Раздзел дзевяты - Уладзімір Караткевіч Дзікае паляванне караля Стаха\nГэта ноч прынесла мне разгадку аднаго цікавага пытання, якое выявілася зусім нецікавым, калі не лічыць таго, што я лішні раз пераканаўся ў тым, што подласць жыве і ў дурных, добрых, наогул, душах.\nСправа ў тым, што я зноў выйшаў уначы на крокі, пабачыў ахмістрыню са свечкай і зноў прасачыў яе да пакоя з шафай. Але на гэты раз я вырашыў не адступаць. Шафа была пустая, значыцца, шукаць трэба было там. Я пахітаў дошкі ў задняй сценцы (шафа стаяла, засунутая ў нішу сцяны), пакруціў усё, што магчыма было круціць. Пасля паспрабаваў падняць іх угару і пераканаўся, што мае спробы маюць поспех. Бабуля была,напэўна, глухаватая, іначай яна пачула б мае практыкаванні. Я з цяжкасцю пралез у атвор і пабачыў скляпеністы ход, які спускаўся строма ўніз, як быццам у сутарэнне. Збітыя цагляныя прыступкі збягалі ўніз, і ход быў такі вузкі, што я чапляўся плячыма за сценкі. З цяжкасцю спусціўся па прыступках і пабачыў невялічкі, таксама скляпеністы пакоік. Ля сцен яго стаялі скрыні, акутыя палосамі жалеза, дзве шафы. Усё гэта было адчынена, і аркушы пергаменту і паперы ляжалі паўсюль. Пасярэдзіне пакоя стаяў стол і ля яго грубы табурэт, а на ім сядзела ахмістрыня і разглядала нейкі пажоўклы аркуш. Мяне ўразіў выраз сквапнасці на яе твары.\nКалі я ўвайшоў, яна закрычала з перапуду і паспрабавала схаваць аркуш. Я паспеў узяць яе за руку.\n- Пані ахмістрыня, дайце мне гэта. І ці не скажаце вы, чаму вы кожную ноч ходзіце сюды, у таемны архіў, што робіце тут, нашто палохаеце ўсіх сваімі крокамі?\n- Ух ты, бацюхна мой, які спрытны!.. - незадаволена сказала яна. - Усё яму ведаць трэба.\nІ, відаць, таму, што знаходзілася на першым паверсе, загаварыла з выразнай народнай інтанацыяй:\n- А скулля з макам ты не хочаш? Бачыце вы, што яму трэба! І аркуш схаваў. Каб ад цябе твае дзеці так хлеб на старасці год хавалі, як ты ад мяне той аркуш! У мяне, можа, больш правоў тут сядзець, чым у цябе. А ён, бачыце, сядзіць ды пытаецца. Каб на цябе так верады сядалі ды не пыталіся!\nМне гэта апрыкрала, і я сказаў ёй:\n- Ты што, у турму захацела? Ты чаго тут? Ці, можа, ты адсюль дзікаму паляванню знакі даеш?\nАхмістрыня пакрыўдзілася. Твар яе сабраўся ў вялікія зморшчыкі.\n- Грэх вам, пане, - ледзь вымавіла яна. - Я жанчына сумленная, я за сваім прыйшла. Вось яно ў вашай руцэ, тое, што мне належыць.\nЯ глянуў на аркуш. Там была выпіска з пастановы камісіі па справе аднадворцаў. Я прабег вачыма па радках і ў канцы прачытаў: «И хотя оный Закревский и до сей поры утверждает, что у него есть документы в подтверждение своих дворянских прав, а также того, что наследником Яновских по субституции является именно он, а не г-н Гарабурда, дело сие за длительностью двадцатилетнего процесса и бездоказательностью следует предать забвению, а прав дворянства, как недоказанных, г-на Закревского Исидора лишить».\n- Ну, і што з гэтага? - спытаў я.\n- А тое, бацюхна мой, - з'едліва праспявала ахмістрыня, - што я Закрэўская, вось што. А гэта мой бацька так судзіўся з вялікімі ды моцнымі. Не ведала я, ды, дзякуй добрым людзям, навучылі розуму, сказалі, што павінны тут недзе быць дакументы. Узяў суддзя павятовы дзесяць чырвоненькіх, але ж і параду даў добрую. Давайце аркуш.\n- Не дапаможа, - сказаў я. - Гэта ж не дакумент. Тут суд шляхецтва не вызначае. Я пра гэтую праверку дробнай шляхты добра ведаю. Каб ваш бацька меў дакументы на права субстытуцыі пасля Яноўскіх - іншая справа. Але ён іх не падаў - значыцца, не меў.\nТвар ахмістрыні выразіў пакутлівае імкненне дадумацца да такіх складаных рэчаў. Пасля вусны яе паехалі наперад, і яна спытала недаверліва:\n- А можа, Яноўскія іх падкупілі? Кручкам гэтым толькі дай грошы! Я ведаю! І адабралі ў майго бацькі дакументы і тут схавалі.\n- А дваццаць год судзіцца вы можаце?\n- Я, бацюхна, да таго часу, напэўна, пайду Пану Богу порткі лугаваць.\n- Ну, вось бачыце. І дакументаў няма. Усё ж перарылі.\n- Усё, бацюхна, усё. Але ж свайго шкада.\n- Ды гэта ж толькі няпэўныя звесткі.\n- Але ж сваё, свае грошыкі, чырвоненькія, сіненькія.\n- І гэта вельмі нядобра, капацца ўначы ў чужых паперах.\n- Бацюхна, свае ж грошыкі, - сквапна і тупа зудзела яна.\n- Іх вам не адсудзяць, нават калі б дакументы былі. Гэта маярат Яноўскіх на працягу трох стагоддзяў ці нават больш.\n- Дык сваё ж, бацюхна, - ледзь не плакала яна, і твар яе стаў сквапным да агіднасці. - Я б іх, даражэнькіх, зараз у шкарпэтку. Грошы б ела, на грошах спала.\n- Дакументаў няма, - губляў я цярпенне. - Законная наследніца ёсць.\nІ тут здарылася жахлівае і агіднае. Жанчына выцягнула галаву, шыя яе зрабілася доўгай-доўгай, і, наблізіўшы да мяне твар, свісцячым шэптам сказала:\n- Дык, можа... можа, яна хутка памерла б.\nТвар яе аж прасвятлеў ад такога спадзявання.\n- Памерла б, і ўсё. Яна ж слабая, спіць дрэнна, крыві ў жылах амаль няма, кашляе. Што ёй варта? Споўніцца праклён. Нашто каб палац пану Гарабурдзе, калі тут магла б жыць я. Ёй што, адмучыцца - і садухі. А я б...\nБаюся, што я змяніўся ў твары, стаў страшны, бо яна адразу ўцягнула галаву ў плечы.\n- На падлу ляціш, варона? - спытаў я. - А тут не падла, тут жывы чалавек. Тут такі чалавек, падэшвы якога ты не варта, які большае права мае жыць на зямлі, ніж ты, ступа дурная.\n- Б-бацюхна... - блекатала яна.\n- Маўчы, ведзьма! І ты яе ў магілу звесці хочаш? Усе вы тут такія, аспіды драпежныя! Усе вы за грошы забіць чалавека гатовыя! Усе вы павукі. Усе вы маці роднай за сінюю паперку не пашкадуеце. А ты ведаеш, што такое жыццё, што так лёгка пра смерць другога чалавека кажаш? Не перад табой бы перлы сыпаць, але ты выслухай, ты ж жадаеш, каб яна сонца жывое, радасць, добрых людзей, доўгія гады, якія яе чакаюць, на рабакоў падземных змяніла, каб табе на грошах спаць, з-за якіх сюды дзікае паляванне прыходзіць. Можа, ты і Блакітную Жанчыну сюды пускаеш? Чаму ўчора акно ў калідоры адчыняла?\n- Та-тачка ты мой? А я ж яго не адчыняла! А холадна ж было... Я яшчэ здзівілася, чаму адчынена! - амаль галасіла яна.\nНа твары гэтай поскудзі было столькі боязі, што я мог бы змоўкнуць, але не мог. Я згубіў усякую разважлівасць.\n- Смерці ёй зычыш! Сабакі зласлівыя, крумкачы! Прэч адсюль! Вон! Яна высакародная, ваша гаспадыня, яна, можа, і не прагоніць вас, але я абяцаю вам, калі вы не пойдзеце з палаца, які засмуродзілі сваім дыханнем, вы сядзеце ў турму маімі клопатамі.\nЯна пайшла да сходаў, горка плачучы. Я ішоў за ёй. Мы выбраліся ў пакой, і тут я здзіўлена спыніўся. Яноўская стаяла перад намі ў белай сукні і са свечкай у руках. Твар яе быў засмучаны, і яна грэбліва паглядзела на ахмістрыню.\n- Пан Беларэцкі, я выпадкова чула вашу размову, чула з самага пачатку. Я ішла амаль за вамі. Я нарэшце ведаю глыбіню сумлення і подласці. А ты, - яна звярнулася да Закрэўскай, якая стаяла, занурыўшыся, убаку, - ...заставайся тут. Я дарую табе, з цяжкасцю, але дарую. Даруйце і вы, пан Беларэцкі. Дурным людзям часам трэба дараваць. Бо куды яна пойдзе адсюль. Яе нідзе не возьмуць, старую дурную бабу.\nАдна сляза скацілася з яе павек. Яна павярнулася і пайшла. За ёю крочыў я. Яноўская спынілася ў канцы калідора і ціха сказала мне:\n- Людзі ламаюцца з-за гэтых папер. Каб не забарона продкаў, з якой радасцю я аддала б камусьці гэты гнілы цёмны дом. Ён мне адна пакута, як і сваё імя. Хоць бы памерці хутчэй. Тады я пакінула б яго гэтай бабе з каменным сэрцам і дурной галавою. Няхай радавалася б, калі яна здатная так поўзаць на жываце з-за гэтай дрэні.\nМы моўчкі спусціліся ў ніжнюю залу і падышлі да каміна. Стоячы, глядзелі ў агонь, чырвоныя адбіткі якога клаліся на твар Яноўскай. Яна змянілася за апошнія дні, магчыма, пасталела, магчыма, проста пачала ператварацца ў жанчыну. Напэўна, нічыё вока, акрамя майго, не заўважыла гэтых змен. Толькі я адзін бачыў, што ў бледным парастку, які рос у сутарэнні, зацеплілася, пакуль яшчэ непрыкметна, жыццё. Погляд стаў больш асэнсаваным і цікаўным да жыцця, хоць застарэлы жах па-ранейшаму ляжаў маскай на твары. Трошкі больш ажыўленым стала аблічча. Бледны парастак чамусьці пачынаў ажываць.\n- Добра стаяць так, Надзея Раманаўна, - задумліва сказаў я. - Агонь гарыць...\n- Агонь. Добра, калі ён ёсць, калі ён гарыць. Добра, калі людзі не хлусяць.\nДзікі, нялюдскай сілы, крык прагучаў аднекуль знадворку - здавалася, што гэта крычыць і рыдае не чалавек, а дэман. І адразу пачуўся ўпэўнены, уладарны пошчак конскіх капытоў ля сходаў. А голас рыдаў і крычаў так па-нялюдску, як быццам не з чалавечых грудзей выходзіў:\n- Раман у дваццатым калене - выходзь! Помста! Апошняя помста! Авой! Авой!\nІ яшчэ нешта, чаму не было назвы. Я мог бы зараз выскачыць на сходы, і страляць у гэтую дзікую поскудзь, і пакласці на месцы хоць каго-небудзь, але на руках у мяне ляжала яна, і я адчуваў праз сукно, як калацілася яе спуджанае сэрцайка, як яно паступова замірала, білася ўсё радзей, радзей. Спуджаны да немагчымасці за яе жыццё, я пачаў няўпэўненымі рухамі гладзіць яе валасы. Яна павольна, вельмі павольна прыходзіла да прытомнасці, і веі яе ледзь прыкметна ўздрыгвалі, калі я дакранаўся рукою да яе галавы. Так затурканае шчанё прымае ласкі чалавека, які ўпершыню вырашыў пагладзіць яго: бровы яго ўздрыгваюць, чакаючы кожны раз удару, калі заносіцца рука.\nА грукат быў далей, і ўся сутнасць мая пакутліва ўстала да таго, каб разам з ёй выскачыць на сходы, страляць у гэтых нетапыроў і разам з ёю ўпасці на прыступкі і памерці, адчуваючы яе поруч з сабою, тут, усю ля сябе. Усё адно нельга так жыць.\nА голас рыдаў здалёку:\n- Раман! Раман! Выходзь! Каням пад ногі душу тваю! Гэта яшчэ не зараз! Потым! Заўтра... Пасля! Але мы прыйдзем! Прыйдзем!\nІ цішыня. Яна ляжала ў маіх абдоймах, і як быццам ціхая музыка пачала найграваць недзе, можа, у маёй душы. Ціхая-ціхая, далёкая-далёкая, пяшчотная: пра сонца, малінавыя ад канюшыны лугі пад дымнай бліскучай расою, пра залівісты спеў гівала ў шатах вялікіх ліп. Яе твар быў такі спакойны, як у спячага дзіцяці. Вось прарваўся ўздых, раскрыліся вочы, здзіўлена паглядзелі вакол, пасуравелі.\n- Прабачце, я пайду.\nІ яна накіравалася да сходаў на другі паверх - маленькая белая постаць...\nТолькі тут я, яшчэ дрыжучы ад узбуджэння, зразумеў, якая мужная, якая нязломная была душа ў гэтай да смерці запалоханай дзяўчыны, калі яна пасля «такога» выходзіла мяне сустракаць і двойчы адчыніла дзверы: тады, калі я, невядомы, прыехаў сюды, і тады, калі я бег да яе дзвярэй, у трывозе, пад ляск капытоў дзікага палявання пад самымі вокнамі. Напэўна, яно і цёмныя асеннія ночы штурхнулі яе на гэта, як пачуццё даверу прымушае зацкаванага хартамі зайца прыціскацца да ног выпадковага чалавека. У дзяўчыны былі надта добрыя нервы, калі яна вытрымала тут два гады.\nЯ сеў ля каміна і пачаў глядзець у агонь. Так, небяспека была жахлівая. Тры чалавекі супраць усіх гэтых цёмных сіл, супраць невядомага. Хопіць пяшчоты. Яны праязджаюць у парк ля Волатавай прорвы - заўтра ж я зраблю там засаду. Рукі ў мяне дрыжалі: нервы былі напятыя, як струны, і агульны стан не на сабаку.\n«Можа, паехаць адсюль?» - варухнулася ў душы спозненая думка, водгук той маёй «ночы жаху», і памерла перад напорам безнадзейнасці, жалезнай рашучасці і жадання біцца.\nХопіць! Перамога або Волатава прорва - усё адно. Пакінуць? Не, я не мог пакінуць гэты агідны халодны дом, бо тут жыло тое, што я пакахаў. Так, пакахаў. Я не саромеўся гэтага. Да гэтага часу ў мяне, як амаль ва ўсякага здаровага, маральна неразбэшчанага і пазбаўленага залішняй пачуццёвай цягі чалавека, былі да жанчын роўныя сяброўскія адносіны, часам нават не пазбаўленыя нейкай незразумелай агіды. Так яно і павінна быць, пакуль не прыходзіць Сапраўднае. Яно прыйшло. Ісці? Я быў тут, поруч, такі для яе магутны і вялікі (мае ўнутраныя хістанні яе не датычыліся), яна спадзявалася на мяне, яна ўпершыню, напэўна, спала спакойна.\nГэты момант, калі я трымаў яе ў абдоймах, вырашыў для мяне ўсё, што хавалася ў маім сэрцы яшчэ з тых часоў, калі яна паўстала ў абарону бедных там, ля верхняга каміна. З якой насалодаю я ўзяў бы яе адсюль, павёз кудысьці далёка, цалаваў гэтыя заплаканыя вочы, маленькія рукі, ахінуў яе, як цёплым, надзейным крылом, дараваў бы свету яго непрытульнасць.\nАле што я? Як ні жорстка пра гэта падумаць, яна ніколі не будзе маёй. Я - галяк. Яна таксама бедная, але яна з ліку старэйшых родаў, блакітная кроў, гордая слава бясконцых пакаленняў за плячыма. «Гордая слава»? Я ведаў яе зараз, гэтую гордую славу, якая скончылася адзічэннем, але мне ад гэтага не было лягчэй. Я плебей. Не, я буду маўчаць пра гэта. Ніхто ніколі не скажа, што я дзеля карысці ажаніўся з прадстаўніцай даўняга роду, за які, магчыма, паміраў недзе на полі вайны мой просты прашчур. І ніхто не скажа, што я ўзяў яе, скарыстаўшыся з яе бездапаможнасці. Адзінае, што мне дазволена, гэта легчы за яе ў дол, пакласці душу сваю і хоць гэтым трошкі аддзячыць за гэтае ззянне неймавернага шчасця, якое азарыла маю душу ў гэты змрочны вечар ля вялікага непрытульнага каміна. Я дапамагу ёй выратавацца - і гэта ўсё.\nЯ буду верны, назаўжды буду верны гэтай радасці, змешанай з болем, горкай прыгажосці яе вачэй і адплачу ёй дабром за добрыя думкі пра мяне. А пасля - канец. Я пайду назаўжды адсюль, і шляхі радзімы бясконцай істужкай лягуць перада мною, і сонца паўстане ў вясёлкавых колах ад слёз, якія просяцца на веі.\n- Браты, я, здаецца, ведаю гэтага чалавека. Разумееце, вы наштурхнулі мяне на гэта. Першае: «Ведзьмаковая ступа». Я сёння бачыў там чалавека, вельмі знаёмага мне чалавека, на якога ніколі б не падумаў, і гэта мяне бянтэжыць. Ён быў вельмі стомлены, брудны, ён ішоў да багны. Пабачыў мяне, накіраваўся да мяне: «Што вы тут робіце, пан Свеціловіч?» Я адказаў жартам: «Шукаю ўчарашняга дня». А ён зарагатаў і пытае: «Хіба ўчарашні дзень, хай яго д'ябал, прыходзіць у сённяшні?» А я яму кажу: «Ва ўсіх нас учарашні дзень на шыі вісіць». Ён: «Але ж не прыходзіць?» А я яму: «А дзікае паляванне? З мінулага аж у сёння прыйшло». Той аж у твары змяніўся: «Хай яго ліха... Не памінайце вы яго!» І паехаў ля дрыгвы на поўнач. Я накіраваўся да вас, пан Беларэцкі, а калі азірнуўся, то бачу: ён паехаў назад і ўжо ў лажок спускаецца. Спусціўся і знік.\n- О, вядома. Надзейнае алібі. О, дурні! І якія няпэўныя думкі! - Па аналогіі я прыпомніў і свае няпэўныя думкі пра «рукі», якія павінны былі мне дапамагчы разабрацца ў чымсьці важлівым, але прыдумаць, успомніць не мог і адагнаў надакучлівае слова.\nВырашылі, што Рыгор будзе сённяшняй ноччу сядзець у Халоднай лагчыне, адтуль недалёка да хаты, у якой жыў Свеціловіч, яго стары «брат-слуга» і кухарка. У выпадку патрэбы мы зможам яго там адшукаць.\n«Вось так і на крыж ідуць такія, - зноў падумаў я. - Прыгожую галаву пад мярзотную брудную сякеру...»\nІ сапраўды, нейкая прага жыцця і імкнення да самаахвяравання была ў гэтым прыгожым твары, у тонкіх, продкі-паэты сказалі б «лілейных», руках, у стройнай прыгожай шыі, цвёрдых карых вачах з доўгімі вейкамі, але з металічным бляскам углыбіні.\n- Памятаеце, Беларэцкі, вашу прадмову да «Беларускіх песень, балад і легенд». Я памятаю: «Горка стала беларускаму майму сэрцу, калі пабачыў я такую занядбанасць нашых лепшых, залатых нашых слоў і спраў». Цудоўныя словы, за іх толькі даруюць вам усе грахі. А што ж казаць, калі не толькі беларускае маё, калі чалавечае маё сэрца баліць ад занядбанасці нашай і агульнай, ад болю, ад бяссільных слёз няшчасных матак. Нельга, нельга так жыць, дарагі Беларэцкі. Чалавек добры, а з яго робяць жывёлу. Ніхто, ніхто не хоча даць яму магчымасць быць чалавекам. Відаць, нельга проста крыкнуць: «Абдыміцеся, людзі!» І вось ідуць людзі, на дыбу ідуць. Не дзеля славы, а дзеля таго, каб забіць пакуты сумлення, - як часам ідзе чалавек, не ведаючы дарогі, у пушчу, ратаваць сябра, бо сорамна, сорамна стаяць. Ідуць, блытаюць, гінуць. Ведаюць толькі, што не такім павінен быць чалавек, што нельга яму абяцаць райскую канюшыну, што шчасце яму патрэбна пад гэтымі вось дымнымі столямі. І мужнасць іхняя большая, чым у Хрыста: яны ведаюць, яны не ўваскрэснуць пасля распяцця. Толькі крукі над імі будуць лётаць ды плакаць жанчыны. І, галоўнае, святыя іхнія маці.


Каму падыдзе класічная барада: прыклады ў выглядзе фотоподборка | Мужчынская Берлога\nНа сённяшні дзень мужчынская барада знаходзіцца на піку папулярнасці і многія жанчыны лічаць, што класічная барада вельмі сексуальная і дадае свайму ўладальніку мужнасці. Менавіта таму жанчыны ва ўсім свеце імкнуцца адгадаваць аб'ёмную і цэласную бараду.\nПерад тым як пачынаць адрошчванне, трэба ўсвядоміць, што нават класічная руская барада, якая выглядае брутальна і аб'ёмна прадугледжвае вельмі пільны догляд. Калі валасы будуць расці сяк-так і не стрыгуць па форме, то ў выніку замест сэксуальнага, мужнага мужчыны ў люстэрка на вас будзе глядзець лясной недагледжаны чалавек.\nЗнешні выгляд бароды (фота)\nКласічную бараду па форме яшчэ называюць корабам. Загадзя варта разумець, што такі від бароды можна адрошчваць мужчынам з загадзя багатай расліннасцю на твары.\nКалі яе недастаткова, то замест аб'ёмнай і суцэльнай формы атрымаецца рэдкая тонкая бародка, якая будзе глядзецца як мінімум смешна.\nКласічная барада павінна быць акуратна падстрыжанай. З бакоў расліннасці пакідаецца менш, чым на падбародку, каб форма была трохі даўгаватай і выглядала акуратнай. Таксама трэба трымерам зрабіць роўныя мяжы на шчоках і лініі падбародка. І тады знешні выгляд барады стане выклікаць зайздрасць, а не спачуванне!\nВажна! Класічная барада мяркуе акуратную форму, дзе вусы плаўна пераходзяць у бараду. Трэба штодня правяраць форму і падстрыгаць няроўнасці, асабліва на вусах, каб яны не адтапырваліся і ня навісалі на верхнюю губу (мяжа павінна быць выразнай)\nАдзінае важная ўмова - добрая расліннасць на твары. Астатняе не мае вялікай важнасці. Калі ў мужчыны трохкутнае твар з вузкім падбародкам, то поўная барада дапаможа візуальна дадаць аб'ёму.\nПры наяўнасці цяжкага падбародка з вялікімі скуламі класічная барада дапаможа змякчыць ўсе вострыя лініі і акругліць іх, робячы вобраз мякчэй і спакайней. Таму форма асобы, колер валасоў і вачэй не маюць аніякага значэння!\nУ цэлым класічная барада падыходзіць практычна ўсім мужчынам галоўнае набрацца сіл, каб яе адгадаваць, таму што на першым этапе нераўнамерна зарослае валасамі твар будзе мець не вельмі эфектны выгляд.\nАкрамя гэтага праз пару тыдняў вырошчвання можа з'явіцца непрыемны сверб,які кажа пра тое, што валасінкі адраслі на дастатковую даўжыню і зараз, загінаючы, могуць ўтыкаюцца ў скуру, дастаўляючы непрыемныя адчуванні. Часта ўжо на гэтым этапе мужчыны здаюцца і згольваюць валасы, не дачакаўшыся неабходнай даўжыні. А дарма бо ўжо праз тыдзень іншую дыскамфорт пройдзе.\nДля даведкі! Каб скура на твары не была раздражнёнай, рэкамендуецца рэгулярна выкарыстоўваць аднаўляе змякчальны крэм для твару. Пазбягайце любых спіртазмяшчальных рэчываў, якія толькі пагоршаць сітуацыю.\nСтрыжка бароды і сыход?\nПа заканчэнні месяца вырошчвання можна ўжо надаваць барадзе акуратную форму. Для гэтага набудзьце тонкі грабеньчык і маленькія вострыя нажніцы. Класічная барада не трывае мітусні. Лепш састрыгайце трохі, чым адрэзаць лішняе.\nСавет! Перад пачаткам стрыжкі добра вымыйце бараду (пажадана мылам). Пачынайце стрыгчы ад вуха, плаўна перасоўваючыся ўніз для дасягнення жаданай формы. Такія ж маніпуляцыі праводзяцца і з адваротнага боку.\nАсаблівая ўвага надасце вобласці шыі і шчоках. Расліннасць з падбародка ні ў якім разе не павінна плаўна пераходзіць не шыю і злівацца з кучарамі на грудзях!\nУсе валасы на шчоках пад вачыма акуратна згольваюцца, робіцца роўная мяжа ад вуха да ліны росту вусоў. Барада павінна заканчвацца на лініі згіну падбародка і шыі. Мяжа таксама павінны быць максімальна дакладнай, чаго можна дасягнуць, выкарыстоўваючы трымер або небяспечную брытву.\nНе варта забываць аб правільным сыходзе. Для гэтага:\nштодня апалосквайце бараду вадой пакаёвай тэмпературы. Раз у тыдзень рэкамендуецца яе мыць шампунем, з ужываннем кандыцыянера і масла;\nрэгулярна стрыжыце і подбривайте лішнія валасы (гэта вельмі важна);\nштодня расчосвайце бараду ў неабходным напрамку, што надасць валасам патрэбную форму і акуратнасць.\nЗнакамітасці, якія аддаюць перавагу класічны стыль\nВельмі шмат знакамітасцяў змянілі свой імідж і да саладжавай сэксуальнасці дадалі трохі брутальнасці менавіта пры дапамозе класічнай бароды. Да такіх асобам адносяцца: Роберт Пацінсанам, Бэн Аффлек, Джордж Клуні.\nУ апошняга нават узрост не выклікае асцярогі. Акуратная барада з сівізной надае імпазантны і цалкам не дадае гадоў. Роберт Пацінсанам, вырашыўшыся на такую трансфармацыю, адмовіўся ад вечна маладога ладу на карысць самавітага і ўпэўненага ладу, а Бэн Аффлек наогул лічыць, што яго барада прыносіць яму поспех.\nПерагледзеўшы фота гэтых культавых асоб можна самастойна пераканацца ў тым, што класічная барада крута змяніла іх вобразы. Яны набылі мужнасць, упэўненасць і дадатковую мужчынскую харызму.\nАдрошчванне бароды - гэта нейкі жыццёвы вопыт для мужчыны. Гэта выдатная магчымасць кардынальна змяніць сваю знешнасць і магчыма нават жыццё. Для асоб, якія прывыклі штодзень начыста галення, такое рашэнне можа апынуцца складанай задачай, але прыклаўшы крыху намаганняў можна цалкам змяніцца. Таму варта паспрабаваць у любым выпадку!\n← Брэндавыя мужчынскія зімовыя курткі з назвамі і фота\nЯкім павінен быць дзелавой мужчынскі касцюм: ўлічваем усе асаблівасці →\nПрычыны слабой эрэкцыі ў мужчын: шукаем корань праблемы\nСпосабы, як праверыць і вызначыць узровень тэстастэрону ў мужчын у хатніх умовах?


Касцёл у Вялікай Бераставіцы адзначыў сваё 100-годдзе — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\n24.09.2012 09.08.2019 irina1129Комментарии on Касцёл у Вялікай Бераставіцы адзначыў сваё 100-годдзе\n22 верасня касцёл Перамянення Пана ў Вялікай Бераставіцы святкаваў сваё 100-годдзе. Гэтай вялікай падзеі для ўсёй парафіі папярэднічалі святыя місіі, якія на працягу васьмі дзён духоўна падрыхтоўвалі вернікаў да ўрачыстасці. Былі падчас іх і прамовы айцоў – місіянераў, і крыжовы шлях вуліцамі пасёлка, і сустрэчы з моладдзю, дзецьмі і сем’ямі парафіі, на іх заканчэнне быў пастаўлены місійны крыж.\nСама ўрачыстасць была адметна яшчэ і тым, што на свята ў Бераставіцу прыехаў мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч, які ўзначальвае каталіцкі Касцёл на Беларусі. А яшчэ на святкаванні юбілею храма прысутнічалі і нашчадкі фундатараў святыні, Марыі і Юзафа Касакоўскіх, — іх унукі: Марысь Лубенска са Злучаных Штатаў Амерыкі і Аляксандр Мінейка, які цяпер жыве ў Лондане.\nАсабіста мяне вельмі ўзрушыла, што Аляксандр Мінейка (на здымку) асабіста сустракаў кожнага, хто ішоў у касцёл, і ўручаў сімвалічную выяву даўняга касцёла і фота Марыі Касакоўскай, дзякаваў кожнаму за прысутнасць на ўрачыстасці, хоць гэта мы павінны былі дзякаваць яму за тое, што знайшоў магчымасць прыехаць на святкаванне стагоддзя храма.\nМясцовы мастак Міхаіл Жлабовіч падрыхтаваў выставу сваіх работ «Парафіяльны касцёл у Вялікай Бераставіцы 1912–2012», якая прадстаўляла гісторыю святыні за мінулыя сто гадоў. Выстава сустракала гасцей у двары храма і як бы падрыхтоўвала да ўрачыстасці, перагортваючы сваімі выявамі старонкі мінулага.\nЗ нагоды юбілею касцёла былі выпушчаны паштоўкі і канверт з выявай бераставіцкай святыні, якія ўбачылі свет дзякуючы старанням мясцовай улады.\nПачалося мерапрыемства з урачыстага прывітання мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча, якога вернікі разам са святарамі чакалі на вуліцы перад храмам. Арцыбіскуп пачуў кранаючыя словы па-дзякі за прысутнасць на ўрачыстасці ад самых маленькіх вернікаў, ад моладзі Бераставіччыны.\nЮбілейныя ўрачыстасці пачаліся канцэртам духоўнай музыкі, які падрыхтавалі выкладчыкі і навучэнцы Бераставіцкай дзіцячай школы мастацтваў.\nЗатым метадыст па захаванні гісторыка-культурнай спадчыны раённага метадычнага цэнтра народнай творчасці Мікалай Пацэнка расказаў пра гісторыю стварэння храма і самыя яркія старонкі з яго стогадовай гісторыі.\nУрачыстае набажэнства правёў сам арцыбіскуп. Прысутнічалі на літургіі і тыя святары, якія працавалі ў касцёле пасля аднаўлення яго ў 1989 годзе, у прыватнасці, кс. Казімір Жыліс, стараннямі якога святыня была вернута вернікам, а. Раман Цясляк, кс. Андрэй Казлоўскі, шматлікія каталіцкія святары з Польшчы і Беларусі, кіраўнік Бераставіцкага благачыння а.Сергій Шэлест, прадстаўнікі мясцовай улады.\nЗвяртаючыся да прысутных, мітрапаліт Кандрусевіч адзначыў важнасць таго, што храм быў захаваны, нягледзячы на цяжкія моманты ў яго гісторыі. Але самае галоўнае, што “захавалася хрысціянская вера, якая жыве ў нашых сэрцах, бо самы галоўны храм знахо-дзіцца ў душы чалавека”.\nПадкрэсліў арцыбіскуп і неабходнасць супрацоўніцтва каталіцкага Касцёла з праваслаўнай Царквой, якія “разам павінны сведчыць хрысціянскую веру і быць жывымі старонкамі Евангелля”. Падтрымаў яго ў гэтым у сваім выступленні і а.Сергій Шэлест.\nПадзякаваў мітрапаліт за пад-трымку і прадстаўнікам мясцовай улады, якія разумеюць важнасць святыні і тое, што касцёл патрэбны для духоўнага выхавання лю-дзей.\nНамеснік старшыні райвыканкама Сяргей Чыкун павіншаваў вернікаў з юбілеем храма і адзначыў, што парафіянам у Бераставіцы заўсёды шанцавала на святароў, якія працавалі ў гэтым храме. Асабліва ён падзякаваў цяперашняму настаяцелю касцёла а. Вальдэмару Слоце за вялікую працу па добраўпарадкаванні храма і прылягаючай тэрыторыі.\nЗавяршыліся юбілейныя ўрачыстасці сімвалічна: мітрапаліт Кандрусевіч пасадзіў каля касцёла дрэўца – малады дубок – якое будзе нагадваць і аб 100-годдзі святыні, і аб яго візіце на бераставіцкую зямлю.


17 сьнежань 2004, 18:06\nАндрэй Кудзіненка гаворыць, што за савецкім часам фільмы беларускіх рэжысэраў нічым не адрозьніваліся ад кінапрадукцыі іншых савецкіх рэспублік, нягледзячы на прысутнасьць у іх нацыянальнае тэматыкі. Упершыню, на ягоную думку, нейкі нацыянальны твар на беларускіх экранах пачаў зьяўляцца ў 1960-я гады ў фільмах рэжысэраў Турава, Рубінчыка, Рыбарава, некаторых іншых. Аднак гэтыя асобныя спробы так і ня сталі зьявай. Цяперашні стан у беларускім кінамастацтве малады незалежны рэжысэр ахарактарызаваў так:\n(Кудзіненка: ) “Гэты кінэматограф ужо не жывы, але ён штучна падтрымліваецца, і трэба альбо не падтрымліваць гэтае кіно, альбо яно будзе й надалей у такім каматозным стане”.\nДакляраваная дзяржавай падтрымка айчынных кінатворцаў, лічыць спадар Кудзіненка, ня выратуе беларускага кіно.\n(Кудзіненка: ) “Тое, што будзе рабіцца ў галіне дзяржаўнага кіно, — толькі праекты сумесна з расейскімі кінэматаграфістамі, якія ня маюць ніякіх адносін да нацыянальнага кінэматографу”.\nВыйсьце з тупіковае сытуацыі Андрэй Кудзіненка зьвязвае зь недзяржаўным кіно, якое сёньня загнанае ў андэграўнд.\n(Кудзіненка: ) “На маю думку, гэты працэс павінен зь андэграўнднага, незалежнага кінэматографу выйсьці”.\nУмовы амаль падпольнага існаваньня новага беларускага кіно не спараджаюць у спадара Кудзіненкі спадзяваньняў на хуткія зьмены.\n(Кудзіненка: ) “Гэта — індывідуальны шлях. Я ня бачу тут ніякіх калектываў. Каманды няма, няма генэрацыі, няма руху. А калі няма руху — няма кінэматографу, ёсьць кінэматаграфісты”.\nМалады рэжысэр, фільм якога “Акупацыя. Містэрыі” атрымаў шырокі міжнародны розгалас і ўзнагароды, нягледзячы на забароны на радзіме, абяцае праз год-два парадаваць сваіх прыхільнікаў новай нацыянальнай кінастужкай.


Выкарыстанне сацыяльных сетак для росту наступнай падзеі | Martech Zone\nКалі справа даходзіць да сацыяльныя сеткі і маркетынг падзей, урок такі: пачніце яго выкарыстоўваць ПАВЕДАМЛЕННЕ - але пераканайцеся, што вы слухаеце, перш чым скакаць. Карыстальнікі сацыяльных сетак пераўзышлі карыстальнікаў электроннай пошты ва ўсім свеце тры гады таму, і, паводле прагнозаў, сацыяльныя сеткі будуць толькі расці. Уявіце, што сацыяльныя сеткі - гэта камунікацыйны канал, а не рэкламны інструмент і рэкламная замена. Камунікацыйныя платформы "адзін да многіх" усё менш эфектыўныя. Такім чынам, поспех у сучасным лічбавым свеце патрабуе ад арганізатараў мерапрыемстваў трохі адпусціць і палегчыць зносіны "шмат да многіх".\nПерш чым зачыніць гэтую ўкладку, каб абнавіць уліковы запіс у Twitter, давайце разгледзім чатыры этапы выкарыстання паспяховага плана сацыяльных сетак для вашага мерапрыемства.\nІдэнтыфікаваць - Першы крок - даведацца патрэбную аўдыторыю. Знайдзіце супольнасць, якое ўжо знаходзіцца ў Інтэрнэце і дбае пра вашу справу. Гэта можна зрабіць рознымі метадамі, няхай гэта будзе даследаванне ўдзельнікаў, правядзенне чата ў Twitter або стварэнне групы ў LinkedIn. Які б спосаб вы ні абралі, важна разглядаць гэтую сацыяльную падсетку як групу патэнцыйных паслоў брэнда, таму паставіцеся да іх з павагай у Інтэрнэце.\nБар - Інтэрнэт-павага падобна на этыкет партый, вы не проста падыходзіце да групы людзей і пачынаеце на іх крычаць. Важна спачатку выслухаць, зразумець іх інтарэсы, а потым паказаць, што вы слухаеце, прыстасаваўшы змест мерапрыемства да патрэб і патрэбаў базы ўдзельнікаў. Абмен змесцівам, каб стварыць гул і балбатню вакол вашага мерапрыемства, эфектыўны толькі ў тым выпадку, калі ваша аўдыторыя зацікаўлена, таму заўсёды слухайце перад публікацыяй.\nплан - Гэта крок з двух частак, які ўключае змест і платформу.\nЗмест: Заўсёды ўзгадняйце стратэгію сацыяльных сетак з квартальнымі ці гадавымі мэтамі. Наяўнасць дакладнага набору мэтаў дапаможа вам эфектыўна ацаніць свае намаганні і палепшыць ваша ўзаемадзеянне. План таксама дасць вам дакладнае ўяўленне пра вашу доўгатэрміновую прычыну прыцягваць удзельнікаў мерапрыемства на працягу года і пра змест гэтага.\nПлатформа: Пасля таго, як у вас ёсць план змесціва, пераканайцеся, што ў вас ёсць платформа, на якой можна ўдзельнічаць. Ёсць бясплатныя платформы, такія як LinkedIn або Twitter, але ёсць таксама платныя форумы, такія як аўтаномныя, пастаянныя суполкі альбо сацыяльныя сайты, арыентаваныя на падзеі, якія могуць прыцягваць і аб'ядноўваць актыўнасць розных сацыяльных сетак і спалучаць яе з выяўленымі інтарэсамі і інфармацыяй з мерапрыемства. .\nадпускаць - Цвёрдая ісціна заключаецца ў тым, што вашы ўдзельнікі зараз больш давяраюць аднагодкам, чым давяраюць вашай арганізацыі. Прыміце, што страта кантролю над дыскусіямі - гэта добра. Папярэдняя дыскусія на сайце і пасля яе ў сацыяльных сетках павінны быць арганізаванымі ўзаемадзеяннямі супольнасці ў параўнанні з кантраляванымі і агульнымі. Вашай мэтай павінна быць стварэнне паслоў, якія фанатычна ставяцца да вашай арганізацыі, і ўзброіць іх матэрыяламі, якімі вы хочаце, каб яны падзяліліся. Затым дайце ім свабоду інфармаваць сетку. Гэта азначае дадатковую ўважлівасць, каб увесь змест, які вы распаўсюджваеце сярод членаў супольнасці ў сацыяльных сетках, можна тлумачыць толькі станоўча. Калі ўсё зрабіць правільна, гэтая армія евангелістаў можа прыцягнуць больш удзельнікаў, чым любая колькасць рэкламы.\nМерапрыемствы маюць сацыяльны характар, магчымасць звязацца з аднадумцамі і абмеркаваць цікавыя тэмы, як і сацыяльныя сеткі, што робіць яго ідэальным натуральным працягам мерапрыемства. Выканайце наступныя дзеянні, і вы зможаце лёгка стварыць зацікаўленую суполку вакол вашых мерапрыемстваў і вакол вашай арганізацыі. У выніку ўздзеянне вашых падзей выльецца за сцены залаў для пасяджэнняў, і ўзнікшы ўсплёск зацікаўленых перспектыў пацячэ на месцы вашага наступнага мерапрыемства.\nКлючавыя словы: прасоўванне мерапрыемствапрапанова маркетынгавага мерапрыемствасацыяльнае прасоўванне


СПОВЕДЗЬ СЕННЕНКІ, ЯКАЯ ПЕРАМАГЛА “ЗЯЛЁНАГА ЗМІЯ” — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nСПОВЕДЗЬ СЕННЕНКІ, ЯКАЯ ПЕРАМАГЛА “ЗЯЛЁНАГА ЗМІЯ”\nПятница, 16 сен., 2011 88 admin\nЖанчын з дыягназам «хранічны алкагалізм» у Беларусі з кожным годам становіцца ўсё болей.\nІх жыццёвыя гісторыі падобныя адна на адну. Злоўжыванне спіртным, антысанітарыя… Не паспее маці азірнуцца, як дзеці аказваюцца ў сацыяльным прытулку, інтэрнаце, а жанчына кідаецца ва ўсе цяжкія грахі.\nДзе шукаць выйсце? Як перамагчы «зялёнага змія»? Адказы на гэтыя і іншыя пытанні можна шукаць бясконца, дыскутаваць і выказваць розныя меркаванні. Даць рэальную параду можа толькі той чалавек, які калісьці апынуўся ў падобнай сітуацыі.\nСёння мы прэзентуем новую рубрыку «Споведзь», у якой будзем знаёміць з людзьмі, што змаглі справіцца з жыццёвымі праблемамі.\nКожны дзень у палове пятага Наталля Лукашова (на здымку) з’яўляецца на парозе сенненскай сярэдняй школы №2, каб забраць з заняткаў малодшую дачку, а потым ідзе ў дзіцячы садок па сына. Яна — клапатлівая маці, гатовая рабіць усё для шчасця сваіх дзяцей. Але быў час, калі жанчына злоўжывала алкаголем…\nДва гады таму, як і сёння, Наталля працавала ў РУП ЖКГ рабочай па комплекснай уборцы і ўтрыманні домаўладанняў. Рупілася добрасумленна, але час ад часу «заглядвала» ў бутэльку.\n— Запояў у мяне не было, — расказвае яна, — вечарам магла кульнуць шклянку-другую. Так пакрысе і ўцягнулася. Вып’еш сто грамаў і пойдзеш рыхтаваць ежу ці мыць бялізну. Неяк прызвычаілася жыць з алкаголем і нават не заўважыла, што стала злоўжываць на рабоце, пакуль не трапіла на вочы начальству.\nУ той жа дзень на Наталлю склалі пратакол і звольнілі па артыкуле. А праз некаторы час органы апекі забралі ў Лукашовай дзяцей і змясцілі іх у сацыяльны прытулак.\n— Што я адчувала ў той момант? Мне было сорамна выходзіць на вуліцу. Здавалася, быццам усе людзі тыкаюць на мяне пальцам і кажуць: «Яна ніколі не верне малых!». Але я была ўпэўнена, што ў мяне атрымаецца.\nПраз два тыдні Наталля паехала кадзіравацца. Пайшла на гэта свядома.\n— У мяне не было вялікай цягі да алкаголю. Я магла з лёгкасцю ад яго адмовіцца, але без даведкі, што я прайшла лячэнне, на працу мяне б ніхто не ўзяў, — працягвае жанчына.\nНаталля Лукашова зноў уладкавалася на працу ў РУП ЖКГ. Дзень яна шчыра працавала, а вечарам ішла ў сацыяльны прытулак.\n— Часам, у мяне не было грошай, каб купіць дочкам і сыну пачастункі. З зарплаты вылічвалі сродкі на ўтрыманне дзяцей. Сума на жыццё заставалася мізэрная. Але наведвала я іх штодня. Пасяджу гадзіну-другую і спяшаюся дадому.\nУ кароткі тэрмін Наталля павінна была добраўпарадкаваць жыллё. Гэта была адна з абавязковых умоў. Свайго вугла жанчына не мае, жыве разам з братам у яго хаце, а той злоўжывае спіртным і нідзе не працуе. Нічога не заставалася Наталлі, як пачаць рамонт у адным з пакояў старога будынку.\n— Я, нават, не ведаю, як мне ўдалося самастойна адрамантаваць падлогу, зашкліць вокны. Раней, я ніколі гэтага не рабіла. Сродкаў, каб наймаць будаўнікоў, не было. Цікавілася ў знаёмых мужчын, як выконваць тую ці іншую справу і смела бралася за яе. Аднойчы да мяне завіталі супрацоўнікі РАНС і выпісалі прадпісанне, у якім загадалі ў кароткі тэрмін адрамантаваць печ. І калі яны зноў з’явіліся на парозе, здзіўленню іх не было канца — жанчына, а так умела выканала работу. Я не выхваляюся. Я хачу, каб людзі зразумелі, якое ў мяне было вялікае жаданне вярнуць сваіх дзяцей.\nПакуль мы сядзім з Наталляй на школьным стадыёне і гутарым, яна час ад часу глядзіць на гадзіннік. Вось-вось скончацца заняткі ў дачкі і яе трэба своечасова сустрэць. Інакш, пачне тэлефанаваць настаўніца.\n— Я спатыкнулася аднойчы, але людзі яшчэ доўгі час будуць прыглядацца да мяне, «прынюхвацца», ці не запіла я зноў… Я не крыўдую на іх. У нечым, нават, удзячная. Цяпер я ведаю да чаго імкнуся і чаго хачу. Магчыма, хтосьці не верыць мне. Але я ніколі не вярнуся да былога жыцця. Я хачу «паставіць» сваіх дзяцей на ногі і даць ім усё лепшае. Многія здзіўляюцца: як мы жывём на маю невялікую зарплату і дзіцячую дапамогу. Дзякуй богу, ёсць яшчэ на свеце добрыя людзі, якія разумеюць маё становішча і дапамагаюць: хто адзеннем, хто абуткам.\nМары павінны збывацца!\nСёння Лукашовы жывуць адной марай — пра ўласнае жыллё. Наталля, як маці-адзіночка, прэтэндуе на сацыяльную кватэру. Свае квадратныя метры яна павінна была атрымаць напрыканцы лета. Так ёй абяцалі ў аддзеле жыллёва-камунальнай гаспадаркі райвыканкама.\n— І што мне рабіць? Як дзецям у вочы глядзець? Калі старэйшыя разумеюць сітуацыю, то сын штодня пытаецца: «Мама, ну калі ў нас будзе свой дом?» Сэрца крывёй абліваецца, калі прыходзіцца нешта прыдумваць. Што будзе далей, невядома. Наперадзе зіма, трэба ці не трэба купляць дровы… Выкідваць грошы на вецер таксама не хочацца, — працягвае гаворку жанчына.\nДа пераезду сям’я ўжо даўно гатова: нядаўна набылі мэблю ў крэдыт. Але ў вільготным доме, дзе яны жывуць цяпер, мэбля пачынае псавацца, пакрываецца цвіллю.\nНаколькі змянілася жыццё Наталлі ў апошні час, мяркуйце самі. Яна, у адрозненні ад многіх жанчын, якія трапілі ў падобную сітуацыю, не апусціла рукі. Наадварот, усімі сіламі змагалася за сваіх дзяцей.\nНе засталося ў яе і крыўды на ўладу, грамадства, школу.\n— Праз гэта, напэўна, трэба прайсці, каб зразумець, наколькі ты любіш жыццё і сваіх дзяцей. Я не хачу нават слухаць, калі мае знаёмыя пачынаюць скардзіцца на лёс. Кожны сам выбірае сваю жыццёвую сцяжынку. І той, хто не жадае апусціцца на дно, ніколі не зап’е. Ніякая кадзіроўка не дапаможа чалавеку бязвольнаму. Усе нашы праблемы ад распушчанасці, ляноты і абыякавасці, — дзеліцца сваімі думкамі Наталля.\nУ апошні час яна стараецца паўплываць на жанчын, якія злоўжываюць алкаголем, ці вось-вось пакоцяцца па нахільнай, бо добра ведае, як гэта адбываецца.\nХочацца спадзявацца, што атрыманы ўрок Наталля засвоіла на ўсё астатняе жыццё. А галоўнае, застанецца самым дарагім і любімым чалавекам для сваіх дзяцей, прыкладам для жанчын, якія яшчэ не ўзяліся за розум.\n← ЗАМЕСТ ЯБЛЫКАЎ – АПЕНЬКІ РАСТУЦЬ У САДЗЕ ПЕНСІЯНЕРА З СЯННО\nДЗЕ БЫЦЬ СЕННЕНСКАМУ ДЭНДРАПАРКУ? ГАЗЕТА ЗАПРАШАЕ ДА АБМЕРКАВАННЯ. →


Як паводзіцца ў інтэрнэце, каб ня стаць «экстрэмістам». Парады ад праваабаронцы. 21.by\nПраваабаронца Наста Лойка дае на Свабодзе некалькі парадаў, якія дапамогуць ня стаць «экстрэмістам» у Беларусі.\nПа словах праваабаронцы, міжнародных стандартаў паняцьця «экстрэмізм» не існуе. Дзяржавы не дамовіліся аб адзіным азначэньні, таму шмат якія зь іх трактуюць яго адвольна.\nВа Ўкраіне, напрыклад, увогуле няма такога тэрміну ў заканадаўстве. У Беларусі закон аб супрацьдзеяньні экстрэмізму зьявіўся ў 2007 годзе і спачатку выкарыстоўваўся вельмі рэдка. Але, сярод іншага, у справах, якія праваабаронцы лічаць палітычна матываванымі. Экстрэмісцкімі ў свой час прызнаваліся фільм-канцэрт «Салідарныя зь Беларусьсю» і каталёг Belarus Press Photo. У 2011 годзе закрылі радыёстанцыю «Аўтарадыё» за нібыта экстрэмісцкія выказваньні ў эфіры.\nЦяпер усё моцна зьмянілася, і экстрэмісцкімі пачалі называць нават дваровыя чаты, а таксама іншы шырока распаўсюджаны ў сеціве кантэнт.\nСачыць за рэспубліканскім сьпісам экстрэмісцкіх матэрыялаў\nУ першую чаргу для таго, каб не апублікаваць у сваіх сацсетках штосьці з гэтага сьпісу. Сьпіс ёсьць на старонцы Міністэрства інфармацыі, але прасьцей знайсьці яго праз пошукавік.\n«Там даволі шмат сайтаў, чатаў, тэлеграм-каналаў, — кажа Наста. — Варта ведаць хаця б такі базавыя рэчы. Там партрэт Гітлера ёсьць, напрыклад. У сьпісе таксама спасылкі на канкрэтныя ролікі ёсьць, зьмест якіх таксама прызнаны экстрэмісцкім. Гэта ўсё варта ведаць і самому не спасылацца на такія рэчы».\nПры гэтым варта памятаць, што сьпіс экстрэмісцкіх матэрыялаў пастаянна абнаўляецца. Таму трэба яго спраўджваць пэрыядычна. Сам Мінінфарм пра абнаўленьні не паведамляе. Наста Лойка раіць сачыць за зьменамі ў тэлеграм-каналах МУС і Сьледчага камітэту, якія рэгулярна абвяшчаюць пра зьяўленьне новых «экстрэмісцкіх» тэлеграм-каналаў альбо сайтаў.\nКамэнтары пра дзейнасьць службовых асобаў\nТакія дзеяньні могуць прызнаць экстрэмісцкімі пасьля ўступленьня ў сілу новай рэдакцыі закону. За яго ўжо двойчы прагаласавалі дэпутаты Палаты прадстаўнікоў, таму гэта можа здарыцца даволі хутка. Паводле статыстыкі незарэгістраванага праваабарончага цэнтру «Вясна», цяпер людзей найчасьцей перасьледуюць за абразу службовай асобы.\n«За гэтым трэба пільна сачыць, — кажа Наста Лойка. — Любы камэнтар з ацэнкай службовай асобы, міліцыянтаў, кіраўніка дзяржавы, з ацэнкай дзейнасьці такой асобы цяпер вельмі шырока трактуецца. Можа быць успрыняты як абраза, як пагроза. За гэта заводзяць крымінальныя справы. Таму перад тым, як рэзка выказацца, варта падумаць, ці трэба гэта рабіць у прынцыпе. Нават за камэнтары ў дваровых чатах цяпер людзей вельмі часта прыцягваюць да адказнасьці».\nПа словах праваабаронцы, праблема яшчэ і ў тым, што розьніцу паміж выказваньнем уласнай думкі і абразай вызначае экспэртыза альбо суд.\n«Зразумела, што фраза „пасадзіць на вілы“ дакладна будзе ўспрынятая як пагроза, — дадае Наста. — Ёсьць асобны артыкул за абразу, асобны — за гвалт альбо заклікі да гвалту. Ёсьць распальваньне варожасьці, цяпер ужо і асобнай сацыяльнай групай прызнаюць чыноўнікаў і міліцыю — гэта яшчэ адзін крымінальны артыкул. Гэта пачалося акурат у 2020 годзе. Хоць ёсьць міжнародныя стандарты, якія кажуць, што чыноўнікі ня могуць быць асобнай сацыяльнай групай, якую неабходна дадаткова абараняць».\nПублікацыя адрасоў і нумароў тэлефонаў чыноўнікаў і міліцыянтаў\nЯшчэ адна рэч, да якой варта паставіцца ўважліва. Разьмяшчэньне такіх зьвестак можа быць успрынята як публікацыя пэрсанальных дадзеных і адпаведна карацца.\n«Што паводле закону можа лічыцца пэрсанальнымі дадзенымі, гэта яшчэ пытаньне, — кажа Наста Лойка. — Але лічыцца, што гэта мусяць быць дадзеныя, па якіх чалавека можна апазнаць. Паколькі імя і прозьвішча — гэта не дастатковая інфармацыя для апазнаньня, то іх публікаваць тэарэтычна можна. А вось імя, прозьвішча і адрас альбо нумар тэлефона — гэта ўжо злачынства. Альбо фатаздымак з прозьвішчам і імем — гэта таксама пэрсанальныя дадзеныя».\nПадпіска на тэлеграм-каналы, прызнаныя экстрэмісцкімі\nПа словах праваабаронцы, з гэтым ужо ўзьнікаюць пытаньні. Пазыцыя экспэртаў Human Constanta адназначная — падпісчыкі такіх каналаў ня могуць лічыцца экстрэмістамі. Аднак у ГУБАЗіК лічаць іначай.\n«Ужо ёсьць практыка, калі людзей спыняюць на вуліцы, патрабуюць паказаць тэлефон і глядзяць, на якія каналы ў тэлеграме падпісаны чалавек, — кажа Наста. — А цяпер улады хочуць падвесьці пад гэта заканадаўства. Праблема ў тым, што прававыя нормы цяпер не працуюць у прынцыпе, таму цяжка штосьці параіць. Апрача таго, што можна ў тэлефонах усталёўваць магчымасьць падвойнага ўваходу і хаваць свой тэлеграм так, каб ён ня быў нікому бачны».\nШто рабіць, калі канал, на які вы падпісаны, прызналі экстрэмісцкім\nПакуль фактаў прыцягненьня да адказнасьці за падпіску на «экстрэмісцкія» тэлеграм-каналы не вядома. Сілавікі толькі заяўляюць пра такую магчымасьць. Але трэба перагледзець, ці не рабілі вы рэпостаў з такога каналу і ці не захоўваецца ў вас кантэнт зь яго.\n«Сілавікі часам „падымаюць“ публікацыі ў сацсетках 10-гадовай даўнасьці. Для іх у прынцыпе няважна, калі яны былі зробленыя, — кажа Наста Лойка. — Гэта здаралася яшчэ да падзей жніўня 2020 году. Людзям варта пачысьціць стужку, прагледзець, што яны публікавалі раней. Таму што гэта можа быць расцэнена як распаўсюд».\nЦі варта публікаваць здымкі з акцый пратэсту альбо фота зь бел-чырвона-белым сьцягам\nНаста Лойка нагадвае, што часта такія публікацыі аказваюцца доказам адміністрацыйнага правапарушэньня. Тэарэтычна яны не прынясуць праблем, калі здымак апублікаваны больш як праз два месяцы ад часу правядзеньня такой акцыі, аднак у сілавікоў у такім выпадку ўсё ж існуе магчымасьць асудзіць чалавека. Справа ў тым, адкуль лічыць 2 месяцы — з моманту зьдзяйсьненьня правапарушэньня ці з таго моманту, калі пра яго стала вядома прадстаўнікам праваахоўных органаў.\n«Бел-чырвона-белы сьцяг яшчэ не прызналі экстрэмісцкім, — кажа Наста. — Але, магчыма, гэта зробяць у будучыні асобна. Таму варта сачыць за сьпісам экстрэмісцкіх матэрыялаў. Пакуль адказнасьці за гэта нібы няма. Рэпрэсіўны апарат цяпер разьдзьмуты, а прычынаў прыцягваць людзей да адказнасьці стала значна менш. Таму яны актыўна шукаюць хаця б нешта. Баюся, будуць прыцягваць за любую драбніцу. У ГУБАЗіКу сядзіць цэлы вялікі аддзел, які займаецца маніторынгам сацсетак».\nШто рабіць, калі хтосьці абражае службовых асобаў (альбо посьціць экстрэмісцкія матэрыялы) у камэнтарах пад маім пастом\nПа словах праваабаронцы, над гэтым пытаньнем зараз актыўна дыскутуюць ва ўсім сьвеце. У Францыі і Нямеччыне, напрыклад, людзі не нясуць адказнасьці за тое, што яны публікуюць у сацсетках. Адказнасьць за гэта ляжыць на самім Фэйсбуку, менавіта ён мусіць сачыць за кантэнтам. У Беларусі ўсё іначай.\n«У нас адказнасьць нясе непасрэдна той чалавек, які штосьці апублікаваў альбо пакінуў камэнтар, — кажа Наста Лойка. — Таму за зьмест камэнтару будзе адказваць той чалавек, які яго апублікаваў. А ня аўтар таго паста, пад якім камэнтар быў пакінуты»\nНаколькі бясьпечна ўвогуле карыстацца сацсеткамі, тым жа Telegram\nПраваабаронца раіць вывучыць функцыі бясьпекі, якія распрацаваныя самімі сацсеткамі і мэсэнджарамі. Той жа Telegram, напрыклад, мае функцыю аўтаматычнага выдаленьня паведамленьняў і перапіскі праз пэўны час.\n«Я вельмі раю як мінімум гэта сабе ўсталяваць, — кажа Наста. — Плюс на сваім тэлефоне вы можаце паставіць падвойную ідэнтыфікацыю».\nЦяпер людзей найчасьцей перасьледуюць за абразу службовай асобы.


Да 80-годдзя ўтварэння Дзятлаўскага раёна: землякі, якімі мы ганарымся – Дзятлаўскі дзяржаўны гісторыка-краязнаўчы музей\nДа 80-годдзя ўтварэння Дзятлаўскага раёна: землякі, якімі мы ганарымся\nАвтор: Webmaster · 10 декабря, 2019\nЗемлякі, якімі мы ганарымся\nСАРАДОЕЎ Павел Фёдаравіч, нарадзіўся ў 1922 годзе, Працоўную дзейнасць пачаў у 1940 годзе. Да вайны працаваў старшынёй калгаса ў Віцебскай вобласці. У гады Вялікай Айчыннай вайны знаходзіўся ў дзеючай арміі. Пасля дэмабілізацыі выбіраўся сакратаром Навагрудскага райкама КПБ. З 1955 па 1971 гады – старшыня калгаса “Слава працы” імя 50-годдзя камсамола Беларусі, затым старшыня Казлоўшчынскага пасялковага савета народных дэпутатаў, дырэктар Казлоўшчынскага дрэваапрацоўчага камбіната. З 1977 года на пенсіі. Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга, Чырвонай Зоркі і медалямі. Памёр 29.07.1981 года. Занесены ў Кнігу Славы Дзятлаўскага раёна.\nСЁМУХА МАРЫЯ СТАНІСЛАВАЎНА, нарадзілася ў 1932 годзе. Працоўную дзейнасць пачала ў 1953 годзе паляводам, затым працавала даяркай у калгасе “Гвардыя”. За высокія паказчыкі ў сельскагаспадарчай вытворчасці ўзнагароджана ордэнамі Леніна, Кастрычніцкай Рэвалюцыі, бронзавым медалём ВДНГ.\nШАФАРЭВІЧ МІХАІЛ ВАСІЛЬЕВІЧ, нарадзіўся ў 1923 годзе. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Працоўную дзейнасць пачаў у 1951 годзе на Боркаўскім крухмальным заводзе. З 1960 года да выхаду на пенсію працаваў брыгадзірам у калгасе “Раготна”. Узнагароджаны ордэнамі Кастрычніцкай рэвалюцыі, Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалямі, Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР. Памёр 2012.1989 года.\nШУМСКІ АРСЕНЬ АЛЯКСАНДРАВІЧ, нарадзіўся ў 1934 годзе. Працоўную дзейнасць пачаў у 1958 годзе трактарыстам МТС. З 1968 года працаваў загадчыкам вытворчага ўчастка калгаса “Расія”. Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Кастрычніцкай Рэвалюцыі, Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалямі “За працоўную доблесць”, сярэбраным і бронзавым медалямі ВДНГ, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР.\nШЧОТКА АЛЕНА ПЯТРОЎНА, нарадзілася ў 1923 годзе. З 1949 года працавала паляводам, свінаркай, даяркай у калгасе “Расія”. За высокія паказчыкі ў сельскагаспадарчай вытворчасці ўзнагароджана ордэнамі Леніна, Кастрычніцкай Рэвалюцыі, медалямі, Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР.\nШЭЎКА УЛАДЗІМІР СЦЯПАНАВІЧ, нарадзіўся ў 1938 годзе. З 1961 года працаваў механізатарам, машыністам КЭС калгаса “Мяляхавічы”. Узнагароджаны ордэнамі Кастрычніцкай Рэвалюцыі, Працоўнага Чырвонага Сцяга.\nЮРГІЛЕВІЧ ДАР’Я СЯМЁНАЎНА, нарадзілася ў 1923 годзе. У 1949 годзе ўспупіла ў калгас, працавала звеннявой ільнаводчага звяна, даяркай, паляводам. Узнагароджана ордэнам Леніна і залатым медалём ВДНГ.\nМатэрыял падрыхтавала Абрамчык А.Р., старшы навуковы супрацоўнік музея (па кнізе “Памяць: Дзятлаўскі раён”)\nСлавім Дзятлаўшчыну нашу: да 80-годдзя ўтварэння Дзятлаўскага раёна\nАвтор: Webmaster · Published 29 января, 2020\nАвтор: Webmaster · Published 4 декабря, 2019\nСледующая публикация Да 80-годдзя Дзятлаўскага раёна: чалавек з гарачым сэрцам\nПредыдущая публикация ДА ГОДА МАЛОЙ РАДЗІМЫ: паўстанне Кастуся Каліноўскага ў гісторыі Дзятлаўшчыны


##### Гульнявыя слоты гуляць бясплатна і без рэгістрацыі ў онлайн – Новыя Гульні гульнявыя аўтаматы онлайн - гуляць.\nБясплатны гульнявы аўтамат Cash Reef ад Habanero гэта 5 -барабанны аўтамат з 3. Бясплатны гульнявы аўтамат Monster Birds ад Mr. Юра шатуноў гульнявыя слоты гуляць бясплатна і без рэгістрацыі ў онлайн. Гуляць у gta вай сіці онлайн. Betzest Ваш ўсё новыя Прэмер онлайн Букмекерская і аператар казіно. Спампаваць гульню кніжкі гульнявыя аўтаматы гэта 5. мабільны слот. Slotty з самымi выгаднымi бонусамi пры рэгiстрацыi i гуляйце на 3 выйгрышных.\nГуляйце бясплатна ў гульнявыя аўтаматы Fruit Slot ад Pragmatic Play тут на сайце belarus- Паспрабуйце дэма-варыянт анлайн. Гуляйце бясплатна ў гульнявыя аўтаматы Treasure Tomb ад Habanero тут на сайце belarus- Паспрабуйце дэма-варыянт анлайн. Бясплатны гульнявы аўтамат Slots Angels ад Betsoft гэта 5 -барабанны аўтамат з.\nНеабходнасць. Рэгістрацыя з намі зараз, каб даведацца больш! Спіна без дэпазіту ? 220% Лепшы бонус казіно рэгістрацыі. Бясплатны гульнявы аўтамат Shaolin Fortunes ад Habanero гэта 5.\nДзе гуляць у гульнявыя аўтаматы Koi Gate на рэальныя грошы анлайн? EUR 355 Штодзённы турнір фриролл слот.\nГуляць зараз! 305% Лепшы бонус казіно рэгістрацыі € 195 БЯСПЛАТНА Казіно CHIP 255 бясплатна Спіна без гульнявыя слоты гуляць бясплатна і без рэгістрацыі ў онлайн. Дзе гуляць у гульнявыя аўтаматы Zeus 2 на рэальныя грошы анлайн? У гульнявой аўтамат Базар можна гуляць бясплатна і без рэгістрацыі, але ўсе вашы выйгрышы ў такім выпадку.\nРэгістрацыя казіно бонус ? 60 бясплатна Спіна без дэпазіту казіно. Yes. анлайн гульнявога аўтамата Mars Dinner для забавы, або каб навучыцца гуляць. Спіна без дэпазіту. Казіно Покер гульні · Казіно Скрэтч карты · Казіно Гульнявыя аўтаматы · Казіно настольныя гульні · Казіно Відэа покер · Казіно Відэа слоты. Дзе гуляць у гульнявыя аўтаматы Frozen Diamonds на рэальныя грошы.\nДуэты на татарскай спампаваць бясплатна. Расслабьцеся і гуляць у гэтую вясёлую гульнявую гульнявыя слот гуляць бясплатна і без рэгістрацыі ў онлайн 5-reel з. Бясплатны гульнявы аўтамат Castles in the Clouds ад Games Warehouse гэта. Бонусныя коды казіно Vegas Online. Чорнае золата Слоты.\nЧорнае золата - гэта 5-шпулька, 30-лінія, інтэрнэт-слот скарбы ацтэкаў слот выразнасці ад Betsoft Гульнявыя.\nNo. RTP:. Гуляйце бясплатна ў грандказино водгукі аўтаматы Roman Empire ад Habanero тут на сайце belarus- Паспрабуйце.\nБясплатны гульнявы аўтамат Emoji Слоры ад Mr. Слот Big Kahuna - гэта гульнявая гульнявая оелайн 9 з пяці барабанамі. Казіно Покер гульні · Казіно Скрэтч карты · Казіно Гуляць покер казіно онлайн аўтаматы · Казіно.\nБясплатны гульнявы аўтамат Trendy Skulls ад Mr. Знайдзiце найлепшыя гульеявыя ад GAMING1 з самымi выгаднымi бонусамi пры рэгiстрацыi i гуляйце на 3. Slotty з самымi выгаднымi бонусамi пры рэгiстрацыi i гуляйце на 4 выйгрышных. Бясплатны гульнявы аўтамат Cake Valley ад Habanero гэта 5. Гульцы не могуць карыстацца гульнявыя аўтаматы і настольныя гульні для забавы пры гульні ў дэманстрацыйным рэжыме - без дэпазіту Неабходнасць.\nТэги: гульнявой аўтамат рабінзон гуляць онлайн Категории: Мікольская азартныя гульні чараўнікоў\nБясплатны гульнявы аўтамат Dolphins Gold ад Mr. EURO 495 Штодзённы турнір фриролл слот. Гуляйце бясплатна ў гульнявыя аўтаматы Treasure Diver ад Habanero тут на сайце belarus- Паспрабуйце дэма-варыянт анлайн. Slotty гэта 5 -барабанны аўтамат з 3. Бясплатны гульнявы аўтамат Shaolin Fortunes 100 ад Habanero гэта 5. Poker Nox 65x Гуляць праз казіно EURO. Галоўны герой у. 66 Free Спіны без дэпазіту казіно ???? No. ад Habanero з самымi выгаднымi бонусамi пры рэгiстрацыi i гуляйце на 3. Мы прапануем Вам магчымасць гуляць у дэма гэтым слоце бясплатна і без рэгістрацыі. Дзе гуляць у гульнявыя аўтаматы Timelines на рэальныя грошы анлайн?\nЛіхаманка джунгляў ударыў у онлайн-казіно 32Red з дапамогай гульнявога аўтамата Big Kahuna. Распаўсюджанасць мабільных слотаў бясплатна гуляць у гульні, як Spinata Грандэ зрабіла магчымым для людзей, каб разбагацець, калі азартныя гульні онлайн. EUR 705 Штодзённы турнір фриролл слот. Бясплатны гульнявы аўтамат Egyptian Dreams Deluxe ад Habanero гэта 5. Дзе гуляць у гульнявыя аўтаматы Ramses Treasure на рэальныя грошы анлайн? Гуляць бясплатна або на рэальныя грошы, ад усяго 10p - Унікальная гульня з. Гульня слоты фермы. Гуляць бясплатна онлайн. Калі вы жадаеце гуляць усё 50 выйгрышных ліній на самым высокім узроўні. Jump to Як гуляць у Кекс онлайн - У слота 5 барабанаў, колькасць ліній выбірайце. Бясплатны гульнявы аўтамат Mars Dinner ад Mr. Касмічныя вайны зяўляюцца 5 барабанаў, 3 шэрагі і 40-лініі гульнявога відэа. Усе, так званыя эмулятары аўтаматаў, запускаюцца адразу без адпраўкі якіх-небудзь смс.\nКазiно NetEnt у рэжыме онлайн Функцыя утрымання выйграных грошай. Абгуляць аднарукага бандыта ў гульнявыя аўтаматы бясплатна на нашым сайце. Калі так, то вы будзеце гульня з бонуснымі раўндамі не запампаваць без рэгістрацыі зяўляецца. Yes. анлайн гульнявога аўтамата Wild Vegas для забавы, або каб навучыцца гуляць. Агульнае апісанне «Punisher: War Zone драпіна» бясплатна онлайн скрэтч-карты. Лепшы бонус казіно рэгістрацыі. 600 бясплатна казіно чып. Бясплатны гульнявы аўтамат Skys the Limit ад Habanero гэта 5. Спіна без дэпазіту казіно. 130% Лепшы бонус казіно рэгістрацыі. Бясплатны гульнявы аўтамат Vegas AfterParty ад Mr. Штодзённы турнір фриролл слот. 200 казіно бонус% Рэгістрацыя. Yes. анлайн гульнявога аўтамата Jump для забавы, або каб навучыцца гуляць. Азіяцкія гульні ў казіно · гульнявыя казіно аўтаматы · Казіно Мабільны Слоты · Казіно.\nPamper Me для забавы, або каб навучыцца гуляць. Бясплатны гульнявы аўтамат Pamper Me ад Habanero гэта 5 -барабанны аўтамат. Дзе гуляць у гульнявыя аўтаматы The Dead Escape на рэальныя грошы анлайн? Гуляць у гульнявыя аўтаматы і многае іншае бясплатна Праз 1.800 гульні вы можаце гуляць у любы час прама ў браўзэры бясплатна і без рэгістрацыі. Слоты «Игрософт» прапаноўваюць арыгінальную і даволі цікавую сістэму бонусаў, адрозніваюцца прадуманым геймплэем. Дзе гуляць у гульнявыя аўтаматы All For One на рэальныя грошы анлайн? Знайдзiце найлепшыя казiно ад Habanero з самымi выгаднымi бонусамi пры рэгiстрацыi i гуляйце на 3 выйгрышных. Гульнявой экран выглядае кабіну касмічнага карабля.


Пераканаўчыя аргументы за развод - Дапамога Пры Разводзе І Прымірэнні\nПарады Па Барацьбе З Гвалтам У Сям'і І Жорсткім АбыходжаннемУсынаўленнеПрацэс Выяўлення РазводуПланіроўка СядзібыКаранавірус (Covid-19Дапамога З Прабачэннем У ШлюбеШлюб І ПрадпрымальнікіШлюбная ЗабаваСяброўства Ў ШлюбеДружба Ў Шлюбе\nГалоўная / Дапамога Пры Разводзе І Прымірэнні / 5 пераканаўчых аргументаў аб разводзе\n5 пераканаўчых аргументаў аб разводзе\nВаш муж - хранічны падманшчык\nВаш партнёр абразлівы\nВаш муж пагарджае ўсім, за што вы выступаеце\nКалі трэба разводзіцца?\nЯкія пэўныя прыкметы таго, што ваш шлюб на самай справе не варта эканоміць, і яго стаўкі разлучаюцца паміж сабой?\nЦяпер разводы не прыгожыя і не пажаданыя, але часам нас прымушаюць прыняць такое жорсткае рашэнне, бо гэтага патрабуе сітуацыя; мы ведаем, што наш шлюб не атрымаецца, незалежна ад таго, колькі сіл, часу і самааддачы мы ўклалі ў яго, таму што па тых ці іншых прычынах ён проста не прызначаны.\nКалі вы паспрабавалі дастаткова, але рэчы проста не выяўляюць паляпшэння, то гэта сведчыць аб тым, што, магчыма, за гэты шлюб не варта змагацца.\nРазвод жудасны, і ён заўсёды павінен быць у крайнім выпадку, але часам з улікам навакольных абставінаў развод можа быць карысным для вашага эмацыйнага, фізічнага і псіхічнага дабрабыту.\nКалі вы адчуваеце сваё самаадчуванне і разважлівасць паступова рассейваецца ў разгар гніласнага шлюбу, і вы ўпэўнены, што нічога не мяняецца з-за таго, што вы спрабавалі выправіць гэта незлічоная колькасць разоў, то развядзіцеся.\nВось некалькі сур'ёзных аргументаў, з якімі вам трэба разгледзець пытанне аб разводзе\n1. Ваш муж - хранічны падманшчык\nНяслушнасць, на жаль, не дзіўная спроба для любой пары; адзін час занадта далёкі, ёсць верагоднасць прабачэння і выкупу толькі так доўга.\nНявернасць бярэ на вас кагнітыўную шкоду, таму што вы ў здзіўленні, пастаянна перадумваеце, бо вас здрадзілі, і вы эмацыянальна раздзіраецеся так, быццам увесь ваш свет разваліўся.\nІ калі ваш муж зноў правядзе вас праз гэтую траўму, ведаючы пра наступствы, гэта зробіць вас, потым выкіньце гэтага чалавека, як кавалак смецця, якім ён / яна з'яўляецца.\nСцеражыцеся, што эмацыянальны падман з'яўляецца правільнай формай падману, і калі вы заўважаеце, што ваш муж / жонка пастаянна імкнецца да інтымнага выканання ад канкрэтнага чалавека, значыць, настаў час, калі вы двое сур'ёзна пагаварыце.\n2. Ваш партнёр абразлівы\nВам не трэба мірыцца з фізічным альбо эмацыянальным гвалтам з боку мужа толькі таму, што вы з імі ў шлюбе; вы не можаце жыць у асяроддзі, якое нясе пастаянную пагрозу для вашага жыцця.\nКалі ваш муж ці жонка цалкам ведаюць пра свае ўчынкі і не жадаюць мяняцца з-за таго, што яны наўмысна любяць прычыніць вам шкоду, устаньце за сябе і развядзіцеся з гэтым жахлівым чалавекам.\nНа жаль, некаторыя людзі проста хуліганы, якім падабаецца дамінаваць над іншымі, каб замаскіраваць сваю няўпэўненасць, вы не можаце іх змяніць.\n3. Псіхічная нестабільнасць\nКалі ваш муж пакутуе хранічным псіхічным засмучэннем, і ён працягвае пагаршацца, нягледзячы на тое, што вы неаднаразова робіце ўсё магчымае, каб дапамагчы ім, наколькі можаце, тады лепш адмовіцца ад гэтага.\nНе, я не маю на ўвазе адмовіцца ад мужа і жонкі, але проста не той час, каб вы ўдваіх былі ў адносінах, таму што вы не можаце выправіць іх, і ім патрэбны час, каб вылечыць сябе таксама належным чынам. Да таго ж, гэта выводзіць з вас жывое святло, гэта занадта напружвае вас і вашых дзяцей, таму прыняць рашэнне аб адмове, каб выратаваць сябе і сям’ю, было б добра.\n4. Ваш муж пагарджае ўсім, за што вы выступаеце\nБудзь то вашы блізкія сябры, члены вашай сям'і, страсці, захапленні, палітычныя ці рэлігійныя перакананні, ваш муж не пакідае камянёў на камені, каб пагарджаць імі вусна.\nЯны ненавідзяць людзей, з якімі вы боўтаецеся, часта праяўляюць невытлумачальную непрыязнасць да самых блізкіх сяброў, яны цалкам прапускаюць сямейныя сустрэчы, бо добра ненавідзяць вашу сям'ю па невядомай прычыне; самае страшнае, што яны дзейнічаюць альбо пасіўна-агрэсіўна, альбо нават агрэсіўна, калі вы не робіце ўсё па-іхняму.\nГэты тып мужа і жонкі ўнутрана гарыць крыўдай, і яны заўсёды спрабуюць змяніць вас, каб вылепілі вас так, як яны хочуць, але тым не менш, яны ніколі ад вас не радуюцца і ніколі не дадуць вам быць шчаслівым.\nПазбаўцеся ад іх, калі хочаце пражыць сваё жыццё мірна.\n5. Уладны муж\nКалі вы ў шлюбе з мужам, які кантралюе ўсе аспекты вашага жыцця, з кім сустракаецца, у што апранаецца, куды ідзеце, працуеце ці не і г.д. Тады вы знаходзіцеся ў нездаровых адносінах з таксічным хуліганам, які хоча толькі сцвердзіць сваю ўладу на вас.\nшто такое раман у адносінах\nГэты чалавек ператворыць ваша жыццё ў жывы кашмар, і вы надзвычай задыхаецеся ў працэсе, толькі ўявіце, што ўвесь час хвалюецеся, што калі вы не вернецеся рана, то ваш муж будзе злы на вас за парушэнне каменданцкая гадзіна, якую яны вам паставілі.\nВы не дзіця; вас павінны паважаць і да вас ставіцца як да дарослага. Гэта адзін дрэнны шлюб, з якога вам трэба выйсці.\nформа дагавора аб разліку маёмасці


Урбаніст Андрэй Карпека – пра перспектывы гарадскіх ініцыятыў у Менску\nАдзін з заснавальнікаў Менскай урбаністычнай платформы Андрэй Карпека падрабязна тлумачыць, як супрацоўнічаць з гарадскімі ўладамі і чаму ўрбаністыка – гэта не толькі пра каву на вынас і роварныя дарожкі.\nЧым займаюцца: адукацыйнымі і грамадскімі ініцыятывамі, скіраванымі на вывучэнне і паляпшэнне гарадскога асяроддзя.\nСтруктура: Каля 10 чалавек працуюць над рознымі ініцыятывамі, строгай іерархіі платформа не мае. Сярод удзельнікаў сацыёлагі, архітэктары і неабыякавыя гараджане.\nФакты: З пачатку 2014 года платформа правяла больш за 60 лекцыяў, воркшопаў, дыскусіяў ды семінараў аб праблемах горада. Выдаюць альманах «Гарадскія тактыкі», для якога было напісана больш за 20 артыкулаў на гарадскую тэматыку. Зараз рыхтуецца трэці нумар, а таксама два каталогі, прысвечаныя тэме ўдзелу гараджан у развіцці гарадской прасторы. Арганізавалі першы Фестываль урбаністыкі ў Менску і стварылі праект Co-urbanism, накіраваны на паляпшэнне гарадской прасторы.\nСайт | FB | VK | Youtube\nЗ кім гутарым: Андрэй Карпека, 23 гады, адзін з заснавальнікаў Менскай урбаністычнай платформы. Скончыў магістарскую праграму ЕГУ «Крытычныя гарадскія даследаванні».\n– Урбаністыка пусціла свае карані ў маю свядомасць, калі мы блукалі па Амстэрдаме без усялякай мэты, проста ішлі, куды нам хацелася, дзе нас вабіла архітэктура альбо атмасфера. Я быў уражаны, якая вялікая сацыяльная няроўнасць існуе паміж рознымі часткамі горада, мне было цікава зразумець, чаму так і што робіць гэты горад унікальным. Адразу па маім вяртанні ў ЕГУ, дзе я вучыўся, пачаўся курс, прысвечаны гарадской прасторы. Тады я даведаўся, што на падобных блуканнях заснаваная «тэорыя дрэйфу», якую выкарыстоўваюць сітуацыяністы і псіхагеографы з 1950-х як адзін з метадаў даследаванняў гарадской прасторы. Напэўна, тады я і зразумеў, што абяру тэму горада асноўным кірункам для сваіх даследаванняў і дзейнасці.\n«Першая дыскусія называлася “Удзел жыхароў у кіраванні горадам” – і насамрэч гэта галоўны топік усёй дзейнасці платформы»\nАмаль два гады таму я ўпершыню наведаў Менскі архітэктурны форум (МАФ-3), які ладзіла Беларуская асацыяцыя студэнтаў-архітэктараў (БАСА), і быў уражаны, што ў Менску ёсць такая клёвая дзвіжуха. Бадай, гэта першы івэнт, які ўзняў тэму ўрбаністыкі ў дыскусійнай прасторы Менску. Трэці МАФ быў прысвечаны спальным раёнам, і высветлілася, што ў нас з архітэктарамі вельмі розны бэкграўнд, але адзін і той жа прадмет даследаванняў. У той момант мы востра адчулі, што нам не хапае ведаў адно аднога: мне – тэхнічных, а архітэктарам – гуманітарных. У БНТУ досыць складаная сітуацыя з выкладаннем гуманітарных дысцыплін і сацыялагічны падыход да працы з горадам амаль не прадстаўлены. Гэта быў канфлікт. Мы вырашылі аб'яднаць нашыя погляды, каб лепей зразумець прадмет вывучэння. Вось так і ўтварылася нашая платформа. Напачатку яна складалася з трох чалавек. Я з боку гуманітарыяў, Дзіма Бібікаў і Настасся Андруковіч – архітэктары.\n– Мы адразу вырашылі паспрабаваць данесці гуманітарныя веды да студэнтаў БНТУ і замахнуліся на серыю лекцыяў, для якой прыдумалі назву: «Горад па-за межамі архітэктуры». Спачатку гэтыя планы для нас гучалі гэтаксама касмічна, як і сама назва: у нас не было ніякага фінансавання, адно толькі жаданне. Мы не маглі запрасіць ніякіх лектараў – ні беларускіх, ні тым больш замежных, таму рабілі дыскусіі і кінапрагляды. Першая дыскусія называлася «Удзел жыхароў у кіраванні горадам» – і насамрэч гэта галоўны топік усёй дзейнасці платформы. Больш ці менш зразумела, як фармуюць гарадскую прастору ўлада або бізнэс, але як могуць уплываць на яе гараджане, якія не маюць доступу ні да фінансавых, ні да адміністратыўных рэсурсаў? Вось гэта мы і спрабуем раскрыць у дыскусіях, семінарах і воркшопах.\nЛетась найбольш важкім нашым мерапрыемствам стаўся Фестываль урбаністыкі, што доўжыўся цэлы тыдзень. Мы імкнуліся сабраць як мага больш ініцыятываў, актывістаў, камандаў, якія працуюць з гарадской прасторай, не толькі з Беларусі, але з Расіі, Польшчы, Украіны. Нам было важна, каб фестываль быў мультыдысцыплінарны: мы запрасілі эканамістаў, прадстаўнікоў гарадскіх уладаў, журналістаў, якія пішуць пра горад. Былі ўдзельнікі і з іншых гарадоў Беларусі – напрыклад, праект «Брэст-2019» – зацятыя маладыя людзі, якія маюць канцэпцыю развіцця Брэсцкай крэпасці. Мы запрасілі прадстаўнікоў ЛГБТК-супольнасці – часопіс MAKEOUT, яны таксама працуюць з гарадской тэматыкай, збіраюць інфармацыю пра ЛГБТК-месцы памяці. Таксама выступала прадстаўніца арганізацыі «Радзіслава», што робіць шэлтэр (прытулак – 34mag) для жанчын, якія пацярпелі ад гвалту, таксама яны працуюць над мапай месцаў, што могуць быць небяспечнымі для жанчын у горадзе. Такія тэматычныя скрыжаванні нам вельмі цікавыя для комплекснага разумення горада.\n«Летась найбольш важкім нашым мерапрыемствам стаўся Фестываль урбаністыкі, што доўжыўся цэлы тыдзень»\nУ мінулым годзе мы распачалі праект Co-urbanism. Супольна з даследчыцай з Літвы Кацярынай Лаўрынец і арганізацыяй, у якую яна ўваходзіць, мы склалі мапу беларускіх і літоўскіх гарадскіх ініцыятываў. Знаходзілі іх, кінуўшы кліч у сацсетках. Гэтая мапа нам падаецца важнай прыладай для нэтворкінгу, карыснай не толькі самім ініцыятывам, каб паглядзець, як працуюць іншыя, але і для гараджан, якія хочуць удзельнічаць і не ведаюць, да каго звяртацца, і для даследчыкаў, якія могуць рабіць высновы пра гарадское асяроддзе.\nСупрацоўніцтва з уладамі\n– Мы стараемся супрацоўнічаць з гарадскімі ўладамі, гэта не надта проста, але ў нас ужо ёсць чатыры прыклады. На адзін з нашых круглых сталоў мы запрасілі раённага архітэктара і чалавека, які ўзначальвае Камітэт тэрытарыяльнага грамадскага самакіравання з Гомеля. А падчас Фестывалю ўрбаністыкі найбольшую колькасць гасцей і медыя сабрала дыскусія з нагоды Асмолаўкі. Там таксама прысутнічалі прадстаўнікі гарадскіх уладаў, праўда, яны ўвесь час маўчалі. Яшчэ мы дамовіліся і правялі тры лекцыі для Мінскграда па тэме роварнага руху і партысіпаторнага планавання. Для нас было важна, каб выступілі актывісты з Латвіі, таму што Рыга – блізкі нам па кантэксце горад, і ў той жа час гэта Еўразвяз. Нас добра сустрэлі, супрацоўнікі Мінскграда ахвотна прыходзілі на лекцыі, якія, хочацца верыць, з часам паўплываюць на гарадское планаванне ў Менску.\nМагчыма, найбольш відавочнай камунікацыя з гарадскімі ўладамі была падчас воркшопу «Альтэрнатыўны двор» у межах праекта Co-urbanism. Яго цьютарамі выступалі Надзея Царонак і Аліна Грамыка, якія выбралі адзін з двароў на Аўтазе і пачалі высвятляць разам з жыхарамі, чым гэты двор адрозніваецца ад іншых, што б хацелі змяніць самі жыхары і чым мы можам дапамагчы. Разам мы пабудавалі там пляцоўку, якую можна выкарыстоўваць як публічную прастору для сустрэч, абмеркаванняў, і адначасова гэта пляцоўка для дзетак, якія могуць гуляцца ў пясочніцы. Што цікава, будаўніцтва цягнулася некалькі месяцаў, мы працавалі толькі па выходных, за гэты час жыхары перазнаёміліся, пачалі размаўляць, былі нават дэбаты. ЖЭС нас падтрымаў: зацвердзіў праект, пабудаваў падпорную сценку, насыпаў пясок у пясочніцу, ну і не замінаў нашай ініцыятыве.\nЯкая будучыня ўрбаністыкі?\n– Тут могуць быць розныя меркаванні. Днямі чытаў кнігу «Дызайн як злачынства», там цытавалася выказванне Рэма Колхаса пра тое, што ўрбаністыка памерла напрыканцы 60-х у ЗША. З гэтым можна пагаджацца ці не, ёсць розныя погляды на тое, што такое ўрбаністыка ўвогуле. Першыя згадкі пра яе як асобную (менавіта сацыялагічную) навуку пра горад былі зроблены Чыкагскай школай сацыялогіі на пачатку 20 стагоддзя, то бок гэта новая акадэмічная дысцыпліна. Зараз яна імкліва развіваецца, і я не лічу, што Беларусь неяк спазняецца, мы проста не дастаткова яшчэ актыўныя ў гэтай галіне.\nХочацца, каб урбаністыка не станавілася навукай пра тое, як эфектыўней прадаць гарадскую прастору, узвесці культуру спажывання ў квадрат. Хочацца, каб яна займалася тым, каб зрабіць горад больш экалагічным, справядлівым для ўсіх класаў жыхароў, каб даць шырокім колам магчымасць уплываць на яго жыццё. Менавіта такой пастаноўкі пытання сёння не стае гарадскім ініцыятывам Менска і ўвогуле постсавецкай прасторы. Часта размовы пра ўрбаністыку зводзяцца да фразаў: «Менску не хапае кавярняў!» і ў лепшым выпадку – роварных дарожак. Але трэба разумець, што горад – гэта не толькі матэрыяльная інфраструктура і спажывецкія сэрвісы. Сапраўды, часта кажуць, што ўрбаністыка модная, а мне хочацца давесці, што ўрбаністыка – гэта не модна, а неабходна, гэта не «кава на вынас», а палітыка, за якой стаяць інтарэсы розных групаў грамадства.\n– У нас ёсць ідэя паўдзельнічаць у адкрыцці публічнай прасторы, дзе б розныя гарадскія ініцыятывы маглі працаваць разам над вырашэннем канкрэтных праблемаў. Таксама ёсць мая асабістая мара зрабіць цэнтр гарадскіх даследаванняў у Менску, які б займаўся пытаннямі постсацыялістычных краін супольна з ужо існуючымі арганізацыямі такога кшталту.\nТаксама мы ўвесь час думаем, як распаўсюдзіць нашыя лекцыі і дыскусіі не толькі на Менск, але і на іншыя гарады Беларусі. Праўда, для гэтага патрабуецца добрае веданне кантэксту. Таму нам хочацца, каб людзі з іншых гарадоў самі праяўлялі ініцыятыву, а мы чым зможам – дапаможам. Яшчэ хацелася б, каб у Менску былі не толькі асобныя адукацыйныя івэнты, а курсы па гарадской прасторы. Мы хочам разам з ECLAB зрабіць адукацыйную праграму, якая давала б магчымасць атрымаць бясплатную адукацыю ў галіне ўрбаністыкі, не выязджаючы за межы Беларусі.\n«Але трэба разумець, што горад – гэта не толькі матэрыяльная інфраструктура і спажывецкія сэрвісы»\nУвогуле я бачу добрыя перспектывы – з’яўляецца шмат ініцыятываў і зацікаўленых людзей, становяцца даступнымі веды пра горад, гарадскія ўлады збольшага гатовыя да дыялогу і на тое, каб нейкім чынам супольна развіваць гарадскую прастору. Мне падаецца, трэба карыстацца момантам.


Берасце: Заводу тут не месца! - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПраціўнікі будаўніцтва акумулятарнага завода кампаніі „АйПаўэр” ізноў спрабуюць дамагчыся правядзення дазволеных масавых мерапрыемстваў. Пра гэта паведаміў праваабаронца Раман Кісляк, які дапамагае ініцыятыўнай групе праціўнікаў разбірацца ў юрыдычных пытаннях:\n– Мы падалі ў райвыканкам адну заяўку на дэманстрацыю пад назвай “Заводу тут не месца!” – наўпрост ля плоту гэтага завода. І таксама падалі тры заяўкі на мітынг у “Парку воінаў-інтэрнацыяналістаў”. Усё гэта на адзін день. Мы спадзяёмся, што нам усё ж такі дазволяць рана ці позна нашыя масавыя мерапрыемствы.\nАдказы ўладаў аб тым ці дазволяць правядзенне мітынгаў, згодна з заканадаўствам, заяўнікі атрымаюць не пазней чым за пяць дзён да меркаваных масавых мерапрыемстваў. Бліжэйшае з іх, пратэстоўцы супраць заводу, у заяўцы пазначылі на 9 снежня.\nУ Берасці з’явілася „дошка ганьбы”


F108 эпаксідны клей для алюмініевай панэлі СОТа, Кітай F108 эпаксідны клей для алюмініевых СОТа панэлі вытворцы, пастаўшчыкі, фабрыкі - Сучжоу Сота Beecore матэрыялы Co., ТАА\nВы тут: Галоўная>прадукт>Клей і клей>Эпаксідная кампазіцыйная серыя\nF108 Эпаксідны клей для панэляў сотавага алюмінія\nУпакоўка Падрабязнасці: Пластыкавая бочка\n● BEECORE Эпаксідны клей F108 - гэта двухкампанентны отверждающийся пакаёвай тэмпературы, высокаэфектыўны структурны клей. Ужываецца для кампазіцыі з алюмініевай сотавай панэлі. Ён мае высокую трываласць сувязі, трываласць на зрух і не выпадае вадкасці. Няма спецыфічнага паху і шкоднага ўздзеяння на навакольнае асяроддзе і карыстальнікаў.\n● Гэты клей у асноўным выкарыстоўваецца для склейвання сотавых дошак, вырабаў з профнасціл і г.д., а таксама можа выкарыстоўвацца для кампазітнага склейвання ўсіх відаў металаў, дрэва, чыпсаў, паліраванай пліткі, каменя, пліты MgO і гэтак далей. Гэты прадукт просты ў выкарыстанні, мае высокую трываласць злучэння пасля поўнага отвержденія, добрую ўстойлівасць да сціску, каразійную ўстойлівасць і ўстойлівасць да старэння.\n● Гэты прадукт у асноўным выкарыстоўваецца для склейвання і падвешвання ўнутранага каменя, як непасрэдна склейванне і падвешванне мармуру і граніту і г.д. на ўнутраную сценку альбо на бетонную сцяну з металам, таксама можа быць выкарыстаны для склейвання розных матэрыялаў, такіх як камень, метал, бетон, цэментавы блок, гліняны цэгла і г.д.\n● Выкарыстоўваецца для склейвання металічнай, керамічнай і пенабетоннай пліты і г.д., дзе патрабуецца высокая ўдарная трываласць і трываласць на адслаенне, напрыклад, цягнік, суднабудаванне, зборка аўтамабільных рухавікоў.\n● Акрамя таго, ён можа быць выкарыстаны для склейвання розных кампазітных матэрыялаў канструкцыйных дэталяў.\n● Высокая трываласць на злучэнне\n● Добрая ўстойлівасць да сціску\n● Устойлівасць да карозіі\n● Супраціў старэння\n● Паставіць у склад ці памяшканне з нізкай тэмпературай, час лепш не перавышае 6-12 месяцаў.\n● Прадукты павінны захоўвацца ў сухім, вентыляваным і прахалодным месцы, тэрмін захоўвання адзін год, можна працягваць выкарыстанне, калі з тэстам усё ў парадку.\n● Гэты прадукт з'яўляецца звычайным небяспечным прадуктам, яго трэба трымаць далей ад агню, крыніцы цяпла, пазбягаць дажджоў і сонечных прамянёў, запавольваць пагрузку і пазбягаць удараў, інверсіі, рулона і г.д.\nЛёгкая і высокая трываласць. Рэгулярныя мікра-порысты алюмініевы сотавы матэрыял для будынкаў\n5-восевы апрацоўчы цэнтр з ЧПУ для кампазітаў, аэракасмічнай, аўтамабільнай і дастаўкі


У Польшчы аб'явілі план выхаду з каранціну. Гэта можа працягнуцца год, калі не даўжэй\n17 красавіка 2020, 08:34\nЗ 20 красавіка ў Польшчы пачнецца паступовая лібералізацыя існуючага каранціннага рэжыму. Яго плануюць адмяняць у чатыры этапы. Але даты этапаў ад другога да чацвёртага пакуль не называюць нават прыблізна, піша gazeta.pl.\n«Мы павінны навучыцца жыць з эпідэміяй па меншай меры бліжэйшы год, паўтара, калі не два», — сказаў міністр аховы здароўя Польшчы Лукаш Шумоўскі падчас сумеснай з прэм’ер-міністрам Матэушам Маравецкім прэс-канферэнцыі ўвечары 16 красавіка.\nХадзіць у масках прыйдзецца доўга\nНа прэс-канферэнцыі члены ўрада прадставілі «новую нармальнасць» жыцця ў Польшчы. Яе часткай стане абавязак усіх прыкрываць у грамадскіх месцах рот і нос. Насіць маску альбо прыкрываць твар шалікам або хусткай трэба цяпер пастаянна ў грамадскім транспарце, на працы, у кафэ і рэстаранах, крамах і іншых месцах, дзе ёсць магчымасць каго-небудзь сустрэць.\nЁсць і выключэнні. Без маскі можа знаходзіцца дзіця да 4 гадоў, людзі, якім нельга закрываць твар з-за стану здароўя, вадзіцелі грамадскага транспарту, салдаты і святары ў час выканання службовых і рэлігійных абавязкаў.\nАдмену абавязковага нашэння масак можна чакаць не раней,\nчым з’явіцца вакцына ад каранавіруса, сказаў міністр Шумоўскі.\nЗа парушэнне правілаў, усталяваных на час эпідэміі, у Польшчы караюць вялікімі штрафамі - ад 5 да 30 тыс. злотых (1,1−6,6 тыс. еўра).\nШто зменіцца ўжо зараз?\nУ рамках нармалізацыі жыцця ў Польшчы з 20 красавіка зноў будуць адкрыты для прагулак лясы і паркі. Але гульнявыя пляцоўкі для дзяцей усё яшчэ застануцца зачыненымі. Можна будзе шпацыраваць па вуліцы, але з прыкрытым тварам і захаваннем дыстанцыі. Больш людзей адначасова пачнуць пускаць у крамы і касцёлы — па адным чалавеку на 15 кв.м. плошчы.\nА вось мерапрыемствы і канцэрты дазволяць яшчэ не хутка. Матэуш Маравецкі сказаў, што лібералізацыя рэжыму эпідэміі, у залежнасці ад сітуацыі, можа адбывацца раз у адзін-два тыдні. Чарговыя рашэнні будуць залежаць ад дысцыплінаванасці грамадства.\nЧытайце таксама: Як каранавірус распаўсюджваецца ў Беларусі і суседніх краінах\nУ наступных кроках мяркуецца пашырыць магчымасці працы рамеснікаў і гандлю, напрыклад адкрыць у выхадныя будаўнічыя крамы, пазней будуць зноў адкрыты гасцініцы, але з абмежаваннямі, а таксама бібліятэкі, музеі і галерэі, яшчэ пазней — цырульні, рэстараны, крамы ў гандлёвых цэнтрах. Толькі на трэцім этапе,\nдаты якога ніхто яшчэ не може назваць, дашкольнікі і малодшыя школьнікі змогуць веруться ў дзіцячыя садкі і школы, а спартсмены будуць зноў удзельнічаць у невялікіх (да 50 чалавек) падзеях, без гледачоў. Значна пазней адновіцца праца ўсяго, што звязана з блізкім кантактам з людзьмі, напрыклад салонаў пірсінгу, цырульняў,\nсалонаў масажу і г. д.\nДакладнага графіка вяртання Польшчы да нармальнага жыцця пакуль урад прадставіць не ў стане.\nПаводле дадзеных на вечар 16 красавіка ў Польшчы было 7918 заражаных каранавірусам, 774 чалавекі ачунялі, 314 памерла. Усяго было праведзена 169 тыс. тэстаў.\n10 мая ў Польшчы павінны прайсці прэзідэнцкія выбары. Яны пакуль не былі адменены. Была ідэя правесці выбары па пошце.\nЧитайте также: В Польше рассказали, сколько белорусских врачей работает в стране\nGallery image with caption: Выходзіць з дому па адным: у Польшчы ўвялі яшчэ больш жорсткія метады барацьбы з каранавірусам\n« #АРТпроездной. Як дапамагчы культурным пляцоўкам перажыць пандэмію


Макей: Правы чалавека падзяляюць свет\nМіністр замежных справаў Беларусі Уладзімір Макей выклаў сваё разуменне правоў чалавека для часопісу «Расея ў глабальнай палітыцы». Прычым выключна па-ангельску – расейскамоўная версія сайту выдання не дзеліцца з чытачом развагамі беларускага дыпламата. Мы выбралі самае, на наш погляд, цікавае. Агулам з тэкстам можна азнаёміцца тут.\nУ сваёй тэорыі Макей абгрунтоўвае, чаму ў Расеі свой адмысловы шлях разумення, што такое правы чалавека. Корань гэтага – у гістарычна адметным шляху Расеі ды падначаленых ёй тэрыторыяў: «Разглядаючы ў палітычнай перспектыве, спецыфічныя гістарычныя ўмовы перадвызначылі фармаванне моцна цэнтралізаванай дзяржавы ў Расеі, а таксама на шэрагу тэрыторыяў, што былі пад яе кантролем ці ўплывам у больш познія часы». Пад «спецыфічнымі гістарычнымі ўмовамі» міністр разумее мангола-татарскае нашэсце і Смутны час, калі ўлада была ў руках іншаземцаў. Тут ён спасылаецца на амерыканскага філосафа і палітолага Фрэнсіса Фукуяму. «Расейскія арыстакраты, памятаючы мангольскае ярмо і Смутны час, баяліся слабай дзяржавы, таму аддалі манархіі ўсю моц улады».\nМенавіта з гэтага страху спадар Макей выводзіць схільнасць усходніх славянаў да моцна цэнтралізаванай улады: «Нягледзячы на тое, што сярод расейцаў і ўсходніх славянаў з часоў Пятра Вялікага ў 18-м стагоддзі спаборнічаюць два погляды на будучыню, «заходніцтва» і «славянафільства», выглядае на тое, што асаблівыя гістарычныя ўмовы ў больш ранніх стагоддзях сфармавалі іх цэнтралізаваную і калектывісцкую натуру».\nДалей далучаецца геаграфічны фактар уплыву на разуменне канцэпцыі правоў чалавека. Пасля распаду Рымскай імперыі натуральны рэльеф у Еўропе – з гарамі ды рэчкамі – спрыяў стварэнню невялікіх дзяржаваў. У той час як на тэрыторыі Еўразіі – раўніны, на якіх ствараліся буйныя тэрытарыяльныя адзінкі. А калі шмат еўрапейскіх дзяржаваў стала аб’ядноўваць Каталіцкая царква, каб ужыцца побач, неабходна было дзяліцца ўладаю. Гэтак і прызвычаіліся. Да таго ж паўплываў такі фактар, як мор у 14-м стагоддзі: «Як піша Фукуяма, Чорная смерць значна скараціла насельніцтва Еўропы, што, у сваю чаргу, прымусіла ўлады ісці на саступкі той працоўнай сіле, што засталася».\nУсё гэта спрыяла развіццю індывідуалізму і адпаведнаму разумення правоў асобы. У амерыканцаў, згодна з беларускім дыпламатам, – тая ж гісторыя. Клімат і ўмовы выжывання абумовілі высокі індывідуалізм нашчадкаў перасяленцаў. Да таго ж, ехалі ў Амерыку кальвіністы, якім было цесна ў Еўропе, і ўсе тыя, хто марыў пра пабудову лепшага свету. З тых часоў у амерыканцаў самасвядомасць ратавальнікаў свету. І тут жа цытата з амерыканскага гісторыка і пісьменніка Артура Мэера Шлезінгера: «Амерыканцам варта працверазець ад ідэалагічнага хмелю і вярнуцца да халоднага, шэрага рэалізму бацькоў-заснавальнікаў, мужчынаў, якія дакладна разумелі ролю інтарэсаў і сілы ў небяспечным свеце і тое, што выратавання Амерыкі дастаткова, без спробаў ратаваць увесь свет».\nНапрыканцы міністр адзначае, што ўсе спрэчкі на тэму правоў чалавека апошнімі гадамі толькі даказваюць, што немагчыма змяніць гістарычна абумоўленае стаўленне народу да гэтага пытання. Маўляў, у ААН і былі намаганні стварыць тэорыю пад разуменне канкрэтных краінаў, але яны, на жаль, не ўдаліся. І цяпер, паводле Уладзіміра Макея, час таксама неспакойны: «Непакоіць, што ў той жа час апаненты Захаду, абапіраючыся на гістарычна абумоўленыя сацыяльныя ўсталёўкі, вымушаныя больш клапаціцца пра пабудову міру і гармоніі ў сябе дома, чым прасоўваць ўласныя каштоўнасці. Вонкаваму гледачу можа падацца, што яны перабываюць у стане абароны, а значыць, калектыўныя правы больш важныя за індывідуальныя».\nКаб зусім ужо замацаваць эфект, міністр падагульняе: тое, што адны намагаюцца падаць як універсальную канцэпцыю, – усяго толькі іх гістарычна абумоўленае разуменне. І не трэба замінаць усходнім славянам пад кіраўніцтвам Расеі ісці сваім, адметным, шляхам.\nУладзімір Макей у вольны ад публікавання асабістых інтэрпрэтацыяў тэорыяў сусветна вядомых палітолагаў час працуе міністрам замежных справаў Беларусі. На гэтай пасадзе ён замяніў Сяргея Мартынава, а перад гэтым з 2008 года узначальваў Адміністрацыю прэзідэнта. Дзякуючы новаму прызначэнню Макей атрымаў магчымасць такі наведаць Еўропу – 24 чэрвеня з яго знялі візавыя абмежаванні.\nШлях да поспеху спадар Макей пачаў у 1993 годзе, калі трапіў на дыпламатычную службу ў Міністэрства замежных справаў. Там яго заўважыў новы кіраўнік краіны і ўжо ў 2000 годзе прызначыў сваім асабістым памочнікам. Макей неаднаразова падкрэсліваў сваю адданасць ідэі шматвектарнай палітыкі. Гэтак, падчас пацяплення беларуска-еўрапейскіх адносінаў ён рэпрэзентаваў інтарэсы Менску перад замежнымі палітыкамі. Як ведаем, сяброўства з Бруселем не склалася і ў 2011 годзе, ён распускае Грамадска-кансультацыйную раду, у якую ўваходзілі незалежныя аналітыкі ды грамадскія дзеячы. Пасля прызначэння на пасаду кіраўніка МЗС, Макея запрасілі ў Кракаў, на нараду краінаў «Усходняга партнёрства» і Вышэградскай групы, аднак замест яго паехала намесніца міністра Алена Купчына.


Радуница на миорском кладбище » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nРадаўніца на міёрскіх могілках\nНа дзявяты дзень пасля Вялікадня праваслаўныя хрысціяне ідуць у храм, наведваюць месцы спачыну родных і блізкіх, каб памаліцца за іх, падзяліцца радаснай весткай Уваскрэсення Хрыстова. Таму смутак павінен быць светлым, адпавядаць назве ўрачыстасці – Радаўніца.\nШматлюдна было 7 мая на міёрскіх могілках. Тут вялі ціхія размовы. Мясцовы скразняк упарадкоўваў думкі, пабуджаў да разважанняў. Успаміналі, узіраючыся ў светлыя вобразы блізкіх на помніках. Радаваліся сустрэчам са знаёмымі, якія здалёк прыехалі на месцы пахаванняў сваякоў. Некаторыя наводзілі парадак, у дзень Радаўніцы гэта зрабіць прасцей, бо выхадны. А на традыцыйным мітынгу-рэквіеме паўтарылі залатое правіла продкаў – шанаваць памяць годна.\nЯк звярнулі ўвагу вядучыя Ірына Цярэнцьева і Аляксей Гайдзель, непадуладная часу памяць пра вялікіх малітвеннікаў, адданых веры Хрыстовай. Праваслаўная царква не забывае пра пакутніцкі подзвіг настаяцеля Шаркаўшчынскага Свята-Успенскага храма іерэя Канстанціна Жданава, закатаванага ў 1919 годзе. Яго ведалі як выдатнага праведніка Слова Божага, міласэрнага да людзей, бо дапамагаў абяздоленым, арганізоўваў прытулкі для дзяцей-сірот. Служэнне бацюшкі праходзіла ў самыя складаныя і пераломныя гады: Першая сусветная вайна, рэвалюцыя 1917-га, устанаўленне савецкай улады. Тады прадстаўнікоў духавенства лічылі ворагамі народа. Вясной 1919 года Канстанціна Жданава арыштавалі і накіравалі ў Дзісну, дзе па-зверску закатавалі. Мясцовыя жыхары тайна пахавалі іерэя ў Свята-Адзігітрыеўскай царкве пад алтаром. Цяпер нятленныя мошчы свяшчэннамучаніка знаходзяцца ў дзісенскім храме Уваскрэсення Хрыстова.\nСёлета адзначаем 75-ю гадавіну з Дня вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Раённы ваенны камісар Сяргей Жабенак нагадаў, што больш за 2 тысячы землякоў загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Святы абавязак – памятаць усіх, хто прайшоў праз яе найцяжэйшыя выпрабаванні, скончыў жыццёвы шлях у засценках фашысцкіх канцлагераў, памёр ад набытых хвароб ужо пад мірным небам. На нашай тэрыторыі палегла нямала воінаў брацкіх народаў, неабходна імкнуцца, каб кожны быў названы.\nРабота па ўвекавечанні імёнаў праводзіцца вялікая. Зусім нядаўна, у красавіку, перазахавалі астанкі радысткі Лізы. Дзякуючы рабоце наваполацкіх пошукавікоў удалося ўдакладніць, што гэта старшы сяржант Лізавета Барысаўна Нікішына, якая загінула ў 22 гады. Яна масквічка. Два дні не дажыла да таго дня, калі савецкія войскі вызвалілі тэрыторыю, дзе яе замучалі і пакаралі смерцю.\nУ раёне засталося восем ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны. За мінулы год нас пакінулі партызанка Яўгенія Шульга, франтавікі Генадзь Федарэц і Георгій Кадушка. Перастала біцца сэрца апошняй у Дзісне працаўніцы тылу Аляксандры Стома. Не стала старшыні раённай арганізацыі непаўналетніх вязняў Генадзя Кажана, вязняў Міхаіла Белазорчыка і Яўгеніі Міхалушка. Як заўважыў кіраўнік раённай ветэранскай арганізацыі Часлаў Кашкур, кожны з іх пакінуў светлы след на роднай зямлі. Узгадалі і тых, хто нарадзіўся ў няпросты ваенны час, але не дажыў да нашых дзён.\nСёлета адзначылі 30-годдзе вываду савецкіх войск з Афганістана. 723 беларусы не вярнуліся з той вайны, у жалобным спісе і пяцёра жыхароў Міёршчыны. Вянкі і гірлянды ўсклалі да брацкіх магіл на плошчы Памяці загінулых барацьбітоў, на Паўночных могілках, да мемарыялу “Чорныя цюльпаны”.\nЖывая ў сэрцах памяць пра землякоў, якія праслаўлялі родны край у мірны час. Прыкладам беззапаветнага служэння Радзіме, мужнасці і адвагі стаў падводнік, герой Савецкага саюза віцэ-адмірал Ягор Томка. Яго імя з гордасцю носяць СШ № 3 і вуліца ў райцэнтры, заўсёды свежыя кветкі ля памятнага знака. Не забываем капітана другога рангу ваенна-марскога флоту СССР, воіна-інтэрнацыяналіста, уладальніка баявых узнагарод Вальдэмара Шука. Больш за 25 гадоў аддаў службе ва Узброеных Сілах маёр у адстаўцы Генадзь Крумін, з якім развіталіся сёлета. Цяжкая хвароба скараціла зямны шлях удзельніка ліквідацыі аварыі на Чарнобыльскай АЭС, былога начальніка аддзялення ДАІ РАУС Мікалая Мілто. У радах праваахоўнікаў не забыты Аляксандр Кісялеўскі, які аддаў сваё жыццё, выконваючы службовы абавязак.\nУ кожным калектыве ёсць кім ганарыцца, пра каго ўзгадваць з падзякай. Нядаўна пайшлі з жыцця былы намеснік начальніка ўпраўлення сельскай гаспадаркі па механізацыі Мікалай Лапкоўскі, працаўнік, ардэнаносец калгаса “Запаветы Леніна” Уладзімір Брыцікаў. Перастала біцца сэрца заслужанага настаўніка БССР Марыі Красікавай, якая шмат гадоў вяла па дарозе ведаў спачатку вучняў пачатковых класаў Кублішчынскай школы, пасля СШ №№ 1 і 2. Добры след на зямлі пакінула таленавіты філолаг, энергічная і жыццярадасная Ганна Стацэвіч.\nЯк не ўзгадаць ініцыятара і спонсара шматлікіх добрых спраў у райцэнтры Тамару Ляхаву, жыццё якой абарвалася ў лістападзе летась пасля складаных хірургічных аперацый. Дапамагала ў рэканструкцыі царквы. Дзякуючы яе намаганням на плошчы Памяці загінулых барацьбітоў пабудавана капліца Аляксандра Неўскага. Зробленым у імя сваіх продкаў значна палепшыла выгляд так званага “старога” месца вечнага спачыну ля возера. Тут з’явіўся паклонны крыж. Добраўпарадкаваны бераг упрыгожыла скульптурная кампазіцыя “Святая Ганна з дачкой Прасвятой Дзевай Марыяй”. Мецэнатка не збіралася спыняцца на дасягнутым.\nПраводзілі ў апошні шлях нямала іншых добрых людзей, выдатных спецыялістаў з розных сфер дзейнасці, самых лепшых у сем’ях. Спіс імёнаў вялікі.\nКажуць, час лечыць. Магчыма. Але наўрад ці гэта мае дачыненне да страты родных. Адзінае суцяшэнне, што ТАМ ім добра, і калі-небудзь сустрэнемся. Благачынны Міёрскай акругі протаіерэй Віктар Вабішчэвіч запэўнівае, што ў Бога мёртвых няма, у Бога ўсе жывыя. Мы заўсёды павінны маліцца пра тых, хто адышоў у іншасвет, узгадваць іх добрым словам і перадаваць такую традыцыю наступным пакаленням. У тым значны сэнс дастойнага гасцявання на Зямлі.\nПасля цырыманіялу святар адслужыў ля паклоннага крыжа памінальную ліцію і асвяціў магілкі праваслаўных хрысціян.\n» Мероприятия к 100-летию со дня смерти иерея Константина Жданова


31 ліпень 2020, 11:42\nГанна Канапацкая і Ігар Лялькоў\nАдной з ключавых фігураў штабу кандыдаткі ў прэзыдэнты Ганны Канапацкай зьяўляецца Ігар Лялькоў з партыі БНФ. У інтэрвію Свабодзе ён пракамэнтаваў закіды ў несамастойнасьці штабу, памылкі падчас здачы подпісаў, працу ў штабе прарасейскага публіцыста і заявіў, што прыхільнікі Ціханоўскай спрабуюць зьняць Канапацкую з выбарчай кампаніі.\n«Усе рашэньні Канапацкая прымае самастойна»\n— Вашу кандыдатку абвінавачваюць, што яна вядзе несамастойную выбарчую кампанію. Адкуль гэта, на вашу думку, бярэцца?\n— Як чалавек, які непасрэдна працуе ў штабе і камунікуе са спадарыняй Канапацкай, я не заўважыў, каб яна была кімсьці кіраваная. Усе свае рашэньні яна прымае самастойна, раіцца зь сябрамі штабу, натуральна, але апошняе слова за ёю. Што тычыцца тэкстаў, яна іх піша самастойна.\n— Былы памочнік Ганны Дзяніс Ціханенка, які працаваў зь ёю тры гады, сказаў у інтэрвію Свабодзе, што яна моцна зьмянілася на пачатку году. Ён зазначыў, што нічога кепскага да гэтага сказаць пра яе ня мог, але дапусьціў, што паліттэхнолягі Ганны — гэта людзі ў пагонах.\n— Гэта спадар, на якога Ганна падала заяву ў міліцыю за крадзеж і махлярства. Ягоная пазыцыя наконт Канапацкай, мякка кажучы, вельмі суб’ектыўная. Спадар Ціханенка скраў паролі і доступ да тэлеграм-каналу Канапацкай і за тое, каб вярнуць доступ, ён шантажаваў Ганну, патрабаваў грошай. Маральныя якасьці гэтага чалавека дастаткова цяжка ацэньваць. Думаю, што гэтая сытуацыя ўплывае на тыя ацэнкі, якія ён агучвае публічна пра Канапацкую.\n— Ці праўда, што Ганньне Канапацкай адмовілі ў выдачы шэнгенскай візы?\n— Гэта не адпавядае рэчаіснасьці на 100%. Кажу гэта катэгарычна.\n— А як вы пракамэнтуеце інфармацыю, што Ганна не пражывала 10 гадоў у Беларусі, бо жыла ў Нямеччыне, маючы там ПМЖ, і таму ня мае права балятавацца ў прэзыдэнты?\n— Гэта таксама не адпавядае рэчаіснасьці. Спадарыня Канапацкая заўсёды была рэзыдэнтам Рэспублікі Беларусі. Калі яе рэгістравалі кандыдаткай, то ўсё гэта правяралася. Ніякіх парушэньняў не знайшлі. Гэта домыслы спадара Ціханенкі.\n«Паводле інфармацыі з ЦВК, на Канапацкую скардзяцца людзі з каманды Ціханоўскай»\n— У аўторак на «Фэйсбуку» Ганна абвінаваціла Сьвятлану Ціханоўскую ў спробе зьняць яе з выбарчай гонкі рукамі ЦВК. Што маецца на ўвазе?\n— У ЦВК паступілі дзясяткі скаргаў на Ганну Канапацкую з патрабаваньнем зьняць яе з выбарчай гонкі з надуманых прычын. Усе гэтыя скаргі напісаныя паводле аднаго шаблёну. Гэта той самы тэкст, але падпісаны рознымі людзьмі. Паводле інфармацыі з ЦВК, гэта людзі з каманды Сьвятланы Ціханоўскай. Па непацьверджанай інфармацыі, тэкст гэтай скаргі цэнтралізавана распаўсюджваўся штабам Сьвятланы Ціханоўскай сярод прыхільнікаў. На падставе гэтых скаргаў вядзецца праверка, і вынікам гэтай праверкі можа стаць зьняцьцё спадарыні Канапацкай з выбараў.\n— А пра што гэтыя скаргі?\n— Пра тое, што агучваў Ціханенка: пражываньне за мяжой.\n— Ціханоўская вядзе вельмі актыўную кампанію. У Ганны ж няма ані пікетаў, ані сустрэч. Яна адмовілася ад дэбатаў. Нават паводле дасьледаваньня блізкага да ўладаў цэнтру Ecoom, ейны рэйтынг больш як у 4 разы ніжэйшы за падтрымку Ціханоўскай і складае 1,6%. У інтэрнэт-апытаньнях гэта розьніца ў дзясяткі разоў. Навошта Ціханоўскай здымаць Канапацкую?\n— Добрае пытаньне. Калі Сьвятлана Ціханоўская лічыць сябе настолькі моцным кандыдатам, то навошта яе камандзе спрабаваць ставіць палкі ў колы чалавеку, у якога, як вы кажаце, рэйтынг даволі нізкі. Парадокс, дзіўна. Скаргі ёсьць, прозьвішчы скаржнікаў вядомыя, і гэта людзі, блізкія да каманды Ціханоўскай.\n— А назавіце пару прозьвішчаў.\n— Гэта інфармацыя ЦВК, я іх назваць не магу. Праводзіцца праверка, мы чакаем яе вынікаў.\n«Ганна не дае асабістых ацэнак Лукашэнку, бо нічога новага сказаць немагчыма»\n— Ганна Канапацкая падкрэсьлівае, што зьяўляецца адзіным кандыдатам, які выступае з нацыянальных пазыцыяў. Нават Зянон Пазьняк пахваліў яе інтэрвію «Дождю», назваўшы адзіным інтэрвію «сярод жвачнага гаварэньня кандыдатаў, напоўненым беларускім зьместам і пабудаваным на беларускіх палітычных інтарэсах» ...\n— І гэта праўда...\n— У той жа час Ганна ўвогуле не крытыкуе свайго галоўнага, як яна кажа, апанэнта, а канцэнтруецца на крытыцы Ціханоўскай або крытыцы Чэрачня ці Дзьмірыева, якіх ня лічыць сур’ёзнымі канкурэнтамі. Як вы гэта патлумачыце?\n— У яе выступах на тэлевізіі крытыку Ціханоўскай, Дзьмітрыева або Чэрачня вельмі складана знайсьці.\n— Але былі іншыя заявы, дзе яна выказвалася пра іх вельмі легкадумна і абразьліва.\n— У «Фэйсбуку».\n— Тым ня менш, гэта яе фэйсбук, а значыць, і яе заява.\n— Калі задацца мэтай і знасьці выказваньні Ганны Канапацкай пра Лукашэнку, то ніводнага пазытыўнага выказваньня за апошнія некалькі гадоў вы ня знойдзеце. Ганна Канапацкая гаворыць пра дыктатуру, пра аўтарытарны рэжым у Беларусі, пра няздольнасьць улады вырашаць канкрэтныя праблемы грамадзянаў. Нічога новага пра Лукашэнку няма сказаць. Пра яго ўсё даўным-даўно сказана і зразумела. Ёсьць агульная пазыцыя, што Лукашэнка і ягоны рэжым павінны сысьці, і пра гэта Ганна Канапацкая гаворыць увесь час, калі вы можаце заўважыць. Што тычыцца асабістых ацэнак Лукашэнкі, то нічога новага сказаць немагчыма.\n«У Канапацкай адбудзецца сустрэча з працоўнымі, але не скажу, дзе, каб не сурочыць»\n— Як сёньня выглядае кампанія Ганны Канапацкай? Чым яна займаецца цягам дня?\n— СМІ вельмі актыўна бяруць у яе інтэрвію. Магчыма, ня ўсё з гэтага друкуецца; магчыма, нешта будзе друкавацца пазьней. У чацьвер ранкам яна была ў ЦВК, потым дала два інтэрвію і рыхтаецца да сёньняшняй паездкі ў рэгіёны.\n— Але ж яна адмовілася ад пікетаў?\n— Гаворка не пра пікеты. Стрыжнем нашай кампаніі маюць быць сустрэчы на прадпрыемствах, з працоўнымі калектывамі. Мы разаслалі больш за 50 заявак на ўсе буйнейшыя прадпрыемствы краіны. Ясна, што са значнай часткі мы атрымліваем адмоўныя адказы пад абсалютна надуманымі тлумачэньнямі, але ёсьць некалькі прадпрыемстваў, якія гатовы сустрэцца і арганізаваць сустрэчу калектыву з Канапацкай. Адна з такіх сустрэч заплянаваная на сёньня. Але, папярэджваючы вашае пытаньне, я пакуль не магу сказаць, дзе і з кім гэта будзе, каб не сурочыць. Такія сустрэчы — гэта такая рэч, якая можа сарвацца ў самы апошні момант. І нам бы гэтага вельмі не хацелася.\n«Пікеты праводзіць ня мае сэнсу». Ганна Канапацкая сустракаецца з калектывам птушкафабрыкі ў Столінскім раёне\n— Што вы маеце на ўвазе? Сустрэчы розных кандыдатаў адбываюцца, гэта ж дазволена заканадаўствам.\n— Вы гаворыце пра масавыя мерапрыемствы, мы кажам аб працоўных калектывах. Калі кіраўніцтва прадпрыемства дае згоду, то да таго моманту, пакуль сустрэча не адбылася, можна чакаць нейкіх нечаканасьцяў, ціску з боку ўлады, таму не хацелася б агучваць месца. Але такія сустрэчы будуць, і не адна, у розных рэгіёнах Беларусі.\n— Адной з давераных асобаў штабу стаў Павал Патапейка, зьвязаны з прарасейскімі сайтамі. Як магчыма, што чалавек з такімі поглядамі працуе побач з вамі, сябрам БНФ, і Ганнай, якая выступае з нацыянальнай праграмай?\n— Павал Патапейка — спэцыяліст у галіне міжнародных адносінаў. Больш кампэтэнтнага спэцыяліста ў гэтай галіне мы знайсьці не змаглі. А нам патрэбен быў акурат адмысловец у міжнародных стасунках, які глыбока ўсё разумее. А Павал Патапейка менавіта такі чалавек. Нейкіх прарасейскіх поглядаў на сустрэчы нашага штабу ён не выказваў, і нас цікавіць ягоная думка як міжнародніка.\n— Значыць, ягоная праца публіцыста для «Спутника», «Імхолабу» не замінае рэпутацыі Канапацкай?\n— Гэта складанае пытаньне, але мы выкарыстоўваем ягоныя думкі ў выключна вузкай сфэры.\n«У другім туры павінна быць Ганна»\n— Ці праводзіў ваш штаб замеры падтрымкі Ганны? У апытаньні Ecoom, як я ўжо казаў, яна мела 1,6%. У галасаваньні на сайце primaries.by, у якім узялі ўдзел сотні тысяч, у яе 0,1%.\n— Гэтыя вынікі не адпавядаюць рэчаіснасьці. Ніхто, у тым ліку і спадар Лукашэнка, ня мае сёньня падтрымкі 50%. У Лукашэнкі ў раёне 27-30%, адпаведна, рэйтынг іншых кандыдатаў — гэта тыя 70%, якія засталіся. Яны дзеляцца на іншых, улічваючы магчымасьць голасу «супраць усіх». Паводле нашых замераў, працэнты Ціханоўскай і Канапацкай цалкам супастаўныя з працэнтамі Аляксандра Лукашэнкі. Пры сумленных выбарах быў бы другі тур, у якім, па нашых адчуваньнях, павінна была б удзельнічаць Ганна Канапацкая. У яе больш за 20%.\n— Падчас заканчэньня збору подпісаў Ганна ня раз памылялася зь лічбамі сабраных подпісаў. Асабліва дзіўны канфуз выйшаў з рабочымі БелАЗу. Ганна сказала, што там сабралі 8000 тысяч, а ўсяго ў Жодзіне сабралі 80. Як гэта магчыма?\n— Гэта была кепская арганізацыйная праца штабу. Ганна ня мела поўнай інфармацыі. Адзіную інфармацыю, якую яна мела, гэта сьпісы, якія яна здавала сама. Яна здавала ў Менску, дзе нават не пералічвалі сабраных подпісаў, лічылі толькі падпісныя лісты. Там плюс-мінус лічбы супадаюць. Што тычыцца іншых рэгіёнаў, там была супярэчлівая інфармацыя, нам было цяжка апэратыўна ўсё зводзіць. Жодзіна — гэта абсалютная памылка спадарыні Ганны. А па іншых рэгіёнах подпісы не паўсюль давезьлі, нягледзячы на тое, што яны былі рэальна сабраныя. Пэўная блытаніна — гэта памылка ня Ганны, а штабу.\n— А ці падавала Ганна скаргі ў міліцыю ў сувязі з пагрозамі дзецям?\n— Мне пра гэта невядома. Я ведаю пра заяву на спадара Ціханенку. Гэтай скарзе ўжо некалькі месяцаў.\n— Ігар, а хто аўтар праграмы Ганны Капацкай?\n— Штаб, але ў першую чаргу я сам, Міхаіл Чыгір, і сама Ганна. Пра тое, што Чыгір будзе кіраўніком штабу, я ведаў ужо ў красавіку. Менавіта Чыгір быў тым чалавекам, які ўцягнуў Канапацкую ў парлямэнцкую кампанію ў 2016 годзе.\n— Ціханоўская праводзіць масавыя акцыі, адбыўся і канцэрт. Ці плянуе нешта такое прыкметнае Ганна?\n— Так. Будзе абавязкова. Мы пра гэта паведамім.\n— Ці дапускае Ганна зьмены думкі наконт зьняцьця кандыдатуры ў падтрымку іншых?\n— Не. Гэта ўжо немагчыма.\nДзьмітрыеў і Ціханоўская анансавалі сустрэчы з выбарнікамі ў рэгіёнах. Іншыя кандыдаты абыходзяцца бязь мітынгаў


Людзі, якія дасягнулі пенсіённага ўзросту, маюць права на бясплатнае зубапратэзаванне або грашовую кампенсацыю кошту айчыннага зубнога пратэза. Льгота прадастаўляецца ў парадку чаргі 1 раз у 5 гадоў, а каб яе атрымаць, неабходна звярнуцца ў дзяржаўную паліклініку па месцы жыхарства.\nСхадзілі з дзіцем у ваш заапарк. Хачу сказаць што вельмі спадабаліся вашы гадаванцы, ўтульная спакойная атмасфера. Вельмі ўважлівыя супрацоўнікі. Добрая гульнявая. як раз нам па ўзросту вельмі падыходзіць. калі я там знаходзілася ў мяне не екало сэрца за маляняці што ён можа атрымаць траўму (як часта бывала ў іншых гульнявых з горкамі і лабірынтамі) ваша гульнявая развівае дзяцей, як раз тое што карысней улічваючы што ўсе дзеці цяпер вельмі актыўныя.\nМайстрыха з Варонежскай вобласці ўпрыгожыла падворак вырабамі з бутэлек і пакрышак\nЛюдміла Андросова з Шрамовки Росашанскага раёна зрабіла больш за 200 казачных герояў.\nСем адсоткау расейцау ніколі не былі у музеі\nУ 2009 годзе такіх грамадзян было 20 адсоткаў.\nПа дадзеных УЦДГМ, доля расейцаў, ніколі не бывалі ў музеі, складае сем працэнтаў.\nАстрагожск аграрыі на два тыдні раней тэрмінау падрыхтавалі тэхніку да пасяуной\nВясной у поле выйдуць 1150 трактароў і сельгасмашын.\nУ Бутурлиновском раёне пры пажары загінула чатырохгадовая дзяучынка\nПрычынай пажару стала цыгарэта, якую выпусціў яе п'яны бацька.\nВаронежскія футбалісткі не здолелі прабіцца у пауфінал першынства Чарназем'я\nКаманда ШВСМ саступіла па суме дзвюх сустрэч саперніцам з Арла.\nІльдзінкі дасягалі памеру вішні.\nУ Репьевке прайшоў лівень з градам ў сераду, 27 мая.\nУ эфіры тэлеканала 9НЕЩС выйшаў першы сюжэт пра Варонежы, зняты для праекту Роад то Сочы.\nАнінскі музыкі сталі лаурэатамі міжнароднага конкурсу\nЯны сталі лаўрэатамі другой і трэцяй ступеняў.\nПа выніках У Міжнароднага фестывалю конкурсу дзіцячай і юнацкай творчасці «Зорны дождж», які прайшоў у Варонежы 28-29 сакавіка, чатыры вучні Анінскі школы мастацтваў атрымалі дыпломы лаўрэатаў другой ступені і адзін - лаўрэата трэцяй ступені.\nХарэаграфічнаму калектыву з Эртиля прысвоена званне народнага\nСпрабуючы засунуць у рот патройны гамбургер, жыхарка Ліверпуля вывіхнула сківіцу\nУ Расіі манаполіі павінны скараціць выдаткі удвая за пяць гадоу\nУ Варонежскай вобласці мужчына скрау на вакзале сумку з рэчамі