সৰা পাতৰ ৰং (ৰঞ্জন ভূঞা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসৰা পাতৰ ৰং\nফাগুন ভাল লাগিছিল এটা সময়ত৷ আজিকালি কিয় নাজানো ফাগুন কিবা ভাল নালাগে৷ ফাগুনৰ মতলীয়া বতাহজাকৰ মাজতে তিনিআলিৰ দোকানৰ পৰা ৰেচন খিনি লৈ অহাৰ উদ্দেশ্যে আগবাঢ়িছোঁ লাহে-লাহে৷ তিনি কুৰি দহটা বছৰ আয়ুস খালোঁ যদিও মই এতিয়াও কঁকাল ভগা বিড়ালী হোৱা নাই৷ নিজৰ কাম নিজেই কৰোঁ৷ অৱশ্যে পেঞ্চনৰ টকা কেইটা ভতিজাটোৱেই আনি দিয়ে, ল’ৰাহঁতে অকলে যাবলৈ নিদিয়ে, তাকেই দায়িত্ব দিছে৷ ঔষধৰ দায়িত্ব দিছে ৰুদ্ৰৰ পুতেকক৷ সি দুই-এটকা হেৰ-ফেৰ নকৰা নহয়, এই অমুকাক কি ফাঁকি দিব, গলত ধৰিলেই উকটি পেলাব৷ পিছে মই একো নকওঁ৷ বান্দৰে কি সাগৰৰ পানী খাই শেষ কৰিব৷ ভগৱানৰ কৃপাত সকলো আছে বুলিয়েই ক’ব পাৰি৷ ডেৰ কুৰি বছৰ মাষ্টৰী কৰিলোঁ৷ দুইজন ল’ৰা অভিযন্তা৷ ডাঙৰ ল’ৰাতো দিল্লীত আৰু সৰু ল’ৰাতো বাংগালোৰত থাকে পৰিয়ালসহ৷ দুইজনেই কোম্পানীত চাকৰি কৰে৷ ফোনত খা-খবৰ নোলোৱাকৈ নাথাকে৷ আজি ফোন এটা কৰিব লাগিব৷ মা’কৰ দ্বিতীয় মৃত্যু বাৰ্ষিকী চ’ত পূৰ্ণিমাতেই পৰিব৷ সিহঁত নাহিব ছাগে৷ সিহঁতকো আজিকালি কিবা অচিনাকি-অচিনাকি লগা হ’ল৷ প্ৰথমটো মৃত্যু বাৰ্ষিকীত বোৱাৰী আৰু নাতিনী কেইটা নাহিল৷ সিহঁত দুটাৰ লগত ভালদৰে কথা পাতিবলৈ নাপালোঁ৷ বাৰ্ষিকীৰ পাছৰ দিনা পুৱা ভৰিখন চুই-“দেউতা মই যাওঁ” বুলিহে ক’লে৷ তাৰ পাছৰ পৰা সিহঁত আৰু অহা নাই৷ বণিয়াৰ চাকৰি, সময়েই নাই৷ নাতিনী কেইটাৰ স্কুল আছে৷ স্কুল বেছি খতি কৰিলে বোলে পৰীক্ষা দিবলৈ নিদিয়ে৷ নাজানো আৰু কি স্কুল! সিহঁতে কৈছে যদি সঁচাই হব৷ বোৱাৰীৰ ওপৰত বিশ্বাস নাই যদিও ল’ৰাহঁতে মোক মিছা নামাতে৷ নাতিনীকেইটাৰ লগত হেঁপাহ পলুৱাই এবাৰ খেলিবলৈ নাপাওঁতেই ভগাবানে লৈ যায় বুলি ভাবি মনতো সেমেকি উঠে৷ মাকৰো সেই হেঁপাহ থাকি গ’ল৷ সৰু ল’ৰাটোৰ ছোৱালীজনীৰ মুখ মাকে দেখিবলৈও নাপালে৷ খবৰটোহে শুনিলে৷ এৰা ল’ৰা-ছোৱালী বেছি শিক্ষিত হ’লেও বেয়া৷\n: মাষ্টৰ নে ?\n: অ, মণ্ডল কোনফালে ?\n: কি ক’বা আৰু, জী-জোঁৱাই আহিছে নাতিনীজনীও আহিছে , বোলো মঙহেকে অলপ লৈ যাওঁ৷\n: এ’হ তুমি দেৰি কৰিলা নহয়, পাবা জানো এতিয়া ?\n: কি ক’বা হে মাষ্টৰ, কাজিয়া ভাঙোতেই বিয়লি হ’ল নাতিপুতি কেইটাৰ, বুজিছা? ইয়াত নাপালে জামুগুৰিৰ হাটলৈকে যাব লাগিব হে হে হে৷”\nমণ্ডলৰ ৰসাল কথা আৰু আপোন ভুৱন-ভুলোৱা হাঁহি শুনি-শুনি ভবেনৰ দোকানৰ পৰা ৰেচন কেইপদ লৈ আকৌ ঘৰমুৱা হ’লো ৷ পচোৱাজাকে যেন আগেই বাঢ়িবলৈ নিদিব৷ অগা-বগা কৰি আছে বাৰে-বাৰে৷ ল’ৰাদুটাৰ লগতে ছোৱালী এজনীৰ প্ৰয়োজনতো অনুভৱ কৰা নাছিলোঁ যদিও এতিয়া বাৰুকৈ কৰিছোঁ৷ মাক অনাখৰী যদিও দূৰদৰ্শী আছিল৷ সেই বাবেই হয়তো মোক আৰু এটা সন্তানৰ কাৰণে কেইবাবাৰো কৈছিল, বিশেষকৈ ছোৱালী সন্তানৰ বাবে৷ মই উপদেশতকৈ আৰ্হি ভাল বুলি ভাবি আদৰ্শ এটা সন্মুখত ৰাখি আৰু সন্তান নিবিচাৰিলোঁ৷ তাই এৰি যোৱাৰ পৰতো একেটা আক্ষেপেই কৰি গ’ল৷ ঠিকেই আজি আমাৰ জীয়াৰী এজনী থকা হ’লে খবৰ-খাতি লৈ থাকিলে হয়৷ নাতিকেইটাৰ মাতত ঘৰখন মৰিশালি গুচি ঘৰ হল হয়৷ মাকো দুইদিনমান বেছিকৈ জীয়াই থাকিল হয়৷ ভালেই হ’ল তাই মোতকৈ আগতেই গ’ল৷ তাই হয়তো এই অকলশৰীয়া জীৱনতো সহ্য কৰিব নোৱাৰিলে হয়৷ ল’ৰা দুটা বিয়া পতালৈকেহে আমাৰ আছিল, ছোৱালী এজনী থকা হ’লে তাই আজিও আমাৰে হৈ থাকিলেহেঁতেন৷ পিছে ল’ৰাহঁতে মাকৰ মৃত্যুৰ পাছত সিহঁতৰ লগতে লৈ যোৱাৰ কথা নোকোৱাকৈ নথকা নহয়৷ মইহে মন নকৰিলোঁ৷ আধুনিক সমাজখনৰ আধুনিক ল’ৰা-বোৱাৰীৰ লগত নিজকে খাপ-খোৱাব নোৱাৰিম বুলি ভাবিয়েই মাকৰ স্মৃতি বিৰাজিত ঘৰখনতেই থাকিলোঁ৷ মই পিছে অকলপতীয়া স্বভাৱৰ মানুহ নাছিলোঁ৷ প্ৰভুৱে কিয় অকলশৰীয়া কৰিলে আজিও নুবুজিলোঁ৷ মই মৰাৰ পাছত ল’ৰাহঁতে বা কি ভাবিছে ঘৰখনৰ কথা৷ সিহঁতক ক’লেও সিহঁতে শুনিবই নিবিচাৰে, ” দেউতা আপোনাৰ একো নহয়” বুলিহে কয়৷ সিহঁতেতো নাজানে এই অকলশৰীয়া জীৱনে মোক যে লাহে-লাহে মৃত্যুৰ পথত লৈ গৈ আছে ৷\n“দেউতা ক’ৰ পৰা আহিল”? ভতিজা বোৱাৰীৰ মাততহে গম পালোঁ যে ঘৰ পালোহিয়েই৷\n“বজাৰ কৰি আহিলো আই৷ তুমি হ’বলা চোতাল সাৰিছা?\n“ হয় দেউতা, বতাহজাকে পাতবোৰ আনি চোতালখন ভৰাই পেলালে”।\nতাইৰ পৰা বিদায় লৈ ঘ’ৰলৈ আগবাঢ়িলোঁ৷ বতাহজাক কমিল৷ গোটেইবাটতো সৰা শুকান পাতৰে ভৰি আছে৷ মোৰ খোজত উচ-পিছাই উঠিছে শুকান পাতবোৰ৷ এৰা, বসন্তৰ অপেক্ষাত সেউজীয়াৰ পৰা হালধীয়া আৱৰণ পিন্ধি লোৱা সৰা পাতৰ দুখ কোনে বুজিব৷ মই ৰং সলাই সৰা পাতৰ ৰং লৈছোঁ৷ চোতালত বহুদিন ধৰি পৰি থকা শুকান পাতৰ দৰে মইও এদিন চোতাল খনতেই পৰি থাকিম ছাগে মাকৰ দৰে সিহঁত আহি নোপোৱালৈকে৷ এতিয়া এজাক বতাহলৈ অপেক্ষা মাথোঁ৷\n← এটি নতুন সংগঠনৰ প্ৰস্তুতি (দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য)\nটাইম মেচিনেৰে যাত্ৰা (অপূৰ্ব কলিতা) →\nঅতৃপ্ত — মনালিছা পাঠক নেওগ\nসময় (মৃণাল কুমাৰ বৰা)


বৰ্ণ- দীপা ঠাকুৰীয়া - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n“কটা নিধক ! মোৰ সন্মুখৰপৰা আঁতৰ হ । তোক দেখিলেই মোৰ যাত্রা নাস্তি হয় । পোকে খোৱা শৰীৰটো লৈ ভুটুংকৈ ওলাৱ” । গোসাঁয়ে মোক গতা মাৰি দিলে । গাত তুলসী পানী ছটিয়াই ঘিউ খোৱা গাভিনীহেন পেটটো দাঙি; ধুতিত পোন্ধ মাৰি ওলাই গ’ল ।\nচৰ-ভুকু-গতা-লাঠ মোৰ আপুৰুগীয়া সম্পদ । মোৰ বুকুৰ বৰপেৰাত ইহঁতৰ খোজ নপৰিলে মোৰ দিনটো পাৰ নহয় । দীঘলীয়া বাটচ’ৰা যেনিবা চিলনীৰ জীয়েকে ফু মাৰি ভাত খাব পৰা কৰি থৈছে । গোটেই বাৰী পাচলিৰে ময়েই নদন-বদন কৰি ৰাখিছো । সেইবোৰ খালে চুৱা নালাগে । মই এটা দুখ-ভাগৰ থাকিব নোৱৰা গোনা ম’হহে ! পূজাৰ সামগ্রী মই নিজেই ধুই-পখালি দিব লাগে । অথচ বিগ্রহক সেৱাটো কৰিবলৈ নিদিয়ে । জনা হোৱাৰে পৰা আই-বোপাই কোন আছিল নাজানো । পয়ালগা মোৰ পখৰা শৰীৰটো নদীৰ ঘাটত পৰি থকা পাই গোঁসানী আয়ে লৈ আহিছিল । সেইদিন ধৰি মই বেতনহীন সাতপুৰুষলৈ বন্ধা ! কলা-বোবা-অন্ধ !! গাওঁখনৰ মানুহখিনিয়েও মোৰ পখৰা শৰীৰটো দেখি ঘিণায় । কণ-কণ ল’ৰা-ছোৱালীহঁতেও মোক দূৰৰ পৰা ‘জহৰা’ ‘জহৰা’ বুলি জোকায় । পখৰা শৰীৰটোৰ লগতে মোৰ গাঠলু চেহেৰা আৰু মুখৰ আইৰ দাগবোৰ দেখি কেঁচুৱাবোৰেও আটাহ পাৰি উঠে । মোৰ এই আপচু চেহেৰাটো নিজান দুপৰীয়া বৰপুখুৰীত গা ধোঁওতে দেখিলে মই নিজেও চক খাই উঠো । গোঁসানী আয়ে কলপাতত ভাত সাঁজ দূৰৰপৰা ঢালি দিলেও, মাজে মাজে গোঁসায়ে নেদেখাকৈ মাছ এটুকুৰা বেচিকৈ দিয়ে । পোহনীয়া কুকুৰটোৰ দৰে এই মৰমখিনি মোৰ দিনটোলৈ সঞ্চিত ধন ।\nগাওঁখনৰ আনটো মূৰৰ কেকোঁৰা ভাঁজটোত বৰপুখুৰীটো । ৰমা পেহীৰ বাৰী বোৱাৰীৰ জীয়া দেহৰ তেজ খোৱা পুখুৰী ! কালিকালগা !! মৰাৰ পিচতো বহুজনে তাত পেহীৰ বোৱাৰীক দেখা বুলি কয় । মাজনিশা হাওঁ হাওঁকৈ কান্দি থকাও শুনিছে । প্রাচীন জৰীগছজোপা বোলে পুৰণি প্ৰেতাত্মাৰ বাসস্থান । বুঢ়াডাঙৰীয়াৰ পৰা আৰম্ভ কৰি যখিনী-ভুতুনীলৈ সকলোৰে ঘৰ । দিনতে কোনো মানুহ তালৈ নাযায় । মোৰ আকৌ এই নিজান পুখুৰীটো লগৰী । পুখুৰীটোৰ ওপৰত বগী আবুৰ দাঁতৰ দৰে সোলোক-ঢোলোক বাঁহৰ দলং এখনো আছে । এই অকলশৰীয়া পুখুৰীটো দেখিলে মোৰ মায়া লাগে । মোৰ দৰে যেন ঘাটমাউৰা ! মই আকৌ তাতেই গাটো জোবোৰা মাৰি শান্তি পাওঁ, তাৰ পাৰৰ জৰী গছজোপাৰ ছাঁতে জিৰাওঁ । কিচিম-কিচিম চৰাইবোৰে তাত মোহ লগাকৈ গীত জুৰি থাকে । হেটলুকা, হাইঠা কেইজনীয়ে কুটকুটকৈ জৰীগছৰ গুটি খাই থাকে । কেতিয়াবা মই নিশা আহিও বহোঁ । জকমককৈ থকা তৰাবোৰ জৰীগছজোপালৈ নামি আহে । ক’তা মইতো তাত কোনোদিনে অন্য একো দেখা নাই । মাথো পুখুৰীটোহে থমথমকৈ বহি কান্দি থাকে । ডাউক, কণামুচুৰী কেইটাই বুকুখন খুটিয়াই খুটিয়াই ঘা লগাই পুখুৰীটোক কন্দুৱাই থাকে ।\nগোঁসাই ঘৰৰপৰা পুখুৰীটোলৈ এডৰা বাট । তালৈ যাওঁতে এখন এৰাবাৰী পাৰ হ’ব লাগে । সেইদিনা মই তালৈ যাবলৈ ওলাইছিলো । চাৰিআলিৰ মূৰত থকা যদুহঁতৰ দলটোৱে মোক বেঢ়ি ধৰিলে। কাম-কাজ নথকা ধদুৱা সেইকিটা !\n-অই ক’ত যাৱ ?\nবৰপুখুৰীৰ গাভৰু চাবলৈ যাৱ নেকি ?\nনে জৰীজোপাত থকা তোৰ বংশৰ ভায়েৰ কেইটাক!\nচাচোন গোঁফে-চোফে ডেকাটো হৈ উঠিছে বুলি মদনে মোৰ বাউসিত চিকুটি দিলে ।\n-অই তাক মাকনীবুঢ়ীৰ জীয়েকৰ ওচৰলৈ পঠাই দে । দুকুৰীহে হ’ব মাত্র ! চৰুৰ ছাঁইৰ কাজল সানি, কেৰী চকুযুৰিহে যিটোহে হাঁহি মাৰে – পুৰণি চিনেমাৰ নায়িকা কুমকুম, ললিতা পাৱাৰলৈ মনত পৰি যায়। তোৰ লগত পাভ যোৰা হ’ব বুলি মোৰ পেটলুংটো যদুৱে জোৰৰে টান মাৰি দিলে ।\nখঙতে মই একে আজোঁৰমাৰি প্রাণ-প্রণে দৌৰিলো । পিচফালৰপৰা সিহঁতৰ হাঁহিবোৰে মোক নদাই বেজৰ বীৰাকেইটাই দলিওৱা পকা চপৰা যেন লাগিছিল । খঙে-ক্ষোভে ফেঁপাই ফেঁপাই এৰাবাৰীৰ জামুগছজোপাৰ তলত থকা শিলটোতে বহি পৰিলো । খঙটো মোৰ মাকনীবুঢ়ীৰ বুঢ়ী জীয়েক জেউতিৰ ওপৰতো উঠিছিল । মোক দেখিলে তাই থুৱাই দিয়ে । আনহাতে এই ধদুৱাজাকক দেখিলে যি চৰত চৰতকৈ পদূলি সাৰিব । বেটীৰ চাদৰৰ আঁচল তেতিয়া ঘনে পতি খহে ! টোটোৰাপৰা মালদহীয়া বুকুখন দেখুৱাই কেৰীচকুযুৰিৰে যি খিলখিলাই হাঁহিব যেনিবা ভোমোৰাবোৰে পচাফুল চিনিহে নাপায় !\nকি সেইটো ? সাউতকৈ মোৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গ’ল । মই মূৰটো দাঙি চাই পঠালো । সূর্য্যৰ পোহৰত জিলমিলাই আছে । গোটেই গাটো ক’লা-বগা পখিলাৰ চানেকি । মন্থৰ গতিৰে পদ্মিনী খোজেৰে আগবাঢ়িছে । সাইলাস গোঁসানীৰ নুমলীয়া জী বাসন্তীহে! মই বহুপৰ চাই থাকিলো । তাই গছজোপাৰ তলৰ উঁইহাফলুত লুকাই পৰিল । ও, তাইৰ চাগে তাতেই ঘৰ । গোঁসানীৰ জী-জনী টাউনৰ হোষ্টেলত থাকি পঢ়িছিল । মাজে সময়ে ঘৰলৈ আহে । তাই মোক সৰুৰেপৰা নিঘিণায় । এবাৰ তাই মোক টাউনৰপৰা বগা মিঠাই এটি কিনি খুৱাইছিল । এনে ৰাজভোগ হেন সোৱাদ জীৱনত প্রথম চাকি চাব পাইছিলো । অন্য কিবা এটা খালেও তাই মনে মনে মোৰ বাবে হাতৰ মুঠিত থৈ দিয়ে । সৰুতে মই কিমানবাৰ মনে মনে সুবলহঁতৰ বাৰীৰপৰা তাইলৈ বগৰী আনি দিছিলো ! বুকুত কাপোৰ ল’ব পৰা তাই গহীন হৈ পৰিল । দিনে দিনে তাই আকাশৰ পৰী হৈ উঠিছিল ।\nআজি পুৱাৰপৰা মনটো মোৰ তাতেই । কেতিয়ানো তালৈ যাব পাৰো মনতো উচপিচাই আছিল । পুৱাতেই এৱা গাখীৰ অকণ ঘটিটোত চোৰকৈ থৈ দিছিলো । দুপুৰীয়া এৰাবাৰীৰ জামুগছৰ তল পালো । নিজম পৰি আছে আছে দুপৰীয়াটো ! চাৰিওফালে তৰাগছ আৰু ঝাওবনেৰে ভৰি আছিল । দীঘল দীঘল গছবোৰ যেন এৰাবাৰীৰ একোটা একোটা চন্তৰীহে । যুগ যুগ ধৰি পহৰা দি আছে ফল-ফুলৰ উদ্যানখন। মই লাহেকৈ ঘটিটো শিলটোৰ তলতে থৈ তাই অহালৈ ৰৈ থাকিলো । তাই সঁচাকৈ আহিল যোৱাকালিৰ দৰে মোহনীয় ভঙ্গিৰে। তাই ঘটিৰ গাখীৰখিনি পি খাই থাকোঁতে মই শিলটোৰপৰা নামি তাইৰ ওচৰ পালো । গাখীৰ খাই ফোঁচ ফোঁচকৈ তাই মোৰ চাৰিওফালে ঘূৰিবলৈ ধৰিলে । মোৰ দুইভৰি শুঙি শুঙি চালে । নাই তাই মোক ঘিণোৱা নাই । তাই মোৰ বাসন্তীয়েই । বগৰী খাবলৈ পায়হে যেন নাচিছে । মই লাহেকৈ তাইক চুই দিলো । হিম শীতল অনুভৱ এটাই মোৰ মন জোকাৰি গ’ল ।\nঘৰ সোমাইছোহি । গোঁসানী আয়ে আগভেটী ধৰিলে ।\n-মই তোক মানা কৰা স্বত্তেও তই তালৈ কিয় যাৱ ?\n-মোৰ ভাল লাগে আই !\n-বাৰে বাৰে কৈছো ঠাইখন ভাল নহয় । যশ-পিশাচনীয়ে ধৰিলে তেজ বতিয়াই সিপুৰী পাবিগৈ । সিহঁতে মায়ালগা ৰূপ ধৰিব পাৰে ।\n-হ’ব আই ! মোক কোনে কিটো কৰিব ? প্রভুৱে মোক যিটোহে ৰূপ দিলে !\n-যা তোৰ লগত নোৱাৰি আৰু ! পঘা এডাল তোৰ ডিঙিত মেৰাই দিব লাগিব । তেতিয়াহে তই ঘৰতেই থাকিবি ।\nআয়ে কোনফালে পোনাইছে ধৰিব পাৰিলো ! মোলৈ কোন ছোৱালী বাৰু আহিব ? মোৰটো মন যায় বুকুখন উদং কৰি কাৰোবাক প্রেম দিবলৈ । এখন ঘৰ পাতিবলৈ । কিন্তু এই চিৰবন্ধাৰ তাত চিৰবান্দী হ’বলৈ কোন আহিব ? মাজে মাজে ভাৱো মোক কোনোবাই ঘিণালে তাই কিয় খং কৰিছিল? মোৰ কষ্ট দেখিলে তাইৰ চকুৰপানী টপটপকৈ কিয় সৰিছিল । তেন্তে বাসন্তীয়ে মোক ভাল পাইছিল নেকি ? হে প্রভু ! এইবোৰ মই কি ভাৱিছো ? মইটো নৰকৰ কীট ! গোঁহালিৰ কাষত পাৰি থোৱা থৈলাখনেই মোৰ বিছনা । তাই মখমলৰ বিচনাত শুই থাকে ! মটৰ গাড়ীত উঠি ঘূৰি ফুৰে । বাওঁনা হৈ চন্দ্ৰলৈ যোৱা ভাৱনাবোৰ কিয় আহিছে বাৰু মোৰ মনলৈ ! তেনেহ’লে মোৰ বাবে সেইনিশাটো দিঠক নে সপোন আছিল ? যদি সপোনেই হয়, মোৰ লগ এৰি নিদিয়ে কিয় ? বোকোচাত বান্ধি লৈ ফুৰা সপোনৰ নিশাটোৱে এনেকৈ কিয় মোক গবা মাৰি ধৰেহি । উঃ কেনেকৈ খেদি খেদি আহি মোৰ মই টোক আজোৰ মাৰি নিয়ে। মোৰ তন-মনৰ লগত হাউ খেলা খেলি থাকে। মই কিয় তাইৰ কথা ভাৱিছো ? তাই এজনী সাপিনীহে ! মোৰ ব্রহ্ম তালুত খোট মাৰি থৈ গ’ল । মোৰ সর্বোচ্চ লুটি নিলে । মোৰ বুকু গৰকি তাই পৰৰ চোতাল গচকিছে । ঢোলে-ডগৰে সাতখন গাওঁক ভোজ খুৱাই গোঁসায়ে বিয়া দিছে । কেঁচুৱা এটিৰ মাক হৈছে !\nআজি আকাশখন পুৱা বেলাৰপৰা গোমা হৈ আছে । দুদিন মানৰপৰা আমাৰ ঘৰলৈ জেউতিৰ মাক ঘনাই আহিছে । গোঁসানী আইৰ লগত দীঘলীয়া ফুছফুছনি । মানুহজনীক দেখিলে মোৰ গাটো বিছাই ডকাদি দাগে । মহা দগাবাজ বুঢ়ী ! কি আলচ্ কৰিছে ঠিকনা নাই । যাদু-মন্ত্রও জানে । গাওঁৰ মানুহখিনিক তেনেকৈ ভেল্কিবাজী মাৰেও । কতই যে বুঢ়ীৰ ঘৰত সমস্যা সমাধানৰ বাবে নাযায় । অথচ বুঢ়ী জীয়েকজনীক এতিয়ালৈকে দিব পৰা নাই ।\nনাই আজিও দেখোন অজানজৰী এডালে হেঁচোকি হেঁচোকি এৰাবাৰী খনলৈ টানি লৈ গ’ল । বতৰটো গোমা । ভৰ দুপৰীয়া বেলিটো ডাৱৰৰ পোতাশালত বন্দী হৈ থকা যেন লাগিছিল । উশাহ নাপাই হামৰাও কৰি আছে । মই ঘটিটো থৈ বহিছোহি । তাই চাৎকৈ আহি একে উশাহে গাখীৰখিনি পি খালে । ডাৱৰ ফালি বেলিটো তাইৰ গাত জাপ মাৰি পৰিছে । । দহচীয়া মঠফালটোৰ দৰে জিলিকনি । লাহে লাহে তাই মোৰ ভৰি দুখন সুৰ-সুৰাই দিলে । ফুচ-ফুচাই কৈছে , ‘মোক চুই চা ! মোক চুই চা !! লাহে লাহে মোক মেৰাই ধৰিলে। মোৰ বাসন্তীজনী! মাখন কোমল বুকুখন যেন মোৰ বুকুত ! চুটি চুটি নিশাহবোৰ! তাইৰ তিলফুলৰ দৰে নাকটো ঘামি উঠিছে ! ভেটৰকলি দুটি মোৰ বলিষ্ঠ মুঠিত ফুলি ফুলি উঠিছে ! বনৰীয়া মইটো গভীৰ অৰণ্যৰ সুৰুঙাইদি সোমাই পুৰুষ হৈ উঠিছো। কি হৈছে মোৰ! কি হৈছেনো ?\nঘৰলৈ আহি দেখিছিলো ঘৰৰ চোতালত এবোজা বাঁহ পেলাই থোৱা আছে । গোঁসায়ে মোক দেখি আটাহ পাৰি উঠিল !\n-ক’ত টলৌ-টলৌকৈ ঘূৰি ফুৰ ? কালি আৰু দুটামান কামলা আহিব । তহঁতি লাগি-ভাগি বাৰীৰ চুকত ঘৰটো বনাই পেলাবি । ভিতৰত শুবলৈ চাং এখন পাতিবি । তোৰ বিয়ালৈ বাসন্তী আহিব ! কেঁচুৱাটো হোৱাৰ পিচৰেপৰা তাই প্রথম ঘৰলৈ আহিব !\n-মোৰ বিয়া ! কাৰ লগত ?\n-মাকনী বুঢ়ীৰ জীয়েকৰ লগত !\nবাসন্তীৰ কথা শুনি মোৰ মনটো যিমান উচপিচাইছিল, বিয়াৰ কথা শুনি সিমানেই দমি গ’ল । গোঁসাইৰ কথাষাৰে মোক চুৰাটৰ পাতেৰে চটপ-চটপকৈ কোবোৱা যেন লাগিল । কলী ধেমনী বুঢ়ীজনীকনো মোৰ ডিঙিত আঁৰি দিব লাগেনে ? আটাইবোৰ ৰৌ ৰৌ নৰকত পচিব !\nবিয়াৰ দিন যিমানেই আগবাঢ়িছে সিমানেই মনটো চট্ফটাইছে । বলি দিয়া পাঠাটোৰ দৰে বেবাই আছো । মোক পখৰা বুলি থুৱাই দিয়া আধা বুঢ়ীজনীয়ে মোৰ কইনা ! লাহে লাহে মোৰ সেই দুৰকপলীয়া দিনটো উপস্থিত হ’ল । মাহ-হালধি সানি ,সু-সজ্জিত পোছাক পিন্ধাই মোক বিয়াৰ পোতাশাললৈ লৈ যোৱা হ’ল । নতুন নিয়ম অনুসৰি মোক কোনেও মোৰ শেষ ইচ্ছাৰ কথা নুসুধিলে । জেউতিৰ শিৰত সেন্দুৰ দিয়া সময়কণত কোনো ঘাতকে আহি মোক শিৰশ্চেদ কৰা যেন লাগিল ।মোৰ মৃতদেহটো চোঁচৰাই বগৰাই মোৰ কেঁচা তেজেৰে ৰং-তামচা কৰি গোপনীসকলে জাউৰিয়ে জাউৰিয়ে বিয়াগীত জুৰিলে ।\nনতুন ঘৰৰ চাংখনতে মোৰ নৱপৰিণীতা জেউতি ! কপালত দগমগীয়া সেন্দুৰৰ ফোঁটটো ! বিয়াৰ ভাগৰত নাক বজাই বজাই শুইছে । মোৰ টোপনি ধৰা নাই । মই উঠি আহি চোতালখনত পাইচাৰি কৰি আছিলো । বাহিৰত তেতিয়া ফৰিং ফুটা জোনাক ! বাসন্তীৰ শোৱনিকোঠাত পোহৰ । তায়ো চাগে উজাগৰে আছে । ক’ত তাই শুব পাৰিব ? তাইৰ বুকুখনত হুলে বিন্ধিবই বিন্ধিব । নাভাৱো বুলিও বাসন্তীৰ বিয়াৰ আগনিশাৰ কথাবোৰে মোক আমনি কৰি থাকিল। মোৰ বোকোচাত উঠি ফুৰা সেইনিশাৰ সপোনটো গা টঙাই উঠিছিল মাত্র । হঠাৎ জেউতিৰ চিঞৰ!\n-কি হ’ল তোৰ ? ইমান আটাহ পাৰিছ যে !\n-চাচোন কিবা এটাই ভৰিত কামোৰ মাৰি সাউৎকৈ গুচি গৈছে ।\nমই টর্চ মাৰি বাহিৰলৈ ওলাই আহিলো । জোনাকৰ পোহৰত ক’লা-বগা গাটো জিলিকি উঠিছে । লাহে লাহে জেউতি নীলা হৈ পৰিল । হৃদপিণ্ড স্তব্ধ । গোটেই ঘৰখনত মুহূর্ততে হুলস্থূল লাগি গ’ল । বাসন্তী ! মোৰ বাসন্তী !! তাইনো কেনেকৈ সহিব সতিনীৰ জ্বালা !\nঘটনাটো ঘটাৰ এটা পষেক হৈছিল । মোৰ এইকেইদিন এৰাবাৰীলৈ যোৱা হোৱা নাই । এদিন নিশা খচ-মচনিত মই সাৰ পাই উঠিলো । তাই লয়লাস ভঙ্গিৰে চাংখনলৈ বগুৱা বাই আহিছে । মই তাইক ভালকৈ দেখিছো । তাইৰ মুখত বিজয়ৰ হাঁহি । ঠেহ-আৱদাৰত মুখখন মোৰ বুকুখনত গুজি দিছে । মোৰ বাসন্তীজনী! মই কাষ চপাই সাৱট মাৰি ধৰিলো ।\nতাই ফোচ-ফোচকৈ মোক ক’লে, ‘চা! চা!! আমাৰ কেঁচুৱাটো পখৰা নহয়’ !\nমই অবাক হৈ লোডোৰ-পোদোৰ জীউধনটোক লুটিয়াই-বগৰাই চালো । নাই কতো দাগ এটিও নাই । পাহাৰৰ শান্তিৰ জুৰি এটি খিল-খিলকৈ হাঁহি মাৰি মোৰ বুকুৰ মাজেদি পাৰ হৈ গ’ল । জোনজনী তামোলজোপাৰ পাত চুওঁতেই তাই পাটীৰপৰা নামি গ’ল । আজি বাসন্তী যেন সাক্ষাৎ গোঁসানী আইৰ প্রতিমাজনী ! তাই সাপিনী নহয় !! কেতিয়াও হ’ব নোৱাৰে !!!\nসেইদিনা দুপৰীয়া বৰপুখুৰীৰ পকনীয়াই মোৰ মনৰ কলা-বগা সাপজনীক অটললৈ টানি লৈ যোৱা মই পলক নপৰাকৈ চাই আছিলো । পুখুৰীত মোৰ নিজৰ ছাঁটোলৈ অদ্ভুত মায়া জাগিছিল ।\n← চহা জীৱনৰ ৰংবোৰ –জ্যোতিমণি দেৱী\nব্যস্ততা আৰু আমি —ইন্দুমণি বৰুৱা →\nআধুনিক সাধু (উষামণি কাকতি )


Hiren Gohain হীৰেন গোহাঁই Archives - SCIENTIA BOOK SHOP\nHome / Assamese Author অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্যিকসকল / Hiren Gohain হীৰেন গোহাঁইâ€¹Return to Previous Page\nড° হীৰেন গোহাঁই (হিন্দী: हीरेन गोहाँइ, ইংৰাজী: Hiren Gohain), অসমীয়া আৰু ইংৰাজী সাহিত্যৰ এজন প্ৰতিষ্ঠিত সাহিত্যিক আৰু সমালোচক । ইয়াৰ উপৰিও তেখেত এজন কবি, সাংবাদিক, শিক্ষাবিদ আৰু শিক্ষক। তেখেত ১৯৩৯ চনত অসমৰ গোলাঘাট চহৰত জন্মগ্ৰহন কৰিছিল। তেখেতৰ পিতৃ স্বৰ্গীয় মহেন্দ্ৰনাথ গোহাঁই আৰু মাতৃ স্বৰ্গীয় শৰৎকুমাৰী গোহাঁই। মহেন্দ্ৰ নাথ গোহাঁই শিক্ষক আছিল। তেওঁ পূৰ্বে গুৱাহাটী আৰু বৰপেটা জিলাৰ বিদ্যালয়সমূহৰ পৰিদৰ্শক আছিল আৰু অৱসৰৰ পাছত আৰ্য বিদ্যাপীঠত অধ্যক্ষৰূপে কাম কৰিছিল। উত্তৰ গুৱাহাটীত তেখেতৰ পৈত্ৰিক ঘৰ আছিল। ড° গোহাঁই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি কিছুবছৰ পূৰ্বে অৱসৰ লৈছে।\nসাংবাদিকৰূপে ড° হীৰেন গোহাঁই:\nড° হীৰেন গোহাঁই সংবাদ সেৱাৰ লগতো জড়িত আছিল। বিভিন্ন বাতৰি কাকত আৰু আলোচনীৰ লগত তেখেত জড়িত। তেখেতে নতুন পৃথিৱী(১৯১৭-১৯৭৩), পদাতিক (১৯৭৪-১৯৭৭), কলাখাৰ (১৯৭৯-১৯৮২), সংকেত প্ৰভৃতি কেইবাখনো আলোচনী আৰু বাতৰি কাকত সম্পাদনা কৰিছিল ।\nYou cannot add "PROGOTIR SONGRAM ARU ASTITTVAR CHANDA প্ৰগতিৰ সংগ্ৰাম আৰু অস্তিত্বৰ ছন্দ : ড° হীৰেন গোহাঁই (BANALATA)" to the cart because the product is out of stock.\nAshok Book Stall, Hiren Gohain হীৰেন গোহাঁই\nঅগ্নিগৰ্ভা অসম আৰু শুভ উত্তৰণৰ প্ৰচেষ্টা ( দলিল সংকলন ) ড° হীৰেন গোহাঁই প্ৰকাশক : অশোক বুক ষ্টল প্ৰথম প্ৰকাশ : ডিচেম্বৰ, 2010 Regular Price Rs. 160 Sale Price Rs. 144\nঅসম আন্দোলন প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু ফলশ্ৰুতি সম্পাদনা : ড° হীৰেণ গোহাঁই & ড° দিলীপ বৰাAsom Andolan: Pratisruti Aru Phalasruti Edited by Dr. Hiren Gohain and Dr. Dilip Bora published by Sri Ananta Hazarika LANGUAGE: ASSAMESE Regular Price Rs. 330 Sale Price Rs. 297\nবতাহত ক'ৰ গধূলিগোপাল : ড° হীৰন গোহাঁইBotahot Kor Godhuli-Gopal Author: Dr. Hiren Gohain Published by Ananta Hazarika LANGUAGE: ASSAMESE Publication: Banalata Prakashan RS: 220\nAssamese Book Publications অসমীয়া কিতাপ প্ৰকাশন, Hiren Gohain হীৰেন গোহাঁই\nJyotiprasad RachanawaliEdited by Dr. Hiren Gohain, Dr. Paramananda Mazumdar and Samindra HujuriPublished by Sadananda Gogoi, Secretary, Publication Board Assam.Rs. 800\nAssamese Book Publications অসমীয়া কিতাপ প্ৰকাশন, Hiren Gohain হীৰেন গোহাঁই, Jyoti Prakashan\nলস্ত লাগিজ্ : ড° হীৰেন গোহাঁই Lost Luggage Author: Dr. Hiren Gohain Published by Sri Nagen sarma LANGUAGE: ASSAMESE Publication: Jyoti Prakashan RS: 40\nপ্ৰগতিৰ সংগ্ৰাম আৰু অস্তিত্বৰ ছন্দ : ড° হীৰেন গোহাঁই PROGOTIR SONGRAM ARU ASTITTVAR CHANDA Author: Dr. Hiren Gohain Language: Assamese Publisher: Banalata Rs: 150\nAssamese Book Publications অসমীয়া কিতাপ প্ৰকাশন, Hiren Gohain হীৰেন গোহাঁই, Journal Emporium\nসৈনিক শিল্পী বিষ্ণুৰাভা : সম্পাদনা : ড° হীৰেণ গোহাঁইSainik Silpi Bishnu Rava Editor Dr. Hiren Gohain Published by Surendra Baishya LANGUAGE: ASSAMESE Publication: Journal Emporium RS: 110\nসপোনৰ দিক্‌চৌ বনত : পৰিবৰ্ধিত দ্বিতীয় সংস্কৰণ : ড° হীৰেত গোহাঁই SAPONAR DIKCHOW BANAT Author: Dr. Hiren Gohain Language: Assamese Publisher: Jyoti Prakashan Rs: 150\nBhabani Books, Hiren Gohain হীৰেন গোহাঁই\nSTRUGGLING IN A TIME WARP Essays and Observations on the Northeast's History and Politics with Particular Reference to Assam Hiren Gohain Published & Printed by : BHABANI BOOKS First published : December, 2019 Price : 650.00 Regular Price Rs. 650 Sale Price Rs. 599 ISBN : 978-93-87494-34-3\n650.00 599.00Read more\nAssamese Book Publications অসমীয়া কিতাপ প্ৰকাশন, Hiren Gohain হীৰেন গোহাঁই, Students Store\nতেজৰ আখৰে লেখা : হীৰেণ গোহাঁই Tejor Akhore Lekha Author: Hiren Gohain LANGUAGE: ASSAMESE Publication: Student's Store RS: 160\nHiren Gohain হীৰেন গোহাঁই, Other Publications\nইমান তিতা সাগৰৰ পানী আত্মজীৱনীৰ চতুৰ্থ ( পৰিবৰ্ধিত ) খণ্ড হীৰেন গোহাঁঁই প্ৰকাশক : শান্তি প্ৰকাশন ( Others ) প্ৰথম প্ৰকাশ : 2011 দ্বিতীয় প্ৰকাশ : 2013 Regular Price Rs. 300 Sale Price Rs. 270 ISBN : 819273666-2


পলিটিক্স – মনালিছা শইকীয়া – ফটাঢোল\nএই গল্প, উপন্যাস লিখা কামটো মোৰ দৰে মানুহৰ বাবে মুঠেই নহয়৷ কিবাকৈ সৰুতেই লিখা-মেলাৰ প্ৰতি হেঁপাহ এটাই জন্ম ল’লে৷ আচলতে মোৰ কথা সাজি কোৱা, মিছা কোৱা অভ্যাসটোৱেই কলমটোৰ সান্নিধ্যত ৰূপ দিবলৈ সহজ বুলি ভাবিলোঁ৷ সেয়ে লেখক হোৱাৰ বহুত হেঁপাহ৷ স্থানীয় মহিলা সমিতিৰ প্ৰাচীৰ পত্ৰিকাত দুটামান কবিতাও লিখিছোঁ৷ আৰু বৃহত্তৰ নাহৰণি ৰঙালী বিহু উদযাপন সমিতিৰ স্মৃতি গ্ৰন্থত “বিহুগীতত কপৌফুল “ বুলি প্ৰবন্ধ এটাও লিখিছো এইবাৰ৷ যি কি নহওক বেলেগ মানুহে লেখক বুলি নাভাবিলেও ঘৰৰ গৃহস্থৰ আগতেই অকণমান লেখক জাতীয় ভাও দিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ৷ কিজানি ঘৰখনতেই অকণমান পাত্তা পাওঁ৷ নহলে একোৰে লায়ক নহয় বুলি ভাবে৷\nনাই, তেওঁৰ মতে লেখকৰ কোনো কেৰেক্টাৰেই মোৰ নাই৷ লেখক হবলৈ হ’লে গহীন -গম্ভীৰ মাত -কথা, খোজ-কাটল, পিন্ধা -উৰাতো জাতীয় সাজ হ’ব লাগিব৷ কান্ধত দীঘল মোনা এখন থাকিব লাগিব৷ তোমাক কোনে লেখক বুলি মানিব হে! চেৰা বলিয়া মানুহৰ দৰে যি টি কৰি ফুৰিবা৷ ইমান চেলেং -পেটেঙ৷ হাতত টেটু আঁকি ল’বা, পিন্ধনতো সেই সোপা জিকমিকাই থকা খাৰু – মণি! কোনে তোমাক পাত্তা দিব৷\nখং উঠি আহে তেওঁৰ কথা শুনি৷\n“পিন্ধা -উৰা সোপাহে দেখিলা৷ পুৱাৰ পৰাই যে গেবাৰি খাটিব লাগে৷ ঘৰৰ কাম বনৰ পৰাই আহৰি নাই, লিখিম কেতিয়া? ঘৰৰ ৰান্ধা-বঢ়া, কাপোৰ কানি সামৰি, আচবাবৰ ধূলি মচি গোটেইবোৰ চিজিল লগাব লাগে৷ আজিকালি লেখকে বহুত আৰামত লিখে৷ শীত-তাপ নিয়ন্ত্ৰিত কোঠাত বহি লিখে৷ ঘৰৰ কূটা গছো নকৰে৷ পানী গিলাচো বনকৰা মানুহে আনি দিয়ে৷ ঘৰৰ সমুখত ড্ৰাইভাৰে গাড়ী ৰাখি থয়“৷ একেৰাহে বকি দিলোঁ৷ হ’লে কি হ’ব মই যিমান গৰমত বকিছো তেওঁ সিমানেই ঠাণ্ডা হৈ লৈছে৷ অতি শান্ত স্বৰত কৈ উঠে, “ শুনা, লেখক জনে সৰ্বহাৰাৰ কথা ক’ব লাগিব৷ ভাবিব লাগিব৷ তেওঁলোকৰ মাজলৈ গৈ ৰ’দত পুৰি বৰষুণত তিতিব লাগিব৷ পথাৰৰ বোকাত ননমাকৈ পথাৰৰ কথা কোৱাতো বিলাসিতা৷ আৰু তেনেকৈ সাহিত্য নহয়“\nতেওঁৰ স্পষ্ট কথা৷\nএৰা, নীতিবচন কিমান শুনিম আৰু!\nআমি বোলে হাল বাই আহিহে স্কুল গৈছিলো৷ আমি বোলে পঁইতা কৰ্কৰা খায়েই ডাঙৰ হ’লোঁ৷ ৰাতিয়েই চেপা পাতি থওঁ৷ পুৱা দাঙি চাই লৈ আহি জোকাৰি দিওঁ৷ সেই কেইটাকে বৌটিয়ে পুৰি দিয়ে৷ গোল নেমু অকণ, নিমখ, জলকীয়া লৈ একাঁহী দবাই দিনটোলৈ দপদপাই থাকো বুজিলা? আমাৰ অসমীয়া ভাত মুঠি, পিঠা-পনাৰ সৈতে এই পিজ্জা, বাৰ্গাৰবোৰে পাত্তা পাব নেকি! “\nমনতে ভাবোঁ, দিনকাল সলনি হ’ল৷ সময়ৰ সৈতে মিলাই খোজ দিব লাগিব৷ আনৰ বোৰো চিনি থব লাগিব আৰু নিজৰ খিনিও খামুচি ধৰি থব লাগিব!\nসকলো কথা মন দি নুশুনিলেও দুদিনমানৰ আগতে কোৱা কথাখিনি পিছে মন দি শুনিলোঁ৷ কথাখিনি আছিল কিছু দৰ্শন সম্পৰ্কীয়৷ আধ্যাত্মিক৷ অনবৰতে খিঙখিঙাই থকা দেখি তেওঁ মোক খুব বুজালে৷ ধ্যান আৰু যোগাসনৰ প্ৰয়োজনীয়তা সম্পৰ্কে৷ সেইবোৰ কৰিলে দেহ-মন দুয়োটাই ভাল হৈ থাকে৷ খং-ৰাগবোৰ কমি থাকে ইত্যাদি৷ সকলো কথা কাণত নোসোমালেও এষাৰ কথা মনত ভালদৰে ৰৈ গ’ল৷ তেওঁ কৈছিল, “ তুমি যদি মনত খং ৰাগ লৈ আহাৰ ৰান্ধি আমাক খাবলৈ দিয়া তেন্তে খাদ্যৰ সৈতে সেই নিগেটিভ ভাইব্ৰেচন আমালৈও গুচি যাব৷ ফলত সেই খাদ্যই আমাৰ উপকাৰ নকৰে৷ সেয়ে ৰান্ধনি শালত মনটো ভাল ৰাখি পৱিত্ৰ মনেৰে ৰান্ধিলে দাইল ভাত খাবলৈও অমৃত যেন লাগে৷ আমাৰ আইতাই সদায় ৰান্ধনিশালত ৰান্ধি থাকোতে অনবৰতে ঘোষা এফাঁকি গাইছিল৷ আইতাই ৰন্ধা জুতি আজিলৈকে মই ক’তোৱেই পোৱা নাই৷ তেল -মছলা একো নাছিল৷ উহুৱাই জবৰাই যি দিছিল সেয়াই সোৱাদ লগা “\n“সঁচা ন? “ মই ক’লো\n“কি সঁচা ন? সঁচাকৈয়ে কৈ আছোঁ “\n“কি বুজিলা? ’\n“যে খাদ্য বস্তু ৰন্ধাৰ সময়ত খং-ৰাগ, দুখ-শোক কৰাতো বেয়া“\n“অঁ, বেয়া মানে বিৰাট অপকাৰী৷ মাইনা, মোৰ, আমাৰ সকলোৰে অপকাৰ কৰিব৷ ভাইব্ৰেচনটো বিৰাট ডাঙৰ কথা“\nকি জানো হ’ল, সেই দিনাৰ পৰাই গধূলি সদায় মনটো বেয়া লগাহে হ’ল মোৰ৷ সৰু সৰু কথাতে খং উঠা হ’ল৷ তেওঁ অফিচৰ পৰা আহি দেখে মাইনাক বকি আছোঁ,\n“দিনৰ দিনটো গেবাৰী খাটিছো৷ বাপেৰে বিনা পইচাত বনকৰা মানুহ পাইছেতো৷ লগৰ চব চাকৰ -নাকৰ লৈ আৰামত আছে৷ মোৰহে কি কপাল! আই –\nবোপাইৰ কথা নুশুনি বিয়া হোৱাৰ মজা পাইছোঁ উঁ উঁ উঁ ..“\nএওঁৰ চাগৈ দুখ লাগে৷ মোক কয়, “ তুমি ৰেষ্ট কৰা৷ ৰাতিৰ সাঁজ ময়েই ৰান্ধিম “!\n“নালাগে৷ ময়েই ৰান্ধিম৷ “\n“নালাগে, তোমাৰ মন বেয়া হৈ আছে নহয়৷ ভাল হ’লে ৰান্ধিবা“\n“তেন্তে ভাজি দালি অলপ বেছিকৈ ৰান্ধি থবা, কাইলৈ দিনৰ বাবেও “ কোনোমতে মোৰ মাত ওলায়৷ তেওঁ সেই মতেই কৰে৷ দুদিন হ’ল৷ কালি হালধি বেছি হ’ল ভাজিত৷ আজি দাইলত নিমখ নাই৷ ৰান্ধোতে ৰান্ধিছে কিন্তু মাইনাই মুখ বিকটাই দিছে৷\nময়ো চান্সতে “ফটা-ঢোল”ত প্ৰথম লিখাটো লিখি ল’লোঁ দিনত৷\nৰাতিলৈ মাইনাই এক প্ৰকাৰ আন্দোলনেই কৰিলে৷\n“পিতা, তুমি আৰু ৰান্ধিব নালাগে৷ উৱাক! মোৰ বমি হৈ যাব৷ মা তুমি ৰান্ধিবা৷ টেষ্টি টেষ্টি খানা “\nপিতাকে ধমক লগালে, “ময়েই ৰান্ধিম৷ মাৰ গা বেয়া দেখা নাই? যি ৰান্ধো তাকেই খাব লাগিব “\nতিনিদিনৰ দিনা নোৱাৰিলোঁ আৰু৷ নালাগে, লেখক নহওঁ৷ সেইবুলি এই সোপা দানা খাই থাকিব নোৱাৰি৷ ময়েই ৰান্ধিম৷ পুনৰ চম্ভালি ল’লো পাকঘৰ৷ আজি পছলা আৰু মূৰ্গী মাংস ৰান্ধিছিলোঁ৷ লগত ৰহৰ দাইল৷ মাইনাই টকালি পাৰি খালে৷ খাই থকাৰ মাজতে মাইনাই এবাৰ বাপেকক সুধিলে,\n“ পিতা, এটা কথা কওঁ“\n“কোঁৱা “ তল মূৰকৈ খাই আছে তেওঁ৷\n“তুমি পলিটিক্সত কিয় নোযোৱা৷ তুমি কিন্তু পাৰিবা৷ ন মা? “ মাইনাই সোধে\nমই মূৰ জোকাৰিলোঁ৷■■\n« মেধি ঐ মেধি – অভিজিত মেধি\nসংকটমোচন – ঈশান জ্যোতি বৰা »\nমনালিছা শইকীয়াৰ ৰন্ধনৰ জুতি ল’লো। বৰ সোৱাদৰ হৈছে। লেখিকাৰ লগতে হাস‍্যমধুৰ আলোচনী এখন হাতত তুলি দিয়া বাবে সংশ্লিষ্ট সকলোকে ধন‍্যবাদ জনালো আৰু আলোচনীখনৰ আলোকমুখী যাত্ৰাপথত সিঁচি দিলো শুভকামনাৰ একাঁজলি ফুল।


ড° ভূপেন হাজৰিকা আৰু তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয় - এই সময়ত ᴾᴶᴹ\n16 Dec ড° ভূপেন হাজৰিকা আৰু তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়\nPosted at 01:37h in নিবন্ধ\tby\tপংকজ জ্যোতি মহন্ত2Comments\n“….. এছ. ডি. বৰ্মন আৰু আৰ. ডি. বৰ্মনে যেনেদৰে বলীউদৰ সংগীতক চহকী কৰি থৈ গৈছে, তেনেদৰে ভূপেন হাজৰিকায়ো বলীউদৰ সংগীতক আৰু অধিক আগুৱাই যোৱাত সহায় কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। দুখ লাগে সেই সুযোগ সংগীতকাৰগৰাকীক দিয়া নহ’ল।”\n– এয়া প্ৰখ্যাত গীতিকাৰ গুলজাৰৰ ভাষ্য।\nপ্ৰতিভাবান মহান শিল্পীক কৰা অৱহেলাই অনিষ্ট কৰে নিজৰ। এজন মাথোঁ শিল্পীয়ে একো একোটা গীতেৰেই আমাৰ ঐতিহ্য, নিৰ্যাস, প্ৰাচুৰ্য, অৱলম্বন, কৰ্তব্য…. সকলোৰে কথা কৈ থৈ গ’ল। সেইজন শিল্পী- যিজনৰ বিষয়ে বিদগ্ধ পণ্ডিতৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সাধাৰণ সাংবাদিকলৈকে, ৰাজনৈতিক নেতাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি হৃদয়ত তেখেতৰ গীতক প্ৰতিষ্ঠা কৰি লোৱা শ্ৰোতালৈকে হাজাৰ হাজাৰজনে হাজাৰ কথা লিখিছে বা কৈছে, তেনে এজন ব্যক্তিৰ বিষয়ে কিবা এটা লিখিবলৈ লওঁতে সদায় থমকি ৰ’ব লগা হয়- কিজানি কোনো কথাত প্ৰকৃত গভীৰতা প্ৰকাশ নোপোৱাকৈ থাকে- সেই ভাবি।\nফটো সংগ্ৰহ : গৌৰী শংকৰ ভূঞা\nতেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আটাইতকৈ সক্ৰিয় ক্লাৱ ‘আড্ডা কুইজ’-এ প্ৰতি বছৰে নৱাগত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ উদ্দেশ্যে এটা বিশেষ কুইজ প্ৰতিযোগিতা আয়োজন কৰে। কৌতুহলোদ্বীপক আকৰ্ষণীয় পোষ্টাৰ, উৎসাহজনক পুৰস্কাৰ আদিৰে ইয়াক নৱাগতসকলৰ দৃষ্টিগোচৰ কৰি তোলা হয়। একেবাৰে আগ্ৰহ নথকাসকল প্ৰতিযোগিতাটোত উপস্থিত থাকিবলৈ নগ’লেও তাত চলা জ্ঞান চৰ্চাই কঢ়িওৱা বতাহছাটিয়ে সবকে কোবাই থৈ যায়। দুবছৰৰ আগতে সেই অনুষ্ঠানটোত প্ৰতিযোগীসকলক এটি গীত শুনাই এটা প্ৰশ্ন কৰা হৈছিল যে- সেই গীতটি গোৱা তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰে বিশ্ববিখ্যাত ছাত্ৰজন কোন?\nউত্তৰটো দিবলৈ লওঁতে বহুতো প্ৰতিযোগী কিছু বিমোৰত পৰিছিল। কাৰণ, সেই কণ্ঠ আছিল ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ, কিন্তু ড° ভূপেন হাজৰিকা তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ আছিল কেতিয়া!? প্ৰতিযোগীসকলে ভাবিছিল- তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ে তেখেতক এক সন্মানীয় ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰিছিল, তাকে কোৱা হৈছে নেকি? হয়, তাকে কোৱা হৈছিল। অৰ্থাৎ ড° ভূপেন হাজৰিকাক এটা ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰি তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়েও ধন্য মানিছিল।\nতেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ লগত ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ নাম কেৱল এনেদৰেই জড়িত নহয়, তেখেতেই লিখিছিল এই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ‘Anthem’।\nএই মহান শিল্পীগৰাকীৰ ভাৱ-ভাষাত সদায় জড়িত থকা এটা বস্তু হ’ল- দায়িত্ব। তেখেতৰ সেই দায়িত্ববোধে আজি আমাক কেৱল সমাজ জীৱনৰ প্ৰতিয়েই নহয় তেখেতৰো প্ৰতি থাকিবলগা আমাৰ দায়িত্বৰ কথা সোঁৱৰাই দিয়ে। তেখেতৰ প্ৰতি তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ে এটা দায়িত্ব পালন কৰিবলগা আছে। এই দায়িত্ব পালনে কেৱল বিশ্ববিদ্যালয়খনকে যে ধন্য কৰিব তেনে নহয়, ধন্য কৰিবগৈ পাৰে অসংখ্য ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰো জীৱন।\nপ্ৰতি বছৰে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসংখ্য ছাত্ৰ-ছাত্ৰী ওলাই যায়। বিশ্ববিদ্যালয়ত কেইবাবছৰ থাকিও কিন্তু তেওঁলোকৰ প্ৰায় এজনেও বিশ্ববিদ্যালয় সঙ্গীতটো নজনাকৈয়ে পাৰ হৈ গুছি যায়। সেই সঙ্গীত-\n“অগ্নিগড়ৰ স্থাপত্য, কলীয়াভোমোৰাৰ সেঁতু নিৰ্মাণ\nসেহি স্থানতে বিৰাজিছে তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়\nকৰি যাওঁ দিক্-নিৰ্ণয়\nযদি বিভাগসমূহত পতা নৱাগত আদৰণি সভা আদিকে ধৰি বিভিন্ন অনুষ্ঠানৰ আৰম্ভণিতে এই গীত পৰিৱেশনৰ বাবে ছাত্ৰ-ছত্ৰীসকলক আগ্ৰহাম্বিত কৰা হয় তেন্তে এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰ্য হ’ব। (আন কোনো কোনো বিশ্ববিদ্যালয়ত এই অতি অদৰণীয় পৰম্পৰা বহু যুগৰ আগতেই গঢ়ি উঠিছে!) এনে পৰম্পৰা গঢ়িবলৈ (ইয়াত) প্ৰশাসনিক কৰ্তৃপক্ষই নেতৃত্ব ল’ব লাগিব।\nএই আহ্বানেৰেই আমি জনালো সুধাকণ্ঠলৈ সশ্ৰদ্ধ প্ৰণিপাত….।\nসুধাকণ্ঠক শ্ৰদ্ধাঞ্জলী জনোৱাৰ উদ্দেশ্যে “ড° ভূপেন হাজৰিকা” শিৰোনামেৰে এই প্ৰবন্ধটো ২০১২ চনত তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰকাশিত এখন আলোচনীত লিখিছিলোঁ। ইয়াত সেই একেটা লেখাৰে শিৰোনামটো সলনি কৰাৰ লগতে তলৰ তথ্যখিনি সংযোগ কৰিলোঁ—\nতেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংগীতটি সৃষ্টিৰ সময়ত ড° ভূপেন হাজৰিকাদেৱে, গীতটি কেনেকৈ উপস্থাপন কৰিব লাগিব সেইকথা নিজে গাই এজন ব্যক্তিক শিকাই থকাৰ লগতে সেই সম্পৰ্কীয় তেখেতৰ কিছু ইচ্ছা আৰু হেঁপাহৰ কথা তলৰ ভিডিঅ’টোত (অডিঅ’টোত) সন্নিবিষ্ট হৈ আছে:\nঅংকণ : গৌৰী শংকৰ ভূঞা\nঅগ্নিগড়ৰ স্থাপত্য, কলীয়াভোমোৰাৰ সেঁতু নিৰ্মাণ\nভূ-গৰ্ভৰ পৰা গ্ৰহ-নক্ষত্ৰত গণনাৰে কৰোঁ বিচৰণ\nবিজ্ঞান জোঁৱাৰৰ অগ্ৰগতিক আহুতিৰে কৰোঁ ৰূপায়ন\nসেই শক্তিৰে উজ্বলাম দুটি পাৰ\nজীৱন যুঁজত বিজ্ঞান সাৰথি তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়\n(সুৰ- ডঃ ভূপেন হাজৰিকা।)\nWhere Agnigarh dazzles in designing trends\nWhere the skill of Kaliabhomora in bridging over rivers\nSparkles in brands\nIt is there that Tezpur University stands\nAnd Tezpur University imbibes it in soul\nThe mighty Luit flows by us\nScience is our companion in the struggles of our lives\nThat is what Tezpur University signifies. (উৎস)\n[তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তোৰণৰ ফটোখন ইয়াৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা হৈছে।]\nতেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়, বিশ্ববিদ্যালয় সংগীত, ভূপেন হাজৰিকা, ভূপেনদা\nArnab Jyoti Arya\nPosted at 11:32h, 05 November Reply\nআপোনাৰ লেখাটো ভাল লাগিল । আমি চেষ্টা কৰিছিলো গীতটি ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ মাজত প্ৰচাৰ কৰিবলৈ । এতিয়া YouTubeটো উপলব্ধ কৰিছোঁ ।\nPosted at 13:35h, 10 November Reply\nবহুত ধন্যবাদ৷ জানিবলৈ পাই ভাল লাগিল৷\nষ্টিফেন হকিং আৰু দুজন অবিস্মৰণীয় সম্পাদক\nত্ৰি-মেৰু অভিযানৰ অন্তিম দশা


ক্ৰমাৎ সুস্থ কপিল দেৱ | Asom Live 24\nক্ৰমাৎ সুস্থ কপিল দেৱ\nতৃণমূল কংগ্ৰেছত যোগদান বাবুল সুপ্ৰিয়ৰ, বংগত অধিক শক্তিশালী হ’ল মমতা\nবিপদত ছনু ছুড! ২০ কোটি টকাৰ কৰ ফাঁকিৰ অভিযোগ ছনু ছুডৰ বিৰুদ্ধে\nসন্মান নে ভেঁকোভাওনা?\nৰাজ্যৰ প্ৰান্তে প্ৰান্তে বিশ্বকৰ্মাৰ আৰাধনা\nবড়োভূমিত পুনৰ জন্ম এটা সশস্ত্ৰ সংগঠনৰ\nমুখ্যমন্ত্ৰীৰ ধমককো কেৰেপ নকৰে দালালে\nহাফপেণ্ট তথা পটলুং কাণ্ডৰ পাছৰ অংশ\nআজি শ্ৰীশ্ৰীবিশ্বকৰ্মা পূজা\nভাৰতীয় ৰাজনীতিৰ যাদুকৰৰ আজি জন্মদিন\nঅসম আৰক্ষীৰ ফোপোলা স্বৰূপ!\nGangetic River Dolphins (Platanista gangetica) Assamese name Hihu\nটুইটযোগে অনুৰাগীক ধন্যবাদ\nby অসম লাইভ ২৪\nin ক্ৰীড়া, বিশ্ব, ভাৰত\nহাস্পতালত কপিল দেৱ\nঅসম লাইভ ২৪ঃ ভাৰতৰ প্ৰথম বিশ্বকাপ জয়ী ক্ৰিকেট দলৰ কেপ্টেইন কপিল দেৱ চিকিৎসাধীন। সংবাদ মাধ্যমৰ হাতত আহি পৰিছে কপিল দেৱ চিকিৎসাধীন হৈ থকা অৱস্থাৰ ফটো। দিল্লীৰ এখন হাস্পতালত চিকিৎসাধীন হৈ আছে প্ৰাক্তন ক্ৰিকেটাৰগৰাকী।\nহৃদ ৰোগত আক্ৰান্ত ক্ৰিকেটাৰগৰাকীৰ এটি অস্ত্ৰোপচাৰ সফলতাৰে সম্পন্ন হৈ গৈছে। কপিল দেৱে তেওঁক আশু-আৰোগ্য কামনা কৰাৰ বাবে সকলোকে টুইটাৰযোগে ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিছে। ক্ৰিকেটাৰগৰাকী দক্ষিণ দিল্লীৰ ফ’ৰ্টিছ হাস্পতালত ভৰ্তি হৈ আছে।\n— Kapil Dev (@therealkapildev) October 23, 2020\nTags: asom live 24assam live 24axom live 24kapil devkapil dev health\nঅসম লাইভ ২৪\nএছিয়াৰ দীৰ্ঘতম ৰোপৱে উদ্বোধন কৰিব প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে\nপানীৰ অপচয় কৰাসকলক ৫ বছৰৰ শাস্তিৰ লগতে ১ লাখ টকাৰ জৰিমনা


অসমীয়া চিনেমালৈ নতুন জোৱাৰ আনিব মুভীটোন.কমে - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome DR BULJIT BURAGOHAIN goodnews RUPALI-PARDA ড° বুলজিৎ বুঢ়াগোহাঁই ভাল খবৰ ৰূপালী পৰ্দা অসমীয়া চিনেমালৈ নতুন জোৱাৰ আনিব মুভীটোন.কমে\nxukhdukh.com August 20, 2018 DR BULJIT BURAGOHAIN, goodnews, RUPALI-PARDA, ড° বুলজিৎ বুঢ়াগোহাঁই, ভাল খবৰ, ৰূপালী পৰ্দা,\nমুভীটোন ( http://www.movietonne.com) : অনলাইন ষ্ট্ৰীমিং\nঅতি সম্প্ৰতি অসমীয়া চিনেমা নিৰ্মাণৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাই অহাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত কেতবোৰ ন ন সমস্যা আমাৰ আগত আহি পৰিছে। যোৱা বহুবছৰ ধৰি বিভিন্ন দিগগজ, কলা কুশলীয়ে অসমীয়া চিনেমাৰ সৈতে জড়িত কেতবোৰ সমস্যাৰ সমাধানসূত্ৰৰ বাবে অহোপুৰুষাৰ্থ কৰি আছে য'ত "তাকৰীয়া সংখ্যাৰ ছবিগৃহ" এটি অন্যতম সমস্যা হিচাপে আমাৰ চেতনাত ধৰা দিছে।\nছবিগৃহত অসমীয়া চিনেমা প্ৰদৰ্শনৰ সময়ৰ ক্ষেত্ৰত কৰা পক্ষপাতিত্ব বা অন্য বিগ বাজেটৰ প্ৰতিশ্ৰুতিসম্পন্ন চিনেমাৰ বাবে চলি থকা চিনেমা এখন উঠাই দিয়াৰ অভিযোগ সমূহৰ সত্যতা অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰি। যত প্ৰত্যেকদিনাই নতুন নতুন প্ৰতিভাৰে অসমীয়া চিনেমাজগত ন ন ৰূপত উদ্ভাসিত হব লাগিছে , তাত এনেধৰণৰ সমস্যাই তেওঁলোকক নিৰুৎসাহ কৰাৰ উপৰিও অসমীয়া চিনেমাৰ উদ্যোগিকৰণৰ প্ৰক্ৰিয়াক বাধা দিব। ন পুৰণি প্ৰযোজক, নিৰ্দেশকে যৎকিঞ্চিত মাননীও চিনেমাৰ পৰা পাবলৈ সক্ষম নহয় কাৰণ ছবিগৃহ অসমত মাত্ৰ ৬৭ টা যিয়ে জনগণৰ চাহিদা পূৰণ কৰিব নোৱাৰে। তথাকথিত বিগ কৰ্পোৰেটৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত বলিউদ হলিউদৰ ছবিয়ে দৰ্শকক যি ভাবে আকৰ্ষণ কৰি থাকে, তেনেস্থলত অসমীয়া চিনেমাৰ নিচিনা আঞ্চলিক ভাষাৰ চিনেমা সেইসমূহ চিনেমাৰ আগত নিজৰ স্থিতি জাহিৰ কৰিবলৈ কিছুদূৰ অপাৰগ হয়, হোৱাতো স্বাভাৱিক। গতিকে উপায় কি? আমাৰ কৰণীয় কি?\nমুভীটোন এনে এটা অনলাইন মুভি ষ্ট্ৰীমিং প্লেটফৰ্ম যত ঘাইকৈ অসমীয়া চিনেমাসমূহ অত্যন্ত কম মূল্যত উপলব্ধ হব। মোবাইল এপ বা কম্পিউটাৰ বা স্মাৰ্ট টিভিৰ জৰিয়তে যিকোনো ঠাইত, তেহেলৈ যিমানেই ভিতৰুৱা অঞ্চল নহওক কিয় ,অসমীয়া চিনেমাৰ প্ৰদৰ্শনৰ সুবিধা কৰিব পৰা যাব । গাঁও অঞ্চল বা বহু ভিতৰৰ অঞ্চলৰ মানুহে দুৰ্বাৰ হেঁপাহ থকা সত্বেও ছবিগৃহলৈ যাবৰ সুবিধা কৰিব নোৱাৰে (বা গলেও বহুদূৰ যাবলগীয়া হয়) আৰু তেওঁলোকে দিব খোজা বা দিব পৰা অৰিহণাখিনি প্ৰযোজক বা পৰিচালকে কোনোদিনেই পাবলৈ সক্ষম নহয়। অনলাইন মুভি ষ্ট্ৰীমিং এপ সমূহৰ বৰ্ধিত জনপ্ৰিয়তালৈ লক্ষ্য ৰাখি ইয়াৰ বহুমুখী সদব্যৱহাৰিতাক চিনেমা প্ৰদৰ্শনৰ সহায়ক হোৱাকৈ প্ৰয়োগ কৰাটো বৰ্তমান সময়ত আটাইতকৈ ফলপ্ৰসূ উপায় বুলি বিবেচনা কৰা হৈছে।\nকেৱল প্ৰদৰ্শনেই এই বেৱচাইটৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য নহয়। ১৯৩৫ চনৰ পৰা যিবোৰ অসমীয়া চিনেমাই বিভিন্ন সময়ত অসম আৰু অসমীয়াক বিশ্ববাসীৰ আগত পৰিচয় কৰাই দিছে, যিবোৰ চিনেমা অসমীয়াৰ বৌদ্ধিক কছৰৎৰ অন্যতম চানেকি বুলি ধৰা হয় বা যিবোৰ চিনেমা ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই চোৱাটো নিতান্তই দৰকাৰ বুলি সততে বিবেচনা কৰা হয়, সেই আটাইবোৰ চিনেমাৰ সংৰক্ষণ কৰাৰো ব্যৱস্থা কৰিবলৈ আগবাঢ়িছোঁ। মুভীটোনে অসমীয়া চিনেমাক মানুহৰ মাজলৈ নিয়াৰ উপৰিও চিনেমাৰ লগত জড়িত সমূহ শিল্পীক অৰ্থনৈতিক সকাহ দিব বুলি স্থিৰ কৰা লক্ষ্যত উপনীত হবলৈ আপোনালোক আটাইৰে পৰা আশীৰ্বাদ আৰু সহায় সহযোগিতা কামনা কৰিছে এই নতুন উদ্যমে।\nউল্লেখযোগ্য যে ৰীমা বৰাৰ অতি প্ৰশংসিত চিনেমা 'বকুল' আৰু কেনী বসুমতাৰীৰ 'লোকেল কুংফু-২' মুভীটোনত ইতিমধ্যেই উপলদ্ধ হৈছে। সবিশেষ জানিবলৈ ফেচবুক পেজঃ https://www.facebook.com/movietonne/ টো ক্লিক কৰিব পাৰিব।\nMovietonne, H No-14, Krishnasura Path, Lokhra Betkuchi, Assam, India – 781034 , E-mail : movietonneofficial@gmail.com info@movietonne.com, Phone : +91-83990-56995 +91-84862-01473\nTags # DR BULJIT BURAGOHAIN # goodnews # RUPALI-PARDA # ড° বুলজিৎ বুঢ়াগোহাঁই # ভাল খবৰ # ৰূপালী পৰ্দা\nBy xukhdukh.com on August 20, 2018\nLabels: DR BULJIT BURAGOHAIN, goodnews, RUPALI-PARDA, ড° বুলজিৎ বুঢ়াগোহাঁই, ভাল খবৰ, ৰূপালী পৰ্দা


শান্তি সুদূৰপৰাহত নহয় জম্মু-কাশ্মীৰত! গৃহ মন্ত্ৰণালয়ে দিলে সুখবৰ - Prag News\nHomeৰাষ্ট্ৰীয়শান্তি সুদূৰপৰাহত নহয় জম্মু-কাশ্মীৰত! গৃহ মন্ত্ৰণালয়ে দিলে সুখবৰ\nPrevious articleজঘন্য কাণ্ড : বলাৎকাৰীৰ হাতৰ পৰা সাৰি নগ’ল ৯০ বছৰীয়া বৃদ্ধাও\nNext articleকৃষি আইন স্থগিত কৰক, নহ’লে আমি স্থগিতৰ নিৰ্দেশ দিম : ন্যায়ালয়


Kidep Dz in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Kidep Dz ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nKidep Dz ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Kidep Dz Benefits & Uses in Assamese- Kidep Dz ar laabh aaru byavaharsamuh\nKidep Dz ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Kidep Dz Dosage & How to Take in Assamese - Kidep Dz ar paali aaru xeya kenedore lobo\nKidep Dz ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Kidep Dz Side Effects in Assamese- Kidep Dz ar parshwakriyasamuh\nKidep Dz সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Kidep Dz Related Warnings in Assamese- Kidep Dz xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Kidep Dzৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Kidep Dz with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Kidep Dz ar gurutor kriya-pratikriya\nKidep Dz মতভেদসমূহ- Kidep Dz Contraindications in Assamese- Kidep Dz nishedhsamuh\nKidep Dz ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Kidep Dz in Assamese- Kidep Dz ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Kidep Dz ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Kidep Dz Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Kidep Dz kriya-pratikriya\nKidep Dz ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Kidep Dz Benefits & Uses in Assamese - Kidep Dz ar laabh aaru byavaharsamuh\nKidep Dz তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nKidep Dz ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Kidep Dz Dosage & How to Take in Assamese - Kidep Dz ar paali aaru xeya kenedore lobo\nKidep Dz-ৰ উপাদানসমূহ - Kidep Dz Active Ingredients in Assamese - Kidep Dz-ar upadaansamuh\nKidep Dz ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Kidep Dz Side Effects in Assamese - Kidep Dz ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Kidep Dz ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nKidep Dz সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Kidep Dz Related Warnings in Assamese - Kidep Dz xonkranta xatarkatabanisamuh\nKidep Dz-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nKidep Dzৰ গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত কিছু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। যদি গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Kidep Dz ৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকে, ইয়াক লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nKidep Dz-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nKidep Dz গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত স্তন্যপায়ী মহিলাসকলে গম্ভীৰ সমস্যাত ভূগিব পাৰে। গতিকে প্ৰথমে আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ এই ঔষধটো গ্ৰহণ নকৰিব, নহলে এইটো আপোনাৰ বাবে বিপদজনক হব পাৰে।\nবৃক্কত Kidep Dz কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nKidep Dzৰ বৃক্কত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই বৃক্ক ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nযকৃতত Kidep Dz কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nKidep Dzৰ কলিজা ৰ ওপৰত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কেইটামান ঘটনাহে ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Kidep Dz ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nKidep Dzৰ হৃদয় ৰ ওপৰত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Kidep Dzৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Kidep Dz with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Kidep Dz ar gurutor kriya-pratikriya\nKidep Dz তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nKidep Dz মতভেদসমূহ - Kidep Dz Contraindications in Assamese - Kidep Dz nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Kidep Dz লোৱা অনুচিত যাতে -\nKidep Dz ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Kidep Dz in Assamese - Kidep Dz ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Kidep Dz-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Kidep Dz লোৱাটোৱে কোনো আসক্তিৰ সৃষ্টি নকৰে।\nনহয়, মগজু খটাবলগা কোনো কাম আপুনি কৰাটো অনুচিত, আপুনি Kidep Dz লোৱাৰ পিছত সেয়া সক্ৰিয় কিয়নো আৰু সতৰ্ক থকাটো প্ৰয়োজনীয়।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Kidep Dz লোৱা উচিত।\nহয়, বহুক্ষেত্ৰত, Kidep Dz লোৱাটোৱে মানসিক বিসংগতিৰ ক্ষেত্ৰত সহায় কৰিব পাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Kidep Dz ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Kidep Dz Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Kidep Dz kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Kidep Dzৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Kidep Dz লোৱাট নিৰাপদ।\nমদ আৰু Kidep Dzৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nKidep Dz আৰু মদ একেলগে পান কৰাৰ ফলত আপোনাৰ দেহত গুৰুতৰ প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।\nKidep Dz ৰ অনুকল্প - Substitutes for Kidep Dz in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Kidep Dz লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Kidep Dz ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Kidep Dz সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Kidep Dz ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Kidep Dz সেৱন কৰে?


অসমীয়া লিপিৰ সৰলীকৰণ অপ্ৰয়োজনীয় — মনোহৰ দত্ত – ফটাঢোল\nMay 1, 2019 প্ৰবন্ধ\tLeaveacomment\nঅসমীয়া লিপিৰ সৰলীকৰণ অপ্ৰয়োজনীয় — মনোহৰ দত্ত\n‘আমাৰ অসম’ কাকতৰ ২৪ ছেপ্টেম্বৰ, ২০১৮ সংখ্যাত প্ৰকাশিত আমাৰ এক লেখাৰ আঁত ধৰি, সম্পাদিত ৰূপত এই লেখাটো ‘ফটা-ঢোল’ ই-আলোচনীলৈ আগবঢ়ালোঁ।\nপ্ৰথমতেই দোহাৰিছোঁ, বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতিত অসমীয়া ভাষা অসমৰ অধিক মানুহে যাতে কয়, লিখে আৰু পঢ়ে – আমি তেনে পৰিৱেশ ৰচনা কৰাহে যুগুত। তেনেদৰে নতুন প্ৰজন্মক অসমীয়া ভাষা ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আকৰ্ষিত কৰিবলৈ হ’লে – তেওঁলোকৰ মনত ভাষা-প্ৰেম জগাই তুলিব লাগিব। ভাষা-প্ৰেমে যে জাতি এটাক সংগঠিত আৰু সবল কৰে সেই কথা বুজাব লাগিব।\nযি কি নহওঁক, এচাম অসমীয়াই অসমীয়া লিপিৰ সৰলীকৰণৰ পক্ষে ভিন্ন মাধ্যমত মাধ্যমত নিজৰ বক্তব্য প্ৰকাশ কৰি আহিছে। কিন্তু আমাৰ ধাৰণাত অসমীয়া লিপিৰ সৰলীকৰণ অপ্ৰয়োজনীয়। কাৰণ –\n১) যিকোনো এটা ভাষা বৰ্তি থকাৰ প্ৰধান চৰ্তটো হ’ল সেই ভাষা ক’বলৈ, সেই ভাষী মানুহৰ আগ্ৰহ থাকিব লাগিব। আজি অসমীয়াৰ মাজত এনে পৰিৱেশ হৈছে যে নিজৰ সন্তানে অসমীয়াৰ সলনি ইংৰাজীতহে কথা কয় বা লিখে বুলি এচাম অভিভাৱকে গৌৰৱ কৰে। ইংৰাজী জনাটো ভাল কথা। তাৰ লগতে তেওঁলোকে যাতে অসমীয়া ভাষাত কথা পাতিবলৈ, লিখিবলৈ আগ্ৰহ কৰে, দ্বিধাবোধ নকৰে, তালৈ অভিভাৱক, শিক্ষক তথা ৰাইজে মন দিব লাগিব। অন্ততঃ অসমত থকা অৱস্থাত আমি আমাৰ মাজত যাতে অসমীয়াতেই কথা পাতোঁ আৰু অসমৰ আন ভাষীৰ সৈতেও যেন অসমীয়াতেই কথা পাতোঁ – তেনে ধৰণৰ ঘৰুৱা আৰু সামাজিক পৰিৱেশ নতুন চামক আমি দিব লাগিব।\n২) লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, মহেশ্বৰ নেওগ আদি মণীষাৰ অৱদানৰ কথা পাহৰি লিপিৰ সৰলীকৰণ কৰি সেইসকল মণীষাই ভাষাটোলৈ আগবঢ়োৱা অমূল্য অৱদানসমূহ যাতে জলাঞ্জলি দিব লগা নহয়, তালৈ লক্ষ্য কৰাটো আমাৰ দায়িত্ব হোৱা উচিত।\n৩) অসমীয়া লিপিৰ সৰলীকৰণৰ পক্ষত এইচাম লোকে ক’ব বিচাৰে যে – ‘আজিকালি নিম্ন মধ্যবিত্ত পৰিয়ালেও নিজৰ উপাৰ্জনৰ এক বুজন অংশ খৰচ কৰি নিজৰ ল’ৰা-ছোৱালীক ইংৰাজী স্কুললৈ পঠিয়ায়। ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয়, আমাৰ জাতি-ভাষা-সংস্কৃতিৰ প্ৰতি থকা আনুগত্য আগতকৈ কম হৈছে। আচল কথাটো হৈছে বাস্তৱিক জীৱনত আমাৰ অৰ্থনৈতিক স্বাৰ্থ সৰ্বপ্ৰথমে আহে ।\n৪) অৱশ্যে আমি অকল সাহিত্য নহয় ‘ভাষা আৰু সাহিত্য’ৰ কথা একেলগে ভাবিব লাগিব। এইকাৰণেই যে সম্প্ৰতি অসমীয়া মাধ্যমত শিক্ষা গ্ৰহণৰ যি সংশয় বাঢ়িছে, সেয়া উচিত নহয় বা তাক আমি ৰোধ কৰিব লাগিব।\n৫) এনে কথাত কিছু ‘ভাষা-প্ৰেমী’য়ে তাত থকা গভীৰতা অনুভৱ কৰাৰ যত্ন নকৰে।\n৬) এনে কথাত সেইচাম লোকে লিপিৰ সৰলীকৰণৰ প্ৰস্তাৱলৈ আমি পিঠি দিছোঁ বুলি ক’বলৈয়ো দ্বিধাবোধ নকৰে। এই কথা ভিত্তিহীন। আমি মাত্ৰ অপ্ৰয়োজনীয় বুলিহে কৈছোঁ। যদিহে লিপিৰ সৰলীকৰণ কৰিবলৈ হয়, তেন্তে আমাৰ বিশ্ববিদ্যালয়কেইখন, ভাষাতত্ত্ববিদ আৰু চৰকাৰৰ প্ৰতিনিধিক লৈ এক উচ্চ পৰ্যায়ৰ লিপি বিষয়ক সমিতি গঠন কৰিব লাগিব। তেনে কৰ্তৃত্বপ্ৰাপ্ত সমিতিৰ জৰিয়তেহে সেয়া সম্ভৱ হ’ব। সেই দিশত উদ্যোগ কোনে ল’ব?\nআমি জনাত লিপিৰ সৰলীকৰণ কৰিলে ব্যাকৰণকে ধৰি অনেক কাম বাঢ়িব আৰু অকাৰণত আমি সেইবোৰ কামত ব্যস্ত হ’ব লাগিব। সেয়ে সকলোৰে বিবেচনাৰ বাবে ক’ব বিচাৰোঁ যে –\n(ক) এই চাম অসমীয়াই প্ৰস্তাৱ কৰা মৰ্মে চ/ছ বৰ্ণ দুটাৰ পৰা ‘চ’ বৰ্ণ, ত/ট বৰ্ণৰ ‘ত’ বৰ্ণ আৰু স/শ/ষ বৰ্ণ তিনিটাৰ ‘স’ বৰ্ণটো ৰখা হ’ল। তেতিয়া ‘চ’ বৰ্ণৰ পৰা এনে সমস্যা হ’ব পাৰে – ‘বাচ বেচি হোৱাত কাচ বেচি বেচিব পৰা গ’ল।’ এই বাক্যটো পঢ়ি ‘বাচ’ শব্দই ‘গোন্ধ’ নে ‘বাছ’ আৰু ‘বেচি’ শব্দই ‘অধিক’ নে ‘বিক্ৰী’ কৰা বুজাব সেই কথা কিদৰে বুজিম? তেনেকৈ ‘ত’ বৰ্ণৰ পৰা এনে সমস্যা হ’ব পাৰে – ‘হাতত হাতখন ভগাত মই উভতি আহিলোঁ।‘ এই বাক্যটো পঢ়ি আমি হাত মানে হস্তৰ কথা ক’লেনে, বজাৰৰ কথা ক’লে কেনেকৈ বুজিম? সেইদৰে ‘স’ বৰ্ণৰ পৰা এনে সমস্যা হ’ব পাৰে – ‘আকাস বিসাল যদিও আকাসো বিসাল হ’ব পাৰে।’ এই বাক্যটোৰ ‘বিসাল’ শব্দ দুটাৰ অৰ্থৰ পাৰ্থক্য কেনেকৈ উলিয়াম? যুক্তিৰ খাতিৰত মানুহে সময়ত বুজি উঠিব বুলি ক’লেও, ইয়াৰ দ্বাৰা ভাষাটোলৈ আহিব পৰা ক্ষতিসমূহ কিদৰে আমি ৰোধ কৰিম? দ্বিতীয় কথা তেনে কামত সময় ব্যয় কৰিলে ভাষাটো সমৃদ্ধ হ’বনে?\n(খ) পূৰ্বপ্ৰকাশিত লক্ষ লক্ষ কিতাপৰ, যিবোৰৰ সৰহ সংখ্যকৰে soft copy নাই – লিপি পৰিৱৰ্তন কৰাটো ইমান সহজ কথা নহয়। তদুপৰি তেনে কামৰ দায়িত্ব কোনে ল’ব? ব্যয় কোনে বহন কৰিব? ইয়াৰ বাবে যিমান সময় লাগিব, তেতিয়ালৈকে সিবোৰ কিতাপ ন-শিকাৰুৱে নপঢ়িলেও হ’ব নেকি? নে এই সময়খিনিত দুয়োটা পদ্ধতিয়েই ন-শিকাৰুৱে আয়ত্ব কৰিব লাগিব?\n(গ) লিপি সৰল কৰিলেই যে অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰতি মানুহৰ ধাউতি বাঢ়ি ভাষাটোৰ জয় জয় ময় ময় কৰি তুলিব, তাৰ নিশ্চয়তা আছেনে? কেৱল ধাৰণা এটাত ভিত্তি কৰি ভাষাটো পৰীক্ষাগাৰলৈ পঠিওৱাটো কিমান সমীচীন হ’ব?\n(ঘ) গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল – ভাষাবিজ্ঞান সন্মত এখন অভিধানৰ অভাৱে আমাক, বিশেষকৈ নতুন চামক বহু সমস্যাত পেলাইছে। পিছে অৰ্থনৈতিক কাৰণৰ বাহিৰেও, ইংৰাজী ভাষাত ভাষাবিজ্ঞান সন্মত অভিধান থকাৰ কাৰণেই আজি ভিন্ন দেশৰ মানুহে ইংৰাজী ভাষা আয়ত্ব কৰিবলৈ সুবিধা হৈছে। তদুপৰি আজিৰ প্ৰজন্মৰ সুবিধা হোৱাকৈ শুদ্ধ ৰূপৰ অনলাইন ব্যৱহাৰিক অভিধান এখনো আমাক লাগে। গতিকে বৰ্ণৰ সৰলীকৰণতকৈ, ভাষাবিজ্ঞান সন্মত আৰু সকলোৰে গ্ৰহণযোগ্য এখন অভিধানৰহে প্ৰয়োজন হৈছে। উল্লেখ্য যে তেনে এখন অভিধানৰ প্ৰসংগত ড° গোলোক চন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে তেখেতৰ ‘ভাষাচাৰ্যৰ ভাষাচিন্তাৰ একাঁজলি’ গ্ৰন্থত লিখিছে –\n“কুৰি শতিকাৰ এই শেষ হওঁ হওঁ অৱস্থাত বিশ্বত জ্ঞান বিজ্ঞানৰ কিমান প্ৰগতি ঘটিল; ভাষাতত্ব আৰু ভাষাবিজ্ঞানৰ চৰ্চা আৰু গৱেষণায়ো অন্যান্য জ্ঞান বিজ্ঞানৰ লগত সমানে ফেৰ মাৰি কিমান আগবাঢ়ি গ’ল! আজি মেছিনেৰে অনুবাদৰ কাম চলিছে; ৰ’ব-ই ইচ্ছা মতে কথা পাতিব পৰা অৱস্থা পাওঁ পাওঁ। এইবোৰ সম্ভৱ হৈছে ভাষাৰ গঠনৰ বৈশিষ্ট্য প্ৰকাশক বিতং বিশ্লেষণৰ দ্বাৰা, কম্প্যুটাৰাইজদ অভিধানৰ দ্বাৰা। কিন্তু আমি কৰিছোঁ কি? ভাষাৰ গঠনৰ লগত খাপ খোৱা ভাষাবিজ্ঞানসন্মত অভিধান এখন সংকলন কৰাৰ আজিলৈকে কল্পনাকে কৰিব পৰা নাই, আৰু কৰিব পৰাৰ সম্ভাৱনাও মই দেখা নাই; আনকি নিতান্ত গতানুগতিক পদ্ধতিত এখন সাধাৰণভাৱে শুদ্ধ অভিধান ৰচনা কৰাৰ যোগ্যতাও আমাৰ নহ’ল। প্ৰথম অভিধানখন ওলোৱাৰ আজি সম্পূৰ্ণ ছকুৰি বছৰ পূৰ হৈ গ’ল; কিন্তু অভিধানৰ ক্ষেত্ৰত আমি ইমান দিনে এখোজো আগবাঢ়িব নোৱাৰিলোঁহঁক; মই আকৌ দোহাৰিছোঁ, আমি এ-খো-জো আগবঢ়া নাই। বৰং পিছলি পিছুৱাইহে গৈছোঁহঁক। আমি এনেকৈয়ে একবিংশ শতিকাক আদৰিবলৈ হাবিয়াস কৰিছোঁ। দেখাক দেখি কেঁতুৰিৰ গা উঠিলে কি হ’ব ?”\n« ৰুণুমাই – মূৰ্চ্ছনা শইকীয়া গগৈ\nফটাপ্ৰেম – পূৰ্ণময়ী মেধি »


Gold price today: সম্প্ৰতি প্ৰতি ১০ গ্ৰামত ৫০ হাজাৰ টকাৰ আশে পাশে আছে সোণৰ দাম, ৰূপৰ দামো কমিছে ! বজাৰলৈ যোৱাৰ পূৰ্বে চাওক আজিৰ দাম ...– News18 assam\nHome » photogallery » business »Gold price today: সম্প্ৰতি প্ৰতি ১০ গ্ৰামত ৫০ হাজাৰ টকাৰ আশে পাশে আছে সোণৰ দাম, ৰূপৰ দামো কমিছে ! বজাৰলৈ যোৱাৰ পূৰ্বে চাওক আজিৰ দাম ...\nGold price today: সম্প্ৰতি প্ৰতি ১০ গ্ৰামত ৫০ হাজাৰ টকাৰ আশে পাশে আছে সোণৰ দাম, ৰূপৰ দামো কমিছে ! বজাৰলৈ যোৱাৰ পূৰ্বে চাওক আজিৰ দাম ...\nসোণৰ মূল্য (Gold Price Today) আজিও এই সময়ত উঠা-নমা হৈ আছে। সোণৰ মূল্য বৃদ্ধি হোৱাৰ পিছত, ইয়াৰ মূল্য ৫০ হাজাৰ অতিক্ৰম কৰে। মাল্টি কমোডিটি এক্সচেঞ্জত (MCX) সোণৰ ব্যৱসায় আজি ০.০১ শতাংশ অধিক আছিল।\n| February 21, 2022, 14:45 IST\nসোণৰ মূল্য (Gold Price Today) আজিও এই সময়ত উঠা-নমা হৈ আছে। সোণৰ মূল্য বৃদ্ধি হোৱাৰ পিছত, ইয়াৰ মূল্য ৫০ হাজাৰ অতিক্ৰম কৰে। মাল্টি কমোডিটি এক্সচেঞ্জত (MCX) সোণৰ ব্যৱসায় আজি ০.০১ শতাংশ অধিক আছিল। একে সময়তে, ৰূপৰ মূল্য (Silver price today) ০.৩৮ শতাংশ হ্ৰাস পাইছে।\nবিশেষজ্ঞসকলে অনুমান কৰিছে যে মহামাৰী, মুদ্ৰাস্ফীতিৰ উদ্বেগ, ৰাছিয়া আৰু ইউক্ৰেইনৰ মাজত চলি থকা উত্তেজনা আৰু শক্তিশালী আমেৰিকান ডলাৰৰ বাবে সোণৰ মূল্য ২০২২ চনত প্ৰতি ১০ গ্ৰামত ৫২,০০০ টকাৰ স্তৰৰ ওপৰলৈ যাব পাৰে।\nসোণ-ৰূপৰ মূল্য এপ্ৰিলৰ বিতৰণৰ বাবে সোণ আজি প্ৰতি ১০ গ্ৰামত ০.০১ শতাংশ বৃদ্ধি হৈ ৫০,১১৯ টকালৈ বৃদ্ধি পাইছে। একে সময়তে, আজিৰ বাণিজ্যত ৰূপৰ ব্যৱসায় ০.৩৮ শতাংশ হ্ৰাস হৈ প্ৰতি কিলোগ্ৰামত ৬৩,৬৫৯ টকাত ব্যৱসায় কৰি আছে।


প্ৰৱল বৃষ্টিপাতৰ আগজাননী! আগন্তুক ৫ দিনলৈ ৰাজ্যত হ’ব নেৰানেপেৰা বৰষুণ… – News Time Assam by Pratham Khabar\nঘৰ/পৰিৱেশ/বতৰ/প্ৰৱল বৃষ্টিপাতৰ আগজাননী! আগন্তুক ৫ দিনলৈ ৰাজ্যত হ’ব নেৰানেপেৰা বৰষুণ…\nপ্ৰৱল বৃষ্টিপাতৰ আগজাননী! আগন্তুক ৫ দিনলৈ ৰাজ্যত হ’ব নেৰানেপেৰা বৰষুণ…\nউজনি অসমৰ প্ৰায়বোৰ জিলাত অহা বুধবাৰৰ পৰাহে বৰষুণ অহাৰ আগজাননী দিছে বতৰ বিজ্ঞান কেন্দ্ৰই\n0 213 এক মিনিটতকৈ কম\nসলনি হ’ব অসমৰ জলবায়ু। প্ৰচণ্ড গৰমৰ পৰা সকাহ পাব ৰাজ্যবাসীয়ে। আজি নিশাৰ পৰাই ৰাজ্যৰ ভিন্ন প্ৰান্তত প্ৰৱল বৃষ্টিপাত হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে।\nবতৰ বিজ্ঞান কেন্দ্ৰৰ তথ্য অনুসৰি আগন্তুক ৫ দিনলৈ অসমৰ লগতে উত্তৰ-পূবৰ বহুকেইখন ৰাজ্যতে অব্যাহত থাকিব বৰষুণ।\nউল্লেখযোগ্য যে, সোমবাৰ আৰু মঙলবাৰে গুৱাহাটী মহানগৰীত প্ৰৱল বৃষ্টিপাত হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। শনিবাৰ পৰ্যন্ত বৰষুণ অব্যাহত থাকিব অসমত। কিন্তু উজনি অসমৰ প্ৰায়বোৰ জিলাত অহা বুধবাৰৰ পৰাহে বৰষুণ অহাৰ আগজাননী দিছে বতৰ বিজ্ঞান কেন্দ্ৰই।\nবতৰ বিজ্ঞান কেন্দ্ৰৰ তথ্য অনুসৰি শীঘ্ৰেই গুৱাহাটী মহানগৰীত প্ৰায় ২৬ ডিগ্ৰী ছেলচিয়াচলৈ নামিব তাপমাত্ৰা।\nAssam Heavy Rainfall in Assam News Time Assam Pratham Khabar TV prathamkhabar24X7 Weather Change\nৰাস্তাৰ কাষত কান্দি-কান্দি কচুৰী বিক্ৰী কৰিছে এজন ১৪ বছৰীয়া কিশোৰে, ছ'চিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হোৱা এই ভিডিঅ' দেখিলে চকুলো ওলাব আপোনাৰো...\nপুনৰ এনকাউণ্টাৰ! জম্মু-কাশ্মীৰৰ বাণ্ডিপ'ৰাত সুৰক্ষা বাহিনীৰ গুলীত নিহত দুটা সন্ত্ৰাসবাদী...\nকৰ’না আতংকৰ সময়ত ছাত্র-ছাত্ৰীৰ মাজত সজাগতা সৃষ্টি\nকৰ’ণা ভেকচিন অপচয় ৰোধত শীৰ্ষত কেৰালা\nঘৰৰ পৰা ওলাই গৈ নিৰুদ্দেশ হোৱা চাৰি কিশোৰক অৱশেষত উদ্ধাৰ কৰে মৰাণ আৰক্ষীয়ে\nঐতিহ্যমণ্ডিত দীঘলীপুখুৰীত মৰা মাছৰ দ’ম, ওপঙিছে শতাধিক মাছ


ইহুদী গণহত্যা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(Holocaustৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nদ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ অংশ\nইহুদীসকলক এক বন্দী শিবিৰত অনাৰ দৃশ্য, মে' ১৯৪৪। ইয়াৰ অধিকাংশকে গেছ চেম্বাৰত বন্দী কৰি হত্যা কৰা হৈছিল।\nইউৰোপীয় ইহুদীসকলৰ ওপৰত কৰা গণহত্যা\nনাজী জাৰ্মানী আৰু জাৰ্মান অধিকৃত ইউৰোপ\nগণহত্যা, জাতিগত নিৰ্মূল (ethnic cleansing)\nপ্ৰায় ৬০ লাখ ইহুদী; ১.১ কোটি আন গোষ্ঠীৰ লোক\nনাজী জাৰ্মানী আৰু ইয়াৰ সহযোগীসকল\nইহুদী গণহত্যা বা হ'লকাষ্ট (ইংৰাজী: The Holocaust, হিব্ৰু: השואה) আছিল দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ইউৰোপীয় ইহুদী ধৰ্মালম্বী লোকসকলৰ ওপৰত কৰা গণহত্যা। ১৯৪১ চনৰ পৰা ১৯৪৫ চনৰ মাজত জাৰ্মান অধিকৃত ইউৰোপত নাজী জাৰ্মানী আৰু ইয়াৰ সহযোগীসকলে নিয়মিতভাবে প্ৰায় ৬০ লাখ ইহুদীক হত্যা কৰেছিল, এয়া আছিল সেইসময়ৰ ইউৰোপৰ ইহুদী জনসংখ্যাৰ প্ৰায় দুই-তৃতীয়াংশ। নাজীসকল হ'লকাষ্টৰ বাবে কুখ্যাত। হত্যাকাণ্ডসমূহ সুপৰিকল্পিত আঁচনিৰ অধীনত জনগণৰ ওপৰত গুলিবৰ্ষণ, বন্দী শিবিৰবোৰত বলপ্ৰয়োগ কৰি মজদুৰীৰ কামত লগাই হত্যা কৰা নীতি আৰু জাৰ্মান শিবিৰবোৰৰ গেছ চেম্বাৰবোৰৰ দ্বাৰা কৰা হৈছিল।\nজাৰ্মানীয়ে পৰ্যায়ক্ৰমে এই গণহত্যা চলাই গৈছিল। ১৯৩৩ চনৰ ৩০ জানুৱাৰীত এডল্ফ হিটলাৰক চাঞ্চেলৰ হিচাপে নিয়োগ কৰাৰ পাছত, জাৰ্মান শাসকে জাৰ্মানীৰ বহু ঠাইত বন্দী শিবিৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি ৰাজনৈতিক প্ৰতিপক্ষ আৰু "অনাকাঙ্ক্ষিত" বুলি গণ্য কৰা লোকসকলক বন্দী কৰি ৰাখিছিল। এয়া ১৯৩৩ চনৰ ২২ মাৰ্চত ডাখাউ চহৰ পৰা আৰম্ভ হয়। হিটলাৰক পূৰ্ণ ক্ষমতা দিয়া এখন আইন ২৪ মাৰ্চৰ পৰা কাৰ্যকৰ হয়, আৰু তেতিয়াৰে পৰা চৰকাৰখনে ইহুদীসকলক নাগৰিক সমাজৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰা আৰম্ভ কৰে আৰু ইহুদী ব্যৱসায়সমূহক বয়কট কৰে। জাৰ্মানীয়ে অষ্ট্ৰিয়া অধিকাৰ কৰাৰ আঠ মাহৰ পাছত, ১৯৩৮ চনৰ ৯-১০ নৱেম্বৰত জাৰ্মানী আৰু অষ্ট্ৰিয়া জুৰি ইহুদী ব্যৱসায় তথা অন্য ভৱনসমূহ লুণ্ঠন, ধ্বংস বা অগ্নি সংযোগ কৰা হৈছিল। ১৯৩৯ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত জাৰ্মানীয়ে প'লেণ্ড আক্ৰমণ কৰাৰ পাছত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সূত্ৰপাতৰ হয়, জাৰ্মান চৰকাৰে বাকী জনতাৰ পৰা ইহুদীসকলক বেলেগ কৰি ৰখাৰ উদ্দেশ্যে ইহুদী বস্তি স্থাপন কৰিছিল। হাজাৰ হাজাৰ বন্দী শিবিৰ আৰু অন্য বন্দী স্থান জাৰ্মান অধিকৃত ইউৰোপ জুৰি প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।\nজনাকীৰ্ণ বন্দী শিবিৰত ৰাজনৈতিক আৰু যুদ্ধবন্দীবোৰক ক্ৰীতদাসৰ দৰে কামত লাগোৱা হৈছিল, যাৰ ফলত অবসন্ন হৈ বেমাৰত পৰি তেওঁলোকৰ মৃত্যু ঘটিছিল। জাৰ্মানীত নাজীৰ উত্থানক "তৃতীয় ৰাইখ" (তৃতীয় ৰাজ্য) বোলা হয়। নাজী জাৰ্মানী তেতিয়া পূব ইউৰোপৰ কিছু অঞ্চল দখল কৰিছিল। নাজী চৰকাৰে বিৰুদ্ধাচৰণকাৰী আৰু ইহুদীসকলক গুলি চলাই হত্যা কৰিছিল। ইহুদী আৰু ৰোমানী ভাষাগোষ্ঠীৰ লোকসকলক ধৰি লৈ গৈ বস্তিসমূহত ৰখা হৈছিল। এই বস্তিবোৰৰ পৰা মালবাহী ট্ৰেইনেৰে শ শ মাইল আঁতৰত থকা বন্দী শিবিৰবোৰত তেওঁলোকক লৈ যোৱা হৈছিল। মালবাহী ট্ৰেইনেৰে পৰিবহণৰ সময়তে অধিকাংশ লোকৰ মৃত্যু ঘটিছিল। যিসকল বাচি আছিল তেওঁলোকক গেছ চেম্বাৰত বন্দী কৰি হত্যা কৰা হৈছিল। সেইসময়ৰ জাৰ্মানীৰ আমোলাতন্ত্ৰৰ সকলো শাখা সৰ্বাত্মকভাবে গণহত্যাত জড়িত আছিল। ইহুদী গণহত্যা বিশেষজ্ঞ মন্তব্যৰ অনুসৰি এয়াই জাৰ্মানীক এক "নৰঘাতক ৰাষ্ট্ৰ"-ত পৰিণত কৰিছিল।\nইহুদী গণহত্যা লগতে আন গোষ্ঠীৰ লোককো হত্যা কৰা হৈছিল। এইসকলৰ মাজত শ্লাভ লোক (পোল লোক, ছ'ভিয়েট সংঘৰ লোক, ছ'ভিয়েট যুদ্ধবন্দী), ৰোমানীসকল, 'জীয়াই থকাৰ অনুপযুক্ত' বুলি ভবা লোক, শাৰীৰিকভাৱে অক্ষম, মানসিক ৰোগী, সমকামী লোক উল্লেখযোগ্য। ইহুদী আৰু আন গোষ্ঠীসমূহক ধৰি এই সুপৰিকল্পিত গণহত্যাৰে মুঠতে প্ৰায় ১.১ কোটি লোকক হত্যা কৰা হৈছিল।\n↑ "Deportation of Hungarian Jews". Timeline of Events. United States Holocaust Memorial Museum. https://www.ushmm.org/learn/timeline-of-events/1942-1945/deportation-of-hungarian-jews। আহৰণ কৰা হৈছে:6October 2017.\n↑ Landau 2016, পৃষ্ঠা. 3.\n↑ 3.0 3.1 "Documenting Numbers of Victims of the Holocaust and Nazi Persecution". United States Holocaust Memorial and Museum.4February 2019. https://encyclopedia.ushmm.org/content/en/article/documenting-numbers-of-victims-of-the-holocaust-and-nazi-persecution.\n↑ "Remaining Jewish Population of Europe in 1945". Holocaust Encyclopedia. United States Holocaust Memorial Museum. Archived from the original on 13 June 2018. https://encyclopedia.ushmm.org/content/en/article/remaining-jewish-population-of-europe-in-1945.\nএছিয়া আৰু প্ৰশান্ত মহাদেশীয়\nমিডীয়া আৰু ছবি\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ইহুদী_গণহত্যা&oldid=234177"ৰ পৰা সংকলিত


৪০ লাখ ট্ৰেক্টৰ লৈ সংসদ ভৱন ঘেৰাও কৰিব কৃষকে! Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\n৪০ লাখ ট্ৰেক্টৰ লৈ সংসদ ভৱন ঘেৰাও কৰিব কৃষকে!\nনতুন দিল্লী : এইবাৰ ৪০ লাখ ট্ৰেক্টৰ লৈ দিল্লীত সমদল কৰিব প্ৰতিবাদী কৃষকে। কৃষক মহাপঞ্চায়তত এই হুংকাৰ দিলে কৃষক নেতা ৰাকেশ টিকাইটে। মঙলবাৰে মহাপঞ্চায়তত ভাষণ প্ৰদান কৰি টিকাইটে কয়, চৰকাৰে যদিও কৃষি আইন তিনিখন প্ৰত্যাহাৰ নকৰে তেন্তে প্ৰতিবাদৰত কৃষকসকলে দেশৰ সংসদ ভৱন ঘেৰাও কৰিব। তেওঁ কৃষকসকলক ‘দিল্লী মাৰ্চ’ৰ বাবে সাজু থাকিবলৈ আহ্বান জনায়। যিকোনো সময়তে এই আন্দোলনৰ কাৰ্যসূচী ঘোষণা কৰা হ’ব পাৰে বুলিও তেওঁ মত প্ৰকাশ কৰে।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : ‘নিসংগতা মন্ত্ৰী’ : আত্মহত্যা ৰোধৰ বাবে সৃষ্টি হ’ল নতুন দপ্তৰ\nৰাজস্থানৰ শিকাৰত সংযুক্ত কৃষক মৰ্চাৰ মহাপঞ্চায়তত ভাষণ দিয়াৰ সময়ত তেওঁ কয়, ‘এইবাৰ সংসদ ভৱন ঘেৰাও কাৰ্যসূচী গ্ৰহণ কৰা হ’ব। আমি এই ঘোষণাৰ পাছতে দিল্লীলৈ সমদল উলিয়াম। এইবাৰ চাৰি লাখৰ সলনি ৪০ লাখ ট্ৰেক্টৰে এই সমদলত ভাগ ল’ব।’\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : অসম-নাগালেণ্ড সীমান্তত পুনৰ নগাৰ আগ্ৰাসন, পাহাৰ জ্বলালে নগাই\nতেওঁ লগতে কয় যে, প্ৰতিবাদী কৃষকসকলে ইণ্ডিয়া গেটৰ সমীপৰ উদ্যানত হাল চলাব আৰু তাতে খেতি কৰিব। সংযুক্ত কৃষক মৰ্চাৰ নেতাসকলে এই আন্দোলনৰ দিন ঠিক কৰিব বুলিও তেওঁ প্ৰকাশ কৰে। ২৬ জানুৱাৰীত কৃষকৰ আন্দোলনৰ সময়ত হোৱা হিংসাৰ আঁৰত ষড়যন্ত্ৰ লুকাই থকা বুলি প্ৰকাশ কৰি তেওঁ কয়, ‘দেশৰ কৃষকসকলে ত্ৰিৰংগাক ভাল পায় কিন্তু দেশৰ নেতাসকলক নহয়।’


তপা হোৱাৰ সপোন-মণ্টু কুমাৰডেকা – ফটাঢোল\nতপা হোৱাৰ সপোন-মণ্টু কুমাৰডেকা\nতালুকদাৰবোৰক ভাল পাওঁ৷ তালুকদাৰ মানেই খূব চোকা, টকা পইচা থকা মানুহ৷ নিজেও বহুবাৰ তালুকদাৰ হোৱাৰ কথা ভাবোঁ৷ তেওঁলোকৰ একেবাৰেই সমস্যা নাই, খৰচো কম হয়, সময়ো নেলাগে৷\nৰ’ব ৰ’ব এক মিনিট, আপুনি তালুকদাৰ বুলি কওঁতে হয়তো বেলেগ কিবা কথাহে ভাবিছে? পিচে সেয়া নহয়, আমি স্কুলীয়া দিনৰ পৰাই তপাবোৰক তালুকদাৰ বুলি মাতোঁ৷ তপা দেখিলেই চিধাই কাৰোৱাৰ কাণৰ কাষত ফুচফুচাই, “সৌৱা তালুকদাৰ আহিছে….”৷ পাছত যেনিবা ডাঙৰ হৈ তালুকদাৰ উপাধি এটা থকাৰ কাৰণে তপাবোৰক তপা বা তালু বুলি ক’বলৈ ধৰিলোঁ৷\nঅফিচৰ সহকৰ্মী এজনে টুপী পিন্ধি আছে৷ মাজে-মাজে তাৰ টুপীটো খুলি তাৰ ব্ৰহ্ম তালুখন চাওঁ৷ একেবাৰে ক্ৰিকেট খেলৰ পিটচৰ দৰে৷ তাক সাহস দিওঁ৷ স্কুলৰ খুব চোকা ছাৰ এজন আছিল৷ অফিচ ৰূমলৈ সোমাই গ’লে ছাৰৰ তালুত চিলিং ফেনটো প্ৰতিফলিত হৈ ঘূৰি থকাটো দেখিছিলোঁ৷\nআগতে অফিচে আদালতে গ’লে তালুকদাৰবোৰ দেখিছিলোঁ৷ ভাবিছিলোঁ বেছি পঢ়া-শুনা কৰিলে চাগে তালু ওলাই যায়৷ সেয়েহে পঢ়া-শুনা কৰিলেহে তালুকদাৰ হয়৷ সৰুতে টিভিত বাতৰি চাই থাকোঁতে বিজ্ঞানী এজন দেখিছিলোঁ, তেঁৱো তালুকদাৰ আছিল৷ তেওঁৰ সহকৰ্মীজনৰো তালু ওলাই যোৱা আছিল৷ কথাটো ঠিক তেতিয়াৰপৰাই মনৰ গোপন কোঠালিত স্থায়ী হৈ ৰৈছিল৷\nযিকি নহওক তপাবোৰক ভাল পাওঁ৷ আজিকালি কৰ্মস্থলীত তপা হৈ ঘূৰি ফুৰা এচাম দেখোঁ৷ তেওঁলোকে তালুৰ দুই এডাল চুলি নোহোৱা হ’লেই চিধাই “চেভিং” কৰাই তেল লগায় দিয়ে৷ ৰাতিপুৱা শুই উঠিয়েই “জিলেটখন” দুই এবাৰ মূৰটোত মাটি মৈৰ দৰে ঘূৰাই দিয়েই দিনটোৰ কাৰণে আজৰি হৈ যায়৷ একে বাৰেই সমস্যা নাই৷ বাৰে বাৰে চুলি ঠিক কৰোঁ বুলি বাথৰূমলৈও গৈ থাকিব নেলাগে৷\nঠাণ্ডাৰ দিনত চুলিৰ যতন লোৱাটো বৰ আমনিদায়ক হৈ পৰে৷ তেল লগোৱা অভ্যাস নাই কাৰণে টুপী পিন্ধি খুলি দিলে চুলিৰ যিটোহে অৱস্থা হয়, নিজকে ভালুক নে মানুহ ধৰিবই নোৱাৰি? সেয়েহে ঠাণ্ডাৰ দিনকেইটা চুলি যিমান পাৰোঁ সিমান চুটিকৈ কাটো৷ দুই এবাৰ তপা কৰি কাটিবলৈ মন মেলিছিলোঁ যদিও ঠাণ্ডা পোৱাৰ ভয়ত নকৰিলোঁ৷ নাপিতজনেও আজিকালি “অজয় কাট, বা মিঠুন কাট বা জিগজাগ কাট” দিম নে বুলি নুসোধে৷ চিধাই মেচিন লগাই দিয়ে৷ মেচিনটো দুই এবাৰ চলাই তাৰপাছত কাণৰ ওচৰে পাঁজৰে খুৰ লগাই দিলেই কাম শেষ৷ কেৱল দহ মিনিটতেই কাম খটম৷\nসিদিনা ষাঠী বছৰমান বয়সৰ ৰঙীণ মানুহ এজনে মোৰ চুলি কেইডাল চুই চাই অকণমান ষ্টাইল শিকালে৷ “আৰে তুম ইয়ং হু, ষ্টাইল কিউ নহী কৰতে হু, মেৰেকো দেখো, মেৰেকো কৌন পছাচ সাল কা বলেগা, বাটাও৷ আৰে জিন্দেগী অপনা হে, খোল কে জীও৷” মানুহজনৰ কথা শুনি মনত যেন সাহসহে ঘূৰি আহিল৷ আৰে এওঁ ইমান বয়সিয়াল হৈও দাৰীয়ে চুলিয়ে ৰং সানি একদম ৰঙীন হৈ আছে মই কিয় নোৱাৰোঁ বাৰু? একো নকৰিলেও নিজৰে খেতি বুলি চুলিত তেলখিনিতো লগাব পাৰোঁ? ঘৰলৈ আহি ভাৱিলোঁ এতিয়াৰপৰা এলাহ নকৰোঁ৷ চুলিৰ লগতে চালৰো যতন ল’ম৷ জীৱনটো নিজৰ৷ মুক্তভাৱে ৰঙীণ হৈ জীয়াই থাকিম৷\nভৱিষ্যতে ঈশ্বৰে তপা কৰিলে তপা হোৱাৰ আনন্দ ল’ম, এতিয়া চুলি থাকোঁতে অকণমান ৰঙীণ হৈ দুদিনীয়া জীৱনটো কেলেই জীয়াই নাথাকোঁ হে?\nআপুনি তপা নে? টুপী পিন্ধি ঘূৰি নুফুৰিব৷ বিন্দাচ তপা হোৱাৰ আনন্দ লওক৷ মনত ৰাখিব ব্ৰহ্মতালু সকলোৰে ভাগ্যত নাই৷\n« কৃত্ৰিম কাহিনী প্ৰধান গীত হিচাবে বেজবৰুৱাৰ ধনবৰ আৰু ৰতনী -ড° চাহিন জাফ্ৰি\nএয়াৰ বেগ- হিমাংশু ৰাজখোৱা »\nভাল লাগিল মণ্টু৷ বহুদিনৰ মূৰত তোমাৰ কিবা এটা পঢ়িলো৷ তপা হৈ আনন্দ লোৱাটো মেইন৷


শিয়ালকাঁটা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nভাৰতৰ ঝাৰখণ্ডত শিয়ালকাঁটা গছ\nশিয়ালকাঁটা বা Argemone mexicana (মেক্সিক'ৰ আফু, Mexican prickly poppy, flowering thistle, cardo বা cardosanto) আফুৰ এক প্ৰজাতি। প্ৰথমে মেক্সিক'ত পোৱা এই গছ এতিয়া গোটেই বিশ্বতে বিয়পি পৰিছে। ই প্ৰখৰ খৰাং আৰু বেয়া মাটি সহ্য কৰিব পাৰে। ইয়াৰ পৰা উজ্জ্বল হালধীয়া ৰঙৰ তৰুক্ষীৰ ওলায়। গছ-বন খাই ফুৰা জন্তুৰ বাবে ই বিষস্বৰূপ। কিন্তু মেক্সিক'ৰ কোনো অঞ্চল, পশ্চিম আমেৰিকাৰ স্থানীয় লোক আৰু ভাৰতৰো বহু লোকে ইয়াক দৰব হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। শিয়ালকঁটাৰ ফুল মাৰ্চ মাহমানত বেছিকৈ ফুলে আৰু সেই সময়ছোৱাত ভাৰতৰ বহু প্ৰান্তত হোৱা হোলিকা দহন উৎসৱত মানুহে এই ফুলেৰে পূজা কৰে।\n1 ৰাসায়নিক উপাদান\n3 পৰম্পৰাগত ঔষধ\nশিয়ালকাঁটাৰ গুটিত ২২–৩৬% লৈকে শেঁতা হালধীয়া বৰণৰ খোৱাৰ অনুপযোগী argemone oil নামৰ তেল থাকে য'ত বিষাক্ত এল্‌কালয়ড sanguinarine আৰু dihydrosanguinarine পোৱা যায়।\nশিয়ালকাঁটাৰ গছৰ পৰা আন চাৰিবিধ এল্‌কালয়ড dehydrocorydalmine, jatrorrhizine, columbamine, আৰু oxyberberine নিষ্কাষণ কৰা হৈছে।\nগছজোপাৰ ফল কাটিলে berberine আৰু protopine থকা তৰুক্ষীৰ ওলায়।\nএই গছৰ গুটিবোৰ দেখাত প্ৰায় সৰিয়হৰ গুটিৰ দৰে। সেইবাবে শিয়ালকাঁটা গুটিৰে সৰিয়হ ভেজাল কৰাৰ ফলত ই বিষাক্ত হৈ পৰে। ভাৰত, ফিজি দক্ষিণ আফ্ৰিকা আৰু অন্যান্য দেশত শিয়ালকাঁটাৰ বিষপ্ৰভাৱৰ ঘটনা ঘটিছে। ১৯৯৮ চনত ভাৰতত ই Epidemic dropsy নামেৰে মহামাৰীৰ ৰূপ লৈছিল। এই ৰোগত ৰোগীৰ ভৰি দুখন বৰকৈ ফুলি উঠে। মিঠাতেলত শিয়ালকাঁটা তেলৰ ১% ভেজাল থাকিলেও ৰোগৰ সৃষ্টি হয়। ভাৰতত পৰিমাণ বঢ়াবলৈ শিয়ালকাঁটাৰ তেলত সূৰ্যমুখী তেল আৰু তিলৰ তেল যোগ কৰা হয়, কিন্তু এই কামে স্বাস্থ্য হানি কৰে। ফলত বহু তেলৰ ব্ৰেণ্ডে আজিকালি "no argemone oil" বুলি লিখি দিয়ে।\nমেক্সিক'ৰ ছন'ৰা প্ৰদেশৰ ছেৰি লোকসকলে গোটেই গছজোপা কেঁচাকৈ বা শুকুৱাই ব্যৱহাৰ কৰে। ই বৃক্কৰ বিষ কমায়, ছিগা গৰ্ভফুল বাহিৰ কৰে আৰু সন্তান জন্মৰ পাছত শৰীৰ শুদ্ধ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।\nস্পেনীয় লোকসকল ছন'ৰা আহোঁতে তেওঁলোকে এই গছক ঔষধৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। ইয়াৰ গুটিবোৰ শৌচ ঢিলা কৰিলৈ ব্যৱহৃত হৈছিল।\nমালিৰ পৰম্পৰাগত বৈদ্যই শিয়ালকাঁটা চাহ মেলেৰিয়াৰ চিকিৎসাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰে। এই ব্যৱহাৰ জটিলতা নথকা মেলেৰিয়াৰ চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত অধ্যয়ন কৰা হৈছে। এটা অধ্যয়নৰ ৭৩% ৰোগীয়ে লক্ষণ ভাল পাইছিল, কিন্তু সৰহভাগৰে তেজৰ পৰা পৰজীৱী আঁতৰ হোৱা নাছিল। আন এক অধ্যয়নে প্ৰকাশ কৰে যে গ্ৰাম্যাঞ্চলত মেলেৰিয়াৰ আধুনিক চিকিৎসা পোৱাত পলম হ'লে শিয়ালকাঁটা ফাষ্ট-এইড হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।\nভাৰতৰ তামিলনাডু এই গছৰ ফুল গোটেই ৰাতি পানীত ডুবাই সেই পানী চকুৰ ৰোগৰ চিকিৎসাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে ছালৰ ৰোগ, হাওঁফাওঁৰ ৰোগ, দাঁতৰ ৰোগ আদিতো ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন]\n↑ Thomas C. Fuller (1986). Poisonous plants of California. University of California Press. পৃষ্ঠা. 201–. ISBN 978-0-520-05569-8. https://books.google.com/books?id=0-op0XwlDmQC&pg=PA201। আহৰণ কৰা হৈছে: 21 April 2013.\n↑ Singh, S.; Singh, T. D.; Singh, V. P.; Pandey, V. B. (February 2010). "Quaternary Alkaloids of Argemone mexicana". Pharmaceutical Biology খণ্ড 48 (2): 158–160. doi:10.3109/13880200903062622. PMID 20645832.\n↑ "Epidemic dropsy". WHO South East Asia Regional Office. Archived from the original on August 21, 2006. https://web.archive.org/web/20060821215951/http://w3.whosea.org/techinfo/dropsy.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2006-11-17.\n↑ "What is argemone oil?". The Times of India. The Times of India. 31 August 2008. http://timesofindia.indiatimes.com/home/sunday-times/What-is-argemone-oil/articleshow/3426512.cms। আহৰণ কৰা হৈছে:3July 2016.\n↑ Felger, R. S.; Moser, M. B. (1985). People of the Desert and Sea. প্ৰকাশক Tucson, AZ: University of Arizona Press.\n↑ Moore, M. (1990). Los Remedios: Traditional Herbal Remedies of the Southwest. প্ৰকাশক Santa Fe, NM: Museum of New Mexico Press.\n↑ Willcox, M. L.এক্সপ্ৰেছন ত্ৰুটী: অপৰিচিত শব্দ "etal" (2007). "Argemone mexicana Decoction for the Treatment of Uncomplicated Falciparum Malaria". Transactions of the Royal Society of Tropical Medicine and Hygiene খণ্ড 101 (12): 1190–1198. doi:10.1016/j.trstmh.2007.05.017. PMID 17920092.\n↑ Merlin L Willco; Bertrand Graz; Jacques Falquet; Chiaka Diakite; Sergio Giani; Drissa Diallo (2011). "A "reverse pharmacology" approach for developing an anti-malarial phytomedicine". Malaria Journal খণ্ড 10 (Suppl 1): S8. doi:10.1186/1475-2875-10-S1-S8. PMID 21411019.\n↑ "Drug Developers TakeaSecond Look at Herbal Medicines". Scientific American. 2014-01-06. http://www.scientificamerican.com/article/drug-developers-take-a-second-look-at-herbal-medicines.\n↑ Merlin L. Willcox; Bertrand Graz; Jacques Falquet; Oumar Sidibé; Mathieu Forster; Drissa Diallo (2007). "Argemone mexicana decoction for the treatment of uncomplicated falciparum malaria". Trans R Soc Trop Med Hyg খণ্ড 101 (12): 1190–1198. doi:10.1016/j.trstmh.2007.05.017. PMID 17920092.\n↑ Bertrand Graza; Merlin L. Willcoxa; Chiaka Diakiteb; Jacques Falqueta; Florent Dackuo; Oumar Sidibe; Sergio Giani; Drissa Diallo (2010). "Argemone mexicana decoction versus artesunate-amodiaquine for the management of malaria in Mali: Policy and public-health implications". Trans R Soc Trop Med Hyg খণ্ড 104 (1): 33–41. doi:10.1016/j.trstmh.2009.07.005.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=শিয়ালকাঁটা&oldid=196902"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০৫ জুন, ২০১৯ তাৰিখে ১২:২৯ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


মহিলাৰ বগা স্ৰাবৰ সমস্যা : — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / স্বাস্থ্য / মহিলাৰ স্বাস্থ্য / মহিলাৰ বগা স্ৰাবৰ সমস্যা :\nমহিলাৰ বগা স্ৰাবৰ সমস্যাৰ বিষয়ে লিখা হৈছে ।\nআজি এনে এটা বিষয়ৰ ওপৰত আলোচনা কৰিব ওলাইছোঁ যিটো বিষয়ে প্ৰায়বিলাক মহিলাই কবলৈ বা চিকিৎসকৰ ওচৰ চাপিবলৈ সংকোচবোধ কৰে৷ এগৰাকী নাৰীৰ প্ৰাপ্তবয়স্ক হোৱাৰ পৰা ৰজোনিবৃ্তি (মেন'পজ) হোৱালৈকে কম-বেচি পৰিমাণে যোনিৰ ৰস নিৰ্গত হয়৷ কিন্তু তেনে হোৱাটো কেতিয়া স্বাভাৱিক আৰু কেতিয়া বিসংগতিপূৰ্ণ (Pathological) সেয়া জনাৰ একান্ত আৱশ্যকতা আছে৷ সাধাৰণতে এগৰাকী যুৱতীয়ে পোন প্ৰথমবাৰ ৰজস্বলা (Menarche) হবৰ সময়ত যোনিদ্বাৰত কিছু পিছল তৰল গোন্ধবিহীন পানীৰ ৰঙৰ পদাৰ্থ নিৰ্গত হোৱা অনুভৱ কৰে৷ সেই সময়ত শৰীৰত অইষ্ট্ৰজেন হৰমোনৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি হয় আৰু স্ত্ৰীৰ জননাংগ সমূহৰ ৰক্ত সঞ্চালন বাঢ়িব ধৰে যাৰ ফলত এনে ৰসৰ নি:সৰণ ঘটে৷ কেতিয়াবা নৱজাতকৰো যোনিৰ পৰা এনে ৰস ওলাব পাৰে - সেয়া মাতৃৰ দেহৰ পৰা অহা অইষ্ট্ৰজেন হৰমোনৰ আধিক্যৰ প্ৰভাৱত৷ মাহেকীয়াৰ মাজ ভাগত ডিম্ব প্ৰস্ফুটন (Ovulation)হবৰ সময়তো কিছু পৰিমাণে পাতল স্ৰাৱ নিৰ্গত হয়৷ ইয়াৰ ওপৰিও যৌন উত্তেজনাৰ সময়ত আৰু গৰ্ভ অৱস্থাত এনে যোনিৰ ৰস নিৰ্গত হব পাৰে৷ এই ৰস হ'ল সুৰক্ষা প্ৰদায়ক - প্ৰজনন তন্ত্ৰক পৰিষ্কাৰ কৰাত সহায়ক হয় আৰু যৌন-মিলনৰ ক্ৰিয়াত সুগমতা প্ৰদান কৰে৷ এনে ধৰণৰ যোনিৰ স্ৰাৱ হ'ল স্বাভাবিক (Physiological)৷\nকিন্তু যোনিৰ স্ৰাৱৰ প্ৰকৃতি (ৰঙ, গোন্ধ,পৰিমাণ) সলনি হ'লে আৰু লগত নানান আনুসংগিক শাৰীৰিক লক্ষণ (যেনে যৌনাংগৰ খজুৱতি,প্ৰসাবৰ সমস্যা) দেখা দিলে সেয়া হ'ল অস্বাভাৱিক৷ এনে যোনিৰ প্ৰৱাহক শ্বেত প্ৰদৰ (বগা স্ৰাৱ) বা লিউকোৰিয়া বুলে৷ বেচি ভাগ ক্ষেত্ৰত যোনিৰ স্ৰাৱৰ বৰণ বগা হয় বাবেই এই নামাকৰণ৷ ইংৰাজী লিউকোৰিয়া (Leucorrhoea) শব্দৰ উৎপত্তি গ্ৰীক লিউকচ + অৰিয়াৰ পৰা আহিছে যাৰ অৰ্থ হ'ল বগা প্ৰবাহ৷ জাতি-ধৰ্ম বাচ বিচাৰ নকৰাকৈ বিশ্বৰ সকলো ঠাইৰ মহিলাই লিউকোৰিয়াৰ ভুক্তভোগী হব পাৰে৷\nকোন সহজতে লিউকোৰিয়াত আক্ৰান্ত হব পাৰে?\nমেদবহুলতা, হাইপোথাইৰয়েডিজম, পুষ্টিহীনতা, ষ্টেৰইড আৰু গৰ্ভ নিৰোধক পিল ব্যৱহাৰকাৰী লোক, এইচ আই ভিত আক্ৰান্ত ব্যক্তি সহজে বগা স্ৰাৱ হোৱা অসুখত ভোগে৷\nলিউকোৰিয়াৰ কাৰণ কি কি হব পাৰে?\n১)সংক্ৰমণ - বেক্টেৰিয়াৰ, উদাহৰণ যৌনব্যাধি (STD); প্ৰটযোৱাৰ,উদাহৰণ ট্ৰাইকোমনাচ ভেজাইনেলিচ; শেলুৱৈ বা ফাংগাছৰ- ভেজাইনেল কেনডিডিয়াচিচ৷ প্ৰশ্ন হব পাৰে ৰাজহুৱা চুইমিংপুলৰ পৰা প্ৰটযোৱাৰ সংক্ৰমনৰ সম্ভাৱনা থাকেনে? উত্তৰত আমাৰ বক্তব্য হ'ল - ভালকৈ তদাৰক কৰা, নিয়মীয়াকৈ উচিত মাত্ৰাত ক্লৰিন দি পানী শোধিত ৰখা চুইমিং পুলত ট্ৰাইকোমোনাচ ভেজাইনেলিচ নামৰ প্ৰটোযোৱাই মিনিটৰ ভিতৰতে সক্ৰিয়তা আৰু সংক্ৰমণশীলতা হেৰুৱায়৷ কিন্তু অপৰিষ্কাৰ চুইমিং পুলৰ পৰা ৰোগ বিয়পাৰ বেচ সম্ভাৱনা থাকে৷\n৩)পৰিষ্কাৰ পৰিচ্ছন্নতাৰ অভাৱ।\n৫)ৰক্তহীনতা আৰু ডায়বেটিজ।\n৬)শৰীৰৰ ইমিউনিটি হ্ৰাসপোৱা।\n৯)সঘন বা বাৰম্বাৰ গৰ্ভপাত।\n১০)জৰায়ুৰ মুখত ঘাঁ হোৱা।\n১২)খজুৱতিৱে যৌনাংগত কৰা ঘাঁ।\n১৩)গৰ্ভনিৰোধক সামগ্ৰীৰ প্ৰয়োগ (যেনে ক'পাৰ টি)।\n১৪)জননাংগৰ কৰ্কট ৰোগৰ ফলতো লিউকোৰিয়া হব পাৰে৷\nলিউকোৰিয়াৰ লক্ষণসমূহ কি কি?\n*ডাঠ, আঠাসদৃশ, বেয়া গোন্ধযুক্ত বগা,হালধীয়া বা সেউজ বৰণীয়া যোনিৰ স্ৰাৱ ওলোৱা৷\n*কঁকাল, কৰঙণত বিষ বা গধুৰ ভাৱ অনুভৱ কৰা।\n*শৌচ কচা হোৱা।\n*এলাহ আৰু শৰীৰৰ দূৰ্বলতা।\n*সঘন মূৰৰ বিষ।\n*স্বভাৱ খিঙখিঙিয়া হোৱা।\nচিনাক্তকৰণৰ বাবে কৰিবলগীয়া পৰীক্ষাসমূহ কি কি?\nতেজ, প্ৰসাব পৰীক্ষা কৰাৰ ওপৰিও যোনিৰ স্ৰাৱৰ অণুবীক্ষণত পৰীক্ষা কৰা আৱশ্যক৷ আকৌ যোনিৰ স্ৰাৱৰ পেপ স্মেৰ পৰীক্ষা কৰিব লাগে -যাৰ দ্বাৰা কৰ্কটৰোগ চিনাক্ত কৰিব পাৰি৷\nচিকিৎসা কি দৰে কৰে? সংক্ৰমণৰ কাৰণ চিনাক্ত হ'লে সেইমতে উপযুক্ত দৰব খাবলৈ বা লগাবলৈ দিয়া হয়৷ ট্ৰাইকোমনাৰ সংক্ৰমণত পতি-পত্নী দুয়ো চিকিৎসা লব লাগে৷ মেট্ৰনিডাজল,চেকনিডাজল, অৰনিডাল আদি হ'ল সঘনাই প্ৰয়োগ হোৱা দৰব৷ আনহাতে ফাংগাছৰ চিকিৎসা ফ্ল'কনাজনেৰে কৰা হয়৷ যৌনব্যাধি ধৰা পৰিলে উপযুক্ত এন্টিবায়টিকেৰে চিকিৎসা কৰিব লাগিব৷ জৰায়ুৰ মুখত ঘাঁ হোৱাৰ বাবে বগা স্ৰাৱ নিৰ্গত হ'লে ডায়েথাৰ্মিৰ সহায়ত সেই অংশটো জলাই (Electrocotorization) দিয়া হয়৷\nআজিকালি বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই তিনিবিধ একেলগে থকা দৰব পতি-পত্নী দুয়োজন যৌন সংগীক একেলগে লোৱাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে৷ সেই কেইবিধ হ'ল- ফ্ল'কনাজল+মেট্ৰনিডাজল+ এজিথ্ৰমাইচিন৷\nযোনিৰ দূৰ্গন্ধ কিয় হয় আৰু আতৰাবলৈ লবলগীয়া সতৰ্কতাসমূহ কি কি?\nযোনিৰ ৰসৰ পৰা দূৰ্গন্ধ আহিলে সি বেক্টেৰিয়া, প্ৰটযোৱা,ফাংগাছ বা ইষ্টৰ সংক্ৰমণ হোৱাটো বুজায়৷ ফলপ্ৰসু সতৰ্কতামূলক ব্যৱস্থাসমূহ তলত উল্লেখ কৰিলোঁ : -\n*নিতৌ পৰিষ্কাৰকৈ গা ধুব ৷ বেচিকৈ ঘামিলে বা ব্যায়াম কৰাৰ পিছত গা নুধোৱাকৈ নাথাকিব৷\n*তীব্ৰ গোন্ধ থকা চাবুনৰ সলনি প্ৰাকৃতিক উপাদন থকা (যেনে অমিতা,হালধি,নিম) চাবুন ব্যৱহাৰ কৰিব৷\n*গৰম পানীৰ বাথ টাব ব্যৱহাৰ নকৰিব৷ তেনে উষ্ণতাত যোনিত থকা স্বাভাৱিক সুৰক্ষা প্ৰদানকাৰী Doderlein Lactobacilli বিনষ্ট হ’ব৷\n*গা ধুবলৈ নিম পাত সিজোৱা পানী কুহুমীয়া বা শীতল কৰি ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে৷\n*জননাংগ পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ douche আৰু perfumed spray কেতিয়াও ব্যৱহাৰ\n*শুকান কোমল টাৱেলেৰে জননাংগ মচিব৷\n*কপাহী কাপোৰৰ পেন্টিহে পিন্ধিব৷ বেচি চেপা খোৱাকৈ কাপোৰ নিপিন্ধিব৷\n*সুস্বাস্থ্যৰ বাবে সেউজীয়া পাচলি, ফলমূল গ্ৰহণ কৰিব৷\n*প্ৰচুৰ পানী আৰু জুলীয়া আহাৰ গ্ৰহণ কৰি নিজকে ডিহাইড্ৰেচনৰ পৰা বচাই ৰাখিব৷\n*নিয়মীয়াকৈ ব্যায়াম কৰিব৷ আসনৰ ভিতৰত পদ্মাসন উপযোগী৷\n*সংগমৰ পিছত পানীৰে যোনিদ্বাৰ ধুই মচি থব৷\n*প্ৰবায়টিক নামৰ এবিধ ঔষধ চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শমতে গ্ৰহণ কৰিব৷\n*মেথি গুটিৰ চাহ দিনে ২৷৩বাৰকৈ কিছুদিন খালে লিউকোৰিয়াৰ উপশম ঘটে৷\n*অলপমান ধনীয়া গুটি ৰাতি তিয়াই থৈ পুৱা সেই পানী খালি পেটত খালে উপকৃত হব৷\n*কটা ভেন্দী ১০০গ্ৰাম কুৰি মিনিট সময় বইল কৰি তাত মৌ মিহলাই খালে বগাস্ৰাব কমে৷\n*আমলখি গুৰিত মৌ মিহলাই খালেও বগাস্ৰাব কমে৷\n*দিনে ২/৩টা কল খোৱা মহিলাৰ বগাস্ৰাৱ ৰোগ কমকৈ হয়।\n*আমাৰ অসমীয়াৰ অতি প্ৰিয় তামোল পাণ নিয়মীয়াকৈ খালে লিউকোৰিয়াৰ উপশম ঘটে৷\n*কল, আমলখি, মধুৰী, ডালিম আদি হ'ল উপকাৰী ফল৷ গাজৰ,বিলাহী,ভেন্দী, নহৰু, মেথিশাক, সেউজীয়া শাক পাচলি আদিও হ'ল উপকাৰী৷\n*অহিতকাৰী খাদ্যসমূহ: চাহ,কফি,মদ,বাহি খাদ্য,বেচি তেল-মছলাযুক্ত ফ্ৰাইড খাদ্য৷\n*ৰোগাক্ৰান্ত মহিলাই কপাহী কাপোৰৰ অন্তৰ্বস্ত্ৰ দিনে দুবাৰকৈ সলোৱা ভাল৷\n*সংগমৰ পিছত যৌনাংগ পৰিষ্কাৰ পানীৰে ধুই কাপোৰৰে মচি শুকুৱাই লব৷\n*নিয়মীয়া ব্যায়াম আৰু আসন কৰি, পৰিষ্কাৰ পৰিচ্ছন্ন থাকি স্বাস্থ্যৰ যতন লব৷\n*পৰাপক্ষত আনৰ টাৱেল, পেন্টি কেতিয়াও ব্যৱহাৰ নকৰিব৷\n*ৰোগে জটিল ৰূপ ধাৰণ কৰাৰ আগতেই অভিজ্ঞ গাইনোক'লজিষ্ট অৰ্থাৎ স্ত্ৰীৰোগ বিশেষজ্ঞৰ হতুৱাই শৰীৰটো পৰীক্ষা কৰোৱাওঁক৷


নাগামিজ নাগালেণ্ডত প্ৰচলিত এটা মিশ্ৰ ভাষা (Creole)। অসমীয়া ভাষাক ভিত্তি কৰিয়েই ইয়াৰ সৃষ্টি হৈছে। তাৰ লগতে বাংলা, হিন্দী, বিভিন্ন নগা ভাষা আৰু আন আন ভাষাৰো কিছু সমলো ইয়াত দেখা যায়। পাঁচ লাখতকৈও বেছি নাগালেণ্ডৰ বিভিন্ন ভাষাৰ মানুহে ইয়াক যোগাযোগৰ মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। অল্ ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ' ষ্টেচনৰ লোকসকলে "নাগামিজ" (Naga+Assamese) শব্দটোৰ উদ্ভাৱন কৰে। যদিও নাগালেণ্ড চৰকাৰে ইংৰাজী ভাষাক ৰাজ্যভাষা হিচাপে স্বীকৃতি দিছে, প্ৰশাসনিক কাম-কাজ, বিদ্যালয়, প্ৰচাৰ মাধ্যম আদিত নাগামিজো সমানেই ব্যৱহৃত হয়।\nসৃষ্টি আৰু বিকাশসম্পাদনা কৰক\n১৯৬৩ চনত পৃথক ৰাজ্য ৰূপে স্বীকৃতি পোৱাৰ পূৰ্বে নাগালেণ্ড অসমৰ এখন জিলা আছিল। আহোমৰ শাসনৰ দিনতো অসম আৰু নাগালেণ্ড অঞ্চলৰ মানুহৰ সংস্পৰ্শ ঘটিছিল। এই সমগ্ৰ অঞ্চলৰ এটা উমৈহতীয়া ভাষাৰ প্ৰয়োজনতে নাগামিজ গঢ় লৈ উঠা বুলি ভবা হয়। কোনো কোনোৰ মতে দ্বিতীয় ভাষা হিচাপে অসমীয়া ভাষা বা বাংলা ভাষাৰ আয়ত্তত খুঁত ৰৈ যোৱাৰ ফলতো নাগামিজৰ উদ্ভৱ হ'ব পাৰে। ১৯৩৬ চনতে নাগামিজ ভালদৰে গঢ় লৈ উঠাৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে।\nনাগামিজৰ ১৮ টা উপভাষা দেখিবলৈ পোৱা যায়। সেইসমূহৰ শব্দবোৰ একেই, কিন্তু ৰূপ-বিন্যাস বেলেগ বেলেগ। সেইসমূহক তিনিটা ভাগত ভগাব পাৰি:\nনাগামিজত দুটা ফলা, দুটা কাল, তিনিটা দৃশ্যগত বৈশিষ্ট আছে, কোনো পুৰুষ নাই। ইয়াৰ বেছিভাগ শব্দৰে অসমীয়া ভাষাৰ লগত মিল আছে, কিন্তু ধ্বনিসমূহৰ নগা ভাষাবোৰৰ লগতেহে মিল বেছি। সংস্কৃত তৎসম শব্দৰ সৰলীকৰণ, শব্দৰ অসম্পূৰ্ণ উচ্চাৰণ আদি বৈশিষ্টও ইয়াত দেখিবলৈ পোৱা যায়।\n↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 "Review of Dwijen Bhattacharjya's "Nagamese: Pidgin, Creole or Creoloid?". Multilingual Education in South/Southeast Asia. http://ccat.sas.upenn.edu/~haroldfs/messeas/handouts/nagamese/nagamese.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: February 20, 2012.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=নাগামিজ&oldid=225382"ৰ পৰা সংকলিত\nLast edited on4May 2020, at 17:07\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=10705।


লকডাউনৰ মাজতে অসমীয়া শিল্পীৰদ্বাৰা নিৰ্মিত কেইখনমান বিশেষ চুটিছবি - The Jollywood Cafe\nসৃষ্টিশীলতাৰ নাথাকে কোনো পৰিসীমা। সেইবাবেই হয়তো বিশ্বজুৰি কৰ’না মহামাৰীৰ প্ৰকোপত হোৱা লকডাউনৰ মাজতো বহু সৃষ্টিশীল কাম আমি দেখিবলৈ পাইছোঁ। অসমতো চলচ্চিত্ৰ জগতখনৰ সৈতে জড়িত বহুকেইগৰাকী শিল্পী, কলা-কুশলীয়ে এই সময়খিনিত স্বকীয় প্ৰতিভাৰে নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াইছে কেইবাখনো চুটিছবি। ঘৰতে থাকি হাতৰ মুঠিতে থকা স্মাৰ্টফোনেৰে কৰিছে শ্বুটিং। অভিনেতাসকলৰ কোনোবা যদি গুৱাহাটীত, কোনোবা আকৌ মুম্বাইত। কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত অভিনেতাজনেই চিনেমাট’গ্ৰাফাৰ। আৱহ সংগীত, সম্পাদনা, পোষ্টাৰ ডিজাইনিং আদি সকলোখিনি কাম আনকি সম্পন্ন হৈছে কোনেও কাৰো সৈতে সোশৰীৰে দেখা নকৰাকৈ। ছবিবোৰ মুক্তি দিয়া হৈছে ইউটিউবকে ধৰি অন্যান্য অ’নলাইন মাধ্যমত। এনে কেইখনমান চুটিছবি আমি লৈ আহিছোঁ আপোনালোকৰ বাবে।\n“আমি ৰ’দ ল’ম (We Will Have Sunshine)” এনে এখন চুটিছবি যাৰ কাহিনীৰ পটভূমিয়ে হ’ল কৰ’না সময়ছোৱাৰ জীৱন। বাহিৰৰপৰা ঘৰলৈ উভতি অহা এজন যুৱকে তেওঁৰ সন্তানসম্ভৱা পত্নী আৰু বৃদ্ধ মাক-দেউতাকৰপৰা নিজকে আঁতৰাই ৰাখি এটা কোঠালিত ছেল্ফ কোৱাৰেণ্টাইন হৈ থাকে। আৱেগক নিয়ন্ত্ৰণ কৰি আপোন মানুহখিনিক সংক্ৰমণৰপৰা ৰক্ষা কৰাৰ বিজ্ঞানসন্মত সজাগতা আৰু শেষত বিৰাট প্ৰাপ্তিৰ হাঁহিয়ে ১ মিনিটৰ এই চুটিছবিখনক অৰ্থবহ কৰি তুলিছে। কাহিনী আৰু পৰিচালনা উপাসনা মহন্তৰ। বিভিন্ন চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে তেওঁৰ পৰিয়ালৰে সদস্যসকলে ক্ৰমে- ঝুলন কৃষ্ণ মহন্ত (যি নিজেও এগৰাকী ছবি পৰিচালক, সম্পাদক হিচাপে সমাদৃত), বি. কে. মহন্ত, জয়শ্ৰী মহন্ত আৰু গাৰ্গী মহন্তই। সংগীত পৰিচালনা সৌৰভ মহন্তৰ।\nকিবা এটা সৰু কথাতে কাজিয়া আৰু পিছত ইজনে আনজনক নমতা। “Conditions Apply”- লকডাউনৰ মাজত চহৰৰ ফ্লেটত আৱদ্ধ হৈ পৰা এহাল স্বামী-স্ত্ৰীৰ এটি মিঠা প্ৰেমৰ কাহিনী। অসম সন্তান বলোৰাম দাসৰ পৰিচালনা আৰু তেওঁৰ সৈতে পত্নী টিনা ভাটিয়াৰ অভিনয় আকৰ্ষণীয় হৈছে। চুটিছবিখনত অভিনয় কৰাৰ লগতে দুয়োগৰাকীয়ে একেলগে চিনেমাট’গ্ৰাফাৰৰ কামখিনিও কৰিছে। কাহিনী ৰাহুল প্ৰতাপৰ, সম্পাদনা কৰিছে ৰূপাংকৰ দাসে।\n“নিচুকনি”- চুটিছবিখনৰ নির্মাতাগৰাকীয়েই হ’ল ইয়াৰ এটি বিশেষত্ব। ছবিখনৰ পৰিচালনা, চিত্ৰনাট্য আৰু সংগীত পৰিচালনা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাপ্ৰাপ্ত যশস্বী কণ্ঠশিল্পী তৰালি শৰ্মাৰ। অভিনয় কৰিছে বলোৰাম দাস, ৰেণু শৰ্মা আৰু শিশুশিল্পী তনিষ শৰ্মা বৰদলৈয়ে। লকডাউনৰ ফলত পৃথিৱীৰ বিভিন্ন লোকৰ জীৱনত পৰা নানানটা প্ৰভাৱৰ মাজৰে এটা পৰিয়ালৰ অৱস্থা আৰু অনুভূতিক চুটিছবিখনৰ জৰিয়তে সুন্দৰকৈ তুলি ধৰা হৈছে।\n“এটা কথা সোধো (Can I Ask Something ?)”- নামটোতেই আছে এক কৌতুহলী ভাব। গাৰ্গী মহন্তৰ পৰিচালনাৰে চুটিছবিখনে এটি শিশুৰ মনস্তাত্ত্বিক দিশটোক উপস্থাপন কৰিছে। লকডাউনৰ বাবে নিজৰ সমনীয়াবোৰৰপৰা আঁতৰি থকা ধুনে নিজৰ কৌতুহল নাইকিয়া কৰিবলৈ পৰিয়ালৰ সকলোকে নানা প্ৰশ্ন কৰে। এই সময়ছোৱাত শিশুটিয়ে কিদৰে নিজেই কিছুমান সমনীয়া বিচাৰি উলিয়াই লয়, তাৰ নিষ্পাপ কাহিনীটো আপুনিও চাব পাৰে।\n“Time Loop (সময়ৰ বৰ্তনী)”- কিছুমান গভীৰ ভাবক সৰু সৰু প্ৰতীক আৰু বস্তুৰ মাজেৰে অৰ্থবহভাৱে প্ৰতিফলিত কৰা এখন সুন্দৰ চুটিছবি। কৰ’না মহামাৰীৰ সময়ত ঘৰতে আবদ্ধ এগৰাকী বৃদ্ধা, তেওঁৰ জীয়ৰী আৰু এটি কণমানিৰ মনৰ অৱস্থাক তুলি ধৰিছে কাহিনীকাৰ তথা পৰিচালক সৌৰভ মহন্তই। অভিনয় কৰিছে দুলৰী মহন্ত, সন্ধ্যা কাকলি আৰু কণমানি ৰিহাই। ৰণ্টু মহন্তৰ কবিতাৰ মাজেৰে আগুৱাই যোৱা চুটিছবিখনে কৈ গৈছে এগৰাকী বয়সস্থ মহিলাৰ মনৰ বহু কথা।\nPrevious articleভোঁসলে: য’ত মনোজ বাজপেয়ীৰ একোটা উশাহেও সংলাপৰ দৰেই কথা কয়\nNext articleAlone In The Combat Zone- আধ্যাত্মিকতাৰে শিক্ষাৰ পোহৰ বিলোৱা এজন অকলশৰীয়া মনীষীৰ আখ্যান\nPranjal Medhi - June 15, 2021 0\nআন ৱেব ছিৰিজৰ দৰে এইখনে পূৰ্বৰ অধ্যায় টানি আনিবলগীয়া হোৱা নাই, বৰঞ্চ পূৰ্বৰ মুখ্য চৰিত্ৰসমূহ একে ৰাখি, এক সম্পূৰ্ণ নতুন কাহিনী, চৰিত্ৰ...\nখোজকাঢ়ি থাকোঁতেই সৃষ্টি হোৱা ৰাণাদাৰ বিখ্যাত গীতটো\nTeam TJC - September 20, 2020 0\nBy Team TJC | 20 September, 2020 জয়ন্ত হাজৰিকা (ৰাণাদা)- নতুন...


সমগ্ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ পৰা AFSPA প্ৰত্যাহাৰৰ দাবী মেঘালয়ৰ মুখ্যমন্ত্ৰী কনৰাড চাংমাৰ - NEWS8 NorthEast\nHome/অসমীয়া/মেঘালয়/সমগ্ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ পৰা AFSPA প্ৰত্যাহাৰৰ দাবী মেঘালয়ৰ মুখ্যমন্ত্ৰী কনৰাড চাংমাৰ\nসমগ্ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ পৰা AFSPA প্ৰত্যাহাৰৰ দাবী মেঘালয়ৰ মুখ্যমন্ত্ৰী কনৰাড চাংমাৰ\nনিউজ ডেস্ক। মেঘালয়ৰ মুখ্যমন্ত্ৰী কনৰাড চাংমাই দেওবাৰে নাগালেণ্ডৰ পৰা সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ বিশেষ ক্ষমতা আইন (AFSPA) প্ৰত্যাহাৰৰ পৰ্যালোচনা কৰাৰ বাবে গঠন কৰা পেনেলখন সমগ্ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চললৈ সম্প্ৰসাৰিত কৰাৰ দাবী জনায়।\nএক টুইটযোগে মুখ্যমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে ভাৰত চৰকাৰ আৰু কেন্দ্ৰীয় গৃহমন্ত্ৰীক ধন্যবাদ জনাই কয়, নাগালেণ্ডত AFSPA আৰোপ কৰাৰ পৰ্যালোচনা কৰিবলৈ এখন পেনেল গঠনৰ অনুমোদনৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰ আৰু গৃহমন্ত্ৰী অমিত শ্বাহে গ্ৰহণ কৰা পদক্ষেপক স্বাগতম জনাইছোঁ। পেনেলে সমগ্ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল পৰীক্ষা কৰা উচিত।”\nWelcome the move of GOI, @AmitShah ji for approval to set upapanel to review imposition of the AFSPA in Nagaland. The panel should examine the whole of North East.\n— Conrad Sangma (@SangmaConrad) December 26, 2021\nউল্লেখ্য যে, নাগালেণ্ড চৰকাৰে দেওবাৰে ঘোষণা কৰে যে নাগালেণ্ডত সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ বিশেষ ক্ষমতা আইন (AFSPA) প্ৰত্যাহাৰৰ বাবে এখন পেনেল গঠন কৰা হ’ব আৰু এই পেনেলে ৪৫ দিনৰ ভিতৰত তেওঁলোকৰ প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিব।\nনতুন দিল্লীত কেন্দ্ৰীয় গৃহ মন্ত্ৰী অমিত শ্বাহৰ অধ্যক্ষতাত অনুষ্ঠিত এখন বৈঠকত সমিতিখন গঠনৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়। এই বৈঠকত নাগালেণ্ডৰ মুখ্যমন্ত্ৰী নেইফিউ ৰিঅ’ আৰু অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ লগতে নাগা পিপলছ ফ্ৰণ্ট লেজিচলেটিভ পাৰ্টিৰ নেতা টি আৰ জেলিয়াঙো উপস্থিত থাকে।\nগৃহমন্ত্ৰীৰ সৈতে অনুষ্ঠিত বৈঠকত লগতে সিদ্ধান্ত লোৱা হয় যে তদন্ত আদালতে নাগালেণ্ড গুলীচালনা গোচৰত জড়িত সেনা গোট আৰু সেনা জোৱানসকলৰ বিৰুদ্ধে অনুশাসনমূলক ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব।\nএক চৰকাৰী বিবৃত্তিত এই কথা জনোৱা হয় যে তদন্তৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া চিনাক্ত ব্যক্তিসকলক তাৎক্ষণিক প্ৰভাৱৰ সৈতে নিলম্বনৰ অধীনত ৰখা হ’ব। লগতে মন জিলাৰ অসম ৰাইফল গোটটোও তাৎক্ষণিক প্ৰভাৱৰ সৈতে সলনি কৰা হ’ব বুলিও বিবৃত্তিটোত উল্লেখ কৰা হৈছে।\nপ্ৰণিধানযোগ্য যে, নাগালেণ্ডৰ মন জিলাত ৪ ডিচেম্বৰত ভাৰতীয় সেনাৰ গুলিবৰ্ষণ আৰু তাৰ পিছত সৃষ্টি হোৱা পৰিস্থিতিত সাধাৰণ নাগৰিকসহ ১৫ জন লোকৰ মৃত্যু ঘটিছিল। আনহাতে এই ঘটনাৰ পিছতে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ পৰা AFSPA প্ৰত্যাহাৰৰ দাবী জনাইছিল মেঘালয়ৰ মুখ্যমন্ত্ৰী কনৰাড চাংমাই।\nহাত-ভৰি নথকাকৈও ব্যস্ত ৰাজপথত চলায় বাহন, চাকৰিৰ অফাৰ দিলে আনন্দ মহিন্দ্ৰাই


লাজৱন্তী (অনুবাদ: মিতালী বৰ্মন) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nলাজৱন্তী (অনুবাদ: মিতালী বৰ্মন)\nSeptember 15, 2015 1 Comment\nমূল: লাজৱন্তী (উৰ্দু)\nৰাজিন্দৰ সিং বেদী\nঅনুবাদ: মিতালী বৰ্মন\n(অ’ সখী, এইটো লাজুকীলতাৰ পুলি, চুই দিলেই মৰহি যাব)\nবিভাজন হ’ল। আঘাতপ্ৰাপ্ত অগণন মানুহে উঠি বহি নিজৰ শৰীৰত লগা তেজৰ চেঁকুৰাবোৰ মচি পেলালে আৰু সুস্থ শৰীৰৰ ভিতৰত ভাগি পৰা মনবোৰ লৈ জীয়াই থকা সকললৈ মন দিলে।\nঅলিয়ে-গলিয়ে, চুবুৰীয়ে-গাঁৱে “আকৌ স্থাপন কৰোঁ, আহক” সমিতিবোৰ গঢ়ি উঠিল আৰু প্ৰথমে বৰ পৰিশ্ৰমেৰে “ব্যৱসায় স্থাপন কৰোঁ, আহক”, “পৃথিৱীত প্ৰতিস্থিত হওঁ, আহক” আৰু “ঘৰবোৰত ঠাই দিওঁ, আহক” আদি অনুষ্ঠান আৰম্ভ হৈ গৈছিল। কিন্তু এইবোৰৰ মাজতে এনে এটা অনুষ্ঠানো আছিল, যিটোলৈ কোনেও মন দিয়া নাছিল। সেই অনুষ্ঠানটো ভাৰতৰ পৰা খেদি লৈ যোৱা তিৰোতাবোৰক লৈ আছিল, যাৰ শ্লোগান আছিল, “হৃদয়ত স্থান দিওঁ, আহক”। নাৰায়ণ মন্দিৰ আৰু তাৰ দাঁতি-কাষৰীয়া অঞ্চলত বাস কৰা পুৰাণপন্থী দলবোৰে এই অনুষ্ঠানৰ তীব্ৰ প্ৰতিবাদ কৰিছিল।\nএই অনুষ্ঠানটোক কাৰ্যকৰী ৰূপ দিয়াৰ বাবে মন্দিৰৰ ওচৰৰ মোল্লা শকুৰ নামৰ চুবুৰীটোত এখন সমিতি গঠন কৰা হ’ল আৰু এঘাৰটা ভোটৰ ব্যৱধানত সুন্দৰলাল বাবুক তাৰ সম্পাদকৰূপে নিৰ্বাচন কৰা হ’ল। উকিল চাহাব সভাপতি হ’ল। কালা পাৰগেটৰ বুঢ়া মহৰীজন আৰু অঞ্চলটোৰ অন্যান্য প্ৰতিষ্ঠিত ব্যক্তিসকলেও বিচাৰ-বিবেচনা কৰি বুজিলে যে সুন্দৰলালতকৈ অধিক আগ্ৰহেৰে এই কামটো আন কোনেও কৰিব নোৱাৰিব। সুন্দৰলালৰ ওপৰত এই দায়িত্ব হয়তো এইবাবেও দিয়া হৈছিল কাৰণ তেওঁৰ পত্নীও এই অঘটনটোৰ ফান্দত সোমাই পৰিছে। তাইৰ নাম আছিল লাজো মানে লাজৱন্তী!\nসূৰ্যোদয় হোৱাৰ পাছতে সুন্দৰলাল বাবুহঁতৰ দলটোৱে প্ৰভাত-ফেৰী উলিয়ায়। তাত তেওঁৰ সহযোগী ৰসালু, নেকীৰাম আদিয়ে গাই যায়-“চুই দিলে মৰহি যায় লাজুকীলতাৰ পুলি…”। তেতিয়া সুন্দৰলালৰ মাতটো থোকাথুকি হৈ পৰে আৰু নিৰৱে গৈ গৈ লাজোৰ কথা ভাবে-“ক’ত বা আছে তাই!”, “তাই কেতিয়াবা উভতি আহিব নে বাৰু?” এইবোৰ ভাবি ভাবি শিলাময় পথটোৰে খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোঁতে তেওঁৰ খোজবোৰো থৰক-বৰক হৈ পৰে।\nএতিয়া আনকি সুন্দৰলালে লাজৱন্তীক ঘূৰাই পাবলৈ আশা এৰাৰ দৰে হৈছে। তেওঁৰ দুখ সমস্ত সংসাৰৰ দুখৰ লগত একত্ৰিত হৈ গৈছে। এই দুখৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ তেওঁ সমাজসেৱাত নিমগ্ন হ’ল। কিন্তু ইয়াৰ পাছতো সহযোগীসকলৰ কণ্ঠত কণ্ঠ মিলাই গাই থাকোঁতেও তেওঁৰ মনলৈ ভাব আহে- মানুহৰ হৃদয় কিমান যে কোমল! সৰু-সৰু কথাতেই ই আঘাত পায়; ঠিক লাজুকীলতাৰ পাতৰ দৰে- হাতখন অকণমান আগবঢ়াই দিলে মৰহি যায়। কিন্তু তেওঁ লাজৱন্তীৰ লগত কৰা নিৰ্মম আৰু কঠোৰ আচৰণৰ কোনো সীমা নাছিল। তেওঁ তাইক যেতিয়াই-তেতিয়াই, উঠোঁতে-বহোঁতে, খাওঁতে-শোওঁতে অমনোযোগিতা, দায়িত্বহীনতাৰ কথা সোঁৱৰাই মাৰ-ধৰ কৰিছিল।\nলাজো এজনী ক্ষীণ-মীন সৰলমনা গাঁৱলীয়া ছোৱালী আছিল। ৰ’দৰ তাপত তাইৰ শৰীৰটো মিঠা বৰণীয়া হৈ পৰিছিল। তাইৰ আচাৰ-আচৰণত আছিল এক অদ্ভুত ব্যাকুলতা। তাইৰ এই ব্যাকুলতা আছিল গছৰ ডাঙৰ ডাঙৰ পাতত ওলমি থকা নিয়ৰৰ টোপালৰ দৰে চঞ্চল। তাইৰ ক্ষীণ-মীন শৰীৰটো তাইৰ পুষ্টিহীনতাৰ দলিল নহৈ বৰং তাইৰ সুস্বাস্থ্যৰহে ইংগিতবাহক আছিল। তাইৰ ক্ষীণ চেহেৰাটো দেখি থুলন্তৰ চেহেৰাৰ সুন্দৰলালে প্ৰথমে ভয় খাইছিল যদিও পাছত যেতিয়া দেখিলে যে লাজোৱে সকলোধৰণ বোজা, সকলোধৰণৰ দুখ আনকি মাৰ-পিতো সহ্য কৰিব পাৰে তেতিয়া তেওঁ নিজৰ অত্যাচাৰৰ প্ৰকোপ বঢ়াই যাবলৈ ধৰিলে। আনকি তেওঁ এবাৰো ভাবি নাচালে যে সীমা চেৰাই যোৱা অত্যাচাৰৰ প্ৰকোপে কাৰোবাৰ ধৈৰ্যৰ বান্ধ খুলিও পেলাব পাৰে! কিন্তু লাজোৱে সেই সীমাহীন অত্যাচাৰো সহ্য কৰিব পৰা হৈ গৈছিল। তাই একেলেথাৰিয়ে বহু সময়লৈ মনত দুখ-শোক কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিব নোৱাৰিছিল। সেইবাবে কেতিয়াবা ভীষণ কাজিয়াৰ পাছতো সুন্দৰলালৰ ওঁঠত ফুটি উঠা মাথোঁ এটা হাঁহিতে তাইৰো ওঁঠলৈ বাগৰি অহা হাঁহি ৰখাব নোৱাৰিছিল। তাই মাথোঁ কৈছিল-“আগলৈ যদি আকৌ মাৰ-ধৰ কৰা, মই তোমাৰ লগত কেতিয়াও কথা নাপাতিম।” তাইৰ কথাৰ পৰা বুজিব পাৰি যে তাই সেই সকলোবোৰ মাৰ-ধৰ একেবাৰে পাহৰি গৈছে। গাঁৱৰ বাকী ছোৱালীবোৰৰ দৰে তায়ো জানে যে গিৰিয়েকে ঘৈণীয়েকৰ সৈতে এনেকুৱা ব্যৱহাৰে কৰে। যদি কাৰোবাৰ ঘৈণীয়েকজনী অকণমানো মুখচোকা হয় তেন্তে তিৰোতাবোৰে নিজৰ নাক ঢাকি কয়-“কি মতা মানুহ ওলাবলৈ আহিছেহে, নিজৰ ঘৈণীয়েকজনীকে হাতৰ মুঠিত ৰাখিব নোৱাৰে!” আৰু এই মাৰ-পিতবোৰ সিহঁতৰ গীতবোৰৰ মাজতো সোমাই গৈছিল। লাজোৱে নিজেও গাইছিল-\n“চহৰীয়া ডেকাৰ লগত বিয়াত নবহোঁ মই/\nবুট জোতা পিন্ধে\nআৰু মোৰ খামুচীয়া কঁকালটোলৈহে ভয়।”…\nকিন্তু প্ৰথমবাৰতে লাজোৱে প্ৰেমৰ ফিৰিঙতি জ্বলাই দিয়া চহৰীয়া ডেকাজনেই আছিল সুন্দৰলাল। তেওঁ দৰাঘৰীয়া হৈ লাজৱন্তীহঁতৰ গাঁৱলৈ গৈছিল আৰু দৰাৰ কাণে কাণে কৈছিল-“বন্ধু, তোৰ এইজনী খুলশালীয়েৰ দেখোন খুদ জলকীয়া, ঘৈণীয়েৰজনীও জৰা টেঙা যেন হ’ব।” লাজৱন্তীয়ে সুন্দৰলালৰ এইষাৰ কথা শুনি বোধহয় পাহৰি গৈছিল যে সুন্দৰলালে কিমান ডাঙৰ আৰু গেধেপা বুটজোতা পিন্ধিছে আৰু তাইৰ কঁকালখন কিমান ক্ষীণ!\nপ্ৰভাত-ফেৰীৰ সময়ত এইবোৰ কথা সুন্দৰলালৰ মনলৈ আহি থাকে আৰু তেওঁ ভাবে, “এবাৰ, মাথোঁ এবাৰ যদি লাজোক মই লগ পাওঁ, মই আন্তৰিকতাৰে তাইক মোৰ হৃদয়ত স্থান দিম আৰু সকলোকে ক’ম যে যাবলগীয়া হোৱাত সেই আজলী তিৰোতাবোৰৰ একো ভুল নাছিল। অশান্ত উত্তেজনাময় পৰিৱেশৰ দুৰ্ঘটনাৰ চিকাৰ হৈ পৰাত সিহঁতৰ একো দোষ নাই। আৰু এইখন সমাজ, যিখনে এই নিৰপৰাধী-নিৰ্দোষী তিৰোতাবোৰক নিজৰ বুলি আঁকোৱালি নলয় সেই গেলি-পঁচি যোৱা সমাজখনক নিঃশেষ কৰি পেলোৱাই ভাল।…” খেদি লৈ যোৱা তিৰোতাবোৰৰ ঘৰবোৰ আকৌ পাতি দিয়াৰ চিন্তাত, একোখন ঘৰত সিহঁতৰ মাতৃ, জীয়ৰী বা পত্নী হিচাপে পাবলগীয়া হেৰোৱা সন্মান ঘূৰাই দিয়াৰ চিন্তাত তেওঁ নিমগ্ন হৈ পৰে।\nমোল্লা শকুৰ চুবুৰীৰ “হৃদয়ত স্থান দিওঁ, আহক” অনুষ্ঠানটোক কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ সমিতিয়ে কেইবাটাও প্ৰভাত-ফেৰী উলিয়ালে। পুৱা চাৰি-পাঁচ বজাৰ সময়খিনি ইয়াৰ বাবে আটাইতকৈ উপযুক্ত সময় আছিল। কোনো হৈ-হাল্লা নাই, যান-বাহনৰ শব্দ নাই। আনকি গোটেই ৰাতি পহৰা দিয়া কুকুৰকেইটায়ো ৰুটি সেকা চৌকাৰ কাষতে মূৰ পেলাই পৰি থাকে। সমদলটোৰ গীত শুনি নিজৰ নিজৰ বিচনাত টোপনিৰ আলি-জালিত মানুহবোৰে কেৱল কয়, “ও, সেই মণ্ডলীটো !” মানুহবোৰে সুন্দৰলালৰ প্ৰচাৰমূলক ভাষণ কেতিয়াবা শান্তিৰে আৰু কেতিয়াবা বিৰক্তিৰে শুনে। যিবোৰ তিৰোতা সুৰক্ষিতভাবে এই পাৰলৈ আহিবলৈ সক্ষম হ’ল সিহঁতে বিচনাত ফুলকবিৰ ফুলবোৰৰ দৰে হাত-ভৰি প্ৰসাৰিত কৰি পৰি থাকে আৰু সিহঁতৰ গিৰিয়েক বা সম্বন্ধীয় মানুহবোৰে নিৰ্লিপ্তভাবে প্ৰভাত-ফেৰীৰ গান-বাজানৰ শব্দত ভোৰভোৰাই উঠে নাইবা সিহঁতৰ সন্তানবোৰৰ কিছুসময়ৰ বাবে চকু মেল খালেও “হৃদয়ত স্থান দিওঁ, আহক”ৰ কৰুণ বক্তব্য আৰু প্ৰচাৰক মাথোঁ এটা গীত বুলি ভাবি পুনৰ শুই পৰে।\nকিন্তু পুৱাৰ সময়ত শুনা যিকোনো কথা নিষ্ফল হৈ নাযায়, সি গোটেই দিনটো এটা নিনাদৰ দৰে মগজুত ঘূৰি থাকে। কেতিয়াবা মানুহে তাৰ অৰ্থ বুজি নোপোৱাকৈয়ো গুণগুণাই থাকে। এই গীতবোৰে এইদৰে মানুহৰ মন-মগজুৰ গভীৰলৈ শিপাই যোৱাৰ ফলশ্ৰুতিতে শ্ৰীযুতা মৃদুলা চাৰাভায়ে পাকিস্তানৰ পৰা ভাৰতলৈ খেদি লৈ অনা তিৰোতাবোৰৰ সলনি পাকিস্তানলৈ খেদি নিয়া তিৰোতাবোৰক ভাৰতবৰ্ষলৈ উভতাই আনিলে। মোল্লা শকুৰ চুবুৰীৰ কিছুমান মানুহে সিহঁতক পুনৰ হৃদয়ত আৰু পৰিয়ালত স্থান দি আঁকোৱালি ল’বলৈ সন্মত হয়। বহুতো ভাই-বন্ধুৱে চহৰৰ সীমাত থকা কালা পাৰগেটত সিহঁতক লগ ধৰিবলৈ যায়। সেই অবলা তিৰোতাবোৰ আৰু সিহঁতৰ ভাই-বন্ধুহঁতে কিছুপৰলৈ নিমিষ নেপেলোৱাকৈ নিৰৱে ইজনে সিজনলৈ চাই থাকিল আৰু অৱনত শিৰেৰে নিজৰ ধ্বংসমুখী ঘৰখনক থানথিত লগাই পুনৰ গঢ়ি তুলিবলৈ গুচি যায়। ৰসালু, নেকীৰাম আৰু সুন্দৰলাল বাবুয়ে কেতিয়াবা “মহেন্দ্ৰ সিং জিন্দাবাদ” আৰু কেতিয়াবা “সোহনলাল জিন্দাবাদ” বুলি তেওঁলোকৰ ডিঙি শুকাই নোযোৱালৈকে শ্লোগান দি থাকে।\nকিন্তু খেদি নিয়া তিৰোতাজাকৰ মাজত কিছুমান তিৰোতাক আনকি সিহঁতৰ বাপেক, মাক, ভনীয়েক-ভায়েকহঁতে চিনি পায়ো নিচিনা হ’ল। “তাতকৈ তাই মৰি নগ’ল কিয়?”, “নিজৰ মৰ্য্যদা আৰু মান-সন্মান ৰক্ষা কৰিবলৈ তাই বিষ পান নকৰিলে কিয়?”, “কুঁৱাত জাপ নিদিলে কিয়?”, “হাজাৰ-বিজাৰ তিৰোতাই নিজৰ মৰ্য্যদা হানি হোৱাৰ আগতে মৰি গ’ল; তাই ভয়াতুৰ, সেইবাবে নমৰি জীৱনৰ লগত লিপিত খাই আছে।”… কিন্তু মানুহে কি বুজিব যে যিখন সমাজত নিজৰ নিজৰ গিৰিয়েকেও সিহঁতক উপেক্ষা কৰিছে তাত থৰ হৈ যোৱা চকুৰে পদে পদে মৃত্যুক প্ৰত্যাহ্বান জনাই জীয়াই থাকি সিহঁতে কিমান সাহসৰ পৰিচয় দিছে। তাৰ মাজতে কোনোজনীয়ে মনৰ মাজতে নিজৰ নামটো আওৰায়-“সুহাগৱন্তী… সুহাগৱন্তী…” আৰু হঠাৎ ভীৰৰ মাজত নিজৰ ভায়েকক দেখি শেষবাৰৰ বাবে মাথোঁ কয় “তয়ো মোক চিনি নাপাৱ, বিহাৰী? মই তোক কোচত লৈ খুৱাইছিলোঁ, অ’…”। তাইৰ কথাত বিহাৰীয়ে চিঞৰি উঠিব খোজে, তাৰপাছত মাক-বাপেকলৈ চায়, মাক-বাপেকে বুকুত হাত থৈ নাৰায়ণ বাবালৈ চায় আৰু খুব অসহায়ভাৱে নাৰায়ণ বাবাই আকাশলৈ চায়; যাৰ বাস্তৱত কোনো অৰ্থ নাই, যি কেৱল আমাৰ দৃষ্টিৰ ভ্ৰম, যি কেৱল এক সীমা যাৰ পাছত আমাৰ দৃষ্টিয়ে আৰু একো নমনে।\nসুন্দৰলালে শেষৰজনী ছোৱালী ট্ৰাকৰ পৰা নমালৈ বৰ আশাৰে বাট চাই আছিল। কিন্তু ফৌজীৰ ট্ৰাকত শ্ৰীযুতা চাৰাভায়ে যিবোৰ তিৰোতা সলাই আনিছিল, তাৰ মাজত লাজো নাছিল। তথাপিও তেওঁ মৌনভাবে অথচ দৃঢ়তাৰে নিজৰ সমিতিৰ কাম-কাজবোৰ আগবঢ়াই লৈ গৈ থাকিল। এতিয়া তেওঁ কেৱল পুৱাৰ ভাগতে প্ৰভাত-ফেৰী নুলিয়ায়; বৰং সন্ধিয়াও সমদল উলিয়াবলৈ ল’লে আৰু কেতিয়াবা সৰু-সুৰা সভাও পাতিবলৈ ল’লে। সমিতিৰ বুঢ়া সভাপতি কালিকাপ্ৰসাদ “চুফী”য়ে হাপানি বেমাৰীৰ দৰে ঘোৰঘোৰাই থকা বাৰে বাৰে বাজি যোৱা মাতেৰে ভাষণ দিয়ে আৰু ৰসালুৱে পীকদানি লৈ সদায় তেওঁৰ কাষত উপস্থিত থাকে। মাইকত বৰ অদ্ভূতধৰণৰ শব্দ কিছুমান ভাঁহি উঠে-“খখ হহ খখ…” আৰু ইয়াৰ পাছতে নেকীৰামেও কিবা এষাৰমান ক’বলৈ উঠে। কিন্তু তেওঁ যিখিনি কথা কয় তাত ইমানেই শাস্ত্ৰ আৰু পুৰাণৰ উদাহৰণ দিয়ে যে ক’ব নোৱাৰাকৈ নিজে নিজৰ সিদ্ধান্ত আৰু মতৰ বিৰুদ্ধে গুচি যায়। এইদৰে বাজী নিজৰ হাতৰ পৰা ওলাই যোৱাৰ উপক্ৰম দেখি বাবু সুন্দৰলাল উঠি আহে। কিন্তু তেওঁ দুশাৰী বাক্যতকৈ বেছি একো ক’ব নোৱাৰে। তেওঁৰ কণ্ঠ ৰুদ্ধ হয়, দুচকুৰে তপত লো বাগৰিবলৈ ধৰে। তেওঁ ক্ৰন্দনসিক্ত হৃদয়েৰে ভাষণ শেষ কৰিব নোৱাৰি নিজৰ আসনলৈ গৈ বহি পৰে। শ্ৰোতাসকলৰ মাজত এক নিৰৱতা বিয়পি পৰে আৰু তেওঁলোকৰ ওপৰত সুন্দৰলালৰ হৃদয়ৰ পৰা নিগৰিত সেই দুশাৰী বাক্যৰ প্ৰভাব কালিকা প্ৰসাদ “চুফী”ৰ সাৰগৰ্ভ উপদেশতকৈয়ো বেছিকৈ পৰে। শ্ৰোতাগণে তাতে চকুলো টুকি হৃদয়ৰ বোজা পাতলায় আৰু তাৰপাছত উৰুঙা হৃদয় লৈ ঘৰলৈ উভতি যায়।\nএদিন সমিতিৰ সদস্যসকলে সন্ধিয়া বেলিকা প্ৰচাৰৰ বাবে গৈ গৈ পুৰাণপন্থীসকলৰ দুৰ্গ পালেগৈ। মন্দিৰৰ বাহিৰত আঁহতজোপাৰ ওচৰৰ চিমেণ্টেৰে সজা ভেটিটোত ভক্তিত নিমজ্জিত ভক্তগণে বহি ৰামায়ণৰ কাহিনী শুনি আছিল। নাৰায়ণ বাবাই ৰামায়ণৰ লৱ-কুশ কাণ্ডৰ সেই অংশটো শুনাই আছিল য’ত এজন ধোবাই তাৰ ধুবুনী ঘৈণীয়েকক ঘৰৰ পৰা খেদি দি কৈছিল,“মই ৰামচন্দ্ৰ নহওঁ যিয়ে ইমান বছৰ ৰাৱণৰ লগত থাকি অহাৰ পিছতো সীতাক স্থান দিয়ে!” এই কথা শুনাৰ পাছত ৰজা ৰামচন্দ্ৰই সীতাক নিজৰ ৰাজপ্ৰসাদৰ পৰা উলিয়াই দিলে; তাকো তেতিয়া, যেতিয়া সীতা গৰ্ভৱতী আছিল। “ইয়াতকৈয়ো উত্তম ৰামৰাজ্যৰ উদাহৰণ পোৱা যাব নে?”-নাৰায়ণ বাবাই ক’লে-“এয়াই আছিল ৰামৰাজ্য, য’ত এজন ধোবাৰ কথাও সমানে গুৰুত্বসহকাৰে লোৱা হৈছিল…”\nসমিতিৰ সমদলটো মন্দিৰৰ ওচৰত ৰৈ গৈছিল আৰু তেওঁলোকে ৰামায়ণৰ শ্লোকৰ অৰ্থ শুনিবলৈ কাণ থিয় কৰি আছিল। শেষৰ বাক্যশাৰী শুনি সুন্দৰলালে ক’লে,“আমাক এনে ৰামায়ণৰ প্ৰয়োজন নাই, বাবা।”\n“মনে মনে থাকা, তুমি কোনহে? চুপ!” ভীৰৰ মাজৰ পৰা মাত এষাৰ উফৰি আহিল।\nসুন্দৰলালে উচ্চস্বৰত ক’লে,“মোক কথা কোৱাত কোনেও বাধা দিব নোৱাৰে।”\nসন্মিলিত স্বৰত সকলোৱে চিঞৰি উঠিল,“মনে মনে থাকা। আমি ক’বলৈ নিদিওঁ।”\nএটা কোণৰ পৰা কোনোবাই চিঞৰিলে,“মাৰি পেলাম।”\nনাৰায়ণ বাবাই বৰ কোমল-মিঠা মাতেৰে ক’লে,“তুমি শাস্ত্ৰৰ মান-মৰ্য্যদা বুজি নোপোৱা সুন্দৰলাল।”\nসুন্দৰলালে ক’লে,“মই এটা কথা ঠিকেই বুজি পাওঁ যে ৰামায়ণত ধোবাৰো কথা শুনা হয় কিন্তু ৰামৰাজ্যৰ আকাংক্ষা কৰাসকলে সুন্দৰলালৰ কথাও নুশুনে।”\nযিসকল মানুহে এইমাত্ৰ মাৰ-ধৰৰ কথা কৈ আছিল সেইসকলে নিজৰ নখে মাটি লেখি পুনৰ বহি কৈ উঠিল,“শুনা, শুনা, সকলোৱে শুনা।”\nৰসালু আৰু নেকীৰামে সুন্দৰলালক উৎসাহ দিলে। সুন্দৰলালে ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে,“শ্ৰী ৰামচন্দ্ৰ আমাৰ নেতা আছিল। কিন্তু এয়া কি কথা হ’ল বাবা যে তেওঁ ধোবাৰ কথাটোকে সঁচা বুলি ভাবি ল’লে অথচ সতী সীতাৰ সতীত্বক বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰিলে?”\nনাৰায়ণ বাবাই নিজৰ দাড়িৰ জঁট ভাঙি ভাঙি ক’লে,“সীতা তেওঁৰ নিজৰ ঘৈণীয়েক আছিল, সুন্দৰলাল। তুমি এই কথাৰ গূঢ়াৰ্থ নুবুজিবা।”\n“হয়, বাবা!” সুন্দৰলালে ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে,“এই সংসাৰত এনেকুৱা বহুতো কথা আছে যিবোৰ মই বুজি নাপাওঁ। কিন্তু মই সেইখনকহে প্ৰকৃত ৰামৰাজ্য বুলি কল্পনা কৰোঁ য’ত মানুহে নিজেও নিজৰ ওপৰত অত্যাচাৰ কৰিব নোৱাৰে। আনৰ অন্যায় কৰাটো যিদৰে দোষণীয় নিজে নিজৰ অন্যায় কৰাটোও সমানে দোষণীয়। আৰু আজিও ভগবান ৰামে সীতাক ঘৰৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিলে…কাৰণ তেওঁ ৰাৱণৰ ওচৰত বন্দী আছিল, পিছে ইয়াত সীতাৰ কি দোষ? তেৱোঁ আমাৰ বহুতো আই-বাই-ভনীৰ দৰে ছল-কপটতাৰ চিকাৰ হোৱা নাছিলনে? ইয়াত সীতাৰ শুদ্ধতা-অশুদ্ধতা, সততা-অসততাৰ প্ৰশ্ন উত্থাপন হ’ব লাগে নে ৰাক্ষস ৰাৱণৰ অত্যাচাৰৰ প্ৰশ্ন যি ৰাৱণৰ মানুহৰ মূৰৰ দৰে দহটা মূৰেই আছিল কিন্তু সকলোতকৈ ডাঙৰটো কিজানি গাধৰ মূৰৰ দৰেহে আছিল। আজি আমাৰ সীতাকো ঘৰৰ পৰা নিৰ্বাসিত কৰা হৈছে… সীতা… লাজৱন্তী…” কৈ কৈ সুন্দৰলাল শোকত ভাগি পৰিল। বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰবোৰে শ্লোগান লিখি আঠা লগাই যোৱা পোষ্টাৰবোৰ ৰসালু আৰু নেকীৰামে গুচাই পেলালে আৰু তাৰপাছত সকলোৱে “সুন্দৰলাল বাবু জিন্দাবাদ” ধ্বনি দিবলৈ ধৰিলে। সমদলৰ মাজৰ পৰা কোনোবা এজনে চিঞৰিলে,“মহাৰাণী সীতা জিন্দাবাদ।” আৰু এটা ধ্বনি আহিল,“শ্ৰী ৰামচন্দ্ৰ…”\nতাৰপাছত একেমুখে বহুকেইজনে কৈ উঠিল,“চুপ! চুপ!”\nনাৰায়ণ বাবাৰ কথাবোৰ অসাৰ হৈ পৰিল। বহুতো মানুহে সমদলত অংশগ্ৰহণ কৰিলে। সমদলটোৰ সন্মুখত উকিল কালিকাপ্ৰসাদ আৰু মহৰী হুকুম সিঙে নিজৰ নিজৰ লাখুটিৰে মাটিত টুকুৰিয়াই খট্-খট্‌কৈ সৰুকৈ একোটা শব্দ কৰি গৈ আছিল। সুন্দৰলালো সমদলটোৰ লগত গৈ আছিল। তেওঁৰ দুগালৰ অশ্ৰু তেতিয়াও শুকোৱা নাছিল। তেওঁ হৃদয়ত নিদাৰুণ আঘাত পাইছিল। সমদলত ভাগ লোৱা ৰাইজে বৰ উৎসাহেৰে ইজনে আনজনৰ কণ্ঠত কণ্ঠ মিলাই সুৰত সুৰ মিলাই গাই গৈছিল, “চুই দিলেই মৰহি যায় লাজুকীলতাৰ পুলি”।\nমোল্লা শকুৰ চুবুৰীৰ বাসিন্দাসকলৰ কাণত যেতিয়া সমদলৰ গীতৰ গুঞ্জন অনুৰণিত হৈছিল তেতিয়া পূৱৰ আকাশ ভালকৈ ৰাঙলী হোৱাই নাছিল। মোল্লা শকুৰ চুবুৰীৰ আবাস নং ৪১৪ৰ বিধবাজনীয়ে বিচনাত বিৰহভৰা এঙামূৰি ভাঙিছিল! সুন্দৰলালৰ বন্ধু লালচন্দ, যাক নিজৰ প্ৰভাব আৰু ক্ষমতাৰে সুন্দৰলাল আৰু কালিকাপ্ৰসাদে ৰেচনৰ দোকান খুলি দিছিল, দৌৰি দৌৰি আহি গাত লৈ থকা ঊণী চাদৰখনৰ পৰা হাত এখন বাহিৰলৈ উলিয়াই ক’লে-\n“অভিনন্দন, সুন্দৰলাল বাবু!”\nসুন্দৰলালে চিলিম টানিবলৈ ধপাতত গুৰ মিহলাই মিহলাই ক’লে,“কি কথাৰ বাবে অভিনন্দন, লালচন্দ?”\n“মই লাজো নবৌক দেখা পাইছোঁ।”\nসুন্দৰলালৰ হাতৰ পৰা চিলিমটো সৰি পৰিল আৰু গুৰ মিহলি ধপাতখিনি মজিয়াত সিঁচৰতি হৈ পৰিল। “ক’ত দেখিছা?”-সুন্দৰলালে লালচন্দৰ দুবাহুত ধৰি জোকাৰি দিলে।\nসুন্দৰলালে লালচন্দক এৰি দি ক’লে,“অইন কোনোবা হ’ব চাগৈ!”\nলালচন্দে তেওঁক পতিয়ন নিয়াবলৈ ক’লে,“নহয় ককাইদেউ, সেয়া লাজোৱে আছিল, লাজো!”\n“তুমি তাইক চিনি পোৱা জানো?”-সুন্দৰলালে মজিয়াৰ পৰা গুৰ মিহলোৱা ধপাতখিনি বুটলি হাতৰ তলুৱাত মলি মলি সুধিলে। ধপাত মলি মলিয়ে তেওঁ ৰসালুৰ চিলিমটো হোকাৰ পৰা উলিয়াই লৈ আকৌ সুধিলে-“তাইক চিনি উলিয়াবলৈ তাইৰ কি বিশেষত্ব আছে?”\n“থুতুৰিত এটা শ্যামকলা আছে, আনটো গালত…”\n“ও হয় হয়!”-সুন্দৰলালে নিজে কৈ পেলালে,“তৃতীয়াটো কপালত।” যিকোনো সন্দেহ ৰৈ যোৱাটো তেওঁ বিচৰা নাছিল। হঠাৎ যেন লাজৱন্তীয়ে শৈশৱতে কৰোৱা শৰীৰৰ সকলোবোৰ চিনাকি-অচিনাকি কলান্যাস তেওঁৰ দুচকুত ভাহি উঠিল। লাজুকীলতাৰ পাতত থকা পাতল সেউজীয়া ফোঁটবোৰৰ দৰে লাজৱন্তীৰ সেই কলান্যাস বা শ্যামকলাবোৰলৈ চাই কোনোবাই ইংগিত কৰিলেই তাই আটাইবোৰ গোপনীয়তা ভেদি সাঁচতীয়া সম্পদবোৰ কাঢ়ি নিয়াত সৰ্বশ্ৰান্তৰ হোৱাৰ দৰে হৈ পৰে আৰু লাজুকীলতাৰ দৰে লাজত মুঁছকছ যায়। সুন্দৰলালৰ শৰীৰটো এক অজান প্ৰেম আৰু সেই অনুভূতিৰ পবিত্ৰতাত শিঁহৰিত হ’ল। তেওঁ পুনৰ লালচন্দক হাতত খামোচ মাৰি ধৰি সুধিলে,“লাজো বাঘা কেনেকৈ পালেগৈ?”\nলালচন্দে ক’লে,“ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ তিৰোতাবোৰ সাল-সলনি কৰি থকা হৈছিল নহয়…”\n“তাৰপাছত, তাৰপাছত কি হ’ল?” হঠাৎ থিয় হৈ সুন্দৰলালে সুধিলে।\nৰসালুও নিজৰ খাটখনতে উঠি বহিল আৰু তাংখু-ধঁপাত খোৱা মানুহবোৰৰ দৰে কাঁহি কাঁহিয়ে সুধিলে,“সঁচাকৈয়ে লাজো নবৌ আহিছে নেকি?”\nলালচন্দে নিজৰ কথাখিনি বিৰামহীনভাবে কৈ গ’ল,“বাঘাৰ সীমান্তত ষোল্লজনী তিৰোতা পাকিস্তানলৈ ওভতাই দিয়াৰ বিনিময়ত ষোল্লজনী ভাৰতলৈয়ো ওভতাই লোৱা হৈছিল। কিন্তু তাৰমাজতে এখন কাজিয়া লাগিল। আমাৰ ভলেণ্টিয়াৰহঁতে প্ৰতিবাদ কৰি ক’লে যে তোমালোকে যিবোৰ তিৰোতা ঘূৰাই দিছা তাত আদ্‌বয়সীয়া আৰু বুঢ়ীৰ সংখ্যা বেছি। কাজিয়া লগাত বহুতো মানুহ তাত জমা হ’ল। সেই সময়তে সিটো পাৰৰ ভলেণ্টিয়াৰহঁতে লাজো নবৌক দেখুৱাই ক’লে-“তোমালোকে এইক বুঢ়ী বুলি ক’বা নেকি?… চোৱা, ভালকৈ চোৱা, তোমালোকে যিকেইজনী ছোৱালী-তিৰোতা ঘূৰাই দিছা সিহঁতৰ এজনীও এইৰ সমান হ’ব নেকি?” আৰু তাত লাজো নবৌৱে সকলোৰে চকুৰ আগত নিজৰ শ্যামকলাবোৰ লুকুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। তাৰপাছত কাজিয়া বাঢ়ি গ’ল। দুয়ো পক্ষই নিজৰ নিজৰ “মালবোৰ” ঘূৰাই লৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে। মই চিঞৰি চিঞৰি মাতিলোঁ,“লাজো নবৌ, আহা!” কিন্তু চিঞৰ-বাখৰ কৰা বাবে আমাৰ ফৌজৰ চিপাহীবোৰে আমাক মাৰি-পিতি তাৰ পৰা খেদি দিলে।”-লালচন্দে পুলিচৰ লাঠিৰ কোব খোৱা তাৰ কিলাকুটিটো দেখুৱাবলৈ ধৰিলে।\nৰসালু আৰু নেকীৰাম মৌন হৈ বহি থাকিল। সুন্দৰলালে বহু নিলগৰ ক’ৰবালৈ চাই থাকিল; হয়তো কিবা চিন্তা কৰি আছিল-“লাজো আহিল, কিন্তু আহিও নাহিল…” সুন্দৰলালৰ শুকাই যোৱা মুখখন দেখি এনে অনুভৱ হৈছে যেন তেওঁ বিকানেৰৰ বহু হাজাৰ মাইল বিস্তৃত মৰুভূমি জপিয়াই জপিয়াই পাৰ হৈ আহি এতিয়া ক’ৰবাত গছৰ ছাঁয়াত জিভাখন বাহিৰলৈ উলিয়াই হেফাই-ফোপাই বহি আছে অথচ ‘পানী অলপ দে’ বুলি ক’বলৈয়ো মুখৰ পৰা মাত ওলোৱা নাই। তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যেন বিভাজনৰ আগৰ আৰু পাছৰ হিংসাবোৰ এতিয়াও একে হৈয়ে আছে, বৰং আৰু বেছিহে হৈছে। কাৰোবাক কথা-প্ৰসংগত যদি সোধা হয়,“সম্ভৰৱালত লাহনা সিঙৰ ঘৰ আছিল নহয় আৰু তেওঁৰ নবৌৱেক বন্তো…” তেন্তে তেওঁ তপৰাই ক’ব,“মৰিল।” আৰু তাৰপাছত মৃত্যু আৰু তাৰ অৰ্থৰ প্ৰতি উদাসীন ভাব প্ৰদৰ্শন কৰি সম্পূৰ্ণ অন্যমনস্ক হৈ আগবাঢ়িব। ইয়াতকৈয়ো এখোজ আগবাঢ়ি শীতল মগজু আৰু অনুভূতিহীন হৃদয়েৰে মানৱতাৰ জননীৰ সদাগৰসকলে মানৱতাৰ তেজ আৰু মঙহৰ বেহা আৰু লেন-দেন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। সিহঁতে হাটত গৰু-ছাগলী কিনা গ্ৰাহকবোৰে গৰু-ম’হৰ দাঁতৰ পাৰি উলিয়াই দাঁতৰ সংখ্যা গন্তি কৰি বয়সৰ অনুমান কৰাৰ দৰে গাভৰু তিৰোতাহঁতৰ ৰূপ, সিহঁতৰ প্ৰেমেৰে পূৰ্ণ ভৰা যৌৱনৰ প্ৰাচুৰ্য, সিহঁতৰ গোপনীয়তা আৰু কলান্যাসবোৰ খোলা-খুলিকৈ প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু এই ৰীতি সিহঁতৰ সিৰাই সিৰাই বিয়পি গ’ল। আগতেও বজাৰত “মাল-চাল” বিক্ৰী হৈছিল আৰু দাম-দৰ কৰা হাতবোৰ ঊৰ্মাল এখনেৰে ঢাকি তাৰ তলত আঙুলিৰে ইংগিত দি লেন-দেনৰ মান ঠিৰাং কৰিছিল। এতিয়া যেন সেই ঊৰ্মালখনো আঁতৰি গ’ল। মানুহবোৰে যেন বনিজৰ পৰম্পৰাও পাহৰি গ’ল। সেই আটাইবোৰ লেন-দেন, আটাইবোৰ কাম-কাজ যেন শ্ৰেণীবিভাজনৰ কাহিনীহে; য’ত নাৰী কিনা-বেচাৰ কাহিনী মুকলিকৈ কোৱা হয়; য’ত মন্দবুদ্ধিৰ মানুহবোৰে মুখ মেলি সিহঁতৰ সন্মুখতে থকা অসংখ্য নগ্ন তিৰোতাৰ শৰীৰবোৰ খুঁটি খুঁটি চায়। যেতিয়াই সিহঁতে কোনোবা তিৰোতাৰ গাত আঙুলিৰে চুই হেঁচি দিয়ে তেতিয়া তাত এটা ৰঙা-গুলপীয়া দাগৰ সৃষ্টি হয় আৰু তাৰ পৰিবৃত্তত এটা শেঁতা পৰিধি দেখা যায়; আৰু এটা মুহূৰ্তৰ পাছতে ৰঙচুৱা দাগটো আৰু শেঁতা পৰিধিটোৱে ইটোৱে-সিটোৰ স্থান দখল কৰিবলৈ লৰা-ঢপৰা কৰে। অনুভূতিহীন মানুহবোৰ আগবাঢ়ে আৰু উলিয়াই থোৱা তিৰোতাবোৰে হৃদয়ত পৰাজয়ৰ বোজা কঢ়িয়াই এখন হাতেৰে পায়জামাৰ জৰীডাল ধৰি আৰু আনখন হাতেৰে লোকচক্ষুৰ পৰা নিজৰ মুখখন লুকুৱাই হুমুনিয়াহ কাঢ়ি গুচি যায়। কিছুদূৰ আগুৱাই যোৱাৰ পাছত সেই পৰাজয়ৰ ভাৱনাটোও সিহঁতৰ মনৰ পৰা হেৰাই যায়। সিহঁতে সমানে নগ্ন চিকন্দৰীহঁতৰ বজাৰৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যায় আৰু তাৰপিছত ৰঘূমলাৰূপী সখীয়েকক কয়,“সৈসো, এয়া কোন নিষ্ঠুৰ বিদূষক ওলাল যিয়ে সন্মুখৰ বেৰত লিখিছে-\nতাৰ পাছত তাই কয়,“দুঅনাত?”\nতেতিয়া সৈসোয়ে কয়,“মতামানুহবোৰৰ এইদৰে আমাক ঠাট্টা কৰাৰ, উপহাস কৰাৰ অনুমতি থাকিব নালাগে। যদি ৱাকিচৰ ঠাইত মই থাকিলোঁহেঁতেন তেন্তে নিশ্চয় প্ৰশ্ন কৰিলোঁহেঁতেন…!!” ইয়াৰ ঠিক দুখোজমান যোৱাৰ পাছতে বেৰত লিখি থোৱা কথাখিনি সৈসোৰ চকুত পৰিল-\nমুহূৰ্ততে সৈসোৰ বৰণ শেঁতা পৰি গ’ল আৰু তাই গৈ বেৰত লিখি থোৱা কথাখিনিৰ ঠিক তলতে থিয় হ’ল আৰু অপেক্ষা কৰি থাকিল। তাইলৈ ঈৰ্ষা আৰু ঘৃণাৰ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰি তাইৰ লগৰবোৰ আগবাঢ়ি গ’ল…\nসুন্দৰলালে অমৃতসৰলৈ যাবলৈ যো-জা কৰি থাকোঁতে লাজো অহাৰ খবৰ পালে। খবৰটো শুনি সুন্দৰলালৰ বুকুখন ঢৰফৰাই উঠিল, তেওঁ দুৱাৰৰফালে এখোজ আগবাঢ়িল কিন্তু পিছমুহূৰ্ততে উভতি আহিল। তেওঁৰ এনে লাগিছিল যেন তেওঁ অপেক্ষা কৰিব আৰু সমিতিৰ প্লেকাৰ্ড আৰু পোষ্টাৰবোৰ পাতি লৈ তাতে বহি হেঁপাহ পলুৱাই কান্দিব। কিন্তু তাত এইদৰে আবেগৰ প্ৰদৰ্শন কৰা সম্ভৱ নাছিল। স্বভাৱসুলভভাবে তেওঁ তেওঁৰ পুৰুষত্বৰ লগত দ্বন্দ্ব কৰিলে, প্ৰতিৰোধ কৰিলে আৰু শেষত খোজ লেখি লেখি কালা পাৰগেটলৈ যাবলৈ ধৰিলে। এইখিনিয়ে সেই ঠাই, য’ত খেদি নিয়া তিৰোতাবোৰৰ বিতৰণ কৰা হৈছিল।\nলাজো সুন্দৰলালৰ সন্মুখত কিবা অজান আশংকাত কঁপি কঁপি থিয় হৈ আছিল। তাই সুন্দৰলালক বুজি পায়, তাইত বাদে অইনে তেওঁক বুজি নাপায়। তাই ভাবি আছিল, আগতেই তেওঁ ইমান ৰুক্ষ ব্যৱহাৰ কৰে; এতিয়া আকৌ তাই পৰপুৰুষৰ সৈতে জীৱনৰ কিমান দিন যে অতিবাহিত কৰি আহিছে; এতিয়া সুন্দৰলালে কি কৰে ঠিক নাই! সুন্দৰলালে লাজোৰ ফালে চালে। তাই সম্পূৰ্ণ ইছলামী ধৰণে ক’লা দোপাট্টা উৰি আছিল আৰু ওৰণিখন বাওঁফালে লৈ আছিল… অভ্যাস, মাত্ৰ অভ্যাস… এই অভ্যাসৰ বাবে তাইৰ অইন তিৰোতাবোৰৰ লগত মিলি যাবলৈ আৰু নিজৰ পিঞ্জৰাৰ পৰা পলাই যাবলৈ সুবিধা হৈছিল। কিন্তু তাই সুন্দৰলালৰ কথা ইমান বেছিকৈ ভাবি আছিল যে কাপোৰ সলাবলৈ আৰু দোপট্টাখনো ঠিক কৰিবলৈয়ো মনত পৰা নাছিল। তাই হিন্দু আৰু মুছলমান তিৰোতাৰ বস্ত্ৰ পৰিধানৰ মূল পাৰ্থক্য “বাৱেঁ আঁচল, সোঁৱে আঁচল”ৰ গুণ-দোষ নিৰীক্ষণ কৰিবলৈয়ো অসমৰ্থ আছিল। এতিয়া তাই সুন্দৰলালৰ সন্মুখত আশা-নিৰাশাৰ দোমোজাত ভয়ত কঁপি কঁপি থিয় হৈ আছে।\nসুন্দৰলাল সচকিত হৈ উঠিল। তেওঁ দেখিলে যে লাজৱন্তীৰ গাৰ ৰংটো আগতকৈ উজ্জ্বল হৈছে আৰু আগৰ তুলনাত স্বাস্থ্যটোও সুগঢ়ী হৈ উঠিছে। নহয় নহয়, তাই শকতেই হৈছে। তেওঁ ভাবিছিল যে শোকে-তাপে জৰ্জৰিত লাজোৰ চেহেৰাটো চাগৈ একেবাৰে মৰহি গৈছে আৰু সেইবাবে তাই মুখেৰে টু-শব্দ এটাও উলিয়াব নোৱাৰা হৈ পৰিছে। সুন্দৰলালে লাজোৰ বিষয়ে যিবোৰ কথা ভাবি আছিল সেই সকলোবোৰ ভুল বুলি প্ৰমাণিত হ’ল। তাই পাকিস্তানত বৰ সুখেৰে আছিল বুলি কৰা ধাৰণাটোৱে তেওঁক ক্ষুণ্ণ কৰিছিল। যদি ইমানেই সুখী আছিল তেন্তে ঘূৰি কিয় আহিল- এই কথাৰ উত্তৰ নাপালেও কিন্তু তেওঁ মৌন হৈ ৰ’ল, কাৰণ তেওঁ নিৰবে থাকিব বুলি শপত খাই আহিছে। তেওঁ ভাবিলে, ভাৰত চৰকাৰৰ হেঁচাত পৰি নিজৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে তাই আহিবলগীয়া হ’ল কিজানি! কিন্তু তেওঁ এটা কথা বুজি পোৱা নাছিল যে লাজৱন্তীৰ শ্যামবৰণীয়া চেহেৰা শেঁতা পৰি আছিল আৰু যাতনা মাথোঁ যাতনাৰ বাবেহে এসময়ত তাইৰ শৰীৰত মঙহ ধৰা নাছিল। এতিয়া তাই কেৱল সন্তাপৰ প্ৰকোপতহে শকত আৰু স্বাস্থ্যৱতী যেন দেখা হৈছে। কিন্তু এই মেদবহুলতা এনেকুৱা আছিল য’ত দুখোজ গ’লেই মানুহে ঘন ঘনকৈ উশাহ ল’বলগীয়া হয়। লাজোৰ মুখলৈ চাই হোৱা প্ৰথম প্ৰতিক্ৰিয়াটো অলপ অদ্ভূত আছিল যদিও সুন্দৰলালে নিজৰ সকলো ধ্যান-ধাৰণা তৎক্ষণাত সামৰি থ’লে। তাত আৰু মানুহ উপস্থিত আছিল। তেওঁলোকে ক’বলৈ ধৰিলে-\n“মুছলমানে চুৱা কৰা তিৰোতা আমি গ্ৰহণ নকৰোঁ!”\n“মুছলমানে এৰা তিৰোতা আমি গ্ৰহণ নকৰোঁ!”\nএই কথাবোৰ ৰসালু, নেকীৰাম আৰু কালা পাৰগেটৰ বুঢ়া মহৰীৰ শ্লোগানত তল পৰিল। এই আটাইবোৰ মাততকৈ পৃথক কালিকাপ্ৰসাদৰ চিঞৰি থকা ফঁটা, চেৰচেৰীয়া মাতটো সকলোতকৈ বেছিকৈ শুনা গৈছিল। তেওঁ কাঁহি কাঁহি কথা কৈ গৈছিল। এই নতুন যুক্তিৰ নতুন সিদ্ধান্তৰ তেওঁ অনুগামী হৈ পৰিছে। তেওঁৰ কথা-বাৰ্তাৰ পৰা এনে ধাৰণা হৈছিল যেন তেওঁ আজি কিবা নতুন বেদ, নতুন পুৰাণ আৰু শাস্ত্ৰ পঢ়িছে আৰু নিজৰ ভাগটোতে আনকো সাঙুৰি সমভাগী কৰি লৈছে।\nএই আটাইবোৰ মানুহ আৰু চিঞৰ-বাখৰৰ প্ৰতি উদাসীন লাজো আৰু সুন্দৰলালে নিজৰ ঘৰলৈ খোজ ল’লে; এনে লাগিল যেন হাজাৰ বছৰৰ পাছত শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ আৰু সীতা কোনো প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ বনবাসৰ অন্তত অযোধ্যাত প্ৰবেশ কৰিছে; তাত মানুহবোৰে চাকি-বন্তি আৰু ফুলেৰে চহৰখন সজাইছে আৰু তেওঁক ইমান কঠোৰ তপস্যাৰ ফল লাভ কৰাৰ শুভ ক্ষণত অভিনন্দন জনাইছে।\nলাজৱন্তী ঘূৰি অহাৰ পাছতো সুন্দৰলালে একেই উদ্যমেৰে “হৃদয়ত স্থান দিওঁ, আহক” আন্দোলন চলাই থাকিল। যিবোৰ কৰিবলগীয়া-ক’বলগীয়া আছিল সেই সকলোবোৰ সমাপন কৰিলে আৰু সুন্দৰলালৰ কথাত কেৱল মাথোঁ ভাবুকতা দেখা মানুহবোৰো সুন্দৰলালৰ কথা-কামত সৈমান হ’বলৈ ধৰিলে।\nকিন্তু কাৰোবাৰ আদৰ-অনাদৰ, গুৰুত্ব-আওকাণলৈ সুন্দৰলালৰ অকণো চিন্তা নাছিল। তেওঁৰ হৃদয়ৰ প্ৰতিমা উভতি আহিছে। তেওঁৰ হৃদয় পৰিপূৰ্ণ হৈ উঠিছে। সুন্দৰলালে লাজোৰ স্বৰ্ণ-মূৰ্তি তেওঁৰ মন-মন্দিৰত স্থাপন কৰি লৈছিল আৰু নিজে তাৰ দুৱাৰমুখত বহি পূজা কৰিবলৈ লৈছিল। সুন্দৰলালৰ ভয়ত সংকোচিত হৈ থকা লাজোৱে সুন্দৰলালৰ উদাৰতা দেখি লাহে লাহে সহজ হ’বলৈ ধৰিলে।\nসুন্দৰলালে এতিয়া লাজৱন্তীক “লাজো” নামটোৰে নামাতে, তেওঁ তাইক “দেৱী” বুলি মাতে আৰু লাজো এক অজান সুখত বলিয়া হৈ উঠে। সুন্দৰলালক তাইৰ সমস্ত কাহিনী কৈ শুনাবলৈ তাইৰ খুব মন আছিল। শুনাই শুনাই হিয়া ধাকুৰি কান্দি তাই যেন তাইৰ সমস্ত অপৰাধ ধুই পেলাব!\nকিন্তু সুন্দৰলাল লাজোৰ সেই কথাবোৰ শুনিবলৈ আগ্ৰহী নাছিল। সেইবাবে লাজো সহজ অৱস্থাতো সংকুচিত হৈ পৰে আৰু সংকুচিত হৈ সুন্দৰলালৰ ওচৰত ধৰা পৰি যায়। যেতিয়া সুন্দৰলালে ইয়াৰ কাৰণ সোধে তেতিয়া তাই “কোনো কাৰণ নাই”, “এনেয়ে”, “ওহো”-ৰ বাদে আৰু আন একো নকয় আৰু গোটেই দিনটোৰ ভাগৰত সুন্দৰলাল টোপনিত লালকাল দিয়ে।\nও, আৰম্ভণিতে সুন্দৰলালে লাজৱন্তীৰ সেই “বিবৰ্ণ দিনবোৰ”ৰ বিষয়ে মাথোঁ সুধিছিল-“সি কোন আছিল?”\nলাজৱন্তীয়ে অৱনত শিৰেৰে কৈছিল,“জুম্মা!” তাৰপাছত তাই সুন্দৰলালৰ মুখলৈ চাই কিবা এষাৰ ক’বলৈ বিচাৰিছিল, কিন্তু সুন্দৰলালে তাইৰ চুলিবোৰ সামৰি এক অদ্ভূত দৃষ্টিৰে লাজৱন্তীৰ মুখলৈ চাই আছিল। লাজৱন্তীয়ে পুনৰ তলমূৰ কৰিলে। সুন্দৰলালে সুধিলে,“সি ভাল ব্যৱহাৰ কৰিছিল নে?”\n“মাৰ-ধৰ কৰা নাছিল নহয়?”\nলাজৱন্তীয়ে তাইৰ মূৰটো সুন্দৰলালৰ বুকুত থৈ ক’লে,“নাই…।” তাৰপাছত আকৌ ক’লে,“সি মোক একো কোৱা নাছিল, যদিও সি মাৰ-পিত কৰা নাছিল তথাপিও তালৈ মোৰ ভয় লাগিছিল। তুমি মোক মাৰ-পিত কৰিছিলা, কিন্তু মই তোমাক ভয় কৰা নাছিলোঁ… এতিয়া আৰু নামাৰা নহয়?”\nসুন্দৰলালৰ দুচকু পানীৰে চপচপীয়া হৈ পৰিল আৰু তেওঁ অত্যন্ত লজ্জা আৰু অনুতাপসিক্ত কণ্ঠেৰে ক’লে,\n“নামাৰোঁ দেৱী, এতিয়া আৰু নামাৰোঁ, নামাৰোঁ!”\n“দেৱী!” লাজৱন্তীয়ে মনতে শব্দটো আওৰালে আৰু তাৰপাছত উচুপিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।\nতাৰপাছত লাজৱন্তীয়ে সকলোবোৰ কৈ পেলাব বিচাৰিছিল। কিন্তু সুন্দৰলালে ক’লে,“যোৱা কথাবোৰ যাবলৈ দিয়া। তাত তোমাৰ কি দোষ? তাত আমাৰ সমাজখনৰহে দোষ যিয়ে তোমাৰ দৰে দেৱীসকলক তেওঁলোকৰ প্ৰাপ্য মৰ্য্যদা প্ৰদান নকৰে। ইয়াৰদ্বাৰা সমাজখনে কেৱল তোমালোকৰে নহয় নিজৰো অন্যায় কৰে!”\nলাজৱন্তীৰ মনৰ কথা মনৰ মাজতে ৰৈ গ’ল, কথাবোৰ কাহানিও কৈ পেলাব নোৱাৰিলে। নিৰলে-নিৰৱে লাজৱন্তীয়ে নিজৰ শৰীৰটোলৈ চাই পৰি থাকে। সেই শৰীৰটো লাজৱন্তীৰ শৰীৰ নাছিল; দেশ বিভাজনৰ পাছত সি দেৱীৰ শৰীৰলৈ ৰূপান্তৰ হৈছে। তাই বহুত সুখী আছিল, বহুত সুখী, বহুত সুখী… কিন্তু এই সুখী ভাবটোও এক অদ্ভূতধৰণৰ আছিল, যাক অনবৰতে আশংকা আৰু ভয়ে আৱৰি ৰাখিছিল। অত্যাধিক আনন্দৰ ক্ষণত কিহবাৰ সংকেত পাই সুখৰ পাছত দুখ, এটাৰ পাছত আনটোলৈ আকৰ্ষিত হোৱাৰ ভয়ত বহুবাৰ তাই হঠাৎ শোৱাৰ পৰা চকামকাকৈ সাৰ পাই উঠি বহে।\nবহুদিন পাৰ হৈ যোৱাৰ পাছত সুখৰ ঠাই দুখে অধিকাৰ কৰি ল’লে। ইয়াৰ কাৰণ সুন্দৰলাল বাবুৱে যে আকৌ আগৰদৰে পশুসম নিৰ্মম ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল এনে নহয়; বৰং এই কাৰণেহে যে লাজোক তেওঁ খুব ভাল ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লৈছিল যাৰ লগত লাজো অনভ্যস্ত আছিল। তাই সুন্দৰলালৰ পুৰণি লাজোজনী হ’বলৈ বিচাৰিছিল যিয়ে সৰু সৰু কথাত কাজিয়া কৰিছিল; যিয়ে এটা গাজৰৰ বাবেও কাজিয়া কৰে আৰু এটা মূলাৰেও সৈমান হয়। কিন্তু এতিয়া কাজিয়া কৰাৰ প্ৰশ্নই নুঠে। সুন্দৰলালে তাইক এনে অনুভৱ কৰালে যেন লাজৱন্তী কাঁচৰহে কিবা সামগ্ৰী, যাক চুই দিলেই ভাগি যাব। লাজোৱে দাপোণত মূৰৰ পৰা ভৰিলৈ নিজকে নিৰীক্ষণ কৰে আৰু শেষত তাই এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয় যে তাই আন সকলো হ’ব পাৰিব, কিন্তু লাজো হ’ব নোৱাৰিব।…সংসাৰখন তাইৰ হ’ল, কিন্তু তাই সংসাৰখনৰ হ’ব নোৱাৰিলে।\nসুন্দৰলালৰ দুচকুৱে না তাইৰ চকুপানী দেখিছিল না তেওঁৰ দুয়ো কাণে তাইৰ হুমুনিয়াহ শুনিছিল। মোল্লা শকুৰ চুবুৰীৰ সকলোতকৈ মহান, প্ৰখ্যাত সমাজ সংস্কাৰকে নিজেও নাজানিলে মানুহৰ হৃদয় কিমান কোমল!… প্ৰভাত-ফেৰী ওলাই থাকিল আৰু ৰসালু, নেকীৰামৰ সৈতে কণ্ঠত কণ্ঠ মিলাই যান্ত্ৰিক স্বৰত সুন্দৰলালে গাই থাকিল-\n“চুই দিলেই মৰহি যায় লাজুকীলতাৰ পুলি।”\nথেৰচাইটিচ: গ্ৰীক পুৰাণ মতে ট্ৰজানৰ যুদ্ধত ভাগ লোৱা এগৰাকী গ্ৰীক সৈনিক\nটায়মন: এটা পৌৰাণিক চৰিত্ৰ। কাহিনী মতে টাইমন আছিল পৃথিৱীৰ একমাত্ৰ ল’ৰা যাক সকলো নাৰীয়ে প্ৰেম নিবেদন কৰিছিল।\n← শ্বেতকায় লোকৰ বোজা (অনুবাদ : অৱনী বুঢ়াগোহাঁই)\nঅসমীয়া ৱিকিপিডিয়া:প্ৰচাৰপত্ৰিকা :: ছেপ্টেম্বৰ, ২০১৫ →\nএ হেণ্ডফুল অফ ডেটচ – মূল: তৈয়ব চালী- ভাবানুবাদঃ ৰাজশ্ৰী শৰ্মা\nসেই কথা কোৱা কলিজাটো(মূল: এডগাৰ এলেন প’ ( A tale tell heart)) – অনুবাদ: ৰাজশ্ৰী শৰ্মা\nFebruary 19, 2020 7\nসেই চোৰজন (মূল-ৰাস্কিন বণ্ড, অনুবাদ-স্বাগতা বৰুৱা)\nএক সাৱলীল অনুবাদ ! সুন্দৰ ! নাৰী মনৰ ব্যথা যুগে যুগে উপেক্ষিত ……!