Душпастыр, навуковец, спартсмен\n13 чэрвеня, ва ўрачыстасць св. Антонія, у парафіяльным касцёле ў Адэльску ксёндз арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч разам са шматлікімі вернікамі дзякаваў за 30 год святарскай службы. Гэта была прыгожая нагода, каб паразмаўляць з Кс. Арцыбіскупам. Найчасцей, калі мы сустракаемся, то размаўляем пра справы, звязаныя з Касцёлам у Беларусі, пра яго праблемы і задачы. Але гэтая ўрачыстасць кіравала больш да асобы Кс. Арцыбіскупа.\n- Ваша Эксцэленцыя, бл. Ян Павел II сказаў аб святарстве, што гэта Дар і Таямніца. А што пра гэта думае Кс. Арцыбіскуп пасля 30 год святарскай паслугі?\n- Сапраўды, святарства з’яўляецца вялікім дарам і вялікай здзіўляючай таямніцай. Ці просты хлопец з Адэльска мог падумаць, што стане ксяндзом, нават больш – біскупам? Калі б хтосьці сказаў пра гэта каля 50 год таму, то ўсе высмеялі б мяне. Але Бог вядзе і ў свой час дае знакі. Калісьці перада мной адкрывалася тэхнічная кар’ера: я быў інжынерам, меў з калегамі-інжынерамі пэўныя дасягненні, марыў аб кар’еры навукоўца, пачаў прыкладаць у гэтым напрамку намаганні і ўжо здаў экзамены ў аспірантуру. Аднак у Вострай Браме я прыняў іншае рашэнне: паступаю ў духоўную семінарыю. Калі я сказаў пра гэта майму сябру, той адказаў так: “Я ведаю, ксяндзоў мала, але чаму менавіта ты павінен ісці ў семінарыю?” А таму сапраўды, святарства – гэта вялікія таямніца і дар, бо, апрача святара, ніхто іншы на свеце не можа перамяніць хлеб і віно ў Цела і Кроў Хрыста, ніхто іншы не можа дараваць грахоў. Сваёй паслугай святар дае людзям Бога, чаго ніхто іншы не можа зрабіць. †\n- Растлумачце, калі ласка, як той малады Тадэвуш, які быў выкрэслены са спіса студэнтаў педінстытута, які з групай інжынераў сканструяваў хуткавярчальны шліфаваль-ны станок, які пасля апатэнтавання знайшоў прамысловае прымяненне на аўтамабільным заводзе “Волга”, стаў ксяндзом?\n- Калі сведку веры, кардынала Казіміра Свёнтка, выпускаючы яго з турмы на свабоду, спыталі, як гэта сталася, што ён выжыў, той адказаў: “Так хацеў Бог”. Мой адказ такі ж самы: так хацеў Бог.\n- Душпастырская праца ў Вільні, Друскеніках, Гродне, а з другога боку - навуковыя дасягненні, якія былі ўвенчаны доктарскай дысертацыяй па тэалогіі на тэму “Паглыбленне навучання аб Касцёле ў працах і дакументах II Ватыканскага Сабора”. Чаго было больш у маладым святары: навукоўца ці душпастыра?\n- Навука заўжды мяне захапляла. Калі ў 60-х гадах мінулага стагоддзя я вучыўся ў Політэхнічным інстытуце ў Ленінградзе, гэта быў час нязвыклага развіцця атамных даследаванняў. Мне гэта падабалася ў такой ступені, што ў імя навукі я быў гатовы пайсці ўнутр рэактара. Калі я вучыўся ў каўнаскай семінарыі, то мяне вельмі цікавілі дагматычная тэалогія, кананічнае права і літургіка. Тады было вельмі мала літаратуры, але ўжо ў семінарыі я спрабаваў пісаць працы. Працягваў гэта і пасля яе заканчэння. Я працаваў у касцёле св. Тэрэзы, ля якога знаходзіцца Вострая Брама, але, не зважаючы на тое, што было шмат працы (тады ўсе ехалі ў Вострую Браму), вучыўся на факультэце тэалогіі ў Каўнасе. Я імкнуўся спалучыць навуковую працу з душпастырствам. Я разумеў, што буду лепшым пастырам, калі набуду больш ведаў. Гаворачы коратка, ува мне заўжды былі навуковец у душпастыры і душпыстыр у навукоўцы, але заўсёды на першым месцы - святар, душпастыр. Ці гэта ўдалося – няхай судзяць іншыя. Але да гэтага навукоўца і душпастыра трэба яшчэ дадаць аматара-спартсмена. Спорт заўжды быў і да сённяшняга дня застаецца маім захапленнем. Спорт дапамагае мне ў працы.\n- Канец 90-х гадоў, у былым Савецкім Саюзе – “перабудова”. У Мінску – першы апостальскі адміністратар кс. біскуп Тадэвуш Кандрусевіч, а таксама першы арцыбіскуп Тадэвуш у Маскве. Адкуль Ваша Эксцэленцыя чэрпаў сілы і энтузіязм? Як дайшло да таго, што пад кіраўніцтвам арцыбіскупа пачалася “духоўная перабудова”?\n- Я заўжды праз рукі Марыі ўсё давяраў Богу. Калі Бог хоча здзейсніць якую-небудзь справу, то прызначае да яе людзей. Мы павінны быць інструментам у Яго руках. Трэба разам з Марыяй сказаць сваё “Fiat” і працаваць. Не шукаць уласнай славы, не разглядацца за цяплейшым месцам, але проста сумленна выконваць даручанае заданне. Зразумела, трэба чытаць знакі часу, каб не спазніцца і своечасова прыняць адпаведнае рашэнне. Як да абеду патрэбна лыжка, так і рашэнне павінна быць прынята ў адпаведны час.\n- Пасля рэгістрацыі Апостальскай Адміністратуры ў Расіі на яе тэрыторыі знаходзілася 6 парафій і 2 касцёлы (у Маскве і Ленінградзе), 2 капліцы і 3 святары, з якіх два мелі звыш 80 год. Праз пяць год зарэгістраваных парафій было 86, абслугоўвала іх 86 духоўных асоб, у тым ліку 37 дыяцэзіяльных святароў і 51 - манаскіх. У 1999 г. душпастырскую паслугу для 300 000 вернікаў выконвала ўжо 118 святароў у 116 парафіях. Якім чынам Кс. Арцыбіскуп сабраў у Расіі столькі святароў?\n- Проста я гаварыў пра Расію, пераслед Касцёла падчас атэізму, патрэбу “духоўнай перабудовы”, фацімскае прароцтва навяртання Расіі. Нічога не зробіцца само. Каб гэтае навяртанне стала фактам, патрэбны духоўныя асобы. Найчасцей святары адклікаліся пасля казанняў. У Фаціме пасля св. Імшы і казання на англійскай мове падышоў адзін амерыканец і сказаў: “Я прыняў рашэнне: іду ў семінарыю, але з думкай, каб працаваць для Касцёла ў Расіі. Прашу мяне накіраваць у семінарыю”. Ён стаў ксяндзом і вельмі многае зрабіў для Касцёла ў Расіі. Апрача таго, я заўжды меў пры сабе пячатку, і калі ксёндз выражаў згоду, ён тут жа атрымліваў дэкрэт. Вядома, я ездзіў па свеце і шукаў святароў. Маліўся, каб ксяндзы адказалі на мой заклік і паехалі туды, дзе веру пераследавалі на працягу трох пакаленняў, дзе толькі што з’явіліся ўмовы для яе адраджэння, дзе людзі прагнуць кожнага слова праўды. І гэта прынесла плён. За ўсё гэта я дзякую Богу.\n- 1989 год. Ксёндз Арцыбіскуп засноўвае семінарыю ў Гродне, а ў 1993 г. – у Маскве. Каб на постсавецкай прасторы той самы чалавек заснаваў дзве семінарыі! Несумненна, гэта вялікі поспех. Якую неабходнасць бачыў Арцыбіскуп у адкрыцці семінарыі? Якія былі планы на будучыню?\n- Семінарыя з’яўляецца Сэрцам дыяцэзіі, Сэрцам мясцовага Касцёла, які, як жывы арганізм, патрабуе сваёй крыві. Пераліванне крыві неабходна, каб вылечыць арганізм чалавека, але ён патрабуе таксама ўласнай крыві, каб далей функцыянаваць самастойна. Аналагічна і з Касцёлам. Я адчуваў неабходнасць засноўваць семінарыі і засноўваў іх. А Бог блаславіў. Я прагну і ўсё яшчэ мару заснаваць у будучым факультэт тэалогіі або нават Вышэйшую каталіцкую школу.\n- Новыя святыні, святары, багатая душпастырская дзейнасць, тысяча візітаў да чыноўнікаў, сотні размоў з імі… А вынік – вяртанне зачыненых касцёлаў і паўставанне новых, так, як, напрыклад, у Беларусі, дзе ў 1989 – 1991 гг. было вернута 97 касцёлаў. Што Арцыбіскуп гаварыў чыноўнікам у Маскве і Мінску? Якія аргументы прыводзіў?\n- Такія, што, насамрэч, патрэбны кіназалы, спартзалы, фабрыкі і г.д., але дом малітвы павінен быць домам малітвы і месцам сустрэчы чалавека з Богам. Улада таксама добра бачыла, што недастаткова толькі эканамічнага ці палітычнага развіцця. Неабходна духоўнае выхаванне. І гэта дзейнічала. Часам было вельмі цяжка, здавалася, што амаль немагчыма, але, як гаворыць руская прыказка, “Терпение и труд все перетрут”, асабліва калі праца ўзмоцнена малітвай.\n- З аднаго боку - будаўніцтва і вяртанне касцёлаў, а з другога – іншыя душпастырскія задачы, між іншым, фармацыя свецкіх католікаў, а таксама апостальская дзейнасць праз друк, радыё і рэлігійныя выдавецтвы, адкрыццё Інстытута каталіцкай тэалогіі ў Маскве, выданне шматлікіх кніг і малітоўнікаў на рускай мове. Да таго ж, дзейнасць у Мінску. Мне здаецца, што такая праца патрабавала прынамсі шасці чалавек. Ксёндз Арцыбіскуп, ці гэта была менавіта тая новая евангелізацыя?\n- Гэта была евангелізацыя ў новыя часы і з выкарыстаннем новых метадаў і сродкаў, таму я буду вельмі шчаслівы, калі такім чынам уклаў хоць бы адну цаглінку ў важную справу новай евангелізацыі, пра якую гаварыў бл. Ян Павел II і да якой заахвочвае Бенедыкт XVI.\n- У Маскве Ваша Эксцэленцыя шмат часу прысвячаў працы з моладдзю. Разам з ёй удзельнічаў у некалькіх Сусветных днях моладзі, вёў катэхезы, арганізоўваў рэгіянальныя Дні моладзі. Аналагічна выглядае супрацоўніцтва з маладымі людзьмі ў Беларусі. Сустрэчы ў Мінску і Івянцы, запланаваны супольны выезд у Мадрыд. Якое месца займае моладзь у святарскім жыцці Кс. Арцыбіскупа?\n- Калі ў грамадстве ёсць маладыя людзі, то яно мае будучыню. Аналагічна і ў Касцёле. Недарэмна Ян Павел II гаварыў, што моладзь - гэта надзея свету і Касцёла. З маладымі інакш глядзіцца на свет. Трэба ўмець іх слухаць і даваць адказы на іх пытанні. Душпастырства моладзі павінна мець два напрамкі. Гэта не шлях у адным напрамку, таму што завядзе ў нікуды. Працуючы з маладымі, чалавек сам адчувае сябе маладзейшым і лепей разумее свет маладых, іх клопаты, неспакоі і надзеі. Моладзь з’яўляецца адным з маіх прыярытэтаў.\n- Экуменічная дзейнасць з’яўляецца адной з найважнейшых для Кс. Арцыбіскупа. Але з другога боку – досвед рознага роду рызыкі, не заўжды справядлівыя ацэнкі.… Ці Ваша Эксцэленцыя не расчараваны вядзеннем дыялогу, гэта ж вельмі цяжка? Да гэтага адзінства зараз бліжэй ці далей?\n- Заклік Хрыста “Каб усе былі адзіны” павінен быць праграмай жыцця і дзейнасці кожнага хрысціяніна, таму што з’яўляецца запаветам Збавіцеля. Раскол хрысціян – гэта рана на Містычным Целе Хрыста, якая крывавіць ужо амаль тысячу год і якую трэба лячыць. Мяне не расчароўваюць цяжкасці, тым больш, што ў тунэлі, які вядзе да адзінства, усё больш святла. Экуменізм – гэта справа Святога Духа, але Ён дзейнічае праз нас. Шлях да адзінства хрысціян яшчэ вельмі доўгі, але цяпер ён карацейшы, чым раней.\n- Ксёндз Арцыбіскуп здзейсніў шмат розных апостальскіх падарожжаў: ад Рыма да Сібіры. Якое з іх найбольш засталося ў памяці?\n- Рым і Сібір, Масква і Караганда, Санкт-Пецярбург і Калінінград, Мінск, Гродна і шмат іншых – кожнае з гэтых месцаў цікавае і нязвыкла важнае, бо ўсюды - людзі, якія хочуць быць шчаслівымі і патрабуюць дапамогі. Найбольш хвалюючай падзеяй было ўмураванне вуглавога каменя пад новы касцёл у Марксе (Саратаўская вобласць). Людзі папрасілі, каб каменем была старая паабіваная цэгла з даўняга, разбуранага атэістычнымі ўладамі касцёла. Перад такімі цэгламі людзі маліліся на працягу доўгіх пакаленняў. Гэтыя цэглы былі для іх сімвалам касцёла. Дзякуючы ім пратрымалася вера, і таму людзі хацелі, каб была лучнасць паміж старым разбураным касцёлам і новым.\n- Пасля 16 год працы ў Маскве Кс. Арцыбіскуп вярнуўся ў Мінск. Параўнайце, калі ласка, святарскую і біскупскую працы ў гэтых дзвюх сталіцах.\n- Як у Маскве, так і ў Мінску не трэба шукаць лёгкага – проста трэба працаваць для людзей, і менавіта гэта прыносіць задавальненне. Безумоўна, у Беларусі значна больш вернікаў, але і праблем хапае. Вялікая колькасць вернікаў патрабуе большай колькасці касцёлаў, касцёльных устаноў, душпастырскіх і духоўных праграм і г.д. Асабліва гэта відаць у Мінску, дзе ўсё яшчэ вельмі мала месцаў культу. Хоць і ў Маскве два касцёлы – гэта адносна замала. У Мінску і наогул у Беларусі Каталіцкі Касцёл лічыцца гістарычным, што дае яму значныя магчымасці кантакту і супрацоўніцтва з грамадскасцю. Вельмі важным з’яўляецца факт, што галоўныя набажэнствы трансліруюцца па тэлебачанні, а па радыё кожную нядзелю перадаецца св. Імша. Аднак трэба яшчэ шмат зрабіць, каб Каталіцкі Касцёл адыгрываў большую ролю ў грамадскім жыцці беларускага народа.\n- У пастырскіх пасланнях Кс. Арцыбіскуп заўжды прадстаўляе духавенству і вернікам праграму душпастырскай працы і ўказвае практычныя спосабы яе рэалізацыі. Ці словы закліку Ксяндза Арцыбіскупа “Quis ut Deus” – “Хто ж, як Бог” можна прызнаць праграмай гэтай нялёгкай эстафеты задач, дадзеных Касцёлам?\n- Заклік “Quis ut Deus” нагадвае той факт, што людзі, нягледзячы на ганенні, не адышлі ад Бога. Сваім жыццём і клопатам аб рэлігійным выхаванні дзяцей яны пасведчылі гэтыя словы. І насамрэч, дэвізам сваёй душпастырскай працы я абраў словы “Хто ж, як Бог”, бо “Калі Бог з намі, хто ж супраць нас!”\n- Праз пастырскую паслугу Ксяндза Арцыбіскупа мы заўважаем, як Ваша Эксцэленцыя дзеліцца з намі хрысціянскай надзеяй і дае евангелічнае сведчанне надзеі і праўды. Сардэчна дзякую Ксяндзу Арцыбіскупу за размову і, безумоўна, запэўніваю аб малітве ўсіх вернікаў нашай дыяцэзіі.


Як у Мінску пратэставалі супраць інтэграцыі Беларусі з Расіяй. Фотарэпартаж | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Як у Мінску пратэставалі супраць інтэграцыі Беларусі з Расіяй. Фотарэпартаж\nЯк у Мінску пратэставалі супраць інтэграцыі Беларусі з Расіяй. Фотарэпартаж\n20/12/2019 - 21:29\nМітынг на плошчы Незалежнасці / Еўрарадыё\nБольш за паўтары тысячы чалавек прайшлі па сталіцы, арганізавалі мітынг перад Домам ураду і "ланцуг Незалежнасці"...\n20 снежня ў Мінску прайшла несанкцыянаваная акцыя пратэсту супраць інтэграцыі Беларусі з Расіяй. Яна была прымеркаваная да сустрэчы ў Санкт-Пецярбургу Аляксандра Лукашэнкі і Уладзіміра Пуціна. Па яе выніках Лукашэнка заявіў, што ўсе бакі задаволеныя, што "канцэптуальна дамовіліся па энерганосьбітах", а цэны вызначацца ў бліжэйшыя дні.\nНягледзячы на папярэджанні міліцыі, на Кастрычніцкай плошчы а 18-й гадзіне сабраліся сотні людзей — і мінчукоў, і людзей, што прыехалі з рэгіёнаў. Акцыя праходзіла пад лозунгам "Ніякіх саюзаў з імперскай Расіяй!".\nПавел Севярынец павёў людзей па ходніках да плошчы Незалежнасці, дзе быў праведзены мітынг. Людзей пабольшала, іх колькасць складала больш за паўтары тысячы чалавек. Было шмат бел-чырвона-белых сцягоў, асобныя чырвона-зялёныя сцягі, шмат плакатаў. Выступоўцы гаварылі пра небяспеку інтэграцыі з Расіяй для незалежнасці Беларусі і заклікалі да правядзення такіх акцый пратэсту.\nДалей пратэстоўцы прайшлі па вуліцах Няміга і Зыбіцкая да Кастрычніцкай плошчы. У канцы акцыі а 21-й гадзіне ўздоўж праспекта Незалежнасці быў арганізаваны "ланцуг Незалежнасці" — ад Кастрычніцкай плошчы да плошчы Перамогі. Арганізатары заклікалі сабрацца і ў суботу.\nІнфармацыі пра затрыманых няма. Першыя антыінтэграцыйныя акцыі прайшлі ў Мінску 7 і 8 снежня. Іх лідарам таксама быў Севярынец.


Экс-начальнік крымінальнага вышуку звольніўся пасля выбараўЯго можна наведаць на хіміі пад Пружанамі - pruzhany.net\nЭкс-начальнік крымінальнага вышуку звольніўся пасля выбараўЯго можна наведаць на хіміі пад Пружанамі\nЭкс-начальнік крымінальнага вышуку. Ён пакінуў службу неўзабаве пасля прэзідэнцкіх выбараў, паколькі быў не згодны з дзеяннямі ўлады.\nДата нараджэння: 19 лістапада 1983\nДзмітрый Кулакоўскі раней узначальваў крымінальны вышук у Заводскім РУУС Мінска. Працаваў у міліцыі з 2006 года, мае прафесійныя ўзнагароды і падзякі ад кіраўніцтва. Пасля выбараў ён заявіў, што не згодны з дзеяннямі ўлады. У верасні прынялі яго рапарт на звальненне. А неўзабаве абвясцілі падазраваным па справе ў абразе прадстаўніка ўлады (арт. 369 КК РБ).\nУ першы раз супрацоўнікі ўпраўлення ўласнай бяспекі МУС затрымалі яго недалёка ад дома - за "непадпарадкаванне" ён атрымаў 12 сутак арышту (арт. 23.4 КаАП). У знак пратэсту Дзмітрый праглынуў чатыры металічныя прадметы. Затым на яго склалі новы пратакол, зноў за «непадпарадкаванне», і далі ўжо 15 сутак.\nПасля амаль месяца арышту, 4 снежня, Кулакоўскі спрабаваў пакінуць Беларусь, але быў затрыманы на мяжы і дастаўлены ў ізалятар. Пераведзены ў СІЗА Жодзіна ў якасці падазраванага па крымінальнай справе па арт. 369 КК. Яму прад'яўлена абвінавачванне.\n22 студзеня 2021 года асуджаны да 2 гадоў абмежавання волі з накіраваннем ў папраўчую ўстанову ("хімія"). Вызвалены ў залі суда да апеляцыі.\nЗатрыманы былы міліцыянт, які заяўляў аб катаваннях на Акрэсціна. Яго абвінавачваюць па крымінальнай справе\nНа днях быў затрыманы былы начальнік крымінальнага вышуку Заводскага РУУС Дзмітрый Кулакоўскі. Ён пакінуў службу неўзабаве пасля прэзідэнцкіх выбараў, паколькі быў не згодны з дзеяннямі ўлады. У кастрычніку яго затрымалі супрацоўнікі ўпраўлення ўласнай бяспекі міліцыі, амаль месяц ён правёў у ізалятары на Акрэсціна, дзе з ім звярталіся так, што ў знак пратэсту ён глытаў металічныя прадметы.\nЭкс-міліцыянта Дзмітрыя Кулакоўскага адправілі адбываць пакаранне на хімію проста з «сутак»\nРаней Дзмітрыя Кулакоўскага абвінавацілі ў публічнай абразе службовай асобы ў сувязі з выкананнем ёй службовых абавязкаў і прызначылі два гады хіміі паводле артыкула 369 Крымінальнага кодэкса.\n0 мая яго затрымалі па адміністрацыйнай справе нібыта за непадпарадкаванне па арт. 24.3 КаАП і арыштавалі на 15 сутак.\nУ апошні дзень 15-сутачнага арышту, 4 чэрвеня, Дзмітрыя Кулакоўскага этапавалі ў папраўчую ўстанову №7, што ў в. Куплін Пружанскага раёна.\nНагадаем, калі Павел Севярынец адбываў пакаранне ў гэтай спецкамендатуры № 7 у вёсцы Куплін Пружанскага раёна, то там яго рэгулярна наведвалі і знаёмыя і незнаёмыя пружанцы і жыхары ўсёй Беларусі і нават замежных краін:\nПавел Севярынец дзякуе ўсім гасцям Купліна\nСпіс наведвальнікаў палітвязня Паўла Севярынца за два з паловай гады аказаўся вельмі ўнушальным. Палітыкі, журналісты, краязнаўцы, вернікі розных канфесій з розных гарадоў Беларусі дапамагалі яму вытрываць ўсе цяжкасці няволі, кажа Павел Севярынец.\n- У спецкамендатуры ў Купліне бывае некалькі гасцей на тыдзень. Да мяне прыязджаюць як пружанцы, ці людзі з наваколля, так і менчукі, берасцейцы, браты і сёстры з Кобрыня, Баранавічаў, Гомеля, Гародні, Бярозы. Нават жыхары Польшчы, Украіны і Злучаных Штатаў. І, канешне, раз на месяц абавязкова прыязджае з хатнімі валізкамі матуля Таццяна Яўгенаўна. Для камендатуры і “хімікаў” плынь гасцей – відавочнае сведчанне моцнага руху салідарнасці. Вялікі, вялікі дзякуй усім гасцям Купліна!\nПавел Севярынец быў асуджаны за ўдзел у “Плошчы -2010” на тры гады “хіміі”. Адбывае зняволенне ў спецкамендатуры № 7 у вёсцы Куплін Пружанскага раёна. Восенню павінен выйсці на свабоду.


18 лістапад 2015, 10:18\nГульцы зборнай Украіны па футболе сьпяваюць нацыянальны гімн перад кваліфікацыйнай гульнёй ЭЎРА-2016 супраць Гішпаніі. Кіеў, 12 кастрычніка 2015 году\nУ першым паядынку ўкраінцы не пакінулі шанцаў апанэнтам, атрымаўшы на «Львоў Арэне» заслужаную перамогу зь лікам 2:0. Сёньня ўначы давялося задавольвацца нэрвовай нічыёй, прычым, гол у адказ каманда Ўкраіны забіла ўжо ў дадатковы час. Але гэтага хапіла, каб вырвацца наперад па суме двух сустрэчаў — 3:1.\nАдзін зь лідэраў зборнай Андрэй Ярмоленка пасьля гульні не хаваў радасьці, што каманда будзе ўдзельнічаць у Эўра2016 у Францыі — дарэчы, упершыню ў гісторыі кантынэнтальных першынстваў у фінальнай частцы будуць спаборнічаць 24 каманды:\n«Я вельмі шчасьлівы і задаволены, што нашаму пакаленьню ўдалося зьняць праклён стыкавых матчаў і трапіць на чэмпіянат Эўропы», — адзначыў футбаліст.\nГэтаксама ў Францыю зьбіраецца і зборная Расеі — прынцыповы супернік Украіны ня толькі на футбольным полі. Аднак прынамсі на групавым этапе сустрэцца камандам не давядзецца: у часе «пасеву», які грунтуецца на рэйтынгу УЭФА, яны патрапілі ў адзін кошык і падчас жэрабя будуць разьведзеныя па розных групах.


Канвертаваць FlutterCoins (FLT) і Populouses (PPT) : Калькулятар абменнага курсу\nFlutterCoin (FLT) і Populous (PPT) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта FlutterCoin і Populous пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 6 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад FlutterCoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Populous валюты па змаўчанні. Націсніце на Populouses або FlutterCoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe FlutterCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. The Populous гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал FLT можа быць запісаная FLT. Сімвал PPT можа быць запісаная PPT. Абменнага курсу the FlutterCoin Апошняе абнаўленне 2 снежань 2018 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу the Populous Апошняе абнаўленне 6 красавік 2020 ад coinmarketcap.com. FLT каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. PPT каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


7 красавіка (25 сакавіка) Царква адзначае Дабравешчанне Прасвятой Багародзіцы.\nГэтае двунадзесятае свята хрысціянскага календара было прызначана ў гонар з’яўлення Архангела Гаўрыіла Прасвятой Дзеве Марыі і адзначаецца дакладна за 9 месяцаў ад Раства Хрыстовага. Мяркуецца, што свята Дабравешчання было заснавана апосталамі. Яго сталі святкаваць з ІV стагоддзя ў Канстанцінопалі. Пачынаючы з ранняй хрысціянскай Царквы падзея Дабравешчання разглядалася як першы акт выканання Богам Сваіх абяцанняў аб Хрысце.\nДабравешчанне значыць добрая, радасная вестка. У 6-й месяц пасля з'явы Архангела Гаўрыіла Захарыі, той жа Архангел быў пасланы ад Бога да Прасвятой Дзевы Марыі. Анёл з'явіўся ў дом праведнага Язэпа, калі Марыя чытала Святое Пісанне, і абвясціў ёй, што яна народзіць Сына, які будзе вялікі і назавецца Сынам Усявышняга. Марыя ў здзіўленні спытала Анёла: "як гэта будзе, калі Я мужа не ведаю?" Анёл адказаў Ёй: "Дух Святы сыдзе на Цябе, і сіла Усявышняга ахіне Цябе; таму і народжанае Святое назавецца Сынам Божым". Тады Марыя cказала: "Я раба Гасподняя; хай будзе Мне паводле слова твайго". І Архангел Гаўрыіл адышоў ад Яе (Лукі 1:26-38).\nУ дадатак можна сказаць, што Бог і раней праз прарока Данііла ўжо згадваў пра Хрыста: «І калі я яшчэ гаварыў і маліўся і спавядаўся ў грахах маіх і грахах народу майго, Ізраіля, і клаў маленне маё перад Госпадам Богам маім за святую гару майго Бога; калі я яшчэ гаварыў на малітве, а муж Гаўрыіл, якога я бачыў перш ў бачанні, хутка прыляцеўшы, дакрануўся да мяне ў часе вечаровай ахвяры і настаўляў на розум мяне, гаварыў са мною і сказаў: “Данііле! цяпер я прыйшоў, каб навучыць цябе ў разуменні. На пачатку малення твайго выйшла слова, і я прыйшоў абвясціць яго табе, бо ты муж жаданняў; дык вось, пранікні ў слова і ўразумей бачанне. Семдзесят тыдняў вызначана для народа твайго і святога горада твайго, каб пакрыта было злачынства, скончыліся грахі і былі загладжаныя беззаконні, і каб прыведзена была праўда вечная, і спраўдзіліся ўява і прароцтвы, і памазаны быў Святы святых. Дык вось, ведай і разумей: ад часу, як выйдзе загад, каб адбудаваць Ерусалім, да Хрыста Уладыкі сем тыдняў і шэсцьдзясят два тыдні; і вернецца народ і адбудуюцца вуліцы і сцены, але ў цяжкія часы. І па заканчэнні шасцідзесяці двух тыдняў, аддадзены будзе смерці Хрыстос, і не будзе; а горад і святыню разбурыць народ правадыра, які прыйдзе, і канец яго будзе як ад паводкі, і да канца вайны будуць спусташэнні. І зацвердзіць запавет многім у адзін тыдзень, а за паўтыдня спыніцца ахвяра і прынашэнне, і на крыле святыні будзе гідота запусцення, пакуль канчатковая вызначаная пагібель не абрынецца на спусташальніка”» (Дан. 9:20-27).\nБольш за тое, праз прарока Міхея Бог папярэдзіў нават пра месца, дзе трэба было нарадзіцца Ісусу Хрысту: «І ты, Віфлеем-Эфрата, ці ж малы ты сярод тысячаў Юдавых? З цябе пойдзе Мне Той, Які павінен быць Валадаром у Ізраілі, і Якога паходжанне з пачатку, ад дзён вечных» (Міхея 5:2).\nТак, свята Дабравешчання, калі Анёл Гасподні данёс гэтую добрую вестку Марыі аб нараджэнні Свайго Сына Ісуса, ёсць значная падзея ў жыцці хрысціянскай Царквы і адзначаецца святочнымі Набажэнствамі ў Цэрквах, якія вызнаюць Ісуса Хрыста, як Адзінароднага Сына Божага, Збавіцеля, хто праліў Сваю Святую Кроў за нашы грахі. І цяпер кожны, хто верыць у Сына, мае жыццё вечнае, а той, хто не верыць у Сына, не ўбачыць жыцця, але гнеў Божы застаецца на ім (Іаанна 3:36).\nДнесь спасе́ния на́шего глави́зна, / и е́же от ве́ка та́инства явле́ние: / Сын Бо́жий, Сын Де́вы быва́ет, / и Гаврии́л благода́ть благовеству́ет. / Те́мже и мы с ним Богоро́дице возопии́м: / ра́дуйся, Благода́тная, // Господь с Тобою.\nCёння пачатак нашага збаўлення / і адвечнай тайны яўле́нне: / Сын Божы Сынам Дзевы становіцца / í Гаўрыіл благадаць дабраве́сціць. / Таму і мы з ім усклікнем да Багародзіцы: / радуйся, Благадатная, // Гасподзь з Табою.\nВзбра́нной Воево́де победи́тельная, я́ко изба́вльшеся от злых, благода́рственная воспису́ем Ти раби́ Твои, Богородице; но я́ко иму́щая держа́ву непобеди́мую, от вся́ких нас бед свободи́ да зове́м Ти: ра́дуйся, Неве́сто Неневе́стная.\nДата выпуску: 7 красавіка 2015 г.


Спіс электронных пошт фінансавага дырэктара | Купіць спіс фінансавых дырэктараў | Апошняя база рассылкі\nАпошняя база дадзеных рассылання » Спіс электроннай пошты фінансавага дырэктара\nАдрас электроннай пошты фінансавага дырэктара\nСпіс электронных пошт CFO з'яўляецца найбольш важным спісам рассылкі для прасоўвання вашага бізнесу мэтанакіраванаму чалавеку. Вы можаце атрымаць толькі дакладную інфармацыю 90% і кантактныя дадзеныя кожнага кухара-фінансавага супрацоўніка. Спіс рассылкі фінансавага дырэктара ЗША ўключае толькі кантактныя дадзеныя фінансавага супрацоўніка кухара ЗША. Вы можаце выкарыстоўваць гэты спіс электроннай пошты дзе заўгодна, каб прасоўваць свой бізнес ці паслугі фінансаваму дырэктару.\nКалі вам падабаецца ствараць уласны спіс фінансавых дырэктараў і мэтавых краін, паведаміце нам пра гэта. Мы пабудуем вашу мэтавую\nВядучы фінансавы дырэктар краін.\nСпіс фінансавых дырэктараў - самая важная база дадзеных электроннай пошты для любога бізнесу. Таму што гэта толькі кантактныя дадзеныя, якія прымаюць рашэнні кампаніі. Вы атрымаеце кантактныя дадзеныя выканаўчых дырэктараў па фінансаванні кухараў 38,650. Гэта ўнікальны спіс, які прадаецца толькі адной копіі аднаму кліенту. У адной кампаніі ў адной інфармацыі няма паўтаральных дадзеных. Сюды ўваходзяць найменне выканаўчага фінансавання, адрас, горад, нумар тэлефона выканаўчага дырэктара, рэквізіты кампаніі і інш. Вы таксама можаце ствараць уласныя і мэтанакіраваныя вядучыя фінансавага дырэктара ад нас.\nКіраўнік фінансавага дырэктара прапануе вам мэтавую аўдыторыю з спісу адрасоў электроннай пошты для электроннай пошты. Бізнес-каталогі CFO дапамогуць вам зрабіць маркетынгавыя кампаніі па электроннай пошце для вашага бізнесу. Апошнія базы дадзеных рассылкі даюць вам надзейныя дадзеныя на Блізкім Усходзе. Усе запісы фінансавага дырэктара правераны ідэальнымі інструментамі. Кіраўнік фінансавага дырэктара - гэта шматканальны маркетынг. Нашы даследчыкі робяць усе дадзеныя праверанымі.\nКупіць апошнія абноўленыя спісы электроннай пошты фінансавага дырэктара\nКолькасць запісаў: 38,654\nАгульны кошт: 1,273 долараў\nВядучы фінансавы дырэктар\nСпецыялісты на ўзроўні C, звязаныя са спісамі маркетынгу па электроннай пошце. Наша база дадзеных электроннай пошты CFO прапануе дадзеныя па вытворчасці, ІТ, нерухомасці, ахове здароўя, рознічнага гандлю, падарожжам, нафце і газу, тэлекамунікацыям, выдавецтву, адукацыі і многаму іншаму. Наша база дадзеных распрацавана, каб забяспечыць вам прамы доступ да зносін з вядучымі фінансавымі кіраўнікамі па электроннай пошце, электроннай пошце і тэлефоне.\nКалі вы назіраеце за гэтымі ключавымі гульцамі, якія нясуць адказнасць або размеркаванне бюджэту, зацвярджэнне праектаў і рашэнне стратэгічных рахункаў арганізацыі, каб узяць ваш бізнес на новыя вышыні, вы знаходзіцеся ў патрэбным месцы, шукаючы вядучыя, ёсць рашэнні, калі вы хочаце падключыцца да начальніка фінансавыя афіцэры, якія плануюць размясціць вашы прадукты, рашэнні ці паслугі, могуць даведацца, што вам дапаможа прадаставіць спіс фінансавых дырэктараў, спіс электроннай пошты фінансавага дырэктара, спіс рассылкі фінансавых дырэктараў і спісы фінансавага тэлемаркетынга CFO, распрацаваныя для дасягнення вашых маркетынгавых мэтаў найбольш эфектыўна.\nНаша база дадзеных электроннай пошты фінансавага дырэктара складаецца з падрабязнасцей, такіх як прозвішчы фінансавых дырэктараў, адрас пражывання, бізнес-адрас, правераны, сапраўдны і абноўлены кантактны нумар, кантактны нумар бізнесу, правераны, сапраўдны і абноўлены адрас электроннай пошты фінансавага дырэктара, памер даходу, назва кампаніі, прамысловасць, код SIC, код NAIC, памер супрацоўніка, узрост кіраўнікоў, шматгадовы вопыт, кваліфікацыя, URL сайта, дзяржава, краіна, паштовы індэкс, прыналежнасць, нумар факса і гэтак далей.\nЗ дапамогай нашай праверанай базы дадзеных электроннай пошты кіраўніка працэсу зрабіць вашу бізнес-сетку магутнай і павысіць спіс кліентаў на аснове дазволаў і ўключэння. Дапамагчы спецыялістам па маркетынгу дасягнуць сваёй сегментаванай аўдыторыі, адначасова скарачаючы страты прыводзіць да дрэннай якасці дадзеных - наша мэта ў спісе кантактных дадзеных кіраўніка працэсу.\nДадзеныя галоўных фінансавых дырэктараў забяспечваюць высока правераную базу кантактаў вядучых сусветных галоўных фінансавых дырэктараў па электроннай пошце з розных галін прамысловасці. Спіс электроннай пошты "Фінансавыя дырэктары" (CFO) з высоканадзейнай і нацэленай на вынікі - гэта вычарпальны спіс правераных дадзеных вядучых сусветных фінансавых дырэктараў з розных галін і геаграфій.\nАпошняя база рассылання - адна з лепшых і добрай крыніцы для вядучых фінансавых дырэктараў. Вы можаце купіць спіс іншых сеткавых дакументаў у іншых краінах адсюль. Наша каманда будзе ствараць спіс кантактаў для вашай мэтавай краіны ці горада. Мы пабудуем вашыя аперацыйныя спасылкі, якія прынясуць добры рэнтабельнасць. Пачніце да сваіх электронных электронных кампаній.\nПытанне і адказ на адрас электроннага дырэктара


Як падабраць бараду па тыпу асобы: правільна абраць стыль. фота відаў | Мужчынская Берлога\nЯк выбраць бараду? Выбар бароды залежыць ад формы асобы, структуры і колеру валасоў, іх гушчыні і, вядома, уласнага густу.\nВарта ўлічваць асаблівасці фігуры і рост, бо барада можа істотна змяніць прапорцыі. Як падабраць бараду? Варыянтаў мноства, пры ўзнікненні цяжкасцяў заўсёды можна звярнуцца да стылісту і падабраць тып бароды.\nАднак большасць мужчын пасля кароткатэрміновых эксперыментаў знаходзіць свой тып барады самастойна. Дадзены артыкул падкажа, як абраць бараду па тыпу асобы, фото тоже да вашых паслуг.\nЎпрыгожванне для асобы\nЯк падабраць форму бароды па тыпу асобы? Перад тым, як правільна падабраць форму бароды, Ацаніце магчымасці вашай будучай бароды. Перастаньце галіцца, каб зразумець хуткасць росту валасоў, іх кірунак, тэкстуру, колер і іншыя тонкасці.\nВынік будзе зразумелы прыкладна праз 2 тыдні. Вы зразумееце, ці зможаце адгадаваць шырокую акладзістую бараду ці будзеце вымушаныя абмежавацца вытанчанай эспаньёлкай. Важна вызначыць:\nстульваюцца Ці вусы і барада;\nнаколькі раўнамерна размяркоўваецца расліннасць на шчоках, шыі, падбародку;\nці маюцца пралысіны, на якіх валасінкі не растуць.\nЯк правільна выбраць бараду? Вырашыце, ці камфортна вы адчуваеце сябе з расліннасцю на твары. Калі багацце валасоў раздражняе, мае сэнс паспрабаваць насіць невялікую дагледжаную бародку.\nВаласы не выклікаюць дыскамфорту, а выявілася ў асобе брутальнасць толькі радуе? Вырашайцеся на прыкметную поўную бараду.\nРазнастайнасць формаў і фасонаў\nЯк падабраць бараду па тыпу асобы? Наступны важны пункт пры падборы брады - ацаніць форму свайго твару. Вазьміце сваю фатаграфію і ўважліва разгледзьце яе.\nЧасам на фота прыкметныя асаблівасці, якія цяжка злавіць яго ў люстэрку: выступоўцы скулы, цяжкі або скарочаны падбародак, адвісае шчокі.\nПравільна падабраная барада па форме асобы здольная:\nсхаваць невялікія дэфекты скуры (шнары, сляды ад вугроў, воспіны, пігментныя плямы);\nскарэктаваць прапорцыі асобы;\nпадкрэсліць ўдалыя рысы, якімі вы асабліва ганарыцеся.\nТакім чынам, у вас ёсць барада, як падабраць форму? Круглы твар мае патрэбу ў візуальным выцягванні. Дапамагчы можа невялікая, акуратна падстрыжанай бародкай, ўзнімальная на скулы.\nЯе рэкамендуецца спалучаць з геаметрычнасць стрыжкай, выцягваюць верхнюю частку галавы.Віскі павінны быць гладкімі, бакенбарды проціпаказаныя.\nВузкае, выцягнуты твар з доўгім падбародкам палепшыць поўная барада, размешчаная ніжэй лініі скул, аб'яднаная з вусамі сярэдняй шырыні. Такая камбінацыя пакараціць твар, збалансаваўшы яго прапорцыі.\nЯк выбраць бараду па форме асобы? Квадратная форма выглядае мужна, правільна падабраная барада дапаможа падкрэсліць гэтую асаблівасць. Выбірайце прастакутную поўную бараду са строгімі контурамі і фігурным афармленнем скул.\nТакога тыпу падыдзе і падкрэслена нядбайная бародка з акцэнтам на ніжнюю частку твару. Пазбягайце круглявых ліній.\nВельмі шырокія і мясістыя асобы ўраўнаважыць густая, з каротка падстрыжанай расліннасць, заходзячага на шчокі. Магчыма аб'яднанне бароды з коратка падстрыжанымі прамымі бакенбардамі. Такая форма схавае адвіслыя шчокі, але не зробіць твар занадта вузкім.\nАвальная форма не мае патрэбу ў карэкцыі. Шчаслівыя ўладальнікі падобных асоб могуць дазволіць сабе любую бародку, ад самай простай да фантазійнай. Арыентуйцеся на ўласны рост, целасклад, колер валасоў і іх тэкстуру.\nСлабы, невыразны падбародак можна скарэктаваць бародкай выразнай геаметрычнай формы.Выбірайце фасон з фігурна падстрыжанымі бакамі і ніжняй часткай, як бы акрэсліваюць ніжнюю частку твару. Такі фасон асабліва добры для цёмных валасоў, эфект будзе больш выяўленым.\nВельмі маленькае твар лепш чыста пагаліцца. Любая расліннасць толькі падкрэсліць недахоп.\nТакім чынам, цяпер вы ведаеце, як выбраць дызайн бароды па тыпу асобы, фота для большай пераканаўчасці прыкладаецца ніжэй.\nФота відаў бароды ў мужчын па тыпу асобы\nХочаце разнастаіць сваю бараду, уважліва паглядзіце відэаматэрыял аб стрыжках бароды.\nТэкстура і колер валасоў: важныя дробязі\nЯк выбраць форму барады? Адценне валасоў і іх структуру таксама ўлічваюць пры выбары формы бароды.\nЧым мякчэй расліннасць, тым больш лёгкімі павінны быць контуры. Прамым валасам падыдуць складаныя контуры, якія патрабуюць апрацоўкі небяспечнай брытвай.\nУ залежнасці ад тыпу асобы можна паспрабаваць казліны або іспанскую бародку, разнастайныя камбінацыі з вусамі і бакенбардамі.\nТакія формы асабліва добрыя для брунетаў і шатэн. Цёмнавалосы варта пазбягаць багатай расліннасці на шчоках і шыі, яна надае вобразу неахайнасць.\nЯк падабраць бараду да твару? Мужчыны з хвалістымі і кучаравымі валасамі могуць дазволіць сабе больш брутальныя нядбайныя формы.Паспрабуйце шкиперскую або шырокую поўную бародку, расліннасць а-ля Лінкальн.\nДаўжыня залежыць ад росту і целаскладу, складаная форма такога тыпу валасоў супрацьпаказаная. падкрэслена нядбайныя бароды могуць дазволіць сабе мужчыны са светлымі і рудаватымі валасамі.\nТоўсты і тонкі: якія бароды ім падыдуць\nЯк абраць стыль бароды? Правілы падбору бароды адносна постаці простыя. Чым вышэй і паўней мужчына, тым больш аб'ёмную бараду ён можа сабе дазволіць.\nМужчынам сярэдняга росту варта выбіраць акуратныя невялікія бародкі, не выступоўцы за контуры асобы.\nВыбраць сабе бараду - не такая ўжо лёгкая задача. Занадта багатая расліннасць на твары візуальна памяншае рост, павялічваючы памеры галавы.\nГэта варта ўлічыць людзям, і без таго якія маюць выяўленую дыспрапорцыю ў постаці. Існуюць і невялікія хітрасці, Звязаныя з целаскладам.\nВельмі худым і высокім не ідуць завостраныя эспаньёлкай або падоўжаныя казліныя бародкі, якія робяць свайго ўладальніка падобным на сумнага Дон Кіхота.\nЗначна гарманічней глядзіцца канструкцыя круглявых формаў, якая аб'ядноўвае бараду з вусамі. Поўным не падыходзяць круглыя бароды, яшчэ больш павялічваюць аб'ём.\nЯк выбраць тып барады? Стылісты раяць разумна ацаніць уласны магчымасці.Калі вы не ўмееце самастойна падраўноўваць бараду небяспечнай брытвай, ня выбірайце складаныя фігурныя фасоны, якія патрабуюць пастаяннай карэкцыі. Спыніцеся на барадзе простай формы, якую можна прывесці ў парадак з дапамогай простага трымера.\nБарада павінна быць дагледжанай. Прыйдзецца абзавесціся цэлым касметычным арсеналам, якія ўключаюць шампунь ці мыла, алей, бальзам, воск для кладкі.\nСтайлинговые сродкі нададуць барадзе патрэбную форму, абароняць яе ад пылу, забяспечаць нармальны стан валасоў і скуры. А таксама парайцеся з майстрам, як падабраць фарбу для бароды і як афарбаваць у хатніх умовах.\nНават ўдалая форма можа надакучыць. Калі вы носіце бараду некалькі гадоў, парайцеся са стылістам які стыль бароды выбраць - магчыма, вам прапануюць яшчэ больш цікавыя прычоскі і прыдатны фасон, які поўнасцю адпавядае актуальным тэндэнцыям.\nЦяпер вы ведаеце, як правільна выбраць форму бароды. Прыгожая і дагледжаная барада прыцягвае ўвагу, дадае мужчыну значнасці і арыгінальнасці. Не грэбуйце простымі правіламі падбору стылю бароды. Выдаткаваўшы некалькі гадзін, вы зможаце ўдала падкрэсліць вартасці сваёй знешнасці і схаваць дробныя дэфекты.\n← Надзейны і правераны трымер для барады: Philips BT9290 15. Асаблівасць мадэлі\nПравільны догляд і вынік на твары: спрэй для росту бароды. Апісанне і прымяненне →


2. Кароткі змест Родныя дзеці\nКароткі змест Родныя дзеці\nАўтар паведамляе чытачу, што напісаў твор пра няпростую, шмату чым нявызначаную сучаснасць. «Я ж выбраў працу без гарантый:/ Дыханне часу сцерагу / I ад надзённасці гарачай / Убок падацца не магу». Ён імкнуўся ў рамане праўдзіва ўзнавіць жыццё.\nКампазітар Сцяпан Якубавіч Вячорка, хоць за гэта і дакараў сябе не раз, доўгі час не быў у роднай вёсцы. «Знябыўшыся ў журбе», да сына ў горад прыязджала маці і сувязь з вёскай усё ж не перарывалася. У адзін з такіх прыездаў маці паведаміла, што да іх у школу прыслалі настаўніцу, Альжбету Францаўну Кудзёлку.\nРазводка быццам бы... Але\nПа ўсім відаць, што не свісцёлка.\nДа ўсіх з павагай у сяле...\nВестка аглушыла Вячорку. Гэта жанчына — яго першае і адзінае каханне, ад якога да гэтага часу ў душы горыч і скруха. Сцяпан баяўся сустрэчы з Аляй («Калі нават попел-прысак / Астыў — нашто капацца ў ім?»), лічыў, што сустрэча не будзе ў радасць і ёй, бо «ўзрушыць памяць гаркатой». Але прыйшло ад брата пісьмо-напамінак, што маці хутка семдзесят гадоў.\nЗгадкі ў дарозе\nПа дарозе дамоў Вячорка ўспамінае, як знайшла сабе спадарожніка жыцця сястра Лёдзя. Апынуўшыся ў горадзе, яна добра памятала матчын наказ: «Хаця ж не слухай кавалераў,/ Культурных гэных, гаваркіх./ Няхай іх выкаціць халера — / Тых ашуканцаў гарадскіх». I раптам дзяўчына даведалася, што хлопец, які прадставіўся рабочым і кожны вечар праводзіць да інтэрната, —прафесарскі сынок. Сцяпан тады прыехаў у горад «у розведы». Вінька Шкут падаўся яму дзіўным, але самастойным хлопцам: «...З бацькамі ў контры — і ўсур'ёз./ Ён не бярэ ў іх ні капейкі.../ Жыве на ўласныя грашы./ Працуе. Вучыцца завочна».\n«Народнік», так нязлосна звала мужа Лёдзя, мала змяніўся за два пражытыя дзесяцігоддзі, па-ранейшаму сыпаў афарызмамі, як і што народ робіць, думае, жыве. Вячорка нават усміхнуўся, уявіўшы, які «славесны шторм» узнімуць пры сустрэчы зяць і браты. Антось быў філосафам-сацыёлагам, працаваў дацэнтам у сталічнай ВНУ. Мікіта з'яўляўся выключэннем у вялікай і дружнай сям'і. Ён быў зводным братам Сцяпана. Бацька Мікіты, сельскі актывіст Зміцер Рэпа, пакінуў жонку і сына ў «год пералому». Жанчына плакала, маліла мужа не сіраціць дзіця. Услед за маці слёзна прасіў бацьку і пяцігадовы сын. Але «не апрытомнеў Зміцер», пайшоў да другой жанчыны.\nДушы ж дзіцячай неакрэплай Ён рану страшную нанёс. На ўсё жыццё Мікіта Рэпа Застаўся з крыўдаю на лес...\nХлопец вырас «непамяркоўным, грубым, злым». У дзяцінстве, пасля паездкі ў заапарк, да Мікіты прыліпла клічка «Абіззян», А ў вёсцы спакон вякоў было, што «дасціпнае імя» застаецца з чалавекам нават пасля яго смерці: «I дзеці вырастуць і ўнукі / Пад гэтым імем...»\nАдступленне першае — патэтычнае\nАўтар гаворыць пра сваю любоў да роднага краю.\n...Я скалясіў і змераў пешкі\nТвае прасторы ўдоўж і ўшыр —\nI ўсе шляхі, дарогі, сцежкі\nПакрыжаваліся ў душы.\nНе знаю сам, якога зелля\nТы падліваеш мне ў пітво,—\nШто гэтак моцна, гэтак хмельна\nТваё чаруе хараство...\nУ маладосці Альжбета Францаўна Кудзёлка «была дзяўчына, як вясёлка: уся свяцілася ажно». Сцяпан убачыў яе на вечары ў студэнцкім інтэрнаце, куды хлопцаў прывёў Юзік Бэнсь. Аля запрасіла Вячорку на белы танец. Толькі разгаварыцца з дзяўчынай хлопец тады не змог, быццам язык праглынуў. Ён пачаў кожны вечар хадзіць каля інтэрната педвучылішча, спадзеючыся на сустрэчу. Урэшце Сцяпану пашанцавала.\nСказаць пра свае пачуцці хлопец вырашыў вершам. Аднак на танцах замест запаветнага кавалачка паперы ён выцягнуў незнарок з кішэні «глянцавітую банкноту — ні больш ні менш—на сто рублёў». Зусім разгубленага, з ніякавелага Сцяпана Аля спыніла ўжо ў завулку. Так пачынаўся іх «белы май».\nНа Алю «паклаў вока» і Юзік Бэнсь. Убачыўшы дзяўчыну з сябрам, ён пакляўся разлучыць закаханых.\nВыпадак скампраментаваць Вячорку надарыўся досыць хутка. Студэнты паехалі з канцэртам да падшэфных у вёску. Сцяпана з Юзікам брыгадзір завёў начаваць да заможнага гаспадара Базыля Крата, які меў дачку, «даўно нявесту». Бэнсь шапнуў Плене, што яна спадабалася яго сябру, толькі той надта нясмелы, каб сказаць пра гэта самому. Намякнуў таксама бацьку і маці на ўзаемную сімпатыю дачкі і госця. Гаспадары ўзрадаваліся з'яўленню «зяця», які мог бы прыкрыць «дзявочы грэх» Плены. Вячорку напаілі і паклалі спаць у ложак да дачкі. Раніцай, ледзь толькі Сцяпан адкрыў вочы, спрабуючы зразумець, дзе ён і што з ім здарылася, Тэкля і Базыль прыбеглі віншаваць дзяцей «са шлюбам».\nВячорка кінуўся прэч з хаты. Бэнсь хацеў яго спыніць, палохаючы выключэннем з камсамола і адлічэннем з кансерваторыі. Але хлопца палохала іншае — Аля. Як ёй пра ўсё расказаць? Ці захоча яна зразумець, што ён не вінаваты?\nАдступленне другое — іранічнае\nАўтар выказвае свае адносіны да формы твора. Ён не прыхільнік складаных метафар, незразумелай мовы, «ламанага» радка і іншых навацый, якія лічацца адзнакай сучаснасці, інтэлектуальнасці.\n...Ну, што ж: вялікі свет парнаскі!\nА мне й на гэты раз, браткі,\nСлугуе ямб — тутэйшы, наскі,\nРухомы, гібкі, трапяткі...\nАльжбета заўважыла, што Сцяпан вярнуўся з вёскі «разгублены, пануры», хлопец нічога ёй не растлумачыў. Праз нейкі час Вячорка стаў супакойвацца — яго ніхто нікуды не выклікаў. Юзіка пасля таго вечара ён перастаў лічыць сябрам.\nНадрукавалі напісаную Вячоркам песню, і зайздрасць да поспеху таварыша штурхнула Бэнся да дзейнасці. Альжбета атрымала пісьмо; невядомы паведамляў, што ад яе «любімага Сцёпы» зацяжарыла дзяўчына. Называлася вёска, куды ездзіў з канцэртам Вячорка.\nДзяўчына не паверыла каханаму. Сцяпан, кінуўшы вучобу, праз месяц з'ехаў на цаліну. Да такога рашучага кроку прычыніліся дзве акалічнасці: ён убачыў у скверы Алю з нейкім курсантам і ў камітэт камсамола паступіла на яго ананімка.\nНа ўзвеях часу\nСцяпан удзень хадзіў цяслярыць —\nДамы цаліннікам стаўляць,\nА вечарамі, каб памарыць,\nВымаў баян, садзіўся граць.\nХутка баяніста паставілі кіраваць маладым саўгасным хорам. Гэты хор выканаў яго «Цалінную песню», якая спадабалася слухачам, яе пачалі спяваць не толькі цаліннікі. Вячорка зразумеў, у чым яго прызванне, і праз нейкі час паехаў у Маскву давучвацца.\nПраз шмат гадоў ён вярнуўся ў стольны Мінск жанатым чалавекам. Жонка, карэнная масквічка, не хацела ехаць «на перыферыю», не магла зразумець цягу мужа «да каранёў». Яна была вельмі далёкай ад таго, чым жыў Вячорка. «Сцяпан мірыўся, колькі мог,/ Што аднадумца-друга ў жонцы / Яму не даў скупеча-бог». Цяжка было змірыцца з іншым — яго Феня не магла нарадзіць дзіця. Таму калі пасля смерці цесця жонка паставіла ўльтыматум: Масква ці развод, Вячорка без асаблівых згрызот выбраў апошняе.\nАдступленне трэцяе — гістарычнае\nАўтар гаворыць пра слаўнае мінулае роднага краю, які меў\n...На зайздрасць свету і цесляроў, і маляроў,\nI летапісцаў, і паэтаў,\nЯкой асветай і культурай\nТвае здзіўлялі гарады —\nНе толькі Полацак ці Тураў, у\nА й Друцак, зніклы назаўжды!\nПісьменнік спрабуе знайсці адказ, калі «пад цяжкім гнётам змусты» пачаўся заняпад роднай зямлі, поўніцца радасцю ад таго, што любы край змог «паўстаць амаль што з небыцця».\nЛя весніц Сцяпана сустрэла маці і Анця (братава жонка) з гуртам «белабрысых малых сваіх «тамашанят». Пакуль збіраюцца госці, Вячорка вырашыў схадзіць на могілкі.\nНасустрач неслася пыльная бура — наступства бяздумна праведзенай меліярацыі.\nСцяпан глядзеў, працяты болем,\nГлядзеў, бяссільны, хоць заплач,\nЯк грозны дух нясе над полем\nСарваны з долаў плодны пласт.\nЗямля ляціць у небе пылам...\nЗа сотні год на гэтым месцы\nНе нарасце яна цяпер,\nI ўжо ніхто тут не наесца —\nНі чалавек, ні птах, ні звер!\nАзірнуўшыся, Вячорка ўбачыў, як змяніўся родны кут — «стаў роўны і гладкі — нібы стол». На месцы кустоўя, балотца цягнуліся рады бульбы, каласілася збажына. Аднак гэта не вельмі радуе Вячорку, бо ён думае пра будучыню, ці будзе гэта зямля радзіць праз дзесяцігоддзі.\nНа могілках ляжалі сястра і брат. Сцяпану прыгадаўся той першы пасляваенны галодны год, калі Крысця пайшла ў горад «на хлеб не ад зямлі», каб дома «гурт паменшаў хоць на адзін галодны рот», як плакала тады маці, праводзячы старэйшую дачку на край сяла.\nСтаяў Вячорка пад сасною\nI скрушна-горка шкадаваў,\nШто рэдка бачыўся з сястрою,\nГадамі ў брата не бываў...\nВяртаючыся з могілак, Сцяпан спрабуе адказаць, чаму чалавек ходзіць сюды: «...Паплакаць горка?/ Паспавядацца? Клятву даць?/Ці, можа, з гэтакіх пагоркаў / Свае жыццё нам лепш відаць?». Думкі незаўважна пераключаюцца на сэнс жыцця:\nРабі дабро! Хоць нават коштам\nАпошніх сіл, апошніх мук.\nI не пытай: каму? завошта?\nРабі — без просьбаў і прынук!\nПакуль жанчыны накрывалі стол, мужчыны «пускалі дым у асалоду / Вялі гаворку між сабой». Сцяпан апынуўся ў цэнтры ўвагі. Ён не падтрымаў «высокі шціль» і тэму дырэктара школы Крутарога, загаварыў пра набалелае — пра незваротныя змены на роднай, найпрыгажэйшай зямлі, пра непавагу да яе. Думку брата падхапіў Тамаш, нагадаўшы Сцяпану, што іх віны, тых, хто жыве і працуе на зямлі, у гэтым не больш, чым яго, гарадскога.\nВячорка адразу пазнаў у жанчыне, якая ішла «дарожкай жоўтаю ад весніц»,.сваю былую абранніцу. Уразіў выгляд Альжбеты Францаўны:\nЖыццё не песціла, відаць».\nЁн кідаў позірк на Альжбету —\nI сэрца кроіў боль скразны:\nАмаль нічога — ані следу\nАдступленне чацвёртае — у гонар маці\nАўтар бачыць глыбокі сэнс і мудрасць жыцця ў тым, што маці спачатку чуе не смех дзіцяці, а плач.\nЯгоным смехам, словам, спевам\nПасля ўмудрэеш... А спярша —\nПатрэбен плач, каб болем спелым\nМагла напоўніцца душа.\nI колькі ты жывеш на свеце —\nСпакон вякоў, здавён-даўна —\nТы сэрцам там, дзе плачуць дзеці...\nУвесь раздзел— светлы, шчымліва-шчыры, узнёслы гімн маці, простай зямной жанчыне.\nНа покуць, самае ганаровае месца за сталом, садзяць маці. Тамада дзядзька Лёкса запрашае ўсіх гасцей тройчы пажадаць Сохвіі Пятроўне здароўя «На сто гадоў! На сотню лет!» і выпіць першую чарку. Затым слова даецца Сцяпану. Выказваючы самую шчырую ўдзячнасць роднай матулі, Сцяпан згадаў і Маці-Беларусь, і Матухну-Зямлю.\nУвагу Вячоркі прыцягнула незнаёмая маладая дзяўчына, як ён хутка зразумеў, не родзічка. Альжбета Францаўна ўмлела, калі ўбачыла, што яе дачка чокаецца са Сцяпанам, а той зашмат надае ёй увагі.\nТост Мікіты не абышоўся без сутычкі з зяцем. «Народнік» Вінька ўклініўся ў паўзу, і абражаны Мікіта Рэппо сеў не скончыўшы. Застолле ўсё ж упрасіла яго дагаварыць, ніякаватасць, якую адчулі госці, была згладжана. Аднак аматар «пацвельваць радню» Вінцусь не супакоіўся. Ён\nХоць апетытам некапрызным\nБыў прыкаваны да стала —\nСваім абсурдным афарызмам\nУраз любога даставаў.\nI так у гутарку ўключаўся,\nТакі даваў ёй паварот —\nШто ўжо крыху бянтэжыў часам\nНе толькі швагра, а й «народ».\nГамана ў застоллі\nНастаў момант, калі застолле загуло. «Хто — з суседам,/ Што каля боку, хто — праз стол,/ Хто — сам з сабой, хто — з цэлым светам.../ Усе — гавораць!...» Гаворкі самыя розныя: праблемныя і пустыя, сур'ёзныя і смешныя.\nМаці запрашае суседзяў і радню частавацца, паспрабаваць «смачненькі кусочак», бо заўсёды «судзілатак сяло: / «Было ўсяго — і піць, і есці,/ Але прымусу не было!..»\nАдступленне пятае — кулінарнае\nЯрка, апетытна апісваюцца беларускія нацыянальныя стравы. Аўтар не бачыць нічога заганнага, што чалавек аддасць належнае і засмажанаму парасяці, і падсушанай на гарышчы каўбасе, і вантрабянцы, і бабцы, і блінам з мачанкай-верашчакай, і калдунам, і многаму іншаму, што ставіцца руплівай гаспадыняй на стол. Але з апетытам есць той, хто перад гэтым добра папрацуе, аўтар пра гэта не забываецца.\nУмее добра працаваць, —\nІ беларускаму палетку,\nГосці просяць Альжбету Францаўну пачаць песню. Дырэктар падказвае: «У гонар маці — песню сына!» Жанчыны спяваюць «Дуброву», Вячорка расчулены.\nПачуўшы ў сенцах магнітафон, моладзь выпырхнула з-за стала. Мар'яну запрасіў на танец Мікітаў сын Артур. Вячорка таксама пасля песень падаўся на двор.\nМар'яну і Сцяпана, якія стаялі ля кветніка і аб нечым зацікаўлена размаўлялі, Альжбеце Францаўне паказала Анця, шапнуўшы — «Пара— на падбор». Крыўда, разгубленасць, боль напоўнілі жаночае сэрца. Альжбета Францаўна раптам адчула страшэнную стомленасць і непрыкметна пакінула гасцінны двор. Дома, крыху супакоіўшыся, яна падумала, што Сцяпан, пэўна ж, не ведае, чыёй дачкой ён зацікавіўся. Не ведае і Мар'яна, хто такі для яе маці Вячорка.\nКупальская ноч, але знямелая вёска спіць. З сумам Вячорка ўспамінае мінулае, калі «ў вёсцы да зары —/ Ганялі ведзьму-патарочу,/ Агні палілі на гары...» Ён хацеў быў таксама ўжо ісці спаць, калі пачуў крокі. Ішла Мар'яна. Сцяпан з Мар'янай ідуць за ваколіцу. Дзяўчына дзякуе Вячорку за музыку, песні, якія ён стварае:\nЯ вашу музыку звычайна\nПа першых гуках пазнаю,\nШто нейкай сілай ачышчальнай\nДушу ў палон бяруць маю.\nМар'яна спявае песню яго маладосці, першы, забыты ўжо Вячоркам варыянт, які магла ведаць толькі Альжбета Францаўна. «Дачка!../ На міг сцяло, здавіла / Яму ў грудзях—не прадыхнуць».\nАльжбета Францаўна, прачнуўшыся сярод ночы і не ўбачыўшы на ложку дачкі, сэрцам адчула, з кім яна можа быць у гэты час. Мар'яна, калі акрыленая і шчаслівая вярнулася дамоў, убачыўшы матчын твар, аж спалохалася — «акамянелы, пастарэлы, якісь нядобры і чужы».\nАльжбета ўсе гэтыя гады жыла надзеяй на сустрэчу. I вось яна адбылася, але як жахліва ўсё паварочваецца. «Маё ж дзіця мне будзе вораг — / Вось да чаго я дажыла», — думае ў роспачы жанчына, Раніцай яна ідзе да Вячоркі, просіць «знайсці ў сэрцы літасць» і адступіцца ад Мар'яны. З сумам у вачах Сцяпан гэта абяцае.\nАдступленне шостае — педагагічнае\nАўтар спявае ўзнёслую оду хлебу, аснове жыцця. Для яго існуе адна педагогіка, правераная вякамі: «Вучыць любові і пашане / Да хлеба труднага ў жыцці».\nВечар у полі\nПрыцемкам Сцяпан прыйшоў «забраць» Тамаша з камбайна. Па дарозе дамоў браты гавораць пра змены, што адбываюцца ў наваколлі і ў чалавечых душах. Тамаш трывожыцца, што некалі «у горкай крыўдзе нашы дзеці / Нам страшны вынесуць прысуд». Сцяпана ўзрушыла знікненне дарогі (вымерла вёска, да якой ішла гэта дарога), а з ёю было так шмат звязана ў гады дзяцінства.\nБрат пытаецца, чаму злосна піша пра яго музыку крытык Шпачынскі. I Вячорка-кампазітар расказвае пра няпростыя, далёка не заўсёды шчырыя і сумленныя ўзаемаадносіны ў свеце творцаў, дзе прыжыліся такія, як Юзік Бэнсь.\nТамаш нечакана мяняе тэму размовы, раіць Сцяпану знайсці спадарожніцу жыцця, мяркуе, што добрай жонкай была б настаўніца іх, Альжбета Францаўна. «...Яна жанчына — дзіва!/ Такія — рэдкасць на вяку». Вось толькі схіліць на гэта яе будзе цяжка, бо жанчына не можа забыцца на сваё першае каханне. Тайну Альжбеты Францаўны Тамаш ведае ад жонкі, з якой настаўніца сябруе. Сцяпан настолькі ўзрушаны пачутым, што просіць брата крыху памаўчаць.\nПасля вячэры Антось з хваляваннем дастаў выпадкова знойдзеныя ў архіве запіскі дзеда Тодара.\nВясковы, бедны і бяспраўны\nНастаўнік школы прыхадской,\nЁн прагнуў вольнасці і праўды,\nТужыў па шчырасці людской.\nНа царскай катарзе ў Сібіры\nНі маразы, ні шампалы\nУ ім надзеі не забілі —\nНарод свой вывесці з імглы.\nАнтось хацеў надрукаваць «Тэстамент...», аднак рэдактар забракаваў яго за «дробны змест».\nСцяпан збіраецца заўтра вярнуцца ў горад. Лежачы ў пуні на сене, ён адчуў, як «незнаёма востра ў сэрцы / Упершыню азваўся боль», з'явілася думка застацца на дзень ці два, шчыра пагаварыць з Альжбетай. Аднак ён стрымлівае сябе: «Не атрымалася ж размовы!/ I зноў — бязвінны вінават.../ Дзе судзіць лес — што значаць словы?/ Той май быў столькі год назад!..»\nСон не ішоў, і Сцяпан вырашыў прайсціся, наведаць школу. Ля школьных веснічак ён убачыў постаць. «Уміг здавіла грудзі хваля —/ Што ўзняў з прадоння ураган», — стаяла Альжбета Францаўна.\nШто вельмі ўразіла перш-наперш —\nТвар — незвычайнай белатой\nI дзве рукі — ля сэрца накрыж, —\nЯк на іконе ў прасвятой.\n—...I ты даўно стаіш тут?.. Аля!\n— Яшчэ ад той вясны, Сцяпан.\nУ вялікай узрушанасці і разгубленасці Вячорка апусціўся на камень. I раптам пачуў незвычайную, цудоўную мелодыю, якая плыла ў душу. «Гучала мякка, задуменна / I ўся праменіла святло./ Ад калыханкі нешта мела,/ I штось ад гімна ў ёй было». Вячорка просіць Альжбету Францаўну паказаць яму заўтра школьны музей. З гэтым мужчына і жанчына развітваюцца.\nЛежачы ў пуні і гледзячы ў начное неба, Вячорка думае, што не скора вернецца ў родныя мясціны.\nАўтар тлумачыць, чаму ставіць кропку, не завяршыўшы сюжэт. Лічыць, што не мае права гадаць, што далей было з героямі. Да таго ж не хоча транжырыць час чытача — пісаць «многатомныя, многатонныя і манатонныя эпапеі».\n«Родныя дзеці» — першы ў нашай літаратуры раман у вершах. Форма твора наклала свой адбітак на змест. Мова верша і ў эпічным творы застаецца лаканічнай, вобразнай, эмацыянальна афарбаванай, інфармацыйна насычанай.\nТуды, туды — увага, сіла,\nI грошы-сродкі ўсе — туды,\nКаб цаліна ўскаласіла\nНа незлічоныя пуды.\n...Ад уяўлення, што за зерне\nУ свірны прыйдзе, хлеб які!—\nЯшчэ глыбей Нечарназем'е\nТуліла твар у хмызнякі.\nУ працытаваных васьмі радках Н. Гілевіч сказаў, якое значэнне надавалася ў 50-я гады асваенню залежных аблогаў у Казахстане і на Алтаі. Гэтая эканамічная, а дзесьці і палітычная акцыя забірала сродкі, рабочыя рукі, якія так неабходны былі асвоеным землям. Пакуль «пёкся» небывалы цалінны каравай, Нечарназем'е зарастала кустоўем і лесам.\nПадзейны сюжэт рамана нескладаны. Аднак гісторыя пра ўшанаванне маці-юбіляркі абрастае многімі пабочнымі лініямі—гісторыямі яе дзяцей, успамінамі пра першыя пасляваенныя гады і дзесяцігоддзі. Значнае месца ў творы належыць разважанням герояў пра месца чалавека на зямлі і сэнс яго існавання, пра тыя змены, што адбыліся і адбываюцца ў жыцці чалавека і ў навакольным асяроддзі. Лакальны «сямейны» сюжэт такім чынам набывае шырокае грамадскае гучанне. У параўнаўча невялікім па памеру творы пісьменнік змог сказаць пра многія сучасныя маральна-этычныя, сацыяльныя, экалагічныя праблемы, стварыць галерэю непадобных чалавечых характараў.\nІдэю рамана (галоўную думку) выказвае Сцяпан Вячорка, калі віншуе маці з юбілеем:\nТрайны ён круг, ды недзялімы:\nБо сёння — як ні паглядзі —\nА лес Дзяцей, і лёс Радзімы,\nI лес Планеты — лёс адзін.\nЗа гэты вечны круг жыцця.\nНайшырэй у творы паказаны «першы круг» — дружная, працавітая, таленавітая сям'я Вячоркаў. Н. Гілевіч без высокіх і гучных слоў гаворыць пра мацярынскі подзвіг Сохвіі Пятроўны. Пасляваенная ўдава паставіла на ногі сямёра дзяцей, навучыла іх дабрыні, спагадлівасці, павазе да чалавека і мазольнай сялянскай працы. Выключэннем з'яўляецца Мікіта, сын Сохвіі Пятроўны ад першага мужа. Штосьці нядобрае перадалося яму, пэўна, па генетычнай спадчыне ад бацькі. Таго не расчулілі слёзы дзіцяці. Навек пакідаючы сям'ю, ён нават на развітанне не прыгарнуў хлопчыка. У творы ёсць тлумачэнне, чаму ў дружнай сям'і, у клапатлівай маці сын вырас «непамяркоўным, грубым, злым, амбіцый меў ажно зашмат». Неакрэплая дзіцячая душа аказалася зламанай чэрствасцю і здрадай дарослага чалавека.\nПа Н. Гілевічу сэнс жыцця жанчыны — у дзецях, яны яе шчасце ці.гора, яе спраўджаныя ці няспраўджаныя надзеі, мары, спадзяванні. Вобраз маці, Сохвіі Пятроўны Вячоркі, раскрываецца праз нешматлікія трапныя, псіхалагічна-дакладныя дэталі. Ёй, адвеку сціплай і непрыкметнай, цяжка быць у цэнтры ўвагі на святочным застоллі. «А божа мой, ці не ўсё роўна / Старой мне, бабе, дзе сядзець?...» — адмахваецца жанчына ад патрабаванняў гасцей сесці на покуць. Унутраная прыродная дабрыня, павага да чалавека, а побач з гэтым і да пасады, звання, выяўляецца ў сцэне, калі Антось стварае парадыйны слоўны партрэт вучонага Нестара Шалудзькі. Сыны смяюцца, маці на гэта глядзіць няўхвальна, ушчувае сваіх дарослых дзяцей. Сохвія Пятроўна жыве дзецьмі і дзеля дзяцей. Калі застолле жадае ёй на доўгія гады здароўя, яна, выцершы хусцінкай завільгатнелыя вочы, пераводзіць пажаданне ў сваё, мацярынскае рэчышча: «Дай божа вам здароўя, дзеці,/Пры вас я буду здарава!..»\nАўтар прасочвае лёс дзяцей Сохвіі Пятроўны Сцяпана, Тамаша, Мікіты, Антося, Лёдзі, а таксама Крысціны і Лёні, якім выпаў кароткі жыццёвы шлях. Цэнтральным героем рамана з'яўляецца Сцяпан Вячорка, асаблівая гордасць маці і асаблівы яе клопат. Жыццё не песціла Сцяпана і тады, калі таленавіты вясковы хлопец стаў студэнтам кансерваторыі. На яго шляху паўстаў зайздрослівы, амбіцыйны, помслівы Юзік Бэнсь. Вячорку нават давялося на нейкі час развітацца з вучобай, з любімай справай, бо Бэнсю было мала, што скампраментаваў таварыша ў вачах каханай дзяўчыны, новую ананімку ён даслаў у камітэт камсамола. Юзік (ён стаў тэарэтыкам мастацтва) і падобныя да яго не даюць Сцяпану Вячорку свабодна дыхаць і ў творчасці. Ён творыць для народа, перакананы, што мастацтва «павінна мець адзнаку сваёй зямлі», г.зн. быць нацыянальна адметным. Бэнсь, нібыта дбаючы пра агульначалавечае, папракае Вячорку ў адставанні ад прагрэсу, несучаснасці.\nПраз вобраз Сцяпана аўтар выходзіць на другі і трэці кругі праблем, што выяўляюць ідэю твора. Герой шмат думае, разважае над экалагічнымі праблемамі, над адносінамі сучаснага чалавека да роднай зямлі, да народных традыцый, культурнай спадчыны. Яму баліць душа за неразумнае асушэнне, безгаспадарчасць, за страту гістарычнай памяці, нігілізм у адносінах да матчынай мовы, песні. У сваёй трывозе за лёс роднай зямлі Сцяпан не адзінокі. Гавораць пра гэта, таксама хварэючы душой, Тамаш і Антось, дзядзька Лёкса.\nАдрыў ад народных каранёў пісьменнік паказвае на вобразе Мікіты. Ён змяніў выразна беларускае прозвішча Рэпа на больш мілагучнае і самавітае, як яму здаецца, Рэппо. Мова гэтага персанажа трапна характарызуе яго жыццёвыя памкненні, культурна -адукацыйны ўзровень. Яна ўяўляе сабой набор газетных штампаў і трафарэтаў, калек, змененых стыхіяй роднай гаворкі русізмаў, якія рэжуць слых і выклікаюць смех:\n...— А трэцім качаствам гардзіцца\nНайболей нада, што ўдава\nЗрасціла нас, как гаварыцца,\nI ў жызь пуцёўку нам дала.\nУ ту вужасную разруху,\nБлагадара і вапракі,\nАна не пала сілай духу:\nПускала нас — как пціц з рукі!..\nВячорка перакананы, што агульначалавечыя каштоўнасці складаюцца з тых духоўных, культурных, маральна-этычных скарбаў, якія мае кожны асобны народ. А захаванне чысціні і непарушнасці прыроднага асяроддзя, беражлівыя адносіны да ўсяго — жывога і нежывога, — што акружае чалавека, гэта клопат пра наш агульны дом, планету ў цэлым.\nГісторыя кахання Сцяпана і Альжбеты — самастойная сюжэтная лінія ў рамане. Н. Гілевіч псіхалагічна пераканаўча і глыбока раскрывае пачуцці герояў на розных этапах іх жыцця: рамантычна-узнёслы, адкрыты, паэтычны свет юнацтва, разважліва -насцярожаныя, прыпраўленыя скрухай і горыччу адчуванні сталых людзей. Вельмі няпроста ідуць насустрач адзін другому саракагадовыя Сцяпан і Альжбета, хоць каханне іх не памерла. Аб чым будзе гаворка на наступны дзень у школьным музеі, ці зробяць яны апошні, рашаючы крок, каб пайсці па жыцці побач, застаецца невядомым. Тут пісьменнік таксама ідзе ад праўды жыцця, ад складанасці чалавечых узаемаадносін.\nКампазіцыя рамана «Родныя дзеці» ўскладняецца так званымі лірычнымі адступленнямі, у якіх слова бярэ аўтар. Іх шэсць, і кожнае адступленне мае сваю тэму і праблему, што пашырае і паглыбляе праблематыку твора. Праз лірычныя адступленні раскрываецца вобраз аўтара, яго адносіны да Бацькаўшчыны, да народнай спадчыны, да мастацтва і літаратуры, да нормаў маралі і паводзін сучаснага грамадства і г. д. Пазіцыя пісьменніка па-грамадзянску прынцыповая, разам з тым ён зыходзіць з нормаў народнай маралі і этыкі.


Цапкала зьбірае подпісы ў Маладэчне. ВІДЭА\n17 чэрвень 2020, 18:09\nВалер Цапкала ў Маладэчне\nПрэтэндэнт на пасаду кандыдата ў прэзыдэнты Беларусі Валер Цапкала 17 чэрвеня наведвае выбарчы пікет у Маладэчне. Свабода вядзе жывую відэатрансьляцыю зь месца.\nЦапкала абвясьціў, што сабраў 200 тысяч подпісаў. Для рэгістрацыі кандыдатам на прэзыдэнта неабходна 100 тысяч подпісаў.\nЦапкала сказаў, што хутчэй за ўсё яго каманда падасьць менш за 200 тысяч подпісаў, бо іх трэба адвозіць у тэрытарыяльныя выбарчыя камісіі па рэгіёнаў. Патэнцыйны кандыдат сказаў, што 150 тысяч подпісаў яго каманда ўжо праверыла.\nВалер Цапкала з жонкай наведваў выбарчы пікет у Маладэчне. Фотагалерэя\nПрэтэндэнт на пасаду кандыдата ў прэзыдэнты Беларусі Валер Цапкала 17 чэрвеня наведаў выбарчы пікет у Маладэчне. Фотакарэспандэнт Свабоды паназіраў за прысутнымі.


Як пачысціць белы мех на вопратцы? | Інтэр'Ерныя Штучкі\nЯк пачысціць белы мех на асобных участках прадмета гардэроба? Дадзенае пытанне заўсёды з'яўляецца актуальным для ўладальнікаў футраў, паліто ці іншых рэчаў, дзе ў большай ці меншай ступені прысутнічаюць элементы з футра белага колеру.\nВырабы з натуральнага белага меха з'яўляюцца адным з атрыбутаў класічнага стылю. Сукупнасць раскошы, акуратнасці і пяшчоты робяць рэч яркай і вар'яцка прыгожай. Вось толькі сыход за такой адзеннем павінен быць адпаведным.\nЯкім чынам адбываецца працэс чысткі, якія існуюць спосабы і як пачысціць белы мех у хатніх умовах - пытанні, якія цікавяць многіх гаспадынь.\nВырабы з натуральнага белага меха з'яўляюцца адным з атрыбутаў класічнага стылю\nЦі можна памыць футравыя аксэсуары ў хатніх умовах?\nНа сённяшні дзень вытворцы прадметаў гардэроба актыўна выкарыстоўваюць не толькі натуральны, але і штучны мех на каўняра паліто, куртак і кажухоў. Цэтлікі на такіх вырабах часцей за ўсё сведчаць аб немагчымасці правесці вільготную чыстку такіх рэчаў. Карыстацца паслугамі спецыялізаваных хімчыстак не заўсёды ўяўляецца магчымым ... Ды і з фінансавага боку атрымліваецца накладна. Як жа можна пачысціць белы мех на кажухі ці як правільна пачысціць белы мех на куртцы? Ці магчыма памыць такія вырабы?\nВажна! Перш за ўсё хацелася б адзначыць той факт, што мыццё вырабаў з натуральнага футра катэгарычна забаронена.\nУ выніку намакання футравая аснова дэфармуецца, і такая рэч цалкам губляе свой эстэтычны выгляд.\nКаб пазбавіцца ад забруджванняў, пылу або плям, пачысціць белы мех, варта скарыстацца такім сродкам, як звычайная мыльная вада\nЯк паступіць, калі футравыя аксэсуары зробленыя з штучнага матэрыялу? У дадзеным выпадку мыццё вырабы дапушчальная, аднак лепш зазірнуць на ярлычок, дзе будзе пазначана інфармацыя аб магчымасці прымянення вільготнай чысткі. Справа ў тым, што вырабы з штучнага футра маюць у сваёй аснове не натуральныя скуркі жывёл, а сінтэтычныя валокны, якія могуць падвяргацца мыцця і не дэфармавацца ў выніку.\nКаб пазбавіцца ад забруджванняў, пылу або плям, пачысціць белы мех, варта скарыстацца такім сродкам, як звычайная мыльная вада. Такі цёплы раствор выдатна змагаецца з рознымі відамі забруджванняў.\nСушка футравага вырабы павінна адбывацца ў цёплым месцы, але не побач з крыніцай цяпла\nЧыстка штучнага футра з дапамогай мыльнай вады адбываецца ў некалькі этапаў:\nПерш за ўсё неабходна падрыхтаваць футравае выраб да мыцця. Для выгоды можна пакласці яго на роўнай і цвёрдай паверхні ці павесіць на плечыкі.\nВада для мыцця не павiнна быць гарачай. У ідэале тэмпература яе складае прыкладна 40 ° C. Для таго каб пазбавіцца ад забруджванняў, неабходна дадаць у ваду прыкладна 3 арт. л. далікатнага вадкага пральнага парашка або любое вадкае мыла, шампунь. Апошнія ўжываць нават лепш, так як яны больш беражліва будуць ўздзейнічаць на футравае выраб. Гатовы раствор "распушыць" і дамагчыся з'яўлення пены.\nПа накіраванні штучнага футра апрацаваць рэч пенным растворам. Пры неабходнасці такія дзеянні можна здзяйсняць шчоткай з мяккай шчаціннем. Пасля чаго сухой сурвэткай прыбраць лішкі мыла і пены. Галоўнае - памятаць, што ўсе дзеянні выконваюцца строга па кірунку ворса.\nСушка футравага вырабы павінна адбывацца ў цёплым месцы, але не побач з крыніцай цяпла. Катэгарычна забараняецца размяшчаць выраб каля батарэй і іншых награвальных элементаў.\nУ працэсе сушкі штучны мех павінен быць выкладзены ў патрэбным становішчы і злёгку расчасаць.\nАпошні этап - расчэсваннем футра. Нармальна распушыць і расчасаць штучны мех можна толькі пасля яго найпоўнага высыхання. Для гэтага варта ўзяць расчоскі з тупымі зубчыкамі і правесці некалькі адпаведных рухаў.\nЯкім чынам можна ачысціць вырабы з натуральнага футра?\nЧыстка белых футравых вырабаў можа праводзіцца ў хатніх умовах пры выкарыстанні розных, самых незвычайных прадуктаў:\nВыдатным адбельвае эфектам валодаюць дробныя пілавінне дрэў з даданнем вычышчанага бензіну. Пры гэтым спецыяльныя пілавінне можна набыць у любой краме для хатніх гадаванцаў (прадукт не павінен утрымліваць смалу), а бензін можна знайсці на паліцах супермаркета ў аддзеле бытавой хіміі. Каб ачысціць выраб, досыць змяшаць гэтыя 2 кампанента і рассыпаць на паверхні футра, акуратна пацерці. Па заканчэнні працэдуры мех расчесывают і вытрасаюць рэшткі пілавіння.\nМожна скарыстацца спіртавым растворам з даданнем харчовай соды. Для падрыхтоўкі ачышчальнага сродкі варта змяшаць кампаненты ў суадносінах 3: 1 і губкай апрацаваць футравую паверхню.\nКалі дома ёсць хатнія гадаванцы, можна пазычыць у іх крыху шампуня. З такога шампуня робіцца слабы мыльны раствор, наносіцца на белы мех і выціраецца сухой сурвэткай або папяровым ручніком.\nУ якасці які адбельвае сродкі можна выкарыстоўваць звычайную "дзіцячую" крупы - вабіка. Ёю неабходна апрацаваць футравыя вырабы, расклаўшы апошнія на цвёрдай і роўнай паверхні. Такая сухая чыстка лёгка справіцца з якая асела пылам і пажаўценню. Па завяршэнні працэдуры неабходна вытрасці рэшткі крупы з верней адзення.\nУ якасці які адбельвае сродкі можна выкарыстоўваць звычайную "дзіцячую" крупы - вабіка\nСавет! Моцныя забруджвання ў выглядзе плям ад разлітага кавы ці віна лепш даверыць прафесійнай хімчыстцы. Справіцца з імі ў хатніх умовах будзе вельмі цяжка.\nЯкім чынам можна ачысціць вырабы з штучнага футра?\nШтучны мех, у адрозненне ад натуральнага, здольны перажыць вільготную чыстку. Калі ўсё ж такі мыццё вырабы непажаданая, існуюць і іншыя, больш зберагалыя метады.\nЗняць якая з'явілася жаўцізну можна пры дапамозе звычайнай лазуркі\nДля таго каб ачысціць вырабы з штучнага футра, можна скарыстацца адным з прыведзеных ніжэй спосабаў:\nЗняць якая з'явілася жаўцізну можна пры дапамозе звычайнай лазуркі. Для гэтага ў невялікай колькасці цёплай вады развесці сіні прадукт так, каб раствор меў бледна-блакітны адценне. Мяккай губкай апрацаваць усю паверхню футравага вырабы.\nДля падрыхтоўкі яшчэ аднаго які чысціць раствора спатрэбіцца вада, звычайны спірт і гліцэрына. Змяшаць кампаненты з разліку 100/99/1 і развеяць па паверхні футра. Такім чынам апрацаваная рэч ачысціцца ад бруду і пылу, стане рассыпістай, лёгкай і зіхатлівай.\nАкрамя таго на аснове медыцынскага спірту і вады можна прыгатаваць і іншае ачышчальнае сродак. Варта змяшаць шклянку цёплай вады з даданнем па 1 ч. Л. харчовай соды і спірту. Шчоткай з мяккім ворсам ачысціць футравае выраб.\nДля чысткі футра можна ўжываць сродкі на аснове спірту\nАсноўныя метады па выдаленні жаўцізны\nЧаста ад доўгага, як правіла, сезоннага, перыяду вырабы з белага меха могуць станавіцца жоўтага адцення. Як пачысціць белы мех, калі ён пажаўцеў? Існуе некалькі спосабаў, якія дапамогуць ліквідаваць дадзеную праблему і адбяліць выраб.Падручныя матэрыялы, якія спатрэбяцца для чысткі, практычна заўсёды знаходзяцца дома пад рукой і не патрабуюць ніякіх дадатковых матэрыяльных выдаткаў.\nНайбольш зберагалым, але пры гэтым высокаэфектыўным спосабам з'яўляецца чыстка перакісам вадароду\nАсноўныя метады, якія дазволяць пачысціць рэчы з белым мехам (нават такія, як рудая дублёнка) наступныя:\nНайбольш зберагалым, але пры гэтым высокаэфектыўным спосабам з'яўляецца чыстка перакісам вадароду. Такі сродак неабходна развесці з невялікай колькасцю вады, прыкладныя суадносіны кампанентаў 1: 1. Пры наяўнасці дома спрэю-пульверызатара лепш скарыстацца ім, для большай зручнасці. Выдатна падыдзе флакон, які выкарыстоўваецца для прасавання хатняга бялізны. Далей варта акуратна і раўнамерна размеркаваць раствор з перакісу па ўсёй плошчы зжоўклага футра. Пасля правядзення ўсіх неабходных працэдур варта разважыць адзеньне такім чынам, каб на яе траплялі прамыя сонечныя прамяні. Дачакацца, пакуль футравае выраб цалкам высахне, і акуратна расчасаць.\nМожна таксама змяшаць перакіс вадароду з звычайным крухмалам. Такую сумесь раўнамерна размеркаваць на футравай аксэсуар і дачакацца, пакуль яна падсохне. Пасля гэтага пры дапамозе звычайнай шчоткі з мяккім ворсам прыбраць высахлыя часцінкі і добранька вытрусить рэч.\nЯшчэ адным дадаткам да перакісу вадароду можа стаць звычайны медыцынскі нашатырны спірт. У выніку змешвання атрымаецца з'едлівая сумесь, якую можна наносіць таксама на некранутыя жаўцізной футра ў прафілактычных мэтах. Для таго каб атрымаць неабходны раствор, неабходна змяшаць ў шклянцы вады 1 ч. Л. перакісу вадароду і дадаць туды 2-3 кроплі нашатырнага спірту. Для асабліва ўстойлівага пожелтенія можна паменшыць колькасць асновы - вады.\nДля адбельвання футравых вырабаў можна таксама ўжыць звычайны бензінам. Толькі прадукт павінен быць ачышчаны і не ўтрымліваць ніякіх "брудных" дадаткаў. Яго можна набыць у краме бытавой хіміі. Для выкарыстання неабходна нанесці невялікая колькасць сродкі на губку і асцярожна пацерці футравай ворс.\nДля адбельвання футравых вырабаў можна таксама ўжыць звычайны бензінам\nВышэйапісаныя спосабы падыдуць для любых футравых вырабаў белага колеру. Варта памятаць, што пад уздзеяннем фактараў навакольнага асяроддзя футравая рэч можа падвяргацца жаўцізне. Менавіта таму рэкамендуецца захоўваць такія вырабы ў спецыяльных чахлах для верхняй адзення, і тады не будзе ўзнікаць пытанне, чым яшчэ пачысціць белы мех ад жаўцізны.\nЯк можна пачысціць белы футравай аксэсуар на абутку?\nАбутак белага колеру з не менш беласнежным футравым абадком глядзіцца бездакорна і элегантна. Але менавіта яна больш за ўсё падвяргаецца разнастайным забруджванням. У выніку навалы пылу губляюцца яе першапачатковая бель і прыгожы выгляд.\nЯк можна пачысціць мех на ботах белага колеру - такое пытанне цікавіць шматлікіх сучасных модніц.\nДля чысткі футра на абутку можна выкарыстоўваць соду\nІснуе адзін правераны спосаб, які ідэальна падыдзе як для вырабаў са штучным, так і натуральным футравым элементам.\nДля ачышчальнага працэсу спатрэбіцца такі харчовы прадукт, як звычайная сода, якая знойдзецца ў любым доме. Сутнасць чысткі складаецца ў тым, што харчовую соду неабходна ўціраць у сухі мех інтэнсіўнымі рухамі да таго часу, пакуль яна поўнасцю не ўбярэ ў сябе ўсю вулічную пыл і бруд. Пры неабходнасці можна падсыпаць яшчэ соды і зноў пацерці. Такім чынам адбываецца чыстка не толькі вонкавага футра, але і з унутранага боку.\nВажна! Галоўнае, пра што варта памятаць, - што мех на абутку ні ў якім разе не трэба мачыць, але калі нават пры пэўных абставінах такое адбылося, сушка павінна адбывацца далей ад штучных ацяпляльных механізмаў.\nНе рэкамендуецца таксама захоўваць вырабы з белым мехам побач з фарбаванымі тканінамі, так як апошнія могуць аблезлай.\nЯк вывесці якая з'явілася цвіль з адзежы? →


Читать онлайн "Мiф пра Сiзiфа (на белорусском языке)" автора Камю Альберт - RuLit - Страница 1\nМiф пра Сiзiфа\nБагi асудзiлi Сiзiфа вечна кацiць вялiзны камень да вяршынi гары, адкуль ён зрываўся пад цяжарам сваёй вагi. Багi небеспадстаўна меркавалi, што няма пакарання жахлiвей за бясконцую працу, якая не дае нi карысцi, нi спадзявання.\nКалi верыць Гамеру, Сiзiф быў наймудрэйшы i найасцеражнейшы з смяротных. Паводле ж iншых паданняў, у яго была схiльнасць да разбойнiцкага рамяства. I я не бачу ў гэтым супярэчнасцi. Погляды розняцца адносна прычын, з якiх ён апынуўся марным працаўнiком апраметнай. Збольшага Сiзiфа вiнавацяць у крыху легкадумным стаўленнi да багоў. Ён выдаваў iх сакрэты. Эгiна, дачка Асопа, была ўкрадзена Юпiтэрам. Бацька, знянацку заспеты яе знiкненнем, расказаў пра сваё гора Сiзiфу. I той, ведаючы пра выкраданне, абяцаў Асопу раскрыць таямнiцу, калi стары бацька пусцiць ваду ў крэпасць Карынф. Замест грому i маланак нябесных Сiзiф абраў блаславенне вадой. За гэта ён быў пакараны ў апраметнай. Гамер распавядае нам таксама, што Сiзiф закаваў ланцугамi Смерць. Плутон не здолеў вытрываць вiдовiшча свайго пустэльнага i маўклiвага царства. Ён паслаў бога вайны, i той вызвалiў Смерць з-пад улады яе пераможцы.\nРаспавядаюць яшчэ, што на апошнiм крэсе жыцця Сiзiф неасцярожна захацеў выпрабаваць каханне сваёй жонкi. Ён загадаў ёй не хаваць свайго цела, а кiнуць яго пасярод гарадской плошчы. Неўзабаве ён апынуўся ў царстве ценяў. I там, угняўлёны яе паслушэнствам, настолькi супярэчлiвым чалавечаму каханню, ён атрымаў дазвол Плутона вярнуцца на зямлю, каб пакараць сваю жонку. Але калi ён зноў убачыў дзённае святло, зноў зазнаў смак вады i сонца, цеплыню камення i прахалоду мора, ён не захацеў вяртацца ў змрок апраметнай. Напамiны, гнеў, пагрозы - усё было дарэмна. Яшчэ доўгiя гады Сiзiф жыў на беразе блiскучага марскога залiва, сярод усмешак зямных даброт. Спатрэбiлася пастанова багоў, i вось Меркурый явiўся, каб схапiць свавольнага неслуха за каўнер i, адарваўшы ад жыццёвых уцех, сiлаю звесцi ў апраметную, дзе яго ўжо чакаў абломак скалы.\nЗ гэтага ўжо зразумела, што Сiзiф - абсурдны герой. Ён абсурдны сваiмi пачуццямi, як i сваiмi пакутамi. Пагарда да багоў, нянавiсць да смерцi, прага жыцця каштавалi яму жахлiвай кары, калi ўсё iснаванне зводзiцца да марнага занятку, якому няма канца. Такою цаной даводзiцца плацiць за зямныя пачуццi. Апавяданнi нiчога не кажуць нам пра Сiзiфа ў апраметнай. Але мiфы i зроблены дзеля таго, каб наша ўяўленне ажыўляла iх. Што ж датычыцца гэтага мiфа, дык тут можна ўявiць сабе толькi вялiкае напружанне мышцаў, намаганне ўзняць агромнiсты камень, пакацiць яго ўверх па адхоне i караскацца следам, сто разоў паўтараючы ўсё гэта зноў; можна ўявiць сабе сутаргава напяты твар, шчаку, прыцiснутую да каменя, плячо, што падпiрае пакрытую глеем камлыгу, нагу, падаткнутую пад яе, як клiн, далонi, што перахоплiваюць пакутлiвы цяжар, i ўласцiвую адно чалавеку ўпэўненасць дзвюх запэцканых глебаю рук. I вось, у самым канцы гэтага доўгага намагання, што вымяраецца прасторай без неба i часам без глыбiнi, мэта дасягнута. I тады Сiзiф бачыць, як камень кратаецца i за некалькi iмгненняў злятае на самы нiз, адкуль яго зноў трэба ўздымаць да вяршынi. Сiзiф спускаецца ў далiну.\nМенавiта падчас гэтага спуску, гэтай разрыўкi мяне i цiкавiць Сiзiф. Бо твар, якi напiнаецца побач з каменем, - сам ужо камень! Я бачу, як гэты чалавек цяжкай, але роўнай хадою спускаецца насустрач пакутам, якiм не будзе канца. Гэты час, калi можна вольна ўздыхнуць i якi паўтараецца гэтак жа немiнуча, як i самыя пакуты, гэты час i ёсць час прасвятлення розуму. У кожнае з тых iмгненняў, калi Сiзiф пакiдае вяршыню i павольна спускаецца да паселiшча багоў, ён узвышаецца над сваiм лёсам. Ён мацнейшы за абломак скалы, якi мусiць уздымаць.\nКалi гэты мiф i трагiчны, дык толькi таму, што герой усведамляе сваё становiшча. Сапраўды, цi такiм бы быў яго цяжар, каб на кожным кроку яго падтрымлiвала надзея перамагчы? Сучасны рабочы працуе штодня, усё жыццё - з той жа мэтай, i яго лёс не меней абсурдны. Але трагiчны ён робiцца адно ў тыя рэдкiя хвiлiны, калi яго асвятляе свядомасць. Сiзiф, пралетар багоў, бяссiльны i ўзбунтаваны, разумее ўсю глыбiню свайго мiзэрнага iснавання: менавiта пра гэта ён думае, калi спускаецца ў далiну. Яснасць розуму, якая б мелася стаць яго пакутай, вянчае яго перамогу. I няма лёсу, над якiм было б немагчыма ўзвысiцца сваёю пагардай.


Матэрыялы за 08.01.2015 »\n» Матэрыялы за 08.01.2015\n8-01-2015, 16:01 [ Рэлігія ] • Слава Иисусу в молитвах и песнях\nОпубликовал: gazeta | Просмотров: 2372 | Комментарии (0)\nУ чатырнаццаты раз у суботу, 3 студзеня, у Міёры з'ехаліся дзеці і моладзь з розных куточкаў Віцебскай дыяцэзіі, нават з Магілёва, каб праслаўляць Божае нараджэнне на фестывалі "Зорка Бэтлеему". Прыбылі на конкурс каляднай песні ў гэтым годзе выступоўцы з Пастаў, Слабодкі, Друі, Шаркаўшчыны, Варапаева, Браслава, Наваполацка, Віцебска і Магілёва, а таксама сабраліся самі міярчане.\n8-01-2015, 13:39 [ Здароўе ] • Интернет: вред или польза\nПраводзіць за камп'ютарам больш за восем гадзін у дзень — шкодна. Гэта даказана ўрачамі. Для дзіцяці час віртуальных забаў яшчэ меншы — максімум пяць гадзін штодня. Зразумела, калі юнага геймера не абмяжоўваць, та за онлайн-гульнямі ён правядзе ўвесь пасляшкольны час. Калі заўважылі, што вашага дзіцяці "зацягнула павуцінне", пагаварыце з ім на гэтую тэму, толькі без высокіх нотак у голасе. Аргументы наконт шкоды для нервовай сістэмы і зроку ў гэтым выпадку не будуць мець сілы. Дзіця не ўсведамляе слова "шкодна" і думае толькі пра задавальненне. Магчымасць пагуляць у камп'ютарныя гульні трэба прадастаўляць, толькі ў меру.


Абноўлены Палац культуры і новае азярцо атрымае Вілейка да “Дажынак”. І не толькі (Фота) – RH.by\nНа цэнтральнай плошчы правядуць рамонт фантана.\nРамантуюць фантан. Фота Ігара Мароза.\nЗначныя змены чакаюць Палац культуры. Абновяць фасад будынка, уставяць новыя вокны. Набудзе новы выгляд палац не толькі звонку: адрамантуюць яго і ў сярэдзіне.\nАбновяць фасад Палаца культуры. Фота Ігара Мароза.\nЗменіцца і плошча Свабоды. Там ужо добраўпарадкавалі сквер.\nУ гарадскім парку, дзе сёлета з’явіліся дзіцячая і спартыўная пляцоўкі, унізе каля старой танцпляцоўкі плануюць зрабіць лесвіцу да Віліі.\nНа тэрыторыі парку мяркуюць прадоўжыць устаноўку агароджы. Ля рынку абсталявалі зону паркоўкі.\nКожнаму прадпрыемству ці арганізацыі пастаўленыя задачы\nШмат дзе ў Вілейцы абнаўляюць фасады будынкаў, прыводзяць у парадак дваровыя тэрыторыі. Таксама мяняюць апоры асвятлення, лініі электраперадач. Асвятленне мяняюць на святлодыёдная. Яно яшчэ больш эканамічнае, чым энергазберагальныя.\nУвогуле, кожнаму прадпрыемству ці арганізацыі пастаўвілі свае задачы. Задзейнічалі таксама прыватныя арганізацыі.\nПрацягнуцца працы на гарадскім стадыёне. Пасля таго, як скончылася першая чарга прац – будаўніцтва адміністрацыйна-бытавога корпуса, пачнецца другі этап. Напачатку плануюць узвесці новую агароджу.\nНа вуліцы Кастрычніцкай замянілі цеплавыя сеткі, пакладуць новае асфальтабетоннае пакрыццё.\nНекаторыя планавыя працы таксама мяркуюць завяршыць да абласных “Дажынак” – як будаўніцтва ліўневай каналізацыі і добраўпарадкаванне вуліцы 1 Мая.\n– Яшчэ зносяцца старыя трухлявыя дамы і канструкцыі, якія псуюць выгляд горада. На гэтых пляцоўках у наступным годзе будзе весціся будаўніцтва, – кажа намеснік старшыні райвыканкама Аляксандр Чарменскі. – Важна, каб людзі адносіліся да ўсіх прац з разуменнем, таму што іх праводзіць неабходна. І ўладзе разам з жыхарамі трэба знаходзіць узаемаразуменне. Заўсёды можна дамовіцца, пайсці адзін аднаму насустрач – як, напрыклад, у выпадку зносу трухлявых пабудоў.\nБудзе новае азярцо\nДа свята добраўпарадкуюць уезды ў горад. Правядуць рамонт шэрагу вуліц (у планах – Лаўрыновіча, Валынца, Вадап’янава, Шубіна, Прывакзальная, 1 Мая, Кастрычніцкая).\nНа вул. Вадап’янава будуць класці плітку. Фота Ігара Мароза.\nА на выездзе на Маладзечна ідзе высечка хмызняку і добраўпарадкоўваецца азярцо.\n– Адзін раз зробім – і краявід зменіцца. Адно, што бур’ян рос, а што будзе на яго месцы азярцо, – тлумачыць Аляксандр Чарменскі. – Пераважна нацэльваемся так, каб гэта былі не разавыя мерапрыемствы. Добраўпарадкуем горад, каб тут было камфортна жыць. І пасля “Дажынак” плануем актыўна працаваць па навядзенні парадку ў Вілейцы.\nПредыдущая статьяПрыгажосць Вілейскага вадасховішча пакажуць на выставе ў Вілейцы\nСледующая статьяДыні зніклі з рынку, кавуноў невялікі выбар – заканчваецца сезон (+цэны на рынку і рэцэпт недарагой стравы)


“Быць дабру!” – апошнія словы Ігара Лучанка сябру… | Народная Воля\n“Быць дабру!” – апошнія словы Ігара Лучанка сябру…\n15.11.2018 в 7:35\nІгар Лучанок. © Фото: Serge Serebro\nУчора ў Мінску развіталіся з кампазітарам, народным артыстам Беларусі і СССР Ігарам Лучанком.\nПад мокрым снегам, які хутка пераўтварыўся ў дождж, да Дому афіцэраў бясконцай чарадой ішлі людзі. І былі сярод іх вядомыя – спевакі, музыканты, мастакі, пісьменнікі, спартсмены, палітыкі. Сціпласцю вылучаліся асобы непублічныя: простыя, але шчырыя прыхільнікі творчасці Маэстра. І ўсе з кветкамі – вялікімі і маленькімі букетамі белых і чырвоных руж ды гваздзік.\nНа сцэну адно за адным узнімалі вянкі, перавязаныя чорнымі стужкамі з подпісамі: ад родных, калег, сяброў, гуртоў, удзячных слухачоў. Вянок ад прэзідэнта Беларусі ўсклала кіраўнік Адміністрацыі Наталля Качанава, якая наведала Дом афіцэраў яшчэ да пачатку паніхіды.\nЛюдзей было столькі, што падчас жалобнага мітынгу многія нават стаялі ў праходах канцэртнай залы.\nІ кожнаму з тых, хто прыйшоў, было што сказаць пра Ігара Міхайлавіча, прыгадаць гісторыю знаёмства, падзякаваць за дапамогу, параду альбо добрае слова, якое стала пуцёўкай у жыццё.\nМіхаіл Снітко, дырыжор Мінскага сімфанічнага аркестра “Алімпія класік”, расказаў “НВ”, як пазнаёміўся з Маэстра, пра адносіны Ігара Лучанка да дзяцей і жонкі, якое месца ў гісторыі сусветнай музыкі займае творчасць кампазітара:\n– З Ігарам Міхайлавічам мы пазнаёміліся 30 гадоў таму ў горадзе Магдэбурге, калі я ўзначальваў ансамбль песні і пляскі Савецкай арміі, а ён як народны дэпутат БССР выязджаў з шэфскімі канцэртамі ў заходнюю групу войск. Скажу шчыра, беларуская музыка (а я вывучаў музычнае мастацтва не адно дзесяцігоддзе ў трох кансерваторыях – у Мінску, Маскве і Санкт-Пецярбургу) дасягнула найвышэйшага росквіту менавіта ў яго творчасці. Шэраг песень – сапраўдныя шэдэўры сусветнага і гістарычнага значэння. Яны будуць жыць вечна. Ігар Міхайлавіч меў выдатную адукацыю. Да таго ж, яго самавыхаванасць… Ён быў жаўрук. Уставаў у 4 гадзіны раніцы штодзень. Ведаю: ноты, якія можна сёння набіраць на камп’ютары, пісаў ад рукі. Шмат рабіў для людзей, калі знаходзіўся на пасадзе старшыні Саюза кампазітараў Беларусі. Дапамагаў з атрыманнем ганаровых званняў, жылля, пуцёвак у санаторыі. У яго ёсць песня “Спадчына”. Трэба сказаць, што слова гэтае – глыбокафіласоўскае. Ён вельмі ўдзячны быў бацькам. Тата купіў яму трафейнае імпартнае піяніна, доўга пасля аддаваў даўгі за яго. У Ігара Міхайлавіча цудоўная жонка, Аляксандра Рыгораўна. У апошнія гады глядзела за ім, як за дзіцём. А ён хваліўся: жонка гатуе ўсё лепш ды смачней. Ганарыўся Лучанок і дзецьмі: сынам Андрэем і дачкой Святланай. Увогуле ў іх вельмі дружная, моцная, цудоўная сям’я.\nПісьменнік, галоўны рэдактар часопіса “Вясёлка” Уладзімір Ліпскі прызнаваўся:\n– Мне пашчасціла напісаць кніжку пра Ігара Лучанка, дакументальную аповесць “Басанож па зорках”. І гэта было пакутнае пісанне, трэба было пранікнуцца ў сутнасць генія. А Лучанок такі – геній! Апошнія два словы напісаў ён мне сёлета 6 жніўся, на сваё 80-годдзе: “Быць дабру”. Гэты надпіс застаўся на яго кнізе. Адчуваецца, рука была ўжо не такая ўпэўненая. Але два словы гэтыя вельмі моцныя. Я іх цяпер расшыфроўваю, як усім нам жывым наказ. Быць дабру нашай Беларусі, культуры, мове, прыгожым і таленавітым людзям. Такі быў яго дэвіз жыцця, яго праўда і жаданне. Ігар Лучанок адбыўся ва ўсіх іпастасях. А ўзнагароду – жыццё пасля жыцця – здабыў сабе сам. Ён жывы, і песні яго жывыя. На ўсе стагоддзі. Колькі будзе жыць Беларусь, столькі будуць жыць і песні Ігара Лучанка.\nА народны артыст Беларусі, кампазітар Эдуард Ханок здзівіў:\n– У перыяд нашага абаюднага з Ігарам Лучанком служэння савецкай песні мы не былі сябрамі, а канкурэнтамі. Але гэта быў здаровы і карысны тып канкурэнцыі. Пасля мы, канешне, зблізіліся, пасябравалі. Ён заўсёды быў рады мяне бачыць і вельмі чакаў на каву. Нашы гутаркі былі цікавыя. Аднак нашыя адносіны назаўсёды застануцца ў гісторыі як прыклад здаровай творчай канкурэнцыі.\nЗаслужаная артыстка Беларусі, член Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Ірына Дарафеева песні Ігара Лучанка выконвала яшчэ ў дзяцінстве. А ўжо ў дарослым узросце атрымала творчае бласлаўленне Маэстра:\n– Узгадваю сябе маленькай дзяўчынкай, калі выходзіла разам з хорам на сцэну. Мы спявалі “Спадчыну”, “Мой родны кут”. Ужо тады ўражвалі глыбіня і шчырасць музыкі, якая пранікала ў самае сэрца. Праз гады пашчасціла пазнаёміцца з кампазітарам. Памятаю яго бадзёрым, энергічным. Заўсёды быў поўны творчасці. Аднойчы ён сказаў: “Іра, спявай ўсё, што табе падабаецца”. І я з задавальненнем выконваю яго песні, бясконца яму ўдзячна.\nЗаслужаны артыст БССР, саліст ВІА “Песняры” Леанід Барткевіч упэўнены:\n– Ігар Лучанок – вялікі кампазітар, я ведаў яго больш за 50 гадоў. Ён стварыў “Песняроў” – гэта можна смела сказаць. А сваім мастацтвам праславіў Беларусь у свеце.\nІ сапраўды, калі б не творчае сяброўства Ігара Лучанка і Уладзіміра Мулявіна, і “Песняры” не былі б тымі “Песнярамі”. Пуцёўку ў жыццё даў творца многім сваім вучням – Віктару Вуячычу, Яраславу Еўдакімаву, Валерыю Кучынскаму, Уладзіміру Павалінскаму, іншым.\nНа жалобным мітынгу спачувальныя словы ад прэзідэнта Беларусі зачытаў міністр культуры Юрый Бондар. Пасля ад сябе дадаў:\n– Маштаб страты нам яшчэ спатрэбіцца асэнсаваць. Ад нас сышоў чалавек, з якім звязана цэлая эпоха ў развіцці беларускага эстраднага мастацтва. Мы выраслі на яго песнях. Маё пакаленне з самага нараджэння было знаёма з бессмяротнымі творамі Ігара Міхайлавіча.\nВыказвалі спачуванні родным, згадвалі сустрэчы з Ігарам Лучанком падчас мітынгу старшыня Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў Васіль Панасюк, памочнік міністра абароны Леанід Касінскі, рэктар Акадэміі музыкі Кацярына Дулава, кампазітар Галіна Гарэлава, паэт Леанід Дранько-Майсюк, першы сакратар цэнтральнага камітэта БРСМ Дзмітрый Варанюк, старшыня Пухавіцкага раённага Савета дэпутатаў Аляксандр Прановіч.\nУ апошні шлях любімага кампазітара Ігара Лучанка праводзілі пад гукі пахавальнага маршу і апладысменты.\nПахавалі кампазітара на Маскоўскіх могілках.\nНагадаем, памёр Маэстра ў ноч на 13 лістапада. Было Ігару Лучанку 80 гадоў.\nКасцюкоўка развіталася з Аляксандрам Віхорам, які загінуў пасля затрымання амапаўцамі ў Гомелі\nСотни жителей Столбцов пришли проститься с жертвами нападения в школе


У Барысаве не адважваюцца зняць бел-чырвона-белы сцяг - Салiдарнасць\nРаніцай сцяг бачылі тысячы барысаўчан, бо комін вышынёй больш за 100 метраў месціцца ў самым буйным прамысловым раёне Барысава. Як паведаміў сайт «Хартыя’97», работнікі кацельні не наважыліся лезці на комін нават па загадзе начальства, бо, па правілах тэхнікі бяспекі, не рэкамендуецца ладзіць узыходжанні на такія тэхнічныя збудаванні ў зімовы перыяд.\nЯк высвятліла карэспандэнт «Салідарнасці», палову дня камунальшчыкі знаходзяцца ў роспачы, бо і прамысловыя альпіністы (а іх у горадзе няшмат) адмаўляюцца паўтараць подзвіг рызыкоўных хлопцаў, якія павесілі сцяг уначы. «Жыццё даражэй», — патлумачылі яны. Праваахоўныя органы Барысава прыкладваюць усе намаганні, каб адшукаць смельчакоў. Мяркуючы па ўсім не дзеля таго, каб тыя падзяліліся вопытам. Якраз учора, напужаўшыся бел-чырвона-белага сцяга, суд Маскоўскага раёна Мінска вынес прысуд актывісту Партыі БНФ Зміцеру Каспяровічу. Ён пакараны 5 месяцамі арышту толькі за тое, што імкнуўся замяніць афіцыйны чырвона-зялёны сцяг на будынку Мінгарвыканкама на нацыянальны бел-чырвона-белы.


Сем гадоў у таварыскай Сетцы | greenbelarus.info\n10.11.2014 Грамадства Аўтар: Ганна Валынец Фота: аўтара\nПадзяліцца дасягненнямі і планамі пад шумную музыку на сямігоддзі таварыства “Зялёная сетка” сабраліся яго сябры і аднадумцы 6 лістапада. Дзень нараджэння адбыўся, аднак, прыпраўлены невясёлымі апошнімі навінамі:\n“На жаль, нашае свята было азмрочанае асаблівымі падзеямі, якія адбыліся з нашай калегай, сябрам і паплечніцай Аленай Танкачовай, якой прысудзілі трохгадовую высылку з краіны. І таму несвяточны ў нас настрой”, - такімі словамі пачала прэс-канферэнцыю Кацярына Ганчарова, інфа-менеджэр таварыства.\n“У “Зялёнай сеткі” складаная задача – мы ніколі не можам сказаць, што нешта зрабілі, таму што мы дапамагаем нешта зрабіць іншым: адстаяць права, абараніць дрэва, стварыць рэсурс, - кажа Яраслаў Бекіш, каардынатар таварыства. - …Вельмі шмат нашых дасягненняў звязана з тым, што ўсе гэтыя гады нам дапамагала Алена Барысаўна Танкачова, пачынаючы ад таго, што таварыства змагло з'явіцца ў год прыняцця артыкула 193.1 Крымінальнага кодэксу”.\nІ тым не менш сем год працы нікуды не падзеліся – вось, перад вачыма: сотні нераўнадушных па ўсёй краіне, дзясяткі грамадскіх кампаній, найбольш паспяховыя з якіх эксперты па піяру ставяць у прыклад самому таварыству.\n“Гарадскі ляснічы” – адна з грамадзянскіх кампаній таварыства, ледзь не аўтарскі праект Ігара Корзуна, каларытнага сіваватага мужчыны ў чырвонай шапачцы. Ён наважыўся зладзіць першы марафон у 42 кіламетры па горадзе, а гараджане часам мяркуюць, што “Гарадскі ляснічы” не назва кампаніі, а пасада.\n“Мне падаецца, гэта адна з нашых паспяховых кампаній, - кажа Ірына Сухій, афіцэр па адвокасі таварыства. – Мы ўвесь час займаліся тым, што спрабавалі захаваць зялёныя тэрыторыі ў Мінску – і траплялі ў досыць дэпрэсіўны стан, бо гэтыя дрэвы ўсё адно высякалі, а гасцініцы будавалі. Мы траплялі ў сітуацыі, калі ўжо позна, хоць да дрэва прычапляйся ланцугамі, і цябе ўсё адно адпіляць разам з ім. І кампанія робіць нешта на больш раннім этапе”.\n“У абарону беларускіх балот” – таксама адна з грамадскіх кампаній, што была прызнана лепшай 2013 годзе ў сектары грамадскіх арганізацый.\n“Восем тэрыторый мы актыўна абаранялі напрацягу двух гадоў існавання кампаніі. Экспертную падтрымку ў галіне права на спрыяльнае наваколле дае нам Алена Танкачова”, - кажа Вольга Каскевіч, адна з натхняльнікаў кампаніі.\nГэта кампанія - першая, якая пачалася са збору подпісаў у сеціве, і атрымала іх каля 20 000. Гэта вельмі шмат на фоне іншых. Ідэя двух асоб, Волі і Косці, абараніць балоты з праграмы “Торф” дапамагла захаваць большую іх часткі ў той ці іншай ступені, два балоты атрымалі статус Рамсарскіх тэрыторый.\nІншыя грамадскія кампаніі таварыства, спіс якіх увесь час расце – міжнароднага маштабу па захаванні клімату; “Выратуем Прыпяцкія дубравы”, якія апошнія 14 год маюць патрэбу ў абароне; кампанія па захаванні заказніка “Лябяжы” і кампанія супраць вяснова-восеньскіх палаў.\nПрававая служба таварыства за гады сваёй працы правяла каля 500 кансультацый, суправаджала каля 20 судовых справаў, юрысты службы накіравалі не адну тысячу розных зваротаў і заяваў, суправаджалі такія грамадскія кампаніі як абарона парка 40-годдзя кастрычніка і супраць будоўлі Беларуска-Кітайскага індустрыяльнага парка. Таксама прававая служба займаецца адукацыяй людзей праз семінары і друкаваную літаратуру.\nАрхуская канвенцыя: “Вельмі смешна хваліцца тым, што мы ініцыявалі падачу скаргаў у Камітэт па адпаведнасці Архускай канвенцыі, у выніку якога Беларусь атрымала рэкамендацыі міжнароднай супольнасці экспертаў. І Беларусь, паколькі ратыфікавала Канвенцыю, мусіць іх выконваць”, - кажа Ірына Сухій. Адзін з істотных момантаў Канвенцыі – людзі мусяць мець магчымасць удзельнічаць у прыняцці экалагічна значных рашэнняў.\nШкола экалагічнага актывіста зараз існуе пад кіраўніцтвам той самай Вольгі Каскевіч, якая займаецца “балотнай” кампаніяй. Праз школу прайшло больш за 500 асоб і вырасла каля 50 экалагічных праектаў. Школа – месца, дзе на працягу двух выязных сесій навучэнцы акунаюцца ў экалогію і асяродак аднадумцаў. На вясеннім наборы вядзецца падрыхтоўчы, тэарэтычны курс, а летам выпускнікі першага ўзроўню едуць насустрач “глыбіннай экалогіі”, на тыдзень на хутар без святла і сеціва.\nГрамадскі рух “Зялёны дазор”. Яго стваральнікі пераклалі на простую мову законы і зрабілі свой Даведнік, у якім тлумачацца, праз якія механізмы можна адстаяць свае экалагічныя правы. Зараз да руху далучыліся 24 “зялёных дазорных”, і іх мэта – збіраць і аналізаваць дадзеныя, вырашаць канкрэтныя экалагічныя праблемы. Дарэчы, 17 лістапада пройдзе прэзентацыя новага выдання Даведніка.\nТаксама “Зялёная сетка” кожныя два гады праводзіць Экалагічны форум, зараз спрабуе паўплываць на працэс распрацоўкі Нацыянальнай стратэгіі ўстойлівага развіцця.\nТаварыства не першы год ладзіць у Беларусь такія акцыі як “Тыдзень мабільнасці”, “Дзень без аўтамабіля” і “Клімат, застанься!”, а ў бягучым годзе падчас акцыі “Гадзіна Зямлі” патушыла шмат агнёў па ўсёй сталіцы, і нават у самім КДБ.\n“Гледзячы крыху збоку на тое, што адбываецца, я мяркую, “Зялёная сетка” знайшла сваю вельмі істотную нішу ў экалагічным руху Беларусі”, - падсумоўвае прэс-канферэнцыю Яўген Лабанаў, дырэктар “Цэнтра экалагічных рашэнняў”.\nтоварищество Зелёная сеть активизм кампании Ирина Сухий Ярослав Бекиш\n26.11.2018 Спасти ветклинику и избавиться от речного мусора. Топ-5 петиций ноября


Падзяка ў юбілей — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\n13.06.2018 administrator9221 комментарий к записи Падзяка ў юбілей\nНа палетках КСУП “Слава працы” адбылася прыемная сустрэча з нагоды 65-гадовага юбілею загадчыцы фермы Зоі Іванаўны Гарошка. Словы шчырай удзячнасці за плённую працу, адданасць прафесіі, калектыву выказаў старшыня Дзятлаўскага раённага камітэта прафсаюза работнікаў аграпрамысловага комплексу Уладзімір Казак. Ён пажадаў Зоі Іванаўне настойлівасці ў дасягненні пастаўленых задач, сямейнага дабрабыту, моцнага здароўя, усмешак і цеплыні.\nУ 1990 годзе, у сувязі з аварыяй на Чарнобльскай АЭС, Зоя Іванаўна пераехала з Ровенскай вобласці (Украіна) у Дзятлаўскі раён. Спачатку працавала даяркаю, затым загадчыцай участка, пасля звеннявой, а з 2008 года ёй даверана адказная праца загадчыцы фермы. Чалавек вялікай душы, яна перажывае за ўсё, што адбываецца на давераным ёй участку.\nМанатоннасць будняў не сказваецца на вытворчай дзейнасці і выніковасці яе працы. Аналізуючы працоўны шлях Зоі Гарошка, разумееш, як важна, каб чалавек працаваў з душою і адказнасцю, каб хваляваўся за агульную справу так, як за сваю ўласную. Усё сказанае ў поўным аб’ёме адносіцца да таго, як выконвае Зоя Іванаўна ўскладзеныя на яе абавязкі. Добрасумленная, старанная, адказная, дысцыплінаваная, яна заваявала давер кіраўніцтва і гэтая станоўчая характарыстыка ставіць яе ў лік лепшых працаўнікоў жывёлагадоўчай галіны ў сельскагаспадарчай арганізацыі. І сапраўды, быць прафесіяналам сваёй працы важна не толькі для кар’еры, але і для самога сябе. Нішто не надае так упэўненасці чалавеку, як тое, што ў яго ёсць справа, якую ён можа рабіць так, як не ў кожнага атрымаецца. Пад наглядам загадчыцы фермы – 230 галоў кароў, уключаючы маладняк. Належны догляд клапатлівай загадчыцы за цялятамі садзейнічае высокай іх захаванасці і таму, што яны хутка набіраюць вагу.\nДалучаемся да словаў віншаванняў і жадаем Зоі Іванаўне новых поспехаў і перамог.\nСтараста вёскі Яблынька\n3 верасня – Дзень работнікаў нафтавай, газавай і паліўнай прамысловасці\n1 комментарий по теме “Падзяка ў юбілей”


Дацэнту кафедры літаратуры ВДУ імя П. Машэрава, кандыдату філалагічных навук Вользе Русілцы ўручаны нагрудны знак Саюза пісьменнікаў Беларусі «За вялікі ўклад у літаратуру».\nГалоўныя тэмы творчасці Вольгі Русілкі – чалавек і свет, роднае слова, каханне, любоў да роднай зямлі, блізкіх людзей. Яе вершам, як зазначаў у свой час паэт Анатоль Канапелька, «характэрныя эмацыянальнасць, глыбіня роздуму над жыццёвымі праявамі і калізіямі, дасканаласць радка, уменне афарыстычна і разам з тым узважана-рацыянальна карыстацца моўнымі сродкамі».\n«Да мяне прытулілася Слова,\nЯк дзіця да спагаднай рукі.\nЧым давер апраўдаю такі?»\nЗ улікам зробленага для беларускага прыгожага пісьменства і яго прапаганды Вольгай Русілкай яе прозвішча, як жартуюць віцебскія сябры-паэты, трэба ўдакладніць: «Беларусілка!».\nСёлета спаўняецца 40 гадоў, як Вольга Іванаўна выкладае беларускую літаратуру. А 25 гадоў гэты прадмет васьмікласнікі вывучаюць па створаным ёй у сааўтарстве з Інай Слесаравай і Міхаілам Лазаруком падручніку «Беларуская літаратура. 8 клас». Летась па ім вучылася і дачка Вольгі Іванаўны.\nЗараз яе асноўны прафесійны клопат звязаны з народным літа-ратурным музеем ВДУ імя П. Машэрава, дзе сабрана ўсё, што датычыцца пісьменніцкай творчасці на Віцебшчыне. У абласным цэнтры адзін такі музей. Тут праводзяцца шмат экскурсій для школьнікаў, студэнтаў, замежных дэлегацый, творчыя сустрэчы, іншыя цікавыя мерапрыемствы. Зараз аформлена выстава, прысвечаная 75-годдзю Перамогі.\nПаэтку часта запрашаюць выступаць перад чытачамі. Нядаўна ў цэнтральнай гарадской бібліятэцы з вучнямі СШ №3 удзельнічала ў вечарыне, прысвечанай 85-годдзю з дня нараджэння народнага паэта Беларусі Рыгора Барадуліна. Уважліва сочаць за творчым шляхам Вольгі Русілкі яе землякі. У ліку аўтараў зборніка «Рэха сустрэчы», складзенага з твораў паэтаў яе роднай Шчучыншчыны, ёсць дзве Русілкі: Любоў і Вольга – маці з дачкой. Справа ў тым, што па кудзелі, гэта значыць па жаночай лініі, Вольга Іванаўна – патомны педагог і паэтка. У матчынай творчай скарбонцы – зборнікі «Пад сонцам», «Алея Элізы. Паводле мемуараў Элізы Ажэшкі», публікацыі ў рэспубліканскіх літаратурных часопісах.\n– У свае 79 гадоў яна – малайчына, «думае вершы», прысылае мне пачытаць, друкуецца. Бачу, што і паэзія, спадчынная справа ў нашай сям’і, дапамагла маме ўстаць на ногі пасля цяжкай хваробы. Мы атрымалі запрашэнне ўдзельнічаць у чарговым калектыўным зборніку паэтаў-землякоў, – расказвае Вольга Іванаўна. – Я таксама не магу не пісаць, бо паэзія для мяне і прафесія, і спосаб мыслення. Дае сілы, здымае з душы жыццёвы негатыў – адчуваю яе ачышчальны эфект. Назбіралася даволі вершаў на новую ўласную кнігу, трэба шукаць магчымасці яе выдаць. Вельмі хочацца зрабіць яшчэ нешта вартае для беларускай літаратуры.\nВольга Русілка — аўтар многіх кніг паэзіі і каля 150 навукова-метадычных і літаратуразнаўчых публікацый. Лаўрэат літаратурных прэмій імя Уладзіміра Караткевіча і Петруся Броўкі Віцебскага аблвыканкама.\nФота Пятра ЧЫМКОЎСКАГА.