দাপোণত কাৰ মুখ (অনামিকা বৰুৱা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nদাপোণত কাৰ মুখ\n……বহি থকাৰ পৰাই পোনপটীয়াকৈ চাই পঠিয়ালো তাইলৈ। ছোৱালীজনী সঁচাই ধুনীয়া। গাৰ ৰং উজ্জ্বল বগা। হাত দুখন লাহী। বাওঁহাতত এটা ঘড়ী পিন্ধিছে। সোঁহাতত খাৰু এপাট। সোণৰো হ’ব পাৰে বা ইমিটেচনো হ’ব পাৰে। কাণত সৰু টপ এজোৰ। এদলীয়াকৈ বেণী গুঁঠা দীঘল চুলিকোচা কঁকালৰ ওপৰত নাচি আছে। টেবুলৰ ফাইলকেইটা টানি-মেলি জাপি যাওঁতে বেণীদালে অবাধ্য হৈ যেন তাইক জোকাইছে। পিন্ধনত তেনেই সাধাৰণ যেন লগা হালধীয়া চুৰিদাৰ এজোৰ। কিন্তু হালধীয়া ৰংটোৱে যেন তাইক আৰু তুলিহে ধৰিছে। তলমূৰকৈ কাম কৰি থকা ছোৱালীজনীৰ সম্পূৰ্ণ মুখখন দেখাৰ কোনো সুবিধা নাই। মোৰ বহা ঠাইৰপৰা তাইৰ এটা ফালহে চকুত পৰিছে। গালখন নিমজ। ক’তো ফুট এটা নাই। প্ৰয়োজনতকৈ অলপ বেছি মনোযোগ দি চালো তাইলৈ। ভাবি অবাক লাগিছে ছোৱালী বুলিলেই চিকাৰী কুকুৰৰ দৰে উশাহটো টানিয়েই কেঁচা মাংসৰ গোন্ধ পোৱা মই যোৱা তিনিমাহে কেনেকৈ এই ছোবালীজনীক উপেক্ষা কৰি থাকিলো। কালি ঝৰ্ণাৰ ঠাইত আন কোনোবা হোৱা হ’লে লাজেই পালোহেঁতেন নিজৰ তলতীয়া কৰ্মচাৰীক চিনি নোপোৱাৰ বাবে। তাতোকৈ ডাঙৰ কথা ইমান ধুনিয়া ছোৱালী এজনী এৰাই চলিব পাৰিলো মই! বুৰ্বক যেন লাগিল নিজকে। টাইপিষ্ট কনক ফুকনৰ হঠাৎ ষ্ট্ৰ’ক হোৱাত খুব ততাতৈয়াকৈ টাইপিষ্টৰ পদটো পূৰণ কৰা হৈছিল। প্ৰাৰ্থীৰ বাচনিৰ সময়ত মই নাছিলো যদিও কোনোবা ছোৱালী এজনীয়ে কামত জইন কৰাৰ কথা গম পাইছিলো। বিভাগীয় প্ৰশিক্ষণ শেষ কৰি আহিও মই ছোৱালীজনীক সিমান গুৰুত্ব দিয়া নাছিলো। কাৰণ ইতিমধ্যে কাণত পৰিছিল ছোৱালীজনী কিবা বেহেনজী টাইপৰ বুলি। বেকৱাৰ্দ গাঁৱলীয়া বুলি। মই আছিলো চহৰত ডাঙৰ দীঘল হোৱা সম্ভ্ৰান্ত পৰিয়ালৰ গপ-ভেমেৰে পৰিপূৰ্ণ আজিৰ দিনৰ আধুনিক যুৱক। মোৰ তেজত বৈ আছিল আভিজাত্যৰ অহমিকা। বিলাস-বিনোদন-পাৰ্টি এইবোৰ মোৰ জীৱনৰ এৰাব নোৱাৰা অংগ। খাৱ-পিয়’ মৌজ কৰ’ এইয়াই মোৰ জীৱনৰ অৰ্থ। ছোৱালী বুলি ক’লে মোৰ বাবে কামনাৰ সংগীৰ বাদে আন একো নহয়। আৰু এই ছোৱালীবোৰৰ কি মূল্য আছে? দুখনমান দামী শাড়ী, দুপদমান দামী গহণা পালেই পলকতে খহাই পেলাব পাৰে গাৰ কাপোৰ। কত কুমাৰীৰ কুমাৰীত্ব হৰণ কৰিলো, কত জীয়ৰী-বোৱাৰীক অংকশায়িনী কৰিলো মোৰ নিজৰেই হিচাপ নাই। সেইহেন মোৰ সন্মুখত এইৰ দৰে অতীব সুন্দৰী এজনী উপেক্ষিত হৈ ৰৈছে সজম কৰিব নোৱাৰা কথা। ধিক্কাৰ দিলো নিজকে।\n…..পুনৰ চালো তাইলৈ। এইবাৰ বহি পৰিছে তাই। বহুপৰ থিয় হৈ থাকি তাইৰ চাগে অলপ ভাগৰ লাগিছিল। চকীখনত বহিয়েই মূৰটো পাছলৈ সলাই দিলে তাই। দুপাত্তাখন বাওঁ কান্ধত লৈ থকাৰ কাৰণে তাইৰ উঠন বুকুখন একাষেদি জিলিকি উঠিল। তাকে দেখি মোৰ মনটো লকলকাই উঠিল। কিজানি কাৰো হাতৰ পৰশ পৰাই নাই এই বুকুত। পূৰঠ আটিল বুকুখন। তাইক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই মোৰ কল্পনাৰ ঘোঁৰাই ধাপলি মেলিলে। এখন তীব্ৰ ৰঙা শাড়ীৰে চকুতলগা হৈ আহিছে তাই। নাভীৰ ভালেখিনি তলত পিন্ধিছে শাড়ীখন। ব্লাউজ আৰু শাড়ীৰ খোচনিৰ মাজৰ খালি ঠাইখিনি লোভলগাকৈ মোহনীয় হৈ পৰিছে। পাতল মেলিলোৱা আঁচলখনে তাইৰ উতলা যৌৱনক আবৰি ৰাখিব পৰা নাই। মেলা চুলিখিনিৰ দুডালমানে তাইৰ গোল মুখখনত আল্পনা আঁকিছে। ৰিবৰিবকৈ বলা বতাহজাকে যেন উৰুৱাই নিব খুজিছে তাইৰ শৰীৰৰ সমস্ত অৱসাদ। তাইৰ মাদকতাৰ মাতাল নিচাত মই চপাই আনিছো তাইক কাষলৈ। তাই সন্তৰ্পনে ধৰা দিও যেন ধৰা দিব খোজা নাই মোৰ হাতত। মই কিছু হিংস্ৰ হৈয়ে থাপ ধৰি আঁজুৰি দলিয়াই দিছো তাইৰ শুভ্ৰ শৰীৰ জিলিকাই ৰখা ৰঙা শাড়ীখন। ক্ষুধাৰ হাঁতোৰা মেলি এটা এটাকৈ খুলিছো ব্লাউজৰ বুটাম। ৰঙা অন্তৰ্বাসেৰে আবৰি ৰখা তাইৰ মঙহাল বুকুৰ উপত্যকাত মুখ দিব খোজোতেই দুৱাৰত খুঁতকৈ শব্দ এটা হোৱাত মোৰ কল্পনাৰ আঁতদাল ছিঙি গ’ল। হাতত ফাইল দুটামান লৈ ৰমেন কাই সোমাই আহিল। চেপা উত্তেজনাত কঁপি উঠিল মোৰ সৰ্ব শৰীৰ। উত্তেজনা ঢাকিবলৈকে চিগাৰেট এটা জ্বলাই ল’লো।\n……কালি কেইবাদিনৰ মূৰত অকলে’ গাড়ীখন লৈ ওলাই গৈছিলো বজাৰৰ ফালে। বিগ বজাৰৰ সন্মুখত ঝৰ্ণাক হাতত বেগ দুটামান লৈ ৰৈ থকা দেখি গাড়ীখন ৰখাই দিলো। দেখাত খুব সুন্দৰী নহ’লেও ঝৰ্ণাৰ শৰীৰটো আকৰ্ষণীয়। ইচ্ছা কৰিলে যিকোনো মুহূৰ্ততে ঝৰ্ণাক কাবু কৰি পেলাব পাৰোঁ। মোৰ প্ৰতি যে তাইৰ দুৰ্বলতা আছে নক’লেও গম পাওঁ। কিন্তু নতুনকৈ পোৱা তানিয়াৰ শৰীৰৰ গোন্ধে এতিয়াও মোক আছন্ন কৰি ৰখাৰ বাবে ঝৰ্ণাক অলপ এৰাই চলিছো। ডেপুটি কমিচনাৰৰ ছোৱালী তানিয়াৰ নিজৰ ৰূপ যৌৱনক লৈ অলপ অহংকাৰ আছিল। দেউতাক ডেপুটি কমিচনাৰ হোৱাৰ বাবে তাই গৰ্বও কৰিছিল। তাৰ বাবেই তাই অনেক যুৱকৰ প্ৰেম প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল। অনেকক কটু সমালোচনা কৰিছিল। তাইক এসেকা দিবৰ বাবেই আমাৰ মাজত এক অঘোষিত প্ৰতিযোগিতা আৰম্ভ হৈ গৈছিল। সচৰাচৰ হোৱাৰ দৰেই তানিয়া মোৰ ফান্দত পৰি গৈছিল। মোৰ সান্নিধ্যত কৰ্পূৰৰ দৰে উৰি গৈছিল তানিয়াৰ ৰূপ লাবন্যৰ অহংকাৰ। দেউতাকৰ প’জিচনক লৈ হোৱা গৰ্ব। তানিয়াক হাচিল কৰাৰ বাবদ মই এক জোৰদাৰ পাৰ্টি দিব লগীয়া হৈছিল। পুৰণা হৈ গৈছিল কথাবোৰ। তানিয়াৰ নিচাই আমুৱাইছিল মোক। সেয়ে ঝৰ্ণাক দেখি মনতে হিচাপ-নিকাচ কৰি পেলাইছিলো। ঝৰ্ণাই কি ডিমাণ্ড কৰিব পাৰে? এটা দামী মোবাইল? এটা গহণাৰ চেট? এটা অসমৰ বাহিৰলৈ যোৱাৰ ট্ৰিপ? নে আন কিবা? মনৰ মাজত হিচাপবোৰ পাগুলিয়েই গাড়ীত ব্ৰেক মাৰিছিলো।\n: হাই ঝৰ্ণা। কি খবৰ? ধেৰ বজাৰ কৰিলা দেখোন! এনিথিং স্পেচিয়েল?\n: অহ্ নাই এনেই। এইৰ লগত আহিছিলো। তাই ঘৰলৈ যাবতো। সেয়ে বজাৰ কৰিলে অলপ।\n: কিয় তুমি চিনি পোৱা নাই? এই আকাশী আক’। আমাৰ নতুন টাইপিষ্ট।\n: অ’ আচ্ছা মই চিনিয়েই পোৱা নাছিলো। বাই দি ৱে বজাৰ শেষ হ’ল নে? ক’লৈ যাবা এতিয়া? ব’লা একাপ কফি খাওঁ।\n: আপুনি কফি খুৱাব? ক’ত খুৱাব?\n: তুমি য’তেই খাম বুলি কোৱা। আঁহা বুলি দুৱাৰ মেলি দিছিলো ঝৰ্ণাহঁতলৈ। মেলা দুৱাৰেদি গাড়ীত বহিপৰা ঝৰ্ণাৰপৰা বেগকেইটা লৈ “তুমি যোৱা, মই নাযাওঁ” বুলি আকাশীয়ে সহজেই প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল মোৰ প্ৰস্তাৱ। বিস্মিত হোৱাৰ পাল মোৰ। বিক্ৰম বৰঠাকুৰক না কৰে! সপোনতো ভাবিব নোৱাৰা কথা এইয়া। অপ্ৰকাশিত ক্ৰোধত ৰঙা পৰি উঠিছিল চাগে মোৰ মুখমণ্ডল। ঝৰ্ণাই “প্লিজ, বিক্ৰম দা তাইক বাদ দিয়া। তাই একদমেই ফেমিলিয়াৰ নহয় জানা। মই যাম ব’লা তুমি য’লৈকে নিয়া” বুলি সোঁহাতখনেৰে মোৰ বাহুত মৃদু চাপ এটা দিছিল। ঝৰ্ণাৰ ইংগিত বুজি পূৰ্ণ দৃষ্টিৰে চাইছিলো আকাশীলৈ। বগা সাজেৰে এখন প্ৰসাধনবিহীন বুদ্ধিদীপ্ত মুখ। উজ্জ্বল চকুযুৰিৰ তীব্ৰ চাৱনি সহ্য কৰিব নোৱাৰি মই গাড়ী ষ্টাৰ্ট দিছিলো। প্ৰতিশোধৰ শীতল তেজ এসোঁতা বৈ গৈছিল মস্তিষ্কেৰে……\nদিনবোৰ গৈ থাকিল দ্ৰুতগতিৰে। আকাশীক হাতলৈ অনাৰ কোনো সুবিধা পোৱা নাছিলো। অথবা মোৰ ক্ষমতা, দম্ভ, অহংকাৰ, পদমৰ্যদা একোৰেই প্ৰভাৱ পেলাব পৰা নাই তাইৰ ওপৰত। স্বল্পভাষী ছোৱালীজনী। প্ৰায়ে কামত নিমজ্জিত হৈ থাকে। কামবোৰো নিয়াৰিকৈ কৰে। এদিন ড্ৰাফ্ট এখন ভুলকৈ টাইপ মৰাৰ অজুহাতত মোৰ কোঠালৈ মাতি নি প্ৰয়োজনতকৈ কঠোৰ আৰু বেয়াকৈ ক’লো। মোৰ কথাৰ কোনো প্ৰত্যুত্তৰ নিদি তলমূৰকৈ ওলায় গ’ল তাই কোঠাৰ পৰা। তাইলৈ চাই তাচ্ছিল্যৰ হাঁহি এটা মাৰিলো। ইয়াত কাম কৰিবলৈ হ’লে মোৰ হাতৰ পুতলা হৈয়ে থাকিব লাগিব। কিছু সময়ৰ পাছত তাই নতুনকৈ টাইপ মাৰি আনিলে। এইবাৰ এটাও ভুল নাছিল। তথাপিও তাই ৰৈ আছিল মই কিবা কম নেকি বুলিয়েই চাগে।\n: ছাৰ, এইবাৰ ঠিকে আছেনে?\n: হাঁ অ ঠিকেই আছে।\n: তেন্তে মই যাওঁ?\n: অ’কে যোৱা।\nদুৱাৰখন মেলি যাবলৈ লৈয়ো এখোজ উভতি আহিল তাই। মই প্ৰশ্নবোধক চাৱনিৰে চালো তাইলৈ।\n: ছাৰ, মোৰ কোৱাৰ যোগ্যতা নাই যদিও কওঁ সম্ভৱ হ’লে অফিচত থকাৰ সময়ত চিগাৰেট নাখাব। অফিচো ৰাজহুৱা স্থানেই নহয় জানো? আপুনি জানে চাগে ৰাজহুৱা স্থানত চিগাৰেট-ধপাতজাতীয় মাদক দ্ৰব্য সেৱন কৰাটো অপৰাধ।\n….অবাক হোৱাৰ পাল মোৰ। চাকৰি কালৰ কথা নালাগে মোৰ পাৰ হৈ যোৱা জীৱনত আজিলৈ এনে কোনো ওলোৱা নাই যিয়ে মোৰ কিবা কথা-কামত হস্তক্ষেপ কৰিব পাৰে। এই কোন? কি স্পৰ্ধা ছোৱালীজনীৰ! মোক এনেকৈ কোৱাৰ সাহস ক’ৰপৰা পালে? গম নোপোৱাকৈয়ে তাই মোৰ মগজুৰ কোণ এটা দখল কৰি বহিল। তাইক নিৰীক্ষণ কৰি থকাতো মোৰ যেন এক এৰাব নোৱাৰা কাম। অথচ তাইক দেখা পোৱাৰ লগে লগে মগজুত সহস্ৰ কীটাণুৱে যেন তাণ্ডৱ কৰে। এনে লাগে যেন মুহূৰ্ততে তাইক মষিমূৰ কৰি পাহৰণিৰ গৰ্ভলৈ ঠেলি দিম। গচকি-মোহাৰি নোহোৱা কৰি পেলাম তাইৰ অস্তিত্ব। অহৰহ পৰিকল্পনা কৰো তাইক কিদৰে মোৰ হাতৰ মুঠিলৈ আনিব পাৰো। কিন্তু তেনে কোনো সুৰুঙাই নোলায়। তাই সদায় সময়মতে অফিচলৈ আহে। কেতিয়াও ছুটি বিচাৰি বা কামৰ মাজত অতিৰিক্ত বিৰতি বিচাৰি মোৰ কাষ চপা নাই। কামতো তেনেকৈ ভুল ধৰিব লগা একো নাই। যাৰে-তাৰে লগত কথাৰ মহলা মাৰি কামৰ সময় নস্ট নকৰে। না কাৰোবালৈ ফোন কৰে না কাৰোবাৰ ফোন ৰিচিভ কৰে। মোবাইল লৈ পিটিকি থকাও নেদেখো। অত্যাধুনিক সাজ-সজ্জা বা প্ৰসাধনৰ পয়োভৰ কোনোদিনেই চকুত নপৰিল। সদায় সেই একেই সাধাৰণ সাজ-পোছাক কিন্তু পৰিপাটি। কি ছোৱালী এইজনী? তাইৰ কোনো কামনা-বাসনা নাই নেকি? কোনো সপোন? কোনো হেঁপাহ? তাইক লৈ হোৱা মোৰ সকলো কৌতুহ’ল নিজে নিজে নিস্তেজ হৈ আহিবলৈ লৈছিল। তথাপি তাইক লৈ মনত এটা উত্তজনা ৰৈ গৈছিল মোৰ অজানিতে। তেনেতে এদিন তাইৰ টেবুলৰ আশে-পাশে বাকী কৰ্মচাৰীসকলৰ ভিৰ দেখিলো। সকলোৱে হাঁহি মুখে কিবা কৈছে তাইক। তাইয়ো হাঁহি হাঁহিয়ে সকলোকে উত্তৰ দিছে। কিছু সময়ৰ পাছত প্ৰত্যেকৰে হাতত মিঠাইৰ প্লেট দেখি মোৰ বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল নিশ্চয় তাইৰ বিয়াৰ খবৰ। কোনোবা ভাল ঘৰত তাইৰ সম্পৰ্ক ঠিক হৈছে আৰু সেই লৈ সকলোৱে তাইক অভিবাদন জনাইছে। অপ্ৰকাশিত আক্ৰোশত মোৰ মূৰটো জ্বলি উঠা যেন লাগিল। ক’লিং বেলটো বজাই দিলো জোৰেৰে। কলিং বেলৰ শব্দ শুনি আটাইবোৰ নিজ নিজ টেবুললৈ উভতি গ’ল। ৰমেন কায়ে খৰধৰকৈ আহি মোৰ টেবুলৰ কাষত থিয় দিলেহি। “কাম-বন বাদ দি মানুহবোৰে কিয় কথা চোবাই আছে” বুলি ধমক দিব লওঁতেই ৰমেন কায়ে চুচুক-চামাককৈ মোলৈকো মিঠাইৰ প্লেট এখন আগবঢাই দিলে। “এইবোৰ কি” বুলি চিঞৰি উঠিব লওঁতেই দুৱাৰ মেলি আকাশী সোমাই আহিল-\n: ছ’ৰী ছাৰ, বেয়া নাপাব অনুমতি নোলোৱাকৈয়ে সোমাই আহিলো। আৰু এই মিঠাইৰ প্লেটখন ময়ে আপোনাক দিবলৈ কৈছিলো। ৰমেন কায়ে কৈছিল আপুনি আমাৰ দৰে সাধাৰণ কৰ্মচাৰীৰ সুখ-দুখ শ্বেয়াৰ নকৰে বুলি। কিন্তু মোৰ মনে নামানিলে। মোৰ ভাইটিয়ে সুখ্যাতিৰে উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ পৰীক্ষা পাছ কৰাৰ বাবে সকলোৱে মিঠাই খাওঁ বুলি কোৱাত মোৰো আনন্দ লাগিল। সেয়ে অলপ নিয়মৰ বাহিৰলৈ গ’লো।\n: কংগ্ৰেচুলেচন। অফিচত মই ব্যক্তিগত আলোচনা-বিলোচনা বেয়া পাওঁ যদিও তোমাৰ ভাইটিৰ খৰবটো শুনি ভাল লাগিল। হ’ব বাৰু। তুমি যোৱা।\nবিস্মৃত হ’লো। যিজনী ছোৱালীক দেখিলেই মোৰ মগজুৰ তাঁৰকেইদাল দাং খাই যায় তাইক ইমান সহজে মাফ কৰি দিলো। আচলতে আজিতো তাইক মই এই এটা ডাঙৰ ভুলৰ বাবেই শাস্ত দিব পাৰিলো হয়। তাইক ডিউতি আৱাৰ্চৰ বাহিৰেও অধিক সময় থাকিবলৈ বাধ্য কৰিব পাৰিলো হয়। সিদিনা তাই কৰা অপমানৰ পোতক তুলিব পাৰিলো হয়। তাকে নকৰি কৰিলো কি তাইক যাবলৈ ক’লো। কি আছে এই ছোৱালীজনীৰ মাজত? কিয় মই তাইক উপেক্ষা কৰিব পৰা নাই? যেতিয়াই তাইৰ কথা ভাবো মগজুত এক দংশন অনুভৱ কৰো। হাতৰ মুঠি টান হৈ আহে নিজে নিজে। অথচ তাই সম্পূৰ্ণ নিৰ্বিকাৰ মোক লৈ। ক্ষোভত মোৰ সৰ্বাংগত জুই জ্বলি উঠে। তাইক যেনে তেনে ধ্বংস কৰাৰ ইচ্ছাটো তীব্ৰ হৈ উঠে।\n: ছাৰ, সোমাব পাৰোনে?\n: অ আকাশী, আঁহা। কিবা কাম আছিল?\n: ছাৰ, আজি মই অলপ সোনকালে যাব পাৰোঁনে?\n: হঠাৎ? কি কাম আছে? সোনকালে যাব লগা হ’লে আগতিয়াকৈ এপ্লিকেচন দিব লাগে বুলি নাজানা নেকি?\n: জানো ছাৰ কিন্তু সোনকালে যাম বুলি ভবা নাছিলো। এতিয়াহে যাম বুলি ঠিক কৰিলো। যদি আপুনি অনুমতি দিয়ে?\n: এনেকৈ যাবলৈ দিয়াৰ নিয়ম নাই যদিও তুমি আজি প্ৰথমবাৰৰ বাবে বিচাৰিছা বাবে যাবলৈ দিছো। কিন্তু কিয় ছুটি লাগে তোমাক? কোনোবা আহিব নেকি?\n: নাঃ কোনো নাহে ছাৰ। মইহে যাম। মানে গ্ৰন্থমেলালৈ। আজি গ্ৰন্থমেলাৰ শেষ দিন। শেষৰ দিনা বিশেষ ৰেহাই দিয়ে বাবে মই সদায় শেষৰ দিনাই যাওঁ। কথাটো মই একদম পাহৰি আছিলো। অকস্মাত মনত পৰি গ’ল সেয়ে। নহ’লে আগতেই এপ্লিকেচন দিলো হয়।\n: আচ্ছা সেইটো কথা। ঠিক আছে যোৱা বাৰু তেনেহ’লে।\n: থেংক ইউ ছাৰ।\n: আকাশী তুমি মোক এটা হেল্প কৰি দিব পাৰাচোন!\n: তুমি কেনে ধৰণৰ কিতাপ পঢা? মানে গল্প, উপন্যাস, কবিতা, প্ৰৱন্ধ কি পঢি ভালপোৱা?\n: মই কবিতা আৰু উপন্যাস পঢোঁ। কিয় সুধিলে?\n: নহয় মানে মোৰ কাজিন এগৰাকীয়েও উপন্যাস পঢি খুব ভাল পায়। প্ৰচুৰ কিতাপ পঢে তাই। মোক যেতিয়াই তেতিয়াই ডিমাণ্ড দিয়ে। অহা সপ্তাহত তাইৰ বাৰ্থ দে আছে। মই যদি তাইলৈ উপন্যাসৰ টোপোলা এটা লৈ যাওঁ তাই নিশ্চয় ভাল পাব। কিন্তু মই নাজানো কোনজন লেখকৰ উপন্যাস ভাল। এইক্ষেত্ৰত তুমি মোক সহায় কৰিব পাৰিবা নেকি?\n: নিশ্চয় পাৰিম ছাৰ। কিন্তু মই যে এতিয়াই যাম ছাৰ। আপোনাক কেনেকৈ সহায় কৰিম?\n: পাৰিবা পাৰিবা ন’ টেনচন। তুমি যোৱা মই এই ফাইলকেইটা চাইন কৰিয়েই গৈ আছো। গাড়ী লৈ যাম যেতিয়া সোনকালেই পামগৈ। তুমি মাত্ৰ মোক ভাল কিতাপ দুখনমান বিচৰাত সহায় কৰি দিবা বচ।\n: বাঃ আকাশী বেলেগ আৰু দেই। আমাক দেখিলেহে নিৰ্জু হৈ থাকা। চব গম পাইছো ৰ’বা।\n: কি গম পাইছা নীনা? কিয় ক’লা এনেকৈ?\n: বেছি কৰিব নালাগে। চবেই গম পাইছে তুমি যে ছাৰৰ লগত মনে মনে বুক ফেয়াৰলৈ গৈছিলা। এনেই হ’লে কথাই নাপাতা। বুকফেয়াৰলৈ যাবলৈ কেনেকৈ ৰাজী কৰালা ছাৰক? মানিছো দেই তোমাক। চুপাৰুস্তম একেবাৰে। আমিহে ধৰিব নোৱাৰিলো।\n: কি বাজে কথা কৈছা নীনা। গ্ৰন্থমেলালৈ মই অকলেই গৈছিলো। ছাৰে তাতে মোক লগ পায় তেওঁৰ আপোন কাৰোবালৈ উপন্যাস দুখনমান কিনাত মোক সহায় কৰি দিবলৈ ক’লে সিমানেই। সেইটো এনে কি ডাঙৰ কথা হ’ল তোমালোকে আলোচনা কৰিবৰ জোখাৰে?\n: হ’ব দিয়া। কৈফিয়ত দিব নালাগে। আমি জানো কোন কিমান পানীৰ মাছ। মিছাতে গপ দেখুৱায় লাভ নাই।\nমনে মনে থাকিল আকাশী। কি লাভ অবুজনবোৰৰ লগত তৰ্ক কৰি! ইহঁতৰ মানসিকতা এনেকুৱাই। তিলটোকে তাল কৰাই স্বভাৱ। দৰাচলতে মানুহে প্ৰত্যকটো কথা নিজৰ সুবিধা অনুসৰি বিবেচনা কৰে। মানুহৰ বৈশিষ্ট্য সেইটো। যিয়ে যি পৰিবেশত থাকে বা ডাঙৰ-দীঘল হয় তাৰ চিন্তাধাৰাও সেই অনুপাতে গঢ লয়। এচাম মানুহ আছে যি আনৰ কথা লৈয়ে ব্যস্ত হৈ থাকে। ইচ্ছা কৰিলে মানুহে কি কৰিব নোৱাৰে? দেশৰ-দহৰ উন্নতি সাধিব পাৰে। সমাজৰ পৰিৱৰ্তন আনিব পাৰে। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকু খান্দি বানপানী ৰোধ কৰিব পাৰে। যাদৱ পায়েঙৰ দৰে সেউজ বিপ্লৱ আনিব পাৰে। উদ্ধৱ ভৰালীৰ দৰে বিজ্ঞানক ৰাইজৰ কামত লগাব পাৰে। ৰাইজৰ মাজত সজাগতা বৃদ্ধি কৰি অন্যায়-অত্যাচাৰ ৰোধ কৰাত অগ্ৰণী ভূমিকা ল’ব পাৰে। আৰু কত কি কৰিব পাৰে। কিন্তু তাকে নকৰি নিজৰ মাজতেই খোৱা-কামোৰা কৰি সময় নষ্ট কৰে। এইবোৰে কোনোদিনে সমাজৰ উপকাৰ সাধিব নোৱাৰে। অনাহক কথা নবহলাই কামত লাগিল তাই। মুখখন গম্ভীৰ হৈ পৰিল।\nদুদিন হ’ল আকাশী অফিচলৈ অহা নাই। কোনো খবৰো পঠিওৱা নাই। ক’লৈ গ’ল ছোৱালীজনী? কাক সোধোঁ? ঝৰ্ণাও নাই। বিয়া বুলি দুমাহ ছুটি লৈ এতিয়া হনিমুন কৰিবলৈ গোৱা পালেগৈ। ঝৰ্ণাৰ লগতেই যি অলপ মুকলিকৈ কথা পাতিছিল তাই। ব্যৱহাৰ-পাতিৰে কিছু সহজ হৈ অহা ছোৱালীজনীক অলপ অলপকৈ বুজি উঠিছিলো। সঁচাই ব্যতিক্ৰম তাই। ঝৰ্ণাৰ বিয়াত নিচাগ্ৰস্ত হৈ তাইৰ হাতত ধৰোঁতে তাই অকণো বিচলিত নহৈ মোক হাঁহিমুখেই প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল। কৈছিল-\n: ছাৰ, আমি দুখীয়া মানুহ। মানুহৰ আগত মূৰ দাঙি পৰিচয় দিবলৈ কেৱল এই আত্মগৌৰৱকণেই যি আছে। আপুনি অন্তঃত তাত আঁচোৰ নেপেলাব। নহ’লে জীয়াই থকাই টান হ’ব। আপোনাৰ বিষয়ে সকলো জানো। আপুনি কোন আপুনি কি সেই লৈ মোৰ কোনো কৌতুহ’ল নাই, কোনো দ্বিধা নাই। আপুনি যিয়ে নহওক আপোনাক মই সন্মান কৰো। গতিকে সেই একেখিনি সন্মান আপুনিও মোক দিব লাগিব। অফিচতহে আপুনি মোৰ বচ। তাত মই ভুল কৰিলেও নকৰিলেও আপোনাৰ তলতীয়া হৈ চলিবলৈ মই বাধ্য। কাৰণ চাকৰিটো মোৰ বাবে বৰ প্ৰয়োজনীয়। কিন্তু অফিচৰ বাহিৰত আপুনি মোৰ কোনো নহয়। মই আপোনাৰ শুভাকাংক্ষী হ’ব পাৰো যদিহে আপুনি আপোনাৰ মৰ্যদা বজায় ৰাখিব পাৰে। অতীতত যি হ’ল হৈ গৈছে। বৰ্তমানটো ভালে ৰাখক। নহ’লে ভৱিষ্যতে আপোনাৰ ছাঁয়ায়ো লগ এৰিব…..\nআকাশীৰ শীতল চাৱনিয়ে অন্তৰাত্মা কঁপাই গৈছিল মোৰ। নিচা ফাটি গৈছিল। আকাশীৰ কণ্ঠৰ দৃঢতাই দিবাস্বপ্নৰ দৰেই খেদি ফুৰিছিল মোক। খাওঁতে-শুওঁতে-উঠোঁতে-বহোঁতে আকাশীৰ শীতল চাৱনিয়ে বেঢি ধৰিছিল মোক। মগজুৰপৰা আহি বুকুত শিপাইছিল আকাশী। পৰিত্ৰাণ বিচাৰি আকণ্ঠ মদত ডুব গৈছিলো। আকাশীৰ অস্তিত্বই উপলুঙা কৰিছিল মোক। অট্টহাস্যত তাচপাতৰ দৰেই খহি পৰিছিল মোৰ আভিজাত্যৰ দালান। ধূলিত বাগৰি পৰিছিল মোৰ অহংকাৰৰ উচ্চ শিৰ। মোৰ উদ্ধত যৌৱনে যেন মৰুৰ মাজত বাট হেৰুৱাইছিল। মোৰ সহ্য শক্তিয়ে প্ৰতিবাদ কৰাৰ আগতেই ঝৰ্ণাৰ পৰা আকাশীৰ ঘৰৰ ঠিকনা লৈ ঘৰ ওলালোগৈ। একমাত্ৰ ভায়েকৰ বিয়োগত প্ৰস্তৰ মূৰ্তি হৈ থিয় দি আছে আকাশী। চকুত চাৱনি নাই। ওঁঠত শব্দ নাই। শৰীৰৰ মনৰ সকলো ৰং হেৰুৱাই বিবৰ্ণ হৈ গ’ল আকাশী।\n: আকাশী আকাশী। মোলৈ চোৱা। এইয়া মই আহিছো। তোমালৈ বিশ্বাস-সততা আৰু সন্মানৰ সম্ভাষণ আনিছো। মৰম-ভালপোৱা আৰু হেঁপাহৰ আৱৰণ আনিছো। জীৱনৰ সমস্ত ভৰষা আনিছো। আকাশৰ উদাৰতা, সাগৰৰ বিশালতা আৰু পৰ্বতৰ দৃঢতাৰ এধাৰ মালা গাঁঠিছো তোমাক দিম বুলি। আকাশী, অ মোৰ হিয়াৰ আকাশী এবাৰ মোলৈ চোৱা। এষাৰ মাত দিয়া। চোৱা তোমাৰ বাবেই দুহাত মেলি ৰৈ আছো তৃষাৰ নৈখনি লৈ। আকাশী শুনা। শুনাচোন…..\n← বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ চমু জীৱনপঞ্জী (মিতালী বৰ্মন)\nদো টকীয়ে কী নৌকৰী (অভিজিত কলিতা) →


কূটনীতিৰ ধামখুমীয়া - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nযোৱা শুকুৰবাৰে নতুন দিল্লীৰ হায়দৰাবাদ হাউছত ৰাছিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ভ্লাডিমিৰ পুটিন আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীৰ মাজত সম্পাদিত প্ৰতিৰক্ষা সম্প্ৰকীয় বৃহৎ চুক্তিয়ে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কূটনীতিৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ এক বিশেষ বাৰ্তা কঢ়িয়াইছে। প্ৰথম কথা- মাৰ্কিন বাধা নেওচা দি প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰধানমন্ত্ৰী মোডীয়ে ৰাছিয়াৰ পৰা এছ-৪০০ যুদ্ধ বিমান ক্ৰয় কৰাৰ চুক্তিত চহী কৰিছে।\nপ্ৰায় ৪০ হাজাৰ কোটি টকাৰ বিনিময়ত ৰাছিয়াৰ পৰা সেই বিশেষ যুদ্ধ বিমান ক্ৰয় কৰাৰ সিদ্ধান্তই কাৰ্যকৰী ৰূপ লাভ কৰিলে। উল্লেখ্য যে, ইতিমধ্যে ৰাছিয়াৰ পৰা চীনেও সেই যুদ্ধ বিমান ক্ৰয় কৰিছে। কেন্দ্ৰৰ প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰালয়ে প্ৰকাশ কৰা সুত্ৰ অনুসৰি ২০২০চনৰ শেষৰ ফালে এছ-৪০০ যুদ্ধ বিমান ৰাছিয়াৰ পৰা ভাৰত আহি পাবহি। কেৱল যুদ্ধ বিমান ক্ৰয় সম্পৰ্কীয় চুক্তিয়েই নহয়, প্ৰধানমন্ত্ৰীয় মোডীয়ে ৰাছিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ সৈতে আন আঠখন চুক্তিও সম্পাদন কৰিছে।\nপুটিনৰ ২২ ঘণ্টীয়া চমু ভাৰত ভ্ৰমণৰ সময়তে ৰে’ল, মহাকাশ আৰু অৰ্থনৈতিক আদান-প্ৰদান সম্পৰ্কীয় এই চুক্তিবোৰ স্বাক্ষৰ কৰা হয়। ভাৰতে ৰাছিয়াৰ পৰা প্ৰায় ৭,০০০ কোটি টকাৰ ৰাসায়নিক সাৰ আমদানি কৰা, ২০১৫চনত সম্পাদিত ৰে’ল, শিক্ষা সম্পৰ্কীয় বুজাবুজিৰ চুক্তি কাৰ্য কৰা আৰু ৰাছিয়াৰ মহাকাশ সংস্থাৰ সৈতে ইছৰ’ৰ সহযোগিতামূলক কাম-কাজ সম্পন্ন কৰা আদি বিষয় এই চুক্তিবোৰত সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে প্ৰধানমন্ত্ৰী মোডীয়ে কেইমাহমান আগতে ৰাছিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ সৈতে আনুষ্ঠানিক বাৰ্তালাপত ঘোষণা কৰিছিল যে ভাৰতে ৰাছিয়াৰ সৈতে সু-সম্পৰ্ক স্থাপন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত সৰ্বাধিক গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিব।\nমুঠতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত দুয়োখন দেশৰ মাজত সম্পাদিত এই বৃহৎ প্ৰতিৰক্ষামূলক চুক্তিক লৈ ব্যাপক চৰ্চা চলিছে। বহুতে ধাৰমা কৰি আহিছিল যে ৰাছিয়া অথবা চীনৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰধানমন্ত্ৰী মোডীৰ দিনত ভাৰত-আমেৰিকাৰ মাজৰ সম্পৰ্কহে অধিক গাঢ় হ’ব। সেই অনুসৰি মাৰ্কিন মিত্ৰ ইজৰাইল অথবা মধ্য প্ৰাচ্যৰ অন্যান্য শক্তিবোৰৰ লগত জোঁটবন্ধনত চামিল হ’ল বুলি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মহলত আলোচনা চলিছে। কিন্তু কাৰ্যক্ষেত্ৰত দেখা গৈছে যে ভাৰতে ক্ৰমান্বয়ে মাৰ্কিন আধিপত্যবাদৰ ওচৰত সেও মনাৰ সলনি এছিয়াৰ সৰ্ববৃহৎ শক্তি চীন আৰু মিত্ৰ দেশবোৰৰ সৈতেও সমান্তৰালভাৱে কূটনৈতিক সম্পৰ্ক বজাই ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছে।\nপ্ৰধানমন্ত্ৰী মোডীৰ নেতৃত্বত ভাৰতৰ এই ধৰণৰ সক্ৰিয়তাই স্বাভাৱিকভাৱে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজনীতিৰ অৱধাৰিত সত্যবোৰকো উদঙাই দিছে। মূল কথাটো হ’ল- পৰিৱৰ্তিত পৰিস্থিতিয়ে বিশ্ব নেতৃত্বক ইতিমধ্যে বহুমেৰুবিশিষ্ট কৰি তুলিছে। পূৰ্বৰ দৰে কেৱল মাৰ্কিন অথবা ইউৰোপৰ নিৰ্দেশত বিশ্ব নচলে বাবেই সকলোৱে সকলোকে সমীহ কৰি চলিবলগাত পৰিছে। ড’নাল্ড ট্ৰাম্পৰ দৰে অতি সোঁপন্থী নেতাৰ ‘আমেৰিকা ফাৰ্ষ্ট’ নীতিয়ে ভাৰতৰ দৰে দেশৰ সমগোত্ৰীয় শাসক গোষ্ঠীক আকৰ্ষণ কৰাৰ সলনি যে বিকৰ্ষণহে কৰিব, সেই কথা ইতিমধ্যে প্ৰতীয়মান হৈছে। সেইবাবেই পূৰ্বৰ মাৰ্কিন ৰাষ্ট্ৰপতি বাৰাক ওবামাৰ সৈতে প্ৰধানমন্ত্ৰী মোডীয়ে যি অন্তৰংগতা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে, সেই পৰিমাণৰ আন্তৰিকতা ট্ৰাম্পৰ লগত প্ৰদৰ্শন কৰাত অসুবিধা আহি পৰিছে।\nএতিয়া মাৰ্কিন সাম্ৰাজ্যবাদী নীতিয়ে ট্ৰাম্পৰ আমোলত এক পৃথক অৱস্থানত উপনীত হৈছে। সেইবাবেই ইউৰোপ অথবা মধ্যপ্ৰাচ্যৰ মিত্ৰ শক্তিবোৰৰ মাজতো ব্যাপক অন্তৰ্দ্বন্দ্বৰ সৃষ্টি হৈছে। মাৰ্কিন আধিপত্য স্বীকাৰ নকৰা চীন, ৰাছিয়াৰ দৰে শক্তিৰ আগ্ৰাসী ৰূপটোৱেও ভাৰতক বহু পৰিমাণে সন্দিহান কৰি তুলিছে। এতিয়া ভাৰতে কাৰ কাষ চাপিব? ৰাছিয়া, চীন নে আমেৰিকাৰ? চীন, ৰাছিয়াৰ ওচৰত অধিক দায়ৱদ্ধ হোৱা মানেই ভাৰতৰ বাবে দক্ষিণ-পূব এছিয়াক নেতৃত্ব দিয়া জোখাৰে শক্তিশালী হোৱাটোকে বুজাব নেকি? অৱশ্যে সদ্যহতে আফগানিস্তান, পাকিস্তান, নেপাল অথবা ভূটানত চীন আৰু ৰাছিয়াই বৃদ্ধি কৰা কাৰ্যকলাপকো ভাৰতে সহজভাৱে ল’ব নোৱাৰে।\nআমি ভাবো- ৰাছিয়াৰ সৈতে ‘বিগ ডীল’ সম্পন্ন কৰি বিশ্বৰ এক বৃহৎ বজাৰস্বৰূপ ভাৰতে সাম্ৰাজ্যবাদী শক্তিবোৰৰ ওচৰত নিজৰ শ্ৰেষ্ঠতা প্ৰতিপন্ন কৰাটো এক অবাস্তৱ কল্পনাহে মাথোঁ। তাৰ পৰিৱৰ্তে পৰম্পৰাগত গোষ্ঠীনিৰপেক্ষ বৈদেশিক নীতিৰ আধাৰত ভাৰতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মঞ্চত তৃতীয় বিশ্বৰ উন্নয়নশীল দেশবোৰে সন্মুখীন হোৱা গুৰুতৰ সমস্যাবোৰ সবলভাৱে উপস্থাপন কৰিলেহে দক্ষিণ-পূৱ এছিয়াত নিজৰ বিশ্বাসযোগ্যতা প্ৰতিপন্ন কৰিব পাৰিব। বহুতে ক’ব খোজে ফ্ৰান্সৰ পৰা ৰাফেল যুদ্ধ বিমান ক্ৰয় কৰি বিৰোধীৰ প্ৰশ্নবাণত ধৰাশায়ী হোৱা প্ৰধানমন্ত্ৰী মোডীয়ে এইবাৰ ৰাছিয়াৰ পৰা এছ-৪০০ যুদ্ধ বিমান ক্ৰয় কৰি দূৰদৰ্শিতাৰ পৰিচয় দিব বিচাৰিছে। এই কাৰ্যৰ দ্বাৰা ২০১৯চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনৰ প্ৰচাৰত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে নিজকে বিচক্ষণ কূটনীতিবিদ হিচাপে প্ৰক্ষেপ কৰাৰ সুযোগ নোলোৱাকৈ নিশ্চয় নাথাকে।\nনগৰবেৰা পাৰঘাটত উত্তাল প্ৰতিবাদ


thank-you-manish-kumar-we-are-grateful-why-a-sanitation-worker-became-the-first-indian-to-get-covid-vaccine-skd– News18 Assam\n‘ধন্যবাদ মনীষ, তোমাৰ ওচৰত আমি কৃতজ্ঞ’ – কিয় এইজন চাফাই কৰ্মীয়ে পালে ভাৰতৰ প্ৰথম কোৰোণা ভেকচিন?\nমেহবুবাই ক'লে-"বন্দুক উঠালে একো লাভ নহ'ব, মৰি যাবা!" প্ৰধানমন্ত্ৰীলৈ প্ৰশ্ন অসমৰ দৰে জম্মু-কাশ্মীৰত কিয় নহয়?\nঅচিৰেই চিকিৎসকৰ হাতলৈ আহিব Covid-19 মহামাৰীৰ বিৰুদ্ধে তৃতীয় অস্ত্ৰ। কি এই তৃতীয় অস্ত্ৰ?\nৰাহুল দ্ৰাবিড়ৰ সঁচাকৈ উঠিছিল প্ৰচণ্ড খং! ধোনীক দিয়া গালিৰ বৰষুণৰ কথা সোঁৱৰিলে বীৰেন্দ্ৰ চেহৱাগে\nUpdated:January 17, 2021, 3:57 PM IST\nএইমছত কেন্দ্ৰীয় স্বাস্থ্যমন্ত্ৰী হৰ্ষ বৰ্ধনৰ উপস্থিতিত মনীষক টিকা দিয়া হয়।\nLast Updated: January 17, 2021, 3:57 PM IST\nশনিবাৰৰ পৰা দেশজুৰি আৰম্ভ হৈছে কোৰোণা টিকাকৰণৰ মহাযজ্ঞ। সমগ্ৰ বিশ্বৰ ভিতৰত এয়াই সৰ্ববৃহৎ টিকাদান কাৰ্যসূচী। দেশৰ প্ৰথম কোৰোণা টিকা পাই একপ্ৰকাৰ ইতিহাসত নাম লিখিলে দিল্লীৰ অল ইণ্ডিয়া ইনষ্টিটিউট অব মেডিকেল ছায়েন্সৰ চাফাই কৰ্মী মনীষ কুমাৰে।\nকিন্তু কিয় মনীষে ভাৰতৰ প্ৰথম কোৰোণা টিকা লাভ কৰিলে? তাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ কাৰণ হৈছে মনীষে নিজৰ জীৱনকো তুচ্ছজ্ঞান কৰি কোভিড জ’নসমূহত গৈ কাম কৰিছে। সেয়াও কোনো ধৰণৰ সংক্ৰমণৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ প্ৰশিক্ষণ অবিহনে। ফ্ৰণ্টলাইন যোদ্ধাৰ প্ৰকৃত উদাহৰণ মনীষ।\nএইমছত কেন্দ্ৰীয় স্বাস্থ্যমন্ত্ৰী হৰ্ষ বৰ্ধনৰ উপস্থিতিত মনীষক টিকা দিয়া হয়। টিকা ল’লে এইমছৰ সঞ্চালক ৰণদীপ গুলেৰিয়ায়ো। তেওঁ নিউজ–১৮ক দিয়া সাক্ষাৎকাৰত কয়, ‘‘মনীষক ধন্যবাদ। মই তেওঁৰ ওচৰত কৃতজ্ঞ। তেওঁৰ অৱদান জীৱনত নাপাহৰো। তেওঁ কোন, ক’ত থাকে সেইবোৰ এইক্ষেত্ৰত বিষয় নহয়। এনেকুৱা বহু আছে যিসকলে কোভিড যুদ্ধৰ অংশ হৈছিল, আৰু যিসকল অগোচৰে থকা নায়ক। তেওঁলোকে নেপথ্যত থাকি অক্লান্ত পৰিশ্ৰম কৰিছে। তেওঁলোকে সঁচাকৈ কোনো ধৰণৰ প্ৰশিক্ষণ বা সংক্ৰমণৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ বিষয়ে প্ৰশিক্ষণ অবিহনেই কোভিড কবলিত অঞ্চলত উপস্থিত হৈছে। তেওঁলোকে যিদৰে নিজৰ জীৱনকো তুচ্ছজ্ঞান কৰি কাম কৰিছে, তাৰ স্বীকৃতি দিয়াতো প্ৰয়োজন। এইদৰেই আমি স্বাস্থ্যকৰ্মীসকলৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰিছো।’’\nFirst published: January 17, 2021, 3:22 PM IST


‘উৎসৱ-সাহিত্য’ই অসমীয়া সাহিত্যৰ সৰ্বনাশ কৰিছে! (শান্তনু কৌশিক বৰুৱা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n‘উৎসৱ-সাহিত্য’ই অসমীয়া সাহিত্যৰ সৰ্বনাশ কৰিছে! (শান্তনু কৌশিক বৰুৱা)\nOctober 15, 2012 March 10, 2021 1 Comment\n‘উৎসৱ-সাহিত্য’ই অসমীয়া সাহিত্যৰ সৰ্বনাশ কৰিছে!\nশান্তনু কৌশিক বৰুৱা\nঅসমীয়া উৎসৱ বুলি ক’লে পোনতেই আমাৰ মনলৈ আহে ৰঙালী বিহু আৰু শাৰদীয় দুৰ্গোত্‍সৱৰ কথা। এই উৎসৱ মানেই সাহিত্যৰো বতৰ, আলোচনী আৰু বাতৰিকাকতৰ বিহু-পূজা সংখ্যাবোৰে পৰিবেশন কৰা সাহিত্যৰ বতৰ। উৎ‍সৱ কেন্দ্ৰিক এই সমূহ সাহিত্যকৰ্মক আমি সামূহিকভাৱে ‘উৎসৱ-সাহিত্য’ নামেৰে অভিহিত কৰিছোঁ। আকাৰত ডাঙৰ আৰু ওজনত (দামতো!) গধুৰ উৎসৱ-সাহিত্যৰ এই সংকলনবোৰত বিচিত্ৰ বিবিধ ৰচনাৰ সমাৱেশ ঘটে। সংখ্যা আৰু গুৰুত্বৰ দিশৰ পৰা অসমীয়া সাময়িক পত্ৰিকাসমূহ আজি যি অৱস্থাত উপনিত হৈছে, তাত বিহু সংখ্যা বা পূজা সংখ্যাৰ সাহিত্য কৰ্মাদিৰ প্ৰাধান্য আৰু মহাত্ম্য বহুগুণে বৃদ্ধি পাইছে। বৰং এখোজ আগুৱাই ক’ব পাৰি যে এই উৎসৱ-সাহিত্যই যেন আজি অসমীয়াৰ প্ৰধান সাহিত্য হৈ উঠিছে। উৎসৱ-সাহিত্য সম্ভাৰত যাৰ অৱদান নাই তেওঁলোক যেন নিজৰ অস্তিত্ব বজাই ৰখাতেই সমস্যাত পৰিছে! ফলত স্বাভাৱিকতে আমাৰ মনত প্ৰশ্ন ওপজে, বিহু-পূজা উপলক্ষে প্ৰকাশিত এই উৎসৱ –সাহিত্যই বাৰু অসমীয়া সাহিত্যৰ সৰ্বনাশ কৰিবলৈ ওলাইছে নেকি?\nআকৌ প্ৰশ্ন হয়, সেই ক্ষেত্ৰত সৰ্বনাশৰ কথা উঠিছে কিয়? কোনো কোনোৱে হয়তো ক’ব, সৰ্বনাশ কৰিছে কাৰণেই সৰ্বনাশৰ কথা উঠিছে। আন কোনোবাই হয়তো ক’ব যে সৰ্বনাশৰ কথা একেবাৰেই অযৌক্তিক। বহু বছৰ ধৰি এই উৎসৱ–সাহিত্যই এনে কেতবোৰ সাহিত্য সম্পদ উপহাৰ দিছে, যিবোৰ বহু বছৰ ধৰি সাহিত্যৰ অমূল্য সম্পদ হিচাপেতো স্বীকৃত হৈছেই, তাৰ লগে-লগে সাহিত্যৰ গুণগত মান নিৰ্ধাৰণৰ মাপকাঠি ৰূপেও অনুমোদিত হৈছে। ইয়াৰ পৰা দেখা যায় যে, উল্লেখিত বিষয়টি সম্পৰ্কত কোনো যুক্তি বা অযুক্তিৰ অভাৱ নাই।\nযি কি নহওঁক, আজি কিছু বছৰ ধৰি অসমীয়া উৎসৱ-সাহিত্য সংকলনবোৰ পঢ়ি এটা কথা আমি গভীৰ সংশয় আৰু উদ্বেগেৰে লক্ষ্য কৰিছোঁ যে সেইবোৰ সংকলনত প্ৰকাশিত অধিকাংশ ৰচনাই হয় অপাঠ্য, নহয় সাময়িক মনোৰঞ্জন। উত্‍কৃষ্ট ‘ফচল’ কমেইহে আমি পঢ়িবলৈ পাইছোঁ। অধিকাংশ সংকলনতে সৃজনীমূলক ৰচনাৰ এক অস্বস্তিকৰ শূন্যতা যেন সাধাৰণ আৰু সচেতন উভয় শ্ৰেণীৰ পাঠকে উপলদ্ধি কৰিছে। ক্ৰমাগতভাৱে বাঢ়ি অহা উৎসৱকেন্দ্ৰিক সংকলনসমূহে এই শূন্যতা পূৰণ কৰাতকৈ ইয়াৰ দৈন্যদশাহে অধিক প্ৰকট কৰি তুলিছে। সংকলনবোৰত প্ৰকাশিত সৰহ সংখ্যক ৰচনাৰে বিষয়বস্তু অথবা বক্তব্যৰ সুৰ একাধিকবাৰ ব্যৱহৃত, একাধিকবাৰ উচ্চাৰিত।\nআমাৰ বোধেৰে এনে হোৱাৰ ঘাইকাৰণ হ’ল: এনেবোৰ সংকলনত প্ৰাকাশিত, সৰহভাগ ৰচনাই তাগিদাত ৰচিত। আনৰ তাগিদাত ৰচিত লেখা সম্পূৰ্ণাংগ আৰু সাৰ্থক হোৱাৰ সম্ভাৱনা নিচেই তাকৰ। তদুপৰি সংকলনৰ সংখ্যা বৃদ্ধিৰ অনুপাতে লেখকৰ সংখ্যা বৃদ্ধি নোহোৱাত একেজন লেখকেই একে সময়তে একাধিক ৰচনা লিখিবলগীয়া হোৱাত ৰচনাসমূহৰ গুণগত মান বহু নিম্নগামী হৈছে। ইয়াৰ উপৰি আমাৰ লেখক-সাহিত্যিকসকলৰ সৰহভাগেই ‘পাৰ্ট টাইম’ লেখক সাহিত্যিক। কেৱল লিখিয়েই জীৱন নিৰ্বাহ কৰিব পৰা অৱস্থা এটা এতিয়াও অসমত হোৱাগৈ নাই। ফলত এজন লেখকে জীৱন –নিৰ্বাহৰ বাবে আন কামত শ্ৰম আৰু সময় বিনিয়োগ কৰাৰ পাছত যিকণ অৱশিষ্ট সময় থাকে, তাৰে তেওঁ লেখা-মেলা কৰে। যথেষ্ট সময় আৰু মনোযোগ দিব নোৱাৰাৰ বাবে প্ৰায়ভাগ ৰচনাই তাত্ত্বিক আৰু আংগিক উভয় দিশতে এটা নিৰ্দিষ্ট সীমাৰ বেষ্টনী অতিক্ৰম কৰি উচ্চস্তৰৰ সাহিত্যৰ সন্মান আৰু স্বীকৃতি লাভ কৰিব পৰা নাই।\nআমি পূৰ্বেই উল্লেখ কৰি আহিছোঁ যে উৎসৱ-সাহিত্য সংকলনসমূহত একেজন লেখকৰেই একাধিক ৰচনা একাধিক সংকলনত প্ৰকাশ হোৱা দেখা যায়। কিন্তু এনেবোৰ সংকলনত লগ পোৱা বহু লেখকৰ ৰচনা বছৰটোৰ বাকী সময় ছোৱাত সংবাদপত্ৰ- আলোচনীৰ নিয়মীয়া সংখ্যাসমূহত সততে চকুত নপৰে। বিহু-পূজাৰ সময়ত ‘ছিজন-ফ্লাৱাৰ’ সদৃশ এইসকল লেখকৰ মগজু আৰু কলম ইমান উৰ্বৰ আৰু দ্ৰুত হৈ উঠে কেনেকৈ? একেজন লেখকেই একে সময়তে একাধিক সংকলনত ভিন্নমুখী ভিন্ন স্বাদৰ গল্প-উপন্যাস বা আন ৰচনা লিখাটো নিশ্চয় স্বাভাৱিক পৰিচ্ছন্ন সাহিত্য সৃষ্টিৰ ধাৰা বুলি ধৰিব নোৱাৰি। সন্ধিয়াৰ পাছত দৈনিক বাতৰিকাকতৰ সংবাদদাতাই দিনটোৰ বাতৰি-প্ৰতিবেদন লিখাৰ দৰেই যেন হো-হোকৈ এই সকল লেখকৰ কাপৰ পৰা ৰচনা নিৰ্গত হয়! আৰু পৰিতাপৰ কথা, এনেবোৰ ৰচনাই কালন্তৰত হয়গৈ সাহিত্যৰ অৱলম্বন, সমগ্ৰ বছৰৰ, আনকি অনাগত বহু বছৰৰ সাহিত্য সম্ভাৰ।\nসাহিত্য হ’ল এক ধৰণৰ মানসিক স্থৈৰ্য, সুনিয়ন্ত্ৰিত চিন্তা আৰু কল্পনা-পৰিকল্পনাৰ ফচল। কিন্তু উল্লিখিত উৎসৱকেন্দ্ৰিক সংকলনৰ বাবে ৰচিত ৰচনাসমূহৰ বাবে লেখকে তেনে ধৰণৰ মনঃসংযোগ আৰু শ্ৰম বিনিময় কৰিব নোৱাৰে। আন চিন্তাৰ কথাটো বাদেই, এই দ্ৰুতলিখিত ৰচনাসমূহৰ পৰা পাঠকে যথেষ্ট পৰিমাণে সুস্থ বিনোদনো লাভ কৰিব নোৱাৰে। ইফালে বাতৰি-কাকত আলোচনীৰ প্ৰকাশক গোষ্ঠীয়েও বৰ্ধিত মূল্যৰ এই সংকলন সমূহৰ যোগেদি পাঠকৰ পৰা এক বুজন পৰিমাণৰ ধন সংগ্ৰহ কৰে। এই কাৰ্য্যত প্ৰকাশক গোষ্ঠীক সহযোগ কৰে ভালে-বেয়াই দুশাৰী লিখি দুপ‍ইচা অৰ্জন কৰিবলৈ আগ্ৰহী এচাম সাহিত্যিকে। আৰু আমাৰ বোধেৰে অসমীয়া সাহিত্যৰ ওপৰত ঊত্‍সৱ –সাহিত্যৰ এইটোৱেই সকলোতকৈ মাৰাত্মক কুফল। আজিকালি বাতৰিকাকত-আলোচনীসমূহে তেওঁলোকৰ সাধাৰণ সংখ্যাত প্ৰকাশিত ৰচনা এটিৰ বাবে যিমান মাননি দিয়ে, বিহু বা পূজা সংখ্যাত প্ৰকাশিত ৰচনা এটিৰ বাবে তাতকৈ অধিক মাননি দিয়ে। আকৌ বহু ক্ষেত্ৰত নামী লেখক–সাহিত্যিকসকলৰ পৰা কাকত আলোচনীৰ সম্পাদকে এনেবোৰ বিশেষ সংকলনৰ বাবে ৰচনা বিচাৰে। কিন্তু সম্প্ৰতি দ্ৰুত গতিত প্ৰকাশহোৱা সংবাদপত্ৰ -আলোচনীৰ সৃষ্টি সমানুপাতিক হাৰত প্ৰতিষ্ঠিত লেখক –সাহিত্যিক সৃষ্টি নোহোৱাৰ ফলত একাধিক সম্পাদকে একেজন লেখক-সাহিত্যিককে অনুৰোধ কৰে। পলত লেখকজনে বহু ক্ষেত্ৰত নিজৰ দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ ৰচনা একোটি দিয়েই দায়সাৰে। আনহাতে খুজি অনা বাবে সম্পাদকেও তেনে ৰচনা প্ৰকাশ কৰিবলৈ একপ্ৰকাৰ বাধ্য হয়। এনেদৰে খুজি অনা ৰচনাৰ ক্ষেত্ৰত লেখকে কি লিখিছে সেইটো ডাঙৰ কথা নহয়, কোনে লিখিছে সেইটোহে ডাঙৰ কথা। বাতৰিকাকত-আলোচনীৰ প্ৰকাশক গোষ্ঠীয়েও এনে সাহিত্যিকৰ নামটোহে বিজ্ঞাপনৰ যোগে প্ৰচাৰ-প্ৰকাশত অধিক গুৰুত্ব দিয়ে। এনেদৰে প্ৰকাৰন্তৰে প্ৰকাশক গোষ্ঠীয়ে বিশিষ্ট লিখকৰ নামটো বেচিকৈ প্ৰচাৰ কৰি পাথকক নিজ নিজ উৎসৱ সংকলনৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত কৰাৰ চেষ্টা কৰে। সঁচা কথা কবলৈ গ’লে এনে ক্ষেত্ৰত প্ৰকাশক জনে লেখক–সাহিত্যিকৰ ৰচনাতকৈও তেওঁৰ নামটোক লৈহে বণিজ কৰা যেন ধাৰণা হয়। প্ৰকাশকৰ এনে মনোবৃত্তি লেখক সাহিত্যিকসকলৰ বাবে কিমান সন্মানজনক সেয়া বিচাৰ্য্য বিষয়।\nআনহাতে দেখা যায়, অসমীয়া উৎসৱ-সংকলনসমূহত অসমৰ প্ৰথিতযশা লেখক-সাহিত্যতিকৰ ৰচনাইহে ঘাইকৈ ঠাই পায়। একে কেইজন স্বনামধন্য লেখক-সাহিত্যিকেই প্ৰায় কেউখন বাতৰিকাকত-আলোচনীৰ উৎসৱ সংকলনত লিখে। এইবোৰ সংকলনৰ বাবে নবীন লেখকসকল যেন অপাংক্তেয়। ভাব হয়, ভাল লেখাতকৈও এতিয়া নামী লেখকহে যেন উৎসৱ সাহিত্যৰ বাবে অপৰিহাৰ্য। এনেদৰেই অসমীয়া উৎসৱ-সংকলনবোৰলৈ এক সীমাবদ্ধতা আহি পৰিছে। বহু সময়ত এনেবোৰ উৎসৱ-সাহিত্যৰ একোটা সংকলন পূৰ্বৰ সংকলন একোটাৰ ‘জেৰক্স কপি’ যেন লাগে। সাম্প্ৰতিক সমাজ-চিত্ৰ, সমাজ-দৰ্শন- এইবোৰ একোৱেই যেন এই সংকলনবোৰত পাবলৈ নাই। আজিকালি এনেবোৰ সংকলনত মনন আৰু সৃজনৰ কোনো চাপ পোৱা নাযায়। গল্প-উপন্যাসৰ পটভুমিও যেন এনেবোৰ উৎসৱ-সাহিত্যৰ পৰা উধাও হৈছে। বেছিভাগ গল্প-উপন্যাসৰে বিষয়বস্তু স্থূল প্ৰেম, সশস্ত্ৰ সংগ্ৰাম, বাৰ্ধক্য, নিবনুৱা সমস্যাৰ মাজতে সীমাবদ্ধ। একোটা নিটোল গল্প বা একোখন সুখপাঠ্য উপন্যাস ৰচনাৰ নেপথ্যত যি যত্নৰ চাপ, চিন্তাৰ প্ৰতিফলন থাকিব লাগে, উৎসৱকেন্দ্ৰিক সংকলনবোৰত প্ৰকাশিত অধিকাংশ গল্প-উপন্যাসতে তাৰ প্ৰভাৱ বাৰুকৈয়ে চকুত পৰে। তদুপৰি লেখকৰ তুলনাত কাকত-আলোচনীৰ সংখ্যা বেছি হোৱাত যিকোনো লেখাৰে প্ৰকাশ আজিকালি সহজ হৈ আহিছে। প্ৰকাশৰ এই সহজ আৰু অবাধ সুযোগৰ বাবে বহুপ্ৰতিভাৱান লেখকে, বিশেষকৈ, উৎসৱ-সাহিত্যৰ বাবে ‘পালমৰা’ ধৰণৰ ৰচনাৰে নিজৰ দায়িত্ব শেষ কৰিছে।\nএইখিনিতে এটা প্ৰশ্ন উপজিব পাৰে, কোনো লেখকেই নিশ্চয় নিজৰ ৰচনা এটি ইচ্ছাকৃতভাৱে দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ হওঁক বুলি বা ‘পালমৰা’ বিধৰ হওক বুলি সৃষ্টি নকৰে আৰু তেনে ৰচনা এটিকেই প্ৰকাশৰ বাবে পঠিয়াম বুলি পূৰ্ব পৰিকল্পিতভাৱে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণো নকৰে। তাৰ মানে, অমি ওপৰত আগবঢ়োৱা আলোচনাৰ কোনো বাস্তৱ ভিত্তি নাই নেকি? ইয়াৰ উত্তৰত আমাৰ বক্তব্য: এজন লেখকৰ ৰচনা দ্বিতীয় বা পালমৰা বিধৰ হয় তেতিয়াহে, যেতিয়া তেওঁ লেখাটোৰ উৎকৰ্ষ সাধন বা সম্পূৰ্ণাংগ কৰিবৰ যথোপযুক্ত বৌদ্ধিক শ্ৰম, প্ৰয়োজনীয় পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা আৰু যথোচিত মন:সংযোগৰ দিশত গুৰুত্ব নিদিয় বা দিব নোৱাৰা হয়। আৰু লেখক এজনৰ ক্ষেত্ৰত এই সমস্যাবোৰ কেতিয়া উদ্ভৱ হয়, তাক বহলাই আলোচনাৰ কৰাৰ প্ৰয়োজন নিশ্চয় নাই।\nযি কি নহওঁক ইয়াৰ মাজতো কিন্তু সেৰেঙাকৈ হ’লেও একোটি মনত ৰৈ যোৱা ৰচনা এই সংকলনবোৰত পঢ়িবলৈ পোৱা যায়। কম সময়ৰ ভিতৰতো কোনো কোনো লেখকে সুন্দৰ ৰচনা পাঠকক উপহাৰ দিয়ে। তদুপৰি এনেবোৰ উৎসৱ-সংকলনতে সৰ্বজন পৰিচিত লেখক-সাহিত্যিকৰ উপৰি বিভিন্ন জীৱিকাৰ লগত জড়িত বিভিন্নজনৰ ৰচনাৰ সোৱাদ লোৱাৰ সৌভাগ্য কেতিয়াবা পাঠকৰ ঘটে।\nউৎসৱকেন্দ্ৰিক সাহিত্য সংকলনৰ সমগ্ৰ সমস্যাবোৰক নিৰ্মোহ দৃষ্টিৰে পৰ্যবেক্ষণ আৰু বিশ্লেষণ কৰাৰ পিছত আমি এটা সিদ্ধান্তত উপনীত হ’ব পৰোঁ যে, এই বিশেষ সময় সাপেক্ষ সংকলনসমূহৰ গুণগত মান নিম্ন হোৱৰ মূলতে সংকলনৰ সম্পাদক, লেখক আৰু পাঠক সকলোৱেই কম-বেছি পৰিমাণে জগৰীয়া। বহু সম্পদৰ নিখুঁত পূৰ্ব পৰিকল্পনাৰ অভাৱ, নতুন লেখক সৃষ্টিৰ প্ৰতি অমনোযোগিতা তথা উন্নাসিকতা, উদাসীনতা আৰু প্ৰচলিত ধ্যান-ধাৰণাৰ পৰা আঁতৰি আহি নতুন বিষয়বস্তু গ্ৰহণ কৰিবৰ বাবে আগ্ৰহ নোহোৱা মনভাৱেই প্ৰধান দুৰ্লতা যেন আমাৰ বোধ হয়। আনহাতে অনেক প্ৰতিষ্ঠিত লেখক-সাহিত্যিকে তাগিদা আৰু সস্তীয়া জনপ্ৰিয়তাৰ মোহত ‘পালমৰা’ ধৰণৰ ৰচনাৰে নিজৰ সাহিত্যৰ মান নিম্নগামী কৰাটো সচাঁই দুৰ্ভাগ্যজনক আৰু চিন্তনীয়। তদুপৰি এই ক্ষেত্ৰত পাঠকসকলৰো দায়িত্ব কম নহয়। কিয়নো পাঠকসকলে কিনে আৰু পঢ়ে বাবেই সেই লেখকসকলৰ অনেকেই ‘পালমৰা’ বিধৰ ৰচনা প্ৰকাশ কৰাৰ সুযোগ পাইছে। সচাঁ কথা ক’বলৈ গ’লে ৰচনা তথা সংকলন এটি অপাঠ্য হোৱাৰ বাবে পোনতেই জগৰীয়া লেখকসকল। সেয়ে অসমীয়া সাহিত্যৰ সৰ্বনাশ কৰিছে বুলি উৎসৱ-সাহিত্যক পোনপটীয়াকৈ জগৰীয়া কৰাটো হয়তো সমীচীন নহ’ব। কোনো এটা ৰচনা পাঠৰ অনুপযোগী হোৱা বা পাঠকে সেই ৰচনাৰ পৰা যথোচিত মনন, চিন্তন আৰু বিনোদনৰ খোৰাক লাভ নকৰাটো ৰচকৰ দোষ, উৎসৱ-সাহিত্য সংকলন তাৰ নিয়তিহে মাত্ৰ।\n← ‘বেটুপাতৰ আঁৰৰ কথা’ (সমুদ্ৰ কাজল শইকীয়া)\nসম্পাদকীয় (দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য) →\nঅসমীয়া ৱিকিপিডিয়াত লিখোঁ আহক – প্ৰাঞ্জল দাস\nবৃত্তৰ পৰা বিন্দুলৈ — জয়ন্ত প্ৰীতম\nদেৱব্ৰত গগৈ ।\nশাৰদীয় বিশেষ সং খ্যা নোহোৱা কৰি কেৱল বিহু বিশেষ প্ৰকাশ কৰিব লাগে ।


১০ম দৃশ্য — অভিজ্ঞানম\n( দ্ৰৌপদীয়ে গীত গাই থাকে গীত শেষ নৌ হওঁতেই অৰ্জ্জুনৰ প্ৰৱেশ; দ্ৰৌপদীয়ে গীত শেষ নকৰি বাকীছোৱা অৰ্জ্জুনৰ মুখলৈ চাই গাই শেষ কৰে ।)\nহিয়াখনি আজি মোৰ\nকিয় কপেঁ কিয় কপেঁ\nব্যথা ভৰা বাজে সুৰ?\nশুনো কিয় দূৰণিৰ\nকৰুণ বিননি ধ্বনি\nবিৰহে বিষাদে পূৰ?\nৰেৱতীৰ পাতে পাতে\nশৰতৰ হিমে ছাটে\nনজ্বলি মুকুতা তাতে\nসৰে কিয় চকুলোৰ ?\nঅৰ্জ্জুন – আজি আৰু সঙ্গীতে সান্ত্বনা দিব নোৱাৰে যাজ্ঞসেনী ।\nদ্ৰৌপদী – কিয় নাথ ?\nঅৰ্জ্জুন – যুদ্ধত আমাৰ পৰাজয়, সৈন্য ছত্ৰভঙ্গ ।\nদ্ৰৌপদী – পৰাজয় হৈছে ? কেনেকৈ পৰাজয় হ’ল ।\nঅৰ্জ্জুন – মই অশ্বথমাৰ লগত লাগি থাকোতেই কৰ্ণই দুৰ্জ্জয়বিক্ৰমে আমাৰ বেহুভেদ কৰি সকলোকে পৰাস্ত কৰিলে , দাদা, নকুল, সহদেৱ সকলো পলাল । ধৰ্ম্মৰাজে প্ৰাণপ্ৰণে চেষ্টা কৰিছিল , কিন্তু তেওঁৰ চেষ্টাও ব্যৰ্থ হ’ল ।\nদ্ৰৌপদী – সেই বাবে চিন্তা নকৰিব প্ৰিয়তম । আপোনাসকল ভালে থাকিলে কৌৰৱে একো কৰিব নোৱাৰে ।\nঅৰ্জ্জুন – হ’ব পাৰে । কিন্তু আজি ধৰ্ম্মৰাজৰ আগত কেনেকৈ মুখ দেখুৱাম ? কিহেৰে দাদাক প্ৰবোধ দিম ? উস্ মই যদি গুৰুপুত্ৰৰ লগত ব্যস্ত নেথাকি কৰ্ণক প্ৰতিৰোধ কৰিলোহেঁতেন ।\nদ্ৰৌপদী – অনুতাপ কৰিলে কি হ’ব নাথ ?হোৱা কথা হৈ গ’ল ।\nঅৰ্জ্জুন – আক্ষেপ কৰি লাভ নাই সচাঁ, কিন্তু আজিৰ জয়েই অভিমানী দুৰ্য্যোধনৰ তেজ দুগুণে বঢ়াব । প্ৰতিদিন পৰাস্ত হৈ ভগ্নোৎসাহী হোৱা কুৰু-সেনাক যথেষ্ট উৎসাহ দিব ।\nদ্ৰৌপদী – এদিনৰ পৰাজয়ে আমাৰ সেনাকো হতাশ কৰিব নোৱাৰে নাথ । যদি ধৰ্ম্ম আছে , যদি পাপ-পুণ্যৰ বিচাৰ আছে, পৰোস্বপহাৰী দুৰ্য্যোধনৰ শেষফল শোচনীয় হ’বই হ’ব ।\nঅৰ্জ্জুন – কৃষ্ণা, তোমাৰ বাক্যই যেন সত্য হয় ।\nদ্ৰৌপদী – ( নেপথ্যলৈ চাই ) সৌৱা , মহাৰাজ আহিছে ।\nঅৰ্জ্জুন – আহিছে ? যোৱা তুমি সুশ্ৰূষাৰ আয়োজন কৰা ।\n( দ্ৰৌপদীৰ প্ৰস্থান । বিপৰীত ফালৰপৰা যুধিষ্ঠৰৰ প্ৰবেশ )\nযুধিষ্ঠিৰ – কৰ্ণক বধ কৰিলা অৰ্জ্জুন !\nঅৰ্জ্জুন – মই সংশপ্তক আৰু অশ্বথামাৰ লগত যুদ্ধ শেষ কৰি অলপ আগতে শিবিৰ পাইছোহি । ইয়াত আহি মাত্ৰ জানিব পাৰিছো যে আমাৰ পৰাজয় হৈছে ।\nযুধি – তেন্তে কৰ্ণ এতিয়াও জীয়াই আছে ? (অৰ্জ্জুন নিমাত ) নিমাত কিয় ?\nঅৰ্জ্জুন -( কপাঁ মাতেৰে ) দাদা , মহাৰাজ-\nযুধি – অপদাৰ্থ , এই বীৰত্বৰে কৰ্ণ বধ প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিলি ? এই বীৰত্বৰে তৰ্জ্জন –গৰ্জ্জন কৰি দুৰ্য্যোধনৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ ল’ম বুলি কৈছিল ?\nঅৰ্জ্জুন – (হাত যোৰ কৰি ) ক্ষান্ত হোৱা দাদা, পিতৃ সম, তুমি পূজ্য মোৰ । জানিলোহেঁতেন যদি আগেয়ে এবাৰো ৰাধাৰ তনয়ে আজি পৰাস্ত কৰিব বুলি চাৰি ভ্ৰাতা মোৰ কৰ্ণক স্বেচ্ছায় এৰি ৰণ প্ৰাঙ্গণত নেথাকো আবদ্ধ দাদা দ্ৰোণীৰ লগত ।\nযুধি – আস্ফালন নুশুনো অৰ্জ্জুন ! নেযাওঁ প্ৰত্যয় আৰু ভীৰুৰ কথাত ! হীন , নীচ কুলোদ্ভৱ ৰাধাৰ নন্দনে সমৰ ক্ষেত্ৰত মোক কৰে অপমান আৰু তই , কাপুৰুষ, যুদ্ধ পৰিহৰি সখীৰ লগত তোৰ উলাহত মত্ত হ’লি প্ৰত্যুষতে গই ।\nঅৰ্জ্জুন – দাদা, দাদা ধৰো চৰণত নোদোষিবা অধমক আৰু ( ভৰিত ধৰিব খোজে )\nযুধি – আঁতৰ আগৰপৰা গুচ কুলাঙ্গাৰ । এই শকতিৰে গাণ্ডীৱ ধৰিছ ! এই মুখেৰেই তই নিতে নিতে গাণ্ডীৱৰ কীৰিতি বৰ্খান ! নেলাগে , নেলাগে ভীৰু দে,দে, দলিয়াই, অকামিলা গাণ্ডীৱৰ প্ৰয়োজন নাই ।\nঅৰ্জ্জুন – ( খঙত উন্মত্ত হই ) কি – কি ! গাণ্ডীৱক তুচ্ছ জ্ঞান কৰিলা অবোধ, লোৱা তাৰ পুৰস্কাৰ নিৰ্ম্মম , নিষ্ঠুৰ ।\n( তৰোৱাল উলিয়াই যুধিষ্ঠৰক কাটিব খোজে ; কৃষ্ণই প্ৰৱেশ কৰি দুয়োৰো মাজত থিয় দি হাত দাঙি অৰ্জ্জুনক বাধা দি কয় )\nকৃষ্ণ -মূৰ্খ , মাটিৰ মানুহ পৰে মাটিতেই ওৰ । নিয়তি গৰাকী মাথো জনম মৃত্যুৰ ।।\nঅৰ্জুন – যদুপতি, যদুপতি, গাণ্ডীৱক যেই জনে কৰে তিৰস্কাৰ, ভ্ৰাতৃ হওক, গুৰু হওক বিনাশিব ফাল্গুনীয়ে এয়ে অঙ্গীকাৰ ।\n( কৃষ্ণই অৰ্জ্জুনৰ হাতৰপৰা তৰোৱাল কাঢ়ি আনে , যুধিষ্ঠিৰে ‘অৰ্জ্জুন’ বুলি কিবা ক’ব খোজোতেই কৃষ্ণই একো নেমাতিবলৈ ইঙ্গিত দিয়ে ।)\nকৃষ্ণ – ধৰ্ম্মৰাজ জ্যেষ্ঠ যাৰ, পিতৃ তুল্য যাৰ, সেই মহাগুৰু নাশি নেলাগে পালিব পাৰ্থ , সত্য অঙ্গীকাৰ ।\nঅৰ্জ্জুন – (খঙেৰে ) ব্যৰ্থ হ’ব তেনে মোৰ সত্য অঙ্গীকাৰ ?\nকৃষ্ণ – নহয় কদাপি ব্যৰ্থ আছে অন্যোপায় । (অৰ্জ্জুনলৈ আঙ্গুলি টোৱাই ) বিস্মিত নহবা পাৰ্থ , নোৱাৰা যদিহে ল’ব নিন্দুকৰ প্ৰাণ, আছিল প্ৰতিজ্ঞা তব, নিজ প্ৰাণদান ।\nঅৰ্জ্জুন – সত্য , সত্য , যদুপতি, আছিলো বিস্মৃত । (যুধিষ্ঠিৰক আঁঠুকাঢ়ি ) দাদা, দাদা মহাত্মন, জীৱন নিৰ্ম্মালি মোৰ নবঢ়াই আগ ভাঙ্গিব খুজিলো আগে দেৱ পূজা ভাগ, ক্ষমা কৰা , ক্ষমা কৰা দাদা । ( উঠি ) চিন্তা নাই যদুপতি, আপুনি বিদাৰি আজি বক্ষ আপোনাৰ আপোন শোণিত ঢালি, তৰ্পণ কৰিম তাৰে – সত্য অঙ্গীকাৰ ।\n( ধনু – শৰ উলিয়াই আত্মহত্যা কৰিব খোজে )\nকৃষ্ণ – ( বাধা দি ) সত্যাশ্ৰয়ী , বীৰত্বৰ পৰাকাষ্ঠা দেখুৱাব নালাগে। আত্মহত্যা কৰি জগতত কীৰ্ত্তি ৰাখিব নেলাগে , ত্ৰিভূবন বিজয়ী ফাল্গুনীৰ শোণিতেৰে পাণ্ডৱ শিবিৰ ৰঞ্জিত কৰিব নালাগে । যদি সত্যৰক্ষা কৰিব খুজিছে, আত্মশ্লাঘা কৰা । আত্মশ্লাঘা কৰিলেই আত্মদান কৰা হ’ব ।\nঅৰ্জ্জুন – ( ক্ষন্তেক ভাবি) সেয়ে হওক যদুপতি , তোমাৰ ইচ্ছাই পূৰ্ণ হওক । শুনা ধৰ্ম্মৰাজ, দেবাসুৰ জয়ী মই পাৰ্থ মহাবীৰ । এই সুদৃঢ় বাহুৰে কৰিছিলো ধূলিস্যাৎ লক্ষ লক্ষ ৰাজেন্দ্ৰ মণ্ডলী, সয়ম্বৰ দিনা সেই দ্ৰোপদ বালাৰ । মল্ল যুদ্ধ কৰি সৃষ্টিৰ সংহাৰকাৰী ত্ৰিশূলীৰ সতে শুনা শুনা মহাৰাজ , পাশুপাত অস্ত্ৰলাভ কৰিছিলো ময়ে । আজি, আজি তব সন্মুখত কৰিলোঁ প্ৰতিজ্ঞা সাক্ষী তুমি , যদুকুল মণি, এই গাণ্ডীৱেৰে মোৰ , কুৰুক্ষেত্ৰ সমৰ স্থলিত, বিনাশি ৰাধাৰ পুত্ৰ দ্বৈৰথ যুদ্ধত কৰ্ণ শূন্য কৰিম মেদিনী ।


এইবাৰ ৪০০ কোটি লৈ দেশ এৰি পলাল চাউল ব্যৱসায়ী! চিবিআইৰ গোচৰ ৰুজু | News Next One\nএইবাৰ ৪০০ কোটি লৈ দেশ এৰি পলাল চাউল ব্যৱসায়ী! চিবিআইৰ গোচৰ ৰুজু\nমুম্বাইঃ মূৰত ৪০০ কোটি টকাৰ ঋণৰ বোজা লৈ দেশ এৰি পলাল কেবাজনো চাউল ব্যৱসায়ী। অৱশ্যে এই কৰ’না কালত নহয়, আজিৰ পৰা ৪ বছৰ পূৰ্বেই দেশ এৰিছিল চাউল ব্যৱসায়ীজনে। কিন্তু ষ্টেট বেংক অব ইণ্ডিয়াই চিবিআইৰ বিৰুদ্ধে এতিয়াহে দাখিল কৰিছে অভিযোগ।\nএছবিআইসহ মুঠ ৬টা বেংকৰ পৰা প্ৰায় ৪০০ কোটি টকাৰ ঋণ লৈ পৰিশোধ নকৰা চাউল ব্যৱসায়ীকেইজনৰ কোম্পানীটোৰ নাম হৈছে ৰামদেৱ ইণ্টাৰনেশ্যনেল লিমিটেড। যোৱা ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীত এই কোম্পানীটোৰ মালিককেইজনৰ বিৰুদ্ধে চিবিআইৰ দ্বাৰস্থ হৈছিল এছবিআই। তাৰ পিছতো কোনো ফল নধৰাত যোৱা ২৮ এপ্ৰিলত পুনৰ কোম্পানীটোৰ বিৰুদ্ধেও অভিযোগ দিয়ে বেংকটোৱে।\nকোন বেংকৰ পৰা কিমান ঋণ লৈছিল?\n২০১৬ চনতে নন-পাৰফৰ্মিং এছেট হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছিল ৰামদেৱ ইণ্টাৰনেশ্যনেল নামৰ কোম্পানীটোৰ ঋণক। কোম্পানীটোৱে এছবিআইৰ পৰা ১৭৩.১১ কোটি, কানাড়া বেংকৰ পৰা ৭৬.০৯ কোটি, ইউনিয়ন বেংক অব ইণ্ডিয়াৰ পৰা ৬৪.৩১ কোটি, চেণ্ট্ৰেল বেংক অব ইণ্ডিয়াৰ পৰা ৫১.৩১ কোটি, কৰ্পৰেশ্যন বেংকৰ পৰা ৩৬.৯১ কোটি আৰু আইডিবিআই বেংকৰ পৰা ১২.২৭ কোটি টকাৰ ঋণ লৈছিল কোম্পানীটোৱে।\nকাৰ কাৰ বিৰুদ্ধে ৰুজু হৈছে গোচৰ?\nএছবিআইৰ অভিযোগৰ পিছতে চিবিআই-এ ঘাইকৈ বাচমতী চাউলৰ ব্যৱসায়ৰ সৈতে জড়িত কোম্পানীটোৰ সঞ্চালক নৰেশ কুমাৰ, সুৰেশ কুমাৰ, সংগীতা আৰু এজন অজ্ঞাত শীৰ্ষ বিষয়াৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ ৰুজু কৰি তদন্ত আৰম্ভ কৰিছে। ঠগ-প্ৰবঞ্চনা, বিশ্বাস ভংগ, আৰু দুৰ্নীতিৰ অভিযোগৰ ভিত্তিত লোককেইজনৰ বিৰুদ্ধে ৰুজু কৰা হৈছে গোচৰ।\nৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশিত বাতৰি মতে, এছবিআই-এ চিবিআইক দাখিল কৰা অভিযোগ পত্ৰখনত লিখিছে, 'লিকুইডিটি সমস্যাৰ বাবে উক্ত কোম্পানীটোক ২০১৬ৰ ২৭ জানুৱাৰীতেই ১৭৩.১১ কোটিৰ এনপিএ ঘোষণা কৰা হৈছিল। ঋণ পৰিশোধ কৰাৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ বুলি বেংক একাউণ্ট আৰু বেলেন্সশ্বিটত জালিয়াতি কৰি কোম্পানীটোৱে নিজৰ প্লাণ্ট আৰু তাত থকা যন্ত্ৰ-পাতি সকলো উঠাই লৈ গৈছে।’\nএকাউণ্টটো এনপিএ ঘোষিত হোৱাৰ পিছতে এছবিআই-এ আৰক্ষীৰ সৈতে ২০১৬ৰ আগষ্ট আৰু অক্টোবৰত কোম্পানীটোৰ সা-সম্পত্তিৰ সন্ধান কৰে। কিন্তু সেই অভিযানত কোম্পানীটোৰ কোনো সদস্যকে সাক্ষাৎ কৰিব নোৱাৰিলে বুলিও অভিযোগ পত্ৰত উল্লেখ কৰিছে বেংকটোৱে।\n'ঋণগ্ৰস্ত এজনকো আমি সেই অভিযানত বিচাৰি নাপালো। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে তথ্য-পাতিত উল্লেখ কৰা এটা ঠিকনাত আমি হাৰিয়ানা পুলিচ ছিকিউৰিটি গাৰ্ডৰ কেইজনমান জোৱান তাত নিযুক্ত হৈ থকা পাইছিলো। অনুসন্ধানত আমি জানিব পাৰো যে কোম্পানীটোৰ আটাইকেইজন মালিকেই ইতিমধ্যে দেশ এৰি পলায়ন কৰিছে।’-এছবিআইৰ অভিযোগ।\nকোম্পানীটোৰ বিৰুদ্ধে উঠিছিল আন এক অভিযোগ\nনেশ্যনেল কোম্পানী ল’ ট্ৰিবিউনেল(NCLT)ত ৰামদেৱ ইণ্টাৰনেশ্যনেল ট্ৰিবিউনেলৰ বিৰুদ্ধে মুছাড়ি লাল কৃষ্ণ লাল নামৰ এটা কোম্পানীয়ে ৩০ লাখ টকা দিব থকা বুলি উল্লেখ কৰি এবছৰ পূৰ্বেই অভিযোগ দাখিল কৰিছিল। উক্ত অভিযোগৰ ভিত্তিত ট্ৰিবিউনেলে ৩ বাৰকৈ ৰামদেৱ ইণ্টাৰনেশ্যনেলৰ ৩জনকৈ সঞ্চালকলৈ জাননী জাৰি কৰিছিল যদিও কোনো উত্তৰ পোৱা নগ’ল। ২০১৮ৰ ডিচেম্বৰত ট্ৰিবিউনেলক জনোৱা হয় যে অভিযুক্ত কোম্পানীটোৰ তিনিওজন মালিকেই দেশ এৰি ডুবাইলৈ পলায়ন কৰিছে আৰু ডুবাইতো কোনো সম্ভেদ পোৱা হোৱা নাই।\nNDTVত প্ৰকাশিত এটা বাতৰিত চিবিআইৰ সূত্ৰৰ উধৃতি দি কোৱা হৈছে যে যেতিয়াই কোম্পানীটোৰ আটাইকেইজন মালিকে ভাৰতত থকা সকলো সা-সম্পত্তি বিক্ৰী কৰি দেশ এৰি পলায়ন কৰিছে আৰু ঋণলৈ লোৱা ধন ঘূৰাই পোৱাৰ সম্ভাৱনা তেনেই ক্ষীণ বুলি জানিব পাৰিছে তেতিয়াহে এছবিআই-এ অভিযোগ দাখিল কৰিছে। এই সন্দৰ্ভত বেংকৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাত বেংক কৰ্তৃপক্ষই কোনোধৰণৰ সহাৰি নিদিলে বুলিও বাতৰিটোত কোৱা হৈছে।


সলিউশন এক্স (একাংকিকা নাটক) (৩য় খণ্ড) – মূল: বাদল সৰকাৰ, অনুবাদ- ডঃ প্ৰণৱ ঢেকিয়াল ফুকন – ফটাঢোল\nঅণিমাঃ নাই, তোমালোকৰ গিনিপিগ আছে, বান্দৰ আছে তাৰ ওপৰত পৰীক্ষা কৰা। নিজৰ ওপৰত এই ভূতৰ ঔষধ আৰু পৰীক্ষা কৰিবলৈ নিদিও।\nশম্ভুনাথঃ ( শান্ত আৰু দৃঢ় স্বৰে) গ্লাছটো দিয়া অণিমা, মই টেষ্ট কৰিবই লাগিব।\nঅণিমাঃ নিদিও (পেলাই দিব খোজে)।\nশম্ভুনাথঃ পেলাই লাভ নাই অণিমা। মই পুনৰ তৈয়াৰ কৰি লম। ইয়াত নোৱাৰিলে ইন্সটিটিউটত খাম। টেষ্ট মই কৰিবই লাগিব।\nঅণিমাঃ টেষ্ট কৰিবই লাগিব·\nশম্ভুনাথঃ হয়। এই অৱস্থাত মই এৰি দিব নোৱাৰো।\nঅণিমাঃ ঠিক আছে কৰা টেষ্ট। (একে শোহাই পি খায়)\nশম্ভুনাথঃ কি কৰিলা অণিমা।\nঅণিমাঃ উঃ ইমান তিতা ( পানী খায়) আঃ পানীখিনি ভাল লাগিছে। ( এক গ্লাছ আৰু খায়) নাও, এতিয়া কি কৰিব লাগিব কোৱা।\nশম্ভুনাথঃ বহা অণিমা। কেনেকুৱা অনুভৱ কোৱাচোন?\nঅণিমাঃ একো নাই । বছ ভালেই অনুভৱ কৰিছো।\nশম্ভুনাথঃ একো মনত লগা নাইনে?\nঅণিমাঃ ক’তা? নাইটো।\n( শম্ভুনাথ হতাশ হৈ পিছৰ মেজৰ ওচৰলৈ যায়।অণিমাই কপাল মোহাৰিবলৈ ধৰে। তেওঁৰ মুখ উজ্জ্বল হৈ পৰিছে। মুখত ল’ৰামতীয়া ভাৱ। মৃদুকণ্ঠেৰে গানৰ আভাস। হঠাৎ গান বন্ধ কৰি।)\nহেৰা শুনিছা ? ভালেমান দিন চিনেমা চাবলৈ যোৱা নাই । যাবা? আজি?\nঅণিমাঃ ব’লা না লক্ষ্মী হললৈ। নতুবা এটা কাম কৰা যাওক। ব’লা বটানিকেল গাৰ্ডেনত এপাক মাৰি আহো। যাবা?\nশম্ভুনাথঃ বটানিকেল —\nঅণিমাঃ চিৰিয়াখানালৈ গ’লেও হ’ব। নতুন কিবা এটা আহিছে বোলে। ঠিক হ’ল তেন্তে ব’লা চিৰিয়াখানালৈ যাওঁ। ( চকীত উঠি শম্ভুনাথৰ হাতত ধৰি টানি লৈ যায়।)\nশম্ভুনাথঃ আৰে আৰে ৰবা, মই ইন্সটিটিউটলৈ যাব লাগিব।\nঅণিমাঃ নাই আজি ইন্সটিটিউটলৈ যাব নোৱাৰিব। সদায়েইতো যোৱা? আৰু চিৰিয়াখানালৈ নিছিলা সেই কেতিয়াবাতে। ( পুনৰ টানি নিয়ে।)\nশম্ভুনাথঃ শুনা শুনা, ৰ’বা। হঠাৎ তোমাৰ চিৰিয়াখানালৈ যোৱাৰ মন গ’ল কিয়।\nঅণিমাঃ (কাজিয়া কৰাৰ দৰে) ওম্ হৈছে, বেছ হৈছে, আলবৎ হৈছে, এশবাৰ হৈছে। তুমি আজিকালি মোক কলৈকো লৈ নোযোৱা। মোৰ যেন কোনো ইচ্ছা থাকিব নোৱাৰে — যত সব যেন তোমাৰেই —\nশম্ভুনাথঃ (খৰধৰ কৰি) শুনা শুনা, আৰে কি মস্কিল। মই কৈছিলো– হঠাৎ ক’লো কিনো? মানে কোনোধৰণৰ এই .. এনেকুৱা বোধ কৰা নাই নে কি?\nঅণিমাঃ নাই তেনেকুৱা বোধ কৰিম কিয়? যিমান বোধশক্তি সকলোতো তোমাৰেই। তুমি ভাল অনুভৱ কৰিবা, তুমি বেয়া বোধ কৰিবা, তুমি খং অনুভৱ কৰিবা, তুমি —\nশম্ভুনাথঃ আঃ হা হা, সেইটো নহয়, কৈছিলো ঔষধটো খাই —-\nঅণিমাঃ ওম্ সেয়াইটো। এদিন অলপ ক’ৰবালৈ যাবলৈ মন কৰিছো। হাজাৰ অজুহাত। ঔষধ খোৱা, ভাত খোৱা, দাঁত মজা, দাড়ি কটা, —- ( শম্ভুনাথৰ হাতত হঠাতে ধৰি ওঁঠ ফুলাই অভিমান কৰি) তুমি আজিকালি কি যে হৈ গৈছা, মোক আৰু অকনমানো ভাল নোপোৱা।\nশম্ভুনাথঃ ( স্তম্ভিত) সেইটো আকৌ কি ? মই — মইটো —\nঅণিমাঃ (কান্দো কান্দোকৈ) জানো জানো । মই বুঢ়ী হৈ গ’লো মই দেখিবলৈ বেয়া, মোক আৰু তোমাৰ ভাল লাগিব কিয়? মই এতিয়া তোমাৰ বোজা, মোক তুমি চকুপাৰি দেখিব নোৱাৰা। মই মৰিলেহে তুমি ভাল পোৱা? (কান্দোনত ভাঙি পৰে)\nশম্ভুনাথঃ কি যা তা বলকিছা। পাগল হ’লা নে কি? ( অণিমাই কন্দা বন্ধ কৰি ফোঁছ কৰি উঠে)\nঅণিমাঃ খবৰদাৰ, যি টি গালি নিদিবা, কথা ভাল নহ’ব\nশম্ভুনাথঃ ( ভয় কৰি) কি ক’লো নো·\nঅণিমাঃ যি মুখত আহে তাকে ক’বা? মই পাগল? কাইলৈ ক’বা মই চোৰ, পৰহিলৈ ক’বা মই —\nশম্ভুনাথঃ অণিমা অকনমান শান্ত হৈ বহা। মোক অলপ বুজিবলৈ দিয়া — (অণিমা পুনৰ ভাগি পৰে)\nঅণিমাঃ সেইটোতো হ’বই। মোক পাগল নকৰিলে তোমাৰ সুবিধা হ’ব কেনেকৈ? তুমি যি ইচ্ছা তাকে কৰিবা, যাকে তাকে লগত লৈ য’লৈকে ইচ্ছা ঘূৰি ফুৰিবা, যিমান সময় ইচ্ছা আড্ডা দিবা —-\nঅণিমাঃ নুবুজা হৈ নেদেখাবা কিন্তু কৈ দিছো। তুমি সদায় ইন্সটিউটত কাম কৰাৰ নামত ক’ত থাকা? মই সকলো বুজি পাওঁ। তুমি সোমেন চ্যাটাৰ্জিৰ ঘৰলৈ যোৱা কিয়? মোৰ বয়স হৈছে। চ্যাটাৰ্জিৰ পত্নীৰ কম বয়স, তেওঁ দেখিবলৈও ধুনীয়া–\nঅণিমাঃ ( হঠাৎ মিঠা হাঁহি, তাতকৈও মিঠা কণ্ঠ) কি কৈছা\nশম্ভুনাথঃ আ্যঁ! না, মানে —\nঅণিমাঃ হেৰা ব’লানা আজি এবাৰ চিৰিয়াখানালৈ । চোৱা কিমান ফৰকাল আজিৰ দিনটো, কি মিঠা ৰ’দ দিছে। আজি নিশ্চয় খু-ও-ব ভাল লাগিব। হেৰা তোমাৰ দুই চৰণত ধৰিছো, ব’লানা–\nশম্ভুনাথঃ অণিমা শুনা, তুমি —\nঅণিমাঃ নোযোৱাতো — ·\nশম্ভুনাথঃ আৰে কি মস্কিল, মোৰ কথাটো —\nঅণিমাঃ তোমাৰ কথা তোমাৰ কথা তোমাৰ কথা। গোটেই দিনটো ধৰি কেৱল তোমাৰ কথা শুনো । মোৰ কথা যেন একোৱেই নাই। বেছ, ঠিক আছে। শেষ শেষ শেষ. তোমাৰ লগত সমন্ধ শেষ। ( অণিমা কোঠাৰ পৰা ওলাই যায়। শম্ভুনাথে পিছে পিছে যায়। তাৰপিছত পুনৰ আহি ফোন ধৰে।)\nশম্ভুনাথঃ কলকাতা থ্ৰি নাইন এইট ফোৰ…. হ্যালো কোন চ্যাটাৰ্জি· মই শম্ভুনাথে কৈছো, …….. শুনক, অণিমাই অলপ আগতে সলিউশন এক্স খাইছে …… হয় অত্যন্ত প্ৰোনাউন্সড ৰিয়েকশন। এতিয়াই আহক যদি নিজ চকুৰে চাব বিচাৰে। ……. আহিছে? থ্যাঙ্কছ ( ইতিমধ্যে অণিমাৰ প্ৰৱেশ। মুখত লাজুক ভাৱ)\nঅণিমাঃ তুমি খং কৰিছা?\nশম্ভুনাথঃ কি আচঁৰিত খং কৰিম কিয়?\nঅণিমাঃ হ্যাঁ তুমি খং কৰিছা? কি ধৰণৰ মুখখন কৰি আছা?\nশম্ভুনাথঃ (কাঠ হাঁহি) ক’তা ? এইটো — হাঁহিছো—\nঅণিমাঃ (উজ্জ্বল হৈ) সত্য খং কৰা নাই·\nঅণিমাঃ তিনিবাৰ কোৱা·\nশম্ভুনাথঃ নাই কৰা নাই কৰা নাই কৰা ।\nঅণিমাঃ (ওঁঠ ফুলাই) ওঁ তেনেকৈ দায়সৰা ভাবে কৈছা কিয়?\nশম্ভুনাথঃ কেনেকৈ কম কোৱা?\nঅণিমাঃ কোৱা খং কৰা নাই, খং কৰা নাই , অকণমানো খং কৰা নাই।\nশম্ভুনাথঃ (যথাসাধ্যে চেষ্টা কৰি) খং কৰা নাই , খং কৰা নাই, খং — মানে অকনো খং কৰা নাই।\nঅণিমাঃ (মহা আনন্দেৰে) তেনেহ’লে ব’লা চিৰিয়াখানালৈ।\nশম্ভুনাথঃ আঁ! (নিজকে ধৰি ৰাখি) হ্যাঁ, ব’লা যাওঁ।\nঅণিমাঃ কি মজা, কি মজা, চিৰিয়াখানালৈ, কি মজা (অণিমাই হাত তালি দি নাচি উঠে। তাৰ মাজতে শম্ভ³নাথে কলম ধৰে।) তুমি লি–খিছা। (বেলাৰ প্ৰৱেশ)\nবেলাঃ অ’ অণিমা বৌ, কালি ৰাতি তেওঁ — ( অণিমাই খৰকৈ গৈ বেলাক টানি আনে)\nঅণিমাঃ অ’ বেলা ! কিমান দিন যে তোমাক দেখা নাই, তুমি নাহাই, খবৰেই নকৰা বাচি আছো নে মৰি গৈছো!\nবেলাঃ আৰে বৌ, মই তো সিদিনাহে —\nঅণিমাঃ সেইটো কি হ’ল। সেই কেতিয়াবাতে যোৱা দেওবাৰে আহিছিলা। জানা বেলা, আজি মই এতিয়াই চিৰিয়াখানালৈ যাম, তাত নতুন বগা ভালুক আহিছে — তুমিও কিন্তু আমাৰ লগত যাব লাগিব —\nবেলাঃ মই —\nঅণিমাঃ না না কোনো আপত্তি নুশুনো, যাবই লাগিব। আমি হাতীত উঠিম, কি কোৱা? আৰু সেই সৰু সৰু বান্দৰবোৰ — কিমান ভাল লাগে। সিহঁতক বুট খুৱাম । নাই নাই তুমি বুটৰ পইছা দিব নালাগে, মই দিম —\nবেলাঃ তুমি পাগল হৈছা নে কি অণিমা বৌ?\nঅণিমাঃ ( হঠাৎ গম্ভীৰ হৈ) তুমি মোক পাগল বুলি ক’লা? তুমি মোক পাগল বুলি ক’লা?\nঅণিমাঃ তেওঁ কৈছে সহ্য কৰিছো। তুমি ক’বা কিয়? তেওঁ মোৰ স্বামী, দস্তুৰমত হিন্দু ৰীতিমতে বিয়া কৰাইছে — তেওঁ ক’ব পাৰে। তুমি ক’বলৈ কোন?\nবেলাঃ মই মইতো —\nঅণিমাঃ কি সাহসত তুমি মোক পাগল বুলি ক’লা? তোমাৰ ইমান সাহস আহিল ক’ৰ পৰা·\nবেলাঃ ডক্টৰ সেনগুপ্ত, অণিমাবৌৰ কি হৈছে — (অণিমাই বেলাক এৰি হিংস্ৰ দৃষ্টিৰে চাই)\nঅণিমাঃ ডক্টৰ সেনগুপ্ত। ড-ক্ট -ৰ সে-ন-গু-প্ত। ওম ভিতৰে ভিতৰে এইয়া। মই তেনে ঠিকেই অনুমান কৰিছো।\nশম্ভুনাথঃ অণিমা ,অণিমা, মোৰ শপত, তুমি অলপ, তুমি অলপ যোৱা — আমি এতিয়াই চিৰিয়াখানালৈ যাম৷\nঅণিমাঃ হ’ব। মোক ভিতৰলৈ খেদি তোমালোক দুয়োজনে অকলে অকলে ইয়াত লিলিমাই কৰিবা? মই সেইতো কেতিয়াও হ’বলৈ নিদিও!\nশম্ভুনাথঃ উঃ এইবাৰ মই সঁচাকে পাগল হৈ যাম।\nঅণিমাঃ বেছ, বেছ থাকা তোমালোক। মইতো চকুৰ কুটা, দাঁতৰ শূল। মইতো আপদ — দূৰ হ’লেই বাচা। থাকা-থাকা তোমালোক। (খঙেৰে ওলাই যায়। শম্ভুনাথে দুহাত মূৰত দি বহি পৰে।)\nবেলাঃ ডক্টৰ সেনগুপ্ত — এই বোৰ কি কাণ্ড· তেওঁ আজি ৰাতিপুৱাই ঘৰলৈ যাব বুলি কৈছিল — এতিয়াও ওলটি যোৱা নাই। সেই খবৰ কৰিবলৈ আহি এইবোৰ কি বিশ্ৰী কথা আপোনাৰ পত্নীৰ পৰা শুনিব লগা হ’ল । কথাটো আচলতে কি মোক জনাওঁক।\nশম্ভুনাথঃ আ্যঁ! হয়, ৰ’বা কৈছো। অলপ বহা কৈছো। ( পানী থোৱা পাত্ৰৰ পৰা এক গিলাছ পানী লৈ খায়। পানী খোৱাৰ পাছত অবাক হৈ পানীৰ গ্লাছৰ ফালে চাই ৰয়।)\nবেলাঃ কওঁক ডক্টৰ সেনগুপ্ত, খৰকৈ কওঁক। মই আৰু ইয়াত অকনমানো থাকিব নিবিচাৰো\nশম্ভুনাথঃ কি কৈছা? অকণমান ৰ’বা। এনে কিয় হৈছে? এনে কিয় হৈছে? (কপাল দুই হাতেৰে মোহাৰি মোহাৰি)\nবেলাঃ কি হ’ল ডক্টৰ সেনগুপ্ত· অসুস্থ বোধ কৰিছে নেকি· বহক, এই চকীখনতে অলপ বহি দিয়ক — (বেলাই শম্ভুনাথৰ বাহুত ধৰি চকীত বহুওৱাৰ চেষ্টা কৰে। অণিমাৰ প্ৰৱেশ)\nঅণিমাঃ চমৎকাৰ! চমৎকাৰ। এইটোৱেইটো বিচাৰা। কলিকতাত বৃন্দাবন। লেবৰেটৰী হ’ল কুঞ্জবন।\nবেলাঃ অণিমা বৌ, তুমি যদি এই বিশ্ৰী কথাবোৰ বন্ধ নকৰা, তেনেহ’লে —\nঅণিমাঃ তেনেহ’লে ? কি কৰিবা তুমি তেনেহ’লে? এই –এই — এই– ( বেলাৰ নাকৰ সমূখত বুঢ়া আঙুলি জোকাৰিবলৈ ধৰে। সোমেনৰ প্ৰৱেশ।)\nসোমেনঃ এইবোৰ কি হৈছে·\n( অণিমাই সোমেনক দেখি ডাঙৰকৈ কান্দিবলৈ ধৰে আৰু চকীত বহি পৰে।)\nঅণিমাঃ সো –মেন — বা–বু! ( সোমেন খৰধৰকৈ অণিমাৰ কাষলৈ যায়)\nসোমেনঃ কি, হ’ল কি বৗ·\nঅণিমাঃ (ফোপাই Îফাপাই) সোমেন বাবু — চাওক আপোনাৰ পত্নী — এই বেলাই মোক পাগল বুলি কৈছে — মই কিবা কথা ক’লেই — মোক মাৰি ঠাণ্ডা কৰি দিব।\nসোমেনঃ কি সাংঘাটিক ৰিয়েকশন। ডক্টৰ সেনগুপ্ত ( সোমেন স্তম্ভিত। শম্ভুনাথে এখন কাগজ কপালৰ ওপৰত ৰাখি টেবুলৰ ওপৰত শোৱাৰ চেষ্টা কৰিছে। দুই হাত দুফালে প্ৰসাৰিত কৰি। সোমেনৰ দৃষ্টি অনুসৰণ কৰি বেলাও হতবাক। শম্ভুনাথ এইবাৰ উঠিছে অণিমাই হঠাৎ হাততালি বজাই খিলখিলকৈ হাঁহি দিয়ে।)\nঅণিমাঃ চাববাচ। চাববাচ। (শম্ভুনাথ চকখাই উঠে। কাগজখন পৰি যায়। ক্ৰুদ্ধ শম্ভুনাথ অণিমাৰ ফালে যায়।)\nশম্ভুনাথঃ চোৱা বেছি ফটৰ ফটৰ নকৰিবা কৈ দিছো, কথা ভাল নহ’ব।\nসোমেনঃ ছাৰ, ছাৰ, আপোনাৰ কি হ’ল ছাৰ? আপুনি কি সলিউশন —\nশম্ভুনাথঃ এই চাওকচোন অণিমা কি ফাজিল হৈছে — এটা খেল দেখুৱাইছো — আৰু ক্ৰিটিকেল সময়ত পাছফালৰ পৰা ষাড়ৰ দৰে — চাববাছ।\nঅণিমাঃ হেৰা খবৰদাৰ, তুমি ভেঙুচালি নকৰিবা, কৈ দিছো।\nশম্ভুনাথঃ (মুখখন বিকৃত কৰি) ভেঙুচালি নকৰিবা, কৈ দিছো।\nঅণিমাঃ ৰ’বা, ঠাট্টা বাহিৰ কৰি দিছো তোমাৰ । ( চোফাৰ বালিশ এটা লৈ শম্ভুনাথলৈ পোনাই । সোমেনক একে ঠেলাতে আঁতৰাই পঠায়। শম্ভ³নাথে সমূখত বেলাক পাই, দুই হাতে কান্ধত ধৰি সমূখত ৰাখি আত্মৰক্ষা কৰিবলৈ ধৰে।)\nবেলাঃ এৰি দিয়ক, এৰি দিয়ক ডক্টৰ সেনগুপ্ত। হেৰা চোৱাচোন । (অণিমা হঠাৎ ৰৈ যায়।)\nঅণিমাঃ পুনৰ ডক্টৰ সেনগুপ্ত? লাজ নালাগে তোমাৰ ? সোমেনবাবু চাওঁকচোন। আপোনাৰ পত্নীৰ কাণ্ড চাওক, কথাটো শুনক। আৰু সেই এজন ভণ্ড বৈজ্ঞানিক সলিউশনৰ নাম লৈ প্ৰেমত হাবুডুবু খাইছে।\nসোমেনঃ মাই গড! ( অণিমাই বালিশ পেলাই সোমেনৰ ফালে যায়। সোমেনে পিছুৱাই গ’লেও তেওঁৰ চোলাত ধৰে।)\nবেলাঃ (শম্ভুনাথৰ হাত এৰুৱাই ) হেৰা তুমি একো নক’বা? এই দৰে মনে মনে আঁতৰি থাকা?\nঅণিমাঃ কিয়? তুমি ইয়াত পুনৰ কিয়? যোৱানা তোমাৰ ড—ক্ট–ৰ সেন–গুপ্তৰ ওচৰলৈ। (বেলাক ঠেলি দিয়ে। শম্ভুনাথেও বালিশটো লৈ দলিয়াদলি কৰিছিল, বেলাৰ গতা খাই পৰাৰ পৰা বাচে।)\nশম্ভুনাথঃ (খঙত) আকাশৰ ফালে আঁতৰি যোৱা — উজুবুক ক’ৰবাৰ? দিম এটা চৰ, মূৰ ঘূৰাই যোৱাকৈ — ( এটা অস্ফুট চিৎকাৰ কৰি বেলা চকিত বহি পৰে। সোমেন খৰধৰকৈ বেলাৰ কাষ পায়গৈ)\nসোমেনঃ বেলা, বেলা, কি হ’ল বেলা·\nবেলাঃ মই ঘৰলৈ যাম, মোক তুমি ঘৰত থৈ আহাগৈ।\nসোমেনঃ ঘৰলৈ? আচ্ছা ব’লা — (বেলাক লৈ দুৱাৰৰ ফালে যায়।)\nঅণিমাঃ উঃ বেলাৰ দুখত বুকু ফাটি গ’ল। বেছ হৈছে, খুওব ভাল হৈছে। যেনে কৰ্ম তেনে ফল হৈছে। থাকা পৰি হেৰা ব’লা আমি চিৰিয়াখানালৈ যাওঁ। ( সোমেনৰ হাতত টানি ৰাখিব খোজে। আনখন হাতত ধৰি বেলাই টানি নিয়ে। হৰিৰ প্ৰৱেশ।)\nশম্ভুনাথঃ হে শ্ৰীহৰি মধুসূদন। বেটাৰ পোৱালি ৰাতিপুৱাৰ পৰা তোমাৰ টিকাটো দেখা পোৱা নাই । ভোকত মোৰ নাড়ীভুৰু হজম হৈ গ’ল, একাপ চাহ পৰ্যন্ত আনি দিব পৰা নাই।\nহৰিঃ বাবু মই —\nশম্ভুনাথঃ যোৱা, তোমাৰ পিণ্ড বাহিৰ কৰিম মই। ( বালিশ লৈ পোনাই । হৰিয়ে অণিমাৰ কাষেৰে পলাব খোজে, অণিমাই ভৰিটো আগবঢ়াই দিয়ে। হৰিয়ে উজুটি খাই পৰাৰ পৰা কোনেৰকম বাচি বাহিৰ হৈ যায়।)\nব্ৰ্যাভো, ব্ৰ্যাভো। চীয়াৰ আপ অণিমা। ( ফোন বাজে। শম্ভুনাথে ফোনত কথা কৈ কৈ চকীত বহিবলৈ যায়।অণিমাই নিঃশব্দে চকীখন আঁতৰাই দিয়ে । শম্ভুনাথ কিন্তু পৰি নাযায়, নিৰ্বিকাৰভাবে মেজত কিলাকুটি ৰাখি ভৰিৰ ওপৰত ভৰি ৰাখি বিনা চকীত অলপ পৰ বহি পৰে। তাৰ পিছত নিজকে মেজৰ ওপৰত এৰি দিয়ে।)\nহ্যালো — হ্যালো হ্যালো মাই ডিয়াৰ মাই ডাৰ্লিং শ্যালাক পত্নী। ইয়েছ, ইয়েছ ম্যাডাম, দিছ ইজ শম্ভুনাথ স্পিকিং– স্বয়ং — ইন পছিন — আপোনাৰ জোঁৱাই — কি হৈছে? —-আ্যাঁ ? মোৰ কি হৈছে —- মোৰ ইমান প্ৰচেষ্টাত আপোনাৰ কি গৰজ? আপোনাৰ ভাল বুলি কওঁক —– কি ক’লে ডাৰ্লিং ? টুটুল , টুটুল তাৰ মোমায়েকৰ ঘৰলৈ গৈছে — ঘটনাৰ পাকচক্ৰত সেইয়া তোমাৰেই ঘৰ । তুমি খবৰ কৰা না ডিয়াৰ। — আ্যাঁ ! জানো· বেছ বেছ। সাবধানে ৰাখা। টুটুল খাছ ল’ৰা, তুষাৰ ল’ৰা, ডাঙৰ হ’লে ফ্ৰাঙ্কেনস্টাইন হ’ব — আই মিন আইনস্টাইন— কি ? মই পাগলামী কৰিছো? মাইৰে ·—- হ্যালো হ্যালো হ্যালো — ও ও , হ্যালো হ্যালো — ধেৎ তেৰি।\n( থিয় হয় ৰিছিভাৰ থয় অণিমাই ভৰিৰে ঘৰ সাজি পেপাৰ ওৱেট লৈ ঘিলা খেলিছে। শম্ভুনাথে ভৰিৰে পেপাৰ ওৱেটটো আঁতৰাই দিয়াৰ চেষ্টা কৰে।)\nঅণিমাঃ তুমি কিয় মোৰ গুটিটো আঁতৰাই দিছা·\nশম্ভুনাথঃ ভাল কৰিছো। অকল সৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ\nঅণিমাঃ ইঃ ল’ৰামানুহ, নিজে বা কিমান খেল জানে?\nশম্ভুনাথঃ জানোতো। ছোৱালীবোৰৰ অকল এই ঘিলাখেল মাৰ্বল খেলিবও নোৱাৰে। হাওগুডুও খেলিব নোৱাৰে।\n« গৃহস্থ হোৱাৰ মজা – অগ্নিভ দত্ত\nপ্ৰেমাস্পদৰ প্ৰত্যাবৰ্ত্তন (মূল কাহিনীঃ- হৰিশঙ্কৰ পৰছাই) – অনুবাদঃ- পূৰৱী কটকী »


মাৰে হৰি ৰাখে কোনে, ৰাখে হৰি মাৰে কোনে? মাতৃৰ হাতৰ পৰা এৰা খাই তীব্ৰ বেগী ৰে'লৰ সন্মুখত পৰিল কণমানি শিশু। তাৰ পিছত হ'ল কি?– News18 assam\nমাৰে হৰি ৰাখে কোনে, ৰাখে হৰি মাৰে কোনে? মাতৃৰ হাতৰ পৰা এৰা খাই তীব্ৰ বেগী ৰে'লৰ সন্মুখত পৰিল কণমানি শিশু। তাৰ পিছত হ'ল কি?\nকণমানিটিক নতুন জীৱন দিয়া ৰে'ল কৰ্মচাৰীজনৰ নাম হ'ল ময়ূৰ ছালকে। ভিডিঅটো টুইটাৰত ছেয়াৰ কৰিছে কেন্দ্ৰীয় ৰে'ল মন্ত্ৰী পীয়ূয গোৱেলে। ময়ূৰ ছালকেক কৰা হ'ব পুৰস্কৃত।\nমুম্বাইৰ ভাংগানী ষ্টেচনৰ প্লেটফৰ্মত খোজকাঢ়ি গৈ থাকোতেই মাতৃৰ হাতৰ পৰা এৰা খাই ৰে'ল লাইনত পৰি যায় কণমানি শিশু এটি। সন্মুখৰ পৰা আহি আছিল তীব্ৰ বেগী এখন ৰে'ল। কণমানিটিয়ে উঠিবলৈ বাৰ বাৰ চেষ্টা কৰিছিল আৰু ভয়ত বিতত হৈ চিঞৰ-বাখৰ কৰাৰ বাদে কি কৰিব একো উৱাদিহ পোৱা নাছিল মাকজনীয়ে।\nজীৱন-মৃত্যুৰ এই যুঁজখন আছিল মাত্ৰ কেই মূহূৰ্তমানৰ। ঘটনাৰ কেইছেকেণ্ডমানৰ ভিতৰতে এজন ৰে'ল কৰ্মচাৰীয়ে নিজৰ জীৱনক বিপদাপন্ন কৰি ত্বৰিৎ গতিৰে দৌৰি গৈ শেষ মূহূৰ্তত উদ্ধাৰ কৰে কণমানিটোক।\nএই দৃশ্য সচাকৈ আছিল শিহৰণকাৰী। কণমানিটিক নতুন জীৱন দিয়া ৰে'ল কৰ্মচাৰীজনৰ নাম হ'ল ময়ূৰ ছালকে।\nময়ূৰ ছালকেৰ এই সাহসিক কৰ্ম আৰু চুড়ান্ত কৰ্তব্যনিষ্ঠাৰ ভিডিঅটো টুইটাৰত ছেয়াৰ কৰিছে কেন্দ্ৰীয় ৰে'ল মন্ত্ৰী পীয়ূয গোৱেলে। নিজৰ টুইটত গোৱেলে কৈছে, "এই দুঃসাহসিক কৰ্মৰ পুৰস্কাৰ ধনেৰে আদায় দিব নোৱাৰি, তথাপি নিজৰ দায়িত্বৰ প্ৰতি দেখুওৱা নিষ্ঠাৰ বাবে আৰু মানৱ সমাজক অনুপ্ৰাণিত কৰিবলৈ ময়ূৰ ছালকেক পুৰষ্কৃত কৰা হ'ব।"\nFirst published: April 19, 2021, 19:47 IST


আজি কিয় জানো 20 বছৰৰ আগৰ "আইজনী"লৈ মনত পৰিল। এতিয়াৰ দৰে তেতিয়াও ধুনীয়া আছিলি। মৰমবোৰো একেই আছিল। দিনৰ দিনটো কামকে কৰি থকা দেখিছিলোঁ তোক। ককা, আইতাৰ কথাবোৰ তেতিয়ালৈ বুজি উঠিছিলোঁ। সদায় তোলৈ কমতকৈয়ো কম ভাত খিনি আইতাই আগবঢ়াই দিছিল...তই একো কোৱা নাছিলি। মোৰ আগত কান্দিছিলি কেতিয়াবা অকলে, মই চাই ৰৈছিলোঁ তোৰ চকু দুটিলৈ। "দুখ পাইছোঁ হাতত অ', সেয়ে কান্দিছোঁ" মিছা মাতিছিলি, বুজিছিলোঁ মই। দেউতাক শেষলৈকে নিমাতেই দেখিলো গোটেই জীৱনত। যিমানে ডাঙৰ হৈ আহিছিলোঁ, ভাবিছিলোঁ তোক মই ভালকৈ ৰাখিম, চাকৰি কৰিম, তই ভাল পোৱাকৈ বোৱাৰী আনিম। তই যিমান কষ্ট পাই আহিছিলি, মই ভাল কৰিম। তোক কলে "ধেৎ নাপায়, কি কষ্ট?" বুলি কৈছিলি, বুজিছিলোঁ মই।\nমোৰ সদায় সুধিব মন যায়, ঘৰৰ গোটেই কাম কৰোঁতে তই এবাৰো ভবা নাছিলি নে, দেউতায়ো যদি অকণ সহায় কৰি দিলে হয়! আইতাই তোক গালি পাৰি হাত উঠোৱা সময়ত বিচাৰিছিলিনে দেউতাৰ মাতষাৰ? কান্দি জিৰাবলৈ তেওঁৰ বুকুখন? ভাতখিনি সদায় অকলেই খালি, কেতিয়াবা মন গৈছিল নে দেউতাৰ লগত বহি খাবলৈ?\nপিহুক ভাল লাগিছিল মোৰ প্ৰথমদিনাই। তাই মোৰ মনটোক বুজি উঠিছিল। মৰম কি ঘৰখনত কাহানিও নেদেখাকৈ ডাঙৰ হোৱা লৰা মই। সাহস দিছিল তাই পৃথিৱীৰ ধুনীয়াখিনি বুজি উঠাত। সেইবাবেই হয়তো দুয়ো দুয়োৰে আজন্ম প্ৰেমী হৈ পৰিছিলোঁ। ভাল লাগিছিল জীৱনটো, তোক যেন দৌৰি গৈ সকলো কমগৈ...\nতই মন বেয়া কৰিছিলি, গালি দিছিলি কিন্তু মই জানিছিলোঁ তই ইমান নুবুজা নহয়। পিহুক লগ পালে তই যে ভাল পাবি মই নিশ্চিত আছিলোঁ। ভাল পাওঁ তোক, ভাল পাওঁ বাবেই পিহুক মোৰ জীৱনসংগী হবলৈ প্ৰস্তাৱ দিছিলোঁ। তই মৰম কি বুজিবি, আমি গঢ়িম তোৰ সংসাৰ আকৌ, মৰমৰ সংসাৰ।\nসপোনবোৰ চাগে বেছি ৰচিছিলোঁ...\nআজি তই কৰবাত যেন হেৰাই গলি।\nৰাতিপুৱাই তোৰ মাতষাৰ... আজিলৈকেতো এনেকুৱা নাছিলি। গোটেই ঘৰৰ কাম অকলেই কৰি থাকোতে মই কিদৰে শুই থাকিব পাৰিম, ভাবিছনে কেতিয়াবা? তই দিয়া গালিবোৰ খুবেই অচিনাকি, আই। "ঘৰত মাৰ বাপেৰে কি শিকালে?" বুলি তই যেতিয়া তাইক চিঞৰ মাৰ', মোৰ বুকু কঁপি উঠে। মই কি শিকিলোঁ! "আজিকালি তই মোৰ মুখে মুখে কথা কোৱা আৰম্ভ কৰিছ'?" মোক গালি দিয়'। আই, দিনটোৰ কামৰ হেঁচা আৰু পিছদিনাৰ চিন্তাত তাই যেতিয়া ৰাতি সকলো শোৱাৰ পিছত কাম শেষ কৰি ৰুমলৈ আহে, মোৰ সাহস নহয়গৈ তাইৰ চকুলৈ চোৱাৰ। উশাহ যেন ঘূৰাই নাপাওঁ, শোৱাৰ অভিনয় কৰোঁ যাতে তাইৰ সন্মুখীন হব নালাগে। তাই তোৰ দৰে, মোক নকয় চকুলোৰ বেথাবোৰ। আৰু ভয় লাগে মোৰ ,তাই তোৰ দৰেই জীৱন এটা পাই বুলি। ভাগৰত লালকাল হোৱা পিহুক চাওঁ তাই শোৱাৰ পিছত...বহুত সপোন দেখিছিল চাগে... মই বহুত সপোন দেখাইছিলোঁও। কিমান বেদনা থাকিলে শুকাই যায় সপোনবোৰ, আই,তই বুজিবি। তাইৰ টোপনি ভাঙে বুলি যিমান পাৰি লাহেকৈ চুমা এটা দিওঁ কপালত। তাতকৈ বেছি মোৰ যেন অধিকাৰ নাই, দিনটোৰ কামৰ কষ্ট, ভাগৰত কি সপোন ৰচিম আমি! তাইক আৰু কষ্ট দিব নোৱাৰোচোন। তাৰ পিছতো তাই শুনিবলগীয়া হয় " আকৌ চুৱা হলিয়েই নে? বাজীজনীক লৈ আহিল, লৰা পামহে আৰু তোৰপৰা।" এবাৰো নাভাব' তোৰ লৰাৰ বুকুত কেনেকৈ বিন্ধে সেইষাৰ কথাই। যিমান গালি,অপমান তাইৰ কৰিছ' , মোলৈ সকলোবোৰ পঠিয়াইছ আচলতে। যিমানে তাই মনে মনে থাকে, সিমানে মই নামি যাওঁ তাইৰ চকুত। তোৰ চাগে সেইয়া ভাবিবোৰ নহল, যিদৰে ভাবিবৰ নহল ককা, আইতা আৰু দেউতাৰ।\nআই, মই দেউতা নহয়। পিহুক তোৰ দৰে জীৱন এটিও দিব নোখোজোঁ। তই ধুনীয়া, এতিয়াও ধুনীয়া। পিহুকো ধুনীয়া হবলৈ দিম মই। সপোনবোৰ হেৰুৱাবলৈ লৈছে তাই, মই নিদিওঁ সেইয়া হবলৈ। তই বুজিবি এদিন, যিদৰে মই বুজিছিলোঁ তোক।


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - मार्च 14\nগণনা পুস্তক 25:1-18\n1. পাছত ইস্ৰায়েলে চিটীমত বাস কৰিলে আৰু লোকসকলে মোৱাবৰ জীয়ৰীসকলেৰে সৈতে ব্যভিচাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে,\n2. কিয়নো সেই জীয়ৰীসকলে তেওঁলোকক নিজ দেৱতাৰ বলিদান দিয়াবলৈ মাতিছিল। তেতিয়া লোকসকলে ভোজন কৰি তেওঁলোকৰ দেৱতাৰ আগত প্ৰণিপাত কৰিলে।\n3. ইস্ৰায়েল পিয়োৰৰ বাল দেৱতাত আসক্ত হোৱাত, ইস্ৰায়েলৰ অহিতে যিহোৱাৰ ক্ৰোধ জ্বলি উঠিল।\n4. যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “যিহোৱাৰ প্ৰচণ্ড ক্ৰোধ ইস্ৰায়েলৰ পৰা গুচিবৰ বাবে, তুমি লোকসকলৰ আটাই মূল মানুহক নি, যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে সূৰ্যৰ সন্মুখত তেওঁলোকক আঁৰি থোৱা।”\n5. তেতিয়া মোচিয়ে ইস্ৰায়েলৰ বিচাৰকৰ্ত্তাসকলক ক’লে, “তোমালোক প্ৰতিজনে পিয়োৰৰ বাল দেৱতাত আসক্ত হোৱা নিজ লোকসকলক বধ কৰা।”\n6. পাছত ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলে সাক্ষাৎ কৰা তম্বুৰ দুৱাৰ মুখত ক্ৰন্দন কৰি থাকোঁতে, মোচিৰ আৰু গোটেই সমাজৰ সাক্ষাতে ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলৰ মাজৰ এজন পুৰুষে নিজ জ্ঞাতিসকলৰ গুৰিলৈ এজনী মিদিয়নীয়া মহিলাক আনিলে।\n7. তাকে দেখি, হাৰোণ পুৰোহিতৰ নাতিয়েক ইলিয়াজৰৰ পুত্ৰ পীনহচে সমাজৰ মাজৰ পৰা উঠি হাতত বৰচা ল’লে।\n8. সেই ইস্ৰায়েলীয়া পুৰুষৰ পাছে পাছে খেদি গৈ, কোঁঠালিত সোমাই সেই দুই জনক, সেই ইস্ৰায়েলীয়া পুৰুষক আৰু সেই মহিলাগৰাকীৰ পেটত খুচি মাৰিলে। তাতে ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলৰ মাজৰ পৰা মহামাৰী স্থগিত হ’ল।\n9. আৰু যিসকল মহামাৰীত মৰিল, তেওঁলোক চব্বিশ হাজাৰ লোক আছিল।\n10. যিহোৱাই মোচিক ক’লে,\n11. “হাৰোণ পুৰোহিতৰ নাতিয়েক ইলিয়াজৰৰ পুত্ৰ পীনহচে ইস্ৰায়েলৰ মাজত মোৰ অন্তৰ্জ্বালাৰে জ্বলি উঠি ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলৰ পৰা মোৰ ক্ৰোধ ঘূৰুৱাত মই নিজ অন্তৰ্জ্বালাৰে ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকলক বিনষ্ট নকৰিলোঁ।\n12. এই হেতুকে তুমি এই কথা কোৱা, ‘যিহোৱাই কৈছে, চোৱা, মই পিনহচক শান্তিদায়ক নিয়মটিৰ প্ৰতিজ্ঞা সিদ্ধ কৰোঁ;\n13. সেয়ে তেওঁৰ পক্ষে আৰু তেওঁৰ ভাবি-বংশৰ পক্ষেও চিৰস্থায়ী পুৰোহিত পদৰ নিয়ম হ’ব; কিয়নো তেওঁ নিজ ঈশ্বৰৰ পক্ষে অন্তৰ্জ্বালাৰে জ্বলিছিল আৰু ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকলক প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিলে।”\n14. হত হোৱা যি ইস্ৰায়েলীয়া পুৰুষক সেই মিদিয়নীয়া তিৰোতাৰ লগত বধ কৰা হৈছিল, তেওঁৰ নাম চালূৰ পুতেক জিম্ৰী, তেওঁ চিমিয়োনীয়াসকলৰ পিতৃ-বংশৰ এজন অধ্যক্ষ আছিল।\n15. আৰু সেই হত হোৱা মিদিয়নীয়া মহিলাগৰাকিৰ নাম চূৰৰ জীয়েক কজ্বী, চূৰ মিদিয়নৰ মাজত পিতৃ-বংশৰ লোকসকলৰ মূল মানুহ আছিল।\n16. গতিকে যিহোৱাই মোচিক কৈছিল আৰু ক’লে,\n17. “তুমি মিদিয়নীয়া লোকসকললৈ শত্ৰুতা আচৰণ কৰি সিহঁতক প্ৰহাৰ কৰা।\n18. কিয়নো পিয়োৰ দেৱতাৰ বিষয়ে আৰু সেই পিয়োৰৰ কাৰণে মহামাৰীৰ দিনা হত হোৱা তেওঁলোকৰ নিজ জাতিৰ কজ্বী নামেৰে মিদিয়নীয়া অধ্যক্ষৰ জীয়েকৰ বিষয়েও তেওঁলোকে তোমালোকক প্ৰতাৰণা কৰি ছলেৰে তোমালোকলৈ শত্ৰুতা আচৰণ কৰিলে।”\nগণনা পুস্তক 26:1-65\n1. এই মহামাৰীৰ পাছত যিহোৱাই মোচি আৰু হাৰোণৰ পুত্ৰ ইলিয়াজৰ পুৰোহিতক ক’লে,\n2. “তোমালোকে ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলৰ গোটেই মণ্ডলীৰ মাজত নিজ নিজ পিতৃ-বংশ অনুসাৰে, ইস্ৰায়েলৰ কাৰণে ৰণলৈ যাব পৰা অৱস্থাত থকা বিশ বছৰ বয়সীয়া আৰু তাতকৈ অধিক বয়সীয়া যিমান লোক আছে, তেওঁলোকক গণনা কৰা।”\n3. তেতিয়া মোচি আৰু ইলিয়াজৰ পুৰোহিতে যিৰীহোৰ সন্মুখত যৰ্দ্দনৰ ওচৰত মোৱাবৰ সমথলত লোকসকলক ক’লে,\n4. “মোচিক, আৰু মিচৰ দেশৰ পৰা ওলাই অহা ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলক দিয়া যিহোৱাৰ আজ্ঞা অনুসাৰে, বিশ বছৰ বয়সীয়া আৰু তাতকৈ অধিক বয়সীয়া লোকক গণনা কৰা।”\n5. ৰূবেণ ইস্ৰায়েলৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ আছিল। তেওঁৰ পুত্র হনোকৰ পৰা হনোকীয়া গোষ্ঠী, পল্লুৰ পৰা পল্লূইয়া গোষ্ঠী,\n6. হিষ্রোণৰ পৰা হিষ্ৰোণীয়া গোষ্ঠী, কৰ্ম্মীয়াৰ পৰা কৰ্ম্মীয়া গোষ্ঠী।\n7. এই সকলোৱেই ৰূবেণৰ গোষ্ঠী; তেওঁলোকৰ মাজৰ গণিত লোক তিয়াল্লিশ হাজাৰ সাতশ ত্ৰিশজন আছিল।\n8. আৰু পল্লুৰ সন্তান ইলিয়াব আছিল; ইলিয়াবৰ সন্তান সকল নমূৱেল, দাথন, আৰু অবীয়াম আছিল।\n9. কোৰহৰ দলে যেতিয়া যিহোৱাৰ বিৰুদ্ধে বিবাদ কৰিছিল, তেতিয়া মোচি আৰু হাৰোণৰ অহিতে বিবাদ কৰা মণ্ডলীভূক্ত লোক সেই দাথন আৰু অবীৰামেই আছিল।\n10. সেই সময়ত পৃথিৱীয়ে মুখ মেলি তেওঁলোকক আৰু কোৰহকো গ্ৰাস কৰিলে, আৰু তেওঁৰ পাছত চলোঁতাসকলোৰে মৃত্যু হ’ল; সেই সময়ত অগ্নিয়ে দুশ পঞ্চাশ জনক পুৰি ভষ্ম কৰিলে, আৰু তেওঁলোকেই দৃষ্টন্তস্বৰূপ হ’ল।\n11. কিন্তু কোৰহৰ সন্তান সকলৰ হ’লে মৃত্যু হোৱা নাছিল।\n12. নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসাৰে এই লোকসকল চিমিয়োনৰ সন্তান: নমূৱেলৰ পৰা নমূৱেলীয়া গোষ্ঠী, যাখীনৰ পৰা যাখীনীয়া গোষ্ঠী, যামীনৰ পৰা যামীনীয়া গোষ্ঠী, যাখীনৰ পৰা যাখীনীয়া গোষ্ঠী,\n13. জেৰহৰ পৰা জেৰহীয়া গোষ্ঠী, চৌলৰ পৰা চৌলীয়া গোষ্ঠী।\n14. চিমিয়োনীয়া গোষ্ঠীবোৰৰ বাইশ হাজাৰ দুশজন লোক আছিল।\n15. নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসাৰে এই লোকসকল গাদৰ সন্তান: চফোনৰ পৰা চফোনীয়া গোষ্ঠী, হগ্গীয়াৰ পৰা হগ্গীয়া গোষ্ঠী, চূনীৰ পৰা চূনীয়া গোষ্ঠী,\n16. অজনী পৰা অজনীয়া গোষ্ঠী, এৰীৰ পৰা এৰীয়া গোষ্ঠী,\n17. অৰোদৰ পৰা অৰোদীয়া গোষ্ঠী, অৰেলাৰ পৰা অৰেলীয়া গোষ্ঠী।\n18. গাদৰ এই গোষ্ঠীবোৰৰ লোকসকলৰ সংখ্যা চল্লিশ হাজাৰ পাঁচ শ লোক আছিল।\n19. যিহূদাৰ পুত্র এৰ আৰু ওনন আছিল; এই দুজন লোকৰ কনান দেশতেই মৃত্যু হৈছিল।\n20. নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসাৰে এই লোকসকল যিহূদাৰ সন্তান: চেলাৰ পৰা চেলানীয়া গোষ্ঠী, পেৰচৰ পৰা পেৰচীয়া গোষ্ঠী, জেৰহৰ পৰা জেৰহীয়া গোষ্ঠী।\n21. পেৰচৰ সন্তান এইসকল: হিষ্ৰোণৰ পৰা হিষ্ৰোণীয়া গোষ্ঠী, হামূলৰ পৰা হামূলীয়া গোষ্ঠী।\n22. যিহূদাৰ এই গোষ্ঠীবোৰৰ লোকসকলৰ সংখ্যা ছয়সত্তৰ হাজাৰ পাঁচ শ লোক আছিল।\n23. নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসাৰে এই লোকসকল ইচাখৰৰ সন্তান: তোলাৰ পৰা তোলাইয়া গোষ্ঠী, পুব্বাৰ পৰা পুনীয়া গোষ্ঠী,\n24. যাচূবৰ পৰা যাচূবীয়া গোষ্ঠী, চিম্ৰোণৰ পৰা চিম্ৰোণীয়া গোষ্ঠী।\n25. ইচাখৰৰ এই গোষ্ঠীবোৰৰ লোকসকলৰ সংখ্যা চৌষষ্ঠী হাজাৰ তিনিশ লোক আছিল।\n26. নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসাৰে এই লোকসকল জবূলূনৰ সন্তান: চেৰদৰ পৰা চেৰদীয়া গোষ্ঠী, এলোনৰ পৰা এলোনীয়া গোষ্ঠী, যহলেলৰ পৰা যহলেলীয়া গোষ্ঠী।\n27. জবূলূনৰ এই গোষ্ঠীবোৰৰ লোকসকলৰ সংখ্যা ষাঠী হাজাৰ পাঁচশ লোক আছিল।\n28. নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসাৰে যোচেফৰ পুত্ৰ মনচি আৰু ইফ্ৰয়িম আছিল।\n29. মনচিৰ সন্তান এইসকল: মাখীৰৰ পৰা মাখীৰীয়া গোষ্ঠী, সেই গিলিয়দৰ পৰা গিলিয়দীয়া গোষ্ঠী।\n30. গিলিয়দৰ সন্তান এইসকল: ঈয়েজৰৰ পৰা ঈয়েজৰীয়া গোষ্ঠী, হেলকৰ পৰা হেলকীয়া গোষ্ঠী\n31. অস্ৰীয়েলৰ পৰা অস্ৰীয়েলীয়া গোষ্ঠী, চেখমৰ পৰা চেখমীয়া গোষ্ঠী,\n32. চমীদাৰ পৰা চমীদাইয়া গোষ্ঠী, আৰু হেফৰৰ পৰা হেফৰীয়া গোষ্ঠী।\n33. সেই হেফৰৰ পুত্র চলফাদৰ কোনো পুত্ৰ সন্তান নাছিল, কেৱল জীয়েক আছিল। সেই চলফাদৰ জীয়েকসকলৰ নাম মহলা, নোৱা, হগ্লা, মিল্কা, আৰু তিৰ্চা আছিল।\n34. এইসকলেই মনচিৰ গোষ্ঠী আছিল যাৰ লোকসকলৰ সংখ্যা বাৱন্ন হাজাৰ সাত শ জন লোক আছিল।\n35. নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসৰি এই লোকসকল ইফ্ৰয়িমৰ সন্তান: চুথেলহৰ পৰা চুথেলহীয়া গোষ্ঠী, বেখৰৰ পৰা বেখৰীয়া গোষ্ঠী, তহনৰ পৰা তহনীয়া গোষ্ঠী,\n36. আৰু চুথেলহৰ সন্তান সকল এই, এৰণৰ পৰা এৰণীয়া গোষ্ঠী।\n37. ইফ্ৰয়িমৰ সন্তান সকলৰ এই গোষ্ঠীবোৰৰ বত্ৰিশ হাজাৰ পাঁচ শ লোক আছিল। নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসাৰে এই লোকসকলেই যোচেফৰ সন্তান।\n38. নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসাৰে বিন্যামীনৰ সন্তান এই লোকসকল: বেলাৰ পৰা বেলাইয়া গোষ্ঠী, অচবেলৰ পৰা অচবেলীয়া গোষ্ঠী, অহীৰামৰ পৰা অহীৰামীয়া গোষ্ঠী,\n39. চুফুফমৰ পৰা চুফমীয়া গোষ্ঠী, হূফমৰ পৰা হূফমীয়া গোষ্ঠী।\n40. আৰু বেলাৰ সন্তান অৰ্দ আৰু নামন আছিল; অৰ্দৰ পৰা অৰ্দীয়া গোষ্ঠী আৰু নামনৰ পৰা নামনীয়া গোষ্ঠী।\n41. নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসাৰে এওঁলোকেই বিন্যামীনৰ সন্তান; তেওঁলোকৰ সংখ্যা পঞ্চল্লিশ হাজাৰ ছশ জন লোক আছিল।\n42. নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসাৰে দানৰ সন্তান এই লোকসকল: চূহমৰ পৰা চুহমীয়া গোষ্ঠী। নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসাৰে এওঁলোকেই দানৰ গোষ্ঠী।\n43. চুহমীয়াৰ আটাই গোষ্ঠীৰ সংখ্যা চৌষষ্ঠী হাজাৰ চাৰিশ জন লোক আছিল।\n44. নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসাৰে আচেৰৰ সন্তান এই লোকসকল: যিম্নাৰ পৰা যিম্নীয়া গোষ্ঠী, যিচবিৰ পৰা যিচবিয়া গোষ্ঠী, বৰীয়াৰ পৰা বৰীয়াইয়া গোষ্ঠী।\n45. বৰীয়াৰ সন্তান এই লোকসকল: হেবৰৰ পৰা হেবৰীয়া গোষ্ঠী, মল্কীয়েলৰ পৰা মল্কীয়েলীয়া গোষ্ঠী।\n46. আচেৰৰ জীয়েকৰ নাম চেৰহ আছিল।\n47. আচেৰৰ এই গোষ্ঠীবোৰৰ সন্তান সকলৰ সংখ্যা ত্ৰেপন্ন হাজাৰ চাৰিশ জন লোক আছিল।\n48. নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসাৰে নপ্তালীৰ সন্তান এই লোকসকল: যহচিয়েলৰ পৰা যহচিয়েলীয়া গোষ্ঠী, গূণীৰ পৰা গূণীয়া গোষ্ঠী,\n49. যেচৰৰ পৰা যেচৰীয়া গোষ্ঠী, চিল্লেমৰ পৰা চিল্লেমীয়া গোষ্ঠী।\n50. নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসাৰে এই লোকসকল নপ্তালীৰ গোষ্ঠী; তেওঁলোকৰ গণিত লোক পঞ্চল্লিশ হাজাৰ চাৰিশ জন আছিল।\n51. ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলৰ মাজত গণনা কৰা লোকসকলৰ সংখ্যা ছয় লাখ এক হাজাৰ সাতশ ত্ৰিশ জন আছিল।\n52. পাছত যিহোৱাই মোচিক ক’লে,\n53. “নামৰ সংখ্যা অনুসাৰে উত্তৰাধিকাৰৰ অৰ্থে এই লোকসকলৰ মাজত দেশ ভাগ কৰা হ’ব।\n54. অধিককে থকা লোকসকলৰ গোষ্ঠীক অধিককৈ উত্তৰাধিকাৰ দিবা, আৰু কমকৈ থকা লোকসকলৰ গোষ্ঠীক কমকৈ দিবা; প্রতিজন পৰিয়ালৰ যিমান গণিত লোক, তাক সেই হিচাপে তাৰ উত্তৰাধীকাৰ দিবা।\n55. কিন্তু চিঠি খেলৰ দ্ৱাৰাই দেশ ভাগ কৰা হ’ব; নিজ নিজ পিতৃ বংশৰ নাম অনুসাৰে তেওঁলোকে উত্তৰাধীকাৰ পাব।\n56. লোক অধিক বা কমে হওঁক, চিঠি খেলৰ দ্বাৰাইহে তেওঁলোকৰ উত্তৰাধীকাৰ তেওঁলোকৰ মাজত ভাগ বাঁটি দিয়া হ’ব।”\n57. নিজ নিজ গোষ্ঠী অনুসাৰে লেবী ফৈদৰ মাজত গণিত লোক এই সকল: গেৰ্চোনৰ পৰা গেৰ্চোনীয়া গোষ্ঠী, কহাতৰ পৰা কহাতীয়া গোষ্ঠী, মৰাৰীৰ পৰা মৰাৰীয়া গোষ্ঠী।\n58. লেবীয়া গোষ্ঠী এই লোকসকল: লিবনীয়া গোষ্ঠী, হিব্ৰোণীয়া গোষ্ঠী মহলীয়া গোষ্ঠী, মুচীয়া গোষ্ঠী আৰু কোৰহীয়া গোষ্ঠী।\n59. অম্ৰমৰ সন্তান কহাত আছিল; অম্ৰমৰ ভাৰ্য্যাৰ নাম যোকেবদ; তেওঁ লেবীৰ জীয়েক; তেওঁৰ মাকে তেওঁক লেবীসকললৈ মিচৰ দেশত জন্মালে; তেওঁ অম্ৰমলৈ হাৰোণ, মোচি আৰু তেওঁলোকৰ বায়েক মিৰিয়মক জন্মালে।\n60. হাৰোণলৈ নাদব, অবীহূ, ইলিয়াজৰ আৰু ঈথামৰ জন্মিল।\n61. কিন্তু নাদব আৰু অবীহূয়ে যিহোৱাৰ সাক্ষাতে সাধাৰণ জুই উৎসৰ্গ কৰোঁতে তেওঁলোকৰ মৃত্যু হ’ল।\n62. তেওঁলোকৰ মাজত এমাহ বয়সীয়া আৰু তাতকৈ অধিক বয়সীয়া পুৰুষসকলৰ সংখ্যা তেইশ হাজাৰ জন হ’ল আছিল। কিয়নো, ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলৰ মাজত তেওঁলোকক কোনো উত্তৰাধিকাৰ নিদিয়াৰ কাৰণে, ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলৰ মাজত তেওঁলোক গণিত নহ’ল।\n63. এই সকল লোকক মোচি আৰু পুৰোহিত ইলিয়াজৰৰ দ্বাৰাই গণনা কৰা হ’ল; তেওঁলোকে যিৰীহোৰ সন্মুখত যৰ্দ্দনৰ ওচৰত মোৱাবৰ সমথলত ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলক গণনা কৰিলে।\n64. কিন্তু চীনয় মৰুপ্রান্তত ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলক গণনা কৰা মোচি আৰু হাৰোণ পুৰোহিতৰ দ্বাৰাই যি লোকসকলক গণনা কৰা হৈছিল, তেওঁলোকৰ এজনো এই লোকসকলৰ মাজত নাছিল।\n65. কাৰণ যিহোৱাই তেওঁলোকৰ বিষয়ে কৈছিল যে তেওঁলোকে নিশ্চয়ে মৰুপ্রান্তত মৰিব। এই হেতুকে তেওঁলোকৰ মাজত যিফুন্নিৰ পুত্ৰ কালেব আৰু নুনৰ পুত্ৰ যিহোচূৱাৰ বাহিৰে এজনো অৱশিষ্ট নাথাকিল।\n1. মই সকলো সময়তে যিহোৱাৰ ধন্যবাদ কৰিম; তেওঁৰ প্ৰশংসা মোৰ মুখত থাকিব।\n2. মোৰ প্ৰাণে যিহোৱাতেই গৌৰৱ কৰে; তাকে শুনি নম্ৰ লোকে আনন্দ কৰক।\n3. তোমালোকে মোৰে সৈতে যিহোৱাৰ মহিমা কীৰ্ত্তন কৰা; আহাঁ, আমি একেলগে তেওঁৰ নামৰ প্ৰশংসা কৰোঁহক।\n4. মই যিহোৱাক বিচাৰিলো, তাতে তেওঁ মোক উত্তৰ দিলে; মোৰ সকলো ভয়ৰ পৰা তেওঁ মোক উদ্ধাৰ কৰিলে।\n5. তেওঁৰ ফালে যেতিয়া লোকসকলে চায়, তেওঁলোক তেতিয়া জ্যোতিষ্মান হৈ উঠে। তেওঁলোকৰ মুখ লাজত কেতিয়াও বিবৰ্ণ নহব।\n6. এই দুখীয়ে প্ৰাৰ্থনা কৰাত যিহোৱাই শুনিলে, সকলো সঙ্কটৰ পৰা তেওঁক পৰিত্ৰাণ কৰিলে।\n7. যিহোৱালৈ ভয় ৰাখোঁতাসকলৰ চাৰিওফালে যিহোৱাৰ দূতে ছাউনি পাতে আৰু তেওঁলোকক উদ্ধাৰ কৰে।\n28. যিজনে নিজৰ ধন-সম্পত্তিত নির্ভৰ কৰে, তেওঁ পতিত হয়; কিন্তু সত্যতাত চলা জন পাতৰ দৰে লহপহকৈ বাঢ়ি উঠে।\n21. তেতিয়া যদিও কোনোৱে তোমালোকক কয়, ‘চোৱা, খ্ৰীষ্ট ইয়াত আছে!’ বা ‘চোৱা, সৌ তাত আছে!’ তথাপি বিশ্বাস নকৰিবা।\n22. কিয়নো ভুৱা খ্ৰীষ্ট আৰু ভুৱা ভাববাদী সকল আবিৰ্ভাৱ হব আৰু চিনৰ সৈতে আশ্চর্যজনক কাম কৰিব; সম্ভৱ হ’লে তেওঁলোকে মনোনীত লোক সকলকো ভুলাবলৈ চেষ্টা কৰিব৷\n23. সেয়েহে তোমালোক সাৱধান হোৱা! কিয়নো মই তোমালোকক সময়ৰ আগতে এই বিষয়ে কলোঁ।\n24. কিন্তু সেই মনোকষ্টৰ দিনবোৰৰ পাছত, সুৰ্য্য অন্ধকাৰময় হ’ব, চন্দ্ৰয়ো পোহৰ নিদিব\n25. আকাশৰ পৰা তৰাবোৰ খহি তললৈ পৰিব আৰু আকাশত থকা পৰাক্ৰমবোৰ লৰোৱা হ’ব।\n26. তেতিয়া তেখেত সকলে মানুহৰ পুত্ৰক, পৰাক্ৰম আৰু প্ৰতাপেৰে মেঘৰ ওপৰত অহা দেখিব।\n27. তেওঁ দূত সকলক পঠিয়াই পৃথিৱীৰ সীমাৰ পৰা আকাশৰ সীমালৈকে, চাৰিওফালৰ পৰা নিজৰ মনোনীত লোক সকলক আনি গোটাব৷\n28. ডিমৰু গছজোপাৰ পৰা এটা দৃষ্টান্ত শিকা। যেতিয়া তাৰ ঠাল কোমল হৈ কুঁহিপাত মেলে তেতিয়া জহকাল ওচৰ হৈছে বুলি তোমালোকে জানা।\n29. সেইদৰে যেতিয়া এইবোৰ ঘটনা দেখিবা, তেতিয়া তেওঁ ওচৰ চাপি দুৱাৰমুখ পালেহি বুলি তোমালোকে জানিবা।\n30. মই তোমালোকক স্বৰূপকৈ কওঁ, এই সকলো নঘটালৈকে এই কালৰ লোক লুপ্ত নহ’ব।\n31. আকাশ আৰু পৃথিৱী লুপ্ত হ’ব কিন্তু মোৰ বাক্য কেতিয়াও লুপ্ত নহ’ব।\n32. কিন্তু পিতৃৰ বাহিৰে সেই সময় বা দিনৰ প্ৰসংগত কোনো এজনে নাজানে, সেয়া স্বৰ্গৰ দূতেই হওক বা পুত্ৰই হওক৷\n33. সেই বিষয়ে সাৱধান হোৱা! পৰ দি প্ৰাৰ্থনা কৰি থাকা; কিয়নো সেই সময় কেতিয়া আহিব, এই বিষয়ে তোমালোকে নাজানা।\n34. সেইদিন এনেদৰে আহিব, যেনেকৈ কোনো লোক নিজৰ ঘৰ এৰি বিদেশলৈ যায় আৰু নিজৰ দাসবোৰক তেওঁ অধিকাৰ দি প্ৰতিজনৰ কাম ভাগ কৰি দিয়ে, আৰু ঘৰৰ দুৱৰীক পৰ দি থাকিবলৈ আজ্ঞা দিয়ে৷\n35. এই হেতুকে তোমালোকেও পৰ দি থাকা; কিয়নো ঘৰৰ গৰাকী গধূলি বা মাজনিশা বা কুকুৰাই ডাক দিয়া পৰত বা ৰাতিপুৱা কেতিয়া আহিব তোমালোকে নাজানা৷\n36. তেওঁ অকস্মাতে আহি তোমালোকক যেন টোপনিত থকা নেদেখে।\n37. মই তোমালোকক কি কি কব লাগে, সেই সকলোবোৰকে কলোঁ, পৰ দি থাকা৷”


কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা আৰু আমি - Mahabahu.com\nin Special Report, Tech\n-দীপজ‍্যোতি গগৈ |\nমানুহৰ হাবিয়াসৰ অন্ত নাই। অন্য জীৱৰ পৰা মানুহক পৃথক কৰা অন্যতম বৈশিষ্ট্যটো হ’ল চিন্তা কৰিব পৰা ক্ষমতা।এই চিন্তাৰ কোনো পৰিসীমা নাই, ফলস্বৰূপে নতুন নতুন সৃষ্টিৰ সমাহাৰ। আপুনি বুদ্ধিমান নে?যদি বুদ্ধিমান তেন্তে আপোনাৰ সমান এটা বুদ্ধিমান যন্ত্ৰ কল্পনা কৰকচোন। আপোনাৰ এই কল্পনাৰে পৰিণতি ‘কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা’। ‘কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা’ এক সংজ্ঞা নিৰ্ধাৰণ কৰা আগতে,’বুদ্ধিমত্তা’নো কি জানিব লাগিব।বুদ্ধিমত্তা হ’ল এক বৰ্ণনাত্মক ধাৰণা(Descriptive Concept)। ই এজন ব্যক্তিৰ বা ব্যক্তিসমষ্টি নিৰ্দিষ্ট গুণক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। আৰ.পিন্টাৰ(R.Pinter)ৰ মতে,সামগ্ৰিকভাৱে জীৱনৰ নতুন অৱস্থাৰ সৈতে পৰ্যাপ্তভাৱে খাপ খাব পৰা ক্ষমতাই হ’ল বুদ্ধিমত্তা। আন এগৰাকী দাৰ্শনিক বাৰ্ট(Burt)কৈছে, বুদ্ধিমত্তা হ’ল জন্মগত সাধাৰণ চেতনাত্মক ক্ষমতা।আটাইতকৈ মনোগ্ৰাহী তত্বটো টেছলাৰে(Tesler) আগবঢ়াইছিল এনেধৰণে, বুদ্ধিমত্তা হ’ল যিবোৰ মেচিনে আজিলৈকে কৰিব পৰা নাই। কি সুন্দৰকৈ তেওঁ আধুনিক বিজ্ঞানৰ লগত সাঙুৰি দিলে! এতিয়া এই বুদ্ধিমত্তাকে ব্যৱহাৰিক(Pragmatic) যন্ত্ৰবিদ্যা দৃষ্টিকোণৰে ব্যাখ্যা কৰিলে ই কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ ৰূপ পাব।অৰ্থাৎ যন্ত্ৰৰ দ্বাৰা প্ৰদৰ্শিত বুদ্ধিমত্তাকে কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা(Artificial Intelligence,AI)বুলিব পাৰি। ই কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানৰ এক শাখা হ’লেও গণিত,পৰিসংখ্যা বিজ্ঞান,দৰ্শন,মনোবিজ্ঞান,অৰ্থনীতি,নেন’বিজ্ঞান,ভাষাবিজ্ঞান,জীৱবিজ্ঞান আদি একাধিক বিষয়ৰ সন্মিলিত ৰূপৰ ফলতে আধুনিক কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা আজি পৰ্যায় পাইছেহি। আধুনিক এই পৰ্যায়টো একেদিনাই পোৱাহি নাই।ইয়াৰ এক বিস্তৃত গৌৰৱময় ইতিহাস আছে। এৰিষ্টটলে(384-322 BC) বিশ্লেষাণত্মক যুক্তিক(syllogism) যুক্তিবাদৰ চেতনাত্মক ভিত্তি বুলিছিল। ডেস্কাৰটেছ(Descartes) (1596-1650)যে মগজুক যান্ত্ৰিক দৃষ্টিৰে চোৱা আৰম্ভ কৰিছিল।মেৰী চেহল্টী(Mery Sheltey)ৰ ‘ফ্ৰেনকেলষ্টিন(Frankenstein)নামৰ গ্ৰন্থখনটো কৃত্ৰিম জীৱ নিৰ্মাণৰ চেষ্টা কৰা কথা উল্লেখ আছে।1770 চনত উল্ফগাং ভ’ন কেম্পলাৰ(Wolflong Von Kempler) যে এটা মায়াবি সঞ্চালিত(automation) যন্ত্ৰ বনাই ৮০ বছৰ ধৰি ইউৰোপ আৰু আমেৰিকাত ডবা খেল প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। আধুনিক ইতিহাসৰ কেইটামান উল্লেখযোগ্য সাফল্য নকৈ লোভ সামৰিব নোৱাৰিলোঁ। 1942 চনতে বিশ্বৰ প্ৰথম ৰব’ট ‘আই'(I) আইজাক আছিমভ(Isaac Asimov)ৰ দ্বাৰা উদ্ভাৱন, 1943ত জে. মেককুল্লোচ্(J. McCulloch) আৰু ডব্লিউ. পিত্তছ(W.Pitts)ৰ যুটীয়াকৈ কৃত্ৰিম নিউৰণৰ(Neuron) আৰ্হি, 1945ৰ বিশ্বৰ প্ৰথম ইলেকট্ৰনিক কম্পিউটাৰ ENIAC উদ্ভাৱন আদি ঘটনাই ভৱিষ্যতৰ কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ জগতখনৰ নতুন আশাৰ সঞ্চাৰ কৰিছিল।কিন্তু তেতিয়ালৈকে ‘কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা’ শব্দটো বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা অভিধানত ঠাই পোৱা নাছিল। সমগ্ৰ বিষয়টো ওপৰত আনুষ্ঠানিক চিন্তা চৰ্চা আমেৰিকাস্হিত ডায়মাউথ কলেজত বিজ্ঞান সন্মিলনতহে স্থান পাইছিল। 1956 চনৰ এই অভিবৰ্তনত 10 জন বৈজ্ঞানিক আৰু গৱেষকে প্ৰায়2মাহ ধৰি আলোচনা অন্তত এক নতুন গৱেষণা স্থল(research area) ‘কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা’ নামেৰে নামকৰণ কৰিছিল। জন মাকাৰ্থী(John McCarthy) আছিল অভিবৰ্তনৰ অন্যতম পুৰোধা বিজ্ঞানী,তেওঁ কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাক বুধিয়ক যন্ত্ৰ বনোৱা বিজ্ঞান ৰূপে অভিহিত কৰিছিল। সন্মিলনখনৰ ঘাই সিদ্ধান্তৰ কিছু অংশ আছিল এনেধৰণৰ,”…লাৰ্নিং বা যিকোনো বুদ্ধিমত্তাৰ অন্যান্য বৈশিষ্ট্যৰ প্ৰতিটো দিশকে নীতিগতভাৱে(in principle) ইমান সৰলকৈ বৰ্ণনা কৰিব পাৰি যে যন্ত্ৰও ইয়াক অনুধাৱন কৰিব পাৰে” এই সূত্ৰৰ ওপৰতে ভিত্তি কৰি আজি অৱস্থা পালেহি। ইয়াৰ ঠিক কিছুবছৰ আগতে 1950 চনত এলেন টুৰ্নিং(Alan Turning)ৰ গবেষণা গ্ৰন্থ ‘কম্পিউটিনং মেচিনেৰী এণ্ড ইন্টেলেজিয়েন্স’ত মেচিনে ভাৱিব পাৰেনে উত্তৰ দিবলৈ গৈ এটা নতুন পৰীক্ষা পদ্ধতি আবিষ্কাৰ কৰিছিল। যিটোক টুৰ্নিং পৰীক্ষা(Turning Test) বোলা হয়, যিয়ে এক বিশেষ অনুকৰণ(imitation) খেলৰ যোগেদি মেচিনৰ বুদ্ধিমত্তা পৰীক্ষা কৰিব পাৰি। এই পৰীক্ষাৰ সফলতাই অন্য মাত্ৰা দিয়ে।\nবিংশ শতিকাৰ শেষৰফালে আৰু এই শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধত লাভ কৰা কিছুমান বিস্ময়কৰ পৰীক্ষাৰ ফলাফলে নতুন যুগৰ সূচনা কৰাই নহয়,ইয়াৰ সৈতে জড়িতসকলৰ উৎসাহ দুগুণে বঢ়ায়।1997 চনত আই বি এম(IBM)ৰ চুপাৰ কম্পিউটাৰৰ প্ৰ’গ্ৰাম ‘দীপ ব্লু(Deep Blue)যে বিশ্বৰ ডবা চেম্পিয়ন গেৰী কাছপাৰভ(Garry Kasparov)ক হৰুৱাই সকলোকে হতচকিত কৰিছিল। কিয়নো প্ৰ’গ্ৰাম এটাৰ বাবে অতিকৈ কঠিন কাম আছিল। কেনেকৈ চাওঁ আহক, ডবা খেলত গড়ে সম্ভাৱনা থকা চাল-চলনৰ সংখ্যা হৈছে 35 টা, মাষ্টাৰ পৰ্যায় পাবলৈ আপুনি মুঠ 8 টা পৰ্যায় পাৰ হ’ব লাগিব, অৰ্থাৎ মুঠ সম্ভাব্য সাজোন হ’ব 35 ৰ সূচক 8 কৰিলে যিমান উত্তৰ ওলাব সিমান সংখ্যক। এইটো কিমান ডাঙৰ সংখ্যা! ‘দীপ ব্লু’ জিকিবলৈ গোটেইবোৰ সম্ভাব্য পথ জানিব লাগিব, এইয়া গণনা কৰিবলৈ সাধাৰণ আমাৰ দৰে নৰ মনিচৰ বাবে কিমান লাগিব অনুমান কৰিব পাৰিবনে! সেন্নন(Shannon)যে 1950 চনত কষ্টৰে গণনা কৰি পাইছিল যে সকলোবোৰ বৈধ অৱস্থান গন্তি কৰিবলৈ প্ৰায় 10 ওপৰত 90 সূচক বহালে যিমান ওলাব,সিমান বছৰ। ভাৱকচোন, এটা মেচিনে এজন গ্ৰেণ্ড মাষ্টাৰক হৰুৱাবলৈ কিমান বুদ্ধিমান হ’ব লাগিব।2015 চনৰ অক্টোবৰত আলফা গ'(AlphaGo) নামৰ কম্পিউটাৰ প্ৰ’গ্ৰামটোৱে চাইনীজ খেল ‘go’ত ইউৰোপীয়ান মহাৰথী ফেন হুই(Fan Hui)ক 5:0 ছেটত পৰাস্ত কৰিবলৈ সক্ষম হয়। পুনৰ 2016 চনৰ মাৰ্চ মাহত বিশ্ব চেম্পিয়ন লী চেদল(lee Sedol)ক 4:1 পৰাস্ত কৰি, সমগ্ৰ বিজ্ঞানী সমাজক হতভম্ব কৰি তুলিছিল। ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ ভিডিঅ’ ইউ টিৱত(YouTube) উপলব্ধ।শেহতীয়াকৈ চীনত নিৰ্মিত এলিবাবা(Alibaba) আৰু মাইক্ৰ’ছফ্টৰ নিৰ্মিত এলগ’ৰিথিম বা কলনবিধি(algorithm) সহায়ত প্ৰস্তুত কৰা প্ৰ’গ্ৰামে স্টেনফৰ্ড পঢ়ন বোধশক্তি পৰীক্ষাত(Stanford reading comprehension test) সকলো মানৱ প্ৰতিযোগীক পৰাস্ত কৰি অপাৰ সম্ভাৱনীয়তা দাঙি ধৰিছে।\nকৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা চাৰিটা কাৰ্যপ্ৰণালীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি আগবাঢ়ে, সেইকেইটা হৈছে- মানুহৰ দৰে চিন্তা কৰা, মানুহৰ দৰে কৰা,যুক্তিৰে চিন্তা কৰা, যুক্তিৰে কাৰ্য কৰা। গাণিতিক লজিক(mathematical logic) আৰু চেতনাত্মক বিজ্ঞান(cognitive science) সবল প্ৰয়োগৰ ফলতেই আধুনিক কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাই নতুন নতুন খোজৰ সন্ধান পাইছে। জ্ঞাননিৰ্ভৰ(knowledge base),তথ্য সংশ্লেষণ(information processing), মেচিন লাৰ্নিং(machine learning),প্ৰাকৃতিক ভাষা সংশ্লেষণ(Natural language processing) ইত্যাদি বিষয় চেতনাত্মক বিজ্ঞানৰ অন্তৰ্গত। কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাক নতুন ধাৰণা সৃষ্টি কৰিবলৈ তিনিটা প্ৰকাৰে কৰিব পাৰি-১) পুৰণি পৰিচিত ধাৰণাসমূহ নব্য সংযোজন কৰি ২) ধাৰণাগত স্থানসমূহৰ সম্ভাৱনীয়তা অনুসন্ধানৰ জৰিয়তে ৩)পূৰ্বতে অসম্ভৱযেন লগা ধাৰণাবোৰ পৰীক্ষণৰ যোগেদি সম্ভৱলৈ পৰিণত কৰা। এতিয়া আহোঁ বৰ্তমানে কেনেকৈ কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাই আমাৰ সৈতে বিভিন্ন স্তৰত নিবিড় সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিছে। টেছলা(Tesla) হ’ল কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা ব্যৱহাৰ জৰিয়তে স্বয়ংচালিত গাড়ী নিৰ্মাণ কৰা প্ৰথম অট’মোবাইল প্ৰতিষ্ঠান।অ’ডি, কেডিলাক,ভল্ভ আদি প্ৰতিষ্ঠানেও স্বয়ংচালিত গাড়ী নিৰ্মাণ আৰম্ভ কৰিছে।চীনত ইতিমধ্যে দীপ লাৰ্নিং আৰু ছবি চিনাক্তকৰণ প্ৰযুক্তি দ্বাৰা কেন্সাৰ ডাইগ’নিছ(diagnosis) সফলতাৰে সম্পাদন কৰিছে। এতিয়া পৰা আপোনাৰ বিদেশী ভাষা(Foreign language) শিকাৰ প্ৰয়োজনীয়তা নাথাকিব,কিয়নো Voice Tra নামৰ এটা মেচিন অনুবাদক উদ্ভাৱন কৰিছে। য’ত কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা প্ৰয়োগেৰে বিভিন্ন লিখিত(Text) আৰু কথিত(speech) বাৰ্তাসমূহ নিৰ্দিষ্ট ভাষালৈ আপোনা-আপুনি অনুবাদ হয়। 2020ৰ টকিঅ’ অলিম্পিকত দৰ্শকৰ সুবিধাৰ্থে জাপানে ব্যৱহাৰৰ কথা প্ৰকাশ পাইছে। নাছা(NASA)ই অন্য গ্ৰহত প্ৰাণী সন্ধানতো কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা ব্যাপক সহায় লৈছে। হেডজ ফিন্দে(Hedge Finde) নামৰ প্ৰতিষ্ঠানটোৱে ষ্ট’ক মাৰ্কেটত লাভৰ ক্ষেত্ৰতো কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা ব্যৱহাৰ কৰে।আমেৰিকান এক্সপ্ৰেছ কাকতে গ্ৰাহকক অনলাইন সেৱা প্ৰদানতো কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা বহল প্ৰয়োগ কৰে। অতিকৈ বহুল ব্যৱহৃত চ’চিয়েল মিডিয়া ‘ফেচবুক’ কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত সঘনাই প্ৰয়োগ কৰে যেনে মুখ চিনাক্তকৰণ(face recognisation)ত, আত্মহত্যা প্ৰৱণতামূলক প’ষ্ট নিৰ্ণয় কৰি যাৱতীয় ব্যৱস্থাৰে জীৱন ৰক্ষা কৰা আদিত। মাইক্ৰ’ছফ্টে জলবায়ু পৰিবৰ্তনৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ পোষকতা কৰি 50 মিলিয়ন ডলাৰ নিৰ্ধাৰণ কৰিছে। এনেকৈ যদি আগবাঢ়ি গৈ থাকে তেন্তে এনে এটা দিন পাবলৈ বেছি দিন নাই য’ত আপোনাৰ মোৰ ঘৰত এটা চেন্সৰ(sensor) থাকিব যিয়ে আমাৰ উশাহ-নিশাহৰ একেলেথাৰী পৰীক্ষা কৰি বিভিন্ন ধৰণৰ জটিল ৰোগৰ আগতীয়া উমান দিব, আমাৰ দেহৰ তেজৰ সুঁতিত হয়তো নেন’নাও চলিব যিয়ে মগজুত হ’ব পৰা প্লেগৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব, ষ্ট্ৰ’ক বা হাৰ্ট এটেক আদি পৰা আমাক বচাব। ই অসম্ভৱ নহয়,বহু ক্ষেত্ৰত সম্ভাৱনাহে আছে।\nযি কি নহওক ইমানবোৰ বিস্ময়কৰ উদ্ভাৱন বা আবিষ্কাৰ পিছতো আমি কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ অপপ্ৰয়োগৰ পৰা সাৱধান থকাটো নিতান্তই বাঞ্চনীয়। ইয়াৰ বাবে এটা উদাহৰণ দিলে বুজিবলৈ সহজ হ’ব। 1983ত ষ্টেনিচলেভ পেট্ৰভ (stanislav petrov) ছোভিয়েটৰ নিউক্লিয় আক্ৰমণৰ আগতীয়া তথ্য দিয়া চেণ্টাৰৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল। হঠাৎ কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা যুক্ত কম্পিউটাৰে সংকেত প্ৰেৰণ কৰিলে যে আমেৰিকাৰ ফালৰ পৰা5টা মিছাইল ছোভিয়েটমুখি আহিছে। কিন্তু পেট্ৰভ আচৰিত হ’ল কিয়নো আমেৰিকা দৰে এখন শক্তিশালী দেশে মাত্ৰ5টা মিছাইলেৰে আক্ৰমণ কৰিবনে! তেওঁ নিজৰ উপস্থিত বুদ্ধি আৰু সুস্থ চিন্তাৰে এইয়া কম্পিউটাৰ চিষ্টেমৰ ভুল বুলি ৰিপৰ্ট দিলে। পিছত প্ৰমাণ হ’ল যে ৰ’দৰ পোহৰত ডাৱৰৰ প্ৰতিফলনকে চিষ্টেমযে ভুলকৈ মিছাইল বুলি সংকেত দিছিল। অৰ্থাৎ পেট্ৰভৰ দূৰদৰ্শীতা বাবেহে এক ভয়ংকৰ নিউক্লিয় যুদ্ধৰ পৰা সেইসময়ত বিশ্ব ৰক্ষা পৰিলে।ইয়াৰ পৰা আমি কি শিক্ষা পাওঁ? আমি প্ৰযুক্তিতকৈ চতুৰ হ’ব লাগিব, প্ৰযুক্তিয়ে আমাক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ দিব নালাগিব। স্পৰ্শকাতৰ ইচ্ছু সমূহত ‘কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা’ ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত সচেতন হোৱা উচিত।কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাকে যন্ত্ৰ নীতিশাস্ত্ৰ(Automation Ethicist) দ্বাৰা পৰিচালন কৰি সামাজিক অপকৰ্ম কৰিব নোৱাৰাকৈ নিৰ্দিষ্ট মডেল সংযোজনৰ কৰি ৰোধ কৰা চেষ্টা কৰা উচিত। কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা আগবাঢ়ি যোৱা লগে লগে নতুন কৰ্মসংস্থাপন সৃষ্টি আৰু লোপ দুয়োটাই ঘটিব। এই ক্ষেত্ৰতো কিছু মনোযোগ দিয়াটো অতিকৈ কাম্য\nTags: কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা\nৰিচাৰ্ড ফাইনমেনৰ দৃষ্টিত বিজ্ঞান ড০ জয়ন্ত কুমাৰ শর্মা ৰিচার্ড ফিলিপছ ফাইনমেন (১৯১৮-১৯৮৮) আছিল বিশ্বখ্যাত আমেৰিকান তাত্ত্বিক পদার্থ বিজ্ঞানী আৰু পদার্থ...


বিয়া ঘৰত হাহাকাৰ! বিয়ালৈ অহা এজন ব্যক্তিক চুলিত ধৰি ঘটালিলে কইনাই, ধুমুহাৰ গতিত ভাইৰেল Video the-video-of-newly-wedded-groom-and-bride-of-bengali-marriage-ceremony-goes-viral-in-social-media– News18 assam\nবিয়া ঘৰত হাহাকাৰ! বিয়ালৈ অহা এজন ব্যক্তিক চুলিত ধৰি ঘটালিলে কইনাই, ধুমুহাৰ গতিত ভাইৰেল Video\nছচিয়েল মিডিয়া কঁপাই তুলিছে ভাইৰেল হোৱা ভিডিওই।\nLast Updated : February 10, 2021, 14:59 IST\nকোৰোণা, ল'ক ডাউনৰ পিছত এতিয়া সমগ্ৰ দেশতে বিয়াৰ ধুম উঠিছে। মাঘ মাহত এতিয়া বিবাহৰ পাশত আবদ্ধ হৈ নতুন সংসাৰ গঢ়িছে বিভিন্নজনে। মাঘ মাহত বিয়া কৰোৱাটো বাঙালী লোকে মংগলময় বুলি বিবেচনা কৰে। আনন্দ মনেৰে সম্পন্ন কৰে বিবাহ অনুষ্ঠান। বিয়াৰ আমন্ত্ৰণ বা নিজৰ বিয়াই হওক, আনন্দ অপৰিসীম।\nবাঙালী লোকৰ বিয়াৰ নানা ৰীতি নীতিৰ ভিতৰত দৰা আৰু কইনাক কান্ধত তুলি লোৱাটো এটা অন্যতম ৰীতি। ! আচলতে এই প্ৰচলিত ৰীতি কেৱল আনন্দৰ বাবেই সকলোৱে পালন কৰে। ফেচবুকত এনেধৰণৰে এটা ভিডিও ভাইৰেল হৈছে। ভিডিওটোত দেখা গৈছে যে, দৰা আৰু কইনাক তেওঁলোকৰ আত্মীয় লোকে কান্ধত তুলি লৈছে। আৰু সেই সময়তে কইনাই নিজক চম্ভালিবলৈ এজন লোকৰ চুলিত ধৰিছিল।\nসেই ভিডিও তীব্ৰ গতিত ভাইৰেল হয় ছচিয়েল মিডিয়াত।\nFirst published: February 10, 2021, 14:54 IST\nBengali MarriageMarriageViral Video


মিছা মতাৰ আনন্দ : ৰশ্মিৰেখা বৰগোহাঞি – ফটাঢোল\nJune 1, 2020 দৈনন্দিন\t11 Comments\nমিছা মতাৰ আনন্দ : ৰশ্মিৰেখা বৰগোহাঞি\n-“হেল্ল’ বোৱাৰী, তোমালোকৰ ভালনে?”\n-“ভাল ভাল দেউতা আমি একদম ভালে আছোঁ।” (‘ক’ব নোৱাৰোঁ পুতেকৰ, মানে এখেতৰ গাটো ভাল নহয়, ব্লাড প্ৰেচাৰ বহুত বেছি, চুগাৰো হৈছে, ৰাতি মোৰ টোপনি নাহে, শ্লীপিং টেবলেট খাওঁ আৰু কত কি!)\n-“মই কোৱাৰ ধৰণে হালধি-গাখীৰ খাই আছানে তোমালোকে?”\n-“অ..মানে..(এজনাই অংগী ভংগী কৰি বুজাই আছে , খাইছোঁ বুলি কোৱা) হয়..হয়..দেউতা খাই আছোঁ।”\nগোকাট মিছা কেইষাৰ ক’ব লগা হ’ল শহুৰ দেউতাক ফোনতে। তেওঁক কোনোবাই ফৰৱাৰ্ড কৰা হোৱাটচাপ মেছেজ তেওঁ আমালৈও পঠিয়াইছিল। ৰাতিপুৱা খালি পেটত গাখীৰ বা পানী এগিলাচৰ লগত এচামুচ হালধি খালে বোলে ক’ৰোণা ভাইৰাছ নাপাত্তা হৈ যায়। তেখেতে কথাষাৰ মনে-প্ৰাণে মানি লৈ এতিয়া ল’ৰা-ছোৱালী সকলোকে মানিবলৈ বাধ্য কৰাব বিচাৰে। আমিও চেষ্টা নকৰা নহয়, কিন্তু এদিন দুদিন খোৱাৰ পাছত কোনোমতে নোৱাৰিলোঁ, বৰ অকতা অকতা লাগে। সেয়ে আজি মিছা কথাষাৰ মাতিব লগা হ’ল।\nএখেতৰ মতে “একো নহয় দিয়া হে, কাৰো একো অপকাৰ হোৱা নাই নহয়, এইখিনি মিছাতে তেখেতো খুচ, আমিও খুচ!”\nবহু সময়ত বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন কাৰণত আমি সকলোৱে মিছা কথা কওঁ বা ক’ব লগা হয়। মোৰ বোধেৰে এই মৰতত নিজৰ বুকুত হাত দি মই আজিলৈকে মিছা কথা কৈ পোৱা নাই বুলি কোৱা যুধিষ্ঠিৰ এজনো নোলাব। ময়ো তেনেকুৱাই এজন মনুষ্য। হ’লেও অনাহক, অপ্ৰয়োজনীয়, আনক আঘাত দিয়া মিছা কথা কোৱা মনত নপৰে। নিজকে স্পষ্টবাদী, সদায় সঁচা কথাই কওঁ বুলি অলপ বাহাদুৰিও মাৰিব পাৰোঁ। তথাপি কেতিয়াবা অনুুুভব হয় আমি যেন মিছাৰ মাজতেই জীয়াই থাকোঁ। কেতিয়াবা মিছা মতাৰ আনন্দও লাভ কৰোঁ। তেনে সৰু ঘটনা এটি আপোনালোকক ক’ম। কিন্ত সেইবুলি শহুৰ দেউতাক মিছা মাতি মই কেতিয়াও আনন্দ লাভ কৰা নাই, অস্বস্তি পাওঁ, মনটো বেয়া লাগে। কিন্তু কেতিয়াবা কিছুমান মিছাৰ আঁৰত ভেজা দি থাকে একোটা মনোৰম কাহিনী।\nস্বামী কৰ্ম সূত্রে কেইমাহমানৰ বাবে দক্ষিণ-কোৰিয়ালৈ যাব লগাত পৰিল। সেই সুযোগতে অলপ দিনৰ বাবে মইও ঠাইখন চাই আহোঁ বুলি ওলালোঁ। আগতে বিদেশ ভ্ৰমন কৰা কোনো অভিজ্ঞতা নথকাকৈ কেনেকৈ যে অকলেই ওলালোগৈ সেয়া বেলেগ কাহিনী। ভৰি থৈয়ে মুখামুখি হোৱা আটাইতকৈ ডাঙৰ অসুবিধাটোৱেই হৈছে ভাষা-বিভ্ৰাট। তাত কোনোৱেই ইংৰাজী নকয়। নিজৰ মাতৃভাষাতেই তেওঁলোকে সকলো চৰ্চা কৰে। তাত ভৰি দিয়াৰ আগতে য়ুটিউৱো যে কোৰিয়ান ভাষাত থাকিব পাৰে ভবাই নাছিলোঁ। মাতৃভাষাৰ দ্বাৰা কি কৰিব নোৱাৰি ইয়াতকৈ ভাল উদাহৰণ নাই। সেইকথা বেলেগ এদিন ক’ম।\nৰাজধানী চহৰ চিউল (Seoul)ত দ্বিতীয় দিনৰ কথা। স্বামীয়ে কামৰ পৰা ছুটী ল’ব নোৱাৰে গতিকে মই অকলেই চহৰখন চোৱা-মেলা কৰিব লাগিব। গেংনাম (gangnam) বোলা ঠাইখন হোটেলৰ পৰা বেছি দূৰ নহয়। ট্ৰেইনেৰে দুই তিনিটা ষ্টে’চন পাৰ হৈয়ে পায়। তাত আকৌ সকলোৱে চৰকাৰী পৰিবহনহে ব্যৱহাৰ কৰে।তাৰ পৰিবহণ ব্যৱস্থাৰ ৰূপ দেখিলে চকু কপালত উঠিব। সমগ্র ৰে’লৱে ব্যৱস্থা আন্দাৰগ্ৰউণ্ড মানে মাটিৰ তলত। বৃহৎ বৃহৎ মল, (mall) বজাৰ (shopping point) সব মাটিৰ তলত। যিকি নহওক মনত অলপ সংশয় লৈ অকলেই ওলালোঁ। হোটেলৰ ৰিছেপচনত ইংৰাজীতে সুধিলোঁ ঠাইখনলৈ কেনেকৈ যাম, ধুনীয়া ছোৱালীজনীয়ে কোৰিয়ানতে কিবাকিবি কৈ subway মানে ট্ৰেইনৰ মেপ এখন ধৰাই দিলে। মকৰাৰ একাঁ-বেঁকা জাল এখনৰ দৰে মেপখনৰ একো মাথা-মুণ্ড বুজি নাপালোঁ। যি হয় হ’ব বুলি অলপ দূৰত থকা ষ্টে’চনটোৰ তললৈ সোমাই গৈ বেলেগ এখন পৃথিৱীত সোমাই পৰিলোঁ। দোকান পোহাৰেৰে জলমলাই থকা এটা ষ্টে’চন। অনেক ট্ৰেইনৰ আহ-যাহ, বহুতকেইটা লাইন বেলেগ বেলেগ ৰঙৰ। সকলোবোৰ কোৰিয়ানত লিখা, থৰ লাগি অলপ দেৰি ভাবিলো-তাতে অলপ বজাৰ সমাৰ কৰি ঘূৰিয়ে যাওঁ নেকি! কিন্তু ঘূৰি গৈ হোটেলত সোমাই থাকি শুই থাকিলেতো নহ’ব। চিন্তা কৰি আগবাঢ়ি গ’লো। ডেকা এজনক আগভেটি ধৰি ইংৰাজীতে সুধিলোঁ বোলো গেংনাম কোনখন ট্ৰেইনত কোনটো লাইনত যাব লাগে। ল’ৰাজনে মোৰ মুখলৈ চাই থাকিল। হঠাতে মোৰ মূৰত এটা কথা খেলালে। (এনেয়ে মোৰ মূৰত সময়ত কথা নেখেলাই কিন্তু) গুগলত ইংৰাজীত টাইপ কৰি কোৰিয়ান লৈ অনুবাদ কৰিব পাৰি, ধন্য প্ৰযুক্তি বিদ্যা। তাকে টাইপ কৰি ল’ৰাজনক দেখুৱালোঁ, সি লগে লগে বুজি পালে। নিজৰ মোবাইলত সিয়ো টাইপ কৰি মোক দেখুৱালে বোলে সিয়ো তালৈকে যাব, মই তাৰ পাছে পাছে গ’লেই হ’ল। উফ প্ৰভু, ইমান ডাঙৰ সমস্যা এটা সমাধান কৰিব পাৰি মোৰ কি যে ফূৰ্তি! তাৰ পিছে পিছে গৈ লাইনত থিয় হ’লো। তাত আকৌ দুজন মানুহ থাকিলেও লাইনত থিয় হয়, কোনেও কাকো ক’ব নালাগে। লগে লগে ট্ৰেইন আহিল, উঠিলোঁ, ছিটত বহিলোঁ। ল’ৰাজনক ফোনতে টাইপ কৰি ধন্যবাদ জনালোঁ। সিয়ো হাঁহি হাঁহি মূৰ দুপিয়ালে। আমাৰ সৌজন্যতাৰ কথা-বতৰা যেনে, মই ক’ৰ হয়, কি কৰোঁ সকলো গুগুল অনুবাদতে চলি থাকিল। এপাকত সি কিবা এটা টাইপ কৰি মোক বৰ আগ্ৰহেৰে দেখালে, মুখত তাৰ প্ৰশ্নবোধক চিন, মোক সুধিছে “do you like k-pop?”\nএতিয়াহে ফচিলোঁ, জনাই জানে যে ‘k-pop’ হৈছে জনপ্রিয় কোৰিয়ান পপ সংগীত, যিটো মই জীৱনত কেতিয়াও শুনি পোৱা নাছিলোঁ। কি কৰোঁ! ল’ৰাজনৰ মুখখন চাই বিমুখ কৰিবৰ মন নগ’ল, টাইপ কৰিলোঁ বোলো মই k-pop বিৰাট ভাল পাওঁ, মোৰ দেশতো সকলোৱে ভাল পায়। চাওকচোন একদম মিছা কথা এটা হাঁহি হাঁহি কৈ দিলোঁ। কিন্তু তাৰ বিনিময়ত তাৰ মুখত যি অনাবিল আনন্দ বিয়পি পৰিল মইও সমানে আনন্দিত হ’লোঁ। সেয়াই মিছা কথা কোৱাৰ আনন্দ। এখেতৰ ভাষাত কাৰো একো অপকাৰ নকৰি বিমল আনন্দ লাভ কৰিলোঁ।\nসন্ধিয়া ঘূৰি আহি স্বামীক বেছ সুখী যেন লাগিল, বোলে “তুমি যে অকলে ঘূৰি ফুৰি আহিব পাৰিলা, এইখন জেগাত, বৰ ডাঙৰ কথা।” মই মিচিকিয়াই তেখেতৰ বাঃ বাঃ ল’লোঁ। তেৱোঁ খুচ, ময়ো খুচ।\n« ফীজ-মৃদুলা গগৈ\nগাৰ্হস্থ্য- অসীমা শইকীয়া দত্ত »\nএনেকুৱা মজাৰ কাহিনী বোৰ মোৰ পৰা লুকুৱাই ৰাখিছে হয় নে।পিছে পঢ়ি ভাল পালোঁ।আগলৈ আৰু পঢ়িব পাম বুলি আশা ৰাখিলোঁ।💟\nঅলেখ কাহিনী সকলোৱে নিজৰ বুকুত কঢ়িয়াই ফুৰে। ভাগ বতৰা হে কৰা নহয়। তোমাক অশেষ ধন্যবাদ ।\nমজা লাগিল৷ লৰাটোক মই হলে “অ’পা গেংনাম ষ্টাইল” গীতটো গাই শুনালো হেতেন!\nপ্ৰব্লেম হল মোৰ গান টোৰ এটা লাইন হে মনত আছিল।😄😄\nপঢ়ি ভাল লাগিল 🙂\nসুন্দৰ ভ্ৰমন কাহিনী , পঢ়ি বহুত ভাল লাগিল ।\nপ্ৰব্লেম হল মোৰ গান টোৰ এটা লাইন হে মনত আছিল।😄😄 ধন্যবাদ\nধুনীয়া ! –আগলৈ আৰু পাম বুলি আশা থাকিল


Ipneb in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Ipneb ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nIpneb के प्रकार चुनें\nIpneb ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Ipneb Price and Pack Size in Assamese - Ipneb ar mulya aaru pakor size\nIpneb की जानकारी\nIpneb ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Ipneb Benefits & Uses in Assamese- Ipneb ar laabh aaru byavaharsamuh\nIpneb ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Ipneb Dosage & How to Take in Assamese - Ipneb ar paali aaru xeya kenedore lobo\nIpneb ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Ipneb Side Effects in Assamese- Ipneb ar parshwakriyasamuh\nIpneb সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Ipneb Related Warnings in Assamese- Ipneb xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Ipnebৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Ipneb with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Ipneb ar gurutor kriya-pratikriya\nIpneb মতভেদসমূহ- Ipneb Contraindications in Assamese- Ipneb nishedhsamuh\nIpneb ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Ipneb in Assamese- Ipneb ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Ipneb ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Ipneb Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Ipneb kriya-pratikriya\nIpneb ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Ipneb Benefits & Uses in Assamese - Ipneb ar laabh aaru byavaharsamuh\nIpneb তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nIpneb ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Ipneb Dosage & How to Take in Assamese - Ipneb ar paali aaru xeya kenedore lobo\nIpneb-ৰ উপাদানসমূহ - Ipneb Active Ingredients in Assamese - Ipneb-ar upadaansamuh\nIpneb ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Ipneb Side Effects in Assamese - Ipneb ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Ipneb ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nIpneb সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Ipneb Related Warnings in Assamese - Ipneb xonkranta xatarkatabanisamuh\nIpneb-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Ipnebএ মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক, আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Ipneb পুনৰাই গ্ৰহণ নকৰিব।\nIpneb-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nআপুনি যদি স্তন্যপায়ী মহিলা, আপুনি Ipneb ৰ ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱৰ সম্মুখীন হব পাৰে। আপুনি যদি এইবোৰৰ সম্মুখীন হয়, চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ গ্ৰহণ নকৰিব। চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিয়া অনুসৰি কৰক।\nবৃক্কত Ipneb কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nIpnebৰ বৃক্ক ৰ ওপৰত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কেইটামান ঘটনাহে ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে।\nযকৃতত Ipneb কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nকলিজা ৰ বাবে Ipneb কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Ipneb ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nIpneb গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত আপোনাৰ হৃদয় ত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। যদি এয়া হয় তেন্তে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বন্ধ কৰিব। আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লওক আৰু তেখেতে কোৱা অনুসৰি কৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Ipnebৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Ipneb with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Ipneb ar gurutor kriya-pratikriya\nIpneb তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nIpneb মতভেদসমূহ - Ipneb Contraindications in Assamese - Ipneb nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Ipneb লোৱা অনুচিত যাতে -\nIpneb ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Ipneb in Assamese - Ipneb ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Ipneb-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Ipneb আসক্তি সৃষ্টি কাৰক বুলি কোনো সাক্ষ্য নাই।\nIpneb লোৱাৰ পিছত আপোনাৰ টোপনিভাৱ আহিব পাৰে। সেয়ে এনে কাম কৰাটো নিৰাপদ নহয়।\nহয়, চিকিত্সা পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Ipneb লওক।\nমানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ বাবে Ipneb লৈ কোনো লাভ নাই।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Ipneb ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Ipneb Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Ipneb kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Ipnebৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Ipnebৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কোনো তথ্য নাই, এইবিষয়ত গৱেষণাৰ অভাৱৰ হেতু।\nমদ আৰু Ipnebৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nএই বিষয়ত এতিয়ালৈ কোনো গৱেষণা হোৱা নাই। সেয়ে Ipnebৰ সৈতে মদ্যাপন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰভাৱক লৈ এতিয়ালৈ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ বিষয়ে জনা হোৱা নাই।\nIpneb ৰ অনুকল্প - Substitutes for Ipneb in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Ipneb লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Ipneb ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Ipneb সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Ipneb ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Ipneb সেৱন কৰে?


অভিমন্যু৷৷ উত্তম বৰুৱা৷৷ – বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / কথাশিল্প / অভিমন্যু৷৷ উত্তম বৰুৱা৷৷\nএপ্ৰিল 8, 2018\tকথাশিল্প, কবিতা মন্তব্য কৰক 222 দৰ্শন\nঅভিমন্যু, পুৰুষে কন্দা দেখিছ কেতিয়াবা?\nতেন্তে কিয় কান্দ তই?\nপলে পলে বৰণ সলোৱা তেজপিয়াৰ দলে\nতোক গিলি পেলাব খোজে,\nআন্ধাৰত পুৰুষত্ব দেখুওৱা\nসেই নপুংশকৰ দলটিক তই কৰ নেকি ভয়?\nদ্ৰৌপদী মাতৃৰ বুকুৰ পিয়াহ\nতই পান কৰা নাই,\nমাথোঁ খোজে খোজে তই পি গৈছ\nমাতৃ অপমানৰ অবিৰত হলাহল।\nপ্ৰতিশোধৰ দাবানলত আকণ্ঠ ডুবি\nহ’ তই সংহাৰকাৰী নীলকণ্ঠ!\nক্ৰৌঞ্চ বিয়োগত কাতৰ মহৰ্ষিয়ে পুনৰ\nকাপ-মৈলাম লৈ লিখক চিত্ৰগুপ্তৰ অভিসন্ধি।\nবিৰহ কাতৰ ক্লান্ত মাতৃৰ শোকৰ নিদ্ৰাই\nতোক জানো শুবলৈ দিয়ে?\nতই জাগি উঠ হে ভ্ৰুণ,\nহিংসা সন্ত্ৰাসৰ ভ্ৰুণাৱৰণ ফালি,\nসপ্তৰথী নাৰায়ণীৰ অভিপ্ৰেত নাশি\nজ্বলি উঠ এক বিভীষিকা হৈ,\nচক্ৰবেহু তই ভাঙিব লাগিবই!!!\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা অসমীয়া কবিতাত বিহু (হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ কবিতাৰ বিশেষ উল্লেখেৰে এক সংক্ষিপ্ত আলোচনা)৷৷ মৃদুল মৰাণ৷৷\nপৰৱৰ্তী লেখা জোঁৱাই ধেমেলীয়া৷৷ টুনুজ্যোতি গগৈ৷৷