21 студзень 2013, 20:09\n«Alpen Gold» ці «Alpen Krone», «Nemiroff» ці «Nemanoff», «Darida Cola» ці «Pepsi Cola»? — Беларускія вытворцы, маркетолягі і дызайнэры пераймаюць у замежных кампаній рэклямныя шрыфты, малюнкі, слоганы, брэнды і маркі. І нават самі робяцца ахвярамі крадзяжу інтэлектуальнай уласнасьці. Чаму і навошта?\nГісторыя пра тое, як украінская кампанія з Чарнігава нібыта скрала ў «Белкамунмаша» цэлы тралейбус «весяліць» беларускае сеціва. Не да радасьці толькі самому «Белкамунмашу».\nПару гадоў таму «Белкамунмаш» заключыў дамову пра тое, што ў Чарнігаве будуць зьбірацца беларускія тралейбусы. Перадаў мясцоваму заводу «Эталон» канструктарскую дакумэнтацыю і дапамог наладзіць зборку. Спачатку супрацоўніцтва ішло добра, а пасьля партнэры не сышліся ў цане. Стасункі паміж кампаніямі прыпыніліся. Аж пакуль «Эталон» не абвясьціў пра стварэньне ўласнага тралейбуса — «Барвінак». «Белкамунмаш» пазнаў ва ўкраінскай машыне сваю прадукцыю і абвясьціў «Барвінак» пірацкай копіяй. Цяпер бакі плянуюць сустрэцца ў судзе.\n«Нячэсны маркетынг, — кажа Сяргей Скараход, — мы так гэта ў сябе называем».\nСяргей — кіраўнік праекту Marketing.by і адзін з арганізатараў першага фэстывалю беларускамоўнай рэклямы Ad.nak. Прыклады «нячэснага маркетынгу» ягоны рэсурс адсочвае даўно і ўважліва. Скараход гаворыць, што пераймаюць ня толькі назвы і шрыфты, але й ідэі рэклямных ролікаў і цэлыя рэклямныя канцэпцыі:\n«Быў цікавы выпадак. Баранавіцкі малочны камбінат захацеў памяняць упакоўку для свайго малака. Яны зьвярнуліся да вытворцы ўпакоўкі. Нейкі малады дызайнэр пашукаў у інтэрнэце, знайшоў кляксу-карову. Яна яму спадабался, ён яе паставіў на упакоўку».\nБеларуская ўпакоўка зьлева, арыгінал на бутэльках справа\nЯк толькі зьявілася баранавіцкае малако ў новай упакоўцы, пільны чытач Marketing.by даслаў фотаздымак і спасылку на амэрыканскае агенцтва, якое такую ж «кляксу» прапанавала для іншага прадукту на сваім рынку.\n«І што, — абураецца Сяргей, — дызайнэр яе проста ўзяў, паставіў, не задумваючыся пра наступствы. Вось такі ўзровень прыняцця рашэньняў!» Першая прычына «нячэснага маркетынгу» — звычайны непрафэсіяналазім, лічыць ён.\nЗь ім згодны дырэктар папулярнай рэклямнай агенцыі «Адліга» Анатоль Лазар. «Адліга» знакамітая сваімі цішоткамі «404. Belarus not found», «Z. Яшчэ вернецца», «Гамон», натхняльнікамі, малявальнікамі і торбамі-«алкашкамі». «Добрая агенцыя, — упэўнены Анатоль, — ніколі на такое ня пойдзе. Ня дай Божа на такім трапіцца — страціш рэпутацыю». А што ў дызайнэрскім бізнэсе важнейшае за рэпутацыю?\nКліенты ўжо ня просяць, як яшчэ зь дзясятак гадоў таму, каб ім зрабілі так, як у кагосьці іншага, — пацьвярджае Лазар. Зь ім згодная і прадстаўніца рэклямнай кампаніі «Пінгвін» Надзея Бепчык: «Цяпер усе хочуць быць унікальнымі. Усе патрабуюць крэатыву».\nАнатоль Лазар: «Вось ёсьць гарэлка Smirnoff, ёй гадоў 150. Ёсьць украінская гарэлка Nemiroff, ёй гадоў 20. А ёсьць беларуская гарэлка гарадзенскага лікёра-водачнага заводу Nemanoff. Ну дык і што? Гэта яшчэ трэба палічыць, якую частку рынка яны сабе адабралі. Перамаглі ці прайгралі».\nТакой жартаўлівай гульнёй называе Анатоль Лазар сокі «iФрукт», які выпускае вядомая беларуская кампанія «Савушкін прадукт». «Гэта не крадзёж, безумоўна, — лічыць ён. — Я думаю, тут маркетолягі «пагуляліся».\nСяргей Скараход расказвае, што калі сокі «iФрукт» зьявіліся ў продажы, яна прасілі «Савушкін прадукт» даць камэнтар. Але кампанія адмовілася.\nСкараход: «Apple ня пойдзе сюды судзіцца з „Савушкіным прадуктам“. Ня той рынак, ня тыя грошы».\nПрава абараняць свой гандлёвы знак належыць «уладальніку старэйшага гандлёвага знаку», — так называе яго Дзяніс Нядзьвецкі, намесьнік генэральнага дырэктара Нацыянальнага цэнтру інтэлектуальнай уласнасьці:\n«Вам можа падавацца, што гандлёвыя знакі падобныя, а „старэйшы ўладальнік“ можа мець зусім іншую думку. Ён можа зусім ня бачыць пагрозы ў гэтым падабенстве». Больш за тое, уладальнік старэйшага гандлёвага знаку можа даць так званы „ліст згоды“: тады кампанія будзе карыстацца сваім знакам цалкам законна».\nСяргей Скараход: «Alpen Gold і Alpen Krone — самы вядомы прыклад. Ёсьць вядомая шакалядка Alpen Gold, а ўвосень наш „Эўраопт“ пачаў завозіць як уласны прадукт шакаляд AlpenKrone. Візуальна ўсё вельмі падобна. Цана прывабная, шакалядка адмыслова выкладзеная, людзі купляюць, бо зьвяртаюць на яе ўвагу як на вядомы брэнд. Мы зьвярнуліся ў кампанію „Крафтфуд“, уладальніка брэнду AlpenGold, і ў „Эўраопт“. Камэнтаваць абедзьве кампаніі не захацелі, але мы ведаем, што бакі дамовіліся паміж сабою. Судзіцца яны ня будуць, але ёсьць умова: як толькі партыя скончыцца, наступная шакалядка ад „Эўраопта“ пойдзе зь іншай этыкеткай».\nКолькі падобных справаў даходзіць да суду, у Нацыянальным цэнтры інтэлектуальнай уласнасьці ня ведаюць — гэта ня іх справа. А вось запытаў на ануляваньне гандлёвага знаку за мінулы год было 42. «Гэта зусім ня шмат, — лічыць Дзяніс Нядзьвецкі, — бо рэгіструем мы некалькі тысяч гандлёвых знакаў».\nАгулам экспэрты згодныя — падобнае перайманьне беларускаму рынку ня надта ўласьцівае. Прынамсі, ня болей, чым любому замежнаму.


Навіны вольнага софту | KV.by\nПрацоўнаму графічнаму асяроддзю GNOME мы нямала надаём увагу. Па-першае, GNOME 3 і Ubuntu Unity - гэта на дадзены момант два лепшых прадстаўніка карыстацкага інтэрфейсу класа "Мадэрн", якія будуць нават цікавей, чым Windows 8 Modern. Па-другое, праект GNOME - гэта важная лабараторыя адкрытага софту, распрацоўкі якой выкарыстоўваецца і ў іншых праектах.\nGNOME абнаўляецца кожныя паўгода, і хутка чакаецца версія GNOME 3.12. Але перад аглядам новай версіі гэтага графічнага працоўнага асяроддзя для UNIX-сістэм, звернем ўвагу на набор дадатковых прыкладанняў для гэтага працоўнага асяроддзя, якія звычайна таксама абнаўляюцца перад кожным выпускам "Гнома".\nУ гэты набор GNOME уваходзяць утыліты і прыкладанні:\nGNOME Initial Setup - для хуткай налады сістэмы пасля ўсталёўкі;\nGNOME Software - мэнэджар пакетаў;\nGNOME Documents - прагляднік офісных дакументаў;\nEvince - прагляднік файлаў PDF, DjVu;\nTotem - медыяплэер;\nShotwell - прагляд малюнкаў;\nVinagre - RDP-, VNC- і SSH-кліент;\nGNOME Control Center - агульная налада сістэмы;\nGNOME Logs - графічная ўтыліта для прагляду логаў;\nGNOME Terminal - эмулятар тэрмінала;\nEpiphany - браўзар;\nEmpathy - кліент імгненных паведамленняў;\nNautilus - файлавы мэнэджар;\nGNOME Weather - прагляд надвор'я;\nGNOME Boxes - франтэнд для сістэм віртуалізацыі;\nOrca - экранны дыктар;\nGNOME Clocks - гадзіннік;\nGNOME Sound Recorder - запіс гуку;\nGNOME Maps - геаграфічныя карты;\nCheese - праца з вэб-камерай;\nGNOME Tracker - сістэмны пошук і індэксацыя;\nGedit - тэкставы рэдактар.\nІ гэта яшчэ не ўвесь спіс усяго дадатковага софту GNOME, які ўтрымоўвае больш паўсотні праграм. Да таго ж маюцца асобныя самастойныя праграмы, якія ўтрымоўваюць у назве слова "GNOME", але непасрэдна да аднайменнага працоўнага асяроддзя стаўлення не маюць, як, напрыклад, GNOME Commander ці GNOME Predict.\nУ сутнасці, дадатковыя праграмы GNOME - гэта аналогі джэнтльменскага набору штатных праграм Windows, што пастаўляюцца разам з аперацыйнай сістэмай Microsoft. Нягледзячы на імкненне GNOME да максімальнай прастаты і мінімалізму, на мой суб'ектыўны погляд, большасць з гэтага "гномаўскага" софту будзе прадуктыўней аналогаў з MS Windows.\nЗ гэтага набору жадалася б вылучыць GNOME Tracker - камплект бібліятэк і ўтыліт, які ўключае сістэмны пошукавы рухавічок, прылады для індэксацыі і пошуку па метададзеных, тэгам і базам дадзеных агульных аб'ектаў. У першую чаргу GNOME Tracker трэба вылучыць для таго, каб падкрэсліць важную асаблівасць усіх карыстацкіх інтэрфейсаў пакалення "Мадэрн" - не толькі GNOME, але і Windows 8 Modern, і Ubuntu Unity.\nГэта важная асаблівасць складаецца ў тым, што сістэмны пошук інтэгруецца непасрэдна ў карыстацкі інтэрфейс сістэмы, замяняючы кнопку "Старт" з яе выпадальнымі і іерархічнымі меню. У галоўнай агляднай панэлі GNOME Activites сістэмны пошук з'яўляецца асноўнай прыладай выбару і запуску праграм, а таксама выбару файлаў дадзеных.\nДля параўнання, у Windows 8 Metro сістэмны пошук функцыянуе прама на працоўным стале, а Ubuntu Unity адрозніваецца вельмі прасунутай тэхналогіяй разумнага пошуку Smart Scopes.\nGNOME Tracker па змаўчанні ўваходзіць у GNOME 3 і значна пашырае магчымасці сістэмнага пошуку GNOME. Гэта механізм прызначаны не толькі для лакальнага пошуку па імёнах і месцазнаходжанню аб'екта ў сістэме, але - і для індэксацыі аб'ектаў файлавай сістэмы па метададзеных. Метададзеныя - гэта, напрыклад, аўтар песні ці аўтар дакумента і таму падобная інфармацыя. Таксама Tracker працуе з тэгамі, якія ў GNOME 3 можна задаваць файлам. У выніку можна адысці ад традыцыйнай арганізацыі файлаў па каталогах і выкарыстоўваць арганізацыю па метададзеных і тэгам.\nTracker працуе ў фонавым рэжыме і абнаўляе свой індэкс аўтаматычна. База метададзеных знаходзіцца ў дырэкторыі $HOME/.cache/tracker. Для налады параметраў індэксацыі сістэмы выкарыстоўваюцца адмысловыя ўтыліты каманднага радка (tracker-control, tracker-info, tracker-search, tracker-stats, tracker-sparql, tracker-tag, tracker-status). Для налады індэксацыі маецца графічная ўтыліта tracker-preferences ("Пошук і індэксаванне").\nМаецца і асобная ўтыліта з графічным інтэрфейсам для непасрэднага пошуку tracker-needle ("Пошук дадзеных"), з дапамогай якой можна ажыццяўляць пошук па розных умовах - тэгі, музыка, электронная пошта, малюнкі, дакументы і іншае.\nПа-другое, карыстачам GNOME 3 варта абавязкова звярнуць увагу на GNOME Tracker яшчэ і па таму, што гэты функцыянал ім можа быць і не патрэбен. Ідэя індэксавання кантэнту, якая рэалізуецца ў Tracker, хоць цікавая і карысная, аднак шмат каму для пашыранага пошуку па зместу файлаў цалкам хапае grep. А пастаянная індэксацыя кантэнту загружае працэсар, "есць" батарэю наўтбука і можа замарудзіць сістэму пры вялікай колькасці медыяфайлаў.\nТаму пры неабходнасці GNOME Tracker можна нават і выдаліць - ён не "прыбіты цвікамі" да сістэмы і на агульную працу GNOME Shell яго выдаленне не адаб'ецца.\nАле пры гэтым я ўпэўнены, што інтэграцыя з сістэмай і развіццё магчымасцяў сістэмнага лакальнага і сеткавага пошуку - гэта адно з галоўных кірункаў развіцця новага пакалення аперацыйных сістэм. І сучасная аперацыйная сістэма павінна стаць для карыстача такім прыватным лакальным уласным Google.\nДля сістэм GNU/Linux існуе мноства спосабаў пазнаць інфармацыю пра працэсар, памяць, відэакарту і іншыя дадзеныя пра кампутар. У большасці выпадкаў гэта кансольныя ўтыліты, якія вельімі добрыя, але якія палохаюць некаторых распачыналых карыстачоў GNU/Linux. Для такіх "палахлівых" карыстачоў польскія распрацоўнікі стварылі праграму I-Nex - графічную ўтыліту, вонкава падобную на ўтыліту CPU-Z для Windows, якая ў кампактным графічным акенцы адлюстроўвае тэхнічную інфармацыю пра кампутар.\nУ праграме маецца дванаццаць укладак, у якіх адлюстравана інфармацыя аб усіх асноўных кампанентах PC: CPU, GPU, матчынай плаце і BIOS, аудыёчыпу, цвёрдых дысках, версіі аперацыйнай сістэмы Linux, версіі ядра, сістэмнай памяці, сеткавых інтэрфейсах, USB-кантралёрах, стане сілкавання і батарэі наўтбука.\nТаксама праграма, як і CPU-Z, дазваляе ствараць падрабязныя справаздачы ў фарматах txt і выкладваць інфармацыю пра сістэму на сайт pastebin.com і падобныя вэб-сэрвісы.\nНа сайце праграмы можна запампаваць гатовыя да ўсталёўкі пакеты для Ubuntu, openSUSE і Fedora.\nПра праграму Makehuman я ўжо некалькі гадоў парываўся зрабіць нататку. Але гэты праект апошнія гады завіс на бэта-версіі, і вось толькі на мінулым тыдні, нарэшце, абвясціўся першы стабільны выпуск гэтай праграмы.\nГэта спецыялізаваны рэдактар трохмернай графікі з адкрытым кодам, які распаўсюджваецца, зразумела, бясплатна. Галоўнае прызначэнне MakeHuman - хуткае стварэнне трохмернай мадэлі чалавека без выкарыстання складаных прылад мадэлявання.\nІншымі словамі, дапусцім, вы захацелі стварыць чалавечую трохмерную мадэль у звычайным 3D-рэдактары накшталт Blender. Але пасля некалькіх гадзін валтузні раптам зразумелі, што вашых талентаў хапае хіба што змадэляваць нешта аддалена падобнае на бураціна, але ніяк - на чалавека. Вось тут на дапамогу і прыходзіць Makehuman. Асвойваецца праграма за паўгадзіну нават не вельмі спрактыкаваным карыстачом.\nMakehuman - параметрычны рэдактар чалавечых мадэляў, у якім загадзя маюцца тыпавыя шаблонныя ўзоры чалавечых постацяў. Цела чалавека мадэлюецца наборам параметрычных значэнняў - гендэр, рост, вага, абхоп сцёгнаў і грудзі, памер стану і г.д. Значэнне ўсіх гэтых параметраў можна змяняць, перасоўваючы адпаведныя паўзункі ў акне праграмы. Таксама карыстач можа асобна змяняць авал твару, форму вушэй, носа, рук і іншых частак чалавечага цела.\nМадэляваць можна не толькі само цела. У праграме маецца набор адзежы і абутку, прычосак. Хоць выбар тут пакуль не вельмі вялікі.\nНепасрэдна ў Makehuman можна задаць абсталяванне (rigging) для трохмерных мадэляў - віртуальны "шкілет", які забяспечвае рухі цела мадэлі. У праграме можна задаць абсталяванне як для экспарту ў 3D-рэдактары, так і для экспарту мадэляў у розныя кампутарныя гульні.\nМожна задаваць розныя ўзроўні дэталізацыі для розных відаў рэндэрынгу - ад высокай дэталізацыі для фотарэалістычнага малюнка да нізкай для масоўкі ў анімацыі.\nФайл мадэлі можна захоўваць у фармаце obj і экспартаваць у розныя сістэмы 3D-мадэляванні, уключаючы Blender, XSI і 3D Max. Таксама мадэлі Makehuman будуць прыдатныя для стварэння скульптур у такіх пакетах, як Zbrush і Mudbox.\nКод Makehuman напісаны на мове Python і распаўсюджваецца пад ліцэнзіяй AGPLv3. Гатовыя ўсталявальныя пакеты падрыхтаваны ў фарматах deb і rpm. Таксама даступныя зборкі для Windows і OS X памерам ледзь меней 200 мегабайт, якія ўтрымоўваюць у сабе ўсе неабходныя праграмныя модулі.\nОпубликовал: admin, 24 марта, 2014 - 16:37


Польскія байкеры ўшануюць памяць забітых у Курапатах\n07 верасень 2012, 10:43\n70 чалавек грамадзянаў Польшчы ўскладуць кветкі і запаляць зьнічы ў Курапатах 7 верасьня.\nПольскія байкеры наведваюць мясьціны, дзе пахаваныя іхныя суайчыньнікі, а таксама мясьціны, якія зьвязаныя з гісторыяй Польшчы.\nЯны ўжо пабывалі ў Наваградзкім і Валожынскім раёнах. У Беларусі яны прабудуць да 9 верасьня. Пасьля гэтага накіруюцца ў Расею.\nУ красавіку — траўні 1988 году ў лясным масіве Курапаты былі знойдзены парэшткі людзей, гэтыя факты хутка сталі шырока вядомыя, дзякуючы дзейнасьці Зянона Пазьняка і грамадзкай арганізацыі «Мартыралёг Беларусі».\nУ чэрвені 1988 году створана ўрадавая камісія, і пракуратура БССР завяла крымінальную справу па выяўленых фактах.\nУ працэсе расьсьледаваньня, як пацьверджана ў інфармацыйным паведамленьні Генэральнай пракуратуры Рэспублікі Беларусь у чэрвені 1996 году, устаноўлена, што тут з 1937 па 1941 супрацоўнікі НКВД БССР расстрэльвалі рэпрэсаваных жыхароў рэспублікі.\nПры аглядзе ляснога масіву выяўлена, што на тэрыторыі каля 30 га разьмешчана 510 пахаваньняў, зь якіх у часе эксгумацыі праверана 8 і ў 6 зь іх знойдзены шкілетныя парэшткі людзей, адзеньне і іншыя асабістыя рэчы загінулых.\nВа ўшанаваньне памяці ахвяраў усталяваныя крыжы, іншыя мэмарыяльныя знакі, шчыты з надпісамі.\nПольскія байкеры ў Курапатах


Акустычны хэпенінг, эка-маркет, лекторый «За кубачкам гарбаты» і іншае - афіша «Звязды» з 8 па 14 ліпеня.\nВыстава аўтарскай выцінанкі «Папяровыя мары»\nДзе: Высокае мѣста, вул. Герцена, 2а\nКалі: па 14 ліпеня, серада - нядзеля, 11:00 - 19:00\nКолькі каштуе: дарослым - 3BYN, студэнтам - 2,5BYN, дзецям - 2BYN\nЗ 20 чэрвеня д Арт-гасцёўні «Высокае мѣста» працуе выстава аўтарскай выцінанкі Алены Шаліма «Папяровыя мары», у рамках культурнай праграмы II Еўрапейскіх гульняў 2019 года і другога міжнароднага фестывалю мастацтва «Арт-Мінск - 2019».\nВыцінанка (мастацкае выразанне з паперы) - від народнага мастацтва, які аб'ядноўвае творчых людзей з многіх краін свету. Сёння мы назіраем не проста адраджэнне, а імклівы ўзлёт, які літаральна за дзесяцігоддзе вывеў выцінанку ў шэраг найбольш папулярных відаў сучаснага народнага мастацтва. Пры гэтым прыкметна змяніўся і яе характар - ад досыць простых, сціплых ў мастацкіх адносінах вырабаў да высокадэкаратыўных твораў станковага характару. У экспазіцыі выставы «Папяровыя мары» прадстаўлена больш за 50 работ, выкананых Аленай Шаліма на працягу пятнаццаці гадоў.\nТворчыя пошукі аўтара вельмі рознабаковыя, але найбольш выразнымі і запамінальнымі з'яўляюцца тэмы дойлідства і міфалогіі. Ужо некалькі гадоў Алена Шаліма распрацоўвае тэму «рушнікоў» у выцінанцы і неаднаразова выстаўляла свае працы ў Беларусі і Літве.\nТрэнінг «Yummy English»\nДзе: Ok16, вул. Кастрычніцкая,16\nКалі: 8 ліпеня, 19:00\nКолькі каштуе: бясплатна, але па папярэдняй рэгістрацыі.\nТэмы, якія будуць разглядацца на трэнінгу:\nFrom buying food and preparing meals - to ordering in a restaurant.\nShopping for food and preparing meal: examples and pointers.\nDifferent types of meal: from breakfast to dinner - complete overview of 7 common meals.\nRestaurant survival guide: booking a table, ordering meals and asking for a bill\nЗамежны выкладчык: Raphael Bartet\nУзровень мовы: ад Intermediate\nАкустычны хэпенінг «Пагружэнне»\nДзе: Галерэя «Ў», вул. Кастрычніцкая,19\nКалі: 9 ліпеня, 19:00\nПраект «Кастрычніцкая: усё ўключана! усе ўключаны!».\nПершым будзе прадстаўлены сацыяльна-музычны праект Галіны Казіміроўскай «Пагружэнне» які рэалізуецца камерным аматарскім харавым калектывам «Concordia Choir».\nФутбол. ФК БАТЭ - ГКС «Пяст»\nДзе: Барысаў-арэна, г. Барысаў, вул. Гагарына, 119\nКалі: 10 ліпеня, 20:00\nКолькі каштуе: ад 4BYN да 14BYN\n10 ліпеня адбудзецца 1 кваліфікацыйны раўнд Лігі Чэмпіёнаў. Падчас яго барысаўскі БАТЭ будзе змагацца з польскім «Пястам»(Глівіца).\nКалі барысаўчане пройдуць «Пяст», то ў другім раўндзе кваліфікацыі БАТЭ згуляе з пераможцам серыі паміж паўночнаірландскім «Лінфілдам» і нарвежскім «Русенборгам». Калі ж БАТЭ прайграе «Пясту», то згуляе ў другім кваліфікацыйным раўндзе Лігі Еўропы з прайграўшым у пары «Дандолк» (Ірландыя) / «Рыга» (Латвія).\nДзе: вул. Чапаева 3 (на тэрыторыі бізнес-інкубатара ва ўнутраным дворыку).\nКалі: 11 ліпеня, 12:00\nКолькі каштуе: уваход бясплатны\nТут Вы зможаце набыць натуральныя, экалагічна чыстыя прадукты для здаровага харчавання.\nМайстар-клас па індыйскаму жывапісу «Малюем карціну ў стылі гонда»\nДзе: Індыйскі культурны цэнтр, вул. Рэпіна, 4, пам. 472\nКалі: 12 ліпеня, 18:45\nКолькі каштуе: 35 BYN за 1 чал., рэгістрацыя абавязковая\nЗ дапамогай прафесійнага мастака вы намалюеце карціну ў індыйскім стылі, нават калі ўпэўненыя, што не ўмееце маляваць,а гатовую карціну забярэце з сабой.\nЖывапіс Гонда - адна з формаў племяннога мастацтва, якая зарадзілася ў Цэнтральнай Індыі. Мастакі малююць свае карціны кароткімі рыскамі і кропкамі. Колеры, якія выкарыстоўваюцца ў жывапісе гонда яркія, напоўненыя жвавасцю. Паводле старажытных павер'яў племя гонда, прыгожыя малюнкі, несумненна, прыносяць поспех і адганяюць злых духаў.\nМайстар-клас праводзіць Наталля Багушэвіч, мастак-скульптар-гравёр-дызайнер. Жыве і працуе ў Індыі. Скончыла Беларускую акадэмію мастацтваў, прайшла навучанне і атрымала дыплом у Каледжы мастацтваў (Rukmani Devi College of Fine Arts) у Чэнае (Індыя).\nЛітаратурна-дакументальная экспазiцыя «У сэрцы з Радзімай»\nДзе: Дзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры, вул. М.Багдановіча, 13\nКалі: па 27 ліпеня, панядзелак-аўторак, чацвер-субота з 9.30 да 17.30 (каса – з 9.30 да 17.00), серада з 9.30 да 19.00 (каса – з 9.30 да 18.30)\nКолькі каштуе: навучэнцы, студэнты-1,50BYN., дарослыя-3BYN\nЗ 1 па 27 ліпеня 2019 года ў Дзяржаўным музеі гісторыі беларускай літаратуры працуе літаратурна-дакументальная экспазiцыя «У сэрцы з Радзімай», прысвечаная літаратурнай спадчыне беларускага замежжа ў рамках праекта «Збіраем гісторыю беларускай літаратуры разам».\nКантакты: (017) 335 44 47\nДні нацыянальных культур (Дзень культуры Італіі)\nКалі: 13 ліпеня, 13:00\n13 ліпеня - Дзень культуры Італіі\n3 жніўня - Дзень культуры Карэі\n10 жніўня - Дзень культуры Эстоніі\n17 жніўня - Дзень культуры Украіны\n24 жніўня - Дзень культуры Грузіі (Тбілісоба)\n31 жніўня - Дзень культуры Арменіі\n7 верасня - Дзень культуры Азербайджана\n8 верасня - Дзень культуры Малдовы\n21 верасня - Дзень культуры Грэцыі\n22 верасня - Дзень культуры Ізраіля\n28 верасня - Дзень культуры Кітая\n«Купальская ноч у Купалавым доме»\nКалі: 14 ліпеня, 10:00\n14 ліпеня – Купалаў фэст да 137-годдзя паэта ў парафіі Святой Тройцы ў Радашковічах (Святая Імша, акцыя «Чытаем Купалу разам»).\nПадрабязней на сайце музея.\nДзе: Музей беларускага народнага мастацтва ў Раўбічах, в. Раўбічы\nКалі: 14 ліпеня, 12:00\nМузей беларускага народнага мастацтва ў Раўбічах распачынае серыю інтарактыўных лекцый пра чатыры віды народнай творчасці: тэкстыль, кераміка, саломапляценне, драўляная скульптура і народны жывапіс на прыкладах з экспазіцыі. Кожную субботу лета а 12.00 можна стать слухачом лекцыі.\nМузей беларускага народнага мастацтва мае славу невялікага музея з утульнай атмасферай. Госці музея змогуць схавацца ад гарадской спёкі, атрымаюць асалоду ад насычанай травяной гарбаты ды слухання займальнай лекцыі пра той ці іншы від народнай творчасці.\nДля таго, каб гарбата добра настаялася, трэба паведаміць аб вашым жаданні патрапіць на лекцыю загадзя па тэлефонах +37529 1353241 ці 8017 5074468\n864 На што натхнілі беларусаў герб і сцяг нашай краіны?


Вэб-сервер — Вікіпедыя\nАрхітэктура сервераў фонду Вікімедыя\nВэб-сервер — гэта сервер, які прымае HTTP-запыты ад кліентаў, звычайна вэб-браўзераў, і выдае ім HTTP-адказы, звычайна разам з HTML-старонкай, выявай, файлам, медыя-патокам ці іншымі данымі. Вэб-серверы — аснова Сусветнага павуціння.\nВэб-серверам завуць як праграмнае забеспячэнне, якое выконвае функцыі вэб-сервера, так і непасрэдна камп’ютар (гл.: Сервер (апаратнае забеспячэнне)), на якім гэта праграмнае забеспячэнне працуе.\nКліент, якім звычайна з’яўляецца вэб-браўзер, перадае вэб-серверу запыты на атрыманне рэсурсаў, пазначаных URL-адрасамі. Рэсурсы — гэта HTML-старонкі, выявы, файлы, медыя-патокі ці іншыя даныя, якія неабходны кліенту. У адказ вэб-сервер перадае кліенту запытаныя даныя. Гэты абмен адбываецца па пратаколе HTTP.\nNetcraft — вызначэнне і збор статыстыкі па выкарыстоўваемых у свеце вэб-серверам.\nСродкі кіравання вэб-сайтамі\nВэб-дакумент · Электронны кантэнт · Вэб-хостынг · Вэб-сервер · Вэб-майстар\nСродкі кіравання вэб-хостынгам\nПараўнанне панэляў кіравання вэб-хостынгам (англ.) · cPanel · DirectAdmin · Domain Technologie Control (англ.) · EHCP (англ.) · H-Sphere (англ.) · InterWorx (англ.) · ispCP (англ.) · ISPConfig · ISPmanager · Kloxo (англ.) · Plesk · Usermin (англ.) · Webmin\nАдміністратары і рэгістратары даменных імёнаў\nСістэмы кіравання вэб-змесцівам\nСістэма кіравання канферэнцыяй · Сістэма кіравання дакументамі · Вікі-рухавічок · Блог-платформа\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Вэб-сервер&oldid=4119504"


«Нью-Йоркская месса» Е.Подгайца | Belarusian State Philharmonic Society\nHome / Bill / «Нью-Йоркская месса» Е.Подгайца\nДата: 11.09.2012 beginning at 19:00\nPerformers: Государственный камерный оркестр Республики Беларусь, заслуженный коллектив Республики Беларусь, Бушков Евгений (дирижёр), Государственный камерный хор Республики Беларусь, заслуженный коллектив Республики Беларусь, Михайлова Наталья (дирижёр)\nМастацкі кіраўнік и галоўны дырыжор – заслужаны артыст Расіі Яўген Бушкоў\nМастацкі кіраўнік и галоўны дырыжор – Наталля Міхайлава\n11 верасня 2012 г.\n75 канцэртны сезон\nЯ. Падгайц (нар. 1949) — Нью-Ёркская меса (памяці ахвяраў тэрарызму), 2001г.\nЭ.Грыг (1843-1907) — Дзве паўночныя мелодыі, ор. 63\nKulokk&Stabbelåten (Cow-Call & Pesant Dance)\nМ. Брух (1838-1920)— Квінтэт ля мінор, op.posth\n...Такое часам здараецца. Сэнс нейкай незавершанай падзеі Ўдаецца ўхапіць значна пазней самога здарэння. Логіку матывацый, спантанічных учынкаў таксама. Інтуітыўнае бачанне, перпендыкулярнае цьвярозаму розуму, раптам шалее, перакульваючы звычны парадак і бязлітасна падпарадкоўваючы сабе, парушае наладжаную ўтульнасць. Гэта бянтэжыць свядомасць, віхурыць эмоцыі. Але — такім чынам праяўляецца абрыс будучага, які мы, нібы лёгкае воблака, амаль не заўважаем. Тонкія хвалі тонкага свету ловяць творцы. Ловяць несвядома, але спрытна і — ...прадказваюць будучыню.\nТак здарылася з кампазітарам Яфрэмам Падгайцам (г. нар. 1949), і напісаннем у 2001 годзе "Нью-Ёркскай месы". Атрымаўшы замову на сачыненне, прысвечанае тром гарадам свету (Нью-Ёрк, Масква, Іерусалім), кампазітар узяўся за работу з цвёрдым перакананнем выкарыстаць традыцыйны лацінскі тэкст: "Kyrie eleison...". Жаданне прыйшло спантанна, нібы аднекуль...\nКожнаму кампазітару вядома, што калі твор набывае пэўную акрэсленасць, ён пачынае жыць сваім жыццём і нават дыктаваць свае ўмовы. І ўжо не кампазітар, а твор вядзе рэй. Твор напраўляе, прапаноўвае магчымыя варыянты, падказвае ход развіцця, нібы жывая істота. "Жывая істота" новага твора паступова набывала рысы месы і ўласцівыя гэтаму жанру абрысы. Кампазітар скарыўся, хаця месу для гарадоў не задумваў. Настрой, атмасфера, эмацыйнае поле музыкі атрымлівалася не зусім традыцыйным — хутчэй трагічным, чым светлым. І музыка йшла насуперак словам, вымошчвала сваю сцежку, будавала свае масты. (Гэта, дарэчы, "ціхае" шчасце кампазітара, хвіліны існасці, магутныя, нікім незаўважаныя, калі не творца, а Тварэнне яго вядзе!)\nНапярэдадні падзей 11 верасня партытура была закончана. "Калі здарылася тое, што здарылася, я зразумеў, што ўзяўся за сваю "Месу" невыпадкова" — прызнаўся кампазітар.\nЁсць музыка, якую трэба збіраць, як калекцыю. Настолькі яна ўнікальная, рэдкая, вытанчаная. Квінтэт ля мінор для струнных Макса Бруха — рэдкая з'ява на сцэнах усяго музычнага свету. Квінтэт лічыўся згубленым. Але на нябёсах палічылі, што такая музыка павінна існаваць, гучаць і выконвацца. Гэтаму свету яшчэ патрэбныя тонкія энергіі замілавання, хараства і прыгажосці. А яны засталіся хіба што ў мастацтве. Музыка — іх дом.\nСёння творы Макса Бруха (1838-1920) рэдка выконваюцца. Нямногія з іх можна назваць рэпертуарнымі. Лёс падарыў яму прыжыццёвую папулярнасць і запатрабаванасць. А вядомасць — з 14 гадоў. Якраз столькі было юнаку-музыку, калі яго Першая сімфонія выконвалася ў сімфанічнай зале горада Кёльна. Робер Шуман прысвяціў яму свой Першы канцэрт для фартэпіяна з аркестрам.\nПры жыцці лічыўся харавым кампазітарам. А сёння скрыпачы ўсяго свету ўдзячныя яму за бліскучы соль-мінорны Скрыпічны канцэрт. Яго скрыпічныя творы былі часткай канцэртных праграм Й.Іёахіма і П.Сарасатэ. Музыка М. Бруха — адлюстраванне рамантычнай эпохі другой паловы ХІХ стагоддзя. Як заўважыў Каміль Сен-Санс: "Уласцівасць пісаць добрую музыку выпала на долю Макса Бруха, і ён мае права гэтым ганарыцца."\nЭдвард Грыг (1843-1907)— сімвал нарвежскага нацыянальнага мастацтва. Не дзіўна, што Грыг нарадзіўся на нарвежскай зямлі. Дзіўна, што ягоны талент здолеў спраўдзіцца ў краіне, якая не мела нацыянальнай свабоды і трывалых традыцый у мастацтве і музыцы. Жыццё Эдварда Грыга — класічны алгарытм з'яўлення нацыянальнага кампазітара, творцы, які, па-сутнасці, адкрывае чалавецтву факт існавання сваёй краіны, а разам з тым яе ментальнасць, сваеасаблівасць і адметнасць.\nДля гэтага многа не трэба. Трэба каб твая краіна 300 гадоў знаходзілася пад падвойным уціскам дзвюх суседніх дзяржаў і ўсё, што тычыцца культуры, мовы, мастацтва, не мела магчымасці развівацца. Трэба, каб усяго за год да нараджэння будучага сімвала адраджэння нацыянальнай культуры з'явілася першая нарвежская граматыка і першы слоўнік нарвежскай мовы...\nА яшчэ... трэба нарадзіцца ў сям'і шатландскага консула, продкі якога мушаны былі пакінуць родную Шатландыю з-за палітычнага пераследу...\n...трэба мець высокаадукаваную матулю-музыканта, якая б з суседняга пакою, сарамаціла свайго сына-падлетка за ўзяты на фартэпіяна "фа бекар" замест патрэбнага "фа-дыезу"...\n...трэба ў дванаццаць гадоў напісаць свой першы твор "Варыяцыі на нямецкую мелодыю", каб пазней стаць першым нацыянальным кампазітарам Нарвегіі.\n...трэба ў юнацтве аднойчы сустрэцца з нарвежскім кампазітарам Рыкардам Нурдрокам, (аўтарам нацыянальнага гімна Нарвегіі, які пражыў усяго толькі 24 гады!), адчуць ягоную балючую заклапочанасць стварэннем нацыянальнага мастацтва Нарвегіі і пачаць сур'ёзна вывучаць Скандынаўскую культуру, захапіцца фальклорам і знайсці там сваё прызначэнне.\n...трэба пехатой хадзіць у бліжэйшыя вёскі і занатоўваць з жывога выканання сялян-скрыпачоў народныя песні, мелодыі танцаў і з гумарам апавядаць пра тое, што "нарвежская народная гама ідзе ўверх па адных законах, а ўніз — па другіх."\n"Я запісваў народную музыку маёй краіны. Я чэрпаў каштоўныя скарбы ў народных напевах маёй краіны, і з гэтай, дасюль не даследаванай крыніцы нарвежскай народнай душы імкнуўся стварыць нацыянальнае мастацтва."\n...трэба двойчы ў жыцці сустрэць неабходных людзей, якія б здолелі змяніць тваю свядомасць. Здолелі ў хвіліны ваганняў, сумненняў і нерашучасці, сказаць неабходныя словы, і, вылечыўшы душу, адпусціць яе, нібы ветразь, у прастору нязведаннага. Як гэта зрабіў "нарвежскі Паганіні" Уле Булль, сказаўшы маленькаму Грыгу: "Ты павінен паехаць у Ляйпцыг і стаць музыкантам". Як гэта зрабіў пазней Ферэнц Ліст, заўважыўшы роспач Грыга: "Не спыняйцеся. У вас ёсць усе дадзеныя ствараць. Не дайце сябе запалохаць!"\n...трэба мець дастаткова сціпласці і пранікнёнасці, каб аднойчы ў Лондане пасля бліскучага выступлення сказаць: "Я ганаруся і шчаслівы тым, што я нарвежэц. Я шчыра думаю, што сімпатыі да майго мастацтва грунтуюцца на сімпатыях да Нарвегіі."\n... трэба мець мужнасць рашуча адхіліць прапанову напісаць каранацыйную кантату для нарвежскага караля: "...Гэтага я ніколі не зраблю..."\n...цытаваць П.Крапоткіна: "Калі вышэйшыя сферы грамадства не задумваючыся забіваюць тысячы, сотні тысяч сялян і працоўных для таго, каб забяспечыць сабе ў гэтых вышэйшых сферах спакой і выгаднае становішча, то што дзіўнага ў тым, што гэтыя ніжэйшыя неадукаваныя класы перакуляць існуючы парадак..."\n...і закончыць сваё жыццё ў родным горадзе Бергене, які слаўны не тым, што дажджы там падаюць з неба 300 дзён на год, і не тым, што ён некалі быў сталіцай нарвежскага каралеўства, а тым, што зямля гэта нарадзіла свайго генія, які сваёй музыкай уславіў і маленькі горад, і свой народ, і ўсю Нарвегію...\nУВЕРЦЮРА юбілейнага СЕЗОНА адбылася. Новы канцэртны сезон — сугучча прэм'ер! Музычная ідэя наступнага канцэрта Дзяржаўнага камернага аркестра Беларусі чакае свайго ўвасаблення 2-га кастрычніка на сцэне Вялікай залы Белдзяржфілармоніі. Змест праграмы падаецца настолькі "гарачым", што набывае паўднёвы каларыт. Цыкл "ФЕНОМЕНЫ": "КАНЦЭРТ ПАЎДНЁВЫ", салісты з усяго свету.\n...да хуткай сустрэчы!..


Сабчак абрала вясельную сукенку ад дызайнера з пінскімі каранямі | Белорусский Партизан Беларускі Партызан: Интересные и занимательные новости РБ, светская хроника, жёлтая пресса,\nСабчак абрала вясельную сукенку ад дызайнера з пінскімі каранямі\nУ мінулую пятніцу, 13-ого верасня, вядомая ў Расіі медыяперсона Ксенія Сабчак выйшла замуж за свайго выбранніка Канстанціна Багамолава. Не стала сакрэтам і вясельная сукенка, у якой была Ксенія. Яна ад ізраільскага брэнда, заснаванага ў свой час пінчанкай.\nКсенія Сабчак для сваёй чарговай вясельнай цырымоніі абрала сукенку ад ізраільскага брэнда Galia Lahav.\nУ Вікіпедыі без складанасцяў знаходзім інфармацыю пра заснавальніка, піша сайт "Першы регіён". Ураджэнка Пінска габрэйскага паходжання Галя Лахай. Яна іміграваць у Ізраіль з усёй сваёй сям'ёй ў 1957 году. Жыла на поўдні Ізраіля ў горадзе Ашкелон. Сваю марку вясельнай моды Галя Лахай заснавала ў 1984 годзе ў Тэль-Авіве. Яе сын, Ідан Лахай, сёння з'яўляецца генеральным дырэктарам яе моднага брэнда.\nGalia Lahav стаў першым ізраільскім брэндам, прынятым у знакаміты Сіндыкат высокай моды ў Парыжы.\nКошт вясельных сукенак ад Galia Lahav вагаецца ад 7 да 15 тысяч долараў ЗША.\nУ студыі НТВ зоркі шоу-бізнесу адзначылі, як пасуе Сабчак белы вясельны ўбор. Але не ўсе прытрымліваюцца такога меркавання.\nВольга Лысак, актрыса: «Вы кажаце пра пра гэту сукенку як пра нейкі стыль. Я памятаю, як мы з Ксеніяй здымаліся ў кліпе, там быў слоган "узяўся за грудзі, прапусціў што-небудзь". У Ксеніі вельмі тонкі густ, а гэта ў сукенку ў фіранках - гэта кітч, яна гэта спецыяльна падкрэслівае. Жанчына ў фіранках, як такое можна наогул усур'ёз абмяркоўваць! Ды яна ў жыцці такое не надзене! Гэта сцёб!»\nУ праграме «Зоркі сышліся» у абарону Сабчак выступіла спявачка Ганна Калашнікава. Яна распавяла, што мерала такую сукенку, як у Сабчак. Каштуе яна 700 тысяч рублёў. Калі трэба зрабіць нарад прама па постаці, то заказваць яго трэба за паўгода.


Галінка бэзу — Techkrait . "",\n25.06.2012 107 Анжелика 0 Comment\nАлена Дзмітрыеўна прачнулася ад таго, што ў сенцах нечакана рыпнулі дзверы. Яна расплюшчыла вочы, а, глянуўшы на гадзіннік, аж ахнула, не паверыла. Праспала. Ужо была палова сёмай. Уставаць зусім не хацелася. Алена Дзмітрыеўна злавіла сябе на думцы, што такое з ёю ўпершыню. Сонечны зайчык лашчыў шчаку, а нос казытаў ледзь улоўны прыемны водар. Ён ішоў з кухні. Жанчына хутка саскочыла з ложка і накіравалася туды. Убачанае яе здзівіла, і яна рассмяялася. На стале ў трохлітровым слоіку стаяў цэлы ахапак галінак яе любімага белага бэзу. Алена Дзмітрыеўна ўдыхнула знаёмы з дзяцінства водар. Зноў рыпнулі дзверы. Нешта хаваючы за спіной, увайшоў муж, Аляксей Аляксеевіч. Ён падышоў да жонкі, пацалаваў і, сказаўшы: “Віншую з 50-годдзем!”, працягнуў яшчэ адну галінку бардовага бэзу…\nТак, як і 50 гадоў назад, прыгожа цвіў бэз. Алена Дзмітрыеўна добра гэта памятае. Яго малочная квецень разлівала тады водар па ўсім наваколлі.\nЖанчына падышла да акна, зірнула на вуліцу. Там, ля вугла хаты, таксама рос куст бэзу. Аднак толькі сёння, здаецца, Алена Дзмітрыеўна заўважыла, што ён так прыгожа расцвіў. Усе кветачкі раскрылі свае пухнатыя пялёсткі. Яго Аляксей Аляксеевіч калісьці спецыяльна пасадзіў, каб штогод вясной ён нагадваў аб пачатку іх сумеснага сямейнага жыцця.\n— 18 мая 1962г. мы афіцыйна з Аляксеем зарэгістравалі свой шлюб у в.Лукава. Ён кветак мне не падносіў пасля цырымоніі. Аляксей проста падарыў галінку бэзу з вялікімі белымі кветкамі. Яна стала сімвалам нашага кахання.\n— У сельскі Савет хадзілі пешшу, — успамінае Аляксей Герасімук. – У гэты ж дзень шлюб зарэгістраваў таксама і мой родны брат Іван. Сведкі тады не патрэбны былі. Усё прайшло хутка і проста. Аднак сябе адчуў самым шчаслівым чалавекам на зямлі.\nАлена і Аляксей выраслі ў в. Ужова. Хаты іх былі амаль побач. Добра ведалі адзін аднаго з самага маленства. Аднак хлопец на дзяўчыну-суседку не звяртаў аніякай увагі, бо яна на 5 гадоў была маладзейшай. Аляксей заглядваўся на старэйшых. Пасля заканчэння 7 класаў Высокаўскай школы едзе на заробкі на Украіну. Бацькі не пускалі, таму што хлопцу было 17 гадоў. Але ён усё-такі з аднавяскоўцамі трапіў у Палтаўскую вобласць. У калгас бацькі тады хадзілі, каб атрымаць толькі працадні. Грошай практычна на руках не мелі, аднак неабходна было неяк жыць. Аляксей на Украіне працаваў на трактары, пасвіў жывёлу. За гэта зарабіў і прывёз дадому 700 кг мукі вышэйшага гатунку. Сям’і яе хапіла на некалькі месяцаў, каб пячы хлеб. Затым юнака прызвалі на службу ў армію.\n— На Алену паклаў вока, калі ў адпачынак прыйшоў у другі раз, — згадвае Аляксей Аляксеевіч. — Яна за гэты час падрасла, стала сапраўднай паненкай-прыгажуняй.\nАлена Дзмітрыеўна таксама да працы прывучана змалку. Пра сваё дзяцінства яна не вельмі любіць многа гаварыць.\n— Што там успамінаць, — кажа жанчына. – Можна зрабіць вывад, што дрэнна жылося. Нацярпелася, як кажуць, і голаду, і холаду. Час жа быў нялёгкі.\nАлена Дзмітрыеўна пры гэтых успамінах звычайна махне рукой, уздыхне і змоўкне.\n— Толькі замужам стала сябе лічыць багачкай. Хоць, зрэшты, ці можна тое нямногае, што нажылі, назваць багаццем?\nБацькі Алены жылі бедна. Таму ў сакавіку, не закончыўшы вучобу ў 7 класе, дзяўчына таксама едзе на заробкі ў Палтаўскую вобласць. Людзі з Украіны прыехалі ў вёску і агітавалі паехаць папрацаваць. У заробках палола буракі, стаяла ля прэса на цагельным заводзе.\nАляксей са службы вярнуўся ў лютым. Ён стаў часта наведвацца да Алены. Яны разам вярталіся з вячорак. Сустракаліся па вечарах некалькі разоў на тыдзень. Праз некалькі месяцаў вырашылі стаць мужам і жонкай.\n-Мне хацелася нарэшце “вылезці” з галечы, зажыць па-чалавечы. Аляксею адразу паверыла. Ды на вёсцы старэйшыя пра яго казалі, што працавіты, старанны, што ў яго руках усё гарыць. А я заўсёды марыла пра сапраўднага мужа-гаспадара. Каб і касіць умеў, і араць, і слова добрае сказаць. На ўласныя вочы бачыла, як жанчыны жывуць за сапраўднымі мужчынамі. Мае бацькі супраць не былі. А што выскачыла замуж так рана, дык нічога дзіўнага ў гэтым няма. Сэрцу не загадаеш.\nНе збылася народная прыкмета і аб тым, што дрэнна будзе жыць той, хто выйдзе замуж у маі. Сямейны саюз Герасімукоў пацвярджае адваротнае: у маі заключаюцца шлюбы, якія потым становяцца вельмі трывалымі і шчаслівымі.\nАляксея і Алену не захацелі спачатку распісваць у сельскім Савеце, бо дзяўчыне было толькі 17 гадоў. Маладых накіравалі да старшыні райвыканкама Георгія Архіпава. Георгій Іосіфавіч уважліва выслухаў наведвальнікаў і даў згоду. Хутка згулялі вяселле. Вянчацца ездзілі ў Маларыту. На двух запрэжаных у павозкі конях маладыя з гасцямі накіраваліся ў Свята-Мікалаеўскую царкву райцэнтра.\n— Вяселле гудзела 3 дні, — кажа Алена Дзмітрыеўна. — Радні сабралася многа. Танцавалі пад гармонік. Святочная бяседа як зацягне песню, здаецца, было чуваць на дзясяткі кіламетраў.\nА пасля ў Алены і Аляксея пачаліся звычайныя сямейныя будні. Маладыя марылі пра свой куток, надзел зямлі, гаспадарку. Таму сабраліся і разам паехалі ў заробкі на Украіну. Вярнуўшыся, некаторы час яшчэ збіралі грошы на хату. У 1964г. сталі яе будаваць. Шчаслівымі адчулі сябе праз 3 гады, калі перасяліліся ва ўласны дом. Чашу сямейнага дабрабыту дапоўніў сын Аляксей, праз 2 гады – дачка Людміла, пасля – Святлана.\n… Алена Дзмітрыеўна 25 гадоў шчыравала цялятніцай. Аляксей Герасімук працаваў трактарыстам у калгасе “Чырвоны партызан”. Руль свайго жалезнага каня ён трымаў 30 гадоў. Тады ў калгасе было многа неасушаных балот. Аляксей, праязджаючы каля іх і заліўных лугоў, заўсёды імкнуўся нарваць кветак жонцы. То лотаць вечарам з працы прывязе, то букет званочкаў, то кветкі чарамшы. Алена была кранута такой пастаянай ўвагай мужа.\nУ штодзённых клопатах і турботах павольна кацілася жыццё. Паступова выраслі дзеці. Яны стварылі свае сем’і. Аляксей і Алена выйшлі на заслужаны адпачынак у адзін і той час, бо дні нараджэння святкуюць у кастрычніку з прамежкам у 6 дзён. Аднак па старой завядзёнцы працуюць да гэтага часу, трымаюць гаспадарку.\n— Як пражыць шчасліва разам 50 гадоў? — цікаўлюся я.\n— Інстытутаў мы ніякіх не заканчвалі, — кажа Аляксей Герасімук. – Законы і правілы сямейнага жыцця вывучалі самастойна. Стараліся ва ўсім дагадзіць адзін аднаму, ішлі на ўступкі. Жыццё пражылі ў ладзе і згодзе. Калі нейкія непаразуменні паміж намі і ўзнікалі, то я часта ішоў на луг, балота ці ў лес і адтуль вяртаўся з кветкамі. Дарыў іх жонцы альбо ставіў у слоік на стол. А пасля ішоў займацца сваімі справамі. А кожную вясну, калі цвіў бэз, дарыў яго.\n— Каханне як зерне ў жорнах, — гаворыць Алена Дзмітрыеўна. – Пакуль добра не перамелецца, мукі не будзе. Мужу і жонцы трэба таксама пастаянна прыцірацца адзін да аднаго. Каб жыць шчасліва ў шлюбе, трэба паадсякаць свае эгаістычныя “я”. З першага дня сумеснага жыцця неабходна, каб было агульнае “мы” ва ўсім і ўсюды. А самае галоўнае – неабходна кахаць адзін аднаго. Шчыра, па-сапраўднаму.\nАляксей Аляксеевіч і Алена Дзмітрыеўна змаўкаюць, глядзяць у вочы адзін аднаму, усміхаюцца, штосьці ўспамінаюць. Ім ёсць што прыгадаць. Многа чаго адбылося за іх 50-гадовае жыццё разам.\nА я зачароўваюся белым бэзам, што стаіць на стале ў слоіку. Яго так многа. І пахне ён неймаверна. Гляджу на задаволеных маіх субяседнікаў і радуюся іх шчасцю.\nНа здымку: Аляксей і Алена Герасімукі.\nОпубликовано в «ГЧ» 16.06.2012 г.\n← ЗНАЁМЦЕСЯ: НАШЫ АЎТАРЫ\nДабрадушная Алеся →


Равеснік газеты: Станіслаў і Раіса Феліксавы разам і ў радасці, і ў горы | Толочин. Новости Толочина. Сайт Толочина\nРавеснік газеты: Станіслаў і Раіса Феліксавы разам і ў радасці, і ў горы\n30 января 2016 11:30\nСтаніслаў Сцяпанавіч Феліксаў, старажыл вёскі Кацэвічы, нарадзіўся ў тым жа месяцы і годзе, калі пабачыў свет і першы нумар нашай раённай газеты. Сёлета раёнка і яе равеснікі спраўляюць юбілей — восемдзесят пяць гадоў. Увесь гэты час газета, як і чалавек, расла, развівалася, набіралася вопыту. З гэтай нагоды мы і прыехалі да будучага юбіляра, каб даведацца, якімі былі для яго гэтыя гады.\nХата, дзе жыве ён з жонкай Раісай Сяргееўнай, знаходзіцца амаль у канцы вёскі на ўзгорку. Сцежка на вуліцу і двор па-гаспадарску старанна расчышчаны. Сын Віктар, які прыехаў дапамагчы бацькам, ласкава і занепакоена пажурыў маці, што сама ўзялася за лапату. “Ат, — махнула яна рукою, — ці ж я буду чакаць, пакуль ты прыедзеш? Вунь колькі снегу намяло. Нічога, я паціхеньку, ці першы раз?” У іх нязлосную перабранку ўмяшаўся бацька: “Раней я таксама цябе не чакаў. А цяпер сілы ўжо не тыя. Жывём на леках. Некалькі крокаў ступлю, і мне ўжо цяжка. Адкуль яно будзе, гэтае здароўе, калі з малых гадоў столькі працавалі”.\nДа вайны Станіслаў Сцяпанавіч закончыў два класы Кацэвіцкай пачатковай школы. Успамінаючы гады ліхалецця, ён расказаў, што час ад часу немцы наязджалі, патрабавалі прадукты, але вялікай бяды не чынілі. Больш давялося перажыць людзям у суседніх вёсках. З трывогай і страхам глядзелі дарослыя і дзеці на зарыва пажару, калі палілі хаты ў Манастырах. У вёсцы баяліся больш паліцаяў. Тыя паводзілі сябе нахабна, здзекаваліся і сілком адбіралі апошняе. Таму ён, дзесяцігадовы хлапчук, як і іншыя дзеці, стараўся з людзьмі не пападацца ім на вочы.\nБацьку забралі на фронт пасля вызвалення Беларусі. Было балюча і крыўдна, калі незадоўга да ўсенароднага вялікага дня Феліксавы атрымалі пахавальную.\nТрэці клас Станіслаў закончыў пасля вайны, больш у школу не пайшоў. Папрасіўся на працу ў калгас. Рабочых рук не хапала, і яго ахвотна прынялі. За падлеткам замацавалі догляд пары коней, на іх ён і працаваў — вясной і восенню араў, летам перавозіў сена. Зімою займаліся нарыхтоўкай дроў, валілі лес і перавозілі на станцыю Трацылава, там грузілі ў вагоны.\nВярнуўшыся пасля службы ў арміі, зноў пайшоў працаваць, цяпер ужо ў калгасную будаўнічую брыгаду. Цяслярская справа прыйшлася па душы. Тройчы за працоўны стаж Станіслава Сцяпанавіча калгас змяняў шыльду — “Свабода”, імя Чапаева, імя Энгельса. З цягам часу мянялася і назва раённай газеты — “Калгаснік Талачыншчыны”, “Чырвоны хлебароб”, “Сцяг Ільіча”, “Наша Талачыншчына”. Ён памятае, як з цікавасцю яе прачытвалі, натхняліся добрымі навінамі. Амаль у адзін голас з гаспадыняй прамовілі, што раёнка — чаканы госць у іх хаце і зараз.\nУ 1964 годзе ён ажаніўся з мясцовай дзяўчынай. Раіса гадавалася ў вялікай сям’і, прывучаная з дзяцінства да працы. Як і іншыя ў той час аднавяскоўцы, яны трымалі вялікую гаспадарку. Памочнікамі падрасталі два сыны. Па-рознаму склаўся іх лёс. Вялікае гора перажылі бацькі, калі трагічна загінуў старэйшы, Міхаіл.\nМалодшы, Віктар, радаваў бацькоў выдатнымі адзнакамі ў школе, з залатым медалём атрымаў атэстат. Закончыў ваеннае вучылішча, служыў на Крайняй Поўначы, на паўвостраве Рыбачым. Праз два гады вярнуўся ў Беларусь. Тут стварыў сям’ю, жыве ў Талачыне, працуе электрамеханікам па рамонце і абслугоўванні медыцынскага абсталявання ў ЦРБ.\nУ жніўні 2014 года Феліксавы справілі залатое вяселле. На правах гаспадыні і вернай спадарожніцы жыцця Раіса Сяргееўна з гонарам прамовіла: “У радасці і горы разам — гэта пра нас. Ніколі муж мяне не пакрыўдзіў, не сказаў дрэннага слова. Дай Бог кожнай сям’і гэтак пражыць”.\nСказаныя жанчынай словы глыбока запалі ў душу. Вось прыклад прыгажосці сямейных узаемаадносін, вернасці, павагі адзін да аднаго.\nРавеснік газеты: Станіслаў і Раіса Феліксавы разам і ў радасці, і ў горы, 10.0 out of 10 based on 1 rating


Гэта была першая папулярная гісторыя не Літвы, не “ўсходніх крэсаў”, ні “северо-западного края”, а менавіта, Беларусі, напісаная беларусам і для беларусаў.\nЦікава, што Ластоўскі зрабіў сваю працу з ілюстрацыямі, на якіх паказаў руіны беларускіх замкаў, старыя пячаткі, старонкі беларускіх старадрукаў, партрэты гістарычных асобаў, план Полацка з XVI ст., а таксама выявы беларусаў у XIX ст. Прычым у канцы сваёй кніжкі Ластоўскі змясціў раздзел “Дапіскі да рысункаў”, дзе дае падрабязнае тлумачэнне кожнаму з іх.\nУ 1910 годзе Ластоўскаму было толькі 27 гадоў, але ён упершыню здолеў паказаць беларускі народ не толькі як аб’ект гісторыі, але і як суб’ект, што было абвешчана з непасрэдным удзелам Ластоўскага 25 сакавіка 1918 года і канчаткова замацавана ў 1991 годзе, калі на мапах свету паўстала Рэспубліка Беларусь.\nУ часы сталінскіх рэпрэсій усе працы Ластоўскага былі забаронены, ажно да 1988 года, калі ён быў рэабілітаваны. Як толькі Беларусь стала незалежнай, у 1992 годзе выдавецтва “Універсітэцкае” перавыдае працу Ластоўскага з грунтоўным пасляслоўем прафесара Анатоля Грыцкевіча накладам 30 тысяч асобнікаў.\nПрайшло дваццаць гадоў. І вось пад рэдакцыяй Зьміцера Санько і з навуковым рэцэнзентам зноў жа А.Грыцкевіча выходзіць у свет унікальная кніга Уладзіміра Арлова і Зміцера Герасімовіча “Краіна Беларусь. Вялікае Княства Літоўскае”, выдадзеная ў Славакіі накладам 5 000 асобнікаў. Тэкст кнігі напісаў вядомы беларускі пісьменнік Уладзімір Арлоў, а ілюстрацыі (іх каля 2000) падабраў і падрыхтаваў да друку мастак Зміцер Герасімовіч.\nПрычым прынцып пабудовы кнігі такі, як і ў Вацлава Ластоўскага. Асобна ідуць раздзелы па гісторыі Беларусі і ВКЛ і паралельна – ілюстрацыі з падрабязным іх тлумачэннем.\nТрэба сказаць, што за апошнія дваццаць-дваццаць пяць гадоў па гісторыі ВКЛ і адпаведна Беларусі як складовай часткі гэтай дзяржавы, выйшла шмат сур’ёзных і грунтоўных навуковых і навукова-папулярных публікацый. Дастаткова толькі прыгадаць працы Анатоля Грыцкевіча, Міхася Ткачова, Аляксандра Краўцэвіча, Генадзя Сагановіча, Тамары Габрусь, Алеся Кушнярэвіча, Валянціна Голубева, Андрэя Мяцельскага і іншых беларускіх даследчыкаў.\nУ 1969 годзе аўтар падручнікаў па гісторыі БССР Лаўрэн Абэцадарскі ў бібліятэцы газеты “Голас Радзімы” выдаў брашуру "У святле неабвержаных фактаў” накладам 30 000 асобнікаў, у якой мусіў уступіць у палеміку з замежнымі беларускімі гісторыкамі, што называлі ВКЛ беларускай дзяржавай. Дзякуючы гэтай брашуры, беларуская савецкая грамадскасць даведалася шмат цікавага пра дзяржаву нашых продкаў.\nАбэцадарскі (на стар.17) мусіў прызнаць, што беларусы складалі значную частку насельніцтва ВКЛ і што большая частка афіцыйных актаў гэтай дзяржавы была напісана на беларускай мове (некаторыя акты – на латыні). Але далей ён сцвярджаў, што “у сапраўднасці ні этнічны склад насельніцтва, ні мова ніколі не з’яўляліся адзнакамі дзяржавы”.\n“Вялікае княства літоўскае ўтварылася ў XIII ст. на тэрыторыі ўласна Літвы (Летувы – А.Т.) як дзяржава літоўскіх феадалаў”. І вось самы галоўны, каронны аргумент Абэцадарскага: “Усе без выключэння вялікія літоўскія князі былі літоўскага (летувіскага – А.Т.) паходжання. На вялікакняжацкім прастоле ніколі не было князя-беларуса па паходжанні”.\nТакім чынам, Абэцадарскі ўзяў на ўзбраенне летувіскі міт, што Гедымінавічы і Ягелоны - выключна летувіскія дынастыі, і да беларусаў не мелі ніякага дачынення.\nЦікава, што зараз пішуць у школьных падручніках па гісторыі Беларусі спадкаемцы Абэцадарскага. Возьмем падручнік пад рэдакцыяй Я.І. Трашчанка, 2008 года выдання (стар.54). “Вялікае княства Літоўскае было федэрацыяй феадальных вярхоў двух народаў. Літоўскія (летувіскія – А.Т.) феадалы-язычнікі, якія ў старажытнарускі перыяд паступова працягвалі збліжацца з рускай (беларускай – А.Т.) знаццю. На рускіх землях яны прынялі праваслаўе, радніліся з рускімі суседзямі. Бралі шлюб з рускімі (беларускімі – А.Т.) княгінямі і Вялікія князі. Так, Альгерд Гедымінавіч быў жанаты двойчы – на Марыі Віцебскай (за яё ён атрымаў Віцебскі ўдзел), а затым на Ульяне Цвярской. З яго 12 сыноў усе, акрамя спадчынніка Ягайлы, які заставаўся язычнікам, былі хрышчоныя ў праваслаўную веру і ўспрымаліся як рускія князі”. Аўтары падручніка пагаджаюцца з тым, што дзяржаўнасць ВКЛ трэба разглядаць “ужо як старабеларускую”.\nЗараз, пасля выхаду кнігі Арлова і Герасімовіча, міт аб тым, што ВКЛ – дзяржава літоўскіх (летувіскіх) феадалаў, канчаткова адышоў у нябыт.\nНазва першага раздзела “Славяне і балты”. Тут варта было сказаць, што крывічы, акрамя Полацкага і Смаленскага княстваў, выйшлі да Волгі і заснавалі вялікае княства Цвярское, а на рэчцы Вялікая ў фіна-ўгорскіх землях – г. Пскоў, пазней – незалежная пскоўская дзяржава. Менавіта гэтыя дзяржаўныя ўтварэнні ў XIII-XV стст. стануць суседзямі і саюзнікамі ВКЛ. Было б добра, каб у кнізе былі невялікія асобныя раздзелы пра гэтых непасрэдных суседзяў ВКЛ. Можна пазначыць, што радзімічы прыйшлі з захаду на Беларусь пазней, чым крывічы і дрыгвічы, і мелі спачатку асобны пахавальны абрад, калі попел спаленых целаў нябожчыкаў клалі ў гліняныя гаршкі-урны і ставілі на прыдарожных слупах.\nДобра напісаны раздзел “Старажытныя княствы”, які мае новыя цікавыя ілюстрацыі. Шкада, што аўтары не выдзелілі ў асобную частку гэтага раздзела Гарадзенскае княства XII ст. з унікальнай архітэктурнай школай і каменнымі ўмацаваннямі гарадзенскага дзядзінца.\nНаступныя раздзелы, што апавядаюць пра змаганне з крыжакамі і мангола-татарамі, амаль не маюць ніякіх заўваг. Толькі трэба адзначыць, што Рыга заснавана не ў канцы XII, а ў пачатку XIII ст. (1201г.), а ў наступным - 1202 годзе быў створаны крыжацкі Ордэн мечаносцаў.\nУ папярэднім раздзеле “Культура” варта было сказаць, што ў XII - пачатку XIII стст. на беларускіх землях існавалі чатыры мясцовыя архітэктурныя школы: полацкая, віцебская, гарадзенская і смаленская.\nВельмі грунтоўна напісаныя раздзелы “Летапісная Літва” і “Літва і Летува”. Шкада, што перад гэтым не з’явіўся асобны раздзел, прысвечаны назве “Русь”, якая існуе з IX ст. і паходжанне гэтай назвы выклікае вялікія спрэчкі сярод навукоўцаў. Пазней (на стар.156) аўтары вызначэнне і паходжанне тэрміна “Русь” не разглядаюць, хоць у назве раздзела слова прысутнічае. У наступных раздзелах, дзе ідзе гаворка пра стварэнне ВКЛ, ужываюць імя заснавальніка дзяржавы ў новым заходнееўрапейскім гучанні – князь Міндаў, а не Міндоўг.\nІ вось аповед пра перавод сталіцы ў Вільню. Тут можна было дадаць, што польскія археолагі Галубовічы ў выніку раскопак у гістарычным цэнтры горада знайшлі рэчы XII-XIIIстст. часоў Полацкай дзяржавы і потым, у 1940 годзе, надрукавалі іх выявы і апісанні ў савецкім археалагічным часопісе "Краткие сообщения института археологии АН СССР".\nУ часы Альгерда ў склад ВКЛ увайшла значная частка ўкраінскіх земляў – Кіеўшчына, Валынь, Ноўгарад-Севершчына і Падолле. Яны знаходзілася ў складзе ВКЛ да Люблінскай уніі з 1362 па 1569 год.\nВозьмем да прыкладу некалькі сучасных падручнікаў па гісторыі Украіны. Адкрываем падручнік для 8 класа, выданне 2003г. На старонцы 20 паведамляецца, што пасля Люблінскай уніі з украінскіх зямель у складзе ВКЛ засталіся толькі “Берасцейшчына і Піншчына (землі, што межавалі з Беларуссю)".\nАдкрыем дапаможнік па гісторыі Украіны для старшакласнікаў і абітурыентаў, таксама выдадзены ў 2003 годзе і зацверджаны Міністэрствам адукацыі Украіны. На стар. 61 чытаем, што ў выніку Люблінскай уніі "з украінскіх зямель да Літвы адышлі Берасцейскае ваеводства і Піншчына". Таму на пытанні, дзе праходзіла мяжа Беларусі і Украіны ў XII ст. і пазней і як яе тлумачаць украінскія гісторыкі, трэба ў будучым спыніцца асобна.\nНекалькі раздзелаў кнігі прысвечаны князю Вітаўту, які запрасіў на Беларусь татараў і яўрэяў. На маю думку, варта было прысвяціць гэтым народам па асобнаму раздзелу, напоўніўшы іх дадатковымі ілюстрацыямі, найперш, архітэктурай. Напрыклад, выявы каменнай мячэці ў Менску, ці абарончай сінагогі ў Быхаўскім замку.\nШкада, што пры апісанні Грунвальдскай бітвы аўтары не згадалі імя мсціслаўскага князя Лугвена (Сямена), брата Ягайлы, які кіраваў тымі трыма харугвамі, а таксама атрадам наўгародцаў, якія фактычна дапамаглі выйграць змаганне з крыжакамі.\nУ раздзеле “Царква і талеранцыя” аўтары падаюць малавядомы факт, што ў 1585 годзе католікі выдалі па-беларуску катэхізіс, які вызначаўся чысцінёй мовы.\nВельмі прафесійна і зразумела ўдалося аўтарам напісаць раздзел “Гаспадар. Рада. Сойм”. Гэта гатовы матэрыял для школьнага падручніка. Тое ж можна сказаць і пра дзяржаўную мову ВКЛ. Адзінае, што можна было б пазначыць час, калі беларуская і ўкраінская мовы сталі асобнымі і адметнымі.\nУ раздзеле “Магнаты і шляхта” добра сказана, што больш за 80% шляхты паводле крыві былі беларусамі, але ў XIX ст. карысталіся польскай мовай. Так і просіцца тут параграф “Паланізацыя”, дзе трэба згадаць і славутую “прамову Мялешкі”, а таксама дзейнасць каталіцкага касцёла.\nДобра напісаныя раздзелы пра гарадское жыццё. Але ёсць тут невялічкія заўвагі. На стар. 122 мірская кафля, дарэчы знойдзеная ў 1982 годзе аўтарам гэтага матэрыялу, датуецца не першай паловай, а канцом XVI ст. Выклікае сумнеў і датаванне магілёўскай кафлі на стар.123.\nСамая лепшая частка кнігі, гэта - “Вільня, сталіца нашай дзяржавы”. Ніхто з сучасных беларускіх гісторыкаў не здолеў так падрабязна і грунтоўна даказаць беларускую прысутнасць у Вільні, як гэта зрабіў Уладзімір Арлоў.\nЕсць некалькі заўваг па раздзелу “Узбраенне і Рыцарства”. Па-першае, шаблі на Беларусі былі вядомыя не з часоў Вітаўта, а значна раней, калі нашыя продкі сутыкнуліся з полаўцамі (XI-XII стст).\nНельга пагадзіцца з аўтарам, што ў абарончым дойлідстве ў XIV ст. “па-ранейшаму пераважаў раманскі стыль”. Трэба сказаць, што ў раманскім стылі спрабаваў збудаваць у канцы XI ст. царкву ў Менску князь Глеб, запрасіўшы майстроў з Польшчы. Аднак будоўлю не скончылі, і засталіся толькі падмуркі. Больш у раманскім стылі нічога на Беларусі не збудавана.\nУ XV ст. у ВКЛ склаўся адметны варыянт мясцовай гатычнай архітэктуры – “беларуская готыка”.\nПасля раздзела “Жамойты” варта было б змясціць звесткі пра такіх жыхароў ВКЛ, як лівы і латгалы. Лівы былі самымі лепшымі саюзнікамі Полацкай дзяржавы яшчэ ў XI-XII стст. і служылі ў Полацкім войску. Тое ж можна сказаць і пра латгалаў, якія ўвайшлі у склад ВКЛ у выніку Лівонскай вайны.\nГрунтоўна паказана вайна са Швецыяй у пачатку XVII ст. Упершыню шырокія колы чытачоў могуць даведацца пра марскую перамогу Хадкевіча пад Салісам, калі сухапутнае войска ВКЛ села на марскія караблі і разбіла флот шведаў (1608г.).\nШкада, што адносіны з суседняй Украінай сталі асвятляцца толькі пачынаючы з 1648 года, калі войскі Хмяльніцкага напалі на ВКЛ. Спачатку трэба было прыгадаць паход на Беларусь Севярына Налівайкі, калі ён у 1595 годзе напаў на тэрыторыю ВКЛ. Казакі захапілі і разрабавалі гарады Слуцк, Бабруйск і Магілёў.\nУ 1654 г. вялізарнае маскоўскае войска і 20 тысяч казакаў на чале з гетманам Іванам Залатарэнкам уварваліся на тэрыторыю ВКЛ. За два гады вайны амаль уся тэрыторыя краіны была захоплена. Аднак пасля смерці Багдана Хмяльніцкага сітуацыя ва Украіне змянілася. У 1657 годзе гетманам Украіны стаў Іван Выгоўскі. Ён падпісаў саюзную дамову са Швецыяй і спыніў вайну супраць Польшчы.\nУ верасні 1658 г. у Гадзячы ён падпісаў з Польшчай дамову, у адпаведнасці з якой Украіна ў якасці аўтаномнай структуры – Рускага княства – далучалася да Рэчы Паспалітай. Такім чынам, у ВКЛ на поўдні з’явіўся новы сусед – Вялікае Княства Рускае. Украіна захоўвала сваю ўладу, фінансы, грошы і войска (30 тысяч казакаў + 10 тысяч наёмнікаў). Унія скасоўвалася, мітрапаліт і пяць праваслаўных епіскапаў дапускаліся на пасяджэнні вальнага сейма разам з каталіцкімі епіскапамі. Нават прадугледзелі адкрыць два ўніверсітэты і некалькі друкарняў.\nГэта не спадабалася Маскоўскай дзяржаве і пачалася вайна. У 1659 годзе Варшаўскі сейм зацвердзіў Гадзячскі трактат, але ваеннай дапамогі Выгоўскаму не далі. У траўні 1659 г. войскі гетмана і яго саюзніка крымскага хана разбілі пад Канатопам маскавітаў. Загінула 40 тысяч чалавек, а 15 тысяч трапіла ў палон. Аднак супраць гетмана пачалося паўстанне мясцовых палкоўнікаў, і ён мусіў пайсці ў адстаўку. Гетманам зноў стаў сын Хмяльніцкага Юрый, і саюз з Маскоўскай дзяржавай аднавіўся, а Гадзячская дамова скасавалася.\nПерыяд XVIII ст. напісаны, на нашу думку, бездакорна, хіба што ў раздзеле “Архітэктура і мастацтва” варта было б згадаць і пра стыль ракако, які прыйшоў да нас з Францыі. У якасці прыклада можна прывесці здымкі інтэр’ераў Слонімскага касцёла Св. Андрэя.\nУ раздзеле “Пад расейскай уладай” варта сказаць, што ў 1778 г. была знішчана гістарычная планіроўка ўсходне-беларускіх гарадоў. Асабліва пацярпеў Мсціслаў, калі цэнтр горада перанеслі ў іншае месца. У пачатку XIX ст. знішчылі гістарычны цэнтр Бабруйска, дзе збудавалі вялізарную цытадэль. У яе будаўніцтве браў удзел Тэадор Нарбут, аўтар шматтомнай гісторыі ВКЛ.\nВельмі добра напісаны раздзелы пра вайну 1812 года і вызваленчую барацьбу патрыётаў нашай краіны за вяртанне незалежнасці ў складзе Рэчы Паспалітай. Аднак варта было згадаць і пра актыўнага ўдзельніка паўстання 1831 года Напалеона Орду, а таксама пра ролю рускай праваслаўнай царквы ў падаўленні паўстання 1863-1864гг. Невыпадкова, што Віленскі генерал-губернатар М.Мураўёў загадаў будаваць праваслаўныя храмы на тэрыторыі Беларусі толькі па планах, зацверджаных у Санкт-Пецярбурзе. Народ назваў гэтыя будынкі “мураўёўкамі”. Вельмі добрыя ілюстрацыі маюць раздзелы пра лёс Беларусі ў канцы XІХ- пачатку XX стст.\nЦікавы і малавядомы для беларускага чытача раздзел “Летувіскі нацыянальны рух”, дзе можна даведацца, як літоўцы (летувісы) прыўлашчылі ўсю гістарычную спадчыну ВКЛ.\nГрунтоўна пададзены гістарычныя факты ў раздзеле “Абвяшчэнне незалежнасці Беларусі і Летувы”. Але ёсць недакладнасці на стар. 356, дзе паказаны дзве паштовыя маркі як маркі БНР 1918-1919гг. Аднак жа, марка “Асобны атрад БНР” надрукавана ў 1920 годзе, а марка “Беларусь” надрукавана беларускімі эмігрантамі пасля другой сусветнай вайны, як сувенірнае выданне.\nБадай упершыню для шырокага кола чытачоў з’явіўся раздзел “Дачыненні паміж БНР і Летувой”, Можна толькі дадаць, што летам 1920 года РСФСР прызнала не толькі Летуву, але і Латвію, якой аддалі чатыры беларускія паветы (уезды) Віцебскай губерніі. Так частка Заходняй Беларусі апынулася ў складзе Латвіі і ў 1939 годзе не была далучана да БССР.\nУ раздзеле “Сталіца Заходняй Беларусі” трэба было расказаць пра ўнікальны беларускі гісторыка-этнаграфічны музей імя Івана Луцкевіча і даць выявы яго экспанатаў (музей быў зачынены ў 1945 годзе).\nШкада, што ў кнізе няма раздзела пра сучасных беларускіх гісторыкаў, якія вярнулі беларускаму народу яго гістарычную спадчыну, а таксама спісу іх асноўных публікацый.\nГэтую кнігу варта мець у сваёй хатняй бібліятэцы кожнай беларускай сям’і, і таму пажадаем яе аўтарам новых перавыданняў з вялікімі накладамі.


Марш салідарнасці з Беларуссю ў Познані | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ нядзелю, 19-га ліпеня, у Познані адбылася чарговая акцыя салідарнасці. Каля шасцідзесяці чалавек сабраліся і прайшлі святочным маршам з цэнтральнай плошчы імя Адама Міцкевіча да плошчы Свабоды.\nМерапрыемства праходзіла пад лозунгам «Салідарныя з Беларуссю», які стаў своеасаблівым распазнавальным матывам познаньскіх акцый.\nСваімі ўражаннямі дзеліцца нязменная арганізатарка Ксенія Тарасевіч:\n– Лейтматывам нашай акцыі стала «Салідарнасць з Беларуссю». Мы адчуваем еднасць і важнасць такіх акцый, нягледзячы на тое, што знаходзімся ў 600-тах км ад мяжы. Гэта ўжо трэцяя акцыя салідарнасці беларусаў у Познані. Мы адпраўлялі паштоўкі, ладзілі дэманстрацыі, сёння мы прайшліся маршам да Плошчы Свабоды ў Познані. Нам падаецца гэта вельмі сімвалічным.\nСкаардынаваныя дзеянні і зычлівае стаўленне суседзяў, дазволілі беларускай дыяспары сабрацца на працягу месяца ўжо трэці раз. Сваёй дапамогай адзначыліся нераўнадушныя палякі, а таксама ўдзельнікі мясцовага руху анархістаў. Некаторыя з прысутных прыехалі на дэманстрацыю адмыслова з іншых гарадоў:\n– Я прыехала з Украіны. Гэта другі раз, калі я прыязджаю ў Познань на беларускі пікет. Даведалася аб мерапрыемстве ад беларускіх сяброў, з якімі вучуся. Я не магла не падтрымаць сваіх сяброў – як сяброў, а таксама беларусаў – як братні народ, з якім у нас шмат супольнага. Маё сэрца проста не вытрымала б сядзець і назіраць за тым, што адбываецца!\nФота Стэфана Глушакова\nЯраш Лойка, які жыве ў Познані сем гадоў, кажа:\n– Сёння я прыйшоў на акцыю салідарнасці, у прыватнасці, з палітвязнямі Беларусі, бо я лічу, што гэта адзіная маленькая рэч, якую магу зрабіць дзеля нашай агульнай беларускай справы. Вельмі прыемна, што ў такім не вельмі беларускім горадзе знайшліся людзі, якія прыйшлі, якія выказваліся там. Было бачна, што ім не ўсё роўна.\nМерапрыемства закончылася супольным здымкам і заахвочваннем арганізатараў далучацца да мясцовага згуртавання беларусаў у Фэйсбуку.\nХваля Салідарнасці з Беларуссю больш за месяц накрывае свет: ад Сіднэю да Аттавы, ад Сан-Францыска і да Берліна. Арганізатары не выключаюць, што й надалей будуць ладзіць акцыі падтрымкі з распазнавальным лозунгам #СалідарныяЗБеларуссю.\nФота Мацея Краеўскага\nСтэфан Глушакоў, Беларускае Радыё Рацыя, Познань


Рыг (міфалогія) — Вікіпедыя\nРыг — бог у скандынаўскай міфалогіі. Апісваецца як стары, мудры і моцны. Адзін з асаў. Звязаны з Хеймдалем. Ёсць падазрэнне, што Рыг — гэта і ёсць Хеймдаль, бо апошні называецца яго імем у ключавыя моманты некаторых легенд.\nРыг — адзін са старэйшых асаў. Ён удзельнічае ў тварэнні, асабліва — ва ўладкаванні свету, а менавіта — яго сацыяльнай структуры. Рыг (ці Хеймдаль пад імем Рыга) дазваляе з’явіцца тром катэгорыям людзей — конунгам, свабодным і рабам. Рыг (Хеймдаль) — галоўны персанаж «Песні пра Рыга».\nПесня пра Рыга[правіць | правіць зыходнік]\nРыг — вандроўнік, які ведае руны. Ён навучае знатных і дае саветы простым людзям. Ён уваходзіць у хаты, спіць з жонкамі і дзевамі і ад яго нараджаюцца родапачынальнікі. Такім чынам, Хеймдаль — Рыг будуе свет людзей.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Рыг_(міфалогія)&oldid=3882348"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 08:45, 20 ліпеня 2021.


Джымі Нэльсан: Я нікуды не знік! | zviazda.by\nБеларусь.Belarus » Культура » Джымі Нэльсан: Я нікуды не знік!\n...У 90-я літаральна з усіх прасаў гучала песня «Беларускія дзяўчаты» ў выкананні хлопца з экзатычнай знешнасцю і нязвыклым акцэнтам. Потым час змяніўся, прыйшлі іншыя рытмы і іншыя папулярныя артысты. Пра тое, як склаўся далейшы лёс выканаўцы і чым ён жыве сёння, «Звязда» распытала ў самога Джымі Нэльсана.\nЯк учора было\n— Помніце, як у вашым жыцці здарыліся «Беларускія дзяўчаты»?\n— У 1995-м разам з аднакурснікам Сяргеем Лаўрэнцьевым мы стварылі свой музычны гурт «Інтэр». Аднойчы гурт запрасілі выступіць на канцэрце ў Вялікім тэатры оперы і балета. Там нас заўважыў Уладзімір Станкевіч, які на той момант працаваў на беларускім тэлебачанні і вёў перадачу «Тэлебом»: пасля канцэрта ён сустрэўся са мной і прапанаваў супрацоўніцтва. Усё закруцілася, як у віры: канцэрты, здымкі, гастролі. На адным з выступленняў у Барысаве на мяне звярнуў увагу Анатоль Ярмоленка і запрасіў да сябе ў маладзёжную студыю «Сябры».\nДарэчы, гэта студыя, якая з'явілася ў 1992 годзе, дала творчую стажыроўку і адкрыла для публікі мноства новых імёнаў. Тут «сталі на крыло» Андрэй і Аляксей Хлястовы, Уладзімір Станкевіч і Анжэліка Ют, Дзмітрый Смольскі, Уладзімір Радзівілаў, Тані Фарэда, Гюнеш...\nАле праз некаторы час на хвалях зацяжнога эканамічнага крызісу многія беларускія артысты з'язджалі ў суседнюю Расію. Хтосьці прыжыўся, хтосьці вярнуўся... Запрашалі і Нэльсана, але ён нават думкі аб тым, каб паехаць з Мінска, не дапускаў. «Шмат разоў клікалі, практычна ўсе мае сябры цяпер жывуць там. Валодзя Станкевіч часта папракаў: «Што ты будзеш тут рабіць? Давай да нас, зладзім які-небудзь праект, столькі перспектыў!» А я так і не паехаў. Чаму? Бо зусім не ведаю Расію, а ў Беларусі мне ўсё знаёмае і жыць тут падабаецца».\n— З кім-небудзь са студыі цяпер падтрымліваеце стасункі?\n— Практычна з усімі на «Фэйсбуку» перапісваемся, віншуем адзін аднаго з асабістымі святамі. І Анатоль Іванавіч (Ярмоленка. — Аўт.) «лайкае» мае запісы, калі нешта яму падабаецца, таксама стэлефаноўваемся з ім часта.\nПасля маладзёжнай студыі прыхільнікаў у Джымі не паменшала, проста змянілася іх кола: адны добра памятаюць усмешлівага дыджэя як вядучага дзіцячых дыскатэк «Лімпапо», другія слухалі яго на радыё альбо адрываліся на танцпляцоўках сталічнага клуба «Рэактар». Усе гэтыя перыяды суразмоўнік згадвае з цеплынёй. А вось са спевамі, гаворыць, канчаткова «завязаў».\n— Многія нават сёння напяваюць радкі з «Беларускіх дзяўчат» і пытаюцца: куды знік Джымі Нэльсан?\n— Нікуды не знік, я тут, глядзіце! Па-ранейшаму раблю сваю музыку, проста не працую ў адным канкрэтным месцы, а выступаю як запрошаны DJ, пішу англамоўныя тэксты песень для сваіх маскоўскіх сяброў.\nДжымі і дзяўчаты\nКолішні музычны хіт для Джымі Нэльсана стаў, можна сказаць, прарочым — цяпер у яго дзве самыя блізкія і «прыгажэйшыя на свеце беларускія дзяўчаты», жонка Святлана і дачка Ціяна.\nЗ будучай жонкай ён пазнаёміўся яшчэ на факультэце журналістыкі БДУ, але, прызнаецца, адразу не адчуў сваю палавінку — спатрэбіліся час і сумесная праца: «Мы разам працавалі на дыскатэцы, прызвычаіліся адно да аднаго, прыгледзеліся...» А вось Святлана, наадварот, дагэтуль першую сустрэчу памятае ў падрабязнасцях: «Разам з мамай на першым курсе прыехала засяляцца ў студэнцкі інтэрнат, і тут з двярэй... выходзіць Майкл Джэксан. А Джымі на той час вельмі любіў Майкла Джэксана і апранаўся падобна: кароткія штаны на шлейках, белыя шкарпэткі, стыльны капялюш. Я кажу: «Ой, мама, глядзі, якая прыгажосць незямная». Мама ў адказ гэтак сувора: «Света, пра вучобу трэба думаць!» А потым высветлілася, што мы з «Джэксанам» жывём на адным паверсе, пазнаёміліся бліжэй, і думаць толькі пра вучобу не атрымалася».\n— За гэты час Джымі пераняў якія-небудзь беларускія рысы — спакой, цярплівасць і г. д.?\n— Не-не, у яго адназначна такая самая гарачая кроў, як і раней. Прычым ва ўсіх сэнсах — ён не толькі лёгка ўспыхвае, але, што мяне дагэтуль здзіўляе, зусім не баіцца холаду. У нас ёсць кажухі, цёплыя курткі, — а Джымі не захутваецца наогул і заўжды раскрывае ўсе вокны ў доме.\n— Калі я быў маленькі, то часта хварэў, асабліва пакутаваў на галаўны боль, — дадае Нэльсан. — А калі прыехаў у Беларусь, літаральна праз месяц усё як зняло. Вельмі мне ваш клімат пасуе.\n— Зараз назаву страшную лічбу: вы ўжо амаль 30 гадоў у Беларусі...\n— Так, 28 гадоў жыву ў Мінску. Але адчування, што я тут канчаткова «свой», усё ж няма — дагэтуль сумую па радзіме...\nА на радзіме за мінулы час прайшлі дзве грамадзянскія вайны і змянілася некалькі прэзідэнтаў (нядаўна першую ў Афрыцы жанчыну-прэзідэнта змяніў на пасадзе легендарны экс-футбаліст Джордж Веа), але паехаць у Ліберыю ў Джымі так і не атрымалася. Дый сваякоў там ужо не засталося. Але сувязь з роднай зямлёй ён усё ж падтрымлівае — ёсць знаёмы, які рэгулярна перадае навіны і фотаздымкі, а таксама прывозіць насенне любімага пякучага перцу, без якога ўся наша ежа падаецца Нэльсану прэснай.\nТым не менш Беларусь — гэта дом яго любімай сям'і. Таму ў свой час на сямейнай нарадзе вырашылі, што дачка мусіць ведаць беларускую мову, і Ціяна паспяхова наведвае беларускамоўную сталічную гімназію, у якой дадаткова вывучаюць англійскую і кітайскую мовы.\nГрыбы, баскетбол і цукеркі\n— Працуеце вы ў творчай сферы. А як адпачываеце?\n— Найлепш на прыродзе. У мяне ёсць знаёмыя, разам з якімі вельмі люблю хадзіць у грыбы і наогул блукаць па лесе — атрымліваецца скінуць увесь негатыў і насамрэч расслабіцца. Вось з рыбалкай не пасябраваў: выбраўся аднойчы са Свеціным татам Мікалаем, ён пастаянна нешта выцягваў, а я нічога не злавіў, ды так і закінуў вудачку дзесьці ў кут.\nЗ любоўю да прыроды звязаная і вернасць Джымі дачнаму ўчастку, на якім расце ўсё — ад ліберыйскага вострага перцу да саджанцаў, якія ў каго іншага зачэзлі б, а ў яго ажываюць і пачынаюць пладаносіць.\n— Ходзяць чуткі, што вас зазывалі ў кіно?\n— Некалькі разоў насамрэч здымаўся ў галівудскіх фільмах, якія рабіліся на тутэйшых кінапляцоўках, — але вялікіх роляў не іграў, быў у масоўцы. Таксама ўдзельнічаў у кароткаметражках, якія здымала знаёмая рэжысёр для тэлебачання, але кінакар'еру рабіць ніколі не марыў, гэта дакладна не маё.\n— Захапленне музыкай перайшло ў прафесію, атрыманая ў лінгвістычным універсітэце адукацыя таксама спатрэбілася для напісання англамоўных песень. А што з журналістыкай — стала нецікавай?\n— Раней я пісаў тое-сёе пра музыку, вёў праграму на «8 канале». Але цяпер не бачу свайго месца ў гэтай сферы. Дый сучаснай беларускай музыкі, прызнаюся, зусім не ведаю. Толькі за творчасцю «Сяброў» заўжды сачу, а іншых нават не адрозніваю паміж сабой, назаву хіба што «Ляпіса Трубяцкога», «Лепрыконсаў» і Макса Каржа, песні якіх часта замаўляла публіка на дыскатэках. Часам гляджу «Еўрабачанне» разам са Светай, і кожны раз здзіўляюся, навошта беларускія артысты спяваюць на дрэннай англійскай замест таго, каб скарыстоўваць добрую беларускую. Узяць хоць матывы тых жа «Сяброў» альбо «Бяседы», аздобіць сучасным гукам — упэўнены, было б у Беларусі месца ў першых радках рэйтынгаў. Людзі, звяртайцеся часцей да народнай музыкі!\n— Нізавошта не паверу, што падтрымліваеце выдатную фізічную форму аднымі прагулкамі па лесе.\n— Натуральна, не – ёсць яшчэ спорт. Надзвычай люблю баскетбол, яшчэ з часоў журфака, і дагэтуль рэгулярна хаджу на спортпляцоўку недалёка ад дома. У футбол апошні раз іграў, напэўна, з “Сябрамі”, а цяпер толькі гляджу па тэлевізару і адмаўляюся ўдзельнічаць у розных артыстычных зборных.\n…А калі б не музыка, то Джымі Нэльсан мог бы стаць поварам. Прынамсі ягоная сям’я сцвярджае, што тата гатуе смачней за ўсіх.\n— Джымі працуе звычайна увечары-уначы, а днём, пакуль мы з Цінай на працы, у школе і ў розных гуртках, ён гатуе спецыяльна для нас розныя стравы і нават пакідае запіскі, дзе што ляжыць, -- нахвальвае мужа Святлана. – Сам ён любіць больш вострую кухню, рыс з мясам, галубцы, і зусім не ўжывае складанасастаўныя стравы – напрыклад, салаты, але для нас можа расстарацца.\n— Смачней за ўсё тата гатуе рубцы, — робка дадае Ціна. – А яшчэ цукеркі!\nХочаце пакаштаваць фірменныя цукеркі “ад Нэльсана”? Рэцэпт вельмі просты. Трэба ўзяць згушчонку (“абавязкова беларускую!” – падкрэслівае Джымі) і зварыць яе да густога карычневага колеру, а потым, змазаўшы рукі сметанковым маслам, скатаць шарыкі ці прыдаць ласунку любую іншую форму і як след астудзіць. Смачна есці!\nФота Марыны Бегунковай і з асабістага архіва героя публікацыі


Вось як скінуць HTC One M9 на заводскія налады 2020\nВось як скінуць HTC One M9 на заводскія налады\nРаспаўсюджаны спосаб ліквідацыі праблем HTC One M9 - скід HTC One M9 на заводскія налады. Яшчэ адна перавага перазагрузкі заводскіх налад HTC One M9 у тым, што прылада перазагружаецца, дзякуючы чаму смартфон працуе як новы. Ніжэй прыведзены інструкцыі па адпачынку на заводзе HTC One M9.\nВажна адзначыць, што перад скідам HTC One M9 на заводскія налады рэкамендуецца стварыць рэзервовую копію ўсіх файлаў, дадзеных і малюнкаў, каб пазбегнуць страты важных дадзеных. Лепшы спосаб стварыць рэзервовую копію HTC One M9 - перайсці ў Налады> Рэзервовае капіраванне і скід. Вы можаце выкарыстоўваць прыкладанне для рэзервовага капіявання або паслугу для астатніх файлаў. З дапамогай Google Drive вы атрымліваеце 15 Гб прасторы для захоўвання ў воблаку.\nВось як усталяваць працу HTC One M9 на заводскія налады\nПерайдзіце ў вобласць апавяшчэнняў HTC One M9 і выберыце значок шасцярні, каб паказаць налады. На старонцы Налады ў раздзеле Карыстальнік і рэзервовае капіраванне абярыце опцыю Рэзервовае капіраванне і скід і выберыце Скід на заводзе.\nПераканайцеся, што ўсе важныя дадзеныя былі рэзервовыя копіі, а затым выберыце Скінуць прыладу ўнізе экрана. Затым выберыце «Выдаліць усе» і дачакайцеся завяршэння працэсу і перазагрузкі тэлефона.\nЯк скінуць наладу HTC One M9 з дапамогай апаратных клавіш\nКалі вы выявіце, што сэнсарны экран не рэагуе, узнікла праблема з доступам да меню, альбо калі вы забудзеце блакаванне малюнка, вы можаце скінуць HTC One M9 на заводскія налады пры дапамозе апаратных кнопак.\nВыключыце HTC One M9. Націсніце і ўтрымлівайце кнопку гучнасці, кнопку запуску і кнопку харчавання адначасова, пакуль не з'явіцца значок Android. Утрымліваючы гучнасць, выберыце опцыю для выдалення дадзеных / скіду да заводскіх налад і націсніце кнопку ўключэння / выключэння. Калі вы хочаце паменшыць гучнасць, абярыце Так - выдаліце ўсе дадзеныя карыстальніка і націсніце кнопку ўключэння / выключэння, выбраць іх. Пасля таго, як HTC One M9 перазагружаецца, выберыце яго з дапамогай кнопкі харчавання. Калі HTC One M9 перазагружаецца, усё сціраецца і можа быць наладжана зноў.\nМая сім-карта крадзецца на працягу двух гадзін, ці можа ён бачыць мае чаты WhatsApp за гэты час?Што ўяўляе сабой налепка Instagram?Мой хлопец расстаўся са мной у мінулым месяцы і апошнім часам любіць усе мае паведамленні ў Instagram і ўвесь час з'яўляецца адным з першых поглядаў на маю гісторыю Snapchat. Што гэта значыць?Як я магу патрапіць у свой уліковы запіс Instagram?Што вы думаеце пра тое, што Дзіпіка Падуконе ператварае кіслату "Чхапак" у кіруючую задачу TikTok?Калі б вам дазволілі выкарыстаць толькі адзін з пералічаных сайтаў / прыкладанняў у сацыяльных сетках на працягу наступных 5 гадоў, якія вы б выбралі, LinkedIn, Twitter, Facebook, Instagram або SnapChat і чаму?Якое прыкладанне дазваляе выкарыстоўваць два ўліковых запісы WhatsApp на адным тэлефоне?Чаму вы не можаце бачыць сваіх гледачоў у Instagram праз дзень?\nSamsung Galaxy J5 / J5 Prime - Як выкарыстоўваць OK GoogleПаралелі 11 арыенціраў супраць Parallels 10 і Boot CampКіраўніцтва па аглядальніку Windows 10Як выкарыстоўваць Google Photos, каб выправіць зачыненыя вочыЯк праглядаць відэафайлы на вашым ChromecastЗагрузка рынгтонаў Apple iPhone 7 і iPhone 7 Plus (бясплатна)Як тэлевізар Плутон зарабляе грошы?Samsung Galaxy S7: віджэт надвор'я знік (вырашаны)


Народны майстар Беларусі Ігар Яўсціхаў з Віцебскага раёна вырабляе са скуры стыльныя і крэатыўныя рэчы — Витебский район. Новости Витебска. Придвинье. Жыццё Прыдзвiння. Районная газета\nНародны майстар Беларусі Ігар Яўсціхаў з Віцебскага раёна вырабляе са скуры стыльныя і крэатыўныя рэчы\n24.09.2014 19.09.2014 Pridvinje198Комментарии on Народны майстар Беларусі Ігар Яўсціхаў з Віцебскага раёна вырабляе са скуры стыльныя і крэатыўныя рэчы\nНародны майстар Беларусі Ігар Яўсціхаў вырабляе са скуры не проста стыльныя рэчы. Яны напоўненыя адмысловай, светлай энэргетыкай, і гэта адчуваецца, як толькі бярэш якую-небудзь з іх у рукі. У кожны выраб ён укладвае душу.\nПерш чым стаць майстрам Ігар Віктаравіч прайшоў няпросты шлях. Шукаў сябе доўга. А потым хутчэй за ўсё прачнулася генная памяць. Справа ў тым, што яго прадзед займаўся вырабам са скуры абутку, маці і старэйшы брат мелі ўласны бізнэс, звязаны з гэтай сферай. Тут вырашыў паспрабаваць і Ігар Яўсціхаў. Пачаў з папружак, футляраў, ботаў. Але нават такія рэчы атрымоўваліся ў яго незвычайнымі. А душа патрабавала цуду, яму хацелася зрабіць штосьці “гэтакае”.\nУ пошуках адмысловай тэхналогіі апрацоўкі скуры ён самастойна стаў вывучаць спецыялізаваную літаратуру. Перапісваў ад рукі ўсё, што знаходзіў у кнігах. Паралельна з гэтым неяк нечакана для сябе зацікавіўся славянскай дахрысціянскай культурай. Дарэчы, умельцаў, якія займаліся такім рамяством, здаўна шанавалі і апявалі ў міфах і легендах.\nМайстар перакананы ў тым, што ва ўсіх дзеяннях старажытных славян быў закладзены свой глыбокі сэнс. Таму не дзіўна, што галасы продкаў у выглядзе старадаўніх знакаў, славянскіх рунаў адлюстроўваюцца ва ўзорах яго твораў — на вокладках, медальёнах і інш. Ігар Віктаравіч не імкнецца дакладна паўтараць тое, што было калісьці даўно. У асноўным ён спалучае ў сваіх вырабах элементы мінулага і сучаснасці.\n— Апрацоўваць скуру людзі навучыліся здаўна, і вядома, што першае адзенне майстравалі са шкуры жывёлы. Вайсковыя даспехі, калчаны для стрэл, конская збруя, жыллё таксама было зроблена з гэтага матэрыялу, — гаворыць майстар.\nСабраны ўнікальны гістарычны матэрыял і па сённяшні дзень месціцца на паліцах ва ўзорнай студыі мастацкай апрацоўкі скуры “Эксклюзіў”, якой кіруе Ігар Яўсціхаў. Гэтае ж памяшканне з’яўляецца і яго майстэрняй, якая знаходзіцца ў раённым Доме культуры. Тут адчуваецца цеплыня рук, якія здольны рабіць цуды, душэўнасць, якая ахутвае кожнага, хто вучыцца з кавалка скуры рабіць рэчы неверагоднай прыгажосці. І так хочацца дакрануцца да чароўнага свету, пазнаць, як ствараюцца выявы і пра што яны гавораць. Мабыць, гэта і кіруе тымі, хто прыходзіць займацца ў студыю.\nПраца са скурай карпатлівая, і далёка не ўсе вытрымліваюць заняткі, якія доўжацца не адну гадзіну. Аднак той, хто з галавой акунаецца ў такую дзейнасць, ужо не пакідае распачатую справу. Некаторыя студыйцы, як і іх настаўнік, сталі членамі Беларускага саюза майстроў.\nЗрэшты, Ігар Віктаравіч навучае такому рамяству не толькі віцебскую моладзь. Так, неаднаразова яму даводзілася праводзіць майстар-класы ў Прыбалтыйскіх краінах. Народны майстар часты госць розных мастацкіх форумаў у Польшчы, Расіі. Калі толькі наладжваліся масты сяброўства паміж Беларуссю і Венесуэлай, нашаму земляку давялося прадэманстраваць свае вырабы ў лацінаамерыканскай краіне, куды яго накіравала Міністэрства культуры Беларусі. І гэта ўжо не кажучы пра тое, што ён з’яўляецца пастаянным удзельнікам горада майстроў на “Славянскім базары”. Дзе б ні быў Ігар Яўсціхаў, яго скураныя творы карыстаюцца вялікім попытам, і многія просяць распавесці пра ідэю стварэння,тэхніку і сімвалічнасць адлюстраваных вобразаў на скуры. І кожны раз, выстаўляючы вырабы на продаж, народнаму ўмельцу часам бывае шкада расставацца з тым, што было створана яго рукамі.\nСпортивно-культурный праздник для людей с ограниченными возможностями прошел в аг. Новка Витебского района


Святы Пасад: этычны аналіз эканамічна-фінансавай сітуацыі - Ватыканскае радыё\nСвяты Пасад: этычны аналіз эканамічна-фінансавай сітуацыі - AP\nНа неабходнасць стварэння новых эканамічных і фінансавых мадэляў, накіраваных на развіццё супольнага дабра, звяртае ўвагу новы дакумент Апостальскай Сталіцы “Oeconomicae et pecuniariae quaestiones” (Эканамічныя і фінансавыя пытанні). Ён быў падрыхтаваны Кангрэгацыяй Веравучэння і Дыкастэрыяй па служэнні інтэгральнаму развіццю чалавека і прысвечаны этычнаму аналізу актуальнай эканамічна-фінансавай сітуацыі ў свеце.\nДакумент быў апублікаваны 17 мая 2018 г., пасля ўхвалення Святым Айцом, які, дарэчы, быў ініцыятарам яго распрацоўкі. У Зале Друку Апостальскай Сталіцы прайшла яго прэзентацыя, у якой прынялі ўдзел кіраўнікі ўзгаданых ватыканскіх дыкастэрый: арцыбіскуп Луіс Франсіска Ладарыя Фэрэр і кардынал Пітэр Тарксан, а таксама італьянскія эканамісты.\nСа спасылкай на энцыкліку Францішка “Laudato si’”, у дакуменце падкрэсліваецца, што ключ кожнага сапраўднага развіцця – гэта “любоў да супольнага дабра, неадлучнага ад любові да праўды”. Каб спрыяць такому развіццю, фундаментальна важнай з’яўляецца “этычная праніклівасць”, таму Касцёл лічыць адным з сваіх галоўных абавязкаў нагадаць усім пра некаторыя этычныя прынцыпы.\nАдзначаецца, што нядаўні глабальны фінансавы крызіс мог стаць нагодай для развіцця новай і больш уважлівай да этычных прынцыпаў эканомікі, а таксама новага кіравання фінансавай дзейнасцю, “нейтралізуючы драпежніцкія і спекулятыўныя аспекты і надаючы большае значэнне служэнню рэальнай эканоміцы”. У дакуменце з жалем падкрэсліваецца, што, нягледзячы на “станоўчыя намаганні на розных узроўнях”, не адбылося “рэакцыі, якая б прывяла да пераасэнсавання састарэлых крытэрыяў, якія працягваюць кіраваць светам”.\nУ дакуменце асуджаецца ўзбагачэнне праз злоўжыванне дамінуючай пазіцыяй або нанясенне шкоды калектыўнаму дабрабыту. Адзначаецца, што сёння рынкі служаць багацейшай меншасці і прыносяць прыбытак у той меры, у якой ствараюць “глыбока амаральную культуру”.\n“На кон пастаўлены сапраўдны дабрабыт большай часткі жыхароў нашай планеты, якія ўсё больш рызыкуюць быць выціснутымі на ўзбочыну або нават быць выключанымі і пазбаўленымі доступу да прагрэсу і сапраўднага дабрабыту, у той час як некаторыя меншасці эксплуатуюць і захоўваюць толькі для сябе велізарныя рэсурсы і багацці, будучы абыякавымі да стану большасці”, - гаворыцца ў дакуменце.\nПаводле Апостальскай Сталіцы, у кантэксце глыбокай няроўнасці, неабходна пераасэнсаваць эканамічныя мадэлі. Трэба аднавіць усё па-сапраўднаму гуманнае, пашыраючы гарызонты розуму і сэрца. Падкрэсліваецца, што “абавязкам кампетэнтных і адказных асоб з’яўляецца распрацоўка новых форм эканомікі і фінансаў з правіламі і палажэннямі, накіраванымі на развіццё супольнага дабра”.\nЭканоміка павінна разглядацца як прылада не панавання, а служэння. “Грошы павінны служыць, а не кіраваць”, - адзначаецца ў дакуменце і выказваецца спадзяванне, што ў свеце існуе вялікая колькасць фінансістаў і біржавых інвестараў, “натхнёных добрымі і слушнымі намерамі”.


Бяссонніца і COVID-19. Уплыў парушэнняў сну на рызыку заражэнняБяссонніца і COVID-19. Уплыў парушэнняў сну на рызыку заражэння\nСлушна — Здароўе — Здароўе дарослых — Парушэнні сну як сімптом хваробы\nЯкое дачыненне мае бяссонніца да COVID-19? Самае прамое. Да такой высновы прыйшлі даследчыкі праз год з невялікім пасля пачатку пандэміі. Даказана, што парушэнні сну павялічваюць рызыку заражэння, з'яўляюцца трыгерам псіхічных расстройстваў у перыяд хваробы, асабліва пры цяжкім яе цячэнні.\nБяссонніца таксама можа выступаць адным з сімптомаў каранавіруснай інфекцыі. І нават патэнцыяльна здаровыя людзі (г.зн. тыя, хто не мае пацверджанага кавід-статусу) даволі часта пакутуюць ад парушэнняў сну, абумоўленых нявызначанасцю і трывогай у дачыненні да магчымага заражэння віруснай інфекцыяй.\nПра тое, чаму сон важны для здароўя, як бяссонніца пагаршае цячэнне COVID-19 і якія нечаканыя эфекты выявілі вучоныя ў мелатаніне – гармоне сну, падчас анлайн-вебінара распавёў псіхіятр, к.м.н., дацэнт Аляксей Аляксандраў.\nРызыка захварэць узрастае пры бяссонніцы\nНапрыканцы сакавіка ў Брытанскім медыцынскім часопісе быў апублікаваны артыкул пра тое, як у розных краінах свету (у прыватнасці, Францыі, Германіі, Італіі, Іспаніі, Брытаніі і ЗША) медыцынскія работнікі перажываюць праблемы са сном у кантэксце працы ва ўмовах пандэміі каранавіруснай інфекцыі і сіндрому эмацыянальнага выгарання.\nЗаўв.: Паколькі большая частка людзей знаходзіцца ў адносна падобных умовах (праца, якая прадугледжвае пастаянны кантакт з людзьмі; стрэс і нервовае напружанне ад неспрыяльнай эпідэміялагічнай сітуацыі, якая склалася; пазменны графік працы, у прыватнасці, начны і г.д.), мы мяркуем, што апублікаваныя дадзеныя можна з пэўнай доляй верагоднасці экстрапаляваць і на астатняе насельніцтва.\nАказалася, што сон, у дадатак да прафілактычных прышчэпак, нашэння масак і ўльтрафіялетавага апрамянення, валодае кавід-пратэктыўным эфектам. Адна дадатковая гадзіна сну ноччу зніжае рызыку віруснага інфікавання на 12%. Пры гэтым дзённая дрымота не кампенсуе дэфіцыт начнога сну і не спрыяе павышэнню супраціўляльнасці арганізма інфекцыям. Наадварот, на 6% павялічвае рызыку заражэння.\nКалі сон парушаны комплексна (ёсць праблемы з засынаннем, падтрыманнем сну і раннія абуджэнні з немагчымасцю заснуць зноў), верагоднасць заражэння вірусам SARS-CoV-2 пры аднолькавых зыходных абставінах у чалавека, які пакутуе ад бяссонніцы, на 88% вышэйшая, чым у чалавека з нармальным здаровым сном. Верагодна, кажа эксперт, гэта звязана з тым, што комплекснае парушэнне сну не з'яўляецца монапраблемай, а, як правіла, звязанае з ужо наяўнай спадарожнай саматычнай паталогіяй і/альбо псіхічнымі расстройствамі.\nДыягностыка парушэнняў сну. Сімптомы бяссонніцы\n– Трэба разумець, што бяссонніца – гэта сіндром, – звяртае ўвагу Аляксей Аляксандраў. – У яе няма аднаго праблематычнага сімптому, размова заўсёды ідзе пра сукупнасць прыкметаў. Пра бяссонніцу сведчыць наяўнасць пастаянна (на працягу аднаго месяца і больш) альбо перыядычна (больш за тры месяцы) трох ці больш прыкметаў.\nДа сімптомаў бяссонніцы адносяцца:\nЦяжкасці з засынаннем (патрабуецца больш за 30 хвілін, каб заснуць)\nНеспакойны сон (усю ноч у галаву «лезуць думкі»)\nПрысутнасць страху перад немагчымасцю заснуць\nЧастыя абуджэнні на працягу ночы, павярхоўны сон\nРаннія абуджэнні і немагчымасць паўторнага засынання\nПаніжаны фон настрою і трывожнасць\nЗніжэнне працаздольнасці на працягу дня\nДзённая дрымотнасць на фоне начнога недасыпання.\nСама па сабе бяссонніца таксама можа выступаць сімптомам. Напрыклад, пры дэпрэсіі, найбольш распаўсюджаным расстройстве псіхікі, парушэнне сну з'яўляецца адным з прыкметаў стану. Гэта асабліва важна пры схаванай дэпрэсіі, якая не суправаджаецца зніжэннем настрою і характарызуецца ў агульным нармальным эмацыянальным фонам.\nПарушэнні сну, у цэлым, назіраюцца ў 40% людзей з псіхічнымі захворваннямі і расстройствамі. У пацыентаў з шызафрэніяй бяссонніца сустракаецца ў 60-80% выпадкаў. Пры біпалярным расстройстве парушэнні сну значна павялічваюць рызыку маніі.\nНявырашаныя праблемы са сном ва ўмоўна здаровых людзей могуць выступаць фактарам рызыкі дэпрэсіі. А пры яе развіцці павялічваюць верагоднасць суіцыду альбо рэцыдыву суіцыдальных спробаў. Разам з тым, эфектыўнае лячэнне бяссонніцы можа папярэдзіць развіццё дэпрэсіі, дэлірыю, посткавіднай астэніі і многіх іншых псіхічных расстройстваў на фоне саматычных захворванняў альбо без іх.\nХарактэрна, што пры цяжкім цячэнні каранавіруснай інфекцыі з неабходнасцю лячэння ў стацыянары праблемы са сном назіраюцца з той жа частатой, што і ў пацыентаў з шызафрэніяй – у 60-80% выпадкаў.\n– Наўрад ці тут можна праводзіць нейкую паралель, – лічыць Аляксей Аляксандраў. – Гэта хутчэй пра цяжар стану і пра тое, што сапраўды шмат пацыентаў пакутуюць ад парушэнняў сну і маюць патрэбу ў дапамозе спецыяльнымі прэпаратамі.\nМелатанін супраць бяссонніцы і каранавіруснай інфекцыі\nАкрамя ўсяго іншага, бяссонніца можа выступаць трыгерам дэлірыю. Гэта псіхічнае расстройства, якое характарызуецца парушэннем свядомасці і абумоўленае рэакцыяй галаўнога мозгу на знешнія раздражняльнікі. Дэлірый пры COVID-19 – найбольш частае псіхіятрычнае ўскладненне ў пацыентаў на стацыянарным лячэнні, асабліва ў аддзяленнях рэанімацыі. Па словах эксперта, бяссонніца, абцяжараная дэлірыем, з'яўляецца своеасаблівым маркерам каранавіруснай інфекцыі і адрознівае яе ад іншых інфекцый.\nУ сітуацыі, якая склалася, цікавым аказаўся вопыт краінаў, якія аднымі з першых сутыкнуліся з каранавіруснай інфекцыяй.\nБольшасці стацыянарных пацыентаў з COVID-19 і парушэннем сну ўрачы не прызначалі цяжкія прэпараты, якія паказаны пры дэлірыях (напрыклад, дыязепам). Турбуючыся за дыханне, ім давалі мелатанін, які вядомы як цалкам лёгкі безрэцэптурны прэпарат. Тым не менш, эфект пераўзышоў усе чаканні: на фоне мелатаніну ў пацыентаў зніжалася трывога, паляпшалася якасць сну, памяншалася выяўленасць дэлірыю. У дадатак да ўсяго мелатанін пачаў выяўляць зусім нечаканыя эфекты. Так, урачы адзначалі памяншэнне рэспіраторнага дыстрэс-сіндрому, цытакінавага шторму і нават фіброзу лёгкіх. Гэта значыць, тых цяжкіх ускладненняў кавід-інфекцыі, якія часта прыводзяць да гібелі пацыента.\nСёння мелатанін на поўным сур'ёзе разглядаюць, як адзін з прэпаратаў, які можа быць патэнцыяльна карысны ў лячэнні новай каранавіруснай інфекцыі. Зараз прадстаўленыя вынікі 9 рандамізаваных клінічных даследаванняў, на падставе якіх можна зрабіць выснову, што патэнцыял прэпаратаў для нармалізацыі сну пры лячэнні COVID-19 інфекцыі яшчэ цалкам не раскрыты.\nБезумоўна, спадзявацца толькі на мелатанін для вырашэння праблемаў са сном на фоне каранавіруснай інфекцыі ўсё ж такі не варта. Кожны выпадак з'яўляецца ўнікальным, патрабуе індывідуальнага падыходу. І часцяком, як паказвае практыка, без прызначэння спецыфічных прэпаратаў ад бяссонніцы не абысціся. І пра гэта мы абавязкова пагаворым асобна.


“Будучыня еўрапейскай Беларусі - у нашых руках” | Беларусь и белорусы: новости и аналитика | DW | 13.04.2008\n“Будучыня еўрапейскай Беларусі - у нашых руках”\nУ Мінскім міжнародным адукацыйным цэнтры імя Йоханэса Рау прайшоў беларуска-нямецка-польскі семінар “BelaPlus 2008” з прэзентацыяй праектаў і подыюмнай дыскусіяй. Што падштурхоўвае моладзь да ўдзелу ў такіх праектах?\nАрганізатарамі семінара выступілі з нямецкага боку арганізацыя “Kultur Aspekt”, з польскага – моладзевая ініцыятыва “Вольная Беларусь” і з беларускага - грамадскае аб’яднанне “Трэці шлях”. Маладыя людзі з многіх рэгіёнаў краіны, якія только пачынаюць альбо жадаюць заняцца актыўнай грамадскай дзейнасцю, на конкурсе рэпрэзентавалі свае менавіта малыя праекты з мэтыю атрымання грантаў для іх рэалізацыі на радзіме.\nСярод такіх праектаў – “Альтэрнатыўныя сродкі масавай інфармацыі ў Беларусі”, “Барацьба з парушэннямі правоў студэнтаў у Беларусі”, “Эка-маркетынг”, “Мастацтва і сучаснасць” ды іншыя. Па выніках конкурсу будуць абраныя паўтара дзесятка лепшых аўтараў праектаў, якія адправяцца ў Варшаву, дзе добра адукаваныя выкладчыкі будуць іх вучыць, як арганізаваць праект, атрымаць грант, стварыць арганізацыю.\nСправа на шмат гадоў\nПаводле словаў аднаго з арганізатараў праекту з Польшчы Томаша Бладынца, “дзесяць самых добрых людзей з гэтай групы паедзе на два месяцы на практыку ў розныя арганізацыі Еўропы, каб паглядзець, як такія арганізацыі працуюць. Многія гэтыя арганізацыі маюць непасрэднае дачыненне да беларускае справы, таму навучэнцы змогуць не толькі назіраць, але і працаваць на карысць Беларусі”.\nА ўвогуле, адзначае Томаш Бладынец, задачы кампаніі “BelaPlus” больш шырокія і доўгатэрміновыя: “Ёсць мэта такая, каб актывізаваць маладых людзей у Беларусі, а таксама стварыць кантакты, сувязі. У апошні год мы наладзілі шмат такіх кантактаў і лічым, што ў будучыні з гэтымі людзьмі ў Беларусі мы, палякі, і нашыя нямецкія партнёры будуць супрацоўнічаць у розных цікавых сур’ёзных праектах. Таму што гэта праца па пабудове грамадства ў Беларусі, а гэта справа на шмат-шмат гадоў”.\n“Каб займацца такімі рэчамі, трэба быць крыху прафесійным мэнэджэрам, а ў нашай беларускай грамадзянскай супольнасці крыху бракуе акурат прафесіяналізму, - адзначае прадстаўнік арганізацыі “Трэці шлях” Алесь Апелькін. - Таму трэба сабраць 15-20 маладых людзей і зрабіць з іх нармалёвых, добрых, прафесійных праектных мэнэджэраў. І таксама яшчэ паралельна мы праводзім праект “Ліберальны клуб” – арганізоўваем круглыя сталы, экспертныя сустрэчы таксама тут, у ІВВ. Мы імкнемся запрашаць людзей не толькі са сталіцы, а больш з рэгіёнаў, якія не маюць канкрэтнага лёгкага доступу да экспертаў, ці не маюць магчымасці камунікаваць з людзьмі з іншых рэгіёнаў”.\nПрага да самарэалізацыі і любоў да Беларусі\nСтудэнт Беларускага нацыянальнага тэхнічнага універсітэта Сяржук Яўменаў і выпускніца БНТУ Віка Захарава прадстаўлялі праект “Літаратурны партал “pishu.by”. “Гэта партал, дзе мы плануем аб’яднаць на адной пляцоўцы маладых пісьменнікаў і паэтаў і чытачоў. Мы плануем таксама рабіць гэта не толькі ў інтэрнэт-прасторы, але ладзіць сустрэчы ў рэаліі, літаратурныя вечары, спаборніцтвы”.\nПаводле Вікі Захаравай, “на самой справе вельмі цяжка арганізаваць такія праекты, таму што, па-першае, вельмі часта моладзь баіцца распаўсюджваць інфармацыю пра тое, што яна робіць, а па-другое, вельмі цяжка знайсці сродкі. А калі больш сур’ёзныя справы, то цяжка дамовіцца і з памяшканнем, і ўвогуле знайсці нейкую падтрымку”.\nНа маё пытанне, што падштурхоўвае маладых людзей да ўдзелу ў такіх праектах, Сяржук і Віка адказалі: “Прага да актыўнасці, прага змяніць нешта ў сваім асяроддзі, паўплываць неяк і сваім прыкладам, і ўвогуле тым, што ты робіш, на маладых людзей, у першую чаргу, на студэнтаў, ну, і ўвогуле, самарэалізацыя". “Яшчэ ёсць такі момант – жаданне зрабіць што-небудзь для сваёй любімай краіны”.\nДэфіцыт станоўчае інфармацыі\nПрадстаўнік нямецкай арганізацыі “Культур Аспект” Маркус Ёртэль адзначыў, што дагэтуль у многіх застаецца спрэчным пытанне, ці ёсць сённяшняя Беларусь часткай Еўропы альбо не. “У некаторых момантах, так. А з іншага пункту гледжання, яна застаецца ізаляванай, але гэта можа змяніцца, таму паглядзім, як сітуацыя будзе развівацца. Галоўнае, як людзі сябе адчуваюць у гэтым плане. Калі я сустракаю беларуса, які кажа: так, я хачу быць адкрытым да Еўропы, тады для мяне ён і ёсць беларускай часцінкай Еўропы”.\nМаркус адзначае, што цікавасць да Беларусі ў Еўропе па-ранейшаму застаецца невялікай: “Наша і падобныя нашай арганізацыі натуральна працуем над тым, каб абудзіць цікавасць да Беларусі. Я б сказаў, што цікаваць да гэтай краіны павялічылася пасля сакавіка 2006 году, але, нажаль, у вельмі вузкім фокусе – маўляў, у Беларусі ўсё кепска, Беларусь – гэта там, дзе кіруе Лукашэнка. Але такое вузкае ўспыняцце краіны мне не падабаецца”.\nМаркус Ёртэль патлумачыў, чаму супраца менавіта з беларускай моладзю цікавіць яго найбольш: “Маладыя людзі вельмі заангажаваныя ў будучыні Беларусі. З маладзёнамі трэба працаваць, вельмі шкада, калі многія маладзёны прадастаўленыя самі сабе, гэта мае месца і ў Нямеччыне. Тут у моладзі ёсць вялікая цікавасць зазірнуць па-за межы ўласнае краіны, пазнаёміцца з замежнымі досведамі. Мы адчуваем гэтую цікавасць і будзем для гэтага працаваць”.\nАпроч прадстаўлення конкурсных праектаў, у нядзелю ў рамках семінара адбылася і подыюмная дыскусія па пытаннях культуры. Удзельнікі мерапрыемства атрымалі магчымасць падыскутаваць з прадстаўнікамі творчай інтэлігенцыі, у тым ліку і з вядомым мастаком Артурам Клінавым.\nМірэк Дэмбіньскі, які зняў фільм “Урок беларускае мовы”, не па чутках ведае, што такое інфармацыйная ізаляцыя, адсутнасць свабоды слова і рэпрэсіі. (26.10.2006)\n„Мэнэджер па культуры“: Даволі цяжка прыцягнуць увагу нямецкай грамадскасці да беларускай культуры\nНа працягу 13 гадоў нямецкі фонд Робэрта Боша патрымлівае абмен паміж Заходняй і Ўсходняй Еўропаю ў сфэры культуры. Адзiн са сталых праектаў фонду–праграма „мэнэджэры па культуры“. Распавядае беларускі ўдзельнік праекту: (22.10.2006)\nПостоянная ссылка https://p.dw.com/p/Dh4y


30 лістапад 2015, 20:27\nПрэзыдэнты ЗША і Расеі Барак Абама і Ўладзімер Пуцін правялі ў Парыжы, у кулюарах канфэрэнцыі ААН па клімаце, сустрэчу «за зачыненымі дзьвярыма». Сустрэча працягвалася поўгадзіны.\nБарак Абама выказаў шкадаваньне ў сувязі з атакай на зьбіты Су-24 у Турэччыне, паведамілі ў Крамлі пасьля сустрэчы прэзыдэнтаў ЗША і Расеі. У Белым доме сказалі, што Абама заявіў Уладзіміру Пуціну аб неабходнасьці сыходу Башара Асада.\nКалі Расея будзе выконваць менскія пагадненьні, санкцыі ў дачыненьні да Масквы могуць быць аслабленыя\nЧыноўнік з адміністрацыі Абамы паведаміў Reuters, што Сырыя і Ўкраіна сталі асноўнымі тэмамі размовы кіраўнікоў Расеі і ЗША. Паводле крыніцы агенцтва, Абама падкрэсьліў важнасьць дыпляматычнага рашэньня ўкраінскага крызісу. Прэзыдэнт ЗША адзначыў, што калі Расея будзе выконваць менскія пагадненьні, санкцыі ў дачыненьні да Масквы могуць быць аслабленыя.\nПрэсавы сакратар Пуціна Дзьмітры Пяскоў заявіў, што сустрэча Пуціна з прэзыдэнтам Турэччыны Рэджэпам Эрдаганам не плянуецца. «Такой сустрэчы ня будзе,» — сказаў ён. Ён адхіліў і магчымасьць у бліжэйшы час тэлефоннай гутаркі паміж кіраўнікамі Расеі і Турэччыны.\nРаней прэзыдэнт Турэччыны Рэджэп Эрдаган неаднаразова заяўляў аб жаданьні правесьці перамовы з Пуціным у кулюарах кліматычнай канфэрэнцыі ў Парыжы.\nАнкара ня будзе прыносіць прабачэньні Маскве ў сувязі з абстрэлам турэцкімі ВПС расейскага Су-24\nСёньня ж прэм’ер-міністар Турэччыны Ахмэт Давутаглу заявіў, што Анкара ня будзе прыносіць прабачэньні Маскве ў сувязі з абстрэлам турэцкімі ВПС расейскага Су-24. Выступаючы перад журналістамі пасьля сустрэчы з генэральным сакратаром НАТО Ёнсам Столтэнбэргам у Брусэлі, ён зноў падкрэсьліў, што Турэччына мае права абараняць сваю паветраную прастору. Давутаглу папярэдзіў, што рызыка падобных інцыдэнтаў будзе захоўвацца да таго часу, пакуль Расея і кіраваная ЗША кааліцыя дзяржаваў будуць паасобку, няўзгоднена наносіць удары па баявіках групоўкі «Ісламская дзяржава» ў Сырыі. Давутаглу выказаў надзею, што Расея перагледзіць санкцыі, уведзеныя ёю ў дачыненьні да Турэччыны.\nГенэральны сакратар Паўночнаатлянтычнага альянсу заявіў, што кіраўнікі МЗС краінаў НАТО на сустрэчы 1-2 сьнежня ў Брусэлі разгледзяць сытуацыю са зьбітым Су-24 і шляхі магчымага прадухіленьня такіх інцыдэнтаў у будучыні. Столтэнбэрг таксама сказаў, што ніхто з саюзьнікаў па НАТО ня ставіць пад сумнеў права Турэччыны абараняць свае межы.


Адкрыццё выставы «Экспириментус» у Старым замку — Установа культуры Гродзенскi дзяржауны гiсторыка-археалагiчны музей | museum-grodno.by\nГлавная > События > Адкрыццё выставы "Экспириментус" у Старым замку\nАдкрыццё выставы «Экспириментус» у Старым замку\n7 снежня ў Старым замку адбылося адкрыццё выставы «Музей экспериментальных наук «ЭКСПИРИмЕНтуС»». На выставе можна ўбачыць прыборы і прыстасаванні, якія дэманструюць навуковы бок розных з’яў. Экспанаты не толькі можна, але і трэба кранаць, круціць і націскаць!\n«ЭКСПИРИмЕНтуС» — гэта займальны і захапляльны вольны час для ўсёй сям’і, дзе наглядна дэманструюцца розныя законы фізікі, прыродныя з’явы, аптычныя ілюзіі, прынцыпы працы тэхнічных прылад і многае іншае.\nНа выставе «ЭКСПИРИмЕНтуС» будуць прадстаўлены наступныя экспанаты: шар-плазма, мост да Вінчы, катушка Тэсла, шрыфт Брайля, прыстасаванне «чалавек-батарэйка», ківач Ньютона, фантан Герона, прататып вечнага рухавіка і многае іншае.\nВыстаўка «ЭКСПИРИмЕНтуС» падорыць незабыўныя ўражанні дзецям і дарослым.


У Еўрапейскім рэгіёне толькі Беларусь выканала план па вакцынацыі пажылога насельніцтва ад грыпу - СААЗ\n16 снежня 2020, 09:24\n16 снежня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. У 2018-2019 гадах толькі адной краіне ў Еўрапейскім рэгіёне ўдалося цалкам выканаць план Сусветнай арганізацыі аховы здароўя (СААЗ) па вакцынацыі пажылога насельніцтва ад грыпу - Беларусі. І толькі чатыры краіны выканалі яго на 60 працэнтаў - Расія, Вялікабрытанія, Ірландыя і Партугалія, паведамляе Цэнтр навін ААН.\nЗгодна са стандартамі СААЗ, імунізацыю супраць грыпу ў кожнай краіне павінны прайсці 75 працэнтаў пажылых людзей. Аднак, паводле даных арганізацыі, у 2018-2019 гадах у палове краін Еўрапейскага рэгіёна СААЗ гэты паказчык склаў менш як 35 працэнтаў. СААЗ таксама адзначыла, што ў некаторых краінах няма механізмаў маніторынгу вакцынацыі на ўзроўні асобных груп насельніцтва.\n"У гэтай сферы, вядома, яшчэ шмат што трэба зрабіць. Штогод у Еўрапейскім рэгіёне рэгіструюць да 60 тыс. выпадкаў смерці ад рэспіраторных захворванняў, звязаных з грыпам, і вакцынацыя дапаможа істотна знізіць гэты паказчык", - паведаміў прадстаўнік СААЗ Рычард Пібодзі.\nУ барацьбе з грыпам асаблівую ўвагу, падкрэсліваюць эксперты, варта надаваць імунізацыі медыцынскіх работнікаў. Толькі ў чатырох краінах рэгіёна паказчык вакцынацыі медперсаналу быў высокім - у Беларусі, Арменіі, Казахстане, Малдове і Расіі, там ён склаў больш за 80 працэнтаў. У астатніх краінах, уключаючы развітыя, апошнія гады імунізацыю праходзілі менш як 50 працэнтаў медработнікаў.-0-