Рашэнні хатняга гвалту - Гвалт У Сям'і\nГалоўная / Гвалт У Сям'і / Рашэнні хатняга гвалту\nНасілле ў сям'і - гэта не толькі пытанні адносін, гэта злачынства. Рашэнні хатняга гвалту павінны ўключаць як кароткатэрміновыя, так і доўгатэрміновыя стратэгіі. Кароткатэрміновыя стратэгіі павінны складацца з праграм дапамогі, якія абараняюць жанчыну, якая стала сведкай жорсткага абыходжання альбо ў цяперашні час падвяргаецца гвалту. Яны часта канцэнтруюцца на крытычным перыядзе, з якім пацярпелы сутыкаецца пасля выхаду з дому і забеспячэння харчаваннем, прытулкам і кіраўніцтвам. Гэта перыяд, калі жанчына ці мужчына, якія становяцца ахвярамі жорсткага абыходжання, найбольш уразлівыя. Гэта час, калі ахвяра дамагаецца адплаты ў крыўдзіцеля, альбо калі яе могуць прымусіць вярнуцца ў дом ад адчаю. Доўгатэрміновыя стратэгіі накіраваны на навучанне грамадскасці і прадастаўленне ахвярам магчымасці аднавіць жыццё без гвалту. Ён таксама ўключае распрацоўку праграм, якія ствараюць атмасферу супраць бытавога гвалту ў грамадстве.\nЛюбое ўмяшанне, якое аказваецца ахвярам хатняга гвалту, павінна ўключаць узаемасувязь паміж сектарамі аховы здароўя, прававой і сацыяльнай сферай, каб гарантаваць захаванне стабільнасці і не звяртанне ахвяры да новай установы. Адной з найноўшых стратэгій з'яўляецца выкарыстанне 'крызісных цэнтраў сям'і' або 'абаронцаў ахвяраў', якія служаць сувяззю ахвяры з шэрагам сектараў.\nПадтрымка можа быць аказана ў наступных формах:\n1. Наяўнасць стратэгій крызіснага ўмяшання\nАказанне паслуг па ўмяшанні ў крызісныя сітуацыі\nВыкарыстанне крызісных тэлефонаў даверу\nПрадастаўленне прытулкаў альбо іншых аварыйных жылых аб'ектаў\nАказанне медыцынскіх паслуг\nПастаўка належных транспартных сетак\nПрыняцце законаў, якія дазваляюць забраць з дому альбо ахвяр злоўжыванняў, альбо тых, хто іх злоўжывае.\n2. Забеспячэнне эмацыянальнай падтрымкі\nАхвярам жорсткага абыходжання трэба аказваць эмацыянальную падтрымку пры дапамозе наступных спосабаў:\nЗабеспячэнне самадапамогі праз групы падтрымкі\nПравядзенне трэнінгу па напорыстасці для ахвяр жорсткага абыходжання\nДапамога ахвярам у фарміраванні самаацэнкі і ўпэўненасці ў сабе\nАрганізацыя заняткаў, якія вучаць людзей спраўляцца з праблемамі хатняга гвалту і кіраваць імі\nРаспрацоўка курсаў па навыках выхавання\n3. Прадастаўленне прапагандысцкай і юрыдычнай дапамогі\nПраграмы прапаганды і прававой дапамогі павінны ўключаць у сябе наступнае:\nДоступ да дзяцей і апека над імі\nВырашэнне пытанняў размеркавання маёмасці сярод партнёраў\nВыкарыстанне меры стрымання ў дачыненні да крыўдзіцеля\nПрадастаўленне льгот па дзяржаўнай дапамозе\nДапамога ахвярам атрымаць іміграцыйны статус\n4. Прадастаўленне дадатковых паслуг падтрымкі:\nЗабеспячэнне жыллём і бяспечным размяшчэннем\nЗабеспячэнне догляду за дзецьмі\nПалягчэнне ахвярам доступу да грамадскіх паслуг\nШмат даследчыкаў лічаць, што найлепшым рашэннем хатняга гвалту з'яўляецца прадухіленне таго, каб людзі ў першую чаргу станавіліся крыўдзіцелямі. Шмат якія стратэгіі адносна гэтага паказваюць, што гэта магчыма.\nШырокія культурныя паведамленні звычайна маюць значэнне не толькі таго, што маладыя людзі сведчаць і чуюць ад сваіх сем'яў і суседзяў, але і тых, хто з'яўляецца іх узорам па тэлебачанні і на спартыўных арэнах.\nАкрамя таго, шэраг даследчыкаў лічаць, што дзяцей патэнцыйна можна навучыць устрымлівацца ад хатняга гвалту ў школах і з боку бацькоў.\nДаследчыкі прытрымліваюцца думкі, што дзяцей трэба вучыць, як мужчыны павінны адносіцца да жанчын, і адпаведным спосабам належнага выражэння сваіх эмоцый. Хлопчыкаў і хлопчыкаў трэба выхоўваць з усведамленнем таго, што мужчынам нармальна плакаць і праяўляць нейкія 'слабыя' эмоцыі і што пачуццё гневу не павінна быць адзінай прымальнай эмоцыяй для хлопчыкаў.\nЗноў жа, даследчыкі высветлілі, што рэалізацыя наступнага дапаможа ў доўгатэрміновым вырашэнні праблемы хатняга гвалту:\nЗрабіць пакаранне за хатні гвалт паслядоўны і цвёрды\nПавялічыць фінансаванне службаў падтрымкі\nЗмяніць і перапрацаваць спосаб вядзення сямейных судоў спраў аб хатнім гвалце\nДапамагайце жанчынам быць незалежнымі ў эканамічным і іншым выглядзе\nяк атрымаць танны развод\nскладаць цытаты на сэкс


Канвертаваць Албанскае Leke (ALL) і Megacoins (MEC) : Калькулятар абменнага курсу\nАлбанскае Lek (ALL) і Megacoin (MEC) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Албанскае Lek і Megacoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 9 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Албанскае Lek. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Megacoin валюты па змаўчанні. Націсніце на Megacoins або Албанскае Leke канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nАлбанскае Lek гэта валюта, у Албанія (AL, ALB). The Megacoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал ALL можа быць запісаная L. Сімвал MEC можа быць запісаная MEC. Албанскае Lek дзеліцца на 100 qindarka (qintars). Абменнага курсу Албанскае Lek Апошняе абнаўленне 9 красавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Megacoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. ALL каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. MEC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


11 травень 2016, 21:16\nПрэзыдэнт студэнцкага прадстаўніцтва Эўрапейскага гуманітарнага ўнівэрсытэту Дзяніс Кучынскі пракамэнтаваў Свабодзе сытуацыю ў сувязі з рашэньнем Паўночнай Рады больш не фінансаваць ЭГУ.\n«Раней ужо гаварылася пра тое, што будзе мяняцца палітыка паўночных краінаў, у тым ліку ў сувязі з уцекачамі. Аднак на гэта ўплывае шмат чыньнікаў — ня толькі ўцекачы, а агулам уся ўнівэрсытэцкая сытуацыя. А як будзем крочыць далей, што будзем рабіць, — гэта будзе вырашана на чэрвеньскім паседжаньні кіроўнай рады ЭГУ. Я думаю, там гэта пытаньне будзе ўздымацца і разглядацца».\n— Што вы маеце на ўвазе пад «унівэрсытэцкай сытуацыяй»?\n— Уся нявызначанасьць з вышэйшым кіраўніцтвам унівэрсытэту, якая адбываецца цягам некалькіх апошніх гадоў, ня можа не адбіцца на рашэньні па спыненьні пэўнай падтрымкі. Таму тут некалькі фактараў. Вызначаць які больш важкі, складана. Але ўся сытуацыя нявырашаная з вышэйшым кіраўніцтвам, з эфэктыўнасьцю, са шляхам, якім крочыць унівэрсытэт, — гэта таксама магло паўплываць на такую пастанову.\n— Наколькі будзе такое рашэньне адчувальным для ЭГУ?\n— Вядома, будзе адчувальным, бо гэта немалыя грошы. Пытаньне ў тым, ці будзе знойдзеная іншая падтрымка ад іншых донараў, ці павялічыць падтрымку, напрыклад, Эўракамісія ці SIDА. Вось у гэтым застаецца пытаньне, бо каб ЭГУ існаваць у ранейшым варыянце, патрэбна большая фінансавая падтрымка параўнальна з тым, што ёсьць цяпер, пасьля таго, як Паўночная Рада прыняла рашэньне больш не фінансаваць унівэрсытэт. Таму паўстае вельмі вялікае пытаньне, ці здольная бягучая кіроўная рада, цяперашняе кіраўніцтва разьвязаць гэту сытуацыю. Я думаю, гэта будзе вырашацца ў чэрвені.


Беларуская мова — у трэндзе, але не ў пашане | naviny.by\nАлена СПАСЮК / 02.02.2016 / 09:52 / Общество\nПа загадзе пачаць любіць мову немагчыма, лічаць стваральнікі курсаў “Мова Нанова”. Фота movananova.by\nУ раздзеле плана, які называецца “Пашырэнне выкарыстання беларускай мовы”, сярод іншага — правядзенне рэспубліканскай акцыі ”Беларусь, я люблю цябе“, прымеркаванай да Дня ўсіх закаханых, і мерапрыемстваў ва ўстановах культуры да Міжнароднага дня роднай мовы.\nПлануецца правесці конкурс даследчых работ навучэнцаў па беларускай літаратуры, арганізаваць сустрэчы з беларускімі пісьменнікамі, віктарыны, цыкл канцэртаў выхаднога дня ”Беларуская песня“ на адкрытых пляцоўках Мінска і абласных цэнтраў.\nБелтэлерадыёкампанія павінна павялічыць аб’ём вяшчання на беларускай мове ў інфармацыйных і аналітычных праграмах у сюжэтах пра падзеі ў культурным жыцці краіны, праграмах культуралагічнай тэматыкі.\nЖурналіст Глеб Лабадзенка, які з’яўляецца сузаснавальнікам курсаў “Мова нанова” (зараз працуюць у 10 гарадах краіны), “двума рукамі падтрымлівае любыя захады па падтрымцы беларускай мовы”.\nІншая справа, каб гэта не стала фармальнасцю, бо што-што, а пісаць паперы ў нас умеюць. Глеб Лабадзенка прывёў прыклад: у 2014 годзе яму давялося звярнуцца да чыноўнікаў з пытаннем, якія мерапрыемствы праводзяцца ў краіне да 80-годдзя народнага паэта Рыгора Барадуліна.\n“Мне даслалі адказ у выглядзе табліцы на трох ці чатырох старонках, — сказаў Глеб Лабадзенка. — Там згадвалася некалькі дзясяткаў мерапрыемстваў. Дзесьці выставы праходзяць, дзесьці вершы чытаюць, там залічвалася нават, калі ў куточку ў бібліятэцы выставілі кнігі Рыгора Барадуліна. А хто чуў пра тыя мерапрыемствы? Вось і атрымліваецца, што калі глядзіш на паперы, можна падумаць: “Чаму не жыць?”. Насамрэч, які толк з усяго гэтага? Вялікага аптымізму, што яны пашыраць выкарыстанне беларускай мовы, у мяне няма”\nІ ўсё ж такі Глеб Лабадзенка лічыць, што з дапамогай тых ці іншых мерапрыемстваў можна спрыяць распаўсюджванню беларускай мовы:\n“Нашыя курсы таму лепшы прыклад. Я назіраю гісторыі поспеху, калі ў выніку навучання ў нас людзі пераходзяць на беларускую мову. Сярод іншага гэта адбываецца таму, што нашыя выкладчыкі любяць беларускую культуру і мову, жывуць гэтым, ведаюць цікавых людзей, якіх можна запрашаць на сустрэчы. Па загадзе пачаць любіць мову немагчыма. Галоўны штуршок — асабісты прыклад, калі чалавеку не проста загадалі нешта рабіць”.\nГлеб Лабадзенка прывёў прыклад: у некаторых гарадах чыноўнікі, паглядзеўшы на “Мову нанова”, спрабавалі зрабіць свае курсы беларускай мовы. Вылучалася памяшканне, выкладчыца. Але як толькі адміністрацыйны ціск слабеў, усе разбягаліся.\nЁсць праблема якасці мерапрыемстваў: “Сустрэча з пісьменнікамі пятага эшалона, якіх ніхто не чытае, наўрад ці можа кагосьці зацікавіць. Можна сабраць нецікавых людзей і сказаць, што гэта і ёсць беларуская культура, і запрасіць далучацца да яе. Ведаеце, калі я вучыўся ў школе, думаў, што ўсе беларускія пісьменнікі даўно памерлі, а нашу літаратуру я ненавідзеў, бо у падручніку былі сабраныя горшыя творы нават лепшых аўтараў. Калі арыентавацца толькі на такія прыклады, беларускую мову і культуру можна ўзненавідзець. І ўзнікае пытанне — ці нельга нашкодзіць ёй такімі мерапрыемствамі”.\nДа таго ж іх правядзенне не здымае з дзяржавы абавязку па забеспячэнні роўнасці моваў, чаго ў краіне няма: “Напрыклад, на беларускую мову ў нас перакладзены не ўсе законы. Я сутыкаюся з сітуацыямі, што калі пішу нейкі зварот і маю патрэбу працытаваць закон, не магу, бо шмат якіх законаў на беларускай мове няма. А мой пераклад не мае юрыдычнай сілы”.\nВялікая праблема — становішча роднай мовы ў сістэме адукацыі. У Беларусі на беларускай мове нельга атрымаць адукацыю ад садка да ўніверсітэта, бо цалкам беларускамоўных ВНУ ў Беларусі няма.\nНапрыклад, беларускамоўныя садкі ёсць у кожным раёне горада. Аднак на справе гэтыя садкі такімі не з’яўляюцца, звярнуў увагу Глеб Лабадзенка.\n“Дзяржава не выконвае свае абавязкі па забеспячэнні роўнасці моваў у сістэме адукацыі. Лічыцца, што нармальнаму чалавеку беларускамоўны садок ні да чаго. Мы спрабавалі ўладкаваць дачку ў адзін з такіх беларускамоўных садкоў у Фрунзенскім раёне, — расказаў Глеб Лабадзенка. — Мне прапанавалі сад далёка ад дома, а каб побач арганізаваць беларускамоўную групу, трэба было самому знайсці зацікаўленыя сем’і. Мне што, трэба было кінуць працу і шукаць аднадумцаў? Калі мы прыйшлі ў адзін з беларускамоўных садкоў, не пачулі там ніводнага беларускага слова — ні ад загадчыцы, ні ад выхавацеляў, ні ад бацькоў. Аднак мы знайшлі ў іншым садку беларускамоўную выхавальніцу, да таго ж у нашай групе шмат беларускамоўных бацькоў. Зараз мы думаем пра беларускамоўную школу і разумеем, што трэба будзе вазіць дзіця далёка ад дома”.\nЭксперт “Ліберальнага клуба” Вадзім Мажэйка лічыць, што зараз “дзяржава зацікаўлена больш, чым калісьці ў мяккай беларусізацыі, а пашырэнне выкарыстання беларускай мовы добра ўпісваецца ў гэты трэнд”.\nМіж тым ёсць перашкоды для таго, каб беларусізацыя паспяхова праходзіла пры існуючай уладзе:\n“Праблема ў тым, што на працягу апошніх 20 гадоў ішоў іншы працэс — русіфікацыя, і чыноўнікам складана павярнуцца на 180 градусаў. Існуе засцярога перад Масквой. Успомніце, колькі крытыкі пачулі ўлады з усходу, калі год назад толькі што прызначаны міністр адукацыі Міхаіл Жураўкоў загаварыў пра больш шырокае выкарыстанне беларускай мовы ў школе. І як прэзідэнт адрэагаваў — ён пакрытыкаваў Жураўкова. І ў школе ўсё засталося на сваіх месцах“.\nВадзім Мажэйка лічыць, што план Года культуры ў цэлым — гэта прыклад дубовага чыноўніцкага крэатыву:\n“Кожны год у нас абвяшчаецца нейкая тэма года, з’яўляецца план, у які ўваходзяць ці то фармальныя мерапрыемствы, ці тыя, што адбываюцца штогод. А бывае, што і тыя, да якіх дзяржава не мае ніякага дачынення. Думаю, што фармальны падыход звязаны ў тым ліку са складанасцямі фінансавання, калі хочацца і грошы зберагчы, і мерапрыемства залічыць”.\nТэги: беларуская мова Год культуры Персона: Глеб Лободенко Вадим Можейко Рыгор Бородулин Михаил Журавков\nПиррова победа. Конфликт между режимом и массой белорусов будет тлеть 4921\n«Это концлагерь. Осталось только стадион “Динамо” отдать для задержанных» 41182\n«Человека похищают возле дома и обвиняют в каких-то немыслимых преступлениях» 26585\n«На это невозможно смотреть». Айтишники призвали власти остановить насилие 6186\nСовет ЕС собирает срочное заседание по ситуации в Беларуси 5787\nБастуют даже физики. «Выборы, задержания, интернет» 4534\nВ Витебске ОМОН задерживал девушек с цветами 4151\nNaviny.by возобновляют свою работу 2739\nБлокирование улиц с помощью баррикад и автомобилей. Что говорит закон 1433


Могилевский институт МВД Республики Беларусь - Ад прафесійнага да асабістага\nГлавная Новости института Ад прафесійнага да асабістага\nАд прафесійнага да асабістага\nОбновлено 16.10.2017 13:53\nОпубликовано 16.10.2017 12:26\nУ Віцебску прайшоў фінал юбілейнай рэспубліканскай акцыі МУС "Сям'я! Служым разам!». 14 лепшых сямейных пар з усёй краіны, якія разам працуюць у органах унутраных спраў, сустрэліся ў культурнай сталіцы Беларусі, горадзе Марка Шагала і міжнароднага форуму мастацтваў «Славянскі базар», сярод якіх прадстаўнікі Магілуўсага інсттытыту МУС - сям'я Сільвановічаў.\nАлена, студэнтка-завочніца МДУ імя А. А. Куляшова, працавала выхавальніцай у дзіцячым садку. Малыя яе групы заўсёды паводзілі сябе гэтак узорна, што аднойчы прадстаўнік райвыканкама, які прысутнічаў на адкрытых занятках, прапанаваў педагогу паспрабаваць сябе ў працы з тымі, хто не жадае выконваць тое, што ад іх патрабуюць. Так дзяўчына звярнула ўвагу на інспекцыю па справах непаўналетніх.\n- Гэта быў 1998 год. Мне падабалася тое, чым я стала займацца ў Ленінскім РАУС Магілёва. Спачатку працавала, як кажуць, "без пагон". Праз два гады, калi скончыла вучобу, атрымала лейтэнанцкія зоркі, - успамінае Алена.\nНеўзабаве яе перавялі ў адно з падраздзяленняў райаддзела, дзе яна пазнаёмілася з оперупаўнаважаным крымінальнага вышуку Аляксандрам Сільвановічам, які праз некаторы час стаў яе мужам. Праўда, маладыя людзі не адразу зразумелі, што створаны адзін для аднаго.\nАднойчы дзяўчына атрымала інфармацыю, хто здзейсніў крадзеж залатых рэчаў, i вырашыла дапамгчы крымінальнаму вышуку. У той момант кабінет оперупаўнаважаных быў завалены коламі і аўтамагнітоламі - праваахоўнікі, у рэшце рэшт, раскрылі серыю крадзяжоў з гаражоў, таму не надалі супрацоўнiцы належнай увагі. Інспектар ІСН пакрыўдзілася і ўсё зрабіла сама.\nКалі назаўтра Аляксандр Сільвановіч прачытаў у зводцы пра раскрытае злачынства, вырашыў прыгледзецца да дзяўчыны, якая зацікавіла яго як спецыяліст. Неўзабаве прафесійны інтарэс перарос ў нешта большае. І аднойчы, калі чарговы працоўны дзень скончыўся глыбокай ноччу, ён спытаў у Алены, якая жыла на іншым канцы горада: «Як вы будзеце дабірацца дамоў?».\n- Тады зачапіў ён мяне. Я была адзінай жанчынай у мужчынскім калектыве. Кампліменты, на якія, дарэчы, ніколі не звяртала ўвагі, у свой адрас даводзілася чуць часта. Аднак толькі мой будучы муж сапраўды праявіў клопат пра мяне, - успамінае Алена Уладзіміраўна.\nМаладыя людзі пажаніліся праз два гады.\nАляксандр Сяргеевіч, у якога добра атрымлівалася раскрываць злачынствы, доўга працаваў у крымінальным вышуку. У 2013-м адправіўся у Чавусы, дзе спачатку быў першым намеснікам начальніка РАУС, а потым каля трох гадоў узначальваў райаддзел. Cа студзеня гэтага года палкоўнік міліцыі Аляксандр Сільвановіч кіруе Кастрычніцкім РАУС Магілёва.\nАлена Сільвановіч, што чалавек праз пяць-сем гадоў павінен мяняць спецыфіку дзейнасці. Таму яна ў свой час перайшла з ІСН у падраздзяленне па грамадзянстве і міграцыі, а паўтара гады таму маёр міліцыі Алена Сільвановіч перавялася ў інстытут МУС, у якім служыць выкладчыкам-метадыстам вучэбна-метадычнага аддзела.\nЗ гадамі муж і жонка так добра вывучылі адзін аднаго, што могуць прадбачыць, якое рашэнне прыме іх другая палавiнка.\n- Калі нам прапанавалі прадставіць ВНУ на акцыі «Сям'я! Служым разам!», пагадзілася, з мужам не раiлася. Прычым адмовілася гэта рабіць, нават пасля настойлівай рэкамендацыі. Разумела сумненне калегаў: загружанасць начальніка РАУС можа не дазволіць прысутнічаць у Віцебску, дзе пройдзе фінал. Але я ведала: акцыя цікавіць майго мужа, таму ён не будзе прыкрывацца службовай занятасцю. Мы потым, вядома ж, абмяркоўвалі гонар, які нам выпаў. І я ў чарговы раз пераканалася, што мы мыслім і глядзім на рэчы аднолькава, - усміхаецца Алена Уладзіміраўна.\nУ Сільвановічаў падрастаюць дзве дачкі: Дар'і - 14 гадоў, Соф'і - пяць. На жаль, сям'я бачыць тату рэдка. Здараецца, што Аляксандр Сяргеевіч сярод працоўнага тыдня бывае дома толькі, калі дзеці спяць. Акрамя таго, на службе афіцэр праводзіць кожную суботу. А вось нядзелі стараецца прысвячаць жонцы і дочкам.


16 сьнежань 2019, 18:13\nЮры Гараўскі. Фота: Deutsche Welle\nDeutsche Welle апублікавала відэа, ў якім 41-гадовы Юры Гараўскі, які назваў сябе байцом беларускага «эскадрону сьмерці», распавёў, як удзельнічаў у выкраданьні і забойстве праціўнікаў Аляксандра Лукашэнкі ў 1999 годзе.\nТады ў Беларусі зьніклі былы міністар унутраных справаў Юры Захаранка, былы віцэ-сьпікер Вярхоўнага Савету Віктар Ганчар і ягоны сябра бізнэсовец Анатоль Красоўскі.\nГараўскі сьцьвярджае, што іх выкралі і забілі байцы спэцыяльнага атраду хуткага рэагаваньня (СОБР) Унутраных войскаў МУС Беларусі пад камандаваньнем Дзьмітрыя Паўлічэнкі. У іх ліку нібыта быў і сам Гараўскі. Мужчына, які знаходзіцца ў альпійскім рэгіёне адной зь нямецкамоўных краінаў, сказаў, што можа паказаць месцы іх пахаваньняў на мапе. Ён таксама кажа, што забіваў асабіста Паўлічэнка.\nУ DW адзначылі, што іх журналісты праверылі зьвесткі, выкладзеныя Гараўскім, наколькі гэта было магчыма.\nЭкс-камандзір СОБРу Дзьмітры Паўлічэнка адхіліў абвінавачаньні ў выкраданьні і забойстве Юрыя Захаранкі, Віктара Ганчара і Анатоля Красоўскага. Паводле Паўлічэнкі, Гараўскі ў 1999 годзе «сядзеў». Пры гэтым можа быць, хтосьці [з байцоў СОБРу] там чымсьці гэтым займаўся.\nСвабода пераказвае зьмест асноўных прызнаньняў Юрыя Гараўскага.\nНядаўна ён трапіў у аўтамабільную аварыю ў Беларусі. Ён ўпэўнены, што гэта быў замах, таму ўцёк зь Беларусі ў кастрычніку 2018 году і папрасіў палітычнага прыстанішча.\nГэта адбывалася на вусны загад. Ніякіх пісьмовых дакумэнтаў не было.\n7 траўня 1999 году байцы спэцыяльнага атраду хуткага рэагаваньня Ўнутраных войскаў МУС Беларусі выкралі ў цэнтры Менску былога міністра ўнутраных справаў Юрыя Захаранку.\nПерад выкраданьнем за Захаранкам прыблізна паўтара тыдні сачыла група з васьмі чалавек на вусны загад Паўлічэнкі.\n«Мы селі ў дзьве машыны — BMW 525 чырвонага колеру і Opel Оmega цёмнага колеру — і рушылі ў раён вуліцы Варанянскага. Мы ведалі, дзе Захаранка паставіць сваю машыну і колькі мэтраў яму ісьці ад стаянкі дахаты».\nЧатыры байцы атраду спынілі яго па дарозе дадому, назваўшыся супрацоўнікамі міліцыі. Захаранка быў без аховы, адзін.\n«Я з Паўлічэнкам быў у машыне, плюс яшчэ сядзелі Барадач Юра і Шкіндзераў Сяргей. У другой машыне — Карповіч Дзіма, Наваторскі, Кажэўнікаў, Панкоў і Румянцаў Лёша. Румянцаў і Карповіч сталі ў пачатку і канцы дома. Я і Шкіндзераў — мы былі вышэйшыя — калі даведаліся, што Захаранка прыпаркаваўся і пайшоў у бок дому, пайшлі за ім. А Кажэўнікаў і Панкоў пайшлі яму насустрач».\nЗахаранка не супраціўляўся. Ён нібыта толькі сказаў выкрадальнікам у машыне: «Зрабіце так, каб не было балюча».\nПасьля забойства цела Захаранкі адвезьлі ў Менск. На Менскай кальцавой аўтамабільнай дарозе машына завярнула ў бок Паўночных могілак. Камандзір атраду Дзьмітры Паўлічэнка завёз цела ў крэматорый. Што адбылося зь целам далей — невядома.\n«Байцы — мы выканаўцы, мы затрымлівалі. Ня мы націскалі на спускавы кручок. Ня мы выконвалі загад аб ліквідацыі. Гэта рабіў Паўлічэнка. Ён націскаў на спускавыя кручкі».\nБылого віцэ-сьпікера парлямэнту Віктара Ганчара трэба было зьліквідаваць, бо ў яго быў кампрамат на Лукашэнку.\nГанчара і ягонага сябра, бізнэсоўца Анатоля Красоўскага, выкралі 16 верасьня 1999 году каля лазьні на вуліцы Фабрычнай у Менску. Іх забілі у лесе каля базы «СОБРу» паміж Бегамляй і Докшыцамі.\nУсяго нас было восем чалавек. Я і Панкоў працавалі з Ганчаром, а Барадач і Кажэўнікаў — з Красоўскім. Я дастаў з бардачка спэцыяльна узяты мэталічны ланцуг — сантымэтраў 50 даўжынёй. Кажу: «Паныч, калі будзеш за дзьверы тузаць — пачакай, я разаб’ю шкло, і потым ты тарганеш дзьверы»\n«Ганчар і Красоўскі апошнімі выйшлі з лазьні, селі ў машыну. Вуліца цёмная, там ліхтароў няма, людзей не было — мы кантралявалі. І калі пайшоў рух іх машыны, мы перакрылі дарогу. Я зрабіў літаральна два крокі, разьбіў шыбу і ланцугом пацэліў у губу і пераносьсе Ганчару. Панкоў адчыняе дзьверы, я гэтым ланцугом бяру Ганчара на задушку, дастаю яго з машыны, кладу на зямлю».\nІхныя рэчы спалілі і пахавалі разьдзетыя целы ў загадзя падрыхтаванай яме. Яма была глыбокая, 4-5 мэтраў. У Ганчара на адной назе не хапала двух пальцаў.\nГараўскі кажа, што ня меў выбару. «Калі малады чалавек, калі аддаецца загад, ці ты ў сыстэме, ці ты па-за сыстэмай. Я здаваў сабе справу, што калі я іду да канца — я іду да канца. Калі я недзе спатыкнуся, я гэтак жа магу апынуцца на месцы Захаранкі».\nКрымінальную справу аб зьнікненьні палітыкаў ніколі не закрывалі. Справу закрыюць пасьля належнага расьсьледаваньня, калі стане вядома, што адбылося са зьніклымі людзьмі. Немагчыма, каб гэтыя выкраданьні і забойствы адбыліся бяз згоды высокапастаўленых чыноўнікаў — і калі я кажу пра высокапастаўленых, я думаю пра прэзыдэнта Беларусі.\n«„Эскадрон сьмерці“ паводзіць сябе так, быццам дзейнічае на ўказаньне дзяржавы. Менавіта таму яны выкарыстоўвалі афіцыйны расстрэльны пісталет, каб усё выглядала як афіцыйнае пакараньне».\nDeutsche Welle: Мы ня можам праверыць зьвесткі, выкладзеныя Гараўскім.\nАлена Захаранка, дачка Юрыя Захаранкі, пра Гараўскага: «Гэта ня ён, гэта ў ягонай асобе ўся сыстэма. Яму сказаць нічога немагчыма. Людзі залежныя ад гэтай сыстэмы, яна прымушае выконваць іх крывавыя злачынствы».\nДакладчык Парлямэнцкай асамблеі Рады Эўропы Андрэ Гатален: «Грамадзтва ня можа жыць у дабрабыце, ня ведаючы, што адбылося. Мы можам асуджаць пэўныя факты, але для пачатку мы павінны дакладна ведаць, хто за гэта адказны. Гвалтоўныя дзеяньні, якія прывялі да зьнікненьня людзей, — гэта спосаб схаваць праўду».


“Step-beat” коллектив барабанщиц Докшицкого района — Докшицы Бегомль Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах Услуги в Докшицах Объявления в Докшицах\n14.09.2016 284 Natali 0 Комментариев\nКалектыў барабаншчыц “Step-beat” быў арганізаваны ў чэрвені 2014 года. Ідэя стварэння належыць дырэктару Докшыцкай дзіцячай школы мастацтваў імя Н. Сакалоўскага Вользе Сушко. Удзельніц шукалі сярод вучаніц школы, класа харэаграфіі. Конкурсны адбор – а гэта не толькі наяўнасць музычнага слыху, а яшчэ і пачуцця рытму, і абаяльнай усмешкі, і росту вышэйшага за сярэдні – змаглі тады вытрымаць шаснаццаць дзяўчат ад 14 да 16 гадоў. На цяперашні час іх дванаццаць. Каб выступленні калектыву праходзілі на высокім узроўні, тры разы ў тыдзень майстэрства барабаншчыц “шліфуецца” нязменным кіраўніком, харэографам Святланай Яцына і барабаншчыкам школы Дзмітрыем Няфёдавым.\nТрэба адзначыць, што “Step-Beat” вельмі хутка стаў вядомым не толькі ў раёне, але і за яго межамі. Першае дэфіле калектыву адбылося на парадзе, прысвечаным Дню Незалежнасці Рэспублікі Беларусь, у 2014 годзе. З тае пары ансамбль стаў заўсёдным удзельнікам практычна ўсіх святочных мерапрыемстваў у раёне. Нават калі дзяўчаты разам з кіраўніком проста праводзяць рэпетыцыі на гарадской плошчы, каля іх збіраецца натоўп мінакоў, каб палюбавацца, а часам і сфатаграфавацца разам. Яшчэ б: у сваёй форме ўдзельніцы ансамбля выглядаюць ашаламляльна прыгожа. Жакеты з галунамі, белыя кароценькія спаднічкі, белыя боцікі на шнуроўцы, гусарскія ківеры са страусавым пер’ем – усё гэта, акрамя боцікаў, не купілася ў магазіне, бо цэны на такія касцюмы “кусаюцца”. Дызайн распрацоўвалі педагогі школы мастацтваў, за фурнітурай ездзілі ў Мінск і ўрэшце пашылі. Здорава атрымалася, праўда ж?\nКрышку больш за два гады прайшло з моманту стварэння ансамбля, а цікавых падзей, сустрэч, запамінальных мерапрыемстваў у яго актыве ўжо шмат. У гэтым годзе дзяўчаты будуць у трэці раз прадстаўляць раён на абласных “Дажынках”, што пройдуць у Сянно. 18 мая ездзілі ў Вялікія Лукі на юбілей калектыву “Залатыя пагоны”, адкуль прывезлі Дыплом “За партнёрскія адносіны, развіццё і ўмацаванне сувязяў паміж культурнымі ўстановамі дзвюх краін”. А ўжо 20 мая ўдзельнічалі ў справаздачным канцэрце калектываў мастацкай самадзейнасці Віцебскай вобласці, што прайшоў у Докшыцах. 14 ліпеня прынялі ўдзел у парадзе-шэсці на адкрыцці “Славянскага базару”. А зусім нядаўна, 26 жніўня, на Міжнародным фестывалі-конкурсе сярод мажарэтак і барабаншчыц на кубак “Горада воінскай славы”, які адбыўся ў рамках святкавання 850-годдзя першага ўпамінання ў летапісе горада Вялікія Лукі, дзяўчаты заваявалі кубак і атрымалі дыплом ІІІ ступені Міжрэгіянальнай грамадскай арганізацыі па спорце “Федэрацыя Батан Твірлінгу і мажарэтак” у намінацыі “Барабаншчыцы” ў дысцыпліне “Паказ на подыуме”, з чым шчыра віншуем калектыў і яго ўлюбёнага ў сваю справу кіраўніка. Так трымаць і надалей!\nНа ЗДЫМКУ: ансамбль “Step-Beat” на фестывалі ў расійскім горадзе Вялікія Лукі.


Аўрымас Таўрантас: Памяць пра Каліноўскага нам вельмі дарагая\n15 люты 2012, 22:11\nНапярэдадні Дня Незалежнасьці Літвы Радыё Свабода наведаў амбасадар Літвы ў Чэхіі Аўрымас Таўрантас. Ён — адзін з заснавальнікаў «Саюдзісу», у якасьці дэпутата Вярхоўнага Савету быў падпісантам Акту аб Незалежнасьці, быў членам Канстытуцыйнай камісіі парлямэнту і двойчы абіраўся сьпікерам Сэйму Літвы.\nСпадар амбасадар, першым пытаньнем будзе тэма, якая хвалюе шмат якіх нашых слухачоў і наведнікаў вэб-сайту. Ці будзе спрошчаны візавы рэжым для грамадзянаў Беларусі?\nЛітва зрабіла шмат крокаў у Эўразьвязе і Шэнгенскай зоне, каб спрасьціць паездкі беларускіх грамадзянаў у суседнія краіны. Мы падпісалі два гады таму пагадненьне аб падарожжах у 50-кілямэтровай памежнай зоне. І я спадзяюся, што ў бліжэйшай будучыні нашыя грамадзяне, якія жывуць блізка ад мяжы, здолеюць скарыстоўвацца аблегчаным рэжымам перасячэньня мяжы.\nТаксама мы зрабілі іншыя крокі ў эўрапейскім кантэксьце. Консульскі збор, які быў 60 эўра, мы скасавалі ў адносінах да нацыянальных візаў — дзеля таго, каб беларускім грамадзянам было прасьцей наведваць Літву. Год таму Эўразьвяз прапанаваў Беларусі пачаць дыялёг пра аблягчэньне візавага рэжыму. Наколькі я разумею, Брусэль чакае адказу зь Менску, каб пачаць гэты дыялёг. Гэта павінен быць двухбаковы рух. Канешне, з боку Менску патрэбныя разуменьне і палітычная воля, каб спрасьціць паездкі беларускіх грамадзян.\nПраблемы энэргетычнай незалежнасьці Літвы і Беларусі ў кантэксьце будаўніцтва АЭС ў Беларусі выклікаюць вялікія дыскусіі. З аднаго боку, літоўцы занепакоеныя тым, што гэта будзе блізка ад мяжы з Літвой, з другога боку беларускі бок кажа, што новая АЭС у Літве будуецца на тэктанічным разломе. А як Вы бачыце вырашэньне гэтых спрэчак?\nЯ б сказаў, што такі паралелізм, які Вы прапанавалі — ён недарэчны. Маючы на ўвазе Чарнобыль, мы ўсе імкнемся да таго, каб мірная ядзерная энэргетыка была максымальна бясьпечнай і надзейнай. Так што пры плянаваньні, праектаваньні павінны быць улічаныя ўсе фактары бясьпекі. Літва зьяўляецца ўдзельнікам ЭКСПА-канвэнцыі, якая вельмі дакладна вызначае, якія крокі павінны быць зроблены. Таму кожны з гэтых праектаў трэба разглядаць на падставе дадзеных, якія мы маем.\nМы зьвярталіся да нашых суседзяў у Беларусі з прапановай прайсьці адпаведныя працэдуры. Чаму ў гэтым, а ня ў іншым месцы вырашылі будаваць АЭС? Было шмат пытаньняў, адказы на якія мы хацелі атрымаць у межах канвэнцыі. На жаль, адказу мы не атрымалі. З нашага боку ўвесь гэты працэс у адпаведнасьці з канвэнцыяй, якую я прыгадаў, быў зроблены ўжо ў 2009 годзе.\nСпадар амбасадар, як, па Вашаму, паўплывала на беларуска-літоўскія адносіны справа з выдачай банкаўскіх рахункаў членаў апазыцыі, а потым зьняволеньне Алеся Бяляцкага?\nКанешне, мы шкадуем наконт таго, што адбылося. Гэта была наша памылка, мы гэта прызналі. Але мы ясна кажам — тое, што інкрымінуецца спадару Бяляцкаму, не павінна мець месца, і мы ясна выказалі свае адносіны, выказалі пратэст наконт арышту і прысуду. У якой заўгодна дэмакратычнай дзяржаве гэта не было б крымінальнай справай. Канешне, мы зрабілі высновы адносна паляпшэньня нашай працы і стасункаў зь беларускімі ўладамі. Мы спадзяемся, што нейкага доўгатэрміновага нэгатыўнага ўплыву гэта мець ня будзе.\nВы былі адным з заснавальнікаў «Саюдзісу», Вы падпісвалі акт аб Незалежнасьці Літвы, Вы былі сьпікерам парлямэнту. Як з гэтых пазыцый, як адзін з кіраўнікоў Літвы, Вы глядзіце на дату 150 гадоў пакараньня сьмерцю Кастуся Каліноўскага, нацыянальнага героя для многіх народаў, у тым ліку беларускага? Шмат каго непакоіць, што на месцы ягонага пахаваньня няма больш помніка, ягоная памяць адзначана не належным чынам? Ці магчымыя тут сумесныя дзеяньні беларускага і літоўскага грамадзтва?\nНаколькі я ведаю, мы маем іншыя дадзеныя. Але найперш я хачу сказаць, што памяць пра Каліноўскага нам вельмі дарагая. І яго памяць у Вільні прысутнічае шмат дзе. Ёсьць вуліца, названая ў ягоны гонар. Ёсьць мэмарыяльная шыльда на месцы экзэкуцыі, ёсьць шыльда, дзе ён быў у зьняволеньні. І ў будучым годзе, калі будзе 150 гадавіна паўстаньня, канешне, знакаў памяці будзе у Вільні болей.\nНаконт месца, якое Вы прыгадалі, наколькі я ведаю, на гары Гедымінаса стаяў крыж да Другой усясьветнай вайны. Пасьля гэтага там нічога не было. У гісторыкаў ёсьць сумненьні, там ён пахаваны ці не. Бо пахаваньня не было, царская ўлада не дазваляла пахаваць яго належна. Так што няма дакладных дадзеных, што там магіла яго і іншых удзельнікаў паўстаньня. Іншыя кажуць, што раней было пахаваньне там, а потым перанесьлі ў іншае месца. Так што тут спрэчка паміж гісторыкамі.\nАле, як я казаў, памяць Каліноўскага ў Вільні адзначана. І, думаю, у наступным годзе мы ўбачым яшчэ болей знакаў павагі да Каліноўскага ў Літве.


08 чэрвень 2015, 19:07\nМяжа з Прыднястроўем, архіўнае фота\nПрэзыдэнт Украіны Пятро Парашэнка падпісаў законы аб дэнансацыі пагадненьняў з Расеяй пра вайсковыя міждзяржаўныя перавозкі і транзыт праз Украіну расейскіх вайскоўцаў у Малдову, паведамляе прэс-служба прэзыдэнта.\nДакумэнты, дзеяньне якіх спыняецца, былі падпісаныя 25 лістапада 1995 году.\nПагадненьне аб транзыце праз тэрыторыю Ўкраіны вайскоўцаў Расеі, якія часова знаходзяцца на тэрыторыі Малдовы, вызначала парадак, умовы і асаблівасьці транзытнага перамяшчэньня, наданьня дазволаў і кантроль з украінскага боку.\nПагадненьне аб арганізацыі вайсковых міждзяржаўных перавозак і разьлікаў за іх рэгулявала пытаньні перавозкі вайсковых фармаваньняў чыгуначным, паветраным або аўтамабільным транспартам з Украіны ў Расею і з Расеі ва Ўкраіну, а таксама з Украіны за мяжу і назад — праз тэрыторыю Расеі, а з Расеі ў іншыя краіны і назад — транзытам праз украінскую тэрыторыю.\nПагадненьні заключаліся на 5 гадоў з умовай аўтаматычнай пралянгацыі, калі ніводзін з бакоў за 6 месяцаў пісьмова не паведаміць пра намер спыніць іх дзеяньне.\nПрыднястроўе абвясьціла незалежнасьць ад Малдовы ў 1990 годзе, а ў 1992 годзе адбыўся збройны канфлікт паміж Кішынёвам і Тыраспалем. Расея трымае ў сэпаратысцкім рэгіёне кантынгент амаль у 1200 вайскоўцаў, нягледзячы на неаднаразовыя патрабаваньні Малдовы вывесьці гэтыя войскі. «Незалежнасьць» Прыднястроўя не прызнала ніводная дзяржава сьвету.


Два тендера, работа в три смены. В ОАО «Поставымебель» производство загружено на полную мощность — Новости в Поставах\n30.04.2019 30.04.2019 postawy701Комментариев нет\nПрацуе на поўную магутнасць\nУ першым квартале бягучага года аб’ёмы вытворчасці ААТ «Паставымэбля» ў параўнанні з аналагічным перыядам мінулага выраслі на 153,5%. Такі высокі працэнт забяспечылі два выйграныя тэндары. Каб справіцца з заказамі, працаваць давялося ў тры змены замест дзвюх. Зараз вярнуліся да звыклага рэжыму работы, вытворчасць загружаная на поўную магутнасць.\n— Наш асноўны від дзейнасці — вытворчасць мэблі для навучальных устаноў. Улічваючы спецыфіку прадукцыі, працаваць даводзіцца ва ўмовах жорсткай канкурэнцыі, бо ў кожнай вобласці ёсць прадпрыемствы, якія імкнуцца заняць гэту нішу сваёй прадукцыяй, — расказваў дырэктар прадпрыемства Сяргей Лацецкі. — Тым не менш імкнёмся ўтрымліваць заваяваныя раней пазіцыі, пашыраем асартымент, шукаем новых кліентаў, актыўна ўдзельнічаем у працэдурах закупак, якія праводзяцца ў нашай краіне на пастаўку вучнёўскай мэблі, і часта выходзім пераможцамі.\nДэталі мэблі фрэзеруе станочнік Дзяніс Радкевіч\nНапрыканцы мінулага года «Паставымэбля» выйграла тэндар, які праводзіў Нацыянальны інстытут адукацыі Беларусі, на пастаўку мэблі для навучальных устаноў краіны. На заводзе выраблена 310 камплектаў для абсталявання школьных кабінетаў хіміі і біялогіі. Прадукцыя дастаўлена па месцы прызначэння, вядзецца яе зборка. Займаюцца гэтым таксама работнікі прадпрыемства, што выклікае пэўныя цяжкасці, бо людзей неабходна адрываць ад вытворчасці, накіроўваць у камандзіроўкі. Але нічога не зробіш — гэтага патрабуе рынак. У студзені—сакавіку завод пастаўляў мэблю ў інтэрнаты студэнцкіх гарадкоў сталіцы, якія будуць прымаць гасцей і ўдзельнікаў ІІ Еўрапейскіх гульняў.\nПаспрыяў экспарту і Варапаеўскі ДАК\nПрадукцыя прадпрыемства вядомая не толькі на ўнутраным рынку. У прыватнасці, пастаўляе мэблю з масіву сасны (сталы, крэслы, ложкі, камоды і г.д.) у Германію, камплекты вучнёўскай мэблі па эскізах заказчыкаў — у Літву і Латвію. Заключаны кантракты з Расіяй і Малдовай.\nПасля закрыцця Варапаеўскага ДАКа 13 яго работнікаў уладкаваліся ў «Паставымэблю». Завод забяспечвае іх падвоз з гарадскога пасёлка ў райцэнтр. Дырэктар надзвычай задаволены новымі кадрамі. Перайшлі ў «спадчыну» пастаўскаму «школьніку» і напрацоўкі варапаеўцаў у плане дзелавых кантактаў. Найперш гэта кантракт на пастаўку абедзенных сталоў у Фінляндыю. Дарэчы, два тыдні таму прадстаўнікі фінляндскай фірмы прыязджалі ў Паставы азнаёміцца з прадукцыяй прадпрыемства. Убачаным засталіся задаволеныя і плануюць з пастаўскім таварам выходзіць на рынкі Нарвегіі і Швецыі.\nНеабходна заяўляць пра сябе\nПрадпрыемства актыўна ўдзельнічае ў спецыялізаваных выставах і кірмашах, міжнародных форумах, днях Віцебскай вобласці, якія ладзяцца за межамі Беларусі. На такіх мерапрыемствах прысутнічае вялікая колькасць патэнцыяльных пакупнікоў, у тым ліку аптовых. Ёсць магчымасць заявіць пра сябе, прарэкламаваць тавар.\nУ сакавіку «Паставымэбля» ўдзельнічала ў выставе «Мэбля & Інтэр’ер дызайн. дэкор», якая праходзіла ў Мінску. На ёй прадставіла чатыры распрацоўкі апошніх гадоў, і ўсе, як адна, выклікалі інтарэс у прысутных. Дзякуючы якасці і прывабнай цане садовымі лаўкай-трансформерам і двухмеснай лаўкай-качалкай зацікавіліся прыватныя асобы, рэстаратары і ўладальнікі кафэ звярнулі ўвагу на набор мэблі для кафэ, прызначаны для абуладкавання зон адпачынку на свежым паветры. Сапраўдны фурор выклікала лаўка-стол трансформер. Усеагульную ўвагу яна прыцягнула незвычайным дызайнам і адсутнасцю аналагаў на айчынным рынку. Зроблена навінка з вільгацеўстойлівай фанеры, мае белы колер, можа выкарыстоўвацца на дачах і пры ўладкаванні тэрас. Ёсць задума аздобіць лаўку-стол стыльнымі дэталямі — пафарбаваць у бела-чорны колер такім чынам, каб яна нагадвала клавішы піяніна.\nЯшчэ адзін рэзультатыўны «выхад у свет» — удзел у ХХ рэспубліканскім конкурсе спажывецкага выбару «Прадукт года-2018». Па яго выніках прадпрыемства адзначана дыпломам ІІІ ступені ў намінацыі «Мэбля». Такую высокую ацэнку атрымала кухонная канапа «Жэнева-04А».\n— Прадаць прадукцыю ў першы раз прасцей. Куды больш складаная задача — зрабіць так, каб кліент звяртаўся да нас зноў і зноў. Гэта залежыць ад розных фактараў: цаны, якасці, тэрмінаў пастаўкі, умоў аплаты, водгукаў пакупнікоў і іншых. Яны маюць велізарнае значэнне для далейшай рэалізацыі тавару, — разважаў Сяргей Станіслававіч.\nПры выбары пераможцы ў працэдуры закупкі асноўным фактарам выступае цана. Каб зрабіць яе даступнай для пакупнікоў, на заводзе пастаянна працуюць над зніжэннем затрат і сабекошту, павышэннем прадукцыйнасці працы. Вытворча-тэхнічны аддзел актыўна займаецца распрацоўкамі новых відаў прадукцыі, аддзел маркетынгу сочыць за цэнамі канкурэнтаў. Усё гэта ўлічваецца пры складанні планаў на будучыню.\nНа ўпакоўцы гатовай прадукцыі заняты рабочыя зборачна-ўпаковачнага ўчастка Алег Курэц і Юрый Дудчанка\nТаксама дапамагаюць трымацца на плаву сучаснае абсталяванне, уменне хутка рэагаваць на патрэбы спажыўцоў, а найбольш — магчымасць прапанаваць поўны цыкл вытворчасці мэблі, пачынаючы ад металаапрацоўкі і завяршаючы дастаўкай і зборкай гатовай прадукцыі.


Асвенцім — Вікіпедыя\n50°02′09″ пн. ш. 19°10′42″ у. д.HGЯO\n(Пасля перасылкі з Канцлагер Асвенцым)\nГалоўная брама лагера Біркенау (Аўшвіц-2), 2002 год\nРэгіён*** Еўропа і\nУключэнне 1979 (3 сесія)\nУ гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Асвенцім (значэнні).\nАсве́нцім, Асве́нцім-Бжэзі́нка (польск.: Oświęcim-Brzezinka), больш дакладна — А́ўшвіц-Бі́ркенау (ням.: Auschwitz-Birkenau) — комплекс нямецкіх канцэнтрацыйных лагераў, якія размяшчаліся ў 1940—1945 гадах на поўдні Польшчы, каля горада Асвенцім, за 60 км на захад ад Кракава.\nУ сусветнай практыцы звычайна карыстаюцца нямецкім, а не польскім найменнем, паколькі менавіта яна выкарыстоўвалася нацысцкай адміністрацыяй, аднак у савецкіх і расійскіх даведачных выданнях і СМІ па-ранейшаму пераважна выкарыстоўваецца польская, хоць нямецкая паступова ўваходзіць ва ўжыванне.\nКаля 1 300 000 чалавек, з якіх 1000000 складалі яўрэі, падвяргаліся катаванням у лагерах Асвенціма, каля 1 100 000 з іх былі забітыя На тэрыторыі лагера ў 1947 годзе ў быў створаны музей, які ўключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.\n1.1 Аўшвіц 1\n1.2 Аўшвіц 2\n1.3 Аўшвіц 3\n2 Пасля вайны\n3 Катэгорыі зняволеных\n4 Колькасць ахвяр\n6 Успаміны вязняў\nКомплекс складаўся з трох асноўных лагераў: Аўшвіц 1, Аўшвіц 2 і Аўшвіц 3.\nАўшвіц 1[правіць | правіць зыходнік]\nНа тэрыторыі Аўшвіц 1\nСцяна Пакарання. Аўшвіц 1\nГаз цыклон Б\nПасля таго як у 1939 годзе гэты раён Польшчы быў заняты нямецкімі войскамі, Асвенцім быў перайменаваны ў Аўшвіц. Першым канцлагерам у Асвенціме стаў Аўшвіц 1, які пасля служыў адміністрацыйным цэнтрам усяго комплексу. Ён быў заснаваны 20 мая 1940 года а на аснове цагляных двух- і трохпавярховых будынкаў былых польскіх, а раней аўстрыйскіх казармаў. У сувязі з тым, што было вырашана стварыць у Асвенціме канцэнтрацыйны лагер, з прылеглай да яго тэрыторыі было выселена польскае насельніцтва. Гэта адбывалася дзвюма этапамі; першы меў месца ў чэрвені 1940 года. Тады было выселена каля 2 тыс. людзей, якія жылі недалёка ад былых казармаў польскай арміі і будынкаў Польскай тытунёвай манаполіі. Другі этап высялення — ліпень 1940 года, ён ахапіў жыхароў вуліц Кароткая, Польны і Легіёнаў. У лістападзе таго ж года адбылося трэцяе высяленне, яно закранула раён Засоле. Мерапрыемствы па высяленню працягваліся і ў 1941 годзе; ў сакавіку і красавіку былі выселеныя жыхары вёсак Бабіцы, Буды, Райскі, Бжэзінка, Брашчкавіцы, Плавы і Харменжы. Усяго былі выселеныя людзі з тэрыторыі ў 40 км², якая была аб'яўлена сферай інтарэсаў лагера; у 1941—1943 гадах тут былі створаны падсобныя лагеры сельскагаспадарчага профілю: рыбныя гаспадаркі, птушкагадоўчыя і жывёлагадоўчыя фермы.\nПершая група вязняў у складзе 728 польскіх палітычных зняволеных прыбыла ў лагер 14 чэрвеня 1940 года. На працягу двух гадоў колькасць зняволеных вар'іравалася ад 13 да 16 тысяч, а да 1942 года дасягнула 20000 зняволеных. СС адбірала некаторых зняволеных, пераважна немцаў, для сачэння за астатнімі. Зняволеныя лагера дзяліліся на класы, што было візуальна адлюстравана нашыўкамі на вопратцы. 6 дзён у тыдзень, акрамя нядзелі, зняволеныя былі абавязаныя працаваць. Знясільваючы графік работ і бедная ежа сталі прычынай шматлікіх смерцяў. У лагеры Аўшвіц 1 былі асобныя блокі, якія служылі розным мэтам. У блоках 11 і 13 блоках здзяйсняліся пакаранні парушальнікаў правілаў лагера. Людзей па 4 чалавекі змяшчалі ў так званыя «стаячыя камеры» памерам 90 см x 90 см, дзе ім даводзілася стаяць усю ноч. Больш жорсткія меры, фактычна павольныя забойствы — парушальнікаў або саджалі ў герметычную камеру, дзе яны паміралі ад недахопу кіслароду, або проста марылі голадам да смерці. Паміж блокамі 10 і 11 знаходзіўся катавальны двор, дзе зняволеных у лепшым выпадку проста расстрэльвалі. Сцяна, каля якой здзяйсняўся расстрэл, была рэканструявана па канцы вайны.\n3 верасня 1941 года па загадзе намесніка каменданта лагера оберштурмфюрера СС Карла Фрыцша было праведзена першае выпрабаванне тручэння газам цыклон Б у блоку 11, у выніку якога загінула каля 600 савецкіх ваеннапалонных і 250 іншых вязняў, у асноўным хворых. Вопыт быў прызнаны паспяховым, і адзін з бункераў быў пераканструяваны ў газавую камеру і крэматорый. Камера функцыянавала з 1941 года па 1942 год, а затым яе перабудавалі ў бамбасховішча СС. Пасля камера і крэматорый былі адноўлены з арыгінальных дэталяў і існуюць па гэтай дзень у якасці помніка жорсткасці нацыстаў.\nАўшвіц 2[правіць | правіць зыходнік]\nУнутры жылога барака. Аўшвіц 2 (Біркенау)\nРуіны баракаў. Аўшвіц 2 (Біркенау)\nАўшвіц 2 (таксама вядомы як Біркенау, або Бжэзінка) — гэта тое, што звычайна маюць на ўвазе, кажучы ўласна пра Асвенцім. У ім, у аднапавярховых драўляных бараках, утрымліваліся сотні тысяч яўрэяў, палякаў, цыган і вязняў іншых нацыянальнасцей. Колькасць ахвяр гэтага лагера склала больш за мільён чалавек. Будаўніцтва гэтай часткі лагера пачалося ў кастрычніку 1941 года. Усяго было чатыры будаўнічых участка. У 1942 годзе аддалі ў эксплуатацыю ўчастак I (там змяшчаліся мужчынскі і жаночы лагеры); у 1943-44 гг. былі аддадзены ў эксплуатацыю лагеры, якія знаходзіліся на будаўнічым участку II (цыганскі лагер, мужчынскі карантынны, мужчынскі, мужчынскі бальнічны, яўрэйскі сямейны лагер, складскія памяшканні і «Дэпотлагер», гэта значыць лагер для венгерскіх яўрэяў). У 1944 годзе прыступілі да забудовы III будаўнічага ўчастка; ў няскончаных бараках у чэрвені і ліпені 1944 года жылі яўрэйкі, прозвішчы якіх не былі занесеныя ў рэгістрацыйныя лагерныя кнігі. Лагер гэты таксама называлі «Дэпотлагер», а потым «Мексіка». IV ўчастак так і не быў забудаваны.\nНовыя вязні штодня прыбывалі на цягніках у Аўшвіц 2 з усёй акупаванай Еўропы. Прыбылых дзялілі на чатыры групы.\nПершая група, складалая прыкладна ¾ ўсіх прывезеных, адпраўлялася ў газавыя камеры на працягу некалькіх гадзін. У гэтую групу ўваходзілі жанчыны, дзеці, старыя і ўсе тыя, хто не прайшоў медкамісію па поўнай прыдатнасці да працы. Кожны дзень у лагеры маглі забіваць каля 20000 чалавек.\nУ Аўшвіцы 2 было 4 газавыя камеры і 4 крэматорыя. Усе чатыры крэматорыя ўступілі ў строй у 1943 годзе. Дакладныя тэрміны ўступлення ў строй: 1 сакавіка — крэматорый I, 25 чэрвеня — крэматорый II, 22 сакавіка — крэматорый III, 4 красавіка — крэматорый IV. Сярэдняя колькасць трупаў, спаленых за 24 гадзіны з улікам трохгадзіннага перапынку ў суткі для ачысткі печаў у 30 печах першых двух крэматорыяў ураўноўвалася 5000, а ў 16 печах крэматорыяў I і II — 3 000.\nДругая група зняволеных адпраўлялася на рабскую працу на прамысловыя прадпрыемствы розных кампаній. З 1940 года па 1945 год у комплексе Асвенціма былі прыпісаны да фабрык каля 405000 зняволеных. З іх больш за 340.000 сканалі ад хвароб і збіванняў, альбо былі пакараныя. Вядомы выпадак, калі нямецкі магнат Оскар Шындлер выратаваў каля 1000 яўрэяў, выкупіўшы іх для работ на сваёй фабрыцы. 300 жанчын з гэтага спісу па памылцы патрапілі ў Асвенцім. Шындлеру ўдалося вызваліць іх і вывезці ў Кракаў.\nТрэцяя група, у асноўным двайняты і карлікі, адпраўляліся на розныя медыцынскія эксперыменты, у прыватнасці да доктара Іозефа Менгеле, вядомаму пад мянушкай «анёл смерці».\nЧацвёртая група, пераважна жанчыны, адбіраліся ў групу «Канада» для асабістага выкарыстання немцамі ў якасці прыслугі і асабістых рабоў, а таксама для сартавання асабістай маёмасці зняволеных, якія прыбываюць у лагер. Назва «Канада» было выбрана як здзек над польскімі зняволенымі — у Польшчы слова «Канада» часта выкарыстоўвалася як усклік пры выглядзе каштоўнага падарунка. Раней польскія эмігранты часта адпраўлялі падарункі на радзіму з Канады. Асвенцім часткова абслугоўваўся зняволенымі, якіх перыядычна забівалі і замянялі новымі. За ўсім сачылі каля 6000 служачых СС.\nДа 1943 года ў лагеры сфарміравалася група супраціву, якая дапамагла некаторым зняволеным бегчы, а ў кастрычніку 1944 года група разбурыла адзін з крэматорыяў. У сувязі з набліжэннем савецкіх войскаў адміністрацыя Асвенціма пачала эвакуацыю зняволеных у лагеры, размешчаныя на тэрыторыі Германіі. 25 студзеня эсэсаўцы падпалілі 35 баракаў-складоў, якія былі поўныя рэчаў, адабраных у яўрэяў; іх не паспелі вывезці.\nКалі 27 студзеня 1945 года савецкія салдаты занялі Асвенцім, яны знайшлі там каля 7,5 тыс. тых вязняў, хто выжыў, а ў часткова ацалелых бараках-складах — 1 185 345 мужчынскіх і жаночых касцюмаў, 43 255 пар мужчынскай і жаночай абутку, 13 694 дывана, велізарную колькасць зубных шчотак і пэндзлікаў для галення, а таксама іншыя дробныя прадметы хатняга ўжытку. Больш за 58 тыс. зняволеных былі вывезены або забітыя немцамі.\nУ памяць аб ахвярах лагера ў 1947 годзе Польшча стварыла музей на тэрыторыі Асвенціма.\nАўшвіц 3[правіць | правіць зыходнік]\nАўшвіц 3 з'яўляўся групай з прыблізна 40 невялікіх лагераў, створаных пры фабрыках і шахтах вакол агульнага комплексу. Найбуйным з такіх лагераў быў Мановіц, які бярэ назву ад польскай вёскі, якая размяшчалася на яго тэрыторыі. Ён пачаў функцыянаваць у маі 1942 года і быў прыпісаны да кампаніі IG Farben. Такія лагеры рэгулярна наведвалі дактары і адбіралі слабых і хворых для газавых камер Біркенау.\nЦэнтральнае кіраўніцтва ў Берліне выдала 16 кастрычніка 1942 года загад аб будаўніцтве ў Асвенціме псарні на 250 службовых сабак; запланавана гэта было на шырокую нагу — асігнавана 81000 марак. Пры будаўніцтве аб'екта быў прыняты да ўвагі пункт гледжання лагернага ветэрынарнага лекара і прыняты ўсе меры да стварэння добрых санітарных умоў. Не забыліся адвесці для сабак вялікую тэрыторыю з газонамі, пабудавалі ветэрынарную бальніцу і спецыяльную кухню. Факт гэты заслугоўвае асаблівай увагі, калі ўявіць сабе, што адначасова з гэтай клопатам пра жывёл лагерныя ўлады ставіліся з поўным абыякавасцю да санітарна-гігіенічным умовам, у якіх жылі тысячы вязняў лагера.\nЗ успамінаў кашталяна Рудольфа Хёса:\nРэйхсфюрар СС спадзяваўся, што сабак можна натрэніраваць так, каб яны заўсёды атачалі вязняў, як атару авечак, і такім чынам уцёкі сталі б справай немагчымым. Але ўсе спробы дамагчыся гэтага пацярпелі крах, бо людзі не скот.\nЗа ўсю гісторыю Асвенціма было здзейснена каля 700 спробаў уцёкаў, 300 з якіх увянчаліся поспехам, аднак калі нехта ўцякаў, то ўсіх яго сваякоў арыштоўвалі і адпраўлялі ў лагер, а ўсіх зняволеных з яго блока забівалі. Гэта быў вельмі дзейсны метад перашкаджаць спробам уцёкаў. У 1996 годзе ўрад Германіі абвясціў 27 студзеня, дзень вызвалення Асвенціма, афіцыйным днём памяці ахвяр Халакоста.\nАкуляры забітых у Асвенціме\nПасля вызвалення лагера савецкімі войскамі частка баракаў і будынкаў Аўшвіц 1 была выкарыстаная як шпіталь для вызваленых вязняў. Пасля гэтага частка лагера была выкарыстаная да 1947 года як турма НКУС і Міністэрства грамадскай бяспекі. Хімічны завод быў перададзены польскаму ўраду і стаў асновай для развіцця хімічнай прамысловасці рэгіёну.\nПасля 1947 года польскім урадам пачалося стварэнне музея.\nКатэгорыі зняволеных[правіць | правіць зыходнік]\nўдзельнікі руху Супраціву (у асноўным, польскія)\nНямецкія злачынцы і антысацыяльныя элементы\nГомасексуалы (па розных дадзеных ад 48 да 97 чалавек).\nВязняў канцэнтрацыйных лагераў пазначалі трохвугольнікамі («Вінкель») розных колераў у залежнасці ад прычыны, па якой яны патрапілі ў лагер. Напрыклад, палітычных зняволеных пазначалі чырвонымі трохвугольнікамі, крымінальнікаў — зялёнымі, антыграмадскіх — чорнымі, Сведкаў Іеговы — ліловымі, гомасексуалаў — ружовымі. яўрэяў, акрамя ўсяго, трэба было насіць жоўты трохвугольнік; ў спалучэнні з «Вінкелем» гэтыя два трохвугольніка ўтваралі шасціканцовую зорку Давіда..\nКолькасць ахвяр[правіць | правіць зыходнік]\nДакладную колькасць загінуўшых у Асвенціме ўсталяваць немагчыма, бо шматлікія дакументы былі знішчаныя. Акрамя таго, немцы не вялі ўлік ахвяраў, што накіроўваліся ў газавыя камеры непасрэдна па прыбыцці. Наяўная ў сетцы інтэрнэт-база дадзеных загінулых вязняў змяшчае 180000 імёнаў. Усяго захаваліся індывідуальныя дадзеныя аб 650 тысячах зняволеных.\nСучасныя гісторыкі сходзяцца ў меркаванні, што ў Асвенціме было знішчана ад 1,1 да 1,6 мільёна чалавек, большасць з якіх складалі яўрэі\n↑ Комитет всемирного наследия изменил название Аушвица: Пресс-коммюнике № 2007-83 // ЮНЕСКО-ПРЕСС, 28 июня 2007. (руск.)\n↑ Освенцим (руск.) // Исторический словарь\n↑ Андрей Румянцев/ Освенцим. 40 гектаров смерти (руск.) // «Вести недели», 23.01.2005.\n↑ Выставка в Аушвице, посвященная его освобождению, пройдет 27 января (руск.) // РИА Новости, 5.12.2009.\n↑ Auschwitz-Birkenau — The number of victims (англ.)\n↑ Антисемитизм — Центральный Еврейский Ресурс. Сайт русскоязычных евреев всего мира. Еврейские новости. Еврейские фамилии (руск.)\n↑ Артыкул «Освенцим» у Электроннай яўрэйскай энцыклапедыі\n↑ Homosexuals A Separate Category of Prisoners (англ.)\n↑ ЭНЦИКЛОПЕДИЯ ТРЕТЬЕГО РЕЙХА (руск.)\n↑ The number of victims, page 4 (англ.)\nУспаміны вязняў[правіць | правіць зыходнік]\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Асвенцім\nВялікая нарвежская · Вялікая расійская · Кароткая яўрэйская · Ларуса · Britannica (онлайн) · Universalis\nBAV: ADV11511573 · BNC: a19039657 · BNE: XX451335 · BNF: 161355471 · GND: 4003697-2 · ISNI: 0000 0001 2236 0451 · LCCN: n96112360 · LNB: 000094820 · NKC: olak2003164504 · NLA: 49287899 · LIBRIS: 217332 · SUDOC: 027497194 · VIAF: 168340274 · WorldCat VIAF: 168340274\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Асвенцім&oldid=3794878"\nМузеі пад адкрытым небам у Польшчы\nМузеі Малапольскага ваяводства\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 16:55, 18 лютага 2021.


Кот пашкодзіў старадаўнюю карціну коштам у некалькі тысяч фунтаў\n14:56 10.01.2019 (абноўлена 12:30 10.01.2019)\nГадаванец мастацтвазнаўца з кіпцюрамі накінуўся на твор мастацтва, калі яго гаспадар займаўся яго аднаўленнем, і зрабіў дзірку пасярэдзіне палатна.\nМІНСК, 10 сту - Sputnik. Кот брытанскага мастацтвазнаўцы Бендара Гросвенара моцна пашкодзіў карціну XVII стагоддзя, калі накінуўся на яе з кіпцюрамі, пра гэты прыкры інцыдэнт паведаміла выданне The Telegraph.\nАхвярай вусатага вандала стала палатно, напісанае мастаком-партрэтыстам XVII стагоддзя Джонам Майклам Райтам. Мастацтвазнаўца набыў гэты рэдкі партрэт у 2015 годзе за 5250 фунтаў стэрлінгаў. З тых часоў карціна знаходзілася ў яго ў калекцыі, але некаторы час таму Гросвенар заўважыў, што на ёй з'явіўся кандэнсат, і што палатно неабходна аднавіць.\nOur wicked cat is in the Telegraph. @arthistorymews? https://t.co/byWhhpLeDU\n— Ishbel Grosvenor (@IshbelGrosvenor) 6 января 2019 г.\nМенавіта падчас рэстаўрацыі твора мастацтва на яго напаў з кіпцюрамі гадаванец эксперта - кот па мянушцы Падме. Гэта адбылося тады, калі Гросвенар адышоў у бок, каб палюбавацца вынікам. У выніку з-за нападу ката карціна апынулася пашкоджанай - у сярэдзіне палатна засталася дзірка ад яго кіпцюроў.\nБендар Гросвенар са шкадаваннем адзначыў, што Падме не з'яўляецца прыхільнікам творчасці Райта. Паводле яго ацэнкі, партрэт апынуўся сур'ёзна пашкоджаны. Аднак мастацтвазнаўца рады таму, што дзірка засталася не на твары намаляванага чалавека, а на яго вопратцы. Эксперт лічыць, што на аднаўленне палатна сыдзе не менш грошай, чым на яго куплю.\nВандалізм, мастацтва, кот\nАбітурыент - 2019: апошнія навіны ўступнай кампаніі\nМастакі Парыжскай школы з Беларусі


18.04.2012 | Arche.by\nІнфармацыя аб вызваленьні двух беларускіх палітвязьняў паявілася ва ўсіх польскіх друкаваных выданьнях. Дыктатар робіць крок назад, піша „Rzeczpospolita”. Лукашэнка памілаваў двух палітвязьняў: Андрэй Саньнікаў і Зьміцер Бандарэнка выйшлі на свабоду. Саньнікаў адмовіўся ад ...\nБеларуская моўная палітыка. Экспрэс-аналіз з параўнаннем з Украінай\nУ 1994 у адзін дзень ва Украіне і Беларусі былі абраныя прэзідэнтамі Кучма і Лукашэнка. Абодва абяцалі дзяржаўнасць расейскай мове. Лукашэнка гэта зрабіў Кучма – не.Пры гэтым Кучма на момант выбараў ...\nСтрасбурскі суд пра Катынь\nЭўрапейскі суд вынес вэрдыкт па скарзе сваякоў забітых у Катыні польскіх афіцэраў супраць Расеі. Вынікам судовага рашэньня задаволеныя польскія ды расейскія ўлады. Сем’і забітых зьбіраюцца падаваць скаргу на разгляд у ...\nТолькі што пабачыла свет першая кніга віляйчаніна краязнаўцы і журналіста Сяргея Макарэвіча “Край мой верасовы”. Кніга складзеная з краязнаўчых эсэ аўтара і пісьмаў знакамітых людзей, лёс якіх звязаны з Вілейшчынай. Героі ...\nБеларускі фактар пры фармаванні літоўскай дзяржавы\nНовая кніга выдавецтва часопіса "ARCHE". Выданне багата ілюстраванае. Кошт: 40 тысяч беларускіх рублёў (з улікам дастаўкі). Кнігу можна замовіць праз э-мэйл dastauka@arche.by, ці набыць у рэгіянальных распаўсюднікаў. Шукайце таксама ў ...\nНовая кніга выдавецтва часопіса "ARCHE". Выданне багата ілюстраванае (больш за 100 ілюстрацыяў). Кошт: 40 тысяч беларускіх рублёў (з улікам дастаўкі). Кнігу можна замовіць праз э-мэйл dastauka@arche.by, ці набыць у рэгіянальных ...\nСемінар «Яўрэйская тэматыка ў міждысцыплінарных адукацыйных праектах»\nПаважаныя сябры! Запрашаем Вас прыняць удзел у міжнародным семінары «Яўрэйская тэматыка ў міждысцыплінарных адукацыйных праектах», які пройдзе ў Мінску 5-6 мая. Семінар разлічаны на настаўнікаў, работнікаў сістэмы адукацыі, прадстаўнікоў грамадскіх арганізацый, ...\nСамыя яскравыя, запамінальныя і важныя старонкі гісторыі Гродна ў выкладанні гродзенскіх гісторыкаў Алеся Госцева, Аляксандра Дабрыяна, Святланы Марозавай, Андрэя Чарнякевіча пад рэдакцыяй Віталя Карнялюка і Вячаслава Шведа пад адной вокладкай ...


Ілья Чаргейка заняў 6-е месца ў стральбе з пнеўматычнай вінтоўкі на Алімпіядзе | Афіцыйныя прэс-рэлізы, Беларусь\nІлья Чаргейка заняў 6-е месца ў стральбе з пнеўматычнай вінтоўкі на Алімпіядзе\n8 жніўня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Беларускі спартсмен Ілья Чаргейка заняў 6-е месца ў алімпійскіх фінальных спаборніцтвах па стральбе з пнеўматычнай вінтоўкі на дыстанцыі 10 м, паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.\nРэзультат беларускага стралка ў фінале склаў 121,6 ачка. Ён спыніў барацьбу за медалі пасля пятага стрэлу.\nЯк паведамлялася раней, у кваліфікацыі Ілья Чаргейка быў 8-м (625,5 ачка). У яго кар'еры цяперашняя Алімпіяда ўжо другая. Чатыры гады таму на Гульнях у Лондане Чаргейка таксама выступаў у фінале і быў сёмым. У 2016 годзе беларускі стралок заваяваў сярэбраныя медалі чэмпіянату Еўропы ў стральбе з пнеўматычнай вінтоўкі на дыстанцыі 10 м у камандным і асабістым першынствах.\nЧэмпіёнам жа Алімпіяды-2016 у гэтай дысцыпліне стаў вопытны італьянец Нікала Кампрыяні (206,1 ачка), другое месца заняў прадстаўнік Украіны Сяргей Куліш (204,6), замкнуў тройку мацнейшых расіянін Уладзімір Масленнікаў (184,2).\nЯшчэ адзін прадстаўнік Беларусі Віталь Бубновіч сёння не змог прабіцца ў фінал. У кваліфікацыі ён паказаў 17-ы рэзультат (622,9 ачка), тады як для прадаўжэння барацьбы за ўзнагароды трэба было трапіць у васьмёрку лепшых.\nБеларускія стралкі пачалі выступленне на Гульнях-2016 учора. У кваліфікацыйным турніры па стральбе з пнеўматычнага пісталета на 10 м Вікторыя Чайка заняла 16-е месца


"Многие безбилетники знают нас в лицо". Как мы с пяти утра охотились на зайцев с контролерами Минсктранса\nРанняе паляванне на зайца\nОпубликовано: 22.12.2017 08:57:20\nАднойчы ў 4.40 раніцы ў Мінску, на вуліцы Гурскага, з’явіліся трое грамадзян... Падобна на пачатак булгакаўскага рамана? Але гэта рэальны пачатак працы кантралёраў ДП «Мінсктранс». Зараз усе трыста кантралёраў горада працуюць з пяці раніцы і да першай гадзіны ночы. Карэспандэнт «Р» заступіла з імі на змену і даведалася, ці шмат пасажыраў прызвычаіліся да таго, што кантралёры з’яўляюцца ў наземным транспарце ў такую рань.\nНе ўсе пасажыры рады кантралёрам а пятай гадзіне раніцы…\nНа руках — нарад-заданне для трох супрацоўнікаў наземнага пасажырскага транспарту. Юрый Качура, Валерый Герасімаў, Віктар Жук пачынаюць сваю працу тады, калі пачынаюць хадзіць тралейбусы.\n— Першая змена пачынаецца з 5.00 і заканчваецца ў 13.30, другая — з 15.30 да 1.00. Адзін тыдзень адпрацоўваем на першай, наступны — на другой змене. Раней працавалі з 6.00 да 22.00, — пакуль ідзём да прыпынку, дзеліцца Юрый Качура. Ён, дарэчы, ужо 20 гадоў працуе кантралёрам. Нават з жонкай на службе пазнаёміўся. Трапілі разам у змену, і закруцілася. – Да месца раніцай едзем на дзяжурным транспарце. Прачынаемся ў 3.30.\nСёння мы будзем ездзіць на тралейбусах па маршруце станцыя метро «Міхалова» — метро «Пятроўшчына» — вуліца Голубева — дыспетчарская станцыя «Паўднёвы Захад». Першы наш «рагаты» транспарт — тралейбус № 53. Адчыняюцца трое дзвярэй, і ў кожную з іх заходзяць кантралёры: «Добрай раніцы!»\n— І не спіцца ж вам! — так вітаецца пасажырка ў пухавіку і норкавай шапцы. — Добрай раніцы — скажаце яшчэ... Невядома, якой яна будзе пасля вас добрай!\nЗа змену кантралёры каля тысячы чалавек правяраюць, і, кажуць, больш людзей сталі купляць праязныя, а не талоны. У большасці пасажыраў — бескантактавыя смарт-карты з безлімітнымі паездкамі на месяц.\n— Я спяшаюся! – вылятае з салона тралейбуса на прыпынак адна з пасажырак, як толькі кантралёр накіроўваецца да яе.\n— Такіх безбілетнікаў адразу відаць, — Юрый Качура глядзіць услед даме. — Часам безбілетнікі спрабуюць хуценька прабіць талончык, з падлогі падбіраюць — але я ж усё бачу. Трапляліся і падробленыя квіткі. На талончыку замазваюць старыя даты і час карэктарамі. А яшчэ з сур’ёзным тварам працягваюць учарашнія талоны або заяўляюць: «Я з вамі зайшоў у тралейбус!» З пустога прыпынку з намі хтосьці зайшоў... Неяк тры разы на месяц мне адзін і той жа хлопец-безбілетнік трапляўся. Ён заявіў, што яму лягчэй штраф аплаціць, чым талон купіць.\n— Некаторыя возяць з сабой цэлы стос талонаў. Выварочваюць кішэню, кажуць, выбірайце. А навошта столькі? Хтосьці ўнукам збірае, нехта забывае выкінуць, — разважае Валерый Герасімаў, і мы выходзім на прыпынку «Універсам «Брэст». Чакаем наступны тралейбус. Вось і № 64. Заходзім. Электроннай картай блакіруюцца валідатары — загараюцца чырвоным.\n— Кантралёры? Нічога сабе! — падрываюцца дзве дамы да дзвярэй, але ўжо позна. Хоць талончыкі ў іх і былі, але яны іх не прабілі. Штраф — з кожнай па 11,5 рубля.\nЛя другіх дзвярэй чую гучнае: «Ды ў мяне праязны на месяц! Вось!» Гэта пасажырка спрачаецца з кантралёрам. Сітуацыя даволі частая: БСК ёсць, але заленавалася прыкласці да валідатара, таму тэрмінал кантралёраў не залічыў гэта за аплату праезду. Ёй даруюць за няпамятлівасць — разблакіравалі валідатары і яна прыклала свой праязны. Вось зараз праезд аплачаны.\nВыходзім. Наступны тралейбус № 40. Не паспяваем зайсці ў яго, як з дзясятак людзей выбягаюць на прыпынак — заўважылі бэйджы кантралёраў.\n— Безбілетнікі бачаць нас і без форменнай камізэлькі. Многія пазнаюць па твары — амаль кожны дзень бачымся, — Віктар Жук падыходзіць да хлопца ў навушніках, які ўпарта глядзіць у акно тралейбуса. — Ваша аплата праезду?\nХлопец дастае з кішэні 50-рублёвую купюру: «У кіроўцы здачы не было». І яго не штрафуюць. Чаму?!\n— Мы адразу ж ідзём да кіроўцы — ці падыходзіў чалавек з такой купюрай. Калі так, то разумеем, што штрафаваць не трэба — усё ж такі ён хацеў аплаціць праезд. Але калі не... Штраф, — Юрый Качура тлумачыць ход дзеянняў.\nНаступны наш тралейбус № 64. Толькі зайшлі, як нас, мякка кажучы, пасунулі зайцы — выскачылі на вуліцу, не даехаўшы адзін прыпынак да метро. Але двое не паспелі.\n— Забыла пракампасціраваць талон... — пасажырка ў чырвоным пухавіку глядзіць у падлогу.\nЮрый Качура дастае паперы для запаўнення пратакола, але дама свой пашпарт даваць не спяшаецца. У ход ідзе цяжкая артылерыя: «Пасажырка, вунь, глядзіце, журналісты з намі. Хочаце ў газету трапіць?» Тая адразу дастае дакументы і кашалёк.\nЦікава, а ці часта выклікаюць кантралёры міліцыю?\n— Цяжка з п’янымі безбілетнікамі, якія лаюцца, лезуць біцца. У рэдкіх выпадках клічам. Хутка нам выдадуць відэарэгістратары — будзе прасцей у спрэчках і канфліктах, — рэзюмуе Юрый Качура, і мы развітваемся. На часах 7 раніцы. Працы наперадзе ў кантралёраў яшчэ шмат.\nЮрый Давідовіч, начальнік кантрольна-рэвізорскай службы ДП «Мінсктранс»:\n— Менш за месяц кантралёры працуюць з раніцы і да позняй ночы. Што тычыцца аплаты, то свядомых пасажыраў стала больш. Але заўсёды ёсць тыя, хто эканоміць на праездзе.\nПасля з’яўлення кантралёраў без форменных камізэлек у трамваях і тралейбусах, колькасць выяўленых безбілетнікаў вырасла ў 4,5 разы ў параўнанні з 11 месяцамі мінулага года. Але на гэты паказчык паўплывалі і іншыя прынятыя захады: дапамога дружыннікаў, палепшаная сістэма аплаты, павелічэнне колькасці кантралёраў, з’яўленне відэарэгістратараў.\nЭксперимент «ЗН»: помогут ли водители пассажиру с инвалидностью при посадке в общественный транспорт


Ваенна-патрыятычны лагер арганізаваны ў 56-м палку сувязі | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сілавыя структуры » Ваенна-патрыятычны лагер арганізаваны ў 56-м палку сувязі\nГэтымі днямі ў 56-м палку сувязі знаходзіцца каля 250 вучняў дзясятых класаў школ Маскоўскага раёна сталіцы. Для іх на базе палка арганізаваны спецыяльны ваенна-патрыятычны лагер. Ён прызначаны для таго, каб замацаваць на практыцы веды, атрыманыя падчас тэарэтычных заняткаў па дапрызыўнай падрыхтоўцы. А заадно – і паказаць войска падлеткам знутры, каб пасля праходжання медыцынскага асведчання ў ваенкамаце армія не здавалася terra incognita.\n- Сёлета мы прымаем тры змены з дзённым знаходжаннем на тэрыторыі нашай часці і адну – з кругласуткавым, - гаворыць намеснік камандзіра па ідэалагічнай працы падпалкоўнік Андрэй Ганчароў. - Усе змены доўжацца па пяць дзён. Агулам плануем прыняць каля 800 школьнікаў з Маскоўскага раёна сталіцы. Прычым хачу зазначыць, што мы прымаем у сябе не толькі старшакласнікаў. Напрыклад, з 38-й гімназіі, якая размешчана непадалёк адсюль, мы запрашалі і другія, і чацвёртыя, і пятыя класы. Нам неаднаразова тэлефануюць з розных школ з просьбай паказаць машыны малым. Дыі самі школьнікі гэтым вельмі цікавяцца.\nШто ж будзе чакаць юнакоў цяпер? Кожны дзень непадобны на папярэдні. Напрыклад, мы хочам паказаць ім тэхніку, якая прыме ўдзел у парадзе 3 ліпеня. Створаны і некалькі навучальных кропак. Першая з іх абумоўлена нашай спецыфікай. Мы паказваем, як працуе сучасны вузел сувязі. На другой адбываецца агнявая падрыхтоўка. Трэцяя прысвечана аказанню першай медыцынскай дапамогі. Аднак самая захапляльная – апошняя. Там мы паказваем сакрэты выжывання ў экстрэмальных умовах.\nЗаняткі па гэтай дысцыпліне праводзіць выкладчык Цэнтра дапрызыўнай падрыхтоўкі Маскоўскага раёна падпалкоўнік запасу Ігар Бядэнка.\n- Самае першае пытанне - як здабыць агонь у лесе? Адна справа, калі вы турыст, і зусім іншая – калі вы знаходзіцеся ў разведцы ў баявых умовах. Кожны ваеннаслужачы ў павінен умець здабыць ваду, без якой доўга не можа абысціся, знайсці ежу і развесці касцёр, а яшчэ валодаць тэхнікай маскіроўкі. Вось я і пакажу хлопцам, як можна здабыць агонь без звычайных сродкаў кшталту запалкі і запальнічкі. Думаю, што гэта павінен умець любы мужчына – хто ведае, куды яго можа закінуць жыццё?\n- І гэта ўсё вывучаецца ў межах дапрызыўнай падрыхтоўкі?\n- Так. Наогул, гэты прадмет ставіць на ўвазе маральна-псіхалагічную падрыхтоўку да службы ва Узброеных Сілах. Хочам, каб юнакі дакрануліся да войска яшчэ да таго, як ім споўніцца васямнаццаць год і яны пяройдуць у статус прызыўніка. Мы выкладаем страявую падрыхтоўку – яна дапамагае арганізаваць калектыў. Расказваем пра элементы тактычнай падрыхтоўкі падчас наступу і абароны. Займаемся са школьнікамі і ваеннай тапаграфіяй – гэта арыентаванне на мясцовасці. Канешне ж, ёсць у нас і агнявая падрыхтоўка. Міністэрства абароны перадало нам макеты аўтаматаў, з дапамогай якіх мы трэніруемся. Хлопцы вучацца разборцы-зборцы аўтамата. І паказваюць нядрэнныя вынікі. У нас ёсць цудоўны цір, у якім вучні страляюць з пнеўматычных вінтовак. Таксама яны здаюць нарматывы па апрананні агульнавайсковага абарончага касцюма, надзяванні процівагаза. А яшчэ ў нас ёсць цудоўная традыцыя – мы адзначаем усе ваенныя святы.\nНавучанне дапрызыўнай падрыхтоўцы арганізавана па блочна-модульным прынцыпе. Раз на год на працягу шасці дзён старшакласнікі з адной школы займаюцца ў Цэнтры па шэсць урокаў. Новы тыдзень – новая школа. Пасля дзясятага класа вучняў чакаюць невялікія зборы даўжынёй у тыдзень. Калі яны атрымалі станоўчыя адзнакі – то пераходзяць у адзінаццаты клас і ўжо там іх чакае яшчэ адзін тыдзень заняткаў па вайсковай справе.\n- Тэарэтычныя заняткі таксама праходзяць цікава, - працягвае Ігар Бядэнка. - Мы вывучаем гісторыю, вайсковыя ўставы. Школьнікі таксама робяць цікавыя даклады. Напрыклад, аднойчы аказалася, што адзін з вучняў з’яўляецца далёкім сваяком піянера-героя Марата Казея.\nЯк зазначыў кіраўнік Цэнтра дапрызыўнай падрыхтоўкі Маскоўскага раёна, старшы лейтэнант запасу Ігар Руткоўскі, зараз у ім навучаюцца 655 хлопчыкаў і 765 дзяўчынак. Апошнія праходзяць медыцынскую падрыхтоўку ў раённых паліклініках.\n- Але быў у нас выпадак, калі дзяўчынка, якая навучалася ў кадэцкім класе, захацела вывучаць менавіта дапрызыўную падрыхтоўку. Ніякіх перашкодаў у гэтым не было – мы яе залічылі ва ўзвод, яна атрымала ацэнку ў атэстат па дапрызыўнай падрыхтоўцы. Прычым адзнака была выдатная.\n- Заняткі ў Цэнтры могуць для нейкай школы праходзіць у кастрычніку, а збор будзе толькі ў чэрвені. Ці не забудуць вучні за гэты час тое, чаму навучыліся?\n- Мы ж не спыняемся толькі на тыднёвым навучальным плане. Пастаянна ў нас праходзяць ваенныя спаборніцтвы, гульні... У іх праграму ўваходзіць усё, што яны вывучаюць. Акрамя таго, шмат школьнікаў наведваюць цір, які адкрыўся пасля капітальнага рамонту.\nАляксей Ахрэмчык – без пяці хвілін адзінаццацікласнік. Вучыцца ён у 209-й сярэдняй школе сталіцы. Пытаюся: наколькі цікава назіраць за працай тэхнікі?\n- Тут усё проста заварожвае. Гэта ж не звычайная грамадзянская сувязь у выглядзе вышак сотавай сувязі, якія ты бачыш штодня. Тут каналы, якія не прызначаны, скажам так, для шырокіх вушэй. Ды і душа да сувязі ляжыць. Цікава ўсё – перадача самога сігналу, тэхнічныя сродкі, якія дазваляюць гэта рабіць… На спецыяльнасць, звязаную з сувяззю, хачу паступіць пасля школы ў БДУІР. І ўжо сур’ёзна да гэтага рыхтуюся.\nФота прадастаўлена 56-м палком сувязі\n1197 Iгар Карпенка, мiнiстр адукацыi\n963 «Большасць пацыентаў дыягназ успрымаюць адэкватна». Як працуюць выязныя брыгады, што лечаць пацыентаў з COVID-19 дома\n799 Урокі анлайн і афлайн. Як навучанне дзяцей на адлегласці стала зонай адказнасці педагогаў\n682 Жыхарка Крупак скардзіцца: з суседняга стадыёна ёй на ўчастак часта прылятаюць мячы\n660 «Хвiлiнка» падвяла вынiкi iнтэрнэт-конкурсу «Сэрцы ва ўнiсон»\n567 Марыя Касцюковіч: Спачатку дзiцячае кiно было вялiкiм выхавальнiкам, а потым стала часткай дзяцiнства\n561 Раім паглядзець\n507 Як выглядае старажытнае беларускае мястэчка падчас майскага цвіцення\n501 Якiм быў шлях беларускiх алiмпiйцаў да самых значных перамог\n460 Усходні гараскоп на наступны тыдзень\nВайскоўцы правялі дэзынфекцыю на тэрыторыi ААТ «БелАЗ»\nБольш за сто вайскоўцаў будуць змагацца за права насiць нагрудны знак «Доблесць i майстэрства»


Front Line Defenders: «Праваабаронцы вымушаныя штодня змагацца за выжыванне».\nhttps://spring96.org/be/news/60913 2013 2013-01-29T08:56:26+0300 2013-01-29T08:56:26+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/frontline-logo.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\n23 студзеня 2013г. Front Line Defenders апублікавала справаздачу аб праваабаронцах, якая асвятляе развіццё сітуацыі з праваабаронцамі ў 2012 годзе і аналізуе сітуацыю ў кожным рэгіёне свету. Сумная рэальнасць заключаецца ў тым, што, у той час як ўрады заяўляюць на міжнародных форумах аб іх падтрымцы ў галіне правоў чалавека і павазе да працы праваабаронцаў, на практыцы, праваабаронцы вымушаныя штодня змагацца за выжыванне.\nДадзеная справаздача паказвае, як бяспечная прастора, у якой працуюць праваабаронцы, паступова звужаецца, калі іх асабісты аўтарытэт атакуецца шляхам паклёпніцкіх кампаній, спансаваных урадамі, дзе яны звычайна прадстаўляюцца агентамі заходніх або замежных інтарэсаў. Увядзенне абмежавальнага заканадаўства, якое звужае як іх дзейнасць, так і магчымасці ў атрыманні міжнароднага фінансавання, таксама часта выкарыстоўваецца для таго, каб абцяжарыць іх працу.\nСправаздача таксама падкрэслівае трывожна вялікі лік забойстваў праваабаронцаў і той факт, што выпадкі фізічнага нападу былі зарэгістраваныя толькі з боку Front Line Defenders ў 28 краінах. Справаздача складзены на аснове працы Front Line Defenders ў падтрымку праваабаронцаў, якія знаходзяцца ў сітуацыі небяспекі. У 2012 годзе Front Line Defenders апублікаваў 287 тэрміновых зваротаў аб 460 праваабаронцах, якія працуюць у 69 краінах; прадаставіў 267 грантаў па бяспецы і навучыў 358 праваабаронцаў. У агульнай складанасці, больш за 1150 праваабаронцаў атрымалі карысць у выніку падтрымкі Front Line Defenders у галіне бяспекі ў 2012 годзе.\nПоўны тэкст справаздачы:\n29.01.2013 Тэгі: праваабаронцы


«Русский мир» у іх і на Алясцы, і ў Сан-Францыска...» — апытаньне ў Горадні\n18 сакавік 2015, 20:53\nУ Расеі вялізныя неасвоеныя тэрыторыі на поўначы і ўсходзе, а яна тым часам, замест таго каб разьвіваць іх, спрабуе захапіць землі ў суседзяў. Як вы лічыце, чаму? З такім пытаньнем наш карэспандэнт зьвяртаўся да гарадзенцаў.\nНавошта Расея спрабуе захапіць землі ў суседзяў, замест каб разьвіваць свае? Разважаюць гарадзенцы\nСпадар: «Гэта звычайная імпэрская палітыка. Краіна, якая мае велізарны патэнцыял людзкі, рэсурсы — ня можа іх выкарыстаць у нармальным напрамку. Кіраўніцтва нічога ня можа прапанаваць людзям — і кажа, што вось, маўляў, гэта „русский мир“ і гэта наша. А „русский мир“ у іх і на Алясцы, і ў Сан-Францыска...»\nСпадарыня: «Ім хочацца болей улады, каб узьдзейнічаць нейкім чынам на іншыя дзяржавы. Як кажуць, чым болей ёсьць, тым болей хочацца мець. Вельмі шмат бяды ў сьвеце цяпер менавіта з гэтых прычынаў».\nСпадар: «Прабачце, а НАТО ж падыходзіць да іхніх межаў? Зразумела, што ім трэба неяк рэагаваць — вось яны і рэагуюць».\nСпадар: «Ня ведаю, можа, яны хочуць быць бліжэй да Польшчы? Зрэшты, яны з даўніх часоў імкнуліся займаць чужыя тэрыторыі. І, мне здаецца, гэта працягваецца і цяпер».\nСпадарыня: «Улады хочацца, хцівасьць іх душыць, хочуць мець усё гатовае, каб самім нічога не рабіць. Адно страшна: каб хоць нас гэта не закранула».\nКарэспандэнт: «Думаеце, можа нас гэта закрануць?»\nСпадарыня: «Можа і нас закрануць...»\nСпадар: «А паглядзіце, наколькі Крым стратэгічны аб’ект... Па-другое, калі б туды не зайшлі расейцы, то там былі б амэрыканцы. Інакш папросту не бывае — супэрдзяржавы».\nСпадар: «Вядома, малая краіна ня можа да сябе далучыць чужыя тэрыторыі — да прыкладу, такія, як Літва, Латвія... А тое, што ў галовах цяпер творыцца — толькі Богу вядома. Але, з другога боку, Расея ня зможа Кітай да сябе далучыць».\nСпадар: «Калі паглядзець на гісторыю, то тэрыторыі заўсёды нехта далучаў, нягледзячы нават на тое, ці можна на іх жыць, ці нельга. Магчыма, яны хочуць нечага больш вырошчваць, альбо нешта там будаваць, альбо выкопваць. Дый новыя тэрыторыі зь людзьмі — гэта сьвежая працоўная сіла».


Як зрабіць 3d – акуляры самастойна?\n1 3-х мерныя малюнка або што кажа навука?\n2 Як зрабіць стэрэа-ачкі сваімі рукамі?\n3 Як зрабіць 3d-акуляры з паперы?\nсёння, напэўна, няма ні аднаго сучаснага чалавека, які б не ведаў, што такое 3d-малюнак. Калі вы не наведваеце кінатэатры, то інтэрнэтам, хутчэй за ўсё, карыстаецеся. Ён проста перапоўнены малюначкамі, фільмамі і мультфільмамі ў 3d - фармаце. Пагадзіцеся, цікава паглядзець на Зямлю і іншыя планеты ў аб'ёме. Каб гэта ўбачыць, патрэбныя стэрэа - акуляры. У кінатэатры іх выдаюць, а для хаты можна купіць або зрабіць 3d-акуляры сваімі рукамі.\n3-х мерныя малюнка або што кажа навука?\nМагчымасці нашага мозгу і нашага зроку не да канца вывучаныя навукай, і досыць загадкавыя. аднак, чалавеку атрымліваецца іх «ўводзіць у зман" Трохмерны малюнак у навуцы вызначаецца як стэрэаскоп. Пад стэрэаскоп маецца на ўвазе любы від тэхнікі, які здольны весці запіс візуальнай інфармацыі ў фармаце 3d або стварае падман гледжання (ілюзію) глыбіні карцінкі. Як раз адным з відаў тэхнікі і з'яўляюцца 3d-акуляры або анаглиф-ачкі.\nЯк зрабіць стэрэа-ачкі сваімі рукамі?\nакуляры, зробленыя самастойна, не бярыце з сабой у кінатэатр. Яны падыходзяць для хатняга прагляду.\nЎзяць непатрэбныя акуляры. Яны могуць быць звычайныя або сонцаахоўныя. Вызваліць аправу ад лінзаў.\nЗнайсці празрыстую плёнку з пластыка, напрыклад, ад бутэлькі або футарала для дыскаў. Абвесці на ёй лінзы па знятым шыбах.\nВыразаць дзве лінзы.\nАдну лінзу зафарбаваць сінім маркерам, а другую - чырвоным.\nУставіць чырвоную лінзу ў левую аправу, а сінюю - у правую.\nПраверыць акуляры у дзеянні, паглядзеўшы на малюнак у 3d-фармаце.\nна заметку: зафарбоўваць маркерам трэба толькі з аднаго боку роўнымі гарызантальнымі лініямі. Перад тым як устаўляць у аправу шкла, яны павінны высахнуць.\nЯк зрабіць 3d-акуляры з паперы?\nКаб зрабіць 3d-акуляры з паперы, вам спатрэбяцца:\nмаркеры: сіні і чырвоны;\nвырабіць аправу. Вымераць шырыню асобы. На кардоне намаляваць прамую лінію, падзяліць яе напалам, адзначыць памер перамычкі. Цяпер намаляваць аправу для лінзаў жаданай формы адну і другую такую ж, адзін у адзін паўтаральную. выразаць і, склаўшы напалову, праверыць супадзенне. Такіх Опра павінна быць чатыры.\nНамаляваць на паперы лінзы па форме аправы. Перанесці выкрайку на пластык.\nвыразаць лінзы, яны павінны быць ідэальна роўнымі. Каб палегчыць гэта дзеянне, пластык трэба апусціць у гарачую ваду хвілін на пяць.\nРазмаляваць шкла ў чырвоны і сіні колер.\nПакуль шкла сохнуць, дарабіць аправу. Чатыры дэталі склеіць універсальным клеем паміж сабой парамі. Павінны атрымацца дзве аднолькавыя аправы. Для прыгажосці, пафарбуйце іх гуашшу, а потым лакам.\nПрыляпіць шкла на першую аправу, а затым прыкласці на клей другую частку. У выніку шкла будуць знаходзіцца паміж імі.\nпрымацаваць гумку. Стыльна выглядаюць акуляры, калі яна шырокая.\nНЕ пераблытайце: для левага вока - чырвоная лінза, а для правага - сіняя.\nЦяпер вы ўмееце і ведаеце, што зрабіць 3d - акуляры сваімі рукамі нескладана.\nнапрыканцы, трэба звярнуць увагу, што глядзець фільмы праз стэрэа - акуляры можна не ўсім. Яны проціпаказаныя для людзей, у якіх маюцца захворванні вачэй, нервовай сістэмы, а таксама дзецям да шасці гадоў.


Культура - Аўтограф і сакрэт Шамякіна\nМы ведалі Шамякіна як выдатнага творцу. Яго раманы і аповесці і зараз карыстаюцца папулярнасцю. Кнігі пісьменніка чытаюцца на адным дыханні. Яны даступныя і зразумелыя для людзей розных узростаў і прафесій, бо прыцягваюць шчырасцю, глыбокім веданнем жыцця, душэўнасцю, накіраванасцю ў будучыню...\nУ Палацы тады сабралася шмат народу: запоўнены зала, балконы, людзі стаялі ў адчыненых дзвярах— усе тыя, хто любіў кнігі Шамякіна. Я пільна ўглядалася ў аблічча чалавека, чые творы чытала з маленства. На трыбуне стаяў мужчына, чые ясныя выразныя вочы ўглядаліся ў нашы твары, прыемна ўсміхаліся з лёгкім прымружваннем.\nЯго словы грукалі ў нашы душы, каб не замкнуліся яны для дабра і літасці. Чарадзейнаю гутаркай лекаваў нашы душы пісьменнік. Ён настолькі захапіўся прамовай, што выйшаў з-за трыбуны, шырока расставіўшы ногі, але быў усё ж стрыманым у жэстах.\nЯ, настаўніца, усё канспектавала, каб выкарыстаць сёе-тое на ўроку, дзе раскажу пра гэтую сустрэчу. Потым пісьменнік адказваў на пытанні гарадчанаў. Цікаўныя хацелі ведаць, у чым сакрэт яго папулярнасці. Гэта, я лічыла, было няпростае пытанне, але Шамякін з усёй сур’ёзнасцю адказаў: “Я, грэшны, каюся, — стараюся працаваць на чытача... Мой прыезд на паўночна-ўсходні край Беларусі — таксама праца, і не толькі грамадская. Вядома, каб стварыць штосьці вартае ўвагі чытача, пісьменніку трэба жыць жыццём гэтых чытачоў — сваіх сучаснікаў...”\nАдзін з прысутных пастараўся выказаць сваё ўражанне ад раманаў празаіка: “Яно незвычайна чыстае, светлае; тое, аб чым расказвае пісьменнік, супадае з маімі думкамі і назіраннямі. Я, напрыклад, думаў, што Іван Пятровіч сам быў партызанам, таму змог так хораша, пераканаўча намаляваць карціну народнай барацьбы. А вось зараз вы сказалі, што ваявалі зусім у іншых мясцінах... Гэта здорава!.. Які трэба мець талент, каб так напісаць!..” Было яшчэ шмат пытанняў і выказванняў. На заканчэнне пісьменнік падзякаваў за давер і добрыя словы пра яго працу:\n— Бачу, што вы людзі шчырыя, чулыя, сардэчныя. Вашы словы натхняюць мяне на цвёрды намер: пісаць, прадаўжаць пісаць. Ствараць вобразы аднолькава блізкія, зразумелыя, аднолькава хвалюючыя для любога чытача: селяніна і пісьменніка, рабочага і вучонага, школьніка і старога. Мой сакрэт, як заўсёды, — у адкрыцці новага. Прыехаўшы дамоў, сапраўды з добрай энергіяй зноў вазьмуся за працу...\nЗнакаміты госць сышоў з трыбуны ў залу, і мы ўсе стараліся, як кажуць, дакрануцца да такога таленавітага чалавека. Я, ведаючы загадзя пра сустрэчу, прыхапіла з хатняй бібліятэкі сваю любімую кнігу “Атланты і карыятыды”. Ён з чароўнай усмешкай, хаця заўважнай была яго стомленасць, даў аўтограф і паціснуў руку са словамі падзякі...\nМінулае — гэта не факты і не падзеі, а толькі тое, што застаецца ад іх у нашым сэрцы...


22.11.2016 15:49 3279 Праглядаў Слуцк\nУлады дазволілі мітынг і шэсце да гадавіны Слуцкага збройнага чыну, распавёў адзін з заяўнікаў акцыі, старшыня Мінскай абласной арганізацыі Руху «За Свабоду» Віталь Амяльковіч.\n«Акцыя пройдзе 26 лістапада, у суботу, у традыцыйным фармаце: другі год запар мы праводзім шэсце, раней падавалі толькі на мітынг», — распавёў сайту Pyx.by Амяльковіч.\nЁн адзначыў, што ў гэтым годзе шэсце будзе больш працяглым па маршруце. «Плануецца даволі шмат удзельнікаў. Асобна ад Мінску плануюць пад’язжаць іншыя рэгіёны. Чакаю, што будзе яшчэ лепей чым у мінулым годзе, бо да арганізацыі акцыі далучыўся Рух «За Свабоду», — дадаў абласны каардынатар.\nАмяльковіч падкрэсліў, што гадавіна Слуцкага збройнага чыну — важная і знакавая падзея.\nУказаны ў заяўцы маршрут акцыі такі:\nУ 14:30 збор удзельнікаў ля кінатэатра «Беларусь» у Слуцку.\nУ 15:00-15.15 пройдзе шэсце. Яно плануецца па вуліцы Леніна да гарадскога парку.\nУ 15:15 пачнецца мітынг.\nНа 16:00 запланаванае заканчэнне акцыі.\nНагадаем, што ў гэтым годзе заяўнікамі акцыі ў Слуцку сталі старшыня Руху «За Свабоду» Юрась Губарэвіч, кіраўнік Мінскай абласной суполкі Руху Віталь Амяльковіч і намеснік старшыні Партыі БНФ Ігар Лялькоў.\nЛюдзі: Віталь Амяльковіч 77 Юрый Губарэвіч 940 Ігар Лялькоў 34\nТэгі: акцыі 350 Слуцкі збройны чын 27\n#349 22.11.2016 21:43 @ квучак\nгэта той лялькоу, што караткевич прасоувау???...падкажыце, кали ласка...\n#351 22.11.2016 23:12 @ кipelshtein\nтак.менавіта той самы Ігар Лялькоў !


Што вядома пра новаабранага прэзідэнта Літвы і яго сям'ю | Новы Час\nГродна +0℃ +1℃ +6℃ +4℃\nНоваабранаму прэзідэнту Літвы Гітанасу Наўседзе 55 гадоў. Ён — ураджэнец Клайпеды. Паводле адукацыі эканаміст, з савецкіх часоў выкладаў на эканамічным факультэце Віленскага ўніверсітэта, а пасля — у Віленскай бізнес-школе, піша «Еўрарадыё».\nУ 1990-я быў чыноўнікам, праходзіў стажыроўкі ў замежжы, працаваў у банкаўскай сферы (дарадцам, галоўным эканамістам, два гады быў чальцом праўлення Банка Літвы). Быў дарадцам прэзідэнта Літвы Валдаса Адамкуса (у 2004-2009 гадах). Акрамя роднай мовы, валодае англійскай, нямецкай і рускай.\nЖонка Наўседы і будучая першая лэдзі 55-гадовая Дыяна актыўна ўдзельнічала ў выбарчай кампаніі, аб'ездзіла дзясяткі гарадоў, наведвала шматлікія сацыяльныя ўстановы. Раней яна кіравала швейнымі атэлье, пасля жыла ў Германіі, вярнулася на радзіму, атрымала дыплом эканаміста, працавала ў віленскім прадстаўніцтве замежнай кампаніі. Апошнім часам Дыяна выкладае міжнародны пратакол у Бізнес-школе Віленскага ўніверсітэта. Гітанас і Дыяна разам ужо 30 гадоў.\nДзве дачкі новаабранага прэзідэнта пазбягалі публічнасці. 26-гадовая Гедайле вучыцца ў магістратуры ў Бельгіі, яна стане архітэктарам. 23-гадовая Угне стажыруецца ў Парыжскім універсітэце Венсэн-Сэн-Дэні, а з восені пачне навучанне ў магістратуры ў Паўднёвай Карэі. Яны прыехалі ў Вільню, каб павіншаваць бацьку з перамогай. Дзяўчаты кажуць, што ўсяго хочуць дасягнуць самастойна, інфармуе Delfi.


Кампанія “Слаўнафта” і ўрад Беларусі працягваюць спробы мадэрнізацыі Мазырскага нафтаперапрацоўнага заводу. Сёньня ў Менску бакі падпісалі пагадненьне ў рэканструкцыі гэтага высокапрыбытковага прадпрыемства.\nПагадненьне падпісалі прэзыдэнт “Слаўнафты” Міхал Гуцэрыеў і старшыня ўраду Беларусі Ўладзімер Ярмошын. Паводле агучанага дакумэнта, бакі зьбіраюцца распачаць на мазырскім заводзе глыбокую перапрацоўку нафты, што дазволіць павялічыць на прадпрыемстве вытворчасьць каштоўных марак паліва.\nПаводле ўказаньня Лукашэнкі, ягонае атачэньне адхіліла прапанову Гуцэрыева. Бо, паводле згаданага сцэнару, “Слаўнафта” рабілася найбольш верагодным прэтэндэнтам на кантрольны пакет акцыяў Мазырскага НПЗ з прычыны дэфіцыту валюты ў беларускага боку. Гуцэрыеў упарціўся нядоўга. У выніку жорсткае закуліснае барацьбы за кіраўніцтва “Слаўнафтаю” у Расеі пад ім неўзабаве пачало хістацца прэзыдэнцкае крэсла.\nУ прыватнасьці, інгуша Гуцэрыева ягоныя канкурэнты абвінавачваюць сёньня ў фінансавай падтрымцы чачэнскіх атрадаў Масхадава й Басаева. З другога боку, ва ўрадзе Расеі зьявіліся чарговыя пляны ў разьдзяржаўленьні “Слаўнафты”. У выніку пазыцыя Гуцэрыева наблізілася да пазыцыі беларускіх уладаў.


Guardian: кіраўнік расейскай Рады бясьпекі выбачыўся за спробу забойства прэм’ера Чарнагорыі\n11 лістапад 2016, 16:48\nКіраўнік Рады бясьпекі Расеі Мікалай Патрушаў лётаў у Бялград, каб прынесьці прабачэньні за спробу перавароту ў Чарнагорыі і спробу забойства прэм’ер-міністраў Чарнагорыі і Сэрбіі, паведамляе The Guardian. У змове, як мяркуецца, удзельнічалі «рускія нацыяналісты».\nПаводле крыніцы газэты, блізкай да ўраду Сэрбіі, Мікалай Патрушаў, які раней узначальваў ФСБ, папрасіў прабачэньня за «нелегальную апэрацыю», на якую не было «санкцыі Крамля». Візыт Патрушава ў Бялград адбыўся 26 кастрычніка.\nГазэта высьветліла, што змоўшчыкі плянавалі пераапрануцца ў паліцэйскую форму, узяць штурмам будынак парлямэнту Чарнагорыі ў Падгорыцы, забіць прэм’ер-міністра краіны Міла Джуканавіча. Канчатковай мэтай змовы стаў бы прыход да ўлады прарасейскай партыі.\nУ Падгорыцы затрымалі групу з 20 сэрбаў і чарнагорцаў, частка зь якіх раней ваявала на ўсходзе Ўкраіны на баку сэпаратыстаў. У Сэрбіі затрымалі некалькіх расейцаў, якія падазраюцца ў каардынацыі змовы. У іх знайшлі 120 тысяч эўра і ўніформу. Затрыманых расейцаў дэпартавалі ў Расею, пра гэта пазьней паведаміла мясцовая газэта Danas. The Guardian сьцьвярджае, што расейцаў выслалі пасьля ўмяшаньня Мікалая Патрушава.\nНепадалёк ад дома сэрбскага прэм’ер-міністра Аляксандра Вучыча знайшлі склад зброі. Яго абсталявалі непадалёк ад месца, дзе аўтамабіль кіраўніка ўраду Сэрбіі рухаецца зь нізкай хуткасьцю.\nМіністар унутраных спраў Сэрбіі Нэбойша Стэфанавіч заявіў, што ў яго ёсьць «сур’ёзныя падставы» лічыць мэтай групы забойства Аляксандра Вучыча. Нібыта ўдзельнікі змовы павінны былі атрымаць узнагароду ў памеры 10 млн эўра. Ён не сказаў, хто мог быць заказчыкам замаху, растлумачыўшы, што далейшае расьсьледаваньне павінна паказаць, што ў змову былі ўцягнутыя людзі «не з рэгіёну».


20 ліпень 2015, 10:43\nНа паседжаньні Цэнтральнай выбарчай камісіі, якое пачнецца а 12-й гадзіне 20 ліпеня, чакаюць прысутнасьць 11 патэнцыйных кандыдатаў на прэзыдэнта Беларусі альбо іх давераных асобаў.\nМенавіта ў панядзелак ЦВК разгледзіць заявы аб рэгістрацыі іх ініцыятыўных груп. Пасьля гэтага і стане канчаткова вядома, хто з прэтэндэнтаў будзе зьбіраць подпісы выбарцаў за сваё вылучэньне.\nТое, што ня ўсе з патэнцыйных кандыдатаў пераадолеюць першы для сябе этап выбарчай кампаніі, можна прагназаваць беспамылкова. Возьмем для прыкладу Сяргея Заблоцкага. Ні ён, ні яго давераная асоба ў ЦВК ні разу не зьявіліся. А дакумэнты на рэгістрацыю прыйшлі у Цэнтарвыбаркам поштай. «Адно гэта можа быць падставай для адмовы ў рэгістрацыі» — гаворыць старшыня Цэнтральнай выбарчай камісіі Лідзія Ярмошына.\nНя змогуць зарэгістравацца і тыя патэнцыйныя прэтэндэнты, у каго ініцыятыўная група складае менш за 100 чалавек, паколькі мінімальны парог колькасьці спэцыяльна агавораны ў выбарчым заканадаўстве.\nІ сама Ярмошына, і сакратар ЦВК Мікалай Лазавік неаднаразова публічна заяўлялі, што ня мае ніякіх шанцаў зарэгістравацца ў якасьці кандыдата удзельнік папярэдняй прэзыдэнцкай кампаніі палітвязень Мікалай Статкевіч. Прычына — ня зьнятая судзімасьць.\nТакім чынам, выглядае, што як найменей тры прэтэндэнты атрымаюць сёньня адмову ў рэгістрацыі сваіх ініцыятыўных груп.\nДля тых, хто пройдзе праз сіта рэгістрацыі ініцыятыўных груп, ад 23 ліпеня пачнецца новы этап. Гэта — збор як найменей 100 тысячаў подпісаў выбарцаў у падтрымку іх кандыдата. На гэта даецца 30 каляндарных дзён.\nДосьвед папярэдніх прэзыдэнцкіх выбараў пераконвае, каб сабраць сто з гакам тысячаў подпісаў (яшчэ прыкладна 10 тысяч звычайна зьбіраюць на выбракоўку), трэба мець ініцыятыўную групу ў складзе адна тысяча і болей чалавек.\nАднак сёлета і гэтага будзе мала, — перакананы Павал Знавец, які зьбіраў подпісы на кожных з чатырох ранейшых выбараў, пачынаючы з 1994 году, калі спадар Знавец агітаваў беларусаў падпісвацца за Зянона Пазьняка:\n«Што тычыцца сёлетняй кампаніі, то сабраць нават палову неабходнай колькасьці подпісаў ня зможа ніводзін кандыдат. Калі казаць пра Лукашэнку, то яму забясьпечаць неабходную колькасьць, у выканкамах расьпішуцца за яго загадным парадкам.\nЗараз жа — мёртвы сэзон. Усе — у адпачынку, на лецішчах, на моры. І гэта яшчэ ў тры разы памяншае верагоднасьць таго, што нехта паставіць подпіс.\nЗ тысячы чалавек, якія заяўленыя ў ініцыятыўнай групе, звычайна зьбіраюць подпісы чалавек сто. Астатнія альбо ганаровыя людзі, якія гэтым ня будуць займацца, альбо статысты. Калі апытаць чальцоў любой ініцыятыўнай групы, то высьветліцца, што значная частка людзей нават не здагадваецца, што яны ўваходзяць у групу.\nЛукашэнка ператварыў выбары, а дакладней свае перавыбары, ў суцэльны фэйк».\nСёньня Цэнтарвыбаркам разгледзіць (у парадку паступленьня) заявы аб рэгістрацыі ініцыятыўных групаў:\nРаней ЦВК ўжо зарэгістраваў ініцыятыўныя групы\nАляксандра Лукашэнкі, Сяргея Калякіна і Сяргея Гайдукевіча.


Як атрымаць «Ветэран працы» ў Расійскай Федэрацыі: усе нюансы, якія вы павінны ведаць\nМногія людзі, якія працавалі старанна ўся свая жыццё, мае права на атрыманне звання «(LANG: Ветэран працы". However, quite often they face some difficulties, the overcoming of which we will discuss in this article.!}\nЯк падаць заяву на атрыманне пенсіі па старасці ў Маскве: заказ, дакументы, мінімальны памер\nУ пэўным узросце мужчыны і жанчыны пачынаюць думаць пра тое, як аформіць пенсію па старасці. У Маскве гэты працэс мае некаторыя асаблівасці. Давайце высвятлім, якія дадатковыя льготы і дапамогі жыхары сталіцы могуць разлічваць.\nгрупы здароўя для пенсіянераў, якія не хочуць старэць\nНават у салідным узросце, вы можаце і павінны займацца спортам. Мы прапануем комплекс практыкаванняў для пенсіянераў, што дазваляе захаваць маладосць і здароўе.\nАднаразовая выплата пенсіянерам: хто мае права і як атрымаць\nКожны грамадзянін, ідучы на заслужаны адпачынку, мае права на атрыманне аднаразовай дапамогі для пенсіянераў. Дапаможнік можа быць прадастаўлена асобамі, якія маюць права на пенсію і валодаюць пенсійнымі накапленняў.\nСыход за пажылы чалавек - сацыяльнае абслугоўванне\nСыход за пажылым чалавекам не лёгка, гэта займае шмат часу і адданасці. І калі догляд за пажылым чалавекам ажыццяўляецца працуючы сваякоў, то яны проста не маюць часу для адпачынку і асабістым жыцці. У гэтым выпадку, служба сацыяльнай дапамогі для пажылых людзей прыйдзе на дапамогу.\nЯк арганізаваць спаборніцтвы для пажылых людзей\nСёння прынята праводзіць забаўляльную праграму ў любым выпадку, але большасць сцэнарыяў накіраваны на людзей маладога і сярэдняга ўзросту або дзяцей. Арганізаваць конкурсы для пажылых людзей - гэта самы цяжкі ўрок для лідэраў, бо неабходна ўлічваць фізічныя і эмацыйныя характарыстыкі ўзросту.\nШто рабіць на пенсіі? Праца для пенсіянераў\nВыхад на пенсію не толькі дае шмат вольнага часу, але і магчымасць рэалізаваць усё, што не было часу з-за працы. Заняткі ў гэты перыяд незлічоныя. Варыянты на любы густ прадстаўлены ўвазе.\nСтарыя маразм: прыкметы, прычыны і метады лячэння\nУ цяперашні час такое захворванне, як старэчы маразм шырока вядома. Прыкметы яго ў агульных рысах вядомыя амаль кожнаму, але толькі на ўзроўні анекдотаў. Хоць маразм - гэта не смешна. Гэта даволі сур'ёзнае і небяспечнае захворванне, якое можа прывесці да катастрафічных наступстваў. У гэтым артыкуле мы апішам прычыну такога захворвання, як старэчы маразм, яго прыкметы і магчымасці лячэння. Такім чынам, давайце пачнем.\nНетрыманне мачы ў пажылых жанчын: лячэнне і прычыны\nКалі нетрыманне мачы сустракаецца ў пажылых жанчын, лячэнне ўключае ў сябе спалучэнне кансерватыўнай тэрапіі і папулярныя рэцэпты.\nЯк яны трапляюць у дом састарэлых? Як я магу дабрацца да дома састарэлых для пажылых людзей?\nБольшасць пенсіянераў аддае перавагу праводзіць старасць у сябе дома, у іх сценах. Аднак здараецца, што пажылы чалавек не мае дзяцей або блізкіх сваякоў, якія могуць забяспечыць належны догляд. У гэтым выпадку вам проста неабходна ведаць, як патрапіць у дом састарэлых.\nЯк забяспечыць годную дапамогу для пажылых людзей? Ўмовы, прафесійная дапамога, ільготы\nГэта вельмі важна для забеспячэння належнага догляду пажылых людзей. Гэта патрабуе комплекснага падыходу, які будзе ўключаць у сябе ўсе неабходныя аспекты. Гэта цяжка для пажылых людзей, каб справіцца з хатнімі справамі з-за свой узрост. Побач павінен быць хтосьці, хто дапаможа кіраваць фермай, палепшыць адзінота, і аказваць кваліфікаваную медыцынскую дапамогу ў выпадку неабходнасці.