নিৰ্বাচন আৰু নিৰ্বাচন : সঞ্জীৱ সাগৰ - জোনাক\nHome প্ৰবন্ধ নিৰ্বাচন আৰু নিৰ্বাচন : সঞ্জীৱ সাগৰ\nনিৰ্বাচন আৰু নিৰ্বাচন : সঞ্জীৱ সাগৰ\nনিৰ্বাচনৰ বতৰ ।কেউফালে প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু অলিক সপোন দেখুওৱাৰ বতাহ আৰু এই বতাহে যেনেকৈ কোবাইছে বট ,ইউকেলিপ্টাচ চুই গৈছে মোক -দুবৰিকো ।আৰু তাৰেই ফচল এই অকথ্য ••••\nস্বাধীনতাৰ পিছৰ সময় ! পৃথিৱীৰ মানচিত্ৰত নতুন ছবি পাকিস্তান ।নতুন সপোন নতুন উৎসাহেৰে ভৰপুৰ নিজৰ পাঁ‌চখন প্ৰদেশ পশ্চিম পাঞ্জাৱ,সিন্ধ,খাইবাৰ পাখতুনখ্বা,বেলুচিস্তান আৰু পূববংগকলৈ গৌৰৱান্ধ পাকিস্থান!\nদুই জাতি সূত্ৰই দুভাগকৰা ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ এই দেশখনৰ ধৰ্মান্ধ আৰু অদুৰদৰ্শী শাসক সকলে আৰম্ভ কৰিলে এক জাতিসূত্ৰ!আৰু তাকে কৰিবলৈ গৈ পাঁ‌চোখন প্ৰদেশৰ নিজ নিজ ভাষাৰ ওপৰত চৰকাৰী ভাষা হিচাপে জাপি দিলে উৰ্দূ ভাষা !স্কুল -কাচাৰীৰ পৰা অপসাৰিত কৰা প্ৰদেশ অনুযায়ী ক্ৰমে পঞ্জাবী,সিন্ধি,পাখটুন,বেলুচি আৰু বাংলা ভাষা! লগতে আমদানি কৰা হ'ল সাতাপুৰুষীয়া সংস্কৃতিৰ ঠাইত আৰবীয় সংস্কৃতি ।সলাই পেলোৱা হ'ল পাঠ্যপুথিৰ ইতিহাস !পতিয়ন নিয়াবলৈ চেষ্টা কৰা হ'ল পাকিস্তানী সকল ভাৰতীয় নহয় আৰবীয় মুলৰহে ! উভালি পেলাবলৈ চেষ্টা কৰা হ'ল তেওঁ‌লোকৰ শিপা!দঃখৰ আৰু দুৰ্ভাগ্যৰ কথা তেওঁ‌লোকে নিজ মাতৃভাষা কবলৈ লাজ কৰিব ল'লে ,ঊৰ্দূ নক'লে যদি তেওঁ‌লোকক অশিক্ষিত বুৰ্বক বুলি ভাৱে সেই লাজে গ্ৰাস কৰি পেলাইছে আৰু তাৰ ফলশ্ৰুতিত সেই সেই ভাষা কোৱা মানুহৰ সংখ্যা দ্ৰুতগতিত হ্ৰাস পাব ধৰিছে !এনেকৈয়ে পৃথিৱীৰ কিমান ভাষা-সংস্কৃতি আৰু জাতি বিলুপ হৈ গৈছে তাৰ হিচাপ নাই !\nভোক আৰু পিয়াহৰ বাবে গন-বিপ্লব পৃথিৱীৰ ইতিহাসত বিৰল! সাধাৰণ জনতা তেতিয়াই ৰাজপথলৈ ওলাই আহিছে যেতিয়াই শাসকগোষ্ঠীয়ে ভাষা -সংস্কৃতি আৰু আত্মসন্মানত আঘাত হানিবলৈ চেষ্টা কৰিছে ! পাকিস্তানতো সেইয়াই ঘটিল ।জাত্যাভিমানী বঙালী সকল জাগি উঠিল আৰু পিছৰ খিনি ইতিহাস ! সিমানতে শেষ হোৱাহেঁ‌তেন ভালেই আছিল কিন্তু কিছুমান ভুলে কেইবা পুৰুষলৈ পাছ নেৰে! পাকিস্তানৰো দশা সেই একেই হ'ল!এতিয়া বেলুচিস্তান স্বাধীনতাৰ দুৱাৰদলিত ! জ্বলিছে সিন্ধ,জাগিছে খাইবাৰ পাখতুনখ্বা।\nএটা মাথো দুঃস্বপ্নৰ পম খেদি আজি পাকিস্থান নিজে শান্তিত আছে না গোটেই বিশ্বখনক শান্তিত থাকিব দিছে ।সেই দুঃস্বপ্ন কি আছিল ,ধৰ্মৰ নামত এটা জাতি গঠন কৰাৰ বলিয়ালিত পাঁ‌চটা ভিন্ন ভাষা-সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰা সম্পন্ন জাতিক ভাৰতীয় বংশোদ্ভৱ নহয় বুলি বিদেশী সংস্কৃতি বলপূৰ্বক জাপি দি নিজ পৰিচয় ধুলিসাৎ কৰি দি এক বৃহত্তৰ ইচলামিক পাকিস্তানি জাতি গঠন কৰাৰ দুঃস্বপ্ন !সকলোতকৈ ডাঙৰ কথা আছিল সেই পাঁ‌চোখন প্ৰদেশৰ কোনোটো জনগোষ্ঠীৰে মাতৃভাষা ঊৰ্দূ নাছিল!মাথো চেগোচোৰোকাকৈ বিভিন্ন ঊৰ্দূ কোৱা হৈছিল! এইখিনিতে কৈ থোৱা ভাল যে ঊৰ্দূ ভাৰততে জন্ম হোৱা ভাষা!যি আৰবী ৩০% আৰু সংস্কৃতৰ৭০% শব্দৰে গঠিত !কেৱল লিপি ৱ্যৱহাৰ কৰা হয় আৰৱী আৰু ইয়াক মুলতঃ কোৱা হৈছিল বৰ্তমানৰ উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু বিহাৰকে ধৰি ভাৰতৰ মধ্য-পূব অংশত!\nএতিয়া কথা হ'ল ,এই কথাখিনি কলো কিয় ?এই নিৰ্বাচনী বতৰৰ লগত ইয়াৰ সম্পৰ্ক কি ? যোৱা পাঁ‌চটা বছৰত আমাৰ ভাৰতৰ বাতাবৰণ লক্ষ্য কৰিলে ইয়াৰ সম্পৰ্কটো ওলাই পৰিব !আচলতে দুটামান প্ৰশ্নইহে এই প্ৰশ্নটিৰ উত্তৰ -\nকেনেবাকৈ আমাৰ ভাৰতবৰ্ষখনো পাকিস্তান হোৱাৰ দিশে আগবঢ়া নাইতো ? যি খন দেশত প্ৰতি এশ কিলোমিটাৰ দুৰত্বত ভাষা-সংস্কৃতি পিন্ধন-উৰন, খাদ্যাভাষ সলনি হৈ যায় সেইখন দেশত পাকিস্তানৰ দৰে এক জাতিসূত্ৰ প্ৰয়োগৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰা হোৱা নাইতো,যাৰ প্ৰভাৱৰ নিকৃষ্ট উদাহৰণ পাকিস্তান যি বিশ্বৰ শৰীৰত এটুকুৰা গেঠেলা মৰা ঘাঁ !\nচিন্তা আমাৰ। এই নিৰ্বাচনী বতৰত প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বতাহত উৰুৱাই দিয়া ফাকুগুৰিয়ে আমাৰ চকুও ৰঙীন চাদৰে ঢকাৰ দৰে ঢাকি দুৰদৃষ্টি নোহোৱা কৰি নেপেলায়তো? তাৰ প্ৰতি সকলোকে সজাগ কৰি তোলাৰ ক্ষেত্ৰত সচেতন নাগৰিক হিচাপে আমাৰ কৰণীয় নাই জানো আৰু এই নিৰ্বাচনী বতৰেই হয়তো সেইয়া কৰাৰ উচিত সময়নে ?তাকে নকৰিলে উত্তৰপুৰুষে আমাক ক্ষমা কৰিবনে ?


ৰামকিঙ্কৰ বেইজ -নৱ কোঁৱৰ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nৰামকিঙ্কৰ বেইজ -নৱ কোঁৱৰ\nৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে খুব পুৱাই টোপনিৰ পৰা উঠে ৷ উঠিয়েই শান্তিনিকেতন আশ্ৰমৰ কিছু অংশত ফুৰাৰ অভ্যাস৷ সেইদিনাও তেওঁ ফুৰিবলৈ ওলাই গ’ল৷ আগুৱাই গৈ সঙ্গীত ভৱনৰ সন্মুখত তেওঁ ৰৈ গ’ল৷ সন্মুখত এঘাৰ ফুট ওখ ক্ষীনাঙ্গী এক তৰুণীৰ মূৰ্ত্তি৷ গম্ভীৰভাবে সুধিলে, “কোনে কৰিছে এইটো? ”\nৰাতিপুৱাই ৰবীন্দ্ৰনাথৰ গম্ভীৰ ভাৱ দেখি সকলোৰে ভয় হ’ল৷ এজনে ভয়ে ভয়ে কলে, “এইটো ৰামকিঙ্কৰে কৰিছে৷ ”\n“তাক মোৰ কাষলৈ এতিয়াই পঠিয়াই দিয়া৷ ” গম্ভীৰভাবে ৰবীন্দ্ৰনাথে কলে৷ এবাৰ মূৰ্ত্তিটো ভালদৰে চাই তেওঁ অহাবাটে ঘূৰিল৷\nৰামকিঙ্কৰ বেইজৰ বুকু দুৰু দুৰুকৈ কঁপি উঠিল৷ তথাপিও ৰবীন্দ্ৰনাথক দেখা কৰিবলৈ গ’ল৷\n“নাৰীমূৰ্ত্তিটো তুমি কৰিছিলা? ”\n“হয়৷ ”ৰামকিঙ্কৰৰ ডিঙি শুকাই কাঠ মাৰিছিল৷ ৷\n“সমস্ত আশ্ৰমত ইয়াতকৈও ডাঙৰ ডাঙৰ মূৰ্ত্তি গঢ়ি দিব পাৰিবা? পাৰিলে ভৰাই দিয়া৷ ”\nযিটো মূৰ্ত্তিলৈ ৰবীন্দ্ৰনাথ আৰু ৰামকিঙ্কৰৰ মাজত আলোচনা হৈছিল, সেই মূৰ্ত্তিটোৰ নাম ‘সুজাতা’৷ ৰামকিঙ্কৰে প্ৰথমে নাম দিছিল ‘জয়া’৷ এই ভাস্কৰ্যৰ মডেল আছিল জয়া আপ্পাস্বামী , শান্তিনিকেতনত পেইণ্টিং বিষয়ত পঢ়ে৷ ৰামকিঙ্কৰৰেই ছাত্ৰী জয়া৷ কিয় জয়াক মডেল হিচাপে লৈ এই ভাস্কৰ্য তৈয়াৰ কৰিলে, সেই প্ৰসঙ্গত ৰামকিঙ্কৰে নিজেই কৈছে ,“যি কো্নো ডাঙৰ শিল্পকৰ্মৰ পিছত থাকে আবেগ, সেইয়াও অন্ধ আবেগ আৰু প্ৰেম ? প্ৰেম নোহোৱাকৈ জানো ছবি বা মুৰ্ত্তি গঢ়িব পাৰি ? প্ৰেম বহুবাৰ আহিছে, নিশব্দে নহয়৷ জীৱনত যিমানেই প্ৰেম আহিছে সকলোবোৰ ৰেখালৈ বদলি কৰি হয় ক্যানভাচত আঁকিছো বা মুৰ্ত্তি গঢ়িছো৷ জয়া আপ্পাস্বামীক দেখি সুজাতা মূৰ্তিটো তৈয়াৰ কৰিছো৷ তাই ইয়াত পেইণ্টিং বিষয়ত পঢ়া মোৰেই ছাত্ৰী৷ তাইৰ লগত কোনো প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক নাছিল৷ সুন্দৰ ফিগাৰ দেখি মুৰ্ত্তি গঢ়ি, নাম দিলো জয়া৷ “\nৰামকিঙ্কৰে দিয়া ‘জয়া’ নামটো সৰহ দিন নিটিকিল৷ ভাস্কৰ্যটি স্থাপন কৰা হ’ল সঙ্গীত ভবনৰ কাষত৷ তাত আগৰে পৰা ৰুদ্ৰাপ্পাই তৈয়াৰ কৰা এটা মাটিৰ বুদ্ধ মূৰ্ত্তি আছিল৷ তাৰ কাষতেই ‘জয়া’ক স্থাপন কৰা হ’ল৷ তেতিয়া শান্তিনিকেতনৰ কলাভবনৰ অধ্যক্ষ আছিল নন্দলাল বসু৷ তেওঁ আহি ‘জয়া’ৰ এঘাৰ ফুট ওখ দেহৰ ভাস্কৰ্যটি দেখি বিস্মিত হৈ কলে, “আৰে! এইটো দেখো ওখ গছ এজোপাৰ দৰে ? ” মুৰ্ত্তিৰ কাৰুকাৰ্য দেখি আনন্দৰে কলে, “ভাল হৈছে৷ বুদ্ধ মুৰ্ত্তিৰ সন্মুখত স্থাপন কৰিছা যেতিয়া মূৰত পৰমান্নৰ পাত্ৰ এটা দি দিয়া, ‘সুজাতা’ হৈ যাব৷ ” নন্দলাল বসুৰ পৰামৰ্শমতে ৰামকিঙ্কৰে ‘জয়া’ৰ মূৰত পৰমান্নৰ পাত্ৰ এটা বহুৱাই দিলে৷ ‘জয়া’ হৈ পৰিল ‘সুজাতা’৷\n১৯৪১ চনত ৰামকিঙ্কৰে কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথৰ এখন মুখাআবয়ব নিৰ্মাণ কৰিছিল৷ কবিয়ে শোকসভাত এটি ভাষণ দিব, সেইবাবে মন ভৰাক্ৰান্ত; সেই সময়তে শিল্পী ৰামকিঙ্কৰে অতি খৰকৈ কিছু স্কেচ কৰি লৈছিল৷ এই ভাস্কৰ্যত এক অপূৰ্ব অভিব্যক্তি প্ৰকাশ পাইছে৷\n১৯৫৬ চনত নিৰ্মিত হয় গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাস্কৰ্য ’কলেৰ বাঁহী’৷ চিমেণ্টেৰে নিৰ্মিত কলা ভবনৰ সন্মুখত স্থাপিত হয় এই ভাস্কৰ্য৷ ইয়াত চাঁওতাল যুবতী কামৰ আহ্বানত দৌৰি গৈছে, তেনেই সাধাৰণ এটি গল্প৷ ভাৰতৰ শিল্পচৰ্চাত এনে নিৰেটিভ ভাস্কৰ্যৰ উৎকৰ্ষ সাধন ৰামকিঙ্কৰৰ আগতে কোনো শিল্পীৰে দেখা নাযায়৷ তেওঁৰ অপূৰ্ব শৈলীত সাধাৰণ জনজীবন, পৰিবেশ ৰূপায়ন কৰিছিল৷ তেওঁ ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী ভাস্কৰ্যৰ ধাৰণাক নিজস্ব মেধাৰ বলত অন্য ৰূপত উপস্থাপন কৰিছে৷ তেওঁৰ বিশ্ব ভাবাপন্ন চিন্তাৰে সামাজিক দায়বদ্ধতা আগত ৰাখি শিল্প নিৰ্মাণত নামি পৰিছিল৷\nচল্লিছৰ দশকত শিল্পকলাত কিউবিজম আৰু এক্সপ্ৰেশনিজমৰ প্ৰভাব দেখা যায়৷ এই প্ৰভাবক শিল্পীসকলে নিজা পৰিবেশ, অবস্থানৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ব্যবহাৰ কৰিছিল৷ শিল্পী ৰামকিঙ্কৰৰ জীবন আৰু পৰিবেশৰ অভিজ্ঞতা বিশেষভাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ শিল্পী হবলৈ হ’লে জীবনমুখী হবই লাগিব বুলি তেওঁ সিদ্ধান্ত লৈছিল৷ তেওঁ আঙ্গিকৰ ক্ষেত্ৰত পাশ্চাত্যৰ প্ৰভাবক কিমান অগ্ৰাহ্য কৰিছিল বা প্ৰাচ্যৰ শিল্পধাৰণক কেনেধৰণে গ্ৰহণ কৰিছিল, সেইয়া গুৰুত্বপূৰ্ণ৷\nৰামকিঙ্কৰৰ ছবিত বাকুৰাৰ অভিজ্ঞতা প্ৰতিফলিত হৈছে৷ শান্তিনিকেতনত তেওঁৰ গুৰুদেব নন্দলালৰ সান্নিধ্যলৈ আহি জীবনবোধৰ অধিক সম্প্ৰসাৰন ঘটিছিল৷ শান্তিনিকেতনৰ চাঁওতাল জীবনে তেওঁক আকৃষ্ট কৰিছিল৷ ১৯৪৮ চনত অঙ্কিত ’বিনোদিনী’ শিল্পী ৰামকিঙ্কৰৰ এক অনবদ্য সৃষ্টি৷ নাৰীৰ অবয়ব আঁকিছিল সাৱলীলভাবে৷ দৃষ্টিত আছিল একাগ্ৰতা৷ আঙ্গিকত পাশ্চাত্যৰ ভাব থাকিলেও বিষয়-উপস্থাপনত প্ৰাচ্যৰ সৰলতা বিদ্যমান৷ চিত্ৰ পৰিচয়ক চেৰপেলাই ৰামকিঙ্কৰে খ্যাতি লাভ কৰিছে ভাস্কৰ হিচাবে৷ তেওঁৰ পূৰ্বেও অনেক ভাস্কৰ আছিল কিন্তু ভাৰতীয় ঐতিহ্যক আধুনিকতাৰ লগত সংপৃক্ত কৰিবলৈ কোনোৱে সক্ষম হোৱা নাছিল৷ তেওঁ ১৯৩৫ চনত চিমেণ্ট কংক্ৰিটেৰে ’সুজাতা’ নিৰ্মাণ কৰে৷ শিল্পী ৰামকিঙ্কৰে গছৰ ডালৰ দৰে এগৰাকী যুবতীক নিৰ্মাণ কৰা দীৰ্ঘ অবয়ব যাক প্ৰকৃতিৰ পৰা পৃথক কৰা দুৰূহ, নাৰীদেহৰ সৌন্দৰ্যৰ বিশেষত যি ৰূপ, একান্তই প্ৰাচ্যৰ- তেনে এক অনুভূতি ’সুজাতা’ৰ৷\n১৯৩৮ চনত নিৰ্মাণ কৰে ’সাঁওতাল পৰিবাৰ’; এই ভাস্কৰ্যই তেওঁক ভাৰতৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ভাস্কৰ উপাধি আনি দিয়ে৷ সাধাৰণ এটি বিষয়কে তেওঁ ভাস্কৰ্যৰ ৰূপ প্ৰদান কৰিছে৷ কামৰ শেষত এটি চাঁওতাল দম্পতী ঘৰলৈ ঘূৰিছে৷ , নাৰীৰ কাঁন্ধৰ পৰা ওলমি পৰা কাপোৰৰ দোলৰ মাজত শুই পৰা শিশু, নিত্য প্ৰয়োজনীয় বস্তু বাহানি লৈ ঘৰলৈ ঘূৰিছে আৰু পিছে পিছে আহি আছে এটা পোহনীয়া কুকুৰ৷\nকলাভবনৰ কলাৰঙৰ কংক্ৰীটৰ গান্ধী মূৰ্তিটো ৰামকিঙ্কৰে গঢ়া৷ অসম চৰকাৰৰ আহবানত ১৯৬৮চনত ৰামকিঙ্কৰে ভাস্কৰ্যটিৰ কাম আৰম্ভ কৰে৷ কিছুদিনৰ পাছত কৰ্তৃপক্ষই জনালে যে তেওঁলোকৰ পচন্দ হোৱা নাই৷ তেওঁ আন এটিৰ কাম আৰম্ভ কৰি শেষ কৰিছিল, কিন্তু আধাগঢ়া মূৰ্ত্তিটো তেনেকৈয়ে থাকিল৷ পাছত তেওঁ সেইটো অসমাপ্ত কাম বুলি উল্লেখ কৰে৷\nৰামকিঙ্কৰৰ বিখ্যাত ভাস্কৰ্যৰ মাজত আছে:\nপ্লাষ্টাৰত কৰা মা ও ছেলে (১৯২৮), কচ ও দেবযানী (১৯২৯), মিথুন-১ (১৯৩১), মিথুন-২(১৯৩১), মিথুন-৩(১৯৩১), সাঁওতাল-সাঁওতাল ৰমণী(১৯৩৫), সাঁওতাল দম্পতী(১৯৩৫), আলাউদ্দিন খাঁ(১৯৩৫), কংক্ৰীটেৰে কৰা সাঁওতাল পৰিবাৰ(১৯৩৮), প্লাষ্টাৰত কৰা ৰবীন্দ্ৰনাথৰ বিমূৰ্ত ভাস্কৰ্য(১৯৩৮), সিমেণ্টে কৰা ৰবীন্দ্ৰনাথৰ আৰু এটি ভাস্কৰ্য(১৯৪১), হাৰ্ভেষ্টাৰ(১৯৪২), ফেমিন (১৯৪৩), সাঁওতাল নাচ (১৯৪৩), অবনীন্দ্ৰনাথ (১৯৪৩), সিমেণ্টে কৰ কুলি মাদাৰ (১৯৪৩-৪৪), বিনোদিনী (১৯৪৫), বুদ্ধ (১৯৪৬-৫০? ), সিমেণ্টেৰ দ্য মাৰ্চ (১৯৪৮), ডাণ্ডী মাৰ্চ (১৯৪৮), লেবাৰ মেমৰী (১৯৪৮), মা ও ছেলে (১৯৪৯), স্পীড এণ্ড গ্ৰাভিটি (১৯৪৯), শুয়োৰ (১৯৫২), পিতা-পুত্ৰ ( ১৯৫২), মিলকল (১৯৫৬), গান্ধী (১৯৫৭), শাৰ্পেনাৰ (১৯৫৮? ), ম্যান এণ্ড হৰ্স ( ১৯৬০), সুভাসচন্দ্ৰ বসু (১৯৬০-৬১), হৰ্স হেড (১৯৬২), মহিষ-১ (১৯৬২) কাউৰী আৰু কুলি (১৯৬২), আগুমেৰ জন্ম (১৯৬৩), যক্ষী-১১(১৯৬৩? ) মহিষ ও ফোয়াৰা (১৯৬৩), মাছ (১৯৬৪), তিমি মাছ (১৯৬৫), নৃত্যৰতা নাৰী (১৯৬৫), লালন ফকিৰ (১৯৬৫), যক্ষ যক্ষী (১৯৬৬), প্ৰেগন্যাণ্ট লেডি (১৯৬৭-৬৯), বলিদান (১৯৭৬), ৰাজপথ (১৯৭৭), ৰেখা, কলেজ গাৰ্ল, গণেশ, সিটেড লেডি, মা ও শিশু, কুকুৰ, মা, সেপাৰেশন, ৰাহুপ্ৰেম, প্যাশন, ত্ৰিভুজ, দ্য ফ্ৰুট অফ হেভেন, হাঁহি, বন্ধু ইত্যাদি৷\nজীবিত অৱস্থাত শান্তিনিকেতন আৰু তাৰ আশেপাশে থকা বহুতেই ৰামকিঙ্কৰক সঠিক মূল্যায়ন কৰিব নোৱাৰিলে৷ কিছু লোকে অৱশ্যে ৰামকিঙ্কৰক থিক বুজি পাইছিল৷ ৷ বন্ধুৰ দৰে সকলোসময়তে সদায়ে কাষত আছিল শিক্ষক নন্দলাল বসু, বিনোদবিহাৰী মুখোপাধ্যায়৷ আৰু আছিল ৰবীন্দ্ৰনাথ৷\nশান্তিনিকেতনত ৰামকিঙ্কৰেই প্ৰথম তেলৰং প্ৰৱৰ্তন কৰে৷ তাৰ আগতে কোনেও তেলৰঙৰ কাম কৰা নাছিল৷ আনকি তেলৰঙৰ ব্যৱহাৰৰ কথা দোকানীৰ পৰা জানি লব লগা হৈছিল৷ তেওঁ অসংখ্য পানীৰঙৰ ছবি আঁকিছিল, অলপ ৰঙেৰেই তেওঁ বহুকথা প্ৰকাশ কৰিছিল৷\nবাকুঁৰাৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ পৰা অহা ৰামকিঙ্কৰ লৰাটি এদিন শান্তিনিকেতনৰ শ্ৰদ্ধাৰ শিল্পী ৰামকিঙ্কৰ হ’ল৷ কিন্তু সদায়েই প্ৰকৃতিৰ সন্তান ৰামকিঙ্কৰ স্নেহভৰা ৰামকিঙ্কৰেই আছিল৷ তেওঁৰ সৰহভাগ সৃষ্টিকৰ্মৰ বিষয় আছিল সাধাৰণ মানুহ, তেওঁলোকৰ জীবন যাত্ৰা আৰু অন্যান্য আনুষঙ্গিক বিষয়৷ “প্ৰতিদিন সকাল সন্ধ্যায় যাদেৰ দেখেছেন তিনি তাৰাই তাঁৰ মডেল৷” শান্তিনিকেতনৰ ৰামকিঙ্কৰৰ আবাসৰ কাষতে পিয়াৰ্চন পল্লীত চাঁওতালসকলৰ বাসস্থান৷ তেওঁলোকৰ সৈতে ৰামকিঙ্কৰৰ গভীৰ বন্ধুত্ব৷ প্ৰাকৃতিৰ সন্তান এই চাঁওতালসকল প্ৰতিদিনৰ জীৱন যাপন সেয়ে তেওঁৰ ভাস্কৰ্যত বহুলভাবে প্ৰতিফলিত হৈছে ৷ ৰামকিঙ্কৰে শিল্পৰ বুদ্ধি অথবা চাতুৰ্যক স্থান নিদি সামাজিক চাহিদাৰ কথা মনত ৰাখি কাম কৰে৷ কোনো পূৰ্ব পৰিকল্পনা নকৰাকৈ মনলৈ অহা ভাবনাবোৰক স্বতঃফুৰ্তভাবে ছবি বা ভাস্কাৰ্যৰ ৰূপ দি তেওঁ প্ৰশস্তি লাভ কৰে৷\nৰামকিঙ্কৰ বেইজৰ জন্ম ১৯০৬ চনৰ ২৫ মেত ব্ৰিটিশ ভাৰতৰ বাংলা প্ৰেসিডেন্সিৰ বাঁকুড়া জিলাৰ যুগীপাড়াৰ এক নাপিত পৰিয়ালত৷ পিতাকৰ নাম চাণ্ডীচৰণ, মাকৰ নাম সম্পূৰ্ণা৷ তেওঁলোকৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা ভাল নাছিল৷ সুৰেন পণ্ডিতৰ পাঠশালাত লেখাপঢ়া আৰম্ভ কৰি যুগীপাড়াৰ নৈশবিদ্যালয় আৰু লালবাজাৰৰ জাতীয় বিদ্যালয়ত অষ্টম শ্ৰেণী (মতান্তৰ দশম শ্ৰেণী )লৈকে শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে৷ ৰামকিঙ্কৰ সৰুৰে পৰা মূৰ্ত্তি বনোৱা আৰু ছবি অঁকাত অতি আগ্ৰহী আছিল৷ স্কুলত থকা সময়তে চাইনবৰ্ড, নাটকৰ পট আদি আঁকিছিল৷ ৰামকিঙ্কৰৰ ঘৰৰ কাষতে অনন্ত সূত্ৰধৰে প্ৰতিমা নিৰ্মাণ কৰিছিল৷ ৰামকিঙ্কৰে অনন্ত সূত্ৰধৰৰ প্ৰতিমা নিৰ্মাণত সহযোগিতা কৰিছিল৷ ৰামকিঙ্কৰে টকাৰ অভাবত ৰং কিনিব নোৱাৰি গছৰ পাতৰ পৰা সেউজীয়া, হালধীয়া ৰঙৰ বাবে হালধি ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ এদিন কিবা কামত ৰামানন্দ চট্টোপাধ্যায় ৰামকিঙ্কৰৰ ঘৰলৈ আহিছিল৷ ৰামকিঙ্কৰৰ ঘৰত ছবি আৰু মুৰ্ত্তিবোৰ দেখি তেওঁ আপ্লুত হয়৷ ৰামানন্দ চট্টোপাধ্যায়ে ৰামকিঙ্কৰক শান্তিনিকেতনৰ শিল্পাচাৰ্য নন্দলাল বসুৰ সৈতে চিনাকি কৰি দিয়ে৷ ১৯২৫ চনত ৰামকিঙ্কৰে ছাত্ৰ হিচাবে শান্তিনিকেতনত যোগদান কৰে৷ তাৰ পিছত গোটেই জীৱন শান্তিনিকেতনতে পাৰ কৰে৷\nমানসিক আৰু শাৰীৰিকভাবে প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক হৈছিল যদিও তেওঁ বিয়া কৰোৱা নাছিল৷ ৰামকিঙ্কৰৰ কথাৰে– বিয়াৰ কথা ভাবিলেই ভয় হয়- বিয়াৰ পিছত আৰু ছবি আঁকিব বা মূৰ্ত্তি গঢ়িব পৰা নাযাব৷ জনা যায় এবাৰ পৰিয়ালৰ তৰফৰ পৰা বিয়াৰ দিন তাৰিখলৈকে থিক হৈছিল, কিন্তু কাকো নজনোৱাকৈ এদিন হঠাৎ ৰামকিঙ্কৰৰ ঘৰৰ পৰা নোহোৱা হ’ল৷ বহুদিন কোনো খবৰ নাছিল৷ বহুদিনৰ পিছত মাকলৈ চিঠি লিখি জনালে- মা, মই বিয়া নকৰাও৷ এই প্ৰসঙ্গত ৰামকিঙ্কৰে কৈছে, ‘বিয়া কৰালে এই মহৎ সাধনাৰ পৰা কক্ষচ্যুৎ হৈ পৰিব লাগিব৷ বিয়া কিয় কৰাব লাগে? ’ শান্তিনিকেতনত ৰামকিঙ্কৰৰ সৈতে ৰাধাৰানী দাসীৰ সম্পৰ্কক লৈ এসময়ত বহু সমালোচনা হৈছিল৷ ৰাধাৰানীয়ে ৰামকিঙ্কৰৰ ৰন্ধা- বঢ়া আৰু অন্যান্য কামকাজ কৰি দিছিল৷ ৰামকিঙ্কৰৰ বহু ছবি আৰু ভাস্কৰ্যৰ মডেল আছিল ৰাধাৰানী৷ ৰাধাৰানীক লৈ বহুতো ষ্টাডি-স্কেচ কৰিছে৷ দীৰ্ঘদিন একেলগে ৰামকিঙ্কৰৰ সৈতে থকাৰ পিছত ৰাধাৰানীৰ এটা মানসিক সম্পৰ্ক গঢ়লৈ উঠিছিল৷ কিন্তু সেই বিষয়টো লৈ তথাকথিত সভ্য-শিক্ষিত কাৰোৱেই সহ্য হোৱা নাছিল৷ ফলত ৰামকিঙ্কৰৰ লগত কাজিয়া হৈছিল৷ এই বিষয়টো লৈ ৰামকিঙ্কৰ আছিল অনমনীয়৷ জীবনৰ শেষ দিন পৰ্যন্ত ৰামকিঙ্কৰৰ ৰাধাৰানীৰ প্ৰতি দায়িত্বশীল আছিল৷ মৃত্যুৰ পিছত ৰামকিঙ্কৰে তেওঁৰ ছবি বিক্ৰীৰ এটা শকত স্বত্ব ৰাধাৰানীক দি গৈছে৷ কিন্তু জনা যায় ৰাধাৰানীয়ে পাবলগা এই টকাৰ বেচিভাগেই অন্যৰ হাতলৈ যায়৷ ৰাধাৰাণীৰ ফালৰ পৰাও ৰামকিঙ্কৰৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা আৰু অকুণ্ঠ ভালপোৱা আছিল৷\nৰামকিঙ্কৰৰ গোটেই জীৱনৰ কামৰ স্বীকৃতি স্বৰূপ ১৯৭০চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মভূষণ উপাধিৰে সম্মানিত কৰে৷ সেই বছৰতে তেওঁ গুৰুতৰভাবে অসুস্থ হৈ কলিকাতাৰ মেডিকেলল ৰিচাৰ্চ ইন্সটিটিউট হস্পিটেলত ভৰ্তি হয়৷ হস্পিটালত কেইবামাহ থাকিবলগা হোৱাৰ বাবে তেওঁৰ স্বাস্থ্য ভাঙি পৰে৷ ১৯৭১ চনৰ ২৫ মে তাৰিখে অধ্যাপক পদৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷ ১৯৭৩চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক লৈ ‘ৰামকিঙ্কৰ’ শিৰোনামাৰে চল্লিশ মিনিটৰ এখনি তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰে৷ তথ্যচিত্ৰখনি পৰিচালনা কৰিছিল দেবব্ৰত ৰায়ে৷ ১৯৭৭ চনত ৰামকিঙ্কৰে তেওঁৰ ছাত্ৰ শঙ্খ চৌধুৰীয়ে দিয়া ৰতন পল্লীৰ মাটিৰ ঘৰটো এৰি বিশ্বভাৰতী কৰ্তৃপক্ষই দিয়া এণ্ড্ৰুজপল্লীৰ কোয়াৰ্টাৰলৈ আহে৷ পুনৰ তেওঁৰ শৰীৰ বেয়া হবলৈ ধৰে৷ নানা সমস্যা, দুৰ্বলতা, হাত ভৰি কঁপি থকা, দৃষ্টশক্তি কম । গোটেই দিন বিছনাতে পাৰ কৰিবলগা হয়৷ কেতিয়াবাহে কাৰোবাৰ সহায়ত অলপ চলাফুৰা কৰিব পাৰে৷ তেতিয়া প্ৰায় সকলো সময়তে তেওঁৰ সংগী আছিল ৰাধাৰানী দাসী৷ সকলো দেখাশুনা ৰাধাৰনীয়ে কৰিছিল৷ প্ৰায়ে তেওঁৰ ছাত্ৰ ছাত্ৰীসকল আহিছিল৷ তাৰপিছত আহিছিল ভতিজা দিবাকৰ আৰু নাতি সম্পৰ্কৰ সাধন৷\nজীবনৰ এই কষ্টকৰ মুহূৰ্তবোৰত তেওঁ মৃত্যুৰ কথা এবাৰো ভবা নাছিল৷ জীয়াই থকাৰ বৰ আশা কৰিছিল, জীয়াই থাকি আকৌ কাম আৰম্ভ কৰিব এয়ে আছিল সপোন৷\n১৯৭৯ চনৰ ২২ চেপ্তেম্বৰত ৰবীন্দ্ৰভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ে তেওঁক ডি.লিট সম্মানেৰে সন্মানিত কৰে৷ ৰামকিঙ্কৰৰ প্ৰয়োজনীয় চিকিৎসাৰ বাবে ‘লোকচিত্ৰকলা’ পত্ৰিকা , ‘পেইণ্টাৰ্স ফোৰাম’ আৰু বহু কেইজন বিখ্যাত শিল্পীৰ দ্বাৰা পশ্চিমবঙ্গৰ সেইসময়ৰ তথ্য আৰু সংস্কৃতিক বিভাগৰ মন্ত্ৰী বুদ্ধদেব ভট্টাচাৰ্যৰ ওচৰত আবেদন জানোৱা হয়৷\nতেওঁৰ প্ৰষ্টেট গ্ল্যাণ্ডৰ অসুখ হৈছিল৷ ফলত মলমুত্ৰ ত্যাগৰ নিয়ন্ত্ৰণ হেৰুৱাই পেলাইছিল৷ খোৱা বোৱাও কমি গৈছিল৷ চিকিৎসাৰ বাবে তেওঁক কলকাতালৈ লৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়৷ তেওঁৰ কিন্তু কলিকতালৈ যোৱাৰ বিন্দুমাত্ৰও আগ্ৰহ নাছিল৷ যিকিনহওক ১৯৮০ চনৰ ২৩ মাৰ্চ তাৰিখে ৰামকিঙ্কৰক কলিকতাৰ শেঠ সুখলাল কাৰনানি হাস্পিতেলত ভৰ্তি কৰা হয়৷ তেওঁৰ চিকিৎসাৰ খৰচৰ দায়িত্ব লয় পশ্চিমবঙ্গ চৰকাৰে৷ বিশ্বভাৰতীৰ পৰাও কিছু টকা দিয়া হয়৷ সিদ্ধান্ত হল মস্তিষ্কত জমা হৈ থকা পানী উলিয়াই দিয়া হব৷ ২৬ জুলাই তাৰিখে মস্তিষ্কৰ অস্ত্ৰোপচাৰৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়৷ তাৰ আগৰ দিনা ৰামকিঙ্কৰে মাটিৰে এটি সৰু ভাস্কৰ্য বনালে৷ এইটিয়েই তেওঁৰ জীবনৰ সৰ্বশেষ শিল্পকৰ্ম৷ পিছদিনা অস্ত্ৰোপচাৰ কৰা হ’ল৷ দু দিন সুস্থ অৱস্থাতেই আছিল৷ তাৰপাছত মস্তিষ্কৰ ৰক্তক্ষৰণ আৰম্ভ হ’ল৷ ১৯৮০ চনৰ ২ আগষ্ট ৰাতি চাৰে বাৰ বজাত তেওঁৰ মৃ্ত্যু হয়৷ জীবনৰ শ্ৰেষ্ঠ সময়খিনি পাৰকৰা শান্তিনিকেতেই তেওঁৰ বাবে পাৰি দিয়া হ’ল শেষ শয্যা৷\nৰামকিঙ্কৰ ভাৰতীয় উপমহাদেশৰে নহয় আধুনিক শিল্পজগতৰে অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ শিল্পী৷ তেওঁৰ জন্ম অথবা কৰ্মস্থল যদি ইউৰোপত হ’লহেতেন, তেওঁৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰ বহুগুণে বৃদ্ধি পালেহেঁতেন৷ তেওঁৰ কৰ্ম যিসকল শিল্পসুলভ ব্যক্তিয়ে দেখিছে তেওঁলোকৰ বাবে ৰামকিঙ্কৰ বেইজ শিল্পী হিচাবে অনেক শ্ৰদ্ধেয়, আৰু মানুহ হিচাবে বিস্ময়কৰ৷\n← শংকৰদেৱৰ বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ ভাৱধাৰাৰ লগত চুফীবাদৰ সামঞ্জস্য: এটি তুলনা – চাহিন জাফ্ৰি\nচিনাকি মনৰ অচিনাকি সুৰ – মল্লিকা শৰ্মা বৰদলৈ →


যেরেমিয়া 23 - पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (যেরে 23)\n“যি ৰখীয়াবোৰে চৰণীয়া ঠাইৰ জাকৰ মেৰ-ছাগবোৰক নষ্ট আৰু ছিন্ন-ভিন্ন কৰে, সিহঁতৰ সন্তাপ হব” এয়ে যিহোৱাৰ বচন।\nএই হেতুকে মোৰ প্ৰজাসকলক চৰাওঁতা মেৰ-ছাগ ৰখীয়াবোৰৰ বিৰুদ্ধে ইস্ৰায়েলৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই এইদৰে কৈছে: “তোমালোকে মোৰ মেৰ-ছাগৰ জাকক গোট গোট কৰিলা, সেইবোৰক খেদাই দিলা, আৰু সেইবোৰৰ বিচাৰ নললা; যিহোৱাই কৈছে, চোৱা! মই তোমালোকৰ কাৰ্যৰ দুষ্টতাৰ ফল তোমালোকক দিম।\nআৰু যি যি দেশলৈ মই মোৰ জাকক খেদিলোঁ, তাৰ পৰা তেওঁলোকৰ অৱশিষ্ট ভাগ গোটাম, আৰু পুনৰায় তেওঁলোকৰ গঁৰাললৈ তেওঁলোকক আনিম; তাতে তেওঁলোক প্ৰজাৱন্ত হৈ বহুবংশ হব।\nযি মেৰ-ছাগৰ ৰখিয়াসকলে তেওঁলোকক চৰাব, মই তেওঁলোকৰ ওপৰত এনে ৰখীয়াসকলক নিযুক্তি কৰিম; তেতিয়া তেওঁলোকে আৰু ভয় নকৰিব আৰু বিহবল নহব; আৰু তেওঁলোকৰ মাজৰ কোনো নাইকিয়া নহব”, ইয়াকে যিহোৱাই কৈছে।\nযিহোৱাই কৈছে, “চোৱা, যি সময়ত মই দায়ুদৰ বংশত এক ধাৰ্মিক গজালি উৎপন্ন কৰিম এনে কাল আহিছে। তেওঁ ৰজা হৈ ৰাজত্ব কৰিব, জ্ঞানেৰে সৈতে কাৰ্য কৰিব, আৰু দেশত বিচাৰ ও ন্যায় সিদ্ধ কৰিব।\nতেওঁৰ কালত যিহূদাই পৰিত্ৰাণ পাব, ইস্ৰায়েলে নিৰাপদে বাস কৰিব। আৰু “যিহোৱাই আমাৰ ধাৰ্মিকতা,” এই নামেৰে তেওঁ প্ৰখ্যাত হব।\nএই হেতুকে যিহোৱাই কৈছে, “চোৱা, এনে কোনো দিন আহিছে,” যে, ‘সেই দিনা তেওঁলোকে আৰু নকব, যি জনাই ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলক মিচৰ দেশৰ পৰা উলিয়াই আনিলে, সেই ‘যিহোৱাৰ জীৱনৰ শপত’;\nকিন্তু এনেকৈ কব, যে, “যি জনাই ইস্ৰায়েল বংশত জন্মা সন্তান সকলক উত্তৰ দেশৰ পৰা; আৰু যি যি দেশলৈ মই তেওঁলোকক খেদিছিলোঁ, সেই সকল দেশৰ পৰা উলিয়াই চলাই লৈ আহিলে সেই যিহোৱাৰ জীৱনৰ শপত।’ তথাপি তেওঁলোকে নিজৰ দেশত নিবাস কৰিব।\nভাববাদীবোৰৰ বিষয়। মোৰ অন্তৰত মোৰ হৃদয় ভগ্ন হ’ল, আৰু মোৰ আটাই হাড়বোৰ কঁপিছে; যিহোৱাৰ কাৰণে আৰু তেওঁৰ পবিত্ৰ বাক্যৰ কাৰণে মই মতলীয়া লোকৰ দৰে, এনে কি, দ্ৰাক্ষাৰসে পৰাজয় কৰা মানুহৰ দৰে হলোঁ।\nকিয়নো দেশ ব্যভিচাৰী লোকেৰে পৰিপূৰ্ণ; কাৰণ শাওৰ প্ৰভাৱত দেশে শোক কৰিছে। অৰণ্যত থকা চৰণীয়া ঠাইবোৰ শুকাইছে; তেওঁলোকৰ গতি মন্দ, আৰু তেওঁলোকৰ পৰাক্ৰম ন্যায়সঙ্গত নহয়।\nকিয়নো ভাববাদী আৰু পুৰোহিত দুয়ো অপৱিত্ৰ; যিহোৱাই কৈছে, মোৰ গৃহতেই মই সিহঁতৰ দুষ্টতা পালোঁ।\nএই কাৰণে তেওঁলোকৰ পথ তেওঁলোকৰ কাৰণে অন্ধকাৰত থকা পিছল ঠাইৰ নিচিনা হব; তেওঁলোকে খেদা খাই তাৰ পৰা পতিত হব; কিয়নো যিহোৱাই কৈছে, মই তেওঁলোকৰ ওপৰতে অমঙ্গল ঘটাম, এনে কি, তেওঁলোকক দণ্ড দিয়াৰ বছৰ উপস্থিত কৰোৱাম।\nমই চমৰিয়াৰ মাজৰ ভাববাদীসকলৰ মাজত অজ্ঞানতাৰ কাৰ্য দেখিলোঁ; তেওঁলোকে বালৰ নামেৰে ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰি মোৰ প্ৰজা ইস্রায়েল লোকক ভুলালে।\nমই যিৰূচালেমৰ ভাববাদীসকলৰ মাজতো নোম শিয়ৰি যোৱা এটা কাৰ্য দেখিলোঁ; তেওঁলোকে পৰস্ত্ৰীগমন কৰে, মিছাত চলে, আৰু তেওঁলোকে কুকৰ্ম কৰাসকলৰ হাত এনেকৈ সবল কৰে, যে, তেওঁলোকৰ কোনেও নিজ দুষ্টতাৰ পৰা উলটি নাহে; তেওঁলোক সকলোৱেই মোৰ আগত চদোমৰ দৰে আৰু তাৰ নিবাসীসকল ঘমোৰাৰ সদৃশ।”\nএই হেতুকে বাহিনীসকলৰ যিহোৱাই সেই ভাববাদীসকলৰ বিষয়ে এই কথা কৈছে, “চোৱা, মই তেওঁলোকক নাগদানা ভোজন কৰাম, আৰু বিহ গছৰ ৰস পান কৰাম, কিয়নো যিৰূচালেমৰ ভাববাদীসকলৰ পৰা অপৱিত্ৰতা ওলাই গোটেই দেশত ব্যাপিল।”\nবাহিনীসকলৰ যিহোৱাই এই কথা কৈছে, তোমালোকৰ আগত ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰোঁতা ভাববাদীবোৰৰ বাক্য নুশুনিবা। তেওঁলোকে তোমালোকক অসাৰতা শিকায়! আৰু যিহোৱাৰ মুখৰ পৰা নোহোৱা নিজ নিজ মনৰ দৰ্শনৰ কথা কয়।’\nমোক হেয়জ্ঞান কৰোঁতাসকলৰ আগত তেওঁলোকে সদায় কৈ থাকে, যে, ‘যিহোৱাই কৈছে, তোমালোকে শান্তি পাবা।’ আৰু তেওঁলোকে নিজ নিজ মনৰ কঠিনতা অনুসাৰে চলোঁতা সকলোৰে আগত কয়, ‘তোমালোকলৈ অমঙ্গল নঘটিব।’\nকাৰণ কোনে যিহোৱাৰ সভাত থিয় হৈছে, যে, তেওঁ নিজ চকুৰে চাই তেওঁৰ বাক্য শুনিব? কোনে তেওঁৰ বাক্যত কাণ পাতি তাক শুনিবলৈ পালে?\nসৌৱা, চোৱা, যিহোৱাৰ প্ৰচণ্ড ক্ৰোধৰূপ ধুমুহা! এনে কি, প্ৰবল বা’মাৰলি বতাহ আহিছে। সেয়ে দুষ্টবোৰৰ মূৰত কোবেৰে লাগিব।\nযিহোৱাই কাৰ্য সমাপ্ত নকৰালৈকে, আৰু তেওঁৰ মনৰ অভিপ্ৰায় সিদ্ধ নকৰালৈকে তেওঁৰ ক্ৰোধ নাথামিব। তোমালোকে শেষকালত তাক সম্পুৰ্ণকৈ বুজিবা।\nমই এই ভাববাদীসকলক পঠোৱা নাই, তথাপি তেওঁলোকে নিজে নিজেই লৰিলে; মই তেওঁলোকক কোৱা নাই, তথপি তেওঁলোকে নিজে নিজেই ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰিলে।\nকিন্তু তেওঁলোকে মোৰ সভাত থিয় হোৱা হ’লে, মোৰ প্ৰজাসকলক মোৰ বাক্য শুনোৱালেহেঁতেন, আৰু তেওঁলোকৰ কু-পথ ও কুকৰ্মৰ পৰা তেওঁলোকক ওভটাই আনিলেহেঁতেন।\nযিহোৱাই কৈছে, মই জানো ওচৰত থকাহে ঈশ্বৰ? দূৰত থকাও ঈশ্বৰ নহওঁ জানো?\nযিহোৱাই কৈছে, মই দেখা নোপোৱাকৈ কোনো মানুহ জানো গুপুতে লুকাই থাকিব পাৰে? যিহোৱাই কৈছে, মই জানো স্বৰ্গ আৰু পৃথিৱী ব্যাপি নাথাকোঁ?\n‘মই সপোন দেখিলোঁ! মই সপোন দেখিলোঁ!’ এই বুলি কৈ মোৰ নামেৰে মিছা ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰোঁতা ভাববাদীসকলে কোৱা কথা মই শুনিলোঁ।\nমিছা ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰোঁতা ভাববাদীসকলৰ, এনে কি, নিজ নিজ মনৰ কপটতা প্ৰকাশ কৰোঁতা ভাববাদীসকলৰ অন্তৰত এয়ে কিমান কাল থাকিব?\nতেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে বালত আসক্ত হৈ মোৰ নাম পাহৰা দৰে তেওঁলোকে নিজ নিজ ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ আগত কোৱা সপোনৰ দ্বাৰাই মোৰ প্ৰজাসকলক মোৰ নাম পাহৰাবলৈ খুজিছে।\nসপোন দেখা ভাববাদীয়ে সপোনৰ কথা কওঁক, আৰু মোৰ বাক্য পোৱা জনে মোৰ বাক্য বিশ্বাসেৰে কওঁক; যিহোৱাই কৈছে, ধানৰ মাজত খেৰ কি?\nযিহোৱাই কৈছে, “মোৰ বাক্য অগ্নিস্বৰূপ নহয় নে?” “আৰু শিল টুকুৰা-টুকুৰী কৰা হাতুৰীৰ নিচিনা নহয় নে?\nএই হেতুকে, যিহোৱাই কৈছে, চোৱা, নিজ নিজ ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ পৰা মোৰ বাক্য চুৰ কৰা ভাববাদীসকলৰ প্রতি মই বিপক্ষ।”\nযিহোৱাই কৈছে, “চোৱা, যি ভাববাদীবোৰে নিজ নিজ জিভা ব্যৱহাৰ কৰি, তেওঁ কৈছে বুলি কয়, মই সেই ভাববাদীবোৰৰ বিপক্ষ।\nযিহোৱাই কৈছে, চোৱা, যি ভাববাদীবোৰে নানা মিছা সপোন প্ৰচাৰ কৰে, আৰু সেইবোৰ কৈ তেওঁলোকৰ মিছা কথা আৰু অনৰ্থক অহঙ্কাৰৰ দ্বাৰাই মোৰ প্ৰজাসকলক ভ্ৰান্ত কৰে, সেই ভাববাদীসকলৰ মই বিপক্ষ।” কিয়নো মই তেওঁলোকক পঠোৱা কি আজ্ঞা দিয়া নাছিলোঁ; এই হেতুকে তেওঁলোকে এই প্ৰজাসকলক সমুলি উপকাৰ নকৰিব, ইয়াক যিহোৱাই কৈছে।\n“আৰু যেতিয়া এই জাতিবোৰে, বা ভাববাদীয়ে বা পুৰোহিতে তোমাক সুধিব, ‘যিহোৱাৰ ভাৰ-বাক্য কি?’ তেতিয়া তুমি তেওঁলোকক কবা, ভাৰ-বাক্য কি? যিহোৱাই কৈছে মই তোমালোকক দূৰ কৰি দিম।\nযি ভাববাদী, পুৰোহিত, কি প্ৰজাই “যিহোৱাৰ ভাৰ-বাক্য” এই বুলি ক’ব, মই সেই মানুহক আৰু তাৰ বংশক দণ্ড দিম।\nতোমালোক প্ৰতিজনে নিজ নিজ ওচৰ-চুবুৰীয়াক আৰু নিজ নিজ ভাইক এই কথা ক’বা, ‘যিহোৱাই কি উত্তৰ দিলে?’ বা ‘যিহোৱাই কি ক’লে?’\n“যিহোৱাৰ ভাৰ-বাক্য” এই বুলি তোমালোকে আৰু উল্লেখ নকৰিবা; কাৰণ প্ৰতিজনৰ বাক্যেই তালৈ ভাৰস্বৰূপ হ’ব, কিয়নো তোমালোকে জীৱন্ত ঈশ্বৰৰ, আমাৰ ঈশ্বৰ বাহিনীসকলৰ যিহোৱাৰ বাক্য বিপৰীত কৰিছা।\nতুমি ভাববাদীক এইদৰে ক’বা, ‘যিহোৱাই তোমাক কি উত্তৰ দিলে? বা যিহোৱাই কি কলে?’\nকিন্তু “যিহোৱাৰ ভাৰ-বাক্য” এই বুলি যদি তোমালোকে কোৱা, তেন্তে অৱশ্যে যিহোৱাই এইদৰে কব, “যিহোৱাৰ ভাৰ-বাক্য” এই বুলি নকবলৈ কৈ পঠোৱাতো “যিহোৱাৰ ভাৰ-বাক্য” এই বুলি কোৱা বাবে, চোৱা, মই তোমালোকক নিচেইকৈ পাহৰিম,’\nআৰু মই তোমালোকক আৰু তোমালোকৰ পূৰ্বপুৰুষসকলক দিয়া এই নগৰখন মোৰ দৃষ্টিৰ পৰা দলিয়াই পেলাম, আৰু পাহৰিব নোৱাৰা চিৰকলীয়া দুৰ্ণাম আৰু সৰ্ব্বদায় থকা লাজ তোমালোকলৈ ঘটাম।\nআৰু পাহৰিব নোৱাৰা চিৰকলীয়া দুৰ্নাম আৰু সৰ্ব্বদায় থকা লাজ তোমালোকলৈ ঘটাম।”


February 2019 – Page7– ফটাঢোল\nডিজিটেলি চাবলৈ গ’লে বৰ্তমান মানুহৰ জীৱন আৰু ডাটাৰ মাজত একো পাৰ্থক্য নাই৷ ডাটা অন মানে জীয়াই আছে, ডাটা অফ মানে চেটেপ৷ মোৰ লগৰ এজনৰ ছোৱালী এজনী পচন্দ হ’ল৷ ৰূমমেটটোক ক’বলৈ হে পালে, সিজনে বোলে দৌষ্ট চিন্তা নকৰিবি কালিলৈকে মই তাইৰ ডিটেইলচ ডাটা আনি তোক দিম৷ ময়ো আচৰিত! কি তামাম কাৰবাৰ, ক’বলৈ গ’লে একদম চাকৰিৰ প্ৰপত্ৰ ভৰোৱাৰ সময়ত গাঁঠি দিয়া বায়’-ডাটাখনৰ দৰেই৷ বান্ধৱী এজনীৰ বিয়াৰ বাবে ল’ৰাজন প্ৰায় ঠিক হৈছিলেই, সম্বন্ধীয় খুড়াক এজন আহি বোলে মই ল’ৰাটোৰ বিষয়ে যিখিনি ডাটা\n— বানানা চাহিয়ে বানানা? বৌলৌ দিদি বানানা চাহিয়ে? –নেহি চাহিয়ে –একবাৰ ট্ৰায়তৌ কিজিয়ে — নেহি ট্ৰাই কৰনা — আৰে বেহেন একবাৰ ট্ৰাই তৌ কৰৌ, কুছ নেহি হৌগা — আৰে নেহি চাহিয়ে। কিয়া মতলব কুছ নেহি হৌগা –আপ ধিৰেসে গিৰৌগি। — ধিৰেসে গিৰৌগি? বানানা খাকে ভলা কই কিউ গিৰে? ল’ৰাজনৰ মুখখনলৈ এবাৰ ভালকৈ চালো। সেইবিধ টেটুলৈকে ধৰি আহিছেনেকি? এই বিচ্ছবোৰত সেইটোৱেই বৰ এটা অশান্তি। ক’ৰ পৰাযে ক’ৰ ক’ৰ বেপাৰীবোৰ আহি ওলাইহি। গোৱা ফুৰিবলৈ আহি আকৌ কেনেকুৱা ধৰণৰ কল বেপাৰী পালোহি। মুঠতে\nঅথনিৰপৰা কথা পকাই পকাই মানুহজনে মূৰটোৱেই নষ্ট কৰি পেলাইছে৷ কি দৰকাৰ আছিল আহোঁতে হাঁহিটো মাৰি মিঠাকৈ মাতষাৰ লগাবলৈ? এনেকুৱা কামোৰ মানুহ বুলি একেবাৰেই ভবা নাছিলোঁ৷ লাহে লাহে মোৰ খং উঠি আহিবলৈ ধৰিলে৷ এসপ্তাহমান ঘৰতেই আছিলোঁ৷ অহাৰ সময়ত মায়ে আটোলটোলকৈ কিছুমান বস্তু মোনা এটাত ভৰাই দিলে৷ এই এসপ্তাহ ঘৰত দকচি খোৱা আৰু শোৱাৰ বাহিৰে একোৱেই কৰা নাই৷ ৰে’লখনৰ খালী দবাটোত আৰামত বহি আহি থাকোতেই অনুভৱ কৰিলোঁ যে পেটটো গোমোঠা মাৰি ধৰাৰ লগতে কুৰুং কাৰাং কৰিবলৈ ধৰিছে৷ এনেতে লগৰ এটাই ফোন কৰিলে৷\nFebruary 1, 2019 কৌতুক\tLeaveacomment\nম’হ বৃতান্ত – যোগেন্দ্ৰ ভূঞা\n: দেউতা মহিষী মানে কিনো ? এইযে বাতৰি কাগজ টিভিত দিয়ে। : তাকো নেজান তই? : মাইকী ম’হ বুজিছ। বিপৰীত লিঙ্গ মহিষ। : অ এতিয়াহে বুজিছোঁ। আৰু এই যে মাতামহ পিতামহ, তাৰমানেনো কি? : ওৱাই একো ডালেই নেজান। পথাৰত চৰি থকা ম’হজনী অই অই কৈ মাতা আৰু গুৰুলা গুৰুল কৈ পিটা। তাকে কয় মাতামহ আৰু পিতামহ। : থাংকীও দেউতা। উম্মাহ। এইবাৰ মই অসমীয়াত লেটাৰ টেলিগ্ৰাম সব লৈ আছোঁ চাই থাকা। ☆★☆★☆\nকাউৰীয়ে কা নকৰোঁতে পানীৰামে আজি শোৱাপাটী এৰিছে। উঠিয়েই মুখত পানী এচলু মাৰি ঘৈণীয়েক পদুমীক নমতাকৈ ৰাস্তা ওলালেগৈ। (মৰিলুং মৰিলুং লাগি যায় , মৰিলুং…) এৰি চাদৰখন কাণে মূৰে মেৰিয়াই গুণগুণাই গৈ আছে। পানীৰাম চানা দোকানীৰ বৰ ফূৰ্তি, নহ’বনো কিয়? চৰকাৰেহেনো নতুন আইন জাৰি কৰিছে, আকৌ সি শেষত দেবজিৎ মাষ্টৰৰ পৰা বুজি ল’লে যে অইন ঠাইত নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হোৱা মানুহক উদ্ধাৰ কৰি নিজৰ ঘৰত আশ্ৰয় দিলে আশ্ৰয়দাতাক চৰকাৰী সাহায্য দিয়া হ’ব। এনেই বুঢ়ী নাচনী তাতে নাতিনীৰ বিয়া, বহু দিনৰ পৰা ভাবি আছিল\n(১) নতুন বছৰটো সিদিনা আঁ‌দৰিছিলোহে, আজি জানুৱাৰী মাহটো বিদায় দিবৰে হ’ল। দুদিন পিছত গৰম পৰিবই। এই সময়খিনি মোৰ বাবে যিদৰে বহুমূলীয়া, একেদৰে আহুকলীয়াও। বহুমূলীয়া বুলি এই কাৰণে কৈছোঁ যে, লেপৰ মাজত সোমাই লোৱা শীতৰ আমেজ আন কাৰোৱে লগত তুলনা নহয়। লগতে আহুকলীয়া বুলি কোৱাৰ কাৰণটো হ’ল, ৰাতিপুৱা সময়মতে অফিছত হাজিৰি দিবলৈ গৈ প্ৰায়ে সন্মুখীন হোৱা বিফলতা, যাৰ বাবে বৰমুৰীয়াৰ কেটেৰা জেঙেৰা উপহাৰ হিচাপে পোৱাতো একেবাৰে দৈনন্দিন কাৰ্য্যসূচীত পৰিণত হৈ পৰে। ঠাণ্ডাৰ প্ৰকোপ লাহে লাহে কমি আহিছে যদিও যোৱা কালি হঠাতে\n১) জাতি মাটি ভেটিৰ দিছিল আশ্বাস ৰাইজে চকু মুদি কৰিছিল বিশ্বাস ৰজাই বাগৰ সলালে কান্ধুলি মাছকো চেৰ পেলালে প্ৰজাই ল’ব নোৱাৰা হ’ল শ্বাস প্ৰশ্বাস। ২) নিৰ্বাচনৰ আগত দিছিল উদাত্ত ভাষণ নাম দি লৈছিল শৰাইঘাটৰ দ্বিতীয় ৰণ জনতা ভাষণত ভোল গ’ল ডাঙৰীয়া বৈতৰণী পাৰ হ’ল উপহাৰ হিচাপে জনতাই পালে ৰামঠগন৷ ☆★☆★☆


অজিত শইকীয়াৰ শিল্পকৰ্ম - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / শিল্প / অজিত শইকীয়াৰ শিল্পকৰ্ম\nআগষ্ট 16, 2018\tশিল্প, শিল্প দৰ্শন মন্তব্য কৰক 425 দৰ্শন\nঅজিত শইকীয়াৰ শিল্প সম্পৰ্কত মুনীন্দ্ৰ নাৰায়ণ ভট্টাচাৰ্যই আগবঢ়োৱা মন্তব্য—\nযি সময়ত অসমত মিউৰেল অথবা দেৱাল চিত্ৰৰ অধিক প্ৰসাৰ কিম্বা অভাৱ অনুভৱ কৰিছিলো, সেই সময়তে যোৰহাট জিলাৰ এজন যুৱক বিশ্ব-ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ‘কলা-ভৱন’লৈ বিশেষ এই দিশটোৰ সম্পৰ্কত গভীৰ অধ্যয়নৰ উদ্দেশ্যে আগবাঢ়ি আহিছিল। ধীৰ-স্থিৰ আৰু অত্যন্ত অমায়িক স্বভাৱৰ শিল্পী অজিত শইকীয়াক লগ পাইছিলো শান্তিনিকেতনত থকা সময়চোৱাত মোৰ আবাসিকটোৰ ঠিক সন্মুখৰ আন এটা আবাসিকত। উল্লেখযোগ্য যে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ শিল্পী সকল বিশেষকৈ কে: জি: সুব্ৰামণিয়াম, সোমনাথ হোড়, সুখেন গাঙ্গুলী, টাইব মেহতা আৰু যোগেন চৌধুৰীৰ সান্নিধ্যৰে অভিজ্ঞতাপুষ্ট অজিতে অৱশ্যে পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত এক দীঘলীয়া পৰিক্ৰমাৰে ‘স্নাতকোত্তৰ – ডিপ্লমা ‘ লাভ কৰে আৰু নিজ গৃহাভিমুখে উভতি একনিষ্ঠভাৱে বিষয়ভিত্তিক বিভিন্ন পৰীক্ষণত ব্যস্ত হৈ পৰে। এই ক্ষেত্ৰত তাৎপৰ্যপূৰ্ণ দুই-এটা কথা এনেধৰণৰ যে যিটো সময়ত বিজ্ঞান প্ৰযুক্তি তথা বিশ্বায়নৰ দ্ৰুততম বিকাশে শিল্পীসকলৰ মাজতো ‘প্ৰভাৱিত’ সংস্কৃতিয়ে গা কৰি উঠিছে , ঠিক একে সময়তে অজিতে কিন্তু স্থানীয়ভাৱে পোৱা সহজলভ্য বালি, বিভিন্ন আকাৰৰ শিলগুটি , ভঙা-ইটা , মাৰ্বল , টাইলচ্ , কয়লা , বটল আদিৰ অনুসন্ধান আৰু সেইবোৰকে ভাঙি , কাটি-চিঙি সিবোৰৰ ৰং অনুযায়ী ব্যৱহাৰ কৰি যোৰা-তাপলি মাৰি কাম কৰি দৰ্শকক মিউৰেল সম্বন্ধীয় আন এক আনন্দ দিবলৈ চেষ্টা কৰা দেখা গৈছে। এইখিনিতে পৃষ্ঠভূমিৰ এনেধৰণৰ অলংকৰণে শিল্পীসত্তাৰ মূল অনুভৱৰ সতে কেতিয়াবা সংঘাত সৃষ্টি কৰা যেন লাগিলেও , পৰীক্ষণধৰ্মী ক্ৰিয়া-কলাপত অৱশ্যে এইবোৰ গতানুগতিক কিম্বা স্বাভাৱিক।\nAcrylic and Ink Drawing on paper. 14 “X 11 “\nশেহতীয়াভাৱে অজিত শইকীয়াক আমি একক্ৰেলিক মাধ্যমৰ প্ৰতিও আকৃষ্ট হোৱা দেখিছো আৰু সামাজিক, ৰাজনৈতিক তেওঁৰ যি প্ৰত্যাবৃত্তি কিম্বা ভাৱনা, সেইবোৰ বৰ্ড, কেনভানচ্ আদিত কৰা অংকনৰ উপৰি সম্প্ৰতি ভাস্কৰ্যৰ ৰূপতো আত্মপ্ৰকাশ কৰা দেখা গৈছে। এনেবোৰ ক্ষেত্রত শিল্পীয়ে হয়তো অনুশীলনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় স্থান আদিৰ অভাৱতে মাধ্যমগত কিছু প্ৰক্ৰিয়াৰ আন এক ধৰণৰ পৰীক্ষণ বুলিয়ে আমি ক’ব পাৰো। অৱশেষত অজিতে তেওঁৰ এই যাত্ৰাক আৰু অধিক আগ্ৰহ তথা পৰীক্ষণেৰে আগবঢ়াই নিয়ক। তাৰবাবে আমাৰ শুভেচ্ছা থাকিল।\nশিল্পকলা সম্বন্ধে শইকীয়াৰ নিজা মন্তব্য —\nবস্তু জগতৰ ৰূপ বৈচিত্ৰ আৰু ঘটনা প্ৰবাহে মনত চিন্তাৰ উদ্ৰেক ঘটায়। মনৰ চিন্তা প্ৰবাহে পৰিৱৰ্তিত সমাজত নতুনত্বৰ সন্ধান কৰে আৰু চিন্তা প্ৰবাহক কোনো মাধ্যমৰ দ্বাৰা প্ৰকাশৰ প্ৰচেষ্টাৰে কলাই অগ্ৰগতি লাভ কৰে। শিল্পকলা তেনে এটি মাধ্যম, য’ত মনৰ ভাৱনাটিক ৰং, ৰূপ, ৰেখা, ছাঁ-পোহৰৰ সহায়ত অৰ্থবহ ৰূপত উপস্থাপন কৰা হয়। বাস্তৱৰ ৰূপ তথা বিষয়বস্তুক ভিত্তি কৰি চিত্ৰ একোখন (ভাস্কৰ্য একোটাও) সৃষ্টি কৰা হ’লেও তাত বাস্তৱৰ লগত সাদৃশ্যতা বিশেষ নাথাকে। বাস্তৱৰ হুবহু প্ৰতিফলন ঘটোৱা নহয়। শিল্পীয়ে নিজৰ ভাৱ-অনুভূতিৰ দ্বাৰা মনৰ মাজেৰে দেখা পোৱা সৰল বিমূৰ্ত অথবা অৰ্ধ বিমূৰ্ত চিত্ৰখন ৰূপায়িত কৰে। অৱশ্যে এনে চিত্ৰই শিল্পৰ ভাষা বুজি পোৱা দৰ্শকৰ মনত নতুন চিন্তাৰ উদ্ৰেক ঘটাবলৈ সমৰ্থ হ’ব লাগিব। তদুপৰি শিল্পকৰ্ম কৰাৰ সময়ত তাৰ নান্দনিক গুণ অটুট ৰখাৰ লগতে বিষয়বস্তু নিৰ্বাচনৰ ক্ষেত্ৰত, সমাজ পৰিৱৰ্তনৰ ধাৰাটোৰ লগত খাপ খোৱা হ’ব লাগিব।\nAcrylic painting on Board. 32 ” X 24 “\nশিল্পই সাধাৰণ মানুহক মানুহ হৈ জীয়াই থকাৰ পথ দেখুৱাব লাগিব, ৰূপান্তৰৰ পথ, সংগ্ৰাম তথা সমাজ বিপ্লৱৰ পথো।\nসকলোবোৰ সৃষ্টিমূলক কামেই যুগে যুগে সমাজ ৰূপান্তৰৰ ক্ষেত্রত অৰিহণা যোগাই আহিছে। সেয়েহে আমি কামনা কৰিম যে শিল্পকলাই সাধাৰণ মানুহৰ আশা-আকাংক্ষা পূৰণ কৰক আৰু শিল্পী সমাজে সংগ্ৰামী মানুহৰ জীৱনৰ আধাৰত নতুন নতুন আঙ্গিকেৰে কলা সৃষ্টি কৰি এখন নতুন সংগ্ৰামৰ সূচনা কৰক । দায়বদ্ধ শিল্পী সকলে নিশ্চয় সেই পথেৰই আগুৱাই যাব।\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা সংসাৰ৷৷ ৰিমঝিম মহন্ত৷৷\nপৰৱৰ্তী লেখা অসমীয়া আত্মজীৱনী চৰ্চা : এক অৱলোকন৷৷ ড° পৰাগ নাথ৷৷


ৰক্ষা! কৰোণা ভাইৰাছৰ প্ৰতিষেধক আৱিষ্কাৰ: থাইলেণ্ডৰ এজন চিকিৎসকে আৱিষ্কাৰ কৰিছে এই প্ৰতিষেধক। -->\nৰক্ষা! কৰোণা ভাইৰাছৰ প্ৰতিষেধক আৱিষ্কাৰ: থাইলেণ্ডৰ এজন চিকিৎসকে আৱিষ্কাৰ কৰিছে এই প্ৰতিষেধক।\nথাইলেণ্ডৰ এজন চিকিৎসকে আৱিষ্কাৰ কৰিছে এই প্ৰতিষেধক ।\nচীনত মহামাৰীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছে কৰোণা ভাইৰাছে। ইতিমধ্যে সমগ্ৰ বিশ্বতে কৰোণা ভাইৰাছত আক্ৰান্ত হৈছে ১৭৩৮৭ জন লোক। ইয়াৰে ভিতৰত ১৭২০৫ গৰাকী কেৱল চীনৰ।এই প্ৰৰ্যন্ত কৰোণা ভাইৰাছত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যু মুখত পৰিছে ৩৬২জন লোক।


ৰক্তিম- গীতেৰে কথাৰে: এন্ধাৰত নাৰ্চিচাচে প্রতিবিম্ব নেদেখে..\nযীশুঁৰ তেজেধোৱা শৰীৰটোৰ পৰা বগা চাঁদৰ খন আতৰাই লৰা-ছোৱালী জাকে ৰুলে ভগবানৰদেহত খুঁচি খুঁচি এজোপী গোঁলাপ। সাৰ পাই উঠো উঠো ভগবান। গৰ্ভ ৰুগ্ন মাটিৰ অসুখ ধূলিসাৎ কৰাৰ হেঁপাহ সিহতৰ হাঁহিত। সিহতবোৰে সৰুতেই বুজিছে-\nপৃথিবীত থকা কেইদিন পৃথবীৰ পৰা লুকাব নোৱাৰি। জীয়াই থকা কেইদিন কেৱল জীয়াই থকাৰ যুঁজ দি থাকিলে জীয়াই থকাৰ সংজ্ঞাত ঘূণে ধৰিব। পাৰ চৰাইৰ আঞ্জাৰ আমেজ নুবুজা মূৰ্খ শিশুৰ দল।\nলুকুৱাই ৰাখিব লাগে নিজক। পোঁহৰ পৰিব দিব নালাগে মনৰ কোঠালীত। অস্পষ্ট মৎসকন্যাৰ নাঙঠ অবয়বৰ মায়াত সাগৰ তলিত মুকুটাৰ চিকমিকনি। বৰষুণ, বৰষুণ সপোণ। দুৱাৰখন ভালকৈ লগাবা ন'হলে বৰষুণত নামি অহা অভিমানে বাঁহ ল'বহি তোমাৰ ৰাতিৰ নীলা চাঁদৰত। লুকুৱাই ৰাখিবা নিজক, এন্ধাৰত নাৰ্চিচাচে প্রতিবিম্ব নেদেখে। প্রেম আত্মঘাটি নহয়।\nমোক তোমাক লাগে, তোমাক মোক লাগে। ভোকতুৰক ভাত লাগে। আবেগ, প্রয়োজন ইত্যাদি ইত্যাদি। জীয়াই থাকিবলৈ লাগে কাৰোবাক মন ভৰাই, কাৰোবাক পেট ভৰাই সুখ । আকাশৰ প্রেম, মঙহৰ প্রেম, ডাষ্টবিনৰ প‍্রেম ?? 'ভালপোৱা তেঁজ' শৰীৰৰ ভিতৰত বয়। ওলাই অহা তেঁজত দুখ বিৰিঙে।\nখেলি থাকিবা, ভাগৰত পৰি নোযোৱালৈকে। গায় যাবা গান মনত তেজ নিবিৰিঙালৈকে। লিখি যাবা\nকবিতা শব্দৰ অন্তলৈ। আঁকি যাবা সপোন মৃত্যুৰ চোতাললৈ। মুক্তিৰ আবেলিত হাঁহি বিৰিঙিব। ভগবানক গৈ কবা মই মানুহ। গাজা ষ্ট্রিপ, আমেৰিকা, আফগানিস্তানৰ বা আফ্রিকাৰ নহয়, পৃথিবীৰ "মানুহ"। মাডাৰ টেৰেজা, গান্ধী, মেণ্ডেলাক ভালপোৱা "মানুহ"।\nলৰা-ছোৱালী জাকৰ ফুল ভগবানৰ দেহত ফুলিছে। যীশুঁ সাৰ পালে। সুধিলে- "মোক কোনে জগালে? মোৰ তেজ কিয় শুকোৱা নাই?" সিহতে ক'লে "এয়া আমাৰ আই- পিতাইৰ তেজ, সোনকালে শুকাব।"\nPosted by Ractim Goswami at 1:25 AM\nLabels: abstract, Assam, Assamese, bhupen hazarika, Bishnu Rabha, Bishnu Sangeet, Jayanta Hazarika, literature, Marx, Music, Poetry, Ractim, Singer, ৰক্তিম


ভাৰতৰ বৌদ্ধধৰ্মী ত্তাইসকল — Vikaspedia\nভাৰতৰ ত্তাই জনগোষ্ঠী বুলি ক’লে এটা জাতিৰ নামেই বহুতৰ মনলৈ আহে-আহোমসকল।কিন্তু এই কথা বহুতে নাজানে যে আহোমসকলৰ বাদে আন কেইবাটাও ত্তাই জনগোষ্ঠী উত্তৰ-পুব ভাৰতৰ ৰাজ্য অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশত বিদ্যমান।পাঁচটা শাখাত এই গোষ্ঠীসমুহ বিভক্ত-আইতন,খামতি,খাময়াং,তুৰুং আৰু ফাকে।খামতিসকলক বাদ দি সমুহীয়াভাৱে কেউটা জনগোষ্ঠীকে ‘মান (ত্তাই-ভাষী)’নামেৰে চৰকাৰী দস্তাবেজত উল্লেখ কৰা হৈছে।‘মান’ বুলি কোৱাৰ কাৰণ হ’ল এওঁলোক ভাৰতবৰ্ষৰ এই অঞ্চললৈ মান বা ব্ৰহ্মদেশৰ (বৰ্তমান ম্যানমাৰ)পৰা আহিছিল।অৱশ্যে এইক্ষেত্ৰত সকলো একমত নহয়।এওঁলোকৰ বহুতে ,বিশেষকৈ আইতন,খাময়াং আৰু তুৰুংসকলে শ্যাম উপাধি লিখে বাবে তেওঁলোকৰ শ্যাম তেওঁলোকক ‘শ্যাম’গোষ্ঠীৰ লোক বুলিও কোৱা হয়।শ্যাম শব্দটো প্ৰকৃততে ‘শান’শব্দৰপৰা আহিছে।শান হ’ল ত্তাই জাতিৰ এটা ঠাল।আহোমসকলো এই ঠালৰে লোক।অৱশ্যে সমগোত্ৰীয় আহোমসকলৰ বিপৰীতে খামতি আৰু মান (ত্তাই-ভাষী)সকলৰ ধৰ্ম হ’ল বৌদ্ধ।এই প্ৰবন্ধত সেই বৌদ্ধধৰ্মী ত্তাইসকলৰ ইতিহাস আৰু বৰ্তমান অৱস্থাৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিবলৈ বিচৰা হৈছে।\nত্তাইসকলৰ আদি বাসস্থান সম্পৰ্কে বহুতে বহু মতবাদ আগবঢ়ায়।কিন্তু গৰিষ্ঠস্ংখ্যক পণ্ডিতৰ মতে এছিয়া মহাদেশৰ পুব প্ৰান্তত অৱস্থিত মংগোলীয় দেশেই হ’ল ত্তাই লোকৰ আদিভুমি।খ্ৰিষ্টপুৰ্ব ২২০০ চনৰ পুৰ্বে তেওঁলোকে চীনদেশৰ ভুখণ্ডত প্ৰৱেশ কৰিছিল;কিন্তু চীনাসকলৰ লগত হোৱা সংঘাতৰ ফলস্বৰুপে পৰৱৰ্তী কালত তেওঁলোকে য়ুনানলৈ গমন কৰে (খ্ৰিষ্টপুৰ্ব পঞ্চম শতিকা)।ইয়াৰ পাছত তেওঁলোক সমগ্ৰ হুকং উপত্যকাত বিস্তাৰিত হৈ বহুতো সৰু সৰু ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰে।এই ৰাজ্যবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল মাওলুং,য’ত অসমৰ প্ৰথম ত্তাই ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাতা চাওলুং ছ্যুকাফাৰ জন্ম হৈছিল (আনুমানিক ১১৮৯ খ্ৰিষ্টাব্দ)।কোৱা হয় যে সিংহাসন লৈ হোৱা ভাতৃকেন্দ্ৰিক সংঘাতৰ ফলস্বৰুপে চাওলুং ছ্যুকাফাই মাওলুং ত্যাগ কৰি নতুন ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠাৰ আশাত ১২২৮ খ্ৰিষ্টাব্দত সৌমাৰপীঠত প্ৰৱেশ কৰিছিল।ছ্যুকাফাৰ লগত অহা ত্তাই লোকসকল পৰৱৰ্তী কালত ‘আহোম’নামেৰে জনাজাত হয় আৰু তেওঁলোকৰ ৰাজ্যখনে ‘আসাম’বা ‘অসম’নামেৰে খ্যাতি লাভ কৰে।অৱশ্যে সৌমাৰপীঠত প্ৰৱেশ কৰাৰ পাছত তেওঁলোক হিন্দুধৰ্মত দীক্ষিত হয়।আনহাতে অন্যান্য ত্তাইসকলে অসমত প্ৰৱেশ কৰাৰ কেইবাশ বছৰ আগেয়ে বৌদ্ধধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে।\nভাৰতৰ বৌদ্ধধৰ্মী ত্তাইসকলৰ ইতিহাস সম্পৰ্কে তলত পৃথক পৃথকভাৱে আলোচনা কৰা হ’ল।\nঅসমীয়া মানুহে আইতনীয়া বুলি কোৱা ত্তাই জাতিৰ এই গোষ্ঠীটোৰ নাম প্ৰকৃততে ত্তাই-আইতন।অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰাৰ আগেয়ে আইতনীয়া নগা গাঁৱৰ বাস কৰা হেতুকে এওঁলোকক আইতন বুলি কোৱা হয় ।ঘটনাক্ৰমে এওঁলোক আইতনীয়া গাঁৱৰ কাষত বহিব পাৰে,কিন্তু আইতন নামটো দৰাচলতে আইতন-মুং বা মুং আইতনৰপৰাহে আহিছে।চাওলুং ছ্যুকাফা অসমলৈ আহোঁতে বাটত মুংকুং ৰাজ্য জয় কৰি আহিছিল ।সেই সুত্ৰে তেওঁ মুংকঙৰ অধীনস্থ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ লগতে আইতন-মুঙৰো কৰভাৰ লাভ কৰিছিল।মুং আইতন নাম-তায়ুক নৈৰ উপত্যকাত অৱস্থিত।নাম-তায়ুক দিহিঙৰ আগলিছোৱাৰ এটি নাম।আইতনসকল অসমলৈ অহাৰ কাৰণ ৰাজনৈতিক ।১৮ শতিকাৰ মাজভাগত উত্তৰ ব্ৰহ্মৰ ত্তাই ৰাজ্যবোৰ মান ৰজাৰ অধীন হোৱাত ত্তাই লোকসকলৰ ওপৰত নানা অত্যাচাৰ আৰম্ভ হয়।এই বিষম পৰিস্থিতিৰ হাত সাৰিবলৈ আইতনসকলে পাটকাই পৰ্বত পাৰ হৈ অসম ভুমিত প্ৰৱেশ কৰে ।প্ৰথমে তেওঁলোক শদিয়াৰ খামতিসকলৰ লগতে আছিল যদিও পৰৱৰ্তী কালত গোলাঘাট আৰু কাৰ্বি আংলং জিলাৰ অঞ্চলবিশেষলৈ উঠি আহে।বৰ্তমান আইতনসকলে পুব কাৰ্বি আংলং জিলাৰ বালিপথাৰ আৰু বৰপথাৰ (বানলুং,বান –ছায় আৰু বান ছেং গাঁও),শিলনিজান (বানছেন আৰু বানহিন বা আহোমনি গাঁও),চকীহোলা (কালিয়নী আৰু চকীহোলা শ্যাম গাওঁ )আৰু গোলাঘাট জিলাৰ বৰপথাৰ ,টেঙানি,দুবৰনি আৰু বৰহোলা গাঁও অঞ্চলত বাস কৰি আছে।এওঁলোকৰ মাজত থাওমুং ,ফালুং,চিৰিং ,চৌহাই,চাওপি আদি ফৈদ আছে।জনসংখ্যা ৫,০০০।উল্লেখযোগ্য যে চকীহোলাৰ কালিয়নী গাঁৱত থকা বৌদ্ধ বিহাৰৰ প্ৰধান মুৰ্তিটো মান সেনাপতি মিঙিমাহা বান্দুলাই খামতিসকলক দিছিল বুলি প্ৰবাদ আছে।অৱশ্যে এই অঞ্চলত বৰ্তমান খামতি মানুহৰ বসতি নাই।\nঅসম বুৰঞ্জীৰ উল্লেখযোগ্য জাতি খামতিসকলে খ্ৰিষ্টীয় ১৪ শতিকাত চীনৰ য়ুনান প্ৰদেশৰ পৰা আহি বৰ-খামতি বা খামতি-লুং অঞ্চলত (চীন-ব্ৰহ্ম সীমান্ত) থিতাপি লয়।কিন্তু ১৮ শতিকাত মানসকলে সেই ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰাত তেওঁলোকে পাটকাই পৰ্বত পাৰ হৈ আহোম ৰজা ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ (১৭৫১-১৬৬৯ চন)অনুগ্ৰহত উজনি অসমৰ টেঙাপানীত বসতি স্থাপন কৰে।অৱশ্যে চিংফৌসকলৰ উপদ্ৰৱত থাকিব নোৱাৰি তেওঁলোক শদিয়ালৈ গুচি যায়।কিছু বছৰ পাছত উজনি অসমত মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ অভ্যুত্থান ঘটে আৰু ফলস্বৰুপে আহোম ৰাজ্যৰ পুবৰ এখণ্ড মটকসকলৰ অধীন হয়।সীমান্ত অঞ্চল মুল ৰাজ্যৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ পৰাত খামতিসকলে শদিয়াৰ আহোম বিষয়া শদিয়াখোৱা গোহাঁইক আঁতৰ কৰি নিজৰে এজনক শদিয়াখোৱা গোহাঁই পাতে(১৭৯৪ চন)এইদৰে খামতিসকল শদিয়া অঞ্চলৰ অধিপতি হৈ পৰে।\nপ্ৰথম ইংগ –বৰ্মী যুদ্ধৰ(১৮২৪-১৮২৬ চন) সময়ত মানসকলৰ বিৰুদ্ধে কৰা সহায়ত সন্তুষ্ট হৈ ইংৰাজে খামতিসকলক শদিয়া অঞ্চলৰ কৰ-কাটল তোলাৰ অধিকাৰ দিছিল।অসমৰ অন্যান্য প্ৰজাৰ দৰে খামতিসকলেও ইংৰাজসকল মান খেদিবলৈ আহিছে বুলি জানি ভাল পাইছিল।কিন্তু মানসৈন্যক পৰাস্ত কৰাৰ পাছতো অসম এৰি নোযোৱাত সকলোৰে মনত ইংৰাজৰ প্ৰতি সন্দেহৰ সৃষ্টি হয়।১৮৩০ চনত পিয়লি ফুকন আৰু ধনঞ্জয় বৰগোহাঁইৰ নেতৃত্বত আহোমসকলে সশস্ত্ৰ বিদ্ৰোহৰ আয়োজন কৰে।তেওঁলোকে সেই সময়ৰ খামতি ৰজা চাও ছালান গোহাঁইৰ লগতো যোগাযোগ কৰিছিল ।অৱশ্যে দুৰ্ভাগ্যবশত:এই বিদ্ৰোহ বিফল হয়।\n১৮৩৫ চনত ৰজা চাও ছালানৰ মৃত্যু হোৱাত চৌৰাংফাট শদিয়া খোৱা গোহাঁই হয়।এই সময়তে চৈখোৱা অঞ্চলৰ মাটি লৈ খামতি আৰু মটকসকলৰ মাজত বিবাদৰ সুত্ৰপাত হয়।এনে পৰিস্থিতিত শদিয়াৰ ইংৰাজ বিষয়াই হস্তক্ষেপ কৰি খামতি ৰজাক কিছু নীতি-নিৰ্দেশনা দিয়ে,কিন্তু খামতি ৰজাই ইংৰাজৰ আদেশ অমান্য কৰি মাটি দখল কৰি লয়।এই অপৰাধত চৌৰাংফাট ৰজাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি গুৱাহাটীলৈ প্ৰেৰণ কৰা হ’ল।ইয়াৰ লগে লগে শদিয়াত ইংৰাজৰ পোনপটীয়া শাসন প্ৰতিষ্ঠিত হয় (১৮৩৮ চন)।\nইংৰাজে খামতিসকলৰ ৰাজ্য দখল কৰিলেও তেওঁলোকক বশ কৰিব পৰা নাছিল।স্বাধীনতাপ্ৰিয় খামতিসকলে ১৮৩৯ চনৰ ২৯ জানুৱাৰি তাৰিখে শদিয়াৰ ইংৰাজ ছাউনীত আক্ৰমণ কৰি মেজৰ আডাম হোৱাইটকে (Adam White) প্ৰমুখ্য কৰি প্ৰায় ৮০ জন সৈন্যক হত্যা কৰে।কিন্তু যিহেতু খামতিসকল সংখ্যাত তাকৰীয়া আছিল,সেয়ে তেওঁলোকৰ এই সাফল্য স্থায়ী নহ’ল।অৱশিষ্ট ইংৰাজ বাহিনীয়ে তেওঁলোকৰ গাঁও-ভুই জ্বলাই ছাৰখাৰ কৰিলে।১৮৩৯ চনৰ পৰা ১৮৪৩ চনলৈকে এই চাৰি বছৰ কাল আছিল খামতিসকলৰ দুৰ্দিনৰ সময়।পৰ্বতৰ হাবিত লুকাই তেওঁলোকে নিজৰ স্বাধীনতা ৰক্ষা কৰি আছিল।সেই সময়ছোৱাত তেওঁলোকৰ ঘাই নেতা আছিল চাও ফা প্লাংলু বা ৰণুৱা গোহাঁই।এওঁৰ সাহস,বীৰত্ব আৰু নেতৃত্ব দেখি সকলোৱে তেওঁক ৰজা বুলি মানি লৈছিল।\nচাও ফা প্লাংলুৰ পুতেক চৌলিকক চিংফৌ আৰু মটৰক সহায় লৈ ইংৰাজে বন্দী কৰিছিল,কিন্তু ইংৰাজৰ বশ্যতা স্বীকাৰ কৰিবলৈ অমান্তি হোৱাত তেওঁক বধ কৰা হয়।ইয়াৰ পাছত তেওঁৰ পুতেক চৌকিং গোহাঁয়ে আত্মসমৰ্পণ কৰে।ইংৰাজে তেওঁক ডিব্ৰুগড়ৰ চৌকিডিঙি অঞ্চলত বহুৱায়।চৌকিডিঙিৰ পুৰণি নাম চৌকিং টিংহে।চৌকিং গোহাঁইৰ নামেৰেই ইয়াৰ নাম প্ৰথমে চৌকিং টিং আৰু পাছত চৌকিডিঙি হৈছে।\nইয়াৰ পাছত ভদীয়া গোহাঁই ওৰফে চাওলা গোহাঁইৰ নেতৃত্বত আত্মসমৰ্পণ কৰা প্ৰায় ৯০০ খামতি লোকৰ এটা দলক ইংৰাজে নাৰায়ণপুৰ অঞ্চলত (লখিমপুৰ জিলা)বহুৱায়।খামতি বিদ্ৰোহীৰ অন্তিমটো দলে ১৮৪৩ চনত ইংৰাজৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰে।এই দলটোৰ নেতা কাপ্তান গোহাঁইৰ অধীনত এদল লোকক শদিয়াৰ পুব দিশে চুণপোৰাত বহুউৱা হয়।আনহাতে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ চৌখাম অঞ্চলত আন এদল খামতিক সংস্থাপন কৰা হ’ল।এতিয়া চৌখামক কেন্দ্ৰ কৰি ওচৰে-পাঁজৰে বিছখনমান খামতি গাঁও বহিছে।নামচাইতো তেওঁলোকৰ কেইবাখনো গাঁও আছে।আনহাতে অসমৰ নাৰায়ণপুৰ (লখিমপুৰ জিলা),লিডু-মৌংলাং আৰু শদিয়া (তিনিচুকীয়া জিলা)আদি অঞ্চলত খামতিসকলৰ বসতি দেখা পোৱা যায়।তেওঁলোকৰ মুঠ জনসংখ্যা ১৫,০০০ ৰ ভিতৰত ধৰা হৈছে।তেওঁলোকৰ মাজত নামচুম,লুংকে,মানলুং,মৌকে,কামথ্ং চৌহাই আদি ফৈদ আছে।\nখাময়াংসকল খামজাং নামেৰেও জনা যায়।প্ৰকৃততে এওঁলোককহে শ্যাম সম্প্ৰদায় বুলি কোৱা হয়।আনহাতে অসম বুৰঞ্জীত এওঁলোক ‘নৰা’নামেৰে জনাজাত।অৱশ্যে নৰা শব্দটো এটা বিকৃত অপভ্ৰংশহে ।দৰাচলতে পাটকাই পাহাৰৰ নামনিৰ যিটো অঞ্চলত খাময়াংসকলে অসমভুমিত পদাৰ্পণ কৰাৰ আগতে বাস কৰিছিল,সেই অঞ্চলৰ এটা অংশ বছৰৰ বাৰ মাহেই পানীত ডুব গৈ আছিল।সেইবাবে সেই অঞ্চলটোক স্থানীয় মানুহে নালা (না-পথাৰ,লা-জলাতক)বুলি কৈছিল।কালক্ৰমত না-লা শব্দৰ অপভ্ৰ্ংশ হৈ ‘নাৰা’বা ‘নৰা’হয়।আনহাতে অসমীয়া মানুহে গোটেই অঞ্চলটোকেই নৰা ৰাজ্য নাম দি ইয়াত বাস কৰা লোকসকলক ‘নৰা মানুহ’বুলিবলৈ ধৰিলে।\nআহোমৰ লগত খাময়াংসকলৰ অতি ওচৰ সম্পৰ্ক।আহোমসকলৰ লগত তেওঁলোকেও ১২১৫ চনত চাওলুং ছ্যুকাফাৰ নেতৃত্বত পিতৃভুমি মাও লুঙৰ (চীনৰ য়ুনান প্ৰদেশ)পৰা প্ৰাচীন কামৰুপ অভিমুখে ৰাওনা হৈছিল।কিন্তু তেওঁলোক বাটতে ৰৈ গ’ল।ছ্যুকাফাই তেওঁৰ যাত্ৰাপথত বিভিন্ন ঠাই অতিক্ৰম কৰি অৱশেষত খামজাং নামৰ এডোখৰ ঠাইত উপনীত হৈছিল।এই ঠাইডোখৰৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ সাব্যস্ত কৰিবৰ বাবে তেওঁ নিজ দলৰ কিছুমান মানুহক তাতে সংস্থাপিত কৰি তেওঁলোকৰ ওপৰত কাংখ্ৰুমুং নামৰ এজনক খামজঙীয়া গোহাঁই (ত্তাই ভাষাত-থাওমুং খামজাং )নিযুক্তি দিয়ে।কালক্ৰমত সেই ঠাইডোখৰ নামেৰে এই লোকসকল জনাজাত হ’ল।\nবুৰঞ্জীত উল্লেখ থকা তথ্য অনুসৰি খাময়াংসকলে ১২৩৬ চনতে প্ৰথম সৌমাৰ পীঠত প্ৰৱেশ কৰিছিল।ছ্যুকাফাই পিতৃৰাজ্য মাওলুং ত্যাগ কৰাৰ পাছত সেই দেশৰ ৰজা আৰু ছ্যুকাফাৰ ককায়েক ছ্যুকানফাই ভায়েকৰ খা-খবৰ ল’বলৈ খাময়াংসকলৰ এটা দলক অসমলৈ পঠায়।এই দলটোৱে স্বৰ্গদেউ ছ্যুকাফাক সাক্ষাৎ কৰি তেওঁলোকৰ আগমনৰ কাৰণ ব্যাখ্যা কৰে।ছ্যুকাফাই দুয়োখন ৰাজ্যৰ মাজত সম্প্ৰীতি ৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত সীমান্ত অঞ্চলত থাকিবৰ বাবে খাময়াংসকলক অনুৰোধ কৰে।এই মৰ্মে খাময়াংসকলে পাটকাই পাহাৰৰ নামনিত বসবাস কৰিবলৈ লয়।অসমলৈ প্ৰকৃত ৰুপত প্ৰব্ৰজন কৰাৰ আগলৈকে খাময়াংসকলে আহোম ৰাজ্যৰ লগত সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰি চলিছিল।কেইবাগৰাকীও খাময়াং কুঁৱৰী আহোম ৰজালৈ বিয়া হোৱাৰ লগতে ১৭৫৮ চনলৈকে (ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ দিন)আহোম ৰাজসভালৈ খাময়াং কটকী আহি আছিল।\nপ্ৰায় পাঁচশ বছৰ পাটকাই পাহাৰৰ নামনিত বাস কৰাৰ পাছত খাময়াংসকল অসমলৈ আহিবলগীয়া হয়।মান ৰজাৰ অত্যাচাৰৰ হাত সাৰিবলৈ অন্যান্য ত্তাই গোষ্ঠীবোৰৰ লগতে খাময়াংসকলেও স্বদেশ এৰি অসমভুমিত প্ৰৱেশ কৰে (সম্ভৱত: ১৭৫৮ খ্ৰিষ্টাব্দৰ পাছত)।প্ৰথমে তেওঁলোকে শদিয়াৰ খামতিসকলৰ লগতে বাস কৰিছিল,কিন্তু কিছুবছৰ পাছত তেওঁলোকে আহোম ৰাজধানী যোৰহাট পায়হি।উল্লেখযোগ্য যে সেই সময়ত মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ বাবে আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজধানী ৰ্ংপুৰৰপৰা যোৰহাটলৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল।সেই সময়ত ৰজা আছিল স্বৰ্গদেউ গৌৰীনাথ সিংহ (১৭৮০-১৭৯৫ খ্ৰিষ্টাব্দ)।স্বৰ্গদেউক সাক্ষাৎ কৰি খাময়াংসকলে তেওঁলোকৰ দুখ-দুৰ্দশাৰ কথা বৰ্ণনা কৰে।নিজগোত্ৰীয় লোকসকলৰ দুৰৱস্থা দেখি স্বৰ্গদেৱে তেওঁলোকক যোৰহাট জিলাৰ তিতাবৰ অঞ্চলত ধলি নৈৰ কাষত খাট-পাম দি সংস্থাপিত কৰে।তদুপৰি তেওঁলোকৰে মাজৰ কাংখাম থাওমুং নামৰ এজনক ৰাজখোৱা (৩০০০ পাইকৰ অধিনায়ক )পদবী দিয়া হয়।এইজনা ৰাজখোৱাই মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত অসমৰ স্থানীয় লোকৰ ৰক্ষাকৰ্তাৰ ভুমিকাত অৱতীৰ্ণ হৈছিল।মানৰ বেশ ধৰি চিংফৌসকলে বন্দী কৰি নিয়া বহুতো অসমীয়া প্ৰজাক এওঁ মুক্তি দিয়াইছিল।তদুপৰি থাওমুং ডাঙৰীয়াৰ এলেকাত মানৰ আক্ৰমণ নোহোৱা হেতুকে (যিহেতু মানবিলাক খাময়াংসকলৰ দৰেই বৌদ্ধধৰ্মী আছিল )।ওচৰ –পাঁজৰৰ বহু অসমীয়া প্ৰজা তেওঁৰ শৰণাপন্ন হৈছিলহি।এইদৰে খাময়াংসকল অসমৰ অন্যান্য জাতিৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিল।\nআহোম ৰজাই খাময়াংসকলক দিয়া ধলি খাটখন চাহ খেতিৰ বাবে অতি উপযুক্ত আছিল।ইংৰাজে অসম অধিকাৰ কৰাৰ পাছত আসাম টি কোম্পানিৰ (Assam Tea Company)মুৰব্বী ৰৰ্বাট ব্ৰুছৰ চকু খাময়াংসকলৰ মাটিৰ ওপৰত পৰাত নানা কৌশলেৰে ইয়াক কোম্পানীৰ অধীনলৈ আনে।সংখ্যাত তাকৰীয়া হোৱা বাবে খাময়াংসকলে অনিচ্ছাসত্বেও নিজৰ মাটি এৰি দিবলগীয়া হয়।ইয়াৰ পাছত তেওঁলোকে দক্ষিণলৈ যাত্ৰা কৰি নগাপাহাৰৰ ওচৰত আৰু বৰ্তমানৰ বান্দৰচলিয়া চাহ বাগিচাৰ ওচৰত বাস কৰিবলৈ লয়।ইতিমধ্যে তেওঁলোকৰ আৰু দুটা দল পাটকাইৰ ইপাৰৰপৰা আহি তেওঁলোকৰ লগ লাগে আৰু আটাইকেইটা দলৰ লোক একেলগ হৈ গাঁও পাতি থাকিবলৈ লয়।তেওঁলোকে এই গাঁৱৰ নাম দিছিল বৰগাওঁ।কিন্তু ইয়াত খাময়াংসকলে বেছিদিন থাকিব নোৱাৰিলে।হাইজা (মহামাৰীত কলেৰা)আক্ৰান্ত হৈ বৰগাঁৱৰ অৰ্ধেক লোকৰ মৃত্যু হয়।এনে পৰিপ্ৰেক্ষিতত তেওঁলোকে সেই ঠাই পৰিত্যাগ কৰে।সেইবাবে সেইখন গাঁৱক এতিয়া ‘এৰা –বৰগাওঁ’বুলি কোৱা হয়।উল্লেখযোগ্য যে মহামাৰীৰ কবলত পৰাত খাময়াংসকলৰ বহু বিজ্ঞ লোকৰ মৃত্যু ঘটে।ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকৰ ভাষাটোৰ যথেষ্ট ক্ষতি সাধন হয়।\nবৰগাঁৱৰ পুব দিশত খাময়াংসকলে ‘পানী নৰা’নামেৰে এখন নতুন গাঁও প্ৰতিষ্ঠা কৰে,কিন্তু ইয়াতো তেওঁলোক বেছিদিন থাকিব নোৱাৰিলে।ইতিমধ্যে হৈ যোৱা ঘটনাৱলীয়ে তেওঁলোকক জুৰুলা কৰি তুলিছিল।সেয়ে মানসিক শান্তি আৰু আৰ্থিক সুৰক্ষাৰ খাতিৰত খাময়াংসকলে পিছৰ পৰ্যায়ত নাতিদুৰৈত বালিজান,বেতবাৰী আৰু ন-শ্যাম নামৰ তিনিখন গাওঁ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে।এই তিনিখন গাওঁ বৰ্তমানলৈকে আছে।তিতাবৰ মহকুমাৰ খৰিকটীয়া অঞ্চলত এই গাওঁকেইখন অৱস্থিত।কালিয়নী বিহাৰৰ দৰেই বালিজান গাঁৱৰ বৌদ্ধ বিহাৰৰ লগতো ইতিহাস জড়িত হৈ আছে।এই বিহাৰৰ প্ৰধান বুদ্ধ মুৰ্তিটো মান সেনাপতি মিঙিমাহা তিলোৱাই প্ৰদান কৰা বুলি কোৱা হয়।মুৰ্তিটোৰ উপৰিও তেওঁ এখন তালপাতৰ পুথি আৰু এখন চীৱৰ (বৌদ্ধ ভিক্ষুৱে পৰিধান কৰা গেৰুৱা বস্ত্ৰ)খাময়াংসকলক প্ৰদান কৰিছিল।এই সামগ্ৰী কেইবিধ এতিয়াও এই বিহাৰত সংৰক্ষণ কৰি থোৱা গৈছে।\nসেই তিনিখন গাঁৱৰ পৰা কালক্ৰমত উজনি অসমৰ বিভিন্ন জিলাত খাময়াংসকল বিয়পি পৰে।বৰ্তমান যোৰহাটৰ বালিজান,বেতবাৰী আৰু ন-শ্যাম গাঁৱৰ উপৰিও গোলাঘাট জিলাৰ ১ নম্বৰ ৰজাপুখুৰী (সৰুপথাৰ),অবিভক্ত শিৱসাগৰ জিলাৰ দিচাং পানী (সোণাৰি),চলাপথাৰ (লাকুৱা)আৰু ৰহণ পথাৰ (সাপেখাতী)আৰু তিনিচুকীয়া জিলাৰ পাৱৈমুখত (মাৰ্ঘেৰিটা)খাময়াংসকলে গাঁও পাতি আছে।তদুপৰি অৰুণাচল প্ৰদেশৰ লোহিত আৰু চাংলাং জিলাতো কেইখনমান খাময়াং গাঁও আছে।এওঁলোকৰ মুঠ জনসংখ্যা প্ৰায় ৭,০০০।এওঁলোকৰ মাজত থাওমুং (গোহাঁই),তুংখাং,বাইলুং,চাওলু,চৌলিক,খেনলুং ,পাংয়ুক আদিকে ধৰি প্ৰায় ২০ ফৈদ বা বংশ আছে।\nতুৰুংসকলো ত্তাই-শান গোষ্ঠীৰ এটা ঠাল।আইতনসকলৰ দৰে এওঁলোকো মুংকং ৰাজ্যৰ মানুহ।তুৰুংসকলৰ মাজত প্ৰচলিত প্ৰবাদ অনুসৰি তেওঁলোক প্ৰকৃততে য়ুনানৰ মুংমাও চং ৰাজ্যৰ মানুহ।অন্যান্য ত্তাই লোকৰ দৰে তেওঁলোকেও সেই ৰাজ্যৰ পৰা ব্ৰহ্মদেশৰ হুকং উপত্যকালৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল।তাৰ পৰা আহি তেওঁলোকে পাটকাইৰ ওচৰৰ নাম-তুৰুং বা তুৰুংপানী নৈৰ পাৰত বসবাস কৰিবলৈ লয়।তাৰপৰাই তেওঁলোকৰ নাম তুৰুং হয়।ইয়াৰ পুৰ্বে তেওঁলোকে বৰখামতি ৰাজ্যৰ দাঁতি-কাষৰীয়া ঠাইত বাস কৰিছিল।তুৰুংপানী নৈৰ কাষত থকা কালতে খাময়াংসকলৰ আহ্বানক্ৰমে তেওঁলোকে আহোম ৰাজ্য অভিমুখে ৰাওনা হয়।কিন্তু বাটতে চিংফৌসকলে তেওঁলোকক বন্দী কৰে।এইদৰে কেইবাবছৰো চিংফৌসকলৰ কবলত থকাৰ পাছত ১৮২৫ চনত ইংৰাজ বিষয়া কেপ্টেইন নিউভিলে আন বহুতো অসমীয়া বন্দীৰ লগতে তুৰংসকলকো মুক্তি দিয়ায়।চিংফৌ সমাজত বাস কৰা হেতুকে এওঁলোকৰ ভাষাত চিংফৌ প্ৰভাৱ দেখা যায়।বৰ্তমান যোৰহাট জিলাৰ পথাৰ গাঁও,পহুকটীয়া আৰু বাগৰদিয়া শ্যাম গাঁও (তিতাবৰ অঞ্চল),পুব কাৰ্বি আংলং জিলাৰ বালিপথাৰ তুৰুং গাঁও (বালিপথাৰ অঞ্চল )আৰু গোলাঘাট জিলাৰ ২ নম্বৰ ৰজাপুখুৰী গাঁৱত (সৰুপথাৰ অঞ্চল )তুৰুংসকলে বাস কৰে।অৰুণাচল প্ৰদেশৰ লোহিত আৰু চাংলাং জিলাতো এওঁলোকৰ কিছু বসতি আছে।জনসংখ্যা প্ৰায় ৫,০০০।তেওঁলোকৰ মাজত চাওপু,লুবুং আদি ফৈদ আছে।\nঅসমৰ অন্য সম্প্ৰদায়ৰ লোকে ফাকিয়াল বুলি কোৱা ত্তাই ফাকেসকলো আহোম,খামতি,খাময়াং আদিৰ দৰে য়ুনানৰপৰা অহা ত্তাই জাতিৰ এটা ঠাল।‘ফাকে’শব্দটোৰ ব্যুৎপত্তিগত অৰ্থ কোনেও উলিয়াব পৰা নাই।কোনোৰ মতে ফাকে ৰজাৰ পৰিয়াল,কাৰোবাৰ মতে চাৰিওপিনে শিলে আগুৰি থকা ঠাইৰ লোক।মুঠতে ফাকেসকল ত্তাই জাতিৰ মানুহ আৰু ছ্যুকাফাই এৰি অহা ৰাজ্যখনেই এওঁলোকৰো পিতৃভুমি।সম্ভৱত:চিংফৌ আৰু মান আক্ৰমণকাৰীৰ হাত সাৰিবলৈ খামতিসকল অহা বাটেদি আহি ফাকেসকলে নং-টাউ হ্ৰদৰ পাৰত বাস কৰিছিল।তাৰ পৰা আহি তেওঁলোকে শদিয়াত থিতাপি লয়।আহোমৰ বিৰুদ্ধে কৰা খামতিসকলৰ বিদ্ৰোহত যোগ দিয়াৰ বাবে আহোম ৰজাই ফাকেসকলক শদিয়াৰপৰা তুলি আনি যোৰহাটত বহুৱাইছিল।জনা যায় যে আহোম ৰজাই পোন প্ৰথমে এওঁলোকক বুঢ়ীদিহিং নৈৰ পাৰত বাস কৰিবলৈ দিছিল।ফাকেসকলৰ নেতৃত্ব কৰি অহা লোকজনৰ নাম চাও-টা-মেং-খুৱেম-মেং।এওঁ মুংকঙৰ ৰজাৰ পৰিয়ালৰ লোক আছিল।১৭৬০ চনত এওঁলোক মুল ঠাইৰপৰা উঠি আহে আৰু বুঢ়ীদিহিঙৰ পাৰত বাস কৰিবলৈ লয়।সেই সময়তে আহোম ৰাজ বিষয়া চন্দ্ৰ গোহাঁই ওৰফে কাপ্তান গোহাঁয়ে চিংফৌ ৰণলৈ যাওঁতে ফাকেসকলক যোৰহাটলৈ লৈ আহে (১৮০৪ চন)।সেই সময়ত তেওঁলোকৰ সংখ্যা আছিল ১৫০ ঘৰ।বৰ্তমান তেওঁলোকৰ জনসংখ্যা ৩,০০০ ভিতৰত ধৰা হয়।ডিব্ৰুগড় জিলাৰ নাম –ফাকে আৰু টিপাম –ফাকে গাঁও,তিনিচুকীয়া জিলাৰ বৰ ফাকে,মৌংলাং,মান-মৌ আদি গাঁৱত তেওঁলোকৰ বসতি আছে।তেওঁলোকৰ মাজত থাওমুং (গোহাঁই)মানদাই ,টুমটেন,চাখাপ আদি ফৈদ আছে।\nওপৰত উল্লেখ কৰা বৌদ্ধ ত্তাইসকল সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ ফালৰ পৰা অত্যন্য চহকী।কিন্তু ৰাজনৈতিক আৰু অৰ্থনৈতিক দিশত এওঁলোক যথেষ্ট পিছপৰা।কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ কথাতো বাদেই ,ৰাজ্যিক আইন সভা বা বিধানমণ্ডলবোৰতো এওঁলোকৰ প্ৰতিনিধিত্ব শুন্য।সেয়েহে এওঁলোকক ভাৰতীয় সংবিধানৰ ষষ্ঠ অনুসুচীৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰি পাৰ্বত্য জনজাতিৰ মৰ্যাদা দিয়া হৈছে।অসম চৰকাৰ অধীনত এওঁলোকৰ এখন যুটীয়া উন্নয়ন পৰিষদো (চিংফৌ,ছেমা আৰু টাংছাসকলৰ সৈতে)আছে,তথাপি এওঁলোকৰ যথাযথ উন্নয়ন হোৱা নাই।সংকীৰ্ণ দলীয় ৰাজনীতি,আৰু এই গোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ মাজত সচেতনৰ অভাৱেই ইয়াৰ মুল কাৰণ।\n১।টাই সংস্কৃতিৰ ৰুপৰেখা ,ড০ লীলা গগৈ।\n২।তাই খাময়াং সমাজ আৰু সংস্কৃতি,অজন্তা ৰাজখোৱা\n৩।ত্তাই খাময়াং বুৰঞ্জী,চৈমেত বাইলুং আৰু অন্যান্যসকল।\n৪।A Comprehensive History of As-sam,S.L. Baruah.\n৫।The Tai and the Tai Kingdoms ,p.Gogoi.\n৬। Ahom Buranji,G.C. Barua.\nলেখক:প্ৰতীক ৰঞ্জন শ্যাম (প্ৰান্তিক)


Bactocin Tz in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Bactocin Tz ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nBactocin TZ Tablet in Assamese\nBactocin Tz ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Bactocin Tz Benefits & Uses in Assamese- Bactocin Tz ar laabh aaru byavaharsamuh\nBactocin Tz ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Bactocin Tz Dosage & How to Take in Assamese - Bactocin Tz ar paali aaru xeya kenedore lobo\nBactocin Tz ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Bactocin Tz Side Effects in Assamese- Bactocin Tz ar parshwakriyasamuh\nBactocin Tz সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Bactocin Tz Related Warnings in Assamese- Bactocin Tz xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Bactocin Tzৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Bactocin Tz with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Bactocin Tz ar gurutor kriya-pratikriya\nBactocin Tz মতভেদসমূহ - Bactocin Tz Contraindications in Assamese- Bactocin Tz nishedhsamuh\nBactocin Tz ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Bactocin Tz in Assamese- Bactocin Tz ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Bactocin Tz ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Bactocin Tz Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Bactocin Tz kriya-pratikriya\nBactocin Tz ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Bactocin Tz Benefits & Uses in Assamese - Bactocin Tz ar laabh aaru byavaharsamuh\nBactocin Tz তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nBactocin Tz-ৰ উপাদানসমূহ - Bactocin Tz Active Ingredients in Assamese - Bactocin Tz-ar upadaansamuh\nBactocin Tz ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Bactocin Tz Side Effects in Assamese - Bactocin Tz ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Bactocin Tz ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nBactocin Tz সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Bactocin Tz Related Warnings in Assamese - Bactocin Tz xonkranta xatarkatabanisamuh\nBactocin Tz-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nBactocin Tzৰ গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত কিছু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। যদি গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Bactocin Tz ৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকে, ইয়াক লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nBactocin Tz-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nBactocin Tz এ স্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক, আৰু আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ গ্ৰহণ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nবৃক্কত Bactocin Tz কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nবৃক্ক ৰ বাবে Bactocin Tz কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nযকৃতত Bactocin Tz কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nBactocin Tzৰ কলিজা ৰ ওপৰত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Bactocin Tz ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nBactocin Tzৰ হৃদয় ৰ ওপৰত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Bactocin Tzৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Bactocin Tz with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Bactocin Tz ar gurutor kriya-pratikriya\nBactocin Tz তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nBactocin Tz মতভেদসমূহ - Bactocin Tz Contraindications in Assamese - Bactocin Tz nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Bactocin Tz লোৱা অনুচিত যাতে -\nBactocin Tz ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Bactocin Tz in Assamese - Bactocin Tz ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Bactocin Tz-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Bactocin Tzয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nBactocin Tz লোৱাৰ পিছত আপোনাৰ টোপনিভাৱ আহিব পাৰে। সেয়ে এনে কাম কৰাটো নিৰাপদ নহয়।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Bactocin Tz লোৱা উচিত।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Bactocin Tz ব্যৱহৃত নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Bactocin Tz ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Bactocin Tz Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Bactocin Tz kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Bactocin Tzৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nBactocin Tzৰ সৈতে খাদ্য খোৱাৰ বিষয়ে কোনো গৱেষণা উপলব্ধ নহয়।\nমদ আৰু Bactocin Tzৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nBactocin Tz আৰু মদ একেলগে পান কৰাৰ ফলত আপোনাৰ দেহত গুৰুতৰ প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।\nBactocin Tz ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Bactocin Tz Price and Pack Size in Assamese - Bactocin Tz ar mulya aaru pakor size


টোপ – অসীমা শইকীয়া দত্ত – ফটাঢোল\nইলেকচনৰ বতৰ৷ ৰাষ্টাৰে গাড়ীবোৰ ভোঁ-ভোঁৱাই গৈছে। আবতৰীয়া ঢোলৰ মাতত কুলিকেইজনীয়েও ফাগুনতে বহাগ বুলি অসম পালেহি হ’বলা, ফাগুনতে কুলিয়ে কণী পাৰি দিব লগা গতি কৰি পেলালে ইলেকচনে৷ চোতালৰ পৰা ডিঙি মেলি কণপোনাৰ মাকে ভোৰভোৰাই চাই আছিল। হাততে বজাৰৰ মোনাটো লৈ ওচৰৰ দোকানখনলৈ বুলি ওলাল। আলু,\nপিয়াঁজ একো নাই ঘৰত। যিহে ৰাষ্টাত জিন্দাবাদৰ গাড়ী, ওলাবলৈকে ভয়। কণপোনাৰ মাকে জপনা খুলি ৰাষ্টালৈ ওলাইছে মাত্ৰ, সিমূৰৰপৰা আহি থকা জয়ন্তৰ চিঞৰ,\n: অ’ খুইদৌ ভোটটো এইবাৰ আমাৰ দলকে দিব। জানেই চেণ্ট্ৰেলত কোন। বেলেগক দি একো লাভ নহয়। ফ্ৰিকে বহুত বস্তু দিছে আৰু পাব।\nমানুহজনীৰ মুখখন চোকা অলপ,\n: হেয়ি নহয় সোমেশ্বৰৰ পুতেক, ফিৰি মালৰ আশাত ভোটটো যে দিবলৈ কৈছ, ৰঙা বুট, চাউলকিটাহে ফিৰি আছিল। সৈ পোকে খোৱা ৰঙা বুটগাল ফিৰিত যে দিছে, ঘৰে ঘৰে কি ঘোঁৰা পুহিছোঁ নি? আউ সেই চাউল ফিৰি পিচে আলু, পিয়াঁজ, দাইলতচোন দুগুণ দাম দি কিনিব লগা গতি। কিবা বুলেনে, সৈ কোম্পানীৰ অফাৰৰ ৯৯ ৰ দৰে কেচটো। অমুকৰ দাম ৯৯৯, এহেজাৰ বুলি নকয়৷ শুনিবলৈ ভাললগা ৯৯৯ টো। সৈ তেনেকুৱা কণ্ডিচনৰ ফিৰি মাল নাখাওঁ অ’ বোপাই।\nমানুহজনীয়ে বকি জকি ওচৰৰ দোকানখনত সোমালগৈ৷ তাতে জয়ন্তও সোমাল, দোকানিক অৰ্ডাৰ দিছে পিয়াঁজ এক কে: জি: জুখিবলে। তেনেতে বাজিল তাৰ ফোনটো। তাক সকলোৱে গাঁৱত মিনি এম এল এ বুলি কয়। যিটো দলৰে এম এল এ জিকে, তাৰে ধেমাধৰা সি। বাজি উঠা ফোনটো ৰিচিভ কৰি সি উনৈশত বা বলাবলে লাগিল,\n: হেলেউ, এএ বৈশ্য দা, মই ঘৰত নাই। চি এমৰ লগত দিল্লীলৈ আহিলোঁ। অ’ অ’ পৰহি মানলে ঘূৰিম। এ নক’ব বুইছে সৰ্বাদাই জোৰ কৰিলে, গুচি আহিব লগা হ’ল।\nপিয়াঁজ জোখা বেপাৰীৰ মেলা মুখত ইতিমধ্যে তিনিটামান ভেনামাখীয়ে সোমাবলে আহি তামোলৰ ভেকেটা গোন্ধত আঁতৰি গৈছে। দোকানিৰ মনত ভাব এইটো, ইচোন মোতকেও মিলাৱত ওলাল। মই দাইলত শিল মিলাওঁ ইচোন জিভাত চি এমক মিলাই দুনীয়া হিলাই দিছে। কণপোনাৰ মাকে পিছফালৰ পৰা জয়ন্তলে হেপা মালি চালে,\n: অ’ বোপাই ইমান মিছা কথাৰ ট্ৰেইনিং মাৰৰ পেটত ল’লিনে, চৰকাৰৰফালৰ পৰা শিকাবলে কিবা কৰ্মশালা দিয়ে হয়নে? বৰ জহনীযোৱা দেই, আঁতৰ। মোক বস্তু ল’বলে দে।\nদোকানখনতে থকা, অচিনাকি এজনে সুধিলে জয়ন্তক,\n: বোপাই ঘৰ ক’তনো তোমাৰ হয়নে?\nসি হিঃ হিঃকৈ হাঁহি ক’লে,\n: অ’ হেৰি, এম এল এ-জনক চিনে নহয়, ভোটটো দিব দেই বৰ্তা৷ মোৰ ঘৰ, তেখেতৰ ঘৰৰ ওচৰতে৷\nকণপোনাৰ মাকে ভেকেহিয়াই উঠিল,\n: ঐ শগুন তোৰ ঘৰ ক’তহে সুধিছে। সৱতে ৰাজনীতি সান কিহ’লে? তোৰ কি সৱ পৰিচয় পুৰি খালি নি? তোৰ পাৰ্টিৰ এম এল এটো জিকিবলে হ’লেচোন, তই তোৰ বডীটোৰো গাৰ্ড লৈ ফুৰিবি। ধেমাধৰা গোছ মোক যাবলে দে।\nসি পিছফালৰ পৰা চিঞৰি উঠিল,\n: অ’ খুইদৌ কাইলৈ বাছ ধৰি দিছোঁ, ওলাব ৰাইজৰ লগত। আমাৰ চি এম আহিব মিটিঙলে।\nমানুহজনী ফোঁ-ফোঁৱাই আগবাঢ়িল।\n: আহিব, মিটিঙ কৰিব, গাডী ল’ব, পিঠি দিব। পোকে ধৰা ৰঙা বুট গাল ফিৰি দিব, চিলিণ্ডাৰৰ দাম, বজাৰৰ বস্তুৰ দাম কচি ল’ব। তাত নিয়ন্ত্ৰণ নোহোৱা হয়। সৈখন কিবা বুলেনে বিমুদ্ৰাকৰণত আধা ব্যৱসায়ী দেউলীয়া হ’ল। চাকৰি কৰাবোৰ বাছিল, দলৰ চামচাবোৰে ঠিকা-ঠুকলি কাম পাই বাছিল। মৰিল ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ী। লগতে আহিল কৰণা। তাৰ পিছততো আধা ধাৰত পোত গৈ চুইচাইদ কৰি মৰিল। আগৰ চলি থকা বন্ধ কল-কাৰখানাবোৰৰ, কাম কৰা মানুহবোৰ সংস্থাপনহীন হৈ বাটলে ওলাব লগা গতি।\nভোৰভোৰাই মানুহজনী ঘৰলৈ পোনালে৷\nপিছদিনা ঘৰৰ আগত মানুহৰ হো-হোৱনি। চি এম আহিব, সিহঁতৰ জিলালৈ। জয়ন্তই পুৱাই সৱকে সঁকিয়াই গ’লহি, বাছ ৰেডী। কণপোনাৰ মাকো ওলাল, ডাঙৰ মানুহ আহিব চাওঁগৈচোন বুলি। সুবিধা পোৱা নোপোৱাটো পিছ কথা। জয়ন্ত আছেই মিনি এম এল এ৷ ওচৰৰে দুজনীমানৰ লগত কণপোনাৰ মাক আগবাঢ়ে। ফিল্ডত হেঁচা-ঠেলাত সিহঁতৰ গতি নোহোৱা হয়। তাতে চেনেল গাড়ীৰ হেতা-ওপৰা; সাক্ষাৎকাৰ লৈছে তালৈ যোৱাবোৰৰ।\nকনপোনাৰ মাকে জয়ন্তক দেখি, বহিবলে চকী-বেঞ্চ পাবনি ক’ৰবাত সুধিবলৈ আগবাঢ়ে। কাৰ মূৰটোত বহি মিটিঙ শুনিবলে টানি ফুৰিছিলি বুলি তাক গালি দিবলে লওঁতেই ওচৰ গৈ পায় দেখে জয়ন্তৰ গতি নিজৰে নাই৷ জিৰাফৰ দৰে ডিঙি মেলি ৰাইজৰ হেঁচাত মঞ্চলৈ চাই আছে চি এমৰ ভাষণ শুনি। ঘামত গোটেইটো জুৰুলি-জুপুৰি। কণপোনাৰ মাকে মাতিবলে লওঁতে শুনে, সি ফোনত বিজি কাৰোবাৰ লগত,\n: অ অ মেধী দা, এ মই মিটিঙত। আপুনিও মিটিঙতে আছে? অ অ মোক নেদেখিব; মই সৰ্বাদাৰ লগত মঞ্চত। সৰ্বাদাৰ পিছফালে বহি আছোঁ। দূৰৰ পৰা নেদেখিব। অকে থৈছোঁ। ডিষ্টাৰ্ব হয় ফোনত কথা পাতিলে৷ মঞ্চত বহি আছোঁ যে৷\nকণপোনাৰ মাক তাতে মৰণা মৰা তিলৰ দৰে বেত মেলিল। কোনোবা এটাই টানি আছিল, তেওঁ গমেই নাপায়। ঘূৰি চাই দেখিলে, চেনেলৰ মানুহ। কথা কোৱাটো আগবঢ়াই দি কেমেৰালৈ চাই কিবা এসোপা ফেনাইছে সাংবাদিকজনে৷\n: হয় আমি এয়া উপস্থিত আছোঁ জেৰেঙা পথাৰত৷ আমি সুধিব বিচাৰিছোঁ ইয়াৰে এগৰাকী সচেতন নাগৰিকক, ইলেকচনৰ বতৰ যিহেতুকে, ভোট কাক দিব। হয় বাইদেউ আপুনি, চলিত চৰকাৰক লৈ সন্তুষ্ট চাগে৷ সেয়ে হয়তো আহিছে মুখ্যমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়াক চাবলৈ। এইবাৰ কোন জিকিব বুলি ভাবে আপুনি? ভোট কাক দিব আপুনি?\nমাইক্ৰফোনৰ আগত কণপোনাৰ মাক,\n: ভোট কাক দিম নকওঁ, কিহ’লে ক’ম? কিন্তু চৰকাৰক ভালপাই ইয়ালে ঢপলিয়াই আহিছোঁ বুলিও নকওঁ, আমাৰ গাঁৱৰ জয়ন্তই বাছ ধৰি দিছে৷ মিটিঙলে গ’লে পইচা পাম বুলি ক’লতহে আহিছোঁ। বাকী মুখ্যমন্ত্ৰীক চাবলে আহি মোৰ কি লাভটো হ’ব। কৰি খোৱা মানুহ কৰি খাইছোঁ৷ বজাৰত বস্তুৰ দাম কমিলেই হ’ল।\nসাংবাদিক আগবাঢ়ে কণপোনাৰ মাকৰ লগৰজনীৰ ওচৰলে,\n: বাইদেউ এইবাৰ ভোট কাক দিব?\n: কোন উঠিছে ভালকে গম নেপাওঁ। সৈ আমাৰ ছোৱালীজনীয়ে ৰঙা স্কুতি পোৱাৰ বাবে জয়ন্তই জোৰ কৰাত আহিলোঁ। কিবা বোলে বুলেট দিব ল’ৰা থকাবোৰক৷ জয়ন্তই সেইদে কৈ বাছ ধৰি দিলে আহিলোঁ। মোক পিচে স্কুতিখন নালাগে৷ পেট্ৰলৰ দাম বঢ়াই দিলে৷ খীৰতি গাইহে হ’ল সৈখন। ছোৱালীৰ খৰচহে বাঢ়িল। তাইৰ কৰ্মসংস্থাপনৰ বাবে বেলেগ কিবা দিবনে সুধি দিবাচোন বোপাই৷\nসাংবাদিক আগবাঢ়ে অন্যজনীৰ ওচৰলৈ৷ তেওঁ লাহেকৈ, “অ’ মোৰ লগৰবোৰে এৰি থৈ যাব, বাছ গুচি গ’লে কিহত যাম” বুলি দৌৰে।\nতেনেতে হেপাই ফোপাই জয়ন্ত ওলালহি।\n: অ খুইদৌ কিবা খালেনে। মই মানে চি এমৰ লগত বিজি আছিলোঁ।\nজকজকাই আহে কণপোনাৰ মাকৰ লগৰজনী,\n: হঞে জয়ন্ত তই কৈছিলি চৰকাৰে কিবা দিব মিটিঙত কিডাল দিলে?\n: এ খুইদৌ দিব নহয়। কাইলৈ ব্লকত দিব। ওলাব তালে।\n: কি দিব অ জয়ন্ত?\n: ফণী দিব এইবাৰ। তাঁত বওঁতে লাগে মহিলাবোৰক।তাঁত এযুটি লগাওঁতে বৰ দৰকাৰী ফণীখন। আকৌ সদায় ব্যৱহৃত সেই পদেইচোন৷\nফণীয়ে কি কৰিম বুলি জকজকাই উঠিল দুজনীমান৷\n: ৰঙা পোকে খোৱা বুট গালতে আটিছে। আজিলৈ চৰকাৰী আঁচনিবোৰত নাম ভৰাই টকা এটাও নাপালোঁ। ধেমাধৰা সোপাই খালি গোট খাই।\nনামঘৰলে টকা দিছে ভগৱান লাখটকীয়া ঘৰত থাকিব৷ সিফালে হাস্পটালখনত অক্সিজেন নেপাই, তেজ নেপাই মানুহ মৰিছে৷ সুবিধা নাই একো, বিল্ডিংবোৰহে বনালে।\nমহিলাৰ জকজকনিত জয়ন্ত আঁতৰি দিলে৷ পিছদিনা ফণী আনিবলে যোৱা ভীৰটোত সি মন কৰালে কালি জকজকাই অহাকেইজনী আগেভাগে গৈছে। সি মিচিককৈ হাঁহি উঠিল৷ জানে ভালকৈ জানে মানুহৰ দুৰ্বলতা ক’ত। সেই ভীৰত, বহুত তপা মানুহো সোমাইছে৷ কামত নাহিলও গা খজুৱাব পাৰিম বুলিয়েই ফণী নিবলে অহা মানুহৰ ভীৰ।\nঅমুক দিব তমুক দিবৰ পিছত দৌৰি মানুহবোৰৰ অভ্যাস ইমানলে গ’লগৈ যে, কামত নাহিলেও যি দিয়ে আনিবলে দৌৰে। ইয়াত বিবেকৰ কথা নাহে।\nকণপোনাৰ মাকে ঘৰৰ পৰাই ডিঙি মেলি চালে মানুহৰ লানিটো। সেই ভীৰত তেওঁ নাই। সোঁত যেনি ৰাইজ তেনি৷ মানুহক মোহিত কৰিবলৈ এই নাটকবোৰেই যথেষ্ট৷ “অসম বচাওক” শ্লগান, “শৰাইঘাটৰ শেষ ৰণ”ৰ শ্ল’গান। বুদ্ধিদীপ্ত আৱেগ উথলি উঠা টাইপ শ্ল’গানত এতিয়া মুখৰিত বতাহ। আমাক লাগে এনে এখন সমাজ, য’ত জাত, পাত, ধৰ্ম, লিঙ্গৰ উৰ্ধত এখন মানুহৰ সমাজ। নাৰীৰ নিৰাপত্তা থকা আইনেৰে, আধুনিক শিক্ষাৰে সমৃদ্ধ সমাজ ব্যৱস্থা। এই যে নামঘৰলে টকা দিছে, টাইলছ লগাইছে, সংগ্ৰহালয় কৰিছে ভাল কথা কিন্তু গুৰুজনাৰ চৰ্চা বিয়পাই তুলিবপৰা পৰিবেশ এটাহে লাগে আমাক। ধৰ্মৰ নামত দুফাল তিনিফাল কৰিবলৈ শিকিছোঁ, গোড়ামীৰে লোকৰ ধৰ্মক অপমান কৰিবলৈ শিকিছোঁ কিন্তু গুৰুজনাই শিকাই যোৱাবোৰ চৰ্চা, নৱপ্ৰজন্মই শিকিবলৈ আগ্ৰহী কৰি তোলা পৰিবেশটো গাঁওবোৰত গঢ়ি উঠিছেনে! আমি নিজৰটো এৰি লোকৰটো পতকৈ ল’ব পাৰোঁ আৰু বেলেগকো আমাৰটো ল’বলৈ টানি আনিবপৰা পৰিবেশ এটা গঢ়িবলৈ যত্ন নকৰোঁ। নামঘৰলৈ টকা দিছে, এখন গাঁৱৰ হৃদস্পন্দন নামঘৰ কিন্তু গুৰুজনাৰ চৰ্চালৈ কিমানক আগ্ৰহী কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। খোলটো বজাবলে আগ্ৰহী নহয় কিয় নৱপ্ৰজন্ম। সেই পৰিবেশ দিব পৰাকৈ চিন্তাৰ হয়তো অভাৱ ঘটিছে৷ সমাজৰ কামত গুৰিয়ে দিলেও, মাজৰ ধেমাধৰাৰ হস্তক্ষেপত মেইন ঠাইত নপৰেহি একো। কামত নহা বস্তু ফিৰিত পালে আনিবলে দৌৰা মানুহ লৈ সমাজৰ কি উন্নতি হ’ব।\nজপনাখন মাৰি কণপোনাৰ মাক সোমাই আহিল।মেলে-মিটিঙে দৌৰি সময়বোৰহে যায়। বিহুলৈ লগোৱা তাঁত যুটি শেষ কৰোঁগৈ বুলি বহিলহি তেওঁ। অনলাইনত কাপোৰৰ অৰ্ডাৰ আছে তেওঁৰ। সময় নাই। কৰি খাবই লাগিব যিহেতু।\n« এইখনি গাঁ‌ও নিচেই আপোন-শংকৰ জ্যোতি বৰা\nহৰ এক দোষ্ট কমিনা হোটা হ্যেয়-উজ্বল দিপ্লু গগৈ »\nবাস্তব পৰিস্থিতিৰ সুন্দৰ উপস্থাপন।\nসকলো ভোটাৰেই অৰ্থনৈতিক দিশেৰে টনকিয়াল আৰু স্বাবলম্বী নোহোৱালৈকে গণত্তান্ত্ৰিক ভোটাধিকাৰ নিজ বিবেকেৰে সাব্যস্ত কৰিব বুলি ভবাটো কঠীন।


Luk5| AsmULB | STEP | এদিন যীচু গিনেচৰৎ হ্রদৰ পাৰত থিয় হৈ আছিল আৰু বহু লোকে তেওঁক চাৰিওকাষে বেৰি ধৰি ঈশ্বৰৰ বাক্য শুনি আছিল।\nআচৰিতৰূপে অনেক মাছ ধৰা\n1এদিন যীচু গিনেচৰৎ হ্রদৰ পাৰত থিয় হৈ আছিল আৰু বহু লোকে তেওঁক চাৰিওকাষে বেৰি ধৰি ঈশ্বৰৰ বাক্য শুনি আছিল। 2এনে সময়তে তেওঁ দেখিলে হ্রদৰ দাঁতিত দুখন নাও ৰৈ আছে আৰু মাছমৰীয়া সকলে নাও দুখনৰ পৰা নামি জাল ধুই আছে। 3তাৰে এখন নাৱত যীচু উঠিল আৰু সেই নাও খন চিমোনৰ আছিল। যীচুৱে তেওঁক নাও খন বামৰ পৰা অলপ দূৰৈত লৈ যাবৰ বাবে ক’লে আৰু তাৰ পাছত তেওঁ নাৱত বহি তাৰ পৰা লোক সকলক শিক্ষা দিব ধৰিলে।\n4তেওঁৰ কথা শেষ হোৱাত চিমোনক কলে, “এতিয়া দ পানীলৈ নাও খন লৈ ব’লা আৰু তাত মাছ ধৰাৰ কাৰণে তোমালোকৰ জাল পেলোৱা।” 5চিমোনে উত্তৰ দি কলে, “হে নাথ, আমি ওৰে ৰাতি শ্ৰম কৰি একো নাপালোঁ; তথাপিও আপোনাৰ কথাত মই জাল পেলাম।” 6পাছত তেওঁলোকে তাত জাল পেলাওতে, প্রচুৰ মাছ জালত লাগিল আৰু তেওঁলোকৰ জাল ফাটিবলৈ ধৰিলে। 7তেতিয়া তেওঁলোকে সহায়ৰ কাৰণে আন নাৱত থকা সঙ্গী সকলক হাত বাউল দি মাতিলে আৰু সঙ্গী সকলে আহি দুয়োখন নাৱত ইমান মাছ ভৰালে যে, নাও ডুবো ডুবো হল।\n8ইয়াকে দেখি চিমোন পিতৰে যীচুৰ চৰণত পৰি কলে, “প্ৰভু মই এজন পাপী মানুহ, আপুনি মোৰ ওচৰৰ পৰা আতৰি যাওঁক।” 9ইমানবোৰ মাছ দেখি চিমোন আৰু তেওঁৰ লগত মাছ ধৰোতে একেলগে থকা লোক সকল অবাক হৈ গ’ল। 10চিমোনৰ ব্যৱসায়ৰ অংশীদাৰ চিবদিয়ৰ পুতেক যাকোব আৰু যোহনও আচৰিত হ’ল। তেতিয়া যীচুৱে চিমোনক কলে, “ভয় নকৰিবা, এতিয়াৰ পৰা তুমি মনুষ্য ধৰিবা।” 11পাছে তেওঁলোকে নাও কেইখন বামলৈ আনি সকলো ত্যাগ কৰি যীচুৰ অনুগামী হল।\nযীচুৱে দুজন ৰোগীক সুস্থ কৰা\n12এবাৰ যীচু অন্য এখন নগৰত আছিল। তাত সর্ব শৰীৰ কুষ্ঠ ৰোগেৰে ভৰা এজন মানুহে যীচুক দেখি উবুৰি হৈ পৰিল আৰু মিনতি কৰি তেওঁক কলে, “প্ৰভু, আপুনি যদি ইচ্ছা কৰে, তেনেহলে মোক শুচি কৰিব পাৰে।” 13তেতিয়া যীচুৱে হাত মেলি তেওঁক চুই কলে, “মই এতিয়াই ইচ্ছা কৰিছোঁ, তুমি শুচি হোৱা।” আৰু তেতিয়াই তেওঁৰ শৰীৰৰ পৰা কুষ্ঠ ৰোগ আতৰিল।\n14যীচুৱে তেওঁক এই আদেশ দিলে “এই কথা কাকো নকবা। কিন্তু যোৱা, পুৰোহিতৰ ওচৰত নিজকে দেখুওৱাগৈ আৰু লোক সকলৰ আগত সাক্ষ্য হবলৈ শুচি হোৱাৰ কাৰণে মোচিৰ নির্দেশ অনুসৰি বলি উৎসর্গ কৰা।”\n15তথাপিও যীচুৰ বিষয়ে নানা খবৰ অধিক ৰূপত বিয়পি গ’ল আৰু তেওঁৰ কথা শুনিবলৈ আৰু ৰোগৰ পৰা সুস্থ হবৰ বাবে বহু লোকে তেওঁৰ ওচৰলৈ আহি ভিৰ কৰিলে। 16কিন্তু যীচুৱে প্রায়ে আতৰি গৈ নির্জন ঠাইত প্ৰার্থনা কৰি আছিল।\n17এদিন তেওঁ শিক্ষা দি থকা সময়ত কেইজনমান ফৰীচী আৰু বিধানৰ অধ্যাপক সকল তাত বহি আছিল। তেওঁলোক গালীল আৰু যিহূদা অঞ্চলৰ বিভিন্ন গাওঁ আৰু যিৰূচালেম নগৰৰ পৰাও আহিছিল। ৰোগী সুস্থ কৰিবলৈ প্ৰভুৰ শক্তি যীচুৰ লগত আছিল।\n18তেনে সময়তে কেইজনমান মানুহে এজন পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত ▼\n▼5.18 ইংৰাজীত paralyzed ৰোগী বুলি লিখা আছে; অসমীয়াত ‘পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত’৷\nব্যক্তিক শয্যাৰে সৈতে কঢ়িয়াই আনিলে; তেওঁলোকে ৰোগী জনক যীচুৰ সন্মুখত থবলৈ ইচ্ছা কৰি ভিতৰত আনিবৰ বাবে চেষ্টা কৰিছিল। 19কিন্তু লোক সকলৰ ভিৰৰ কাৰণে ভিতৰলৈ যাবৰ বাবে বাট নাপালে। সেই কাৰণে তেওঁলোকে ঘৰৰ চালত উঠিল আৰু চালি আতৰাই শয্যাৰ সৈতে ৰোগী জনক লোক সকলৰ মাজত থকা যীচুৰ সন্মুখতে একেবাৰে নমাই দিলে।\n20তেওঁলোকৰ বিশ্বাস দেখি যীচুৱে কলে, “ভাই, তোমাৰ পাপ ক্ষমা কৰা হ’ল।” 21তাতে অধ্যাপক আৰু ফৰাচী সকলে এই আলোচনা কৰিবলৈ ধৰিলে, “ঈশ্বৰক নিন্দা কৰি কথা কোৱা এইজন কোন হয়? একমাত্র ঈশ্বৰৰ বাহিৰে আন কোনে পাপ ক্ষমা কৰিব পাৰে?”\n22কিন্তু যীচুৱে তেওঁলোকৰ মনৰ চিন্তা বুজি পাই ক’লে, “আপোনালোকে মনলৈ কিয় এই প্রশ্ন আনিছে? 23কোনটো কবলৈ সহজ, ‘তোমাৰ পাপ ক্ষমা কৰা হল’ নে ‘তুমি উঠি খোজ কাঢ়ি ফুৰা’? 24কিন্তু আপোনালোকে যেন জানিব পাৰে যে পৃথিবীত পাপ ক্ষমা কৰিবলৈ মানুহৰ পুত্ৰৰ ▼\n▼5:24 মানুহৰ পুত্র- যীচু, দানি 7:13-14; খ্রীষ্টৰ কাৰণে এই নাম ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে; তেওঁক ঈশ্বৰে জগতৰ পৰিত্রাতা হিচাবে পঠাইছিল।\nক্ষমতা আছে।” সেয়ে তেওঁ পক্ষাঘাত ৰোগীজনক কলে, “মই তোমাক কওঁ, উঠা, তোমাৰ শয্যা তুলি লৈ নিজৰ ঘৰলৈ যোৱা।”\n25লগে লগে সকলোৰে সন্মুখত মানুহ জন থিয় হ’ল আৰু যি শয্যাৰ ওপৰত তেওঁ শুইছিল, তাক তুলি ঈশ্বৰৰ প্রশংসা কৰি কৰি নিজৰ ঘৰলৈ উলটি গল। 26তাতে সকলো লোক আচৰিত হ’ল আৰু ভয়েৰে ঈশ্বৰৰ স্তুতি কৰি কলে, “আজি আমি আশ্চর্যজনক ঘটনা দেখিলোঁ।”\nযীচুৱে লেবীক আহ্বান কৰা\n27এই ঘটনাৰ পাছত, যীচু তাৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই গ’ল আৰু কৰ আদায় কৰা ঠাইত লেবী নামৰ এজন কৰ সংগ্রহক বহি থকা দেখি তেওঁক কলে, “মোৰ পাছে পাছে আহা।” 28তাতে লেবী উঠিল আৰু সকলো এৰি যীচুৰ অনুগামী হ’ল।\n29তাৰ পাছত লেবীয়ে নিজৰ ঘৰত যীচুৰ কাৰণে এক বৰ ভোজ পাতিলে; তেওঁলোকৰ লগত অনেক কৰ-সংগ্রহক আৰু আন আন কিছুমান লোককো ভোজ মেজত বহিছিল আৰু খাইছিল। 30তেতিয়া ফৰীচী আৰু তেওঁলোকৰ বিধানৰ অধ্যাপক সকলে যীচুৰ শিষ্য সকলৰ ওচৰত অভিযোগ কৰি ক’লে, “তোমালোকে কিয় কৰ-সংগ্রহক আৰু পাপী লোকৰ সৈতে ভোজন-পান কৰা?” 31তেতিয়া যীচুৱে উত্তৰ দি কলে, “নিৰোগী মানুহৰ বেজত সকাম নাই; কিন্তু ৰোগীৰহে আছে। 32মই ধার্মিকক নহয়; কিন্তু মন পালটান কৰিবলৈ পাপীকহে নিমন্ত্ৰন কৰিবলৈ আহিছো।”\n33তেওঁলোকে যীচুক কলে, “যোহনৰ শিষ্য সকলে প্রায়ে প্রার্থনা কৰে আৰু লঘোন দিয়ে, ফৰীচী সকলৰ অনুগামী সকলেও সেইদৰে কৰে; কিন্তু আপোনাৰ শিষ্য সকলে সকলো সময়তে ভোজন-পান কৰে। 34তেতিয়া যীচুৱে তেওঁলোকক কলে, “দৰা লগত থাকোতে বৰযাত্রী সকলক জানো কোনোৱে উপবাসে ৰাখিব পাৰে? 35কিন্তু এনে দিন আহিব, তেতিয়া তেওঁলোকৰ ওচৰৰ পৰা দৰাক লৈ যোৱা হব আৰু সেই দিনবোৰত তেওঁলোকেও লঘোন দিব।”\n36তেতিয়া যীচুৱে তেওঁলোকক এটা দৃষ্টান্ত দি কলে, “নতুন বস্ত্ৰৰ পৰা এডোখৰ ফালি লৈ কোনেও পুৰণি বস্ত্ৰত টাপলি নামাৰে; যদি কোনোবাই সেইদৰে কৰে, তেনেহলে তেওঁ নতুন বস্ত্র খন ফালিব; তাৰ উপৰি নতুন বস্ত্রৰ পৰা লোৱা কাপোৰৰ টুকুৰা ডোখৰ পুৰণি বস্ত্রৰ কাপোৰ খনৰ লগত নিমিলিব।\n37পুৰণি ছালৰ থলিত কোনেও নতুন দ্ৰাক্ষাৰস নথয়; থলে নতুন ৰসে সেই থলি ফালি পেলাব; তাতে ৰসও পৰি যাব আৰু থলিও নষ্ট হয়। 38নতুন দ্ৰাক্ষাৰস নতুন ছালৰ থলিত ৰখা উচিত। পুৰণি দ্রাক্ষাৰস পান কৰাৰ পাছত কোনেও নতুন ৰস পান কৰিবলৈ নিবিচাৰে; কিয়নো তেওঁ কয়, ‘পুৰণিটোৱে ভাল’।”


ঐতিহ্যক্ষেত্ৰ ‘চোৱাচিতা’ৰ দায়িত্ব নে ব্যক্তিগতখণ্ডক গতোৱাৰ কাৰচাজি?\nকেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে দেশৰ গৌৰৱস্বৰূপ ঐতিহ্যক্ষেত্ৰবোৰ ‘চোৱাচিতা’ৰ দায়িত্ব ব্যক্তিগতখণ্ডক দিয়াৰ বাবে adoptaheritage নামৰ যি কৌশলী আঁচনি লৈছে ইয়ে এইবোৰ সম্পূৰ্ণকৈ ব্যক্তিগত খণ্ডক গতাই দিয়াৰ প্ৰথম পদক্ষেপ হ’বগৈ পাৰ নেকি? মোদীৰ শাসন পদ্ধতিলৈ ঘূৰি চালে এই শংকা অমূলক নহয় যে সেয়া সকলোৱে বুজিব। জনসাধাৰণৰ কল্যাণৰ বাবে কাম কৰা বুলি মিছা চিঞৰ-বাখৰ কিছুমানেৰে মানুহক বিভ্ৰান্ত কৰি পুঁজিপতিৰ হাতত দেশৰ সম্পদ থাপি দিয়া চৰকাৰ এখনৰ ওপৰত মানুহৰ আস্থাৰ ভিত্তি কি হ’ব পাৰে?\nউল্লেখযোগ্য যে ইতিপূৰ্বে কেন্দ্ৰই দিল্লীৰ লালকিল্লাকে আদি কৰি বহুবোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ঐতিহ্যক্ষেত্ৰৰ ‘চোৱাচিতাৰ দায়িত্ব’ ব্যক্তিগতখণ্ডক অৰ্পণ কৰিছে। লালকিল্লা ডালমিয়া গ্ৰুপক গতোৱা হৈছে।\nতথ্য মতে, কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে adoptaheritage নামৰ এখন আঁচনি প্ৰচলন কৰিছে, যিখনৰ অধীনত দেশৰ বিভিন্ন স্থানত থকা আৰু অতি উচ্চ পৰ্য্যটন গুৰুত্ব থকা বাবে ব্যৱসায়িকভাৱে লাভজনক ঐতিহ্যক্ষেত্ৰবোৰ ‘চোৱাচিতা’ৰ নামত ব্যক্তিগত খণ্ডক অৰ্পণ কৰাৰ বাট মুকলি হৈছে।\nএই আঁচনিৰ জৰিয়তে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক মন্ত্ৰ্যালয়ৰ অধীনৰ পুৰাতাত্ত্বিক জৰীপ বিভাগৰ দ্বাৰা চোৱাচিতা তথা সংৰক্ষণ কৰা দেশৰ বিভিন্ন ৰাজ্যত থকা মুঠ ৯৩টা ‘লাভজনক’ ঐতিহ্যক্ষেত্ৰ আৰু অন্যান্য পৰ্য্যটনক্ষেত্ৰবোৰ (যেনে- কাজিৰঙা) চোৱাচিতাৰ বাবে ব্যক্তিগতখণ্ডক দিব খোজা হৈছে।\nলাভজনক বুলি এইবাবেই ক’ব পাৰি যে বৰ্তমানলৈকে তালিকাত থকা এই ৯৩টাৰ আটাইকেইটাই ASI ticketed . অৰ্থাৎ এইবোৰ পৰিদৰ্শন কৰিবৰ বাবে দৰ্শকে প্ৰৱেশ মাচুল বা দৰ্শন-মাচুল দিব লগীয়া হয় আৰু তাৰ বিনিময়ত বছৰি লাখ লাখ টকাৰ ৰাজহ সংগ্ৰহ হয়। চৰকাৰৰ অন্তৰ্নিহিত উদ্দেশ্য তাতেই ধৰিব পাৰি। আনহাতে কাজিৰঙাৰ চোৱাচিতা মানে কি? কাজিৰঙাৰ সুৰক্ষা ব্যৱস্থাতো ব্যক্তিগক খণ্ড এটাই নলয়। গঁড়কেইটা ৰক্ষাৰ দায়িত্বও নলয়। কাজিৰঙাৰ চোৱাচিতা মানে তেতিয়া হ’লে কি? কেইটামান টয়লেট, কেইটামান পাৰ্কিং প্লেইচ নিৰ্মাণৰ অচিলাতে দায়িত্বপ্ৰাপ্ত ব্যক্তিগত খণ্ডই লাহে লাহে পৰ্য্যটনৰ অৰ্থপ্ৰৱাহটো নিজৰ হাতলৈ নিনিবনে?\nপৰ্য্যটক সকলক গাড়ী যোগান, থকা ঠাই যোগান, পৰ্য্যটন গাইড যোগানেৰে তাত যিবোৰ স্থানীয় নিবনুৱা নিয়োজিত হৈ আছে তেওঁলোকক খেদি বা সংকট দি নিজে এৰিবলৈ বাধ্য কৰি কোম্পানিটোৱে নিজৰ মৰ্জিত এইবোৰ পৰিচালনা নকৰিব নে?\nঅন্যায় কৰিলেও চৰকাৰৰ সৈতে কাগজ-পত্ৰত চহী কৰি দায়িত্ব লাভ কৰা কোম্পানি এটাক কেৱল কাগজত থকা নীতি-নিৰ্দেশনা সঠিকভাৱে আঙুলিয়াই দি জবাবদিহি কৰিব পাৰিব কেইজনে?\nআনহাতে চুক্তিত থকা মতে, চৰকাৰৰ অনুমতি অবিহনে টিকট বিক্ৰী কৰি বা আন ধৰণে মাচুল লোৱাৰ সিদ্ধান্ত এই ব্যক্তিগত খণ্ডবোৰে ল’ব নোৱাৰে। কিন্তু মন কৰিব লগীয়া কথাটো হ’ল- চৰকাৰৰ অনুমতি অবিহনেহে নোৱাৰে। চৰকাৰে অনুমতি নিদিয়ে বুলি লিখা নাই। বৰং পৰিস্থিতি সাপেক্ষে চৰকাৰৰ সন্মতিত সেয়া কৰিব পাৰিব।\nআন এটা মূল প্ৰশ্ন হ’ল- এই দায়িত্ব প্ৰাপ্ত কোম্পানিবোৰ কিমান দায়বদ্ধ হ’ব এই সম্পদবোৰ প্ৰতিপালনৰ ক্ষেত্ৰত? তেওঁলোকে সঁচাকৈয়ে এইবোৰ চোৱাচিতা কৰিব নে? বিশেষকৈ যেতিয়া এইবোৰ কোম্পানিটোৰ লাভৰ উৎস নহয়।\nতাৰোপৰি এইবোৰ কোম্পানিত উপযুক্ত দক্ষতা থকা, উপযুক্ত ঐতিহ্য চেতনা থকা মানুহ থাকিব নে, যিধৰণৰ মানুহ ভাৰতৰ পুৰাতাত্ত্বিক জৰীপ বিভাগত আছিল?\nচৰকাৰ আৰু চৰকাৰৰ সমৰ্থকসকলে কৈ আছে যে দায়িত্বপ্ৰাপ্ত ব্যক্তিগত খণ্ডৰ কোম্পানিবোৰে সামাজিক দায়বদ্ধতা (Corporate social responsibility) শিতানৰ পুঁজিহে তেওঁলোকৰ দায়বদ্ধতাৰ অংশ হিচাপে এইবোৰ চোৱাচিতাৰ কামত খৰচ কৰিব। অৰ্থাৎ এয়া তেওঁলোকে লাভৰ বাবে কৰা বিনিয়োগ নহয়।\nএইখিনিতে মন কৰিব লগীয়া- কোম্পানিৰ Corporate social responsibility ৰ অধীনত ঔদ্যোগিক প্ৰতিষ্ঠানবোৰক তেওঁলোকে সমাজৰ বিশেষকৈ ৰাজহুৱা কল্যাণমূলক কাম কৰাটো বাধ্যতামূলক। কিন্তু এইবোৰ ঘাইকৈ সমাজৰ পিছপৰা দিশবোৰ আৰু পিছপৰা জনসাধাৰণক আগ বঢ়াবৰ বাবে কৰা হয়, চৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠানৰ অধীনৰ কোনো আঁচনিক জিলিকাই তোলাৰ বাবে নহয়।\nভাৰত চৰকাৰৰ কোম্পানি এক্টত উল্লেখ আছে যে ঔদ্যোগিক প্ৰতিষ্ঠানৰ সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ শিতানত কৰা খৰচ কোম্পানি এক্ট ২০১৩ আইনখনৰ সপ্তম সূচী (Schedule VII)ৰ তালিকাৰ সৈতে সম্পৰ্ক থাকিবই লাগিব। এই তালিকাখনত আছে দৰিদ্ৰক শিক্ষা দান, শিক্ষাৰ প্ৰসাৰ, লিংগ বৈষম্য দূৰীকৰণৰ প্ৰয়াস, শিশুৰ মৃত্যুৰ হাৰ হ্ৰাস কৰা, নিয়োগ সৃষ্টিৰ পৰিৱেশ গঢ়া আদি। (তলত তালিকাখন দিয়া হ’ল)\nগতিকে এই ব্যৱস্থাটোৰ জৰিয়তে সমাজৰ এনেবোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশক আগ বঢ়াই অনাৰ বাবে যি উদ্দেশ্য আছিল, তাক চৰকাৰে নিজেই বিপথে নিলে। কাৰণ কোম্পানি এটাৰ লাভৰ অংশৰ পৰা এইবোৰ কাম কৰোৱাৰ পৰিৱৰ্তে চৰকাৰে নিজেই সেই লাভৰ পৰা কাম আদায় কৰি নিজৰ খৰচ বচালে। পৰোক্ষভাৱে চৰকাৰে সেই লাভখিনি লৈ থ’লে। সমাজৰ কামত লগাবলৈ নিদিলে।\nআনহাতে কোম্পানি আইনখনত আছে-\nCSR should not be interpreted asasource of financing the resource gaps in government schemes…\nIn-principle, CSR fund of companies should not be used asasource of funding Government Schemes. CSR projects should havealarger multiplier effect than that under the Government schemes.\nঅৰ্থাৎ চৰকাৰৰ কোনো পুঁজি নাটনিৰ জোৰা মৰা বা চৰকাৰী আঁচনিৰ দায়িত্ব লোৱাটো Corporate social responsibility ৰ ভিতৰত নপৰে।\nগতিকে এইবোৰ কথা ফঁহিয়াই চাই অনুমান কৰিব পাৰি, বিজেপি নেতৃত্বাধীন চৰকাৰখনে মানুহক কেনেদৰে আভুৱা ভাঁৰি আছে। কেনেকৈ তেওঁলোকৰ ইচ্ছাই দেশৰ নিয়ম হৈ পৰিছে।


জীৱনৰ ৰামধেনুঃ খনিন্দ্র ভূষণ মহন্ত। - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nজীৱনৰ ৰামধেনুঃ খনিন্দ্র ভূষণ মহন্ত।\nকেবখনৰ পৰা লৰালৰিকৈ নামিলোঁ। অফিচৰ পৰা ওলাওঁতে নিশা প্রায় ১০ মানেই বাজিছিল। প্রাইভেট কোম্পানীৰ কাম। ‘বছ’ক সন্তুষ্ট কৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে চাকৰিৰ পৰা খেদা খাবলৈ যে বেছি সময় নালাগে সেই কথা প্রাইভেট কোম্পানীৰ চাকৰিয়ালে ভালকৈয়ে জানে। আমি গাঁৱত থাকোঁতে সেইটো কামক “তেল মৰা” বুলি কৈছিলোঁ। লগৰে অংকুৰ, ডিম্পীহঁতে সেই কলেজৰ দিনতে তেল মৰাৰ কৌশল আয়ত্ব কৰি লৈছিল বাবে ‘ইণ্টার্ণেল মার্ক’ বেছিকৈ পাইছিল। তেতিয়া আমি সিহঁতক জোকাইছিলোঁ তেল মাৰি মাৰি নম্বৰ লোৱা বুলি। আনৰ কথা নাজানোঁ, মই কিন্তু এনেকৈ তেল মাৰিয়েই যে সংসাৰ চলাব লাগিব সেই কথা সপোনতো ভবা নাছিলোঁ। এতিয়া ময়ো অভ্যস্ত। লাগিলে পুৱা ৫ বজাৰ ডিউটিয়েই হওক বা অভাৰ নাইট ডিউটিয়েই হওক, সকলোতে “Yes Sir, I will take care of it.” জাতীয় কথাৰে বছক আশ্বস্ত কৰি ৰাখিব পৰা হ’লোঁ। লিফ্টত সোমাই3সংখ্যাটোত হেঁচা এটা মাৰি দিলোঁ।\nদুৱাৰ খুলি দি জোনালীয়ে ক’লেঃ “মনে মনে সোমোৱা। তাই অলপ আগতে শুইছেহে। একেবাৰে গাত ততেই নোহোৱা হৈ আছে।”\n: তুমি সকলো সামৰি থৈছা নহয়? – তাইৰ পৰা এটা ধনাত্মক উত্তৰৰ আশাৰে মই প্রশ্নটো কৰিলোঁ।\n: ও। মনত পৰাখিনি লৈছোঁ আৰু। কিবা থাকিলে কাইলে লৈ ল’ম। ভাত বাঢ়ি থৈছোঁ। ঠাণ্ডা হ’ব এতিয়া। তুমি মুখ-হাত ধুই আহা।\nবিছনাত পৰি মনতে ভাবিলোঁ, “কাইলৈ এইখিনি সময়ত গাঁৱত থাকিম। আস্! নিজৰ আপোন গাঁওখন! চেনেহৰ মানুহখিনিৰ লগত উৰুকাৰ ভাতসাঁজ খাম। অংকুৰক লগ পাম, কিজানি ডিম্পীকো! তাইক নেদেখা যে কিমান বছৰ হ’ল!”\nগাঁৱৰ ঘৰখনলৈ আহি পোৱাৰ পৰা পৰা আমাৰ টিনাৰ আনন্দৰ সীমা নাই। কিমান যে নতুন নতুন বস্তু দেখিছে তাই! গৰু গাড়ী, ওখোন, জাকৈ, খালৈ… আৰু সেইবোৰক লৈ কিমান যে প্রশ্ন! মায়ে তাইক লৈ এইবোৰ বুজাওঁতেই সময়বোৰ গৈ আছে। নাতিনীও সুখী, আয়েকো। চৌকাটোৰ উধানকেইটা ভগ্নপ্রায়। সত্তৰ ঊর্ধ্বৰ মায়ে অকলশৰে আৰু কিমান কৰিব; নিজৰ নিত্ত-নৈমিত্তিক কামবোৰ কৰিবলৈকে অসুবিধা হয়। দেউতাও এতিয়া প্রায় বিছনাতে। গতিকে বাকীবোৰলৈ চকু দিবলৈ দেহাই নটনা হৈছেগৈ। সেইবোৰ কথা বুজিব পৰাকৈ অৱশ্যে নাতিনীয়েক ইমান বুজনো নহয়।\nচৌকাটোৰ কাষত এটা পুৰণি টেলৰ টিং। টিঙটোৰ ওপৰ ফালটো কাটি লৈ দুফালে দুটুকুৰা সৰু কাঠ লগাই থোৱা আছে। কোৰোকা এটাৰ এফালত সৰু, মিহি বাৰি এডাল ইফালৰ পৰা সিফাললৈ সুমুৱাই ৰখা হৈছে ,যাতে টিঙটোৰ পৰা পানী উলিয়াবলৈ সুবিধা হয়। ধোঁৱা লাগি লাগি টিঙটোৰ বেৰবোৰ আৰু কোৰোকাটো ছাইৰঙী হৈ পৰিছে।\nটিনাই আয়েকৰ লগত সকলো বস্তু মন দি চাই গ’ল। আঁতৰৰ পৰা মই আৰু জোনালীয়ে সিহঁতক চাই আছিলোঁ। হঠাৎ আয়েকক পাছফালৰ চোতালতে এৰি তাই দৌৰি মোৰ কাষত ৰৈ ক’লেহি, “পাপা, এইবাৰ exhibitionত মই আইতাক ঘৰৰ পাছফালৰ বস্তুখিনি দেখুৱাম। চাবা, First Prize ময়েই পাম।” গাঁৱৰ ল’ৰা হৈয়ো তাইক এইবোৰৰ লগত চিনাকি কৰি দিব নোৱাৰাৰ বাবে আমি দুয়ো নিৰুত্তৰ হৈ ৰ’লোঁ। আচলতে লাজ পাইছিলোঁ।\nদুপৰীয়াৰ সাঁজ খাই সকলো ভাগে ভাগে বিছনাত পৰিল। তেনেতে পাৰ হৈ গ’ল গাড়ীখন।\n“শ্রদ্ধেয় নাট্যপ্রেমী ৰাইজ, অহা ইংৰাজী ১২ অক্টোবৰ, শুক্রবাৰৰ পৰা হৰি-মন্দিৰৰ প্রাঙ্গনত ৰাজ-তিলক থিয়েটাৰ আৰম্ভ হ’ব………”\nছেঃ ! দুদিনমান আগত হোৱা হ’লে এখন নাটক চাবই পৰা গ’লহেঁতেন। কিমান বছৰ যে থিয়েটাৰ চোৱা নাই ! গাটোহে দেখোন কিবা বেয়া বেয়া লাগিছে । গেষ্ট্রিকৰ প্রব্লেম নেকি! সাধাৰণতেটো এনেকুৱা নহয় মোৰ । কালি ওৰেটো ৰাতি টোপনিৰ লগত যুঁজি যুঁজিয়ে পাৰ কৰিলোঁ। দিনৰ দিনটো একো খাবও পৰা নাই। আনকি মোৰ প্রিয় শ’ল মাছৰ আঞ্জা আৰু ঢেঁকীয়া ভাজিখনটো আজি অলপো সোৱাদ নাপালোঁ। যেন এইমাত্র এপেট কিবা খাইহে লৈছোঁ! “মনৰ লগত শৰীৰৰ ওতঃপ্রোত সম্পর্ক আছে” – সেই কথা বুজি পাবলৈ মোৰ এই সময়খিনিয়েই যথেষ্ট আছিল ।\nপ্রায় চাৰিবছৰৰ মূৰত এইবাৰ ১৫ দিনীয়া ছুটি লৈ আহিছিলোঁ। কাইলৈ ছুটীৰ শেষ দিন। পুৱা ৭-৩০ বজাতে ফ্লাইত। ‘পেকিং’ সম্পূর্ণ হোৱাই নাই। আৰু কি কি ল’বলৈ আছে মনতে হিচাপ এটা কৰি মই লাহেকৈ বিছনাখনৰ পৰা নামিলোঁ। তেতিয়ালৈকে জোনালী আৰু টিনা টোপনি গৈছে। মা-দেউতা শুই থকা কোঠাটোৰ দুৱাৰখন খুলি সোমাই গ’লোঁ। বিছনাতে বহি দেউতা প্রান্তিকৰ পাতত মগন। মায়ে খিড়িকীখনেৰে দূৰৰ আকাশখনলৈ চাই কিবা ভাবি আছে । প্রায় ৩৫ বছৰ আগৰ অকমানিটোৰ দৰে মই মা-দেউতাৰ মাজতে শুবলৈ গ’লোঁ। দেউতাই প্রান্তিকখন মূৰৰ শিতানতে থৈ মোৰ পিঠিখন খজুৱাই দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মই ক’ব খোজা কথাটো যেন দেউতাই নিজেই বুজি পালে। মায়ে লাহে লাহে চুলিৰ মাজত মমতাময় আঙুলিৰে হাত বুলাই দিবলৈ ধৰিলে। উফ্ ! জীৱনৰ চৰম সুখ কিজানি এইখিনিয়েই! “অকণমান জোৰেৰে দিয়াচোন। আকৌ বা এনেকুৱা সময় পাবলৈ কিমান বছৰ লাগে?” কথাষাৰ কওঁতে মোৰ মাতটো থোকা-থোকি হৈ গৈছিল।\nকথাষাৰ কোৱাৰ লগে লগে দেউতাই চকুত কিবা সোমোৱা বুলি বাথৰুমলৈ উঠি গ’ল। বহুত চেষ্টা কৰিও মায়ে চকুপানীখিনি ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে। চাদৰৰ আঁচলখনৰেই পাৰে মানে মচিছে, আকৌ বৈ আহিছে, মচিছে, আকৌ বৈ আহিছে…\n← চিকটা পুৰাণ – দেৱজিত শইকীয়া\nমাতৃঃ মিনুৰেখা গগৈ →\nমাইক্ৰ’ কাহিনী – আব্দুল ৰাকিব\nবৰা ছাৰৰ পাওনা (প্রদ্যুৎ জ্যোতি শইকীয়া)\nৱৰ্ক ফ্রম হম ( উজ্জ্বল ফুকন )


চৰকাৰী ষড়যন্ত্ৰ? হিংসাত্মক ৰূপ ললে কৃষক আন্দোলন | easterntimes\nচৰকাৰী ষড়যন্ত্ৰ? হিংসাত্মক…\nকৃষক পেৰেডত অসমৰ ২০ জনীয়া কৃষক গোটৰ যোগদান\nইষ্টাৰ্ন টাইমছৰ প্ৰতিবদনঃ এক নজিৰবিহীন ঘটনাৰ সাক্ষী হৈ ৰল ৭২ সংখ্যক গণৰাজ্য দিৱস। ‘চৰকাৰী প্ৰৰোচনা’ত হিংসাত্মক হৈ উঠিল দু মাহ ধৰি শান্তিপূৰ্ণভাৱে চলি থকা কৃষক আন্দোলন।\nইণ্ডিয়া গেটত তেতিয়া চলি আছে পেৰেড অনুষ্ঠান। দেশ-বিদেশৰ গণ্যমান্য অতিথিৰ মাজত আছে দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী, ৰাষ্ট্ৰপতিও। ইয়াৰ ঠিক এক কিলোমিটাৰ আতৰত যুদ্ধংদেহীৰূপত অৱস্থান কৰিছে হাজাৰ হাজাৰ ট্ৰেক্টাৰেৰে আৰক্ষীৰ বেৰিকেড ভাঙি দিল্লীত অনুপ্ৰৱেশ কৰা প্ৰতিবাদী কৃষকৰ দল।\nকথা আছিল দিল্লী সংলগ্ন হৰিয়াণা আৰু উত্তৰ প্ৰদেশ সীমান্তৰ মুঠ পাঁচটা পথেৰে কৃষি আইন বাতিলৰ দাবীত আন্দোলনৰত কৃষকসকলে দিল্লীৰ ৰাজপথত ট্ৰেক্টৰ ৰেলী কৰিব। পিছে দিল্লী সীমান্তৰ মুকাৰ্বা চৌকত ঘটিল বিপত্তি।\nআন্দোলনৰত কৃষক সংগঠনসমূহৰ উমৈহেতীয়া মঞ্চ সংযুক্ত কিষাণ মৰ্চাৰ সৈতে হোৱা মতভেদেৰ পৰিণতিত কৃষক নেতা সতনাম সিং পান্নুৰ নেতৃত্বাধীন কিষাণ মজদুৰ সংঘৰ্ষ কমিটিৰ প্ৰায় পাঁচ হাজাৰ ট্ৰেক্টৰধাৰী কৃষকৰ দল এটাই পূৰ্ব নিৰ্ধাৰিত পথ পৰিত্যাগ কৰি মুকাৰ্বা চৌকৰ পৰা বেলেগ এটা পথ বাছি ললে।\nপ্ৰায় চাৰি ঘন্টা ধৰি দিল্লী আৰক্ষীৰ সৈতে হিংসাত্মক সংঘৰ্ষত লিপ্ত হৈ ৩০ হাজাৰৰো বেছি কৃষকৰ দলটোয়ে চেন্ট্ৰাল দিল্লীৰ আইটিঅ’লৈকে আহি উপস্থিত হয়। আইটিঅ’ত সৃষ্টি হয় এক অভাৱনীয় পৰিস্থিতি।\nকন্দোৱা গেছ, লাঠিচাৰ্জ কৰি আৰক্ষীয়ে কথামপি প্ৰতিবাদী কৃষকৰ দলটোক প্ৰতিহত কৰিবলৈ সক্ষম হয় যদিও তেতিয়ালৈকে সমগ্ৰ ঘটনাৰ দেশ তথা বিশ্বব্যাপী তীব্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়া সৃষ্টি হৈছে।\nআইটিঅ’ত আৰক্ষীৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈ প্ৰতিবাদী কৃষকসকলৰ এটা গোটে লক্ষ্যভ্ৰষ্ট হৈ লালকিল্লা গৈ পায়। অৰক্ষীৰ বাধা নেওচি কৃষকসকলে লালকিল্লাত উৰি থকা ৰাষ্ট্ৰীয় পতকাৰ সমান্তৰালকৈ শিখ ধৰ্মাৱলম্বীসকলৰ প্ৰতীকি পতকা ‘নিশান ছাহিব’ৰ লগতে প্ৰতিবাদী কৃষকসকলৰ প্ৰতীকি পতকাও উত্তোলন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।\nএটা সময়ত প্ৰাণৰ ভয়ত আৰক্ষীবাহিনী লালকিল্লা ত্যাগ কৰি পলায়ন কৰাও পৰিলক্ষিত হয়। একেই দৃশ্য আইটিঅ’তো বিৰাজমান আছিল। প্ৰথম অৱস্থাত আৰক্ষীৰ তুলনাত কৃষকসকলৰ সংখ্যা ইমানে বেছি আছিল যে দিল্লী আৰক্ষী সম্পূৰ্ণ পৰাভূত তথা শক্তিহীন হৈ পৰা পৰিলক্ষিত হয়।\nপিছত ইণ্ডিয়া গেটৰ পেৰেড অনুষ্ঠানত নিয়োজিত ২৫ হাজাৰ আৰক্ষী তথা নিৰাপত্তা বাহিনীক আইটিঅ’ অঞ্চলত মোতায়েন কৰি পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্ৰণলৈ অনা হয়।\nআৰক্ষীৰ সৈতে হোৱা সংঘৰ্ষত এজন প্ৰতিবাদী কৃষকৰ মৃত্যু হোৱাৰ বিপৰীতে দিল্লী আৰক্ষীৰ তৰফত জাৰি কৰা এক বিবৃতি অনুসৰি তিনিশৰো অধিক আৰক্ষী আহত হয় লক্ষ্যনীয় ভাৱে প্ৰতিবাদী কৃষকজনৰ মৃত্যুকলৈও বিভিন্ন ভাষ্য সন্মুখত আহিছে। আৰক্ষীৰ মতে, আইটিঅ’ৰ সমীপত ট্ৰেক্টৰ দুৰ্ঘটনাত পতিত হৈ কৃষকজনৰ মৃত্যু ঘটিছিল। পিছে প্ৰতিবাদী কৃষকসকলৰ ভাষ্য সম্পূৰ্ণ বিপৰীত।\nঅভিযোগ অনুসৰি আৰক্ষীয়ে চলোৱা কন্দুৱা গেছৰ গুলী আহি কৃষকজনৰ কপালত লাগে। আৰক্ষীয়ে হেনো ২০১৩ চনত ম্যাদ উকলী যোৱা (এক্সপায়াৰ্ড) কান্দুৱা গেছৰ গুলী ব্যৱহাৰ কৰিছিল। দুৰ্ঘটনাথলীত পৰি থকা কান্দুৱা গেছৰ চেলৰ পৰা প্ৰতিবাদকাৰী কৃষকসকলে এই দাবী কৰে।\nঅৰবিন্দৰ সিং নামৰ প্ৰত্যক্ষদৰ্শী তথা আন্দোলনকাৰী কৃষক এজনে এই প্ৰতিবেদকৰ আগত প্ৰকাশ কৰা মতে, ম্যাদ উকলী যোৱাৰ বাবে কান্দুৱা গেছৰ গুলীটো সময়তে ফাটি যোৱা নাছিল। কৃষকজনৰ কপালত লাগিহে গুলীটো ফাটিছিল তথা থিতাতেই মৃত্যু ঘটিছিল কৃষকজনৰ।\nমৃত কৃষকজনকলৈ পাছত পৰিস্থিতি অধিক উত্তেজনাপূৰ্ণ হৈ পৰে। আৰক্ষীয়ে কৃষকজনৰ মৃতদেহ মৰণোত্তৰ পৰীক্ষাৰ বাবে লব বিচাৰিছিল যদিও কৃষকসকলৰ যুদ্ধংদেহী অৱস্থানৰ বাবে কাষ চাপিব পৰা নাছিল। পাছত সন্ধিয়াৰ ভাগত মৰণোত্তৰ পৰীক্ষা অবিহনেই আন্দোলনৰত কৃষকসকলে মৃত কৃষকৰ শৱদেহ বিশেষ গাড়ীৰে লৈ গুচি যায়।


বাতৰি | Page 78 | News Next One\nঅল-উবেৰৰ বাবে হ্ৰাস পাইছে নেকি গাড়ী বিক্ৰীৰ হাৰ?\nচন্দ্ৰযান-২ৰ সফল উৎক্ষেপণৰ অন্তত সমগ্ৰ দেশবাসী অধীৰ অপেক্ষাৰে ৰৈ আছিল বিক্ৰম লেণ্ডাৰৰ সঠিক অৱতৰণলৈ। কিন্তু বিশেষ কাৰিকৰী কাৰণত ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা চমুকৈ ইছৰোৰ বাংগালুৰুস্থিত কেন্দ্ৰৰ সৈতে চন্দ্ৰপৃষ্ঠলৈ মাত্ৰ ২.১ কিলোমিটাৰ থকা অৱস্থাতে ৭ ছেপ্টেম্বৰৰ মাজ নিশা প্ৰায় সংযোগ বিচ্ছিন্ন ঘটে।\nবেজৰ নাকতে খৰ! ট্ৰাক-ইনোভাসহ ধৰা পৰিল লিংডো-মুন্না\nকোকৰাঝাৰঃ বেজৰ নাকতে খৰ। এই বেজ দুজন হৈছে অৰুণ লিংডো আৰু মুন্না শইকীয়া ওৰফে ইক্ৰাম হুছেইন। দুয়ো এটা সংগঠনৰ বিষয়ববীয়া। সংগঠনটোৰ নাম হৈছে অল ইণ্ডিয়া লাইভষ্টক ট্ৰেডাৰ এণ্ড ট্ৰেন্সপৰ্টাৰ এচোচিয়েচন। লিংডো সভাপতি আৰু মুন্না সম্পাদক। গৰুৰ চোৰাং সৰবৰাহ ৰোধ কৰাটোৱেই হৈছে সংগঠনটোৰ অন্যতম লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য। পিছে চোৰাং সৰবৰাহ ৰোধ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে এই সংগঠনটোৰ হৰ্তা-কৰ্তা দুজনে নিজেই জড়িত হৈ পৰে গৰুৰ চোৰাং কাৰবাৰত।\nক’ত, কেনেকৈ ধৰা পৰিল লিংডো-মুন্না?\nএইখন কাৰ দেশ? এই লৈ এতিয়া টুইট যুদ্ধ চলিছে দুই নেতাৰ মাজত। টুইট যুদ্ধখন অসমৰ বাবেও এইকাৰণে গুৰুত্বপূৰ্ণ যে যুদ্ধত ভাগ লোৱা দুই নেতাৰ এজন হৈছে অসমৰ।\nকাৰ সৈতে অসমৰ কোন নেতাৰ টুইট যুদ্ধ?\nএনআৰচি প্ৰসংগক লৈ টুইট যুদ্ধৰ সূচনা কৰা এই দুই নেতাৰ এজন হৈছে অল ইণ্ডিয়া মজলিছ-ঈ-ইত্তেহাদুল মুছলিমিন চমুকৈ এআইএমআইএমৰ মূৰব্বী তথা হায়দৰাবাদৰ সাংসদ আছাদুদ্দিন ওৱেচি। দাক্ষিণাত্যৰ নেতাজনৰ সৈতে টুইট যুদ্ধত লিপ্ত অসমৰ নেতাজন হৈছে বিত্ত আৰু স্বাস্থ্য মন্ত্ৰী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা।


নাবালিকাৰ ৰহস্যজনক আত্মহত্যা, ওলমি থকা অৱস্থাত উদ্ধাৰ মৃতদেহ - Prag News\nHomeআঞ্চলিকনাবালিকাৰ ৰহস্যজনক আত্মহত্যা, ওলমি থকা অৱস্থাত উদ্ধাৰ মৃতদেহ\nPrevious articleএটা ইনষ্টাগ্ৰাম প’ষ্টৰ বাবে ১১ কোটি! কোন কোন তাৰকাই গঢ়িছে অভিলেখ?\nNext articleচুলে শতকৰ ঘৰ : অসমতো পেট্ৰ’লৰ দামৰ ‘দুৰ্দান্ত পৰাক্ৰম’


অনুভৱৰ বৰষুণ: লৰালি\nমোৰ বয়স তেতিয়া দহ বছৰ মান হৈছিল । আৰু মোৰ গ্ৰুপটোৰ বাকী সদস্য কেইটাৰ বয়স প্ৰায় ৭-৯ বছৰ মান । মই গ্ৰুপৰ দলপতি । মই যি কওঁ বাকী কেইটাই তাকে শুনে । গ্ৰুপটোত আমাৰ ঘৰৰ কাষৰে কৃষ্ণ বুলি ল'ৰা এজনেও আছিল । তাৰ মাক দেউতাক নাই । দৌতিয়েকৰ সৈতে থাকে । সেইবাৰ আমাৰ গাঁওত অ.এন.জি.চিৰ ডাঙৰ খাদ এটা বহিল । গাঁওৰ গাতে লাগি থকা পথাৰৰ বিৰাট অংশ এটা বেৰি অ.এন.জিচিৰ কাম আৰম্ভ হ'ল । গাড়ীয়ে গাড়ীয়ে শিল বালি ইটা পৰিবলৈ ধৰিলে । গাঁওৰ বহুত মানুহে তাতেই ৱাল সজা , ৰাস্তা বনোৱা আদি কামত লাগিল । তেতিয়া ফাগুন মাহ আছিল । পথাৰখনো উদং । আমাৰ ঘৰৰ পাছফালেই গলেই খাদটো দেখোঁ । এদিন মই মোৰ গ্ৰুপটোৰ সৈতে পথাৰত ক্ৰিকেট খেলি থাকোঁতে কলো –ব'ল আজি খাদৰ পৰা কিবা চুৰ কৰো গৈ । গাঁওৰ মানুহবোৰে দেখা নাই সদায় শিল বালি চুৰ কৰে । আমিও কিবা আনো গৈ বল । সিহঁত গোটেই কেইটা লগে লগে মান্তি হ'ল । পিছে চুৰ কৰিম কি.....বহুত দেৰি ভবাৰ পাছত সিদ্ধান্ত হ'ল –আমি ইটা চুৰ কৰিম । যিয়ে যিমান পাৰে সিমান আনিম ।\nভৰ দুপৰীয়া, তাতে উদং পথাৰ ....খাদৰ চাৰিওফালে বহুত মানুহে কাম কৰি আছে । আমি পথাৰৰ আলিবোৰৰ আঁৰে আঁৰে পেট পেলাই চুঁচৰি গৈ ইটা এদমৰ কাষ পালো গৈ । পিছে এচপৰাত কৈ বেছি ইটা দাঙিবই নোৱাৰিলোঁ । গোটেই কেইটাই ইটা কেইচপৰা দাঙি লৈছোঁ হে খাদত মহৰী কাম কৰি থকা আমাৰ বৰতা এজনে দেখিলে নহয়....দিলে খেদা....হাতত ইটা লৈয়ে দৌৰ মাৰিলোঁ । বৰতাই আমাক ধৰক মানে আমি আহি বাঁহনিৰ বেতঁনি এজোপাৰ পাছফালে লুকালিহি । বৰতাই বকি বকি গুছি গ'ল । গালিখিনি কেৱল মোৰ বাবেহে আছিল । কাৰণ সেইসময়ত ঘৰৰ মানুহবোৰৰ এটাই কথা আছিল-ক’ৰবাত ল'ৰা-ছোৱালীবোৰৰ বাবে যদি কিবা ঘটনা ঘটিছে, তাৰ কাৰণ ময়ে । লাগিলে মই সেই ঠাইখনত নাথাকোঁৱেই ।\nবৰতা গুছি যোৱাৰ পাছত আমি বেতঁনিৰ পৰা ওলাই আহিলো । অলপ সময় নিজৰ সফলতাৰ বাবে স্ফূৰ্তি কৰিলোঁ । কিন্তু তাৰ পাছতে মোৰ মুৰত আকৌ বুধি খেলালে নহয়....ভাইটি কেইটাক কলো-এতিয়াতো আমাক ধৰিবলৈ পুলিচ আহিব...কি কৰিবি হয়নে....?\nপুলিচৰ কথা শুনিয়ে কৃষ্ণৰ দেহা চেঁচা পৰি আহিল । মই কলো-চবেই নিজৰ নিজৰ লুকুৱা ঠাই বিচাৰি লগৈ যা । নহ’লে পুলিচে পালে ৰাইডাং বেতে আমাক কোবাব । খাদৰ ইটা তাতে পেলাই কৃষ্ণই ঘৰলৈ দৌৰ দিলে । মই আমাৰ ঘৰৰ পোৱালী কেইটালৈ চালো.....সিহঁতৰ চকুত বিস্ময় । পুলিচলৈ আমি কোনেও সিমান ভয় নকৰো কাৰণ আমাৰ ঘৰখনতেই পুলিচ আছিল । মই সিহঁতক কলো পাছৰ খেল খিনি চাবি না...এতিয়া মনে মনে থাক । মাহঁতক নক’বি । গধূলি বেলিকা কৃষ্ণক পদুলি মুখতে লগ পায় সুধিলোঁ-তই অথনি কত লুকালি অ'......\nকৃষ্ণহতৰ ঘৰখন পথাৰৰ নিচেই কাষতেই । পথাৰত আমাৰ এটা ডাঙৰ পুখুৰী আছিল । যিটো লাহে লাহে বাম হৈ আহিছিল । আৰু সেইসময়ত পুখুৰীটোত আমিবোৰে বিন্দাছ সাঁতোৰিছিলো । কৃষ্ণই হেনো গোটেই আবেলিটো সেই পুখুৰীটোতে পৰি থাকিল । খাদলৈ গাড়ী অহা শব্দ শুনিলেই সি পানী ডুব মাৰি দিয়ে.....\nকৃষ্ণই এতিয়া বিয়া পাতিলে । এতিয়াও গোটেই কেইটাই লগ হলে সেই কথাটো লৈ হাঁহো । সি যে ইমান অঁকৰা আছিল তাকে কৈ তাক জোকাওঁ । পিছে সিহঁত কেইটাও মোক জোকাই-ইটা চোৰৰ দলপতি বুলি !!\nPosted by মাধুৰীমা at 06:57\nপ্ৰেচাৰ কুকাৰৰ কাহিনী\nআঁহতৰ তলৰ ভুত জনী.....\nজীৱনে যেতিয়া হেৰুৱাই ইয়াৰ চিনাকি বাট .....


changes-from-1st-july-2021-check-lpg-price-sbi-transaction-income-tax-new-rules-details-here-gh-skd– News18 assam\nSBIৰ নিয়মৰ পৰা ৰন্ধন গেছলৈ, ১ জুলাইৰ পৰা সলনি হ'ব এইসমূহ নিয়ম! যিয়ে পোনপটীয়া প্ৰভাৱ পেলাব আপোনাৰ পকেটত\nসাধাৰণ মানুহৰ সৈতে জড়িত বহু নিয়ম ১ জুলাইৰ পৰা সলনি হ'ব, যিয়ে আপোনাৰ পকেট আৰু ঘৰুৱা বাজেটৰ ওপৰত পোনপটীয়া প্ৰভাৱ পেলাব।\nপ্ৰতি মাহতেই কিছু নতুন নতুন পৰিৱৰ্তন দেখিবলৈ পোৱা যায়, যিবোৰ মাহটোৰ প্ৰথম দিনটোৰ পৰাই কাৰ্যকৰী হয়। আৰু এসপ্তাহ পিছতেই আমি বছৰটোৰ সপ্তম মাহ অৰ্থাৎ জুলাই মাহত প্ৰৱেশ কৰিম। ইয়াৰ লগে লগে নতুন মাহত প্ৰৱেশ কৰাৰ সময়তে সলনি হৈ পৰিব সাধাৰণ মানুহৰ সৈতে জড়িত কিছুমান নিয়ম। যিবোৰে পোনপটীয়া প্ৰভাৱ পেলাব আপোনাৰ পকেট আৰু ঘৰুৱা বাজেটৰ ওপৰত।\nযিহেতু প্ৰতি মাহৰ প্ৰথম দিনটোতে এলপিজি চিলিণ্ডাৰৰ মূল্য সলনি কৰা হয়। তেনেস্থলত গেছৰ মূল্যৰ লগতে জুলাই মাহৰ আৰম্ভণিতে সলনি হ'ব SBI বেংকৰ ATMৰ পৰা ধন উলিওৱা আৰু চেক সম্পৰ্কীয় নিয়মো। ১ জুলাইৰ পৰা কি কি নিয়ম সলনি হ'ব, জানি লওক আপুনিও -\n১. ৰন্ধন গেছৰ মূল্য -\nনতুন এলপিজিৰ মূল্য ১ জুলাইত মুকলি কৰা হ'ব। তেল কোম্পানীবোৰে প্ৰতি মাহৰ প্ৰথম দিনটোত এলপিজিৰ মূল্য নিৰ্ধাৰণ কৰে। জুলাই মাহত কোম্পানীবোৰে এলপিজি আৰু বাণিজ্যিক চিলিণ্ডাৰৰ মূল্য বৃদ্ধি কৰে নে হ্ৰাস কৰে সেয়াহে হ'ব লক্ষ্য়ণীয়।\n২. SBIৰ নিয়মো সলনি কৰা হ'ব -\nদেশৰ সৰ্ববৃহৎ ৰাজহুৱা খণ্ডৰ বেংক SBIয়ে ইয়াৰ ATMৰ পৰা ধন উলিওৱা, বেংকৰ শাখা আৰু চেকবুকৰ পৰা ধন উলিওৱাৰ নিয়ম সলনি কৰিবলৈ গৈ আছে। এই নতুন নিয়মসমূহ আগন্তুক ১ জুলাইৰ পৰা কাৰ্যকৰী হ'ব। SBI মৌলিক সঞ্চয় বেংক জমা একাউণ্ট (BSBD) ধাৰকসকলৰ বাবে প্ৰতিমাহে বিনামূলীয়াকৈ চাৰিবাৰ নগদ ধন উলিওৱা ব্যৱস্থা উপলব্ধ থাকিব - যাৰ ভিতৰত আছে ATM আৰু বেংক শাখা। বেংকে বিনামূলীয়া সীমাৰ পিছত প্ৰতিটো লেনদেনৰ ওপৰত ১৫ টকা আৰু GST আদায় কৰিব। নগদ ধন উলিওৱাৰ মাচুল গৃহ শাখা আৰু ATM আৰু অনা-SBI ATMৰ ওপৰত প্ৰযোজ্য হ'ব।\n৩. চেক বুক মাচুল -\n- SBIৰ BSBD একাউণ্ট ধাৰকসকলে এটা বিত্তীয় বৰ্ষত ১০খন চেকৰ প্ৰতিলিপি লাভ কৰে। এতিয়া ১০খন চেকৰ সৈতে থকা চেকবুকত মাচুল পৰিশোধ কৰিব লাগিব। বেংকে ১০খন চেক কাৰ্ডৰ বাবে ৪০ টকা আৰু জিএছটি ল'ব।\n- ২৫খন চেক পৃষ্ঠাৰ বাবে বেংকে ৭৫টকা আৰু জিএছটি আদায় কৰিব।\n- জৰুৰীকালীন চেক বহীত ১০খন পৃষ্ঠাৰ বাবদ ৫০ টকা আৰু জিএছটি ল'ব বেংকে।\n- চেক বহীত জ্যেষ্ঠ নাগৰিকসকলক নতুন সেৱা মাচুলৰ পৰা ৰেহাই দিয়া হ'ব।\n৪. আয়কৰ -\nযদি আপুনি এতিয়াও আয়কৰ ৰিটাৰ্ণ দাখিল কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই, তেন্তে ইয়াক যিমান সম্ভৱ সোনকালে পূৰণ কৰক। আয়কৰ নিয়ম অনুসৰি, যদি আপুনি ৩০ জুনৰ ভিতৰত ৰিটাৰ্ণ দাখিল নকৰে, তেতিয়া আপুনি ১ জুলাইৰ পৰা দুবাৰ টিডিএছ পৰিশোধ কৰিব লাগিব। ইয়াৰ বাবেই এই নিয়মে আইটিআৰক পুনৰ ফাইল কৰাৰ সুযোগ দিছে। আইটিআৰ দাখিলৰ অন্তিম তাৰিখ ৩১ জুলাই যদিও ইয়াক ৩০ ছেপ্টেম্বৰলৈ বৃদ্ধি কৰা হৈছে।\n৫. কানাড়া বেংকৰ IFSC কোড -\nকানাড়া বেংকে ১ জুলাইৰ পৰা ছিণ্ডিকেট বেংকৰ IFSC কোড সলনি কৰিবলৈ গৈ আছে। চিণ্ডিকেট বেংকৰ সকলো গ্ৰাহকক তেওঁলোকৰ শাখাৰ পৰা আপডেট কৰা IFSC কোডৰ বিষয়ে তথ্য প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ কোৱা হৈছে। কানাড়া বেংকৰ তৰফৰ পৰা কোৱা হৈছে যে ছিণ্ডিকেট বেংকৰ সৈতে একত্ৰীকৰণৰ পিছত ইয়াৰ সকলো শাখাৰ IFSC কোড সলনি কৰা হৈছে। বেংকে গ্ৰাহকসকলক IFSC কোড আপডেট কৰিবলৈ কৈছে, অন্যথা ১ জুলাইৰ পৰা NEFT, RTGS আৰু IMPSৰ দৰে সুবিধাবোৰ লাভ কৰিব নোৱাৰিব।


মৎস্য উৎপাদনেৰে জাগৰণৰ প্ৰয়াস গহপুৰৰ অনুপ শৰ্মাৰ – এই গুৱাহাটী\nগৃহ/ অসম/মৎস্য উৎপাদনেৰে জাগৰণৰ প্ৰয়াস গহপুৰৰ অনুপ শৰ্মাৰ\nমৎস্য উৎপাদনেৰে জাগৰণৰ প্ৰয়াস গহপুৰৰ অনুপ শৰ্মাৰ\nবিষাক্ত ফৰ্মেলডিহাইডযুক্ত মাছৰ বিপৰীতে আশাৰ বতৰা\nঅনুপ শৰ্মা আৰু সত্য গোস্বামী (বাওঁফালৰ পৰা)\nউদ্ভিদ বিজ্ঞানৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীধাৰী তেওঁ। কিবা এক নতুন কাম কৰাৰ দুৰ্বাৰ হেঁ‌পাহৰ বাবেই বিশ্বনাথ জিলাৰ গহপুৰ মহকুমাৰ জকাপৰা গাৱত ককাদেউতাকে ১৯৫২ চনতেই কিনি থোৱা ১৫ বিঘা পতিত মাটিত নিজৰ ভাই আৰু বন্ধুক লৈ মাছ প্ৰতিপালন কৰা আজি দুবছৰেই হ’ল তেওঁৰ। বিগত বৰ্ষত প্ৰায় এক টন মাছ বিক্ৰী কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল তেওঁলোক।\n‘মহাবাহু ফিছাৰিজ প্ৰাইভেট লিমিটেড কম্পেনী’ নাম পঞ্জীয়ন কৰি আৰম্ভ কৰা তেওঁৰ মীন পালনে এতিয়া ৮০ বিঘা মাটি সামৰি এক বৃহৎ মস্য উৎপাদনৰ দিশে অগ্ৰসৰ হৈছে। তেওঁৰ নাম অনুপ শৰ্মা। বিশ্ববিদ্যালয়ৰে বন্ধু সত্য গোস্বামীক লগত লৈ এই অভিলাষী প্ৰকল্প হাতত লৈছে অনুপে।\nঅন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ পৰা বিষাক্ত ফৰ্মেলডিহাইডত সংৰক্ষন কৰি অনা মাছৰ বিকল্প হিচাবে অহা ৫ বছৰৰ ভিতৰত ২০০০ বিঘা মাটি সামৰি উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ সৰ্ববৃহৎ মীন উদ্যোগলৈ ইয়াক গঢ়ি তুলি সম্পূৰ্ণ জৈৱিক প্ৰথাৰে মাছ উৎপাদন কৰা হ’ব বুলি প্ৰকাশ কৰে অনুপ শৰ্মাই।\nসম্পূৰ্ণ পতিত আৰু খেতিৰ অতিকৈ অনুপযোগী মাটিক কেনেদৰে মৎস্য পালনেৰে লাভমান ভূমিলৈ ৰূপান্তৰ কৰি স্বাৱলম্বন হ’ব পাৰি সেয়াই হ’ল উঠি অহা যুৱচামলৈ দেখুওৱা তেওঁলোকৰ নিদৰ্শন।\nউদ্যোগী মৎস্য উৎপাদন\nজি. আই. এম. টি. ত ‘স্মাৰ্ট ইণ্ডিয়া হেকাথন ২০১৮’ৰ সামৰণি\n'ৰসৰাজ'ৰ সংগ্ৰহালয় মুকলি\nৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত উজ্বলিল তেজপুৰৰ শিশু বিজ্ঞানী\nলাফিকুল ইছলামৰ ভাতৃ লৈ চৰকাৰী চাকৰি হাগ্ৰামাৰ\nনায্য প্ৰাপ্তিৰ দাবীত জনজাতীয় সমন্বয়ৰক্ষী সমিতিৰ উত্তাল প্ৰতিবাদ।\nপ্ৰতীক্ষাত চিকিৎসাধীন শিশুক দিল্লীলৈ\nবিধান সভাত গৃহীত প্ৰণাম বিধেয়ক\nৰাজ্যজুৰি পালন কৰা হল গুৰুজনাৰ ৫৬৯সংখ্যক আর্ৱিভাব তিথি\nইচ্ছামৃত্যুৰ সপক্ষে ঐতিহাসিক ৰায়দান উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ


এখন দেশত এজন ৰজা আছিল | নীলা চৰাই: অনলাইন অসমীয়া সাহিত্য, কবিতা, গল্প, প্ৰবন্ধ\nএখন দেশত এজন ৰজা আছিল\nMarch 15, 2012 February 12, 2018 মালিনী গোস্বামী2Comments বিশ্ব সাধুকথা কোৱা দিৱস, মালিনী গোস্বামী, সাধুকথা\n২০ মাৰ্চৰ ‘বিশ্ব সাধুকথা কোৱা দিৱস’ বিশেষ\n‘‘এখন দেশত এজন ৰজা আছিল। ৰজাৰ দুগৰাকী ৰাণী— এগৰাকী লাগী, আনগৰাকী এলাগী…’’— এইখিনিলৈ কৈ আইতাকে খুন্দনাত তামোল খুন্দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। সাধুবলিয়া নাতি-নাতিনীহঁতেও পিছৰখিনি শুনাৰ আশাত অকণো আমনি নকৰাকৈ আগ্ৰহেৰে বাট চাই আছে কেতিয়া আইতাকৰ তামোল খুন্দা শেষ হৈ পুনৰ সাধু কোৱা আৰম্ভ হ’ব। জাৰকালি জুহালৰ কাষত নাইবা জহকালি চোতালত বিচনিৰ বা লৈ ককাক-আইতাকে সাধু কোৱাৰ এনে দৃশ্য আগতে হয়তো প্ৰায় প্ৰত্যেকখন ঘৰতে দেখা পোৱা গৈছিল। সময়ৰ লগে লগে এতিয়া পিছে সেই কথাবোৰো সাধুকথা হৈ পৰিল!\nসাধুকথা লোক-সংস্কৃতিৰ এক অনন্য উপাদান। প্ৰাচীন কালৰ পৰাই প্ৰত্যেক সমাজতে সাধুকথাই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াই আহিছে। সাধুকথাবোৰৰ মাজেৰে প্ৰত্যেক সমাজৰে ইতিহাস, পৰম্পৰা, ভাষা-সংস্কৃতি, লোকাচাৰ আদি এটা প্ৰজন্মৰ পৰা আন এটা প্ৰজন্মলৈ প্ৰবাহিত হৈ আহিছে। সাধুকথাৰ মাজেৰে নতুন চামক তেওঁলোকৰ সমাজৰ ৰীতি-নীতি, ঐতিহ্য আদিৰ লগত চিনাকি কৰাই দিয়া হয়। বহু ক্ষেত্ৰত নিজৰ অভিজ্ঞতাসমূহো সাধুকথাৰ চলেৰে অন্যক জনোৱা হয়। সভ্যতাৰ আৰম্ভণিৰ সময়ছোৱাত জ্যেষ্ঠ সকলে পৰিয়ালৰ বাকীবোৰক চিকাৰ কাহিনী, জীৱন সংগ্ৰামৰ কাহিনী আদি কৈ পৰিৱেশৰ লগত নিজকে খাপ খুৱাই লোৱাৰ শিক্ষা দিয়াৰ উদাহৰণ পোৱা যায়। জাতিটোৰ বীৰসকলৰ সাহসিকতাৰ কাহিনীবোৰৰ মাজেৰে নতুন চামক জাতীয় চেতনাবোধৰে উদ্বুদ্ধ কৰি তোলা হয়।\nসাধুকথা, কাহিনী, উপাখ্যান আদিৰ শিশুৰ ব্যক্তিত্ব বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত ভূমিকা অপৰিসীম। সাধুকথাত গছ-গছনি, চৰাই-জন্তু সকলোৱে কথা কয়। নদী-সাগৰ, পাহাৰ-শিল আদিয়েও প্ৰাণ পাই উঠে। প্ৰকৃতিৰ উপাদানবোৰৰ লগত শিশুৱে একাত্ম হোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে। শিশুমনে কল্পনাৰ আশ্ৰয়ত নেদেখা, নজনাবোৰৰ সম্ভেদ ল’বলৈ ধৰে। সাধুকথাই মানুহক কল্পনা কৰা, চিন্তা শক্তিৰ বিকাশ ঘটোৱাৰ লগতে পৰিস্থিতি সাপেক্ষে সিদ্ধান্ত ল’ব পৰা মানসিকতাৰ গঢ় দিয়ে।\nসাধুকথাসমূহ নীতিশিক্ষাৰ ভঁৰাল স্বৰূপ। আমাৰ অতি মৰমৰ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ ‘বুঢ়ী আইৰ সাধু’ৰ দৰে আন আন ভাষাতো প্ৰচলিত সাধুকথাসমূহৰ মাজেৰে সদায় ভালৰ ফল ভাল আৰু বেয়াৰ পৰিণতি বেয়া হোৱাৰ এক নীতিশিক্ষা থাকে। শিশুমনে সেইবাবে এই সাধুকথাবোৰৰ মাজেৰে বেয়াখিনি বাদ দি ভাল হ’বলৈ যত্ন কৰাৰ এক উপদেশ লাভ কৰে। ভাল চৰিত্ৰবোৰৰ আদৰ্শেৰে নিজৰ জীৱনটো গঢ় দিয়াৰ চেষ্টা আৰম্ভ কৰে। জাতীয় বীৰসকলৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাশীল হৈ পৰাৰ লগতে নিজৰ ইতিহাস, ৰীতি-নীতি, পৰম্পৰা আদিৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ শিকে। সাধুকথাবোৰৰ যোগেদি নিজৰ অজানিতে নিজক আদৰ্শ ব্যক্তিৰূপে সমাজত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ মানসিকতাৰ আৰম্ভণি হয়।\nসাধুকথাৰ নায়কে জীৱনৰ ঘাত-প্ৰতিঘাতবোৰ বহু কষ্টেৰে অতিক্ৰমি শেষত জয়লাভ কৰা দেখি নিজকে আনতকৈ দুৰ্বল বুলি ভবা শিশুবোৰেও এক নতুন প্ৰেৰণা লাভ কৰে, মনত সাহস আৰু আত্মবিশ্বাস বহু পৰিমাণে বৃদ্ধি পায়। শুনা সাধুকথাবোৰ আকৌ সমনীয়াৰ আগত মনোগ্ৰাহীকৈ ক’বলৈ চেষ্টা কৰাৰ ফলস্বৰূপে শিশুবোৰৰ মাজত বাক্‌পটুতা তথা কথনশৈলীৰ বিকাশ ঘটে। কল্পনাশক্তিৰ লগে লগে স্মৃতিশক্তিৰো বিকাশ ঘটে আৰু যিকোনো কামত মনোযোগ বৃদ্ধি হৈ কামবোৰ সুচাৰুৰূপে কৰিবলৈ সক্ষম হৈ পৰে।\nকিন্তু দুখৰ বিষয়, ইমানবোৰ ইতিবাচক দিশ থকা সত্বেও লাহে লাহে আমাৰ মাজৰ পৰা সাধুকথাবোৰ হেৰাই যোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে। আগৰ যৌথ পৰিয়ালৰ পৰিৱৰ্তে এতিয়াৰ সমাজত একক পৰিয়াল বাঢ়িছে। আগতে পৰিয়ালৰ বয়োজ্যেষ্ঠসকলে সৰুবোৰক সাধুকথা কোৱাৰ যি এক পৰম্পৰা গঢ়ি তুলিছিল, তাৰ ফলত দুই ধৰণৰ লাভ হৈছিল;— বয়োজ্যেষ্ঠসকলে জীৱনৰ ভাটী বয়সৰ একাকী যন্ত্ৰণাৰ পৰা হাত সাৰিছিল আৰু শিশুসকলে পাইছিল মানসিক নিৰাপত্তা— যিকোনো পৰিস্থিতিত তেওঁলোক অকলশৰীয়া নহয় বুলি। বৰ্তমান যুগৰ তীব্ৰ প্ৰতিযোগিতামূলক জীৱনশৈলীৰ লগত খাপ খুৱাবলৈ গৈ আজিৰ শিশুৱে নিজৰ শৈশৱ-কৈশোৰৰ স্বাভাৱিক মাদকতা অনুভৱ কৰিব নোৱৰা হৈ পৰিছে। প্ৰতিযোগিতাত প্ৰথম হোৱাৰ প্ৰৱণতা শিশুমনত ইমান দকৈ সোমাই পৰিছে যে তেওঁলোকে সকলো বিষয়তে পাৰদৰ্শী হোৱাটোৱেই জীৱনৰ লক্ষ্য কৰি পেলাইছে। আজৰি সময়কণ ব্যৱহাৰ কৰিছে টিভি চোৱাত, ভিডিঅ’ গেম খেলাত। পিতৃ-মাতৃৰো সময়ৰ অভাৱ, গতিকে সময়ৰ বাহিৰে বাকী সকলো সন্তানৰ হাতত তুলি দি নিজৰ দায়িত্ব সামৰিছে। অকলশৰে ডাঙৰ হোৱা এই শিশুবোৰৰ বৌদ্ধিক বিকাশত এনেবোৰ কথাই নেতিবাচক প্ৰভাৱ পেলোৱা আৰম্ভ কৰিছে। ফলস্বৰূপে শিশুমনে উচিত-অনুচিত বিচাৰ কৰিব নজনা হৈ পৰিছে, অসহিষ্ণু হৈ পৰিছে আৰু বহু ক্ষেত্ৰত অপৰাধপ্ৰৱণতাও গা কৰি উঠিছে।\nশৈশৱৰ পৰা চাৰিত্ৰিক উত্তৰণ ঘটিয়েই ভৱিষ্যতৰ সু-নাগৰিকৰ সৃষ্টি হয়, সু-নাগৰিকৰ সমষ্টিয়ে জাতি এটাক আগবঢ়াই লৈ যায়। গতিকে ভেটি সুদৃঢ় কৰিব লাগিব শৈশৱৰ পৰা। উন্নত দেশৰ মনোবিজ্ঞানী, শিক্ষাবিদসকলে শিশু মনস্তত্বৰ এনে পৰিৱৰ্তনৰ কাৰণসমূহ বিশ্লেষণ কৰি পাইছে যে সাধুকথাই এই ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট ইতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। সেয়েহে এনেবোৰ দেশে সাধুকথা কথন আৰু পঠনক শিক্ষাৰ এক শক্তিশালী তথা আকৰ্ষণীয় মাধ্যমৰূপে ব্যৱহাৰ কৰি শিশুৰ সৰ্বাংগীন উৎকৰ্ষ সাধনৰ প্ৰচেষ্টা হাতত লৈছে। সাধুকথা কোৱাটো উন্নত দেশবোৰত এতিয়া এক পেছা ৰূপে পৰিগণিত হৈ পৰিছে।\nসাধুকথাৰ মানৱ জীৱনত থকা প্ৰভাৱৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিয়েই সম্প্ৰতি ২০ মাৰ্চৰ দিনটো ‘বিশ্ব সাধুকথা কোৱা দিৱস’ (World Storytelling Day) হিচাপে উদ্‌যাপন কৰা আৰম্ভ হৈছে। পক্ষী, চন্দ্ৰ, স্বপ্ন, পানী ইত্যাদিক মূল হিচাপে লৈ প্ৰত্যেক বছৰৰ বাবে একো একোটা প্ৰসঙ্গ (Theme) নিৰ্বাচন কৰা হয়। ২০১২ বৰ্ষৰ বাবে এই প্ৰসঙ্গ হৈছে ‘গছ-গছনি’ (Trees)। চুইডেনত আৰম্ভ হোৱা এই দিৱস বৰ্তমান পৃথিৱীৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ মানুহৰ মাজত সমানে জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছে। আজিকালি আমাৰ ৰাজ্যতো বিভিন্ন সময়ত, বিভিন্ন অনুষ্ঠানৰ উদ্যোগত সাধুকথা কোৱা প্ৰতিযোগিতাৰ প্ৰচলন হৈছে। ই এক উৎসাহজনক পদক্ষেপ।\nকিন্তু কেৱল দিৱস পালন কৰি বা প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰিয়েই আমি আমাৰ দায়িত্ব শেষ বুলি ভবাটো ভুল হ’ব। আমি প্ৰত্যেকেই নিজৰ ঘৰৰ পৰাই এই প্ৰচেষ্টা আগুৱাই নিব লাগিব। পিতৃ-মাতৃয়ে ব্যস্ততাৰ মাজতো অকণমান সময় উলিয়াই সন্তানক তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতা, জাতীয় ঐতিহ্য, পৰম্পৰা আদিৰ বিষয়ে সাধুকথাৰ চলেৰে জীৱনৰ আদিপাঠ শিকাব পাৰিব লাগিব। তেতিয়া হয়তো প্ৰজন্মৰ মাজৰ ব্যৱধানো বহু পৰিমাণে কমি আহিব। পিতৃ-মাতৃয়ে সন্তানৰ আগত যেনেদৰে নিজৰ প্ৰত্যাশা ব্যক্ত কৰিব পাৰিব, সন্তানেও মুকলি মনেৰে নিজৰ সমস্যাৰ বিষয়ে জনাবলৈ সাহস পাব। গতিকে আহক, আমি সকলোৱে অকণমান সময় উলিয়াই সাধুকথা কওঁ, সাধুকথা শুনো আৰু সোণালী শৈশৱ ঘূৰাই আনো জীৱনলৈ, আকৌ এবাৰ…।\nবিশ্ব সাধুকথা কোৱা দিৱসৰ লগ’:\nডিজাইনাৰ: Mats Rehnman for World Storytelling Day, উৎস: ইং ৱিকিপেডিয়া\nকবিতা, অকবিতা আৰু…...\nগান তুমি হোৱা গ্ৰীষ্ম দিনৰ সন্ধ্যা বেলাৰ বা...\nমাতৃভাষা স্বাভিমান হওক...\n← হায়, অসমৰ ভাষাপ্ৰেমী!\nআমি সংস্কৃতিবান নে? কেনেকৈ? →\nসুন্দৰ লিখিছা, মালিনী… সদ্যপ্ৰচলিত ভিডিঅ’গেম আৰু কাৰ্টুন কাহিনীয়ে শিশুৰ মানসিক বিকাশত বৰ বেছি অৱদান দিব নোৱাৰে.. চিনাকি আৰু ঘৰুৱা পট্বভূমিৰ সাধুকথাই আমাক\nঅন্যক অনুকৰণ কৰাতকৈ নিজৰ শিপা ধৰি ৰাখিবলৈ শিকাব..\nসুন্দৰ লিখনি| সঁচা, অকণমানি দুটাক যেতিয়া মোৰ অভিজ্ঞতাবোৰ অলপ ৰহন সানি কওঁ সিহঁত দুটাই মনোযোগেৰে শুনি থাকে| কেতিয়াবা দুয়োটাকে বহুৱাই সাধুও কওঁ| আনন্দ বিষ্ময়ত ডাঙৰ হৈ পৰা সিহঁতৰ চকুবোৰ দেখি মোৰো ল’ৰালিলৈ মনত পৰি যায়| ভাল লাগিল পঢ়ি|


এটা বুঢ়া আৰু পাঁচ পুতেক - ৱিকিউৎস\nএটা বুঢ়া আৰু পাঁচ পুতেক\n←এক সন্যাসীৰ কথা\nৰাজমন্ত্ৰী আৰু নাপিত→\n1902এটা বুঢ়া আৰু পাঁচ পুতেকলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা\nককা৷-“আজি অধ্যাপকে কৈছিল তই হেনো ভালকৈ পঢ়া-শুনা কৰিছ৷ মই শুনি বৰ সন্তোষ পাইছোঁ৷ আহ আজি এটা দীঘল সাধু কওঁ৷”--\nএটা বুঢ়া আৰু তাৰ পাঁচোটা পুতেক আছিল৷ বুঢ়াই চাৰি পুতেকলৈ চাৰিজনী বোৱাৰী আনিছিল; মাত্ৰ নুমলীয়াটো হে বাকী আছিল৷\nএদিন কেণ্‌কেনীয়া বৰষুণীয়া বতৰত বুঢ়াই পুতেকহঁতক সুধিলে, “বোপাহঁত ঔ, আজি কি কৰিবৰ দিন?” বৰটো পুতেকে উত্তৰ দিলে-“পিতাই, আজি ভালকৈ কাপোৰ-কানি লৈ উম লগাই শুই থাকিবৰ দিন৷” মাজুটোৱে উত্তৰ দিলে,-“আজি খৰাহি-পাচি সাজিবৰ দিন৷”বৰ-মাজুটোৱে ক’লে-“আজি পোৰা মাছে পঁইতা ভাতে খাবৰ দিন৷” সৰুটোৱে ক’লে, “আজি হালোৱা-গাঁতি মাৰি পথাৰত হাল বাবৰ দিন৷” এটাইকেইটাতকৈ সৰু নুমলীয়াটোৱে ক’লে-“পিতাই, আজি ভালকৈ এঠাইত কঠ পাৰি বহি লেখা-পঢ়া কৰিবৰ দিন৷” পুতেকহঁতৰ কথা শুনি বাপেকে মিচিকীয়া হাঁহি মাৰি একো নকৈ মনে মনে থাকিল৷ কিন্তু নুমলীয়া ভায়েকৰ উত্তৰটো শুনি চাৰিওটা ককায়েকে গোৰ্‌গোৰাবলৈ ধৰিলে৷ সিহঁতে ভাবিলে “ই:!ই লেখা-পঢ়া কৰি পণ্ডিত হৈ আমাতকৈ ডাঙৰ মানুহ হৈ খাবলৈ ওলাইছে৷ আমি হালোৱা-চহা হৈ থাকিম, আৰু ই বৰ মানুহ হৈ আমাক গোলাম কৰি বাব!” নুমলীয়া ল’ৰাটো স্বভাৱতে অলপ চোকা বুদ্ধিৰ আছিল দেখি বুঢ়াইও তাক আনকেইটাতকৈ অলপ সৰহকৈ মৰম কৰিছিল৷ সেইবাবে ককায়েকহঁতে তাক সমূলি দেখিব নোৱাৰিছিল৷ গতিকে, সিহঁতে সেই বিহমনাৰ পুলিটো সৰুতে উভালি পেলাই আপদৰ হাত সাৰিবৰ মন কৰিলে৷ এদিন চাৰিউটাই আলচি থিৰ কৰিলে, যে কোনোমতে ছল-বুধি কৰি সিহঁতে নুমলীয়া ভায়েকক মাৰি পেলাব৷ কিন্তু নুমলীয়া দেওৰ বৰবৌৱেকৰ কেনেবাকৈ এই আলচৰ কথা গম পাই, নুমলীয়া দেওৰেকক মনে মনে সাৱধান কৰি দি, সোনকালে সেই ঘৰৰপৰা পলাই গুচি যাবলৈ ক’লে৷\nএদিন নুমলীয়াই বাৰীত সোমাই পান পাৰিবলৈ বুলি পাণ বগোৱা তামোলৰ গছত উঠক৷ বাৰীচুকৰ আওহতীয়া ঠাইত সেইদৰে নুমলীয়া ভায়েকক অকলৈ দেখি ককায়েকহঁতে তাতে তাক বধিবৰ মনেৰে হাতত কপি-দা এখন লৈ তামোলৰ গছৰ তলত থিয় দিলেগৈ৷ ককায়েকহঁতৰ গতি দেখি গছৰ ওপৰত পাণ পাৰি থকা ভায়েকে সিহঁতৰ কু-মতলবৰ কথা বুজিব পাৰি ওপৰৰপৰা মাত লগালে-“ককাইটিহঁত, তহঁত আহিলি ভালেই হ’ল; মই ৰিঙিয়াই মাতোহে বুলিছিলোঁ৷ পাণজোপাৰ এইখিনিতে আম্‌ৰলি পৰুৱাৰ বাহ এটা আছে; পাণ পাৰিবই নোৱাৰি৷ মোক দাখন দেচোন, বাহটো কাটি তললৈ সৰাই দিওঁ৷” সিহঁতে তাৰ টেঙৰালি কথাৰ আচল মানে বুজিব নোৱাৰি, বাঁহ এডালৰ মূৰত দাখনেৰে ঘপিয়াই খোচ মাৰি দাখন তাতে লগাই ওপৰলৈ তুলি ভায়েকক দিলে৷ দাখন পায়েই ভায়েকে মিছামিছিকৈ আমৰলিৰ বাহ অঁতোৱাৰ ছল কৰি খপ্‌কৰে তামোল জোপাৰপৰা পিছলি মাটিত পৰিয়েই ঘপ্ ঘপ্ কৰে ককায়েকহঁতৰ মূৰকেইটা কাটি পেলালে৷\nসি এই কাম কৰি অঁতাই ঘৰলৈ নগৈ, চাৰি ককায়েকহঁতৰ মূৰ চাৰিটা তাৰ গাৰ পানী-গামোছাখনেৰে টোপোলা বান্ধি লৈ গাৰি চাৰিটা তাতে এৰি থৈ বিদেশলৈ গুচি গ’ল৷ যাওঁতে যাওঁতে বাটতে গধূলি হ’লত, ওচৰতে কুঁহিয়াৰণি এখনৰ মাজত টঙি এখন দেখি তাতে থাকি ৰাতিটো কটাবৰ মনেৰে উঠি থাকিল৷ টঙিত উঠিয়েই সি মূৰ চাৰিটা টঙিৰ চাৰিফালে আঁৰি থৈ বহি থাকি কিছুমান বেলিৰ মূৰত কলমুটিয়াবলৈ ধৰিলে৷\nএনেতে পথাৰৰ মাজৰ হোলা এটাৰপৰা দ’ত এটা ওলাই আহি টঙিৰ ওচৰত থিয় হৈ তাক মাত লগালে-“হেৰা মানুহটো, তই আঁৰি থোৱা সেই মূৰ এটা মোক খাবলৈ দিব পাৰ নে?” ৰাতি দুপৰত কাৰোবাৰ মাত শুনি নুমলীয়া চক‌্‌মক্‌খাই উঠি চকু মেলি দেখিলে যে দীঘল দীঘল ঠেং আৰু দীঘল দীঘল হাতেৰে দতুৱা দ’ত এটাই আগতে থিয় হৈ তাক কিবা কৈছে; আৰু দ’তটো ইমান ওখ যে টঙিৰ সৈতে তাৰ মূৰটো প্ৰায় সমান হৈ পৰিছে৷ ভয়ত নুমলীয়া জ্বৰঘামে ঘামিবলৈ ধৰিলে৷ কিন্তু ততালিকে সি মনটো ডাঠ কৰি ভয়টো লুকাই থৈ দ’তলৈ চাই কেৰ্কেৰীয়া মাতেৰে সুধিলে-“তোক কি লাগে অ’? বেগাই ক৷ মোৰ আজৰি নাই৷” দ’তে নুমলীয়াৰ কথাৰ ভমক দেখি কোঁচখাই উত্তৰ দিলে-“আপোনাৰ ওচৰত সেই মূৰ এটা মাগি নিবলৈ বুলি আহিছোঁ৷ আজি ভালেমান দিন মানুহৰ মূৰ খাবলৈ পোৱা নাই ; ইয়াত আজি মূৰ কেইটা আঁৰি থোৱা দেখি মোৰ বৰ খাবৰ মন গৈছে; আপুনি কৃপা কৰিলেই যেনিবা মনৰ হেঁপাহ পলায়৷” নুমলীয়াই মাত লগালে-“তোক মূৰ এটা দিলে তই মোক কি দিবি? মুখৰ শুদা কথাতে আৰু মূৰ পোৱা নেযায়৷” দ’তে ক’লে, “মোৰ কি আছে কি দিম? মোৰ কঁকালতে এই জোলোঙাটো আছে; তাকে লাগে যদি নিয়ক৷” নুমলীয়াই ক’লে, “হেৰ জোলোঙাটো লৈ মই কি কৰিম? তাৰে মোৰ কি উপকাৰ হ’ব?” দ’তে ক’লে,“এই জোলোঙাটোত আপুনি যতবাৰ হাত ভৰাব ততবাৰ এমুঠি এমুঠি ৰূপ পাব৷ হোৱঁক ধৰক আপুনি জোলোঙাটো আৰু তাত আপোনাৰ হাতখন ভৰাই এতিয়াই প্ৰমাণ চাওক৷” এই বুলি দ’তে তাৰ জোলোঙাটো নুমলীয়াক দিলে৷ নুমলীয়াই জোলোঙাটো লৈ তাত হাত ভৰালতে তাৰ হাতৰ মুঠিত এমুঠি ৰূপ উঠিল৷ দেখি নুমলীয়াৰ মনত মহা ৰং৷ তেতিয়াই সি মূৰ চাৰিটাৰ এটা দ’তক দি দিলে; আৰু দ’তে ৰং মনেৰে মূৰটো লৈ গুচি গ’ল৷\nইয়াৰ অলপ পৰ পিচতে নুমলীয়াৰ চিল্‌মিল্‌কৈ অলপ টোপনি আহিছে মাথোন, এনেতে আকৌ কিবা এটা মাত তাৰ কাণত পৰিল, সি চক্‌খাই উঠিল৷ সি চকু মেলি দেখিলে,-দীঘল নাক আৰু দীঘল চুলিৰে কদাকাৰ ভূত এটা তাৰ আগতে থিয় হৈ আছে৷ কি লাগে বুলি সি ভূতটোক সুধিলত, ভূতে গেনা মাতেৰে ক’লে, “কঁকাই মোক মূৰ এটি খাবলৈ দিয়া৷” নুমলীয়াই ক’লে, “মূৰ দিলে তই মোক কি দিবি ক, তেহে দিব পাৰোঁ৷” ভূতে ক’লে, “মোৰ হাতৰ এঁই টোকোনাডাল দিঁম৷”\n“টোকোনাডালৰ উপকাৰ কি?” বুলি নুমলীয়াই সুধিলত ভূতে ক’লে, “যাঁকে তোঁমাৰ মাৰিবৰ মন যাঁয়, তাঁকে মাৰিবলৈ এঁই টোকোন ডাঁলক ক’লে টোঁকোনডাঁলে তাঁকে মাৰিবগৈ৷” এই কথা শুনি নুমলীয়াই তাৰ মূৰ এটা দি ভূতৰ টোকোনডাল ল’লে৷\nএই ঘটনাৰ এখনমান তামোল খোৱাৰ পিছত কুট্‌কুৰা চুলি, চলাচল বগা দাঁত, জুই-আঙনি যেন ৰঙা চুক আৰু গেমেধা ওঁঠেৰে যখ এটাই আহি নুমলীয়াক মূৰ এটা খাবলৈ খুজিলত, নুমলীয়াই মাত লগালে, “তোক মূৰ দিলে তই মোক কি দিবি?” যখে উত্তৰ দিলে, “মোৰ হাতৰ এই জৰীডাল দিম৷” “জৰীডালৰ গুণ কি?” বুলি সি সুধিলত যখে ক’লে, “এই জৰীডালক পাচিলে, যাকে বান্ধি আনিবলৈ কবা তাকে সি বান্ধি আনিবগৈ৷” এই কথা শুনি নুমলীয়াই মূৰ এটা দি জৰীডাল ললে৷\nমূৰটো লৈ যখটো গুচি গ’লত নুমলীয়াই নানা কথা ভাবি শুব নোৱাৰি হাচটিখন মেলি তামোল-পাণ উলিয়াই কাটি তামোল এখন মুখত দিছে মাথোন, এনেতে পথাৰৰ সিমূৰে ডাঙৰ আমগছ এজোপাত থকা ব্ৰহ্মদৈত্য এটাই বেঙা মেলি আহি টঙিৰ ওচৰত থিয় দিলেহি৷ দৈত্যটোৰ আকৃতি দেখি নুমলীয়াৰ মাত হৰিল৷ তথাপি মনটো ডাঠ কৰি লৈ সি মাত লগালে, “তই কোন? কি লাগে?” সি উত্তৰ দিলে-“মই বৰহম দইত৷ সৌ আমগছ জোপাতে মই থাকোঁ৷ মই তাৰপৰা দেখি আছিলোঁ তুমি তোমাৰ চাৰিটা মূৰৰ তিনিটা বিলালা৷ বাকীটো মোক নিদিয়াঁ নো কিয়? কিবা বোলেনে আজি মোৰ মুখখন কেটেপাকেটেপ লাগি আছে, তাৰেই মুহুদিটো কৰি মুখখন ফৰ্ফৰীয়া কৰি লওঁ বুলি ভাবিছোঁ৷” নুমলীয়াই সুধিলে, “মই তোক মূৰটো দিলে, তই মোক কি দিবি? সিহঁত কেইটাই একোটা বস্তুৰে মূৰৰ বেচ দি হে মূৰ নিছে৷” ব্ৰহ্মদৈত্যই ক’লে, “সেইটো মই জানো; দেখি আছোঁ৷ সেইদেখি মই পিন্ধি থকা মোৰ এই ভৰিৰ খৰমজোৰকে তোমাক দিবলৈ বুলি আনিছোঁ৷” “খৰমজোপাৰপৰা মোৰ কি উপকাৰ হব?” বুলি নুমলীয়াই তাক সুধিলত সি ক’লে, “এইজোৰ পিন্ধি তাক তুমি যলৈকে যাবলৈ তোমাক লৈ যাবলৈ কবা তলৈকে চকুৰ পচাৰতে সেইজোৰে তোমাক লৈ যাব৷” এই কথা শুনি নুমলীয়াই খৰমজোৰ লৈ মূৰটো দিলত ব্ৰহ্মদৈত্য গুচি গ’ল৷\nএনেতে ৰাতি পুৱাল৷ নুমলীয়াই হাতত টোকোন আৰু জৰী আৰু কঁকালত জোলোঙাটো ওলমাই লৈ, খৰমজোৰ পিন্ধি, খৰমক ক’লে, “খৰম ঔ খৰম! মোক লৈ এতিয়াই অৱন্তি নগৰলৈ যা৷” চকুৰ পচাৰতে খৰমে নুমলীয়াক অৱন্তি নগৰত উলিয়াই দিলেগৈ৷\nঅৱন্তিত মহা হুলস্থুল৷ তাত এটা সিংহই মানুহ গৰু মাৰি খাস্তাং কৰিছে; ৰজা আৰু প্ৰজাই অনেক পুৰুষাৰ্থ কৰিও সিংহটো মাৰিব পৰা নাই৷ নুমলীয়াই সেই খবৰ শুনি ৰজাৰ ওচৰলৈ গৈ ৰজাক ক’লে, “”স্বৰ্গদেৱ, মই চিকাৰী মানুহ৷” ৰজাই ক’লে, “তই যদি চিকাৰী, তেন্তে মোৰ দেশ উৎখাত কৰা সিংহটো মাৰি দে৷” নুমলীয়াই মাৰিব পাৰিম বুলি গাত ল’লত, ৰজাই ক’লে, “যদি নোৱাৰ, তেন্তে মোৰ আগত মিছা কথা কোৱা বাবে তোক শূলত দিম৷” নুমলীয়াই উত্তৰ দিলে, “দিব সৰ্গদেৱ; কিন্তু যদি মাৰিব পাৰোঁ তেন্তে মই যিহকে খোজোঁ তাকে মোক দিব লাগিব৷” ৰজাই দিম বুলি অঙ্গীকাৰ কৰিলত, নুমলীয়াই নগৰৰ মাজৰ ডাঙৰ পথাৰ এখনৰ মাজলৈ গৈ, জৰীডালক ক’লে, “জৰী, তই সিংহটো বান্ধি এতিয়াই মোৰ আগলৈ লৈ আহগৈ৷” হুকুম পোৱা মাত্ৰকতে জৰীয়ে হাবিলৈ গৈ সিংহটো মৰিয়াই মাৰি ৰজাৰ ওচৰলৈ লৈ আহিল৷ ৰজা আৰু সভাসদসকলে চিকাৰীৰ এই কাৰ্য্য দেখি সন্তোষ পাই তাক শলাগিবলৈ ধৰিলে৷\nইয়াৰ পিছত নুমলীয়াই ৰজাৰ আগত আঠু লৈ ক’লে,“সৰ্গদেৱ,এতিয়া সৰ্গদেৱে পূৰ্ব্বৰ অঙ্গীকাৰ সুঁৱৰি বন্দীলৈ বঁটাৰ হুকুম কৰক৷”ৰজাই ক’লে, “নিশ্চয়,নিশ্চয়,তোমাক কি লাগে কোঁৱা?” নুমলীয়াই ক’লে, “সৰ্গদেৱে মোক নিজৰ জোঁৱাই কৰিবৰ আজ্ঞা হওক৷” এই কথা শুনি ৰজাৰ মূৰত আকাশীসৰগ ভাগি পৰিল৷কিন্তু ৰজাই অঙ্গীকাৰ কৰি থৈছে,ভাঙে কেনেকৈ?সেইদেখি অনেক ভাবি-চিন্তি নিৰুপায় হৈ তাৰে সৈতে নিজৰ জীয়েকক ৰজাই বিয়া দি তাক ঘৰ-জোঁৱাই কৰি ৰাখিলে৷\nনুমলীয়া হালোৱা চহা মানুহ; ৰজাৰ জীয়ৰীৰ চলন-ফুৰণেৰে সৈতে মিলাই সি চলিব নোৱাৰে; সেইদেখি প্ৰতিটো কথাতে ঘৈণীয়েকে তাক হাঁহে৷ তাতে এদিন সি বৰ লাজ পাই খং কৰি ঘৰৰপৰা ওলাই গুচি গ’ল৷ কৰমে তাক এখন অটব্য অৰণ্যৰ ভিতৰত উলিয়াই দিলেগৈ৷ দুপৰীয়া ৰ’দত তাৰ বৰ পিয়াহ লাগিছিল, সেইদেখি সি পানী বিচাৰি এখন সৰোবৰৰ পাৰত ওলালহি৷ সৰোবৰৰ পানীবোৰ ফটিকৰ ধাৰ যেন নিৰ্ম্মল৷ ভেট আৰু পদুম ফুলেৰে সৰোবৰখন জক্‌মকীয়া৷ ৰাজহাঁহ; পানীহাঁহ, ঘিলাহাঁহ, শৰালী, বগলী, ডাউক, কোঢ়া আদি চৰাইয়ে তাত ৰংমনেৰে সাঁতুৰি ফুৰিছে দেখি তাৰ মনটো বৰ ফৰকাল লাগিল৷ সি নামি গৈ একাজঁলি পানী খাই উঠি দেখিলে যে পাৰতে আঁহত গছ এজোপাৰ তলতে জুপুৰিঘৰ এটা আছে৷ এখোজ দোখোজকৈ সি তাৰ ওচৰ চাপি গৈ দেখিলে যে তাত কোনো নাই; মাথোন এখন জুহালত ডোখোৰাখৰিৰ এঙ্গাৰ ছাইৰে সৈতে পৰি আছে৷ সি দেখিয়েই বুজিলে যে সেইটো কোনোবা সন্ন্যাসী ফকিৰৰ জুপুৰি৷ কিছুমান পৰ তাতে থাকি সন্ন্যাসীক আহিবৰ নেদেখি সি ঘৰটো সাৰি মছি চিকুণাই ওচৰৰে গছ এজোপাৰ আঁৰত লুকাই বহি থাকিল৷ গধূলি বেলিকা সন্ন্যাসীজন আহি ওলাল৷ তেওঁ দেখিলে যে তেওঁৰ ঘৰটো কোনোবাই সাৰি মছি জকজকীয়া কৰি থৈছে৷ তাকে দেখি সন্ন্যাসীয়ে মাত লগালে, “মোৰ ঘৰটো কোনে অঁতাই-পিটাই থৈছে? কোন ক’ত আছ ওলাই আহ, একো ভয় নাই!” ইয়াকে শুনি নুমলীয়া গছৰ আঁৰৰপৰা ওলাই আহি সন্ন্যাসীৰ ভৰিত দীঘল দি পৰিলত, সন্ন্যাসীয়ে তাক আশীৰ্ব্বাদ কৰি বহিবলৈ কৈ, তাৰ মুখৰপৰা তাৰ সকলো বৃত্তান্ত শুনি ক’লে, “বোপা, তই কোনো চিন্তা নকৰিবি; মোৰ এই আশ্ৰমতে তই নিৰ্বিঘিনিয়ে থাকি মোৰ সেৱা-শুশ্ৰুষা কৰি থাক, তোৰ ভাল হব৷ কিন্তু এটা কথা তোক কৈ থওঁ-এই সৰোবৰত পূব-ঘাটলৈ তই কেতিয়াও নাযাবি; সেই ঘাটত স্বৰ্গৰ অপেশ্বৰীসকলে গা ধোৱেহি৷”\nপিছদিনা পুৱাই সন্ন্যাসীয়ে তেওঁৰ ন আলধৰাক আশ্ৰমৰ ৰখীয়া কৰি কৰবালৈ গুচি গ’ল৷ সন্ন্যাসী গ’লতে নুমলীয়াই সেই সৰোবৰৰ পূব-ঘাটলৈ গৈ মনে মনে পাৰৰে জোপা এটাই লুকাই থাকিল৷ অলপৰ পিছতে সাতজনী অপেশ্বৰী তালৈ আহিলত সি লাহেকৈ জোপাৰ ভিতৰৰপৰা ওলাই তেওঁলোকক ঠেকত পেলাই, অপেশ্বৰীসকলৰ এজনীক তাক বিয়া কৰাবলৈ সৈ কঢ়ালে৷ ইয়াৰ পিছত নুমলীয়াৰ লগতে অপেশ্বৰীসকলে ভনীয়েক এজনীক এৰি স্বৰ্গলৈ গুচি গ’ল৷\nঅপেশ্বৰী ঘৈণীয়েকক লগত লৈ নুমলীয়াই খৰমত উঠি ততালিকে তাৰ শহুৰেক-ৰজাৰ ঘৰ ওলালহি৷ ৰজাই জোঁৱায়েকক দেখি ৰং পালে৷ তাৰ আগৰ ঘৈণীয়েক ৰজাৰ জীয়েকে তাৰ কেৰাম-তালি দেখি, নিজৰ দোষৰ বাবে গিৰিয়েকৰ ওচৰত ক্ষমা মাগি সতিনীয়েকেৰে সৈতে একেলগে সুখেৰে খাই-বৈ থাকিবলৈ ধৰিলে৷ ইয়াৰ দিনচেৰেকৰ পিছতে অপুত্ৰক ৰজা মৰিল৷ শহুৰেক মৰিলত নুমলীয়াই সেই ৰাজ্যৰ ৰজা হ’ল৷ সি ৰজা হৈয়েই তাৰ বাপেক থকা ৰাজ্যৰ ৰজাৰ ওচৰলৈ কটকী পঠিয়াই কোৱাই পঠিয়ালে, যে “হয় ৰজাই তাক ৰাজ্য এৰি দিয়ক, নহয় যুদ্ধ দিয়ক৷” কটকীৰ কথা শুনি ৰজা ঘৃতাহুতি হৈ যুঁজ দিবলৈ সাজু হ’ল৷ নুমলীয়া ৰজাইও লা-লগুৱা, ঘোৰা-হাতী, ৰণুৱা-বনুৱা লগত লৈ সাজি-পাৰি যুঁজ কৰিবলৈ আগবাঢ়ি গ’ল৷ দুই দলৰ ভিতৰত যুঁজ লাগি গোটেইখন কোঁৱামোৱা লাগি পৰিল৷ শেহত নুমলীয়া ৰজাই জৰীক পঠিয়াই দি সেই ৰজাক কটাবন্ধা দি ধৰাই অনাই টোকোনক মাৰিবলৈ হুকুম দিলত, ৰজাই দাঁতত কুটা লৈ দীঘল দি নুমলীয়া ৰজাৰ ভৰিত পৰি ক্ষমা মাগিলে৷ তেতিয়া নুমলীয়াই সন্তুষ্ট হৈ ৰজাক নামাৰি সপৰিবাৰে সেই ৰাজ্যৰপৰা উলিয়াই দিলে৷ তাৰ পিছত নুমলীয়াই বুঢ়া বাপেকক বিচৰাই অনালে৷ বাপেক ওচৰ পালতে নুমলীয়াই ক’লে, “আপুনি মোক চিনি পাইছে নে?” বাপেকে নুমলীয়াৰ মুখলৈ কিছুমান বেলি ৰ-লাগি চাই থাকি ক’লে “সৰ্কদেও, চিনো চিনো যেন লাগিছে, কিন্তু ক’লে কটা যাম৷” নুমলীয়াই ক’লে, “কোনো ভয় নাই নিৰ্ভয়ে কোৱাঁ৷” বাপেকে ক’লে, “সৰ্কদেওক মোৰ নুমলীয়া পোটো যেন দেখিছোঁ৷” এই কথা শুনি নুমলীয়াই বাপেকৰ ভৰিত পৰি সেৱা কৰি আগৰপৰা গুৰিলৈকে সকলো কথা ভাঙি ক’লত বুঢ়াৰ চকুৰপৰা আনন্দৰ লো ববলৈ ধৰিলে৷\nইয়াৰ পিছত নুমলীয়াই বাপেকক সেই ৰাজ্যৰে ৰজা পাতি নিজৰ ৰাজ্যলৈ উভতি আহিল আৰু সুখে দুইজনী কুঁৱৰীৰে সৈতে গৃহবাস কৰি মহাসুখে ৰাজ্য ভোগ কৰি থাকিল৷ মোৰ কাপোৰ-কানি ক’লা হ’ল,গুচি আহিলোঁ৷\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=এটা_বুঢ়া_আৰু_পাঁচ_পুতেক&oldid=6160"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৯ আগষ্ট ২০১৪ তাৰিখে ২৩:৫৬ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।