Сіла сацыяльнага партнёрства — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\nСіла сацыяльнага партнёрства\n16.11.2019 111 Новае Палессе 0 Comment\nУ прафсаюзных арганізацыях работнікаў аграпрамысловага комплексу закончылася справаздачна-выбарчая кампанія. Завяршылася яна раённай канферэнцыяй, на якой падвёў вынікі пяцігадовай дзейнасці старшыня райкама Уладзімір Радавец.\nУ сваім дакладзе кіраўнік галіновага прафесійнага саюза, дарэчы, буйнейшага ў рэгіёне, у яго складзе налічваецца амаль чатыры тысячы чалавек, падрабязна спыніўся на асноўных напрамках дзейнасці структуры і яе значэнні па абароне правоў працоўных.\nНа пачатку свайго выступлення лідар засяродзіў увагу дэлегатаў на ролі прафсаюза краіны, па ўдасканаленню працоўнага заканадаўства. Менавіта ФПБ унесла ў Кодэкс, які пачне дзейнічаць, некалькі дзясяткаў паправак, што акажуць істотны ўплыў на стасункі паміж наймальнікамі і работнікамі. Сярод высілкаў, якія прымаліся прафсаюзам, і паляпшэнне ўмоў працы на вытворчасці. Гэтаму спрыяе сучасная тэхніка і фермы, якія з’явіліся ў гаспадарках. Бяспека працы – яшчэ адзін важны накірунак у дзейнасці райкама. Па меркаванню Уладзіміра Радаўца, чалавек павінен прыйсці на работу здаровым і вярнуцца з яе ў такім жа стане. Паляпшэнне дабрабыту членаў арганізацыі таксама ў прыярытэце кіраўніцтва арганізацыі. Асноўныя шляхі гэтага: павелічэнне заробкаў і падтрымка праз калектыўныя дагаворы, якія маюцца ў пярвічках. Безумоўна, што згаданыя аспекты павінны суадносіцца з ростам прадукцыйнасці працы і ўмацаваннем эканомікі прадпрыемстваў, чаму спрыяе сацыяльнае партнёрства паміж райкамам прафсаюза аграрыяў і адміністрацыямі.\nЗа пяцігадовы перыяд райкам значна ўдасканаліў палажэнні працоўнага саперніцтва, якое таксама дысцыплінуе работнікаў, дазваляе ім мець дадатковыя матэрыяльныя і маральныя стымулы. Так, толькмі за гэты год падчас акцыі “Наш жывёлавод” граматамі і падарункамі адзначаны больш як сотня працаўнікоў ферм. Віталіся лідарам раённага камітэта і механізатары, якія дабіліся высокіх здабыткаў падчас асноўных сельскагаспадарчых кампаній. Удзел у акцыях “Збярэм партфель у школу”, арганізацыя спартыўных турніраў і культурных мерапрыемстваў для дзяцей і дарослых, аздараўлення, уручэнне навагодніх падарункаў дзецям-сіратам і са шматдзетных сем’яў і іншае таксама гожа ўпісаліся ў скарбонку добрых спраў рэгіянальнага прафсаюза работнікаў аграпрамысловага комплексу. Несумненна, што і далейшая дзейнасць будзе мець такую ж накіраванасць, каб радавы працаўнік адчуваў аб сабе клопат.\n– Канечне, хапае яшчэ і праблем, – зазначыў Уладзімір Радавец. – Напрыклад, з забеспячэннем той жа спецвопраткай. Але ўсё гэта вырашыць па сілах, галоўнае не апускаць рукі і праяўляць настойлівасць.\nСтаршыня райкама акрэсліў і задачы для арганізацыі. Дэлегаты з ахвотай дзяліліся вопытам, як праходзіць прафсаюзнае жыццё ў іх пярвічках. Гутарка атрымалася даволі змястоўнай і карыснай, бо, як паказвае практыка, арганізацыя жыве паўнакроўным жыццём і ёй давяраюць. Аб тым сведчыць і рост пярвічак, і высокі працэнт работнікаў на прадпрыемствах, якія з’яўляюцца членамі прафесійнага саюза. Напрыклад, на Тураўскім малочным камбінаце за невялікі прамежак часу колькасць мясцовай ячэйкі вырасла з двух дзясяткаў чалавек да некалькіх соцень. Заслухалі ўдзельнікі і справаздачу рэвізійнай камісіі, якая не выявіла парушэнняў выкарыстання фінансавых сродкаў.\nНа канферэнцыі былі адзначаны ганаровымі граматамі раённага аб’яднання прафсаюзных арганізацый і райкама найбольш актыўныя прафлідары. З вялікім задавальненем іх уручылі Уладзімір Гулюта і Уладзімір Радавец.\nЗакончылася мерапрыемства выбарамі новага складу райкама прафсаюза работнікаў АПК і яго новага лідара. Дэлегаты адзінадушна падтрымалі кандыдатуру Уладзіміра Радаўца, а ў кіруючы орган увялі аўтарытэтных і заслужаных у калектывах людзей. Таму новых карысных спраў для радавых працаўнікоў будзе яшчэ нямала. У тым і заключаецца сіла сацыяльнага партнёрства, якая толькі ўмацоўваецца.\n← Охрана труда прежде всего\nВыборы проходят организовано →\n02.04.2020 Новае Палессе 0


Канвертаваць Freicoins (FRC) і Малазийский ринггит (MYR) : Калькулятар абменнага курсу\nFreicoin (FRC) і Малазийский ринггит (MYR) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Freicoin і Малазийский ринггит пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 10 жнівень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Freicoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Малазийский ринггит валюты па змаўчанні. Націсніце на Малазийский ринггит або Freicoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Freicoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Малайзійскі ринггит гэта валюта, у Малайзія (MY, MYS). Сімвал FRC можа быць запісаная FRC. Сімвал MYR можа быць запісаная RM. Малайзійскі ринггит дзеліцца на 100 sen. Абменнага курсу the Freicoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Малайзійскі ринггит Апошняе абнаўленне 10 жнівень 2020 ад Міжнародны валютны фонд. FRC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. MYR каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


пачытайце, што партызаны тварылі » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\nКанцэрт “Рытмы і рыфмы” пройдзе ў іншым месцы яўка на выбарах склала 22%\nЁн правёў сапраўднае даследаванне, абышоў ваколіцы Бягомльшчыны, сустракаўся са сведкамі падзеяў — і з ахвярамі, і з былымі партызанамі.\nМіж іншым, пра нашумелыя ўспаміны свайго земляка Іллі Копыла, надрукаваныя ў «Народнай волі», спадар Гайдук адгукаецца з лёгкай усмешкай. У адрозненне ад спадара Копыла, які глядзеў на вайну дзіцячымі вачыма, Канстанцін Гайдук на ўласнай скуры адчуў, як лютавалі на Бягомльшчыне немцы. Не шкадуе ён і моцнага слоўца для тых, хто добраахвотна прыслугоўваў нацыстам. Але і пра справы некаторых партызанскіх камандзіраў спадар Гайдук маўчаць не хоча.\nЗ успамінаў Канстанціна Гайдука вынікае, што зярняткі нянавісці, пасеяныя яшчэ ў часы сталінскіх рэпрэсіяў, узышлі ў пякельных умовах вайны, і быў крывавым умалот.\nУ 1930 ыя НКВД знішчыла бацьку Канстанціна Гайдука, нацысты спалілі вёску ў вайну, а партызанскі атрад расстраляў яго дзядзькоў як «падазроных», родзічаў «ворага народа». Падобны лёс быў у многіх яго землякоў. Тым не менш, Канстанцін Гайдук пайшоў у партызаны, дапамагаў ратаваць раненых, цешыўся з вызвалення роднай вёскі савецкімі салдатамі. А што сёння? Яму і слова вымавіць не даюць. Вось вам і скрадзеная перамога, пра якую апошнім часам так шмат гавораць і пішуць…\nБягомль – партызанская сталіца\nКанстанцін Гайдук: «Увесь род наш зніштожылі»\nКанстанцін Іванавіч Гайдук зведаў і боль сталінскіх рэпрэсіяў, і жахі вайны, і пасляваенную разруху. Ён нарадзіўся 79 год таму ў вёсцы Саўскі Бор, каля Бягомля. Спадар Гайдук абышоў усе ваколіцы, збіраючы сведчанні людзей, якія, як і ён, пацярпелі ў вайну і ад немцаў, і ад партызанаў.\n1930 я: арышт за арыштам\n«Я пачаў займацца гэтым пытаннем, таму што ўвесь род наш зніштожылі», — з горыччу кажа Канстанцін Іванавіч. Яго продкі — прыгонныя сяляне. Бацька, Іван Аляксеевіч Глазко, пайшоў у Чырвоную Армію добраахвотнікам. Пад Бягомлем трапіў у палон да палякаў, але здолеў збегчы.\nУ 1929 г. НКВД арыштавала дзядзькоў спадара Канстанціна, старэйшых братоў яго бацькі — Міхаіла і Аляксандра Глазко. Трыбунал у Віцебску асудзіў іх да дзесяці год лагераў як шпіёнаў. «Былі яны моцныя, здаровыя, працаваць умелі.\nДзядзька Міхалка з зямлёй размаўляў, як з чалавекам.\nІдзе па полі, возьме зямлю ў руку, прыкладзе да вуснаў: «Вой, зямліца мая, вой, ужо ж я хутка цябе буду араць ды засейваць!» — узгадвае спадар Гайдук.\nУ 1933 г. — новы ўдар: арыштавалі бацьку спадара Канстанціна разам з пляменнікам Арціпам, сынам «шпіёна» Міхалкі. Дадому бацька ўжо не вярнуўся. Пазней Канстанціну Іванавічу паказалі ў КГБ загад на яго расстрэл. Рэпрэсіўная машына праглынула амаль усю мужчынскую частку сям’і.\n«Жылі мы — не дай Бог, — узгадвае Канстанцін Гайдук. — У нас усё ўсё забралі. Кубак, вядро, зерне да кропелькі. І нават забаранілі маме хадзіць у лес па дровы».\nА ў яе было трое малых дзяцей на руках. Знаёмы міліцыянер параіў жанчыне развесціся з мужам, ворагам народа. Інакш, маўляў, самі патрапіце ў Сібір. Так Канстанцін Іванавіч атрымаў прозвішча маці — Гайдук. Але — дзіва дзіўнае: у 1933 г. дзядзькі Міхалка і Аляксандр вярнуліся з лагераў у Карэліі, бо ім скарацілі тэрмін. Дзядзьку Міхалку дазволілі пасяліцца ў Лепелі. Уначы ён употайкі прыходзіў у Саўскі Бор. Калі пачнецца вайна, Міхалка здолее вярнуцца ў родную хату. На сваю бяду…\nНаступ немцаў быў імклівым. На акупаванай Бягомльшчыне пакрысе арганізоўваліся партызанскія атрады.\n«Адна з групаў, пад кіраўніцтвам Сцяпана Манковіча і Рамана Дзякава, захапіла нямецкую машыну на шашы, расстраляла шафёра. І прыгнала яе ў нашую вёску! — распавядае Канстанцін Гайдук. — Нашто? Немцы ж расстрэльвалі сялянаў за малейшае падазрэнне ў сувязях з партызанамі! А атрад Міхаіла Бычкова прыйшоў ў Бягомль і абрабаваў краму. Ішлі адтуль, курылі, кідалі паперкі — і зноў такі ў нашую вёску. Ну, немцы паслалі карнікаў. Добра, што гэта былі літоўцы, яны толькі хаты знішчылі. Калі б немцы — яны б нас там, як мышэй, папалілі».\n19 снежня партызаны занялі Бягомль і пачалі складаць спісы вяскоўцаў, падазраваных у сувязях з немцамі. Патрапіў у спісы і «былы шпіён» дзядзька Міхалка. Далей разыгралася драма, пра якую Канстанціну Гайдуку расказваў яе непасрэдны ўдзельнік, партызан Пётр Шаман:\n«На другі дзень Каляд, 8 студзеня, партызаны пад’ехалі да хаты, дзе жыў дзядзька Міхалка: «Хадзі ка сюда, садзіся».\nЗавезлі пад вёску Бераснёўку, у ельнічак: «Злазь!» Дзядзька Міхалка перахрысціўся, стаў. Ведаў ужо, што апошняя дарога. Раптам — ляціць вазок. Пад’язджае чалавек з Домжарыц, Вашкевіч Іван, сябра Манковіча. Гэты Іван дужа ненавідзеў дзядзьку Міхалку. Як нашых арыштавалі, ён, Вашкевіч, забраў сабе хату Уладзіміра, малодшага брата дзядзькі Міхалкі.\nІ вось дзядзька Міхалка патупаў па снезе, шапка такая старэнькая, валёнкі старэнькія — ну дзе ж яму, ведаеце, было пасля лагера новае справіць… А Іван Вашкевіч узяў у аднаго з партызанаў вінтоўку і сам яму ў спіну стрэліў. Такая была нянавісць!»\nПра тое, што адбылося далей, спадару Гайдуку распавяла яго пляменніца, Надзея Глазко: «Сын дзядзькі Міхалкі, Віктор, паехаў у Бераснёўку на Каляды ў госці. Партызаны — за ім. І павезлі ў тое самае месца, каб расстраляць».\nКаля ўзлеску іх дагнала сястра Віктора, Ксенія, якая ехала следам. А з суседняй вёскі ўжо ляцела поўная жаху Надзея Глазко. Па дарозе ехалі і іншыя людзі з Бераснёўкі — за сенам. Паднялі крык: «А што вы робіце! Немцы забівалі, а цяпер вы забіваеце!» — узгадвае спадар Канстанцін аповед Надзеі. — Тады партызаны пасадзілі Віктора ў сані і прывезлі ў штаб да Манковіча. Ён на іх: «Чаму не расстралялі?» А Віктор з Манковічам — землякі, разам служылі ў арміі ў 1922 г., ложкі побач стаялі.\nЦераз дзверы было чутно, як Манковіч казаў Віктору: «Я памыляўся ў табе. Чаго ты жывеш са шпіёнам?» «Гэта ж мой бацька, які ён шпіён?» — спытаўся Віктор. Грымнуў стрэл.\nА жонцы Віктора Насце ўжо сказалі, што Віктора забралі. Тая так ляцела, здаецца, ніякая б сіла не спыніла. Уламілася туды, упала на мужа: «Ай, мой родненькі!» А Манковіч падышоў — і ёй у галаву стрэліў. Потым сказаў: «Вязіце ў Беразіно (гэта радзіма Манковіча, дваццаць кіламетраў ад Бягомля) і павесьце там на дрэве».\nВёз трупы ў Беразіно той самы партызан Пётр Шаман, з якім спадар Гайдук гутарыў пасля вайны: «Прывезлі. Сабраліся людзі: «Каго ж будуць казніць, што такое?» Іх целы выкінулі з вазка, адзін партызан, прахадзімец такі, пачаў вяроўку вешаць на бярозе. А людзі як закрычалі! Яны пабачылі, што гэта Віктор. Знаёмыя, нават родныя былі. Дык партызаны трупы зноў у вазок за рукі ногі ўкінулі і кудысьці завезлі».\n«Я вельмі шмат пахадзіў па гэтым раёне, у кожнай хаце быў, — запэўнівае Канстанцін Гайдук, гартаючы свае запісы. — Вось, напрыклад, Іван Ставер. Польскую вайну прайшоў, фінскую прайшоў і на другі дзень добраахвотнікам у гэтую вайну пайшоў. Абараняў Маскву, Ленінград, быў двойчы паранены.\nПрыйшоў дадому — а ні сёстраў, ні жонкі, ні бацькі няма. Жанчынаў партызаны застрэлілі, а бацьку — немцы.\nЯго сёстраў, Кацю і Алу, і жонку Марыю партызаны абвінавацілі ў супрацоўніцтве з немцамі і расстралялі ў лесе пад Бераснёўкай. Чаму, маўляў, не забаранялі немцам да вас у хаты заходзіць? А куды лю¬дзям было падзецца? Увогуле, у тыя дні партызанскія спецгрупы знішчылі ў нашых ваколіцах больш за 60 чалавек».\nРасплата за спаленую вёску\nГісторыя са спаленай вёскай Саўскі Бор мела крывавы працяг. Партызаны абвінавацілі сям’ю Рашэўскіх, якая жыла на хутары Перасоў, у тым, што яны навялі карнікаў. «Усю сям’ю выбілі, — абураецца Канстанцін Гайдук. — Партызаны самі след праклалі ў вёску скрадзенай нямецкай машынай. Але трэба было на некім адыграцца».\nКанстанцін Гайдук добра ведаў Рашэўскіх: «На тым хутары адзінаццаць чалавек жылі, у асноўным — жанчыны і дзеці. Добрыя былі людзі, бедныя. Бацька да вайны лесніком быў». Пра тое, што адбылося на хутары, Канстанціну Гайдуку распавёў сын гаспадара хутара Канстанцін Рашэўскі, які тады быў яшчэ хлопчыкам і цудам выжыў. Спадар Гайдук адшукаў яго пасля вайны ў Барысаве: «Ён мне расказваў, што тата і мама плакалі, прасілі: вы нас пастраляйце, дзяцей толькі не кранайце. А партызаны іх і пачалі страляць.\nХлопчык, які ў калысачцы быў, закрычаў. Дык яны яму прыкладам разбілі ўсю галоўку.\nЯму тры годзікі было. А другі хлопчык, Косця, які ляжаў на ложку (яму пяць год было), галаву прыўзняў, і нехта стрэліў яму ў грудзі. Куля дайшла да хрыбетніка і засела. І ён згубіў прытомнасць. Колькі ён там ляжаў — не памятае. Праз нейкі час людзі з вёскі Вускрам’е ішлі туды, за раку, у ягады. Падышлі да хутара, а там сабакі брэшуць, выюць! Каровы равуць дзіка! Яны зайшлі ў хату, а там — трупы. Тады яны хуценька паведамілі ў Пастрэжжа, дзе гэтых хутаранаў, католікаў, радня. Прыехалі яны на хутар і заўважылі, што гэты хлопчык жывы, кроў цячэ… Адвезлі яго ў Падстрэжжа. Там дактары партызанскія яму рабілі аперацыю, дасталі кулю».\nРазмаўляў спадар Гайдук і з Іванам Аўтушкам, родным братам партызанскага камандзіра Кузьмы Аўтушкі. Канстанцін Іванавіч кажа, што Іван распавядаў яму, як «стаяў пад акном хаты», пакуль там чынілася партызанская помста.\nНацярпеліся жыхары Саўскага Бору і ад беларусаў, якія прыслугоўвалі немцам. У 1943 г. вёску зноў спалілі. Сям’я Гайдукоў перазімавала ў вёсцы Пераходцы, а ўвесну вярнулася на сваё пажарышча. «Пасеяліся неяк, загатавалі матэрыял, дошак — і пачалася блакада, — узгадвае спадар Канстанцін. —\nЯк гэта страшна было! Немцы ідуць — усё жывое паляць, забіваюць…\nМы пазакопвалі тое сёе і паехалі ў балота, у лес, схаваліся ў шалашы. Раніцай я залез на высокую елку і паглядзеў у бок Бягомля. Вёскі гараць, як свечкі! Дымы, здавалася, аж пад неба падымаюцца».\nНеўзабаве сям’я Гайдукоў наважылася вярнуцца ў Саўскі Бор. Ажно выявілася, што вёску зноў знішчылі. Прычым, найбольш шкоды нарабілі падводчыкі — тыя, каго немцы набіралі з мясцовага насельніцтва для арганізацыі перавозак. «Падводчыкі — мярзотнікі, нягоднікі, параскрывалі нашыя ямы схованкі, патапталі гароды, усё, што мы нарыхтоўвалі, у дварах папалена, — абурана ўзгадвае Канстанцін Гайдук. — У каго хата была няскладзеная — таксама спалілі. Я потым іх адшукаў. Гэта людзі былі з Лепельскага раёна. Я, праўда, не заяўляў на іх у КДБ. Можна было, але перадумаў…»\nПартызаны пастанавілі стварыць лясны шпіталь за 3 км ад Саўскага Бору. Канстанцін Гайдук разам з іншымі вяскоўцамі да лістапада 1943 г. пабудавалі там сем зямлянак. Дапамагаў падвозіць раненых.\nСпадар Канстанцін з жахам узгадвае нямецкую бамбардзіроўку ў маі 1944 г.: «Мы крышку адбегліся з сястрычкай маленькай, пад паветку схаваліся, чуем: гудзяць самалёты. Стогн такі цяжкі. Налічыў васямнаццаць самалётаў. Як пачала калаціцца зямля, як пачало ўсё трашчаць, ірвацца, ламацца! Я далёка адбегся, а ўсё здаецца — над галавой ляцяць. У вёсцы — поўна дыму! На вуліцы, на гародах — ямы вялізныя, сцены павыламаныя, дахі з буйнакаліберных кулямётаў пасечаныя… Ай, як цяжка было! Як нас немцы ганялі! Мы пераначавалі на адным астравочку пасярод балота, а пасля пабеглі далей. Куды ні пабяжы — страляюць.\nПаўтоптваліся неяк у гэтае балота, паўціскаліся і травой зверху прыкрыліся.\nАдзін дзень, потым другі дзень так сама і трэці дзень… Памятаю, сядзеў я пад карчом — і раптам дождж пайшоў. Якая радасць, калі дождж ідзе! Я любіў дождж — бо немцы тады не хадзілі па лесе. Я сеў на карчы, ногі выцягнуў — а сам басанож, увесь мокры. І раптам бачу: даўжэзная гадзюка скруцілася каля ног маіх! Чорная такая, у лусачкі. Галаву крыху прыўзняла — і папаўзла прэч. А я ёй пазайздросціў. Думаю: якое ёй шчасце, як ёй добра жыць! Нікога не баіцца…»\nПраз тыдзень вярнуліся ў спаленую вёску. «Спалі, не распрануўшыся», — распавядае спадар Канстанцін. І раптам: «У небе ляцяць самалёты. Зорачкі на крылах! А па дарозе чалавек скача, ногі ледзь не да зямлі: кабылка маленькая. Пад’язджае да нас і крычыць: «Нашы прыйшлі, нашы прыйшлі!»\nМы пабеглі, глядзім: так, салдацікі нашы! Ой, мы як рынуліся да іх… Пачалі абдымаць, цалаваць!\nСталі распавядаць, як нам цяжка было, як мы доўга пакутавалі, мучыліся», — узгадвае спадар Канстанцін са слязьмі на вачах.\nТанкі з савецкімі салдатамі дайшлі да вёскі Броды. Але радасць была заўчаснай: «А потым сцярвятнікі наляцелі нямецкія… І знішчальнікі, і бамбавозы. Як пачалі яны бамбіць лес, дзе танкі стаялі… Як грымела ўсё! І зеніткі білі. У небе ірвецца снарад — і адразу аблачынка ўзнікае. Здавалася, што тымі баранчыкамі ўсё неба пакрылася. А потым мы даведаліся, што былі пабітыя нашы танкісты. Ой, як мы гаравалі, як сумавалі… Яны ж ішлі нас ратаваць, недзе і родныя іхнія, і жонкі, і сем’і, і дзеці. Такі сум нас браў, што яны прыйшлі і тут ужо палеглі навечна…»\nРозныя былі партызаны\nЖыццё пасля вайны было цяжкае. Мужчыны загінулі — хто ў сталінскіх лагерах, хто на вайне. Гаспадарку цягнулі жанчыны і падлеткі. Неўзабаве калгас, у якім працаваў малады Косця Гайдук, расфармавалі, і ён падаўся на Мінскі трактарны завод. Папрацаваў пяць год і паступіў у педінстытут на завочнае аддзяленне. 35 год адрабіў школьным настаўнікам. Толькі пад самую пенсію вярнуўся ў родны край. Яшчэ і дзецям, і ўнукам дапамагае грашыма з пенсіі ў часы крызісу: «Але і тое гэта радасць, што ёсць каму памагчы! Здаецца, недарма жыву…»\nІлюзіяў пра нацыстаў спадар Гайдук не мае: «Ідэя іх была галоўная — зрабіць нас рабамі.\nТрэба было немцаў перамагчы. Бо ў нас бы інакш і кропелькі свабоды не было.\nІ так яе не бачылі, а калі б немцы прыйшлі — то нам было б вельмі цяжка».\nСпадар Канстанцін не мае нянавісці да партызанаў, але прагне гістарычнай справядлівасці:\n«Я бачыў партызанаў, я бачыў, што там многія пакутуюць, але бачыў і тое, што там многія былі прахадзімцы. Скуралупы.\nНе кажу, што ўсе партызаны былі дрэнныя. Я ж вазіў у шпіталь раненых, хворых. Былі сапраўды добрыя, шараговыя. Бачыў партызана ў самаробных лапцях з гумы. У яго\nсумлення не хапала ў некага зняць боты. Былі сапраўдныя партызаны. Але былі і нягоднікі, у тым ліку і сярод тых, каго цяпер лічаць героямі».\nІ ўсё роўна, калі Канстанцін Гайдук узгадвае, як падлеткам працаваў у партызанскім шпіталі, то ў яго вачах запальваюцца зухаватыя агеньчыкі: «Калі б, не дай Бог, і сёння… То зноў бы ў партызаны пайшоў, чэснае слова!»\nЗапісаў Алесь Кудрыцкі, фота аўтара


Будзьма беларусамі! » Універсітэт імя Ніла Гілевіча з верасня пачынае падрыхтоўчыя курсы\n10.07.2018 | Адукацыя\nУніверсітэт імя Ніла Гілевіча з верасня пачынае падрыхтоўчыя курсы\nВыкладчыкі курсаў маюць багаты досвед працы ў школах, ліцэях і ВНУ. Некаторыя з іх кандыдаты і дактары навук, дацэнты і прафесары. Яны рыхтуюць трох- і шасцімесяцовыя курсы. На курсах, якія будуць доўжыцца 3 месяцы, заняткі будуць праходзіць два разы на тыдзень па тры гадзіны на дзень. На курсах працягласцю шэсць месяцаў заняткі будуць праходзіць раз на тыдзень (па суботах) таксама па тры гадзіны на дзень. Колькасць навучэнцаў у кожнай групе — не больш за 10-12 чалавек.\nКошт і ўмовы навучання глядзіце тут.


цэнтрабежны помпа | вытворчасць і пастаўкі з Taiwan аптовы дыстрыб'ютар\nВы тут: дадому -> прадукцыя -> Галоўная Помпавыя -> цэнтрабежны помпа\nHung Pump Industrial Co., Ltd. з'яўляецца вядучым вытворцам, пастаўшчыком і экспарцёрам лепшае цэнтрабежны помпа in Taiwan. Шматгадовы вопыт працы ў гэтай галіне, мы працягваем даследаванні і распрацоўкі, з тым каб зрабіць нашы прадукты канкурэнтаздольнымі з пункту гледжання якасці і прадукцыйнасці. Самыя высокія якасць прадукцыі па самай разумнай цане наша канчатковая мэта. Для дасягнення гэтай мэты, мы ўвялі сучаснае абсталяванне апрацоўкі, прадукт мае кантроль вельмі высокай дакладнасцю. Таму, калі ў вас ёсць якія-небудзь пытанні аб нашых прадуктах, вы можаце расказаць нам. Мы дамо вам адказ як мага хутчэй. Запрашаем Вас наведаць наш вэб-сайт для больш падрабязнай інфармацыі.\nSW-220/320/420 цэнтрабежныя помпы\nНержавеючая сталь блізка крыльчатка&ампер;высокі напор.\nКандыцыянер,ачыстка і сістэма ацяплення.\nвадкасць PH6-Дадатак 8 помпы.


Выканаўчым дырэктарам «Белсату» стаў Павел Мажэйка\nВ Кобрине будут делать колбаcу из страусов\nИюнь 2, 2009 admin Технологии нет комментариев\nВядомы беларускі журналіст Павел Мажэйка заняў пасаду выканаўчага дырэктара на незалежным спадарожнікавым канале «Белсат».\nДасюль ён вёў перадачу «Госць «Белсату». Як распавялі «Мы» ў прэс-службе «Белсату», Мажэйка пакуль застанецца яе вядучым — то бок, будзе сумяшчаць два амплуа.\nМажэйка нарадзіўся ў 1978 годзе ў Гродне. Працаваў у мясцовай газеце «Пагоня». У 2002 годзе разам з рэдактарам гэтага выдання Міколам Маркевічам быў асуджаны па крымінальнай справе за абразу Лукашэнкі (прыгавор — два гады «хіміі»). Падчас выбараў-2006 Мажэйка быў прэс-сакратаром Аляксандра Мілінкевіча.\n«Белсат» — гэта беларускі канал, таму цалкам зразумела, што кіраўніцтва канала ўсё больш давярае менавіта беларусам», — сказаў у інтэрв`ю «Мы» Павел Мажэйка.\n«Задача стаіць такая: «Белсат» павінен стаць максімальна аператыўным, максімальна цікавым, максімальна аглядальным каналам у Беларусі. Сённяшнія рэсурсы, перш за ўсё людзі, якія працуюць на канале, дазваляюць зрабіць гэта», — лічыць новы выканаўчы дырэктар «Белсату».\nЯк бачым, канал пакрысе беларусізуецца што тычыцца кіраўніцтва. А гэта значыць, што беларускія супрацоўнікі «Белсату» з дапамогай польскіх адмыслоўцаў дасягнулі пэўнага ўзроўню прафесіяналізму, а таму могуць ужо з большай самастойнасцю і плёнам выдаваць якасны тэлепрадукт.\nЦяпер «Белсат» глядзяць, як паведамляла пры канцы мінулага года, спасылаючыся на вынікі сацыялагічных даследаванняў, дырэктарка каналу Агнешка Рамашэўская, блізу 200 тысяч чалавек.\nВыявілася таксама, што найбольш папулярнымі на «Белсаце» праграмамі з`яўляюцца інфармацыйныя, пасля іх – фільмы, музычныя перадачы і дакументальныя фільмы. Амаль 70% рэспандэнтаў лічыць перадачы цікавымі, менш як 12% маюць супрацьлеглае меркаванне.


Леанід Судаленка - суддзям: Пастановы Камітэтаў ААН не маюць тэрмінаў даўнасці - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 23 лютага 2020, Нядзеля, 10:52\nЛеанід Судаленка - суддзям: Пастановы Камітэтаў ААН не маюць тэрмінаў даўнасці\nУЛАДЗІМІР НЯПОМНЯШЧЫХ. ФОТА: LEANID SUDALENKO\nЛюдзі, адзетыя ў судзейскія мантыі, рана ці позна адкажуць за свае дзеянні.\n17 студзеня суд Цэнтральнага раёна Гомеля аштрафаваў абаронцу суверэнітэту і незалежнасці краіны, актывіста Уладзіміра Няпомняшчых на 25 базавых велічыняў (675 рублёў). За адміністрацыйным працэсам назіраў праваабаронца Леанід Судаленка, піша «Гомельская вясна».\nЗ ягоных слоў, у судзе разглядаўся міліцэйскі пратакол аб удзеле гомельскага актывіста 21 снежня мінулага года ў сталічным пратэсце супраць «інтэграцыі» Беларусі і Расеі. Міліцыя абвінаваціла Уладзіміра ў актыўным удзеле ў несанкцыянаванай уладамі пратэстнай акцыі.\nРаённая суддзя Алеся Восіпава прысудзіла пенсіянеру буйны грашовы штраф, які перавышае сярэдні памер пенсіі ў краіне ў цэлым. Варта адзначыць, што гэтая ж суддзя месяц таму асудзіла актывіста на 20 базавых велічынь за ўдзел у акцыі пратэсту ў Менску 5 снежня мінулага года.\nПраваабаронца Леанід Судаленка пасля суда абвінаваціў беларускую ўладу ў негатыўных практыках падаўлення грамадзянскай супольнасці ў краіне.\n«Беларуская Канстытуцыя (артыкул 35) гарантуе кожнаму свабоду сходаў, якія не парушаюць правапарадак і правы іншых грамадзян. У матэрыялах справы Уладзіміра Няпомняшчых адсутнічаюць доказы аб тым, што ён парушыў канстытуцыйныя палажэнні, тым не менш, суд прыцягнуў яго да адказнасці», - пракаментаваў зыход справы юрыст.\nПраваабаронца ўпэўнены, што кожны выпадак адміністрацыйных пераследаў абаронцаў суверэнітэту і незалежнасці краіны павінен прайсці праверку ў Камітэце ААН правоў чалавека.\n«Тэрмін захоўвання адміністрацыйных спраў складае 3 гады. І хто потым успомніць пра справы нашых герояў? А пастановы аанаўскіх Камітэтаў, як і міжнародныя абавязанні краіны, не маюць тэрмінаў даўнасці, па-за залежнасці, які ўрад будзе пры ўладзе да таго часу. Тым самым, мы надзейна архівуем стаўленне да Асноўнага Закона, якое сёння на ўвесь свет дэманструюць людзі, адзетыя ў судзейскія мантыі», - дадаў Л. Судаленка.\nНагадаем, паводле выніку двух апошніх судоў з пенсіі абаронцы суверэнітэту Уладзіміра Няпомняшчых улада спіша на сваю карысць 1185 рублёў (565 даляраў ЗША).\n10:14 СМІ: Турцыя адкрыла агонь па расейскім Су-24 у Ідлібе\n17.02 «Яму стралялі ў спіну»: Экс-баец САХРа Гараўскі сустрэўся з дачкой Захаранкі 65,417\n18.02 Пасад перакулены 52,883\n16.02 «Магия» дедушки: к чему приведут признания внука Назарбаева? 52,297\n20.02 Беларусы масава забіраюць валюту з банкаў 51,213\n21.02 Белорус ушел с работы пораньше и теперь должен $2 миллиона 49,521\n16.02 Лукашэнка: Не ешце бананы, ікру і ананасы 49,476\n20.02 Беларусь прадае «Гомсельмаш», «Гарызонт» і яшчэ 11 прадпрыемстваў 44,974


Будзьма беларусамі! » Летась нараджальнасць у Беларусі ўпала да гістарычнага мінімума з 1945 года\nНават у крызісныя 1990-я і няпростыя 2000-я нараджалі больш, але ж тады не было маштабнай жыллёвай падтрымкі, дапамог такога памеру і сямейнага капіталу, а зарплата і ўвогуле была на парадак меншай, чым цяпер, адзначае канал.\nУ 2018 годзе ў Беларусі нарадзілася 94 042 дзіцяці — гэта быў мінімум за апошнія 13 гадоў. Тады насельніцтва краіны складала крыху больш за больш за 9 475 тысяч чалавек.\nНекаторыя прычыны такой сумнай статыстыкі, здавалася б, відавочныя: нараджаць першае дзіця сталі пазней, у фертыльны ўзрост уваходзіць пакаленне жанчын, народжаных у 1990-я, калі быў правал нараджальнасці. Але разам з тым, узровень падтрымкі цяпер невымерна вышэйшы. Ужо ў 2018 годзе сумарны каэфіцыент нараджальнасці — той самы, які павінен быць большым за 2,1 для простага ўзнаўлення насельніцтва, — у Мінску быў ніжэйшы за адзінку, а ў астатніх рэгіёнах ён моцна ўпаў у параўнанні з пікавым 2016 годам.\nЗ гэтага аўтары допісу зрабілі шэраг высноваў і прапаноў.\n1. Жыллёвая падтрымка сем'яў з дзецьмі перастала даваць чаканыя вынікі як інструмент стымулявання нараджальнасці. І яна сама меней несправядлівая, таму што цяпер усё грамадства плаціць (сваімі падаткамі) вузкаму колу забудоўшчыкаў. Але ж поўна іншых формаў жыллёвай падтрымкі — арэнднае жыллё па адэкватных цэнах цалкам стане альтэрнатывай для міленіялаў. А калі не спрабаваць зламаць макраэканамічную стабільнасць «стымуляваннем» жыллёвага будаўніцтва, то працэнтныя стаўкі па рублёвых жыллёвых крэдытах праз пару-тройку гадоў стануць прымальнымі.\n2. Сістэма дапамог па догляду за дзіцем у цяперашнім выглядзе таксама перастала быць эфектыўным спосабам стымулявання нараджальнасці. Яна некалькі гадоў працавала на вёсцы, але якая доля сем'яў у Беларусі жыве ў сельскай мясцовасці? Для гарадской (ды і для сельскай) нараджальнасці патрэбна праца з нармальным узроўнем даходу, магчымасці сумяшчэння працы і выхавання дзяцей і вера ў тое, што ў тваіх дзяцей ёсць будучыня як мінімум у краіне.\nЯсная справа, і іншых праблем хапае — ад рэпрадуктыўнага здароўя да гвалту ў сям'і. Але «слупы» — жыллё і дапамогі — чапаць ніхто пакуль не вырашаецца. Але калі бюджэтныя грошы, зэканомленыя на жыллі, накіраваць на павышэнне заробкаў настаўнікам, сярэдняя сям'я ў крыўдзе не будзе? Напэўна ніхто не пакрыўдзіцца на дзяржаву, калі яна дасць «зялёнае святло» для разнастайных варыянтаў прыватных дзіцячых садоў — досведу суседніх краін поўна. Ці трэба сумнявацца ў тым, што можна знайсці такія варыянты рэформы сістэмы дапамог, пры якіх мамы (ці таты) будуць без крыўд на дзяржаву выходзіць з адпачынку па догляду за дзіцем у 2 гады, а не ў 3?\nПачаць «закручваць гайкі» пасля выбараў — гэта азлобіць грамадства. Абвясціць напрамкі рэформы цяпер — гэта паказаць людзям, што з імі сумленныя і з іх меркаваннем лічацца, мяркуюць аўтары допісу.


22 чэрвень 2011, 22:09\nРадыё Свабода асьвятляла акцыю ў онлайнавым рэжыме.\nЯшчэ задоўга да пачатку акцыі Кастрычніцкая плошча Менску была абгароджаная турнікетамі, усе падыходы перакрылі супрацоўнікі спэцслужбаў і міліцыянты. У вакольных дварах прыпаркаваліся аўтазакі і аўтобусы са спэцназаўцамі ў поўнай збройнай амуніцыі. Бліжэй да абвешчанага часу збору людзей традыцыйна пачалі выштурхоўваць ад Кастрычніцкай у розныя бакі. Людзі адказалі аплядысмэнтамі:\nКарэспандэнтка: «Што вы можаце сказаць пра тое, што адбываецца, і самі вы прыйшлі сюды чаму?»\nЮначка: «Мне вельмі падабаецца быць у цэнтры Менску і пляскаць у далоні разам зь іншымі людзьмі».\nКарэспандэнка: «А што можаце сказаць пра спэцслужбы і міліцыю, якія сочаць за гэтым дзействам?»\nЮначка: «Я думаю, што ім таксама падабаецца».\nСтанцыя мэтро «Кастрычніцкая», як і мінулым разам, не працавала, адзіны аўтобусны маршрут быў таксама амаль спынены. Большая частка праспэкту Незалежнасьці таксама была перакрытая, а нумары аўтамабіляў, якія віталі прысутных сыгналамі, фіксавалі супрацоўнікі ДАІ, якія стаялі ўздоўж дарогі.\nАдзін з прысутных: «Я жыхар Менску, прыйшоў сюды сьвядома, каб выказаць пратэст рэжыму, які ўжо дастаў. Я думаю, што людзі нарэшце зразумеюць, што нешта ў гэтай краіне трэба мяняць і ў першую чаргу палітычна».\nНа кавалку праспэкту ўздоўж Кастрычніцкай плошчы і каля яе міліцыянты забаранялі спыняцца мінакам. А іх частая беганіна суправаджалася воплескамі людзей, якія сядзелі ў летніх кавярнях. Неўзабаве ад будынку адміністрацыі прэзыдэнта выехалі некалькі аўтазакаў, якія паволі рухаліся ўздоўж праспэкту. Час ад часу спыняліся, і амапаўцы за рукі і ногі з грукатам закідвалі людзей усярэдзіну.\nСьведка: «Жахлівае відовішча. З аднаго боку радасна, што прыйшло шмат людзей, што была салідарнасьць, што ў паветры лунала радасьць. Але зараз мы бачым, што па галоўных вуліцах Менску едуць аўтазакі, амапаўцы хапаюць людзей і паводзяцца жахліва — нібыта сёньня сапраўды пачалася другая сусьветная вайна».


У 2016 годзе палякі прымусілі турыстаў з’есці або выкінуць на мяжы 100 тон бутэрбродаў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ 2016 годзе палякі прымусілі турыстаў з’есці або выкінуць на мяжы 100 тон бутэрбродаў\n«Канапкі, буцірпроты, менса?» – такое можна чуць пастаянна на мяжы з Польшчай або Літвой. І гэта не прапановы ад прадаўцоў беляшоў, а адно з асноўных пытанняў, якое задаюць турыстам пры ўездзе ў ЕЗ супрацоўнікі памежнай службы.\nЗ 2009 года ўвозіць у Еўрапейскі Звяз забаронена прадукты жывёльнага паходжання, у тым ліку бутэрброды з маслам, каўбасой (нават калі там мінімум мяса), малочныя прадукты для дзяцей, і, вядома ж, нельга везці адыгейскі сыр. Тычыцца гэта ўсёй ежы ў незалежнасці ад месца паходжання, у тым ліку вырабленай у ЕЗ, якая ў багажы турыстаў можа вяртацца на «Радзіму». Нават кансервы, калі яны выехалі з Еўрапейскага Звяза, трапіць назад ужо не маюць права.\nПольская мытня падлічыла, што на працягу 2016 года на сваёй усходняй мяжы яны канфіскавалі 100 тон бутэрбродаў, сыру, сала і іншай ядомай смачніны, якую хацелі ўвезці ў Польшчу.\nПа паведамленні палякаў, канфіскаваная прадукцыя была ліквідаваная ў спецыяльна адведзеных для гэтага месцах, піша uroby.info .


Урок беларускай літаратуры па апавяданні В. Быкава "Незагойная рана"ў 7 класе Правяла: настаўнік беларускай мовы і літаратуры Сінкевіч Н.І. "\n”А сын яе дадому не прыйшоў”\n(урок беларускай літаратуры па апавяданні В.Быкава ”Незагойная рана”ў 7 класе)\nПравяла: настаўнік беларускай\nмовы і літаратуры Сінкевіч Н.І.\n“А сын яе дадому не прыйшоў” (урок беларускай літаратуры па апавяданні В.Быкава”Незагойная рана”)\nМэты: дапамагчы вучням зразумець душэўны стан маці, якая чакае сына з вайны; вызначыць ролю бытавых дэталей, успамінаў, эпізадычных вобразаў апавядання ў раскрыцці драматызму становішча старой Тэклі;\nразвіваць навыкі калектыўнай працы, творчага мыслення;\nспрыяць выхаванню ў вучняў суперажывання, спагады, чуласці; падвесці іх да разумення антыгуманнай сутнасці вайны.\nАбсталяванне: падручнік па беларускай літаратуры для вучняў 7-га класа, карткі з заданнямі, “таблічкі памяці”, мультымедыйны праектар.\nТэхналогія: французская педагагічная майстэрня.\nДа болю можа кожны прыцярпецца\nІ да няшчасця, толькі не яны,\nШто страцілі дзяцей…\nГарыць для іх цяпельца\nНа тым далёкім беразе вайны.\n(Дэманстрацыя карціны М.Савіцкага ”Партызанская мадонна”)\n- Уважліва ўгледзьцеся ў карціну і скажыце, чаму маці і вайна – супрацьлеглыя паняцці?\n(Маці дае жыццё, а вайна яго забірае.)\n- Мы вайны не бачылі. Але яна паўстае перад намі з карцін, кінафільмаў, кніг, шматлікіх помнікаў. Што ж такое вайна ў вашым разуменні? Якія асацыяцыі выклікае ў вас гэтае слова?\n(Складаецца асацыятыўны ланцужок да слова “вайна” : страх, боль, смерць, страты, сіроцтва, нянавісць, голад, бежанства, слёзы, адчай …)\n- Падкрэсліце найбольш важныя, на вашу думку, паняцці.\n((Дэманстрацыя фотаздымка манумента ў гонар маці-патрыёткі ў г.Жодзіна.)\n-Што вы ведаеце пра гэты помнік?\n- Каму ён пастаўлены?\n(Помнік пастаўлены Настассі Фамінічне Купрыянавай, якая ўзгадавала сямёра дзяцей, пяцёра з іх – Мікалай, Сцяпан, Уладзімір, Міхаіл і Пятро Купрыянавы - пайшлі на фронт. Усе яны загінулі. У 1975 годзе ў памяць пра маці-пакутніцу і яе дзяцей-герояў быў узведзены мемарыял. Помнік бачыць кожны, хто праязджае праз Жодзіна. Ён стаіць на трасе Мінск-Масква ў месцы невыпадковым: па гэтай дарозе беларусы ішлі на фронт, па гэтым шляху прыйшло на нашу зямлю вызваленне ў 1944 годзе, тут ішлі жорсткія баі за свабоду Радзімы. Каб нашым маці больш ніколі не давялося праводзіць дзяцей на верную смерць.)\n- Ці можна сцвярджаць, што тэматычна гэты манумент і апавяданне В.Быкава ”Незагойная рана” вельмі блізкія?\n( Так. Бо і Тэкля – галоўная гераіня апавядання В.Быкава – таксама не дачакалася сына з вайны. Мемарыял у Жодзіне сёння ўспрымаецца не проста як помнік Купрыянавай і яе сынам. Гэта – помнік усім маці, што не дачакаліся з вайны сваіх дзяцей.)\n-Паспрабуем зірнуць вачыма Васіля Быкава на трагедыю галоўнай гераіні, Тэклі, і адчуць мацярынскі боль, боль і пакуты ўсіх жанчын, якія страцілі на вайне сваіх дзяцей.\n( Дэманструецца малюнак старой жанчыны.)\n- Звярніце ўвагу на выяву гэтай старой жанчыны. Ці падобна яна на нашу гераіню? Які эпізод апавядання падыходзіць да гэтага малюнка?\n-Чаму Тэкля не змірылася са стратай і 16 гадоў чакае свайго Васілька з вайны? Чым былі для яе гэтыя 16 год чакання? Як пражыла Тэкля гэтыя гады?\n(Падмацаванне – с.35, 3-і абзац: “…Часам прыходзілі пісьмы ў розных канвертах… Гэтая вера трымала старую ў жыцці, вымушала на клопаты аб сабе…”)\n-Чаму В.Быкаў паказвае падзеі ў творы ў двух планах?\n( Нават сон не прыносіць Тэклі адпачынку і збавення ад пакут. Сны – працяг таго, пра што думае яна кожную хвіліну.Ноччу яна бачыць Васілька. Але ён сніцца то пакалечаным, то цяжка параненым. Сны ператвараюцца ў нясцерпны жах. Усяму спрабуе знайсці яна тлумачэнне. І ўсё ўбачанае разам перарастае ва ўпэўненасць, што сын вернецца… с.42, апошні абзац.)\nГрупа1. Дакажыце справядлівасць слоў:”Вялікае гора прыбіла ўсякі інтарэс да жыцця, зламала характар, спарахніла душу – нічога няміла цяпер стала адзінокай жанчыне”.\nГрупа2. Як людзі ставяцца да пакут і перажыванняў Тэклі?\nГрупа3. Перадайце ўнутраны стан жанчыны.\n(Абмеркаванне вынікаў выканання заданняў у кожнай групе)\nГрупа1. Вучні заўважаюць ”вышчарбленую сякеру”, ”абшкрэбаную закураную печ”, бедную хатнюю абстаноўку, ”заткнутую шыбу”, няма запасу дроў, спіць апранутая, не цікавіцца ўнукамі, ”быў некалі кот, ды і той звёўся чамусьці”.\nВывад: Тэкля стала абыякавай да жыцця. Адзінае, што трымала яе на гэтым свеце, - надзея на вяртанне сына.\nГрупа2.1)Пераказ чакання Тэкляй пісьманосца і сустрэчу з ім(с.33-34).\n-Чаму пісьманосец груба папракае старую?\n-Што хаваецца за гэтай грубасцю?\n2)Вобраз суседскай Ульянкі (с.36-37).\n( Дзяўчына раіць Тэклі не мучыць сябе і змірыцца са стратай. На што старая пакутліва адгукаецца:”Ці ж можна забыцца?”)\n3) Суседзі, дачка Марыська, зяць (с.39, апошні абзац).\n(Яе суцяшалі суседзі, колькі разоў угаворвала Марыська, зяць запрашаў да сябе.)\nВывад: Але Тэкля ўсё не магла адцурацца хаціны, дзе нарадзіўся сын і якую яна ўпарта берагла для яго (с.40).\n!А яшчэ – раптам Васілёк вернецца, а яе няма дома, а хата – пустая!\nГрупа3.Пераказваюць успаміны Тэклі пра нараджэнне сына, яго школьныя поспехі, вучобу ў тэхнікуме. Спыніцца на сне Тэклі, пасля якога яна выпраўляецц ў дарогу, каб сустрэць сына. Заўважаецца, што маці пачынае разумець, ”што дарэмныя яе надзеі…”(с.45). (Звярнуць увагу на дзеясловы)\n(дэманструецца фотаздымак помніка)\n- Цяпер яе хвалюе адно : даведацца , дзе пахаваны яе сын?\n(Зачытваецца ці пераказваецца апошні эпізод апавядання)\n-Якімі новымі пачуццямі можна дапоўніць асацыятыўны ланцужок?\n(Чаканне, боль, нежаданне змірыцца са стратай, незваротнасць страты)\n- У спісе не было прозвішча яе сына, але было там нешта, што асабліва кранула маці…, гэта “ і іншыя”.\n-Каго мелі на ўвазе пад гэтым словам “і іншыя”?\n(Сярод усіх мемарыялаў, помнікаў і абеліскаў асаблівае месца належыць магіле Невядомага салдата.)\n-Як вы лічыце, чаму ўсе кіраўнікі дзяржаў, дэлегацыі прыносяць кветкі да магілы Невядомага салдата? Увогуле, чаму ва ўсім свеце такое стаўленне да гэтага помніка?\n(Таму што невядомых не павінна быць. Усе, хто аддалі жыццё за Радзіму, нечыя сыны, браты, бацькі. Іх імёнаў няма на абелісках, але яны засталіся ў людской удзячнай памяці.)\n-Таму толькі з мацярынскага сэрца праз 16 год пакутлівага чакання можа вырвацца страшнае пытанне:”Сыночак мой,дзе ж ты?”\nПадрыхтаваны вучань чытае верш Васіля Зуёнка ”З вайны сустрэлі мацяркі сыноў…”\n-Што збліжае верш і наш твор?\n-Чаму пісьменнікі, архітэктары ( і ўвогуле творцы мастацтва ) звярталіся і звяртаюцца да гэтай тэмы – гора бацькоў ад страты дзяцей на вайне?\n(Каб у чарговы раз паказаць, якая страшная і жахлівая з’ява – вайна. Гора не пакідае абыякавымі людзей. У жаночых пакутах – уся трагедыя і бесчалавечнасць вайны. Менавіта за гэта ненавідзеў вайну В.Быкаў:”Расказваю пра вайну, бо ненавіджу яе”.)\n-Ці абмінула гэта трагедыя ваш род?\n( Вучні на “таблічках памяці” запісваюць імёны сваякоў, што загінулі на вайне. Некалькі вучняў выходзяць да дошкі , называюць імёны загінуўшых і прымацоўваюць таблічку да сімвалічнага абеліска.)\nСтрашная,крывавая. Пакутлівая, добрая.\nЗабівае, знішчае, губіць. Перажывае, турбуецца, чакае.\nЗнішчае ўсё жывое . Вайна забрала ў яе сына.\nСмерць Пакутніца (маці)\n-Як вы разумееце сэнс назвы твора?\n-Які след у вашым сэрцы пакінула апавяданне ”Незагойная рана”?\nНапішыце сачыненне на тэму ”Сыночак мой, дзе ж ты?” або “Імя на абеліску”.


Валянцін Дубатоўка: 2017 – год падвойных пачуццяў - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСтаршыня Гарадзенскага абласнога аддзялення Саюзу беларускіх пісьменнікаў Валянцін Дубатоўка падводзіць вынікі 2017 года і лічыць, што гэты год – год падвойных пачуццяў. За гэты год некалькі вядомых літаратараў Гарадзеншчыны адышлі ў “нябесную” Беларусь.\n– Год быў значны для нашага саюзу. Ён як з добрымі падзеямі, так і дрэннымі. Калі казаць пра людзей, якія адышлі ад нас, то гэта, безумоўна, Ігар Жук – прафесар, сябра нашага саюзу, чалавек, які шмат зрабіў, шмат паклаў дзеля таго, каб нашае аддзяленне працавала належны чынам, многа рэдагаваў наш альманах, працаваў з матэрыяламі, з маладымі пісьменнікамі. Таму гэтая навіна для нас не вельмі добрая. Ад нас пайшоў Алесь Белакоз – гэта чалавек, які грунтаваў вакол сябе не толькі літаратараў, але і ўсіх нацыянальных патрыётаў як Панямоння, так і ўсёй Беларусі.\nСтаноўчымі падзеямі для гарадзенскага аддзялення Валянцін Дубатоўка лічыць павелічэнне колькасці сяброў арганізацыі, а таксама з’яўленне пляцоўкі, дзе вельмі часта адбываюцца сустрэчы з літаратарамі Гарадзеншчыны – Цэнтра гарадскога жыцця.