30 Жніўня 2004\nБураўкін Генадзь Мікалаевіч нарадзіўся 28 жніўня 1936 году ў вёсцы Шуляціна Расонскім раёне Віцебскай вобласьці.\nСкончыў аддзяленьне журналістыкі філфаку БДУ\nЗьяўляючыся карэспандэнтам газэты “Правда” па БССР, у 1969 годзе спрыяў публікацыі артыкула Зянона Пазьняка, абарону гістарычнага цэнтру Менску. Быў рэдактарам часопісу “Маладосьць” (1972-1978), дзе друкаваў творы Васіля Быкава і Ўладзімера Караткевіча, а таксама кнігу А.Адамовіча, Брыля і Калесьніка “Я з вогненнай вёскі”... Зьяўляўся старшынёй Дзяржтэлерадыё БССР (1978-1990), аднак за падтрымку дэмакратычных сіл і прадстаўленьне эфіру лідэрам БНФ быў вызвалены ад пасады і накіраваны на дыпляматычную працу.\nЧлен Беларускага ПЭН-Цэнтру, сустаршыня ўсебеларускага зьезду за Незалежнасьць (2000) –? Член Рады беларускай інтэлігенцыі\n[ 24/08/2004 05:56 ]\nШаноўны Пан Генадзь! У мяне да Вас, такі запыт: "Як Вы асабіста ставіцесь да так "найменнага" раздрая ў Апазіцыі? Й, Як В Вы асабіста ставіцеся да таго, што вызва ліцэлямі Нашай Бацькаўшчыны, пастануць не "старая Эўропа"або Расея, А Янкі?! Якіх Вы болей-менй, Ведаеце "добра"! Й, апошні "маленькі" запыт: "Прабачьце Пан ГЕнадзь?!Але за "партыйны" попыт й жыцьцё пры Саветах? У чым сі, ёсьць асабісты сорам?Ці, "пакаяньне! З павагае! Маісеенка Генадзь!\nРаздрай, як Вы кажаце, у шэрагах нашай апазыцыі (хаця я такога азначэньня, магчыма, і не ўжываў бы) мяне вельмі трывожыць. Як мне здаецца, зараз Бацькаўшчына перажывае час, які ў многім вызначае яе будучыню. І ўсім здаровым, дэмакратычным сілам трэба як ніколі быць пільнымі, мужнымі, абачлівымі і надзейна з’яднанымі. Таму няўзгодненасьць дзеяньняў, непатрэбная барацьба амбіцый кіраўнікоў, слабае веданьне праблемаў “глыбінкі”, спазьненьні з рэагаваньнем на перасьлед уладаў толькі аблягчаюць жыцьцё афіцыйных прапагандыстаў і аслабляюць пазыцыі адраджэнцаў. Пры гэтым я катэгарычна не прымаю надзей некаторых вядомых апазыцыянэраў на “вызваліцеляў” ці то з Усходу, ці то з Захаду. Ні, як Вы пішаце. “янкі”, ні “старая Эўропа”, ні”Расея” ніколі ня зробяць тое, што абавязаны і можа зрабіць беларускі народ.Падтрымаць, дапамагаць яны могуць, але вызваляць сябе ад таталітарызму і заняпаду могуць толькі беларусы. І зразумець, асэнсаваць гэтую рэальнасьць павінны ня толькі сябры палітычных партый, інтэлектуалы-інтэлігенты, а ўвесь народ.\nІ апошняе Вашае пытаньне: ці сорамна мне за мо “партыйны” вопыт пры Саветах? Адкажу зусім шчыра і без хітрыкаў: не. Адчуваньне шкадаваньня ёсьць, разуменьне нерацыянальна часам растрачаных сіл і часу – таксама, але ў межах магчымасьцяў, ва ўмовах таго рэжыму, які існаваў тады, я стараўся служыць беларускай справе – і сёньня, азіраючыся на зробленае, ў прыватнасьці, на дзяржаўным радыё і тэлебачаньні, у роднай культуры, мне ня сорамна. Горка, што многае з таго, што можна ганарыцца, апляваная рознымі замяталінымі, рабаковымі, зімоўскімі....\n[ 24/08/2004 11:56 ]\nСп. Бураўкін, колькі расейскіх супрацоўнікаў спэцслужбаў працавала ў беларскай місіі ААН? Каму яны падпарадкоўваліся? Ці бачылі вы іх рапарты? Назавіце прозьвішчы. Юры Завадзкі, Менск\nПры мне ў беларускім прадстаўніцтве пры ААН працавала двое супрацоўнікаў спэцслужбаў з Масквы. Дарэчы, і зарплату яны атрымлівалі ад сваіх арганізацый, а не зь беларускага бюджэту. Адразу пасьля зацьвярджэньня сувэрэнітэту Беларусі яны былі адкліканы ў Маскву і ніякіх “замен” іх ужо не было. Рапартаў іхніх я, безумоўна, ня бачыў, бо ў іх былі свае спэцыфічныя задачы, якія ў абсяг дыпляматычных зацікаўленьняў, я думаю, не ўваходзілі.\n[ 24/08/2004 11:59 ]\nЧаму, па вашаму,большая частка інтэлігенцыі - унівэрсітэцкай, навуковай, мэдычнай,творчай, не з апазыцыяй? Ілона Маркава\nЯ з Вамі, шаноўная Ілона, ня згодзен. Мне здаецца, што і ўнівэрсытэцкая, і навуковая, і творчая інтэлігенцыя ў пераважнай сваёй большасьці або падзяляе ідэі, якія адстойвае сёньня апазыцыя, або з сымпатыяй ставіцца да іх. Гэта перш за ўсё тое, што датычыцца айчынай гісторыі, роднай мовы, дэмакратычных каштоўнасьцяў, нацыянальнай ідэі. Тое, што, магчыма, той-сёй не знаходзіцца ў шэрагах апазыцыйных партый, не прымае актыўнага ўдзелу ў апазыцыйных мерапрыемствах , -- іншая справа. Гэта, як кажуць, асабістае права, асабісты выбар. І папракаць я б не сьпяшаўся, хаця мне хацелася б, каб інтэлігенцыя наша адыгрывала больш актыўную ролю ў палітычным жыцьці ў сёняшнім цяжкім пэрыядзе ў гісторыі Бацькаўшчыны.\n[ 24/08/2004 12:06 ]\nІдэя беларускай мовы аказалася тупіковай для дэмакратыі ў Беларусі -- усе яе прыхільнікі існуюць у гета, размаўляююць самі з сабой і пагардліва глядзяць на "забыўшыхся на матчыну мову." Якое выйсьце? Алесь Цікоцкі, Мазыр\nЯ не зусім разумею, пра якую тупіковую ідэю зь беларускай мовай ідзе гаворка. У нас сапраўды ўнікальная для цывілізаванага сьвету сытуацыя з роднаю мовай. Дзяржаўная мова, мова тытульнай нацыі краіны высілкамі дзяржавы выціскаецца, выганяецца з масавага ўжытку, штодзённа зьнішчаецца. Першы тэлевізійны канал, які бессаромна назваў сябе нацыянальным, практычна выракся беларускага слова. Не пашыраецца, а звужаецца колькасьць беларускіх школ, няма ніводнай вышэйшай навучальнай установы, якая працавала б па-беларуску.\nВышэйшыя кіраўнікі краіны лічаць ледзь не паказчыкам “добрага тону” дэманстратыўна ігнараваць беларускую мову, а то і з высокіх трыбун зьневажаць яе. Сапраўды, могуць прыйсьці ў галаву асацыяцыі з гета, якое ў Беларусі створанае для тых, хто карыстаецца беларускай мовай. Але пры чым тут дэмакратыя? І адкуль ўзялося ўражаньне, што тае, хто размаўляе між сабой па-беларуску, пагардліва глядзяць на “забыўшыхся на матчыну мову”? Не пагардліва, шаноўны Алесь, а са шкадаваньнем і і трывогай. Бо многія з гэткіх не самі забыліся на роднае слова, а прывяло, вымусіла іх да гэтага будзённае жыцьцё, дзе русыфікацыя – і дзяржаўная палітыка, і паўсюдня рэальнасьць, а для некаторых проста звычка. Не дэмакратыя і не дэмакраты ў гэтым вінаватыя. А наша дрэнна адукаваная, дрэнна выхаваная а то і проста хамаватая ўлада, у якой адсутнічае гістарычная памяць, маральная адказнасьць і павага да традыцый і законаў народа, якім яна хоча кіраваць мэтадамі жорсткай дыктатуры. Я вельмі хачу, каб гэтае, як кажуць вяскоўцы, насланьне хутчэй мінула, мы далучыліся да дэмакратычнага сьвету, сталі цаніць чалавечы розум і талент і вярнулі роднай мове, мове Скарыны і Каліноўскага, Купалы і Багдановіча, Панчанкі і Быкава, яе годнасьць, статус паўнапраўнай гаспадыні на сваёй зямлі, у сваёй незалежнай дзяржаве.\n[ 24/08/2004 12:07 ]\nЦі атрымліваеце вы аўтарскія ганарары за Калыханку? Выдатная песьня, дзякуй! Наста ФІлімонава\nГанарару за “Калыханку” (дзякую за добрыя словы аб ёй) я не атрымліваю. Такая сумная рэальнасьць у нас з аўтарскімі правамі. Горка, несправядліва, але факт.\n[ 24/08/2004 14:00 ]\nНравятся ли Вам работы Михаила Савицкого сегодня?\nМіхася Савіцкага лічу буйным майстрам беларускага жывапісу, са сваёй самабытнае манерай і сваім, так бы мовіць, сьветам. Люблю ягоны “Куст ружаў”, “Хлябы”, “Партызанскую мадонну”. Апошнія ягоныя работы, на жаль, ведаю слаба – ці то ён стаў меней працаваць, ці, можа, рэдка выстаўляцца...\n[ 24/08/2004 16:36 ]\nЦі перакладалася нешта з Вашых твораў на ангельскую і іншыя замежныя мовы? Што? Якім накладам выдавалася? Дзякуй. Алесь\nНекаторыя мае вершы і паэмы перакладзеныя на ангельскую, францускую, нямецкую, нават на хіндзі, але асобнымі кніжкамі не выходзілі. Наклады тых выданьняў і анталёгій, што друкавалі мае творы, былі рознымі, але, па нашых былых мерках, ня надта вялікія...\n[ 24/08/2004 22:18 ]\nПаважаны Генадзь Мікалаевіч! Чаму многія прадстаўнікі творчай інтэлігенцыі супрацоўнічаюць з цяперашнім палітычным рэжымам. Няўжо для прадстаўнікоў культурнай і мастацкай эліты на парадку дня ў першую чаргу стаіць кавалак мяса ва ўласнай місцы? Няўжо не зразумела, што менавіта гэтыя людзі павінны быць маральным арыентырам для народу. Чаму яны атрымліваюць узнагароды з рук чалавека, які ненавідзіць усё беларускае? Дзякуй Богу, што на працягу ўсёй гісторыі былі і ёсць людзі, якія не здраджвалі нашай святой Беларусі(шкада, што іх было зусім нямнога). Дзякуй Вам,Генадзь Мікалаевіч, за Вашу пазіцыю і мужнасць! Дзякуй за адказ! Раман.\nОй, якое няпростае і балючае пытаньне!.. На яго ў прынцыпе павінен адказаць кожны пісьменьнік, мастак, музыка, артыст, бо кожны зь іх (ва ўсялякім разе, так хацелася б, так павінна быць), -- асоба, індывідуальнасьць. І чаму ён робіць так, а не інакш, чаму ідзе на супрацоўніцтва з уладамі, якія нішчаць беларускую мову, не зважаюць на правы чалавека, падзяляюць журналістаў на чэсных і нячэсных, плацяць па-купецку шчодрыя ганарары прымітыўнай расейскай папсе, -- ён павінен адказаць сам. Адзінае, што я хачу падкрэсьліць, -- у служэньні сёньняшняму антыбеларускаму ў галіне культуры рэжыму не заўважаны практычна ніводзін па-сапраўднаму таленавіты творца, вядомы за межамі Беларусі і шырока прызнаны за ўжо зробленае ім на Радзіме. Я назаву імёны толькі некаторых пісьменьнікаў, выдатных паэтаў і празаікаў: Янка Брыль, Рыгор Барадулін, Віктар Казько, Ніл Гілевіч, Анатоль Вярцінскі, Сяргей Законьнікаў...Іхняе сумленная, высокамастацкая творчасьць шальмуецца і замоўчваецца. Іх кнігі не выдаюцца ў дзяржаўных выдавецтвах, яны адлучаныя ад тэлебачаньня і радыё, пра іх афіцыйныя прапагандысты распускаюць у прэсе і пры сустрэчах з людзьмі розныя злосныя небыліцы... Ну а тыя, што ахвотна падхопліваюць чарговыя ідэалягічныя ўказаньні чыноўнікаў, відаць, сапраўды найперш думаюць найперш пра “кавалак мяса ва ўласнай місцы” і спадзяюцца недахоп здольнасьцяў замяніць халуйскай паслужлівасьцю і графаманскай нястомнасьцю. Ды і ёсьць кволая надзея – замест адціснутых ў цень выдатных майстроў атрымаць сабе такую жаданую цеплыню грамадзкай ўвагі... Што ж, як кажуць, кожнаму сваё. Але не сумняваюся, што рана ці позна (хацелася б, каб як мага раней) людзкі і боскі суд усё паставіць на месца, усяму дасьць ацэнку. Думаю, што мы з Вамі, Раман, дачакаемся гэтай пары.\n[ 25/08/2004 08:06 ]\nЯк Вам жывецца ў сёньняшніх умавах? І, навогул, як пачуваецца літаратару - чалавеку з абвостраным пачуцьцём - у нашым непадуласным нармальным законам чалавечага быцьця - грамадстве? Наталля\nЖывецца мне цяжка, як усім, для каго лёс і праблемы Беларусі значаць вельмі многа, забіраюць самыя галоўныя думкі і духоўныя парываньні. Пэнсія (яна ў мяне прыблізна 150 даляраў) пры сёньняшніх коштах камунальных паслуг, лекаў ды і прадуктаў не дае магчымасьці пачуваць сябе камфортна і ўпэўнена. Хаця я добра разумею, што ў многіх становішча яшчэ горшае. Прыгнятае незапатрабаванасьць здольнасьцяў, крыўдная абыякавасьць грамадзтва і дзяржавы да культуры і ўсяго духоўнага. Таму настрою для вясёлых, узьнёслых вершаў не хапае. Але трэба жыць – цярпліва і сумленна...\n[ 25/08/2004 19:59 ]\nПытаньне да Вас як да спэцыяліста, які працаваў у ААН. Ці лічаце вы краіну Беларусь сапраўды незалежнай? Як бы вы ацанілі гэтую незалежнасьць у параўнаньні зь іншымі краінамі (скажам, ад цалкам незалежнага Кітаю да нейкіх дробных краінаў, якія зьяўляюцца васаламі іншых)? Якім Вы бачыце будучыню беларускай незалежнасьці? R\nЛічу, што мы маем многія адзнакі незалежнасьці – і гэтым трэба даражыць. Наша краіна праводзіць уласную ўнутраную і зьнешнюю палітыку (іншая гаворка, наколькі мудрую і пасьпяховую), у нас ёсьць сваю валюта, нашы хлопцы не ваююць у так званых “гарачых кропках”. Гэта ёсьць, гэта – рэальнасьць... Праўда, мы вельмі цесна, ажно залішне, эканамічна прывязаныя да Расеі, па многіх пытаньнях сучаснасьці мы ізаляваныя ад магутных сусьветных цэнтраў, нашы тэхналёгіі ўсе больш старэюць, і беларуская прадукцыя яшчэ ня стала канкурэнтназдольнай на рынках Эўропы і Амэрыкі. Гэта ўсё ў пэрспэктыве можа прывесьці да абмежаванасьці нашай незалежнасьці, а то і да жаданьня некаторых чыноўнікаў выгадна для сябе “прадаць” яе.\nНам, беларусам, народу не хапае разуменьня, што сапраўдная наша незалежнасьць можа быць толькі нацыянальнай, беларускай незалежнасьцю. Дзяржаўная незалежнасьць без роднай мовы, роднай гісторыі, роднай культуры – нонсэнс, казачка хітрых “ваўкоў” для наіўных казьлянят. Таму ў маёй душы яшчэ няма цьвёрдай упэўненасьці ва ўстойлівасьці беларускай дзяржаўнай незалежнасьці.\nНя веру я чалавеку, які з трыбуны лямантуе пра адданасьць незалежнасьці, а ў прасторным кабінэце падпісвае рашэньне аб ліквідацыі Нацыянальнага ліцэю ці пераводзе ўсяго інфармацыйнага тэлевяшчаньня на расейскую мову.\nА каго я ўзяў бы за ўзор пры будаўніцтве сувэрэннай дзяржавы, дык гэта Чэхію, краіны Балтыі, Фінляндыю, Швэцыю.\nВеру, што час і Бог навучаць нас цаніць сапраўдную незалежнасьць у сваёй незалежнай дзяржаве, і ў гэтым сэнсе мы нарэшце зоймем “свой пачэсны пасад між народамі”.\n[ 25/08/2004 21:43 ]\nSanowny spadar Hienadz!Jaki palitycny madel vam najbols adpaviadaje? Jakuju krainu vy licycie prykladam dlia Bielarusi u ekanamicnym i duchownym plianie? Dziakuju. Dzmitry. USA.\nДзякуй за пытаньне. Гл. адказ вышэй.\n[ 26/08/2004 13:08 ]\nВы мелі дачыненьне да праблемы з прапіскай, з якой сутыкнуўся Васіль Быкаў пасьля свайго прыезду ў Менск. Ці Вы лічаце, што тая сытуацыя была сьвядома справакавана ўладамі, альбо гэта - зьбег акалічнасьцяў?\nТак, я сапраўды меў непасрэднае дачыненьне да вырашэньня праблемы прапіскі ў Васіля Ўладзімеравіча Быкава і ягонай жонкі Ірыны Міхайлаўны ў Менску, і рады, што дапамог хоць гэты клопат зьняць з душы вялікага нашага пісьменьніка перад ягонай сьмерцю. Асабіста ў мяне няма ніякіх доказаў таго, што ганебная сытуацыя была сьвядома справакавана ўладамі, але зусім выключаць такую магчымасьць я таксама ня маю права. Спадзяюся, што час усё высьветліць.\n[ 26/08/2004 20:23 ]\nЧым дакладна Вы займаецеся ў ПЭН-Цэнтру, і што, акрамя конкурсу моладзі імя Петраркі, зрабіла гэта аб'яднаньне за 2004 год?Наколькі шчыльныя кантакты ў Бел.ПЭН-Цэнтра з Міжнародным ПЭН-Клюбам? Кацярынка, Менск.\nЯ – не кіраўнік ПЭН-цэнтру, і таму не магу даць падрабязную інфармацыю пра ягоную дзейнасьць. Скажу толькі, што ён займаецца спрыяньнем прапагандзе беларускай літаратуры ў сьвеце і дапамогай пісьменьнікам, асабліва маладым у выданьні кніг і наладжваньні кантактаў з замежнымі калегамі. Сувязь з ПЭН-клюбам, на мой погляд, даволі добрая і плённая.\n[ 26/08/2004 20:28 ]\nЯк Вы ставіціся да сучаснага літаратурнага працеса ў Беларусі?Якія імены новых аўтараў у нашай літаратуры Вы для сябе адкрылі?Да творчасці каго на іншаму паставілісь за мінулае дзесяцігодзе? Кацярынка, Менск\nУ нашым сёньняшнім літаратурным працэсе я ня бачу нічога надзвычайнага. Ён падобна нечым да таго, што мы назіраем, напрыклад, у Расеі, ва Ўкраіне, Літве. Адчуваецца пэўнае затуханьне актыўнасьці, ідзе зьніжэньне якасьць масавай кніжнай прадукцыі. Праўда, у нас няма шэрага патоку бандыцкіх дэтэктываў і паўпарнаграфічных “дамскіх” раманаў, чым так нахабна дзеліцца зь Менскам Масква. Але і яркіх адкрыцьцяў, на жаль, мала. Назаву з апошняга часу цікавыя аповесьці й раманы Алеся Наварыча, Барыса Пятровіча, Андрэя Федарэнкі, Віктара Карамазава, паэтычныя публікацыі Ўладзімера Някляева, Рыгора Барадуліна, Міколы Маляўкі, Казіміра Камэйшы. Так што творцы працуюць, узровень трымаюць, але вядома ж хочацца большага і лепшага. Толькі літаратура – не сэрыйная вытворчасьць, не “халодная штампоўка”. Тут, як кажуць, увесь тавар “штучны”, загадзя не сплянаваны. Дый сёньняшняе нялёгкае жыцьцё ня надта спрыяе росквіту таленту.\nЗусім новых імёнаў назваць, пэўна, ня здолею. І таму, што ня так часта яны зьяўляюцца, і таму, што я магчыма не пасьпяваю сачыць за іх публікацыямі. З тых, у чыю вялікую шчасьлівую будучыню хачу верыць, назаву ўжо вядомых Анатоля Сыса, Андрэя Федарэнку, Франца Сіўко, Віктара Жыбуля, Янку Лайкова...\nЁсьць каму забясьпечваць годнае жыцьцё беларускага мастацкага слова.\n[ 27/08/2004 03:35 ]\nДа атрыманьня незалежнасьці Беларусяй у ангельскай мове для беларусаў (зь "лёгкай рукі" расейцаў) ужывалася дзіўнавате слова "Byelorussian", што было фактычна трансьлітэрацыяй з расейскага "бело-русский". І ўвогуле пра беларусаў заходні сьвет ня ведаў абсалютна нічагусенькі. Пасьля атрыманьня незалежнасьці сытуацыя трошачкі палепшылася, зьявілася трошачкі больш зацікаўленьня да Беларусі, а замест прыметніка Byelorussian пачаў ужывацца Belarusian або нават Belarusan. Калі не памыляюся, менавіта ААН пачала пісаць так. І астатнія падхапілі гэта. Ці мелі вы дачыненьне да гэтай кантравэрсіі з назвай Беларусі? І што можаце сказаць пра сваю працу ў ААН і пра цікаўнасьць Заходняга сьвету да Беларусі?\nТак, я сапраўды прычыніўся да таго, каб у офісе ААН на афіцыйнай таблічцы было выбіта “Belarus”. А было гэта так. Калі Вярхоўны савет Беларусі прыняў рашэньне аб дзяржаўным сувэрэнітэце нашай краіны, паўстала пытаньне аб зьмене назвы, якая была ўсюды пазначана як “Беларуская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка”. Па-ангельску прапаноўваліся розныя варыянты – і тыя, якія вы ўзгадваеце. Раіліся мы, прадстаўнікі Беларусі пра ААН, і з калегамі-дыпляматамі, і з навукоўцамі-імігрантамі, і з мовазнаўцамі ў Менску. У прыватнасьці, прасіў парады я ў Пятра Садоўскага, Янкі Запрудніка, Вітаўта Кіпеля. І вырашылі мы (а часу на гэта ў нас было зусім мала – літаральна некалькі гадзінаў), што трэба пісаць, як спрадвек гучыць на роднай зямлі. Думаю, што рашэньне было правільнае.\n[ 27/08/2004 12:36 ]\nДарагі Генадзь, як равесьнік равесьніка вiншую з 68-годзьдзем (на заўтрае!)Вялікі расьці! Абдымаю! Васіль Сёмуха\nБыў рады пачуць твой голас, Васіль. Дзякуй.\n[ 27/08/2004 13:33 ]\nЦі вы знаёмыя з творчасьцю Чэслава Мілаша? А можа зь ім асабіста? А.\nЗь вершамі Чэслава Мілаша, зь якім на жаль нядаўна ўсе мы разьвіталіся, я знаёмы. Не скажу, што грунтоўна, але ў той ступені, каб мог адчуць глыбіню і адметнасьць ягонага таленту. Асабіста знаёмы зь ім я ня быў, твораў ягоных не перакладаў, але ставіўся і стаўлюся да зробленага ім зь вялікай увагай і пашанай.\n[ 27/08/2004 16:30 ]\nШаноўны спадар Генадзь. Некалькі гадоў назад апазіцыя прад'явіла прэтэнзіі Пазьняку за тое, што пад яго кіраўніцтвам яна не мае палітычных посьпехаў, а адны толькі "маральныя". Хаця за Пазьняком было аднаўленьне беларускай дзяржаўнасьці, што само па сабе нямала. Вось жа, прайшло пяць гадоў, але з новымі лідарамі апазіцыя ўвогуле нічога не дамаглася. Дык ці не павінны яе лідары, у выпадку правалу на выбарах, прымяніць цяпер ужо да сабе саміх тыя ж самыя прэтэнзіі і сыйсьці? Дзякуй.\nАсоба Зянона Пазьняка ў найноўшай беларускай гісторыі, настолькі значная і складаная, што невыпадкова ён мае і сваіх гарачых прыхільнікаў, і сваіх зласьлівых нядобразычліўцаў. Я лічу Зянона Станіслававіча выдатным палітычным стратэгам, самаахвярна адданым беларускай ідэі, які, на вялікі жаль, не заўсёды паказваў сябе і мудрым тактыкам. Таму былі ў яго крыўдныя пралікі, і няўдачы. Але тое, што гэта выбітная асоба, якая ня можа не выклікаць шчырай павагі, для мяне бясспрэчна. Што датычыць іншых лідэраў дэмакратычнай апазыцыі, дык яны (хай не крыўдуюць на мяне за шчырасьць) не дасягнулі яшчэ аўтарытэту і папулярнасьці Пазьняка. Хаця зрабілі і робяць ня мала карыснага для цывілізаванага разьвіцьця Беларусі. А тое, што пасьля правалу на апошніх прэзыдэнціх выбарах яны мусілі б пайсьці ў адстаўку, дык гэта павінны вырашаць толькі партыі, якія яны ўзначальваюць і яны самі. Я лічу, што яны абавязаны былі ўступіць свае месцы іншым, але гэта мая асабістая.\n[ 30/08/2004 12:58 ]\nJaki vash versh vy haceli b, kab vybili na vashym pomniku? Alesya\nГэта, я думаю, не мая турбота. А калі задумацца пра сумную неабходнасьць, я быў бы рады мець два радкі з майго даўняга вершу.\nТы, мой народ, мяне не папракнеш:\nЯ ўсё табе аддаў.\n[ 30/08/2004 12:59 ]\nУважаемый Геннадий Николаевич, как вы относитесь к возможности возвращения Зенона Позняка в белорусскую политику и его шансы на избрание? Николай Маркович Белый, Гродно\nЯ лічу, што Зянон Пазьняк і сёньня ёсьць у беларускай палітыцы. І ўплыў яго на тое, што робіцца ў нашай краіне, нельга не ўлічваць. А вось наконт выбраньня яго (відаць, маецца на ўвазе пасада прэзыдэнта) пакуль што шанцаў не багата.\n[ 30/08/2004 13:02 ]\nКакое было бы будущее для Белорусси в составе России, но без Лукашенко? Ведь татары и калмыки там не пропали. Не пропали бы и белоруссы, не правда ли? Иван Козловский. Витебск\nЯ думаю, і ўпэўнены, што беларуская нацыя заслужыла мець сваю асобную сувэрэнную дзяржаву. Гэта зусім не значыць, што трэба закрэсьліць тыя гістарычныя сувязі і стасункі, якія мы маем з Расеяй, яе выдатнай культурай, яе гісторыяй. Але, як кажуць, заўсёды лепш жыць у сваім уласным доме, а не падсуседзях. Таму я лічу, што самае сьвятое і самае неабходнае для нас - наша беларуская дзяржаўная незалежнасьць.\n[ 30/08/2004 13:27 ]\nЦі праўда, што адна ваша песьня -- самая любімая ў Лукашэнкі? Чым увогуле вы тлумачыце такое стаўленьне ўлады да культуры (ня толькі белрускай) -- у параўнаньні з савецкім часам? Аліна Пяткевіч, Мінск\nПра гэта трэба спытацца ў Аляксандра Рыгоравіча. Але як мне нейкі час таму казалі, ён вельмі любіў "Малітву" Эдуарда Ханка на мой верш, у выкананьні Сьвятланы Ханок.\nПагардлівае стаўленьне сёньняшняга чынавенства да беларускай культуры я тлумачу невысокім духоўным і ў прыватнасьці адукацыйным узроўнем гэтага чынавенства. Яны проста ня здатныя на ўспрыманьне сапраўды высокага мастацтва, тым больш нацыянальнага.\n[ 30/08/2004 13:28 ]\nЧаму ў калыханцы вы напісалі "вачаняты закрывай", а не заплюшчвай. Гэта ж не пісьменна, а дзеткі гэта кожны дзень чуюць.\nУ нас так кажуць. І наколькі я памятаю, гэта не супярэчыць прынятым літаратурным нормам. Спадзяюся, што гэтае слова не адпрэчыць дзетак ад роднай нашай мовы.\n[ 30/08/2004 15:37 ]\nРаскажыце кали ласка, спадар Генадзь, нешта цікавае пра гады свае маладосьці, пра час навучаньня на аддзяленьні журналістыкі філфаку БДУ. Дзякуй.\nЦікавага было шмат, пра ўсё не раскажаш, дый многа забылася. Але вельмі даражу тым, што на адным курсе са мной вучыліся РЫгор Барадулін, Міхась Стральцоў, Васіль Зуёнак, Сымон Блатун, Мікола Гіль, Аляксандар Станюта, Тацяна Арлова і многія іншыя слаўныя людзі літаратуры і журналістыкі. Помню, бясспрэчна, і родны наш інтэрнат на Бабруйскай, дзе мы ладзілі танцы, сьпявалі песьні, бралі скупую студэнцкую чарку, шмат жартавалі і "падкалвалі" адзін аднаго. Памятаю, напрыклад, як адзін мой сябра Эдуард Дамарадзкі з балкона зусім як сапраўды мясцовы правадыр вітаў студэнцкія калёны, што ішлі на першамайскую дэманстрацыю, вельмі "шчырымі" лёзунгамі ў гонар студэнтаў, іхных стыпэндыяў, ласкавых выкладчыкаў і нечастых экзамэнаў.\n[ 30/08/2004 15:42 ]\nДнямі Вы ўдзельнічалі ў сустрэчы беларусаў Еўропы. Вашае стаўленьне да дыяспары? Вашыя адносіны да Рады БНР і яе старшыні І. Сурвіллы?\nТак, 28-га і 29-га жніўня ў Празе адбылася, на мой погляд, прыкметная гістарычная падзея - першая сустрэча беларусаў Эўропы. Яна выказала неабходнасьць аб стварэньні арганізацыі, якая магла б прадстаўляць беларускую эўрапейскую эміграцыю ў Эўразьвязе і каардынавала б высілкі суполак дыяспары дзеля перамогі дэмакратыі ў Беларусі. Стаўленьне маё да дыяспары, калі казаць агульна, паважлівае. Хаця, як мне здаецца, яна як і людзі на Бацькаўшчыне, неаднародная, часта не зьяднаная, а тое нават неабгрунтавана амбіцыйная. Праявілася гэта і на згаданай першай сустрэчы беларусаў Эўропы. Да Рады БНР я стаўлюся як да вельмі сур'ёзнага і аўтарытэтнага органу, які прадстаўляе інтарэсы Беларусі. А да яе старшыні - Івонкі Сурвілы - ня толькі з глыбокай павагай за яе дасьведчанасьць і інтэлігентнасьць, але яшчэ і зь вялікай чалавечай сымпатыяй.\n[ 30/08/2004 17:15 ]\nЯкое вашае меркаваньне што да тарашкевіцы і наркамаўкі? Дайце аргумэнтаваны адказ. Пятрусь, Менск\nЯ бачу шмат прывабнага і пэрспэктыўнага ў тарашкевіцы, але я не хацеў бы штучна цалкам адмаўляцца ад наркамаўкі. Усё-ткі некалькі пакаленьняў прыходзілі да беларушчыны праз наркамаўку. На ёй адкрывалі для сябе Купалу і Коласа, Багдановіча і Гаруна, Куляшова і Мележа. І адразу ўсё гэта адкідаць - наўрад ці разумна. У нас наагул сёньня вельмі востра стаіць пытаньне аб лёсе самое мовы. І трэба захаваць матычну родную мову, трэба даць ёй дзяржаўнае разгарненьне і гарантыі росквіту, а пасьля ўжо шукаць для яе найбольш прыдатную і прыгожую "вопратку". І, наагул, вырашаць гэтае пытаньне я даручыў бы мовазнаўцам, прытым ня голым тэарэтыкам, а тым, хто добра ведае і адчувае багацьці беларускай мовы.\n[ 30/08/2004 17:18 ]\nЦі магчыма ў Беларусі зьяўленьне твораў сапраўднай вышыні на рускай мове? Ці не асуджаныя рускамоўныя сябры СП, Пэн Цэнтру і г.д. на правінцыйную другараднасьць чыста дзеля геаграфіі і паэтыкт? Юля\nЯ вельмі хацеў бы, каб гэта было магчымым, і шчыра радваўся б такой падзеі, але - ня буду хітраваць - ня веру ў гэта. Сапраўдныя літаратурныя вышыні, як паказвае практыка ўсяго сьвету, ствараюцца на мове таго народу і той зямлі, якія натхняюць пісьменьнікаў на творчасьць. Што б мне не казалі, тая так званая расейская мова, якая сёньня гучыць у Беларусі, мае жахліва далёкае дачыненьне да мовы Пушкіна, Гогаля, Талстога, Буніна. І не выпадкова найлепшае, што было створана літаратарамі Беларусі, напісана па-беларуску: і Купала, і Багдановіч (які, дарэчы, бліскуча валодаў расейскай мовай), і Гарэцкі, і Караткевіч, і Быкаў.\n[ 30/08/2004 17:21 ]\nЯкая апошняя падзея найбольш Вас уразіла?\nГлыбока закранула маю душу апошнім часам тое, як Беларусь адзначыла 80-годзьдзе з дня нараджэньня Васіля Быкава і першую гадавіну з дня яго сьмерці. На шчасьце, зноў можна было адчуць усенародную павагу і любоў да выдатнага пісьменьніка, жаданьне спасьцігнуць сьвет ягоных думак і прароцтваў, і... дрымучая абыякавасьць афіцыйных уладаў да геніяльнага сына гэтай краіны. Было крыўдна і сорамна за нашых чыноўнікаў, якія не палічылі неабходным аддаць належнае чалавеку, які столькі зрабіў дзеля славы Беларусі.\n[ 30/08/2004 17:23 ]\nВашае стаўленьне да эміграцыі сп.Пазьняка? Ці падтрымліваеце вы стасункі?\nЛічу вымушаную эміграцыю Пазьняка трагедыяй для Беларусі і для яго самога. Стасункі зь ім ня часта, але падтрымліваю.\n[ 30/08/2004 17:24 ]\nЕсть мнение, что Лукашенко таков, каким его сделала оппозиция. Если вспомнить, то его с первого дня президентства пинали. И этот тезис имеет право на существование. Каково ваше мнение по этому поводу?\nЛукашэнка - ня той чалавек, якога так лёгка можа нехта зьмяніць. Такім, які ён ёсьць, ён сьвядома зрабіў сябе сам. І, здаецца, нават ганарыцца тым, што ён такі. Таму я ня думаю, што крытыка, мажліва часам і крыўдная для яго, магла б нешта зьмяніць у ягонай палітыцы і ягоных паводзінах. Таму за ўсё, што ім зроблена, адказнасьць, па-мойму, павінны несьці ён сам і тыя, хто ўсяляк яго падтрымліваюць і нават услаўляюць, тым самым узьнімаючы на п'едэстал ня лепшыя яго чалавечыя якасьці.\n[ 30/08/2004 17:25 ]\nЦі маеце Вы аўтамабіль?\n[ 30/08/2004 17:29 ]\nХто з маладых паэтаў вам падабаецца? Алег\nЯ ўжо вышэй назваў іх. Магу паўтарыць зноў прозьвішчы Анатоля Сыса, Віктара Жыбуля, Янкі Лайкова, якія, на жаль, ужо і не зусім маладыя.\nЯкой Вам, як пісьменьніку, бачыцца ідэальная Беларусь?\nАдкажу, можа, трошкі парадаксальна: беларускай.\nКраінай, якая ганарыцца сваёй гісторыяй, даражыць ёю, лічыць за сьвятыную родную мову і сваіх герояў, добра працуе, заможна і вольна жыве.\n[ 30/08/2004 17:35 ]\nШто вам падабаецца ў Аляксандры Лукашэнку? Мікола Пятровіч\nУ Аляксандры Рыгоравічу мне падабаецца энэргічнасьць, мэтанакіраванасьць і жаданьне ісьці да канца ў ажыцьцяўленьні сваіх намераў. На жаль, намеры гэтыя часта, на мой погляд, ня вартыя гэтых ягоных выдатных якасьцяў.\n[ 30/08/2004 17:39 ]\nДзе вы былі пад час путчу 1991 году і што рабілі? Калі адмовіліся ад партыйнасьці? Сяржук Сямёнаў, Полацак\nПадчас путчу 1991 году я працаваў пастаянным прадстаўніком Беларусі пры Арганізацыі Аб'яднаных Нацый і знаходзіўся у Нью-Ёрку. Партыйны білет я здаў, ад'яжджаючы ў Злучаныя Штаты Амэрыкі.\n[ 30/08/2004 17:42 ]\nЯкія вашы крыніцы штодзённай інфармацыі? Ці маеце вы сувязі з лукашэнкаўскай намэнклятурай? Як бы вы ахарактарызавалі іх стаўленьне да прэзыдэнта? Міхась Лужкоў, Мінск\nКрыніцы штодзённай інфармацыі ў мяне традыцыйныя: прэса, тэлебачаньне, радыё. Перш за ўсё, гэта "Звязда", "Народная Воля", "БДГ", "Известия", Радыё Свабода, НТВ, РТР і ТВЦ. Сувязяў з лукашэнкаўскай намэнклятурай ня маю. Таму іх стаўленьне не магу харэктыразаваць з пэўным правам, аднак лічу, што сярод тых, хто працуе з Аляксандрам Рыгоравічам, бясспрэчна, ёсьць разумныя людзі, якія дастаткова ставяцца да свайго шэфа.\n[ 30/08/2004 17:48 ]\nЯкі гістарычны перыяд апошняга тысячагодзьдзя Вам найбольш імпануе і кім бы Вы сябе ў ім хацелі бачыць? Дзякуй.\nДля мяне вельмі дарагі пэрыяд Вялікага Княства Літоўскага - пэрыяд эўрапейскага адраджэньня, і гады "беларусізацыі" на пачатку мінулага стагодзьдзя. Хацеў бы бачыць сябе сярод тых, ці нават побач з тымі, хто сумленна служыў беларускай ідэі.\n[ 30/08/2004 17:52 ]\nПравда ли, что книга воспоминаний друзей Быкова, которую Вы редактировали, запрещена для продажи?\nЯ пакуль што такой інфармацыі ня маю, але ведаючы нашых ідэалягічных кіраўнікоў, не выключаю гэткага іхнага чарговага глупства.\n[ 30/08/2004 17:55 ]\nЦі ёсьць на беларускім тэлебачаньні хоць адна праграма, якую б можна было ацаніць высока?\nЦікавымі мне падаюцца праграмы, якія робіць цяпер Алесь Матафонаў, ягоны цыкл "Адкрыты архіў". Была яшчэ нядаўна цікавая перадача "Тэлебаромэтар", але яна нечакана зьнікла. Дарэчы, гэта ўсё перадачы на беларускай мове. І таму, ня дзіўна, што іх зусім мала, і яны не доўгавечныя з-за стаўленьня сучаснага кіраўніцтва да ўсяго беларускага на экране.\n[ 30/08/2004 17:56 ]\nШо было б, калі б на выбарах перамог Кебіч -- ці не была б Беларусь ужо расейскай губэрняй? Федар Паўловіч, Магілеў\nПрызнаюся, што я за Кебіча не галасаваў, і ў нашу незалежнасьць пад яго кіраўніцтвам ня веру. Думаю, што Вячаслаў Францавіч даўно згадзіўся б стаць адным з расейскіх губэрнатараў.\n[ 30/08/2004 17:59 ]\nVy za Busha ci za Kery? Vitaut, Los Angelos\nЯ за таго амэрыканскага прэзыдэнта, які будзе спрыяць умацаваньню беларускай дзяржаўнай незалежнасьці і дэмакратыі на Беларусі.\nЦікава, ідэя напісаньня мемуараў яшчэ Вас не наведвала? Тым болей, што грунтоўны аналіз часоў апошняй незалежнасьці яшчэ ніхто не рабіў. Дзякуй\nТакая ідэя ня толькі наведвала мяне, а і падвяла ўжо да той рысы, калі трэба вось-вось садзіцца за пісьмовы стол. Тым болей, што некалі мяне да гэтага вельмі актыўна агітаваў Васіль Быкаў. Сапраўды, так склаўся мой лёс, што я добра ведаў многіх выдатных людзей, і прымаў удзел у многіх важных гістарычных падзеях. Відаць, я маю абавязак пакінуць свае сьведчаньні і пра гэтых людзей, і пра падзеі, якія завязаныя вузламі ў маёй памяці.\n[ 30/08/2004 18:02 ]\nСпадар Генадзь, з чаго пачынаецца Ваш дзень і чым заканчваецца? Дзякуй.\nМой дзень пачынаецца з гарбаты, а заканчваецца праглядам інфармацыйных тэлевізійных праграм і праслухоўваньнем Радыё Свабода.\n[ 30/08/2004 18:03 ]\nДобры Дзень дзядуля! Як ў цябе справы?\nДобры дзень, Паўлік. Справы ў мяне ідуць цудоўна. У Празе добрае надвор'е. Я зь сябрамі. Будзе што расказаць табе па вяртаньні дадому.\n[ 30/08/2004 18:13 ]\nSzanouny Spadar Genadz ! Ci lichyce Vy magchymym "padniac" nashu inteligencyiu da realnai pracy z naselnictvam ? Moza godze ziezdau za Nezazleznasc, Radau inteligencyi, kruglykh stalou? Mozha treba realna ici u narod i "na palcah" tlumachyc im, tuteishym, chamu Nacyia Belarusau i dziarzhava Belarus im vygodna? Mozha treba stvaryc damavyia kamitety asvety? Mozha tolki tak my skonchym "Chas Byka" ? Vochy u vochy, razumnaie slova u vushy... Mo perakanaem... Bo kali ne, to geta kanec Belarusi. Vitavt P.S. Stho Vy dumaece pra list polskikh inteligentau?\nЦалкам з вамі згодзен. Усё, што Вы кажаце, трэба рабіць і неадкладна. Вельмі спадзяюся, што людзі для гэтага знойдуцца, асабліва сярод маладых. Гатовы, наколькі хопіць сілаў, паўдзельнічаць у гэтай сьвятой справе.\nЦі абавязкова было пістменьніку ці паэту ў "тыя гады" пісаць "хвалебныя" творы пра кампартыю і камсамол каб выжыць? Ці ўсе былі вымушаныя гэта рабіць? Сяргей\nЯ не сказаў бы так катэгарычна, што гэта трэба было рабіць, каб выжыць. Многія, і я ў тым ліку, шчыра верылі ў ідэалы партыі, магчымасьці камсамолу, у справядлівасьць, якое было навокал. Таму многія з хвалебных одаў ішлі ня столькі ад прымусу, колькі ад няправільна зразумелага жаданьня паўдзельнічаць у актыўным жыцьці. Пазьней, калі стала многае вядома пра сталінскія рэпрэсіі, пра антычалавечныя законы, пра практыку задушэньня свабоды слова, ужо практычна такіх твораў ня стала. Пісалі іх хіба што толькі безнадзейныя графаманы і прыслужнікі ўлады. Я думаю, што аўтары гэткіх твораў вінаватыя і перад праўдай, і перад самімі сабой, і перад чытачамі.\n[ 30/08/2004 18:23 ]\nЦі веруючы Вы чалавек? Калі так, да якой канфэсіі вы належыце? Дзякуй\nЯ веру ў Бога як вышэйшую справядлівасьць. У час вайны я быў хрышчоны ў царкве, але актыўным вернікам не зьяўляюся. Глыбока паважаю, хто нясе ў сваёй душы веру ў дабро і справядлівасьць.\n[ 30/08/2004 18:24 ]\nШаноуны спадар Генадзь ! Спадзяюся, што вы згодны з заходнiм узорам звароту. Мяне вельмi здiвiлi Вашыя эмоцыi на прапанову Уладзiмiра Коласа сабраць кожнаму удзельнiку Рады па 100 подпiсау... Я НЕ згодны з Вамi адносна таго, што «кнiга» лепш. Я цалкам падтрымлiваю выказваньне Кшыштафа Занусi ( Радыё Свабода ), што пад час пажару УСЕ: пажарнiк i навуковец, рэжысер i пiсьменьнiк, усе павiнны быць толькi ПАЖАРНIКАМI. Беларусь мае «тарфяны пажар». Цi ведаеце Вы: кто i колькi людзей на Беларусi чытаюць кнiгi? Насельнiцтва нават газеты не хоча чытаць. Сам назiрау як у шапiку 1 асобнiк «Народнай волi» ляжау увесь дзень ( г.Кобрын), у вечары купiу яго я.Дарэчы усяго у шапiку была 2 асобнiка.\nГл. адказ ніжэй.\n[ 30/08/2004 18:25 ]\nЯкі Ваш ідэал жанчыны?\nЖанчыны, якімі я захапляюся, павінны быць прыгожымі, разумнымі й ласкавымі. На шчасьце, мне лёс дарыў сустрэчы з такімі жанчынамі.\n[ 30/08/2004 18:26 ]\n(Працяг пытаньня) Ведаю гiсторыю польскай «Салiдарнасцi» --9 гадоу патрыёты тлумачылi людзям Правду.Кожны свядомы iнтэлiгент быу редактарам падпольнай газэты. Лiчу, што Беларусь не мае такiх 9 гадоу. Калi удзельнiкi Рады не пойдуць «у народ» з лекцыямi тыпу лекцый «Знание» i газетамi, а актывiсты апазiцыi не пачнуць самаахвярна працаваць, то прыдзе час i Лукашэнка аддасьць Беларусь Расii. Беларусь не мае часу на цiвiлiзацыйную эвалюцыю . Так? Цi не лiчыце, Вы, шаноуны спадар Генадзь, што дзякуючы i пасiунасьцi беларускай iнтэлiгенцыi мы ужо прайгралi гэтыя выбары? Валеры Грыцук, беларус, навуковец, эколаг, палiтык\nЯ згодны прыняць Вашы папрокі на адрас беларускай інтэлігенцыі за пасіўнасьць і адарванасьць ад будзённых клопатаў так званых простых людзей, але я не лічу разумным таленавітага пісьменьніка заклікаць і тым больш прымушаць хадзіць па хатах і зьбіраць подпісы за кандыдатаў у Парлямэнт або ў прэзыдэнты, якія яшчэ не вядома, як сябе будуць паводзіць, атрымаўшы высокія пасады. Я перакананы, што Васіль Быкаў сваімі аповесьцямі і апавяданьнямі, сваёй публіцыстыкай зрабіў для беларушчыны на шмат больш, чым тыя, хто сабралі па сотні ці нават тысячы подпісаў за нейкіх палітыкаў. Пры гэтым, я паважаю працу зборшчыкаў. Я высока цаню дзейнасьць тых, хто ідзе да людзей у іхныя хаты, у іхныя кватэры. Думаю, што супрацьстаўляць адно другому ня ёсьць разумна.\n[ 30/08/2004 18:29 ]\nЯк Вы бавіце вольны час? Ці любіце падарожжы? Можа, прыгадаеце нейкі цікавы выпадак? Дзякуй.\nНайчасьцей свой вольны час я праводжу разам з кнігамі, вельмі люблю хадзіць у лес, сядзець вечарамі над рэчкай, зьбіраць грыбы, слухаць птушак. Пры гэтым здаралася рознае, але чагосьці надзвычайнага не ўспамінаецца.\n[ 30/08/2004 18:35 ]\nШто Вас цяпер найбольш турбуе?\nІ цяпер, і заўсёды, мяне найбольш турбуе лёс Беларусі, лёс яе мовы, яе будучыні, яе незалежнасьці.\n[ 30/08/2004 18:39 ]\nВашае любімае месца ў Менску? У Беларусі? Дзе б хацелі пабываць й што паглядзець? Дзякуй.\nЛюбімае месца ў Менску - каля помніка Янку Купалу, ля Скарынаўскага праспэкту. У Беларусі - мая родная Полаччына, Расонскія бары, Сафійка над Дзьвіной, Браслаўскія азёры. Пабываць хацеў бы шмат дзе, але на гэта ўжо не хапае ня сілаў, ня сродкаў, ня часу, на жаль.\n[ 30/08/2004 18:45 ]\nМы скончваем нашую канфэрэнцыю. Усім дзякуй за пытаньні.\nДзякуй за ўвагу! Я быў рады віртуальна сустрэцца з вамі, шчыра падзяліцца з вамі сваімі думкамі. Жадаю ўсім посьпехаў. Веру, што мы разам даможамся шчасьця Маці-Беларусі.


31 кастрычнік 2019, 19:36\nПавал Лучыновіч, архіўнае фота\n«Ён і сядзець нармальна ня можа»\nПавал Лучыновіч цяпер на лячэньні ў 5-м гарадзкім клінічным шпіталі. Туды высокапастаўлены гарадзкі чыноўнік трапіў 2 верасьня з паралічам ног і інфэкцыйным захворваньнем проста са сьледчага ізалятара на Валадарскага.\nСтан здароўя Паўла Лучыновіча дагэтуль такі, што не дазваляе яму зьявіцца ў суд ды прысутнічаць на судовым паседжаньні. У гэтым карэспандэнт Свабоды пераканаўся сам, калі наведаў аддзяленьне гнойнай хірургіі 5-га шпіталя, дзе лечаць Паўла Лучыновіча.\nТой ляжыць у маленькай палаце. За ім наглядаюць сваякі, побач з палатай пост мэдсясьцёр. У Лучыновіча вельмі бледны і схуднелы твар. Пад ім адмысловы ложак, які дазваляе падняць верхнюю частку тулава, каб сесьці. Паводле мэдыкаў, Лучыновіч не толькі ня ходзіць, але і сядзець бяз гэтага прыстасаваньня ня можа.\nПавал Лучыновіч папярэдзіў карэспандэнта Свабоды, што гаварыць з журналістам ня будзе.\n«Стан вы бачыце які, — сумна кажа Лучыновіч на пытаньне пра самаадчуваньне. — У лепшым выпадку мне спатрэбіцца доўгае і цяжкае лячэньне».\nПасьля гэтага Павал Лучыновіч просіць больш пытаньняў яму не задаваць, і мы разьвітваемся.\n«Можа, былі катаваньні на „Валадарцы“?»\nДа шпіталя Павал Лучыновіч амаль паўгода правёў на «Валадарцы». Ці ня там ён падчапіў інфэкцыю, якая стала прычынай ягонага цяперашняга стану?\nАтрымаць адказ на гэтае пытаньне карэспандэнт Свабоды спрабаваў у адвакатаў Паўла Лучыновіча, якіх сустрэў у шпіталі, але яны адмовіліся размаўляць, спаслаўшыся на падпіску аб неразгалошваньні матэрыялаў справы. Без адказу засталося і пытаньне пра стаўленьне Лучыновіча да абвінавачаньня: прызнае віну ў хабары ці не прызнае?\n«Гэта ўжо наўпрост тычыцца справы, а мы далі падпіску», — сказала адна з абаронцаў.\nЦі можа працэс праходзіць без падсуднага?\nПаводле прагнозу назіральнікаў, заўтра ў судзе адвакаты Паўла Лучыновіча прадставяць дакумэнты пра тое, у якім ён стане, і будуць хадайнічаць аб адкладаньні працэсу. Найбольш верагодны вынік — што суд перанясуць на няпэўны час, да выздараўленьня падсуднага. Але магчымы і іншы варыянт, сказалі карэспандэнту Свабоды ў Заводзкім судзе.\n«Другі абвінавачаны ў суд будзе дастаўлены, таму тэарэтычна працэс могуць весьці і без Лучыновіча. Але гэта вырашыць судзьдзя, паглядзім», — сказала супрацоўніца суду Заводзкага раёну Менску.\nПаўла Лучыновіча затрымалі ў сакавіку 2019 году на тэрыторыі Менскага раёну пры атрыманьні хабару ў 4 тысячы даляраў ад індывідуальнай прадпрымальніцы. Затрымлівалі чыноўніка супрацоўнікі Галоўнай управы па барацьбе з арганізаванай злачыннасьцю і карупцыяй МУС.\nДа інфармацыі пра затрыманьне Лучыновіча міліцыянты дадалі відэа, на якім супрацоўнік міліцыі пералічвае даляры, узятыя з крэсла аўтамабіля. Далей справу Лучыновіча вёў Сьледчы камітэт. Паводле абвінавачаньня, якое выстаўлена былому галоўнаму архітэктару сталіцы Паўлу Лучыновічу, яму пагражае 10 гадоў зьняволеньня за атрыманьне хабару ў вялікім памеры.\nКалі стане вядома імя другога фігуранта справы?\nАкрамя Лучыновіча, заўтра ў Заводзкім судзе будуць судзіць індывідуальную прадпрымальніцу, якая, паводле сьледзтва, перадала яму грошы за патрэбнае ёй узгадненьне будаўнічага праекту. Імя другой фігуранткі справы афіцыйна пакуль не называюць, у інфармацыі з суду абвінавачаная ў даваньні хабару Лучыновічу пазначаная літарай Г., але гэты сакрэт будзе раскрыты заўтра з пачаткам працэсу.\nНеафіцыйная крыніца, на якую спасылаецца tut.by, сьцьвярджае, што да суду жанчына пад вартай. А вось Павал Лучыновіч, паводле той жа крыніцы, цяпер пад грашовым закладам. Карэспандэнт Свабоды пераканаўся, што Лучыновіча ў шпіталі адмыслова не ахоўваюць.\nПавал Лучыновіч займаў пасаду старшыні Камітэту архітэктуры і горадабудаўніцтва Менскага гарвыканкаму зь лютага 2015 году. Гэтая пасада з сакавіка вакантная, паведамілі Свабодзе ў камітэце.\nЗносіў Трактарагорад, захаваў Асмалоўку. Чым вызначыўся арыштаваны галоўны архітэктар Менску\nЗа «какаін у віне» з Дамініканы двух вяскоўцаў з Гомельшчыны асудзілі на 16 і 11 гадоў


06 жніўня 2020, 14:48\n6 ліпеня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Канцэрты "За Беларусь" з удзелам зорак беларускай оперы і эстрады, праслаўленых калектываў народнай і акадэмічнай музыкі, таленавітых маладых артыстаў і папулярных выканаўцаў пройдуць 8 жніўня ва ўсіх рэгіёнах краіны. Аб гэтым БЕЛТА паведамілі ў Міністэрстве культуры.\nУ прыватнасці, у Баранавічах канцэрт пройдзе з 19.00 да 22.00 на пляцоўцы каля кінатэатра "Кастрычнік", а ў пінскім парку культуры і адпачынку - з 20.00 да 23.00. На адкрытай пляцоўцы ў Оршы музычная праграма запланавана на вуліцы Леніна з 18.00 да 21.00, у Наваполацку - на плошчы Будаўнікоў з 15.00 да 18.00. У Гомельскай і Гродзенскай абласцях мерапрыемствы запланаваны з 18.00 да 21.00. Месца правядзення ў Мазыры - Плошча Леніна, у Жлобіне - пляцоўка каля Дома культуры "Металург", у Лідзе - Дажыначная плошча.\nУ Асіповіцкім цэнтральным парку праграма пачнецца ў 19.00 і завершыцца ў 22.00. Музычныя нумары на адкрытай пляцоўцы каля "Бабруйск-Арэны" адбудуцца з 20.00 да 23.00. Канцэртная праграма ў Маладзечне (Летні амфітэатр) і Салігорску (Цэнтральная плошча) пройдзе з 19.00 да 22.00. "Барысаў-Арэна" прыме гледачоў з 16.00 да 19.00. Мінчане і госці сталіцы змогуць наведаць канцэрт у парку Дружбы народаў з 17.00 да 22.00.-0-


CHANEL Заплечнік з ікровай заплечнікам Сумка з чорным скураным клапанам Залатое абсталяванне s33 - hannari-shop\nCHANEL Рюкзак Ікра заплечнік, чорная скураная створка, золата, абсталяванне s33\nАўтэнтычная сеткавая сумка CHANEL Рюкзак з ікрой, чорная скураная створка, золата, фурнітура. Гэты прадукт - Вінтаж / Класіка. Год вырабу будзе 1994-1996.\nСерыйны нумар: 3343868 (на картцы. Серыйная налепка адслабілася і лічбы не чытаюцца.)\nЗвонку: 7 з 10 - добры стан. Злёгку пацёртасці па краях створкі.\nРэмень і абсталяванне: 7 з 10 - Вельмі добры стан з нармальнымі прыкметамі выкарыстання.\nПрыбл. памер: H11 "x W9.6" x D4.4 "(H28 x W24.5 x D11.3 см)\nПрыбл. Даўжыня планкі: 30.3 "(77 см)


Будзьма беларусамі! » У Мінску выставілі на продаж самую старую воданапорную вежу\nУ Мінску выставілі на продаж самую старую воданапорную вежу\nНеагатычны будынак пачатку 20-га стагоддзя ацанілі ў 600 тысяч долараў (1 554 000 BYN). Аб’ява аб выстаўленні на продаж воданапорнай вежы па вуліцы Аўтадораўскай з’явілася на сайце «Куфар. Нерухомасць».\nБудынак з чырвонай цэглы быў пабудаваны ў Мінску ў 1910 годзе. Цікава, што ўверсе можна пабачыць святлейшую цэглу — гэта вынік рэканструкцыі яшчэ даваенных часоў. Калі вежа яшчэ выконвала свае функцыі, яна забяспечвала вадой карпусы чыгуначнай бальніцы, паравознае дэпо, станцыю ды пасёлак чыгуначнікаў. Таўшчыня сцен вежы дасягае аднаго метра, раней у верхняй яе частцы знаходзіліся два металічныя бакі для вады, кожны з якіх змяшчаў 80 тон вады.\nДа пачатку дзевяностых будынак належаў Белчыгунцы, а пасля перайшоў у прыватную маёмасць. З таго часу было некалькі спробаў рэканструкцыі, некалькі праектаў, каб даць будынку новае жыццё, але ўсё яны скончыліся безвынікова. На дадзены момант вежа знаходзіцца ў занядбаным стане, хоць і з’яўляецца гісторыка-культурнай каштоўнасцю.\nГэта адзіны захаваны будынак у Мінску падобнага кшталту. На жаль, ён дагэтуль не стаў кропкай прыцягнення турыстаў, як, напрыклад, гарадзенскія равесніцы вежы «Кася» і «Бася». Хочацца верыць, што пасля продажу будынак займее новае жыццё.


ЦВК лічыць, што сябру акруговай камісіі для азнаямлення са спісамі выбаршчыкаў неабходна даручэнне акруговай камісіі\nhttp://spring96.org/be/news/33921 2010 2010-04-29T11:39:39+0300 2010-04-29T11:39:39+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nВ.Палякоў атрымаў адказ на дадзеную скаргу і з абласной камісіі. У адказе гаворыцца, што згодна метадычных рэкамендацый ёсць спіс дакументаў, якія патрэбны для працы сябру акруговай камісіі, і такога дакументу, як спісы выбаршчыкаў, там няма. Паводле такіх адказаў атрымліваецца, што праца сябра акруговай камісіі зводзіцца да працы статыста.\nРазам з тым, сёння апошні дзень, калі можна было падаць скаргу на непрызнанне вынікаў галасавання. Гэтай магчымасцю скарысталася сябра партыі левых «Справядлівы свет» Марыя Багдановіч, якая балатавалася ў гарадскі Савет дэпутатаў. На ўчастках для галасавання, па якіх балатавалася Багдановіч, шчыльна працавалі сябры партыі, якія зафіксавалі шматлікія парушэнні выбарчага заканадаўства, кшталту завышанай яўкі вырабшчыкаў. На падставе зафіксаваных парушэнняў Багдановіч і абскарджвае вынікі галасаваня.\nАле, напрыклад, актывіст Руху «За свабоду» Дзмітрый Сцепанец не зможа абскардзіць вынікі галасавання, таму што гарадская выбарчая камісія адмовілася даць афіцыйныя звесткі пра вынікі галасавання. Экс-кандыдату ў гарадской камісіі параілі дачакацца 29 красавіка - калі ў мясцовай прэсе будуць надрукаваны вынікі выбараў. Такім чынам, на аспрэчванне вынікаў даецца толькі тры дні, таму, натуральна, пасля 29 красавіка Сцепанец не зможа скарыстацца сваім правам абскардзіць вынікі.\nЭкс-кандыдат у дэпутаты гарадскога Савета, намеснік старшыні Беларускай партыі зялёных Юрый Глушакоў не будзе абскарджваць вынікі галасавання. «Гэта не мае сэнсу. Толькі марнаванне свайго часу і паперы», - адзначыў ён.


Тлушч схуднець з дапамогай Chocolate Slim? Чаму гандляр плаціць? практычны вопыт\n4.1/10 0:27 Xaver Pratt\nChocolate Slim, вельмі верагодна , адзін з самых цудоўных P nesten шляхоў вельмі эфектыўных для зніжэння вагі, але тое , што можа быць прычынай? Паглядзіце на карыстацкія справаздачы спажыўцоў уносіць яснасць: Эфект Chocolate Slim з'яўляецца невыказным лёгка і дадаткова сапраўды надзейна. У якой ступені і наколькі добра робіць фінансаванне ў страты вагі, праверыць гэты агляд.\nпрынесці менш кілаграмаў зробіць вас больш шчаслівым?\nПасля таго, як вы сумленныя з самім сабой - адказ: Вядома, так!\nТаму што ясна, наколькі істотным з'яўляецца выдаленне для вас гэта адзінае, што вы павінны пераканацца, каб стварыць правільны план, дзе менавіта ў тым, як пазбавіцца ад лішніх фунтаў.\nПатрабаванні класічных праграм дыеты даволі часта цяжка знайсьці. Гэта можа прывесці да вас даволі хутка стамляюцца, а затым дасягнуць жаданага выніку з рэальным цяжарам.\nМенавіта сукенка, што вы заўсёды хацелі - і разумеючы, што вы глядзіце вельмі разумны новы погляд, гэта тое, што мае значэнне. Чаму ўсё гэта:\nВы кожны дзень лягчэй, і вы ўбачыце, што вы атрымаеце з поўнай трансляцыі большае ўражанне на навакольных.\nКалі вы хочаце схуднець з больш выпрабаваным метадам наўмысна, то Chocolate Slim дакладна правільны спосаб хутка прыбыць у пункт прызначэння. Кампанент, які змяшчаецца ў самай справе гуляць у гэтую вялікую ролю, але яны не з'яўляюцца адзінай галоўнай прычынай поспеху.\nГэта павышэнне матывацыі яны атрымліваюць, калі вы бачыце, што страта вагі - пачынаецца працэс.\nДзякуючы гэтай матывацыі мара збудзецца. Такім чынам, настойлівасць у асноўным так важная! Калі вы ўвесь час збіраецеся атрымаць цела сваёй мары.\nПадрабязнае што б Chocolate Slim «s\nЗ яго фізічныя выдатныя інгрэдыенты , сумяшчальныя наборы Chocolate Slim на доўгіх працоўных рэжымах дзеянні. Агент не дорага і не мае якіх-небудзь істотных пабочных эфектаў\nАкрамя таго, набыццё будзе ўтойліва без рэцэпту і лёгка размясціць у Інтэрнэце - тут усё ключавыя стандарты (шыфраванне SSL, прыватнасць дадзеных, і г.д.) выконваецца.\nНаступныя асобы не могуць выкарыстоўваць гэты метад, безумоўна,\nУ такіх сітуацыях, калі ласка, устрымайцеся ад выкарыстання метаду: вы ўсё яшчэ падлетак. Сапраўды гэтак жа проба запуску Denta Seal. Ім ня хапае самакантролю для лячэння з Chocolate Slim прытрымлівацца праз. Калі вы выдаліце тлушч, вы не клапоціцеся.\nЯ лічу, што вы не бачыце ў пазначаных кропках. Яны гатовыя зрабіць вашу праблему і нешта па гэтай прычыне. Дарэчы стварыць праблему з ў свеце!\nЯ перакананы: Chocolate Slim вы маглі б быць вялікая падтрымка вельмі верагодна!\nЧаму амаль усе мужчыны з Chocolate Slim задаволены:\nЗгодна з нашай дэталёвай экспертызы сродкаў мы прыйшлі да адназначнага высновы аб тым, што дабаўленая вартасць не пакідае ніякіх сумневаў:\nChocolate Slim не традыцыйны прэпарат, таму вельмі лёгка засвойваецца , а таксама begleiterscheinungsarm\nВы эканоміце хадзіць у аптэку і ганебны казаць аб якасці рашэння для страты вагі\nВам не трэба лекі рэцэпту ад лекара, таму што прадукт можа быць замоўлены онлайн без рэцэпту і нескладаны нядорага\nЎпакоўка і перадатчык непрыкметныя і зусім бессэнсоўна - таму што вы заказваеце онлайн і, адпаведна, захаваць для сябе, што вы заказваеце, як дакладна\nChocolate Slim працуе сапраўды , чаму так вельмі добра, таму што спалучэнне асобных інгрэдыентаў адпавядае так добра.\nЁн выкарыстоўвае вельмі вытанчаную тэкстуру вашага цела такім чынам, што ён выкарыстоўвае гэтыя працэсы ўжо дадзены.\nЧалавечае цела на самай справе павінна звесці ўсё ў вазе багажу, і гэта толькі аб давядзенні гэтых жа працэсаў, выкананых.\nПаводле афіцыйнай інфармацыі сайта вытворцы, таму, асабліва эфекты вытворчасці:\nАктыўныя інгрэдыенты Chocolate Slim ствараюць натуральнае адчуванне сытасці, што зніжае цягу\nГэта даказаныя эфекты, якія магчымыя з прадуктам. Тым не менш, вы павінны ведаць, што гэтыя вынікі, вядома ж, у залежнасці ад чалавека мацней, ці могуць парушацца нават мякчэй. Толькі асабісты тэст можа прынесці надзейнасць!\nЗараз падумайце, што: Ці ёсць нейкія непрыемныя пабочныя эфекты?\nДзякуючы свайму складу памятаць на адкрытым паветры рэчывы прадукт без рэцэпту можна купіць свабодна.\nЗваротная сувязь у цэлым зразумела: прадукт атрымлівае ў залежнасці ад вытворцы, шматлікіх водгукаў і сетак не клапатлівых пабочных эфектаў, якія вырабляюцца.\nЭбен Дадзеная гарантыя толькі пры ўмове , што кліенты выконваць інструкцыі для Chocolate Slim асабліва моцная.\nМая рэкамендацыя складаецца ў тым, што вы Chocolate Slim купіць lediglichbei арыгінальнага вытворцы, так як ён пастаянна турбавацца аб падробленых прадуктах , якія змяшчаюць небяспечныя рэчывы. У тым выпадку, калі вы вынікаеце маршрутызацыі на гэтай пасадзе, вы прызямліліся на сайце вытворцы, якому можна давяраць.\nІнгрэдыенты любога роду ў Chocolate Slim ўтрымліваюць?\nWirkstoffmix з Chocolate Slim добра прадумана і грунтуецца галоўным чынам на наступных асноўных кампанентаў:\nбылі бачны іх раз, з якога лекавых інгрэдыентаў, уключанымі ў дакладных пажыўныя дадатковых сродках, дакладную колькасць дозы гэтых кампанентаў займае надзвычай важную ролю за яго межы.\nЯк на злосць трэба пакупніку ў Chocolate Slim не прыйдзецца турбавацца , таму што доза - наадварот: Тыя ж інгрэдыенты высока канцэнтраваным з пункту гледжання даследаванняў.\nChocolate Slim можа спажывацца бесклапотна за ўсё, заўсёды і без далейшых майстраваць - ад падрабязнага апісання вытворцаў, а таксама прастаты прадукту ў поўным аб'ёме.\nВы можаце выкарыстоўваць прадукт без калі-небудзь абставінаў для поўных 24 гадзін, ніхто не заўважыў. Як вы карыстаецеся прадукт і прынесці найлепшы вопыт о, ілюструюцца суправаджальнай інфармацыяй - гэта хутка растлумачаны і просты ў выкарыстанні\nУвогуле, робіць Chocolate Slim прыкметны пасля першага прымянення і ў прасторы некалькі месяцаў меншыя поспехі могуць быць дасягнутыя ў адпаведнасці з вытворцам.\nУ даследаваннях прадукту спажыўцоў часта асацыююцца з рашучымі дзеяннямі, якія першапачаткова праводзіліся толькі некалькі разоў. Пры рэгулярным выкарыстанні, вынікі пацвярджаюць, так што наступствы з'яўляюцца сталымі нават пасля заканчэння выкарыстання.\nМногія з іх сказаць, нават пасля многіх гадоў усё яшчэ вельмі добрых рэчаў аб артыкуле!\nТаму разумна, ад індывідуальных паведамленняў , якія кажуць пра хуткіх выніках , каб мець уседлівасць практыкаванне і Chocolate Slim прымяняць па меншай меры , у працягу некалькіх месяцаў. Звярніце ўвагу на падказкі далейшага наша абслугоўванне кліента.\nЎклады спажыўцоў аб Chocolate Slim\nДля таго, каб выйсці ў любым выпадку, эфект ад Chocolate Slim ў рэчаіснасці з'яўляецца станоўчым, гэта не балюча глядзець на ўклады ад форумаў і аглядаў карыстальнікаў з'яўляюцца werfen. Тым не менш, Tornado варта выпрабавання.Es, да жаль , вельмі мала навуковых дакладаў на гэтую тэму, таму што ў як правіла, яны праводзяцца толькі па рэцэпце прэпаратаў.\nДля таго, каб адправіць нам густ Chocolate Slim зрабіць, аднак, мы маем у ўвазе адпаведныя вынікі выпрабаванняў, а таксама шэраг іншых рэчаў , з аднаго. мы разгледзім менавіта гэтыя запальныя вынікі з намі зараз:\nChocolate Slim дасягнулі значнага прагрэсу ў пратаколах выпрабаванняў\nПрактычны досвед працы з прадуктам на здзіўленне цалкам згодны. Мы ідзём на рынак гэтых прадуктаў у выглядзе таблетак, бальзаму і некалькі прэпаратаў на працягу некаторага часу, ёсць шмат даследаванняў, і спрабаваў сам. Такая моцна здавальняючы, як і ў артыкуле спрабуе ўпасці, аднак, наўрад ці.\nГэта ніякім чынам не служаць толькі ў страты вагі, але можа быць выкарыстаны без якіх-небудзь праблем, а таксама\nЛюдзі выраслі за сабой і атрымалі зусім новы лад жыцця (які мы прыпісваемай да атрыманай самаацэнцы і менш напружаны ў выбары адзення)\nУвогуле, яны страцілі шмат вагі належным чынам, а гэта азначала, што яны зноў адчулі сэксуальнымі\nТут няма асаблівых патрабаванняў дыеты або лячэбных сеансаў былі неабходныя\nChocolate Slim быў вырашальным для страты вагі ў працягу некалькіх тыдняў ці месяцаў\nВызвалілі ад болю. Вось чаму зараз вы пачынаеце знаходзіць радасць у сваім уласным стане.\nЗразумець, наколькі больш задавальнення вы будзеце мець у вашым жыцці, калі вы страцілі праз правільны падыход у канчатковым рахунку масы.\nГэта можна сказаць рашуча: Верагоднасць станоўчага эфекту ад выкарыстання Chocolate Slim вельмі добра.\nДаволі часта апісваюць людзей, якія пакутуюць атлусценнем, што вы адчуваеце, як сцвярджаецца, выбітны і яшчэ хто-то, хто ў цяперашні час знятыя паведамленні пра тое, што ён лепш з новым целам, чым калі-небудзь раней.\nКалі вы і любіце іх целасклад трохі сябе, многія людзі таксама мала, як і прызналі яго мілым. Таму што вы носіце гэтую нявызначанасць вонкі. Няма больш сорамна і ў роспачы прыгожыя людзі не лічаць - што вялікае пачуццё радасці!\nТое ж выразна пацвярджаецца супер справаздач сотні задаволеных карыстальнікаў з падобным выпрабаваннем. У любым выпадку, яе цела, як і некалькі дзясяткаў іншых людзей, якія ўжо спрабавалі прадукт, лепш.\nПа-першае, абяцаныя вынікі Пастаўшчыком і стараннага распазнання кампіляцыі заслугоўваюць. А хто не можа быць перакананы, могуць спадзявацца на справаздачы задаволеных кліентаў.\nНарэшце, можна заўважыць , што многія прычыны для Chocolate Slim раскрыцца.\nПростае прымяненне з'яўляецца асабліва вялікім перавагай, так што вы павінны выдаткаваць ўсяго некалькі хвілін.\nТэставанне прадукту з'яўляецца добрай ідэяй. Пасля незлічоных выпрабаванняў, і адмоўныя вынікі па зніжэнні вагі я прыйшоў да высновы: прадукт аказваецца рэальным рашэннем з названай праблемай.\nТак што калі вы шукаеце дапамогу ў агент, безумоўна, варта паспрабаваць. Дадатковае нататка Вы павінны заўсёды звяртаць увагу: замовіць прадукт кожны раз, калі на баку арыгінальнага вытворцы. Ніхто не ведае загадзя, што вы атрымаеце за сумнеўныя крыніцы.\nВажныя парады па набыцці Chocolate Slim\nЯк ужо згадваліся вышэй, вы павінны вызначана пільнасці пры куплі Chocolate Slim практыку, улічваючы колькасць неаутентифицированного прадаўца, якія імітуюць правераную інавацыю попыту. Гэта вельмі адрозніваецца ад іншых прадуктаў, такіх як Miracle.\nТакім чынам, вы не непрыемна здзіўлены, калі вы інвестуеце ў артыкуле, мы можам выканаць у дадзены момант толькі адзін правяраемы і бягучы выбары дыяпазону.\nУ гэтых артыкулах, мы рэкамендуем супраць Ebay, Amazon і Ко, так як сапраўднасць і разважлівасць сапраўднага досведу не гарантуюцца. У мясцовай аптэцы вам трэба за межамі нават не спрабуе. На месцы арыгінальнага вытворцы Chocolate Slim гарантавана бесклапотныя, бяспечныя і канфідэнцыйныя працэсы упарадкавання.\nЗ дапамогай нашых ацэненых бяспечных вэб-адрасоў, вы знаходзіцеся на бяспечнай баку.\nЁн плаціць вялікі аб'ём, як можна купіць, бо эканомія на гэтым шляху з'яўляецца undWeise найвялікшай і ўсё захоўвае бессэнсоўныя наступныя заказы. Гэтая працэдура была створана ва ўсіх артыкулах гэтага тыпу, так як працяглы прыём абяцае максімальна магчымы поспех.\nГэта менавіта тое, што адрознівае гэты прадукт ад іншых артыкулаў, такіх як Black Mask .\nЗасталося толькі 81


Урокі Хатыні: чаму важна помніць\nОпубликовано: 23.03.2018 12:13:14\nПяць, чатыры, тры, два, адзін... Зваротны адлік кіламетраў пасля з’езду з трасы Мінск — Віцебск толькі пачашчае сэрцабіццё перад сустрэчай з мемарыяльным ансамблем “Хатынь”. Семдзесят пяць гадоў таму гэтым жа шляхам рухаліся ў бок вёскі са зброяй у руках гітлераўскія карнікі. Хатынь была сцёрта з твару зямлі, спалена разам з хатамі і жыхарамі.\nРасходзіцца белая заслона бяроз, і перад наведвальнікам паўстае высокая чорная фігура “Няскоранага чалавека”. Стары, прататыпам якога стаў цудам выжыўшы Іосіф Камінскі, у вобразе забітага сына выносіць насустрач нам гора і трагедыю ўсёй краіны. Справа — сімвалічная страха гумна, у якім зажыва згарэлі жыхары вёскі. Злева — брацкая магіла\nПряник из Бреста, флажок из Питера и отрядное «солнышко»: что привезли с собой участники «Поезда Памяти»\nзагінуўшых з вянком памяці. Без папярэджванняў і прэлюдый мы адразу ж трапляем на месца трагедыі. Па агульнапрынятым стандарце, любы мастацкі твор кульмінацыяй не пачынаецца, а заканчваецца. У Хатыні гэты стандарт парушаны. І парушылі яго не столькі аўтары праекта — архітэктары Юрый Градаў, Валянцін Занковіч, Леанід Левін і скульптар Сяргей Селіханаў, колькі сама гісторыя. Хіба папярэдзіў хто жыхароў вёскі пра тое, што іх чакала 22 сакавіка 1943 года? Усё адбылося знянацку.\n— Карнікі падышлі да Хатыні каля трох гадзін дня. Адна рота замацавалася на ўскрайку лесу і адкрыла агонь па вёсцы. Астатнія рушылі ў абыход, акружаючы вёску, — дырэктар мемарыяльнага комплексу “Хатынь” Артур Зельскі расказвае пра падзеі таго дня, можа, у тысячны раз, а ў голасе ўсё роўна чуюцца хваляванне і боль. — У гэты час у вёсцы па-ранейшаму знаходзіліся партызаны, якія прыйшлі напярэдадні, каб правесці дыверсію на дарозе Лагойск — Віцебск. — Заўважыўшы праціўніка, партызаны сталі хутка пакідаць Хатынь. Паліцаі іх не пераследавалі, працягвалі акружаць вёску. Усё насельніцтва ад малога да вялікага выганялі з хат да гумна на ўскрайку вёскі, — Артур Гарыевіч паказвае на месца, дзе сёння стаіць сімвалічная страха. — Выганялі сем’ямі ў чым былі. Не шкадавалі ні старых, ні жанчын з маленькімі і груднымі дзецьмі. Дзякуючы ўспамінам Віктара Жалабковіча, адзінага сёння сведкі, які вырваўся з полымя, вядома, што стаяў сонечны дзень, раставаў снег, беглі ручаіны. Маленькія дзеткі былі басанож, пераскоквалі з ножкі на ножку, бо снег балюча апякаў іх пятачкі. Расказваць, што адбылося пасля таго, як жыхароў сагналі ў гумно, цяжка. Бо там пачынаецца ўся трагедыя, якая працягвалася да самай ночы.\nСловы тут і не патрэбныя. Замест экскурсавода пра трагедыю Хатыні расказваюць званы на абелісках-комінах, адкрытыя брамкі, вянцы зрубаў, пералічаныя імёны вяскоўцаў. Усяго 149 чалавек, з іх 75 дзяцей. Самаму малодшаму, Толіку Яскевічу, якога карнікі пазбавілі і першых слоў, і першых крокаў, было ўсяго 7 тыдняў.\nПомнік-дакумент — так называюць мемарыяльны ансамбль “Хатынь”, створаны амаль пяцьдзясят гадоў таму. І гэты дакумент сведчыць пра трагедыю не толькі Хатыні. Ідучы па галоўнай алеі мемарыяла, наведвальнік трапляе на сімвалічныя “Могілкі вёсак”. 185 беларускіх вёсак раздзялілі лёс Хатыні — згарэлі і не адрадзіліся пасля вайны. Хатынь — 186-я. Яшчэ 443, увекавечаныя на “Дрэвах жыцця”, паўсталі з попелу, атрымаўшы другое жыццё. Але і гэтыя страшныя лічбы толькі невялікая дробка з тых, што вядомыя на сёння. У электроннай базе даных Нацыянальнага архіва Беларусі — 9093 назвы вёсак, знішчаных у гады Вялікай Айчыннай вайны цалкам або часткова, з насельніцтвам і без жыхароў.\n— Заўсёды пачынаю экскурсію з таго, што ўсе тыя лічбы, якія наведвальнік бачыць на мемарыяле, адпавядаюць часу стварэння помніка, — тлумачыць Артур Зельскі. — Мы не маем права нічога змяняць — ёсць ахоўная зона мемарыяла. Да таго ж гістарычны пошук працягваецца. Дакладных лічбаў па спаленых вёсках, загінуўшых у гады вайны людзях няма і па сённяшні дзень.\nУ той час, калі змест ансамбля застаецца некранутым, яго знешні выгляд пастаянна патрабуе ўмяшанняў.\n— Помнік знаходзіцца пад адкрытым небам. Ён падвержаны ўсім стыхіям. Заўсёды нешта трэскаецца, ламаецца, крышыцца. Вось адрамантавалі нядаўна прыступкі, — паказвае Артур Гарыевіч на вынік. — Па іх штодзень праходзяць сотні, а то і тысячы людзей. Бетон не вытрымаў. Прыйшлося выламаць і заліць нанова.\nДзеля такіх неадкладных рамонтных работ сродкі знаходзяцца заўсёды. А вось фінансаў, каб рэалізаваць нейкія новыя ідэі, на жаль, не хапае. Дзякуючы Мінскаму аблвыканкаму, які падтрымаў ідэю і выдзеліў грошы, паставілі летась у Хатыні каля старых вясковых могілак крыж, увекавечыўшы памяць пра продкаў хатынцаў. Праект благаславілі кіраўнікі абедзьвюх хрысціянскіх канфесій. Але галоўная мара супрацоўнікаў ансамбля — паўнавартасны музей. На дадзены момант музейныя экспазіцыі комплексу размяшчаюцца ў некалькіх невялікіх памяшканнях — і гэтыя камерныя залы больш падыходзяць для раённага музея, а не дзяржаўнага мемарыяльнага ансамбля.\n— Патрэбны асобны будынак, дзе з’явіўся б музей трагедыі беларускага народа. Важна паказаць сучаснаму чалавеку, што вайна — гэта не вясёлая гульня. Гэта кроў, голад, холад і мукі простых мірных людзей, — расказвае Артур Зельскі. — Неяк пасля экскурсіі адзін малады замежны ваенны запытаў, чаму хатынцы не кінуліся на карнікаў. А як вы сабе гэта ўяўляеце? 150 вясковых жыхароў — гэта не 150 салдат. Палова з іх маленькія дзеці, астатнія жанчыны і старыя. А супраць іх каля 300 узброеных да зубоў карнікаў. Як яны маглі кінуцца? У людзей, чыю тэрыторыю не закранулі ваенныя дзеянні, бывае, мякка кажучы, вельмі слабое ўяўленне пра акупацыйны рэжым нацыстаў. І наша задача музейнымі сродкамі паказаць гэту бяду. Інакш паўторыцца кашчунства, якое адбылося ў 2015 годзе ў Краснаярску.\nТады ў горадзе арганізавалі кандытарскі конкурс на тэму Перамогі. Былі прадстаўлены прысмакі з фігурамі салдат, танкамі, Вечным агнём. А перамог торт... у выглядзе Хатыні.\n— Расійскі паэт Андрэй Арлоў напісаў на падзею верш. Доўгі, пранізлівы. Добра запомніў адно чатырохрадкоўе: “В Красноярске конкурс был, на котором победил тортик с кремом из сгущенки, где старик несет ребенка по пылающей Хатыни...”. Вось да чаго мы можам скаціцца, калі перастанем памятаць, — упэўнены гісторык.\nСёння ў Хатынь прыязджаюць. Летась мемарыял наведалі больш за 226 тысяч чалавек. Прычым Артур Зельскі заўважыў, што колькасць аўтобусных экскурсій памяншаецца і становіцца больш індывідуальных наведванняў:\n— Гэта вельмі каштоўна для нас. Сем’і — найбольш удзячныя слухачы. Яны вельмі блізка ўспрымаюць гісторыю. Упэўнены, што менавіта праз сям’ю можна весці выхаванне і ўздзейнічаць на свядомасць чалавека.\nАле праблема ў тым, што даехаць да Хатыні могуць толькі сем’і з уласным траспартам. Грамадскі ж да мемарыяла не ходзіць. Да павароту на Хатынь можна дабрацца маршруткай Лагойск — Плешчаніцы, але адтуль прыйдзецца пяць кіламетраў ісці пешшу.\n— У 2015 годзе хадзіў аўтобус, — успамінае Артур Гарыевіч. — Але транспартнікі палічылі яго нерэнтабельным. Можна было б зрабіць маршрут выхаднога дня з заездам у суседнія населеныя пункты. Але гэта не задача мемарыяла.\nУ невялікага штата супрацоўнікаў мемарыяльнага комплексу хапае задач. Чаго толькі каштуе пачысціць мемарыял ад снегу. Але заўсёды знаходзяцца добраахвотныя памочнікі — актывісты БРСМ, курсанты Ваеннай акадэміі... У дзень, калі наведвала Хатынь, тут якраз працавалі хлопцы: яны чысцілі могілкі мёртвых вёсак з такой стараннасцю, быццам там ляжаць іх родныя дзяды, што качалі іх у дзяцінстве на руках. І падумалася: калі будзе існаваць у нас вось такая павага да гісторыі, то нічога і ніколі не знішчыць Хатынь і нашу памяць.


Ніл Гілевіч. Не кажы "Гоп"...\nНе кажы "Гоп"...\nКутас Хведар Пятровіч — дацэнт педагагічнага інстытута, гадоў 45.\nАлена Змітраўна — яго жонка, выкладчыца нямецкай мовы ў гэтым жа інстытуце, гадоў 40.\nПацяруха Арнольд — кандыдат у аспіранты, гадоў 25.\nГанна Піліпаўна — дамработніца ў Кутасоў, гадоў 65.\nГасціны пакой у кватэры Кутаса. На тахце сядзіць Ганна Піліпаўна і вяжа нешта на прутках. На тумбачцы звініць тэлефон. Ганна Піліпаўна не спяшаючыся падыходзіць, здымае трубку і, трымаючы далёка ад вуха, слухае.\nГанна Піліпаўна. Га? Каго? Хведара Пятровіча няма. Я кажу: яго няма дома! Не, яшчэ не прыйшоў. Што? Знёс чужую бабку, а сваю пакінуў? Якую бабку?.. А-а-а, папку чужую ўзяў!.. Не, не, яшчэ не вярнуўся... Калі ласка, прыносьце, але яго няма. Калі ласка... (Кладзе трубку і вяртаецца на месца.) Крычыць як ашалелы: бабку, бабку! Пакуль да мяне дайшло, што папку. Думаю, можа, і чужую бабку! Асабліва калі ёй трыццаць з хвосцікам, як гэнай белабрысай, што сюды заходзіла... Хто-хто, а наш можа знесці і чужую бабку. Што ўжо можа, дык можа! І куды гэта Алена Змітраўна глядзіць — не ведаю. Але, здаецца, і яна пачала заўважаць нешта. Такая невясёлая зрабілася. А каб жа хоць тое знала, што мне вядома! Каб яна хоць разок паслухала, як ён курняўкае па тэлефоне! Ну, рыхтык — марцовы кот! (Імітуе голас Кутаса.) Мурр, мурр, ага, вечарам, роўна ў дзевяць, ага, абавязкова... Цьфу! Аж слухаць брыдка. Мяне дык ужо не баіцца. Думае, старое тэпала нічога не разумее, не здагадваецца, з кім гэта ён і пра што курняўкае. (Уздыхае.) Ой, божа мой, божа! Збрыдзела ўжо тут хадзіць ды дагаджаць мурлыку гэтаму... Змітраўны шкада, а то ўжо даўно пашукала б сабе месца. Надта ж яна жанчына людская. Ну, але, відаць, скора прарве-такі мяне, і я скажу ёй. Усё вывалю, што ведаю, і хай сабе ён мяне праганяе. (У пярэдняй зазвінеў званок.) Мусіць, той, што званіў, папку нясе.\nГанна Піліпаўна ідзе ў пярэднюю адчыняць. Праз хвіліну яна вяртаецца назад, а ўслед за ёю ў пакой з папкай у руках заходзіць Пацяруха.\nПацяруха (падкрэслена ветліва). Выбачайце, што турбую. Хведар Пятровіч прыйшлі?\nГанна Піліпаўна. Не, яшчэ не прыходзіў.\nПацяруха (расчаравана). Не прыходзіў?.. Мяне паслаў да вас дацэнт Тарарака, Язэп Саўкавіч. Ён званіў вам. Я прынёс Хведару Пятровічу яго папку.\nГанна Піліпаўна. Дык давайце, я перадам.\nПацяруха. Але ж я павінен узяць у Хведара Пятровіча папку Язэпа Саўкавіча. Хведар Пятровіч незнарок замест сваёй забраў ягоную.\nГанна Піліпаўна. Тады вам давядзецца пачакаць яго. Праходзьце далей, пасядзіце... Можа, зараз прыйдзе. (Зноў бярэцца за вязанне.)\nПацяруха. Дзякую. (Сядае на крэсла, папку кладзе на стол.) Там Язэп Саўкавіч хвалюецца вельмі. У яго сёння адкрытая лекцыя, члены кафедры будуць слухаць, а лекцыю ў папачцы знёс Хведар Пятровіч. Язэп Саўкавіч агледзеўся і так спалохаўся. А я выпадкова зайшоў туды, у прафесарскую. Якраз перапынак быў. Ну, ён і папрасіў мяне: бяжы, кажа, хуценька, тут блізка, за дзесяць хвілін і назад вернешся. Лекцыю, кажа, пачну са спазненнем.\nГанна Піліпаўна. А што, іх папкі такія аднолькавыя, што і адрозніць нельга?\nПацяруха. Увогуле, яны і фасону аднаго, і колеру, але адрозніць можна. У Хведара Пятровіча трошку навейшая, у Язэпа Саўкавіча больш абшарпаная. Гэта — калі прыгледзецца. Але Хведар Пятровіч спяшаўся вельмі, таму і пераблытаў. Я бачыў, як ён хуценька ўскінуў на плечы макінтош і амаль бегма на вуліцу. Яшчэ без дзесяці дзевяць было. (Паглядзеў на гадзіннік.) А цяпер ужо роўна дзевяць.\nГанна Піліпаўна (як бы спахапіўшыся). Роўна дзевяць? Дык дзіва што спяшаўся! Паабяцаў жа гэнай мурцы, што ў дзевяць прыйдзе... (Апомнілася, што ўголас «ляпнула» перад чужым чалавекам «не тое», і тут жа паспяшалася загаварыць яго.) А вы ж самі кім будзеце? Яшчэ студэнт?\nПацяруха (не зважаючы на яе пытанне). Выбачайце, каму паабяцаў Хведар Пятровіч, што ў дзевяць прыйдзе?\nГанна Піліпаўна (замятае след). Не, гэта ён учора абяцаў... сястры стрыечнай, а сёння не казаў нічога. Так што павінен зараз вярнуцца... (Спяшаецца адвесці гаворку.) Дык ці вы, кажу, яшчэ студэнт ці ўжо таксама другіх вучыце?\nПацяруха. І не студэнт, і другіх пакуль што не вучу. (Баявіта, пафасна.) Але — буду вучыць! У аспірантуру паступаю. Хведар Пятровіч маім навуковым кіраўніком будзе. Два экзамены ўжо здаў: Хведару Пятровічу на «выдатна», другі — так, ніжэй трохі. Засталася замежная мова. Самае цяжкае.\nЗазвінеў тэлефон. Ганна Піліпаўна, спяшаючыся, ідзе да апарата.\nГанна Піліпаўна. От ужо надакучае! Колькі разоў на дзень!.. (Здымае трубку і трымае далёка ад вуха.) Алё!.. Якая пацяруха? У нас няма ніякай пацярухі!\nПацяруха (кідаецца да тэлефона і амаль вырывае трубку з рук). Дайце, дайце, калі ласка, гэта, мусіць, мяне...\nГанна Піліпаўна (аддаючы трубку). Пра нейкую пацяруху пытаюцца...\nПацяруха. Алё! Я слухаю, Язэп Саўкавіч! Няма яго, і я не ведаю, што рабіць... Алены Змітраўны таксама няма. А тут во (паварочваецца да Ганны Піліпаўны) толькі іх маці, кажуць, можа, зараз прыйдзе... Як толькі ён вернецца, я куляй дастаўлю вам папку. Добра. (Кладзе трубку і глядзіць на Ганну Піліпаўну.) Лекцыя зрываецца ў Язэпа Саўкавіча. Вось будзе злаваць на Хведара Пятровіча! Адкрытая лекцыя, сабралася камісія прысутнічаць, і раптам — асечка!\nГанна Піліпаўна. А чаму гэта ён вас пацярухай кліча? Хіба і вучоныя людзі абзываць усякімі словамі ўмеюць?\nПацяруха. Бачыце... я вам растлумачу. Маё прозвішча — Пацерухо. І трэба гаварыць Пацерухо. Але некаторыя наўмысна перакрыўляюць і клічуць Пацяруха. Асабліва зайздроснікі, каб дапячы мне.\nГанна Піліпаўна. А гэты чаго вам зайздросціць?\nПацяруха. Хто? Язэп Саўкавіч? Ды ён не зайздросціць, ён... ад хвалявання так сказаў. Нервуецца вельмі — лекцыя пад пагрозай зрыву.\nГанна Піліпаўна. Ад хвалявання ўсё можа быць. Нездарма ж людзі кажуць, жывучы ўсяго нажывеш — і Кузьму татам назавеш.\nПацяруха (раптам загарэўся). О, вы, напэўна, многа прыказак ведаеце і іншых фальклорных твораў! Відаць, і Хведар Пятровіч яшчэ з маленства ад вас навучыўся — таму і такім знатным вучоным-фалькларыстам стаў.\nГанна Піліпаўна (трохі грэбліва). Каго я вучыла з маленства? Гэтага — нашага? У маленстве я яго і ў вочы не бачыла!..\nПацяруха (асекшыся). Як? Хіба, выбачайце, вы не яго мама?\nГанна Піліпаўна. Не, дзякаваць богу, не маю, як той казаў, дачынення.\nПацяруха (збянтэжана). А-а-а, значыць, вы мама Алены Змітраўны?\nГанна Піліпаўна (сумна ўздыхнуўшы). О, каб у мяне такая дачка была! Такою б дачкой я ганарылася!.. Не даў божа. Адзінокая я. Таму пры чужых людзях і дажываю. Трэба ж недзе прытулак мець.\nПацяруха. Ага, цяпер усё зразумела. Значыць, вы тут у якасці домработніцы. А як вас зваць-велічаць, выбачайце?\nГанна Піліпаўна. Ганнай людзі завуць, а бацьку Піліпам звалі.\nПацяруха. Ганна Піліпаўна, я хачу вярнуцца да прыказкі, якую вы толькі што нагадалі — пра Кузьму і тату. Скажыце, калі ласка, вы не чулі трохі іншага варыянта?\nГанна Піліпаўна. Якога іншага вар’ята? Горшага вар’ята, чым той сын, што бацьку Кузьмом зваў, і прыдумаць цяжка.\nПацяруха (паблажліва заўсміхаўшыся). Я не пра вар’ята пытаюся. Я спытаў, ці не чулі вы іншай прыказкі — новай, але падобнай на гэту старую. Ну, напрыклад: жывучы ўсяго нажывеш — і цешчу другам назавеш.\nГанна Піліпаўна (здзіўлена ўзняла вочы). Як?\nПацяруха (паўтарае мацней і больш выразна). Жывучы ўсяго нажывеш — і цешчу другам назавеш!\nГанна Піліпаўна. Во гэта, мусіць, сапраўды нейкі вар’ят прыдумаў. Я такой не чула.\nПацяруха (пакрыўджана). Чаму вар’ят? Хіба гэта кепска? Фальклор, выбачайце, мае здольнасць абнаўляцца. Старая форма пад уплывам рэчаіснасці напаўняецца новым зместам. Дарэчы, гэта будзе тэма маёй будучай дысертацыі.\nГанна Піліпаўна. Гэтага я ўжо не цямлю. Мая ўся навука — сяк-так распісацца ўмею.\nПацяруха. О, выбачайце, Ганна Піліпаўна! Канечне, гэта праблема навукова-тэарэтычная.\nУ пярэдняй зазвінеў званок. Ганна Піліпаўна адкладае ўбок вязанне і ідзе адчыняць.\nГанна Піліпаўна (ідучы да дзвярэй). Ну, вось, ці гаспадар, ці гаспадыня, нехта вяртаецца... (Выходзіць.)\nПацяруха (застаўшыся адзін). Што за д’ябальшчына?! Ужо на каторым суб’екце апрабоўваю гэтую сваю новую прыказку — і ніхто яе не ўспрымае як народную мудрасць! Можа, гэтаксама сустрэнуць і прыпеўкі, якія я паднавіў?.. Трэба было б праспяваць гэтай старой прыпеўкі — праверыць на ёй іх вартасць. Яна ж усё-такі чалавек з народа.\nУ пакой вяртаецца Ганна Піліпаўна, за ёй заходзіць Алена Змітраўна.\nАлена Змітраўна (да Пацярухі). Добры вечар!\nПацяруха (падымаецца з крэсла, падкрэслена ветліва). Добры вечар, Алена Змітраўна. Добры вечар!\nАлена Змітраўна (прыглядаецца). Здаецца, мы раней не бачыліся?\nПацяруха. Я-то вас бачыў ужо неаднойчы. Маё прозвішча — Пацерухо. Арнольд Пацерухо. Хіба вам Хведар Пятровіч не гаварыў пра мяне?\nАлена Змітраўна (паціскае плячыма). Нешта не прыпамінаю. Вы — наш студэнт?\nПацяруха. Не, Алена Змітраўна. Я, можна сказаць, маю гонар і шчасце стаць аспірантам вашага Хведара Пятровіча.\nАлена Змітраўна. А-а-а, вось як!.. А што там здарылася? Ганна Піліпаўна паспела мне сказаць, што вы прынеслі нейкую папку. Вы сядайце, калі ласка. (Стомлена садзіцца сама на тахце, побач з Ганнай Піліпаўнай.)\nПацяруха (з паклонам). Дзякую. (Садзіцца на крэсла.) Хведар Пятровіч, спяшаючыся, схапіў са стала папку дацэнта Тараракі, а сваю пакінуў. А ў Язэпа Саўкавіча праз гэта зрываецца адкрытая лекцыя. Ён папрасіў мяне збегаць і забраць у Хведара Пятровіча папку, а Хведара Пятровіча няма. Я ўжо хвілін пятнаццаць чакаю.\nАлена Змітраўна (напружваючы памяць). Сёння які дзень? Аўторак?\nПацяруха. Аўторак, Алена Змітраўна.\nАлена Змітраўна. У аўторак у Хведара Пятровіча на вячэрнім факультэце чатыры гадзіны — з дзевятнаццаці да дваццаці трох. Вы проста не паглядзелі — ён недзе там, у аўдыторыі. У аўторак у яго заўсёды было чатыры гадзіны.\nПацяруха. Не, яго там няма. Як толькі празвінела на перапынак, ён хуценька апрануўся і пабег. Я сам бачыў. Толькі я не заўважыў, што з чужою папкай.\nАлена Змітраўна (пераводзіць позірк на Ганну Піліпаўну). Дзе ж ён у такім разе можа быць?\nГанна Піліпаўна (не падымаючы галавы). Заўсёды было чатыры, а сёння — дзве. Што ж тут дзіўнага? А цяпер прагульваецца недзе па вуліцы, каб у галаве пасвяжэла. Пагода, дзякаваць богу, толькі для шпацыру.\nАлена Змітраўна. Мусіць, так яно і ёсць. (Да Пацярухі.) Пачакайце яшчэ трохі. Калі ў яго былі толькі дзве гадзіны, то ён павінен скора прыйсці.\nЗвініць тэлефон. Пацяруха падхапіўся першы.\nПацяруха (зірнуўшы на жанчын). Гэта, напэўна, зноў мяне. Я паслухаю, выбачайце... (Ідзе да апарата і здымае трубку.) Алё?.. Не прыйшоў яшчэ, Язэп Саўкавіч. Што? (Пакрыўджана.) Чаму я жулік і выжла? Што? Гэта вы не на мяне? А-а, прабачце, Язэп Саўкавіч, мне здалося, што гэта вы мяне так... Не, Язэп Саўкавіч, ён ненаўмысна, ён проста вельмі спяшаўся... Добра, Язэп Саўкавіч, да пабачэння. (Кладзе трубку.) Ну, можна мне ісці дадому: лекцыя ў Язэпа Саўкавіча ляснула! Сарвалася!\nАлена Змітраўна (устрывожана). Як — сарвалася?\nПацяруха. Дык яго ж лекцыя ў папцы, а папка недзе ў Хведара Пятровіча! Сказаў, што больш чакаць няма сэнсу, прайшло амаль паўгадзіны, і студэнтаў ён адпускае дамоў. Пазней ён вам яшчэ пазвоніць.\nАлена Змітраўна. Бедны Хведар Пятровіч — дастанецца яму ад Тараракі!\nПацяруха (садзіцца насупраць Алены Змітраўны на крэсла). А нічога яму Язэп Саўкавіч не зробіць, ён жа ненаўмысна. У Хведара Пятровіча такі аўтарытэт, што да яго не падкапаешся. Для нас, маладых, гэта прыклад ва ўсіх адносінах. Каб вы толькі ведалі, Алена Змітраўна, як я рад, што ён бярэ мяне ў аспірантуру!\nАлена Змітраўна. А чым вы, прабачце, да гэтага займаліся?\nПацяруха. Ды займаўся важнымі справамі, Алена Змітраўна. Паўгода ў школе папрацаваў. Са школы перайшоў у раённую газету. А пасля — у абласны Дом народнай творчасці. Вось там я і захапіўся фальклорам, там і ідэя ўзнікла — у навуку падацца, у фалькларыстыку.\nАлена Змітраўна. А чым канкрэтна вы думаеце займацца ў гэтай навуцы?\nПацяруха. Як — чым? Мы з Хведарам Пятровічам ужо і тэму дысертацыі ўзгаднілі. Ведаеце, як гучыць? «Лёс традыцыйных жанраў фальклору ў новых гістарычных умовах». Хведар Пятровіч кажа, што гэта вельмі дысертабельная тэма. Вельмі выйгрышная! (Пафасна.) Гэта будзе праца пра небывалы росквіт паэтычнай народнай творчасці ў перыяд пераможнага будаўніцтва!\nАлена Змітраўна. Якую, прабачце, творчасць вы маеце на ўвазе?\nПацяруха. Як якую? Фальклор! Песні, казкі, легенды, быліны...\nАлена Змітраўна. І што — гэтыя казкі, легенды, быліны ў нашы дні развіваюцца вельмі бурна?\nПацяруха (усміхаецца, круціць галавой). Ну, Алена Змітраўна, вы, відаць, проста жартуеце. У Хведара Пятровіча столькі публікацый пра сучасны фальклор, пра творчасць самадзейных паэтаў і кампазітараў... Хіба вы іх не чыталі?\nАлена Змітраўна. Чытала. А вы, прабачце, самі да гэтых самадзейных паэтаў часам не належыце?\nПацяруха. Паэтам — калі ў поўным сэнсе слова — я сябе не лічу, але цяга да творчасці, калі казаць шчыра, ёсць! Асабліва карціць перарабляць на сучасны лад старыя народныя прыпеўкі, песні, прыказкі. Магу нават вам прызнацца: у сваім навуковым рэфераце, які я прадставіў у аддзел аспірантуры, я скарыстаў і некаторыя ўласныя пераробкі. І Хведару Пятровічу яны вельмі спадабаліся... Хочаце, я вам праспяваю некалькі абноўленых мною прыпевак? Калі, вядома, у вас ёсць жаданне...\nАлена Змітраўна. А што — гэта, бадай, варта паслухаць. (Паварочваецца да Ганны Піліпаўны.) Як вы думаеце, Ганна Піліпаўна?\nГанна Піліпаўна. Паслухаем, калі ў чалавека такія таленты ёсць.\nПацяруха. Толькі я прывык пад гітару або балалайку... Без музыкі — не той эстэтычны эфект. Так што прашу зрабіць на гэта скідку.\nАлена Змітраўна (да Ганны Піліпаўны). Ганна Піліпаўна, вы не выкінулі тую Федзеву балалайку?\nГанна Піліпаўна. Навошта яе выкідаць... Ляжыць там у верхняй шафцы, дзе гэны хлам усякі... Дастаць?\nАлена Змітраўна. Дастаньце, калі ласка. (Ганна Піліпаўна выходзіць.) А як вы абнаўляеце традыцыйны фальклор — у якой меры і з якіх меркаванняў пры гэтым зыходзіце?\nПацяруха (упэўнена, баявіта). Мера ў мяне звычайна адна — пяцьдзесят працэнтаў. Абнаўляю роўна напалавіну. У прыпеўках гэта рабіць лягчэй за ўсё. Бяру старую прыпеўку — якую-небудзь папулярную,— два першыя радкі пакідаю, два апошнія замяняю новымі, сваімі. А з якіх меркаванняў зыходжу — дык гэта зразумела само сабой. (Пафасна.) Прыпеўка павінна загучаць па-сучаснаму, каб бачыўся вобраз новага чалавека, яна павінна несці яскравыя штрыхі нашай велічнай эпохі, у ёй павінен чуцца подых рэчаіснасці!..\nЗаходзіць з балалайкай Ганна Піліпаўна.\nГанна Піліпаўна (падаючы балалайку Пацяруху). Вось вам і струмант, грайце. Я ўжо не думала, што калі спатрэбіцца.\nПацяруха (бярэ балалайку). Дзякую. (Да Алены Змітраўны.) Ну, адным словам, зараз усё ўбачыце самі, Алена Змітраўна. Толькі не прад’яўляйце прэтэнзій да выканання — голас у мяне неважнецкі.\nАлена Змітраўна. Прэтэнзій не будзе. Калі ласка.\nПацяруха (кранае струны). Расстроіліся трохі. Трэба падкруціць калкі... (Настройвае.) Ну, цяпер, здаецца, можна. (Адкашліваецца, аб'яўляе.) Прыпеўкі з майго навуковага рэферата. Умоўная назва «Та-ра-ра-гоп-чыкі!». (Яшчэ раз адкашліваецца, грае і пяе.)\nНе скажу, якая дзеўка\nНа яліну лазіла:\nАбадрала ўсё на свеце —\nОй! (Заціскае балалайку, на твары ў яго — спалох. Алена Змітраўна апускае галаву, збянтэжана ўсміхаецца.)\nГанна Піліпаўна (рагочучы). А божа мой! Дык што ж ты тут абнавіў, чалавеча? Я ж гэтую прыпеўку паўвека назад чула — слова ў слова таксама было!..\nПацяруха (разгублена-вінаватым голасам). Алена Змітраўна! Даруйце, калі ласка! Гэта стары варыянт праскочыў. Я ненаўмысна!.. Разумееце, пакуль яшчэ не прывык да новага, дык машынальна старое з языка зрываецца... Дазвольце, я пачну спачатку.\nАлена Змітраўна (іранічна ўсміхаючыся). Калі ласка.\nГанна Піліпаўна. Глядзіце ж, каб ізноў які стары вар’ят не праскочыў.\nПацяруха (адкашліваецца, грае і пяе):\nДа Урала — ўсё Еўропа,\nЗа Уралам — Азія!\nНе выходзьце, дзеўкі, замуж,\nЗамужам — нявесела.\nУ раёне ўсе рашэнні\nЎсе дзяўчаты як дзяўчаты,\nА мая — як рэзгіны:\nАд таго, што не глядзела\nГалерэю ў Дрэздэне!\nУсё! (Заціскае рукой струны, падхопліваецца і па-акцёрску раскланьваецца. Алена Змітраўна і Ганна Піліпаўна весела смяюцца.) Ну, вось у такім плане я і апрацоўваю. (Зноў садзіцца.) Вам спадабалася?\nАлена Змітраўна (не выдаючы іроніі). Вельмі. Я проста ў захапленні! Асабліва ад гэтай галерэі ў Дрэздэне. А цікава, між іншым, як тут было раней — у старым варыянце?\nПацяруха. Калі ласка, я магу праспяваць. Убачыце самі, што для сучаснай аўдыторыі — зусім не стасуецца. (Адкашліваецца, грае і пяе.)\nУсе спраўляюць вечарынкі,\nА мая — дык хрэсьбіны!\nВось так было да маёй апрацоўкі. Каментарыі, як кажуць, не патрэбны. Хіба можна ў такім святле падаваць вобраз нашай сучаснай дзяўчыны — перадавіка фабрычнай або саўгасна-калгаснай вытворчасці? Маладая, прыгожая дзяўчына — і раптам спраўляе хрэсьбіны! Гэта дзіка! Гэта нікуды не варта!.. А ў маім варыянце — зусім іншы паварот. Намёк для моладзі, што маральнае і духоўнае ўдасканаленне немагчыма без далучэння да мастацтва. Калі дзяўчына не хоча быць як рэзгіны — яна павінна хадзіць у тэатр, у музей, на канцэрты філармоніі, адным словам,— эстэтычна ўзбагачаць сябе. Дрэздэнская галерэя тут узята як паэтычны сімвал, можна было б і якую іншую назваць, але гэта добра пад рыфму кладзецца.\nАлена Змітраўна (з прыхаванай іроніяй). Вось гэта здорава! Гэта проста унікальна!.. (Пацяруха глядзіць на яе пераможцам.) Скажыце — і многа ў вас ужо такіх абноўленых шэдэўраў?\nПацяруха. Многа! Прыпевак ужо з паўсотні, песень менш — дзесятка паўтара, а прыказак і прымавак — дык і не ведаю дакладна: цэлы вучнёўскі сшытак!\nАлена Змітраўна. І вы думаеце — гэтыя новыя варыянты будуць жыць, народ іх падхопіць?\nПацяруха (з апломбам). Алена Змітраўна! Няўжо вы сумняваецеся? Спачатку мы пастараемся іх апублікаваць у якім-небудзь навуковым часопісе або нават у зборніку. Адтуль іх падхопяць радыё і тэлебачанне — а яны падхопяць з вялікай радасцю, гэта паверце ўжо мне. Ну, а затым — з эфіру і блакітнага экрана яны пяройдуць у самадзейныя калектывы, у мастацкія агітбрыгады і разнясуцца па ўсёй рэспубліцы. Гэта ж сучасны матэрыял для этычнага і эстэтычнага выхавання!\nАлена Змітраўна. І Хведар Пятровіч так думае?\nПацяруха. Вядома! Іначай ён не згадзіўся б быць маім навуковым кіраўніком. Я ж вам казаў, што мы ўжо і тэму сфармулявалі: «Лёс традыцыйных жанраў фальклору ў новых гістарычных умовах».\nАлена Змітраўна (ківае галавой, сумна-іранічна ўсміхаецца). Ну што ж, усё зразумела, таварыш Пацерухо. (Пасля невялікай паўзы.) Прабачце — яшчэ адно маленькае пытанне: а вы ўпэўнены, што паступіце ў аспірантуру? Канкурэнтаў у вас няма?\nПацяруха (радасна). Няма! Я іду адзін! Тут мне, можна лічыць, вельмі пашанцавала... Ну, а паступлю я ці не — гэта ўжо... залежыць толькі ад вас, Алена Змітраўна.\nАлена Змітраўна (здзіўлена). Ад мяне? Чаму — ад мяне?\nПацяруха. Таму што два экзамены я ўжо здаў, застаўся толькі адзін — па нямецкай мове. І Хведар Пятровіч сказаў, што гэты экзамен у мяне будзеце прымаць вы, Алена Змітраўна. Вы будзеце галоўнай у камісіі.\nАлена Змітраўна. О-о, перапрашаю вельмі, я і забылася. Сапраўды, дэкан прасіў мяне прыняць у бліжэйшыя дні экзамен у якогась прэтэндэнта на аспіранцкае месца. Значыць, гэта пра вас ішла гаворка. Ну што ж, вельмі прыемна. (Пераходзіць на нямецкую мову.) Ван волен зі дзізэ прюфунг абхальтэн? (Пацяруха глядзіць, і па твары відаць, што нічога не зразумеў.) Іх фраге, ван волен зі дзізэ прюфунг абхальтэн?\nПацяруха (з прыкметнай разгубленасцю). Прабачце, Алена Змітраўна, але... такія пытанні мне не па зубах. Мне ў інстытуце нямецкая мова давалася цяжка.\nАлена Змітраўна. Як гэта — не па зубах? Я вам задала зусім лёгкае пытанне: калі вы хочаце здаваць экзамен? Гэта з праграмы няпоўнай сярэдняй школы. Што ж тут не па зубах?\nПацяруха (лісліва, амаль жаласліва). Гэта яно для вас лёгкае, Алена Змітраўна, а для мяне... Мне я прасіў бы вас даць на экзамене што-небудзь прасцейшае, ну, напрыклад: Анна унд Марта бадэн або вір фарэн нах Анапа... Такое я перакладу з ходу.\nАлена Змітраўна (з вясёлым здзіўленнем). Вір фарэн нах Анапа?.. Вір фарэн нах Анапа! Мы едзем у Анапу! (Не стрымлівае смеху.) Цудоўна! Мы едзем у навуку... выбачайце — у Анапу!.. (Рагоча.) Жартаўнік вы, таварыш Пацерухо. Вір фарэн нах Анапа!..\nПацяруха (трохі разгублена). Я... не толькі гэту Анапу ведаю... І слоў і нават цэлых сказаў у мяне ў памяці багата. Калі ласка. (Пачынае сыпаць прыклады.) Дас кіндэр іст кляйн, дас цымер іст грос, іх габэ пфэрдала...\nАлена Змітраўна. Што? Што? Як вы сказалі апошняе?\nПацяруха (няўпэўнена). Іх габэ пфэрдала.\nАлена Змітраўна (ледзь стрымліваючы смех). А... што гэта значыць?\nПацяруха (збянтэжана). У мяне ёсць... кабыла.\nАлена Змітраўна (заходзіцца ад рогату, аж слёзы на вачах). Ой, таварыш дарагі... (Ад смеху не можа гаварыць.) Я ўжо даўно так не смяялася. (Выцірае хусцінкай вочы.) Прабачце, калі ласка. Дзе вы пачулі гэтае пфэрдала? Хто гэта дадумаўся?\nПацяруха. Ведаеце... У нас у калгасе некалі старая кабыла была, і мой дзед толькі так яе называў, казаў — гэта па-нямецку. Ён у першую сусветную ў Германіі ў палоне быў, добра нямецкую мову ведаў...\nАлена Змітраўна. Дас пфэрд — конь па-нямецку, таварыш Пацерухо, а кабыла — дзі штутэ. Ну, але добра, ліха з ім — і з гэтым пфэрдалам, і з Анапай. Адкажыце ўжо на нашай мове: калі вы хочаце здаваць нам экзамен?\nПацяруха (голас яго зноў набывае ўпэўненасць). У чацвер, Алена Змітраўна, я хацеў бы ў чацвер. Гэта будзе незвычайны дзень! У гэты дзень здзейсняцца дзве вялікія мары: мая і ваша!\nАлена Змітраўна (аж падалася ўперад ад здзіўлення). І мая?\nПацяруха. Ну, вядома! Збудзецца ваша самая запаветная мара!\nАлена Змітраўна (паціскаючы плячыма). Нічога не разумею. Якая мая запаветная мара? Што вы маеце на ўвазе?\nПацяруха (дакорліва ўсміхаючыся). Ох, і хітрая вы, Алена Змітраўна! Цэлы вечар сёння жартуеце! Як быццам і не ведаеце нічога. (Чаканячы словы.) У той жа дзень, калі вы прымеце ў мяне экзамен — а гэта значыць — я стану аспірантам,— у той жа дзень мой дзядзька Васіль Цярэнцевіч дае распараджэнне неадкладна, без чаргі, прадаць Хведару Пятровічу легкавую машыну «Масквіч» новай маркі! Вось так, Алена Змітраўна! І не хітруйце са мной, калі ласка! (Глядзіць на Алену Змітраўну пераможцам.)\nАлена Змітраўна. Ах, вось яно што! А я, грэшным чынам, і не ведала, што ваш дзядзька... прабачце, што ў мяне — ёсць такая запаветная мара.\nПацяруха (ківаючы пальцам). Не хітруйце, Алена Змітраўна! Я сам чуў, як Хведар Пятровіч за сталом у майго дзядзькі гаварыў: «Алена Змітраўна ўжо колькі гадоў не можа дачакацца, калі я пасаджу яе ў сваю ўласную машыну і павязу за горад — на лясную палянку або на бераг ракі».\nГанна Піліпаўна (нецярпліва заварушыўшыся на тахце). Ой, божа мой, божа! Ажно слухаць моташна!..\nАлена Змітраўна (з прытворным здзіўленнем). Ну, што вы, Ганна Піліпаўна? Гэта ж сапраўды цудоўна! (Тонам захаплення.) Садзімся ў новенькі «Масквіч» і — вір фарэн нах Анапа. (Рагоча.) Цудоўна! (Да Пацярухі.) Вы — на пфэрдале — у аспірантуру, мы — садзімся на «Масквіч» і — вір фарэн нах Анапа! Цудоўна! (Перастае смяяцца, устае з тахты.) Ну, жадаю вам поспеху, таварыш Пацерухо!\nПацяруха (таксама падымаецца, раскланьваецца). Дзякую, Алена Змітраўна! Шчыра дзякую! Я вельмі рады, што ў вас такі добры настрой, што ваша запаветная мара збудзецца. (Лёгка раскланьваецца і выходзіць.)\nАлена Змітраўна (нейкі час стаіць у задуменні, пасля паварочваецца да Ганны Піліпаўны). Ну, як вам падабаецца гэты экземпляр?.. (Не чакаючы адказу.) Ведаеце, я проста не магу апомніцца. Няўжо гэта ўсё сур’ёзна? Няўжо Федзя сапраўды пацягне ў навуку такога варвара? Гэта ж варвар! Самы што ні ёсць варвар! Што ён робіць з творамі народнай паэзіі?.. У яго няма элементарнага мастацкага густу! (З зацятасцю ў тоне.) Ну, здаецца, гэты нумар не пройдзе. Калі Федзя пацвердзіць, што ўсё гэта праўда, то я не ведаю... я не ведаю, што я зраблю. Дарэчы, куды ён так спяшаўся з факультэта і дзе ён можа быць так доўга? (Глядзіць на Ганну Піліпаўну.)\nГанна Піліпаўна (збірае сваё вязанне, устае з тахты, пазяхае). Пайду я, Змітраўна, як той казаў, у люлю. Стамілася нешта... Ды і позна ўжо. Прыйдзе — спытайце самі, ці ён на лекцыях быў, ці, можа, яшчэ дзе... Добрай ночы вам! (Выходзіць.)\nАлена Змітраўна (праводзіць Ганну Піліпаўну насцярожаным позіркам). Добрай ночы... (Застаўшыся адна, у задуменні.) Гм, чаму яна так сказала? З якімсьці падазроным намёкам... Аж неяк на душы нядобра зрабілася. Пайду — пакуль не заснула — папрашу растлумачыць. (Памкнулася пайсці, але каля стала спынілася.) Трэба і гэту папачку ўзяць з сабою — ці не з’яўляецца яна ключом да загадкі? (Забірае папку і выходзіць.)\nНейкую долю хвіліны сцэна пустуе. Затым паяўляецца Кутас. У руках у яго такая ж папка, якую прынёс Пацяруха.\nКутас (абводзіць позіркам пакой, прыслухоўваецца). Тэ-экс, сямейнічкі, здаецца, паселі ўжо на куросадні. Вельмі міла з іх боку! Вельмі прыемна, калі я вяртаюся, а яны пагрузіліся ўжо ў нірвану. (Кладзе папку на стол.) Гэта проста цудоўненька. Раніцай перажытае звечара здаецца далёкім, я ўжо буду зусім спакойны і нічога лішняга, непрадуманага не скажу. (Падыходзіць да трумо і з задавальненнем разглядае сваю фізіяномію.) Нічога лішняга не скажу! Як гэта там у Пацярухі ў рэфераце? (Ціха напявае.)\n(Бачыць у люстэрка, што ў дзвярах насупраць паявілася Алена Змітраўна. Корчыць грымасу здзіўлення і абарочваецца.) Дык ты яшчэ не клалася?.. А я паслухаў — ціха, ні гуку, падумаў, што вы ўжо на куросаднях.\nАлена Змітраўна (спакойна, але патрабавальна). Дзе ты быў пасля дзевяці?\nКутас (прымае здзіўлены выраз). Як гэта — дзе я быў? Хіба ты не ведаеш, дзе я быў?\nАлена Змітраўна (тым жа тонам). Не ведаю, таму і пытаю: дзе ты быў пасля дзевяці?\nКутас (стараецца ўтрымацца на лагодна-жартаўлівым тоне). Аленачка, што за допыт? У мяне сёння чатыры гадзіны на вячэрнім — з сямі да адзінаццаці. (Глядзіць на гадзіннік.) Якраз адзінаццаць гадзін.\nАлена Змітраўна. Якую лекцыю ты чытаў пасля дзевяці?\nКутас (стараецца выкруціцца). Скажы мне спачатку, чаму ты ўчыняеш гэты допыт?\nАлена Змітраўна. Я хачу ведаць, з кім пражыла столькі гадоў — з чалавекам ці хлусам і нягоднікам. Дык якую лекцыю ты чытаў пасля дзевяці?\nКутас (пераходзіць на злосць, рэзка). Лекцыю пра вобраз Васілісы Прамудрай у народных казках! (З выклікам.) Што далей?\nАлена Змітраўна. Ты ўпэўнены ў гэтым?\nКутас (рэзка). Упэўнены!\nАлена Змітраўна. Разгарні папку і паглядзі — ты памыляешся.\nКутас (на твары ў яго адбілася здзіўленне). Як гэта — я памыляюся? Што я — не помню, што я чытаў?\nАлена Змітраўна. Выходзіць, што не помніш. Я прашу: разгарні папку і паглядзі.\nКутас (заінтрыгаваны яе настойлівасцю, ідзе да стала, але з паблажлівай усмешкай: маўляў, што з капрызнай бабай зробіш). Ты захацела павесяліцца насупраць ночы? Ну што ж... (Разгортвае на стале папку, вымае адтуль стос лістоў і падносіць да вачэй.)\nАлена Змітраўна. Чытай уголас, каб я чула.\nКутас (чытае, голас паступова траціць упэўненасць, на твары адбіваюцца здзіўленне і разгубленасць). «Байка Крапівы «Сука ў збане» пачынаецца з характэрнай экспазіцыі: браты Сцяпан і Васіль косяць, а сука Фінця тым часам ляжыць за кустамі ў халадку». (Перастае чытаць.) Што за лухта? Як у маёй папцы магла апынуцца гэта сука Фінця? Хто мне яе падсунуў? У мяне была тэма: вобраз Васілісы Прамудрай, а не сукі Фінці. (Здымае верхні ліст і чытае на наступным.) «Эстэтычны аналіз байкі мы пачнём з пастаноўкі чатырох кардынальных пытанняў. Першае: што рабіла сука ў той час, як браты Сцяпан і Васіль касілі? Другое: з якой мэтай сука тунькалася каля касцоў? Трэцяе: каго трэба разумець у вобразе сукі? І чацвёртае: у якім грамадстве могуць быць такія сукі?»... Божухна! (Ашаломлены і абураны.) Гэта ж лекцыя Тараракі па сучаснай літаратуры! Гэта ж яго стыль і ўзровень! Хто гэта мог мне ўсучыць? (Глядзіць на Алену Змітраўну.)\nАлена Змітраўна. Ты сарваў дацэнту Тарараку адкрытую лекцыю. У дзевяць у яго павінна была быць лекцыя, а ты схапіў яго папку і кудысьці збег. Тваю папку ён пераслаў сюды дзве гадзіны назад.\nКутас (глядзіць на папку, грэбліва адсоўвае яе на край стала, цяжка апускаецца на крэсла). Стары асёл!.. (Узлакаціўся на стол і абхапіў галаву рукамі.)\nДобрую хвіліну цягнецца маўчанне.\nАлена Змітраўна (спакойна, але настойліва). Ну, дык дзе і з якой мэтай тунькалася сука Фінця, ці як яе там завуць? (Кутас не падымае галавы і маўчыць — ён ліхаманкава шукае выйсця са становішча.) Хведар Пятровіч, я пытаю, дзе і з якой мэтай тунькалася сука?\nКутас (устаўшы, з напушчаным шкадаваннем, але бадзёра). Ах, Алена-Аленачка! Я хацеў табе сюрпрыз зрабіць — ну, а калі так, то прыйдзецца выкласці ўсё зараз. (Радасна.) У чацвер мы з табой купляем «Масквіча»! Вось па гэтаму пытанню я і хадзіў да адной асобы.\nАлена Змітраўна (глядзіць на яго доўга і ўважліва. Памаўчаўшы). Да дзядзькі Арнольда Пацярухі?\nКутас (здзіўлена). Ты... адкуль гэта ведаеш?\nАлена Змітраўна. Сам Пацяруха сказаў. Ён быў тут: папку тваю па просьбе Тараракі прынёс. Тое, што ты робіш,— гэта нізка і агідна. Спадзяюся, ты задумаешся і зразумееш гэта. Я, аказваецца, вельмі кепска знаю, на што ты здатны. Я, напэўна, увогуле вельмі мала знаю. У мяне надта гідка на душы, але сёння я нічога больш не скажу. (Рэзка паварочваецца і выходзіць.)\nКутас (услед). Ды пачакай ты, Алена!.. (У гэты ж момант на тумбачцы зазвінеў тэлефон. Кутас нехаця падыходзіць да апарата і здымае трубку.) Слухаю! Хто? Тарарака?.. Што я нарабіў? (Хвіліну слухае моўчкі.) У вас усё?.. Цяпер паслухайце мяне. Скажыце, колькі гадоў вы чытаеце студэнтам гэты курс?.. Скора трыццаць?.. І за трыццаць гадоў не завучылі на памяць, чаго сука тунькалася каля касцоў? Без папкі не маглі абысціся? На пенсію вам пара, Язэп Саўкавіч, на пенсію! (Злосна кладзе трубку на апарат і вяртаецца да стала. Пастаяў хвіліну ў роздуме, паківаў галавой і, развёўшы рукамі, накіраваўся да дзвярэй.)\nНа сцэну перад заслонаю выходзяць: з аднаго боку — Кутас, з другога — Пацяруха. На сярэдзіне сустракаюцца.\nПацяруха (з крыўдай у голасе, з роспаччу). Хведар Пятровіч! Я ўжо дзве гадзіны шукаю вас. Як гэта ўсё зразумець? Насуперак вашай... нашай дамоўленасці яна паставіла мне па нямецкай двойку!..\nКутас (горка ўсміхаючыся). Двойку... Двойка — гэта яшчэ паўбяды. Мне яна, браце ты мой, кол паставіла! Можна сказаць — асінавы!.. А двойка — гэта драбяза.\nПацяруха. Як — драбяза? Але ж гэта значыць, што ляснула мая аспірантура! Мая запаветная мара!\nКутас (разводзіць рукамі). Нічога ўжо, браце ты мой, не зробіш. Прыйдзецца табе пачынаць спачатку — праз год.\nПацяруха (з дакорам і асуджэннем). Хведар Пятровіч!.. Яшчэ тры дні назад вы мяне стукалі па плячы і казалі: ну, цяпер ужо можаш лічыць сябе аспірантам! А што ж выходзіць? Што праўду кажа старая прыказка: не кажы «гоп», пакуль не пераскочыў!..\nКутас. Гэтую старую прыказку, дарэчы, можна абнавіць. Да нашай сітуацыі, мне здаецца, лепей падыдзе такі варыянт: не кажы «гоп», не пагаварыўшы з жонкай. Запішы ў свой сшытак — на ўсякі выпадак. Можа, калі-небудзь спатрэбіцца. (Ляпае Пацяруху па плячы і пакідае яго.)\nПацяруха (уголас, марудна, як бы стараецца ўнікнуць у сэнс слоў). Не кажы «гоп», не пагаварыўшы з жонкай... А што? У гэтым, калі хочаце, ёсць вялікі сэнс. Прыказка вучыць, што складаныя пытанні трэба ўзгадняць з нашай сучаснай жанчынай — перадавіком фабрычнай і саўгасна-калгаснай вытворчасці. І абноўлена прыказка якраз на пяцьдзесят працэнтаў! Пайду запішу, пакуль не забыўся. (Пакідае сцэну.)


Дзесяць цікавых фактаў пра фільм «Дачка цемры» - MOSKONEWS.com\nад moskonews 04.02.2021 27.04.2021 12818\n18 лютага у расійскі пракат выходзіць містычны трылер «Дачка цемры» вытворчасці кінакампаніі Уверх и Студыя 28. дыстрыб'ютар - Кінакампанія Уверх. Дзеянне фільма разгортваецца ў рускай вёсцы XIX стагоддзя. У карціне раскрываецца вечная тэма супрацьстаяння дабра і зла, Бога з Д'яблам, дыялогу чалавека з Вышэйшымі Сіламі. Прапануем пазнаёміцца з дзесяццю цікавымі фактамі пра фільм.\n1. «Дачка цемры» - другая поўнаметражная карціна рэжысёра Расціслава Мусаева. Ён дэбютаваў у 2017 годзе фільмам «Герасім» пра нямога бяздомнага з цёмным мінулым, які служыць у правінцыйнай царквы. Гэта другая вялікая праца і для Георгія Витязева (творчы псеўданім Юрыя Разанава), ён гуляе ў фільме «Дачка цемры» благаслаўлёнага Івана. У «Герасімаў» ён таксама сыграў галоўную ролю.\n2. Георгій Віцязь кажа, што ў кіно яму падабаецца гуляць светлыя сілы, ўжывацца ў гэтыя вобразы і потым ім адпавядаць, а таксама падабаецца гуляць пустэльнікаў, божых людзей. У фільме «Дачка цемры» у яго як раз ролю падобнага персанажа: яго Іван - чалавек як не з гэтага свету, ён займаецца божым справаю - аднаўляе крыніца са святою вадою, да яго часта прыходзяць па параду жыхары вёскі, і для кожнага ён знаходзіць патрэбныя словы . Акцёр Віцязь адзначае, што плакаў, калі ўпершыню ўбачыў гатовы фільм, хоць і ведаў усе свае рэплікі і жэсты.\n3. Першае назва фільма было «Блажэнны» - адсылка менавіта да гісторыі благаслаўлёнага Івана. Але ў працэсе працы стваральнікі прынялі рашэнне перайменаваць карціну ў «Дачка цемры», якая больш адлюстроўвае расказаную ў фільме гісторыю.\n4. Тэма рэлігіі блізкая рэжысёру Расціславу Мусаева, бо яго дзядуля, прадзядуля і дзядзька былі святарамі, а стрыечны брат вучыцца ў духоўнай семінарыі.\n5. Рэжысёр фільма прызнаецца, што найперш «Дачка цемры» - драма, у цэнтры якой - чалавечая душа і чалавечыя стасункі, а містыка, па яго словах, проста дадае разыначку і пацвярджае думку аб тым, што «вельмі многія падзеі людзі самі прыдумляюць і дадумваюць, грунтуючыся толькі на чутках і домыслах ».\n6. Кастынг на галоўную ролю Адэлаіды доўжыўся каля паўтары месяцаў, пробы мінулі трыццаць акторак. Насту Вядзенскага прапанаваў паспрабаваць на ролю мастак па рэквізітаў, яна ідэальна падышла і была зацверджана адразу ж.\n7. Вядзенскага гуляе незвычайную для сябе ролю - яго гераіня Адэлаіда маніпулюе людзьмі і, пранікаючы да іх у душу, вызначае, ці можна чалавека звярнуць у рабства, альбо гэта зрабіць не атрымаецца. Па словах генеральнага прадзюсара фільма Рустама Мусаева, на першы погляд простая гісторыя пра дабро і зло тут абгортваецца ў павучальную, прымушае «задумацца пра тое, каму мы пакланяемся, з кім маем зносіны, на чым зацыкліваемся».\n8. Здымкі карціны праходзілі ў ваколіцах старажытнага горада Таржок у містычным месцы пад назвай «Чортаў мост». Менавіта тут жа калісьці здымаліся сцэны фінальнага бою да карціны «Начны дазор». Такі выбар лакацыі як нельга лепш падышоў для стварэння палохалай і таямнічай атмасферы фільма.\n9. Сцэнар для фільма напісаў Вадзім Тартаковского. Фільм «Дачка цемры» - яго другі сумесны праект з Расціславам Мусаева (яны разам працавалі над фільмам «Герасім").\n10. Музыка да фільма, якая стварае містычную атмасферу, напісаная кампазітарам Інакенціем Худимовым. У эпізодах гучыць песня вядомага расійскага спевака і кампазітара Пятра Наліча.