Виртуальный музей Трабской СШ - Летапіс вёскі Трабы\nТрабы – мястэчка не вельмі прыкметнае ў сучаснай гісторыі. Але лёс падараваў яму цікавае гістарычнае мінулае.\nУпершыню Трабы ўпамінаюцца ў ХІІІ ст. як спадчыннае ўладанне князёў Трабскіх, роданачальнік якіх князь Трабус на старажытным гарадзішчы пабудаваў замак. . [14, 12]\nЯк сведчыць «Хроніка Літоўская і Жмойтская», у 1258, 1274 і 1277 гадах Наваградак падвяргаўся нападам орд татарскіх пад кіраўніцтвам ханаў Бурундая, Менгуцімера і Нагая. У гэты ж час крыжаносцы абрушыліся на Аўкштайтыю і Нальшчны. Аднак знішчыць новай дзяржавы не змаглі ні тыя, ні другія. Пасля забойства Войшлака Вялікім князем літоўскім стаў Свіндарог Уценесавіч, якому было 88 гадоў. У хуткім часе ён памёр, пакінуўшы княства сыну Германту (Скірманту, паводле «Хронікі Быхаўца»). Германт, помсцячы за смерць Войшлака, напаў на Волынь і разрабаваў Луцк і Уладзімір (Валынскі). Паміраючы, Германт завяшчаў Літоўскае княства старэйшаму сыну Алігіміну, Жмойтскае – малодшаму сыну Трабусу. Алігімін княжыў няпоўных тры гады, і пасля яго смерці Літоўское княства дасталося сыну яго Рамунту, у якога было пяць сыноў: Нарымонт, Даўмонт, Голша, Гедрус і Тройдэн. По традыцыі, прастол Вялікага князя доставаўся таму, хто ўладарыў у Літоўскім княстве. Але калі памёр Рамунт, Вялікім князем быў выбраны яго дзядзька Трабус, князь Жамойтскі. Верагодна, сыны Рамунта былі яшчэ малыя, каб займаць такую высокую пасаду, а таму княства Літоўскае і Рускае было перададзена ў апеку Трабусу Германтавічу.\nМенавіта тады, на пачатку апекі сваёй, Трабус месца Трабы ад свайго імя залажыў.\nНа высокім пагорку (зараз ён носіць назву «Замкавая гара») быў пабудаваны драўляны замак, рэзідэнцыя Вялікага князя літоўскага Трабуса.\nУ тым жа годзе памёр князь Трабус у Наваградку, і паводле\nсваёй княжай годнасці і па звычаюязычніцкаму з канём, слугой і зброяй, а таксама ва ўбранні княжацкім быў спалены.\nАрхеалагічных раскопак у межах Трабаў не было, а вось неаднаразовыя даследванні даюць права меркаваць, што старажытныя паселішчы існавалі ў Трабах і іх ваколіцы значна раней ХІІІ ст. \nГісторыя заўсёды вельмі цікава пераплятала свае шляхі ў Трабах. У час эпохі Крэўскай дынастыйнай уніі 1386 года, калі праваслаўны Вялікі князь Ягайла прымае каталіцтва, ажаніўшыся на польскай каралеве Ядвізе, яго родны брат Свідрыгайла, застаўшыся ў праваслаўнай веры, падымае паўстанне. Князь Дзмітрый Друцкі-Зубравіцкі па мянушцы Сякіра, які з’яўляецца адным з самых значных персанажаў эпохі Вялікага княства Літоўскага, ідзе на вялікую рызыку і падтрымлівае паўстанне, абараняючы веру бацькоў. Але калі князь Дзмітрый застанецца ў гісторыі рэўнасным абаронцам праваслаўя, то яго знатныя патомкі паступова пяройдуць у каталіцтва. Гэта было знакам часу – у гістарычнай перспектыве да сярэдзіны 17 ст. рэлігіяй у ВКЛ стане каталіцтва.\nЗ дзяцей у Дзмітрыя (Міткі) Сякіры была толькі дачка Марына, якая нарадзілася ў пачатку 15-га стагоддзя. А таму пасля яго смерці атрымала ў спадчыну ўсе землі бацькі. Яго дачка Марына пабралася шлюбам з князем Сямёнам Сямёнавічам Гальшынскім-Трабскім і валодала Трабамі сумесна з мужам. Муж Марыны, Сямён Трабскі, памёр рана, пакінуўшы малалетнюю дачку. Калі наследнікаў мужчынскага полу не заставалася, то тытул разам з княствам атрымлівала ў спадчыну старэйшая дачка. А таму ў 1455 годзе, калі Сямён Сямёнавіч Гальшанскі, князь Трабскі, пасля смерці перадаў княства трабскае сваёй дачцэ Марыі Сямёнаўне і яе мужу Марціну Гаштольду, княства Трабскае было згублена Гальшанскімі назаўсёды. Стаўшы ўдавой, Марына Трабская ніколі не выходзіла замуж, вяла абасобленае, дабрачыннае жыццё. У эпоху неперарыўных міжусобных войнаў яна захавала і памножыла бацькоўскую спадчыну, стала адной з вядомых асоб свайго часу. На жаль, у сямейным жыцці княгіню Трабскую праследавалі шматлікія беды. Яе адзіная дачка выйшла замуж за ваяводу трокскага Марціна Гаштольда і ў хуткім часе памерла, нарадзіўшы сына Альбрэхта. Прастарэлая Марына Трабская душы ва ўнуку не чула і па завяшчанні перадала яму ўсе свае ўладанні, у тым ліку і маёнткі Трабскія. Яна памерла ў 1496 годзе, пражыўшы амаль 100 год. Трабамі стаў валодаць Альбрэхт Гаштольд, найбуйнейшы магнат свайго часу— намеснік наваградскі, падчашы літоўскі, ваявода наваградскі, полацкі, троцкі і віленскі, вялікі канцлер літоўскі, староста мазырскі, барысаўскі. Прадстаўнік роду Гаштольдаў, сын Марціна, бацька Станіслава, удзельнічаў у вайне Маскоўскай дзяржавы супраць ВКЛ (1507—1508). У 1508—1511 г. адхілены ад\nпасады па падазрэнні ў прыхільнасці да князя Міхаіла Глінскага, даказаў сваю невіноўнасць. Патрабаваў выселіць з ВКЛ польскіх каталіцкіх манахаў за няведанне мовы народа і амаральныя паводзіны. Удзельнічаў у падрыхтоўцы Статута Вялікага княства Літоўскага ад 1529 г. Па яго ініцыятыве ў Стату былі ўведзены прававыя нормы, паводле якіх чужынцы, што не з'яўляліся ўраджэнцамі ВКЛ, не мелі права займаць тут пасады і\nнабываць нерухомую маёмасць. Спрыяў абвяшчэнню ў 1529 г. Жыгімонта ІІ Аўгуста вялікім князем літоўскім, што было спробай адасобіць ВКЛ ад Польскага каралеўства. Напярэдадні 1495 атрымаў ад бабулі па маці княгіні Марыны, удавы князя С. Гальшанскага-Трабскага і дачкі\nкнязя Дзмітрыя «Сякіры» Друцкага-Зубравіцкага, вялізную спадчыну апошняга: Быхаў і Тайманаў на Дняпры, Дубасну ў Бабруйскай воласці, вялікія маёнткі на Кіеўшчыне, верагодна таксама Шклоў. Шлюб з адзінаю дачкой і спадкаемніцай князя В. Вярэйскага Соф'яй на пачатку 16 ст. прынёс яму замак Любеч, Валожын у Ашмянскім павеце, Койданаў, Радашковічы і Усі ў Менскім павеце. Альбрэхт Гаштольд таксама купіў, выменяў і атрымаў у спадчыну шмат іншых маёнткаў. Быў найбагацейшым магнатам таго часу, паводле вопісу 1528 г. ставіў у войска ВКЛ 466 вершнікаў, г.зн. меў больш за 7 тыс. сем'яў падданых.\nВерагодна быў ініцыятарам першай разгорнутай рэдакцыі беларуска-літоўскіх летапісаў, якая ўключала паданне пра паходжанне літоўскай знаці ад рымскіх патрыцыяў.Першыя каталіцкія школы на тэрыторыі ВКЛ пачалі з'яўляцца ў першай палове XVІ стагоддзя.\nАльбрэхтам Гаштольдам быў у 1534 годзе пабудаваны Трабскі Рымска-каталіцкі касцёл, як сведчаць аб тым старажытныя візітыўныя акты. У двары была адкрыта прыватная свецкая школа. Школы ў ХVI ст. паўставалі пры каталіцкіх катэдрах і парафіях. Адчыняла іх духавенства, магнаты, шляхта і мяшчане. Каталіцкая школа была адкрыта з мецэнацтва Альбрэхта Гаштольда і ў Трабах. Была яна адзіная на ўвесь Ашмянскі павет. У гэтай школе, апрача духоўных навук і Евангелля, вывучалі творы Цыцэрона, Вергілія, Эзопа, Сэнэкі і\nдругіх класічных паэтаў і пісьменнікаў, а таксама беларускую грамату і мову, якая была тады ва ўсім нашым краі ўрадавай мовай.\nАле сямейныя непаладкі бабулі прадаўжаюць праследваць род Трабскі. У Альбрэхта адзіны сын – Станіслаў, і ён перажывае бацьку толькі на тры гады, не пакінуўшы наследнікаў. Альбрэхт памірае ў 1539 годзе, Станіслаў – у 1542, ва ўзросце 35 год. На Станіславе заканчваецца род Трабскіх, Гаштольдаў, Зубравіцкіх. Сучаснікі гэтай трагічнай геніалогіі з падазронасцю паглядалі на ўдаву Станіслава, прыгажуню Барбару Радзівіл, будучую жонку караля Жыгімонта Аўгуста. Хто ведае, дзе перакрыжаваліся шляхі Барбары Радзівіл і караля Жыгімонта Аўгуста? Магчыма гэта адбывалася і ў Трабах. Бо пасля смерці бяздзетнага Станіслава Гаштольда, мужа Барбары Радзівіл, уладальнікам маёмасцей Трабскіх становіцца кароль Жыгімонт І Стары. А ў 1543 годзе Манарх падарыў Трабы свайму сыну Жыгімонту Аўгусту. У тым часе жыла яшчэ маці Станіслава Гаштольда, Зоф’я з Вярэйскіх. Жыгімонт Аўгуст пакінуў ёй у пажыццёвае ўладанне маёнткі і землі Трабскія. А ў 1550 годзе пасля яе смерці, Трабы з іншымі маёнткамі кароль Жыгімонт Аўгуст прыняў у свае ўладанні.  Для Траб распачаўся новы перыяд у гісторыі. Трабы ў 1558 годзе былі ператвораны ў цэнтр дзяржаўнага староства.\nПершым старостам трабскім быў Станіслаў Пац – князь герба Гоздава, падстолій Каралеўскі, ваявода Віцебскі, удзельнік войн з Масковіяй. Тут гісторыя зноў хітра пераплятае лёсы вядомых асоб у Трабах. Станіслаў Пац - швагер дзеда Карэцкага (Самюэль Карэцкі (1586-1622), палкоўнік, улан). Станіслаў Пац быў жанаты на княжне Крысціне Хадкевіч, адной з шасці сясцёр вядомага палітычнага дзеяча таго часу Яна Гераніма Хадкевіча.\nЯ. Хадкевіч- стольнік земскі ВКЛ – пачынаў выяўляць сябе на той час, як актыўны ваенны і палітычны дзеяч. Хадкевічы тады былі другім па ўплывовасці магнацкім родам пасля Радзівілаў і іх супернікамі ў змаганні за дамінаванне на палітычнай арэне. Аднак становішча Радзівілаў на пачатку 60–х г. XVI ст. было настолькі моцнае, што без вонкавай падтрымкі ні Хадкевічы, ні якая–небудзь іншая палітычная сіла не магла даць ім рады. Я. Хадкевіч добра арыентаваўся ў палітычнай сітуацыі і яе перспектывах. Неўзабаве ён пачаў хутка прасоўвацца па ўрадніцкай лесвіцы, зрабіўшыся ў другой палове 60–х г. XVI ст. фактычна адным з самых уплывовых палітыкаў у ВКЛ. Справу і патрэбы Літвы Ян Хадкевіч лічыў сваімі. Не шкадаваў дзеля гэтага ні сябе, ні часу, ні грошай. Адклікнуўся ён і на просьбу Трабскага сойма (1564 г.) да паноў наняць ваяроў для аховы Лівоніі і сваім «коштам и накладом» выставіў 1200 вершнікаў, болей за ўсіх паноў Княства. Кароль Жыгімонт Аўгуст\nнеаднаразова склікаў у Трабах з'езды заможных паноўі духоўных асоб, дзе абмяркоўвалі, якія сродкі трэба прадпрыняць перад знешняй небяспекай, што пагражала дзяржаве. Вядома, што са з’езду радных паноў у Трабах у кастрычніку 1565 г. у Вільню да гаспадара было выслана пасольства на чале ўсё з тым жа Я. Хадкевічам. Пасольства прасіла ад Жыгімонта Аўгуста гарантый, што ў далейшым часе падобныя з’езды не будуць шкодзіць „шляхецкім вольнасцям" і склікацца без вольнага сойму. Гаспадар тлумачыў, што з’езд быў скліканы без вольнага сойму для аператыўных радаў „о пилных и великоважных потребах" абароны краіны, што ніякага „нарушенья и уближенья" правоў і вольнасцяў з–за гэтага няма і не будзе.\nНаступнымі старостамі Траб былі: Ян Хайко (1568 – 1575г.г.), Уладзімір Заблоцкі (1580г.), Мікалай Зеновіч (1617г.). затым у 1625 годзе 23 сакавіка прывілей на Трабскае староства атрымаў князь Філон Друцкі-Сакалінскі, ажаніўшыся на ўдаве Мікалая Зяновіча Ядвізе Німічанцы. Гэты князь таксама памёр маладым, і ўжо з 1642 года, пасля суда з мясцовай шляхтай, старостам уладарыць Ядвіга. У 1650 годзе сын Філона Друцкага – Сакалінскага атрымлівае ад маці права на ўладанне Трабамі. Пасля яго смерці 22 красавіка 1662 года гэта права пераходзіць крайчаму літоўскаму і ашмянскаму Кшыштофу Сапегу. Ён дабіваецца, каб гэты прывілей пасля яго смерці (1965г.) атрымала яго жонка. Праз тры гады на Трабскае староства меў прэтэнзіі Казімір Даўмонт – Сісліцкі, каралеўскі палкоўнік, былы ваўкавыскі харужы, пасля літоўскі карфюст. Ён нават прымаў спробы захапіць трабскае староства сілай, але суд, разгледзеўшы гэту справу, падцвердзіў права на ўладанне маёнткамі Сапег, ліквідаваўшы прывілеі Сісліцкага.\nУ 1692 і 1700 гадах старостай Трабскім быў Ежы Ваўжынец, у 1717 – Шышковіч.  Менавіта на час іх староства прыйшліся 1703, 1706, 1708 гады, калі на нашых землях вяліся баявыя дзеянні паміж шведамі і рускімі, адпаведна з іх прыхільнікамі і праціўнікамі. У 1708 годзе шведы захапілі Ліду, Смаргонь, Мінск. З жорсткімі баямі рускія войскі адступалі. Ваколіцы Траб захоўваюць памяць аб тых часах. На паўночным усходзе ад Траб, на палогім спуску правага берага ракі Клявы ёсць курганы, якія так і называюцца «шведскія». Відаць, не выпадкова.\nУ 1775 годзе староства Трабскае было ва ўладанні Антонія Радзімінскага Францкевіча. У 1768 годзе з яго фундацыі быў пабудаваны новы драўляны касцёл і 17 чэрвеня Апостальскім Епіскапам Дэканам Віленскім і Кавалерам Тамашам Зянкевічам кансэкраваны ў імя нараджэння Божай Маці. Касцёл быў узведзены на каменным фундаменце з драўлянага сасновага матэрыялу. Абабіты звонку дошкамі і ўмацаваны бакавымі слупамі. Унутры касцёл змяшчаў 5 алтароў. Галоўны алтар разной работы, выкананы з дрэва, часткова пазалочаны. У ім размяшчаўся вялікі абраз нараджэння Маці Божай у пазалочанай раме (работы Менза), які перамяшчаўся і закрываўся абразом Ператварэння Гасподня. Усе абразы былі напісаныя на палатне. Адзін з алтароў упрыгожвала драўляная фігура Хрыста разной работы невядомага майстра. З візітыўных актаў 1851-1886 гадоў вядома, што будынак касцёла стаў ветхі. А значыць узнікла патрэба пабудовы новага касцёла. Але ксёндз Павел Маркевіч за будаўніцтва новага касцёла так і не ўзяўся. У той час будаваць або рамантаваць касцёл святар мог толькі на ўласныя зберажэнні, збіраць грошы з прыхаджан строга забаранялася. \nАд Францковіча ўзяў у арэнду Трабскае староства Лукаш-Ган. А ў 1772 годзе староства Трабскае было далучана да ўладанняў Андрэя і Алены з Рдутоўскіх Зянкевічаў. У 1775 годзе яно было падаравана Дамініку Нарбуту. Ў 1784 г. у цэнтры мястэчка пабудавана з дрэва царква.\nУ 1789 годзе староства зноў трапляе ва ўладанне Андрэя Зянкевіча смаленскага кашталяна.\nЎ 1793 годзе мястэчка Трабы ў складзе Ашмянскага павета ўваходзіць у склад Расійскай Імперыі. А з 7 студзеня 1794 года староства Трабскае становіцца ўласнасцю Юзефа Нарбута – Лідскага ваяводы.  Час яго староства прыйшоўся на час хваляванняў. Менавіта ў 1794 годзе патрыёты паспрабавалі адстойваць незалежнасць Айчыны пад кіраўніцтвам Т.Касцюшкі. Але вельмі няроўнымі аказаліся сілы бакоў у гэтай барацьбе.


Уладзімір Някляеў: Леанід Барткевіч – гэта частка легенды | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУладзімір Някляеў: Леанід Барткевіч – гэта частка легенды\nПаэт Уладзімір Някляеў распавёў пра апошнюю сустрэчу з Леанідам Барткевічам.\nНагадаем, што цырымонія развітання з легендарным салістам “Песняроў” Леанідам Барткевічам пройдзе 15 красавіка ў Белдзяжфілармоніі.\nУладзімір Някляеў: Апошні раз я сустракаўся з Леанідам Барткевічам у лютым мінулага году ў Нью-Ёрку, у залі на Брайтан-Біч, дзе ён разам з Анатолем Кашапаравым давалі канцэрт. Выступалі пераважна перад эмігрантамі.\nПасля канцэрта, натуральна, мы пасядзелі і паразмаўлялі. Я ведаў, што Леанід даволі даўно хварэў на цукровіцу, спытаў у яго: як здароўе? Той адказаў, што ўсё нармальна. Маўляў, у Амерыцы і дактары добрыя, і лекі, таму вялікай праблемы няма. А зараз вось паведамілі, што менавіта гэтая хвароба і стала прычынай ягонага сыходу.\nРР: На якія тэмы тады размаўлялі?\nУладзімір Някляеў: Палітычныя тэмы не закраналі, бо ў гэтым плане Леанід Барткевіч, мякка кажучы, быў нейтральны. У свой час, калі жыццё з Вольгай Корбут пайшло наўскасяк, і ён вярнуўся з Амерыкі ў Менск, улады дапамаглі яму ў побыце – Барткевіч займеў кватэру, далі зямлю пад будаўніцтва катэджа. Натуральна, чалавек, якому так дапамаглі, не будзе казаць нешта кепскае пра тых, хто яму гэта даў.\nТаму мы падчас той сустрэчы ўспаміналі найперш залатыя часы “Песняроў”. Я раней ездзіў на гастролі разам з імі, адчуваў тыя залы, якія прыходзілі на канцэрты, фанатаў, якія ездзілі за “Песнярамі” па ўсім Савецкім Саюзе. А “Песняры” таго часу былі па папулярнасці нароўні з “Бітлз”.\nІ Леанід Барткевіч быў артыстам файным, з голасам ад прыроды, які не трэба было “ставіць”, як некаторым іншым. І, як кажуць, таленавіты чалавек таленавіты ва ўсім. Ён быў не толькі артыстам, але і мастаком, які маляваў някепскія карціны. Адным словам, Леанід Барткевіч – гэта частка легенды, частка “Песняроў” мулявінскага часу. Шкада, што адной зоркі сцэны на сцэне ўжо не стала.


Беларускі Партызан : Чаму трэба казаць пра камуністычную акупацыю Беларусі?\nЧаму трэба казаць пра камуністычную акупацыю Беларусі?\nКадр з праграмы «Даты праўды»\nСавецкая ўлада ў Беларусі трымалася перш за ўсё на штыках чырвонаармейцаў, наганах чэкістаў і поўнай манаполіі партыйнай прапаганды.\nУсе мы згодныя, што ў 1941-1944 годзе Беларусь знаходзілася пад нямецкай акупацыяй – беларускі народ не кантраляваў сваю тэрыторыю і межы, у якіх ён жыў, дзеянні войскаў, спецслужбаў і паліцыі. Дый проста ў Менску сядзелі прызначаныя ў Берліне немцы, якія і былі тут галоўнымі адміністратарамі і сілавікамі.\nАле ж чым гэта прынцыпова адрозніваецца ад той жа перадваеннай БССР, у якой цывільным жыццём кіраваў прызначаны ў Маскве кубанец Панамарэнка, спецслужбамі і міліцыяй – прызначаны ў Маскве грузін Цанава, а межы якой краіў пазногцем па мапе яшчэ адзін маскоўскі горац?\nШто такое акупацыя?\nУ шырокім сэнсе – акупацыя гэта кантроль пэўных уладаў над тэрыторыяй, якая ім не належала да пачатку ваенных дзеянняў. Гісторыкі, філолагі і юрысты не маюць адзінага вызначэння акупацыі – стан акупацыі можа быць і часовым, і не мець часовага абмежавання, адныя лічаць, што слова мае значэнне толькі калі размова ідзе пра адносіны паміж 2 дзяржавамі, іншыя – не. Зусім не ўсе згодныя і з тым, што акупацыя патрабуе абавязковага афіцыйнага стану вайны паміж акупантам і дзяржавай, частку якой акупавалі.\nТэкст Берасцейскай дамовы 1918 года. Нашыя землі «законна» дзеляць немцы, аўстрыйцы і маскоўскія бальшавікі.\nАдзначым, што калі беларусы будуць аддаваць зашмат увагі юрыдычным дэфініцыям пачатку 20 стагоддзя, то мы будзем весці бясконцы спор, заглыбляючыся ўсё далей у гісторыю з пытаннямі тыпа «Ці былі правамернымі падзелы Рэчы Паспалітай?» і гэтак далей аж да пытання прэтэнзіяў маскоўскіх Рурыкавічаў на Полацкае княства.\nУ выніку атрымаецца, што нашыя продкі, а таксама палякі, фіны, прыбалты і ўкраінцы, увогуле не мелі права на нейкую незалежнасць і самастойнасць, бо, сыходзячы з такіх пазіцый, па стане на пачатак 1917 года на тэрыторыі ўсёй Расеі адзінай законнай і міжнародна прызнанай уладай быў Мікалай ІІ Раманаў.\nХто мае права на ўладу ў Беларусі?\nАле мы – патрыёты Беларусі, таму мы лічым, што права на ўладу на тэрыторыі Беларусі мае толькі беларускі народ. Хто б што пра гэта не думаў ад Парыжа да Токіо. Калі думаць паслядоўна і лагічна, то робіцца зразумелым, што любы іншы прававы падыход знішчае прававыя і маральныя падваліны існавання беларускай дзяржаўнасці як прававой. Заўсёды знойдзецца нехта, хто палічыць неправавымі альбо падзеі 1917 года, альбо 1991-га.\nГаагская канвенцыя 1907 года, якая дзейнічала ў часы, пра якія мы будзем згадваць, піша проста: «Тэрыторыя лічыцца акупаванай, калі яна рэальна перайшла пад кантроль варожай арміі».\nУлётка беларускіх нацыяналістаў 1921 года. Нас зноў «законна» дзеляць\nКамуністы ад пачатку трымаліся ў Беларусі на сіле зброі. Праверце самі – ніякіх грамадзянскіх войнаў паміж беларускімі бальшавікамі і беларускімі антыбальшавікамі ў 1917-1920-м гадах не было.\nМясцовыя жыхары проста ваявалі супраць прыведзеных сюды чужых жаўнераў, якія былі кіраўніцтвам бальшавікоў.\nТакім чынам, паўстае пытанне – Ці былі камуністычныя карныя органы і войскі варожымі для беларускага народу? Ці варта прызнаваць права расейскіх бальшавікоў, якія захапілі (зусім неправавым чынам) уладу ў Петраградзе і Маскве, ажыццяўляць уладу ў Беларусі?\nЗдаецца, адказ відавочны – савецкая ўлада ў Беларусі трымалася перш за ўсё на штыках чырвонаармейцаў, наганах чэкістаў і поўнай манаполіі партыйнай прапаганды. Як толькі ў 1980-х гадах стала можна казаць і друкаваць не толькі тое, што ад вас патрабуе камуністычнае начальства з Масквы, як толькі аслабеў ціск рэпрэсіяў, а армія перастала быць інструментам бальшавікоў у палітычнай дыскусіі з унутранымі апанентамі – савецкая ўлада ў нашай краіне пераўтварылася ў пыл.\nАле не ўсё так проста. Можа быць 100 год таму маскоўскія бальшавікі цалкам адэкватна рэпрэзентавалі волю беларускага народу, і толькі ў 1980-я беларусы расчараваліся ў іх?\n2 сілы – адна з мясцовых, а другая…\nВернемся ў 1917-1918 гады. Тады на агучванне інтарэсаў людзей і ўладу ў Беларусі прэтэндавалі перш за ўсё дзве палітычныя групы.\nПершая – гэта беларусы ў выглядзе З’езду беларускіх арганізацыяў і партый, Першага Усебеларускага зʼезду, а таксама арганізацыяў, якія былі абраныя прадстаўнікамі гэтых зʼездаў. Вынікам працы гэтай палітычнай групы стала абвяшчэнне незалежнай Беларускай Народнай Рэспублікі. Гэтая група ўключаў прадстаўнікоў усяго беларускага грамадства – ад сялянаў і працоўных да шляхты і святароў.\nДругая – гэта быў Абласны выканаўчы камітэт саветаў рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў Заходняй вобласці і фронту, Аблвыканкамзах. Тут цалкам кіравалі бальшавікі, а большасць кіраўніцтва не мела ніякага дачынення да Беларусі. Чаму? Проста таму, што гэты орган савецкай улады больш чым на палову фармаваўся не жыхарамі Беларусі, а «Франтавым камітэтам Заходняга фронту», то бок дэмаралізаванымі жаўнерамі расейскай арміі, каля мільёна якіх знаходзіліся на тэрыторыі Беларусі.\nЖаўнеры, набраныя з усіх куткоў былой імперыі, былі на той момант гатовыя падтрымаць хоць чорта лысага, абы закончыць вайну з немцамі і разысціся па дамах. Найхутчэйшы мір абяцалі бальшавікі – вось жаўнеры, абсалютная большасць з якіх не была беларусамі, падтрымалі тут бальшавікоў.\nКіраўнік Аблвыканкамзаха з лістапада 1917 года – Аляксандр Мяснікян, родам з Растоўскай вобласці.\nВось прыклад. Абсалютная большасць беларусаў у той час была сялянамі. Як вы думаеце, колькі асобаў рэпрэзентавалі сялянаў у Аблвыканкамзаху? – 35. А колькі асобаў рэпрэзентавалі там жа жаўнерскі інтэрнацыянал Франтавога камітэту Заходняга фронту? – 100.\nАкрамя таго, адзначым, што ў самым прадстаўнічым беларускім сходзе пачатку 20 стагоддзя – Першым Усебеларускім Зʼездзе ўдзельнічалі 1872 дэлегаты з усіх куткоў Беларусі. А Аблвыканкамзах, у адрозненне ад яго, практычна ніяк не прадстаўляў Заходнюю Беларусь, якая тады была занятая нямецкімі войскамі.\nШчыра кажучы, уся гісторыя змагання паміж беларускімі патрыётамі і бальшавікамі ў Беларусі ў 20 стагоддзі – гэта змаганне мясцовых жыхароў за свае інтарэсы супраць мяснікянаў, ланднераў і кнорыных з чужога Беларусі Аблвыканкамзаха.\nЦі гэта не акупацыя – калі нейкая замежная палітычная партыя навязвае з дапамогай замежных жаўнераў волю беларускаму народу?


02 красавік 2021, 19:34\nНа азнаямленьне з матэрыяламі справы судзьдзя Алена Някрасава адвяла сем хвілін, паведаміў БелаПАН Інін муж, журналіст-фрылансэр Ільля Дабратвор.\nІну Дабратвор прызналі вінаватай па ч. 3 арт. 24.23 КаАП (парушэньне парадку арганізацыі або правядзеньня масавых мерапрыемстваў, зьдзейсьненае паўторна).\n«Па дадзеным правапарушэньні Іну ўжо аштрафавалі на 200 базавых. Фактычна чалавека караюць за адно і тое ж. Гэта юрыдычны казус сусьветнага ўзроўню. Гэтае рашэньне Някрасавай будуць вывучаць у сусьветных інстытутах як прыклад таго, як рабіць нельга», — лічыць Ільля Дабратвор.\n25 сакавіка актывістку аштрафавалі за гэткае ж правапарушэньне па гэтым жа артыкуле на такую ж суму. «Гэта вельмі дарагі тэатар, квіток у які каштуе 200 базавых. Дорага і неэфэктыўна. Прыйшоў час яго расфармаваць», — сказала тады БелаПАН Іна Дабратвор.


(Пасля перасылкі з Павел Садоўскі)\nПавел Садоўскі (нар. 17 лютага 1999, Беразінскае) — беларускі футбаліст, паўабаронца.\nСа студзеня 2020 года трэніраваўся са «Смалявічамі» і ў выніку пачаў сезон у складзе клуба. 20 сакавіка 2020 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з брэсцкім «Дынама» (1:1). У далейшым выступаў за дубль. У ліпені 2020 года пакінуў клуб.\n2017 (2) Д3 Маладзечна-ДЮСШ-4\n2019 (сяр.) Д3 Арсенал\n2020 (1) Д1 Смалявічы\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Павел_Юр’евіч_Садоўскі&oldid=3756329"\nАпошнія змены 19 снежня 2020 а 00:31\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 00:31, 19 снежня 2020.


Я не абавязаны перамагчы, я абавязаны быць праўдай. Я не абавязаны дасягнуць поспеху, але я абавязаны жыць да таго святла, якое я маю. - Абрагам Лінкальн, - Цытуе Педзя\nЖыццё - гэта пучок гісторый поспеху змешваецца з некалькімі выпадкамі адмовы. Гэта добра, каб губляць зноў і зноў. Сапраўдная параза не ў тым, каб прайграць, гэта калі вы адмаўляецеся адмаўляцца ад наступнай бітвы, баючыся прайграць.\nГэта страціць добра і ў гэтым няма ніякага шкоды. Вы не абавязаны перамагаць кожны раз, калі ўдзельнічаеце. Гэта не ў вашым кантролі. Усё, што вы можаце зрабіць, гэта даць усё магчымае і чакаць, што вынік будзе на вашу карысць. Астатняе не пад вашым кантролем, і вы не ведаеце, што адбудзецца ў наступны момант.\nВы не абавязаны перамагаць, і гэта добра для вас. Гэта нармальна, нават калі вы не выйграеце. Паспрабуйце даведацца пра ўрокі, бо вы павінны паспрабаваць прааналізаваць прычыну, па якой давялося засведчыць няўдачу, і пераканайцеся, што вы не паўтарыце тое ж самае ў наступны раз.\nУсё, што вы павінны пераканацца з вашага боку, - гэта быць верным сабе. Вы павінны мець смеласць, каб прыняць, што вы былі верныя сабе і далі ўсё магчымае, і, напэўна, гэта быў не ваш дзень, і вы праваліліся. Бывае!\nКалі вы былі сумленныя ў сваёй задачы і зрабілі ўсё з усёй максімальнай адданасцю, вы абавязкова перамагчы, калі не сёння, то, можа, заўтра. Усё, што вам трэба, гэта пераканацца, што вы сапраўдныя! Вы павінны быць чалавекам веры, чалавекам, якому людзі могуць лёгка давяраць і спадзявацца на іх.\nКалі вы верныя сабе, вы атрымаеце ўсю падтрымку ад навакольных людзей. Такім чынам, вы абавязкова пераможаце!\nВам не патрабуецца ўвесь час працаваць, вы можаце быць павольным і цвёрдым, як чарапаха, і ўсё ж выйграць гонку. Вы павінны быць чалавекам падобным да гэтага, і калі вы станеце чалавекам веры, людзі хацелі б любіць і абдымаць вас усім сэрцам.\nВядомыя цытаты легенд\nВядомыя матывацыйныя цытаты\nВядомыя цытаты ў гісторыі\nВядомыя думкі дня\nВядомыя каціроўкі мудрасці


У Малечы і Кабаках прайшла стыхійная акцыя „Стоп, таракан!” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПрадстаўнікі аграгарадкоў Малеч і Кабакі правялі акцыю пад назвай: „Стоп, таракан!” Гэта адказ вяскоўцаў, якіх „дастала” жабрацкае і рабскае жыццё на арышты блогераў і актывістаў, на пераслед незалежных журналістаў, на аб’яўленыя выбары. Акцыя спантанная.\nЗнаёмыя вяскоўцы, якія не ўдзельнічалі раней у палітыцы, акрамя дэпутата Першамайскага сельвыканкама Валерыя Білібухі, сабраліся разам на машынах і уключылі клаксоны:\n– Іншадумцам затыкаюць рот, каб яны ўсе маўчалі. Пасля з гэтымі выбарамі, якія на 9 жніўня запланаваныя. Можна сказаць, што выбары ўжо адбыліся!\n– Пакуль будзе гэта карупцыйная ўлада, будучага ў нашай рэспублікі няма. У нас засталіся адныя абавязкі. У нас няма правоў!\nПрысутныя на сустрэчы вяскоўцы аднадушна асудзілі парад у Менску:\n– Гэта перамога не наша, а нашых дзядоў. Мы пераможам тады, калі пераможам гэтую карупцыйную ўладу. Гэта ў нас Дзень памяці. Нашыя дзяды за нас ваявалі, за росквіт. А ў выніку чаго мы дабіліся? Галечы. Мы прайгралі. Якая перамога?\nПаводле вяскоўцаў, так працягвацца далей не можа. Пара беларусам аб’ядноўвацца для далейшых рашучых дзеянняў. Больш нельга цярпець ідыёцкую ўладу, якая зрабіла Беларусь і беларусаў пасмешышчам для ўсяго цывілізаванага свету. Трэба перастаць баяцца!


Будзьма беларусамі! » Прэзентацыя кнігі Леаніда Галубовіча “З гэтага свету”\n12.04.2012 | Афіша\nПрэзентацыя кнігі Леаніда Галубовіча “З гэтага свету”\n18 красавіка а 17-й гадзіне ў Дзяржаўным музеі гісторыі беларускай літаратуры адбудзецца прэзентацыя кнігі паэзіі Леаніда Галубовіча “З гэтага свету”.\nГэтая кніжка – плён дванаццацігадовага публічнага маўчання паэта. Столькі часу ён не выступаў з вершамі ў друку, а дзесяць гадоў і ўвогуле іх не пісаў. Усе змешчаныя тут тэксты ёсць пазнакамі водгукаў яго душы на зрухі і праявы нядаўняга часу. Своеасаблівы метафарычны аналіз аўтарам свайго ўнутранага жыцця. Вершы публікуюцца ўпершыню.


26 кастрычніка 2021, 19:35\n26 кастрычніка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Аб'ём электраспажывання ў Беларусі за дзевяць месяцаў 2021 года павялічыўся на 1,95 млрд кВтгадз у параўнанні з аналагічным перыядам мінулага года і склаў 29,5 млрд кВтгадз. Аб гэтым сказаў міністр энергетыкі Віктар Каранкевіч на сустрэчы з працоўным калектывам Гродзенскай ЦЭЦ-2, паведамілі БЕЛТА у прэс-службе Мінэнерга.\nПры гэтым спажыванне электраэнергіі рэальным сектарам эканомікі за гэты перыяд вырасла на 1,12 млрд кВтгадз, насельніцтвам – на 200 млн кВтгадз, энергасістэмай – на 630 млн кВтгадз.\nЯк паведаміў Віктар Каранкевіч, у мінулым годзе аб'ём электраспажывання ў краіне склаў 38 млрд кВтгадз. У гэтым годзе прагназуецца, што ён перавысіць 40 млрд кВтгадз, а да канца 2025 года вырасце да 44 млрд кВтгадз.\n"На працягу 2021 года назіраецца ўстойлівая дынаміка росту электраспажывання", - сказаў Віктар Каранкевіч. Паводле яго слоў, гэтаму садзейнічалі комплексныя меры, прынятыя на ўзроўні кіраўніка дзяржавы і ўрада. У прыватнасці, рэалізуецца міжгаліновы комплекс мер па павелічэнні спажывання электраэнергіі да 2025 года, у рамках якога ствараюцца новыя і мадэрнізуюцца дзеючыя вытворчасці. Растуць аб'ёмы электрыфікацыі жыллёвага фонду.\nГэта работа арганізавана па трох асноўных напрамках - электрыфікацыя шматкватэрнага жылога фонду, перавод шматкватэрных дамоў з выкарыстання цвёрдага паліва на электраэнергію, а таксама электрыфікацыя індывідуальнага жылфонду для патрэб ацяплення і гарачага водазабеспячэння.\nКолькасць зваротаў у энергазабеспячальныя арганізацыі аб выдачы тэхнічных умоў на далучэнне электраўстановак аднакватэрных жылых дамоў да электрычных сетак у краіне па-ранейшаму павялічваецца. Гэтаму садзейнічаюць стымулюючыя тарыфы для насельніцтва, зацверджаныя на ўзроўні кіраўніка дзяржавы, а таксама магчымасць кампенсавання часткі расходаў на электразабеспячэнне.\nЗа студзень - верасень 2021 года ў энергазабеспячальныя арганізацыі паступіла 20,4 тыс. такіх зваротаў, з іх 16,7 тыс., або 82 працэнты, былі задаволены. Усяго з 2019 года па мінулы перыяд 2021 года паступіла 49 тыс. зваротаў, з іх задаволена 39,2 тыс. Звароты, якія не былі задаволены, уключаны ў перспектыўныя планы рэканструкцыі электрасетак, зацверджаныя энергазабеспячальнымі арганізацыямі па ўзгадненні з аблвыканкамамі і Мінскім гарвыканкамам.\n"Выкарыстанне электраэнергіі для мэт ацяплення і гарачага водазабеспячэння стварае дадатковыя камфортныя ўмовы пражывання для нашых грамадзян, у першую чаргу ў сельскіх населеных пунктах", - падкрэсліў міністр. Усяго ў краіне больш за 23 тыс. сельскіх населеных пунктаў, з іх газіфікаваны каля 3,5 тыс. У той жа час доступ да электраэнергіі ёсць ва ўсіх населеных пунктах. "Там, дзе ёсць тэхнічныя ўмовы, трэба даваць людзям магчымасць выкарыстоўваць электраэнергію для патрэб ацяплення і гарачага водазабеспячэння", - сказаў ён.\nДля пашырэння гэтых магчымасцей прадоўжыцца мадэрнізацыя электрасеткавай інфраструктуры. Стаіць задача павялічыць аб'ём будаўніцтва і мадэрнізацыі ліній электраперадачы з 1,6 тыс. км да 2,7 тыс. км у год.-0-


анатоль рогач Archives – Рэгіянальная газета\n22.01.2014 AЎТАР(Ы): Мікола ГАЙДУК\nВыдавец Зміцер Колас выдаў кнігу Сымона Барыса і Анатоля Рогача “Нарачанка і яе берагі” – энцыклапедыю часткі нашага краю – Павілля.\n01.06.2010 AЎТАР(Ы): Аддзел інфармацыі\n12.03.2010 AЎТАР(Ы): Уладзімір ПРЫХАЧ\nУ апошні дзень зімы, 28 лютага, вілейскі краязнаўца Анатоль Рогач напісаў мне ліст, у якім кораценька расказаў пра сваю паездку ў Літву.\n04.03.2010 AЎТАР(Ы): Сяргей ЗЯНЬКО\nПерад вамі архіўны матэрыял, апублікаваны ў "Рэгіянальнай газеце" 8 верасня 2006 года. Начальнік Вілейскага раёна электрычных сетак Анатоль Рогач 2 верасня расказаў “РГ” пра сваю работу і захапленні. Любоў да гісторыі і геаграфіі малой радзімы не дазваляе Анатолю Валянцінавічу супакоіцца і прымушае зноў і зноў наведваць архівы, знішчаючы белыя плямы ў мінуўшчыне роднай зямлі.\n03.03.2010 AЎТАР(Ы): "Рэгіянальная газета"\nУ сераду 3 сакавіка пасля хуткацечнай хваробы памёр краязнаўца, руплівец беларускай спадчыны, аўтар і даўні сябар “Рэгіянальнай газеты”, кіраўнік Вілейскага раёна электрасетак, дэпутат райсавета Анатоль Валянцінавіч Рогач.


Сыграў на павышэнне? - Гоначная псіхапатыя НЕ ВАЙНЕ! - Блоги - BY.Tribuna.com\nСыграў на павышэнне?\nСутыкненне Джорджа Расэла з Валтары Ботасам на ўчарашнім Гран-пры Эмільі-Раманьі зацямніла нават перамогу Макса Ферстапена, бо будзе мець доўгатэрміновыя наступствы. І не абавязкова адмоўныя для Расэла.\nПрызнаюся шчыра, я многага ад гонкі ў Імале не чакаў. Канфігурацыя Аўтадрома імя Энца і Дзіна Феррары не надта спрыяла абгонам і ў часы, калі трава была зелянейшай, дрэвы высокімі, а баліды Формулы-1 больш кампактнымі. Нашмат большае значэнне тут звычайна мае стратэгія, а не барацьба непасродна на трасе.\nАднак учора барацьбы і абгонаў як раз было багата. Натуральна, падзякаваць за гэта мы мусім ў першую чаргу дажджу, які пачаўся за паўгадзіны да старту. Але і значна лепшая ў параўнанні з мінулагодняй форма каманды Red Bull таксама адыграла вялікую ролю.\nТак, у кваліфікацыі напярэдадні перамог сяміразовы і дзейсны чэмпіён Льюіс Хэмілтан, час якога склаў 1:14,411. Аднак Макс Ферстапен і Серхіа Перэс, які ўпершыню быў хутчэйшым за напарніка, саступілі брытанцу з Mercedes меней 0,1 секунды (0,087 і 0,035 секунды адпаведна). Да таго ж абодва свае вырашальныя кругі праехалі не ідэальна, як і Ланда Норыс, які ўжо быў ускочыў на другую пазіцыю, але хутка быў яе пазбаўлены за парушэнне меж трасы.\nАле і гэтыя факты зусім не гарантавалі нечага цікавага ў нядзелю. Ну, можа пабадаюцца Хэмілтан з Ферстапенам у першых паваротах на першым кругу, не абавязкова вынікам гэтага стане абмен Льюіса і Макса пазіцыямі. Хутчэй, кожны будзе спрабаваць перасядзець іншага на трасе і максімальна адцягнуць піт-стоп, які амаль дакладна будзе адзіным. Для гэтага брытанец і нідэрландзец у другой частцы кваліфікацыі лепшыя вынікі паказалі на шынах Medium, а не Soft, і на іх жа мусілі стартаваць.\nТолькі стартаваць і ім абодвум, і ўсім астатнім прыйшлося на прамежкавым альбо дажджавым тыпе гумы. Гэта адмяніла ўсе тактычныя нарыхтоўкі каманд (выкарыстоўваць два тыпы слікаў было ўжо не абавязкова), затое зрабіла сітуацыю непрадказальнай.\nЦі не? Мы ж ведаем, што Хэмілтан у дождж пілатуе выдатна, і складаныя надворныя ўмовы быццам бы былі яму на руку. Аднак старт лепей атрымаўся ў Ферстапена – Макс адразу пакінуў ззаду Перэса, а ў звязцы Tamburello – і Льюіса, крыху зачапіўшы яго балід. Сітуацыю для яго ўскладніў быў пілот Williams Нікалас Лаціфі, які двойчы здзейсніў візіт за межы трасы, а пасля другога вяртання на гоначнае палатно не раз’ехаўся з расіянінам з Haas Мікітай Мазепіным і моцна разбіў свой аўтамабіль, праз што на трасу выехаў аўтамабіль бяспекі, які не даў пелатону расцягнуцца.\nАле і на рэстарце на штостым кругу Ферстапен захаваў лідарства, адбіўшы атаку Хэмілтана, пасля чаго пачаў нарошчваць перавагу над ім. Аднак пачала нараджацца новая інтрыга: дождж перастаў, траса падсыхала, а таму выйграваў той, хто правільна вызначыць момант гэтак званага крос-поінту – калі прамежкавыя шыны і слікі забяспечваюць аднолькавую хуткасць.\nРанейшы досвед падказвае нам, што лепей за ўсё тактычная гульня атрымліваецца ў каманднага мосціка Mercedes. Амаль атрымалася яна ў Срэбных Стрэлаў і гэтым разам, аднак ключавое слова тут «амаль». Бо хоць Ферстапен і паехаў пераабувацца на дваццаць сёмым кругу (на круг раней за Хэмілтана, які пасля гэтага паскорыўся), аднак невялічкай замінцы падчас піт-стопу Льюіса хапіла, каб ён саступіў пазіцыю Максу.\nІ тут у гульню ўступае Расэл! Чатырох кругоў хапіла Хэмілтану, каб дагнаць яго. Джордж пасля гэтага мусіў быў стаць кругавым адносна і Льюіса, але ў таго нешта пайшло не так. Насамрэч, вядома што – аб’ехаць свайго суайчынніка з Williams чэмпіён паспрабаваў па-за межамі пракатанай сухой траекторыі, і проста не змог адтармазіцца перад паваротам Tosa, сёмым па ліку на трасе ў Імале.\nУ выніку Хэмілтан вылецеў у гравій і… не, не захраснуў там! Здольнасць рухацца яго балід захаваў, але ўпёрся ў бар’ер бяспекі пярэднім антыкрылом, зламаўшы яго. Але, неяк схапіўшы зачэп, Льюіс змог здаць назад і ўрэшце выруліць на гоначнае палатно.\nЗразумела, брытанец згубіў на гэтым шмат часу і сам ужо стаў кругавым адносна Ферстапена, які лідзіраваў у гонцы. Аднак менавіта таму ж Расэлу было наканавана выратаваць Хэма. І яго сутыкненне з Ботасам у першым павароце, што здарылася пасля таго, як ён правымі коламі зачапіў траву, паспрыяла далейшаму поспеху Льюіса.\nПад канец абвешчанага пасля гэтага здарэння рэжыму чырвонага сцяга усім кругавым было дазволена вярнуцца ў адзін круг з лідарам. А паколькі Хэмілтан на той момант займаў дзявятую пазіцыю, гонка для яго пачыналася нанова.\nРэстарт даваўся не з месца, а з ходу, але вырашальнага значэння гэта не мела. Зразумела было, што Ферстапен (які, дарэчы, ледзь сам не вылецеў з трасы ззаду аўтамабіля бяспекі) наўрад ці прапусціць наперад Шарля Леклера, які пасля ўсіх перыпетый апынуўся на другой пазіцыі. А калі нават і прапусціць, то наўрад ці надоўга.\nДый пілота Ferrari самога хутка атакаваў і абагнаў Норыс, які быў неверагодна хуткім у гоначным рэжыме і адыгрываў пазіцыі, карыстаючыся зусім не толькі няўдачамі супернікаў. Ланда быў значна хутчэйшым і за свайго напарніка па McLaren Даніэля Рыкарда, і калі брытанец дагнаў аўстралійца, апошняга каманда папрасіла саступіць пазіцыю. Як выявілася, недарэмна. Бо адзіным, каму акрамя Ферстапена Норыс саступіў, быў Хэмілтан.\nСяміразовы чэмпіён адыгрываў адну пазіцыю за адной, не сустракаючы амаль ніякага супраціву з боку супернікаў. І за чатыры кругі да фінішу паспяхова атакаваў ужо і Ланда, заняўшы ў выніку другое месца. І дзякаваць за яго Льюіс мусіць Норыса. Ды ўвесь Mercedes мусіць гэта рабіць! Бо толькі Хэмілтан учора і быў здольны прынесці ачкі сваёй камандзе.\nБотас жа, будзем справядлівымі, праводзіў Гран-пры Эмільі-Раманьі непераканаўча. У пятніцу ён яшчэ неяк узначаліў пратаколы абедзвюх сесій свабодных заездаў, але ўжо ў суботу быў бледным ценем самога сябе днём раней, і кваліфікаваўся толькі восьмым. А ў гонцы на момант свайго сутыкнення з Расэлам займаў увогуле дзявятую пазіцыю, за круг да гэтага саступіўшы Лэнсу Стролу з Aston Martin.\nНу а затым яго атакаваў пілот Williams – вы маглі б такое ўявіць сабе мінулай восенню, напрыклад, таксама на Гран-пры Эмільі-Раманьі? Іншымі словамі, было зразумела, што на ачкі Валтары не ішоў у любым выпадку. Таму сваім вар’яцкім манеўрам Расэл у выніку толькі дапамог Хэмілтану і камандзе Mercdes. У іншым выпадку Льюіс так і задаволіўся бы дзявятым месцам.\nДарэчы, варта звярнуць увагу і на форму калектыву Williams. Здаецца, яго зацяжны крызіс завяршаецца. Дастаткова сказаць, што толькі яго баліды адносна мінулагодніх не толькі не запаволілілся пасля карэктыровак тэхнічнага рэгламенту, а сталі нават хутчэйшымі. І ў Імале Расэл і Лаціфі абодва ўпэўнена прайшлі ў другі кваліфікацыйны сегмент. Ну а ў гонцы Джордж гэтак жа ўпэўнена змагаўся за першыя па-сапраўднаму баявыя для Williams ачкі за некалькі апошніх гадоў.\nТаму ў словах Тота Вольфа аб тым, што ўчора Расэл быў бліжэй да Кубку Renault Clio чым да каманды Mercedes, было болей жарту. Канечне, такія здарэнні вельмі непажаданыя хаця б з гледзішча бяспекі – усё ж такі сутыкнуліся Джордж і Валтары на хуткасці за 300 км/г. Аднак факт у тым, што менавіта гэты эпізод дапамог Мерсэдэсу і Хэмілтану мінімізаваць страты.\nКанечне, Расэлу не робяць гонару яго паводзіны пасля інцыдэнту: і абразлівая пстрычка па шлеме Ботаса, і славесны наезд на фіна ў інтэрв’ю па гарачых слядах. Але пазней Джородж прызнаў, што і сам быў занадта рэзкім, і што Валтары ў аварыі не вінаваты (хоць і сябе цалкам вінаватым не прызнаў). І самае галоўнае – ён на Williams FW43B быў хутчэйшым за Ботаса на Mercedes-AMG W12 E Performance і амаль паспяхова яго атакаваў.\nТак што наўрад ці ўчора Джордж панізіў свае каціроўкі ў Mercedes. Хутчэй, пасля цвярозага разору ў Срэбраных Стрэлах прыйдуць да высновы, што стратэгічна Расэл ім толькі дапамог. І прымуць пэўныя кадравыя рашэнні на наступны год.\nШто ж да астатніх каманд, то тут пытанняў болей. У Red Bull наўрад ці могуць быць задаволенымі вынікам Перэса. Па хуткасці Чэка быццам бы і не надта саступаў Ферстапену, які перамог, але нарабіў зашмат памылак. Мексіканец двойчы вылятаў з трасы, а пасля першага вылету вярнуў сабе дзве страчаныя пазіцыі пад аўтамабілем бяспекі, за што атрымаў дзесяцісекундны штраф. Яго выніковая адзінаццатая пазіцыя – зусім не тое, на што разлічвае ён сам і яго цяперашняя каманда.\nПакуль што няма чым хваліцца на фоне напарніка і Рыкарда. Норыс другую гонку запар фінішуе на подыуме, тады як сам Дэн саступае і яму, і абодвум пілотам Ferrari, не ўваходзячы нават у Топ-5. Хоць на ўсіх сваіх мінулых месцах працы аўстраліец побач з тагачаснымі напарнікамі (адным з якіх быў і Ферстапен) выглядаў зусім нядрэнна. Застаецца толькі спадзявацца, што мы яшчэ пабачым моцнага і хуткага Рыкарда і ў складзе McLaren.\nА вось за Ferrari ўжо можна парадавацца – хоць Шарль Леклер і Карлас Сайнс і выляталі ўчора абодва, але фінішавалі чацвёртым і пятым адпаведна. Да таго ж супернікаў манэгаск і іспанец актыўна абганялі самі, а не толькі карысталіся іх памылкамі, вылетамі і сходамі. Мінулагодняй ганьбы болей не назіраецца. Тады як у Alpine, напрыклад, усё пакуль не надта добра – Фернанда Алонса ўчора першае пасля вяртання ў Формулу-1 ачко здабыў толькі дзякуючы 30-секунднаму штрафу Кімі Райканена (чэмпіён 2007 году з Alfa Romeo парушыў працэдуру рэстарту), дый Эстэбан Акон фінішаваў толькі на пазіцыю вышэй.\nКрыху лепей сітуацыя ў Aston Martin, але і тут у стане здабываць ачкі пакуль што толькі Строл, які заняў учора восьмае месца. Пры гэтым ён атрымаў 5-секундны штраф за абгон за межамі трасы, прапусціўшы на сёмую пазіцыю, на якой сам фізічна фінішаваў, пілота AlphaTauri П’ера Гаслі. Себасцьян Фетэль жа ўчора на момант свайго сходу з дыстанцыі праз праблемы са скрыняй перадач займаў толькі трынаццатую пазіцыю.\nВяртаючыся ж да лідараў чэмпіянату, варта адзначыць, што Хэмілтан учора стаў аўтарам хутчэйшага круга ў гонцы, што прынесла яму адзін бонусны бал. Таму ён па-ранейшаму ўзначальвае асабісты залік, маючы 44 ачкі. Аднак Ферстапен саступае яму ўсяго адно ачко. Ну а Норыс пакрысе замацоўваецца на трэцяй пазіцыі – у яго 27 ачкоў.\nУ Кубку канструктараў з 60 ачкамі лідзіруе Mercedes. Red Bull Racing мае 53 ачкі і размяшчаецца на другой пазіцыі, трэцюю, маючы 41 ачко, займае McLaren.\nПасля першых двух этапаў новага сезону ўсё падобнае на тое, што ў Формуле-1 на самой справе пасля шмат гадоў адрадзілася інтрыга. І на гэтым добрыя навіны не сканчаюцца. Учора ж было аб’яўлена, што ўжо з наступнага году ў календары чэмпіянату свету з’явіцца яшчэ адзін этап у Паўночнай Амерыцы і ЗША – Гран-пры Маямі. Кантракт з яго прамоўтэрамі падпісаны на 10 гадоў.\nДакладная дата новага этапу пакуль не вызначаная. Прэзідэнт Формулы-1 Стэфана Даменікалі адзначыў толькі, што правесці яго плануецца ў другім квартале году. Хутчэй за ўсё, суседнічаць ён будзе з Гран-пры Канады, правядзенне якога ў гэтым годзе, дарэчы, пад пытаннем. Затое вызначанае месца – наваколлі стадыёну Hard Rock Stadium. Канфігурацыя таксама ўжо вядомая (яна на малюнку ніжэй): даўжыня кругу складзе 5,41 км, на ім будзе 19 паваротаў тры прамых і патэнцыйна столькі ж зон DRS. Разліковая максімальная хуткасць складзе 320 км/г.\nНу а наступны этап бягучага сезону – Гран-пры Партугаліі – адбудзецца праз два тыдні, 30 красавіка – 2 мая. Яго зноў прыме траса Альгарвэ ў Парцімане, якая ўчора ж прымала і трэці этап чэмпіянату MotoGP, таксама партугальскі Вялікі Прыз. Заўтра разбяром і яго падзеі – сачыце за публікацыямі на «Гоначнай псіхапатыі»!\nЦікавая прадказальнасць. Сцэнарый этапу сусветнага Супербайка ў Эштарыле быў стандартным, але рэжысура не падвяла\nРаванпэра змог тры разы! А вось другой бітвы двух Себаў на Ралі Партугалія не атрымалася\nШарль сышоў, Макс перамог, Льюіс не хацеў ганяцца, але дарэмна. Разбіраемся ў падзеях Гран Пры Іспаніі\nЧалавек дажджу. Колтан Херта ўладарыў над хаосам у Індыянапалісе\nДва штрафы і перамога. На этапе ELMS у Імале каманда Prema Racing зрабіла практычна немагчымае\nAkkodis ASP – Team WRT, лік 1:1. Абмен ўдарамі на этапе серыі GT World Challenge Europe на трасе Маньі-Кур\nКаму можна расслабіцца? Мяркуючы па выніках мотакросавага Гран Пры Сардыніі, нікому\nТактычныя гульні і хоць нейкая яснасць у чэмпіянаце. Уік-энд Формулы Е ў Берліне меў збольшага стратэгічнае значэнне\n17 мая, 21:58


У сацсетках абмяркоўваюць дзіўную карціну — дзясяткі мёртвых птушак на вуліцах Мінска. Сініцы, вераб’і… «Ці судны дзень наперадзе, ці чума якая», — каментуюць гараджане. Папрасілі арнітолагаў патлумачыць, што здарылася.\nПтушка на скрыншоце — звычайная чаротаўка\nНасамрэч такая карціна паўтараецца штогод. Пачынаецца восеньская міграцыя, і многія птушкі падчас яе гінуць ад сутыкнення з шыбамі.\n«Сезон размнажэння скончыўся, і мігруе вельмі шмат маладых птушак, якія толькі-толькі навучыліся лятаць, але да многіх варыянтаў небяспекі не прызвычаены.\nУ прыродзе няма аналагаў вертыкальным празрыстым шыбам, і птушка не разумее, што туды не варта ляцець. Некаторыя дарослыя навучаюцца іх адрозніваць, але маладыя не прыстасаваныя, таму часцей гінуць.\nЁсць, канечне, невялікі ўнёсак іншых натуральных фактараў — інфекцыі, тое, што маладыя птушкі не могуць часам здабыць ежу. Але асноўнае — восеньская міграцыя», — тлумачыць арнітолаг «Аховы птушак Бацькаўшчыны» Максім Нямчынаў.\nГарадскія птушкі — вялікая сініца, блакітная сініца, вераб’і дамавыя і палявыя — не адлятаюць на поўдзень, а вандруюць недалёка ад месцаў гнездавання. Пакуль птушаняты раслі, дарослыя збіралі ежу побач з гнёздамі. А калі там корм скончыўся, сталі шукаць яго на іншых тэрыторыях.\nНапрыклад, сініца вывелася ў Парку Чалюскінцаў, а зараз лятае па малых насаджэннях уздоўж праспекта Незалежнасці і збірае насякомых.\n«Пазней у верасні будзе яшчэ хваля міграцыі: шэраг птушак (напрыклад, слонка) лятуць на вышыні па-над дрэвамі, што выклікае сутыкненне з будынкамі ў цемры», — дадае Максім Нямчынаў.\nКаб менш птушак гінула ад сутыкнення са шклом, арнітолагі прапануюць абклейваць шыбы рознымі выявамі. Ці фарбаваць іх адмысловымі ультрафіялетавамі маркерамі — гэта лепшы варыянт, бо птушкі ультрафіялет добра бачаць, а для чалавека гэты малюнак будзе амаль незаўважны.


Стрыптыз за Пуціна | Новы Час\nСтрыптыз за Пуціна\nПа меры набліжэння афіцыйнага старту выбараў расійскага прэзідэнта ў краіне набірае моц стрыптыз з палітычным падтэкстам. Цалкам сфармаваныя ў анатамічным сэнсе дзяўчаты абяцаюць парваць на сабе ўсё што можна ў імя любові да кіраўніцтва краіны. Апазіцыя ў адказ таксама распранаецца.\nУ сярэдзіне ліпеня ў папулярнай расійскай сацыяльнай сетцы «ВКонтакте» з’явіліся заклікі да маладых жанчын. Ім прапанавалі ўступіць у «Войска Пуціна». Асноўная задача «навабранцаў» — аказваць падтрымку прэм’еру на выбарах 2012 года. Сваю адданасць кіраўніку расійскага ўрада актывісткі гатовыя былі выказаць тым, што парвуць на сабе вопратку.\n«Войска Пуціна» — аб’яднанне маладых дзяўчын, якія «парвуць» за Пуціна. «Мы пакажам, што Уладзіміра Уладзіміравіча падтрымліваюць шматлікія, у тым ліку прыгожыя, маладыя і разумныя дзяўчаты! Пуцін — сумленны палітык, а таксама і шыкоўны Мужчына!» — гаварылася ў маніфесце групы. Адначасова на старонцы групы адзначалася, што запісвацца туды могуць выключна дзяўчыны без комплексаў.\nПрэм’ера «Войска Пуціна» адбылася 21 ліпеня перад галоўным будынкам МДУ. Дзяўчаты правялі акцыю «аўтамойка», падчас якой яны, апранутыя ў бікіні, бясплатна мылі аўтамабілі расійскай вытворчасці. Як растлумачылі ўдзельніцы акцыі, такім чынам яны падтрымалі расійскі аўтапрам — адну з любімых фішак Пуціна. Нягледзячы на знешні эфект, журналісты засталіся расчараваныя. Абяцанне парваць на сабе адзежу за кіраўніка ўраду выканала толькі адна дзяўчына, якая, як пісала прэса, была ў «несэксуальным бюстгальтары».\nАднак аўтамойка ўсё роўна нарабіла шуму. Таму 4 жніўня на палітычную арэну выйшла група фанатаў Мядзведзева. Прыхільніцы прэзідэнта, якія называлі сябе Medvedev girls, у Новапушкінскім скверы выказвалі мінакам гатоўнасць зняць з сябе адзенне ў абмен на піва. Такім чынам яны выказвалі салідарнасць з прэзідэнцкім законам аб забароне распіцця піва ў грамадскіх месцах. Для таго, каб дзяўчына цалкам стала ню, трэба было набыць ёй 6 літраў піва. Хаця ахвотнікаў мяняць піва на адзенне не знайшлося, тры дзяўчыны ўсё роўна распрануліся да бялізны. Нарэшце, 8 жніўня прыхільніцы прэзідэнта РФ і прэм’ер-міністра РФ зліліся ў адзіным парыве і пракаціліся па цэнтру Масквы на двухмесных веласіпедах. На гэты час прэса ўжо пранюхала, што «Войска Пуціна» — гэта праект пракрамлёўскага моладзевага руху «Наши».\nНягледзячы на малую колькасць удзельніц усіх апісаных акцый, яны набылі значны рэзананс. Расійскі інтэрнэт ахвотна каментуе новы піяр-крок улады, які ўжо атрымаў назву «гламурны патрыятызм». Рэакцыя ў большасці негатыўная.\n«Медвепуты аплачваюць голы піяр. Маладыя дзяўчыны агаляюцца за падарункі. Некаторыя робяць гэта бясплатна. У любым выпадку, заахвочваецца жаданне распранацца. У кожнай прыстойнай краіне такія акцыі кампраметуюць уладу, але не ў нас! Яны, наадварот, атрымліваюць розгалас у прэсе. Заўважце, па краіне ў апошні час пракацілася хваля страйкаў. Пра некаторыя з іх можна знайсці інфармацыю толькі ў дзённіках людзей, якія былі сведкамі гэтых акцый. Замест гэтага нам паказваюць дзяўчын у бікіні, якія падтрымліваюць прэзідэнта і экс-прэзідэнта», — піша адна блогерка.\nЯк і трэба было чакаць, не знаходзяць сабе месца абаронцы маралі. Вось прыклад іхняга тыповага каментару: «Мы забыліся, што руская жанчына заўсёды лічылася эталонам прыгажосці, цноты, душэўнасці, адданасці. Пасля развалу СССР дэградавала ўсё. Як краіна, так і грамадства. «Войска Пуціна» таму лепшы прыклад. Ходзяць напалову голыя дзеўкі без сораму і сумлення, і ў дадатак заклікаюць ірваць на сабе адзенне за гэтых сумнеўных персанажаў — Пуціна і Мядзведзева. Куды падзелася прыстойная расійская дзяўчына? Хаця, які поп, такі і прыход».\nАсабліва абураюцца бацькі, якія маюць дачок. «Як маці скажу, што, калі б мая дачка, вываліўшы голыя сіські і зад, гарлапаніла: «Парву за Пуціна!», я б сваімі рукамі задушыла прастытутку ганебную!» — піша адна маці.\nЯк ні парадаксальна гучыць — тое, як эмацыйна і масава народ рэагуе на дастаткова сціплыя акцыі аматарак Пуціна, кажа пра эфектыўнасць палітычнага стрыптыз-піяру. Гэта нешта новае ў расійскіх палітычных тэхналогіях. Як слушна адзначае «Figaro»: «У Расіі, дзе фемінісцкіх ініцыятыў практычна няма, выкарыстанне жаночага цела ў камерцыйных ці палітычных мэтах — распаўсюджаная практыка. Мужчынам падабаецца жаночае цела, таму гэта добры спосаб прыцягнуць іх увагу». Гэта, здаецца прызнае нават антыпуцінская апазіцыя, якая спачатку называла дзяўчын з «Войска Пуціна» самымі пахабнымі словамі.\nУ сетцы «ВКонтакте» аператыўна створана група супраць «Войска Пуціна». У паведамленні антыарміі гаворыцца, што яе сябры лічаць праект «Парву за Пуціна» «праплачанай ідэяй урада або чарговым трызненнем мажораў». Сябры антыарміі Пуціна таксама гатовыя рваць на сябе адзенне, аднак, наадварот, у знак пратэсту супраць ВВП.\nПакуль антыармія толькі збіраецца нешта рваць, радыкальная апазіцыя дзейнічае. 5 жніўня ў інтэрнэце з’явіўся ролік ад дзяўчын з пецярбургскага аддзялення незарэгістраванай партыі Эдуарда Лімонава «Другая Расія». Феміны абвясцілі «стрыптыз-бітву» красуням, якія падтрымліваюць прэм’ера. Бітва заключалася ў тым, што маладыя апазіцыянеркі, апранутыя ў чорныя міні-сукенкі, чорныя туфлі на абцасах, стралялі ў ціры па драўляных фігурках мядзведзя, на якіх чырвоным было напісана «Партыя жулікаў і злодзеяў». Пасля гэтага яны разарвалі на грудзях сукенкі, пад якімі былі белыя станікі з малюнкам гранаты «лімонкі» — знак забароненай Нацыянал-бальшавіцкай партыі Лімонава. Мяркуючы па ўсім, гэты ролік не апошні. Таксама можна чакаць стварэння новых стрыптыз-армій.\nІмклівая эратызацыя расійскай палітыкі ўжо стала аб’ектам шэрагу артыкулаў у сур’ёзнай прэсе. «Независимая газета» лічыць, што гламурны патрыятызм — моцная зброя супраць распаўсюду апазіцыйных настрояў у рускім сегменце інтэрнэта напярэдадні выбараў. Дзеўкі ў бікіні — добрая канкурэнцыя сумным антыўрадавым артыкулам, якія і без таго усім надакучылі.\nА вось для амерыканскага часопісу «Foreign Policy» тыя бікіні — знак новай стадыі эвалюцыі пуцінскай Расіі: «Мы можам з пажадай глядзець на юных лаялістак, якія дасягнулі піку палавой сталасці; назіраць за Пуціным, які падчас свайго трэцяга за ўсё жыццё апускання з аквалангам адшукаў грэчаскую амфару шостага стагоддзя (і апынуўся сапраўдным экспертам-археолагам, якія здолелі ўсталяваць яе ўзрост). Мы можам таксама зрабіць сабе прызнанне ў тым, што ў Расіі, якая перажыла нядоўгі і непрыемны перыяд постсавецкай дэмакратыі, больш няма палітыкі».\nСапраўды, ёсць думка, што цяперашні выбух гламуру з’яўляецца толькі размінкай. Пік палітычнага стрыптызу, як піша выданне «Глобалист», «прыпадзе на кульмінацыйны момант выбарчай кампаніі, калі ўзнікне сталы попыт на паненак, якія крычаць «ура» і кідаюць у паветра чэпчыкі ці іншыя прадметы гардэроба».


Стыльнае жаночае сукенка-бюсце - вячэрні, кактэйльная, вясельная, доўгае, кароткае, для поўных дзяўчат\nСукенка-бюсце - каму падыходзіць, з чым насіць і як ствараць модныя вобразы?\nПадбіраючы сукенка для асаблівага выпадку, заўсёды хочацца, каб яно было прыгожым, нетрывіяльным і сэксуальным. Сукенка-бюсце - гэта тое, што вы шукаеце. Адкрытыя плечы, дэкальтэ, інтрыгавальна якое падкрэслівае грудзі, аголеныя шыя і рукі - усё гэта вытанчана абыгралі, выглядае страшэнна і адшукана. Надзеўшы яго, вы станеце «зоркай» любога раут.\nКаму падыходзіць сукенка-бюсце?\nПаняцце «бюсце» адбываецца ад французскага buste, што азначае «грудзі». Першапачаткова гэта быў прадмет ніжняга бялізны - корсет, утягивающий талію і які падтрымлівае грудзі, які насілі пад адзеннем. Сёння ж - гэта шыкоўны станік, які ўпрыгожвае любое сукенка, ідэальна сядзіць па постаці. Апранаючы яго, жанчына інтуітыўна выпроствае плечы, трымае выправу роўна і арыстакратычна прыўздымае падбародак ўверх. Здавалася б, надзець яго і «ўсё ў парадку» - прыгожы, ідэальны, стройны вобраз гатовы, але як заўсёды ёсць пэўныя «але». Аддаючы перавагу гэтай сукенкі варта ўлічваць:\nТак як верхняя частка цела цалкам аголеная, у ідэале трэба каб у гэтай вобласці не было заган: маршчын, буйных радзімак, бародавак, рубцоў, якія цяжка замаскіраваць. Гэта не значыць, што падобнае сукеначка для жанчын з недасканалай скурай з'яўляецца табу. Ёсць пэўныя хітрыкі, як схаваць усе недахопы, але пры гэтым сукенка будзе выглядаць як бюсце. Як правіла, дадаюць тонкі празрысты матэрыял цялеснага або іншых кветак, да прыкладу, шчыльную сеточку або шыфон, які закрывае гэтыя адкрытыя часткі.\nІснуе міф пра тое, што дзяўчатам з пышнай грудзьмі апранаць абліпальную сукенку-бюсце не варта, што яно дрэнна трымае, выглядае вульгарна і пры найменшым руху бюст гатовы «ўцячы» з гарсэта. На самай справе раскошную грудзі такой станік здольны паднесці ў самым лепшым святле, галоўнае падабраць адпаведны памер, а не спрабаваць ўціснуцца ў меншы, жадаючы стаць зграбней. Інакш потым і складаюць падобныя легенды.\nНа дзяўчатах з ідэальнымі формамі ўсе сукенкі выглядаюць прыгожа і сукенка-бюсце не выключэнне. Асабліва вытанчана глядзіцца на дамах з тыпам фігуры «пясочныя гадзіны». Але і «трохкутнік» або «прастакутнік» будуць у ім выглядаць не менш шыкоўнымі, праўда ў гэтым выпадку варта абыграць сілуэт спадніцай - першаму лепш падбіраць сукенка-бюсце са струменіцца нізам з шчыльных тканін. Выдатна будзе калі дададзены некаторы аб'ём у вобласці сцёгнаў, гэта ўраўнаважыць шырокія плечы. Другому, выбраць пышную спадніцу і тады візуальна ніжняя частка будзе выразней.\nГэты сезон не мог абысціся без гэтак каханага мільёнамі жанчын сукеначкі. Яно дазваляе балансаваць на мяжы абцяжку і непрыстойнасці, і гэта абавязкова выклікае захапленне мужчын і зайздросцяць погляды жанчын. Ўборы прадстаўлены ў лінейках самых знакамітых дызайнераў сучаснасці: Naeem Khan, Ralph Lauren, Valentin Yudashkin, Sherri Hill і многія іншыя. Модныя сукенкі-бюсце 2018 гады - гэта вялікі выбар ад паўсядзённых да вячэрніх, смелыя каляровыя рашэнні, колорблокинг, разнастайны дэкор: бліскаўкі, кветкі, вышыўка.\nЗбіраючыся на вячэрні раут, няхай гэта будзе выпускны вечар, вясельная ўрачыстасць або баль, да выбару ўбору варта падысці грунтоўна. Велізарнае значэнне мае: колер сукенкі (яно не павінна злівацца з адценнем скуры), тып фігуры, ну і вашыя смакавыя перавагі. Бяспройгрышным варыянтам, пры любых абставінах, стане доўгую сукенку-бюсце. Яно візуальна выцягвае сілуэт, выглядае элегантна і падыходзіць для самых ўрачыстых выпадкаў. У новай калекцыі «каралевы» вячэрніх сукенак Sherri Hill прадстаўлены унікальныя мадэлі цудоўнай прыгажосці, самых разнастайных фасонаў.\nФасон скарочанага сукеначкі выдатна падыдзе для наведвання тэатра або адкрыцця выставы. А таксама для многіх іншых падзей пры якіх сукенка-бюст у падлогу будзе недарэчна, калі іншага не патрабуе дрэс-код заяўлены арганізатарамі. Яны эфектныя і стыльныя. Мадэльеры не рэкамендуюць выбіраць пры такім выглядзе лифа нарад з даўжынёй спадніцы міні, гэта глядзіцца некалькі вульгарна, бо верх цела і так аголеныя. А вось да калена або крыху вышэй будзе выглядаць цудоўна. Чырвоная сукенка-бюст ці чорнае - падыходзяць і бландзінка, і брунэткі, гэта адны з самых універсальных кветак.\nЗвярніце ўвагу на тое, што многія знакамітыя дызайнеры заўсёды ўключаюць нарад з аголенымі плячыма ў свае калекцыі шлюбная сукенка. І гэта не выпадкова, бо такім чынам дасягаецца агульная гармонія ў вонкавым выглядзе ў цэлым, падкрэсліваецца далікатнасць сілуэту і юнацтва. Таксама улічвайце той факт, што ў ім не так горача, а нават калі ўрачыстасць прыпадае на зімовы перыяд, вы ў любы момант зможаце накінуць на плечы болеро або футра. Падбірайце яго па сваёй фігуры і цветотипу. Белае сукенка-бюсце падыдзе дзяўчатам з вельмі светлай скурай, а колеру Айворы або пудровые больш смуглым.\nТое, што падобныя сукенкі могуць быць толькі святочныя або вячэрнія, з'яўляецца памылковым меркаваннем. Прадстаўленыя ў модных калекцыях вясна-лета 2018 мадэлі кажуць пра адваротнае. Напрыклад, стыльнае сукенка-бюсце ад Ralph Lauren з надзетай па-над курткай-бомбер, стварае цалкам паўсядзённы, зручны варыянт для прагулак па горадзе, яго можна насіць і на працу пры адсутнасці строгага дрэс-кода. Ніякая адзенне не надае такой жаноцкасці, як сукеначка, нават калі гэта фасон на кожны дзень. У спалучэнні з абуткам на плоскай падэшве або абцасе, можна атрымаць нарад для розных выпадкаў.\nСукенка-футляр з бюсце\nГэта асабліва любімая дамамі катэгорыя ўбору. Створана вытанчанай і жаноцкай Кока Шанэль, таму не парадаксальна тое, што яно застаецца модным ўжо столькі дзесяцігоддзяў. Такі фасон насіла сама Мерлін Манро. За кошт звужанага крою, такое сукеначка вельмі патрабавальна да формаў сваёй уладальніцы. Вылучае ўсе заганы, няхай гэта будзе залішняя худзізна або вушкі на баках. Калі вы ў меру пышная паненка, то выбірайце чорнае сукенка-бюсце. Гэты колер выдатна стройным і хавае невялікія недахопы целаскладу. Але трэба глядзець праўдзе ў вочы - яно сядзіць лепш на дзяўчынах са стройным табарам.\nСукенка-бюсце з пышнай спадніцай\nПра такое сукенка мараць многія дзяўчынкі, будучы яшчэ дзіцём, бо ў ім адчуваеш сябе калі не Папялушкай, то прынцэсай дакладна. Падстаў надзець яго крыху, таму часцяком гэта вясельны або вячэрні фасон. Гэтакі своеасаблівы мікс элегантнасці, раскошнай, сэксуальнасці і адначасова гуллівасці, лёгкасці ў адным «флаконе». Варыянт не самы практычны і зручны, але вар'яцка прыгожы. Гэта сукенка-бюст для дзяўчат сярэдняга або больш юнага ўзросту, якія валодаюць высокім ростам. Ну а калі вы дзяўчына невысокая, а падобнае сукеначка ўжо вельмі хочацца, то туфлі на шпільцы вам у дапамогу.\nВельмі самабытная, складаная і яркая рэч. З ім трэба быць акуратнай, каб не перабраць і не перайсці рысу ад сэксуальнасці да пошласці. Не варта перагружаць вобраз лішнімі аксэсуарамі, бо яно само і ёсць ўпрыгожванне. Адназначна заклікана паказваць ідэальныя формы упэўненай у сабе, смелай жанчыны. Надзеўшы сукенка з гэтага матэрыялу дзяўчына адразу ператвараецца ў панадлівую спакусніцы, яно відавочна прыцягвае зацікаўленыя погляды мужчын. У асноўным, гэта кароткае сукенка-бюст, але бываюць і доўгія фасоны. Вырабляецца з натуральнай скуры ці яе аналагаў.\nСукенка-бюсце з пайетками\nКаб атрымаць яркі, ўльтрамодны і сучасны лук, надзеньце святочную сукенку-бюсце з пайетками. Калі гэта скарочаны варыянт, то ў ім можна наведаць клубную вечарыну або любы іншы неафіцыйны раут. А доўгі цалкам падыдзе для вячэрняга выявы. Многія зоркі шоу-бізнесу з'яўляюцца на розных мерапрыемствах у падобным уборы, а яны-то ўважліва сочаць за фэшн-тэндэнцыямі. Яно стварае асаблівы антураж, прыгожа блішчыць на святла, які адлюстроўваецца каляровымі сонечнымі зайчыкамі на вашай шыі і грудзі. Такі эфектны дэкор можа быць, як дробным, так і вельмі буйным.\nДжынсавая тканіна робіць фасон гэтага сукенкі прыдатным для паўсядзённага, актыўнага жыцця. Яго можна спалучаць з любой зручнай для вас абуткам - ад камфортных канверсаў да басаножак на абцасе , беручы пад увагу тое, што гэта больш летні сукенка-бюсце. Пры хутка змяняюцца тэндэнцыях у модзе, за якімі складана угнацца, сукенка з дэніму з лифом бюсце застаецца па-за пераменаў і наўрад ці калі-небудзь страціць сваю актуальнасць. Да плюсаў сукенкі з такога матэрыялу можна аднесці тое, што:\nвыдатны нарад для летніх гарачых дзён;\nпрактычнае, бо матэрыял не пераборлівы: даўгавечны, лёгка сціраецца і практычна не камечыцца;\nпрыемны да цела;\nдаступнасць, таму як кошт падобнага сукеначкі цалкам дэмакратычная.\nСукенка бюсце для поўных\nПытанне гэты вельмі далікатнае. Асаблівасці крою не даюць прасторы для таго, каб «разбегчыся». Але правільна падабранае сукенка-бюст для поўных дзяўчат можа глядзецца цудоўна і гарманічна, бо паўната бывае рознай. Галоўнае, каб, нарад добра сядзеў, і утягивающее бялізну вельмі дапаможа! Падобныя мадэлі прадуманы такім чынам, што хаваюцца ўсе недахопы, а гарсэт сканструяваны так, што ў ім можна сцягнуць некаторыя заганы целаскладу. Вельмі добра, калі ёсць які-небудзь дэкор на сукенку, які адцягвае погляд ад праблемных зон, або яго колер чорны .\nЗ чым насіць сукенка-бюсце?\nЗ усяго вышэй апісанага, цалкам разумна зрабіць выснову аб тым, што сукенка падобнай мадэлі - самадастатковая выраб. Але дапоўніць і падкрэсліць вытанчанасць і элегантнасць вячэрняга, Коктейльная ці аўтарытэтнага варыянту дапамогуць пэўныя дэталі прыбіральні. На сучасны і прыгожы вобраз можа паўплываць многае: прычоска, макіяж, ўпрыгажэнні і нават ваш настрой. Не забывайце аб тым, што гэты фасон адкрыты, што само па сабе ўжо ярка і прывабна, таму пры падборы астатніх атрыбутаў трэба гэта ўлічваць. Апранаючы сукенка-бюст, модныя вобразы з ім дапамогуць стварыць:\nАбутак. Яна гуляе важную ролю пры стварэнні ўдалага вонкавага выгляду. Калі гэта вячэрні сукенка-бюст, то туфлі, басаножкі на сярэднім або высокім абцасе будуць ідэальным варыянтам. Надасце ўвагу іх колеры, бо прыгожа дапаўняючы або гуляючы на кантрасце з адценнем сукенкі, можна дамагчыся гарманічнага і цікавага ладу.\nЎпрыгажэнні. Гэта могуць быць буйныя завушніцы ці бранзалет. Дзякуючы таму, што станік сукенкі адкрыты, прадастаўляецца выдатная магчымасць відавочна дэманстраваць прыгожае калье, ланцужок з вялікім кулонаў або хупавы чокер . Можна нічога і не апранаць на шыю, гэта таксама вельмі прыгожа. Па сцвярджэнні стылістаў, ўпрыгожванні могуць быць як масіўнымі, так і дробнымі, але іх павінна быць мінімум.\nНакідка. Гэта можа быць балеро, баа, футравая накідка альбо плашч. Такая рэч паслужыць выдатным «уцяпляльнікам» у халодны час года. Святочны выгляд ад гэтага ніколькі не пацерпіць, а наадварот, стане завершаным і поўным.\nЧорныя джынсы з завышаным станам\nШифоновые сукенкі - падборка самых модных і стыльных мадэляў\nЖаночы ўцеплены плашч\nМоднае шоу або як узяць сябе ў рукі?\nЖаночыя ахоўныя шорты\nБанкетка ў пярэдні пакой з сядзеннем - зручнае захоўванне абутку\nЦі можна піць цыкорый дзецям?\nІдэі для афарбоўкі сцен\nКрыс Джэннеру падагрэла чуткі аб цяжарнасці сваіх дачок\nТата чатырох дачок паказаў, як на самой справе выглядаюць яго будні, і Сетка ў захапленні!\nЯк прыгатаваць брокалі смачна і карысна?\nШашлык з карэйка\nЯк павысіць апетыт - самыя дзейсныя спосабы\nКолькі калорый у вадзе?\nБег і сэрца


Таццяна Севярынец: Палітыка дзяржавы вядзе да разбурэння інстытуту сям’і\nГарачы каментар Таццяна Севярынец: Палітыка дзяржавы вядзе да разбурэння інстытуту сям’і\n<iframe src="https://www.tvp.pl/sess/tvplayer.php?object_id=38981369&autoplay=false" width="640" height="360" frameborder="0" scrolling="no" marginwidth="0" marginheight="0" name="bel_tvp" allowfullscreen></iframe>\nБылая настаўніца і грамадская актывістка выказалася пра гучны скандал на Віцебшчыне, дзе дзядуля разам з сябрам гвалтаваў трох сваіх унукаў.\nГэта ўсё здымалася на відэа і працягвалася цягам двух гадоў.\nНа гэтую тэму ў «Гарачым каментары» выказалася былая настаўніца і грамадская актывістку з Віцебску Таццяна Севярынец.\n«У мяне вялікая пытанне: а дзе ж былі бацькі, якія два гады не бачылі, што адбываецца з іхнымі дзецьмі? Зноў жа гэта з таго, што няма той самай поўная сапраўднай сям’і. Аддаюць дзяцей на выхаванне дзядулям, бабулям, а самі вымушаныя кудысьці з’язджаць на заробкі, каб прыстойна жыць і забяспечваць дзяцей самым неабходным. Менавіта ўся палітыка дзяржавы вядзе да таго, што ўвогуле разбураецца інстытут сям’і», – заявіла Таццяна Севярынец.\nТэгі: дзеці, згвалтаванні


Пасля 18:00 падаць дакументы для атрымання вышэйшай адукацыі платна ўжо будзе нельга. 04.08.2017, Sputnik Беларусь\n16:06 04.08.2017 (абноўлена: 16:12 04.08.2017)\nПасля 18:00 падаць дакументы для атрымання вышэйшай адукацыі платна ўжо будзе нельга.\nМІНСК, 4 жні — Sputnik. Вышэйшыя навучальныя ўстановы Беларусі завяршаюць прыём дакументаў на платную форму атрымання адукацыі, нагадалі Sputnik у Мінадукацыі.\nВынікі прыёмнай кампаніі на бюджэт беларускія ВНУ ужо падвялі, а падача дакументаў на платнае аддзяленне традыцыйна была некалькі даўжэй.\nУсе беларускія ВНУ завяршаюць прыём дакументаў на платнае аддзяленне ў пятніцу ў 18:00. Пасля гэтага часу падаць заяўку на атрыманне вышэйшай адукацыі ўжо нельга будзе нават у выпадку адсутнасці конкурсу і недабору па шэрагу спецыяльнасцяў.\nУжо вядома, што прахадныя балы на платную форму атрымання адукацыі па параўнанні з мінулым годам некалькі вырастуць. У цэлым жа аб лічбах прыёму можна будзе казаць толькі пасля 6 жніўня — да гэтай даты ВНУ залічаць першакурснікаў-платнікаў.\nБеларускія ўніверсітэты і акадэміі ў гэтым годзе паднялі кошт вучобы па параўнанні з 2016-м у сярэднім на 200 рублёў. У адным з вядучых ВНУ краіны год навучання будзе каштаваць каля 1,3 тысячы долараў у эквіваленце — у залежнасці ад абранай спецыяльнасці.\nДа вучобы першакурснікі прыступяць ужо з верасня.


З ПАНЯДЗЕЛКА па чацвер на наступным тыдні па раённым радыё на частаце 102,4 МГц будуць трансліравацца перадвыбарныя выступленні кандыдатаў у дэпутаты Мядзельскага раённага Савета дэпутатаў. Пачатак трансляцый — у 18 гадзін 40 хвілін.\nПАСЛЯ рамонту гасцінна расчыніла дзверы абноўленая светлая і прасторная зала для заключэння шлюбаў у Нарацкім сельвыканкаме. Першымі ў гэтай зале ўрачыста зарэгістравалі шлюб Уладзіслаў Шаплыка і Эма Бязручка.\nВУЧАНЬ 8 класа гімназіі-інтэрната №1 г. Мядзела Канстанцін Печкуроў стаў пераможцам абласнога этапа рэспубліканскага конкурсу «Мая Беларусь. Мая будучыня» ў намінацыі «Мая радзіма — Беларусь». На конкурс Косця накіраваў свой верш «Васілёк». А вучань Мядзельскай СШ №1 імя Уладзіміра Дубоўкі Аляксей Раскоў з вершам «Край чароўны, сэрцу дарагi…» стаў прызёрам конкурсу.\n«МАСТАЦТВА і рамяство» — так называецца выстава прадметаў быту і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, якая дзейнічае пры Дзягільскім Доме майстра.\nУ РАМКАХ клуба «Веста», які працуе пры Нарацкай сельскай бібліятэцы, адбылося мерапрыемства «Мелодыя арнаменту». Нагодай для яго сталі ручнікі, якія вышыла адна з удзельніц клуба Галіна Рызгунская. Вядучая мерапрыемства — бібліятэкар Лілія Грыцук — пазнаёміла прысутных з гісторыяй паходжання ручнікоў, расказала пра іх сімвалічнае значэнне, спосабы і тэхнікі вырабу, паведала традыцыі, звязаныя з выкарыстаннем ручнікоў у народных абрадах і інш.\n29 Студзень 2018. Каментарыі: Каментароў няма. Размешчана ў Навіны


Гульня з банкірамі :: Новости Орши\nГульня з банкірамі\n1208 праглядаў, 0 каментароў\n8 студзеня аршанскі "Вітэн" пачне абарону тытула ў Кубку краіны.\nУ аўторак 8 студзеня аршанцы пачнуць выступленне ў Кубку краіны. Нагадаем, што ў цяперашнім розыгрышы энергетыкі прапусцілі стадыю 1/16 фіналу і адразу класіфікаваліся у топ-16. На гэтым этапе апанентамі "Вітэна" стане менская каманда "Белінвестбанк". Сталічныя гульцы ў папярэднім раўндзе разабраліся з "Друк-С". Варта адзначыць, што пасля першага тайму той сустрэчы на табло гарэлі лічбы 2-2, але ў другой палове "банкіры" не пакінулі шанцаў сваім супернікам. Па дублю ў тым матчы аформілі Талсташоў і Кароткі.\n"Вітэн" пасля пройгрышу ў Лідзе рыхтаваўся да матчу кубка ў штатным рэжыме. З навін з постаці энергетыкаў варта адзначыць, што па дамове бакоў пакінуў клуб Аляксандр Вяршынін. У сёлетнім чэмпіянаце ён адзначыўся адным забітым голам і адной выніковай перадачай. Адміністрацыя "Вітэна" падзякавала Аляксандру за час, праведзены ў камандзе, і пажадала поспеху ў далейшай кар'еры, паведамляецца на афіцыйным сайце клуба. На замену ў каманду прыбыў 27-гадовы расеец Раман Адамаў (на фота), які прыйшоў у арэнду з "Сібірака".\nШто да сустрэчы з "Белінвестбанкам", то яна пройдзе на паркеце менскага спарткомплексу "Дынама" 8 студзеня і стартуе а 14-00. Пераможца гэтай пары ў чвэрцьфінале згуляе з мацнейшым з супрацьстаяння "Барысаў-900" — ВРЗ.\n252 просмотров, 0 комментариев\n533 просмотров, 0 комментариев\n614 просмотров, 0 комментариев\n445 просмотров, 0 комментариев\n625 просмотров, 0 комментариев\n1076 просмотров, 0 комментариев\n1033 просмотров, 0 комментариев\n966 просмотров, 0 комментариев\nZoom-экскурсія па Смалянах\nЗапрашаем на антыковідную экскурсію ў самую цікавую вёску Аршаншчыны\nРасстаюцца з-за праўды?\nГалоўны лекар віцебскай БХМД з Оршы не падоўжыць кантракт з лекарам-праўдарубам.\nЗагінуў пад коламі\nУ суседнім Лёзненскім раёне трагічная аварыя\nМузыкі на волі (фота)\nВалерыя Суравіцкія (LEAR) і Уладзіслаў Лепяшынскі вызваліліся пасля «сутак»\nОбсуждение новости: Гульня з банкірамі


З наваселлем цябе, беларуская аперэта! (1981 г., Літаратура і мастацтва) Пресса\nГлавная \_ Пресса \_ З наваселлем цябе, беларуская аперэта! (1981 г., Літаратура і мастацтва)\nЗ НАВАСЕЛЛЕМ ЦЯБЕ, БЕЛАРУСКАЯ АПЕРЭТА!\nДзяржава клапоціцца аб ахове, прымнажэнні і шырокім выкарыстанні духоўных каштоўнасцей для маральнага і эстэтычнага выхавання савецкіх людзей, павышэння іх культурнага ўзроўню.\nАртыкул 27 Канстытуцыі СССР.\nНедзе сярод спісаных блакнотаў, старых газет і часопісаў, каляровых буклетаў захаваўся вось гэты стосік старых тэатральных праграмак, пазначаных 1971–73 гг. з надпісам: "Дзяржаўны тэатр музычнай камедыі БССР", "Фіялка Манмартра" і "Баядэра", "Сільва" і "Халопка", "Марыца" і "Палымяная скрыпка", "Спявае "Жаваранак" і "Паўлінка"... Згадка, напамінак пра захапленне яшчэ школьных гадоў, калі не прапускаўся ніводзін спектакль, калі любімых акцёраў – Наталлю Гайду і Ніну Равінсную, Вячаслава Фаменку і Віктара Шаўкалюка, Нінэль Белавусаву, Уладзіміра Лінкевіча – пазнавала нават без праграмкі і бінокля.\nВыходзіш з асветленага тэатральнага будынка ў завейную студзеньскую цемру, у восеньскую слоту з безупынным, дробным, як праз сіта, дожджыкам альбо ціхі летні надвячорак, ідзеш дадому – і гучыць у табе цэлая повязь мелодый – імклівых, пяшчотных, страсных – Штрауса, Кальмана, Легара, Дунаеўскага, Стрэльнікава, Семянякі. Ведаеш, што і заўтра, ужо цалкам занятая будзённымі справамі, згадаеш спектакль – і ўсё навокал здасца крышку святлейшым...\nТэатр муэычнай камедыі мае свайго гледача, гарачага і зацікаўленага. Мае і праціўнікаў, якія аперэту прынцыпова не прымаюць.\n– Паслухайце, – кажуць яны, – ці можна вытрываць гэты спектакль да канца? Хіба параўнаеш музычную камедыю з операй, псіхалагічнай драмай, рамантычнай трагедыяй па сіле ўздзеяння на гледача? Дзе напал пачуццяў? Дзе паэтычны падтэкст? Дзе філасофскі сэнс падзей?\n– Прабачце, – пярэчаць добразычліўцы, – але навошта выносіць прысуд аперэце, зыходзячы з законаў іншага жанру? У яе ёсць свае!\n– Прыгадайце невялічкі твор вядомага польскага пісьменніка Юліяна Тувіма "Некалькі слоў адносна аперэты", – не згаджаюцца скептыкі, – дзе ён кпліва, з'едліва гаворыць пра ўсіх гэтых марыц, баядэр, прынцэс цырка. А меладраматызм і сентыментальнасць аперэты? А гумар, пазбаўлены іншым разам усялякай тонкасці? А так званы "аперэтачны штамп"?..\n– Але ж вы забыліся на яе павабныя рысы – жыццярадаснасць, дэмакратызм, захапляльнасць. Аперэта не прэтэндуе на тое, каб ставіць і вырашаць глыбокія, важкія сацыяльныя, філасофскія праблемы. Няхай гэта робяць іншыя жанры. Яна ж выступае ў ролі своеасаблівай "падзарадкі", духоўнага акумулятара. Яна выхоўвае гледача – так, так, выхоўвае! – але робіць гэта мімаходзь, між іншым, незаўважна...\nДыялог можна было б працягваць. У нечым маюць рацыю скептыкі, нельга не пагадзіцца і з паклоннікамі гэтага жанру. Ды ў гэткай спрэчцы заўсёды выйграе само мастацтва аперэты – яскравае, аптымістычнае, даўняе і заўсёды юнае. Бо нязменна сімпатыі гледачоў належаць героям, неаддзельным ад жарту, смеху, нястрымнай весялосці, песні, танца...\nЗ якой нагоды такія доўгія "лірычна-інтэлектуальныя" разважанні? – спытае тут нецярплівы чытач. А мо і не спытае, можа, ужо сам здагадаўся, бо, напэўна, разглядаў з цікавасцю вялікі белы гмах на скрыжаванні вуліц А. Мяснікова і К. Цэткін, бачыў у горадзе вялізныя рэкламныя шчыты на агароджах метро, аб'явы ля тэатральных кас: "15 КАСТРЫЧНІКА Ў НОВЫМ БУДЫНКУ АДКРЫВАЕ СВОЙ XI СЕЗОН ДЗЯРЖАЎНЫ ТЭАТР МУЗЫЧНАЙ КАМЕДЫІ БССР".\nДасведчаны глядач, які сочыць за падзеямі жыцця беларускай аперэты, памятае, што ёй "давалі прытулак" клуб імя Дзяржынскага і Палац прафсаюзаў, Дом афіцэраў і Палац чыгуначнікаў імя Ільіча. З прычыны гэтага можна, вядома, і пажартаваць: маўляў, маюць мінчане ўласны вандроўны тэатр, ёсць у Беларусі свае "блукаючыя зоркі". Ну, хіба не школа, не "загартоўка" для акцёраў – не паспеў пераехаць у новы будынак, у чарговае памяшканне, як адразу "ў бой": пакажы гледачу, на што ты здатны, ці ў "форме". Гумар гумарам, але не сакрэт, што існаванне па прынцыпе "Фігара тут, Фігара там" нейкім чынам адбівалася на самаадчуванні артыстаў, іх настроі, а значыць, на ўзроўні і якасці спектакляў.\nНарэшце беларуская аперэта набыла пастаянную трывалую прапіску – вуліца Нагіна, 10а. I мы вырашылі пабываць у тэатры напярэдадні ўрачыстага адкрыцця сезона, агледзець інтэр'еры новага будынка, пасядзець на рэпетыцыі, пагутарыць з дасведчанымі людзьмі. Пазванілі, дамовіліся аб сустрэчы. А калі ехалі ў бок плошчы Мяснікова, падумалі, што не грэх згадаць што-нішто з гісторыі жыцця навасёла.\n"17 студзеня ў сталіцы рэспублікі ў памяшканні клуба імя Дзяржынскага адкрыўся тэатр музычнай камедыі БССР. Да свайго адкрыцця тэатр падрыхтаваў тры спектаклі – гераічную музычную камедыю Ю. Семянякі "Спявае "Жаваранак", якую тэатр паказаў у першы дзень работы, аперэты "Фіялка Манмартра" I. Кальмана і "Вольны вецер" I. Дунаеўскага. 120 творчых работнікаў (салісты, хор, аркестр, балет) працавалі над рэпертуарам першай афішы", – так пісаў у 1971 годзе ў "Тэатральным Мінску" тагачасны кіраўнік калектыву.\n17 студзеня 1971 года, 15 кастрычніка 1981-га – гэтыя даты абавязкова будуць пазначаны ў гісторыі тэатра. Дзесяць гадоў працы... Больш за трыццаць спектакляў беларускіх, савецкіх, замежных аўтараў. – "Пацалунак Чаніты" Ю. Мілюціна і "Вяселле ў Малінаўцы" Б. Аляксандрава, "Вясёлая ўдава" і "Цыганскае каханне" Ф. Легара, "Бабскі бунт" Я. Пцічкіна і "Халопка" М. Стрэльнікава, "Увага, здымка!" А. Эшпая і "Каўказская пляменніца" Р. Гаджыева.\nМенавіта на гэтай сцэне нарадзіліся і ўбачылі святло рампы першыя беларускія музычныя камедыі Юрыя Семянякі – "Спявае "Жаваранак", "Паўлінка", "Тыдзень вечнага кахання", "Сцяпан – вялікі пан"; "Рэпартаж з пекла" Я. Глебава, "Несцерка" Р. Суруса.\nБольш за трыццаць назваў на афішы, сотні спектакляў...\nМусіць, не кожны ведае, што ў Дзяржаўнага тэатра музычнай камедыі БССР былі свае папярэднікі – Бабруйскі вандроўны музычна-драматычны тэатр, які ўзнік у 1956 годзе, і Магілёўскі абласны тэатр музычнай камедыі, створаны на аснове Бабруйскага ў 65-ым. А першая вядомая беларуская аперэта, так сказаць, "прапрабабка" сённяшняй – "Залёты" М. Кімант-Яцыны на тэкст В.I. Дуніна-Марцінкевіча – была пастаўлена ў 1915 годзе музычна-драматычным гуртком у Вільні...\nАдкрыццё новага сезона ў новым будынку – свята адразу некалькіх муз. А паколькі прэм'ера архітэктурная абумовіла ўсе астатнія, варта пачаць менавіта з яе.\nТэатр музкамедыі ўзведзены па праекце заслужанага архітэктара БССР А. Ткачук і У. Тарноўскага, інжынера У. Кацнельсона будаўнічым трэстам № 7 камбіната "Мінскбуд".\n"Зялёная" моладзь наўрад ці памятае, а вось трыццацігадовыя жыхары беларускай сталіцы абавязкова пацвердзяць, што калісьці на месцы сённяшняга тэатра стаяў невялікі клуб тонкасуконнага камбіната, дзе "круцілі" кіно і працавалі гурткі мастацкай самадзейнасці. Калі пачалася распрацоўка праекта, існаванне клуба вызначыла "пасадку", як гавораць архітэктары, і кампазіцыю тэатра аперэты. Клуб стаў глядацкай часткай тэатра, дзе размяшчаюцца зараз вестыбюлі. Да яго "прыбудавалі", умоўна кажучы, глядзельную залу і сцэнічную частку.\n...Велічны белы будынак сустракае гледача. На думку А. Ткачук, архітэктурнае рашэнне фасадаў пабудавана на кантрасце суцэльных абліцаваных вапняком сцен і невялікіх устаўных вітражоў. Над галоўным уваходам у тэатр – кампазіцыя "Музы", выкананая мінскім скульптарам Л. Зільберам з чырвонай медзі. Пяць жаночых фігур сімвалізуюць муз паэзіі, тэатра, музыкі, жывапісу, танца – тых, якіх аб'ядноўвае ў сабе мастацтва аперэты. Лёгкія, імклівыя постаці, цікава знойдзеныя аксесуары ўтвараюць кампазіцыю, якая арганічна звязана з будынкам. Да работы скульптара наш штотыднёвік яшчэ вернецца і раскажа пра яе больш падрабязна ў адным з бліжэйшых нумароў, а пакуль што адчынім дзверы і зазірнём у тэатр.\nМінаючы сучасна аформленае фае-бар, спускаемся па прыступках і трапляем у гардэроб. Адсюль глядач, падняўшыся па лесвіцы ў "круглае" фае, пройдзе ў глядзельную залу. Архітэктары і будаўнікі паклапаціліся пра тое, каб з усіх куткоў яе забяспечвалася добрая бачнасць і добрая акустыка. Умяшчальнасць глядзельнай залы – партэра і амфітэатра – 800 месцаў.\nПераважанне светлых колераў у аддзелачных матэрыялах надае памяшканням урачыстасць, стварае прыўзняты настрой. У афармленні тэатра аперэты выкарыстаны аднакаляровы светлы мармур, фарбаваная тынкоўка, гіпсавыя дэкаратыўныя элементы, залацістае шкло і латунь.\nАдзначым, што архітэктурна-мастацкае рашэнне інтэр'ераў заснавана на іх паступовым узбагачэнні і ўскладненні. Паглядзіце: у вестыбюлі – гладкія, аднакаляровыя сцены і падлога. У інтэр'еры гардэроба з'яўляецца малінавы колер – мэбля. У круглым фае інтэнсіўны колер атынкоўкі і мэблі падкрэслівае бялюткасць гіпсавага рэльефа на цэнтральнай калоне.\nСцены глядзельнай залы і столь таксама светлыя. I таму па кантрасце з імі асабліва выразнай, інтэнсіўнай па колеры выглядае габеленавая заслона, вытканая на Бабруйскім мастацкім камбінаце па эскізах мастакоў А. Кішчанкі і А. Більцюковай.\nЗ цікавасцю разглядалі мы дэкаратыўныя гіпсавыя рэльефы, якія ўпрыгожваюць калоны круглага фае і партальную сцяну глядзельнай залы. Архітэктары М. Ткачук і скульптар Ю. Якубовіч вырашылі іх у выглядзе асобных кветак і буйных кампазіцый.\nТрэба сказаць, што над афармленнем фасадаў тэатра, яго інтэр'ераў працавала вялікая група мастакоў Мінскага мастацка-вытворчага камбіната. Па эскізах мастакоў Б. Дразда, В. Міхайлюка, Ф. Халабец выкананы латунныя дэталі інтэр'ераў – надпісы, дзвярныя ручкі, урны, цокалі калон. Скульптар М. Бяляеў – аўтар дэкаратыўных масак, якія з'яўляюцца часткай фантана ў скверы ля будынка тэатра. Люстры з залацістага шкла выкананы рыжскім камбінатам "Максла" па эскізах мастака Ю. Індрыксона.\nПрайшоўшы тым "маршрутам", якім будзе ісці глядач, калі завітае ў тэатр, і агледзеўшы як след усе памяшканні, мы скіравалі да дзвярэй, на якіх напісана: "Пабочным асобам уваход забаронены". Мы пабочнымі не былі, таму адчынілі іх і па калідоры, мінаючы грымёрныя, выйшлі за кулісы. Паміж глядзельнай залай і сцэнай апушчана жалезная гуканепранікальная заслона, бо адначасова ідзе рэпетыцыя аркестра, а на сцэне – мантаж дэкарацый да "Несцеркі" (увечары меўся адбыцца прагон спектакля ў касцюмах). Дарэчы, сцэна новага тэатра вельмі прасторная (24 х 18 м), яе можна параўнаць хіба што са сцэнай нашага опернага. Аднекуль здалёк чуюцца прыглушаныя галасы: здагадваемся, што на ар'ерсцэне, таксама вельмі прасторнай (21 х 18 м), ідзе рэпетыцыя.\n..."Вялікасвецкія дамы" ў джынсах і світарках нетаропка абмахваюцца веерамі. Іх гжэчныя кавалеры таксама выглядаюць вельмі сучасна. А ўсе яны, па ролях, – госці на бале. Галоўны рэжысёр тэатра Анатоль Малчанаў, які вядзе рэпетыцыю, раз-пораз спыняе хор, удакладняючы з акцёрамі мізансцэны:\n– Вы павінны рэагаваць на з'яўленне гераіні, абменьвацца рэплікамі, абмяркоўваць паміж сабой: як яна выглядае, як апранута, як трымаецца...\nХто ж гэтая "чароўная незнаёмка"? Галоўная гераіня спектакля Разалінда, яна ж маска "Лятучая мыш" (народная артыстка рэспублікі Наталля Гайда).\nКанечне, вы ўжо зразумелі: гаворка ідзе пра славутую аперэту Іагана Штрауса, прэм'ерай якой тэатр адкрывае новы сезон. Рэпетыцыя працягваецца, і мы даведваемся, як далей разгортваюцца падзеі. Трапіўшы на маскарад, Генрых Айзенштэйн (В. Бажэнаў) нечакана пазнае ў баранэсе пакаёўку сваёй жонкі – Адэль (Н. Харужэнка). Але раскрыць інкогніта не ўдаецца, і вось ужо гучыць знакамітая арыя Адэлі "Мілы маркіз...". Зачараваны маскай "Лятучая мыш", Генрых прызнаецца ёй у каханні, не падазраючы, што гэта яго ўласная жонка...\nАкрамя спектакля "Лятучая мыш", як паведаміў нам галоўны рэжысёр тэатра А. Малчанаў, паклоннікі мастацтва аперэты пабачаць на працягу сезона мюзікл Ф. Лоу "Мая цудоўная лэдзі", аперэту I. Кальмана "Прынцэса цырка", "Рэвю-канцэрт". Сіламі творчай моладзі будзе падрыхтаваны пазапланавы спектакль – вадэвіль Г. Гладкова "Жаніцьба гусара". Сваю сцэнічную інтэрпрэтацыю набудуць спектаклі савецкай і замежнай класікі – "Неўтаймаваны гасконец" К. Караева і "Сіняя Барада" Ж. Афенбаха.\n...Ужо развітваючыся з гасціннымі гаспадарамі дома на вуліцы Нагіна, мы заўважылі побач з раскладам рэпетыцый аб'яву: "Да адкрыцця сезона засталося 7 дзён". Чаго ж пажадаць тэатру-навасёлу? Вядома, творчай неўтаймоўнасці, новых таленавітых спектакляў, адмысловых акцёрскіх работ, глядацкіх усмешак, нястрымнага смеху і воплескаў. I няхай гэтыя радкі будуць сціплым падарункам табе, музкамедыя, кветкай у вянок віншавальных слоў.\nспец. кар. "Літаратуры і мастацтва".\nЛітаратура і мастацтва. – 1981. – 9 кастр. – С. 1, 4.


ГРУПОЎКА ІГНАТОВІЧА НЯ МАЕ ДАЧЫНЕНЬНЯ ДА ЗЬНІКНЕНЬНЯ ЗАВАДЗКАГА, – ЗАЯВІЎ У ІНТЭРВІЮ СВАБОДЗЕ БЫЛЫ СУПРАЦОЎНІК КГБ ГЕНАДЗЬ УГЛЯНІЦА\n(Карэспандэнт: ) “Першае пытаньне, якое мы б хацелі задаць: як Вы ўладкаваліся? Ці адчуваеце Вы сябе ў небясьпецы? Ці маеце магчымасьць кантактаваць з блізкімі?”\n(Угляніца: ) “Уладкаваліся мы тут нармальна. Улады ня толькі краіны Нарвэгіі нармальна нас прынялі, але ўлады ўсіх краінаў, празь якія мы сюды ехалі і з уладамі якіх мы сутыкаліся ў працэсе выязду – усе гэтыя краіны добра ведаюць пра сытуацыю, якая склалася ў Беларусі. Таму яны зрабілі ўсё, каб празь іх тэрыторыю мы маглі выехаць. Тут праблемаў не было. Мы ня маем цяжкасьцяў з атрыманьнем інфармацыі, ёсьць Інтэрнэт, мы можам тэлефанаваць. Зараз мы ня надта добра ведаем нарвэскую мову, таму газэтаў амаль не чытаем”.\n(Карэспандэнт: ) “Зразумела, але, наколькі я разумею, вы сочыце за падзеямі ў Беларусі?”\n(Угляніца: ) “Так, у асноўным мы атрымоўваем інфармацыю праз Радыё Свабода, праз Рацыю, Хартыю, БелаПАН, сайты незалежных СМІ: БДГ, Наша Свабода і гэтак далей. Чытаем нават у Інтэрнэце Советскую Белоруссію, Зьвязду, Рэспубліку. Усё, што знаходзім”.\n(Карэспандэнт: ) “Калі вы сочыце за беларускай прэсай, Вы ведаеце, што ідзе суд над так званай групай Ігнатовіча, якую абвінавачваюць у забойстве журналіста Зьміцера Завадзкага. Ці валодаеце вы нейкай інфармацыяй адносна Завадзкага?”\n(Угляніца: ) “Так, мы ведаем, што ідзе суд над групоўкай Ігнатовіча, які і яго паплечнікі зьдзейсьнілі шэраг забойстваў. Ім інкрымінуюць і выкраданьне Зьміцера Завадзкага. На маю думку і на думку многіх людзей, зь якімі я размаўляў, яны - Ігнатовіч і яго групоўка – ня маюць ніякага дачыненьня да зьнікненьня Завадзкага. У нас ёсьць некаторыя зьвесткі ў гэтай справе”.\nПрацяг інтэрвію з Генадзем Угляніцам – далей у праграмах Свабоды і на сайце.


Зянон Пазьняк, 20 студзень 2017\nУЖЫВУЮ Перамога Лукашэнкі ў 94-м: непазьбежнасьць ці зьбег акалічнасьцяў?\nПерамога Лукашэнкі ў 94-м: непазьбежнасьць ці зьбег акалічнасьцяў?\nпятніца 20 студзень 2017\n14:28, 13 травень 2014\nШпацыр па замарожаным Менску\n9-га траўня адбылася адметная падзея ў беларускім Сеціве. Журналіст Валеры Каліноўскі хадзіў па Менску, размаўляў зь людзьмі на розныя тэмы, а апэратар здымаў на відэа і перадаваў у эфір.\n14:36, 23 жнівень 2013\nВялікі гістарычны народны дзень\nНадыходзіць 25 жніўня — 22-я гадавіна Незалежнасьці Беларусі. Нават з адлегласьці такога вялікага ўжо часу ўсё яшчэ аж ня верыцца, што ў тых цяжкіх умовах, калі, фактычна, усё было супраць нас і з Усходу, і з Захаду, і, галоўнае, — знутры, удалося скарыстаць некалькі лёсавызначальных дзён і вырваць Незалежнасьць Беларусі з пашчы СССР.\n09:25, 22 студзень 2013\nУ памяць пра Міхася Чарняўскага\nВельмі цяжка разьвітвацца зь сябрамі, калі яны заканчваюць свой жыцьцёвы шлях, а ты застаесься. 20-га студзеня ад сьмяртэльнай хваробы памёр Міхась Чарняўскі.\n12:55, 08 лістапад 2012\n15:21, 31 кастрычнік 2012\nБацькаўшчыне са шчырасьцю\nЯўген быў сумленьнем нацыі. Такая была яго істота. Ён адносіўся да ўсяго беларускага як да сьвятога і дзеля яго жыў.\n12:38, 14 жнівень 2012\n«Народ ня верыць ні рэжыму, ні апазыцыі»\nЗянон Пазьняк: У выніку правакацыі інфантылаў з цацкамі і Летува, і Швэцыя, і НАТО трапілі ў нязручнае становішча. Ініцыятыва ў руках рэжыму, ён грыміць і вяршыць справу.\n17:50, 02 красавік 2012\nАрцыбіскуп не знайшоў словаў суцяшэньня\n16:32, 23 студзень 2012\nНечакана пайшоў ад нас наш дарагі і адданы сябра Яўген Шатохін. Гэта здарылася 21 студзеня. Гэта вялікая страта. Калі б не хвароба, ён бы яшчэ жыў і працаваў для Беларусі.\n12:56, 02 сьнежань 2011\nУ вызначэньне сьмяротнага пакараньня, прысуджанага судом, ня трэба ўблытваць хрысьціянскую рэлігію. Хрысьціянства тут кіруецца двума палажэньнямі: “не забівай” і “каралю каралёва, Богу – Богава”.\n16:27, 21 кастрычнік 2011\n«Гані быкоў! Вярнецца доля!»\nНапісаць гэтыя радкі мяне вымусіла сытуацыя, якая ўзьнікла вакол асобы вядомага музыкі і выканаўцы Сяргея Міхалка. Што здарылася, чаму раптам музычны гурт «Ляпісаў», які буфонна плаваў недзе далёка за абсягам беларускай культуры, апынуўся ў чорным сьпісе антыбеларускага рэжыму, а ягоным кіраўніком зацікавілася рэпрэсіўная пракуратура?\n16:16, 19 верасень 2011\nУ апошні шлях Галіны Сямдзянавай\n07:00, 23 жнівень 2011\n"У жыцьці ў мяне было шмат падзеяў і перажываньняў, якія ўрэзаліся ў сьвядомасьць назаўсёды. Але сярод іх 25 жніўня – гэта зьява надзвычайная", – пра абвяшчэньне незалежнасьці піша старшыня Апазыцыі БНФ у ВС XII скліканьня Зянон Пазьняк.\n10:10, 07 чэрвень 2011\nПамяці Ўладзімера Конана\nУладзімер Конан не жыве. Яшчэ адзін сьветлы чалавек Беларусі адышоў у іншы сьвет назаўсёды.\n00:41, 15 студзень 2011\nДобрая фатаграфія — штотыднёвае эсэ пра выбраныя творы беларускага і сусьветнага фотамастацтва.\n23:47, 06 студзень 2011\nЗямля і вада\n12:11, 23 сьнежань 2010\nДзе паэт Някляеў?\nТакой ілжы мы ня ведалі ніколі ў гісторыі, нават пры бальшавіках. Здаецца, што ўсё грамадзтва пагрузілася ў яе ліпкую твань. Ілгуць усюды: ва ўладзе, на тэлебачаньні і радыё, у КГБ і міліцыі, у ЦВК і на выбарах, у ахове здароўя і ў друку, у юстыцыі і судах. Ілгуць цынічна і нахабна, не міргаючы і гледзячы ў вочы.\n23:31, 17 сьнежань 2010\nПарыж у сьвітальны час\n22:04, 11 сьнежань 2010\nПрадметны сьвет Судэка\n00:53, 04 сьнежань 2010\n23:47, 26 лістапад 2010\n19:45, 22 лістапад 2010\nБайкот – рэальнае дзеяньне\n00:54, 20 лістапад 2010\n01:42, 13 лістапад 2010\n21:35, 05 лістапад 2010\nБеларускі Сьцяг над Вільняй\n20:33, 29 кастрычнік 2010\n10:14, 22 кастрычнік 2010\n19:51, 15 кастрычнік 2010\nМенск пад акупацыяй і вайной\n16:38, 11 кастрычнік 2010\nФальшывыя выбары, фальшывыя паводзіны\nГалоўная наша праца цяпер павінна быць накіравана на байкот фальшывых выбараў. Фармальна выглядае так, што пасьля выхаду Гайдукевіча з выбарчай кампаніі ўзьніклі эфэктныя магчымасьці для байкоту, каб перакуліць усю фальсыфікацыйную сыстэму рэжыму.\n20:06, 08 кастрычнік 2010\n00:34, 01 кастрычнік 2010\nСьветлы замак — Мір\n11:01, 19 верасень 2010\nУ апошнія два гады назіраецца на першы погляд парадаксальны, але ўжо пастаянны працэс у палітыцы антыбеларускага рэжыму. Адбываецца пагаршэньне яго адносінаў з Масквой і адначасна ідзе працяг разбурэньня нацыянальных асноваў існаваньня беларускага грамадзтва.\n10:17, 17 верасень 2010\nМова, тэлебачаньне, радыё\nМаніпуляцыі зь перапісам насельніцтва, якія зрабіў рэжым у 2009 годзе, абавязваюць нас разважліва паглядзець на становішча беларускай мовы пасьля 16 гадоў цёмнага кіраваньня і палітыкі грубай русыфікацыі.\n09:40, 17 верасень 2010\nФотакабіна, альбо Чалавек прыгожы\n09:46, 15 верасень 2010\nАб маніпуляцыі зь перапісам насельніцтва\nЦёмны час паступова хіліцца да канца, улада цемры паталягічна дэградуе і, што характэрна, валіцца па законах зла, гэта значыць шалее напрыканцы свайго існаваньня. Подлыя ўдары адчайна наносяцца па галоўных атрыбутах і каштоўнасьцях нацыі.\n23:24, 09 верасень 2010\nПатрыярх. Далёкі вобраз\n19:36, 02 верасень 2010\nЦягнік у нямецкае рабства\n17:25, 27 жнівень 2010\nАпошні год Кебіча\n15:23, 25 жнівень 2010\n"25-га жніўня 19-я гадавіна Незалежнасьці Беларусі. 19 гадоў таму праваліўся камуна-гэбоўскі путч у Маскве", піша з гэтай нагоды старшыня КХП БНФ Зянон Пазьняк.\n20:06, 20 жнівень 2010\nДзяўчына зь “Лейкай”\n10:41, 13 жнівень 2010\nКурапаты. Вечны спакой\n23:34, 05 жнівень 2010\n20:54, 15 ліпень 2010\nСавецкі Саюз плюс Гаміньдан\n20:31, 09 ліпень 2010\n18:59, 02 ліпень 2010\n01:13, 25 чэрвень 2010\nАпошні танец перад вайной\n19:36, 18 чэрвень 2010\n17:26, 11 чэрвень 2010\n05:30, 04 чэрвень 2010\n07:00, 21 травень 2010\nКаралева Лізавета ІІ і Одры Гэпбэрн\nБеларускі і расейскі прэм'еры ня здолелі прыняць дакумэнт пра інтэграцыю. Усё пераносіцца на лістапад\nДзяўчат, якіх вінавацяць у забойстве бацькі-садыста, няма за што караць\n2+2=згвалтаваньне: што ня так з сучасным фэмiнiзмам\nУчыненьне дабра — горшае зло\nМаленькая Алімпіяда для маленькай краіны зь вялікімі амбіцыямі\n«Часта зрынаньне дыктатара — гэта не happy end». Пра карысьць эгіпецкага ўроку для Беларусі


Навошта патрэбна ацэнка ўздзеяння на навакольнае асяроддзе, і як яна дапамагае людзям бараніць свае правы і прыроду | greenbelarus.info\nНавошта патрэбна ацэнка ўздзеяння на навакольнае асяроддзе, і як яна дапамагае людзям бараніць свае правы і прыроду\nЗялёны партал часта піша пра грамадскія абмеркаванні праектаў, небяспечных для экалагічнага стану. У такіх справах эколагі абапіраюцца на ацэнку ўздзеяння на навакольнае асяроддзе (АУНА), і ў спрэчках з інвестарамі гэта бадай што адзіная падмога. Мы знайшлі распрацоўшчыкаў АУНА, якія расказалі, з чаго складаецца гэты дакумент, наколькі ён патрэбны грамадзянам, і чаму трэба прымаць удзел у грамадскіх абмеркаваннях.\n20.06.2017 Эксперт Аўтар: Хрысціна Чарняўская Фота: sba.lt, pixabay.com, kulturologia.ru, ecology-ooo.ru\nАцэнка ўздзеяння на навакольнае асяроддзе (АУНА) — дакумент, які распрацоўваецца пры будаўніцтве ці рэканструкцыі аб'ектаў з шэрагу пазначаных у артыкуле 7 Закона «Аб дзяржаўнай экалагічнай экспертызе, стратэгічнай экалагічнай ацэнцы і ацэнцы ўздзеяння на навакольнае асяроддзе».\nАУНА — гэта не проста паперка, якая дае дазвол на ўзвядзенне пэўнага гаспадарчага аб'екта, гэта сур'ёзны аналіз яго ўздзеяння на стан навакольнага асяроддзя і людзей. І, па словах эксперткі Аксаны Сапегі з ТАА «ЭкаСкайГруп», у яе распрацоўцы ўдзельнічае цэлая каманда, у складзе якой эколагі, тэхнолагі, што прадумваюць усю сістэму камунікацый і размяшчэння абсталявання.\n«Ацэнка праводзіцца на самай першай стадыі, грунтуючыся на праектных дадзеных, — распавядае экспертка. — Умоўна возьмем прадпрыемства па вытворчасці цукру. На ім будзе ўсталявана пэўнае абсталяванне. Дакладна будуць дадатковыя збудаванні: кацельня, ачышчальныя ўстаноўкі, аўтастаянкі і г.д. Збіраюцца ўсе дадзеныя, пралічваюцца выкіды, іх рассеянне, шумы, утварэнне адходаў пры будаўніцтве і функцыянаванні прадпрыемства, транспартная нагрузка і іншае. І толькі пасля гэтага абгрунтоўваецца мэтазгоднасць і магчымасць узвядзення аб'екта».\nВядома, што буйныя вытворчыя прадпрыемствы патрабуюць асаблівай увагі і больш грунтоўных разлікаў. Датычыцца гэта і варыянтаў «даукамплектавання» аб'екта дадатковымі магутнасцямі.\nНемалаважным фактарам з'яўляецца размяшчэнне будучага аб’екта. Непасрэдная блізкасць да жылой забудовы ўносіць свае патрабаванні: па размяшчэнні крыніц выкіду, пралічванні скарачэнняў выкідаў у адносінах да ўжо існуючага ўзроўню, усталяванні сучасных ачышчальных сістэм.\n«Усе пытанні з заказчыкам звычайна вырашаюцца на праектнай стадыі. Затым згодна з беларускім заканадаўствам ён і адпаведны адміністрацыйны орган размяшчаюць праект АУНА на сайце ў публічным доступе і аб'яўляюць аб правядзенні грамадскіх абмеркаванняў», — тлумачыць Аксана.\nЯкраз пры сустрэчы зацікаўленыя мясцовыя жыхары і грамадскія арганізацыі могуць задаць усе хвалюючыя іх пытанні пра будучае будаўніцтва, удакладніць спрэчныя моманты і падаць свае заўвагі. Пры неабходнасці праект могуць падкарэктыраваць, сыходзячы з мэтазгоднасці ўнесеных прапаноў. І толькі пасля гэтага ацэнка ўздзеяння на навакольнае асяроддзе адпраўляецца на дзяржаўную экалагічную экспертызу.\nУ грамадскіх экспертаў, з улікам, што яны не могуць уключыцца ў працэс распрацоўкі АУНА на першасных этапах, ёсць свой механізм уплыву — правядзенне незалежнай экалагічнай экспертызы на аснове дакументаў, якія можа ім прадаставіць распрацоўшчык ацэнкі ўдзеяння аб'екта на наваколле.\n«На маёй практыцы ўсе грамадскія абмеркаванні прайшлі без якіх-небудзь праблем, і аб'екты былі ўзгодненыя», — падкрэслівае экспертка.\nЯкасны і грунтоўны падыход да распрацоўкі АУНА — гэта іміджавае пытанне, сцвярджае Максім Чарвяк, кіраўнік ТАА «ЭкаСкайГруп», і жаданне ўсё ж дапамагчы прыродзе, а не нашкодзіць ёй.\n«Мы ніколі не пойдзем на тое, каб на штосьці заплюшчыць вочы, — упэўнівае ён. — Працуем па сваім сумленні, бо нясем адказнасць за аб'ект. Таму, калі бачым якія-небудзь хібы ў праекце, патрабуем іх выправіць. Калі заказчык не ідзе на гэта, адмаўляемся ад распрацоўкі».\nАднак, на жаль, не ўсе фірмы ці распрацоўшчыкі могуць пахваліцца падобным падыходам. Відавочна, таму ў практыцы юрыдычнай службы Таварыства «Зялёная сетка» сустракаецца нямала камічных выпадкаў пры азнаямленні з АУНА на аб'екты рознай складанасці. Так, юрыст грамадскага аб'яднання «Экадом» Таццяна Сініца прыгадвае выпадак, які адбыўся пры абмеркаванні пашырэння палігона цвёрдых бытавых адходаў пад Заслаўем:\n«У АУНА ў літаральным сэнсе быў пераказ легенды заснавання горада. Пачыналася справаздача аб ацэнцы ўздзеяння на навакольнае асяроддзе прыблізна так: “Княжил в Киеве князь Владимир...”. А далей: “...не стерпела гордая молодица Рагнеда обиды”. У раздзел “Ацэнка сучаснага стану навакольнага асяроддзя” распрацоўшчыкі папросту ўставілі інфармацыю з Вікіпедыі.\nТакім чынам, з 20 старонак дакумента не было аніводнай з указаннем асноўных дадзеных па аб'екце, не кажучы ўжо пра саму ацэнку ўздзеяння. Бадай, гэта была самая жудасная АУНА, якую даводзілася бачыць».\nЗдараецца і так, што распрацоўшчык ацэнкі ўздзеяння забывае выдаліць інфармацыю папярэдняга праекта, які выкарыстоўваецца ў якасці шаблона. У такіх выпадках у справаздачы аб АУНА завода па перапрацоўцы адпрацаванага аўтамабільнага алею можа з'явіцца фанерны цэх.\n«Людзям усё роўна»\nІ няхай распрацоўка ацэнкі ўздзеяння на наваколле з'яўляецца вузкім пытаннем для спецыялістаў, але робіцца яна ў першую чаргу для людзей. Менавіта з гэтай прычыны ўдзел грамадзян не менш важны, чым спецыялістаў.\n«Інтарэс у грамадзян ёсць... Але найчасцей ён меркантыльны, з жаданнем знайсці для сябе выгаду, — зазначае Аксана. — Людзям усё роўна, забруджваецца ці не наваколле, часам яны нават не хочуць слухаць, якія плюсы ці мінусы можа прынесці той ці іншы аб'ект. Прагрэс не стаіць на месцы, і мадэрнізацыя прадпрыемстваў сапраўды дае новыя рабочыя месцы, эканамічную выгаду краіне. З'яўляюцца чыстыя тэхналогіі выпуску прадукцыі, што дазваляюць захаваць прыроду».\nУ практыцы эксперткі здараліся канфлікты, у якіх людзі ішлі ледзьве не на шантаж, пры гэтым не праяўляючы ніякай зацікаўленасці ў працэсе абмеркавання ці ўнясення слушных прапаноў і заўваг па праекце.\n«Удзел грамадзян важны хаця б таму, што пры абмеркаванні АУНА яны могуць быць інфармаваны па актуальных пытаннях “што адбываецца і плануецца”. Акрамя таго, што на сустрэчы яны могуць атрымаць дакладныя адказы экспертаў, гэта шанс паўплываць на сітуацыю ажно да таго, каб змяніць месца ўзвядзення аб'екта», — падкрэслівае Таццяна Сініца.\nУ прыклад юрыст «Экадома» прыводзіць планы па ўзвядзенні велізарнага свінакомплексу пад Маладзечна, для якога ў працэсе абмеркавання ацэнкі ўздзеяння на навакольнае асяроддзе ўдалося знайсці альтэрнатыўную пляцоўку, з ідэальнымі памерамі санітарна-ахоўнай зоны для сельскагаспадарчага прадпрыемства.\nАле гэта адзінкавыя выпадкі. Часам на зацікаўленасць людзей уплывае недастатковае інфармаванне пра грамадскія абмеркаванні, і гэта ўжо сістэмныя хібы. А часам мясцовым жыхарам проста ўсё роўна. Таццяна зазначае, што сваю ролю іграе аб'ект, які вынесены на разгляд.\nТаварыства з абмежаванай адказнасцю «ЭкаСкайГруп» ужо не першы год прапануе свае паслугі як прыватным, так і дзяржаўным прадпрыемствам і арганізацыям. Сярод яго кліентаў ёсць буйныя заводы, невялікія кампаніі і культурніцкія аб'екты.\nСупрацоўнікі «ЭкаСкайГруп» клапоцяцца і пра сацыяльную складаючую сваёй дзейнасці. Так, каманда таварыства прыняла ўдзел у вясновай акцыі па пасадцы дрэваў разам з кампаніяй «Гарадскі Ляснічы». Сёння праз дамову на паслугі «ЭкаСкайГруп» кожны кліент становіцца непасрэдным удзельнікам акцыі «Добрае сэрца» і, не прыкладаючы аніякіх асаблівых намаганняў, аказвае дапамогу Дзіцячаму дому-інтэрнату для дзяцей-інвалідаў з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця.