Сябру кампаніі “Гавары праўду” Аляксандру Кузьміну не даюць азнаёміцца з дакументамі па ягонай справе\nhttps://spring96.org/be/news/62992 2013 2013-04-30T19:52:42+0300 2013-04-30T19:52:42+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/ugla.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nГэта вельмі здзівіла актывіста. З заявай аб азнаямненні з матэрыяламі справы ён звярнуўся ў РАУС 18 красавіка, пасля атрымання папярэджання пракуратуры Бярозаўскага раёна аб дзейнасці ад імя незарэгістраванай арганізацыі. У пракуратуры яму і яго адвакату не дазволілі азнаёміцца з матэрыяламі па справе, сказаўшы, што адашлюць яе кур’ерам у Бярозаўскі РАУС, і там можна будзе з імі азнаёміцца. Але пераадолець адлегласць ад пракуратуры да міліцыі ў кіламетр кур’ер так і не здолеў да гэтага часу.\nАляксандр Кузьмін намераны абскардзіць вынясенне папярэджання ў Брэсцкай абласной пракуратуры.\n30.04.2013 Тэгі: пракуратура, апазіцыя, свабода асацыяцыяў


“Лінгафонны кабінет” у кішэні | Партфолiа\n“Лінгафонны кабінет” у кішэні\nІнфармацыйныя тэхналогіі, Рознае\nДругі год у сярэдняй школе № 138 Фрунзенскага раёна Мінска рэалізуецца Рэспубліканскі інавацыйны праект па ўкараненні мадэлі індывідуальнага навучання школьнікаў з дапамогай прыбора “Трэнажор маўленча-слыхавой памяці” — распрацоўкі беларускага навукоўца Пятра Васільевіча Філіпава. Пасля паспяховай апрабацыі ва ўстановах вышэйшай адукацыі прыбор быў рэкамендаваны ў якасці індывідуальнага дыдактычнага дапаможніка для школьнікаў.\nХутка чытаць, надоўга запамінаць, упэўнена выказвацца\n“Выкладаць эфектыўна настаўнікам дапамагаюць сучасныя педагагічныя тэхналогіі і методыкі, а таксама электронныя і тэхнічныя сродкі навучання — мультымедыйныя і камп’ютарныя праграмы і іншыя прыстасаванні. Але ў школьнікаў не заўсёды ёсць доступ да гэтых сродкаў. Вынаходнік Пётр Васільевіч Філіпаў, палкоўнік запасу, дацэнт, старшы выкладчык кафедры ідэалагічнай работы Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь, прапанаваў даступную як для педагогаў, так і для навучэнцаў сучасную інавацыйную тэхналогію — спосаб паляпшэння памяці, канцэнтрацыі ўвагі і ўсебаковага развіцця мыслення з дапамогай трэнажора маўленча-слыхавой памяці. На базе нашай установы другі год працуе інавацыйная пляцоўка Міністэрства адукацыі па ўкараненні гэтай тэхналогіі, — гаворыць дырэктар школы № 138 Мінска кіраўнік інавацыйнай пляцоўкі Наталля Анатольеўна Сцецкая. — Чаму нас зацікавіла гэтае вынаходства? З кожным днём мы ўсё больш адчуваем, як павялічваецца аб’ём ведаў, якія неабходна засвоіць школьнікам, як растуць патрабаванні да іх уменняў і навыкаў. З гэтага года ў нашай школе былі адкрыты два профільныя 10-я класы, дзе дзеці на павышаным узроўні пачалі вывучаць фізіку, матэматыку, англійскую і рускую мову. Павышаюцца патрабаванні да вучняў — расце і адказнасць настаўнікаў за якасць навучання. Адваротны, не ўсім бачны бок такой сітуацыі не вельмі прывабны. Дзецям не хапае часу на авалоданне ведамі. Яны не паспяваюць грунтоўна асэнсаваць інфар-мацыю, стамляюцца і часта няўважлівыя, іншы раз проста не могуць пераказаць тое, пра што толькі што прачыталі. Як настаўніцу рускай мовы і літаратуры мяне, напрыклад, клапоціць, наколькі добра і ўважліва чытаюць нашы школьнікі, ці шмат яны запамінаюць. Калі чытанне арганізавана якасна, значыць, дзеці будуць пісьменнымі. Чытанне важна пры асваенні любога вучэбнага прадмета”.\nПадобныя праблемы (толькі ў адносінах да студэнтаў) заўсёды знаходзіліся ў сферы навуковых інтарэсаў Пятра Васільевіча Філіпава. У 70-х гадах ён пачаў даследаваць методыкі хуткага чытання і трэніроўкі памяці і стаў распрацоўшчыкам камп’ютарнай праграмы па фарміраванні навыкаў хуткага чытання, якая дазволіла чытаць у два разы хутчэй. З 1996 года выкладае дысцыпліну “Псіхафізіялогія”, з’яўляецца аўтарам больш як 20 навуковых работ.\n“Калі школьнік або студэнт самастойна рыхтуецца да заняткаў, ён, як правіла, чытае кнігі не ўголас, а сам сабе, — адзначае Пётр Васільевіч. — Пры гэтым, у асноўным, працуе яго зрокавая памяць, што не заўсёды дае плён. Пры самастойнай рабоце з літаратурай засвойваецца не больш за 50 працэнтаў інфармацыі. Калі выкладчык чытае лекцыю, на слых засвойваецца каля 20 — 30 працэнтаў патрэбнага аб’ёму. І толькі пры прагаворванні засвойваецца да 70 працэнтаў інфармацыі. А што, калі аб’яднаць усе каналы паступлення інфармацыі, каб адначасова працавалі зрокавы, слыхавы і маўленча рухальны аналізатары памяці? У гэтым і быў сэнс маёй задумы. Стварыў трэнажор, а па сутнасці пераносны “лінгафонны кабінет”, у склад якога ўвайшлі мікрафон, мініяцюрны ўзмацняльнік гуку і стэрэанавушнікі. Працуючы з вучэбным матэрыялам, навучэнец прачытвае тэкст уголас у мікрафон, маўленчы сігнал пераўтвараецца ў электрычны, які ўзмацняецца і перадаецца ў стэрэанавушнікі”.\nКамплект устройства быў узгоднены з Рэспубліканскім цэнтрам гігіены і эпідэміялогіі, Дзяржаўным камітэтам па стандартызацыі Рэспублікі Беларусь, быў унесены ў рэестр дзяржаўнай рэгістрацыі. Вынаходства выпрабоўвалася і працягвае выкарыстоўвацца на пагранічным факультэце Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь, у Мінскім сувораўскім ваенным вучылішчы, у філіяле Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта і ў Мінскім дзяржаўным лінгвістычным універсітэце. У большасці ўдзельнікаў эксперымента павышаўся ўзровень канцэнтрацыі ўвагі, узрастала выніковасць вучэбнай дзейнасці, паляпшаліся хуткасць запамінання інфармацыі, глыбіня яе засваення і працягласць захоўвання, больш актыўнымі станавіліся магчымасці яе ўзнаўлення. Эксперымент паказаў, што ў стандартнай сітуацыі (без выкарыстання трэнажора) ужо праз 3 гадзіны ў студэнтаў (навучэнцаў) страчвалася каля 30 працэнтаў інфармацыі (пачутай, прачытанай або ўбачанай), а праз 3 дні — 90 працэнтаў. Пры выкарыстанні прыбора забывалася толькі 15 працэнтаў інфармацыі, а праз тры дні — 35 працэнтаў.\nПётр Васільевіч неаднойчы прадстаўляў трэнажор маўленча-слыхавой памяці на розных выставах і кірмашах інавацыйных тэхналогій, дзе прыбор карыстаўся вялікай увагай з боку наведвальнікаў.\nАдзнакі навучэнцаў палепшыліся\nУ інавацыйным праекце па ўкараненні мадэлі індывідуальнага развіцця навучэнцаў з дапамогай трэнажора маўленча-слыхавой памяці задзейнічаны на сёння пяць школ рэспублікі. Акрамя сярэдняй школы № 138 Мінска, прыбор выкарыстоўваецца ў мінскай сярэдняй школе № 104 імя Р.Н.Мачульскага, у гімназіі Мар’інай Горкі і гімназіі № 2 Наваполацка, а таксама ў дзіцячым садзе — сярэдняй школе № 23 Гомеля. У інавацыйным працэсе ўдзельнічаюць дзеці з рознымі магчымасцямі ў навучанні: дзеці з павышанай матывацыяй да вучобы; тыя, хто вучыцца не вельмі паспяхова; а таксама дзеці, якія маюць асаблівасці псіхафізічнага развіцця. Навуковымі кансультантамі праекта выступаюць распрацоўшчык прыбора П.В.Філіпаў і кандыдат педагагічных навук дэкан факультэта павышэння кваліфікацыі спецыялістаў адукацыі інстытута павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі БДПУ імя Максіма Танка Ірына Уладзіміраўна Шасцітка.\n“У нашай школе ў інавацыйным праекце задзейнічана каля 50 навучэнцаў, — гаворыць намеснік дырэктара сярэдняй школы № 138 Валянціна Дамінікаўна Астапчук. — Яны выкарыстоўваюць трэнажор на ўроках гісторыі, геаграфіі, рускай мовы і літаратуры. Папярэдне мы атрымалі дазвол бацькоў на рэалізацыю інавацыі. Планавалі адразу прымяніць прыбор у пачатковай школе, але, паколькі ён выпрабоўваецца ўпершыню, навуковыя кіраўнікі праекта парэкамендавалі нам задзейнічаць яго сярод старэйшых дзяцей. Былі выбраны два класы — 7-ы і 8-ы: адзін даволі слабы клас, другі — сярэдні па паспяховасці. Кожнае дзіця ў іх атрымала індывідуальны трэнажор. У эксплуатацыі прыбор вельмі просты. Вучню трэба толькі надзець навушнікі з мікрафонам, уключыць яго і адрэгуляваць гучнасць. Спачатку на трэнажоры рэкамендавана займацца не больш за 45 — 60 хвілін у дзень, а калі сфарміруецца звычка, то працягласць часу можа вызначацца кожным навучэнцам індывідуальна”.\nЯкія перавагі прыбора адзначаюць настаўнікі і вучні? Па-першае, ён змяншае разумовую напружанасць у класах, дзе займаецца шмат дзяцей. Школьніку, які сканцэнтраваны на матэрыяле, не перашкаджае старонні шум. Хтосьці лепш запамінае тое, што бачыць, хтосьці тое, што чуе. Прыбор дазваляе амаль на 100 працэнтаў задзейнічаць памяць, якая дамініруе. Карыстальнік прыбора чытае тэкст і чуе свой голас у навушніках, што асабліва важна пры падрыхтоўцы школьнікаў да выступленняў на сцэне, а таксама для маладых настаўнікаў, якія вучацца майстэрству красамоўства перад вучнямі. Прыбор дазваляе адчуць нюансы голасу, рэгулюе яго тэмбр, інтанацыйнае афармленне, дапамагае правільна рабіць паўзы, расстаўляць акцэнты, маўленне становіцца пераканаўчым.\n“Звычайна падчас урокаў вучні размаўляюць мала, не кожнага настаўнік паспявае выклікаць, часцей дзеці моўчкі слухаюць настаўніка або самастойна чытаюць матэрыял падручніка, — гаворыць настаўніца рускай мовы сярэдняй школы № 138 Мінска Жанна Цімафееўна Наліўка. — Самастойнае чытанне — гэта добра, але пры гэтым не развіваецца маўленне дзяцей. Са з’яўленнем прыбора магчымасць чытаць уголас на ўроку з’явілася ў кожнага вучня. Адначасова з хуткім чытаннем развіваецца і арфаграфічная пільнасць, дзеці адразу вылучаюць арфаграмы, запамінаюць слоўнікавыя словы, вучацца правільна вымаўляць складаныя словазлучэнні, увогуле іх маўленне становіцца больш правільным. У навучэнцаў палепшыліся адзнакі за пісьмовыя работы — пераказы і асабліва за слоўнікавыя дыктанты, гэта вельмі адчуваецца менавіта ў слабым класе. Эфектыўнае ўздзеянне трэнажора праявілася і пры выкананні такой работы, як пісьмо па памяці. Напрыклад, я пішу на дошцы словы, вучні стараюцца іх запомніць (прагаворваюць у навушніках), потым дошка закрываецца і вучні па памяці ўзнаўляюць іх. Палепшылася і тэхніка чытання, а таксама пераказ тэкстаў па памяці. Дзеці сталі хутчэй завучваць вершы, а пры дэкламаванні дэманстраваць тактавае дзяленне фразы, яе інтанацыйнае афармленне. Нядаўна быў урок па паэзіі Пушкіна, дзе пры чытанні вершаў дзеці выкарыстоўвалі прыбор і самі, без майго тлумачэння, адчулі рытміку і мелодыю вершаў, а потым правільна адказалі на пытанні, якія тычыліся сэнсу вершаў. Трэнажор мы выкарыстоўваем не на кожным уроку. Усё залежыць ад складанасці і спецыфікі матэрыялу. Часцей за ўсё прымяняем яго пры вывучэнні новых тэм, пры самастойным разборы дзецьмі заданняў або пры замацаванні пройдзенага”.\nІнавацыйны праект суправаджаюць школьныя псіхолагі. Адзін з іх — Дзіяна Уладзіміраўна Ніціеўская: “Каб ахарактарызаваць эфектыўнасць выкарыстання прыбора, праводжу дыягностыку навучэнцаў з дапамогай методык вызначэння паказчыкаў устойлівасці і канцэнтрацыі ўвагі, вымярэння аб’ёму кароткачасовай слыхавой памяці, вызначэння ўзроўню сэнсавай памяці і яе аб’ёму. Па ўсіх паказчыках у дзяцей станоўчая дынаміка, прычым як у моцных вучняў, так і ў слабых. Ёсць, напрыклад, такі дыяг-настычны тэст — узнаўленне аповеду. У пачатку мінулага навучальнага года ў класах, якія я курырую, існавалі сур’ёзныя праблемы: дзеці не маглі пераказаць прачытаны тэкст. У гэтым годзе больш як у 80 працэнтаў дзяцей са слабага класа павысіўся ўзровень развіцця сэнсавай памяці. Па крытэрыях “аб’ём адвольнай кароткачасовай слыхавой памяці” і “ўстойлівасць увагі” таксама адзначаецца сур’ёзны прагрэс: паказчыкі ўзраслі на 40 працэнтаў і больш. Ужо няма дзяцей з нізкім узроўнем развіцця па названых паказчыках”.\nРазвіццё ў дзяцей памяці, увагі і іншых псіхічных працэсаў мае значэнне не толькі для іх паспяховага навучання ў школе. Гэта важна і для іх штодзённага жыцця: сёння яны вучацца выбіраць галоўнае ў тэксце, заўтра ім будзе лягчэй выбіраць галоўнае ў жыцці. Сфарміраваныя ў школе ўменні і навыкі дапамогуць у будучым правільна ацаніць пэўную сітуацыю, сканцэнтравацца на вырашэнні важнай задачы, задзейнічаць грунтоўныя рэсурсы памяці і заўсёды адэкватна ацэньваць сябе і свае ўчынкі.\n“У бягучым навучальным годзе заканчваецца работа па інавацыйным праекце, і мы зможам афіцыйна падвесці яго вынікі, зрабіць прапановы па далейшым выкарыстанні трэнажора, — адзначае дырэктар сярэдняй школы № 138 Мінска Наталля Анатольеўна Сцецкая. — На мой погляд, ён можа быць карысны дзецям ужо ў 5 класе, дзе мы і пла-нуем яго ўводзіць. Гэты спосаб развіцця памяці і мыслення навучэнцаў цалкам сумяшчальны з іншымі формамі і метадамі навучання і можа прымяняцца настаўнікамі падчас франтальнай, групавой або індывідуальнай работы ў класе. Дзеці ўжо выказалі ў анкетах жаданне працаваць з трэнажорам дома, а таксама на іншых вучэбных занятках, напрыклад, на матэматыцы, што дапаможа ім хутчэй спраўляцца з цяжкімі задачамі”.\n“Трэнажор маўленча-слыхавой памяці” навучанне Рэспубліканскі інавацыйны праект сярэдняя школа № 138 школьнікі\nЗ тегами: “Трэнажор маўленча-слыхавой памяці” навучанне Рэспубліканскі інавацыйны праект сярэдняя школа № 138 школьнікі\nПапярэдняя: Іна ВІННІК: «Выбірала паміж сініцай у руцэ і жураўлём у небе, а атрымала крыштальнага голуба»\nНаступная: Хто пойдзе адказваць?


Польшча: абвешчана пра датэрміновыя выбары\n09 жнівень 2007, 21:34\nАляксей Дзікавіцкі, Варшава Сёньня польскі прэзыдэнт Лех Качыньскі заявіў, што “датэрміновыя выбары ў Польчшы непазьбежныя”. Чаму выбары ў Польшчы адбудуцца за два гады да сканчэньня паўнамоцтваў цяперашняга парлямэнту, ці зьменіцца расклад сілаў на палітычнай сцэне пасьля выбараў і як у сувязі з гэтым можа зьмяніцца палітыка Варшавы ў дачыненьнях зь Менскам?\nШто сталася прычынай датэрмновых выбараў? Гэта, перадусім, раскол ва ўрадавай кааліцыі. Некалькі дзён таму з кааліцыі выйшла адна з трох кааліцыйных партыяў – партыя “Самаабарона” і такім чынам кіруючая партыя “Права і справядлівасьць” ня мае ўжо большасьці ў парлямэнце, неабходнай для нармальнай працы свайго ўраду.\nБылыя кааліцыянты цяпер абвінавачывюць адно аднаго ў неэтычным захаваньні, перасьледзе і гэтак далей, а шансаў на новую кааліцыю, як кажуць палітыкі, няма. У такой сытацыі лідэр буйнейшай апазыцыйнай партыі “Грамадязнская платформа” Дональд Туск сустрэўся с прэзыдэнтам, каб пераканаць яго ў слушнасьці датэрміновых выбараў.\nПасьля сустрэчы міністар у канцылярыі прэзыдэнта Міхал Каміньскі сказаў:\n“І прэзыдэнт Лех Качыньскі і спадар Дональд Туск пагадзіліся, што ў цяперашняй палітычнай сытуацыі датэрміновыя асеньнія выбары гэта непазьбежнасьць”.\nДату выбарашў вызначыць Сэйм, але Дональд Туск завіў сёньня, што гэта будзе хутчэй за ўсё ў кастрычніку.\nЯк, паводле прагнозаў, зьменіцца сытуацыя на палітычнай сцэне Польчшы пасьля выбараў і як гэта можа паўплываць на польскую замежную палітыку, у першую чаргу што тычыцца дачыненьяў зь Менскам? Апытаньні паказваюць, што датэрміновыя выбары выйграе лібэральная “Грамадзянская плятформа” и найбольш верагодна ўступіць у кааліцыю з выбарчым блёкам “Левыя і дэмакраты” (у яго ўваходзяць Дэмакратычная партыя, Саюз левых дэмакратаў, Унія працы, Сацыял-дэмакратычняа партыя Польшчы).\nПалітыка Варшавы, што тычыцца Беларусі – а цяпер яна абсалютна адназначная, польскі ўрад не кантактуе з афіцыйнымі прадстаўнікамі беларускіх уладаў высокага ўзроўню і адначасова рэалізуе шэраг буйных праектаў па падтрымцы гармадзянскай супольнасьці – прагарама Каліноўскага, радыё, цяпер тэлебачаньне, -- гэтая палітыка наўрадці зьменіцца.\n“Грамадзянская плятформа” – партыя былых антыкамуністаў з “Салідарнасьці”, яе дэпутаты – і ў Польшчы і ў Эўрапарлямэанце – Камароўскі, Кліх, Тышкевіч, Кудрыцка - вядомыя сваёй гарачай падтрымкай беларускіх спраў. Таксама як і лідэр меркаванага будучага каліцыянта “Плятформы” Дэмакратычнай партыі – Януш Анышкевіч.


Bit By Bit - Масавае супрацоўніцтва - 5.5.4 Уключыць сюрпрыз\nЦяпер, калі ў вас ёсць разнастайныя людзей, якія працуюць разам на значнай навуковай праблемы, і вы павінны іх ўвага была засяроджана на тым, дзе ён можа быць найбольш каштоўным, не забудзьцеся пакінуць месца для іх, каб здзівіць вас. Гэта вельмі выдатна, што навукоўцы назвалі грамадзянін галактыкі на Galaxy Zoo і згорнутых бялкоў у Foldit. Але, вядома, гэта тое, што гэтыя праекты былі распрацаваны, каб дазволіць. Што яшчэ больш дзіўна, на мой погляд, з'яўляецца тое, што гэтыя абшчыны падрыхтавалі навуковыя вынікі, якія былі нечаканымі нават іх стваральнікамі. Напрыклад, супольнасць Galaxy Zoo выявіў і новы клас астранамічных аб'ектаў, якія яны называюць "зялёным гарошкам."\nВельмі рана ў праекце Galaxy Zoo, некалькі чалавек заўважылі незвычайныя зялёныя прадметы, але цікавасць да іх крышталізуецца, калі Hanny фон Arkel, настаўнік галандскай школы, пачаў струмень у абмеркаванні матэрыялу на форуме Galaxy Zoo з кідкім назвай: "Дайце Гарох A . шанс "нітка, якая пачалася 12 жніўня 2007 г., пачаў з жарту:" вы збіраеце іх на вячэру "," Гарох стоп ", і гэтак далей ?. Але, даволі хутка іншы Zooites пачалі публікаваць свае ўласныя гарох. З часам пасты сталі больш Технорабочего да паведамлення, як гэта не пачалі з'яўляцца: "The OIII лінія (лінія 'гарохавага', у 5007 ангстрэм), што вы вынікаеце ссоўваецца ў бок чырвонага, як г павялічваецца і знікае ў інфрачырвонай пры тэмпературы каля г = 0,5, г.зн. нябачная " (Nielsen 2012) .\nЗ часам Zooites паступова разуменне і сістэматызуючы свае назіранні гароху. Нарэшце, 8. ліпеня 2008 года, амаль на цэлы год пазней Кэралін Кардамон, выпускнік студэнт астраноміі ў Ельскім універсітэце і член каманды Galaxy Zoo, далучыўся нітка, каб дапамагчы арганізаваць "Гарох Ханта." Больш энтузіязму праца рушыла ўслед і ў ліпені 9, 2009 папера была апублікавана ў Monthly Notices Каралеўскага астранамічнага таварыства з назвай "Galaxy Zoo зялёнага гарошку: Адкрыццё класа кампактных Гранічна зоркаўтварэньня галактыкі" (Cardamone et al. 2009) і (Cardamone et al. 2009) . Але цікавасць да гарошку не скончылася. Пасля яны былі прадметам далейшых даследаванняў астраномаў па ўсім свеце (Izotov, Guseva, and Thuan 2011; Chakraborti et al. 2012; Hawley 2012; Amorín et al. 2012) і (Izotov, Guseva, and Thuan 2011; Chakraborti et al. 2012; Hawley 2012; Amorín et al. 2012) і (Izotov, Guseva, and Thuan 2011; Chakraborti et al. 2012; Hawley 2012; Amorín et al. 2012) . Затым, у 2016 годзе, менш чым праз 10 гадоў пасля першага паста з дапамогай Zooite, артыкуле , апублікаванай у Nature прапанаваў зялёнага гарошку ў якасці магчымага тлумачэння важнага і загадкавага ўзору пры іянізацыі Сусвету. Нічога з гэтага не было калі-небудзь сабе, калі Кевін Schawinski і Крыс Lintott ўпершыню абмяркоўвалася Galaxy Zoo ў пабе ў Оксфардзе. На шчасце, Galaxy Zoo уключаны гэтыя віды нечаканых сюрпрызаў, проста дазваляючы ўдзельнікам мець зносіны адзін з адным.


23 чэрвеня 2018, 15:21\nНа просьбу Радыё Свабода сытуацыю, якая ўзьнікла пасьля адкрыцьця каля Курапатаў рэстаранна-забаўляльнага комплексу «Поедем поедим», камэнтуе былы рэдактар газэты «Літаратура і Мастацтва» Анатоль Вярцінскі.\nМенавіта Анатоль Вярцінскі апублікаваў у 1988 годзе артыкул Зянона Пазьняка і Яўгена Шмыгалёва «Курапаты — дарога сьмерці».\n— Як вы ставіцеся да рэстарану, які 5 чэрвеня пачаў працу за 50 мэтраў ад Курапацкага лесу?\n— Мяне гэта ня толькі абурае, мяне гэта дзівіць. Дзівіць, чаму менавіта там, у гэтым месцы, спатрэбілася будаваць рэстаран.\nДумаю, прычына ў тым, што ў нас на афіцыйным узроўні ня вырашана праблема сталінскіх рэпрэсій. Вось што дазваляе адбывацца такому. Таму турыстаў вязуць на Лінію Сталіна і не паказваюць ім Курапаты.\nЯшчэ застаецца пытаньне пра спробу ўраду ўвекавечыць Курапаты як гісторыка-культурную каштоўнасьць.\nМне часта даводзіцца праяжджаць міма Курапатаў, калі я кіруюся на дачу з унукамі. Вядома, усе, хто едзе міма, глядзяць на гэтыя крыжы. Яны — вусьцішны напамін.\n— Што б вы сказалі ўладальнікам рэстарану «Поедем поедим», калі б сустрэліся зь імі асабіста?\n— Я не ўяўляю сабе такой сустрэчы. Навошта мне зь імі сустракацца? Я не пляную сустракацца зь імі.\nГэтыя людзі аказаліся ў Курапатах зь меркаваньняў выгады, прыбытку.\nМне здаецца, што гэта альтэрнатыва праўдзе, спроба некаторых проціпаставіць забаўляльны комплекс праўдзе пра Курапаты.


"Мінск-Арэна": Танней канцэрты не праводзіць зусім, чым зніжаць арэнду | euroradio.fm\n"Мінск-Арэна": Танней канцэрты не праводзіць зусім, чым зніжаць арэнду\n04/06/2012 - 16:44\nДзверы "Мінск-Арэны" адчыненыя для жадаючых катацца на каньках дзякуючы дзяржаўным датацыям, але на канцэрты гэтыя датацыі не распаўсюджваюцца...\n120604 Luka6uk Arena.mp3\nСа з’яўленнем “Мінск-Арэны” ў Беларусь нарэшце пачалі зазіраць зоркі, якіх мы і не марылі тут пабачыць: Стынг, Элтан Джон, Rammstein, Шакіра... Але ўжо колькі часу, як новых відовішчаў такой жа значнасці ў “Арэне” не адбываецца. Placebo едзе ў Палац спорту, а Sepultura грае ў Re:Public.\nСупрацоўніца аддзела па арганізацыі культурна-відовішчных мерапрыемстваў сцвярджае: прычына ў тым, што ў гледачоў і арганізатараў няма грошай на такія шоў. Плюс — не сезон. Але зніжаць кошты арэнды, каб мерапрыемстваў на іх пляцоўцы было больш, на "Мінск-Арэне" не збіраюцца.\n“У такім будынку, як наш, танней не праводзіць зусім, чым праводзіць, зніжаючы арэнду, і плаціць з уласнай кішэні, — тлумачыць супрацоўніца гэтага спартова-забаўляльнага комплексу. — Я ўключу святло і ўключу медыя-куб, які спажывае за гадзіну 15 мільёнаў, і здам гэта ўсё для людзей за 7 мільёнаў. А на 7 мільёнаў я пайду да Лукашэнкі і напішу паперу: “Дайце мне грошы на пакрыццё гэтых выдаткаў”. Вы ж, як гаспадар, выдатна разумееце: калі ты знізіў кошт — заплаціў сам”.\nПры гэтым у "Мінск-Арэне" шчыра прызнаюцца: калі б не дзяржаўныя датацыі, сама дзейнасць іх комплексу была б пад вялікім пытаннем.\n“Мы маем адсотак выканання фінансавага плану як па ўласных прыбытках, так і па фінансаванні з бюджэту. Гэта сацыяльны аб’ект, і вы выдатна разумееце, што было б, калі б ён быў на самаакупляльнасці. Калі вы сюды прыходзіце, то ў вас катанне каштуе 8 тысяч з канькамі. А без датацый з дзяржбюджэту яно каштуе 80 тысяч. Вы пойдзеце на такую арэну? Ды ніколі ў жыцці! Будавалі і ведалі, што гэта будзе датацыйны аб’ект. Як і ўсё астатняе ў нашай краіне”.\nПамяшканне "Мінск-Арэны" ўніверсальнае: калі трэба, там можна правесці канцэрт для 1 тысячы гледачоў, калі трэба — для 15 тысяч. Арэнду вылічаць, зыходзячы з колькасці наведвальнікаў і працягласці мерапрыемства. Вось толькі арэнда кавалка "Мінск-Арэны" на 5 тысяч гледачоў абыдзецца значна даражэй за арэнду сталічнага 5-тысячнага Палаца спорту. На колькі — высветліць так і не ўдалося.\nПаводле слоў Уладзіміра Шаблінскага, арэнда Палаца спорту з базавым гукам і святлом каштуе каля 10 тысяч долараў. У залежнасці ад дня тыдня кошт клуба Re:Public вагаецца ад 3 да 5 мільёнаў рублёў. Кошт "Мінск-Арэны" не называюць ні супрацоўнікі гэтай пляцоўкі, ні арганізатары канцэртаў.\n“Такія, якія прыходзяць і кажуць: “Ой, як дорага!.." Ну, ты ж ведаў, куды ішоў! Пройдзе 20 гадоў, і гэта месца па кошце будзе такім жа, як і ўсе астатнія. Але нашаму будынку толькі 2 гады — таму гэта дорага!”— тлумачаць розніцу ў коштах на "Мінск-Арэне".\nPR-менеджар аднаго са сталічных канцэртных агенцтваў тлумачыць Еўрарадыё: для канцэртаў асобных зорак толькі "Мінск-Арэна" і падыходзіць. Але калі ёсць магчымасць выбару, то абіраюць іншае месца.\nPR-менеджар: “Мы чытаем умовы музыкантаў, на якіх яны згодныя прыехаць, і, зыходзячы з гэтага, падбіраем пляцоўку. Апрыёры — гэта найлепшая пляцоўка ў горадзе. Там усе магчымасці, там грымёркі вельмі камфортныя. Але мы стараемся не звязвацца з "Мінск-Арэнай", бо там маса... маса нейкіх рэчаў”.


Войскі Беларусі адпрацоўваюць контр-дыверсійныя задачы – Мінабароны - 01.06.2022, Sputnik Беларусь\nТрэці этап праверкі сіл рэагавання працягваецца ў беларускай арміі. Глядзіце відэакаментарый наконт гэтага начальніка Генштаба УС генерал-маёра Віктара... 01.06.2022, Sputnik Беларусь\nПаводле яго слоў, у рамках этапа падраздзяленні сіл неадкладнага рэагавання завяршылі выконваць задачы на аперацыйных напрамках, цяпер адпрацоўваецца пытанне па перакідцы на вялікія адлегласці і стварэнні групоўкі на адным з напрамкаў.Ён таксама адзначыў, што гэтыя мерапрыемствы павысяць узровень падрыхтоўкі камандзіраў і асабовага складу падраздзяленняў, а таксама будуць садзейнічаць павышэнню ваеннай бяспекі рэспублікі.Нагадаем, раней дзяржсакратар Савета бяспекі Беларусі Аляксандр Вальфовіч заявіў, што дыверсійна-разведвальныя групы заходзяць на тэрыторыю Беларусі. Паводле яго слоў, на паўднёвых рубяжах рэспублікі назіраецца нарошчванне групоўкі войск "некалі дружалюбнай нам брацкай Украіны".>>> Хочаце яшчэ больш актуальных і цікавых навін – падпісвайцеся на Telegram-канал Sputnik БеларусьТаксама на Sputnik:\nвідэа, абарона, міністэрства абароны рб, беларусь, бяспека, віктар гулевіч, видео, армія, генштаб\nТрэці этап праверкі сіл рэагавання працягваецца ў беларускай арміі. Глядзіце відэакаментарый наконт гэтага начальніка Генштаба УС генерал-маёра Віктара Гулевіча.\nПаводле яго слоў, у рамках этапа падраздзяленні сіл неадкладнага рэагавання завяршылі выконваць задачы на аперацыйных напрамках, цяпер адпрацоўваецца пытанне па перакідцы на вялікія адлегласці і стварэнні групоўкі на адным з напрамкаў.\n"У рамках гэтага этапа ваеннаслужачыя падраздзяленняў адпрацоўваюць пагрузку тэхнікі, перакідку сваім ходам, перавозку на чыгуначным транспарце, размяшчэнне ў новых раёнах, узяцце пад ахову аб’ектаў, выкананне задач контр-дыверсійнай дзейнасці", - сказаў Гулевіч.\nЁн таксама адзначыў, што гэтыя мерапрыемствы павысяць узровень падрыхтоўкі камандзіраў і асабовага складу падраздзяленняў, а таксама будуць садзейнічаць павышэнню ваеннай бяспекі рэспублікі.\nНагадаем, раней дзяржсакратар Савета бяспекі Беларусі Аляксандр Вальфовіч заявіў, што дыверсійна-разведвальныя групы заходзяць на тэрыторыю Беларусі. Паводле яго слоў, на паўднёвых рубяжах рэспублікі назіраецца нарошчванне групоўкі войск "некалі дружалюбнай нам брацкай Украіны".\nЛукашэнка заявіў аб напружаным становішчы на мяжы Беларусі\nСітуацыя ва Украіне здольна перарасці ў рэгіянальную вайну – Хрэнін


Навукоўцы назвалі самы смяротны вірус на Зямлі\n15.09.2017 / 19:28\nГалоўным «забойцам» людзей з'яўляецца не ВІЧ, вірус шаленства або малярыя, а розныя штамы віруса гепатыту, якія штогод забіраюць жыцці больш за 1,3 млн чалавек, гаворыцца ў артыкуле, апублікаваным у часопісе Lancet. Коратка пра даследаванні піша РІАН.\n«Гэтыя высновы выклікаюць у нас злосць, але мы зусім не здзівіліся таму, што гепатыт губіць больш людзей, чым ВІЧ, малярыя і сухоты. Падобны сумны ход падзей звязаны з тым, што барацьба з гепатытам ніколі не ўваходзіла ў палітычныя прыярытэты ўсіх вядучых краін свету і што не існуе нейкіх глабальных сістэм для фінансавання падобных праектаў», — пракаментаваў адкрыццё Чарльз Гор, прэзідэнт Сусветнага альянсу па барацьбе з гепатытам.\nКожны год СААЗ і іншыя службы аховы здароўя ААН публікуюць у часопісе Lancet справаздачы, прысвечаныя таму, якія хваробы і праблемы са здароўем сёння турбуюць чалавецтва і колькі гадоў жыцця яны адымаюць. Справаздачы служаць своеасаблівый інструкцыяй да дзеяння для палітычных органаў ААН і праграм па ахове здароўя службаў асобных краін.\nСёлета аўтары зрабілі ўпор не на хваробы, спароджаныя праблемамі ў працы арганізма самога чалавека або дрэннымі ўмовамі жыцця, а на розныя вірусныя, бактэрыяльныя і паразітычныя інфекцыі. Для складання карціны іх эвалюцыі за апошнія 40 гадоў навукоўцы сабралі і прааналізавалі медыцынскія архівы з 147 краін свету.\nНа долю інфекцый у сярэднім прыпадае прыкладна 19,4% смерцяў, якія адбыліся за гэтыя гады, і іх агульная колькасць паступова расце. Навукоўцы звязваюць гэта з пагаршэннем стандартаў аховы здароўя і рэзкім ростам насельніцтва ў краінах, якія развіваюцца.\nУ лідарах, да некаторага здзіўлення саміх аўтараў справаздачы, аказаўся вірусны гепатыт — у апошнія гады ён забраў жыцці прыкладна 1,34 мільёна людзей. Прычынай іх смерці была не толькі сама хвароба, але і звязаныя з ёй цыроз і рак печані, а таксама іншыя ўскладненні. Другое месца занялі сухоты з 1,2 мільёна смерцяў, трэцяе — ВІЧ, які забіў прыкладна мільён чалавек, а чацвёртае — малярыя (719 тысяч ахвяр).\nПадобныя лічбы, як адзначаюць медыкі, з'яўляюцца досыць кансерватыўнымі ацэнкамі, бо толькі 25 краін прадастаўляюць дастаткова дакладную статыстыку па прычынах смерці іх жыхароў. Адпаведна, рэальная колькасць ахвяр ВІЧ, гепатыту і іншых хвароб можа быць прыкметна большай.\nГепатыт небяспечны тым, што колькасць выкліканых ім смерцяў не зменшылася за апошнія гады, як гэта адбылося з ВІЧ, туберкулёзам і малярыяй, а вырасла на 22%.\nАдной з прычын гэтага, акрамя недахопу ў фінансаванні і дарагоўлі вакцын і лекаў ад гепатыту, з'яўляецца тое, што большасць людзей не падазрае, што яны заражаныя гэтым вірусам. Паводле бягучых ацэнак даследчыкаў, толькі 5% жыхароў развітых і якія развіваюцца краін ведае аб сваім дыягназе і праходзіць лячэнне ў медыцынскіх установах.\nШто цікава, самым «раскручаным», але не небяспечным узбуджальнікам хвароб стаў вірус Зіка — на яго долю прыпадае ўсяго дзве смерці ў 2015 годзе і 19 страчаных жыццяў ў 2016 годзе. Як чакаюць навукоўцы, падобны трэнд захаваецца і ў далейшым, пры гэтым вірус Зіка наўрад ці будзе ўяўляць значную пагрозу, што дасць навукоўцам час на стварэнне вакцыны для барацьбы з ім.\nДвуногий Сапиенс / Адказаць\n15.09.2017 / 20:29\nДумаю все же вирус слабоумия.\nНе верю что вирусы до сих пор не могут победить. / Адказаць\n15.09.2017 / 20:53\nНу с ВИЧ по сути живут столько же сколько и без него, этот вирус губит имунку ну а её искусственно поддерживай лечись и живи делов то, вот гепатит да поражает печень орган который выполняет функций 12 тут уж конечно... А по поводу борьбы которая помогает меньше умирать от ВИЧ если считается презервативы и дежурные плакаты с пустым парой текстом то... Да.. Просто есть МЕДЛЕННОПРОГРЕССИРУЮЩИЕ инфекции а есть БЫСТРЫЕ ну поэтому как по мне тут очевидна и разница...\n15.09.2017 / 22:02\nСамы страшны вірус -абыякавась.


Главная / Алко / Алкагалізм Галіны Брэжневай поўны фільм\nГаля, дачка генеральнага сакратара\nАб Галіне Брэжневай, здавалася б, вядома вельмі шмат. Сёння да вядомых фактах мы дадалі апавяданні тых людзей, хто не толькі ведаў яе, але і шмат гадоў меў зносіны з ёй …\n18 красавіка 1929 года ў сям’і намесніка старшыні Бисертского райвыканкама Уральскай вобласці нарадзілася дачка Галіна. У пасведчанні аб нараджэнні ў якасці месца з’яўлення на свет пазначаны не Свярдлоўск, як сцвярджаюць энцыклапедыі, а рабочы пасёлак Бисерть. Гэта падзея так бы і засталося радавым у гісторыі нашай краіны, калі б 22-гадовы тады бацька дзяўчынкі праз трыццаць сем гадоў не стаў бы Першым сакратаром ЦК КПСС і кіраўніком дзяржавы на наступныя васемнаццаць гадоў.\nГаліна Леанідаўна Брэжнева, якой магло б споўніцца гэтай вясной 85 гадоў, была адной з самых вядомых жанчын СССР. Вядомасць гэтая часам насіла скандальны характар. Аб яе жыцці хадзіла мноства чутак, некаторыя з іх мелі нейкую аснову, а за паўтара дзесяцігоддзі пасля смерці (яна памерла ў 1998 годзе) аб Галіне было напісана мноства артыкулаў, знятыя дакументальныя і мастацкія фільмы.\nАле чым больш яе жыццё аддаляецца ад нас, тым больш змазанымі аказваюцца дэталі, з якіх яна складалася. Сёння засталося вельмі няшмат людзей, якія блізка мелі зносіны з ёй і, знаходзячыся ў здаровым розуме і цвёрдай памяці, могуць дастаткова кампетэнтна расказаць пра тое, які на самай справе была дачка генеральнага сакратара. Таму я вырашыў пагаварыць пра Галіну з Уладзімірам Мусаэльяном — асабістым фатографам Брэжнева, якія працавалі з ім амаль паўтара дзесяцігоддзя, і Алегам Стороновым, афіцэрам 9-га ўпраўлення КДБ СССР, шматгадовым камендантам розных аб’ектаў (гэта і дачы, і кватэры), дзе жыў Леанід Ільіч і пастаянна бывалі ўсе члены яго сям’і.\nВядома ж, успаміны асабістага фатографа і каменданта апрыёры носяць некалькі аднабаковы характар, але яны ўсё ж даюць уяўленне і пра Галіну, і пра яе бацьках, і пра тое, як жыло сямейства Брэжнева ў сямідзесятыя — васьмідзесятыя гады мінулага стагоддзя.\nУ 1993 годзе я пазнаёміўся і потым шмат гадоў меў зносіны з Юрыем Чурбановым, апошнім мужам дачкі генеральнага сакратара. Яго апавяданні пра «той» жыцця таксама сталі часткай гэтага артыкула. Асобная падзяка Уладзіміру Гургеновичу Мусаэльяну за выдатныя фатаграфіі брэжнеўскага сямейства; некаторыя з іх публікуюцца ўпершыню.\nУ пяцідзесятыя гады забавак у савецкай моладзі было няшмат: вечара танцаў, канцэрты самадзейнасці, часам спорт, тэатр, ну і вядома ж, кіно і цырк. Цырк заўсёды стаяў як бы асабняком: яму былі ўласцівыя загадкавасць і пэўная элітарнасць. Імёны папулярных цыркавых артыстаў ведалі ўсе, хоць тэлебачанне ў той час знаходзілася яшчэ ў зачаткавым стане. У цырку тады выступалі не толькі клоўны, гімнасты, артысты арыгінальнага жанру, але і прафесійныя спартсмены — барацьбіты і баксёры.\nНа фота: Крым. 1982 год. Апошняе лета Леаніда Ільіча. Галіне 53 гады\nЦыркавых будынкаў у краіне было няшмат, таму асноўнымі арэнамі былі намёты-шапіто, якія раскідвалі на плошчах вялікіх і не вельмі вялікіх гарадоў нашай краіны, і па два-тры тыдні цыркавыя трупы знаёмілі жыхароў са сваімі гастрольнымі праграмамі. Народ цырк любіў, і заробкі ў вядучых артыстаў былі немаленькімі. Адным з такіх «народных любімцаў» быў Яўген Мілана, якому ў сакавіку 1951 года споўніўся 41 год. Ён быў, што называецца, спецыялістам шырокага профілю: папрацаваў і гімнастам, і блазнам. Але вянком яго прафесійнай кар’еры былі сілавыя атракцыёны. Фантастычныя прыродныя дадзеныя і выдатная спартыўная падрыхтоўка дазвалялі яму працаваць «ніжнім» у пірамідзе з 10 чалавек. Такія артысты былі напералік і лічыліся цыркавы элітай. Акрамя таго, Мілана быў вельмі добры сабой і, нягледзячы на наяўнасць двух дзяцей (яны пасля смерці яго жонкі ад заражэння крыві пры родах выхоўваліся ў Доме малюткі ў Растове), прыцягваў увагу як шматлікіх прыхільніц, так і маладзенькіх артыстак цырка. Цыркавыя паважліва звалі яго «панам».\nЛеанід Ільіч Брэжнеў, які быў усяго на чатыры гады старэйшы за Милаева, да таго часу быў ужо даволі вядомым партыйным работнікам — Першым сакратаром ЦК КП (б) Малдавіі. І ў яго была дачка, пра якую мы ўжо пачалі былі распавядаць, 22-гадовая Галя. Дзяўчына, несумненна, прыгожая, трохі падобная на Вівьен Лі, яна таксама меціла ў артысткі, але бацькі (асабліва бацька) былі супраць. І прыйшлося юнай асобе вывучаць філалогію ў Кішынёўскім дзяржаўным універсітэце (да пытання аб яе вышэйшай адукацыі мы яшчэ вернемся).\nНа цыркавым паданні ў Кішынёве тата з дачкой сядзелі, зразумелая справа, на прэстыжных месцах у першым шэрагу. Яўген Мілана быў ва ўдары. Як ўспаміналі цыркавыя старажылы, у той вечар у яго было два выхаду: у якасці блазна і асілка. Легенда абвяшчае, што ён сам паклаў вока на прыгожую студэнтку і ў якасці «знаку ўвагі» падарваў над ёй хлапушку. Ну а потым, калі надышла чарга галоўнага нумары шоу, ён прадэманстраваў усю сваю моц, рашучасць і мужчынскую сілу, сарваўшы бурныя авацыі (зрэшты, яны спадарожнічалі яго выйсцяў заўсёды). Галіна была зачараваная прыгажуном-асілкам і вырашыла, што знаёмства трэба працягнуць. Праблем з арганізацыяй гэтага не было ніякіх: просьбу дачкі першага сакратара выканаў бы і дырэктар цырка, і загадчык аддзела культуры. Увогуле, Галю і Яўгена пазнаёмілі, і пачаўся, як кажуць, імклівы і бурны раман. Не спыніла маладую асобу ні тое, што яе выбраннік быў амаль удвая старэй, ні наяўнасць у яго двух дзяцей.\nЁсць версія, што Галіна быццам бы ўцякла з цыркам, у якім працаваў Мілана, ня паведамляючы ні пра што бацькоў, і вярнулася толькі праз год з дачкой на руках. На самай справе такога проста быць не магло. У сталінскія часы падобнага «маральнай разбэшчанасьці» у сямействе члена ЦК і першага сакратара рэспубліканскай кампартыі ніхто б не дараваў і не зразумеў. Ды і Мілана самазабойцам не быў …\nУсё прайшло больш проста і штодзённа. Галіна паразмаўляла з Вікторыяй Пятроўнай, тая «падрыхтавала» мужа, і праз некаторы час жаніх быў прадстаўлены Брэжневу. Леаніду Ільічу сур’ёзны мужчына Мілана спадабаўся не адразу. І ўзрост некалькі бянтэжыў, і дзеці. Але, па-першае, «пан» здолеў выклікаць першаму сакратару рэспубліканскай кампартыі, што ён шчыра любіць Галіну. А па-другое, здаўся будучаму кіраўніку дзяржавы чалавекам, які зможа ўтрымаць юную, але ўжо досыць свавольны даму ад неасцярожных учынкаў. Вясельная ўрачыстасць было даволі сціплым і праходзіла, як кажуць, у «прыплюшчаны рэжыме». Паколькі нявеста была ўжо «ў становішчы», ад вясельнага падарожжа прыйшлося ўстрымацца. Затое пасля з’яўлення ў 1952 годзе дачкі Вікторыі (назвалі яе, зразумела, у гонар бабулі — будучай першай лэдзі СССР Вікторыі Пятроўны Брэжневай) «маладыя» сталі ездзіць па гастролях разам. Пакінуўшы Вітус (так яе называлі ў сям’і) і дзвюх дачок Милаева на апеку бацькоў (магчымасці ў іх былі), Галіна ўладкавалася на працу ў цырк. Касцюмерка. Самае цікавае, што яна сапраўды працавала! І не толькі ўтрымоўвала ў парадку касцюмы, але і рыхтавала, часам на ўсю трупу. Артысты цырка, якім даводзілася гастраляваць разам з ёй, з зачараваннем ўспаміналі баршчы і катлеты ў выкананні маладзенькай жонкі Милаева. Яе ж, здавалася, такое жыццё цалкам задавальняла …\nУ Леаніда Ільіча у той час намеціўся сур’ёзны кар’ерны рост, ён узначаліў кампартыю Казахстана, адну з найбуйнейшых у краіне, а потым стаў сакратаром ЦК КПСС і да 1957 годзе ўвайшоў у Прэзідыум ЦК. У сталіцы сям’я канчаткова асела да канца пяцідзесятых, а ў 1960 годзе Брэжнеў стаў Старшынёй Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР.\nНа фота: Брэжнева любілі пагуляць у даміно з аховай. (Крайні злева Алег бок)\nПяцідзесяцігадовы Яўген Мілана быў яшчэ мужчынам хоць куды: знаходзіўся ў выдатнай спартыўнай форме, рэгулярна выязджаў за мяжу, у тым ліку і ў капіталістычныя краіны, і, як і раней, карыстаўся поспехам у маладзенькіх цыркавых артыстак. Самае цікавае, яго жонка і дачка фармальна другога чалавека ў СССР усё гэтак жа падарожнічала разам з ім. І ні адно замежнае агенцтва, ні адзін самы пранырлівы таблоід, ні адна тэлекампанія не ведалі пра гэта! Магчыма, прынятая ёй тады прозвішча мужа збівала з панталыку …\nАле ў канцы пяцідзесятых у сямействе Милаевых намецілася расколіна. Расказвае Уладзімір Мусаэльян, асабісты фатограф Брэжнева: «Вось архіўныя фатаграфіі Галі, тут ёй дваццаць гадоў, тут дваццаць два, калі яна выйшла замуж за цыркавога артыста Яўгена Милаева, які быў трохі маладзейшы Леаніда Ільіча. Ён, скажу я вам, апынуўся сапраўдным паганцам. Пасля многіх гадоў шлюбу (яны пражылі амаль дзесяць гадоў) і нараджэння дачкі ён зьвязаўся з маладзенькай артысткай (па некаторых звестках, гэта была акрабатка Тамара Сабалеўская. — А.Б.). На Галю, а яна была жанчынай эмацыйнай, гэта, вядома, падзейнічала вельмі сур’ёзна.\nЛеанід Ільіч цалкам мог, што называецца, Милаева за Можа загнаць, але рабіць гэтага не стаў. Наадварот, усяляк яго падтрымліваў. Ён наогул людзям зла не жадаў. Колькі разоў мог паступіць жорстка! З Аляксандрам Якаўлевым, напрыклад. А ўсяго толькі адправіў паслом у спакойную Канаду … А Мілана ўсё ж такі сваяк, бацька ўнучкі … »Дарэчы, Яўгену Милаеву з двума дочкамі ад першага шлюбу (ўнучка Вікторыя засталася жыць у сям’і Брэжнева) пасля разводу пакінулі пяціпакаёвую кватэру ў жылой часткі гасцініцы« Украіна ». Ён стаў таксама Народным артыстам СССР, дырэктарам новага Маскоўскага цырка на Ленінскіх гарах і нават атрымаў званне Героя Соцтруда.\nЗдраду мужа Галіна перажывала цяжка. Але нядоўга. Ужо ў 1961 годзе на гастролях у Японіі яна пазнаёмілася з 17-гадовым ілюзіяніст Ігарам Кіо, а як толькi таму споўнілася васемнаццаць, выкарыстоўваючы асабістыя сувязі (усё ж такі дачка другой асобы ў дзяржаве), нягледзячы на наяўнасць непаўналетняй дачкі і без прысутнасці мужа, развялася з Милаевым і выйшла замуж за Кіо. Пакінула Леаніду Ільічу з Вікторыяй Пятроўнай запіску пра тое, што выйшла замуж і «яму 25», і рванула ў Сочы.\nІгар Кіо ў свой час успамінаў пра тое, што нібыта Мілана з гэтай нагоды скардзіўся Брэжневу і той, паколькі закон быў парушаны, вырашыў ануляваць развод і новы шлюб. Але, хутчэй за ўсё, Леанід Ільіч вырашыў усё сам. Была дадзена адпаведная каманда, у «маладых» адабралі пашпарты … Ігар Кіо распавядаў, што яму вярнулі пашпарт з выдранай старонкай і штампам «падлягае абмену». Але Уладзімір Семичастный, які быў у той час старшынёй КДБ СССР і які меў да справы непасрэднае дачыненне, у 1995 годзе распавядаў мне, што штамп і запісы аб шлюбе былі выведзеныя ў абодвух пашпартах з дапамогай спецсродкаў, якія тады былі ў распараджэнні чэкістаў.\nТак ці інакш, яшчэ дні тры-чатыры 18-гадовы Кіо і 33-гадовая Галя атрымлівалі асалоду ад грамадствам адзін аднаго, пасля чаго яе адправілі самалётам у Маскву. Дарэчы, нягледзячы на забарону Брэжнева, яны працягвалі таемна сустракацца амаль тры гады. Спынілася ўсё тады, калі Леанід Ільіч стаў першым чалавекам у КПСС і адпаведна ў СССР, гэта значыць у кастрычніку 1964-га.\nМенавіта да гэтага часу адносіцца і заканчэнне гісторыі Галіны Брэжневай як «прынцэсы цырка». І з працай касцюмерка, і з захапленнем цыркавымі артыстамі было скончана. Хоць Юрый Міхайлавіч чурбакоў (аб ім гаворка ў нас яшчэ наперадзе) распавядаў мне, што і ў сямідзесятыя гады Галя, прычым часам разам з ім, любіла наведваць цыркавыя паказы як на старой арэне на Каляровым бульвары, так і ў новым будынку, дзе дырэктарам працаваў яе былы муж-изменщик …\nЖурналістыка і балет — таксама цікавыя рэчы …\nЛеанід Ільіч ўсё ж такі настаяў, каб Галіна скончыла вучобу ў інстытуце, які яна кінула, выйшаўшы замуж за Милаева. Як менавіта гэта канчатак было аформлена, невядома. У асабістай анкеце ў якасці альма-матэр Галіна называла Арэхава-Зуеўскі педагагічны інстытут. А з часам Галя стала нават кандыдатам навук.\nЗ 1963 года, «каб не боўталася дзе ні патрапячы», Леанід Ільіч адправіў яе папрацаваць па спецыяльнасці ў Агенцтва друку «Навіны» (АПН). Сціплая пасаду рэдактара (Галіна працавала ў гэтай арганізацыі пяць гадоў, пасля чаго перайшла ў МЗС) давала ёй магчымасць мець досыць вольнага часу, тым больш што тагачасны старшыня праўлення АПН Барыс Бурков быў папярэджаны аб тым, каб гэтую супрацоўніцу «ніхто не чапаў».\nДарэчы, тыя, хто працаваў разам з дачкой Брэжнева, адзначалі, што працаваць яна не асабліва любіла, але характар мела выдатны: хутка з усімі пасябравала і была душой усіх, як цяпер бы сказалі, карпаратыўных вечарынак. Выпівала яна ў той час зусім няшмат, але ў сілу свайго вясёлага і трохі бесшабашнага ладу жыцця падабалася многім. У тым ліку і мужчынам-журналістам, некалькім з якіх прыпісваюць раманы з ёй. Але ні адзін з іх новым законным шлюбам так і не скончыўся.\nА ў сярэдзіне шасцідзесятых ў Галі з’явілася новае захапленне — саліст балета Вялікага тэатра Марыс Ліепа. У свой час, у пачатку сямідзесятых, я, яшчэ студэнт МДУ, размаўляў з Генадзем Канстанцінавічам Чаркасавай, у той час галоўным рэдактарам музычнай рэдакцыі Дзяржтэлерадыё, выдатным дырыжорам, папрацаваўшы ў шасцідзесятыя гады і ў Вялікім, і ў Маскоўскім тэатры аперэты (там ён быў галоўным дырыжорам). Размова была шчырая, паколькі Генадзь Канстанцінавіч шмат гадоў сябраваў з маім бацькам і часта бываў у нас дома. І калі я задаў яму прамое пытанне: «А ці праўда, што Галіна Брэжнева выкарыстала для сваіх уцех Марыса Ліепы?», Ён, усміхнуўшыся, адказаў мне: «Гэта хто яшчэ каго выкарыстаў! Марыс выціснуў з яе ўсё, што мог … »\nНа фота: 60-годдзе Леаніда Брэжнева. Танец з дачкой\nАлег бакоў, камендант дачы і іншых аб’ектаў сям’і Брэжнева, успамінаў: «Галя вельмі шмат дапамагала розным людзям, часта цалкам бескарысліва. Калі ў Вялікім тэатры было супрацьстаянне паміж двума лідэрамі: Уладзімірам Васільевым і Марыса Ліепы, яна ўзяла бок апошняга. Ён стаў галоўныя ролі атрымліваць, прасоўвацца увогуле. Аб асабістых адносінах я сказаць нічога не магу, у спінкі ложка не стаяў, але яго ў яе дома я бачыў ».\nУ прынцыпе, пра раман Марыса і Галіны было вядома ў артыстычным свеце практычна ўсім. Мы не будзем пераказваць цяпер усё чуткі, якія суправаджалі гэтую гісторыю, але адзначым, што Марыс сапраўды атрымаў не толькі жаданыя ролі, але і кватэру ў Брюсова завулку, іншамарку па-за чаргой, прычым з Упраўлення па абслугоўванню дыпламатычнага корпуса (гэта была адзіная легальная магчымасць купіць , скажам, «Мэрсэдэс» у прыстойным стане і за невялікія грошы).\nУся эпапея доўжылася каля пяці гадоў, пасля чаго Марыс, палічыўшы, што мае ўжо ўсё, што можна, нават Ленінскую прэмію, вярнуўся да жонкі і дзяцей (ён, праўда, з жонкай і ня разводзіўся). Вось толькі з творчасцю ў яго пачаліся пасля гэтага праблемы. Яго біёграфы сцвярджаюць, што менавіта тады, у 1970-м, пачаліся «творчыя рознагалоссі артыста з галоўным балетмайстрам Вялікага Грыгаровічам». А потым Ліепа і зусім апынуўся ў няміласці і вярнуўся на сцэну толькі незадоўга да смерці Брэжнева, у сакавіку 1982 года. Станцаваў разок у «Спартаку» і тут жа быў адпраўлены на пенсію …\nІ я, і мая камера любаваліся Галінай\nМенавіта гэтую фразу вымавіў Уладзімір Гургенович Мусаэльян, калі мы ў канцы красавіка сустрэліся з ім у яго кабінеце ў будынку «Фотакроніка ТАСС», дзе ён працуе ўжо больш за паўстагоддзя.\n— Мяне вельмі раздражняе, калі людзі, якія не ведалі сям’ю Леаніда Ільіча, спрабуюць разважаць пра яе і распавядаюць небыліцы. Я на працягу многіх гадоў працаваў з Брэжневым практычна кожны дзень, у адпаведнасці з яго графікам. Ён прачынаўся — і я таксама, ён на працу — я ехаў з ім, ён вяртаўся на дачу — я туды ж. І ў адпачынак з ім, і ў паездкі па краіне, і за мяжу. І, вядома ж, я бачыў усё, што адбывалася ў сям’і, і ведаў яе гісторыю, у тым ліку і тую, якая была схаваная ад шырокай публікі.\nІ Леанід Ільіч, і Вікторыя Пятроўна клікалі дачка па імені — Галяй, ніякіх памяншальных ў яе дачыненні да іх не практыкавалася. Вось ўнучку — так, Вітус называлі, а праўнучку — Галачкай.\nСёння ёсць мноства фатаграфій Галіны Леанідаўны апошняга дзесяцігоддзя яе жыцці, дзе яна выглядае недагледжанай, якія спіліся жанчынай. На самай справе пачалося ўсё гэта пасля смерці Леаніда Ільіча, прычым не адразу. Вось калі арыштавалі Юру Чурбановым, пачаліся ўсялякія ператрусы, Галіна і не вытрымала, пусцілася ва ўсё цяжкія. Яна ж не была па-сапраўднаму моцнай жанчынай. Добрай, адкрытай, эмацыйнай — так. І дапамагала вельмі шмат каму. За што пасля і пацярпела.\nЦікава, але з яе апошнім мужам Юрам Чурбановым я пазнаёміўся ў далёкім 1956 годзе. Мы з ім працавалі на адным заводзе, гулялі ў валейбол разам. А потым, праз шмат гадоў, раптам сустракаемся на дачы ў Зарэчча, ужо пасля іх вяселля. Ён пытаецца: «Ты што тут робіш?» Я ў адказ: «А ты?» Ён кажа: «Я — член сям’і». «Ну, тады прабач», — кажу …\nВяселле наогул правялі неяк цішком. Я ніякіх вясельных фатаграфій не рабіў, нават не прысутнічаў там. І Леанід Ільіч з Вікторыяй Пятроўнай таксама на цырымоніі не былі. Наогул у генеральнага сакратара сямейныя пытанні для старонніх былі табу. На дачы, напрыклад, я заходзіў у хату толькі па запрашэнні. У 1970 годзе нарадзілася Галочка, праўнучка. І гады праз тры ён мне кажа: «Ты ведаеш, Вікторыя Пятроўна просіць цябе заехаць паздымаць праўнучку». Справа адказная было. З ім адна справа працаваць, а з сям’ёй — іншае. Хваляваўся я, вядома. Спадабаюцца сям’і і яму фатаграфіі ці не. Але спадабаліся …\nПа-сапраўднаму пазіравала мне Галя толькі адзін раз, калі Леанід Ільіч быў у Барвісе з сям’ёй. Апранала розныя портачкі, кофтачкі, касцюмы. І Вікторыя Пятроўна таксама пазіравала толькі адзін раз. Усе апранала: і летнюю вопратку, і зімовую. Я кажу: «А зімовае паліто-то з шапкай навошта?» Яна кажа: «А раптам я зімой памру, якую ты фатаграфію даваць будзеш?» Я засмяяўся: «Вы ўжо занадта далёка глядзіце наперад». Усе здымкі, дарэчы, захаваліся. Маё шчасце, што я нічога не выкідваў.\nА ўсялякія чуткі … Што Галя ўжо пры жыцці Брэжнева алкагалічка была … Не верце гэтаму. Вось вам дакументальнае сведчанне. Фатаграфія зроблена летам 1982 гады, у апошні лета Брэжнева. Гэта не пастава, а звычайнае рэпартажнае фота. Што, хранічныя алкаголікі так выглядаюць? Або так рухаюцца? Не забывайце, што на гэтым фота Галіне 53 гады …\nНа фота: 1970 год, Падмаскоўі, дача Зарэчча, Брэжнеў з жонкай і праўнучка Галяй\n«Мне, шчыра кажучы, гэтай прымаўкай наконт ста бараноў ўжо парадкам надакучылі», — сказаў мне Юры Міхайлавіч чурбакоў, калі мы ўпершыню сустрэліся з ім гадоў дваццаць таму. Пра сваё жыццё з Галінай Брэжневай ён расказаў не вельмі шмат, ніколі не называючы яе памяншальным імем: толькі Галіна і часам (з асаблівай інтанацыяй) Галіна Леанідаўна.\nКалі ён пазнаёміўся з ёй, яму толькі споўнілася трыццаць чатыры гады. Быў Стары Новы год, 1971-й. Само знаёмства адбылося ў рэстаране Цэнтральнага дома архітэктара на вуліцы Шчусева (цяпер гэта гранатную зав. — А.Б.), куды ён прыйшоў са сваім калегам Віктарам Калініным. Яны выпілі па пяцьдзесят грамаў за свята, і тут цурбаноў заўважыў у глыбіні залы кампанію з некалькіх чалавек, якая сядзела за вялікім сталом. Ігар Шчолакаў, сын міністра ўнутраных спраў, і яго жонка Нона былі яму знаёмыя, а вось астатніх ён не ведаў. Але, вырашыўшы пазнаёміцца з цікавай жанчынай (а Галіна Леанідаўна была такой), ён падышоў да гэтага стала.\nПа іншай версіі, якую таксама са слоў Чурбановым ў свой час публікавалі журналісты, «падвёў» яго да Галіны і яе кампаніі менавіта Віктар Калінін. (Заўважу ў дужках, што Галіна Брэжнева і Ігар Шчолакаў былі знаёмыя яшчэ з тых часоў, калі іх бацькі разам працавалі ў Кішынёве.)\nДачкі Брэжнева быў у той момант сорак адзін год, яна добра апраналася і выглядала эфектна. Мне ў свой час здалося, што Юрый Міхайлавіч некалькі пакрывіў душой, сказаўшы, што не адразу даведаўся, кім з’яўляецца зацікавіць яго асоба. Напэўна Ігар Шчолакаў яго адразу праінфармаваў. І тэлефон яе ён таксама папрасіў (і, як пасля прызнаўся, атрымаў). Але тэлефанаваць не стаў, хоць знаёмства з дачкой генеральнага магло б усхваляваць любога мужчыну.\nГаліна Брэжнева патэлефанавала яму сама. Ведаючы ўжо пра яго сямейных абставінах, зрабіла званок на працу: «І куды ж ты, Юра, знік? Узяў у сумленнай дзяўчыны тэлефон і ня тэлефануеш? »Прыйшлося апраўдвацца і« загладжваць віну », тут жа прызначыўшы спатканне. Новая знаёмая заехала па ім на «Волзе» з кіроўцам. Аб дэталях сустрэчы цурбаноў, як чалавек карэктны, не распаўсюджваўся, але пачаўся вечар зноў у рэстаране, на гэты раз у «Арагві». Ужыў толькі выраз: «Нашы адносіны сталі душэўнымі». Як хочаш, так і разумей.\nПа ўспамінах Алега Сторонова, новы кавалер Брэжневу спадабаўся: «Я чуў, што, калі паўстала пытанне аб тым, што Галя сабралася замуж за Юру, Леанід Ільіч быў вельмі задаволены. Ён лічыў, што калі ўжо муж чалавек ваенны, то парадак у доме будзе. А тое, што ён жанаты быў … Шчасце дачкі важней ».\nТым не менш вяселле было «заканспіраванай». Нават Уладзімір Мусаэльян, асабісты фатограф Брэжнева, казаў мне, што даведаўся пра яе постфактум. Як успамінаў Юрый Міхайлавіч, будучы цесць быў супраць таго, каб адзначаць падзею ў адным з палацаў шлюбу. Таму ў суботу, 17 красавіка 1971 гады, у Кастрычніцкім райаддзеле ЗАГС на Ленінскім праспекце, 44, быў абвешчаны санітарны дзень. Чурбакоў ў класічным чорным гарнітуры і Галіна ў белым задняй строі і белых жа туфлях ў прысутнасці сведак — Ігара і Нонны Шчолакава і згадвальнага намі Віктара Калініна — паставілі свае подпісы ў часопісе і абмяняліся пярсцёнкамі. Прозвішча мужа Галіна не ўзяла. А кампанія адправілася на дачу генеральнага сакратара ў Зарэчча, дзе ўласна і адбылося святкаванне ў даволі вузкім складзе. З боку жаніха прысутнічалі бацькі, брат Ігар (яму быў 31 год) і 26-гадовая сястра Святлана, а таксама чалавек пяць міліцэйскіх начальнікаў — сяброў Чурбановым. Галіну прадстаўлялі Леанід Ільіч з Вікторыяй Пятроўнай, іншыя члены сям’і, Ігар Шчолакаў з жонкай і некалькі блізкіх сябровак.\nЦікава, што на наступны дзень свята працягвалася: Галіне Брэжневай споўнілася 42 гады. Ды яшчэ і Светлую Хрыстову Нядзелю падаспела …\nАб перыпетыях шлюбу Галіны Брэжневай і Юрыя распавядалася вельмі шмат, цэлыя кнігі пра гэта напісаныя. Так што ў гэтым артыкуле я не буду распавядаць ужо вядомых падрабязнасьцяў. Адзначу толькі той факт, што шлюб працягваўся афіцыйна 20 гадоў: у 1991 годзе, калі Юрый Міхайлавіч адбываў свой тэрмін, Галіна Леанідаўна развялася з ім.\nНа пяты дзень пасля вяртання з «зоны», як распавядаў мне цурбаноў, ён адправіўся да жонкі. Купіў тры гваздзікі, прыехаў у дом, дзе пражыў амаль восем гадоў. «Ні эмоцый, ні пацалункаў, ні слёз, ні радасці, — казаў ён мне. — Звычайная сустрэча ».\nЯкі на самой справе была Галіна Брэжнева?\nНезадоўга да 85-й гадавіны з дня нараджэння Галіны Брэжневай я папрасіў Алега Аляксандравіча Сторонова, які ведаў яе шмат гадоў, больш падрабязна расказаць пра яе асабістых якасцях.\n— Якім чалавекам была Галіна Брэжнева? Вельмі добрай была, таварыскай, адкрытай. Любіла мець зносіны з сяброўкамі. Калі прыязджала, напрыклад, у наш невялікі спецкамбінат бытавога абслугоўвання на Кутузаўскім, яе ўсё радасна сустракалі. І не таму, што яна дачка генеральнага сакратара. Яна проста па-чалавечы ўмела мець зносіны. З піражкамі, з тартамі прыязджала, з шампанскім.\nМоцных напояў, як ёй прыпісваюць, тады не піла, толькі шампанскае, паўсалодкае, часам брют. І толькі савецкае, іншага не было. Яна заўсёды стварала добры настрой. Калі прыязджала, я бачыў, з якім захапленнем яе ўспрымалі і ў пашывачны цэху, і ў прыёмнай, і ў крамцы. Не тое што іншыя жонкі-дочкі, тыя былі панурая, недаступныя. Лічылі ніжэй сваёй вартасці нават слова лішняе «чэлядзі» сказаць. Яна ж ня паказвала нейкай асаблівай сваёй значнасці. Ёй адкрытасць у канчатковым рахунку і пашкодзіла.\nЯ не ведаю, адкуль гэта ўсё пайшло — з дыяментамі, з валютай … Галя была звычайная простая жанчына. І раблю са сваімі грашыма, як жанчыны іх марнуюць: ёсць — купляла нешта, шыла, не — чакала, калі з’явяцца. Бо яна яшчэ вельмі шчодрай была, магла сяброўкам або знаёмым нешта вельмі дарагое падарыць, не шкадавала …\nЧаму ў такім выглядзе ў свае апошнія гады была? Вельмі цяжка ўспрыняла тое, што абрынулася на сям’ю, акунулася ў атмасферу запою. Але ў сямідзесятыя і пачатку васьмідзесятых гэтага не было. Вясёлай была, але піць, каб апынуцца па-сапраўднаму п’янай … Пры жыцці Леаніда Ільіча гэтага не было, няма.\nА тады, асабліва пасля таго, як Юру арыштавалі, яна проста ў разгул стукнулася. Казала: «Я не вытрымаю гэтага ганьбы, які абрынуўся на нашу сям’ю». Так і выйшла.\nГаліна Брэжнева памерла 29 чэрвеня 1998 года ў псіхіятрычным шпіталі № 2 ім. О.В. Кербикова ў сяле Добрыниха Домодедовская раёна Маскоўскай вобласці. Там яна правяла апошнія чатыры гады жыцця. У кароткім паведамленні, апублікаваным у прэсе, прычынай смерці называўся інсульт. У пасведчанні аб смерці пазначаны «цыроз печані і рэактыўны панкрэатыт». Спецыялісты ведаюць, што азначае гэты страшны дыягназ.\nЗ згадвальных намі мужчын Галіны Брэжневай да моманту яе смерці былі жывыя двое: Юрый цурбаноў і Ігар Кіо. Ні той, ні другі на Навадзевічыя могілкі не прыйшлі …\nРэкламны аддзел (495) 544-30-37\nАддзел распаўсюджвання (495) 544-30-45\nІД «Совершенно секретно» Усе правы абаронены.\nДакументальнае кіно Леанід Млечын\nГісторыя жыцця дачкі генеральнага сакратара Галіны Брэжневай\nCopyright © 2007-2017 АТ «ТВ Цэнтр»\nРэклама ў эфіры тэлеканала +7 (495) 785-41-31\nСеткавае выданне «ТБ Цэнтр-Масква». Пасведчанне аб рэгістрацыі СМІ Эл № ФС77-63915 ад 09 снежня 2015 года выдадзена Федэральнай службай па наглядзе ў сферы сувязі, інфармацыйных тэхналогій і масавых камунікацый.


Сёньня раніцай на галоўнай плошчы Берасьця зьявіўся бел-чырвона-белы сьцяг з чорнай стужкай, які павінен быў нагадаць мясцовым жыхарам пра трагедыю, якая здарылася год таму на станцыі мэтро "Няміга" ў Менску. Праз некалькі хвілінаў два маладыя хлопцы, што вывесілі гэты сьцяг, Аляксей Балашоў і Сяржук Гарасьцюк, былі затрыманыя міліцыянтамі і каля чатырох гадзінаў правялі ў Ленінскім РАУС Берасьця.\nКалі Аляксей Балашоў і Сяржук Гарасьцюк пакінулі плошчу, на суседняй вуліцы да іх нечакана падышлі міліцыянты і загадалі прайсьці разам у будынак берасьцейскага Гарвыканкаму, што месьціцца недалёка ад месца здарэньня. Праз некаторы час да Гарвыканкаму пад'ехала міліцэйская машына і сябраў Маладога Фронту адвезьлі ў Ленінскі РАУС. Там хлопцаў пратрымалі каля чатырох гадзінаў. Як высьветлілася, міліцыянты апынуліся ў поўнай разгубленасьці і ня ведалі, якое парушэньне закону можна інкрымінаваць затрыманым юнакам.


У чым розніца паміж IPO і ICO? 2020\nУ чым розніца паміж IPO і ICO?\nУвогуле, згадка пра "blockchain" - самы просты спосаб знайсці ICO.\nПакупнікі ICO - гэта ў асноўным дзікі захад ад інвестыцый, яны не валодаюць акцыямі або акцыямі. Няма абароны. Тое, што вы атрымаеце, мудрагелісты вэб-сайт, які прадае токены.\nПакупнікі IPO валодаюць акцыямі і высока рэгулююцца. Пры махлярстве вы атрымліваеце пэўную абарону ад ICO\nПамятаеце, што ў вас няма правоў на ICO. На некаторых ICO няма дакументаў аб падпісанні юрыдычных дагавораў (альбо пад падставай) аб размеркаванні прыбытку, праверцы і прымірэнні, нягледзячы на "пустыя абяцанні".\nЧаста ICO нават не маюць рэальнага прадукту. Звярніце ўвагу, аднак, што я не хачу асуджаць усе ICO. Некаторыя прывязаныя да лексем легальных тавараў.\nЦі можаце вы зарабіць шмат на ICO? Вядома, я шмат зрабіў, хутка зарабіўшы прыбытак, неадкладна ліквідаваўшы на другасных рынках прэмію. Аднак я не магу вам гэта гарантаваць.\nЦі можаце вы страціць усе свае грошы Зусім.\nIPO - IPO - гэта працэс, які дазваляе кампаніям прадаваць каштоўныя паперы насельніцтву ўпершыню. Кампаніі часта прадаюць акцыі праз гэтыя прапановы, а таксама могуць прадаваць іншыя каштоўныя паперы, такія як аблігацыі, ордэры і карпаратыўныя аблігацыі. Кампанія, як правіла, наймае некалькі інвестыцыйных банкаў, вядомых як андеррайтеры. Далей гэтыя андеррайтеры працуюць з кампаніяй, каб лепш зразумець, колькі прынесці IPO і якія віды каштоўных папер будуць прадаваць.\nICO - пачатковая прапанова манет або ICO - гэта сродак краудфандинга з выкарыстаннем криптовалюты. Звычайна гэта крыніца капіталу для стартапаў blockchain. Інвестары, як кампаніі, так і фізічныя асобы, могуць укладваць грошы ў кампанію, звычайна выкарыстоўваючы криптовалюты, такія як Bitcoin і Ethereum, як частка ICO. Узамен яны атрымліваюць працэнт ад пэўнай криптовалюты па праекце або кампаніі, якая прадаецца ў праекце.\nКалі б мне давялося прарваць вялікую размову, для вялікіх кампаній, якія ўжо паспяхова працуюць, і ICO для перспектыўных ідэй, грамадства было б значна маладзейшым.\nКаб даведацца больш пра ICO, калі ласка, наведайце Blockchain і сертыфікацыю Bitcoin праз Blockchain Semantics.


18.08.2014 15.08.2014 Admin642Комментарии on На прасторах Стаўбцоўшчыны\nПЕРАДАВЫЯ ТЭХНАЛОГІІ: СЯНАЖ У РУЛОНАХ\nрулоны працаўнікі ААТ «Каганец» – каля 4500 тон, ПДСУП «Профі-Аграцэнтр» – звыш 4300 тон, ААТ «Агранёманскі» – каля 3800 тон, «Шашкі» – звыш 3400, «Радзіма Якуба Коласа» – звыш трох тысяч тон.\nУ рамках дзяржаўнай праграмы перааснашчэння і пераўзбраення збожжатакоў, у ААТ «Шашкі» завяршылася будаўніцтва новага збожжасушыльнага комплексу «ЗСК-40 Ш» вытворчасці ААТ «Амкадор». Мантажныя работы працаўнікі ААТ «Стаўбцоўская ПМК» выканалі яшчэ летась. Быў падведзены газ, зроблена электрычнасць. А сёлета поўнасцю праведзена добраўпарадкаванне тэрыторыі вакол комплексу – работнікі ДРБУ № 135 паклалі асфальт, а працаўнікі РБУ выканалі бетонныя работы – зрабілі пандус для аўтамашын. Дырэктар Валерый Ільюшэнка задаволены новым вытворчым аб’ектам, выгляд якога вабіць вока, і дадае, што застаецца толькі агарадзіць яго прыгожым плотам. Узведзены сушыльны комплекс за бюджэтныя сродкі. Прадстаўнікі завода-вытворцы правялі пуска-наладачныя работы, і комплекс прыняў на дапрацоўку збожжа новага ўраджаю.\nДАПАМОГА: З УВАГАЙ ДА СЯЛЬЧАН\nУ вяскоўцаў, якія высяваюць на прысядзібных участках збожжавыя культуры, таксама гарачая пара. Мясцовыя сельгаставарыствы прадастаўляюць усім жадаючым тэхніку для ўборкі вырашчанага ўраджаю. Штогод дапамагае аднавяскоўцам зжаць хлеб і фермер Уладзімір Радзевіч. Сёлета да яго звярнуліся шаснаццаць чалавек. За адносна невялікую, можна сказаць сімвалічную, плату людзям абмалацілі соткі. Жыхары Ячонкі вельмі ўдзячны Уладзіміру Уладзіміравічу за ўвагу і дапамогу. Ніколі не адмаўляе фермер вяскоўцам і тады, калі ў людзей ёсць патрэба заараць або задыскаваць свае участкі. Усе сяльчане садзяць і бульбу перспектыўных сартоў, якую набываюць у фермера.\nРЭАЛІІ: ЕДУЦЬ У БАЛГАРЫЮ\nПрацаўнікі станцыі Стоўбцы ў гэтым сезоне назіраюць значнае змяншэнне патоку пасажыраў на курорты Украіны. У мінулым годзе кожную раніцу ля чыгуначных кас стаяла чарга за білетамі ў Крым, якія набывалі за 45 сутак да ад’езду. Сёлета – ніякіх чэргаў. Затое павялічыўся паток пасажыраў на курорты Балгарыі.\nУсяго за шэсць месяцаў бягучага года стаўбцоўскія чыгуначныя касы прадалі 199 тысяч білетаў на электрацягнікі і дваццаць шэсць з паловай тысяч – на цягнікі міждзяржаўных і міжрэгіянальных маршрутаў. Да гэтай колькасці пасажыраў працаўнікі білетных кас прыбаўляюць яшчэ працэнтаў 40, таму што многія пасажыры купляюць білет туды і назад. Асабліва запатрабаваны чыгуначны транспарт студэнтамі, дачнікамі і тымі, хто ездзіць са Стоўбцаў на працу ў сталіцу.\nНАРЫХТОЎКІ: З РАЗЛІКАМ НА ЭКСПАРТ\nКаапнарыхтпрам райспажыўтаварыства цалкам загрузіў камеру шокавай замарозкі ягадамі. Яна ўмясціла дваццаць адну з паловай тону чарніц. Гэты аб’ём умяшчаецца на адну фуру. У нарыхтоўшчыкаў ёсць ужо вопыт папярэдніх гадоў рэалізацыі дзікарослай сыравіны за мяжу. І цяпер кіраўніцтва прыцэньваецца, куды лепш прадаць чарніцы. Кожны год гэта экспартная прадукцыя.\nА нарыхтоўкі чырвонай парэчкі сёлета бедныя – вяскоўцы яе не здавалі. Цяпер актыўна ідзе нарыхтоўка гародніны. Наладзіліся цесныя сувязі з прыватнымі гаспадарамі Столінскага раёна, дзе спецыялізуюцца на вырошчванні гародніны. Стаўбцоўскім нарыхтоўчыкам выгадна – памідоры, гуркі, капусту, моркву, сталовыя буракі гаспадары прывозяць на нарыхтоўчую базу сваім транспартам.


Кантакты Артыкул мастацтвазнаўцы Міхася Баразны "Алесь Пушкін".\n- Што вы носіцеся з Гэтым Пушкіным. Гэта не сучасны мастак. Ён ня мае ўяўленьня аб тым, што твакое актуальнае мастацтва.\n- Ды пайшоў бы ты...\nВялікае войска народных філёзафаў, не набліжаных да часовай палітычнай эліты, часта праз ёмістыя паняцьці метафарычнай формы ацэньвае паўсядзённы стан рэчаў. Сялянская рэцэнзія лепш за ўсё ўпісваецца ў мадэль цяперашчаны.\nЁсьць меркаваньне, што мацтацтва гэта тое, што робяць вядомыя мастакі. Акцыі Пушкіна большыя чым звыклы твор мастацтва, хаця лічу немагчымым разглядаць творчасьць мастака толькі як папулярнага перформера. Хаця, зыходзячы зь ленінскага "разуменьня подлінасьці" мастацтва, якое павінна быць народным і сваімі найглыбокімі каранямі зьвязанае з жыцьцём народных масаў - перад намі набліжаны да народу майстар. Але, нягледзячы на шырока распрацаваныя задачы пралетарскага мастацтва, ня бачу ва многіх учынках мастака аніякага пэрфоманса альбо хэпенінга. Магчыма тутэйшая тыпалогія мастацкай практыкі тут таксама спазьняецца, а журналісты карыстаюцца старымі штампамі. Бо ў іх іншыя праблемы. Сапраўдныя ж творы мастака можна доўга пералічаць, бо тут і станковы жывапіс, творы соц-арта, манументальныя росьпісы хрысьціянскай тэматыкі, графіка, сцэнаграфія да "Караля Ліра" і шэраг глыбокіх па вобразу мастацкіх пэрфомансаў. У стандарты хулігана асобы з такім багажом і сталымі прынцыпамі не ўпісываюцца. Але такі стандарт даспадобы большасьці сёньняшняе беларускай журналістыкі. За замежнае слаўцо "пэрфоманс" з правакацыйнай падачы самаго Пушкіна яны і ўчапіліся. Сёньня да традыцыйнай формы мастацтва аднясуць любы скандал, а сапраўднае мастацтва "сьпэцыялісты клавіатуры" так і не ўбачаць, як і іх савецкія настаўнікі. Адзін з шэрагоўцаў гэтага цэху сваю зацемку так і назваў "Перфоманснул...", як быццам у Алеся прафесія такая, штодзённыя абавязкі забаўленьня фатакораў? Цырк у нас знаходзіцца ў іншым месцы. Будуць ад мастака ці частцы яго творчасьці адмяжоўвацца і сёньня, бо акцыі і жывапіс не ўпісываюцца ў бязьмежную ўдзячнасьць спонсару, залётныя моды. А самога мастака за гэтыя акцыі паездкай ці віртуальнай пасадай не ўзнагародзяць, эўрапейскую выставачную залю не прапануюць. А вось на сьпіне пакатацца, знойдзецца ахвотных багата.\nНарадзіўся Алесь Пушкін у Бобры, што ў Крупскім раёне. Мастак манументальнага і станковага жывапісу, рэстаўратар фрэскаў, заснавальнік першай прыватнай Галерэі сучаснага мастацтва "У Пушкіна" (1993-1994) у Віцебску (пры падтрымцы беларусаў замежжа). Аўтар шматлікіх мастацкіх акцыяў, актыўны ўдзельнік мерапрыемстваў палітычнай апазыцыі. З 1977 па 1983 год вучыўся ў рэспубліканскай школе-інтэрнаце па музыцы і выяўленчым мастацтве імя І.Ахрэмчыка ў Менску. У 1983 годзе паступіў у Беларускі Дзяржаўны Тэатральна-мастацкі Інстытут. У 1984 годзе прызваны ў савецкае войска ў Афганістане. У 1986 годзе быў адноўлены ў якасьці студэента. У 1989 асуджаны за арганізацыю хэпенінга, прысьвечанага 71-м угодкам Беларускае Народнае Рэспублікі, да двух гадоў зьняволеньня (умоўна). У 1990 годзе скончыў інстытут. Дыплёмная работа - росьпіс "Парнат" у Рэспубліканскай школе-інтэрнаце па музыцы і выяўленчым мастацтве (215 кв.м.). За гэтую працу быў рэкамендаваны ў Беларускі Саюз Мастакоў, удастоены вышэйшай адзнакі і пахвалы Дзяржаўнай экзаменацыйнай камісіі. Пасьля вучобы накіраваны на працу ў Віцебскі камбінат мастацтваў. З 1992 па 1997 у складзе групы рэстаўратараў працаваў над рэстаўрацыяй фрэскаў касьцёлу Ўнебаўзяцьця Панны Марыі ў Магілёве.\nЗаснаваная мастаком Галерэя Сучаснага Мастацтва "У Пушкіна" (была адчынена ў сакавіку 1993 года) хутка стала вядомай выставачнай заляй й культурніцкім маладзёвым цэнтрам не толькі ў Віцебску, але і ў краіне. На рахунку галерэі і яе ўтрымальніка сэрыя ўнікальных выстаў, правядзеньне навуковай канферэнцыі і выставы "Барока на Беларусі", мастацка-літаратурныя акцыі, фотавыставы. Экспазіцыйная плошча была адкрыта заўсёды не толькі прадстаўнікам беларускага мастацтва. У лістападзе 1994 года галерэя была зачынена. Закрыцьцё такога вядомага асяродка мастацтваў - моцны, балючы ўдар па галлерэйным руху ў Беларусі (праз два гады спыніла сваю дзейнасьць і менская галерэя "Шостая лінія").\nЗараз Пушкін жыве ў гарадзкім пасёлку (мястэчку?) Бобр Менскай вобласьці, дзе й нарадзіўся. Зьяўляецца аўтарам росьпісу мясцовай прыходзкай царквы. Паколькі мастак і ягоныя продкі з гэтых мясьцінаў, ён зрабіў ім падарунак.\nФрагмэнт інтэрв'ю з мастаком ў 1996 годзе.\n- Якая твая мэта ў мастацтве?\n- Мая мэта ў мастацтве... Якая мэта можа быць у сьпевах салаўя, прыгажосьці кветкі, прыроды? Ня ведаю, як адказаць табе на гэтае пытаньне. Хутчэй так: я найбольш шчасьлівы і задаволены сабою і жыцьцём бываю, калі малюю свае карціны. Лепшае для мяне - гэта калі я самотны і малюю сваё. Вось дзеля гэтага і жыву. Вядома ж разумею, што жывуі павінны знайсьці сваё месца ў вялікім, сур'ёзным сьвеце прафесыйнага мастацтва, зь яго больш, чым чатырохтысячагадовай гісторыяй. Ну й адпаведна мэта мая - быць патрэбным, любімым і паважаным у гэтым сур'ёзным сьвеце.\n- Каго б ты мог назваць сваім настаўнікам?\n- Мае настаўнікі: а) тэарэтычныя, як бы духоўныя: Леанарда, Далі, Вермэер, Феафан Грэк і Андрэй Рублёў. б) практычныя. У школе - Пётра Шырына. У інстытуце - Павал Семчанка. Алег Хадыка і Гаўрыіл Вашчанка.\n- На якой ступені разьвіцьця знаходзіцца сучаснае беларусеае мастацтва?\n- Сучаснае беларускае мастацтва зараз знаходзіцца на высокай ступені разьвіцьця, калі параўноўваць яго з самім сабою (па ўсёй гісторыіпрынамсі беларускага мастацтва). Але ў параўнаньні з сучасным сусьветным працэсам, які вядзе мастацтва XX стагодзьдзя да нейкага завяршэньня, то ёсьць крыху пэўнае адставаньне. Яно і на дабро, бо поўнасьцю не зьнішцаецца і не нівеліруецца свая мастацкая школа, якая была і на працягу стагодзьдзяў (разьбярства, фрэскавыя размалёўкі, іканапіс, кераміка) так і зараз, напрыклад графіка, рэалістычны нацюрморт, партрэт, краявід, разьбярства (не блытаць са скульптурай). Дрэнна што няма: а) структураванага арт-рынку, б) мастацтвазнаўчага разгалінаваньня, в) попыту на ўсё гэтае з-за беднасьці краіны.\n- Ці ў стане асоба мастака зьмяніць ход разьвіцьця мастацтва?\n- Вядома, у стане. Але не з ног на галаву, не кардынальна.\n- Ці рэальны ў Беларусі шырокі мастацкі рух?\n- Рэальны. Ён ёсьць, толькі вельмі кволы і слабы.\n- Якое месца займае акадэмічная адукацыя ў Беларусі?\n- На жаль несур'ёзнае, асабліва ў Віцебску. Бо тут зусім не даецца акадэмічнай падрыхтоўкі.\n- Які від выяўленчага мастацтва - тваё месца ў мастацтве?\n- Размалёўкі і аздабленьне інтэр'ераў хрысьціянскіх пабудоваў, пэрфомансы, станковы жывапіс, сцэнаграфія, касьцюм, плякат.


Былі часы, калі ўладзе ўдавалася многае. Такога больш ня будзе\n27 чэрвень 2018, 16:54\nОх, як моцна ўражваюць апошнія карупцыйныя справы. Размах, сумы. Пісталет у кішэні сам перазараджаецца. Разьлік на тое, што і незадаволены народ прытакне, «так, давай Бацька, душы гадаў». «Бацька» профі, душыць умее, п’еса будзе цудоўнаю. Але ці ацэніць публіка?!\nБылі часы, калі абʼектыўна Лукашэнку ўдавалася многае. Быў эканамічны рост у сярэдзіне 2000-ых, людзі рэальна багацелі, а ён меў падтрымку. І я, прыяжджаючы па 4-5 разоў на год у Беларусь, гэта бачыў. І горад, і вёска, багацелі. Стала больш усьмешак на тварах людзей, прыгожы Менск, гіпстэры на яго вуліцах. Але ўсё гэта мінулы час. Ок, Менск надалей прыгожы і жыве. Гэта сталіца, яна вырашае ўсё. Але далей за Менск развал і Армагедон.\nБольш пэсымістычных часоў я даўно ня памятаю. Не апошнія 20 гадоў. І хаця ўлада яшчэ па інэрцыі ў цяжкія часы разыгрывае карту кепскіх чыноўнікаў і карупцыянэраў, то відавочна ізноў, «папік ня торт» і нават гэта не ўдаецца прадаць, як раней. Форма ўражвае, але сутнасьць слабенькая. Цяжка ўявіць, на каго гэта ўжо спрацуе.\nЯ сапраўды на пальцах магу пералічыць прыхільнікаў Лукашэнкі сярод тых, каго я ведаю. Раней, няма чаго хаваць, іх было ня так і мала. Але нуль працы, нуль пэрспэктыў, нуль мэтаў у людзей канвэртаваліся. Толькі не ў дзеяньне супраць, а ў поўную абыякавасьць.\nМара людзей, маіх сяброў, знаёмых, зьехаць зь Беларусі падалей. Хоць куды. На крайняк — ва ўнутраную эміграцыю. Усе мы любім нашу краіну і трымаем за яе кулакі амаль у кожнай сытуацыі (паверце, нават у Празе). Мо часам нават ня хочам лішняе ляпнуць, бо ведаем, што хоць якая дзяржава, але наша. Але дзяржава здае на ўсіх франтах. Ёю кіруюць людзі, у якіх няма ідэяў, стратэгіі і тактыкі. Рукі ў гэтых кіраўнікоў нават не з аднаго месца растуць, іх даўно ампутавалі. Сам кіраўнік краіны палохае анэксіяй іншай краінай. Дзівосы. Гэта ж Пуцін меўся нібыта сказаць і зрабіць, не? Ясна для чаго. Ой, да, Сан Грыгорыч, трэба сплаціцца вакол вас або Пуцін прыйдзе. І «опы» клюнуць, яны ж супраць Пуціна, праўда? А вы, які-ніякі, але Булак-Балаховіч, такі сабе герой, але свой.\nНарод злы і гэтую злосьць хочуць акуратна перанакіраваць у патрэбнае рэчышча. Маўляў, праклятая вэртыкаль, карупцыянэры, крадуць. Ай яй яй, зараз давядуць да другой Украіны. А дзе ня так красьці, як у дзяржаве-манапілісьце? Манапалісьце абсалютна ва ўсім, дзе няма ніякай транспарэнтнасьці, уплывовых у нацыянальным маштабе СМІ, НДА?! Гэта ж краіна — казка для любога карупцыянэра. А пастух пасе тлустых, хай крадуць, у цяжкія часы выпусьцім на сцэну. Разьлік, што «народзец» уразіцца, зразумее і прабачыць цара, і будзе ганіць баяраў. Высокія сумы павышаюць і памер ставак. І чым яны вышэйшыя, тым уся гэтая балбатня робіцца больш прымітыўнай, пры поўнай адсутнасьці ідэй на дзяржаву. Нехта робіць тэатар, каб кіраваць краінай абы-як, абы да сьмерці, і ўсё гэта пад сьвіст падзеньня гэтай дзяржавы ў прорву. Былі часы, калі гэтай уладзе ўдавалася многае. Такога больш ня будзе.\nГлыбокі аптымізм часта блытаюць з наіўнасьцю. Беларусы перастаюць быць наіўнымі, але аптымізму, ня тое, што няма, ён толькі аддаляецца ад гарызонту.


Библиотека Новости Разное Што павінны ведаць бацькі пра пакаранне і заахвочванне дзяцей\nЦі варта караць дзяцей? Ці можна ўдарыць ніжэй спіны ці даць па руках, калі дзіця «не разумее па-іншаму»? Што вырасце з дзіцяці, якога ніколі не каралі? Ці варта матэрыяльна заахвочваць добрыя адзнакі? І чаму ў вайне паміж бацькамі і дзецьмі не бывае пераможцаў? Пра гэта мы распыталі псіхолага Гарадскога дзіцячага клінічнага псіхіятрычнага дыспансера Галіну СТАНЧЫК.\nКараць нельга, трэба тлумачыць\n— Галіна Антонаўна, ці трэба караць дзяцей? Ці магчыма іх выхаваць без пакарання?\n— Напэўна, усе чулі пра цэлую сістэму выхавання без пакарання, ёй прысвечаны шматлікія артыкулы і кнігі. Але на гэты конт ёсць анекдатычная гісторыя, калі ў транспарце сядзіць дзіця і пэцкае абуткам белае паліто жанчыны, якая знаходзіцца насупраць. Яна просіць маці яго супакоіць, на што тая адказвае: маўляў, сваё дзіця яна не карае, а выхоўвае па асаблівай сістэме. Тут да гэтай матулі падыходзіць малады чалавек, дастае з рота жвачку і прыклейвае ёй на лоб са словамі: «Мяне таксама выхоўвалі без пакарання»... Напэўна, бацькі, калі вырашаюць для сябе гэта пытанне, з жахам уяўляюць, як іх любімае дзіця можа вырасці монстрам, таму выкарыстоўваюць пакаранне як непазбежны і надзейны метад выхавання. Як жа яны губляюцца, калі аднойчы дзіця само прыносіць папружку і кажа: можаце мяне пабіць, але за ўрокі я не сяду. Ці само ўстае ў кут: я буду стаяць хоць усю ноч, але спаць не пайду. Таму бацькам трэба разумець, што такія метады хоць і працуюць, але вельмі абмежаваны час. А выхоўваючы без фізічнага ўздзеяння, мы ўсё ж такі думаем і працуем на будучыню.\nФізічнае пакаранне, той жа кут ці пазбаўленне чагосьці эфект прыносяць не заўсёды. Часам пакаранне для дзяцей бывае перанесці лягчэй, чым зрабіць тое, чаго ад іх патрабуюць. Для бацькоў гэта нагода задумацца, чаму дзіця штосьці не выконвае: не хоча або не можа? Часцей за ўсё яно проста не можа выканаць пэўныя патрабаванні. Часам бацькі спрабуюць кіраваць дзіцем, якое не можа кіраваць сабой. Напрыклад, вы крычыце: «Зараз жа перастань плакаць!» А яно працягвае. І робіць гэта не на злосць вам. Яно проста не можа кіраваць сабой. Часта ад бацькоў даводзіцца чуць меркаванне, што важна пакараць дзіця, каб яно ведала, што за праступкам абавязкова надыдзе кара. Па прынцыпе «скраў — павінен сядзець у турме». Але ў адносінах бацькоў і дзяцей гэта працуе дрэнна. І трэба дакладна ўсведамляць, што дзеці, асабліва сучасныя, хутка разумеюць, што наша ўздзеянне абмежавана. І пытанне «А што ты мне зробіш?» часта задаюць не падлеткі, а дзеці 7—8 гадоў, а часам і меншыя.\n— Чаму ж тады распаўсюджаны такія метады выхавання?\n— Гэтыя метады бацькі выкарыстоўваюць, бо і іх так выхоўвалі. Ёсць такое паняцце, як «куфар спадчыны», які мы нясём усё жыццё. І нават вельмі ўважлівыя бацькі, якія знаходзяцца ў кантакце з дзіцем, у пэўны момант з-за сваёй трывогі не паспяваюць падумаць, як падзейнічаюць тыя ці іншыя метады. Замест гэтага ў іх «на аўтапілоце» спрацоўвае схема, паводле якой дзейнічалі з імі. Але гэта часта працуе ў адваротным кірунку. «Не з'ясі суп, я табе яго за каўнер вылью», — крычыць раззлаваны тата. Магчыма, зараз гэта дзіця і з'есць суп, але падумае, куды яго падзець, калі таты не будзе побач.\nТаму важна ўсё ж думаць, чаму мы хочам навучыць дзіця. І калі казаць пра выхаванне без пакарання, то я за яго. Трэба адрозніваць пакаранне як адплату і ўстанаўленне межаў. Хто нас карае ў дарослым жыцці? Хто нас ставіць у кут? Ніхто не будзе нам чытаць маралі, як робім гэта мы ў дачыненні да нашых дзяцей. Калі мы рэгулярна спазняемся на работу, нас пазбавяць прэміі, прычым хутчэй за ўсё без усялякіх размоў. Калі ў дачыненні да іншых людзей мы паводзім сябе непрыстойна, напэўна, з намі проста перастануць кантактаваць, але караць нас ніхто не будзе. Таму калі ўспомніць, што мы рыхтуем дзяцей да будучага жыцця, то думаць пра наступствы ад учынкаў куды больш важна. Больш за тое, дзецям вельмі патрэбны межы.\nБацькі часта кажуць, што дзіця «само нарываецца» і пакуль не дастанеш папружку, нічога не дапамагае. А чаму гэта адбываецца? Перш за ўсё нашы дзеці маюць патрэбу ў абароне і абаронцы. Яны ўсведамляюць, што пакуль не вельмі моцныя, і менавіта бацькі — гэта тыя, хто можа іх абараніць. Уявіце, што мы ідзём па краі бездані і ведаем, што прывязаны вяроўкай, якая нас трымае і страхуе. Мы ўпэўнена сябе адчуваем. Калі падышлі да краю і адчулі, што вяроўка не трымае, пачынаем хвалявацца. І каб праверыць, нацягваем яе. Так робяць і нашы дзеці. Ім трэба адчуць, што іх трымаюць. Гэта вельмі добра адсочваецца ў падлеткаў: яны падыходзяць да краю, і ім важна, каб дарослы сказаў: стоп! І самае галоўнае, ім важна адчуць, што ў дарослых ёсць сілы іх спыніць. А часам бацькі губляюцца, прычым пачынаючы з ранняга ўзросту. Маці кажа: нельга, а дзіця працягвае рабіць тое, што яно рабіла. Калі вы ўжо выкарысталі слова «нельга», значыць павінны спыніць дзіця. Дарэчы, «нельга» вельмі моцнае слова, з ім варта абыходзіцца асцярожна. Вы сказалі дзіцяці, што нельга есці цукеркі, а яно з'ела і атрымала задавальненне. Затым вы кажаце, што нельга выбягаць на дарогу — і яно ўжо не ўспрымае гэта слова.\nПа зялёнай і чырвонай межах\n— Як варта ўстанаўліваць межы і ў якіх выпадках?\n— Уводзіць у жыццё дзяцей правілы, якія вакол нас існуюць. Межы — гэта ўсё ж не пра пакаранне, а пра дысцыпліну, якая з лацінскай перакладаецца як навучанне. Нам варта навучыць дзіця, што ў жыцці ёсць правілы і межы. І мы ўсе вымушаныя іх прытрымлівацца, каб нам самім было камфортна. Мне вельмі падабаюцца зоны дысцыпліны ў папулярных у бацькоў кнігах прафесара Юліі Гіпенрэйтэр. Ёсць чырвоныя зоны — гэта межы, якія нельга пераходзіць ні ў якім выпадку. Відавочна, што гэта нешта, звязанае з бяспекай. Лепш, калі чырвонай зоны будзе няшмат. Зразумела, малое мы ніколі не выпусцім на дарогу. Калі ваша дзіця выскачыла на дарогу, а вы яго раней папярэджвалі, што нельга, то даць плескача яму, напэўна, давядзецца. Але варта шчыра сабе прызнацца, што гэта не выхаваўчая методыка. Такім чынам мы здымаем уласнае напружанне, бо самі дзіця не ўтрымалі.\nЗялёная зона — гэта, зразумела, усё тое, што дзіцяці можна. Чым шырэйшая гэта зона, тым лепш. Калі дзеці адчуваюць павагу да іх пачуцця свабоды і самастойнасці, яны лягчэй прымаюць бацькоўскія абмежаванні. Ёсць жоўтая зона: можна, але з пэўнымі ўмовамі. Ты можаш гуляць у сваім двары, тут бяспечна, а ў суседні ты пайсці не можаш. Можна маляваць у альбоме, а на шпалерах нельга. Гэтых умоў дастаткова шмат, і іх трэба абмяркоўваць з дзіцем, і яно кожны раз правярае межы. Але тут не жорсткія ўмовы: у пэўным узросце ўжо можна і са двара выйсці, і зоны паступова пашыраюцца. І бацькі павінны задумвацца, што, магчыма, дзіця гатовае за пэўныя межы выходзіць. Ёсць аранжавая зона: такія дзеянні дзіцяці, якія з прычыны асаблівых абставін разава дапускаюцца. Напрыклад, мы звычайна ўкладваемся спаць да 10 гадзін, але сёння тата вернецца з доўгай камандзіроўкі і яму хочацца пабачыць дзяцей, і мы ім дазваляем легчы пазней. І калі бацькі дзецям правілы тлумачаць менавіта такой простай мовай, гэта добра ўспрымаецца. Бацькі часта грашаць тым, што шмат размаўляюць, складана тлумачаць законы. А дзіця іх не выконвае, бо не разумее. Яно ўключае «рэжым спаму» і адключаецца.\n— Ці павінна дзіця нешта заслужваць? Неяк я назірала на адпачынку за матуляй, якая на любую просьбу дачкі — купіць марожанае ці узяць планшэт — адказвала: ты не заслужыла...\n— Няма сумненняў, што гэта мама нясе груз шматлікіх пакаленняў і яе выхоўвалі гэтак жа. Хоць асноўная патрэба дзіцяці якраз большая, чым планшэт і марожанае — гэта патрэба ў прыняцці, у адчуванні, што я дастойны любові і падарункаў. Дзеці — наша люстэрка, і такая мама рызыкуе аднойчы на сваю просьбу пачуць ад дачкі: «А чым ты гэта заслужыла?» І патрэбу ў безумоўнай любові і прыняцці даюць менавіта бацькі. Любоў не трэба заслугоўваць, мы дастойныя яе проста таму, што мы ёсць у гэтым свеце. І гэта вельмі важна трансліраваць дзецям, асабліва ў падлеткавым узросце, калі здараюцца крызісы, няўпэўненасць у сабе. Любоўю дзіця немагчыма сапсаваць, яе не бывае зашмат, але гэта не азначае ўсёдазволенасці. Сапраўдная любоў да дзіцяці і ў тым, каб паставіць перад ім выразныя межы дазволенага. Зразумела, што немагчыма ўсе просьбы задаволіць. Але трэба мець некалькі спосабаў рэакцый, калі дзіця патрабуе немагчымага, тым самым мы вучым яго быць гнуткім. Мы не спяшаемся сказаць «не», а шукаем, як гэту патрэбу задаволіць па-іншаму. Нельга маляваць на шпалерах, але можна дзесьці ў іншым месцы, напрыклад, на прымацаванай на шпалеры паперы.\nШто датычыцца заахвочвання, то часам бацькі плацяць за добрыя адзнакі. Зараз шмат кажуць аб матывацыі, асабліва матэрыяльнай. Тым часам ёсць шмат даследаванняў наконт таго, што датычыцца інтэлектуальнай дзейнасці. Дзвюм групам людзей прапануюць рашаць задачкі. Адной групе кажуць, што заплацяць грошы, а другая робіць тое ж самае за дзякуй. А потым ім прапануюць прыйсці парашаць такія ж задачкі назаўтра. Як думаеце, хто пагаджаецца прыйсці заўтра? Зусім не тыя, каму заплацілі, хоць гэта здаецца больш лагічным. Той, хто працуе на інтарэсе, можа і яшчэ раз прыйсці. Калі ж нам заплацілі, мы гэта пачынаем успрымаць, як цяжкую працу. А пасля яе хочацца адпачыць — навошта прыходзіць на наступны дзень? Эфектыўнасць рашэння ў другой групе зноў жа была вышэйшая.\n— Значыць, няправільна абяцаць дзіцяці нешта купіць, калі яно скончыць чвэрць з добрымі адзнакамі? Вучоба будзе ўспрымацца як цяжкая праца?\n— Так. Іншая справа, калі мы рады добрым адзнакам і сапраўды штосьці, пра што дзіця марыла, набываем у падарунак. Але загадзя дамаўляцца не варта, бо тады вучыцца дзіця будзе не для сябе, а для бацькоў. Тут таксама ёсць цікавая гісторыя: калі сталаму чалавеку надакучылі дзеці, якія гулялі ў футбол у яго пад вокнамі. І як ён іх ні ўгаворваў пагуляць у іншым месцы, яны не пагаджаліся. І тады ён сказаў: мне так падабаецца, як вы гуляеце, што я гатовы плаціць вам за кожную гульню 10 долараў. Дзеці радасна пагадзіліся. Праз тыдзень ён сказаў, што ў яго няма столькі грошай і цяпер ён будзе плаціць толькі пяць долараў. Дзеці сталі прыходзіць радзей. Калі яшчэ праз нейкі час ён выйшаў і сказаў, што грошы скончыліся, і спытаў, ці не маглі б яны гуляць бясплатна, дзеці адказалі: знайшоў дурняў, ні ў якім разе! І сышлі. Больш за тое, нават сачылі, каб ён не бачыў, дзе яны гуляюць... Нават для дарослых, калі ім пачынаюць плаціць за хобі, яно становіцца не такім цікавым.\nУ вайне пераможцаў не будзе\n— Давайце вернемся да пакарання. Крычаць на дзіця — гэта пакаранне?\n— Часам дзеці кажуць, што лепш бы мяне ў кут паставілі, чым крычалі. За што можна сварыцца на дзіця?\n— Напрыклад, за непрыбраныя рэчы і беспарадак у пакоі.\n— Мы не можам змяніць дзіця, але можам змяніць яго паводзіны. Наша задача — навучыць яго, каб яно прыбірала свае рэчы. Ад таго, што вы крычыце, нічога не мяняецца, вы толькі выражаеце свае эмоцыі. Так, ёсць дзеці, якім не хочацца крыўдзіць маму, і, магчыма, наступны раз яны прыбяруць. Іншае дзіця можа падпарадкавацца з-за страху. Але як толькі ўзнікне магчымасць пазбегнуць пакарання, яно гэтага рабіць не будзе. Калі яно прыбірае з-за страху ці пад прымусам, як бы вы яго ні кантралявалі, яно будзе імкнуцца прыкласціся як мага менш. Яшчэ бывае, што дзіця старалася і прыбірала, але не зусім добра гэта зрабіла, і на яго зноў насварыліся, і ў дзіцяці жаданне знікае. Трэба прызнаць, што большасць бацькоў не лічыць крык эфектыўным метадам выхавання. Яны і рады, заклікаючы дзіця да парадку, паводзіць сябе ласкава і цярпліва, але, калі даходзіць да справы, назапашаныя стомленасць і гнеў бяруць верх. Калі мы хочам паўплываць на паводзіны, важна ўстанавіць кантакт з дзіцем, а на піку эмоцый гэта зрабіць складана. Таму лепш узяць паўзу. Выхоўваць мы можам пазней, калі пачуцці ўлягуцца і адносіны адновяцца.\n— З нашай гутаркі вынікае, што, прымяняючы пакаранне і сілу, мы наадварот дэманструем уласную слабасць і бездапаможнасць...\n— Гэта так. Некаторыя бацькі чамусьці ўпэўненыя, што выхоўваць трэба такім чынам, каб дзіця адчувала, што за кожны дрэнны ўчынак наступіць расплата. І ў гэтай сістэме ім важна заўсёды паспець пакараць. Атрымліваюцца адносіны, як злога следчага і злачынцы. Насамрэч мы заўсёды павінны быць на баку дзіцяці. Прымусіць яго раз і назаўсёды добра есці ці якасна рабіць урокі мы не зможам. І калі мы пачынаем з ім ваяваць, варта ўсведамляць, што пераможцаў у гэтых баявых дзеяннях дакладна не будзе. Мы заўсёды побач з нашымі дзецьмі, нават калі яны не падпарадкоўваюцца. І межы мы павінны ўстанаўліваць таму, што для дзіцяці штосьці шкодна і яно ў сілу ўзросту не можа прадбачыць наступствы сваіх учынкаў, а не таму, што мы мацнейшыя.\nБацькам няпроста, яны часта чуюць супярэчлівыя пасланні ад соцыуму. З аднаго боку, яны павінны любіць, быць цярплівымі і добрымі. З іншага, дзіця не павінна прычыняць нікому турботы. Важна гэтыя пасланні распазнаваць і нагадваць сабе, што мы і нашы дзеці не можам адпавядаць чаканням навакольных і быць ідэальнымі. Карысна ставіцца да сябе больш спачувальна, не прытрымлівацца жорсткіх рэцэптаў, а адштурхоўвацца ад сітуацыі. Тады можна адчуць сябе больш камфортна ў бацькоўстве.\nСёння шмат даследаванняў пра ранні траўматычны вопыт у дзіцяча-бацькоўскіх адносінах і яго ўплыў на будучае жыццё. І бацькі пачынаюць трывожыцца, што дзесьці сарваліся, далі плескача. Часам мамам здаецца, што цяпер жыццё дзіцяці пойдзе наўскасяк. Але калі прывязанасць сфарміравана, калі малое адчувае, што яго любяць, гэта таксама не самы дрэнны вопыт. Дзіцяці трэба бачыць, што бацькі таксама людзі са сваімі жаданнямі і пачуццямі, менавіта ў іх яны вучацца спосабам праяўлення розных эмоцый. Карысна прызнаць, што мы і нашы дзеці, на шчасце, не робаты: у нас няма кнопкі для кіравання, і гэта робіць жыццё цікавым, непрадказальным і радасным.\nАлена КРАВЕЦ, газета «Звязда», фота газеты «Звязда»


Беларусам абяцаюць грошы за дапамогу ў барацьбе з карупцыяй\n05.02.2016 / 20:00\nГрамадзяне будуць атрымліваць грошы за дапамогу ў барацьбе з карупцыяй, гаворыцца ў пастанове Савета Міністраў №101 ад 5 лютага 2016 года, паведамілі ў прэс-службе беларускага ўрада.\n«Выплата ўзнагароджання і іншых выплат фізічнай асобе, якая спрыяе выяўленню карупцыі, праводзiцца ў выпадках: падачы інфармацыі, прадметаў і дакументаў, якія садзейнічалі выяўленню карупцыйнага злачынства; падачы звестак пра месцазнаходжанне асобы, якая знаходзіцца ў вышуку за карупцыйнае злачынства; падачы інфармацыі пра месцазнаходжанне грашовых сродкаў i iншай маёмасцi, атрыманых у выніку здзяйснення карупцыйнага злачынства; садзейнічання прадухіленню або кампенсацыі шкоды, нанесенай карупцыйным злачынствам; аказання іншага садзейнічання органам крымінальнага пераследу, які меў значэнне для процідзеяння карупцыйным злачынствам», — сказана ў дакуменце.\nКалі гаворка ідзе пра цяжкае ці асабліва цяжкае злачынства, то выплачваецца да 50 базавых велічынь, менш цяжкае — да 30 базавых.\n«Робяцца выплаты кампенсавальнага характару да 10 базавых велічынь на падставе дакументаў, якія пацвярджаюць зробленыя фізічнай асобай выдаткі», — адзначаецца ў дакуменце. Выплата прызначаецца пракуратурай на падставе хадайніцтва органа крымінальнага пераследу пры прыняцці рашэння па крымінальнай справе, што паступіла для накіравання ў суд і ў некаторых іншых выпадках.\nПад фізічнымі асобамі тут не маюцца на ўвазе тыя, хто з'яўляецца вайскоўцамі або супрацоўнікамі дзяржорганаў і іншых арганізацый, якія змагаюцца з карупцыяй. Не распаўсюджваецца дзеянне дакумента і на ўдзельнікаў працэсу пры расследаванні па крымінальных справах.\n«Выплата ўзнагароджання і іншых выплат не робіцца фізічным асобам, якія аказваюць садзейнічанне ў выяўленні, спыненні, раскрыцці або расследаванні карупцыйнага злачынства, у здзяйсненні якога яны ўдзельнічалі», — падкрэсліваецца ў пастанове.


Сяргей Штода: Збіраем подпісы на трасах і аўтазапраўках | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСяргей Штода, кіраўнік ініцыятыўнай групы прэтэндэнта на прэзідэнцкую пасаду Наталлі Кісель, распавёў пра тое, як праходзіць збор подпісаў.\nНагадаем, што Наталля Кісель, якая вылучыла сваю кандыдатуру на ўдзел у прэзідэнцкіх выбарах, – намесніца дырэктара адной сталічнай прыватнай кампаніі, якая займаецца грузаперавозкамі. Сябра Асацыяцыі грузаперавозчыкаў “Рэгіён 8”.\nМенавіта гэтая арганізацыя прапанавала Наталлі Кісель балатавацца ў прэзідэнты. Раней яна адстойвала інтарэсы дробных грузаперавозчыкаў, вяла перамовы з прадстаўнікамі Міністэрства транспарту.\nКіраўнік яе перадвыбарчага штаба Сяргей Штода з’яўляецца старшынём Асацыяцыі грузаперавозчыкаў “Рэгіён 8”.\nСяргей Штода: Некаторыя апазіцыйныя палітыкі, якія не прымаюць актыўны ўдзел у выбарах, ужо крытыкуюць нас за тое, што мы, маўляў, маем грошы, але не маем палітычнага досведа ўдзелу ў такіх кампаніях.\nЗа такіх людзей можна толькі парадавацца! Добра, што апошнія 26 гадоў у іх усё атрымлівалася падчас прэзідэнцкіх выбараў.\nІ калі кажуць, што 100 тысяч подпісаў немагчыма сабраць, то гэта, мякка кажучы, няпраўда. У нашай ініцыятыўнай групе 146 чалавек. Гэта значыць, што кожнаму трэба сабраць каля тысячы подпісаў, прыкладна па 30 подпісаў у дзень. Рэальна? Абсалютна. Мы ўжо сабралі каля 28 тысяч подпісаў. У нас ёсць групы ў сацыяльных сетках, таму пастаянна абменьваемся дадзенымі.\nРР: Дзе ў асноўным ідзе збор подпісаў?\nСяргей Штода: Прайшліся па офісах, збіраем подпісы сярод знаёмых. Мне дасылаюць фота кожнага падпіснога бланка, таму ўсё знаходзіцца пад кантролем, памылкі разбіраем і выпраўляем. З улікам поўнай праверкі плануем перадаць у Цэнтрвыбаркам 110-115 тысяч подпісаў.\nШто датычыцца нашых пікетаў, то іх няма ў традыцыйных месцах – на Камароўцы ці ля ГУМа. Зборшчкі подпісаў стаяць на трасах, ля аўтазаправак і ў месцах, дзе спыняюцца фуры.