Як толькі ежа пападае ў рот, адразу пачынаецца працэс яе пераварвання і ежа ператвараецца ў энергію, неабходную для нашага арганізма.\nПерапрацоўка і засваенне ежы адбываецца ў стрававальным гасцінцы. Гэта трубка даўжынёй каля 9 м, мелая два адтуліны, - рот, праз які паступае пішчачы, і анальная адтуліна, праз якое выводзяцца адыходы. Стрававальны гасцінец складаецца з некалькіх органаў: рота, глоткі, стрававода, страўніка і кішачніка. Кожны з іх выконвае адмысловую ролю падчас страваванняў.\nПа меры мінання ежы па ўсім гасцінцы, на што сыходзіць дзень або два, энзімы - рэчывы, выпрацоўваемыя жывымі клеткамі і содействующие хімічным пераўтварэнням, - пранікаюць скрозь сценкі органаў стрававання і змешваюцца з ежай, паскараючы яе расшчапленне. Толькі пасля гэтага арганізм можа выкарыстаць яе энергетычныя рэсурсы.\nСтрававальны гасцінец пачынаецца ў роце. Хоць ежа знаходзіцца тут вельмі нядоўга, але гэтаму органу прыналежыць вельмі важная роля, бо менавіта тут пачынаецца яе пераўтварэнне.\nВусны выконваюць некалькі функцый, найважная з якіх – правядзенне ежы ў рот найболей эканамічным спосабам. Вусны працятыя мноствам нервовых канчаткаў і валодаюць падвышанай адчувальнасцю да велічыні, фактуры і тэмпературы таго, што мы ямо. У роце пішчачы найдбайнай выявай (у ідэале) разжоўваецца ў аднастайную масу. Пры гэтым цягліцы вуснаў і шчок скарачаюцца, дапамагаючы мове перарухаць яе, каб не засталося непрожеванных кавалачкаў.\nНе меней важную ролю падчас ежы гуляюць зубы. У 8 перадпакояў разцоў - па 4 зверху і знізу - вострыя зубчастыя боку, каб было зручней адкусваць. 4 ікла -па адным з кожнага боку ад разцоў -адрываюць кавалкі ежы. 8 премоляров - малых "падвойных" зубоў - і 12 самых далёкіх карэнных зубоў здрабнеюць яе. Разжоўванне павялічвае паверхню ежы, дзякуючы чаму слінным энзімам лягчэй пачаць яе расшчапленне на малекулы. Сліна паступае ў рот з трох пар адмысловых залоз. Гэтае клейковатое рэчыва амаль на 98% складаецца з вады і раз асабістых ферментаў, у тым ліку амілазы, якая пераўтворыць харчовыя вугляводы (крухмал) у моносахариды; птиалина, таксама расщепляющего крухмал; і знішчальнага бактэрыі лизоцима. Вада, у сваю чаргу, растварае некаторыя кампаненты ежы. Рот заўсёды трохі увлажнен сліной, не дапускалай трэнні міндаліна мовы, зубоў і шчок сябар аб сябра пры гутарцы. Але пры выглядзе, паху або нават думкі аб ежы ў нас, што завецца, цякуць слюнки. Пасля таго як порцыя ежы разжаваная і часткова расшчэпленая сліннымі ферментамі, мова фармуе яе ў гатовы для праглынання камяк.\nЗатым мова праштурхоўвае харчовы камяк у глотку, мускулістую заднюю сценку носу, рота і горлы, а адтуль ён пападае ў стрававод, які пачынаецца дзесьці ў сярэдзіне шыі. Стрававод злучае рот з страўнікам.\nТрахея (дыхальная трубка) таксама адчыняецца ў глотцы, і, каб ежа выпадкова не патрапіла туды пры ўздыху, яна зачыняецца ў момант глытання. Гартань стульваецца з надгортанником - хрящевидным атожылкам ззаду мовы, - герметычна зачыняючы ўваход у трахею. У той жа час носоглотка зачыняецца мяккім небам. І тады мова з дапамогай іншых глоточных цягліц з сілай праштурхоўвае камяк ежы ў стрававод. Калі ў трахею выпадкова патрапіць кавалачак ежы, ён тут жа будзе выкінуты зваротна ў рот у прыступе кашля.\nГлытанне пачынаецца як адвольны рух, але як толькі мова і щечные цягліцы праштурхнуць харчовы камяк да глоткі, пачынаецца рэфлекторнае дзеянне, якое ўжо немагчыма кантраляваць. Хвалі цягліцавых скарачэнняў, званыя перыстальтыкай, праштурхоўваюць ежу ўніз па страваводзе. Пры гэтым сіла прыцягнення амаль не гуляе ролі, таму можна ёсць і піць, каштуючы на галаве або знаходзячыся ў космасе ў поўнай бязважкасці.\nСтрававод уяўляе сабой мускулістую трубку з кругавымі цягліцамі, або сфінктарамі, на абодвух канцах. Верхні сфінктар расчыняецца, калі ежа праходзіць уніз з глоткі, пасля чаго ён зачыняецца, і перыстальтыка прожимает ежу ў страўнік. Залозы ў сценках стрававода вылучаюць адмысловую слізь, каб ежа лёгка праслізгвала ўніз.\nКардыяльны сфінктар у ніжнім канцы стрававода кантралюе ўваход у страўнік. Ціск усярэдзіне страўніка вышэй, чым у страваводзе, таму важна, каб у момант расчынення кардыяльнага сфінктара змесціва страўніка не выштурхвалася ў стрававод. Каб гэтага не адбылося, невялікі ўчастак гладкай мускулатуры стрававода скарачаецца як раз у момант паступлення ежы ў страўнік, падвышаючы ціск настолькі, каб змесціва страўніка не выплюхвалася зваротна. Прапусціўшы порцыю ежы ў страўнік, кардыяльны сфінктар зноў зачыняецца. Тут ежа знаходзіцца даўжэй, чым у страваводзе. Страўнік -гэта падобная на мяшок дуды кайстра ў форме літары " J ", якая складаецца з трох функцыянальных аддзелаў: кардыяльнага, дновага і привратникового. Кожны аддзел мае даволі выразныя межы і вылучае розныя страўнікавыя сокі. Увесь страўнік змяшчаецца ў трывалай цягліцавай абалонцы. Скарачаючыся, яна змешвае часціцы ежы з страўнікавымі сокамі, разлагающими яе на хімічныя кампаненты. Гэтыя цягліцавыя скарачэнні кантралююцца нервовай сістэмай, у прыватнасці блукаючым нервам, які рэгулюе выпрацоўку і вылучэнне стрававальных ферментаў. Гатовая пакінуць страўнік пішчачы мае выгляд шчыльнай, падобнай на малако вадкасці, названай химусом.\nСвоеасаблівасць страўніка ў тым, што гэта адзіны орган, які вылучае вялікая колькасць моцных кіслот. Адна з іх - саляная - дапамагае арганізму засвойваць бялкі, стэрылізаваць ежу і забіваць бактэрыі. Але яна жа можа выклікаць шэраг хвароб, у прыватнасці несварение і язву страўніка. Лішак кіслаты можа раз'ядаць сценкі страўніка наскрозь.\nДа ліку найважных функцый страўніка ставіцца пачало засваенні бялкоў. Гэтай справай займаецца, у першую чаргу, фермент, званы пепсінам, які выпрацоўваецца клеткамі дновага аддзела страўніка. Пепсін пачынае драбніць доўгія ланцужкі бялковых малекул на дробныя фрагменты, званыя протеозами і пептонами. Расшчапленне бялкоў пачынаецца яшчэ ў страўніку, але да поўнага завяршэння гэтага складанага і дзіўнага працэсу ежы маецца быць мінуць яшчэ доўгі шлях.\nАле калі пепсін расшчапляе бялкі, то чаму ён заадно не руйнуе сценкі страўніка? Бо яны, у канчатковым рахунку, таксама складаюцца з бялку. Адказ, мабыць, у тым, што пепсін спачатку вылучаецца ў неактыўнай форме, названай пепсиногеном, каб не дапусціць згубы тых самых клетак, якія яго выпрацоўваюць. А саляная кіслата неабходная для ператварэння пепсиногена ў актыўны пепсін, якое адбываецца толькі пасля таго, як пепсиноген змяшаецца з страўнікавымі сокамі. Клеткі страўніка абароненыя слізістай абалонкай, утваральнай бар'ер паміж гэтымі сокамі і сценкамі страўніка. І толькі калі паваліцца гэты ахоўны бар'ер, непсин і саляная кіслата можа разъесть наскрозь сценкі страўніка, утворачы язву.\nВылучэнне страўнікавых сокаў кантралюецца нервамі і гармонамі. Першыя порцыі вылучаюцца пад уздзеяннем нервовай стымуляцыі пры выглядзе, паху або гусце ежы, так што страўнік готаў прыняць ежу яшчэ да таго, як яна туды патрапіць. Калі нища так і не паступае, можна чакаць непрыемнасцяў ад вылучанай, але не якая знайшла ўжыванні кіслаты. Але калі ежа ўсё жа паступіла, яе прысутнасць стымулюе наступную сакрэцыю, ініцыятарам якой выступае гармон гастрин. Ён выпрацоўваецца привратниковым аддзелам страўніка пры наяўнасці бялковай ежы, а таксама нервамі, якія стымулююцца любым тыпам ежы.\nШпацыр па кішках\nПасля таго як уся ежа дбайна перапрацаваная ў химус, у сярэднім аддзеле страўніка зараджаюцца магутныя хвалі перыстальтыкі, якія падштурхоўваюць полупереваренную кашыцу да прываротніка. Гэта яшчэ адзін клапан у выглядзе цягліцавага кольца, які варта на варце ў уваходу ў дванаццаціперсную кішку (першы аддзел тонкага кішачніка).\nКалі ціск усярэдзіне страўніка вышэй, чым у дванаццаціперснай кішцы, химус выштурхваецца праз прываротніка. З кожнай хваляй перыстальтыкі ў дванаццаціперсную кішку пападае ад 2 да 5 мл химуса, а на поўныя выводзіны ў кішачнік страўнікавага змесціва сыходзіць ад 2 да 6 гадзін. Ежы, багатай вугляводамі, досыць пары гадзін, пераважна бялковая ежа праходзіць даўжэй, а тоўстая - даўжэй усіх. Хоць страўнік выконвае велізарную працу, толькі малая крыха ежы паступае з яго прама ў кроў. Скрозь яго сценкі ў арганізм паступае толькі трохі воды, соляў, некаторыя лекі і алкаголь. Астатняе расшчапляецца ў тонкім кішачніку і ўсмоктваецца праз яго сценкі.\nХоць у культуры шматлікіх народаў гучная адрыжка лічыцца непрыстойнай, яна гуляе карысную ролю падчас страваванняў. Газ, які ўтвараецца ў страўніку з праглынутага з ежай або пітвом паветра, назапашваецца ў верхнім аддзеле страўніка, пакуль кардыяльны сфінктар не выпусціць яго ў стрававод. Адтуль ён выганяецца праз рот актыўным цягліцавым скарачэннем у суправаджэнні добра знаёмага гуку.


Кім Чэн Ын паабяцаў паказаць усім новую стратэгічную зброю КНДР\nКім Чэн Ын на кані. Фота: kcna.kp\nКіраўнік КНДР Кім Чэн Ын заявіў, што краіна будзе працягваць распрацоўку стратэгічнай зброі. Пра гэта паведамляе «Ронхап» са спасылкай на ягоны даклад на пленуме Працоўнай партыі Карэі.\n«КНДР не спыніць і будзе працягваць распрацоўку стратэгічнай зброі, неабходнай для абароны краіны, пакуль варожая палітыка ЗША ў дачыненні да КНДР не будзе ліквідаваная і на Карэйскім паўвостраве не будзе ўсталяваны ўстойлівы мір», – заявіў Кім Чэн Ын.\nКіраўнік Паўночнай Карэі таксама паабяцаў неўзабаве паказаць усім новую стратэгічную зброю, якой валодае КНДР.\n«Чым даўжэй ЗША цягнуць час, робяць няяснымі вынікі перамоваў КНДР–ЗША, тым больш бездапаможнымі яны будуць перад непрадказальным ростам моцы КНДР, тым у больш адчайным становішчы яны апынуцца», – заявіў Кім Чэн Ын.\nЁн таксама заявіў, што не будзе аднабакова выконваць забарону на правядзенне ядравых выпрабаванняў, пакуль ЗША не зробяць ніякіх захадаў у адказ.\nКім Чэн Ын адзначыў, што КНДР спыніла ядравыя выпрабаванні і запускі міжкантынентальных балістычных ракетаў і закрыла ядравыя палігоны, але «ЗША не тое што не распачалі дзеянняў у адказ, яны яшчэ і пастаўлялі Паўднёвай Карэі перадавую зброю, ствараючы пагрозу для нас [КНДР. – Рэд. Belsat.eu], і ўвялі некалькі дзясяткаў асобных санкцыйных мераў супраць КНДР».\nПаводле яго, калі ЗША не зменяць сваю палітыку ў дачыненні да КНДР, «дэнуклеарызацыі КНДР не будзе ніколі».\nПаўночнакарэйскі «Калядны падарунак» пракаментаваў прэзідэнт ЗША Доналд Трамп, паведамляе Fox News.\n«Я спадзяюся, што яго калядны падарунак стане цудоўнай вазай. Ён мне падабаецца, я люблю яго. Мы ладзім. Ён прадстаўляе сваю краіну, я прадстаўляю сваю краіну, мы павінны рабіць тое, што мы павінны рабіць. Але ён падпісаў кантракт, ён падпісаў пагадненне. Гаворка пра дэнуклеарызацыю», – адзначыў Трамп.\nТэгі: Дональд Трамп зброя ЗША Кім Чэн Ын КНДР Паўночнай Карэя ядравая зброя


Адстаўны беларускі вайсковец Аляксандар Літвінчук, які шмат часу правёў у чачэнскім палоне – выступае супраць ініцыятывы беларускай дапамогі ў аднаўленьні Чачні.\nРодам Аляксандар Літвінчук зь Берасьцейшчыны. Да 1992 году служыў у Мазыры прапаршчыкам спэцсувязі аднаго з палкоў 33-й ракетнай дывізіі, выведзенай у Расею. Атрымаўшы невялікую вайсковую пэнсію, спадар Літвінчук падаўся ў Заходнюю Сібір на заробкі.\nУвосень 1998 году на запрашэньне свайго цюменскага прыяцеля, інгуша Ісы Гітагажава, Літвінчук паехаў пабачыць Каўказ. Гасьцявалі ў Малгабеку, што каля Чачні. У сярэдзіне лістапада, калі Літвінчук зьбіраўся дадому, разам зь Ісам Літвінчук зрабіў куплянкі і чакаў прыяцеля ў машыне. На "Джыпе" пад'ехалі невядомыя. Усе ў камуфляжнай форме. Прыставілі пісталеты да галавы, прымусілі сесьці ў "Джып" і павезьлі ў Грозны. Распавядае па тэлефоне сам нявольнік:\n(Літвінчук: ) "Зьмясьцілі ў сутарэньні, трымалі больш за месяц. Харч там – вада, хлеб у асноўным. Гарбата. А то й хлеб не заўсёды быў. Кармілі мізэрна. Патрабавалі выкуп 200 тысячаў даляраў".\nГаспадаром беларускага грамадзяніна быў нехта палкоўнік Паша Ўмараў, які, нібыта, служыў у штабе Радуева. Ён асабіста не чапаў палоннага беларуса. А памагатыя напачатку далі добра пад рэбры. Асабліва, калі даведаліся, што выкупу ня будзе. Пасьля вазілі па сваяках. У Шатой, Урус-Мартан. Выкарыстоўвалі Аляксандра ў якасьці раба.\nЁн цягаў цэглу, капаў агароды, прыбіраў за жывёлай, капаў акопы. Аляксандар паведаміў, што ваяваць яго не прымушалі, а вось мусульманства прыняць прапаноўвалі. Як Аляксандар Літвінчук ставіцца да дапамогі Чачні, у тым ліку спэцыялістамі, пра што гаварыла вышэйшае беларускае кіраўніцтва:\n(Літвінчук: ) "Я думаю, ня варта. Няма там чаго рабіць. Зрэшты, рабы патрэбныя. У іх усе, сапраўды, як рабы. Без работы ніхто сядзець ня будзе. Карміць добра ня будуць, але і зьдзеквацца. У прынцыпе, не такія ўжо яны й зьвяры. А калі што не па-іхнаму, у лоб даюць".\nЗараз Аляксандар Літвінчук гасьцюе ў сваякоў у Драгічынскім раёне.


Вельмі простым і прыгожым упрыгажэннем для любога прысядзібнага ўчастка з'яўляюцца\nвожыкі з пластыкавых бутэлек, сваімі рукамі зробленыя. Асаблівай складанасцю яны не\nадрозніваюцца, вырабіць іх можна лёгка і проста з таго, што ёсць пад рукамі ў кожнага. Стварыць іх можна з дапамогай стандартнага набору інструментаў. Найбольш часта сустракаюцца наступныя тры выгляду такіх вырабаў: клумба, імітацыя пад куст і статуя. Першыя два спосабу значна прасцей, апошні з іх ледзь складаней. Менавіта стварэнне такіх вожыкаў з пластыкавых бутэлек і будзе разгледжана ў дадзеным матэрыяле.\nПрасцей за ўсё вырабіць кветкавую клумбу. Гэта найбольш лёгкі і самы даступны спосаб стварыць такую выраб як вожык з пластыкавай бутэлькі. Для пачатку неабходна выбраць тару патрэбнага памеру. Падыдуць ёмістасці любых памераў, гэта залежыць ад вашай фантазіі. Далей з дапамогай маркера пластыкавую бутэльку неабходна размеціць наступным чынам: кладзем ёмістасць на бок, які робіцца дзве вертыкальных лініі пасярэдзіне тары адзін насупраць аднаго па цыліндрычнай часткі. Пры гэтым неабходна адступіць ад нізу і да пачатку конусу па 3 сантыметры. Далей злучаем лініі адзін з адным. Затым з дапамогай нажа праразаем тару па разметцы. На конусной часткі робім мыску з дапамогай усё таго ж маркера. На вечку вымалёўваецца носік. Усе жывёла гатова і яго ставяць там, дзе планавалася. Унутраная частка напаўняецца глебай і саджаюць кветкі. Пасля таго як яны ўзышлі і расцвілі, клумба гатовая.\nЯшчэ прасцей вожыкі з пластыкавых бутэлек сваімі рукамі робяцца ў гэтым выпадку. Для гэтага цалкам досыць адной ёмістасці памерам 1, 1,5 або 2 літры. Адразае конусную частка. Далей нам трэба на ёй зымітаваць мыску, а з вечка - усё той жа нос. Потым патрэбен куст. Пажадана невялікі, які б знешне нагадваў гэта калючае жывёла. З аднаго з бакоў падкладаецца загадзя створаная яго галава, і вожык у нашым выпадку гатовы. Сапраўды, гэта найбольш просты спосаб стварэння такіх вырабаў, як вожыкі з пластыкавых бутэлек, сваімі рукамі зробленыя.\nГэта найбольш складаны варыянт, які патрабуе творчага мыслення і багатай фантазіі. У гэтым выпадку трэба 2 ёмістасці. Адна з іх павінна быць менш (напрыклад,\n1,5 літра), а другая больш (2 літры падыдуць). На маленькай тары раней выкладзеным спосабам робім мыску і нос з вечка. У вялікай, у сваю чаргу, абразаецца конусных частка. Далей трэба зымітаваць іголкі. Для гэтага робім мноства адтулін з дапамогай шыла і ў іх усталёўваем цвікі знутры. Пры жаданні цвікі можна замяніць на выгнутую проволка ці нешта аналагічнае. Пры неабходнасці усё гэта можа быць афарбавана фарбай для большай натуральнасці. На наступным этапе на маленькую ёмістасць апранаецца вялікая, абрэзаная, якая фіксуецца з дапамогай скотчу па ўсім перыметры. Усе, выраб гатова. Такім спосабам можа быць зроблена мноства такіх статуэтак, як вожыкі з пластыкавых бутэлек. Сваімі рукамі, як бачыце, можна змайстраваць вельмі многае.\nУ артыкуле прыведзена тры спосабу стварэння арыгінальных вырабаў для саду. Іх можна з лёгкасцю вырабіць з падручных матэрыялаў. Зрабіць вожыка з пластыкавай бутэлькі можа нават пачатковец майстар, у гэтым няма нічога складанага. Трэба толькі цярпенне і велізарнае жаданне, а ўсе астатнія пытанні з лёгкасцю вырашаюцца.\nНавучыцца вязаць рэльефны слупок кручком - гэта проста\nВыкрайка штор сваімі рукамі. Пашыў кароткіх кухонных запавес\nМалпа з стужачак: як стварыць\nШто такое прэлюдыі?\nАсаблівасці японскіх шын Yokohama F700Z\nРыхтуем курыныя крылцы на мангале\nЖыццёвыя фразы: пра душу, каханні і не толькі\nКварцавая лямпа і яе прымяненне


Чаму ў чалавека трасецца рука? Такое пытанне многія людзі задаюць сабе, сутыкнуўшыся з з'явай міжвольнага скарачэння цягліц верхніх канечнасцяў. Адказам, як правіла, стане дзяжурнае зацвярджэнне любога абывацеля: «Напэўна, у яго пахмелле». Аднак звычайнае не заўсёды правільнае. Медыцына ведае вялікая колькасць фактараў, здольных выклікаць дрыгаценне канечнасці. Калі рука трасецца, гэта можа казаць аб рознага роду уздзеяннях на арганізм чалавека. Гэта могуць быць перанесеныя фізічныя нагрузкі або стрэсавыя стану, якія паўплывалі на здароўе нервовай сістэмы. Акрамя таго, часта дрыгаценне рук сведчыць аб развіцці ў арганізме якога-небудзь захворвання. Кожны канкрэтны выпадак патрабуе індывідуальнага разгляду і правядзення неабходных мер у адпаведнасці з пастаўленым дыягназам.\nУ выпадках, калі дрыгаценне рук выклікана працяглым напругай цягліц з прычыны фізічнай працы, з'ява лічыцца нармальным і носіць часовы характар. Дрыжыкі праходзіць пасля разгрузкі канечнасцяў і кароткага адпачынку. Калі тремор ўзнікае ў выніку нервовых перажыванняў, чалавеку варта перагледзець распарадак свайго жыцця. Неабходна скараціць колькасць стрэсавых сітуацый, пастарацца пазбягаць дэпрэсіўных станаў. Магчыма, варта ўзяць адпачынак, з'ехаць за горад і прысвяціць нейкі час адпачынку ад мітусні і праблем. Калі тремор працягваецца, і частата яго праявы ўзрастае, гэта служыць сур'ёзным падставай для звароту да лекара. Для пачатку варта прайсці абследаванне ў тэрапеўта, а ён ужо выпіша кірунак да патрэбнага спецыяліста. Медыкамі будзе пастаўлены дыягназ і сфарміраваны план, як лячыць дрыжачыя рукі. Запускаць дадзенае стан не варта, так як гэта можа прывесці да развіцця сур'ёзных паталогій.\nЭссенциальный тремор. Дадзеная паталогія заключаецца ў засмучэнні рухальнага апарата чалавека. Трэмор закранае не толькі рукі, але і іншыя часткі цела. Першараднай прычынай гэтага засмучэнні з'яўляецца спадчыннасць.\nМоцныя душэўныя хваляванні. Перажыванні, якія выклікаюць міжвольныя цягліцавыя скарачэння, звычайна носяць характар рэзкага эмацыйнага ўсплёску. Напрыклад, гэта можа быць спалох, стрэс, шокавы стан у выніку сваркі, бойкі, якой-небудзь аварыі ці з прычыны атрымання фізічнага пашкоджанні. Пасля перанесенага стрэсу чалавек раптам заўважае, што ў яго дрыжыць рука. Дрыгаценне, як правіла, праходзіць, калі ён перастае хвалявацца. Для гэтага можна выкарыстоўваць заспакаяльныя медыцынскія прэпараты.\nФізічная нагрузка. Рукі можна перагрузіць, напрыклад, у трэнажорнай зале, выконваючы ўздым цяжараў. Трэмор ў цягліцах, узнікае як зваротная рэакцыя арганізма. Вядучая рука звычайна атрымлівае асноўную нагрузку. Вось чаму трасецца правая рука мацней у правшей. Ад нагрузкі таксама залежыць колькасць неабходнага адпачынку. Чым цяжэй нагрузка, тым больш хлусім ені трэба цягліцам для аднаўлення.\nРозныя захворванні. Дрыгаценне ў руках можа сведчыць аб развіцці хваробы Паркінсана. Таксама дрыгаценне адбываецца пры гипертерриозе або цукровым дыябеце.


22\tавгуста\t2013\t570\nГурт Re1ikt падчас працы над новым альбомам зняў кліп на акустычную версію песні «Чаго ты, Лося…». Акрамя музыкаў адным з герояў кліпа стала ажыўшая беларуская абрадавая лялька.\n— Re1ikt у новым альбоме пашырыць інструментальны склад, — распавядае лідар гурта Аляксандр Дземідзенка. — У песні «Чаго ты, Лося…», напрыклад, можна пачуць, а таксама ўбачыць у кліпе, рататомы. Гэта ўдарны інструмент, які мы выкарысталі для гукавай і метафарычнай імітацыі ласінага тупата.\nУ хуткім часе Re1ikt выпусціць чацвёрты альбом. Кампазіцыі з альбома, а таксама песню «Чаго ты, лося…», можна будзе пачуць на бліжэйшых фестывалях: «Вольнае Паветра» на хутары «Шаблі» 24 жніўня, Metal Crowd у Рэчыцы 25 жніўня і «Рок па вакацыях» 13 верасня ў Мінску.\n«Тихий шорох уходящих шагов» готовится громко прозвучать в рамках «ТЕАРТа»\t"Ляпис Трубецкой" выпустит белорусскоязычный альбом


07.02.2019 16:13 Адукацыйная прастора\nУ многіх установах адукацыі арганізоўваюцца факультатыўныя заняткі па тэме “Мастацкае тачэнне драўніны”. Тачэнне з’яўляецца адным з найбольш распаўсюджаных відаў мастацкай апрацоўкі драўніны. Такарныя вырабы вызначаюцца прыгажосцю і лаканічнасцю форм, ідэальнай гладкасцю паверхні, а таксама адноснай прастатой і хуткасцю стварэння. Папулярным сярод навучэнцаў з’яўляецца тачэнне драўляных вырабаў у выглядзе ваз, талерак і кубкаў, велікодных яек.\nДля мастацкага тачэння выкарыстоўваюць драўніну грушы, яблыні, клёну, бярозы, буку, ясеню, ліпы, алешыны, сасны. Але нават пры такім шырокім выбары парод драўніны ўзнікае праблема ў падборы якаснай загатоўкі адносна вялікіх памераў для выканання суцэльных вырабаў, такіх як вазы, талеркі, кубкі.\nУ той жа час не ўзнікае асаблівых праблем з наяўнасцю загатовак невялікіх памераў, напрыклад, абрэзкаў піламатэрыялаў, якія могуць быць выкарыстаны пры прымяненні тэхналогіі сегментнага тачэння драўніны.\nПаняцце “сегментнае тачэнне” зарадзілася ў другой палове ХХ стагоддзя, пасля з’яўлення сучасных кляёў. Сутнасць гэтай тэхналогіі заключаецца ў абточванні набранай з сегментаў загатоўкі для атрымання розных вырабаў. Працаёмкасць сегментнага тачэння вышэйшая, чым выточванне з суцэльнай загатоўкі: трэба падабраць дэталі, дакладна распілаваць іх на сегменты неабходных памераў, падагнаць паверхні, якія мяжуюцца, і склеіць іх. І потым ужо тачыць. Але гэтая тэхналогія мае некалькі неаспрэчных добрых якасцей. Самая галоўная з іх заключаецца ў тым, што сегментны выраб, тая ж ваза, выглядае ў некаторых выпадках прыгажэй за вытачаную з суцэльнага кавалка дрэва.\nСегментнае тачэнне сцірае ўзаемасувязь памераў загатоўкі і канчатковага вырабу, у той час як пры тачэнні з суцэльнага кавалка матэрыялу дыяметр вырабу жорстка задаецца памерамі загатоўкі, якую не так проста знайсці.\nПрапаную вашай увазе паэтапнае апісанне дзеянняў па вырабе вазы (мал. 1) з прымяненнем тэхналогіі сегментнага тачэння.\nАснову вырабу складаюць дэталі (сегменты) у выглядзе трапецыі (мал. 2). Лінейныя і вуглавыя памеры сегментаў-трапецый вызначаюцца разліковым шляхам згодна з графічнай выявай вазы ў разрэзе і табліцай (мал. 3), у залежнасці ад колькасці сегментаў у радзе і ад дыяметра вазы ў канкрэтным месцы (радзе).\nНа першым этапе распрацоўваецца рабочы чарцёж вазы (мал. 3), разлічваецца колькасць кольцаў (радоў) і памеры сегментаў у іх. Для вырабу гэтай вазы спатрэбяцца піламатэрыялы зададзенага сячэння (40х30 мм) з драўніны сасны і моранага дубу. На другім этапе пілуюцца загатоўкі сегментаў у стусле з зададзеным вуглом (мал. 4) неабходных памераў згодна з разлікамі для дзевяці кольцаў (радоў), з якіх складаецца ваза. Тарцы сегментаў апрацоўваюцца на шліфавальным дыску да атрымання роўнай паверхні (мал. 5).\nНа трэцім этапе сегменты склейваюцца ў шматграннікі. Спачатку збіраем дванаццаціграннік. Па чарзе выстаўляючы сегменты на стужку скотча па шэсць (мал. 6) і змазаўшы тарцовыя канты клеем “ПВА-момант экспрэс”, склейваем палавінкі дванаццаціграннікаў пры дапамозе спецыяльнага прыстасавання (мал. 7).\nПасля высыхання клею (15—20 мінут) падганяем дзве палавінкі адна да адной на шліфавальным дыску (мал. 8) і склейваем іх разам пры дапамозе кальцавога прыстасавання (мал. 9) ці іншай прылады. Такім жа чынам вырабляюцца астатнія шматграннікі і кольцы.\nНа чацвёртым этапе атрыманыя шматграннікі точым да зададзенай таўшчыні ў 25 мм (мал. 10), пры гэтым адбываецца выраўноўванне пласці. Пасля чаго склейваем шматграннікі паміж сабой са ссоўваннем кожнага з іх адносна папярэдняга па восі кручэння на паўсегмента, сціскаючы шматграннікі прэсам (мал. 11).\nНа пятым этапе, пасля высыхання клею (не менш за 15 мінут), точым знешні і ўнутраны контур дэталей згодна з чарцяжом (мал. 12, 13). Пры тачэнні ўнутраных паверхняў вазы выкарыстоўваем люнет, які вырабілі з дваццаціміліметровай фанеры і колаў ад ролікавых канькоў (мал. 14), што гарантуе бяспечнае тачэнне загатоўкі.\nАпрацоўку вазы праводзім шліфаваннем дробназярністымі шкуркамі. У залежнасці ад прызначэння вырабу выконваем або лакіраванне, або вашчэнне, або прамочванне арганічнымі масламі.\nТэхналогія сегментнага тачэння дазваляе пры наяўнасці невялікіх загатовак выконваць даволі аб’ёмныя вырабы з рознымі ступеньчатымі ўзорамі, што забяспечваецца выкарыстаннем драўніны розных парод (мал. 15, 16, 17, 18).\nнастаўнік працоўнага навучання сярэдняй школы № 13 Жлобіна,\nЖлобінМастацкае тачэнне драўнінысярэдняя школа № 13\nЗа прафесійнымі кампетэнцыямі — на курсы...\nНовае жыццё старога млына...


Алкагалізм Агуціна на\nГлавная / Алко / Алкагалізм Агуціна на\nВарум ў імя любові даруе Агуцін усе здрады на п’яную галаву\nПара рыхтуе канцэрт на святкаванне крыштальнай вяселля.\nЗдрады, алкаголь і пазашлюбны дзіця! Леаніда Агуціна называюць ледзь ці не самым скандальным мужам у шоў-бізнэсе, Анжаліку Варум — самай дакладнай жонкай. Разам — яны аб шчаслівая пара. Яны разам працуюць, адпачываюць і клапоцяцца пра дзяцей — Лізе і пазашлюбнай Паліне, паведамляе ТСН.Особливе.\nЯны ўжо 15 гадоў разам. Анжаліка Варум не хавае — нават нягледзячы на некаторыя праблемы і непрыемныя эпізоды ў шматгадовай гісторыі іх адносін, зноў адчувае сябе закаханай і шчаслівай.\n«З узростам наогул да ўсяго пачынаеш ставіцца спакайней, асабліва ў такіх няшчасных выпадкаў, да якіх прыводзіць алкаголь. Калі ты разумееш, у імя чаго прыходзіцца цярпець усё гэта бязладдзе, дараваць усё гэта бязладдзе», — кажа жанчына.\nАгуцін кажа, ён не ўяўляе свайго жыцця без Анжалікі. Яго Маня, так Леанід ласкава называе жонку — выдатная гаспадыня і матуля. Адзінае, за што Агуцін крытыкуе каханую — за яе адкрытыя сцэнічныя вобразы, напрыклад, як у новым кліпе «Вар’ятка».\n«Ён перыядычна робіць мне заўвагу, што на сцэну такі трэба апранацца, а не распранацца», — кажа Варум.\nПара прызнаецца, Новы год вырашылі адсвяткаваць асабліва. Сустрэнуць яго — двойчы. Спачатку на сцэне, у Сочы, а праз некалькі дзён — у сямейным коле ў Маямі.\nІх агульная дачка, 13-гадовая Ліза, амаль з дзяцінства жыве ў Амерыцы. Яе выхоўваюць родны брат і бацька Анжалікі. Дзяўчынка захапляецца музыкай і ў яе ўжо нават ёсць ўласная рок-гурт. Таму і падарунак да Новага года Ліза замовіла належны.\n«Я ўжо падарыла — гэта новы гітарны комбік, таму што стары яна спаліла добра», — распавядае спявачка.\nУ Агуціна ёсць яшчэ адна дачка. Паліне 15. З яе мамай, балярынай Марыі Вараб’ёвай, у «басаногага хлопчыка» быў раман, калі ён ужо жыў з Анжалікай Варум. Тады яна яму ўсё даравала, нарадзіла Лізу і ў гэтым годзе сястры нават пазнаёміліся.\n15 студзеня Леанід Агуцін і Анжаліка Варум святкуюць крыштальную вяселле. Да гэтай падзеі яны нават рыхтуюць новую канцэртную праграму. Праграму аб тым — як яны шчаслівыя разам.


Палітыка, 13 сакавік 2019\n15:24, 11 сакавік 2019\nВынікі чарговага сацыялягічнага апытаньня сярод украінскіх грамадзян аб гатоўнасьці галасаваць за кандыдатаў на выбарах прэзыдэнта 31 сакавіка.\n14:42, 11 сакавік 2019\n«Праймэрыз» — папярэднія выбары — адзінага кандыдата на прэзыдэнта Беларусі ня будуць абмяжоўвацца толькі вылучэнцамі кааліцыі Губарэвічам, Казловым і Севярынцам.\n13:34, 11 сакавік 2019\n«Фашызм і нацызм пачыналіся так жа, як сёньня кажа Эйсмант», — Канапацкая пра «дыктатуру як брэнд»\nКанапацкая мяркуе, што ўсхваляць дыктатуру значыць «фактычна падрываць канстытуцыйныя асновы беларускай дзяржавы».\n13:33, 11 сакавік 2019\nУлады забаранілі сьвяткаваньне Дня Волі на менскім стадыёне «Дынама»\nМенгарвыканкам адмовіў арганізатарам у правядзеньні Дня Волі на стадыёне «Дынама».\n21:40, 10 сакавік 2019\nКачанава: Адміністрацыя прэзыдэнта пачала выконваць даручэньні адразу пасьля «вялікай размовы»\nПра гэта ў праграме «Тыдзень» на тэлеканале СТВ распавяла кіраўніца адміністрацыі прэзыдэнта Натальля Качанава, паведамляе БЕЛТА.\n20:40, 10 сакавік 2019\n7 адрозьненьняў паміж выбарамі ў Паўночнай Карэі і Беларусі\nУ Паўночнай Карэі сёньня праходзяць выбары Вярхоўнага народнага сходу 14-га скліканьня. Гэта другія выбары найвышэйшага прадстаўнічага органу ўлады падчас кіраваньня Кім Чэн Ына.\n18:45, 10 сакавік 2019\nПра гэта піша агенцтва Bloomberg, спасылаючыся на амэрыканскіх экспэртаў па кібэрбясьпецы, якія вывучаюць паводзіны «троляў» у сацыяльных сетках.\n18:24, 10 сакавік 2019\nУ Маскве пасьля мітынгу за свабоду інтэрнэту затрыманыя 13 чалавек, у тым ліку карэспандэнт Радыё Свабода\nРаней паліцыя затрымала яшчэ 16 чалавек, сярод якіх — сябры Лібэртарыянскай партыі, арганізатары мітынгу за свабоду інтэрнэту.\n16:53, 10 сакавік 2019\n«Супраць гэтага вар’яцтва». У Маскве прайшоў мітынг нязгодных з законам аб сувэрэнным інтэрнэце\nУ Маскве на праспэкце Акадэміка Сахарава завяршыўся ўзгоднены з уладамі мітынг супраць ізаляцыі расейскага сэгмэнту інтэрнэту.\n16:43, 10 сакавік 2019\nУ Паўночнай Карэі праходзяць «выбары». Сюрпрызаў не чакаецца\nПа афіцыйных дадзеных, на мінулых выбарах ў 2014 годзе ў галасаваньні бралі ўдзел 99,97 адсоткаў выбарнікаў па ўсёй краіне. Камэнтатары мяркуюць, што ў гэты раз паўторыцца тая ж карціна.\n16:05, 10 сакавік 2019\n25 гадоў Канстытуцыі незалежнай Беларусі – што яна дала краіне? Ці вызначае Канстытуцыя дзяржаўны лад? Што хоча памяняць у Канстытуцыі Лукашэнка?\n11:43, 10 сакавік 2019\nКамітэт дзяржаўнай бясьпекі праводзіць праверку распаўсюджанай Службай бясьпекі Ўкраіны інфармацыі пра ўдзел беларускіх грамадзянаў у баявых дзеяньнях на тэрыторыі іншаземных дзяржаў.


Падарожжа да гродзенскіх старавераў | Новы Час\nПадарожжа да гродзенскіх старавераў\nЗ’ездзіць на колішні хутар Куколі на беразе Нёмана нам параіў гродзенскі гісторык Андрэй Вашкевіч. Маўляў, неаднойчы пасылаў туды знаёмых журналістаў, але так нічога з таго і не выйшла. А\nтэма ж цікавая: стараверы.\nЯк вы сабе ўяўляеце старавераў? У мяне перад вачыма стаяў вобраз Агаф’і Лыкавай з «Таёжнага тупіка» Васіля Пяскова. Моцная гаспадарка сярод бязмежных кедравых лясоў, старыя кнігі ды іконы, а яшчэ хранічная сацыяпатыя.\nЗ дзясятак кіламетраў з Гродна ў бок Літвы, а пасля паварот налева ў бок Нёмана. Недзе ў тутэйшых лясах схаваныя старадаўнія могілкі прыхільнікаў «старога абраду». Палі спяць пад снежным саванам, дачы на беразе Нёмана стаяць пустыя, маўчыць сасновы лес, ані гуку. Як мы тыя могілкі знойдзем?..\nПаміж соснаў, нарэшце пачынаюць праглядаць вялізныя крыжы. Заходзім за паваленую агароджу. Рускія прозвішчы, партрэты мужчынаў з бародамі, васьміканцовыя крыжы ды схованкі для лампадак — у нас так не рабілі ніколі.\nМогілкі ў лесе\nЯкімавы, Ранцавы, Мурашовы, Шлыкавы… Фама, Назарыя, Васса… — імёны, нібы са святцаў ХІХ стагоддзя. А навокал лес, гурбы снегу, цішыня, ці ў Беларусі мы наогул?\nЛясной дарогай едзем далей, у бок Літвы. Адразу за развілкай — дом з садам ды брахлівым сабакам. З коміну струменьчыкам цячэ дым — значыць, нам сюды. Адчыняе дзядзька, знешне падобны да «дзядулі Ау» з савецкага мульціка: барада, валасы да плячэй, адным словам — старавер.\nАдмыслова пераходжу на рускую, распытваю, што ды як. Дзядзька ўсміхаецца ды на чысцюткай беларускай мове тлумачыць, маўляў, старавераў тут няма ўжо, павыміралі. Засталася сям’я на самым беразе Нёмана ды дзед 90-гадовы ў адваротным кірунку.\n''Дзядуля Ау'' — наш беларускамоўны праваднік\nІ тут пачынаецца містыка, «чорт хвастом накрыў», як кажуць пра зніклыя ў хаце рэчы. Але тое рэчы, а тут — цэлая калонія старавераў! Нібы і дом, і сабака, і кот на месцы, а людзей у той хаце няма. Едзем праз лес — да «90-гадовага» дзеда. Тое ж самае, ровар стаіць, ганак падмецены, але не адчыняе ніхто.\nТак мы ездзілі пару разоў. Падумалі, вось, маўляў, чаму аніхто з журналістаў да тых старавераў так і не дагрукаўся. Пашчасціла толькі з трэцяга разу. У сенцах нехта пачаў тупацець, у замку зарыпеў ключ.\n«Зараз назад пойдзеце…»\n«Тут няма старавераў, нічога я вам не буду распавядаць… Вы дарма прыехалі… Вы не разбувайцеся, бо зараз назад пойдзеце», — так нас сустрэла Яўгенія Георгіеўна. І так бы мы назад, мажліва, і паехалі б, каб не ўмяшалася яе малодшая сястра: «Ці яны дарма ногі білі?.. Сядайце, сядайце!»\nЯўгенія Георгіеўна Шлыкава (Ранцава па маці)\nСтараабрадцаў па веравызнанні ў Куколях сапраўды няма. Ёсць нашчадкі старавераў, якія спавядаюць ужо праваслаўе — веру, ад якой уцякалі некалі іх продкі. Адсюль і негатыў да такога звароту: «стараверы». Калі прагучала пра «нашчадкаў» — гаспадыня нібы палагаднела.\nСястра нашай гераіні Надзеі\nПершы старавер на берагі Нёмана прыехаў у 1823 годзе, Лук’ян Міхалыч Ранцаў. Прыехаў, дарэчы, не з Расіі, а з Польшчы, куды яго продкі трапілі з Наўгародчыны. Сюды Ранцаў падаўся на заробкі — працаваць пільшчыкам у Грандзічах да мясцовай шляхцянкі. Яна ж і падарыла працавітаму «русаку» 17 гектараў зямлі на нёманскім узбярэжжы: лес ды пясочак.\n— Дзед меў тры сыны і дачку. Сыны: Антон, Аляксей і Епіфан, — распавядае спн. Яўгенія, — Памёр ён у 1864 годзе, надарваўся, жонка яго перажыла на 30 гадоў. Зямлю ён падзяліў паміж сынамі. Майму прадзеду дасталася ад Нёману да ўскрайку лесу. Усё пачалося з трох сем’яў, іншых стараабрадцаў не было на той час — пасля падаязджалі.\nБліжэйшы стараабрадскі прыход на той час быў у Сувалках. Туды ездзілі, каб зладзіць хрэсьбіны або заручыны. Жонак бралі сабе таксама адтуль.\n— Абавязкова маліліся двойчы на дзень, — працягвае спадарыня Яўгенія, — Ранкам, калі ўставалі толькі, ды ўвечары. Мой бацька, калі прыйшоў сюды жыць, ён данскі казак, таксама пачаў маліцца…\n— Так, я «ніканавіч», бо Нікан зрабіў рэформу, — урываецца ў тэалагічную дыскусію 90-гадовы Георгі Васілевіч. — Стараверы ўсе прыгонныя, яны не прынялі новай веры. А баяры прынялі… А інакш бы і не было старавераў.\nДанскі казак Георгі Васільевіч Шлыкаў\n— Гэта ваша версія, — махае рукой гаспадыня. — Дык вось, ён казаў, што таксама маліўся, разам з сям’ёй. Бо сорамна было не маліцца.\nЦікава, што казак Георгі — зусім не старавер, а пасяліўся тут ужо пасля вайны, служыў у Горадні. Ён — бацька гаспадыні. Але, трапіўшы ў новае асяроддзе, засвоіў мясцовыя звычаі.\nГод зменаў — 1956-ты\n— Калі мой бацька толькі прыйшоў у сям’ю ды паставіў неяк на стол чакушку, браты маёй маці пачалі пераглядацца: «Капіталіна за нейкага п’яніцу выйшла!»\nЗгодна расповедам, яшчэ паўстагоддзя таму тут панавала зусім іншая застольная культура: «самовар-чай, самовар-чай», не болей. Калі алкаголь і ўжывалі, дык толькі па святах. Праблема алкаголю з’явілася толькі ў 50-я, калі мясцовы сусвет разам з увядзеннем калгасаў пачаў раптоўна змяняцца…\n— Да 1956-га кожны працаваў на сваёй гаспадарцы. Дзед лавіў рыбу, бабуля прадавала. Жылі з таго, што самі рукамі зараблялі. «Крэпка» жылі. Казалі, што недзе і голад быў, і таго не хапала, і гэтага… А тут неяк не адчувалася.\nЗмяняўся і знешні выгляд. Калі раней барада была абавязковай для мужчыны, дык зараз прыйсці на працу непаголеным было няёмка. Зноў запускаць бараду мужчыны пачыналі, хіба, як выходзілі на пенсію. Хаваць сябе запаветавалі, згодна звычаю, падпаясаным ды ў вышытай касаваротцы.\nДарэчы, могілкі, на якія мы трапілі раней, аказаліся адносна познімі. Іх «адчыніў» у 1930-я дзед Яўгеніі Георгіеўны, бо да старых было нязручна дабірацца. На асвячэнне цвінтару запрасілі святара, зноў жа, з Сувалак. Паводле сямейнай легенды, святар спытаў у дзеда: «Ці не баішся, што твой род звядзецца»?\n— Спытаўся, бо ён могілкі «адчыніў», — удакладняе гаспадыня. — Так і сталася, Ранцавых амаль не засталося. Дый стараабрадцаў не засталося. Я зараз праваслаўная. І мае дзеці праваслаўныя. Сястра, Надзя, таксама праваслаўная.\nЯўгенія Георгіеўна прызнаецца, што сваіх дзяцей спачатку не хрысціла. За працу баялася. А пасля дзеці самі настаялі! Можна было па-стараверску пахрысціць, сястра Надзея сваіх хрысціла, напрыклад, у Каўнасе. Але дзе ж там наездзішся… Пахрысціла ў праваслаўнай царкве.\nСямейная ''ікона'' — літы крыж з эмалямі на драўлянай аснове\n— Душа кожнага — хрысціянка, — тлумачыць Яўгенія Георгіеўна. — Трэба нейкі храм, каб маліцца. Таму вырашылі пайсці ў царкву праваслаўную, каб не сядзець, як падпольшчыкі. Я калі схадзіла на споведзь да бацюшкі, ён мне так і сказаў: «Дык вы сектантка!» Я так пакрыўдзілася, раней ганарылася сваёй верай...\nКрыўда, відаць, сядзіць глыбока і зараз. А мажліва, наадварот, пачуццё няёмкасці за веру продкаў.\nТолькі за рускую!\nНаогул, стараабрадцы заўжды трымаліся «сваім колам». Быў звычай выходзіць замуж ды жаніцца толькі на аднаверцах. Бабуля нашай гераіні казала яе дзядзьку, якому падабалася дзяўчына іншай веры: «Хоть за последнюю, но за русскую!» За рускую — то бок за сваю.\n— Тут было недастаткова людзей, безумоўна. Таму нават некалькі маіх бабуляў і не выйшлі замуж, бо не было «сваіх». Сваталіся за іх мясцовыя, але безвынікова. Але мая маці ўжо выйшла не за старавера, усё расплылося з часам…\nПрадзед Яўгеніі Епіфан напрыканцы ХІХ стагоддзя, каб быць на дзяржаўнай службе, мусіў перайсці са старавераў у праваслаўе. Працаваў жандарам ды нібы ахоўваў падчас паездкі ў Германію царыцу Аляксандру Фёдараўну. Там жа сабе знайшоў нявесту і жаніўся б… але не меў блаславення ад маці.\nПрыехаўшы дадому, нарэшце спытаў блаславення, а маці ўсё і прыгадала: і змену веры, і выбар чужынкі… Пачуўшы адмову, Епіфан, згодна сямейнаму паданню, зняў фуражку і кінуў раз’юшана на зямлю.\nЦікаўлюся, як мясцовыя называлі старавераў, а як — стараверы мясцовых. Па факту ж Куколі былі маленькай выспачкай у вялізным каталіцкім моры.\n— «Мы рускія», так казалі. Ніколі не чула, каб казалі «мы стараабрадцы»… Мясцовыя называлі нас кацапамі. Мы ў адказ казалі: «А ты пшэк!» Маіх дзяцей, унукаў ужо ніхто не абзывае, а вось мы заўсёды былі для іх «кацапамі»!\nСваё слова ў дыскусію ўстаўляе і Георгі Васілевіч, які праз дрэнны слых сядзіць з прыкладзенай да вуха далонню. Тлумачыць, што ў іх на Дану кацапамі называлі тых, хто прыехаў з Варонежу, а харкаўскіх — хахламі.\nНадзея Георгіеўна прыносіць з суседняга пакою самаробны ружанец — з тканіны ды дапасаваных тонкіх галінак у якасці бубінак:\n— Гэты ружанец мама сама рабіла. Называецца леставачка. Трымалі ў левай руцэ падчас малітвы. Сто бубінак — сто паклонаў. У кожнага была свая леставачка, нават у дзяцей. А як хавалі чалавека, дык павязвалі на левую руку…\nДзяцей па нядзелях вучылі чытаць «Псалтыр» — і грамата, і рэлігійная асвета адначасна. Мама нашай гераіні, Капіталіна, не даставала ў той час нават да стала — дык ёй ставілі табурэт. Затое чытаць навучылася ўжо ў пяць. За чытанне ўрыўкаў дзед узнагароджваў сваіх дзяцей — даваў па злотаму.\nВось так тыя, хто не хацеў нас і на парог пускаць, палагаднелі, пачалі ўсміхацца, гутарка завязалася не на адну гадзіну. Кажам, што трэба назад, у горад. Яўгенія Георгіеўна бласлаўляе, праводзіць на двор. На дарожку дае дзве пары яблыкаў.\nПраваслаўныя розных краінаў просяць прабачэння ў грэка-каталікоў за Львоўскі сабор 1946 года\nКсяндзу Андрэю Кеўлічу прызначылі штраф у памеры 640 рублёў за рэпост\nСтараверы на Гомельшчыне (відэа)


Уладзімір Арлоў. У нас у Серабранцы\nУ нас у Серабранцы\nПераехаўшы ў Менск, я жыў спачатку ў падвале бяз адрасу.\nВядома, я мог напісаць на канвэрце назву вуліцы й паставіць нумар дому, але пошту ў падвал усё адно не насілі, і ў гэтым сэнсе жылося зацішна.\nХто завітваў да мяне на гасьціны, можа засьведчыць, што падвал быў з усімі выгодамі й нават бяз вокнаў. Праўда, адтуль трэба было раз-пораз выходзіць на працу, дзе міліцыя й склала тры пратаколы за пражываньне без прапіскі.\nПасьля гэтага ў Саюзе пісьменьнікаў запыталіся ў мяне, дзе я жыву. Я шчыра прызнаўся: у падвале. Адказныя таварышы пранікліся шкадобаю і праз год далі мне кватэру.\nТак я й апынуўся ў нас у Серабранцы, і цяпер за пражываньне на маёй плошчы без прапіскі маю законнае права скласьці пратакол на хамяка Хаменні й на котку Басю (у афіцыйным дакумэньце будзе фігураваць поўнае ймя: Басота).\nАпрача асобаў сумніцельных і непрапісаных, у нашым доме ў розны час жылі й жывуць людзі прапісаныя, вядомыя ды заслужаныя.\nПа-першае, у нашай кватэры атайбаваўся калісьці пісьменьнік Вячаслаў Рагойша, а да яго заходзіў Уладзімер Караткевіч, які, кажуць, браў тут чарку й сьпяваў песьні ня горай, чым ён гэта робіць у забароненым некалі фільме паводле ягонага раману «Хрыстос прызямліўся ў Гародні».\nЦяпер у нас у доме жыве крытык і перакладчык Галіна (ашчаджаючы яе спакой, абыйдземся бяз прозьвішча). Жыве таксама паэтка Валяньціна, якая зрэдзьчас падпісваецца псэўданімам Віта Гнаная. Атрымліваецца сапраўдная літаратурная віктарына, да якой можна дадаць пытаньне: які вядомы беларускі археоляг стаўся героем мастацкага твору ў сувязі з тым, што ў яго ў археалягічнай разьведцы ўтапіліся штаны?\nГэты археоляг, купіўшы новыя штаны, таксама на законных падставах пражывае ў нашым доме.\nТут жывуць Алесь, Аліна, ажно два Данчыкі і Дануся.\nА калі дадаць яшчэ й небясьпечнага ў нядаўнім мінулым нацыяналіста, а сёньня народнага дэпутата Пятра Садоўскага, дык нехта абавязкова скажа: гняздо.\nПаблізу нашага дому ёсьць канал, на якім вядуцца качкі. Раней па канале плаваў лебедзь, але ня вытрымаў «перестройки» і адляцеў кудысьці ў эміграцыю.\nА вось яшчэ адзін знаны нацыяналіст прафэсар Уладзімер Конан «перестройку» вытрымаў і па-ранейшаму глядзіць на сьвет зь верхатуры суседняга шматпавярховіка.\nЧасам прафэсар можа ўбачыць, як раніцой па беразе каналу бегае парлямэнтар Пятро Садоўскі. Мінакі з захапленьнем назіраюць, як бягун распранаецца й дае нырца. Як кажа адзін з выбаршчыкаў, на тое ён і народны дэпутат.\nПрыбег, значыцца, аднойчы спадар Садоўскі раніцай на канал і - у ваду. А на беразе сядзіць рыбак з вудаю. А мо й не рыбак, і ніякая ў яго ў руках ня вуда, а партатыўны перадатчык (як кажуць вэтэраны беларускіх выдавецтваў, «мает рацыю»). Сядзіць гэты вудаль і глыбакадумна так кажа:\n- Ну што, Пятро, дабегаўся?\nДэпутат зьдзівіўся, але плыве як нічога ніякага.\nА вудаль удакладняе:\n- Вылазь, Пятро. Пераварот.\nДэпутат зірнуў на дом, а адтуль жонка бяжыць.\nТут ён і зразумеў, што гэта ня жарцікі. Ды якія там жарцікі, калі пісьменьнік Барыс Сачанка гэты пераварот прадказваў ад самай зімы ўжо разоў зь дзесяць.\nНарод вудзіў рыбу, а народны дэпутат апрануўся й паехаў хутчэй у парлямант. А тым часам нехта з парлямэнтараў шукаў, куды б зашыцца, нехта, рыхтуючыся да адсідкі, культурна складаў у партфэль камплект бялізны з зубной шчоткай, а нехта ехаў ужо ў цягніку ў Санкт-Пецярбург, каб пачынаць усё спачатку.\nКарацей, 19 жніўня.\nУ паспалітых людзей таксама ўзьніклі свае праблемы.\nДа мяне, скажам, падыходзіць на двары старшыня дамкаму - ціхі такі пэнсіянэр і аматар паддаць, што разьмяркоўваў нам талёны на харч. Гляджу: быццам падмянілі старшыню: вока гарыць, не раўнуючы, як у якога варашылаўскага стралка.\n- Ну, как там, Владимир Алексеевич, ваш Народный фронт?\n- А адкуль, прабачце, вы ведаеце, як мяне завуць?\n- Э-э, милок, я, к твоему сведению, человек непростой. Я когда-то комсомольский штаб Минска возглавлял.\nМяне неяк міжволі ад суровай прозы пацягнула на паэзію:\nЦьвёрда трымаўся юнак на дапросе,\n«Ня выдам нікога, апрача аднаго пісьменьніка, - прысягнуў я сам сабе страшэннаю прысягай. - Яму ўсё адно нічога ня будзе».\nІ пайшоў слухаць далей радыё «Свабода».\nЗ допытам, як вядома, атрымалася адтэрміноўка.\nІ тут я, слабы чалавек, узяў грэх на душу. Пазваніў дні праз тры да былога начальніка камсамольскага штабу ў дзьверы.\n- Ляксеіч, хачу як суседа папярэдзіць. Народны фронт прыняў рашэньне: усіх старшыняў дамкамаў - арыштаваць.\nСьпярша, бо быў, як зазвычай, п'яны, ён даў веры.\n- Владимир Алексеевич, спасибо.\nДобра, што цяпер талёны выдаюць у домакіраўніцтве.\nЯшчэ дні праз тры ў мяне быў дзень нараджэньня. Якраз тады, як Малафеева (ня трэнэра, а таго, што спрабаваў муштраваць усіх нас) сьцягнулі на сэсіі з трыбуны, а ягоны папярэднік пэнсіянэр усесаюзнага значэньня Ахрэм Сакалоў падруляваў на службовай «Волзе» да ЦК і ўбачыў труну, вакол - плакальшчыцаў, а на труне машастовую стужку са сьціплым надпісам: «Ум, честь и совесть».\nТаго вечара сябры падаравалі мне кавалак граніту, адбіты ад будыніны ЦК КПБ, той, што стаяла насупраць гарадзкой прыбіральні, на якую касавурыліся, круцячы насамі, бюсты таварышаў Маркса й Леніна.\nТакім чынам хоць частку былой парцейнай маёмасьці пашэнціла прыватызаваць і мне.\nТак нашая Серабранка апынулася ў сувэрэннай Рэспубліцы Беларусі.\nЖыць, праўда, паспалітаму чалавеку стала ня надта каб лепей і весялей. Нават бел-чырвона-белыя сьцягі вывешваць на гаўбцах ужо нецікава, а бэсэсэраўскіх назапасіць у нас у доме не даўмеліся.\nАднак, калі зробіцца зусім сумна, можна схадзіць на нашую пошту.\nВось, напрыклад, я хачу даць тэлеграму з сувэрэннага Менску знаёмаму ў сувэрэнны Ню-Ёрк.\n- Ні дурыце галаву, - кажа паштарка. - Ні ў какіі Ню-Ёркі нікакіі ціліграмы ні прынімаім.\n- А ў якія-небудзь Наваполацкі якія-небудзь тэлеграмы прымаеце?\n- У Наваполацкі прынімаім.\nПішу, высалапіўшы ад стараньня язык, друкаванымі літарамі, каб, крый Божа, чаго не пераблыталі.\nТэлеграфістка прачытала й пытаецца:\n- А што такоя «віншую»?\n- Поздравляю, - перакладаю я на мову нашай нацыянальнай меншасьці.\n- Так бы і пісал. А Вінцэсь - эта што? Фамілія?\n- Да нет такова імя, - гаворыць яна з сумесьсю ўквеленасьці й шкадобы. - Дурут тока галаву.\nТэлеграму яна ўсё ж прымае, ды потым высьвятляецца, што мае высілкі пайшлі тунна, бо тэкст, каб не пакрыўдзіць нацменшасьць, пераклалі на «общепонятный». Дзякаваць Богу, што хоць ня сталася, як з адным мастаком, якому таксама пераклалі й замест паведамленьня пра хаўтуры атрымалася запрашэньне на «халтуру».\nПраўда, гэткія пераклады рабіліся яшчэ ў БССРы. У сувэрэннай Рэспубліцы Беларусі новыя праблемы.\n- Напішы унізу ціліграмы адрас і фамілію, - кажа паштарка.\n- Как фамілія? Арлой?\n- Арлоў. На канцы - «у» кароткае.\n- Нет такой буквы, - акурат, як у тэлеперадачы «Поле чудес», адразае паштарка.\nЯ - чалавек рахманы. Дастаю нататнік, малюю «й» і «ў» і даходліва тлумачу розьніцу.\nНя ведаю, дзе асела ў яе тое, што я ўтлумачваў, але ў галаве надзейна зачапілася, што я ўспадчыў ад бацькі незвычайнае найменьне - Арлой.\nЗаходжу наступнага разу ў аддзяленьне, і паштарка ўсьміхаецца мне, як старому знаёмаму, ды гукае нейкую Надзю.\n- Арлой прышол, апяць журналы не данесьлі.\n- Што вы ўсё ходзіце? Там у вас яшчо какой-та Садовскій жывёт. Тожа ходзіт. Навыпісывалі журналав па-біларускі, а ціпер варуют адзін у аднаво із яшчыкав...\nНедалёка ад пошты жыве крамяны дзядзька, зь якім нас збліжае тое, што ў яго таксама рэдкае мяно.\nУ гістарычныя трыццатыя гады ідэёва загартаваныя бацькі ахрысьцілі сына Камінтэрнам.\nНя ведаю, як было зь лексыкай у фірме, у гонар якой яго назвалі (мо там сыпалі выключна антыдзюрынгамі й пасылалі на эмпірыякрытыцызм), а ў нашага Камінтэрна ўлюбёнае слаўцо, перапрашаю, «блядзі».\nЗноў адключылі на тыдзень гарачую ваду - «Блядзі!»\nПаднялі кошт на гарэлку - «Што робяць, блядзі!»\nАбвясьцілі Каляды выхадным днём - таксама «блядзі», але з адценьнем павагі.\nНя ведаю, што там чынілася ў бальшавіцкім Камінтэрне, а наш дзядзька Камінтэрн - вечна нападпітку. Часам ён насмоктваецца да божае моцы й можа забурыцца проста пасярод дарогі.\n- Зноў Камінтэрн напіўся, - кажуць тады жанчыны ў ягоным двары й просяць мужыкоў завалачы жлукту дахаты, бо дзядзька мае адметную рысу: заваліўшыся на дол, уяўляе, што ён ужо дома, і, палохаючы мінакоў, пачынае распранацца да майткоў.\nУ нашай Серабранцы ня менш цікавага, чымся ў Фолкнэравай Ёкнапатофе.\nАле на сёньня я закругляюся, бо да мяне зрабіў візыт знаёмы мастак, і мы зь ім глынем кавы, а потым ён натхніцца й што-небудзь намалюе ў Нашай Ніве, і гэта разам з маёй пісанінаю выкліча ў часткі чытачоў новую порцыю здаровага абурэньня.\nАбо, як звычайна кажуць у нас у Серабранцы, у Менску, у незалежнай Рэспубліцы Беларусі, до свидания!


8 красавіка ў Рыме адбываецца пахаваньне Яна Паўла ІІ - што думаюць беларусы?\n08 красавік 2005, 10:57\nГаліна Абакунчык, Менск Сёньня ў Ватыкане ў базыліцы сьвятога Пятра аб 11-й гадзіне паводле менскага часу пачалася цырымонія пахаваньня папы рымскага Яна Паўла ІІ. Якое значэньне асобы пантыфіка ў гісторыі, рэлігіі й культуры Беларусі й сьвету? Гэтае пытаньне вядомым у краіне літаратарам, палітыкам і грамадзкім дзячам задавала наша карэспандэнтка.\nЛюдзі рознага веку й заняткаў пра асобу Яна Паўла ІІ выказваліся рознымі словамі. Да прыкладу, палітык і грамадзкі дзеяч Людміла Гразнова параўноўвае сёньняшнюю сытуацыю ва ўсім сьвеце са становішчам у Беларусі:\n(Гразнова: ) “Мы глядзім, як увесь сьвет схіляецца перад памяцьцю папы рымскага. Як людзі становяцца больш гуманнымі, добрымі, як яны сваё жыцьцё вымяраюць жыцьцём папы. Але мы ў Беларусі нібыта жывем у двух вымярэньнях: мы й людзі сусьвету, мы і людзі “на балоце”, дзе нас топяць і зьневажаюць. Такі разлад у нашай душы, у нашым сэрцы, але ж я думаю, што ўсё выправіцца”.\nСваю ўдзячнасьць Яну Паўлу за ўшанаваньне беларускай мовы выказвае мастак Мікола Купава.\n(Купава: ) “Баяліся, што найлепшым ён будзе найперш для палякаў. Не. Ён стаў сваім і блізкім ня толькі для ўсіх каталікоў, але ўвогуле для людзей усяго сьвету. Да ўсіх народаў ён прамаўляў на іхнай роднай мове, у тым ліку і да беларусаў. Гэткім чынам, беларуская мова з вуснаў папы загучала на ўвесь сьвет. І гэта вельмі важная пазыцыя папы. І цяпер паўстае пытаньне, ці наступны папа здолее ўтрымаць гэтую пазыцыю”.\nПраваабаронца Тацьцяна Процька называе папу самым выбітным пантыфікам сярод многіх ягоных папярэднікаў.\n(Процька: ) “Гэта чалавек, які зрабіў для ўсяго сьвету так шмат, што яго шануюць людзі ўсіх канфэсіяў, нават людзі, якія не належаць да хрысьціянства. Гэта адзіны папа, які не сядзеў у Рыме, а езьдзіў па ўсім сьвеце і нёс слова Божае да ўсіх народаў. Зь зямлі сышла сапраўдная асоба, такія людзі нараджаюцца вельмі рэдка”.\nЧалавекам сусьвету лічыць Яна Паўла ІІ палітык Мікола Статкевіч.\n(Статкевіч: ) “Гэта асоба ўсясьветнага маштабу, і яна выбітная сваёй маральнасьцю. Ён быў прыкладаў асабістай маралі, ён быў вельмі адкрытым для ўсіх людзей, хаця гэта каштавала яму здароўя й ледзьве не каштавала жыцьця. Дзесяткі мільёнаў людзей мелі магчымасьць яго асабіста пабачыць. На жаль, беларусы ня здолелі яго пабачыць на сваёй зямлі. Гэты чалавек зрабіў вельмі шмат ня толькі для царквы, якую ачольваў, але для ўсяго чалавецтва”.\nВялікім гуманістам і міратворцам называе папу пісьменьніца Вольга Іпатава:\n(Іпатава: ) “Для мяне гэта перш за ўсё чалавек, які хацеў прынесьці чалавецтву мір, разуменьне паміж людзьмі. Мы сёньня ўсе зразумелі, якая маленькая нашая плянэта зямля. І вось тыя людзі, якія намагаюцца нас зьяднаць у адно, даць нам веру ва Ўсявышняга, яны якраз той залаты фонд чалавецтва, без якога мы ўсе прапалі”.\nІ вось што сказаў філёзаф Валянцін Акудовіч:\n(Акудовіч: ) “Сыход папы надае мне аптымізму. Мяне ўражвае рэакцыя людзей самых розных цывілізацыяў, якія існуюць на зямлі. Людзі ацанілі жыцьцё вялікага чалавека як жыцьцё вялікага чалавека. Калі чалавецтва на гэта здатнае, то ня ўсё яшчэ згублена”.


Чаго не хапае для развіцця турызму на Палессі? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n“Беларускаму Палессю не хапае мэтанакіраванага дзяржаўнага праекта і падтрымкі на вышэйшым узроўні, каб цалкам раскрыць турыстычны патэнцыял”, – адзначае лаўрэат нацыянальнай прэміі “Экскурсавод года-2018” Таццяна Хвагіна. Паводле яе слоў намаганняў на месцы не дастаткова, мусіць быць нацыянальная канцэпцыя развіцця.\nПачынаць трэба з разбудавання адпаведнай турыстычнай інфраструктуры, кажа эксперт:\n– Шкодзіць вельмі моцна Пінску, першае, у нас няма гасцініцы. Тыя гасцініцы, якія ёсць, вельмі маленькія. Яны па памерах не адпавядаюць турыстычнай справе. Будзе гасцініца, турысты набягуць. Фірмы адразу прыдумаюць маршруты: з Моталем, з Варацэвічамі, з Берасцем і з Тураўскім паркам. Калі ў Пінску будзе гасцініца, то пойдуць маршруты па Палессі, гэта такая першая найважнейшая справа.\nТаццяна Хвагіна дадае, што ўтрымаць турыста, выклікаць у яго жаданне вяртацца, могуць толькі канкрэтныя ўмовы і наяўнасць годных прапаноў, а не спрашчэнні кшталту так званага “бязвіза”.


На ўсход адправіўся зводны атрад Ровенскай праваахоўнікаў\n17 сакавіка ў зону ато паехалі паўсотні міліцыянтаў, каб змяніць сваіх калегаў, якія забяспечваюць правапарадак у населеных пунктах, якія кантралююцца украінскімі войскамі. Перад ад'ездам ўстаноўкі падначаленым даў начальнік УМВД Украіны ў Ровенскай вобласці Сяргей Максімаў: захаваць ўласныяжыццё і жыццё субратаў, строга выконваць дысцыпліну, годна выканаць доўг перад Украінай і вярнуцца без страт. Па хрысціянскаму звычаю, добраахвотнікаў дабраславілі святары, жадаючы кожнаму з міліцыянтаў мець за плячыма свайго анёла-ахоўніка. Яны падарылі байцам малітоўнікі і абраз «Свяціцеля Мікалая Цудатворца». Рі дні і блізкія са слязамі на вачах пажадалі праваахоўнікам лёгкай службы і, вядома, вярнуцца дадому цэлымі і цэлымі. ССО УМВД Украіны у Ровенскай вобласці\n← На Закарпацце з-за... Ў Львове ў Стрый ў ДТЗ... →


Toyota avalon - Агляды лепшых аўтамабіляў\n2019 Toyota Avalon Review: Affordable luxury, polarizing looks\nToyota Avalon прэстыжны седан класа Е, пабудаваны на падоўжанай платформе Toyota Camry, з'явіўся на свет у 1995 годзе. На сённяшні дзень існуе два пакалення гэтага аўтамабіля, якія адрозніваюцца ў асноўным знешнім выглядам і павялічаным унутраным прасторай, якога, зрэшты, і першапачаткова было дастаткова. Avalon першапачаткова быў арыентаваны рынак Паўночнай Амерыкі, адсюль і многія асаблівасці гэтага аўтамабіля.\nAvalon адрозніваецца ад Camry іншай знешнасцю, іншым інтэр'ерам, павялічанымі колавай базай і габарытнай доўгай (колавая база 2677 мм, даўжыня 4797 мм, шырыня 1792 мм, вышыня 1442 мм). Хадавая частка змянілася толькі ў наладах. Рухавік такой жа, як у Toyota Camry, але фарсіраваны на 20 л.с. (210 л.з.).\nЗнешнасць аўтамабіля своеасаблівая. На погляд еўрапейца машына глядзіцца недастаткова выразна, у той час як жыхар Злучаных Штатаў, а менавіта для гэтай краіны стваралася Toyota Avalon, скажа, што аўтамабіль непрыкметны, не горш чым у іншых. Ўстаноўка маркетолагаў Toyota рэалізаваная пышна: Avalon гэта элегантная машына для тых, хто пагардліва ставіцца да культу аўтамабіля. Хто шануе ў першую чаргу прастату кіравання і камфорт пры паўсядзённай эксплуатацыі, надзейнасць і бяспека. Дарэчы, сярод гамы аўтамабіляў Toyota, Avalon з'яўляецца адной з лепшых машын c пункту гледжання бяспекі. Па задумцы інжынераў Toyota, мадэль Avalon прызначана для тых, хто звычайна аддае перавагу Buick.\nСалон Toyota Avalon прасторны. Ўнутраная аздабленне, дысплеі і сістэмы кантролю на вышыні. У прыватнасці аўтамабіль абсталяваны бартавым кампутарам, выдае кіроўцу самую разнастайную інфармацыю пра стан сістэм, працы рухавіка, тэмпературы паветра і г.д. Знешні агляд выдатны.\nПасажырскія сядзенні прасторныя і вельмі камфартабельныя. У заднім шэрагу значную прастору адведзена для ног. Таксама ў заднім шэрагу прадугледжаны падлакотнікі з высоўнымі падшклянкамі. У задняй частцы цэнтральнай кансолі размешчана штэпсель на 100 Ват, што дазваляе пасажырам задняга шэрагу выкарыстоўваць розныя электрычныя прыборы, такія як, напрыклад, партатыўны кампутар без адаптара.\nToyota Avalon аснашчана трохлітровым бензінавым рухавіком DOHC V6 магутнасцю 210 конскіх сіл з максімальным круцячы момантам 5800 абаротаў у хвіліну, які дазваляе разганяцца аўтамабілю да 210 км / г. На машыну усталёўваецца чатырохступеністая аўтаматычная скрынка перадач з электронным кантролем, што дазваляе павялічыць плыўнасць і хуткасць пераключэння перадач і знізіць расход паліва (8,1 л на сто кіламетраў па трасе і 11,2 л у гарадскім рэжыме).\nToyota Avalon ня для кіроўцаў-энтузіястаў. Гэта надзейнае і камфартабельнае транспартны сродак. Дынаміка разгону на ўзроўні большасці сучасных аналагаў. Адчувальна хутчэй толькі, мабыць, BMW 530i. Аўтаматычная скрынка працуе мякка, затрымка пераключэння ў рэжыме кік-даун мінімальная. Avalon - яркі прыклад рэалізацыі амерыканскіх уяўленняў аб камфартабельнасці падвескі (Макферсан). Калі еўрапейскія аналагі пругка-жестковаты на няроўнасцях дарогі, то Avalon адчувальна мякчэй і камфартабельней, асабліва на сур'ёзных дэфектах пакрыцця. Аўтамабіль, вядома, неспортивен, але, тым не менш, надзейны ў кіраванні. Разварушванне на няроўнасцях не выклікае гойсання па дарозе і на высакахуткасных прамых Toyota Avalon цалкам стабільны.\nToyota Avalon другога пакалення прапануецца пакупнікам у двух варыянтах: XL і XLS. XL ўключае ў сябе дзве перадпакоі падушкі бяспекі, бакавыя падушкі бяспекі, убудаваныя ў сядзенні, чатыры тармазных дыска з сістэмай электроннага кантролю сілы тармажэння, дзённыя фары, запасное кола, аўтаматычныя замкі з антиблокировкой. У мадэлі XLS дададзеная сістэма супраць з прыладай блакавання рухавіка, процітуманыя фары, цэнтральны замак і універсальны гаражны ключ. За дадатковую плату аўтамабіль можна камплектаваць дадатковым абсталяваннем бяспекі: аптэчкай першай дапамогі, сістэмай навігацыі і сістэмай противоюзовой абароны.\nToyota Avalon - гэта камфартабельны і надзейны аўтамабіль з багата аформленым салонам, бясшумным сілавым агрэгатам і ў меру мяккай падвескай. Машына вельмі дынамічная пры разгоне і надзейна кіраваная нават на высокіх хуткасцях.


08:43 16 кастрычніка 2019\n09:55 10.09.2019 (абноўлена 10:02 10.09.2019) Атрымаць кароткую спасылку\nПарламенцкія выбары - 2019 (52)\nЭксперты АБСЕ ў справаздачы адзначылі, што ў Беларусі адбыліся пэўныя змены, але большасць рэкамендацый БДІПЧ застаюцца без увагі.\nМІНСК, 10 вер - Sputnik. Ацэначная місія БДІПЧ АБСЕ (Бюро па дэмакратычных інстытутах і правах чалавека Арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтве ў Еўропе) рэкамендавала правесці назіранне за парламенцкімі выбарамі ў Беларусі.\nМісія працавала ў Беларусі 26-30 жніўня, яна правяла "ацэначныя" сустрэчы ў ЦВК, парламенце, шэрагу міністэрстваў. Дадзены візіт быў традыцыйным - на пачатку выбарчай кампаніі, ацэначная місія па яго выніках прымае рашэнне, ці накіроўваць у краіну назіральнікаў.\n"Ацэначная місія рэкамендуе правесці назіранне за выбарамі пры ўмове наяўнасці рэсурсаў. БДІПЧ просіць накіраваць дзяржавамі-удзельніцамі АБСЕ 30 доўгатэрміновых назіральнікаў, а таксама 400 кароткатэрміновых назіральнікаў", - гаворыцца ў справаздачы місіі.\nНазіральнікі будуць працаваць у дні галасавання, падліку і падвядзення вынікаў выбараў.\n"Усе суразмоўцы ў цэлым адзначылі неабходнасць назірання БДІПЧ за выбарамі, прычым многія падкрэслілі неабходнасць доўгатэрміновай прысутнасці для ацэнкі перадвыбарчай абстаноўкі, а таксама датэрміновага галасавання і працэдур у дзень выбараў", - адзначаецца ў дакуменце.\nЭксперты БДІПЧ у справаздачы таксама падкрэслілі, што ў Беларусі адбыліся пэўныя змены ў адпаведнасці з рэкамендацыямі арганізацыі пасля апошніх выбараў. Але, як гаворыцца ў дакуменце, большасць папярэдніх рэкамендацый БДІПЧ застаюцца без увагі.\nАсноўны дзень галасавання на выбарах у ніжнюю палату беларускага парламента - 17 лістапада, датэрміновае галасаванне пройдзе 12-16 лістапада.


Лепшыя з горшых: названыя намінанты на "Залатую маліну"\nГоршымі акцёрамі года могуць стаць Том Круз або зорка "Пяцідзесяці адценняў" Джэймі Дорнан. 22.01.2018, Sputnik Беларусь\nкультура, навіны , галоўнае, у свеце, зша\n13:29 22.01.2018 (абноўлена: 13:41 22.01.2018)\n© AFP 2021 / ANGELA WEISS Галівудскі кінаактцёр Том Круз\nГоршымі акцёрамі года могуць стаць Том Круз або зорка "Пяцідзесяці адценняў" Джэймі Дорнан.\nМІНСК, 22 сту — Sputnik. Арганізатары антыпрэмій "Залатая маліна" назвалі імёны намінантаў на атрыманне ўзнагароды па выніках мінулага года, паведамляе Sputnik.\n"Залатая маліна" — папулярная галівудская "антыпрэмія", якая напярэдадні "Оскара" традыцыйна называе горшыя фільмы, выпушчаныя ў мінулым годзе. Атрымліваюць яе, як правіла, толькі галівудскія знакамітасці, таму па факце даюць "горшым з лепшых", не прымаючы ва ўвагу незалежнае, малабюджэтнае альбо замежнае кіно.\n"Рух уверх" чацвёрты тыдзень застаецца самым касавым фільмам у Расіі\n22 студзеня 2018, 12:27\nЗа дзень да абвяшчэння намінантаў на "Оскар" прэтэндэнтаў на перамогу ў намінацыях назвала і "Залатая маліна".\nГоршым акцёрам года могуць назваць Тома Круза ("Мумія"), Джэймі Дорнана ("На пяцьдзесят адценняў цямней"), Джоні Дэпа ("Піраты Карыбскага мора: мерцвякі не распавядаюць казкі"), Зака Эфрана ("Выратавальнікі Малібу") і Марка Уолберга ("Трансформеры: апошні рыцар").\nСярод жанчын за званне горшых будуць "змагацца" Дакота Джонсан ("Пяцьдзесят адценняў"), Кэтрын Хайгл ("Насланне"), Эма Уотсан ("Сфера"), Джэніфер Лоўрэнс ("Мама!") і адзін мужчына — ("Хэлоуін Мэдэі 2").\nГоршым фільмам мінулага года могуць назваць "На пяцьдзесят адценняў цямней", "Мумію", "Выратавальнікаў Малібу", апошніх "Трансформераў" ці "Эмадзі фільм".\nУ 2017 годзе горшым фільмам была названая палітычная карціна "Амерыка Хілары: Таемная гісторыя Дэмакратычнай партыі", а акцёрскія "антыпрызы" ўзялі выканаўцы галоўных роляў з гэтай стужкі.\nПройдзе цырымонія ўручэння "Залатая маліна" напярэдадні "Оскара", 3 сакавіка 2018 года.\nЗолотая малина (премия)


Хабар судовага выканаўцы — 2 тоны саляркі і каўбаса\n26 студзень 2017, 17:18\nBelarus -- sad (merry) pictures, corruption, arrests of officials\nСудовы выканаўца гомельскай управы прымусовага выкананьня, якая належыць да галоўнай управы юстыцыі Гомельскага аблвыканкаму, браў хабар дызэльным палівам і каўбасамі.\nПра гэта паведамляе ўпраўленьне Сьледчага камітэту па Гомельскай вобласьці, дадаючы, што дасьледаваньне крымінальнай справы па матэрыялах міліцыі ў дачыненьні да судовага выканаўцы скончана. Пракуратура накіравала справу ў суд.\nПаводле сьледзтва, абвінавачаны са сьнежня 2013 году па люты 2016-га за хабары ня раз прыпыняў спагнаньне грошай і маёмасьці ў лік запазычанасьці. Сам выносіў прадпісаньні адказным па суду прадстаўнікам сельгаспрадпрыемстваў і сам жа спыняў.\nУстаноўлена, што на падставе перададзеных даўжнікамі паліўных картак судовы выканаўца 26 разоў браў салярку — агулам звыш 2,3 тысячы літраў.\nЗафіксаваны і чатыры факты перадачы службоўцу ў якасьці хабару каўбаснай прадукцыі, вырабленай прадпрыемствам-даўжніком.\nСьледзтва кваліфікавала дзеяньні судовага выканаўцы паводле частак 1,2 артыкула 430 Крымінальнага кодэксу. Гэта значыць, службовец прымаў для сябе матэрыяльныя каштоўнасьці, якія даваліся выключна ў зьвязку зь яго пасадай і кампэтэнцыяй, каб абвінавачаны спрыяльна іх вырашаў.\nНакладзены арышт на маёмасьць абвінавачанага на агульную суму звыш 17 тысяч рублёў.\nУ Рагачове асудзілі за хабар на 9 гадоў начальніка з малочна-кансэрвавага камбінату\nНа рэканструкцыі стадыёна «Дынама» ў Менску выявілі растраты\nБеларусь стала менш карумпаванай: паднялася з 107-га на 79-е месца ў індэксе ўспрыняцьця карупцыі\nФБР адсочвае больш за 400 падазраваных па справе аб штурме Капітолію\nНовае ў абставінах гібелі Бандарэнкі, 230 палітвязьняў. Найважнейшае за 27 студзеня 2021 году\nУ судзе над блогерам Сьпірыным зачытваюць камэнтары з Youtube\nЖурналіст з Нальчыку, актывіст з Дагестану і пракрамлёўскі палітык. Група Bellingcat назвала новых ахвяр «атрутнага» НДІ ФСБ\n«Столькі прадуктаў нанесьлі, што дагэтуль ямо». Пакараную за сьцяг у вакне сям’ю з Новай Баравой падтрымалі суседзі\nCа Швэйцарыі ў СІЗА. Гісторыя палітзьняволенай Натальлі Хершэ\nКанцлягер «Аўшвіц» на фатаздымках: тады і цяпер\nЗа абразу прэс-сакратаркі МУС Чамаданавай менчука асудзілі на 2 гады «хатняй хіміі» і 5000 рублёў кампэнсацыі


ВРЗ абыграў "Сталіцу" ў цэнтральным матчы 23-га тура чэмпіянату Беларусі па міні-футболе\nСпорт 13.03.2018 | 16:15\n13 сакавіка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Гомельскі ВРЗ абыграў у Мінску "Сталіцу" ў цэнтральным матчы 23-га тура чэмпіянату Беларусі па міні-футболе, паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.\nСустрэча двух фаварытаў на пляцоўцы дзеючых чэмпіёнаў краіны пачалася для гасцей няўдала - на 11-й хвіліне "сталічнікі" вялі з лікам 2:0. Такі старт не збянтэжыў гамяльчан і да перапынку яны аднавілі раўнавагу ў ліку - 2:2. У другой палавіне сустрэчы мінчане зноў выйшлі наперад - 3:2, але затым госці адыграліся, а за хвіліну да заканчэння матчу дакладны ўдар Яўгена Чарнейкі прынёс ВРЗ перамогу з лікам 4:3. Яшчэ адзін прэтэндэнт на золата "Лідсельмаш" разграміў на сваёй арэне гасцей з мінскага клуба "Ахова-Дынама" - 9:3. Аршанскі "Вітэн" таксама ўпэўнена перайграў у сябе дома "Светлагорск" з лікам 14:2.\nРэзультаты астатніх сустрэч 23-га тура: "Фортэ" (Магілёў) - "Аматар" (Брэст) - 3:0, "Граніт" (Мікашэвічы) - "БЧ" (Гомель) - 3:4, "Барысаў-900" - "Дынама-БНТУ" (Мінск) - 3:0, "УУС-Дынама" (Гродна) - "Шчучын" - 3:1.\nСтановішча ў лідзіруючай пяцёрцы: "Лідсельмаш" - 56 ачкоў, ВРЗ - 56, "Сталіца" - 52, "Вітэн" - 48, "Фортэ" - 44.\nБамбардзірскую гонку ўзначальвае Андрэй Скварчэўскі з мінскага "Дарожніка", які забіў 28 мячоў.-0-


Пинск | Новости Пинска и Пинского района. Полесская правда - Узнёслая паэзiя Берасцейскага лiстападу\nПятница, 23 04 2021, 14:47\nУзнёслая паэзiя Берасцейскага лiстападу\nСреда, 7.12.2011. Рубрика: Главные события Tags: культура, литература Просмотров: 1894\nСвята паэзіі «Лунінская восень» даўно ўжо стала літаратурным брэндам, вядомым далёка за межамі Берасцейшчыны. Гэта не дзіўна, калі ўлічваць той факт, што і сам Лунін – мястэчка вельмі выбітнае. Менавіта яго зямля стала калыскай, дзе духоўны асветнік і мовазнаўца Платон Ціхановіч выпеставаў першую беларускую граматыку. Яму і прысвяцілі першую «Лунінскую восень». Цяпер Лунін склікае да сябе лепшых літаратараў вобласці і не толькі. Сёлета – ужо восьмы раз.\n…Мясцовая школа пачынае рыхтавацца да «Лунінскай восені» загадзя. Найперш трэба абраць літаратурнага дзеяча, якому будзе прысвечана мерапрыемства. У гэтым годзе галоўны герой – Максім Багдановіч, вечна малады рамантык Беларусі. Потым патрэбна выбраць «Міс Восень». Справа гэта сур’ёзная, без кастынгаў не абыйсціся: Восень – гаспадыня свята. А пасля можна і гасцей сустракаць: хлеб-соль падносяць згодна са сцэнарыем, але з непадробнымі шчырасцю і сардэчнасцю.\nІдэя правядзення «Лунінскай восені» прыйшла да літаратараў-ураджэнцаў Луніна, як сустрэча мясцовай дзетвары з беларускімі пісьменнікамі. Але за восем гадоў «Лунінская восень» ператварылася ў сур’ёзную літаратурную падзею, штогоднія спатканні мастадонтаў і навічкоў слова пад крылом гасціннага Луніна. Вось і сёлета тут шмат вядомых імёнаў: Алесь Наварыч, Валерый Гапееў, Таццяна Сівец, Анатоль Бензярук, Анатоль Шушко, Алесь Марцінкевіч і іншыя, іншыя, іншыя… Тэмы для размовы – скрозь літаратурныя: вось паэт Мікалай Кавалевіч дэкламуе свае вершы, пранізаныя ўзнёсласцю Срэбранага веку, вось пісьменнікі пільна ўчытваюцца ў пісьмо Караткевіча палескаму мастаку Мікалаю Кіслову з вёскі Вулька Другая, якое стала нагодай для цэлага нарысу «Зялёны зубр»…\nАле галоўная дзея свята разгортваецца не ў Лунінскай школе, ўпрыгожанай залатой раскошай лісця, а ў раённым Доме культуры горада Лунінца. Пяты год лепшым літаратарам Брэстчыны тут уручаюць прэмію імя Уладзіміра Калесніка. Па традыцыі, суіскальнікаў на яе шмат. Прэмію прысуджаюць у некалькіх намінацыях.\nУ галіне паэзіі сёлета два лаўрэаты – рускамоўны творца Мікалай Кавалевіч з вытанчанай паэзіяй зборнікаў «Янтарное солнце», «Благовестные свечи», «К вышней вечерне…», «Зажигая горние версты…» і Алесь Корнеў, літаратар, чые беларускамоўныя, крыху сатырычныя вершы выдадзены ў зборніках «Як песня, год мiнае» и «Мядовы пояс».\nУ намінацыі «проза» пераможца адзін – літаратар, журналіст і – што асабліва прыемна – супрацоўнік «Палескай праўды» Мікалай Елянеўскі. Так журы ацаніла яго раман-хроніку «Наперсный крест» і кнігу «Время пастыря».\n«Як былы ваенны, вандроўнік па жыцці, у якога за душой акрамя добрай сям’і, праваслаўнай веры і Бацькаўшчыны, больш нічога няма, я, мабыць, быў натхнёны сваімі аднавяскоўцамі на напісанне твора пра святара, самародка-мовазнаўцу Платона Максімавіча Ціхановіча, які зрабіў крок да нашай першай беларускай граматыкі, быў узнагароджаны ў свой час ордэнам Святой Ганны, залатым наперсным крыжам па ўказу самаго імператара. Прайсці міма гэтай асобы было б грэшна», – кажа Мікалай Елянеўскі.\nУ галіне дзіцячай прозы лепшым быў прызнаны Міхаіл Туруноўскі, які выдаў кнігу «Казкі для маленькае дачкі». Гісторыя гэтай кнігі не зусім звычайная. Ураджэнец Казані, Міхаіл Туруноўскі зараз жыве ў Брэсце. Казкі перад сном ён выдумляў для сваёй дачкі. А калі паспрабаваў пазнаёміць з імі і іншых дзяцей – кніга разышлася «на ўра!». Была ў яе адна асаблівасць: творы выйшлі на дзвюх мовах, рускай і татарскай. Брэсцкія сябры прапанавалі творцу: выдай такую ж кнігу, але на рускай і беларускай мовах. Міхаіл так і зрабіў. Як вынік – любоў маленькіх чытачоў і прэмія імя Калесніка.\nДыпломы пераможцам уручыў намеснік старшыні аблвыканкама Леанід Цупрык:\n– Пяць год назад абласная выканаўчая ўлада падтрымала прапанову пісьменнікаў па стварэнню літаратурнай прэміі імя Уладзіміра Калесніка. Мэта – не проста падтрымаць берасцейскага літаратара. Гэтая ўзнагарода прыцягвае ўвагу грамадства да духоўнага жыцця вобласці, да лепшых твораў нашых землякоў. Пры гэтым непарушнай застаецца першасная ідэя прэміі – чалавек творчага складу, які аддае свой талент Бацькаўшчыне, будзе мець падтрымку і спрыянне з боку ўлад.\nУзнагародзілі і пераможцу конкурсу творчых і літаратурна-даследчых работ сярод дзяцей і моладзі «Су-ніцамі пахне Айчына» Аксану Рылка (в. Хатынічы Ганцавіцкага раёна). Дыпломам другой ступені адзначаны Дзяніс Трацюк (студэнт БрДУ) і Аліна Цвікевіч (г. Іванава). Дыпломам трэцяй ступені ўзнагароджаны Аліна Філюціч (г. Ганцавічы), Аляксей Таболіч (г. Брэст) і Дар’я Ніканчук (г. Жабінка).\n«Лунінская восень» у восьмы раз развіталася з беларускімі майстрамі слова. Але ўсяго толькі на год, каб у хуткім часе ў найпрыгажэйшую пару лістапада зноў гасцінна сказаць літаратарам: «Прывітанне!».\n…Алеся НАВАРЫЧА, галоўнага рэдактара часопіса «Маладосць»:\n– У Сяргея Грахоўскага ёсць радкі, дзе ён гаворыць пра пісьменнікаў: адны памруць адразу пасля смерці, другія – на стагоддзі ажывуць. Магчыма, сярод сённяшніх лаўрэатаў ёсць бясспрэчныя класікі. Калі «Лунінская восень» – гэта літаратурныя дажынкі, то ўжо трэба думаць пра наступны год, пра наступны ўраджай. І хацелася б крышачку сказаць пра перспектыву. Я заклікаю: маладыя, прыносьце да нас свае творы! Мы, зразумела, будзем іх друкаваць. Спа-дзяюся, што знойдзецца сярод вас талент, які здолее напісаць палескую «Вайну і мір».\n…Таццяны СІВЕЦ, галоўнага рэдактара «ЛіМа»:\n– У гэтым годзе я пазнаёмілася з берасцейскімі пісьменнікамі і зразумела, колькі талентаў на гэтай зямлі. Я хачу сказаць: дзякуй! Дзякуй тым, хто падтрым-лівае сваіх. Пакуль мы будзем трымацца сваіх землякоў, пакуль мы будзем ганарыцца тымі, хто жыве і працуе побач, калі мы будзем ведаць спачатку іх, а пасля ўсіх іншых – тады мы зразумеем, што мы – беларусы, мы маем свой гонар, мы маем сваю зямлю. Ведаеце, Брэстчына – адзіны рэгіён Беларусі, які робіць нумар «Маладосці» цалкам складзены з твораў мясцовых аўтараў. Ніхто больш! А тут ужо – пяць гадоў. Вельмі цяжка маладому творцу прыйсці да свайго чытача, прыйсці да вас. Мы павінны выходзіць да людзей, каб вы ведалі нас і па творах, і па тварах. Гэта правільна! Галоўнае, што ёсць тыя, хто стварае беларускую літаратуру, і тыя, хто клапоціцца пра літаратараў.\n…Мікалая ЕЛЯНЕЎСКАГА, літаратара, лаўрэата прэміі імя У. Калесніка:\n– «Лунінская восень» – гэта своеасаблівае свята ў суквецці тых святаў, якія ладзяцца на нашай Берасцейшчыне. «Лунінская восень» – гэта нашы літаратурныя дажынкі, магчымасць пабачыць, што зроблена, калі трэба паглядзець у будучыню, і што патрэбна яшчэ зрабіць… «Лунінская восень» надае сілы нам, сталым літаратарам. І «Лунінская восень» акрыляе маладых, што вельмі добра. Мне хочацца пажадаць, каб «Лунінская восень», маючы крылы маладых, ляцела ўсё вышэй і вышэй.\n…Анатоля КРЭЙДЗІЧА, старшыні Брэсцкага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі:\n– Вельмі прыемна сёння павіншаваць усіх вас з юбілеем гэтай прэміі – прайшло пяць вельмі натхнёных, плённых, важных год. На Брэстчыне многае зроблена за гэты час. Уявіце сабе, што з улікам сённяшніх лаўрэатаў гэтую прэмію атрымалі ўжо 20 чалавек – таксама круглая лічба. Адначасова быў заснаваны і літаратурны конкурс сярод дзяцей і моладзі, які мы кожны год праводзім сумесна з БрДУ імя Пушкіна. Сярод моладзі ёсць тыя, па чыёй творчасці ўжо сёння можна сказаць: яны будуць працаваць у літаратуры. Яскравы прыклад – пазамінулагодняя пераможца Маргарыта Латышкевіч, якая зараз рыхтуе да друку кнігу «Пілігрым». Я заклікаю творцаў вучнёўскага ўзросту: калі ласка, далучайцеся да конкурсу!\n…Леаніда ЦУПРЫКА, намесніка старшыні Брэсцкага аблвыканкама:\n– Сённяшняя наша сустрэча – напамін пра тое, што свет чалавека – гэта не толькі матэрыяльны камфорт. Паўнавартаснае жыццё немагчыма без моцнага духоўнага стрыжня. Пяць год ад моманту заснавання прэміі – гэта хаця і не працяглая, але ўсё-такі гісторыя. Ужо існуе цэлая плеяда тых, хто паяднаны «Лунінскай восенню» і імем Уладзіміра Калесніка. Прэмія выконвае адну са сваіх місій – даць шанс землякам выйсці па-за межы рэгіёна. У пэўнай ступені гэта адпавядае пазіцыі Уладзіміра Андрэевіча Калесніка, які шмат рабіў для папулярызацыі заходнебеларускіх паэтаў у агульнабеларускім масштабе. Наш выдатны гісторык Мікола Улашчык калісьці шчыра дзякаваў яму за такую работу, гаворачы пра некатарых герояў яго кніг: «Хай невялікія, але ж нашы». Хацелася б, каб у адносінах да як мага большай колькасці землякоў-літаратараў магчыма было сказаць, што яны і вялікія, і нашы.\n« Экономим семейный бюджет\n«Забота» – не просто красивое название »


Эўропа хоча стаць незалежнай ад “ненадзейных” крыніцаў энэргарэсурсаў\n10 студзень 2007, 19:46\nРадыё Свабода Эўракамісія апублікавала сёньня сваю канцэпцыю энэргетычнай эўрапейскай палітыкі для 27 краінаў Эўразьвязу. Яе прадставіў у Брусэлі старшыня Эўракамісіі Жазэ Мануэл Барозу.\nБарозу: “Эўропа мяняецца, і мы павінны дакладна сфармаваць гэтыя зьмены. Менавіта таму наша мэта ў тым, каб падрыхтаваць Эўропу для выкліку глябалізацыі. Наш эўрапейскі адказ у тым, каб змагацца са зьменамі клімату, атрымліваць больш бясьпечную энэргію, забясьпечваць гэтай энэргіяй нашых грамадзянаў і нашыя фірмы па канкурэтназдольных цэнах”.\nГаворачы пра расейска-беларускі паліўны канфлікт, Жазэ Мануэл Барозу назваў пазыцыю Масквы непрымальнай, паколькі ў выніку былі спыненыя пастаўкі нафты ў шэраг эўрапейскіх краінаў.\nНовая стратэгія, якую агучыў Жазэ Мануэл Барозу і якую назіральнікі называюць індустрыйнай рэвалюцыяй у галіне энэргетыкі, накіраваная супраць залежнасьці эўрапейскага насельніцтва ад замежных экспартэраў прыродных нафты і газу, а таксама на выкарыстаньне альтэрнатыўных крыніцаў энэргіі –ад прыродных да атамных.\nЭўракамісія заклікае да драбленьня буйных энэргетычных канцэрнаў. Паводле Эўракамісіі, у інтарэсах сумленнай канкурэнцыі неабходна, каб уласьнікі кампаніяў-вытворцаў і кампаніяў-пастаўнікоў былі розныя. Дзеля рэалізацыі гэтага пляну энэргетычныя гіганты мусяць прадаць незалежным апэратарам трубаправоды і лініі электраперадачаў.\nЭўракамісія папярэджвае, што калі не эканоміць уласную энэргію, доля імпарту ЭЗ ў 2030 годзе вырасьце ад 50 да 65 адсоткаў, адпаведна вырасьце залежнасьць Эўропы ад ненадзейных крыніцаў. Эўракамісія таксама бачыць мэтай скарачэньне выкіду вуглекіслых газаў да 2020 году на 20 адсоткаў.\nЯк пішуць эўрапейскія аглядальнікі, чакаецца, што некаторыя краіны ЭЗ выступяць за менш жорсткае рашэньне пытаньня. Вядома, што супраць гэткага рашэньня пратэстуюць буйныя эўрапейскія энэргаканцэрны. Прычым, у Нямеччыне і Францыі гэтыя прамысловыя гіганты могуць разьлічваць на падтрымку ўрадаў.


27 лістапад 2018, 16:02\nСтудэнты каталіцкай сэмінарыі на занятках\nПаўтараецца вясновая гісторыя з прызывам у войска навучэнцаў духоўных сэмінарый Беларусі. У траўні 2018 году позвы ў ваенкаматы атрымалі каля 20 клерыкаў каталіцкай вышэйшай духоўнай сэмінарыі ў Горадні, некалькі выхаванцаў каталіцкай сэмінарыі ў Пінску, дзясяткі студэнтаў праваслаўнай духоўнай сэмінарыі ў Жыровіцах.\nПасьля розгаласу ў СМІ сэмінарыстаў і сьвятароў вярнулі на вучобу. Калі яны ўжо з рэчамі прыехалі на зборныя пункты, зьявіўся ўказ, які даў ім адтэрміноўку.\nПаводле закону аб праходжаньні вайсковай службы адтэрміноўку даюць студэнтам прафэсійных вучэльняў, ВНУ, а таксама магістратуры, асьпірантуры і дактарантуры. Духоўная сэмінарыя ў гэты сьпіс ня трапіла.\nРаней сэмінарыстаў і сьвятароў у войска ня бралі: сьпіс усіх, каму няма 27 гадоў, падавалі Ўпаўнаважанаму па справах рэлігій і нацыянальнасьцяў, той зьвяртаўся ў Мінабароны і адміністрацыю прэзыдэнта, дзе рыхтаваўся ўказ аб адтэрміноўцы. Сёлета восеньню такога ўказу яшчэ не было.\nУ войска ўжо заўтра\nМарцін Лудзіч і Аляксей Заічанка — два першакурсьнікі з каталіцкай сэмінарыі, якіх хочуць забраць у войска. За дзень да прызыву карэспандэнты Свабоды засьпелі іх абодвух яшчэ на занятках у менскай сэмінарыі.\n«Яшчэ ў жніўні ўзяў даведку ў сэмінарыі пра тое, што я там вучуся, але ў ваенкамаце сказалі, што гэта не дае адтэрміноўкі. Пры гэтым сьпісы нашых навучэнцаў праз упаўнаважанага па справах рэлігій падалі ў Мінабароны. Але заўтра раніцай трэба быць у пункце, дзе ўжо забіраюць у войска», — кажа Аляксей Заічанка.\n«Калі давядзецца пайсьці ўсё ж, то будзе для мяне такое выпрабаваньне майго пакліканьня. Гэта ж толькі першы навучальны год, калі навучэнцы даведваюцца, што такое жыцьцё ў сэмінарыі», — кажа Аляксей.\nРаней ён пасьпеў скончыць унівэрсытэт і магістратуру і толькі пасьля вырашыў, што хоча стаць сьвятаром. Але войска паклікала служыць у артылерыі.\nBСтудэнт каталіцкай сэмінарыі, якога прызываюць у войска Аляксей Заічанка\nУвечары 27 лістапада яму трэба ехаць у родны Пінск на прызыўны пункт. З гэтага гораду паходзіць Аляксандар Коржыч, які загінуў у войску. Хлопцы нават ведалі адзін аднаго ў твар.\nСэмінарыст Марцін толькі скончыў школу, ён таксама ўжо ўвечары мусіць ехаць зь Менску ў Горадню, каб назаўтра ісьці да прызыўнога пункту, а пасьля «ў боты».\n«У жніўні мяне выклікалі і сказалі, што я трапляю пад прызыў. Пасьля ўжо была мэдкамісія, а пару дзён таму сказалі, каб я прыбыў. Прычым сказалі на словах, позвы не прыслалі. Дзе буду служыць — невядома», — кажа Марцін.\nЯшчэ адзін сэмінарыст-прызыўнік Яраслаў Казлоўскі пакуль атрымаў адтэрміноўку да лютага.\n«Сьвятароў у Беларусі і так не хапае»\nНайбольш складана сэмінарыстам будзе аднавіцца пасьля войска, бо тады першы курс давядзецца пачынаць наноў, яны адарвуцца ад навучаньня, кажа ў інтэрвію Свабодзе прэс-сакратар Рыма-каталіцкай царквы ў Беларусі ксёндз Юры Санько.\n«Цяжка сказаць, чаму так адбываецца і хто ў гэтым вінаваты. Незразумела, чаму юнакоў трэба адрываць ад адукацыйнага працэсу. У нас сэмінарысты праходзяць чатыры ступені фармацыі: інтэлектуальная, духоўная, пастырская і чалавечая. Калі чалавек вырываецца з гэтай сыстэмы навучаньня будучых сьвятароў — гэта ненармальна».\nАйцец Юры Санько наракае, што сьвятароў у Беларусі не хапае і так, а з сэмінарыі забіраюць будучых, якія ўжо пачалі навучацца.\nЦі закранула гэтая праблема навучэнцаў праваслаўных сэмінарый, афіцыйны прадстаўнік БПЦ Сяргей Лепін адказаць ня змог, абяцаў удакладніць.\n«Гэтым мусіць займацца ўпаўнаважаны па справах рэлігій», — каротка адказаў Свабодзе прэс-сакратар Мінабароны Ўладзімір Макараў. Па яго словах, пытаньне прызыву ў войска вырашае камісія, куды ўваходзяць ня толькі прадстаўнікі Мінабароны.\n«Сябры камісіі высьвятляюць, ці дастаткова падставаў, каб даць адтэрміноўку», — сказаў Макараў. Але прозьвішчы сэмінарыстаў-прызыўнікоў прадстаўнік Мінабароны сабе пазначыў і паабяцаў разабрацца ў сытуацыі.\nКарэспандэнт Свабоды патэлефанаваў у прыёмную Ўпаўнаважанага па справах рэлігій Леаніда Гулякі з просьбай аб камэнтары. Сакратарка спачатку абяцала зьвязаць зь ім, а потым перадала ягоны адказ: «Сьпісы на адтэрміноўку складае Міністэрства абароны».\n«Гэта ўсё, — сказала сакратарка, — больш мне няма чаго дадаць».\nПрацяг сюжэту: Сэмінарыстам-каталікам, якіх забіралі ў войска, усё ж далі адтэрміноўку да лютага


31 сьнежань 2013, 12:56\nБеларускі свабодны тэатар\nСайт charter97.org аб’явіў ляўрэатаў Нацыянальнай прэміі ў галіне абароны правоў чалавека за 2013.\nХартыя’97 вырашыла прысьвяціць Нацыянальную прэмію за абарону правоў чалавека памяці аднаго зь лідэраў беларускага адраджэньня Віктара Івашкевіча. Віктар Івашкевіч быў адным з ініцыятараў і сябрам аргкамітэту грамадзянскай ініцыятывы «Хартыя’97».\nСёлетнімі ляўрэатамі прэміі сталі Андрэй Пачобут, Уладзімір Яроменак, Беларускі Свабодны тэатар і Тацяна Новікава\nУ абгрунтаваньні ўзнагароды для Андрэя Пачобута гаворыцца:\n«Ляўрэат прэміі «За асабістую мужнасьць». Журналіст, верны прафэсіі, а таксама адзін зь лідэраў перасьледаванага беларускімі ўладамі Саюзу палякаў Беларусі. Нягледзячы на ціск, крымінальныя справы і турмы ён называе рэчы сваімі імёнамі, піша артыкулы, адкрыта крытыкуе ўлады, не замоўчвае тое, пра што трэба крычаць на ўвесь сьвет.\nПаводле арганізатараў прэміі, «лёс Уладзіміра Яроменка — страшная тэндэнцыя сёньняшняга часу. У турмах па-ранейшаму працягваюць утрымлівацца палітвязьні , арыштаваныя падчас і пасьля выбарчай кампаніі 2010 года, аднак тыя вязьні сумленьня, якія выходзяць на волю, арыштоўваюцца па другім коле. Кожны з былых палітвязьняў знаходзіцца пад татальным кантролем уладаў.\nБеларускі Свабодны тэатар атрымлівае прэмію "За сьмеласьць у творчасьці". Паводле арганізатараў, кожны спэктакаль тэатру ў Менску спалучаны зь вялікай рызыкай. Супрацоўнікі міліцыі і спэцслужбаў урываюцца практычна на кожную пастаноўку, затрымліваючы і актораў і гледачоў. У гэтым годзе тэатар застаўся без памяшканьня. Улады забаранілі трупе ставіць спэктаклі нават у прыватным доме ў адным з раёнаў Менску. Але сьмелыя артысты, рызыкуючы свабодай, працягваюць граць спэктаклі на розных пляцоўках, а таксама праводзяць пэрфомансы на вуліцах сталіцы».\nЭколяг Тацяна Новікава разам з калегамі пасьлядоўна змагаецца супраць будаўніцтва ў Беларусі атамнай электрастанцыі.\n«Пратэстуючы супраць шматлікіх парушэньняў пры ўзьвядзеньні АЭС, экаабаронцы сёньня выйшлі на перадавую і падпадаюць пад рэпрэсіі разам з палітычнай апазыцыяй. За сваю дзейнасьць Тацяна Новікава падпадала пад арышт і ціск. Сёньня яна змагаецца за тое, каб беларусы мелі праўдзівую інфармацыю аб экалягічна небясьпечных праектах улады і маглі ўплываць на прыняцьце важных для краіны рашэньняў»\nНацыянальная прэмія за абарону правоў чалавека была заснаваная Хартыяй’97 у 1998 годзе. У розныя гады ляўрэатамі прэміі станавіліся абаронцы намётавага мястэчка на Кастрычніцкай плошчы Менска ў сакавіку 2006 года, палітвязьні Алесь Бяляцкі , Аляксандар Казулін, Зьміцер Дашкевіч, Міхаіл Марыніч, Павел Севярынец, Мікалай Статкевіч, Андрэй Кім, Сяргей Парсюкевіч, першы кіраўнік незалежнай Беларусі Станіслаў Шушкевіч, актывістка Беларускага незалежнага прафсаюзу Алена Захожая, вернікі, якія ўдзельнічалі ў галадоўцы ў абарону храма пратэстанцкай царквы, старшыня камітэту парафіі сьвятога Язэпа ў г. Менску Івона Мацукевіч, праваабаронцы Валер Шчукін і Галіна Юбко, жонкі зьніклых у Беларусі лідэраў апазыцыі, Народная артыстка Беларусі Зінаіда Бандарэнка, актывіст апазыцыі Уладзімір Плешчанка, абаронцы Курапатаў, творчае аб’яднаньне «Пагоня», музычныя гурты «Ляпіс Трубяцкі» і яе лідэр Сяргей Міхалок, NRM, Новае неба, закрыты ўладамі Беларускі гуманітарны ліцэй імя Якуба Коласа, журналісты Павал Мажэйка, Мікола Маркевіч, Віктар Івашкевіч, Любоў Лунёва ды іншыя вядомыя грамадзкія дзеячы, палітыкі, журналісты.


Huawei Mate 30 Pro з'явіўся на некалькіх рэальных фота | Androidsis\nHuawei Mate 30 Pro з'явіўся на некалькіх рэальных фотаздымках\nЗ апошняй нагоды Mate 30 Lite атрымаў сертыфікацыю TENAA, кітайскі рэгулюючы і сертыфікуючы орган, праз які неўзабаве праходзяць усе прылады, якія будуць прадавацца ў Кітаі. Вось чаму мы гаворым, што прыбыццё гэтай сярэдняй катэгорыі блізка, але і старэйшых братоў, Mate 30 y 30 Pro Не так шмат.\nАднак пра гэтыя дзве апошнія згаданыя мадэлі вынікае больш падказак, хоць Mate 30 бярэ на гэта трафей. Але на гэты раз мы пацвярджаем сказанае на аснове версіі Pro; зараз на гэтай прыладзе з'явіліся новыя выявы ці фотаздымкі, які кажа нам, што ён практычна гатовы да запуску.\nНа наступных фотаздымках, якія мы размясцілі, можна ўбачыць Панэль дысплея Mate 30 Pro, што тое самае, што і ваш экран. У гэтага няма перфарацыі, як ужо сцвярджалі некаторыя СМІ. Замест гэтага здаецца, што ён будзе паступаць з шырокім выразам, у якім будзе размешчана некалькі датчыкаў, у тым ліку адзінкавая або двайная пярэдняя камера, якія ён можа абсталяваць. Аднак не выключана, што іншая мадэль у лінейцы ўключае кругавы выраз для камеры на экране.\nПадрабязнасці, якія паказваюць фатаграфіі, нам гэта кажуць прылада будзе мець выгнутыя краю па баках, якія не будуць абмежаваныя рамкамі. Хутчэй дызайн дысплея разліўся б па баках.\nHuawei Mate 30 Pro: так будзе выглядаць флагман у адпаведнасці з новымі канцэпцыямі яго дызайну\nРаней чуткі казалі, што Mate 30 Pro выйдзе на рынак OLED-экранам з дыяганаллю 6.71 цалі, верагодна, з дазволам QuadHD +; У гэтым сэнсе мы будзем вартыя вялікага якаснага скачка. У сваю чаргу, як панэль OnePlus 7 Pro, ён прапануе частату абнаўлення 90 Гц, таму інтэрфейс, анімацыя і ўвесь кантэнт будуць адлюстроўвацца плаўна і плаўна, больш, чым на большасці даступных у цяперашні час смартфонаў.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » навіны » Huawei Mate 30 Pro з'явіўся на некалькіх рэальных фотаздымках\nУ Xiaomi Mi A3 ужо ёсць дата запуску: Польшча можа стаць першай краінай, якая атрымае яго\nАпублікавана дата выпуску Galaxy Note 10


Галоўная Падзеі У Мінску з афіцыйным візітам знаходзіцца дырэктар Еўрапейскага рэгіянальнага бюро СААЗ Ханс Клюге\nСёння раніцай у Міністэрстве аховы здароўя адбылося падпісанне двухгадовага плана. Подпісы пад дакументам паставілі міністр аховы здароўя Дзмітрый Піневіч і дырэктар Еўрапейскага рэгіянальнага бюро СААЗ Ханс Клюге.\nЯк адзначыў Дзмітрый Піневіч, «мы робім усё, каб у нашай краіне можна было прафесійна рэалізоўвацца спецыялістам. Мы хочам чуць прафесійную супольнасць. Цяпер у нашых медыцынскіх работнікаў вельмі магутныя даплаты і стаіць задача, каб заробкі засталіся на такім жа ўзроўні». Ён таксама падзякаваў Ханса Клюге за супрацоўніцтва.\nМіністр аховы здароўя таксама дадаў, што «цяпер спецыялісты ў Беларусі змяняюцца Нацыянальны каляндар прышчэпак зыходзячы з праблемы каронавiруса. Пры гэтым плануецца, што ўся наступная вакцынацыя будзе праходзіць за кошт рэспубліканскага бюджэту».\nУ сваю чаргу Ханс Клюге распавёў, што «вакцынацыя павінна заставацца для ўсіх прыярытэтам. Важна памятаць пра трох аспектах: трэба нарошчваць аб'ёмы вытворчасці вакцын, размеркаванне іх паміж усімі зацікаўленымі структурамі і павялічваць колькасць прышчэпленых. Я асабліва быў задаволены тым, як прайшла ацэначны місія ў красавіку, многія рэкамендацыі былі выкананы, таму асобна хачу падзякаваць вас (міністра) і медработнікаў краіны. Права на здароўе з'яўляецца адным з неад'емных правоў чалавека, таму нам трэба зрабіць так, каб ніхто не застаўся па-за ўвагай. Я павінен паапладзіраваць вашаму вопыту ў барацьбе з інфекцыйнымі захворваннямі, тут ёсць істотныя дасягненні».\nНа сустрэчы ў Міністэрстве аховы здароўя Дзмітрый Піневіч распавёў госцю пра асаблівасці размеркавання бюджэтных сродкаў на вакцынацыю, лячэнне захворванняў. «Як і любая дзяржаўная сістэма аховы здароўя, мы прытрымліваемся досыць высокіх сацыяльных стандартаў. Яны зацверджаны на ўзроўні дзяржавы і падлягаюць няўхільнаму выкананню і кантралююцца ўладай штогод, мы нясем за іх справаздачу. У прыватнасці, гэта стандарты па забяспечанасці лекарамі, у тым ліку лекарамі агульнай практыкі», – сказаў міністр. Ён заўважыў, што Беларусь у першасным звяне пераходзіць на мадэль ўрача агульнай практыкі. Зрэшты, гэта не датычыцца педыятрыі. Па словах Дзмітрыя Піневіча, жорсткая шматузроўневая сістэма перынатальнай дапамогі дазволіла дасягнуць тых паказчыкаў, якія характэрныя для краін з значна больш высокім узроўнем даходаў на душу насельніцтва.\nМіністр таксама праінфармаваў і пра іншых планаваных новаўвядзеннях. У прыватнасці, пры падрыхтоўцы спецыялістаў пашыраюцца магчымасці симуляционного навучання. У 2022 годзе будзе ўведзены ў строй наймагутны симуляционный цэнтр пры БелМАПА. «Што да эканомікі, мы пераходзім на клініка-затратныя групы», – дадаў Дзмітрый Піневіч. Акрамя таго, размова тычылася лячэння туберкулёзу, Орфа, іншых захворванняў, а таксама супрацоўніцтва з пациентскими арганізацыямі, даплат медработнікам за працу ва ўмовах COVID-19.\nСёння Дзмітрый Піневіч і Ханс Клюге наведалі дзіцячую інфекцыйную бальніцу Мінска. Калі раней бальніца аказвала медыцынскую дапамогу толькі дзецям і падлеткам, то падчас пандэміі COVID-19, спецыялісты бальніцы ратуюць і дзяцей і дарослых. Ўжо 1,5 года тут разгорнуты кавiдны шпіталь. Вопыт лекараў, медыцынскае абсталяванне, сістэма падачы кіслароду дазваляе аказваць дапамогу беларусам рознага ўзросту.\nСёння ж адбылася сустрэча Аляксандра Лукашэнкі з Хансам Клюге і Дзмітрыем Піневічам. Прэзідэнт Беларусі падзякаваў СААЗ за падтрымку. «Цяперашняя сітуацыя ў свеце характарызуецца уздымам захворвання кавіда. Наколькі я разумею, блукае штам дэльта. Ўздым вельмі сур'ёзны, i вакол Беларусі гэта адчуваюць iншыя краіны. У тым ліку і ў Беларусі пэўны ўздым. Мы ўжо дасягнулі таго піку, які быў у нас раней», – адзначыў кіраўнік дзяржавы.\n«Наступны тыдзень у Беларусі будзе прысвечанs таму, каб дэталёва разабрацца па кожнай бальніцы, па кожным інфіцыраваным чалавеку і прыняць дадатковыя меры, калі гэта неабходна, для лячэння людзей ад COVID-19», – сказаў ён.\n«Я абсалютна падтрымліваю СААЗ і перш за ўсё яе кіраўніцтва ў тым, што нельга быць сёння эгаістам і індывідуалістам. Вакцыны ад COVID-19 павінны стаць здабыткам усяго чалавецтва. Я маю на ўвазе краіны, якія спрабуюць зачыніцца, абвясціць локдауны, якія, маючы лекі, не заўсёды своечасова і ў патрэбным аб'ёме пастаўляюць іх на рынак. Маючы магчымасць вырабляць сродкі індывідуальнай абароны, не заўсёды дзеляцца з іншымі краінамі. Асабліва вакцынацыя. Вакцыны павінны стаць здабыткам усяго чалавецтва планеты. Гэта інтэрнацыянальная хвароба», – падкрэсліў беларускі лідэр. Ён падкрэсліў, што калі нейкая краіна думае ізалявацца і ў гэтым плане паспрабаваць шчасця, нічога не атрымаецца. «Трэба ўсім разам пераадольваць гэтую хваробу. Вось у гэтым плане я вас абсалютна падтрымліваю. І не трэба забываць, што ў нас людзі хварэюць, і ў значна большым аб'ёме, іншымі захворваннямі, чым цяперашняя пандэмія і COVID. І тут мы атрымліваем усялякую падтрымку ад вашай арганізацыі», – сказаў ён.\nЁн таксама адзначыў, што яму прыемна сустрэцца з Гансам Клюге не толькі як з чалавекам, якога ў Беларусі добра ведаюць, але і як з экспертам высокага ўзроўню, які добра разбіраецца ў ахове здароўя. «Я хачу вам падзякаваць і Сусветную арганізацыю аховы здароўя, кіраўніцтва СААЗ за абранне Беларусі членам выканкама СААЗ у бягучым няпростым палітызаваным 2021 годзе. Гэта сведчыць аб пэўнай незалежнасці і смеласці кіраўніцтва СААЗ», – заўважыў беларускі лідар. «Вы заўсёды дзяліліся ведамі, падказвалі не толькі ў пытаннях лячэння людзей, але і набыцця пэўнага абсталявання. Аказвалі ўсялякую падтрымку і дапамогу. Мы гэта бачым і ў часы пандэміі. Гэта дарагога каштуе, і мы гэта вельмі цэнім».\nХанс Клюге у сваю чаргу адзначыў, што разлічвае на далучэнне Беларусі да ініцыятывы COVAX па забеспячэнні доступу да вакцын ад COVID-19. Што тычыцца вакцынацыі, чыноўнік СААЗ падзяляе пазіцыю Прэзідэнта Беларусі, што не павінна існаваць пакаранняў за тое, што той ці іншы чалавек не хоча вакцынавацца. «Аднак варта імплементаваць дадатковыя стымулы, заклікаючы людзей вакцынавацца. Неабходна працаваць з сацыяльнымі групамі. І неабходна арганізаваць працэс камунікацыі непасрэдна з імі», – сказаў ён.\nАдказваючы на пытанні журналістаў, Дзмітрый Піневіч распавёў, «мы глядзім у большай ступені па тых, хто прайшоў вакцынацыю першым кампанентам, фактычна 2,5 мільёна ўжо вакцынаваны. І лічбы тых, хто праходзіць поўны цыкл вакцынацыі, павялічваюцца добрымі тэмпамі. Вядома, шкада, што, як заўсёды, у нас гэта некалькі пазней, чым трэба было. Але лепш позна, чым ніколі».\nМіністр распавёў, што разам з дырэктарам Еўрапейскага рэгіянальнага бюро СААЗ наведаў дзіцячую інфекцыйную бальніцу. Зараз у перыяд пандэміі лекары гэтай установы аказваюць медыцынскую дапамогу не толькі дзецям, але і дарослым. Па словах Дзмітрыя Піневіча, у рэанімацыйным аддзяленні не было ніводнага вакцынаванага.\nТаксама міністр не выключае ўвоз новых вакцын ад COVID-19 у Беларусь. «Рынак вакцын з'яўляецца і медыка-біялагічным, і гандлёвым, і палітычным фактарам. У Беларусі выкарыстоўваюць як інактывіраваныя, так і вектарныя вакцыны. Для вакцынацыі выкарыстоўваюцца расійскія і кітайскія прэпараты, а вось вырабленыя ў Еўропе адсутнічаюць. Цяпер кошт вакцын на рынку ў той жа сістэме COVAX памяншаецца. Магчыма, мы можам разглядаць у далейшым і пашырэнне гэтага спектру вакцын з пункту гледжання вартасных параметраў», – сказаў ён.\nДырэктар Еўрапейскага рэгіянальнага бюро Сусветнай арганізацыі аховы здароўя, распавёў журналістам і аб самім танным і эфектыўным спосабе прафілактыкі хвароб. Паводле яго слоў, «на першы план выходзіць падтрыманне здаровага ладу жыцця. Я заклікаю ўсіх практыкаваць 25-хвілінныя трэніроўкі кожны дзень. Неабходна больш надаваць увагі прапагандзе спорту сярод насельніцтва. Гэта самы танны і эфектыўны спосаб прафілактыкі любога захворвання». Ханс Клюге растлумачыў, што 9 з 10 людзей у рэгіёне паміраюць не ад вірусных, а ад хранічных захворванняў. І, у гэтым плане, ёсць чатыры асноўных фактару рызыкі: курэнне, злоўжыванне алкагольнымі напоямі, недастатковая фізічная актыўнасць, няправільнае харчаванне.


Дзень усіх Святых у Італіі | Абсалютныя падарожжы\nІзабель | | Італія\nДзве найбольш важныя даты, пазначаныя ў італьянскім календары, - Дзень усіх святых (ён жа Tutti i Santi), які адзначаецца 1 лістапада, і Дзень мёртвых (Il Giorno dei Morti), які праходзіць 2 лістапада. Гэта два фестывалі рэлігійнага і сямейнага характару, на якіх яго ўдзельнікі сустракаюцца, каб успомніць тых, каго ўжо няма. і шанаваць тых, каго асвяціў Бог.\nАбодва фестывалі адзначаюцца ў краінах з хрысціянскай традыцыяй, але па-рознаму. У англасаксонскіх краінах Дзень усіх Святых адзначаецца, а ў краінах каталіцкай спадчыны - у Дзень усіх святых і Дзень усіх душ. У наступным пасце мы разбярэмся з гэтым пытаннем і тым, як святкуюць Хэлоўін у Італіі.\n1 Як святкуюць Дзень усіх святых у Італіі?\n2 Як у Італіі адзначаюць Дзень усіх душ?\n3 А ў некаторых італьянскіх рэгіёнах?\n4 Што такое Хэлоўін?\n4.1 Як сёння адзначаюць Хэлоўін?\n4.2 Ці ведаеце вы хітрасць ці лячэнне Хэлоўіна?\n5 А як святкуюць Хэлоўін у Італіі?\nЯк святкуюць Дзень усіх святых у Італіі?\nДзень Тутці і Санці - свята, якое адрозніваецца ад дня Іарданіі. 1 лістапада па-асабліваму ўспамінаецца ўсім благаслаўлёным альбо святым, якія асаблівым чынам пражылі сваю веру альбо памерлі за яе і якія, прайшоўшы чысцец, былі асвечаны і ўжо жывуць у Царстве Нябесным у прысутнасці Бога .\nУ Італіі і іншых краінах з каталіцкай традыцыяй звычайна адзначаюць гэты дзень, выстаўляючы мошчы святых у вялікіх касцёлах і саборах.\nЯк у Італіі адзначаюць Дзень усіх душ?\nГэта нацыянальнае свята. На досвітку ў гэты дзень у касцёлах адзначаецца рэквіем па нябожчыку, а астатнюю частку дня італьянцы наведваюць могілкі, каб прынесці кветкі якім яны ўшаноўваюць сваіх памерлых сваякоў, асабліва хрызантэм, і сочаць за магіламі сваіх блізкіх. Гэты дзень адбываецца 2 лістапада, і яго мэта - маліцца за тых, хто памёр, памятаць пра іх памяць і прасіць, каб Бог прыняў іх на свой бок.\nАкрамя таго, Італьянцы часта рыхтуюць традыцыйны пірог у форме фасолі, вядомы як "ossa dei morti" хаця яго таксама часта называюць "пірожным мёртвых". У гэтыя дні ён заўсёды прысутнічае на сямейных сустрэчах, бо лічыцца, што нябожчык вяртаецца ў гэты дзень для ўдзелу ў бяседзе.\nБольш традыцыйныя сем'і рыхтуюць стол і ходзяць у царкву маліцца за тых, хто пайшоў. Дзверы пакідаюць адчыненымі, каб душы маглі ўвайсці ў дом і ніхто не чапаў ежу, пакуль сям'я не вернецца з царквы.\nА ў некаторых італьянскіх рэгіёнах?\nСіцылія: Уначы Усіх Святых у гэтым рэгіёне лічыцца, што памерлыя з сям'і хочуць пакінуць падарункі для малых разам з садавінай Мартараны і іншымі прысмакамі.\nМаса Карара: У гэтай правінцыі ежа раздаецца патрабуючым і прапануецца келіх віна. Дзеці часта робяць каралі з вараных каштанаў і яблыкаў.\nМонтэ Арджантарыё: У гэтай галіне традыцыяй было ставіць абутак на магілы памерлага, бо лічылася, што ў ноч на 2 лістапада іх душа вернецца ў свет жывых.\nУ абшчынах паўднёвай Італіі даніна павагі нябожчыку ўдзяляецца паводле ўсходняй традыцыі грэка-візантыйскага абраду, а ўрачыстасці адбываюцца за некалькі тыдняў да пачатку Вялікага посту.\nШто такое Хэлоўін?\nЯк я ўжо казаў у папярэдніх радках, Хэлоўін адзначаецца ў краінах англасаксонскай традыцыі. Гэта ўрачыстасць бярэ свае карані ў старажытным кельцкім свяце Самайн, якое адбылося ў канцы лета, калі скончыўся сезон збору ўраджаю і новы год пачаў супадаць з восеньскім сонцастаяннем.\nУ той час Лічылася, што духі памерлых хадзілі сярод жывых у ноч усіх Святых, 31 кастрычніка. Па гэтай прычыне было прынята праводзіць пэўныя рытуалы, каб мець зносіны з памерлым і запальваць свечку, каб яны маглі знайсці шлях у той свет.\nСёння вечарына Хэлоўіна моцна адрозніваецца ад арыгінала. Напэўна вы бачылі гэта незлічоная колькасць разоў у кіно! Цяпер звышнатуральны сэнс Хэлоўіна адкладзены саступіць месца святкаванню гуллівага характару, дзе галоўная мэта - павесяліцца ў кампаніі сяброў.\nЯк сёння адзначаюць Хэлоўін?\nБольшасць людзей апранаецца на хатнія вечарыны альбо на выхады з сябрамі ў начныя клубы, каб пацешыцца на тэматычных мерапрыемствах. У гэтым сэнсе бары, кафэ, дыскатэкі і іншыя крамы імкнуцца ўпрыгожыць усе ўстановы тыповай тэмай вечарыны.\nДэкаратыўная эмблема гэтай традыцыі - Джэк-О'-Ліхтар - гарбуз, выразаны на знешнім твары з панурымі тварамі, і інтэр'ер якога пустуе, каб змясціць унутр свечку і асвятліць яе. Вынік жудасны! Аднак выкарыстоўваюцца і іншыя дэкаратыўныя матывы, такія як павуцінне, шкілеты, кажаны, ведзьмы і г.д.\nЦі ведаеце вы хітрасць ці лячэнне Хэлоўіна?\nДзеці таксама вельмі любяць Дзень усіх Святых. Як дарослыя, Яны пераапранаюцца, каб абысці дамы па суседстве, як група, якая просіць суседзяў перадаць ім цукеркі праз вядомы "фокус альбо пачастунак". Але з чаго яна складаецца?\nВельмі проста! Стукаючы ў Дзень усіх Святых у дзверы вашага суседа, дзеці прапануюць прыняць хітрасць альбо заключыць дамову. Калі ён выбірае лячэнне, дзеці атрымліваюць цукеркі, а калі сусед выбірае лячэнне, то дзеці крыху пажартуюць альбо пашукаюць, бо не даюць ім прысмакаў.\nА як святкуюць Хэлоўін у Італіі?\nНягледзячы на тое, што гэта фестываль англасаксонскага паходжання, ён шмат распаўсюдзіўся па ўсёй Італіі і адзначаецца асабліва дарослымі, не столькі дзецьмі, таму вельмі выключна бачыць, як яны робяць "фокус альбо лечаць" дома.\nБольшасць італьянцаў апранаюцца на вечарынкі ў клубы ці дома, каб атрымаць задавальненне у кампаніі сяброў, выпіўшы некалькі і танцуючы да світання.\nУ Італіі крамы таксама ўпрыгожаны тыповымі дэкаратыўнымі матывамі для Хэлоўіна, напрыклад гарбузамі, монстрамі, павуціннем, кажанамі, ведзьмамі і прывідамі.\nПоўны шлях да артыкула: Абсалютныя падарожжы » Дзень усіх Святых у Італіі