ছোৱাইন ফ্লু - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nছোৱাইন ফ্লু'ক বৰ্তমান ‘ইনফ্লুৱেঞ্জা-এ(H1N1)’ অথবা ‘H1N1 ফ্লু’ বুলিও জনা যায়। আৰম্ভণিতে গাহৰিৰপৰা মানুহলৈ এই ৰোগৰ সংক্ৰমণ হৈছিল আৰু এই ৰোগবিধ সৃষ্টি কৰা ভাইৰাছ গাহৰিৰ ইনফ্লুৱেঞ্জা কৰা ভাইৰাছৰ সৈতে একে বুলি ভবা হোৱা বাবে ইয়াক ‘ছোৱাইন ফ্লু’ বুলি কোৱা হৈছিল। বহুতে এই ৰোগক পিগ ইনফ্লুৱেঞ্জা, হেগ ফ্লু, পিগ ফ্লু, মেক্সিকান ফ্লু, নিউ ফ্লু বুলিও কয়। বৰ্তমান সময়ত এই ৰোগবিধ গাহৰিৰপৰা নহয়, মানুহৰ পৰা মানুহলৈ সংক্ৰমণ হয় বুলি কোৱা হৈছে। প্ৰকৃত ছোৱাইন ফ্লু আচলতে ভাইৰাছৰ দ্বাৰা গাহৰিৰ শ্বাসতন্ত্ৰত হোৱা এবিধ ৰোগ। সাধাৰণতে মানুহৰ মাজত এই ৰোগ নহয়। কাচিৎ হ’লেও তাক জুনেটিক ছোৱাইন ফ্লু বুলি কোৱা হয়। ২০০৯ চনৰ মাৰ্চৰ শেষ আৰু এপ্ৰিলৰ প্ৰথম ভাগত মানুহৰ মাজত ছোৱাইন ফ্লুৰ ভাইৰাছ (H1N1) সংক্ৰমণৰ প্ৰথম খবৰ পোৱা গৈছিল। এই ঘটনা ঘটিছিল মেক্সিকোত। পৰৱৰ্তী সময়ত ই পৃথিৱীৰ কেইবাখনো দেশলৈ সংক্ৰমিত হৈছিল। পিচত গম পোৱা গ’ল যে মানুহৰ শৰীৰত সৃষ্টি হোৱা এইবিধ ৰোগৰ মূল কাৰক আচলতে গাহৰি, চৰাই আৰু মানুহৰ ইনফ্লুৱেঞ্জা কৰা ভাইৰাছৰ জেনেটিক পদাৰ্থ থকা ইনফ্লুৱেঞ্জা-এ (H1N1) ভাইৰাছ বিধহে।\n2 লক্ষণ আৰু উপসৰ্গ\n8 কৰিব নলগা কাম\nলক্ষণ আৰু উপসৰ্গসম্পাদনা কৰক\nছোৱাইন ফ্লুৰ লক্ষণবোৰ সাধাৰণ ফ্লুৰ দৰেই মানুহৰ গাত দেখা দিয়ে। সাধাৰণতে এই ভাইৰাছৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হোৱাৰ দুইৰ পৰা সাত দিনৰ ভিতৰত দেখা দিয়া লক্ষণবোৰ হ’ল- জ্বৰ, কাহ, মাত বহি যোৱা, ডিঙি চেকচেকাই থকা, ডিঙিৰ বিষ, গাৰ বিষ, মূৰৰ বিষ, অত্যধিক ঠাণ্ডা অনুভৱ কৰা, নাক বন্ধ হোৱা, খোৱা-বোৱাত ৰুচি নোহোৱা আৰু ভাগৰুৱা বোধ কৰা ইত্যাদি। ছোৱাইন ফ্লু হোৱা কিছুমান লোকৰ ডায়েৰিয়া আৰু বমিও হব পাৰে। আন সাধাৰণ ফ্লুৰ দৰে ছোৱাইন ফ্লু দীৰ্ঘম্যাদী হ’লে, ৰোগীৰ জটিল অৱস্থা নিউম'নিয়া আৰু এনকেফেলাইটিছ (মূৰ্ছা যোৱা, অজ্ঞান হোৱা, পেৰালাইছিচ আদি) আদি হ’ব পাৰে। নিউম'নিয়া, উশাহ-নিশাহত কষ্ট পোৱা, ডিহাইড্ৰেচন, বৃক্ক অচল হোৱা, যকৃত অচল হোৱা, মাল্টিঅৰ্গেণ ফেইলাৰ, ৰেব্ডোমায়োলাইছিছ, মায়োকাৰ্ডাটিছ আদি হৈয়ো এনে ৰোগীৰ মৃত্যু হ’ব পাৰে। সাধাৰণতে শিশু (বিশেষকৈ এছপিৰিন খোৱা), গৰ্ভৱতী মহিলা আৰু শ্বাস-প্ৰশ্বাস জনিত ৰোগ, ডায়েবেটিছ, ক্ৰনিক হাৰ্ট ডিজিজ, বৃক্ক, যকৃত আদিৰ পুৰণা ৰোগ থকা ব্যক্তিৰ জটিলতা হোৱাৰ আশংকা অধিক দেখা যায়।\nযিহেতু ছোৱাইন ফ্লুৰ লক্ষণবোৰ সাধাৰণ ফ্লুৰ দৰে একে, সেয়েহে এই ৰোগবিধ কেৱল পৰীক্ষাগাৰত পৰীক্ষা কৰিহে থিৰাং কৰিব পাৰি। একেৰাহে সাতদিন ছোৱাইন ফ্লু হোৱা ৰোগীৰ সংস্পৰ্শত থকা, সাতদিনৰ ভিতৰত ছোৱাইন ফ্লু ৰোগী থকা ঠাই ভ্ৰমণ কৰা অথবা ছোৱাইন ফ্লু হোৱা ঠাইৰ কোনো ব্যক্তিৰ যদি ফ্লুৰ লক্ষণ দেখা দিয়ে তেন্তে তেওঁক ছোৱাইন ফ্লু ৰোগী হিচাপে সন্দেহ কৰা হ’ব পাৰে। কিন্তু ৰোগ নিৰ্ণয়ৰ বাবে লেব’ৰেটৰী পৰীক্ষাৰ বিকল্প নাই। আক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ নাকৰ শেঙুন অথবা ক’ফৰ ৰিয়েল টাইম পি চি আৰ (rRt-PCR Flu Panel diagnostic test)) পদ্ধতিৰে ইনফ্লুৱেঞ্জা-এ (H1N1) ভাইৰাছ চিনাক্ত কৰিব পাৰি।\nছোৱাইন ফ্লুৰ লক্ষণসমূহ সাধাৰণ জ্বৰৰ দৰেই একে। ফলত বহু সময়ত খুব পলমকৈহে ই ধৰা পৰে। জটিলতা অনুভৱ কৰিলেই চিকিৎসা সেৱা গ্ৰহণ কৰা উচিত। ছোৱাইন ফ্লুত আক্ৰান্ত ৰোগীক এণ্টিভাইৰেল ঔষধ, যেনে- Oseltamivir (Tamiflu) অথবা Zanamivir (Relenza) আদি দি সকাহ দিয়াৰ উপৰিও ৰোগীক জটিল অৱস্থালৈ যোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব পৰা যায়। এণ্টিভাইৰেল ঔষধ সেৱন কৰাৰ উপৰিও ঘৰতে হওক বা হস্পিতালতে হওক ৰোগীক আছুতীয়া কক্ষত ৰাখি জ্বৰ কমোৱা দৰৱ, উপৰুৱা বেক্টেৰিয়েল সংক্ৰমণ কমাবৰ বাবে এণ্টিবায়োটিক দিয়াৰ উপৰিও শৰীৰৰ পানী আৰু ইলেক্ট্ৰ’লাইট সঠিককৈ ৰাখিবলৈ চেলাইন দিব লাগে আৰু পনীয়া পুষ্টিকৰ আহাৰ আদি খাবলৈ দিব লাগে। ছোৱাইন ফ্লুত আক্ৰান্ত শিশুৰ শ্বাস-প্ৰশ্বাস দ্ৰুত হ’লে আৰু উশাহ লওঁতে কষ্ট পালে, ছালৰ বৰণ নীলা হ’লে, প্ৰয়োজনীয় পানী গ্ৰহণ নকৰিলে, টোপনিৰ পৰা নুঠা বা হাঁহি মাতি নথকা, শিশুটিক ধৰিলে বা কোঁচত ল’লে বিৰক্ত হোৱা, ফ্লুৰ লক্ষণবোৰ কমি গলেও জ্বৰ আৰু ভীষণভাৱে কাঁহ থাকিলে, জ্বৰৰ লগতে গাত গুটি ওলোৱা আদি লক্ষণবোৰে দেখা দিলে অনতি পলমে চিকিৎসা কৰিব লাগে। আক্ৰান্ত বয়স্কসকলে উশাহ চুটি হোৱা আৰু উশাহ লওঁতে কষ্ট পালে, বুকুত বা পেটত বিষ বা হেঁচা মাৰি ধৰা, হঠাৎ মূৰ ঘুৰোৱা, মনত খেলি-মেলি ভাৱ আহি থকা, খুব বেছিকৈ বা ঘনাই বমি হৈ থকা আদি লক্ষণ দেখা দিলে জৰুৰীভাৱে চিকিৎসা কৰোৱাৰ প্ৰয়োজন। হস্পিতালত ৰোগীক আছুতীয়া কক্ষত ৰাখি চিকিৎসা প্ৰদান কৰিব লাগে। জটিল অৱস্থাৰ সৃষ্টি হলে ৰোগীক ICU ত ভৰ্তি কৰাব লগাও হ’ব পাৰে।\nবীজাণুৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ প্ৰথম আৰু অতি প্ৰয়োজনীয় কথা হ’ল, হাত সঘনাই ভালদৰে ধোৱা। হাত সদায়় পৰিষ্কাৰ কুহুমীয়া পানী আৰু চাবোনেৰে ভালদৰে ধুব লাগে। যদি চাবোন আৰু পানী নাথাকে তেতিয়া এলকহল থকা এবাৰ ব্যৱহাৰ কৰি পেলাই দিব পৰা টিছু পেপাৰ বা জেল চেনিটাইজাৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়।\nসাধাৰণ সুস্বাস্থ্য বজাই ৰাখিব লাগে। ভালদৰে বেছি সময় শুব লাগে। শাৰীৰিকভাৱে সক্ৰিয় হৈ থাকিব লাগে। মানসিক হেঁচাৰ পৰা আঁতৰি থাকিব লাগে। যথেষ্ট পৰিমাণে পনীয়া আহাৰ আৰু পুষ্টিকৰ খাদ্য গ্ৰহণ কৰিব লাগে।\nছোৱাইন ফ্লু ৰোগীক চিকিৎসা আৰু শুশ্ৰূষা কৰা ব্যক্তিয়ে সুৰক্ষামুলক পোছাক, N-95 মাস্ক আদি ব্যৱহাৰ কৰাৰ উপৰিও প্ৰতিৰোধৰ বাবে এণ্টিভাইৰেল ঔষধ Oseltamivir গ্ৰহণ কৰাৰ উপৰিও প্ৰতিষেধক ভেকচিন ল’ব পাৰে।\nদীৰ্ঘসময়ৰ বাবে এই ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰাৰ বাবে বজাৰত Inactivated H1N1 ভেকচিন (VaxiFlu S), Live attenuated H1N1 ভেকচিন ( Nasovac) আদি উপলব্ধ। ২ৰ পৰা ৮ ডিগ্ৰী চেণ্টিগ্ৰেড উষ্ণতাত ৰাখিব লগা Inactivated H1N1 ভেকচিন (VaxiFlu S) ০.৫ মিলিলিটাৰ ডোজত বেজী হিচাপে মাংসপেশীত মাত্ৰ এবাৰে দিয়া হয়। আন বেজীৰ দৰে বিষ হোৱা, জ্বৰ, মূৰৰ বিষ আদি পাৰ্শ্বক্ৰিয়া হ’ব পাৰে। Live attenuated H1N1 ভেকচিন (Nasovac) নেজেল স্প্ৰে হিচাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ভেকচিনে এশ শতাংশই ইনফ্লুৱেঞ্জা-এ (H1N1) ৰোগ প্ৰতিৰোধ নকৰে, মাত্ৰ ৰোগৰ আশংকাহে কমায়। এই ভেকচিন লোৱাৰ ১৫ দিনৰ পিছতহে সুৰক্ষা দিব আৰম্ভ কৰে। ভেকচিন লোৱাৰ আগতে বা দুই-তিনিদিনৰ ভিতৰত এই ভাইৰাছৰ দ্বাৰা সংক্ৰমিত ব্যক্তিৰ কিন্তু এই ৰোগ হ’ব পাৰে। যিহেতু সকলোকে ভেকচিন দিয়া সম্ভৱ নহয়, সেয়েহে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই প্ৰথমে এই ৰোগ পৰিচৰ্য্যা কৰা স্বাস্থ্য কৰ্মীক ভেকচিন দিয়াৰ কথা কৈছে। ইয়াৰ পিছত সম্ভৱ হ’লে ক্ৰমে গৰ্ভৱতী মহিলা, শিশু, ১৫-৪৯ বয়সৰ ব্যক্তি আৰু ৪৯-৬৫ বয়সৰ ব্যক্তিক ভেকচিন দিব কৈছে।\nকৰিব নলগা কামসম্পাদনা কৰক\n↑ International Committee on onomy of Viruses. "The Universal Virus Database, version 4: Influenza A". http://www.ncbi.nlm.nih.gov/ICTVdb/ICTVdB/00.046.0.01.htm. [সংযোগবিহীন উৎস]\n↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 2.6 2.7 2.8 ডা: ধৰ্মকান্ত কুম্ভকাৰ (৮ মাৰ্চ ২০১৫). "ছোৱাইন ফ্লু ইনফ্লুৱেঞ্জা-এ (H1N1)". সম্ভাৰ, অসমীয়া প্ৰতিদিন.\n↑ "Centers for Disease Control and Prevention > Key Facts about Swie Influenza (Swine Flu)". http://www.cdc.gov/swineflu/key_facts.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: April 27, 2009.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত ছোৱাইন ফ্লু সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ছোৱাইন_ফ্লু&oldid=254024"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে 11 December 2020 তাৰিখে 01:10 বজাত\nএই পৃষ্ঠাখন ১১ ডিচেম্বৰ, ২০২০ তাৰিখে ০৬:৪০ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=38970।


অসমৰ চলচ্চিত্ৰ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n২০১৭ বৰ্ষত ১৬ খন\n₹১০ কোটি (১.৪ মিলিয়ন ডলাৰ)\nঅসমৰ চলচ্চিত্ৰই মূলতঃ অসমীয়া ভাষাত নিৰ্মিত চলচ্চিত্ৰসমূহকে বুজায় যদিও অন্য স্থানীয় ভাষা, যেনে- বড়ো, কাৰ্বি, মিচিং, ৰাভা, ডিমাচা আদিত নিৰ্মিত চলচ্চিত্ৰও ইয়াৰ অন্তৰ্গত। বহল অৰ্থত অসম ৰাজ্যৰ পৰা নিৰ্মাণ কৰা সকলো চলচ্চিত্ৰকে অসমৰ চলচ্চিত্ৰ বুলিব পাৰি। ১৯৩৫ চনৰ ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ ছবি জয়মতীৰ জৰিয়তেই অসমৰ চলচ্চিত্ৰৰ উদ্যোগে জন্ম লাভ কৰে। তেতিয়াৰে পৰাই বহুতো উত্থান-পতনৰ মাজেৰে ই বৰ্তমানৰ ৰূপ পাইছেহি। বাণিজ্যিকৰ লগতে সমান্তৰাল ধাৰাৰ ছবিও নিৰ্মাণ হৈ আহিছে। সমান্তৰাল ছবিৰ পৰিচালকৰ ভিতৰত ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া আৰু জাহ্নু বৰুৱাৰ নাম উল্লেখযোগ্য।\nযদিও এই উদ্যোগৰ ইতিহাস পুৰণি আৰু বহুসংখ্যক ছবিয়ে ৰাষ্ট্ৰীয়স্তৰত সন্মান লাভ কৰিছে, তথাপিও ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্তৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰৰ্যায়ত ই বিশেষ চমক প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আজিকোপতি সক্ষম হোৱা নাই। সাম্প্ৰতিক কালৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ বহুতো সমস্যাৰে জৰ্জড়িত। তাৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হৈছে দৰ্শক আৰু চিত্ৰগৃহৰ অভাৱ। তদুপৰি ডাঙৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ, যেনে: বলিউডে সদায়ে এই স্থানীয় উদ্যোগটোৰ প্ৰসাৰত সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰি আহিছে।\n1.1 ১৯৩০ দশক\n1.2 ১৯৪০ দশক\n1.3 ১৯৫০ দশক\n1.4 ১৯৬০ দশক\n1.5 ১৯৭০ দশক\n1.6 ১৯৮০ দশক\n1.7 ১৯৯০ দশক\n1.8 ২০০০ দশক\n1.9 ২০১০ দশক\n১৯৩০ দশক[সম্পাদনা কৰক]\nৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাক অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ জনক বুলি অভিহিত কৰা হয়। কাৰণ তেওঁৰ অকলশৰীয়া প্ৰচেষ্টাতেই ১৯৩৫ চনৰ ১০ মাৰ্চ তাৰিখে প্ৰথম অসমীয়া ছবি জয়মতীয়ে মুক্তি লাভ কৰে। ‘চিত্ৰলেখা মুভিটোন’ৰ বেনাৰত নিৰ্মিত এই ছবিখন ভাৰতৰ তৃতীয়খন সবাক ছবি আৰু প্ৰথমখন ৰাজনৈতিক আৰু বাস্তৱবাদী ধাৰাৰ ছবি বুলি অভিহিত কৰা হয়। কাৰিকৰী শিল্পীৰ অভাৱৰ বাবে জ্যোতিপ্ৰসাদে নিজেই ছবিখনৰ চিত্ৰনাট্য ৰচনা, পৰিচালনা, প্ৰযোজনা, সম্পাদনা, সংগীত ৰচনা তথা পৰিচালনা, নৃত্য নিৰ্দেশনা, কলা নিৰ্দেশনা এই সকলো দিশ তত্ত্বাৱধান কৰে। তদুপৰি তেওঁ নিজেই কেবা গৰাকীও শিল্পীৰ মাত কথা বাণীবদ্ধ কৰে।অসমীয়া সমাজ আৰু বুৰঞ্জীৰ সমল লৈ নিৰ্মিত জয়মতীত ৰাছিয়ান চলচ্চিত্ৰৰ মন্তাজৰ প্ৰকাশ দেখা পোৱা যায়। দ্ৰুত সলনি হোৱা কেমেৰাৰ শ্বট, বিশেষ ভাৱে নিৰ্মাণ কৰা ছেট, আৰু কলা নিৰ্দেশনাত ব্যৱহৃত প্ৰতিকী ব্যঞ্জনাই জ্যোতিপ্ৰসাদৰ কলাত্মক বিবেচনাবোধৰ পৰিচয় দিয়ে। ৬০,০০০ টকা বাজেটৰ ছবিখনে দৰ্শকৰ সঁহাৰি লাভ কৰাত ব্যৰ্থ হয় আৰু বহুত লোকচান ভৰিবলগীয়া হয়।\nদ্বিতীয়খন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ ‘ইন্দ্ৰমালতী’ও জ্যোতিপ্ৰসাদৰে দান। ঘাইকৈ জয়মতী চলচ্চিত্ৰত হোৱা লোকচানৰ বোজা উঠাবলৈয়ে এইখন ছবি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ছবিখনে মুক্তি পায় ১৯৩৯ চনত। স্বৰচিত কাহিনী এটাৰ চিত্ৰৰূপ আছিল এই ছবিখন। ছবিখন ব্যৱসায়িক ভাৱে সফল হৈছিল বুলি জনা যায়। এই ছবিখনে জয়মতীত হোৱা লোকচানৰ জোৰা কিছু পৰিমাণে মাৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। কিন্তু কম খৰচত নিৰ্মাণ কৰিব লগীয়া হোৱা বাবে ছবিখনৰ শৈল্পিক মূল্য বহু পৰিমাণে কমি যোৱা বুলি জ্যোতিপ্ৰসাদে আক্ষেপ কৰিছিল।\n১৯৪০ দশক[সম্পাদনা কৰক]\nপ্ৰথম অসমীয়া ধৰ্মমূলক ছবি ‘সতী বেউলা’ (১৯৫৪)-ৰ এটি দৃশ্য\nএই দশকৰ আৰম্ভণিতেই ১৯৪১ চনত মুক্তি লাভ কৰে তৃতীয়খন অসমীয়া ছবি ৰোহিনী কুমাৰ বৰুৱা পৰিচালিত ‘মনোমতী’য়ে। তাৰ পাছত পাৰ্বতী প্ৰসাদ বৰুৱাই ১৯৪৪ চনত নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াই চতুৰ্থখন অসমীয়া বোলছবি ‘ৰূপহী’। দ্বিতীয় মহাসমৰৰ দপদপনিৰ মাজতে ৰূপহী নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ কৰা হয়। পাৰ্বতি প্ৰসাদ বৰুৱাই ‘বৰুৱা বোলছবি, ৰূপালী পাম’ নাম দি এটা চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ প্ৰতিষ্ঠানৰ জন্ম দিয়ে। এই প্ৰতিষ্ঠানৰ বেনাৰতে ৰূপহী নিৰ্মাণ কৰা হয়। মুঠ দুটা প্ৰিণ্টেৰে ৰূপহী মুক্তি দিয়া হৈছিল। ৰূপহী ছবি ঘৰত ভালকৈ চলোৱা হোৱা নাছিল। সেই বাবে এই ছবিখনে ভাল ব্যৱসায় কৰিব পৰা নাছিল। এই দশকৰ আন ছবিসমূহ হৈছে কমল নাৰায়ণ চৌধুৰীৰ ‘বদন বৰফুকন’ (১৯৪৬), ফণী শৰ্মাৰ ‘ছিৰাজ’ (১৯৪৮), সুৰেশ গোস্বামীৰ ‘ৰুণুমী’ (১৯৪৮), সুনীল গাংগুলীৰ ‘সতী বেউলা’ (১৯৪৮) আৰু প্ৰবীণ ফুকনৰ ‘পাৰঘাট’ (১৯৪৯)।\nছিৰাজ ছবিখনে দৰ্শকৰপৰা প্ৰচুৰ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰে। দুখজনক ভাৱে ৰাইজৰ সঁহাৰি সত্ত্বেও ছবিখনৰ নিৰ্মাতা ‘চিত্ৰাৱলী পিকচাৰ্চে’ লাভৰ মুখ দেখা নাপালে। ছবিখনৰ পৰিবেশনাৰ দায়িত্ব অন্যৰ হাতত থকা বাবে লাভৰ টকা মূল প্ৰযোজকৰ ওচৰলৈ অহা নাছিল। অন্য হাতে ১৯৫২ চনত বিষ্ণুৰাম মেধিৰ চৰকাৰে অজ্ঞাত কাৰণত ৰুণুমী ছবিখনৰ প্ৰদৰ্শনত পৰা বাধা নিষেধ আৰোপ কৰে। ‘সতী বেউলা’ আছিল প্ৰথম অসমীয়া ধৰ্মমূলক ছবি। ‘পাৰঘাট’-এ অসমীয়া ছবিত আগতীয়া টিকট বুকিং প্ৰথা আৰম্ভ কৰে।\n১৯৫০ দশক[সম্পাদনা কৰক]\n‘পিয়লী ফুকন’ (১৯৫৫)-ৰ এটি দৃশ্য\n৫০ দশকৰ আৰম্ভণীতেই মুক্তি লাভ কৰে অশীত সেনৰ ‘বিপ্লৱী’ (৬ জানুৱাৰী, ১৯৫০)। এই দশকৰ এক উল্লেখযোগ্য ছবি হৈছে ফণী শৰ্মাৰ ‘পিয়লি ফুকন’ (১৯৫৫)। ড॰ ভূপেন হাজৰিকাই সংগীত পৰিচালনা কৰা এই ছবিখনে লাভ কৰে ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰ (দ্য প্ৰেচিডেণ্টচ্ চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট)। ১৯৫৫ চনত নিপ বৰুৱাৰ পৰিচালিত প্ৰথম ছবি ‘স্মৃতিৰ পৰশে’ মুক্তি লাভ কৰে। তেওঁৰ পৰবৰ্তী ছবিসমূহ আছিল ‘মাক আৰু মৰম’ (১৯৫৭), ‘ৰঙা পুলিচ’ (১৯৫৮) আৰু ‘কেঁচা সোণ’ (১৯৫৯)। ৰঙা পুলিচ হৈছে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক লাভ কৰা প্ৰথমখন অসমীয়া কথাছবি। আন উল্লেখযোগ্য ছবিৰ ভিতৰত লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীৰ ‘নিমিলা অংক’ (১৯৫৫), ড॰ ভূপেন হাজৰিকা পৰিচালিত প্ৰথম ছবি ‘এৰা বাটৰ সুৰ’ (১৯৫৬), আনৱাৰ হুছেইনৰ ‘সৰাপাত’ (১৯৫৬), বঙালী ছবিৰ প্ৰখ্যাত পৰিচালক প্ৰভাত মুখাৰ্জীৰ ‘পূবেৰুণ’ (১৯৫৯), ফণী শৰ্মাৰ ‘পুৱতি নিশাৰ সপোন’ (১৯৫৯) ইত্যাদি। পূবেৰুণ ছবিখনে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক লাভ কৰাৰ লগতে ১৯৬০ চনৰ জুলাই মাহত অনুষ্ঠিত ষষ্ঠ বাৰ্লিন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হয়। বিদেশত প্ৰদৰ্শিত এইখনেই প্ৰথম অসমীয়া বোলছবি।\nএই দশকত অসমীয়া ছবিৰ যথেষ্ট প্ৰসাৰ হয় আৰু দৰ্শকৰো সঁহাৰি লাভ কৰিবলে সক্ষম হয়। ইয়াৰোপৰি বহু ছবিয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত সন্মানিত হয়।\n১৯৬০ দশক[সম্পাদনা কৰক]\nপৌৰাণিক কথাছবি ‘নৰকাসুৰ’ (১৯৬১)-ৰ এটি দৃশ্য\n১৯৬১ চনত মুক্তি পায় লক্ষ্যধৰ চৌধুৰী আৰু প্ৰবীণ ফুকন পৰিচালিত বুৰঞ্জীমূলক ছবি ‘লাচিত বৰফুকন’এ। তাৰ পাছতেই আহে ড॰ ভূপেন হাজৰিকা পৰিচালিত সংগীতমধুৰ ‘শকুন্তলা’ (১৯৬১)। ছবিখন আছিল আংশিক ৰঙীন আৰু ই ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক লাভ কৰে। এই দশকৰ মাজ ভাগৰ পৰা নিয়মিত ৰূপত অসমীয়া ছবি নিৰ্মাণ হ’বলে আৰম্ভ কৰে। এইবোৰৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য কেইখনমান হৈছে নিপ বৰুৱাৰ ‘নৰকাসুৰ’ (১৯৬১), অনিল চৌধুৰীৰ ‘মাটিৰ স্বৰ্গ’ (১৯৬৩), ব্ৰজেন বৰুৱাৰ ‘ইটো সিটো বহুতো’ (১৯৬৩) আৰু ‘ডক্তৰ বেজবৰুৱা’ (১৯৬৯), সৰ্বেশ্বৰ চক্ৰৱৰ্তীৰ ‘মণিৰাম দেৱান’ (১৯৬৪), ভূপেন হাজৰিকাৰ ‘প্ৰতিধ্বনি’ (১৯৬৪), ‘লটি ঘটি’ (১৯৬৬) আৰু ‘চিকমিক বিজুলী’ (১৯৬৯)। ইটো সিটো বহুতো আৰু ডক্তৰ বেজবৰুৱা হৈছে ক্ৰমে প্ৰথম অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য হাস্যৰসাত্মক ছবি আৰু প্ৰথম অসমীয়া থ্ৰিলাৰ ছবি। ডক্তৰ বেজবৰুৱা ছবিখনে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯৬৯ চনৰ অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে।\n১৯৩৫ চনৰ আৰম্ভণিৰ পৰা এই দশকৰ শেষলৈকে মুঠ ৬২খন ছবি নিৰ্মাণ হয়। আগত উল্লিখিত ব্যক্তিসকলৰ লগতে এই সময়চোৱাত চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰা আন ব্যক্তিসকল হৈছে প্ৰবীণ শৰ্মা, শৈল বৰুৱা, আব্দুল মজিদ, অমৰ পাঠক, ইন্দুকল্প হাজৰিকা, দেৱকুমাৰ বসু, অমুল্য মান্না, গৌৰী বৰ্মন, অতুল বৰদলৈ, সুজিত সিং, নলিন দুৱৰা, প্ৰফুল্ল বৰুৱা আদি।\n১৯৭০ দশক[সম্পাদনা কৰক]\n‘গঙাচিলনীৰ পাখি’ (১৯৭৬)-ৰ এটি দৃশ্য\nসমৰেন্দ্ৰ নাৰায়ণ দেৱৰ ‘অৰণ্য’ (১৯৭১) আৰু ‘পুতলা ঘৰ’ (১৯৭৬), দ্বিজেন্দ্ৰ নাৰায়ণ দেৱৰ ‘যোগ বিয়োগ’ (১৯৭১), প্ৰথমখন ৰঙীন অসমীয়া কথাছবি কমল নাৰায়ণ চৌধুৰীৰ ‘ভাইটি’ (১৯৭২), ব্ৰজেন বৰুৱাৰ ‘ওপজা সোণৰ মাটি’ (১৯৭২), নলিন দুৱৰাৰ ‘মমতা’ (১৯৭৩), মনোৰঞ্জন সুৰীৰ ‘উত্তৰণ’ (১৯৭৩), প্ৰবীণ বৰাৰ ‘পৰিণাম’ (১৯৭৪), দেউতি বৰুৱাৰ ‘বৃষ্টি’ (১৯৭৪), পুলক গগৈৰ ‘খোজ’ (১৯৭৪), দিবন বৰুৱাৰ ‘তৰামাই’ (১৯৭৫), আব্দুল মজিদৰ ‘চামেলি মেমচাব’ (১৯৭৫), পদুম বৰুৱাৰ ‘গঙাচিলনীৰ পাখি’ (১৯৭৬), অতুল বৰদলৈৰ ‘কল্লোল’ (১৯৭৮) আদি ৭০ দশকৰ উল্লেখযোগ্য ছবি।\nএই দশকত বহুতো প্ৰতিশ্ৰুতি সম্পন্ন পৰিচালকে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই চলচ্চিত্ৰ পৰিচালকৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে এই দশকতে। তেওঁৰ প্ৰথম ছবি ‘সন্ধ্যাৰাগ’ মুক্তি পায় ১৯৭৭ চনৰ ৫ আগষ্টত। ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াই প্ৰথম বাৰৰ বাবে অসমীয়া অৰ্থবহ চলচ্চিত্ৰৰ শুভাৰম্ভ কৰে। আগৰ ৪০ বছৰ ধৰি নিৰ্মাণ হোৱা চলচ্চিত্ৰসমূহৰ বেছিখিনিয়েই আছিল বাণিজ্যিক ধৰ্মী (ব্যতিক্ৰম: গঙাচিলনীৰ পাখি)। ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ আঞ্চলিক ভাষাৰ ছবিৰ বাবে ৰজত কমল বঁটা লাভ কৰে। শ্ৰেষ্ঠ আঞ্চলিক ভাষাৰ ছবি বঁটা লাভ কৰা আনকেইখন ছবি হৈছে অৰণ্য, ওপজা সোণৰ মাটি, মমতা, চামেলি মেমচাব, পুতলা ঘৰ, আৰু কল্লোল। চামেলি মেমচাবৰ সংগীত পৰিচালনাৰ বাবে ভূপেন হাজৰিকাই শ্ৰেষ্ঠ সংগীত পৰিচালকৰ ‘ৰজত কমল বঁটা’ লাভ কৰে।\n১৯৮০ দশক[সম্পাদনা কৰক]\nশ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰা ‘হালধীয়া চৰায়ে বাওধান খায়’ (১৯৮৭)-ৰ এটি দৃশ্য\n১৯৮০ দশকত চলচ্চিত্ৰ পৰিচাক ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে জাহ্নু বৰুৱা আৰু মুনিন বৰুৱাই। ‘অপৰূপা’ (১৯৮২) আছিল জাহ্নু বৰুৱাৰ প্ৰথম ছবি। তাৰ পাছতে মুক্তি পায় ‘পাপৰি’ (১৯৮৬) আৰু ‘হালধীয়া চৰায়ে বাওধান খায়’ (১৯৮৭)। অপৰূপা আৰু হালধীয়া চৰায়ে বাওধান খায়-এ ক্ৰমান্নয়ে লাভ কৰে অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা। শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম অসমীয়া ছবি ৰূপে পৰিগণিত হালধীয়া চৰায়ে বাওধান খায়। ইয়াৰোপৰি ছবিখনে বিভিন্ন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত বহুতো পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। মুনিন বৰুৱা আৰু নিপন গোস্বামীয়ে যৌথ ভাবে পৰিচালনা কৰা ছবি প্ৰতিমা মুক্তি পায় ১৯৮৭ চনত। ১৯৮৭ চনত আন এখন কথাছবি দাৰা আহমেদ পৰিচালিত প্ৰতিদান মুক্তি পায়। তাৰ পাছতেই আহে মুনিন বৰুৱাৰ প্ৰথম একক পৰিচালনা ‘পিতাপুত্ৰ’ (১৯৮৮)। এই সময়চোৱাতেই ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই পৰিচালনা কৰে তিনিখন অসমীয়া ছবি ‘অনিৰ্বাণ’ (১৯৮১), ‘অগ্নিস্নান’ (১৯৮৫), আৰু ‘কোলাহল’ (১৯৮৮)। এই আটাইকেইখন ছবিয়ে লাভ কৰে অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা। অগ্নিস্নানৰ চিত্ৰনাট্যই সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যৰ সন্মান লাভ কৰে। ১৯৮৩ চনত মুক্তি পায় মহিলা পৰিচালকৰ দ্বাৰা পৰিচালিত প্ৰথম অসমীয়া ছবি ‘নয়নমনি’, পৰিচালনা কৰে সুপ্ৰভা দেৱীয়ে।\n৮০ৰ দশকৰ আন কেইখনমান উল্লেখযোগ্য ছবি হৈছে শিৱপ্ৰসাদ ঠাকুৰৰ ‘বোৱাৰী’ (১৯৮২) আৰু ‘সোণ মইনা’ (১৯৮৪), নিপ বৰুৱাৰ ‘ককাদেউতা নাতি আৰু হাতী’ (১৯৮৩), চাৰুকমল হাজৰিকাৰ ‘আলোকৰ আহ্বান’ (১৯৮৩) আৰু ‘বান’ (১৯৮৬), জন্‌ছ মহলীয়াৰ ‘বহাগৰ দুপৰীয়া’ (১৯৮৫), ধীৰু ভূঞাৰ ‘প্ৰথম ৰাগিনী’ (১৯৮৭) আদি।\n১৯৯০ দশক[সম্পাদনা কৰক]\n‘বৈভৱ’ (১৯৯৯)-ৰ এটি দৃশ্য\n৯০ দশকত ছবিঘৰলৈ আহে কেইবাখনো উল্লেখযোগ্য ছবি। জাহ্নু বৰুৱাই উপহাৰ দিয়ে ৫খন ছবি: ‘বনানি’ (১৯৯০), ‘ফিৰিঙতি’ (১৯৯২), ‘সাগৰলৈ বহু দুৰ’ (১৯৯৫), ‘কুশল’ (১৯৯৮), আৰু ‘পখী’ (১৯৯৯)। ইয়াৰে শেষৰ তিনিখনে লাভ কৰে অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা। সাগৰলৈ বহু দুৰৰ বাবে তেওঁ লাভ কৰে শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা। ছবিখন বিভিন্ন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱতো সন্মানিত হয়। ফিৰিঙতিৰ বাবে মলয়া গোস্বামীক শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়। ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই এই দশকত পৰিচালনা কৰে ৩খন ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা প্ৰাপ্ত অসমীয়া ছবি ‘সাৰথি’ (১৯৯১), ‘আৱৰ্তন’ (১৯৯৩), আৰু ‘ইতিহাস’ (১৯৯৫)। উল্লেখযোগ্য যে ড॰ শইকীয়াই পৰিচালনা কৰা প্ৰতিখন অসমীয়া ছবিয়েই ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বুটলিবলৈ সক্ষম হয়। সঞ্জীৱ হাজৰিকাই তেওঁৰ প্ৰথম ছবি ‘হলধৰ’ (১৯৯২)-ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ নবাগত পৰিচালকৰ বাবে আগবঢ়োৱা ইন্দিৰা গান্ধী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে। সান্ত্বনা বৰদলৈ পৰিচালিত ছবি ‘অদাহ্য’ মুক্তি পায় ১৯৯৬ চনত। মঞ্জু বৰাই পৰিচালনা কৰে তেখেতৰ প্ৰথম ছবি ‘বৈভৱ’ (১৯৯৯) এই দশকতে। ১৯৯৮ চনত মুক্তি পায় অশোক কুমাৰ বিষয়াৰ ‘যৌৱনে আমনি কৰে’, যাৰ নাম ১৯৬১ চনৰ ছবি লাচিত বৰফুকনৰ এটি গীতৰ কলিৰ পৰা ৰখা হৈছিল। এই ছবিখনে দৰ্শকৰ পৰা লাভ কৰে অভূতপূৰ্ব সঁহাৰি। ছবিখনে অনেক নবাগত শিল্পীক অসমীয়া ছবি নিৰ্মাণৰ প্ৰতি আকৃষ্ট কৰে। সেয়ে এই ছবিখনক অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এক মাইলষ্টোন বুলিব পাৰি।\nএই দশকৰ আন কেইখনমান অন্যতম ছবি হৈছে হেমেন দাসৰ ‘যুঁজ’ (১৯৯০), পুলক গগৈৰ ‘ৰেল আলিৰ দূবৰি বন’ (১৯৯৪) আৰু ‘মৰম নদীৰ গাভৰু ঘাট’ (১৯৯৯), সঞ্জীৱ হাজৰিকাৰ ‘মিমাংসা’ (১৯৯৪), চন্দ্ৰ মুদৈৰ ‘অগ্নিগড়’ (১৯৯৪), দীপক ভূঞাৰ ‘দেউতাৰ বিয়া’ (১৯৯৭), পৰমানন্দ ৰাজবংশীৰ ‘অনল’ (১৯৯৯), ধীৰাজ কাশ্যপৰ ‘মোহমুক্তি’ (১৯৯৯) আদি।\n২০০০ দশক[সম্পাদনা কৰক]\n‘জাতিঙ্গা ইত্যাদি’ (২০০৭)-ৰ এটি দৃশ্য\n‘যৌৱনে আমনি কৰে’ৰ সফলতাৰ পাছত এই দশকৰ প্ৰথমাৰ্ধত বহুতো বাণিজ্যিকধৰ্মী অসমীয়া ছবি নিৰ্মাণ হয়। তাৰ মাজৰে মুনিন বৰুৱাৰ ছবিসমূহ দৰ্শকৰ মাজত অধিক জনপ্ৰিয় হয়। ইয়াৰ উদাহৰণ ‘হিয়া দিয়া নিয়া’ (২০০০), ‘দাগ’ (২০০১), ‘নায়ক’ (২০০১), ‘কন্যাদান’ (২০০২), ‘দীনবন্ধু’ (২০০৪) আদি। আন জনপ্ৰিয় ছবিসমূহৰ মাজত মুন্না আহমেদৰ ‘জোন জ্বলে কপালত’ (২০০০), সুমন হৰিপ্ৰিয়াৰ ‘কইনা মোৰ ধুনীয়া’ (২০০১), চন্দ্ৰ মুদৈৰ ‘মাঘত মামনিৰ বিয়া’ (২০০২), ‘চুৰেন চোৰৰ পুতেক’ (২০০৫) আৰু ‘জোনদা ইমান গুণ্ডা’ (২০০৭), বাণী দাসৰ ‘মন’ (২০০২) আদি অন্যতম।\nএই দশকৰ শেষাৰ্ধৰ পৰা কিন্তু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ স্থবিৰ হৈ পৰে। তাৰ কাৰণ বহুতো। ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰধান কৰণবোৰ হৈছে চিত্ৰগৃহৰ অভাৱ, ডাঙৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ, যেনে: বলিউডৰ হেঁচা, একঘেয়েমি ছবি, পৰিবেশকৰ অসমীয়া ছবিৰ প্ৰতি অনিহা ইত্যাদি। দুই এজন পৰিচালকে কেবল ছবি মহোৎসৱক লক্ষ্য কৰি দুই এখন কলাত্মক ছবি নিৰ্মাণ কৰে। এনে ছবিসমূহৰ ভিতৰত কেইখনমান হৈছে সঞ্জীৱ হাজৰিকাৰ ‘মৎস্যগন্ধা’ (২০০০), জাহ্নু বৰুৱাৰ ‘কণিকাৰ ৰামধেনু’ (২০০২) আৰু তৰা (২০০৪), মঞ্জু বৰাৰ ‘আকাশীতৰাৰ কথাৰে’ (২০০৩), ‘লাজ’ (২০০৪), ‘জয়মতী’ (২০০৬) আৰু ‘আই ক’ত নাই’, সুমন হৰিপ্ৰিয়াৰ ‘কদমতলে কৃষ্ণ নাচে’ (২০০৫), সঞ্জীৱ সভাপণ্ডিতৰ ‘জুয়ে পোৰা সোণ’ (২০০৪) আৰু ‘জাতিঙ্গা ইত্যাদি’ (২০০৭), এম মনিৰামৰ ‘মন যায়’ (২০০৮)। জাহ্নু বৰুৱাৰ তৰাই শ্ৰেষ্ঠ শিশু ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে। ২০০৭ চনত মুক্তি পায় অৰূপ মান্নাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ "জয়মতী"ৰ নামভূমিকাত অভিনয় কৰা আইদেউ সন্দিকৈৰ জীৱনী-ভিত্তিক চলচ্চিত্ৰ ‘আইদেউ’। ছবিখনে ৫৪-তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ পুৰস্কাৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ সন্মান লাভ কৰে।\n২০০৫ চনৰ পৰা অসম ৰাজ্য চৰকাৰে আৰম্ভ কৰে ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা। ২০০৯ চনত মুক্তি লাভ কৰা তিমথী দাস হাঞ্চেৰ ‘জীৱন বাটৰ লগৰী’য়ে দৰ্শকৰ পৰা কিছু সঁহাৰি লাভ কৰিবলে সক্ষম হয়।\n২০১০ দশক[সম্পাদনা কৰক]\n‘ৰামধেনু’ (২০১১)-ৰ এটি দৃশ্য\nঅসমীয়া ছবিজগতৰ বাবে এই দশকৰ আৰম্ভণি সুখকৰ নাছিল। ২০১০ চনত মুক্তি পায় মাত্ৰ তিনিখন ছবিয়ে হীৰেন বৰাৰ ‘বসুন্ধৰা’, সূৰ্য্য হাজৰিকাৰ ‘শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ’ আৰু মুন্না আহমেদৰ ‘অচিন চিনাকি’। আটাইকেইখন ছবিয়েই চিত্ৰগৃহত মুখ ঠেকেচ খায়। হাতী আৰু মানুহৰ সংঘাতৰ ওপৰত নৰ্মিত বসুন্ধৰা ছবিখনে ৫৬-তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ পুৰস্কাৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ সন্মান লাভ কৰে।\n২০১১ৰ আৰম্ভণিতেই ৪ ফেব্ৰুৱাৰীত মুক্তি লাভ কৰে ‘ৰামধেনু’ৱে। আঠ বছৰৰ বিৰতিৰ পাছত এই ছবিখন পৰিচালনা কৰে মুনিন বৰুৱাই। ছবিখন দৰ্শকে আদৰি লয়। বহু বছৰৰ পাছত অসমীয়া ছবি চাবৰ বাবে দৰ্শক চিত্ৰগৃহত ভিৰ কৰেহি। উল্লেখযোগ্য যে প্ৰাইড ইষ্ট এণ্টাৰটেইনমেণ্ট প্ৰযোজিত এই ছবিখনে একেলেথাৰিয়ে গুৱাহাটীৰ এটি চিত্ৰগৃহত পঁচিশ সপ্তাহ পূৰ্ণ কৰে। ইয়াৰ পাছতে ১৫ এপ্ৰিলত মুক্তি পায় জনপ্ৰিয় একে নামৰ ভিডিঅ' ছবিৰ চলচ্চিত্ৰ ৰূপ জানমণি। ৰাজেশ ভূঞা পৰিচালিত ছবিখনে দৰ্শকৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। পৰবৰ্তি সময়ত চিত্ৰগৃহলৈ আহে তিমথী দাস হাঞ্চেৰ ‘পলে পলে উৰে মন’, যদুমণি দত্তৰ ‘জেতুকা পাতৰ দৰে’ আৰু দিগন্ত মজুমদাৰৰ ‘এ উইকেণ্ড’। এই আটাইকেইখন ছবিয়েই দৰ্শকৰ সঁহাৰি লাভ কৰাত ব্যৰ্থ হয়। সমালোচকৰ দ্বাৰা প্ৰসংশিত চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ একে নামৰ উপন্যাসৰ ওপৰত আধাৰিত জেতুকা পাতৰ দৰে বোলছবিখনে ৫৮-তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ পুৰস্কাৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ সন্মান লাভ কৰে।\n‘ৰামধেনু’ৰ সফলতাত উৎসাহিত হৈ অসমীয়া ছবি নিৰ্মাণ কাৰ্য পুনৰ আৰম্ভ হৈছে।[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন] তৎপৰৱৰ্ত্তী কালৰ কেইখনমান উল্লেখযোগ্য ছবি হৈছে মানস বৰুৱাৰ ‘ৰিচাং’, এম মনিৰামৰ ‘ইউ আৰ নট মাই জুলি’, প্ৰদ্যুত কুমাৰ ডেকাৰ ‘সমীৰণ বৰুৱা আহি আছে’, চন্দ্ৰ মুদৈৰ ‘বাঁকৰ পুতেক’, সমৰেন্দ্ৰ নাৰায়ণ দেৱৰ ‘বীৰ চিলাৰায়’, মানস হাজৰিকাৰ ‘আকাশ চুবলে মন’, গৌতম বৰুৱাৰ ‘ৰ’দ্’, ৰাজেশ ভূঞাঁৰ ‘মি এণ্ড মাই চিষ্টাৰ’, মঞ্জু বৰাৰ ‘ৰূপতীৰ্থৰ যাত্ৰী’, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ বুঢ়ী আইৰ সাধুৰ একে নামৰ এটি সাধুৰ চলচ্চিত্ৰ ৰূপ জুনুমনি খাউণ্ডৰ ‘তুলা আৰু তেজা', অৰূপ মান্নাৰ 'অধ্যায়', ঋতুৰাজ দত্তৰ 'ভাল পাব নাজানিলোঁ', বিদ্যুত চক্ৰৱৰ্ত্তীৰ 'দুৱাৰ', মৌপ্ৰাণ শৰ্মাৰ 'দুৰ্জন', প্ৰণৱজ্যোতি ভৰালীৰ 'ৰণাংগন', প্ৰদ্যুত কুমাৰ ডেকাৰ 'সূৰ্যাস্ত', সদানন্দ গগৈৰ 'মনে মোৰ কইনা বিচাৰে', পুলক গগৈৰ 'মমতাজ', চিম্পল গগৈৰ 'তুমি যদি কোৱা', প্ৰবীণ বৰাৰ 'লুইতক ভেটিব কোনে', ৰীমা দাসৰ 'ভিলেজ ৰকষ্টাৰ্চ' আদি।\nকণ্ঠশিল্পী জুবিনগাৰ্গৰ সংগীত পৰিচালনা আৰু ৰাজেশ যশপাল পৰিচালিত গানে কি আনে (২০১৬), ২০১৭ চনত জুবিন গাৰ্গৰ পৰিচালনাৰে মিশ্যন ছাইনা ছবিয়ে ছবিগৃহলৈ দৰ্শকক পুনৰ আমন্ত্ৰণ কৰে । ২০১৯ চনত মুক্তি পোৱা জুবিন গাৰ্গৰ কাঞ্চনজংঘা ব্যৱসায়িক দিশত সফল হয় ।\nসাম্প্ৰতিক কালৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ বহুতো সমস্যাৰে জৰ্জড়িত। যাৰ ফলতেই বৰ্তমান কালত ছবি নিৰ্মাণ যথেষ্ট পৰিমাণে হ্ৰাস পাইছে। এনে কিছু সমস্যা হৈছে-\nপৰিবেশকৰ অসমীয়া ছবিৰ প্ৰতি অনিহা\nডাঙৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ, যেনে: বলিউডৰ হেঁচা\n↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 "History of Assamese Cinema". itsmynortheast.com. http://itsmynortheast.com/2012/06/history-of-assamese-cinema/। আহৰণ কৰা হৈছে: March 30, 2013.\n↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 Assam General Knowledge. Bright Publications. পৃষ্ঠা. 109–. ISBN 978-81-7199-451-9. http://books.google.com/books?id=reuQbFK9Rz4C&pg=PA109। আহৰণ কৰা হৈছে: 27 November 2012.\n↑ Lakshmi B. Ghosh, "A rare peep into world of Assamese cinema", the [http://www.sproutseo.com/ seo services Hindu, 2006]\n↑ Jyoti Prasad Agarwala and his films\n↑ Mazid, Altaf (2006), Joymoti : The first radical film of India, Himal Magazine, March 2006.[সংযোগবিহীন উৎস]\n↑ Bora, Prafulla Prasad: "Film Making in Assam", The Brahmaputra Beckons, 1982.\n↑ Lost treasure of Assamese cinema retrieved, The Assam Tribune, March 14, 2010\n↑ Karmakar,Rahul, Banned 1952, Assamese film pops up to ask question, Hinsustan Times, Mar 15, 2010\n↑ K. Moti Gokulsing; Wimal Dissanyake (2004). Indian Popular Cinema: A Narrative of Cultural Change. Trentham Books. পৃষ্ঠা. 130–. ISBN 978-1-85856-329-9. http://books.google.com/books?id=_plssuFIar8C&pg=PA130। আহৰণ কৰা হৈছে: 27 November 2012.\n↑ 11.0 11.1 Rupaliparda - History of Assamese Cinema\n↑ 12.0 12.1 Jahnu Barua's official website\n↑ দ্য চান্‌ডে ইণ্ডিয়ান - ২৫ সপ্তাহ পূৰ্ণ কৰিলে ‘ৰামধেনু’ৱে\nঅসমীয়া অভিনেতা অভিনেত্ৰীসকলৰ তালিকা\nজ্যোতি চিত্ৰবন চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিশ্যন প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত অসমৰ চলচ্চিত্ৰ সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nঅসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ ইতিহাস ৰূপালীপৰ্দা ডট কমত\nReleased Movies - enajori.com[সংযোগবিহীন উৎস]\nGauhati Cine Club\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=অসমৰ_চলচ্চিত্ৰ&oldid=311195"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১৬ জানুৱাৰী, ২০২২ তাৰিখে ২০:৫৩ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


riddhima-kapoor-sahni-rubbishes-rumours-of-ranbir-kapoor-karan-johar-and-neetu-kapoor-testing-positive-for-covid-1-skd– News18 Assam\nUpdated:July 12, 2020, 9:02 AM IST\nঋদ্ধিমাৰ অফিচিয়েল টুইটাৰ হেণ্ডেলৰ পৰা স্পষ্ট কৰি দিয়া হয় যে ৰণবীৰ আৰু নীতু কাপুৰ ভালেই আছে।\nএটাৰ পিছত আনটো উদ্বেগজনক খবৰ! আৰম্ভ হৈছিল অমিতাভ বচ্চনৰ পৰা। কিছু সময় পিছতে জানিব পৰা গ’ল অভিষেক বচ্চনো কোৰোণাত আক্ৰান্ত। এই খবৰ স্ফুলিংগৰ দৰে বিয়পি পৰিল। তেনে সময়তে গুজব ওলাল যে ৰণবীৰ কাপুৰ, নীতু কাপুৰ আৰু কৰণ জোহৰো আক্ৰান্ত হৈছে কোৰোণাত। সঁচানে মিছা এই খবৰ? কিছু সময় পিছতে স্পষ্ট কৰিলে ঋদ্ধিমা কাপুৰে।\nঋদ্ধিমাৰ অফিচিয়েল টুইটাৰ হেণ্ডেলৰ পৰা স্পষ্ট কৰি দিয়া হয় যে ৰণবীৰ আৰু নীতু কাপুৰ ভালেই আছে। কোনো কোৰোণাত আক্ৰান্ত নহয়। এই ভুৱা খবৰ নস্যাৎ কৰি ঋদ্ধিমাই লিখিছে, ‘‘দৃষ্টি আকৰ্ষণৰ বাবে এই টুইট! অনুগ্ৰহ কৰি নিশ্চিত হওক। ভালকৈ তথ্য জানি টুইট কৰক। আমি সকলোৱে ভালে আছো।’’\nসেই টুইটত দাবী কৰা হৈছিল যে অমিতাভ বচ্চনৰ নাতি অগস্ত্যনন্দ নীতু কাপুৰৰ জন্মদিনৰ পাৰ্টীলৈ গৈছিল, তাৰ পৰাই এই বিপত্তি। এই সকলো তথ্য মিছা বুলি জনাইছে ঋদ্ধিমাই।\nউল্লেখযোগ্য যে শনিবাৰে অমিতাভ বচ্চন আৰু অভিষেক বচ্চন কোৰোণা পজিটিভ হোৱাৰ পিছতে বিয়পি পৰিছিল এই খবৰ। কিন্তু ভুৱা খবৰৰ স্পষ্টীকৰণ দিলে ঋদ্ধিমাই।\nFirst published: July 12, 2020, 9:02 AM IST


অনুবাদ – Page7– ফটাঢোল\nNovember 1, 2018 অনুবাদ\t8 Comments\nপ্যাৰ কিয়া টৌ মৰণা ক্যা? (মূল লেখক: কাকা হাথৰসী) – অনুবাদ : দিম্পল কলিতা\nমোৰ বিশ বছৰ বয়সত কোনোবা জ্যোতিষীয়ে মোৰ হাত চাই মাক কৈছিল, “ল’ৰাই চল্লিশ পাৰ কৰিলেও বহুত বুলি ধৰি ল’ব।” এই ভৱিষ্যতবাণীয়ে পিচে মোৰ ওপৰত একো প্ৰভাৱ পেলাব পৰা নাছিল কিয়নো মই আছিলোৱেই বেমাৰী। সকলো সময়তে কাঁহৰ, দাঁতৰ বিষ এইবোৰ লাগিয়েই থাকে। লাহে লাহে মই দাঁতবোৰ উঠোৱাই পেলোৱালোঁ। নিতৌ পুৱা-সন্ধিয়া আঁঠ-দহ কিলোমিটাৰ খোজ কঢ়া, দৌৰা, নিম পাত চোবোৱা, ছাগলীৰ গাখীৰ খোৱা আৰু সেউজীয়া শাক-পাচলি খোৱা আৰম্ভ কৰিলোঁ। এই দিনপঞ্জীৰ ভাল প্ৰভাৱ মোৰ ওপৰত পৰিল আৰু মোৰ বয়সে চল্লিশৰ দেওনা পাৰ কৰি\nOctober 3, 2018 অনুবাদ\t7 Comments\nবিখ্যাত সাহিত্যিক হৰিশংকৰ পাৰসাইৰ ব্যংগ লেখা এটাৰ কিছু অংশৰ ভাবানুবাদ – হিমাংশু ভাগৱতী\nএদিন হঠাৎ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে ঘোষণা কৰিলে যিমান ঘোচখোৰ লোক আছে সকলোকে ৰাজহুৱাকৈ বিজুলী বাতিৰ খুটাত ফাঁচি দিয়া হ’ব। পিছদিনা পুৱা সাধাৰণ ৰাইজ বিজুলীৰ খুটাৰ তলত জমা হ’ল। খুটাবোৰত তিলক লগালে, পূজা কৰিলে, খুটাবোৰৰ আৰতি কৰিলে। মুঠতে খুটাবোৰ মানুহৰ কাৰণে দুৰ্নীতি নাশ কৰা ভগৱান যেন হ’ল। পুৱাৰ পৰা ৰাতিলৈ মানুহে অপেক্ষা কৰি থাকিল দুৰ্নীতিখোৰ সকলক এই ফাঁচি দিব, এই ফাঁচি দিব, কিন্তু কাকো ফাঁচি দিয়া নহ’ল। ৰাগে খঙে মানুহবোৰে প্ৰতিবাদী সমদল লৈ মন্ত্ৰীৰ ওচৰলৈ গ’ল আৰু ক’লে, “আপুনিতো কৈছিল যে ঘোচখোৰ সকলোকে\nOctober 3, 2018 অনুবাদ\t23 Comments\nট্ৰামখনত (মূল লিখক: ফ্ৰাঞ্জ কাফকা) – অনুবাদক: ৰাজশ্ৰী শৰ্মা\nমই থিয় দি আছিলোঁ ট্ৰামখনৰ একেবাৰে শেষৰ পিনে চৌপাশৰ পৰিৱেশৰ পৰা সম্পূৰ্ণভাৱে উদাসীন হৈ। এই সুবিশাল পৃথিৱীত, এই চহৰখনত বা মোৰ নিজৰ পৰিয়ালতেই মোৰ প্ৰয়োজনেই বা’ কি তাকে লৈ মই একেবাৰে অনিশ্চিত আছিলো। কোনো এটা নিৰ্দিষ্ট দিশত আগবাঢ়ি যাবলৈও মোৰ কোনোধৰণৰ আগ্ৰহেই নাছিল। এক উদ্দেশ্যবিহীন যাত্ৰাৰ বাবেই যেন মই আগবাঢ়ি গৈ আছিলোঁ। ট্ৰামখনৰ এইখিনি জেগাত যে মই ওপৰৰ হাতলডালত ধৰি থিয় হৈ আছোঁ, তাতো কিন্তু মোৰ কোনো ধৰণৰ ইচ্ছা নাছিল। নিজকে এৰি দিছিলোঁ, ট্ৰামখন যলৈকে যায়, মোকো তালৈকে লৈ যাওক\nSeptember 1, 2018 অনুবাদ\t20 Comments\nমানৱ অধিকাৰ (মূল: ড° নৰেন্দ্ৰ কোহলী) – অনুবাদ: হিমাংশু ভাগৱতী\nচোৰটোৱে কোঠাটোৰ খিৰিকিৰ আইনা ভাঙি ৰেলিং কাটি ভিতৰলৈ সোমাল। কোঠাটোত এজন মানুহ আৰামত নাক বজাই শুই আছিল, অইন কোনো নাছিল। চোৰৰ চুৰি কাৰ্য্যৰ বাবে কৰা আগতীয়া অনুসন্ধান অনুসৰি মানুহজনৰ ঘৈণীয়েক ঘৰতে আছে যদিও এই ৰাতি ওচৰত ক’তো দেখা পোৱা নাই। কোঠাটোত এখনেই বিচনা, সৰু, এজনীয়া। মানে পতি-পত্নী বেলেগ বেলেগকৈ শুৱে। কিবা ভিতৰুৱা খেলিমেলি আছে ছাগে! চোৰটোৱে ভাবিলে, সুবিধাই হ’ব। যিকোনো বস্তু লৈ যাব পাৰিম। চকুৰ সমুখত থকা সকলোবোৰ উঠাব পৰা যাব। আজি লগত মিনিট্ৰাক বা অ’টোভেন জাতীয় কিবা লৈ নাহি\nযোৱানিশা প্ৰৱল ধুমুহা আহিছিল। চৰকাৰী সচিবালয়ৰ আগফালে থকা বাগানখনৰ পুৰণি প্ৰকাণ্ড জামু গছজোপা উভালি পৰিল। ৰাতিপুৱা বাগানৰ মালীজনে লক্ষ্য কৰিলে যে গছজোপাৰ তলত চেপা খাই মানুহ এজন পৰি আছে। কথা বিষম দেখি মালীজন দৌৰি দৌৰি চাপ্ৰাছীৰ ওচৰলৈ, চাপ্ৰাছীজন দৌৰি দৌৰি ক্লাৰ্কৰ ওচৰলৈ আৰু ক্লাৰ্কজন দৌৰি দৌৰি চুপাৰিটেণ্ডেন্টৰ ওচৰলৈ গ’ল। চুপাৰিটেণ্ডেন্টজন দৌৰি দৌৰি বাগানলৈ আহিল। বেচ কিছুসময়ৰ ভিতৰতেই গছৰ চেপাত পৰি থকা মানুহজনৰ আশে পাশে বহু মানুহ একত্ৰিত হ’ল। “ইছ্ ৰাম, গছ জোপাত যে কিমান জামু লাগিছিল!” এজন ক্লাৰ্কে ক’লে। “জামুবোৰ\nSeptember 1, 2018 অনুবাদ\t30 Comments\nদি ডায়মণ্ড নেকলেচ (মূলঃ গ্যে দে মোপাছাঁ) – অনুবাদঃ গীতিকা শইকীয়া\nতেওঁ এগৰাকী অত্যন্ত সুন্দৰী, মৰমলগা যুৱতী, যাৰ জন্ম বিধাতাৰ কিবা ভুলতহে যেন কেৰাণীৰ ঘৰত হৈছিল। তেওঁৰ বিবাহৰ সময়ত কোনো যৌতুক নিব পৰাকৈ সক্ষম নাছিল, অথবা বিবাহক লৈ তেনে কোনো বিশেষ আশাও নাছিল, নাছিল সমাজৰ কোনো ধনী, খ্যাতি সম্পন্ন বিশিষ্ট ব্যক্তিৰ লগত চা-চিনাকি, নাছিল কাৰোবাৰ লগত প্ৰেম-ভালপোৱাৰ কোনো সম্বন্ধ, বিবাহ কৰাৰো কোনো আশা, তথা বিশেষ কিবা অৰ্থই নাছিল। তাৰ পৰিৱৰ্তে শিক্ষা বোৰ্ড কাৰ্যালয়ৰ এজন সাধাৰণ বৰ্গৰ কেৰাণীৰ লগতেই তেওঁ বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। তেওঁ নিজকে আকৰ্ষণীয়কৈ সজাব পৰাৰ সাধন নোহোৱাৰ বাবে একেবাৰেই\nSeptember 1, 2018 অনুবাদ\t37 Comments\nক্লীন চুইপ ইগনেচিয়াছ (মূল: জেফ্ৰী আৰ্চাৰ) – অনুবাদ: ৰিণ্টুমনি দত্ত\nক্লীন চুইপ ইগনেচিয়াছ (মূল: জেফ্ৰী আৰ্চাৰ) – অনুবাদ: ৰিণ্টুমনি দত্ত ইগনেচিয়াছ আগাৰ্বিয়ে যিদিনা নাইজেৰিয়াৰ বিত্তমন্ত্ৰীৰ দ্বায়িত্বভাৰ লৈছিল, সেইদিনা সাধাৰণ নাইজেৰিয়াবাসীৰ মনত কোনো বিশেষ উৎসাহ নাছিল৷ তেওঁলোকৰ বাবে এয়া আছিল এক অতি সাধাৰণ নিত্য-নৈমিত্তিক ঘটনা৷ জনতাৰ মনত এনে ভাৱ জগাটোৱেই অতি স্বাভাৱিক আছিল৷ কাৰণ দুৰ্নীতিত নিমজ্জিত নাইজেৰিয়াত যোৱা সোতৰ বছৰত বিত্তমন্ত্ৰীৰ দ্বায়িত্ব লোৱা ইগনেচিয়াছ হ’ল সোতৰ নম্বৰ ব্যক্তি৷ গতিকে তেওঁৰ দ্বায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ দেশবাসীৰ বাবে আছিল একেবাৰেই গুৰুত্বহীন এক খবৰ৷ কাৰণ, তেওঁলোকে জানে যে কেইদিনমান পিছত সোঁৱে-বাঁৱে দুৰ্নীতি কৰি ইগনেচিয়াছেও দেশ এৰি\nখাকসাৰৰ পত্নী আজি অত্যন্ত সুখী, কিয়নো দেশৰ বিত্তমন্ত্ৰীজনে মহিলাৰ সপক্ষে বাজেট দাখিল কৰিছে। মানে কথাটো এনেকুৱা যে আজিৰ বাজেটৰ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল মন্ত্ৰী মহোদয় মহিলাসকলৰ প্ৰতি খুব বেছিয়েই “ফিদা” আৰু সেয়ে চাগৈ তেওঁ বৰ সহৃদয়তাৰে মহিলা সকলৰ আয়কৰ এক লাখ আশী হাজাৰ টকালৈকে ৰেহাই দি দিলে। ‘ৰেহাই’- সাধাৰণতে এই শব্দটোৱে আমাৰ মহিলাসকলক সদায় বাৰুকৈয়ে আকৃষ্ট কৰি আহিছে। এই শব্দটোৰ গোন্ধ অকন পালেও আমাৰ মহিলাসকলৰ মন থৌকি বাথৌ হ’বলৈ ধৰে। মূঠতে আয়কৰেই হওক বা ‘শ্বপিং’, ‘কিটী পাৰ্টি এৰেঞ্জমেণ্ট’তেই হওক নতুবা\nSeptember 1, 2018 অনুবাদ\t23 Comments\nএটি সাধু কথা (মূল লেখক : মাৰ্ক টোৱেইন) – অনুবাদ: ৰাজশ্ৰী শৰ্মা\nবহু দিনৰ আগতে এখন গাঁৱত এজন চিত্ৰকৰে এখন সৰু কিন্তু বৰ ধুনীয়া ছবি আঁকিলে। তেওঁ সেইখন দেৱালত কোণীয়াকৈ এনেভাৱে আঁৰিলে যাতে সন্মুখৰ দেৱালৰ আইনাত ছবিখন দেখা পোৱা যায়। তেওঁ ক’লে, “এনেকৈ দূৰত্বটো দুগুণ হ’ব আৰু ছবিখনো মসৃণ দেখা যাব আৰু সেইকাৰণে ছবিখন আচলতে যিমান ধুনীয়া তাতকৈ দুগুণ ধুনীয়া লাগিব।” চিত্ৰকৰজনৰ পোহনীয়া মেকুৰীজনীয়ে এই কথাটো ওচৰৰ হাবিখনৰ জন্তুবোৰক জনালে। হাবিখনৰ জন্তুবোৰে মেকুৰীজনীক বৰ সমীহ কৰিছিল। কাৰণ তাই আছিল শিক্ষিত, সভ্য, উচ্চ বংশজাত, অতি ভদ্ৰ আৰু বৰ চিক-চাক। এক কথাত ক’বলৈ গ’লে


সদন – মূল: হৰিশংকৰ পাৰসাই (অনুবাদ: হিমাংশু ভাগৱতী) – ফটাঢোল\nদেশৰ সংসদত এদিন হাহাকাৰ লাগিল। সেই হাহাকাৰৰ ৰাজনৈতিক কোনো কাৰণ নাছিল, কাৰণ আছিল এটা বৰ ৰসাল ঘটনা। এগৰাকী প্ৰভাৱশালী মন্ত্ৰীৰ অকস্মাৎ চুলি খুৰোৱাক লৈ লাগিছিল হাহাকাৰটো। কালিলৈকে মন্ত্ৰীজনৰ মূৰটো জপৰা চুলিৰে ভৰি আছিল, ৰাতিৰ ভিতৰতে চুলি নোহোৱা কেনেকৈ হ’ল?\nসকলোৱে কথাটো আলোচনা কৰিবলৈ ল’লে। বিভিন্ন অনুমান কৰিবলৈ ধৰিলে। কোনোবাই ক’লে- মূৰত ওকণি হৈছিল কিজানি, আন কোনোবাই আকৌ ক’লে- মগজুত বিচাৰ বুদ্ধি ভৰাবলৈ বোধহয় চুলিৰ আৱৰণখন গুছাই ল’লে, আকৌ কোনোবাই ক’লে- পৰিয়ালৰ কোনোবা ঢুকালে বোধহয়। কিন্তু মন্ত্ৰীক আগৰ দৰে প্ৰসন্ন ভাবতে থকা দেখা গ’ল।\nবহুত ফুচ-ফুচ, বু-বু, বা-বাৰ শেষত এজন সাংসদে প্ৰশ্ন উঠালে- “অধ্যক্ষ মহোদয়। মন্ত্ৰী মহোদয়ৰ পৰিয়ালত কাৰোবাৰ মৃত্যু হৈছে নেকি আমাক জনাবনে?”\nমন্ত্ৰীয়ে উত্তৰ দিলে- “নাই।”\nযিসকলৰ বিৰুদ্ধে সদনত মন্ত্ৰীজনে বিল এখন দাখিল কৰাৰ কথা, সেইসকলে লগ লাগি মন্ত্ৰীৰ মূৰৰ চুলি খুৰাই দিলে নেকি? সদস্যসকলে এইবাৰ নতুন অনুমান লগালে।\nএজন সদস্যই সুধিলে- “অধ্যক্ষ মহোদয়, মাননীয় মন্ত্ৰী মহোদয়ে গম পাইছে নে তেখেতৰ চুলি যে খুৰোৱা হৈছে? যদি গম পাইছে মন্ত্ৰী মহোদয়ে জনাবনে তেখেতৰ মুণ্ডন কোনে কৰিলে?”\nমন্ত্ৰীয়ে বিৰক্তিৰে উত্তৰ দিলে- “মই নেজানো মোৰ চুলি খুৰোৱা হৈছে নে নাই!”\nবহুত বিৰোধী সদস্যই একেলগে চিঞৰি উঠিল- “হৈছে হৈছে। সকলোৱে দেখিয়েই আছে।”\nমন্ত্ৰীয়ে ক’লে- “সকলোৱে দেখিলে একো কামত নাহে। চৰকাৰে দেখিব লাগিব। চৰকাৰে অনুসন্ধান কৰিব মোৰ চুলি খুৰোৱা হৈছে নে নাই।”\nএজন সদস্যই ক’লে- “ইয়াৰ অনুসন্ধান এতিয়াই শেষ হৈ যাব, মন্ত্ৰী মহোদয়ে মাত্ৰ এবাৰ মূৰত হাত ফুৰালেই হ’ল।”\nমন্ত্ৰীয়ে উত্তৰ দিলে- “মই নিজে মূৰত হাত ফুৰাই কেতিয়াও নাচাওঁ। চৰকাৰে এই বিষয়টোত কোনো খৰখেদা নকৰে। কিন্তু মই সদনৰ আগত কথা দিলো আমাৰ চৰকাৰে এই বিষয়টোৰ বিস্তৃত অনুসন্ধান কৰি সকলো তথ্য সদনৰ আগত দাখিল কৰিব।”\nবিৰোধীয়ে চিঞৰিলে- “ইয়াত অনুসন্ধানৰ কি প্ৰয়োজন আছে? আপোনাৰ মূৰ, আপোনাৰে হাত। নিজৰ মূৰত হাত ফুৰাই চোৱাত মন্ত্ৰী মহোদয়ৰ আপত্তি কিয়?”\nমন্ত্ৰীয়ে ক’লে- “মই সদস্যসকলৰ সৈতে একমত যে মূৰ আৰু হাত দুয়োটা মোৰ নিজৰ। কিন্তু আমাৰ হাত পৰম্পৰা আৰু নীতি নিয়মেৰে বান্ধি থোৱা আছে। মই নিজৰ মূৰত হাত ফুৰাই চাব পৰাকৈ স্বতন্ত্ৰ নহওঁ। চৰকাৰৰ এক নিৰ্দিষ্ট কাৰ্যপদ্ধতি থাকে। বিৰোধী সদস্যসকলৰ হেঁচাতেই সেই কাৰ্যপ্ৰণালীক নস্যাৎ কৰিব নোৱাৰো। মই সদনত এই বিষয়ে এটা বক্তব্য ৰাখিম পিছত।”\nগধূলি মন্ত্ৰী মহোদয়ে সদনত নিজৰ বক্তব্য ৰাখিলে- “অধ্যক্ষ মহোদয়। মোৰ মূৰৰ চুলি খুৰোৱা হৈছে নে নাই বুলি সদনত প্ৰশ্ন উঠিছে। যদি হৈছে কোনে খুৰাইছে? এই প্ৰশ্নটো বহুত জটিল আৰু এই বিষয়ে চৰকাৰে লগে লগে একো সিদ্ধান্ত নিদিয়ে। মই ঠিককৈ কব নোৱাৰো মোৰ চুলি খুৰোৱা হৈছে নে নাই। যেতিয়ালৈ অনুসন্ধান সম্পূৰ্ণ নহয় চৰকাৰে এই সম্বন্ধত একো মতামত দিব নোৱাৰে। আমাৰ চৰকাৰে এখন তিনিজনীয়া অনুসন্ধান কমিটি নিযুক্ত কৰিছে, যিয়ে এই বিষয়টো অনুসন্ধান কৰিব। অনুসন্ধান কমিটিৰ ৰিপ’ৰ্ট মই সদনত দাখিল কৰিম।”\nবিৰোধীয়ে ক’লে- “এই বিষয়টো কুটুবমিনাৰ সম্পৰ্কীয়টো নহয় যে যুগ যুগ থিয় হৈ থাকিব। এইটো আপোনাৰ চুলিৰ কথা যি বাঢ়ি থাকিব আৰু কটোৱাইয়ো থাকিব আপুনি। ইয়াৰ তদন্ত অতি শীঘ্ৰে হ’ব লাগে।”\nমন্ত্ৰীয়ে ক’লে- “কুটুবমিনাৰৰ সৈতে মোৰ চুলিক তুলনা কৰি অপমান কৰাৰ অধিকাৰ সদস্যসকলৰ নাই। তদন্ত সমাপ্ত নোহোৱালৈ মূল সমস্যাটোৰ ওপৰত চৰকাৰে একো মন্তব্য দিব নোৱাৰে।”\nতদন্ত কমিটিৰ কাম বছৰ বছৰ চলি থাকিল চৰকাৰী খৰচত। ইফালে মন্ত্ৰীৰো চুলি বাঢ়ি থাকিল।\nবহুদিন পিছত এদিন মন্ত্ৰীয়ে অনুসন্ধান কমিটিৰ ৰিপ’ৰ্ট সদনত দাখিল কৰিলে।\nঅনুসন্ধান কমিটিয়ে নিৰ্ণয় কৰিলে যে মন্ত্ৰীৰ চুলি খুৰোৱা হোৱা নাছিল। শাসক দলৰ সদস্যসকলে হৰ্ষধ্বনিৰে মন্ত্ৰীয়ে দাখিল কৰা ৰিপৰ্ট’ক সমৰ্থন জনালে।\nসদনৰ আনটো পক্ষৰ পৰা চিঞৰ বাখৰ ভাহি আহিল। এই প্ৰতিবেদন মিছা বুলি হাল্লা কৰিলে, মন্ত্ৰীৰ চুলি খুৰোৱা কথাটো সঁচা আছিল বুলি চিঞৰি চিঞৰি প্ৰতিবেদনৰ বিৰোধিতাও কৰিলে।\nমন্ত্ৰী হাঁহি হাঁহি উঠিল আৰু ক’লে- “এয়া আপোনালোকৰ খেয়াল হ’ব পাৰে। কিন্তু প্ৰমাণটো লাগিব কিবা। আজিও যদি আপোনালোকে প্ৰমাণ দিব পাৰে মই আপোনালোকৰ কথা মানি ল’ব পাৰো।”\nএনেকৈ কৈ মন্ত্ৰীয়ে নিজৰ ঘন চুলিত হাত বুলালে আৰু সদনৰ বেলেগ কিবা সমস্যা সমাধান কৰাত ব্যস্ত হ’ল।\n« অপমৃত্যু– দেৱ প্ৰতীম হাজৰিকা\nআপদীয়া পদ্য – হেমেন ডেকা »


Home BENGELURU POSITIVE-STEPS PRANAB-JYOTI-BORA ইতিবাচক পদক্ষেপ ইতিবাচক পদক্ষেপ\nxukhdukh.com July 25, 2015 BENGELURU, POSITIVE-STEPS, PRANAB-JYOTI-BORA, ইতিবাচক পদক্ষেপ,\nবেংগেলুৰুবাসী অসমীয়া ৰাইজৰ উদ্যোগত\n"ভোগজৰা খাদ্য মেলা-২০১৫"\nপ্ৰণৱ জ্যোতি বৰা\nঅসম এচ’চিয়েচন বেংগেলুৰুৰ অন্য এক ব্যতিক্ৰমী প্ৰচেষ্টা৷ ব্যস্ত জীৱনৰ মাজতো যেন সুখৰে এসাজ যতনাই খাৱলৈ বা খুৱাবলৈ পাহৰা নাই বেংগেলুৰু বাসী এমুঠি অসমীয়াই৷ দেহা থাকিলেহে বেহা, গতিকে খোৱাৰ ওপৰতনো যত্ন নোলোৱাকৈ থাকেনো কেনেকৈ ! অকনমান জিভাৰ জুতিৰ বাবে ক্ষুদ্ৰ পানী পুৰি দোকানখনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি চহৰৰ পঞ্চতাৰকা হোটেল লৈকে বাদ পৰি নোযোৱা বেংগেলুৰুবাসী অসমীয়াই এইবাৰ অসমীয়া ব্যঞ্জনৰ তৃপ্তি দিলে দুই শতাধিকৰো অধিক অনা-অসমীয়াক৷ প্ৰথম বাৰৰ বাৱে বাংগালোৰৰ মাজ-মজিয়াত ১৯ জুলাই ২০১৫ তাৰিখ দেওবাৰে অসম এচ’চিয়েচন বেংগেলুৰুৱে আয়োজন কৰিছিল "ভোগজৰা খাদ্য মেলা-২০১৫", এই মেলাৰ লক্ষ্য আছিল নিজ নিজ হাতৰে বনোৱা ব্যঞ্জনৰ সোৱাদ সকলোৰে লগত ভগাই এসাজ তৃপ্তিৰে খোৱা৷\nখাদ্য মেলা ভাগ অতি ৰোমাঞ্চকৰ কৰিবৰ বাবে ৰান্ধনী সকলৰ মাজত এখন প্ৰতিযোগিতাৰ আয়োজন কৰা হৈছিল৷ প্ৰতিযোগিতাখনৰ ব্যঞ্জনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দুটা ভাগত বিভক্ত কৰা হৈছিল৷ ভাগ কেইটা আছিল: মূখ্যান্ন সাঁজ(Main course section) আৰু মিষ্টান্ন সাঁজ (Sweet section)। মূখ্যান্ন সাজ তালিকাত ভাত-ৰুটিৰ পৰা আদি কৰি মাছ-মাংসৰ সকলো ধৰণৰ মূল খাদ্য আৰু মিঠা খাদ্যৰ তালিকাত নাৰিকলৰ লাডু, ফল-মূলৰ চালাদ আদিৰ পৰা পায়স লৈকে দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল৷ বিশেষ কোনো ধৰাবন্ধা নিয়ম নাছিল বাবে প্ৰতিযোগী সকলে নিজৰ ইচ্ছা অনুযায়ী সুন্দৰ সুন্দৰ ব্যঞ্জনৰ খাদ্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল ৷ প্ৰতিযোগী সকলৰ ব্যঞ্জনৰ সোৱাদ অধিক উন্নত মানদণ্ডৰ কৰাৰ লগতে উৎসাহিত কৰিবৰ বাবে বিচাৰক হিচাপে আমন্ত্ৰণ কৰি অনা হৈছিল দুগৰাকী বিখ্যাত খাদ্যৰ সোৱাদ চাকি চোৱা ব্যক্তি বা খাদ্য ৰসিকক।\nতেওঁলোকৰ এজন হৈছে- সুৰঞ্জন সিং জ্বল্লি, যি জন ব্যক্তি খাদ্য জগতত চেফ জ্বল্লি হিচাপে পৰিচিত৷ Chef Jolly বহুতো দেশী-বিদেশী অনুষ্ঠানৰ লগত জৰিত থকাৰ উপৰিও বৰ্তমান দূৰদৰ্শনৰ জনপ্ৰিয় অনুষ্ঠান Junior Master Chef India,1st seasonঅৰ বিচাৰক আৰু বেংগেলুৰুৰে JW Marriott হোটেলৰ Executive Chef হিচাপে আছে ৷\nআৰু আন গৰাকী ব্যক্তি হৈছে-চেফ বিজয় ভাস্কৰণ, তেখেতে Chennai Catering Institute অ'ৰ পৰা সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল ৷ বিভিন্ন চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী অনুষ্ঠানে আয়োজন কৰা খাদ্য মেলাৰ লগত প্ৰত্যক্ষ ভাৱে জড়িত থাকি খাদ্য জগতত প্ৰায় ৩০ বছৰৰ অভিজ্ঞতা সম্পন্ন কৰে৷ বৰ্তমান বাংগালোৰত Le Meridien হোটেলৰ খাদ্য বিভাগৰ মুৰব্বী হিচাপে আছে।\nপ্ৰতিযোগিতাৰ আৰম্ভণিতে দুয়ো গৰাকী বিচাৰকে প্ৰতিযোগী সকলক উদ্দেশ্য কৰি শুভেচ্ছা মূলক বক্তব্য আগবঢ়াইছিল৷ Doctor, Software Engineer,Lecturer,Entrepreneur, Yoga specialist, Beautician আৰু অন্যান্য কৰ্ম ক্ষেত্ৰৰ লোক আহি মুঠ ৩০ গৰাকী প্ৰতিযোগীয়ে অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল৷\nপ্ৰতিযোগিতা খনত ব্যঞ্জনৰ সোৱাদ লবলৈ মানুহৰ হেতা ওপৰা লাগিছিল৷ নালাগিব নো কিয় ! কাটা নিমকি, নাৰিকলৰ লাডু, খোলা পিঠা, বিভিন্ন ধৰণৰ চাউল সিজোৱা, নানা সোৱাদৰ নানা তৰহৰ কুকুৰাৰ মাংস, মাটিৰ কলহত বাঁহৰ গাজ দিয়া গাহৰিৰ মাংস, কলপাতত দিয়া ভকুৱা মাছ, পানী পিঠা, ৰুটি, সৰিয়হ দিয়া মাছৰ জোল, টেঙা আৰু কচু গুটি দি বনোৱা ৰৌ মাছৰ জোল, কোমোৰাৰ সৈতে ৰন্ধা হাঁহৰ মাংস, কাজি নেমু, ভোত জলকীয়া, গোল নেমু, বাহৰ গাজ দিয়া কুকুৰাৰ মাংস, বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ মিঠাই, পায়স, পকা কঠাল আৰু ডালীমৰ চালাদ, আইচ ক্ৰীম আৰু বহুতো দেশী-বিদেশী ব্যঞ্জনৰে ভৰি পৰিছিল ভোগজৰা খাদ্য মেলাৰ থলী ৷\nপ্ৰতিযোগিতা উন্নত মানৰ হোৱাৰ উপৰিও অসমীয়া পুৰুষ-মহিলাই নিজ নিজ হাতৰে যতনাই ইমান ধুনীয়াকৈ সজাই থৈছিল যে দেখা লোকৰ জিভাৰ পানী মুখৰ ভিতৰতেই জোৱাৰ উঠিছিল৷ বিচাৰক কেইগৰাকীয়ে প্ৰতি গৰাকী প্ৰতিযোগীৰ কাষলৈ গৈ তেওঁলোকে সজাই ৰখা ব্যঞ্জনৰ সোৱাদ লোৱাৰ উপৰিও কেনেকৈ বনাইছে আৰু কি কি কৰিলে অধিক তৃপ্তিময় হব পাৰে তাৰ ওপৰতো দিহা পৰামৰ্শ দিছিল ৷\nপ্ৰতিযোগিতাৰ শেষত ফলাফল নিৰূপণ কৰিবলৈ বিচাৰক কেইজনৰ বাবে বৰ কঠিন হৈ পৰিছিল কাৰণ সকলোয়েই বৰ সুন্দৰকৈ যতনাইছিল আৰু সুন্দৰকৈ উপস্থাপন কৰিছিল, তেওঁলোকৰ মতে সকলোয়েই পুৰস্কাৰৰ যোগ্য ৷ যিহেতু প্ৰতিযোগিতা সেইহে নিয়ম অনুযায়ী দুটা ভাগত বিভক্ত- মূখ্যান্ন সাঁজ (Main course section) আৰু মিষ্টান্ন সাঁজ(Sweet section) ৰ বাবে ৬জনক পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হয়৷ মূখ্যান্ন সাঁজ বিভাগত স্থান পোৱা সকল : বনশ্ৰী শৰ্মা(প্ৰথম স্থান), বিভাস হাজৰিকা(দ্বিতীয় স্থান), মৃনালী শৰ্মা(তৃতীয় স্থান) আৰু মিষ্টান্ন সাঁজ বিভাগত স্থান পোৱা সকল: ড০ মনিদীপা দাস(প্ৰথম স্থান), সাগৰীকা গোস্বামী(দ্বিতীয় স্থান), ববী ৰয়চৌধৰী(তৃতীয় স্থান)৷ ইয়াৰ উপৰিও আৰু দুগৰাকী প্ৰতিযোগীক বিশেষ কাৰণত পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হয়৷ তেওলোকৰ এজন হৈছে ড০ সিমান্ত শৰ্মা, (সুন্দৰ উপস্থাপন কৰোতা)৷ ড০ শৰ্মাই মাটিৰ কলহত (সৰু ঘট) বাহৰ গাজ দি গাহৰি মাংস বনাই পানী পিঠাৰ সৈতে প্ৰদৰ্শন কৰিছিল৷ আৰু আন গৰাকী প্ৰতিযোগী হৈছে মন্তী বৰকটকী(সুন্দৰ অসমীয়া জাতীয় খাদ্য উপস্থাপন কৰোতা) ৷ মন্তী বৰকটকীয়ে চাহ, খোলা পিঠাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি কাঁহৰ কাহী বাটিত সম্পূৰ্ণ অসমীয়াৰ এসাঁজ ৰাজ-হাঁহৰ মাংসৰ সৈতে উপস্থাপন কৰিছিল আৰু লগত মুহুদিৰ বাবে তামোল-পানৰে ভৰি থকা বঁটাতো দিবলৈও নাপাহৰিছিল ৷\nইয়াৰ উপৰিও Magic Holidays নামৰ এটা ট্ৰেভেল কোম্পানীয়ে প্ৰতিযোগী সকলৰ মাজতে আয়োজন কৰা Lucky draw winner হিচাপে ৰাজদীপ ক'ৰক Magic Holidays ৰ তৰফৰ পৰা এক আকৰ্ষণীয় Holiday offer coupon প্ৰদান কৰে ৷\nপ্ৰতিযোগিতাত স্থান প্ৰাপ্ত সকলক অসম এচ’চিয়েচন বেংগেলুৰুৰ তৰফৰ পৰা আকৰ্ষণীয় পুৰস্কাৰ আগ বঢ়োৱাৰ লগতে অসম আড্ডাৰ তৰফৰ পৰা gift hamper আৰু Magic Holidays ৰ তৰফৰ পৰা আকৰ্ষণীয় Holiday offer coupon প্ৰদান কৰা হয় ৷\nবিচাৰকে কোৱাৰ দৰেই, সকলোয়েই পুৰস্কাৰৰ যোগ্য৷ বেংগেলুৰু চহৰৰ Dimond District অ'ৰ ক্লাব হাউছৰ প্ৰেক্ষাগৃহত সঁচাই এক ভাবিৱ নোৱাৰা আনন্দৰ উখল-মাখল পৰিবেশৰ সৃষ্টি হৈছিল ৷ অসম এচ’চিয়েচন বেংগেলুৰুৰ দ্বাৰা আয়োজন কৰা "ভোগজৰা খাদ্য মেলা-২০১৫" ৰ অন্য এজন আয়োজক ৰঞ্জন গোস্বামীয়ে খাদ্য মেলা ভাগ সফল ভাবে পৰিচালনা কৰাত শাৰিৰীক আৰু আৰ্থিক ভাৱে সহায় সহযোগিতা আগবঢ়োৱা সকলোকে ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰে ৷ আৰু অহা ১৯ অক্টোবৰৰ পৰা ৫ দিনীয়া কাৰ্য-সূচীৰে আৰম্ভ হব লগীয়া "বৃহৎ বাংগালুৰু সাৰ্বজনীন অসমীয়া সমাজৰ শ্ৰী শ্ৰী দুৰ্গা পূজা ২০১৫" ত সকলোৰে উপস্থিতি আৰু সহযোগিতা আন্তৰিকতাৰে কামনা কৰে ৷\nলেখক বেংগেলুৰু, কৰ্ণাটক নিবাসী, মোবাইল +৯১-৭২০-৪৪৬-৮০১৯\nTags # BENGELURU # POSITIVE-STEPS # PRANAB-JYOTI-BORA # ইতিবাচক পদক্ষেপ\nLabels: BENGELURU, POSITIVE-STEPS, PRANAB-JYOTI-BORA, ইতিবাচক পদক্ষেপ


ipl-match-at-guwahati-now-rajasthan-high-court-will-be-decide-tvbipul– News18 Assam\nপৰিব নেকি আশাত চেচাপানী? বৰ্ষাপাৰাত IPLৰ খেল অনুষ্ঠিত হোৱাৰ আশা ক্ষীণ\nUpdated:February 3, 2020, 4:55 PM IST\nগুৱাহাটীৰ আই পি এল মেচ হ’বনে? ভাগ্য এতিয়া ৰাজস্থান উচ্চ ন্যায়ালয়ত\nLast Updated: February 3, 2020, 4:55 PM IST\nগুৱাহাটীৰ বৰ্ষাপাৰা ষ্টেডিয়ামত অনুষ্ঠিত হৈছিল ভাৰত–শ্ৰীলংকাৰ মাজত টি–২০ মেচ। কিন্তু বতৰৰ বিধি পথালিৰ বাবে অনুষ্ঠিত কৰিব পৰা নগ’ল মেচ। এইবাৰ বৰ্ষাপাৰ ক্ৰিকেট ষ্টেডিয়ামত আই পি এল অনুষ্ঠিত কৰাকলৈও দেখা দিছে গভীৰ অনিশ্চয়তা।\nএইবাৰ আই পি এল গৱৰ্ণিং পৰিষদে ৰাজস্থান ৰয়েলছৰ তিনিখন ঘৰুৱা খেল গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত কৰিবলৈ দিছিল সেউজ সংকেট। কিন্তু মেচ অনুষ্ঠিত কৰাৰ অনুমতি লাভ কৰাৰ পিছতো দেখা দিছে গভীৰ অনিশ্চিয়তা।\nগুৱাহাটীৰ বৰ্ষাপাৰাত আই পি এল মেচ অনুষ্ঠিত কৰা বিষয়টো পালেগৈ ন্যায়ালয়ৰ মজিয়া। ৰাজস্থান ৰয়েলছৰ আবেদনক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছে বিমল চৌধুৰী নামৰ এগৰাকী ক্ৰিকেটপ্ৰেমীয়ে। ৰাজস্থানৰ পৰা অসমলৈ আই পি এলৰ তিনিখন খেল স্থানান্তৰ কৰাৰ প্ৰতিবাদ জনাই ৰাজস্থান উচ্চ ন্যায়ালয়ত এখন ৰাজহুৱা স্বাৰ্থ জড়িত আবেদন দাখিল কৰিছে বিমল চৌধুৰী নামৰ যুৱকজনে।\nএই আবেদনৰ ভিত্তিত বিষয়টোৰ সন্দৰ্ভত ১৩ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰীত শুনানীৰ দিন ধাৰ্য্য কৰিছে ন্যায়ালয়ে। আদালতে ইতিমধ্যে বিচিচিআই, ৰাজস্থান ৰয়েলছক এসপ্তাহৰ ভিতৰত উত্তৰ দিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। মুঠৰ ওপৰত গুৱাহাটীৰ ভ্যেনুক আই পি এলৰ তিনিখন খেল দিব বিচৰাকলৈ তোলপাৰ লাগিছে ৰাজস্থান ক্ৰিকেট আভ্যন্তৰত।


ভূমিপত্ৰ (উজ্জ্বল ফুকন) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nগিৰিপ্ গাৰাপ্ গিৰিপ্ গাৰাপ্..\nআগবাঢ়ি বাঢ়ি যাম ..!\nকদম কদম তেজ কদম গুলি মৰাইআমাৰ কাম….\nদূৰৰ আৰ্মিৰ গাড়ীখনৰ পৰা সিহঁতৰ ফাললৈ আহি থকা সেনা জোৱান জনক দেখি অনুচ্চ কণ্ঠৰে মদনে গাবলৈ ধৰিলে।\nলেফট্ ৰাইট! লেফট্ ৰাইট!\nকুইক্ মাৰ্ছ্! কুইক্ মাৰ্ছ্!\nগহীন আৰু ৰমেনেও যোগ দিলে।\n“অই মূৰচোবোৱাহঁত চুপ থাক। আহি পালেহি সেইডাল। চাউল খুন্দা দি খুন্দিব নহ’লে” কলিতাৰ মাতত গোটেই কেইটা নিতাল মাৰিল। সেনা জোৱান জন আগবাঢ়ি আহিল। পাহুৱাল পাঞ্জাৱী মধ্য বয়সীয়া কিন্তু জোৱান।\nপেটটোৱে কঁকালটোক যিদৰে নিঃশেষ কৰিছে ঠিক সেইদৰে গাল আবৰি থকা দাড়িখিনিয়ে ওঁঠ দুটাৰ সঠিক অৱস্থান নোহোৱা কৰি পেলাইছে। যেন ঘন জঙ্ঘলৰ মাজত ঘাঁহ বনেৰে পোত খাই থকা এটা কুঁৱা।\n“বাবাজী, য়ে ক্যা হে!” জোৱানজনে কলিতালৈ চাই সুধিলে।\nকলিতাই দোকানৰ বেৰত আৰি থোৱা শিৱৰ ফটোখনলৈ এনেকৈ চালে যেন ভোলানাথেহে এতিয়া জোৱানজনৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিব।\n“কলিতা দা, আপোনাকেই সুধিছে” ৰমেনে লাহেকৈ ক’লে।\n“অ’ কেলা, কেলা হে” কলিতাই কথাটো বুজি খৰধৰকৈ উত্তৰ দিলে।\n“দৌ বাৰ কেলা কিউ বৌলা? কেলা তৌ এক হি হে” পাঞ্জাৱী জোৱানৰ প্ৰশ্ন।\n“খকৰ মকৰ মে দুই বাৰ ওলাই গয়া চাৰ” কলিতাই সেমেনা সেমেনি কৰি ক’লে।\n“চাৰ জী, ৱৌ বলা থা ‘অকেলা কেলা হে'” গহীনে কলিতাক বচাবলৈ চেষ্টা কৰিলে।\n“তুমকৌ পুচা? .. পুচা মেইনে?” জোৱানজনে গহীনৰ ফালে ঘূৰি সুধিলে।\nতাৰ পেটটোৰ ওপৰত আৰামত বহি থকা বন্দুকৰ নলীটো কলিতাৰ পিনে ঘূৰিল।\nভয়ত শুকাই যোৱা কলিতাৰ ডিঙিটোৰ পৰা যেনে তেনে দুটা মান শব্দ ওলাই আহিল “ছোটা বাচ্ছা হে। ধেমালি কৰিতা হে। চৌৰ দিজিয়ে।”\n“ঠিক হে। য়ে ক্যা কেলা হে?” জোৱান জনে সুধিলে।\n“য়ে চেনি কেলা হে চাৰ” কলিতাই ক’লে।\n“অঔৰ কিচকি কেলা হে” পেটুৱাই গোঁফৰ তলেৰে হাঁহি সুধিলে।\nকলিতাই ক’লে “মেৰা হে চাৰ”\n“তুমহাৰা হি হৌগা” কলিতাক তলৰ পৰা ওপৰলৈ চাই জোৱান জনে ক’লে। কলিতাৰ কঁকালত ওলমি থকা গামোছাৰ গাঁঠিটো লাজত ঢিলা হৈ গ’ল।\n“চাহ আনিছিলোঁ আপোনালোকলৈ।” হঠাৎ কলিতাৰ পত্নী সোমাই আহিল দোকানৰ পিচপিনে দি। কলিতা আৰু তাইৰ আশাৰ ফল ফুলিবলৈ মাথো পাঁচ মাহমানহে আছে।\n“বাবাজী, ইচ কেলে মে জান হে” কেৰাহিকৈ কলিতাৰ পত্নীলৈ চাই পেটুৱা জোৱানটোৱে কলিতাক কলে।\n“পিছত আহিবি। যা ইয়াৰ পৰা এতিয়া” কলিতাই ধমক দি পত্নীক যাবলৈ ক’লে।\n“বাবাজী, য়ে কৌন চা কেলা হে?” এইবাৰ পেটুৱাই আন কল কিছুমানলৈ আঙুলিয়াই সুধিলে।\n“য়ে জাহাজী কেলা হে অঔৰ য়ে ইচকা কেলা হে” কলিতাই ৰমেনৰ ফালে আঙুলিয়াই মনে মনে ভাবিলে ‘বৰ ৰং চাই আছ। পা মচলা”\n“আচ্ছা হে। আচ্ছা হে। বহৌত আচ্ছা হে।” ৰমেনলৈ চাই পেটুৱাই ক’লে।\n“অঔৰ বাবাজী য়ে কৌন চা কেলা হে?” পেটুৱাই আৰু এক আশী কললৈ আঙুলিয়াই সুধিলে।\n“য়ে ভীম কেলা হে। য়ে ইচকা কেলা হে। ইচনে মুঝে আনি দিয়া থা।” মদনলৈ আঙুলিয়াই কলিতাই ক’লে। পেটটো মোহাৰি মোহাৰি কথা শুনি থকা মদনে হঠাৎ কলিতাৰ মুখত তাৰ নামটো শুনি থতমত খাই ৰৈ গ’ল।\n“ইচকা চাইজ আচ্ছা হে। মেৰে জেইচা হে।” পেটুৱা জোৱানটোৱে এবাৰ ভীম কল আৰু এবাৰ মদনলৈ চাই ক’লে।\n“আৰু চাৰ, এই কেলা মে গুটি হে।” কলিতাই পেটুৱালৈ চাই ক’লে।\n“ক্যা? কেলে মে গৌটি? অচ্ছা হে। পেহলিবাৰ দেখা গৌটিৱালা কেলা। তুম মুঝে য়ে চাৰে গৌটিৱালা কেলা দে দৌ।” পেটুৱাই ক’লে।\nকলিতাই ভালকৈ বান্ধি গোটেই ভীমকল খিনি পেটুৱাক দিলে। কলখিনি লৈ পেটুৱাই দোকানৰ এচুকত ওলমি থকা কাচকল কেইটালৈ অলপ সময় তভক মাৰি চাই তাৰপিছত গহীনলৈ চাই কলে “য়ে চায়দ তেৰা হি হৌগা”\nগহীনৰ খঙত মুখখন ৰঙা হৈ আহিল।\nপেটুৱা গাড়ীখনত উঠাৰ পিছত কলিতাই মাত লগালে “যা খায় মৰগৈ। ৰাতিপুৱা গম পাবি কি কেলাৰ গুটি সেইবোৰ।”\nগৰমে একেলগে গাবলৈ ধৰিলে “বাবাজী কি গৌটি… বাবাজী কি গৌটি”\n“ধেই চুপ থাক। দোকান বন্ধ কৰি বুধিন দেউতাৰ ওচৰলৈ যাওঁ ব’ল। এই পেটুৱাটোৱে দিনটো বেয়া কৰি দিলে।” কলিতাই কলে।\nবুধিন বৰাৰ পদুলি পাই চাৰিওটাই মন কৰিলে ককাকে একান্তমনে জেকপটৰ নেজডাল চাই আছে। জেকেপটে নেজডাল ইফালৰ পৰা সিফাললৈ এক বিশেষ কায়দাত ঘূৰাই আছে। মাখিকেইজনীয়ে বহিবলৈ অকনো সুবিধা পোৱা নাই।\nকিন্তু চেষ্টাৰ অসাধ্য একো নাই। এজনী মাখি নেজৰ ওপৰত খোপনি পুতি বহি ল’লে। “এই মাখিটোৱে কিজানি আনন্দ মেলাৰ চকৰিটোত উঠাৰ নিচিনা আনন্দ পাইছে।” বুধিন বৰাই হাঁহি হাঁহি মুখৰ ভিতৰতে ক’লে।\n“ককা কি কৰি আছে?” মদনে বুধিন বৰালৈ চাই সুধিলে।\nবুধিন বৰাই তেতিয়াহে দেখিলে গোটেই জাকটোক। “তহঁত কেতিয়া আহিলি অ’। মই মনেই কৰা নাছিলোঁ। দিনটোৰ খবৰ বাতৰি ক। তই দোকান বন্ধ কৰিলিয়েই নেকি?” বুধিন বৰাই কলিতালৈ চাই সুধিলে।\nকলিতাই দোকানত কি হ’ল সমস্ত কাহিনী শুনালে বুধিন বৰাক। “গহীনকো গালি দিলে পেটুৱাটোৱে। ইহঁতবোৰ আহেনো কেলৈ আমাৰ ৰাজ্যলৈ। আৰু মানুহ বুলি গণ্য নকৰে কিয় আমাক।” ৰমেনে ক’লে।\n“সিহঁতে আমাক অতীজৰে পৰা জংঘলী বুলি ভাবে আমাক। আৰু এই সেনা জোৱান বোৰক বেয়া নাপাবি। সিহঁত জীৱনটো ঘৰ পৰিয়াল এৰি বছৰ বছৰ ধৰি অনাই বনাই পাহাৰে ভৈয়ামে ঘুৰি ভিতৰি খঙাল হৈ পৰে। আৰু সিহঁত আহি আমাক মাজে মাজে হাৰাশাস্তি কৰাটোও এক\nৰাজনৈতিক ষড়যন্ত্ৰ। সিহঁত আহে কেতিয়া? যেতিয়া আমি নিজৰ মানুহকে মাৰো বা চহৰে নগৰে বম ফুটাও। যিমানে আমি নিজৰ ভিতৰত খোৱা কামোৰা লাগি থাকিম সিমানে আমি পিছ পৰি থাকিম। আমি একগোট হৈ কিবা বিচাৰিলে কেন্দ্ৰই আমাক নিদিয়াকৈ থাকিব নোৱাৰে।\nসেইকাৰণে কেন্দ্ৰই সময়ে সময়ে বিভিন্ন ধৰণে এই মায়াজাল সৃষ্টি কৰে। জনজাতি সকলক মূল সুঁতিৰ পৰা কিমান পিছপৰি আছে বাৰে বাৰে সোঁৱৰাই থাকে কিন্তু কেনেকৈ আগবাঢ়ি যাব পাৰি সেই সুবিধা খিনি নিদিয়ে। অসমত এতিয়া ‘আমাৰ দাবী মানিবই লাগিব’ বুলি ৰ’দত টেঁটু\nফালি চিঞৰা মানুহ বহুত আছে কিন্তু সেই একেখিনি দাবী সবলভাৱে সংসদত উপস্থাপন কৰিব পৰা সাংসদ এজনো নাই। মাজে মাজে উদ্দাম কণ্ঠৰে একোজন বিয়াগোম ৰাষ্ট্ৰীয় নেতাই কৈ যায়হি “তোমালোক অসমৰ ভূমিপুত্ৰ। তোমালোকে সকলো সুবিধা পোৱা উচিত। এতিয়া কি কি সুবিধা পাবো লাগে এই বিয়াগোম নেতাজনেও বিশেষ একো নাজানে। আৰু সঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে এই ভূমিপুত্ৰৰ সংজ্ঞাটো মই আজিও ভালকৈ বুজি পোৱা নাই। কাক কবি ভূমিপুত্ৰ বুলি? যি অতীজৰে পৰা অসমত আছে সেইসকলক। যদি অতীতলৈ যাৱ কিমান দিন পিছলৈ যাবি। ইয়াৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট সময় সীমা কোনেও নাজানে। আৰু এটা ভাল প্ৰশ্ন আছে। বাৰু গহীন তই কচোন তোৰ ককাৰ নাম কি?” বুধিন বৰাই গহীনলৈ চাই সুধিলে।\nগহীনে হাঁহি হাঁহি ক’লে “আপুনি আকৌ। বুধিন বৰা।”\n“মোৰ দেউতাৰ নাম বা মোৰ ককাৰ নাম জাননে?” বুধিন বৰাই আকৌ সুধিলে।\nগহীনৰ হাঁহি থকা মুখখন নিমিষতে বন্ধ হৈ গ’ল। “নাজানো” গহীনে ক’লে।\nতই তোৰ আজোককাৰ নামেই নাজান তেওঁ ক’ত জন্ম হৈছিল বা ক’ৰপৰা আহিছিল সেইবোৰ বাদেই দে। আৰু যদি কৱ বোলে যি য’ত জন্ম লৈছে তেওঁ তাৰেই ভূমিপুত্ৰ তেন্তে কথা আৰু সাংঘাতিক। আমাৰ এজাক ল’ৰা ছোৱালী বেঙ্গালোৰ দিল্লী বা আন আন বহিঃ ৰাজ্যৰ চহৰত বাস কৰিছে।\nকাইলৈ যেতিয়া সিহঁতৰ সতি সন্ততি হব তেন্তে সেইকেইটা সেইবোৰ ৰাজ্যৰ ভূমিপুত্ৰ হব নেকি? কেতিয়াও নহয়। সিহঁতক অৱশ্যে ‘ভ্ৰমিপুত্ৰ’ বুলি ক’ব পাৰ। ভূমিপুত্ৰ, ভ্ৰমিপুত্ৰ বা ব্ৰহ্মপুত্ৰই হওক কিন্তু আমি দেশৰ আন আন ৰাজ্যৰ নাগৰিকে পোৱা সকলো সুবিধা পাব লাগে। তাৰ বাবে ৰাইজে একেলগে মাত মাতিলে সেইবোৰত মইও আছো। কিন্তু এনেকৈ আমাক বড়োলেণ্ড লাগে, তিৱালেণ্ড লাগে, চুতিয়ালেণ্ড বা কমতাপুৰ লাগে বুলি টেঁটু ফালি চিঞৰি থাকিলে জানো কিবা হ’ব। আৰু হ’লেই যেনিবা এজাকমান নতুন ৰাজ্য কিন্তু তাৰদ্বাৰা উন্নতি কেনেকৈ হব। এতিয়া অসমত যি আন্দোলনৰ প্ৰকোপ দেখিছোঁ প্ৰত্যেকখন ডাঙৰ নগৰ আগুৰি এখন ৰাজ্য পাতিব লগা হ’ব। তেতিয়া বহিঃ ৰাজ্যৰ পৰা খাদ্য বস্তু লৈ অহা ট্ৰাকবোৰৰ কথা ভাবচোন। ধৰি ল’লো তিনিচুকীয়া মৰাণ-মটকৰ ৰাজ্য, ট্ৰাকখন মটক ৰাজ্য পাবলৈ হয়তো ১৫ খন মান চেকগেটৰ মাজেদি আহিব লাগিব। মটক ৰাজ্যৰ বাসিন্দা সকলে ১ কেজি পিয়াঁজ ৫০০ টকাত কিনিব তথাপিও হাঁহি থাকিব কাৰণ নিজৰ ৰাজ্যত আছে। এই ৰাজ্যৰ বতাহ মটক মটক গোন্ধায়। আৰু ডিব্ৰুগড় ৰাজ্যৰ আহোম সকলক সিহঁতে দেখিব নোৱাৰিব” বুধিন বৰাই কৈ গ’ল।\n“দেউতা আমি কোনখন ৰাজ্যত পৰিম” কলিতাই লাহেকৈ সুধিলে।\n“বুধিন নগৰত পৰিবি তহঁত। মোৰ নামটো বেয়া পালে স্বাধীন নগৰ দি দিবি আমাৰ চুবুৰিটোৰ নাম” বুধিন বৰাই খঙেৰে ক’লে।\n“কেতিয়াবা ভাব হয় কুকুৰ হোৱাই ভাল আছিল। নাই কোনো খোৱাৰ চিন্তা, নাই কোনো পিন্ধাৰ চিন্তা। য’তে ৰাতি ত’তে কাতি” গহীনে ক’লে।\n“চাকৰি বাকৰিৰো চিন্তা নাই। ক’ৰবালৈ যাবলৈও চিন্তা নাই। বাট পথ মনত ৰাখিবলৈ মাজে মাজে এটা থেং দাঙি স্মৃতি ৰাখি গলেই হ’ল।” ৰমেনে ক’লে।\n“পঢ়া-শুনাৰো চিন্তা কৰিব নালাগে। অঙ্ক চাৰৰ পৰা মাৰ খাব নালাগে। যিয়েই প্ৰশ্ন সোধক উত্তৰ এটাই। খং নুঠিলে এটা ‘ভৌ’। খং উঠিলে অহৰহ ‘ভৌ’।” মদনে জেকপটলৈ চাই ক’লে।\n“ঠিক কৈছ। বহুত জন্মৰ পিছত হে বোলে জীৱই মানৱ জনম পায়। কিন্তু এয়া কলি যুগ। মানুহেও ইতৰ প্ৰাণী হ’বলৈহে বেছি ইচ্ছা কৰা হৈছে। ব’লহঁত অলপ গলিটোৰ মূৰৰ পৰা ফুৰি আহোঁ। বহুদিন যোৱা হোৱা নাই।” বুধিন বৰাই গোটেই কেইটাক কৈ আগবাঢ়িল।\nআগে আগে বুধিন বৰা আৰু পিছে পিছে শাৰী পাতি ক্ৰমে কলিতা গহীন ৰমেন মদন আৰু শেষত জেকপট। দূৰৰ পৰা দেখাত এনে লাগিল যেন এয়া কলি যুগত পাণ্ডৱৰ স্বৰ্গ যাত্ৰা….\n← মুক্ত আকাশ (দেৱপ্ৰতীম হাজৰীকা)\nথুলুক, টেট বাইদেউ আৰু নিউটনৰ তৃতীয় গতি সূত্ৰ (অচিন্ত বৰঠাকুৰ) →\nপ্রেজেঞ্চ অ’ব এন অশৰীৰি সত্বা (সুৰজিত নেওগ)


পৰাগ কুমাৰ দাসৰ নিৰ্বাচিত ৰচনাৱলী - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅসমীয়া বঙালীৰ মতভেদ আৰু কাছাৰৰ প্ৰশ্ন\nবৰদলৈ ট্ৰফীৰ খেলত কলিকতাৰ কোনো দলে ফাউল খেলিলে আমি কোনো কোনোৱে শিলপুখুৰীলৈ আহি বঙালীৰ দোকানত উৎপাত কৰোঁ। তেনেদৰে, অসমৰ ৰাইজে খাদ্যৰ দাবীত, শোধনাগাৰৰ দাবীত আন্দোলন কৰিলেও এচাম বঙালী ভাষী লোকে তাত সাম্প্ৰদায়িকতাৰ গোন্ধ পাই নিষ্ক্ৰিয়তা অৱলম্বন কৰে,- যেনিবা মাতৃভূমি অসমখনৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ কোনো দায়িত্বই নাই! মুঠৰ ওপৰত, অসমত অসমীয়া আৰু বঙালী, এই দুটা সম্প্ৰদায়ৰ মাজত সদায়েই সহযোগিতাৰ অভাৱ পৰিলক্ষিত হৈ আহিছে,- যাৰ নিমিত্তে বহু সময়ত অসমৰ সৰ্বাংগীণ উন্নতি অভাৱনীয়ভাৱে বাধাগ্ৰস্ত হৈছে। ভাৰতবৰ্ষৰ দৰে এখন গণতান্ত্ৰিক দেশত, য’ত জাতি, ধৰ্ম নিৰ্বিশেষে সৰু-বৰ সকলো সম্প্ৰদায়কে নিজ নিজ ভাষা-সংস্কৃতি বিকাশৰ অধিকাৰ দিয়া হৈছে, ইয়াত সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায়ক লৈ সমস্যাৰ সৃষ্টি হোৱাটো তেনেই স্বাভাৱিক। অসমত কিন্তু সমস্যাটো আৰু অধিক জটিল- কিয়নো ইয়াত সংখ্যাগৰিষ্ঠ সম্প্ৰদায়টোৱেই সদায় নিৰাপত্তাহীনতাৰ মানসিক ৰোগত ভুগি আহিছে। আগতীয়াকৈ পশ্চিমীয়া সভ্যতাৰ পোহৰ পোৱা হেতুকেই এসময়ত বঙালীসকল অসমীয়াসকলতকৈ প্ৰায় সকলো ক্ষেত্ৰতে যথেষ্ট আগবঢ়া আছিল। তদুপৰি অন্যান্য কিছুমান ঐতিহাসিক কাৰণতো সংখ্যালঘু হোৱা সত্ত্বেও এওঁলোক সংখ্যাগৰিষ্ঠ অসমীয়াৰ নিমিত্তে ভয়ৰ কাৰণ হৈ পৰিল। হয়তো আৰম্ভণিতে অসমলৈ অহা বঙালীখিনিৰ পৰা উপযুক্ত উদগনি পোৱাহেঁতেন এই শংকাৰ পৰিবেশটোৰ পৰিৱৰ্তে আমি সুস্থ প্ৰতিযোগিতাৰ পৰিৱেশ এটা গঢ়ি তুলিব পাৰিলোঁহেঁতেন,- যাৰ জৰিয়তে ভ্ৰূণাৱস্থাত থকা অসমীয়া জাতিটো যথেষ্ট পৰিমাণে উপকৃত হ’লহেঁতেন আৰু আমাৰ মাজৰ সম্প্ৰীতিৰ বান্ধোনো অধিক কটকটীয়া হৈ পৰিলহেঁতেন। কিন্তু সেইটো নহ’লগৈ। ফলস্বৰূপে আজি এনেকুৱা এটি অৱস্থাৰ সৃষ্টি হৈছে যে, প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে আমাৰ মাজত মতভেদ। আমাৰ আজি ক’বলগীয়া এইটোৱেই যে, অদূৰ ভৱিষ্যতলৈও অসমত অসমীয়া আৰু বঙালীসকল একেলগেই থাকিব লাগিব। গতিকে প্ৰশ্ন হ’ল, সদায়েই অৰিয়াঅৰি কৰি থকা যাব নে, অসমৰ বৃ্হত্তৰ স্বাৰ্থৰ খাতিৰত এৰা-ধৰাৰ মাজেৰে সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ পৰিৱেশ এটি গঢ়ি তোলাৰ প্ৰয়োজন? যদিহে দ্বিতীয়টো বিচাৰোঁ, তেন্তে আজি বাস্তৱসন্মত দৃষ্টিভংগীৰে প্ৰশ্ন কৰাৰ সময় আহিছে, সংখ্যালঘিষ্ঠ হিচাপে অসমত বাস কৰি থকা বঙালীভাষী ৰাইজে নিজৰ দায়িত্ব কিমানদূৰ পালন কৰিছে? অথবা, সংখ্যাগৰিষ্ঠ হিচাপে অসমৰ অসমীয়াভাষী ৰাইজে নিজৰ দায়িত্ব কিদৰে পালন কৰিছে?\nঅসমীয়া-বঙালীৰ সম্পৰ্কটো আলোচনা কৰাৰ সময়ত আমি সদায় তীব্ৰ আৱেগ পৰিহাৰ কৰিব নোৱৰাৰ ফলত বহুতো যুক্তি এৰাই যাবলগীয়া হয়। ইয়াত গোটেই প্ৰশ্নটো যিমান পাৰি বিশ্লেষণমূলক দৃষ্টিৰে আলোচনা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে। বিষয়টো যিহেতু যথেষ্ট বিতৰ্কমূলক, গতিকে পাঠকসকললৈ অনুৰোধ, তেখেতসকলে যেন আৰম্ভণিৰে পৰা যুক্তিবোৰ ভালদৰে লক্ষ্য কৰে। অন্যথাই ভুল বুজা বুজিৰ সম্ভৱনা যথেষ্ট। আমি গোটেই প্ৰশ্নটো প্ৰথমতে উপৰুৱাকৈ আলোচনা কৰি পাছত কাছাৰৰ পৰিপেক্ষিতত বিষয়টো বিশেষভাৱে চালি-জাৰি চাম।\n১৮২৬ চনৰ ২৭ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ ফলস্বৰূপে অসমখন ইংৰাজৰ হাতলৈ যোৱাৰ পাছত প্ৰশাসনৰ কাম-কাজ চলাবলৈ ইংৰাজসকলে কিছুমান বঙালী-কেৰাণী-মহৰী অসমলৈ লৈ আহে। এই সময়ছোৱা ভালদৰে আলোচনা কৰাৰ প্ৰয়োজন এই কাৰণেই যে, অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিৰ নিৰাপত্তাৰ প্ৰশ্ন উঠিলেই আমি সদায় এই সময়ছোৱাৰ উদাহৰণ দিওঁ। স্কুলীয়া পাঠ্যপুথিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সকলোতে আমি মাত্ৰ এটা বাখ্যাই আগবঢ়াওঁ- অসমলৈ অহা বঙালী চাকৰিয়ালসকলে চক্ৰান্ত কৰি বৃটিছ চৰকাৰক সৈমান নিয়ালে যে, অসমীয়া ভাষা দৰাচলতে বঙলা ভাষাৰ এটি অপভ্ৰংশহে মাথোন আৰু সেয়েহে অসমত অসমীয়া ভাষা চলোৱাৰ কোনো যুক্তি নাই। আৰু হোলাৰ ভাই মোলা ইংৰাজসকলেও বঙালীসকলৰ উচটনিত পতিয়ন গৈ ১৮৩৬ চনৰ পৰা অসমত বঙালী ভাষাক চৰকাৰী ভাষাৰূপে গ্ৰহণ কৰিলে।\nপ্ৰশ্ন হ’ল, কথাটো সঁচাকৈয়ে ইমান সহজ আছিলনে? শ-শ বছৰৰ প্ৰশাসনৰ অভিজ্ঞতাৰে পুষ্ট বৃটিছ চৰকাৰক মাত্ৰ কেইজনমান বঙালী-মহৰীয়ে ভুল কথা এটাত পতিয়ন নিয়াব পাৰিছিলনে? ভাষা-সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট আগবঢ়া ইংৰাজসকলে সঁচাকৈয়ে অসমীয়া আৰু বঙালী ভাষাৰ মাজত থকা প্ৰভেদ বুজি পোৱা নাছিলনে? নে তেওঁলোকে ইচ্ছাকৃতভাৱে এটা ভুল কৰিছিল? অসমৰ প্ৰাকৃতিক অৱস্থাই সৃষ্টি কৰা অসুবিধাবোৰৰ নিমিত্তে বৃটিছ চৰকাৰে প্ৰথমতে অসমত বংগকেন্দ্ৰিক শাসনৰ পোষকতা কৰিছিল। বংগ আৰু অসমৰ মাজত তেওঁলোকে ‘Metropoly-Peripery’ৰ সম্পৰ্ক এটা বজাই ৰাখিব খুজিছিল। এইক্ষেত্ৰত গোটেই অঞ্চলটোৰে চৰকাৰী ভাষা একে হ’লে প্ৰশাসনৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট সুবিধা হয়। ৰাজ্যভাষাৰ বিষয়টো আমি আংশিকভাৱে এই দিশৰ পৰা চাব পাৰোঁ নেকি?\nইয়াৰ দ্বাৰা আমি এইটো বুজাব খোজা নাই যে, বঙালীসকলৰ কোনো দোষ নাই। ভাষা-জ্ঞান নথকা কেৰাণী-মহৰীখিনিৰ কথা বাৰু বাদ দিলোঁ। কিন্তু বঙালী ভাষাৰ পণ্ডিতসকলেও তেতিয়া অসমীয়া ভাষাacorrupt form of Bengali Language’ বুলি গণ্য কৰিছিল। আনকি, বহু বছৰ পাছত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰেও মন্তব্য কৰিছিলঃ ‘আসামী ভাষাটো যত তাৰাতাৰি উঠিয়া যায়, ততই অসমীয়াদেৰ মংগল।’ এই পণ্ডিতসকলেও ভুল কৰিছিল নে কি? নে ভৱিষ্যতে অসমত বঙালীসকলৰ আধিপত্য বজাই ৰাখিবৰ নিমিত্তে ইচ্ছাকৃতভাৱে অসমীয়া ভাষাৰ স্বকীয়তা উলাই কৰা হৈছিল? এইখিনিতে অৱশ্যে এইটোও উল্লেখ কৰা উচিত যে, একে সময়তে বহুতো দূৰদৰ্শী বঙলাভাষী লোকে কিন্তু অসমত অসমীয়া ভাষাৰ পোষকতা কৰিছিল।\nআমাৰ ক’বলগীয়া এইটোৱেই যে ডেৰশ বছৰ আগৰ অসমীয়া মানুহৰ সেই তিক্ত অভিজ্ঞতাৰ নিমিত্তে দৰাচলতে এচাম বঙালীক আৰু বৃটিছ চৰকাৰক সম পৰিমাণে দোষী সাব্যস্ত কৰা উচিত। কিন্তু ফুলকুমলীয়া স্কুলীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীবিলাকৰ নিমিত্তে যিটো একপক্ষীয় ব্যাখ্যা আগবঢ়োৱা হয়, সেইটো দুৰ্ভাগ্যজনক।\nযি কি নহওক, বৃটিছৰ দিনতে অসমত চাকৰি-বাকৰিৰ নিমিত্তে বঙালীৰ সোঁত এটি আৰম্ভ হ’ল। শিক্ষা-দীক্ষাত পিছ্পৰি থকা অসমীয়া মানুহে সেই প্ৰব্ৰজনৰ ভয়াৱহ ফলাফল তেতিয়া উপলব্ধি নকৰিলে। তাতে চল্লিছ বছৰ ধৰি বঙলা ভাষাত শিক্ষা লাভ কৰিবলগীয়া হোৱাত আৰু বহুত অসুবিধা আহি পৰিল। যিহেতু চাকৰি বিচৰা অসমীয়া মানুহৰ সংখ্যা তেতিয়া যথেষ্ট কম আছিল, আৰু অসমলৈ অহা বঙালীসকল মূলতঃ চাকৰিমূখী আছিল, গতিকে এই প্ৰব্ৰজন প্ৰত্যক্ষভাৱে অসমীয়াৰ নিমিত্তে কোনো ভয়ৰ কাৰণ হৈ পৰা নাছিল। পাছৰ কথাখিনি আমি জানো। অসমীয়াসকলে শিক্ষা-দীক্ষা লাভ কৰি ওলাই আহি ক্ৰমান্বয়ে উপলব্ধি কৰিবলৈ ল’লে যে অসমৰ সীমিত চাকৰিৰ বৃ্হৎ অংশ বঙালীসকলে অধিকাৰ কৰি পেলাইছে। তাতেই সংঘৰ্ষৰ আৰম্ভণি।\nপশ্চিমীয়া শিক্ষাৰ পোহৰত অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিয়ে গা কৰি উঠাৰ পাছত এই দিশতো এক নতুন সংঘৰ্ষ আৰম্ভ হ’ল। ইতিহাসৰ বিভিন্ন সময়ত অসমলৈ অহা বিভিন্ন জাতি-উপজাতিয়ে নিজ-নিজ অৱদানেৰে প্ৰৱাহমান অসমীয়া কলা-সংস্কৃতিক টনকিয়াল কৰি তুলিছিল। প্ৰত্যেকেই নিজৰ গুৰি পাহৰি পেলাই লুইতৰ পাৰক আৱেগেৰে আকোঁৱালি লৈছিল। কিন্ত বঙলাভাষী ৰাইজৰ ক্ষেত্ৰত আমি তাৰ ব্যতিক্ৰম দেখিলোঁ। অসমীয়া কলা-সংস্কৃতিতকৈ কিছু আগবঢ়া হোৱা হেতুকেই তেওঁলোকে ইমান দিনৰে পৰা অসমত চলি অহা পৰম্পৰা ভংগ কৰিলে;— নিজৰ সকলোতে খামোচ মাৰি থকাৰ উপৰিও তেওঁলোকে গুৰি পাহৰিবলৈ যত্ন নকৰিলে। অসমত এশ বছৰৰ অধিককাল থকাৰ পাছতো বহুতে এতিয়াও পূৰ্ববংগৰ সৈতে থকা সম্পৰ্ক সুঁৱৰি গৌৰৱবোধ কৰে। আৰু এবাৰ সাপে খালে কেঁচুলৈকো ভয় হোৱাৰ দৰে অসমীয়াসকলেও সেয়েহে বঙালীসকলক সন্দেহৰ চকুৰে চাবলৈ ধৰিলে। কাছাৰ মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ বুৰঞ্জীবিদ শ্ৰীদেৱব্ৰত দত্তক এই বিষয়ে সুধিছিলোঁ :- . “আহোমসকলৰ দৰে শ্ৰেষ্ঠ বিজয়ী জাতি এটিয়েও বিজিতৰ ভাষা-সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰি অসমত লীন হৈ গৈছিল।”\nতেখেতৰ উত্তৰ আছিলঃ “সেইটো হৈছে সংস্কৃতজ সংস্কৃতিৰ অন্যান্য সংস্কৃতিক গ্ৰাস কৰাৰ স্বাভাৱিক মনোবৃত্তি। কিন্তু অসমীয়া-বঙালীৰ ক্ষেত্ৰত কথাটো হৈছে দুটা সংস্কৃতজ সংস্কৃতিৰ মাজত চলা conflict, আৰু যিহেতু বঙালী ভাষা-সংস্কৃতি অসমীয়াতকৈ অধিক আগবঢ়া, গতিকে বঙালীসকলে নিজৰ ভাষা-কৃষ্টিত খামোচ মাৰি থকাটো স্বাভাৱিক।”\nতেখেতৰ যুক্তি বাৰু মানি ল’লোঁ; কিন্তু মাতৃভূমিৰ প্ৰতি থকা আনুগত্যৰ ক্ষেত্ৰতো কোনো মীমাংসাৰ প্ৰশ্ন উঠিব নোৱাৰে! অসমত জন্মগ্ৰহণ কৰি অসমতে ডাঙৰ-দীঘল হোৱা কোনোবাই অসমৰ পৰিৱৰ্তে অইন ঠাইৰ প্ৰতি আনুগত্য প্ৰকাশ কৰি থাকিব সেইটো কেনে কথা? অসমত বাস কৰি থকা অধিকাংশ বঙালীয়েই সংখ্যালঘু হিচাপে থকা তেওঁলোকৰ দায়িত্ব পালন কৰিব পৰা নাই। এতিয়া প্ৰশ্ন হ’ল সংখ্যাগিৰিষ্ঠ হিচাপে আমি আমাৰ দায়িত্ব কিমানদূৰ পালন কৰিছোঁ?\nঅসমত বাস কৰি থকা বঙালীসকলক আমি তলত দিয়া ধৰণে তিনিটা শ্ৰেণীত বিভক্ত কৰিব পাৰোঁ :\nপ্ৰথম শ্ৰেণীটো হৈছে, কেৱল মাত্ৰ জীৱিকা নিৰ্বাহৰ নিমিত্তেই অসমলৈ অহা এচাম বঙালী, যাৰ ভাষা-সংস্কৃতিৰ কথা ভাবিবলৈ আহৰি বা ইচ্ছা নাই, আৰু চাকৰিৰ সুবিধাৰ নিমিত্তে যেতিয়াই যি ভাষাৰ প্ৰয়োজন তাকে আয়ত্ত কৰি লৈছে।\nদ্বিতীয় শ্ৰেণীটো হৈছে যিসকল বঙালীয়ে অসমক নিজৰ মাতৃভূমিৰূপে গ্ৰহণ কৰি অসমৰ কলা-সংস্কৃতিক আকোঁৱালি লোৱাৰ প্ৰয়াস চলাইছে, অসমৰ সৰ্বাংগীণ উন্নতিৰ কথা চিন্তা কৰিছে। এইটো শ্ৰেণীত পৰিব সেইসকল বঙালী, যি এসময়ত কাছাৰত নিজৰ উদ্যোগত বিহু পাতিছিল, শোধনাগাৰৰ দাবীত শিলচৰত সত্যাগ্ৰহ কৰিছিল, অসমত অসমীয়া-ভাষীৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰ মৰ্যাদা স্বীকাৰ কৰি লৈ সমন্বয়ৰ প্ৰচেষ্টা চলাইছিল।\nআৰু তৃতীয় শ্ৰেণীটো হৈছে সেইসকল বঙালী, যি ৰঘুমলাৰ দৰে অসমত বহু বছৰ বাস কৰাৰ পাছতো অসমখনক মাতৃভূমিৰ মৰ্যদা দিব পৰা নাই। কলিকতাত বৰষুণ দিলে যাৰ অসমত ছাতি মেলাৰ অভ্যাস।\nএই তৃতীয় শ্ৰেণীটো হৈছে অসমৰ তথা অসমৰ ৰাইজৰ শত্ৰু। বঙালী জাতিটোৰ প্ৰতি আমাৰ কোনো বিদ্বেষ ভাব নাই, কিন্তু তৃতীয় শ্ৰেণীটোৰ প্ৰতি আছে। কিন্তু আমি যেতিয়া অসমীয়া-বঙালীৰ সম্পৰ্কৰ কথালৈ আহো, তেতিয়া আমি কেতিয়াও এই শ্ৰেণীবিভাগ নকৰোঁ। ফলস্বৰূপে দ্বিতীয় শ্ৰেণীটোৰ অস্তিত্ব আমি পাহৰি যাওঁ। সংখ্যাগৰিষ্ঠ অসমীয়াৰ পৰা দ্বিতীয় শ্ৰেণীটোৱে যিখিনি পৃষ্ঠপোষকতা পাব লাগিছিল, সেইখিনি তেওঁলোকে কেতিয়াও নাপায়। অথচ, আৰম্ভণিৰে পৰাই যদি আমি দ্বিতীয় শ্ৰেণীটোৰ বঙালীখিনিৰ সৈতে হাত মিলাই তেওঁলোকক আমাৰ সৈতে মিলাই দিব পাৰিলোঁহেঁতেন, তেতিয়া হয়তো তৃতিয় শ্ৰেণীটোৰ শক্তিও আপোনা-আপুনি কমি আহিলহেঁতেন। কিন্তু অসমীয়া মানুহৰ পৰা উপযুক্ত সঁহাৰি নাপাই এসময়ত সক্ৰিয় হৈ থকা দ্বিতীয় শ্ৰেণীটো লাহে লাহে নিষ্ক্ৰিয় হৈ আহিছে; এতিয়া তেওঁলোকে নিৰপেক্ষতা অৱলম্বন কৰিছে আৰু হয়তো এনেদৰে চলি থাকিলে এদিন তেওঁলোকে তৃতীয় শ্ৰেণীটোৰ সৈতে হাত মিলাবগৈ, যিটো বৰ্তমানৰ আন্দোলনৰ কালছোৱাত ঠায়ে ঠায়ে ঘটা পৰিলক্ষিত হৈছেই। এইখিনিতে আমি কাছাৰৰ (কাছাৰ বোলোঁতে বৰ্তমানৰ কৰিমগঞ্জ আৰু কাছাৰ দুয়োখন জিলাকে বুজোৱা হৈছে) প্ৰশ্নটো আনিব খুজিছোঁ।\nকাছাৰৰ কথা উনুকিওৱাৰ মুহূৰ্তত এইটো আমি দুখেৰে স্বীকাৰ কৰি ল’ব লাগিব যে, ইমানদিন ধৰি অসমৰ এটি অংগ হৈ থকা কাছাৰখনৰ বিষয়ে, কাছাৰৰ জনসাধাৰণৰ বিষয়ে আমাৰ কোনো ধাৰণাই নাই বুলিব পাৰি। আনহাতে কাছাৰৰ সাধাৰণ ৰাইজেও ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ বিষয়ে অদ্ভুত ধাৰণা এটি লৈ বহি আছে। কাছাৰলৈ গৈ প্ৰথম আমি উপলব্ধি কৰিছিলোঁ, মাত্ৰ দুশ মাইলৰ ব্যৱধানতে যদি আমাৰ মাজত ইমান এটা ডাঙৰ Information gap থাকে, তেনেহ’লে ইমানখিনি ভুল বুজাবুজি হোৱাটোতো তেনেই স্বাভাৱিক! আৰু, স্বাৰ্থপৰ ৰাজনৈতিক নেতাসকলে তাৰ সুবিধা নল’বই বা কিয়? কথাখিনি আলোচনা কৰাৰ আগেয়ে কাছাৰৰ ইতিহাস অলপ থুলমূলকৈ অলোচনা কৰি থোৱা ভাল।\nবৃটিছসকল অহাৰ আগলৈকে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ সৈতে কাছাৰৰ বিশেষ কোনো সম্পৰ্ক কেতিয়াও নাছিল। আহোমে কছাৰীসকলক ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ পৰা খেদি পঠিওৱাৰ পাছত তেওঁলোকে কাছাৰত ৰাজত্ব কৰিবলৈ লয়। কছাৰীসকলৰ শেষ ৰজা গোবিন্দ চন্দ্ৰ। ১৮১৯ চনত মণিপুৰৰ ৰজাই কাছাৰ আক্ৰমণ কৰে আৰু ৰজা গোবিন্দ চন্দ্ৰই ছিলেটলৈ পলাই গৈ বৃটিছৰ আশ্ৰয় লয়। ১৮২৪ চনত মানবিলাকে অসম আক্ৰমণ কৰাৰ সময়ত কাছাৰো আক্ৰমণ কৰে। মানবিলাকে ছিলেটলৈকো অগ্ৰসৰ হ’ব পাৰে বুলি ভয় খাই বৃটিছ চৰকাৰে কাছাৰখন মানৰ হাতৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলৈ মনস্থ কৰে। সেই উদ্দেশ্যে বৃটিছ চৰকাৰে ১৮২৪ চনৰ ৬ মাৰ্চত গোবিন্দ চন্দ্ৰৰ সৈতে বদৰপুৰত সন্ধি কৰে। মানবিলাকক কাছাৰৰ পৰা খেদি পঠিওৱাৰ পাছত সন্ধিৰ চৰ্তমতে বছৰি দহহেজাৰ টকাৰ বিনিময়ত গোবিন্দ চন্দ্ৰক কৰতলীয়া ৰজা হিচাপে কাছাৰৰ সিংহাসনত বহুওৱা হয়। কিন্তু ১৮৩০ চনত মণিপুৰীবিলাকে গোবিন্দ চন্দ্ৰক হত্যা কৰে আৰু উপযুক্ত উত্তৰাধিকাৰী নোহোৱা হেতুকে ১৮৩২ চনত কাছাৰ বৃটিছৰ হাতলৈ যায়। তেতিয়াৰে পৰা কাছাৰক ঢাকা ডিভিজনৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। ১৮৭৪ চনতহে কাছাৰ আৰু ছিলেটক অসমৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। তাৰ পাছৰে পৰা কাছাৰ আৰু ছিলেট বৃটিছ প্ৰশাসনৰ দিশত অসমৰ এটা অংগ হৈ পৰিল যদিও অইনক্ষেত্ৰত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ সৈতে সেইবোৰৰ কোনো সম্পৰ্ক স্থাপিত হোৱা নাছিল। বৰঞ্চ, ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু সুৰমা উপত্যকাৰ মাজত তেতিয়াৰে পৰা সকলো ক্ষেত্ৰত সমানে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা চলিছিল। বহুক্ষেত্ৰত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাই সেও মানিবলগীয়াও হৈছিল।আৰু ছিলেটখন গুচি যোৱাৰ পাছতো সেই প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰ মনোবৃত্তি থাকি গ’ল, যাৰ নিমিত্তে এতিয়া আমি ১৪ খন জিলাৰ সৈতে দুখন জিলাৰ তুলনা কৰোঁ।\nবৃটিছৰ দিনত প্ৰশাসনৰ পিনৰ পৰাহে কাছাৰ অসমৰ অংগ আছিল। কিন্তু কংগ্ৰেছৰ সংগঠনৰ দিশৰ পৰা স্বাধীনতাৰ সময়লৈকে কাছাৰ সদায় বংগৰ প্ৰাদেশিক কংগ্ৰেছৰহে অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। অসম প্ৰাদেশিক কংগ্ৰেছৰ সৈতে কাছাৰৰ কোনো সম্পৰ্ক নাছিল। কাৰণ, কংগ্ৰেছ দলৰ সংগঠন সদায় ভাষাৰ ভিত্তিতহে বিভক্ত কৰা হৈছিল। স্বাধীনতা লাভৰ পাছত কাছাৰৰ আঞ্চলিক কংগ্ৰেছ দলে অসমৰ পৰা পৃথক হৈ যোৱাৰ দাবী তোলে। তেওঁলোকে কাছাৰ, মণিপুৰ, ত্ৰিপুৰা আৰু মিজোৰামক লৈ এখন সুকীয়া প্ৰাদেশিক চৰকাৰ গঠনৰ নিমিত্তে ‘পূৰ্বাচল আন্দোলন’ আৰম্ভ কৰে। ১৯৪৮ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত বহা কংগ্ৰেছ ৱৰ্কিং কমিটীৰ সভাই এটি প্ৰস্তাৱযোগে এই দাবী মানি লয়। কিন্তু অসমৰ কংগ্ৰেছ নেতৃবৰ্গই হিন্দু মহাসভা আৰু মুছলিম লীগৰ সমৰ্থনত এই প্ৰস্তাৱৰ বিৰোধিতা কৰে। তেতিয়া কাছাৰত হিন্দু মহাসভাৰ নেতা আছিল হেম চক্ৰৱৰ্তী আৰু মুছলিম লীগৰ নেতা আছিল মইনুল হক চৌধুৰী। এওঁলোকৰ দাবীতে ১৯৪৮ চনৰ ডিচেম্বৰত কংগ্ৰেছ ৱৰ্কিং কমিটীয়ে পুৰ্বৰ প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰি লয়। ফলত কাছাৰ অসমৰে অংগ হৈ থাকিল আৰু ১৯৪৮ চনত কাছাৰৰ বাবে নতুন তদৰ্থ কংগ্ৰেছ কমটী এখন গঠন কৰি দিয়া হয়। উল্লেখযোগ্য যে এই সময়ত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত বহুতেই কাছাৰৰ পৃথকীকৰণৰ পোষকতা কৰিছিল। ছিলেটৰ এটা অংশ অসমত সাঙুৰি ল’ব খোজাৰ সন্দৰ্ভত অম্বিকাগিৰি ৰায় চৌধুৰীয়ে ১৯৪৭ চনৰ ২২ জুলাই তাৰিখে Assam Tribune অ’ত লিখিছিলঃ\n“It is our definite opinion that whatever sense there has been in retaining Syllet asawhole in Assam, there is no justification whatsoever in these.Cachar and Syllet leaders trying to retainafew Hindu majority ‘thanas’ of the district within Assam. Nor can the boundary commission, in our opinion grant this demand. There is little sense in trying to retain the junior partner of Syllet – the Cachar plains, at any rate Hailakandi, Sub-division—in Assam’’\nইয়াৰ পাছত যেতিয়া ৰাজ্য পুনৰ গঠন আয়োগ গঠন কৰা হয়, তেতিয়া কাছাৰৰ জনসাধাৰণে পুনৰ পৃথক ৰাজ্যৰ দাবী তোলে। ১৯৫৪ চনৰ ২৮ মে’ তাৰিখে ৰাজ্য পুনৰগঠন আয়োগলৈ দিয়া এখন প্ৰতিবেদনত কোৱা হয়ঃ\n“যোৱা সাত বছৰৰ বঞ্চনা আৰু কঠোৰ অভিজ্ঞতাই কাছাৰৰ প্ৰায়বোৰ মানুহকে বিশ্বাস কৰিবলৈ বাধ্য কৰাইছে যে অসমৰ লগত থাকিলে কাছাৰৰ ভৱিষ্যৎ শাস্তিময় হ’ব। এনে অৱস্থা সহানুভূতিৰ অভাৱৰ কাৰণে হ’ব পাৰে, ভাষা, সংস্কৃতি আৰু অন্যান্য দৈনন্দিন কথাৰ ভিন্নতাৰ কাৰণে হ’ব পাৰে, অসমীয়াসকল আৰু আমাৰ মাজত থকা পৰ্বতমালাই সৃষ্টি কৰা ভৌগোলিক বাধাৰ কাৰণে হ’ব পাৰে, বা সদৌশেষত,– বৰ্তমান অসমৰ হৰ্তা-কৰ্তা হৈ থকাসকলৰ দূৰদৃষ্টি আৰু শাসনৰ দক্ষতাৰ অভাৱৰ কাৰণে হ’ব পাৰে। …. এটা কথাত আমি নিশ্চিত যে অসমৰ লগত থাকোঁতে কাছাৰৰ যি হৈছে, অইন কোনো নতুন ৰাজ্যৰ লগত তাতকৈ বেয়া একো হ’ব নোৱাৰে। জিলাখনৰ মানুহ আজি কেৱল অসন্তুষ্টই নহয়, তেওঁলোক আজি বাস্তৱিকতে হতাশাৰ শেষ প্ৰান্তত। তেওঁলোকে আজি যদি এটা অন্ধ গলি আৰু এখন অজান দেশৰ মাজেদি যোৱা এটা মুক্ত পথৰ মাজৰ যিকোনো এটা বাছি ল’বলগীয়া হয়, তেন্তে কিছু পৰিমাণৰ সম্ভাব্য ক্ষতি মানি লৈও তেওঁলোকে পিছৰটোকে বাছি লোৱাটো অধিক জ্ঞানীৰ কাম হ’ব।”\nপ্ৰতিবেদনখনত আৰু কোৱা হয়ঃ “যদিও অসম উপত্যকাত ব্যক্ত কৰা মতামতৰ কথা ক’ব নালাগে, কাৰণ আমি যি মত ব্যক্ত কৰোঁ, অসমীয়াসকলে স্বাভাৱিকতে তাৰ বিপৰীত মত ব্যক্ত কৰিব, — তথাপি কওঁ: (ক) একাংশ অসমীয়া লোকে কাছাৰ বাদ দিয়াৰ বিৰোধিতা নকৰে,–এইটো তেওঁলোকৰ কাৰণে এটা আকাংক্ষিত নিষ্কৃতি; তাৰ বিকল্পৰূপে তেওঁলোকে বুজে দমন, ঔপনিবেশিক পদ্ধতিৰ অধিকাৰ আৰু (খ)আন এটা অংশ ইমান দূৰলৈ যায় যে তেওঁলোকে কিছুমান মৌলিক অধিকাৰ মচি ভাৰতীয় সংবিধানৰ সংশোধন কৰিবলৈকে বিচাৰে—যাতে তেওঁলোকে সেই দমন কাৰ্যকৰী কৰিব পাৰে,–যাতে অসমীয়াৰ ইচ্ছা প্ৰকোপযুক্ত হৈ থাকিব পাৰে, আৰু তেওঁলোকৰ ভাষা-সংস্কৃতি আৰু তেওঁলোকে যি বিচাৰে সকলো অনাঅসমীয়াৰ ওপৰত জাপি দিব পাৰে…।”\nউল্লেখযোগ্য যে এই সময়ত কাছাৰৰ প্ৰায় সকলো সম্প্ৰদায়েই পৃথকীকৰণ সমৰ্থন কৰিছিল। কিন্তু অসমৰ নেতৃবৰ্গই আকৌ তাৰ বিৰোধিতা কৰে। ১৯৬৭ চনত অসমক পুনৰগঠন কৰাৰ সময়ত পুনৰ কাছাৰৰ পৃথকীকৰণৰ দাবী তোলা হয়, কিন্তু চৰকাৰে দাবী মানি নল’লে। তেতিয়াৰ পৰা আৰু কাছাৰত পৃথকীকৰণৰ দাবী তল পৰি আহিল। এতিয়া কাছাৰত Union Territory Demand Committee নামৰ সংগঠন এটা আছে যদিও তাৰ বিশেষ প্ৰভাৱ আমাৰ চকুত নপৰিল।\nমহীতোষ পুৰকায়স্থক লগ ধৰোঁতে তেখেতে স্পষ্ট ভাষাত ক’লেঃ “এতিয়া আৰু আমি পৃথক হোৱাৰ দাবী নিজে কেতিয়াও নকৰোঁ। কিন্তু অসমৰ ৰাইজে যদি ভাবে কাছাৰখন পৃথক হোৱাতেই আসমৰ মংগল, তেন্তে আমাৰ আপত্তি নাই।”\nকাছাৰৰ ৰাইজে যেতিয়া নিজেই পৃথক হৈ যোৱাৰ পোষকতা কৰিছিল, আমি প্ৰকাশ্যে তাৰ বিৰোধিতা কৰিছিলোঁ। মানচিত্ৰৰ প্ৰেমত পৰি কাছাৰখন আমি ৰাখিব খুজিছিলোঁ সঁচা, কিন্তু একে সময়তে কাছাৰক অসমৰ অবিচ্ছেদ্য অংগৰূপে গঢ়ি তোলাৰ প্ৰয়াসো কৰা নাছিলোঁ। আৰম্ভণিৰে পৰা আমি কাছাৰখনক ‘Cannot be dealt with’—জাতীয় অঞ্চলৰূপেই গণ্য কৰি আহিছো।কাছাৰৰ সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজৰ সৈতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজৰ তেনেকুৱা কোনো সম্পৰ্কই নাই। শিলচৰৰ ছাত্ৰ নেতা হিমাশীষ ভট্টাচাৰ্যৰ সৈতে কথা হৈছিলোঁ। হিমাশীষে কৈছিল, — “আপুনি যে এনেকৈ আহিছে, আমি বৰ ভাল পাইছো। ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ ৰাইজক আমি বহুতো কথাই ক’ব খোজোঁ। কিন্তু, কথা হোৱাৰ মাধ্যম নাই। আমাৰ বক্তব্য দাঙি ধৰিবলৈ আমি কলিকতাৰ প্ৰেছলৈ যাবলগীয়া হয়,– ফলত কথাবোৰ বিকৃত হৈ যায়।” হিমাশীষে আৰু কৈছিলঃ ‘আছু যদি এবাৰ শিলচৰলৈ আহিলেহেঁতেন, তাতকৈ আনন্দৰ কথা আৰু কি হ’লহেঁতেন। এই বিষয়ে আমি পাছত আলোচনা কৰিম।\nঅসমত অসমীয়া ৰাইজৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ মৰ্যদা সম্বন্ধে কাছাৰৰ বঙালী ৰাইজৰ ভিন্ন মত। শিলচৰৰ পৰা প্ৰকাশিত ‘Mercury’ নামৰ সাপ্তাহিক এখনৰ ২০/৪/৮৩ সংখ্যাত লিখিছে।\n‘The Assamese did not show any chauvinism so long as they were conscious of the fact that Assam isaland of plural Society and that the Assamese formed one of the communities and not the dominant community in this province. In 1931 they formed only 41 pc. of the population…. If the Assamese really formed 60 to 70 pc. of the population in Assam, their dominance would have been beyond question. But unfortunately for them their number do not justify the claim ‘Assam for the Assamese’.\nপ্ৰাক্তন সংসদী সদস্য নুৰুল হুদাক সোধা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত তেখেতে কৈছিলঃ ‘We welcome the emergence of Assamese nationality and wish speedious development of their culture, — Assamese language must findafirm place in entire Assam, but other languages should not be neglected’.\nশিলচৰৰ এচাম বঙালী ৰাইজে এসময়ত নিজৰ উদ্যোগত ৰঙালী বিহু পাতিছিল, অ’ মোৰ আপোনাৰ দেশ….. গাইছিল। কিন্তু এতিয়া সেইবোৰ নাই। দেৱব্ৰত দত্তৰ ভাষাত—“১৯৬০ চনৰ ভাষা আন্দোলনৰ পাছৰে পৰা মানুহৰ মনবোৰ বিষাক্ত হৈ গ’ল।” ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত আমি অসমীয়া ভাষাৰ হকে প্ৰাণ দিয়াসকলৰ স্মৃতিত শ্বহীদ দিৱস পতাৰ দৰেই কাছাৰৰ ৰাইজে প্ৰতিবছৰে ১১ মে’ৰ দিনা বঙলা ভাষাৰ হকে প্ৰাণ দিয়া ১১জন শ্বহীদৰ স্মৃতিত শ্বহীদ দিৱস পালন কৰে।১৯৬১ চনত গৃহীত হোৱা Assam Official Language Act অত এটা দফা আছিল যে কাছাৰৰ কোনো অঞ্চলৰ স্থানীয় পৰিষদে যদি সেই অঞ্চলত অসমীয়া ভাষাৰ পোষকতা কৰে, তেন্তে দুই-তৃতীয়াংশ সদস্যৰ সৰ্মথনত সেইটো কৰিব পৰা যাব। ইয়াৰ প্ৰতিবাদত কাছাৰত ভাষা আন্দোলন কৰা হয়। আৰু শেষত তেতিয়াৰ কেন্দ্ৰীয় গৃহমন্ত্ৰী লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰীৰ হস্তক্ষেপত কাছাৰত বঙলা ভাষাক চৰকাৰী ভাষাৰূপে গ্ৰহণ কৰা হয়। ১৯৭২ চনত অসমৰ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহত অসমীয়াক একমাত্ৰ মাধ্যমৰূপে লোৱা সিদ্ধান্তৰ পৰিপেক্ষিতত কাছাৰত আকৌ হুলস্থূল হয়। পাছত ইংৰাজী ভাষাকো দহ বছৰৰ নিমিত্তে শিক্ষাৰ মাধ্যম ৰূপে ৰখাৰ সুবিধা কৰা হয়।\nবৃটিছ চৰকাৰে কাছাৰ আৰু ছিলেটক অসমৰ সৈতে সাঙুৰি দিয়াৰ এটা বোধকৰোঁ উদ্দেশ্য আছিল – এই অঞ্চলৰ বিপৰীত জনমতে যাতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত ক্ৰমান্বয়ে গা-কৰি উঠা শক্তিশালী জনমতক কিছু পৰিমাণে নিস্তেজ কৰি ৰাখিব পাৰে। আৰু স্বাধীনতাৰ পাছত নতুন দিল্লী তথা অসমৰ এচাম ৰাজনীতিবিদে সেই ৰূপতে কাছাৰক ব্যৱহাৰ কৰি গ’ল। যিহেতু দু্য়োটা উপত্যকাৰ সাধাৰণ ৰাইজৰ মাজত ভাবৰ আদান-প্ৰদানৰ কোনো মাধ্যমেই আমি গঢ়ি তুলিব নোৱাৰিলোঁ, গতিকে আমাৰ মাজত থকা ব্যৱধান বাঢ়ি গৈ থাকিল। এচাম ৰাজনৈতিক নেতাৰ চাতুৰীয়ে দু্য়োটা উপত্যকাৰ জনসাধাৰণক দুটা বিপৰীত দিশলৈ টানি লৈ গ’ল। ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত কিবা এটা জনমত উঠিলে কাছাৰত তাৰ বিপৰীত প্ৰতিক্ৰিয়াই হ’বই। তাতে আকৌ এটা information gap আছেই;– ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত ঘটা কিবা এটা সৰু ঘটনায়েই এশটা ৰহণ লৈ কাছাৰৰ জনসাধাৰণৰ কাণত পৰেগৈ। তেনেদৰে, কাছাৰৰ পৰা অহা আধা সঁচা আধা মিছা বাতৰিয়েও সদায় ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰে। অসমৰ জীৱন যাত্ৰাৰ সৈতে কাহানিও কোনো সম্পৰ্ক নথকা কাছাৰখনক ১৯৪৭ চনৰ পাছত মানচিত্ৰৰ প্ৰেমত পৰিয়েই হওক, অথবা অইন কাৰণতে হওক, আমি যদি অসমৰ সৈতে ৰাখিবলৈ বিছাৰিছিলোঁ, তেন্তে সেইমতে অঞ্চলটোক মূলসুঁতিলৈ অনাৰ প্ৰচেষ্টা চলাব লাগিছিল। কিন্তু যোৱা ৩৫ বছৰে আমি তেনে কোনো প্ৰচেষ্টা নচলালোঁ।\nবিদেশী নাগৰিকৰ সমস্যাৰ পটভূমিত সমস্ত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাজুৰি যোৱা চাৰি বছৰে চলা আন্দোলনৰ পৰিপেক্ষিতত কাছাৰে সম্পূৰ্ণ নীৰৱ ভুমিকা ল’লে। কাছাৰত যে বাহিৰাগতৰ অনুপ্ৰৱেশৰ দ্বাৰা সমস্যাৰ সৃষ্টি হোৱা নাই, সেইটো নহয়। ১৯৪১ চনৰ পৰা ১৯৭১ চনৰ ভিতৰত কাছাৰৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ প্ৰায় শতকৰা ৯০ ভাগ। ১৯৪১ চনত কাছাৰত জনবসতিৰ ঘনত্ব আছিল প্ৰতিবৰ্গ কিলোমিটাৰত ১২৯ জন; ১৯৭১ চনত এই সংখ্যা হয়গৈ ২৪৬।কিন্তু তথাপি আন্দোলনৰ সময়ত কাছাৰৰ ৰাইজ নীৰৱ হৈ থাকিল।১৯৮০ চনত আৰু ১৯৮৩ চনত কাছাৰৰ ৰাইজে সক্ৰিয়ভাৱে সাধাৰণ নিৰ্বাচনত অংশ লয়।ইয়াৰ দ্বাৰা পুৰণি কথা এটাকে নতুনকৈ প্ৰমাণিত হ’ল,– দু্য়োটা উপত্যকাৰে সাধাৰণ জনমতৰ মাজত পাৰ্থক্য আগতেও আছিল, এতিয়াও আছে।\nআন্দোলনৰ কাৰ্যপন্থাৰ কথা বাৰু বাদ দিলোঁ–, মূল দাবীটোৰ প্ৰতি কাছাৰৰ ৰাইজৰ নৈতিক সমৰ্থন আছেনে?\nআছে। বিদেশী নাগৰিক অসমত থকাটো কাছাৰৰ ৰাইজেও নিবিচাৰে। কিন্তু বিদেশী নাগৰিকৰ সংজ্ঞাটোৱেই তেওঁলোকৰ বাবে বেলেগ। ঐতিহাসিক কাৰণতে কাছাৰৰ ৰাইজৰ ছিলেটৰ প্ৰতি দুৰ্বলতা আছে। তেতিয়াৰ পূব পাকিস্তান অথবা বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ পৰা হোৱা অবৈধ প্ৰব্ৰজনক কাছাৰৰ বঙালী ৰাইজে সিমান এটা ভয়াৱহ বুলি গণ্য নকৰে। কাৰণ তেওঁলোক নিজেই কাছাৰলৈ অহা এশ বছৰ হৈছে মাথোন। বঙালী হিন্দুখিনিৰ মত হ’ল যিকোনো সময়তে হিন্দুলোক ভাৰতবৰ্ষলৈ অহাৰ অধিকাৰ আছে।গতিকে, তেওঁলোকে দিয়া বিদেশীৰ সংজ্ঞা আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ সাধাৰণ জনমতে পোষকতা কৰি অহা বিদেশীৰ সংজ্ঞাৰ মাজত পাৰ্থক্য আছে। ধৰ্মৰ ভিত্তিত অসমৰ ৰাইজে বিদেশীৰ শ্ৰেণীবিভাগ কৰিব নোৱাৰে।\nঅৱশ্যে কাছাৰৰ সকলো লোকৰে যে বিদেশী নাগৰিকৰ সমস্যাটোৰ প্ৰতি সেই একে মনোবৃত্তি, সেইটো নহয়।আমি আকৌ দ্বিতীয় শ্ৰেণীটোৰ বঙালীসকলৰ কথা ক’ব পাৰোঁ। কাছাৰৰ অনেক থলুৱা বঙালীৰে পূৰ্ববংগৰ প্ৰতি থকা আগৰ আনুগত্য আৰু নাই;– বৰ্তমানৰ অবৈধ প্ৰব্ৰজনক তেওঁলোকে থলুৱা ৰাইজৰ স্বাৰ্থৰ বিৰুদ্ধে যোৱা বুলিয়েই ভাবে। তদুপৰি কাছাৰৰ থলুৱা বিষ্ণুপুৰীয়া মণিপুৰী, কছাৰী, ডিমাচা আদি সম্প্ৰদায়বোৰেও অবৈধ প্ৰব্ৰজনৰ বিৰোধিতা কৰে। গতিকে, কাছাৰতো এই বিষয়ে এটা সুস্থ জনমত গঢ়ি তুলিব পৰা গ’লহেঁতেন। কিন্তু উপযুক্ত মাধ্যমৰ অভাৱত আমি এওঁলোকৰ ওচৰ চাপিব নোৱাৰিলোঁ। আৰম্ভণিৰে পৰা প্ৰতিক্ৰিয়াশীল চক্ৰ এটাই গোটেই আন্দোলনটোক বঙালী খেদা আন্দোলনৰ ৰং দিলে।শিলচৰত বহুতকে লগ পাইছিলোঁ যিসকলে আন্দোলনটোৰ বিৰোধিতা কৰে, কিন্তু কিয় কৰে নাজানে। দু্য়োটা উপত্যকাৰ ছাত্ৰসমাজৰ মাজত কোনো সম্পৰ্ক নাই। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই অসমৰ প্ৰতিজন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীকে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে; কিন্তু আজিকোপতি ইয়াত কাছাৰৰ প্ৰতিনিধি নাই। অথবা আজিলৈকে কেতিয়াবা ছাত্ৰ সন্থাই কাছাৰৰ ছাত্ৰসমাজৰ সৈতে যোগাযোগৰ চেষ্টা চলোৱাৰ কথাও আমি শুনা নাই। জি, চি, কলেজৰ স্নাতক মহলাৰ ছাত্ৰ সুদীপ ভট্টাচাৰ্যই কৈছিলঃ “আছুৱে কি বিচাৰে দৰাচলতে আমি একো নাজানোৱেই। তেওঁলোকৰ সৈতে এবাৰ আলোচনাত বহিব পৰাহেঁতেন ভাল আছিল। দু্য়োটা উপত্যকাৰ ছাত্ৰসকলৰ মাজত সহযোগিতা থকাটো আমি নিশ্চয় বিচাৰো।” হিমাশীষে কৈছিল “আছুক আমি ‘বড় ভাই’ বুলি ভাবোঁ। অসমৰ কথা আমি চিন্তা কৰোঁ। আছু যদি এবাৰ শিলচৰলৈ আহিলহেঁতেন, তাতকৈ আৰু আনন্দৰ কথা কি হ’লহেঁতেন?”\nসুদীপ, হিমাশীষৰ কথাত আমাৰ মনলৈ এটা কথা আহিছিল, — আছুৱে যদি আন্দোলনৰ সমৰ্থন বিছাৰি বিহাৰৰ ছাত্ৰৰ ওচৰলৈ যাব পাৰে, অখিল ভাৰতীয় বিদ্যাৰ্থী পৰিষদৰ পৰা নৈতিক সমৰ্থন বিচাৰিব পাৰে, তেন্তে এবাৰ কাছাৰৰ পৰা অহাত আপত্তি কি আছিল? উপযুক্ত পৃষ্ঠপোষকতাৰ অভাৱত দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ বঙালীখিনিয়ে যোৱা আন্দোলনৰ সময়ত নীৰৱ দৰ্শকৰ ভূমিকা ল’লে; সময়ে সময়ে তৃতীয় শ্ৰেণীটোৰ সৈতে হাত মিলালে।\nযিকোনো বিষয়তে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা আৰু কাছাৰৰ জনমতৰ মাজত থকা মতভেদলৈ লক্ষ্য ৰাখি অনেক চিন্তাবিদে কাছাৰৰ পৃথকীকৰণৰ সপক্ষে যুক্তি আগবঢ়াইছে। অধ্যাপক ভবেন বৰুৱাৰ মতেঃ\n“কাছাৰৰ জিলাখনক অসমৰ পৰা অবিলম্বে বিচ্ছিন্ন কৰিব লাগে।… স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত কাছাৰ জিলাখন আছাম প্ৰভিন্সিয়েল কংগ্ৰেছ কমিটীৰ অধীনত নাছিল। অসমৰ ভালেমান বিশিষ্ট নেতাই এই জিলাখনক ছিলেট জিলাৰ (বৰ্তমান বাংলাদেশৰ অংশ) লগতে পূৰ্বকালীন বেংগল প্ৰদেশলৈ হস্তান্তৰিত কৰাৰ কথা ভাবিছিল। দ্বিতীয়তে, ষ্টেট লেংগুৱেজ এক্ট অৱ আছামে কাছাৰক ইতিমধ্যে এখন বেলেগ ভাষাভাষী জিলাৰ মৰ্যদা দিছেই।তৃতীয়তে, ১৯৭১ চনৰ পিয়ল মতেও সেই জিলাৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ শতকৰা ৭৮ ভাগ বাংলাভাষী আৰু শতকৰা ০.৪ (দশমিক চাৰি) ভাগহে অসমীয়াভাষী। …. কাছাৰক বাদ দিলে এনে এখন অসম হ’ব—য’ত ১৯৭১ চনৰ পিয়ল মতে অসমীয়া লোক সংখ্যা হ’ব মুঠ জনসংখ্যাৰ শতকৰা প্ৰায় ৭১ ভাগ।’\nএই যুক্তিটোৰ বিৰোধিতা আমি কৰিব নোৱাৰোঁ। কিন্তু ডাঙৰ কথা হ’ল, বিষয়টো এতিয়া ইমান সহজ হৈ থকা নাই।অধ্যাপক বৰুৱাদেৱৰ যুক্তিটো ১৯৭১ চনৰ লোকপিয়লৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত। কিন্তু যোৱা দহবছৰত আমাৰ demographic structure যথেষ্ট সলনি হ’ল।অবৈধ বিদেশীখিনিৰ কথা বাদ দিলেও ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত বঙলাভাষীৰ সংখ্যা তুলনামূলকভাৱে আগতকৈ নিশ্চয় বৃদ্ধি পাইছে। তদুপৰি, দ্বিতীয় শ্ৰেণীটোৰ বহু বঙালী লোকে, যি, ১৯৭১ চনত নিজকে অসমীয়া বুলি চিনাকি দিছিল, এতিয়া তেওঁলোকে কি মত লয়, সেইটোও বিতৰ্কিত বিষয়। তেনে পৰিপেক্ষিতত কাছাৰৰ পৃথকীকৰণৰ পাছত নতুন অসমত অসমীয়াভাষীৰ সংখ্যা কিমান শতাংশ হ’বগৈ এতিয়া অনুমান কৰা টান।\nতদুপৰি, কাছাৰৰ সকলো বাসিন্দাই এতিয়া এই পৃথকীকৰণ মানি নল’ব। পৃথক হৈ গ’লে কাছাৰৰ অবঙালী থলুৱা বাসিন্দাসকলে এতিয়া লাভ কৰি অহা নিৰাপত্তা হেৰুৱাই পেলাব পাৰে বুলি ভয় কৰে। গতিকে তেওঁলোকে সদায়ে অসমত থাকিবলৈ বিচাৰে। কাছাৰৰ বঙালী ৰাইজে এতিয়া পৃথকীকৰণ নিবিচৰাৰ কাৰণ কেইবাটাও।প্ৰথম কাৰণ হ’ল, অসমৰ পৰা আঁতৰি গ’লে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত থকা চাকৰিৰ অপৰ্যাপ্ত সা-সুবিধাবোৰ তেওঁলোকে হেৰুৱাব। কাছাৰৰ ৰাইজৰ আৰু এটা চিন্তা, কাছাৰখন পৃথক হৈ যোৱাৰ পাছত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত থকা বঙালীখিনিৰ অৱস্থা কি হ’ব? তেওঁলোকে আগৰ দৰেই সংখ্যালঘুৰ সুবিধাবোৰ পাবনে? নে, কাছাৰখন যিহেতু ভাষাৰ ভিত্তিত বিভক্ত কৰা হ’ব, গতিকে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত থকা বঙালী ৰাইজক কাছাৰলৈ যাবলৈ বাধ্য কৰোৱা হ’ব? তদুপৰি, ধৰ্মৰ বিষয়ত কাছাৰবাসী অত্যন্ত সচেতন।ধৰ্মৰ ভিত্তিত জাতি গঠন হোৱাটো আমি কেতিয়াও সমৰ্থন নকৰোঁ। কিন্তু যোৱা কেইবছৰত বিভিন্ন ৰাজনৈতিক দলে যিটো গতিত অসমত ধৰ্মৰ নামত ৰাজনীতি খেলিবলৈ লৈছে, তালৈ চাই এই দিশটো একেবাৰে এৰি গ’লে আমি বোধকৰোঁ বাস্তৱৰ পৰা আঁতৰি যোৱাৰ নিচিনাহে হ’ব।কাছাৰত হিন্দু-মুছলমানৰ মাজত শীতল-যুদ্ধ সদায়ে চলি আছে। কাছাৰৰ ভালেমান বঙালী মুছলমান অসমৰ পৰা পৃথক হৈ যোৱাটো এই কাৰণেই নিবিচাৰে যে ইয়াৰ দ্বাৰা কাছাৰত বঙালী হিন্দুৰ আধিপত্য বাঢ়ি যোৱাৰ সম্ভৱনা।বঙালী হিন্দুখিনিৰ মাজতো ঠিক বিপৰীত ভয়টো আমি লক্ষ্য কৰিছিলোঁ,–আৰু সেই কথাটো স্পষ্টভাৱে প্ৰকাশ কৰিবলৈ তেওঁলোকে কুণ্ঠাবোধ কৰা নাছিল। মুঠৰ ওপৰত কাছাৰৰ অধিকসংখ্যক ৰাইজে এতিয়া অসমৰ পৰা পৃথক হ’বলৈ নিবিচাৰে। গতিকে কথা হ’ল, বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত যিহেতু অসমৰ ভাগ্য নিয়ন্ত্ৰণ নতুন দিল্লীয়েহে কৰে, অসমৰ ৰাইজে নকৰে; তেনেস্থলত নতুন দিল্লীয়ে কাছাৰৰ পৃথকীকৰণৰ ৰায় মানি ল’বনে? কাছাৰখন অসমত থকাত নতুন-দিল্লীৰ লাভ হৈছে এই কাৰণেই যে, ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ শক্তিশালী জনমতক কাছাৰে সদায় সংযত কৰি আহিছে।– ঠিক বৃটিছ চৰকাৰে পোষণ কৰি অহা divide and rule policy ৰ নিচিনাই হৈছে নতুন-দিল্লীৰ নীতি।\nতাতোকৈ ডাঙৰ কথা, কাছাৰৰ পৃথকীকৰণে অসমলৈ এটা বেয়া উদাহৰণ আনি দিব। অসমত আজি ইখনৰ পাছত সিখন ৰাজ্যৰ দাবী উঠিয়েই আছে। ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ ৰাইজে যদি অনা-অসমীয়াৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰ ভিত্তিতেই কাছাৰৰ পৃথকীকৰণৰ দাবী তোলে, তেন্তে পাছত অইন নতুন নতুন ৰাজ্যৰ বাবে উঠা দাবীবোৰ উলাই কৰাটো টান হৈ পৰিব। অসমৰ ৰাইজে এই দিশটোৰ প্ৰতি বিশেষভাৱে লক্ষ্য ৰখা উচিত বুলি আমি ভাবোঁ।\nমুঠৰ ওপৰত, কাছাৰক লৈ হোৱা সমস্যাৰ সন্দৰ্ভত অসমৰ ৰাইজ শীঘ্ৰেই এটি সিদ্ধান্তত উপনীত হোৱাটো নিতান্তই প্ৰয়োজনীয়। গোটেই বিষয়টো ঢাকি-ঢুকি ৰখাৰ প্ৰয়াস নকৰি খোলাখুলিকৈ আলোচনা কৰাতহে অসমৰ মংগল। যদিহে অসমৰ ৰাইজে বিচাৰে যে কাছাৰখন অসমতে থকা উচিত, তেন্তে অঞ্চলটোক মূলসুঁতিলৈ অনাৰ প্ৰচেষ্টা চলাব লাগিব। কাৰণ কাছাৰখনক এতিয়াৰ দৰে সুকীয়া গোট এটি হিচাপে সদায় থাকি যাবলৈ দিব নোৱ\n← ব্যাকৰণ ৰচনা, মই, বসন্ত চাৰ আৰু অন্যান্য (মনোজ নেওগ)\nৰসৰাজৰ ৰসতীৰ্থ – “বেজবৰুৱা কুঠি” (সত্যকাম দত্ত) →


দাঁতৰ বিহু: দেৱব্ৰত বৰা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবাতৰি কাকতখন হাতত লৈ ৰাতিপু‌ৱাৰ ৰঙা চাহকাপ খো‌ৱাৰ মজাই বেলেগ। সেইদিনা পু‌ৱাও চাহকাপৰ লগত প্ৰিয় বেকাৰীখনৰ বিস্কুট একোখনৰ সৈতে শ্ৰীমতী আৰু মই বহিছো। শ্ৰীমতীয়ে দেখোন মুখৰ পৰা আধা চোবো‌ৱা বিস্কুট খিনি উলিয়াই দিলে। “আৰে এইটো কি? শিলৰ টুকুৰা দেখোন!” শ্ৰীমতীয়ে পৰম বিস্ময়েৰে প্ৰায় চিঞৰি উঠিল। মই চাই দেখিলো বস্তুটো দেখোন কিবা বাকলী গুছো‌ৱা বাদামৰ দৰে।মই শ্ৰীমতীক বস্তুটো বাদাম বুলি ক’লো। কিন্তু তেওঁ নামানিলে “নাই নাই এইটো বাদাম নহয়। আৰে এইটো দাঁতৰ টুকুৰা দেখোন!” হয়ো হয়, তেতিয়াহে মই মন কৰিলো যে বস্তুটো কি মোৰ অলপ সন্দেহ থাকিল যদিও টান বস্তুটো কিন্তু দাঁতৰ টুকুৰাৰ দৰেই। ৰাতিপু‌ৱাই খো‌ৱা বিস্কুটখনত দাঁতৰ টুকুৰা পাই শ্ৰীমতীৰ ওকালি আহিবলৈ ধৰিলে। দুবাৰমান বমি কৰিহে তেওঁ ৰক্ষা পালে।\nকথাটো ক’ৰ পৰানো কি হ’ল ততেই ধৰিব নো‌ৱাৰিলো। বিগত দহটামান বছৰে সেইখন বেকাৰীৰ বিস্কুটেই খাই আছো। খুবেই সো‌ৱাদযুক্ত। কোনোদিন বিস্কুটত আন একো অপদ্ৰব্য বিনামূলীয়াকৈ লাভ কৰা নাই। তথাপিও হস্তীৰো পিছলে পাও বুলি ভাবিলো। লগতে ভাবিলো বেকাৰীখনক সেকা এটা দিব লাগিব। আজি যদি চোবাওতে দাঁতৰ টুকুৰাটো লাগি শ্ৰীমতীৰ দাঁত এটা ভাগি থাকিলহেতেন, তেতিয়া তেওলোকে কিবা ক্ষতিপূৰণ দিলে হেতেন নে? মোক সিহঁতে কি বুলি ভাবিছে? এবাৰ এটা কচায়ে মোক অৰিজিনেল পঠাৰ মাংস বুলি ডুপ্লিকেট দি ঠগিছিল। ময়োতো কম নহয়! কুকাৰে দহটা সুহুৰি বজো‌ৱাৰ পিছতো যেতিয়া মাংস নিসিজিল মই সেই মাংস বান্ধি লৈ কচাইৰ দোকানত দলিয়াই আহিলোগৈ নহয়! সি মোক পঠাৰ মাংসৰ দুগুণ পইচা ঘূৰাই দিলে। সেয়ে সকলো ভা‌ৱি-গুণি অফিচলৈ যাওঁতে বিস্কুটৰ লগত দাঁতৰ টুকুৰাটো বান্ধি ওলাই গ’লো। শ্ৰীমতীকো বোলো “আজিৰে পৰা বিস্কুট খো‌ৱা বন্ধ। ঘৰতে কিবা পিঠা-পনা বনাবা তাকে খাম। বিস্কুট আৰু নিকিনো।“\nবেকাৰীখনত যেতিয়া মই দাঁতৰ টুকুৰা সহিতে বিস্কুটখিনি দেখু‌ৱালো বেকাৰীৰ মেনেজাৰৰ মুখ শুকাই টেমী যেন হ’ল। “দাদা, এয়াতো আমাৰ দোকানৰেই বিস্কুট হয়। কিন্তু আমিতো খুব চাফ চিকুনকৈ কাম কৰোঁ। দাঁতৰ টুকুৰা বিস্কুটত থকাৰ প্ৰশ্নই নাহে। কিন্তু আপুনিওতো আমাৰ পুৰণা কাষ্টমাৰ। আজিলৈকে আপুনিতো আমাক একো কম্প্লেইন কৰা নাই। নাই নাই, কিবা এটাতো জৰুৰ হৈছে। দাদা আপুনি বেয়া নাপাই যদি অলপ বহক, মই মালিকৰ লগত কথা পাতো।“ বেকাৰীৰ মেনেজাৰে সবিনয়ে ক’লে। মই দেখিলো ইমান বিনয় দেখু‌ৱাইছে যেতিয়া গৰমা-গৰমী নকাৰাই ভাল। চো‌ৱা যাওক কি হয়। ইতিমধ্যে তেওঁলোকে মোক খাবলৈ দিয়া ঠাণ্ডাটো মই খবলৈ ল’লো।\nঅলপ পিছত মেনেজাৰেজনে মোক অলপ ভিতৰলৈ মাতি নিলে। পাঁচশ টকীয়া এখন হাতত ধৰাই দি ক’লে “দাদা আপোনাক কিনো ক’ম? তথাপি এয়া আপোনাক আমি ক্ষতিপূৰণ দিলো। ঘটনাটো আপুনি কাকো নকয় যেন।“ ময়ো ক’লো যে মই কাকো নকও, মাত্ৰ তেওঁলোকে যাতে কামবোৰ আৰু চাফা চিকুনকৈ কৰে।\nমাহৰ শেষ, ইফালে দৰমহাও হো‌ৱা নাই। এনে সময়ত টকা পাঁচশ পাই বেছ ৰঞ্জিত ৰঞ্জিত লাগিল। অফিচৰ পৰা ঘৰলৈ উভতি যাওঁতে মাছ-পুঠি দুটামানো কিনি লৈ গ’লো। ঘৰ পাই দেখিছো শ্ৰীমতীয়ে দেখোন কিবা বেলেগ ধৰণৰ হাঁহি এটা মাৰিছে। কথাটোনো কি উমান ল’বলৈ চেষ্টাই কৰিব লগা নহ’ল, তেওঁ আৰম্ভ কৰিলেই “তুমি অথনি বস্তুটো দাঁত নহয় বুলি ভাবিছিলা নহয়, সেইটো কিন্তু দাঁতেই ।“ মই বোলো “তুমিনো কেনেকৈ জানিলা?” তেওঁ ক’লে “আবেলি ঠাণ্ডা পানী এগিলাছ খাইছিলো। তেতিয়া দেখোন গুৰিৰ দাঁত এটা সিৰসিৰালে। আয়না খনত চালো কিনো হ’ল। তেতিয়াহে মন কৰিলো মোৰ গুৰিৰ দাঁত এটাৰ ফিল-আপ টো এৰাই আছে। মানে অথনি বিস্কুটৰ লগত ওলো‌ৱা দাঁতৰ টুকুৰাটো মোৰেই দাঁতৰ ফিল-আপৰ টুকুৰা এটা আছিল।“\nমই বোলো হায় হায়! ইমানদিনে ইমান ভাল সম্পৰ্ক থকা দোকান এখনক মই মিছাই বদনাম কৰিলো। যি হ’ল হ’ল, কালিলৈ ক্ষমা খুজি টকা পাঁচশ ঘূৰাই দিব লাগিব। তাৰ পিছত চাহ-তাহ খাইহে মগজটো খোল খালে। কেইদিনমানৰ পিছতে বিহু। ঘৰলৈ যাবই লাগিব। ফিল আপ এৰো‌ৱা দাঁতটো‌ৰে শ্ৰীমতীক ঘৰলৈ লৈ গ’লে দাঁতে কি বিহু দেখু‌ৱাই ঠিক নাই। সাতে পাঁচে ভাবি পালো হাতত বেকাৰীৰ মেনেজাৰে দিয়া টকা পাঁচশ আছেই। শ্ৰীমতীক ক’লো, হেৰা ওলো‌ৱা, দাঁতৰ ডক্তৰৰ ওচৰৰ পৰা আহো। পাৰিলে একেবাৰে ফিল আপটো কৰিয়েই পেলাওঁ!\n← টকলা: যুগল চন্দ্ৰ বৰা\nকাটাৰৰ ডায়েৰী- ২৭ :ডা০ ভূপেন শইকীয়া →


স্বাস্থ্য বিভাগক হেয় প্ৰতিপন্ন কৰি চাঙীতে সন্তান জন্ম গৰ্ভৱতী মহিলাৰ\nস্বাস্থ্য বিভাগক হেয়...\n|9Sep 2019 11:55 AM GMT\nৰাজ্যত স্বাস্থ্য বিভাগটোত কিমান শতাংশ উন্নতি হৈছে ? চৰকাৰে স্বাস্থ্য বিভাগত হোৱা উন্নতিৰ জয়গান গাই থাকোঁতেই সম্প্ৰতি পোহৰলৈ এইখন অসমতে সংঘটিত এক ঘটনা ৷ চিৰাং জিলাৰ উডালগুৰিৰ এখন গাঁৱৰ এগৰাকী গৰ্ভৱতী মহিলাক পৰিয়ালৰ লোকে সন্তান জন্ম দিবৰ সময়ত প্লাষ্টিক আৰু কাপোৰেৰে তৈয়াৰ কৰা চাঙীত নিয়া দৃশ্যই সম্প্ৰতি ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমতো চৰ্চা লাভ কৰিছে ।\nনিউজ এজেন্সী এএনআইয়ে দিয়া এটা ভিডিঅ’ হয়তো কপাঁই গৈছে বহু জনৰ হৃদয় ৷ইফালে মহিলাগৰাকীৰ ঘৰ স্থানীয় চিকিৎসালয়ৰ পৰা প্ৰায় পাঁচ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত। আনহাতে এই সমগ্ৰ বিষয়টোৰ সন্দৰ্ভত প্ৰশাসনে কোনো মন্তব্য কৰা নাই। মহিলাগৰাকীয়ে কিয় এম্বুলেন্সৰ সুবিধা লাভ নকৰিলে,সেই বিষয়েও কোনো মন্তব্য দিয়া নাই প্ৰশাসনে ৷ বা অন্য কোনো বাহনত চিকিৎসালয়লৈ মহিলাগৰাকীক কিয় লৈ ন’গল? সেই বিষয়েও প্ৰকাশ কৰা নাই ৷\nউল্লেখ্য যে মহিলাগৰাকীৰ পৰিয়ালৰ লোকৰ মন্তব্য অনুসৰি ১০২ ৰ পৰা কোনো প্ৰতিক্ৰিয়া লাভ নকৰাৰ পিছত দুজন লোকেই মহিলাগৰাকীক পাঁচ কিলোমিটাৰ দূৰ এখন চাঙীত তুলি লৈ যায়। আৰু সেই সময়তে মহিলাগৰাকীয়ে সন্তান জন্ম দিয়ে ৷ ইফালে অঞ্চলটোত সেই সময়ত বৰষূণ দি আছিল কাৰণে এখন প্লাষ্টিকেৰে মহিলাগৰাকীক ঢাকি পাঁচ কিলোমিটাৰ দূৰত্বৰ চিকিৎসালয় খনলৈ লৈ যায় ৷\nআনহাতে, সেই নিদিৰ্ষ্ট গাঁৱখনত কোনো ধৰণৰ পথৰ সম্পৰ্ক নাই কাৰণে প্ৰায়ে ৰোগীসকলক এনেকৈয়ে চিকিৎসালয়লৈ নিয়ে বুলি মন্তব্য কৰে মহিলাগৰাকীৰ পৰিয়ালৰ সদস্যই । কিন্তু মন কৰিবলগীয়া কথা এয়ে যে চৰকাৰৰ স্বাস্থ্য বিভাগৰ বহু কোটি টকীয়া আঁচনি অথবা পথ মেৰামতিৰ ক্ষেত্ৰত আৱন্টন হোৱা কোটি কোটি টকাৰ আঁচনিয়ে ঢুকি নাপাই এই অঞ্চলসমূহ ৷\nযাৰ কাৰণে সাধাৰণ জনসাধাৰণে সন্মুখীন হয় এনে ধৰণৰ হাৰাশাস্তি ৷ লগতে এনেধৰণৰ ঘটনাসমূহ ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমত প্ৰকাশ পোৱাৰ লগে লগে প্ৰকাশ পাই ৰাজ্যৰ সবাতোকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ এটা বিভাগৰ স্বৰূপ ৷গতিকে ৰাজ্য চৰকাৰে এই সমগ্ৰ বিষয়টোক লৈ কেতিয়া পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব সেয়াহে হ’ব গুৰুত্বপূৰ্ণ ৷\nঅন্য খবৰৰ বাবে পঢ়ক: পানবজাৰৰ “ৰেৱতী চাট হাউছ”ত খাদ্য সুৰক্ষা বিভাগৰ অভিযান: ৭ দিনলৈ বন্ধ\nভিডিঅ প্ৰতক্ষ্য কৰক:7 year old girl allegedly raped by 60 year old man in Sonitpur\nTags: Assam Birth Chirang district


ফুঁৱাই-ফুকাই ৰজা বনাম (চায়েদুজ জামান) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nফুঁৱাই-ফুকাই ৰজা বনাম (চায়েদুজ জামান)\nDecember 14, 20140Comments\nমোদী ঢৌত লুইতপৰীয়াই নাচি বাগি আনন্দ কৰিবলৈ লওঁতেই কেনাটো লাগিল ৷হঠাৎ লহৰ সৃষ্টিকাৰী ছুনামিৰ এপিচেন্টাৰত কম্পনাঙ্কৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিল ৷ লুইতপৰীয়াৰ নচিবেই বেয়া ৷নহ’বনো কিয়? পৰিৱৰ্তনো একেবাৰে ১৮০ ডিগ্ৰী ৷ গেৰুৱা লাইফ জেকেট পিন্ধি নতুন উদ্যমেৰে মোদী ঢৌত স্ফুৰ্তি লবলৈ আৰম্ভ হৈছিলহে ! কম্পনাংকৰ পৰিৱৰ্তন হোৱাৰ লগেলগে ওলালেই নহয় জেকেটত এটা ফুটা – ফুউউউচ !\nলাগিল হুৱা-দুৱা ৷ঢৌত মতলীয়া হৈ থকা মানুহবোৰ লুইতত হাবু-ডুবু খাবলৈ ধৰিল ৷ এঢোক দুঢোক কৈ পানী খাই খাই গেৰুকামুখৰ পৰা ভাঁহি গৈ মানকাচৰৰ ইণ্ডো -বাংলা সীমান্তত পাৰত লাগিল ৷ হৃদপিণ্ড চলি আছিল যদিও পানীত ডুবোঁ ডুবোঁ হোৱাৰ কাৰণে মগজু সাময়িক ভাবে বিকল হ’ল৷ মানে মোটামুটি ক’মাত ৷\nমুল নায়ক জাতীয় মানুহজনৰো সেই মুহুৰ্তত মুৰটো আচন্দ্ৰাই কৰিলেও খুব কম সময়ৰ ভিতৰতেই নিজকে চম্ভলাৰ চেষ্টা কৰিলে ৷নিজকে চম্ভালি ক’মাত পৰি থকা সীমান্তৰ ৰাইজক উদ্দ্যেশি অগ্ৰং-বগ্ৰং ক’লে যদিও পুনৰাই প্ৰাণ সঞ্চাৰ কৰিব পৰা সঞ্জীৱনী মন্ত্ৰ ফাঁকি এতিয়ালৈকে আওঁৰাব পৰা নাই ৷\nঅৱশ্যে বেলেগেও ভাগে ভাগে চেষ্টা কৰিছে ৰাইজখিনিৰ সম্বিত ঘুৰাই আনিবলৈ ৷ নায়ক জাতীয় লোকজনৰ প্ৰায় সম উজ্জল আচাৰ্য এজনেও ৰাইজখিনিৰ কিবা কৰিব পৰা যায় নেকি বুলি দহ বছৰ পাছত হ’লেও শুভলগ্ন চাই কিবা প্ৰকাণ্ড সভা এখন পাতিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছে ৷\nইফালে লগৰ খেতিয়ক এজনক উচটাই হত্যা কৰা বুলি চক্ৰান্ত কৰি ৰজাই কাৰাগাৰত নিক্ষেপ কৰা মুধাফুটা খেতিয়কজনেও কাৰামুক্তিৰ পাছত নিজৰ ফালৰ কিছু গুণাত্মক চিন্তা কৰিছে ৷ নিজে ছুনামিৰ ঢৌৰ মজা নল’লেও কাৰাদণ্ড দিয়া ৰজাক সেই সময়ত মজা এপালি দিওঁ বুলি লহৰত উটি যাবলৈ ৰাইজক তেঁৱেই কৈছিল ৷ কিন্তু আজি একে মানুহখিনিক ক’মাত থকা দেখি তেওঁ ব্যথিত ৷ “ইনাফ ইজ ইনাফ” বুলি ৰাইজখিনিক জাগ্ৰত কৰিবলৈ তেখেতে স্বয়ং কিবা মন্ত্ৰ আৱিস্কাৰ কৰাত লাগিছে ৷\nইফালে “আই ড’ন্ট কেয়াৰ” বুলি দম্ভালি মাৰি থকা ৰজাৰো দম কমি আহিছে ৷ শক্তিৰ উপাসনাত যমুনাপাৰত দেবীৰ অপেক্ষা কৰি থাকোঁতে তেখেতে ক’মাত থকা লুইতপৰীয়াৰ হকে বিশেষ কিবা এটা কৰিবলৈ সময়েই পোৱা নাই ৷\nডাঙৰ ডাঙৰ কেইজনৰেই এনে অবস্থা দেখি পানী জাৰি মানুহক হুঁচত অনা জৰা-ফুকা কৰা মৌলানা কবিৰাজজনে বৰ ৰং পাইছে ৷ কয় বোলে – “এই চাঞ্চত ফুঁৱাই-ফুকাই ৰজা বনাম ৷”\n২০১৬ লৈকে কোনে কিমানজনক বা হুঁচত আনিব পাৰে??????\n← বৰুৱাৰ স্বচ্ছ ভাৰত অভিযান (নীলোৎপল শৰ্মা )\nচৰ্দাৰ বনাম চৰ্দাৰনী (অগ্নিভ দত্ত) →\nবৰ অসম- পৃথ্বীৰাজ পুৰকায়স্থ\nFebruary 15, 2019 March 10, 2021 0\nৰাম নাম সত্য হ্যে — আৰমান হাজৰিকা\nৰূমমেট (-উদ্দিপ তালুকদাৰ)


অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধনী সভাৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nঅসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ উন্নতি সাধন\nশিৱৰাম শৰ্মা বৰদলৈ\nঅসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা, (ইংৰাজী: Assamese Language Development Society), চমুকৈ অভাউসা, এটা অসমীয়া সাহিত্য বিষয়ক সংগঠন আছিল। ইয়াৰ জন্ম হৈছিল ১৮৮৮ চনৰ ২৫ আগষ্টৰ (১৮১০ শক) দিনা। ই আছিল অসম সাহিত্য সভাৰ পূৰ্বৱৰ্তী পৰ্যায়। সভাৰ প্ৰথম সম্পাদক আছিল শিৱৰাম শৰ্মা বৰদলৈ। অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা গঠনৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ উন্নতি সাধন। এইটো সংগঠনেই প্ৰথম অসমীয়া ভাষাক আধুনিক ৰূপ প্ৰদান কৰিছিল।\n3 অন্যান্য কাৰ্যক্ৰম\n3.1 জোনাকী আলোচনী প্ৰকাশ\n3.2 বাণ ৰঙ্গমঞ্চ\n4 সভাৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তিসকল\nঊনবিংশ শতিকাৰ অষ্টম দশকত কলকাতাত অধ্যয়ন কৰি থকা অসমীয়া ছাত্ৰসকলে অসমীয়া ভাষাটোক অসমীয়া জাতীয়তাবাদ গঠনৰ মূল কাৰক বুলি চিহ্নিত কৰিছিল। এইসকল ছাত্ৰই কলকাতাৰ ৫০, সীতাৰাম ঘোষ ষ্ট্ৰীট আৰু ৬২, সীতাৰাম ঘোষ ষ্ট্ৰীটত মেচ কৰি আছিল। ছাত্ৰৰ সংখ্যা বৃদ্ধিৰ সমান্তৰালকৈ অসমীয়া ছাত্ৰৰ মেচৰ সংখ্যাও বৃদ্ধি পাইছিল। এনে কেইটামান মেচ আছিল ৬৭, মীৰ্জাপুৰ ষ্ট্ৰীট, ১০৭, আৰ্মহাৰ্ষ্ট ষ্ট্ৰীট, ১৪,প্ৰতাপচন্দ্ৰ লেন, ইডেন হস্পিটাল ষ্ট্ৰীটত। এই মেচবোৰৰ মাজত কিছুমান সামূহিক কাৰ্যক্ৰম অনুষ্ঠিত হৈছিল। ইয়াৰে এটা আছিল প্ৰতি বুধবাৰ আৰু শনিবাৰে অনুষ্ঠিত হোৱা চাহ মেল। চাহ মেলত ছাত্ৰসকলে বিভিন্ন বিষয়ত আলোচনা কৰিছিল। এনে এখন চাহ মেলতে ৬৭, মীৰ্জাপুৰ ষ্ট্ৰীট মেচত ১৮৮৮ চনৰ ২৫ আগষ্ট (১৮১০ শক) তাৰিখে অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভাৰ অঙ্কুৰণ হৈছিল আৰু চাহ মেল ৰূপান্তৰিত হৈছিল সাহিত্য বিষয়ক সংগঠনলৈ।\nঅ.ভা.উ.সা.সভাৰ উদ্দেশ্যসমূহ আছিল:-\nপুৰণি পুথি সংগ্ৰহ আৰু প্ৰকাশ\nঅসমৰ সকলো শিক্ষানুষ্ঠানত অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰচলন\nঅশুদ্ধ ব্যাকৰণ আৰু বৰ্ণ-বিন্যাসৰ ঠাইত শুদ্ধ ব্যাকৰণ আৰু শুদ্ধ বৰ্ণ-বিন্যাসৰ প্ৰচলন\nসংস্কৃত বা আন ভাষাৰ ভাল-ভাল পুথিৰ অনুবাদকৰণ\nঅসমৰ সামাজিক আৰু ধাৰ্মিক ৰীতি-নীতিৰ বৃত্তান্ত সংগ্ৰহ আৰু বুৰঞ্জী প্ৰণয়ন\nসাহিত্য আৰু পাঠ্য-পুথিৰ অভাৱ দূৰীকৰণ আদি।\nসভাৰ উদ্দেশ্যসমূহ জোনাকী আলোচনীত (Vol 5, No. 7) “অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভাৰ কাৰ্য্য বিৱৰণী” শিৰোনামৰে বিস্তাৰিত ভাবে প্ৰকাশ হৈছিল। উক্ত ৰচনাখনত সভাৰ উদ্দেশ্য সম্পৰ্কে এনেধৰণে বিৱৰণ দিয়া হৈছিল-\n“ এই সভাৰ উদ্দেশ্য হৈছে অসমীয়া ভাষাৰ উদ্দেশ্য সাধন কৰা। সেই উদ্দেশ্যৰূপ মহামন্ত্ৰক হিয়াত ঠাই দি এই সভাই 'অসমীয়া ভাষা উন্নতি-সাধিনী' নাম লৈ উপস্থিত। কেঁচুৱা মাতৃভাষা কেনেকৈ ডাঙৰ-দীঘল হ'ব, কেনেকৈ সি পৃথিৱীৰ আন আন ধনী আৰু উন্নতিশীল ভাষাৰ সমান হৈ আপোন গৌৰৱ-বেলিৰ পোহৰ চাৰিওফালে পেলাই দুখীয়া আৰু এন্ধাৰ অসমৰ মুখ পোহৰাব পাৰিব, কেনেকৈ সি দুৰ্বল, ৰুগীয়া আৰু জীৰ্ণ অৱস্থাৰ পৰা সবল সুস্থ আৰু শকত অৱস্থা পাব, তাৰ উপাই সাধনেই সভাৰ উদ্দেশ্য। এই উদ্দেশ্য সাধন কৰিবলৈ সভাই অসমীয়া পুথিবিলাক একে ঠাইতে গোটাবলৈ যত্ন কৰিছে। পুৰণি পুথিবিলাক যাতে নষ্ট নেপায় আৰু ক্ৰমে ছপা হৈ প্ৰকাশিত হয় সভা তাৰো চেষ্টাত আছে। আসামৰ সকলো বিধৰ পঢ়াশালীত যাতে অসমীয়া ভাষা প্ৰচলিত কৰা হয় আৰু অসমীয়া ল'ৰা-ছোৱালীয়ে যাতে নিজ নিজ ভাষা সুকলমে পঢ়িবলৈ পায়, তাৰ নিমিত্তে অসমৰ শিক্ষাবিভাগৰ অধিকাৰসকলৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰা,লেখা-পঢ়া কাৰ্যত অশুদ্ধ ব্যাকৰণ, অশুদ্ধ বৰ্ণবিন্যাস ক্ৰমে লোপ কৰি তাৰ স্থলত পৰিশুদ্ধ ভাষা ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ পঢ়াশালী আদিত দুষিত ভাষাৰ পুথিৰ সলনি শুদ্ধ ভাষাৰ পুথি চলাবৰ নিমিত্তে আন্দোলন কৰিবলৈ; শ্ৰীধৰ কন্দলি, ৺শংকৰদেৱ আদি পুৰণি গ্ৰন্থকাৰ আৰু কবি-সকলে লিখা পুথিবিলাকৰ টান টান ভাগৰ টীকা-টিপ্পনী লেখিবলৈ আৰু দোষ-গুণ আদি আলচ কৰিবলৈ; আমাৰ ভাষাত নোহোৱা লাগতিয়াল পুথিবিলাকৰ সংস্কৃত বা আন ভাষাৰপৰা অনুবাদ কৰি বা সংক্ষিপ্ত সাৰ সংগ্ৰহ কৰি আমাৰ ভাষালৈ আনিবলৈ; আসামৰ আগৰ দিন বা এতিয়াৰ যিবিলাক ধৰ্মনীতি, সমাজনীতি, ৰাজনীতি আৰু খেল,মেল গাঁও-ভূঁইৰ আনূপুৰিক বৃত্তান্ত আছে তাক সংগ্ৰহ কৰি এখন বিস্তৃত বুৰঞ্জী লেখিবলৈ; দেশৰ ইতৰ সাধাৰণ সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহৰ ভিতৰত যাতে লেখা পঢ়াৰ চৰ্চা হয়, তাৰ নিমিত্তে উজু উপায় উলিয়াবলৈ; বাতৰি-কাকতৰ প্ৰতি লোকৰ আগ্ৰহ বঢ়াবলৈ; অসমৰ সকলো অঞ্চলতে এটা মাত্ৰ লিখিত ভাষাৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ সভাৰ যত্ন থাকিব।  ”\nঅন্যান্য কাৰ্যক্ৰম[সম্পাদনা কৰক]\nজোনাকী আলোচনী প্ৰকাশ[সম্পাদনা কৰক]\nপ্ৰধান প্ৰবন্ধ: জোনাকী (আলোচনী)\nসভাই হাতত লোৱা বিভিন্ন কাৰ্যক্ৰমৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল মাহেকীয়া আলোচনী জোনাকীৰ প্ৰকাশ। ১৮৮৯ চনত জোনাকীৰ জন্ম হয়। সভাৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্যৰ বিষয়ে নিয়মীয়াকৈ আলোচনীখনত প্ৰকাশ হৈছিল।\nবাণ ৰঙ্গমঞ্চ[সম্পাদনা কৰক]\nপ্ৰধান প্ৰবন্ধ: বাণ ৰঙ্গমঞ্চ\nবহুদিনৰ আগতে অসমীয়া অভিনেতা সকলে বাংলা অভিনেতা সকলৰ সৈতে বেঙ্গলী এমেচাৰ থিয়েটাৰ পাৰ্টীৰ অধীনত একেলগে মঞ্চ নাটত অভিনয় কৰিছিল। ১৯০৩ চনত এই দুই ভাষিক শিল্পীসকলৰ মাজত মতাদৰ্শৰ অমিলৰ বাবে অসমীয়া শিল্পী সকল ভাগ হৈ আহি বাণ থিয়েটাৰ স্থাপন কৰে। ১৯০৬ চনত কেৱল অসমীয়া নাট মঞ্চস্থ কৰিবৰ বাবে তেওঁলোকে এটা ৰঙ্গমঞ্চ স্থাপনৰ সিদ্ধান্ত লয়।\nসভাৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তিসকল[সম্পাদনা কৰক]\nবিশ্বৰ ওচৰত অসমীয়াৰ সুকীয়া পৰিচয় দাঙি ধৰিবলৈ প্ৰাৰম্ভিক কালতে বিশেষ প্ৰচেষ্টা চলোৱা কেইগৰাকীমান ব্যক্তিৰ নাম উল্লেখ কৰা হ'ল:-\n৫০,সীতাৰাম ঘোষ ষ্ট্ৰীট মেচৰ বাসিন্দা\nবেণুধৰ ৰাজখোৱা, ডালিমচন্দ্ৰ বড়া, লক্ষিপ্ৰসাদ চলিহা, ৰমাকান্ত বৰুৱা, কৃষ্ণপ্ৰসাদ দুৱৰা, ৰমাকান্ত বৰকাকতি, গুণীন্দ্ৰনাথ বৰুৱা, গোপালতন্দ্ৰ বৰুৱা আদি।\n৬২,সীতাৰাম ঘোষ ষ্ট্ৰীট মেচৰ বাসিন্দা\nলক্ষেশ্বৰ শৰ্মা, তীৰ্থনাথ কাকতি, হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী, কণকলাল বৰুৱা, কৃষ্ণকুমাৰ বৰুৱা, চন্দ্ৰকমল বেজবৰুৱা, ঘনশ্যাম বৰুৱা, কমলচন্দ্ৰ শৰ্মা, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আদি।\n↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 Dutta, Uddipan. "The Growth of Print Nationalism and Assamese Identity in Two Early Assamese Magazines". Sarai. পৃষ্ঠাসমূহ: 6. http://www.sarai.net/fellowships/independent/archival-submissions/fellowships-04-05/uddipan-dutta-the-growth-of-print-nationalism-and-assamese-identity-in-two-early-assamese-magazines/page-6। আহৰণ কৰা হৈছে:4April 2010.\n↑ 2.0 2.1 "Culture cradle inspires icon to end song drought - Bhupen Hazarika sings paean to glory of Ban Theatre at start of two-day centenary celebrations". The Telegraph. Monday, September 05, 2005. http://www.telegraphindia.com/1050905/asp/northeast/story_5197043.asp। আহৰণ কৰা হৈছে:4April 2010.\n↑ 3.0 3.1 3.2 "Axomiā Bhāxā Unnati Xādhini Xabhār Karjya Biboroni". Jonaki খণ্ড5(7).\n↑ ড॰ সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা (১৯৮৯). অসমীয়া ভাষাৰ সমীক্ষাত্মক ইতিবৃত্ত. প্ৰকাশক গুৱাহাটী. পৃষ্ঠা. ৩১৭, ৩১৮.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=অসমীয়া_ভাষা_উন্নতি_সাধিনী_সভা&oldid=229529"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ২১ মে’, ২০২০ তাৰিখে ২১:০৯ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


Losamax H in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Losamax H ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nLosamax H की जानकारी\nLosamax H ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Losamax H Benefits & Uses in Assamese- Losamax H ar laabh aaru byavaharsamuh\nLosamax H ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Losamax H Dosage & How to Take in Assamese - Losamax H ar paali aaru xeya kenedore lobo\nLosamax H ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Losamax H Side Effects in Assamese- Losamax H ar parshwakriyasamuh\nLosamax H সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Losamax H Related Warnings in Assamese- Losamax H xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Losamax Hৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Losamax H with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Losamax H ar gurutor kriya-pratikriya\nLosamax H মতভেদসমূহ- Losamax H Contraindications in Assamese- Losamax H nishedhsamuh\nLosamax H ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Losamax H in Assamese- Losamax H ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Losamax H ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Losamax H Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Losamax H kriya-pratikriya\nLosamax H ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Losamax H Benefits & Uses in Assamese - Losamax H ar laabh aaru byavaharsamuh\nLosamax H তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nLosamax H ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Losamax H Dosage & How to Take in Assamese - Losamax H ar paali aaru xeya kenedore lobo\nLosamax H-ৰ উপাদানসমূহ - Losamax H Active Ingredients in Assamese - Losamax H-ar upadaansamuh\nLosamax H ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Losamax H Side Effects in Assamese - Losamax H ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Losamax H ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nLosamax H সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Losamax H Related Warnings in Assamese - Losamax H xonkranta xatarkatabanisamuh\nLosamax H-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nLosamax H গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত গৰ্ভৱতী মহিলাই বহুতো অসুবিধাৰ সমুখীন হৈছে। গতিকে চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে কোনোপধ্যেই গ্ৰহণ নকৰিব।\nLosamax H-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাসকলে Losamax H ৰ মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। আপুনি যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া লক্ষ্য কৰে লগে লগে Losamax H গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰে। আপোনাৰ চিকিতসকৰ সৈতে যোগাযোগ কৰক আৰু আপোনাৰ চিকিতসকে সুৰক্ষিত বুলি কোৱাৰ পিছতহে পিছত ব্যৱহাৰ কৰিব।\nবৃক্কত Losamax H কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nLosamax H গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত বৃক্ক ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nযকৃতত Losamax H কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nLosamax Hৰ দ্বাৰা কলিজা প্ৰভাবিত হব পাৰে। আপুনি যদি এইবিধ ঔষধৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে আপুনি ইয়াক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰা উচিত।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Losamax H ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ৰ ওপৰত Losamax Hৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কোনো গৱেষনা উপলব্ধ নহয়। গতিকে ইয়াৰ প্ৰভাৱৰ কথা জনা নাযায়।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Losamax Hৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Losamax H with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Losamax H ar gurutor kriya-pratikriya\nLosamax H তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nLosamax H মতভেদসমূহ - Losamax H Contraindications in Assamese - Losamax H nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Losamax H লোৱা অনুচিত যাতে -\nLosamax H ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Losamax H in Assamese - Losamax H ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Losamax H-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nLosamax Hৰে অভ্যাস গঠনৰ কোনো কথাৰ প্ৰতিবেদন পোৱা নাই।\nহয়, আপুনি Losamax H লোৱাৰ পিছত বাহন অথবা গধুৰ মেচিন অপাৰেট কৰিব পাৰে যিহেতু ই কোনোধৰণৰ তন্দ্ৰাভাৱৰ সৃষ্টি নকৰে।\nহয়, কিন্তু Losamax H লোৱাৰ পূৰ্বে ডাক্তৰৰ সৈতে পৰামৰ্শ লোৱাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Losamax Hৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Losamax H ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Losamax H Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Losamax H kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Losamax Hৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Losamax H লোৱাটোৱে একো সমস্যাৰ সৃষ্টি নকৰে।\nমদ আৰু Losamax Hৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nমদ আৰু Losamax H একেলগে সেৱন কৰাটোৱে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।\nLosamax H ৰ অনুকল্প - Substitutes for Losamax H in Assamese\nLosamax H ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Losamax H Price and Pack Size in Assamese - Losamax H ar mulya aaru pakor size\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Losamax H লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Losamax H ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Losamax H সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Losamax H ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Losamax H সেৱন কৰে?


ছচিয়েল মিডিয়াত নিজৰ ওজন কিমান ক’লে নেহাই, অনুৰাগীয়ে ক’লে...|neha-kakkar-revealed-her-weight-in-social-media-post-fans-reacted– News18 Assam\nছচিয়েল মিডিয়াত নিজৰ ওজন কিমান ক’লে নেহাই, অনুৰাগীয়ে ক’লে...\nUpdated:August 26, 2020, 11:19 AM IST\nএক ইনষ্টাগ্ৰাম পষ্টত নেহা কক্কৰে জনাইছে তেওঁৰ ওজন কিমান।\nLast Updated: August 26, 2020, 11:19 AM IST\nছোৱালীয়ে সাধাৰণতে নিজৰ বয়স আৰু ওজনৰ কথা ক’বলৈ টান পায় আৰু কোনোবাই সুধিলে আওপকীয়া উত্তৰ দিয়া দেখা যায়। কিন্তু ইয়াৰ মাজতে তাৰকা শিল্পী নেহা কক্কৰে নিজৰ অনুৰাগীসকলক মুকলিকৈ জনালে নিজৰ কথা। নিজৰ কণ্ঠৰে মানুহৰ মন জয় কৰা নেহাই এক ইনষ্টাগ্ৰাম পষ্টত শেহতীয়াকৈ মুকলি কৰিছে যে তেওঁৰ আচলতে ওজন কিমান কিলোগ্ৰাম।\nইনষ্টাগ্ৰাম পষ্টটোত নেহাই লিখিছে, পৰমিশে কৈছে মই ভাগৰিছো, আপোনাৰ ইমান ওজন।নেহাই লগতে লিখে অৱশ্যে ই লগতে সদায় কয় যে মই সকলোতকৈ মৰমলগা আৰু মইও একেই অনুভৱ কৰো। বাৰু মোৰ ওজন ৪৩ কিলোগ্ৰাম আৰু আপোনাৰ কিমান?\nএই পষ্টত প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰি পৰমিশে লিখে, আপুনি সঁচাকৈ বৰ ভাল মানুহ।\nনেহাৰ পষ্টত অনুৰাগীসকলৰ যথেষ্ট কমেণ্ট দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। আপোনাৰ উচ্চতা আৰু ওজনক লৈ কোনো সমস্যা নাই। উল্লেখ্য যে, নেহা আৰু পাঞ্জাৱী গায়ক পৰমিশ বৰ্মাৰ যুটী শীঘ্ৰেই সন্মুখলৈ আহিব আৰু তেওঁলোকৰ নতুন গান ‘ডায়মণ্ড দা ছল্লা’ ২৬ আগষ্টত মুকলি হ’ব।\nFirst published: August 26, 2020, 11:19 AM IST


হোষ্টেলীয়া নষ্টালজীয়া..... স্মৃতিৰ সফুঁৰা: পাল্চ্ পৰীক্ষা\nৰাতিপুৱা ৫ বজাৰ আগতেই উঠি মৰ্নিং পি টি লৈ যোৱাটো নৱোদয় বিদ্যালয়ৰ প্ৰায়ভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ কাৰণে বৰ ডাঙৰ সমস্যা। বিশেষকৈ জাৰৰ দিনত। ফিল্ডলৈ যোৱাৰ আগতে পি টি এচেম্বলী হয় যত হাজিৰা লোৱা হয় হাউচ্(হোষ্টেল) বিশেষে। কিছুমানে ছেগ বুজি এচেম্বলীৰ পৰা পলায় আৰু শুই থাকেহি। কিছুমানে আক এচেম্বলীত অনুপস্থিত থাকে। হাউচ্ কেপ্টেইনে এইক্ষেত্ৰত বহুখিনি সহায় কৰে অনুপস্থিত জনক উপস্থিত বুলি কৈ। অৱশে সেয়া নিৰ্ভৰ কৰে মাষ্টাৰ অন ডিউটীত থকা শিক্ষক জনৰ ওপৰত। কপাল বেয়া হলে বহুতে ধৰাও পৰে। আৰু ৭ বজাৰ মেইন এচেম্বলীৰ পাছত প্ৰিন্সিপালৰ কক্ষত নিমন্ত্ৰণ লাভ কৰে। তেতিয়া কিবা এটা শাস্তি পোৱাটো খাটাং। ধৰা পৰিলে অসূখৰ ভাও ধৰাটো চিৰাচৰিত। সৰু-সূৰা মূৰৰ বিষ, পেটৰ বিষ, জ্বৰ, ইত্যাদি সকলোৰে প্ৰিয় বেমাৰ। তাৰ পাছত বিদ্যালয়ৰ নাৰ্ছ গৰাকীৰ পৰা সচাঁ-মিছা কিবা এটা কৈ দুটামান পিল লৈ আহি দিনটোৰ কাৰণে আৰাম। বহুতে অৱশ্যে মৰ্নিং পি টি ত অনুপস্থিত থাকিলেও বহুতে ক্লাছলৈ যাম বুলিযেই ভাৱে। কিন্তু এবাৰ অসূখ হোৱা বুলি কলে পাছলৈ আৰু ক্লাছলৈ যোৱা নহয়গৈ। সেয়েহে গোটেই দিনটোৰ বাবে অসূখৰ ভাও ধৰি থাকিবলগীয়া হয়।\nমই দশম মানলৈকে পঢ়া গোৱালপাৰা নৱোদয়ত এজন শিক্ষক কিছু ব্যতিক্ৰমী আছিল। তেখেত ছাগে এতিযাও তাতেই আছে। নৱোদয় বিদ্যালয়ত লগ পোৱা সকলো শিক্ষকৰ ভিতৰত আমি তেখেতক সমীহ কৰি চলিছিলোঁ। কিছুমানে হয়তো তেখেতক বেয়াও পাইছিল। কিন্তু প্ৰায়ভাগেই তেখেতক শ্ৰদ্ধা কৰিছিল। সকলোৰে তেখেতৰ প্ৰতি এক ভয় ভাৱ আছিল। কাৰণ বেছি বদমাচী কৰা সকলোক ধৰা পেলাবলৈ তেখেতৰ বেছি সময় নালাগিছিল। উদাহৰণ স্বৰূপে, কোনোবাই বেমাৰ হোৱা বুলি কলে তেখেতে হাতৰ শিৰাৰ ধপধপনি পৰীক্ষা কৰি চায়। ধৰা পৰিলেতো আৰু কথাই নাই। অৱশ্যে মই তেখেতক কেতিয়াও বেয়া পোৱা নাছিলোঁ। আৰু তেখেতেও ছাগে মোক মৰম কৰিছিল।\nদশম মানত পঢ়োঁ তেতিয়া। এবাৰ মইও তেনেকৈ জ্বৰ হোৱাৰ ভাও ধৰি হোষ্টলত শুই আছিলোঁ। সেই ছাৰ জন সেই সময়ত আমাৰ হাউচ্ মাষ্টাৰৰ দায়িত্বত আছিল। লগৰ এজনে ব্ৰেকফাষ্টৰ ব্ৰেকত আহি খবৰটো দিছিল , "তোক চেক্ কৰিবলৈ অমূক ছাৰ আহি আছে।" অত্যন্ত ভয় লাগিছিল মোৰ। কাৰণ ধৰা পৰিলে আৰু নিস্তাৰ নাই। বহুত ভাৱি-চিন্তি শেষত বুধি এটা পাঙিলোঁ। বেৰৰ সৰু ফুটা এটাৰে ভুমুকিয়াই চাই থাকি মই তেখেতলৈ বাট চাই ৰলোঁ। দেখিলোঁযে তেখেত আহি আছে, আৰু ২-৩ মিনিটৰ পাছত মোৰ কাষ পাবহি। মই বিছনাত বাগৰ দি যিমান সময়লৈকে পাৰি উশাহ বন্ধ কৰি ৰাখিলোঁ, আৰু তেখেত আহি মোৰ কাষ পোৱাৰ লগে লগে আকৌ উশাহ লবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ। তেখেতে মোৰ হাতত পাল্চ(ধপধপনি) পৰীক্ষা কৰি কলে, "তোমাৰ চোন গাটো ভালেখিনিয়েই বেয়া, ভালদৰে ৰেষ্ট কৰা।"\nউশাহ অলপ সময়ৰ বাবে বন্ধ কৰি ৰখা বাবেই যে মোৰ কলিজাৰ ধপধপনি বাঢ়ি গৈছিল সেয়া তেখেতে গমেই নেপালে। আৰু, জ্বৰ হলে যে পাল্চ্ ৰেট বাঢ়ি যায় সেয়া মই শিকিছিলোঁ জাৱবিজ্ঞানৰ ক্লাছত।\nযেনেকৈয়েই নহওক, মুঠতে মই বিজ্ঞানৰ জ্ঞান ব্যৱহাৰ কৰি সেই সময়ত মই বাছি গলোঁ।\nকিছুসময় পাছত মোৰ লগৰ এজনেও ক্লাছৰ পৰা পলাই আহিল, আৰু মোক হোষ্টেলৰ পাছফালে বেডমিন্টন খেলিবলৈ লগ ধৰিলে। ১০ মিনিট মান খেলিছিলিলোঁহে মাত্ৰ, তেনেতে অমূক ছাৰ জন আহি ওলালহি। আমাৰ দুয়োৰে অৱস্থা শিল পৰা কপৌ যেন হল। আমাৰ মনবোৰে যেন হাহাকাৰ কৰি উঠিল,"ফাট মেলা বসূমতী, পাতালে লুকাওঁ!"\nআচলতে মোৰ গা বেছিকৈ বেয়া বুলিহে তেখেতে মোক ডাক্টৰৰ ওচৰলৈ লৈ যাবলৈ আহিছিল। তেখেতক ঠগিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা মোৰ বুধিটোৰ মহিমাযে ইমান অপাৰ হব, সেয়া মোৰ মনত নেখেলিলেই নহয়। আৰু মোকনো বাৰু কিহে পাইছিল বেডমিন্টন খেলিবলৈ।\nতাৰ পাছতনো আৰু কি! তেখেত মোৰ ওচৰলৈ আহি, নিজৰ হাতঘড়ীটো খুলি লৈ, যিপাটহে কাণতলীয়া শোধালে, মোৰ চকুৰ আগত অজস্ৰ সৰিয়হ ফুল ভাহি উঠা যেন লাগিল, আৰু মই ২ মিনিটতেই ক্লাছত হাজিৰ। কলিজাৰ ধপধপনি তেতিয়াহে পৰীক্ষা কৰিব লাগিছিল।\nPosted by Dhruba Nath at 09:19\nBodoland Biz 24 November 2013 at 03:04\nNice ....keep it up\nDhruba Nath 24 November 2013 at 08:41\nOhekh dhonyobaad thakil\nMithulesh 24 November 2013 at 07:55\nDhruba Nath 24 November 2013 at 08:40\nTenekua aru kisuman smriti oti shighrei asi ase ei blog tut...