шмат разоў мянялі стылістыку, захоўваючы твар.\n«Jefferson Airplane»/ «Аэраплан Джэфэрсана» – сурʼёзныя адмыслоўцы сцвярджаюць, што менавіта гэтая каманда (ды іхныя паплечнікі), а не «Бітлз», змянілі твар тагачаснай поп-культуры. Псіхадэлічны рок і фолк, эксперыменты. Шмат хто з іх ліку, як Марці Бэлін, памерлі. Грэйс Слік яшчэ жывая, ёй 79. Адпачвае.\nВыступ «Jefferson Airplane» на «Ўудстаку»\nДжо Кокер, памёр у 2014-ым. Яму было 70.\n«Ten years after» – блюз-рокавы гурт, які распадаўся шмат разоў, але цяпер, на хвалі настальгіі, існуе. Найноўшы іхны альбом быў у 2017-ым. Найлепшы альбом – «A Space in Time» (1971). Лідар каманды Элвін Лі памёр у 2013-ым. Справу працягвае Чык Чэрчыл, яму 73.\n«Blood, Sweat & Tears» – джаз-рокавы гурт «Кроў, пот і слёзы». Існуе дасюль, хоць не запісваецца пасля 1980-га. На мой густ, найлепшы альбом дэбютны «Child Is Father to the Man» (1968), хоць наступны, другі, атрымаў «Грэмі» як «альбом 1970». Менавіта ў гэты гурт запрашалі спяваць Чэслава Немэна (!).\n«Crosby, Stills, Nash & Young» – выбітны, культавы квартэт, ці трыа (без Янга). Яшчэ жывыя, але галасы, на жаль, згубілі. Хоць нешта запісваюць дасюль. Кросбі 78. Нілу Янгу 73. Найлепшы альбом з ліку найноўшых «Croz» (2014).\nКліп Кросбі, Стылза і Нэша пра «Ўудстак»\nДжымі Гэндрыкс – культавы гітарыст, памёр увосень 1970-га, у 27. Зрабіўся легендаю, як і Джэніс Джоплін.\nУ 1969 годзе на фестывалі адмовіліся выступаць: Боб Дылан, «Сайман і Гарфанкел», Джэф Бэк, «Лэд Зэпэлін», «Чыкага», Фрэнк Запа, Артур Лі з гуртом «Love», гурт «Free», «The Doors» згадзіліся, але не даехалі, «Procol Harum», «Jethro Tull», Джоні Мітчэл выступаць забараніў менеджар, «Iron Butterfly» ехалі на выступ у апошні дзень, але затрымаліся ў аэрапорце, «Роўлінгі» былі ў Аўстраліі. «Бітлы» ўжо распаліся, Джон Ленан хацеў прыехаць з Ёко О’но, але яму адмовілі.\nСёлета, наўздагон 50-гадовага юбілею 16–18 жніўня, у Штатах, на тым самым месцы, што і ў 1969 годзе, побач з мястэчкам Бэтэл (Bethel) штату Нью-Ёрк прайшоў «Woodstock-2019». У Амерыцы святочны канцэрт на гістарычным полі скончыўся 19 жніўня 2019-га (паводле нашага часу) раніцаю. Іншыя юбілейныя канцэрты (нават у Беларусі) адбудуцца яшчэ цягам жніўня і верасня.\nТэгі: гіпі ЗША контркультура культура музыка поп-музыка Ўудстак фестываль


Будзьма беларусамі! » Выкупіць дом беларускага паэта і стварыць музей\n27.11.2018 | Літаратура\nВыкупіць дом беларускага паэта і стварыць музей\nУ першай палове ХХ стагоддзя на Гродзеншчыне жыў таленавіты юнак Алесь Мілюць. Ён нарадзіўся ў 1908 годзе ў вёсцы Скорычы Наваградскага павета (цяпер Карэліцкі раён). Спачатку скончыў два класы пачатковай школы, а потым свае веды паглыбляў самаадукацыяй.\nАлесь быў высокага росту, фізічна моцным юнаком, таму сельскай працы не цураўся, а працаваў на зямлі ад душы шчыра і плённа. Але разам з фізічнай працай напачатку 1930-х гадоў пачаў пісаць вершы. Дасылаў іх у часопісы «Пралескі», «Шлях моладзі», «Хрысціянская думка». Яго творы траплялі і ў агляд паштовай скрынкі «Шляху моладзі»: «Вы пісаць можаце і Вам трэба пісаць, але пісаць тады, калі ёсць натхненне, не змушаючы сябе ў гэтага, ды зварочваючы пільна ўвагу на форму…» («Шлях моладзі», 1935, № 6). І вясковы хлопец пісаў…\nПершы верш «Беларусам я радзіўся…» быў надрукаваны ў часопісе «Пралескі» ў першым нумары за 1934 год. Гэты верш надрукавалі і ў часопісе «Шлях моладзі». Верш смелы і шчыры. Ён пачынаўся радкамі прызнання:\nБуду шчыра я любіць…\nКалі ў Заходнюю Беларусь прыйшла савецкая ўлада, юнака запрасілі на працу ў Стаўбцоўскую раённую газету. Гэта была вялікая радасць — працаваць у газеце і пісаць пра сваіх землякоў. Але радасць была нядоўгай, бо пачалася вайна. Спачатку юнак знаходзіўся ў партызанскай зоне, а потым, калі адступалі гітлераўцы, быў мабілізаваны на фронт. А 26 кастрычніка 1944 года ва Усходняй Прусіі Алесь трапіў пад снайперскую кулю і загінуў. Яго пахавалі ў брацкай магіле ў пасёлку Ватуціна Калінінградскай вобласці.\nПры жыцці Алесю Мілюцю не пашчасціла выдаць ніводнага зборніка вершаў. Яго творы друкаваліся ў калектыўных зборніках, а ў 2003 годзе пісьменнік Мікола Бусько сабраў і выдаў у Слонімскай друкарні яго першы зборнік «Паэзія баразны».\nУ траўні 2017 года ў «Новым Часе» быў апублікаваны мой матэрыял «Пра што можа нагадаць стары здымак?». Гэтым старым здымкам было фота, на якім сфатаграфаваны ўрад Беларускага студэнцкага саюза (БСС) Віленскага ўніверсітэта імя Стэфана Баторыя ў 1932 годзе. Такі Беларускі студэнцкі саюз існаваў у Віленскім універсітэце з 1920 года.\nБеларускі студэнцкі саюз праводзіў культурна-асветніцкую дзейнасць, даваў пазыкі і стыпендыі сваім сябрам, якія былі з бедных сем’яў. Пры саюзе існаваў славуты хор Рыгора Шырмы, у якім спявалі пераважна студэнты, і які адзін час называўся Беларускі хор пры Беларускім студэнцкім саюзе. Існавалі там і курсы беларускай мовы, беларусазнаўства, кааперацыі, дзейнічала сталоўка «Беларуская сытніца» і гэтак далей.\nНа здымку, які быў апублікаваны ў «Новым Часе», злева направа сядзяць Эма Залкінд, Эрвін Кашмідэр, Марыя Мілюць, Станіслаў Станкевіч. Стаяць злева направа Янка Хвораст, Мар’ян Пецюкевіч і Хведар Ільяшэвіч. Лёс гэтых людзей склаўся па-рознаму. Пра адных мы ведаем сёння шмат, пра іншых — зусім мала. Фотаздымак быў з прыватнага архіва перакладчыка Алеся Траяноўскага (1925–2005). Менавіта так здымак быў падпісаны. І ўказана, што Марыя Мілюць, якая сядзіць злева ад Эрвіна Кашмідэра, была родам з Наваградскага павета. Гэта родная старэйшая сястра паэта Алеся Мілюця (1908–1944), які загінуў у гады вайны.\nАказалася, што гэта не так. На здымку — далёка не родная сястра Алеся Мілюця, а Марыя Мілючанка. Тая Мілючанка (Мілюк), якая публікавала вялікія артыкулы пра класікаў беларускай літаратуры. У прыватнасці, у часопісе «Шлях моладзі» быў змешчаны яе матэрыял «Грамадская і літаратурная дзейнасць Цёткі» (1936, № 13) і іншыя. Таму гэту таямніцу дапамагла разгадаць прапраўнучка Алеся Мілюця Юлія Аніскевіч.\nПрозвішча Мілюць у вёсцы Скорычы было вельмі распаўсюджаным. А ў сям’і паэта Алеся Мілюця было шасцёра дзяцей, але адукацыю два класы меў толькі Алесь. З усіх жыхароў даваенных Скорычаў толькі адзін чалавек вучыўся ў Віленскім універсітэце. Гэта Пётр Хмель. Родная сястра Алеся Мілюця Марыя адукацыі не мела.\nПра лёс Мілюцяў удалося пагутарыць з Юліяй Аніскевіч. Яна адказала на некалькі пытанняў, у прыватнасці і пра родную сястру Алеся Мілюця Марыю.\nМарыя Мілюць — родная сястра Алеся Мілюця. Фота друкуецца ўпершыню\n— Шмат гадоў мы не мелі ніякай інфармацыі пра жыццё Марыі Мілюць, бо з-за цяжкага характару яна не вельмі любіла родных, акрамя Алеся і другога роднага брата Івана. У Марыі не было нашчадкаў, усё жыццё яна была адна і нават не пакінула пра сабе аніякай памяці. Верагодна, усе яе рэчы знаходзяцца ў нашчадкаў яе старэйшай сястры, але яны не выходзяць на кантакт. Таму давялося правесці самой даследаванне. Яшчэ са школьных гадоў я збірала інфармацыю пра гісторыю сваёй сям’і, і, канешне, большая частка майго даследавання была прысвечана асобе Алеся Мілюця. Усё гэта дзякуючы маёй бабулі — пляменніцы Алеся. Менавіта ад яе я пачула многа цікавага пра ўсю іх сям’ю, бабуля таксама перадала нам адзін з калектыўных зборнікаў вершаў «Крывёю сэрца», дзе было некалькі вершаў Алеся. Зараз матэрыялы для напісання радавога дрэва збірае мая матуля і, шчыра кажучы, прыходзіцца па маленькіх крупічках складаць гісторыю жыцця сваіх продкаў.\n— Які лёс хаты ў Скорычах Карэліцкага раёна, дзе жылі Мілюці?\n— Мы сёння сур’ёзна заняліся домам і хочам яго аднавіць. Пасля смерці малодшага брата Івана сельсавет забараніў маім бабулі з дзядулем штосьці рабіць з домам і паабяцаў арганізаваць там музей. На жаль, гэтага да сёння не адбылося. На доме знаходзіцца толькі шыльда з прозвішчам Алеся Мілюця і гады яго жыцця. Нядаўна мы наведалі Скорычы і ўбачылі дом у вельмі дрэнным стане. За ім ніхто з мясцовых чыноўнікаў не глядзіць. Таму найперш мы вырашылі набыць дом, самі адновім яго і адкрыем музей Алеся Мілюця.\n— Зборнік вершаў «Паэзія баразны» рыхтаваў Мікола Бусько з Баранавіч. Я з ім пагутарыў пра дом Мілюцяў у Скорычах. Спадар Мікола сказаў, што ён нядаўна быў там, размаўляў са старшынёй сельсавета і ў Карэліцкім райвыканкаме, прасіў не даць знішчыць дом Мілюцяў. Нібыта яму гэта паабяцалі.\n— Я вельмі спадзяюся, што спадар Бусько дапаможа нам у перамовах з сельсаветам. Мы актыўна супрацоўнічаем з сельсаветам, каб выкупіць дом і аднавіць яго. Мы ўжо амаль знайшлі экспертаў, каб яны ацанілі стан фундаменту і самой хаты ўвогуле. Дом зараз зачынены, два тыдні таму мы павесілі замок і спілавалі старыя дрэвы. Я буду выступаць у якасці фундатара ўсіх работ па ўпарадкаванні і закупках. Гэта сямейная спадчына, і дом павінен належаць сям’і. Наша бачанне вынікаў рэканструкцыі — жылы дом з функцыяй музея імя Алеся Мілюця…\nДа сказана вышэй хочацца дадаць, што ў вершах заходнебеларускага паэта Алеся Мілюця заўсёды гучалі матывы любові да Бацькаўшчыны, да беларускага народа, «патомка слаўных крывічоў». Паэт да смерці верыў у адраджэнне свайго народа:\nІ новым шчаслівым свабодным жыццём\nПрабудзяцца родныя гоні…\nЭх, братка, свабодна і мы зажывём\nПад сцягам Крывіцкай Пагоні!\nГэтыя радкі Алесь Мілюць напісаў 7 сакавіка 1935 года ў Скорычах.\nАлесь Мілюць. Фота друкуецца ўпершыню.\nЮлія Аніскевіч даслала і некалькі здымкаў. Два з іх даволі рэдкія і сёння публікуюцца ўпершыню. Гэта здымак Алеся Мілюця і яго роднай сястры Марыі.


Турма. Забытыя людзі. Гісторыя: X. КАМЕРА №15\nhttps://spring96.org/be/blogs/bialacki/96239 2020 2020-03-17T11:39:41+0300 2020-03-17T11:39:41+0300 2020-03-17T11:40:09+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/ichu-gomel.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ панядзелак дзесьці ў 11 гадзінаў у камеру зазірнуў кантралёр, дастаў нататнік і зачытаў:\n“Бяляцкі, на выхад з рэчамі!”, – і зачыніў дзьверы.\nЯ ўздрыгнуў: што за халера, яшчэ тут не прыжыўся, а ўжо – “на выхад!” Я пачаў зьбірацца: скруціў матрац, перавязаў яго просьцінай, укінуў у торбу пантоплі, пластмасавы “камазік” і лыжку, ручнік.\n“Прысядзь, – папрасіў мяне “уксавец” і пачаў хутка, паўшэптам, прагаворваць, – цябе зараз “катаць” па хатах будуць: з адной у другую перакідваць, падпрэсоўваць, ламаць. Упірайся, не паддавайся, у шчырыя размовы ні з кім не ўступай. Калі будуць біць – выламвайся з хаты”.\nАд такіх перспектываў штосьці стала мне трывожна, але абдумваць сказанае асабліва не было калі.\nПраз поўгадзіны ў камеру ізноў зазірнуў кантралёр: “Бяляцкі, гатовы?” Я пацягнуўся да дзьвярэй. Амаль усе, хто былі ў камеры, разьвіталіся са мной, паціснулі руку, усьміхнуліся, падбадзёрылі, нават тыя хлопцы, якія, здавалася, не зьвярталі на мяне за гэтыя тры дні ніякай увагі. Іранец, пасьміхаючыся, кіўнуў мне на разьвітаньне са сваёй верхняй шконкі.\nЯ выйшаў у калідор. Далёка ісьці не давялося. Мы прайшлі да выхаду метраў пятнаццаць, мінулі некалькі камерных дзьвярэй і спыніліся каля апошняй перад выхадам на лесьнічную пляцоўку. Кантралёр зазьвінеў ключамі, адчыніў дзьверы, і я ўвайшоў.\nНовая камера была значна меньшай за папярэднюю: метры два з паловай шырынёй і метраў шэсьць даўжынёй, усяго квадратаў пятнаццаць. Справа, уздоўж сьцяны, стаялі двухярусныя нары: тры адсекі, усяго шэсьць месцаў. Адразу зьлева – прыбіральня, занавешаная ваннай шторкай, размаляванай у рыбкі. Бліжэй да вакна – жоўты стол. Бетонная падлога з украпінамі сьветлых каменьчыкаў, жоўтыя сьцены, белая чыстая столь. Гэта ўсё, што я пасьпеў заўважыць у першую хвіліну. У камеры было ўсяго чатыры чалавекі.\n“Алесь, – падыходзіў да кожнага зь іх і працягваў руку для вітаньня, – Алесь, Алесь, Алесь”.\nМне адказвалі, называючы свае імёны: “Вася, Лёша, Ігар, Валодзя”.\nВася быў невысокі, каранасты, з квадратнаю фігурай мужык, гадоў сарака пяці. Лёша – малады хлопец з доўгімі валасамі. Ігар – чарнявы, вусаты, доўгі, прыгорблены дзядзька з сумнымі вачыма, недзе маіх гадоў. Валодзя, які сядзеў на ложку каля вакна – мажны, мардаты, рудаваты, здаравенны зэк. Ён, відаць, і быў старэйшым “хаты”.\n– Дзе магу вату кінуць? – пацікавіўся я.\n– Глядзі, выбірай, – аскаліўся жоўтымі падпсаванымі зубамі Валодзя, – ці над Паўлавічам, ці нада мной.\n“Лепей над Паўлавічам”, – падумаў я і закінуў матрац на шконку над сумным Ігарам, які сядзеў з апушчанай галавой і пазіраў у адну кропку.\n– На месца кандыдата ў прэзідэнты меціць, – засьмяяўся Валодзя. – Тут спаў Дзіма Вус. Ведаеш такога? Учора паехаў на Магілёў у калонію, на дзевятнаццатку.\n– Ведаю яго, – адказаў я.\nА сам падумаў: “Нагрэтае месьцейка, бывае ж так...”\n– Давай знаёміцца, – працягнуў Валодзя, – Вася ў нас – дырэктар мясакамбінату, Лёха – інжынер на МАЗе, Паўлавіч – цэлы генерал, я – ўжо чатыры гады тут кантуюся, лічы, старажыл. А ты хто?\nЯгоныя маленькія, чырванаватыя, запаленыя вочкі ўважліва і хітра паглядалі на мяне.\n– Я – праваабаронца, – коратка адказаў я.\n– Дык гэта пра цябе “Савецкая Беларусь” пісала? Штосьці там з падаткамі? – падняў галаву і глухім голасам спытаўся Паўлавіч.\n– Так, – адказаў я,– пра мяне. 243 артыкул, частка другая.\n– А-а-а, за палітыку, – пракаментаваў Валодзя.\n– Можна і так сказаць, – падцьвердзіў я.\nКалі для гэбэшнікаў і міліцыі праваабарона – гэта палітыка, дык што ўжо мне тут, у камеры, пярэчыць.\nЯ адчуў, што “слава”, якая дасталася мне, дзякуючы саўбелцы і БТ, была тут карыснай. Ня трэба было асабліва тлумачыць, хто ты і за што цябе арыштавалі. Калі ўжо кажуць па тэлевізары і пішуць у газэтах – значыць не абы за што, значыць ты – сур’ёзная птушка, і ставіцца да цябе будуць паважна.\nМяне ня сталі “катаць”. У гэтай камеры, якая лічылася “віпавай”, бо была невялікай – на шэсьць асобаў, і ніколі не перапаўнялася зэкамі, і прайшлі мае наступныя валадарскія сто сямнаццаць дзён.\nПаступова, размаўляючы з сукамернікамі, жывучы зь імі, п’ючы каву ці гарбату і палуднуючы, ходзячы на прагулку і ў душ, заўсёды быўшы побач і разам, я ўсё больш пазнаваў іх. На чатыры месяцы сьвет сьціснуўся для мяне да памераў гэтага пятнацацімятровага бетоннага пеналу, а шэраг людзей, які прайшоў перад вачыма, моцна адбіўся ў маёй памяці. Таму, пішучы зараз гэтыя радкі, я як быццам бы ізноў вяртаюся туды, у гэтую нашую маленькую, цесную камору, дзе і пахадзіць асабліва не паходзіш, якая праслухоўвалася гэбэшнікамі, як шпакоўня на вятры, і якую Валодзя з горкай усьмешкаю называў “прыбіральняй”. Я нават палюблю яе падчас суда, калі буду вяртацца сюды, змучаны судовым працэсам, як у ціхую затоку, амаль як дадому, каб аддыхацца ды ізноў набрацца сілаў для наступнага дня.\nАле пра гэта я распавяду пазьней, а зараз ізноў вяртаюся ў свае першыя дні ў “хаце” №15, каб больш падрабязна апісаць яе ды расказаць пра тых людзей, зь якімі мяне сутыкнуў мой турэмны лёс.\nУ 5.30 раніцы турма пачынае жыць. Я прачынаюся ад ляскатаньня вакенцаў у камерах, так званых “кармушак”. Называюць іх так нездарма, бо праз іх з калідору, з “прадолу”, падаецца ежа. Палову шостай ранку, днявальныя – асуджаныя ўжо вязьні, якія, не паехалі на зону і засталіся дасіджваць тэрмін у СІЗА, працуюць у абслузе – разносяць хлеб і масла. Зранку на кожнага – па лусьце белага хлебу, па пайцы “чарнушкі” і масла для Паўлавіча, бо ён дыябетык. У дадатак да той ежы, якую атрымліваем усе мы, яму даюць яшчэ зранку згары шайбу масла і кавалак варанай гавядзіны ў 150 грамаў у абед.\n“Кармушкі” адчыняюцца-зачыняюцца, ляскат гэты становіцца гучнейшым і паступова набліжаецца да нас. Урэшце, адчыняецца нашая: “Прыймай!” – гукае ў праём “кармушкі” баландзёр. Дзяжурны нашай камеры, дзяжурым мы па чарзе, падхопліваецца, а часьценька і Вася замест яго – бо ён ляжыць на ніжнім ложку бліжэй да дзьвярэй – забірае парэзаны на тоўстыя лусты хлеб, масла, мяшэчак з цукрам-пяском, кладзе на стол. “Кармушка” з рыпам зачыняецца. Цішыня. Можна спаць далей.\nТак і ў іншых камерах: пасьля раздачы сьняданку яшчэ з гадзіну недзе стаіць цішыня. Зрэдку на зьмену заступае надта выслужлівы кантралёр, які пройдзецца па “прадоле”, зазірне ў кожную “кармушку” і прыкрыкне: “Пад’ём!” Але яго, дакалуплівага, ніхто надта ня слухае. Толькі дзяжурны па “хаце” – гэта ягоны абавязак – адкажа: “Ды ўстаем ужо, устаем!”\nІ ватны матрац, і суконная коўдра ў мяне сярэдненькія. У кагосьці яшчэ больш лядачая, а ў Валодзі дзьве коўдры. Гарачыня і духата стаялі да сярэдзіны жніўня. “Кармушка” была адчыненая круглыя суткі. Часам з "прадолу" у камеру скразьняком заносіла добрую порцыю турэмнага смуроду. У “хаце” пастаянна жужжэў вентылятар, які стаяў на высокай назе. Толькі пад самы ранак з зашытага жалезнымі палосамі вакна крыху павявала сьвежым ветрыкам. Мы спалі не накрываючыся.\n“А што ў 10-м годзе было тут, – распавядаў Валодзя. – Два месяцы стаяла гарачыня вышэй за 30. Абліваліся вадой штогадзіну і ніяк рады даць не маглі. Ледзь жывыя былі ў раскаленай духаце. Днямі ляжалі на нарах у трусах, не варушыліся”.\nЗ сярэдзіны жніўня гарачыня спадае, халаднеюць ночы, мы здаем вентылятар на склад, і ў нашай хаце становіцца амаль утульна.\nУ сем ранку ўрэшце мы прачынаемся. Па чарзе ўсе ідуць “на дальняк”. Падчас апрастаньня ўвесь час з крану ва ўнітаз цячэ вада. Трэба не забывацца яе ўключаць. Гэтая дзея – абавязковая. Таксама як абавязкова задзёргіваць шторку, калі ты на “дальняку”, а пасьля прыбіральні мыць рукі. Мне гэтая навука даецца лёгка, бо я гэта і так рабіў на волі. Паўлавіч і Валодзя паляць там жа ж, каля “дальняка”, ля начной “луны”, выдыхаючы дым у вентыляцыйнае вакенца. Дыму ад іхняга паленьня ў камеры няма, але ў мяне ўвесь час з-за недахопу кіслароду баліць галава. Я не палю.\n“Праз пару месяцаў прызвычаісься”, – сьмяецца Валодзя, а мне здаецца, што – ніколі.\nЕжа ў нас агульная: перадачкі, якія атрымліваюць амаль усе, аддаюцца ў “абшчак”, пакідаем сабе толькі самае-самае. Я пакідаю сабе гарэшкі, бо Паўлавіч зьнішчае іх з неймавернай хуткасьцю. Таму штодзень дастаю з кешара кожных па жмені – грэцкіх, фундука, разынак, і высыпаю ў міску на стол для ўсіх, каб разцягнуць задавальненьне. А зранку п’ем хто каву, хто гарбату. Мне перадаюць молатую каву, Merrild, расфасаваную і купленую ў Літве. Яна вельмі самачная.\nМолатая кава Merrild, што перадавалі Алесю Бяляцкаму падчас знаходжання ў СІЗА\n“Жакей”, намешаны ў Расіі, які прадаецца ў тутэйшай “атаварцы”, ні ў якае параўнаньне не ідзе зь ёй. Аматары кавы – Валодзя, Паўлавіч, адразу разумеюць яе смак. Мы п’ем каву, астатнія заварваюць гарбату.\nДяжурны па камеры звычайна наразае бутэрброды, а яшчэ Паўлавіч часта робіць гэта па сваёй волі. Ежы хапае: перадачкі, вагой да пятнаццаці кілаграмаў, дазваляюць раз на два тыдні, ды яшчэ штотыдзень у нас “атаварка”. Лядоўні ў камеры няма, таму ўсё мясное на ноч засоўваецца ў ячэйкі ваконных кратаў і кладзецца на падваконьне, а ўдзень перакладецца на бетонны дол.\nМы ўключаем тэлевізар і сьнедаем моўчкі. Зранку ўсе маўклівыя і пахмурныя, асабліва Паўлавіч – неразгаворлівы, чарней хмары. З раніцы, пакуль не раскатурхаліся, кожнаму з нас вастрэй за ўсё адчуваецца нашая турэмная непрыкаянасьць, адарванасць ад сем’яў, ад звычайнага цывільнага жыцьця.\n“Што за вар’ятня, што мы тут робім?” – думаю я, паглядаючы на пахмурныя, а часам і трагічныя абліччы сукамернікаў.\nАле ж куды падзенесься. Лёс зьвёў нас гвалтам у гэтым наглуха зачыненым пакойчыку, і мы вымушаныя ўжывацца разам.\nУ камеры ўдзень кожны займаецца сваімі справамі. Здаецца, і людзей багата, але няма мітусьні, ніхто не замінае адзін адному. У такой сям’і “дзюбай ня клацаюць”, і хутка я гэта адчуў на сябе.\n17.03.2020 Тэгі: крымінальная справа Алеся Бяляцкага\tАсобы: Алесь Бяляцкі