অসমীয়া লোকসঙ্গীতৰ পোষ্টমর্টেম -(সমুদ্র কাজল শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅসমীয়া লোকসঙ্গীতৰ পোষ্টমর্টেম\n-সমুদ্র কাজল শইকীয়া\nআজিলৈ অসমীয়া সঙ্গীত, বিশেষকৈ অসমীয়া লোকসঙ্গীতকে কেন্দ্ৰীয় বিষয় হিচাপে লোৱা যাওক। “অসমৰ লোকসঙ্গীত চহকী”, “অসমীয়া লোকসঙ্গীত বৈচিত্ৰ্যময়” এনেবোৰ কথা আমি কৈ থাকোঁ, বা মানি থাকোঁ। পোণচাতেই এই দুয়োটা কথাকেই নাকচ কৰা হ’ল। আমি অন্তঃকৰণে বিশ্বাস কৰোঁ যে অসমৰ লোকসঙ্গীত তেনেই নিচলা, আচলতে পয়ালগা। দ্বিতীয়তে একান্তই বৈচিত্ৰ ৰহিত। আৰু এঢাপ আগুৱাই গৈ ক’ব পাৰোঁ অসমৰ লোকসঙ্গীত স্তিমিত, পৰাহত অথবা অস্তমিত। লোকসঙ্গীত আজিৰ তাৰিখত অসমত নাই বুলিলেই হয়। আনটো কথা, বৈচিত্ৰ্য- যিটো শংকৰী, ভক্তিবাদী বা বৈষ্ণৱ ধাৰাটোৰ দ্বাৰা অথবা বিহুকেন্দ্ৰিকতাৰ দ্বাৰা ইমানকৈ আক্ৰান্ত যে বৈচিত্ৰ্য বুলিলে যিটো বুজা যায় সেয়া আৰু চকুত নপৰে। এতিয়া অলপ ফঁহিয়াই চোৱা যাওক।\nসময়ে সময়ে সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডলৰ পৰিভাষাবোৰ সলনি হয়। ৰূপান্তৰেই জগতৰ চিৰায়ত নিয়ম। একো একোটা খণ্ডৰ সংজ্ঞা সলনি হয়। কেতিয়াবা সংজ্ঞা অপৰিৱৰ্তিত থাকিলেও তাৰ অভিধা, ব্যাখ্যা বা ইপ্সিত মানে বদলি হৈ যায়। সেয়েহে সময়ে সময়ে কিছুমান প্ৰাথমিক সংজ্ঞা বা পৰিভাষা সম্পৰ্কেও কথা পতাটো প্ৰয়োজনীয় হৈ উঠে। এনে কাৰণতেই এটা ঐতিহাসিক পৰ্যবেক্ষণৰ সৈতে ক্ৰমিক পাঠে গুৰুত্ব পায়। দূৰ্ভাগ্যবশতঃ অসমৰ ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতি সকলো ক্ষেত্ৰতে এনে ক্ৰমানুসাৰ পৰ্যাবেক্ষণৰ অভাব সদায়েই অনুভৱ কৰি আহিছোঁ। বহুদিন ধৰি মনতে উকমুকাই থকা কিছুমান কথাৰে এই লেখাটো আগুৱাই নিম। কোনো অধ্যয়ন প্ৰসূত লেখা নহয় বাবেই ইয়াত তথ্য-প্ৰমাণৰ দিশত কিছুমান আঁসোৱাহ থাকি যাব। কিন্তু অনুধাৱন যোগ্য কিছু দিশ নিশ্চয় পোৱা যাব।\nঅসমৰ আটাইতকৈ বেছি জকমকাই থকা গীতি-সাহিত্য বা সঙ্গীত ভাগ হ’ল বিহু। কিন্তু “লোকসঙ্গীত” বুলি কোৱাতকৈ বিহুক আমি “জনসঙ্গীত” বুলিহে ক’ম। লোকসঙ্গীতৰ সকলো উপাদান বিহুনামত থাকিলেও (আমি আজিও বিহুগীত বোলাতকৈ বিহুনাম বুলিহে ভাল পাওঁ) তাৰ প্ৰয়োগ আৰু সৃষ্টি-প্ৰক্ৰিয়া দুয়োটাই লোকসঙ্গীতৰ আকাংক্ষিত পদ্ধতিৰ পৰা বহুদূৰ আঁতৰি আহিছে। আমি যিমানেই মিছা কথাৰে নিজকে পতিয়ন নিয়াবৰ চেষ্টা নকৰোঁ কিয় এই কথা সঁচা যে, বিহু নামেৰে কোনো চহা যুৱকে আজি আৰু মনৰ বেথা প্ৰকাশ নকৰে। সম্প্ৰতি বিহুনামৰ ৰচয়িতা থাকে, ষ্টুডিও’ত বহি কম্পোজিচন কৰা হয়। খ্যাতিমান গায়কক দি পৰিবেশন কৰা হয় আৰু সেই ষ্টুডিও-প্ৰডাক্ট ব্যৱসায়িক ভাবে সফল হ’লেহে আমি গুণগুণাও। এয়া হ’ল সৃষ্টি প্ৰক্ৰিয়া। আৰু আমি গুণগুণাও ক’ত কেতিয়া? বিহু-কুঁৱৰী, বিহু-সম্ৰাজ্ঞী প্ৰতিযোগিতাবোৰত। নহ’লেবা গাড়ীত গৈ থাকোতে। কিশোৰ কুমাৰৰ পুৰণা হিন্দী চিনেমাৰ গীত শুনি শুনি আমনি লাগিলে অলপ সময় বিহুকে শুনি লওঁ। অথবা পিকনিক, পাৰ্টি বা যি কোনো অ’কেজনত- যেতিয়াই আমাৰ জাতীয় সত্বা জাগি উঠে। আন এটা কাৰণ আছে, যিটো এই লেখাৰ এটা অন্যতম উপাদান যে- বিহুৰ বাহিৰে নো আৰু থাকিল গৈ কিটো?\nসি যি কি নহওক, কথাৰ মাজতে আমি “লোকসঙ্গীত” আৰু “জনসঙ্গীত” বুলি দুটা কথা ক’লোঁ। লোকসঙ্গীত মানে কি আমি মোটামুটি সকলোৱা জানো বুলিয়ে ধৰি লৈছোঁ। কিন্তু এই জনসঙ্গীতটো আকৌ কি? লোকসঙ্গীত আৰু জনসঙ্গীতৰ মাজত তফাৎটোৱেই বা কি? এৰা, এইখিনিতেই বিনীত ভাবে অন্য এটা কথা উত্থাপন কৰিলোঁ। জনপ্ৰিয়, বহুল সমাদৃত আৰু সাম্প্ৰতিক প্ৰভূত্ববাদৰ দিশলৈ চাই এটা নতুন টাৰ্ম বা পৰিভাষা বিচাৰিয়েই “জনসঙ্গীত ” কথাষাৰ ক’লোঁ। এই মুহূৰ্তত অন্য শব্দ মনলৈ অহা নাই। বিদ্বৎজনৰ পৰামৰ্শমৰ্মে পাছলৈ ইয়াৰ শুধৰণি বা পুনৰীক্ষণ কৰিবলৈ আমি প্ৰস্তুত। লোকসঙ্গীত বা লোকগীত যদি ইংৰাজী ফোকলোৰৰ (folklore/ folksong) প্ৰতিশব্দ হয়, জনসঙ্গীত হ’ব পাৰে মাছ-কালচাৰ (mass culture) বা পপুলাৰ কালচাৰৰ (popular culture) এটা নতুন প্ৰতিশব্দ। এয়া এটা প্ৰস্তাৱ। গুণীজনে ভাবি চাব পাৰে। গণসঙ্গীত (people’s music?) কথাষাৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা নাযাব। তাৰ অন্য এটা মাত্ৰা আছে। তাৰ এটা পলিটিকেল যোগ আছে। একোটা উদ্দেশ্য প্ৰণোদিত জনজাগৰণৰ প্ৰত্যাশা নাথাকিলে কোনো এটা গীত বা সঙ্গীত গণসঙ্গীত হৈ নুঠে। এই ভাবে লোকসঙ্গীত আৰু গণসঙ্গীতৰ ধাৰণা আমাৰ মাজত অল্পবিস্তৰে পৰিষ্কাৰেই বুলিব পাৰি। কিন্তু জনসঙ্গীত? মাছ কালচাৰ? পপুলাৰ কালচাৰ? আৰবান ফোক (Urban Folk)?\nজনসঙ্গীত লোকসঙ্গীতৰেই এটা নতুন ৰূপ- এটা পৰিৱৰ্তিত ৰূপ, অথবা নতুন এটা ৰূপ যিয়ে লোকসঙ্গীতৰ সমান্তৰাল প্ৰয়োজনবোৰ পূৰণ কৰিব পাৰে। কথাবোৰ বুজিবলৈ আচলতে সহজ। ধৰাহওক, লোকসংস্কৃতি গাঁৱলীয়া কৃষিজীৱী মানুহৰ সম্পদ। আমি সকলোৱে একে আষাৰতে মানি ল’লোঁ। এতিয়া কথা হ’ল, গাঁওবোৰ সলনি হ’ল। কৃষিভিত্তিক সমাজখন আৰু কৃষিভিত্তিক হৈ নাথাকিল। গাঁও নগৰ হ’ল, নগৰ চহৰ হ’ল। কিন্তু সেইবুলি সংস্কৃতি নাইকিয়া হৈ যাব নেকি? কথাষাৰ ওভোটাই ধৰিলে- কেৱল কি গাঁৱৰ মানুহৰহে সংস্কৃতি থাকে নেকি? ধ্ৰুপদী বা লোকায়ত শিল্প সংস্কৃতিৰ ৰক্ষণশীল আলোচকসকলৰ পৰা ফালৰি কাটি আহি যিসকল গৱেষকে সমসাময়িক চৰ্চাৰ বিশ্লেষণত মনোনিৱেশ কৰে তেওঁলোকে এই নতুন অভিধাখিনিত আলোকপাত কৰে- আৰ্বান ফ’ক (নগৰীয়া লোক), পপুলাৰ কালচাৰ (জনপ্ৰিয় সংস্কৃতি) বা মাছ কালচাৰ (জন-সংস্কৃতি)। এই আপাত নতুন অভিধাবোৰৰ আঁত ধৰিয়েই আমি ভাবোঁ যে লোকসঙ্গীত হিচাপে বিহুগীতে বা বিহুনামে আগৰ মৰ্যাদা হেৰুৱাইছে আৰু তাৰ ঠাইত জনসঙ্গীতৰ ৰূপ লৈ উঠিছে। এফালৰ পৰা ই ভালৰে কথা। যি সময়ত অসমৰ বেছিভাগ লোকসঙ্গীত কালৰ বুকুত হেৰাই যাবৰ উপক্ৰম হৈছে, সেই সময়ত বিহুনামে এটা নতুন ৰূপত নিজকে গঢ় দি ল’লে। আন হাতে টোকাৰী গীত, দেহবিচাৰৰ গীত, ওজাপালি, বনগীত আদিবোৰ ক্ৰমশঃ নাইকিয়া হৈ যাবলৈ লৈছে।\nআধুনিক গীতৰ ভাগটোক বাদ দি অসমীয়া গীত-সঙ্গীতৰ দুটাই ঠেঙুলি জকেমকি উঠা দেখিবলৈ পাওঁ। এটা বিহুকেন্দ্ৰিক আৰু আনটো ভক্তি-ৰসকেন্দ্ৰিক। নাম-ভক্তিৰ প্ৰাচুৰ্য অসমৰ ক্ষেত্ৰত অলপ আঁসোৱাহ পূৰ্ণ যেন লাগে। অতিমাত্ৰা শঙ্কৰ-ভক্তি আৰু নব্য-বৈষ্ণৱবাদে গোটেই তথাকথিত মূলসূতিৰ অসমীয়া সমাজখন বৈচিত্ৰহীন কৰি ৰাখিছে। ইয়াৰ কুফল বহুমুখী। বিভিন্ন সময়ত আমি সিবোৰৰ কথা আলোচনা কৰিছোঁ। লোকসঙ্গীতৰ ক্ষেত্ৰখনত দেখা পোৱা কুফলসমূহ চাওক। এসময়ত হুঁচৰি আছিল মূলতে ল’ৰাহঁতৰ ধেমালি গীত। সেইবোৰ আছিল বহুলাংশে ননচেন্স পদ্য-গীত। ‘পৰি হাঁহকণী ভাগিল’, ‘ভলুকা বাঁহৰে আখি’ এই কথাবোৰৰ কোনো মানে নাছিল, কিবা নিৰ্দিষ্ট মানে থাকিবই লাগিব বুলি কোনেও কেতিয়াও আশাও কৰা নাছিল। হয় জটিল অৱচেতন মনৰ কোনোবা প্ৰান্তত সেইবোৰৰ জন্ম, নহয় একান্তই পাৰিপাৰ্শ্বিক একোটা অৱস্থাত সেইবোৰে গা কৰি উঠিছিল। হুঁচৰি মাৰিবলৈ অহা ডেকাহঁতে গৃহস্থৰ কুশল-মঙ্গল কামনা কৰি আশীৰ্বাদ দিয়ে যদিও তাৰ ধাৰ্মিকতা আছিল তেনেই তাকৰীয়া। নাম-ধৰ্ম ভক্তিবাদৰ কিছুমান উপাদান তাত থাকিলেও তাৰ এটা অনবদ্য চেকুলাৰ ৰূপ আছিল। তাত বুঢ়া হনুমন্তই কলমৌ খায়। কৃষ্ণাইৰ মূৰত বকুল তাত নিয়ৰ পাই মুকলি হয়, কিন্তু এই কৃষ্ণাইৰ কথা কওঁতে বৈষ্ণৱপ্ৰাণ ভক্তিত গদ্‌গদ্ হ’ব লাগিব বুলি কোনো কথা নাছিল। আনকি “গোবিন্দাই ৰাম” বুলি কওঁতেও তাত ধৰ্ম বা ভক্তিৰ ৰেশ তেনেকৈ অনুভৱ কৰা নগৈছিল। ডেকাশক্তিৰ অফুৰন্ত প্ৰাণ-প্ৰাচুৰ্যহে আছিল হুঁচৰি নামৰ নিৰ্যাস। বিহু মৰা ঠাইত এনেকি দুবৰিৰো গজিবৰ সাধ্য নাই- আৰু ক’ব লাগিছেনে? আশীৰ্বাদৰ বেলিকাও আশীৰ্বাদ কৰা হয় মূৰৰ ছুলি ছিঙি। কোনেও কেতিয়াও সোধা নাই, সুধিবৰ প্ৰয়োজন বোধ কৰা নাই, আশীৰ্বাদ দিবৰ বেলিকা হঠাতে এবাতি নহৰু, এবাতি পণৰু আৰু এবাতি খুতৰা শাক হঠাতে ক’ৰ পৰা কেনেকৈ আহিল। কিন্তু ক্ৰমশঃ এই আশীৰ্বাদৰ ঠাই ল’লে নামঘোষা প্ৰধান প্ৰাৰ্থনাই। ডেকাল’ৰাৰ দুষ্টালি ভৰা ধেমেলীয়া নামৰ ঠাই ল’লে হৰিনামে আৰু কীৰ্তনৰ ঘোষা-পদে।\nহুঁচৰিৰ কথা অলপ বিতং কৈ কোৱা হ’ল। অসমীয়া লোকসঙ্গীতৰ বাকীবোৰ সমলতো একেটা ঘটনাই ঘটিবলৈ ল’লে। আজিকালি টোকাৰী গীত বুলি যিবোৰ শুনিবলৈ পাওঁ, সেইবোৰ আচলতে হৰিনাম। দেহবিচাৰৰ গীতৰো ঠাই ল’লে হৰিনামে। ফলত হ’ল কি, এটা সময়ৰ প্ৰাণ প্ৰাচুৰ্য হেৰাই গ’ল। কথনভঙ্গীৰ যি এক বৈচিত্ৰ্যময়তা আছিল, সি মষিমূৰ হৈ গ’ল। অনামী কোনোবা গীতিকাৰৰ দিন-প্ৰতিদিনৰ যি কথাবোৰ এসময়ত ধ্বনিত হৈছিল, সেইবোৰ লোপ পালে। হৰিনামকেন্দ্ৰিক হৈ পৰাৰ ফলত আনকি ধৰ্মীয় অনুসংগ থাকিও চেকুলাৰ হৈ উঠিব পৰা যি এটা গুণ আছিল, অসমীয়া লোকসঙ্গীতৰ পৰা সেই গুণ নোহৱা হ’ল। কীৰ্তন আৰু নামঘোষাৰ অতিমাত্ৰিক ব্যৱহাৰৰ ফলত একান্তই লোকেল বা স্থানীয় প্ৰসঙ্গবোৰ নাইকীয়া হৈ গ’ল। ভঙুৱা শিৱলৈ বিয়া দিয়াৰ পিছত দুখ-দুৰ্দশাৰ কথা বৰ্ণনা কৰি গোৱা এটা গীতৰ মাজত আচলতে এগৰাকী অনামী মহিলাৰ নিজৰ দুখ-দুৰ্দশাৰ প্ৰতিফলন ঘটিছিল। শিৱ-পাৰ্বতীৰ জড়িয়তে ধৰ্মীয় প্ৰসংগ থাকিলেও সেইবোৰ তেনেকৈয়ে চেকুলাৰ। তেনেকৈয়ে ব্যক্তিবিশেষৰ নিজা কথন। কিন্তু কীৰ্তন বা নামঘোষা কেন্দ্ৰিক চৰ্চাৰ মাজত সেই ব্যক্তিবিশেষৰ স্বকীয় অনুভূতিৰ স্বাক্ষৰটো বিচাৰি পাবলৈ টান হৈ উঠিল।\nল’ৰাই গা, বুঢ়াই গা…\nএতিয়া অসমীয়া লোকসঙ্গীত যে ইতিমধ্যেই নিঃশেষিত, সেই কথা প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ অলপ ফালৰি কাটি যোৱা কেইটামান কথা ক’ম।\nপ্ৰায় এটা দশকৰ আগৰ কথা। নদীয়াৰ মনচুৰ ফকীৰৰ লগত বন্ধুত্ব হৈ উঠিছিল। তেওঁ দোতাৰাখন হাতত তুলি ল’লে খল্‌খল্ সুৰধনি নিগৰিছিল। গানৰ মাজে মাজে তেওঁ কিছুমান আমোদজনক কাহিনী শুনাইছিল। হাৰাধন বাউলৰ পৰা কে’বাটাও বাউল গীত শিকিছিলোঁ। মই শান্তিনিকেতনত থকা কালত তেওঁ আহি মোৰ লগতে থাকিছিল। চিউৰীৰ নিতাই খোলৰ ওজা। তেওঁ গানৰ আসৰ জমাব পাৰে। খোল হাতত পৰিলেই তেওঁ বিৰাট কাৰচাজী দেখুৱাব পাৰে। এদিন ৰাতি আড্ডা জমি উঠিছিল এটি অন্তৰংগ মুহূৰ্তত। নিতাইক গান গাবলৈ ক’লোঁ। অলপ পৰ সেমেনা সেমেনি কৰি তেওঁ একতাৰা তুলি ল’লে। একতাৰা, ডুগডুগী, ঘুংগুৰু আৰু দোতাৰা- চাৰিটাকৈ সজুলি তেওঁ একে সময়তে বজালে। চকু দুটা মুদি ধ্যানমগ্ন হৈ গাই গ’ল লালন আৰু ৰামপ্ৰসাদী। উত্তমদাক কলকাতাত লগ পাওঁ। এদিনতো তেওঁ মোক অবাক কৰি গাই শুনালে- “ঢৌ দেখি হালে জালে গা হে কলীয়া…” হাতত দোতাৰা। পিছত গম পাইছিলোঁ তেওঁ বজোৱা দোতাৰাখন প্ৰতিমা পাণ্ডে বৰুৱাই তেওঁক নিজ হাতে উপহাৰস্বৰূপে দিছিল। এদিন পাৰ্বতী বাউলে মোক কৈছিল কেনেকৈ তেওঁ গুৰুৰ দীক্ষা লাভ কৰিবলৈ কষ্ট কৰিব লগা হৈছিল। কেনেকৈ দিনৰ পিছত দিন ধৰি তেওঁ মাটিয়ে বালিয়ে শুই, বাৰী-বন কৰি গুৰুৰ আশ্ৰমত নিজৰ সাধনাৰ প্ৰতি থকা আগ্ৰহ সাব্যস্ত কৰিব লগা হৈছিল।\nউজ্জয়িনী, বিদিশা, ভূপাল আদি মালৱাৰ কেইবাখনো ঠাই ঘূৰি ফুৰিছিলোঁ কবীৰৰ গান শুনি শুনি। দেখিছিলোঁ কেনেকৈ কবীৰৰ গানত মত্ত হৈ আছিল হেজাৰে হেজাৰে, ওহো নহয়, লাখে লাখে মানুহ। দেখিছিলোঁ কেনেকৈ কবীৰৰ গান শুনিবলৈকে মানুহে আহাৰ-নিদ্ৰা-বাসস্থান ত্যাগ কৰি ঢাপলি মেলিব পাৰে। শুনিছিলোঁ প্ৰহ্লাদ তিপ্পানিয়াৰ তাম্বুৰা। এজন ইৰাণীয়ান গায়কে মেণ্ডোলিনজাতীয় কিবা এখন বজাই ইৰাণী গান এটা গাইছিল। ইৰাণী ভাষা নুবুজিলেও সেই গানটো দেখোন আমি সকলোৱে বুজি পাইছিলোঁ। ওচৰৰ পৰা চুই চাইছিলোঁ মুৰালালাৰ তম্বুৰাটো। সেইটো হেনো শ্বাহ লটিফৰ জামানাৰ পৰা চলি অহা এটা তম্বুৰা। মীৰ মুখতীয়াৰ আলি আৰু মুৰালালাক মাতি আনি “কাণখোৱা আনডিফাইন্‌ড” নামেৰে এলানি সঙ্গীতৰ আয়োজন কৰিছিলোঁ যোৱা দুটা বছৰত।\nএতিয়া আমাৰ আলোচনালৈ ঘূৰি অহা যাওক। আমি ‘সংস্কৃতি প্ৰেমী’ অসমীয়াই লোকগীত শুনিছোঁ ৰেডিঅ’, দূৰদৰ্শন, কেছেট আৰু চিডিত। আমি কাকো দেখা নাই প্ৰাণৰ আনন্দত গান গোৱা। অসমৰ ক’তো কোনেও শুনা নাই, দেখা নাই এই দৃশ্য- যে কোনবাই টোকাৰী এখন বজাই মনৰ আনন্দত গান গাইছে আৰু এজাক মানুহ সেই সুৰত মছগুল হৈ উঠিছে। ওখ মঞ্চ নহ’লে আমাৰ গায়কে গান নাগায়। সন্মুখত মাইক্ৰোফন নাথাকিলে আমাৰ গায়কৰ মুখেৰে মাতেই নোলায়। মহাবিদ্যালয় সপ্তাহৰ প্ৰতিযোগিতাবোৰক বাদ দি ঘৰুৱা পৰিবেশত পাৰ্বতি প্ৰসাদৰ গান কাৰো মুখত আজিলৈকে শুনা নাই। শুনিলোঁ কলকাতাত এজন বঙালী সঙ্গীতপ্ৰিয় ব্যক্তিৰ মুখত। এই লাজক কি নাম দিম? আমি কথাই কথাই প্ৰতিমা পাণ্ডে বৰুৱা বা গোৱালপৰীয়া গীতৰ কথা কওঁ। কিন্তু বাস্তৱিকতে সিবোৰ গান জীৱন্ত হৈ আছে পশ্চিমবঙ্গত। পশ্চিমবঙ্গতহে সেইবোৰ গান মানুহে গায়, শুনে, নাচে – ছন্দে-লয়ে-তালে একাত্ম হয়। প্ৰতিমা পাণ্ডেৰ সহযোগী সঙ্গীতশিল্পী এজনে বাটত ভিক্ষা কৰি পেট প্ৰৱৰ্তাই আছে বুলি মাজতে বাতৰিত পাইছিলোঁ। আমি অসমীয়াই লোকসঙ্গীত তেতিয়াহে গুণগুণাও যেতিয়া সেই গানটো জুবিন, পাপন বা তেনেকুৱা কোনোবা নামকৰা গায়কে এলবাম উলিয়ায়। লোকসঙ্গীতৰ কথা দূৰতে থাওক। সঙ্গীতৰ একান্তই প্ৰাথমিক কিছু চৰিত্ৰ আমি বুজিয়েই নাপালোঁ। সঙ্গীত এটা লাইভ আৰ্ট। ই ক্ষণস্থায়ী। গানে বিচাৰে এটা জীৱন্ত শৰীৰ। গায়ক এজনে সোঁশৰীৰে আপোনাৰ সন্মুখত আছে আৰু গান গাই আছে, আৰু আপুনি শুনি আছে। এই আনন্দকণ আপুনি অনুভৱ কৰিব পাৰে নে? এই লাইভ আৰ্টটোক টেকনোল’জীৰে আবদ্ধ কৰি তাৰ কৃত্ৰিম সোৱাদ ল’বলৈ হে আমি ভাল পাওঁ। এনে এখন সমাজত সৰ্বত্ৰ কৃত্ৰিমতাই ছানি ধৰাটো একো আচৰিত কথা নহয়। যি খন সমাজে মনৰ আনন্দত গান গাব নাজানে, মনৰ আনন্দত গান শুনিব নাজানে, সেইখন সমাজত ব্যক্তিগত জীৱনৰ হা-হুতাশা আৰু স্বাৰ্থপৰতাৰ বাহিৰে আৰু কি থাকিব পাৰে বাৰু? বেজবৰুৱাই অসমীয়া মানুহে হাঁহিব নজনাক লৈ যেনেদৰে কৈছিল, ঠিক একেদৰেই অসমীয়া মানুহে গান গাব নজনা আৰু গান শুনিব নজনাক লৈ ক’বৰ মন যায়- ল’ৰাই গা, বুঢ়াই গা… কোন ক’ত আছ, গা হে’ৰ গান গা।\n← সংগীতৰ নৃতাত্বিক আৰু জেনেটিক শিপা -( ড° পংকজ বৰা)\nমনজ্যোৎস্না মহন্তৰ সৈতে অন্তৰংগ আলাপ →


Assamese Whatsapp Status Download | Assamese Sad Status For Whatsapp - Assamese Infotainment\nNovember 23, 2018 by Arif\nWhatsapp status is used to express someone’s feelings as well as expression. Nowadays, youths are using Whatsapp status to express their daily activity, happiness, sadness etc. We have tried to makealist of Assamese sad status for Whatsapp so that our Assamese Whatsapp users will be able to express their emotions easily through Sad Assamese Whatsapp Status. In this article below, you will be able to findalist of Assamese sad status for Whatsapp and you will get the option of assamese status download.\nWhatsapp is now being used in Assam asapopular messenger. To share someone’s emotion and feelings, it is very important that Whatsapp status should be short and to the point. That’s why we madealist of Short Assamese Whatsapp Status so that you will able to download Short Assamese Whatsapp Status easily.\nতেওঁক ক‘লো , আকাশে কান্দিলে তোমালৈ মনত পৰে; তেওঁ ক‘লে , মোৰ দুখবোৰ বৰষুণ হৈ তোমাৰ গালত পৰে”.\nজ্বলাবই যদি খুজিছা চিগাৰেটৰ দৰে জ্বলোৱানা তোমাৰ ওঁঠৰ মাজত …….\nৰ‘দ বা বৰষুণ কথা নাই , হৃদয়ে চিনে মাথো তোমাৰ হাঁহিৰ চিকমিকনি ….তুমিতো জানাই তামাম স্বাৰ্থপৰ এই বুৰ্বক হৃদয় “\nআজি শৰতৰ প্ৰথম কুৱঁলী পৰিছে ,আজি চাগে তোমাৰ মোলৈ মনত পৰিছে ….\nসেউজীয়া বৰষুণজাকত তিতোঁ আহাঁ , ৰজনীগন্ধাৰ সুগন্ধিৰে মাতাল এটি চুম্বন আকোঁ আহাঁ“\nমই সেইবাবেই সুখী ,বুকুৰ মাজত ওমলি থকা দুখটোৰ নামেই তুমি “\nসেই কথা ভাবিয়ে মই মৰিব নোখোজোঁ, আমাৰ সমাধি যে দুখন বেলেগ ঠাইত থাকিব !! “\nওৰে নিশা মই শুব পৰা নাছিলো বতাহত ভাঁহি আহিছিল অৰণ্যৰ উচুপনি তুমি হেনো কেইবাটাও চিগাৰেট জ্বলাইছিলা ..”\nমাথো হৃদয়ত ৰৈ গ‘ল এটি স্পন্দনহীন শব্দ …‘প্ৰতীক্ষা ‘ …. “\nবেদনাৰ সমুদ্ৰত বুৰ মাৰি বিচাৰি চালো তোমাৰ হাঁহিৰ মুকুতা,বুজি পালোঁ এয়াই ভালপোৱা “\nFor more Assamese Whatsapp status Download our App – Click Here.\nমই কমদামী হব পাৰো…কিন্তু নকল নহয়..\nদেউতা… ধনী হওক বা দুখীয়া সন্তানৰ বাবে দেউতা সদায় ৰজা..\nবিষাক্ত প্ৰাণীবোৰ ভয়ংকৰ নহয়..সেইকাৰণে চাগে মানুহবোৰ ইমান শুৱনি…


অসমীয়া গহণা | অসম ৰাজ্যিক প'ৰ্টেল\nঅসমীয়া সংস্কৃতিৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ সম্পদসমূহৰ ভিতৰত এটা উল্লেখনীয় সম্পদ হʼল, অসমীয়া গহনা। ই সাধাৰণতে কেঁচা সোন নামৰ সামগ্ৰীৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। এই গহণাসমূহ দেখিবলৈ বৰ ধুনীয়া আৰু অসমীয়া সংস্কৃতিৰ এটা অতি গৌৰৱৰ অংশ। অসমীয়া গহনাৰ অন্তৰ্ভুক্ত জনপ্ৰিয় কেইবিধ মান গহণাৰ ভিতৰত অতি সুন্দৰ কানফুলি লোকাপাৰʼ, কেৰু, থুৰীয়া, জাংফাই, দীঘল কেৰু, চনা বা মাকৰী, বিভিন্ন ধৰণৰ হাৰসমূহৰ ভিতৰত গʼলপতা, সাতসৰী, জোনবিৰি, বেনা, গেজেৰা, ধোলবিৰি, ডুগডুগী, বিৰি মণি, মুকুতা মণি, পোৱাল মণি, শিলিখা মণি আৰু মগৰদানা আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ আঙঠিৰ ভিতৰত সেন পটা, হৰিণ চকুৱা, জেঠী নেজীয়া, বাখাৰপটা আদি আৰু অন্যান্য গহণা উল্লেখযোগ্য।\nনগাওঁৰ ৰণথলীত নির্মাণ কৰা কেতবোৰ পাৰম্পৰিক অসমীয়া গহণা\nসাধাৰণতে এই গহণাসমূহ হাতেৰে নিৰ্মাণ হয় আৰু ইয়াৰ ডিজাইন বা ৰূপাঙ্কণ সমূহ এই অঞ্চলটোৰ মহা মূল্যবান গছ-গছনি আৰু জীৱ-জন্তুৰ ৰূপ দৰ্শায়। পৰম্পৰাগত অসমীয়া গহণাসমূহ উকা কিন্তু ইয়াক সজোৱা হয় জিৱাল ৰঙা পাথৰ, ৰুবী বা মিনাৰেৰে। সোনৰ অলংকাৰত কʼলা, ৰঙা আৰু সেউজীয়া ৰং বৰ উজ্জ্বল দেখায় আৰু এই ৰংবোৰ উত্তৰ পূৱ ভাৰতৰ জনজাতিৰ পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাকত জিলিকি থাকে।\nঅসমীয়া গহণা ক্ৰয় কৰিবলগীয়া ঠাই\nযদিহে গহণা বা অলঙ্কাৰ আপোনাৰ প্ৰিয় সামগ্ৰীৰ ভিতৰত অন্যতম, তেনেহ'লে পাৰম্পৰিক অসমীয়া গহণা বা অসমীয়া জুৱেলাৰীৰ কিছু সংখ্যক গহণা ক্ৰয় নকৰিলে আপোনাৰ সংগ্ৰহ কেতিয়াওঁ সম্পূৰ্ণ নহ'ব।\nযদিওবা অসমৰ ভিতৰত বা বাহিৰত প্ৰচুৰ এম্পোৰিয়াম আছে,তাৰোপৰি বিভিন্ন ধৰণৰ অসমীয়া গহণাৰ অনলাইন ৱেবছাইটো উপলব্ধ, তথাপিও সেই প্ৰতিষ্ঠান বা ৱেবছাইটবোৰ যে গহণা ক্ৰয় কৰাৰ ক্ষেত্ৰত উপযুক্আত সেইবিষয়ে সন্দেহ নথকা লহয়। সেয়েহে সদায় প্ৰমাণিত পাৰম্পৰিক দোকানৰ পৰা অসমীয়া গহণাৰ সামগ্ৰীবোৰ কিনাৰ বাবে পৰামৰ্শ দিয়া হয়। গুৱাহাটীৰ যিসমূহ ঠাই পাৰম্পৰিক গহনা ক্ৰয়ৰ বাবে সঠিক বুলি বিবেচিত কৰা হৈছে, সেই বিপণন ক্ষেত্ৰসমূহৰ নাম তলত উল্লেখ কৰা হ'ল।\nঠিকনা: মণিৰাম দেৱান পথ, অভিষেক মটৰচৰ বিপৰীতে, য়ামাহা শ্ব’ৰুমৰ ওচৰত, কৃষ্ণ নগৰ, শিলপুখুৰী, গুৱাহাটী, অসম ৭৮১০০৩\nঠিকনা: এচচি কমপ্লেক্স,মণিৰাম দেৱান পথ, কৃষ্ণ নগৰ, শিলপুখুৰী, গুৱাহাটী, অসম ৭৮১০০৩\nঠিকনা: চান্দমাৰী বাছ ষ্টপ, এচবিআই এটিএম আৰু ইণ্ডিয়ান বেংকৰ বিপৰীতে, কৃষ্ণ নগৰ পথ, চান্দমাৰী, গুৱাহাটী, অসম ৭৮১০০৩\nঠিকনা: প্ৰথম মহলা, ড. বি কে কাকতি পথ, অনিল এনেক্সটে, উলুবাৰী ফ্লাই ওভাৰৰ সমীপত, উলুবাৰী, গুৱাহাটী, অসম ৭৮১০০৭\nঠিকনা: পোষ্ট অফিচৰ সমীপত, ইউ এন বেজবৰুৱা পথ, শিলপুখুৰী, গুৱাহাটী, অসম ৭৮১০০৩\nগহণা জুৱেলচ প্ৰাইভেট লিমিটেড\nঠিকনা: ড. জে চি দাস ৰোড, লাখটকীয়া, পাণ বজাৰ, গুৱাহাটী, অসম ৭৮১০০১


BR Ambedkar Biography in Assamese । ভীমৰাও ৰামজী আম্বেদকাৰ - assamintro.com\nড০ ভীমৰাও আম্বেদকাৰ জীৱন পৰিচয় B R Ambedkar Biography in Assamese\nআম্বেদকাৰ চমু পৰিচয় B R Ambedkar Biography\nপ্ৰাৰম্ভিক জীৱন – Early Life of BR Ambedkar in assamese\nদলিত আন্দোলন –\nড০ ভীমৰাও আম্বেদকাৰ ৰাজনৈতিক যাত্ৰা Political Life of BR Ambedkar in assamese-\nসংবিধান গঠন –\nবৌদ্ধ ধৰ্মলৈ ৰূপান্তৰ –\nডঃ ভীমৰাও আম্বেদকাৰৰ মৃত্যু Bhimrao Ambedkar Death\n২০২১ চনত ড০ আম্বেদকাৰ জয়ন্তী কেতিয়া? Dr Bhimrao Ambedkar jayanti 2021 date\nড০ ভীমৰাও আম্বেদকাৰক বাবাচাহেব বুলিও জনা যায়। আম্বেদকাৰজী ভাৰতৰ সংবিধান গঠনত অৱদান আগবঢ়াইছিল।আম্বেদকাৰজী এজন প্ৰখ্যাত ৰাজনীতিবিদ আৰু এজন প্ৰসিদ্ধ আইনবিদ আছিল। তেওঁ দেশৰ পৰা অস্পৃশ্যতা, জাতিবাদ নিৰ্মূল কৰিবলৈ কেইবাটাও আন্দোলন আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ নিজৰ গোটেই জীৱন দৰিদ্ৰ লোকসকলক দিছিল, দলিত আৰু পিছপৰা জাতিৰ অধিকাৰৰ বাবে কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিছিল৷ স্বাধীনতাৰ পিছত পণ্ডিত জৱাহৰলাল নেহৰুৰ মন্ত্ৰীসভাত আম্বেদকাৰজীক প্ৰথমবাৰৰ বাবে আইন মন্ত্ৰী কৰা হৈছিল৷ আম্বেদকাৰজীক ১৯৯০ চনত তেওঁৰ ভাল কামআৰু দেশৰ বাবে বহুত কামৰ বাবে দেশৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান ভাৰত ৰত্ন প্ৰদান কৰা হৈছিল।\nRamabai Ambedkar (m. 1906 – d. 1935) Savita Ambedkar (m. 1948)\nসন্তান – ভাইয়া চাহেব আম্বেদকাৰ\nআম্বেদকাৰজী তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ চতুৰ্দশ সন্তান আছিল। তেওঁৰ দেউতাক ভাৰতীয় সেনাৰ এজন চুবেদাৰ আছিল, আৰু তেওঁৰ নিযুক্তি ইন্দোৰৰ ওচৰৰ মহুত আছিল, যিটো আম্বেদকাৰজীৰ জন্ম হৈছিল। 1894 চনত অৱসৰৰ পিছত, তেওঁৰ গোটেই পৰিয়ালটো মহাৰাষ্ট্ৰৰ চাটাৰালৈ স্থানান্তৰিত হয়। কেইদিনমানৰ পিছত, তেওঁৰ মাক স্থানান্তৰিত হয়, যাৰ পিছত তেওঁৰ দেউতাকে পুনৰ বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়, আৰু বোম্বাইলৈ স্থানান্তৰিত হয়। যাৰ পিছত আম্বেদকাৰজীয়ে বোম্বাইত শিক্ষা লাভ কৰে, ১৯০৬ চনত, ১৫ বছৰ বয়সত, তেওঁ ৯ বছৰীয়া ৰামবাইৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। তাৰ পিছত, 1908 চনত, তেওঁ দ্বাদশ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। আম্বেদকাৰজীয়ে সৰুৰে পৰা অস্পৃশ্যতাৰ বিষয়ে দেখিছিল, হিন্দু মেহৰ কাষ্টৰ আছিল, যাক নিম্নমানৰ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল আৰু ওপৰৰ কলাকুশলীসকলে তেওঁলোকক স্পৰ্শ কৰাটো পাপ বুলি বিবেচনা কৰিছিল। সেইকাৰণে আম্বেদকাৰজীয়ে সমাজৰ বহু ঠাইত বৈষম্যৰ সন্মুখীন হৈছিল। এই বৈষম্য আৰু অপমানৰ ভুক্তভোগী আম্বেদকাৰজীয়েও এখন সেনা বিদ্যালয়ত পঢ়িব লগা হৈছিল য’ত তেওঁ পঢ়িছিল, তেওঁৰ কলাকুশলীসকলৰ সন্তানক শ্ৰেণীৰ ভিতৰত বহিবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল। আনকি শিক্ষকজনেও তেওঁলোকৰ প্ৰতি মনোযোগ দিয়া নাছিল। ইয়াত তেওঁলোকক পানী স্পৰ্শ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া হোৱা নাছিল, স্কুলৰ পিয়নে সেইবোৰ ওপৰৰ পৰা ঢালি পানী দিছিল, পিয়ন অহাৰ দিনা তেওঁলোকে পানীও পোৱা নাছিল।\nস্কুলীয়া শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত, আম্বেদকাৰজীয়ে অধিক পঢ়াৰ বাবে বোম্বাইৰ এলফিনষ্টোন মহাবিদ্যালয়লৈ যোৱাৰ সুযোগ পাইছিল, তেওঁ পঢ়াশুনাত খুব ভাল আৰু তীক্ষ্ণ মনৰ আছিল, তেওঁ সকলো পৰীক্ষা ভালদৰে উত্তীৰ্ণ হৈছিল, সেয়েহে তেওঁ বৰোদাৰ গায়কৱাড়ৰ ৰজা সহায়জীৰ পৰা প্ৰতি মাহে 25 টকাৰ বৃত্তি লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ ১৯১২ চনত ৰাজনীতি বিজ্ঞান আৰু অৰ্থনীতিত স্নাতক ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। তেওঁ তেওঁৰ বৃত্তিৰ ধন পৰৱৰ্তী অধ্যয়নত ৰাখিবলৈ ভাবিছিল আৰু পৰৱৰ্তী অধ্যয়নৰ বাবে আমেৰিকালৈ গুচি গৈছিল। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পৰা উভতি অহাৰ পিছত বৰোদাৰ ৰজাই তেওঁক তেওঁৰ ৰাজ্যত প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰী কৰি তুলিছিল। কিন্তু ইয়াতো অস্পৃশ্যতাই তেওঁক এৰি যোৱা নাছিল, কিন্তু ইমান ডাঙৰ স্থিতিত থকা স্বত্বেও তেওঁ বহুবাৰ অপমানৰ সন্মুখীন হৈছিল।\nবোম্বাইৰ ৰাজ্যপালৰ সহায়ত তেওঁ বোম্বাইৰ চিণ্ড্ৰোম কলেজ অৱ কমাৰ্চ এণ্ড ইকনমিক্সৰ ৰাজনৈতিক অৰ্থনীতিৰ অধ্যাপক হয়। আম্বেদকাৰজীয়ে অধিক অধ্যয়ন কৰিব বিচাৰিছিল, সেয়েহে তেওঁ আকৌ এবাৰ ভাৰতৰ পৰা ইংলেণ্ডলৈ গুচি গৈছিল, এইবাৰ তেওঁ নিজেই তেওঁৰ ব্যয়ৰ বোজা লৈছিল। ইয়াত লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ে তেওঁক ডিএছচি বঁটা প্ৰদান কৰিছিল। আম্বেদকাৰজীয়ে জাৰ্মানীৰ বোন বিশ্ববিদ্যালয়ত কিছু সময় অতিবাহিত কৰিছিল, য’ত তেওঁ অৰ্থনীতিত অধিক অধ্যয়ন কৰিছিল। ১৯২৭ চনৰ ৮ জুনত তেওঁক কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত ডক্টৰেটৰ মহান উপাধি প্ৰদান কৰা হয়।\nদীৰ্ঘদিনীয়া অসুস্থতাৰ বাবে ১৯৩৫ চনত আম্বেদকাৰজীৰ পত্নী ৰামবাইৰ মৃত্যু হয়। ১৯৪০ চনত ভাৰতীয় সংবিধানৰ খচৰা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত, তেওঁ বহুতো ৰোগৰ দ্বাৰা আৱৰি আছিল। তেওঁলোকে ৰাতি শুব পৰা নাছিল, তেওঁলোকৰ ভৰিৰ বিষ আৰু ডায়েবেটিচ বৃদ্ধি হৈছিল, যাৰ ফলত ইনচুলিন হৈছিল। তেওঁ চিকিৎসাৰ বাবে বোম্বাইলৈ গৈছিল য’ত তেওঁ এজন ব্ৰাহ্মণ চিকিৎসক শাৰদা কবিৰক লগ পাইছিল। ড. হিচাপে তেওঁ এজন নতুন জীৱন সংগী বিচাৰি পাইছিল, তেওঁ 15 এপ্ৰিল, 1948 তাৰিখে দিল্লীত পুনৰ বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল।\nভাৰতলৈ উভতি অহাৰ পিছত, আম্বেদকাৰজীয়ে অস্পৃশ্যতা আৰু জাতিবাদৰ বিৰুদ্ধে এক সন্মুখ আৰম্ভ কৰে, যি টো এটা ৰোগতকৈ কম নাছিল, বহু অংশত দেশখন ভাঙি পেলাইছিল আৰু ইয়াক দেশৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰাটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ কৰি তুলিছিল। আম্বেদকাৰজীয়ে কয় যে নিম্ন বৰ্ণ আৰু জনজাতি আৰু দলিতসকলৰ বাবে দেশত পৃথক নিৰ্বাচনী ব্যৱস্থা থাকিব লাগে, তেওঁলোকে দেশৰ নিৰ্বাচনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সম্পূৰ্ণ অধিকাৰ লাভ কৰিব লাগে। আম্বেদকাৰজীয়েও তেওঁলোকৰ সংৰক্ষণৰ কথা কৈছিল। আম্বেদকাৰজীয়ে দেশৰ বহু ঠাইলৈ গৈ জনসাধাৰণক বুজাই দিছিল যে প্ৰচলিত পুৰণি প্ৰথাটো সামাজিক অশুভ আৰু ইয়াক উৎখাত কৰিব লাগে। তেওঁ এখন বাতৰি কাকত ‘মুকনায়ক’ (নীৰৱৰ নেতা) আৰম্ভ কৰিছিল। এবাৰ এক ৰেলীত তেওঁৰ ভাষণ শুনি কোলহাপুৰৰ শাসক চহৰুকাৰে তেওঁৰ পদৰ পৰা পদত্যাগ কৰে। এইটো সমগ্ৰ দেশতে এক ডাঙৰ আক্ৰমণ, যি দেশৰ ৰাজনীতিক এক নতুন দিশ প্ৰদান কৰিছে।\n১৯৩৬ চনত আম্বেদকাৰজীয়ে স্বতন্ত্ৰ মজদুৰ পাৰ্টি গঠন কৰে। ১৯৩৭ চনৰ কেন্দ্ৰীয় বিধানসভা নিৰ্বাচনত তেওঁৰ দলে ১৫ খন আসন লাভ কৰিছিল। আম্বেদকাৰজীয়ে তেওঁৰ দলক অল ইণ্ডিয়া চিডুল কাষ্ট পাৰ্টিলৈ ৰূপান্তৰ িত কৰিছিল, যাৰ সৈতে তেওঁ 1946 চনত সংবিধান সভাৰ নিৰ্বাচনত থিয় হৈছিল, কিন্তু তেওঁৰ দলে নিৰ্বাচনত অতি দুৰ্বল প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। কংগ্ৰেছ আৰু মহাত্মা গান্ধীয়ে অস্পৃশ্যসকলৰ নাম হৰিজন ৰাখিছিল, যাৰ ফলত সকলোৱে তেওঁলোকৰ সৈতে হৰিজন বুলি কথা পাতিছিল, কিন্তু আম্বেদকাৰজীয়ে একেবাৰে ভাল নাপালে আৰু ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰিলে। তেওঁ কয় যে অস্পৃশ্য লোকসকলও আমাৰ সমাজৰ এটা অংশ, তেওঁলোক বাকী লোকসকলৰ দৰে স্বাভাৱিক ইনচান। মহাত্মা গান্ধীৰ জীৱন পৰিচয় পঢ়ক।\nআম্বেদকাৰজীক প্ৰতিৰক্ষা উপদেষ্টা সমিতিত ৰখা হৈছিল আৰু ভাইচৰয় কাৰ্যবাহী পৰিষদত শ্ৰম মন্ত্ৰী কৰা হৈছিল। তেওঁ দলিত হৈ স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথম আইন মন্ত্ৰী হৈছিল, তেওঁ মন্ত্ৰী হোৱাটো তেওঁৰ বাবে এক মহান উপাধি আছিল।\nভীমৰাও আম্বেদকাৰজীক সংবিধান গঠন সমিতিৰ অধ্যক্ষ কৰা হৈছিল। তেওঁক এজন পণ্ডিত বুলিও কোৱা হৈছিল। আম্বেদকাৰজী ও দেশৰ বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰক ইজনে সিজনৰ সৈতে সংযোগ কৰাৰ বাবে এক কালভাৰ্ট আছিল, সকলো সামগ্ৰীৰ অধিকাৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি। আম্বেদকাৰজীৰ মতে, যদি দেশৰ বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰই ইজনে সিজনৰ সৈতে তেওঁলোকৰ যুঁজ সমাপ্ত নকৰে, তেন্তে দেশকেতিয়াও একত্ৰিত হ’ব নোৱাৰে।\n1950 চনত, আম্বেদকাৰজীয়ে এখন বৌদ্ধিক সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ শ্ৰীলংকালৈ গৈছিল, য’ত তেওঁৰ জীৱন সলনি হৈছিল। তেওঁ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ দ্বাৰা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত হৈছিল, আৰু ধৰ্মান্তৰিত হ’বলৈ দৃঢ় সংকল্প লৈছিল। শ্ৰীলংকাৰ পৰা ভাৰতলৈ উভতি অহাৰ পিছত তেওঁ বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু তেওঁৰ ধৰ্মৰ বিষয়ে এখন কিতাপ লিখিছিল আৰু নিজকে এই ধৰ্মলৈ ৰূপান্তৰ িত কৰিছিল। আম্বেদকাৰজীয়ে তেওঁৰ ভাষণত হিন্দু ৰীতি-নীতি আৰু জাতি বিভাজনক তীব্ৰ গৰিহণা দিয়ে। ১৯৫৫ চনত তেওঁ ভাৰতীয় বৌদ্ধ সাধাৰণ সভা গঠন কৰে। তেওঁৰ কিতাপ ‘দ্য বুধ্যা এণ্ড হিজ ৰিলিজিয়ন’ মৰণোত্তৰভাৱে পুনৰ উল্লেখ কৰা হৈছিল।\n১৯৫৬ চনৰ ১৪ অক্টোবৰত আম্বেদকাৰজীয়ে এখন সাধাৰণ সভাৰ আয়োজন কৰে য’ত তেওঁ তেওঁৰ ৫ লাখ সমৰ্থকক বৌদ্ধ ধৰ্মলৈ ৰূপান্তৰ িত কৰে। কাঠমাণ্ডুত অনুষ্ঠিত চোথি বিশ্ব বৌদ্ধ সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আম্বেদকাৰজী তালৈ গৈছিল। ১৯৫৬ চনৰ ২ ডিচেম্বৰত তেওঁ তেওঁৰ ‘দ্য বুধ্যা এণ্ড কাৰ্লছ মাৰ্ক্স’ নামৰ কিতাপখনৰ হস্তশিল্প সম্পূৰ্ণ কৰে।\n1954-55 চনত, আম্বেদকাৰজী তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ বাবে অতি শংকিত আছিল, ডায়েবেটিচ, অস্পষ্ট চকু আৰু আন বহুতো ৰোগৰ দ্বাৰা আৱৰি আছিল। ১৯৫৬ চনৰ ৬ ডিচেম্বৰত তেওঁ দিল্লীত থকা তেওঁৰ ঘৰত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে। তেওঁ জীৱনত বৌদ্ধ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল, সেয়েহে তেওঁৰ অন্তিম সংস্কাৰ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰথা অনুসৰি সম্পন্ন কৰা হৈছিল\nআম্বেদকাৰজীৰ অবিশ্বাস্য কামৰ ফলত তেওঁৰ জন্ম জয়ন্তী ১৪ এপ্ৰিলত আম্বেদকাৰ জয়ন্তী হিচাপে উদযাপন কৰা হৈছিল। দিনটোক ৰাষ্ট্ৰীয় বন্ধ ঘোষণা কৰা হৈছিল, যি দিনটোত সকলো চৰকাৰী আৰু ব্যক্তিগত প্ৰতিষ্ঠান বিদ্যালয় মহাবিদ্যালয়। আম্বেদকাৰজীয়ে দলিত আৰু নিম্ন বৰ্ণৰ বাবে সংৰক্ষণ আৰম্ভ কৰিছিল, দেশএতিয়াও তেওঁৰ কামৰ বাবে তেওঁৰ ওচৰত ঋণী। দেশৰ বহুতো চহৰত তেওঁৰ মূৰ্তিবোৰ সন্মান হিচাপে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। আম্বেদকাৰজীক সমগ্ৰ দেশে অভিবাদন জনাইছে। ড০ ভীমৰাও আম্বেদকাৰজীৰ মূল্যৱান শব্দবোৰ জানিবলৈ ভীমৰাও আম্বেদকাৰ আনমোল বচনত ক্লিক কৰক।


Imizen in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Imizen ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nImizen ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Imizen Price and Pack Size in Assamese - Imizen ar mulya aaru pakor size\nImizen 25 Mg Tablet ₹7.0 Not for Sale\nImizen की जानकारी\nImizen ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Imizen Benefits & Uses in Assamese- Imizen ar laabh aaru byavaharsamuh\nImizen ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Imizen Dosage & How to Take in Assamese - Imizen ar paali aaru xeya kenedore lobo\nImizen ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Imizen Side Effects in Assamese- Imizen ar parshwakriyasamuh\nImizen সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Imizen Related Warnings in Assamese- Imizen xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Imizenৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Imizen with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Imizen ar gurutor kriya-pratikriya\nImizen মতভেদসমূহ- Imizen Contraindications in Assamese- Imizen nishedhsamuh\nImizen ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Imizen in Assamese- Imizen ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Imizen ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Imizen Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Imizen kriya-pratikriya\nImizen ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Imizen Benefits & Uses in Assamese - Imizen ar laabh aaru byavaharsamuh\nImizen তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nImizen ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Imizen Dosage & How to Take in Assamese - Imizen ar paali aaru xeya kenedore lobo\nImizen-ৰ উপাদানসমূহ - Imizen Active Ingredients in Assamese - Imizen-ar upadaansamuh\nImizen ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Imizen Side Effects in Assamese - Imizen ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Imizen ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nImizen সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Imizen Related Warnings in Assamese - Imizen xonkranta xatarkatabanisamuh\nImizen-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Imizenএ মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক, আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Imizen পুনৰাই গ্ৰহণ নকৰিব।\nImizen-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nআপুনি যদি স্তন্যপায়ী মহিলা তেন্তে Taking Imizen গ্ৰহণে গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। চিকিতসকে প্ৰয়োজনীয় বুলি কোৱাৰ পূৰ্বে Imizen গ্ৰহণ কৰিব নালাগে।\nবৃক্কত Imizen কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nImizenৰ বৃক্ক ৰ ওপৰত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কেইটামান ঘটনাহে ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে।\nযকৃতত Imizen কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nImizenৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে কলিজা ক প্ৰভাবিত কৰে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Imizen ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nImizenৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে হৃদয় ক প্ৰভাবিত কৰে।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Imizenৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Imizen with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Imizen ar gurutor kriya-pratikriya\nImizen তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nImizen মতভেদসমূহ - Imizen Contraindications in Assamese - Imizen nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Imizen লোৱা অনুচিত যাতে -\nImizen ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Imizen in Assamese - Imizen ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Imizen-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Imizenৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nImizen লোৱাৰ পিছত আপুনি গা়ড়ী চলাব নালাগে অথবা গধুৰ মেচিন চলাব নালাগে। এয়া বিপজ্জনক হ'ব পাৰে, যিহেতু Imizenয়ে আপোনাক তন্দ্ৰাচ্চন্ন কৰিব পাৰে।\nহয়, কিন্তু ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ মতেহে Imizen লওক।\nহয়, বহুক্ষেত্ৰত, Imizen লোৱাটোৱে মানসিক বিসংগতিৰ ক্ষেত্ৰত সহায় কৰিব পাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Imizen ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Imizen Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Imizen kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Imizenৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Imizen লোৱাটোৱে একো সমস্যাৰ সৃষ্টি নকৰে।\nমদ আৰু Imizenৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nমদ আৰু Imizen একেলগে সেৱন কৰাটোৱে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।\nImizen ৰ অনুকল্প - Substitutes for Imizen in Assamese\nImizen के लिए सारे विकल्प देखें\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Imizen লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Imizen ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Imizen সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Imizen ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Imizen সেৱন কৰে?


COVID-19: Covaxin লোৱাসকলৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভ্ৰমণৰ বাবে অপেক্ষা আকৌ বাঢ়িল! কাৰিকৰী কাৰণত WHOৰ জৰুৰীকালীন ব্যৱহাৰৰ স্বীকৃতি পলম– News18 assam\nCOVID-19: Covaxin লোৱাসকলৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভ্ৰমণৰ বাবে অপেক্ষা আকৌ বাঢ়িল! কাৰিকৰী কাৰণত WHOৰ জৰুৰীকালীন ব্যৱহাৰৰ স্বীকৃতি পলম\nএই স্বীকৃতিৰ অবিহনে কভাক্সিনক বিশ্বৰ বেছিভাগ দেশে গ্ৰহণ নকৰে যাৰ ফলত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভ্ৰমণৰ ক্ষেত্ৰত কভাক্সিন লোৱা ভাৰতীয়সকলে বাধাৰ সন্মুখীন হ’ব।\nকভাক্সিনৰ জৰুৰীকালীন ব্যৱহাৰৰ স্বীকৃতি আকৌ এবাৰ বিলম্ব হৈছে। বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই ভাৰতত প্ৰস্তুত কৰা ভেকচিন সন্দৰ্ভত নতুনকৈ কেতবোৰ তথ্য বিচৰাৰ কাৰণে ভেকচিনে স্বীকৃতি লাভ কৰিব পৰা নাই।\nবিভিন্ন প্ৰতিৱেদনত প্ৰকাশিত তথ্য অনুসৰি বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই হায়দৰাবাদ স্থিত উৎপাদনকাৰী কোম্পানী ভাৰত বায়’টেকলৈ তথ্য বিচাৰি পঠিয়াইছে। ভাৰত বায়’টেকে সকলো তথ্য জমা দিয়াৰ কথা উল্লেখ কৰাৰ পিছতো কভাক্সিনে ক্লিয়াৰেন্স পোৱাৰ ক্ষেত্ৰত কাৰিকৰী প্ৰসংগ এতিয়া এনেদৰে দেখা দিছে?\nঅৱশ্যে এই ক্ষেত্ৰত অভিজ্ঞৰ মতে এই প্ৰক্ৰিয়াক লৈ বিতত হোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই কাৰণ এয়া ‘এক স্ৱাভাৱিক প্ৰক্ৰিয়া। বিশেষজ্ঞসকলে প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰেই আৰু তাৰ উত্তৰ কোম্পানীয়ে দিব লাগে।’ News18 এজন বিষয়ববীয়াই জনায়।\nএই স্বীকৃতি অবিহনে কভাক্সিনক বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ বহু দেশেই মান্যতা নিদিব। ফলক ভাৰতীয়সকলৰ কাৰণে এই ভেকচিন লৈ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভ্ৰমণ কৰাটো সমস্যা হ’ব।\nWHO–এ এই পৰ্যন্ত Pfizer-BioNTech, Johnson & Johnson, Moderna, চীনৰ Sinopharm আৰু Oxford-AstraZenecaৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত ভেকচিনক জৰুৰীকালীন ব্যৱহাৰৰ স্বীকৃতি দি থৈছে।\nBharat Biotech–ৰ মতে Covaxinৰ Phase III ক্লিনিকেল ট্ৰায়েলত ৭৭.৮ শতাংশ প্ৰভাৱ দেখিবলৈ পোৱা গৈছে।\nFirst published: September 28, 2021, 11:58 IST\nCorona Vaccinecorona virusCovaxinCovid 19Double MutantHealth


ওৱাকাথন, কাবাডী,আদি কাৰ্যসূচীৰে ব্যতিক্ৰম মাচডোৰ নাৰী দিৱস উদযাপন\nওৱাকাথন, কাবাডী, ইউনিক ইউ আদি কাৰ্যসূচীৰে ব্যতিক্ৰম মাচডোৰ বৰ্ণময় নাৰী দিৱস উদযাপন\nMarch 8, 2018 5:59 pm\nবিগত কেইবাবছৰৰ দৰে এইবাৰো বৰ্ণময় অনুষ্ঠানৰ মাজেৰে আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱস উদযাপন কৰে চহৰৰ অগ্ৰণী সামাজিক-সাংস্কৃতিক সংস্থা ব্যতিক্ৰম মাচডোই।\nনাৰী দিৱসৰ ৰাতিপুৱা ব্যতিক্ৰমৰ উদ্যোগত মহিলাসকলৰ ওৱাকাথনত যোগদান কৰে প্ৰায় ডেৰশগৰাকী মহিলাই। ই আছিল ন’ হৰ্ণ প্লিজ’ কৰ্মসূচীৰো এক আকৰ্ষণীয় অংগ। ৰাতিপুৱা সাত বজাত দীঘলিপুখুৰী পাৰৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা ওৱাকাথন চাৰ্কিট হাউচ হৈ পুনৰ লক্ষ্মীধৰ বৰা ক্ষেত্ৰত সমাপ্ত হয়। ইয়াতেই অনুষ্ঠিত হয় মহিলাসকলৰ মাজত কাবাডী। আন বছৰৰ দৰে এইবাৰো বহুকেইটা দলে কাবাডীত অংশগ্ৰহণ কৰে।\nআন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱসৰ প্ৰধান আকৰ্ষণ আছিল উজানবজাৰস্থিত বিবেকানন্দ কেন্দ্ৰত অনুষ্ঠিত ‘ইউনিক ইউ’ কাৰ্যসূচী। বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত পাৰদৰ্শীতা অৰ্জন কৰা মহিলাসকলক সন্মান প্ৰদান কৰে ব্যতিক্ৰমে।\nলাইফটাইম এচিভমেন্ট এৱাৰ্ড লাভ কৰে সাহিত্যিক নীলিমা বৰাই। সাহিত্যত দেবলীনা সেনগুপ্ত, সংগীতত ৰিংকুমণি কলিতা, বহুমুখী ব্যক্তিত্ব আভা দিহিঙ্গীয়া, সমাজসেৱাত ৰেহেনা চুলতানা, মডেলিঙত যশপ্ৰীত কৌৰ, ফেশ্বন ডিজাইনিঙত প্লাবিতা গগৈ, নৃত্যত মন্দিৰা ভট্টাচাৰ্য, এন্টেপ্ৰেনিয়াৰ শৰ্মিষ্ঠা দেব, শিক্ষকতাত শিল্পী চক্ৰবৰ্তী, ফেশ্বনত সুনীতা দেব, ব্যতিক্ৰমী ব্যক্তিত্ব কাশ্মীৰি হজ কাকতী আৰু পাৰমিতা দেক আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱসত সন্মানিত কৰা হয়।\nভাষণ প্ৰসঙ্গত ব্যতিক্ৰম মাচডোৰ সভাপতি ড. সৌমেন ভাৰতীয়াদেৱে কয়, ‘আজি আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱস। একৈশ শতিকাত আমি দেখিছো সকলো ক্ষেত্ৰত নাৰীৰ উত্তৰণ। তাকেই শ্ৰদ্ধা জনাই বিগত কেইবাবছৰো আমি উদযাপন কৰি আহিছো নাৰী দিৱস। সমাজ গঠনত নাৰীয়েই প্ৰধান, নাৰী দিৱস উপলক্ষে সেইকথা আমি পুনৰ এবাৰ স্মৰণ কৰিব বিচাৰো।’\nনাৰী দিৱসৰ সন্ধিয়াৰ অনুষ্ঠানটি বিবেকানন্দ কেন্দ্ৰত বিয়লি ৫.৩০ বজাৰ পৰা আৰম্ভ হয়। ইয়াতে সন্মান প্ৰদান কাৰ্যসূচীৰ লগতে আছিল সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান। অনুষ্ঠানত চেতাৰ পৰিবেশন কৰে দেবীদত্তা দে’ই আৰু নৃত্য পৰিবেশন কৰে নিবেদিতা তৰফদাৰে। সংগীত পৰিবেশন কৰে সুদেষ্ণা সেন, প্ৰিয়ংকা, পিয়ালি দে, পাৰমিতা দে আৰু অভিজিত বৰুৱাই। ইয়াৰ লগতে পৰিবেশিত হয় চিৰপৰিচিত নৃত্যগীত ধামাইল। ইয়াত কেবল মহিলাসকলে অংশগ্ৰহণ কৰে।\nমহিলা দিৱসৰ অনুষ্ঠানত বিশিষ্ট অতিথিৰূপে অংশগ্ৰহণ কৰে পদ্মশ্ৰী জয়শ্ৰী গোস্বামী মহন্ত, ড. নিৰ্মলকান্তি ভট্টাচাৰ্য, কবি সঞ্জয় চক্ৰবৰ্তী, কবি-সম্পাদক ড. তিমিৰ দে, অধ্যাপক সুদেষ্ণা ভট্টাচাৰ্য আৰু গায়িকা কবিতা নাথৰ লগতে নৃত্যশিল্পী তটিনী দে, গায়িকা অনামিকা চৌধুৰী, সমাজকৰ্মী জ্যোতিৰ্ময় পুৰকায়স্থ, কবি মীৰা ঠাকুৰ প্ৰমূখ্যে অন্যান্য বহু ব্যক্তি।


কলিয়াবৰৰ কুঠৰীত ভয়ংকৰ অগ্নিকাণ্ড ! নিমিষতে পুৰি ছাই হ'ল ৫খনকৈ ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান...– News18 assam\nকলিয়াবৰৰ কুঠৰীত ভয়ংকৰ অগ্নিকাণ্ড ! নিমিষতে পুৰি ছাই হ'ল ৫খনকৈ ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান...\nকলিয়াবৰ মহকুমাৰ কুঠৰীত ভয়ংকৰ অগ্নিকাণ্ড। অগ্নিকাণ্ডত ভস্মীভূত হল পাচখনকৈ ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান।এখন হোটেলৰ LPG চিলিণ্ডাৰৰ পৰাই অগ্নিকাণ্ড সংঘটিত হোৱাৰ সন্দেহ কৰিছে স্থানীয় ৰাইজে।\nLast Updated : October 01, 2021, 08:20 IST\nকলিয়াবৰ মহকুমাৰ কুঠৰীত ভয়ংকৰ অগ্নিকাণ্ড। অগ্নিকাণ্ডত ভস্মীভূত হল পাচখনকৈ ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান।এখন হোটেলৰ LPG চিলিণ্ডাৰৰ পৰাই অগ্নিকাণ্ড সংঘটিত হোৱাৰ সন্দেহ কৰিছে স্থানীয় ৰাইজে। ঘটনাস্থলীত বহু পলমকৈ উপস্থিত হয় অগ্নিনিৰ্বাপক বাহিনীৰ লোক।\nস্থানীয় লোকৰ অভিযোগ কলিয়াবৰৰ সীমান্তৰ এই অঞ্চললৈ অগ্নিনিৰ্বাপক বাহিনীৰ গাড়ী উপস্থিত হবলৈ যথেষ্ট সময়ৰ প্ৰয়োজন হয়। তেনেস্থলত দীৰ্ঘদিনে স্থানীয়ে ৰাইজে বাগৰী আৰক্ষী চকীত এখন অগ্নিনিৰ্বাপক বাহিনীৰ গাড়ী দিয়াৰ দাবী কৰি আহিছে যদিও এইপৰ্যন্ত প্ৰশাসনৰ পৰা কোনো সহাৰি পোৱা নাই।


বিশ্বকাপৰ পৰৱৰ্তী মেচতো বলিদান চিহ্ন থকা গ্ল’ভছ পিন্ধিব ধোনীয়ে! |cricket-vinod-rai-on-insignia-ms-dhoni-is-not-in-breach-of-icc-regulation– News18 Assam\nবিশ্বকাপৰ পৰৱৰ্তী মেচতো বলিদান চিহ্ন থকা গ্ল’ভছ পিন্ধিব ধোনীয়ে!\nআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেট কাউঞ্চীলে ভাৰতীয় সেনাৰ ‘বলিদান’ চিহ্ন থকা গ্ল’ভছ নিপিন্ধিবলৈ দিছিল নিৰ্দেশ\nUpdated:June 7, 2019, 8:33 PM IST\nUpdated: June 7, 2019, 8:33 PM IST\nধোনীৰ সমৰ্থন দিলে BCCI–এ। বিশ্বকাপত ধোনীয়ে ভাৰতীয় সেনাৰ ‘বলিদান’ চিহ্ন থকা গ্ল’ভছ পৰিধান কৰিয়ে উইকেট কিপিং কৰিব মহেন্দ্ৰ সিং ধোনীয়ে। উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ নিৰ্দেশত গঠিত হোৱা COA ৰ অধ্যক্ষ বিনোদ ৰায়ে উল্লেখ কৰিছে যে ধোনীয়ে আইচিচিৰ কোনো ধৰণৰ নিয়ম উলংঘা কৰা নাই।\nPTI ৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষ্যাৎকাৰত বিনোদ ৰায়ে কয় যে ধোনীৰ গ্ল’ভছত যি চিহ্ন আছিল সেয়া ভাৰতীয় সেনাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত নহয় বুলি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ মন্তব্য আগবঢ়াই । ইতিমধ্যে ধোনীৰ গ্ল’ভছক লৈ হোৱা বিতৰ্কৰ সম্পৰ্কত আইচিচিক নিজৰ স্থিতি স্পষ্ট কৰিছে বুলি জানিবলৈ দিয়ে বিনোদ ৰায়ে।


চাঁচনিৰ দস্তাবেজ (২) -আকাশৰ নীলাখিনি (দ্বিপেন শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nচাঁচনিৰ দস্তাবেজ (২) -আকাশৰ নীলাখিনি (দ্বিপেন শইকীয়া)\nযিমানেই সময়বোৰ পাৰহৈ গৈ আছে, বিয়াখনৰ ব্যস্ততাও সমানে বাহি গৈ আছে। সকলো মানুহ বিয়াখনত একাত্ম হৈ পৰিছে। মইহে শিল পৰা কপৌটোৰ দৰে জুপুকা মাৰি নিজৰ ভাৱত মচগুল হৈ আছো। মাজে মাজে অৱশ্যে ৰভাখনৰ সিটো চুকলে চকু পৰিছে। বিয়াখনলে এদিন আগতেই অহাৰ বাবে প্ৰায়বোৰ আলহীৰে লগতে চিনাকি হৈছে। সেয়েহে ওলাওঁতে সোমাওঁতে সকলোৱে মোৰফালে এটা সৌজন্যতাৰ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিছে। মইও কৃত্ৰিম হাঁহি নহ’লে মূৰ দুপিয়াই তাৰ পূৰ্ণ সহযোগিতা আগবঢ়াইছোঁ।\nসময়বোৰ পাৰ হৈ গৈ আছে। তেনেতে ৰূপাঙ্কৰে (মানে মোৰ ৰূম-মেট) আহি মোৰ কাষতে বহিলেহি। মই নিজকে সংযত কৰিলোঁ। আনফালে তাইও (নাম নাজানো) মুখ ঘুৰালে। লগৰ কেইজনীৰ লগত কথা পতাত ব্যস্ত হ’ল।\n: তই চাগে অকলে অকলে ব’ৰ হৈছ?\n: নাই নাই, ইমানবোৰ কালাৰ টি ভি চলি আছে। কিহৰ ব’ৰ হ’ম! মই ভালেই আছো। তই তোৰ কামত ব্যস্ত থাক।\n: ব’ল চকৰ পৰা আহোঁগৈ। কিবা বস্তু অলপ আনিব লগা আছে। তাতে বহু সময় হ’ল টানিবলেও পোৱা নাই। গতিকে চকতে গৈ দীঘল চুটি কৰি আহোঁগৈ।\nচকত পাই পান দোকান এখনৰ পিছফালে চিগাৰেট এটা জ্বলাই লৈ ৰূপাঙ্কৰে অনৰ্গল কৈ গ’ল সি বিয়াখনত কিমান ব্যস্ত হ’বলগা হৈছে। মাহীয়েকৰ ল’ৰা নোহোৱাত সি বিয়াখনত কিমান গুৰু দায়িত্ব পালন কৰিব লগা হৈছে ইত্যাদি ইত্যাদি। তাৰ কথাবোৰ কিন্তু মোৰ মূৰত অলপো নোসোমাল। মাথো কেইঘণ্টামান আগতে হৈ যোৱা ঘটনাটোৰ কথাই মনলে আহি থাকিল। চুমী-অভিজিৎ চাগৈ খুবেই সুখী। পিছে মই…। আনফালে আকাশ ৰঙৰ চেলোৱাৰ পিন্ধা ছোৱালী জনী? কিবা যেন প্ৰৱল আহ্বান আছে তাইৰ চাৱনিত। কি ধৰণৰ যে সংযোগবোৰ আহে আমাৰ জীৱন বোৰলৈ। অনুভৱ হয় আমাৰ দৰে ল’ৰাবোৰৰ জীৱনত প্ৰেম- ভালপোৱাবোৰ কিবা বাছ গাড়ী, ৰেল গাড়ীৰ দৰেই। এখন গ’লে আনখন আহে। মোৰ অনুমান সাধাৰণতে ভুল নহয়। আজি সেই নীলা আকাশ খন নথকা হ’লে বিৰহৰ ধুমুহাজাকে ৰভাৰ তলৰ পৰা উৰুৱাই নি পানীটুপিৰ সংগ দিয়ালেগৈহেঁতেন। কথাবোৰ মনৰ ভিতৰতে পাগুলিবলৈ ধৰিলোঁ ।অৱশ্যে সকলো কথা মই ভৱাৰ দৰে নহ’বওঁ পাৰে।\n: ঐ কি ভাবি আছ?\n: নাই , একো নাই।( ভাৱ সাগৰৰ পৰা হঠাৎ উভতি আহিলোঁ) যাব হ’ল নেকি?\n: হৈছে ৰ। মই বজাৰটো কৰি লওঁ।\n: ঠিক আছে কৰি ল। মই ইয়াতে আছো।\nআমি বিয়াৰ ঘৰ পাওঁতে আন্ধাৰ হ’ল। মানুহৰ ভিৰ কমিছে। ৰভাৰ তলত দিনৰ সেই ব্যস্ততা নাই। মানুহৰ সংখ্যা আঙুলিৰ মূৰত গণিব পাৰি। মই সেই বিশেষ ঠাই খিনিলৈ চকু দিলোঁ। কিন্তু শূন্য। ইফালে- সিফালে চালোঁ, ক’তো নাই।\nবাৰাণ্ডা খনতে বহি পৰিলোঁ। তেনেতে ৰূপাঙ্কৰে তাৰ সম্বন্ধীয় ভিনিহিয়েক এজনক চিনাকি কৰি দিলে। চা-চিনাকি হোৱাৰ পিছতে তেখেতৰ এফ এম চেনেল খোল খালে আৰু বন্ধ হোৱাৰ নামেই নোলোৱা হ’ল। চাঁচনিৰ পৰা লিবিয়ালৈকে, পদ পথৰ পৰা বিল গেইটচলৈকে তেখেতে অনৰ্গল কৈয়ে গ’ল। মই মাথো মূৰ জোকাৰি শুনি গ’লোঁ। এক ঘন্টামানৰ পিছত তেখেতৰ পৰা অব্যাহতি পালোঁ। পুলিচৰ লকআপৰ পৰা মুকলি হোৱা যেন লাগিল। বাৰান্দাখনত তেতিয়া মই অকলে। মানুহবোৰ আকৌ আহিবলৈ আৰম্ভ হৈছে। ভাগৰুৱা ভাৱ এটাই চকু দুটা মুদ খুৱাই নিলে।\n: অ’ দীপম দা, আপুনি হব’লা অকলে অকলে বহি আছে? টোপনি ধৰিছে যদি ভিতৰতে অলপ আৰাম কৰক গৈ।\nমামুৰ মাতত খক্ মককৈ উঠিলোঁ। মামু মানে কইনাৰ ভনীয়েক। তাইৰ লগত দিনত দেখাপোৱা নীলা গৰাকীও আছে। এতিয়া অৱশ্যে নীলা নহয় পুৰা হালধীয়া হৈ আহিছে।\nনিজকে সহজ কৰি ক’লো, ভিতৰলে নাযাওঁ দিয়া। আজি বাহিৰতে থাকি কিবা এটা ভাল লাগিছে। গুটেইখন কিবা নীলা , হালধীয়া হৈ আছে…। লগে লগে মই আঁৰ চকুৰে মামুৰ লগৰগৰাকীলে চালোঁ। তাইৰ লাহি দেহাত হালধীয়া শাৰী খনেৰে অপূৰ্ব সুন্দৰ লাগিছে। পূৰ্ণিমাৰ দৰে উজ্জল মুখখনত কপালৰ অলকা কেইদালে বাৰে বাৰে আমনি দিছেহি। তাই কিবা এটা বুজিব পাৰি লাজ লাজ ভাবেৰে তল মূৰ কৰিলে।\n: ঠিক আছে তেনেহ’লে। আপুনি ইয়াতে বহক। আপোনাক এটা লগ দিওঁ। এই মোৰ বান্ধৱী লগতে ৰূমমেট নীলাক্ষী। এইৰো ইয়াত লগ নাই, গতিকে আপোনালোকে এজনে আনজনক কম্পেনী দিয়ক। মই ভিতৰলে যাওঁ। নীলু এইয়া দীপম দা। আমাৰ ৰূপাঙ্কৰ দাৰ ৰুম মেট। তই কথা পাত হা।\nলাহেকৈ ক’লো, বহা। তাইও মোৰ কাষৰ চকীখনতে বহিল।\nমামু গ’ল। আমাৰ কাৰোৰে মুখত মাত নাই। কি সোঁধো কি নোসোঁধো বুলি তাইৰ ঘৰ ক’ত সুধিলোঁ।\n: যোৰহাটত। লাহেকৈ ক’লে তাই।\n: যোৰহাটৰ কোনখিনিত?\n: মইও যোৰহাটৰে। মানে মাজুলীত। সেয়ে বহুতে ঘঁৰিয়াল বুলিয়ে কয়।\n: কোনে ক’লে আপোনাক? আমাৰ পিছে মাজুলী বুলিলে কিবা ভাল হে লাগে। মাজুলীলৈ যোৱাৰ ইচ্ছা এটা সৰুৰে পৰা পুহি ৰাখিছোঁ। সাকাৰ কৰিবহে পৰা নাই।\n: তুমি তেনেহ’লে ব্যতিক্ৰম দিয়াচোন। বহুতেই তেনেদৰেই কয়। বহুতৰে মাজুলী বুলি ক’লেই নাকটো কোচ খাই আহে। কিছুমানৰ আকৌ এলাৰ্জি উঠি যায়।\n: তেওঁলোকৰ কথা বাদ দিয়ক। তেওঁলোকে চাগৈ মাজুলী বুলিলে কেৱল এটা নদী দ্বীপ বুলিহে জানে। মোৰ কিন্তু যাবলৈ খুউব মন যায়।\n: হয় নেকি? নিশ্চয় যাবা। নিমন্ত্ৰণ থাকিল।।\n: হয় দিয়ক। মই সেয়েহে ফাইনেল চেমৰ প্ৰজেক্ট ৱৰ্ক মাজুলীৰ টুৰিজিমৰ ওপৰতেই কৰিম বুলি ভাবিছোঁ। আপোনাক লগ পালো ভালেই হ’ল। ভৱিষ্যতে আপোনাৰ সহায় পাম বুলি আশা ৰাখিলোঁ।\nছোৱালী জনী দেখাত যেনেকৈ ধুনীয়া, আচাৰ-ব্যৱহাৰো সমানে ভাল লগা। মোহনীয়। আমি দুয়ো বহু সময় ধৰি কথা পাতিলোঁ। পঢ়া- শুনাৰ পৰা ওলাই আমি ব্যক্তিগত জীৱনৰ ফালে ধাৱমান হ’লোঁ। নাজানো কিয় আমি এজনে আনজক দ্বিধাহীন ভাৱে উপস্থাপন কৰিব পৰা হ’লোঁ। কথাৰ মাজেদিয়েই আমাৰ মনৰ দূৰত্ব কমি আহিল। নজনাকৈয়ে এজনে আনজনৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ ৰাতিটোৰ ভিতৰতে হাতীটোৰ সমান হ’লগৈ আৰু এইয়াই আছিল আৰম্ভণি অন্য এক যাত্ৰাৰ…\nবাহী বিয়াৰ দিনা পুৱাতে মই ডিব্ৰুগড়লৈ আহোঁ। লাহোৱাল পাওঁতে নীলুৰ ফ’ন আহে।\n: দীপম দা ক’ত পাইছে গৈ?\n: ৰূপাঙ্কৰ দাই কোৱাতহে গম পালোঁ আপুনি গ’লগৈ বুলি। আপুনি আজি থাকিব বুলি ভাবিছিলোঁ। মামুও বাক থ’বলৈ গ’ল। মই আজি অকলশৰীয়াই হ’লোঁ। আজি দিনটো থাকিব নোৱাৰিলে?\n: নাই মানে মোৰ চুটি দুদিনৰহে আছিল। আজি জইন কৰিব লাগিব। তাতে যদি তোমাৰ দৰে ছোৱালী এজনী বিয়াত লগ পাম বুলি আগতিয়াকে গম পালোহেঁতেন, চুটি দুদিন মান বেছিকৈ ল’লোঁহেঁতেন।\n: হৈছে দিয়ক।\n: একো হোৱা নাই। যি হ’ব লগা আছে তুমি ভাৰ্চিটি পোৱাৰ পিছতেই হে হ’ব।\n: ৱাহ। জানিব পাৰিম নেকি?\n: নিশ্চয় পাৰিবা। পিছে এতিয়া নহয়। ভাৰ্চিটি অহাৰ পিছত। ডাইৰেক্ট ফেচ টু ফেচ।\n: ঠিক আছে তেনেহ’লে। আশাৰে ৰ’লো।খালি ভাল কিবা কিবি হ’লেই হ’ল।\n: চিন্তা নকৰিবা। যি হ’ব ভালেই হ’ব। এতিয়া ৰাখোঁ। পিছত কথা পাতিম।\nফ’নটো থোৱাৰ পিছত আগৰাতিৰ কথাবোৰেই মনলে আহি থাকিল। বাৰে বাৰে মনটো উৰুৱাই লৈ গ’ল আকাশৰ নীলাখিনিৰ ফালে। এহালি সজল চকুৰ প্ৰৱল আহ্বানত মই কোনোবা দূৰ দিগন্তৰ ফালে ধাৱমান হৈছো, য’ত মই দেখা পাইছোঁ কেৱল সেউজীয়া আৰু সেউজীয়া। মৃদু মৃদুকৈ বাজি আছে এটি আৱহ সংগীত-\n” তোমাৰে মোৰে নিবিড় এই নিশা\nক’ব পাৰে বহু গোপন অগোপন কথা\nকথা হ’ব পাৰে জোনাকৰ\nকথা হ’ব পাৰে বিষাদৰ\nৰচা হ’ব পাৰে সংগোপনে\nঅন্তহীন প্ৰেমৰ বহুটো গাথা…”\n← বোলো ভাই প্ৰজাপতয়ে….শুভ বিবাহ (বিজে ৰঞ্জন)\nনৃ-ভৌগোলিক মনোবিৱৰ্তনবাদ (উচ্চজিৎ কলিতা) →\nভূত নে ভ্রম! (- মিতালী বৰ্মন)\nশৈশৱৰ কাজিৰঙা: গড়ৰ পিঠিত এটা কৰুণ আবেলি (পংকজ নেওগ)\nপৃথিৱীৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী মানুহজন -জেহিদুল ইছলাম মিৰ্ধা\nOctober 19, 2017 1


'গোৱৰ্ধন পৰ্বতখন বচাই ৰাখিব, কাইলৈ মোডীয়ে পৰ্বতো বিক্ৰী কৰি দিব পাৰে।'-প্ৰিয়ংকা গান্ধী\nLast updated Feb 23, 2021 166\nদ্য ষ্টেটমেন্ট : কৃষি আইনক কেন্দ্ৰ কৰি দেশৰ ৰাজনীতি এতিয়া উত্তপ্ত হৈ উঠিছে ৷ মংগলবাৰে মথুৰাৰ পালীখেড়াত কংগ্ৰেছৰ মহাসচিব প্ৰিয়ংকা গান্ধীয়ে কৃষকৰ মহাপঞ্চায়ত সম্বোধন কৰে ৷\nপ্ৰিয়ংকা গান্ধীয়ে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীক সমালোচনা কৰি কয় যে প্ৰধানমন্ত্ৰী কেৱল অহংকাৰীয়ে নহয় ভয়াতুৰো ৷ প্ৰিয়ংকা গান্ধীয়ে কয় যে যদি পূৰ্বৰ চৰকাৰে একো নিৰ্মাণেই কৰা নাছিল তেন্তে আপুনি বিক্ৰী কৰি আছে কিয় ৷ আপোনাৰ চৰকাৰে কেৱল নোটবন্দী আৰু জিএছটি আনিলে, যাৰদ্বাৰা জনতাৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি হ’ল ৷ প্ৰিয়ংকা গান্ধীয়ে ঘোষণা কৰে যে যেতিয়ালৈকে তিনিওখন কৃষি আইন বাতিল কৰা নহয় তেতিয়ালৈকে আন্দোলন অব্যাহত থাকিব ৷\n‘গোৱৰ্ধন পৰ্বতক সংৰক্ষণ কৰি ৰাখক’\nপ্ৰিয়ংকা গান্ধীয়ে কয় যে মোডী চৰকাৰে LICকে ধৰি বহুতো কোম্পানী বিক্ৰী কৰিছে, গোবৰ্ধন পৰ্বতক সংৰক্ষণ কৰক যাতে কাইলৈ চৰকাৰে ইয়াক বিক্ৰী কৰিব নোৱাৰে ৷ প্ৰিয়ংকাই কয় যে প্ৰধানমন্ত্ৰী মোডীৰ কৃষকৰ লগত এনে কি শত্ৰুতা আছে সেয়া কোনেও নাজানে ৷\nমন্ত্ৰীসকলে কৃষকক সন্ত্ৰাসবাদী আখ্যা দিয়ে, ৰাহুল গান্ধীয়ে সংসদত মৌনতা অৱলম্বন কৰাৰ সময়তো তেওঁলোকে অংশ নল’লে ৷ প্ৰিয়ংকা গান্ধীয়ে মহাপঞ্চায়তত কয় যে ৮০ দিনৰ পৰা কৃষকে দিল্লীৰ সীমাত প্ৰতিবাদ কৰি আছে, ২০০তকৈ অধিক কৃষকে মৃত্যুবৰণ কৰিছে ৷ তেওঁ কয় যে চৰকাৰৰ বিবেকৰ মৃত্যু ঘটিছে, ভগৱান কৃষ্ণই তেওঁলোকৰ অহংকাৰ বিনাশ কৰিব ৷ প্ৰিয়ংকাই কয় যে মোডীয়ে নিজৰ বাবে দুখন বিমান ক্ৰয় কৰিলে কিন্তু কৃষকক পাবলগীয়া সাহাৰ্য প্ৰদান কৰা নাই,ইয়াৰ দ্বাৰা মোডী চৰকাৰৰ অন্তৰ্নিহিত উদ্দেশ্য় প্ৰতিফলিত হয় ৷\nFarmer ProtestMahapanchayatMathuraPriyanka Gandhithe statement\nপ্ৰধানমন্ত্ৰীৰ দাবী-পশ্চিমবংগৰ নিবনুৱাক চাকৰি দিয়া হ’ব! সাংবাদিকৰ প্ৰশ্ন-বাকী ৰাজ্যত চাকৰি দিলে নেকি?\nড্ৰাগছ গোচৰ: পশ্চিমবংগ বিজেপিৰ প্ৰভাৰী কৈলাশ বিজয়বৰ্গীয়ৰ ঘনিষ্ঠ বিজেপি নেতাক গ্ৰেপ্তাৰ


‘থ্ৰী ফ্লে’ভাৰছ্ অফ্ কৰ্নেট’ ত্ৰিল’জী’ - উদ্দীপ তালুকদাৰ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসাধাৰণতে হলীউডৰ ডাঙৰ বাজেটৰ ছবিসমূহৰ মাৰ্কেটিং সমগ্ৰ পৃথিৱীজুৰি চলে, আৰু মুক্তিও দিয়া হয় সমগ্ৰ পৃথিৱীতে৷ আমি তেনে চিনেমাসমূহৰ বিষয়ে জানো, আৰু আলোচনাও কৰোঁ৷ তাৰ বিপৰীতে তুলনামূলকভাৱে কম বাজেটৰ কিছু ছবিও নিৰ্মাণ হয়, যিবোৰ সাধাৰণতে আমাৰ দেশত উপযুক্ত প্ৰচাৰেৰে ৰিলিজ কৰা নহয়, আৰু আমি নেদেখাকৈয়ে থাকি যায়৷ এড্‌গাৰ ৰাইটৰ পৰিচালনা, আৰু এড্‌গাৰ ৰাইট আৰু ছাইমন পেগ-ৰ ৰচিত তিনিখন চিনেমাৰ এক ত্ৰিল’জী হৈছে, ‘থ্ৰী ফ্লেভাৰছ্ অফ্ কৰ্নেট’’৷\nএই ত্ৰিল’জীৰ তিনিওখন ছবিয়েই মূলতঃ কমেডী-ধৰ্মী কিন্তুু তিনিটা বেলেগ বেলেগ জন্‌ৰা-ৰ (genre)৷ প্ৰথমখন ‘শ্যন্ অফ্ দ্য ডেড্’ জম্বিৰ আক্ৰমণৰ ওপৰত৷ জন্‌ৰাহিচাপে যাক জম্বি-হৰৰ-কমেডি বুলিব পাৰি৷ দ্বিতীয়খন ‘হট্ ফাজ্’ পুলিচ একচনৰ কমেডী ছবি, আৰু তৃত্বীয়খন ‘দ্য ৱৰ্ল্ডছ্ এণ্ড’ ছাইন্ফ-ফিকচ্‌ন কমেডী ছবি৷ কমেডী ছবি যদিও চিনেমাকেইখন কিন্তুু প্ৰতিস্থিত জন্‌ৰাকেইটাৰ পেৰ’ডী নহয়৷ তিনিওখন ছবিৰ মাজত কোনো কাহিনীৰ মিল নাই৷ কিন্তুু, চিনেমা তিনিখনৰ মূল ধাৰা হৈছে প্ৰতিস্থিত জ্যন্‌ৰ (genre) এটাৰ লগত কমেডী সংলগ্ন কৰা, প্ৰতিখন ছবিতে প্ৰায় একে কেইজন অভিনেতা-অভিনেত্ৰীয়ে কামো কৰিছে, আৰু ছবিকেইখন ৰচয়িতা, পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক (নিৰা পাৰ্ক) একেই৷ ত্ৰিল’জী হিচাপে ধৰিবলৈ ছবিকেইখনৰ মূল থীমটোহে একেটা, যাক শেষৰ ছবিখনত পূৰ্ণাংগ ৰূপ দিয়া হৈছে৷\nপ্ৰথমখন ছবি ‘শ্যন্ অফ্ দ্য ডেড্’-ৰ (২০০৪) মূল চৰিত্ৰ শ্যন (ছাইমন পেগ্)৷ শ্যন দোকান এখনৰ বিক্ৰেতা, আৰু জীৱনটোত বৰ বেছি আগবাঢ়িবলৈ সমৰ্থ হোৱা নাই৷ প্ৰেমিকা, মাক আৰু সতীয়া দেউতাকৰ লগত শ্যনে তাল মিলাবলৈ সক্ষম হোৱা নাই৷ যাৰ এটা মূল কাৰণ হৈছে শ্যনৰ বাল্য বন্ধু এড্ (নিক ফ্ৰষ্ট)৷ এডে বিশেষ কাম-বন নকৰে, শ্যনৰ ওপৰতে খায়৷ এড্ শ্যনৰ বন্ধু যদিও চিন্তা-চৰ্চাত কিশোৰ অৱস্থা পাৰ কৰিব পৰা নাই৷ জীৱন সম্বন্ধে এড্-ৰ এতিয়াও কোনো নিৰ্দিষ্ট পৰিকল্পনা নায়েই৷ ওলোটাই ক’ব পাৰি এডে জীৱনটো তেনেদৰেই নিৰ্দিষ্ট পৰিকল্পনাৰে আগবঢ়াৰ কথা কেতিয়াও ভবাই নাই৷ এড্-ৰ বাবেই শ্যনে নিজৰ প্ৰেমিকাক সময় দিব নোৱাৰে৷ কিন্তু, বাল্য বন্ধুৰ প্ৰতি থকা মৰমৰ বাবে তাক এৰিবও নোৱাৰে৷ তাল মিলাব নোৱাৰাত আনকি প্ৰেমিকাই শ্যনৰ লগত প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক ছিন্ন কৰে৷ কিন্তু, তাৰ পাছদিনাই ৰাতিপুৱা চহৰখনত এক অজান ৰোগত মানুহবোৰ জম্বিলৈ পৰিণত হোৱা আৰম্ভ হয়৷ এনে অৱস্থাত শ্যনৰ মনলৈ আহে নিজৰ প্ৰেমিকা, মাতৃ আৰু সতীয়া দেউতাকৰ নিৰাপত্তা৷ এডে শ্যনক নিস্বাৰ্থভাবে সহায় কৰে৷ কিন্তুু, এড্‌ৰ কাণ্ড-কাৰখানাবিলাকত কিশোৰসুলভতা থাকিয়েই যায়৷ বাকীকেইজনক বচাবলৈ যাওতে এড জম্বিৰ মাজত সোমাই পৰে, আৰু জম্বিত পৰিণত হয়৷ কাহিনী এইখিনিয়েই যদিও চিনেমাখন চাই হাঁহি থাকোঁতে লাহে লাহে আপুনি বুজিবলৈ আৰম্ভ কৰে, চিনেমাখনৰ বেমাৰ হোৱা বুলি দেখুওৱা হয় যদিও আচলতে জম্বি তেনেকুৱা নহয়৷ জম্বি আচলতে আমিয়েই৷ সকলো নিস্বাৰ্থ আবেগ, অনুভূতি পৰিহাৰ কৰি, জীৱনৰ সৰু-সৰু আনন্দবোৰ পাহৰি একমাত্ৰ নিজৰ বাবেই যন্ত্ৰৱৎ চলি থকা আমিবোৰো একো-একোটা জম্বিয়েই৷ ছবিখনৰ শেহত চৰকাৰে জম্বি হৈ পৰা মানুহখিনিক ঔষধৰ দ্বাৰা হিস্ৰংতা কমাই তেওঁলোকক অকল শ্ৰমৰ প্ৰয়োজন হোৱা কিছুমান কামত নিয়োগ কৰে৷\nদ্বিতীয়খন ছবি হট্ ফাজ্ (২০০৭)৷ মূলতঃ দুজনীয়া পুলিচ একচ্‌ন ছবিক উৎস হিচাপে লৈ তাক কমেডী ৰূপ দিয়া হৈছে৷ হট্‌ফাজ-ত নিক’লাছ এঞ্জেল (ছাইমন পেগ) লণ্ডন পুলিচৰ এগৰাকী অত্যন্ত দক্ষ আৰু কৰ্মঠ পুলিচ বিষয়া৷ পুলিচৰ দৰ্শন তেখেতে সম্পূৰ্ণৰূপে মানি চলে৷ তেখেতৰ বাবে পুলিচৰ আচল অস্ত্ৰ হাতত থকা মাৰণাস্ত্ৰ নহয়, নোটবুকখনহে৷ কিন্তুু, তেনে এগৰাকী পুলিচ অফিচাৰক উৰ্ধতন কৰ্তৃপক্ষই সৰু গাঁৱ এখনলৈ পঠিয়াবলগীয়া হয়, কাৰণ ৰাইজৰ চকুৰ মণি হৈ পৰা নিক’লাছৰ বাবে গোটেই বিভাগটোৱেই অদক্ষ যেন ভাৱ এটা শিপাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে৷ অসন্তুষ্ট হ’লেও নিক’লাছ ছেণ্ডফৰ্ড নামৰ সৰু গাঁৱখনলৈ যায়৷ ছেণ্ডফ’ৰ্ডৰ পুলিচ বিভাগত মাত্ৰ কেইজনমান বিষয়া৷ তাকো তেওঁলোক এলেহুৱা প্ৰকৃতিৰ, নহ’বই কিয়, ছেণ্ডফৰ্ডত অপৰাধৰ হাৰ শূন্য! সেই বিভাগত নিক’লাছে লগ পায় ডেনী বাটাৰমেন-ক৷ ডেনী আকৌ পুলিচ একচন চিনেমাৰ ভক্ত, আৰু মানসিকভাৱেও তেওঁ শিশুৰ দৰেই কল্পনাপ্ৰৱণ হৈয়েই আছে৷ নিক’লাছৰ আগৰ কীৰ্তি-কাহিনীৰ কথা জানিব পাৰি তেওঁৰো ভক্ত হৈ পৰে৷ লগতে ডেনী থানাখনৰ ইন্সপেক্টৰ ফ্ৰেংক বাটাৰমেনৰ পুত্ৰও৷ তেনেতে এটা দুৰ্ঘটনাত দুজন ব্যক্তিৰ মৃত্যু হয়, যিটো এঞ্জেলে হত্যাৰ ঘটনা বুলি ধৰি লৈ অনুসন্ধানৰ বাবে আগবাঢ়ে৷ কিন্তুু, পুলিচ বিভাগৰ কেউজনেই সেইটো এটা দুৰ্ঘটনা বুলি এৰাই চলে৷ গাঁৱখনৰ নিৰাপত্তাৰ বাবে আছে এটা গাঁৱখনৰ ৰাইজৰদ্বাৰা গঠিত অনুষ্ঠান ‘নেইবাৰহুড এলায়েন্স’, ফ্ৰেংক তাৰ মূল কৰ্তা৷ আৰু দুটামান দুৰ্ঘটনাৰ পাছত নিক’লাছৰ সন্দেহ হ’বলৈ ধৰে, গাঁৱখনৰ একমাত্ৰ ছুপাৰ-মাৰ্কেটখনৰ মালিকৰ ওপৰত৷ কিন্তুু, অনুসন্ধানৰ মাজতে হঠাতে জানিবলৈ পায় যে তেওঁ ভবা ব্যক্তিগৰাকী এটা অংশ হ’লেও মূল অপৰাধী নহয়, বৰং গাঁৱৰক্ষী বাহিনীটোৱেই গাঁৱখনত যাতে অপৰাধৰ হাৰ শূন্য হৈ থাকে, আৰু আহিবলগীয়া ‘শ্ৰেষ্ঠ গাঁৱ’ৰ বঁটাৰ নিৰ্বাচকসকলে যাতে একোৱেই বেয়া দেখিবলৈ নাপায়, তাৰ কাৰণে গাঁৱখনৰ সন্মান হানি কৰিব পৰা যিকোনো ব্যক্তিকে হত্যা কৰি নোহোৱা কৰি পেলায়৷ এইখন চিনেমাৰো মূল চালিকাশক্তি নিক’লাছ আৰু ডেনী-ৰ গঢ় লৈ উঠা বন্ধুত্ব, আৰু দুয়োৰে মাজৰ সাংঘাতিক কেমেষ্ট্ৰি৷ সাধাৰণভাৱে আমাৰ আপাত শান্তিময় জীৱনত অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰা সৰু-সৰু কাৰণবোৰক ডাঙৰ কৰি লোৱাৰ ফলত কেনেদৰে মানুহ ধীৰে ধীৰে অন্ধবিশ্বাসী হৈ উঠে, আৰু তাৰ পৰিণতিত আমি কেনে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰোঁ, সেইটোক চালি-জাৰি যোৱাটো এইখন চিনেমাৰ মূল উদ্দেশ্য৷ শ্যন অৱ দ্য ডেড-ত আছিল এজন ব্যক্তিৰ জীৱন, ইয়াত পৰিপ্ৰেক্ষ হৈছে গোটেই সমাজখন৷ তৃতীয়খন ছবিত একেটা থীমকে আৰু বহল কৰি সমগ্ৰ মানৱ-জাতিকে লোৱা হৈছে৷\nএই ত্ৰিল’জীৰ তৃত্বীয়খন ছবি হৈছে ‘দ্য ৱৰ্ল্ড্‌ছ্ এণ্ড’ (২০১৩)৷ ইংলেণ্ডৰ এখন সৰু মফচলীয়া চহৰ নিউটন হেভেনৰ পাঁচগৰাকী কিশোৰৰ এজন আছিল গেৰী (ছাইমন পেগ), যিয়ে নিজকে নিউটন হেভেন-ৰ ৰজা বুলি অভিহিত কৰিছিল৷ এণ্ডি (নিক ফ্ৰষ্ট) আছিল গেৰীৰ প্ৰাণৰ বন্ধু, আনকেইজন পিটাৰ, অলিভাৰ আৰু ষ্টিভেন৷ গেৰীয়ে ভাবিছিল অনাগত জীৱন হ’ব সুখ আৰু সমৃদ্ধিৰে ভৰপূৰ, কিন্তু তেনে নহ’ল৷ আনহাতে বাকী কেউজন বন্ধুৱেই লণ্ডনলৈ গৈ নিজৰ নিজৰ ভাগ্যৰ চকৰী ঘূৰাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ তেনেতে কেউজনৰ তাত উপস্থিত হ’লগৈ গেৰী, আৰু চল-চাতুৰী, আবেগিক ব্লেক-মেইলিঙেৰে মান্তি কৰালে নিউটন হেভেনত আধৰুৱাকৈ ৰৈ যোৱা কাম এটা শেষ কৰাবলৈ৷ কামটো আছিল গ’ল্ডেন মাইল সম্পন্ন কৰোৱা, যিটোত তেওঁলোক আগতে বিফল হৈছিল৷ গ’ল্ডেন মাইল হৈছে একে দিনাই নিউটন হেভেনৰ বাৰখন পাবত বীয়েৰ খোৱা৷ পঢ়া সাং হোৱাৰ পাছতে যেতিয়া তেওঁলোকে চেষ্টা কৰিছিল, তেতিয়া ছয়নম্বৰ পাবখনৰ পাছতে কোনোবা আউট হৈ গৈছিল, কোনোবাই ৰাতি ক’ত কটালে গমেই নাপালে৷ সেই আধৰুৱা কামটো পূৰা কৰাবলৈ গেৰীয়ে সকলোকে আকৌ এবাৰ নিউটন হেভেনলৈ আনে৷ অৱশ্যে এণ্ডিয়ে এতিয়া সুৰাপানৰ অভ্যাস ত্যাগ কৰিছে, তথাপি পানী পিয়েই সংগ দিবলৈ তেৱোঁ আহি উপস্থিত হ’ল৷ প্ৰথম দুখন পাব ঠিকেই গ’ল, তৃত্বীয়খনত গেৰীক সোমাবলৈ নিদিলে, কাৰণ ছাত্ৰৱস্থাৰ কিবা কৰ্মৰ বাবে সেইখন বাৰত সোমোৱা নিষেধ কৰা আছিল৷ আপাত দৃষ্টিত সকলো ঠিকেই আছিল যদিও কেউজনেই অনুভৱ কৰিছিল সকলো যেন সঠিক নাছিল৷ সেইখন তেওঁলোকৰ চিনাকি নিউটন হেভেন নহয়৷ মানুহখিনি যেন অতি নম্ৰ, অত ভদ্ৰ আৰু সুখী হৈ পৰিছে৷ আচল গণ্ডগোলটো লাগিল চতুৰ্থখন বাৰতহে৷ য’ত অলিভাৰৰ ভনীয়েকো আহি তেওঁলোকৰ লগ লাগিল৷ তাতেই বাথৰূমত এজন কিশোৰৰ লগত গেৰীৰ কাজিয়া লাগিল, আৰু মাৰ-পিটত কিশোৰজনৰ মূৰটো এৰি যোৱাৰ পাছত তেওঁলোকে বুজিলে যে সেই কিশোৰজন মানুহ নহয়েই, মানৱ-সদৃশ এটা ৰবটহে৷ তেওঁলোকে বুজি পায়, নিউটন হেভেন-ত এতিয়া বহু মানুহেই আচলতে ৰবট৷ আৰু কিছুমান তেজ-মঙহৰ মানুহ যদিও তেওঁলোকে এক অপাৰ্থিৱ শক্তিৰ লগত বুজাপৰা কৰি লৈছে সুখ-শান্তিৰে চলিবলৈ৷ তেওঁলোক কাৰো দাস নহয়, সেই্ শক্তিয়ে তেওঁলোকক অনন্ত সুখ আৰু সমৃদ্ধিৰ যোগান ধৰে৷ এই প্ৰথা লাহে লাহে সমগ্ৰ পৃথিৱীতে বিয়পাব লাগিব, কাৰণ পৃথিৱীৰ মানুহৰ মগজু সিমান বুদ্ধিয়ক নহয়, সেই বাবেই ব্ৰহ্মাণ্ডীয় বুদ্ধিমত্তাই মানুহক এই্ সুযোগ দিয়ে যাতে নিজৰ স্বাধীন ইচ্ছাৰ বিনিময়ত তেওঁলোক হৈ পৰিব একো একোজন দায়িত্বশীল ব্ৰহ্মাণ্ড নাগৰিক, আৰু পৃথিৱীয়েও সম্পূৰ্ণ ব্ৰহ্মাণ্ডৰ লগত তেতিয়া এক হৈ চলিব পাৰিব৷ অলিভাৰ আৰু পিটাৰ এটা সময়ত সেই শক্তিৰ হাতত বন্দী হয়, আৰু তেওঁলোক ৰবটলৈ পৰিণত হয়৷ কিন্তুু, মদৰ নিচাত প্ৰায় মাতাল হৈ পৰা গেৰীয়ে কোনোপধ্যেই নিজৰ স্বাধীন সত্বাক এৰিবলৈ নাৰাজ৷ এণ্ডি আৰু ষ্টিভেনেই গেৰীকেই সমৰ্থন কৰে, যদিও কিহৰ বিষয়ে কথা হৈ আছে, সেয়া দুয়োজনে ভালকৈ বুজাই নাই৷ গেৰীৰ অদ্ভুত যুক্তি আৰু গোৱাৰামিত নত-শিৰ হৈ ব্ৰহ্মাণ্ডীয় বুদ্ধিমত্তাই পৃথিৱীবাসীক নিজৰ মাজতে এৰি যাবলৈ সিদ্ধান্ত লয়, কাৰণ তেওঁলোকৰ বিশ্বাস হয় যে মানুহৰ মগজুটো আচলতেই গোঁৱাৰ, সেইটোক ভাল-বেয়া বুজাই লাভ নাই! কিন্তুু সেই সিদ্ধান্তই তথ্য-প্ৰযুক্তিৰ সকলো আধাৰ নষ্ট কৰাত মানুহ আকৌ আধুনিক যুগৰ আগলৈ ঘূৰি যায়৷ গেৰীৰ কেউজন বন্ধুৱেই পৰিৱৰ্তিত পৰিস্থিতিত আকো নিজৰ জীৱন আৰম্ভ কৰে, আৰু, এই নতুন ‘পুৰণি পৃথিৱী’খনত তেওঁলোকে হেৰোৱা মানসিক প্ৰশান্তি বিচাৰি পায়৷ আনহাতে গেৰীয়ে বন্ধুকেইজনৰ ৰবটকেইটাক লৈ এটা অঘৰী গেং গঠন কৰে, আৰু নিজকে আকৌ এবাৰ নিউটন হেভেনৰ ‘ৰজা’ ঘোষণা কৰে৷ হাজাৰ ভুল থাকিলেও স্বাধীন চিন্তা স্বাধীনেই, তাৰ বিপৰীতে সুখৰ বাবে সমৃদ্ধিৰ বাবে নিজৰ চিন্তা-চৰ্চাক বন্ধকত দিয়া কিমানদূৰলৈ সমীচীন সেয়াই চিনেমাখনৰ কাহিনীৰ মূল প্ৰশ্ন৷ আগতেই প্ৰথম দুখনত এই একেটা প্ৰশ্নকে ব্যক্তিগত আৰু সামাজিক পৰ্যায়ত সোধা হৈছিল যদিও শেষৰখনত তাক সমগ্ৰ মানৱজাতিৰ প্ৰশ্ন কৰি তোলা হয়৷ লগতে, বৰ্ধিত প্ৰযুক্তিৰ জালে আমাক বান্ধি পেলাইছে নেকি, আমাৰ চিন্তা শক্তিক ইয়াৰ বহতীয়া কৰি তুলিছে তাকো বিচাৰ কৰা হৈছে৷\nআটাইকেইখন ছবিতে ছাইমন পেগ আৰু নিক ফ্ৰষ্টৰ বন্ধুত্বক বিশেষ গুৰুত্বৰে দেখুওৱা হৈছে, তেওঁলোকৰ মাজৰ কেমেষ্ট্ৰিও অসাধাৰণ৷ চিনেমা কেইখন কমেডীৰ পৰ্যায়ো অতি উন্নত মানৰ, কায়িক কমেডী, ভাষাৰ কমেডী আদি বিভিন্ন ৰূপ আছে যদিও অস্তিত্ববাদ পৰ্যায়ৰ কমেডী সংলাপবোৰে বিশেষভাৱে মন চুৱে৷ অলপ বেলেগ ধৰণৰ চিনেমা চাবলৈ বিচৰাসকলে গোটেই ত্ৰিল’জীটোকে চাব পাৰে৷\nশেষত আহিছো, এই কেইখনক নো থ্ৰী ফ্লেভাৰছ অফ্ কৰ্নেট’ নাম কিয় দিয়া হ’ল৷ চিনেমাকেইখনৰ দৰেই, সেয়াও খামখেয়ালী বুলিব পাৰি৷ আচলতে প্ৰথম ছবিখনত শ্যন-ক ৰঙা ছবিৰে ভেনিলা ফ্লেভাৰৰ কৰ্নেট’ আইচক্ৰীম খোৱা দৃশ্য এটা আছিল, দ্বিতীয়খনত আছিল নীলা বকলাৰ আন এটা কৰ্নেট’ আইচক্ৰীম৷ দ্বিতীয়খন নিৰ্মাণৰ পাছত সাক্ষাৎকাৰত কোনোবাই সেয়া ইচ্ছাকৃত নে বুলি সোধা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত এড্‌গাৰ ৰাইটে সেয়া ইচ্ছাকৃত, আৰু তৃতীয়টো ফ্লেভাৰেৰে আন এখন চিনেমা বনাব বুলি উল্লেখ কৰিছিল৷ তৃতীয়খনৰ আইচক্ৰীম খোৱাৰ দৃশ্য নাই যদিও শেষত সেউজীয়া কৰ্নেট’ আইচক্ৰীমৰ বকলা এটা উৰি যোৱা দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ অৱশ্যে পাছত এড্‌গাৰ ৰাইটে কৈছিল যে প্ৰথমখনত তেজৰ দৃশ্য বেছি আছিল বাবে ৰঙা ফ্লেভাৰ, দ্বিতীয়খনত পুলিচৰ ৰং হিচাপে নীলা, আৰু তৃতীয়খনত এলিয়েন-ৰ উপস্থিতিৰ বাবে সেউজীয়া ফ্লেভাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল৷ ইচ্ছাকৃত হওক বা নহওকেই, তিনিওখন ছবি একেলগে এতিয়া থ্ৰী ফ্লেভাৰ্‌ছ অৱ কৰ্নেট’ নামেৰেই বিখ্যাত৷ আৰু, মিছা নকও, অকল চিনেমাকেইখন খুব ভাল লগা বাবেই তিনিওটা ফ্লেভাৰ মই খাই চাইছোঁ৷ যদিও এনেয়ে ক’ন আইচক্ৰীম খাই পইচা নষ্ট কৰা বিধৰ মানুহ মই নহওঁৱেই! !


ভাৰত আৰু উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য | সমাজ বিজ্ঞান | দশম শ্ৰেণী\nSeptember 13, 2021 October 3, 2021 AdminClass X, NCERT Solutions- অসমীয়া মাধ্যম, সমাজ বিজ্ঞান - দশম শ্ৰেণীclass 10, class x, history, notes, social science, solution, অসমীয়া মাধ্যম, ইতিহাস, টোকা, ভাৰত আৰু উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য, সমাজ বিজ্ঞান, সমাধান\nইয়াত অসমীয়া মাধ্যমৰ, সমাজ বিজ্ঞান বিষয়ৰ, প্ৰশ্নৰ উত্তৰ সমূহ দিয়া হৈছে ৷ দশম শ্ৰেণীৰ, ইতিহাস খণ্ডৰ অধ্যায়- ৫ ভাৰত আৰু উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য (Cultural Heritage of India And North East Region) পাঠটিত থকা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ সমূহ ইয়াত পাব |\nভাৰত আৰু উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য – অনুশীলনী\n১। সিন্ধু সভ্যতাৰ পূব সীমা গাংগেয় উপত্যকাৰ কোন ঠাইলৈ বিস্তৃত আছিল?\nউত্তৰ – সিন্ধু সভ্যতাৰ পূব সীমা মীৰটলৈ বিস্তৃত আছিল ৷\nউত্তৰ – সিন্ধু সভ্যতাত নাগৰিক সংস্কৃতিৰ বিকাশ হৈছিল খ্ৰীষ্টপূৰ্ব চতুৰ্থ সহস্ৰাব্দত ৷\nউত্তৰ – ঋকবেদৰ আনুমানিক ৰচনা কাল খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৫০০ চনৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১০০০ চনৰ মাজৰ সময়ছোৱাত৷\n৪। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্রতীকত থকা ‘সত্যমেব জয়তে’ এই বাক্যশাৰী মূলতঃ কোনখন গ্ৰন্থৰ পৰা লোৱা হৈছে ?\nউত্তৰ – ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্রতীকত থকা ‘সত্যমেব জয়তে’ এই বাক্যশাৰী মূলতঃ মুণ্ডক উপনিষদৰ পৰা লোৱা হৈছে ৷\nউত্তৰ – প্রাচীন ভাৰতত ৰচিত ৰাজনীতি বিজ্ঞান বিষয়ক বিখ্যাত গ্রন্থখনৰ নাম অৰ্থশাস্ত্ৰ ৷\n৬। ‘বিবিধতাৰ মাজত একতা’ (Unity in Diversity) এই বাক্যাংশ কোনখন গ্ৰন্থৰ জৰিয়তে স্থায়িত্ব লাভ কৰিলে ?\nউত্তৰ – ‘বিবিধতাৰ মাজত একতা’ (Unity in Diversity) এই বাক্যাংশ পণ্ডিত জোৱাহাৰলাল নেহৰুৰ গ্ৰন্থ ‘ভাৰত সম্ভেদ’ৰ জৰিয়তে স্থায়িত্ব লাভ কৰিলে ৷\n৭। ভাৰতৰ ভাস্কর্য শিল্পকলাৰ কোনটো শৈলীত গ্রীক-ৰোমান কলা-কৌশলৰ প্রয়োগ হৈছিল ?\nউত্তৰ – ভাৰতৰ ভাস্কর্য শিল্পকলাৰ গান্ধাৰ শিল্পকলাত গ্রীক-ৰোমান কলা-কৌশলৰ প্রয়োগ হৈছিল ৷\nউত্তৰ – ভৰত মুনিৰ নাট্যশাস্ত্র খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০০ৰ পৰা খ্ৰীষ্টীয় ২০০ মানৰ ভিতৰত ৰচিত হৈছিল ৷\nউত্তৰ – ভৰতৰ নাট্যশাস্ত্ৰত প্ৰায় ৬০০০টা শ্লোক আছে ৷\nউত্তৰ – নাগালেণ্ডৰ পৰম্পৰাগত ধৰ্মবিশ্বাস তথা সংস্কৃতি সংৰক্ষণ তথা পুনৰ প্ৰৱৰ্তন কৰা উদ্দেশ্যে স্বাধীনতা সংগ্ৰামী ৰাণী গাইডালুৱে গঢ়ি তুলা এক আন্দোলন হ’ল হেৰাকা আন্দোলন ৷\nউত্তৰ – নগালেণ্ডৰ ‘হৰ্ণবিল’ উৎসৱ ধনেশ পক্ষীৰ নামত উৎসর্গিত ৷\n১২। ‘ চপছৰ কূট’ কোন ৰাজ্যৰ পৰম্পৰাগত উৎসৱ ?\nউত্তৰ – ‘ চপছৰ কূট’ মিজোৰামৰ পৰম্পৰাগত উৎসৱ ৷\nউত্তৰ – মিজো শব্দৰ অর্থ হ’ল পহাৰৰ বাসিন্দা ৷\n১৪ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ কোন ৰাজ্যত মাতৃতান্ত্রিক সমাজ ব্যৱস্থা প্রচলিত।\nউত্তৰ – উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ মেঘালয়ত মাতৃতান্ত্রিক সমাজ ব্যৱস্থা প্রচলিত।\nউত্তৰ – চৈতন্য মহাপ্ৰভুৰ শৈশৱ, কৃষ্ণলীলা আদিক আলম কৰি মণিপুৰী নৃত্য গঢ়ি উঠিছে ৷\nউত্তৰ – অসমৰ প্ৰাচীন নাম প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ আৰু কামৰূপ আছিল ৷\nউত্তৰ – বড়োমূলীয় শব্দৰ ‘হা-চোম’ৰ পৰা অসম নামটোৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি অনুমান কৰা হয় ৷\nউত্তৰ – চৰ্যাপদ হ’ল খ্ৰীষ্টীয় দশম শতিকাৰ পৰা চতুৰ্দশ শতিকাৰ সময়ছোৱাৰ ভিতৰত লিখা অসমৰ কেইটামান সহজযান পন্হীয় গীত ৷\nউত্তৰ – খ্ৰীষ্টীয় দশম শতিকাৰ পৰা চতুৰ্দশ শতিকাৰ সময়ছোৱাৰ ভিতৰত চৰ্যাপদ ৰচিত হৈছিল ৷\n২০। মাধৱ কন্দলিয়ে কাৰ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰি সপ্তকাণ্ড ৰামায়ন অনুবাদ কৰিছিল ?\nউত্তৰ – মাধৱ কন্দলিয়ে বৰাহী ৰজা মহামাণিক্যৰ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰি সপ্তকাণ্ড ৰামায়ন অনুবাদ কৰিছিল ৷\nউত্তৰ – অসমৰ গদ্য সাহিত্যৰ সূচনা শংকৰদেৱে কৰিছিল ৷\nউত্তৰ – জিকিৰ আৰু জাৰি আজান পীৰে ৰচনা কৰিছিল ৷\nউত্তৰ – আজানপীৰ স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহৰ দিনত অসমলৈ অহা চুফী সাধক আছিল ৷ তেওঁৰ আন এটা নাম চাহ মিলন ৷ তেওঁ অসমত প্ৰচলিত ধৰ্মীয় সংগীত জিকিৰ আৰু জাৰি সমূহ ৰচনা কৰিছিল ৷\n২৪। আজানপীৰ কতিয়া অসমলৈ আহিছিল ?\nউত্তৰ – আজানপীৰ ক্ৰয়োদশ শতিকাত স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহৰ দিনত অসমলৈ আহিছিল ৷\n২৫। দ-পৰ্বতীয়াৰ শিলৰ তোৰণখন কেতিয়া নিৰ্মিত হৈছিল ?\nউত্তৰ – দ-পৰ্বতীয়াৰ শিলৰ তোৰণখন খ্ৰীষ্টীয় ষষ্ঠ শতিকাত নিৰ্মিত হৈছিল ৷\nউত্তৰ – আহোম শাসন ব্যৱস্থাত মঠ-মন্দিৰ, ৰাস্তা-ঘাট, প্ৰাসাদ, ঘৰ-দুৱাৰ, আদিৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য জোখ-মাখ আদি চোৱা-চিতা কৰা দায়িত্ব চাংৰুং ফুকনৰ আছিল ৷\n২৭। লোক সংগীতত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে অসমৰ কোন শিল্পীক পদ্মশ্ৰী সম্মান প্রদান কৰা হৈছিল?\nউত্তৰ – লোক সংগীতত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে অসমৰ শিল্পী প্ৰতিমআ পাণ্ডে বৰুৱাক পদ্মশ্ৰী সম্মান প্রদান কৰা হৈছিল ৷\n২৮। অসমৰ প্ৰথম বাৰ্তালোচনীখনৰ নাম কি ?\nউত্তৰ – অসমৰ প্ৰথম বাৰ্তালোচনীখনৰ নাম অৰুণোদয় ৷\n২৯। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ আষ্টিৃক নৃ-গোষ্ঠীৰ অন্তর্ভুক্ত জনজাতিটো কি ?\nউত্তৰ – উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ আষ্টিৃক নৃ-গোষ্ঠীৰ অন্তর্ভুক্ত জনজাতিটো হ’ল মেঘালয়ৰ খাছী জনজাতি ৷\nউত্তৰ – কৌটিল্য\n(খ) হস্তী বিদ্যাৰ্ণৱ\nউত্তৰ – সুকুমাৰ বৰকাইথ\nউত্তৰ – শংকৰদেৱ\nউত্তৰ – মাধৱদেৱ\n(৬) চোৰধৰা পিম্পৰা গুচোৱা।\n(চ) কালিয় দমন।\nউত্তৰ – ভট্টদেৱ\nউত্তৰ – কলহন\n(ঞ) ভাৰত সম্ভেদ।\nউত্তৰ – জৱাহাৰলাল নেহৰু\n১। খ্রীষ্টিয় ষষ্ঠ শতিকাৰ পিছত ভাৰতলৈ অহা দুটা বিদেশী জাতিৰ নাম লিখা ?\nউত্তৰ – খ্রীষ্টিয় ষষ্ঠ শতিকাৰ পিছত ভাৰতলৈ অহা দুটা বিদেশী জাতিৰ নাম – গ্ৰীক আৰু হুন ৷\n২। সিন্ধু উপত্যকাত আবিষ্কৃত হোৱা ধমীয় উদ্দেশ্যত ব্যৱহৃত হোৱা দুটা মূৰ্ত্তিৰ নাম লিখা ?\nউত্তৰ – সিন্ধু উপত্যকাত আবিষ্কৃত হোৱা ধমীয় উদ্দেশ্যত ব্যৱহৃত হোৱা দুটা মূৰ্ত্তিৰ – পশুপতি সদৃশ মূৰ্তি আৰু মাতৃদেৱীৰ মূৰ্তি ৷\n৩। অষ্ট্ৰিকসকলে ভাৰতীয় সংস্কৃতিলৈ আগবঢ়োৱা দুটা অৱদান উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰ – অষ্ট্ৰিকসকলে ভাৰতীয় সংস্কৃতিলৈ আগবঢ়োৱা দুটা অৱদান হ’ল –\n(i) ধান খেতি\n(ii) কুঁহিয়াৰৰ পৰা গুৰ তৈয়াৰ কৰা কৌশল ৷\n৪। ভাৰতীয় সংস্কৃতিত বর্ণাঢ্যতা সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত ভৌগোলিক পৰিস্থিতিয়ে কি দৰে ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে?\nউত্তৰ – বর্ণাঢ্য ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ উৎপত্তি তথা সংৰক্ষণ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত দেশখনৰ বিশালতা আৰু বিভিন্ন ভৌগোলিক পৰিস্থিতিয়ে ভূমিকা গ্রহণ কৰি আহিছে। কৃষি উপযোগী সাৰুৱা ভূমি, যাতায়ত-যোগাযোগৰ বাবে সুচলতা আৰু প্রাকৃতিক সম্পদৰ গুণত কোনোবাটো অঞ্চল হয়তো আর্থিকভাৱে অধিকতৰ স্বচ্ছল আৰু অন্য সংস্কৃতিৰ সৈতে সংস্পর্শ সঘনাই হৈছে আকৌ অন্য কোনোবাটো অঞ্চল হয়তোএই সুবিধাবোৰৰ অভাৱত বিচ্ছিন্ন, কষ্টসাধ্য জীৱন-যাপন কৰিবলগীয়া হৈছে।\n৫। বেদৰ চাৰিখন সংহিতাৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ – বেদৰ চাৰিখন সংহিতাৰ নাম – ঋকবেদ, যজুৰ্বেদ, সামবেদ আৰু অৰ্থবেদ ৷\n৬। অশোকৰ দ্বাদশ মুখ্য শিলালিপিত ধর্মীয় উদাৰতাৰ বিষয়ে কি কথা লিখা আছে ?\nউত্তৰ – অশোকৰ দ্বাদশ মুখ্য শিলালিপিত ধর্মীয় উদাৰতাৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে যে কোনেও একমাত্ৰ নিজৰ ধৰ্মটোকে মাত্ৰ প্ৰশংসা আৰু আনৰ ধৰ্মক হীন বুলিব নালাগে ৷ বৰং সকলো ধৰ্মৰ সাৰ গ্ৰহণ কৰি সমন্বয়ৰ বাট অনুসৰণ কৰিব লাগে ৷\n৭। সাংস্কৃতিক বহুত্ববাদ মানে কি ?\nউত্তৰ – সাংস্কৃতিক বহুত্ববাদে কোনো এখন সমাজৰ সাংস্কৃতিক বিবিধতা আৰু ইয়াৰ প্ৰতি থকা শ্ৰদ্ধাৰ মনোভাৱক বুজায় ৷\n৮। ভাৰতৰ প্রাচীন যুগৰ দুগৰাকী বিজ্ঞানীৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ – ভাৰতৰ প্রাচীন যুগৰ দুগৰাকী বিজ্ঞানীৰ নাম – আৰ্যভট্ট আৰু ব্ৰহ্মগুপ্ত ৷\n৯। প্ৰচীন ভাৰতৰ দুখন চিকিৎসা শাস্ত্ৰৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ – প্ৰচীন ভাৰতৰ দুখন চিকিৎসা শাস্ত্ৰৰ নাম – চৰক সংহিতা আৰু সুশ্ৰুত সংহিতা ৷\n১০। ভাৰতীয় চিত্রকলাক কি কি ভাগত ভগাব পাৰি ?\nউত্তৰ – ভাৰতীয় চিত্রকলাক দুটা ভাগত ভগাব পাৰি –\n(i) বৃহদাকাৰ দেৱাল চিত্ৰ আৰু\n(ii) ক্ষুদ্ৰাকাৰ চিত্ৰ ৷\n১১। চিত্রকলাৰ প্রতি পৃষ্ঠপোষকতা আগবঢ়োৱা দুগৰাকী মোগল বাদছাহৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ – চিত্রকলাৰ প্রতি পৃষ্ঠপোষকতা আগবঢ়োৱা দুগৰাকী মোগল বাদছাহৰ নাম হ’ল\n১২। ক্ষুদ্রাকাৰ চিত্রযুক্ত অসমৰ দুখন সাঁচিপতীয়া পুথিৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ – ক্ষুদ্রাকাৰ চিত্রযুক্ত অসমৰ দুখন সাঁচিপতীয়া পুথিৰ নাম হ’ল – আনন্দহৰী আৰু হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ ৷\n১৩। হক্তিবিদ্যার্ণৱ গ্ৰন্থখনৰ চিত্ৰকৰ দুগৰাকীৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ – হক্তিবিদ্যার্ণৱ গ্ৰন্থখনৰ চিত্ৰকৰ দুগৰাকীৰ নাম হ’ল দিলবৰ আৰু দোচাই ৷\n১৪। ঝুম খেতি মানে কি বুজা ?\nউত্তৰ – ঝুম খেতি হ’লপাহাৰীয়া অঞ্চতল কৰা এক প্ৰকাৰৰ পৰম্পৰাগত খেতি ৷ ঝুম খেতি কৰিবলৈ গছ-গছনি, হাবি বন কাটি, জুই লগাই খেতি কৰিবলগীয়া ঠাইখিনি চাফা কৰি লোৱা হয় ৷ কিছু বছৰ খেতি কৰা পিছত এই ঠাই সলনি কৰা হয় ৷\n১৫। জেং বিহু মানে কি ?\nউত্তৰ – বহাগ বিহুত উজনি অসমৰ মহিলাসকলে নিৰ্জন স্থানত পুৰুষ মানুহে নেদেখাকৈ পতা বিহুকে জেং বিহু বোলে ৷\n১৬। ওজাপালিৰ দুটা ভাগৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ – ওজাপালিৰ দুটা ভাগৰ নাম হ’ল – ব্যাসৰ ওজা আৰু সুকনান্নী ওজা ৷\n১৭। প্রাচীন ভাৰতবৰ্ষৰ দুগৰাকী দার্শনিকৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ – প্রাচীন ভাৰতবৰ্ষৰ দুগৰাকী দার্শনিকৰ নাম হ’ল কপিল আৰু পতঞ্জলি ৷\n১৮। আহোম ৰাজত্ব কালত ৰচিত দুখন বুৰঞ্জীৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ – আহোম ৰাজত্ব কালত ৰচিত দুখন বুৰঞ্জীৰ নাম হ’ল দেওধাই বুৰঞ্জী আৰু তুংখুঙ্গীয়া বুৰঞ্জী ৷\n১৯। বিহুৰ সমধর্মী হিচাপে নামনি অসমত উদ্যাপিত হোৱা দুটা স্থানীয় উৎসৱ উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰ – বিহুৰ সমধর্মী হিচাপে নামনি অসমত উদ্যাপিত হোৱা দুটা স্থানীয় উৎসৱ হ’ল দৰং জিলাৰ দেউল আৰু পুৰণি কামৰূপৰ ভঠেলি ৷\n২০। দৰঙৰ দুবিধ লোক নৃত্যৰ নাম উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰ – দৰঙৰ দুবিধ লোক নৃত্যৰ নাম হ’ল ঢেপাঢুলীয়া আৰু বৰঢুলীয়া ৷\n২১। ভাৰতত থকা মূল নৃ-গোষ্ঠী কেইটা কি কি ?\nউত্তৰ – ভাৰতত থকা মূল নৃ-গোষ্ঠী কেইটা হ’ল আৰ্যভাষী নৰ্ডিক গোষ্ঠি, দ্ৰাবিড়সকল, নিগ্ৰো গোষ্ঠী, প্ৰট’অষ্ট্ৰলয়ড অথবা অষ্ট্ৰিকসকল, মংগোলীয় গোষ্ঠি আৰু পশ্চিমৰ প্ৰশস্ত মস্তিকী ৷\n২২। ভাৰতীয় সংস্কৃতিত অনৈক্যৰ মাজত একতা সৃষ্টিকাৰী তিনিটা কাৰক উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰ – ভাৰতীয় সংস্কৃতিত অনৈক্যৰ মাজত একতা সৃষ্টিকাৰী তিনিটা কাৰক তলত উল্লেখ কৰা হ’ল –\n(i) হিন্দু ধৰ্মৰ স্বকীয় বহুত্ববাদীতা তথা উদাৰতা,\n(ii) বিভিন্ন সময়ত গঢ়ি উঠা সাম্ৰাজ্যসমূহে সৃষ্টি কৰা ৰাজনৈতিক একতাৰ ইতিহাস আৰু\n(iii) বিভিন্ন যুগৰ শাসকসকলৰ ধৰ্মীয় তথা সাংস্কৃতিক উদাৰতা ৷\n২৩। প্রাচীন ভাৰতৰ স্থাপত্য নিদর্শন সমূহক ঘাইকৈ কি কি ভাগত ভগোৱা হৈছে।\nউত্তৰ – প্রাচীন ভাৰতৰ স্থাপত্য নিদর্শন সমূহক ঘাইকৈ চাৰিটা ভাগত ভগোৱা হৈছে – মছজিদ, মহল(ৰাজপ্ৰাসাদ), মাকোৱাৰা(মৃতকৰ সৌধ) আৰু মিনাৰ (গম্বুজ কীৰ্তিস্তম্ভ) ৷\n২৪। UNESCO ৰ দ্বাৰা বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্র হিচাপে তালিকাভূক্ত হোৱা ভাৰতৰ তিনিটা স্থাপত্য উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰ – UNESCO ৰ দ্বাৰা বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্র হিচাপে তালিকাভূক্ত হোৱা ভাৰতৰ তিনিটা স্থাপত্য হ’ল সাঁচীৰ স্তুপ, অজন্তাৰ গুহাসমূহ আৰু তাজমহল ৷\n২৫। ভাৰতৰ ভাস্কর্য শিল্পৰ ক্ষেত্ৰত কি কি মূর্তি নির্মাণ কৰা হৈছিল ?\nউত্তৰ – গৌতম বুদ্ধ, মহাবীৰ, হিন্দু দেৱ-দেৱী, যক্ষ-যক্ষিণী, অপেশ্বৰী, হিন্দু তথা বৌদ্ধ ধৰ্মৰ লগত জড়িত বিভিন্ন জীৱ-জন্তুৰ মূৰ্তি ভাৰতৰ ভাস্কর্য শিল্পৰ ক্ষেত্ৰত নির্মাণ কৰা হৈছিল ৷\n২৬। ভাৰতৰ ভাস্কর্য শিল্প-কলাৰ তিনিটা প্রধান শৈলী কি কি ?\nউত্তৰ – ভাৰতৰ ভাস্কর্য শিল্প-কলাৰ তিনিটা প্রধান শৈলী হ’ল – গান্ধাৰ শিল্পকলা, মথুৰা শিল্পকলা আৰু অমৰাৱতী শিল্পকলা ৷\n২৭। দেৱাল চিত্ৰৰ নিদর্শন থকা ভাৰতৰ তিনিখন ঠাইৰ নাম উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰ – দেৱাল চিত্ৰৰ নিদর্শন থকা ভাৰতৰ তিনিখন ঠাইৰ নাম হ’ল –মহাৰাষ্ট্ৰৰ অজন্তা, মধ্যপ্ৰদেশৰ বাঘ আৰু তামিলনাডুৰ চিত্তনাৱাচল ৷\n২৮। মোগল যুগৰ ক্ষুদ্ৰাকাৰ চিত্র সম্বলিত তিনিখন গ্ৰন্থৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ – মোগল যুগৰ ক্ষুদ্ৰাকাৰ চিত্র সম্বলিত তিনিখন গ্ৰন্থৰ নাম হ’ল পাদছাহনামা, তুতিনামা আৰু জাহাংগীৰনামা ৷\n২৯। চিত্রকলাৰ ষড়াংগ মানে কি বুজা ?\nউত্তৰ – খ্ৰীষ্টপূৰ্বে প্ৰথম শতিকাতে চৰ্চা হোৱা চিত্ৰকলাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় ৬টা উপাদান – আকৃতি, জোখ-মাখ, আবেগ অনুভূতি প্ৰকাশক কৌশল, কলাত্মক উপস্থাপন, সাদৃশ্য জ্ঞান আৰু তুলিকা ব্যৱহাৰৰ নিয়মকে চিত্রকলাৰ ষড়াংগ বোলে ৷\n৩০। ভাৰতৰ যোগবিদ্যাৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।\nউত্তৰ – যোগবিদ্যা ভাৰতৰ এক গৌৰৱময় সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য আৰু সমগ্র মানৱ সমাজলৈ ই এক অনবদ্য অৱদান। সিন্ধু সভ্যতাৰ সময়তো ভাৰতীয়সকল যৌগিক জ্ঞানৰ অধিকাৰী আছিল বুলি অনুমান কৰিব পাৰি। বৈদিক যুগত এই বিদ্যাৰ বহুল চর্চা হৈছিল। আনুমানিক খ্রীষ্টীয় দ্বিতীয় শতিকাত মহর্ষি পতঞ্জলিয়ে যোগসূত্র নামৰ গ্ৰন্থ সংকলন কৰি এই বিদ্যাক এক সু-সংহত ৰূপ দিয়ে। তেওঁ এই বিদ্যাক শাৰীৰিক, মানসিক আৰু আধ্যাত্মিক উৎকর্ষ সাধনৰ এক সচেতন সক্রিয় পদ্ধতি হিচাপে আৰু জীৱন-যাপনৰ সম্পূর্ণ প্রণালী হিচাপে এক দৰ্শনৰ ৰূপত গঢ় দিছিল। যোগবিদ্যাৰ গুৰুত্ব উপলব্ধি কৰি ৰাষ্ট্ৰ সংঘই ২১ জুন তাৰিখক আন্ত ৰাষ্ট্ৰীয় যোগ দিৱস হিচাপে ঘোষণা কৰিছে ৷\n৩১। ভাৰতৰ স্থাপত্য কলাৰ তিনিটা বৈশিষ্ট্য উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰ – ভাৰতৰ স্থাপত্য কলাৰ তিনিটা বৈশিষ্ট্য তলত উল্লেখ কৰা হ’ল –\n(i) উত্তৰ ভাৰতৰ মন্দিৰসমূহৰ ওপৰ অংশ অৰ্ধবৃত্তাকাৰ হোৱা দেখা যায় ৷\n(ii) দক্ষিণ ভাৰতৰ মন্দিৰ সমূহৰ ওপৰ অংশ আয়তাকাৰেৰে ক্ৰমে ওপৰলৈ সৰু হৈ যোৱা ধৰণৰ ৷\n(iii) মন্দিৰ সমুহ হিন্দু বাস্তুশাস্ত্ৰ অনুযায়ী নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল ৷\n৩২। ৰঙালি বিহুৰ সাতদিনক কি কি নামেৰে জনা যায় ?\nউত্তৰ – ৰঙালি বিহুৰ সাতদিনক ক্ৰমে গৰু বিহু, মানুহ বিহু, গোসাই বিহু, কুটুম বিহু, চেনেহী বিহু, মেলা বিহু, আৰু চেৰা বিহু বুলি কোৱা হয় ৷\n৩৩। কামৰূপী লোকগীত আৰু গোৱালপৰীয়া লোকগীতৰ মূল বিষয়বস্তু কি ?\nউত্তৰ – কামৰূপী লোকগীত আৰু গোৱালপৰীয়া লোকগীতৰ মূল বিষয়বস্তু হৈছে জীৱনৰ সুখ-দুখ, দেহৰ ক্ষণভংগুৰতা, জীৱনত ঈশ্বৰ চিন্তাৰ গুৰুত্ব, দেৱ-দেৱীৰ প্ৰশস্তি আদি ৷ এইবোৰৰ উপৰি গোৱালপৰীয়া লোকগীত স্থানীয় কিম্বদন্তি তথা হাতীধৰা আৰু পোহ মনোৱা বিষয়ক লৈয়ো ৰচিত হয়।\n৩৪। অসমৰ প্রাচীন নাম কামৰূপ আৰু প্ৰাগজ্যোতিষৰ উল্লেখ থকা তিনিখন গ্ৰন্থৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ – অসমৰ প্রাচীন নাম কামৰূপ আৰু প্ৰাগজ্যোতিষৰ উল্লেখ থকা তিনিখন গ্ৰন্থৰ নাম হ’ল ৰামায়ন, মহাভাৰত আৰু বিষ্ণুপুৰাণ ৷\n১। ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক বহুত্ববাদৰ উৎপত্তি আৰু বিকাশৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা ৷\nউত্তৰ – ভাৰতীয় সংস্কৃতি দুটা বিশেষ বৈশিষ্ট্য হল- সাংস্কৃতিক বঙ্গবাদ আৰু ‘বৈচিত্র্যৰ মাজত একতা’। সাংস্কৃতিক বহুত্ববাদে কোনো সমাজৰ সাংস্কৃতিক বিবিধতা আৰু ইয়াৰ প্ৰতি থকা শ্ৰদ্ধাৰ মনোভাৱক বুজায়। ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বিভিন্ন জাতি উপজাতিয়ে তেওঁলোকৰ পৃথক পৃথক স্বকীয় কৃষ্টি সংস্কৃতিৰ সংৰক্ষণ তথা সংবর্ধন কৰিব বিচৰাৰ সময়তে আনৰ কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ সৈতে সহবর্তিতা আৰু সন্মানৰ ভাৱ পোষণ কৰা দেখা যায়। ভাৰতৰ ভাষিক, ধর্মীয়, ভৌগোলিক, আর্থিক আদি অনেক ক্ষেত্রত অনেক বিবিধতা থকা সত্ত্বেও ভাৰতীয় সকলে এক ঐক্যবদ্ধ অনুভূতিৰে সাঙোৰ খাই থকা দেখা যায়। এই আত্মীয়তা সৃষ্টি কৰাৰ ক্ষেত্ৰত বিভিন্ন কাৰকে ক্রিয়া কৰি আহিছে। হিন্দুধর্মৰ স্বকীয় বহুত্ববাদীতা তথা উদাৰতা, বিভিন্ন সময়ত গঢ়ি উঠা সাম্রাজ্যসমূহে সৃষ্টি কৰা ৰাজনৈতিক একতাৰ ইতিহাস; বিভিন্ন যুগৰ শাসকসকলৰ ধর্মীয় তথা সাংস্কৃতিক উদাৰতাই ইয়াত অৰিহণা যোগাই আহিছে। ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰত গ্রন্থ দুখনে ভাৰতৰ বিভিন্ন প্রান্তক মূল সাংস্কৃতিক সুঁতিৰ লগত সাঙুৰি সৃষ্টি কৰা এক সাংস্কৃতিক পৰিয়ালৰ অনুভূতি আদিয়ে এই ক্ষেত্ৰত বিশেষ ভূমিকা গ্রহণ কৰি আহিছে। এইবোৰৰ উপৰি এক বিশেষ সাংস্কৃতিক যোগাযোগৰ দ্বাৰা দেশখনৰ প্রতিটো গোট পৰস্পৰ বন্ধন যুক্ত হৈ থকা দেখা যায়। যিবোৰ বিষয়ত বিবিধতাৰ সৃষ্টি হৈছে সেইবোৰেই আকৌ অন্য ধৰণে ঐক্যবদ্ধ কৰাও দেখা যায়। দুটা গোট যদি আঞ্চলিকভাৱে বিচ্ছিন্ন তেওঁলোক হয়তো ভাষিক ভাৱে অথবা ধর্মীয়ভাৱে ঐক্যবদ্ধ; কোনোবা যদি ধর্মীয়ভাৱে পৃথক তেওঁলোক হয়তো ভাষিকভাৱে অথবা ভৌগোলিকভাৱে বন্ধনযুক্ত হৈছে।\n২। ‘ভাৰতৰ প্রাচীন যুগত ৰচিত সংস্কৃত সাহিত্যৰাজিত ভাৰতীয় সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ আত্মা নিহিত হৈ আছে বুলি ক’লে সম্ভৱতঃ অতিৰঞ্জিত কৰা নহ’ব’– বাক্যশাৰীৰ ভাবার্থ আলোচনা কৰা।\nউত্তৰ – ভাৰতৰ প্রাচীন যুগত ৰচিত সংস্কৃত সাহিত্যৰাজিত ভাৰতীয় সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ আত্মা নিহিত হৈ আছে বুলি ক’লে সম্ভৱতঃ অতিৰঞ্জিত কৰা নহ’ব ৷ বেদৰ সংহিতা, ব্রাহ্মণ, আৰণ্যক আদি উপনিষদসমূহ, ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰত মহাকাব্যদ্বয়, গীতা, পুৰাণসমূহ, ৰাজনীতি বিষয়ক গ্রন্থ কৌটিল্যৰ অর্থশাস্ত্র; কালিদাস, বাণভট্ট আদি লিখকৰ বিশুদ্ধ সাহিত্যৰাজি ভাৰতীয় সাহিত্যৰ উজ্জ্বল নিদর্শন। কপিল, পটঞ্জলি, গৌতম আদি দার্শনিকৰ দৰ্শনৰ গ্ৰন্থসমূহ; বুৰঞ্জীমূলক গ্রন্থ কলহনৰ ৰাজতৰংগিণী; প্রথম আৰু দ্বিতীয় ভাস্কৰাচাৰ্য আৰু মহর্ষি ভৰদ্বাজ আদি বিজ্ঞানীৰ বিভিন্ন গ্রন্থ; দক্ষিণ ভাৰতৰ সংগম সাহিত্য আদি গ্রন্থৰাজিয়ে ভাৰতীয় লোকৰ সাহিত্যৰুচি আৰু জ্ঞান পিপাসাৰ পৰিচয় দিয়ে। এইসমূহে জীৱন আৰু জগত সম্পর্কে দৃষ্টিভংগী, ধর্মবিশ্বাস, বিজ্ঞান মানসতা আৰু কাৰিকৰী জ্ঞান, ৰাজনীতি, চিকিৎসা আদি বিস্তৃত ক্ষেত্রত প্রাচীন কালত ভাৰতীয়সকলে আহৰণ কৰা জ্ঞানৰ স্তৰকো প্রতিফলিত কৰে। এই গ্রন্থসমূহে ভাৰতীয়সকলৰ সমাজ ব্যৱস্থা, মনস্তত্ত্ব, সাহিত্য চেতনা, সর্বভাৰতীয় সাংস্কৃতিক ঐক্যবোধ আদি গঢ়ি তোলাৰ ক্ষেত্ৰত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল। হিন্দুধর্মৰ চাৰি বৰ্ণাশ্রম ব্যৱস্থা, পিতৃ-মাতৃ, গুৰু, অতিথি, বিদ্যা আৰু বিদ্বানৰ প্রতি ভাৰতীয় সংস্কৃতিত থকা শ্ৰদ্ধাৰ শিক্ষা এই গ্রন্থ ৰাজিয়ে প্রসাৰ কৰিছিল। এই গ্রন্থৰাজিত থকা ‘সত্যমেৱ জয়তে’, ‘অহিংসা পৰম ধর্ম’, জননী জন্মভূমিশ্চ স্বর্গাদপিগৰিয়সী , বসুধৈৱ কুটুম্বকম্ ; আদি বিশ্বজনীন অমোঘ বাণীসমূহে ভাৰতীয় মূল্যবোধৰ ভেটিটো গঢ় দিছে। সেয়েহে সংস্কৃত ভাষাত ৰচিত এই সৃষ্টিকর্মসমূহত ভাৰতীয় সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ আত্মা নিহিত হঐ থকা বুলি ক’ব পাৰি ৷\n৩। ভাৰতৰ ধর্মীয় ঐতিহ্যৰ বিষয়ে লিখা।\nউত্তৰ – ভাৰতৰ প্রাচীনতম ধর্মীয় পৰম্পৰাই নতুন নতুন বিশ্বাস, ৰীতি-নীতিৰ ক্ষেত্ৰত সহবর্তিতা, সংযোজন আৰু সংমিশ্রণৰ ক্ষেত্ৰত এক উদাৰ নীতি গ্রহণ কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে স্বকীয় নীতিৰ সংস্কাৰ, সংশোধন, নতুন ব্যাখ্যা আৰু বিৰোধৰ প্রতিও শ্রদ্ধাৰ ভাৱ ৰাখিছিল। এনে দৃষ্টিভংগীৰ বাবেই ভাৰতত কেবাটাও তত্ত্বগতভাৱে পৰস্পৰ বিৰোধী দর্শন সবলৰূপত বিকশিত হৈছিল আৰু বেদৰ কেতবোৰ মূল তত্ত্বৰ বিৰোধিতা কৰা সত্ত্বেও খ্রীষ্টপূর্ব ষষ্ঠ শতিকাত আত্মপ্রকাশ কৰা বৌদ্ধ ধর্ম আৰু জৈন ধৰ্মৰ সৈতে বৈদিক হিন্দুধর্মৰ সংঘর্ষ হোৱা নাছিল। একেটা কাৰণতে হিন্দুধৰ্মৰ ভিতৰতেই অনেক পন্থাৰ উদ্ভৱ হৈছিল। পৰৱৰ্তী কালৰ বিভিন্ন ৰাজবংশই ধর্মীয় উদাৰতাৰ নীতিটো অনুসৰণ তথা পৃষ্ঠপোষকতা কৰা দেখা যায়। পৰৱৰ্তী সময়ত বিশ্বৰ বিভিন্ন প্রান্তত উদ্ভৱ হোৱা খ্রীষ্টিয়ান, ইছলাম, জোৰাষ্ট্ৰাৰ,, ইহুদী আদি ধর্মৰো ভাৰতলৈ আগমন ঘটিছিল। শাস্ত্র নির্ভৰ ধৰ্মবোৰৰ উপৰি ভাৰতৰ চুকে কোণে বিভিন্ন বিশ্বাস তথা ৰীতি-নীতিৰে অনেক জনজাতীয় ধর্মপন্থা দেখা যায়।\n৪। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ এক উমৈহতীয়া সুকীয়া পৰিচয় কেনেকৈ সৃষ্টি হৈছে ?\nউত্তৰ – উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ এক উমৈহতীয়া সুকীয়া পৰিচয় সৃষ্টি হোৱাৰ ক্ষেত্ৰত অঞ্চলটোৰ ভৌগোলিক পৰিস্থিতিয়ে বিশেষ ভূমিকা গ্রহণ কৰিছে। অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাৰ সাৰুৱা সমতল ভূমিখণ্ডক মাজভাগত লৈ উত্তৰ, পূব আৰু দক্ষিণ দিশত অন্য ৰাজ্য কেইখনে আগুৰি আছে। এই ৰাজ্যকেইখন আকৌ ভূটান, চীন, ম্যানমাৰ, বাংলাদেশ এই বিদেশী ৰাষ্ট্ৰকেইখনৰ দ্বাৰা আবৃত। অসমৰ চুবুৰীয়া আটাইকেইখন ৰাজ্যই পাহাৰীয়া। এনে পৰিস্থিতিত যাতায়ত যোগাযোগৰ ক্ষেত্ৰত অসম আটাইৰে বাবে সুবিধাজনক ৷ ইতিহাসে ঢুকি নোপোৱা সময়তে ব্রহ্মপুত্র উপত্যকাত এক উন্নত সভ্যতা গঢ়ি উঠিছিল বুলি অনুমান কৰিব পাৰি। বিভিন্ন যুগত অসমৰ শক্তিশালী ৰাজবংশসমূহৰ শাসন কালত দাঁতিকাষৰীয়া অঞ্চলসমূহৰ স্থানীয় শাসকসকলে অসমৰ প্রতি আনুগত্য প্রকাশ কৰিছিল আৰু কেতিয়াবা কেতিয়াবা আধিপত্য মানি লৈছিল। আহোম ৰাজবংশৰ শাসন কালছোৱাত অসম আৰু দাঁতিকাষৰীয়া ৰাজ্যকেইখনৰ মাজত ঘনিষ্ঠ সম্পর্ক স্থাপন হৈছিল ৷ ৰাজপৰিয়ালসমূহৰ মাজত বৈবাহিক সম্পর্ক স্থাপন হৈছিল, বিপদৰ সময়ত সামৰিক সাহায্য আদান-প্রদান হৈছিল আৰু দূত প্রেৰণ কৰা হৈছিল। পাহাৰ আৰু ভৈয়ামত উৎপন্ন হোৱা সামগ্ৰীৰ আদান প্রদান হৈছিল। এইদৰে অঞ্চলটোৰ বাসিন্দাসকলৰ মাজত ঐক্যবোৰ উৎপত্তি হৈছিল। অসমকে ধৰি সমগ্ৰ অঞ্চলটোৰ অধিকাংশ লোকেই বৃহত্তৰ মংগোলীয় গোষ্ঠীৰ বিভিন্ন শাখা-প্রশাখাৰ অন্তৰ্গত জনজাতীয় লোক।\n৫। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্যসমূহৰ ধৰ্মীয় বাতাৱৰণৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।\nউত্তৰ – ঔপনিবেশিক শাসন কালছোৱাত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ আটাইকেইখন ৰাজ্যতে পাহাৰীয়ালোকসকলৰ মাজত মিছনেৰিসকলে খ্রীষ্টিয়ান ধৰ্মৰ প্ৰসাৰ ঘটায়। উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্য কেইখনৰ ভিতৰত অসমত আর্যভাষা আৰু হিন্দুধর্মৰ প্ৰসাৰ অতি প্রাচীন কালতেই ঘটিছিল। অনুৰূপ ধৰণে মণিপুৰ আৰু ত্ৰিপুৰাতো অতি প্রাচীন কালতেই হিন্দুধর্মৰ প্ৰসাৰ ঘটিছিল। অৱশ্যে মনকৰিবলগীয়া যে পাহাৰীয়া জনজাতিসকলৰ মাজত এতিয়াও প্রকৃতি প্রাণবাদী বিশ্বাস তথা ৰীতি-নীতি সমান্তৰালভাৱে চলি থকা দেখা যায়। উদাহৰণস্বৰূপে অৰুণাচলৰ বহুসংখ্যক লোক হিন্দু, খ্রষ্টিয় আৰু বৌদ্ধ ধর্মাবলম্বী, একে সময়তে বিভিন্ন স্থানীয় দেৱ-দেৱীৰ লগতে ডনিপ’ল অর্থাৎ চন্দ্র-সূর্য তেওঁলোকৰ জনপ্রিয় দেৱতা। নগাসকলে ধনেশ পক্ষীক এক ত্রাণকর্তা পবিত্র জীৱ হিচাপে বিবেচনা কৰে বাবেই এই পক্ষীৰ নামত এই ‘ হৰ্ণবিল’ উৎসৱটো উদ্যাপন কৰে ৷ মণিপুৰৰ মেইটেই সম্প্রদায়টোৰ অধিকাংশ লোক চৈতন্যপন্থী বৈষ্ণৱ ধৰ্মাৱলম্বী। বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰে প্ৰভাৱিত গীত বাদ্য, নৃত্য এওঁলোকৰ মাজত দেখা যায়। মণিপুৰী সকলৰ একাংশৰ মাজত এতিয়াও প্রকৃতি প্রাণবাদী ধর্মপন্থৰ প্রচলন আছে। ত্ৰিপুৰাৰ অধিকাংশ লোকেই হিন্দু ধর্মালম্বী আৰু বংগীয় সংস্কৃতিৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত। বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয় উপাদানেৰে ত্ৰিপুৰাত এক সংমিশ্রিত সংস্কৃতি দেখা যায়। মেঘালয়ৰ পূৰ্বৰ প্রকৃতি উপাসক খাছী, গাৰো, জয়ন্তীয়া আদি লোকসকলে ১৮৩০ চনৰ পৰা ক্ৰমে খ্রীষ্টিয়ান ধর্ম দীক্ষিত হ’ব ধৰে আৰু বর্তমান সত্তৰ শতাংশতকৈ অধিক লোক খ্রীষ্টিয়ান ধৰ্মাৱলম্বী।\n৬। ‘অসমত আর্য-অনার্য সকলোৰে সমন্বিত অৱদানেৰে এক সংমিশ্রিত সংস্কৃতিৰ উৎপত্তি হৈছে’— এই প্রসংগটো চমুকৈ আলোচনা কৰা।\nউত্তৰ – অসম সাংস্কৃতিক বিবিধতা, সংমিশ্রণ আৰু বিৱৰ্তনৰ অধিকাৰী এখন ৰাজ্য ৷ অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দর্য তথা নির্জনতা আদিৰ বাবে সুদূৰ অতীতৰপৰা বিভিন্ন নৃগোষ্ঠীৰ লোক স্বাভাৱিক প্ৰব্ৰজনকাৰী হিচাপে, আক্ৰমণকাৰী হিচাপে, ব্যৱসায় বাণিজ্য কৰিবলৈ আৰু তীর্থ ভ্রমণ, আধ্যাত্মিক সাধনা আদি বিভিন্ন উদ্দেশ্যত অসমলৈ আহিছিল আৰু অসমত স্থায়ী ভাৱে বসবাস কৰিবলৈ লৈছিল।ভাৰতবৰ্ষত বসবাস কৰা প্রধান নৃ-গোষ্ঠী কেইটাৰ আটাইকেইটা নৃ-গোষ্ঠী অসমতো দেখা যায় আৰু সামগ্রিকভাৱে ভাৰতবৰ্ষত ঘটিত হোৱা নৃতাত্ত্বিক তথা সাংস্কৃতিক সংমিশ্রণৰ প্রক্রিয়াটো অসমতো ঘটিছিল। ফলস্বৰূপে অসমত আর্য-অনার্য সকলোৰে সমন্বিত অৱদানেৰে এক সংমিশ্রিত সংস্কৃতিৰ উৎপত্তি হৈছিল।\n৭। অসমৰ চিত্ৰ কলাৰ ঐতিহ্যৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।\nউত্তৰ – অসমত সপ্তদশ শতিকা মানৰপৰা চিত্ৰকলাৰ এটা পৰম্পৰা আৰম্ভ হয়। এনে কেইখন মান সচিত্র পুথি হ’ল আনন্দলহৰী, হস্তীবিদ্যার্ণৱ, চিত্র ভাগৱত, গীত গোবিন্দ, কুমৰ হৰণ, শংখচুড় বধ, লৱ-কুশৰ যুদ্ধ আদি সাঁচিপতীয়া পুথি। স্থানীয় ভাবে আহৰণ কৰা সামগ্ৰীৰ পৰা প্রাকৃতিক ৰঙেৰে বহুৰঙীয়া এই চিত্রসমূহ আঁকা হৈছিল। প্রথমতে চিত্রৰ পটভূমিত একোটা নির্দিষ্ট ৰং বোলাই লোৱা হয়। তাৰ ওপৰত চিত্রসমূহ আঁকা হৈছিল। চিত্রসমূহত ৰজা, ৰাজদৰবাৰ, দেৱীমূৰ্ত্তি, যুদ্ধৰ চিত্র, হাতী, জীৱ-জন্তু আদি সংশ্লিষ্ট পুথিৰ বিষয় বস্তুৰ লগত সংগতি ৰাখি আঁকা হৈছিল। খালী ঠাইবোত ফুল, লতা আদি আঁকি দিয়া হৈছিল। সাধাৰণতে ৰঙা, সেউজীয়া, হালধীয়া আৰু ক’লা ৰঙৰ পয়োভৰ দেখা যায়। সমুখাংশ আৰু পাশ্বাংশ দুয়োধৰণৰ চিত্র অংকন কৰা দেখা যায়। মানুহ আৰু জীৱ- জন্তুৰ ছবিবোৰত মুখাৱয়ৱৰ নিখুত প্রকাশ, শৰীৰৰ অনুপাত, মনৰ অনুভূতি প্রকাশক সূক্ষ্ম কৌশলৰ প্ৰয়োগ কৰাৰ দক্ষতা দেখা নাযায়, চিত্ৰবোৰ সহজ-সৰল যদিও দৃষ্টি নন্দন৷ সুকুমাৰ বৰকাইথে ৰচনা কৰা হস্তীবিদ্যার্ণৱ পুথিখনত দিবৰ আৰু দোচাই নামে দুগৰাকী চিত্রকৰে অংকন কৰা বিভিন্ন আকাৰ আৰু বৰণৰ হাতীৰ ছবি আছে ।\n৮। অসমৰ ধর্মীয় বিবিধতা আৰু সংহতিৰ বিষয়ে লিখা।\nউত্তৰ –অসমত অধিকাংশ লোক হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী। ইয়াৰ পিছতে আছে ইছলাম, খ্রীষ্টিয়ান, জৈন, বৌদ্ধ, শিখ আৰু জনজাতীয় ধর্মপন্থাৱলম্বী লোক। হিন্দু ধর্মৰ ভিতৰত ঘাইকৈ শাক্ত, শৈৱ, বৈষ্ণৱ আৰু সৌৰপন্থী লোক দেখা যায়। অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত প্রবল প্ৰভাৱী শক্তিপীঠ আছে, এইবোৰৰ ভিতৰত কামাখ্যা মন্দিৰ পৃথিৱী বিখ্যাত। নৱ বৈষ্ণৱ আন্দোলনে অসমৰ বৃহৎ সংখ্যক লোকক বৈষ্ণৱী ভক্তিমার্গত অনুগামী কৰিছিল। খ্রীষ্টীয় ত্রয়োদশ শতিকাৰ প্রথমভাগত অসমত ইছলাম ধর্মৰ আগমন ঘটাৰ তথ্য পোৱা যায়। হাজোৰ পোৱামক্কা অসমৰ ইছলাম ধর্মাবলম্বী লোকসকলৰ এখন পবিত্র তীর্থস্থান। আজানপীৰ নামে খ্যাত চাহ মিলনে ৰচনা কৰা জিকিৰ আৰু জাৰি সমূহ অসমত প্রচলিত এবিধ জনপ্রিয় ধর্মীয় সংগীত। মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত ৰজা চন্দ্রকান্ত সিংহক সহায় কৰিবলৈ অসমলৈ অহা শিখ সৈন্যদল এটিৰ কিছুমান লোক অসমত নিগাজিকৈ থাকি গৈছিল। তেওঁলোকৰ বংশধৰ সকল এতিয়া শিখ ধর্ম বৰ্তাই ৰাখিও অসমীয়া ভাষা, সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰি জাতীয় জীৱনৰ অংগীভূত হৈ পৰিছে। অসমৰ পূৱ অংশত বাস কৰা টাই ফাকে, তুৰুং, আইতন, খামটি, খাময়াং, নৰা (শ্যাম) সকল বৌদ্ধ ধর্মাবলম্বী। মধ্যযুগত আহোম স্বৰ্গদেউ সকলে উদাৰ ধমনীতি গ্রহণ কৰিছিল আৰু বিভিন্ন ধর্মাবলম্বী লোকক উপাসনা স্থলী আদি নির্মাণ কৰাই দান-দক্ষিণাৰে পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল।\n৯। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ অন্য ৰাজ্যকেইখনৰ তুলনাত অসমত সাংস্কৃতিক বিবিধতা, সংমিশ্রণ আৰু বিৱর্তন কিয় অধিকতৰ হৈছে ?\nউত্তৰ – উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ অন্য ৰাজ্য কেইখনৰ তুলনাত অসমত সাংস্কৃতিক বিবিধতা, সংমিশ্রণ আৰু বিৱৰ্তন অধিকতৰ হৈছে। ব্রহ্মপুত্র উপত্যকা এক সাৰুৱা কৃষিভূমি আৰু প্রাকৃতিক সম্পদত চহকী অঞ্চল। চীন দেশৰপৰা ৰোমান সাম্রাজ্যলৈ যোৱা মহাৰেচমী পথৰ এটা শাখা অসম হৈ আগবাঢ়িছিল। তদুপৰি অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দর্য তথা নির্জনতা আদিৰ বাবে সুদূৰ অতীতৰপৰা বিভিন্ন নৃগোষ্ঠীৰ লোক স্বাভাৱিক প্ৰব্ৰজনকাৰী হিচাপে, আক্ৰমণকাৰী হিচাপে, ব্যৱসায় বাণিজ্য কৰিবলৈ আৰু তীর্থ ভ্রমণ, আধ্যাত্মিক সাধনা আদি বিভিন্ন উদ্দেশ্যত অসমলৈ আহিছিল আৰু অসমত স্থায়ী ভাৱে বসবাস কৰিবলৈ লৈছিল। ভাৰতবৰ্ষত বসবাস কৰা প্রধান নৃ-গোষ্ঠী কেইটাৰ আটাইকেইটা নৃ-গোষ্ঠী অসমতো দেখা যায় আৰু সামগ্রিকভাৱে ভাৰতবৰ্ষত ঘটিত হোৱা নৃতাত্ত্বিক তথা সাংস্কৃতিক সংমিশ্রণৰ প্রক্রিয়াটো অসমতো ঘটিছিল। ফলস্বৰূপে অসমত আর্য-অনাৰ্য সকলোৰে সমন্বিত অৱদানেৰে এক সংমিশ্রিত সংস্কৃতিৰ উৎপত্তি হৈছিল।\n১০। লোক সংস্কৃতি অধ্যয়নৰ বাবে দৰাচলতে সমগ্ৰ সমাজখনেই এখন কিতাপৰ দৰে’– এই প্রসংগত তোমাৰ মন্তব্য আগবঢ়োৱা।\nউত্তৰ – লোকসংস্কৃতি অধ্যয়নৰ বাবে দৰাচলতে সমগ্ৰ সমাজখনেই এখন কিতাপৰ দৰে ৷ এটা জাতি অথবা সমাজ এখনৰ স্বাভাৱিক ৰূপৰং, সুখ-দুখ, শ্রম-বিনোদন আদি লোক সংস্কৃতিৰ জৰিয়তে প্রতিফলিত হয়। সমাজ এখনৰ সদস্যসকলে সমাজখনৰ লোক সাংস্কৃতিক কথাবোৰ কোনো প্রশিক্ষণ নোহোৱাকৈ দেখি শুনি পৰম্পৰাগতভাৱে পুৰুষ অনুক্রমে আহৰণ কৰে, কিন্তু সেইবোৰৰ সৈতে অপৰিচিত লোক এজনে লোক-সংস্কৃতি বিষয়ক প্রতিটো কথাৰেই সূক্ষ্মাতিসূক্ষ্ম দিশবোৰ বিশেষ মনোযোগেৰে পর্যবেক্ষণ কৰিলেহে বুজি পাব পাৰে।\nঅসমৰ ক্ষেত্ৰত লোক-সংস্কৃতিৰ ভঁৰালটি মেটমৰা সম্ভাৰেৰে ভৰপূৰ। অসমৰ ভিন্ ভিন্ অঞ্চল, সম্প্রদায়, জাতি-জনজাতিৰ মাজত প্রচলিত কথিত ভাষা, লোকসাহিত্য, গীত-মাত-নৃত্য-বাদ্য, পোছাক-পৰিচ্ছদ, আ-অলংকাৰ, খোৱা-বোৱা, গৃহ নির্মাণ, কৃষি, পশুপালন, মাছ ধৰা, বিভিন্ন উৎসৱ, বাঁহ- বেত আদিৰ ব্যৱহাৰ, পাৰিবাৰিক, সামাজিক সম্পৰ্ক, ৰীতি-নীতি আদি বিষয়ক অনেক ক্ষেত্ৰত মনকৰিবলগীয়া অনেক দিশ সিঁচৰতি হৈ আছে। এইবোৰ লক্ষ্য কৰিলেই লোক সংস্কৃতি অধ্যয়নৰ বাবে যে সমগ্ৰ সমাজখনেই এখন কিতাপৰ দৰে সেয়া বুজিব পাৰি ৷\nচমুটোকা লিখা –\n১। প্রাচীন ভাৰতৰ ভাস্কর্য শিল্প।\nউত্তৰ – ভাৰতৰ ভাস্কর্য শিল্পৰ নিদর্শন সিন্ধু সভ্যতাৰ সময়ৰ পৰাই দেখিবলৈ পোৱা যায়। ভাৰতৰ ভাস্কর্য শিল্পৰ উৎকৰ্ষৰ এক পৰিপক্ক পর্যায় প্রাচীন যুগতেই সৃষ্টি হৈছিল। সিন্ধু সভ্যতাৰ সময়ৰপৰাই ভাৰতৰ ভাস্কর্য শিল্পৰ নিদর্শন দেখিবলৈ পোৱা যায়। পৰৱৰ্তী সময়ত পোৰা মাটি, শিল, ব্ৰঞ্জ, তাম, ৰূপ, সোণ আদিৰে মূর্তি নির্মাণ কৰা শৈলীত ভাৰতীয়সকলে নিজে বিকশিত কৰা স্থানীয় কলা-কৌশলৰ লগতে বিভিন্ন সময়ত বিদেশী বৈশিষ্ট্যৰ সংযোজন ঘটোৱা হৈছিল। এই মূর্তিসমূহৰ মাজত একেবাৰে সহজ সৰল, পোন, অসমানুপাতিক মূর্তিৰপৰা আৰম্ভ কৰি সমানুপাতিক পোছাক, নিখুত অলংকৰণেৰে সু-সজ্জিত মূর্তি দেখা যায়। ভাৰতৰ বিভিন্ন প্রান্তত দেখিবলৈ পোৱা মূর্তিবোৰত বিভিন্ন অনুভূতি প্রকাশ কৰিব পৰাকৈ মুখাবয়ৱত তথা অংগ-প্রত্যংগত সূক্ষ্ম কলা-কৌশলৰ প্ৰয়োগ কৰা দেখা যায়। গৌতম বুদ্ধ, মহাবীৰ, হিন্দু দেৱ-দেৱী, যক্ষ-যক্ষিণী, অপেশ্বৰী, হিন্দু তথা বৌদ্ধ ধৰ্মৰ লগত জড়িত বিভিন্ন জীৱ-জন্তুৰ মূর্তি এই ভাস্কর্যসমূহৰ ভিতৰত দেখা যায়। কৰিছিল। বিভিন্ন পাৰ্থক্য আৰু বৈশিষ্ট্যৰ ভিত্তিত ভাৰতত গঢ়ি উঠা এই ভাস্কর্য শিল্পকলাক গান্ধাৰ শিল্পকলা, মথুৰা শিল্পকলা, তামৰাৱতী শিল্পকলা নামেৰে তিনিটা প্রধান ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি। খ্রীষ্টপূর্ব প্রথম শতিকাৰ পৰা খ্রীষ্টীয় সপ্তম শতিকা পর্যন্ত জীৱন্ত হৈ থকা গান্ধাৰ শিল্পকলাত গ্রীক-ৰোমান ভাস্কর্য শিল্প কৌশলৰ প্ৰয়োগ কৰি বহু বুদ্ধ মূর্তি নির্মাণ কৰা হৈছিল। মথুৰা শিল্পকলা আৰম্ভণিতে স্বকীয়ভাৱে বিকশিত হৈছিল যদিও পিছলৈ গান্ধাৰ শিল্পকলাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল। এই শিল্পকলাই গুপ্তযুগত চৰম উৎকর্ষ লাভ কৰিছিল। অমৰাৱতী শিল্পকলা খ্রীষ্টপূর্ব তৃতীয় শতিকাৰ পৰা প্রায় ছশ বছৰ জুৰি প্ৰচলিত হৈ আছিল। মধ্যযুগত ভাৰতীয় ভাস্কর্য শিল্পৰ অৱনতি ঘটে।\n২। ভাৰতীয় চিত্রকলা।\nউত্তৰ – প্রাচীন ভাৰতীয় চিত্রকলাৰ ঐতিহ্যসমূহক দুটা প্রধান ভাগত বিভক্ত কৰিব পাৰি— বৃহদাকাৰ দেৱাল চিত্ৰ আৰু ক্ষুদ্রাকাৰ চিত্র। দুয়োটা চিত্রশৈলী ভাৰতৰ বিভিন্ন স্থানত বৌদ্ধ, জৈন, হিন্দু ধৰ্মৰ বিষয়বস্তুক আলম কৰি অজন্তা, বাঘ, চিত্তনাৱাচল, আৰমামলাই আদিৰ গুহাৰ দেৱাল সমূহত আঁকা হৈছিল। দশম শতিকা মানৰ পৰা অসম, ৰাজস্থান, উৰিষ্যা, মহীশূৰ, তাঞ্জোৰ আদি ঠাইত তালপাত, সাঁচিপাত, পাট কাপোৰ আদিত ক্ষুদ্রাকৃতিৰ চিত্র আঁকা হৈছিল ৷ খ্রীষ্টপূর্ব প্রথম শতিকাতে চিত্র অংকনৰ বাবে প্রয়োজনীয় ষড়াংগৰ চৰ্চা কৰা হৈছিল। দেৱাল চিত্ৰত আৰু পিছলৈ ক্ষুদ্রাকাৰ চিত্ৰটো এইবোৰৰ প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল। এলান্ধু, হালধি, সেন্দুৰ, শিলিখাৰ ৰস, কেঁচুৰ ৰস আদি প্রাকৃতিক সামগ্ৰীৰে ৰং তৈয়াৰ কৰা হৈছিল আৰু ৰং বিৰঙীয়া চিত্র তাংকন কৰা হৈছিল। মোগল সকলৰ দিনত আকবৰ, জাহাংগীৰ আৰু ছাহজাহানৰ অজন্তাৰ চিত্রকলা পৃষ্ঠপোষকতাত ক্ষুদ্রাকাৰ চিত্রশিল্পৰ বহুল চর্চা হয়। বিশেষকৈ মোগল বাদছাহসকলৰ জীৱনী ভিত্তিক গ্রন্থসমূহত এনে চিত্র অংকিত কৰা হৈছিল। পাদছাহনামা, তুতিনামা, জাহাংগীৰনামা, দাস্তান-ই-আমি, খামছা আদি গ্রন্থ সচিত্ৰকৈ আঁকা হৈছিল। ফাৰ্ছী ৰীতিৰ এই চিত্রশৈলীৰে ৰামায়ণ, মহাভাৰত আদি হিন্দুধর্ম গ্রন্থত চিত্র আঁকিবলৈ লোৱা হয়। মোগল যুগৰ চিত্ৰসমূহত সম্রাটসকলৰ ছবি, দৰবাৰ, যুদ্ধ জয়, চিকাৰ, বাগিছা, ফুল, গছ লতিকা, জন্তু আদি বিষয়ক লৈ আঁকা হৈছিল আৰু চিত্রসমূহত পৰিপক্কতা দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল।\n৩। ভাৰতৰ সংগীত আৰু নৃত্যকলাৰ ঐতিহ্য।\nউত্তৰ – সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতৰ এক সমৃদ্ধশালী ঐতিহ্য আছে। সামবেদৰ স্তোত্রসমূহ যজ্ঞত দেৱতাৰ সন্তুষ্টিৰ অৰ্থে উদগাতা নামৰ পুৰোহিত সকলে গীত আকাৰে পাঠ কৰিছিল। পৰৱর্তী সময়ত উদ্গাতাসকলৰ সুৰ, তালৰ পৰিৱৰ্তন ঘটি বিভিন্ন শাখা প্রশাখাত বিভক্ত হৈ পৰে। ভাৰতৰ ধ্রুপদী সংগীতৰ পৰম্পৰা গুৰু শিষ্য অনুক্রমে বর্তমান সময়লৈ সবল ৰূপত বর্তি আছে। মোগল সকলৰ দিনত ইয়াৰ বিশেষ উৎকর্ষ সাধন হৈছিল। সংগীতৰ লগতে বিভিন্ন প্রকাৰৰ বাঁহী, পেঁপা, চেহনাই, ঢােল, তবলা, বিভিন্ন ধৰণৰ তাল, নাগাৰা মৃদংগ, খোল, চাৰংগী, চন্তুৰ, জলতৰংগ, নুপুৰ, চেতাৰ, চাৰিন্দা, দোতা, বিভিন্ন প্রকাৰৰ বীণা আদি বাদ্যযন্ত্র ধ্রুপদী সংগীত আৰু লোক সংগীতৰ লগত সংগত কৰিবলৈ উদ্ভাৱন কৰা হৈছিল আৰু বর্তমানে সেই বাদ্যযন্ত্রসমূহৰ বহুলভাৱে প্রচলন হৈ আছে। সংগীতৰ দৰে নৃত্যৰ ক্ষেত্ৰতো ভাৰতবৰ্ষৰ সমৃদ্ধিশালী পৰম্পৰা আছে। দেশৰ চুকে-কোণে থকা অজস্র লোকনৃত্যৰ উপৰি চৰকাৰী স্বীকৃতিপ্রাপ্ত আঠবিধ ধ্রুপদী নৃত্য আছে। সেই আঠবিধ নৃত্য হ’ল কথাকলি,, মোহিনী আট্টম, ভাৰতনাট্যম, কুচিপুড়ী, অডিছি , কথক , সত্ৰীয়া আৰু মণিপুৰী।\n৪। অসমৰ ভাস্কর্য শিল্প।\nউত্তৰ – অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত মন্দিৰ দেৱালত খোদিত কৰি দ্বি-মাত্রিক অথবা পূর্ণাংগ ৰূপত নির্মিত ত্রিমাত্রিক মূর্তি আবিষ্কৃত হৈছে। শিলৰ বাহিৰে হাতী দাঁত, সোণ, ৰূপ, তাম, কাঠ আদিৰেও মূর্তি নির্মাণ কৰা হৈছিল। এই মূর্তিসমূহৰ ভিতৰত দেৱী মূর্তি, শিৱ, বিষ্ণু, গণেশ, সূর্য, মগব, ঘোঁৰা, হাতী, সিংহ আদি। ভাস্কর্য শিল্পৰ নিদর্শন আৱিষ্কৃত হোৱা ঠাই কিছুমান হল- তেজপুৰৰ দ-পর্বতীয়া, বামুণী পাহাৰ, মদনকামদেৱ, আমবাৰী, ডবকা, গোৱালপাৰৰ পাগলাটেক, সুৰ্য পাহাৰ, বৰগংগা, নুমলীগড়, দেওপানী, হোজাই, ডিব্ৰুগড়, শুক্ৰেশ্বৰ, মঙ্গলদৈ আদি। দ-পর্বতীয়াৰ ভাস্কর্য গুপ্ত যুগৰ প্ৰভাৱত খ্রীষ্টীয় ষষ্ঠ শতিকাত নির্মিত হৈছিল বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে। মদন কামদেৱ মন্দিৰত দেখিবলৈ পোৱা মৈথুন মূৰ্তিবোৰ কোনো তান্ত্রিক উদ্দেশ্যত নির্মিত হৈছিল বুলি কিছুমান পণ্ডিতে মত পোষণ কৰিছে। নৃত্যৰতা আৰু প্রেম প্রকাশক ভংগিমাৰে পুৰুষ-নাৰী, বিভিন্ন জীৱ-জন্তু আৰু ভৈৰৱ, সূর্য, বিষ্ণুৰ মূর্তি আদি ইয়াত দেখিবলৈ পোৱা যায় ।\n৫। অসমৰ স্থাপত্য শিল্প।\nউত্তৰ – অসমত বর্তমান স্থাপত্য শিল্পৰ যিবোৰ নিদর্শন দেখিবলৈ পোৱা যায় সেইবোৰৰ প্রায় আটাইবোৰেই মধ্যযুগৰ আৰু আহোম ৰাজবংশৰ অথবা কোচ ৰজাসকলৰ পৃষ্ঠপোষকতাত নির্মিত হৈছিল। শিৱসাগৰ জিলাত আহোম ৰাজত্ব কালৰ ৰাজকীয় অট্টালিকা তিনিটা ক্ৰমে ৰংপুৰৰ ৰংঘৰ, কাৰেংঘৰ আৰু গড়গাঁৱৰ তলাতল ঘৰ আৰু ভালেমান মন্দিৰ এতিয়াও বর্তি আছে। এই সময়ত নির্মিত প্রাচীন মন্দিৰবোৰ উদাহৰণ হ’ল কামাখ্যা মন্দিৰ, উগ্রতৰা মন্দিৰ, উমানন্দ মন্দিৰ, নৱগ্রহ মন্দিৰ, শিৱদ’ল, জয়দ’ল ইত্যাদি ৷ মন্দিৰবোৰ সাধাৰণতে নাগৰ শৈলীৰ অথবা ৱেচৰ শৈলীৰ বৈশিষ্ট্য যুক্ত। মন্দিৰবোৰত সাধাৰণতে দুটা অংশ দেখা যায়-গর্ভগৃহ আৰু মণ্ডপ। মন্দিৰৰ শিখৰবোৰ কিছুমান অর্ধবৃত্তাকাৰ কিছুমান কর্দৈশিৰিয়াকৈ দীঘলীয়া।\nতলাতল ঘৰটো নির্মাণ আৰম্ভ কৰিছিল স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহই আৰু সমাপ্ত কৰিছিল ৰাজেশ্বৰ সিংহ আৰু তেওঁলোকৰ উত্তৰাধিকাৰী সকলে ৷ ৰংঘৰটো নির্মাণ কৰা হৈছিল দুমহলীয়াকৈ- সমুখৰ বাকৰিত বিহু উৎসৱ চাবলৈ। ৰংঘৰটোৰ ছালখন এখন খেলনাৱৰ আৰ্হিত নির্মাণ কৰা হৈছিল। আহোম ৰাজত্ব কালত নিৰ্মাণ কৰা নামদাঙ, দৰিকা আৰু দিনজয়ৰ শিলৰ সাকো এতিয়াও ব্যৱহৃত হৈ আছে। ইটা আদি গাঁঠিবলৈ অসমত নিজা পদ্ধতিৰে বৰালি মাছ, কণী, বৰা চাউল আদিৰে ‘কৰাল’ তৈয়াৰ কৰা হৈছিল ৷\n৬। অসমৰ বৈষ্ণৱী সাহিত্য।\nউত্তৰ – শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ নেতৃত্বত পঞ্চদশ শতিকাত আৰম্ভ হোৱা নৱবৈষ্ণৱ আন্দোলনে অসমীয়া সমাজ জীৱনৰ সকলৌ ক্ষেত্রকে গভীৰভাৱে প্রভাবিত কৰিছিল। এই ধর্মীয় আন্দোলনৰ প্ৰভাৱত বহু সংখ্যক কাব্য, নাট, গীত, চৰিত পুথি, গদ্য সাহিত্য ৰচিত হয়। শঙ্কৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱে নিজেই বহু সংখ্যক সাহিত্য ৰচনা কৰিছিল। এইবৌৰৰ ভিতৰত শংকৰদেৱৰ কীৰ্তন আৰু মাধৱদেৱৰ নামঘৌষা আৰু গুৰুদুজনাৰ বৰগীতসমূহ সর্বাধিক জনপ্রিয়। শংকৰদেৱে ৰচনা কৰা অংকীয়া নাট পত্নীপ্রসাদ, কালিয়দমন, কেলি গোপাল, ৰুক্মিণীহৰণ, পাৰিজাত হৰণ, ৰামবিজয়, মাধৱদেৱৰ দধি মথন, তেওঁৰ ঝুমুৰা ‘চোৰধৰা’ আৰু পিম্পৰা গুচোৱা আদি বিপুল জনসমাগমৰ উপস্থিতিত নামঘৰ, সত্ৰ আদি ঠাইত প্রদর্শন কৰা হয়। শংকৰদেৱৰ প্রথম নাট চিহ্নযাত্রা শেক্সপিয়েৰৰ নাট্য সৃষ্টিৰো আগৰ সৃষ্টি আছিল।\nশংকৰদেৱ মাধৱদেৱৰ পিছত ভট্টদেৱ, অনও কন্দলি, ৰাম-সৰস্বতী আদি সাহিত্যিকে এই সাহিত্য চর্চা অব্যাহত ৰাখে। ইয়াৰ ভিতৰত ভট্টদেৱে ‘কথাগীতা’, ‘ভাগৱত কথা’ আৰু ‘ৰত্নাৱলী কথা’ ৰচনা কৰি অসমীয়া সাহিত্যত গদ্য সাহিত্য সূচনা কৰে। ষোড়শ শতিকাত জন্ম গ্রহণ কৰা গোবিন্দ মিশ্ৰৰ পদ্য গীতাখন আজিও এখন বহুলভাৱে ব্যৱহৃত জনপ্রিয় ধর্মগ্রন্থ।\n৭। অসমৰ লোক সংগীত।\nউত্তৰ – অসমত ভিন ভিন পৰিৱেশ তথা ভিন ভিন প্রয়োজনত গোৱা বিভিন্ন ধৰণৰ লোক সংগীতৰ প্রচলন আছে। কেঁচুৱা টোপনি নিওঁৱা নিচুকণি গীত, বিয়ানাম, আইনাম, ধাইনাম, কামৰূপী লোকগীত, গোৱালপৰীয়া লোকগীত, টোকাৰি গীত, দৰঙৰ চিয়াগীত, নাঙেলী নামৰ গৰখীয়া গীত আৰু চেৰা ঢেক আদি অসমত প্রচলিত কিছুমান লোকগীতৰ উদাহৰণ। বিয়ানামবোৰ দৰা-কইনা নোৱাবৰ বাবে, দৰা আদৰাৰ বাবে, দৰাঘৰীয়া আৰু কইনাঘৰীয়াই পৰম্পৰে জোকাবলৈ আৰু কইনা বিদায়ৰ সময়ত বেলেগ বেলেগ ধৰণৰ গীতৰ কথা আৰু পৃথক সুৰেৰে গোৱা হয়। কামৰূপী লোকগীত, গোৱালপৰীয়া লোকগীত আৰু টোকাৰি গীতসমূহ ঘাইকৈ জীৱনৰ সুখ-দুখ, দেহৰ ক্ষণভংগুৰতা, জীৱনত ঈশ্বৰ চিন্তাৰ গুৰুত্ব, দেৱ-দেৱীৰ প্রশক্তি আদি প্রকাশমূলক গীত। এইবোৰৰ উপৰি গোৱালপৰীয়া লোকগীত স্থানীয় কিম্বদন্তি তথা হাতীধৰা আৰু পোহ মনোৱা বিষয়ক লৈয়ো ৰচিত হয়। লোকগীতৰ বিভিন্ন শাখাত আগবঢ়োৱা বিশেষ অৱদানৰ বাবে সংগীত নাটক অকাদেমিৰ দ্বাৰা বঁটা প্রদানেৰে সন্মানিত হোৱা কেইগৰাকীমান বিশেষ খ্যাতিমান শিল্পী হৈছে প্রয়াত খগেন মহন্ত, ৰামেশ্বৰ পাঠক আৰু প্রতিমা পাণ্ডে বৰুৱা। এওঁলোকৰ ভিতৰত প্রতিমা পাণ্ডে বৰুৱা পদ্মশ্র উপাধিৰে সন্মানিত হৈছিল।\n৮| অসমৰ ধর্মীয় সংহতি।\nউত্তৰ – –অসমত অধিকাংশ লোক হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী। ইয়াৰ পিছতে আছে ইছলাম, খ্রীষ্টিয়ান, জৈন, বৌদ্ধ, শিখ আৰু জনজাতীয় ধর্মপন্থাৱলম্বী লোক। হিন্দু ধর্মৰ ভিতৰত ঘাইকৈ শাক্ত, শৈৱ, বৈষ্ণৱ আৰু সৌৰপন্থী লোক দেখা যায়। অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত প্রবল প্ৰভাৱী শক্তিপীঠ আছে, এইবোৰৰ ভিতৰত কামাখ্যা মন্দিৰ পৃথিৱী বিখ্যাত। নৱ বৈষ্ণৱ আন্দোলনে অসমৰ বৃহৎ সংখ্যক লোকক বৈষ্ণৱী ভক্তিমার্গত অনুগামী কৰিছিল। খ্রীষ্টীয় ত্রয়োদশ শতিকাৰ প্রথমভাগত অসমত ইছলাম ধর্মৰ আগমন ঘটাৰ তথ্য পোৱা যায়। হাজোৰ পোৱামক্কা অসমৰ ইছলাম ধর্মাবলম্বী লোকসকলৰ এখন পবিত্র তীর্থস্থান। আজানপীৰ নামে খ্যাত চাহ মিলনে ৰচনা কৰা জিকিৰ আৰু জাৰি সমূহ অসমত প্রচলিত এবিধ জনপ্রিয় ধর্মীয় সংগীত। মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত ৰজা চন্দ্রকান্ত সিংহক সহায় কৰিবলৈ অসমলৈ অহা শিখ সৈন্যদল এটিৰ কিছুমান লোক অসমত নিগাজিকৈ থাকি গৈছিল। তেওঁলোকৰ বংশধৰ সকল এতিয়া শিখ ধর্ম বৰ্তাই ৰাখিও অসমীয়া ভাষা, সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰি জাতীয় জীৱনৰ অংগীভূত হৈ পৰিছে। অসমৰ পূৱ অংশত বাস কৰা টাই ফাকে, তুৰুং, আইতন, খামটি, খাময়াং, নৰা (শ্যাম) সকল বৌদ্ধ ধর্মাবলম্বী। মধ্যযুগত আহোম স্বৰ্গদেউ সকলে উদাৰ ধমনীতি গ্রহণ কৰিছিল আৰু বিভিন্ন ধর্মাবলম্বী লোকক উপাসনা স্থলী আদি নির্মাণ কৰাই দান-দক্ষিণাৰে পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল।\n৯। অসমৰ বুৰঞ্জী সাহিত্য।\nউত্তৰ – মধ্যযুগৰ আহোম ৰজা, ডা-ডাঙৰীয়াসকলৰ পৃষ্ঠপোষকতাত ৰচিত বুৰঞ্জী সাহিত্যসমূহে অসমৰ সাহিত্য ভাণ্ডাৰলৈ এক গুৰুত্বপূর্ণ সংযোজন আছিল। ৰাজকীয় ঘটনাৱলী সন্নিবিষ্ট এই ৰচনাসমূহ প্রথম অৱস্থাত আহোম সকলৰ নিজা ভাষাতে ৰচিত হৈছিল। ষোড়শ শতিকাৰপৰা অসমীয়া ভাষাতো লিখিবলৈ লোৱা হয়। ব্রিটিছ শাসন কালত এনে বহুত বুৰঞ্জী উদ্ধাৰ, সংৰক্ষণ আৰু ছপা কৰি প্ৰকাশ কৰিবলৈ লোৱা হয়। এনে কেতবৰ বুৰঞ্জী হ’ল দেওধাই বুৰঞ্জী, তুংখুঙ্গীয়া বুৰঞ্জী; কছাৰী বুৰঞ্জী, জয়ন্তীয়া বুৰঞ্জী, ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী, পদ্য বুৰঞ্জী, পাদশাহ বুৰঞ্জী আদি ৷\n১০। বিহু উৎসৱ।\nউত্তৰ – বিহু অসমৰ জতীয় উৎসৱ। ব’হাগ মাহ, কাতিমাহ আৰু মাঘমাহত ক্ৰমে ৰঙালী বিহু, কঙালী বিহু আৰু ভোগালী বিহু নামেৰে বছৰৰ তিনিটা সময়ত পৃথক নীতি নিয়মেৰে বিহু উৎসৱ পালন কৰা হয়।\nৰঙালী বিহু চ’ত মাহৰ শেষ দিনটোৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বহাগৰ প্রথম ছদিনলৈ পালন কৰা হয়। চ’ত মাহৰ শেষৰ দিনটোক গৰু বিহু হিচাপে পালন কৰা হয়। বিভিন্ন ৰীতি নীতিৰে সেইদিনাখন ঘৰৰ গৰু-গাইৰ প্রতি মৰম, শ্রদ্ধা আৰু কৃতজ্ঞতা প্রকাশ কৰা হয়। ব’হাগৰ প্রথম দিনটোক মানুহ বিহু বুলি কোৱা হয়; সেইদিনা সকলোৱে নতুন কাপোৰ পৰিধান কৰে। পিতৃ-মাতৃৰ আৰু পৰিয়ালৰ বয়সস্থ লোকসকলৰ চৰণ চুই কনিষ্ঠ সকলে শ্রদ্ধা নিবেদন কৰে। ৰাজহুৱা স্থানত খেল-ধেমালি, গীত-মাতৰ আয়োজন কৰা হয়। ৰঙালী বিহুৰ বাকী থকা পাঁচদিনক ক্ৰমে গোসাই বিহু, কুটুম বিহু, চেনেহী বিহু, মেলা বিহু আৰু চেৰা বিহু বুলি কোৱা হয়।\nআহিন মাহৰ শেষৰ দিনটোত কাতি বিহু পালন কৰা হয়। এই বিহু আধ্যাত্মিক পবিত্ৰতাৰে বিভিন্ন ৰীতি নীতিৰে পালন কৰা হয়। দিনটো ব্রত উপবাস আদিৰে পাৰ কৰি সন্ধিয়া তুলসী তলত আৰু পথাৰত চাকি বন্তি জ্বলোৱা হয়। বড়োসকলে পৱিত্ৰ ভাবেৰে সিজু গছৰ তলত চাকি জ্বলায়। কোনো কোনোৱে মাহ জুৰি আকাশ বন্তি জ্বলায়।\nমাঘবিহু বা ভোগালী বিহু পুহ মাহৰ শেষদিনা উদ্যাপন কৰা হয়। তাৰ আগৰ দিনটোক উৰুকা বুলি কোৱা হয়। গ্রামাঞ্চলৰ ডেকাল’ৰাহঁতে অথবা ৰাইজে দল বান্ধি পথাৰত খেৰ, নৰা আদিৰে ইতিমধ্যে ভেলাঘৰ সাজে আৰু ভেলাঘৰৰ কাষতে ওখকৈ কেঁচাবাঁহ, খৰি, নৰা, খেৰ আদিৰে মেজি সাজে। ৰাজহুৱা ভোজত অংশগ্রহণ নকৰা সকলে ঘৰুৱাকৈ ভোজৰ আয়োজন কৰে। সেই দিনাখন ৰাতি চুঙাপিঠা, তিলপিঠা, লাৰু আদি কৰা হয়। বিহুৰ দিনা ৰাতি পুৱাই গা ধুই ৰাইজে মেজিত জুই দিয়ে আৰু জুইৰ তাপ গাত লয়।\nPrevious Previous post: ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন আৰু অসমত জাতীয় জাগৰণ\nNext Next post: অসমৰ ভূগোল\n8 Replies to “ভাৰত আৰু উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য”


বৃহত্তৰ অসমীয়া মহাজাতিত অসমীয়া শিখৰ অৱস্থিতি – Mahabahoo\nHome/Assam News & Articles/বৃহত্তৰ অসমীয়া মহাজাতিত অসমীয়া শিখৰ অৱস্থিতি\nশিখ ধৰ্মৰ প্ৰৱৰ্তক তথা প্ৰথম শিখ গুৰু নানকদেৱজীয়ে তেৰাৰ ‘প্ৰথম উদাসী’ অৰ্থাৎ পৱিত্ৰ ভ্ৰমণ কালত (১৫০৫-০৮) তেৰাৰ অন্যতম সংগী মৰ্দনাৰ সৈতে তাহানিৰ কামৰূপলৈ আহি ইয়াত শিখ ধৰ্মৰ বীজ সিঁচি থৈ গৈছিল। ড৹ বাণীকান্ত কাকতি (১৮৮৪-১৯৫০) আছিল গুৰু নানকৰ অসম আগমনৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা প্ৰথমজন অসমীয়া সাহিত্যিক-বুৰঞ্জীবিদ। ১৯১৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ (পুহ, ১৮৪১)ত ‘চেতনা’ত প্ৰকাশ পোৱা ‘শিখ গুৰু নানক আৰু টেগ বাহাদুৰৰ কামৰূপ ভ্ৰমণ’ শীৰ্ষক লেখনীটোত বাণীকান্ত কাকতিয়ে গুৰু নানক কামৰূপলৈ ধৰ্ম প্ৰচাৰাৰ্থে অহাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। প্ৰসিদ্ধ ইতিহাসবিদ Max Aurthur Macaulift ককে আদি কৰি বিভিন্ন শিখ ইতিহাসবিদ তথা গুৰু নানকৰ জীৱনীকাৰসকলে গুৰু নানকে তেৰাৰ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে কামৰূপলৈ অহাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে।\nড৹ ত্ৰিলোচন সিঙে তেখেতৰ Guru Tegh Bahadur নামৰ গ্ৰন্থখনত এই সন্দৰ্ভত এনেদৰে উল্লেখ কৰিছে— “It was during the reign of Ahom King Suhungmung, who under the influence of Brahmins assumed the Hindu title Swarga Narayan, the Guru Nanak visited this land of magic and beauty. On the Way to Kamakhya, Guru Nanak stopped at Dhubri and it was during this itenierary that the Gurunanak met the great vaishnavat saint, Sankardeva.”\nবিভিন্নজন শিখ বুৰঞ্জীবিদ তথা গুৰু নানকৰ জীৱনীকাৰে গুৰু নানকৰ প্ৰথমটো ‘উদাসী’ অৰ্থাৎ ধৰ্ম প্ৰচাৰাৰ্থে কৰা পৱিত্ৰ ভ্ৰমণ কালত দিল্লী, মথুৰা, বৃন্দাবন, জগন্নাথ, পুৰী, ধনপুৰ হৈ কামৰূপলৈ অহাৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে।\nগুৰু নানকৰ অসম ভ্ৰমণৰ পিছত অষ্টম শিখ গুৰু হৰকিষণজীৰ দিনলৈকে অসমৰ লগত শিখসকলৰ বিশেষ যোগসূত্ৰ থকাৰ কথা সন্ধান পোৱা যায়। আনহাতে নৱম শিখ গুৰু টেগবাহাদুৰজীৰ অসম ভ্ৰমণ অসমীয়া সাহিত্য আৰু বুৰঞ্জীত তৰ্কাতীত। অৱশ্যে গুৰু টেগবাহাদুৰজীৰ অসম আগমনৰ কাৰণ বিশ্লেষণ কৰিবলৈ গৈ ড৹ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাই লিখিছিল— The Guru admitted afterward that, he had accompanied Raja Ram Singh in the triple capacity of friend to the Raja, preacher of God’s word, and averter of bloodshed.\nঅৱশ্যে গুৰু টেগবাহাদুৰজীয়ে ধুবুৰী এৰি যোৱাৰ পিছত ঔৰংজেৱৰ নিৰ্দেশ অনুসৰি ৰজা ৰাম সিংহই পুনৰ সসৈন্যে অসম অভিমুখে যাত্ৰা কৰিছিল আৰু অৱশেষত ১৬৭১ খ্ৰীঃত গুৱাহাটীৰ ওচৰৰ শৰাইঘাটত আহোম আৰু মোগল সৈন্যৰ মাজত হোৱা যুদ্ধত মোগলৰ পৰাজয় হৈছিল।\nগুৰু টেগবাহাদুৰ অসমলৈ অহাৰ সন্দৰ্ভত ড০ মহেশ্বৰ নেওগে সম্পাদনা কৰা ‘পৱিত্ৰ অসম’ নামৰ গ্ৰন্থত এইদৰে লিখিছে— ‘অম্বৰাধিপতি ৰাম সিংহৰ অসম আক্ৰমণৰ সময়ত গুৰু টেগবাহাদুৰ ১৬৬৬ খ্ৰীঃত ৰাম সিংহৰ লগতে মুঙ্গেৰ, ৰাজমহল, মালদহ, ঢাকাইদি আহি ৰঙামাটিলৈ যাত্ৰা কৰে। ধুবুৰী পাই ৰাম সিংহ আৰু সেনাপতিসকলক কয়, সেই স্থান নানকজীৰ পদধূলাৰে পৱিত্ৰ, গতিকে সৈন্যসকলে পাঁচ ঢালকৈ মাটি আনি এটি ঢিপ তুলিব লাগে। সেই মতেই কাম হ’ল। টেগবাহাদুৰৰ অনেক শিষ্য কামৰূপত ৰৈ গ’ল আৰু তেওঁলোকৰ সতি-সন্ততিসকল এতিয়াও ধুবুৰীত আৰু চাওটোলাত (শিখটোলাত) আছে। সৈন্যসকলে কৰা ঢিপটিৰ নাম দমদমা, ধুবুৰীৰ নামো শিখসকলৰ মতে, দমদমা। মোগল আক্ৰমণৰ আপাহতে অসমত শিখৰ বসতি হয়। উল্লেখযোগ্য যে গুৰু টেগবাহাদুৰজীৰ ইচ্ছানুসৰি সেই স্থানতে শিখসকলৰ এটি উপাসনাস্থলী (গুৰুদ্বাৰ) নিৰ্মাণ কৰা হয় আৰু সেইটোৱে আছিল অসমৰ প্ৰথমটি গুৰুদ্বাৰ।\nগুৰু টেগবাহাদুৰজীৰ পিছতে দশম গুৰু হিচাপে অভিষিক্ত হৈছিল গুৰু পুত্ৰ গোবিন্দ ৰায়। গুৰু গোবিন্দ ৰায় গুৰু আসনত উপৱিষ্ট হৈ থকা কালছোৱাত গৌৰীপুৰৰ ৰজা ৰতন ৰায়ে গুৰু গোবিন্দক তেওঁৰ দৰবাৰত দেখা কৰিছিল বুলি শিখ ইতিহাসত উল্লেখ আছে। শিখ ইতিহাসৰ বৰ্ণনা অনুসৰি গুৰু টেগবাহাদুৰৰ অসম ভ্ৰমণৰ কালছোৱাত গুৰুৰ আশীৰ্বাদত গৌৰীপুৰৰ অপুত্ৰক ৰজা ৰাম ৰায়ে এটি পুত্ৰ সন্তান লাভ কৰে আৰু তেতিয়াৰপৰা ৰাজপৰিয়ালটি শিখ ধৰ্মানুৰাগী হৈ পৰে। ৰতন ৰায় আছিল গুৰু টেগবাহাদুৰজীৰ আশীৰ্বাদত জন্ম লাভ কৰা ৰাম ৰায়ৰ সন্তান। সেয়ে গুৰুৰ প্ৰতি থকা শ্ৰদ্ধাৰ বাবে ৰতন ৰায় পৰৱৰ্তী সময়ত গুৰু গোবিন্দৰ দৰবাৰলৈ গৈছিল। শিখ ইতিহাসৰ বিৱৰণী অনুসৰি ৰতন ৰায়ে আনন্দপুৰত গুৰুজীক দেখা কৰিবলৈ যাওঁতে ভালেমান মূল্যৱান উপহাৰ লৈ গৈছিল।\nতদুপৰি ১৬৯৯ খ্ৰীঃত আনন্দপুৰত আয়োজিত বৈশাখী উৎসৱৰ মহাসমাৰোহলৈ গুৰু গোবিন্দই ভাৰতবৰ্ষৰ উত্তৰ-দক্ষিণ, পূব-পশ্চিম কেওদিশে সিঁচৰতি হৈ থকা শিখ আৰু শিখ ধৰ্মৰ অনুৰক্তসকলক আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। কামৰূপৰপৰাও এই সমাৰোহলৈ ভক্ত গৈছিল বুলি জনশ্ৰুতি আছে। সিদিনাৰ এই সমাৰোহতে গুৰু গোবিন্দই ‘খালচাপন্থ’ৰ সৃষ্টি কৰি শিখসকলক এক নতুন পৰিচিতি প্ৰদান কৰে।\nএইদৰে প্ৰথম গুৰু নানকৰপৰা দশম গুৰু গোবিন্দ সিঙৰ দিনলৈকে অসমৰ লগত শিখসকলৰ সম্পৰ্ক স্থাপন হোৱা দেখা যায়। তদুপৰি অসম বুৰঞ্জীখ্যাত মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ, দন্দোৱা দ্ৰোহ, মানৰ আক্ৰমণকে আদি কৰি বিভিন্ন সময়ত অসমলৈ শিখসকলৰ আগমন ঘটিছিল। কিন্তু গুৰু টেগবাহাদুৰৰ অসম আগমনৰ আপাহত অসমত থাকি যোৱা শিখ অথবা শিখ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা স্থানীয় লোকসকল, মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ বা দন্দোৱা দ্ৰোহৰ সময়ত অহা বৰকান্দাজ শিখসকলে, কেপ্টেইন ৱেলচৰ লগত অহা শিখসকল অথবা সেই সময়ছোৱাত বেহা-বেপাৰৰ বাবে অহা ব্যৱসায়ী শিখসকলৰ সৰহভাগেই পুনৰ পঞ্জাব বা বিহাৰকে আদি কৰি অন্যান্য ঠাইলৈ ঘূৰি গৈছিল। তাৰ মাজৰ যিসকল অসমতে নিগাজিকৈ থাকি গৈছিল সেইসকলৰ সৰহভাগেই ৰজাঘৰীয়া পৃষ্ঠপোষকতাত অসমত মাটি-ভেটি লৈ সংস্থাপিত হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত অসমীয়া ছোৱালী বিয়া-বাৰু কৰাই ইয়াৰ থলুৱা ভাষা-সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰি সম্পূৰ্ণ অসমীয়া হৈ পৰিছিল।\nএতিয়া প্ৰশ্ন হ’ল এগৰাকী অসমীয়া শিখৰ প্ৰাথমিক পৰিচয় কি? বৰ্তমান অসমত থকা অসমীয়া শিখসকলৰ পূৰ্বজ কোন? পোনপটীয়া উত্তৰ— অসমত পুৰুষানুক্ৰমে স্থায়ীভাৱে বসবাস কৰা যিসকল শিখ ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ মাতৃভাষা অসমীয়া আৰু যিসকল লোকে শিখ ধৰ্মীয় পৰম্পৰা ৰক্ষা কৰিও মনে-প্ৰাণে অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতি আঁকোৱালি লৈ অসমক মাতৃভূমি জ্ঞান কৰে, সেইসকলে অসমীয়া শিখ।\nবৰ্তমান অসমত থকা অসমীয়া শিখসকলৰ সৰহভাগেই স্বাধীন অসমৰ শেষ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ যুদ্ধত আহোমৰ হৈ মানৰ সৈতে যুদ্ধ কৰিবলৈ অহা যুঁজাৰু শিখসকলৰ বংশধৰ। আনহাতে কিছু অংশ পৰৱৰ্তী বিভিন্ন সময়ত বেহা-বেপাৰ, ৰে’ল আৰু চাহ উদ্যোগৰ বিভিন্ন ঠিকা-ঠুকলিৰ কামৰ বাবে অহা লোকৰ লগতে প্ৰথম মহাযুদ্ধৰ সময়ত সৈন্য বিভাগৰ বিভিন্ন চাকৰিসূত্ৰে অসমলৈ আহি পূৰ্বৰ স্থানীয় শিখসকলৰ লগত চামিল হৈ স্থানীয় খিলঞ্জীয়া অসমীয়াৰ লগত বৈবাহিক সম্বন্ধ স্থাপন কৰি অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিক আঁকোৱালি লৈ অসমৰ মাটিৰ মোহত ৰৈ যোৱা লোক।\nঅসমত শিখসকলৰ নিগাজিকৈ বসবাস সণ্ঢালনিকৈ আৰম্ভ হয় ১৮২০ খ্ৰীঃ আৰু ১৮২১ খ্ৰীঃত মানৰ আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিবৰ কাৰণেই হাদিৰাচকি আৰু মহগড়ত আহোমৰ হৈ মানৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ কৰিবলৈ অহা শিখ সৈন্যদলৰ অৱশিষ্ট কেইগৰাকীমান নিজ মাতৃভূমিলৈ উভতি নগৈ অসমতে ৰৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্তৰ পিছৰেপৰা। হাদিৰাচকিত মানৰ বিৰুদ্ধে হোৱা ৰণত আহোমৰ সন্মিলিত সৈন্যবাহিনীৰ এটি অন্যতম ফৌজ আছিল শিখ সেনাপতি চৈতন্য সিঙৰ তত্ত্বাৱধানত অহা ৫০০ জনীয়া (মতান্তৰে ২০০০ জনীয়া) সমৰ শক্তি।\nএই ৰণত সেনাপতি চৈতন্য সিঙকে আদি কৰি সৰহসংখ্যক শিখ চিপাহীয়ে বীৰগতি প্ৰাপ্ত কৰে। যুদ্ধৰ শেষত কমাণ্ডাৰ চৈতন্য সিঙৰ বিধৱা পত্নী (কোনো কোনোৰ মতে মাতৃ) আন চাৰিজনমান চিপাহীসহ ব্ৰহ্মপুত্ৰইদি উজাই আহি কাজলীমুখেৰে কপিলীৰ বুকুত প্ৰৱেশ কৰি পুনৰ উজাই গৈ ৰহাৰ কাষৰ কলং আৰু কপিলীৰ সংগমস্থল তিতাইমৰা সুঁতিৰ পাৰত নাও চপালে। তিতাইমৰা সুঁতিৰ পাৰৰ চাপৰমুখৰ প্ৰাচীন তেঁতেলী গছজোপাৰ তলত স্থানীয় লোকৰ সহযোগত আৰম্ভ হ’ল এখন নতুন সমাজৰ জীৱনযাত্ৰা।\nএতিয়া প্ৰশ্ন হয় এই কেইগৰাকীমান নতুন বেশভূষাৰ অচিন মানুহ কেলেই তিতাইমৰা সুঁতিৰ পাৰক নিজৰ নিৰাপদ স্থান বুলি বাছি ল’লে? আমি জানো, ইতিপূৰ্বে অহা কেপ্টেইন ৱেলছে ৰহাত এটি চকি পাতি থৈ গৈছিল। এই চকিৰ তত্ত্বাৱধানত নিশ্চয় কেপ্টেইন ৱেলছৰ লগত অহা শিখ চিপাহীও আছিল। হাদিৰাচকিৰ সন্মিলিত সৈন্যবাহিনীত এই চকিৰ শিখ চিপাহীও থকাটো ঠাৱৰ কৰিব পাৰি। চৈতন্য সিঙৰ পত্নীৰ সৈতে অহা শিখ চিপাহীসকলৰ মাজত হয়তো কোনোবাজন পূৰ্বে এই ৰহা চকিত থকা চিপাহীও আছিল। সম্ভৱতঃ তেৱেঁ বাট দেখুৱাই সেই সময়ত মানৰ কুদৃষ্টিৰ আঁৰ হ’বৰ বাবে এইসকল লোকক তিতাইমৰা সুঁতিৰ পাৰলৈ লৈ আনিছিল।\nএই তিতাইমৰা সুঁতিৰ পাৰতে চৈতন্য সিঙৰ পত্নীয়ে যাক সকলোৱে মাইজী বা মাতাজী বুলি মাতিছিল— সংগী চিপাহীকেইজনৰ সৈতে নতুন সমাজৰ পাতনি মেলিছিল। তেওঁলোকৰ মাজৰ এগৰাকী সৈনিক ৰাম সিং চুবেদাৰ ভাগ্য অন্বেষণত চাপৰমুখৰপৰা নগাঁৱৰ ওচৰৰ শেনচোৱালৈ যায়। তাৰ পিছত বালিগাঁৱলৈ গৈ তাত কিছুদিন থাকি শেষত বৰকলাত স্থায়ীভাৱে থাকিবলৈ লয়। ৰাম সিং চুবেদাৰে বৰকলা গাঁৱৰ উত্তৰ-পূবে থকা সদা শিৱ থানৰ (বৰ্তমান বুঢ়াগোসাঁই থান নামে খ্যাত) পুৰোহিত মহী পূজাৰীৰ কন্যাক বিয়া কৰায়। তাৰ কিছুদিন পিছত পুনৰ জীৱিকাৰ সন্ধানত ঘূৰি ফুৰোতে কামপুৰৰ ওচৰৰ তেঁতেলীসৰাৰ ভূঞা পৰিয়ালৰ আন এগৰাকী থলুৱা নাৰীৰ পাণি গ্ৰহণ কৰে। বৰ্তমান বৰকলাৰ এক বৃহৎসংখ্যক লোক এই ৰাম সিং চুৱেদাৰৰ বংশধৰ। আনহাতে বংশবৃদ্ধিৰ লগে লগে ৰাম সিং চুবেদাৰৰ উত্তৰপুৰুষ অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত সিঁচৰতি হৈ পৰে।\nইফালে মাতাজীৰ লগত চাপৰমুখত থাকি যোৱা শিখ সৈনিককেইজনেও স্থানীয় নাৰীৰ পাণি গ্ৰহণ কৰি তেওঁলোককো শিখ পৰিচিতি প্ৰদানেৰে নতুন সমাজভুক্ত কৰে। স্থানীয় লোকৰ সহযোগত চাপৰমুখৰ তিতাইমৰা সুঁতিৰ পাৰত অসমৰ দ্বিতীয়টি শিখ ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান গঢ় লৈ উঠে। সেইটোৱে পৰৱৰ্তী সময়ত মাতাজীৰ স্মৃতিত তেওঁৰ নামেৰে নামাংকন কৰা বৰ্তমানৰ ‘গুৰুদ্বাৰা মাতাজী’। এই গুৰুদ্বাৰটিত বৰ্তমানেও মাতাজীৰ দলটোৰ আগমনৰ স্মৃতিস্বৰূপে তেওঁলোকে লগত অনা দুটা বৰটোপ, এখন ঘেঁহু গুড়ি কৰা জাঁত, দুখন কৃপাণ, দুখন হাতেলিখা ধৰ্মগ্ৰন্থ আৰু কেইপদমান অন্যান্য সামগ্ৰী সংৰক্ষিত হৈ আছে।\nনগাঁও জিলাৰ বৰকলা, চাপৰমুখ, লংকা, হাতীপাৰা, নগাঁও আদি বিভিন্ন ঠাইৰ পুৰণি শিখ পৰিয়ালৰ পুৰুষনামাৰপৰা এটা কথা পৰিষ্কাৰ হয় যে এই লোকসকলৰ পূৰ্বজৰ সৰহসংখ্যকে হাদিৰাচকি আৰু মহগড়ৰ যুদ্ধত লিপ্ত শিখ সৈনিক আছিল। আনহাতে বৰ্তমানৰ অসমীয়া শিখসকলৰ পূৰ্বজই থলুৱা অসমীয়া নাৰীৰ সৈতে বৈবাহিক সম্বন্ধ স্থাপন কৰাৰ বাবে তেওঁলোকৰ দেহত অসমীয়া তেজ ধাৱমান।\nনগাঁও জিলাৰ উল্লিখিত স্থানসমূহৰ বাহিৰেও ডিব্ৰুগড়, তিনিচুকীয়া, লক্ষীমপুৰ, হোজাই, ডিফু, গুৱাহাটী, দক্ষিণ কামৰূপৰ ৰামপুৰ, শোণিতপুৰ জিলাৰ হেলেমকে আদি কৰি অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত সিঁচৰতি হৈ থকা অসমৰ এই আণুবীক্ষণিক সম্প্ৰদায়ৰ বিভিন্নজনে অসমৰ সমাজ-জীৱনৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত অৰিহণা আগবঢ়াবলৈ প্ৰয়াস কৰি আহিছে। প্ৰশাসনৰপৰা ব্যৱসায়-বাণিজ্যলৈকে, শিক্ষা-ক্ৰীড়াৰপৰা সাহিত্য-সংস্কৃতিলৈকে তাকৰীয়াকৈ হ’লেও প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে নিজৰ সেৱা আগবঢ়োৱা এই ক্ষুদ্ৰ জনগোষ্ঠীটোৰ লোকসকল ৰাজ্যখনৰ ৰাজনীতিকে আদি কৰি প্ৰায়বোৰ ক্ষেত্ৰতে উপেক্ষিত হৈ থকাৰ প্ৰবল অভিযোগ প্ৰত্যক্ষ কৰা যায়। অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ ধ্বজাধাৰী বিভিন্ন সংস্থা-সংঘ, অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান তথা চৰকাৰে সেই লোকসকলৰ একাকীকত্ব দূৰীকৰণ কৰি যথাস্থানত প্ৰাপ্য মৰ্যাদা প্ৰদান কৰিলে এই মুঠি মানুহৰ অস্তিত্ব বিপন্ন হোৱাৰ শংকা সংশয় নোহোৱা হ’ব।\nঅৱশ্যে এষাৰ কথা ক’বই লাগিব, অসমৰ শিখসকল সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক পথাৰৰ বহুক্ষেত্ৰত নোপোৱাৰ বেদনাৰে ভাৰাক্ৰান্ত হ’লেও অসমৰ সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ অন্যতম হোতা গুৰু শংকৰদেৱৰ আধ্যাত্মিক চিন্তা-চেতনাৰ লগতে সংস্কাৰমুখী সামাজিক চৈতন্যই গুৰু নানকৰ শিষ্য শিখসকলক সম্প্ৰীতিৰ এক মধুৰ ডোলেৰে বান্ধি ৰাখিছে আৰু অবিৰত সুনিশ্চিত নিৰাপত্তা তথা ভাতৃত্ববোধৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰি আহিছে।\nসেয়ে অসমৰ থলুৱা শিখসকল নিজ ধৰ্মটোৰ বাহিৰে ভাষা-সংস্কৃতিৰে হাড়ে-হিমজুৱে নিভাঁজ অসমীয়া। এই শিখসকলৰ বহুজনে গুৰুদ্বাৰত শবদ-কীৰ্তন কৰাৰ দৰে বৰগীত বা ঘোষাও গাব জানে। জানে ভাওনাৰ বচন মাতিব। ধৰ্মীয় পৰম্পৰাৰে ‘বৈশাখী’ উৎসৱ পালন কৰিলেও বিহু তেওঁলোকৰো জাতীয় সংস্কৃতি। ‘লড়ি’ৰ পৰিৱৰ্তে ভেলাঘৰ সাজি উৰুকাৰ ভোজ-ভাত খাই অগ্নিসেৱা কৰাৰ পৰম্পৰাহে অসমীয়া শিখসকলৰ মাজত বিদ্যমান।\nজগত গুৰু শংকৰদেৱৰ মতাদর্শৰ আৰু গুৰু নানকে প্ৰৱৰ্তন কৰা শিখ ধৰ্মৰ মূল নীতিৰ মাজত সীমাৰেখা টানিব নোৱৰাকৈ সাদৃশ্য থকাৰ বাবে শিখসকল অসমলৈ আহি অসমৰ সমাজ-জীৱনৰ লগত সম্পূৰ্ণৰূপে জাহ গৈ ভুলে-ভালে সম্পূৰ্ণ অসমীয়া হৈ পৰে।