মকৰাৰ ৰস - বৰ্ণালী দত্ত - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমূলঃ (বাংলা) শৰদিন্দু বন্দোপাধ্যায়\nঅনুবাদঃ বৰ্ণালী দত্ত\nব্যোমকেশক একপ্ৰকাৰ জোৰ কৰিয়েই ঘৰৰ পৰা উলিয়াই আনিলো৷\nযোৱা এমাহধৰি তেওঁ এটা জটিল জালিয়াতিৰ তদন্তত মনোনিৱেশ কৰি আছিল৷ এদ’ম মান কাগজ পত্ৰ লৈ দিন-ৰাতি সেইবোৰৰ মাজতে সোমাই অপৰাধীৰ অনুসন্ধানত লাগি আছিল আৰু ৰহস্য যিমানেই ঘনীভূত হৈছিল সিমানেই তেওঁৰ কথা-বাৰ্তাও কমি আহিছিল৷ পঢ়াকোঠাত বহি অবিৰাম সেই বগা কাগজ-পত্ৰবোৰ খুঁচৰি খুঁচৰি তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ অৱনতি হোৱা দেখিছিলো, কিন্তু সেই কথাৰ উল্লেখ কৰিলেই তেওঁ কয়, “নাই, ঠিকেইতো আছোঁ৷”\nসিদিনা ৰাতিপুৱা ক’লো, “তোমাৰ আৰু কোনো কথাই শুনা নহ’ব, ব’লা অলপ ওলাই যাওঁ৷ দিনটোৰ ভিতৰত অন্তত দুঘণ্টাতো বিশ্ৰামৰ প্ৰয়োজন৷”\n“কিন্তু নহয়, ব’লা হ্ৰদৰ ফালে যাম৷ দুঘণ্টাত তোমাৰ জালিয়াতিৰ কেছ ক’তো পলাই নাযায়৷”\n“ব’লা৷” কাগজ-পাতি আঁতৰাই থৈ তেওঁ ঘৰৰ পৰা ওলাল ঠিকেই কিন্তু তেওঁৰ মনটোক সেই অজ্ঞাত জালিয়াতিয়ে পিছ এৰা নাই বুলি বুজিলৈ অসুবিধা নহ’ল৷\nহ্ৰদৰ পাৰে পাৰে খোজ কাঢ়ি থাকোঁতে হঠাৎ এজন বহু পুৰণা বন্ধুক লগ পাই গ’লো৷ বহুদিন তেওঁক দেখা নাছিলো; উচ্চতৰ মাধ্যমিকত দুয়ো একেলগে পঢ়িছিলো; তাৰপিছত তেওঁ মেডিকেল কলেজত নাম লগালে৷ সেই তেতিয়াৰ পৰাই এৰা-এৰি৷ তেওঁক দেখি মাত দিলো, “আৰে! মোহন তুমি! তুমি ক’ৰ পৰা?”\nমোক দেখি তেৱোঁ সানন্দে ক’লে, “অজিত! তাকেইতো! কিমান দিনৰ মূৰত দেখা পালো৷ আৰু, কি খবৰ?”\nঅলপ সময় পৰস্পৰে আপোন পাহৰা হৈ কথা পতাৰ পিছত ব্যোমকেশৰ লগত চিনাকি কৰাই দিলো৷ মোহনে ক’লে, “আপুনি! লগ পাই বৰ ভাল পালো৷ মাজে মাজে সন্দেহেই হৈছিল, আপোনাৰ কীৰ্তি-প্ৰচাৰক অজিত বন্দোপাধ্যায়েই হয়তো আমাৰ ল’ৰালি কালৰ বন্ধু অজিত; কিন্তু বিশ্বাস হোৱা নাছিল৷”\nমই সুধিলো, “তুমি বৰ্তমান কি কৰি আছা?”\nমোহনে ক’লে, “ কলিকতাতেই প্ৰেকটিচ কৰি আছোঁ৷”\nতাৰপিছত খোজ কাঢ়ি কাঢ়িয়েই নানান কথাত এঘণ্টামান সময় পাৰ হৈ গ’ল৷ তাৰ মাজতে লক্ষ্য কৰিলো, সাধাৰণ কথা-বাৰ্তাৰ মাজতে মোহনে দুই এবাৰ কিবা এটা ক’বলৈ মুখ মেলি আকৌ ৰৈ যায়৷ ব্যোমকেশেও সেইটো লক্ষ্য কৰিছিল, সেয়ে এপাকত লাহেকৈ হাঁহি সুধিলে, “কি ক’ব বিচাৰিছে কৈ দিয়ক৷”\nমোহনে অলপ লাজ পাই ক’লে, “এটা কথা ক’ম ক’ম বুলিও ক’বলৈ সংকোচ কৰিছোঁ৷ কথাটো ইমান তুচ্ছ যে সেইটোৰ বাবে আপোনাক আমনি দিয়াতো উচিত নহয়৷ অথচ…”\nমই ক’লো, “সেইটো হ’ব দিয়া৷ কোৱা৷ আৰু একো নহ’লেও, ব্যোমকেশক অলপ সময়ৰ বাবে হ’লেও জালিয়াতিৰ হাতৰ পৰা নিষ্কৃতি দিয়াতো হ’ব৷”\nমই বুজাই দিলো৷ তেতিয়া মোহনে ক’লে, “ওঁ! কিন্তু মোৰ কথা শুনি হয়তো ব্যোমকেশ বাবুৱে হাঁহিব৷”\nব্যোমকেশে ক’লে, “হাঁহিৰ কথা হ’লে নিশ্চয় হাঁহিম৷ কিন্তু আপোনাক দেখি তেনে লগা নাই৷ বৰঞ্চ কোনো এটা সমস্যাই আপোনাক কিছুদিনৰ পৰা চিন্তিত কৰি ৰাখিছে যেন বোধ হৈছে৷ আপুনি তাৰেই সমাধান বিচাৰি ফুৰিছে৷”\nমোহনে আগ্ৰহেৰে ক’লে, “আপুনি ঠিক ধৰিছে৷ কথাটো হয়তো অত্যন্ত সহজ, কিন্তু মোৰ বাবে এইটো এটা দুৰ্ভেদ্য প্ৰহেলিকা হৈ পৰিছে৷ মইতো একেবাৰে মুৰ্খও নহয়৷ সাধাৰণ জ্ঞান-বুদ্ধিকণ আছে বুলিয়েই ভাবো৷ অথচ এজন ৰুগীয়া, বিকলাংগ, চলা-ফিৰা কৰিবলৈ অসমৰ্থ মানুহে মোক প্ৰতিদিনে এনেকৈ ঠগিছে যে শুনিলে আচৰিত হ’ব; কেৱল মোকেই নহয়, তেওঁৰ পৰিয়ালৰ তীক্ষ্ণ সতৰ্কতাকো তেওঁ প্ৰতিমুহূৰ্তে ব্যৰ্থ কৰি তুলিছে৷”\nকথা পাতি পাতি আহি আমি এখন বেঞ্চত বহিলো৷ মোহনে ক’লে, “যিমান দূৰ সম্ভৱ সংক্ষেপত ঘটনাটো কওঁ, শুনক৷ এজন প্ৰতিপত্তিশীল মানুহৰ ঘৰত মই ঘৰুৱা-চিকিৎসক হিচাপে কাম কৰোঁ৷ তেওঁলোক অভিজাত্যপূৰ্ণ ডাঙৰ মানুহ৷ ……কলিকতাৰ পুৰণি স্থায়ী বাসিন্দা; অন্যান্য বিষয়-সম্পত্তি বাদ দিও কলিকতাত এখন বজাৰ আছে; তাৰপৰা মাহে হাজাৰ পোন্ধৰশ টকা আয়৷ গতিকে আৰ্থিক অৱস্থা কেনেকুৱা বুজিব পাৰিছে নিশ্চয়৷\nসেইখন ঘৰৰ মুৰব্বী গৰাকীৰ নাম নন্দদুলাল বাবু৷ ক’বলৈ গ’লে তেখেতেই সেইখন ঘৰত মোৰ একমাত্ৰ ৰোগী৷ ডেকাকালত তেওঁ ইমান বেছি উচ্ছৃংখল জীৱন যাপন কৰিছিল যে পঞ্চাশ বছৰ হওঁ নহওঁতেই স্বাস্থ্য একেবাৰে ভাঙি পৰিছে৷ বাত বিষকে আদি কৰি আৰু কিমান ধৰণৰ ৰোগে যে তেওঁৰ শৰীৰত আশ্ৰয় লৈ আছে সেয়া গণি শেষ কৰিব নোৱাৰি, তদুপৰি পক্ষাঘাতৰ লক্ষণো দেখা দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে৷ আমাৰ ডাক্তৰী শাস্ত্ৰত এটা কথা আছে, “মানুহৰ মৃত্যুত আচৰিত হ’বলগীয়া একো নাই, মানুহ যে জীয়াই থাকে সেইটোৱেই আটাইতকৈ আশ্চৰ্যৰ বিষয়৷” এই ৰোগীজনক দেখিলে মোৰ পোনপ্ৰথমে সেই কথাষাৰেই মনত পৰে৷\nএই নন্দদুলাল বাবুৰ চৰিত্ৰৰ বিষয়ে আপোনাক কেনেকৈ বুজাম ভাবি পোৱা নাই৷ কটুভাষী, সন্দেহবাদী, কুটিল, হিংসাপৰায়ণ- এক কথাত ইমান ইতৰ নীচ স্বভাৱ মই আৰু কেতিয়াও দেখা নাই৷ ঘৰত পত্নী, পুত্ৰ পৰিয়াল সকলো আছে কিন্তু কাৰো লগতে সদ্ভাৱ নাই৷ তেওঁ যৌৱন কালত যি উচ্ছৃংখলতা কৰি ঘূৰি ফুৰিছিল এতিয়াও সেইবোৰ কৰি ফুৰিবলৈ মন৷ কিন্তু প্ৰকৃতিয়ে বাধা দিছে কাৰণ শৰীৰত সেই সামৰ্থ নাই৷ সেইবাবেই সমস্ত পৃথিৱীৰ মানুহৰ ওপৰত সাংঘাটিক খং আৰু ঈৰ্ষা৷ যেন তেওঁৰ এই অৱস্থাৰ বাবে তেওঁলোকেই দায়ী৷ প্ৰতিদিনে তেওঁ কাক কিদৰে জব্দ কৰিব পাৰি সেই সুযোগৰ সন্ধানতে থাকে৷\nদেহত শক্তিও নাই, লগতে হৃদযন্ত্ৰৰো সমস্যা সেয়ে ঘৰ এৰি ওলাই যাবও নোৱাৰে৷ ঘৰতে বহি বহি কেৱল বিশ্ব-ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ওপৰত অশ্ৰাৱ্য গালি বৰ্ষণ কৰে আৰু দিস্তাই দিস্তাই কাগজত একেৰাহে লিখি যায়৷ তেওঁৰ ধাৰণা, তেওঁ এজন অদ্বিতীয় সাহিত্যিক; সেয়ে কেতিয়াবা ৰঙা চিয়াঁহীৰে নহ’লে কেতিয়াবা ক’লা চিয়াঁহীৰে তেওঁৰ অনবদ্য লেখা লিখি থাকে৷ সম্পাদকৰ ওপৰত ভীষণ খং, তেওঁ ভাবে সম্পাদকসকলে কেৱল হিংসাতে তেওঁৰ লেখা ছপোৱা নাই৷”\nমই কৌতূহলবশত প্ৰশ্ন কৰিলো, “কি লিখে?”\n“গল্প৷ নাইবা আত্মজীৱনীও হ’ব পাৰে৷ এবাৰ মাত্ৰ সেই লেখাৰ ওপৰত মই চকু ফুৰাইছিলো, তাৰপিছত আৰু সেইফালে চাব পৰা নাই৷ সেই লেখা পঢ়াৰ পিছত গংগাত গা ধুই আহিলেও মন পৱিত্ৰ নহ’ব৷ আজিকালিৰ তৰুণ লেখকসকলেও যদি সেই গল্প পঢ়ে,তেওঁলোকৰো হয়তো দাঁতে দাঁতে লাগি ধৰিব৷”\nব্যোমকেশে ঈষৎ হাঁহি ক’লে, “চৰিত্ৰটো চকুৰ সন্মুখত দেখাৰ দৰেই লাগিছে৷ কিন্তু সমস্যাটো কি?”\nমোহনে আমাৰ দুয়োকে দুটা চিগাৰেট দি, এটা নিজে লৈ ক’লে, “আপোনালোকে হয়তো ভাবিছে, ইমানবোৰ গুণেৰে ভৰপূৰ এজন মানুহৰ আৰু কিবা গুণ থকা সম্ভৱ নহয়, হয়নে? কিন্তু তেনে নহয়৷ এওঁৰ আৰু এটা বৃহৎ গুণ আছে, এই ৰুগীয়া শৰীৰেই তেওঁ এক অদ্ভুত নিচা কৰে৷”\nচিগাৰেটত সম্পূৰ্ণ দুটা টান দি ক’লে, “ব্যোমকেশ বাবু, আপুনিতো এই কৰ্মৰে কৰ্মী, সমাজৰ নিকৃষ্ট মানুহবোৰক লৈয়ে আপুনি কাম কৰিবলগীয়া হয়৷ মানুহে মদ, গাঞ্জা, চণ্ডু, কোকেইন ইত্যাদি বিভিন্ন ধৰণৰ নিচা গ্ৰহণ কৰা দেখি থাকে, কিন্তু মকৰাৰ ৰস খাই কোনো মানুহক নিচা কৰা দেখিছেনে?”\nমই থতমত খাই ক’লো, “মকৰাৰ ৰস! সেইটো আকৌ কি?”\nমোহনে ক’লে, “এবিধ মকৰা আছে, যাৰ পৰা এই বীভৎস বিষাক্ত ৰস পিহি বাহিৰ কৰি লোৱা হয়৷”\nব্যোমকেশে ঠিক স্বগতোক্তি কৰাৰ দৰে ক’লে, “Tarantula dance! স্পেইনত আগতে আছিল৷ এই মকৰাৰ কামোৰ খাই মানুহে অনবৰতে নাচি থাকে৷ সাংঘাটিক বিষ! কিতাপত পঢ়িছো ঠিকেই কিন্তু আমাৰ ইয়াত কাকো ব্যৱহাৰ কৰা দেখা নাই৷”\nমোহনে ক’লে, “ঠিক কৈছে, টেৰনটুলাৰ ৰস এবিধ তীব্ৰ বিহ, কিন্তু খুব কম মাত্ৰাত ব্যৱহাৰ কৰিলে শৰীৰৰ স্নায়ুতন্ত্ৰত এক প্ৰবল উত্তেজনাৰ সৃষ্টি কৰে৷ বুজিছেই নিশ্চয়, স্বভাৱৰ দোষত স্নায়ৱিক উত্তেজনা নহ’লে যিসকল থাকিব নোৱাৰে তেওঁলোকৰ পক্ষে এই মকৰাৰ ৰস কিমান লোভনীয় বস্তু৷ কিন্তু নিয়মিত ব্যৱহাৰ কৰিলে ইয়াৰ পৰিণাম ভয়ানক হৈ পৰে৷ আনকি অস্বাভাৱিক পক্ষাঘাত ৰোগত মৃত্যু অনিবাৰ্য৷\nআমাৰ নন্দদুলাল বাবুও হয়তো ডেকাকালত এই অদ্ভুত নিচাৰ চিকাৰ হৈছিল; তাৰপিছত শৰীৰ যেতিয়া অকৰ্মণ্য হৈ পৰিল তেতিয়াও মকৰাৰ ৰসৰ নিচা এৰিব নোৱাৰিলে৷ মই যেতিয়া গৃহ চিকিৎসক হৈ তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ যাওঁ তেতিয়াও তেওঁ মুকলিকৈয়ে সেই নিচা লৈ থাকিছিল৷ সেইয়া আজিৰ পৰা এবছৰৰ আগৰ কথা৷ মই প্ৰথমেই সেইটো বন্ধ কৰি দিলো৷ ক’লো, যদি জীয়াই থাকিব বিচাৰে তেনেহ’লে এই নিচা এৰিব লাগিব৷\nইয়াকে লৈ অতি কমেও জোৰ-জুলুম কৰা হ’ল৷ তেওঁ খাবলৈ আকোৰ-গোঁজ আৰু ময়ো খাবলৈ নিদিওঁ৷ শেষত মই ক’লো, “আপোনাৰ ঘৰত মই সেই বস্তুটোৱেই সোমাবলৈ নিদিওঁ, চাওঁ আপুনি কেনেকৈ খায়৷” তেওঁ কুটিল হাঁহিৰে ক’লে, “হয় নেকি? বাৰু, মই খামেই, চাওঁ তুমি কেনেকৈ বাধা দিয়া৷” যুদ্ধ ঘোষণা হৈ গ’ল৷\n“পৰিয়ালৰ বাকীসকল মোৰ পক্ষত আছিল, গতিকে সহজেই ঘৰৰ চাৰিওফালে কাঢ়া পহৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হ’ল৷ তেওঁৰ পত্নী, ল’ৰাহঁতে পাল পাতি তেওঁক পহৰা দিয়াত লাগিল, যাতে কোনো কাৰণত সেই বিহ তেওঁৰ ওচৰ চাপিব নোৱাৰে৷ তেওঁ নিজে একপ্ৰকাৰ খোজকাঢ়িবলৈ অসমৰ্থ, ঘৰৰ পৰা ওলাই গৈ সেই বস্তু সংগ্ৰহ কৰিব, সেই ক্ষমতাও নাই৷ এইদৰে মই তেওঁক নজৰ-বন্দীৰ ব্যৱস্থা কৰি দি যথেষ্ট আত্মপ্ৰসাদ লাভ কৰিলোঁ৷\nকিন্তু একোতেই ফল নধৰিল৷ ইমান চোকা নিৰীক্ষণৰ পিছতো গোটেই ঘৰৰ মানুহৰ চকুৰ পৰা সাৰি তেওঁ নিচা সেৱন কৰিয়েই থাকিল৷ ক’ৰ পৰা তেওঁ সেই বস্তুবিধ সংগ্ৰহ কৰিছে আমি কোনেও গম নাপালো৷\nপ্ৰথমতে মোৰ সন্দেহ হ’ল, হয়তো ঘৰৰ কোনোবাই তেওঁক মনে মনে সহায় কৰিছে৷ সেয়ে এদিন মই নিজেই গোটেই দিনটো পহৰা দিলো৷ কিন্তু আচৰিত কথা কি জানেনে, মোৰ চকুৰ সন্মুখতে তেওঁ তিনিবাৰকৈ সেই বিহ পান কৰিলে৷ তেওঁৰ নাড়ি পৰীক্ষা কৰি ধৰিব পাৰিলো৷ অথচ কেতিয়া খালে গমেই নাপালো৷\nতাৰপিছত তেওঁৰ কোঠাৰ সৰ্বত্ৰে চোকা দৃষ্টি ৰখা হ’ল৷ তেওঁৰ লগত বাহিৰৰ কোনো মানুহৰ দেখা-সাক্ষাত একেবাৰে বন্ধ কৰি দিয়া হ’ল, কিন্তু তথাপিও তেওঁৰ বজাৰ বন্ধ কৰাব নোৱাৰিলো, এতিয়াও একেদৰেই সেই কাৰবাৰ চলি আছে৷\nএতিয়া মোৰ সমস্যাটো হৈছে যে মানুহজনে সেই মকৰাৰ ৰস পায় ক’ৰ পৰা আৰু পালেও সকলোৰে চকুত ধূলি দি খাই কেনেকৈ! “\nমোহন মনে মনে থাকিল৷ ব্যোমকেশে কাহিনীটো শুনি অন্যমনস্ক হৈ পৰিছিল নে নাই ক’ব নোৱাৰি, কিন্তু মোহনৰ কথা শেষ হোৱাৰ লগে লগে তেওঁ বহাৰ পৰা উঠি ক’লে, “অজিত, ঘৰলৈ যাওঁ ব’লা৷ হঠাৎ কথা এটা মনলৈ আহিছে, যদি সেইটো সঁচা হয় তেনেহ’লে…”\nবুজিলোঁ, সেই এৰি থৈ অহা জালিয়াতি তদন্তই আকৌ তেওঁক চেপি ধৰিছেহি৷ মোহনে ইমান পৰে যি বকি গ’ল হয়তো তাৰ শেষৰ ফালৰ কথাবোৰ তেওঁৰ কাণলৈও নগ’ল৷\nমই অলপ বিৰক্তিৰে ক’লো, “মোহনৰ কাহিনীটো তুমি চাগে ভালকৈ নুশুনিলা৷ “\n“সাংঘাটিক কাহিনী! নুশুনিম কিয়! অতি আমোদজনক সমস্যা৷ কৌতূহল হৈছে কিন্তু এতিয়া জানো মোৰ সময় হ’ব? মই এটা বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ কামত…“\nহয়তো মোহন মনে মনে অলপ ক্ষুণ্ণ হ’ল, কিন্তু সেই ভাব গোপন কৰি ক’লে, “তেন্তে কোনো কথা নাই, থাকক৷ এইবোৰ তুচ্ছ কথাত আপোনাক মূৰ ঘমাবলৈ অনুৰোধ কৰাটোও আচলতে অনুচিত৷ কিন্তু কি জানেনে? ইয়াৰ এটা সমাধান ওলোৱা হ’লে হয়তো মানুহজনৰ জীৱন বচাব পৰা গ’ল হয়৷\nএজন মানুহ, লাগিলে তেওঁ যিমান ডাঙৰ পাপিষ্ঠই নহওক কিয়, এটোপ এটোপকৈ বিহ খাই আত্মহত্যা কৰা চকুৰ সন্মুখত দেখি আছোঁ অথচ নিবাৰণ কৰিব পৰা নাই৷ ইয়াতকৈ দুখৰ বিষয় আৰু কি হ’ব পাৰে? “\nব্যোমকেশে অলপ লজ্জিত অনুভৱ কৰি ক’লে, “মই নকৰোঁ বুলি নিশ্চয় কোৱা নাই৷ এই সাঁথৰৰ উত্তৰ পাবলৈ হ’লে দুই-এঘণ্টা ভাবিব লাগিব আৰু এবাৰ মানুহজনক লগ পালেও ভাল হয়৷ কিন্তু আজি হয়তো নোৱাৰিম৷ নন্দদুলাল বাবুৰ দৰে অসাধাৰণ মানুহ এজনক কোনো কাৰণতে মৰি যাবলৈ দিব নোৱাৰি৷ সেইটো মই হ’বলৈও নিদিওঁ৷ আপুনি নিশ্চিন্তে থাকক৷ কিন্তু এতিয়া মই ঘৰলৈ যাব লাগিব৷ জালিয়াতি ঘটনাৰ অপৰাধীজনক ধৰা পেলাইছোঁ যেন লাগিছে৷ কিন্তু এবাৰ কাগজ-পত্ৰবোৰ ভালকৈ চাই লোৱাতো দৰকাৰ৷ গতিকে আজিৰ ৰাতিটো নন্দদুলাল বাবুৱে নিচিন্তমনে বিহ পান কৰি লওক৷ কালিৰ পৰা মই তেওঁক বশ কৰি পেলাম৷ “\nমোহনে হাঁহি ক’লে, “বঢ়িয়া,কালিয়েই হওক৷ কেতিয়া আপোনাৰ সুবিধা হ’ব কওক, মই ‘কাৰ’ পঠাই দিম৷ “\nব্যোমকেশে খন্তেক চিন্তা কৰি ক’লে, “বাৰু এটা কাম কৰা যাওক, অন্ততঃ আপোনাৰ উৎকণ্ঠাও বহুখিনি কমি যাব৷ আজি অজিতেই আপোনাৰ লগত গৈ চাই-চিতি আহক, তাৰপিছত তেওঁৰ মুখেৰে সকলো কথা শুনি আজি ৰাতিয়েই নাইবা কাইলৈ ৰাতিপুৱাই মই আপোনাৰ সাঁথৰৰ উত্তৰ দি দিম৷\nব্যোমকেশৰ সলনি মই যাম বুলি শুনি মোহনৰ মুখত যি ভাৱ ফুটি উঠিল সেয়া কাৰো চকুত নপৰাকৈ নাথাকিল৷ ব্যোমকেশে তেওঁলৈ চাই হাঁহি মাৰি ক’লে, “আপোনাৰ ল’ৰালিৰ বন্ধু বুলিয়েই হয়তো অজিতৰ ওপৰত আপোনাৰ সিমান হেৰি নাই৷ কিন্তু নিৰাশ নহ’ব, সৎ সংগত পৰি এতিয়া তেওঁৰ জ্ঞান-বুদ্ধি ইমানেই বেছি চোকা হৈ উঠিছে যে তাৰ দুই এটা দৃষ্টান্ত শুনিলে আপুনি আচৰিত হৈ যাব৷ হয়তো তেওঁ নিজেই আপোনাৰ এই ঘটনাটোৰ সম্পূৰ্ণ ৰহস্য উদঘাটন কৰি দিব, মোৰ প্ৰয়োজনেই নহ’ব৷ “\nইমান উচ্চ স্তৰৰ অনুমোদনৰ পিছতো মোহন লেখমাত্ৰও উৎসাহিত নহ’ল৷ ৰৌ-বাহু ধৰিবলৈ বৰশী টোপাই থকা মাছমৰীয়াই যেতিয়া পুঠিমাছ ধৰি ঘৰলৈ ওভতে তেতিয়া তেওঁলোকৰ মুখৰ বৰণ যেনে হয় ঠিক তেনে মুখৰ বৰণ কৰি মোহনে ক’লে, “অজিতেই আহক তেনেহ’লে৷ কিন্তু তেওঁ যদি নোৱাৰে…“\n“হাঃ হাঃ সেইটো আৰু ক’বলগীয়া কথা নে! তেতিয়াতো মই আছোঁৱেই৷ “\nব্যোমকেশে মোক নিলগলৈ মাতি নি ক’লে, “সকলোবোৰ ভালকৈ লক্ষ্য কৰিবা৷ আৰু চিঠি-পত্ৰ কি আছে বিচাৰি চাবা৷ “ এইদৰে কৈ তেওঁ গুচি গ’ল৷\nব্যোমকেশক অনেক জটিল ৰহস্য উদঘাটন কৰা মই দেখি আহিছোঁ আৰু সেইবোৰত সহায়ো কৰি আহিছোঁ৷ তেওঁৰ অনুসন্ধান পদ্ধতিও ইমানদিনে একেলগে থাকি বহুখিনি আয়ত্ত হৈ গৈছে৷ সেয়ে মনে মনে ভাৱিলো, এই সাধাৰণ কামটোৰ গতি লগাব নোৱাৰিম নে? বিশেষকৈ মোৰ প্ৰতি মোহনৰ বিশ্বাসৰ অভাৱ দেখি মনে মনে অলপ জেদ হৈছিল, যেনেকৈয়ে নহওক এই ঘটনাটোৰ নিষ্পত্তি কৰিম৷\nমনৰ ভিতৰতে এইদৰে সংকল্প বান্ধি মোহনৰ লগত হ্ৰদৰ পাৰৰ পৰা ওলাই আহিলো৷ বাছত আহি যেতিয়া নিদিৰ্ষ্ট ঠাইৰ ওচৰ পালো তেতিয়া সন্ধিয়া লাগি ভাঙি গৈছে৷ ৰাস্তাৰ লাইটবোৰ জ্বলি উঠিছে৷ মোহনে ৰাস্তা দেখুৱাই লৈ গ’ল৷ চাৰ্কুলাৰ ৰোড হৈ এটা গলিয়েদি অলপ দূৰ অগ্ৰসৰ হোৱাৰ পিছত সন্মুখত এটা লোহাৰ ৰেলিংযুক্ত প্ৰকাণ্ড ঘৰ দেখুৱাই মোহনে ক’লে, “এইটো ঘৰ৷ “\nপুৰণিকলীয়া এটা ঘৰ৷ সন্মুখৰ লোহাৰ জপনাৰ মুখতে টুল এখন পাৰি দাৰোৱান বহি আছে৷ মোহনক দেখি চালাম জনাই জপনা খুলি দিলে, কিন্তু মোৰ ফালে সন্দিগ্ধ দৃষ্টিৰে চাই ক’লে, “বাবুজী, আপকো ভীতৰ যানা…“\nমোহনে হাঁহি ক’লে, “চিন্তা নকৰিবা দাৰোৱান, তেওঁ মোৰ বন্ধু৷ “\n“বহুত খুব৷ “ দাৰোৱানে বাট এৰি দিয়াত আমি ঘৰৰ সন্মুখৰ চোতালত প্ৰৱেশ কৰিলো৷\nচোতাল পাৰ হৈ বাৰাণ্ডাত উঠোঁতেই ভিতৰৰ পৰা এজন বিশ-বাইছ বছৰীয়া ডেকা বাহিৰলৈ ওলাই আহিল৷ “অ’, ডাক্তৰ বাবু? আহক৷ “ মোৰ ফালে সপ্ৰশ্ন দৃষ্টিৰে চাই সুধিলে, “এওঁ? “\nমোহনে তেওঁক অলপ আঁতৰাই নি নিম্নস্বৰত কিবা ক’লে, ডেকাজনেও উত্তৰ দিলে, “ বৰ ভাল, বৰ ভাল, তেওঁ আহক আকৌ৷ “\nমোহনে পৰিচয় কৰাই দিলে, গৃহস্থৰ ডাঙৰ পুত্ৰ৷ নাম অৰুণ৷ তেওঁৰ সৈতে আমি আটাইকেইজন ভিতৰলৈ সোমাই গলো৷ দুটা কোঠা পাৰ হৈ তৃতীয় কোঠাৰ বন্ধ দুৱাৰত টুকুৰিয়াওতেই ভিতৰৰ পৰা এটা কৰ্কশ ভঙা কণ্ঠস্বৰ শুনা গ’ল৷ “কোন? কোন তুমি? এতিয়া মোক আমনি নকৰিবা, মই লিখি আছোঁ৷ “\nঅৰুণে মাত দিলে, “দেউতা, ডাক্তৰবাবু আহিছে৷ অভয়, দুৱাৰ খোল৷ “ এজন ওঁঠৰ-উনৈশ বছৰীয়া ল’ৰাই, হয়তো গৃহস্থৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ, দুৱাৰ খুলি দিলে৷ আমি আটাইকেইজন কোঠাটোলৈ সোমাই গ’লো৷\nঅৰুণে ফুচফুচাই অভয়ক সুধিলে, “খাইছিল নেকি? “\nঅভয়ে নিস্তেজ ভাবে মূৰ জোকাৰিলে৷\nকোঠালৈ সোমায়েই প্ৰথমে চকুত পৰিল, কোঠাৰ ঠিক মাজতে এখন বিছনা পাৰি থোৱা আছে আৰু সেই বিছনাতে বহি গাৰুত ভেজা দি সোঁহাতত উদ্যত কলম লৈ অতি শীৰ্ণকায় নন্দদুলাল বাবুৱে খঙত ৰঙা পৰা চকুৰে আমাৰ ফালে চাই আছে৷ মূৰৰ ওপৰত উজ্জ্বল বৈদ্যুতিক পোহৰ জিলিকি আছে আৰু এটা টেবুল লেম্প বিছনাৰ কাষৰ এখন ওখ টেবুলৰ ওপৰত থোৱা আছে, সেয়ে মানুহজনৰ সম্পূৰ্ণ অৱয়ব ভালকৈ দেখা পালো৷ তেওঁৰ বয়স হয়তো পঞ্চাশৰ তলতে হ’ব কিন্তু মূৰৰ আটাইবোৰ চুলি পকি এটা শ্ৰীহীন ছাইৰঙী ৰূপ ধাৰণ কৰিছে৷ বহল হাড়ৰ, তীক্ষ্ণ মুখত মাংসৰ চিন-মোকাম নাই, হনুৰ হাড় দুডাল যেন চাল ফুটি বাহিৰলৈ ওলাই অহাৰ উপক্ৰম কৰিছে৷ পাতল বেঁকা নাকটো মুখৰ ওপৰত গৰুড় পক্ষীৰ ঠোঁটৰ দৰে ওলমি পৰিছে৷ চকু দুটা কোনো অস্বাভাৱিক উত্তেজনাৰ ফলত অত্যন্ত উজ্জ্বল হৈ উঠিছে৷ কিন্তু উত্তেজনা শাম কটাৰ পিছত আকৌ যে সেই দুটা মাছৰ চকুৰ দৰে ভাৱ-লেশহীন হৈ পৰিব তাৰ আভাসো সেই চকুত লুকাই আছে৷ তলৰ ওঁঠ ঢিলা হৈ ওলমি পৰিছে৷ সকলো মিলি মুখখনত এটা কদাকাৰ ভোকাতুৰ অসন্তোষ ভাৱ যেন সিৰাই সিৰাই জিলিকি উঠিছে৷\nকিছুসময় এই প্ৰেতাকৃতিৰ মানুহজনৰ ফালে বিস্মিত ভাৱত চাই থাকি দেখিলো, তেওঁৰ বাওঁ হাতখন ৰৈ ৰৈ অকাৰণে অনিয়ন্ত্ৰিত হৈ উঠিছে৷ যেন সেইখনে স্বাধীনভাৱে, দেহৰ পৰা সম্পূৰ্ণ পৃথক হৈ নৃত্য আৰম্ভ কৰি দিছে৷ বিজুলিৰ সংস্পৰ্শত মৰা ভেকুলি চমকি উঠা যিসকলে দেখিছে, তেওঁলোকে এই স্নায়ু-নৃত্য বহুখিনি অনুভৱ কৰিব পাৰিব৷\nনন্দদুলালবাবুৱেও শাণিত দৃষ্টিৰে মোৰ ফালে চাই থাকি সেই ভঙা অথচ তীব্ৰ স্বৰত কৈ উঠিল, “ডাক্তৰ! এইজন আকৌ কাক লৈ আহিছা ইয়ালৈ? কি লাগে তেওঁক? যাবলৈ কোৱা, যাবলৈ কোৱা৷ “\nমোহনে চকুৰ ঠাৰেৰে মোক জনালে যে মই যেন গৃহস্থৰ এইধৰণৰ সম্ভাষণত বেয়া নাপাওঁ, তাৰপিছত বিছনাত সিঁচৰতিহৈ থকা কাগজবোৰ আঁতৰাই বিছনাৰ কাষত থৈ ৰোগীৰ নাড়ী হাতত লৈ স্থিৰ হৈ চাবলৈ ধৰিলে৷ নন্দদুলালবাবুৱে মুখত এটা বিকৃত হাঁহি লৈ এবাৰ মোৰ ফালে, এবাৰ ডাক্তৰৰ ফালে চাবলৈ ধৰিলে৷ বাওঁ হাতটোৱে তেতিয়াও নৃত্য কৰিয়েই থাকিল৷\nনাড়ী পৰীক্ষা কৰি উঠি হাত এৰি মোহনে ক’লে, “আকৌ খালে? “\n“ঠিক মতে খাইছোঁ৷ তাতে কাৰ বাপেকৰ কি যায়? “\nমোহনে ওঁঠ কামুৰি ক’লে, “এনেকৈ নিজৰেই ক্ষতি কৰিছে, আৰু কাৰো নহয়৷ কিন্তু সেইটো আপুনি ক’ত বুজিব? বুজাৰ ক্ষমতাই নাই৷ এই বিহ খাই খাই মগজুৰ ঘিঁউ শেষ কৰি পেলাইছে৷\nনন্দদুলাল বাবুৱে মুখখন পিশাচৰ দৰে বিকৃত কৰি ক’লে, “হয় নেকি? মগজুৰ ঘিঁউ শেষ কৰি পেলাইছোঁ? কিন্তু তোমাৰ টেমাততো বহুত বুদ্ধি আছে? তেন্তে ধৰিব পৰা নাই কিয়? কোৱা, চাৰিওফালে দেখোন চেপা পাতি থৈছা৷ ক’ত, ধৰিব জানো পাৰিলা? কথাখিনি কৈয়ে হিঃ হিঃ কৈ এক কুশ্ৰী অট্ৰহাস্য কৰি উঠিল৷ মোহনে বিৰক্তিৰে ক’লে, “আপোনাৰ লগত কথা পতাই ভুল৷ যি কৰে কৰি থাকক৷ “\nনন্দদুলাল বাবুৱে আগৰদৰেই হি হিকৈ হাঁহি হাঁহি ক’লে, “দুয়ো ডাক্তৰ, দুয়ো৷ মোক কিন্তু ধৰিব নোৱাৰিলা৷ আয়ৈ দেহী, কেনে মজা, ধৰিবকে নোৱাৰিলা“ বুলি কৈ দুয়ো হাতৰ বুঢ়া আঙুলি জোকাৰি ভেঙুচালি কৰিব ধৰিলে৷\nনিজৰ ল’ৰাৰ সন্মুখতে মানুহজনৰ এই কদৰ্য অসভ্যালি দেখি মোৰ অসহ্য লাগিল৷ মোহনৰো হয়তো ধৈৰ্যৰ বান্ধ চিঙিবৰ উপক্ৰম হৈছিল৷ সি মোক ক’লে, “চাই লোৱা অজিত, কি চোৱা চাই লোৱা, আৰু নোৱাৰি৷ “\nহঠাৎ বুঢ়া আঙুলিৰ আস্ফালন ৰখাই নন্দদুলাল বাবুৱে তেওঁৰ কুটিল দুচকু মোৰ ফালে ঘূৰাই কটু মাতেৰে ক’লে, “কোন হে তুমি? কি মতলবত মোৰ ঘৰত সোমাইছা? “ মই কোনো উত্তৰ নিদিলোঁ৷ তেওঁ আকৌ ক’লে, “চালাকি কৰিবলৈ আৰু ঠাই নাপালা? সেইবোৰ ধান্দা-বাজি ইয়াত নচলিব কৈ দিছোঁ, বুজিলা? এতিয়াই বেগতে ইয়াৰ পৰা গুচি যোৱা, নহ’লে পুলিচ মাতিম মই৷ অসভ্য চোঁৱৰৰ বাচ্ছা ক’ৰবাৰ৷ “ কথাখিনি কৈ কৈ তেওঁ মোহনকো নিজৰ দৃষ্টিৰে সাঙুৰি ল’লে৷ কি উদ্দেশ্যেৰে মোক ইয়ালৈ অনাইছে সেয়া তেওঁ সঠিককৈ নুবুজিলেও মোৰ ওপৰত তেওঁৰ ঘোৰ সন্দেহ উপজিল৷\nঅৰুণে লাজে-অপমানে মোৰ কাণে-কাণে ক’লে, “তেওঁৰ কথাত কাণ নিদিব৷ সেইটো খালে তেওঁৰ আৰু জ্ঞান বুদ্ধি নাথাকে৷ “\nমনে মনে ভাৱিলো৷ কিমান ভয়ঙ্কৰ এই বিহ, যি মানুহৰ সমস্ত গোপন দুষ্প্ৰবৃত্তিক ইমান উগ্ৰতাৰে প্ৰকাশ কৰি দিব পাৰে! যি মানুহে ইয়াক জানি-শুনি খায় তেওঁৰ নৈতিক অধোগতিৰ মাত্ৰাক কোনে বাৰু নিৰূপণ কৰিব পাৰিব?\nব্যোমকেশে সকলো দিশ ভালকৈ লক্ষ্য কৰিবলৈ কৈছিল, সেয়ে যিমান দূৰ সম্ভৱ খৰধৰকৈ কোঠাৰ চাৰিওফালে ঘূৰি-পকি চাই ল’লো৷ কোঠাতো যথেষ্ট ডাঙৰ৷ আছবাব-পত্ৰও বেছি নাই৷ এখন বিছনা, দুই-তিনিখন চকী, এটা আলমাৰি আৰু এখন তিনিটা খুৰা থকা টেবুল৷ এইখন টেবুলৰ ওপৰতে লেম্পটো থোৱা আছে আৰু তাৰ ওচৰতে কেইবা দিস্তা নিলিখা কাগজ আৰু অন্যান্য লিখাৰ সৰঞ্জাম আছে৷ লিখা কাগজবোৰ চাৰিওফালে বিশৃঙ্খল হৈ পৰি আছে৷ মই এখন কাগজ তুলি লৈ কেইশাৰীমান পঢ়িয়েই শিয়ৰি উঠি থৈ দিলো৷ মোহনে যি কৈছিল সেইটোৱেই সঁচা৷ এই লেখা পঢ়িলে ফৰাচী বস্তুতান্ত্ৰিক এমিল জোলাৰো হয়তো গা ঘিণ ঘিণ লাগিব৷ কেৱল সেয়াই নহয়, লেখাৰ বিশেষ ৰসাল স্থানবোৰত ৰঙা চিয়াহীৰে দাগ দি লেখক মহাশয়ে সেইফালে দৃষ্টি আকৰ্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰি দিছে৷ সঁচাকৈ ইমান কদৰ্য, জঘন্য মনৰ পৰিচয় আৰু ক’ৰবাত পাইছিলো বুলি মনত নপৰে৷\nনন্দদুলাল বাবুৰ ফালে ঘৃণাপূৰ্ণ দৃষ্টিৰে চাই দেখিলো, তেওঁ পুনৰ লেখাত মন দিছে৷ পাৰ্কাৰৰ কলম দ্ৰুত বেগত কাগজৰ ওপৰত সঞ্চৰণ কৰি গৈছে৷ কাষৰ টেবুলত থোৱা দোৱাত-দানিত আৰু এটা শকত ৰঙা ৰঙৰ পাৰ্কাৰৰ ফাউণ্টেন পেন ৰখা আছে৷ লিখা শেষ হ’লেই হয়তো দাগ দিয়া আৰম্ভ হ’ব৷ আৰু সেইটোৱেই হ’ল৷ পাতখিলা শেষ হওঁতেই নন্দদুলাল বাবুৱে ক’লা কলম থৈ ৰঙা কলমটো তুলি ল’লে৷ কলমটো জোকাৰি দেখিলে চিয়াহী শুকাই গৈছে৷ তাৰপিছত টেবুলৰ পৰা ৰঙা চিয়াহীৰ চেপেটা বটল লৈ তাত চিয়াহী ভৰালে আৰু গহীনত নিজৰ লিখাৰ মণি মুকুতাবোৰত চিন দিবলৈ ধৰিলে৷\nমই মুখ ঘূৰাই অন্যান্য বস্তুবোৰ চাবলৈ ধৰিলো৷ আলমাৰিটোত একো নাছিল, কেৱল কেইটামান ঔষধৰ বটল পৰি আছিল৷ মোহনে ক’লে, সেইবোৰ তেওঁৰেই দিয়া ঔষধ৷ কোঠাটোত দুখন খিৰিকি, দুখন দুৱাৰ৷ এখন দুৱাৰেদি আমি সোমাইছিলো, আনখনৰ বিষয়ে সুধি গম পালো যে সেইফালে গা ধোৱা ঘৰ আদি আছে৷ সেইটো কোঠাও চালো, বিশেষ একো নাই, কেইখনমান তিয়নি কাপোৰ, টাৱেল, তেল, চাবোন, দাঁত ঘঁহা ব্ৰাচ আদি আছে৷\nখিৰিকি দুখনৰ বিষয়ে অনুসন্ধান কৰি গম পালো, বাহিৰৰ সৈতে সেইবোৰৰ কোনো সংযোগ নাই, তদুপৰি বেছিভাগ সময়তে সেই দুখন বন্ধই থাকে৷\nব্যোমকেশ হোৱা হ’লে কিদৰে অনুসন্ধান কৰিলহেঁতেন সেয়া কল্পনা কৰিবলৈ যত্ন কৰিলো, কিন্তু একোৱেই ভাবি নাপালো৷ দেৱালত টোকৰ মাৰি চাওঁ নেকি ভাবিলো, হয়তে ক’ৰবাত গুপ্ত দুৱাৰো থাকিব পাৰে৷ সেইসময়তে দেৱালত লগাই থোৱা এখন শ্বেল্ফৰ ওপৰত এটা ৰূপালী আতৰ-দানি চকুত পৰিল৷ আগ্ৰহেৰে তাকে পৰীক্ষা কৰিলো৷ শ্বেল্ফৰ ফাকে ফাকে আতৰ সনা কপাহ গোঁজ মাৰি থোৱা আছে৷ অৰুণক ফুচফুচাই সুধিলো, “তেওঁ আতৰ ঘঁহে নেকি? “\nতেওঁ অনিশ্চিতভাৱে মূৰ জোকাৰি ক’লে, “নাজানো৷ হয়তো নঘঁহে, ঘঁহা হ’লে গোন্ধ পোৱা গ’ল হয়৷ “\n“এইটো কেতিয়াৰ পৰা কোঠাত আছে? “\n“কেতিয়াবাৰ পৰাই আছে৷ দেউতাই আনি কোঠাত ৰাখিছিল৷ “\nপিছলৈ ঘূৰি চাই দেখিলো, লিখা সামৰি নন্দদুলাল বাবুৱে আমাৰ ফালেই চাই আছে৷ মনত সন্দেহ হ’ল, অলপ আতৰ কপাহত তিয়াই টোপোলা বান্ধি পকেটত ভৰাই ল’লো৷\nতাৰপিছত কোঠাৰ চাৰিওফালে শেষবাৰৰ বাবে দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰি বাহিৰলৈ ওলাই আহিলো৷ নন্দদুলাল বাবুৰ দৃষ্টিয়ে আমাক অনুসৰণ কৰিলে, তেওঁৰ মুখত সেই শ্লেষপূৰ্ণ কুৎসিত হাঁহিটো বিৰিঙি উঠা দেখিলো৷\nবাহিৰলৈ আহি আমি বাৰাণ্ডাত বহিলো৷ মই ক’লো, “এতিয়া আপোনালোকক কেইটামান প্ৰশ্ন কৰিব বিচাৰো, কোনো কথা গোপন নকৰাকৈ উত্তৰ দিব৷\nঅৰুণে ক’লে, “নিশ্চয়, সোধক৷ “\nমই ক’লো, “আপোনালোকে তেখেতক সকলো সময়তে নজৰবন্দী কৰি ৰাখিছে? কোনে কোনে পহৰা দিয়ে? “\n“মই, অভয় আৰু মায়ে৷ আমি পাল পাতি তেওঁৰ ওচৰত থাকো৷ চাকৰ-বাকৰ বা আন কাকোৱেই তেওঁৰ ওচৰলৈ যাবলৈ নিদিওঁ৷ “\n“তেখেতক কেতিয়াবা সেই বস্তুটো খোৱা দেখিছে নে? “\n“নাই৷ মুখত দিয়া দেখা নাই৷ কিন্তু খায় যে সেইটো গম পাওঁ৷ “\n“বস্তুটো দেখিবলৈ কেনেকুৱা কোনোবাই দেখিছে নেকি? “\n“যেতিয়া মুকলিকৈ খাইছিল তেতিয়া দেখিছিলো৷ পানীৰ দৰে বস্তু৷ হোমিওপেথিকৰ বটলত আছিল, তাৰে কেইটোপালমান চৰবৎ বা অন্য কিহবাৰ লগত মিহলাই খাইছিল৷ “\n“তেনেকুৱা বটল কোঠাৰ ক’তো নাই বুলি সঠিককৈ জানে নে? “\n“ভালকৈ জানো৷ আমি তন্ন তন্নকৈ বিচাৰিছো৷ “\n“তেনেহ’লে নিশ্চয় বাহিৰৰ পৰাই আহে৷ কোনে আনে? “\nঅৰুণে মূৰ জোকাৰি ক’লে, “নাজানো৷ “\n“আপোনালোক তিনিজনৰ বাহিৰে আৰু কোনো তেওঁৰ কোঠাত নোসোমাই, নহয় নে? ভালকৈ ভাবি চাওঁক৷ “\n“নাই, কোনো নোসোমায়৷ একমাত্ৰ ডাক্তৰবাবুক এৰি৷ “\nমোৰ জেৰা শেষ হৈ গ’ল৷ আৰু কি সুধিম মই? গালত হাত দি ভাবি থাকোঁতে ব্যোমকেশৰ উপদেশলৈ মনত পৰিল৷ আকৌ জেৰা আৰম্ভ কৰিলো, “তেওঁলৈ কোনো চিঠি-পত্ৰ আহে নেকি? “\n“কোনো পাৰ্চেল বা অন্যধৰণৰ কিবা? “\nএইবাৰ অৰুণে ক’লে, “হয়৷ সপ্তাহত এখনকৈ ৰেজিষ্ট্ৰী চিঠি আহে৷ “\nমই উৎসাহত জঁপিয়াই উঠিলোঁ, “ক’ৰ পৰা আহে? কোনে পঠাই? “\nলাজত তলমূৰ কৰি অৰুণে লাহে লাহে ক’লে, “কলিকতাৰ পৰাই আহে৷ ৰেবেকা লাইট নামৰ এগৰাকী মহিলাই পঠায়৷ “\nমই ক’লো, “হুঁ, বুজিছোঁ৷ চিঠিত কি থাকে আপোনালোকে দেখিছে নেকি? “\n“দেখিছোঁ৷ “ কৈয়ে অৰুণে মোহনৰ ফালে চালে৷ মই আগ্ৰহেৰে সুধিলো, “কি থাকে? “\n“উকা কাগজ৷ “\n“উকা কাগজ! “\n“হয়, কেৱল কেইখনমান উকা কাগজ খামৰ ভিতৰত ভৰোৱা থাকে৷ আৰু একো নাথাকে৷ “\nমই বুৰ্বকৰ দৰে প্ৰতিধ্বনি কৰিলো, “আৰু একো নাথাকে? “\nকিছুসময় নিশ্চুপ হৈ চাই থাকি শেষত ক’লো, “ভালকৈ জানেনে খামৰ ভিতৰত আৰু একো নাথাকে? “\nঅৰুণে অলপ হাঁহি ক’লে, “ভালকৈ জানো৷ দেউতাই নিজে পিয়নৰ সন্মুখত ৰচিদত হস্তাক্ষৰ কৰিলেও প্ৰথমতে কিন্তু ময়েই চিঠি খুলি চাওঁ৷ তাত উকা কাগজৰ বাহিৰে আৰু একোৱেই নাথাকে৷ “\n“প্ৰতিবাৰেই আপুনিয়েই চিঠি খোলে নেকি? ক’ত খোলে? “\n“দেউতাৰ কোঠাত৷ যিহেতু তালৈকে পিয়নে চিঠিখন দিবলৈ লৈ যায়৷ “\n“কিন্তু এয়াতো অতি আচৰিত কথা! উকা কাগজ ৰেজিষ্ট্ৰী কৰি পঠোৱাৰ কাৰণ কি? “\nমূৰ জোকাৰি অৰুণে ক’লে, “নাজানো৷ “ আৰু অলপ সময় মুৰ্খৰ দৰে বহি থাকি এটা হুমুনিয়াহ পেলাই বহাৰ পৰা উঠিলোঁ৷ ৰেজিষ্ট্ৰী চিঠিৰ কথা শুনি মনতে আশা হৈছিল যে ফন্দিটো বুজি পালো আৰু ধৰা পেলালো৷ কিন্তু নাই, সেইফালৰ দুৱাৰত একেবাৰে তলা লগোৱা৷ বুজিলো, বাহিৰৰ পৰা ঘটনাটো সামান্য যেন লাগিলেও মোৰ বুদ্ধিৰে নুকুলাব৷ তুলা দেখিবলৈ কোমল, ধুনোতেহে মজা ওলায়৷ সেই বিষজৰ্জৰ দেহৰ অকালপংগু বুঢ়া লম্পটটোক বশ কৰা মোৰ পক্ষে সম্ভৱ নহয়৷ ইয়াৰ বাবে ব্যোমকেশৰ সেই ধাৰাল তীক্ষ্ণবুদ্ধিৰ মগজুটোৰ প্ৰয়োজন৷\nম্লান মুখেৰে ব্যোমকেশক সকলো কথা জনাম বুলি কৈ ওলাই আহোঁতেই এটা কথা মনত পৰিল৷ সুধিলো, “ নন্দদুলাল বাবুৱে কাৰোবালৈ চিঠি-পত্ৰ লিখে নেকি? “\nঅৰুণে ক’লে, “ নাই, কিন্তু মাহে মাহে মনিঅৰ্ডাৰ কৰি টকা পঠায়৷ “\n“কালৈ পঠায়? “\nলাজত মৰহা মুখেৰে অৰুণে ক’লে, “সেই ইহুদী মহিলাগৰাকীলৈ৷ “\nমোহনে ব্যাখ্যা কৰিলে, “সেই মহিলাগৰাকী আগতে নন্দদুলাল বাবুৰ…“\n“বুজিছোঁ৷ কিমান টকা পঠায়? “\n“এশ টকা৷ কিন্তু কিয় পঠায় সেইটো নাজানো৷ “\nমনে মনে ভাবিলো, পেনশ্বন৷ কিন্তু মুখেৰে সেই কথা নকৈ অকলেই বাহিৰলৈ ওলাই আহিলো৷ মোহন তাতে থাকিল৷\nঘৰ পাওঁতে ৰাতি আঠটা বাজিল৷\nব্যোমকেশ লাইব্ৰেৰীৰ কোঠাত আছিল, দুৱাৰত টোকৰ মাৰোতেই দুৱাৰ খুলি ক’লে, “কি খবৰ? সমস্যাৰ সমাধান হ’ল নে? “\n“নাই৷ “ মই কোঠাত সোমায়েই এখন চকীত গাটো এৰি দিলো৷ অলপ আগতে ব্যোমকেশে এখন মোটা লেন্স লৈ এখিলা কাগজ পৰীক্ষা কৰি আছিল, এতিয়া আকৌ যন্ত্ৰটো তুলি ল’লে৷ তাৰপিছত মোৰ ফালে চাই এক তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰে বিন্ধি ক’লে, “কথা কি? কেতিয়াৰ পৰা ইমান ছৌখিন হ’লা? আতৰ ঘঁহিছা যে? “\n“ঘঁহা নাই৷ লৈ আহিছোঁ৷ “ তেওঁক সমস্ত আদ্যোপান্ত বিৱৰণ কৰি শুনালো৷ তেওঁ হয়তো মনোযোগেৰেই শুনিলে৷ শেষত মই ক’লো, “মোৰ দ্বাৰাতো নহ’ল ভাই! এতিয়া, তুমি যদি কিবা কৰিব পাৰা চোৱা৷ অৱশ্যে মই ভাৱো, এই আতৰটো এনালাইজ কৰিলে কিবা তথ্য পোৱা যাবও পাৰে৷ “\n“কি পোৱা যাব? মকৰাৰ ৰস? “\nব্যোমকেশে মোৰ হাতৰ পৰা কপাহৰ টুকুৰাটো লৈ তাৰ ঘ্ৰাণ শুঙি ক’লে, “আঃ! সাংঘাতিক গোন্ধ৷ খাঁটি অগৰুৰ আতৰ৷ “ কপাহৰ টুকুৰাটো হাতৰ চালৰ ওপৰত ঘঁহি ঘঁহি ক’লে, “অঁ, কি কৈছিলা? কি পোৱা যাব পাৰে? “ মই অলপ ইতস্ততঃ বোধ কৰি ক’লো, “হয়তো নন্দদুলাল বাবুৱে আতৰ ঘঁহাৰ চলেৰে…“\nব্যোমকেশে হাঁহি হাঁহি ক’লে, “যিটো গোন্ধ এমাইল আঁতৰৰ পৰাই পোৱা যায, সেই বস্তু কোনোবাই লুকুৱাই ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰেনে? নন্দদুলাল বাবুৱে যে আতৰ ঘঁহে তাৰ কোনো প্ৰমাণ পাইছা নেকি? “\n“নাই৷ প্ৰমাণ পোৱা নাই ঠিকেই, কিন্তু…“\n“নাই, নাই, সেইফালে নহয় অন্যফালে সন্ধান কৰা৷ কেনেকৈ বস্তুটো ঘৰৰ ভিতৰলৈ আহে, কেনেকৈ নন্দদুলাল বাবুৱে সকলোৰে চকুৰ সন্মুখতে সেইটো মুখত দিয়ে, এই সকলোবোৰ কথা ভাৱি চোৱা৷ ৰেজিষ্ট্ৰী কৰি উকা কাগজ কি\n← নতুন অসমীয়া চিনেমা “নাটেশ্বৰী”- দৰ্শনা বৰুৱা\nস্পেইনৰ বাৰ্চিলোনাত এভূমুকি – এক অনন‍্য অনুভৱ — ৰমণ বৈষ্ণৱ (ইটালি) →\nসহিষ্ণুতা (মূল উৎস – আক্ৰামূল্লা চৈয়দ) (অনুবাদ – অঞ্জল বৰা)


ৰসাৱতাৰ – ঈশান জ্যোতি বৰা – ফটাঢোল\nFebruary 1, 2020 ভিন্নস্বাদ\t8 Comments\nৰসাৱতাৰ – ঈশান জ্যোতি বৰা\nগছৰ ডালত দুটা কল খোৱা বান্দৰ৷ গছজোপাৰ স্থায়ী ঠিকনা কৃপাবৰ বৰুৱাৰ পাছফালৰ বাৰী। গছজোপাৰ নাম আম৷ বয়স ষাঠী। ৰ’দৰ চমকনিত চমকি থকা এক স্বাস্থ্যোজ্জ্বল চেহেৰা আৰু এটা মহামূল্যৱান কথা৷ নহ’লে ৰৌ-ৰৌ নৰকত পচি মৰাৰ আশংকা আছে৷ সেইটো হ’ল বৰুৱাৰ বাৰীত শুকাই কৰ্কৰীয়া মৰা ৰসহীন জেওৰাবোৰ আজিকালি পাবলৈ নাই। মাঘ বিহুৰ ‘চুৰ কৰোঁ আহহঁত’ নামৰ শতাব্দীপুৰণি কালচাৰটোৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈ চোৰে কাহানিবাই লৈ গৈ সেইসোপাক মেজিত দাহ কৰিলে। নোপুৰিবনো কিয়! বৰুৱাই জেওৰাসোপা একেবাৰে টেঁটুৰ গুৰিলৈকে চেপিলে৷ পিছে ৰসৰ নামত ফুটাকড়ি এটাও নসৰিল। কি যে ছেইমফুল কথা! সেয়ে আজিকালি বাৰীত বান্দৰৰ ৰাজত্ব৷ পিছে দলদোপ-হেন্দোলদোপ কৰি জৰাজীৰ্ণ জেওৰাৰ ভগ্নাৱশেষৰ মাজেৰে ‘হিপ-হপ’ নাচি কোন তাৰিখেনো আহি এইমখাই বৰুৱাৰ বাৰীত থিতাপি ল’লেহি তাৰ বুৰঞ্জী আমাৰ হাতত নাই দেই৷ সংগ্ৰহালয়বোৰৰ অৱস্থা দেখিছে নহয়! চকুৰ আগত ওলমি থকা মকৰাৰ জালকেইখনকে নেফানেফ কৰিব নোৱাৰে, তেওঁলোকে আকৌ বান্দৰৰ বুৰঞ্জী লিপিবদ্ধ কৰিব! গতিকে ফটুৱা চিন্তা সমূলি পৰিহাৰ কৰি ‘তদনন্তৰে’ বান্দৰৰ বাৰ্তালাপ শুনাই মংগল৷\nএটাৰ বয়স চৈধ্য। আনটোৰ বয়স সাত।\n-হৌৰি মহাশয়, সেই মানুহজন দেখিছেনে!-চৌধ্যবছৰীয়াই সুধিলে।\n-কোনজন? ক’ত? হোৱেৰ?-সাতবছৰীয়াৰ কৌতূহল।\n-সেই যে দমকলটোৰ পাৰত বহি আকাশলৈ বুৰ্বকৰ দৰে চাই আছে-সেইজন৷\n-তাততো দুটা মানুহ আছে!\n-নহয়৷ মানুহ এটাই আছে৷ এটা ছাঁহে।\n-সেই যে মূৰত এটা জধলা-মধলা পাগুৰি, কাষত এডাল লেঙলেঙকৈ ওখ লাখুটি। চকুত এযোৰ কিচকিচিয়া ক’লা চশমা। সিপিনে আকৌ গোটেই গাটো ঢাকি ৰাখিছে এখন সাতামপুৰুষীয়া এৰীয়া চাদৰেৰে-সেইজন মনুষ্যৰ কথাকেই কোৱা হৈছে৷\n-অঁ, বুজিলোঁ৷ তেওঁকতো বৰ ভালদৰেই চিনি পাওঁ। কৃপাবৰ বৰুৱা নহয় জানো?\n-হয়৷ তেঁৱেই এই সাম্ৰাজ্যখনৰ মালিক৷\n-কিনো হ’ল এতিয়া?\n-মানুহজনৰ বৰ লেতেৰা বেমাৰ এটা হৈছে৷\n-বেমাৰৰ কিবা নাম আছেনে?\n-নাথাকিবনে! মানুহটোৱে আজিকালি নামাতেও, নাহাঁহেও৷ কেৱল আকাশখনলৈকে তধা লাগি চাই থাকে।\n-সেইটো আকৌ কি কথা?\n-অঁ, সেইটোৱেই কথা। সেইটোৱেই বেমাৰ। ক’ত মৰা মৰা এতিয়া৷\n-কিন্তু মানুহজনটো বৰ লেখৰ মানুহ।\n-নকৈছানে! একেবাৰে ত্ৰিভুৱন কঁপাই থকা মানুহ আছিল। পিছে এতিয়াহে..\n“যি হাঁহিব নেজানে সি দেৱতা বা চয়তান৷ গতিকে আমাৰ মুখ্যমন্ত্ৰী বাপুৱেও হাঁহক৷ কিন্তু গুৰিৰ কথাটো হ’ল তেওঁৰ হাঁহিত আজিকালি আমি পংকিলময় উপাদানৰ নিৰ্ভেজাল ছিটিকনিহে দেখিবলৈ পাইছোঁ৷ সেইটোনো কি ৰকমৰ হাঁহি! আমি হ’লে মুখ্যমন্ত্ৰী মহোদয়ৰ পৰা এনেকুৱা নাভ্ৰুত-নাশ্ৰুত অট্টহাঁহি আশা কৰা নাছিলোঁ দেই৷ কথাষাৰ ৰাইজে টং কৰিব৷”\n“শুনিলেনে! শুনিলে! কি মাৰাত্মক কথা! কি ভয়ংকৰ কথা! আমিতো ভাবি আচৰিত হৈছোঁ, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ দৰে এগৰাকী গণ্য-মান্য পণ্ডিত-সাহিত্যিকৰ মুখৰ পৰা এনে এশাৰী অশোভনীয় কথা, এনে এশাৰী ডিজগাষ্টিং, ৰিডিকুলাছ কথা কি ৰকমে সৰি পৰিল! তাকো স্বয়ং মুখ্যমন্ত্ৰীজনাৰ সমুখত- যিজন আমাৰ পৰমপিতা পৰমেশ্বৰতকৈ কম নহয়; যিজনে আমাক ভাতৰ লগত খাবলৈ লোণ দিছে, চাহৰ লগত খাবলৈ দুটুকুৰা চেনিৰ দানা দিছে, নাকৰ ফুটাত সুমুৱাই লৈ শুই থাকিবলৈ খাঁটি তেল দিছে- সেইজনা সুশ্ৰী, পৰিশ্ৰমী, কষ্টসহিষ্ণু মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সমুখত! নিমাখিত মানুহজন দলেবলে উপস্থিত থকা এখন জাকজমকীয়া সভাত! শুনিছোঁ, বেজবৰুৱাই বোলে ব্যংগ লিখে! কিবানে বোলে ‘উইট্’ নে ‘ছেটায়াৰ’ নে অইন বাৰেবিংকৰা ‘ছাৰকাছম’ কিছুমান লিখে! লিখক৷ বেজবৰুৱাই ব্যংগ নালাগে, টেংগকে লিখক। কিন্তু স্থান-কাল-পাত্ৰৰ প্ৰতি অলপ খিয়ালতো ৰাখক৷\nআমি তেওঁক বেয়া পাইছোঁ। আমি বেজবৰুৱাক ভীষণ বেয়া পাইছোঁ৷ আমি বেজবৰুৱাক তীব্ৰ গৰিহণা দিছোঁ।\nআমি বেজবৰুৱাক লৈ গৌৰৱ কৰিব পৰা নাই৷ বেজবৰুৱা মুৰ্দাবাদ!”\nটেঁটুৰ সিৰ উলিয়াই উলিয়াই বেজবৰুৱাক ‘ঠিকচে এপালি’ দি দিয়া এইজন কোন জানেনে? ‘নিৰ্ভীক’ আৰু ‘নিৰপেক্ষ’ সাংবাদিকতাত উৎসৰ্গিত শ্ৰেষ্ঠতম চেনেল ‘লাইভ নিউজ’ৰ মুখ্য সম্পাদক শ্ৰীশ্ৰী চিন্তামণি ৰাজখোৱা। এটা ‘শ্ৰী’ উত্তৰাধিকাৰীসূত্ৰে পাইছে৷ আৰু আনটো ‘শ্ৰী’ নিজেই লগাই লৈছে৷ কাৰণ তেওঁ নিজকে ‘সাংবাদিক জগতৰ মহাপুৰুষ’ বুলি গণ্য কৰে৷ অৱশ্যে মাকৰ মতে ৰাজখোৱা হৈছে আধুনিক অসমৰ প্ৰথমজন ‘হতশ্ৰী’ উপাধিধাৰী সাংবাদিক৷\n“হয়। হয় ৷ হয়৷” হাতত চেনেলৰ ল’গ’খচিত মাইক্ৰ’ফ’নটো লৈ সেইয়া শিৱসাগৰৰ ব্যুৰ’ চিফ সদানন্দ পাটগিৰি৷\n“হয় ৰাজখোৱা৷ মই এইমুহূৰ্তত উপস্থিত হৈছোঁহি সেইখিনি লোকেছন’ত যিখিনি লোকেছনত বেজবৰুৱাই থিয় হৈ আমাৰ মৰমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়াক উদ্দেশ্যি লেতেৰা কথা এষাৰ কৈছিল। আপুনি ভালদৰে চালে দেখিবলৈ পাব যে এইখিনি ঠাইত এতিয়া মহ-মাখি উৰি ফুৰিছে।”\nআগদিনা তাত মিঠাইৰ টুকুৰা পৰি আছিল৷ তাকে খাবলৈ ভোকাতুৰ জীৱ দুটামান আহিছে।\n“হয়৷ এই কথাই কি বুজায়?”\n“যে বেজবৰুৱাৰ সেই লেতেৰা কথাশাৰীক প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ মহ-মাখিও আজি ওলাই আহিছে৷ গতিকে আমাৰ অসমৰ মানুহনো কিয় ওলাই নাহিব! মাখিৰ পৰা অসমৰ মানুহে অনুপ্ৰেৰণা লওক৷ ওলাই আহক ৰাইজ। ওলাই আহক। এনেকুৱা সাহিত্যক বহুত দেখিলোঁ৷ অতদিনে জাতিৰ নামত কেইটা পাহাৰ ফালিছে দেখিছোঁ নহয়! কি ব্যংগহে! কি হাস্যহে! দেখা নাই! থৈ দিয়াহে বুলিলোঁ আৰু৷”\n“হয়৷ হয়৷ ৰাইজলৈ আমাৰ অনুৰোধ৷ ওলাই আহক৷”-উদাত্ত কণ্ঠেৰে ৰাজখোৱাই ষ্টুডিঅ’ত বহি চিঞৰি থাকিল ৷\nওলাই আহিল। মানুহ ওলাই আহিল৷ ৰজাঘৰ-প্ৰজাঘৰ, প্ৰস্ৰাৱঘৰ-শৌচালয়, সকলোতে তাকে লৈ বু-বু-বা-বা, তাকে লৈ তিনিআলিৰ মেলত, চাৰিআলিৰ বৈঠকত গৰ্জন-চৰ্জন অথবা কম্পন-চম্পন৷ স্বৰাজোত্তৰ ভাৰতৰ দুটাকৈ নামজ্বলা অনুষ্ঠান ‘অখিল ভাৰত তৈলমৰ্দনকাৰী পৰিষদ’ আৰু ‘অসম অলগৰ্ধ পৰিষদ’ৰ নেতাসকলে হাই-ভল্টেজ ৰাইজমেল পাতি জনতাৰ মাজত প্ৰবল জনজাগৰণ গঢ়ি তুলিছে৷ ৰাইজে সাৰ পাইছে। তাৰে মাজৰ কিছুমান এতিয়াও বিচনাতেই৷\n“আমি চয়তান! বুজিলোঁ বাৰু! কিন্তু দেৱতা বা চয়তান মানে কি?”\n‘শ্ৰীকৃষ্ণই দেখোন অনবৰতে হাঁহিয়েই থাকে! তেওঁ কি দেৱতা নহয় নেকি!”\n“তেঁৱেইতো আমাক অনবৰতে অক্সিজেন ছাপ্লাই দি আছে।”\n“আমাৰ বোৱাৰীহঁতৰ, ছোৱালীহঁতৰ কি মান-সন্মান নাই নেকি?”\n“বেজবৰুৱা কোন! হু ইজ বেজবৰুৱা! এ স্মল এনটিটি ইন দিজ মেছিভ ইউনিভাৰ্ছ! নাম নেজানো৷”\n“তেওঁতো জাৰ্মানীৰ হিটলাৰ নাইবা ইটালীৰ মুছুলিনি নহয় যে আমি তেওঁক সমীহ কৰিম৷”\n“এইবোৰ সাহিত্যিক-দাদাগিৰী দেখি আমি লাজ পাইছোঁ।”\n“ঐ কোন ক’ত আছ! মোক প্লাষ্টিক চাৰ্জনৰ ওচৰলৈ লৈ ব’ল। বেজবৰুৱাই নাক কাটিলে৷”\nএইবোৰ হৈছে ৰাইজৰ মত। ৰাইজৰ বিক্ষোভ। হোৱাটছআপ আৰু ফে’চবুকত সেইসোপাক লৈয়েই দুটা পক্ষ। এটা পক্ষই বেজবৰুৱাক অসমৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ব্যংগবীৰ হিচাপে আখ্যায়িত কৰিছে আৰু আনটো চামে পেট-ভৰি জোকাৰি জোকাৰি বেজবৰুৱাক গালি পাৰিছে। এচামে বেজবৰুৱাৰ সৎ-সাহসক সাষ্টাংগে ‘নমো নমো’ কৰিছে আৰু আনটো চামে বেজবৰুৱাক লৈ ‘মিমছ্’ আঁকিছে৷ সুৰীয়া সংগীতৰ সাধকসকলে তবলা, হাৰমনিয়াম বজাই-বজাই ‘বেজবৰুৱা বিজয়ী সমাৰোহ’ পাতিছে আৰু বেসুৰীয়া সংগীতৰ প্ৰচাৰকসকলে সেই সমাৰোহতে বিজুলীৰ তাঁৰ কাটি ‘মিছন বেজবৰুৱা’ সাফল্যমণ্ডিত কৰিছে৷ কালিলৈকে ‘বেজবৰুৱা কোন’ বুলি সুধিলে ভেবা লাগি থকা এজাক পিলিকা-পিলিক ল’ৰা-ছোৱালীয়ে এতিয়া বেজবৰুৱাৰ সাহিত্যক ‘মাৰ্ছিলেছ ক্ৰিটিছিছম’ৰ গুলিৰে থকা-সৰকা কৰি পেলাইছে৷ এইবোৰ বোলে লিটাৰেচাৰৰ নামত ‘জাংক ফুড’হে! ডেট ইজ হোৱাই, তেওঁ লিখা লেছনবোৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ কিতাপৰ পৰা আঁতৰাই দিব লাগে৷ পাৰিলে আজিয়েই, এতিয়াই।\nসিপিনৰ পৰা খবৰ আহিছে, বেজবৰুৱাক জেলৰ ভাত খোৱাবলৈ ৰাতিক দিন আৰু দিনক ৰাতি কৰি দিয়া তৈলমৰ্দনকাৰী পৰিষদৰ ফালৰপৰা এতিয়ালৈকে থানাত দহটা আৰু অলগৰ্ধ পৰিষদৰ ফালৰ পৰা বাৰটা গোচৰ থানাত ৰুজু হৈছে৷ “আমি লাগিলে ছুপ্ৰিম কৰ্টতো যাম৷ চিনি পোৱা নাই আমাক! পাবি ৰ’ মজাটো!”\nদুৰ্দান্ত গতিৰে পদচালনা কৰি আহি থকা ওখ-পাখ, সৌম্য ব্যক্তিত্বৰ মানুহজন কোন পৰতনো আহি পাছচোতালখন চুলেহি, দুৰ্ভগীয়া কৃপাবৰ বৰুৱাই ভূ-ভায়েই নেপালে৷ আকাশৰ পৰা দৃষ্টি নমাই আনি বৰুৱাই চশমাযোৰৰ ফাঁকেৰে আগন্তুকলৈ চাব বিচাৰিলে৷ কিন্তু কাউৰীতকৈও ক’লা চশমাযোৰ পিন্ধি বহুপৰ আকাশলৈ ট-টকৈ চাই থকাৰ হেতুকে তেওঁৰ গধুৰ মস্তিষ্কটো বিধ্বংসী টাইফুনৰ দৰে ঘূৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে। থৰকাছুটি হেৰুৱাই তেওঁ আপদীয়া চশমাযোৰ ততালিকে খুলি থ’লে আৰু বাল্টিটোৰ পৰা পানী অলপ বুটলি চকু আৰু মুখত ‘স্বচ্ছতা’ৰ এক জৰুৰীকালিন অভিযান মুহূৰ্ততে চলাই দিলে। ঔষধে কাম দিলে। এইবাৰ বৰুৱাই ফটফটীয়াকৈ সকলোবোৰ দেখিছে৷ পিছে যি দেখিলে, দেখিয়েই মাথাৰ ওপৰেৰে জুইৰ ফিৰিঙতি আৰু মনৰ দুৱাৰেৰে ক্ৰোধৰ ধুমুহা অপ্ৰতিৰোধ্য বেগত বলিবলৈ ধৰিলে।\n“কিহে! চিনিয়েই পোৱা নাই নেকি?”-আগন্তুকে সুধিলে৷\n“নেপামনে! নেপামনে চিনি! আপোনালোকৰ দৰে কালজয়ী সাহিত্যিকে যে আমাৰ নিচিনা ঘটিৰাম বৰুৱাৰ ঘৰ শুৱনি কৰিবহি-আমিতো ভাবিবকে পৰা নাই৷ কি কপাল মোৰ! ৱেলকাম বেজবৰুৱা! ৱেলকাম!”\n“আপুনি মোক বাৰু ইতিকিং কৰিলে নেকি?”-আগন্তুক লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই সুধিলে৷\n“ইতিকিং আৰু আমি! আপোনাৰ দৰে পণ্ডিতসম জ্ঞানী পূণ্যাত্মাক আমি কোনখনে মুখেৰে ইতিকিং কৰিমহে?”\n“কিন্তু আপোনাৰ কথাবোৰে বিদ্ৰূপ্ৰ চেহেৰা লৈছে৷”\n“থৈ দিয়ক ব্যংগ! থৈ দিয়ক বিদ্ৰূপ! মূল কথালৈ আহক৷ এনেই মেথাটো গৰম নকৰিব৷”\n“আপোনাৰ ইমান খং কাৰ ওপৰত?”\n“আপোনাৰ গল্প নে চল্প-সেইসোপাৰ ওপৰত৷ তাকেই ভাবি আকাশলৈ চাই আছোঁ৷ বোলোঁ-অসমৰ বৌদ্ধিক আকাশত ক’লীয়া ডাৱৰ গোট খোৱা নাইতো!”\n“কি ক’লে?”-বেজবৰুৱাই চকুৱে জলক-তবক দেখিছে।\n“কিয় বুজা নাই? সাহিত্যৰ নামত সেইয়া কি লিখিছেহে! তৌবা-তৌবা! নেপায় দেই, নেপায়৷ গল্পত সামাজিক গুৰুত্বৰ চোক আগতকৈ কমিল৷ কমিল মানে একেবাৰে নামি গৈ সাগৰৰ তলি চুলেগৈ, অৱশ্যে মণি-মাণিক চুবগৈ পৰা নাই৷ সিপিনে ব্যংগৰ নামমাত্ৰ ছিটিকনিহে দেখিবলৈ পাওঁ৷ কলিকতীয়া ৰসগোলা খোৱা নাই নেকি বহুদিন? ৰচনাৰ নিৰ্মাণত ৰসৰ জোখ-মাখ একো এটা নাই৷ ৰস মানে আমি পিছে ‘ৰসমলাই’ৰ কথা কোৱা নাই দেই বেজবৰুৱা৷ সাহিত্যৰ ৰসৰ কথাহে কৈছোঁ। আপুনি পঢ়া নাই যদি মোৰ আলমাৰীতে হাজাৰ-বিজাৰ কিতাপ পৰি আছে৷ লৈ গৈ ‘থৰওলি’ অধ্যয়ন কৰিব৷ গল্পৰ চৰিত্ৰবোৰ মৰণাৰ গৰু নেকি যে মন গ’লেই ‘হুৰ হুৰ ইফালে যা’ নাইবা ‘ঘূৰি আহ ঘূৰি আহ’ বুলি টেঁটুফালি ফালি সিহঁতক দৌৰাই ফুৰাব৷ ‘চৰিত্ৰৰ বিকাশ আৰু বিৱৰ্তন’ বুলি শব্দ চাৰিফেৰা আপুনি শুনিছেনে? ক’ত শুনিব! কিতাপ পঢ়িলেহে৷ সেইকাৰণে আপোনাৰ গল্পবোৰ আমি স্কুলত লিখা বিহু, পূজা আদি একেসুৰীয়া ৰচনাৰ দৰে হৈছেগৈ৷ মোৰ চিধা কথা৷ টেক ইট ঔৰ লিভ ইট৷”\n“বাপৰে! আপুনি দেখোন ভয়ানক ক্ৰিটিক!”-সমালোচনা শুনি বেজবৰুৱা লজ্জিত হ’ব লাগিছিল৷ পিছে তেওঁৰ চকুত পোহৰৰ উজ্জ্বল ৰেঙণি এচমকাহে দেখিবলৈ পোৱা গ’ল৷\n“আপোনাৰ আটাইবোৰ গল্পৰ সমালোচনা কৰি আপোনালৈ এখনি চিঠি পঠাইছিলোঁ৷”\n“পঢ়িছোঁ। আৰু সেইখন পঢ়িয়েই মই এতিয়া আপোনাৰ ওচৰলৈ কোবাকুবিকৈ আহিছোঁ৷”\nকথাষাৰ শুনি কৃপাবৰ বৰুৱা মানুহজন এইবাৰ সামান্য শান্ত হোৱা দেখা গ’ল৷ বেজবৰুৱাই ভাবিলে-এইয়াই সঠিক সময়৷ আখ্যান শুনোৱা যাওক।\n“সেইদিনা মুখ্যমন্ত্ৰীক মই..”\n“বাতৰিত দেখিছোঁ৷ তেৰাক ভালকে এজাউৰি দিলে৷”\n“দিলে কি হ’ব! এতিয়া যেনেতেনে মূৰে-গায়ে কাপোৰ লৈহে আপোনাৰ ওচৰলৈ আহিছোঁ৷ কোনে আহি কোনমুহূৰ্তত ঠেকেচি দিয়েহি, কেনেকে জানিব! ”\n“ভাল লাগিল। তাৰপিছত কৈ যাওক৷”\n“অসমীয়াত যে কথা এষাৰ আছে-“আগফালে বৰচুৰীয়াৰ ফেৰ, পিছফালে ঢকুৱাৰ বেৰ৷”\n“মই আকৌ তামিল ভাষাতহে পঢ়িছিলোঁ!”-বৰুৱাই আকৌ এবাৰ ব্যংগৰ হাঁহি মাৰি কৈ উঠিল৷\n“ৰ’ব। কথাখিনি মোক কৈ ল’ব দিয়ক আগেয়ে৷”\n“মানে আমাৰ অসমীয়া জাতিটোৱে যে অকল হঁহাতেই ফেইল, সেইটো নহয়৷ বহুতো বিষয়ত এতিয়াও ফেইল৷ এইবোৰ দোষ আঁতৰাব নোৱাৰিলে বিপদ অনিবাৰ্য। উদাহৰণস্বৰূপ, পষেকৰ আগতে নগাঁও চহৰলৈ গৈ থাকোঁতে ৰাস্তাৰ মাজৰ পথ-বিভাজকৰ ওপৰত যতচব তামোলৰ পিক্! সিপিনে হয়বৰগাঁওখনত ধূলি আৰু ধোঁৱাৰ উৎপাতত সোমাবই নোৱাৰি৷ যাৰ যেনিয়েই মন যায়, তেনিয়েই নিজৰ অস্তিত্ব নে ফস্তিত্ব-সেইডাল জাহৰি কৰিব পাৰিলেই হ’ল৷ প্ৰকৃতি সংৰক্ষণৰ নামত বৰ-বৰ কথা। পিছে হাতে-হাতে পলিথিনিৰ মোনা লৈ তেওঁলোকেই বজাৰে-পথাৰে দপ‌্দপাই ফুৰে। কি চাবা অ’ খোজৰ প্ৰগতি! মাই গুডনেছ! এইবোৰ সমস্যা কোনে সমাধান কৰিব? কওক বৰুৱা৷”\n“আটাৰ ননচেন্স!”-বেজবৰুৱাই কঠোৰ ভাষাৰে গৰজি উঠিল৷\n“ননচেন্স। আমিনো কি কৰিব লাগে এতিয়া?”\n“সমাজ সংস্কাৰ কৰিবলৈ নতুন আন্দোলন এটা কৰিবলৈ সময় হৈছে৷”\n“নাই, নাই৷”-বৰুৱা জেকজেকাই উঠিল৷ “মই আৰু এইটো বয়সত ৰাস্তালৈ গৈ পিনপিনাই ফুৰিব নোৱাৰোঁ হুজুৰ৷ তাতে যোৱা কিছুদিন হ’ল চয়াবিনৰ বাহিৰে একোৱেই প্ৰটিন পেটলৈ যোৱা নাই৷”\n“আপুনি ভুল কৰিলে বৰুৱা৷ মই সেইবিধ আন্দোলনৰ কথা কোৱা নাই নহয়৷”\n“মই কলম চলোৱা আন্দোলনবিধৰ কথা কৈছোঁ৷”\n“হয় নেকি? কিন্তু মহাশয়। মই সাহিত্যৰ ক্ৰিটিকহে৷ সাহিত্যৰ লেখক নহয় নহয়৷”\nবেজবৰুৱাই কথাষাৰ শুনি অলপ ঢেকঢেকাই হাঁহি ল’লে৷ হাঁহি হাঁহি বহি থকা মূঢ়াটোৰ পৰা পৰি এবাৰ নে দুবাৰ পিছলিও পৰিল৷ তাৰপিছত সুখাশ্ৰু মচি আকৌ ব্যাখ্যালৈ সোমাই গ’ল৷\n“আপোনাৰ সেই ভয়ংকৰ ক্ৰিটিকৰ চকুহাল এতিয়া সাহিত্যৰ পৰা নমাই সমাজৰ ফালে পোনাওক৷”\n“প্ৰস্তাৱটো মই বেয়া পোৱা নাই৷ কিন্তু..”\n“বানানৰ ত্ৰুটিক লৈ আপুনি চিন্তিত হ’ব নেলাগে। চম্ভালি ল’ম৷”\n“বানানৰ কথাটো সৰু কথা৷ ডাঙৰ কথাটো শুনক৷”\n“মই কিন্তু কাকো ক্ষমা নকৰোঁ। মোৰ এক কথা৷ সাৱধান আৰু খবৰদাৰ বেজবৰুৱা। ৰজাঘৰীয়াকো মই ক্ষমা নকৰোঁ আৰু দুৰন্ত কাব্য লিখা কবিকো মই পৰোৱা নকৰোঁ। আৰু মোৰ ক্ষমাহীন দুচকুক যিয়ে পথভ্ৰষ্ট কৰিবলৈ কুচেষ্টা চলাব, চল পাই গললৈ জাঁপ মাৰিবলৈ বিচাৰিব, তাক মই শব্দৰ বাণ লগাই ঠিকমতে আপোনাৰ ধনুত ফিট্ কৰি দিম আৰু আপুনি সেই ধনুত বাণ জুৰি সেই অপশক্তিৰ ফালে মাৰি পঠিয়াব৷”\n“আপুনি নিশ্চিন্ত থাকিব পাৰে৷”\n“তেন্তে সংস্কাৰমুখী আন্দোলন পাক্কা হ’ল বুলি ভাবিব পাৰোঁ৷”-বৰুৱাই গম্ভীৰ মাত এটা উলিয়াবলৈ চেষ্টা চলালে৷\n“নিশ্চয়। যেতিয়াই যেতিয়াই সমাজৰ মানুহ বিপথে পৰিচালিত হৈছে, শত-সহস্ৰ ভুলৰ ভৰত ডুব যাওঁ-যাওঁ হৈছে, তেতিয়াই তেতিয়াই তেওঁলোকক সঠিক বাট দেখুৱাবলৈ একো-একোজন বীৰৰ আৰ্ৱিভাৱ হৈছে। ভগৱানৰ দহটা অৱতাৰ আমি দেখা নাই৷ কিন্তু মনুষ্য জাতিয়ে নানান সময়ত ধাৰণ কৰা বহু অৱতাৰ উদং চকুৰে আমি দেখিছোঁ। ধৰি লওক আপুনিও তেনে এক অৱতাৰ৷”\n“অৱতাৰ বুলি ক’লেই যেতিয়া ৰৈ থকাৰ সময় নাই আৰু এতিয়া। কাজ কৰিবৰ সময় হ’ল৷ ৰ’ব৷ মই থাওকতে গৈ মোৰ কাকতৰ টোপোলাটোকে উলিয়াই আনো৷”-বহুতদিনৰ মূৰত খোলা হাঁহি এটা মাৰি বৰুৱা ভিতৰলৈ সোমাই যায়৷\n“শুনিছে বৰুৱা? মই আমাৰ প্ৰথমলানি ৰচনাৰ নাম ‘কৃপাবৰ বৰুৱাৰ টোপোলা’ দিম বুলিয়েই ঠিৰাং কৰিছোঁ। সামাজিক সংস্কাৰৰ দিশে ৰসাৱতাৰৰ সেইটোৱেই প্ৰথম আন্দোলন হওক৷ কেনে দেখে?”\n“ভাল দেখোঁ ৰসৰাজ৷”-গলখেকাৰি এটা মাৰি ভিতৰৰপৰা কৃপাবৰ বৰুৱাই সন্মতি দিলে।\nপলকতে বেজবৰুৱাৰ মুখমণ্ডলত ধন্যবাদসূচক নিৰ্মল হাঁহি এটা বিয়পি পৰিল।\n“হেৰৌ শুনিছ! আজি বৰুৱাৰ মনত বৰ ৰং।”-আম গছত বহি সাতবছৰীয়া বান্দৰে চৈধ্যবছৰীয়াৰ মূৰত পিতপিতাই ফুৰা ওকণি এটা ফুটাই ক’লে৷\n“নহ’বনে? মানুহৰ ভুল দেখুৱাই হেঁপাহ পলুৱাই গালি পাৰিব নোৱৰা কাৰণেই তেওঁ অতদিনে মন মাৰি চুকতে পৰি আছিল৷ এতিয়া এই বেজবৰুৱাৰ লগত পৰি মানুহটোৱে পৃথিৱী কঁপাব যেন দেখিছোঁ৷”-চৈধ্যবছৰীয়াই ভৱিষ্যৎবাণী কৰিলে।\n“শুনা নাই জানো! ধনুত ব্যংগৰ শৰ লৈ সমাজ সংস্কাৰ কৰাৰ কি জ্যাগান্তিক মেটাফ’ৰ দি দিলে!”\n“কিন্তু মুখ্যমন্ত্ৰীৰ কে’চটো কি হ’ব? বেজবৰুৱাৰ লগতে এইবাৰ বৰুৱাও অপৰাধী নহ’বনে?”\n“থৈ দিয়াহে৷ তুমিও কিবা অজলাৰ দৰে বাক্য এৰা মাজে-মাজে। গেলিলিঅ’, ছক্ৰেটিছ, আইনষ্টাইন, চেপলিন, ৰ’জা পাৰ্কছ, গান্ধী, ৰুশ্চডি, মালালা, সৌ সিদিনাৰ ছোৱালী গ্ৰেটা,-এইসকল সত্যবাদীৰ নাম তুমি শুনা নাই নেকি? সঁচা কথা তিতা বুইছা৷ একেবাৰে বিহৰ সমান তিতা। বহুতেই তিতা হজম কৰিব নোৱাৰে৷ এই মুলুকতো তিতা বেয়া পোৱা মানুহ ধেৰ৷”\n“এহ৷ বুজিলোঁ বাৰু৷ পিছে তুমি ইমান তিতা-তিতা চিঞৰি আছা। মোৰ মুখখনেই তিতিকি-তিতিকি লাগি গ’লহে৷ দিয়া, দিয়া৷ কল এটা এইফালে দিয়া। অলপ মিঠা খাই লওঁ৷”\nপেটটো খজুৱাই খজুৱাই চৈধ্যবছৰীয়াই কল এটা বিচাৰি সাতবছৰীয়ালৈ হাত এখন মেলি দিলে৷\n(কৃতজ্ঞতা স্বীকাৰ-ৰচনাখনৰ ধাৰণাটোক দুটামান মূল্যৱান দিহাৰে শক্তিপ্ৰদান কৰা শ্ৰদ্ধাৰ কেশৱ বৰা দাদালৈ মোৰ অন্তৰভৰা ধন্যবাদ থাকিল৷)\n« বীঙ হাইপোক’ন্দ্ৰিয়েক : অভিজিত মেধি\nসুধা – গীতালি বৰা »\nবহুত উচ্চ স্তৰৰ ব্যংগ ঈশান৷ বহুত ভাল লাগিল৷\nধন্যবাদ হেমন্ত দা 🙂\nধন্যবাদ ৰিণ্টু দা 🙂\nঅতি উচ্চখাপৰ ব্যংগ। এজ ইউজুৱেল\nঅশেষ ধন্যবাদ অভিজিত দা


বাঘজান কাণ্ডঃ এথে ৱেগনক সংশোধন কৰি কাইলৈ পুনৰ দ্বিতীয়টো প্ৰচেষ্টা চলাব বি অ’ পি ষ্টেক স্থাপনৰ – নিয়মীয়া বাৰ্তা\n৪৫০০ পি এচ আই গেছ চাপক ভেটা দি ৱেল কিলিং কৰিব ১০০ পাউণ্ড ড্ৰিলিং ফ্লুইডে (mud Density )\nনিয়মীয়া বাৰ্তা, ৯ আগষ্ট : ৰাষ্ট্ৰজুৰি সৃষ্টি হোৱা বিভিষীকাময় অইল ইণ্ডিয়া বাঘজান বি জি এন-৫ ৰ সংহাৰী জুইকুৰা পুনৰ কাইলৈ নিৰ্বাপণৰ প্ৰস্তুতি ইতিমধ্যে সম্পূৰ্ণ কৰি তোলা হৈছে । কূপ আৱৰণৰ প্ৰস্তুতিৰ ক্ষেত্ৰত কালি সম্পন্ন হোৱা কেপিং বি.অ.পি. ষ্টেকটোৰ সফল পৰীক্ষণৰ পাছত ৯০ ফুটৰ এথে ৱেগনৰ পৰ্যাপ্ত ভৰ সক্ষমতা সুনিশ্চিত কৰা হয় ।\nভৰ সক্ষমতা সুনিশ্চিত হোৱাৰ পাছত বি.অ.পি. ষ্টেকটোত দুটা হাইড্ৰ’লিকেলী কন্ট্ৰ’লড ৰিমট ভাল্ভ (Hydraulically Controlled Remote Valves – HCRV) সংলগ্ন কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয় । HCRV দুটা লগাই হোৱাৰ পাছত ক্ষেত্ৰত এই দুটা ভাল্ভৰ চাপ পৰীক্ষা কৰি থকা হৈছে ।\nইফালে কাৰিকৰী বিজুতি ঘটা অ’এন জিচিৰ ক্ৰাইচিচ মেনেজমেন্টৰ “এথে ৱেগন”খনৰ সংশোধিত বুম (boom) আৰু নতুনকৈ নিৰ্মিত এক্সেল সংযোজন কৰি অইল ইণ্ডিয়াই কাইলৈ পুৱাভাগতে কেপিং বিঅ’পি ষ্টেক কূপৰ শীৰ্ষত স্হাপনৰ দ্বিতীয়টো প্ৰচেষ্টা চলোৱাৰ কাৰ্য্য সম্পূৰ্ণকৈ সাজু কৰি তুলিছে ।\nযদি কাইলৈ বি অ’ পি ষ্টেক স্হাপন কাৰ্য্য সফল হৈ উঠে তেন্তে সমান্তৰালভাৱে সাজু কৰি থোৱা শ্লাম বাজাৰ কোম্পানীৰ মাড পাম্পৰ (mud Pump) হাই\nপ্ৰেচাৰ পাইপ লাইন বি অ’ পিটোৰ লগত সংযোজন ঘটাই কেমিকেল পাম্পৰ যোগেদি আগতীয়াকৈ সম্পৰীক্ষা কৰি সাজু কৰি লোৱা ড্ৰিলিং ফ্লুইডখিনি (মাড) বি অ’ পিটোৰ মাজেৰে ৱেলটোৰ গভীৰলৈ ঠেলিব ।\nসূত্ৰ অনুসৰি ৪৫০০ পি এচ আই চাপত নিৰ্গত গেছখিনিক ভেটা দিবলৈ ১০০ পাউণ্ডযুক্ত মাড ( mud Density) প্ৰস্তুতিৰ ইতিমধ্যে সম্পন্ন হৈছে । ইফালে এথে ৱেগনখনৰ কাৰিকৰী দূৰ্ঘটনাজনিত কাৰণত প্ৰথমবাৰলৈ বি অ’ পি ষ্টেক কূপৰ শীৰ্ষত স্হাপন কৰাত বিফল হোৱাৰ ফলত পূৰ্ব প্ৰস্তুতিৰ ড্ৰিলিং ফ্লুইডখিনি (mud) অব‍্যৱহৃত হৈ পৰে । গতিকে ৱেল কিলিংৰ বাবে পুনৰ নতুনকৈ ড্ৰিলিং ফ্লুইড সম্পৰীক্ষা কৰিব লগা হৈছে ।\nলক্ষণীয় যে এই ৱেলটোৰ কিলিং অৰ্থাৎ পৰিত‍্যক্ত খাদলৈ পৰিণত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ড্ৰিলিং ফ্লুইড প্ৰয়োগৰ ভূমিকা অপৰিসীম আৰু জটিলতাপূৰ্ণ । মুঠৰ ওপৰত কাইলৈ সফলতাৰে কূপৰ মুখত বি অ’ পি ষ্টেক স্হাপনৰ পাছতেই জুই নিৰ্বাপণৰ বাবে পুনৰ এখন যুদ্ধ হ’ব ৱেল চাপ (well pressure) আৰু মাড চাপৰ (mud Pressure) মাজত । যেতিয়ালৈকে বেক প্ৰেচাৰ শূণ‍্যলৈ নানামে সেই পৰ্যন্ত ৱেল অৰ্থাৎ খাদটোত ড্ৰিলিং ফ্লূইড ভৰাই কিলিং প্ৰচেষ্টা চলাই থাকিব লাগিব অবিৰত । তাৎপৰ্যপূৰ্ণ যে বিশেষজ্ঞসকলে যুদ্ধগতিত চলাবলগীয়া এই কাৰিকৰী খেলখনৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰিব বাঘজান জুই নিৰ্বাপণৰ দীঘলীয়া স্বপ্ন ।


অসমীয়া সাহিত্য জগতলৈ এক অনন্য সংযোজন,উন্মোচন আস্থা'ৰ আলোচনী 'কৰণি - VOICE 24x7\nঅসমীয়া সাহিত্য জগতলৈ এক অনন্য সংযোজন,উন্মোচন আস্থা’ৰ আলোচনী ‘কৰণি\nদেওবাৰে ১৯৭৫-৭৭ বৰ্ষ প্ৰাক বিশ্ববিদ্যালয় কটনিয়ানৰ সংস্থা ‘আস্থা’ৰ আলোচনী ‘কৰণি’, পাণবজাৰ স্থিত প্ৰাক্তন কটনিয়ান ভৱনত এক গাম্ভীৰ্যপূৰ্ণ পৰিৱেশত উন্মোচন কৰা হয়। ‘কৰণি’ৰ বিশেষত্ব হ’ল এই যে ই ‘আস্থা’ৰ ৱাটচআপ যোগে চৰ্চা কৰা সাহিত্য কৰ্মৰ ফচল। ইয়াৰ পূৰ্বেও এই সংস্থাই ৱাটচআপ গোটৰ জৰিয়তে কৰা সাহিত্য চৰ্চাৰ ছপা কৰা ৰূপ ‘কাব্যভাবনা’ৰ দুটা খণ্ড আৰু ‘এজাক প্ৰাক্তন কটনিয়ানৰ কলৰৱ’ৰ দুটা খণ্ড প্ৰকাশ হৈছে। অৱশ্যে উক্ত গ্ৰন্থ কেইখনতকৈ ‘কৰণি’ ৰ চৰিত্ৰগত পাৰ্থক্য আছে। কটনিয়ানৰ উক্ত গ্ৰুপটোৰ বাহিৰেও অসমৰ সকলো প্ৰান্তৰৰ পাঠকে পঢ়িব পৰাকৈ ‘কৰণি’ ছপা কৰি উলিওৱা হৈছে, য’ত ‘আস্থা’ৰ সদস্যসকলৰ উপৰিও বিশিষ্ট সাহিত্যিকৰ লেখাও প্ৰকাশ কৰা হৈছে।\n‘আস্থা’ৰ সদস্যসকলৰ দ্বাৰা সমবেত কণ্ঠত পৰিবেশিত জ্যোতিসংগীত আৰু বন্তি প্ৰজ্বলনেৰে অনুষ্ঠান আৰম্ভ হয় প্ৰায় পঞ্চাশজন কটনিয়ানৰ উপস্হিতিত। ‘কৰণি’ উন্মোচন কৰি ‘আস্থা’ৰ সভাপতি ড. শান্তনুকুমাৰ বৈশ্যই সকলোকে অভিনন্দন জনায় আৰু মুখ্য সম্পাদক মদন চন্দ্ৰ ডেকা প্ৰমুখ্যে সম্পাদনা সমিতিৰ সমূহ সদস্যৰ শলাগ লয়। সাহিত্য তথা সাংস্কৃতিক সম্পাদক ডা. বিৰাজজ্যোতি গোস্বামীয়ে কয় যে ষাঠিৰ দেওনা অতিক্ৰম কৰা সংস্থাৰ সদস্যসকলৰ সৃষ্টিমূলক বা অভিজ্ঞতাপুষ্ট লেখাবোৰ সমাজলৈ আগবঢ়াই দিয়াৰ এক সপোন আজি ‘কৰণি’ ৰূপে বাস্তৱত পৰিণত হ’ল।\nসমন্বয় তথা জনকল্যাণ বিভাগৰ সম্পাদক শৰৎ বৰকাকতিয়ে কয় যে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভৰাল চহকী কৰা বাছকবনীয়া আলোচনীবোৰৰ দৰে ‘কৰণি’ও এদিন পূৰ্ণপ্ৰস্ফুতিত হৈ সমাজলৈ অৰিহনা যোগাব। মুখ্য সম্পাদক মদন চন্দ্ৰ ডেকাই সম্পাদনাৰ বিভিন্ন কাৰিকৰী দিশ আৰু ভাষাৰ বিভ্ৰান্তিৰ তাত্বিক আলোচনাৰে নিজৰ অভিজ্ঞতা বৰ্ণায়। সমজুৱাৰ ভাষণত কেইবাজনো সদস্যই বিভিন্ন পৰামৰ্শ আগবঢ়ায়। সৰ্বশেষত শলাগৰ শৰাই আগবঢ়ায় সংস্থাৰ সাধাৰণ সম্পাদক কৰ্ণেল ডা. লুটফুৰ ৰহমানে। অনুষ্ঠানটিৰ সুন্দৰকৈ আঁত ধৰে ঘোষিকা তৃষ্ণা বৰকাকতিয়ে।\nপুনৰ মাধমাৰ, বাণিজ্যিক চিলিণ্ডাৰত বাঢ়িল 266 টকা\nআফগানিস্তানৰ কিশোৰীয়ে মোডীলৈ প্ৰেৰণ কৰা কাবুল নদীৰ জলেৰে ৰাম জন্মভূমিৰ অভিষেক যোগীৰ


বিজেপি চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে ক্ষোভ আদিবাসী ছাত্ৰ সন্থাৰ – Guwahati Times\nবিজেপি চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে ক্ষোভ আদিবাসী ছাত্ৰ সন্থাৰ\n‘‘বিজেপি (BJP) চৰকাৰে আদিবাসী সমাজখনৰ আৰ্থ সামাজিক উন্নয়ন যদি সঁচাকৈয়ে বিচাৰিছে তেন্তে আদিবাসী সকলক জনজাতিকৰণ (tribalism) কৰক ৷’’ এই দাবী উত্থাপন কৰিছে সদৌ অসম আদিবাসী ছাত্ৰ সন্থা (আছা) আৰু আদিবাসী জাতীয় মহাসভাৰ সংগ্ৰামী মঞ্চই । শনিবাৰে দুয়োটা সংগঠনে আয়োজন কৰা যুটীয়া সংবাদমেলত আছাৰ সভাপতি প্ৰদীপ নাগে কয় যে, অসম চৰকাৰ আৰু যুদ্ধবিৰতিত থকা আদিবাসী সশস্ত্ৰ সংগঠনবোৰৰ মাজত এক চুক্তি স্বাক্ষৰ হোৱাৰ দিশে আগবাঢ়িছে ।\nঅসম চৰকাৰৰ এই পদক্ষেপৰ দ্বাৰা যুদ্ধবিৰতিত থকা গোট সমূহৰ দীৰ্ঘদিনীয়া দাবী সমূহৰ সমাধান আৰু কেডাৰসকলৰ পুনঃসংস্থাপন কৰা হ’ব বুলি আদৰণী জনোৱা হৈছে যদিও কিছুমান বিষয় এতিয়াও স্পষ্ট হোৱা নাই । তেওঁ প্ৰশ্ন কৰে যে আদিবাসী চুক্তি কৰিব বিচৰা এই প্ৰক্ৰিয়া কি হ’ব ? মধ্যস্থতাকাৰী কোন ?\nমধ্যস্থতাকাৰীজনক কিহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নিয়োগ কৰা হৈছে ? চুক্তিৰ দাবীবোৰ কি ? চুক্তি স্বাক্ষৰকাৰী সকল কোন কোন হ’ব ? আদিবাসী সমাজখনে তেওঁলোকক অনুমতি প্ৰদান কৰিবনে ? নে অকল বিজেপি চৰকাৰখনৰ ৰাজনৈতিক লাভালাভৰ বাবে এই চুক্তি কৰা হৈছে ?\nসেই চুক্তিত আদিবাসীৰ মূল দাবী জনজাতিকৰণ আৰু উপগ্ৰহীয় স্বায়ত্ত্ব শাসন, চাহ শ্ৰমিকৰ মজুৰি বৃদ্ধি স্থান পাবনে ? সভাপতি গৰাকীয়ে কোৱা মতে এই ধৰণৰ বিভিন্ন প্ৰশ্নৰ উদয় হৈছে । তাৰোপৰি চুক্তিখন দ্বি-পাক্ষিক নে ত্ৰিপাক্ষিক হ’ব সেয়াও স্পষ্ট হোৱা নাই ।\nতেওঁ লগতে কয় যে, বিজেপি চৰকাৰে আছাকে ধৰি বিভিন্ন আদিবাসী সমাজ সংগঠনক কিয় অন্ধকাৰত ৰাখি আদিবাসী চুক্তি নাম দি এক ভুৱা চুক্তি কৰি বৃহৎ আদিবাসী সমাজকখনক বিপথে পৰিচালিত কৰিব বিচাৰিছে । যদি চৰকাৰে সঁচাকৈ আদিবাসী সমাজখনৰ আৰ্থসামাজিক উন্নয়ন বিচাৰিছে তেন্তে প্ৰথমে আদিবাসী সকলক জনজাতিকৰণ কৰক বুলি দাবী উত্থাপন কৰে সংগঠনৰ নেতাগৰাকীয়ে । লগতে উপগ্ৰহীয় স্বায়ত্ব শাসন (Satellite Autonomy) , চাহ শ্ৰমিকৰ মজুৰি বৃদ্ধি (Increase in wages of tea workers) আদি সমস্যা সমাধানৰ বাবে আদিবাসী চুক্তি কৰিব লাগে বুলি দাবী তোলে ।\nঅন্যথা সদৌ অসম আদিবাসী ছাত্ৰ সন্থা আৰু আদিবাসী জাতীয় মহাসভাৰ সংগ্ৰামী মঞ্চৰ সকলো সংগঠনে তীব্ৰ বিৰোধ কৰিব বুলিও হুংকাৰ দিয়ে । ইয়াক প্ৰতাৰণাৰ দলিল আখ্যা দিব বুলি মন্তব্য কৰে নেতাগৰাকীয়ে । গুৱাহাটী প্ৰেছ ক্লাৱত আয়োজিত সংবাদমেলত উপস্থিত থাকে আছাৰ সভাপতি ষ্টিফেন লাক্ৰা, সহকাৰী সম্পাদক দেবেন ওৰাঙকে ধৰি দুয়োটা সংগঠনৰ বিষয়ববীয়াসকল ।\n← ৩১ আগষ্টত সদৌ অসম মটৰ শ্ৰমিক সন্থাৰ ২৪ ঘণ্টীয়া চকা বন্ধৰ আহ্বান\nউপনিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে পুনৰ লাইম লাইটত লুৰীণ জ্যোতি গগৈ →


সৰু মানুহ- পিণাকপাণি বৰুৱা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nহাইদৰাবাদত সময় তেতিয়া বাৰিষাৰ প্ৰথমজাক বৰষুণৰ৷ দিনটো খালী হৈ থকা ধূলিময় আকাশ আবেলিলৈ আবৰি ধৰিছিল কলা মেঘে৷ অতদিনে পানীৰ অভাৱত চটফটাই থকা ৰাষ্টা-ঘাট জল-স্পৰ্শ পাই জিলিকি উঠিছিল৷ জিলিকি উঠিছিল হাই টেক চিটিৰ গুগুল, মাইক্ৰচফটৰ ডাঙৰ ডাঙৰ ফলকবোৰো৷ পিছে ৰাতিপুৱাৰ চোকা ৰ’দ দেখি হাই টেক চিটিৰ কোনো আবাসীয়ে ভবা নাছিল আবেলিলৈ বতৰ এইহেন হ’ব বুলি৷ তিনিমান বজাতে ক’লা হৈ পৰা আকাশখনে প্ৰায় ডেৰ ঘণ্টা সময় অবিৰম ঢালি থাকিল৷ আগবেলাৰ ৰ’দ দেখি স্নিগ্ধাইও গধূলিলৈহে ওলাই যোৱাৰ কথা ভাবিছিল বজাৰলৈ, পিছে সেমেকা পৰিবেশে গধূলিও তাইক নিৰুৎসাহ কৰিছিল৷ বৰষুণৰ পৰিমাণ কমিছিল যদিও পূনৰ বঢ়াৰ আশংকা আছিল, গৰজি থকা মেঘবোৰে তাৰেই ইংগিত দিছিল৷\n‘বজাৰলৈ যাবি জানো? ’- কাষৰ কোঠাৰ পৰা ওলাই আহি অৰুণিমাই একে মনোভাৱেৰে সুধিলে৷\nস্নিগ্ধাই মূৰ জোকাৰিলে, ‘মন নাই, আৰু এলাহো লাগিছে৷ তাতকৈ কিবা কিবি বনাই ৰুমতে খাঁও আহ৷ ’\n‘একদম মোৰ মনৰ কথাটোয়ে ক’লি, পিছে পাকঘৰত আলু আৰু চাউলৰ বাদে একোৱে নাই যে৷ ’\n‘মেগীও নাই? ’\n‘কালি নিজে দুপেকেট বনাই খোৱা নাছিলি? ’\n‘অহ্ হ’’-স্নিগ্ধাৰ মনটো মৰহিছিল যদিও পিছ মুহূৰ্ততে মনত বুদ্ধি খেলালে, ‘পিজ্জা অৰ্ডাৰ দিও? ’\n‘পাৰি’-বুলি কৈ অৰুণিমাই টেবুলত থকা স্নিগ্ধাৰ মবাইলটো তাইৰ দিশত দলিয়ালে৷\nহাই-টেক চিটিৰ কৃষ্ণা ভেলী এপাৰ্টমেণ্টচৰ বাসিন্দা দুয়োজনী৷ দুটা ভিন্ন আই টি কম্পেনীত চাকৰি কৰা অৰুণিমা আৰু স্নিগ্ধাৰ চিনাকি হাইদৰাবাদত অহাৰ পাছতহে হৈছিল যদিও যোৱা তিনি বছৰে সেই চিনাকিয়ে গভীৰ বন্ধুত্বৰ ৰূপ লৈছিল৷ অট্টালিকাটোৰ দ্বিতীয় মহলাৰ চতুৰ্থ কোঠাটোৰ মাহেকীয়া ভাড়া দি দুয়ো পাৰ কৰি গৈছিল সময়খিনি, অৱশ্যে শণি বা দেওবাৰৰ বাদে সপ্তাহৰ আনকেইটা দিন পৃথকভাবে অফিচৰ কামতে ব্যস্ত দুয়ো৷ সেইকেইটাদিনত ভাগৰি-জুগৰি অফিচৰ পৰা আহি গধূলি দুয়ো পৰিকল্পনা ৰচে আগন্তুক ৱীকেণ্ডটোৰ বাবে৷ পিছে শনিবাৰৰ দিনা ৰাতিপুৱা এলাহে যি হেঁচা মাৰি ধৰে যে ব্ৰেকফাষ্ট লাঞ্চো একাকাৰ হৈ যায়৷ এইবাৰ পিছে বৰষুণেও দুগুণ বাধাৰ সৃষ্টি কৰিলে৷\nঅৰ্ডাৰ দিয়াৰ পোন্ধৰ মিনিটমান পাছতে বৰষুণজাক পূনৰ প্ৰবল হৈ পৰিল৷ দেখি অলপ চিন্তাত পৰিল সিহঁত,\n‘বেয়াই কৰিলো নেকি ইমান বৰষুণত অৰ্ডাৰ দি৷ দিবলৈ অহাটোৰ অৱস্থা বেয়া হৈ যাবচোন৷ ’\n-স্নিগ্ধাই খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ জুমি ক’লে৷\n‘ৰৈ মেলি আহিব দে৷ ’\n‘নাই, ত্ৰিশ মিনিটত নাপালেহি পইচা নাপাব’ বুলি ভাবিব’ যে? ’\n‘আমি ইমানো বেয়া মানুহ নহয় দে’\n‘সি কি জানিব নেকি আমি কেনেকুৱা মানুহ? ’\n‘সেইটো ভী হয়৷ ’\nকথা পাতি থাকোতেই কলিং বেলটো বাজি উঠিল, স্নিগ্ধাই ভবাৰ দৰে দিবলৈ অহা ল’ৰাটো বৰষুণৰ বাবে ৰৈ নিদিলে৷ দুৱাৰখন খুলি তাই দেখা পালে পানীৰে জুৰুলি-জুপুৰি হৈ পৰা সৰু ল’ৰাটোক৷ চেহেৰাটো দক্ষিণ ভাৰতৰ যেন নালাগিল, উত্তৰ নহ’লে পূবফালৰে হ’ব৷ তাৰ অৱস্থা দেখি বেয়া লাগিছিল স্নিগ্ধাৰ৷ টকাকেইটা লৈ সি উভতিব খোজোঁতেই তাই মাত লগালে পিছফালৰ পৰা,\n‘থ’ৰি দেৰ ৰুক যাৱ’ য়েহি পে, বাৰিছ থমনে কে বাদ চলে জানা’-ভিতৰলৈকে মাতিছিল স্নিগ্ধাই৷\n‘ক’ই বাত নেহি, ৱেচে ভি পুৰা ভিগ গেয়া হুঁ৷ ’\n‘নেহি নেহি, হমে বুৰা লগেগা৷ থৰি দেৰ ৰুক’৷ ’\nস্নিগ্ধাই জোৰ কৰাত ল’ৰাটো আহিল সোমাই৷ অৰুণিমাই ভিতৰৰ পৰা আনি দিয়া টাৱেলখনেৰে সি যিমান পাৰি পানীখিনি গাৰ পৰা আঁতৰ কৰিবৰ চেষ্টা কৰিলে৷\n‘বেঙাটোয়ে ৰেইনকোট এটাটো লৈ ল’ব পাৰে’- ল’ৰাটোয়ে ‘বেঙা’ মানে কি বুজি নাপাব বুলি মনতে বিশ্বাসী হৈ সি শুনাকৈয়ে স্নিগ্ধাক কৈছিল৷ স্নিগ্ধাই হাঁহিছিল মিচিকিয়াই৷\n‘ৰেইনকোট আছে কিন্তু ৰাতিপুৱা বতৰ ভাল আছিল বাবে আনিবহে পাহৰিলোঁ৷ ’\nল’ৰাটোৰ মূখৰ পৰা ওলোৱা অসমীয়া শব্দ শুনি দুয়োজনীয়ে চকূ ডাঙৰ কৰি ইজনীয়ে সিজনীৰ দিশত চাইছিল৷\n‘তুমি অসমীয়া? ’-স্নিগ্ধাই সুধিছিল৷ পিছে উত্তৰ দিয়াৰ পূৰ্বে অৰুণিমাইও মূখ মেলিছিল,\n‘বেঙা বুলি কোৱাৰ বাবে বেয়া নাপাবা দেই৷ ’\n‘হয়, মাজুলীত ঘৰ৷ ’-সি কৈছিল, ‘বেয়া নাপাও দিয়ক৷ আপোনালোক অসমৰ কোন ঠাইৰ? ’\n‘মোৰ যোৰহাটত, এইৰ লখিমপুৰত৷ ’-পিজ্জা ভাগ কৰি থকা অৰুণিমাৰ দিশত আঙুলিয়াই স্নিগ্ধাই কৈছিল৷\n‘যোৰহাটৰ ক’ত? ’\n‘আচ্ছা, আচলতে মোৰ কলেজীয়া জীৱন যোৰহাটত থাকিয়ে পাৰ কৰা৷ তৰাজানৰ পি জি এটাতে অন্য দুটাৰ লগত শ্বেয়াৰ কৰি আছিলো৷ ’\n‘কিমানলৈকে পঢ়ানো তুমি? ’\n‘জে বি-ৰ পৰা বি এ পাছ কৰিছিলো৷ ’\n‘কথা এটা সুধোঁ বেয়া নাপাবা দেই’-পিজ্জাৰ প্লেট তিনিখন অৰুণিমাই সুধিলে৷\n‘এনেকুৱা সৰু সুৰা চাকৰিটো বিচাৰিলে অসমটো পালা হয়, তেনেক্ষেত্ৰত ইমান দূৰৈৰ পৰা ইয়াত আহি পিজ্জা ডেলিভেৰী কৰাৰ কি প্ৰয়োজন?’\nল’ৰাজনে হাঁহিছিল মিচিকিয়াই, নিজকেই যেন ঠাট্টা কৰিছিল সেই হাঁহিৰে সি৷ স্নিগ্ধাই ঘোপাকৈ চাইছিল অৰুণিমাৰ দিশত৷\n‘এনেকুৱা সৰু সুৰা চাকৰি অসমত নাই বুলিনো কোনে ক’লে? পিছে যোৰহাট বা মাজুলীত মই এনে সৰু সুৰা কাম কৰাৰ কথা ভাবিবও নোৱাৰো৷ ইমান সহজ নহয় নিজৰ স্থানত এনেধৰণৰ চাকৰি কৰাটো৷ ’\n‘বি এ পাছ কৰাৰ পাছতে গুৱাহাটিলৈ আহিছিলো চাকৰি বিচাৰি৷ বহুত বিচৰাৰ পাছতো মনে বিচৰা ধৰণৰ চাকৰি নাপাই শেষত ভাল হোটেল এখনতে ৱেটাৰৰ চাকৰিত সোমালো৷ দৰমহা-পাতি ঠিকই আছিল যদিও ঘৰত চাকৰিটো ৱেটাৰৰ বুলি নকলোঁ৷ মোৰ প্ৰব্লেম নাছিল, মইটো বৰঞ্চ ভালেই কাম কৰি আছিলোঁ৷ মোৰ ব্যৱহাৰ ভাল পাইয়ে হয়টো বহুতো গ্ৰাহকে টিপচ্ দি গৈছিল যিবোৰ দৰমহাৰ সৈতে লগ লাগি ভালেই উপাৰ্জন হৈছিল৷ পিছে মাষ্টৰৰ চাকৰি কৰি সন্মান কঢ়িয়াই ঘূৰি ফুৰা দেউতাৰ বাবে সেইটো লাজৰ কথা হ’লহেঁতেন৷ তাতে চকু চৰহা দুটামানে সেইটোকে গাঁৱত ৰসাল আলোচনাৰ বিষয় বনাই পেলালেহেতেন৷ সেয়ে তিনিবছৰ মই সেই হোটেলত চাকৰি কৰিলো ঘৰত গম নোপোৱাকৈ৷ ’\n‘এৰিলা কিয়নো? ’\n‘গাঁৱৰ পৰা গুৱাহাটিলৈ পঢ়িব অহা ল’ৰা এটাই গাৰ্লফ্ৰেণ্ডৰ লগত এদিন ওলালহি হোটেলত৷ মোক দেখা পাই সি নিজে আগবাঢ়ি আহি মাতিছিল৷ ময়ো নিজৰ গাঁৱৰ ল’ৰা দেখি ঘৰলৈ আলহী অহাৰ দৰে মাতি আনি বহাই ইটো সিটো সুধিছিলোঁ৷ এবাৰ ভাবিছিলো তাক মোৰ চাকৰিটোৰ কথা গাঁৱত কাকো নক’বলৈ অনুৰোধ কৰোঁ বুলি৷ কিন্তু ভাবিলো আজিকালিৰ ল’ৰা, ক’তনো এইবোৰ কথা আলোচনা কৰি ফুৰিবগৈ৷ পিছে আলোচনা হ’ল৷ ইকাণে-সিকাণে গৈ কথাবোৰ দেউতাৰ কাণত পৰাৰ লগে লগে মোৰ চাকৰিৰ জীৱন চমু চাপি আহিল৷ মাষ্টৰৰ ল’ৰা, ইমান পঢ়া শুনা কৰি কি এতিয়া হোটেলৰ বাচন-বৰ্তন ধুৱাটোয়ে কাম বাকী ৰৈছেগৈ৷ নালাগে চাকৰি কৰিব, ঘূৰি আহি খেতিত ধৰহি৷ –দেউতাই খঙেৰে কৈছিল ফ’নত৷ ’-চকু সেমেকিছিল কথাবোৰ কৈ যাওঁতে তাৰ৷\n‘আমাৰ মানুহবোৰে কিয় সন্মান কৰা-নকৰাটো এইদৰে ভাগ কৰে? ড্ৰাইভাৰ, ৱেটাৰ, নাপিত ইত্যাদি পেচাত থকা মানুহে নিজৰ কামটো যিমান ভালকৈয়ে নকৰক কিয় সমাজে সিহঁতক সদায় সৰু মানুহ ৰূপেই গণ্য কৰিব৷ আনহাতে ডাক্তৰ, আই পি এছ অফিচাৰ বা শিক্ষকতা কৰা মানুহে নিজৰ কামত অনেক দুৰ্নীতি কৰিলেও সিহঁতৰ সন্মান হানি নহয়৷ আৰে কাম কি দৰে কৰে সেইটো চাই সন্মান কৰ না৷ আমাৰ মানুহৰ এইটো স্বভাবৰ বাবেই আজি লাখ লাখ যুৱকে চাকৰি থাকিও নিবনুৱাৰ পৰিচয় লৈ ঘূৰি ফুৰিছে সমাজত৷ অসমৰ বাহিৰতো মোৰ দৰে এনে বহুত যুৱক আছে যি কেৱল সন্মানৰ খাতিৰতে অচিনাকি স্থানত চাকৰি কৰি আছেহি৷ ঘৰলৈ ঘূৰি যাবলৈ কাৰ মন নাযায়? বহুতেই মন যায়৷ কিন্তু তাত গৈ নিবনুৱা হৈ থকাতকৈ ইয়াতে দুটকা উপাৰ্জন কৰি থকাটোয়ে জানো উচিত নহয়৷ ’-সমগ্ৰ ক্ষোভ যেন উজাৰি দিছিল, ‘বহুত বকিলো, এতিয়া পিছে যাও দিয়ক, বৰষুণজাক কমিল৷ ’\n‘পিজ্জা এটুকুৰা খাই যোৱা৷ ’\n‘নালাগে বা, পিছত এদিন চাহ খুৱাকে আহিম দিয়ক৷ দিনটো এইবোৰৰ গোন্ধ লৈ লৈ এনেও খাবলৈ মন নাযায়৷ ’-বুলি কৈ সি হেলমেটটো হাতত ল’লে, ‘আপোনালোকে মই বৰষুণত তিতিম বুলি ভাবি এই কণ সময় আশ্ৰয় দিয়াৰ বাবে ধন্যবাদ৷ সকলোৰে পৰা এনে সন্মান নাপাওঁ৷ ’\n‘কষ্ট কৰি যোৱা মানুহৰ কথা নাভাবি, আৰু উপযুক্ত টকা জমা কৰি নিজে অসমত গৈ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰাগৈ৷ ’-ল’ৰাজনক বিদায় দি স্নিগ্ধাই কৈছিল৷\n‘ঠিক কৈছে, মোৰ লক্ষ্য এতিয়া সেইটোয়েই৷ ’\nল’ৰাটো গুচি যোৱাৰ পাছতো সি সৃষ্টি কৰি যোৱা গহীনতা বিৰাজ কৰিছিল কোঠাটোত৷\n‘১০০% সঁচা কথা কৈ গ’ল ল’ৰাটো্যে৷ এই কাৰণতেইটো অসমৰ পৰা সফল ব্যৱসায়ী নোলায়৷ কোনেও নিবিচাৰেই সৰু কামেৰে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰাৰ কথা৷ চবকে কেৱল ডাক্তৰ-ইঞ্জিনিয়াৰ জীয়েক-পুতেকেই লাগে৷ সকলো আঙুলি যে সমান নহয়, সেই কথা কোনে বুজে? ’\n‘ঠিকেই কৈছ, ময়ো দুদিনমান আগতে দেউতাৰ কথা শুনি ভুলেই কৰিলোঁ৷ ভাইটিক উল্টা শিক্ষা দিব নালাগিছিল৷’\n‘কি শিক্ষা দিলি? ’\n“ভাইটিক ৱেডিং ফটোগ্ৰাফী কৰিবলৈ কেমেৰা এটা লাগে, তাৰ বহুত চখ এইবোৰত৷ পিছে দেউতাই ভাল পোৱা নাই লোকৰ বিয়াত কেমেৰা লৈ ঘূৰি ফুৰাটো৷ কেইবাদিনো ধৰি কাজিয়া ঘৰত, যাৰ ফলত বৰ্তমান দেউতাৰ লগত তাৰ মাতবোল বন্ধ৷ যিটো কোঠাত দেউতা থাকে সেইটো কোঠাত সি নোসোমাই বা দেউতা সোমাই আহিলেই ওলাই গুচি যায়৷ শেষত বলে নোৱাৰি মোক বুজাবলৈ কৈছিল দেউতাই৷ মইয়ো দেউতাৰ কথা উপেক্ষা কৰিবলৈ বেয়া পাই তাক বুজালো বোলো আগতে ডিগ্ৰীটো সম্পূৰ্ণ কৰি চাকৰি এটা বিচাৰি চাছোন, নাপালে পিছত কৰি থাকিবি ফটোগ্ৰাফী৷ সি মোৰ কথা শুনে আজিকালি, পিছে কথাবোৰে যে তাক বাৰুকৈ নিৰাশ কৰিছিল সেই কথাও সঁচা”-বুলি কৈ অৰুণিমাই ম’বাইলটো হাতত লৈছিল,\n:”অ মাজনী কচোন৷”\n“ই আছে নাই ঘৰত?”\n“আছে ৰুমতে সোমায়৷ ওলাই অহাই নাই ৰাতিপুৱাৰে পৰা৷”\n“তাক কেমেৰা এটা কিনিয়ে দিয়া বুজিছা৷ সেইটোয়ে উচিত হ’ব৷ এইদৰে মন চন মাৰি থাকি সি বেয়াহে কৰি পেলাব নিজৰ লগত৷”\n“তয়ো তাৰ চাইড লৈ ল’লি যে হঠাৎ?”-আচৰিত হৈ সুধিছিল মানুহজনে৷\n“তাৰ বাবে সেইটোয়ে উচিত হ’ব অ’ দেউতা৷ মন নোহোৱাকৈ পঢ়া শুনা কৰিনো সি কিমান ডাঙৰ চাকৰি এটা অৰ্জন কৰিব পাৰিব? তাতকৈ সি ভালপোৱা কামটোত এতিয়াৰ পৰাই লাগিলে পিছলৈ ভালদৰে স্থাপিত হ’ব পাৰিব৷ হয় নে নহয়?”\n“মানুহে? কি মানুহে?”-চিঞৰিছিল অৰুণিমাই, “মানুহৰ কামেই আলোচনা কৰাটো৷ পিছে পঢ়ি শুনি নিবনুৱা হৈ ঘূৰি ফুৰিলে কি সেইবোৰ মানুহে তাক খুৱাব নেকি? আৰে মানুহে কি ক’ব বুলি ভাবিয়ে আজি ক’ত ল’ৰা ছোৱালীয়ে একো নকৰি নিবনুৱা হৈ ঘূৰি ফুৰে৷”-যুক্তিহীন কৰি পেলাইছিল তাই দেউতাকক, “দেউতা, আজি বহুত ডাঙৰ কথা এটা উপলব্ধি হ’ল যে মানুহক কাম চাই সন্মান কৰিব লাগে পেচা চাই নহয়৷ সি যদি বহুত ভাল ফটোগ্ৰাফাৰ হয়গৈ সেইটো জানো সন্মানৰ কথা নহ’ব৷ গতিকে তাক নিজৰ মতে কৰিব দিয়া যি কৰিব খুজিছে৷ অন্তঃত সি পথ এটাটো বাচিব পাৰিছে নিজৰ বাবে, ক’তইতো সেইটোও বিচাৰি নাপায়৷”\n“তই কৈছ যেতিয়া ভাবি চাওঁ বাৰু, পিছে কিমান মান টকা লাগেনো ভাল কেমেৰা কিনিবলৈ৷”\n“এটা কাম কৰো, মইয়ে অনলাইন অৰ্ডাৰ দি দিওঁ‌৷ আজি দিলে অহা বুধবাৰ মানে পাই যাবগৈ৷ কিন্তু দিওতে তুমি নিজ হাতেৰে দিবা৷ সি বহুত ভাল পাব তেতিয়া আৰু আগতীয়াকৈ ক’ব নালাগে৷”\n“চাৰপ্ৰাইজ দিম মানে?”\n“অ, জানাচোন তুমি৷”\n“সেইটোনো কি নজনাৰ কথাটো৷ বাপেৰটোক ইমান অকৰা বুলি ভাবনে?”\n“মোৰ পিছে বৰ মন গৈছে তুমি কেমেৰাটো দিওঁতে তাৰ এক্সপ্ৰেচনটো চাবলৈ৷ মাক ক’বাচোন ম’বাইলতে ৰেকৰ্ড কৰিবলৈ৷”\n“নিজে কবি দেই, মই ক’লে পাগল হোৱা বুলি ভাবিব৷”\n“কিয়?”-তাই জোৰে জোৰে হাঁহিছিল।\n“কালিলৈকে বিৰোধ কৰি থকা নাই জানো, এতিয়া হঠাৎ মন ইমান সলনি হোৱা দেখি পাগল হোৱা বুলি নাভাবিব?”\n“হাঃ হাঃ, থিক আছে বাৰু৷ মইয়ে কম৷”\nকথা সামৰি অৰুণিমাই ম’বাইলত পঢ়িবলৈ ধৰিলে বজাৰলৈ নতুনকৈ অহা কেমেৰাৰ সমীক্ষাবোৰ৷ তেনেতে তাইৰ মনত পৰিল ভায়েকে এবাৰ দেখুৱা মডেল এটা, সি কৈছিল তাৰ হেনো সপোন এইটো কেমেৰা ব্যৱহাৰ কৰাটো৷ মনত জোৰ দি তাই বিচাৰি উলিয়ালে কেমেৰাটো আৰু বেছি নাভাবি দি দিলে অৰ্ডাৰটো৷\nআহ্ণিক (নীলোত্‍পল শর্মা)


নাজিয়া হাচান - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n১৯৯১ৰ ইউনিচেফৰ এটা অনুষ্ঠানত নাজিয়া হাচান\n৩ এপ্ৰিল, ১৯৬৫\n১৩ আগষ্ট, ২০০০ (৩৫ বছৰ)\nলণ্ডন, ইংলেণ্ড, যুক্তৰাজ্য\nEMI Records CBS India, and Polygram\nZohaib Hassan, Biddu, Sohail Rana, Sultana Siddiqui, Nadeem Baig, Meera Syal, Rita Wolf\nনাজিয়া হাচান (উৰ্দু: نازیہ حسن; ৩ এপ্ৰিল ১৯৬৫- ১৩ আগষ্ট ২০০০) এগৰাকী পাকিস্তানী পপ গায়িকা, আইনজীৱী আৰু সমাজ-সেৱিকা আছিল। ১০ বছৰ বয়সত তেওঁ সঙ্গীতৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু পাকিস্তান আৰু ভাৰতৰ অতি প্ৰসিদ্ধ সঙ্গীত-শিল্পীৰ অন্যতম আছিল। তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা সমগ্ৰ দক্ষিণ এচিয়া আৰু দক্ষিণ-পূব এচিয়াত বিয়পি পৰিছিল আৰু “পপ সঙ্গীতৰ ৰাণী” বুলি খ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল। বিশ্বব্যাপি ৬৫ মিলিয়ন ভায়েক জোহেব হাচানৰ সৈতে গোৱা তেওঁৰ গীতৰ ৰেকৰ্ড বিক্ৰী হৈছিল। ইংৰাজী ভাষাৰ একক এলবাম ড্ৰীমাৰ দিৱানেৰ যোগে ব্ৰিটিছ তালিকাত স্থান লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথম পাকিস্তানী আছিল। সঙ্গীত কেৰিয়াৰৰ মধ্যৱৰ্তী অৱস্থাত নাজিয়াই অৰ্থনীতি আৰু আইনত লণ্ডনৰ দুখন সু-প্ৰতিষ্ঠিত শিক্ষানুষ্ঠান ৰিচমণ্ড, দ্য আনেৰিকান ইউনিভাৰ্চিটি অৱ ইন লণ্ডন আৰু লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।\nনাজিয়াই গোৱা ভাৰতীয় চিনেমাৰ প্ৰথমটো গীত হ’ল “কুৰবাণী” (১৯৮০) ছবিৰ “আপ জেইচা কোই”। তেওঁৰ প্ৰথম এলবাম ডিস্কো দিৱানে (১৯৮১) ১৪খন দেশত বিতৰণ হৈছিল আৰু এচিয়’ পপৰ সেই সময়ৰ সৰ্বোচ্চ বিক্ৰীৰ ৰেকৰ্ড অতিক্ৰম কৰিছিল। এই ধাৰাবহিকতা বুম বুম (১৯৮২),ইয়ং তৰং (১৯৮৪) আৰু হট লাইনতো (১৯৮৭) অক্ষুণ্ণ আছিল। তেওঁৰ শেষ এলবাম কেমেৰা কেমেৰা ড্ৰাগচ্ বিৰোধী অভিযানৰ এক অংশ আছিল। ভাতৃৰ সৈতে বহুকেইটা টেলিভিশ্বনৰ অনুষ্ঠানত তেওঁক একেলগে দেখা গৈছিল। ১৯৮৮ত তেওঁ বিশিষ্ট সঙ্গীত শিল্পী চোহেল ৰাণাৰ সৈতে চাং চাং নামৰ অনুষ্ঠানত অংশ লৈছিল। তেওঁলোকে সোৱেব মনচুৰ প্ৰযোজিত পপ সঙ্গীতৰ সৰ্বপ্ৰথম মঞ্চ প্ৰদৰ্শন মিউজিক '৮৯ আঁতধৰোঁতাৰ দায়িত্ব পালন কৰিছিল। নাজিয়াৰ সফলতাই ভাৰতীয় আৰু পাকিস্তানী পপ সঙ্গীতক এক নিৰ্দিষ্ট আকাৰ দিয়াত বিশিষ্ট ভূমিকা পালন কৰিছিল।\nনাজিয়াৰ সঙ্গীত কেৰিয়াৰৰ দৈৰ্ঘ্য যদিও মাত্ৰ পোন্ধৰ বছৰহে, তথাপি তেওঁ সৰ্বাধিক জনপ্ৰিয় চেলিব্ৰিটিসকলৰ অন্যতম আছিল। তেওঁ বহুকেইটা ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল আৰু মাত্ৰ পোন্ধৰ বছৰ বয়সতে ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজেতা প্ৰথম পাকিস্তানী আৰু সেই সময়ৰ সৰ্ব-কনিষ্ঠ ফিল্মফেয়াৰ বিজেতা আছিল। হাচানক পাকিস্তানৰ অসামৰিক প্ৰাইড অৱ পাৰফৰমেঞ্চ সন্মানেৰে ভূষিত কৰা হৈছিল। তেওঁ সমাজসেৱামূলক কাৰ্যৰেও জড়িত হৈ পৰিছিল আৰু ইউনিচেফৰ ১৯৯১ৰ সাংস্কৃতিক এম্বেচেদৰ নিযুক্ত হৈছিল। ২০০০ চনৰ ১৩ আগষ্টৰ দিনা মাত্ৰ ৩৫ বছৰ বয়সত হাওফাৰ কৰ্কট ৰোগত তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল।\n1 সঙ্গীত জীৱন\n1.1 ১৯৭৫-১৯৮০: প্ৰাৰম্ভিক পৰিচিতি\n1.2 ১৯৮১-১৯৮৭: পপ সঙ্গীত আৰু চুপাৰ ষ্টাৰডম\n1.3 মিউজিক '৮৯ আৰু অৱসৰ\n3 নাজিয়া হাচান বিষয়ক তথ্যচিত্ৰ\nসঙ্গীত জীৱন[সম্পাদনা কৰক]\n১৯৭৫-১৯৮০: প্ৰাৰম্ভিক পৰিচিতি[সম্পাদনা কৰক]\nনাজিয়াই ১৯৭০ৰ দশকত পাকিস্তান টেলিভিচনত (PTV) এজনী শিশুশিল্পী হিচাপে অৱতীৰ্ণ হৈছিল। ১৯৮০ চনত হিন্দী ছবি "কুৰবাণী"ৰ "আপ জেইচা কোই" শীৰ্ষক গীতটোৰ যোগে তেওঁৰ পেচাদাৰী গায়কী আৰম্ভ হৈছিল। তেতিয়া তেওঁৰ বয়স ১৫ বছৰ। যুক্ত ৰাজ্যৰ এটা পাৰ্টিত তেওঁ ছবিখনৰ পৰিচালক ফিৰোজ খানক লগ পাইছিল। সেই সূত্ৰে পৰিচালক খানে হাচানক লণ্ডনত প্ৰতিষ্ঠিত ভাৰতীয় মূলৰ মিউজিক কম্পোজাৰ বিদ্দুৰ ওচৰত অ’ডিচন দিবলৈ অনুৰোধ জনায়। বিদ্দুয়ে তেওঁ নিজে কম্পোজ কৰা "কুৰবাণী"ৰ "আপ জেইচা কোই" গীতটোৰ বাবে হাচানক চুক্তিবদ্ধ কৰায়। গীতটো ভাৰতত যথেষ্ট জনপ্ৰিয় হয় আৰু হাচান পাকিস্তানী হোৱা সূত্ৰে সেইখন দেশতো যশস্যা লাভ কৰে। এই গীতটোৰ তেওঁ বাবে ১৯৮১ চনৰ ফিল্মফেয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ নেপথ্য মহিলা কণ্ঠশিল্পীৰ বঁটা লাভ কৰে। ১৯৮২ত মুক্তি পোৱা কুমাৰ গৌৰৱ, ৰতি অগ্নিহোত্ৰী আৰু পুনম ধিলন অভিনীত বলীউডী ষ্টাৰ ছবিখনৰ আটাইকেইটা গীততে হাচান আৰু তেওঁৰ ভাতৃ জোহেবে কণ্ঠদান কৰে।\n১৯৮১-১৯৮৭: পপ সঙ্গীত আৰু চুপাৰ ষ্টাৰডম[সম্পাদনা কৰক]\nজনপ্ৰিয়তাৰ চূড়াত অৱতীৰ্ণ হোৱা কুৰবাণী ছবিৰ আপ জেইচা কোইৰ পিছত হাচানে বিদ্দুৰ সৈতে বহুকেইটা সঙ্গীত প্ৰকল্পত জড়িত হৈ পৰে। অচলচ্চিত্ৰীয় এলবাম মুক্তি দিয়া তেৱেঁ প্ৰথম নেপথ্য সঙ্গীত শিল্পী আছিল। ১৯৮১ত ভাতৃ জোৱেব হাচানৰ সৈতে একেলগে কণ্ঠদান কৰা তেওঁৰ ডিস্কো দিৱানে শীৰ্ষক এলবামটো মুক্তি পায়; যিয়ে ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ সকলো বিক্ৰীৰ ৰেকৰ্ড ভঙ্গ কৰিছিল। আনকি ৱেষ্ট ইণ্ডিজ, লেটিন আমেৰিকা আৰু ৰুচিয়াতো ই তালিকাৰ শীৰ্ষত আছিল।\nNazia with Biddu in Mumbai.\nডিস্কো দিৱানেৰ সফলতাৰ পিছত বিদ্দুৱে দুই ভাতৃ-ভগ্নীক চলচ্চিত্ৰত অভিনয়ৰ বাবে প্ৰস্তাৱ দিয়ে। কিন্তু তেওঁলোকে সেই প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ নকৰি গীত গাই যাবলৈ মনস্থ কৰে। নাজিয়াৰ দ্বিতীয় এলবাম ষ্টাৰ/বুম বুম ১৯৮২ত মুক্তি পায়। এলবামটোৰ চাউণ্ডট্ৰেক ষ্টাৰ (১৯৮২) ছবিত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ছবিখন ব্যৱসায়িকভাবে সফল হোৱা নাছিল যদিও এলবামটোৱে ভাৰত আৰু পাকিস্তানত দুই হাচান ভাতৃ-ভগ্নীৰ জনপ্ৰিয়তা বঢ়াইছিল। ষ্টাৰ/বুম বুমৰ বাবে নাজিয়া হাচানে ফিল্মফেয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ মনোনয়ন পাইছিল।\nনাজিয়াৰ তৃতীয় এলবাম ইয়ং তৰঙ্গ্ ১৯৮৪ত মুক্তি পাইছিল। . এইটোৱে পাকিস্তানৰ প্ৰথম মিউজিক ভিডিঅ’ আছিল, যিটো লণ্ডনৰ ডেভিড ৰোজ আৰু কেথি ৰোজে নিৰ্মাণ কৰিছিল। এই এলবামটোৱেও এচিয়াত জনপ্ৰিয়তা পাইছিল। ইয়াৰে আঁখিয়া মিলানেৱালে এটা যথেষ্ট জনপ্ৰিয় গীত আছিল। ইয়ং তৰঙ্গ্ৰ মুক্তিৰ পিছত এগৰাকী নেপথ্য গায়িকা হিচাপে বলীউডলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰিছিল।\nতেওঁৰ চতুৰ্থ এলবাম (ভাতৃ জোহাইবৰ সৈতে একেলগে) হটলাইন ১৯৮৭ত মুক্তি পাইছিল। ইয়াৰে আ হাঁ গীতটোৱে সেইসময়ত অতি জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল।\nমিউজিক '৮৯ আৰু অৱসৰ[সম্পাদনা কৰক]\n১৯৮৮ ত নাজিয়া আৰু তেওঁৰ ভাতৃ জোৱেবে সঙ্গীত-গুৰু চোহেল ৰাণাৰ সৈতে চাং চাঙত অৱতীৰ্ণ হয়। ১৯৮৯ত দুই ভাতৃ-ভগ্নীয়ে সোৱেব মনচুৰ প্ৰযোজিত মিউজিক '৮৯ত হোষ্টৰ ভূমিকা পালন কৰে। এয়া আছিল পপ সঙ্গীতৰ টেলিভিচন যোগে প্ৰচাৰিত হোৱা সৰ্ব প্ৰথম মঞ্চ অনুষ্ঠান। এই অনুষ্ঠানটোৱে পিছলৈ জনপ্ৰিয় হোৱা বহুতো উদীয়মান পাকিস্তানী বেণ্ড আৰু গায়কক বাহিৰলৈ উলিয়াই আনিছিল। সেই একে বছৰতে নাজিয়াই পাকিস্তান টেলিভিচনৰ অন্য এক অনুষ্ঠান ধনকৰো হোষ্ট কৰিছিল।\n১৯৯১ত নাজিয়া আৰু জোৱেবে তেওঁলোকৰ পঞ্চম এলবাম কেমেৰা কেমেৰাৰ বাণীবন্ধন কৰে। পিছৰ বছৰ ই মুক্তি লাভ কৰে। মুক্তিৰ আগে আগে দুয়ো এইটোৱে তেওঁলোকৰ শেষ এলবাম বুলি ঘোষণা কৰে। এলবামটোৱে শ্ৰোতাৰ সাধাৰণ সহাঁৰিহে পালে, পূৰ্বৰ দৰে সফলতা নাপালে। .\nবিদ্দুৱে নিজে কম্পোজ কৰা "মে’ড ইন ইণ্ডিয়া" শীৰ্ষক এটা গীতত নাজিয়াই কণ্ঠদান কৰাটো বিচাৰিছিল। কিন্তু তেওঁ ইতিমধ্যে সঙ্গীত জগতৰ পৰা অৱসৰ লোৱা হেতুকে গাবলৈ অসন্মত হ’ল। পিছলৈ এইটো আলিচা চিনায়ে গায়।\nআপ জেইচা কোই (১৯৮০)\nডিস্ক’ দিৱানে (১৯৮১)\nআৱাৰ লাভ লাষ্ট্ ফৰএভাৰ (এল পি) (১৯৮১)\nগেট এ লিটল ক্লোজাৰ (এল পি) (১৯৮২)\nষ্টাৰ/ বুম বুম (১৯৮২)\nড্ৰিমাৰ দিৱানে (১৯৮৩)\nইয়ং তৰঙ্গ্ (১৯৮৪)\nমেই বলৱান (১৯৮৬ চলচ্চিত্ৰ)\nহটলাইন (নাজিয়া আৰু জোৱেবৰ যুটীয়া এলবাম) (১৯৮৭)\nদেন হি কিচড্ মি ((এল পি) (১৯৮৮)\nছায়া (১৯৮৯ চলচ্চিত্ৰ)\nকেমেৰা কেমেৰা ((১৯৯২)\nপ্ৰ’ অডিঅ’ শ্বো (১৯৯৫)\nষ্টুডেণ্ট অৱ দ্য ইয়েৰ (২০১২ চলচ্চিত্ৰ)\nচিগনেচাৰ (শুনো শুনো আৰু হিম্মত সে) (২০১৭)\nনাজিয়া হাচান বিষয়ক তথ্যচিত্ৰ[সম্পাদনা কৰক]\nএ মিউজিক ফেয়াৰী, এ ট্ৰিবিউট টু নাজিয়া হাচান- আহমেদ হবিবৰ তথ্যচিত্ৰ\nপ্ৰাইড অৱ পাৰফৰ্মেঞ্চ\nশ্ৰেষ্ঠ নেপথ্য গায়িকাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা\nডবল প্লেটিনাম বঁটা\nমৰণোত্তৰ ডক্টৰেট ডিগ্ৰি (ৰিচ্মণ্ড আমেৰিকান বিশ্ববিদ্যালয়, লণ্ডন,২০১৪ )\n৫৩তম জন্মদিনত "গুগল-ডুডল" স্থান\n↑ 1.0 1.1 1.2 Jai Kumar (23 August 2000). "Obituary: Nazia Hassan". guardian.co.uk (London: The Guardian). https://www.theguardian.com/news/2000/aug/23/guardianobituaries। আহৰণ কৰা হৈছে: 18 May 2008.\n↑ "A toast to the queen of pop: Faraz Wakar’s musical tribute to Nazia Hasan". http://www.pakistantoday.com.pk/2013/07/23/entertainment/a-toast-to-the-queen-of-pop-faraz-wakars-musical-tribute-to-nazia-hasan/। আহৰণ কৰা হৈছে: 2016-02-10.\n↑ "Women Year Book of Pakistan" (en ভাষাত). Women Year Book of Pakistan (Ladies Forum Publications) খণ্ড 8: 405. 1990.\n↑ PTI (18 November 2005). "NRI TV presenter gets Hassan Award". Times of India. http://articles.timesofindia.indiatimes.com/2005-11-18/indians-abroad/27850544_1_presenter-awards-indian-high-commission। আহৰণ কৰা হৈছে:4March 2011.\n↑ "NRI TV presenter gets Nazia Hassan Award – Times of India". The Times of India. http://articles.timesofindia.indiatimes.com/2005-11-18/indians-abroad/27850544_1_presenter-awards-indian-high-commission.\n↑ Desk, APP | Entertainment (2014-08-13). "Aap Jaisa Koi: Remembering Nazia Hasan". www.dawn.com. http://www.dawn.com/news/1125104। আহৰণ কৰা হৈছে: 2016-02-10.\n↑ 7.0 7.1 "12 x 12: The 12 best Bollywood disco records". The Vinyl Factory. 28 February 2014. https://thevinylfactory.com/features/12-x-12-the-12-best-bollywood-disco-records/.\n↑ "Travel of Hindi Song and Dance". https://books.google.co.in/books?id=19JBf6oDOy0C&pg=PA99&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false। আহৰণ কৰা হৈছে:2april 2019.\n↑ "India Today" (en ভাষাত). India Today (Thomson Living Media India Limited) খণ্ড7(13-16): 34. 1982. https://books.google.com/books?id=TKiVAAAAIAAJ.\n↑ 10.0 10.1 "Pakistan Hotel and Travel Review" (en ভাষাত). Pakistan Hotel and Travel Review (Syed Wali Ahmad Maulai) খণ্ড 6-8: 45. 1983. https://books.google.com/books?id=blBQAAAAYAAJ.\n↑ "Nazia Hassan, our disco queen – The Express Tribune Blog". blogs.tribune.com.pk. http://blogs.tribune.com.pk/story/1054/nazia-hassan-our-disco-queen/। আহৰণ কৰা হৈছে: 2016-02-10.\n↑ Desk, Entertainment (2015-04-03). "In memoriam: Nazia Hassan was born 50 years ago today". www.dawn.com. http://www.dawn.com/news/1173684। আহৰণ কৰা হৈছে: 2016-02-10.\n↑ Sangita Gopal; Sujata Moorti (2008). Global Bollywood: travels of Hindi song and dance. University of Minnesota Press. পৃষ্ঠা. 98–9. ISBN 0-8166-4579-5. https://books.google.com/books?id=19JBf6oDOy0C&pg=PA99। আহৰণ কৰা হৈছে:7June 2011.\n↑ "‘We’d wonder how the girls could go out with five guys who smelt so much of onions’". The Telegraph (Calcutta, India). 14 February 2010. http://www.telegraphindia.com/1100214/jsp/7days/story_12103803.jsp। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 February 2010.\n↑ "Bollywood News: Bollywood Movies Reviews, Hindi Movies in India, Music & Gossip". Rediff.com. September 2000. http://www.rediff.com/entertai/2000/sep/27nazia.htm। আহৰণ কৰা হৈছে:3September 2010.\n↑ Hasan, Enam. "Documentary of Nazia Hassan". ARY NewsYou Tube. https://www.youtube.com/watch?v=7BEz0vXMriY। আহৰণ কৰা হৈছে: 30 July 2015.\n↑ 18.0 18.1 "Made for Nazia, sung by Alisha". Times of India. 20 September 2001. http://timesofindia.indiatimes.com/articleshow/192704.cms। আহৰণ কৰা হৈছে:9September 2011.\n↑ "Nazia Hassan's 53rd Birthday". Google. April 3, 2018. https://www.google.com/doodles/nazia-hassans-53rd-birthday.\nনাজিয়া হাচান সম্পৰ্কে ইণ্টাৰনেট মুভি ডাটাবেছত থকা তথ্য।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=নাজিয়া_হাচান&oldid=266270"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০৫ মাৰ্চ, ২০২১ তাৰিখে ০৯:১৩ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


আপোনাৰ আনন্দক বৃদ্ধি কৰাৰ ৯ টা উপায় – Jeevan Britta (জীৱন বৃত্ত)\nআনন্দৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰাটো সম্ভৱনে? আপুনি নিজে পাৰেনে নিজৰ আনন্দ বৃদ্ধি কৰিব? নিশ্চয়, আপুনি পাৰে।\nচাইক’লজিষ্টসকলে অতীজৰে পৰা কেনেকৈ মানুহক সুখী হোৱাৰ মাত্ৰা বঢ়াব পাৰি তাৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি আহিছে। এনে গৱেষণাৰ পৰা পোৱা তথ্য অনুসৰি কিছুমান কাম কৰি আপোনাৰ আনন্দ বৃদ্ধি কৰিব পাৰি। কিবোৰ কাম কৰিলে এনেদৰে আনন্দ বৃদ্ধি কৰিব পাৰি চাওঁকচোন আহক-\n৯ টা আনন্দ বৃদ্ধি কৰাৰ উপায়–\nআনৰ ফালে চাই বা আইনাত নিজকে চাই হাঁহি মৰাৰ অভ্যাস কৰক\nআনৰ বাবে আনে নজনাকৈ কিবা এটা দয়া দেখুৱাওক\nব্যায়াম কৰিলে আপুনি এক সুন্দৰ স্বাস্থ্যৰ অধিকাৰী হ’ব আৰু তেনে শৰীৰতহে এটা সুন্দৰ মন থাকিব\nআপোনাৰ জীৱনত যি আছে তাৰ বাবে কৃতজ্ঞ হ’লে আপুনি সুখী হ’ব পাৰিব\nউন্নতিৰ চেষ্টা কৰক\nনতুন নতুন কাম শিকক আৰু নিজকে আৰু ভাল কৰাৰ চেষ্টা কৰক\nতীব্ৰভাবে চেষ্টা কৰক\nআপুনি যি কাম ভাল পায় তাকে কৰক আাৰু সেয়া কৰোতে তীব্ৰ ইচ্ছাৰে সৈতে তাক কৰাৰ চেষ্টা কৰক\nলক্ষ্যত মন প্ৰাণ সঁপি দিয়ক\nকিছুমান লক্ষ্য ঠিক কৰি লওঁক আাৰু এইবোৰ লাভ কৰি সফলতাৰ অনুভৱৰ আনন্দ লওঁক\nসামাজিক প্ৰাণী হ’বলৈ চেষ্টা কৰক\nআন মানুহৰ সৈতে, বিশেষকৈ যাক আপুনি ভাল পায়, তেওঁলোকৰ লগত সম্পৰ্ক ভাল কৰক\nবস্তুবিলাকৰ পৰা আনন্দ ল’বলৈ শিকক\nমাইণ্ডফুল হ’বলৈ শিকক আাৰু সদায় দেখা, খোৱা, বস্তুবোৰ উপভোগ কৰিবলৈ শিকক\nCategories: সুখ আৰু আনন্দ / No Responses / by বিকাশ কলিতা\n“Whether one believes in religion or not, whether one believes in this religion or that religion, the very purpose of our life is...


ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন (IRV) আচামিচ - 2019 যোহনে লিখা শুভবাৰ্তা5অধ্যায়\nযীচুৱে এজন ৰোগীক বিশ্ৰামবাৰে সুস্থ কৰা\n1 এই ঘটনাৰ পাছত যীচু যিৰূচালেমলৈ গ’ল, কাৰণ সেই সময়ত ইহুদী সকলৰ এটা পৰ্ব আছিল।\n2 যিৰূচালেমত মেষ-দ্বাৰৰ ওচৰত এটা পুখুৰী আছে। ইব্রী ভাষাত সেই পুখুৰীটোক ‘বৈথেচদা’ বোলা হয়। পুখুৰীটোত পাঁচোটা চালি দিয়া ঘাট আছিল। 3-4 সেইবোৰত কণা, খোৰা, নিচলা আদি কৰি অনেক ৰুগীয়া মানুহ পৰি থাকে। সেই লোক সকলে পানীত খলকনি উঠাৰ অপেক্ষাত থাকে। কাৰণ সময়ে সময়ে প্রভুৰ এজন দূতে সেই পুখুৰীলৈ নামি গৈ পানীত আলোড়ন তোলে আৰু সেই আলোড়নৰ পাছতেই প্রথমে যি জনে পানীত নামিব পাৰে, তেওঁৰ যি কোনো ৰোগ ভাল হৈ যায়।5তাত আঠত্রিশ বছৰ ধৰি বেমাৰ ভোগ কৰি থকা এজন ৰুগীয়া মানুহ আছিল।6যীচুৱে তেওঁক পৰি থকা দেখি আৰু বহু দিনৰ ৰোগী যেন জানি, তেওঁক সুধিলে, “তুমি সুস্থ হ’বলৈ ইচ্ছা কৰা নে?”7ৰোগী জনে তেওঁক উত্তৰ দিলে, “মহাশয়, যেতিয়া পানীত খলকনি উঠে, তেতিয়া পুখুৰীত নমাই দিবলৈ মোৰ কোনো মানুহ নাই; সেয়ে, মই যাওঁতে যাওঁতে মোতকৈ আগেয়ে আনে নামেগৈ।” 8 যীচুৱে তেওঁক ক’লে, “উঠা, তোমাৰ শয্যা তুলি লৈ খোজকাঢ়ি ফুৰা।”9তেতিয়াই সেই মানুহ জনে সুস্থ হ’ল আৰু নিজৰ শয্যা তুলি লৈ খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিলে।\n10 সেই দিনটো বিশ্ৰামবাৰ আছিল; সেয়েহে ইহুদী সকলে সুস্থ হোৱা জনক ক’লে, “আজি বিশ্ৰামবাৰ; বিধানৰ মতে শয্যা তুলি নিব নাপায়।” 11 কিন্তু তেওঁ তেওঁলোকক উত্তৰ দিলে, “যি জনে মোক সুস্থ কৰিলে, সেই জনেই মোক ক’লে, বোলে তোমাৰ শয্যা তুলি লৈ খোজকাঢ়ি ফুৰা।” 12 তেওঁলোকে তেওঁক সুধিলে, “তোমাৰ শয্যা তুলি লৈ খোজকাঢ়ি যোৱা বুলি কোৱা সেই মানুহ জন কোন?” 13 কিন্তু সুস্থ হোৱা মানুহ জনে ‘তেওঁ কোন আছিল’ তাক জনা নাছিল। কিয়নো সেই ঠাইত অনেকে ভিৰ কৰাত, যীচু আতৰি গৈছিল। 14 পাছত যীচুৱে মন্দিৰত তেওঁক দেখা পাই ক’লে, “চোৱা তুমি এতিয়া সুস্থ হ’লা!! আৰু পাপ নকৰিবা, যাতে তোমাৰ অধিক ক্ষতি নহয়।” 15 তেতিয়া সেই মানুহে গৈ ইহুদী সকলক ক’লে, “যি জনে মোক সুস্থ কৰিলে, তেওঁ যীচু।”\n16 এই কাৰণতে ইহুদী সকলে যীচুক তাড়না কৰিবলৈ ধৰিলে, কাৰণ তেওঁ বিশ্রামবাৰে এইবোৰ কৰ্ম কৰিলে। 17 যীচুৱে তেওঁলোকক ক’লে, “মোৰ পিতৃয়ে এতিয়ালৈকে কৰ্ম কৰি আছে, ময়ো কৰিছোঁ।” 18 যীচুৰ এই কথাৰ কাৰণে ইহুদী সকলে তেওঁক বধ কৰিবলৈ উপায় বিচাৰিলে। কিয়নো যীচুৱে যে কেৱল বিশ্ৰামবাৰৰ বিধান লঙ্ঘন কৰিলে, এনে নহয়, তেওঁ ঈশ্বৰক নিজৰ পিতৃ বুলি মাতি নিজকে ঈশ্বৰৰ সমান কৰিলে।\n19 ইয়াৰ উত্তৰত যীচুৱে তেওঁলোকক ক’লে, “মই সঁচাকৈয়ে আপোনালোকক কওঁ, পুত্ৰই নিজৰ পৰা একো কৰিব নোৱাৰে। পিতৃক যি যি কৰা দেখে, কেৱল তাকেহে কৰিব পাৰে। 20 কাৰণ, পিতৃয়ে পুত্ৰক প্ৰেম কৰে আৰু নিজে যি কৰে সেই সকলোকে পুত্রক দেখুৱায়। আপোনালোক যেন অধিক আচৰিত হৈ যায়, তাৰ বাবে তেওঁ ইয়াতকৈয়ো মহৎ মহৎ কৰ্ম পুত্রক দেখুৱাব। 21 পিতৃয়ে যেনেকৈ মৃতকক তুলি জীৱন দিয়ে, পুত্ৰয়ো যি জনকে ইচ্ছা কৰে, তেওঁক জীৱন দিয়ে। 22 পিতৃয়ে কোনো জনৰ সোধ-বিচাৰ নকৰে, কিন্তু সমস্ত বিচাৰৰ ভাৰ তেওঁ পুত্রক দিলে, 23 যাতে পিতৃক যেনেকৈ সকলোৱে সন্মান কৰে, তেনেকৈ পুত্ৰকো যেন সন্মান কৰে; যি জনে পুত্ৰক সন্মান নকৰে, তেওঁ তেওঁক পঠোৱা পিতৃকো সন্মান নকৰে। 24 মই সঁচাকৈয়ে কওঁ, যি জনে মোৰ কথা শুনি মোক পঠোৱা জনত বিশ্বাস কৰে, তেওঁৰ অনন্ত জীৱন আছে আৰু তেওঁ দোষীৰূপে বিবেচিত নহ’ব, কিন্তু মৃত্যুৰ পৰা জীৱনলৈ পাৰ হ’ল।\n25 আপোনালোকক সঁচাকৈয়ে কওঁ, যি সময়ত মৃত লোকে ঈশ্বৰৰ পুত্ৰৰ মাত শুনিব, এনে সময় আহি আছে, বৰং আহি পালেহি আৰু যি সকলে শুনিব, তেওঁলোক জীৱ। 26 কিয়নো পিতৃ নিজে যেনেকৈ জীৱনৰ আধিকাৰী, তেনেকৈ তেওঁ পুত্রকো নিজে জীৱনৰ অধিকাৰী হবলৈ দিলে। 27 পিতৃয়ে সেই পুত্রৰ হাতত মানুহৰ সকলো সোধ-বিচাৰৰ ক্ষমতা দিলে, কাৰণ তেওঁ মানুহৰ পুত্ৰ।\n28 এই কথা শুনি বিস্মিত নহ’ব; কিয়নো এনে সময় আহিছে, যি সকল মৈদামত আছে, তেওঁলোক সকলোৱে মনুষ্য পুত্রৰ মাত শুনিব 29 আৰু ওলাই আহিব। সৎকৰ্ম কৰা সকল জীৱনৰ পুনৰুত্থানলৈ, দুষ্টকৰ্ম্ম কৰা সকল সোধ-বিচাৰৰ পুনৰুত্থানলৈ ওলাই আহিব।\n30 মই নিজে একো কৰিব নোৱাৰো; যেনেকৈ শুনো, তেনেকৈয়ে বিচাৰ কৰোঁ আৰু মোৰ বিচাৰ ন্যায়; কিয়নো মই মোৰ নিজৰ ইচ্ছা বিচৰা নাই, কিন্তু যি জনে মোক পঠাইছে, তেওঁৰ ইচ্ছাহে বিচাৰো। 31 মই যদি কেৱল নিজৰ বিষয়ে নিজে সাক্ষ্য দিওঁ, তেনেহলে মোৰ সেই সাক্ষ্য সত্য নহয়। 32 আন এজন আছে, যি জনে মোৰ বিষয়ে সাক্ষ্য দিয়ে আৰু মই জানো যে তেওঁ মোৰ বিষয়ে যি সাক্ষ্য দিয়ে, সেই সাক্ষ্য সত্য।\n33 আপোনালোকে যোহনৰ ওচৰলৈ লোক পঠাইছিল আৰু যোহনে সত্যৰ পক্ষে সাক্ষ্য দিছিল। 34 অৱশ্যে মোৰ মানুহৰ পৰা পোৱা সাক্ষ্যৰ প্রয়োজন নাই; তথাপি মই এইবোৰ কথা কৈছোঁ, যাতে আপোনালোকে পৰিত্ৰাণ পাব পাৰে। 35 সেই যোহন আছিল এটি প্ৰদীপ স্বৰূপ, তেওঁ নিজে জ্বলি পোহৰ বিলাই আছিল। আপোনালোকে অলপ কালৰ বাবে তেওঁৰ পোহৰত আনন্দ উপভোগ কৰিবলৈ ইচ্ছুক হৈছিল।\n36 কিন্তু মোৰ যি সাক্ষ্য আছে, সেয়া যোহনৰ সাক্ষ্যতকৈয়ো মহত্বপূর্ণ; কাৰণ পিতৃয়ে মোক যি কামবোৰ সম্পূর্ণ কৰিবলৈ দিছে, মই সেইবোৰ কামেই কৰিছোঁ আৰু সেইবোৰে মোৰ বিষয়ে সাক্ষ্য দিয়ে যে পিতৃয়ে মোক পঠাইছে। 37 সেই পিতৃ, যি জনে মোক পঠালে, তেওঁ মোৰ বিষয়ে সাক্ষ্য দিছে। আপোনালোকে তেওঁৰ মাত কোনো কালে শুনা নাই; তেওঁৰ আকৃতিও দেখা নাই। 38 তাৰ উপৰি তেওঁৰ বাক্যও আপোনালোকৰ অন্তৰত নাই; কিয়নো যি জনক তেওঁ পঠালে, আপোনালোকে সেই জনক বিশ্বাস নকৰে।\n39 আপোনালোকে সকলো ধৰ্মশাস্ত্ৰ অতি মনোযোগ সহকাৰে পঢ়ে, কাৰণ আপোনালোকে ভাৱে সেইবোৰৰ মাজেদিয়ে আপোনালোকে অনন্ত জীৱন পাব। সেই শাস্ত্ৰবোৰে মোৰ বিষয়েই সাক্ষ্য দিছে; 40 তথাপি আপোনালোকে জীৱন লাভ কৰিবলৈ, মোৰ ওচৰলৈ আহিব নিবিচাৰে।\n41 মই মানুহৰ প্রশংসা* প্রশংসা মহিমাপাবলৈ চেষ্টা নকৰোঁ; 42 কিন্তু মই আপোনালোকক জানো যে, আপোনালোকৰ অন্তৰত ঈশ্বৰৰ প্রতি প্ৰেম নাই। 43 মই মোৰ পিতৃৰ নামেৰে আহিছোঁ আৰু আপোনালোকে মোক গ্ৰহণ নকৰে; কিন্তু আন কোনো যদি নিজৰ নামেৰে আহে, আপোনালোকে তেওঁক গ্ৰহণ কৰিব। 44 আপোনালোকে এজনে আন জনৰ পৰা প্রশংসা† প্রশংসা মহিমাগ্ৰহন কৰিবলৈ আশা কৰে, কিন্তু যি প্রশংসা একমাত্র ঈশ্বৰৰ পৰা পোৱা যায়, তালৈ আশা নকৰে। সেয়ে আপোনালোকে কেনেকৈ বিশ্বাস কৰিব পাৰিব? 45 নাভাবিব যে পিতৃৰ আগত মই আপোনালোকক দোষী কৰিম; অাপোনালোকক দোষী কৰোঁতা আন এজন আছে। যি মোচিৰ ওপৰত আপোনালোকে আশা কৰিছে, তেৱেঁই আপোনালোকক দোষী কৰিছে। 46 আপোনালোকে যদি মোচিক বিশ্বাস কৰে, তেনেহলে মোকো বিশ্বাস কৰিলেহেঁতেন; কিয়নো মোচিয়ে মোৰেই বিষয়ে লিখিছে। 47 কিন্তু তেওঁৰ লিখনি যদি আপোনালোকে বিশ্বাস নকৰে, তেনেহলে কেনেকৈ মোৰ কথা বিশ্বাস কৰিব?”\n*5 অধ্যায়:41 প্রশংসা মহিমা\n†5 অধ্যায়:44 প্রশংসা মহিমা


এণ্টি-ক্লাইমেক্স- ঈশান জ্যোতি বৰা – ফটাঢোল\nJune 1, 2020 ভিন্নস্বাদ\t6 Comments\nএণ্টি-ক্লাইমেক্স- ঈশান জ্যোতি বৰা\nপদূলিটোৰ সোঁফালে গাতে লাগি থকা নিমজোপাৰ তলৰ পৰা যেতিয়া বীৰবলৰ বেসুৰা অথচ সুতীক্ষ্ণ চিঞৰটো আহি মোৰ তাপ মাৰি থকা সোঁকাণখন চুলেহি, বিচনাৰ পৰা মই বান্দৰটোৰ দৰে জঁপিয়াই কপাল কুঞ্চিত কৰি কিছুপৰ তভক মাৰি ভাবিবলৈ বাধ্য হ’লোঁ- এই অসময়ত বীৰবলৰ সমুখত এনে কি ৰকমৰ বস্তু পৰিব পাৰে-যি সম্পৰ্কে বাৰ্তা দিবলৈ সি ইমান জোৰেৰে ‘এইই পৰিল’ বুলি টেঁটু ফালিবলগীয়া হ’ল! চিন্তা আৰু চিন্তনৰ জালত আবদ্ধ হৈ মই ততালিকে সদ্যসমাপ্ত অতীতলৈ উভতি গ’লোঁ আৰু বীৰবলৰ চিঞৰটোৰ মাজত সোমাই থকা শব্দ-প্ৰাবল্য তথা অসামঞ্জস্য তৰংগটো আকৌ এবাৰ অন্তৰ্দৃষ্টিৰে সৈতে শুনিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ৷ সুখৰ কথা, খুব কম সময়ৰ ভিতৰতে পূৰ্বৰ অভিজ্ঞতাৰ ভিত্তিত মোৰ চিন্তাৰ জগতখনে প্ৰথমটো অনুমানৰ সৃষ্টি কৰিলে৷ অৱশ্যে এইটো তেনেই এটা সৰ্বপৰিচিত আৰু সাধাৰণ অনুমান। মৌলিকত্বৰ কোনো চিন-মোকাম নাই৷ অনুমানটো ঠিক এনেকুৱা– বোধহয় চাইকেল বা মটৰচাইকেল চলাই গৈ থকা অৱস্থাত কোনোবা এটা হামখুৰি খাই বীৰবলৰ সমুখতে ‘পৰিল’, চাগে ছাল-তাল সামান্য ছিগিল, আৰু সেই অনাকাংক্ষিত দুৰ্ঘটনাৰ আকস্মিকতাতে হতচকিত হৈ বীৰবলে এই আহুকলীয়া ‘এইই পৰিল’ চিঞৰটো মাৰিলে৷ অনুমানটোত সম্পূৰ্ণ নিশ্চিত হৈ মই মোৰ কোঠাটোৰ পৰা ওলাই আহিলোঁ আৰু নিমজোপাৰ তললৈ চাবলৈ ডিঙিটো মেলিলোঁ, কিন্তু দৃষ্টিৰ সীমাবদ্ধতা আৰু সমুখৰ লেঙলেঙকৈ ওখ বেৰখনৰ বাহিৰে একোকে মোৰ নজৰত নপৰিল৷ নজৰত পৰিল নিমজোপাতকৈ ওখ সমুখৰ ঘৰটোৰ বেলকনিত হাঁহি-হাঁহি কথা পতাত মগন শ্ৰীধৰ চলিহাহে; যাৰ পৰিৱৰ্তনহীন আৰু ভাৱলেশশূন্য অভিব্যক্তিয়ে ‘কনফাৰ্ম’ কৰি দিলে যে নিমৰ তলত নাইবা ৰাস্তাৰ ওপৰত কোনোধৰণৰ দুৰ্ঘটনা সেইমুহূৰ্তত হোৱা নাই। সব ‘নৰ্মেল’৷ শ্ৰীধৰ চলিহা অত্যন্ত এজন মানৱপ্ৰেমী মানুহ। এজন সক্ৰিয় সমাজকৰ্মী৷ গতিকে তেওঁৰ সমুখতেই কোনোবা এটা মানৱ উজুটি খাই পৰিব-আৰু তেওঁ হাঁহি-হাঁহি ফোনত কথা পাতি থাকিব৷ নাই, সেইটো হ’ব নোৱাৰে৷ গতিকে মোৰ প্ৰথমটো অনুমানৰ সত্যতা ‘ফুটুকাৰ ফেন’ত পৰিণত হ’ল৷ ‘টোটেল ফেইলিয়ৰ৷’\nপ্ৰথমটো অনুমান ‘ফেইলিয়ৰ’ প্ৰতিপন্ন হ’ল যদিও এইটো ব্যৰ্থতাৰ দ্বাৰা প্ৰৰোচিত হৈয়েই মই পৰৱৰ্তী পদক্ষেপ হিচাপে বহল-দীঘল চোতালখনৰ ওপৰেৰে কেইটামান খোজ কাঢ়িলোঁ-পদূলিৰ দিশে৷ আনন্দৰ কথা, তিনিটামান খোজ দিওঁতেই ‘পৰিল’ সম্বন্ধে পুনৰ এক নতুন সম্ভাৱনাই মূৰত বাহৰ পাতিলে, যাৰ পোনপটীয়া সম্বন্ধ আছে প্ৰেম অথবা ভালপোৱাৰ লগত৷ বীৰবল বন্ধু-মহলত খুবেই জনপ্ৰিয়৷ কথা-চহকী বুলিও তাৰ উপনাম এটাও আছে৷ বোধহয়, কোনোবা কেইজনমান বন্ধুৰ লগত পদূলিটোতে কিবা-কিবি ধেমেলীয়া ভাৱৰ আদান-প্ৰদান কৰি থাকোঁতে কথাৰ ফাঁকত ওলাল যে সিহঁতৰে মাজৰ কোনোবা এটা নতুনকৈ প্ৰেমত পৰিছে৷ চাৰি-চকুৰ মিলন হৈছে; হয়তো ওচৰে-পাজৰৰে কোনোবা মৰমলগা ছোৱালী নাইবা অধ্যয়নপিপাসু কলেজীয়া গাভৰুৰ লগত৷ সিহঁতহালৰ সেই ৰোমাণ্টিক সংযোগৰ অপ্ৰত্যাশিত বাতৰিটোকে সানন্দেৰে অথচ শংকাপূৰ্ণ দৃঢ়তাৰে প্ৰকাশ কৰিবলৈ গৈ বীৰবলে এটা উচ্ছাসপূৰ্ণ চিঞৰ মাৰিছে- ‘এইই পৰিল’-বুলি। হ’ব পাৰে৷ হ’ব পাৰে৷ কিন্তু ঘটনাটো হ’ল, মই খোজ কাঢ়ি-কাঢ়ি ভাবিবলৈ লাগিলোঁ- ‘এনেকুৱা ধৰণৰ ডেকা-ডেকেৰীৰ মেলবোৰত এটা মেলুৱৈয়ে কিবা এটা আৱিস্কাৰ কৰি মৰা চিঞৰ এটাক লগেলগে সমৰ্থন কৰিবলৈ বাকীকেইটায়েও প্ৰচণ্ড জোৰেৰে চিঞৰ একোটা মাৰে আৰু মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে ঠাইকণত শব্দ-প্ৰদূষণৰ মজলীয়া প্ৰভাৱ এটাই মূৰ দাঙি উঠে৷ পিচে বীৰবলে মৰা চিঞৰটোৰ পিছত ঠাইখিনিত আছিল কেৱল ‘পিনড্ৰপ ছাইলেন্স’৷ নাই কোনো সমৰ্থনকাৰী হৈ-হাল্লা, অথবা অসংযত কোৰ্হাল৷ অনুমানবিৰোধী বৈসাদৃশ্যৰ এই নিদাৰুণ বাস্তৱিকতাই মোৰ শেহতীয়া চিন্তাটোত বৰ বেয়াকৈ আউল লগাই দিলে আৰু দুই নম্বৰ অনুমানটোক জোকাৰি দূৰৈৰ খাল এটালৈ নিক্ষেপ কৰিবলৈ বাধ্য কৰালে৷ কি যে বিড়ম্বনা!\nনিয়তিৰ চমক চাওক৷ পিছমুহূৰ্ততে মোৰ মনোজগতলৈ তৃতীয়টো নতুন অনুমানৰ আগমন ঘটিল- যাৰ ৰূপটো হ’লগৈ ঠিক এনেকুৱা, অসমৰ এজন অহৌবলিয়া টেঙৰ ‘ফাল্টু মানুহ’ক অতি সোনকালে হাৱাই চেন্দেলেৰে চৰিয়াম বুলি নতুন প্ৰজন্মৰ ডেকা এটাই ভৱিষ্যৎ-বাণী কৰি থৈছিল। আৰু তাৰ অভিন্ন বন্ধু এজনে সেই প্ৰলয়ংকাৰী দৃশ্যটো অসম্পাদিত ৰূপত ছ’ছিয়েল মিডিয়াত লাইভ কৰিম বুলি ঘোষণা কৰি থৈছিল৷ বোধহয় অসমৰ ইতিহাসৰ সবাতোকৈ চাঞ্চল্যকৰ ঘটনাটোৰ অলপ আগতে ‘লাইভ’ হৈ গ’ল আৰু নিজৰ প্ৰতিশ্ৰুতি ৰাখি ‘নতুন পুৰুষ’জনাই সেই ‘ফাল্টু মানুহ’জনৰ আহল-বহল গালখনত এটা কালজয়ী চৰ শোধাই দিলে৷ বৌদ্ধিক সন্ত্ৰাসবাদৰ তীব্ৰ বিৰোধী বীৰবলে এই উত্তেজনাপূৰ্ণ ঘটনাটোলৈ সৌ সিদিনাৰ পৰাই সাগ্ৰহেৰে বাট চাই আছিল আৰু এতিয়া মনৰ আকাংক্ষা বাস্তৱায়িত হোৱা দেখি সি মহা ৰং পালে৷ বোধহয় আনন্দৰ আতিশয্যাত সি ‘ফাল্টু মানুহ’জনৰ গালত ‘পৰা’ চৰটোকে ‘এইই পৰিল’ শব্দেৰে সমৰ্থন জনাই নিজৰ কণ্ঠনলীৰে কল্পনাতীত জোৰেৰে তাক প্ৰকাশ কৰিছে। পৰিল৷ মানে, বেটাৰ গালত চৰটো ‘পৰিল’৷ ইয়েছ! ইয়েছ! এইটোৱেই সমগ্ৰ ‘পৰিল-কেন্দ্ৰিক ঘটনা’ৰ উৎকৃষ্ট সম্ভাৱনা৷ মোৰ শৰীৰৰ মাজেৰে উত্তেজনা আৰু উন্মাদনাৰ চেঁচা বতাহ এছাতি বৈ গ’ল৷ এটা বিয়াগোম সাঁথৰ মাত্ৰ কেইটিমান ছেকেণ্ডৰ ভিতৰতে শেষ কৰিলোঁ৷ অনুমানটোৰ শুদ্ধতাক সমৰ্থন কৰিবলৈ মোৰ ওচৰত আন বহুতো অযুক্তিকৰ অনুমান আছিল যিবোৰক বিভিন্ন উপায়েৰে খণ্ডন কৰিলোঁ৷ যেনে-(১) চাহত মাখি ‘পৰিবলৈ’ বীৰবলে চাহ নাখায়, (২)প্ৰকৃতিসৃষ্ট বজ্ৰ ‘পৰিবলৈ’ আকাশ এতিয়া গোমা নহয়, (৩) এমাহমানৰ পৰা বৰষুণৰ ক্ষুদ্ৰাকৃতিৰ টোপাল এটাও মাটিত আহি ‘পৰা’ নাই, (৪) সিপিনে আমাৰ শান্তিপ্ৰিয় চুবুৰিটোত কোনো সন্তানৰ পিঠিত আজিলৈকে অভিভাৱকৰ ফালৰ পৰা ঔ-কিল, চৰ-ঘোঁচা, লাঠি আদি ইমান জোৰকৈ ‘পৰা’ নাই যে বীৰবলে দেখিব বা শুনিব- আৰু দেখি-শুনি ‘পৰিল’ বুলি চিঞৰটো মাৰিব৷ মোৰ ভাৱ দৃঢ় হ’ল- হয়, ঠিকেই৷ বেটাৰ গালত আজি জোৰদাৰ চৰ এটা পৰিল।\n‘কি পৰিল?’-সম্ভাৱনাৰ সত্যতা জানিবলৈ এসময়ত বীৰবলৰ ওচৰত উপস্থিত হৈ সুধিলোঁগৈ৷ মনটো উগুল-থুগুল, উৎকণ্ঠিত, উত্তেজিত। কি বা কয় বীৰবলে!\n‘নক’বি আৰু’! বীৰবলে প্ৰথমতে কিঞ্চিত আশ্বৰ্য প্ৰদৰ্শন কৰি পিছমুহূৰ্ততে সতেজ কণ্ঠ এটাৰে ক’বলৈ ধৰিলে-\n‘এই অথনিৰেপৰা সেই ভেকুলীটোৱে.. দেখিছনে?’ -নিমজোপাৰ গুৰিত থকা নোদোকা ভেকুলীটোলৈ দেখুৱাই বীৰবলে পুনৰ ক’লে- ‘..ভেকুলীটোৱে মাখি এটা খাবলৈ জঁপিয়াই আছিল৷ পিছে মাখিটোৰ সমুখত সি গৈ নপৰেহে নপৰে, নপৰেহে নপৰে৷ জিভাখন মেলি খাবলৈ ল’লেই বাৰে বাৰে মাখিটো উৰি যায়৷ চল্লিশবাৰমান ট্ৰাই কৰাৰ পিছত এইবাৰ যেনিবা মাখিটোৰ নিচেই সমুখত ভেকুলীটো গৈ ‘পৰিল’৷ আৰু ভোকাতুৰ ভেকুলীটোৱেও সময় নষ্ট নকৰি তাক টপকৈ গিলি থ’লে৷’\n‘অঁ, সেইকাৰণেহে তই ‘এইই পৰিল’ বুলি চিঞৰিলি?’- মোক নিজকে পৃথিৱীৰ সৰ্বনিকৃষ্ট অলৰ্গদ্ধৰ দৰে লাগিল ৷\n‘অঁ’ সেইকাৰণেই৷ তইনো কি বুলি ভাবিছিলি?’- বীৰবলে মোৰ চকুলৈ সামান্য উৎসুকতাৰে চালে।\n‘মইনো কি ভাবিম!’ –মাখিটো খাই পেটগেৰেলা হৈ থকা ভেকুলীটোলৈ চাই চাই মই ক’লোঁ- ‘ময়ো তাকেই ভাবিছিলোঁ বীৰবল৷’\nডলী ক্ৰিয়েচনৰ নৱম নিবেদন- ছবি: মৰমী ভাৰাতীয়া- ডলী তালুকদাৰ »\nএণ্টি ক্লাইমেক্সৰ বাপেক দেখোন! এনেকে পৰীটো কোনোপধ্যেই মানি লব পৰা নাই৷ বিশাল কিবা এটা নপৰিলে নহব৷ আকৌৌ ভাবিবা, হেভী কিবা এটাই হব লাগে৷\nতামাম পেলালা ঈশান!\nএইটো পৰিল ভালকৈ৷\nভাল লাগিল,, এন্টি ক্লাইমেক্স👌\nবঢ়িয়া লাগিল ঈশান, তামাম পৰিল এইটো\nমই গছৰপৰা কঠাল পৰা বুলি ভাবি আছিলোঁ। 😀😀\nপ্ৰতিবাৰৰ দৰেই অতীৱ সুন্দৰ ব্যঙ্গ। ভাল লাগিল বহুত।


গণিত আৰু বিজ্ঞান বিষয় ইমান টান কিয়? - নৱদ্বীপ শ‌ইকীয়া - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nগণিত আৰু বিজ্ঞান বিষয় ইমান টান কিয়? – নৱদ্বীপ শ‌ইকীয়া\nআমাৰ আজিৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ প্ৰায় সকলেই উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰ্যায়ত বিজ্ঞান বিভাগত পঢ়াৰ এটি সপোন মনে মনে পুহি ৰাখে, যেন কলা বা বাণিজ্যতকৈ বিজ্ঞানহে ভাল! বা আমাৰ কিছু সংখ্যক অভিভাৱকে এনেদৰে ভাবে যেন বিজ্ঞান বিভাগত পঢ়িলেহে তেওঁৰ সন্মান জীয়াই থাকিব (ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতাৰ পৰা কৈছোঁ)! অৱেশ্যেই সন্তানৰ ভাল হোৱাটো প্ৰত্যেকৰে কাম্য। কিন্তু সন্তানটোক বিজ্ঞান বিষয় পঢ়ুৱাবলৈ আমি কিদৰে সাজু হৈছোঁ? কিয় ইমান টান বিজ্ঞান, গণিত এই বিষয়বোৰ? মেট্ৰিকত গণিতত ১০০% পায়ো কিয় উচ্চতৰ মাধ্যমিকত ৩০% পাবলৈ হাবাথুৰি খাব লগা হয়? ৮৫% তকৈও অধিক পায়ো উত্তীৰ্ণ হোৱা শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে পদাৰ্থ বিজ্ঞান বা ৰসায়নৰ কথাবোৰ কিয় ইমান আউল লগা? শিক্ষাদানত জড়িত আমিবোৰ অনুপযুক্ত নেকি, নে আমি জ্ঞানাৰ্জনতকৈ নম্বৰ গোটোৱাত বেছি আগ্ৰহী?\nশিক্ষাৰ্থীসকলৰ লগত যোৱা সাতটা বছৰে জড়িত হৈ থকাৰ বিভিন্ন অভিজ্ঞতাৰ পৰা যদি বিশ্লেষণ কৰি চাওঁ, তেন্তে এই কথাবোৰে আমাক চুই যায়:\nগণিত আৰু বিজ্ঞানৰ সমস্যা আৰু কাৰণবোৰ (উ: মা: পৰ্যায়লৈ)–\n১) প্ৰায় ৮০%-৮৫% ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ল সা গু (L.C.M.), গ সা উ (H.C.F.) ৰ ধূসৰ ধাৰণা।\n২) ভগ্নাংশৰ যোগ-বিয়োগ\n৩) পক্ষান্তৰকৰণ (Side Changing)\n৪) নেওতা মনত নথকা, বৰ্গ-ঘন মূলৰ ধাৰণা\n৫) সংখ্যাৰ সলনি চলকৰ প্ৰতি ভীতি (2+5-3=4 পাৰিব, কিন্তু 2xy+5xy-3xy=4xy নোৱাৰিবও পাৰে)\n৬) BODMAS বা আন বিধিৰ প্ৰয়োগৰ খেলিমেলি (সহযোগ, বিতৰণ ইত্যাদি)\n৭) মুখস্থত নিৰ্ভৰ কৰি জ্যামিতিৰ অতিশয় ধূসৰ মৌলিক ধাৰণা\n৮) বিজ্ঞানৰ বিভিন্ন কথাবোৰৰ মাজত সম্পৰ্ক বিচাৰিব নোৱৰা\n৯) কেৱল উত্তৰ মুখস্থ কৰি বিজ্ঞান বিষয়ত নম্বৰ গোটাবলৈ চেষ্টা কৰা\nএনে আৰু বহুতো আছে যদিও এইকেইটা অন্যতম।\n১) কেইটামান পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত আৰু পুনৰাবৃত্তি কৰি আহি থকা (Common) অংক কৰি যথেষ্ট নম্বৰ পাই যাব পৰা ব্যৱস্থা।\n২) গণিতৰ সমস্যাবোৰ (অংক বোৰ) কেৱল কিতাপত থকা কেইটাই, তাৰ ব্যৱহাৰিক জীৱনৰ প্ৰয়োগৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ অজ্ঞতা (শিক্ষক হিচাপে অংকৰ কেৱল সমাধান কৰি দিয়াতকৈ এই দিশত আমিও চকু দিয়া উচিত)\n৩) এটা শ্ৰেণীৰ অংকৰ ধাৰণাবোৰৰ প্ৰয়োজন যে ওপৰৰ শ্ৰেণীবোৰটো আছে সেই বিষয়ে অজ্ঞতা\n৪) মুখস্থ বিদ্যাৰ পয়োভৰ\n৫) বিজ্ঞানৰ প্ৰায় প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে যে গাণিতীক প্ৰয়োগ আছে, সেই বিষয়ে অজ্ঞতা\n৬) উ: মা: প্ৰথম বাৰ্ষিকত গণিত আৰু বিশেষকৈ পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ প্ৰতিটো মৌলিক ধাৰণাক অৱহেলা কৰা, গতিকে দ্বিতীয় বাৰ্ষিকত বিষয়কেইটাই তেনে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক অৱহেলা কৰে। আকৌ একাদশত অৱহেলা কৰা ভেক্টৰ বীজগণিত আৰু কলন গণিতে ভালকৈ পানী খুৱায় দ্বাদশত।\n৭) পাঠ্যপুথি (Text Book) খনক অৱহেলা কৰা বা প্ৰতিটো বাক্য পঢ়ি নোচোৱা\n৮) বিভিন্ন সহায়ক পুথি বা গাইড বা নোট্‌ছৰ সহায় লোৱা\n৯) বিভিন্ন চাপত নম্বৰ পোৱাৰ প্ৰতিযোগিতাত কেৱল নম্বৰ কেন্দ্ৰিক প্ৰস্তুতি\n১০) লেটাৰ পালে বুলিয়েই নিজৰ প্ৰজ্ঞা বা সামৰ্থ্য বিচাৰ নকৰি কিছু সংখ্যকৰ বিজ্ঞান বিভাগত যোৱাৰ ভুল সিদ্ধান্ত\n১১) লেটাৰ নম্বৰ পোৱাব নোৱাৰিলে বেয়া শিক্ষক বুলি প্ৰতিপন্ন হোৱাৰ আশংকাত নম্বৰ কেন্দ্ৰিক প্ৰস্তুতিত উদ্গনি যোগোৱা শিক্ষা\n১২) কোনো ক্ষেত্ৰত সঠিক কাউন্সেলিঙৰ অভাৱ\n১৩) আগতীয়া প্ৰস্তুতি অবিহনে ফলাফল ওলোৱাৰ পিছত লোৱা খৰতকীয়া সিদ্ধান্ত বা আনক অনুকৰণ কৰি লোৱা সিদ্ধান্ত\nআৰু বিভিন্ন আছে।\nছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলে কি কৰিব পাৰে (অভিভাৱকেও):\n১) চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ পৰাই BODMAS, ভগ্নাংশ আদিৰ ধাৰণাসমূহৰ আৰম্ভণি হয়, মেট্ৰিকৰ সময়ত হৈ চৈ কৰি লাভ নাই, আগৰ পৰাই সাজু হওক।\n২) কেৱল মুখস্থৰে জ্যামিতি নহয়। জ্যামিতিৰ ধাৰণা স্কুলতহে পাব, পিছত মাথোঁ প্ৰয়োগহে। ধাৰণা অবিহনে প্ৰয়োগ অসম্ভৱ। মুখস্থই কেতিয়াও ধাৰণা (Concept) নিদিয়ে।\n৩) কমন বিচৰা উপায়টো পৰিহাৰ কৰিবলৈ সৰুৰে পৰা শিকাওক।\n৪) পাঠ্যপুথি পঢ়াটো বাধ্যতামূলক কৰক। সন্তানে আনক দেখি সহায়ক পুথি বিচাৰিলে অলপ বিচাৰ কৰক বা বিজ্ঞজনৰ পৰামৰ্শ লওক।\n৫) নম্বৰ কেন্দ্ৰিক চাপ কেতিয়াও নিদিব। যিজনে পাঠ্যপুথিখন খৰচি মাৰি পঢ়িছে তেওঁক ভাল নম্বৰ পোৱাৰ পৰা কোনেও বিৰত কৰিব নোৱাৰে।\n৬) পৰীক্ষাত কিমান নম্বৰ পালা তাতকৈ বাকী কেইটা কিয় নাপালা, সেই বিষয়ত বেছি গুৰুত্ব দিয়া আৰু উত্তৰ উপস্থাপনৰ শৈলী শিকি লোৱা।\n৭) ষষ্ঠ শ্ৰেণীত মৌলসমূহৰ চিহ্ন প্ৰথমবাৰলৈ পোৱা, তেতিয়াৰ পৰাই মনত ৰাখিবা। (নহ’লে ছডিয়াম S হয়নে Na হয়, চোকা (?) খিনিৰে সমস্যা হোৱা দেখিছোঁ।)\n৮) অভিভাৱক হিচাপে সন্তানটোৰ চোকা-গেধাৰ তুলনা নকৰিব, চেষ্টা কৰা সকলেই চোকা।\n৯) সপ্তম শ্ৰেণীৰ বিজ্ঞানৰ তাপৰ ধাৰণা একাদশ শ্ৰেণীতহে ওলায়, অষ্টম-নৱম শ্ৰেণীৰ বল-গতি বিজ্ঞান একাদশত ওলায়, অষ্টম-নৱমৰ শব্দৰ কথা একাদশত ওলায়, সপ্তম-অষ্টম-নৱম-দশমৰ মৌল-যৌগ, বিক্ৰিয়া আদিৰ মৌলিক ধাৰণাৰেই উ: মা:ৰ ৰসায়ন, নৱমৰ কাৰ্য-শক্তিৰ ধাৰণাই একাদশ-দ্বাদশৰ কাৰ্য-শক্তিৰ বুনিয়াদ, দশমৰ বিদ্যুৎ-চুম্বকীয় ক্ৰিয়া-পোহৰৰ পৰিঘটনা আদি দ্বাদশত ওলায়।\nএই ধাৰণা সমূহ উ: মা: পৰ্যায়ত দিয়া নহয়, এইবোৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বিভিন্ন উচ্চ পৰ্যায়ৰ বা প্ৰায়োগিক জ্ঞানহে দিয়া হয়। গতিকে মুখস্থ কৰি অহাসকলে কথাবোৰ টলকিবই নোৱাৰে। ফলত শিক্ষকজন বেয়া (!) বা পঢ়াব নাজানে (!)। তথাপিও আমি সিহঁতৰ অৱস্থা জানি কথাবোৰ বুজাই দিয়াৰ চেষ্টা কৰোঁ। আচলতে মুখস্থ কৰি আহি বিজ্ঞান শাখাত পঢ়া সকলৰ অৱস্থাটো একে বছৰতে ষষ্ঠ-সপ্তম-অষ্টম-নৱম-দশম-একাদশ-দ্বাদশ, মুঠ ৭ টা শ্ৰেণী অলপ অলপ পঢ়াৰ দৰে হয় আৰু নম্বৰো শেষত অলপ অলপেই আহে।\nগতিকে বিজ্ঞান শাখাত পঢ়াৰ হাবিয়াস থকাসকলে অলপ আগৰ পৰা সাজু হ’লে নিশ্চয় দেশৰ আন প্ৰান্তৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সৈতে ফেৰ মাৰিব পাৰিব, নহ’লে অতি কমেও বিজ্ঞান আৰু গণিতক ইমান টান বুলি নক’ব!\n← মানুহ হোৱাৰ গৌৰৱ – ডাঃ কুমাৰ পাৰ্থপ্ৰতিম\nউচ্ছিষ্ট – প্ৰজামণি হাজৰিকা →\nঅসমীয়া জাতীয় সত্তাৰ প্ৰতীক গামোচা আৰু সংস্কৃতিৰ চিহ্ন বিহু-নৃত্য,গায়ন-বায়নৰ ব্যৱহাৰঃ (নিতুল বৰা)\nচহা জীৱনৰ মাধুৰীমা – কন্দৰ্প কুমাৰ নাথ


২০১৯ বৰ্ষৰ টপ ফাইভ মটৰচাইকেল কি ? – নিয়মীয়া বাৰ্তা\n২০১৯ বৰ্ষৰ টপ ফাইভ মটৰচাইকেল কি ?\nBy নিয়মীয়া বাৰ্তা\t On Dec 30, 2019\nনিয়মীয়া বাৰ্তা, ৩০ ডিচেম্বৰঃ মটৰচাইকেলক লৈ সকলোৰে সপোন থাকে । নিজৰ সপোনৰ মটৰচাইকেলখন চলোৱাৰ বাবে সকলোৰে থাকে এটা মন । এটা বৰ্ষত বহু সংখ্যক নতুন মটৰচাইকেল বজাৰলৈ আহে । আপুনি জানেনে ২০১৯ বৰ্ষত বজাৰলৈ অহা পাঁচখন অতিকৈ জনপ্ৰিয় আৰু চৰ্চিত মটৰচাইকেল কি ? যদি সেই পাঁচখন মটৰচাইকেলৰ সকলো দিশ জানিব বিচাৰে তেন্তে চাওক এই প্ৰতিবেদন…\n১ . বি এম ডব্লিউ এছ ১০০০ আৰ আৰ (BMW S 1000 RR) : ২০১৯ বৰ্ষত বজাৰলৈ অহা এইখন হৈছে এখন অতি বিলাসী মটৰচাইকেল । ৯৯৯ চিচি ইঞ্জিনৰ ৪ ষ্ট্ৰোক চাৰিটা চিলিণ্ডাৰ যুক্ত এইখন মটৰচাইকেলে দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছে বহু যুৱকৰ । ১৩,০০০ আৰ পি এম যুক্ত ইঞ্জিনত ২০৫ হৰ্ছ পাৱাৰ আৰু ১১,০০০ আৰ পি এমত ১১৩ এন এম টৰ্ক যুক্ত বি এম ডব্লিউ এছ ১০০০ আৰ আৰ । প্ৰতি ঘণ্টাত এইখন মটৰচাইকেলৰ গতিবেগ হৈছে ১২৫ কিলোমিটাৰ । মটৰচাইকেলখনৰ দৈৰ্ঘ্য ২,০৭৩ মিলিমিটাৰ, প্ৰস্থ ৮৪৮ মিলিমিটাৰ আৰু উচ্চতা হৈছে ১১৫১ মিলিমিটাৰ । ১৬.৫ লিটাৰ ইন্ধনযুক্ত মটৰচাইকেলখনত ৪ লিটাৰৰ ৰিজাৰ্ভ টেংকি সংলগ্ন কৰা হৈছে । বি এম ডব্লিউ এছ ১০০০ আৰ আৰৰ মূল্য ১৮.৫ লাখৰ পৰা ২২.৯৫ লাখ ।\n২. ডুকাটি ডিয়াভেল ১২৬০ এছ (Ducati Diavel 1260 S) : চৰ্চিত হৈ থকা এইখন মটৰচাইকেলৰ দুটা সংস্কৰণ উপলব্ধ হৈছে ভাৰতবৰ্ষত । ডিয়াভেল ১২৬০ আৰু ডিয়াভেল ১২৬০ এছ দুটা সংস্কৰণত মুক্তি দিয়া হৈছে এইখন মটৰচাইকেল । দুয়োটা সংস্কৰণৰ মূল্য ক্ৰমে ১৭.৭০ লাখ আৰু ১৯.২৫ লাখ টকা ।\n৩. ইণ্ডিয়ান এফটিআৰ ১২০০ এছ (Indian FTR 1200 S) : ইণ্ডিয়ান এফটিআৰ ১২০০ এছ ১২০৩ চিচি ইঞ্জিনযুক্ত মটৰচাইকেলখনত ১২০ বিএইচপি পাৱাৰ আৰু ১১২.৫ এন এম টৰ্ক সংযুক্ত কৰা হৈছে । ৬ টা গীয়েৰযুক্ত এইখন মটৰচাইকেল বহু নতুন ফিচাৰ্ছ সংযুক্ত কৰা হৈছে । মটৰচাইকেলখনৰ এক্স শ্ব’ৰোম প্ৰাইছ হৈছে ১৫.৯৯ লাখ টকা ।\n৪. ট্ৰিউম্ফ স্পীড টুইন (Triumph Speed Twin) : ভাৰতীয় সম্ভ্ৰান্ত পৰিয়ালৰ নতুন মটৰচাইকেল হৈছে ট্ৰিউম্ফ স্পীড টুইন । ৯.৪৬ লাখ মূল্যৰ এইখন মটৰচাইকেলত Thruxton R ৰ হাইপাৱাৰ Bonneville 1200 ইঞ্জিন যুক্ত কৰা হৈছে ।\n৫. হোণ্ডা চিবিআৰ ৩০০ আৰ (Honda CB300R) : বহু চৰ্চিত এইখন মটৰচাইকেলত ২৮৬ চিচিৰ ৪ ষ্ট্ৰোক, লিকুইড কুল এছ আই ইঞ্জিন দিয়া হৈছে । ৮৫০০ আৰ পি এম ইঞ্জিনত ৩০.৯ বি এইচ পি সৰ্বাধিক শক্তি আৰু ৬৫০০ আৰ পি এমত ২৭.৪ এন এম টৰ্ক দিয়া হৈছে । ১০ লিটাৰৰ ইন্ধনযুক্ত এইখন মটৰচাইকেলৰ মূল্য হৈছে ২.৪২ লাখ টকা ।\nচলিত বৰ্ষত ৰেচন কাৰ্ডৰ পৰা পেঞ্চনলৈ হোৱা কেইটামান পৰিৱৰ্তন\nবহু প্ৰতীক্ষিত টেটৰ ফলাফল ঘোষণা\nপৰেশ বৰুৱাক চীনে আশ্রয় দিছে কিয়?\nকাকতি ফৰিঙৰ তাণ্ডৱ


ময়ূখ হাজৰিকা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n১৩ জানুৱাৰী, ১৯৭১ (৫১ বছৰ)\nগুৱাহাটী, অসম, ভাৰত\nপপ, সুগম সংগীত\nকণ্ঠশিল্পী, গীতিকাৰ, সুৰকাৰ\n১৯৮৮ – বৰ্তমান\nময়ূখ হাজৰিকা (ইংৰাজী: Mayukh Hazarika; জন্ম ১৩ জানুৱাৰী ১৯৭১) অসমৰ এজন গায়ক তথা গীতিকাৰ আৰু সুৰকাৰ। Mayukh Hazarika and the Brahmaputra Balladeers নামৰ বেণ্ডটোৰ তেওঁ মুখ্য শিল্পী। তেওঁ প্ৰখ্যাত অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী যুটী জয়ন্ত হাজৰিকা আৰু মণীষা হাজৰিকাৰ পুত্ৰ আৰু ভূপেন হাজৰিকাৰ ভতিজা।\n1.1 প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা\n1.3 সংগীত জীৱন\n3 গীতৰ এলবাম\n১৯৭১ চনৰ ১৩ জানুৱাৰী তাৰিখে গুৱাহাটীত ময়ূখ হাজৰিকাৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ অন্য নাম 'ৰাজা'। পিতৃ-মাতৃ জয়ন্ত হাজৰিকা আৰু মণীষা হাজৰিকাৰ তেওঁ একমাত্ৰ সন্তান। তেওঁৰ ৭ বছৰ বয়সতে দেউতাকৰ মৃত্যু হয়। সৰুৰেপৰাই তেওঁ মাকৰপৰা সংগীতৰ শিক্ষা লাভ কৰে। খানাপাৰাৰ কেন্দ্ৰীয় বিদ্যালয়ত তেওঁ স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু পিছলৈ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰে। ভাৰতীয় ব্যৱস্থাপনা প্ৰতিষ্ঠান, ইন্দ'ৰৰপৰা (IIM ইন্দ'ৰ) তেওঁ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।\nIIM-ৰপৰা উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পাছত হাজৰিকাই ২০০৭ চনত এন ডি টি ভি লাইফষ্টাইলত Head of Camera হিচাপে চাকৰি জীৱন আৰম্ভ কৰে। সমান্তৰালভাৱে তেওঁ মাতৃ মণীষা হাজৰিকা আৰু পত্নী লাইলি দত্ত হাজৰিকাৰ সৈতে ভাৰতৰ বাহিৰে-ভিতৰে বিভিন্ন ঠাইৰ অনুষ্ঠানত গীত পৰিৱেশন কৰি আহিছে।\nসংগীত জীৱন[সম্পাদনা কৰক]\nপ্ৰথমে তেওঁ জয়ন্ত হাজৰিকা আৰু ভূপেন হাজৰিকাৰ জনপ্ৰিয় গীতসমূহৰ ক'ভাৰ ভাৰ্চন গাই জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল। ২০০৯ চনৰ ৫ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে তেওঁৰ নিজৰ কথা, সুৰ আৰু কণ্ঠৰ প্ৰথমটো এলবাম 'চকুৱে যদি কথা কয়' মুক্তিলাভ কৰে।\nপত্নী লাইলি দত্ত হাজৰিকাৰ সৈতে ময়ূখ হাজৰিকা দিল্লীত বাস কৰে।\nগীতৰ এলবাম[সম্পাদনা কৰক]\nশ্বিলঙৰে গধূলি (২০০২)\nচকুৱে যদি কথা কয় (২০০৯)\nমনৰ মৰম (২০১২)\nAssamese Modern Songs (২০১২)\nAll Time Greats Jayanta Hazarika (২০১২)\nঅসমৰ চিৰযুগমীয়া গীত (২০১২)\n↑ Mayukh Hazarika - the frontman of the Brahmaputra Balladeers, India-north-east.com\n↑ Airtel promotes Assam’s singing sensation – Mayukh & Laili Hazarika Eastern Panorama\n↑ Relive golden melodies - ‘A Tribute to Assamese Music’ down the ages on Sunday The Telegraph (Calcutta)\n↑ Legend Resurrected, Bipuljyoti.in\n↑ "London tribute to Assamese music legend - Wife, son and daughter-in-law to sing at the Nehru Centre in memory of Jayanta Hazarika". The Telegraph (Calcutta). 13 October 2006. http://www.telegraphindia.com/1061013/asp/northeast/story_6856983.asp। আহৰণ কৰা হৈছে: 20 March 2015.\n↑ "Mayukh-Laili enthrall Assamese in Australia". Times of Assam. 16 May 2012. https://www.timesofassam.com/headlines/mayukh-laili-enthrall-assamese-in-australia। আহৰণ কৰা হৈছে: 19 March 2015.\n↑ "Festival of northeast begins in Delhi". Assam Times. 8 November 2014. http://www.assamtimes.org/node/12288। আহৰণ কৰা হৈছে: 20 March 2015.\n↑ "A celebration of the North East". Deccan Herald. 20 February 2012. http://www.deccanherald.com/content/228691/a-celebration-north-east.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 20 March 2015.\n↑ "North East festival in Delhi sends out message of national integration". Asian News International. 18 November 2014. http://www.aninews.in/newsdetail2/story192163/north-east-festival-in-delhi-sends-out-message-of-national-integration.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 20 March 2015.\n↑ "Maestros honoured thorough performances at this tribute event in Delhi". Times Of India. 26 June 2012. http://timesofindia.indiatimes.com/entertainment/hindi/music/music-events/Maestros-honoured-thorough-performances-at-this-tribute-event-in-Delhi/articleshow/14388197.cms। আহৰণ কৰা হৈছে: 19 March 2015.\n↑ "Bhupenda’s death anniversary at Mumbai". The Assam Tribune.2November 2014. http://www.assamtribune.com/scripts/detailsnew.asp?id=nov0214/city054। আহৰণ কৰা হৈছে: 20 March 2015.\n↑ "Airtel promotes Assam’s singing sensation – Mayukh Hazarika & Laili Hazarika". Future Sounds. 10 November 2011. http://www.futuresounds.in/airtel-promotes-assams-singing-sensation-mayukh-hazarika-laili-hazarika। আহৰণ কৰা হৈছে: 19 March 2015.\n↑ Anuradha - Mayukh Hazarika, Gaana.com\niTunesত ময়ূখ হাজৰিকা\nছাৰেগামাত ময়ূখ হাজৰিকা\nRdioত ময়ূখ হাজৰিকা\nSaavnত ময়ূখ হাজৰিকা\nName Hazarika, Mayukh\nShort description Musician, Singer\nDate of birth 1971-01-13\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ময়ূখ_হাজৰিকা&oldid=257730"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০৪ জানুৱাৰী, ২০২১ তাৰিখে ১০:১৪ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


আন্ধাৰে-জোনাকে (In Dark & Light)\nগদ্যেৰে-পদ্যেৰে জীৱনৰ অান্ধাৰ-জোনাক বোৰ- বিনয়\nক্লজড্ চাৰ্কিট কেমেৰা\n-বিনয় কৃষ্ণ তামুলী ফুকন\n-কালি কেইবজাত অফিচলৈ গৈছিলা?\n-মইতো তোমাক ন বজাতে ঘৰত এৰি গৈছিলোঁ। সদায় তুমি দহ বজাত অফিচলৈ যোৱা। কালি কিয় ইমান দেৰিকৈ গ'লা?\nকোনোবা আহিছিল নেকি ঘৰলৈ?\nঅভিৰঞ্জনৰ প্ৰশ্ন কেইটাই নীলাঞ্জনাক হতাশ কৰিলে যদিও তাই উত্তৰ দি গ'ল।\n-নাই। গাটো খুউৱ বেয়া লাগিছিল। অফিচলৈ ওলাইয়ো বিচনাত পৰি দিলোঁ। দেৰী হৈ গ'ল।\nনীলাৰ উত্তৰত অভিৰঞ্জন সন্তুষ্ট হ'ল নে নহ'ল তাই নুবুজিলে। কিন্তু গা-বেয়া লগা বুলি কোৱাতো সি তাইক এবাৰলৈও নুসোধিলে "কি হৈছে তোমাৰ বুলি।"\nএই কথাটোৱেহে নীলাঞ্জনা মনটো বেয়া কৰি পেলালে।\n"নীলাঞ্জনা- অভিৰঞ্জন " সৰু চহৰ খনৰ এক আদৰ্শ যুটি। সকলোৰে দৃষ্টিত সুখী দম্পত্তি। দুয়োৰে চৰকাৰী চাকৰি। অভিৰঞ্জনৰ কৰ্মক্ষেত্ৰ ঘৰৰ পৰা প্ৰায় ত্ৰিশ কিলোমিটাৰ নিলগত।\nনীলাৰ চাকৰি স্থানীয় চহৰ খনতে। স্বচ্ছল জীৱন। ৯ বছৰীয়া পুত্ৰ তন্ময়কলৈ সুখৰ সংসাৰ সিহঁতৰ। তথাপিও যেন নীলাঞ্জনাৰ বুকুৰ কোনোবাএটা কোনত দুখ আছে নীলাৰ।\nঅভিৰঞ্জনে তাইক বুজি নোপোৱাৰ দুখ। উপাৰ্জনৰ এক আহিলা আৰু শৰীৰৰ দাবী পূৰণৰ যন্ত্ৰ হে যেন তাই।\nতাইৰ শৰীৰ মনৰ খবৰ ল'বলৈ সময় আৰু আগ্ৰহ দুয়োটাৰে যেন অভাৱ অভিৰঞ্জনৰ।\nদিনটোৰ ঘৰুৱা ব্যস্ততা আৰু অফিচৰ কামৰ হেঁচাত যেতিয়া তাই টোপনিত ঢলি পৰে তাই গম নাপায় যে তাই গম নোপোৱাকৈয়ে অভিৰঞ্জনে তাইৰ শৰীৰটো ব্যৱহাৰ কৰিলে। তথাপিও কোনো প্ৰতিবাদ নকৰে তাই। জীৱনে মৰণে একেলগে থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিত যে তাই প্ৰতিশ্ৰুত। অভিৰঞ্জন সুখী হ'লেই তায়ো সুখী।\nতাই গোপনে কঢ়িয়াই ফুৰা ৰোগটোৰ কথা অভিৰঞ্জনে নাজানে।\nঘেঁৰৰৰৰ, ধাম, ধুম....\nঅফিচৰ পৰা আহি কোঠাত সুমাই আচৰিত হৈ পৰিল নীলা। লৰা এটাই ড্ৰিল মেচিনেৰে তাইৰ শুৱনী কোঠাৰ দুৱাৰমুখৰ দেৱালত ফুটা কৰি আছে। আন এটাই ঘৰৰ মূল দুৱাৰত ক্লজড চাৰ্কিট কেমেৰা এটা লগাই আছে। অভিৰঞ্জনে মাজে মাজে নিৰ্দেশ দি গৈছে।\n-কি কৰিছা অভি?\n-একো নাই। লাগে বুজিছা। চোৰ ডকাইতৰ যি উপদ্ৰপ ঘৰতত চি চি কেমেৰা লাগে।\n"মোৰ শুৱনী কোঠাত চোৰ সোমাই মোৰ কি লৈ যাব? কি নিৰিক্ষণৰ কৰিবা? মই পাতিৰ তীৰুতা জনীয়ে শৰীৰত কি ৰোগ কঢ়িয়াই ফুৰিছো তুমি নিজৰ চকুৰে, মনেৰে তাৰ খবৰ নাপালা, চি চি কেমেৰাৰে ধৰা পেলাবা মই কেনে আছো। কি কৰিছো। কিয় অভি? কিয় মোৰ শুৱনী কোঠাৰ দুৱাৰত চি চি কেমেৰা?"\n-কথা খিনি ডিঙিলৈকে উজায় আহিল যদিও একো নকলে নীলাই। মাথো মূৰদোপিয়ালে।\nভুল ভাবিলা অভি। তুমি মোক গনিকাৰ শাৰীলৈ নমাই দিলা। তুমি অফিচলৈ যাওঁতে মই বাৰু মোৰ শুৱা বিচনালৈ কাৰোবাক মাতি আনো নেকি? কথা খিনি ভাবি চকুপানী ওলাল নীলাৰ।\nনিশা দুই বাজিছে। চি চি কেমেৰাৰ নজৰত বন্দী নীলাক টোপনিয়ে হেঁচা মাৰি ধৰিছে যদিও শুব পৰা নাই। হঠাৎ নীলাৰ ফোনটো বাজি উঠিল।\n-হেল্ল নীলা মেডাম। অভিৰঞ্জন চাৰক পুলিছে ধৰিলে।\n-চাৰৰ অফিছৰ এছিছটেণ্ট এজনীৰ লগত তাইৰ ঘৰতে ধৰা পৰিল। ছোৱালীজনীৰ গিৰিয়েকে কেছ দিছে.... চি চি টিভি কেমেৰাত সৱ ধৰা পৰিছে।\nবহু কষ্ট, পুলিছ, আদালত দৌৰি অভিৰঞ্জনক মুকলি কৰি অনা এবছৰ হ'ল। নীলাৰ শুৱনী কোঠাৰ চি চি টিভি কেমেৰা চলি থাকিল। প্ৰত্যেক দিনাই অফিচৰ পৰা আহি কেমেৰাৰ ফুটেজ পৰীক্ষা কৰা অভিৰঞ্জনৰ নিয়মিত কাম হিচাপে চলি থাকিল। নীলাই গমনোপোৱাকৈয়ে তাইৰ টোপনিত অভিৰঞ্জনে তাইৰ দেহটো ব্যৱহাৰ কৰা, এই সকলোবোৰ চলি থাকিল। নীলাৰ জৰায়ুৰ ৰোগটোও দিনে দিনে বাঢ়ি আহিছে। অভিয়ে গম নোপোৱাকৈ নীলাই ডাক্তৰক দেখুৱাইছিল। "অভাৰিয়ান চিষ্ট" উঠাই পেলাব লাগিব জৰায়ুটো। মাত্ৰ এই কথাটো গম নাপালে অভিৰঞ্জনে।\n-চি চি টিভি কেমেৰা ফুটেজ চাই হিতাহিত জ্ঞান হেৰুৱাই পেলাইছে অভিৰঞ্জনে। এয়া কি?\nনীলাৰ কাপোৰহীন শৰীৰটোত এয়া কাৰ হাত। আসঃ সি বলিয়া হৈ পৰিছে। ফুটেজটো ফাষ্ট ফৰৱাড কৰিছে। জুম কৰি চাইছে।\nকাৰ মুখ এইখন? মনত পৰিল অভিৰঞ্জনৰ ডাঃ নিলোৎপল ফুকন\n। নীলাৰ সহ পাঠী। স্ত্ৰী ৰোগ বিশেষজ্ঞ। আসঃ কেনেকৈ নীলাৰ গোপন স্থানত হাত দিছে।\nআৰু নীলা? নীলা ক'ত?\nফোন লগালে সি। পুৰুষৰ মাত\n-অভিৰঞ্জন। মই ডাঃ নিলোৎপল। চিনি পাইছা? নীলাৰ লগৰ। তাই ফোন কৰিলে। মই তোমাৰ ঘৰলৈকে গ'লো।\nনীলাৰ অভেৰি ব্ৰাষ্ট হৈছে। মই নিজৰ গাড়ীৰে মোৰ নাৰ্চিং হ'মলৈকে লৈ আহিলোঁ।\nঅপাৰেচন হৈ গ'ল। আই চি ইউত আছে তাই....\nধাম, ধুম, থেং, থাং....\nচি চি টিভি কেমেৰা কেইটা ভাঙি অভিৰঞ্জন গাড়ীত বহিল। এক্সেলেটৰ গচকি দিলে\nযিমান সোনকালে পাৰি "ফুকন নাৰ্চিং হ'ম" পাব লাগে।\nমৰণোত্তৰ ঠিকনা সময়ৰ সৌ ডাক বাকচটো দেখিছা? কোনে দিয়ে কাৰ ঠিকনাত চিঠি? মাকে পুত্ৰলৈ। পুত্ৰই প্ৰেয়সীলৈ ল'ৰাটোৱে দেউতাকলৈ... ৰুগীয়া...\nতোৰ শুভ বিবাহৰ দিনা, কবিতা\nতোৰ শুভবিবাহৰ দিনা এপাহ গোলাপ অথবা এটা কেটবেৰিজৰ চকলেট নাছিল অ' আমাৰ ভালপোৱা ৷ ৰেষ্টুৰেন্টৰ ক'ল্ড ক'ফিৰ কাপত লিপষ্...\nফাগুন বিষাদৰ নাম যদিও পলাশ শিমলুৰ ফুলৰ ৰং মোৰ প্ৰিয় প্ৰিয় নহয় মায়াৱী ফাগুন ধূলিৰে ধূসৰ ফাগুনী পচোৱাই ওখ শিমলুৰ পাহি নোৱাৰে কঁপাব ...\nধাৰাবাহিক অনিমন্ত্ৰিত গৈ আছিলো জীৱনৰ বাটে বাটে প্ৰাপ্তি অপ্ৰাপ্তিৰ হুহুৰি বজাই ৷ কেইবাটাও আলিকেঁকুৰি পাৰ হৈ হৈ ৰৈ গৈছিলো এটা দ...\n"জীৱনে মৰণে মই চিৰদিন অসমীয়া ৷ অসমীয়া দেহে-মনে মই ৷" -চৈয়দ আব্দুল মালিক\nক্লজড্ চাৰ্কিট কেমেৰা (গল্প) -বিনয় কৃষ্ণ তামুলী ...\n© Binay Krishan Tamuli Phukan 2017. Awesome Inc. theme. Powered by Blogger.


মেঘালয়ৰ মাতৃবংশীয় সমাজ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nউত্তৰ-পূব ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যৰ কেইবাটাও জনগোষ্ঠীত মাতৃবংশ প্ৰথাৰ প্ৰচলন আছে। নাৰীৰ উত্তৰপুৰুষৰ জৰিয়তে বংশৰ আভাস পোৱাকে মাতৃবংশ বোলে। এই সমাজ ব্যৱস্থাত কোনো এজন ব্যক্তিক তেওঁৰ মাতৃৰ বংশৰে সূচোৱা হয় আৰু সম্পত্তিৰ বা উপাধিৰ উত্তৰাধিকাৰ জড়িত থাকে। এনে ব্যৱস্থা সাধাৰণতে দেখা পোৱা পিতৃপ্ৰধান প্ৰথাতকৈ বেলেগ য'ত পৰিয়ালৰ পৰিচয় মূল পুৰুষজনৰ পৰা আহে। খাচি, গাৰো আৰু মেঘালয়ৰ আন আন উপগোটসমূহৰ মাজত অতীতৰে পৰা মাতৃবংশীয় সমাজ ব্যৱস্থা চলি আহিছে। খাচিসকলৰৰ মাতৃবংশীয় প্ৰথা পৃথিৱীৰ বৃহৎ মাতৃবংশীয় সংস্কৃতিসমূহৰ অন্যতম।\n2 অধিকাৰ, ভূমিকা আৰু দায়িত্ব\nউত্তৰ-পূব ভাৰতৰ আন বহু জনগোষ্ঠীৰ লগতে মেঘালয় ৰাজ্যৰ খাচিসকলেও মাতৃবংশ প্ৰথা মানি চলে। ভিন ভিন ভাষা, আচাৰ-ব্যৱহাৰ থকা কেইবাটাও উপগোষ্ঠীৰ বাবে খাচি জনগোষ্ঠী শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই সকলোবোৰ গোটৰ জনজাতীয় পৰিচয় Ki Hynniew Trep (সাতটা পঁজা) নামেৰে একেই। আনহাতে আচিক লোকসকলৰ বিভিন্ন গোটক গাৰো নামটোৰে সূচোৱা হয়।\nখাচিসকলৰৰ মাতৃবংশীয় প্ৰথাক পৃথিৱীৰ "বৰ্তি থকা বৃহৎ মাতৃবংশীয় সংস্কৃতিসমূহৰ" এটা বুলি অভিহিত কৰা হৈছে। খাচি, গাৰো আৰু আন আন গোটসমূহ মেঘালয়ৰ লগতে অসম আৰু বাংলাদেশৰ সীমান্তৱৰ্তী অঞ্চলত বসবাস কৰে। পূব এছিয়াৰ মন-মাৰ লোকসকলক খাচিসকলৰ পূৰ্বপুৰুষ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। খাচি আৰু আন উপগোটসমূহৰ মাতৃবংশীয় প্ৰথা ভাৰতত অদ্বিতীয়। তেওঁলোকৰ লোকবিশ্বাস, কিংবদন্তি আৰু উৎপত্তিৰ কাহিনীবোৰত মাতৃবংশৰ কথাক গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। যুদ্ধলৈ যোৱা খাচি ৰজাসকলে পৰিয়ালৰ দায়িত্ব মহিলাক দি থৈ গৈছিল আৰু সেইবাবে সমাজত মহিলাৰ ভূমিকা অতীজৰে পৰা সন্মানীয় লৈ পৰিছে। হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতত উল্লেখিত নাৰী ৰাজ্যৰ খাচি আৰু জয়ন্তীয়া পাহাৰ আৰু মেঘালয়ৰ মাতৃবংশ প্ৰথাৰ লগত সম্পৰ্ক থাকিব পাৰে। ২০০৪ চনৰ এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি মেঘালয়ৰ জনজাতিসমূহৰ মাতৃবংশীয় বৈশিষ্ট্য কিছু পৰিমাণে নাইকিয়া হৈ আহিছে।\nঅধিকাৰ, ভূমিকা আৰু দায়িত্ব[সম্পাদনা কৰক]\nমেঘালয়ৰ মাতৃপ্ৰধান সমাজত নাৰীৰ ভূমিকা প্ৰধান। পৰিয়ালৰ নুমলীয়া জীয়ৰী Ka Khadduhএ সকলো সম্পত্তিৰ অধিকাৰ পায়। বিবাহৰ পাছত জোঁৱাই শাহুৱেকৰ ঘৰত থাকিব লাগে। সন্তানসকলে মাকৰ উপাধি লিখে। কোনো লোকৰ কন্যা সন্তান জন্ম নহ'লে তেওঁলোকে ছোৱালী এজনী তুলি লয় আৰু সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰ তাইলৈ হস্তান্তৰ কৰে। ল'ৰা সন্তান জন্মৰ বিপৰীতে কন্যা সন্তানৰ জন্ম উদ্‌যাপন কৰা হয়। নাৰী এগৰাকীয়ে পুনৰ্বিবাহ কৰিলে বা বিবাহ বহিৰ্ভূত ভাৱে সন্তান জন দিলে সামাজিক অপবাদৰ বলি নহয়। "Khasi Social Custom of Lineage Act" নিয়মে তেওঁলোকক সুৰক্ষা দিয়ে। কেতিয়াবা কোনো নাৰীয়ে অন্য জনগোষ্ঠীৰ পুৰুষো বিয়া কৰায়। খাচি সমাজৰ সফল মহিলাসকলে অনুভৱ কৰে যে তেওঁলোকৰ "সামাজিক ব্যতিক্ৰমে" সফল হোৱাত সৰ্বতোপ্ৰকাৰে সহায় কৰে। প্ৰায়বোৰ সৰু-সুৰা ব্যৱসায়ৰ দায়িত্ব মহিলাসকলেই লয়।\n১৯৯৪ চনত বীণা আগৰৱালে গাৰো আৰু খাচিসকলৰ বিশিষ্ট্যৰ তুলনামূলক অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁ জনায় যে গাৰোসকলৰ মাজতো মাতৃবংশীয় উত্তৰাধিকাৰ, বিবাহৰ পাছত মাতৃৰ ঘৰত বা কাষতে বাসৰ প্ৰথা, সম্পৰ্কীয় লোকৰ মাজত বিবাহৰ পচন্দ, প্ৰাক্-বৈবাহিক যৌনমিলন আদিৰ প্ৰচলন আছে, কিন্ত নাৰীৰ ব্যভিচাৰক শাস্তি দিয়া হয়। আনহাতে খাচিসকলৰ মাজত মাতৃবংশীয় উত্তৰাধিকাৰ, বিবাহৰ পাছত মাতৃৰ ঘৰত বা কাষতে বাসৰ প্ৰথা আৰু দ্বি-বাসস্থান (পত্নীয়ে মাক-দেউতাকৰ লগতে বাস কৰে আৰু গিৰিয়েকে অন্য ঘৰত বাস কৰে)ৰ নিয়ম আছে। সম্পৰ্কীয় লোকৰ মাজত বিবাহৰ বিৰূপ ভাব আছে। খাচি নাৰীৰো প্ৰাক্-বৈবাহিক যৌনমিলন মানি লোৱা হয় কিন্তু ব্যভিচাৰক শাস্তি দিয়া হয়।\nসন্তানৰ চোৱা-চিতাৰ দায়িত্ব মাক বা শাহুৱেকৰ। সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰ লাভ কৰা কনিষ্ঠ জীয়েকে মাক-দেউতাকৰ বৃদ্ধ বয়সত যত্ন ল'ব লাগে আৰু ভায়েক-ভনীয়েকৰো পঢ়া-শুনা বা অন্য দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিব লাগে।\nকিছুমান খাচি পুৰুষে এনে সমাজত নিজকে দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ নাগৰিক জ্ঞান কৰে। তেওঁলোকে পুৰুষৰ সম-অধিকাৰ বিচাৰি Syngkhong Rympei Thymmai আৰু Sam Kam Rin Ku Mai (সামাজিক পুনৰ্গঠন সংঘ)ৰ দৰে সংস্থা গঠন কৰিছে। তেওঁলোকে প্ৰকাশ কৰে যে "খাচি পুৰুষৰ কোনো সুৰক্ষা নাই, তেওঁলোকৰ মাটিৰ অধিকাৰ নাই, তেওঁলোকে পাৰিবাৰিক ব্যৱসায় চলাব নোৱাৰে আৰু কোনো কামতে গ্ৰহণযোগ্য নহয়।”\nমেঘালয়ৰ সমাজ মাতৃবংশীয় হ'লেও মাতৃপ্ৰধান নহয়। আগৰ ৰজাৰ দিনত ৰজাৰ নুমলীয়া ভনীৰ পুত্ৰ‌ই ৰাজ্যৰ শাসনভাৰ লাভ কৰিছিল। এতিয়াও মেঘালয় বিধানসভা বা পঞ্চায়তত নাৰীৰ অংশগ্ৰহণ নূন্যতম। ২০১৩ চনত মেঘালয় বিধানসভাৰ ৬০ গৰাকী সদস্যৰ মাত্ৰ পাঁচগৰাকী মহিলা। জনজাতিৰ মুখ্য ৰাজনৈতিক বিভাগ Dorbar Shnongত মহিলাক কোনো দায়িত্ব দিয়া নহয়। কিন্তু মহিলাসকলে অনুভৱ কৰে যে তেওঁলোকে পুৰুষতকৈ টকা-প‌ইছাৰ দায়িত্ব ভালদৰে পালন কৰে আৰু সেইবাবে অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতা উপভোগ কৰে।\n↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 Bhaumik, Subir (16 Oct 2013). "Meghalaya: Where women call the shots". Aljazeera. Archived from the original on 10 March 2016. https://web.archive.org/web/20160310143505/http://www.aljazeera.com/indepth/features/2013/2013/2013/10/meghalaya-where-women-call-shots-2013103152936824511.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 10 March 2016.\n↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 Rimmer, Sandra. "The ancient Indian tribe where the women are in charge and activists lobby for men’s rights". Planet Earth & its Life Forms. Archived from the original on 10 March 2016. https://web.archive.org/web/20160310131731/http://www.abroadintheyard.com/ancient-indian-tribe-where-women-are-in-charge/। আহৰণ কৰা হৈছে: 10 March 2016.\n↑ Schweizer & White 1998.\n↑ Laird, T.. "A woman's world: Meghalaya, India – matrilineal culture". ICIMOD. Archived from the original on 10 March 2016. https://web.archive.org/web/20160310153942/http://lib.icimod.org/record/9474। আহৰণ কৰা হৈছে: 10 March 2016.\n↑ Sen 2004, পৃষ্ঠা. 48.\n↑ Mann 1996, পৃষ্ঠা. 42-43.\n↑ Gupta 1984, পৃষ্ঠা. 7.\n↑ Lyndem & De 2004, পৃষ্ঠা. 280.\n↑ 9.0 9.1 Allen, Timothy (19 January 2012). "Meghalaya, India: Where women rule, and men are suffragettes". BBC News. Archived from the original on 22 March 2016. https://web.archive.org/web/20160322204146/http://www.bbc.com/news/magazine-16592633। আহৰণ কৰা হৈছে: 10 March 2016.\n↑ Agarwal 1994, পৃষ্ঠা. 141.\n↑ 11.0 11.1 Bouissou, Julien (18 January 2011). "Where women of India rule the roost and men demand gender equality". The Guardian. Archived from the original on4March 2016. https://web.archive.org/web/20160304222846/http://www.theguardian.com/world/2011/jan/18/india-khasi-women-politics-bouissou। আহৰণ কৰা হৈছে: 10 March 2016.\n↑ Kirkpatrick, Nick (17 April 2015). "Kingdom of girls: Women hold power in this remote Indian village". The Washington Post. https://www.washingtonpost.com/news/in-sight/wp/2015/04/17/kingdom-o। আহৰণ কৰা হৈছে: 10 March 2016.\nAgarwal, Bina (1994). A Field of One's Own: Gender and Land Rights in South Asia. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-42926-9. https://books.google.com/books?id=Z3pdP30OnEUC&pg=PA141.\nGupta, Pranab Kumar Das (1984). Life and Culture of Matrilineal Tribe of Meghalaya. Inter-India Publications. https://books.google.com/books?id=VwC2AAAAIAAJ.\nLyndem, Biloris; De, Utpal Kumar (2004). Education in North East India: Experience and Challenge. Concept Publishing Company. ISBN 978-81-8069-063-1. https://books.google.com/books?id=oHJlnkDG8IMC&pg=PA280.\nMann, Rann Singh (1996). Aspects of Indian Social Anthropology. Concept Publishing Company. ISBN 978-81-7022-586-7. https://books.google.com/books?id=Fuxv9_upHpYC&pg=PA42.\nSchweizer, Thomas; White, Douglas R. (1998). Kinship, Networks, and Exchange. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-59021-1. https://books.google.com/books?id=CSIAkgk-qasC&pg=PA119.\nSen, Soumen (2004). Khasi-Jaintia Folklore: Context, Discourse, and History. NFSC www.indianfolklore.org. ISBN 978-81-901481-3-9. https://books.google.com/books?id=r6p0GXek13cC&pg=PA48.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=মেঘালয়ৰ_মাতৃবংশীয়_সমাজ&oldid=221077"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ১৯ এপ্ৰিল, ২০২০ তাৰিখে ১৯:০৩ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


উৎকোচ নিদিলে নহয় কাম! আৰক্ষীৰ জালত নগাঁও কোষাগাৰৰ মহিলা কৰ্মচাৰী... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nউৎকোচ নিদিলে নহয় কাম! আৰক্ষীৰ জালত নগাঁও কোষাগাৰৰ মহিলা কৰ্মচাৰী…\nডিজিটেল সংবাদ, নগাঁও: দীৰ্ঘদিনে উৎকোচ বিচাৰি হাৰাশাস্তি কৰি অহা নগাঁও কোষাগাৰত বুধবাৰে আৰক্ষীৰ জালত পৰিল কোষাগাৰ কৰ্মচাৰী ৷ এগৰাকী আৰক্ষী কনিষ্টবলে পাঁচ দিনে জি পি এফৰ ধন আদায় পাবলৈ কোষাগাৰৰ কৰ্মচাৰীক উৎকোচ নিদিয়াৰ বাবে কাম নোহোৱাত কনিষ্টবল প্ৰবীন বৰা শৰণাপন্ন হয় নগাঁৱৰ আৰক্ষী অধীক্ষকৰ৷ অভিযোগ ভিত্তিত অধীক্ষক আনন্দ মিশ্ৰই অসামৰিক পোচাকত মহিলা আৰক্ষী সহ এটি দল কোষাগাৰলৈ প্ৰেৰণ কৰে ৷ উৎকোচ দাবী কৰা কোষাগাৰৰ কৰ্মচাৰী খুচবু হৰলালকাক প্ৰবীণ বৰাই এহেজাৰ টকা আদায় দিয়ে ৷\nখুচবুয়ে হাঁহি হাহিঁ টকা লৈ কাম হৈ যাব বুলি কোৱাৰ লগে লগে অসামৰিক পোচাকত থকা আৰক্ষী কনিষ্টিবল গৰাকীয়ে কোষাগাৰ কৰ্মচাৰী খুচবুক হাতে লোতে কৰায়ত্ত কৰে ৷ লগে লগে কোষাগাৰৰ ভিতৰত হুলস্হূলীয়া এক পৰিবেশৰ সৃষ্টি হয় যদিও আৰক্ষীয়ে পৰিস্হিতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰে ৷জানিব পৰা মতে, ব্যক্তিগত সমস্যাৰ বাবে জি পি এফৰ পৰা আগধন ল’ব বিচৰা কনিষ্টবল প্ৰবীণ বৰাই এহেজাৰ টকাটো দিবলৈ দুজন সহকৰ্মীৰ পৰা ধাৰলৈ ল’ব লগা হৈছিল৷ এই ঘটনাৰ পিছত আৰক্ষী অধীক্ষক আনন্দ মিশ্ৰই কয় যে- এজন মানুহ সমস্যাত পৰিহে জিপিএফৰ ধন লয়৷ আৰক্ষীকে যদি উৎকোচ বিচাৰে সাধাৰণ মানুহৰ কি হ’ব৷\nধুবুৰী অসামৰিক চিকিৎসালয়ত দালালৰ দপদপনি, তিনিজনক গ্ৰেপ্তাৰ…