Дрэннае выхаванне або псіхічнае расстройства? | Настаўніцкая газета\n05.05.2014 - 16:34Рознае, Спецыяльная адукацыя\nДля сям’і, у якой выхоўваецца дзіця з парушэннямі ў развіцці, жыццё часам ператвараецца ў суцэльны працэс дыягностыкі, карэкцыі і рэабілітацыі дзіцяці. Цяжкасці могуць і аб’яднаць сям’ю, і, на жаль, разбурыць яе. Каб такое не здарылася, бацькам і дзецям неабходна падтрымка спецыялістаў самага рознага профілю. Аб сучасных методыках правядзення дыягнастычнай і карэкцыйнай работы з дзецьмі з АПФР, а таксама аб магчымасцях сямейнай псіхатэрапіі ў нашай краіне ішла размова падчас рэспубліканскага навукова-практычнага семінара, які адбыўся днямі ў АПА.\nНайбольш складана выяўляць і карэкціраваць тыя парушэнні ў развіцці дзяцей, якія не звязаны з арганічным і фізічным паходжаннем, а менавіта псіхічныя і функцыянальныя адхіленні, бо трактаваць іх можна па-рознаму. Адно з такіх парушэнняў у дзяцей — гіперкінетычныя расстройствы або сіндром дэфіцыту ўвагі і гіперактыўнасці (СДУГ).\n“Аб праблемах дзіцячай псіхіятрыі ў апошнія гады часцей сталі з’яўляцца публікацыі, у якіх гаворыцца, што лекавыя сродкі вычарпалі сябе пры карэкцыі гіперкінетычных расстройстваў у дзяцей, — адзначыла Таццяна Аляксандраўна Емяльянцава, намеснік дырэктара па медыцынскай частцы (па псіхіятрыі) Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра псіхічнага здароўя. — Але пры гэтым прымяненне псіхатропных сродкаў пры лячэнні асоб з АПФР павялічылася ў свеце ў 9 разоў за апошнія 15 гадоў. За апошнія 20 гадоў павялічылася колькасць псіхічных расстройстваў у дзяцей: сіндром дэфіцыту ўвагі і гіперактыўнасці (СДУГ) сталі выяўляць у 3 разы часцей, а колькасць расстройстваў аўтычнага спектра ўзрасла ў 20 разоў! Безумоўна, неабходна і далей ствараць эфектыўныя лекавыя сродкі, але важна шукаць і больш перспектыўныя шляхі рэабілітацыі дзяцей з АПФР”.\nКлючавая тэорыя аб узнікненні СДУГ сведчыць: праблемы ў дзіцячым арганізме існуюць з-за таго, што галаўны мозг выпрацоўвае малую колькасць дафаміну — гармону задавальнення. Прэпарат, які лічыцца эфектыўным пры карэкцыі такога парушэння — метамфетамін. Ён адначасова з’яўляецца і лекавым сродкам, і наркотыкам. На 85 працэнтаў гэты прэпарат знімае праблемы паводзін. Але ці заўсёды гэта добра для дзіцяці? Яно становіцца адэкватным толькі на той час, пакуль дзейнічае прэпарат. Відавочна, што рашэнне аб назначэнні метамфетаміну можа прымацца толькі пры самых цяжкіх формах СДУГ, калі з дзіцем зусім немагчыма справіцца. У іншых выпадках неабходна карыстацца метадамі псіхолага-педагагічнага ўздзеяння.\nТаццяна Аляксандраўна агучыла некалькі пунктаў гледжання на гіперкінетычныя расстройствы, якія сёння абмяркоўваюцца. Ёсць меркаванне, што гэтыя расстройствы з’яўляюцца проста асаблівасцямі дзіцяці, з якімі спецыялісты не заўсёды могуць справіцца. Некаторыя лічаць, што гэта — вынік дрэннага выхавання ў сям’і. Існуе меркаванне, што СДУГ з’яўляецца пачаткам іншага псіхічнага парушэння, напрыклад, расстройства шызафрэнічнага спектра. Дзеці з сіндромам гіперактыўнасці ў дарослым жыцці часцей за іншых маюць розныя эмацыянальныя перажыванні, у іх могуць развіцца псіхапатыя, трывожныя станы, дэпрэсіі.\nЯк жа праяўляецца СДУГ? Часта ў дзяцей з гэтым сіндромам нядрэнныя паказчыкі інтэлектуальнага развіцця, але з-за неадэкватных паводзін, дэфіцыту ўвагі, павышанай стамляльнасці і праблем з запамінаннем дзеці вучацца ніжэй за ўзровень сваіх магчымасцей. Яны дэзарганізаваны, схільны да пратэстаў, у адказ на просьбы дарослых у іх першае слова — “не”. Такія дзеці вельмі імпульсіўныя, ім трэба “ўсё і адразу”, яны не здольныя адрозніць галоўнае ад другаснага. Яны не ўмеюць пераадольваць сябе, іх цяжка матываваць да нейкай дзейнасці. Прааналізаваць вынікі таго ці іншага свайго дзеяння ім таксама не па сілах.\nУ дзяцей са СДУГ парушаны сенсорныя функцыі, ім не падабаецца яркае святло, яны баяцца нават нязначнага шуму, а некаторых з іх, наадварот, шум супакойвае. У такіх дзяцей павышаная тактыльная адчувальнасць, таму пры іх апрананні ўзнікаюць праблемы. Часта яны не адчуваюць голаду, мала ядуць, адмаўляюцца ад ежы з кавалачкамі. У іх назіраюцца парушэнні маўлення. Такія дзеці вельмі жадаюць зносін, толькі іх не ўсе запрашаюць у сваю кампанію, бо паводзяць яны сябе з пункту погляду звычайных дзяцей па-дзівацку. Да 10 гадоў такіх дзяцей нельга адных выпускаць на вуліцу, яны часцей, чым іх равеснікі, траўміруюцца.\nЯкімі б ні былі дзеці з гіперкінетычнымі расстройствамі, іх абавязкова трэба ўключаць у асяроддзе здаровых людзей. І інфармаваць бацькоў, педагогаў, урачоў, што не асаблівых дзяцей трэба “ламаць”, прыстасоўваючы да незнаёмага асяроддзя, а акружэнне павінна прымаць іх такімі, якія яны ёсць, і дапамагаць ім.\nСёння на базе прафесарскага кансультацыйнага цэнтра Беларускага дзяржаўнага медуніверсітэта працуюць групы псіхадапамогі па пытаннях гіперкінетычных расстройстваў у дзяцей, спецыялісты цэнтра праводзяць трэнінгі, кансультацыі для ўсіх жадаючых. Мэта такой дзейнасці — навучыць дарослых паслядоўнасці, пазітывізму і большай гібкасці пры выхаванні дзяцей, навучыць дапамагаць дзецям пры пераадоленні імі пратэстных паводзін і фарміраванні ў іх адэкватнай самаацэнкі.\n“Мішэні” псіхалагічнай дапамогі\nАб “псіхалагічным дыягназе” і яго значэнні ў дыягностыцы адхіленняў у псіхічным развіцці дзіцяці расказаў дацэнт кафедры псіхалогіі БДУ Аляксей Міхайлавіч Палякоў. Ён нагадаў, што ёсць некалькі ўзроўняў дыягностыкі. На першым вызначаецца сімптаматычны дыягназ, які зводзіцца толькі да фіксавання фактаў паводзін, маўленчай актыўнасці, якія заўважаюцца пры непасрэдным назіранні прымет развіцця. Наступны ўзровень дыягностыкі мяркуе пастаноўку функцыянальнага псіхалагічнага дыягназу, калі псіхолаг не толькі канстатуе факты, якія назірае, але і апісвае праяўленне асобных псіхічных функцый і характэрныя рысы дзіцяці (яго памяць, увагу, мысленне, самаацэнку, тэмперамент і інш.). Ацэнка псіхолага, як правіла, адлюстроўваецца ў лічбах, часта ён выкарыстоўвае тэсты (напрыклад, на інтэлект).\nАцэнка адхіленняў дзяцей павінна быць не толькі колькаснай, але і якаснай, важна зразумець саму структуру дэфекту, механізм узнікнення парушэнняў. Калі да функцыянальнай дыягностыкі псіхолага дадаць інфармацыю аб сістэмных сувязях паміж асобнымі псіхічнымі функцыямі дзіцяці, аб узроўні яго ўключанасці ва ўзаемаадносіны з іншымі людзьмі і яго ўменні спраўляцца з рознымі жыццёвымі задачамі, — можна казаць аб сістэмным псіхалагічным дыягназе. Пры правядзенні сістэмнай дыягностыкі неабходна супастаўляць атрыманыя даныя аб развіцці дзіцяці з данымі аб развіцці іншых дзяцей — як тых, хто развіваецца нармальна, так і тых, хто мае адхіленні.\nДля таго каб псіхалагічная дапамога была эфектыўнай, яна павінна быць “кропкавай”, інакш кажучы, мець канкрэтныя мішэні ўздзеяння, якія і неабходна адзначаць у працэсе дыягностыкі. Адной з ключавых ідэй, якія неабходна выкарыстоўваць у дыягностыцы, з’яўляецца ідэя “зоны найбліжэйшага развіцця”. Яна дапамагае ацаніць перспектывы псіхічнага развіцця канкрэтнага дзіцяці ў канкрэтных сацыяльных умовах і ўклад навучання і выхавання ў стан дзіцяці ў гэты момант.\n“Усё больш дзяцей з АПФР сёння ідуць вучыцца ва ўстановы агульнай адукацыі па месцы жыхарства, — адзначыла загадчык кафедры алігафрэнапедагогікі БДПУ імя Максіма Танка Алена Анатольеўна Лемех. — Галоўная мэта псіхолага-педагагічнай службы такіх устаноў адукацыі — дапамагаць у асобасным развіцці асаблівых дзяцей, у іх пазітыўнай сацыялізацыі. Асноўнымі кірункамі дзейнасці педагога-псіхолага з’яўляюцца дыягностыка і карэкцыйная работа. Каб вызначыць правільны псіхалагічны дыягназ дзіцяці, за ім трэба даволі доўга назіраць, весці з ім размовы, адным словам, вывучаць. На пачатковым этапе псіхолаг праводзіць скрынінг-дыягностыку, каб вызначыць для сябе, што ў паводзінах дзіцяці блізкае да нормы, а што не. Калі псіхолаг высвятляе наяўнасць парушэнняў, ён накіроўвае дзіця на псіхолага-медыка-педагагічную камісію ў ЦКРНіР, дзе каманда спецыялістаў ажыццяўляе больш дакладную яго дыягностыку і вызначае пэўны адукацыйны маршрут. Зразумела, што за 30—40 хвілін ва ўмовах ПМПК немагчыма правесці поўную дыягностыку. Яна абавязкова працягнецца ва ўстанове адукацыі, дзе педагог-псіхолаг будзе паэтапна ажыццяўляць паглыбленую дыягностыку і на падставе атрыманых даных складаць індывідуальны план карэкцыйна-развіццёвай работы з дзіцем”.\n“Калі ў спецыялістаў з’яўляецца думка, што ў дзіцяці парушэнне ЦНС, яны звычайна раяць бацькам накіраваць яго на камп’ютарную або магнітна-рэзанансную тамаграфію, прайсці праверку на энцэфалографе, зрабіць ультрагукавое даследаванне галаўнога мозга. Аднак гэтыя метады даследаванняў дапамагаюць выявіць толькі грубыя (структурныя) парушэнні галаўнога мозга. Лёгкія парушэнні функцыянавання ЦНС, недаразвіццё мазгавых зон і структур яны не могуць зафіксаваць, — адзначыла дацэнт кафедры клінічнай псіхалогіі БДПУ імя Максіма Танка Ганна Аляксандраўна Давідовіч. — Апаратныя метады малаэфектыўныя і пры дыягностыцы ў дзяцей гіперкінетычных расстройстваў, мінімальнай мазгавой дысфункцыі, дзіцячага аўтызму. Тут на дапамогу можа прыйсці нейрапсіхалагічны метад даследавання, які дазваляе дыферэнцыраваць недаразвіццё і пашкоджанні на тонкіх узроўнях. У нашай краіне, на жаль, нейрапсіхалогія не развіта, няма асобнай кафедры гэтага навуковага адгалінавання, няма спецыяльных інстытутаў, толькі лічаныя ўстановы сістэмы аховы здароўя маюць адпаведных спецыялістаў. Хаця сёння ў свеце нейрапсіхалогія вельмі актуальная галіна ведаў, якая пастаянна развіваецца. Праграмы нейрапсіхалагічнай рэабілітацыі і карэкцыі каштуюць вельмі дорага. Каб развіваць гэты напрамак псіхалогіі, быў створаны своеасаблівы філіял нашай кафедры на базе ЦКРНіР Партызанскага раёна Мінска, дзе розныя спецыялісты спрабуюць рэалізоўваць нейрапсіхалагічны падыход да дыягностыкі і карэкцыі парушэнняў у дзяцей, праводзяць кансультацыі”.\nПсіхолаг псіхалагічнай лабараторыі гарадскога клінічнага дзіцячага псіханеўралагічнага дыспансера Акцябрына Веніямінаўна Дароніна, якая працуе ў Цэнтры ранняга ўмяшальніцтва (гарадскім рэсурсным цэнтры) на базе 19-й дзіцячай паліклінікі Мінска, расказала, што “асноўная задача службы ранняга ўмяшальніцтва — прафілактыка інвалідызацыі дзяцей з АПФР і сацыяльнага сіроцтва, а таксама падтрымка сям’і такога дзіцяці. Бацькі, якія даведаліся аб нараджэнні дзіцяці з парушэннямі ў развіцці, адчу-ваюць шок. Псіхалагічная дапамога ў гэты перыяд для іх не заўсёды эфектыўная, яны яшчэ не гатовы прыняць яе. Праходзіць час, і бацькі настройваюцца на дзеянні, яны гатовы зрабіць усё для свайго дзіцяці. Хаця іх дзеянні спачатку не заўсёды правільныя, часта пад уплывам эмоцый яны спрабуюць знайсці нейкую чароўную палачку, якая павінна дапамагчы малышу, не прыслухоўваюцца пры гэтым да меркаванняў спецыялістаў. Калі ж эмоцыі саступаюць месца рацыянальным планам на будучае і адэкватнаму абмеркаванню перспектыў для ўсёй сям’і, з бацькамі можна размаўляць сур’ёзна і аб дыягностыцы, і аб спосабах лячэння, і аб карэкцыйнай рабоце з дзіцем”.\nАдзіных патрабаванняў быць не можа\nАб асноўнай накіраванасці карэкцыйных заняткаў з малодшымі школьнікамі з цяжкімі парушэннямі маўлення — развіцці іх камунікатыўных здольнасцей, фарміраванні навыкаў маўлення расказала дацэнт кафедры лагапедыі БДПУ імя Максіма Танка Наталля Мікалаеўна Баль. Яна падкрэсліла, што пры адборы дыдактычнага матэрыялу, маўленчых практыкаванняў для правядзення заняткаў па карэкцыі парушэнняў вуснага маўлення вучняў з ЦПМ (у тым ліку і для фарміравання моўнага аналізу і сінтэзу), неабходна ўлічваць розныя ўзроўні разумовых здольнасцей у малодшых школьнікаў і, адпаведна, прадугледжваць рознаўзроўневую сістэму дапамогі навучэнцам. Да таго ж моўны матэрыял, які “працуе” на карэкцыйных занятках, павінен быць амаль поўнасцю падпарадкаваным задачам зносін. Такі матэрыял максімальна адпрацоўваецца ў разнастайных камунікатыўных сітуацыях.\nАб развіцці слыхавога ўспрымання і вуснага маўлення дзяцей з парушэннем слыху, аб рэалізацыі дыферэнцыраванага падыходу да навучання дзяцей з асаблівасцямі паведаміла Святлана Мікалаеўна Фяклістава, загадчык кафедры сурдапедагогікі БДПУ імя Максіма Танка: “У самым пачатку школьнага навучання дзеці з парушэннем слыху маюць розны ўзровень слыхамаўленчага развіцця: у некаторых адсутнічае нават рэакцыя на гукі, іншыя ж умеюць адрозніваць на слых маўленчы матэрыял. У кагосьці зусім адсутнічае самастойнае маўленне, хтосьці можа падоўгу і складна размаўляць. Таму адзіных патрабаванняў да навучэнцаў не можа быць, гэта зробіць неэфектыўным працэс навучання.\nГалоўным кампанентам карэкцыйнай работы з рознымі катэгорыямі дзяцей з парушэннем слыху з’яўляецца развіццё слыхавога ўспрымання. Для гэтага, напрыклад, выкарыстоўваюцца методыкі па развіцці астаткавага слыху. Мэтазгодна таксама выкарыстоўваць дыферэнцыраваны падыход пры развіцці слыхавога ўспрымання школьнікаў: улічваць характар і ступень парушэння слыху і магчымасці для яго развіцця, а таксама агульны і маўленчы ўзровень развіцця вучняў. Укараненне ўжо распрацаваных праграм “Развіццё слыхавога ўспрымання” і “Развіццё вуснага маўлення” дасць магчымасць павысіць эфектыўнасць карэкцыйнай работы з навучэнцамі, якія займаюцца па вучэбным плане другога аддзялення спецыяльнай агульнаадукацыйнай школы для дзяцей з парушэннем слыху”.


З Днём маці! - adu.by\nДа мамы мы звяртаемся за парадамі. З ёй дзелімся сваімі поспехамі і перамогамі. Матчына сэрца вельмі чулае. Нават калі мы стараемся не хваляваць і не турбаваць маці сваімі праблемамі, яна клапоціцца: «Што здарылася? Я ж адчуваю...».\nУ нашай краіне Дзень маці адзначаецца штогод 14 кастрычніка, пачынаючы з 1996 года, і прымеркаваны да вялікага праваслаўнага свята – Пакрова Прасвятой Багародзіцы. Паводле падання, у 910 годзе падчас богаслужэння Дзева Марыя паказала сябе людзям. Яна зняла са сваёй галавы покрыва і распрасцёрла над людзьмі, што былі ў храме, тым самым імкнучыся абараніць іх ад усіх бачных і нябачных ворагаў.\nГалоўная ідэя Дня маці – праяўленне ўвагі і павагі да жанчын, якія даюць новае жыццё, гадуюць і выхоўваюць дзяцей. Гэта выказванне падзякі за нялёгкую матчыну працу.\nУжо па традыцыі да Дня маці прымеркаваны ўшанаванні і віншаванні ад імя Прэзідэнта і вышэйшых асоб дзяржавы, узнагароджанне ордэнам Маці, сустрэчы і іншыя мерапрыемствы.\nВіншуем Вас са святам!\nЖадаем моцнага здароўя, мацярынскага шчасця, міра, радасці і дабрабыту!


Дагляд за мэбляй\nКарпаратыўны сайт фабрыкі\nтэл.: +375 17 508 51 59 Дыстрыб’ютары\nАб фабрыцы Навiны Узнагароды Праца ў кампанii Супрацоўнiцтва Кантакты\nАкцыі Продаж узораў кухань Продаж куханнай тэхнікі\nНашы перавагі Дагляд за мэбляй Артыкулы\nУмовы супрацоўнiцтва Ваш кабiнет\nНашы перавагіДагляд за мэбляйАртыкулы\nГалоўная Пакупнiкам Дагляд за мэбляй\nУмовы эксплуатацыі мэблі\nПры карыстанні мэбляй фабрыкі «ГеосИдеал» неабходна выконваць шэраг нескладаных правіл:\n1.Не дапускаецца перагрузка навясных элементаў мэблі, а таксама ўнутраных паліц і скрынь. Дапушчальная нагрузка:\nнавясных шаф – 60 кг;\nунутраных паліц з ДСтП – 20 кг;\nунутраных паліц з шкла – 12 кг;\nвысоўных скрынь – 22 кг.\nНагрузку неабходна размяркоўваць раўнамерна па ўсёй паверхні паліц. У высокіх модулях («пеналах», буфетах і т. п.) асноўную нагрузку рэкамендуецца размяшчаць на ніжніх паліцах для дасягнення большай устойлівасці.\n2. Паверхня мэблі не павінна падвяргацца працягламу ўздзеянню прамых сонечных прамянёў, каб пазбегнуць змены колеру асветленых участкаў у параўнанні з ўчасткамі, якія знаходзяцца ў цені\n3. Не дапускаецца нагрэў элементаў фасада да тэмпературы вышэй за +50° С, а элементаў корпуса – вышэй 95° С. Не рэкамендуецца размяшчаць штучныя крыніцы святла (галагенавыя лямпы і інш.) занадта блізка да мэблевых паверхняў. Калі лямпы доўгі час застаюцца уключанымі, неабходна сачыць за тым, каб не пераграваліся элементы мэблі, якія знаходзяцца побач. Доўгае ўздзеянне вельмі нізкай ці высокай тэмпературы, а таксама яе рэзкія перапады могуць адмоўна адбіцца на якасці мэблі.\n4. Мэбля можа сур'ёзна пацярпець ад працяглага кантакту з вільготнымі паверхнямі і пранікнення вады ўнутр яе элементаў, таму ўсю вільгаць з паверхні мэблі неабходна адразу ж выдаляць. (Увага! Не дапушчальна скапленне вады на паверхні стальніцы каля ўрэзанай мыйкі або панэлі фаерак, а таксама на участках стыкаў асобных кавалкаў постформинга).\n5. Адносная вільготнасць паветра ў памяшканні павінна знаходзіцца ў межах ад 50 да 70%%. Занадта сухое або занадта вільготнае паветра адмоўна адбіваецца на стане мэблі або асобных яе складнікаў. Пры сезонных ваганнях вільготнасці паветра ў памяшканні могуць нязначна мяняцца габарытныя памеры элементаў фасада. Пры ўсталяванні нармальнай вільготнасці паветра ў памяшканні зыходныя габарыты элементаў фасада аднаўляюцца. Памяшканне, у якім ўстаноўлена мэбля, павінна мець добрую вентыляцыю. У час прыгатавання ежы неабходна ўключаць выцяжку, размешчаную над працоўнай паверхняй кухоннай пліты.\n6.Паверхні элементаў мэблі нельга падвяргаць ударам рознымі прадметамі, драпаць, а таксама чысціць з ужываннем абразіўных матэрыялаў.\n7. Не дапушчальна скапленне на паверхні мэблі гразевых адкладаў, пасля выдалення якіх усё роўна могуць застацца плямы і разводы. Асабліва гэта тычыцца хімічна агрэсіўных рэчываў (кіслоты, шчолачы, растваральнікі і г. д.), а таксама некаторых харчовых прадуктаў (мяса, тлушч, кава, віно, некаторая гародніна і садавіна і інш.). Названыя забруджванні неабходна адразу ж змываць.\nРэкамендацыі па догляду за мебляй\nДля выдалення пылу і бруду з мэблі варта ўжываць мяккую тканіну. Калі бруд ўелася, можна выкарыстоўваць умераную колькасць нейтральнага мыла, растворанага ў вадзе (напрыклад, 2% мыла, 98% вады). Ні ў якім разе нельга ўжываць агрэсіўныя мыйныя сродкі, растваральнікі і абразіўныя матэрыялы. Пры выкарыстанні спецыяльных мыйных сродкаў, неабходна праверыць, ці падыходзяць яны для чысткі дадзенай паверхні. Не выкарыстоўвайце анучы і пальчаткі, якія кантактавалі з непадыходнымі для ачысткі мэблі рэчывамі.\nПасля кожнай уборкі варта выціраць мэблю насуха. Звяртаць пры гэтым увагу на слаба вентыляваныя часткі мэблі – куты і стыкі.\nУ некаторых мадэлях кухняў пры вырабе фасадаў выкарыстоўваецца шкло, якое быо пдвергнута пескоструйной апрацоўцы. Пры выдаленні забруджванняў з такога шкла дапушчальна прымяненне любых сродкаў, прызначаных для мыцця шкляных паверхняў.\nПарады па рэгуляванні мэблі\nЗ часам у рухомых частак мэблі могуць збіцца налады, зробленыя падчас ўстаноўкі кухні. Фурнітура, якая ўжываецца ў мэблі фабрыкі «ГеосИдеал», дазваляе хутка аднавіць іх.\n1. Становішча дзвярэй лёгка рэгулюецца пры дапамозе шруб на завесах. Для гэтага спатрэбіцца звычайная крыжовая адвертка. Становішча дзверы можна мяняць па глыбіні, вышыні і направа/налева. Рэгуляванне ажыццяўляецца дасведчаным шляхам і не патрабуе ніякіх спецыяльных навыкаў. Указаная рэгуляванне можа спатрэбіцца з-за змены габарытных памераў дзвярэй з прычыны сезонных ваганняў вільготнасці паветра (летам фасады некалькі павялічваюцца ў памерах, з пачаткам ацяпляльнага сезона – памяншаюцца).\n2. Накладка на высоўную скрыню або сетку рэгулююцца пры дапамозе шруб на ўнутраннім баку. Папярэдне неабходна высунуць скрыню (сетку) з корпуса шафы, для чаго варта пацягнуць яго на сябе да ўпора і прыпадняць. Каб вярнуць скрыню на месца, трэба паўтарыць ўсе дзеянні ў зваротным парадку.\n3. Ножкі шаф рэгулююцца па вышыні праз кручэнне іх ніжняй частцы. Пачарговае рэгуляванне іх дазваляе дамагчыся ідэальна гарызантальнага становішча стальніцы, нават нягледзячы на няроўнасці падлогі. З вонкавага боку апора закрыта дэкаратыўным цокалем (мацуецца да ножак пры дапамозе адмысловых зашчэпак). Каб зняць цокаль, яго варта проста пацягнуць на сябе.\n4. Навясныя шафы навешваюцца на мантажную планку пры дапамозе рэгулюямых падвесаў. Кручэннем рэгулявальных вінтоў у подвеса можна змяніць становішча шафы па вышыні і глыбіні.\n5. Змены адлегласці паміж паліцамі ў шафах можна дамагчыся шляхам перастаноўкі паліцатрымальнікаў. Для гэтага на ўнутраных паверхнях бакавых сценак шаф маюцца дадатковыя адтуліны. (Увага! Краі адтулін вельмі далікатныя, таму вымаць паліцатрымальнік варта павольна, паварочваючы яго адносна восі адтуліны. Раім рабіць гэта пры дапамозе абцугоў).\n© 2000 - 2017 GeosIdeal


Перадача ў ІЧУ. FAQ | Правы чалавека ў Магілеве\nBy mspring 20.03.2017 20.03.2017 ПРАВААБАРОНА/СОЦЫУМ\nПрадстаўляем вам інфармацыю, колькі і чаго можна перадаць тым, хто сядзіць у магілёўскім ІЧУ, калі гэта можна зрабіць і да каго можна звярнуцца, калі ўзнікнуць пытанні.\nНа сёння ў Магілёве пасля акцый пратэсту супраць Дэкрэта №3 адміністрацыйны арышт адбываюць 5 чалавек – Уладзімір Шанцаў, Алег Аксёнаў, Зміцер Люнтаў і Ігар Чыряк атрымалі 15 сутак, Алег Мяцеліца – 12 сутак. Не выключана, што спіс будзе з часам папаўняцца – акцыі не суціхаюць, а ўладныя органы працуюць ўсё больш жорстка.\nПравілы перадачы пасылкі для зьняволенага ІЧУ рэгламентуецца правіламі ўнутранага распарадку ізалятараў часовага ўтрымання, а менавіта главой 7.\nЧалавек у ІЧУ можа атрымліваць пасылкі, вага якіх не перавышае нормаў паштовай адпраўкі, а таксама перадачы, агульная вага якіх не перавышае 30 кілаграм. Не дапускаецца абмежаванне вагі перадач для непаўналетніх, асоб, якія пакутуюць на цяжкія захворванні (пры наяўнасці заключэння ўрача), цяжарных жанчын, а таксама для жанчын, якія маюць пры сабе дзяцей.\nАсоба, якая даставіла перадачу, запаўняе і падпісвае заяву ў двух экземпляраў. Абодва экзэмпляры заявы, перадача, а таксама дакумент, які сведчыць асобу асобы, што даставіла перадачу, перадаюцца работніку ІЧУ. Зверка наяўнасці і вагі змесціва перадач ажыццяўляюцца ў прысутнасці асобы, якая іх даставіла.\nПрыняўшы перадачу, супрацоўнік ІЧУ вяртае наведвальніку асабістыя дакументы і першы асобнік заявы з распіскай ў прыёме, а другі асобнік далучае да матэрыялаў, на падставе якіх асоба ўтрымліваецца пад вартай, пасля яго роспісу ў атрыманні перадачы.\nУсе прадукты харчавання падвяргаюцца надгляду. Хлебабулачныя, рыбныя і каўбасныя вырабы разразаюцца на некалькі частак, вадкія прадукты пераліваюцца ў посуд ІЧУ, кансервы выкрываюцца і перакладаюцца ў іншы посуд, сыпкія прадукты харчавання (цукар і іншыя) перасыпаюць; цукеркі, вафлі, печыва прымаюцца толькі без абгортак, пачкі з цыгарэтамі, папяросамі, тытунем выкрываюцца.\nУскрыццё і зверка змесціва пасылак ажыццяўляецца камісіяй у складзе не менш двух супрацоўнікаў ІЧУ, аб чым складаецца акт. У акце ўказваецца найменне рэчаў і прадуктаў харчавання, іх знешнія прыкметы, колькасць. Акт падпісваецца членамі камісіі, аб’яўляецца пад распіску асобе, што ўтрымліваецца пад вартай, і далучаецца да матэрыялаў, якія служаць падставай для ўтрымання пад вартай.\nПасылка або перадача ўручаецца асобе, што ўтрымліваецца пад вартай, не пазней адных сутак пасля іх прыёму, а ў выпадку часовага убыцця за межы ІЧУ – пасля яго вяртання.\nАсобы, якiя ўтрымлiваюцца пад вартай, маюць права на тавараў па безнаяўным разліку. Сума грошай, якую можа патраціць утрыманец ІЧУ, не абмяжоўваецца.\nГрафік прыёму перадач у магілёўскім ІЧУ\nГрафік прыёму грамадзян кіруючым складам ІЧУ\nПералік прадметаў, рэчаў, прадуктаў харчавання, якія адміністрацыйныя вязні могуць захоўваць пры сабе, прымаць і адпраўляць\nПералік харчовых прадуктаў, дазволеных да перадачы і прыёму ў ІЧУ\nTagged: Tagged: ІЧУ/Правы чалавека/рэпрэсіі\nPrevious post: 26 сакавіка – семінар па размеркаванні студэнтаў\nNext post: 24 сакавіка – лекцыя “Як паводзіць сябе з міліцыяй, у судах і ІЧУ»


Дзверы адчынiлiся, i ў пакой увайшлi два наглядчыкi. З-за спiны ў iх узнiк нейкi бялявы чалавек у бельгiйскай унiформе. Ён прывiтаўся.\n- Я доктар, - сказаў ён. - У мяне ёсць дазвол пабыць у гэтых цяжкiх абставiнах побач з вамi.\nУ яго быў прыемны i ветлiвы голас. Я сказаў яму:\n- Што вы будзеце тут рабiць?\n- Я ўвесь у вашым распараджэннi. Я пастараюся зрабiць усё магчымае, каб гэтыя некалькi гадзiн былi вам менш цяжкiя.\n- Чаму вы прыйшлi менавiта да нас? Здаецца, тут хапае народу, увесь шпiталь напакаваны бiтком.\n- Мяне сюды прыслалi, - сказаў ён нейкiм няўпэўненым голасам i адразу дадаў: - О, можа, вам хочацца запалiць? У мяне ёсць цыгарэты i нават цыгары.\nЁн працягнуў нам пачак ангельскiх цыгарэт i некалькi гаванскiх цыгар, але мы адмовiлiся. Я зiрнуў яму ў вочы, i гэта яго, здаецца, збянтэжыла. Я сказаў:\n- Вы прыйшлi сюды не дзеля спагады. Дарэчы, я вас ведаю. У той дзень, як мяне арыштавалi, я бачыў вас з фашыстамi - вы стаялi на дварэ каля кашараў.\nЯ хацеў быў сказаць нешта яшчэ, але раптам са мной штосьцi здарылася, я нават здзiвiўся: прысутнасць гэтага лекара неяк адразу зусiм перастала мяне цiкавiць. Звычайна, калi я лаўлю на чымсьцi чалавека, я проста так яго ўжо не адпускаю. А тут - ахвота гаварыць мяне абсалютна пакiнула; я адно пацiснуў плячыма i адвярнуўся. Праз нейкi час я зноў павярнуў галаву: лекар зацiкаўлена глядзеў на мяне. Наглядчыкi паселi на матрацы. Пэдра, доўгi i худы, сядзеў, склаўшы рукi, i круцiў вялiкiмi пальцамi, другi, каб прагнаць сон, час ад часу матляў галавой.\n- Можа, прынесцi святло? - раптам спытаў Пэдра ў доктара.\nТой кiўнуў: розумам ён, вiдаць, вызначаўся не болей чым бот, хоць, напэўна, быў i не злы. Мяркуючы па яго халодных блакiтных вачах галоўнай яго заганай быў недахоп уяўлення. Пэдра выйшаў i вярнуўся з газнiцай, якую паставiў на краю лавы. Свяцiла яна кепска, але гэта было лепш, чым нiчога: мiнулую ноч мы праседзелi ў поўнай цемры. Я доўга глядзеў на светлае кола, намаляванае лямпай на столi. Я быў нiбыта ў здранцвеннi. I потым, раптам, як быццам прачнуўся, светлае кола знiкла, i я адчуў, як на мяне навальваецца страшэнны цяжар. Не, гэта была не думка пра смерць i не страх: гэтаму не было назвы. У мяне раптам запякло ў скiвiцах, чэрап пачаў расколвацца.\nАле я схамянуўся i зiрнуў на двух сваiх прыяцеляў. Том абхапiў голаў рукамi, i я мог бачыць толькi яго тлусты i белы карак. З Хуанам было зусiм кепска: нiжняя скiвiца ў яго адвiсла, ноздры дрыжалi. Доктар падышоў да яго i, нiбыта каб падбадзёрыць, паклаў руку на плячо, але вочы ў яго былi такiя ж халодныя. Я заўважыў, як бельгiец спрытна апусцiў руку i ўзяў Хуана за запясце. Той паставiўся да гэтага абсалютна абыякава. Нiбы незнарок бельгiец сцiснуў запясце трыма пальцамi, крыху адступiў i павярнуўся да мяне спiнай. Я адхiлiўся трошкi назад i ўбачыў, як ён выняў з кiшэнi гадзiннiк i пэўны час, не выпускаючы запясця, пазiраў на яго. Нарэшце ён адпусцiў вялую нежывую руку малога i адышоў. Пэўны час ён стаяў, абапершыся спiнаю аб сцяну, i потым, нiбыта раптам прыгадаўшы нешта вельмi важнае, што трэба неадкладна занатаваць, выняў блакнот i запiсаў у iм колькi радкоў. "Поскудзь, - са злосцю падумаў я, - няхай толькi паспрабуе памацаць мне пульс, адразу дастане ў паганую пысу".\nЁн не падыходзiў, але я адчуў, што ён глядзiць на мяне. Я падняў галаву i зiрнуў яму ў твар. Тады ён сказаў нейкiм невыразным голасам:\n- Вам не здаецца, што тут можна азглець?\nВiдаць, яму было холадна: ён быў увесь шызы.\n- Мне не холадна, - адказаў я.\nЁн па-ранейшаму глядзеў на мяне жорсткiмi вачыма. I раптам я зразумеў - я падняў рукi да твару i адчуў, што ён у мяне ўвесь мокры. Седзячы ў гэтым склепе, у разгар зiмы, на самым скразняку, я сплываў потам. Я правёў пальцамi па валасах: яны склеiлiся ад лiпкай вiльгацi; тады я заўважыў, што кашуля на мне таксама прамокла i прыстала да цела: з мяне цякло ўжо, прынамсi, гадзiну, а я нiчога не адчуваў. Але ад гэтага бельгiйскага парсюка нiчога не ўнiкла, гэты паскуднiк заўважыў, што па шчоках у мяне паўзуць потныя кроплi, i, вiдаць, падумаў: гэта праява крайняй паталагiчнай прыгнечанасцi; вядома, ён адчуваў сябе нармальна, ён мог ганарыцца гэтым - яму было холадна. Я хацеў устаць i набiць яму пысу, але ледзь прыўзняўся, як сорам i злосць адразу знiклi, i я зноў абыякава апусцiўся на лаву.\nЯ абмежаваўся тым, што абцёр шыю насоўкаю. Цяпер я адчуваў, як ад мяне жудасна тхне потам, што цячэ з валасоў на патылiцу. Гэта было непрыемна. Але хутка я кiнуў абцiрацца, занятак быў цалкам дарэмны: насоўку ўжо можна было выкручваць, а пот усё лiў i лiў. Ногi i зад былi таксама мокрыя, нагавiцы прылiпалi да лавы.\n- Заткнiся, - сказаў я яму, - можа, паклiкаць табе духоўнiка?\nЁн не адказаў. Я ўжо заўважыў, што яго ўвесь час цягне састроiць з сябе прарока i вымаўляць маё iмя - Пабла! - нейкiм знямелым голасам. Мне гэта не надта падабалася; але, здаецца, усе iрландцы такiя. Я цьмяна адчуваў, што ад яго пахне мачой. Шчыра кажучы, у мяне нiколi не было да Тома вялiкай сiмпатыi, i я не бачыў, чаму толькi праз тое, што мы памiрацьмем разам, я павiнен яе адчуваць больш. Ёсць хлопцы, з якiмi ўсё, мусiць, было б iначай. З Рэйманам Грысам, напрыклад. Але побач з Хуанам i Томам я адчуваў сябе даволi самотна. Зрэшты, па-мойму, гэта было i лепш: з Рэйманам я, можа, яшчэ расчулiўся б. А тут я быў непахiсна цвёрды i хацеў заставацца такiм да канца.\nТом па-ранейшаму комчыў словы, нiбы ў забыццi. Ён гаварыў, вядома, каб не даць сабе думаць. Вакол яго ўжо нясцерпна пахла мачой, як вакол нейкай бабы, што хварэе на нетрыманне. Вядома, я падзяляў яго думкi, я i сам мог бы сказаць усё, што казаў ён: памiраць - гэта ненатуральна. I з той хвiлiны, як мне наканавана было памерцi, нiшто ўжо не здавалася мне натуральным, нi гэтая куча друзу, нi лава, нi паскудная Пэдрава пыса. Але мне было непрыемна думаць пра тое, пра што думаў Том. I я выдатна ведаў, што ўсю ноч, кожныя пяць хвiлiн, мы зноў i зноў будзем адначасова думаць пра тое самае i будзем пацець i дрыжаць адначасова. Я зiрнуў на яго, i ўпершыню мяне ўразiла яго аблiчча: на iм адбiлася смерць. Гэта ўзяло мяне за жывое: вось ужо цэлыя суткi я жыў побач з Томам, я слухаў яго, гаварыў з iм i ведаў, што ў нас няма нiчога агульнага. А цяпер - мы былi падобныя, як два браты-блiзняты, i толькi таму, што мусiлi памерцi разам. Не глядзячы на мяне, Том узяў мяне за руку:\n- Пабла, я пытаюся ў сябе... я пытаюся, цi праўда, што пасля - знiкаеш навечна.\nЯ выслабанiў руку i сказаў:\n- Зiрнi сабе пад ногi, свiнтух.\nПамiж ног у яго была лужына, з калашын па нагавiцах цяклi брудныя кроплi.\n- Што гэта? - збянтэжана сказаў ён.\n- Ты насцаў у нагавiцы, - сказаў я яму.\n- Няпраўда, - гняўлiва сказаў Том, - я не сцаў, я нiчога не адчуваю.\nПадышоў бельгiец. Ён запытаўся з iлжывай спагадаю:\n- Вам дзе-небудзь балiць?\nТом не адказаў. Бельгiец моўчкi зiрнуў на лужыну.\n- Я не ведаю, што гэта, - сказаў Том зацкаваным, раз'юшаным голасам, - але мне не страшна. Я клянуся вам, мне не страшна.\nБельгiец не адказаў. Том устаў, адышоў у кут i памачыўся. Потым ён вярнуўся, па дарозе зашпiльваючы прарэх, сеў i больш не прамовiў нi слова. Бельгiец нешта пiсаў у блакноце.\nМы ўтрох глядзелi на яго, бо ён быў - жывы. Усе яго рухi, усе клопаты усё гэта было жывое; ён тросся ад холаду ў гэтым склепе, як мусiў бы трэсцiся любы жывы чалавек; у яго было добра наетае, паслухмянае яму цела. А мы - мы ўжо не адчувалi сваiх цел, ва ўсякiм выпадку, калi i адчувалi, то ўжо зусiм не так, як адчуваў ён. Мне рупiла памацаць сабе нагавiцы памiж ног, але я не адважваўся; я глядзеў на бельгiйца, якi сядзеў, абапершыся локцямi на каленi, - ён быў гаспадар сваiм мышцам, ён мог думаць пра заўтра. А мы - мы былi адно бяскроўныя ценi; мы глядзелi на яго i, як ваўкалакi, смакталi вачыма яго жыццё.\nУрэшце бельгiец падышоў да малога Хуана. Цi ён хацеў памацаць яму патылiцу дзеля нейкай сваёй прафесiйнай цiкавасцi, цi проста паддаўся спагадзе? Калi гэта была спагада, то яна прачнулася ў iм першы i адзiны раз за ўсю ноч. Ён ласкава правёў малому рукой па галаве i патылiцы. Хуан моўчкi глядзеў, як той яго гладзiць, не зводзячы з бельгiйца вачэй. Потым раптам схапiў яго за руку i неяк дзiўна ўтаропiўся на яе. Ён сцiскаў бельгiйцаву руку абедзвюма сваiмi лапамi, i ад падобнага параўнання глядзець на iх было яшчэ больш непрыемна яны нагадвалi дзве шэрыя клюшнi, у якiх ушчамiлася пульхная ружовая ручка. Я падазраваў, што зараз адбудзецца, i Том, вiдаць, падазраваў таксама, але бельгiец прымаў усё гэта за гарачы Хуанаў парыў i толькi па-бацькоўску ўсмiхаўся. I тут малы падняў яго ружовую руку да рота i хацеў ужо ўкусiць, але бельгiец паспеў рэзка вырвацца i, спатыкаючыся, адступiў да сцяны. Нейкую секунду ён глядзеў на нас з жахам; мусiць, толькi цяпер ён усвядомiў, што мы такiя самыя людзi. Я зарагатаў - так, што адзiн наглядчык нават падскочыў. Другi па-ранейшаму спаў, вочы ў яго былi шырока расплюшчаныя, i мiж павекаў былi вiдны толькi белыя вiрлы.\nЯ адчуваў сябе стомленым i адначасова ўзбуджаным да астатняй ступенi. Я не хацеў болей думаць пра тое, што адбудзецца на свiтанку, не хацеў думаць пра смерць. Гэта не мела нiякага сэнсу - я ўсё роўна натыкаўся паўсюль толькi на словы цi на пустэчу. Але як толькi стараўся падумаць пра нешта iншае, як адразу зноў бачыў рулi, нацэленыя на мяне. Я, мусiць, дваццаць разоў запар перажыў свой расстрэл, i аднойчы мне нават здалося, што ўсё адбываецца наяве: я, вiдаць, на хвiлiну заснуў. Мяне цягнулi да мура, я адбiваўся, я прасiў у iх прабачэння. I потым, як падскочыў, -прачнуўся i адразу зiрнуў на бельгiйца: я баяўся, што ў сне закрычаў. Але той спакойна гладзiў вусы, ён нiчога не заўважыў. Можа быць, каб была такая ахвота, я здолеў бы трошкi паспаць: апошнiя двое сутак я не заплюшчыў вачэй i быў зняможаны ўшчэнт. Але мне не хацелася так марна трацiць дзве астатнiя гадзiны жыцця: яны прыйшлi б па мяне на свiтанку, разбудзiлi i павялi за сабой, i я, ачмурэлы яшчэ спрасонку, здырдзiўся б, не паспеўшы нават i пiкнуць; я не хацеў гэтага, я не хацеў памiраць, як бязглуздае быдла, я хацеў зразумець. Апроч таго, я баяўся, што ў мяне пачнуцца кашмары. Я ўстаў, прайшоўся сюды-туды па пакоi i, каб неяк перамянiць думкi, пачаў прыгадваць, як жыў раней. На мяне нахлынула цэлая хваля бязладных успамiнаў. Былi i добрыя, i благiя - прынамсi, так я называў iх раней. У маёй памяцi праплывалi розныя гiсторыi, твары. Я зноў убачыў аблiчча таго малога novillero, якi даведаўся, што жонка падчас la Feria ў Валенсii наставiла яму рогi, я ўбачыў твар аднаго свайго дзядзькi, твар Рэймана Грыса. Мне прыгадалася, як у 1925 годзе я тры месяцы бадзяўся без працы, як я ледзь не здох з голаду. Я ўспомнiў i тую маркотную ноч у Грэнадзе, калi заснуць мне прыйшлося на лаве: я тады не еў ужо тры днi, мяне грызла шалёная роспач, я не хацеў здыхаць. Цяпер я толькi крыва ўсмiхнуўся. З якой прагнай упартасцю я ганяўся за шчасцем, за жанчынамi, за свабодай. Навошта было ўсё гэта? Я хацеў вызвалiць Гiшпанiю, захапляўся Пi-i-Мiргалем, далучыўся да анархiстаў, я выступаў з прамовамi на публiчных сходах: я ўсё прымаў усур'ёз - так, нiбыта я быў бессмяротны.\nI вось цяпер у мяне было такое ўражанне, што ўсё жыццё адразу паўстала перада мною, i я падумаў: "Якая ж гэта жудасная хлусня". Яно болей нiчога не каштавала, бо цяпер - яно кончылася. Я казаў сабе: як жа я мог вось так проста шпацыраваць па бульварах, выскаляцца з нейкiмi дзеўкамi, ды я б нават пальцам не варухнуў, каб ведаў, што мне давядзецца вось так памiраць. Усё жыццё было цяпер перада мной, абведзенае рысай, нiбы накрытае каўпаком, але ўсё, што было ўсярэдзiне, - было незавершанае. Я пастараўся неяк яго ацанiць. Я вельмi хацеў бы сказаць сабе: гэта было цудоўнае жыццё. Але яму немагчыма было даць нiякай ацэнкi - гэта быў усяго толькi невыразны накiд; я ўсё жыццё пражыў, пазычаючы за кошт вечнасцi, я нiчога тады не разумеў. Але нiшто цяпер не выклiкала ў мяне шкадавання: можа, у мяне i была цэлая безлiч такога, пра што я мог бы пашкадаваць - прыемны смак "Мансанiльi" цi мора ўлетку, калi я плаваў у невялiкай затоцы непадалёк ад Кадыкса, - але смерць сцерла з усяго гэтага былую прывабнасць.\nРаптам бельгiйцу прыйшла ў галаву чароўная думка.\n- Сябры, - сказаў ён, - я магу - вядома, калi на тое будзе згода вайсковага кiраўнiцтва, - перадаць ад вас некалькi слоў цi, можа, якi напамiнак людзям, якiя вас любяць...\n- У мяне нiкога няма.\nЯ нiчога не адказаў. Том хвiлiну счакаў i потым здзiўлена зiрнуў на мяне:\n- Ты нiчога не перадасi Кончы?\nМне была непрыемна гэта яго змоўнiцкая спагадлiвасць, але я быў сам вiнаваты: пра Кончу я расказаў мiнулаю ноччу, хоць, безумоўна, павiнен быў бы стрымацца. Увесь апошнi год я пражыў побач з ёй. Яшчэ ўчора я быў гатовы адсекчы сабе руку, каб зноў убачыць яе хоць на хвiлiну. Таму я i загаварыў пра яе - гэта было неадольна. А цяпер - цяпер мне зусiм не хацелася яе бачыць, я не меў чаго ёй сказаць. Мне нават не хацелася сцiснуць яе ў абдымках: маё цела выклiкала ў мяне агiду, яно было шэрае i потнае, - i я не ўпэўнены, што не адчуў бы такой самай гiдлiвасцi i да яе. Вядома, Конча будзе плакаць, калi даведаецца пра маю смерць; можа, некалькi месяцаў ёй не будзе хацецца жыць. Але памерцi ўсё ж павiнен быў я. Я, а не яна. Я ўспомнiў яе прыгожыя i пяшчотныя вочы. Калi яна глядзела на мяне, нейкая частка ад яе пераходзiла мне. Але цяпер я падумаў, што ўсё ўжо скончана: каб яна зiрнула на мяне цяпер, яе позiрк застаўся б у яе ў вачах i нават не дакрануўся б да мяне. Я быў адзiн.\nТом быў таксама адзiн, але ў яго ўсё было iначай. Ён сеў верхi на лаву i ўтаропiўся на яе, скрывiўшы на губах нешта накшталт усмешкi, выгляд у яго быў здзiўлены. Ён працягнуў руку i асцярожна памацаў дрэва, нiбыта баяўся штось паламаць, потым адразу жвава адхапiў далонь i здрыгануўся. На месцы Тома я не забаўляўся б мацаннем лавы; усё гэта зноў былi яго iрландскiя штучкi, але i мне пачынала здавацца, што ўсе рэчы выглядаюць дзiўна: яны зрабiлiся меней выразныя, болей кволыя, чым звычайна. Мне досыць было зiрнуць на лаву, газнiцу, на вугальны друз, каб адразу адчуць, што хутка я мушу памерцi. Натуральна, я не мог сабе ясна ўявiць сваю смерць, але я бачыў яе паўсюль: у рэчах, у тым, як яны адступiлi i сцiпла трымаюцца воддаль, як людзi, што перашэптваюцца каля ложка смяротна хворага сябра. Да сваёй смерцi - вось да чаго дакрануўся на лаве Том.\nI каб цяпер мне, у гэтым стане, паведамiлi, што я магу спакойна вярнуцца дамоў, што мне даруюць жыццё, гэта мяне зусiм не кранула б, я застаўся б халодны: калi знiкае iлюзiя, што ты вечны, чакаць колькi гадзiн цi колькi гадоў - усё адно. У пэўным сэнсе я да ўсяго цяпер быў абыякавы i адчуваў сябе вельмi спакойна. Але гэта быў страшны спакой - з-за таго, як паводзiла сябе маё цела: я глядзеў праз яго вочы, чуў праз яго вушы, але гэта ўжо быў не я; яно пацела i дрыжала само па сабе, я абсалютна яго не пазнаваў. Каб даведацца, што з iм адбываецца, я мусiў паглядзець на яго, памацаць, нiбы гэта было цела чужога, iншага чалавека. Часам я яго яшчэ адчуваў - я адчуваў, як у iм нешта слiзгоча i нiбы абрынаецца, як гэта бывае ў самалёце, што зайшоў у пiке, цi, iншы раз, пачынаў чуць, як тахкае маё сэрца. Але гэта нiчога не мяняла: вонкi з майго цела выходзiў толькi падазроны агiдны дух. Найчасцей жа яно маўчала, нiбы замiрала, i я нiчога не адчуваў, апроч няяснага цяжару, быццам на мне было нешта брыдкае, i ў мяне ўзнiкала ўражанне, што я прывязаны да вялiкага, гiганцкага рабака. У пэўны момант я памацаў нагавiцы i адчуў, што яны наскрозь мокрыя; я не ведаў, ад чаго - ад поту цi ад мачы, але на ўсякi выпадак пайшоў памачыцца на кучу вугалю. Бельгiец выняў гадзiннiк, зiрнуў на яго i сказаў:\n- Палова на чацвёртую.\nПадла! Ён зрабiў гэта, напэўна, знарок. Том падскочыў; мы нават не заўважалi, што час - цячэ; ноч агортвала нас сваёй бясформеннай, змрочнаю масай, а я i не памятаў, што яна пачалася.\nМалы Хуан раптам пачаў крычаць. Ён выкручваў рукi, малiў:\n- Я не хачу памiраць, я не хачу памiраць!\nЁн пачаў кiдацца па склепе, ускiдваючы рукi ў паветра, потым упаў на матрац i зарыдаў. Том глядзеў на яго згаслымi вачыма i цяпер ужо зусiм не хацеў супакойваць. Дый гэта наўрад цi было патрэбна: малы больш за нас рабiў шуму, але пакутаваў меней - ён быў як хворы, якому гарачка дапамагае змагацца з немаччу. Калi ж няма нават гарачкi - гэта намнога горай.\nЁн плакаў, i я бачыў, што яму проста шкада сябе; пра смерць ён не думаў. На адно iмгненне, усяго на адно iмгненне мне захацелася таксама заплакаць i пашкадаваць самога сябе. Але здарылася якраз наадварот: я зiрнуў на малога, убачыў яго худыя плечы, што пацепвалiся ў плачы, i адчуў, што нiчога чалавечага ўва мне больш няма, - я быў няздольны шкадаваць нi другiх, нi сябе. Я сказаў сабе: "Я хачу памерцi дастойна".\nТом устаў, падышоў пад самую адтулiну ў столi i пачаў пiльнаваць дзень. У галаве ў мяне ўпарта круцiлася адна думка, я хацеў памерцi дастойна i думаў толькi пра гэта. Але пасля таго як доктар сказаў, каторая цяпер гадзiна, я мiмаволi пачаў адчуваць час: ён цёк, сачыўся кропля за кропляй.\nБыло яшчэ цёмна, калi я пачуў Томаў голас:\n- Ты iх чуеш?\nНа дварэ хадзiлi нейкiя людзi.\n- Якога чорта яны там робяць? Не могуць жа яны страляць у такой цемры.\nХутка ўсе гукi сцiхлi. Я сказаў Тому:\nПэдра, пазяхаючы, устаў i пагасiў газнiцу.\n- Холадна, каб яго, - сказаў ён свайму сябру.\nСклеп ахiнуўся ў шарае сутонне. Здалёк да нас данеслiся стрэлы.\n- Пачынаецца, - сказаў я Тому. - Напэўна, яны робяць гэта на заднiм двары.\nТом папрасiў у доктара цыгарэту. Я палiць не хацеў; мне наогул не хацелася нi цыгарэт, нi выпiць. Цяпер яны стралялi ўжо безупынку.\n- Ты ўяўляеш сабе? - сказаў Том.\nЁн хацеў дадаць нешта яшчэ, але змоўк; ён глядзеў на дзверы. Яны адчынiлiся, i на парозе ўзнiк лейтэнант i за iм чатыры салдаты. Том выпусцiў цыгарэту.\nТом не азваўся. Тады Пэдра паказаў на яго.\n- Хуан Мiрбал?\n- Гэта той вунь, што ляжыць на матрацы.\n- Устаньце, - сказаў лейтэнант.\nХуан не варухнуўся. Два салдаты падышлi да яго i паднялi пад пахi. Але як толькi яны яго адпусцiлi, ён зноў упаў.\nСалдаты стаялi ў нерашучасцi.\n- Гэты не першы, каму зрабiлася блага, - сказаў лейтэнант. - Давядзецца вам яго туды занесцi, а там прыдумаем.\nЁн павярнуўся да Тома:\n- Ну, хадземце.\nАбапал Тома сталi два салдаты, i яны выйшлi. Следам два iншыя салдаты пад пахi i каленi неслi малога. Ён быў не ў непрытомнасцi; вочы ў яго былi шырока расплюшчаныя, i па шчаках лiлiся буйныя слёзы. Калi я хацеў выйсцi таксама, лейтэнант мяне чамусьцi спынiў.\n- Вы - Iб'ета? - спытаўся ён.\n- Вам прыйдзецца пачакаць тут: па вас хутка прыйдуць.\nЯны выйшлi. Бельгiец i два наглядчыкi выйшлi таксама. Я застаўся адзiн. Я не разумеў, што здарылася, але думаў, што лепш бы ўжо яны скончылi з усiм адразу. Амаль праз роўныя прамежкi часу да мяне даляталi залпы, i кожны раз я скаланаўся ўсiм целам. Мне хацелася раўцi на ўсю глотку, выдзiраць на сабе валасы. Але я толькi мацней сцiскаў зубы i глыбей засоўваў рукi ў кiшэнi: я хацеў захаваць сваю годнасць.\nПраз гадзiну па мяне нарэшце прыйшлi i завялi ў маленькi пакой на другiм паверсе, дзе пахла цыгарамi i было, як мне адразу здалося, аж задушлiва горача. У фатэлях з нейкiмi паперамi на каленях сядзелi два афiцэры i палiлi цыгары.\n- Цябе зваць Iб'ета?\nТой, што мяне дапытваў, быў маленькi i тоўсты. Яго жорсткiя вочы хавалiся за ларнетам. Ён сказаў:\nЯ падышоў. Ён устаў, узяў мяне за руку вышэй ад локця i зiрнуў так, нiбыта хацеў увагнаць у зямлю. Адначасова ён з усяе сiлы сцiснуў мне бiцэпс. У гэтым не было намеру зрабiць мне балюча - гэта была проста такая гульня: ён хацеў панаваць нада мною. Вiдаць, ён лiчыў, што дзеля гэтага трэба яшчэ i дыхаць сваiм прагнiлым подыхам мне ў твар. Пэўны час мы стаялi ў такiх паставах; мяне гэта хутчэй смяшыла. Падобных прыёмаў было яўна мала, каб збянтэжыць чалавека, якому наканавана памерцi: яны мяне не краналi. Нарэшце ён груба адштурхнуў мяне i сеў.\n- Тваё жыццё цi яго, - сказаў ён. - Выбiрай. Калi прызнаешся, дзе ён, табе падораць жыццё.\nДва гэтыя афiцэрыкi, з iх рыпучымi i блiскучымi ботамi, элегантнымi, тонкiмi нагайкамi, - гэта былi ўсяго толькi звычайныя людзi, якiм таксама было наканавана памерцi. Няхай трошкi пазней за мяне, але ненамнога. I яны займалiся тым, што шукалi нейкiя iмёны ў паперах, ганялiся за людзьмi, каб засадзiць iх у турму цi знiшчыць; у iх былi свае думкi пра будучыню Гiшпанii i пра рознае iншае глупства. Уся гэтая валтузня здавалася мне бязглуздай i нават блазенскай: я быў ужо няздольны паставiць сябе на iх месца, мне здавалася, што яны звар'яцелi.\nМаленькi таўстун па-ранейшаму глядзеў на мяне, пастукваючы нагайкай па ботах. Усе яго рухi былi разлiчаныя на тое, каб надаць яму выгляд увiшнага i лютага звера.\n- Ну што? Ты ўразумеў?\n- Мне невядома, дзе Грыс, - адказаў я. - Я думаў, што ён у Мадрыдзе.\nДругi афiцэр стомлена падняў бледную руку. Гэтая стомленасць таксама мела разлiк. Я заўважаў усе iх маленькiя хiтрыкi, i мяне вельмi здзiўляла, што ёсць, аказваецца, людзi, якiм здаюцца цiкавымi такiя забавы.\n- Каб падумаць, у вас чвэртка гадзiны, - паволi прамовiў ён. - Завядзiце яго ў кашталянцкi пакой. Праз пятнаццаць хвiлiн ён павiнен быць тут. Калi зноў будзе ўпарцiцца, расстраляем на месцы.\nЯны добра ведалi сваю справу i разумелi, што робяць: я чакаў ужо цэлую ноч; пасля гэтага яны пакiнулi мяне ў склепе яшчэ на гадзiну, каб я пачакаў, пакуль расстраляюць Тома з Хуанам, i вось цяпер - зачынялi аднаго ў кашталянцкiм пакоi; вiдаць, яны прыдумалi гэты выбрык яшчэ напярэдаднi. Яны казалi сабе, што нервы не вечныя, i спадзявалiся такiм чынам мяне раскалоць.\nАле яны памылялiся. У кашталянцкiм пакоi я ад вялiкае стомы адразу асеў на зэдаль i пачаў разважаць. Але я думаў не пра iх прапанову. Я, натуральна, ведаў, дзе Грыс: ён хаваўся ў стрыечнага брата, за чатыры кiламетры ад горада. Я ведаў i тое, што нiколi не выдам гэтае схованкi, вядома, калi яны не пачнуць мяне катаваць (але, здаецца, яны пра гэта не думалi). Падобныя пытаннi былi для мяне вырашаны, вызначаны i абсалютна мяне не цiкавiлi. Адзiнае, што мне хацелася ведаць цяпер - чаму я паводжу сябе менавiта так. Я лiчыў, што лепей памерцi самому, як выдаць Грыса. Чаму? Рэймана Грыса я больш не любiў. Мае сяброўскiя пачуццi да яго памерлi яшчэ да ўсходу сонца, адначасова з каханнем да Кончы i адначасова з жаданнем жыць. Вядома, я па-ранейшаму яго паважаў: гэта быў нязломны змагар. Але мая згода памерцi замест яго тлумачылася зусiм не гэтай прычынай; яго жыццё каштавала не больш за маё; нiякае жыццё наогул нiчога не каштавала. Любога чалавека ставiлi каля мура i стралялi, пакуль ён не здохне: быў бы то я, цi Грыс, цi хто iншы - з усiмi было аднолькава. Я выдатна разумеў, што ён болей карысны справе Гiшпанii, але мне было насраць на Гiшпанiю i на анархiю: нiшто больш не мела значэння. I ўсё ж я сядзеў тут: я мог уратаваць сваю шкуру, каб выдаў Грыса, - i я адмаўляўся ад гэтага. Я лiчыў, што гэта хутчэй камiчна: гэта была звычайная ўпартасць. Я падумаў: "I трэба ж быць такiм зацятым аслом!" Мяне апанавала дзiўная весялосць.\nНарэшце па мяне прыйшлi i зноў завялi да двух афiцэраў. З-пад ног у нас шмыгнуў пацук, i гэта мяне рассмяшыла. Я павярнуўся да аднаго фалангiста i сказаў яму:\n- Вы бачылi пацука?\nТой не адказаў. Ён быў змрочны i лiчыў сябе, вiдаць, вельмi сур'ёзным. Мяне ж разбiраў смех, але я стрымлiваўся, бо баяўся, што калi пачну, то не здолею ўжо спынiцца. У фалангiста былi вусы, i я зноў сказаў:\n- Пагалiся, разумнiк.\nМне здавалася дзiўным, што чалавек яшчэ пры жыццi дазваляе, каб на твары ў яго расла шчэць. Без вялiкай упэўненасцi ён ударыў мяне нагой, i я змоўк.\n- Ну што, - сказаў тоўсты афiцэр, - ты падумаў?\nЯ паглядзеў на iх з вялiкай цiкаўнасцю, нiбы гэта былi насякомыя нейкага вельмi рэдкага вiду.\n- Я ведаю, дзе ён, - сказаў я. -Ён схаваўся на могiлках. У якiм магiльным склепе цi, можа, у хаце ў далакопаў.\nЯ сказаў гэта, каб трошкi з iмi пажартаваць. Я хацеў пабачыць, як яны ўсхопяцца, зашпiляць свае блiскучыя дзягi i пачнуць з заклапочаным выглядам аддаваць загады.\nУсе адразу ўскочылi.\n- Так, выязджаем. Молес, iдзiце да лейтэнанта Лопеза i папрасiце ў яго пятнаццаць людзей. А ты, - таўстун павярнуўся да мяне, - калi ты сказаў праўду, то я двойчы сваё слова не паўтараю. Але калi ты надумаў з нас пасмяяцца, ты дорага сплацiш за гэта.\nЯны з шумам вылецелi прэч, а я застаўся спакойна чакаць пад наглядам некалькiх фалангiстаў. Час ад часу я ўсмiхаўся: я ўяўляў, якiя ў iх будуць пысы. Я зусiм ачмурэў, але адчуваў сябе хiтрым. Я ўяўляў, як яны падымаюць магiльныя камянi, адчыняюць дзверы ў кожным склепе. Я глядзеў на ўсю гэтую сiтуацыю нiбыта збоку, вачыма iншага чалавека: я бачыў упартага вязня, якi строiць з сябе героя, гэтых важных, сур'ёзных фалангiстаў з iх вусiкамi i людзей ва ўнiформе, якiя носяцца, як мурашы, мiж магiламi, - гэта была проста пацеха!\nПраз паўгадзiны таўстун вярнуўся адзiн. Я думаў, што ён прыйшоў даць загад, каб мяне расстралялi. Iншыя, напэўна, яшчэ былi на могiлках.\nАфiцэр зiрнуў на мяне. Па тым, як ён выглядаў, зусiм нельга было сказаць, што ён разгублены.\n- Завядзiце яго на вялiкi двор, да iншых, - сказаў ён. - Калi скончацца ваенныя аперацыi, яго лёс будзе вырашаны звычайным судом.\nМне здалося, што я не так зразумеў. Я спытаў:\n- Дык што, мяне, значыць, не... мяне не расстраляюць?..\n- Не цяпер, ва ўсякiм выпадку. А што будзе пасля, мяне ўжо не датычыць.\nЯ па-ранейшаму нiчога не разумеў. Я сказаў яму:\n- Але... чаму?\nЁн пацiснуў плячыма i нiчога не адказаў. Салдаты вывелi мяне на вялiкi двор. Там было каля сотнi вязняў, жанчыны, дзецi, колькi старых. У поўным атупеннi я пачаў хадзiць вакол невялiкага лапiка зялёнай травы на сярэдзiне пляца. Апоўднi нас павялi есцi ў сталоўку. Два цi тры чалавекi мяне аклiкнулi. Я, напэўна, iх ведаў, але не азваўся: я ўжо нават не ўсведамляў, дзе знаходжуся.\nАдвячоркам у двор заштурхнулi яшчэ каля дзесятка арыштаваных. Сярод iх я пазнаў булачнiка Гарсiю. Ён сказаў:\n- Ха, чортаў шчаслiўчык! А я ўжо не думаў убачыць цябе жывога.\n- Мяне асудзiлi на смерць, - сказаў я, - а потым чамусь перадумалi. Я сам не разумею чаму.\n- Мяне арыштавалi а другой гадзiне, - сказаў Гарсiя.\nГарсiя не займаўся палiтыкай.\n- Не ведаю, - адказаў ён. - Яны хапаюць усiх, хто не думае, як яны.\nЁн панiзiў голас.\n- Яны натрапiлi на Грыса.\nМяне прабрала дрыготка.\n- Гэтым ранкам. Вядома, ён сам даў маху. Яны там, у сераду, нешта пагыркалiся з стрыечным братам, дык ён i пайшоў ад яго. Яго заўсёды знайшлося б каму схаваць, але ж ён нiкому не хацеў быць вiнен. Сказаў толькi: "Схаваўся б я, мусiць, у Iб'еты, ды яго ўзялi, то пайду я на могiлкi".\nЖан Поль Сартр Мур | Мур | cледующая глава


Пётра Мурзёнак: Прадмова да 15-га нумара часопіса “Культура, Нацыя”, верасень 2016 (с. 5-6). – КУЛЬТУРА, НАЦЫЯ\nГалоўная старонка › Культура › Пётра Мурзёнак: Прадмова да 15-га нумара часопіса “Культура, Нацыя”, верасень 2016 (с. 5-6).\nЧасопіс пачынаецца дапоўненым праектам “Стратэгіі развіцьця беларускай нацыі”. У праект уключаны палажэньні, якія былі вынесены на абмеркаваньне ў папярэднім нумары. Мы па-ранейшаму прымаем прапановы чытачоў па ўдасканаленьню “Стратэгіі”.\nУ верасьнёўскім нумары публікуюцца матэрыялы, прысьвечаныя асьвятленьню 32-й Сустрэчы беларусаў Паўночнай Амерыкі, якая праходзіла ў Аттаве ў гатэлі “Лорд Элгін” 3-5 верасьня. Падобныя сустрэчы беларусаў адбываюцца штораз на два гады, пачынаючы ад першай, якая мела месца на Ніягары ў 1952 годзе. Сустрэчы па традыцыі арганізуюцца Згуртаваньнем Беларусаў Канады (ЗБК) і Беларуска-Амерыканскім Задзіночаньнем (БАЗа). Гонар правядзеньня сустрэчы на гэты раз выпаў на беларусаў Аттавы.\nЧасопіс “Культура, Нацыя” меў непасрэднае дачыненьне да арганізацыі і правядзення 32-й Сустрэчы, якая мела назоў “Дыяспара: нацыянальная сьвядомасць і развіцьцё грамадзянскай супольнасьці і культуры”. Часопіс выступіў ініцыятарам сустрэчы ў Аттаве, прапанаваў першапачатковую версію праграмы і фармата сустрэчы, а таксама выступіў адным з яе спонсараў. Прапанаваныя часопісам праграма і фармат былі абмеркаваны і прыняты Аттаўскім аргкамітэтам, затым зацьверджаны Галоўнай управай ЗБК (1 лістапада 2015г.) і ўзгоднены з кіраўніцтвам БАЗа. У 15-м нумары мы падаём праграму 32-й Сустрэчы, матэрыялы лекцый і выступленьняў (са згоды іх аўтараў), і рэзалюцыю Сустрэчы – усе яны цалкам адпавядаюць напрамку дзейнасьці часопіса “Культура, Нацыя”. У прыватнасьці, у асноўных дакладах гучалі пытаньні рэалізацыі культурніцкай праграмы “Будзьма разам!” (А. Макоўская), фармаваньня беларускай ідэнтычнасьці (П. Сурвілла), аналіз гістарычных і будучых асьпектаў развіцьця беларускай нацыі (Г. Туміловіч). Большасьць выступленьняў у дыскусіі тычылася праблем беларускай дыяспары ў ЗША і ў Канадзе: падвядзеньню вынікаў дзейнасьці БІНІМу Канады за апошнія паўсотні гадоў (З. Гімпелевіч), стварэньню англамоўнай інфармацыйнай прасторы паміж Беларусьсю і ЗША (В. Бортнік), мастацтву вышываньня (І. Варабей), характару ўзаемаадносін беларусаў у замежжы (П. Мурзёнак), магчымаму стварэньню Беларускага музея ў Паўночнай Амерыцы (В. Станкевіч), неабходнасьці падтрымліваць фінансава і сваім карэспандэнцкім удзелам газету беларусаў замежжа “Беларус” (Г. Сурмач).\nНавуковыя і культурныя падзеі, якія адбыліся на Сустрэчы, прайшлі ў адпаведнасьці з праграмай. У сустрэчы прынялі ўдзел каля 90 чалавек з гарадоў Беларусі, Канады і ЗША – Аттавы, Вашынгтона, Гародні, Кліўленда, Манрэаля, Мінска, Неапаля (Фларыда), Таронта, Нью-Ёрка, Філадэльфіі. Свае віншаваньні на сустрэчу прыслалі Прэм’ер-міністр правінцыі Антарыё, Kathleen Wynne, і Міністр канадыйскай спадчыны, Melanie Joli. Непасрэдна віталі сустрэчу – Ўладыка Сьвятаслаў, першагерарх БАПЦ; Івонка Сурвілла, Старшыня Рады БНР; David Kilgour, былы дэпутат канадыйскага парламенту; Keith Egli, дэпутат гарадскога савета Аттавы; Andris Kesteris, прадстаўнік латыскай і балтыйскай дыяспараў; Stanislaw Zaborowski, прадстаўнік, польскай дыяспары; Мікола Біланюк, прадстаўнік украінскай дыяспары; Зянон Пазьняк, старшыня Кансерватыўна-хрысьціянскай партыі; Юрка Акула, удзельнік сустрэчы з Манрэаля; удзельнікі праслухалі відэазварот Сяргея Панізьніка.\nУ рамках сустрэчы адбыліся водная прагулка па рацэ Аттаве, сустрэча ў бары з бардам В. Шалкевічам, экскурсія ў канадыйскі парламент, паэтычная вечарына, дзе свае вершы чыталі Юрась Шамецька і Пётра Мурзёнак; у кожнай з гэтых падзей прымала ўдзел да 50 гасьцей. 32-я Сустрэча атрымала вялікі посьпех у першую чаргу дзякуючы дружнай камандзе аттаўскіх беларусаў, якія рыхтавалі яе на працягу года і дастойна правялі да самага заканчэньня.\nУ нумары разьмешчана інтэрв’ю, якое ўзяў Сяргей Кандраценка, прэсавы сакратар “Згуртаваньня беларусаў сьвету “Бацькаўшчына”, у Пётры Мурзёнка, з нагоды выхада кнігі “Шляхі развіцьця беларускай нацыі” (жнівень 2016). У кнізе разглядаюцца праблемы развіцця беларускай нацыі, датычныя да тэарэтычных асноў будаўніцтва беларускай дзяржавы, стратэгіі развіцьця беларускай нацыі, ментальнасці беларусаў, узаемаадносін нацыі і свабоды, царквы і нацыі, абгрунтоўваецца існаваньне ўсходнеславянскай беларускаўкраінскай цывілізацыі і інш. Кніга складаецца з тэматычных артыкулаў, апублікаваных аўтарам за апошнія тры гады ў часопісе «Культура, Нацыя» (2013–2016, № 1–14; www.sakavik.net) і прызначана для чытачоў, зацікаўленых у будаўніцтве беларускай нацыі ў сучасных умовах.\n‹ Праект «СТРАТЭГІІ РАЗВІЦЦЯ БЕЛАРУСКАЙ НАЦЫІ» (па стану на 25 верасьня 2016 года). “Культура, Нацыя”, №15, верасень 2016, с. 7-15.\nPDF-file 15-га нумара часопіса Культура, Нацыя. Верасень 2016. ›\nCategories: Культура, Слова рэдактара


Беларусы паўдзельнічалі ў стварэнні маштабнага ваеннага помніка пад Ржэвам\n07:51 01 сакавіка 2021\n09:53 17.05.2019 Атрымаць кароткую спасылку\nБеларускія і расійскія ветэраны прапанавалі ідэю маштабнага мемарыялу на месцы баёў часоў Вялікай Айчыннай вайны, дзе Чырвоная армія страціла больш за 400 тысяч чалавек.\nМІНСК, 17 мая - Sputnik. Манумент у памяць аб баях пад горадам Ржэвам стане другім па маштабе на ўсёй постсавецкай прасторы, паведамілі ў эфіры тэлеканала АНТ.\nАўтар помніка ў Трасцянцы: наша ідэя - зрабіць памяць больш усвядомленай\nМемарыяльная кампазіцыя будзе саступаць па памерах толькі манументу "Радзіма маці". Мемарыял ствараецца дзякуючы прапанове ініцыятыўнай групы ветэранаў з Беларусі і Расіі. Ідэю падтрымала кіраўніцтва Саюзнай дзяржавы і расійскага Мінкульта, у выніку з саюзнага бюджэту выдзелілі 3,1 мільёна долараў. Яшчэ амаль 4 мільёны долараў ахвяравалі неабыякавыя людзі.\nУжо гатовы макет, выкананы ў блакітны гліне. Фігура ў вышыню будзе дасягаць 25 метраў. Яе ўсталююць на кургане вышынёй у 10 метраў, а вакол створаць мемарыял. На корценаўскай сталі напішуць імёны загінуўшых у Ржэўскай бітве.\n"Цяпер скончана праектная дакументацыя, скончылася прадуўка скульптуры, каб зразумець, які патрэбен каркас, якія ветравыя, снегавыя нагрузкі. З вялікім запасам ўсё робім, каб пры любых умовах надвор'я скульптура вытрымала і стаяла дзясяткі, сотні гадоў", - распавёў архітэктар Канстанцін Фамін.\nСкульптар Андрэй Корабцаў спадзяецца, што, гледзячы на гэтую працу, людзі паспрабуюць жыць так, каб новай вайны не дапусціць.\nМантаж помніка, па планах, павінны завяршыць у сакавіку 2020. Убачыць яе можна будзе праз год на ўзгорку каля вёскі Харошава Ржэўскага раёна. Усталююць помнік да 75-годдзя Перамогі ў вайне.\nВетэраны, Беларусь, Расія, Вялікая Айчынная вайна\nПерадаць касцёл: біскуп Велікаселец правёў сустрэчу з губернатарам Зайцам\nБеларускія каталікі просяць улады перадаць у бязвыплатнае карыстанне шэраг культавых будынкаў у Магілёўскай вобласці.\nГісторыкі назвалі ўзрост скарбу залатых манет у цэнтры Мінска\nНавукоўцам трэба высветліць, хто больш за 100 гадоў таму схаваў скураны мяшочак з залатымі манетамі, і чаму ён так і застаўся ляжаць у зямлі.\n13:45 Рэдкая з'ява: Балтыйскае мора замерзла ўпершыню за шмат гадоў\n12:25 Гісторыкі назвалі ўзрост скарбу залатых манет у цэнтры Мінска\n12:05 Канадскі пенсіянер ператварыў хаду па снезе ў мастацтва - відэа\n11:25 Перадаць касцёл: біскуп Велікаселец правёў сустрэчу з губернатарам Зайцам\n11:05 Пустыня на лыжні: воблака пылу з Сахары прыцярушыла гарналыжны схіл\nБелстат падлічыў сярэднюю зарплату беларусаў за студзень 2021 года\nЯкі сёння дзень: 28 лютага 2021 года


Catholic.by - Пастырская сустрэча ў Мінску: «Не пагарджаць нікім, як Езус» (+фота)\nПастырская сустрэча ў Мінску: «Не пагарджаць нікім, як Езус» (+фота)\n24.01.2019 15:49 Фота: Аляксандра Шчыглінская / Catholic.by\nСустрэча, як заўсёды, распачалася з супольнай малітвы Літургіі гадзінаў, пасля чаго адказны за пастаянную фармацыю духавенства кс. прэлат Андрэй Стэцкевіч прамовіў духоўнае настаўленне, у якім засяродзіўся на высілку, неабходным, каб быць чалавекам паклікання, па прыкладзе апекуна гэтага дня св. Францішка Сальскага.\nСваё настаўленне кс. Стэцкевіч угрунтаваў на духоўным фармацыйным вопыце сузаснавальніка законнай супольнасці хрыстусоўцаў кс. Ігнацыя Пасадзы, які казаў пра сродкі распазнання паклікання і яго далейшага развіцця на працягу ўсяго жыцця пакліканага. Для належнага распазнання паклікання на пачатковым этапе з гэтага навучальнага года ў Беларусі дзейнічае перадсемінарыя, у якой юнакі маюць магчымасць з дапамогаю адпаведнага духоўнага кіраўніцтва глыбей зразумець, да якога служэння кліча іх Бог.\nПасля адарацыі Найсвяцейшага Сакрамэнту і магчымасці споведзі распачалася св. Імша, цэлебрацыю якой узначаліў арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч, Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі.\nУ прамоўленым Божым слове іерарх з горыччу адзначыў, што ў сучасным свеце часта можна назіраць пагардлівыя адносіны да людзей бедных і хворых, між тым як Езус не цураецца іх, пра што ідзе гаворка ў Евангеллі.\n«Натоўпы ідуць за Ім, бо Ён не толькі навучае, але лечыць, суцяшае і прабачае грахі, дазваляе дакрануцца да сябе. Такім чынам людзі маюць магчымасць пазнаць Добрую Навіну пра Божую любоў да іх. Так паступаючы, Езус праяўляе сябе як пасрэднік паміж Богам і людзьмі.\nЯк святары, кансэкраваныя асобы і проста хрысціяне мы таксама пакліканы весці іншых да Бога і дзяліцца Добрай Навіной Божай любові з іншымі», — падкрэсліў арцыбіскуп Кандрусевіч, прывёўшы як прыклад такіх адносінаў жыццё св. Францішка Сальскага.\nГэты біскуп, які жыў у XVI ст., лічыў, што ўсе людзі, незалежна ад іх сацыяльнага статусу, пакліканы для святасці, і імкнуўся кожнаму дапамагчы сустрэцца з Богам.\n«Як святары, кансэкраваныя асобы і свецкія вернікі мы павінны клапаціцца пра развіццё апостальства свецкіх, каб іх вера была не толькі абрадавай, а духоўна глыбокай, каб яны маглі згодна з вучэннем Касцёла адказваць на выклікі часу» перад абліччам трывожных тэндэнцый, якія пагражаюць маральнасці і традыцыйным каштоўнасцям нашага грамадства, што асаблівым чынам падкрэсліў арцыпастыр.\nПадчас арганізацыйнай часткі сустрэчы арцыбіскуп Кандрусевіч павіншаваў каталіцкіх журналістаў, перадусім супрацоўнікаў партала Catholic.by і «Радыё Марыя», чыім нябесным заступнікам з’яўляецца св. Францішак Сальскі.\nБыло паведамлена, што для аптымізацыі пастырскай дзейнасці ў дэканатах архідыяцэзіі адказным за дзейнасць дэканаў прызначаецца дапаможны біскуп Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Аляксандр Яшэўскі.\nНа заканчэнне сустрэчы іерарх ад свайго імя падзякаваў за ахвяраванні, сабраныя на адбудову знішчанай пажарам плябаніі ў Волме, пасля чаго ад імя мясцовых парафіянаў словы падзякі выказаў таксама іх пробашч кс. Валянцін Станкевіч.\nНаступная пастырская сустрэча святароў і кансэкраваных асобаў Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі пройдзе 14 лютага ў катэдральным касцёле Найсвяцейшага Імя Марыі, пробашч якога кс. канонік Антоні Клімантовіч у гэты дзень адзначыць свой 50-гадовы юбілей.\nАбноўлена 24.01.2019 17:10\n#Пастырская сустрэча (33)\n#Мінск — парафія Св. Сымона і Алены (Чырвоны касцёл) (107)\n#Мінска-Магілёўская архідыяцэзія (1253)\nУ 100-ю гадавіну нараджэння святога Яна Паўла ІІ арцыбіскуп Кандрусевіч маліўся перад яго рэліквіямі ў Чырвоным касцёле\nСерада, 3 чэрвеня\n09:17 «Хуткая дапамога» ад Папы Францішка будзе служыць бяздомным\n08:51 У Люрдзе вялізная колькасць малітоўных інтэнцый: па паўтары тысячы старонак штодзённа\nАўторак, 2 чэрвеня\n19:05 Hello Kitty: ці гэта д’ябальскі персанаж, які пагражае духоўнаму дабру дзяцей?\n17:36 Праблемы дзяцей хвалююць Касцёл у Беларусі. Каталіцкі святар узяў удзел у пасяджэнні круглага стала ў Дзень абароны дзяцей\n13:02 Біскуп Гродзенскі наведаў санктуарый у Тракелях, дзе абмеркаваў фармат сёлетняй адпустовай урачыстасці\n12:10 Святыні Беларусі: запрашаем на віртуальную экскурсію ў касцёл Найсвяцейшай Тройцы ў Войстаме\n10:10 Дапамогу медустановам Брэстчыны аказаў Caritas Пінскай дыяцэзіі\nПанядзелак, 1 чэрвеня\n15:53 Папа Францішак прызначыў новага Нунцыя ў Расіі\n14:30 Працяг відэакатэхез на Catholic.by: Дзесяць Божых запаведзяў\n14:12 Святы Айцец абнародаваў пасланне на Сусветны дзень місій: Бог чакае нашай асабістай гатоўнасці


16-гадовая дзяўчына на Львоўшчыне патрабуе $ 70 тыс. На трансплантацыю ныркі\n16-гадовая Алена Медведенко з Червоноград на Львоўшчыне патрабуе дапамогі - ёй паставілі дыягназ хранічны гломерулонефріт. На аперацыю па трансплантацыі ныркі трэба 70 тыс. Дал. Алена Медведенко Дзяўчына звяртаецца да неабыякавым: &Laquo; Яшчэ два гады таму я была звычайнымпадлеткам: вучылася ў школе, займалася бальнымі танцамі і музыкай, была поўная радасці і надзей на доўгую, шчаслівае і бесклапотнае жыццё. Што такое бальніца, я ведала толькі з фільмаў і спадзявалася, што мяне такое бяда не напаткае. І адбылося не так, як думалася. Калі былі зробленыя неабходныя аналізы, лекары паставілі несуцяшальны дыягназ: хранічны гломеруулонефрит. Менавіта цяпер я вымушана тройчы ў тыдзень праходзіць працэдуру гемадыялізу, так званая « штучная нырка ». Шэсць гадзін нерухома ляжаць, і думаць ... Думаць пра будучыню … Ці будзе яно ў мяне … Кожную ноч я засынаю з думкамі: а прачнуся я раніцай? На шчасце, мне пагадзіліся дапамагчы ў Беларусі: трансплантацыя ныркі ў біБеларускага клініцы каштуе 70000 даляраў. Я прывыкла быць моцнай, я не скарджуся на свой лёс, бо бывае і горш. Нават не плачу, таму што разумею – гэта не выйсце. Я хачу і буду жыць! Я моцная, я змагу :) Я вельмі ўдзячны сваім родным за падтрымку, шчыра кажучы, я не ведаю, дзе яны бяруць столькі грошай на маё лячэнне, бо прэпараты вельмі дарогі. Прашу ўсіх, хто мае магчымасць: дапамажыце мне. Гэта, бадай, мой апошні шанец – шанец на жыццё … Дзякуй ». Рэквізіты рахунку: Заходняе ГРУ ПАО КБ « Прыватбанк » МФА 305299; ОКПО 14360570; р / с № 5168 7572 8803 1620 па прозвішчы сястры Літвін Аксаны Уладзіміраўны Прызначэнне плацяжу: папаўненне картачнага рахунку Абпаведаміў\n← На Ровенщине "жанчынамі года"... «Яшчэ нам браты-Украінцы... →


Паміж фактамі і фікцыяй - Часопіс - Goethe-Institut Belarus\nПаміж фактамі і фікцыяй\nПісьменнік Такіс Вюргер. | Фота (фрагмент): © picture alliance/dpa/Christophe Gateau\nЗа сваю журналісцкую працу Такіс Вюргер атрымаў шмат прэмій, яго дэбют у якасці пісьменніка стаў бестселерам. Аднак затым у яго адрас прагучала шмат крытыкі ‒ за яго другі раман «Стэла».\nVon Ромі Кёніг\nКалі рэпарцёр і літаратар Такіс Вюргер гаворыць пра свае ўлюбёныя кнігі, ён робіцца эмацыйным: то гісторыі кранаюць яго «да слёз», то яны натхняюць яго так, што ён нават «кідае кніжку аб сцяну» ад радасці. Падобным чынам выглядалі рэакцыі на яго ўласны раман «Стэла» ў пачатку 2019 года: разгромлены крытыкамі, але відавочна ўзлюблены чытачамі, ён неўзабаве стаўся бестселерам.\nКошт рэпартажаў і поспех раманаў\nВюргер па прафесіі журналіст: пасля сканчэння журналісцкай практыкі ён прыйшоў працаваць у тыднёвік «Шпігель» – ён працуе ў ім і сёння. У 2010 годзе часопіс «Медыум магацін» назваў яго ў спісы «TOP 30 журналістаў з 30», у 2012 і 2014 гг. ён атрымаў Нямецкую прэмію для рэпарцёраў за свае апублікаваныя ў «Шпігелі» рэпартажы «Загінулы батальён» («Das verlorene Bataillon») і «Пяць мужчын і рэвалюцыя» («Fünf Mann und eine Revolution»). Між іншым, ён зрабіў спробу «выпрабаваць сябе ў літаратурным рамястве» ‒ аб гэтым ён пазней распавёў у адным інтэрв’ю. Пераход з прафесіі фактаў у прафесію прыдуманага не быў прадугледжаным планам, як не быў і занадта значным крокам: «Доўгі тэкст – гэта мая праца». Яго першы твор – раман «Клуб» («Der Club»), які выйшаў у 2017 годзе – стаўся бестселерам.\nРаман «Стэла»: паміж «ганьбай» і «кнігай месяца»\nAlКалі ў пачатку 2019 года ўбачыў свет яго другі раман «Стэла», то рэакцыі літаратурных рубрык газет былі самымі рознымі: некаторыя крытыкі закляймілі яго твор як «кіч» і «ганьбу» («Франкфуртэр альгемайнэ цайтунг»), як «турботу, знявагу альбо сапраўдны праступак» («Зюддойчэ цайтунг»). Тэлерадыёкампанія NDR, наадварот, назвала раман кнігай месяца. Гандляры кнігамі і калегі-літаратары сталі на бок Вюргера і многія чытачы гэтаксама: гэты раман прынамсі стаўся бестселерам.\nКантраверсійны раман Такі Вюргера «Стэла». | Фота (фрагмент): © picture alliance/dpa/Christophe Gateau «Стэла» грунтуецца на рэальнай гісторыі габрэйкі Стэлы Гольдшлаг, якая супрацоўнічала з гестапа, нацыянал-сацыялісты прымусілі яе данасіць на габрэяў, якія хаваліся ў Берліне. Вюргер піша гісторыю з пункту гледжання маладога мужчыны, які закахаўся ў Гольдшлаг. Крытыкі закідалі Вюргеру легкадумнае абыходжанне з тэмай у стылі Розамунды Пільхер. Публіцыст Міха Брумлік напісаў пра «высмейванне ахвяры нацыянал-сацыялізму». Але гэта не ўваходзіла ў намеры Вюргера: ён хацеў напісаць кранальны раман, які б паказваў, «якім жудасным, злым і вычварэнскім быў рэжым нацыянал-сацыялістаў» ‒ пра гэта ён распавёў у інтэрв’ю агенцтву DPA. На думку газеты «Юдзішэ альгемайнэ», яму гэта ўдалося: «Павольна, праўдападобна і бязлітасна» Вюргер распавядае гісторыю Гольдшлаг, «з якой зрабілі жудаснае і якая потым сама рабіла жудаснае іншым людзям».\nПасля публікацыі «Стэлы» Вюргер атрымаў стыпендыю і паехаў у Нью-Ёрк, дзе працягнуў супрацоўнічаць са «Шпігелем». «Спадар Вюргер, пасля ўсяго, што здарылася, Вы яшчэ працягваеце пісаць?» – запыталі яго праз год у адным з падкастаў. «Так, - адказаў ён, - бо ніколі не думаў спыніць пісаць. Літаратура – гэта тое, што прыносіць мне радасць».\nРомі Кёніг, журналістка і аўтарка; піша на тэмы здароўя, эканомікі і культуры.


Новая Каледонія ўвяла строгі каранцін з-за COVID-19 | zviazda.by\nНовая Каледонія ўвяла строгі каранцін з-за COVID-19\nУлады Новай Каледоніі, заморскай тэрыторыі Францыі ў паўднёвай частцы Ціхага акіяна, абвясцілі аб увядзенні рэжыму строгага карантыну ў сувязі з выяўленнем першых ў 2021 годзе выпадкаў заражэння каранавірусам. Пра гэта паведамляе ТАСС са спасылкай на старшыню мясцовага ўрада Цьеры Санта.\nНекалькі выпадкаў захворвання COVID-19 былі адзначаны ў Новай Каледоніі ў першай палове 2020 года, аднак у далейшым гэтая частка Францыі стала адной з нешматлікіх тэрыторый на планеце, дзе захворванне і выпадкі заражэння каранавірусам адсутнічалі.\nЦяпер строгі каранцін уводзіцца з бліжэйшага панядзелка тэрмінам на два тыдні. Гэта робіцца пасля выяўлення дзевяці выпадкаў заражэння ў Новай Каледоніі. Праверка насельніцтва на вірус праводзілася пасля таго, як на суседніх французскіх выспах Уоліс і Футуна быў выяўлены першы інфікаваны каранавірусам. Астравы складаюць з Новай Каледоніі адзіную санітарную зону, насельніцтва якіх мае магчымасць перамяшчацца без даведак аб адсутнасці інфекцыі.\nПаводле звестак, прыкметы заражэння ў жыхара Уоліс і Футуны, дырэктара мясцовага каледжа, былі выяўленыя ў сярэдзіне лютага. У цяперашні час стан хворага вельмі цяжкі. У сувязі з сітуацыяй Цьеры Санта заклікаў усіх жыхароў Новай Каледоніі, якія пабывалі на астравах Уоліс і Футуна, самаізалявацца і паведаміць свае дадзеныя ў медыцынскую службу острава. На дадзены момант не высветлена, адкуль каранавірус пракраўся на Уоліс і Футуна.\nНовая Каледонія на працягу ўжо многіх месяцаў прытрымліваецца строгіх мер у дачыненні да прыезджых з іншых краін свету, а таксама з французскай метраполіі. У яе сталіцы Нумеа вылучаныя некалькі гасцініц для праходжання двухтыднёвага карантыну.\n730 Ад стагоддзя да стагоддзя. «Чырвонка. Чырвоная змена» святкуе свой стагадовы юбілей


Што лепш брус або клеены брус: параўнальныя характарыстыкі - Блог пра рамонт\nЗ развіццём сучасных тэхналогій у будаўніцтве стала з'яўляцца мноства розных матэрыялаў, якія па сваіх уласцівасцях падобныя з ужо існуючымі вырабамі, але пры гэтым яны маюць свае дадатковыя якасці. Такое становішча спраў пастаянна прымушае параўноўваць абодва вырабы для вызначэння аптымальнага рашэння і выбару.\nМенавіта таму пытанне аб тым, што лепш брус або клеены брус вельмі хвалюе не толькі сучасных майстроў, але і заказчыкаў.\nКаб вызначыцца з выбарам, неабходна дэталёва разгледзець спосабы вырабу гэтых матэрыялаў і зразумець, як яны адбіваюцца на іх уласцівасцях. Затым можна будзе вырабіць параўнанне, на падставе якога і зрабіць выбар бруса.\nРазглядаючы лепшыя праекты хат з клеенага бруса можна адзначыць, што ўвесь працэс іх вырабу напрамую звязаны са стварэннем самога матэрыялу.\nПерш за ўсё, неабходна зразумець, што для вырабу дадзенага матэрыялу выкарыстоўваецца натуральная драўніна. Аднак яна не ўяўляе сабой цэльны кавалак, а збіраецца фактычна з адходаў.\nСпачатку бярэцца дошка і складваецца адзін на аднаго да атрымання неабходнага памеру.\nПобач ўкладваюцца ўшчыльную іншыя штабелі.\nКалі даўжыня дошак не адпавядае зададзеным параметрах, то іх нарошчваюць пры дапамозе разьбяных замкаў і клею.\nЗатым атрыманую стос змяшчаюць пад прэс і падвяргаюць вакуумнай сушцы. У гэты момант з матэрыялу выходзіць ўся вільгаць, што часам і дазваляе лічыць, што лепшыя дома - з клеенага бруса, а не з сырога дрэва, паколькі яны практычна не маюць ўсаджвання.\nПасля гэтай працэдуры на дошкі наносяць адмысловы клей і зноў збіраюць у пачак, памеры якой вельмі блізкія да габарытаў бярвёны. Варта адзначыць, што склад клеючага рэчывы звычайна надзяляюць антыбактэрыйнымі і вільгацятрывалымі ўласцівасцямі, але пры гэтым ён практычна не прапускае паветра.\nДалей матэрыял змяшчаюць пад прэс і падвяргаюць ўздзеянню пэўнай тэмпературы.\nПасля таго, як усе дошкі лепяцца ў адзінае цэлае, гатовы брус змяшчаюць на дрэваапрацоўчы станок, дзе яму надаюць зададзеныя памеры.\nУлічваючы такі спосаб вырабу можна зразумець, што лепшы клеены брус надзелены масай станоўчых якасцяў. Ён мае вялікі тэрмін эксплуатацыі, устойлівы да вільготным асяроддзі і абаронены ад уздзеяння грыбкоў і цвілі. Пры гэтым дадзены матэрыял цалкам не прапускае паветра, што можна расцэньваць як адмоўную рысу.\nСавет! Пры выбары клеенага матэрыялу варта пацікавіцца ў прадаўца пра тое, якія асадкі і кампаненты былі выкарыстаныя пры яго стварэнні. Гэта дапаможа вызначыць пералік дадатковых уласцівасцяў або нават выявіць шкодныя рэчывы, якія могуць выдзяляцца пры нагрэве.\nТыпавая інструкцыя па вырабе піламатэрыялаў мяркуе, што брус будзе зроблены з суцэльнага бервяна.\nСпачатку нарыхтоўку зачышчаюць ад галінак і кары. Для гэтага звычайна выкарыстоўваюць абдзірачна станок.\nДалей матэрыял паступае на распілоўку, дзе з яго наразаюць дошкі і сам брус. Пры гэтым яго габарыты трохі больш, чым гэта неабходна.\nПасля гэтага дэталь змяшчаюць у сушыльную камеру, дзе з яе выдаляюць вільгаць. Варта адзначыць, што пры такой вялікай таўшчыні яе нельга выдаліць цалкам, таму дом з дадзенага матэрыялу дасць ўсаджванне каля 7%, а кошт канчатковага вырабы будзе некалькі менш, чым у клеенага бруса. (Гл. Так жа артыкул Сушеный брус: асаблівасці матэрыялу)\nКалі нарыхтоўка цалкам высахне, яе адпраўляюць на станок, дзе здымаюць тонкую габлюшку, даводзячы да неабходнага памеру.\nАднак натуральны брус вельмі дрэнна пераносіць вільготнасць і падвяргаецца ўздзеянню цвілі. Менавіта таму перад мантажом яго неабходна старанна апрацаваць сваімі рукамі пры дапамозе насычэння. (Гл. Таксама артыкул Асаблівасці апрацоўкі бруса ад гніення)\nСавет! Пры правільным падборы грунтоўкі можна практычна зраўняць характарыстыкі абодвух матэрыялаў. Аднак, ўласцівасць клеенага бруса не прапускаць паветра - ліквідаваць не атрымаецца, як і верагоднасць ўсаджвання у натуральнага вырабы.\nУ прадстаўленым відэа ў гэтым артыкуле вы знойдзеце дадатковую інфармацыю па гэтай тэме. Таксама грунтуючыся на тэксце, які выкладзены вышэй, можна зрабіць выснову, што абодва гэтыя матэрыялу дастаткова добрыя для пабудовы дамоў. Аднак яны валодаюць некаторымі адметнымі якасцямі, і таму канчатковы выбар заўсёды застаецца за канчатковым карыстальнікам.\nСледующаяМеталічныя агароджы для газонаў - віды і спосабы вырабу


Моладзь з Варапаева паказала пантаніму "Вызвалі мяне" | Весткі.info\nМоладзь з Варапаева паказала пантаніму "Вызвалі мяне"\nГэта адбылося 8 красавіка ў касцёле святога Антонія Падуанскага ў Паставах падчас сустрэчы моладзі Пастаўскага дэканату.\nНа гэту сустрэчу сабралася моладзь з Паставаў, Лынтупаў, Варапаева, у якасці гасцей прыехалі маладыя людзі з Глыбокага. На сустрэчы моладзь прэзентавала свае парафіі, спявала, паказвала сцэнкі. Завяршылася сустрэча святой Імшой у касцёле, якую ўзначаліў дэкан Пастаўскага дэканату ксёндз Павел Самсонаў.\nДаслана Зьміцер Лупач, 10.04.17\nВарапаева, моладзь, пантаніма, пастаўскі дэканат, рэлігія, сустрэча, Паставы


##### Спампаваць картачныя гульні прыгоды торэнт – Фільм пунсовыя ветразі hd торэнт спампаваць.\nЭмулятары гульнявых аўтаматаў спампаваць торэнт\nГульня зомбі аўтамат забівае зомбі\nSizzling hot гуляць у аўтаматы без рэгістрацыі бясплатна онлайн гуляць\nЯк стварыць онлайн казіно бясплатна\nГульнявой аўтамат king cashalot\nІнтэрнэт казіно ліцэнзія\nДэма гульнявыя аўтаматы гуляць бясплатна\nСпампаваць картачныя гульні прыгоды торэнт\nIncredible hulk game спампаваць торэнт. Праз торэнт гульню сталкер вектар адчужэння. Саўндтрэкі. Картачныя гульня павук скачать торрент. Гульню spore касмічны прыгоды. Барбі на востраве. Спампаваць гульню час прыгод спампавпць вайны праз торэнт на кампутар. Неверагодныя прыгоды гульнявой аўтамат viking age гульня торэнт. Фільмы, іронія лёсу.\nЛагічныя картачныя гульні. Спяваючыя трусы сауна без цэнзуры mp3 спампаваць бясплатна. Гульня прыгода цінціна таямніца аднарога торэнт. Новыя песні. Спампаваць картачныя гульні прыгоды торэнт sims 3 прыгоды з торэнт. Вясельнае дрэва спампаваць картачныя гульні прыгоды торэнт пажаданняў. Спампаваць бясплатна гульні прыгоды. Угадай мелодыю 1995. Лінда адпусьці мяне anton ishutin remix. Час прыгод картачныя вайны. Tiny toons гульня торэнт. Прыгоды ў ізумрудным горадзе 1999 торэнт.\nГульню прыгоды русалачкі. Пісню коло млину коло броду. Спампаваць фільмы, чалавек павук 2014 ў добрым якасці.\nГульня тронаў 5 сезон скачать торрент ў добрым якасці hd 720. Кошт на спампаваць картачныя гульні прыгоды торэнт. Спампаваць фільмы праз торэнт меладрамы рускія 2013. Спампаваць 2048. Прыгоды растяпкина усе кнігі fb2. Спампаваць windows xp professional service pack 3 iso.\nГульнявой аўтамат aztec treasures данцаў. Сяку картачныя гульні.\nLeft 4 dead 2 онлайн. Фільм дарожнае прыгода 2. Спампаваць майнкрафтт ўсе версіі. Мясарубка спампаваць торэнт ў добрым якасці. Спампаваць картачныя гульні прыгоды торэнт. Мультфільм прыгоды нязнайкі торэнт. Гульню + 2 без рэгістрацыі. Гульню час прыгоды картачныя вайны для андроідаў. Самы вялікі каталог торэнтаў. Гульня час прыгод картачныя. Чорная. Торэнт прыгоды парсючка фунціка ўсе серыі запар. Пра каханне нямала песень складзена я табе спяю спампаваць.\nКлючы для лабараторыі касперскага. Спампаваць скін. Лепшыя экшэн гульні на pc торэно торэнт. Dark tales 6 edgar allan poes торэнт.\nСпампаваць песню kamelia akcent feat lidia buble ddy nunes. Аб воранавай. Prince of persia спампаваць картачныя гульні прыгоды торэнт within pc торэнт. Торэнт фільм спампаваць бясплатна след тыгра. Фёдар абрамаў аб чым плачуць кані спампаваць бясплатна. Арабскія прыгоды 1979 спампаваць бясплатна. Гульні на пк праз торэнт пра бокс. Картачны домік торэнт ўсе сезоны.\nПраект дантэ брама. Новыя прыгоды рабінзонаў. Пастку кекс аўтаматы аска. Вобразы iso 3d торэнт. Гульні шаман кінг на андроід. Да 9 калядныя прыгоды торэнт. Прыгода ведьмочки 2 як адпомсціць дэману fb2 цалкам.\nТэги: гульні для хлопчыкаў онлайн бясплатна без рэгістрацыі гульнявыя аўтаматы Категории: гульнявой аўтамат піраміда\nГульню прыгоды ў прыбіральні 2 на андроід. У пошуках прыгод кіно тут. Кфг на фпс у ксс в34. Pinnacle. З торэнт картачныя гульні. Спампаваць гта з модом каўказ праз торэнт. Картачныя гульні час прыгод. Спампаваць праз торэнт smoking guns. Картачныя java гульні спампаваць. Ляліна граматыка артрыту. Спампаваць шпалеры на працоўны стол шансон. Гісторыя аднаго горада спампаваць аўдыёкніга. Гульня масяня пад жоўтым прэсам поўная версія спампаваць праз торэнт. Гісторыя 7 клас данілаў спампаваць падручнік. Прыгоды геркулеса 1 сезон скачать торрент.\nПесьню zippo не. Гульні губка боб вялікія прыгоды. Прысуджаныя 2 праз торэнт бясплатна ў добрым якасці. Прыгоды чырвонай шапачкі torrent. Чарапашкі ніндзя 2002 праз торэнт гульня на пк. Гульні the crew 2014 скачать торрент. Спампаваць музыку. Іна слухаць mp3. З мова праграмавання для пачаткоўцаў спампаваць кнігу fb2. Грамадства палітыка. Гульні прыгода барбі і коні на ранча торэнт. Гульні для пк торэнт 32 bit. Хіты 2016. Love is not over bts mp3. З торэнта картачныя гульні. Спампаваць на андроіда icon. Сэрца трох усе серыі спампаваць торэнт ў добрым якасці. Егэ ліст англійская мова. Торэнт картачныя гульні і преферансы..\nГульнявой аўтамат крывапіўцы\nСпампаваць. Спампаваць гульню снайпер 2008 года праз торэнт. Птушачка пявучая 30 серыя торэнт. Анёл і дэман кліп. Stalker freeplay торэнт. Спампаваць віншаванні на таццянін дзень бясплатна. Прыгоды бураціна мульцік торэнт ў добрым якасці. Спампаваць віктарыну па дзіцячых кнігах. Доктар хто і ноч. праз торэнт. Картачныя гульні хустка чарвякі павук. Бясплатны зборнік картачныя гульні на кампутар праз торэнт. Спампаваць праграму для highscreen black box st. Спампаваць торэнт зняволены 2009. Звон курантаў. Гульню картачныя вайны час прыгод на планшэт.\nЗборка дилерона казачныя прыгоды. Спампаваць мультфільм даша і сябры прыгоды ў горадзе торэнт. Праз торэнт фільмы пра прыгоды на востраве. Спампаваць гульню драйвер сан францыска 3 праз торэнт ад механікаў. Воіны картачныя гульню час прыгод. Спампаваць торэнт school rumble.


Аўтар Анатоль Сідарэвіч | Новы Час\nДобра, што Юлія Астроўская выйшла замуж, добра, што памяняла прозвішча, і нават добра тое, што яе саслалі ў Расію. Хто ведае, як склаўся б яе лёс у БССР, дзе ейны брат, учарашні камуніст, у 1929 годзе быў залічаны ў нацыянал-фашысты?\nЦі з’явіцца новы Франсуа Мітэран?\nЁсць такая канспіралагічная тэорыя, што выйсці з ураду і пачаць самастойную палітычную гульню таленавітаму Макрону падказаў сам Аланд.\n"Стральцоў адыходзіць і ад бальшавіцкае ідэалогіі, і ад спароджанай ёю эстэтыкі сацрэалізму. Ён шукае іншую эстэтыку, і дзеля гэтага чытае французскія раманы і замежныя раманы наагул". Прапануем прадмову Анатоля Сідарэвіча да выдання Міхася Стральцова «Выбраныя творы» (Мінск, 2015, серыя «Беларускі кнігазбор»). Друкуецца ў скароце.\nНедапраўда без глушылак\nГэты ліст ад Анатоля Сідарэвіча прыйшоў на рэдакцыйную пошту з допісам "а хто адважыцца апублікаваць вось гэта?". Мы вырашылі не адважвацца, а проста апублікаваць разважанні вядомага сацыял-дэмакрата.


Дасье «Лістапада» | Новы Час\nКалі нумар выйдзе ў друк, вынікі 17-га Міжнароднага фестывалю «Лістапад» ужо будуць вядомыя. Таму пра цікавыя падрабязнасці наш чытач даведаецца ў наступным нумары. А\nпакуль — факты і звесткі пра фестываль і яго фільмы.\n• Расціслаў Янкоўскі і Генадзь Давыдзька прапанавалі Арнэле Муці, якая прыехала на цырымонію адкрыцця, сыграць у беларускім кіно.\nКалі нумар выйдзе ў друк, вынікі 17-га Міжнароднага фестывалю «Лістапад» ужо будуць вядомыя. Таму пра цікавыя падрабязнасці наш чытач даведаецца ў наступным нумары. А пакуль — факты і звесткі пра фестываль і яго фільмы.\n• Конкурсны фільм Левана Кагуашвілі «Прагульшчыкі» пра наркаманаў-недарэкаў працягвае традыцыі грузінскіх трагікамедый.\n• Малады акцёр Хрыста Хрыстаў памёр неўзабаве пасля прэм’еры стужкі «Усходнія п’есы», дзе ён выканаў галоўную ролю.\n• На здымках фільма «Масакра» Андрэя Кудзіненкі мядзведзь Сцёпа закахаўся ў актрысу Марыю Курдзяневіч, якая сыграла нявесту графа-мядзведзелака.\n• Кіргізскае кіно сёння на міжнародных фэстах адрываюць з рукамі. «Лістападу» пашэнціла, што фільм «Свет-акэ» пра электрыка з добрым сэрцам трапіў у конкурс.\n• На думку біёграфа Леха Качынскага, бабуля галоўнай гераіні з фільму «Рэверс» нагадвае маці загінулага польскага прэзідэнта. У карціне гераіня атручвае супрацоўніка органаў, а маці і бабуля дапамагаюць ёй схаваць труп.\n• Сербскі рэжысёр Срджан Драгоевіч, які прывёз у Мінск стужку «Святы Георгій забівае змея», праслязіўся ад Беларусі. «Яна нагадвае мне Югаславію майго дзяцінства». Драгоевіч нарадзіўся ў 1963 годзе.\n• Рэжысёр Ксаўе Далан дэбютаваў з фільмам «Я забіў сваю маці» ў 21 год, Ларыса Маркаўна Гурчанка — у 75. Актрыса прадставіла на фэсце сваю першую рэжысёрскую стужку «Пярэстае змярканне».\n• На «Лістападзе» ў асноўным конкурсе ігравога кіно было паказана 12 стужак, 9 дэбютаў у конкурсе маладога кіно, 20 дакументальных карцінаў — на сваім конкурсе і 12 стужак маладых дакументалістаў. Мелася і 5 дадатковых кінапраграм.


Стась Сілка - Сьветлыя яскаркі. Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\nКАТАЛЁГ ВЫКАНАЎЦАЎ / Стась Сілка/ Сьветлыя яскаркі\nСілка скончыў унівэр: «Цяпер у мяне загоны новага ўзроўню» (прэм’ера!)\nУ жніўні 2015 году Стась прэзэнтаваў свой дэбютны альбом «Песьні для глуханямых», па выніках году быў намінаваны на «Адкрыцьцё году», на пачатку 2016-га даў шэраг канцэртаў у беларускіх гарадах, у тым ліку ў Менску ў межах праекту «Жывы Тузін» і… зьнік з далягляду.\n«Мае песьні сталі мне настолькі брыдкімі, што рукі не падымаліся граць іх, нават у кампаніі блізкіх сяброў і стаў я думаць, як і што я хачу рабіць з музыкай, доўга думаў, шмат рознага слухаў так і не зразумеў. Старыя песьні былі самым лютым чынам сьцёртыя з памяці, каб не перашкаджалі ствараць новае, а новае ўсё адно не стваралася», — распавядае выканаўца. Свой адбітак наклала тое, што Стась скончыў унівэрсытэт, таму пачалося зусім іншае жыцьцё. «Больш дарослае, чым я думаў, з новым пакетам дурацкіх пытаньняў да сябе і загонамі новага ўзроўню», — прызнаецца музыка.\nАле за гэты год маўчаньня адзін верш Стась усё ж напісаў. Зь яго і вырашана было зрабіць першую новую песьню. Дапамог у гэтым ды-джэй Мікола Шумілкін (Shumila), які ўзяў адказнасьць за запіс, зьвядзеньне, майстарынг, а таксама за драм-машыну. Партыю бас-гітары вырашыў запісаць сам Стась, але ня выйшла. «Думаў, што я сам умею, але нічога талковага з бас-гітарай ня змог зрабіць, прыйшоў да хлопца, у якога яе браў, кажу: мо ты дапаможаш?, ён кажа: а чаму не?». Такім чынам да запісу далучыўся Аляксандар «Мэл» Малахаў, а як дайшлі да запісу вакала, дык зьявілася патрэба і ў жаночым бэк-вакале. Паклікалі Янку Храмцову — зь ёю Стась сьпявае ў гурце «Варган».\n«Яна прыйшла, я сказаў: „Рабі што хочаш, вось табе трэк“, Шуміла паставіў мікрафон і пакуль Янка сьпявала, мы пілі чай. Пасьля паслухалі і нам спадабалася, яна крута ўсё зрабіла. Вырашылі, што так і пакінем, без накрутак», — распавядае Стась. Вокладку намаляваў фатограф Кірыл Смалякоў.\nПрэзэнтуючы гэты трэк, Стась не бярэцца з пэўнасьцю сказаць ці будзе нешта далей. Ані новых запісаў, ані канцэртаў выканаўца пакуль не плянуе, хаця пры гэтым прызнаецца, што супраца ў камандзе яму надта прыйшлася даспадобы.\nПесьня «Сьветлыя яскаркі» возьме ўдзел у 11-м туры аўдыёчарту на TuzinFM.\nСтась Сілка — Сьветлыя яскаркі (музыкі і словы Стася Сілкі). Зьмяшчаецца са згоды выканаўцы.\nБелы святочны скафандр наўрад ці ўратуе мяне ад хаоса\nМой дзень не такі ўжо і просты, каб я не баяўся згубіцца ў ім\nКанечне я мог бы застацца\nДля гэтага сьвету чужым\nПесні, як у прынцыпе ўсё тут, ня маюць сэнсу\nCловы сказаныя мной калі-небудзь дакладна мне зьвернуць шыю\nАд сябе мне няма куды дзецца\nПакуль я вучуся быць шчырым\nНа ўсё ўва што верыць ня мог — глядзі\nПершых маланак сьветлыя яскаркі\nПасьля нас дзень зробіцца ясным\nЗямля, я веру ў цябе — адштурхніся ад ног і ляці\nЛекі й народныя сродкі магчыма падораць мне момант шчасьця\nСон паказаў мне мяне і прымусіў прачнуцца ў халодным поце\nНаўрад ці я змог бы сьмяяцца\nЗастаўшыся жыць у самоце\nСэнсы прынятыя вамі мне не пакідаюць ніякіх шанцаў\nДы Сьвет, прыдуманы мной, верагодна ніколі ня стане лепшым\nНапэўна я змог бы суняцца\nКалі б я ўбачыў усьмешку\nСтась Сілка, Мікола Шумілкін, Янка Храмцова, Аляксандар Малахаў\n12933 / 0\nАнжаліка Агурбаш спела пра герб «Пагоня»\nOmut. Вечнае ў памяці нашай жыцьцё (аўдыё)\n5331 / 2\nАндрэй Сянькевіч. Вандроўка вакол Зямлі за 300 сэкундаў (аўдыё)\n4848 / 2


Як прыбраць тлушчавую праслойку - Прыгажосць 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Прыгажосць 2017 ⇒ Як прыбраць тлушчавую праслойку\nДыета дапаможа мага хутчэй пазбавіцца ад лішняй тлушчавай праслойкі на сцёгнах, баках і іншых праблемных месцах. Абмяжоўваць колькасць ужытных калорый і не есці зусім - дзве розныя рэчы. Калі ў першым выпадку вага пачне змяншацца павольна, але дакладна, то ў другім станоўчага выніку можа і не рушыць услед. Не варта ладзіць больш 2 разгрузных дзён у тыдзень, у адваротным выпадку працэс пахудання ўстане на месцы. Старайцеся ёсць дыетычныя прадукты і стравы, прыгатаваныя на пару. Прысмакі і выпечку ня ежце наогул ці ўжывайце ў строга абмежаванай колькасці. Нават пры такім падыходзе да дыеце, лішні тлушч будзе паступова знікаць.\nАле аднаго толькі правільнага харчавання будзе ўсё роўна недастаткова. Займайцеся спортам і не важна, будзеце вы хадзіць у спартыўную залу або ў басейн. Галоўнае, каб усе групы цягліц прыйшлі ў тонус. Ня трэба вымотваць сябе шматгадзіннымі заняткамі - нарастет цягліцавая маса, якая не падхарошвае жанчынаў.\nПрымайце кантрасны душ - гэта стымулюе прыток крыві да тлушчавай праслойкі, што вядзе да яе рассмоктванню. Таксама рабіце пілінг цела марской соллю або мёдам. Падыходзяць і спецыяльныя жиросжигающие маскі і скрабы.\nКалі вас мучыць моцны голад, які вы не можаце перамагчы, прымайце спецыяльныя прэпараты. Не, не харчовыя дадаткі - гэта бессэнсоўна. Схадзіце на прыём да эндакрынолага. Лекар прызначыць вам «сібутрамін», калі, вядома, праблемы з лішнім вагаў ў вас прыкметныя няўзброеным поглядам.\nНя трэба штодня ўставаць на шалі. Працэс пахудання працяглы, а кілаграмы знікаюць паступова. А каб падтрымаць знешні выгляд і здароўе, прымайце вітамінныя комплексы. У сярэднім чалавек у месяц худнее на 2-7 кг. Але чым плыўней будзе рухацца стрэлка вагаў ў меншы бок, тым на даўжэй захаваецца вынік.\nПапярэдні Тэкст Як пазбавіцца ад вугроў на попе\nНаступная Артыкул Як прыбраць лішні тлушч з бакоў