Vialikalitva - Saha Sire: Күннэй Такааһай. X Міжнародны фэст Мастацтва аповеду ў Варшаве. Койданава. "Кальвіна". 2015.\nКүннэй Такааһай. X Міжнародны фэст Мастацтва аповеду ў Варшаве. Койданава. "Кальвіна". 2015.\nX Міжнародны Фэст Мастацтва Аповеду ў Варшаве\n28 лістапада 2015 г., 12:30 3168\nУ Варшаве прайшоў\nX Міжнародны Фэст Мастацтва Аповеду,\nякі ўслаўляў СЛОВА\nТэма фэсту - ЧАС.\n18-22 лістапада 2015\nНедзе, год назад на IX-ым “Фэсьце Аповеду”, мне пашчасьціла слухаць жывое выкананьне кіргіскага МАНАС, з уступным словам д-ра Людзьвікі Ўлодэк. На наступны дзень, па шчасьлівай выпадковасьці, мне было прапанавана дапамагчы ў якасьці перакладчыка для манасчы на радыё: пераклад з рускай на польскую мову. Тады і паўстала ідэя: прапанаваць арганізатарам запрасіць на наступны фэст аланхасута з Якутыі. Фэст штогод праводзіцца Асацыяцыяй “Grupa Studnia O.” у Варшаве пры падтрымцы Міністэрства Культуры Польшчы і Мэрыі горада Варшавы. Фэст запрашае вядомых казачнікаў розных традыцый і стыляў з розных краін, чым заслужыў павагу і сталую публіку.\nСумесна з арганізатарамі было вырашана, што на X Міжнародны Фэст Мастацтва Аповеду прыедзе аланхасут Кірыла Ніканавіч Нікіфараў (1938 г. нар.) з Верхневілюйскага ўлусу Якутыі. Кірыла Ніканавіч носьбіт і аўтар вуснай якуцкай апавядальнай традыцыі, казачнік гераічнага эпасу Аланхо, тойуксут, алгысчыт і народны майстар па дрэваапрацоўцы, марафонец - рэкардсмэн Рэспублікі. Зьяўляецца адным з вядомых аланхасутаў Рэспублікі Саха (Якутыя) мае ўласны рэпэртуар эпічных твораў.\nСуладная праца каманды арганізатараў фэсту і маіх блізкіх, дапамаглі пераадолець усе мажлівыя і неймаверныя перашкоды, якія былі злучаны з арганізацыйнымі момантамі гэтай паездкі. Падрыхтоўка дакумэнтаў і атрыманьне шэнгенскай візы, стыкоўкі рэйсаў, сустрэчы і праводзіны госьцяў у Якуцку, у Маскве і ў Варшаве. Усім, хто дапамог у ажыцьцяўленьні гэтага праекта, вялікае дзякуй!\nУ Варшаву госьці прыехалі напярэдадні Фэсту. Госьцяў разьмясьцілі ў гатэлі “Бэльвэдэрскі” побач з Палацам Бэльведэр і Каралеўскім паркам, насупраць Амбасады Расеі, усё ў крокавай даступнасьці, што для састарэлага чалавека немалаважны момант.\nПершы дзень Аланхо ў Польшчы быў самым хвалюючым. З раніцы выступілі ў прамым эфіры польскага радыё - другі канал, вядомы сваімі перадачамі пра культуру і музыку.\nУвечар, заля тэатральнага інстытута была паўнюткая, квіткі былі загадзя ўсё раскупленыя. Потым ад знаёмых даведалася, што шмат хто папрыходзіў, паспадзяваўшыся, што набудзе квіткі перад мерапрыемствам у касах і не змог патрапіць у залю. Для палягчэньня ўспрыманьня і разуменьня якуцкага эпасу, гледачы на ўваходзе атрымалі кароткае апісаньне на польскай мове аланхо “Хабыр Киирсиилээх Хабытта Бэргэн”, аўтарскага складаньня самога выканаўцы. Папярэдне, з арганізатарамі прынялі рашэньне, што не будзем перарываць аланхасута перакладам, каб паказаць арыгінальнасьць аланхо і даць слухачам прачуць слоўную арыгінальнасьць апавяданьня, своеасаблівую перадачу выявы мімікай і інтанацыяй. Павінна прызнацца, што мы не маглі прадбачыць рэакцыі публікі. Спачатку непадрыхтаванаму гледачу (замежніку) вядома ж было цяжка ўспрымаць аланхо, але потым дзякуючы разуменьню сытуацыі і даверу да нас з боку арганізатараў, па меры выступу было вырашана месцамі перарываць аланхасута і перакладаць на польскую мову зьмест эпасу. Пасьля выступу да нас падыходзілі гледачы, дзякавалі нам, што атрымалі ўнікальную магчымасьць паслухаць сапраўдны жывы якуцкі эпас - Аланхо. Па маіх назіраньнях у Польшчы вельмі разьвіта вывучэньне клясычнай філялёгіі, г.зн. вывучэньне зьместу антычных эпасаў. Іх падабенства з аланхо, не выклікае ніякага сумневу. На гэтым вечары, знаўцы СЛОВА, мелі ўнікальную магчымасьць ужывую азнаёміцца і пачуць, як кладзецца склад у эпасе і параўнаць аланхо з антычнымі эпасамі і польскімі паэмамі.\nДадам, што выбар фону нашага выступу - фота ад Alexsander Dersu “Якуцкі алас” http://dersu.gallery.ru/, быў вельмі правільным і меў асобную цікавасьць у гледачоў. Аляксандар, навуковец - паляўніцтвазнавец і таленавіты фатограф прыроды Якутыі. Я вельмі ўдзячная свайму брату, што ён падтрымаў нас і даў сваю згоду на выкарыстаньне яго працы. Без яго фота выступ не быў бы гэтак маляўнічым і відовішчным. Асобная яму падзяка ад арганізатараў і ад мяне асабіста!\nДругі дзень выступу Кірылы Ніканавіча ў Польшчы было прызначана ў Ложы Масонаў палацу “Pod Błachą”, каралеўскага замку ў Варшаве. Усё было вельмі ўрачыста і таямніча… Па-першае, гэта было злучана з месцам правядзеньня выступу: адмысловая камэрнасьць, ідэальная акустыка, дэкаратыўнасьць… усё надавала вылучны настрой. І адчувалася, як сам Кірыла Ніканавіч, з адмысловым пранікненьнем, з задавальненьнем і ад душы выступаў у гэты вечар.\nГэта месца само па сабе наладжвае чалавека на ўрачыстасьць: памяшканьне без сонечнага сьвятла, з праёмамі ў сьценах для барокавых скульптур… Характэрна, што гэтую залю вельмі рэдка адкрываюць для публікі. Гэта адзначылі самі палякі, што падкрэсьлівае важнасьць мерапрыемства. Як выявілася, ніхто з маіх польскіх знаёмых не ведаў пра існаваньне Ложы Масонаў. Гісторыя масонаў у Польшчы, таксама вельмі цікавая, але гэта зусім іншая гісторыя. Хоць асабіста для мяне, як чалавеку, які трохі цікавіўся гэтай тэмай, гэта супадзеньне (якуцкі эпас і ложа масонаў) здалося вельмі сымбалічным. Таксама, жадаю адзначыць, што падчас сваёй навуковай працы, з цікавасьцю адкрыла роля масонства ў вывучэньні культур карэнных народаў Сыбіры ў Польшчы. Нават набыла кнігу пра польскае масонства, у антыквара.\nНа гэтым выступленьні, параіўшыся з Кірылам Ніканавічам, вырашылі ўвесьці пераклад на польскую мову з самага пачатку і праводзіць вечарыну ў форме жывога дыялёгу з гледачамі. Гэта аказалася ўдалым рашэньнем. У перапынках паміж гутаркай пра аланхо і пра сёньняшнія справы ў Якутыі, гледачы пачулі ўрывак з аланхо, алгыс, тойук і гукі хамусу. У выніку ўсё засталіся вельмі задаволеныя.\nПерад выступам, нам далі мажлівасьць наведаць выстаўныя залі Каралеўскага замка Варшавы. Дзякуючы, ветлівасьці арганізатараў - мы прайшлі ў замак без чаргі (хоць там была чарга як у маўзалей). Карціны Рэмбранту і Каналецьці пакінулі незабыўныя ўражаньні. Польская каралеўская культура сярэднявечча, багацьце польскай шляхты, шпацыр па адноўленым пасьля II-й сусьветнай войны Старому гораду, не магла пакінуць абыякавымі нашых госьцяў. Тым больш, да гэтага, яны ніколі не былі ў Польшчы.\nПасьля выступу, увечары адбылася самая цікавая частка фэсту - закрыцьцё, традыцыйна званае “Ноч Аповеду”. Усе ўдзельнікі паказваюць урыўкі са сваіх выступаў, з музычным акампанэмэнтам і песьнямі, такім чынам вечар павольна перацякае ў раніцу, да 4 гадзінаў. Галя-канцэрт адкрыў Кірыла Ніканавіч, выканаўшы выдатны тойук, які апявае прыроду Якутыі.\nВыступілі і іншыя выканаўцы-апавядальнікі, музыкі з розных краін: Польшчы, Нямеччыны, Англіі, Францыі, Лібіі, Камэруна, Індыі і Гаяны.\nУ апошні дзень Фэсту, арганізатары нам паднесьлі выдатны падарунак - індывідуальную экскурсію з гідам па цэнтры Варшавы. А ўвечар адбылася разьвітальная вячэра ў прафэсаркі Эвы Навіцкай, якая шмат разоў бывала ў Якутыі і ласкава запрасіла нас дахаты\nДумаю, што ўсе госьці фэсту: як удзельнікі, гэтак і гледачы ўзбагаціліся і атрымалі велізарнае задавальненьне ад гэтага мерапрыемства. Загадкавыя гукі старажытнага этнічнага мастацтва народа Саха і шматграннае яго ўспрыманьне як філязофіі народа, пакінуў для польскіх слухачоў незабыўны сьлед.\nДзень вылету быў не без прыгод. Зваротны рэйс у Маскву быў адменены і паўстала пагроза, што госьці могуць спазьніцца на рэйс з Масквы да Якуцка. Ізноў жа, дзякуючы спрацаванасьці палякаў, мы цудам пасьпелі на іншы рэйс, крыху ранейшы, з Варшавы. Пан Таксіст, прасякнуўся нашай сытуацыяй і вельмі хутка, наколькі гэта было магчыма, давёз нас да аэрапорту. Шчыра суперажываў нам і хваляваўся. Гэта было кранальна! У аэравакзале, ля ўваходу, нас ужо чакаў работнік аэрафлёту: адразу схапіў наш багаж, зарэгістраваў квіткі і праводзіў нашых госьцяў праз VIP зону, на борт самалёту. Усімі гэтымі перасоўваньнямі, кіравала і “трымала руку на пульсе”, па тэлефоне - старшыня і арганізатар фэсту казачнікаў, сама таленавіты апавядальнік, мілая пані Малгажата. За гэта ўсім велізарнае дзякуй!\nP.S. Дадам, што цікавасьць да нашай рэспублікі ў Польшчы вельмі вялікая і такія культурныя падзеі заўсёды ўзаемна карысныя і незабыўныя.\nУсяго вам добрага\nКүннэй Такааһай (Кюннэй Такасаева)\n/Кузьмина Е. Психолог в погонах. // Молодежь Якутии. Якутск. 5 марта 2004. С. 8-9./


Чалавек, які адкрыў беларускую Атлантыду | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Погляд » Чалавек, які адкрыў беларускую Атлантыду\nЧалавек, які адкрыў беларускую Атлантыду\nСучасныя беларусы добра ведаюць не толькі імёны, але і акалічнасці жыцця знакамітых навукоўцаў свету. Энштэйн і Тэсла, Паскаль і Кюры-Складоўская, Фрэйд і Шліман — яны для некаторых беларусаў па адчуванні блізкія, амаль што сваякі ці суседзі. І вельмі мала хто ведае імёны знакамітых беларускіх навукоўцаў. Тым не менш побач з намі былі і ёсць знаўцы, чый інтэлект, веды, шырыня поглядаў, уменне шукаць і знаходзіць, не саступаюць «зоркам» навукі сусветнага ўзроўню.\nКалі б мяне спыталі: «Хто для вас узор навукоўца, ідэальны вучоны?», то без затрымкі назвала б імя Генадзя Кісялёва. Літаратуразнаўца, гісторык, архівіст, чалавек, які, па сутнасці, адкрыў для нас усю беларускую літаратуру ХІХ стагоддзя, бо да яго даследаванняў практычна не існавала гэтай культурнай з'явы менавіта як цэласнай, паўнавартаснай карціны. На яго рахунку сотні ўзноўленых імёнаў і тэкстаў, рэканструяваных падзей і біяграфій... Але, у першую чаргу, Кісялёў — апавядальнік, чалавек, які расказвае пра мінулае так, што ад гэтых гісторый немагчыма адарвацца. Ты ў іх ужываешся, спачуваеш іх героям, ненавідзіш іх ворагаў... Ты плачаш над несправядлівасцю лёсу і пачынаеш верыць ва ўваскрашальную сілу кахання... Але самае неверагоднае — ты забываеш, што гэтых людзей няма на свеце! Смак той далёкай эпохі так ярка і востра перададзены Кісялёвым, што, гартаючы старонкі, ты і блізка не помніш, што гэта навука, а не мастацкі твор!\nВыхад кнігі «Смак Беларушчыны», куды ўвайшлі два зборнікі артыкулаў гэтага знакамітага падарожніка па дарогах мінулага, ёсць цудоўны падарунак для тых, хто неабыякавы да Беларушчыны. Пяцісотстаронкавае выданне змяшчае два зборнікі артыкулаў — «Радаводнае дрэва», які ўжо выходзіў у 1994 годзе і, не пабаюся гэтага вызначэння, стаў пуцяводнай зоркай для цэлага пакалення беларускіх гісторыкаў, і «Смак Беларушчыны», які раней не выдаваўся.\nБезумоўна, асаблівую цікавасць уяўляе гэтая другая частка кнігі, якая змяшчае такую колькасць навуковых адкрыццяў, што іх, без перабольшвання, хапіла б на цэлы даследчы інстытут. Не здзіўлюся, калі ў будучым гэтыя тэксты, якія сам аўтар вызначыў як «кверэнды», будуць расцягнуты беларускімі пісьменнікамі на сюжэты гістарычных раманаў. Ёсць што цягнуць! Тым больш што Кісялёў ніколі не быў філісцёрам, сухім занудным навукоўцам, а ўмеў пісаць жывой, вобразнай мовай, той мовай, якой карыстаюцца вандроўнікі, авантурысты і пісьменнікі прыгодніцкіх жанраў. У кверэндзе «Фантомы тайных архіваў» даследчык піша пра героя паўстання 1863 года Зыгмунта Мінейку: «Так што аўтар ліста вока мае вострае, нюх выдатны, умеў бачыць (нават прадчуваць) буйных, каларытных, неардынарных людзей». Такое ўражанне, што захапіўшыся сваім героем Кісялёў апісаў сябе! Дарэчы, гэты самы згаданы Зыгмунт уцёк з сібірскай катаргі і стаў ганаровым грамадзянінам Грэцыі — чым не герой рамана ці прыгодніцкага фільма?\nАднак, што цікава, у новай кнізе Кісялёва ёсць не толькі ідэальныя героі... Час не меў бы сапраўднага смаку без солі і горычы. І такой — не заўсёды прыемнай, але важнай і патрэбнай нотай у кнізе — сталі партрэты антыгерояў: здраднікаў, даносчыкаў, шпіёнаў. Вось чытаем пра такога: «Ясна, што гэта не даносчык-аматар (хапала і такіх ва ўсе часы), а нейкі тайны агент, платны супрацоўнік\nІІІ аддзялення. (Пішучы пра небяспеку, «Уладзімір», магчыма, проста набіваў сабе цану.) Хто ж менавіта? Тайная агентура не раскрывалася, спасылацца на сапраўдныя імёны не было прынята... Аднак пачакайце. На аркушы 7 той самай справы жандары ўсё ж прагаварыліся, пазначыўшы сабе для памяці: «...извлечены из письма Бернацкого». Вось вам і прозвішча шпіка».\nНаогул, гэты неверагодны для беларускай сучаснай навукі жанр росшукаў — «кверэндаў» — патрабуе асобнага слова. І хочацца, каб гэта было жывое і трапнае слова самога Генадзя Кісялёва.\n«Генералы хваляцца выйгранымі бітвамі, даследчыкі вядуць рахунак знаходкам, радуюцца адкрыццям, калі яны здараюцца, плённым думкам, гіпотэзам.\nЦі не самы прыцягальны для мяне жанр — пошук. Тут пачуваюся найбольш упэўнена. Калі расказваю пра перыпетыі пошукаў, пра шлях да знаходкі, адчуваю, як мае ветразі напаўняюцца спрыяльным спадарожным ветрам. Гучнае, як заўсёды, загадкава-ўзнёслае лацінскае слова «quаеrеndа» азначае «рэч, якую шукаюць». Так ці амаль так (kwеrеndа) нашы бліжэйшыя суседзі і партнёры па гісторыі палякі называюць вучоныя пошукі ў архівах і бібліятэках. Здаецца, ці не ўсё жыццё захапляюся такімі раскопкамі-расследаваннямі, але доўга не ведаў, што займаюся «кверэндамі».\nХачу, каб гэтае ўпадабанае адметнае слова прагучала і па-беларуску. Тым больш што нашы адукаваныя продкі з імпэтам грызлі і лаціну, і пальшчыну.\nА што да «шуканай рэчы», мэты пошукаў, то для мяне, як і для ўсіх нас, гэта заўсёды наша Беларусь, яе гісторыя, культура і літаратура, яе вызвольны і нацыянальны рух і стасункі з суседзямі.\nШалёныя хвалі гісторыі б'юць у раз'едзеную часам і нягодамі Выспу Беларушчыны. Мацуйма яе берагі».\nСкладана сказаць, ці набудзе працяг у нацыянальнай навуцы гэты рамантычны, узнёслы, захапляльны жанр. Але хочацца спадзявацца што пад ветразем новай кнігі Генадзя Кісялёва ў нас з'явіцца чарговае пакаленне чытачоў, адданых светлым ідэалам Беларушчыны.\nСША и Евразийский союз — возможно ли экономическое партнерство?\n21:51 Нетаньяху заложил поселение "Высоты Трампа" на Голанских высотах\n20:22 Движение транспорта в центре Минска будет ограничено 22-25 июня\n19:17 Следы динозавра возрастом 100 млн лет обнаружены в Китае\n18:21 Эстафета «Пламя мира» II Европейских игр 17 июня начинает путешествие по улицам Минска\n17:40 Cитуацию на полях мониторят ученые\n17:06 Использовать блогинг для творческой самореализации научат в Национальном художественном музее\n16:10 На улице Заславской нашли предмет, похожий на гранату\n15:30 В Казахстане созданы министерства торговли и экологии\n14:58 В Испании девушка откусила язык своему парню после ссоры\n14:38 Президент Египта прибыл с официальным визитом в Беларусь\n5121 Что происходит в Судане?\n591 Наталья Батракова: Читатели пишут, что мои герои будто работают в соседнем офисе\n578 Яркий талант для ярких побед\n567 Туцзя праздновали Шеба\n536 На контроле остались 102 обращения, поступившие к «Большому разговору с Президентом»\n532 Валерий Колодинский: Тренером рождаются\n527 Улыбка, цимбалы и рок-н-ролл Ксюши Галецкой\n522 В Минске начался самый экстраординарный кинофестиваль страны\n515 Певец Ваня Зданюк: Песня «Natural» — не маска, она может меня охарактеризовать\n446 «Черную панну Несвижа» теперь можно не только увидеть, но и услышать\nКак живут последние жители деревни Весневичи\nГлавная достопримечательность Весневичей, ее живая история — 96-летний Алексей Юркевич.\nНаталья Батракова: Читатели пишут, что мои герои будто работают в соседнем офисе\nС Натальей Батраковой мы встретились на открытии обновленного книжного магазина «Светоч», что на столичном проспекте Победителей, 11.\nЛисты ожидания сократятся. Новый министр рассказал, что еще изменится в системе здравоохранения\nМинистр подчеркнул, что нужно обратить внимание на доступность медицинской помощи, работоспособность высокотехнологичного оборудования, доступ к таким видам диагностики и лечения.\nКорреспонденты «Звязды» посетили тренировку солдат перед праздничным парадом\nОколо четырех тысяч военнослужащих пройдут в составе 25 парадных расчетов 3 июля.


Назва З 17 сьнежня пачынае дзейнічаць Закон аб упарадкаваньні льготаў ён закране амаль траціну насельніцтва Беларусі. Якія катэгорыі насельніцтва будуць пазбаўлены\nНа сацыяльных льготах дзяржава зэканоміць амаль 500 мільёнаў даляраў.\nГэта прыкладна чвэрць дадатковых выдаткаў за расейскі газ. Так што, калі Лукашэнка падчас абвастрэньня газавага канфлікту казаў, што з Расеяй расплацяцца нашы пэнсіянэры, ён не хлусіў.\nЛьготы страцяць каля трох мільёнаў чалавек – пэнсіянэры, інваліды, чарнобыльцы, аўганцы, донары, студэнты, школьнікі – самыя неабароненыя катэгорыі насельніцтва. Намесьніца кіраўніка прэзыдэнцкай адміністрацыі Натальля Пяткевіч запэўніла, што льготы агулам не патрэбныя: “трэба перамагчы сябе і пайсьці радыкальна -- адмяніць льготы ўсім да аднаго”. Такім чынам, некаторым льготы пакінулі, і іх лягчэй пералічыць, чым тых, каго льготаў пазбавілі.\nЛьготы пакінулі Героям Савецкага Саюзу, удзельнікам вайны, кавалерам ордэнаў Славы і Працоўнай Славы, інвалідам і удзельнікам вайны, блякаднікам. Іх зусім ня шмат – 7 Героеў Беларусі, 24 Героя Савецкага Саюзу, 2 поўных кавалеры ордэна Славы. Вэтэранаў вайны засталося каля 60 тысяч, і штогод іх менее на 10 тысяч. Яшчэ льготы пакінуць дзецям-інвалідам (іх у краіне 28 тысяч), салдатам тэрміновай службы, сувораўцам, дзецям-сіротам. Права на бясплатны праезд у гарадзкім і прыгарадным транспарце маюць дзеці да 7 гадоў, у міжгародным – да 5 гадоў (без прадастаўленьня асобнага месца). Вось і ўсё.\nСамая шматлікая армія тых, хто страціць льготы – гэта пэнсіянэры. Іх у краіне 2,5 мільёны. Яны пазбаўляюцца права на льготны праезд ў гарадзкім і прыгарадным транспарце. А пэнсыянэры, якім за 70 – права набываць лекі за палову кошту. Гутару з бабулькай у аптэцы:\nДарэчы, гэта прапаноўвала і дэпутатка Вольга Абрамава, але яе не падтрымалі.\nПраўда, прэсавы сакратар Савету Міністраў Аляксандар Цімашэнка запэўніў: з Міністэрствам працы і сацыяльнай абароны і Саветам Міністраў праект Указу ўзгоднены:\nПраўда, на адрасную сацыяльную дапамогу дзяржава можа выдаткаваць каля 50 – 60 мільярдаў рублёў. Гэта прыкладна ў 20 разоў менш, чым адбяруць з льготамі. Дарэчы, сёлета ў першым паўгодзьдзі адраснай сацыяльнай дапамогай было ахоплена толькі 0,33 насельніцтва -- менш за 32 тысячы чалавек.\nСьнежня пачаў дзейнічаць Закон аб упарадкаваньні льготаў ён закране амаль траціну насельніцтва Беларусі. Розныя віды льготаў страцяць каля трох мільёнаў\nЗакон аб упарадкаваньні льготаў – ён закране амаль траціну насельніцтва Беларусі. Розныя віды льготаў страцяць каля трох мільёнаў...\nУ магілеве працягваецца страйк донараў. 3 дні таму яны спыніць здаваць кроў І плязму на знак пратэсту супраць скасаваньня льготаў. Паводле аднаго з ініцыятараў\nНагадаю, што Нацыянальны сход ухваліў законапраект, паводле якога ў Беларусі скасуюцца ўсе віды льготаў. Закон дзейнічаць праз некалькі...\n17 кастрычніка адзначаецца Ўсясьветны дзень барацьбы з галечай. Паводле статыстыкі Арганізацыі аб’яднаных нацыяў, болей за 3 мільярды насельнікаў Зямлі жывуць\nБеларусі, толькі 1 адсотак насельніцтва краіны жыве ў галечы. Сёньня пражыткавы мінімум складае 158 тысячаў беларускіх рублёў – гэта...\nБалты не былі вынішчаны, нашчадкі тых падпарадкаваных балтаў (якія складалі ну больш за 70 адсоткаў ад усяго тагачаснага насельніцтва)...


Паладый (Біскуп Ірландыі) — Вікіпедыя\nПаладый (Біскуп Ірландыі)\nКаталіцкая Царква, Англіканская Супольнасць, Візантыйскія Праваслаўныя Цэрквы, Старажытныя Усходнія Праваслаўныя Цэрквы\nПрыблізна 415 год\nМагчыма 415 ці 420-я гады\nКаталіцтва, англіканства, візантыйскае праваслаў'е, старажытнае ўсходняе праваслаў'е\nСвяціцель (у каталіцтве візантыйскага абраду і візантыйскім праваслаўі)\nПаладый (лац. Palladius) — першы Біскуп Ірландыі, папярэднічаў Святому Патрыку; магчыма, яны былі аб'яднаныя ў позніх ірландскіх народных традыцыях. Ён быў дыяканам і членам адной з арыстакратычных сем'яў Галіі. Папа Цэлесцін I высвяціў яго ў біскупы і адправіў у Ірландыю «да вернікаў у Хрыста ў Шатландыі».\nБрэтань[правіць | правіць зыходнік]\nРод Паладыя лічыўся адным з самых уплывовых арыстакратычных родаў у Галіі, і некаторыя іхнія прадстаўнікі займалі высокія пасады ў Гальскай Царкве. Паладый быў сынам экзуперанцыўсам з Пуацье, пра якога паганскі паэт Клаўдзій Рутылій Намацыян пісаў у сваім падарожжы 416 года: «тады напярэдадні ад'езду я паехаў ў горад Паладыя з надзеяй і гонарам майго народа. Гэты красамоўны юнак быў нядаўна пасланы з зямель галаў, каб вывучаць законы рымскага права. Мой сын па любові і кроўны сваяк, ён трымае самыя дэлікатныя повязі маёй павагі. Нават цяпер яго бацька экзуперанцый выхоўвае ў прэтарыянскай прэфектуры Галія любоў да аднаўлення свету; ён аднаўляе законы, вяртае свабоду і не дапускае, каб жыхары былі рабамі сваіх слуг».\nЭкзуперанцый, бацька Паладыя, магчыма, быў «præfectus prætorio Galliarum», калі ён быў забіты падчас армейскага бунту ў Арле ў 424 годзе.\nПаладый быў жанаты і меў маленькую дачку. Намацыян апісвае яго як сябра і малодшага сваяка. У Рыме ён пацалаваў сваю сям'ю на развітанне, Як гэта рабілі апосталы, і жыў як аскет на Сіцыліі каля 408/409 года, аддаўшы сваю дачку ў манастыр на гэтым востраве. Магчыма, ён быў пасвечаны ў сан дыякана ці прэсвітара каля 415 года. Ён жыў у Рыме паміж 418-429 гадамі і, магчыма тады быў «дыяканам Паладыем», як яго ўзгадвае Намацыян. Намагаўся пераканаць Папу Цэлесціна I адправіць біскупа Германа ў Брытанію, дзе ён павінен быў «вярнуць брытаў назад да каталіцкай веры».\nПраспер Аквітанскі апісвае Паладзія як дыякана. Даследчыкі Батлер і Моран кажуць, што Паладзій быў дыяканам Рыма, так як малаверагодна, каб дыякан Асера карыстаўся ў Рыме тым уплывам, якое многія прыпісвалі Паладыю; і тое, гэта ў адпаведнасці з выкарыстаннем святым Прасперам тэрміна для абазначэння рымскіх дыяканаў простай назвай «diaconus». Гісторык Кэтлін Х'юз лічыць больш імаверным, што ён быў дыяканам святога Германа, і што Герман адправіў яго ў Рым, дзе ён атрымаў грошы ад Святога Пасаду, каб паехаць з імі ў Брытанію і дапамагчы ў барацьбе з Пелагіанствам.\nНа конт астатніх крыніц, распавядаючых пра яго місію ў Брэтані і Брытаніі большасць гісторыкаў сумняваюцца і лічыцца познімі падлогамі.\nІрландыя[правіць | правіць зыходнік]\nУ 431 годзе Паладый, пасвечаны Папам Цэлесцінам, адпраўляецца першым біскупам да «Хрыстовай паствы Шатландыі», паводле Хроніцы Праспера Аквітанскага, Паладый прыбыў у Арклоў. Аўксілій Ірландскі, Секундзій Армахскі і Ізерын — біскупы-місіянеры, атаясамліваюцца са святым Патрыкам, але пазнейшыя даследаванні звязваюць іх не з Патрыкам, а з Паладзіям.\nІрландскія пісьменнікі, якія апісваюць жыццё святога Патрыка, сцвярджаюць, што Святы Паладзій прапаведаваў у Ірландыі да Святога Патрыка, хоць неўзабаве быў выгнаны каралём Лэнстэра і вярнуўся ў паўночную Брытанію. Згодна з Мюрчам (які жыў двума стагоддзямі пазней) у кнізе Арма: «Бог перашкаджаў яму... і ні тыя лютыя і жорсткія людзі не прынялі Яго вучэнне ахвотна, ні сам ён не захацеў правесці час у чужой краіне, але вярнуўся да таго, хто паслаў яго». Паладзію суправаджалі чатыры спадарожніка: Сільвестр і Солін, тыя, што засталіся пасля яго ў Ірландыі, а таксама Аўгусцін і Бенедыкт, якія рушылі ўслед за ім у Брытанію, але вярнуліся ў сваю краіну пасля яго смерці. Паладый найбольш цесна звязаны з Лэнстэрам, асабліва з Клонардам.\nПаводле Святога Праспера, Паладый прыбыў да шатландцаў у паўночную Брытанію (у консульства Баса і Антыёха) пасля таго, як пакінуў Ірландыю ў 431 годзе. Шатландская царкоўная традыцыя кажа, што ён узначальваў там каталіцкую суполку каля 20 гадоў. Лічыцца, што святарскія хтратоніі ў Мернсе ў Шатландыі, у вёсцы Ахэнблэй, адзначае яго апошняе месца спачынку. Яшчэ ў часы кіравання Якава V каралеўскія сродкі былі выдаткаваныя на выраб новага рэлікварыя для царквы ў гэтым месцы, тамсама да часоў пратэстантызма там праходзіў штогадовы «Кірмаш Палдзі».\nЦарква Святога Паладыя ў Фардане\nДата яго смерці невядомая, аднак у аналах Ульстэра ёсць наступныя згадкі:\n457 — «адыход старца святога Патрыка, як гаворыцца ў некаторых кнігах»\n461 — «вось некаторыя запісы аб супакаенні Патрыка»\n492 — «ірландцы сцвярджаюць тут, што Патрык арцыбіскуп памёр»\n493 — «Патрык... апостал ірландцаў, спачыў на 16-ы дзень перад красавіцкімі календамі...»\nТакім чынам, магчыма, што пазнейшыя аўтары блыталі Паладыя і Патрыка. Калі больш раннія даты 457/461 сапраўды ставяцца да яго, то, магчыма, сапраўдны Святы Патрык памёр значна пазней, каля 492/493. Місія Патрыка была ў асноўным абмежаваная Ульстэрам і Конахтам, у той час як Паладый, хутчэй усяго, актыўна дзейнічаў у Лэнстэры, асабліва ў раёне Клонарда.\nУ Vita tripartita гаворыцца, што ён памёр у «Cell Fine» (лічыцца сучасным Кілінам Кормакам, графства Кілдэр), дзе ён пакінуў свае кнігі, пісьмовую дошчачку і мошчы Пятра і Паўла. Альбан Батлер, спасылаючыся на Гектара Баэцыяі, кажа, што ён памёр у Фардане, у пятнаццаці мілях на поўдзень ад Абердзіна, каля 450 года.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Паладый_(Біскуп_Ірландыі)&oldid=3906783"\nСвятыя Армянскай апостальскай царквы\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 11:43, 29 жніўня 2021.


Будзьма беларусамі! » «Навінкам» — 20: Эдзік Тарлецкі, Мітрыч і Рональд Мак Дональд\n26.02.2018 | Гісторыя\nВулічная рэкламная акцыя рэдакцыі газеты «Навінкі»\nДзень першы. Пятніца. Здача нумару\nЗдаваць газету ў друк трэба было ў пятніцу зранку. Аднак на маёй памяці ніводнага разу нумар не быў здадзены своечасова, хаця супрацоўнікі заставаліся на працы ўсю ноч. Калі нарэшце кур’ер адпраўляўся ў друкарню з макетам, памяшканне рэдакцыі (як правіла, прыватная кватэра) нагадвала начлежку. Па кутах у розных позах ляжалі супрацоўнікі, якія заснулі падчас творчага працэсу (часам не без дапамогі моцных напояў). Прыкладна апоўдні пачынаўся рух. Людзі прачыналіся, аднак ніхто не думаў разыходзіцца. Наадварот, перапоўненыя гонарам ад сваіх працоўных подзвігаў, усе пачыналі святкаваць заканчэнне цяжкага працоўнага тыдня. Рэй вёў культурны аддзел (Дзмітрый Серабракоў і Андрэй Белавокі). «Культуролагі» прачыналіся раней за ўсіх і адразу распачыналі працу над наступным нумарам — рыхтавалі рубрыку, дзе апісвалі якасці айчынных «чарнілаў», якія тут жа дэгуставалі.\nМенавіта дзякуючы Серабракову газету ледзь не зачынілі пасля таго, як яна атрымала рэгістрацыю. Той напісаў тэкст пра тое, што Бабруйск ахапіла серыя самазабойстваў, усе ахвяры якіх, быццам, перад суіцыдам слухалі запісы Аляксандра Саладухі. Маўляў, спявак сваімі песнямі выклікаў старажытнага скандынаўскага бога Сало, які заклікаў накласці на сябе рукі. Калі мы пабачылі тэкст, дык схапіліся за галаву, аднак было ўжо позна. Хутка ў газеце «Знамя Юности» з’явіўся артыкул пра тое, якім ударам для Саладухі была зацемка Серабракова. Саліст, калі верыць артыкулу, нават не мог знайсці сілы, каб выйсці на сцэну. Мы чакалі самага кепскага, аднак дзіўным чынам скандал сам сабой прыціхнуў.\nДзень другі. Субота. Планёрка\nПланавалі чарговы нумар на наступны дзень, у суботу. Паводле рытуалу, спачатку неабходна было раскласці на стале свежы выпуск — і тут жа гэта адзначыць. Ужыванне разнастайных напояў не перашкаджала бурліваму абмеркаванню зместу наступнага нумару. Журналісты нейкім чынам паспявалі прыдумаць цэнтральную тэму наступнага нумару і сюжэт фотакоміксу на апошнюю старонку — візітную картку «Навінак». Атмасфера спрыяла вывяржэнню фантазіі. Прыдумляліся самыя неверагодныя сюжэты. Як, напрыклад, пра тое, што на Новы год пасля лазні Лукашэнка замест Ельцына ўляцеў у Белы дом, дзе ўдала пазаляцаўся да Мадлен Олбрайт, альбо пра тое, што ўрад БНР збег у Бразілію, дзе займаецца беларусізацыяй абарыгенаў.\nРэдактар Паўлюк Канавальчык збірае грошы на чарговы штраф, які выпісалі газеце\nУ планёрках меў права ўдзельнічаць любы чалавек, які прыходзіў у рэдакцыю, а такой публікі было багата. Магчыма, памыляюся, аднак суботнія вечарыны былі самыя ўгарныя. Адзін з такіх творчых працэсаў скончыўся трагічна: неяк грамада заўважыла, што ў двары ідзе міліцыянт, ды пачала спяваць: «Наша служба и опасна и трудна». Міліцыянт пачуў тэму і накрыў «маліну». Хутка рэдакцыі давялося шукаць новае памяшканне. Усяго за пяць гадоў існавання газета змяніла дзевяць адрасоў.\nДзень трэці. Нядзеля. Культпаход\nВельмі часта ўік-энд «навінкаўцы» прысвячалі розным культурным імпрэзам, якія, бывала, самі ж і арганізоўвалі. Увогуле, культурнае жыццё Мінску на мяжы стагоддзяў было не такім багатым, як сёння. Фактычна, пасля 1996-га адбылася ціхая зачыстка рок-клубаў, якія былі цэнтрамі моладзевага пратэстнага руху. У выніку ў сталіцы засталася працаваць адзіная кропка — клуб «Альтэрнатыва» на Сурганава.\nНевялікая культурная праграма кампенсавалася ўгарам імпрэзаў. Найбольш брутальным быў фестываль «Раздавім фашысцкую гадзіну!», які рэдакцыя праводзіла з 1996 года і які ператварыўся ў арэну боек паміж скінхэдамі і антыфашыстамі (тыя абралі рэдакцыю ў якасці свайго штабу).\nЗаўсёднікі клубу «Свиное рыло»\nЯскравай старонкай гісторыі газеты была спроба арганізаваць па нядзелях клуб «Свиное рыло» (ён павінен быў працаваць на базе кафэ «Валерыя»). У сваіх марах мы збіраліся стварыць нейкі элітарны клуб футурыстаў-імажыністаў, аднак, як і трэба было чакаць, атрымаўся партовы прытон. Калі піяністы — сябры рэдакцыі — былі захопленыя творчым працэсам, здаралася, яны гралі на піяніна нагамі, а наведвальнікі намагаліся падпаліць сталы. Натуральна, доўга гэтая весялуха не працягнулася.\nДзень чацвёрты і дзень пяты\nХаця па графіку напачатку тыдня рэдакцыя павінна была выходзіць на працоўную вахту, ніхто ў гэтыя дні асабліва не працаваў. Але не таму, што не хацелі, а таму што не мелі магчымасці.\nСправа ў тым, што праз нейкі час газета стала сапраўдным атракцыёнам, вядомым далёка па-за межамі Беларусі. Як прыклад — шпіёнскі раман «Выратаваць прэзідэнта», які пабачыў свет у Піцеры на пачатку нулявых. Падзеі ў рамане, які напісаны ў жанры тупога шпіёнскага дэтэктыву, адбываюцца ў Беларусі, дзе апазіцыя плануе атруціць Бацьку. На дапамогу яму прыходзіць нейкі расійскі Джэймс Бонд. Аўтар яўна апісваў Беларусь паводле пэўных штампаў. Адзін са штампаў — існаванне ў краіне контркультурнай газеты «Навінкі», якая арганізуе незвычайныя перформансы.\nПра «Навінкі» таксама шмат пісалі ў Польшчы і Чэхіі. Міф пра «Навінкі» зацікавіў суполку маладых маскоўскіх кінематаграфістаў, якія ў 2000 годзе прапанавалі нам супрацоўніцтва. У выніку той кааперацыі нарадзіўся фільм «Случай з пацаном»\nПабачыць экзатычны праект жадалі шматлікія правінцыялы, непрызнаныя геніі, і нават замежныя дэлегацыі. Натуральна, госці прыходзілі не з пустымі рукамі. Найбольш экзатычнымі наведвальнікамі, напэўна, была суполка актывістаў ЛГБТ пад кіраўніцтвам Эдуарда Тарлецкага.\nСяброўству папярэднічаў незвычайны эпізод улетку 2001-га, калі Павал Севярынец склікаў Кангрэс беларускай моладзі. Пры гэтым ён папярэдзіў, што ўдзел такіх «вычварэнцаў», як Тарлецкі, непажаданы. Навінкаўцы ў адказ прабраліся на мерапрыемства Севярынца, дзе, апранутыя ў жаночыя сукенкі, абвясцілі пра правядзенне «Кангрэсу разбэшчанай беларускай моладзі». Тарлецкі быў уражаны нашым нахабствам.\nСексуальныя меншавікі з’яўляліся ў рэдакцыі ў бліскучых жаночых вопратках і султанах з пер’яў, цягнучы з сабою скрыню піва. Паступова мы прызвычаіліся да таго, што ўвечары прыедуць «дзеўкі» Тарлецкага з халяўным алкаголем. Коўзаючыся па рэдакцыі, млява чакалі, калі пад пад’ездам спыніцца таксі і ў пакой уваліцца шумны балаган «вычварэнцаў».\nДзень шосты. Серада. Пачатак працы\nВяртацца ў працоўны працэс пасля фестываляў было вельмі цяжка, аднак іншага выйсця не было. Памятны выпадак, калі ў такія дні рэдакцыю наведаў Мітрыч — чырвоны скінхэд і аматар здаровага ладу жыцця. У рэдакцыі яго чакала наступная сцэна: навінкаўцы сядзелі і глядзелі на трохлітровы слоік з медычным спіртам. Спірт прынеслі ў рэдакцыю з мэтай матываваць журналістаў на працу, аднак пасля гэтага творчы працэс канчаткова затармазіўся. Мітрыч, які ненавідзеў алкаголь, узяў слоік і рашуча выліў спірт у ракавіну, разумеючы, што зараз яго чакае жорсткая расправа. Аднак навінкаўцы, наадварот, сустрэлі гэты ўчынак апладысментамі.\nПрэс-канферэнцыя, прысвечаная кампаніі «Legalize Navinki» за рэгістрацыю газеты\nПраца ў сераду ішла надзвычай марудна. Вельмі дапамагалі ў такія дні людзі, якія заставаліся ночыць і нават жыць у рэдакцыі — часам яны прыдумлялі вельмі файныя тэмы. Праўда, ад гэтай публікі можна было чакаць усяго што заўгодна. Неяк такія «пастаяльцы» прыцягнулі ў рэдакцыю пластыкавую фігуру клоуна Рональда Макдональда, якую «пазычылі» каля рэстарана «МакДональдс», што быў непадалёк. Двухметровы Рональд доўгі час валяўся ў рэдакцыі «Навінак», замінаючы праходу. Праз нейкі час яго выкінулі на сметнік. Гэты выпадак хутка аброс сапраўднымі легендамі. Распавядалі, што ў Мінску анархісты, скраўшы клоуна Рональда, адразалі яму пальцы і дасылалі ананімна ў дырэкцыю кампаніі, патрабуючы забяспечыць вольны доступ да прыбіральняў для панкаў і іншых прадстаўнікоў андэграўнду.\n“Палонены” Рональд Макдональд у памяшканні рэдакцыі.\nДзень сёмы. Чацвер. Запарка\nУ чацвер да супрацоўнікаў нарэшце даходзіла фантастычная думка: прыйшоў час рабіць нумар! Рэдакцыя ператваралася ў сапраўдны бедлам. Атмасферу ў рэдакцыі ў ноч здачы нумару ілюструе выпадак з брэсцкім мастаком Анатолем Адорскім, якога спецыяльна выклікалі ў Мінск для стварэння карыкатураў. Анатоль сядзеў на кухні, куды час ад часу забягаў нехта з енкам: «Дзе мастак?». «Я мастак», — адказваў госць. «Вы мастак? Цудоўна. Хутка будзе замова», — казаў журналіст і знікаў. Такая сцэна паўтарылася некалькі разоў. У выніку пра Анатоля забыліся — і ён дарма прасядзеў усю ноч у рэдакцыі.\nПрыкладна ў тры-чатыры гадзіны ранку стомленыя працай і градусам навінкаўцы пачыналі паступова засынаць наўпрост за кампутарамі. Заставаліся самыя стойкія, якія ўмудраліся вычытаць газету і раздрукаваць макет. Аднак хутка і яны сыходзілі ў сон, каб праз некалькі гадзін прачнуцца і пачаць рыхтаваць наступны выпуск.\nP.S. Нягледзячы на апісаную вышэй вар’яцкую мадэль арганізацыі працы, «Навінкі» ўмудрыліся рэгулярна выходзіць да 2003 года, калі і былі зачыненыя, у тым ліку, за знявагу кіраўніка дзяржавы.\nАлег Новікаў, Новы Час. Фота з асабістага архіву аўтара


Сяргей Дубавец. СВАБОДА. Амерыканскія штучкі | naviny.by\nСяргей Дубавец. СВАБОДА. Амерыканскія штучкі\nСтудэнт кажа: свабода ад Бога, бо яна — гармонія. А ветэран: не ведаем мы ніякай свабоды і ведаць не хочам...\nСяргей ДУБАВЕЦ / 10.10.2007 / 10:56 / Мнение\nСповедзь аб паездцы ва Ўкраіну\nНадоечы, бацюшка, быў я ва Ўкраіне, ясі на небясі. Быў і на Хрышчаціку, і на Майдане... І так, ясі на небясі, мне там было хораша, нібы табе анёлы на душы спяваюць. Ну, іншы раз, як перад вялікім шчасцем, сэрца шчэміць, як на парозе будучыні.\nПасля, калі ў цягніку назад вярталіся, хлапец-студэнт кажа, што гэта, маўляў, было адчуванне свабоды. Калі ты па горадзе ідзеш, і нішто на цябе не цісне, нішто не напружвае ды яшчэ і бар’ераў няма — ні моўных, ні ментальных, ні ксенафобскіх.\n— Якая свабода! — абурыўся на тое старэйшы дзядзька, ветэран міліцыі, — бардак там поўны, ні стабільнасці, ні парадку. Не тое, што ў нас...\n— Правільна, — кажа студэнт, — у нас адзін толькі парадак і ёсць, а вось свабоды для чалавека не адчуваецца. Паўсюль міліцыя раскашуе, міма праходзіш — напружваешся, бо зараз спыніць без дай прычыны.\n— І харашо! — радаваўся ветэран, — нашым людзям твая свабода не зразумелая і не патрэбная. Затое вынікі выбараў мы ведаем яшчэ да выбараў, не тое, што ўкраінцы — два гады разабрацца не могуць, хто ў іх перамог. Ка-а-апец тваёй Украіне! — і ўдарыў кулаком аб стол.\nІ вось, бацюшка, ясі на небясі, задумаўся я, што тут да чаго — свабода і парадак, што тут ад Бога, а што ад беса. Можа то і зусім не анёлы мне спявалі, а д’ябал па сэрцы лашчыў ды спакушаў?\nСтудэнт кажа: свабода ад Бога, бо яна — гармонія. А ветэран: не ведаем мы ніякай свабоды і ведаць не хочам, гэта не наш шлях, а ўсё амерыканскія штучкі! Галоўнае, каб у краіне быў парадак.\n— Добра, — кажа студэнт, — парадак — гэта як геаметрыя: каб усе былі падраўняныя, падстрыжаныя і папрасаваныя і думалі больш-менш на адзін манер. Але ж у прыродзе геаметрыі няма, а мы так захапляемся прыгажосцю восеньскага краявіда. Ці ж цешылі б нам вока шэрагі ідэальна паралельных дрэваў альбо кветкі з квадратнымі бутонамі?\nТут і я свае тры капейкі ўставіў. Як гэта ў прыродзе геаметрыі няма? А вясёлка, а атам, а дыск сонца?\n— Слушна, — зачапіўся за мае словы студэнт. — Толькі гэта не тая прырода, у якой мы жывем, а — ілюзорная, як міраж. Вясёлка з’явілася на хвіліну і знікла, сонца паказалася ідэальным кругам і вось ужо няма, каб малекулу разгледзець, трэба адмысловыя прыстасаванні. Таму ўсе спробы збудаваць на зямлі ідэальны парадак былі насамрэч пераносам ілюзіі ў наша рэальнае жыццё. Таму ніколі з гэтага нічога добрага і не выйшла. А нашто ілюзіі? Паглядзіце, як прыгожа, — і паказаў у вакно вагона, дзе пралятаў міма восеньскі лес. — Прырода існуе па законах гармоніі, а не парадку. І чалавечы свет павінен так існаваць. І хай сабе ўрад ніяк не можа стварыцца, жыццё ж ад гэтага не робіцца ані меншым, ані горшым. Галоўнае, што чалавек пачуваецца свабодным.\nПасля гэтага ўсе заціхлі, задумаліся. Не, — сказаў, урэшце, ветэран. — Нашаму народу гэтага не зразумець, і не трэба. Чыстата, парадак — вось гэта рэчы ясныя. А свабода...\nІ тут студэнт пачаў гаварыць нядобрае. Маўляў, парадак адрозніваецца ад гармоніі як красленне ад жывапісу. Маўляў, можна зачыніць усе незалежныя тэлеканалы, забараніць усе партыі і пасадзіць у турму ўсіх нязгодных лідэраў думкі. І гэта будзе парадак. А можна ўсё гэта зладзіць у адну карціну, дзе ўсёй разнастайнасці знойдзецца месца, як у восеньскім лесе, і гэта будзе гармонія.\n— ... І вуліцы будуць пагразаць у смецці, — не здаваўся ветэран. Але не сунімаўся і студэнт:\n— Гонар, які адчуваеш ад чыста прыбранага горада, на маю думку, роднасны таму задавальненню, якое прыходзіць падчас выдатна зладжанага пахавання. І дзеткі плакалі правільна, і люстэркі былі завешаны, і ніхто з блізкіх труну не нёс... Поўны парадак.\nВетэран махнуў рукою, дастаў газету, надзеў акуляры і зрабіў выгляд, што размова для яго скончаная.\nГэтак пад’язджалі мы, бацюшка, да Мінска. І адчуў я, ясі на небясі, што няма ўжо ўва мне таго адчування, як на Майдане, быццам анёлы на душы спяваюць (ці, можа, гэта бес быў спакушаў?). І дазволіў я сабе крамольна задумацца — з чым бы гэта параўналася маё цяперашняе адчуванне. І ўспомніў... Гэтаксама было на душы ў мяне ў музеі, у маўзалеі. Прыцішаная атмасфера... Пыл выцерты... Людзей не шмат, але й яны толькі замінаюць экспазіцыі. Яны й самі разумеюць гэта, таму ступаюць, нібы ў тапачках, усе крыху насцярожаныя, гатовыя да вокрыку, заўвагі, пачуваюцца без віны вінаватымі.\nУ Беларусі ўсё, што яшчэ перашкаджае поўнаму парадку, — гэта жыццё. А яно, як правіла, несанкцыянаванае, віхрастае-задзірастае, дурное і няўстрымнае, як сама маладосць. Таму жыццё трэба расклініць, як дэманстрацыю, ізаляваць, знішчыць.\nМіж тым, натуральны «беспарадак» навакольнай прыроды і чалавека не павінен парадкавацца пад лінарку, а павінен — гарманізавацца. О, гэта стакроць больш складана, чым сагнаць народ на падмятанне вуліц і падстрыгчы ўвесь бізнес пад палубокс. Згарманізаваць інтарэсы ўсіх — гэта вялікая творчая задача, якая патрабуе мудрасці, натхнення і вялікай любові да гэтай краіны і гэтага народа.\nЯк ні круці, жыццё — у гармоніі, у парадку — смерць...\n... Госпадзе, даруй — як бы ачнуўся я, нібы задрамаў і проста ўдарыла кроў у галаву — што гэта я сабе такога надумаў?! Госпадзе, ясі на небясі, Госпадзе, можа, і праўда, бес мяне ў гэтым Кіеве папутаў? Зусім заблытаўся я паміж Богам і бесам. Страціў правільную ўстаноўку і арыенцір... Таму, як толькі цягнік спыніўся, дык адразу да вас, бацюшка, ясі на небясі, прыйшоў. Даравання прасіць. І каяцца, каяцца, каяцца...\nТэги: Дубавец Дубовец Персона: Сергей Дубовец\nСяргей Дубавец. СВАБОДА. На сярэднім удойным\nСяргей Дубавец. СВАБОДА. Мы – літоўцы\nСяргей Дубавец. СВАБОДА. Прозвішчы на слыху


"На Купалу ночка мала". Сцэнарый свята.\nВобразы-сімвалы купальскага абраду звязаны са святлом і пераможанай цемрай. Агонь і ліхая сіла, гаючыя расліны і небяспека, кепскія ўчынкі, памылкі і ачышчальная радасць... Усё гэта знаходзім мы ў абрадавых спевах, гульнях і паданнях. Задача выхаваўчага мерапрыемства — даць вучням веды і сістэматызаваць іх пры арганізацыі свята. Адно без другога губляе сэнс і духоўнасць, можа ператварыцца ў хуліганства на прыродзе. У той самы час паслядоўнае ўзнаўленне міфалагічнага сэнсу ў стасунках моладзі на Купалле з'яўляецца незвычайна моцным назапашваннем духоўнасці і інтэлекту.\nКарагод злучаецца вакол вогнішча, потым разы ходзіцца - наперад выходзіць, Купалінка.


Янов.BY Информационный портал - Старажытны Полацк – старажытнаму Янаву.\nСтаражытны Полацк – старажытнаму Янаву.\nПерададзена эстафета Дня беларускага пісьменства\nЭстафета юбілейнага XXV Дня беларускага пісьменства ўрачыста перададзена Іванаву. Падзея адбылася ў мінулую нядзелю ў Полацку. Свята было насычана багатай праграмай. Зразумела чаму: адразу некалькі значных дат сышліся ў часе свята. Гэта 500-годдзе беларускай друкаванай кнігі і 1155–годдзе Полацка. Адна дата цягнула за сабой згадку другой, што было заўважна ў тым ліку і ў прывітальным слове Кіраўніка краіны, якое зачытаў намеснік Прэм’ер-міністра Беларусі Васіль Жарко, і ва ўласных словах віцэ-прэм’ера: “Святкуючы дзень беларускага пісьменства, мы аддаем даніну павагі тым, хто стварыў нашу дзяржаўнасць, культуру, адукацыю, высокі ўзровень нацыянальнага мастацтва”.\nУ рамках правядзення свята быў адкрыты помнік “Полацк – калыска беларускай дзяржаўнасці”, праведзены “круглы стол” “Дыпламатыя слова: Францыск Скарына ў сусветнай гуманітарнай прасторы”, адбыўся Фестываль кнігі і прэсы. Таксама ў рамках свята былі названы пераможцы рэспубліканскага конкурса “Нацыянальная літаратурная прэмія”. Сярод іх вядомыя сучасныя аўтары Людміла Рублеўская, Міхаіл Пазнякоў, Маргарыта Латышкевіч.\nРазнастайнасць мерапрыемстваў адзначыла Міністр інфармацыі Лілія Ананіч, адначасна паставіўшы задачу і перад наступным, “нашым” Днём: “Наступны Дзень пісьменства юбілейны, і гэта абавязвае таксама правесці свята на найвышэйшым узроўні”.\nПерадача эстафеты адбылася ў асноўны дзень свята, 3 верасня. Вымпел са Скарынавай сімволікай – сонцам і месяцам, а таксама куфар у выглядзе старадаўняй кнігі Юрыю Бісуну ўручыў старшыня Полацкага райвыканкама Мікалай Шаўчук (дарэчы, ураджэнец Драгічына).\nЗвяртаючыся да прысутных, старшыня Іванаўскага райвыканкама адзначыў, што дэлегацыя нашага раёна з вялікім задавальненнем прыняла ўдзел у свяце, якое прымаў Полацк – горад, які з даўніх часоў быў адным з галоўных цэнтраў нашай гісторыі і культуры.\n“Мы ганарымся тым, што ў 2018 годзе месцам правядзення юбілейнага Дня беларускага пісьменства выбраны наш горад Іванава, які багаты гістарычнай спадчынай і духоўнымі традыцыямі народа. На Іванаўшчыне пачынаўся род класіка рускай літаратуры Фёдара Дастаеўскага, культурнага і грамадскага дзеяча Напалеона Орды. Наша зямля выгадавала многіх сучасных літаратараў”, – адзначыў Юрый Юр’евіч.\nЁн таксама выказаў упэўненасць у тым, што Іванава дастойна прыме гасцей і пазнаёміць з багатай спадчынай унікальнага кутка палескай зямлі.\n«Велічнае, яскравае свята. Уражвае і колькась гасцей, і высокі ўзровень правядзення. Гэта абавязвае нас правесці юбілейны, XXV Дзень пісьменства таксама якасна і прафесійна, як у Полацку», - робіць вывад яшчэ адзін член дэлегацыі, старшыня Іванаўскага раённага Савета дэпутатаў Канстанцін Ваўрук.\nЗавяршыліся святочныя мерапрыемствы канцэртам “Залатая калекцыя беларускай песні”.\nФота газеты «Полацкі веснік».


У Магілёве пабіты тэмпературны рэкорд 64-гадовай даўнасці | zviazda.by\nУ Магілёве пабіты тэмпературны рэкорд 64-гадовай даўнасці\nТрэці дзень запар у Беларусі фіксуюцца тэмпературныя рэкорды, паведамляе news.tut.by са спасылкай на БелаПАН. 11 верасня абнавіліся максімумы ў шасці гарадах Магілёўскай і Віцебскай абласцей, сведчыць праведзены параўнальны аналіз аператыўнай карты тэмператур і архіва Белгідрамета на пагодны рэсурсе meteoinfo.by.\nУ Магілёве паветра прагрэлася да 27,2 градуса цяпла. Пабіты рэкорд, устаноўлены 11 верасня 1955 гады, - 26,6.\nНовыя экстрэмумы адзначаны таксама ў Касцюковічах - 27,1 (было 26,5 у 2005 годзе), Мсціславе - 26,2 (25,3 у 2017-м), Оршы - 26 (25,5 ў 2016-м), Сянно - 24,5 (24 у 2009-м) і самым паўночным населеным пункце Езярышча - 23,1 (22,7 у 2012-м).\nУ Магілёве, Касцюковічах, Мсціславе, Оршы і Езярышчы рэкорды перапісваліся тры дні запар.\nЦяплей усяго 11 верасня было ў Васілевічах (Гомельская вобласць) - 28,6 градуса вышэй за нуль. Абсалютны максімум дня за ўвесь перыяд метэаназіранняў - 30,9 градуса ў 1983 годзе ў Пінску (Брэсцкая вобласць).\n9 верасня абнавіліся максімумы дня на 17 метэастанцыях ва ўсіх абласцях, за выключэннем Брэсцкай, 10 верасня - на 12 станцыях у Віцебскай, Магілёўскай і Гомельскай абласцях.\n2265 Настаўніца беларускай мовы і літаратуры: Жыць, каб... не бурыць!\n604 Што сiмвалiзуе ўнiкальны габелен з выявай Мацi-Беларусi, i хто ўвасоблены ў вобразе франтавой медсястры