অলপ প্ৰেম আৰু এশ বাইছ টকীয়া এটা চুমা – প্ৰাঞ্জল অনুভৱী – ফটাঢোল\nতেতিয়া চাকৰিত যোগদান কৰিছোঁ মাত্ৰ। হঠাতে মোৰ জীৱনলৈ পুনৰ (দফে) প্ৰেম আহিল। ছোৱালীজনী বৰ মৰম লগা আছিল। জনজাতীয় এটা ঠাঁচ আছিল তাইৰ মুখাবয়বত। মোতকৈ বয়সত দুবছৰমান ডাঙৰ যেন অনুমান হৈছিল। হ’ব। প্ৰেমত কোনো বয়সৰ সীমা নাথাকে। মোৰ বন্ধু এজনৰ ককায়েকৰ সম্পৰ্কীয় খুলশালীয়েক আছিল তাই। দৌলত (হলি) বৰপেটালৈ আহিছিল। প্ৰথম দৰ্শনতে প্ৰেম।\nভিনীয়েকৰ চকুত ধূলি মাৰি – মৰা নদী, চাউলখোৱাৰ পাৰে পাৰে আমি ঘুৰি ফুৰিছিলোঁ। মা ৰেষ্টুৰেন্টৰ চাৰিচুকীয়া বাকচটোত সোমাই চাহ-চিঙৰা খাইছিলোঁ। কীৰ্তন ঘৰলৈ লৈ গৈছিলোঁ তাইক ফানুছ দেখুৱালৈ। আৰু আচৰিত কথা, সেই বছৰৰ ফাকুৱাৰ দিনটো মোৰ বাবে যন্ত্ৰনাদায়ক ভাবে ৰঙীন হৈ পৰিছিল।\nগুৱাহাটীলৈ উভতি আহি চিঠি লিখিছিলোঁ। এখ্ন-দুখ্নকৈ কেইবাখনো। নাই। কোনো উত্তৰ পোৱা নাছিলো সেই চিঠিৰ। দিন বাগৰিছিল। পাৰহৈ গৈছিল মাহ। বছৰ। আৰু এদিন ময়ো পাহৰি গৈছিলোঁ ক্ষন্তেকীয়া প্ৰেম বুলি।\nতাৰপাছত, বহু বছৰ আগতে এদিন হ্ঠাতে বন্ধুৱে সুধিছিল, “নীৰুলৈ তোৰ মনত নপৰে?”\n“তোৰ জানিবলৈ মন নাযায় নে, তাই কেনে আছে? তোৰ চিঠিৰ উত্তৰে বা তাই কিয় দিয়া নাছিল?”\nতাৰ কথাখিনিয়ে সেইদিনা মোৰ হৃদয়ৰ কোনোবাখিনি স্পৰ্শ কৰিছিল। লগে লগে ঠিক কৰিছিলোঁ, পিছৰটো চেকেণ্ড চেটাৰডেত আমি তাইৰ গাঁৱলৈ যাম। মোৰ প্ৰেয়্সীৰ গাওঁ। কথা মতে কাম। পিছৰটো চেকেণ্ড চেটাৰডেত সঁচা –সঁচিকৈ আমি যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিলোঁ প্ৰেয়সীৰ দেশলৈ। প্ৰায় চল্লিশ কিলোমিটাৰ বাছেৰে আৰু পাঁচ কিলোমিটাৰ খোজ কাঢ়ি এদিন উপস্থিত হৈছিলোঁ প্ৰেয়্সীৰ ঘৰত।\nপ্ৰেয়্সীৰ ককায়েকে আথে-বেথে মাতি নি কোঠা এটাত আমাক বহিবলৈ দিছিল। খবৰ-বাতৰি লৈছিল। আলোচনা হৈছিল বিভিন্ন প্ৰসংগৰ। কিন্তু মোৰ চকু দুটাই পিতপিতাই বিচাৰি ফুৰিছিল তাইক। নীৰুক। আচৰিত কথা! ইমান সময় দেখা-দেখি নাই! মোৰ উচপিচনি দেখিয়ে নেকি, বন্ধুৱে শেষত সুধিয়ে পেলাইছিল, “নীৰু নাই নেকি?”\n“আছে, পঠিয়াই দিছোঁ ৰহ।” মোৰ ফালে তীৰ্যক দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰি ককায়েকে কৈছিল। তেওঁৰ দৃষ্টিত এনেকুৱা কিবা এটা আছিল যে লগে লগে মোৰ বুকুখন হিম হৈ যোৱা যেন লাগিছিল।\nঅৱশেষত অপেক্ষাৰ অন্ত পৰিছিল। হাতত চাহৰ ট্ৰে’লৈ কোঠালৈ সোমাই আহিছিল নীৰু। চকুৱে চকুৱে চাইছিলোঁ পৰস্পৰক। মূহূৰ্ততে উদ্ভাসিত হৈ উঠিছিল দুয়োৰে মুখমণ্ডল। বুকুত অনুভৱ কৰিছিলোঁ মই এক অস্থিৰ দুমদুম শব্দ!\nচাহ্কাপ আগবঢ়াই দি ফুচফুচাই কোৱাৰ দৰে নীৰুৱে কৈছিল, “ইয়াত এতিয়া কথা নাপাতোঁ। অলপ আঁতৰত, সেই যে আহোঁতে টাৰ্নিঙটো পাইছিলা, তাৰ ওচৰতে মোৰ বান্ধবীৰ ঘৰ। চাহখিনি খাই তালৈকে আঁহা। তাতেই কথা পাতিম।”\nততাতৈয়াকৈ চাহ কাপ শেষ কৰি ওলাই আহিছিলোঁ বাহিৰলৈ। বাহিৰত তেতিয়া দুপৰীয়াৰ প্ৰখৰ ৰ’দ। প্ৰায় জনপ্ৰাণী শূণ্য আলিবাট। নৈশব্দতাই আগুৰি আছিল চৌপাশ।\nনীৰু ৰৈ আছিল বান্ধৱীৰ পদূলিমুখত। কোলাত কাৰোবাৰ এবছৰীয়ামান কেঁচুৱা এটা। নীৰুৱে মোক ভিতৰলৈ মাতি লৈ গ’ল। কোঠা এটাত বহিবলৈ দিলে। চিনাকি কৰাই দিলে বান্ধৱীৰ সৈতে। অলপ পৰ পাছত তাই আহি ওচৰত বহিল আৰু যিখিনি কথা তাই ক’লে তাৰ সাৰাংশ এনেধৰণৰ- তাইলৈ লিখা মোৰ আটাইকেইখন চিঠি ককায়েকৰ হাতত পাৰিছিল। পোষ্ট অফিছৰ পিয়নজন গাঁৱৰে; তেওঁৱে চিঠিবোৰ আনি তুলি দিছিল ককায়েকৰ হাতত। তাৰ পাছত কথাবোৰ সহজ আৰু পোন। ককায়েকে ল’ৰা এটা ঠিক কৰি পেলালে তাইলৈ। যোৰহাটৰ। এ এচ টি চিত চাকৰি কৰে। অহা ছমাহৰ ভিতৰত তাইৰ বিয়া।\nমনে মনে কথাবোৰ শুনি আছিলোঁ। উত্তৰ দিবলৈ কোনো ক্থা বিচাৰি পোৱা নাছিলোঁ। বহু সময় নিৰৱতাৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গৈছিল। আৰু এসময়ত সেই নিৰৱতা ভংগ কৰি নীৰুই কৈছিল, “চকু মুদাচোন।”\n“মুদাচোন।” নীৰুই পুনৰ কৈছিল।\nএকান্ত বাধ্য ছাত্ৰৰ দৰে চকু দুটা মই মুদি দিছিলোঁ। ক্ষন্তেক পাছ্তে অনুভৱ কৰিছিলোঁ, নীৰুৰ মুখখ্ন যেন ক্ৰমশঃ মোৰ মুখৰ ওচৰ চাপি আহিছে। গালত অনুভৱ কৰিছিলোঁ তপত নিশ্বাসৰ স্পৰ্শ। চকুদুটা কিঞ্চিত ভাবে মেলি চাবলৈ চেষ্টা কৰিছিলোঁ। দেখিছিলোঁ, ধীৰে ধীৰে মোৰ ওঁঠৰ ওচৰ চাপি আহিছে অন্য দুটি ওঁঠ। নীৰুৰ ওঁঠ। খুব আলফুলে নীৰুৰ কোমল ওঁঠে স্পৰ্শ কৰিছিল মোৰ ওঁঠ। সেয়াই আছিল মোৰ জীৱনৰ কোনো নাৰীৰ প্ৰথম ওঁঠৰ স্পৰ্শ। এক মূহূৰ্ত। তাৰ পাছত অলপ আঁতৰলৈ গৈ থিয় হৈছিল নীৰু। আৰু লাজকুৰীয়া চাৱনিৰে মোৰ ফালে চাই কৈছিল, “আমাৰ প্ৰেমৰ প্ৰথম আৰু শেষ উপহাৰ।”\nবাটত গাড়ীত বন্ধুৱে কৈছিল, ‘”তোক ককায়েকে কি কৈছে জান?”\n“কি?” মই সুধিছিলোঁ।\n“তাক প্ৰেম পত্ৰৰ সলনি গল্প- কবিতা লিখিবলৈ ক’বি।ভৱিষ্যত আছে । এদিন সাহিত্যিক হ’ব পাৰিব।”\nমই হাঁহিছিলোঁ। সি পুনৰ সুধিছিল, “ক’চোন নীৰুৱে তোক কি ক’লে।”\nনীৰুৱে কোৱা কথাখিনি তাক এফালৰ পৰা কৈ শেষ কৰিছিলোঁ। আনকি চুমা খোৱা কথাটোও বাদ নপৰিল।কিছুসময় মনে মনে বহি থাকি সি পুনৰ সুধিলে, “এটা কথা ক’চোন, আজি এই আহা-যোৱা বাবদ বাৰু তোৰ কিমান টকা খৰছ হ’ল?”\n“এশ বাইশ টকা।” আঙুলিৰ মূৰত হিচাপ কৰি কৈছিলোঁ।\nহঠাতে গাড়ীৰ আটাইবোৰ যাত্ৰীক আচৰিত কৰি সশব্দে সি হাঁহি দিছিল। আৰু হাঁহি হাঁহিয়ে কৈছিল, “এশ বাইশ টকীয়া চুমা! হাঁ হাঁ হাঁ\n« ভাষা, সমাজ ইত্যাদি — খগেশ সেন ডেকা\n‘কইনা মোৰ ….’-দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য »\nবঢ়িয়া। খুব সাৱলীল বৰ্ণনা।


ইতিবাচক-চিন্তাঃ অপৰাজেয়... ছাঁ- পোহৰৰ জীৱন :: কাবেৰী গোস্বামী - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome KABERI GOSWAMI positive-thinking ইতিবাচক-চিন্তা কাবেৰী গোস্বামী ইতিবাচক-চিন্তাঃ অপৰাজেয়... ছাঁ- পোহৰৰ জীৱন :: কাবেৰী গোস্বামী\nইতিবাচক-চিন্তাঃ অপৰাজেয়... ছাঁ- পোহৰৰ জীৱন :: কাবেৰী গোস্বামী\nxukhdukh.com August 16, 2018 KABERI GOSWAMI, positive-thinking, ইতিবাচক-চিন্তা, কাবেৰী গোস্বামী,\nআমাৰ কাষৰীয়া গাওঁখনত দীন নামৰ আদিবাসী সম্প্ৰদায়ৰ এজন লোক আছিল৷ দিন হাজিৰাৰে পেট প্ৰৱৰ্তন কৰা লোকজনে মানুহৰ ঘৰত খেতি কৰা, খৰি কটা, জেওৰা-জপনা দিয়াৰ পৰা সকলো ধৰণৰ ঘৰুৱা কাম কৰিছিল৷ হঠাৎ তেওঁৰ হাতখন ট্ৰেইনৰ পৰা পৰি কটা গ’ল৷\nকিছুদিন পাছত দীনক এদিন লাহে লাহে এহাতৰে চাইকেল চলাই যোৱা দেখিলো৷ কটা যোৱা হাতৰ বাহুটোতে গামোছা এখনৰে ঢাকি দীন আকৌ গাঁৱৰ মাজৰে অহা- যোৱা কৰিবলৈ ল’লে৷ আগতে কৰা কামবোৰ কৰিব নোৱাৰিলেও এইবাৰ তেওঁ হেৰোৱা হাতখনৰ ঠাইত ভৰিৰ ব্যৱহাৰৰে নিজস্ব ধৰণৰে কিছুমান কাম কৰা হ’ল৷ জন্মৰ পৰা এখন হাতৰে চলা লোক এজনৰ বাবে পৰিস্থিতিৰ লগত মোকাবিলা কৰাটো সম্ভৱ হৈ পৰে যদিও এনে আকস্মিক দুৰ্ঘটনাই পৰিস্থিতি জটিল তথা অসহনীয় কৰি তোলে৷ তথাপিও মানুহ জীয়াই থাকিবই লাগিব, যি কোনো প্ৰতিকুলতাৰে যুঁজি, কাৰণ "চলটি কা নাম গাড়ী"… ৷\nঅস্কাৰজয়ী ছবি "127 Hours" খন চালেই মোৰ দীন নামৰ সেই লোকজনলৈ মনত পৰে৷ য’ত নায়ক এৰন ৰালষ্টন নামৰ দুঃসাহসিক অভিযাত্ৰীজনৰ প্ৰৱল মানসিক শক্তি আৰু জীৱনময়তাৰ কাহিনীয়ে প্ৰতিজন দৰ্শককে জীৱনক জয় কৰাৰ সাহস যোগাব৷ আমেৰিকাৰ কোনো শিলাময় গিৰিপথত কোনো এক অকলশৰীয়া অভিযানকালত নায়ক এৰণ হঠাৎ পিছলি বহু তলিৰ এক ঠেক স্থানত সোমায়গৈ আৰু এক গধুৰ শিলৰ মাজত তেওঁৰ সোঁহাতখন চেপা খাই ৰয়৷ পোনতে নিজক সুস্থিৰ কৰি তেওঁ পৰিস্থিতি বুজি লয়, তাৰ পাছত অনেক চেষ্টাৰেও শিলটো আঁতৰাব নোৱাৰি সুদীৰ্ঘ এশ সাতাইছ ঘণ্টা তীব্ৰ শাৰিৰীক যন্ত্ৰণা, মানসিক চাপ, ভোক আৰু পিয়াহৰ মাজতো প্ৰৱল মানসিক শক্তি, ধৈৰ্য আৰু মগজুৰ কছৰতৰে অৱশেষত এখন সৰু ধাৰহীন চুৰীৰে সোঁ হাতখন কাটি প্ৰায় নিশ্চিত মৃত্যুৰ পৰা নিজকে বচাই আনিবলৈ সক্ষম হয়৷ ছবিখনত পৰবৰ্তী জীৱনতো নায়ক এৰণে হাতখন হেৰুৱাই হতাশ নহৈ দুঃসাহসিক অভিযাত্ৰীৰ জীৱন স্তব্ধ নকৰি নতুন নতুন অভিযান অব্যাহত ৰাখে৷\nজীৱনত নথকা বা হেৰোৱাটোকলৈ আক্ষেপ কৰাতকৈ থকাখিনিৰে জীৱনক উদযাপন কৰাটোৱে কিজানি একধৰণৰ আৰ্ট অৱ লিভিং!\nশাৰিৰীক প্ৰতিবন্ধকতাক নেওচি আশ্চৰ্যজনক মানসিক শক্তিৰ অধিকাৰী নিক বুজাচিক (Nicholas James Vujicic) ৰ কথা নুশুনা বোধহয় কমেই আছে৷ Tetra-amelia syndrome নামৰ এবিধ বিৰল ৰোগত হাত ভৰিবিহীন ভাৱে জন্ম হোৱা নিকে আজি বিশ্বৰ অগনণ হতাশ লোকক তেওঁৰ উৎসাহপূৰ্ণ বক্তৃতাৰে মানসিক উদ্যম জগাই তুলিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ জীৱনৰ হাজাৰ প্ৰতিকূলতাক প্ৰত্যাহ্বান হিছাপে নলৈ পুৰস্কাৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰা নিক জীৱনময়তাৰ অপূৰ্ব নিদৰ্শন৷ নিকৰ মতে, "the saddest moments of my life are seeing people who don't see their value, who don't see their potential, who believe the lies that they are ugly, or that they areafailure, or that they'll never become someone that they are happy with."\nজীৱনত ঘটা কিছুমান অনাকাংখিত আকস্মিক ঘটনা/ দূৰ্ঘটনাই হতাশা, অসন্তুষ্টি আদি নেতিবাচক চিন্তাৰে ভাৰাক্ৰান্ত কৰিলেও আমি জানো ভাঙি পৰাটো উচিত? কেতিয়াও নহয়৷ সময়ৰ লগে লগে সকলো কথাই সহজ/ সহনীয় হৈ পৰে, মাটিৰ গাঁত এটা সময়ত নিজে নিজে পূৰ হোৱাৰ দৰে, ঘাঁ এটুকুৰা শুকাই যোৱাৰ দৰেই আপোনজনে দিয়া আঘাতো সময়ত সহনীয় হৈ পৰে, মৃত্যুৱে কাঢ়ি নিয়া আত্মীয়জনক হেৰুৱাইওতো আমি জীয়াই আছো৷ প্ৰকৃততেই সময়ে দিয়া অনেক আঘাতেই মানুহক জুয়ে পোৰা সোণৰ দৰে উজ্বলাই তোলে, প্ৰতিটো প্ৰতিকূলতা/ প্ৰত্যাহ্বানে সাহসী কৰে৷ প্ৰয়োজন মাথোঁ নিজৰ অন্তৰ্নিহিত মানসিক শক্তিক জগাই নিজক চিনাৰ৷ প্ৰকৃততেই সৃষ্টিৰ ৰহস্য আৰু প্ৰকৃতিৰ অনন্য সৌন্দৰ্যক চাবলৈ শিকা, অনুভৱ কৰা জনেই জীৱনক ভাল পাব পাৰিব আৰু তেনেজনেই সকলো ক্ষুদ্ৰস্বাৰ্থ আৰু ঠেক চিন্তাৰ পৰা ওলাই জীৱনক যাপন নকৰি উদযাপন কৰিব৷\nবৰণীয়া জীৱনৰ Miracle বোৰেই জীৱনক ভাল পাবলৈ শিকায়, লাগিলে সেয়া ইতিহাসৰ কালিদাস, বোপদেৱ, বাল্মীকীয়েই হওঁক অথবা আজিৰ নিক, ষ্টিফেন হকিং অথবা দীনই হওঁক৷ ইশ্বৰৰ/ মহাশক্তিৰ অস্তিত্ব অনুভৱৰ মুহুৰ্তটোৱেই কিজানি শ্ৰেষ্ঠ মুহূৰ্ত… জীৱনৰ কিছুমান Miracle য়ে বাৰে বাৰে সেই শক্তিৰ ওচৰত নত কৰে৷ যদিও "সংগ্ৰাম আন এটি নাম জীৱনৰে…" অথবা বহুতে কোৱাৰ দৰে Life isajourney of struggle… এই struggle বা সংগ্ৰামো যে কিমান অনুপম হ’ব পাৰে সেয়া যাত্ৰা কৰা জনেহে অনুভৱ কৰিব পাৰে..!\nYes life is more beautiful then we imagine… Thank you God and Love you life…\nTags # KABERI GOSWAMI # positive-thinking # ইতিবাচক-চিন্তা # কাবেৰী গোস্বামী\nBy xukhdukh.com on August 16, 2018\nLabels: KABERI GOSWAMI, positive-thinking, ইতিবাচক-চিন্তা, কাবেৰী গোস্বামী


নৱবৰ্ষৰ প্ৰথম দিনাই চীনৰ পৰা লাওছলৈ ৰাওনা ১,০০০ টন সামগ্ৰী ভৰ্তি ৰেল\nইংৰাজী নৱবৰ্ষৰ প্ৰথম দিনাই চীন ৰেলৱে ইউনিয়ন কুনমিং চেণ্ট্ৰেল ষ্টেচনৰ পৰা লাওছৰ ভিয়েনটিয়ান অভিমুখে ১,০০০ টন সামগ্ৰী ভৰ্তি এখন ৰেল ৰাওনা হয়।\nএই ৰেলখনত দৈনন্দিন প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰীৰ লগতে উচ্চ-প্ৰযুক্তিৰ সামগ্ৰী, পাচলি, ফল-মূল প্ৰেৰণ কৰা হৈছে।\nউল্লেখ্য যে ২০২১ বৰ্ষৰ ডিচেম্বৰৰ আৰম্ভণিতে চীন-লাওছ ৰেলৱে সম্পূৰ্ণৰূপে কাৰ্যক্ষম হৈছিল। এই লাইনৰ দৈৰ্ঘ্য ১,০০০ কিলোমিটাৰতকৈও অধিক।\nএই ৰেল লাইন উত্তৰৰ কুনমিংৰ পৰা আৰম্ভ হৈ চীনৰ মোহন ৰেলবন্দৰ আৰু লাওছৰ বডিং ৰেলৱে বন্দৰৰ মাজেৰে পাৰ হয়, লাওছৰ উত্তৰ অঞ্চলত প্ৰৱেশ কৰে আৰু অৱশেষত লাওছৰ ৰাজধানী ভিয়েনটিয়ানত উপস্থিত হয়।\n“চীন-লাওছ ৰে’লৱে মুকলি হোৱাৰ আগতে কুনমিংৰ পৰা ভিয়েনটিয়ানলৈ সামগ্ৰী প্ৰেৰণ কৰিবলৈ প্ৰায় ৩ দিন সময় লাগিছিল; কিন্তু এতিয়া কুনমিঙৰ পৰা ভিয়েনটিয়ানলৈ ৰে’লৱেৰ মালবাহী সময় মাত্ৰ ৩০ ঘণ্টা লাগিব।” চীন ৰে’লৱে কুনমিং ব্যুৰো গ্ৰুপৰ ৱাংজিয়ায়িং পশ্চিম ষ্টেচনৰ মুৰব্বী হে হেংজুনে কয়।\n🇨🇳🚞🇱🇦New cargo train of the China-Laos Railway in 2022 departs for #Laos.\nA train fully loaded with daily necessities, high-tech products, fruits and vegetables left Kunming, southwest China’s Yunnan for Vientiane, the capital city of Laos, on January 1st. pic.twitter.com/ucCBpqxpiL\n— Shen Shiwei沈诗伟 (@shen_shiwei) January 3, 2022\nচীন ৰেলৱে কুনমিং ব্যুৰো গ্ৰুপৰ পৰিসংখ্যাই দেখুৱাইছে যে চীন-লাওছ ৰেলৱে এমাহতকৈও কম সময়ৰ ভিতৰত পৰিবহনৰ বাবে মুকলি কৰা হৈছে। চীন-লাওছ ৰেলৱেৰ চীন শাখাৰ চাৰিওফালে বিভিন্ন সামগ্ৰীৰ উপৰিও, বেইজিং, ছাংহাই, গুয়াংঝৌ আৰু অন্যান্য স্থানৰ পৰা সামগ্ৰীচীন-লাওছ ৰেলৱেহৈ লাওচলৈ পৰিবহন কৰা হৈছে।\n“মুকলি হোৱাৰ প্ৰাৰম্ভিক দিনবোৰত চীনৰ পৰা লাওচলৈ প্ৰেৰণ কৰা সামগ্ৰীবোৰ মুখ্যতঃ খাদ্য আৰু সাৰ আছিল। এতিয়া ইলেক্ট্ৰনিক সামগ্ৰী, যোগাযোগ সঁজুলি, ইউনান পাচলি আদিকে ধৰি বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ সামগ্ৰী ৰপ্তানি কৰা হৈছে, যি লাওছ বজাৰৰ প্ৰয়োজনীয়তা ভালদৰে পূৰণ কৰিব পাৰে।” কুনমিং শাখাৰ উপ মহাপ্ৰৱন্ধক চীন ৰে’লৱে লিয়াঞ্জি জু চাওৱে কয়।\nচীন-লাওছ পাৰস্পৰিক ভাৱে লাভজনক সহযোগিতাক সহায় কৰাৰ ক্ষেত্ৰত চীন-লাওছ ৰে’লৱেৰ ভূমিকা অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ হ’ব আৰু মালবাহী পৰিমাণ নিশ্চিতভাৱে ক্ৰমান্বয়ে বৃদ্ধি পাব।


শ্ৰীমহাকাল – Mahabahoo\nHome/Assam News & Articles/শ্ৰীমহাকাল\nড০ খনীন পাঠক\nবিভিন্ন পৱিত্ৰ তীৰ্থস্থানবোৰ বিভিন্ন আদৰ্শ আৰু মহানতাৰ নিদৰ্শনস্বৰূপ। অৱন্তী চহৰৰ ক্ষিপ্ৰা নদীৰ তীৰত অৱস্থিত শ্ৰীমহাকাল জ্যোতিৰ্লিংগও পৱিত্ৰ তীৰ্থস্থানবোৰৰ অন্যতম। ই এক পৱিত্ৰ চিন্তাৰ প্ৰতীক। অৱন্তীৰ ইতিহাস বৰ গৰিমামণ্ডিত। এই চহৰখনত ইতিহাসে ঢুকি নোপোৱা কালৰপৰাই বহুতো মহান আৰু প্ৰতাপী ৰজাই ৰাজত্ব কৰিছিল। এই চহৰখন বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন ঋষি-মুনিৰ অৱদানেৰেও পূত-পৱিত্ৰ। প্ৰতিভাময়ী শিল্পী আৰু পণ্ডিতৰ অৰিহণাৰেও ইয়াৰ ইতিহাস ঐশ্বৰ্যমণ্ডিত। এসময়ত এই চহৰখন ভাৰতৰ শিক্ষাৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে জনা গৈছিল।\nশ্ৰীমহাকালৰ গুৰুত্ব জানিবলৈ হ’লে আমি ইয়াৰ ইতিহাসৰ পাত লুটিয়াই চাব লাগিব। এটা সময়ত ঈশ্বৰৰ প্ৰতি আসক্তি বা ভক্তি বিভিন্ন অন্ধবিশ্বাস আৰু ৰীতি-নীতিৰে ভাৰাক্ৰান্ত হৈ পৰিছিল। ফলস্বৰূপে এনে ধৰণৰ ৰীতি-নীতি আৰু কু-সংস্কাৰে আৱৰা ভক্তিয়ে মানুহক কোনো ভাল কামৰ বাবে অনুপ্ৰাণিত কৰিব পৰা নাছিল। পৰা নাছিল তেওঁলোকক এক নিৰ্ভয়, নিৰ্মল প্ৰশান্তিৰ সোৱাদ দিবলৈও। মানুহে যি ভক্তিৰ মাজত নিমজ্জিত হৈ আছিল, তাত আছিল মাত্ৰ উপৱাস, ভজন-কীৰ্তনৰ গান গোৱা, আৰু মন্দিৰ দৰ্শন কৰা। তেওঁলোকে প্ৰকৃত পূজা কেনেদৰে কৰিব লাগে তাৰ বিষয়ে সমূলি অজ্ঞ আছিল। নাস্তিকতাবাদো ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পাব ধৰিছিল। যেতিয়াই যথাৰ্থ পূজা-পাতলৰ অভাৱ হয়, পূজাৰ নামত অন্ধ ৰীতি-নীতি, কু-সংস্কাৰে গা-কৰি উঠে, নাস্তিকতাও বৃদ্ধি পায়। ‘‘বিপদত পৰিলেহে ভগৱানৰ নাম লোৱা, নহ’লে খাই-বৈ মস্তি কৰা’’—এনে ধৰণৰ বিশ্বাস ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পাই আহিছিল।\nসেই সময়ত ক্ষিপ্ৰা নদীৰ পাৰত এজন ব্ৰাহ্মণে বাস কৰিছিল। তেওঁ বৈদিক চিন্তা-চৰ্চাৰে আৰু দৰ্শনশাস্ত্ৰৰ অধ্যয়ন কৰি নিষ্ঠাৰে ভগৱান শিৱৰ পূজা-অৰ্চনা কৰিছিল। তেওঁ ধৰ্ম-কৰ্মক যিভাৱে বুজিছিল সেইদৰেই পূজা-অৰ্চনা কৰিছিল। তাৰ ফলত সর্বসাধাৰণৰ কু-সংস্কাৰেৰে ভৰা নিৰৰ্থক পূজা-পাতলৰ প্ৰতি তেওঁ অলপো আকৃষ্ট হোৱা নাছিল আৰু নিজৰ পাণ্ডিত্য জহাই ফুৰা আন পণ্ডিতসকলৰ সৈতেও মিলিব নোৱাৰিছিল। এনেদৰে অকলশৰীয়াভাৱে জীৱন নিৰ্বাহ কৰাটো তেওঁৰ বাবে দুখ আৰু অশান্তিৰ কাৰণ হৈ উঠিছিল।\nশিৱ হ’ল জ্ঞান আৰু কুশলতাৰ প্ৰতীক। জ্ঞান কেৱল ভালদৰে জীৱন যাপন কৰাৰ বাবেই প্ৰয়োজন নহয়, ভক্তিৰ ভাবনা জাগ্ৰত কৰিবলৈও জ্ঞানৰ প্ৰয়োজন। সেই সময়ত মানুহৰ মাজত ভুক্তি, আৰু মুক্তিৰ বিষয়ে জ্ঞানৰ অভাৱ আছিল। ভুক্তি হ’ল পাৰ্থিৱ সম্পদ ভোগ কৰা, ভক্তি মানে ঈশ্বৰৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা আৰু মুক্তি হ’ল নিৰ্বাণ লাভ কৰা। ব্ৰাহ্মণজন দুখী হোৱাৰ মূল কাৰণ আছিল জানি-শুনিও তেওঁ এই মানুহবোৰৰ মাজৰপৰা অন্ধবিশ্বাসৰ মোহাবৰণ খুলিব পৰাকৈ জ্ঞান বিলাবলৈ সমৰ্থ হোৱা নাছিল।\nব্ৰাহ্মণজনে সংস্কৃত ভাষাটো ভাল পাইছিল আৰু তাক কষ্ট কৰি শিকিছিল। তেওঁ ভক্তিৰ আচল অৰ্থ বুজি পাইছিল। কিন্তু তেওঁৰ মাজত সেই ক্ষমতা নাছিল যি ক্ষমতাৰদ্বাৰা বৈদিক সাহিত্যত সোমাই থকা মহান ভাবনা আৰু ধাৰণাবোৰ ৰাইজৰ মাজলৈ আনি ৰাইজক তাৰ প্ৰতি আকৃষ্ট কৰিব পাৰি। সাময়িকভাৱে ধ্যানমগ্ন হৈ তেওঁ সান্ত্বনা লভিবৰ যত্ন কৰিছিল। কিন্তু পুনৰ বাস্তৱ জীৱনৰ স’তে মুখামুখি হ’লেই তেওঁক হতাশাই ঘেৰি ধৰিছিল। তেওঁ ঈশ্বৰক খাটিছিল, ‘‘হে প্ৰভু, মই মানুহৰ এনে অজ্ঞতা আৰু চাই থাকিব নোৱাৰো। তুমি মোক বুদ্ধি, জ্ঞান আৰু ভক্তি দিলা হয়, কিন্তু আনক শিকাই তেওঁলোকক সু-পথলৈ আনিব পৰাৰ শক্তি নিদিলা কিয়? যিহেতু তুমি মোক সেই শক্তি নিদিলাই সেয়ে তুমি মোক এনে এজন পুত্ৰ সন্তান দিয়া যাক মই শিকাই-বুজাই তোমাৰ সমীপলৈ আনিব পাৰো। আৰু তোমাৰ কৃপাৰে তাৰ হতুৱাই মানুহৰ অজ্ঞান, অন্ধকাৰে আৱৰা ধাৰণাবোৰ নিঃশেষ কৰিব পাৰো।’’ দৰাচলতে আনৰ অজ্ঞতাই বহু সময়ত মানুহৰ উৎসাহ হ্ৰাস কৰিব পাৰে। সেয়েহে তেওঁ সদায় এই বিষয় লৈ চিন্তিত আছিল আৰু এজন পুত্ৰ সন্তানৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল।\nসদাশিৱৰ কৃপাত এটা সময়ত এই ব্ৰাহ্মণজনে চাৰিজন পুত্ৰ সন্তান লাভ কৰিলে। তেওঁ তেওঁলোকৰ নাম ৰাখিলে যথাক্ৰমে—দেৱপ্ৰিয়, প্ৰিয়মেধা, সুব্ৰত, আৰু সুকৰ্মা। তেওঁ নামবোৰ বৰ সাৱধানেৰে দিছিল। এই নামবোৰেই তেওঁৰ জ্ঞান আৰু বুদ্ধিমত্তাৰ পৰিচয় দিয়ে।\nপ্ৰথম সন্তানজনৰ নাম আছিল দেৱপ্ৰিয়। যাৰ অৰ্থ হৈছে ঈশ্বৰৰ প্ৰিয়। ঈশ্বৰৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হ’বলৈ হ’লে তেওঁ মূৰ্খ, অজ্ঞানী বা ধূৰ্ত হ’ব নোৱাৰে।\nদূৰদৰ্শী আৰু জ্ঞানী হ’বলৈ হ’লে মানুহ প্ৰিয়মেধা হ’ব লাগিব। মেধা মানে হ’ল পৱিত্ৰ আৰু স্বৰ্গীয় বুদ্ধি। যি কোনো ব্যক্তিকেই মহান কিবা এটা কৰিবলৈ হ’লে প্ৰথমে প্ৰয়োজন হ’ব মেধা বা প্ৰকৃত বুদ্ধি আহৰণ কৰাটো।\nতেওঁৰ তৃতীয়জন সন্তানৰ নাম আছিল সুব্ৰত। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল ভাল, পৱিত্ৰ, ব্ৰত বা প্ৰতিজ্ঞা। অৱশ্যে কেৱল সংকল্প, চিন্তা বা প্ৰতিজ্ঞা সুন্দৰ আৰু পৱিত্ৰ হ’লেই নহ’ব, সেয়া কাৰ্যত ৰূপান্তৰিতও হ’ব লাগিব। সেয়েহে তেওঁ তেওঁৰ চতুৰ্থ পুত্ৰৰ নাম থ’লে সুকৰ্মা অৰ্থাৎ ভাল কাম বা ঈশ্বৰৰ কাম কৰা।\nব্ৰাহ্মণজনে তেওঁৰ পুতেককেইজনক ল’ৰালি কালৰপৰাই বৈদিক সংস্কৃতিৰ শিক্ষা দিছিল। অৱশ্যে কেৱল বিদ্যা হ’লেই পৱিত্ৰ কামবোৰ কৰি অঁটাব নোৱাৰি। তাৰ বাবে লাগে পূৰ্বজন্মৰ সু-চিন্তাৰদ্বাৰা আহিত কৰ্মফল। সেয়েহে গীতাত কৈছে, ‘‘শ্যাচনাম্ শীনতম গেহে যোগভ্ৰষ্টভি জায়ত।’’\nব্ৰাহ্মণজনে ভাবিছিল যে তেওঁ গোটেই পৃথিৱীকে সু-শিক্ষা দিব নোৱাৰিলেও অন্ততঃ নিজৰ ল’ৰাকেইজনক সুস্থ ধাৰণা, সু-চিন্তা আৰু প্ৰকৃত শিক্ষা দিব পাৰিব। সেয়েহে তেওঁ ল’ৰাহঁতক সদায় সৎ চিন্তা কৰিবলৈ, সু-সংকল্প ল’বলৈ উদগনি দিছিল আৰু সু-কামত আত্মনিয়োগ কৰিবলৈ তৎপৰ হ’বলৈ শিকাইছিল। কালক্ৰমত তেওঁলোকো বিদ্যা আৰু পাণ্ডিত্যেৰে পৰিপূৰ্ণ ব্যক্তি হৈ উঠিল।\nব্ৰাহ্মণজনৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ ল’ৰাকেইজনে তেওঁৰ নিৰ্দেশৰ কাম-কাজবোৰ কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু শিৱ পূজাৰো অৱহেলা নকৰিলে। তেওঁলোকে জনসাধাৰণক মূৰ্তি পূজাৰ প্ৰকৃত অৰ্থ বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। অৱশ্যে নাস্তিক আৰু অজ্ঞ মানুহবোৰে তেওঁলোকৰ ক্ৰিয়া-কলাপক লৈ ঠাট্টা-মস্কৰা নকৰাকৈ নাথাকিল। সেয়েহে তেওঁলোকে আৰু কেইজনমান ব্ৰাহ্মণক লগত লৈ বৈদিক চিন্তা-চৰ্চা আৰু ধ্যান-ধাৰণা অক্ষুণ্ণ ৰখাৰ বাবে যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা কৰিছিল। লাহে লাহে ক্ষিপ্ৰা নদীৰ পাৰত জনমানসত ভক্তিৰ ৰস বিয়পাই দিবলৈ সমৰ্থ হৈছিল আৰু মানুহবোৰৰ জীৱন যাত্ৰাতো পৰিৱৰ্তন আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল।\nমানুহ সম্পূৰ্ণ আত্মনিৰ্ভৰশীল হৈ চলিব নোৱাৰে। সময়ে সময়ে মানুহে দিহা-পৰামৰ্শ আৰু শান্তিৰ বাবে আনৰ আদৰ্শৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। এই নিৰ্ভৰতা হ’ব পাৰে শ্ৰীকৃষ্ণৰ দৰে ভগৱানৰ ওপৰত নতুবা লেনিনৰ দৰে মানুহৰ ওপৰত। কাৰোবাৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা ৰাখি তেওঁৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হোৱাটো মানুহৰ স্বভাৱ। ব্ৰাহ্মণজনৰ পুতেককেইজনে এই সত্যটো ভালদৰে জানিছিল আৰু সেয়েহে তেওঁলোকে নিজে ভাল কাম কৰি মানুহবোৰৰ জীৱনলৈ পৰিৱৰ্তন অনাত সক্ষম হৈছিল। দুৰ্ভাগ্যবশতঃ আজিৰ মানুহে এই চাৰিজন ককাই-ভাই তথা আৰু তেনে বহুতো মহান ব্যক্তিৰ কথা নাজানে। এই ব্যক্তিসকলে ঈশ্বৰৰ নামত জনহিতকৰ কাম কৰি নিজৰ জীৱন উছৰ্গা কৰি গৈছে। এনে কিছুমান ব্যক্তিৰ কাম আৰু ত্যাগৰ বাবেহে আজিকোপতি আমাৰ ঐতিহ্যৰ ধ্বজা অম্লান হৈ আছে। এই মহান ব্যক্তিসকলক নজনাটো, তেওঁলোকক শ্ৰদ্ধাৰে স্মৰণ নকৰাটো আমাৰ অকৃতজ্ঞতাৰ নিদৰ্শন। আজিও হাজাৰ হাজাৰ মানুহ অৱন্তীৰ মহাকালৰ মন্দিৰলৈ যায়। কিন্তু অৱন্তীৰ পাৰত একালত ধৰ্মোদ্ধাৰ কৰা এই চাৰিজন ককাই-ভাইৰ কথা কমেইহে জানে। তেওঁলোকে ক্ষিপ্ৰাৰ দুয়োপাৰৰ মানুহৰ মাজত ভক্তিৰ ভাবনা জগাই তুলিছিল। সেয়া কৰিবৰ বাবে তেওঁলোকৰ হাতত একো যাদুৰ দণ্ড নাছিল। সম্ভৱ হৈছিল বছৰৰ পাছত বছৰ জোৰা তেওঁলোকৰ আশাশুধীয়া চেষ্টা আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ ফলত। কেনে ধৈৰ্য আৰু অটুট মনোবলৰ অধিকাৰী হ’লেহে এনে কাম কৰিব পাৰি সেয়া ধাৰণা কৰা বৰ সহজ নহয়। কেৱল এজন মানুহক উৎসাহিত কৰিবলৈকে বহু সময় আৰু পৰিশ্ৰমৰ প্ৰয়োজন হয়। কিন্তু সেই উৎসাহ চিৰদিনলৈ অক্ষুণ্ণ ৰখাৰ বাবে আৰু অধিক কঠিন কৰ্মসূচীৰ প্ৰয়োজন হয়। এই ব্ৰাহ্মণ-পুত্ৰকেইজনে শ শ মানুহৰ জীৱনলৈ স্থায়ী পৰিৱৰ্তন আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল। তাৰ ফলত ক্ষিপ্ৰা নদীৰ পাৰত এক ঐশ্বৰিক শান্তিয়ে বিৰাজ কৰিছিল। তাৰ দুয়োপাৰে প্ৰকৃত ভক্ত লোকে বসবাস কৰিবলৈ ল’লে।\nএই ল’ৰাহঁতে যেতিয়া এনে কামত আত্মনিয়োগ কৰিছিল সেই সময়ত ৰত্নমাল পৰ্বতত দূষণ নামৰ ৰজা এজনে ৰাজত্ব কৰিছিল। দূষণ শব্দটোৰ অৰ্থই হ’ল যাৰ মাজত বহুতো বদগুণ আৰু দোষ ভৰি আছে। তেওঁৰ ঈশ্বৰ সম্পৰ্কে কোনো ধাৰণা নাছিল। তেওঁৰ বেয়া গুণৰ কোনো অভাৱ নাছিল। সেয়েহে মানুহে তেওঁক দূষণ বুলিছিল। তেওঁ ‘‘খোৱা’’, গান গোৱা আৰু আনন্দ কৰা’’ দৰ্শনত বিশ্বাসী আছিল। তেওঁ ঋষি-মুনিবিলাকক ভাল নাপাইছিল, কিন্তু গুণী আৰু বুদ্ধিমান মানুহক সন্মান কৰিছিল।\nলাহে লাহে এই ব্ৰাহ্মণ-পুত্ৰকেইজনে তেওঁলোকৰ কৰ্মক্ষেত্ৰ ৰত্নমাললৈকে প্ৰসাৰ কৰিলে। কম সময়ৰ ভিতৰতে তাৰ সাধাৰণ ৰাইজ তেওঁলোকৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হ’ল। দূষণে ঈশ্বৰৰ ভক্তসকলক মূৰ্খ বুলি ভাবিছিল। কিন্তু এই ব্ৰাহ্মণ-সন্তানকেইজনৰ খ্যাতিৰ বিষয়ে অৱগত হৈ ভাবিলে এওঁলোকক ইয়াত থাকিবলৈ দিয়াটো উচিত নহয়। মাতি অনাই তেওঁলোকক ক’লে, ‘‘তোমালোকে শীঘ্ৰে মোৰ ৰাজ্য ত্যাগ কৰি গুচি যোৱা।’’ কিন্তু ইতিমধ্যে তেওঁলোকে জন-হৃদয়ত স্থান দখল কৰি বহিছিল। সকলোৱে তেওঁলোকক এনেদৰে আঁকোৱালি লৈছিল যে দূষণৰ দৰে প্ৰতাপী ৰজাৰ নিৰ্দেশ সত্ত্বেও তেওঁলোক তাতে থাকিল। সেয়েহে দূষণে এওঁলোকক খেদিবৰ বাবে উপায় চিন্তা কৰিবলৈ ধৰিলে। সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজৰ ব্ৰাহ্মণকেইজনৰ প্ৰতি অপৰিসীম শ্ৰদ্ধা, ভক্তি আৰু প্ৰেম দেখি দূষণে প্ৰকাশ্যে তেওঁলোকক বন্দী কৰাটো কঠিন আছিল। দূষণে ব্ৰাহ্মণকেইজনৰ অপপ্ৰচাৰ কৰাত লাগিল। কেইজনমান অনুচৰৰ হতুৱাই বাটে-পথে তেওঁলোকক ইতিকিং কৰাব ধৰিলে। কিন্তু দূষণৰ এই ব্যৱস্থায়ো তেওঁলোকৰ ওপৰত একো প্ৰভাৱ পেলাব নোৱাৰিলে। দূষণৰ অনুচৰকেইজনে কৈ ফুৰিছিল যে এই ব্ৰাহ্মণকেইজন প্ৰকৃততে চোৰ। তেওঁলোকে ৰাইজক আভুৱা ভাঁৰি সুবিধা পালেই ধন-সোণ লৈ পলাই পত্ৰং দিব। কিন্তু মানুহবোৰৰ এওঁলোকৰ ওপৰত ইমানেই আস্থা জাগিছিল যে দূষণৰ অপপ্ৰচাৰেও তেওঁলোকৰ মনত একো প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পৰা নাছিল। সকলো প্ৰকাৰৰ চেষ্টাত ব্যৰ্থ হৈ দূষণে পোনপটীয়াকৈ ৰাইজক ক’বলৈ ধৰিলে, ‘‘চোৱা, এই বিদেশী মানুহকেইজন দুশ্চৰিত্ৰৰ। তেওঁলোকক ঘৰত সোমাবলৈ নিদিবা।’’ কিন্তু এইবাৰো কোনো ফল নধৰিল।\nআচলতে দূষণ আছিল অতি নীচ আৰু দুষ্টপৰায়ণ ব্যক্তি। তেওঁৰ ব্ৰাহ্মণকেইজনক ৰত্নমালৰপৰা খেদিবৰ বাবে কৰা সকলো প্ৰচেষ্টা ব্যৰ্থ হোৱাত তেওঁলোকৰ জন্মস্থান অৱন্তীক আক্ৰমণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে।\nদুষ্ট হ’লেও দূষণ আছিল প্ৰতাপী আৰু ঐশ্বৰ্যৱান। তেওঁৰ এটা ডাঙৰ সৈন্যবাহিনীও আছিল। এই সৈন্য-সামন্ত লৈ অৱন্তী আক্ৰমণ কৰি তেওঁ তাৰ জনসাধাৰণৰ মাজত হাহাকাৰৰ সৃষ্টি কৰিলে। তেওঁৰ এনে দুৰন্ত আক্ৰমণত উপায়ান্তৰ হৈ ব্ৰাহ্মণ-ভাতৃকেইজনে মহাকালৰ মন্দিৰত গৈ শিৱক আৰাধনা কৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁলোকে ভ্ৰষ্টাচাৰী ৰজা দূষণক প্ৰতিৰোধ কৰাৰ ক্ষমতাৰ বাবে শিৱৰ আৰাধনা কৰিলে।\nব্ৰাহ্মণ-ভাতৃসকলৰ অনুগামীসকলৰ হাতত মাত্ৰ দুটা পথ আছিল, হয় অৱন্তীলৈ পলাই যোৱা নহয় দূষণৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰা। এনে বিপদৰ সময়তো তেওঁলোকে ধৈৰ্য হেৰুওৱা নাছিল। ৰাইজক বুজনি দি শান্ত কৰিছিল। ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, ‘‘হে প্ৰভু, আমি নিস্বাৰ্থভাৱে তোমাৰ সেৱা কৰিছো আৰু কাৰ্যত আত্মনিয়োগ কৰি আহিছো। পিতাই দিয়া শিক্ষানুসৰি সজ্ঞানে একো ভুল নকৰাকৈ আমাৰ পৰম্পৰা আৰু মহান সাহিত্য অক্ষুণ্ণ ৰখাৰ বাবে চেষ্টা কৰি আহিছো। এনে ক্ষেত্ৰত আমাৰ সন্মুখত এনে দুৰ্দিন আহিছে কিয়? আমি যে এতিয়া সম্পূৰ্ণ বিপৰ্যয়ৰ সন্মুখত। তোমাৰ অবিহনে আমাৰ আৰু গতি নাই। এই সংকটত তুমিয়েই আমাক ৰক্ষা কৰা প্ৰভু।’’\nঅৱন্তীৰ চাৰিওফালে অশান্তিৰ ছাঁ পৰিছিল। সুন্দৰ তৰাভৰা নিশাৰ শান্ত, নীৰৱ নিস্তব্ধতাৰ মাজতো অৱন্তীবাসীৰ চকুত টোপনি নাহিল। তেওঁলোক দূষণৰ ভয়ত ত্ৰস্তমান। নিৰুপায়, ক্লান্ত নাগৰিকসকল উপায়ান্তৰ নেদেখি ক্ষিপ্ৰাৰ পাৰত একগোট হ’ল। সকলোৱেই সিদ্ধান্ত ল’ব নোৱৰা দোমোজাত পৰিছিল। তেওঁলোক অৱন্তী এৰি যাব নে দূষণে বিচৰা ধৰণে চলিবলৈ আৰম্ভ কৰিব। এক বুজনসংখ্যক নাগৰিক দূষণৰ কথা মতে চলি সহজভাৱে জীৱন নিৰ্বাহ কৰাৰ পক্ষপাতী আছিল। কিন্তু ব্ৰাহ্মণ-পুত্ৰকেইজনে তেওঁলোকক বুজনি দি তেওঁলোকৰ প্ৰাণত সাহসৰ সঞ্চাৰ কৰাত প্ৰবৃত্ত হ’ল। তেওঁলোকে ক’লে, ঈশ্বৰে দুৰ্বল আৰু নিশকতীয়া মানুহক কদাপি সহায় নকৰে। সৰ্বশক্তিমান ভগৱানে তেনে মানুহক পছন্দ নকৰে, যি অতি সহজেই হাৰ মানে। ‘‘ৰুটে শ্ৰান্তস্য না সখ্যয়া দেবাঃ।’’ সহজতে পৰাজয় স্বীকাৰ কৰি লোৱাটো হ’ল ভীৰু আৰু কাপুৰুষৰ লক্ষণ। আমি জানো ভীৰু? কাপুৰুষ? আমি ঈশ্বৰত আৰু বৈদিক চিন্তা-ভাবনাত বিশ্বাস ৰখা উচিত। আমি ঈশ্বৰৰ নিৰ্দেশত কাম কৰিছো। তেওঁ নিশ্চয় আমাক সহায় কৰিব।\nএই বুজনিয়ে জনতাৰ প্ৰাণত পুনৰ ঈশ্বৰৰ প্ৰতি আস্থা ফিৰাই আনিছিল। অন্তৰৰ গভীৰতাৰপৰা তেওঁলোকে ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, ‘‘হে প্ৰভু, আমি কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিছো। কিন্তু নিশ্চয় আমাৰ এই প্ৰয়াস দূষণক পৰাস্ত কৰিব পৰাকৈ পৰ্যাপ্ত নহয়। এতিয়া হয় তুমি আমাক ৰক্ষা কৰা নতুবা আমাক ধৰি ল’বলৈ দিয়া যে আমি যি পথে চলি আহিছো এয়া ভুল পথ।’’\n‘‘ভাবানি শংকৰৌ বন্দে শ্ৰদ্ধা বিশ্বাস ৰূপিনৌ।’’ (ভগৱান শিৱ, তুমি হ’লা বিশ্বাস আৰু আস্থাৰ প্ৰতীক) ব্ৰাহ্মণ-পুত্ৰকেইজনে জনতাৰ প্ৰাণত গভীৰ দৃঢ়সংকল্প আৰু ঈশ্বৰ-নিষ্ঠা স্থাপিত কৰিছিল। সেয়েহে ৰাইজে অলপো শংকা নৰখাকৈ অন্তৰেৰে সৈতে ধৰি লৈছিল যে ঈশ্বৰে ন্যায় আৰু শুদ্ধতা প্ৰতিপন্ন কৰিবই। তেওঁলোকৰ এনে বিশ্বাসত মুগ্ধ হৈ ঈশ্বৰে নিজে সোঁশৰীৰে ৰাইজৰ মাজত আবিৰ্ভাৱ হৈছিল আৰু সমস্ত সৈন্যবাহিনীৰে সৈতে দূষণক নিঃশেষ কৰিছিল। জনতাই বিনম্ৰভাৱে এই আগন্তুক সহায়কাৰী যোদ্ধাজনক সুধিছিল, ‘‘আপুনি কোন?’’\n‘‘আপুনি নিজকে কিয় মহাকাল বুলি কৈছে?’’\nকাৰণ মই আহিছো সেইসকলক সহায় কৰিবলৈ যাৰ প্ৰাণত আনৰো ভাগ্য নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পৰাৰ সাহস আছে। মই আহিছো অন্যায়-অসূয়া মষিমূৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যে।\nৰাইজে তেওঁৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাৰে মূৰ দোঁৱাই ক’লে, ‘‘হে প্ৰভু মহাকাল, এই পৃথিৱীত সুৰ-অসুৰ শক্তিৰ সংঘৰ্ষ চিৰদিন লাগিয়েই থাকিব। ভৱিষ্যতেও নিশ্চয় মানুহে আমাৰ দৰে এনে দুখ-যন্ত্ৰণা ভুগিব লগা হ’ব। সেয়েহে প্ৰভু, আমি আপোনাক বিনম্ৰ মিনতি জনাইছো আপুনি যেন চিৰদিন আমাৰ ৰক্ষক হৈ ইয়াতেই থাকে।’’\nতেওঁলোকৰ প্ৰেম-ভক্তিপূৰ্ণ আৱেদনত অভিভূত হৈ ভগৱান মহাকালে অৱন্তীতেই থাকিবলৈ মান্তি হ’ল। ক্ষিপ্ৰা নদীৰ তীৰত ভগৱান মহাকালৰ প্ৰতীক হৈ এটা জ্যোতিৰ্লিংগৰ উদয় হ’ল আৰু সেয়া আজিলৈকে প্ৰেৰণা আৰু উদ্দীপনাৰ উৎস হৈ আছে।\nমহাকালৰ কৃপাত অৱন্তীবাসীয়ে ধৰ্মত মতি ৰাখি, সৎপথত চলি ঈশ্বৰানুগ্ৰহ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।\nপ্ৰত্যেক ৰাষ্ট্ৰৰে ইতিহাস পৰিৱৰ্তনৰ ইতিহাস। অৱন্তীও তাৰ ব্যতিক্ৰম নাছিল। প্ৰায় দুহাজাৰমান বছৰৰ পাছত অৱন্তীৰ গৌৰৱ-গৰিমাও অৱনতিৰ কৱলত পৰিল। তাৰ সাংস্কৃতিক, বৌদ্ধিক, আৰু ধাৰ্মিক মূল্যবোধ সলনি হৈ গ’ল। একালৰ ন্যায়নিষ্ঠ, ধৰ্মপৰায়ণ ব্যক্তিৰ বংশজসকল হৈ পৰিল ঘোৰ বস্তুবাদী আৰু ভোগবাদী।\nৰজা চন্দ্ৰসেনৰ আমোলৰ কথা। তেওঁ এজন ধাৰ্মিক ৰজা আছিল আৰু পৰম্পৰা অনুসৰি চলি অহা মহাকালৰ মন্দিৰৰ পূজা-অৰ্চনা বৰ আড়ম্বৰতাৰে সৈতে পালন কৰিছিল। অৱশ্যে এনে মহাপয়োভৰ আৰু জাক-জমকতাৰে পতা পূজা উৎসৱৰ গুৰুত্ব তেওঁ বুজিছিল নে নাই বা তেওঁ প্ৰকৃত ভক্তি কি সেয়া যথাৰ্থভাৱে জানিছিল নে নাই কোৱা টান।\nসেই সময়ৰ মানুহবোৰ আছিল ধনী। জীৱন নিৰ্বাহ আছিল সহজ। কিন্তু তেওঁলোকৰ এটা প্ৰধান দুৰ্বলতাও আছিল। সেয়া হ’ল আধ্যাত্মিক গুণৰ অভাৱ। সংস্কৃতি সম্পৰ্কে কেতবোৰ ভ্ৰান্ত ধাৰণাই গা-কৰি উঠিছিল। ভুক্তি, ভক্তি আৰু মুক্তিৰ ধাৰণা প্ৰকৃত জ্ঞান থাকিলেহে সম্ভৱ। প্ৰকৃত আহৰণ নকৰাকৈয়ে তেওঁলোকে একোটা ধাৰণা লৈ আঁকোৰগোঁজ হৈ থাকিছিল। তাৰ ফলত সমাজৰ মৰ্যাদা ক্ষুণ্ণ হৈছিল। মানুহবোৰ স্বাৰ্থপৰ আৰু বস্তুবাদী হৈ পৰিছিল। পৰম্পৰানুসৰি চলি অহা পূজা-পাতলবোৰ কেৱল আনুষ্ঠানিকতা ৰক্ষা কৰিবৰ বাবেহে উদযাপিত হৈছিল। তাৰ বৌদ্ধিক আৰু মননশীল দিশটো ক্ৰমাৎ লোপ পাই আহিছিল।\nগোপপুত্ৰ নামৰ এজন আঠবছৰীয়া ভেড়াৰখীয়া ল’ৰাই বিধৱা মাকৰ সৈতে অৱন্তীত বাস কৰিছিল। যথেষ্ট কষ্টৰ মাজেৰে হ’লেও মাকে ল’ৰাটোৰ সকলো প্ৰকাৰৰ যত্ন লৈছিল। আৰু বৰ উদ্বেগেৰে বাট চাই আছিল, কেতিয়া সি ডাঙৰ হ’ব আৰু তেওঁক খুৱাই-বুৱাই সুখেৰে ৰাখিব।\nএদিনাখন গোপপুত্ৰই মাকৰ সৈতে মহাকাল মন্দিৰলৈ গৈছিল। প্ৰকৃততে কোনো এজন মানুহে কোনো এটা বিশেষ সময়ত ক’ত যায়, ক’ত থাকে সেয়া নিৰ্ভৰ কৰে ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাৰ ওপৰত। কিছুমানে তাকে বিধাতাৰ লিখন বুলি কয়, কিন্তু প্ৰকৃততে ইমানবোৰ মানুহৰ ভিতৰত কাৰ লগত কাৰ সম্পৰ্ক ঘটে কোনেও তাৰ কাৰণ উলিয়াব নোৱাৰে। মন্দিৰত গৈ তেওঁ ৰজা চন্দ্ৰসেনক ধ্যানস্থ হৈ পূজা কৰি থকা দেখা পালে। মন্দিৰৰ এই পৰিৱেশে তেওঁক আপ্লুত কৰি তুলিলে। গোপপুত্ৰৰ পূৰ্বজন্মৰ সুকৰ্মৰ ফলস্বৰূপে প্ৰাণত এক উৎসাহৰ সঞ্চাৰ হ’ল। মহাকালৰ মন্দিৰে তেওঁৰ হৃদয়ত এক দ সাঁচ বহুৱালে।\nসেইদিনাৰপৰা গোপপুত্ৰৰ খেলা-ধূলা বা আন পাৰ্থিৱ কাম-কাজবোৰ ভাল নলগা হ’ল। মন্দিৰৰ দৃশ্যই তাৰ হিয়া-মন আৱৰি ৰাখিলে। সময় পালেই সি চন্দ্ৰসেনে ধ্যানস্থ হোৱাৰ দৰে ধ্যানমগ্ন হ’বলৈ ধৰিলে। এদিন সি তেনেদৰে ধ্যানত মগ্ন হৈ বহি আছিল। দুপৰীয়া খোৱাৰ সময়। মাকে তাক কেইবাবাৰো মাতিলে। কিন্তু গভীৰ ধ্যানত মগ্ন সি একোকে শুনা নাপালে। ৰান্ধনিঘৰৰপৰা মাকে খঙতে তাক বিচাৰি আহি দেখিলে সি ধ্যানমুদ্ৰাত বহি মৌন হৈ আছে। সন্মুখত আছে বালিৰে সাজি লোৱা শিৱলিংগ এটা। মাক ইতিমধ্যেই ল’ৰাটোৰ মতি-গতি দেখি, তাৰ একোতে আগ্ৰহ নেদেখি অসন্তুষ্ট হৈ আছিল। আজি তাক এনেদৰে বহি থকা দেখি মাকৰ খং দুগুণে চৰিল। তাক চোঁচৰাই আনি গালি পাৰিবলৈ ধৰিলে, ‘‘জধামূৰ্খ ক’ৰবাৰ! তই কি কৰিম বুলি ভাবিছ? মই তোৰ ওপৰতেই ভৰসা কৰি আছো। পঢ়া-শুনা কৰি বিদ্যা আৰ্জি এদিন ডাঙৰ মানুহ হ’বি, ধন-সোণ আৰ্জিবি, মোকো ধৰ্ম-কৰ্ম কৰিবলৈ দি সুখত ৰাখিবি! তাৰ সলনি তই কৰিছ কি? বলিয়াৰ দৰে যেতিয়াই তেতিয়াই শিৱলিংগৰ সন্মুখত বহি চকু মুদি থাক? ইয়াৰদ্বাৰা জীৱনত একো কৰা নহ’ব। তোক লৈ মোৰ বহুত আশা আছিল।’’\nএই ঘটনাৰ পাছৰপৰা গোপপুত্ৰৰ মন বৰ অস্থিৰ হৈ পৰিল। ভিতৰি ভিতৰি তাৰ বৰ খং উঠিল। মাকৰ প্ৰতিও সি বৰ বিৰক্ত হ’ল। কিয়নো তেওঁ কেৱল তাকেই নহয় খঙৰ ভমকতে ভগৱানকো যিহকে পাইছে তিহকে বলকিছে। বহু সময়ত বহুতো মাক-দেউতাকে অতি ঘনিষ্ঠভাৱে থাকিও ল’ৰা-ছোৱালীৰ মহানতা বুজিব নোৱাৰে। গোপপুত্ৰৰ ক্ষেত্ৰতো সেয়াই ঘটিছিল।\nগোপপুত্ৰৰ মাকৰ তেনে ব্যৱহাৰত বৰ বিমৰ্ষ হ’ল আৰু তেনে মাকৰ গৰ্ভত ওপজা বাবে নিজকে পুতৌ কৰিলে। তাৰ অৱস্থা ৰামায়ণৰ ভৰতৰ দৰে হৈছিল। ভৰতেও মাকৰ প্ৰতি তেনে খং প্ৰকাশ কৰিছিল, ‘‘মই ৰামৰ দৰে আদৰ্শ ভাতৃক বনবাসলৈ পঠিয়াই ৰজা হোৱাৰ কথা ভাবিবই নোৱাৰো। এনে এটা ষড়যন্ত্ৰ কৰাৰ আগতে তুমি মোক ন’কলা কিয়? সম্ভৱতঃ মোৰ পূৰ্বজন্মৰ পাপৰ ফলতহে মই তোমাৰ গৰ্ভত জন্ম লৈছো। মোৰ পাপৰ মুক্তিৰ বাবে মই আত্মহত্যা কৰাহে উচিত হ’ব।’’ মাকক তেনেদৰে কৈ তেওঁ নিজকে নিজে ক’লে, ‘‘মই যদি মৰিও যাওঁ তথাপি তেওঁ ভৱিষ্যতেও আনৰ প্ৰতি অন্যায় কৰিব। গতিকে মই নহয় তেওঁহে মৰা উচিত। কিন্তু মই তেওঁক কেনেকৈ মাৰিব পাৰো যেতিয়া ৰামে নিজেই তেওঁক মাতৃ হিচাপে ইমান সন্মান কৰে!’’ গোপপুত্ৰৰ অৱস্থাও তেনেকুৱাই হৈছিল। এনে মাতৃৰ ঘৰত ওপজাটোৱেই ঈশ্বৰক অসন্মান কৰাহে। তাৰ আৰু একো খাব-ল’বলৈ মন নোযোৱা হ’ল। সকলো এৰি সি বিছনাতে শুই থাকিল। ঘটি যোৱা ঘটনাবোৰে তাক আমনি কৰিব ধৰিলে। শেষত মাকৰ টোপনি আহিলত সি হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে ঘৰৰপৰা ওলাই গ’ল। কিছুদিন অ’ত-ত’ত অনাই-বনাই ঘূৰি ফুৰি এটা সময়ত সি এখন আশ্ৰমত উপস্থিত হ’লহি। সম্ভৱতঃ সেয়া আছিল ঋষি আয়ুৰৰ আশ্ৰম।\nসেই সময়ত আশ্ৰমবোৰ বৰ প্ৰশস্ত আছিল। শ শ একৰ জোৰা ভূমি আশ্ৰমৰ অধীনত আছিল। আশ্ৰমবোৰ আছিল নানা গছ-লতিকাৰে ভৰা। ছাঁয়া দি থকা বিশাল গছৰ তলত ডাঙৰে বহি ধ্যান কৰিছিল আৰু সৰুবোৰে বিদ্যা চৰ্চা কৰিছিল। ইয়াতে গোপপুত্ৰই আয়ুৰ ঋষিৰপৰা জ্ঞান অৰ্জন কৰিবলৈ ধৰিলে। একে সময়তে তেওঁৰ শিৱৰ পূজা-অৰ্চনাও অকপট ভক্তিৰে চলাই থাকিল।\nএদিনাখন গোপপুত্ৰই আয়ুৰ ঋষিক সুধিলে, ‘‘গুৰুদেৱ, মই বাৰু ভগৱান শিৱক দেখা পামনে?’’ শিৱৰ প্ৰকৃত অৰ্থ ব্যাখ্যা কৰি আয়ুৰ ঋষিয়ে ক’লে, ‘‘শিৱ সকলোতে থাকে। গতিকে তেওঁ তোমাৰ মাজতো আছে। আচলতে তুমি নিজেই শিৱ, যি শক্তিৰ বলত তুমি কথা কৈছা সেই শক্তিয়েই শিৱ।‘’ তাৰ পাছত ঋষিয়ে তেওঁক এই মহান সত্যটো জনসাধাৰণৰ মজাত প্ৰচাৰ কৰিবলৈ উপদেশ দিলে। ঋষিৰ এই উপদেশে গোপপুত্ৰৰ জীৱনলৈ এক বিশাল পৰিৱৰ্তন আনিলে। সৰুৰেপৰা তেওঁৰ হৃদয়ত থকা ভক্তিজ্ঞান আৰু বোধশক্তিয়ে পৈণতা পালে। তেওঁৰ আন্তৰিক ভক্তি কৰ্তব্যমুখী ভক্তিলৈ পৰিৱৰ্তিত হ’ল। বিদায় পৰত তেওঁ গুৰুক ক’লে, ‘‘হে গুৰুদেৱ মই আপোনাৰ কৃপাত বহুতো জ্ঞান অৰ্জন কৰিলো। বহু বছৰ ধৰি মই ধ্যানস্থ হৈ ঈশ্বৰৰ ভক্তি কৰিছোঁ। এতিয়া মই আপোনাৰ নিৰ্দেশমতে তাক ব্যৱহাৰিক জীৱনত প্ৰয়োগ কৰিব খোজো।’’\nপ্ৰিয় ছাত্ৰজনক বিদায় দিওঁতে গুৰুও আৱেগিক হৈ উঠিছিল। এক আৱেগবিহ্বল পৰিৱেশত বিদায় লৈ গোপপুত্ৰই এক উদ্দেশ্য পূৰণৰ সংকল্পত নতুন যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে। কিছুদূৰ গৈ তেওঁ এজোপা গছৰ তলত বিশ্ৰাম ল’লে আৰু তেওঁৰ নতুন কাৰ্যাৱলী কি হ’ব সেই বিষয়ে চিন্তা কৰিলে। তেওঁ মনে-প্ৰাণে নিজক ঈশ্বৰৰ কামত আত্মনিয়োগ কৰাৰ বাবে দৃঢ়সংকল্প, কিন্তু কেনেবোৰ কামনো ঈশ্বৰৰ কাম তাকে ভাবি বিমোৰত পৰিছিল। কি কাম হাতত ল’ব এই ভাবি তেওঁ ধ্যানত মগ্ন হ’ল। ধ্যানৰ মাজতেই তেওঁ অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁৰ মাজতো এক ঐশ্বৰিক শক্তি আছে। এনে উপলব্ধিয়ে তেওঁৰ প্ৰাণত এক শিহৰণ তুলিছিল। তেওঁ অনুভৱ কৰিছিল ঈশ্বৰো তেওঁক লৈ পুলকিত আৰু তেওঁৰ বুদ্ধিমত্তা, ভক্তি, আৰু কৰ্ম-কৌশলতাক ভাল কামত লগাবলৈ বিচাৰি আছে। কিন্তু কেৱল ইচ্ছা আৰু বুদ্ধি থাকিলেই সমাজ-হিতকৰ কাম কৰিব নোৱাৰি। তাৰ বাবে ধনবল আৰু জনবলৰ দৰকাৰ। তেওঁ জনতাৰ প্ৰাণত যথাৰ্থ ভক্তি ভাবৰ উদয় কৰি সমাজখনক নিকা আৰু লোকহিতকৰ কামত লগাবৰ উপায় বিচাৰি মহাকালক স্মৰণ কৰিলে। ‘‘হে প্ৰভু মানুহৰ মাজত ভক্তিৰ অভাৱ দেখি মোৰ বৰ কষ্ট হৈছে। মোৰ মন যায় মই নিজকে আপোনাৰ কামত নিযুক্ত কৰো আৰু ৰাইজৰ প্ৰাণত পুনৰ শ্ৰদ্ধা, ভক্তি জাগ্ৰত কৰো। কিন্তু তাকে কৰিবলৈ কি পথ ল’ব লাগিব নাজানি মই বৰ বিমোৰত পৰিছো।’’\nগোপপুত্ৰৰ কৰ্ম যোগৰ প্ৰতি প্ৰগাঢ় ইচ্ছাত মুগ্ধ হৈ ভগৱান শিৱ স্বয়ং আবিৰ্ভূত হৈছিল। তেওঁৰ হেঁপাহ দেখি ভগৱান শিৱই নিজহাতে তেওঁক এটা চিন্তামণি দান কৰিলে। এই চিন্তামণিয়েই তেওঁক সকলো কামৰ মাৰ্গ দৰ্শন দিব।\nগোপপুত্ৰই চিন্তামণিটো লৈ মহাকালৰ মন্দিৰলৈ গ’ল। এই মন্দিৰতেই তেওঁ প্ৰথমে ঈশ্বৰ ভক্তিৰ প্ৰতি অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। সেই মন্দিৰলৈ আহি আৱেগ-বিহ্বলতাত অভিভূত হৈ তেওঁ শিৱৰ ধ্যানত মগ্ন হৈ তেওঁৰ সম্ভাব্য কৰ্মসূচীৰ কথা ভাবিলে।\nএদিন তেওঁ তাত প্ৰাৰ্থনা কৰি থকা সময়তে ৰজা চন্দ্ৰসেনেও তালৈ পূজা দিবলৈ আহিছিল। ৰজাই গোপপুত্ৰৰ কথা জানিছিল কিন্তু তেওঁৰ সন্মুখত থকা গোপপুত্ৰ সেই আগৰ দুৰ্বল গোপপুত্ৰ যেন নালাগিল। তেওঁ যেন জ্ঞানৰ আলোকেৰে জ্যোতিষ্মান হৈ আছে। সম্পদৰ অধিকাৰী কুবেৰৰ হাততো নথকা চিন্তামণিৰ দৰে সম্পদ হাতত ৰখা গোপপুত্ৰৰ প্ৰতি এতিয়া সকলোৱে আকৃষ্ট হোৱাৰেই কথা। ৰজা চন্দ্ৰসেনে এনে এজন সাধুপুৰুষ নিজৰ ওচৰতে পাই বৰ আনন্দিত হ’ল আৰু তেওঁৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা নিৱেদন কৰিলে। গোপপুত্ৰই ৰজাক ক’লে, ‘‘চন্দ্ৰসেন, মহাকাল মানুহৰ অদৃষ্ট সলনি কৰিব পৰা দেৱতা। এনে এজন দেৱতা তোমালোকৰ বংশৰ ইষ্টদেৱতা। তৎসত্ত্বেও তুমি পাৰ্থিৱ ভোগ বাসনাৰ বাবেহে ভক্তি প্ৰদৰ্শন কৰি আহিছা। সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজে প্ৰচলিত ৰীতি-নীতি মানি অৰ্থহীন পূজা-অৰ্চনা কৰাটো সহজে গ্ৰহণ কৰিব পাৰি, কিন্তু তোমাৰ দৰে ৰজা এজনে, যাৰ বংশ মহাকালৰ যথাৰ্থ পূজাৰ বাবে আজিও শ্ৰদ্ধাৰ পাত্ৰ, কেৱল পাৰ্থিৱ ভোগৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰি পূজা কৰাটো জানো শোভা পায়? মহাকাল সেইসকলৰ প্ৰতিহে সন্তুষ্ট হয় যিয়ে সোঁতৰ বিপৰীতে সাঁতুৰিব পাৰে। সকলো বাধা মূৰ পাতি লৈও নিজৰ আৰু আনৰ ভাগ্য পৰিৱৰ্তন কৰিব পাৰে। আজি বহুবছৰ ধৰি আপুনি বৰ আড়ম্বৰেৰে নিয়মিতভাৱে পূজা-অৰ্চনা কৰি আহিছে। দৰাচলতে আপোনাৰ ভক্তি আৰু পূজা-অৰ্চনাইহে মোক সত্য অন্বেষণলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। সেই সূত্ৰে মই আপোনাৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞ। কিন্তু আপুনি বাৰু নাভাবেনে যে আপোনাৰ ভক্তিত এটা গতিশীলতাৰ অভাৱ আছে। আপোনাৰ ভক্তিৰ বৃদ্ধি হোৱা নাই। ইয়াৰ কাৰণ হ’ল আপুনি আপোনাৰ ভক্তিৰ পৰিপূৰক হিচাপে ধাৰ্মিক কাম-কাজবোৰ হাতত লোৱা নাই। সেয়ে আপুনি এই দিশত মন দিয়া উচিত।\nচন্দ্ৰসেনৰ হৃদয়ত প্ৰকৃত ভক্তিৰ মুকুল আছিলেই। গোপপুত্ৰৰ আপডালৰ সাৰ-পানী পাই সেই মুকুল এতিয়া পূৰ্ণ প্ৰস্ফুটিত পুষ্পলৈ পৰিণত হ’ল। ধৰ্মীয় কাম-কাজ ঈশ্বৰৰ কাম-কাজ বুলি কৰিব লগা কৰ্তব্য সম্পৰ্কে হোৱা নতুন উপলব্ধিয়ে তেওঁক এক নতুন ধাৰণা দিলে। তেওঁ গোপপুত্ৰক সুধিলে, ‘‘আপোনাৰ কথাত সত্যতা আছে। কিন্তু মোৰ কৰ্মমুখী ভক্তি কেনে হোৱা উচিত?’’\nগোপপুত্ৰই ক’লে, ‘‘আজিৰ সমাজত মানুহে বিভিন্ন সমস্যাৰে জৰ্জৰিত হৈ বৰ কষ্টেৰে আছে। অধিকাংশ মানুহেই হয় দুৰ্ভগীয়া নহয় নিৰুপায়। ভক্তি এতিয়া মাত্ৰ এটা প্ৰচলিত ৰীতি হৈ পৰিছে। যদি এয়া এনেদৰেই চলি থাকে ভৱিষ্যৎ বৰ দুখময় হ’ব।‘’\nৰাইজক সহায় কৰিবলৈ উৎসুক চন্দ্ৰসেনে কথাৰ মাজতে সুধিলে, ‘‘আপুনি ঠিকেই কৈছে। এতিয়া কওক মই কি কৰা উচিত। তাৰ বাবে যদি প্ৰয়োজন হয় মই মোৰ সমস্ত সম্পত্তি দিবলৈকো সাজু আছো।’’ ৰজা চন্দ্ৰসেনৰ দানৰ প্ৰতি থকা আগ্ৰহৰ মাজত কিছু অহংকাৰৰ গোন্ধ আছিল। গোপপুত্ৰই ক’লে, সম্ভৱতঃ আপোনাৰ জীৱন ধন-সম্পত্তিৰ পাছতেই ব্যস্ত। সেয়েহে আপুনি ধন-সম্পত্তিৰ কথাই ভাবিছে। কিন্তু আপুনি এই মায়াৰপৰা ওলাই আহক। মোৰ হাতত আপোনাৰ সকলো ধন-সোণতকৈও বহুত বেছি ঐশ্বৰ্য আছে। এইবুলি তেওঁ চিন্তামণিটো উলিয়ালে। লগে লগে গোটেই মন্দিৰটো আলোকিত হৈ উঠিল। তেওঁ চন্দ্ৰসেনলৈ চিন্তামণিটো আগবঢ়াই দি ক’লে, ‘‘আপুনি এই চিন্তামণিটো লওক আৰু তাক যত্নেৰে ৰাখক। ইয়াৰ প্ৰভাৱত আপোনাৰ ঐশ্বৰ্যৰ একো অভাৱ নহয়। গতিকে এতিয়া আপুনি সমাজৰ মাজত ঐশ্বৰিক কাম-কাজত আত্মনিয়োগ কৰক।’’ এইবুলি তেওঁ সমৰ্থৱান ৰজা চন্দ্ৰসেনক মণিটো দি দিলে। চন্দ্ৰসেনে গোপপুত্ৰক গুৰু মানি লৈ তেওঁৰ মাৰ্গ দৰ্শনত সমাজৰ কাম কৰাৰ বাবে কৃত সংকল্প হ’ল।\nইয়াৰ পাছত গোপপুত্ৰই মাকক দেখা কৰিলেগৈ। তেওঁ মাকক ক’লে, ‘‘তুমি বহুতো সম্পদ বিচাৰিছিলা। ঐশ্বৰিক যাদুসম্পন্ন চিন্তামণিৰ সহায়ত মই সকলো সম্পত্তি তোমাক আনি দিব পাৰো। তুমি সোণৰ পালেং আৰু ৰথ বিচাৰিছিলা নেকি?’’ পুতেকৰ কথা মাকে একো বুজি পোৱা নাছিল। তেওঁ শুনিছিল তেওঁৰ পুতেকে বহু সম্পত্তি আৰ্জি ঘৰলৈ আহিছে।\nগোপপুত্ৰৰ চিন্তা আৰু জ্ঞান, ৰজা চন্দ্ৰসেনৰ পাৰদৰ্শিতা আৰু ঈশ্বৰৰপৰা পোৱা সম্পদৰ গুণত ভক্তি সংস্কৃতি পুনৰ স্থাপিত হ’ল।\nকিছুদিনৰ ভিতৰতেই ওচৰ-চুবুৰীয়া ৰাজ্যবোৰে চিন্তামণি আৰু তাৰ যাদুশক্তিৰ খবৰ পালে। গতিকে চিন্তামণিটো পাবৰ বাবে তেওঁলোকে একগোট হৈ চন্দ্ৰসেনক আক্ৰমণ কৰিলে। চন্দ্ৰসেনেও তেওঁৰ সমৰ্থ সৈনিকশক্তিৰে সেই আক্ৰমণ প্ৰতিৰোধ কৰাৰ কথা ভাবিলে। কিন্তু গোপপুত্ৰই আক্ৰমণকাৰীসকলৰ স’তে শান্তিপূৰ্ণ আলোচনাৰ ব্যৱস্থা কৰিলে। তেওঁ গৈ তেওঁলোকক ক’লে, ‘‘মই জানো, আপোনালোক আটায়ে চিন্তামণিটো পাবৰ বাবে যুদ্ধলৈ উদ্যত হৈছে। কিন্তু আপোনালোকে জনাৰ প্ৰয়োজন যে এই যাদুৰ মণিটো কেৱল উপযুক্ত ব্যক্তিয়েহে পাবৰ যোগ্য। তদুপৰি তাক কেৱল যথাৰ্থ কামতহে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। আপোনালোকে যি ঐশ্বৰ্যৰ বাবে যুঁজলৈ ওলাইছে সেই সম্পদেই হ’ল নিৰৰ্থক! ‘‘সন্মিলনে নয়নাৰ নাহি কিঞ্চিদস্ত।’’ চিৰদিনলৈ চকু মুদ খালে একোৱেই বাকী নাথাকে।\nগোপপুত্ৰৰ জ্ঞান, বাগ্মিতা আৰু জীৱনৰ প্ৰতি দৃষ্টিভংগীয়ে আক্ৰমণ কৰিবলৈ ওলোৱা ৰজাসকলৰ ওপৰত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলালে। তেওঁলোকে নিজৰ ভুল বুজি পালে। গোপপুত্ৰই তেওঁলোকক সা-সম্পত্তিৰ প্ৰতি থাকিব লগা আধ্যাত্মিক ধাৰণাবোৰ ব্যাখ্যা কৰি বুজালে। তেওঁৰ ব্যাখ্যাত আস্থা ৰাখি সেই ৰজাসকলে সংঘবদ্ধ হৈ ৰজা চন্দ্ৰসেনক তেওঁলোকৰ নেতা নিৰ্বাচন কৰিলে। ভগৱান মহাকালৰ আশীৰ্বাদপ্ৰাপ্ত গোপপুত্ৰই এনেদৰে সমাজৰ এক আমূল পৰিৱৰ্তন অনালে। সেই সময়ৰ সকলো পৰাক্ৰমী ৰজাই উপলব্ধি কৰিছিল যে ৰজা চন্দ্ৰসেন আৰু গোপপুত্ৰৰ পক্ষত ভগৱান মহাকাল আছে। সমাজৰ এনে বিশ্বাস আৰু পৰিৱৰ্তনত সন্তুষ্ট হৈ মহাকাল স্বয়ং আৱিৰ্ভূত হৈ সকলোৰে জীৱন ধন্য কৰিছিল।\nএই গোপপুত্ৰজনাৰ আচল নাম আছিল শ্ৰীকৰ। তেওঁৰ বংশৰেই নৱম প্ৰজন্মত শ্ৰীকৃষ্ণই জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। ভগৱান মহাকালৰ শক্তিয়ে মানুহক সবল কৰিব পাৰে আৰু নিৰ্ভীকো কৰিব পাৰে। যিবোৰ মানুহৰ কু-অভিপ্ৰায় থাকে আৰু কেৱল পাৰ্থিৱ আনন্দৰ প্ৰতি অনুৰাগী হৈ থাকে সেইসকল লোকে তেওঁক ভয় কৰে। আনহাতে যিবোৰ মানুহে আনৰো অদৃষ্ট সলনি কৰাৰ সাহস কৰি প্ৰকৃত চিন্তা আৰু কামত নিজকে নিযুক্ত কৰে মহাকালে তেওঁলোকৰ প্ৰাণত নিৰ্ভীকতাৰ সঞ্চাৰ কৰে। অৱন্তী চহৰক কেন্দ্ৰ কৰি এই পৰিৱৰ্তন ঘটিছিল। সম্প্ৰতি উজ্জয়িনী বুলি জনাজাত এই অৱন্তী তেতিয়াৰপৰাই গৌৰৱ-গাথাৰে মহীয়ান হৈ আহিছে। বহুতো মহান ৰজাই তাত ৰাজত্ব কৰিছিল। সাধু-মহন্তৰ আধ্যাত্মিক শিক্ষাই সকলো ৰাইজৰ জীৱন ধন্য কৰিছিল। সেয়েহে অৱন্তী চহৰ আৰু তাত থকা ভগৱান মহাকাল আমাৰ নমস্য।\nমহাকালৰ মন্দিৰত বেলপাতেৰে পূজা কৰাৰ প্ৰথা চলি আহিছে। মানুহে হাজাৰ হাজাৰ বেলপাত দি আহিছে। কিন্তু সময়ৰ সোঁতত এয়া কেৱল প্ৰচলিত প্ৰথা হৈ পৰিছে। কিন্তু প্ৰকৃত ভক্তি জাগ্ৰত কৰিব পাৰিলে এখিলা বেলপাত অৰ্পণেই শিৱপূজাৰ বাবে যথেষ্ট। ভাৰতত এনে বহু পৱিত্ৰ স্থান আছে যাৰ সেই প্ৰাচীন মাহাত্ম্য পুনৰুদ্ধাৰ কৰাৰ প্ৰয়োজন হৈছে।\nভগৱান মহাকালৰ মন্দিৰৰ অস্তিত্বই আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে বৰ্তমান আমাৰ সমাজক পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰয়োজন। কিন্তু বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত এয়া বৰ কঠিন কাম। বৰ্তমান বস্তুবাদৰ সোঁত ইমানেই প্ৰবল যে সদিচ্ছা লৈ কামত আগবঢ়া ব্যক্তিও সহজেই পতিত হয়। (এসময়ত সমাজৰ বাবে আন্দোলন কৰি নেতা হৈ মন্ত্ৰী হোৱা আমাৰ বহুতো ব্যক্তিৰ নৈতিক, আধ্যাত্মিক আৰু সামাজিক অধঃপতনে সমাজক অন্ধকাৰলৈ ঠেলি পঠিওৱা উদাহৰণেই আমাক সকীয়াই দিয়ে যে ধাৰ্মিক আৰু আধ্যাত্মিক আদৰ্শত অনুপ্ৰাণিত নহ’লে সমাজত পৰিৱৰ্তন আহিব নোৱাৰে। ভক্তি এক সামাজিক শক্তি। সেয়েহে ভক্তি অবিহনে সমাজৰ যথাৰ্থ বিকাশ সম্ভৱ নহয়।) অৱশ্যে ভগৱানে আমাক এতিয়াও শক্তিমান কৰি তুলিব যদিহে মানৱতাৰ অনুভূতিৰে মন-মন্দিৰ সজাই আমি সৎ কামত নিষ্ঠাৰে সৈতে যত্নৱান হওঁ। এই উদ্দেশ্য সাৰোগত কৰা ব্যক্তিসকলহে ভগৱান মহাকালৰ পূজা-অৰ্চনা কৰিবৰ যোগ্য।\nচাৰিজন ককাই-ভাই ক্ৰমে দেৱপ্ৰিয়, প্ৰিয়মেধা, সুব্ৰত, আৰু সুকৰ্মই মহাকালক অৱন্তীলৈ আহিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল। তেনেদৰেই শ্ৰীকৰ আৰু চন্দ্ৰসেনে আৰু হৃত মাহাত্ম্য ফিৰাই আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল। সেয়েহে এই বংশোদ্ভূত শ্ৰীকৃষ্ণই ধৰ্মক ৰক্ষা আৰু অধৰ্মক মষিমূৰ কৰিবলৈ যুগে যুগে জন্ম লোৱা বুলি কৰা ঘোষণাটো একো আচৰিত নহয়।\nআমাৰ ইতিহাস গৌৰৱময় ইতিহাস। ভগৱান মহাকালৰ মন্দিৰ দুষ্টৰ বাবে ভয়ৰ আৰু শিষ্টৰ বাবে নিৰ্ভয়ৰ কাৰক হৈ আজিও বিৰাজমান। আহক আমিও মহাকালৰ প্ৰতি প্ৰণিপাত জনাই কওঁ, ‘‘হে প্ৰভু যদি কোনো সৎ ব্যক্তিয়ে সমাজৰ পৰিৱৰ্তন বিচাৰি আপোনাৰ ওচৰলৈ আহে আপুনি যেনে তেনে সাহসী ব্যক্তিৰ প্ৰতি সদয় হয়।’’\n|| জীৱন, যাত্ৰা আৰু কিছু অনুভৱ||


ডিব্ৰুগড়ৰ জকাই উদ্ভিদ উদ্যান অতি শীঘ্ৰে মুকলি হ'ব : উপায়ুক্ত লয়া মাদুৰী\nডিব্ৰুগড়ৰ জকাই উদ্ভিদ উদ্যান অতি শীঘ্ৰে মুকলি হ’ব : উপায়ুক্ত লয়া মাদুৰী\nMarch 10, 2018 6:48 pm\nডিব্ৰুগড়ৰ পৰা প্ৰায় ১৫ কি. মি. দূৰত্বত থকা জৈৱ বৈচিত্ৰ্যত চহকী জকাই উদ্ভিদ উদ্যান অতি শীঘ্ৰে পৰ্যটকৰ বাবে মুকলি হ’ব বুলি শনিবাৰে ডিব্ৰুগড় জিলা উপায়ুক্ত গৰাকীয়ে জানিবলৈ দিয়ে।\nপ্ৰাপ্ত তথ্য মতে শুকুৰবাৰে ডিব্ৰুগড় জিলা প্ৰশাসনৰ দ্বাৰা এই সম্পৰ্কত এখন সভা আহ্বান কৰা হৈছিল। য’ত স্থানীয় একাংশ লোকৰ লগতে আত্মসহায়ক গোটৰ সদস্যইও অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল। উক্ত সভাতে জকাই উদ্ভিদ উদ্যান পৰ্যটকৰ বাবে মুকলি কৰাৰ সম্পৰ্কত আলোচনাৰ অন্তত সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হয়।\nউল্লেখযোগ্য যে জকাই উদ্ভিদ উদ্যানখন আজি ৩ বছৰ ধৰি বন্ধ হৈ আছিল। আনহাতে শেষৰ বৰ্ষত উত্তৰ-পূব পৰিষদে উদ্ভিদ উদ্যানখনৰ বাবে ৭১ লাখ ৪১ হাজাৰ টকা অনুমোদন জনাইছিল।\nডিব্ৰুগড় জিলা উপায়ুক্ত লয়া মাদুৰীয়ে নৰ্থ ইষ্ট নাওক কয় যে তেওঁলোকে শনিবাৰে জকাই উদ্ভিদ উদ্যান মুকলি কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে। উপায়ুক্ত গৰাকীয়ে কয় যে, ‘শুকুৰবাৰে উদ্যানখনত ডিব্ৰুগড় বন বিষয়া দিলীপ ডেকা আৰু স্থানীয় একাংশ প্ৰকৃতিপ্ৰেমীৰ উপস্থিতিত এখন সভা আয়োজন কৰা হয়। উক্ত সভাতে আমি আজি কেইবা বছৰ ধৰি বন্ধ হৈ থকা উদ্যানখন পৰ্যটকৰ বাবে মুকলি কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰো।’ লগতে উদ্যানখনত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ পখিলাও দেখিবলৈ পোৱা যায় বুলি কয়।\nলগতে উপায়ুক্ত গৰাকীয়ে সকলোৰে সহযোগিতাত উদ্যানখন পৰিৱেশানুকূল পৰ্যটন হিচাপে গঢ় দিয়াৰ বাবে আঁচনি গ্ৰহণ কৰিছে বুলি জানিবলৈ দিয়ে। উপায়ুক্তগৰাকীয়ে কয় যে, ‘আমি স্থানীয় লোকক আমাক সহযোগিতা আগবঢ়াবৰ বাবে তেওঁলোকৰ সৈতে আলোচনা কৰিছো। যাতে আমি উদ্যানখন পৰ্যটকৰ আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰ বিন্দু হিচাপে গঢ়ি তুলিব পাৰো।’\nজকাই উদ্ভিদ উদ্যানখন প্ৰায় ১১ হাজাৰ বৰ্গ কি. মি. জোৰা অঞ্চলএৰে আৱৰা। লগতে উদ্যানখনত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ পখিলা, সাপ আৰু চৰাই আদি পোৱা যায় বুলি জানিব পৰা গৈছে।


প্ৰৱল বৃষ্টিপাতৰ আগজাননী, আজি অসমত হ’ব নেৰানেপেৰা বৰষুণ! – Pratham Khabar\nঘৰ/পৰিৱেশ/বতৰ/প্ৰৱল বৃষ্টিপাতৰ আগজাননী, আজি অসমত হ’ব নেৰানেপেৰা বৰষুণ!\nঘূৰ্ণীবতাহ আৰু আৰৱ সাগৰ আৰু বংগোপসাগৰৰ বতাহৰ সঙ্গমৰ ফলত উত্তৰ পশ্চিম, মধ্য আৰু পূৱ ভাৰতৰ কিছু অংশত বতাহৰ সৃষ্টি হৈছে\n0 2,845 এক মিনিটতকৈ কম\nভাৰতীয় বতৰ বিজ্ঞানকেন্দ্ৰৰ তথ্য অনুসৰি অসম, মেঘালয়, নাগালেণ্ড, মণিপুৰ, মিজোৰাম আৰু ত্ৰিপুৰাত আজিৰে পৰা আগন্তুক ৫ দিনলৈ প্ৰৱল বৃষ্টিপাতৰ সম্ভাৱনা বুলি জনাই। আনকি চুবুৰীয়া ৰাজ্য মেঘালয়ত হ’ব তুষাৰপাত।\nউল্লেখ্য যে, ঘূৰ্ণীবতাহ আৰু আৰৱ সাগৰ আৰু বংগোপসাগৰৰ বতাহৰ সঙ্গমৰ ফলত উত্তৰ পশ্চিম, মধ্য আৰু পূৱ ভাৰতৰ কিছু অংশত বতাহৰ সৃষ্টি হৈছে। ফলস্বৰূপে, ২৬ জানুৱাৰীলৈকে পশ্চিম হিমালয় অঞ্চলত বৰষুণ আৰু তুষাৰপাত হোৱাৰ পূৰ্ণ সম্ভাৱনা আছে।\nAssam News Time Assam Pratham Khabar 24x7 Weather Weather report


২ জুলাইত চূড়ান্ত হ’ব এন আৰ চিৰ খচৰা প্রকাশৰ দিন - SANGBAD PRAHARI\nHome আঞ্চলিক ২ জুলাইত চূড়ান্ত হ’ব এন আৰ চিৰ খচৰা প্রকাশৰ দিন\nগুৱাহাটী : ৰাষ্ট্রীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ (এন আৰ চি) চূড়ান্ত খচৰা উচচতম ন্যায়ালয়ে নির্ধাৰণ কৰা দিনত প্রকাশ নহয়৷ ন্যায়ালয়ে ৩০ জুন চূড়ান্ত খচৰা প্রকাশৰ বাবে তাৰিখ ঠিক কৰি দিছিল৷ বৰাক উপত্যকাৰ বানৰ বাবে এন আৰ চিৰ কাম-কাজ বাধাগ্রস্ত হোৱাত এন আৰ চিৰ ৰাজ্যিক সমন্বয়ক প্রতীক হাজেলাই উচচতম ন্যায়ালয়ৰ নির্দেশ অনুসৰি চূড়ান্ত খচৰা প্রকাশ কৰিব নোৱৰাৰ সম্ভাৱনা ব্যক্ত কৰিছিল৷ এন আৰ চিৰ ক্ষেত্রত কঠোৰ দৃষ্টিভংগী গ্রহণ কৰা উচচতম ন্যায়ালয়ে নির্ধাৰণ কৰি দিয়া তাৰিখত এন আৰ চি প্রকাশ কৰিব নোৱাৰিলে ৰাজ্যিক সমন্বয়ক ভৎর্সনাৰ সন্মুখীন হ’ব নেকি? এফালে নির্দিষ্ট সময়সীমা, আনফালে এন আৰ চি কর্তৃপক্ষৰ অপাৰগতা৷ তাৰ মাজত ৩০ জুনত কি হ’ব? এন আৰ চিৰ চূড়ান্ত খচৰা প্রকাশ হ’বনে নহয়? যদি প্রকাশ নহয় উচচতম ন্যায়ালয়ে কর্তৃপক্ষৰ বিৰুদ্ধে কি ব্যৱস্থা ল’ব?\n৩০ জুন ওচৰ চাপি অহাত এনে বহু প্রশ্ন উদয় হৈছে যদিও উচচতম ন্যায়ালয়ে সময়সীমা নির্ধাৰণ কৰি দিলেও শেষৰটো শুনানিৰ প্রয়োজন হ’লে সময় অলপ দিনৰ বাবে বৃদ্ধি কৰি লোৱাৰ কর্তৃত্ব দি হৈছিল এন আৰ চি কর্তৃপক্ষক৷ উল্লেখযোগ্য যে যোৱা ২০ ফেব্রুৱাৰীত উচচতম ন্যায়ালয়ৰ শুনানিত এন আৰ চিৰ চূড়ান্ত খচৰা প্রকাশৰ বাবে ৩০ জুন তাৰিখ ঠিক কৰি দিয়া হৈছিল৷ উক্ত সময়সীমাক লক্ষ্য কৰি এন আৰ চিৰ বাবে নথি পুনৰীক্ষণ, বংশবৃক্ষৰ সত্যাসত্য নিৰূপণৰ কাম যুদ্ধগতিত কৰা হৈছিল৷ যোৱা ৮ মে’ত উচচতম ন্যায়ালয়ত হোৱা শুনানিৰ পাছত দিয়া নির্দেশনাত চূড়ান্ত খচৰা প্রকাশৰ প্রক্রিয়াটো সময়মতে শেষ কৰিব নোৱাৰে, তেন্তে সীমিত সময় ল’ব পাৰিব বুলি উল্লেখ কৰা হৈছিল৷ অর্থাৎ এন আৰ চি কর্তৃপক্ষক চূড়ান্ত খচৰা প্রকাশৰ বাবে তাৰিখ নির্ধাৰণ কৰি দিয়া হৈছিল যদিও উচচতম ন্যায়ালয়ে বিশেষ প্রয়োজনত সীমিত দিন বঢ়াই লোৱাৰ সুযোগো দিছিল৷ যাৰ ফলত নির্দিষ্ট কৰা দিনটোত এন আৰ চিৰ চূড়ান্ত খচৰা প্রকাশৰ কঠোৰ নির্দেশনা থাকিলেও সময় বঢ়াই লোৱাৰ সুযোগ থকাত চূড়ান্ত খচৰা ৩০ জুনত প্রকাশ নহয়৷ বৰাকত হোৱা প্রবল বানৰ ফলত ৮ৰপৰা ১০ দিন পর্যন্ত এন আৰ চিৰ কাম-কাজ বাধাগ্রস্ত হৈছিল৷ জানিব পৰা মতে, নথি-পত্র পৰীক্ষণ, বংশবৃক্ষৰ সত্যাসত্যৰ নিৰূপণৰ কাম বৰাক উপত্যকাত পুনৰ আৰম্ভ হৈছে৷ অহা ২ জুলাইত উচচতম ন্যায়ালয়ত এন আৰ চিৰ গোচৰৰ পৰৱর্তী শুনানিৰ দিন৷ এই শুনানিতে এন আৰ চিৰ চূড়ান্ত খচৰা প্রকাশৰ নতুন দিন নির্ধাৰণ হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে৷


মোদী চৰকাৰে ললে ডাঙৰ সিদ্ধান্তঃ Corona, Cancer, Diabetic-সহ ৩৯টা জটিল ৰোগৰ ঔষধৰ দাম হ্ৰাস পালে modi-government-has-decided-to-reduced-corona-cancer-tuber-culosis-diabetic-along-with-39-medicines-price-hb– News18 assam\nHome » photogallery » nation »মোদী চৰকাৰে ল'লে ডাঙৰ সিদ্ধান্তঃ Corona, Cancer, Diabetic-সহ ৩৯টা জটিল ৰোগৰ ঔষধৰ দাম হ্ৰাস পালে\nমোদী চৰকাৰে ল'লে ডাঙৰ সিদ্ধান্তঃ Corona, Cancer, Diabetic-সহ ৩৯টা জটিল ৰোগৰ ঔষধৰ দাম হ্ৰাস পালে\nকোৰোণা কালত সাধাৰণ মানুহলৈ কিছু সকাহ দিছে মোদী চৰকাৰে। কেন্দ্ৰৰ এই পদক্ষেপৰ ফলত ৩৯ বিধ অতি প্ৰয়োজনীয় ঔষধৰ দাম হ্ৰাস পাইছে।\n| September 04, 2021, 17:12 IST\nকেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ এই সিদ্ধান্তত এতিয়া আনন্দিত সাধাৰণ লোক। কোৰোণা, কৰ্কট ৰোগ, মধুমেহ, টিবি সহ বহু কঠিন ৰোগৰ ঔষধৰ দাম কমিছে।\nকিন্তু ইমানতেই শেষ নহয়। পূৰ্বে যি ১৬টা ঔষধ এই তালিকাৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল, সেয়া তালিকাৰ পৰা বাহিৰত ৰখা হ'ল। ফলত এই সমূহ ঔষধৰ দাম বাঢ়িব পাৰে।\nঔষধৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কাৰণেই তালিকাৰ পৰা এই ঔষধক বাহিৰত ৰখা হৈছে।\nAmikacin (antibiotic), Azacitidine (anti-cancer), Bedaquiline (anti-TB), Bendamustine Hydrochloride (anti-cancer), Buprenorphine ( opioid antagonists), Buprenorphine+Naloxone (opioid antagonists), Cefuroxime (antibiotic), Dabigatran (anticoagulant), Daclatasvir (antiviral), Darunavir+Ritonavir (antiretroviral), Delamanid (anti-TB) ৷\nDolutegravir (antiretroviral), Fludarabine (anti-cancer), Fludrocortisone (corticosteroid), Fulvestrant (anti-cancer), Insulin Glargine (anti-diabetes), Irinotecan HCL Trihydrate (anti-cancer), Itraconazole (antifungal), Ivermectin (anti-parasitic), Lamivudine (antiretroviral)\nLatanoprost (treat ocular hypertension), Lenalidomide (anti-cancer), Montelukast (anti-allergy)\nMupirocin (topical antibiotic), Nicotine replacement therapy, Nitazoxanide (antibiotic), Ormeloxifene (oral contraceptive), Phenoxymethyl penicillin (antibiotic), Procaine Benzylpenicillin (antibiotic), Rotavirus vaccine ৷\nSecnidazole (anti-microbial), Teneligliptin (anti-diabetes)\nTenofovir+Alafenamide Fumarate (TAF) (antiretroviral)\nTerbinafine (antifungal), Valganiclovir (antiviral) ৷ জৰুৰী ঔষধৰ তালিকাত ৰখা হৈছে এই ঔষধসমূহক।\nযি ১৬ বিধ ঔষধক বাহিৰত ৰখা হ'ল, সেয়া হৈছে- Alteplase (clot buster), Atenolol (anti-hypertension), Bleaching Powder, Cetrimide (antiseptic), Erythromycin (antibiotic), Ethinylestradiol+Norethisterone (birth control), Ganciclovir (antiviral)\nLamivudine+Nevirapine+Stavudine (antiretroviral), Leflunomide (antirheumatic), Nicotinamide (Vitamin-B) ৷ প্রতীকী ছবি ৷\nPegylated interferon alfa 2a, Pegylated interferon alfa 2b (antiviral), Pentamidine (antifungal), Prilocaine+Lignocaine (anesthetic), Rifabutin (antibiotic), Stavudine+Lamivudine (antiretroviral), Sucralfate (anti-ulcer) ৷\nNLEM 2021-এই পৰ্যন্ত ৩৯৯বিধ প্ৰয়োজনীয় ঔষধৰ নাম মজুত ৰখা হৈছে। বৰ্তমান প্ৰত্যক্ষ মূল্য নিয়ন্ত্ৰণৰ অন্তৰ্গত। অর্থাৎ এই তালিকাৰ অন্তৰ্গত সকলো ঔষধক চৰকাৰী ভাবে বিশেষ পৰ্যবেক্ষণত ৰখা হৈছে যাতে প্ৰয়োজন অনুসৰি ৰোগীয়ে লাভ কৰে।\nশনিবাৰ ভুলটো ক্ৰয় নকৰিব এই কেইটা সামগ্ৰী! মানি চলিলে আহিব টকাৰ বৰষুণ!\nIndia-Pakistan T20 Match: ধোনীৰ বাবে পালে ডুবাই, ধোনীভক্ত বছিৰ চাচাই আজি কাক সমর্থন জনাব– ভাৰত নে পাকিস্তানক?\nMalaika Arora-Arjun Kapoor: মলাইকাৰ জন্মদিন! অৰ্জুন কাপুৰক কৰিলে চুম্বন, ছচিয়েল মিডিয়াত ছুপাৰ ভাইৰেল


Class 12 Sociology Chapter 13 বিশ্বায়ন আৰু সামাজিক পৰিবর্তন » Page2of2»\nপ্রশ্ন ১। উদাৰীকৰণ বুলিলে কি বুজা ? নাইবা , উদাৰীকৰণ আৰু ভাৰতীয় অর্থনীতি সম্পর্কে এটি টোকা লিখা ।\nউত্তৰঃ উদাৰীকৰণ হ’ল নিয়ন্ত্রীত অর্থনীতিৰ ওপৰত থকা অপ্রয়ােজনীয় বাধানিষেধবােৰ উঠাই দিয়া । যেতিয়া বাণিজ্য আৰু উদ্যোগৰ ওপৰত থকা অপ্রয়ােজনীয় বাধা – নিষেধবােৰ উঠাই দিয়া হয় , তেতিয়া অর্থনীতি বেছি প্রতিদ্বন্দী আৰু প্রগতিশীল হয় বা মুক্ত হয় আৰু তাকে উদাৰীকৰণ বােলে । এইটো এনে এটা পদ্ধতি যত পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশসমূহক এনেকুৱা কিছুমান সুবিধা দিব খােজা হয় য’ত তেওঁলােকে মুক্ত বাণিজ্যিক উন্নয়ন গঢ়ি তুলিব পাৰে । ইয়াৰ প্রধান উদ্দেশ্যবােৰৰ এটা হ’ল বেছি ভাল আন্তৰাষ্ট্ৰীয় অর্থনৈতিক সম্পর্ক গঢ়ি তােলাটো । এই নীতিয়ে অর্থনীতিয়ে কাম কৰিব পৰা ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰে আৰু ব্যক্তিগত কোম্পানীবােৰে বেছি ভাল ফল দেখুৱাবলৈ সক্ষম হয় ।\nপ্রশ্ন ২। গােলকীকৰণৰ পদ্ধতি ব্যাখ্যা কৰা । নাইবা , পৃথিৱীখনক গােলকীকৰণে এখন গাওঁত পৰিণত কৰিছে ব্যাখ্যা কৰা ।\nউত্তৰঃ গােলকীকৰণ এনে এক পদ্ধতি যত এখন দেশৰ অর্থনীতি আন এখন দেশৰ অর্থনীতিৰ লগত সংলগ্নিত হয় । ই এইটোকে বুজায় যে ই হ’ল বিভিন্ন দেশৰ মাজত অবাধ গতিৰে হােৱা কিছুমান সামগ্রী , সেৱা, মূলধন আৰু শ্ৰমৰ বিনিময় , ইয়াকে গােলকীকৰণ বুলি জনা যায় । মুঠতে পৃথিৱীৰ দেশবােৰৰ মাজত বেপাৰ বাণিজ্যৰ মজেৰে হােৱা বিনিময় ব্যৱস্থা বা পদ্ধতিটোকে গােলকীকৰণ বােলে । ইয়াত খােলাখুলি আৰু মুক্তভাবে বিভিন্ন দেশৰ মাজত বাণিজ্যিক বিনিময় হয় । এইদৰে পৃথিৱীৰ অর্থনীতি ঐক্যবদ্ধতা হােৱাকে গােলকীকৰণ বুলি কোৱা হয় । গােলকীকৰণে পৃথিৱীখনক এখন গাঁৱত পৰিণত কৰিছে ।\nপ্রশ্ন ৩। গােলকীকৰণৰ লগত নিয়োগৰ সম্পর্ক কি ?\nউত্তৰঃ গােলকীকৰণৰ লগত জড়ি হৈ থকা আন এটা প্রক্রিয়া হ’ল নিয়ােগ ব্যৱস্থা । এই দুয়ােটাৰে এটা সম্পর্ক আছে । গােলকীকৰণৰ ফলত কিছুমান অনিষ্টকাৰী ফলাফলহে দেখা যায় যদিও বহুতাে ভাল ফলাফলে দেখা দিয়ে এই ক্ষেত্ৰত গােলকীকৰণে বিভিন্ন দিশত সংস্থাপনৰ ব্যৱস্থা সৃষ্টি কৰা দেখা যায় । নগৰীয়া মধ্যবিত্ত যুৱক – যুৱতী সকলৰ বাবে গােলকীকৰণ আৰু তথ্যপ্রযুক্তিৰ বিপ্লবে তেওঁলােকৰ জীৱনলৈ বৃত্তি লাভৰ নতুন পথ মুকলি কৰিছে ।\nগােলকীকৰণৰ বাবেই আমাৰ উঠি অহা প্রজন্মই সাধাৰণ শিক্ষাৰ ডিগ্ৰীধাৰী হােৱাতকৈ নতুন তথ্যপ্রযুক্তি প্রশিক্ষণ লৈ গােলকীকৰণে প্রতিষ্ঠা কৰা কম্পিউটাৰ , ইণ্টাৰনেট অলেখ চাকৰি বাকৰি সংস্থাপন লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে । শপিংমল , ৰেষ্টোৰেণ্ট , হােটেল , মােবাইল ফোন কোম্পানী , B.PO. ( Business Process Outsourcing ) বােৰত যথেষ্ট সংখ্যক সংস্থাপন ব্যৱস্থাৰ সৃষ্টি হােৱা দেখা যায় । গতিকে গােলকীকৰণ আৰু নিয়ােগ ব্যৱস্থাৰ সম্পর্ক যথেষ্ট বেছি ।\nপ্রশ্ন ৪। গােলকীয় অর্থনীতি স্পষ্ট বৈশিষ্ট্যবােৰ কি কি ?\nউত্তৰঃ গােলকীয় অর্থনীতিৰ স্পষ্ট বৈশিষ্ট্যবােৰ তলত উল্লেখ কৰা হ’ল—\n( ১ ) গােলকীকৰণে সামাজিক আৰু অর্থনৈতিক সম্পর্কক একে লেঠাৰিয়ে গােটেই পৃথিবীতে জড়িত কৰি ৰাখে ।\n( ২ ) লেঠাৰি নিচিগা এই পদ্ধতিক কিছুমান অর্থনৈতিক নীতিয়ে ঠেলি দি থাকে ।\n( ৩ ) যদিও অর্থনৈতিক শক্তি গােলকীকৰণৰ এটা অবিচ্ছেদ্য অংগ তথাপি , এইটো কোৱা শুদ্ধ নহব যে তেওঁলােকে ( অর্থনীতিয়ে ) অকলে ইয়াক উৎপাদন কৰিছে ।\n( ৪ ) আন্তৰাষ্ট্ৰীয় মুদ্ৰাৰ সংস্থাবােৰৰ যেনে— IMF আৰু WTO আদিৰ যথেষ্ট বৰঙণি আছে । বৈদ্যুতিক অর্থনীতিয়েও অর্থনৈতিক গােলকীকৰণক সমর্থন জনাই আহিছে ।\nপ্রশ্ন ৫। বৈদ্যুতিক অর্থনীতিয়ে কিদৰে অর্থনৈতিক গােলকীকৰণক সহায় সমর্থন আগবঢ়ায় ?\nউত্তৰঃ বৈদ্যুতিক অর্থনীতি এটা প্রধান উপাদান যিটোৱে গােলকীকৰণ অর্থনীতি সহায় সহযােগ দিয়ে । বেংক , নিগম , নিধি পৰিচালক ( Fund Manager ) , ব্যক্তিগত বিনিয়ােগকাৰী আদিয়ে কেৱল মাত্র কম্পিউটাৰৰ মাউচ ( mouse ) টোত মাথােন টিপ ( click ) এটা মাৰিয়ে জমা ধন আন্তৰাষ্ট্ৰীয় ভাবে ইহাত – সিহাত কৰিব পাৰে । এনেকি পৃথিৱীৰ বিভিন্ন প্রান্তলৈ যােগাযােগ কৰি বাণিজ্যিক লেন – দেন কৰিব পাৰে । তথাপি এই তীব্র গতিৰ বৈদ্যুতিক ধন দেনত কিছুমান বিপদ সংকেত নথকাও নহয় । ভাৰততাে এইবােৰ আলােচনা কৰা হৈছে বিশেষকৈ চেয়াৰ ( Share ) বজাৰৰ দাম উঠা নমা কৰা প্ৰসংগত কাৰণ বৈদেশিক বিনিয়ােগ কাৰীসকলে হুন্দি ( Hundi ) ষ্টক কিনে আৰু লাভ কৰি , আকৌ বিক্ৰী কৰি দিয়ে । এই ধৰণৰ তীব্র গতিৰ আদান প্রদান সম্ভব হব পাৰিছে কেবল মাত্র যােগাযােগ বিপ্লৱৰ বাবেহে ।\nপ্রশ্ন ৬। গােলকীকৰণৰ মূল নীতিবােৰ কি কি উল্লেখ কৰা ।\nউত্তৰঃ মূল নীতিবােৰ তলত উল্লেখ কৰা হ’ল—\n( ১ ) গােলকীকৰণৰ প্ৰথম আৰু অতি প্রয়ােজনীয় নীতি হ’ল বিশ্ববাণিজ্য । পৃথিৱীৰ দেশবােৰৰ মাজত বাণিজ্যিক ব্যবস্থা গঢ় দিয়া ।\n( ২ ) গােলকীকৰণে পৃথিৱীত এক নতুন অর্থনীতি প্রতিষ্ঠা কৰে ।\n( ৩ ) গােলকীকৰণে পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশত নতুন নতুন বজাৰৰ সৃষ্টি কৰে ।\n( ৪ ) গােলকীকৰণে শ্রম বিভাজনত উৎসাহ প্রদান কৰে ।\n( ৫ ) গােলকীকৰণে পৃথিৱীৰ দেশবােৰত শ্রমিক প্ৰব্ৰজনৰ সৃষ্টি কৰে ।\n( ৬ ) এই ব্যৱস্থাই পৃথিৱীত এক বিশ্ব অর্থনীতিৰ সৃষ্টি কৰে ।\nপ্রশ্ন ৭। ভাৰতৰ অর্থনীতিত গােলকীকৰণৰ চাৰিটা প্রভাব উল্লেখ কৰা ।\nউত্তৰঃ ভাৰতীয় অর্থনীতিৰ ওপৰত গােলকীকৰণৰ প্রভাবসমূহ :- ( ১ ) পৃথিৱীৰ ৰপ্তানী বজাৰত ভাৰতৰ ৰপ্তানীৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি । ১৯৯০-২০০০ দশকত ভাৰতৰ ৰপ্তানীৰ পৰিমাণ ১২৫% বৃদ্ধি পাইছিল ।\n( ২ ) গােলকীকৰণৰ ফলত ভাৰতত বৈদেশিক প্রত্যক্ষ বিনিয়ােগ যথেষ্ট বৃদ্ধি পাইছে । ২০০১ চনৰ পৰা বছৰী ৫০০ crores কৈ বৃদ্ধি পাই আছে ।\n( ৩ ) ঘৰুৱা সামগ্ৰীৰ মুঠ উৎপাদন বৃদ্ধি । ১৯৮০-৯০ ভিতৰত ৫.৬৩% পৰা ৫.৮০% বৃদ্ধি পাইছিল ।\n( ৪ ) নিবনুৱাৰ সংখ্যা বৃদ্ধি । ভাৰততাে ক্রমান্বয়ে নিবনুৱা সংখ্যা ক্রমান্বয়ে বৃদ্ধি পাই আছে ।\nপ্রশ্ন ৮। ৰাষ্ট্ৰজোৰা কোম্পানী ( transnational Corporations ) মানে কি ?\nউত্তৰঃ গােলকীকৰণ পৰিচালনাৰ বহুতাে অর্থনৈতিক উপাদানৰ ভিতৰত ট্রেন্সনেচনেল কর্পোৰেচনৰ ভূমিকা বিশেষভাৱে গুৰুত্বপূর্ণ । TNC ( transnational corporation ) হ’ল এটা কোম্পানী যিয়ে এখনতকৈ বেছি দেশত কিছুমান সামগ্রী বা সেৱা উৎপাদন কৰি বজাৰকৃত কৰে ।\nপ্রশ্ন ৯। বিশ্ব বাণিজ্যিক সংস্থা কি ?\nউত্তৰঃ ১৯৯৫ চনৰ ১ জানুৱাৰীৰ দিনা বিশ্ব বাণিজ্যিক সংস্থা প্রতিষ্ঠা কৰা হৈছিল । ইয়াৰ প্রধান কাম হৈছে আন্তর্জাতিক বাণিজ্য । এই কাম আগতে কৰিছিল GATT ( General Agreement on Tariffs and Trade ) নামৰ সংস্থাটোৱে । ইয়াত মুঠতে ১২৮ খন সদস্য ৰাষ্ট্ৰ আছিল । ইয়াৰ মুখ্য কার্যালয় ছুইজাৰলেণ্ডৰ জেনেভা চহৰত ।\nপ্রশ্ন ১০। ভােগৰ সংস্কৃতি ( culture of consupmtion ) মানে কি ?\nউত্তৰঃ সংস্কৃতি বুলিলে আমি সাধাৰণতে সাজ – পােছাক , গীত মাত , নৃত্য , খাদ্য – খােৱা বােৱা আদিকে বুজাওঁ । যি হওক সংস্কৃতি বুলিলে আমি গােটেই জীৱন ধাৰণ ব্যৱস্থাটোকে বুজাওঁ । সংস্কৃতিৰ দুই প্রকাৰ ব্যৱহাৰ আছে — এটা ভােগৰ সংস্কৃতি আৰু আনটো হ’ল সাংস্কৃতিক সমূহ বা গােট । আধুনিক যুগৰ গােলকীকৰণ পদ্ধতি প্রচলনত ভােগ সংস্কৃতিয়ে কেনে ভূমিকা পালন কৰিছে তাক নতুনকৈ বিকাশ লাভ কৰা নগৰ চহৰবােৰত দেখা যায় । ১৯৭০ দশকলৈ নগৰ – চহৰবােৰ বিকাশ ঘটিছিল।বর্তমান এই নগৰ – চহৰত ভােগ সংস্কৃতিয়ে কলা , কৃষ্টি , খাদ্য খানা , ফেচন , সাজপাৰ , গীত – মাত , পর্যটন আদিৰ পয়ােভৰ দেখা যায় । গতিকে এনেধৰণৰ সংস্কৃতিকে ভােগ সংস্কৃতি বুলি কব পাৰি ।\nপ্রশ্ন ১১। সাংগঠনিক সংস্কৃতি ( Corporate Culture ) কি ?\nউত্তৰঃ সাংগঠনিক সংস্কৃতি হ’ল প্রশাসনিক তত্ত্বৰ এটা বিভাগ , যিটোৱে উৎপাদন বৃদ্ধি আৰু প্রতিদ্বন্দ্বিতা বৃদ্ধি কৰি অনুষ্ঠানৰ এক অদ্বিতীয় সাংগঠনিক সংস্কৃতি সকলাে সদস্যক দেখুৱাব বিচাৰে । অনুষ্ঠানৰ সকলাে কর্মীয়ে দলবদ্ধ আনুগত্যতাৰে পৰস্পৰাগত ভাৱে নীতি নিয়ম পালনত ঐক্যবদ্ধ আনুগত্যতা প্রকাশ কৰে ।\nপ্রশ্ন ১১। ভাবশূন্য ( Weightless ) অর্থনীতি মানে কি ?\nউত্তৰঃ আগৰ যুগৰ ব্যতিক্রমত বিশ্ব অর্থনীতি কেৱল কৃষিভিত্তিক বা উদ্যোগ ভিত্তিক হৈ থকা নাই । বর্তমান ভাৰশূন্য অর্থনীতি ( Weightless economy ) হ’ল এনে এক সামগ্ৰীৰ ওপৰত প্রতিষ্ঠিত যি কেৱল খা – খবৰৰ ( information ) ওপৰত ভিত্তি কৰি যেনে — কম্পিউটাৰ , চফটওয়েৰ, মাধ্যম আৰু আপ্যায়ন সামগ্ৰী আৰু ইনটাৰনেটৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰশীল হৈ চলে । এনে অর্থনীতিকে , ভাৰশূন্য অর্থনীতি বােলে । ইয়াকে জ্ঞান অর্থনীতি বুলিও কোৱা হয় ।


সেনাপতি জিলা - মণিপুৰৰ জিলা Info. About. What's This\n★ সেনাপতি জিলা - মণিপুৰৰ জিলা ..\n★ সেনাপতি জিলা\nসেনাপতি জিলা ৯৩.২৯° আৰু ৯৪.১৫° পূব দ্ৰাঘিমাংশ আৰু ২৪.৩৭° আৰু ২৫.৩৭° উত্তৰ অক্ষাংশত অৱস্থিত৷ জিলাখনৰ দক্ষিণে কংপকপি জিলা Kangpokpi District, পূবে উখৰুল জিলা, পশ্চিমে তামেংলং জিলা আৰু উত্তৰে নাগালেণ্ডৰ ক’হিমা আৰু ফেক জিলা অৱস্থিত৷ এই জিলা সাগৰপৃষ্ঠৰ পৰা ১০৬১-১৭৮৮ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত৷ জিলাখনৰ উষ্ণতা সৰ্বনিম্ন ৩.৪° ছেলছিয়াছ ৰ পৰা সৰ্বোচ্চ ৩৪.১° ছেলছিয়াছ হ’ব পাৰে৷\nসেনাপতি জিলাৰ ৬৬.৪৩% মাটি অৰণ্য আৰু ২০% কৃষিভূমি৷ এই জিলাত উৎপাদন কৰা মূল শস্যবোৰ হৈছে ধান, গোমধান, আলু, বন্ধাকবি আৰু মাহজাতীয় শস্য৷ জিলাখনৰ অধইকাংশ লোকেই কৃষক৷\n২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি সেনাপতি জিলাৰ মুঠ জনসংখ্যা ৪,৭৯,১৪৮ জন৷ ভাৰতৰ মুঠ ৬৪০ খন জিলাৰ ভিতৰত জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা এই জিলাৰ স্থান ৫৬৫৷ জিলাখনৰ জনবসতিৰ ঘনত্ব প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ১০৯ জন৷ ২০০১-২০১১ দশকত জিলাখনৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ ২৫.১৬% সেনাপতি জিলাৰ প্ৰতি ১০০০ গৰাকী পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ৯৩৯ গৰাকী আৰু সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৫%৷\nসেনাপতি জিলাৰ অধিবাসীসকল মূলত মাও নগা Mao Naga, Maram, Poumai, Thangal, Zemai, Liangmai, RongmeiKabui, Tangkhul, Meetei, Thadou, নেপালী, Vaiphei, Chothe, Chiru, Maring আদি জনজাতিৰ লোক৷\nএই জিলাত প্ৰচলিত মূল ভাষাসমূহ হৈছে:\nমাও Mao ভাষা.\nজেমি Zeme ভাষা.\nৰংমেই Rongmei ভাষা.\nপওমাই Poumai ভাষা.\nআংগামী পশ্চুৰী Angami–Pochuri ভাষা.\nসেনাপতি জিলাত পালন কৰা প্ৰধান উৎসৱসমূহ হৈছে:\nChaga Ngee:এই উৎসৱ ৩০ অক্টোবৰৰ দিনা লিয়াংমাই জনজাতি liangmai tribe ৰ লোকসকলে পালন কৰে৷.\nPonghi: মাৰাম নগা Maram Naga লোকসকলে জুলাই মাহত ধান ৰোৱাৰ সময়ত সাতদিনীয়াকৈ এই উৎসৱ পালন কৰে৷.\nChiithuni: এই উৎসৱ ডিচেম্বৰ মাহত মাও নগা Mao Naga সকলে ছদিনীয়াকৈ উদযাপন কৰে৷.\nLaonii: এই উৎসৱো পওমাই নগাসকলৰ কৃষিৰ লগত জড়িত উৎসৱ৷ সাধাৰণতে জুলাই মাহৰ শেষৰফালে এই উৎসৱ পালন কৰা হয়৷.\nThounii: এই উৎসৱ পওমাই নগা Poumai Naga জনজাতিৰ লোকসকলে ৫ জানুৱাৰীৰ দিনা পালন কৰে৷.\nKanghi: এই উৎসৱ মাৰাম নগাসকলে ডিচেম্বৰ মাহত সাতদিন পৰ্যন্ত উদযাপন কৰে৷ পৰম্পৰাগত মল্লযুঁজ এই উৎসৱৰ এক অন্যতম অংগ৷.\nSaleni: এই উৎসৱ কৃষিৰ লগত জড়িত৷ জুলাই মাহত ধান ৰোৱাৰ সময়ত মাও নগাসকলে এই উৎসৱ উদযাপন কৰে৷.\nমাও দ্বাৰ Mao Gate: মণিপুৰ-নাগালেণ্ড সীমান্তত অৱস্থিত এক পাহাৰীয়া ঠাই৷.\nকওব্ৰু পৰ্বত Koubru Mountain: এই পৰ্বত মণিপুৰৰ সৰ্বোচ্চ উচ্চতাৰ পৰ্বত৷ এই পৰ্বত মেইটেই লোকসকলৰ জনবিশ্বাসত আৰাধ্য দেবতা "Koubru"ৰ উপাসনাৰ স্থল৷ এই পৰ্বতত ভালেসংখ্যক গুহা আছে৷.\nকওব্ৰু লাইখা Koubru Laikha: কওব্ৰু লাইখা মণিপুৰৰ এটা বিখ্যাত শিব মন্দিৰ৷ এই মন্দিৰটো ইম্ফল নদীৰ পাৰত অৱস্থিত৷ শিৱৰাত্ৰিৰ দিনা এই মন্দিৰত অসংখ্য লোকৰ সমাগম হয়৷.\nকংপকপি Kangpokpi: সেনাপতি জিলাৰ দ্বিতীয় বৃহৎ নগৰ৷ মূল অধিবাসী থাদও কুকী জনজাতিয় লোকসকল৷.\nথ ব ল জ ল Thoubal district, Pron: ˈθɑʊbɑːl orˈθɑʊbəl উত তৰ - প ব ভ ৰতৰ মণ প ৰ ৰ জ যৰ এখন অন যতম জ ল এই জ ল ৰ উত তৰ স ন পত জ ল প ব উখৰ ল আৰ চ ন দ ল\nপ ৰ ণ গ জ ল হ চ প পৰ গণ ত হয ৷ ত ম ল জ ল ৰ উত তৰ ন গ ল ণ ড ৰ জ য, প ব স ন পত জ ল দক ষ ণ চ ড চন দ ৰপ ৰ জ ল আৰ পশ চ ম ইম ফল পশ চ ম জ ল আৰ অসম\nপ ৰশ সন ক জ ল জ ল সদৰ ধ ব ৰ নগৰত অৱস থ ত ইয ৰ পৰ গ ৱ হ ট মহ নগৰল দ ৰত ব ক ম ধ ব ৰ প ৰণ গ ৱ লপ ৰ জ ল ৰ সদৰ আছ ল, য খন জ ল চনত\nড ম হ ছ ও জ ল ই ৰ জ Dima Hasao district DHD আগৰ ন ম উত তৰ ক ছ ৰ প ৰ বত য জ ল অসমৰ এখন জ ল ঐত হ স ক ভ ৱ ড ম ছ - কছ ৰ সকলৰ ব সভ ম এই অঞ চল\nওদ লগ ৰ জ ল বড उद लग ड ज ल ভ ৰতৰ অ গৰ জ য অসমৰ খন জ ল ৰ ভ তৰত এখন ওদ লগ ৰ জ ল বড ল ণ ড স ব য ত ত বশ স ত পৰ ষদৰ অন তৰ গত ওদ লগ ৰ নগৰ\nক হ ম জ ল pron: ˈkəʊhɪˌmɑː or kəʊˈhiːmə ভ ৰতৰ ন গ ল ণ ড ৰ জ যৰ এখন জ ল ৷ এই জ ল খনৰ ম ল অধ ব স সকল আ গ ম নগ জনজ ত ৰ৷ চনৰ ল কপ য ল অন সৰ ন গ ল ণ ডৰ\nচনত স ন পত ত ল ৰ ম থ উচ নক প ঞ চন দ ব ৰ ট ছ ত ও ৰ শ স ত অঞ চল অধ গ ৰহণ কৰ উত তৰ ক চ ৰ জ ল আৰ চনত গ ব ন দচন দ ৰ অঞ চল ক চ ৰ জ ল হ চ প\nপ ৰ ণ জ ল ন গ ল ণ ডৰ একদশ জ ল ৷ এই জ ল প ৰ বৰ ব হত তৰ কহ ম জ ল ক ব ভক ত কৰ গঠন কৰ হ ছ ল৷ প ৰ ণ জ ল প ৰ বত কহ ম জ ল ৰ এট মহক ম আছ ল৷ চনৰ\nয ৰহ ট জ ল ভ ৰতৰ অসম ৰ জ যৰ খন জ ল ৰ ভ তৰত এখন ইয ৰ সদৰ স থ ন য ৰহ ট চহৰ য ৰহ ট জ ল ক অসমৰ স স ক ত ক প ৰ ণক ন দ ৰ ব স স ক ত ক নগৰ ব ল ও জন য য\nব হ ফ লৰ গ ন ধ অন য এখন প ৰত য গ ত হ হ আৰ চক ল ৰ শ শৱ স ন কৰ প ৰ য স ন পত এক আত মজ ৱন স হ ত য অক ড ম ব ট ব জয অসম য সকলৰ তথ য স হ ত য অক ড ম\nএই ম ল ত শ ৱৰ ৰ ছ প জ - অৰ চন কৰ ৰ লগত ব ৰ ৰজ দ দ ন আৰ দ দ ন ৰজ ৰ স ন পত ম ৰ ক ষ ত ৰ ল শ ৰদ ধ ৰ য য তৰ পণ কৰ হয ৷ প ৰ বত যদ ও দ দ ন ম ল ত শ ক ত\nম ৰব ব য জনৰ অধ নত ক ইব খন আৰক ষ জ ল থ ক আৰক ষ অধ ক ষক হল জ ল আৰক ষ ৰ ম ৰব ব ব ব ট ল য নৰ ক ম ণ ড ণ ট ম খ য স ন পত আৰক ষ অধ ক ষকক ক ৰ য যত সহ য\nচ ড চ ন দপ ৰ জ ল Churachandpur, Pron: tʃʊraːˌtʃaːnɗpʊr উত তৰ - প ব ভ ৰতৰ মণ প ৰ ৰ জ যৰ এখন জ ল ৷ এই জ ল ৰ ম ট ক ল বৰ গ ক ল ম ট ৰ৷ চনৰ ল কপ য ল\nজ ল স হ ত য সভ ৰ - বৰ ষৰ সভ পত য ৰহ ট কব সন ম লনৰ প ৰ ক তন উপ - সভ পত ভ ৰত য গণন ট য স ঘৰ য ৰহ ট শ খ ৰ প ৰ ক তন উপ - সভ পত য ৰহ ট জ ল\nৰজ সকল প নপ ৰথম ব শ বন থৰ ন মত শ লমন দ ৰ স থ পন কৰ ছ ল চনত ম গল স ন পত সত ৰ জ ত এই অঞ চল আক ৰমণ কৰ মন দ ৰৰ স ণ ৰ পৰ আহ ল ৰ লগত দ গৰ ক ক ন\nঅধ নত আছ ল খ ৰ ষ ট ব দত ত ৰ বকৰ আক ৰমণত ব ৰহ মপ ত ৰ আৰ কল ম খৰ ৰণত স ন পত ফ ৰ চ ম খৰ হ তত ম ছলম ন স ন হ য ত খ ন বধ হ ৱ ৰ প ছত ন ৰ ব হ ন ল ত ও ৰ\nফ ক ভ ৰতৰ ন গ ল ণ ড ৰ জ যৰ এখন জ ল এই জ ল খন চনত স থ পন কৰ হ ছ ল জ ল খনৰ সদৰ ঠ ই ফ ক নগৰ এই জ ল ৰ স খ য গৰ ষ ঠ ল ক খ ৰ ষ ট ন ধৰ ম ৱলম ব আৰ\nস ব ধ ৰ থ স য গ কৰ হ ল স বৰ গদ উ চ হ ম দ হ ঙ গ য ৰজ ৰ দ নত ম ছলম ন স ন পত ত ৰ বক অসম আক ৰমণ কৰ ত কনচ বৰপ ত ৰ গ হ ইৰ হ তত ত ৰ বকৰ ম ত য হ ৱ ত\nজয ৰ আশ ব দ দ বলগ হয চনৰ ফ ব ৰ ৱ ৰ ত আহ ম স ন পত ম ম ই ত ম ল বৰবৰ ৱ আৰ ম গল স ন পত আল ল হ ইয ৰ খ নৰ ম জত অস ৰৰ আল ৰ সন ধ স ব ক ষৰ ত হয\nচ প ম ওৰফ চক ৰধ বজ স হৰ প ছত ই ত ও ৰ জপ টত বহ ত ও ৰ ৰ জত বক লত ই বৰ স ন পত ল চ ত বৰফ কনৰ ন ত ত বত ম গলৰ ব ৰ দ ধ অসম য স ন যই শৰ ইঘ টৰ য দ ধত ন ৰ ণ য ক\nচনৰ ব জয দশম ত থ ত ত ও ৰ প ত ৰ ন ম আছ ল স বৰ গ য ৰ য ব হ দ ৰ স ণ ধৰ স ন পত ত ও ৰ ঘৰ আছ ল শ ৱস গৰ জ ল ৰ অৰ জ নগ ড গ ৱত প ছত ত ও শ ব লঙত ঘৰ ল ছ ল\nশক ত পৰ ক ষ কৰ ছ ল ৰণ দ য ঠ ই ব ল য ইয ৰ ন ম হ ছ ল ৰঙ য গ ড ৰ স ন পত ত বৰ ক আৰ মত ত ৰ জ য আক ৰমণ কৰ বল আহ ৰঙ য নগৰৰ প চ ক ম আ তৰত ক ঠ\nত ৰপ ছত চনৰ জ ন ৱ ৰ ত ৰ খ আহ ম স বৰ গদ উ জয ধ বজ স হ আৰ ম গলৰ স ন পত ম ৰ জ মল য ত প মৰ ঘ ল ধ ৰ ঘ ট ন ম ঠ ইত ঘ ল ধ ৰ ঘ টৰ সন ধ ত স ব ক ষৰ ত\nসহ য ক গ টসম হক ল এক অন ষ ঠ নৰ জন ম দ য হয ঘৰ ন য মহল স ণ ধৰ স ন পত পথ, শ লপ খ ৰ গ ৱ হ ট প ন - অসম, ভ ৰত চনৰ এপ ৰ ল ত ৰ খ\nক ৰ ক টৰ ব ব য ৰহ ট জ মখ ন খ লপথ ৰ ও আছ ল চ ত বৰফ কনৰ ম দ ম : আহ ম স ন পত ল চ ত বৰফ কনৰ ম দ ম খ ৰ ষ ট ব দত ল চ ত বৰফ কনৰ ন ত ত বত আহ ম স ন যই\nWikipedia: সেনাপতি জিলা\nসনপত, সনপতজল, সেনাপতি জিলা, মণিপুৰৰ জিলা. সেনাপতি জিলা,\nসনপত সনপতজল মণিপুৰৰ জিলা. সেনাপতি জিলা সেনাপতি জিলা\nএশ শতাংশ প্ৰাৰ্থীয়েই নিৰ্বাচনত.\nযোৰহাট জিলা সাংবাদিক সন্থাৰ নৱগঠিত সমিতিৰ কাৰ্যকৰী সভাপতি সঞ্জীৱ দত্ত, সম্পাদক মৃদুল হাজৰিকা, যুটীয়া সম্পাদক বিৰাজ বৰুৱা, সদস্যা প্ৰিয়ংকা সেনাপতি, আছুৰ. New অসমৰ ইতিহাস pdf Status, Photo, Video Nojoto. ২০১১ সালের আদমশুমারির আনুষ্ঠানিক জনসংখ্যার পরিসংখ্যান অনুযায়ী, ব্লক মোট সংখ্যা ৮ টি। মৌলিক তথ্য স্থিতিমাপ বিবরণ মোট জনসংখ্যা ৪,৫৩,০৭৯ জন পুরুষ ২,৩৪,১১৮ জন মহিলা ২,১৮. Inn page146 4th OSEPA. নাম ঘোষণা কৰে ৷ সেই অনুসৰি বৰভগীয়া জিলা গাঁওপঞ্চায়তৰ সভাপতি পদত দিলিপ সেনাপতি. মণিপুৰত জেনেৰেল থাংগাল সোঁৱৰণী. A Font Size Increase A Normal Font A Font Size Decrease A High Contrast A Normal Contrast. English. মনিপুরি kanglashaIcon. সেনাপতি ডিস্ট্রিক্ট মণিপুর. SENAPATI DISTRICT MANIPUR Digital India. Menu Toggle. More. Home About District Whos Who Representatives Map.\nচিকিৎসকৰ ওপৰত আক্ৰমণৰ ঘটনাক সদৌ.\nবৃহস্পতিবাৰৰ বিয়লি ভাগত ঘটিল দ্বিতীয়টো ঘটনা ৷ স্থান মণিপুৰৰ সেনাপতি জিলাৰ কৰে ৷ আৰু ইয়াৰ পিছত শুকুৰবাৰ দিনটোত উতপ্ত হৈ উঠিল সেনাপতি জিলা ৷ আছাম ৰাইফলছে. গুপ্তযুগে প্রশাসনিক ব‍্যাবস্থা।2nd. অসমৰ বিভিন্ন জিলাৰ শক্তিপূজাৰ দেৱালয়সমূহৰ বিষয়ে জানিব পাৰিব. বিখ্যাত ৰাজসিংহাসনত আৰােহন কৰি ভাতৃ চিলাৰায় শুক্লধ্বজ ক প্রধান সেনাপতি হিচাপে. নিয়ােগ কৰে।. গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ. ইছলাম গাওঁ, জিলা লক্ষীমপুৰ, পিন ৭৮৭০৫৪, অসম ই মেইলঃ saalakhimpurassam@, শ্ৰী বিকাশ ফুকন ৯৪৩৫০৯৭৩২৪, শ্ৰী দেৱজিত শইকীয়া ৯৫০৮০৩৭৮২৭, দেৱজিত সেনাপতি ৮৭২৪০১৫৩৮৯, মৌৰাক্ষী. জনসংখ্যা দক্ষিণ ত্রিপুরা জেলা. আহোম সেনাপতি মহাবীৰ লাচিত বৰফুনৰ সমাধিক্ষেত্ৰ। ১৬৭১ কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান ১১৩ কি:মি, গোলাঘাট আৰু নগাঁও জিলা মাজুলী নদী দ্বীপ ৪৫ কি:মি, মাজুলী জিলা.\nলাচিত বৰফুকনৰ পিছফালে থিয় - Redtimes.\nপ্রধান জিলা পথ মেজৰ ডিষ্ট্রিক্ট ৰােড়ছ । অন্য জিলা পথ আদাৰ ডিষ্ট্রিক্ট ৰােড়ছ । বয়স অভিভাৱকৰ নাম শিক্ষাগত অহা যােগাযােগ নম্বৰ. ঘন সেনাপতি. দুগা সেনাপতি. সপ্তম. তমেংলোং ডিস্ট্রিক্টা তরাম্না. কদম রসুল মসজিদ: কদম রসুল মসজিদের বিপরীতে আওরঙ্গজেবের সেনাপতি ফতেহ খানের 17শ শতাব্দীর সমাধি রয়েছে। এই আকর্ষণীয় কাঠামোটি হিন্দু চাল শৈলীতে নির্মিত হয়েছিল। কিছুটা. ভাল খবৰ আকাশবাণী গুৱাহাটী জৰিয়তে. বিবৃতিত চিকিৎসালয়ৰ কৰ্তব্যৰত চিকিৎসক ডাঃ সেউজ কুমাৰ সেনাপতি, নাৰ্চ, চিকিৎসা কৰ্মীৰ ওপৰত মাৰধৰ কৰা কাৰ্যক তীব্ৰ ভাষাৰে গৰিহণা. দিয়াৰ লগতে কয় যে হোজাই জিলা. Fr6r1qqi?Rt. পৰিয়ালৰ ভিতৰত মৰিগাওঁ জিলাৰ বাৰপূজীয়াৰ স্বৰ্গীয় গনেশ চন্দ্ৰ সেনাপতিৰ পৰিয়ালটো অন্যতম এটি পৰিয়াল । উল্লেখ্য যে জ্যেষ্ঠ ভাতৃ বলাই ৰাম সেনাপতি আৰু গনেশ.\nপ্রদেশকে জিলা বা তাতােকৈয়াে তলৰ পৰ্যায়ত ধর্মীয় সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰ ভিত্তিত ভাগ আন্দোলনৰ মুখ্য সেনাপতি তথা জাতিৰ পিতা মহাত্মা গান্ধীয়ে সেইদিনা স্বাধীনতা দিৱসৰ. DraftList 1824007000600000013 0.pdf. মোগলৰ সেনাপতি ৰামসিংহৰ বিৰুদ্ধে এজন হিন্দু সেনাপতিৰ পিছফালে এজন মুছলমান ইছমাইল চিদ্দিকি থিয় হৈ একেলগে যুজিছিল।আজি বিশ্বনাথ জিলা কংগ্ৰেছে অনুষ্ঠিত কৰা. যোৰহাটৰ দুই প্ৰবীন সাংবাদিকক. বৰ্তমান সময়ত কৰিমগঞ্জ জিলা ড্ৰাগছ মাফিয়াৰ বিৰূদ্ধে কঠোৰ হৈছে জিলা আৰক্ষী প্ৰশাসন। জিলা আৰক্ষী প্ৰশাসনে ড্ৰাগছৰ উৎখাত কৰিবলৈ প্ৰতিদিনেই এখন টিম বনাই কঠোৰ পদক্ষেপ. নলবাৰী জিলা আছুৰ জোৰ সমদল The Janambhumi. কেন্দ্রীয় সরকারই জেলা প্রশাসনের সঙ্গে যুক্ত রাজপুরুষদের নিয়োগ করতেন।প্রজাদের. অবস্থা স্বচক্ষে সেক্ষেত্রে সেনাপতি এই অর্থে দণ্ডনায়ক। মুখ্য সেনাপতি যিনি. তিনিই.\nমাজুলী জিলা চুতীয়া ছাত্ৰ সন্থাৰ.\nসেনাপতি আইএফসিসি, সেনাপতি জেলা শাখা, সেনাপতি এমআইসিআর কোড, ঠিকানা, ফোন নম্বর, ভারতের. দিষ্ট্রিক্টকী মরমদা ইম্ফাল ৱেষ্ট. Search for: ×. COVID UPDATE SMCH আসাম COVID UPDATE SMCH. COVID UPDATE SMCH. Barak Bani News May 28, 2021 May 28, 2021 https: fb.watch 5MReYYuk 1. শিলচর মেডিকেল কলেজ হাসপাতালের কোভিড সংক্রান্ত আজকের আপডেট। তারিখ. তোলনীয়া বিশেষজ্ঞ প্ৰতিষ্ঠানৰ. ডঃ তিলােত্তমা সেনাপতি. ডঃ সবিতা সাহু. প্রকাশক ঃ। বিদ্যালয় ও গণশিক্ষা বিভাগ. ওড়িশা সরকার আমাদের জিলা. পুরাতন থেকে নূতন. সুখী পরিবার। আমাদের গুরুজন. চোখ খুলল. আমি শ্রমিক. Senapati District, Government of Manipur Senapati, Land of. আৰু সাংস্কৃতিক মহাসভা, অসম, নগাঁও জিলা সমিতি, নগাঁও জিলা পুথিভঁড়াল সন্থা, বিশ্বাস, বাবলী ৰাণী দেৱ, দেইজী সেনাপতি, সন্ধ্যাৰাণী দুৱৰা আৰু অঙ্গনবাদী কর্মী.\nUntitled HDFC Bank.\nউত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ কৃষকৰ আয় আগন্তুক ২০২২ চনৰ ভিতৰত দুগুণ কৰাৰ উদ্দেশ্যে মণিপুৰৰ সেনাপতি জিলাৰ পুৰুল গাৱঁত ধান আৰু মৎস পালন ক্ষেত্ৰ এটাৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।. যোৰহাটৰ আশে পাশে MyGov Blogs. ভূক্তি বা প্ৰদেশ,প্ৰদেশবিলাকক বিষয় বা জিলাত,জিলাবিলাকক পাঠক স্ংমণ্ডল আৰু পাঠকক ৷সিংহনাদ আছিল হৰ্ষৰ সেনাপতি,কুন্তলা অশ্বাৰোহী বাহিনীৰ প্ৰধান,স্কন্দ গুপ্ত হস্তী. BURA ROJAGAON JFMC Final D.pmd. তামেংলোং ডিস্ট্রিক্ট অসি নোংপোক রোমদা সেনাপতি ডিস্ট্রিক্ট, নোংচূপলোমদা অসামগী কাছার ডিস্ট্রিক্ট অৱাংলোমদনানাগালেন্দ্গী পেরেন ডিস্ট্রিক্ট জিলা মীৎয়েং অমদা.\nশ্রীমতি কে রাধিকা আইয়ার, আইএএস, জেলা ম্যাজিস্ট্রেট ও কালেক্টর, dm bankcom, 9475900012 শ্রী সঞ্জয় সেনাপতি, ডব্লিউ.বি. \_DEKSTOP\_5. ১৯৬৬ চনৰ এপ্ৰিল মাহত তেওঁক জিলা ন্যায়াধীশ হিচাপে নিযুক্ত কৰা হৈছিল। তেওঁ নৰ্থ সেনাপতি, চেণ্ট্ৰেল, চাণ্ডেল আৰু ইম্ফল আদি জিলা সমূহৰ মুখ্য ন্যায়িক দণ্ডাধীশ হিচাপে.\nকভিড ১৯ সন্দৰ্ভত পিআইবি ৰ বুলেটিন.\nমাজুলী জিলা চুতীয়া ছাত্ৰ সন্থাৰ মলং পানীখাতী আঞ্চলিক সমিতি গঠন চুতীয়া, মাজুলী জিলা চুতীয়া জাতি সন্মিলনৰ সভাপতি দিগেন সেনাপতি, সাধাৰণ সম্পাদক জীৱন বৰুৱা,. Unit 12 Sakti Puja Ass. কাংপোকপী দিষ্টিক্টনা, নোংপোক্তা ইম্ফাল ইষ্ট অমদি থৌবাল দিষ্টিক্টশিংনা মখারোমথংবদা থৌবাল অমদি বিষ্ণুপুর দিষ্টিক্টশিংনা অমদি নোংচুপ্তা সেনাপতি অমদি বিষ্ণুপুর. Regional Dibrugarh Assamese 1800 1805 News On AIR. পুলিবৰ. যােৰহাট. মহকুমা. জিলা. যােৰহাট. পিন কোড. 785006. 3. ভােটগ্রহণ কেন্দ্ৰৰ বিৱৰণ. ভােটগ্রহণ কেন্দ্রৰ স্বামীৰ নাম: ভৈৰব সেনাপতি পিতাৰ নাম: দিমাই সেনাপতি. ঘৰ নং: ৪।.\nমণিপুৰ ৰাজ্যত সাতখন নতুন জিলা গঠন – লীড বেংকৰ দায়িত্ব ন্যস্ত ১৪ ডিচেম্বৰ,২০১৬যোগে সেনাপতি আৰু কাংপকপি জিলাৰ মহকুমাবোৰ সন্দৰ্ভত এক শুধৰণী জাৰি কৰিছিল তলত দিয়া মতে. অনুবাদ সাহিত্যই ভাষাৰ শ্ৰী বৃদ্ধি. কভিড বিহিত আচৰণ পালন কৰি আহমেদনগৰ জিলাৰ আৰু এখন গাঁও কভিড মুক্ত হবলৈ সক্ষম হল সিঙে হেলিকপ্টাৰৰে ৰাজ্যখনৰ উখ্ৰূল, সেনাপতি আৰু টামেংলং জিলা পৰিভ্ৰমণ কৰে।.\nমণিপুৰৰ সেনাপতি জিলাৰ পুৰুল গাৱঁত.\n১৫৬৭ খ্রিস্টাব্দে রাজার সেনাপতি ছিলেন গোপী প্রসাদ। তিনি রাজা অনন্ত মানিক্যকে হত্যা করেন এবং ত্রিপুরার রাজা হন। গোপীনাথ তাঁর নাম বদলে উদয় মানিক্য নামে ভূষিত. কে কি বাঁকুড়া জেলা, পশ্চিমবঙ্গ. হেড অফিস: এইচডিএফসি ব্যাঙ্ক হাউস, সেনাপতি বাপত মার্গ, লােয়ার প্যারেল ওয়েস্ট, মুম্বই ৪০০ ০১৩. HDFC BANK জিলা – দক্ষিণ ২৪ পরগনা, থানা - বারুইপুর, মৌজা – হরিহরপুর, জে,এল. নং ১১. মদাৰখাত শাখা কবি সন্মিলনৰ প্ৰথম. নাম টিএইচ জিলা নৰা সিংহ। পিতার নাম টিএইচ হিরেন্দ্র বয়স 19 লিঙ্গ: মহিলা. MQV0469049 158. নাম এল সেনাপতি সিংহ স্বামীর নাম সেনাপতি সিংহ. Photo is বাড়ী নং ২১৬. Available.\n২৭ লাপ্পা মফম অসি হান্না লমলাঙদোং হায়নসু খংনরম্মী. অবাংদা সেনাপতি অমসুং ইম্ফাল বেস্ট, নোংচুপ্তা চুরচান্দপুর, খা নোংপোক্তা চান্দেল, নোংপোক্তা থৌবালনা কোয়শিনবা মফম. টি এ অমসুং হিলস চুরাচান্দপুর জিলা. জ্যোতি সেনাপতি. উদ্ভৱকালীন অসমীয়া ভাষিক অৱস্থিতিত গােৱালপাৰা জিলাত ইত্যাৰ প্রতিফলন. সাম্প্রতিক দৰং জিলাৰ বাংলাভাষী মুছলমান সম্প্রদায়ৰ দ্বিভাষিকতাৰ. স্বৰূপ.\nSchedule of Events Cotton University.\nশিপাও কাটিব লাবু সেনাপতি পৰিচিত। কোম্পানিত কাম গুৱাহাটীৰ জিলা পুথিভঁৰালৰ প্রেক্ষাগৃহত খনিকৰ জীৱন্ত শিল্পৰ, যি লাবু সেনাপতি ঘৰখনত ভৰি থৈয়েই পাব পাৰি।. পঞ্চায়েত নির্বাচনের ফল ২০১৮: জেলা. ডিব্ৰুগড় জিলা কবি সন্মিলনৰ কাৰ্যালয় লাহোৱালৰ মেলেঙীয়াল গাৱঁত অৱস্থিত ডিবৰু শাখাৰ নৱ নিৰ্বাচিত অনান্য বিষয়ববীয়াসকল হৈছে ৰীমা গগৈ সেনাপতি, প্ৰিয়লতা. সাবাশ বাংলাদেশের সেনাপতি বি.এন.পি. কৰোনাত আক্রান্ত হৈ নতুন বজাৰৰ দীপালী সেনাপতি পাঠকৰ মৃত্যু মাজুলী জিলাৰ নতুন বজাৰ আৰক্ষী চকীৰ অন্তর্গত কলেজ কলনী নিৱাসী তথা উজনি মাজুলী খেৰকটীয়া মহাবিদ্যালয়ৰ.


কৰ’নাই কাঢ়িছে মাতৃৰ মমতা! কোলাত নহয় গাড়ীৰ ডিকীত আৱদ্ধ এটি শিশু… -\nHomeআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়কৰ’নাই কাঢ়িছে মাতৃৰ মমতা! কোলাত নহয় গাড়ীৰ ডিকীত আৱদ্ধ এটি শিশু…\nকৰ’নাই কাঢ়িছে মাতৃৰ মমতা! কোলাত নহয় গাড়ীৰ ডিকীত আৱদ্ধ এটি শিশু…\nৱাশ্বিংটনঃ কৰ’নাৰ বিভীষিকাই বিধ্বস্ত কৰি তুলিছে সাধাৰণ জনজীৱন। কৰ’না নামৰ ভাইৰাছৰ বাবেই নানা নাভুত-নাশ্ৰূত ঘটনাৰ সাক্ষী হ’ব লগীয়া হৈছে আমাৰ সমাজে। কেতবোৰ কথাই চকু কপাল তুলিছে সচেতন মহলৰ। শেহতীয়াকৈ পোহৰলৈ অহা এটি হৃদয়বিদাৰক ঘটনাই বাতৰিৰ শিৰোনাম দখল কৰা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ টেক্সাছত এখন গাড়ীৰ ডিকীত কৰ’না আক্ৰান্ত নিজ সন্তানক ভৰাই ৰখাৰ খবৰ আহিছে। নিজ সন্তানক এইদৰে গাড়ীৰ ডিকীত ভৰাই ৰখাৰ অপৰাধত শিশুটিৰ মাতৃক গ্ৰেপ্তাৰো কৰিছে আৰক্ষীয়ে । গ্ৰেপ্তাৰ কৰা শিক্ষয়ত্ৰীগৰাকীৰ নাম ছাৰাহ বিয়াম। জানিবলৈ পোৱা মতে, মহিলাগৰাকীৰ বয়স ৪১। পুত্ৰৰ দেহৰ পৰা কৰ’না সংক্ৰমিত হ’ব পাৰে বুলি ভাবিয়েই ছাৰাহ বিয়ামে গাড়ীৰ পিছফালে নিজ সন্তানক ডিকীত ভৰাই কৰ’না পৰীক্ষা কৰিবলৈ গৈছিল।\nমন কৰিবলগীয়া যে, ৩ জানুৱাৰীত টেক্সাছৰ হাৰিছ পল্লীত এখন গাড়ীৰ পিছফালৰ পৰা শব্দ পোৱাৰ পাছত এজন ব্যক্তিয়ে জৰুৰীকালীন সেৱালৈ ফোন কৰি বিষয়টো সন্দৰ্ভত আৰক্ষীক অৱগত কৰে। আৰক্ষীয়ে খবৰ পোৱাৰ পাছতে শিশুটিক গাড়ীৰ ডিকীৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে আৰু শিশুটিৰ মাতৃ ছাৰাহ বিয়ামক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে। তেওঁৰ পুত্ৰ কৰ’নাত আক্ৰান্ত হৈছিল আৰু সেইবাবে পুত্ৰক গাড়ীৰ ডিকীত ভৰাই থৈ কৰ’না পৰীক্ষা কৰিবলৈ গৈছিল বুলি আৰক্ষীৰ জেৰাত স্বীকাৰ কৰিছে শিক্ষয়ত্ৰীগৰাকীয়ে। জানিবলৈ পোৱা মতে, তেওঁ ২০১১ চনৰ পৰা এখন স্থানীয় উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰি আছে। ঘটনাটোৰ পাছত, তেওঁক বিদ্যালয়ৰ পৰা বাধ্যতামূলক ছুটিত প্ৰেৰণ কৰা হৈছে।\nPrevious articleআকৌ হ’ব লকডাউন, ৰঞ্জিত দাসৰ ইংগিত!\nNext articleমুকেশ আম্বানীয়ে ক্ৰয় কৰিলে নিউয়ৰ্কৰ মাণ্ডাৰিন অৰিয়েণ্টেল: ৰিলায়েন্স ইণ্ডাষ্ট্ৰীজৰ ৯৮ নিযুত ডলাৰৰ অংশীদাৰিত্ব


Bisarisu Mathu Ebar Lyrics | Zubeen Garg | Assamese Lyrics - AssameseLyrical.com\nBisarisu Mathu Ebar Lyrics | Zubeen Garg\nBisarisu Mathu Ebar Lyrics by Zubeen Garg, visit AssameseLyrical.com for more Assamese lyrics\nSong: Bisarisu Mathu Ebar (বিচাৰিছো মাথোঁ এবাৰ)\nBisarisu Mathu Ebar Lyrics:---\nবিচাৰিছো মাথোঁ এবাৰ\nআহি দিয়া,দিয়া দেখা\nজীৱনৰে শেষ নিশা\nবিচাৰিছো মাথোঁ এবাৰ....\nঅভিমানী জুই কিয়!\nনুমুৱা নাই আজি কিয়!\nঅভিমানী জুই কিয়\nনুমুৱা নাই আজি কিয়\nতুমি জানো পাহৰিলা\nবহু দিনৰ ,বহু কথা\nৰৈ আছো সমাধিতে\nক্ষণ গণি মৰণৰে\nতুমি জানো সিচিঁ দিবা\nবহু আশাৰ পূৰ্ণতা\nআহি দিয়া দিয়া দেখা\nজীৱনৰে শেষ নিশা..\nBisarisu Mathu Ebar Lyrics Zubeen Garg\nAssamese Lyrics - AssameseLyrical.com: Bisarisu Mathu Ebar Lyrics | Zubeen Garg


কংগ্রেছে আমাক ঘোৰ অন্যায় কৰিলে | নিয়মীয়া বাৰ্তা\nসদ্যসমাপ্ত বিধানসভা নির্বাচনৰ ফলাফল বিশ্লেষণ কৰিলে দেখা যায় যে এসময়ৰ কংগ্রেছৰ অভেদ্য দুর্গৰূপে পৰিচিত চাহ জনগোষ্ঠীৰ সমর্থন কংগ্রেছে লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নহ’ল৷ কংগ্রেছৰ প্রতি চাহ জনগোষ্ঠীৰ মোহভংগ হোৱাৰ কাৰণ কি বুলি ভাবে?\nঃ সামগ্রিকভাৱে যোৱা নির্বাচনৰ ফলাফল যদি আমি বিশ্লেষণ কৰোঁ, তেতিয়াহ’লে আমি দেখিবলৈ পাম যে য’ত আমাৰ খিলঞ্জীয়া মানুহ আছে য’ত গৰিষ্ঠসংখ্যক হিন্দু বসতিৰ লোক আছে, তাতেই বিজেপিয়ে পূর্ণ সমর্থন লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ ইয়াৰ বহুকেইটা কাৰকৰ ভিতৰত বিজেপিৰ সাংগঠনিক দিশ যথেষ্ট শক্তিশালী, সেয়া নিশ্চিত৷ তাৰ পিছতে তেওঁলোকে ধর্মীয় মেৰুকৰণেৰে ভোট বিভাজন কৰা আদিয়েই প্রধান৷ মন কৰিলে দেখিব যে যোৱা নির্বাচনত বিশেষকৈ হিন্দু অধ্যুষিত অঞ্চলত বিজেপিয়ে সমর্থন আদায় কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে, তাত কোনো সন্দেহ নাই৷ সেয়ে এইক্ষেত্রত চাহ জনগোষ্ঠীৰ ৰাইজো ইয়াৰ ব্যতিক্রম নহয় বুলি ক’ব পাৰি৷\nএসময়ত নির্বাচন বুলিলেই চাহ জনগোষ্ঠীৰ ভোটৰ ক্ষেত্রত অসম চাহ মজদুৰ সংঘ, আইএনটিইউচিৰ গুৰুত্বপূর্ণ ভূমিকা আছিল৷ ২০১৪ চনৰ লোকসভা নির্বাচনৰ পৰা দেখা গৈছে যে চাহ মজদুৰ সংঘ, আইএনটিইউচিৰ প্রভাৱ যেন জনগোষ্ঠীটোৰ ওচৰত হ্রাস পাইছে৷ এই সংক্রান্তত আপুনি কি কয়?\nঃ আচলতে এই কথাটো শুদ্ধ নহয়৷ শুদ্ধ এই কাৰণেই নহয় যে ৰাজনৈতিক পৰিৱর্তনৰ লগে লগে ড্রেড ইউনিয়নসমূহৰ পৰিৱর্তন নহয়৷ ইয়াৰ আগতেও আপুনি দেখিব যে দুটা নির্বাচনত বিপুল সমর্থন লাভ কৰি এজিপিয়ে অসমত চৰকাৰ গঠন কৰিছিল৷ তেওঁলোকেও শ্রমিক সংগঠন কৰিব বিচাৰিছিল৷ যদিও চাহ জনগোষ্ঠীৰ লোকে সেই সময়ত ভোট দিছিল, কিন্তু চাহ মজদুৰ সংঘৰ প্রতি সমর্থন আছিল৷ যোৱা দুটা নির্বাচনত বিশেষকৈ যোৱা ২০১৪ চনৰ লোকসভা নির্বাচনৰ পৰাই যদি আৰম্ভ কৰোঁ, তেতিয়াহ’লে আমি দেখিবলৈ পাম যে আমাৰ উজনি অসমৰ ৰাইজে বিজেপিক পূর্ণ সমর্থন দিছে৷ লগতে চাহ জনগোষ্ঠীৰ ৰাইজেও সমর্থন দিছে বা সহযোগ কৰিছে৷ সেই চাহ শ্রমিক ভোটাৰসকলেও কিন্তু সময়ত চাহ মজদুৰ সংঘৰ হৈ বিভিন্ন কাম কৰি থকা দেখা গৈছে৷ এনে ক্ষেত্রত কংগ্রেছে গোটেই চাহ শ্রমিক মানুহখিনিক ভোট দিয়াব নোৱাৰাটো শুদ্ধ নহয়৷ অসমত যেতিয়া এজিপি চৰকাৰ, জনতা চৰকাৰ হৈছিল তেতিয়াও বহু চাহ অধ্যুষিত অঞ্চলত এজিপি বা জনতা দলে চাহ শ্রমিকৰ সমর্থন আদায় কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ মই ভাবোঁ যে সেই সময়ৰ ৰাজনৈতিক পৰিৱেশৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি আৰু নিজ দর্শনেৰে ৰাজনৈতিক পৰিৱর্তনৰ বাবে চাহ শ্রমিকসকলে সমর্থন আগবঢ়াইছিল৷ চাহ মজদুৰ সংঘৰ প্রতিজন সদস্য কংগ্রেছৰ সদস্য নহয়৷ পূর্বেও চাহ মজদুৰ সংঘত থকা মানুহে নির্দলীয় হৈ নির্বাচনত অৱতীর্ণ হৈছে৷ সেয়ে এইটো সকলোৰে ভুল ধাৰণা যে চাহ মজদুৰ সংঘ কংগ্রেছৰ এটা শাখা৷\nচাহ জনগোষ্ঠী–আদিবাসীসক্ এক অন্যতম দীর্ঘদিনীয়া দাবী হৈছে জনজাতিকৰণ৷ কংগ্রেছ দলে সুদীর্ঘকাল ক্ষমতাত থাকিও এই সমস্যা সমাধানৰ বাবে একো নকৰিলে৷ তাৰ বাবেও জনগোষ্ঠীটো এতিয়া কংগ্রেছৰ প্রতি ক্ষুণ্ণ হোৱা বুলি নাভাবেনে?\nঃ চাওক, মই এটা কথা নিশ্চয়কৈ ক’ব লাগিব যে স্বাধীনতাৰ পূর্বে ব্রিটিছসকলে এই চাহ জনগোষ্ঠী–আদিবাসীসক্ মর্যাদাসহকাৰে স্বীকৃতি প্রদান কৰিছিল৷ সেই সময়ত চাহ জনগোষ্ঠীক মনোনীত কৰাৰো এক ব্যৱস্থা আছিল৷ স্বাধীনতাৰ পিছত তথা সংবিধান প্রণয়নৰ পিছত ৰাজনৈতিক কাৰণতেই চাহ জনগোষ্ঠী বা আদিবাসীসকলক জনজাতিকৰণৰ বাবে কোনেও পোষকতা নকৰিলে৷ খোদ কংগ্রেছ চৰকাৰেও নকৰিলে৷ শ্রীৰামপুৰ গেটৰ সিপাৰৰ আদিবাসী মানুহবোৰ এছ টি, কিন্তু আমাৰ ফালে থকা লোকসকল এছ টি নহয়৷ এয়া কেনে ন্যায়? তেতিয়াই কংগ্রেছ চৰকাৰে আমাক ঘোৰ অন্যায় কৰিলে৷ যেতিয়া সংসদীয় কমিটী আহিল– এ কে চন্দা কমিটীয়েই হওক, লুকুৰ কমিটীয়েই হওক, সকলোৱে এই মানুহবোৰ অৰিজিনেলী এছ চি বা এছ টি বুলি কৈছিল৷ সেই কাৰণেই তেতিয়াই পশ্চিমবংগ আৰু ত্রিপুৰাৰ চাহ বাগিচাৰ মানুহখিনিয়ে সেই অধিকাৰ পালে আৰু অসমৰ চাহ শ্রমিকক বঞ্চিত কৰি ৰাখিলে৷ এই অন্যায়ৰ বাবে কংগ্রেছো সমানে দোষী৷ আনহাতে, ছশ বছৰ, তিনিশ বছৰ, দুশ বছৰ ৰাজত্ব কৰা লোকক অ’বিচি কৰি দিয়া হ’ল৷ অসমৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ২০ শতাংশ চাহ জনগোষ্ঠী৷ কিন্তু চৰকাৰী চাকৰিত এক শতাংশও নাই৷ কোনো চৰকাৰে আন্তৰিকতাৰে চিন্তা নকৰিলে৷ সেয়ে চৰকাৰসমূহৰ বৈষম্য, বঞ্চনাৰ বাবে চাহ জনগোষ্ঠীৰ ৰাজনৈতিক চিন্তাধাৰা সময়ৰ লগত বা সময়ে সময়ে সলনি হৈ থাকে আৰু হৈ থকাটো কোনো অস্বাভাৱিক নহয়৷\nকংগ্রেছে ইতিমধ্যে এআইইউডিএফৰে মিত্রতা ছেদ কৰিছে৷ ইয়াৰ ফলত উজনি অসম–উত্তৰ অসমত সঁচাকৈয়ে কংগ্রেছ লাভৱান্বিত হ’ব বুলি ভাবেনে?\nঃ মানে, গোটেই কথাটো এনেধৰণৰ যে উজনি অসমত যি দলেই সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰে, সেই দলেই চৰকাৰ গঠন কৰি অহা দেখা গৈছে৷ যিটো এতিয়ালৈ দেখা গৈছে৷ কংগ্রেছ দলে বিচাৰ–বিবেচনা কৰি এটা সিদ্ধান্ত লৈছে আৰু মই ভাবোঁ– শুদ্ধ সিদ্ধান্ত লৈছে৷ এসময়ত যিসকল লোকে কংগ্রেছক সমর্থন কৰিছিল, এতিয়া কৰা নাই, তাৰ বাবে কংগ্রেছৰ আত্মবিশ্লেষণৰ প্রয়োজন, আত্মসমালোচনা কৰা প্রয়োজন৷ ৰাজ্য এখনৰ ৰাজনৈতিক পৰিৱর্তন কিন্তু সামগ্রিকভাৱে হয়৷\nউপ–নির্বাচন হ’বলগীয়া মৰিয়নি, থাওৰা, গোসাঁইগাঁও, তামুলপুৰ সমষ্টিত যথেষ্টসংখ্যক চাহ জনগোষ্ঠী–আদিবাসী ভোটাৰ আছে৷ এই সমষ্টি চাৰিটাৰ উপ–নির্বাচনক লৈ কংগ্রেছ কিমান আশাবাদী?\nঃ চাওক, বিজেপিৰ ব্যাপক প্রত্যাহ্বানৰ মাজতো কংগ্রেছ দলে থাওৰা, মৰিয়নি আসনত জয়লাভ কৰিছিল৷ স্বাভাৱিকতে সমষ্টিৰ ৰাইজৰ ক্ষোভ আছে, কর্মীসকলৰ মাজতো ক্ষোভ আছে৷ যদিহে এই ক্ষোভ ভোটলৈ পৰিৱর্তন হয়, তেন্তে উপ–নির্বাচনত এটা ভাল ফল পাম, সেয়া নিশ্চিত৷ বাকীবোৰত ৰাইজৰ আস্থাভাজন হ’ব বুলি আশা কৰিব পাৰি৷ সমষ্টিৰ উন্নয়নৰ বাবে দল বাগৰা বা শাসকীয় দলত যোগদান কৰাটো মূর্খামিৰ বাদে আন একো হ’ব নোৱাৰে৷ চৰকাৰ পৰিৱর্তন হোৱাটো এক স্বাভাৱিক প্রক্রিয়া৷ অনাগত দিনত কংগ্রেছ দলে ভোটাৰক কেনেদৰে বুজাই আস্থাভাজন হ’ব পাৰিব, তাৰ ওপৰতেই ভৱিষ্যৎ বহুখিনি নির্ভৰ কৰিব৷\n২০২৪ চনত লোকসভা নির্বাচন অনুষ্ঠিত হ’ব৷ এআইইউডিএফৰে মিত্রতা ছেদৰ পিছত লোকসভা নির্বাচনত ধুবুৰী, বৰপেটা, নগাঁও, কলিয়াবৰ আদি সমষ্টিত কংগ্রেছ প্রত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হ’ব বুলি নাভাবেনে?\nঃ নহয়, চাওক, এআইইউডিএফৰ স’তে মিত্রতা নাথাকোঁতেও আমি নির্বাচনত উক্ত সমষ্টিসমূহত এককভাৱে জিকিছোঁ৷ মই ভাবোঁ যে বিগত সময়ত মিত্রতা কৰি কংগ্রেছতকৈ বেছি এআইইউডিএফহে লাভৱান হ’ল৷ যোৱা নির্বাচনত ৱাজেদ আলী চৌধুৰীয়ে মৌলানা আজমলক পৰাজিত কৰিছিল৷ মই ভাবোঁ যে লোকসভা নির্বাচন আৰু বিধানসভা নির্বাচন একে নহয়৷ লোকসভা নির্বাচনৰ আগমুহূর্তত সর্বভাৰততে যি এটা সামগ্রিক পৰিৱেশ গঢ় লৈ উঠিব, সেই পৰিস্থিতি আৰু পৰিৱেশৰ ওপৰত অসমৰ ৰাইজেও এক সুস্থিৰ সিদ্ধান্ত কৰিব৷ লোকসভা নির্বাচনৰ পূর্বে দহখন ৰাজ্যৰ সাধাৰণ নির্বাচন আছে৷ তাৰ পৰাই পৰিৱর্তনৰ বতাহ কোন দিশে বলিছে, গম পোৱা যাব৷ সেয়ে এই প্রশ্ণ এতিয়া বহু আগতীয়া হৈছে বুলি ক’ব পাৰি৷\nমুখ্যমন্ত্রী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শর্মা নেতৃত্বাধীন বর্তমানৰ ৰাজ্য চৰকাৰখনে চাহ জনগোষ্ঠী–আদিবাসীসক্ সমস্যাসমূহ সমাধানৰ বাবে জনগোষ্ঠীটোৰ নেতৃস্থানীয় ব্যক্তিৰ লগত আলোচনাত মিলিত হৈ চৰকাৰক পৰামর্শ দিয়াৰ বাবে কেইবাখনো উপ–সমিতি গঠনৰ ব্যৱস্থা কৰে৷ আপুনিও সেই বৈঠকত অংশগ্রহণ কৰি মুখ্যমন্ত্রীৰ সেই ঐতিহাসিক পদক্ষেপক প্রশংসা কৰিছে৷ মুখ্যমন্ত্রীৰ এই পদক্ষেপক লৈ আপুনি কিমান আশাবাদী?\nঃ অসমৰ মুখ্যমন্ত্রী মানে আমাৰো মুখ্যমন্ত্রী৷ নির্বাচনলৈকে কোনো প্রার্থী দলৰ হৈ থাকে৷ তাৰ পিছত যেতিয়া মুখ্যমন্ত্রী হয়, তেতিয়া এখন ৰাজ্যৰ অভিভাৱকস্বৰূপ হৈ পৰে৷ চাহ জনগোষ্ঠীটোৰ উন্নয়নৰ বাবে আমাক মুখ্যমন্ত্রী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শর্মাই মাতিছে, আলোচনা কৰিছে, মই তেওঁক ধন্যবাদ জনাইছোঁ৷ আমি মুখ্যমন্ত্রীক ভালেমান পৰামর্শ দিছেছা৷ তেখেতেও ৬–৭খন উপ–সমিতি গঠন কৰাৰ কথা কৈছে৷ তেখেতে যদি আন্তৰিকতাৰে কামসমূহ কৰে, খুব ভাল কথা হ’ব৷ আৰম্ভণি ভাল হৈছে যেতিয়া শেষো ভাল হ’ব বুলি আমি আশাবাদী৷ আজিলৈ কোনো এখন চৰকাৰে চাহ জনগোষ্ঠী, আদিবাসী ৰাইজৰ সমস্যাসমূহ আন্তৰিকতাৰে আৰু গুৰুত্বসহকাৰে গ্রহণ কৰা নাছিল৷ কিন্তু বর্তমানৰ অসমৰ মুখ্যমন্ত্রী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শর্মাৰ এয়া এক বলিষ্ঠ–ইতিবাচক পদক্ষেপ বুলি ক’ব পাৰি৷ এক বৃহৎ জনগোষ্ঠীৰ সমস্যাৰ বিষয়ে এগৰাকী মুখ্যমন্ত্রীয়ে ধৈর্যসহকাৰে শুনাৰো সাহস থাকিব লাগিব৷ সেই সাহস মুখ্যমন্ত্রী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শর্মাই দেখুৱাইছে৷ সেয়ে তেওঁ ধন্যবাদৰ পাত্র৷ লগতে জনগোষ্ঠীটোৰ লগত হোৱা অন্যায়সমূহৰ সু–মীমাংসা কৰিবলৈ তেওঁ গ্রহণ কৰা কার্যব্যৱস্থাৰ ওপৰতো বহু পৰিমাণে নির্ভৰ কৰিব৷ আমি আশাবাদী যে মুখ্যমন্ত্রী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শর্মাই সকলো যোগাত্মক দিশেৰে আগবাঢ়ি সমাধান কৰাত সফল হ’ব৷\nমাতৃভাষা–ৰাষ্ট্রভাষা সমন্বয়তহে দেশৰ প্রগতি


বিকাশক সোধক ৫৭ | Ask Bikash 57 - Jeevan Britta\nPublished March 14, 20218:32 am\nUpdatedFebruary 24, 202112:54 pm\nPosted by BIKASH KALITA on March 14, 2021. Updated: February 24, 202112:54 pm\nমাজে সময়ে মই বেয়া দিন এটাৰ মুখামুখি হও৷ এনে বেয়া দিন এটাত নিজকে কেনেদৰে মটিভেট কৰিম?\nকেতিয়াবা নহয় কেতিয়াবা বেয়া দিন এটা আমাৰ জীৱনলৈ আহিবই৷ বেয়া দিনৰ সংজ্ঞা হয়তো সকলোৰে বাবে বেলেগ বেলেগ হ’ব, কিন্তু সামগ্ৰিক ভাৱে আমি ক’ব পাৰোঁ যে ই এনে এটা দিন যিটো দিনত আমি বিচৰা মতে একো নহয়, কষ্ট কৰিও আমি একো ফল নেদেখো বা আমাৰ বাবে আমি বেয়া বুলি ভবা কিবা এটা ঘটে৷ আমি যিমানে এনে দিন নহাটো আশা নকৰোঁ কিয়, যিমানে এনে দিন নহাকৈ ৰাখিবলৈ চেষ্টা নকৰোঁ কিয়, কেতিয়াবা এনে বেয়া দিন আপোনাৰ জীৱনত থাকিবই৷ কেতিয়াবা হয়তো বছৰটোৰ ভিতৰত বা কিছুমানৰ ক্ষেত্ৰত মাহটোৰ ভিতৰতে এনে বেয়া দিন কেইবাটাও পাৰ হ’ব৷\nএনে বেয়া দিন আহিলে আমি কি কৰিম?\nএনে এটা বেয়া দিন লাভ কৰিলে আমি সেইদিনা নিজকে হাৰ মনা বুলি এৰি নিদিও৷ নিজকে সেইদিনা আমি মটিভেট কৰিম আমাৰ দীৰ্ঘ দিনৰ বাবে যি গেইম খেলিবলৈ লৈছোঁ তাৰ কথা মনত পেলাই৷ দীৰ্ঘ দিনৰ গেইম মানে আমি জীৱনত কি কৰিব বিচাৰোঁ, জীৱনটো কেনে হোৱাটো বিচাৰোঁ, জীৱনটো কেনেদৰে সৃষ্টি কৰি ল’ব বিচাৰোঁ সেয়া৷ কিছুমানে ইয়াক সপোন বা উদ্দেশ্যৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰে৷ এই গেইম অকল লক্ষ্যতকৈ বহু ডাঙৰ৷ মই যদি জীৱনটো এক বিশেষ ধৰণে সৃষ্টি কৰি ল’ব বিচাৰোঁ, মই যদি জীৱনটোত কিছুমান বিশেষ কাম কৰিব বিচাৰোঁ তেতিয়া এটা বেয়া দিনে জানো মোক তাৰ পৰা আতৰ কৰিব পাৰিব? এটা বেয়া দিনে জানো মোৰ মনটো ভাঙি সেই জীৱনটোৰ পৰা মোক আনফালে লৈ যাব পাৰিব? নোৱাৰে৷ গোটেই জীৱনটোৰ কথা যদি মই ভাবো তেতিয়া মাত্ৰ এটা বেয়া দিনে, এটা এনেকুৱা দিন যি মোৰ মতে ভাল নহয়, সেই দিনটোৰ জানো গোটেই জীৱনটোৰ সন্মুখত কিবা মূল্য থাকিব? সেইবাবেই আমি দীৰ্ঘ দিনৰ গেইম খেলিব লাগে বা দীৰ্ঘদিনৰ কথা চিন্তা কৰি সেইমতে জীৱনটো সৃষ্টি কৰিবলৈ চেষ্টা আৰম্ভ কৰিব লাগে৷ তেতিয়া একোটা বেয়া দিনে আমাক একো কৰিব নোৱাৰে৷ আৰু এনে বেয়া দিনতো আমি অনুপ্ৰাণিত অনুভৱ কৰি থাকিব পাৰিম৷\nআপুনি গোটেই জীৱনটো সন্মুখত ৰাখি যদি মাত্ৰ এটা বেয়া দিনটো তুলনা কৰে, তেতিয়া আপোনাৰ দৃষ্টিভংগী সলনি হৈ পৰিব৷ এটা বেয়া দিনে আপোনাৰ বাকী ভাল দিনবোৰ নোহোৱা কৰিব নোৱাৰে, আৰু তেনে ভাল, প্ৰডাক্টিভ দিনবোৰৰ মূল্য নিগেটিভ কৰিব নোৱাৰে৷\nবেয়া দিনৰ সন্মুখীন হ’লে আমাৰ মন বেয়া লাগে কাৰণ আমি চৰ্ট টাৰ্মৰ কথা চিন্তা কৰোঁ, কাৰণ আমি চৰ্ট গেইম খেলো৷ সেইবাবে আমাৰ এনে লাগে যেন যি কম সময়ৰ কথা আমি চিন্তা কৰিছোঁ সেই কম সময়ত আমাৰ জীৱনটো একেবাৰে বেয়া হৈ যাব, নষ্ট হৈ যাব এই এটা বেয়া দিনৰ বাবে৷ কিন্তু তেনে হয়নে? আপোনাৰ জীৱনটো মাত্ৰ এটা দিনেৰে গঠিত নহয় বা ১০০ টা বেয়া দিনেৰে গঠিত নহয়৷ গোটেই জীৱনটোত আৰু বহু দিন আছে৷ এই দৃষ্টিভংগীৰে কথাটো ভাবি চালে আপুনি দেখিব যে এটা বেয়া দিনে আপোনাক একো কৰিব নোৱাৰে৷\nএনে বেয়া দিনৰ মুখামুখি হ’লে অলপমান ৰেষ্ট লওক৷ পাহাৰ বগালে ভাগৰ লাগিলে আমি কি কৰোঁ? অলপ সময় বহো, অলপ পানী খাও, অলপ জিৰণি লও৷ আৰু তাৰ পিছত আকৌ আৰম্ভ কৰোঁ৷ তাকেই আমি এতিয়াও কৰিম৷ সেই বেয়া দিনটোত হয়তো অলপ ৰেষ্ট ল’ম আৰু তাৰ পিছত পিছদিনা আকৌ আৰম্ভ কৰিম৷ পাহাৰ বগাই থাকিলে অলপ ভাগৰ লাগিলে বুলিয়েই আমি তললৈ নামি নাহো বা পাহাৰ বগোৱা চিন্তাটো বাদ নিদিও৷ দিম জানো?\nবেয়া দিনটোত মনটো ঠিকে ৰাখিবলৈ যদি প্ৰয়োজন হয় তেতিয়া আপুনি ভালপোৱা দুটামান সৰু সৰু কাম কৰক৷ দিনটো যদি এতিয়াও শেষ হোৱা নাই তেতিয়াহ’লে এতিয়াও আপুনি ভালপোৱা কাম দুটামান কৰি দিনটোৰ বেয়া বোৰ অলপ হলেও কমাব পাৰিব৷ তেতিয়া অন্তঃত দিনটো একেবাৰে নিগেটিভ নহ’ব বা মনত ৰাখিবলৈ ইয়াৰ মাজতো কিবা অলপ হ’লেও ভাল আপুনি বিচাৰি পাব৷ আৰু হয়তো সেই কামবোৰেই আপোনাক মটিভেট কৰিব যুঁজখন চলাই যাবলৈ৷\nAsk Bikash 57\nবিকাশক সোধক ৫৭\nAsk Bikash 2\nPrevious Post ৩০ দিনীয়া প্ৰত্যাহ্বান- ন’ বুলি ক’বলৈ শিকক\nNext Post৩০ দিনীয়া প্ৰত্যাহ্বান- সময়ৰ হিচাপ ৰাখক


Home/বিশ্ব/ফিলিপাইনছত দুটাকৈ বোমা বিস্ফোৰণ, নিহত ৯ সেনা জোৱান\nমানিলা: আজি দক্ষিণ ফিলিপাইনছৰ এখন চহৰত হোৱা দুটাকৈ ভয়াৱহ বিস্ফোৰণত প্ৰায় ৯জন সেনা জোৱান নিহত হোৱাৰ লগতে কেইবাজনো সাধাৰণ লোক গুৰুতৰভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্ত হয়৷ জানিব পৰামতে ফিলিপাইনছৰ ছুলু প্ৰদেশৰ জ’ল’ নগৰত বিস্ফোৰণ সংঘটিত হয়।\nস্থানীয় সময় অনুসৰি দুপৰীয়াৰ ভাগত সংঘটিত প্ৰথমটো বিস্ফোৰণত দুখন দোকান আৰু দুখন মিলিটেৰী ট্ৰাক ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়৷ এটা পাৰ্কিং এৰিয়াত ৰখাই থোৱা এখন মটৰ চাইকেলত হস্ত নিৰ্মিত বোমা সংলগ্ন কৰি বিস্ফোৰণটো ঘটোৱা হৈছিল৷\nআৰু পঢ়িব পাৰিব: দল এৰিম! ৰাহুল গান্ধীৰ বাবেই পুনৰ ভাঙোন কংগ্ৰেছত!\nকিছু সময়ৰ পাছতে সেই ঠাইতে দ্বিতীয়টো বিস্ফোৰণ সংঘটিত হয়৷ পাছৰটো বিস্ফোৰণত হোৱা ক্ষয়-ক্ষতি বা হতাহত লোকৰ সবিশেষ এতিয়াও প্ৰকাশ পোৱা নাই৷\nচাকৰিৰ পৰা ইস্তফা জেএমচিএইচৰ দুগৰাকী জ্যেষ্ঠ চিকিৎসকৰ


World most haunted forest hoia baciu in romania - পৃথিৱীৰ এখন ভয়ানক অৰণ্য, যি প্ৰৱেশ কৰিছে হৈ পৰিছে সন্ধানহীন, ক'ত আছে এই অৰণ্য?– News18 assam\nHome » photogallery » world »পৃথিৱীৰ এখন ভয়ানক অৰণ্য, যিয়ে প্ৰৱেশ কৰিছে হৈ পৰিছে সন্ধানহীন, ক'ত আছে এই অৰণ্য?\nপৃথিৱীৰ এখন ভয়ানক অৰণ্য, যিয়ে প্ৰৱেশ কৰিছে হৈ পৰিছে সন্ধানহীন, ক'ত আছে এই অৰণ্য?\nহোয়া বসিউক বাৰ্মুডা ট্ৰায়েংগল বা ট্ৰেন্সিলভানিয়া ত্ৰিভুজ হিচাপেও নামকৰণ কৰা হৈছে, এই অৰণ্যৰ গছবোৰ পথালি আৰু কুটিল (all image AP)\n| October 17, 2021, 16:53 IST\nপৃথিৱীত বহুতো ভয়ানক (Haunted Place) ঠাই আছে, য'ত মানুহে যাবলৈ বা থাকিবলৈ ভয় কৰে। ৰোমানিয়া (Romania)ৰ Hoia Baciu এনেকুৱা এখন ঠাই। ইয়াক পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ভয়ংকৰ অৰণ্য বুলি কোৱা হয়। কোৱা হয় যে ইয়াত প্ৰৱেশ কৰাজন আকৌ কেতিয়াও ঘূৰি নাহে।\n'হোয়া বসিউ'ক বিশ্বৰ আটাইতকৈ ভয়ংকৰ অৰণ্য হিচাপে গণ্য কৰা হয়, যি ট্ৰেন্সিলভানিয়া প্ৰদেশৰ ক্লুজ কাউণ্টিত অৱস্থিত। অৰণ্যত সংঘটিত ৰহস্যজনক ঘটনা দেখি ইয়াক ট্ৰেন্সিলভানিয়াৰ বাৰ্মুডা ট্ৰায়েংগল বুলি অভিহিত কৰা হৈছে।\nহোয়া বসিউক বাৰ্মুডা ট্ৰায়েংগল আৰু ট্ৰেন্সিলভানিয়াৰ ত্ৰিভুজ হিচাপে নামকৰণ কৰা হৈছে। এই অৰণ্যত গছবোৰৰ আকৃতি পথালি আৰু কুটিল দেখা যায়, যিবোৰ ৰ'দতো আৰু অতি ভয়ানক দেখা যায়।\nএই ঠাইখনক লোকসকলে ইউএফঅ' (UFO) আৰু ভূত-প্ৰেতৰ সৈতেও সম্পৰ্কিত কৰে। অঞ্চলটোত এগৰাকী ভেড়াৰখীয়া নিৰুদ্দেশ হোৱাৰ পিছত এই বনাঞ্চলৰ প্ৰতি মানুহৰ কৌতূহল বাঢ়ি গৈছিল।\nএই অৰণ্যৰ ওচৰত বাস কৰা লোকসকলৰ মতে, তেওঁলোকে শ শ বছৰ ধৰি তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষৰ পৰা এনে কথা শুনি আহিছে। কোৱা হয় যে এজন মানুহ প্ৰথমে অৰণ্যত প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগে অদৃশ্য হৈ গৈছিল। আশ্চৰ্যজনকভাৱে, সেই সময়ত তেওঁৰ সৈতে থকা ২০০টা ভেড়াও নিৰুদ্দেশ হয়। তেতিয়াৰ পৰা এনে এটা বিশ্বাস আছে যে যিয়ে ইয়াৰ ভিতৰলৈ যায়, তেওঁ ঘূৰি নাহে।


১০০ এক মিনিটৰ গল্প – ৰক্তাভ জ্যোতি বৰা (দেৱব্ৰত বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n১০০ এক মিনিটৰ গল্প – ৰক্তাভ জ্যোতি বৰা\nණ দেৱব্ৰত বৰা\n“১০০ এক মিনিটৰ গল্প” নামেৰে ৰক্তাভ জ্যোতি বৰাৰ দ্বাৰা পৰিকল্পিত আৰু সংকলিত এখন কিতাপ ২০১০ চনত প্ৰকাশ হৈছিল। কিতাপখনত ১০০ টা তেনেই চুটি গল্প সংকলিত কৰা হৈছে। সংকলিত গল্পসমূহক যদিও ‘এক মিনিটৰ গল্প’ বুলি কো‌ৱা হৈছে এইবিলাক পঢ়োতে এক মিনিটৰ বেছি সময় লাগে। তথাপিও সচৰাচৰ গল্পতকৈ এই গল্পখিনি চুটি। পঢ়োতে একৰ পৰা তিনি মিনিটমান লাগিবগৈ পাৰে। কিতাপখনত চুটি চুটি গল্প সম্পৰ্কে এটি টোকা লিখিছে সাহিত্যিক-প্ৰবক্তা ড: সত্যজিৎ ভূঞা ডাঙৰীয়াই।\nএই কিতাপখনত মই এনে গল্পসমূহৰ দুটা নাম পালো। সংকলকৰ মতে এনে গল্পক বিদেশী সাহিত্যত Short Short Story (চুটি চুটি গল্প)বোলা হয়। আৰু ছাদাট হাছান মান্টোৰ দৰে লিখনিবোৰক পে’ন-স্কেচ্ছ বোলা হয়।\nড: সত্যজিৎ ভূঞা ডাঙৰীয়াৰ টোকাটোৰ পৰা কিছু কথা: “আধুনিক জী‌ৱনযাত্ৰা যিমানে জটিল হৈছে সিমানে ব্যক্তিৰ ব্যস্ততা বাঢ়িছে। পঢ়ি আমোদ লভিবলৈ বা চাই আনন্দ লভিবলৈও মানুহৰ সময়ৰ নাটনি হৈছে। দীঘল গল্প পঢ়ি তাৰ আমোদ-আনন্দ লাভ কৰিবলৈ, তাৰ সাহিত্যিক মূল্য বুজি গদ গদ হৈ পৰিবলৈও মানুহৰ সময়ৰ নিতান্তই অভা‌ৱ। কাজেই মানুহে বিচাৰে কম সময়ত আৰু একে আপাহতে পঢ়ি শেষ কৰিব পৰা গল্প। মানুহৰ এই মানসিক আ‌ৱেদনৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰিয়েই বোধহয় গল্পকাৰসকলেও বিশেষভা‌ৱে চুটি চুটি গল্প কিছুমানৰ জন্ম দিবলৈ ধৰিলে। চুঠিগল্পৰ সকলো গুণেৰে সু-সমন্বিত গল্প লিখা কামটো‌ৱেই যথেষ্ট জটিল কাম। তাতে তাৰ সংক্ষিপ্তকৰণ – যিটো আৰু কষ্টসাধ্য। হাতী মাৰি ভুৰুকাত ভৰো‌ৱাৰ দৰেই। কোন অংশ এৰিব লাগিব, কোন অংশ ধৰিব লাগিব? ছবিখন স্পষ্ট হ’বনে, ভা‌বটোহে স্পষ্ট হ’ব?\nমুঠতে নানা প্ৰশ্ন-প্ৰতিপ্ৰশ্ন। অতবোৰ প্ৰশ্ন-প্ৰতিপ্ৰশ্নৰ উদয় আৰু অন্ত হৈ থকাৰ মাজতে গল্পকাৰসকলে পৰীক্ষামূলকভা‌ৱে নানা তৰহৰ হ্ৰস্ব পৰিসৰৰ গল্প লিখা কামটো কৰিয়েই আছে। আনহে নালাগে বিশ্ব সাহিত্যত খলকনি তোলা সাহিত্যিক ফ্ৰেঞ্জ কাফকা, লু-চুন, চাকি আদিয়েও বহুসংখ্যক এনেধৰণৰ চুটিগল্প লিখি থৈ গৈছে।“\nড: ভূঞা ডাঙৰীয়াই কাষৰীয়া বাংলা সাহিত্যত এই ক্ষেত্ৰত বাটকটীয়াৰ ভূমিকা পালন কৰা ‘বনফুল’ মহোদয়ৰ কথাও উল্লেখ কৰিছে। জৰ্জিয়াত ১৯০৩ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰি পাছত চুটিগল্পকাৰৰূপে বিক্যাত হো‌ৱা আৰ্চকিন ক’ড‌ৱালৰ দৰে সাহিত্যিকাও সীমিত পৰিসৰত ক্ষুদ্ৰ গল্প লিখি পাঠকক মুগ্ধ কৰি গৈছে। After Enghty Years, The Light আদি তেওঁৰ বিখ্যাত ক্ষুদ্ৰ পৰিসৰৰ গল্প। অসমীয়া ভাষাতো ড: পদ্মপাণি ডাঙৰীয়াই ‘অগল্প’ নামেৰে ক্ষুদ্ৰ পৰিসৰৰ গল্প লিখি সা‌ৱলীলভা‌ৱে পৰিবেশন কৰি পাঠকক বিমুগ্ধ কৰিছিল।\nটোকাটোত কেইটামান এনে ক্ষুদ্ৰ গল্পৰ উদাহৰণো দিয়া হৈছে। তাৰে দুটা ইয়াতে উল্লেখ কৰিলোঁ।\nপ‌ৱিত্ৰ পুথি (কমলা দাস):\nকিতাপৰ দোকানত বিক্ৰীদাৰৰ কাম কৰা ল’ৰাটোৰ হাতৰ পৰা প‌ৱিত্ৰ কোৰাণখন মাটিত সৰি পৰিল। মালিকে চিঞৰি উঠিল –‘হেই পাষণ্ড, কিতাপখন মাটিত পেলালি। তোৰ সাহস কম নহয়।“\n‘মহাশয়, আজি পু‌ৱাৰে পৰা মই পানী এগিলাচো খো‌ৱা নাই। মই বৰ ভোকত আছোঁ। দুৰ্বল হৈ থকাৰ বাবেই হাতৰ পৰা কিতাপখন পিছলি পৰিল।‘\n‘তোৰ এইবোৰ কৈফিয়ৎ ভগ‌ৱানক শুনাবি। মই তোৰ পৰা এনে কথা শুনি থাকিব নো‌ৱাৰোঁ।‘ সেইবুলি মালিকে সৰু কটাৰীখনেৰে ল’ৰাটোৰ বুকুত কোব মাৰি দিলে।\n‘O God. Glory be unto You!’\nভুল (ছাদাট হাছান মান্টো):\nপেটৰ ঠিক সোঁমাজেৰে ছুৰীখন চলাই নিলে মানুহটো‌ৱে। একেবাৰে নিখুঁতভা‌ৱে। তাৰ পিছত দ্ৰুত গতিৰে সেইখনে কাটি নিলে পায়জামাৰ ৰছী; যিডালে ধৰি ৰাখে পায়জামা – মানুহৰ লজ্জা নিবাৰণ কৰি।\nঅস্ত্ৰধাৰী হত্যাকাৰীয়ে এইবাৰ এপলক তেওঁলৈ চালে। নিমিষতে আশ্চৰ্য কঠিন কন্ঠেৰে স্বীকাৰ কৰিলে নিজৰ ত্ৰুতি। অহ্ নহয়। ভুল হৈ গ’ল।\n← গধূলি গাথা (গৌতম কুমাৰ শৰ্মা)\nঅণুগল্পৰ সৰ্ন্দভত মোৰ কিছু ক’ব লগা (ৰক্তিম গোস্বামী) →\nঅনুভৱৰ প্রতিধ্বনি(-নিবেদিতা হাজৰিকা)\nইতিহাসৰ বুকুৰ ৰূপোৱালি ৰেখা – প্ৰাঞ্জল বৰা


গল্পঃ শেষ পাতটো (The Last Leaf) / অ’ হেনৰী\nHomeঅনূদিত গল্পগল্পঃ শেষ পাতটো (The Last Leaf) / অ’ হেনৰী\ntranslatorsassam June 30, 2020\nশেষ পাতটো (The Last Leaf)\nমূলঃ অ’ হেনৰী\nঅনুবাদঃ যতীন্দ্ৰ চৌধুৰী\nঅ' হেনৰীৰ প্ৰখ্যাত গল্প "The Last Leaf" ৰ পটভূমি নিউয়ৰ্ক মহানগৰ আৰু তাত হোৱা নিউমোনিয়া মহামাৰী। কোভিদ-১৯ ও নিউমোনিয়াৰ বিশ্ব মহামাৰী ৰূপ আৰু ইয়াৰ চিকিৎসা নাই।\nকিন্তু চিকিৎসা বিজ্ঞানী আৰু মনস্তত্ববিদ সকলে কয় যে যোগাত্মক দৃষ্টিভংগীয়ে আমাৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বহুগুণে বঢ়াব পাৰে। এই গল্পটোত সেই সত্যটোকে কলাত্মক ৰূপত, স্মৰণীয় ভাৱে তুলি ধৰা হৈছে। আশাকৰোঁ আগ্ৰহী সকলে গল্পটো আদৰি লব।\nশেষ পাতটোঃ অ’ হেনৰী\nৱাশ্বিংটন স্কোৱাৰৰ পশ্চিমে, এটা সৰু অঞ্চলত, ৰাস্তাবোৰ অদ্ভূৎ ধৰণৰ আৰু সেইবোৰে ইটোৰ লগত সিটি কটাকটি কৰি কিছুমান "স্থান"ৰ সৃষ্টি কৰিছে। এই স্থানবোৰে আচহুৱা কোণ আৰু ভাঁ‌জ কিছুমানৰ সৃষ্টি কৰিছে।ৰাস্তা এটাই নিজেই নিজৰ ওপৰেৰে এবাৰ, দুবাৰ পাৰ হৈ গৈছে। এজন চিত্ৰশিল্পীয়ে এবাৰ এই ৰাস্তাটোত এক মূল্যবান সম্ভাৱনীয়াতা আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।\nগতিকে তুৰন্তে পুৰণি আৰ্হিৰ গ্ৰীণৱীটছ ৱিলেজলৈ শিল্পীধৰণৰ মানুহবোৰে চুপচাপে আহি উত্তৰ ফালৰ খিৰিকী,ওঠৰ শতিকাৰ, তিনিকোণীয়াকৈ আগবাঢ়ি অহা ঘৰৰ চাল,দাচ্চ আৰ্হিৰ চিলিঙত লাগি থকা কোঠালী আৰু কম ভাড়াৰ সন্ধানত লাগি গৈছিল। তাৰ পাছত তেওঁ‌লোকে সিক্সথ এৱিনিউৰ পৰা কেইটামান টিন আৰু সীহেৰে নিৰ্মিত, ধোঁ‌ৱা বৰণীয়া কাপ আৰু খাদ্য গৰম কৰি ৰখাৰ ব্যৱস্থা থকা ৰন্ধা পাত্ৰ আনিলে আৰু সেইটো এটা ক'ল'নী হৈ পৰিল।\nচাপৰ, বহল, ইটাৰে নিৰ্মিত তিনিমহলীয়া এটাৰ একেবাৰে ওপৰত আছিল স্যু আৰু জ'ন্সীৰ শিল্পশালা। জোৱানাৰ পৰা সহজ ৰূপ জ'ন্সী।এগৰাকী আছিল মেইন প্ৰদেশৰ; আনগৰাকী কেলিফ'ৰ্ণিয়াৰ। তেওঁ‌লোকৰ দেখাদেখি হৈছিল "অষ্টম ৰাস্তাৰ" নিৰ্ধাৰিত মূল্যৰ খাদ্যৰ "ডেলম'নিক'"ৰ ৰেষ্টোঁ‌ৰাত। তাতেই দুয়োৱে দুয়োৰ ক'লা, চিকোৰীৰ চালাড আৰু চোলাৰ দীঘল হাতৰ বিষয়ে এনে ৰুচিৰ মিল পাইছিল যে তাৰ ফলত দুয়োগৰাকীয়ে লগ হৈ শিল্পশালাটো গঢ়ি তুলিছিল।\nসেয়া আছিল, মে' মাহৰ কথা।নৱেম্বৰ মাহত আহি উপস্থিত হৈছিল এক চেঁ‌চা, অদৃশ্য, অচিন আলহী যাক ডাক্তৰ সকলে নিউমোনিয়া নামেৰে মাতিছিল। সি ক'ল'নীটোৰ অ'ত ত'ত চোপ লৈ অ'ত এটাক আৰু ত'ত এটাক, তাৰ বৰফ চেঁ‌চা আঙুলিৰে চুই গৈছিল। পূবফালে এই আক্ৰমণ ভীষণভাৱে চলিছিল আৰু গণ্ডাই, গণ্ডাই মানুহ তাৰ চিকাৰত পৰিছিল।\nকিন্তু শেলুৱৈয়ে আৱৰা, থেক, মকৰাজাল সদৃশ "স্থান সমূহত", তাৰ ভৰিৰ গতি মন্থৰ হৈ পৰিছিল।\nমিঃ নিউমোনিয়াৰ আচৰণ আছিল অভদ্ৰ। কেলিফ'ৰ্ণিয়াৰ জুৰ মলয়াত ডাঙৰ হোৱা জ'ঞ্চীৰ বাবে তেওঁ হৈ পৰিছিল মাৰাত্মক। তেওঁ‌লোকৰ ঠিক পিছৰ ইটাৰ ঘৰটোৰ শূন্য ফালে, সৰু ডাচ্চ খিৰিকীখনেৰ চাই, জ'ঞ্চী তেওঁ‌ৰ ৰং কৰা লোহাৰ বিচনাখনত, লৰচৰ নকৰাকৈ পৰি আছিল।\nএদিন ৰাতিপুৱা , নোমাল, পকা চেলাউৰিৰে ব্যস্ত ডাক্তৰজনে স্যুক অহাযোৱা কৰা হলটোলৈ মাতিলে।\nথাৰ্ম'মিটাৰৰ পাৰাখিনি তললৈ নিয়াৰ বাবে থাৰ্ম'মিটাৰটো জোকাৰি, জোকাৰি তেওঁ কলে, "তোমাৰ বান্ধৱীৰ, ধৰা, দহৰ ভিতৰ এক সুযোগ আছে বাচি থকাৰ। সেই সুযোগটো আকৌ আহিব তেওঁ‌ৰ জীয়াই থকাৰ ইচ্ছা শক্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি। এইদৰে মৃত্যুৰ বিষয়ে মন দূৰ্বল কৰি মানুহবোৰে ঔষধপাতিৰ অৰ্থই নোহোৱা কৰিছে। তোমাৰ বান্ধৱীৰ মনত এই ভাৱটোৱে থিতাপি লৈছে যে তেওঁ সুস্থ হৈ নুঠে। তেওঁ‌ৰ মনত কিবা প্ৰবল ইচ্ছা আছে নেকি?"\n"তাই--তাই কোনোবা এদিন নেপলছ উপসাগৰ খন আঁ‌কিবলৈ ইচ্ছা থকা বুলি কৈছিল", স্যুৱে উত্তৰ দিছিল।\n"ৰঙ-তুলিকা? বাজে কথা! এনে কোনো কথা নাইনে তেওঁ‌ৰ মনত যাৰ বাবে দুবাৰ চিন্তা কৰিব পাৰি - ধৰা কোনোবা পুৰুষ?"\n"কোনোবা পুৰুষ?" ইহুদী সকলে বজোৱা হাৰ্পৰ ধ্বনিৰ দৰে কণ্ঠেৰে স্যুৱে কৈছিল।\n"পুৰুষ এজনৰ কিবা মূল্য আছেনে - কিন্তু, নাই, নাই, ডাক্তৰ। তাইৰ তেনে কোনো নাই।"\n"তেন্তে তাইৰ ক্ষেত্ৰত ই এক দূৰ্বলতা। মোৰ প্ৰচেষ্টাৰ মাজেৰে বিজ্ঞানে যিখিনি দিব পৰে, আটাইখিনি মই দিম। কিন্তু মোৰ ৰোগীয়ে যেতিয়া তেওঁ‌ৰ শৱ যাত্ৰাত যাবলগীয়া গাড়ীৰ সংখ্যা হিচাপ কৰিবলৈ লয়, মই ঔষধৰ আৰোগ্যকাৰী গুণৰ পৰা শতকৰা পঞ্চাশ ভাগ বাদ দিওঁ। যদি তুমি তেওঁ‌ক এইবছৰৰ শীতৰ সাজ পোচাকত দীঘল হাত সম্পৰ্কে প্ৰশ্ন এটা সোধাব পাৰা,তেন্তে মই কথা দিছোঁ, তেওঁ বাচি থকাৰ সম্ভাৱনা দহৰ ভিতৰত একৰ সলনি, মই পাঁ‌চৰ ভিতৰত এক কৰিম।"\nডাক্তৰ গুচি যোৱাৰ পাছত, স্যুৱে শিল্পশাললৈ উভটি গৈ, কান্দি কান্দি, চকুপানীৰে জাপানী নেপকিন এখন ভিজাই দিলে। তাৰ পিছত ৰেগ সংগীত সুহুৰিয়াই, সুহুৰিয়াই, হাতত দ্ৰয়িং ব'ৰ্ডখন লৈ, যথেষ্ট আত্মপ্ৰত্যয়েৰে জ'ঞ্চীৰ কোঠালৈ সোমাই গ'ল।\nজ'ঞ্চীয়ে খিৰিকীৰ ফালে মুখখন কৰি, বিচনাত, উৰা কাপোৰৰ তলত, অলপো লৰচৰ নকৰাকৈ পৰি আছিল। তাই শুই থকা বুলি ভাৱি স্যুৱে সুহুৰি বন্ধ কৰিলে।\nতেওঁ ব'ৰ্ডখন ঠিকথাক কৰি লৈ, আলোচনী এখনৰ গল্পৰ বাবে কলম আৰু চিয়াঁ‌হীৰে ব্যখ্যা-চিত্ৰ আঁ‌কিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তৰুণ লেখক-লেখিকাই আলোচনীৰ বাবে গল্প লিখি যেনেকৈ সহিত্যলৈ বাট উলিয়াই লয়, তেনেদৰে তৰুণ শিল্পী সকলে, আলোচনীৰ গল্পৰ বাবে ব্যাখ্যা-চিত্ৰ অঙ্কণ কৰি কলাৰ জগতলৈ বাট উলিয়াই লবই লাগিব।\nস্যুয়ে গল্পটোৰ নায়ক, আইডাহো ৰাজ্যৰ কাওবয় এজনৰ চিত্ৰত অশ্বাৰোহীৰ সুন্দৰ পোচাক আৰু আৰু ফ্ৰেমবিহীন, এটা চকুৰ চশমা আঁ‌কি থাকোতেই , নিম্ন স্বৰত হোৱা শব্দ এটা বাৰে,বাৰে শুনিলে।তেওঁ তৎক্ষণাত বিচনাখনৰ কাষলৈ গ'ল।\nজ'ঞ্চীৰ চকুহাল,বহলকৈ মেলা আছিল। খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চাই, তাই ওপৰৰ পৰা তললৈ গণণা কৰি আছিল। "বাৰ", তাই কৈছিল; তাৰ অলপ পিছতে কৈছিল,"এঘাৰ"; তাৰ পাছত"দহ",তাৰ পাছত"ন", তাৰ পাছত "আঠ" আৰু "সাত", প্ৰায় একেলগে কৈছিল।\nউদ্বিগ্নতাৰে তেওঁ বাহিৰলৈ চাই পঠিয়াইছিল। তাতনো হিচাপ কৰিবলগীয়া কি আছিল? তাত আছিল এখন শূন্য , হতাশাৰে মন ভৰোৱা, বিৱৰ্ণ চোতাল আৰু কুৰি ফুটমান আঁ‌তৰত, ইটাৰ ঘৰটোৰ উদংফালটো। শিপাতেই ডাঙৰ গাঁ‌ঠি হোৱা,লেৰেলা এডাল আইভি লতা, ইটাৰ দেৱালৰ আধামানলৈ বগাইছিল।\nশৰতৰ চেঁ‌চা নিশ্বাস লাগি লতাডালৰ পাতবোৰ সৰি সৰি, তাৰ জকা সদৃশ ঠেঙুলিবোৰ প্ৰায় পত্ৰবিহীন হৈ ভাঙি পৰো, পৰো হোৱা ইটাবোৰ আকোৱালি আছিল।\n"হেৰা, সোণজনী, কিনো চাই আছা?"\n"ছয়", জ'ঞ্চীয়ে প্ৰায় ফুচফুচাই কৈছিল। "সিহঁ‌তবোৰ এতিয়া বেছি বেগাই পৰিছে। তিনিদিন আগত প্ৰায় এশ আছিল। গণনা কৰি, কৰি, মোৰ মোৰ মূৰ বিষাই গৈছিল। কিন্তু এতিয়া সহজ হৈ পৰিছে। আন এটা গ'ল। এতিয়া মাত্ৰ পাঁ‌চটাহে বাকী আছে।"\n"কি পাঁ‌চটা, সোণজনী? তোমাৰ স্যুক নোকোৱা জানো?"\n"পাত।সৌ আইভি লতাডালত। শেষ পাতটো সৰিল মানে ময়ো মৰিলোঁ। কথাটো মই তিনি দিনৰ পৰাই জানোঁ। ডাক্তৰে কোৱা নাই জানো। তোমাক?"\n"নাই, এনেকুৱা বাজে কথা মই কেতিয়াও শুনা নাই", স্যুৱে বিদ্ৰুপৰ সুৰত ক'লে।\n"তুমি সুস্থ হৈ উঠাৰ লগত, সেই পুৰণি আইভী লতাডালৰ পাতৰ কি সম্পৰ্ক আছে?আৰু তুমিতো লতাডালক এসময়ত ভাল পাইছিলা, দুষ্ট ছোৱালীজনী। মূৰ্খৰ দৰে আচৰণ নকৰিবা। কিয়, ডাক্তৰেতো ৰাতিপুৱা মোক ক'লে যে তুমি সোনকালে সুস্থ হৈ উঠাৰ সম্ভাৱনা আছে - ৰ'বা, তেওঁ ঠিক যেনেকৈ কৈছিল, তেনেকৈ কওঁ - তেওঁ কৈছিল সম্ভৱ দহৰ ভিতৰত এক। সেয়া আমি নিউয়ৰ্কত ৰাস্তাৰ গাড়ীত ঘুৰোতে বা নতুন অট্টালিকা এটাৰ কাষেৰে যাওতে বাচি যোৱাৰ যিখিনি সম্ভাৱনা, সিমানখিনিয়েই।এতিয়া অলপ মঙহ, পাচলিৰ চুপ খোৱা আৰু তোমাৰ স্যুডিক ছবি অঁ‌কা কামলৈ ঘূৰি যাবলৈ দিয়া যাতে তেওঁ সম্পাদক মহোদয়ক চিত্ৰ বিক্ৰী কৰিব পাৰে আৰু সেই পইছাৰে, তেওঁৰ অসুস্থ ছোৱালীজনীলৈ অলপ প'ৰ্ট ৱাইন আৰু নিজৰ লুভীয়া জিভাখনৰ বাবে কেইটামান গাহৰিৰ মঙহৰ চ'প কিনিব পাৰে।"\n"তুমি পুনৰ ৱাইন কিনিব নালাগে", খিৰিকীৰ বাহিৰত দৃষ্টি আৱদ্ধ ৰাখি জ'ঞ্চীয়ে কৈছিল। "আৰু এটা গ'ল।নাই, মোক একো চুপ টুপ নালাগে। এতিয়া মাত্ৰ চাৰিটাহে থাকিল।আন্ধাৰ হোৱাৰ আগতেই মই শেষ পাতটো সৰি যোৱা চাবলৈ বিচাৰোঁ। তেতিয়া মোৰো মৰণ আহিব।"\n"জ'ঞ্চী, সোণজনী", স্যুৱে তাইৰ ওপৰত হালি লৈ ক'লে,"মোৰ কাম শেষ নোহোৱালৈ তুমি চকু বন্ধ কৰি ৰাখি, খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ লৈ চাই নাথাকো বুলি শপত লবানে? কাইলৈৰ ভিতৰত মই এই চিত্ৰখিনি জমা দিবই লাগিব।মোক পোহৰ লাগে।নহলে মই আৰঁ কাপোৰ খন টানি নমাই ল'ম।\n"তুমি আনটো কোঠাত আঁ‌কিব পাৰিবানে?" নিৰুত্তাপ ভাৱে জ'ঞ্চীয়ে সুধিছিল।\n"মই ইয়াতহে থকিম, তোমাৰ কাষত", স্যুই উত্তৰ দিছিল। "তদুপৰি সেই আইভি লতাডালৰ বাজে পাত কেইটালৈ তুমি চাই থকাটো মই নিবিচাৰোঁ।"\n"তুমি কাম সামৰাৰ লগে, লগেই মোক ক'বা", পৰি যোৱা বগা,নিঠৰ মূৰ্তি এটাৰ দৰে চকু জপাই জ'ঞ্চীয়ে কৈছিল," কাৰণ মই শেষ পাতটো পৰি যোৱা চাবলৈ বিচাৰোঁ। অপেক্ষা কৰি কৰি মই ভাগৰি পৰিছোঁ। মই চিন্তা কৰি, কৰি ভাগৰি পৰিছোঁ। সকলোকে ধৰি থকা মোৰ হাতৰ মুঠিটো মই ঢিলা কৰি দিবলৈ বিচাৰিছোঁ আৰু সেই দূৰ্ভগীয়া, ক্লান্ত পাতবোৰৰ এটাৰ দৰে মই পাল তৰি আঁ‌তৰি যাবলৈ বিচাৰিছোঁ।"\n"শুবলৈ যত্ন কৰা।মই বেহৰ্মানক, অকলশৰীয়া খনি শ্ৰমিকৰ ম'ডেল হিচাপে মাতি আনিবই লাগিব।এক মিনিট নালাগে। মই ঘুৰি আহি নোপোৱালৈ লৰচৰ কৰিবলৈ যত্ন নকৰিবা কিন্তু।"\nবৃদ্ধ বেহৰ্মান আছিল এজন চিত্ৰশিল্পী আৰু তেওঁ একেটা ঘৰৰ ভূ-মহলাত বাস কৰিছিল।তেওঁ‌ৰ বয়স ষাঠীৰ ওপৰ আছিল - সুশ্ৰী দেহ আৰু দীঘল দাঢ়ি একোচাৰে তেওঁ দেখনিয়াৰ আছিল।\nক'লাৰ ক্ষেত্ৰত বেহৰ্মান ব্যৰ্থ হৈছিল। চল্লিশ বছৰ ৰং তুলিকাৰ ব্যৱহাৰ কৰিও তেওঁ সন্মান আদায় কৰিব পৰা নাছিল। তেওঁ তেওঁ‌ৰ শ্ৰেষ্ঠতম পেইণ্টিংখন আঁ‌কিবলৈ সদায় প্ৰস্তুত আছিল, কিন্তু কাহানিও আৰম্ভ কৰিব পৰা নাছিল। কেইবাবছৰ ধৰি মাজে সময়ে বাণিজ্যিক কাৰণত বা বিজ্ঞাপনৰ বাবে অঁ‌কাৰ সলনি কোনো ধৰণৰ পেইণ্টিং কৰা নাছিল। ক'লনীত বাস কৰা তৰুণ-তৰুণী যি সকল শিল্পীয়ে পেশাদাৰী ম'ডেলক পইছা দিব পৰা নাছিল, সেই সকলৰ বাবে ম'ডেল হিচাপে কাম কৰি দুই পইছা আৰ্জিছিল। তেওঁ অতি বেছি পৰিমাণৰ জিন পান কৰিছিল আৰু তেতিয়াওঁ নিজৰ শ্ৰেষ্ঠতম কলাকৃতিৰ কথা কৈছিল।আন কথাত কবলৈ হ'লে তেওঁ আছিল এক ভয়ানক ভাৱে ৰাগী, সৰু আকাৰৰ বৃদ্ধ এজন যিয়ে কাৰোবাৰ মাজত অকণ কোমল অনুভুতি দেখিলেও তীব্ৰ ভাৱে বিদ্ৰূপাত্মক কথা কৈছিল আৰু ওপৰৰ ষ্টুডিওত বাস কৰা দুই তৰুণী শিল্পীৰ ৰক্ষণাবেক্ষনৰ বাবে নিজকে মাষ্টিফ জাতৰ বিশেষ কুকুৰ এটা বুলি গণ্য কৰিছিল।\nস্যুৱে গৈ বেহৰ্মানৰ অনুজ্বল পোহৰে আৱৰি ৰখা চোংটোত তেওঁ‌ক পালে।মানুহজনৰ মুখৰ পৰা জুনিপাৰ বেৰীৰ উগ্ৰ গোন্ধ।এটা চুকত, এডাল ঈজেলৰ ওপৰত উকা কেনভাচ এখন,যিখনে তেওঁ‌ৰ শ্ৰেষ্ঠতম কলাকৃতি হ'বলৈ পচিশ বছৰ ধৰি প্ৰথম ৰেখাডাল পাবলৈ অপেক্ষা কৰি আছিল।স্যুৱে তেওঁ‌ক জ'ঞ্চীৰ অদ্ভূত কল্পনাৰ কথা কৈছিল - কেনেকৈ তাই ভয় কৰিছিল যে গছৰ পাত এটাৰ দৰে পাতল আৰু ঠুনুকা তাই নিজেই,পৃথিৱীক ধৰি ৰখা মুঠিতো অলপ ঢিলাই দিলেই কেনেকৈ পাত এটাৰ দৰে ওপঙি, ওপঙি আঁ‌তৰি যাব।\nনিচাত মাতাল বেহৰ্মানে, ৰঙা চকুৰে এনেকুৱা মূৰ্খৰ কল্পনাৰ প্ৰতি বিতৃষ্ণা আৰু বিদ্ৰূপ, চিঞৰি, চিঞৰি প্ৰকাশ কৰিলে।\n"ধেৎ", তেওঁ চিঞৰি উঠিছিল, " ফাল্টু এডাল লতাৰ পৰা পাত সৰি পৰিল বুলিয়ে, মৰিব বুলি ভৱা মুৰ্খামি কৰা মানুহো এই সংসাৰত আছেনে?এনে কথা ক'তো আগতে শুনা নাই দেই।নাই, তোমাৰ বাবে মই খনি কৰ্মীৰ ম'ডেল হ'ব নোৱাৰিম।কিয় এনেকুৱা বাজে চিন্তা তাইৰ মগজুত আহিবলৈ দিছা? সেই বেচেৰী মিছ জ'ঞ্চীৰ মগজুলৈ?"\n"তেওঁ‌ৰ গা অতি বেয়া আৰু তেওঁ বৰ দূৰ্বল হৈ আছে। জ্বৰৰ ফলত মনটো মৃত্যুমুখী চিন্তাই ভৰাই দিয়াৰ উপৰিও অদ্ভূত, অদ্ভূত কল্পনা কিছুমানে মনটোত বাহ লৈছে। ঠিক আছে, মিঃ বেহৰ্মান, আপুনি যদি মোৰ বাবে প'জ দিব নুখুজে, নালাগে দিব। কিন্তু মই ভাৱোঁ আপুনি এজন ভয়ানক, চেলচেলীয়া বৃদ্ধ।"\n"তুমিও দহজনী তিৰোতাৰ দৰেই", বেহৰ্মানে চিৎকাৰ কৰি উঠিছিল।" কোনে ক'লে মই প'জ নিদিম বুলি? ব'লা, তোমাৰ লগতে ময়ো যাওঁ।আধাঘণ্টা ধৰি মই এইটোৱে কবলৈ চেষ্টা কৰি আছোঁ যে মই প'জ দিবলৈ সাজু।হে ভগৱান,এইখন এনে ঠাই নহয় য'ত মিছ জ'ঞ্চীৰ দৰে ইমান ভাল ছোৱালী এজনী বেমাৰত পৰি থাকিব লাগিব।কোনোবাদিনা মোৰ শ্ৰেষ্ঠ পেইণ্টিংখন কৰিম আৰু আমি আটাইবোৰ গুছি যাম।ভগৱান ! হয়।"\nতেওঁ‌লোক ওপৰ মহলা গৈ পাওঁ‌তে, জ'ঞ্চী শুই আছিল। স্যুৱে আঁ‌ৰকাপোৰ খন টানি তললৈ নমাই দিলে আৰু বেৰ্হামানক ঈঙ্গিত দি আনটো কোঠালৈ মাতিলে।তাৰ পৰা, ভয় ভয়কৈ আইভি লতাডাললৈ খুব মনদি চালে। তাৰ পাছত একো নোকোৱাকৈ ইজনে সিজনৰ ফালে চালে ক্ষন্তেকৰ বাবে চালে।একেৰাহে বৰফ মিহলি হৈব থকা , চেঁ‌চা বৰষুণ এজাক পৰি আছিল। বেৰ্হমানে তেওঁ‌ৰ পুৰণি, নীলা চোলাটো পিন্ধিয়ে, প্ৰস্তৰ এছটাৰ সলনি, লুটিয়াই লোৱা কেটলী এটাৰ ওপৰত বহি নিসঃঙ্গ খনি শ্ৰমিকৰ ভঙ্গীমাত বহি দিলে।\nপিছদিনা ৰাতিপুৱা এঘণ্টা শুৱাৰ পাছত, স্যুৱে যেতিয়া সাৰ পাইছিল, তেওঁ জ'ঞ্চীক নিষ্প্ৰভ চকু দুটা বহলকৈ মেলি,টানি থোৱা, সেউজীয়া আঁ‌ৰ কাপোৰখনৰ ফালে ৰ' লাগি চাই থকা দেখিলে।\n"সেইখন ওপৰলৈ টানি দিয়া; মই চাবলৈ বিচাৰোঁ", ফুচফুচাই, আদেশৰ সুৰত জ'ঞ্চীয়ে কৈছিল।\nভীষণ ক্লান্তিৰে স্যুই আদেশ পালন কৰিছিল।\nকিন্তু, চোৱা! গোটেই নিশা প্ৰচণ্ড বৰষুণ আৰু তীব্ৰ বতাহ বলি থকা স্বত্বেও, ইটাৰ দেৱালত আইভি লতাৰ এটা পাত তেতিয়াও লাগি আছিল।সেইটোৱে আছিল লতাডালৰ শেষ পাতটো। ঠাৰিডালৰ কাষত এতিয়াও ঘন সেউজীয়া কিন্তু কৰতৰ মুখৰ দৰে হোৱা তাৰ দুই দাঁ‌তিত অন্তিম ক্ষণৰ অৱক্ষয়ৰ স্বৰূপ লৈ, মাটিৰ পৰা বিশ ফুটমান ওপৰত, লতাডালৰ এটা শাখাত ই ওলমি আছিল।\n"এইটোৱে শেষ পাতটো", জ'ঞ্চীয়ে কৈছিল। "মই ভাৱিছিলোঁ,ৰাতিটোৰ ভিতৰত ই সৰি পৰিবই।মই বতাহৰ শব্দ শুনি আছিলোঁ। ই আজি সৰিবই আৰু ময়ো একে সময়তে মৰিম।"\n"অহ সোণজনী, সোণজনী", গাৰুটোৰ ফালে তেওঁ‌ৰ ক্লান্ত মুখখন নমাই স্যুৱে কৌছিল, " নিজৰ কথা যদি নাভাৱা, মোৰ কথাতো ভাৱা। মই কি কৰিম?"\nজ'ঞ্চীয়ে কিন্তু উত্তৰ নিদিলে। পৃথিৱীৰ সাবাতোকৈ নিঃসঙ্গ প্ৰাণীটো হ'ল সেইটো, যিটোৱে তাৰ ৰহস্যময়, অন্তহীন দূৰত্বলৈ যাবলৈ প্ৰস্তুত হৈছে।এই পৃথিৱী আৰু বন্ধুত্বৰ লগত যি কেইটা বান্ধোনে তেওঁ‌ক কপকপীয়াকৈ সাঙুৰি ৰাখিছিল, সেই বান্ধোনবোৰ যিমানেই ঢিলা হৈ আহিছিল, সিমানেই জোৰে সেই অদ্ভুদ চিন্তাবোৰে তেওঁ‌ৰ মনত শিপাইছিল।\nদিনটো পাৰ হৈ গৈছিল,আৰু মুনিচুনি বেলিৰ কালছোৱাৰ মাজেৰেও তেওঁ‌লোকে দেখিছিল, সেই অকলশৰীয়া পাতটো, দেৱালখনত লাগি থকা লতাডালত খামুচি ধৰি আছে। তাৰ পিছত ৰাতি অহাত পুনৰ উত্তৰৰ পৰা বোৱা বতাহে কোবাই গৈছিল, খিৰিকীত বৰষুণৰ পানীয়ে কোবাই গৈছিল আৰু ডাচ্চ আৰ্হিৰ, চাপৰ পানীপোচাৰ পৰা পানী বাগৰি গৈছিল।\nপোহৰ যেতিয়া যথেষ্ট হৈছিল, নিৰ্দয়া জ'ঞ্চীয়ে আঁ‌ৰ কাপোৰখন তুলি দিবলৈ আদেশ দিছিল।\nআইভি পাতটো তেতিয়াও তাত আছিল।\nপাতটোৰ ফালে চাই, জ'ঞ্চী বহুত সময় বিচনাত পৰি ৰ'ল। তাৰ পাছত তেওঁ স্যুক মাতিছিল; স্যুৱে গেচ ষ্টোভত জ'ঞ্চীৰ বাবে কুকুৰাৰ চুপ প্ৰস্তুত কৰি আছিল।\n"মই বৰ বেয়া ছোৱালীয়ে হৈ থাকিলোঁ, স্যু", জ'ঞ্চীয়ে কৈছিল।" কিবা এটাই শেষ পাতটো ইয়াত ৰাখি দিলে, এইটোকে দেখুৱাবলৈ যে মই অতি, অতি অসৎ। মৰিবলৈ বিচৰাটো পাপ। মোক এতিয়া অলপ চুপ দিব পাৰা আৰু অলপমান প'ৰ্ট মিহলাই কিছু গাখীৰ দিয়া। আৰু… নাই নালাগে। প্ৰথমে মোক হাতত লৈ চাব পৰা আয়না এখন দিয়া, তাৰ পাছত কেটামান গাৰু মোৰ চাৰিওফালে বহুৱাই দিয়া; মই বহি লৈ, তুমি ৰন্ধা-বঢ়া কৰা চাই থাকিম।\nএঘণ্টা পাছত তেওঁ কৈছিল," কোনোবা এদিন মই নেপলছ উপসাগৰখন আঁ‌কিম।"\nআবেলি ডাক্তৰজন" আহিছিল। তেওঁ যাবলৈ ওলাওতেই, স্যুৱে চেলু এটা উলিয়াই, অহা-যোৱা কৰা হলটোলৈ ওলাই গ'ল।\nস্যুৰ ক্ষীণ, কঁ‌পি থকা হাতখন নিজৰ হাতত মাজত লৈ ডাক্তৰে কৈছিল, "সুন্দৰ সম্ভাৱনা। অলপ পৰিচৰ্যা কৰা। তুমি জয়লাভ কৰিবা। মই তলৰ মহলাৰ ৰোগী এজন চাবলৈ এতিয়া যাবই লাগিব। নামটো বেৰ্হমান; মোৰ বিশ্বাস, এজন শিল্পী।একেই ৰোগ--নিউমোনিয়া। মানুহজন বৃদ্ধ, দূৰ্বল; অতি গুৰুতৰ ভাৱে আক্ৰান্ত হৈছে। বচাৰ আশা নাই; কিন্তু অলপ আৰাম পাবাৰ কাৰণে আজি হ'স্পিটেললৈ যাব।"\nপিছদিনা ডাক্তৰে স্যুক কৈছিল, "জ'ঞ্চী বিপদমুক্ত। তুমি বিজয়ী হ'লা। এতিয়া মাথোন পুষ্টিকৰ আহাৰ আৰু যতন - সিমানেই।"\nসেই আবেলি, স্যু আহিছিল জ'ঞ্চীৰ বিচনাখনলৈ য'ত বাগৰি জ'ঞ্চীয়ে পৰম সন্তোষেৰে, অতি নীলা ৰঙৰ আৰু অতি কামত নহা, ঊলৰ, কান্ধত লব পৰা স্কাৰ্ফ এখন গুঁ‌ঠি আছিল। স্যুৱে গাৰুৱে আৱৰি ৰখা জ'ঞ্চীক আকোৱালি এখন হাত আগবঢ়াই দিলে।\n"তোমাক কথা এটা ক'বলগীয়া আছে, বগী নিগনি। হাস্পাতালত আজি মিঃ বেহৰ্মানৰ নিউমোনিয়াত মৃত্যু হ'ল। দুদিনহে বেমাৰ হৈছিল। চকীদাৰজনে প্ৰথম দিনাখন তলৰ মহলাৰ তেওঁ‌ৰ কোঠাত কষ্ট খাই, অসহায়ভাৱে পৰি থকা অৱস্থাত পাইছিল। তেওঁ‌ৰ জোতা আৰু কাপোৰ-কানি সম্পূৰ্ণভাৱে ভিজি আছিল আৰু সেইবোৰ বৰফ চেঁ‌চা হৈ পৰিছিল। এনেকুৱা ভয়াবহ ৰাতি এটা তেওঁ ক'তনো কটাইছিল তেওঁ‌লোকে অনুমানেই কৰিব পৰা নাছিল। তাৰ পাছত তেওঁ‌লোকে এটা লেম্প পাইছিল যিটো তেতিয়াও জ্বলি আছিল আৰু পাইছিল নিৰ্দ্দিষ্ট ঠাইৰ পৰা টানি অনা এডাল জখলা আৰু অ'ত, ত'ত পৰি থকা কেইডালমান ব্ৰাশ আৰু এখন পেলিট য'ত সেউজীয়া আৰু হালধীয়া ৰঙ মিহলি কৰা আছিল; আৰু সোণজনী, খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চোৱাচোন - দেৱালত লাগি থকা আইভিৰ সেই শেষ পাতটোলৈ। তোমাৰ মনলৈ এবাৰো ভাৱ অহা নাইনে, ইমান বতাহ বলি থকা স্বত্বেও কিয় সেই পাতটোই কেতিয়াও কঁ‌পা বা লৰচৰ কৰা নাছিল? অহ, সোণজনী এইটোৱে বেৰৰ্হামৰ শ্ৰেষ্ঠতম কলাকৃতি - যি নিশা শেষ পাতটো সৰি পৰিছিল, সেই নিশাই এই পাতটো তেওঁ তাত আঁ‌কি থৈ গৈছিল।"