24 тур конкурсу «Пазнай Астравеччыну»\nГлавная→Новости→Новости→24 тур конкурсу «Пазнай Астравеччыну»\n24 тур конкурсу «Пазнай Астравеччыну»\n– Дзякуй вам за заданне! – з гэтымі словамі завітаў у рэдакцыю адзін з пастаянных удзельнікаў конкурсу «Пазнай Астравеччыну» Алег Драган. – Я, да свайго сораму, раней нічога не ведаў пра Здзіслава Здзіслававіча Шырынскага. А шукаючы адказ на заданне, пранікся перыпетыямі яго лёсу. Што гэта быў за чалавек! Вось каму трэба помнікі ставіць!\nНе проста адказалі, што на конкурсным фотаздымку фрагмент мемарыяльнай дошкі Здзіславу Шырынскаму на будынку СШ №2 Астраўца, а шмат расказалі пра яго – як свайго настаўніка фізкультуры Святлана Ромаш, пра калегу – Станіслаў Памецька, пра ветэрана і цудоўнага чалавека – Ванда Вайшнаровіч.\nТыя ж, каму не пашчасціла быць асабіста знаёмым са Здзіславам Здзіслававічам, знайшлі шмат звестак пра яго ў інтэрнэце і друку – і падзяліся імі з рэдакцыяй. Што ж, дзеля таго, каб жыхары Астравеччыны адкрывалі для сябе нязведаныя старонкі гісторыі роднага краю, мясціны і людзей, мы і задумвалі гэты конкурс.\nА Здзіслаў Шырынскі і сапраўды быў чалавекам-легендай, па біяграфіі якога можна пісаць раманы і здымаць кінафільмы. Бацька яго, шчыры бальшавік – саратнік Фелікса Дзяржынскага, ваяваў разам з Тухачэўскім. І раздзяліў лёс легендарнага камандарма: яго расстралялі падчас сталінскіх рэпрэсій. Сям’і пашанцавала: жонку з дзецьмі щсяго толькі выслалі з Масквы ў Казахстан.\nЗдзіслаў у ссылцы працаваў у МТС камбайнерам, токарам, малатабойцам, кавалём. Калі пачалася вайна, пісаў лісты Молатаву, Варашылаву, Сталіну з просьбай адправіць яго на фронт. У 1943 годзе яго просьбу задаволілі: адправілі на 3-месячныя курсы ў Разань, дзе набіралі маладых палякаў для будучай Арміі Людовай.\nПасля заканчэння курсаў ён атрымаў пагоны малодшага лейтэнанта і разам з сябрам Войцехам Ярузельскім, будучым міністрам абароны Польшчы, які пазней па просьбе Шырынскага шмат дапамагаў астравецкім вет эранам Войска Польскага, адправіўся на фронт камандзірам узвода роты штрафнікоў.\nЯк выжыў у той мясарубцы, калі гарэлі неба і зямля, стралялі спераду і ззаду – не разумеў і сам. Пасля адной разведкі боем з роты ў 800 чалавек жывымі засталося 20 – Шырынскі ў іх ліку. Ад кулі снайпера яго ўратавала люстэрка з крупаўскай сталі, якое ляжала ў кішэні гімнасцёркі.\nПасля трох раненняў і кантузіі дахаты ён вярнуўся інвалідам. Урачы параілі работу звязаную з фізкультурай – гэта Здзіславу Шырынскаму, які ў свой час баксіраваў у таварыстве «Працоўныя рэзервы», было даспадобы. Ён прыехаў у Астравец і, крыху папрацаваўшы інжынерам прамкамбіната, знайшоў сваё прызванне як школьны настаўнік фізкультуры і трэнер.\nМногіх вучняў ён прывёў да спартыўных вяршынь. Майстрамі спорту СССР сталі яго выхаванцы рэкардсменка свету сярод юніёраў па штурханні дыска Караліна Пятровіч і чэмпіён СССР 1954 года па бегу на 400 метраў Анатоль Шчасны, кандыдатамі ў майстры – Галіна Вішнеўская, чэмпіёнка Беларусі ў кіданні кап’я, Галін Субач, чэмпіёнка Беларусі па штурханні дыска, Казімір Дубіцкі, чэмпіён Беларусі ў штурханні молата, Яўген Янін, рэкардсмен ў шматбор’і сярод школьнікаў, Валерый Блахін, пераможца многіх міжнародных спаборніцтваў па дзясяцібор’і.\nЗдзіслаў Шырынскі быў не толькі вядомым трэнерам, але і выдаваў метадычныя брашуры па лёгкай атлетыцы, вазіў каманду Гродзенскай вобласці на рэспубліканскія спаборніцтвы, быў суддзёй міжнароднага лёгкаатлетычнага турніру паміж СССР і США. Яму прысвоены званні Заслужанага трэнера БССР, выдатніка асветы БССР.\nА мемарыяльная дошка, якую зрабіў вядомы беларускі скульптар Рычард Груша, – толькі невялікая даніна светлай памяці ветэрана і педагога.\nХоць Здзіслаў Шырынскі – асоба ў Астравекцім раёне і за яго межамі досыць вядомая, усё ж не ўсе нашы традыцыйныя ўдзельнікі змаглі справіцца з конкурсным заданнем.\nПа 2 балы ў гэтым туры атрымалі ўжо згаданыя Святлана Ромаш, Ванда Вайшаровіч і Станіслаў Памецька. Тры балы ў Марыны Кімсы – яна памылілася з адказам на пытанне «Дзе гэта?». Па 4 запісалі на рахунак Алег Драган, Жанна Волк-Леановіч, Ганна Мілашэвіч, Вікторыя Іванцэвіч, Алена Памецька.\nПа выніках 23 тура на першым месцы апынуўся Алег Драган, у якога 70 балаў, на другім – Марына Кімса з 69 баламі, на трэцім – Жанна Волк-Леановіч і Ганна Мілашэвіч – у іх па 60.\nДзе гэта. Што гэта?\nАдказы можна дасылаць у рэдакцыю па электроннай пошце ці паведамляць па тэлефонах 2-03-64, 7-08-44, +375-29-328-75-99 на працягу пяці дзён (з улікам выхадных і святочных) пасля выхаду газеты з конкурсным заданнем (да аўторка ўключна).


Сусветны дзень гемафіліі – міжнародная акцыя, якая праводзіцца штогадова 17 красавіка з 1989 года, па ініцыятыве Сусветнай арганізацыі аховы здароўя і Сусветнай федэрацыі гемафіліі.\nДата 17 красавіка была абрана не выпадкова і з'яўляецца данінай павагі стваральніку Сусветнай федэрацыі гемафіліі Фрэнку Шнайбелю, які нарадзіўся менавіта ў гэты дзень.\nСусветны дзень гемафіліі закліканы прыцягнуць увагу глабальнай супольнасці да праблем, з якімі штодня сутыкаюцца хворыя гемафіліяй, павялічыць дасведчанасць пра гэта захворванне і ўвагу да яго ў сучаснай рэальнасці. І кожны год Сусветны дзень гемафіліі праходзіць пад новым дэвізам, сёлета гэта «Адаптацыя да змен: падтрыманне догляду ў новым свеце». Пандэмія COVID-19 уносіць свае карэктывы ў працэсы жыцця, але падтрымка людзям, якія пакутуюць гэтым захворваннем, не спыняецца і будзе працягнута.\nГемафілія – гэта спадчыннае захворванне, абумоўленае прыроджаным дэфектам плазмавых фактараў згортвання, што прыводзіць да парушэння згусальнасці крыві, што пагражае крывацёкамі. Гемафілія – рэдкае спадчыннае захворванне крыві, якім па статыстыцы пакутуе прыкладна 1 чалавек з 10.000. Такія захворванні ставяцца да групы арфанных – цяжкіх хранічных захворванняў, што маюць, зазвычай, генетычную прыроду. Ген гемафіліі злучаны (сашчэплены) з полавымі хромосами (Х), гэта значыць кабеты з'яўляюцца носьбітам гена.\nДзякуючы намаганням Сусветнай арганізацыі аховы здароўя, Сусветнай федэрацыі гемафіліі, асацыяцыям хворых гемафіліяй, дзяржаўнай сістэме аховы здароўя, навукоўцаў і дактароў-адмыслоўцаў, дыягназ «гемафілія» даўно перастаў быць смяротным прысудам. Лячэнне гемафіліі ўлучае аднаўленне патэнцыялу патрэбнага звяна якая згортвае сістэмы, а комплексны падыход да дыягностыкі, прафілактыкі і лячэння дае магчымасць для падвышэння якасці жыцця і сацыяльнай актыўнасці.


Харэаграфія (2) Кіно (1) Візуальныя мастацтвы (7)\nТэатр (3) Музыка (2)\nПРАЕКТ ZBOR IN PROGRESS\nУ сярэдзіне кастрычніка ў галерэі сучаснага мастацтва «Ў» адкрыўся ўнікальны архіўны праект ZBOR In Progress, які аб’яднаў беларускіх мастакоў, што паўплывалі на арт-асяроддзе цягам трыццаці апошніх гадоў.\nЛёнік Тарасэвіч: «Мы шукаем, якім павінна быць мастацтва»\nНяшмат ёсць людзей, якіх пасля 60-ці клічуць «Лёнік». Няшмат сярод іх прафесараў выяўленчых мастацтваў Варшаўскай акадэміі (2011), лаўрэатаў прэстыжных прэмій «за важкі ўнёсак у класічны жывапіс і мастацтва ўвогуле» і «за адчуванне кантэксту часу і месца ў спалучэнні са сцверджаннем беларускай нацыянальнай ідэнтычнасці».\n«Прыватная археалогія» для ўсіх\n«ТОК» РЫГОРА СІТНІЦЫ Ў НАЦЫЯНАЛЬНЫМ МАСТАЦКІМ МУЗЕІ\nСЁЛЕТА РЫГОРУ СІТНІЦЫ СПОЎНІЛАСЯ 60 ГОД. ДА ЮБІЛЕЮ ПРЫМЕРКАВАНАЯ ВЫСТАВА Ў НАЦЫЯНАЛЬНЫМ МАСТАЦКІМ МУЗЕІ. РЭДКА, АЛЕ ЗДАРАЕЦЦА, ШТО ЛЮДЗІ ТВОРЧЫХ ПРАФЕСІЙ, МАЮЧЫ ПРАВА НА ЮБІЛЕЙНУЮ ПЕРСАНАЛІЮ, АД ТАКОГА ГОНАРУ АДМАЎЛЯЮЦЦА. БО ГАНАРЫЦЦА АСАБЛІВА НЯМА ЧЫМ. УЗРОСТ НІБЫТА ПАВАЖАНЫ, А ЯК АЗІРНЕШСЯ — ДЫК, ЯК КАЗАЛА АДНА МАЯ ЗНАЁМАЯ, ЗГАДАЦЬ ЁСЦЬ ШТО, АЛЕ ДЗЕЦЯМ НЯМА ЧАГО РАСКАЗАЦЬ. У ГЭТЫМ ІРАНІЧНЫМ ВЫСЛОЎІ АДЛЮСТРАВАНАЯ БАНАЛЬНАЯ РЭЧАІСНАСЦЬ: «ГАМБУРГСКІ РАХУНАК» НЕ ДЛЯ ЎСІХ.\nІдэі для сучаснай скульптуры\n«ФОРМАСТАЯННЕ» Ў МАГІЛЁВЕ\nФОРМА — ЦЕЛА СКУЛЬПТУРЫ, АБАЛОНКА ДЛЯ ІДЭІ, ДЛЯ СЭНСАЎ, УКЛАДЗЕНЫХ У ЯЕ АЎТАРАМ. ФОРМА, ЯКУЮ АДПУСЦІЎ АД СЯБЕ МАСТАК, ПАСТАЎЛЕНАЯ НА СТАНОК, БЫЦЦАМ ЗАМІРАЕ Ў ЧАКАННІ. ФОРМАРУХ, БЕГ, БАРАЦЬБА, ПАЛЁТ, ТАНЕЦ — УСЁ ГЭТА ПАЧЫНАЕЦЦА ТОЛЬКІ ТАДЫ, КАЛІ ГЛЯДАЧ ЗНАХОДЗІЦЬ У СКУЛЬПТУРЫ ВОДГУК СВАІМ ПАЧУЦЦЯМ, ДУМКАМ, ЖАДАННЯМ, КАЛІ ЁН КРАНАЕ ТУЮ НЯБАЧНУЮ СУБСТАНЦЫЮ, ЯКУЮ МЫ НАЗЫВАЕМ ІДЭЯЙ. ТАДЫ ПРАЦА Ў ПЭЎНАЙ МЕРЫ ПЕРАСТАЕ НАЛЕЖАЦЬ АЎТАРУ: ЗАЧАПІЎШЫ ПАЧУЦЦІ, ЯНА СТАНОВІЦЦА ЧАСТКАЙ ГЛЕДАЧА, ЯГО ДОСВЕДУ...\nПерастварыць прастору наноў\nЖЫВАПІС, ГРАФІКА, АНІМАЦЫЯ ДЗМІТРЫЯ СУРЫНОВІЧА\nУСЕ ЗАЛЫ НАЦЫЯНАЛЬНАГА ЦЭНТРА СУЧАСНЫХ МАСТАЦТВАЎ (БУДЫНКА НА ПРАСПЕКЦЕ НЕЗАЛЕЖНАСЦІ) ЗАНЯЛІ ПРАЦЫ АДНАГО ТВОРЦЫ — ДЗМІТРЫЯ СУРЫНОВІЧА. ПРАДСТАЎЛЕНЫ ЁН ТУТ БЫЎ У ТРОХ ІПАСТАСЯХ: ЯК МАСТАК-АНІМАТАР, ЯК ЖЫВАПІСЕЦ І ЯК АКВАРЭЛІСТ. УСЯГО ПАКАЗАЛІ КАЛЯ 70-ЦІ РАБОТ, ВЫКАНАНЫХ НА ПРАЦЯГУ 1990 — 2000-Х. КУРАТАРКА ВЫСТАВЫ — ІРЫНА СКВАРЦОВА.\n«СВАЁ ЦЕЛА» ВІЯЛЕТЫ БУБЕЛIТЭ Ў НЦСМ\nПраект Віялеты Бубелiтэ вяртае нас да пошуку сячэння: як у геаметрыі, аўтар канстатуе выяву, утвораную ў вынiку разрэзу фігуры плоскасцю.\nЖЫЦЦЁВЫЯ І ТВОРЧЫЯ МАРАФОНЫ МІХАІЛА КАЗІНЦА\nПАМЯЦІ ІГАРА ЛУЧАНКА\nПраз смугу часу\nМеркаванні, якія давялося пачуць пасля прэм’еры, адлюстравалі ўсю гаму эмоцый — ад пагарды і з’едлівых заўваг тутэйшых эстэтаў да шчырых і захопленых водгукаў больш спагадлівых гледачоў.\nСіняя качка падстрэленых надзей\n«ПАЛЯВАННЕ НА СЯБЕ» ПАВОДЛЕ АЛЯКСАНДРА ВАМПІЛАВА Ў РЭСПУБЛІКАНСКІМ ТЭАТРЫ БЕЛАРУСКАЙ ДРАМАТУРГІІ\nСпадар Жыркоў прапанаваў свой варыянт п’есы Аляксандра Вампілава, скандальнай за савецкім часам. Нездарма на афішу вынеслі ўдакладненне «паводле»: рэжысёр моцна перарабіў тэкставую падставу, скараціў сцэны і сюжэтныя павароткі (прынамсі, знікла тэма самагубства Зілава), дадаў кавалкі ад сябе, бальшыню — з гэгамі ды мемамі. Абвясціўшы пра «не камедыю», Жыркоў значна абвастрыў камічны складнік падзей, дамогшыся гамерычнага рогату залы.\nСвежая кроў для вартай ідэі\nСёлетнім лістападам восьмы раз ладзіўся ва Украіне міжнародны рэжысёрскі конкурс-лабараторыя «Адчыненыя дзверы».\nУрокі палітычнай геаграфіі\nVIII МІЖНАРОДНЫ ФОРУМ «ТЭАРТ»\n«ТЭАРТ» ЛАДЗІЎСЯ СЁЛЕТА ПАД ДЭВІЗАМ «РАЗГЕРМЕТЫЗАЦЫЯ».


Часопіс "НАША ВЕРА" :: 4(66)/2013 :: РАЙХМУТ ФОН АДОХТ\nАдам Готлоб Эленшлегер (1779–1850) — драматург, паэт і празаік перыяду рамантызму — «залатога веку» дацкай літаратуры. Пры жыцці папулярнага літаратара называлі «найвядомейшым датчанінам Еўропы». Аўтар лірычнай паэзіі, літаратурных апрацовак скандынаўскіх хронік і сагаў, п’есаў і апавяданняў. Адыграў надзвычай станоўчую ролю ў фармаванні літаратурнай дацкай мовы і ў нацыянальна-культурным Адраджэнні свайго народа.\nУ 1571 годзе ў Кёльне жыў багаты бургамістр. Пасля некалькіх гадоў шчаслівага сямейнага жыцця ягоная жонка Райхмут раптам цяжка захварэла і памерла. Муж быў у адчаі.\nВядома, што Кёльн — гэта горад, які сваёй набожнасцю можа параўнацца з Рымам. Таму яго і называлі ў Сярэднявеччы Roma germanica1, або civita sancta2. І ў пазнейшыя часы Кёльн богабаязнасцю сваіх жыхароў, здавалася, імкнуўся залагодзіць сваю віну — бо ён быў радзімай гнюснай Агрыпіны. Там мала каго можна было сустрэць, акрамя манахаў ды студэнтаў, якія спявалі за міласціну пад кожнымі дзвярыма. І цяпер яшчэ ў Кёльне ўвесь час гудуць званы, а касцёлаў і капліцаў у гэтым горадзе столькі, колькі дзён у годзе.\nНайвыдатнейшы з кёльнскіх храмаў — катэдра святога Пятра, адзін з найцудоўнейшых помнікаў дойлідства ўсёй Германіі. Аднак ён не мае той завершанасці, якую задумаў дойлід. Скляпенні былі пабудаваны тут толькі над хорамі. У кёльнскім саборы, які трошкі большы ў даўжыню за страсбургскі сабор, стаяць у чатыры шэрагі магутныя слупы. Галоўны алтар быў выразаны з цэльнай глыбы чорнага мармура, якую прывезлі ў Кёльн па Рэйне з Намюра-на-Маасе. У скарбніцы тут паказваюць посах са слановай косці, які, паводле падання, належаў апосталу Пятру. У адной з капліц стаіць пазалочаная, упрыгожаная каштоўнымі камянямі сярэбраная ра́ка з рэліквіямі Трох Каралёў. Праз невялікую адтуліну ў веку бачны іхнія чарапы. Кажуць, што два белых — Каспараў і Балтазараў, а чорны паміж імі — Мельхіёраў. Лёгка зразумець, што гэтыя цудоўныя, велічныя старажытныя святыні павінны былі моцна ўражваць католікаў. А тры чарапы, сярэбраная ра́ка і каштоўныя камяні прымушалі іх паверыць у тое, што гэта сапраўдныя рэліквіі, гэтаксама, як погляд гісторыка, звернуты ў мінуўшчыну, пераконвае нас у адваротным.\nМенавіта ў гэтым саборы была пахавана Райхмут фон Адохт. Той час вызначаўся хутчэй схільнасцю да пышнасці, чымсьці добрым густам. Таму было зусім натуральна, што яе ўбралі, як нявесту, у стракаты шоўк, надзелі на галаву нябожчыцы вытанчаную карону, а на пальцы яе бледных рук — каштоўныя пярсцёнкі.\nПаклалі Райхмут у труну з маленькімі зашклёнымі акенцамі і паставілі яе ў невялічкую капліцу ў сутарэнні пад самымі хорамі. Там ужо ляжалі яе продкі. Яна сама пры жыцці наведвала іх падчас набажэнства і з глыбокай пашанай і страхам глядзела праз акенцы на карычневыя муміі, мёртвыя чарапы якіх рэзка кантраставалі з золатам і каштоўнымі камянямі, на свой спосаб дэманструючы розніцу паміж марным і вечным. У тыя часы нябожчыкаў ужо не бальзамавалі. Капліца была перапоўнена, і пасля пахавання Райхмут вырашылі больш там нікога не хаваць. І вось яна ляжала ў склепе, нібы на ложку смерці, толькі ў пышным строі.\nДобры Адохт, муж Райхмут, цяжкім крокам суправаджаў труну жонкі да месца яе апошняга спачыну. На вежы вялікі звон вагой у больш за 20 тонаў напаўняў смутным гулам вялікі горад. Богабаязныя манахі адслужылі пры свечках задушную Імшу паводле старажытных пергаментных фаліянтаў, што ляжалі на пюпітрах. Яны спявалі і кадзілі ладан. Сваякі Райхмут таксама ўсе былі на пахаванні. Яны трымалі ў руках крапільніцы і пад гукі спеваў акраплялі нябожчыцу свянцонаю вадою. А тая ляжала ў абдымках смерці — бледная і нерухомая.\nАгромністы гадзіннік, які заводзілі толькі раз на год і які паказваў не толькі час удзень і ўначы, але таксама і рух нябесных свяцілаў, здавалася, быў адзіным, што жыло ў маўклівым саборы. Ягонае манатоннае цік-так гучала над маўклівымі надмагіллямі, над тварамі святых на старажытных карцінах.\nНа двары бушавала навальніца, калі познім лістападаўскім надвячоркам Пэтэр Больт, памочнік магільшчыка сабора святога Пятра, пайшоў дадому пасля пышнага пахавання. Ён быў чалавек бедны, тры гады таму пабраўся шлюбам, а праз год пасля вяселля жонка падарыла яму дачку. Цяпер яна таксама павінна была нарадзіць. З цяжкім сэрцам ён вяртаўся з сабора ў свой лядашчы дом. Халодны і сыры, ягоны дамок стаяў на беразе рэчкі. Адкрыты бурам, ён першым сустракаў восеньскую навалу. Пэтэр хацеў увайсці да жонкі, але маленькая Марыя, якая самотна сядзела ў пярэднім пакоі на лаве і гулялася з лялькай, устала перад ім.\n— Татуля,— пралепятала яна,— не хадзі туды! Прыляцеў бусел і прынёс Марыі маленькага браціка! А матуля захварэла і ляжыць у ложку!\nТут да Пэтэра выйшла ягоная швагерка з крэпенькім нованароджаным на руках. А тым часам жонцы станавілася ўсё горш, і трэба было грошай, грошай значна большых, чымсьці меў Больт. Пільная патрэба прымусіла яго бегчы да яўрэя Ісака, які апошнім часам часта пазычаў яму невялікія сумы пад надзейны заклад. На гэты раз Пэтэр не меў нічога, каб закласці, і ён спадзяваўся толькі на міласэрнасць Ісака. Аднак на гэты якар паратунку не было спадзявання! Больт нясмела пастукаўся ў дзверы ліхвяра. Ісак цярпліва выслухаў ягоныя балючыя просьбы ўперамешку са слязьмі. А калі Пэтэр скончыў, ён спакойна сказаў, што дзеля нованароджанага ён нічога пазычыць не можа, а слёзы і енкі — гэта ненадзейны заклад, і ніводзін чалавек справы не можа пагадзіцца на такое. Няшчасны, разгублены, у поўнай роспачы, ледзь трымаючыся на нагах, Больт пайшоў назад дахаты. Што рабіць? Пэтэр не аднойчы ўжо звяртаўся да багатых прэлатаў і жывіўся ў іх мізэрнай міласцінай. Ісці да іх ізноў ён не хацеў.\nМіж тым настала ноч. У апраметнай цемры на саборную плошчу халоднымі мокрымі камякамі коса падаў снег. У Больта было цяжка на душы, і ён, апантаны думкамі аб сваім няшчасці, заплутаў на плошчы, па якой раней столькі хадзіў. І нечакана для самаго сябе ён апынуўся прама каля галоўнага партала сабора. Гадзіннік прабіў тры разы, што азначала тры чвэрці на дванаццатую. І тут у галаве Больта прамільгнула нечаканая думка. Раптам ён убачыў, як ягоная дачушка Марыя гуляецца з лялькай, убачыў хворую жонку з нованароджаным ля ссохлых грудзей. А потым ён уявіў мёртвую Райхмут у труне са шклянымі акенцамі, з дыямэнтамі на мёртвых пальцах. «Навошта яны ёй? — падумаў ён. — Вось быў бы цудоўны заклад для Ісака! Няўжо гэта грэх — абрабаваць нябожчыцу дзеля выратавання жывых?»\nУсхваляваны гэтымі думкамі, ён пабег дахаты. Пасля таго, як па дарозе Больт сто разоў абдумваў усё зноў і зноў, усмешка адчаю на вуснах жонкі прымусіла яго прыняць канчатковае рашэнне. Ён запаліў ліхтар, паклаў у кішэню вялікую звязку ключоў і выбег з хаты.\nПа дарозе яму раптам падалося, што пад нагамі ў яго дрыжыць зямля. Аднак сама думка пра тое, што дома цяпер яшчэ горш, чым тут, штурхала яго наперад. Ён суцяшаў сябе тым, што з-за непагадзі на вуліцах не было ніводнага чалавека і, такім чынам, ніхто не мог сачыць за ім. Спыніўшыся на імгненне перад дзвярыма сабора, ён наважыўся і ўставіў ключ у стары замок, прывычна павярнуў яго. І вось, зачыніўшы за сабой дзверы, ён ужо стаіць у саборы сам!\nЯк калацілася ягонае сэрца, пакуль ён крочыў па доўгай бясконцай наве сабора. Ягоная рука, якая трымала ліхтар, так страшна трымцела, што ён кожнае імгненне баяўся, як бы не згасла свечка. Яму здавалася, што нашмараваныя да бляску херубімы на спінках дубовых лаваў спрабавалі ўтрымаць яго крыламі за крысо плашча. Аднойчы яму распавядалі пра чалавека, які, каб даказаць сваю смеласць, увайшоў уначы ў касцёл. У знак тога, што ён там быў, той утыкнуў нож у века труны! Але неасцярожна прыбіў нажом таксама і крысо свайго плашча. Нож моцна трымаў яго, і той чалавек памёр на месцы з перапуду. «Ты мусіш пераадолець свой страх, — пераконваў сябе Больт, — усё гэта ты сам прыдумаў. Гэта кроў твая ўдарае табе ў голаў, падманвае і палохае цябе. Сотні разоў ты быў тут уначы, і нічога з табой не здарылася».\nАле як ён ні ўгаворваў самога сябе, гэта не надавала яму смеласці. Яму здавалася, што ягоныя вусны бязгучна паўтараюць тое, што ён думаў, хаця свае думкі ён не насмеліўся б выказваць услых!\nШтораз, праходзячы паўз чарговую алтарную карціну і асвятляючы яе ліхтаром, Пэтэр бачыў, нібы ў пакорлівых тварах святых тоіцца нейкая пагроза. На адной з карцін было паказана пакаранне смерцю апостала Пятра. Святы вісеў на крыжы дагары нагамі, а ягоныя серабрыста-шэрыя валасы рассыпаліся па зямлі. У гэты момант Больту падалося, нібыта ківач гадзінніка пачаў гучней, чым звычайна, адбіваць хвіліны. Ён адхінуўся назад. «Пане! — падумаў ён. — Які ж я вялікі грэшнік! Апостал Пётр пакорліва памёр пакутлівай смерцю за Езуса Хрыста, а я здраджваю Яму!»\nТут за мурамі сабора праспяваў першы певень, і Больт прыгадаў, як апостал Пётр ад першых да другіх пеўняў паспеў тройчы адрачыся ад Збаўцы. «Ён жа таксама быў толькі чалавекам, — падумаў Больт, — хаця ў яго і не было ані жонкі Ёганны, ані малой Марыі, ані нованароджанага, пра якога трэба дбаць».\nГэтая думка надала Больту смеласці. Ён рашуча прайшоў паўз галоўны алтар, адчыніў агароджу хораў, сышоў па прыступках уніз, прайшоў паўз доўгі вузкі падземны ход, паабапал якога бачна было надмагільныя пліты, і расчыніў дзверцу капліцы, дзе ляжала Райхмут. І вось ён ужо стаіць каля яе труны. Змярцвела-бледная ляжала яна ў склепе, дзе, як яму падалося, ужо адчуваўся трупны пах. Карона ў яе валасах, пярсцёнкі на пальцах загадкава мігцелі пад слабым святлом ліхтара.\nТолькі ён хацеў прыўзняць крышку века, як тут жа жахнуўся. Яму падалося, што выраз твару нябожчыцы змяніўся. «Калі б я меў больш часу, — падумаў ён, — то лепш узяў бы што-небудзь з іншых трунаў. Час ужо сцёр усе чалавечыя рысы на чарапах гэтых мумій. Прывозяць жа муміі з Егіпта і не пакутуюць на дакоры сумлення! Даўніна знішчыла ўсе правы смерці і ледзь не ўсю годнасць мёртвых. Але тыя, што спачываюць тут, былі хрысціянамі. Самі егіпцяне свята шанавалі свае грабніцы. А адкрываюць іх і рабуюць чужынцы, нашчадкі чужога народу».\nБольт не хацеў заставацца доўга ў гэтым страшным месцы і пачаў дзейнічаць больш рашуча. Пэтэр вырашыў, што труну Райхмут узламаць лягчэй за ўсё. Ён паспрабаваў выкарыстаць лом. Але гэта аказалася зусім не так проста. Зашклёныя акенцы ў веку былі надта малыя, а да таго ж закратаваныя стальным дротам. Ён мусіў ламаць дошкі, і калі яны затрашчалі, па твары Больта пакаціўся халодны пот. Трэск дошак пераконваў яго яшчэ больш, што ён сапраўдны касцёльны злодзей. Спачатку Больт баяўся толькі таго, што атачала яго ў саборы, а цяпер ён пачаў баяцца самога сябе. Ён, безумоўна, не здолеў бы здзейсніць свой намер, калі б века нечакана не адскочыла — ён выпадкова націснуў на нейкую спружыну. Пэтэр імкліва азірнуўся, нібы жадаючы ўбачыць, хто стаіць у яго за плячыма і сочыць за ім. Не ўбачыўшы нікога, ён укленчыў, узняў рукі да неба і, уздыхаючы, прашаптаў:\n— Святая нябожчыца! Прабач мне! Табе ўжо не патрэбная ўся гэта раскоша! А адзін каменьчык з твайго пярсцёнка зможа ашчаслівіць цэлую сям’ю беднякоў — жывых людзей.\nЯму падалося, што ад гэтых словаў твар нябожчыцы нібыта крыху змякчыўся. Тады ён смела схапіў яе за руку і хацеў сцягнуць з пальца пярсцёнак. Але хто апіша ягоны жах, калі мёртвая, моцна схапіўшы вільготнымі пальцамі ягонае запясце, з усяе сілы сціснула руку Больта. З немым крыкам ён вырваўся з яе рук і, нават не захапіўшы з сабой ліхтара, кінуўся наўцёкі. Страх дапаможа яму знайсці дарогу і ў цемры! Нібыта заяц, ляцеў Пэтэр праз падземны ход, паўз капліцы, праз хоры і, безумоўна, удала выбраўся б з сабора на плошчу, калі б, спяшаючыся, не забыўся на вялізны, так званы Д’яблаў, камень, што ляжаў пасярод сабора. Людзі верылі ў забабон, што нібыта сам д’ябал скінуў яго ўніз, прабіўшы скляпенні. Але праўда толькі ў тым, што камень упаў зверху, і ў саборы дагэтуль паказваюць пралом у даху, адкуль ён зваліўся.\nВось на гэты камень і наляцеў няшчасны Больт, якраз калі гадзіннік на высокай вежы хрыпла прабіў свае дванаццаць глухіх удараў. Пэтэр страціў прытомнасць і ўпаў на падлогу. Калі ён ачуняў і ўбачыў, што нікога побач няма, а, значыць, за ім ніхто не гоніцца, у яго нібыта выраслі крылы. Ён выскачыў з сабора, прабег цераз плошчу і кінуўся проста да дома бургамістра. Ён нічога не адчуваў, ні пра што не думаў, акрамя свайго страшнага граху, і лічыў, што пазбегнуць помсты нябожчыцы можна толькі прызнаўшыся ў сваім злачынстве яе мужу.\nЁн мусіў доўга стукаць у браму, перш чым яму адчынілі. Усе ў доме спалі першым сном, і толькі бедны Адохт яшчэ сядзеў на той кушэтцы, дзе ён некалі сядзеў са сваёй каханай Райхмут. Яе партрэт вісеў у ценю на сцяне, і засмучаны Адохт, абапершыся шчакой на далонь, не зводзіў з яго вачэй. Больт зноў пастукаў у браму, і гэта ўрэшце абудзіла Адохта ад гаротных думак. Ён выпрастаўся і, расчыніўшы акенца, спытаў:\n— Ах, вяльможны пане бургамістр, гэта я! — прагучала яму ў адказ.\n— Хто гэта — я?\n— Я, Пэтэр Больт, памочнік магільшчыка сабора святога Пятра. Маю да вас надзвычай важную справу, пане бургамістр!\nНатуральная хада думак — Райхмут, яе магіла, сабор, дзе яна пахавана, і таямнічая справа надзвычайнай важнасці, пра якую яму збіраўся распавесці Больт, — прымусіла Адохта паспяшацца насустрач Пэтэру. Ён узяў падсвечнік, хутка спусціўся ўніз і сам адчыніў дзверы Больту.\n— Што вы хочаце мне паведаміць?! — гукнуў ён.\nНе паспеўшы зачыніць за сабой дзверы, Больт кінуўся ў ногі Адохту і шчыра ва ўсім прызнаўся. Адохт слухаў яго з вялікім здзіўленнем. Ягоны гнеў быў змешаны са спачуваннем. А калі магільшчык скончыў свой расповед, бургамістр загадаў Больту маўчаць пра гэтую справу, каб не наклікаць на сабе яшчэ большае няшчасце. Адохт адразу вырашыў накіравацца разам з магільшчыкам у сабор і разабрацца на месцы, што здарылася. Аднак Пэтэр рашуча адмовіўся суправаджаць яго.\n— Лепш адвядзіце мяне проста на эшафот, — сказаў ён, — каб мне наступны раз не карцела грашыць і трывожыць мёртвых.\nАдохт між тым не даваў сабе рады і з нецярплівасцю жадаў хутчэй апынуцца ў саборы. Іскра надзеі ўспыхнула ў ягоным сэрцы. Аднак яго кранулі гора і адчай Больта.\nТой трымцеў ад страху, калі расказваў бургамістру пра тое, што ягоная жонка нарадзіла хлопчыка, і пра ўсю сваю нэндзу. Твар Пэтэра быў такі смяротна спалатнелы, вочы поўніліся такім адчаем, што ён сам быў падобны да магільнай здані. Бургамістр загадаў Больту ўзяць сябе ў рукі і ані слова не казаць нікому пра тое, што здарылася. А грошы Адохта — некалькі бліскучых талераў — на першы час пазбавяць яго ад бяды. Бургамістр пераканаў Больта пайсці дахаты і паклапаціцца пра жонку. Потым Адохт паклікаў свайго старога слугу.\n— Ты баішся мёртвых, Ганс? — спытаў ён.\n— Не, вяльможны пане бургамістр, — адказаў той. — Заўсёды лепш мець справу з імі, чымсьці з жывымі. Тыя значна больш небяспечныя.\n— Ну а, напрыклад, ты не пабаяўся б уначы пайсці ў сабор?\n— Калі паводле абавязку службы, то не пабаяўся б. А проста з цікаўнасці — ніколі б не пайшоў. Нельга кпіць з таго, што трэба шанаваць.\n— А ты верыш у прывіды, Ганс?\n— Так, веру, пане бургамістр.\n— І баішся іх?\n— Не, не баюся. Я трымаюся Пана Бога і ведаю, што і Ён плаціць мне тым жа, а Ён наймагутнейшы за ўсіх.\n— Пойдзеш са мной у сабор, Ганс? Я сасніў дзіўны сон пра маю жонку-нябожчыцу. Нібыта яна паклікала мяне праз усю плошчу з акенца саборнай званіцы.\n— А-а, тут быў Пэтэр Больт і наплёў вам усякай лухты. Вось вы і спадзяецеся… Гэтым магільшчыкам штораз здані здаюцца…\n— Запалі ліхтар, Ганс. Маўчы і хадзі за мной! Я загадваю табе!\n— Ну, калі вы загадваеце, вяльможны пане бургамістр, я падпарадкоўваюся вашай волі. Вы для мяне гаспадар і ўлада.\nІ Ганс, не пярэчачы, запаліў ліхтар і пайшоў за сваім панам.\nАдохт таропка ўвайшоў у сабор. Аднак Ганс, які меўся ісці спераду і асвятляць дарогу ліхтаром, увесь час затрымліваў яго сваімі разважаннямі, таму бургамістр мусіў запаволіць крок. Каля ўвахода Ганс асвятліў залатыя жэзлы над дзвярыма. Штогод іх станавілася больш, каб людзі ведалі, колькі гадоў уладарыць цяперашні курфюрст.\n— Добра прыдумана, вяльможны пане бургамістр, — сказаў Ганс, — варта толькі падлічыць гэтыя жэзлы, і адразу ясна, колькі гадоў кіруе намі, грэшнымі, яснавяльможны пан курфюрст.\nПотым Гансу закарцела асвятліць ліхтаром прыгожыя медныя і алебастравыя надмагіллі. Потым ён прасіў гаспадара растлумачыць яму розныя надпісы. Адным словам, ён паводзіў сабе, як замежны падарожнік, які рады нагодзе агледзець выдатныя помнікі сабора, хаця ўсе шэсцьдзясят чытыры гады свайго жыцця Ганс правёў тут, у горадзе Кёльне, і за гэты час бываў у саборы па некалькі разоў на тыдзень.\nАдохт ведаў, што падганяць яго бессэнсоўна і што гэтым ён не дасць рады. І ён цярпеў выбрыкі свайго старога сябра і слугі. Ён спрабаваў толькі як мага карацей адказваць на ягоныя пытанні. Так паціху яны падышлі да галоўнага алтара. Але тут Ганс раптам спыніўся, і ніякімі сіламі было немагчыма скрануць яго з месца.\n— Паспяшаемся! — гукнуў Адохт, які ўжо пачаў нецярплівіцца. Сэрца ягонае закалацілася мацней ад трывожнага чакання.\n— Няхай абароняць нас святыя анёлы Боскія! — прамармытаў Ганс, ляскочучы зубамі, затрымцеў і пачаў перабіраць ружанец, што вісеў у яго на пасе.\n— Што з табой? — крыкнуў Адохт.\n— А хіба вы не бачыце, хто там сядзіць, пане бургамістр?\n— Божа, не пакінь мяне, там каля алтара сядзіць нябожчыца-гаспадыня ў доўгай чорнай сукні і п’е з сярэбранага келіха.\nІ Ганс накіраваў прамяні свайго ліхтара проста на прывід!\nТак, сапраўды гэта была Райхмут.\nБледная, у доўгім чорным строі, яна сядзела, падносячы сваёй худой рукой сярэбраны келіх да вуснаў. Тут нават Адохт забыўся на мужнасць.\n— Райхмут! — гукнуў ён. — Заклінаю цябе ў імя Бога, адкажы: ты гэта ці гэта твой цень?\n— Ах, — пачуўся слабы голас, — гэта я! Вы пахавалі мяне зажыва! Я ледзь не задыхнулася. Але гэтыя кроплі касцёльнага віна надалі мне сілы і зноў вярнулі да жыцця! Падыміся ж да мяне, мой даражэнькі Адохт! Я не мёртвая, я проста вельмі аслабла, і калі ты не паклапоцішся пра мяне, я і сапраўды скора памру.\nТут Адохт паспяшаўся падняцца да алтара і схапіў у абдымкі сваю каханую, вернутую яму жонку.\nПасля таго як Больт уцёк, Райхмут, якая абудзілася ў труне ад летаргічнага сну, перажыла некалькі жудасных хвілінаў. Яшчэ не зусім ачуняўшы, яна неасцярожным рухам рукі перакуліла ліхтар, пакінуты Больтам на веку труны, і свечка згасла. Райхмут расплюшчыла вочы і не магла зразумець, дзе гэта яна. Пачала мацаць вакол сябе рукамі і зразумела, што замест цёплай коўдры яна ахутана ў тонкі шоўк. Схапіўшыся рукой за голаў, яна намацала залатыя ўпрыгожванні. Райхмут не давала рады. Вакол была апраметная цемра. Адсунуўшы руку далей, яна зразумела, што знаходзіцца ў нейкай цеснай скрыні. Раптам снежныя хмары разарваліся і ясны месяц зазірнуў якраз у адзінае акенца, што было ў скляпеннях сутарэння. І Райхмут з жахам убачыла, дзе гэта яна. Яна ўскочыла, і ў склепе адгукнуліся яе страшныя крыкі. Яна ясна ўявіла сабе: яе пахавалі зажыва… яна памірае ад голаду і смагі… апошнія жудасныя гадзіны жыцця сярод страшных трупаў — і ўсе гэтыя карціны ўсталі перад ёю. Дзверцы капліцы былі зачынены — напалоханы Больт захлопнуў іх за сабой. Райхмут ведала, што нават на хорах ніхто не пачуе яе крыкаў. Акенца знаходзілася высока ў скляпеннях і глядзела яно на бязлюднае месца, дзе ніхто не хадзіў. Магчыма, што на працягу некалькіх дзён ніхто не спусціцца ўніз, і за гэты час яна знясіліцца і памрэ ад голаду. Заламваючы рукі, Райхмут з жахам углядалася то ў серабрыста-белыя алавяныя труны, то ў чорныя закураныя сцены. Тут, на гэтых чорных сценах, яна, нібыта на аркушах паперы, накрэмзае пазногцямі гісторыю сваіх перадсмяротных пакутаў. І гэта будзе адзіным заняткам, які крыху ўлагодзіць яе пакуты і зойме ў жудасны апошні момант. На яе твары адбіўся адчай. Яна пачала стыць ад сцюжы і страху. Каб выратавацца, Райхмут пачала шукаць нешта, каб ахінуцца. Яе позірк патрапіў на чорны саван, што ляжаў на насілках, дзе раней стаяла труна. Яна і захінулася ў гэты саван. Здавалася, чорная матэрыя сагрэла яе, з’явіліся новыя сілы. Ясны месяц свяціў у акенца. Захутаная ў чорны саван, яна ўкленчыла перад акенцам і гукнула:\n— Найсвяцейшая Маці Божая Марыя! Ты, што стаіш там, наверсе, у саборы над алтаром. Я не магу цяпер укленчыць перад Тваёй выявай! Але твар Твой лагодны і ззяе, нібыта гэты месяц! Мне здаецца, нібыта гэта Ты глядзіш на мяне зверху, з нябёсаў! Святая Мадонна, выратуй мяне, вызвалі адсюль!\nПамаліўшыся, яна падышла да дзвярэй і пачала з апошніх высілкаў паварочваць заіржавелую ручку. Хто апіша яе радасць, калі дзверы расчыніліся! Ды яны і не былі зачыненыя! Таропкім крокам Райхмут выйшла з капліцы і пашыбавала далей. Але здолела дабрацца толькі да галоўнага алтара. Яна адчула, як яе ногі стынуць і падкошваюцца ад слабасці, і напалохалася, што зноў можа страціць прытомнасць. На шчасце, яна ўспомніла, што святар звычайна захоўваў за алтаром бутлю, у якой прыносіў віно для Трапезы Божай. З цяжкасцю яна прабралася туды, адкаркавала бутлю і знайшла ў ёй роўна столькі віна, колькі было трэба дзеля аднаўлення сілаў. Ніхто яшчэ з такой богабаязнасцю і верай не прымаў, як яна, святое Прычасце. Райхмут адчула, што ў яе жылах зноў струменіцца кроў, што да яе вяртаецца жыццё. І тут яна ўбачыла свайго мужа. Толькі на імгненне ён адхінуўся ў жаху ад дзіўнай здані, але хутка даў рады і скора ўжо трымаў у абдымках каханую жонку.\nЗ надзвычайнай асцярожнасцю Адохт прынёс Райхмут дадому. Яму няцяжка было схаваць, якім чынам ён здолеў выратаваць жонку. І наколькі вялікай была радасць бургамістра, калі на наступны дзень лекар запэўніў яго, што небяспечны крызіс прамінуў і жыццю Райхмут не пагражае небяспека. Ён больш не мог гневацца на няшчаснага Больта, якога штурхнулі на злачынства такія жаласлівыя матывы. Але Больт быў сам сабе яшчэ больш строгім суддзёй, чымсьці бургамістр. Ён адмовіўся ад сваёй сціплай пасады, таму што не хацеў больш бываць у касцёле так часта, як таго патрабуюць абавязкі. Яшчэ менш ён хацеў заставацца там увечары. Райхмут паклапацілася аб ягонай жонцы, Адохт — аб ім. Сужэнцы сталі хроснымі бацькамі нованароджанага сына магільшчыка. Свяшчэнныя пачуцці перапаўнялі іх душы ў той святочны сонечны дзень, калі праз два тыдні пасля свайго цудоўнага выратавання Райхмут, трымаючы на руках нованароджанае дзіця, стала ягонай хроснай маці. Іграў арган, лавы былі ўпрыгожаныя зялёнымі яловымі галінамі, ліставым золатам і срэбрам, а сабор быў поўны вернікаў. Шчаслівае сужэнства ад усяго сэрца дзячыла Провіду і паклялося заўсёды клапаціцца аб малым хлопчыку. Бо тое, што ён нарадзіўся ў галечы, было адзіным, што не дазволіла Райхмут памерці жудаснай смерцю. Вось так і атрымалася, што жалобнае пахаванне змянілася вясёлымі хрэсьбінамі, якія суправаджаліся барабанным боем, звонам літаўраў і галасамі трубаў. А багач Адохт не шкадаваў у гэты дзень свайго старога рэйнскага віна. Ён загадаў выкаціць вялікую бочку на радасць натоўпу, які піў за здароўе яго і ягонай жонкі, весела гукаючы на ўсю плошчу.\nГерманскі Рым (лацінск.)\nСвяты горад (лацінск.)\nПераклаў з дацкай мовы Валеры Буйвал.\nПаводле: Adam Gottlob Oelenschlдger. Skrifter i udvalg. Kшbenhavn, 1958.


Амбудсмен высока ацэньвае Камісію за прагрэс у галіне празрыстасці перамоваў па TTIP - Reporter EU\nЕўрапейскі амбудсмен Эмілі О'Райлі вітае апошнія крокі, зробленыя Еўрапейскай камісіяй для павышэння празрыстасці бягучых перамоваў аб Трансатлантычным гандлёвым і інвестыцыйным партнёрстве (TTIP).\nУ адказ на запыт на ўласную ініцыятыву, Камісія абапіраецца на больш актыўны падыход да публікацыі дакументаў TTIP. Ён заявіў, што яго спіс, які будзе апублікаваны ў бліжэйшы час, спіс дакументаў TTIP будзе ўсёабдымным і заявіў, што ён па-ранейшаму імкнецца пераканаць Злучаныя Штаты ў неабходнасці большай празрыстасці ў гэтых гандлёвых перамовах.\nЭмілі О'Райлі пракаментавала: "Камісія пазітыўна ўзаемадзейнічала з амбудсмэнам для павышэння празрыстасці перамоваў па пытаннях TTIP. У бліжэйшыя месяцы можна зрабіць яшчэ больш для павышэння інфармаванасці грамадства пра змест і наступствы TTIP - і асабліва ў кансалідаваных тэкстах пазіцый ЕС і ЗША набліжаецца да канчатковай канчатковай распрацоўкі - я задаволены тым, як Камісія ў далейшым рухалася, абапіраючыся на ўжо прынятыя меры празрыстасці.\nЯ вітаю Еўрапейскі парламент і групы грамадзянскай супольнасці, якія таксама дамагаліся большай празрыстасці. Дэмакратычная адказнасць зараз ускладзена на абраных прадстаўнікоў, якія будуць уважліва ставіцца да перамоваў ад імя сваіх выбаршчыкаў, узаемадзейнічаць з еўрапейскімі грамадзянамі і вырашаць будучыню TTIP ".\nУсё яшчэ можна зрабіць яшчэ пра лабіраванне празрыстасці\nУ ліпені 2014 упаўнаважаны адкрыў расследаванне па TTIP, а таксама правёў грамадскія кансультацыі. У студзені 2015 яна накіравала ў Камісію спіс рэкамендацый, у тым ліку заклік да павышэння празрыстасці ў дачыненні да сустрэч, якія чыноўнікі Камісіі праводзяць па TTIP з бізнес-арганізацыямі, лобі-групамі ці НДА.\nУ сваім адказе Камісія заяўляе, што па прычынах "прапарцыйнасці" яна ў цяперашні час не мае намеру публікаваць парадку дня або пратакол такіх сустрэч, а таксама распаўсюджваць абавязацельствы па празрыстасці ўзроўню дырэктара, кіраўніка падраздзялення і перамоўшчыка. Ён таксама сцвярджае, што прычыны абароны дадзеных перашкаджаюць публікаваць імёны ўдзельнікаў сустрэчы без іх згоды.\nНа думку Амбудсмена, абарона дадзеных не павінна выкарыстоўвацца як аўтаматычная перашкода для грамадскага кантролю за лабісцкай дзейнасцю ў кантэксце TTIP. Можна вырашыць праблемы абароны дадзеных, паведамляючы ўдзельнікам, калі іх запрашаюць на сустрэчы, пра намер раскрываць свае імёны. Гэта павінна быць зроблена ў інтарэсах грамадскасці.\nУ бліжэйшыя тыдні яна плануе апублікаваць свой аналіз адказу Камісіі.\nДаступныя рэкамендацыі Амбудсмена па большай празрыстасці TTIP тут.\nАдказ Камісіі на яе рэкамендацыі даступны тут.\nПадобныя тэмы:Еўрапейская камісіяЕўрапарламентЕўрапейскі Саюзпрыкметахпоўны вобразТрансатлантычная гандаль і інвестыцыйнае партнёрства


28 сакавік 2017, 15:13\nПрэзыдэнт Расеі Ўладзімір Пуцін (зьлева) і прэзыдэнт Беларусі Аляксандар Лукашэнка, ілюстрацыйнае фота\n«Наша пазыцыя адназначная: Армэнія і Азэрбайджан без усялякіх пасярэднікаў павінны сесьці за стол і вырашыць праблему, — сказаў Лукашэнка. — Калі захочуць кагосьці ў гаранты ўзяць, удвох хай вызначацца. Сёньня ёсьць такі момант, каб вырашыць гэтае пытаньне. Нельга ў палітыцы разыгрываць карту, калі гінуць і бядуюць людзі. Гэта наша непахісная пазыцыя па ўсіх канфліктных пунктах у сьвеце: няхай гэта будзе Нагорны Карабах, Прыднястроўе, Украіна і гэтак далей», — цытуе Лукашэнку ягоная прэсавая служба.\nЛукашэнка сказаў, што сам не ўспрымае пасярэднікаў: маўляў, колькі ён працуе прэзыдэнтам, столькі вакол увіхаюцца розныя «дарадцы» — то міратворцы, то пасярэднікі з Эўразьвязам, то яшчэ хтосьці:\n«Ды мы без пасярэднікаў разьбяромся з Эўразьвязам, зь іншымі дзяржавамі, — запэўніў Лукашэнка. — Сёньня ўжо кажуць, што патрэбныя пасярэднікі паміж Пуціным і Лукашэнкам. Ды супакойцеся: у нас з Уладзімірам Уладзіміравічам бліскучыя адносіны, падбяром час, сустрэнемся. Калі ёсьць нейкія праблемы, мы іх вырашым без пасярэднікаў, вырашым удвох, і нам ня трэба ніякае пасярэдніцтва. Мы родныя браты, нам дзяліць няма чаго. Я яму неяк публічна сказаў: можа, яшчэ настане час, калі прыйдзецца сьпінай да сьпіны стаць і адстрэльвацца».\nТаксама Аляксандар Лукашэнка выказаўся наконт скандальнай экстрадыцыі зь Менску ў Баку расейска-ізраільскага блогера Аляксандра Лапшына:\n«Армэнія мне пра Лапшына ніколі нічога не казала. Ён быў абвешчаны ў вышук Азэрбайджанам. Калі яго тут затрымалі, я думаю: ну навошта? Няхай бы ехаў куды заўгодна. Вось на сваю галаву праблемы, калі ўжо шчыра казаць. Інтэрпол ведаў, мы паведамілі як належыць, як законапаслухмяныя. Каму павінны былі яго перадаць? Таму, хто абвясьціў у вышук. Першы раз скажу публічна — яго не хацеў ніхто і забіраць. Гэта потым ужо пачалі разыгрываць гэтую карту. Ён грамадзянін трох краін, і ніводная на яго не прэтэндавала. Таму ў любым пытаньні ёсьць пэўныя падтэксты, і гэтае пытаньне будуць схіляць так, як камусьці тое выгадна».


Адзін дзень з афіцыянтам |\n14.02.2014 adminОставить комментарийна Адзін дзень з афіцыянтам\nІ прызванне, і прафесія\nСёння, мабыць, мала знойдзецца людзей, якія па тых ці іншых абставінах не звярталіся ў рэстаран “Азёрны”. Юбілей, карпаратыў, вяселле, памінальная вячэра. А колькі замежных дэлегацый, гасцей з розных краін свету абслугоўваюць афіцыянты гэтага аб’екта грамадскага харчавання. Некаму можа здацца, што прафесія гэта, хоць і публічная, але не патрабуе асаблівай напружанасці. Маўляў, паставіў на паднос прыгатаваныя поварам стравы і падаў кліенту. Аднак у афіцыянтаў ёсць шмат нюансаў і сакрэтаў, без якіх яны не могуць называцца профі. Пра іх я і старалася даведацца ў афіцыянта рэстарана “Азёрны” Аляксандра.\nПерш за ўсё – этыкет\nАфіцыянт у перакладзе з лацінскай мовы азначае “прафесія ў сферы грамадскага харчавання”. Сёння яна – адна з найбольш запатрабаваных. І не дзіўна. У любой рэспектабельнай установе афіцыянт павінен у першую чаргу валодаць усімі тонкасцямі этыкету. Каго, напрыклад, абслужыць у першую чаргу юбіляра-мужчыну ці яго другую палавінку, капрызнае дзіця віноўніка ўрачыстасці ці даму бальзакаўскага ўзросту.\nСапраўдны профі не павінен задумвацца, з якога боку пакласці нож для рыбы, як правільна паставіць фужэры для розных напіткаў.\nЁн абавязкова павінен ведаць спецыфіку прыгатавання страў. Вельмі важна таксама ўмець прапанаваць віно, якое найбольш падкрэсліць смак мяса, якое лепш падаць да морапрадуктаў, птушкі.\nСловам, афіцыянт павінен дагадзіць кожнаму. Па стандартах сэрвісу абавязкова пацікавіцца, ці было смачна, ці ўсё спадабалася, і толькі потым з лагоднай усмешкай адысці ад стала.\nГалоўнае, каб наведвальнік пакінуў рэстаран з цудоўным настроем і жаданнем зноў сюды вярнуцца.\nПры нашай сустрэчы Аляксандр прапанаваў мне кубачак кавы. Яна аказалася вельмі арыгінальнай па смаку, і я пацікавілася: “У чым сакрэт прыгатавання?”\n— Рэцэпт знайшоў у мамы. Молатае зерне, карыца, ваніль, а больш нічога не скажу, гэта мой сакрэт.\nЗвярнула ўвагу на дагледжаныя рукі маладога чалавека. Ён перахапіў мой позірк.\n— У афіцыянта рукі павінны быць заўсёды вельмі акуратнымі. Манікюр дазваляецца, але пажадана – французскі. На твары дзяўчатам, а мы працуем разам са Святланай і Настассяй, дазваляецца мінімум касметыкі.\nУ Аляксандра тры камплекты спецадзення з чорным нізам, белым верхам і камізэлькай. Такія ж камплекты і ў дзяўчат. Адзенне заўсёды павінна быць чыстым і акуратна адпрасаваным.\nДарэчы, дзяўчатам-афіцыянтам дазваляецца насіць абутак на абцасах, не вышэй за 5 см.\nНі ў якім разе нельга сустракаць кліента з шырокай усмешкай. Яна павінна быць проста дастаткова ветлівай. Словам, дрэс-код для людзей гэтай прафесіі — адна з асноўных умоў для працы.\nМы выдатна ведаем пра так званыя “чаявыя” ад кліентаў. Амерыканцы, напрыклад, даюць 15-18% ад кошту заказу. Ёсць негалоснае правіла за абслуговўанне пакідаць 10%.\nШчыра кажучы, думала, што ў Браславе такой удзячнасці не існуе. Ведаю, што ў Расіі яна складае 5%. Ва Украіне па жаданні кліента аплачваецца кожны падыход афіцыянта да століка, а ў некаторых установах “чаявыя” адразу ўключаны ў кошт заказу.\nАказваецца, дзячаць афіцыянтам і ў “Азёрным”. Але гэта інфармацыя канфідэнцыяльная, і няхай яна застанецца сакрэтам паміж мной і маімі суразмоўцамі.\nКліент заўсёды правы\nКліенты ў афіцыянтаў бываюць розныя. Як, напрыклад, можна вызначыць багатага кліента? Па тым, як ён чытае меню – па левай калонцы ці па правай. Калі па левай – выбірае стравы, па правай – углядаецца ў цэны.\nВельмі часта летам наведвальнікі ў “Азёрны” прыходзяць адразу з пляжа. Часта многім з іх даводзіцца тлумачыць, што ні ў якім разе афіцыянт не будзе абслугоўваць чалавека з голым торсам, у празрыстым парэо, з дзіцячымі каляскамі.\nНярэдка многія не жадаюць падпарадкоўвацца такім правілам, маўляў, кліент заўсёды правы. І тут ужо ў ход ідуць асабістая абаяльнасць афіцыянта, яго тактоўнасць.\nІ бляск фужэраў\nУ абавязкі афіцыянтаў уваходзіць не толькі ўменне знайсці падыход да госця, прыняць, даставіць яму заказ, але і націранне да бляску фужэраў, усяго посуду, нарэзка фруктовага асарці. А Аляксандр яшчэ да ўсяго выконвае і абавязкі бармэна, гатуе каву, кактэйлі. Нярэдка ў час вяселляў, юбілеяў наразае і афармляе мясное асарці.\nАбавязкова пасля першага стала кожны раз трэба памяняць посуд.\nНярэдка кліента “Азёрнага” просяць ім “Кнігу скаргаў і прапаноў”. Безумоўна, афіцыянты прыносяць яе па першым патрабаванні. Праўда, у такой кнізе толькі добрыя водгукі і цёплыя словы ўдзячнасці за ветлівае абслугоўванне і смачна прыгатаваныя стравы.\nНину Пучинскую выдвинули в кандидаты в депутаты Витебского облсовета\nУ браслаўскім музеі традыцыйнай культуры адкрыецца выстава Яна Рыдзікі


Bactefort : Адзін з найлепшых Bactefort дасягнення барацьбы з паразітамі ў Сусветнай павуціне?\nУсё большая колькасць абітурыентаў паведамляе Bactefort і яго поспехі, звязаныя з выкарыстаннем Bactefort. Агульныя водгукі, натуральна, цікава.\nЯшчэ раз вялікі вопыт працы з кліентамі Bactefort што Bactefort, хутчэй за ўсё, дапаможа вам забіць паразітаў, але гэта гучыць занадта добра, каб сапраўды было праўдай. Таму мы праверылі сродак і вынік, дазоўку і прымяненне адначасова. Усе вынікі можна ўбачыць у гэтым паведамленні.\nBactefort быў падрыхтаваны да праблемы Bactefort паразітаў. Спосаб ужывання агента ажыццяўляецца альбо на працягу вельмі кароткага часу, альбо больш працяглага перыяду часу - у залежнасці ад жаданых вынікаў і розных адпаведных магчымасцяў для вас.\nВясёлыя спажыўцы піша пра цудоўныя поспехі ў Bactefort. На першы погляд для вас самая важная інфармацыя:\nГэта сродак заснавана на шырокіх ведах пастаўшчыка ў кантэксце гэтага падзелу. Гэты факт павінен быць відавочна карысным пры рэалізацыі вашай мэты.\n56 засталося ў наяўнасці\nГэта трэба сказаць прама: Гэта найболей эфектыўны і надзейны прадукт, паколькі ён перакананы, што ён не абцяжарвае натуральную фармулёўку.\nКампанія прадае прадукт Bactefort, які служыць рашэннем праблемы барацьбы з паразітам.\nКампаненты падрыхтоўкі прызначаны толькі для адной мэты, але з абсалютна надзейнымі вынікамі - рэдкасць, асабліва калі цяперашнія метады імкнуцца больш і больш функцый, каб іх можна было пахваліць як панацэю. У выніку, вы, напрыклад, пастаянна недастатковай дозы ў выпадку харчовых дабавак. Таму нядзіўна, што карыстальнікі гэтых відаў практычна ніколі не могуць дасягнуць прагрэсу.\nBactefort даступны ў афіцыйным электронным краме вытворчай кампаніі, які Bactefort і асцярожна.\nНаступныя групы карыстальнікаў ні пры якіх абставінах не павінны паспрабаваць гэты метад\nВы не жадаеце ўкладваць сродкі ў сваё фізічнае здароўе, а таксама таму, што ў вас, як уяўляецца, неадкладная цікавасць да забойства паразітаў? Калі гэта адносіцца да вас, вам лепш быць аднолькавым. Калі вам яшчэ 18 гадоў, вам прыйдзецца абыходзіцца без выкарыстання прадукту. Вы сумняваецеся, ці будзеце вы настойліва карыстацца Bactefort надзейна? Калі гэта адносіцца да вас, вы можаце пакінуць яго ў адзіночку.\nУ выпадку, калі вы не прызнаеце сябе ў гэтых пунктах і ясна кажаце: "З гэтага моманту я палепшыць сваю жыццёвую сілу і здароўе, і я гатовы праяўляць прыхільнасць!", Не ўстаяйце і не ўстайце. Такім чынам, гэта заўсёды больш карысна, чым Hourglass. Нарэшце ваша праблема.\nBactefort адно: Bactefort - гэта велізарная палёгка ў гэтым праекце.\nВось чаму выпрабаваць Bactefort шматабяцальна:\nАсабліва незлічоныя перавагі выкарыстання прадукту ўражваюць:\nBactefort не з'яўляецца класічным прэпаратам, таму вельмі добра засвойваецца і ў той жа час нізкіх пабочных эфектаў\nЯны не патрабуюць медыцынскай інструкцыі ад лекара, таму што прэпарат можна набыць без рэцэпту, а таксама на танных умовах у Інтэрнэце\nпакет і адпраўнік просты і абсалютна не кажычы - вы заказваеце Інтэрнэт адпаведным чынам і захоўваеце за сабой, што вы трапляеце туды дакладна\nBactefort эфекты Bactefort першую Bactefort, Bactefort дастаткова часу, каб сачыць за асаблівасцямі агента.\nМы ўжо выканалі гэтую задачу. Калі мы паглядзім на інфармацыю вытворцы пра ўплыў, то аб агляду пацыента паведамляецца.\nІнфармацыя пра эфектыўнасць Bactefort ад вытворцы або ад розных трэціх асоб і нават можа быць знойдзена ў палявых справаздачах і выніках даследаванняў.\nРазумная гарантыя існуе толькі пры ўмове, што вы строга выконваеце рэкамендацыі, бо Bactefort выключна моцна.\nМая рэкамендацыя заключаецца ў тым, каб вы купілі прадукт толькі ў вытворцы, бо заўсёды ёсць сур'ёзныя копіі інгрэдыентаў. Калі вы будзеце прытрымлівацца перасылку ў гэтай пасадзе, вы пераходзіце на вэб-старонку вытворцы, на якую можна давяраць.\nВось падрабязны погляд на індывідуальныя інгрэдыенты\nBactefort паглядзім на ўлётку пра Bactefort, Bactefort вам, Bactefort на аснове інгрэдыентаў і была распрацавана.\nМатывацыя перад практычным выпрабаваннем Bactefort заключаецца ў тым, што вытворца выкарыстоўвае 2 правераных агента ў якасці адпраўной кропкі: на аснове.\nНе менш энтузіязм адносна вялікай дозы розных інгрэдыентаў. Кропка, калі некаторыя прадукты губляюць.\nЗдаецца, спачатку незвычайна, калі гаворка ідзе пра барацьбу з паразітамі, але прачытайце цяперашняе даследаванне гэтага інгрэдыента, таму ёсць і перспектыўныя вынікі.\nЗараз рэзюмэ складу Bactefort :\nПасля ўважлівага погляду на ўпакоўку і некалькі гадзін даследаванняў, я вельмі ўпэўнены, што прадукт можа прынесці істотныя вынікі ў праверцы.\nВы павінны планаваць што-небудзь асаблівае пры яго выкарыстанні?\nКалі гаворка ідзе пра місію, тут няма чаго сказаць і абмяркоўваць тут з-за яе прастаты.\nBactefort, Bactefort займае любую прастору і ўсюды не заўважаны.\nВытворца прадастаўляе ўсю неабходную інфармацыю аб часе прымянення і дазоўцы - гэта проста ў растлумачэнні і лёгка ўжываць\nBactefort паразітаў з дапамогай Bactefort вельмі высокая\nУ гэтым выпадку гэта адназначна даказанае меркаванне - гэта далёка не проста здагадка.\nСапраўды, існуе верагоднасць таго, што вынікі з Bactefort праз некаторы час пасля першай заяўкі або будуць менш прыкметнымі.\nБыло б аднолькава магчыма, што вашы вынікі нават пераўзыходзяць вынікі іншых даследаванняў, і што пасля першага ўжывання чакаюцца вынікі кантролю паразітаў .\nВашыя калегі ў любым выпадку заўважаюць спакой у плюсе. У большасці выпадкаў менавіта гэты клан асабліва заўважны ў зменах.\nЛічбы паказваюць, што існуе мноства здавальняючых водгукаў у дачыненні да Bactefort. Акрамя таго, прэпарат часам таксама ацэньваў нешта негатыўнае, але пераўзыходзіць прыемную класіфікацыю ў пераважнай большасці водгукаў.\nУ выпадку, калі вы ўсё яшчэ адчуваеце занепакоенасць з нагоды Bactefort, вы, напэўна, проста не хапае Bactefort гэтыя праблемы. У адрозненне ад Raspberry прыкметна больш карысна.\nРазгледзім, што гэта неналежнае стаўленне да людзей. Аднак іх сума вельмі цікавая і, як я заключаю, перадаецца большасці, а значыць і вашай асобе.\nТакім чынам, наступныя пазітыўныя наступствы могуць амаль напэўна паўстаць сярод спажыўцоў:\nДобрая Bactefort каб даць Bactefort шанец, мы перакананыя ў гэтым.\nАдпаведна, зацікаўлены кліент не павінен доўга чакаць доўгага часу, што прывядзе да рызыкі таго, што прадукт будзе запатрабаваны ў аптэцы ці нават зняты з рынку. Раздражняе, гэта адбываецца зноў і зноў у натуральна эфектыўных прадуктаў.\nВыключэнне - выключэнне магчымасці набыць такія эфектыўныя сродкі ў аўтарытэтнага пастаўшчыка і разумнай цане пакупкі. У цяперашні час ён усё яшчэ знаходзіцца ў прапанаваным інтэрнэт-краме. У адрозненне ад альтэрнатыўных пастаўшчыкоў, вы можаце быць упэўнены, што вы атрымаеце тут недапушчальны прадукт.\nМяркуючы, што вы сумняваецеся ў вашай здольнасці цалкам завяршыць працэдуру, вы можаце дазволіць ёй быць. На дадзены момант гэта наша перакананне: не палова рэчаў. Аднак мы лічым, што з вашай праблемай вы можаце атрымаць дастатковы стымул для дасягнення вашага дазволу праз Bactefort.\nПамылка была б, напрыклад, купіць з-за панадлівых рэкламных абяцанняў у не вельмі бездакорных інтэрнэт-крамах.\nУ рэшце рэшт вы будзеце не толькі марнаваць еўра, але і заняць трывожнае прадпрыемства!\nУвага: Калі вы купляеце тавар, абавязкова карыстаецеся афіцыйным сайтам.\nЗыходзячы з майго грунтоўнага вывучэння іншых пастаўшчыкоў, мой выснову заключаецца ў тым, што сапраўдныя сродкі не прапаноўваюць альтэрнатыўны пастаўшчык.\nВы павінны пазбягаць безадказных сеансаў пошуку ў Google - выкарыстоўвайце спасылкі, якія мы праверылі. Рэдактары заўсёды стараюцца падтрымліваць спасылкі ў курсе, што вам гарантавана, так што вы заказваеце самыя нізкія выдаткі, а таксама найлепшыя ўмовы дастаўкі.


Тлумачэнне сну - Аб'яву - Dream Book\nСоннік » А » Аб'яву\nТлумачэнне сну «Аб'яву»\nКалі ў сне давялося ўбачыць аб'яву аб чыёй-то смерці, гэта да небяспечнага захворвання\nНа дошцы аб'яваў, дзверы, сцяне - у вашым жыцці з'явіцца новае захапленне, хобі і новыя знаёмствы, з ім звязаныя. Зробленае вусна - малазнаёмыя людзі збіраюцца прапанаваць вам надзейную працу, магчыма, вы знойдзеце яе па аб'яве.\nБачыць у сне, што Вы даеце аб'яву, азначае, што Вы будзеце вымушаныя звярнуцца да цяжкага фізічнай працы, каб забяспечыць сваё жыццё або пазбіваць стан. Чытаць аб'явы - значыць, што Вашы нядобразычліўцы апынуцца мацней Вас і прынясуць Вам шкоду ў справах.\nДаваць аб'яву (у газету і т. ) - Вам прыйдзецца некаторы час займацца цяжкай фізічнай працай, але лёс ўзнагародзіць Вас за Вашы намаганні;\nЧытаць - Вашы нядобразычліўцы прычыняць Вам нядобры страты.\nТаксама см. Чытаць\nБачыць у сне, што Вы даеце аб'яву, азначае, што Вы будзеце вымушаныя звярнуцца да цяжкага фізічнай працы, каб забяспечыць сваё жыццё або пазбіваць стан. Чытаць аб'явы - значыць, што Вашы нядобразычліўцы апынуцца мацней Вас і прынясуць Вам шкоду ў справах\nКалі ў сне вы давалі аб'яву, то ў рэальным жыцці вам прыйдзецца звярнуцца да цяжкага фізічнай працы, каб пазбіваць стан. Чыталі аб'явы - значыць вашы нядобразычліўцы апынуцца мацней вас\nКалі ты чытаеш аб'явы - значыць, рызыкуеш пацярпець паразу\nКалі Вам прыснілася, што Вы падаеце якое-небудзь аб'яву, то наяве Вам трэба будзе зарабляць на жыццё фізічнай працай.\nКалі ў сне Вы чытаеце аб'явы, то наяве Вы рызыкуеце пацярпець паразу\nБачыць развешаныя на слупах або платах аб'явы прадвесціць моцную канкурэнтную барацьбу, у якой вы апынецеся няздольныя супрацьстаяць прэсінгу больш магутных супернікаў.\nАб'яву ў газеце, якое вас зацікавіла, азначае магчымасць небяспечнага захворвання.\nДаваць аб'яву ў рэкламнае агенцтва - трэба будзе тэрмінова выехаць у іншы горад па вельмі неадкладнай справе. Расклейваць свае аб'явы самастойна - да страты важных дакументаў, без якіх не зможаце атрымаць належныя вас грошы\nБачыць у сне, што Вы даеце аб'яву, азначае, што Вы будзеце вымушаныя звярнуцца да цяжкага фізічнай працы, каб забяспечыць сваё жыццё або пазбіваць стан.\nЧытаць аб'явы - значыць, што Вашы нядобразычліўцы апынуцца мацней Вас і прынясуць Вам шкоду ў справах\nДаваць у сне аб'ява - азначае, што вы будзеце вымушаныя займацца цяжкай фізічнай працай, каб забяспечыць сваё жыццё або пазбіваць стан.\nЧытанне вамі аб'яваў - прадвесціць перавагу над вамі вашых нядобразычліўцаў, шкоду ў справах\nАб'ява даваць - патрэба заявіць пра сябе.\nЧытаць - адлюстраванне пошуку адказу (таксама магчымасць яго атрымання)\nАб'яву аб смерці\nЗнявечаныя людзі і прадметы


Самалёт Пуціна па шляху ў Гамбург абышоў краіны НАТА\n08.07.2017 / 09:59\nСамалёт, на якім прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін ляцеў на саміт G20 у Гамбург, зрабіў крук у 500 км, абыходзячы краіны НАТА. Пра гэта паведамляе Reuters са спасылкай на сайт, які адсочвае палёты, FlightRadar24.\nЧаму прэзідэнт Расіі выбраў даўжэйшы маршрут і не паляцеў над краінамі Усходняй Еўропы, якія ўваходзяць у НАТА, не ўдакладняецца.\nРэйс з рэгістрацыйным нумарам RA-96022 праляцеў да Даніі і Германіі праз Балтыйскае мора і Фінляндыю са Швецыяй, вынікае з дадзеных сайта. На тое, што гэта менавіта той самалёт, на якім ляцеў прэзідэнт, паказваюць кадры з трансляцый расійскіх каналаў, піша Reuters. У матэрыяле гаворыцца, што на кадрах з прыбыцця Пуціна ў Гамбург відаць самалёт з тым жа рэгістрацыйным нумарам.\nРаней прэзідэнт Расіі лётаў над краінамі Усходняй Еўропы, падкрэслівае Reuters.


«У нас свая краіна, свая мова. Мы жывыя!»: Алексіевіч звярнулася да ўдзельнікаў Ночы паэтаў у Курапатах\nНоч расстраляных паэтаў. Фота Ірына Арахоўская / Belsat.eu\nЛаўрэатка Нобэлеўскай прэміі Святлана Алексіевіч звярнулася да ўдзельнікаў паэтычных чытанняў «Ноч расстраляных паэтаў», якія прайшлі ў ноч на 29 кастрычніка ва ўрочышчы Курапаты.\nНекалькі стагоддзяў наш нацыянальны дух знішчалі самым варварскім спосабам, асабліва ў сталінскі час – вынішчалі эліту: літаратараў, навукоўцаў, сельскую інтэлігенцыю. Чорныя зеўраючыя дзіркі павінны былі б паглынуць нас. Але насуперак ім у нас свая краіна, свая мова. Мы жывыя! У пустэчах, якія ўтварыліся, кожны з нас павінен узяць на сябе частку працы зніклых. Прыйдзе час, і мы пройдзем па слядах сталінскіх злачынстваў і паставім там помнікі.\nКурапаты – гэта сімвал нашай памяці. Сёння нам патрэбныя гэтыя апоры, каб выстаяць у глухія цёмныя часы, калі матэрыяльнасць і страх перамаглі дух. Хлусня перамагла праўду. Здрада перамагла пачуццё нацыянальнага шляху.\nУ гэтую ноч на гэтым месцы павінны былі б быць тысячы і тысячы людзей, але нас не так шмат, як хацелася б – мінулае для многіх яшчэ ўтоена ў змроку хлусні і спажывецтва. Банальная рэч, калі чуеш такія апраўданні як: я не магу рызыкаваць сваёй працай, сваім поспехам, мяне сістэма тут жа выкіне за борт, а як і за што карміць і вучыць дзяцей?\nАднак нацыянальны дух нельга перавесці ў грошы або кар’еру. Калі-небудзь дзеці спытаюць сваіх бацькоў: а дзе наша Беларусь? Дзе наш час? Дзе наша беларуская гісторыя?\nЯ не веру, што чалавечае жыццё знікае бясследна. Тут нас атачаюць цені найлепшых нашых продкаў. Пакута – гэта таксама форма ведаў. Нашы продкі, чыё дыханне развеянае тут, вучаць нас адрозніваць годнасць ад здрады, будучыню ад мінулага. Тут мы вучымся рабіць выбар – уверх, як людзі сваёй зямлі, ці ўніз – у манкурцтва.\nЛепшае, што мы можам сказаць сёння – гэта чытаць вершы. Я веру, што гэтую мову чуюць і там, уверсе, у іншым свеце.\nВучымся быць беларусамі.\nТэгі:&nbspКурапаты, Менск, Ноч паэтаў, Святлана Алексіевіч, сталінскія рэпрэсіі


Канвертаваць Камбоджыйскага риелей (KHR) і Рыял Саудаўскай Аравіі (SAR) : Калькулятар абменнага курсу\nКамбоджыйскага Риель (KHR) і Саудаўскі рыял (SAR) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Камбоджыйскага Риель і Саудаўскі рыял пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 2 жнівень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Камбоджыйскага Риель. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Саудаўскі рыял валюты па змаўчанні. Націсніце на Рыял Саудаўскай Аравіі або Камбоджыйскага риелей канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКамбоджыйскага Риель (KHR)\nСаудаўскі рыял (SAR)\nКамбоджыйскага Риель гэта валюта, у Камбоджа (Кампучыі, KH, KHM). Саудаўскі рыял гэта валюта, у Саудаўская Аравія (SA, САУ). Саудаўскі рыял таксама вядомы як Рыял Саудаўскай Аравіі. Сімвал KHR можа быць запісаная CR. Сімвал SAR можа быць запісаная SRls. Камбоджыйскага Риель дзеліцца на 100 sen. Саудаўскі рыял дзеліцца на 100 halalat. Абменнага курсу Камбоджыйскага Риель Апошняе абнаўленне 2 жнівень 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Саудаўскі рыял Апошняе абнаўленне 2 жнівень 2020 ад MSN. KHR каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. SAR каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.\n2 жнівень 2020


Iусе Xрыстосе Уваскрос! ~ Поэзия (Стихи на иностранных языках)\nIусе Xрыстосе Уваскрос!\nСёння на золку ўранні\nСонейка промнямі йграе*\nЖаўранкам звоніць світанне:\nСёння Хрыстос уваскрасае!\nШчасця вам, людзі, і Хлеба, –\nБожая пташка спявае, –\nЧыстага мірнага Неба –\nВашы грахі дараваны!..\nХоць і адкуплены ў скрусе,\nАле не гояцца раны…\nПрыйдзі, уваскрэсні, Ісусе!\nУваскрэсні, прыйдзі, Ісусе!\nДай Каіну** розум, Хрыстосе,\nУ роспачы ён і спакусе –\nЗаблытаўся ў шматгалоссі!\nАбарані, Святы Божа,\nНарод свой ад ліхалецця!\nХто, як не Ты, дапаможа\nСтарым, кабетам і дзецям?!\nСонейка промніцца, йграе,\nСтазвон навакольна панёс :\n"Са Святам вас, людзі, вітаем –\nІСУСЕ ХРЫСТОСЕ ЎВАСКРОС!"\n* Кажуць, што толькі на Пасху, калі да золку прачнуцца і паглядзець на Усход можна пабачыць цікаўную з′яву прыроды - сонейка толькі-толькі падымаецца, промніцца вясёлкай, пераліваецца... Знаходзячыся на гарызонце, сонца раптам на вачах пачынае змяняць свой выгляд – круглы сонечны дыск ператвараецца ў трохвугольнік, праз секунду трохвугольнік разрастаецца ў грыб, затым сонца прымае форму яйка. Колер сонца таксама змяняецца; асабліва прыкметныя пералівы чырвонага і памяранцавага колеру. Мала таго, сонца яшчэ "танчыць" - яно то падымаецца, то апускаецца, а калі падыходзіць да гарызонту можа зусім знікнуць.\nДаўней казалі, што ў гэты час Сонейка купаецца, трэба не праспаць, абавязкова быць сведкай гэтай з′явы, загадаць жаданне - ўвесь год будзе шчасціць!\n**Апошнія падзеі на Украіне (восень 2013 – вясна 2014 г.г.) могуць справакаваць грамадзянскую братазабойчую вайну. Магчыма, дзе-нідзе на прасторах Украіны яна ўжо пачалася . Ёсць засцярогі, што пад націскам абставін цякучыя падзеі могуць плаўна перарасці ў больш маштабныя ваенныя дзеянні. У гэтым выпадку прагнозы больш чым сумныя.\n© 20.04.2014 Марина Влада-Верасень\nСвидетельство о публикации: izba-2014-1032846


«Жыць, каб бачыць сінь нябёсаў» (пра вайну ў Афганістане ўспамінае Сяргей Тарасёнак) — Шарковщина. Новости Шарковщины. Клiч Радзiмы. Клич Радзимы\nСучаснаму пакаленню цяжка ўявіць вайсковую службу, дзе баяцца трэба не “дзедаўшчыны”, а смерці ад рукі ворага ў любы момант, дзе рызыкуеш самім сабою, закрываючы грудзьмі таварышаў, выконваючы загады баявых камандзіраў у экстрымальных умовах, толькі зрэдку думаючы пра тое, што будучае, напэўна, прыйдзе, але ў ім можа не быць цябе… Такія думкі не аднойчы наведвалі тых салдат, якія прайшлі службу ў Афганістане.\n— Пра тое, што траплю на службу ў Афганістан, пачаў здагадвацца падчас праходжання медыцынскай камісіі ў Віцебскім абласным ваенкамаце, — успамінае Сяргей Юльянавіч Тарасёнак. — Там навабранцам паведамілі, что служыць будзем за мяжой Савецкага Саюза. Трапілі спачатку ў Мар’іну Горку, а адтуль цягніком ажно ў Туркменію. У горадзе Педжэнт на працягу трох месяцаў нас, васямнаццацігадовых юнакоў, вайсковае камандаванне рыхтавала да правядзення ваенных дзеянняў у Афганістане: мы асвойвалі стральбу з усіх відаў зброі, вучыліся прыёмам рукапашнага бою, кіраваць ваеннай тэхнікі, прывыкалі да новых кліматычных умоў.\nУ адзін з дзён камандзір паведаміў: “Сёння ноччу садзімся ў самалёты і вылятаем у Афганістан”. З некалькіх соцен маладых байцоў выбралі 48 челавек, у іх ліку аказаўся і я. Канчатковым пунктам маёй дыслакацыі стаў горад Кундуз, дзе залічылі мяне механікам-вадзіцелем БМД (баявой машыны дэсанту) у 154-ы асобны атрад спецыяльнага прызначэння.\nШматлікая савецкая тэхніка, трэба сказаць праўду, была не падрыхтаванай да ваенных дзеянняў. БМД пры пападанні ў яе снараду ўспыхвала імгненна і згарала за лічаныя хвіліны. Гэта мне і самому выпала пазнаць, калі мая машына падарвалася на варожай міне. На шчасце, удалося выжыць. Камандаванне потым перасадзіла на БМП (баявую машыну пехоты), але і тут напаткала няўдача. Падчас выезду па баявой трывозе трак машыны праехаў па міне — імгненны выбух, сам я атрымаў раненне, але застаўся жывы.\nНаогул жа, за перыяд знаходжання ў “гарачай кропцы” шмат чаго надаралася бачыць на ўласныя вочы. У час службы ў горадзе Джэлалабад прыходзілася весці “зачыстку” кішлакоў на прадмет выяўлення там бандфарміраванняў. Горад знаходзіўся ў 16-ці кіламетрах ад афгана-пакістанскай мяжы, таму тут частымі былі выпадкі трафіку зброі, наркотыкаў. “Зачысткі” кішлакоў праводзілі 1-2 разы на тыдзень. Тут быў уведзены каменданцкі час: з 10 гадзін вечара і да 6 гадзін раніцы насельніцтву нельга было пакідаць свае дамы, перамяшчацца па населеных пунктах. Кантроль за гэтым, як і выяўленне з далейшай ліквідацыяй душманаў, быў ускладзены на нас.\nПа дадзенай мясцовасці перамяшчаліся караваны з Пакістана са зброяй для бандфарміраванняў. Нярэдкімі былі сутычкі з імі, у перастрэлках гінулі не толькі бандыты, але і мноства савецкіх салдат.\nДобра памятаю, як наш камандзір аднойчы спытаў: “Сяргей, ці хочаш ты на адзін дзень трапіць дамоў?”. Прызнацца, гэта пытанне мяне вельмі здзівіла. Знаходзячыся на вайне, за тысячы кіламетраў ад родных мясцін, як можна трапіць да бацькоў? І ўсё ж такую магчымасць я не мог упусціць. З Афганістана перыядычна на платформах цягнікоў у Савецкі Саюз адпраўлялася пашкоджаная тэхніка (БМД і БМП) для рамонту. У адзін з такіх эшалонаў мяне залічылі суправаджаючым. Так я і трапіў на рамонтны завод у Барысаў, папярэдне адправіўшы бацькам тэлеграму. Тата і мама прыехалі на завод, каб хоць на невялікі час спаткацца, убачыцца, пабыць у абдымках адно аднаго. Толькі ў час сустрэчы яны даведаліся, што я знаходжуся на вайне, бо паведамляць пра гэта ў пісьмах было строга забаронена.\nУ Афганістане я служыў год і сем месяцаў. 26 красавіка 1984 года з некаторымі сваімі саслужыўцамі адправіўся, сумленна выканаўшы воінскі абавязак перад Радзімай, у Беларусь.\nУ кожнага воіна-афганца свой лёс, свае радасці і смутак, але аб’ядноўвае іх адно — успаміны пра баявыя дні і ночы пад гарачым сонцам і халодным месяцам Афганістана.\n— Вельмі хочацца, каб нашым сённяшнім салдатам не прыходзілася служыць у такіх жорсткіх умовах, і няхай яны не ведаюць жахаў вайны, — сказаў Сяргей Юльянавіч.\nЁн, як ніхто іншы, ведае кошт чалавечага жыцця, бо сам, неаднаразова трапляючы пад варожыя кулі, засланяў ад гібелі сваіх таварышаў, сваіх сяброў, каб кожны з іх жыў пад мірным небам і бачыў бяздонную далеч блакітных нябёсаў.\nДепутат Витебского областного Совета депутатов Иван Возмитель встретился с коллективом РПУ «Шарковщинарайгаз»\n20 чэрвеня ў гарпасёлку прайшлі штогадовыя спаборніцтвы санітарных дружын прадпрыемстваў і арганізацый раёна


Францішак падзякаваў за службу італьянскім карабінэрам - Vatican News\nФранцішак падзякаваў за службу італьянскім карабінэрам\n17 кастрычніка 2020 г. Святы Айцец прыняў на аўдыенцыі італьянскіх карабінэраў з рымскага аддзялення San Pietro, размешчанага побач з Ватыканам.\nПантыфік выказаў вайскоўцам падзяку за службу на карысць Апостальскай Сталіцы, якую яны здзяйсняюць у супрацоўніцтве з італьянскай паліцыяй і корпусам Ватыканскай жандармерыі.\nФранцішак звярнуў увагу на тое, што праца каля Ватыкана патрабуе аб праваахоўнікаў цярплівасці і асаблівай увагі да найбольш уразлівых людзей, у першую чаргу да пажылых, якія з’яўляюцца каранямі і жывой памяццю нашай культуры. Гэта, на яго думку, садзейнічае даверлівым адносінам і імкненню да агульнага дабра, якія ўстанаўліваюцца паміж карабінэрамі і народам. “Сапраўды, цікава: калі сустракаем карабінэра, мы ўпэўнены ў тым, што можам разлічваць на яго дапамогу”, - дадаў Святы Айцец.\nПапа нагадаў, што не ўсе ўчынкі, якія правахвоўнікі робяць дзеля дабра грамадства падчас штодзённай службы, становяцца бачнымі для іншых людзей ці нават для іх кіраўніцтва, але пра іх ніколі не забывае Бог.\nСвяты Айцец падкрэсліў, што місія карабінэраў патрабуе адкрытасці, разважлівасці, духа самаахвярнасці і пачуцця абавязку. Ён заклікаў сваіх гасцей дапамагаць людзям быць добрымі грамадзянамі і абаронцамі права на жыццё. “У выкананні вашай прафесійнай дзейнасці, няхай вас заўсёды суправаджае ўсведамленне таго, што кожны чалавек любімы Богам, з’яўляецца Яго стварэннем і ў сілу гэтага заслугоўвае пашаны”, - сцвердзіў Пантыфік.\n17 кастрычніка 2020, 13:49


Чыноўнікі падлічылі, колькі каштуе сабраць дзіця ў школу | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСёлета, каб сабраць у школу вучня малодшых класаў, спатрэбіцца 145—750 рублёў, старшакласніка — 204—900 рублёў, паведаміла 14 жніўня на прэс-канферэнцыі ў Менску начальнік упраўлення арганізацыі гандлю і грамадскага харчавання МАРГ Віялета Бразоўская.\nДля параўнання, у 2017 годзе ўсё неабходнае, уключаючы адзенне, абутак, школьна-пісьмовыя прылады і канцтавары, каштавала бацькам вучняў малодшых (I—IV) класаў 142—678 рублёў (у тым ліку адзенне і абутак 110—429 рублёў), старэйшых (V—XI) — 199—760 рублёў (149—495 рублёў адпаведна).\nПры гэтым Бразоўская адзначыла, што гандлёвыя прадпрыемствы арганізавалі продаж па зніжаных цэнах, распродаж і аплату тавараў школьнага асартыменту ў крэдыт і растэрміноўку.\nПаводле яе слоў, перад пачаткам навучальнага года ў Беларусі ў гандлі адбудзецца каля 600 мерапрыемстваў (школьныя кірмашы, выставы-кірмашы, распродажы, дэманстрацыя мадэляў і г.д.). Так, 25—28 жніўня ў павільёне „Белэкспа” на праспекце Пераможцаў пройдуць традыцыйныя выставы-кірмашы „Добры дзень, школа!” і „Нашым дзецям!”. Школьным асартыментам гандлююць 6 тыс. устаноў, у якіх прадстаўлена каля 400 мадэляў адзення і больш за 300 мадэляў абутку, больш за 100 мадэляў ранцаў і рукзакоў.\n„Зараз продаж тавараў школьнага асартыменту ажыццяўляецца ў спакойнай абстаноўцы. Разам з тым з сярэдзіны жніўня мы чакаем піка продажу. І варта зазначыць, што пашыраны продаж да навучальнага года будзе доўжыцца да 10 верасня і будзе ажыццяўляцца на працягу ўсяго навучальнага года”, — запэўніла прадстаўнік МАРГ.\nЯк паведаміла галоўны спецыяліст па сувязях з грамадскасцю дзяржустановы „Галоўнае ўпраўленне спажывецкага рынку Мінгарвыканкама” Святлана Шыцікава, у сталіцы школьны асартымент прадстаўлены ў 54 установах гандлю. На пляцоўцы каля Палаца спорту па праспекце Пераможцаў 18 і 19 жніўня з 10 да 17 гадзін пройдзе агульнагарадскі кірмаш „Пара ў школу”. На ім будзе прадавацца прадукцыя больш як 50 прадпрыемстваў з усёй рэспублікі, арганізаваная забаўляльная праграма для дзяцей.\n„На сённяшні дзень сталічны гандаль забяспечыў таварамі 70% школьнікаў, пастаўлена 135 тыс. Швейных вырабаў, 45 тыс. – трыкатажных, 27 тыс. пар абутку. На 98% швейныя вырабы — айчыннай вытворчасці, на 58% — абутак”, — адзначыла спецыяліст.\nЯна таксама паведаміла, што ў Менску 25 і 26 жніўня пройдзе адзіны дзень зніжак. „Гэта дазволіць сэканоміць бацькам на пакупках для школьнікаў ад 25 да 220 рублёў”, — падкрэсліла Шыцікава.


Легендарны «Знахар» цяпер па-беларуску | Новы Час\nВечарына прайшла ў галерэі «Ў» з удзелам польскіх дыпламатаў, дырэктара Інстытуту Матэўша Адамскага, перакладчыц, актораў Купалаўскага тэатру. Мадэратарам імпрэзы выступіў паэт і перакладчык Андрэй Хадановіч.\nДаленга-Мастовіч і ягоны «Знахар» належаць да рэлікту польска-беларускай літаратуры, добра вядомай у Польшчы, але пакуль нязведанай у нас. І гэта пры тым, што сам аўтар нарадзіўся ў Беларусі ды пісаў творы на беларускім матэрыяле: як Міцкевіч, Ажэшка альбо Пясецкі.\nЗа крытыку Пілсудскага Мастовіча вывозілі ў лес…\nТадэвуш Даленга-Мастовіч нарадзіўся ў фальварку Акунёва недалёка ад Глыбокага ў 1898 годзе. Вучыўся ў Вільні ды Кіеве, пры гэтым адначасна належыў да польскага падполля, якое марыла пра аднаўленне Рэчы Паспалітай. Калі Імперыя пачала развальвацца на часткі, у 1917-м Мастовіч едзе ў Варшаву, каб далучыцца да польскага войска і змагацца з бальшавікамі цягам Польска-савецкай вайны.\nЦікава пры гэтым, што Мастовіч быў палітычным апанентам Пілсудскага. Будучы журналістам штодзённіка «Rzecz Pospolita», Мастовіч крытыкаваў маршалка пры дай-нагодзе, што, часам, не праходзіла незаўважна… У 1927-м ён быў выкрадзены і вывезены невядомымі асобамі ў лес ды моцна збіты — здароўе давялося аднаўляць у варшаўскім шпіталі. Гэты эпізод пасля будзе апісаны ў «Знахары».\nДзве кніжкі на год і вядомасць па ўсёй Польшчы\nЛегендай стала фантастычная працаздольнасць Мастовіча як пісьменніка і публіцыста. Кажуць, што кожны дзень Тадэвуш пачынаў а пятай ранку кілішкам гарэлкі. Далей — браўся за пісанне. І толькі а 9-й ішоў снедаць.\nУ перыяд з 1931 па 1939 было надрукавана ажно 17(!) раманаў Даленгі-Мастовіча, то бок прыкладна па два ў год. Найбольш вядомымі сталі «Знахар», «Прафесар Вільчур», «Тры сэрцы». Яшчэ пры жыцці аўтаравы творы пачалі экранізаваць, «Знахар» таксама выйшаў у пракат. Час плённай працы і вядомасці па ўсім краі, аднак, доўжыўся няшмат…\nУ 1939-м з пачаткам вайны Мастовіча паклікалі ў войска. Служыць давялося на румынска-польскай мяжы ў гарадку Куты. Там жа ён і загінуў, як лічыцца, падчас сутыкнення з атрадам савецкіх войскаў.\nПрататып «Знахара» — вязень НКУС\nДагэтуль малавядомай застаецца гісторыя прататыпа «Знахара», жыхара Глыбокага Алега Нагушчы. Як сцвярджаюць мясцовыя краязнаўцы, гэта быў чалавек надзвычайных талентаў у медыцыне, да дому якога хворых везлі падводамі ды фурманкамі. Пры гэтым, сам Нагушча быў інвалідам ды насіў пратэз на адной назе.\nНевядома як, але ў 1941-м Нагушча апынуўся сярод вязняў Глыбоцкай турмы. З пачаткам вайны супрацоўнікі НКУС мелі загад аб ліквідацыі ўсіх зняволеных ды пагналі людзей пешкі на Улу. Але па дарозе караван быў атакаваны нямецкімі самалётамі: пашыхтаваную калону прынялі за адступаючых вайскоўцаў… Там акурат і загінуў народны лекар Алег Нагушча.\nНе бюст, дык хаця б шыльда…\nЯшчэ ў 1998 да стагоддзя Даленгі-Мастовіча краязнаўцы з Глыбокага звярнуліся да гарадскіх уладаў з прапановай паставіць знакамітаму земляку бюст. З добрай задумкі, нажаль, нічога не атрымалася. Затое, дзякуючы высілкам польскай амбасады на доме, які зараз адносіцца да вуліцы Савецкай, з’явілася мемарыяльная шыльда.\nПераклад «Знахара» на беларускую — яшчэ адзін крок да таго, каб узгадаць ды вярнуць Даленгу-Мастовіча ягоным землякам ды ўсім беларусам.\nПраваабаронцы пра чачэнскіх уцекачоў у Брэсце: праблема можа пашырыцца