Pawet: № 07 (898)\n№ 07 (898)\n№ 7 (898) 18 ЛЮТАГА 2009 г.\n120 гадоў з дня нараджэння Міколы Байкова\nБАЙКОЎ Мікола [Мікалай Якубавіч; псеўданімы і крыптанімы: Аглядальнік; Асветнік; Дашкольнік; М.К-ч; М.Кр.; Кр-іч; Крывіч; Мікола Крывіч; Настаўнік; 10(22).2.1889, Бежацк Цвярской губ. - пасля 1946 ?], мовазнавец і літаратуразнавец, педагог. Нарадзіўся ў сям'і святара. Пачатковую адукацыю атрымаў у Бежацкай мужчынскай духоўнай вучэльні, сярэднюю - у Цвярской духоўнай семінарыі, вышэйшую - у Маскоўскай духоўнай акадэміі (скончыў у 1913). Накіраваны выкладчыкам філасофскіх і педагагічных дысцыплін у Менскую духоўную семінарыю. Адначасова выкладаў у гарадской гімназіі і ў прыватных навучальных установах. З 1918 чытаў лекцыі ў Менскім настаўніцкім інстытуце. З 1921 выкладчык МБПТ. Рэдактар час. «Школа и культура Советской Белоруссии» (1919, 1921), з 1924 супрацоўнік час. «Асвета». З 1921 вучоны сакратар Навукова-тэрміналагічнай камісіі Наркамасветы БССР, у 1922-28 Слоўнікавай камісіі Інбелкульта, потым Інстытута мовазнаўства АН БССР. Атрымаў вядомасць як аўтар прац па літаратуразнаўстве, крытыцы і педагогіцы, але асабліва як укладальнік слоўнікаў: «Практычны расійска-беларускі слоўнік» (1924, разам з М. Гарэцкім), «Беларуска-расійскі слоўнік» (1925), «Расійска-беларускі слоўнік» (1928, абодва разам з С. Некрашэвічам), «Практычны беларускі вайсковы слоўнік» (1927, разам з А. Бараноўскім). Арыштаваны ДПУ БССР 19.7.1930 па абвінавачанні ў прыналежнасці да «Саюза вызвалення Беларусі». Вызвалены 2.9.1930. На акадэмічную працу вярнуцца яму не дазволілі. У 1931-41 літсупрацоўнік Менскага рэкламнага бюро, стыліст у газ. «Чырвоная змена». Падчас вайны знаходзіўся ў Менску, супрацоўнічаў з нямецкімі акупацыйнымі ўладамі. У 1944 выехаў у Германію. Працаваў у прапагандысцкім бюро «Вінэта». Па некато-рых звестках, арыштаваны савецкай ваеннай контрвыведкай «Смерш» у Берліне і перавезены ў Менск. Далейшы лёс невядомы.\n70 гадоў з дня нараджэння Чэслава Немана\nЧэслаў НЕМАН (сапр. Чэслаў Юліюш Выдрыцкі, польск.: Czesіaw Niemen (Czeslaw Juliusz Wydrzycki); 16 лютага 1939, Старыя Васілішкі, цяпер Шчучынскі раён - 17 студзеня 2004, Варшава) - польскі музыка.\nНавучаўся ў музыкальнай педагагічнай вучэльні ў Гродне, па класу домбры. Пасля году навучання Немэн быў выключаны з вучэльнi\nУ 1958 сям'я Выдрыцкіх пераехала ў Гданьск, дзе Чэслаў паступіў у вышэйшую музычную школу. У пачатку 1960-х ён ужо пачаў выступаць на польскай эстрадзе, а ў 1962 стаў удзельнікам ансамбля "Niebiesko-Czarni", дзе быў не толькі вакалістам, але і складаў песні. Група карысталася поспехам, як у Польшчы, так і за яе межамі і нават выступала ў парыжскай "Алімпіі". Менавіта ў гэты перыяд Выдрыцкі ўзяў сабе псеўданім Неман (у гонар ракі Нёман, на якой ён вырас).\nПершае прызнанне прыйшло да артыста ў 1964, калі Марлен Дзітрых запісала нямецкую версію яго песні "Czy mnie jeszcze pamatasz?". У 1966 Чэслаў пачаў складаць матэрыял у духу соўл, а для радыёпраграм запісаў некалькі рускіх народных песень.\nУ пачатку 1967 Неман сышоў з "Niebiesko-Czarni" і распачаў уласную кар'еру, сабраўшы гурт "Akwarele". Улетку таго жа года Чэслаў выступіў на фэсце ў Сопаце, дзе зрабіў сенсацыю песняй "Dziwny jest ten swiat". Песня прынесла спеваку першую прэмію. З "Акварэлямі" Неман запісаў тры альбомы, правёў серую тураў і прыняў удзел у шэрагу фэстаў. У 1969 Чэслаў у цалкам новым асяроддзі стварыў альбом "Nie-men Enigmatic", дзе выкарыстаў вершы вядомага польскага паэта Цыпрыяна Норвіда. ...\nЧэслаў Неман адносіцца да шэрагу найбольш знакамітых і найбольш любімых польскіх музыкаў.\nБеларусь будзе святкаваць 600-годдзе Грунвальдскай бітвы\nАб прапановах па святкаванню\n600-годдзя Грунвальдскай бітвы\nУ Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь разгледжаны Вашы прапановы наконт святкавання 600-годдзя Грунвальдскай бітвы.\nВыданне асобнага прававога акта па дадзенаму пытанню прызнана немэтазгодным. У 2010 годзе ў Беларусі будзе праведзены шэраг мерапрыемстваў, прысвечаных гэтай гістарычнай падзеі.\nАфіцыйных прапаноў аб удзеле прадстаўнікоў Рэспублікі Беларусь у святочных мерапрыемствах на Грунвальдскім полі ад уладаў Польшчы не паступала. У выпадку атрымання падобнага запрашэння яно будзе разгледжана ва ўстаноўленым парадку.\nНачальнік галоўнага ўпраўлення па рабоце са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб С. Буко.\nКаляндар "Родны край" на 2010 год можна замаўляць.\nПытанне перавыдання энцыклапедыі "Беларуская мова" вывучаецца.\nГА «Таварыства беларускай\nмовы імя. Ф. Скарыны»\nПаведамляем, что выдавецтву «Беларуская Энцыклапедыя імя П. Броўкі» даручана сумесна з зацікаўленымі арганізацыямі разгледзець магчымасць перавыдання энцыклапедыі «Беларуская мова» і накіраваць свае прапановы аб мэтазгоднасці рэалізацыі названага выдавецкага праекта ў Міністэрства інфармацыі і праінфармаваць ГА "ТБМ".\nВашы прапановы аб выданні розных відаў календароў на беларускай мове (п. 3) накіраваны ў падведамныя міністэрству прадпрыемствы для вывучэння магчымасці выдання названай каляндарнай прадукцыі, зыходзячы з попыту на яе і наяўнасці ў прадпрыемстваў сродкаў на выпуск.\nАдрыўны каляндар "Родны край" на 2010 год уключаны ў план выпуску сацыяльна значных выданняў выдавецтва "Беларусь" з адпаведным фінансаваннем з рэспубліканскага бюджэту. Плануемы тыраж - 12,0 тыс. экз. Канчатковы тыраж календара будзе вызначаны пасля ўдакладнення заказаў кнігагандлёвых арганізацый пры падпісанні выдання ў друк.\nЖыве мова - жыве народ\nЗварот ГА "Таварыства беларускай мовы імя Ф. Скарыны"\nНабліжаюцца10-я угодкі Міжнароднага дня роднай мовы (21 лютага), заснаванага па рашэнні ЮНЕСКА дзеля ўшанавання галоўнай духоўнай святыні кожнага народа.\nНаша родная беларуская мова адна з самых багатых, прыгожых і мілагучных моў свету. На ёй створаны неўміручыя літаратурныя творы, што ўваходзяць у скарбонку агульначалавечай культуры. Наша мова мае дастатковы ўзровень развіцця, каб гучаць ва ўсіх без выключэння сферах грамадскага і палітычнага жыцця краіны.\nАд нас, і толькі ад нас залежыць далейшы лёс мовы тытульнай нацыі, лёс нашай краіны. Далучайцеся да ініцыятыў і акцый ТБМ:\n- удзельнічайце ў зборы подпісаў за пашырэнне беларускай мовы ў сферы мабільнай сувязі;\n- падтрымлівайце беларускамоўныя СМІ;\n- размаўляйце паўсюль па-беларуску;\n- перадавайце любоў да роднай мовы сваім дзецям і ўнукам;\n- прыміце актыўны ўдзел у агульнанацыянальнай беларускай дыктоўцы (21 лютага, 15 і 25 сакавіка).\nРазам з сусветнай грамадскасцю зберажом наш духоўны скарб і захаваем генетычны код беларускай ідэнтычнасці!\nЗварот прыняты на паседжанні Сакратарыята 9 лютага 2009 г.\nРыхтуемся да Агульнанацыянальнай беларускай дыктоўкі\nУ мінулым годзе Таварыства беларускай мовы прымала актыўны ўдзел у напісанні першай Агульнанацыянальнай беларускай дыктоўкі. Акцыя адбылася ў розных гарадах і вёсках Беларусі, а таксама ў замежжы і была прымеркаваная да 90-х угодкаў абвяшчэння Беларускай Народнай Рэспублікі. У дыктоўцы бралі ўдзел дыпламаты з розных краінаў, якім мы, карыстаючыся нагодай, выказваем шчырую падзяку.\nСёлета ТБМ прапануе правесці дыктоўку ў тры этапы. Першы - 21 лютага, калі ва ўсім свеце у адпаведнасці з рашэннем ЮНЕСКА дзесяты раз будзе адзначацца Міжнародны дзень роднай мовы. Рэкамендуем на выбар два тэксты дыктоўкі: мінулагодні (Прадмова да зборніка "Дудка беларуская". Паводле Ф. Багушэвіча) і новы (Родная мова. Паводле Ул. Караткевіча).\n(Паводле Францішка Багушэвіча)\nМова Скарыны і Буднага, мова Багдановіча і Купалы, Багушэвіча і Коласа, мова соцень геніяў, што яшчэ прыйдуць. Мова інтэлігентаў беларускіх, імя якім - легіён. Мова настаўнікаў і паэтаў, вучоных і камапазітараў, але перш за ўсё мова дзесяці мільёнаў людзей па ўсім свеце - ад Уругвая да Далёкага Усходу і, галоўнае, на нашай беларускай зямлі.\nМова першай матчынай калыханкі і апошняга "бывай", мова старадаўніх архіваў і новых школ, мова пажаўцелых статутаў і мова кахання. Мова плытагонаў, сялян, акадэмікаў і шахцёраў на саляных капальнях. Мова, якая можа ўсё; можа сказаць словы невыказанай пяшчоты і можа ўдарыць так, што не ўстанеш.\nУ старадаўнія часы, калі яшчэ не склаліся нацыі, мова магла зрабіцца мёртвай мовай, як латынь. У новы час скон немагчымы для кожнай больш-менш развітай мовы. Мова неўміручая. Ірландская, валійская, баскская, іўрыт, мовы народаў Афрыкі, якія сотні год ляжалі ў заняпадзе, усталі. Бо мова - душа народа, і толькі на ёй можа народ найбольш поўна выказаць сябе.\nМова вечная, бо ўся яна як наш характар. Здаецца, кволая ад пяшчотнай мяккасці, яна раптам кідае наверх схаваную ад усіх жалезную мужнасць і сілу. І, як быццам дамогшыся свайго, б'е, як перапёлка ў жытах - мякка, а за тры вярсты чуваць.\n(Паводле Ул. Караткевіча)\nПра адзначэнне Дня роднай мовы і наступныя мерапрыемствы ў абарону беларускай мовы\nРашэнне Сойму ГА "БНФ "Адраджзньне "\nГрунтуючыся на сваіх праграмных мэтах, Сойм ГА "БНФ "Адраджэньне" вырашыў:\n1. Усім сябрам грамадскага аб'яднання прыняць магчымы ўдзел у адзначэнні 21 лютага г.г. Міжнароднага дня роднай мовы;\n2. Кіраўнікам структураў ГА "БНФ "Адраджзньне" распрацаваць і ажыццявіць план мерапрыемстваў на перыяд з 21 лютага да 31 снежня г.г., пры магчымасці каардынуючы гэтую працу з кіраўнікамі структураў ГА "Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны" і іншых зацікаўленых грамадскіх аб'яднанняў;\n3. Як стрыжнявыя моманты сваёй дзейнасці ў гзтым кірунку разглядаць арганізацыю (дапамогу ў арганізацыі) Другой агульнанацыянальнай дыктоўкі (тэрміны - з 21 лютага па 25 сакавіка), а таксама інфармацыйна-растлумачальную працу ў звязку з маючым адбыцца ў каст-рычніку г.г. Усеагульным перапісам насельніцтвам.\n4. Адказнасць за выкананне гэтага Рашэння ўскласці на адказнага сакратара Управы і кіраўнікоў рэгіянальных структураў "ГА БНФ "Адраджэньне".\n5. Даручыць першаму намесніку Старшыні ГА "БНФ "Адраджэньне" сп. В. Вячорку арганізаваць падрыхтоўку тэксту і абмеркаванне законапраекту "Аб абароне дзяржаўнай беларускай мовы".\nМенск, 14 лютага 2009 г.\nАгульнанацыянальная беларуская дыктоўка\n1-шы этап Агульнанацыянальнай беларускай дыктоўкі пройдзе 21 лютага ў 14.00 у Палацы Мастацтваў па вул Казлова. Запрашаюцца ўсе ахвочыя.\n21 лютага Агульнанацыянальная беларуская дыктоўка пройдзе ў г. Бярозаўцы ў гарадской бібліятэцы па вул. Карзюка, 4 . Пачатак у 12.00 .\n22 лютага Агульнанацыянальная беларуская дыктоўка пройдзе ў г. Лідзе ў чытальнай зале Цэнтральнай гарадской бібліятэкі імя Янкі Купалы па вул. Савецкай, 16. Пачатак у 9.00 .\nНа момант здачы газеты ў друк звесткі па іншых гарадах і краінах у рэдакцыю пакуль што не паступілі.\n23 лютага, панядзелак.\nСустрэча з пісьменніцай Антанінай Хатэнка.\nТэма: "Міфалагічныя матывы і метафізічны светапогляд у літаратуры 20 стагоддзя"\nПачатак у 18.30. Уваход вольны (Менск, вул. Румянцава, 13)\nДля тых, хто цікавіцца гісторыяй\n26 лютага 2009 г. на сядзібе ТБМ (вул. Румянцава, 13) мае адбыцца прэзентацыя навукова-папулярнай кнігі Анатоля Тараса "Анатомия ненависти. Русско-польские конфликты в XVIII - XX вв.". Яна з'яўляецца працягам папярэдняй кнігі аўтара: "Войны Московской Руси с Великим княжеством Литовским и Речью Посполитой в XIV - XVII вв.", якая мела шырокі розгалас і карысталася вялікім попытам у чытачоў.\nПрэзентацыя новай кнігі Анатоля Тараса пачнецца ў 18.00.\nБеларуская мова - дапаможная\nЖыхары Арлянскай гміны (Польшча) могуць афі-цыйна карыстацца беларускай мовай! Паводле закону аб нацыянальных і этнічных меншасцях такое права маюць гміны, дзе пражывае мінімум 20 адсоткаў жыхароў, якія ка-рыстаюцца мовай меншасці, у Орлі беларусы больш, чым у тры разы перавышаюць гэты адсотак, аднак дзеля ўвядзення мовы меншасці як дапаможнай патрабуецца таксама рашэнне мясцовых уладаў, якое было прынятае.\nРада гміны аднагалосна прыняла рашэнне аб увядзенні як дапаможнай беларускай мовы. Войт Арлянскай гміны Пётр Сэлвэсюк падзякаваўшы райцам пасля галасавання падкрэсліў што рашэнне было безумоўна абгрунтаваным паколькі падчас правядзення нацыянальнага спісу насельніцтва Польшчы 70 адсоткаў жыхароў гміны прызнала сябе беларусамі, а тым самым з'яўляецца большасцю на гэтай тэрыторыі, і не так ужо важна, што мясцовы дыялект нязначна адрозніваецца ад літаратурнай беларускай мовы:\n- Я вельмі добра разумею, што мясцовая мова - гэта не чыста літаратурная, але тым больш не украінская. Гэта мясцовы беларускі дыялект, - адзначыў войт. - Беларускамоўныя назовы мясцовасці зробім хутка і добра, і на чарговай сесіі рады гміны такая пастанова будзе ўведзеная.\nУ дні майго 80-гадовага юбілею мяне павіншавалі тэлеграмамі, лістамі, паштоўкамі і па тэлефоне дзесяткі сяброў і дабразычліўцаў, у тым ліку і з замежжа. Віншаванні перадалі і сродкі масавай інфармацыі - Радыё "Свабода", БЕЛАПАН, газеты "Наша слова", "Краязнаўчая газета", "Інфа-Кур'ер" (Слуцк) і іншыя.\nВішаванні я атрымаў і ад грамадскіх арганізацый - "Бацькаўшчына", "Таварыства беларускай мовы імя Ф. Скарыны", Беларускага фонду культуры.\nНе маючы магчымасці адказаць усім асабіста, прашу праз газету "Наша слова" перадаць маю падзяку ўсім, хто павіншаваў мяне з юбілеем і даслаў цёплыя словы, адзначыўшы маю працу на ніве Беларушчыны.\nУ Гомелі завяршыўся трэці этап Рэспубліканскай алімпіяды па беларускай мове і літаратуры… Праходзіла яна на базе ліцэя машынабудавання № 78.\nАлімпіяда складалася з трох конкурсаў - комплексная праца па мове і літаратуры, водгук на мастацкі твор і вуснае выказванне. Некалькі гадоў назад быў уведзены літаратурны элемент, з якога і пачала называцца алімпіяда па беларускай мове і літаратуры, - але большую частку працы складаюць заданні па мове.\nДля водгукаў ў 11-ым класе быў прапанаваны твор Валянціны Коўтун "Балада франтавога медаля", а ў 9 класе - верш Іны Снарскай "Радзіме". З аднаго боку, здавалася б, гэтая тэма - Вялікая Айчынная вайна - не новая, але, з другога боку - літаратуразнаўчага, там было шмат матэрыялу для творчага аналізу. Вучні з гэтым конкурсам справіліся паспяхова.\n"Ахілесавай пятой" гомельскай каманды (мусіць жа, не толькі гомельскай, а і з другіх абласцей) з'яўляецца вуснае выказванне. Прычыны гэтай з'явы агульнавядомыя - не існуе практычных умоў для развіцця моўнай практыкі (мова вусная ўжываецца толькі на ўроках ці падчас якойнебудзь імпрэзы, у паўсядзённым прымяненні гэта не стала правілам), у нашых дзяцей бракуе ўжыванне беларускай лексікі, зза чаго і ўзнікаюць праблемы вытрымаць моўны экзамен перад строгім журы на высокім узроўні.\nА журы складалася з прадстаўнікоў філалагічнага факультэта Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францішка Скарыны. Нязменным старшынём журы з'яўляецца Леанід Пятровіч Кузьміч, які ўваходзіць у склад і рэспубліканскага журы, які мае вялікі досвед у правядзенні такіх алімпіяд. Строгімі, але добразычлівымі суддзямі былі дактары навук Вольга Карпаўна Шынкарэнка, дацэнты, прафесары, моладзь з розных кафедраў… Упершыню ў гэтым годзе у склад журы ўвайшла настаўніца СШ9 Таццяна Мікалаеўна Курыліна.\nПа выніках алімпіяды былі ўручаны 63 дыпломы. З іх 13 дыпломаў першай ступені, 19 - другой і 32 дыпломы трэцяй ступені.\nУ нас з'явілася добрая традыцыя - узнагароджваць 45 адсоткаў удзельнікаў алімпіяды. Гэта з аднаго боку павялічыла колькасць пераможцаў, а з другога было абмежаванне - каб стаць пераможцам алімпіяды, кожны ўдзельнік, каб атрымаць дыплом любой вартасці, павінен справіцца паспяхова з заданнямі конкурсаў - не меней чым на палову.\nУ гэтым годзе праблемаў з такім раскладам правядзення алімпіяды не было, хаця і былі некаторыя нязначныя "накладкі". Распрацоўшчыкі алімпіяды падышлі да гэтага пытання з веданнем справы, улічваючы пажаданні вучняў і сяброў журы, прызвычаіўшыся да такога паняцця як жартавалі добразычліва вучні - "кулікувізмаў" - ад прозвішча распрацоўшчыка Куліковіча, што адыграла станоўчую ролю ў падрыхтоўцы да алімпіяды.\nМне не раз гаварылі вучні, што непад'ёмных заданняў не было. Падкрэслівалі, што заданні маглі быць аб'ёмнымі, нялёгкімі, але, прыклаўшы максімум разумовых намаганняў і творчых здольнасцяў, спраўляліся з пастаўленай перад імі задачай.\nНаперадзе - Рэспубліканская алімпіяда. І таму на яе паедзе пятнаццаць нашых пераможцаў прадстаўляць Гомельшчыну - таленавітыя і шчырыя беларусы, якія прадэманстравалі свае выдатныя веды па роднай мове і літаратуры, як бы даказалі, што мова родная жыве, на ёй можна гаварыць, думаць, спяваць, спрачацца, даказваць сваю годнасць і гонар…\nВіка Волкава - 51-ая гімназія Гомеля… Адметна тое, што Віка вольна пачувалася ў розных навуках і сферах, але выбрала для сябе родную мову і літаратуру. Яна лёгка прайшла тры конкурсы - комплексная праца па мове і літаратуры, вуснае выказванне, водгук на мастацкі твор.\nЯк я ведаю, гэта своеасаблівая дзяўчына. У яе глыбокія веды па многіх дысцыплінах. Тэма яе вуснага выказвання "Школа будучыні". Яе ўважліва слухалі ўсе прысутныя. Слухалі не толькі таму, што трэба было выставіць адзнаку, але і таму, што выказванне было вельмі неардынарным. Віка прадэманстарвала глыбокія веды па гісторыі айчыннай школы, без аглядкі ці то на расейскую, польскую ці іншую школы. Калі гавораць па радыё ці тэлебачанні пра першыя газеты, то звычайна прыводзяцца новаўвядзенні Пятра Першага, з якога пачаліся "Ведамасці", то Віка не рабіла традыцыйнай памылкі, пачынаючы з суседняй гісторыі, а расказвала пра сваё, што існавала ў Вялікім Княстве Літоўскім…\nУ Гомелі ёсць бібліятэкі, у абласным цэнтры знаходзіцца шмат культурных цэнтраў, якія ўзбагачаюць веды вучняў і студэнтаў, а за сотні кіламетраў ад горада - у палескай глушы, дзе можа нават і бібліятэкі няма, як там напітвацца ведамі і пашыраць свой кругагляд?\nАксана Доўгая вучыцца ў Бабуніцкай школе Петрыкаўскага раёна ў 11ым класе. Яе я ведаю даўно, не адзін год супрацоўнічаем з ёю. Яна летась стала пераможцай абласной алімпіяды для вучняў чацвёртыхдзевятых класаў. А ў гэтым годзе стала абсалютнай пераможцай сярод вучняў 11ых класаў.\nМаці Аксаны па адукацыі гісторык, не мае дачынення да мовы. Але яна дапамагла дачушцы ў яе станаўленні - і парадамі, і сваімі ведамі па гісторыі Беларусі. Калі ўзнікалі невядомыя ці незразумелыя пытанні, маці тэлефанавала мне, раілася, прасіла падабраць неабходную літаратуру. Я радавалася поспехам Аксаны, яе духоўнаму і навуковаму росту. І таму яна заслужана атрымала перамогу на Алімпіядзе, бо поспех заўсёды прыходзіць да настойлівых і таленавітых.\nЯшчэ цікавы момант. У дзевятым класе 3, 4, 5 і 6 месцы занялі хлопцы. Гэта ўражвае. Чаму? Гэта прыемная нечаканасць, бо хлопцы заўсёды былі ў меншасці ў такіх імпрэзах. Тым не менш, пра сябе заявілі прадстаўнікі з Мазырскага дзяржаўнага абласнога ліцэя, школы № 9 горада Мазыра, Светлагорскай гімназіі і школы № 13 са Жлобіна…\nКірыл Вінарскі - Светлагорск, Андрэй Капшай - СШ 9 Мазыра, Дзімітры Караткевіч - Мазырскі абласны ліцэй, Мікола Мельчанка - са Жлобіна. Нас радуе, што яны прадэманстравалі глыбокія веды па мове і літаратуры, справіліся добра і па вусных водгуках і ацэнках літаратурных твораў.\nШто адметнае сёлета? Можна канстатаваць, што у гэтым годзе удзельнікі паказалі сябе больш падрыхтаванымі, чым у мінулыя гады, паказалі глыбокія веды па роднай мове, думкі і развагі іх заслугоўваць высокай пахвалы і падзякі.\nАлімпіяда завяршылася, алімпіяда працягваецца…\nПераможцы абласной рыхтуюцца ўзмоцнена да рэспубліканскай алімпіяды. Некаму пашчасціць, а некаму і не. Але ніхто з іх не застанецца незадаволеным тым, што яны прымалі ўдзел у такім цікавым праекце і не дасягнулі найвышэйшых вяршыняў. У іх паўсядзённым жыцці родная мова застанецца пастаянным спадарожнікам, у сэрцы не знікне любоў да роднага краю, да гісторыі і культуры.\nНяхай не ўсе яны будуць вучыцца на філалагічным факультэце, набываючы спецыяльнасць выкладчыка роднай мовы і літаратуры. Прааналізаваўшы стан мінулых алімпіядаў, мы прыйшлі да вываду, што яны, пераможцы, паступілі вучыцца на розныя спецыяльнасці - матэматыкаў і гісторыкаў, біёлагаў і эканамістаў, дыпламатаў і хімікаў. А астатнія абралі прафесіі беларускай філалогіі.\nАле тут трэба сказаць вось што. Тыя, хто заваёўвае дыпломы першай ступені на абласной алімпіядзе, аўтаматычна атрымліваюць сертыфікат на 100 балаў - 11 клас. Калі ж перамагаюць на рэспубліканскай, то паступаюць без экзаменаў у ВНУ гэтага ж профілю.\nНу і ў канцы хочацца дадаць вось што. Падчас алімпіяды мы заўсёды запрашаем беларускіх пісьменьнікаў, каб падчас сустрэчы вучні пачулі жывое слова творцы, мелі магчымасць задаць пытанні па праблемах мовы і літаратуры.\nНа гэты раз у госці да аматараў роднага слова прадстаўнік мясцовага арганізацыйнага камітэта Аксана Канстанцінаўна Рудэнак - намесніца дырэктара ліцэя - запрасіла старшыню Гомельскай абласной грамадскай арганізацыі Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны паэта і празаіка Анатоля Бароўскага. Ён жа з'яўляецца і старшынём Гомельскай абласной грамадскай арганізацыі беларускіх пісьменнікаў.\nБыло шмат пытанняў, на якія пісьменнік пастараўся даць грунтоўныя адказы. На сустрэчу Анатоль Бароўскі прынёс дзве апошнія кнігі - "Пякельны рай" і перакладзеную на расейскую мову раманфантасмагорыю "Спакушэнне". Кожны, хто набыў кнігі, атрымаў аўтограф пісьменніка з пажаданнем перамогі на алімпіядзе.\nУсім калектывам канкурсантаў Анатолю Бароўскаму падпісалі Калядную паштоўку з пажаданнем творчых поспехаў у Новым годзе. Падпісалі яе Марыя Жгарова і Андрэй Ільеня, Марыя Крупейчанка і Галіна Сідарок, Анастасія Смірнова і Марыя Мельнік, Наталля Тумарава і Кацярына Гурская з Рудабелкі, а вучні са Жлобіна запрасілі да сябе ў госці.\nА наперадзе напружаная праца па падрыхтоўцы наступнай Алімпіяды. Напружаная таму, што мы не хочам зніжаць планку нашых сёлетніх і папярэдніх дасягненняў і перамог. Верым у тое, што будучае змаганне прынясе новыя перамогі, новыя імёны, новыя таленты, і ў нас з'явіцца яшчэ больш прыхільнікаў роднага слова, улюблёных у родную Бацькаўшчыну, у яе Гісторыю, у яе Будучыню.\nАлена Панфіленка, метадыст Гомельскага абласнога інстытута развіцця адукацыі.\nНа здымку: За круглым сталом з А. Бароўскім.\n13 лютага раптоўна спынілася сэрца беларускага паэта, публіцыста і перакладчыка Валянціна Тараса.\n9 лютага ён адсвяткаваў свой 79 год нараджэння. Нібы прадчуваючы свой хуткі адыход ён сказаў тады ў інтэрвію, што баіцца не пабачыць ужо вольнай, заможнай і вясёлай Беларусі. "Я ўжо ў такім узросце, калі не пра сябе думаю і не сваімі марамі і жаданнямі заклапочаны, а сваіх дзяцей, свайго ўнука, каб іхнія мары здзейсніліся. І перадусім, каб яны дажылі да той Беларусі, пра якую я заўсёды марыў і сёння, вядома, мару, але баюся, што я ўжо пасапраўднаму такімі здаровымі маладымі вачыма яе не ўбачу. Той Беларусі, пра якую мы марым, Беларусі заможнай, вясёлай, не пахмурнай краіны, Беларусі, дзе запануе нарэшце ва ўсіх куточках наша мова, расквітнее пасапраўднаму наша культура".\nВалянцін Тарас нарадзіўся ў 1930 годзе ў Менску ў сям'і мастака. У гады вайны трынаццацігадовым хлопчыкам пайшоў у партызаны. Па вайне скончыў факультэт журналістыкі БДУ. З 1955 да 1962 працаваў у рэдакцыі газеты "Звязда", з 1964 да 1967 - рэдактарам аддзелу прозы часопіса "Нёман", з жніўня 1968 г. - на "вольным хлебе".\nСябар Саюза беларускіх пісменнікаў і Беларускага ПЭНцэнтра. Аўтар кніг паэзіі ("Две тетради", "Пазіцыя", "Колеры"і інш.), прозы ("Прощальные костры", "Дань времени"), мемуараў ("На выспе ўспамінаў"), разам з Карлам Шэрманам пераклаў на расейскую мову раман "Восень патрыярха" Габрыэля Гарсія Маркеса. Менавіта Валянціну Тарасу Васіль Быкаў даверыў перакласці на расейскую мову сваю апошнюю кнігу "Доўгая дарога дадому".\nПра паэта, празаіка, публіцыста і перакладчыка Валянціна Тараса гаворыць яго сябар паэт Генадзь Бураўкін .\nМногія дзесяцігоддзі жыло адчуванне, што сярод людзей, якія цябе разумеюць, з якімі лёгка разам за прынцыпы ваяваць, абавязкова ёсць Валянцін Тарас. Адчуванне таго, што ён побач, што ён твой сябра, у мяне было яшчэ з даўніх універсітэцкіх часоў. Валянцін, праўда, быў на некалькі курсаў старэйшы, але і ў яго ўжо былі літаратурныя зацікаўленні, і ў нас - у мяне, у Рыгора Барадуліна... І з таго часу Валянцін Тарас для нас калега, а пасля і сябра.\nАсабліва блізка мы з ім сышліся ў апошнія дзесяцігоддзі - тады, калі пачаліся працэсы дэмакратызацыі, калі пачалася сапраўдная барацьба за незалежнасць Беларусі, за прынцыпы нацыянальнага адраджэння. Валянцін тады аказаўся яшчэ больш блізкі да нас і да мяне.\nЯ высока заўсёды цаніў яго літаратурны талент, цаніў вершы яго, якія ён даўно пісаў. А потым для мяне нечакана трохі ён пачаў пісаць прозу, і проза была вельмі цікавая, праўдзівая, партызанская, бо Валянцін яшчэ, акрамя таго, што ён быў цікавы, таленавіты пісьменнік, быў яшчэ вельмі цікавы чалавек. Ён хлапчуком пайшоў у партызаны і (ён пра гэта амаль ніколі не гаварыў) быў адзін з тых, хто заслужана насіў медаль партызана Вялікай Айчыннай вайны.\nЯгоныя партызанскія апавяданні (іх друкаваў часопіс "Юность", які ў той час меў шмат мільёнаў чытачоў) вельмі праўдзівыя, вельмі цікавыя. Дарэчы, якраз пасля тых публікацый яны асабліва блізка сышліся з Васілём Быкавым, які пісаў праўду пра франтавую вайну, а Валянцін пісаў праўду пра партызанскую вайну.\nЁн быў, акрамя ўсяго іншага, вельмі добрым перакладчыкам беларускай перш за ўсё паэзіі. Я магу засведчыць, што адны з найлепшых перакладаў маіх вершаў на рускую мову - гэта пераклады Валянціна...\nСтаршыня Рады БНР Івонка Сурвіла выказала спачуваенне з нагоды смерці пісьменніка Валянціна Тараса.\nЗ вялікім сумам даведалася пра адыход ад нас Валянціна Тараса. Хаця я асабіста слаба ведала Валянціна Тараса (мы сустракаліся з ім у Празе у сакавіку 2003га), адчуваю, што Беларусь страціла ў ягонай асобе яшчэ аднаго свайго сумленнага сына, патрыёта. Асабліва сумна, што адышоў ён, не пабачыўшы той Беларусі, аб якой марыў. Дасылаю мае самыя шчырыя спачуванні сям'і і ўсім, хто яго любіў і паважаў" - сказала Івонка Сурвіла.\nПомнік Адаму Гурановічу\nЗ 30-х гадоў мінулага стагоддзя ў Беларусі краязнаўства не ў пашане. Ужо некалькі гадоў выдаецца "Краязнаўчая газета", якая надрукавала энцыклапедычны даведнік краязнаўцаў, але Беларускага Краязнаўчага таварыства фактычна няма. Яно было створана, але дагэтуль не зарэгістравана. Значыць, яго няма.\nКраязнаўцы ёсць. Газета ёсць, а таварыства няма. Слава Богу, краязнаўцы дзейнічаюць. Калі чыноўніківарвары знішчаюць беларускую спадчыну, дык патрыёты - краязнаўцы яе аднаўляюць і ўвекавечваюць памятныя мясціны. І ў кожным раёне знаходзяцца няўрымслівыя энтузіясты, якія капаюцца ў архівах, нешта знаходзяць і ўвекавечваюць.\nНа мой погляд, самыя значныя поспехі ў гэтым маюць сябры менскага клуба "Спадчына" ды вілейскія краязнаўцы. У г. Вілейцы ніякага клуба няма, але душой тутэйшых краязнаўцаў і іх кіраўніком стаў дэпутат Вілейскага раённага Савета, начальнік Вілейскіх раённых электрасетак Анатоль Валянцінавіч Рогач. Яму дапамагае архітэктар Анатоль Іванавіч Капцюг. Аднак іх поспех не быў бы такім плённым, каб не Віталь Міхайлавіч Кастэнка (украінец па нацыянальнасці), які ўзначальвае на Вілейшчыне турыстычную арганізацыю. Вось гэтыя тры чалавекі з дапамогай іншых людзей кожны год у Вілейскім раёне праводзяць аднодва краязнаўчыя мерапрыемствы па ўвекавечванні памяці землякоў.\nЯк вядома, 25 студзеня сёлета споўнілася 140 гадоў з дня нараджэння Адама Гурыновіча (1869-1894), паэтадэмакрата, фалькларыста.\nАдам Гіляры Калікставіч Гурыновіч нарадзіўся 13 (25) студзеня 1869 года ў былым фальварку Кавалькі (цяпер мясціна каля вёскі Слабада Мядзельскага раёна. Памёр ён 4 лютага 1894 года ад чорнай воспы ў маёнтку Крыстынопаль, што некалі быў каля вёскі Золькі, паблізу Чурлёнаў (в. Лыцавічы) у Вілейскім рне. На вясковых могілках у в. Золькі, каля бабулі і быў пахаваны паэт. Пражыў ён зусім мала - усяго 25 гадоў. Як і Максім Багдановіч памёр рана і дзяцей не меў. Максіму пашанцавала ўбачыць свой зборнік вершаў, а Адаму такога шчасця не было. Восем сшыткаў яго твораў ацэньвалі ў паліцыі. Яго спадчына расцярушана. Толькі на пачатку ХХІ ст. вілейскія краязнаўцы яго ўшанавалі належныым чынам. На месцы пахавання шляхецкага роду Гурыновічаў стаяла каталіцкая капліца, але яна была разбурана падчас Першай Сусветнай вайны, калі тут праходзіла лінія фронту паміж расійска-нямецкімі войскамі каля трох гадоў.\nСёння на падставе архіўных і краязнаўчых даследаванняў А. Рогачу ўдалося дакладна ўстанавіць, што Адам Гурыновіч пахаваны на могільніку насупраць былога фальварка Крыстынопаль, у якім ён правёў апошнія гады жыцця. Яму ж удалося зрабіць рэканструкцыю сялібы Каліксты Гурыновіча ў Кавалях.\nЯк жа ўвекавечылі памяць Адама Гурыновіча?\nЯго імем названы вуліцы ў Мядзелі і ў Вілейцы. У Слабадской агульнаадукацыйнай сярэдняй школе імя Адама Гурыновіча ёсць невялікі школьны музей, які зрабіла са сваімі вучнямі настаўніца беларускай мовы і літаратуры Вольга Ўладзіміраўна Грынкевіч. У ім прадстаўлены матэрыялы, у якіх расказваецца пра славутыга земляка. 14 снежня 2007 года каля в. Золькі Ужанскага сельсавета Вілейскага раёна па ініцыятыве вілейскіх краязнаўцаў устаноўлены памятны знак - камень валун у гонар таго, што тут жыў і пахаваны таэтдэмакрат Адам Гурыновіч.\nА 30 студзеня 2009 года на вясковых могілках у Зольках адбылося ўрачыстае адкрыццё фамільнай капліцы сям'і Гурыновічаў. На ёй шляхецкі герб Гурыновічаў і наступны надпіс: "Адам Гурыновіч 1869-1894. Фамільная капліца сям'і Гурыновічаў, выхадцаў з Аравіі. Узведзена пасля смерці бабулі па маці Ізабелы Сеняўскай (1870) побач пахаваны: бацька Адама Каліст (1876), брат бацькі Аляксандр (1884), брат Станіслаў (1897). Капліца была разбурана ў І Сусветную вайну, адноўлена да 140-годдзя з дня нараджэння паэта ў 2008 годзе."\nПраект капліцы зрабіў Анатоль Капцюг, а будаўнічымі работамі займаўся Віталь Кастэнка. Будаўнічым матэрыялам забяспечылі выканкам Ужанскага сельсавета і мясцовага СВК "Чурлёны". Для ўдзелу ва ўрачыстасцях прыйшлі школьнікі Чурлёнскай базавай школы і прыехалі вучні Слабодскай сярэдняй школы з Медзельскага раёна. Потым у сельскім Доме культуры ў вёсцы Лыцавічы адбыўся канцэрт, прысвечаны 140й гадавіне Адама Гурыновіча.\nВілейскі руплівы краязнаўца Анатоль Рогач, які дарэчы нарадзіўся за 10 вёрст ад Золькаў у вёсцы Кралеўцы, паказаў другое выданне кнігі "Адам Гурыновіч, якая была надрукавана ў канцы 2008 года Першае выданне кнігі "Адам Гурыновіч" адбылося ў 2007 года.\nНарэшце хочацца падзякаваць кіраўнікам Вілейскага раёна, якія не перашкаджаюць вілейскім краязнаўцам рабіць добрую справу - пакідаць памяць для сябе і для нашчадкаў. А старшыня раённага савета дэпутатаў Яўген Антонавіч Ігнатовіч нават дапамагае і ў такіх мерапрыествах прымае чынны ўдздел.\nЗычу сваім дарагім землякам плёну на ніве нацыянальнага Адраджэння!\nВалеры Казакоў у Магілёве: размова пра тое, што…\nУ чацвер, 12 лютага, у памяшканні Цэнтральнай гарадской бібліятэкі імя Карла Маркса ў Магілёве адбылася сустрэча з пісьменнікам Валерыем Казаковым.\nНа пачатку вечарыны пісьменнік распавёў прысутным пра свой жыццёвы шлях, пасля чаго паміж ім і гасцямі сустрэчы завязалася вельмі ажыўленая і цікавая гутарка пра літаратуру і пра той "смешны час", у якім, па словах нашага земляка, мы жывём.\nТакім чынам, пасля амаль дзвюх гадзін размовы прысутныя даведаліся пра тое…\n- што з 1990-х гадоў пісьменнік, які зрабіў выдатную кар'еру ў войску (В. Казакоў - палкоўнік запасу), жыве ў Маскве і працуе ў Крамлі, ведае вышэйшыя эшэлоны расійскай ўлады знутры і тое, як улада дзейнічае на чалавека, а таму і піша пра гэта;\n- што Валерый Казакоў з'яўляецца яшчэ зусім мала-дым пісьменнікам (першую кнігу выдаў у 2006 г.) і дагэтуль шкадуе, "што не зрабіў усяго таго, што трэба было зрабіць, каб дапамагчы Васілю Быкаву", з сям'ёй якога ён добра знаёмы;\n- што хаця ён і руска-моўны пісьменнік, але пераклаў на беларускую дзве свае кнігі - "Цень гобліна" і "Халоп яснавяльможнага дэмакрата"- і ў далейшым плануе адразу пісаць на роднай мове, таму што "… па бацьку я - радзіміч, па маці - крывіч";\n- што сп. Казакоў лічыць беларускую мову адной з лепшых моў у свеце і ўпэўнены, што неўзабаве прыйдзе час, калі ў Беларусі пачнуць размаўляць па-беларуску.\nАкрамя вышэйсказанага, у дзвюхгадзіннай гутарцы гасцямі сустрэчы было пачута яшчэ многа самых разнастайных рэчаў: і пра палітыку, і пра мастацтва, і пра жыццё беларуса за мяжою…\nА таму падсумоўваючы ўсё гэта, можна з упэўненасцю сказаць: у нас ёсць вельмі цікавы пісьменнік, сапраўдны беларус, радзімічкрывіч, які піша пра Беларусь, жывучы ў Расіі; які адчувае і ведае Беларусь, будучы за яе межамі; які натхняецца Беларуссю, завітваючы на Радзіму…\nНапрыканцы вечарыны старшыня Магілёўская гарадской арганізацыі "Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны" Алег Дзьячкоў ад імя ўсіх прысутных падзякаваў Валерыю Казакову і прэзентаваў пісьменніку тэматычныя календары, распрацаваныя Магілёўскім ТБМ.\nСкончылася ж сустрэча ўжо традыцыйным фота на памяць і аўтографамі аўтара для новых аматараў яго творчасці.\nВалеры Мікалаевіч Казакоў нарадзіўся ў 1952 г. ў Чавускім раёне на Магілёўшчыне. Пасля службы ў войску закончыў Вышэйшую ваеннапалітычную вучэльню, затым - Літаратурны інстытут імя А. М. Горкага. Быў вайсконым карэспандэнтам газеты "Красная Звезда". Пасля звальнення ў запас працаваў у Расійскім Саюзе ветэранаў Афганістана, Савеце бяспекі Расійскай Федэрацыі, Адміністрацыі Прэзідэнта РФ. Палкоўнік запасу. Узнагароджаны трыма ордэнамі, дваццаццю медалямі і знакамі.\nКандыдат сацыялагічных навук. Дзейсны дзяржаўны дарадца Расійскай Федэрацыі. Сябар Саюза журналістаў Расіі, сакратар Праўлення Саюза пісьменнікаў Расіі.\nЖанаты, мае траіх дзяцей. Жыве ў Маскве.\nВалеры Казакоў - аўтар паэтычнага зборніка «Философия звука», кніг публіцыстыкі і прозы. Уганараваны Вялікай літаратурнай прэміяй Саюза пісьменнікаў Расіі.\nКніга "Цень гобліна" - першая кніга аўтара на роднай мове. В. Казакоў быў непасрэдным удзельнікам шэрагу пераломных падзеяў, а таму высокія ўладныя гульні, службовыя інтрыгі адлюстроўваюцца ў яго прозе ярка і востра. Мастацкая праўда, грамадзянская мужнасць, метафарычнасць і душэўнасць запамінальна адрозніваюць творы нашага земляка. Таксама на беларускую мову аўтар пераклаў кнігу "Халоп яснавяльможнага дэмакрата".\nНа здымках: 1. В. Казакоў; 2. В. Казакоў і магілёўскі пісьменнік Андрэй Арцем'еў з сябрамі ТБМ г. Магілёва.


Публікацыі па тэме «пікетаванне» | Новы Час\nАляксандра Глушко затрымалі 17 сакавіка і з дому адвезлі на Акрэсціна. Пратакол па арт. 24.23 КаАП на жыхара «Новай Баравой» склалі яшчэ 13 сакавіка. Яму ў віну ставіцца «пікетаванне ў перыяд з 3:16 па 3:17 ночы з мэтай выказвання сваіх палітычных поглядаў у двары дома: Глушко вывесіў сцяг на флагшток і працягнуў стаяць на пазначаным месцы». Сам Аляксандр патлумачыў гэта дрэнным настроем з-за навін.\nМінчанін вывесіў на акне бел-чырвона-белы сцяг. Яго будуць судзіць за пікетаванне\nУ жніўні на акне кватэры мінаніна Сямёна Анфілеца з'явіўся бел-чырвона-белы сцяг. У верасні да яго на кватэру з'явіўся ўчастковы інспектар — пацікавіцца наконт "незарэгістраванай сімволікі". 1 кастрычніка з Сямёнам зноў звязалася міліцыя, паведаляе TUT.BY.\nЗранку 4 жніўня да Вольгі Каракінай, якая галадае каля СІЗА №1 па вуліцы Валадарскага ў Мінску, прыйшлі міліцыянты, паведамляе Еўрарадыё.\n«Вызваліце майго мужа!»: у Лондане пікетавалі беларускую амбасаду\nУ панядзелак, 12 сакавіка, каля будынку амбасады Беларусі ў Лондане сабраліся пратэстоўцы, неабыякавыя да лёсу вязняў у беларускіх турмах. Яны патрабавалі свабоды для англічаніна Алана Сміта, японца Дайчы Ёшыды і беларуса Алеся Юркойця.\nСуд Цэнтральнага раёна Мінска на 10 базавых велічынь зменшыў памер адміністрацыйнага штрафу з жыхаркі Мінскага раёну Вольгі Юнкевіч.


А хто там крэкча?\nУ адной патэльні смажу бульбу. У другой запякаю два кавалкі курынага мяса з сырам. Думаю пра сусьветны эканамічны крызіс. Думаю і разумею, што крызіс для мяне пакуль знаходзіцца ў сфэры ідэальнага. Усе інфармацыйныя паведамленьні аб крызісных зьявах у краінах сьвету, аб масавых звальненьнях і банкруцтвах не ўспрымаюцца чымсьці рэальным. Яны выглядаюць для мяне ня больш рэчаісна, чым казка пра Івана Сучкінага сына Залатыя пугавіцы або чародны фільм пра Джэймса Бонда.\nКажуць пра страты, якія церпіць нейкая транснацыянальная карпарацыя зь цяжка запамінальным назовам. Але ніводны квант міласэрнасьці не варушыцца ўва мне пасьля гэтай навіны. Бо зь іншых крыніц ліецца інакшая вада, і я ведаю, што ў Дубаі толькі на адзін фаервэрк сусьветныя багатыры спускаюць па некалькі дзесяткаў мільёнаў амэрыканскіх рублёў. Пра падобнае марнаваньне мой бацька звычайна кажа: "Выкінуць грошы ў пельку".\nЯ дзіўлюся і ўсьміхаюся. Мне ня хочацца аналізаваць прычыны эканамічнага крызісу. Мне ўлом пралічваць яго сапраўдны ўплыў на эканомікі постсавецкіх краін і Беларусі ў прыватнасьці. Але я разумею, што крызіс становіцца моднай штучкай. Зь ім можна насіцца, як Воланд з дудой і прыкрываць якія-заўгодна агрэхі. Тралейбус спазьняецца? – Дык жа крызіс! Плаўленага сырка няма? – Дык жа крызіс! Бурбалак у мінэральнай вадзе стала меней? – Крызіс, вам сказалі! Тарыфную стаўку першага разрада задняй датай панізілі? – Вы хіба ня ў курсе, што ў нас крызіс?!!\nНя стаўшы пакуль для мяне рэальнасьцю, крызіс ня злазіць зь языкоў маіх супляменьнікаў. Гэтае слова чутно штодня. Паўсюль, куды ні ступі, людзі без памяці паўтраюць яго. Звонку гэта павінна нагадваць акт супольнага крактаньня. У гэтым крактаньні скарачэньне вытворчасьці і фантастычныя лічбы звольненых не дзесьці за марамі, за даламі, а ў роднай краіне. Хачацца верыць, што гэта адно толькі спосаб псыхалягічнай абароны, здаўна ўласьцівы беларусам. Рыхтуйся да горшага, а лепшае само прыйдзе.\nДаходзіць да сьмешных рэчаў. Вадка-крышталічны экран у аўтобусе паказвае мульцік "Том і Джэры". Кот і сабака падслухваюць размову гаспадароў, якія ня ў стане расплаціцца па ўсіх рахунках, таму вырашаюць пазбавіцца ад сваіх хатніх гадаванцаў. Кот і сабака пачынаюць падлашчвацца да іх, дапамагаць па гаспадарцы, абы толькі не апынуцца на вуліцы. Мульцік, канечне, выпадковасьць. Але выпадковасьць вельмі сымбалічная. Нібы намінка на тое, што гульня ў крызіс неўзабаве можа стаць нацыянальным відам спорту, а спосабы выжываньня будуць ацэньвацца невядомай судзьдзёўскай камандай, якая і вырашыць лёс кожнага па заслугах ягоных. Вось толькі правілы, баюся, ва ўсіх будуць рознымі.\nЯ чакаю, калі нарэшце зьявіцца прафэсар Прэбражанскі і голасна абвесьціць, што крызіс існуе толькі ў галовах. Але ён ніяк не зьяўляецца. Магчыма для яго зьяўленьня няма ніякіх прычын. А можа папросту не прысьпеў час. Тое ж, што Шарыкавы на падыходзе, не баіцца паведаміць нават галоўная газэта краіны. Гульня ў крызіс чароўным чынам супадае з выхадам з турмаў "браткоў", якія ў 90-я гады мінулага стагодзьдзя былі асуджаныя за рэкет і іншы модны на той час крымінал. Мець досьвед камунікацыі зь імі на гэтым вітку жыцьця ніяк ня хочацца.\nЯ думаю пра сусьветны эканамічны крызіс. У адной патэльні згатавалася бульба. У другой – два кавалкі курынага мяса з сырам. Пакуль гэтыя стравы будуць на маім стале, я не дам веры ў сапраўднасьць крызісу. Чорным хлебам з вадой не даводзілася перабівацца нават у часы існаваньня карткавай сыстэмы разьмеркаваньня тавараў. Не давядзецца, я ўпэўнены, і зараз. Мяне турбуе інашае. Калі крызіс стане нашай рэчаіснасьцю, ці здолее ён прапанаваць да хлеба нашага надзённага самы дарагі і вытанчаны напой – глыток свабоды?\n8 сьнежня 2008 г.


— Усе нашы «альтэрнатыўшчыкі» крычаць: «Пераменаў, пераменаў!» Натуральна, перамены заўсёды патрэбныя, але ніхто не кажа, якія перамены. Заробак будзе вялізны, але ніхто не кажа, за кошт чаго. Але я вам павінен сказаць адкрыта: я — дзяржаўнік, я не адношуся да людзей, якія гатовыя сёння на кавалкі парэзаць і падзяліць.\nАле калі прэзідэнт так просіць, каб яму патлумачылі, якіх менавіта пераменаў чакае народ, паспрабуем сфармуляваць як мага даходліва — і без згадкі дробнай жыўнасці з сялянскіх падворкаў.\nНіхто не просіць нічога на кавалкі рэзаць і падзяліць. Проста трэба не перашкаджаць людзям. «Не перашкаджаць» — гэта аслабіць сваволю чыноўнікаў, якая сапраўды празмерная. Прывяду канкрэтны прыклад — крама прадукцыі з нацыянальнай сімволікай ад брэнда symbal.by. Пачытайце даведку, на падставе якой зачынілі вытворчы цэх гэтай крамы. Любому непрадузятаму чалавеку зразумела: вытворчасць маек прыраўнялі ледзь не да вытворчасці аміячнай салетры і падышлі з адпаведнымі патрабаваннямі. І росчыркам пяра (у дадзеным выпадку — двух ці трох пёраў) вытворчасць закрылі. Пазбавілі людзей працы.\nНе перашкаджаць — замала. Трэба часам дапамагаць. Паглядзіце, як паводзіць сябе дзяржава ў выпадку з галінамі, найбольш пацярпелымі ад пандэміі. Дакладней, дзве дзяржавы — наша і Расея (бліжэйшы сусед і, прабачце за непрыстойнае ў цяперашніх абставінах слова, саюзнік). Прэзідэнт Расеі абвясціў падатковыя канікулы, распарадзіўся знізіць арэндныя плацяжы і нават аказаць дапамогу ў аплаце працы фірмам (прыватным), якія не могуць цяпер выконваць свае абавязацельствы перад работнікамі. У нашым выпадку адказнасць за непрыняцце рашэння спіхнулі на ніжні ўзровень, у гарады і раёны, затое грозна заявілі: маўляў, сволачы-прыватнікі, буржуі недабітыя, паспрабуйце каго-небудзь звольніць — мы вас уууууууууууу! Гэта значыць, падаткі плаціць прыватнік абавязаны, але дзяржава, якая існуе на гэтыя падаткі, дапамагчы яму ў цяжкую хвіліну адмаўляецца, ды яшчэ і штурхае ў прорву.\nЗатое падтрымка нерэнтабельных галін і вытворчасцей — любімая справа. Колькі ўбухвалі ільготных грошай у дрэваапрацоўку? Колькі — ў аграгарадкі? Шмат, Аляксандр Рыгоравіч, шмат. І ніякага выніку. І справа нават не ў мэнеджарскіх якасцях прэзідэнцкіх прызначэнцаў.\nПрэзідэнт кажа пра «лапік зямлі» для кожнага беларуса. Яно пахвальна. Але галоўнымі беларусамі ў нас аказваюцца тыя, хто гуляе з ім у хакей ці знайшоў нейкі іншы шлях да яго сэрца. Ні для каго не сакрэт, што нават калі фірма прымудрылася купіць «лапік зямлі», прабачце, пад забудову паблізу Менску, дазвол на будаўніцтва на ёй, скажам, шматпавярховага дома — нават на грошы самой фірмы! — атрымаць амаль немагчыма. Калі ты не серб. Сербам, нашым славянскім братам, можна ўсё. Я зараз не пра помнік. Я як раз пра жыллёвае будаўніцтва. Можна нават выпусціць аблігацыі, прымусіць дзяржаўныя банкі іх выкупіць — пад адміністрацыйным ціскам — і ўжо на гэтыя грошы будаваць жыллё з рэнтабельнасцю, што значна перавышае тыя 5 % і ўжо тым больш перавышае 3 %. Гэта значыць, грошы завіслі ў беларусаў, а магчымасці адкрыліся сербам. Вам пра гэта не распавядалі? Так спытаеце — ведаеце ж, у каго пытацца.\nЦі ўзялі б прыклад з Расеі. Там проста ўся зямля на дачных і прысядзібных участках, дзе знаходзяцца дамы, пабудаваныя да 1 студзеня 1992 года, была бясплатна перададзена іх уладальнікам. Таму што часцей за ўсё гэта — «бацькаўшчына», кажучы нашымі словамі. Яе многія пакаленні беларусаў апрацоўвалі. А ў нас прымушаюць выкупляць яе, ды яшчэ па цане, якая іншы раз значна перавышае рынкавую. Чаму? Таму што калі зямля дзяржаўная, то і ўладальнік нерухомасці, якая стаіць на ёй, бяспраўны. А людзям надакучыла быць бяспраўнымі.\nЛюдзі стаміліся ад бясконцых абяцанняў. З першай прэзідэнцкай кампаніі ішла гаворка пра тое, што заробкі ў сістэме адукацыі і аховы здароўя павінны быць роўная хоць бы сярэднім у прамысловасці. Гэта не з разраду праславутых «папіццот», але крыху вышэй. Дваццаць шэсць гадоў прайшло...\nЗатое без усялякіх абмеркаванняў з грамадзянамі былі прынятыя славутыя «дэкрэт аб дармаедах» і «пенсійная рэформа імя Шчоткінай». Гэта — два самыя важныя дакументы, якія выклікалі найбольшае абурэнне. З першым, здаецца, разабраліся пад ціскам вуліц і плошчаў. Але другі відавочна трэба карэктаваць. «Ліхія дзевяностыя», калі незразумела хто і за каго плаціў сацстрах, моцна ўдарылі па цяперашніх пяцідзесяцігадовых, якія выжывалі, хто як мог, якія працавалі ў прыватнікаў, у зніклых цяпер фірмах. Ідзі, шукай сёння дакументы, якія невядома дзе ляжаць. У дзяржавы ўсе дадзеныя павінны быць, але ў нас жа выратаванне тапельцаў — справа рук саміх тапельцаў...\n— Народу, прычым настолькі, што ён за «рускамоўнага папуліста ўзору 80-х», — як кажа прафесар Марзалюк, галасаваць гатовыя — толькі кам б Вы сышлі. Але Вы не чуеце. У адным вуху — качан, на другім — ярмолка. Не чуеце.\nАляксандр Фядута, паліткансультант


Затрыманыя на беларускай мяжы харчовыя тавары, якія транзытам ідуць праз краіну, нярэдка зьнішчаюцца толькі з-за таго, што беларускія і расейскія чыноўнікі ня могуць дамовіцца між сабою…\nДнямі Астравецкім аддзелам Ашмянскае мытні на мяжы быў спынены галяндзкі аўтакараван, які перавозіў у Расею 55 тонаў мясных вырабаў.\nПадставаю дзеля гэтага стаў ліст зь Міністэрства сельскае гаспадаркі й харчаваньня такога зьместу: “У сувязі з зарэгістраванымі на тэрыторыі Нідэрляндаў захворваньнямі жывёлаў і птушак увоз прадукцыі жывёлагадоўлі з гэтай краіны забаронены”. У выніку прысуд – вяртаньне ці ўтылізацыя.\nНягледзячы на тое, што падрыхтаваны ў Галяндыі вэтэрынарны сэртыфікат цалкам задавальняе расейскія вэтэрынарныя службы, пусьціць груз празь Беларусь мытня не магла. Дагэтуль паміж Дзяржаўным вэтнаглядам на мяжы і ўправаю вэтэрынарыі Міністэрства сельскае гаспадаркі й харчаваньня ня ўзгодненае пытаньне з расейскімі службамі наконт адзіных патрабаваньняў да тавараў, якія перавозяцца ў межах мытнага хаўрусу. Вярнуць груз назад – таксама нельга, бо спадарожна высьветліліся нейкія неадпаведнасьці ў таварных накладных. У выніку лёс больш як паўсотні тонаў каўбасаў ды сардэляк узяўся вырашаць суд.\nПасьля таго, як рэфрыжэрытары прастаялі месяц на мяжы, быў вынесены прысуд: груз зканфіскаваць на карысьць дзяржавы. Але – парадокс – гаспадарам пакідалася права выкупіць яго за дадатковую плату й вывезьці за межы Беларусі…\nАпэляцыя галяндцаў да таго, што аніякіх лябараторных дасьледваньняў наконт наяўнасьці ў мясных вырабах атрутных рэчываў не праводзілася, ня мела выніку. Пасьля няўдалых перамоваў, згубіўшы немалыя грошы, галяндцы зьехалі дадому, а 55 тонаў каўбасных паўфабрыкатаў у абыход парожніх крамаў былі накіраваныя на Лідзкі ўтыль-завод. Фактычна, на падставе міністэрскае паперкі, але не паводле вынікаў біяхімічных аналізаў.\nНеўзабаве ў аналягічнай сытуацыі апынуўся груз з Даніі. 20 тонаў мясных далікатэсаў паводле адпрацаванага сцэнару былі гатовыя да перапрацоўкі на ўгнаеньні. Але высьветлілася, што таварная намэнклятура не значыцца ў ранейшым сьпісе: небясьпечных захворваньняў жывёлы ў Даніі не зафіксавана. Затое хутка знайшліся нестыкоўкі ў дакумэнтах суправаджэньня. Гэтым разам рашэньнем суду прадукты хаця б трапілі ў гандаль… Але жадаючых падобным чынам губляць грошы на беларускай мяжы становіцца ўсё менш.


Рудольф Карачыёла — Вікіпедыя\nРудольф Карачыёла (ням.: Rudolf Caracciola, 30 студзеня 1901, Рэмаген - 28 верасня 1959, Касель) — знакаміты нямецкі аўтагоншчык. У Германіі яго назвалі «Карач». Трохразовы чэмпіён Еўропы ў 1935, 1937 і 1938 гадах.\nРудольф Карачыёла нарадзіўся ў 1901 годзе ў германскім мястэчку Рэмаген у сям'і італьянскіх эмігрантаў. Бацькі ўтрымлівалі невялікую гасцініцу, аднак Рудзі з дзяцінства вабілі да сябе аўтамабілі. Пачаў ён з матагонак, а размяняў трэці дзясятак, стаў ганяцца на малалітражцы -у 1922 годзе ён выйграў сваю першую гонку.\nУ 1923 годзе ён паступае на працу прадаўцом у дылерскі цэнтр Daimler-Benz ў Дрэздэне з месячным заробкам за ўсё сотню рэйхсмарак, аднак працягваючы ўдзельнічаць у гонках.\nРудольфу Карачыёла належыць да гэтага часу не пабіты рэкорд хуткасці на дарогах агульнага карыстання. 28 студзеня 1938 "Карач" дасягае хуткасці 432,7 км/гадзіну на дыстанцыі адзін кіламетр на шашы Франкфурт - Дармштат.\nBNE: XX1228858 · GND: 11866705X · ISNI: 0000 0000 5534 1655 · LCCN: n2003077011 · NDL: 00620453 · NKC: jx20060610005 · NTA: 187352526 · NUKAT: n2016171207 · SUDOC: 091242266 · VIAF: 30330685\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Рудольф_Карачыёла&oldid=3099452"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 21:41, 15 лютага 2018.


У Івана-Франкоўскай вобласці на працягу сутак пажарныя ліквідавалі 23 пажару сухастою\nНа Прыкарпацьці значна ўзрасла колькасць пажараў сухой травы. Толькі за мінулыя суткі на тэрыторыі Івана-Франкоўскай зарэгістравана 23 выпадкі такіх пажараў, дамінуючай прычынай з'яўляецца неасцярожнасць грамадзян у абыходжанні з агнём. Такія выпадкі мелі месца ў гарадах Даліна,Надворны, Калуш, Івана-Франкоўск, а таксама на тэрыторыі Тисменицкого, Тлумацком, Далінскага, Коломыйского, Галіцкага і Івана-Франкоўскага гарсавета. Для прадухілення выпадкаў пажараў Упраўленне ДСНС ў галіне звяртаецца да ўсіх жыхароў краю з просьбай выконваць правілы пажарнай бяспекі, не падвяргаць небяспецы сябе і акружаючых. Кіраванне ДСНС ў галіне\n← На Винничине ў Жмеринке... У Ровенскай вобласці... →


Беларускі Партызан :: Румас не плануе вылучаць сваю кандыдатуру на наступных выбарах кіраўніка АБФФ\nРумас не плануе вылучаць сваю кандыдатуру на наступных выбарах кіраўніка АБФФ\nСтаршыня АБФФ Сяргей Румас у інтэрв'ю галоўнаму рэдактару "Прессбола» распавёў, што не плануе вылучаць сваю кандыдатуру на наступных выбарах кіраўніка федэрацыі.\n- Што адчуваеце, калі чуеце заклікі «Румаса ў адстаўку!»?\n- Добрае пытанне. Сёння часта раздаюцца меркаванні накшталт «Я дакладна не ведаю, чым яны займаюцца ў федэрацыі, але ўсіх трэба адправіць у адстаўку». Прычым, што цікава, часцяком гэта кажуць людзі, даўно жывуць за мяжой.\nВедаеце, падаць у адстаўку было б для мяне сёння самым лёгкім рашэннем. Сысці і засяродзіцца на працы ў Банку развіцця, у дрэваапрацоўцы, якую нам перадалі. Але лёгкія рашэнні не заўсёды правільныя. Я не хачу перакрэсліць усё, што зроблена нашай камандай за гэтыя гады. Ёсць шэраг праектаў, якія мне важна давесці да канца. У тым ліку і стварэнне спартыўнага канала. Але я і іншае скажу. Праз год з невялікім трэба будзе рыхтаваць чарговую справаздачна-выбарчую канферэнцыю, якая абярэ новага старшыні.\n- Вы сабраліся сыходзіць?\n- Так. Я не планую вылучаць сваю кандыдатуру на наступных выбарах. Два тэрміны - дастатковы перыяд. У кіраўніцтва АБФФ павінны прыйсці новыя людзі.\n- Калісьці Генадзь Мікалаевіч Нявыглас сказаў у інтэрв'ю, што лепш за ўсё ў яго стала атрымлівацца ў федэрацыі пасля таго, як ён пакінуў дзяржслужбу. Прапрацаваўшы ў АБФФ шэсць гадоў, гатовы падпісацца пад словамі Генадзя Мікалаевіча. Усё ж такі лепш, калі старшыня будзе надаваць футболе увесь свой час, а не займацца гэтым у канцы дня, калі сыходзіш з асноўнага месца працы.\n- Але гэта можна было выказаць здагадку і раней, калі вы ішлі на першы тэрмін.\n- Вядома. Я і тады гэта разумеў. Але ў тыя гады трэнд быў такі - многія віды спорту узначальвалі чыноўнікі. Зараз падыходы пачалі мяняцца. У федэрацыі прыходзяць людзі спартыўныя, тыя, што ведаюць свой выгляд знутры. Напэўна, так правільна. І футбол павінен пайсці па гэтым шляху.\n- Імя аднаго з вашых магчымых пераемнікаў у кулуарах ўжо называецца. Гэта цяперашні намеснік старшыні АБФФ Юры Курбыко.\n- Добрая кандыдатура, - сказаў Румас.\nпа мат. «Прэсбола»


Cubot KingKong 5 Pro, мабільны тэлефон з Android 11 для жорсткіх умоў | Androidsis\nМануэль Рамірэс | | Прылады Android\nНекалькі дзён таму мы ўжо размаўлялі прыбыццё Cubot KingKong 5 Pro на рынак, і гэта, як паказвае яго назва, ёсць выраблена і распрацавана для выжывання ў тых складаных умовах.\nВыжыванне азначае, што мы можам працягваць супрацоўнічаць з ім доўга і нягледзячы на нягоды, таму ён становіцца ідэальнай мабільнай прыладай для абставінаў, пры якіх мы працуем у пальчатках, дажджах ці даволі прыкрых знешніх агентах, такіх як бруд.\n1 Калі мы патрабуем устойлівага і цвёрдага мабільнага тэлефона: Cubot KingKong 5 Pro\n2 Самая дзіўная батарэя\n3 Іншыя важныя дэталі Cubot KingKong 5 Pro\n4 Ваш дызайн (фотагалерэя)\n5 Дзе яго набыць і колькі ў продажы\nКалі мы патрабуем устойлівага і цвёрдага мабільнага тэлефона: Cubot KingKong 5 Pro\nМы пачынаем з супраціву, бо гэта галоўная яго мэта. Той, які мы можам адчуваем, што перад намі жорсткі мабільны тэлефон, а не далікатныя З якой мы павінны быць вельмі ўважлівымі, дзе мы гэта пакідаем, і заўсёды клапаціцца, каб яны не знаходзіліся побач з любымі элементамі, якія могуць падрапаць экран.\nEl Cubot KingKong 5 Pro сертыфікаваны IP68 і IP69K і MIL-STD-810G. Такім чынам, у нас ёсць мабільны ўстойлівы да вады глыбінёй да 1,5 метраў максімум на 30 хвілін. Падобна таму, як мы можам быць упэўнены, што ён узбіты пяском альбо пылам альбо што ён не так моцна пакутуе ад падзення.\nКалі мы думаем аб набыцці мабільнага тэлефона такога тыпу, гэта яшчэ і таму, што ён ёсць з сістэмамі пазіцыянавання GPS, ГЛОНАСС і БейдуЗ таго, што было сказана пра выхад у горы альбо знаходжанне ў аддаленых рэгіёнах, дзе ў нас няма тых зручнасцей, да якіх мы прывыклі. Тут мы можам супакоіць сябе гэтым мабільным тэлефонам, запушчаным Cubot.\nСамая дзіўная батарэя\nЗ Cubot KingKong 5 Pro мы можам сказаць, што Ён мае акумулятар ёмістасцю 8.000 мАг і гэта дазволіць нам перайсці ад загрузкі. Разуменне таго, што калі мы ідзем у паход ці працуем у горы, у нас не заўсёды будзе магчымасць падключыць электрычную сетку, таму, выкарыстоўваючы рэжым эканоміі зараду, мы можам без праблем праводзіць гадзіны і гадзіны, не падключаючы яго.\nІ мы гаворым пра што яны адпачываюць 550 гадзін як ідэальны мабільны тэлефон для тых сітуацый; альбо проста тое, што нам падабаюцца горы, і нас проста адключаць. Калі мы ўжо цягнем мабільны тэлефон для запісу відэа, фатаграфіі ці якой-небудзь іншай гульні ў якасці хобі, мы можам супакойце нас двума днямі батарэі.\nКаб нават больш супакоіць нас, Cubot KingKong 5 Pro мае Android 11; і мы добра ведаем, наколькі аптымізаваная сістэма Android для батарэі, і, такім чынам, максімальна выкарыстоўвае кожны з мАг, які мы маем у батарэі.\nІншыя важныя дэталі Cubot KingKong 5 Pro\nАле не ўсё мабільны - гэта супраціў і батарэя, але іншыя элементы даволі важныя як фатаграфія. Мы вяртаемся да выпадку з гарой, і тое, што мы можам зрабіць добрыя фотаздымкі гэтых пейзажаў ці нават відэа, каб запомніць, жыццёва важна.\nМы ўваходзім непасрэдна з патройнай канфігурацыяй ззаду, якая мае 48-мегапіксельны аб'ектыў ІІ, яшчэ 5MP для макраздымкаў і яшчэ 0.3MP для адчувальных фатаграфій. На пярэдняй панэлі для сэлфі ён дасягае 25 мегапікселяў і, такім чынам, завершана цікавая канфігурацыя, каб мы маглі зрабіць вельмі добрыя фотаздымкі тых пейзажаў, па якіх мы будзем падарожнічаць.\nІншыя падрабязнасці, якія трэба прыняць да ўвагі наконт гэтага новага тэлефона Cubot: Android 11, 4 Гб аператыўнай памяці, 64 Гб убудаванай памяці, NFC і нават Google Pay.\nВаш дызайн (фотагалерэя)\nМы вам пакідаем колькі фотаздымкаў, каб вы маглі яго больш уважліва паглядзець І вы бачыце дэталі пярэдняй і задняй часткі гэтага ўстойлівага мабільнага тэлефона ад Cubot.\nДзе яго набыць і колькі ў продажы\nЦяпер вы напэўна прыйшлі сюды, каб спытаць цану гэтага цікавага мабільнага тэлефона. І хіба гэта У цяперашні час уступная прапанова па цане 215,34 еўра.\nEn спасылка для пакупкі гэта ад Aliexpress.\nМы таксама не хочам спяшацца з табой, Хоць гэтай прапановы не будзе доўга, таму, калі вы планавалі атрымаць устойлівы мабільны тэлефон у другім месцы жыхарства альбо таму, што вам спатрэбіцца аналагічны па характарыстыках, яго не трэба чакаць.\nУ Cubot KingKong 5 Pro у вас ёсць уся інфармацыя з вашага сайта.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прылады Android » Cubot KingKong 5 Pro, мабільны тэлефон з Android 11, створаны для самых патрабавальных умоў\nMicrosoft збіраецца купіць Discord за 10.000 мільярдаў долараў


ФПБ ПАЧАЛА ПРАЦАВАЦЬ НАД СВАЁЙ ПЕРАДВЫБАРЧАЙ ПЛЯТФОРМАЙ\nРашэньне распрацаваць прафсаюзную плятформу напярэдадні прэзыдэнцкіх выбараў прыняў на гэтым тыдні прэзыдыюм Фэдэрацыі. Ініцыятарамі сталі прафсаюзныя лідэры так званага сярэдняга зьвяна.\nГэтак, пра неабходнасьць перадвыбарчага дакумэнту Фэдэрацыі настойліва казаў Менскі прафсаюз адукацыі. Ягоны лідэр Анатоль Паўлаў патлумачыў нашаму радыё гэтую ініцыятыву:\n(Паўлаў: ) "Гэта не мая асабістая ініцыятыва, але ініцыятыва аднадумцаў. Мы перакананыя, што прафсаюзам патрэбная выразная сацыяльна-эканамічная пазыцыя.\nСёньня зразумела, што пры захаваньні цяперашняга сацыяльна-эканамічнага курсу станоўчых пераменаў ня будзе. Патрэбная выразная сацыяльна-эканамічная плятформа Фэдэрацыі, на падставе якой яна будзе падтрымліваць таго ці іншага кандыдата на прэзыдэнта".\nМіж тым, з дыскусіяў прадстаўнікоў Фэдэрацыі вынікае, што частка прафсаюзных дзеячоў адмоўна ставіцца да стварэньня перадвыбарчай плятформы. Гэтую частку складаюць прафсаюзныя "штрэйкбрэхеры", колькасьць якіх штодня павялічваецца.\nНа апошнім паседжаньні прэзыдыюму Фэдэрацыі агучылі ініцыятыву "штрэйкбрэхераў" Берасьцейскай вобласьці аб правядзеньні пазачарговага прафсаюзнага пленуму й пераабраньні каманды Ўладзімера Ганчарыка. Іхныя аднадумцы з Гарадзеншчыны днямі адкрыта падтрымалі цяперашнюю палітыку Аляксандра Лукашэнкі.\nАдметна, што курс уладаў падтрымліваюць асобныя прафсаюзныя функцыянэры, а не арганізацыі, якія яны ўзначальваюць. Вось чаму, паводле ініцыятывы прыхільнікаў Ганчарыка, распрацоўку плятформы вырашана даручыць шырокаму прафсаюзнаму актыву з удзелам звычайных працоўных.\nАдначасова каманда Ўладзімера Ганчарыка зрабіла захады, каб захаваць адзінства ў Фэдэрацыі ды не давесьці да расколу паводле палітычных прыкметаў. Так, прэзыдыюм Фэдэрацыі параіў прафсаюзным структурам да разгляду перадвыбарчай плятформы на прафсаюзным пленуме ўстрымацца ад удзелу ў перадвыбарчых блёках і аб’яднаньнях.\nКандыдаты кансультуюцца - улады рыхтуюцца


Завяршыўся традыцыйны Будслаўскі фэст | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Будславе завяршыўся традыцыйны фэст у гонар Маці Божай Будслаўскай. Сёлета падчас святкавання асаблівая ўвага была нададзена стагоддзю Фацімскіх аб’яўленняў, якія прадказалі Другую сусветную вайну, пераслед хрысціянаў і патрэбу навяртання. “Гэтыя аб’яўленні асаблівым чынам датычаць Беларусі”, – гаворыць дапаможны біскуп Менска-Магілёўскай архідыяцэзіі Аляксандр Яшэўскі:\n– Менавіта на нашых усходніх тэрыторыях вера ў асаблівы спосаб нішчылася. Асаблівым чынам гэта тычыцца той ідэалогіі камуністычнай, якая ахапіла, а наступствы яе мы адчуваем і сёння. І нам трэба яшчэ шмат часу, каб пэўныя цяжкасці, прынесеныя ў той 1917 год, маглі цалкам знікнуць.\nСёлета на свята ў Будславе прыбыло каля 20 тысяч пілігрымаў, сярод іх больш за 2 тысячы прыйшло ў Будслаў пешшу. Традыцыйная шматлюднасць на фэсце сведчыць пра адраджэнне веры сярод беларусаў і дае надзею на лепшую будучыню, зазначае біскуп Аляксандр Яшэўскі.


Аб'яўлены старт нацыянальнага адбору на "Еўрабачанне-2019"\nХатняя старонка > Аб'яўлены старт нацыянальнага адбору на "Еўрабачанне-2019"\nБелтэлерадыёкампанія пачынае прыём заявак для ўдзелу ў нацыянальным адборачным туры конкурсу песні "Еўрабачанне-2019". Аб гэтым БЕЛТА  паведамілі ў прэс-службе медыяхолдынга.\nАрганізатарам праекта выступае Белтэлерадыёкампанія, суарганізатарам - Міністэрства культуры. Палажэнне аб праекце размешчана на афіцыйным сайце медыяхолдынга www.tvr.by. Заяўка для ўдзелу ў праекце падаецца ў электронным выглядзе на сайце арганізатара па 31 студзеня ўключна.\nВынікі адборачнага тура будуць падведзены членамі фокус-групы 4 лютага, якія большасцю галасоў вызначаць дзесяць фіналістаў. Пры гэтым колькасць удзельнікаў, адабраных для фіналу, можа быць зменена рашэннем арганізатара па прапанове фокус-групы. У час правядзення праслухоўвання на сайце Белтэлерадыёкампаніі будзе весціся анлайн-трансляцыя.\nФінал пройдзе не пазней за 8 сакавіка ў прамым тэлевізійным эфіры ў форме шоу. Пераможца фіналу вызначыцца шляхам падсумоўвання балаў, выстаўленых членамі прафесійнага журы кожнаму ўдзельніку. Галасаванне журы будзе праводзіцца публічна. Фіналіст, які набраў найбольшую колькасць балаў, аб'яўляецца пераможцам нацыянальнага адборачнага тура і становіцца афіцыйным прадстаўніком Беларусі для ўдзелу ў міжнародным конкурсе.


21 сьнежань 2015, 15:16\nЯк перадае ТАСС, пра гэта ён заявіў, адказваючы на пытаньне журналістаў, ці абмяркоўвалася пытаньне аб зьніжэньні цэн на вуглевадароды для Беларусі.\nПяскоў таксама паведаміў, што нягледзячы на тое, што Аляксандр Лукашэнка знаходзіцца ў Маскве, сёньня двухбаковых кантактаў з Уладзімерам Пуціным не плянуецца.\nРаней расейскі амбасадар Аляксандр Сурыкаў заявіў у інтэрвію праграме «Контуры» на тэлеканале АНТ, што цэны на расейскі газ для Беларусі ў 2016 годзе могуць зьнізіцца зь цяперашніх 142 да 135-140 даляраў за тысячу кубамэтраў.\nНа мінулым тыдні намесьнік прэм’ер-міністра Ўладзімер Сямашка, паведаміў, што ў цяперашні час ёсьць істотныя падставы для зьніжэньня цаны расейскага газу. Ён дадаў, што дамовіцца аб канкрэтнай цане на газ плянуецца да 21 сьнежня.\nПрафэсар, доктар эканамічных навук Барыс Жаліба адзначыў у інтэрвію Радыё Свабода, што фармальныя падставы для зьніжэньня цэн на газ для Беларусі сёньня сапраўды існуюць.\n«Як вядома, цэны на нафту зноў б’юць рэкорды па зьніжэньню: цяпер ужо дзесьці 36-37 даляраў за барэль найлепшай маркі Brent, і гэта ўжо дастаткова ўстойлівая тэндэнцыя. А калі зьніжаюцца цэны на нафту, то павінна зьніжацца і цана на газ, таму што яны ўзаемаабумоўлены: спачатку зьмяняюцца цэны на нафту, а потым, як наступства, зьмяняюцца цэны на газ. Таму мы можам чакаць у наступным годзе, так як і казаў Сурыкаў — 135-140 даляраў за тысячу кубамэтраў. Што тычыцца нафты, то на нафту цэны такія больш рухомыя, гэта ўсё залежаць будзе ад сусьветнага рынку. Калі сусьветныя цэны нізкія будуць, то будзе і ніжэй цана для беларусаў.\nЗьніжэньне цаны на газ — гэта добрая тэндэнцыя, таму што мы вялікія спажыўцы газу, а вось нізкія цэны на нафту — гэта кепская тэндэнцыя, бо будуць нізкія цэны на нафтапрадукты, а гэта ў нас 1/3 валютных паступленьняў», — кажа ён.\n«Нафтавая лафа скончылася ня толькі для Расеі, але і для Беларусі», — Раманчук


Жизни не удержишь, каждый из нас обязательно подойдет к этой черте | Лепель. Лепельский край. Районная газета\nСудьба человека Туризм\n04.10.2017 2131 Лепельскi край Комментариев нет\nСтарасць… Многім не хочацца пра яе нават думаць, большасць зусім не збіраецца здавацца і цешыць сябе думкаю, маўляў, яшчэ не зусім стары. Тым не менш жыцця назад не павернеш, кожны з нас ці падышоў, ці абавязкова падыдзе да гэтай рысы. Ці варта адчайвацца?\n— Як вы лічыце, трэба баяцца старасці? — пытаюся ў дырэктара Лепельскага тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Наталлі Івановай.\n— Тое самае, калі б вы запыталіся, ці трэба баяцца восені. Усё роўна ж прыйдзе. Восень — пара года, старасць — жыццёвая пара. Пажылы ўзрост — яшчэ не падстава для песімізму. У наш час, калі павышаецца працягласць жыцця, людзі значную частку веку жывуць ужо не маладымі. Важна пражыць гэты адрэзак часу якасна. Ад гэтага наўпрост залежыць і настрой.\n— Вы кіраўнік установы, якая непасрэдна працуе з людзьмі пажылога ўзросту. Што робіцца дзеля таго, каб гэтыя людзі жылі якасна і не паддаваліся адчаю?\n— Наша задача — дапамагаць пажылым людзям у розных формах у залежнасці ад жыццёвых сітуацый.\n— Скажам, пажылому чалавеку трэба дапамагчы дома: вырашыць яго бытавыя праблемы, забяспечыць лекамі і прадуктамі, проста падтрымаць. Пры цэнтры існуе аддзяленне хатняй сацыяльнай дапамогі. Цікава, што яно сфарміравалася яшчэ ў 1989 годзе пры аддзеле сацыяльнай абароны, які ўзначальвала ў той час Надзея Сарамбаева. Стаяла задача набраць людзей на абслугоўванне і ўзяць на працу аднаго сацработніка. Першым такім работнікам стала Надзея Васіленка. Першапачаткова людзі абслугоўваліся бясплатна, як у горадзе, так і ў вёсцы. Адзінае — не бралі на абслугоўванне тых, у каго была гаспадарка. Зрэшты, і зараз кошт хатніх сацпаслуг даволі невысокі. Цяпер пенсіянеры абслугоўваюцца згодна з паказчыкамі медыцынскага заключэння, у адпаведнасці з так званымі функцыянальнымі класамі.\n— Колькі чалавек на абслугоўванні? Хто і якія паслугі ім аказвае?\n— Пяцьсот пяць пажылых людзей на абслугоўванні ста дзесяці сацыяльных работнікаў. Ёсць сацыяльныя работнікі, якія абслугоўваюць адразу па некалькі вёсак: Іна Лаўрэнава, Уладзімір Ханяк, Святлана Дзямко і іншыя. У абавязках сацработніка — дастаўка лекаў і прадуктаў, дроў, вады, уборка памяшканняў, аплата камунальных. Гэта найбольш запатрабаваныя паслугі.\n— У сярэднім адзін візіт сацработніка каштуе ад аднаго рубля да паўтара. Колькасць выклікаў выбіраюць самі людзі, як правіла, ад аднаго да пяці ў тыдзень.\n— Аднак усяго не прадугледзіш. Магчыма, чалавеку патрэбны не толькі вада ці дровы, а і рамонт у хаце зрабіць, і плот адрамантаваць. Ці мала…\n— На гэты выпадак створана аддзяленне тэрміновай сацыяльнай дапамогі. Яму ўжо пяць гадоў. Спачатку гэта была брыгада, у якой працавалі Віктар Вярхоўскі і Мікалай Зяленін. Зараз работнікі працуюць па дамове падраду. У Мікалая другі напарнік — Валерый Дзмітрачэнка. Распілоўваюць дровы, косяць, узорваюць мотаблокам агароды, клеюць шпалеры, прыбіраюць на тэрыторыі ля дома, а таксама на могілках, рамантуюць платы, фарбуюць агароджы і г.д.\n— Колькі паслуг аказалі?\n— З пачатку года — дзвесце семдзесят сем паслуг ста сямідзесяці васьмі чалавекам на суму 1748 рублёў трыццаць сем капеек.\n— Згадзіцеся, для людзей, асабліва пажылых, часам псіхалагічная дапамога бывае важней, чым сацыяльна-бытавая.\n— І гэты выпадак мы прадугледзелі. Са снежня 2012 года пры цэнтры працуе аддзяленне дзённага знаходжання для пажылых людзей, а праз год такая ж структура адкрылася і ў Бароўцы. Цяпер абодва аддзяленні наведвае сто чалавек — сорак чатыры ў горадзе і пяцьдзясят шэсць у Бароўцы. Займаюцца ў адзінаццаці гуртках: музычна-тэатральным, дэкаратыўна-прыкладной творчасці, фізкультурна-аздараўленчым, асвойваюць камп’ютар. Працуюць чатыры валанцёрскія гурткі і столькі ж клубаў валанцёрскіх, дзе нашы актывісты пажылога ўзросту наведваюць іншых пажылых людзей. Існуюць і іншыя клубы па інтарэсах, іх у двух аддзяленнях усяго восем.\n— Зразумела, гэта ўсё, каб заняць рукі, прагнаць нуду і г.д. А ці займаецеся непасрэдна псіхалагічнай дапамогай?\n— Аддзяленне аказвае соцыя-медыка-псіхалагічную дапамогу людзям старэйшых узроставых груп, з якімі працуюць медсястра, псіхолаг. Актыўна вядзецца работа па прафілактыцы дэменцыі. Работнікі самаўдасканальваюцца, наведваюць семінары па гэтай тэматыцы, займаюцца дыягностыкай, выяўленнем дэменцыі.\n— Як рэальна дапамагаеце якасна дажыць век адзінокім састарэлым людзям?\n— Яшчэ ў дзве тысячы трэцім годзе на базе былой Пышнянскай бальніцы было адкрыта аддзяленне кругласутачнага знаходжання “Крыніца” для такіх людзей, разлічанае на трыццаць чалавек. Пасля, напрыканцы дзве тысячы пятага года, адзін з карпусоў бальніцы, якая будавалася ў Камені, быў перапрафіляваны пад аддзяленне кругласутачнага знаходжання — на пяцьдзясят месцаў. Зараз там знаходзяцца сорак два чалавекі. Створаны ўсе ўмовы, як сацыяльна бытавыя, так і для культурнага адпачынку. Побач — амбулаторыя. Увайшлі ў строй лазня, фітабар. Адзінокія пажылыя людзі могуць не турбавацца, сам-насам з самотаю і сваімі праблемамі іх не пакінуць.\n← «Пятачок» на площади Свободы\nШколе выделен новый автобус →


З Днём нараджэння, Багі балот!\nПодписаться! Лента новостей → Зеленое движение → Общественные кампании\n25 кастрычніка, свой першы дзень нараджэння адзначае “Балотная кампанія” таварыства “Зялёная сетка”.\n4 комментария 25.10.2013\n302 просмотра 28 Октября 2013, 06:20\nНа Эйфелевой башне провели акцию в поддержку «Арктик Санрайз». Активисты Greenpeace устроили на Эйфелевой башне акцию протеста против задержания Россией членов экипажа судна «Арктик Санрайз».\nІ ў гэта складана паверыць. Бо за год свайго існавання кампанія зрабіла каласальную парацу ў барацьбе супраць знішчэння беларускіх балот і здабычы торфу ў заказніках.\nДзякуючы інфармацыйнай дзейнасци ледзь не кожны жыхар Беларусі ведае, а хтосці і ўспомніў, пра тое, што ёсць беларускія балоты, чым яны ўнікальны і чаму мы не можам іх страціць, аддаўшы пад гаспадарчую распрацоўку.\nЗ нагоды дня нараджэння greenbearus.info папрасіў каардынатара “Балотнай кампаніі” Вольгу Каскевіч і актывіста Косцю Чыкалава распавесці як усё пачыналася, прыгадаць “балотную” каманду, а таксама падзяліцца сваімі планамі на наступны год.\nАдкуль такая любоў да прыроды і як здарылася так, што Вы пачалі займацца беларускімі балотамі? Чым кранула Вас гэта тэма?\nЛюбоў да прырода – гэта тое, з чым мы нараджаемся і паміраем. Менавіта яна нараджае ў нас Любоў да жыцця, да наваколля. Многія не ганарацца сваёй краінай. Цяжка ганарыцца ёй, напэўна, калі жывеш у горадзе, калі бачыш у асноўным толькі працу і дом. Але на 100 адсоткаў можна ацаніць прыгажосць нашых зямель, убачыць іх унікальнасць і глыбіню дзікіх месцаў, калі выяжджаеш за межы горада.\n“Болото – это особый мир на земле, здесь своё бытие, здесь свои оседлые и странствующие обитатели, свои голоса и шорохи, а главное – своя тайна. Ничто так не волнует, не тревожит и не пугает порой, как болото. Откуда этот страх, что витает над низинами, покрытыми водой? Порождает ли его смутный шорох тростника, фантастические блуждающие огни, глубокое безмолвие, царящее там в тихие ночи, или причудливый туман, словно саван, обволакивающий камыш, или, быть может, неуловимый плеск, нежный и лёгкий, который порой страшит больше, чем грохот пушек и небесный гром, – это он превращает болото в сказочную, опасную страну, таящую грозную, неведомую загадку”. Гі дэ Мапассан, з аповеду, як не дзіўна, “Любоў”.\nНа экалагічным форуме НДА летам 2011 года была агучана тэма асушэння балот у заказніках і прыняцця новай пастановы Савету Міністраў № 794 “Аб некаторых пытаннях здабычы торфу і аптымізацыі сістэмы асоба ахоўваемых прыродных тэрыторый”.\nПра гэту тэму мы тады пачулі ўпершыню. Праз некалькі тыдняў усёй, цяпер ужо існуючай камандай, прымалі ўдзел у Школе экалагічнага актывіста “Зялёнай сеткі”. І для свайго старту ў межах Школы выбралі менавіта гэту праблему. Мы разумелі, што пастанова № 794 датычыцца кожнага грамадзяніна краіны, але па прычыне сухой падачы матэрыялу ва ўсіх інфармацыйных крыніцах, пытанне застаецца па-за увагай. Менавіта таму мы вырашылі стварыць платформу, дзе хацелі простай, жывой, вобразнай мовай і ў карцінках паказаць маштаб і значнасць праблемы.\nПершае, што вырашылі прадпрыняць – зладзіць экспедыцыю па запаветных мясцінах, даведацца меркаванні жыхароў, прыцягнуць людзей да праблемы. Хуткімі тэмпамі запусцілі блог, у які пачалі збіраць “балотную” інфармацыю. Галоўнае для нас – данесці звесткі да людзей, затым эмацыйна паказаць іх адносіны да праблемы ў горадзе, знайсці аднадумцаў і пракантраляваць дзейнасць уладаў па гэтаму пытанню.\nЗа лета–восень 2011 года мы правялі дзесяткі экспедыцый і паездак. Звычайна яны адбываліся так: сядаеш у машыну, закідваеш у багажнік самыя неабходныя рэчы і едзеш па адзначаным на карце маршруце. Нашымі “кропкамі” былі: блізкія да балот вёскі, месцы торфаздабычы, разнастайныя інстытуты ці сельскія саветы, і вядома, самі балоты. Калі расказвалі мясцовым жыхарам пра планы ўраду, большасць з іх здзіўляліся як дзеці, бо яны ж нічога амаль не ведаюць.\nУ большасці сваёй мы стараліся патлумачыць сутнасць праблемы і яе наступствы, збіралі меркаванні мясцовага насельніцтва і “малявалі” агульную карціну.\nНаступным этапам стала работы з мясцовымі ініцыятывамі ў рэгіёнах і агучванне праблемы на ўсю краіну, супрацоўніцтва з іншымі арганізацыямі.\nЛюбоў да прыроды напэўна яшчэ са школы. Калі ў нас была апошняя сустрэча с класным кіраўніком, нам трэба было падзяліцца марай аб тым, кім хацеў бы стаць. Я не быў выдатным вучнем па біялогіі і хіміі, але мне гэтыя прадметы вельмі падабаліся, таму мой адказ перад класам – буду займацца аховай ассяроддзя. З балотамі я сутыкнуўся ўпершыню пасля вяртання з Камчаткі, дзе я працаваў у прыродным парку "Быстрынскі", таксама ў напрамку прыродааховы. Я нават не ўяўляў, што пасля адной сустрэчы з ужо арганізаванай камандай ініцыятыўных людзей, якія і распачалі рух "Без балот? Не!", прадоўжу гэту працу і стану паўнапраўнай часткай суполкі "балотных" людзей.\nДумаю, гэта залежыць ад таго як шчыра распавядаюць аб праблеме, бо мяне гэта кранула з першага разу – я паглядзеў фільм Ігара Бышнёва, выдатны майстра кіно пра дзікую прыроду, і можа быць з гэтых момантаў я і закахаўся ў балотныя мясціны. Але, канешне, як толькі сам патрапляеш на сапраўднае балота, то тваё каханне запаўняе цябе астатняга. Я думаў, што Камчатка мяне так моцна кранула, не змагу жыць без яе, але і ў нас у Беларусі ёсць мясціны, якія таксама могуць паўплываць на тваё астатнее жыццё.\n– Што было зроблена за год?\n– Акрамя рабінзонаўскіх падарожжаў, мы правялі шэраг тэматычных лекцый, семінараў, кінапраглядаў. Выдатным атрымаўся наш прадукт “8 балот”, у межах якога кожнаму з васьмі балот мы пастараліся напісаць вобразны партрэт.\nА так работа вялася ў чатырох напрамках: юрыдычны, дзе мы праводзілі кансультацыі мясцовых жыхароў, дапамагалі складаць лісты, звароты, атрымоўваць інфармацыю па пастанове, стараліся абараняць іх інтарэсы на заканадаўчым узроўні. Інфармацыйны напрамак, у межах якога мы працавалі са СМІ над асвятленнем праблемы і стварэннем медыя-кантэнту. Важным было паказаць значэнне і ролю балот у жыцці свету, зафіксаваць, як іх знішчэнне паўплывае на навакольнае асяроддзе. У навуковым напрамку мы займаліся параўнальным аналізам эканамічнай мэтазгоднасці асушэння заказнікаў і іх экалагічнай каштоўнасці – стараліся сабраць усе аналізы і абгрунтаванні акадэмікаў, інфармацыю пра наступствы торфаздабычы, пра магчымыя экалагічныя страты. Грамадскі накірунак, для нас самым важным было фарміраванне меркавання і узмацнення актыўнай рабочай групы, абласных ініцыятыў: экспертаў, актывістаў, кааліцыі арганізацый, людзей, якію працуюць у гэтай вобласці. Мы стараліся прымаць удзел у жыцці нашых арганізацый-партнёраў, далучацца да іх падзей, паездак у лагер, наведваць семінары і адкрытыя сустрэчы. Падрабязна пра нашу працу мы пастараліся расказаць у гадавой справаздачы за 2012 – 2013 гады.\nЯкім чынам да Вас пачалі прыцягвацца людзі, ці ёсць які сакрэт?\nСакрэту няма. З намі тыя, хто раздзяляе нашу пазіцыю і любоў да прыроды, тыя, хто паважае нашу справу і хоча дапамагчы. Тыя, каго пытанне кранае, хто праводзіць шмат часу там, вырас, працуе і жыве!\nБывала і так, што знаёмыя мне казалі: “не, я не люблю балоты”. Чаму? Ды проста таму, што гэта “небяспечнае месца, па якому цяжка хадзіць” ці “яно вее смуткам і камарамі”. І вось тады мы не настойваем на сваім і не стараемся пераканаць, мы проста ідзем далей, працягваем любіць сваю справу і тое, што мы стараемся абараніць – увесь гэты жывы свет і крохкую экасістэму.\nА адкуль узнікла ідэя ролікаў і такі крэатыўны падыход да кампаніі?\nЯк і ва ўсіх – з галавы. Звычайна мы збіраем каманду: тых, хто мажа папрацаваць над сцэнарам, дапамагчы аформіць ідэю, затым ідзем за тымі, хто валодае інструментам і тэхнічна дапаможа рэалізаваць. І тады абмяркоўваем, што з прыдуманага магчыма тэхнічна хутка і незатратна ажыццявіць, а што не.\nЗа гэты час у нас атрымалася выдатная каманда, рукастая і душэўная. І гэта датычыцца не толькі ролікаў, а ўсёй дзейнасці ў цэлым.\nЯкім чынам Вы працуеце з дзяржаўнымі органамі і простымі людзьмі? Якім чынам Вы змаглі пераканаць людзей у тым, што болоты – унікальны і важны?\nМы нікога не пераканаць, мы прапаноўваем падумаць. Падымаем тэму для чалавека і пакідаем яму магчымасць вырашаць самому: рабіць штосьці ці не, адносіцца да гэтага нейкім чынам ці зусім не думаць.\nШто натхняе Вас змагацца за беларускія балоты?\nУ любой працы вельмі прыемна бачыць вынікі, хай нават невялікія. Так і тут, у нас доўгі час не было пазітыўных момантаў, мы біліся і біліся, людзі нас не разумелі часта і не хацелі падтрымліваць, нават знаёмыя бывала смяяліся, што займаемся такой справай. Але, у нейкі момант усё пачало змяняцца. Змены ў лепшы бок, думаю, такое натхняе больш за ўсё, але падтрымка сяброў і дарагіх мне людзей таксама дае вялікі прыбытак энергіі і веры.\nЗараз я мару, каб у нашай краіне людзі пачалі па-іншаму ставіцца да прыроды, каб балоты не ўспрымаліся як нешта змрочнае, а усхваляліся, як штосьці адметнае беларускай зямлі. Я, думаю, пры такім раскладзе, у нашай краіне будуць з'яўляцца ўсё больш сучасных экалагічных тэхналогій, моладзь будзе глядзець больш у перспектыву, каб усё ж захаваліся некранутыя прыродныя мясціны. Але гэта мае мары і нам усім яшчэ трэба многа аддаць сябе, каб прыйсці да сумленнай экалагічнай грамадскасці.\nЯкія планы на бліжэйшы год у “Балотнай кампаніі”?\nУ планах шмат рознага, і творчага, і працы ў межах заканадаўства. Сёння мы можам пахваліць сябе за тое, што наша ініцыятыва “БезБалот? Не!” атрымала новы статус ў выглядзе зарэгістраванай юрыдычнай асобы – “Чыстая вада”.\nУ гэтым годзе мы збіраемся адваяваць усе нашы балоты, узмацніць іх абарону на заканадаўчым узроўні і правесці шэраг культурных рэчаў, каб прывіваць любоў да балот. Таксама ў планах дапамога па стварэнні і развіцці экалагічных маршрутаў у адным з заказнікаў – у нас ужо на гэту тэму ёсць некалькі ідэй. А яшчэ хочам зняць дакументальны поўнаметражны фільм па ўсе гісторыі юалотных падзей, зрабіць пазнавальную кнігу для дзяцей і дарослых пра магчымасці і унікальнасць балот з рознымі фактамі і дапытлівымі гісторыямі. Такія рэчы вельмі патрэбны на наш погляд, бо на розных мерапрыемствах сутыкаешся з тым, што людзі не ведаюць, што такое балоты, і маюць зашмат стэрэатыпаў.\nГутарыла Хрысціна Чарняўская\n“БезБалот? Не”, Вольгі Каскевіч\n766 просмотров 25 Октября 2013, 08:00\nЯўген Лабанаў: Пра валанцёрства, бізнэс і НДА. А таксама велагонкі і калі супу не месца ў сметніцы, разважае Яўген Лабанаў, дырэктар «Цэнтра экалагічных рашэнняў».\n600 просмотров 15 Октября 2013, 13:00\n«Я благодарен чутким полоцким трубам, которые прорвались накануне самого Форума». Координатор товарищества «Зеленая сеть» рассказал о новой повестке Форума общественных экологических организаций -2013\n667 просмотров 02 Октября 2013, 12:00\nЛесная быль: минчанка работает в лесничестве по зову души, но за 2,5 млн рублей. О жизни молодого специалиста, работе в лесничестве и увлеченности природой — в нашем материале.\n776 просмотров 01 Октября 2013, 18:00\nТраваеды каменных джунгляў. 1 кастрычніка ва ўсім свеце адзначаюць Сусветны дзень вегетарыянства, з якога пачынаецца месяц вегетарыянскай свядомасці.\n865 просмотров 24 Сентября 2013, 06:00\nЮлия Коледа: вегетарианцев больше не считают сектантами. Около полугода назад у белорусов появилась своя газета об экологически дружественной семье.\nУ краіне дзікай прыроды і ўнікальных балот. Кампаніі “Без балот? Не!” – два гады!\nАбмеркаванне НСУР-2030: арганізатары бачаць дыялог, НДА - прафанацыю\nВолковыск появится на Зелёной карте Беларуси\nРуководство LEGO отказалось продлевать контракт с Shell\nВ Гродно составлена первая карта экологических проблем


Трипитака - гэта што такое? Самая вялікая кніга ў свеце\nЧалавецтва заўсёды імкнулася зафіксаваць і перадаць нашчадкам напрацаваны вопыт і веды. Цяпер нам вядома мноства крыніц старажытнага творчасці. Адным з іх з'яўляецца Трипитака - гэта, як справядліва мяркуюць, самая вялікая кніга ў свеце. Яна ўтрымлівае легенды, міфы, а таксама больш практычныя звесткі. Давайце падрабязней пазнаёмімся з гэтым дагістарычным працай.\nНазва: распагоджваецца важнае пытанне\nЧасам людзі блытаюцца з тым, як правільна вымаўляць: «Типитака» або «Трипитака». На самай справе разабрацца проста, калі паглыбіцца ў сутнасць гэтай назвы. Перакладаецца яно як «тры кашы». Той ёсць у корані слова ёсць лічба. Таму правільна вымаўляць «Трипитака». Гэта зборнік, які ствараўся некалькі тысячагоддзяў. Паводле легенды, назва ён атрымаў з-за таго, што ў старажытнасці кнігі пісалі на пальмавых лісці. Скруткі сартавалі па змесце і змяшчалі ў кашы. Усяго іх было тры. Адсюль і такое вобразнае назоў працы, які з'яўляецца адной з самых старажытных бібліятэк мудрасці.\nНавукоўцы таксама заклапаціліся тлумачэннем імя кнігі. Была вылучана ідэя, не атрымалая годнага абвяржэння. «Тры кошыку» азначаюць не зусім тару. Аўтары мелі на ўвазе падзел працы на тэмы. Можна сказаць, што Трипитака - гэта своеасаблівы трохтомнік, матэрыял у якім строга адсартаваны і структураваны. Думка стваральнікаў зразумелая, так як у склад працы ўваходзяць легенды, паданні, філасофскія трактаты, правілы паводзінаў і да таго падобнае. Нядобра ўсё скідваць ў адну кучу. Акрамя таго, неабходна ўлічыць працягласць часу стварэння кнігі. Працавалі розныя людзі на працягу больш чым пяці тысячагоддзяў.\nСвяшчэнная кніга Трипитака: гісторыя\nСпецыялісты запэўніваюць, што цяперашні выгляд кніга здабыла ў 80 годзе да нашай эры. Шліфавалі яе да гэтага на працягу пяці тысячагоддзяў. Тэксты першапачаткова перадаваліся ў вуснай форме. Іх збіралі і вучылі на манахі. Натуральна, яны перайначыліся, ўдакладняліся, дапаўняліся новымі падрабязнасцямі і лексічнымі формуламі. Гэта значыць Трипитака - гэта вынік калектыўнай творчасці.\nУ нейкі момант энтузіясты сталі запісваць часткі сабранай мудрасці, каб яны не былі згубленыя. Лічыцца, што першая з кошыкаў запаўнялася своеасаблівым зборам правіл для манахаў. Трэба разумець, што жылі гэтыя людзі ў вельмі складаных умовах недахопу ежы, вады і ўсяго неабходнага. Духоўных настаўнікаў манахаў Клопат пытанне аб тым, як стварыць ідэальную суполку. Выпрацаваныя правілы накіраваны на тое, каб зрабіць жыццё людзей зручнай і гарманічнай. Гэта значыць кніга Трипитака спачатку з'яўлялася неафіцыйных будысцкім статутам. Тэксты ўтрымліваюць правілы паводзін. Напэўна, гэта першы ў свеце зборнік этыкету для пэўнай групы насельніцтва.\nБудыйскі канон Трипитака стаў асновай для развіцця розных школ. На яго тэксты абапіраюцца стваральнікі шасці кірункаў гэтай рэлігіі. Першая кошык (частка) змяшчае правілы для членаў абшчыны. У іх апісваецца працэс прыёму ў манахі, споведзі. Акрамя таго, частка тэкстаў апісвае, як варта паступаць у тых ці іншых выпадках. Да прыкладу, правілы жыцця падчас сезона дажджоў, абмежаванні ў вопратцы і да таго падобнае.\nДругая частка, кошык павучанні, складаецца з выказванняў настаўнікаў. Большую частку ў ёй займаюць словы Буды і яго вучняў. Называецца гэты раздзел Сутта-питака. Ён змяшчае найкаштоўнейшую інфармацыю пра традыцыі Старажытнай Індыі, апісвае жыццё Буды, яго апошніх дзён.\nАбхидхама-питака - трэцяя частка вучэння - філасофская. У ёй апісваецца сэнс будыйскага вучэнні пра свет як спараджэння свядомасці чалавечага. Лічыцца, што напісаныя гэтыя тэксты значна пазней першых двух частак. Некаторыя галіны будызму не прызнаюць іх чароўнымі.\nНавошта стваралася гэтая кніга?\nБудысты даволі доўга абмяжоўваліся вусным творчасцю. Дакладна ніхто цяпер ня растолкует, чаму яны вырашылі запісваць свае законы. Хутчэй за ўсё, справа ў росце насельніцтва. Колькасць вернікаў павялічвалася, а гэта запускала працэс змен тэкстаў, якія прыпісваюцца бажаству. Святыя кнігі рэлігій свету (Веды, Авеста, Трипитака) ствараліся для таго, каб захаваць, не згубіць мудрасці, якая дасталася людзям у старажытныя часы.\nНе сакрэт, што кожны чалавек па-свойму ўспрымае інфармацыю. Асаблівасцю вуснага творчасці з'яўляецца пераменнасць, калектыўная праца па ўдасканаленні легенд. Адзін дадасць слова, іншы заменіць больш прыдатным і гэтак далей. А адэпты Буды лічылі важным захаваць у недатыкальнасці яго выказванні. Магчыма, так стала, калі паўстала пісьменнасць. Паданні і легенды перакладалі на пальмавае лісце, каб нашчадкі дакрануліся да ісціны, словах, якія зыходзілі калісьці з святых вуснаў.\nА можа, гэта ўсё састарэла?\nСучасны чытач мае поўнае права абурыцца: «Навошта вывучаць такое старызну?» Тут галоўнае - пазбавіцца ад ганарыстасці і зазірнуць у які апісвае літаратуру. Такія крыніцы ведаў, як Біблія, Каран, Трипитака, моцна адрозніваюцца ад сучасных кніг. Уся справа ў змесце. Думкі, выказаныя ў святых тэкстах, датычацца ўсіх магчымых аспектаў жыцця чалавека. Яны застаюцца актуальнымі і ў наш няпросты стагоддзе.\nТысячагоддзямі людзей цікавяць адны і тыя ж тэмы пра сутнасць паняццяў дабра і зла, пра ўменне распазнаваць падман, выбіраць шлях, супраціўляцца спакусе. Нічога не мяняецца. Але для таго каб усвядоміць гэтую ісціну, прыйдзецца вывучыць некалькі кіраўнікоў.\nНайважнейшай задачай аказалася забяспечыць захаванасць першакрыніц. І калі Біблія і Каран не зведалі моцных зменаў, то іншыя працэсы прадэманстраваў будызм. Трипитака цяпер вядомая ў розных варыянтах. Кожная школа свой лічыць сапраўдным.\nСправа дайшла да таго, што будыйскія дзеячы прыйшлі да высновы пра неабходнасць нанова пераасэнсаваць старажытныя тэксты. Удалая спроба была прадпрынятая ў 1871 годзе. У Мандалае (цяпер Бірма) прайшоў спецыяльны будыйскі сабор, у працы якога прымалі ўдзел прыкладна дзве з паловай тысяч манахаў. Кожны прывёз свой варыянт свяшчэннай кнігі. Тэксты звяралі літаральна па літарах. Мэтай працы была выпрацоўка уніфікаванага варыянту кнігі. На гэтым не спыніліся.\nКаб не паўтарыць блытаніны і розначытанні кніг, якія на той час яшчэ перапісваліся і перакладаліся рознымі аўтарамі, прынялі рашэнне ўвасобіць мудрасць ў камень. Уніфікаваныя тэксты выразалі на мармуровых плітах. Усяго іх апынулася 729. Кожную пліту паставілі ў маленькім асобным храме. Месца, дзе сканцэнтраваны будынка, называецца Кутодо. Гэта своеасаблівая каменная будыйская бібліятэка. Сюды сцякаюцца паломнікі, каб дакрануцца да святыняў.\nДавайце раскрыем сутнасць раздзелаў будыйскага вучэнні. Калі першая частка складаецца з правілаў паводзін, то другая мае некалькі іншую скіраванасць. Як ужо адзначалася, гэты падзел утрымлівае мноства цытат самога Буды. У сваіх прамовах настаўнік надаваў увагу расказах пра перавагу вучэнні, адрозненню яго ад брахманизма і народных забабонаў. Па-відаць, да нашай эры людзі больш цікавіліся духоўнасцю, чым здабываннем ежы. Дыскусія аб правільнасці абранага шляху дайшла да нас у святых кнігах розных рэлігій. У Сутта-питаке шмат месца надаецца разваг аб спагадзе, любові да бліжняга, важнасці захоўваць унутраны спакой. А вось аскетызм як метад выратавання крытыкуецца. У гэтым раздзеле раскрываюцца міфы пра стварэнне свету. Яшчэ апісваецца зямны шлях Буды, абставіны яго смерці.\nТрэцяя, найбольш спрэчная, кошык ўяўляе вялікую цікавасць для даследчыка. У ёй утрымліваюцца філасофскія разважанні аб пазнанні свету. Мы ўспрымаем усё праз уласныя адчуванні. Згодна з тэкстам, гэта і ёсць працэс стварэння ўсяго існага. Гэта значыць, успрымаючы знешнюю інфармацыю, чалавек ўплывае на яе. Усё ў гэтай сусвету ўзаемазвязана. Нельга заставацца іншым назіральнікам. Да прыкладу, звярнуўшы ўвагу на расліна ці плынь вады, вы ўжо пачынаеце ўзаемадзейнічаць з працэсам, ўплываць на яго. У гэтай частцы кнігі разбіраюцца рэлігійна-філасофскія і этычныя пытанні будызму. Усе цытаты, якія змяшчаюцца ў раздзеле, прыпісваюцца Буды. Аднак некаторыя школы не прызнаюць гэтага і адносяць трэці кошык да некананічнай літаратуры. Адсюль узнікае працяглы спрэчка паміж адгалінаваннямі будызму. Да прыкладу, Трипитака Тыбету адрозніваецца ад тэксту кнігі, прынятага ў Кітаі.\nВывучэнне старажытных тэкстаў важна для сучаснага чалавека. Марнасьць штодзённасці не пакідае яму часу задумацца над важнымі для душы рэчамі. Дзіўна, але да нашай эры людзі разумелі значэнне падобных разваг. Напэўна, у нейкі момант кірунак развіцця цывілізацыі трохі зрушылася ў бок матэрыяльнага. Таму старажытныя тэксты захоўваюць актуальнасць. Больш чым за два тысячагоддзя чалавецтва не змагло прыдумаць нічога прынцыпова новага ў галіне духоўных пошукаў. Мы проста аналізуем ісціны, атрыманыя старажытнымі, спрабуем іх растлумачыць глыбей, раскрыць падрабязней. Гэта падобна на катастрофу цывілізацыі. Мы стварылі электроніку, пастаянна ўдасканальваем зброю, а навошта прыйшлі ў гэты свет, даведаемся з кніг, напісаных у глыбокай старажытнасці. Як вы лічыце, што можна сказаць пра чалавецтва ў цэлым і яго творчым патэнцыяле?\nСамыя прыгожыя храмы Падмаскоўя\nАпостал Якаў Алфееў: жыціе, малітва і абраз\nШто можна ёсць у пост? Не ешце блізкіх!\nПтушка шалашник: апісанне, асяроддзе пражывання і цікавыя факты\nЯк перамагчы пахмельны сіндром?\nАкцёры "заручальны пярсцёнак". Асноўныя ролі. расійскія тэлесерыялы\nПасёлак Джемете: пляжы і адпачынак\nКолькі гэта - 50 грам цукру: як вызначыць без вагаў\nПераносныя зарадныя прылады: асноўныя крытэры выбару\nКомплексы ранішняй гімнастыкі ў першай малодшай групе. Гімнастыка для малышей


Апытанне ў Расеі: ці варта падтрымліваць Лукашэнку?\nБеларусь прадала другую палову “Белтраснгазу” за $ 2,5 млрд, у дадатак атрымаўшы цану на газ $ 164 у параўнанні з агульнаеўрапейскімі $ 400 і крэдыт на будаўніцтва АЭС $ 10 млрд.\n“Белсат” запытаўся ў расейцаў: ці варты іхны заходні сусед такога падтрымання?\n“Напэўна, так, ну, любая дапамога, яна ж не проста так ідзе, правільна? Напэўна, за гэтыя грошы Беларусь штосьці дасць Расеі, можа, нейкія зніжкі на тавары альбо штосьці ў палітычным плане”, – кажа масквіч.\n“Ведаеце, я падтрымліваю лінію Пуціна ў любым выпадку, бо ён зрабіў паляпшэнне ў нашай палітыцы, таму я думаю, што ён прымае адэкватныя рашэнні, аднак менавіта гэтага моманту пракаментаваць не магу”, – кажа актывістка руху “Наши”.\n“Ды ў нас усё адно “Единая Россия” на чале, а іх ніхто не любіць, таму ім жа горай. Цяпер Расея падобная на Беларусь, і хутчэй за ўсё гэтак далей і будзе”, – кажа студэнт маскоўскага ВНУ.\n“Я лічу, што яны (Лукашэнка і Пуцін) адзін аднога добра зразумелі. Я раней жыла ў Беларусі ў Віцебску, і ва Украіне былі, розніцы няма. Народ агульны, проста падзелены на тры краіны. Падзелены палітыкамі, а не намі”, – кажа пара сталага веку.


Гульня Дзень Кактэйлі: Планаванне Супер Боул партыі\nНапоі і кактэйлі Кактэйлі Амерыканская ежа Рэцэпты з нагоды Супер Боул Рэцэпты\nВялікая партыя пачынаецца з Вялікімі напоямі!\nПланаванне партый можа быць вялікай задачай, але партыя Super Bowl лёгка! Любая гульня дзень партыя - ці з'яўляецца гэта для профі або мясцовай каманды каледжа - мае вельмі нязмушаную атмасферу. Гэта дазваляе, як гаспадар, рыхтавацца загадзя і пакінуць астатняе на волю лёсу ў той час як вы сядайце і атрымлівайце асалоду ад гульнёй.\nПлан дзень гульні партыі\nВесела Super Bowl партыя можа быць вельмі просты. Забавы паклапоцяцца і ўсё, што вам трэба зрабіць, гэта падрыхтаваць месца, якое можа быць любы пакоі ў вашым доме.\nНекаторыя хасты нават пераўтварыць іх гараж ў партыйным прасторы на працягу дня, у выніку чаго ў вялікім экране тэлевізара і крэслы.\nПасля таго, як у вас ёсць прастора, усё, што вам трэба, гэта нейкая смачная ежа і шмат напояў!\nПіва ... Шмат піва\nЁсць шмат піва астуджанага і купіць больш, чым вы думаеце, што вы будзеце мець патрэбу. Рэкрутынгу каго пайсці на прабежку піва ў сярэдзіне гульні не лёгкая праца.\nВыберыце выбар піва, так што кожны шчаслівы ці ператварыць яго ў падзею BYOB. Калі госці адказваюць за чаго іх ўласнае піва, то вам не прыйдзецца турбавацца пра іх скардзяцца на тое, што вы выбіраеце (гэта таксама эканоміць грошы!). Калі вашы сябры маюць асаблівае піва яны любяць, абавязкова ёсць некалькі выпадкаў, што на руку. Вы таксама можаце страсянуць рэчы і захапіць выбар рамесных варыць , што вымусіць іх з зоны камфорту. Хто ведае, можа быць нават новы вентылятар любімы ў партыі!\nЦалкам верагодна, што вы будзеце мець больш піва, чым ваш халадзільнік можа трымаць.\nУ залежнасці ад таго, дзе вы жывяце, выкарыстоўвайце халодныя тэмпературы звонку ў якасці ахаладжальніка. У адваротным выпадку, запас на лёд і браць кулер ці два , каб трымаць яго ў ідэальнай тэмпературы .\nАбслугоўванне Кактэйлі ў дзень гульні\nВырашыце , калі вы хочаце , каб служыць пару фірмовых кактэйляў або ісці па лёгкай дарозе і служыць ўдар , як гэты Touchdown чай .\nАльбо гэта выдатны выбар і дае, не п'е піва варыянт.\nАкрамя таго , не забывайце служыць Mocktail ці два для прызначаных кіроўцаў і непітушчых пры выкананні службовых абавязкаў.\nЗмешаныя напоі з'яўляюцца выдатным варыянтам, але яны могуць заняць больш часу, чым вы думаеце. Будзьце падрыхтаваны і прытрымлівацца некалькі саветаў, так што вы не змешваючы кактэйлі праз усю гульню.\nНазапасьцеся усе інгрэдыенты , якія вы будзеце мець патрэбу.\nПераканайцеся, што хтосьці ведае, як змешваць напоі, а таксама. Вы не хочаце быць толькі адзін падтрасаючы кактэйлі на працягу ўсёй гульні!\nДаволі часта, вы можаце страсянуць два напою адначасова.\nЛёд, вам будзе трэба шмат лёду! Ня лёд у халадзільніку піва, альбо. Прызначаюць лёд для толькі змешаных напояў.\nГульня Дзень Кактэйлі\nАмаль любы кактэйль будзе выдатным выбарам для партыі Супер Боул, так што выбраць фаварытаў. Вось некалькі, якія маюць задавальненне гульні дзень твіст.\nБурбон, піва і барбекю\nКанчатковы Збан Bloody Mary Mix (з футбольным завіхрэнні)\nВы можаце праглядзець гэтыя спісы, а таксама. Яны запоўненыя весела рэцэпты кактэйляў, якія ідэальна падыходзяць для гульнявога дня.\n10 Танныя напоі зрабіць у хатніх умовах\nСамая вялікая гульня года? Для многіх амерыканцаў гэта Суперкубак.\nКалі вы цвёрдалобы вентылятар, ваша каманда зрабіла гэта ў вялікай гульню, ці вы проста хочаце, каб атрымаць асалоду ад рэкламнымі ролікамі і полупериод шоу, ёсць выдатны кактэйль для ўсіх.\nФутбол стрэл гульні\nНекаторыя заўзятары хацелі зрабіць гульню на экране трохі больш інтэрактыўным. Многія партыі арганізуюць футбольны пул і гэты стрэл гульня з'яўляецца яшчэ адным весела варыянтам.\nПачніце з выбару і залівання раўнд шутэраў .\nПераход з адной і той жа стрэле для абедзвюх каманд або выбраць розныя кадры для кожнага.\nПадзяліць на дзве каманды. Калі гэта змяшаная партыя вентылятара, распаліся на базе вентылятара. Калі ўсё балець за адну каманду, ну ... хтосьці, магчыма, прыйдзецца перайсці на другі бок або вам неабходна скарэктаваць правілы.\nСтрэлы Жэле-O ўяўляюць сабой цікавы шутэр для гэтай гульні , ці вы можаце паспрабаваць што - то трохі іншае , і ісці з пудынгам стрэламі замест гэтага.\nЗламаць гульню, так што гульцы павінны страляць напой падчас канкрэтных футбольных гульняў або падзей (прызямлення, штрафы, мяшкі і г.д.). Гэта рашэнне, якое залежыць ад тэмпу гульні і гатоўнасці ўдзельніка напіцца.\nСавет: Калі гульня противовыбросового, вы , магчыма , прыйдзецца змяніць правілы ў сярэдзіне гульні.\nКалі адна каманда забівае, якія супрацьстаяць прыхільнікі павінны страляць стрэл Скоринга каманды ў якасці штрафу. Або, заўзятары каманды забіў страляць свой уласны стрэл у перамогу.\nКалі абаронца атрымлівае звольнены, яго каманда займае два стрэлы.\nКалі мяч важдаўся, заўзятары гэтай каманды пляскаць стрэл.\nПерахоп? Вырашыце, калі вы хочаце, каб зрабіць здымак у свята ці параза!\nГэта можа быць сапраўды цікавы спосаб атрымліваць асалоду ад гульнёй, і гэта можа прывесці да нечаканых інтаксікацыі. Проста пераканайцеся, што ў вас ёсць прызначаны кіроўца даступны, каб атрымаць усе дадому шчасна.\nЦяпер, калі мы маем важнае пытанне GameDay напояў з шляху, вось некалькі саветаў, як зрабіць ваш Супер Боул партыі хітом.\nУ вас ёсць напоі пакрытыя, зараз прыйшоў час думаць пра ежу. Гульня дзень боку лепш за ўсё з хуткім страў: думаць правалаў, хот-догі, закускі і іншыя лёгкія бутэрбродамі.\nРыхтуюць усю ежу загадзя або папрасіць гасцей ўнесці свой уклад страва для Potluck.\nТрымаеце ежу цёплы з пацяпленнем пласцінамі або тиховаркой .\nПрызначыць адзін стол для ежы і дазваляюць гасцям, каб дапамагчы сабе.\nРабіце ўсё магчымае, каб ачысціць хутка, выкарыстоўваючы такія рэчы, як аднаразовыя (і перерабатываемых) посуду, талеркі і кубкі.\nКалі вы шукаеце смачныя ідэі, праглядаць гэтыя хуткія і лёгкія рэцэпты:\nВы ніколі не памыліцеся з чыпсамі і правалаў , як тэкіла прасякнута Херрадур ў Big Game сальса служыў з Тарцілы .\nКрылы таксама лёгкая натоўп угодніка: Buffalo Hot Wings .\nСупер Рэцэпты для аднадзённай партыі гульні\nSuper Bowl Party Рэцэпты для барбекю\nГэтая партыя не павінна ўключаць у сябе модныя ўпрыгажэнні, але ёсць некалькі рэчаў, якія вы маглі б хацець зрабіць, каб атрымаць ваш дом гатовы.\nАбараніце вашу мэбля і мэбля ад няшчасных выпадкаў мага лепш.\nАчысціць усё непатрэбнае ад сталоў і столікаў.\nВыкладзены шмат падшклянкаў. Будзем спадзявацца, што госці іх выкарыстоўваць, але не злуйцеся, калі яны гэтага не робяць. Нядбайна забраць свой напой і змясціць падшклянак пад ім. Яны маглі б атрымаць падказку!\nТрымаеце ручнік паблізу для хуткіх чыстых разліваў.\nІснуе, як правіла хто-то на баку, якая не цікавіцца футболам. Калі яны гатовыя, заручыцца іх дапамогай для ачысткі, харчовай падрыхтоўчы, і г.д.\nКалі вы хочаце атрымаць «фантазію» ўпрыгожыць дом у колерах каманды.\nВыкарыстоўвайце супрацьстаялыя колеры каманды на процілеглых баках пакоя.\nКалі вы неабыякавыя да адной камандзе ўпрыгожвае толькі тыя кветкі.\nВазьміце каляровыя талеркі, сурвэткі і кубкі.\nНакрыйце стол з гульнявым днём годным. Выберыце аднаразовыя адзін і захаваць добрую абрус для іншага справы!\nФіялетавы Гудок: 2 Спосабаў Зрабіць Пацешнае і Fruity Shooter\nКрэм Печыва Рэцэпт\nКрэветкі, Ячмень і Цытрынавая тушонку