অপেৰাগৃহৰ অপদেৱতা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nফৰাচী লেখক জেষ্ট‘ লেৰু (Gaston Leroux)ৰ ‘অপেৰাগৃহৰ অপদেৱতা‘ (ইংৰাজী: The Phantom of the Opera, ফৰাচী: Le Fantôme de l’Opéra) ধ্ৰুপদী ৰহস্য সাহিত্যৰ শাৰীত পৰে। ‘ল গঊলৱা‘ কাকতত ১৯০৯ চনৰ ২৩ ছেপ্তেম্বৰৰ পৰা ১৯১০ চনৰ ৮ জানুৱাৰীলৈকে ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰকাশিত হোৱা এই ৰহস্য উপন্যাসখনে যোৱা প্ৰায় একশতিকা জুৰি কেইবাখনে সফল চলচিত্ৰ, অপেৰা–সংগীতালেখ্য, নাটৰ মঞ্চায়নৰ ওপৰিও সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰতো অনুপ্ৰেৰণা যোগাই আহিছে। ১৯১৬ চনত প্ৰথম চিত্ৰায়ণ হোৱাৰে পৰা ২০১২ চনৰ জেফ মাৰ্টিনৰ ফেন্টম অব ডা পেলেছলৈকে এক সুদীৰ্ঘ পৰিক্ৰমা কৰা এই ৰহস্য উপন্যাসখন অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ কৰি ধাৰাবাহিকভাৱে আগবঢ়োৱা হৈছে।\n১৯১১ চনত Alexander Teixeira de Matto-এ কৰা ইংৰাজী অনুবাদৰ পৰা অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছে উদ্দীপ তালুকদাৰে।\nমূল ফৰাচী সংস্কৰণৰ লগত সলা–পৰামৰ্শ কৰিছে ভগৎ লাল দত্তই।\n(এই অংশত পঢ়ুৱৈৰ বাবে লিখকে উল্লেখ কৰিছে এই অসাধাৰণ ঘটনাত অপদেৱতাৰ উপস্থিতিৰ বিষয়ে তেখেত ক‘ৰপৰা কেনেকৈ নিশ্চিত তথ্য লাভ কৰিছিল)\nঅপেৰা গৃহৰ অপদেৱতাজন সঁচাকৈয়ে আছিল। বহুতে ভাবিছিল তেখেতৰ অস্তিত্ব শিল্পীৰ কল্পনা, মেনেজাৰ কেইজনৰ অন্ধবিশ্বাস, বা কোমলমতীয়া ছোৱালী কেইজনী, সিহঁতৰ মাক, অপেৰা–গৃহটোত লাচনি–পাচনি কাম কৰা কেইজনমানৰ অনুৰ্বৰ মস্তিষ্কত জন্ম হোৱা এটা ভ্ৰান্ত ধাৰণা বুলি। কিন্তু নহয়, সঁচাকৈয়ে তেখেত আছিল। তেজ–মঙহৰ মানুহ এজনৰ দৰেই বাস্তৱ আছিল তেখেতৰ অস্তিত্ব, অৱশ্যে তেখেত দৃশ্যমান হৈছিল এক অশৰীৰিৰ দৰেই, এটা ছায়াৰ দৰে।\nমই ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীত একাডেমিৰ কাগজ–পাতি খুঁচৰি ফুৰোঁতে আচৰিত হৈ লক্ষ্য কৰিছিলো যে অপেৰা গৃহৰ অপদেৱতাৰ কাণ্ড বুলি উল্লেখ থকা ঘটনাসমূহৰ লগত পেৰিছৰ অভিজাত মহলত ঘটা এটা শোকাবহ ঘটনাৰ এক সম্পৰ্ক আছে। তেতিয়াই ভাৱ হৈছিল দুখদায়ক এই ঘটনাটোৰ বাখ্যা অপেৰাৰ এই অশৰীৰিৰ দ্বাৰাই দিব পাৰি। ঘটনাবোৰ বেছি পুৰণি হোৱা নাই, অতি বেছি ত্ৰিছটা বছৰ। সেয়ে ঘটনাবোৰৰ চাক্ষুস বিৱৰণ দিব পৰা মানুহবোৰ এতিয়াও হেৰাই যোৱা নাই। তাৰে কেবাজনো এতিয়া সন্মানীয় আৰু সম্ভ্ৰান্ত ব্যক্তি, তেওঁলোকৰ কথা উৰুৱাই দিব নোৱাৰি। তেওঁলোকে কালিৰ ঘটনাৰ দৰেই বৰ্ণনা দিব পাৰিব সেই শোকাৱহ ঘটনালানিৰ—ক্ৰিষ্টিন ডী–ৰ অপহৰণ, ছান্যিৰ ভিকওন্টৰ অন্তৰ্ধান, ভিকওন্টৰ জেষ্ঠ্য ভাতৃ কওন্ট ফিলিপৰ শৱ অপেৰা গৃহৰ সংলগ্ন হ্ৰদৰ দাঁতিত আৱিষ্কাৰ হোৱা ইত্যদি নানান ঘটনাৰ। অৱশ্যে কোনো এজন সাক্ষীয়েই সৌ সিদিনালৈ বুজা নাছিল যে এই দুখদায়ক ঘটনাৱলীৰ সংযোগ আছে অপেৰা গৃহৰ অপদেৱতাৰ লগত।\nময়ো কথাবিলাক লাহে–ধীৰেহে বুজিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলো। কিছুমান ঘটনা প্ৰথমতে অতিপ্ৰাকৃত যেনেই লাগিছিল, এবাৰ মই এই অনুসন্ধান বাদেই দিবলৈ ওলাইছিলো। অনুসন্ধানত ওলাই পৰা ঘটনাৱলীৰ চাকনৈয়াত সোমাই মই উৱাদিহ নোপোৱা হৈছিলো। মই যেন এই ধূসৰ ছবি এখনৰ পাছ খেদি ফুৰিছোঁ। পাছলৈ বুজিছিলো যে মোৰ কল্পনা শক্তিয়ে মোক আভুৱা ভৰা নাছিল। অৱশেষত নিশ্চিত প্ৰমাণেৰে ক‘ব পৰা হ‘লো যে অপেৰা গৃহৰ অপদেৱতা এক ধূসৰ ছায়া মাত্ৰ নাছিল।\nসেইদিনা পুথিভঁৰালৰপৰা নিৰাশ হৈয়েই ওলাই আহিছিলো। ছিৰিত ৰৈ আছিল একাডেমিৰ অভিনয়–ব্যৱস্থাপকজন। এজন সৰুফুটীয়া বৃদ্ধৰ লগত তেওঁ কথা পাতি আছিল। বৃদ্ধৰ লগত মোকো চিনাকি কৰি দিলে। অভিনয় ব্যৱস্থাপকজনে মোৰ অনুসন্ধানৰ কথা ভালকৈয়ে জানিছিল। ছেগ্‌নিৰ হত্যাৰ মোকৰ্দমাৰ বিচাৰকজনক যে মই ইমানদিনে বিচাৰি উলিয়াব পৰা নাই সেই কথাও তেওঁ জানিছিল। বিচাৰকজনৰ নাম আছিল মশ্চিউ ফউখ। মানুহজন পাছত ক‘লৈ গ‘ল, আনকি তেওঁ জীৱিত নে মৃত সেইখিনিও মই জানিব পৰা নাছিলো। কথা পাতি থকা বৃদ্ধজনেই হেনো মশ্চিউ ফউখ। পোন্ধৰ বছৰ কানাডাত কটাই এতিয়া উভতি আহিছে। আহিয়েই তেওঁ অপেৰাৰ সচিবৰ কাৰ্যালয়লৈ আহিছে। উদ্দেশ্য বিনামূলীয়া আসন এখন যোগাৰ কৰা।\nসন্ধিয়াটো মই মানুহজনৰ লগতে কটালো বুলিব পাৰি। তেখেতে নিজস্ব দৃষ্টিভংগীৰ ছান্যিৰ ভিকওন্টৰ† পৰিয়ালটোৰ ঘটনাখিনি মোক ক‘লে। তেওঁ কথাৰপৰা লাগিছিল তেওঁ ভিকওন্টৰ মনোবিকাৰ থকা বুলি আৰু ককায়েকৰ মৃত্য দুৰ্ঘটনাবশতঃ হোৱা বুলি ক‘ব। কিন্তু বিচাৰক হিচাপে সুনিশ্চিত সাক্ষী নোহোৱাৰ বাবে তেনে ৰায় নিদিলে। কিন্তু তেওঁ পতিয়ন গৈছিল যে ক্ৰিষ্টিন ডী সম্বন্ধীয় কিবা এটাৰ বাবেই দুই ভায়েকৰ মাজত কিবা ঘটিছিল। তেওঁ অৱশ্যে ক্ৰিষ্টিন বা ভিকওন্ট সম্বন্ধে মোক একো ক‘ব পৰা নাছিল। মই অপদেৱতাৰ কথা উল্লেখ কৰোঁতে তেওঁ মাথো হাঁহিলে। তেওঁ সেই খামটোৰ কথা জানিছিল, কিন্তু ছেগ্‌নি হত্যাৰ বিচাৰক হিচাপে প্ৰয়োজনীয় একো দেখা নাছিল। অৱশ্যে এজন সাক্ষীয়ে নিজেই আদালতলৈ আহি অপদেৱতাক দেখা বুলি দাবী কৰিছিল। কিন্তু মানুহজনৰ সাক্ষ্যকো তেওঁ গুৰুত্ব দিবলগীয়া বস্তু বুলি নাভাবিলে। সাক্ষী দিবলৈ অহা মানুহজন আকৌ পেৰিছৰ এজন অতি জনাজাত ব্যক্তি। অপেৰালৈ অহা মানুহবোৰৰ প্ৰায় সকলোৱেই তেওঁক চিনি পাইছিল। পেৰিছৰ মানুহে তেওঁক ‘পাৰ্ছী‘ বুলিয়েই জানিছিল। বিচাৰকৰ মতে তেওঁ আছিল অতিমাত্ৰা কল্পনা–প্ৰৱণ।\n‘পাৰ্ছী‘ৰ কথা শুনি মই কৌতুহল অনুভৱ কৰিছিলো। যদি সম্ভৱ হয় তেন্তে এই খাম–খেয়ালী স্বভাৱৰ মানুহজনৰপৰা কথাবিলাক শুনিবলৈ মন গৈছিল। মোৰ ভাগ্য ভালেই বুলিব লাগিব যে মই মানুহজনক ৰিভ‘লি পথত থকা তেওঁৰ সৰু ফ্লেটটোতে লগ পালো। তেওঁ তাতেই বাস কৰিছিল। মই লগ ধৰাৰ পাঁচ মাহৰ পাছত তেখেতৰ মৃত্যু হ‘ল। প্ৰথমে মোৰ সন্দেহ আছিল। কিন্তু পাৰ্ছীয়ে মোক শিশু সুলভ সৰলতাৰে কৈ গৈছিল অপদেৱতাৰ বিষয়ে তেওঁ যিখিনি জানিছিল। তেৱেঁই মোৰ হাতত তুলি দিছিল অপদেৱতাৰ বাস্তৱ অস্তিত্বৰ প্ৰমাণ (ক্ৰিষ্টিন ডীৰ অদ্ভুত চিঠিবোৰো তেৱেঁই মোক দিছিল)। তেওঁ মোক সেইবোৰ মোৰ ইচ্ছাৰে ব্যৱহাৰ কৰাৰ স্বাধীনতাও দিছিল। তাৰ পাছত আৰু সন্দেহ কৰিবলগীয়া নাথাকিল। অপেৰা গৃহৰ অপদেৱতাজন এক কিংবদন্তী মাথোঁ নাছিল।\nমই জানো, মোৰ এই বিৱৰণ পঢ়ি কোনোবাই ক‘ব পাৰে গোটেইখিনি মোৰ কল্পনাৰ ওপজ; কিন্তু সৌভাগ্যক্ৰমে মই ক্ৰিষ্টিন ডীৰ আৰু কিছুমান চিঠি আৱিষ্কাৰ কৰিছিলো। সকলোৱে জনা তেখেতৰ চিঠিখিনিৰ লগত মোৰ হাতত পৰা চিঠিখিনিৰ তুলনা কৰি মই নিশ্চিত হৈছিলো যে মোৰ সন্দেহ আছিল নিৰ্ভুল। মই আনকি পাৰ্ছীৰ অতীতো খুঁচৰি চাইছো। তেৱোঁ সৎ মানুহেই আছিল, বিচাৰত বাধা দিবলৈ কাল্পনিক গল্প এটা গঢ়ি তোলা মানসিকতাৰ লোক তেওঁ নাছিল।\nবিভিন্ন সময়ত ছান্যিৰ ভিকওন্টৰ পৰিয়াল বা ঘটনাটোৰ সংস্পৰ্শলৈ অহা আন কেইজনমান গণ্য মান্য ব্যক্তিয়েও মোৰ লগত একমত হৈছিল। তেওঁলোকক মই মোৰ নথি–পত্ৰবিলাক দেখুৱাইছিলো আৰু মোৰ বাখ্যাটোও দাঙি ধৰিছিলো। এই সন্দৰ্ভত মোলৈ পঠিওৱা এখন চিঠিৰ কিয়দংশ মই তুলি দিছোঁ। চিঠিখনৰ লিখক জেনেৰেল ডি…:\nআপোনাৰ অনুসন্ধানৰ ফলাফল সোনকালেই ৰাজহুৱা কৰিবলৈ মই আপোনাক টানি অনুৰোধ জনাওঁ। মোৰ ভালকৈয়ে মনত আছে সমগ্ৰ ফাউবাৰ্গ ছেইণ্ট জাৰমেইন–ত শোকৰ ছাঁ পেলোৱা সুকণ্ঠী গায়িকা ক্ৰিষ্টিন ডী–ৰ অন্তৰ্ধানৰ ঘটনাটোৰ আগে আগে অপেৰা হলৰ ভিতৰত প্ৰায়েই ‘অপদেৱতা‘ৰ কথা ওলাইছিল। মোৰ বিশ্বাস তৎপশ্চাত সংঘটিত ঘটনালানিৰ অভিনৱত্বই অপদেৱতাৰ কথাবিলাক তল পেলাই দিছিল। কিন্তু আপুনি কৰাৰ দৰে যদি সেই অপদেৱতাৰ জৰিয়তে ৰহস্যৰ বাখ্যা কৰিব পাৰি, তেন্তে অপদেৱতাৰ কথাবোৰ উলিয়াই আনিবলৈ মই আপোনাক টানি অনুৰোধ জনালো।\nদুই ভাতৃয়ে ইজনে সিজনক হত্যা কৰিছিল বুলিয়েই সাধাৰণ ৰাইজে বিশ্বাস কৰে। কিন্তু ককায়েক–ভায়েকৰ মাজত গভীৰ মৰম আৰু সন্মানৰ সম্পৰ্ক শেহলৈকে অটুত আছিল। সেয়ে, ৰহস্যময়ী অপদেৱতাৰ কথাৰে যদি ঘটনাটো বাখ্যা কৰিব পাৰি, তেন্তে মোৰ বিশ্বাস সেইটোৱেই সম্ভৱ…”\nশেহত, হাতত মোৰ নথি–পত্ৰবোৰ লৈ আকৌ এবাৰ অপদেৱতাই ৰাজত্ব কৰা সেই বিশাল স্থানলৈ আকৌ এবাৰ গৈছিলো। মই যি দেখিছিলো, অনুভৱ কৰিছিলো, তাত সেই পাৰ্ছীয়ে কোৱা কথাবোৰ আখৰে আখৰে মিলি গৈছিল।\nঅপেৰাৰ ভূ–গৰ্ভস্থ ঘৰটোলৈ অহা হুলস্থুলীয়া সময়ত মৃত্যু হোৱা সকলক ইয়াত কবৰ দিয়া হোৱা নাছিল। মই দেখুৱাই দিব পাৰোঁ সেইসকলৰ সমাধি আছে নাতি–দূৰৈৰ আন এটা ভূ–গৰ্ভস্থ কোঠাত, য‘ত বিপ্লৱৰ সময়ত প্ৰয়োজনীয় ৰচদ–পাতি জমা কৰা হৈছিল। অপেৰা–গৃহৰ অপদেৱতাৰ অৱশিষ্ট বিচাৰি ফুৰোঁতে মই সেই স্থান আৱিষ্কাৰ কৰিছিলো। অৱশ্যে মোৰ লগত থকা তথ্য–পাতি অবিহনে সেই স্থান মই কেতিয়াও বিচাৰি নাপালোহেঁতেন।\nএই শৱদেহবোৰক কেনেকৈ সমাধিস্থ কৰা হ‘ব সেই বিষয়ে আমি পাছত কথা পাতিম। আগতে মই এই প্ৰস্তাৱনাটো শেষ কৰিব খুজিছোঁ। ইতি পেলোৱাৰ আগতে কেইগৰাকীমান ব্যক্তিলৈ মোৰ বিশেষ কৃতজ্ঞতা জনাইছোঁ। প্ৰথমেই মশ্চিউ মিলফ্ৰয়ড (ক্ৰিষ্টিন ডী নিৰুদ্দেশ হোৱাৰ ঘটনাৰ দায়িত্ব লোৱা পুলিচ বিষয়া,) ভূতপূৰ্ব সচিব মশ্চিউ ৰেমী, এক্টিং মেনেজাৰ মশ্চিউ মাৰ্চিয়াৰ, কোৰাছ–প্ৰধান মশ্চিউ গেব্ৰিয়েল, আৰু অতি বিশেষকৈ মেডাম বাৰ‘ন ড কেষ্টল‘-বাৰ্ব‘জাক, যিগৰাকী মহিলা এই ঘটনাত ‘কণমানি মেগ‘ ৰূপে চিহ্নিত (আৰু এই বিষয়ে তেখেতৰ কোনো সংকোচ নাই), সমবেত নৰ্তকীৰ ভিতৰত এগৰাকী ভোটা–তৰা স্বৰ্গগতা মেডাম যিৰী, যাৰ হাতত অপদেৱতাৰ বহা স্থানৰ ভাৰ আছিল। এওঁলোকে আটায়েই মোক বিশেষ ভাৱে সহায়ৰ হাত আগবঢ়াইছিল; আৰু আটাইৰে শলাগ লৈছোঁ। তেওঁলোকৰ সহায়ৰ বাবেই এই ঘটনাৰ প্ৰতিটো খুঁটি–নাটি পঢ়ুৱৈৰ আগত মই দাঙি ধৰিব পাৰিছোঁ।(১)\n(১) এই ৰহস্যময় ঘটনাটোৰ বিষয়ে লিখিবলৈ যোৱাৰ আগেয়ে মই আৰু কেইজনমান ব্যক্তিৰ কথা নক‘লে মোক অকৃতজ্ঞতাৰ দোষে চুব। অপেৰাৰ বৰ্তমানৰ ব্যৱস্থাপক মণ্ডলী, যিয়ে মোক সৰ্বতোপ্ৰকাৰে সহায় কৰিছে, বিশেষ ভাৱে মশ্চিউ মেছেজাৰ আৰু মশ্চিউ গেবিয়নলৈ, আৰু বৰ্তমান অপেৰা গৃহৰ স্থপতিবিদৰ দায়িত্বত থকা সেই সদালাপী ভ্দ্ৰলোকলৈ, যিয়ে মোক চাৰ্লছ গাৰ্নিয়াৰৰ সকলো কৰ্ম ঘৰলৈ লৈ যাবলৈ অনুমতি দিছিল, যদিও ঘূৰাই দিম বুলি তেখেত সন্দিহান আছিল।\nএকেবাৰে শেহত, মোৰ ব্যক্তিগত বন্ধু আৰু ভূতপূৰ্ব সহযোগী মশ্চিউ জে.-লা. ক্ৰয়ি, যিজনে মোক তেখেতৰ পুথিভঁৰালত থকা নাটকৰ কিতাপবোৰ মোৰ ইচ্ছামতে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ এৰি দিছিল। – জে. লে.\nঅনুবাদক/সলা–পৰামৰ্শ কৰোঁতাৰ টোকা:-\n† ছান্যিৰ ভিকওন্ট (vicomte de Chagny, ইংৰাজীত Viscount of Chagny)। ইউৰোপীয় ৰাজঘৰে পিয়াৰৰ লোকক মান ধৰিবৰ বাবে প্ৰদান কৰা কাউন্ট, আৰ্ল আদি ৰজাঘৰীয়া বাব পোৱা লোকক নাম উল্লেখ কৰাৰ সলনি অনেক সময়তৰ সেই বাবৰ নামৰে সন্মানজনক সম্বোধন কৰা হয়। ইংৰাজীত “কাউন্ট অব মন্টে ক্ৰিষ্টো”, “আৰ্ল অব এছেক্স” নাইবা অসমীয়াত “গোহাঁই মৌজাৰ মৌজাদাৰ দেউতা” আদিৰ দৰে। উত্তৰ ফ্ৰান্সৰ ছান্যি অঞ্চলৰ এনে এক ৰাজস্বীকৃতি পোৱা এটা পৰিয়ালৰ ভাতৃদ্বয়, ভাৰতীয় জমিদাৰী প্ৰথাৰ সুৰত কবলৈ জেষ্ঠ্যজন “চৰকাৰ” ফিলিপ আৰু কনিষ্ঠজন “ছোটে চৰকাৰ”।\nঅৱশ্যে ফ্ৰান্সত দুখন ছান্যি আছে, এই দুৰ্ভগীয়া ভাতৃদ্বয় কোন খণ্ডৰ আছিল, এশবছৰৰ পিছত এতিয়া কোৱা টান হব। কিন্তু কাহিনীৰ পটভূমি পেৰিছৰ পৰা উত্তৰ ফ্ৰান্সৰ ছান্যিলৈ ওচৰ বাবে এই অঞ্চলৰ বুলি অনুমান কৰা হৈছে। আনটো অঞ্চলৰ হ’লেও কাহিনীত একো যতি নপৰে।\nসেই সন্ধিয়াটো ম. ডেবিয়েন আৰু ম. প‘লিনীৰ বাবে আছিল অপেৰাত শেষ ৰাতি। দুয়োগৰাকী মেনেজাৰেই অপেৰাৰ দায়িত্ব সামৰি অৱসৰ জীৱন কটাবলৈ সাজু হৈছিল। দুগৰাকী মেনেজাৰৰ অৱসৰৰ নিশা হিচাপে সেই ৰাতিৰ অনুষ্ঠান জাকজমককৈ পৰিৱেশন কৰা হৈছিল। তেনেতে অপেৰাৰ এগৰাকী মুখ্য নৰ্তকী লা ছ‘ৰেলীৰ কোঠালৈ হুৰমূৰাই সোমাই আহিছিল ছয়জনী ছোৱালী। আটাইকেইজনীয়েই প‘লিক্টু নাচ এটা শেষ কৰি উঠিছিলহে। লা ছ‘ৰেলীৰ কোঠাত সোমাওঁতে কেউগৰাকীৰে অৱস্থা আছিল তথৈবচ। কেইজনীমানে জোৰ কৰি ডাঙৰ ডাঙৰকৈ হাঁহিছিল। কেইজনীমানে আকৌ চিঞৰি চিঞৰি কান্দিছিল। ছ‘ৰেলীয়ে সেইখিনি সময় অকলে থাকি দুই মেনেজাৰৰ বিদায় সভাত প্ৰদান কৰিবলৈ ভাষণ এটাৰ অভ্যাস কৰি আছিল। হন্ত–দন্ত হৈ সোমাই অহা ছোৱালীকেইজনীক দেখি সেয়ে তেওঁ বিৰক্ত হ‘ল। তাৰে এগৰাকী, নামটো ‘অকণমানি জেমিছ‘ বোলা ছোৱালীজনীয়ে কঁপা কঁপা মাতেৰে কৈ উঠিলঃ\n“ভূত! ভূত ওলাইছে!” এইবুলি কৈয়েই তাই দুৱাৰখনৰ তলাটো বন্ধ কৰি দিলে।\nছ‘ৰেলীৰ কোঠাটো আকাৰত বৰ ডাঙৰ নাছিল। আচবাব আছিল তেনেই কম। এখন ডাঙৰ আইনা, এখন ছোফা, প্ৰসাধনৰ মেজ এখন আৰু দুটা কাপোৰ থোৱা আলমাৰী। দেৱালত ওলমি আছিল কেইখনমান ছবি। ছবি কেইখন ছ‘ৰেলীৰ মাকৰ সম্পত্তি। তেখেতো অপেৰাৰ এগৰাকী বিখ্যাত অভিনেত্ৰী আছিল। ছ‘ৰেলীৰ সৰু কোঠাটোও অৱশ্যে ছোৱালীকেইজনীৰ বাবে বেছি ডাঙৰ যেন লাগিছিল। সিহঁতৰ বাবে এটাই আছিল ডাঙৰ কোঠা, তাতেই মঞ্চত সোমোৱাৰ আগলৈ সিহঁতে কথা পতা, দন কৰা আদিবোৰ কৰি সময় কটায়। কেতিয়াবা মন ভাল থাকিলে দুই–এঢোক সুৰাও তাতে তেওঁলোকে একেলগে পান কৰে।\nছ‘ৰেলীৰ মনো কুসংস্কাৰৰপৰা মুক্ত নাছিল। ছোৱালীজনীৰ কথা শুনি তেওঁৰ বুকুখনো খন্তেকৰ বাবে কঁপি উঠিল। কিন্তু মুখেৰে “মূৰ্খ ছোৱালী” বুলি ক‘বলৈ নাপাহৰিলে। অৱশ্যে ভূতৰ ভয়ে তেওঁকো বাৰুকৈয়ে লম্ভিলে। তেওঁ সুধিলেঃ\n“তই দেখিছ নেকি?”\n“একেবাৰে চকুৰ আগতে!” অকণমানি জেমিছৰ ভৰি দুখন আৰু থিৰ হৈ নৰ‘ল। কথাখিনি কৈয়েই তাই ঢপ্‌কৈ চকী এখনত বহি পৰিল।\nপাছৰখিনি ক‘বলৈ আৰম্ভ কৰিলে কণমানি গিৰিয়ে। গিৰি নামৰ ছোৱালীজনীৰ চকুৰ মণি আৰু চুলিৰ ৰং কিচকিচীয়া ক‘লা। দেহটো তেনেই খীণ।\n“ভূতটো দেখিবলৈ বৰ কুন্ধচ!”\n“হয়, হয়!” আটাইকেইজনীয়ে হয়ভৰ দিলে।\nতাৰপাছত কেউজনীয়েই কথাবিলাক ক‘বলৈ হেতাওপৰা লগালে। ভূতটো হেনো তেওঁলোকৰ সন্মুখত হঠাত ওলাইছিল। পিন্ধনত সন্ধিয়াৰ পোচাক। ক‘ৰপৰানো সেইটো সেইখিনিত ওলালে সিহঁতে ততকে ধৰিব নোৱাৰিলে। তাৰে এজনীয়ে ক‘লে, “ভূতটো য‘তে ত‘তে ওলাব পাৰে।”\nকথাখিনি মিছা নাছিল। যোৱা কেইটামান মাহৰপৰা ভূতটোক অপেৰা ঘৰটোৰ বহু ঠাইতে দেখা পোৱাৰ কথা ওলাই আছে। অপেৰাৰ বিশাল ভৱনটোৰ চাৰিওফালে এটা ছায়াৰ দৰে তাৰ অবাধ গতি। কাৰো লগত ভূতটোৱে মাত–বোল কৰা নাই। কোনেও কথা পাতিবলৈ সাহসো কৰা নাই। দেখাৰ পাছতেই হঠাতে সি নোহোৱা হৈ যায়। কোনেও নাজানে কেনি আহে, কোনফালেৰ\n← অসমীয়া জাতি গঠনত বিহু পৰম্পৰা (কুশল হালৈ)\nভৌতিক বা ৰহস্য সাহিত্যৰ সামাজিক মূল্য (টুৱাৰাম দত্ত) →


ভিয়েটনাম - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nভিয়েটনাম সমাজতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰ\n"স্বাধীনতা – মুক্ততা – সুখ"\nচিত্ "Tiến Quân Ca"\n"সেনা সমদল" (প্ৰথম পংক্তি)\nভিয়েটনামৰ অৱস্থান (সেউজীয়া)\nASEANৰ মেপত (গাঢ় ধুসৰ) — [Legend]\nহো চি মিন চিটি\nমাৰ্ক্সবাদী–লেনিনবাদী এক-দলীয় ৰাষ্ট্ৰ\n- ৰাষ্ট্ৰপতি Trương Tấn Sang\n- মূখ্যমন্ত্ৰী Nguyễn Tấn Dũng\n- কমিউনিষ্ট দলৰ সাধাৰণ সম্পাদক Nguyễn Phú Trọng\n- Chairman of the National Assembly Nguyễn Sinh Hùng\n- মূখ্য ন্যায়াধীশ Trương Hòa Bình\n- চীনৰ পৰা স্বাধীন ৯৩৮\n- ফ্ৰান্সৰ পৰা স্বাধীন ২ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৪৫\n- পুণঃএকত্ৰিকৰণ ২ জুলাই ১৯৭৬\n- বৰ্তমানৰ সংবিধান ১৫ এপ্ৰিল ১৯৯২\n- মুঠ ৩,৩১,২১০ বৰ্গ কিমি (65)\n১,২৮,৫৬৫ বৰ্গ মাইল\n- জলভাগ (%) ৬.৪'"`UNIQ--ref-০০০০০০০১-QINU`"' ( বৰ্গ কিমি)\n- 2011 আনুমানিক ৯,০৫,৪৯,৩৯০ (১৩)\n- ২০০৯ লোকপিয়ল ৮,৫৮,৪৬,৯৯৭'"`UNIQ--ref-০০০০০০০২-QINU`"'\n- মুঠ $২৯৯.৬ নিযুত (৪০তম)\n- জনমুৰি $৩,৩৫৪.৮ (১৩০তম)\n- মুঠ $১২১.৬ নিযুত (৫৮তম)\n- জনমুৰি $১,৩৬১ (১৪১তম)\nমানৱ উন্নয়ন সূচক (২০১০) ০.৫৭২ (মধ্যম) (১১৩তম)\nডং (₫) (VND)\nআইচিটি (ইন্দোচীন সময়) (ইউটিচি+৭)\n- গ্ৰীষ্মকালীন (ডিএছটি) No DST (ইউটিচি+৭)\n1 চৰকাৰী নাম আৰু ১৯৯২ চনৰ সংবিধানৰ মতে।\nভিয়েটনাম (ভিয়েটনামিজ: Việt Nam ভিয়েট্ নাম্) চৰকাৰী নাম ভিয়েটনাম সমাজতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰ, ইন্দোচীন উপদ্বীপৰ পূৱ উপকূলত অবস্থিত ৰাষ্ট্ৰ। ভিয়েটনামৰ উত্তৰে চীন, পশ্চিমে লাউচ আৰু ক'ম্বডিয়া, দক্ষিণ আৰু পূৱত দক্ষিণ চীন সাগৰ আছে। হানয় ভিয়েটনামৰ ৰাজধানী। হো চি মিন চিটি হৈছে বৃহত্তম চহৰ।\nভিয়েটনামৰ ভৌগোলিক গঠন সৰু আৰু দীঘলীয়া। ইয়াৰ ভূমিৰূপ বিচিত্ৰ। উত্তৰ প্ৰান্ত আৰু মধ্য ভিয়েটনাম পাহাৰ-পৰ্বতময়। উত্তৰৰ উচ্চভূমিভাগ ক্ৰমান্নয়ে হেলনীয়াহৈ পূৱদিশৰ বহল, নদীবহুল উপকূলীয় সমভূমিৰ লগত মিলি গৈছে। সমভূমিভাগত বিস্তৰ কৃষিকাৰ্য কৰা হয় আৰু বহু শতাব্দী ধৰি ভিয়েটনামীসকলে ইয়াত অনেক বান্ধ তৈয়াৰ কৰি আৰু খাল খান্দি কৃষি আৰু বান নিয়ন্ত্ৰণৰ ব্যবস্থা গড়ি তুলিছে। মধ্য ভিয়েটনাম দেশৰ সবাতোকৈ সৰু অংশ; ইয়াৰ পৰ্বতসমূহ সমুদ্ৰতীৰৰ নিচেই কাষত অৱস্থিত, আনকি কোনো কোনো ঠাইত এইবোৰ সাগৰৰ একেবাৰে কাষতেই আছে। দক্ষিণ ভিয়েটনাম মূলতঃ মেকং নদীৰ অৱবাহিকাৰ দ্বাৰা গঠিত বিস্তৃত, উৰ্বৰ সমভূমি। ইয়াত প্ৰচুৰ কৃষিকাৰ্য হয়, আৰু মূলতঃ ধান উৎপাদন কৰা হয়।\nভিয়েটনাম এখন কৃষিভিত্তিক সমাজ হিচাপে গঢ়ি উঠিছে। এতিয়াও ইয়াৰ অধিকাংশ লোক গাঁওত বাস কৰে। ২০০৩ চনৰ হিচাপ অনুযায়ী মাত্ৰ ২৬% লোকহে চহৰত বাস কৰে। বৰ্তমান চহৰমুখী জনসংখ্যাৰ পৰিমাণ ক্ৰমে বাঢ়িছে, ফলত হো চি মিন চিটি, হানয় আৰু অন্যান্য এলেকাৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধি পাইছে।\nভিয়েটনামত প্ৰায় ৫০টা মান ভিন্ন জাতিগত আৰু ভাষাগত গোষ্ঠীৰ লোক বাস কৰে। তাৰ ভিতৰত ভিয়েট বা ভিয়েটনামীয় জাতিৰ লোকেই সৰ্বতোভাবে সংখ্যাগৰিষ্ঠ। ভিয়েটনামীয় জাতিৰ লোক আদিতে লোহিত নদীৰ উপত্যকাত বাস কৰিছিল। নদীখন দক্ষিণ চীনত উৎপত্তি লাভ কৰি উত্তৰ ভিয়েটনামৰ মধ্য দিশলৈ প্ৰবাহিত হৈ টোনকিন উপসাগৰত পৰিছে। খ্ৰিষ্টপূৰ্ব ২য় শতিকাত চীনে অঞ্চলটো দখল কৰে। ৯৩৯ চনত ভিয়েটনামীয়সকলে স্বাধীনতা প্ৰতিষ্ঠা কৰে। পৰবৰ্তী ১০০০ বছৰত ভিয়েটনাম দক্ষিণ-পূৱ এছিয়াৰ এটি গতিশীল সভ্যতাত পৰিণত হয় আৰু উপকূলকে ধৰি দক্ষিণ দিশলৈ বিস্তাৰ লাভ কৰে।\n১৯শ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ফ্ৰান্সে ভিয়েটনাম আক্ৰমণ কৰে। ফৰাছীসকলে দেশখনক তিনিটা অঞ্চলত বিভক্ত কৰে আৰু অঞ্চলসমূসক লাউচ আৰু ক'ম্বডিয়াৰ লগত সংযুক্ত কৰি ইন্দোচীন ইউনিয়ন তথা ফৰাছী ইন্দোচীন গঠন কৰে। ফৰাছীসকলে নিজৰ সুবিধাৰ বাবে ভিয়েটনামৰ সম্পদ আহৰণ কৰে। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পাছত (১৯৩৯-১৯৪৫), ভিয়েটনামৰ উপনিবেশবিৰোধীসকলে সাম্যবাদী দলৰ নেতৃত্বত ফৰাছী শাসনৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰে। ১৯৫৪ চনত দিয়েন বিয়েন ফুত ভিয়েতনামী সেনাই ফৰাছী সেনাক যুদ্ধত পৰাজিত কৰে। ইতিমধ্যে ভিয়েটনামক সাময়িকভাবে দুটা অঞ্চলত ভাগ কৰা হয়; উত্তৰ আৰু দক্ষিণ। উত্তৰ ভিয়েটনামত এক সাম্যবাদী চৰকাৰ আৰু দক্ষিণ ভিয়েটনামত সাম্যবাদবিৰোধীসকলে শাসন কৰা আৰম্ভ কৰে। পৰবৰ্তী ২০ বছৰ ধৰি উত্তৰ ভিয়েটনামৰ নেতৃত্বত ভিয়েটনাম একত্ৰীকৰণৰ এটা আন্দোলন আৰম্ভ হয় আৰু দক্ষিণ ভিয়েটনামৰ চৰকাৰে মাৰ্কিন যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সহায়তাত ইয়াক ব্যৰ্থ কৰাৰ চেষ্টা চলায়। ১৯৭৩ চনত মাৰ্কিন যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সেনাৰ সহযোগত দুই বছৰৰ পাছত দক্ষিণ ভিয়েটনামৰ সাম্যবাদীসকলক কৰায়ত্ত কৰে। ১৯৭৬ চনত দুয়োখন ভিয়েটনাম একত্ৰিত কৰি এখন সাম্যবাদী ৰাষ্ট্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়, যাৰ ৰাজধানী আছিল হানয়। যদিও ভিয়েতনাম এতিয়াও সাম্যবাদী শাসনৰ অধীন, ইয়াৰ নেতৃত্বই বৰ্তমান অৰ্থনৈতিক উন্নতিৰ উদ্দেশ্যে বজাৰ অৰ্থনীতিৰ বিভিন্ন দিশ বাস্তবায়ন কৰা আৰম্ভ কৰিছে।\n↑ Robbers, Gerhard (30 January 2007). Encyclopedia of world constitutions. Infobase Publishing. পৃষ্ঠা. 1021. ISBN 9780816060788. http://books.google.com/books?id=M3A-xgf1yM4C&pg=PA1021। আহৰণ কৰা হৈছে: 1 July 2011.\n↑ 2009 Population and Housing Census. General Statistics Office of Vietnam, 22 July 2010. Retrieved 2012-01-24.\n↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 Vietnam.International Monetary Fund, September 2011 data. Retrieved 14 January 2012.\n↑ "Vietnam’s per capita income to top $1,300" . Tuoi Tre News,6December 2011. Retrieved 15 January 2012.\n↑ "Human Development Report 2010. Human development index trends: Table G". The United Nations. http://hdr.undp.org/en/media/HDR_2010_EN_Table1.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে:5January 2011.\n↑ "Socialist Republic of Vietnam". Travelsradiate.com. http://www.travelsradiate.com/asia/socialist-republic-of-vietnam.html। আহৰণ কৰা হৈছে:6August 2011.\n"https://as.bywiki.com/w/index.php?title=ভিয়েটনাম&oldid=177453"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন শেষবাৰৰ বাবে শুধৰোৱা হৈছিল4april 2018ৰ 15:30 বজাত


barpeta-aasu-express-doubts-on-enquiry-against-cow-smuggler-mafia-khairul-islam-manju-b– News18 assam\nCow Smuggling : গো মাফিয়া খাইৰুলক বৰপেটা আৰক্ষীৰ ৰাজ আতিথ্য! তদন্ত প্ৰক্ৰিয়াৰ স্বচ্ছতাক লৈ প্ৰশ্ন আছু আৰু বিভিন্ন সংগঠনৰ।\nগ্ৰেপ্তাৰৰ ৪০ ঘণ্টা পাছতহে খাইৰুলৰ ঘৰত তালাচী চলাইছিল আৰক্ষীয়ে ৷ লকআপৰ সলনি থানাৰ আন এটা কোঠাত ৰাজ আতিথ্য দি ৰখাৰ অভিযোগ। খাইৰুলৰ ঘৰত চলোৱা তালাচীত কি কি উদ্ধাৰ হ'ল সেই সম্পৰ্কে নিমাত আৰক্ষী।\nLast Updated : June 01, 2021, 17:41 IST\nবাংলাদেশলৈ গৰুৰ চোৰাং সৰবৰাহ চক্ৰৰ খলনায়ক খাইৰুল ইছলামৰ গ্ৰেপ্তাৰক লৈ ৰাজ্যজুৰি সৃষ্টি হৈছিল চাঞ্চল্যৰ ৷ পিছে গৰু চিণ্ডিকেট চক্ৰৰ মূল মাফিয়াটোক গ্ৰেপ্তাৰৰ আৰত অন্য কোনো ৰহস্য আছে নেকি? নে চমক সৃষ্টিৰে গো মাফিয়া খাইৰুল ইছলামক গ্ৰেপ্তাৰতে সীমাৱদ্ধ থাকিব সকলো তদন্ত তাকে লৈ আৰম্ভ হৈছে চৰ্চা ৷ আনকি এই লৈ বৰপেটাৰ বিভিন্ন দল সংগঠনে উত্থাপন কৰিছে বহু প্ৰশ্নৰ ৷\nইপিনে ৫ দিনৰ আৰক্ষী জিম্মাত থকা গৰু চিণ্ডিকেট চক্ৰৰ মুল খলনায়ক খাইৰুল ইছলামক হাউলী থানাত সম্পূৰ্ণ ৰাজ আতিথ্যত ৰখা হৈছে বুলি গুৰুতৰ অভিযোগ উঠিছে ৷ লকআপৰ সলনি থানাৰ আন এটা কোঠাত ৰাজ আতিথ্য দি ৰখাৰ অভিযোগ বিভিন্ন দল-সংগঠনৰ।\nখাইৰুল ইছলামে বিচৰা ধৰণেই যেন বৰপেটাৰ নৱ নিযুক্ত আৰক্ষী অধীক্ষক অমিতাভ সিনহাৰ নিৰ্দেশত চলি আছে তদন্ত ৷ এই সকলোবোৰ দেখি এতিয়া আৰক্ষীৰ তদন্ত প্ৰক্ৰিয়া কিমান স্বচ্ছ হ'ব তাক লৈ দল সংগঠন সমুহৰ মাজত সৃষ্টি হৈছে প্ৰশ্নৰ ৷\nলক্ষ্যণীয়ভাৱে গ্ৰেপ্তাৰৰ ৪০ ঘণ্টা পাছতহে খাইৰুলৰ ঘৰত তালাচী চলাইছিল আৰক্ষীয়ে ৷ আচলতে খাইৰুলক বচোৱাৰ বাবেই আৰু তথ্য গাপ দিয়াৰ সুবিধাৰ বাবেই গো মাফিয়াটোৰ ঘৰত তিনিদিন পাছতহে তালাচী চলোৱা হ'ল নেকি বুলিও প্ৰশ্ন উঠিছে ৷ তদুপৰি খাইৰুলৰ প্ৰাসাদোপম বাসভৱনত চলোৱা তালাচীত কি তথ্য উদ্ধাৰ হ'ল সেই সম্পৰ্কে আৰক্ষীয়ে কোনো কথা প্ৰকাশ কৰা নাই যদিও গো মাফিয়াটোৱে হাউলী চহৰকে ধৰি বিভিন্ন স্থানত নামে বেনামে গঢ়ি তোলা সম্পত্তিক লৈ আৰক্ষীৰ তদন্ত প্ৰক্ৰিয়া অতিকে সন্দেহজনক বুলিও মন্তব্য কৰিছে এই দল-সংগঠনসমূহে ৷\nখাইৰুলক গ্ৰেপ্তাৰৰ পাছতে আন সহযোগী সকলকো গ্ৰেপ্তাৰ কৰিব বুলি সকলোৱে ধাৰণা কৰিছিল যদিও এইপৰ্যন্ত এজন অভিযুক্তৰ বাহিৰে আনসকলক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা নাই আৰক্ষীয়ে ৷ আছুকে ধৰি বৰপেটাৰ বিভিন্ন দল সংগঠনে এইক্ষেত্ৰত আৰক্ষীৰ ভূমিকাক লৈ অসন্তুষ্টি ব্যক্ত কৰাৰ লগতে খাইৰুল ইছলামৰ সংগী সকলৰ লগতে গৰু চিণ্ডিকেট চক্ৰটোৰ আঁৰত থকা ৰাজনৈতিক নেতা আৰু আমোলাসকলকো তদন্তৰ আওতালৈ আনিবলৈ দাবী উত্থাপন কৰিছে ৷\nFirst published: June 01, 2021, 17:41 IST\nAssam PoliceBarpetaCattle SmugglersCow ThiefHowly


লাহৰী/পঞ্চদশ আধ্যা - ৱিকিউৎস\nলেখক: পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা\n[ ৯৭ ]\nখোজবঢ়া কৰাৰপৰা ভালেমান দিন পাৰ হৈ গল। ইমান দিনলৈকে লাহৰী-কমলে, দুইকো দুইয়ে চিঠিৰে সৈতে প্ৰবোধ দি মন পতিয়াই আছিল। কিন্তু, যিমানেই হওক, মানুহৰ মন !—একেটা বিশ্বাস আৰু একে প্ৰকাৰৰ অকল প্ৰবোধ বাক্যে কিমান স্থিৰেৰে ৰাখিব! যিমানেই হওক,বিপদ ওচৰ চাপিলে, মানুহ অলপ নহয় অলপ বিহ্বল হবই হব। এতিয়া আৰু বিয়াৰ দিন নিচেই ওচৰ চাপিলহি,- আৰু দই দিনমান মাখোন বাকী। দুয়ো কালৰ বিয়াঘৰীয়াই চাৰিওফালে গাখীৰ-গুৰ লগাই বিয়াৰ ধুমধাম লগাই দিছে। কীৰ্ত্তিনাথ বুঢ়াগোহাঞি আৰু শূলধৰ বৰগোহাঞিৰ ঘৰত বটি-পদুলি অঁতোৱা আৰু ৰভা দিওৱাৰ খৰধৰ লাগিছে। গোটেই পামপুৰত ঘৰে ঘৰে ঘৈণী, বোৱাৰী, জীয়াৰী সকলোৰে মুখত কেৱল বিয়াৰ হে কথা । বিয়াঘৰীয়া দুঘৰত লিগিৰা-লিগিৰীবিলাক আনন্দত উৰুলীকৃত । দৰা-ঘৰত সকলোৰে মন আনন্দত উধাও হৈছে; কন্যা-ঘৰতো কেৱল এটি প্ৰাণীত বাজে সকলোৰে মন আনন্দ বুলিব পাৰি। স্বৰূপতে, ন-পমুৱা বিষয়াসকলৰ সুখৰ ঠাই, পামপুৰত আজি লাহৰী-কমল দুটি প্ৰাণীত বাজে সৰু-বৰ সকলো সুখী । লাহৰী-কমলে এতিয়াও দুইকো দুয়ো বুজনি দিয়ে আছে হয়, কিন্তু ভিতৰি দুয়ো মাজে মাজে হতাশৰ খুন্দাত অস্থিৰ হৈ পৰিছে ৷ ইয়াৰ আগেয়ে জীৱনীযন্ত্ৰৰূপে মাজে মাজে ঈশ্বৰৰ নাম একোবাৰ [ ৯৮ ] লৈয়ে দুদিন-তিনদিনো সিবিলাক শান্ত থাকিব পাৰিছিল। এতিয়া দিনটোৰ ভিতৰত তিনি-চাৰিবাৰকৈয়ো সেই নাম স্মৰণ কৰিব লগাত পৰিছে। দিনে দিনে বিপদ যিমান ওচৰ চাপি আহিবলৈ ধৰিছে, তাৰ লগে লগে লাহৰী-কমলৰ সেই মন্ত্ৰোচ্চাৰণ সিমান ঘন হবলৈ ধৰিছে। ঘন হৈছে বুলি, কমললৈ সিমান অসুচল হোৱা নাই। কিয়নো, কমলে সকলো কথাকে নিৰলে পাইছে; যেতিয়াই যেনে অৱস্থাতে থাওক, কোনো তেওঁলৈ মন কৰোঁতা নাই। কিন্তু, লাহৰীৰ ফালে ইয়ো এটা বিপদ; দিনটোত লাহৰীৰ মনৰ অৱস্থা যিমান ঘনাই সলনি হবলৈ ধৰিছে, মানুহে লাহৰীলৈ সিমান বেচিকৈ চকু দিবলৈ ধৰিছে। সময়ত এনেও হৈছে যে, মানুহৰ আগতে লাহৰীয়ে তৰ্কিব নোৱাৰাকৈ ঈশ্বৰৰ নাম লব লগাত পৰিছে। অৱশেষত নিৰুপায় হৈ লাহৰী পুখুৰীপাৰৰপৰা ঘৰলৈ আহিবকে নোৱাৰাত পৰে। ইফালে আকৌ বহুত পৰ ঘৰত নেদেখি আইতাকে পুখুৰীপাৰলৈকে লাহৰীক বিচাৰি যোৱা হল। কি হব। আৰুতো লাহৰীৰ উপায় নাই। লাহৰী মহা সঙ্কটত পৰিল। ঘৰত থাকিলেও মতা, মাইকী মানুহৰ ঘিট্‌ঘিটনিত লাহৰীৰ মনোবদনাই ঘনাই উক্ দিয়ে; অথচ, ঘৰত সিমান ঘনাই জীবনী-মন্ত্ৰ লবলৈ তেওঁৰ সুবিধা নঘটে। হাঁয়, বিপদে যাক পায়, তাক একেবাৰে চাৰিওফালৰপৰা বেৰি ধৰি জলা-কলা কৰে ! লাহৰী বৰঞ্চ বাউলী অৱস্থাতে ইয়াতকৈ ভালেৰে আছিল। এতিয়া বিপদ-চিন্তাই তুঁহজুইৰ দৰে উমাই উমাই লাহৰীৰ কোমল কলিজা ধোঁৱাৰেই ফলা কৰিছে । আৰু নো লাহৰীয়ে কিমান সহিব। লাহৰীয়ে যে নিজৰ শক্তিৰ উপৰিও, ঐশ্বৰিক শক্তিৰে সহিলে। ইমানত আৰু লাহৰীয়ে কেনেকৈ ধৈৰ্য্য ধৰি ৰয়! এতিয়া আৰু লাহৰী আকৌ বাউলী হলে কোনোবা আচৰিত হব নে? এতিয়া আৰু লাহৰীয়ে মৰণত শৰণ দি, আন কোনো উপায়ৰ [ ৯৯ ] চিন্তা কৰিলে কোনোবাই দায় নিব নে? —লাহৰীয়ে কিন্তু আনে হঁহালৈ চকু নিদিয়ে, ইতিকিং কৰালৈ কাণ নিদিয়ে আৰু দায় ধৰালৈ কটাহি নকৰে। লাহৰীয়ে কেৱল নিজে অধৈৰ্য্য আৰু বাউলী হৈ তেওঁৰ প্ৰাণৰ প্ৰাণ মৰমৰ কমলৰ কোমল প্ৰাণত ব্যথাৰ উপৰি ব্যথা দিবলৈ এনে বেজাৰতকৈয়ে বেজাৰ পায়। সেই কাৰণে হে আজি লাহৰীয়ে এনে বিপদতো ইমান ফেৰাকে স্থিৰেৰে আছে। সেই দেখি হে লাহৰীয়ে আজিও তেওঁৰ এনে মৰ্ম্মান্তিক বেদনাৰ কথা কাকো নোকাৱাকৈ তাৰ তাপত নিজৰ কোমল কলিজা উতলাই টুল্‌টুলীয়া কৰিছে ।\nএই দৰেই আৰু চাৰি দিনমান পাৰ হৈ গল। বিয়া একেবাৰে ওচৰ চাপিলহি; টেকেলি দিয়াৰ দিনালৈকে মাজতে দুদিন মাথোন আছে। ইমানলৈকে কমলে লাহৰীৰ প্ৰবোধ মানি নিটাল মাৰি আছিল। ইমানলৈকে কলে নিজৰ মৰ্ম্মান্তিক বেদনাৰ কথা লাহৰীলৈ লিখি তেওঁক বেজাৰ নিদিওঁ বুলি আছিল । কিন্তু, আজি আৰু তাৰ সীমা পাৰ হল। আজি আৰু তেওঁ অন্তৰৰ শেষ কথা নিলিখি নোৱাৰাত পৰিল। সেই কাৰণে, কমলে আজি অগত্যা বেজাৰৰ কাপ হাতত ললে:-\nইমান দিনে তোমাৰ মোহিনী লিখনীৰ মায়াত পৰি বিভোল হৈ, তোমাৰ চেনেহী কথাত মোহ গৈ, তোমাৰ অমৃতময় প্ৰবোধ বাক্যৰ ওপৰতে সকলো কখা নিৰ্ভৰ কৰি, মই নিটাল মাৰি আছিলোঁ । মোৰ দৃঢ়-বিশ্বাস যে, তুমি তোমাৰ আন্তৰিক বেদনা জানিবলৈ দি, মোক বেজাৰ দিবলৈ কেতিয়াও ভাল নোপোৱাঁ । ময়ো, আজিলৈকে তোমাৰ দৰেই অন্তৰৰ প্ৰকৃত বেজাৰৰ ভাব লুকাই, অলপ ভুৱা দি আছিলোঁ। কিন্তু, এতিয়া আৰু সঁচা কথা কোৱাৰ সময় পৰিলহি। এতিয়া আৰু আগৰ দৰে তুমি বেজাৰ পোৱা বুলি গুপুত ভাৱ, [ ১০০ ] ফুটাই নকলে, অলপ উপকাৰ কৰিবলৈ চাওঁতে, তোমাৰ মহৎ অপকাৰ কৰা হব; আৰু মই সেই পাপৰ ঘোৰ পাতকী হম! লাহৰি। মই নো কিমানলৈকে উচিত বিচাৰ কৰিছোঁ কব নোৱাৰে; যদি কিবা দোষ কৰি থাকোঁ, ক্ষমা কৰিবাঁ। তোমাৰ ওচৰত অপৰাধী থাকিলে, মই এই সংসাৰতে নৰক-যন্ত্ৰণা ভুগিব লাগিব।\nলাহৰি! মোৰ প্ৰানে নো তোমাক কিমান ভাল পায়, মোৰ এই ভালপোৱাৰ নো প্ৰকৃত গৰাকিনী কোন্ তাক কথাৰে ফুটাই কবলৈ ভাষাৰ অভাব। তথাপি কওঁ, মোৰ অন্তৰজগতৰ সকলো কথা কেৱল তুমি— মোৰ জীৱনৰ জীৱন স্বৰূপ, একেটি মাথোন আদৰৰ সৰ্বস্ব-তুমি হে জানাঁ। কিন্তু লাহৰি! তোমাৰ প্ৰাণে নো মোক কিমান ভাল পায়, তোমাৰ মানত নো মই কেনে আদৰৰ বন্ধু, মই হেজাৰ বছৰ হেজাৰ মুখেৰে কৈয়ো শেষ কৰিব নোৱাৰিম। তথাপি লাহৰি, মই এটা কথা কওঁ। আমি সংসাৰৰ ভাব-গতি বুজিবলৈ যদিও নিচেই সৰু, এনে সৰু বয়সতে আমি অনেক দেখিলোঁ, অনেক শুনিলোঁ, সংসাৰৰ গতিত ভালেমান ভটিয়ালোঁ। এতিয়া ভাবি চোৱাঁ, ইচ্ছাময়ৰ ইচ্ছা হকা-বধা কৰিবৰ কাৰ সাধ্য নাই। আমিও এদিন সংসাৰৰ স্বাভাৱিক গতিত ঢাল খাবই লাগিব। এতেকে, তুমি আৰু মোৰ কথা লৈ ব্যাকুল নহবলৈ মনক বুজনি দি ৰাখাঁ। মোৰ সাংসাৰিক সম্বন্ধৰ বান্ধন তোমাৰ দৰে নহয়। মোৰ আঁতি-গুৰিৰ কথা তোক সবিশেষ কোৱা হৈছে। মোৰ বৰ্ত্তমান কোনো নাই বুলিলেও হয়। মই এতিয়া, বা ইয়াৰ পাচত, যেনে অৱস্থাত থাকিব লগাত পৰে, তেনে অৱস্থাতে থাকিব পাৰিম। গতিকে, মোৰ নিজৰ দুখ-বেজাৰ লৈ মোৰ চিন্তা নাই। মই যে মোৰ পৱিত্ৰ কোমল হিয়াত এনে দৃঢ়ৰূপে ঠাই পালোঁ, এয়ে মোৰ ভাগ্য। মই যে মোৰ জীৱনৰ জীৱন, সবাতকৈ আদৰৰ ধন— তোমাৰ ভালপোৱা পালোঁ, তাৰেই মই বৰ চহকী। তোমাৰ এই নিৰ্ম্মল ভালপোৱাকে লৈ মোৰ [ ১০১ ] জীৱনৰ বাকী ছোৱাও সুখেৰে নিয়াম। তুমি কিন্তু এতিয়া সংসাৰৰ গতিত ঢাল্ লব লগাত পৰিছে। গতিকে, তুমি তোমাৰ আগৰ ভাব-গতি সকলো সলাব লগীয়া হৈছে। এতিয়া আৰু তুমি যাতে সংসাৰৰ গতিত সুখেৰে চলিব পাৰা, তাৰ নিমিত্তে সাজু হোৱাঁ। ময়ো, যেন আগলৈ তোমাৰ সুখ দেখি,মোৰ এই পৱিত্ৰ সুখ ফেৰি বঢ়াব পাৰোঁ, ইয়াকে হে আশা কৰিলোঁ। লাহৰী ! মোৰ এই এটোপা চকু-লোৰে সৈতে গত জীৱনৰ সকলো বেজাৰ ধুই পেলালোঁ। এতিয়া তোমাৰ দেবীমূৰ্ত্তীলৈ নৱ জীৱনৰ নতুন চকুৰে হে চাইছোঁ। ইতি\nকমলে চিঠি লিখি সামৰি আকৌ মেলি দুবাৰ ঘূৰাই ঘূৰাই পঢ়ি চালে।তাৰ পাচত চিঠি হাতত লৈ তেওঁ বাহিৰলৈ ওলাই আহিল। আহিনীক লগ পাবৰ অৰ্থে, কীৰ্ত্তিনাথ গোহাঞিৰ পদূলিৰ আগে দি কমল দুবাৰ অহা যোৱা কৰিলেহি; তৃতীয় বাৰত, নিলগতে আহিনীক দেখা পাই,সঙ্কেতেৰে মাতি চিঠিখনি তাইৰ হাতত দিয়েই তেওঁ লৈ উলটি আহিল। আহিনীয়েও গুপুতে চিঠি লৈ ঘৰলৈ গল। চিঠিখনি লাহৰীক দিবলৈ বুলি তাই কতবাৰ চিপিয়াইছে, কিন্তু আনকালৰ দৰে দিবলৈ সুবিধা পোৱা নাই। এই দৰেই আবেলিলৈকে চিঠি আহিনীৰ আঁচলতে থাকিল। সন্ধিয়া পৰত মাথোন লাহৰী পুখুৰীপাৰলৈ যোৱাত, সুবিধা বুজি আহিনীয়ে চিঠিখন তেওঁক দি আহিলগৈ। লাহৰীয়ে প্ৰথমে চিঠি পায়ে হাঁহি পেলালে। তাৰ পাচত তেওঁ চিঠি মেলি পঢ়িবলৈ একাণপতীয়াকৈ ধৰিলে। পঢ়োঁতে পঢ়োঁতে, চকুৰ পানীৰে ছাতি ধৰাত তেওঁ শেহৰ ডোখৰত পঢ়িবই নোৱাৰা হল। আকৌ, চাৰি-পাঁচবাৰ চেষ্টা কৰি তেওঁ কোনোনোতে পঢ়া এবাৰ শেষ কৰিলে। পঢ়ি অন্ত কৰি লাহৰী বিমোৰ হৈ সেই ফলেই ধাঁচ্ কৰে মাটিত [ ১০২ ] পৰি মূছ্‌কঁছ্ গল। তাৰ পাচত, লাহৰীৰ মুখৰ সৰিয়হ ফুল যেন বৰণে কেঁহেৰাজৰ বৰণ ধৰিলে। তেওঁ এবাৰ কলা পৰিছে, এবাৰ ৰঙ্গা পৰিছে, এবাৰ বা কান্দিয়েই পেলাইছে, এই দৰে লাহৰীয়ে মুহূৰ্ত্তে মুহূৰ্ত্তে মুখৰ বৰণ আৰু মনৰ ভাব-গতি সলাবলৈ ধৰিলে। সদৌশেহত তেওঁ অলপ সংজ্ঞা পাই, জোপাৰ মাজত বহি একান্তমনেৰে পৰমেশ্বৰক ধ্যান কৰিবলৈ ধৰিলে। অলপ পৰ সেই দৰে চকু মুদি ভাবিয়েই লাহৰী আকৌ শান্ত হল, আকৌ থিৰ হল, আকৌ তেওঁ চিঠিখনিৰ আদ্যোপান্ত ভাবিবলৈ ধৰিলে। ভাবি ভাবি, তেওঁ সেই চিঠিৰ উত্তৰ ৰাতিকৈ লিখিবলৈ স্থিৰ কৰিলে। তাৰ পাচত, অলপ পৰ ইফাল সিফাল কৰি লাহৰী ঘৰলৈ আহিল। আজি আৰু লাহৰীৰ মূৰ্ত্তি সংসাৰৰ মানুহৰ আকৃতিৰে নিমিলে। লাহৰীৰ আজিৰ শান্ত, ধীৰ আৰু গহীন ভাব একেবাৰে অলৌকিক! আজি আৰু লাহৰীৰ মনত সাংসাৰিক দুখ, চিন্তা, ভয় একো নাই; আছে, কেৱল কমলৰ চিঠিখনিৰ উত্তৰ দিবলৈ। লাহে লাহে ৰাতিৰ আন্ধাৰে সকলোকে আবৰি ধৰিলেহি; লাহৰীৰ ভাব-গতিলৈকো কোনেও মন কৰিব নোৱাৰা হল। ভিতৰত কুঁঠৰীয়ে কুঁঠৰীয়ে বন্তি জ্বলিল; লাহৰীয়েও লাহেকৈ লিখা-সঁজুলী লৈ নিজান এটি কুঁঠৰীত কমলৰ চিঠিৰ উত্তৰ লিখিবলৈ বহিলেগৈ:-\nইমান দিন আপোনাক নাম ধৰি মাতিছিলোঁ, ইমান দিনে আপোনাক ‘তুমি’ বুলি সম্বোধন কৰিছিলোঁ, ইমান দিনলৈকে লৰাকালৰ ধেমালিৰেই উমলিছিলোঁ, ইমান দিন লৰালি প্ৰণয়-ডোলেৰেই বান্ধ খাই আছিলোঁহঁক।-আজি হে মোৰ আচল সংজ্ঞা লাভ হৈছে, আজি হে মই মোৰ বৰ্ত্তমান অৱস্থা বুজিব পাৰিছোঁ, আজি আপোনাৰ চিঠিয়ে হে সকলো কথা মোৰ চকুৰ আগত পোহৰাই ধৰিছে। [ ১০৩ ] প্ৰাণনাথ ! আজি আৰু মই আপোনাৰ সেই পুখুৰীপাৰত বহি নানা তৰহৰ কথা পাতি ধেমালি কৰা ‘লাহৰী’ নহয়; আজি মই আপোনাৰ অৰ্দ্ধাঙ্গিনী,—সহধৰ্ম্মিনী । প্ৰাণেশ্বৰ । ইমান দিনে মই আপোনাৰ লগত কথা-বাৰ্ত্তা পাতি যি সুখ উপভোগ কৰিলোঁ, ইমান দিনে মই আপোনাৰ সঙ্গত যি লীলা-খেলা খেলিলোঁ, সকলো সাংসাৰিক সুখ আৰু সকলো সাংসাৰিক লীলা-খেলা ৷ আপোনাৰ সংসৰ্গ-সুখ সম্ভোগলৈ আৰু বহুত আশা কৰিছিলো, কিন্তু বাটতে বিখিপথালি হল। নাপালোঁ, নালাগে, যিখিনি পালোঁ সেইখিনি সোঁৱৰণীতে মোৰ অপাৰ আনন্দ ! আৰু, যি বাকী থাকিল সেইখিনি পৰকালত ভুগিমগৈ বুলি হৃদয়ত আশা সাঁচি থলোঁ ।\nপ্ৰাণেশ্বৰ ! আপুনি যে ভুৱা দিয়াৰ কথা লিখিছিল, এতিয়া আৰু ভুৱা নিদিওঁ —সঁচা, সেই অপৰাধ অলপ কৰা হৈছিল। কিন্তু, প্ৰাণেশ্বৰ ! আপোনাৰ দৰে অৰ্দ্ধেক গা বঁচাই, বাকী অৰ্দ্ধেকলৈ পিঠি দিয়া নাই; আৰু নিদিওঁ। আপুনি মোৰ বৰ্ত্তমান ভাব-গতি সলাই, সংসাৰৰ বৰ্ত্তমান গতিত মোক ঢাল খাবলৈ উপদেশ দিছে। বাৰু, এটি কথা সোধোঁ, মই নো কিহেৰে সংসাৰৰ গতি ধৰোঁ ? মোৰ যে সিমান দূৰণী বাট খেদিবলৈ বাটৰুৱাৰ সমল এফেৰিও নাই! মোৰ প্ৰেম, মোৰ ভক্তি, মোৰ ভালপোৱা যে আপোনাৰ চৰণত কেতিয়াবাই উবুৰিয়াই অৰ্পণ কৰিলোঁ। সেই সমল যে মোৰ হিয়াত আৰু লেশমানো আনলৈ নাই। সেই সমলত বাজে আপুনি কোৱা সংসাৰৰ গতি ধৰিবলৈ আন কিবা সম্বল আছে জানো? তথাপি, প্ৰাণনাথ, সেই বাবে মই আপোনাৰ গাত হাত দিয়া নাই, আৰু নিদিওঁ; মই জানোঁ, আপুনি নিৰুপায় হৈ হে তেনে কথা লিখিছিল। যি হওক, আপুনি সুখে আছে বুলি জানি মোৰ অন্তৰত আনন্দে নধৰা হৈছে; পাচলৈকো এই অভাগিনীৰ প্ৰেম, ভক্তি আৰু ভালপোৱাকে লৈ সুখে থাকিব বুলি জানি মই নমৰি-জীয়াই থাকোঁমানে নিচিন্ত হলোঁ ৷ [ ১০৪ ] এই ৰাতি আৰু চিঠি দিয়া নহব। কাইলৈকো দুপৰীয়ামানে হে দিয়াম। কাইলৈৰপৰা মোৰ নামে পতা ভেঁকুলী-বিয়াৰ আৰম্ভণ ! এতেকে, এতিয়া আৰু আপোনাৰ শ্ৰীচৰণত মোৰ শেষ নিবেদন কৰোঁ। আজিৰ ৰাতিটো, কাইলৈৰ দিনটো আৰু ৰাতিৰ এছোৱালৈকে মাথোন আছোঁ ৷ ইহজনমৰ নিমিত্তে শ্ৰীচৰণত দাসীয়ে এই শেষ বিদায় ললো । মোৰ পাঙ্গি লোৱা কাৰ্য্যত বাধা জন্মাবলৈ বা আন উপায় কৰিবলৈ আপোনাৰ সময় নথকাকৈ হে চিঠি দিয়াম। গতিকে, আপোনাৰ তেনে চেষ্টা সফল নহব। আপুনি আপোনাৰ প্ৰতিজ্ঞা মতে সুখে থাকি, যেন আপোনাত এৰি যোৱা মোৰ অৰ্দ্ধ-আত্মাক সুখেৰে ৰাখিব, শ্ৰীচৰণত দাসীৰ এয়ে শেষ মিনতি। ইতি- সেৱিকা,——লাহৰী।”\nলাহৰীৰ চিঠি লিখা হল। চিঠি সামৰি লৈ অলপ পৰ তেওঁ কি ভাবিলে । ভাবি ভাবি কি মন হল, চিঠিখনি মেলি আকৌ পঢ়িবলৈ ধৰিলে। এবাৰ পঢ়া হল, লাহৰীয়ে আকৌ এবাৰ ঘূৰাই পঢ়িবলৈ ধৰিলে। এইবাৰ পঢ়ি গৈ মাজখিনিমান পাওঁতেই, লাহৰীৰ কেতেকীপাহী যেন দুগালে মুকুতাৰ পানী যেন দুধাৰি চকু-লো বৈ আহি চিঠিখনিৰ ওপৰত কেইবাটিও টোপাল পৰিলহি; লাহৰীয়ে চকু মোহাৰি থাকোঁতেই ইফালে চিঠিৰ ওপৰত পৰা চকু-লোৰ টোপাল কেইটি শুকাই গল। টোপালৰ চিন্ কেইটি চিঠিখনিৰ ওপৰত অতৃপ্ত হেঁপাহৰ চিন্ স্বৰূপে ৰৈ গল। চিঠি নাসামৰালৈকে লাহৰীৰ চকুৰ জলক্-তবক্ নুগুচিল। গতিকে, তেওঁ সেই চিন্ কেইটিলৈ মন কৰিবলৈ নহল। সেই ৰাতিলৈ চিঠিখনি লাহৰীয়ে ৰিহাৰ আঁচলতে বান্ধি থলে। পিচদিনাও, বেলি ভাটী দিয়ালৈকে কমলক চিঠি দিয়া নহল। পিচ দিনা আবেলি— বিয়াৰ টেকেলি দিয়াৰ পিচদিনা—হে তেওঁ চিঠি পঠিয়াইছে। তাৰ পাচৰপৰা বিয়াঘৰীয়া মানুহৰ [ ১০৫ ] চাৰিওফালে উলহমালহ লাগিবলৈ ধৰিলে। দৰা-ঘৰ আৰু কন্যা-ঘৰ নিচেই ওচৰ-উচৰি। দুয়ো ঘৰতে পানী তুলিবলৈ সষ্টম হল। ঢোলৰ গিৰ্-গিৰণিত চাৰিওফালে ক’তো কাৰো মাত শুনিবলৈ নোপোৱা হল। পাট-গাভৰু লিগিৰীবোৰে ধোলৰ চেৱে চেৱে বাটে-ঘাটে যেয়ে য'তে আছিল, ত’তে নাচোন ধৰিছে। পানী-তোলাৰ পাচত নোৱন-ধোৱন হৈ গল। লাহৰীক আকৌ আনি নোৱনী-ঘৰত বহুৱা হল। চাৰিওফালে তিৰোতাবিলাকে জাঁত জাঁত নাম উৰুৱাবলৈ ধৰিছে। কোনো কোনো জনীয়ে ধেমালিত যোৰা-নামৰ অৰিয়া-অৰি পাতিছে। লাহৰীয়ে কিন্তু এইবোৰ একো কব নোৱাৰে। লাহৰীক নো কেতিয়া নোৱালে, কেতিয়া ধুৱালে, তেওঁ একো কব নোৱাৰে।\nতাৰ পিচদিনাও, দুপৰীয়াৰ নোৱন-ধোৱন হৈ গল। আকৌ আবেলি হলহি। পানী তুলিবলৈ অহা ঢুলীয়া-খুলীয়াই দুই ঘৰতে ঢোল খোল বজাই খলক লগালেহি। আজি টেকেলি দিয়াৰ দিনতকৈয়ো বেচি ধুম্‌ধাম্। আজি সেই বাহিৰৰ তোলপাৰৰ লগে লগে লাহৰীৰ অন্তৰৰ তোলপাৰ চৰ্তুগুণে চৰিছে। লাহৰীৰ অলৌকিক শান্ত, ধীৰ, গহীন, আপোন পাহৰা ভাব-গতি দেখি, যেয়ে-সেয়ে অলপ আচৰিত ভাৱে তেওঁলৈ চোৱা হল। বিশেষকৈ, আহিনীৰ মনত বৰকৈ উগুল-থুগুল লাগিবলৈ ধৰিলে। আইতাক আৰু দেউতাকৰ গাত বিয়াৰ কাৰবাৰতে তত্ নাই; সিবিলাকে লাহৰীলৈ বিশেষ মন-কাণ দিবলৈ আজৰি পোৱা নাই। ইফালে বিভোল লাহৰীয়ে, গধুলি হৈ আহিছেমানে, কমললৈ লিখা চিঠি শেহৰ কথা কেফাঁকিলৈ বৰকৈ মনত কৰি আহিছে। তাৰ পাচত, ফটাকানিৰ অচেতন দৰা-কন্যাক নোৱন দিয়াৰ দৰে লাহৰীক আকৌ এবাৰ নোৱন দিয়া হৈ গল । এতিয়া আৰু লাহৰীৰ মনে-পতা অন্তিম সময় নিচেই ওচৰ চাপিলহি৷ লাহে লাহে সেই ভয়ঙ্কৰ কাৰ্য্যলৈ ভয়ঙ্কৰ ক্ষণে লাহৰীত থিত্ দিলেহি । [ ১০৬ ] স্বামী-গুৰু কমল-চৰণ চিন্তি লাহৰীয়ে এহাতে লাহেকৈ আঁচলৰ গাঁথিত হাত দিছে, এনেতে চাৰিওফালে দুম্-দুম্-দাম্-দাম্ লাগি উঠিল। লাহৰীয়েও চঁক্ খাই হাতৰ আঁচল এৰি দি, কি হৈছে অলপ গম্ লওঁতেই “মান্ মান্ মান ! পালেহি, পলা, পলা, পলা” ইত্যাদি বিপদৰ আৰ্ত্তৰাৱ শুনা গল। পিচমুহূৰ্ত্ততে দেউতাক আৰু আইতাকে আহি লাহৰীক সাবটি ধৰিলে ৷ চাওঁতে চাওঁতে, বিয়ালৈ অহা মানুহ কোন্ কলৈ গল, চিন্ নেহোৱাত পৰিল। কীৰ্ত্তিনাথ গোহাঞিয়ে য’ৰে বস্তু ত’তে এৰি, ভাৰ্য্যা আৰু জীয়েকক লৈ পলাবলৈ দিহা লগালে। মানহঁতে পোনে-পোনেই কীৰ্ত্তিনাথ গোহাঞিৰ ঘৰকে বেৰি ধৰিলেহি। তাৰ পাচত, দহোটা মানে ভিতৰলৈ সোমাই দেখে যে মানুহ নাই, উদং ঘৰ। মানহঁতে খঙ্গত সুহুৰি-টকালি মাৰি সেই দিনা ৰাতিয়েই অলপ পৰলৈ বিচাৰি চালে; কিন্তু আন্ধাৰ ৰাতি নিজৰ মানুহকে চিনা টান দেখি সিহঁতে বেচি পৰ আৰু নিবিচাৰিলে। সিহঁতে, ৰত্নেশ্বৰৰ উপদেশ মতে, অন্যান্য মানুহক একো অত্যাচাৰে নকৰিলে। পিচদিনা ৰাতিপুৱাই মানহঁতে আকৌ দিহাদিহি লাহৰীক বিচাৰিবলৈ ওলাইছে, এনেতে কমল আহি উপস্থিত। কমল লাহৰীৰ চিঠি পোৱাৰেপৰা ব্যাকুল হৈ আছিল। মানৰ কথা শুনি তেওঁ লাহৰীৰ নো কি হৈছে চাবলৈ আহিছিল। পামপুৰীয়াই মানহঁতক বুজাই দিলে যে, কমলক ধৰিলেই লাহৰীৰ সম্ভেদ্ পোৱাৰ সম্ভৱ। সেই কাৰণে, সিহঁতে কমলক ধৰি, লগতে লৈ, হাবিয়ে বননিয়ে লাহৰীক বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। সিহঁতে হাবি মহটিয়াই বিচাৰি যাওঁতে-যাওঁতে, জোপা এটাৰ মাজৰপৰা ওলাই মানুহ এটা লৰি পলোৱা দেখা পালে। মানুহটো শকত-আৱত দেখি, তেওঁকে কীৰ্ত্তিনাথ গোহাঞি ভাবি, মান দুটাই তেওঁক পিচে পিচে খেদি গল। পিচে, দুকুৰি নলমান বাট খেদা খাই, মানুহটো হুল-জোং থকা এটা পোতা-নাদত উফৰি পৰিলগৈ। হুল-জোঙ্গেৰে থকাসৰকা হৈ অন্তিম সময়ৰ আৰ্ত্তৰাৱ কাঢ়ি [ ১০৭ ] মানুহটো তেতিয়াই তাতে মৰিল। মৰণৰ সময়ত ‘লাহৰী’ নামটি তেওঁৰ মুখত আধাফুটা হৈ আৰু নোলোৱা হল! পামপুৰীয়াই লৰি গৈ চাই দেখে, দেখোন সেইটি ধনবৰ হে! নিৰ্দ্দোষী লৰাটি অবাবত মৰা পৰিল বুলি পাচত সি হাঁয়-হাঁয় কৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ পাছত, মানহঁতে আকৌ ইফালে সিফালে বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। এই দৰে আৰু এপৰমান বেলি বিচাৰি বিচাৰি কীৰ্ত্তিনাথ গোহাঞি পলাই থকা জোপাটোৰ আগতে কমলে সৈতে মানহঁত থিয় হলগৈ। লাহৰীয়ে কমলক ধৰি লৈ যোৱা দেখিয়েই, জুইত ফৰিং উফৰি পৰাৰ দৰে, জাঁপ মাৰি আহি তেওঁক সাবটি ধৰিলেহি। পামপুৰীয়াই “ধৰ, ধৰহঁক, কিনো-ৰূপে-সৈতে, এওঁৱেই লাহৰী” বুলি কোৱা মাত্ৰকে মানহঁতে কমলক এৰি লাহৰীক ধৰিলে। তাৰ পাচত, সিহঁতৰ উদ্দেশ্য সিদ্ধি হোৱাত, কমলক তাতে এৰি, লাহৰীক লৈ সিহঁত উলটিবলৈ সষ্টম হল। লাহৰীক ধৰি লৈ যোৱা দেখি কমল, লাহৰীৰ দেউতাক আৰু আইতাক তিনিও উৰি যোৱা দি গৈ লাহৰীৰ ওপৰতে পৰিলগৈ ! সেই খিনিতে বিপদৰ চিয়ঁৰ-বাখৰত তোলপাৰ লাগি উঠিল। কীৰ্ত্তিনাথ গোহাঞি আৰু তেওঁৰ ভাৰ্য্যাক গঁতা ঘোঁকোটাৰে অপমান কৰি গোটাচাৰেকে ধৰি নি বহু নিলগত আঁতৰাই থলেগৈ। কিন্তু, কমলক চৰ, লাঠি, গঁতা, ঘোঁকোটা একোৱেই লাহৰীৰ গাৰপৰা এৰুৱাব নোৱাৰা হল; কতবাৰ লগতে লাগি যায়, কতবাৰ পাষণ্ডহঁতে গতিয়াই থৈ যায়হি,-তথাপি, কমল লগতে লাগি যায়। সদৌশেহত মানহঁত নিৰুপায় হৈ, সিহঁতৰ দুটাই কমলক ধৰি থাকিল, বাকীবিলাকে লাহৰীক উৰুৱাই নিয়াদি লৈ গুচি গল। অলপৰ পাচতে, ইহঁতও কমলক তাতে আধা-মৰা কৰি হাত-ভৰি বান্ধি পেলাই গৈ লগৰীয়বিলাকৰ লগ ধৰিলেগৈ।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=লাহৰী/পঞ্চদশ_আধ্যা&oldid=26062"ৰ পৰা অনা হৈছে\n১৮৯২ চনৰ সাহিত্যকৰ্ম\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ২১ মে' ২০১৯ তাৰিখে ১২:৩৬ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


বিতোপন (প্ৰতিম প্ৰতাপ বৰুৱা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n“এইকেইসেৰা কি? স্কুলত আজিও মাৰ খালি নেকি? নপঢ়ি-নুশুনি, লোকৰ বাৰীয়ে বাৰীয়ে ঘূৰি ফুৰিবি। পথাৰত চিলা উৰাবিগৈ। বিলত বৰশী টোপাবিগৈ। তোৰ নিচিনাটোৱে মাৰ নেখাই আনে খাবনেকি?” – এয়া বিতোপনৰ মাক। আনকালৰ দৰে আজিও বিতোপনক জাৰণ দি আছে। সদায় মাকে গধূলি সময়ত বিতোপনক হাত-ভৰিকেইটা ধুৱাই দিয়ে। স্কুলৰ পৰা আহিয়ে কোনোমতে ভাতকেইটা গুজিয়ে বিতোপনে দৌৰ মাৰে। লগৰকেইটা পদূলিমুখত আহি ৰৈ থাকেহি। অ’ত ধিতিঙালি, ত’ত লোকৰ বাৰীৰ গছলৈ ফৰ্মূটি, বিলৰ পাৰত ম’হৰ কামোৰ খাই খাই বৰশী, পথাৰত খৰালিমহীয়া চিলা, বাৰিষাত খোকা-চেপা ইত্যাদি। ঘৰখনৰ ডাঙৰ ল’ৰা, আচলতে পৰিয়ালটোৰে ডাঙৰ ল’ৰা। ককাক-আইতাকৰ লাই পাই পাই উৎপতীয়া হৈ পৰিল। দেউতাকেও সিমান একো নকয়। ১০ বজাৰ স্কুলখনলৈ সি ৯ বজাতে যায়। স্কুলত ‘তুমি চিত্ত বৃত্তি মোৰ’ গোৱাৰ সময়লৈকে দৌৰি-ধাপৰি তাৰ কাপোৰ-কানি, চেহেৰা-পাতি একলেখীয়া হয়গৈ। তাৰ পিছত স্কুলত কনল’ৰা ছাৰে মৌখিক সোধে – দুটা পাৰ চৰাইৰ দাম ৭ টকা হ’লে এহাল পাৰ চৰাইৰ দাম কিমান হ’ব? সি কাণ-মূৰ খজুৱাই উত্তৰ দিয়ে – ১৪ টকা। লগে লগে কলাফুলত চিতিপনি এচাৰিৰে চাটৌপ। সেৰা পাতি আহে। মাকে গধূলি হাত-ভৰি ধুৱাবৰ সময়তহে চাটৌপৰ চিনকেইটা দেখে। আজিও সেৰা পাতি আহিছে।\n“উঃ, ইমান জোৰে জোৰে নঘঁহিবাচোন। এনেয়ে সেৰা পাতি আছে। সৰু গাঁঠিটোও উখহি আছে। দুখ পাইছোঁ।” – বিতোপনে ক’লে।\nমাকৰ গালি চলিয়ে থাকিল। কথা প্ৰায় একেখিনিয়েই – “সৰু গাঁঠিটো আকৌ ক’ত মাৰিলিগৈ? চাওঁ। উপায় নাই এইটোৰ পৰা। আজি অ’ত ছাল ছিগিল, কালি ত’ত খুন্দা লাগিল। কি হ’বগৈ আগলৈ এইটো। একে লগৰে সেইটো ৰাতুল, কিমান ঠাণ্ডা ল’ৰা। কিমান চোকা ল’ৰা। সদায় ১০ বাজিবলৈ দহ মিনিট থাকোতে স্কুললৈ যায়। ৰাস্তাৰ কিনাৰে কিনাৰে, তললৈ মূৰ কৰি খোজ কাঢ়ে। এখন হাতেৰে ভায়েকক ধৰি যায়।”\nবিতোপনে একো নামাতে। এদিন মাতিছিল – “ৰাতুল ঠাণ্ডা হ’লে কি হ’ব? অংকত মই তাতকৈ বেছি পাইছোঁ।“\n“পিছে প্ৰথমৰ যোগ অংকটো ভুল কৰিলি কেলেই? সদায় সেই অংকটোহে ভুল হয় তোৰ। আৰু তোৰ বাকী নম্বৰবোৰ দেখোন চাবই নোৱাৰি। ছবিত কিমান পাইছিলি? মুঠে তিনি। হেৰৌ তিনি নম্বৰ পাব পায়নে? হা? ব’ল ভিতৰলৈ, এতিয়া পঢ়িবলৈ লৈ টোপনিয়াবি, চাবি তোক কি কৰোঁ। ব’ল।“ – এইবুলি মাকে তাক যিটোহে খকৰামুকুটি দিলে, সেইদিনাৰ পৰা হাত-ভৰি ধুৱাবৰ সময়ত যিমান গালি খালেও সি মাত নামাতে।\nঘৰৰ ওচৰতে বিতোপনৰ স্কুলখন। ঘৰত তাৰ মাক-দেউতাক, ককাক-আইতাক, এটা ভায়েক, এজনী ভনীয়েক, ৩ টা দদায়েক, ১ জনী খুৰীয়েক। খেতি-পথাৰ, গৰু, গৰুগাড়ী সকলো আছে। পঢ়া-শুনাৰ বাদে বাকী সকলো কথাত সি ঘৰৰ সকলোৰে মাজত উঠি ৰজা। নেবা বুলিলেও এচাপৰ বাই চায়, বা বুলিলে হ’লেই আৰু।\nএদিন এজন দদায়েকে পথাৰলৈ কঠিয়া নিবলৈ গৰুগাড়ীখন সাজু কৰিলে। বিতোপনে স্কুলৰ বেগটো গাড়ীত তুলি দি নিজে দদায়েকৰ ওচৰতে বহি ল’লে। অলপ দূৰ গৈ দদায়েকৰ পৰা সি নাকীদুডাল আৰু এচাৰিডাল নিজৰ হাতলৈ ল’লে। তাৰ পিছত আৰু পায় কোনে? গৰুগাড়ী স্কুলৰ আগেদিয়ে গৈ পথাৰ পালেগৈ। সেইদিনা প্ৰথমতে দুপৰীয়া মাকে, গধূলি দেউতাকে, আকৌ পিছদিনা স্কুলত কনল’ৰা ছাৰে তাৰ গাত বাবৰি ফুল বাচিছিল। পিঠিয়ে, কলাফুলে সেৰা পাতিবলৈ ঠাই নোহোৱা হৈছিল। দদায়েকেও লগতে সমানে গালি খাইছিল।\nএদিন এজন দদায়েকে ক’লে – ঐ, নৈপাৰৰ বাৰীত পাত কঠাল পকিছে। লগে লগে দদায়েকৰ লগত চাইকেলৰ আগত বহি নৈপাৰৰ বাৰীত বিতোপন উপস্থিত। গছতে পকা পাত কঠাল এটা বখলিয়াই গোটেইটো খাই লৈ গেৰেউ-গেঠেউ লাগি আৰু লগতে আহাৰমহীয়া গৰমত তৎ নাপাই সি দদায়েকৰ বোকোচাত উঠি নৈৰ পানীত এডিঙিলৈকে নামি আছিল। ইফালে ল’ৰাটো ক’লৈ গ’ল বুলি মাকৰ চিন্তাত তৎ নাই। বহুত দেৰীৰ মূৰত দদায়েকৰ চাইকেলৰ আগত উঠি সি ঘৰ পাইছিলহি। সেইদিনা আকৌ দদায়েক-ভতিজাকে সমানে ধমধমনি খাইছিল।\nপথাৰৰ ধান দাবলৈ সকলোৰে লগত সিয়ো যায়। আচল লোভ পথাৰত সকলোৱে মিলি খোৱা ৰবাব টেঙা, জলপান আদিলৈ। তাৰ মাক, খুড়ীয়েকহঁত আৰু দিন-হাজিৰাত অনা মানুহকেইটাই ধান দাই থোকবোৰ থৈ থৈ যায়। দেউতাক-দদায়েকহঁতে সেইবোৰ গোটাই ডাঙৰী বান্ধে। তাৰ পিছত তেওঁলোকে ডাঙৰীবোৰ কঢ়িয়াই ঘৰলৈ আনে। ডাঙৰী কঢ়িওৱা বিৰিয়াকেইপাট খোজে পাতি নাচে, ধানখিনিৰ পৰা ঝিনিক্ ঝিনিককৈ শব্দ ওলায়। সৰু বিৰিয়া এপাট বিতোপনক ককাকে বেলেগে সাজি দিছিল। সেইপাতৰ দুমূৰে সৰু সৰুকৈ কেইমুঠামান ধান ওলোমাই সিও ডাঙৰী কঢ়িয়ায়। …\n“বাবাটো, অথনিৰে পৰা কি ভাবি আছা? চকুদুটা চলচলীয়া কিয় হৈছে তোমাৰ?” – বিতোপনৰ এনে লাগিল যেন বহুত দূৰৰ পৰা মাকৰ ৩০ বছৰৰ আগৰ মাতটো ভাহি আহিছে। মূৰ তুলি মাকলৈ চালে সি। এয়া সন্মুখত তাৰ মাক-দেউতাক বহি আছে। দুয়োৰে দেহা দুটা বয়সে গৰকিছে। অসমৰ পৰা কালি আহি পাইছেহি তাৰ মাক-দেউতাক। এইটো ঘৰ সি ইয়াত নতুনকৈ কিনিছে। আজি দিনত ঘৰলোৱা সকাম আছিল। মাক-দেউতাকক সন্মুখত লৈ ঘৰটো সি আজি নিজৰ কৰি লৈছে। যোৱা কেইদিনমানৰ ভাগৰে তাক আজি হেঁচা মাৰি ধৰিছেহি। তাহানি সৰুতে তাৰ হাত-ভৰি ধুৱাই দিয়া মাকজনী এয়া তাৰ সন্মুখত বহি আছে।\nমুখেৰে একো নামাতি সি উঠি আহিল। মাকৰ ওচৰত আঁঠু কাঢ়ি বহি সি মাকৰ ককালত দুয়োহাতেৰে সাৱটি ধৰি কোলাত মুখখন গুজি দিলে। দৌৰোতে দৌৰোতে কিমান দিন পাৰ হৈ গ’ল! কিমান দিন যে সি এনেকৈ মাকৰ কোলাত মূৰ থবলৈ সময় পোৱা নাছিল।\n“কি হ’ল বাবাটো? কিয় এনেখন কৰিছা?” – তাৰ চুলিত হাত ফুৰাই মাকে সুধিলে।\nসি মাকক কেনেকৈ বুজাব যে এদিন যিজনী মাতৃৰ মুখলৈ চাই সি হাঁহিবলৈ শিকিছিল আজি তেওঁৰ কোলাত মূৰ থৈ কান্দিবলৈ অন্তৰখনে কেনেকৈ হাঁহাকাৰ কৰে।\n← ভেকুলী বিয়া (নয়নমণি হালৈ)\nএক আছিল (নীলাঞ্জনা মহন্ত) →\nটোকৰ (দীপাংকৰ মল্ল বৰুৱা)\nসাহিত্য.অৰ্গ অসমৰ গৌৰৱ।


ল’ক ডাউন নে অন্য পৰিকল্পনা? ৭ খন ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয়শাসিত অঞ্চলৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সৈতে বৈঠক প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ...PM Narendra Modi to have High level Meeting with7States UTs CM today What is expected– News18 assam\nHome » photogallery » nation »ল’ক ডাউন নে অন্য পৰিকল্পনা? ৭ খন ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয়শাসিত অঞ্চলৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সৈতে বৈঠক প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ\nল’ক ডাউন নে অন্য পৰিকল্পনা? ৭ খন ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয়শাসিত অঞ্চলৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সৈতে বৈঠক প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ\nএই কেইখন ৰাজ্য তথা কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলত আটাইতকৈ বেছি লোক কোৰোণাত আক্ৰান্ত হৈছে। দেশৰ প্ৰায় ৭৭ শতাংশ কোৰোণাত মৃত্যু হোৱা লোক এই কেইখন ৰাজ্যৰে।\n| September 23, 2020, 14:19 IST\nদেশৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ যিকেইখন ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলত কোৰোণাত আক্ৰান্তৰ সংখ্যা বাঢ়িছে, সেইকেইখন ৰাজ্যৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সৈতে বৈঠকত মিলিত হৈছে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদী। বুধবাৰে ৰাজ্যকেইখনৰ মুখ্যমন্ত্ৰী সকলৰ সৈতে ভাৰ্চুৱেল বৈঠকত অংশগ্ৰহণ প্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকীৰ।\nমহাৰাষ্ট্ৰ, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, কৰ্ণাটক, উত্তৰ প্ৰদেশ, তামিলনাডুু, দিল্লী আৰু পঞ্জাৱৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ অংশগ্ৰহণ বৈঠকত।\nউল্লেখযোগ্য যে, এই কেইখন ৰাজ্য তথা কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলত আটাইতকৈ বেছি লোক কোৰোণাত আক্ৰান্ত হৈছে। দেশৰ প্ৰায় ৭৭ শতাংশ কোৰোণাত মৃত্যু হোৱা লোক এই কেইখন ৰাজ্যৰে। ৬৫.৫ শতাংশ কোৰোণাত আক্ৰান্ত কেৱল এই কেইখন ৰাজ্যৰে। গতিকে ৰাজ্য কেইখনত কি ব্যৱস্থা লোৱা যায়, সেই সন্দৰ্ভতে আয়োজন কৰা হৈছে বৈঠক।\nকিদৰে হৈছে কোৰোণাৰ চিকিত্‍সা, কি কি ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিছে ৰাজ্য কেইখনে? আদি আটাইবোৰ দিশ পৰ্যালোচনা কৰা হ’ব বৈঠকত।\nকোৰোণাৰ চিকিত্‍সাৰ বাবে নিৰ্বাচিত হাস্পতালত পৰ্যাপ্ত পৰিমাণৰ অক্সিজেনৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে নে নাই, সেই দিশতো আলোচনা চলিব বৈঠকত। ইয়াৰ উপৰিও, কেন্দ্ৰৰ পৰা কণ্টেইনমেণ্ট জ’ন, কোৰোণা ক্লীনিক মেনেজমেণ্ট, কোৰোণা পৰীক্ষাৰ বাবে মাল্টি ডিচিপ্লিনাৰি দল সাজু কৰি ৰখা হৈছে। গতিকে প্ৰয়োজন হ’লে এই কেইখন ৰাজ্যত সেইসকলক নিয়োজিত কৰা হ’ব।\nইয়াৰ উপৰিও প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে কোৰোণাৰ শেহতীয়া পৰিস্থিতিৰ সন্দৰ্ভত সঘনে প্ৰতিখন ৰাজ্যৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সৈতে আলোচনা কৰিছে।


দৌলতাবাদ দুৰ্গ ক'ত অৱস্থিত ? - Might Learn\nদৌলতাবাদ দুৰ্গ ক’ত অৱস্থিত ?\nদৌলতাবাদ দুৰ্গ মহাৰাষ্ট্ৰত অৱস্থিত ।\nমৌচুমী বতাহৰ দ্বাৰা অধিকভাৱে প্ৰভাৱিত ৰাজ্য়খনৰ নাম কি ?\n004 163\nUsers Last 30 days : 2703\nTotal Users : 4163\nViews Yesterday : 411\nViews Last 30 days : 7896\nViews This Year : 11537


সাকাৰ হ’বনে ২০২৫ চনৰ ভিতৰত যক্ষ্মামুক্ত ভাৰতৰ সপোন?\nচাহ বাগিচাত যক্ষ্মাৰ বিভীষিকা আৰু নিয়োগকৰ্তা-নিয়োজিত প্ৰকল্পৰ ফলপ্ৰসূ ৰূপায়ণৰ প্ৰয়োজনীয়তা\nগুৱাহাটী , November 28, 2019 7:54 pm\nঅসমৰ চাহ বাগিচাৰ ফাইল ছবি।\nকেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ২০২৫ চনৰ ভিতৰত ভাৰতৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে যক্ষ্মা নিৰ্মূল কৰাৰ লক্ষ্য স্থিৰ কৰিছে। সমগ্ৰ বিশ্বক ২০৩০ চনৰ ভিতৰত যক্ষ্মামুক্ত কৰাৰ লক্ষ্যৰ বিপৰীতে ভাৰতে ৫ বছৰ পূৰ্বেই দেশখন যক্ষ্মামুক্ত কৰাৰ সংকল্প লৈছে আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ৰাজ্য চৰকাৰসমূহৰ সহযোগত সংশোধিত ৰাষ্ট্ৰীয় যক্ষ্মা নিয়ন্ত্ৰণ অভিযান (Revised National Tuberculosis Control Programme)ৰ অধীনত ব্যাপক কাৰ্য্যসূচী হাতত লৈ আহিছে।\nঅসমত ১৯৯৮-৯৯ চনত ডিব্ৰুগৰত আৰম্ভ হোৱা এই কাৰ্য্যসূচী (আৰ এন টি চি পি) সম্প্ৰতি ৰাজ্যখনৰ ২৭খন জিলাক সামৰি লৈছে। যক্ষ্মাত আক্ৰান্ত প্ৰতিগৰাকী ৰোগীয়ে প্ৰত্যক্ষ নিৰীক্ষণত চিকিৎসা (ডটছ) লাভ কৰাটো এই অভিযানৰ মূল উদ্দেশ্য। লগতে যক্ষ্মাত আক্ৰান্ত লোকৰ ৯০%ক চিনাক্ত কৰা আৰু তেওঁলোকক ৰোগমুক্ত কৰা এই অভিযানৰ অন্য এক লক্ষ্য।\nঅসমক যক্ষ্মামুক্ত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰধান প্ৰত্যাহ্বান আহিছে চাহ-শ্ৰমিক অধ্যুষিত জিলাকেইখনৰ পৰা। কিয়নো চাহ বাগিচাৰ শ্ৰমিকসকল ব্যাপক হাৰত যক্ষ্মাত আক্ৰান্ত হৈ আহিছে।\n‘’যেতিয়ালৈকে আমি চাহ বাগিচাবোৰত যক্ষ্মা নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰো তেতিয়ালৈকে দেশখন সম্পূৰ্ণৰূপে যক্ষ্মামুক্ত কৰা সম্ভৱ নহয়,“ ভাৰতীয় চাহ সংস্থা, অসম শাখাৰ চিকিৎসা পৰামৰ্শ সমিতিৰ অধ্যক্ষ পূৰ্ণানন্দ খাউন্দে কয়।\n২০১৬ চনত ডিব্ৰুগড় জিলা যক্ষ্মা নিয়ন্ত্ৰণ অভিযানৰ অধীনত চলোৱা এক অধ্যয়নমতে জিলাখনত ৰাজ্যৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছি যক্ষ্মা ৰোগী আছে। চিকিৎসকৰমতে, জিলাখনত থকা চাহ বাগানসমূহেই ইয়াৰ ৰোগী বৃদ্ধি হোৱাৰ কাৰণ।\n“ডিব্ৰুগ্ড় জিলাত অসমৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছি যক্ষ্মা আক্ৰান্ত লোক আছে। ইয়াৰ মূল কাৰণ হ’ল ডিব্ৰুগড় জিলাত মুঠ ১৪৪খন চাহ বাগিচা আছে। আৰু বাগিচা অঞ্চলত সাধাৰণতে অধিক লোক যক্ষ্মাত আক্ৰান্ত হোৱা দেখা যায়,” ডিব্ৰুগড় জিলা যক্ষ্মা বিষয়া হিতেন্দ্ৰ সোণোৱালে কয়।\nসেইদৰে চাহ বাগিচা অধ্যুষিত তিনিচুকীয়া আৰু যোৰহাট জিলাতো ব্যাপক হাৰত যক্ষ্মা আক্ৰান্ত লোক আছে। ১৯১৫ চনৰ এক চৰকাৰী তথ্যমতে অসমৰ ১৭ শতাংশ চাহ শ্ৰমিক যক্ষ্মাত আক্ৰান্ত।\nযক্ষ্মা নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে চৰকাৰে বিনামূলীয়া চিকিৎসা সেৱাকে ধৰি বিভিন্ন আঁচনি লৈছে যদিও চাহ বাগিচাত যক্ষ্মাৰ বিভীষিকা হ্ৰাস পোৱা নাই।\nশিক্ষাৰ পোহৰ নপৰা শ্ৰমিকসকলৰ মাজত স্বাস্থ্য সম্পৰ্কে সজাগতাৰ অভাৱ, পুষ্টিকৰ খাদ্যৰ অভাৱ, অস্বাস্থ্যকৰ পৰিৱেশত জীৱন নিৰ্বাহ, সুৰাপান আৰু ধুমপান আদি কাৰণত চাহ বাগিচাসমূহত যক্ষ্মাৰ প্ৰাবল্য অধিক।\nআনহাতে, শ্ৰমিকৰ স্বাস্থ্যৰ প্ৰতি চাহ বাগান কৰ্তৃপক্ষৰ উদাসীনতাৰ অভিযোগো দীৰ্ঘদিনীয়া।\nঅৱশ্যে, এনে অভিযোগৰ মাজতে শেহতীয়াভাৱে বাগিচাসমূহ যক্ষ্মামুক্ত কৰাৰ লক্ষ্যৰে ভাৰতীয় চাহ পৰিষদ আৰু ভাৰতীয় চাহ সংস্থা, অসম শাখাৰ অধীনৰ বাগানসমূহ আগবাঢ়ি আহিছে আৰু নিয়োগকৰ্তা-নিয়োজিত প্ৰকল্প (Employer-led model)ৰ অধীনত কেতবোৰ কাৰ্য্যসূচী হাতত লৈছে।\n১৯১৭ চনত আৰম্ভ কৰা এই প্ৰকল্পত ডিব্ৰুগড় আৰু তিনিচুকীয়া জিলাৰ ৩৯ খন চাহ বাগিচা সামৰি লোৱা হৈছে।\n‘’অসমৰ চাহ বাগিচাসমূহ যক্ষ্মামুক্ত কৰাৰ বাবে নিয়োগকৰ্তা-নিয়োজিত প্ৰকল্প হাতত লোৱা হৈছে। সদ্যহতে ডিব্ৰুগড় আৰু তিনিচুকীয়া জিলাৰ চাহ বাগানত এই প্ৰকল্প ৰূপায়ণ কৰা হৈছে, আমি সমগ্ৰ অসমৰ বাগানলৈ ইয়াক সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে আগ্ৰহী,‘’ ভাৰতীয় চাহ সংস্থা, অসম শাখাৰ সচিব অভিজিত শৰ্মাই কয়।\nকি এই নিয়োগকৰ্তা–নিয়োজিত প্ৰকল্প?\nযক্ষ্মাৰ প্ৰতিৰোধ আৰু যক্ষ্মা আক্ৰান্ত চাহ-শ্ৰমিকৰ চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা কৰা আৰু যত্ন লোৱাৰ বাবে ৰাজ্যিক যক্ষ্মা কোষ আৰু বেচৰকাৰী অনুষ্ঠান ৰিট্ছৰ সহযোগত এই প্ৰকল্প ৰূপায়ণ কৰা হৈছে।\n“নিয়োগকৰ্তা-নিয়োজিত প্ৰকল্প হৈছে এনে এটা পদক্ষেপ য’ত নিয়োগকৰ্তাই (employer) কৰ্মচাৰীৰ মাজত ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণৰ ক্ষেত্ৰত কিছু দায়িত্ব ল’ব লাগে। ই বাগিচা কৰ্তৃপক্ষই তেওঁলোকৰ অধীনত কাম কৰা শ্ৰমিকসকলৰ মাজত যক্ষ্মা নিৰ্মূলৰ বাবে গ্ৰহণ কৰা এটা পদক্ষেপ,” খাউন্দে কয়।\nৰিটছৰ অসম ৰাজ্যিক সমন্বয়ক অৰূপজ্যোতি কলিতাই কয়, চাহ-শ্ৰমিকসকলে যাতে যক্ষ্মাৰ বিনামূলীয়া চিকিৎসা সেৱা লাভ কৰে, চিকিৎসা প্ৰক্ৰিয়া সম্পূৰ্ণ কৰে, বিনামূলীয়াকৈ ঔষধ-পাতি আৰু পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰাব পাৰে আৰু পুষ্টিকৰ খাদ্য লাভ কৰে তাক নিশ্চিত কৰাটো এই প্ৰকল্পৰ অন্যতম লক্ষ্য।\nপ্ৰকল্পৰ ইতিবাচক দিশ:\nযক্ষ্মাত আক্ৰান্ত শ্ৰমিকসকল চিকিৎসাৰ বাবে ক’লৈ যাব, কিদৰে চিকিৎসা লাভ কৰিব– ইত্যাদি ক্ষেত্ৰত বাগিচা কৰ্তৃপক্ষই এই প্ৰকল্পৰ জড়িত হৈ সহায়-সুবিধা আগবঢ়ায়।\n‘’এই প্ৰকল্পৰ অংশ হিচাপে চাহ-বাগিচাসমূহত যক্ষ্মা সম্পৰ্কে সজাগতামূলক কাৰ্য্যসূচী হাতত লোৱা হৈছে। ফলত পূৰ্বৰ তুলনাত এই প্ৰকল্প ৰূপায়ণ কৰা বাগিচাৰ শ্ৰমিকসকল যক্ষ্মা সম্পৰ্কে কিছু পৰিমাণে সজাগ হোৱা দেখা গৈছে। অসুস্থ হ’লেও শেষমুহূৰ্তলৈ চিকিৎসালয়লৈ যাব নিবিচৰা শ্ৰমিকসকল এতিয়া চিকিৎসা কৰ্মী বা চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ অহা দেখা গৈছে। আধাতে চিকিৎসা এৰি দিয়া শ্ৰমিকৰ সংখ্যাও কমি আহিছে,” নামৰূপ চাহ বাগিচা হাস্পতালৰ চিকিৎসা বিষয়া বিজিত দুৱৰাই কয়।\n‘’লগতে এই প্ৰকল্পৰ জড়িয়তে আৰম্ভ কৰা প্ৰত্যক্ষ পৰীক্ষণ অভিযান (Active case finding)ৰ ফলত যক্ষ্মা আক্ৰান্ত ৰোগীসকলক সময়মতে চিনাক্ত কৰাত সহায় হৈছে,“ তেওঁ কয়।\nদুৱৰাই কয় যে, যক্ষ্মা আক্ৰান্ত ৰোগসকলে যথেষ্ট পুষ্টিকৰ খাদ্য খোৱাৰ প্ৰয়োজন, কিন্তু বিভিন্ন কাৰণত চাহ শ্ৰমিকসকলে তেনে খাদ্য গ্ৰহণ কৰা দেখা নাযায়। এই প্ৰকল্পৰ অধীনত যিহেতু আক্ৰান্ত শ্ৰমিকসকলক পুষ্টিকৰ খাদ্য যোগানৰ ব্যৱস্থা আছে, ইয়াৰ ফলত শ্ৰমিকসকলে সোনকালে আৰোগ্য লাভ কৰে।\nতেওঁ কয়, নিয়োগকৰ্তা-নিয়োজিত প্ৰকল্পত চাহ-শ্ৰমিকৰ পৰিয়ালেও যক্ষ্মা চিকিৎসাৰ সকলো সুবিধা লাভ কৰে। তেওঁলোকেও পুষ্টিকৰ খাদ্য লাভ কৰে। ফলত শ্ৰমিকৰ লগতে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলেও সকাহ পাইছে।\nনিয়োগকৰ্তা–নিয়োজিত প্ৰকল্পই যথেষ্ট নহয়:\nকেৱল নিয়োগকৰ্তা-নিয়োজিত প্ৰকল্পই চাহ বাগিচাত যক্ষ্মা নিৰ্মূল কৰিব বুলি আশা কৰিব নোৱাৰি। ইয়াৰ বাবে চৰকাৰ, বেচৰকাৰী অনুষ্ঠান, বাগিচা কৰ্তৃপক্ষকে ধৰি সকলোৱে নিষ্ঠাসহকাৰে ফলপ্ৰসূ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব লাগিব।\nযক্ষ্মা ৰোগৰ ক্ষেত্ৰত যিহেতু সময়মতে ৰোগটো ধৰা পেলোৱাটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ, সেয়েহে চৰকাৰে ৰোগ পৰীক্ষাৰ সা-সুবিধাসমূহ আগবঢ়োৱাটো নিতান্তই প্ৰয়োজন। বিশেষকৈ পৰীক্ষাৰ বাবে পৰ্য্যাপ্তসংখ্যক মাইক্ৰ’স্কপি চে’ণ্টাৰ থকা দৰকাৰ।\n‘’ভাৰত চৰকাৰে ২০২৫ চনৰ ভিতৰত দেশক যক্ষ্মামুক্ত কৰাৰ বাবে যি লক্ষ্য স্থিৰ কৰিছে, সেইক্ষেত্ৰত নীতি প্ৰস্তুত কৰোতে কেতবোৰ দিশ মন কৰা প্ৰয়োজন আছিল। বিশেষকৈ পৰীক্ষাৰ বাবে জিলা সমূহত পৰ্য্যাপ্ত পৰিমাণৰ মাইক্ৰ’স্কপিক চে’ণ্টাৰ আৰু চিবি-নাট (CB-NAAT) মেচিন স্থাপন কৰিব লাগিছিল। তেতিয়া পৰীক্ষাসমূহ সময়মতে আৰু সুচাৰুৰূপে হ’লহেঁতেন। কিন্তু এতিয়ালৈকে সেয়া হৈ উঠা নাই,” খাউন্দে কয়।\n“উদাহৰণস্বৰূপে ডিব্ৰুগ্ড়ত ১৩ লাখ জনসংখ্যা আছে। অথচ এইখিনি মানুহৰ কাৰণে মাত্ৰ ১৪টা মাইক্ৰ’স্কপিক চে’ণ্টাৰ আছে। সেয়ে আওহতীয়া ঠাইৰ লোকসকলে বহু দূৰলৈ পৰীক্ষাৰ বাবে যাব লগীয়া হয়। কিন্ত সাধাৰণতে চাহ শ্ৰমিকসকলৰ আৰ্থিক অৱস্থা যিহেতু ভাল নহয়, তেওঁলোকে পৰীক্ষাৰ বাবে দূৰলৈ যোৱাত সমস্যাৰ সম্মুখীন হয়। যদি এই মাইক্ৰ’স্কপিক চে’ণ্টাৰবোৰ বৃদ্ধি কৰিলেহেঁতেন, তেন্তে তেওঁলোকে ঘৰৰ ওচৰতে সহজে পৰীক্ষাবোৰ কৰাব পাৰিলে হয়,” তেওঁ কয়।\nখাউন্দে লগতে কয় যে বৰ্তমান যক্ষ্মাৰ পৰীক্ষাৰ বাবে প্ৰতিখন জিলাত মাত্ৰ এটাকৈহে চিবি-নাট (CB-NAAT) মেচিন আছে। এটা মেচিনত প্ৰতিদিনে মাত্ৰ ৮টালৈকৈহে পৰীক্ষা সম্পন্ন হয়। গতিকে বহু ৰোগীৰ পৰীক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত বিলম্ব হোৱা দেখা যায়। পৰীক্ষাবোৰ সময়মতে কৰাৰ বাবে চিবি-নাট মেচিন বৃদ্ধি কৰাটো জৰুৰী।\nআনহাতে, ৰোগী অনুপাতে যক্ষ্মা গোটসমূহত কৰ্মচাৰীৰ অভাৱ দেখা যায়। গোটসমূহত যথেষ্টসংখ্যক কৰ্মচাৰী থকাটো নিশ্চিত হ’ব লাগে।\nলগতে পঢ়ক– চাহ শ্ৰমিকৰ আৰ্থিক অৱস্থা আৰু বাগিচাত যক্ষ্মাৰ বিভীষিকা\nচাহ বাগিচা কৰ্তৃপক্ষৰ দায়িত্ব:\nচাহ বাগিচাসমূহক যক্ষ্মামুক্ত কৰাত বাগিচা কৰ্তৃপক্ষৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ দায়িত্ব আছে। বিশেষকৈ প্ৰতিখন চাহ বাগানৰ হাস্পতালত চিকিৎসক থকাটো নিশ্চিত হ’ব লাগে। সেইদৰে, যক্ষ্মা আক্ৰান্ত শ্ৰমিকসকল সম্পূৰ্ণ সুস্থ হৈ নুঠালৈকে তেওঁলোকে নিয়মীয়াকৈ দৰৱ খাইছে নে নাই তাৰ ওপৰত বাগিচা প্ৰশাসনে পৰ্য্যৱেক্ষণ ৰাখিব লাগে আৰু তেওঁলোকক পুষ্টিকৰ খাদ্য যোগান ধৰিব লাগে। লগতে ৰোগীসকল পৰীক্ষাৰ বাবে মাইক্ৰ’স্কপিক চে’ণ্টাৰলৈ যাওঁতে ৰাজহুৱা পৰিবহণ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ নিদি এম্বুলেন্সত নিব লাগে। কিয়নো ৰাজহুৱা পৰিবহণত গ’লে তেওঁলোকৰ পৰা আনলৈ ৰোগটো সোঁচৰাৰ আশংকা থাকে।\n(লেখক নৰ্থইষ্ট নাওৰ সাংবাদিক, লেখাটো ৰিটছ্ মিডিয়া ফেল’শ্বিপৰ অংশ)


Nupride in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Nupride ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nNupride ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Nupride Benefits & Uses in Assamese- Nupride ar laabh aaru byavaharsamuh\nNupride ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Nupride Dosage & How to Take in Assamese - Nupride ar paali aaru xeya kenedore lobo\nNupride ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Nupride Side Effects in Assamese- Nupride ar parshwakriyasamuh\nNupride সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Nupride Related Warnings in Assamese- Nupride xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Nuprideৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Nupride with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Nupride ar gurutor kriya-pratikriya\nNupride মতভেদসমূহ- Nupride Contraindications in Assamese- Nupride nishedhsamuh\nNupride ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Nupride in Assamese- Nupride ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Nupride ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Nupride Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Nupride kriya-pratikriya\nNupride ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Nupride Benefits & Uses in Assamese - Nupride ar laabh aaru byavaharsamuh\nNupride তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nNupride ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Nupride Dosage & How to Take in Assamese - Nupride ar paali aaru xeya kenedore lobo\nNupride-ৰ উপাদানসমূহ - Nupride Active Ingredients in Assamese - Nupride-ar upadaansamuh\nNupride ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Nupride Side Effects in Assamese - Nupride ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Nupride ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nNupride সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Nupride Related Warnings in Assamese - Nupride xonkranta xatarkatabanisamuh\nNupride-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nNupride ৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত বহুতো ভয়ানক পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে, গতিকে ইয়াক চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে গ্ৰহণ নকৰিব।\nNupride-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাসকলে Nupride ৰ মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। আপুনি যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া লক্ষ্য কৰে লগে লগে Nupride গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰে। আপোনাৰ চিকিতসকৰ সৈতে যোগাযোগ কৰক আৰু আপোনাৰ চিকিতসকে সুৰক্ষিত বুলি কোৱাৰ পিছতহে পিছত ব্যৱহাৰ কৰিব।\nবৃক্কত Nupride কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nNuprideএ বৃক্কত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে পুনৰ আৰম্ভ কৰক।\nযকৃতত Nupride কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nNuprideৰ কলিজা ৰ ওপৰত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Nupride ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় can be affected by Nuprideৰ দ্বাৰা [Organ] প্ৰভাবিত হব পাৰে। আপুনি যদি এইবিধ ঔষধৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে আপুনি ইয়াক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰা উচিত।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Nuprideৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Nupride with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Nupride ar gurutor kriya-pratikriya\nNupride তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nNupride মতভেদসমূহ - Nupride Contraindications in Assamese - Nupride nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Nupride লোৱা অনুচিত যাতে -\nNupride ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Nupride in Assamese - Nupride ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Nupride-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Nupride আসক্তি সৃষ্টি কাৰক বুলি কোনো সাক্ষ্য নাই।\nNupride লোৱাৰ পিছত আপোনাৰ টোপনিভাৱ আহিব পাৰে। সেয়ে এনে কাম কৰাটো নিৰাপদ নহয়।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Nupride লোৱা উচিত।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Nupride ব্যৱহৃত নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Nupride ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Nupride Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Nupride kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Nuprideৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Nupride লোৱাৰ পৰা আপোনাৰ স্বাস্থ্যৰ কোনো ক্ষতি নহয়।\nমদ আৰু Nuprideৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nNuprideৰ সৈতে মদ্যপানৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে একো কোৱাটো এতিয়া কঠিন। কিয়নো এইবিষয়ে এতিয়ালৈ একো গৱেষণা হোৱা নাই।\nNupride ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Nupride Price and Pack Size in Assamese - Nupride ar mulya aaru pakor size


হেপ্পি মাঘ বিহু – খনীন্দ্ৰ ভূষণ মহন্ত – ফটাঢোল\nতাৰিখঃ ১৩ জানুৱাৰী, ২০৩০\nস্থানঃ শ্যামকানু সত্র, নগাঁও\nশ্যামকানু সত্রৰ উমৈহতীয়া চোতালখনতে ভেলাঘৰটো। সত্রৰ সকলো মানুহ লগ হৈ তাতে মাঘ বিহু উদযাপনৰ দিহা কৰিছে। বিহুৰ লগত সঙ্গতি ৰাখি বিভিন্ন খেল যেনে, কুকুৰা যুঁজ, কণী যুঁজ, ৰচী টনা ইত্যাদি পাতিব। তাতে আকৌ ৰাতিলৈ সকলোৱে মিলি উৰুকাৰ ভাতসাঁজো খোৱাৰ কথা আছে। গতিকে কোনোবা যদি বজাৰলৈ ওলাইছে, কোনোবাই কলপাত কাটিবলৈ গৈছে। কোনোৱে যদি ভেলাঘৰৰ ভিতৰখন চাফা কৰাত লাগিছে, কোনোৱে খৰি-খেৰৰ ব্যৱস্থা কৰিছে। মুঠতে সকলো নিজৰ নিজৰ কামত ব্যস্ত।\nসময় তেতিয়া ৩ মান বাজি গৈছে। সত্রত তেতিয়া উদুলি-মুদুলি পৰিৱেশ। খেলবোৰ চলি আছিল। ঠিক তেতিয়াই হাতত কেমেৰা আৰু মাইক্রফোন লৈ তিনিজন অচিনাকি ব্যক্তিৰ প্রৱেশ ঘটে। অচিনাকি আলহীক দেখি কেইজনমান আগবাঢ়ি গৈ তেওঁলোক কি সংক্রান্তত আহিছে তাৰ খবৰ ল’লেগৈ। তিনিজনীয়া দলটোৰ এজনে অতি নম্রভাৱে ক’লে-\n“নমস্কাৰ। আমি ‘নিউজ 24*7’ৰ তৰফৰ পৰা আহিছোঁ। শুনিবলৈ পোৱা মতে আপোনালোকে বোলে ইয়াত মাঘ বিহু উদযাপন কৰিছে। তাৰেই বাতৰি প্রচাৰৰ বাবে আহিলোঁ।”\nসত্রাধিকাৰজনে তেওঁলোক নিউজ চেনেলৰ মানুহ বুলি ক’বলৈহে পালে, কণ-কণ ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ গাত তত্ নাইকীয়া হ’ল। টিভিত ওলাবলৈ পাব বুলি আদহীয়াসকলৰো ভালেই লাগিছিল যদিও কিবা প্রশ্ন সুধি দিয়ে বুলি সেই আনন্দকণ প্রকাশ কৰাৰ পৰা তেওঁলোক বিৰত আছিল। হাতত মাইক্রফোন লৈ থকা ব্যক্তিজন উঠি গৈ ভেলাঘৰটোৰ ‘বেক-গ্রাউণ্ড’ত লৈ থিয় হ’ল। সন্মুখত কেমেৰা লোৱা মানুহজন। লগৰ ইজনে সত্রাধিকাৰ আতাৰ লগত কথা পতাত ব্যস্ত। কেমেৰা লোৱা মানুহজনৰ সংকেত পোৱাৰ লগে লগে ইজনে আৰম্ভ কৰিলে,—\n“হয়, মই বর্তমান উপস্থিত আছোঁ নগাঁও জিলাৰ শ্যামকানু সত্র নামে ঠাইত। ‘নিউজ 24*7’য়েই হৈছে একমাত্র চেটেলাইট চেনেল যি ইয়াৰ পোনপটীয়া সম্প্রচাৰ দেখুৱাই আছে। ইয়াত ভোগালী বিহুৰ উখল-মাখল পৰিবেশ। কেমেৰা পার্চন নিকুৱে দেখুৱাই আছে– এইয়া (কেমেৰাটো সত্রৰ চাৰিও দিশে এপাক ঘূৰাই দিয়ে।) শ্যামকানু সত্র। আমি ইয়াত উপস্থিত থকা ব্যক্তি সকলৰ পৰা তেওঁলোকৰ মনৰ কথা জানিবলৈ চেষ্টা কৰিম।”\n-“কেনেকুৱা লাগিছে?”– (এইবুলি কৈ মাইকটো মহিলা এগৰাকীলৈ আগুৱাই দিয়ে)..\n-“ভাল লাগিছে। আমি প্রত্যেক বছৰেই এনেদৰে উদযাপন কৰি আহিছোঁ।” (মানুহগৰাকীয়ে আৰু কিবা ক’ব খুজিছিল যদিও মাইক্রফোনটো তেওঁৰ পৰা আঁতৰাই লৈ যায়।)\nএইবাৰ সৰু ল’ৰা এটাক মাতি সুধিলে, – “ভাইটি, তুমি কি খেলিছা?”\n“নমস্কাৰ, মোৰ নাম শ্রী প্রিয়ানুজ মহন্ত। মোৰ ইয়াত মামাৰ ঘৰ। মই কুকুৰা যুঁজ খেলিম।”\nএইবাৰ আকৌ মাইক্রফোনটো নিজলৈ লৈ ক’বলৈ ধৰিলে,- “আপোনালোকে দেখিবলৈ পাইছে এই ভেলাঘৰটো, (কেমেৰাটো ভেলাঘৰলৈ পোন কৰি) তাহানিৰ দিনতে দেখা ৰূপত সজা হৈছে। মই ইয়াৰে এজনক সুধিব খুজিছোঁ, –\n“দাদা, সম্পূর্ণ পৰম্পৰাগত আর্হিৰে এই ভেলাঘৰটো সজা দেখা গৈছে। যিটো সময়ত অসমৰ বিভিন্ন ঠাইৰ ভেলাঘৰবোৰ আটক ধুনীয়া কাৰিকৰী কৌশল প্রয়োগ কৰি সজা হৈছে, ঠিক সেই সময়ত আপোনালোকে এনেধৰণৰ ভেলাঘৰ সজাৰ কাৰণ কি? সমাজখন নতুনৰ দিশত আগুৱাই যোৱাৰ পৰত আপোনালোকে পুৰণি ৰূপত কিয় সাজিলে?”\n“বিহু আমাৰ বাপতি-সাহোন। তিনিওটা বিহুৰে এক স্বকীয় ঐতিহ্য তথা পৰম্পৰা বিৰাজমান। আধুনিকতাৰ ধামখুমিয়াত আমি আমাৰ ঘাঁই শিপাডালক আওকাণ কৰিলে নিজৰ বুলিবলৈ কি থাকিব আপুনিয়েই কওক! ঠায়ে ঠায়ে ভেলাঘৰৰ নামত অসমৰ মেপ, বাছ, ৰে’ল, অশোক চক্র, আইফেল টাৱাৰ ইত্যাদি বনাইছে বুলি আপোনালোকেই প্রচাৰ কৰি আহিছে। হয়, মই সেই শিল্পীসকলক তথা তেওঁলোকৰ সৃষ্টিক সন্মান জনাইছোঁ। কিন্তু মই সেইবোৰক ভেলাঘৰ বুলি ক’ব নোৱাৰিম। ভাবি চাওকচোন, অসমৰ মেপখন বা অশোক চক্রটোক জ্বলাই দিব! তাতকৈ দুর্ভাগ্যজনক কথা আমাৰ বাবে কিবা থাকিব পাৰেনো? আৰু এই যে ফেটবুক (Facebook), হোৱাট্চএপ ( WhatsApp)ত হেপ্পী মাঘ বিহু” (Happy Magh Bihu) বুলি কয়, সেইটো জানো উচিত? বছৰৰ বিহুটোত শুভেচ্ছা নজনালেও কথা নাই। কিন্তু ইংৰাজীত ক’লে শুনিবলৈ বৰ অখজা হয়।”\nএইবাৰ সাংবাদিকজনে ক’লে, – “হয়, বৰ সুন্দৰ কথা কেইটামান এখেতে ক’লে। আপোনাক ধন্যবাদ জনাইছোঁ। সৌফালে সকলোৱে বিহু নাচিবলৈ লৈছে। আহক সকলোৱে উপভোগ কৰোঁ।”\n“পথাৰৰ শুৱনি ধান\nভঁড়ালত ভৰালোঁ ঐ\nদেহালৈ আহিলে প্রাণ………”\n“মাঘ বিহুত গোৱা এই নামটো প্রথম শুনিলোঁ। আপোনালোকৰ ওচৰলৈ আহি বৰ ভাল লাগিল। সন্ধ্যা ৭ বজাৰ বাতৰিত আপোনালোকৰ এই অনুষ্ঠানটো সম্প্রচাৰ কৰা হ’ব।”\nসত্রৰ সকলো এতিয়া ৭ বজাৰ বাতৰিলৈ অপেক্ষাৰত।\n« বিজ্ঞাপনৰ পাৰ্শ্বক্ৰিয়া – জিমী শইকীয়া\nকৌতুক – ববিতা কলিতা »\nভাল লিখিছা খনিন্দ্ৰ। সত্য কথাৰে সুন্দৰ উষস্থাপন।


Cilapam Ls in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Cilapam Ls ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nCilapam Ls की जानकारी\nCilapam Ls ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Cilapam Ls Benefits & Uses in Assamese- Cilapam Ls ar laabh aaru byavaharsamuh\nCilapam Ls ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Cilapam Ls Dosage & How to Take in Assamese - Cilapam Ls ar paali aaru xeya kenedore lobo\nCilapam Ls ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Cilapam Ls Side Effects in Assamese- Cilapam Ls ar parshwakriyasamuh\nCilapam Ls সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Cilapam Ls Related Warnings in Assamese- Cilapam Ls xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Cilapam Lsৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Cilapam Ls with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Cilapam Ls ar gurutor kriya-pratikriya\nCilapam Ls মতভেদসমূহ- Cilapam Ls Contraindications in Assamese- Cilapam Ls nishedhsamuh\nCilapam Ls ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Cilapam Ls in Assamese- Cilapam Ls ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Cilapam Ls ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Cilapam Ls Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Cilapam Ls kriya-pratikriya\nCilapam Ls ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Cilapam Ls Benefits & Uses in Assamese - Cilapam Ls ar laabh aaru byavaharsamuh\nCilapam Ls তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nCilapam Ls ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Cilapam Ls Dosage & How to Take in Assamese - Cilapam Ls ar paali aaru xeya kenedore lobo\nCilapam Ls-ৰ উপাদানসমূহ - Cilapam Ls Active Ingredients in Assamese - Cilapam Ls-ar upadaansamuh\nCilapam Ls ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Cilapam Ls Side Effects in Assamese - Cilapam Ls ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Cilapam Ls ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nCilapam Ls সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Cilapam Ls Related Warnings in Assamese - Cilapam Ls xonkranta xatarkatabanisamuh\nCilapam Ls-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nCilapam Lsৰ গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত কিছু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। যদি গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Cilapam Ls ৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকে, ইয়াক লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nCilapam Ls-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nযিবোৰ মহিলাই স্তনপান কৰাই আছে সেইবোৰে Cilapam Ls গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত গম্ভীৰ ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰিব পাৰে। ইয়াক কেৱল চিকিতসকৰ নিৰীক্ষণত গ্ৰহণ কৰা উচিত নহয়।\nবৃক্কত Cilapam Ls কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nCilapam Lsৰ বৃক্কত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই বৃক্ক ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nযকৃতত Cilapam Ls কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nCilapam Lsৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে কলিজা ক প্ৰভাবিত কৰে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Cilapam Ls ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nCilapam Lsএ হৃদয়ত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে পুনৰ আৰম্ভ কৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Cilapam Lsৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Cilapam Ls with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Cilapam Ls ar gurutor kriya-pratikriya\nCilapam Ls তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nCilapam Ls মতভেদসমূহ - Cilapam Ls Contraindications in Assamese - Cilapam Ls nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Cilapam Ls লোৱা অনুচিত যাতে -\nCilapam Ls ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Cilapam Ls in Assamese - Cilapam Ls ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Cilapam Ls-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Cilapam Lsৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nCilapam Ls লোৱাৰ পিছত আপোনাৰ টোপনিভাৱ আহিব পাৰে। সেয়ে এনে কাম কৰাটো নিৰাপদ নহয়।\nহয়, চিকিত্সা পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Cilapam Ls লওক।\nহয়, মানসিক বিসংগতিৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Cilapam Lsৰ ব্যৱহাৰ উপকাৰী।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Cilapam Ls ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Cilapam Ls Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Cilapam Ls kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Cilapam Lsৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Cilapam Ls লোৱাট নিৰাপদ।\nমদ আৰু Cilapam Lsৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nCilapam Ls লোৱাৰ সময়ত মদ্যাপন কৰাৰ আগতে আপোনাৰ ডাক্তৰৰ সৈতে পৰামৰ্শ কৰি লওক যিহেতু ইয়ে পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।\nCilapam Ls ৰ অনুকল্প - Substitutes for Cilapam Ls in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Cilapam Ls লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Cilapam Ls ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Cilapam Ls সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Cilapam Ls ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Cilapam Ls সেৱন কৰে?


গোলাঘাট অধিবক্তা সন্থাৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীলৈ স্মাৰক পত্ৰ\nগোলাঘাট অধিবক্তা সন্থাৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীলৈ স্মাৰকপত্ৰ\nগোলাঘাট , February 12, 2019 9:54 pm\nআজি বাৰ কাউন্সিল অৱ ইণ্ডিয়াৰ আহ্বানমৰ্মে অধিবক্তা সকলৰ বিভিন্ন দাবীৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনোৱাৰ আহ্বান জনাই সমগ্ৰ দেশৰ অধিবক্তা সন্থাসমূহৰ লগতে গোলাঘাট অধিবক্তা সংস্থায়ো দেশৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীলৈ এক স্মাৰকপত্ৰ প্ৰেৰণ কৰে। সন্থাৰ তৰফৰ পৰা সভাপতি মহেন্দ্ৰ নাথ দত্ত আৰু সম্পাদক দুৰ্গা প্ৰসাদ জয়ছোৱালে জিলা উপায়ুক্তক উক্ত স্মাৰকপত্ৰ প্ৰদান কৰে।\nউল্লেখযোগ্য যে বাৰ কাউন্সিল অৱ ইণ্ডিয়াই ন্যায়পালিকাৰ মূল অংগ অধিবক্তাসকলৰ কল্যাণৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ওচৰত কেতবোৰ দাবী উত্থাপন কৰিছিল। উক্ত দাবীসমূহৰ ভিতৰত অধিবক্তাসকলৰ বৃত্তিগত সুবিধাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি পৰ্য্যাপ্ত সা-সুবিধা প্ৰদানৰ বাবে দেশৰ প্ৰতিখন অধিবক্তা সন্থাৰ আন্তঃগাঁথনিৰ উন্নয়ন কৰা। প্ৰতিখন বাজেটত ৫ হাজাৰ কোটি অনুমোদন দিয়া যাতে উক্ত অৰ্থৰদ্বাৰা অধিবক্তা আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালসমূহক বীমাৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা।\nতাৰোপৰি ৫ বছৰ পৰ্যন্ত নতুন অধিবক্তাসকলক মাহে ন্যূনতম দহ হাজাৰ টকাকৈ খোৰাকী দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰা, অনাকাংক্ষিত অথবা অকাল মৃত্যু হোৱা অধিবক্তা আৰু পৰিয়ালৰ বাবে অৰ্থনৈতিক সুৰক্ষাৰ ব্যৱস্থা কৰা আদি পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\nইয়াৰ উপৰি অধিবক্তা সকলে যাতে ভূমি আৰু বাসগৃহৰ সুবিধা লাভ কৰিব পাৰে তাৰ বাবে আঁচনি লোৱা, আইন সেৱা প্ৰাধিকাৰী আইনে যাতে অধিবক্তা সকলক সাঙুৰি লয় তাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সংশোধন আদিৰ দাবী উত্থাপন কৰি আহিছে।\nমন কৰিবলগীয়া যে যি সময়ত তেলেংগানা আৰু হাৰিয়ানা ৰাজ্য চৰকাৰে ৰাজ্যৰ অধিবক্তাসকলৰ কল্যাণৰ বাবে নিজস্বভাবে আঁচনি লৈছে তেনেস্থলত ২০১৪ বর্ষত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণৰ পিছতে অধিবক্তাসকলৰ বাবে কল্যাণমূলক আঁচনি গ্ৰহণৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়াৰ পাছতো আজিলৈকে বাস্তবায়িত নকৰিলে।\nফলত সৰ্বভাৰতীয় অধিবক্তা সন্থাই প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে। উক্ত কাৰ্যসূচীৰ অংশ হিচাপে কালি গোলাঘাট অধিবক্তা সন্থাই সন্থাৰ চৌহদত এক সজাগতা সভা অনুষ্ঠিত কৰে। আৰু আজি এক প্ৰতিবাদী সমদল বাহিৰ কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীলৈ স্মাৰকপত্ৰ প্ৰদান কৰে।\nকৰ’নাৰ আতংক! তিনিমাহ ধৰি এয়াৰপ’ৰ্টতে লুকাই থাকিল এইগৰাকী ব্যক্তি\nসৌৰজগতৰ বাহিৰত নতুন গ্ৰহৰ সন্ধান! পৃথিৱীৰ সৈতে ইয়াক কিদৰে তুলনা কৰিছে বিজ্ঞানীয়ে?\nজয়ৰ সম্ভাৱনা থকা প্ৰাৰ্থীয়েহে পাব টিকট: বিজেপিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সাধাৰণ সম্পাদক দিলীপ শইকীয়া


অভিজ্ঞতাৰ সঁফুৰা .. Abhigotar Xofura: October 2013\nসেই বাছখন নহা হ’লে?\nচনটো মনত নাই৷ হয়তো ১৯৯১ বা ৯২ চনৰ কথা৷\nবৰদিনৰ সময়ত বন্ধু এজনৰ নিমন্ত্ৰণক্ৰমে সপৰিয়ালে গৈছিলো টংলালৈ৷ বৰদিনৰ দুদিন পাছত বন্ধুঘৰৰ পৰা বিদায় লৈ গুৱাহাটীলৈ উভতিবলৈ বুলি ওলাই আহিলো৷ চহৰৰ মূল চ’কটোতে গুৱাহাটী অভিমুখে যাবলৈ ৰৈ থকা বেচৰকাৰী বাছ এখন পাই তাতে উঠিলো৷ মই, কোলাত কেচুৱা ল’ৰাটিৰে সৈতে মোৰ শ্ৰীমতী আৰু লগতে গুৱাহাটীৰে এগৰাকী গাভৰু৷ বাছত বেছি মানুহ-দুনুহ নাছিল৷ হয়তো আমাকলৈ দহজনমানহে হ’ব৷ তেতিয়া ৰাতিপুৱা আঠমান বাজিছে৷ ৰ’দটো ওলাব ধৰিছে৷ খিৰিকিৰ কাষৰ চীট এটাত বহি , ৰ’দৰ আমেজ লৈ লৈ বাছখন যোৱালৈ অপেক্ষা কৰি থাকিলো৷ কিন্তু বাছখন নাযায় হে নাযায়৷ বাহিৰলৈ চাই দেখিলো কেইজনমান ডেকাল’ৰাই পুলিচ দুজনমানৰ সৈতে কিবা গহীনকথা আলোচনা কৰি আছে৷ এজন ডেকাই অলপ গৰম সুৰেৰেই কথা কৈ থকা যেন লাগিল৷ কাষতে গাড়ীৰ দ্ৰাইভাৰ আৰু হেণ্ডিমেনজনকো দেখিলো৷ বিশেষ একো বুজিব নোৱাৰিলো৷\nবাছত বহি থকা কোনোবা এজনে পিছফালৰ পৰা কোৱা শুনিলো,\n:আজি কিবা বন্ধ আছে নেকি? কোনোবাই কোৱা শুনিছিলো৷\n:বন্ধ নহয়, কিবা প্ৰতিবাদ দিৱস নে ধৰ্ণাহে আছে বোলে৷ বাছ চলিব কিজানি৷\nআন এজনে মান দিলে৷\n:মুঠতে কিবা এটা আছে৷ কোনে আহ্বান দিছেবা?\n:নাজানো৷ সদায় দেখোন কিবাকিবি হৈয়ে থাকে৷ এতিয়া বাছখন চলিলেই হয়৷\nকথাবোৰ শুনি মোৰো মনটো অলপ অস্থিৰ হৈ পৰিল৷ উদ্বিগ্নহৈ আকৌ বাহিৰলৈ চালো সেই ডেকাকেইজনলৈ৷ প্ৰায় দহমিনিটমান পাৰ হ’ল৷ তেওঁলোকৰ আলোচনা-বিলোচনাৰ ফলাফল কি হ’ল বুজি নাপালো৷ অলপসময় পাছত দ্ৰাইভাৰজন বাছত উঠি বহিলহি৷ পিছলৈ ঘূৰি কিমান মানুহ আছে চালে৷ তাৰপাছত বাছত ষ্টাৰ্ট দিলে৷ মনটো ভাল লাগিল৷ বাছখন যাব তেনেহলে৷ হেণ্ডিমেনজনো উঠিল৷ পাছে পাছে সেই ডেকাকেইজনো বাছত উঠিল৷ মুখেৰে একো নকৈ দ্ৰাইভাৰে গাড়ী চলাবলৈ ধৰিলে৷ লাহে লাহে টংলা চহৰৰ সীমা অতিক্ৰম কৰিলে বাছখনে৷ মইও কোলাত কেচুৱাটো লৈ একান্তমনে বাহিৰলৈ চাই যাবলৈ ধৰিলো৷ বাটৰ কাষৰ মুকলি পথাৰবোৰলৈ চাই চাই মনটো সতেজ হৈ পৰিল৷\nতেনেদৰে কিমান সময় পাৰ হ’ল কব নোৱাৰো৷ হঠাতে ডেকা কেইজনৰ মাজৰে এজন দ্ৰাইভাৰৰ ওচৰলৈ গৈ আদেশৰ সুৰত চিঞৰি চিঞৰি ক’লে,\n: ঐ বাছ ৰাখ৷ ৰাখ৷\nপ্ৰথমতে দ্ৰাইভাৰজনে একো সঁহাৰি দিয়া নাছিল৷ কিন্তু গোটেইকেইজন ডেকাই যে্তিয়া আগুৰি ধৰি ধমকি দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে তেতিয়া বাছখন ৰখাই দিবলৈ বাধ্য হ’ল৷ ডেকাকেইজনে প্ৰচণ্ড তৰ্জন-গৰ্জন কৰি দ্ৰাইভাৰক মাৰিবলৈহে বাকী৷ তাৰপাছত বাছত বহি থকা যাত্ৰীবোৰলৈ চাই ডেকাকেইজনৰ এজনে কৰ্কশভাবে ক’লে,\n:বাছখন নাযায়দেই, আপোনালোক নামক৷\nআমি অলপ সময় লৰচৰ নকৰি বহি থাকিলো৷\n:কি চাই আছে? নামক, বাছৰ পৰা নামক৷ সোনকালে নামক৷\nনেতাজনে আদেশ দিলে৷\nকথাটোনো কি একো বুজিব নোৱাৰিলো৷ কিন্তু সেই অচিন ঠাইত, অচিন পৰিৱেশত সেই উটনুৱা ডেকাকেইজনক প্ৰতিৰোধ কৰাৰ মৰসাহ নকৰিলো৷ টালি-টোপোলা লৈ বাছৰ পৰা নামি পৰিলো৷ ডেকাকেইজনে আমাক সেই মাজবাটতে নিঠৰুৱা কৰি বাছখন ক’ৰবালৈ লৈ গ’ল৷ আমাৰ কাৰো মুখত একো কথা নাই ৷ শিলপৰা কপৌৰ দৰে অলপ সময় একে ঠাইতে থিয় হৈ থাকিলো৷ লাহে লাহে ৰ’দটো প্ৰখৰ হৈ আহিব ধৰিছিল৷\nতেনেদৰে এঘন্টামান পাৰ হ’ল৷ দুজনমান মানুহে চহৰৰ পিনে উভতি খোজ লৈছিল৷ বেগ-চুটকেচ-কেচুৱা লৈ ইমান দূৰ খোজ কাঢ়িবলৈও সাহস গোটাব নোৱাৰিলো৷ইফালে-সিফালে চাই ওচৰতে ঘৰ এটা দেখিলো৷ উপায় নাপালে তাতে গৈ আশ্ৰয় ভিক্ষা কৰিম বুলি মনতে থিৰাং কৰিলো৷ কেচুৱা, তিৰোতা আৰু গাভৰুগৰাকী দেখিলে নিশ্চয় সহানুভুতি উপজিব৷ অসমৰ মানুহ ইমান কঠোৰ অন্তৰৰ হৈ যোৱা নাই নিশ্চয়৷ নিজেই নিজকে আশ্বাস দিলো৷\nহঠাতে চকুত পৰিল, দূৰৰ পৰা বাছৰ নিচিনা কিবা এখন আহি আছে, চহৰৰ দিশে৷ অতি আশাৰে চাই ৰ’লো৷ হয়, বাছেই হয়৷ লাহে লাহে আগবাঢ়ি আহি আছে৷ ওচৰ চাপি অহাৰ লগে লগে আমি হাত ডাঙি থিয় হৈ থাকিলো৷ আমাক দেখি দ্ৰাইভাৰজনৰ হয়তো পুতৌ হ’ল৷ বাছখন ৰখাই দিলে৷ আমি হাতেৰে স্বৰ্গ ঢুকি পোৱা যেন লাগিল৷ একেবাৰে খালী বাছ৷ আমি ততাতৈয়াকৈ উঠি পৰিলো৷ প্ৰায় আধাঘন্টামান পাছত পুনৰ টংলা চহৰ পালোগৈ৷ বাছখনে আমাৰ পৰা ভাড়াও নুখুজিলে৷ আমাক ৰক্ষা কৰিবলৈ যেন ঈশ্বৰেহে বাছখন পঠিয়াই দিছিল, এনে অনুভৱ হ’ল৷\nটংলা পাই আকৌ বন্ধুজনৰ ঘৰ পালোগৈ৷ আমাক দেখি আচৰিত হ’ল৷ সকলো বিবৰি ক’লো৷\n: হয়, আপোনালোক যোৱাৰ পাছতহে গম পালো দুদিন বন্ধ বুলি৷ আমাৰ চিন্তা হৈ আছিল৷ কিন্তু বাছখন যোৱা বুলি জানি ভাল লাগিছিল৷\n:যদি বাছখন নাযায়েই তেনেহলে আমাক উঠিবলৈ নিদিলেই হ’লহেতেন৷ আমি নগ’লোহেতেন নহয়৷ ইমান দূৰলৈ লৈ গৈ আমাক মাজবাটতে নমাই দিলে৷ কি অভদ্ৰ, নিষ্ঠুৰ ল’ৰাবিলাক৷ এইপিনে কিবা কামত চহৰলৈ অহা বাছখন পালো বুলিহে৷ নহলে আমাৰ আজি কি দশা হ’লহেতেন?\nমোৰ কথাত বন্ধুজনে কেৱল শুকান হাঁহি এটা মাৰিলে৷\nPosted by Makhan lal Das at 10:50\nদেউতাকে যদি কয়, " পঢ়া-শুুনা কৰি জীবনত কিবা এটা হৈ দেখুউৱা" তেতিয়া বেয়া পায়, পিছে একেখিনি কথা যদি প্ৰেয়সীয়ে কয়, তেতিয়া কোৱা হয়, প্ৰেয়সীয়ে ভালৰ বাবে অনবৰতে চিন্তা কৰে..\nপ্ৰেয়সীৰ খাটিৰত মা-দেউতাৰ আগত মিছা কথা কবলৈও বেয়া নাপায়, কিন্তু মা-দেউতাৰ খাটিৰত প্ৰেয়সীক মিছা মাতিব লগা হয়নে?\nপ্ৰেয়সীক পাবলৈ বহুতে মাক-দেউতাকক এৰি দিয়ে, পিছে মাক-দেউতাকৰ বাবে কোনোবাই প্ৰেয়সীক এৰে জানো?\nপ্ৰেয়সীক ৰাতি ফোন কৰি সোধে, ভাত খালানে? আজি কিহেৰে খালা? মা-দেউতাকক বাৰু এই কথা সোধেনে?\nপ্ৰেয়সীৰ এটা শপততে চিগাৰেট খাবলৈ এৰি দিয়ে, মাক-দেউতাকৰ হাজাৰ শপতেও সেই কাম কৰিব নোৱাৰে৷\nপ্ৰেয়সী ইমান মূল্যবাননে?\nPosted by Makhan lal Das at 03:20\nমাদ্ৰাজ আই আই টিত তামিল আৰু তেলুগু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েই বেছিকৈ পোৱা যায়৷ সেয়া আছিল ১৯৮৭ চনৰ কথা৷ তেতিয়া আই আই টি আছিল মাত্ৰ পাঁচখন৷ খড়গপুৰ, কানপুৰ, দিল্লী, বোম্বাই আৰু মাদ্ৰাজ৷ সেইসময়ৰ কথাৰ লগত এতিয়াৰ কথা নিমিলিবও পাৰে৷ আমাৰ এম টেকৰ শ্ৰেণীত আছিলো মুঠতে ১৮ জন ছাত্ৰ-ছাত্ৰী৷ একমাত্ৰ ছাত্ৰী পদ্মশ্ৰী আছিল অন্ধ্ৰৰ৷ তামিল আছিল মাত্ৰ চাৰিজন৷ পদ্মশ্ৰীক ধৰি মুঠতে এঘাৰজন তেলুগু৷ বাকী থাকিলগৈ তিনিজন৷ তাৰে এজন কেৰালাৰ, মনু৷ আনজন পশ্চিম বঙ্গৰ, ৰমেশ পাণ্ডা৷ আৰু ওঠৰ নম্বৰজন মই ৷ অৰ্থাৎ কেৰালা, পশ্চিম বঙ্গ আৰু অসমৰ মাত্ৰ এজন এজন আছিলো৷ তামিলবোৰে তামিলত, তেলুগুবোৰে তেলুগুত কথা পাতি থাকে বেলেগ বেলগ গোট হৈ৷ আমি বিশেষ একো বুজি নাপাওঁ৷ গতিকে আমি সংখ্যালঘু তিনিজনৰ এটা বেলেগ গোট স্বাভাৱিকতেই গঢ় লৈ উঠিছিল৷ পশ্চিম বঙ্গ আৰু অসমৰ মাজত মিত্ৰতা অতি সহজে গঢ়ি উঠে বাহিৰত৷ কিন্তু বাধ্য হৈ বেচেৰা মালায়ালী মনু আহি আমাৰ গোটত চামিল হ'বলগীয়া হৈছিল৷\nমনু, ৰমেশ পাণ্ডা আৰু মই, তিনিও এদিন বাছেৰে যাবলৈ ওলালোঁ, পেৰিজলৈ৷ বাছত যথেষ্ট ভিৰ৷ লৰচৰ কৰিব নোৱাৰি৷ কিন্ত মহিলাৰ বাবে সংৰক্ষিত আসন খালী থাকিলেও কোনো পুৰুষক তাত বহা নেদেখিলো৷\n: আমাৰ তাত হ'ব লাগিছিল৷ বহিবলৈ হেতা-ওপৰা লাগিলহেতেন৷\nৰমেশে মন্তব্য কৰিলে৷\nআমাৰ কাষতে খুটা এটাত আঁউজি সেই ভিৰৰ মাজতে থিয় দি থকা ল'ৰা এটাই একান্তমনে কিতাপ এখন পঢ়ি আছিল৷ সেইপিনে দেখুৱাই মই মন্তব্য কৰিলো,\n: বাপৰে বাপ, তেখেতক চোৱা; পঢ়া-শুনাত কি ৰাপ৷ আমাৰ গুৱাহাটীত হ'লে মস্ত কবিৰাজ বুজি সকলোৱে জোকালেহেতেন৷\nঅলপ দূৰ গৈ, বাছখন এঠাইত ৰখাই দিলে৷ কিবা ষ্টপেজ পালো নেকি চালো৷ নাই , জন-প্ৰাণী নথকা ঠাই এডোখৰতহে বাছখন ৰখাইছে, মানুহবোৰক টিকট কিনিবলৈ সময় দিবৰ বাবে৷ বেছি ভিৰ হ'লে তেনেদৰে মাজতে ৰখাই দিয়ে, যাতে সকলোৱে টিকট কিনিবলৈ সময় পায়৷ কণ্ডাক্টৰজনে তামিলেৰে কিবা ক'লে, হয়তো টিকট কিনিবলৈ৷ মানুহবোৰেও টিকট কিনিবলৈ ধৰিলে৷ আমি আছিলো মাজতে৷ কণ্ডাক্টৰ আছিল একেবাৰে আগত৷ ইফালে ভীষণ ভিৰ৷ পিছত থকা মানুহবোৰে টিকটৰ কিনিবলৈ আগলৈ আহিব নোৱাৰে বাবে সম্মুখত থকা এজনক নোট এখন দি টিকট কিনি দিবলৈ কয়৷ সেই মানুহজনে তেওঁৰ আগত থকা আন এজনৰ হাতত নোটখন দিয়ে, তেনেদৰে নোটখন ৰিলে ৰেচৰ নিচিনাকৈ আগবাঢ়ি গৈ গৈ কন্ডাক্টৰৰ ওচৰ পায়৷ কণ্ডাক্টৰে টিকট দিয়ে আৰু লগতে ঘূৰাই পাব লগা পইচাখিনিও৷ সেই টিকট আৰু পইচা মানুহৰ হাত বাগৰি বাগৰি পিছত থকা মূল মানুহজনৰ হাত পায়গৈ৷ কিমানখন হাত বাগৰে হিচাব নকৰিলো৷ কিন্তু গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটো অতি মনোযোগেৰে লক্ষ্য কৰি থকা মনুৱে হাঁহি হাঁহি মন্তব্য কৰিলে,\n: দেখিছানে কাৰবাৰ? আমাৰ তাত হোৱা হ'লে নোটখন মাজতে কোনোবাই পকেটত ভৰাই থৈ একো নজনাৰ ভাও ধৰিলেহেতেন৷ ক'ৰ নোট ক'ত গ'লহেতেন!\nকথাটোত ৰস পাই আমিও হাঁহিলো৷ তেনেকুৱা হোৱাৰ সম্ভাৱনা আমাৰ তাতো নথকা নহয়, মনতে ভাবিলো৷\n: আমাৰ তাত আকৌ বেছি ভিৰ থাকিলে, কণ্ডাক্টৰজন আগফালে থাকিলে আমি পিছফালৰ দুৱাৰেদি উঠো আৰু কণ্ডাক্টৰ লাহে লাহে পিছলৈ আহিব ধৰিলে আমি পিছৰ ষ্টপেজত নামি আকৌ আগ দুৱাৰেদি উঠো৷ মুঠতে আমাক কোনোপধ্যেই ঢুকি নাপায় সহজে৷\nৰমেশে পশ্চিম বঙ্গৰ ডেকাসকলৰ বীৰত্বৰ কথা বখানি ক'লে৷\nনিজৰ নিজৰ ঠাইৰ গুণ বখানি থাকোঁতে কেতিয়া গৈ পেৰিজ পালো ক'বই নোৱাৰিলো৷\nবিচিত্ৰ এই দেশ৷ বিচিত্ৰ ইয়াৰ লোক৷\nPosted by Makhan lal Das at 03:13\nপেটৰ ভাতমুঠিৰ খাটিৰত ভাৰতৰ বেলেগ বেলেগ ঠাইত চাকৰি কৰি ফুৰিছো৷ অসম চৰকাৰৰ চাকৰিৰ পৰা স্বেচ্ছামূলক অৱসৰ লৈয়েই প্ৰথমে মধ্য প্ৰদেশৰ জবলপুৰত কাম কৰিবলৈ লওঁ৷ জবলপুৰ বিখ্যাত ঠাই৷ ভাৰতৰ ভৌগোলিক কেন্দ্ৰ বুলি ক'ব পাৰি৷ সকলো ঠাইৰ পৰা মানুহ আহি তাত বসতি কৰিছেহি৷ বঙালী সম্প্ৰদায়ৰ লোকৰ সংখ্যা লেখত লবলগীয়া৷ অসমীয়া দুঘৰমানো লগ পাইছিলো৷ মাৰাঠীলোকৰ সংখ্যাও কম নহয়৷ বিভিন্ন ঠাইৰ লোকৰ সংমিশ্ৰণ ঘটা কাৰণে জবলপুৰৰ হিন্দী বুজিবলৈ আৰু ক'বলৈ সহজ পাইছিলো৷ কেতিয়াও কোনেও এবাৰো ওলোটাই সোধা নাছিল হিন্দীৰে কিবা কোৱাৰ পাছত৷ হয়তো বঙালী মানুহে কোৱা হিন্দী শুনাত মানুহবোৰ অভ্যস্ত আছিল আৰু মোৰো উচ্চৰণ একেধৰণৰেই৷\nকিন্তু পয়মাল ঘটিল ৰাজস্থানৰ চিকৰ বুলি ঠাইখনলৈ অহাৰ পাছত৷ সেই অঞ্চলৰ লোকে যি হিন্দী কয় আমি বুজি পাওঁ যদিও আমি কোৱা হিন্দী মানুহবোৰে সহজে বুজি নাপায়৷ আমাৰ উচ্চাৰণ অতি কোমল আৰু সেই শ্বেখাৱটি অঞ্চলৰ লোকৰ উচ্চাৰণ অতি কঠিন৷ কথা-বতৰা পাতিবৰ সময়ত কোনোমতে চলি যায় কাৰণ প্ৰসঙ্গৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বহুকথা এনেও বুজি পোৱা যায়৷ কিন্তু বিশেষকৈ সমস্যা হয় দোকানত কোনো বস্তু কিনিবলৈ গ'লে৷ কিবা এটা বস্তু আছেনে বুলি সুধিলে দোকানীয়ে চকু ডাঙৰ কৰি ওলোটাই সুধিবই কি বস্তু বুলি৷ তিনিবাৰ চাৰিবাৰ বেলেগ বেলেগ ধৰণে উচ্চাৰণ কৰি কোৱাৰ পাছতহে বুজি পায়৷ কেতিয়াবা ধৈৰ্যচ্যুতি ঘটিব খোজে৷ এবাৰ ফাইভ ষ্টাৰ চকলেট কিনিবলৈ গৈ কোনোমতে দোকানীক বুজাবই নোৱাৰিলো৷ শেষত যেনিবা ফাইভ ষ্টাৰৰ পেকেট এটা ৰেকত দেখি আঙুলিয়াই দিলো৷\nএদিন সন্ধিয়া ল'ৰাটোৰ বাবে ক্লিয়াৰেচিল এটা কিনিবলৈ ওলালো৷ বাছ আস্থানৰ সম্মুখত থকা সকলোতকৈ ডাঙৰ ফাৰ্মাচীখনতে সোমালো৷ দুজনমান চেলচ মেন আছিল৷ এজনক ক্লিয়াৰেচিল আছে নেকি সুধিলো৷\nউত্তৰত পালো সেই একেই চাৱনি৷\nআকৌ ক'লো ক্লিয়াৰেচিল৷\nআকৌ বেলেগ ধৰণে আৰু লাহে লাহে অলপ ডাঙৰ ডাঙৰকৈ ক'লো, "ক্লি... য়া.....ৰে.....চি.....ল৷"\nনাই বুজি নাপায়, মোৰ ফালে অদ্ভুত চাৱনিৰে মুখ মেলি চাই ৰ'ল মানুহজনে৷ যেন মই চিৰিয়াখানাৰ জন্তুহে৷ টিঙিচকৈ খংটো উঠি আহিল৷ অলপ হুটা মাতেৰেই ক'লো,\n"ফাৰ্মাচী খুলি বহি আছে, ক্লিয়াৰেচিলৰ নাম শুনা নাই? দিয়ক কাগজ এখন৷"\nমানুহজনে কাগজ-কলম আগবঢ়াই দিলে৷\nমই ডাঙৰ ডাঙৰ আখৰেৰে ইংৰাজীতে লিখিলো, "ক্লিয়াৰেচিল৷"\nসেইটো পঢ়িয়েই মানুহজনে কৈ উঠিল, "অ', ক্লিয়াৰেচিল? আছে আাছে৷"\n"এৰা ক্লিয়াৰেচিল, মইনো কি বেলেগ কৈছিলো?" মই মনৰ ভিতৰতে ক'লো৷\nPosted by Makhan lal Das at 00:48\nএতিয়াৰ কথা নাজানো, আমি পঢ়াৰ সময়ত কটন কলেজৰ চাৰিটা হোষ্টেলৰ ( ১ম, ২য়, ৩য় আৰু মুছলিম ছাত্ৰাৱাস৷ এতিয়া নামবোৰ সলনি হ’ল) বাবে একেলগে এঠাইত শাৰী শাৰীকৈ শৌচাগাৰৰ ব্যৱস্থা আছিল৷ গা-ধুবলৈ হোষ্টেলে হোষ্টেলে ডাঙৰ চৌবাচ্চা আছিল আৰু খোলা ঠাইতে গা ধুইছিলো৷ গা ধোৱা কামটো ভালে ভালে চলি যায়৷ শৌচাগাৰলৈ যোৱাটোহে এটা মূৰৰ কামোৰণি যেন আছিল৷ প্ৰথম কথা, শৌচাগাৰলৈ যাবলৈ হ’লে হাতত এটা পাত্ৰ লৈ যাব লাগে, যাক কোৱা হৈছিল “লেট্ৰিনপট” বুলি৷ সেইসময়ত সেই বিশেষ কামৰ বাবে খালী আমূল পাউদাৰৰ টিং একোটা হোষ্টেলৰ প্ৰতিটো কোঠাতে ৰখাৰ ব্যৱস্থা আছিল৷ কিন্তু দৰকাৰৰ সময়ত টিং বিচাৰি পোৱাটো এটা সমস্যা আছিল৷ কেতিয়াবা বিভিন্ন কাৰণত বেলেগ কোঠাৰ ছাত্ৰ আহি “লেট্ৰিনপট’টো লৈ যায় ঠিকেই কিন্তু কাম শেষ হোৱাৰ পাছত ঘূৰাই দিবলৈ পাহৰি যায়৷ গতিকে কোনো কোনো কোঠাত কেতিয়াবা তিনি-চাৰিটা লেট্ৰিনপট জমা হয়গৈ কিন্তু কোনোবা কোঠাত এটাও নৰয়গৈ৷ গতিকে প্ৰথম ডাঙৰটো কাম হ’ল লেট্ৰিনপট বিচৰা৷ তাৰপাছত পানীৰেপূৰ্ণ লেট্ৰিনপট হাতত লৈ খালী শৌচাগাৰ বিচাৰি ফুৰিব লাগে৷ ৰাতিপুৱাৰ ভিৰৰ সময়ত খালী শৌচাগাৰ বিচাৰি পোৱাটোও এটা পৰম সৌভাগ্যৰ কথা যেনেই আছিল৷ সেই সময়তে আন আন ছাত্ৰাবাসৰ ছাত্ৰসকলৰ লগতো দেখা-সাক্ষাত্ হৈ যায়৷ হাতত লেট্ৰিনপট লৈ শৌচাগাৰ খালী হ’বলৈ অপেক্ষা কৰি থকা অৱস্থাতে দুই-এষাৰ কথা-বতৰাও হৈ যায়৷\nকিন্তু অতি বিপদ হয় কলেজ চলি থকা সময়ত যদি কাৰোবাৰ সেই কাম ফেৰা কৰিবলগীয়া অৱস্থা হয় আৰু নিজৰ কোঠাৰ লেট্ৰিনপটটো যদি গায়ব হৈ থকা বুলি গম পোৱা যায়৷ তেতিয়া বেলেগ কোঠাবোৰো বন্ধ হৈ থাকে৷ গতিকে বলিয়াৰ দৰে বিচাৰি ফুৰিবলগা হয় কাৰোবাৰ কোঠা খোলা আছে নেকি আৰু তাত লেট্ৰিন পট আছে নেকি চাবলৈ৷সেইকাৰণেই হয়তো লেট্ৰিনপটক ইমান গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল আমি হোষ্টেলত থকা দিনবোৰত ৷\nহোষ্টেললৈ নতুনকৈ অহা ছাত্ৰসকলৰ লগত চা-চিনাকি হোৱাৰ পৰম্পৰাটো আমি পঢ়া সময়তো আছিল৷ অৱশ্যে কোনো শাৰীৰিক নিৰ্যাতন চলোৱা ৰেগিং আদি নাছিল৷ সেই চা-চিনাকি হোৱাৰ প্ৰক্ৰিয়াটোৰ এটা অপৰিহাৰ্য অংগ আছিল “লেট্ৰিনপটৰ শৰণ” নামৰ এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠান৷ ৰাতি এঘাৰ-বাৰমান বজাতহে সেই মহান অনুষ্ঠানটি সম্পাদিত হৈছিল৷ এটা লেট্ৰিনপটত পানী ভৰোৱা থাকে৷ নবাগত সকলে উদং গাৰে , গামোচা পিন্ধি শাৰী পাতি থিয় হ’ব লাগে৷ তাৰপাছত এজন এজনকৈ শৰণ ল’ব লাগে৷ শৰণ লোৱাৰ সময়ত লেট্ৰিনপটটোৰ আগত সাষ্টাঙ্গে প্ৰণিপাত জনাব লাগে আৰু জ্যেষ্ঠসকলে আঁওৰাবলৈ দিয়া কিছুমান অদ্ভুত মন্ত্ৰ আঁওৰাই থাকিব লাগে৷ সেই সময়চোৱাত লেট্ৰিনপটৰ পৰা এচলু এচলু পানী শৰণ লোৱা জনৰ মূৰত বাকি দি থকা হয়৷ মন্ত্ৰ আঁওৰাই শেষ হ’লে শৰণ লোৱাও শেষ হয়৷\nহোষ্টেললৈ পলমকৈ অহা, আমাৰ লগৰ এজনক এবাৰ ৰাতি তেনেদৰে অকলে শৰণ দি থকা সময়তে হোষ্টেল পৰিদৰ্শন কৰিবলৈ আহে আমাৰ হোষ্টেল অধীক্ষক মহোদয়৷ তেখেত অহা বুলি কেনেবাকৈ গম পাই সকলো পলাই পত্ৰং দিলে৷ কোঠাত বাকী ৰ’ল দুজনমান সাহসী চিনিয়ৰ আৰু বেচেৰা বন্ধুজন৷ খালী গা, পিন্ধনত কেৱল গামোচাখন৷ সম্মুখত পানীৰে ভৰা লেট্ৰিনপট৷ অধীক্ষক মহোদয়ে কোঠাত সোমাই সন্দেহপূৰ্ণ ভাবে চাৰেওফালে চালে৷ চিনিয়ৰ কেইজন অতি শান্ত-শিষ্ট ভাবে বহি আছিল৷ তেখেতে হাতযোৰ কৰি থিয় হৈ থকা আমাৰ লগৰীয়াজনৰ পিনে চাই আচৰিত হৈ সুধিলে,\n: ইমান ৰাতি কি কৰিছা তুমি ইয়াত? আৰু খালী গা কিয়?\nবেচেৰা বন্ধুজনে, নাই চাৰ মানে চাৰ বুলি কিবা আবোল-তাবোল বকিলে৷ অধীক্ষক মহোদয়ে হয়তো কিবা বুজি পালে৷ তাৰপাছত মুখত কৌতুকভৰা মিচিকিয়া হাঁহি এটা লৈ ওলাই গুছি গ’ল৷\nলেট্ৰিনপটৰ শৰণ নামৰ সেই অনুষ্ঠানটোও আমাৰ মনত যুগমীয়া হৈ ৰ’ল, লগতে সেই সহজ-সৰল বন্ধুজন৷\nPosted by Makhan lal Das at 02:13\nWhat some engineering students think..\nStudent feed back is often taken to assess the teachers as well as the quality of students. In private engineering colleges, where the students are usually not very brilliant, feed back becomes necessary to devise methods to help the students better.\nSome very interesting comments come from students which, at times, can be eye openers for the traditionally minded teachers.\nFollowing are some comments from some of my students:\n" I think more explanation on the subject confuse us more. We are average students. More explanations make us confused."\n(Probably they prefer only spoon feeding)\n"Sir does not give us practical knowledge, teaches only theory, that too not properly."\n( The student is right, the teacher needs to do some hard work )\n"Give us practical knowledge, show us the application of the subject in real world, do not give any assignment."\n( The students do not like assignments,auniversal truth)\n" We want to learn new concepts and practical implementation."\n( Yes, this should be the case)\n" Give extra practical uses of the subject in industry and real world...Do not give assignments.."\n(Well, probably there should be different ways of making them work)\n" The teacher should motivate us.. what we are going to do after graduation.."\n(A serious matter, no doubt)\n"Give us knowledge for job."\n( The down to earth student, finally this is what matters)\n" Most of the time the teachers waste time making fun with the students. The duration of the class is one hour, lease teach us for at least 50 minutes, not just for 30 minutes.. "\n( There are serious students also.. such teachers lose respect soon)\nPosted by Makhan lal Das at 01:26\nভালেমানদিন আগৰ কথা৷ বিশেষ কামত তেজপুৰলৈ গৈছিলো৷ আবেলি তেজপুৰৰ পৰা গাড়ীৰে গুৱাহাটীলৈ আহি আছো৷ কলীয়া ভোমোৰা দলং পাৰ হওঁতেই আন্ধাৰ হ’ল৷ গাড়ী নিজে চলাওঁ৷ কাষত মোৰ নবছৰীয়া ল’ৰাটো৷ পিছৰ চীটত দুজন বন্ধু৷ বাৰে-বিংকৰা কথা পাতি পাতি আহি থাকোঁতে কেতিয়া নগাঁও পাবৰ হ’ল গমেই নাপালো৷ পুৰণিগুদাম পাৰ হৈ নগাঁও পোৱাৰ আগতে এঠাইত আৰক্ষীৰ চেকপোষ্ট এটা পালোঁহি৷ আমাক ৰ’বলৈ ঈঙ্গিত দিলে৷ গাড়ীখন ৰখাই বাওঁফালৰ খিৰিকিৰ গ্লাচখন নমাই দিলো৷ তেতিয়া চাৰিওফালে আন্ধাৰ৷ গাড়ীৰ ভিতৰৰ লাইটটো জ্বলাই দিলো৷ কৰ্তব্যৰত আৰক্ষী এজন ওচৰ চাপি আহিল৷ খিৰিকিৰে জুমি ভিতৰখন চালে৷ তাৰপাছত অলপ ভয় ভয় কৰি মোৰ কাষত বহি থকা মোৰ সৰু ল’ৰাটোলৈ চালে৷ আমিও তেওঁলৈ চাই থাকিলো৷\nতাৰপাছত সকলোকে আচৰিত কৰি মোৰ সৰু ল’ৰাটোক উদ্দেশ্য কৰি আৰক্ষীজনে ক’লে,\n“অ’ , আমি ইমান দিনৰ পৰা যিটো ল’ৰা বিচাৰি আছিলো সেই ল’ৰাটো দেখোন এইটো৷ ব’লা ভাইটি থানালৈ ব’লা৷”\nমোৰ ল’ৰাটোৱে থতমত খালে৷ কি ক’ব কি নক’ব ভাবি নাপালে৷ আৰক্ষীজনৰ পিনে ভেবা লাগি চাই থাকিল৷ মুখেৰে কেৱল “উহঁ, আঁহ, কি?” আদি দুটামান শব্দ ওলাল৷\nহাঁহি ৰখাব নোৱাৰি মই সশব্দে হাঁহি দিলো৷\nআৰক্ষীজনেও মিচিকিয়াই হাঁহিলে৷\n“ভাইটি ক’ৰ পৰা আহিলা?” তেওঁ সুধিলে৷\n“তেজপুৰ,” মোৰ ল’ৰাটোৱে ভয়তে সেহাই সেহাই উত্তৰ দিলে৷\n“গুৱাহাটী,” ল’ৰাটোৱে অলপ সাহস পাই উত্তৰ দিলে৷\n“যাবা দেই ভাইটি,” বুলি আৰক্ষীজনে আমাক বিদায় দিলে৷\nদিনে-ৰাতিয়ে চোৰ-ডকাইত, পকেটমাৰ, উগ্ৰপন্থী আদিৰ পিছত লাগি থকা, জাৰকালি নিশা পথৰ দাঁতিত থিয় হৈ এখনৰ পাছত এখনকৈ গাড়ী ৰখাই পৰীক্ষা কৰি থকা আৰক্ষী এজনৰোযে ৰসবোধ একেই থাকিব পাৰে কথাটো আকৌ ভালদৰে উপলব্ধি হ’ল৷\nকিয়জানো মানুহজন আপোন আপোন লাগি গ’ল৷\nPosted by Makhan lal Das at 08:56\nঅসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰি থকা সময়ৰ কথা৷ কলেজৰ কিবা এটা কামত অধ্যাপক দুগৰাকীমান কোনো এটা বিভাগৰ এজন বিষয়াৰ ওচৰলৈ গৈছিল৷ বিষয়াগৰাকী মোৰ একে ঠাইৰ বুলি জানিব পাৰি অধ্যাপক এগৰাকীয়ে মোৰ নামটো উল্লেখ কৰিছিল৷ বিষয়াগৰাকীয়ে মোক চিনি পাওঁ বুলি কৈ মোৰ বিষয়ে ভাল মন্তব্য কৰিলে, খুব প্ৰশংসা কৰিলে৷\nতেওঁ মোক চিনি নোপোৱাৰ প্ৰশ্নই নুঠে৷ চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ পৰা অষ্টম শ্ৰেণীলৈকে আমি একেলগে পঢ়া৷ একেলগে খেলা, একেলগে উঠা-বহা কৰা৷ অষ্টম শ্ৰেণীৰ বছেৰেকীয়া পৰীক্ষাৰ পাছত, বিশেষ কাৰণত তেওঁ বেলেগ এখন স্কুলত গৈ নৱম শ্ৰেণীত নাম লগাই লোৱাৰ পাছত অৱশ্যে বেছি দেখা-সাক্ষাৎ নোহোৱা হৈছিল৷ হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষা পাছ কৰি মই গুৱাহাটীলৈ গুচি অহাৰ পাছত দুবাৰমান লগ পাইছিলো৷ কথা-বতৰা পাতিছিলো৷ তেওঁ চৰকাৰী চাকৰি এটাত মকৰল হোৱা কথাটো বেলেগৰ মুখত শুনিছিলো৷ ভাল লাগিছিল শুনি৷\nঅধ্যাপকজনে অতি উৎসাহেৰে মোক ক’লেহি,\n“তেখেত আপোনাৰ অতি চিনাকী, বাল্যবন্ধু, আপুনি ফোন এটা কৰি নিদিয়ে কিয়? আপোনাক চিনি পায় বুলি কৈছে৷ মই ফোন নম্বৰ লৈ আহিছো৷”\nমই সচৰাচৰ কোনো কামৰ বাবে কাকো ফোন নকৰোঁ, অনুৰোধ কৰিব নাজানো৷ ডাঙৰ মানুহৰ লগত অৱশ্যে চিনাকীও নাই৷ তথাপি ভাবিলো, ইমানদিনৰ মূৰত পুৰণি বন্ধু এজনৰ লগত কথা হ’ব৷ ভালেই লাগিব৷ মোৰ ব্যক্তিগত কামতো নহয়, কলেজৰ সমূহীয়া কামৰ বাবেহে অনুৰোধ কৰিম৷ গতিকে আপত্তি কিহৰ?\nতেতিয়া ম’বাইল ফোনৰ প্ৰচলন হোৱা নাছিল৷ সকলোৰে ঘৰত ফোনও নাছিল৷ অধ্যাপকজনৰ পৰা ফোন নম্বৰটো লৈ দুয়ো ফোন থকা আন অধ্যাপক এজনৰ ঘৰলৈ গ’লো৷ মই যথেষ্ট উৎসাহেৰে নম্বৰ মিলালোঁ৷ অধ্যাপকজনো কাষতে থিয় হৈ থাকিল৷\nসিফালৰ পৰা মাত শুনাৰ লগে লগে সুধিলো৷\n“অমুকে কৈছে নেকি?”\n“হয়, কৈছো,” সিফালৰ পৰা উত্তৰ আহিল৷\n“মই অসম ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজৰ পৰা কৈছো৷” তাৰপাছত অতি উৎসাহেৰে মোৰ নামটো ক’লো৷\n“কোন?” সিফালৰ পৰা সুধিলে৷\n“মই অমুকে কৈছো….আমি একেলগে পঢ়া, হাইস্কুলত৷” মই আকৌ নিজৰ নামটো ক’লো৷\n“কোন ধৰিব পৰা নাই,” সিফালৰ পৰা উত্তৰ আহিল৷মই অবাক৷ একো বুজিব নোৱাৰিলো৷\n“ঠিক আছে, ধন্যবাদ” বুলি কৈ মই ফোনটো থৈ দিলো৷ তাৰপাছত আগ্ৰহেৰে কাষত থিয় হৈ থকা অধ্যাপকজনলৈ চাই ক’লো,\n“চিনি নাপাওঁ বুলি ক’লে৷ কি কথা ধৰিব পৰা নাই৷”\n“কালি দেখোন আপোনাৰ ইমান গুণ গাইছিল আমাৰ আগত, “ আচৰিত হৈ তেখেতে মন্তব্য কৰিলে৷\nমই কি উত্তৰ দিম ভাবি নাপাই মনে মনে থাকিলো৷ সহকৰ্মী অধ্যাপকজনৰ আগত মোৰ অপমান হ’ল নে মোৰ বন্ধুজনৰ অপমান হ’ল সেইটোও নুবুজিলো৷\nমান-অপমান কথাবোৰ নিশ্চয় আপেক্ষিক৷\nPosted by Makhan lal Das at 20:19\nI receivedafriend request fromavery decent looking person in face book. I do not accept requests easily. To me, the profile should have more than one picture, some convincing profile description and so on. In this case, I could not find anything suspicious initially and I accepted.\nThe person (male or female I do not know) started chatting with me during day time, next day. One of his photographs showed him playing violin. I told him about my interest in music and asked himafew things about his interest in violin; he tried to avoid that topic and simply replied, “Music is my life.” He claimed himself to beaheart surgeon working inavery famous institution in New Delhi. I was highly impressed. I asked, whether I could see him over the cam. He replied that he did not haveacame. That made me suspicious. I started going through his profile again, looking at the profile picture could not come to any conclusion.\nThen I didaGoogle search with the key words “violinist of Delhi” but it did not show him among the results. My suspicion began to grow. I posted one of his pictures where he was shown playingaviolin toagroup with the caption: “Identify this famous violinist.” I expectedacorrect answer since that wasagroup of brilliant engineers. My suspicion was proved right after about an hour whenagroup member came with the right answer. The photograph was ofavery famous Russian Violinist.\nAnd I blocked that fake person immediately.\nStrange are the ways of people.\nPosted by Makhan lal Das at 02:28


আগস্ট 08 – সতৰ্ক থাকক! – Elim Glorious Revival Church – Kodambakkam\nআগস্ট 08 – সতৰ্ক থাকক!\nBy elimchurchgospel | August 8, 2021 | Appam - Assamese | No Comments\n” কোন পৰত চোৰ আহিব, সেই বিষয়ে গৃহস্থ জনে আগেয়ে জনা হ’লে পৰ দি থাকি নিজৰ ঘৰত সিন্ধি দিব নিদিলেহেঁতেন; ইয়াক তোমালোকে জানা “(মথী ২৪:৪৩)।\nযেতিয়া লৈকে চোৰ ইফালে সিফালে ঘুৰে তেতিয়ালৈকে আপুনি সতৰ্ক থাকিবলগীয়া হয়। কিয়নো আমাৰ বিৰুধী শত্ৰু চয়তানে গুজৰি থকা সিংহৰ নিচিনাকৈ যি কোনো এজনকে গ্ৰাস কৰিবলৈ গোপনে উপায় বিচাৰি ফুৰিছে, সেই বাবে সতৰ্ক থাকক।\nআপোনাৰ পবিত্র জীবন ৰক্ষা কৰিবলৈ সতৰ্ক থাকক। চয়তান আপোনাৰ আত্মিক জীবনত চেকা লগাবলৈ চেষ্টা কৰিব। যেতিয়া এবাৰ সাক্ষ জীবনক ঠেকা লাগে, তেতিয়া তাক ভাল কৰিবলৈ অসম্ভৱ দৰে লাগে। পবিত্র শাস্ত্ৰ কয়, ” আপোনালোকক আমন্ত্ৰণ কৰা জন যেনে পবিত্ৰ, আপোনালোকো সকলো আচাৰ-ব্যৱহাৰত তেনে পবিত্ৰ হওক৷” (১ পিতৰ ১:১৫)।\nএজন পালকৰ দ্বাৰা স্থাপিত এটি আত্মিক মন্ডলী দিনকে দিনে বৃদ্ধি হৈছে।বহুতো কম সময়ত এয়া ভালদৰে বিকশিত হয় গল আৰু প্ৰসিদ্ধ হয় গল। কিন্তু এয়া পালক নিজৰ জীবনত পবিত্র বজায় ৰখাত অসফল হল। শেষত: লোকসকলে তেওঁক পালকৰ পদৰ পৰা আতৰ কৰি দিলে। সেই ব্যক্তি সেই গীৰ্জাৰ বিকাশৰ পিছত মুল আছিল, তাক তাত প্ৰচাৰ কৰিবলৈ অনুমতি নাছিল। এই দৰে, সেই ব্যক্তি দোষলগা অন্তৰ লৈকে পায় গল।\nআপোনাক আপোনাৰ আত্মিক জীবনত সতৰ্ক থাকিব লাগে। পবিত্র শাস্ত্ৰ কয়, ” সচেতন হওক, পৰ দি থাকক। আপোনালোকৰ শত্ৰু চয়তানে গুজৰি থকা সিংহৰ নিচিনাকৈ যি কোনো এজনকে গ্ৰাস কৰিবলৈ গোপনে উপায় বিচাৰি ফুৰিছে” (১ পিতৰ ৫:৮)। চয়তানৰ মুখ্য চেষ্টা আপোনাক চতুৰতাৰে ফান্দত পেলায় আৰু গাতত পেলোৱা হয়। আমাক সতৰ্ক থাকিব লাগে আৰু পৰমেশ্বৰৰ সহায়েৰে চয়তানৰ চালৰ পৰা আতৰ হব লাগে। আমাকে প্ৰত্যেক দিন এয়া প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে, ” পৰমেশ্বৰ আমাৰ ৰক্ষা কৰক যাতে চয়তানৰ চা মোৰ ওপৰত নপৰে । ”\nপ্ৰাৰ্থনাতো আপোনাক সতৰ্ক হব লাগে। প্ৰাৰ্থনা পূৰ্ণ জীবনৰ তিৰস্কাৰ নকৰিব। প্ৰাৰ্থনাৰ সময় ব্যয় নকৰিব। যীশু খ্রীষ্ট কলে, ” কিন্তু এই সকলো ঘটিব লগা ঘটনাৰ পৰা তোমালোক সাৰিবৰ বাবে আৰু মানুহৰ পুত্ৰৰ আগত থিয় হবলৈ যেন সমৰ্থ হোৱা, এই কাৰণে সকলো সময়তে পৰ দি প্ৰাৰ্থনা কৰি থাকিবা৷”( লুক ২১:৩৬)।\nপৰমেশ্বৰৰ মৰমিয়াল সন্তান, সতৰ্ক জীবন এটি বিজয়ী জীবন হয়। যদি আপুনি সতৰ্ক থাকে, তেতিয়া চয়তান আপোনাৰ ওচৰত আহিব নোৱাৰে। পৰাজয় আপোনাক পৰাভূত কৰিব নোৱাৰিব। যদি আপুনি আজি সতৰ্ক থাকে, তেন্তে দৰা আহোতে আপুনি আনন্দৰ সৈতে তেওঁৰ লগত যাব।\nমন কৰিবলগীয়া:” এই হেতুকে আহক, আমি আন লোকবোৰৰ নিচিনাকৈ টোপনিয়াই নাথাকি, পৰ দি আৰু সংযত bহৈ থাকোহঁক।(১ থিচলনকীয়া ৫:৬)।\nআগস্ট 09 – তেওঁ আপোনাক আনন্দিত কৰিব!


05.02.19 Morning Assame Murli Om Shanti BapDada Madhuban\n" মৰমৰ সন্তানসকল – পিতা আহিছে কাঁইটক ফুল কৰি তুলিবলৈ , পিতাৰ মৰম কাঁইটৰ প্ৰতিও আছে আৰু ফুলৰ প্ৰতিও আছে। কাঁইটকে ফুল কৰি তোলাৰ চেষ্টা কৰে ”\nযি সকল সন্তানৰ জ্ঞান ৰ ধাৰণা হ ’ ব তেওঁলোকৰ লক্ষণবোৰ শুনোৱা ?\nতেওঁলোকে (কমাল) চমৎকাৰ কৰি দেখুৱাব। তেওঁলোকে নিজৰ আৰু আনৰ কল্যাণ নকৰাকৈ থাকিব নোৱাৰে। তীৰ লাগি গ’ল গতিকে নষ্টোমোহা হৈ আত্মিক সেৱাত লাগি যাব। তেওঁলোকৰ অৱস্থা একৰস অচল-অটল হ’ব। কেতিয়াও কোনোধৰণৰ অনৰ্থক কাম নকৰিব। কাকো দুখ নিদিব। অৱগুণ ৰূপী কাঁইট আতৰাই গৈ থাকিব।\nএয়াতো সন্তানসকলে জানে পিতা হৈছে বিশাল লিভাৰ ঘড়ী। একেবাৰে এক্যুৰেট (সঠিক) সময়ত কাঁইটক ফুল দৰে গঢ়ি তুলিবলৈ আহে। চেকেণ্ডো হেৰ-ফেৰ হ’ব নোৱাৰে। অলপো হীনডেঢ়ি (ইফাল-সিফাল) হ’ব নোৱাৰে। এইয়াও মিঠা-মিঠা সন্তানসকলে জানে যে এই সময়ত হৈছে কলিযুগী কাঁইটৰ জংঘল। সেয়েহে ফুল হ’বলৈ গৈ থকাসকলৰ এইটো অনুভূতি হ’ব লাগে যে আমি ফুল হৈ আছো। প্ৰথমতে আমি সকলো কাঁইট আছিলো, কোনোবা সৰু, কোনোবা ডাঙৰ। কোনোবাই বহুত দুখ দিছিল, কোনোবাই কম। এতিয়া পিতাৰ মৰমতো সকলোৰে প্ৰতি আছে। গায়নো আছে, কাঁইটৰ প্ৰতিও মৰম, ফুলৰ প্ৰতিও মৰম। প্ৰথমতে, কাৰ প্ৰতি মৰম আছে? নিশ্চয় কাঁইটৰ প্ৰতি মৰম আছে। ইমান মৰম আছে যে তেওঁলোকক অনেক চেষ্টা কৰি কাঁইটৰ পৰা ফুল কৰি গঢ়ি তোলে। আহেও কাঁইটৰ দুনিয়ালৈ। ইয়াত সৰ্বব্যাপিৰ কথা থাকিব নোৱাৰে। এজনৰেই মহিমা কৰা হয়। মহিমা আত্মাসকলৰ হয়। যেতিয়া আত্মাই শৰীৰ ধাৰণ কৰি ভূমিকা পালন কৰে। শ্ৰেষ্ঠাচাৰীও আত্মাই হয় আৰু ভ্ৰষ্টাচাৰীও আত্মাই হয়। আত্মাই শৰীৰ ধাৰণ কৰি যেনেকুৱা কৰ্ম কৰে, সেই অনুসৰি কোৱা হয় যে এইয়া কুকৰ্ম, এইয়া সুকৰ্ম। আত্মায়ে ভাল বা বেয়া কৰ্ম কৰে। নিজকে সোধা সত্যযুগী দৈৱী ফুল হোৱা নে কলিযুগী আসুৰী কাঁইট হোৱা? ক’ত সত্যযুগ, ক’ত কলিযুগ! ক’ত দেৱতা, ক’ত অসুৰ! বহুত পাৰ্থক্য আছে। যিসকল কাঁইট হয় তেওঁলোকে নিজকে ফুল বুলি ক’ব নোৱাৰে। ফুল সত্যযুগতহে থাকে, কলিযুগততো নাথাকে। এতিয়া এয়া হৈছে সংগমযুগ, য’ত তোমালোক কাঁইটৰ পৰা ফুল হোৱা। শিক্ষকে পাঠ দিয়ে, সন্তানসকলৰ কাম হৈছে সেয়া ৰিফাইন (সূক্ষ্ম ভাৱে বাখ্যা) কৰি শুনোৱা। তাত এইটোও লিখি দিয়া যে যদি ফুল হ’ব বিচৰা তেন্তে নিজকে আত্মা বুলি ভাবা আৰু ফুল কৰি তোলোঁতা পৰমপিতা পৰমাত্মাক স্মৰণ কৰা তেতিয়া তোমালোকৰ অৱগুণ আঁতৰি যাব আৰু তোমালোক সতোপ্ৰধান হৈ যাবা। বাবাই নিবন্ধ দিয়ে। সন্তানসকলৰ কাম হৈছে শুদ্ধকৈ ছপা কৰা। তেতিয়া সকলো মনুষ্যই তাৰ ওপৰত চিন্তা কৰিবলৈ বাধ্য হৈ যাব। এইয়া হৈছে পঢ়া। বাবাই তোমালোকক বেহদৰ বুৰঞ্জী-ভূগোল পঢ়ায়। সেই স্কুলবিলাকত পুৰণি দুনিয়াৰ বুৰঞ্জী-ভূগোল পঢ়োৱা হয়। নতুন দুনিয়াৰ বুৰঞ্জী-ভূগোলৰ বিষয়েতো কোনেও নাজানে। গতিকে এইয়া পঢ়াও হয় আৰু বুজনিও হয়। কোনো ছিঃছিঃ (লেতেৰা) কাম কৰাতো হৈছে বুদ্ধিহীনতা। আকৌ বুজোৱা হয় এই বিকাৰী দুখ দিয়া কাম কৰিব নালাগে। দুখ-হৰ্তা, সুখ-কৰ্তা পিতাৰ মহিমা আছে, নহয় জানো। ইয়াত তোমালোকেও শিকি আছা যে কাকো দুখ দিব নালাগে। পিতাই শিক্ষা দিয়ে - সদায় সুখ দি থাকিবা। এইটো অৱস্থা ইমান সোনকালে গঢ়ি নুঠে। চেকেণ্ডতে পিতাৰ উত্তৰাধিকাৰতো ল’ব পাৰা। বাকী যোগ্য হৈ উঠিবলৈ সময় লাগে। বুজি পায় যে বেহদৰ পিতাৰউত্তৰাধিকাৰ হৈছে স্বৰ্গৰ বাদশ্বাহী (সাম্ৰাজ্য)। তোমালোকে বুজোৱাও যে পাৰলৌকিক পিতাৰ পৰা ভাৰতে বিশ্বৰ বাদশ্বাহী পাইছিল। তোমালোক সকলো বিশ্বৰ মালিক আছিলা। তোমালোক সন্তানসকলৰ অন্তৰত এইটো আনন্দ থকা উচিত। যোৱাকালিৰ কথা, যেতিয়া তোমালোক স্বৰ্গৰ মালিক আছিলা। মনুষ্যই লাখ বছৰ বুলি কৈ দিয়ে। ক’ত এটা-এটা যুগৰ আয়ুস লাখ বছৰ বুলি কৈ দিয়ে, ক’ত গোটেই কল্পৰ আয়ুস5হাজাৰ বছৰ। বহুত পাৰ্থক্য আছে।\nজ্ঞানৰ সাগৰ এজনেই বেহদৰ পিতা। তেওঁৰ পৰা দৈৱীগুণ ধাৰণা কৰা উচিত। এই দুনিয়াৰ মনুষ্য দিনে-প্ৰতিদিনে তমোপ্ৰধান হৈ গৈ থাকে। বেছিহে অৱগুণ শিকি গৈ থাকে। আগতে ইমান দুৰ্নীতি, ভেজাল, ভ্ৰষ্টাচাৰ নাছিল, এতিয়া বাঢ়ি গৈ আছে। তোমালোক এতিয়া পিতাৰ স্মৃতিৰ বলেৰে সতোপ্ৰধান হৈ গৈ আছা। যেনেকৈ অধোগামী হোৱা, আকৌ তেনেকৈয়ে যাবও লাগিব। প্ৰথমতে পিতাক পালা তাৰ বাবে আনন্দিত হ’বা, কানেকচ্যন (সংযোগ, সম্পৰ্ক) গঢ়ি উঠিল তাৰ পিছত হ’ল স্মৃতিৰ যাত্ৰা। যিয়ে বেছি ভক্তি কৰিছিল তেওঁলোকৰ স্মৃতিৰ যাত্ৰাও বেছি হ’ব। বহুত সন্তানে কয় বাবা স্মৃতি স্থায়ী হৈ নাথাকে। ভক্তিতো এনেকুৱা হয়। কথা শুনিবলৈ বহিলে বুদ্ধি ইফালে-সিফালে গুছি যায়। শুনাঁওতাই চাই থাকে পিছত হঠাৎ সোধে - মই কি শুনালো, তেতিয়া বিবুদ্ধিত পৰে, কোনোৱাই আকৌ তৎক্ষণাৎ কৈ দিব। সকলোৱেতো একেধৰণৰ নহয়। যদিও ইয়াত বহি থাকে কিন্তু ধাৰণা হ’লে একো নহয়। ধাৰণা হোৱাহেঁতেন চমৎকাৰ কৰি দেখুৱালেহেঁতেন। তেওঁলোকে নিজৰ আৰু অন্যৰ কল্যাণ নকৰাকৈ থাকিব নোৱাৰে। যদিও কিছুমানৰ ঘৰত বহুত সুখ থাকে, মহল (অট্টালিকা), গাড়ী আদি আছে কিন্তু এবাৰ তীৰ লাগি গ’লে বচ, পতিক ক’ব মই এই আত্মিক সেৱা কৰিব বিচাৰিছো। কিন্তু মায়াও অতি বলৱান, কৰিবলৈ নিদিয়ে। মোহ আছে নহয় জানো। ইমানবিলাক অট্টালিকা, ইমান সুখ কেনেকৈ ত্যাগ কৰো। হেৰ’, এয়া ইমানবিলাক আগতে দৌৰি আহিল। ডাঙৰ ডাঙৰ লাখপতি, কৌটিপতি ঘৰৰ আছিল, সকলো এৰি গুছি আহিল। এইয়া ভাগ্যই দেখুৱায়, এওঁৰ ত্যাগ কৰিবলৈ ইমান শক্তি নাই। ৰাৱণৰ শিকলিত বান্ধ খাই আছে। এইয়া হ'ল বুদ্ধিৰ শিকলি। পিতাই বুজায় - হেৰ’, তোমালোক স্বৰ্গৰ মালিক পূজ্য হৈ পৰা! পিতাই প্ৰতিশ্ৰুতি দিছে 21 জন্ম তোমালোকৰ কেতিয়াও বেমাৰ নহ’ব। 21 জন্মলৈকে সৰ্বদা স্বাস্থ্যৱান হৈ থাকিবা। তোমালোক পতিৰ লগতে থাকা, কেৱল তেওঁৰ পৰা অনুমতি লোৱা - পবিত্ৰ হ’ম আৰু আনকো পবিত্ৰ কৰি তুলিম। পিতাক স্মৰণ কৰাতো তোমালোকৰ কৰ্তব্য, যাৰ পৰা অপাৰ সুখ পোৱা যায়। স্মৰণ কৰোতে-কৰোতে তমোপ্ৰধানৰ পৰা সতোপ্ৰধান হৈ যাবাগৈ। কিমান বুজিবলগীয়া কথা। শৰীৰৰ ওপৰত ভৰসা নাই। পিতাৰতো হৈ যোৱা। তেওঁৰ নিচিনা মৰমৰ বস্তু আৰু একো নাই। পিতাই বিশ্বৰ মালিক কৰি তোলে, কয় যিমান বিচৰা সিমানে সতোপ্ৰধান হোৱা। তোমালোকে অপাৰ সুখ দেখিবলৈ পাবা। বাবাই এই নাৰীসকলৰ দ্বাৰা স্বৰ্গৰ দুৱাৰ মুকলি কৰে। মাতাসকলৰ ওপৰতেই জ্ঞানৰ কলহ ৰখা হয়। বাবাই মাতাসকলকে ট্ৰাষ্টি (নিমিত্ত) কৰিছে, সকলো তোমালোক মাতাসকলেই চম্ভালা। তেওঁলোকৰ দ্বাৰাই কলহ ৰাখিছে নহয় জানো। আকৌ তেওঁলোকে লিখি দিছে যে সাগৰ মন্থন কৰিলে, অমৃতৰ কলহ লক্ষ্মীক দিলে। এতিয়া তোমালোকে জানা - বাবাই স্বৰ্গৰ দুৱাৰ খুলি আছে। তেন্তে কিয়নো আমি বাবাৰ পৰা উত্তৰাধিকাৰ নলওঁ। কিয়নো বিজয় মালালৈ আহি নাযাওঁ, মহাবীৰ নহওঁ। বেহদৰ পিতাই সন্তানসকলক কোলাত তুলি লয় - কিহৰ বাবে? স্বৰ্গৰ মালিক কৰি তুলিবৰ বাবে। যিসকল একেবাৰে কাঁইটৰ দৰে তেওঁলোকক বহি শিক্ষা দিয়ে। তেন্তে কাঁইটৰ প্ৰতিও মৰম আছে নহয় জানো, সেই কাৰণে তেওঁলোকক ফুল কৰি তোলে। পিতাক আহ্বানেই কৰে পতিত দুনিয়া আৰু পতিত শৰীৰলৈ, নির্বাণধাম এৰি ইয়ালৈ আঁহা। পিতাই কয় - ড্ৰামা অনুসৰি মই কাঁইটৰ দুনিয়ালৈকে আহিবলগীয়া হয়। তেন্তে নিশ্চয় মৰম আছে নহয় জানো। মৰমৰ নাথাকিলে ফুল কেনেকৈ কৰি তুলিব? এতিয়া তোমালোক কলিযুগী কাঁইটৰ পৰা সত্যযুগী দেৱতা সতোপ্ৰধান বিশ্বৰ মালিক হোৱা। কিমান মৰমেৰে বুজোৱা হয়। কুমাৰীসকল ফুল হয়, সেইবাবেতো সকলোৱে তেওঁলোকৰ চৰণত পৰে। কন্যা যেতিয়া কাঁইট (পতিত) হৈ যায় তেতিয়া সকলোকে মূৰ দোঁৱাবলগীয়া হয়। তেন্তে কি কৰা উচিত? ফুল, ফুলেই হৈ থাকিব লাগে তেতিয়া এভাৰফুল (সৰ্বদা ফুল) হৈ যাবা। কুমাৰীসকলতো নির্বিকাৰী হয় নহয় জানো, যদিও জন্ম বিকাৰৰ দ্বাৰা হৈছে। যেনেকৈ সন্ন্যাসীয়ে জন্মতো বিকাৰৰ দ্বাৰাই লয় নহয় জানো। বিয়া হৈ আকৌ ঘৰ-বাৰী এৰি দিয়ে। তেওঁলোকক আকৌ মহান আত্মা বুলি কয়। ক'ত সেই সত্যযুগৰ মহান আত্মা বিশ্বৰ মালিক আৰু ক'ত এই কলিযুগৰ মহান আত্মা! সেইকাৰণে বাবাই কৈছে - প্ৰশ্ন লিখা যে কলিযুগী কাঁইট হোৱা নে সত্যযুগী ফুল হোৱা? ভ্ৰষ্টাচাৰী হোৱা নে শ্ৰেষ্ঠাচাৰী?\nযিহেতু এতিয়া ৰাৱণৰ ৰাজ্য সেয়েহে এয়া ভ্ৰষ্টাচাৰী দুনিয়া। কোৱা হয় অসুৰৰ ৰাজ্য, ৰাক্ষসৰ ৰাজ্য। কিন্তু নিজকে জানো কোনোবাই এনেকৈ ভাবে। এতিয়া তোমালোক সন্তানসকলে যুক্তিৰে প্ৰশ্ন সোধা তেতিয়া তেওঁলোকে নিজেই বুজি পায় যেসঁচাকৈয়ে আমি কামী, ক্ৰোধী, লোভী হওঁ। প্ৰদৰ্শনীতো এনেকৈ লিখি দিয়া তেতিয়া তেওঁলোকে অনুভৱ কৰিব যে মইতো কলিযুগী কাঁইট হওঁ। এতিয়া তোমালোক ফুল হৈ আছা। বাবাতো এভাৰফুল (সৰ্বদা ফুল) হয়। তেওঁ কেতিয়াও কাঁইট নহয়। বাকী সকলো কাঁইট হৈ যায়। সেই ফুলপাহে কয়- তোমালোককো কাঁইটৰ পৰা ফুল কৰি তোলো। তোমালোকে মোক স্মৰণ কৰা। মায়া কিমান প্ৰৱল হয়। তেন্তে কি তোমালোক মায়াৰ হৈ যাব লাগে? পিতাই তোমালোকক নিজৰ ফালে টানে, মায়াই নিজৰ ফালে টানে। এয়া হৈছে পুৰণি জোতা (শৰীৰ)। আত্মাই প্ৰথমতে নতুন জোতা পায়, পিছত পুৰণা হৈ যায়। এই সময়ত গোটেই জোতাবোৰেই তমোপ্ৰধান। মই তোমালোকক মখমলৰ (এবিধ কোমল কাপোৰ) দৰে কৰি তোলো। তাত আত্মা পবিত্ৰ হোৱাৰ কাৰণে শৰীৰো মখমলৰ দৰে হয়। কোনো ডিফেক্ট (ত্ৰুটি) নাথাকে। ইয়াততো বহুত ডিফেক্ট আছে। তাৰ চেহেৰালৈ চোৱা কিমান সুন্দৰ। তেনেকুৱা চেহেৰাতো ইয়াত কোনেও বনাব নোৱাৰে। এতিয়া পিতাইও কয় - মই কিমান উচ্চ কৰি তোলো। ঘৰ গৃহস্থত থাকি কমল ফুলৰ সমান পবিত্ৰ হোৱা আৰু জন্ম-জন্মান্তৰৰ যি মামৰ লাগি আছে, তাক আতৰাবলৈ যোগ অগ্নি আছে। ইয়াত সকলো পাপ ভস্ম হৈ যাব। তোমালোক প্ৰকৃত সোণ হৈ যাবা। খাদ উলিওৱাৰ বহুত ভাল উপায় শুনায়, মামেকম (মনে মনে কেৱল মোকেই) স্মৰণ কৰা। তোমালোকৰ বুদ্ধিত এই জ্ঞান আছে। আত্মাও অতি সূক্ষ্ম। ডাঙৰ হোৱাহেঁতেন এওঁৰ শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰিলেহেঁতেন। কেনেকৈ কৰিব? আত্মাক চাবলৈ ডাক্তৰে বহুত প্ৰয়াস কৰে, কিন্তু দেখা পোৱা নাযায়। সাক্ষাৎকাৰ হয়। কিন্তু সাক্ষাৎকাৰৰ পৰাতো কোনো লাভ নহয়। ধৰি লোৱা তোমাৰ বৈকুণ্ঠৰ সাক্ষাৎকাৰ হ'ল কিন্তু ইয়াৰ পৰা লাভ কি! বৈকুণ্ঠবাসীতো তেতিয়াহে হ'বা যেতিয়া পুৰণি দুনিয়া শেষ হ'ব। ইয়াৰ বাবে তোমালোকে যোগৰ অভ্যাস কৰা।\nসেয়েহে পিতাই বুজায় সন্তানসকল, প্ৰথমতে কাঁইটৰ লগত প্ৰেম হয়। সকলোতকৈ অধিক প্ৰেমৰ সাগৰ হৈছে পিতা। তোমালোক সন্তানসকলো মিঠা হৈ যোৱা। পিতাই কয় নিজকে আত্মা বুলি ভাবি ভাই-ভাই দৃষ্টিৰে চালে তেতিয়া অশুদ্ধ চিন্তা একেবাৰে আতৰি যাব। ভাই-ভনীৰ সম্বন্ধৰেও বুদ্ধি চঞ্চল হয় সেই কাৰণে ভাই-ভাইক চোৱা। তাততো শৰীৰেই নাথাকে যাৰ বাবে দেহ ভাৱ আহিব বা মোহ উৎপন্ন হ’ব।\nপিতাই আত্মাকসকলকে পঢ়ায়। তেন্তে তোমালোকেও নিজক আত্মা বুলি বুজা। এই শৰীৰ বিনাশী হয়, ইয়াৰ প্ৰতি জানো অন্তৰ লগাব লাগে। সত্যযুগত ইয়াৰ (শৰীৰৰ) প্ৰতি প্ৰীত নাথাকে। মোহ জীত ৰজাৰ কথা শুনিছা নহয়। ক’লে আত্মাই এটা শৰীৰ এৰি আন এটা ল’ব। পাৰ্ট (ভুমিকা) ঠিৰাং কৰি থোৱা আছে গতিকে মোহ কিয় ৰাখিম? সেই কাৰণে বাবাইও কয় সাৱধান হৈ থাকিবা। মাৰ মৃত্যু হ’লেও, পত্নীৰ মৃত্যু হ’লেও, হালোৱা খাবা। এইটো প্ৰতিজ্ঞা কৰা যে কাৰোৱাৰ মৃত্যু হ’লেও মই নাকান্দো। তোমালোকে নিজৰ পিতাক স্মৰণ কৰা, সতোপ্ৰধান হোৱা। সতোপ্ৰধান হোৱাৰ আন কোনো মাৰ্গ নাই। পুৰুষাৰ্থৰ দ্বাৰাহে বিজয় মালাৰ মণি হ’ব পাৰিবা। পুৰুষাৰ্থ কৰি যি হ’ব বিচৰা সেইয়া হ’ব পাৰা। পিতাইতো বুজি পায় যিমান পুৰুষাৰ্থ কল্পৰ আগতে কৰিছিল সিমানেই কৰিব। পিতাতো হয়েই দৰিদ্ৰ নিবাসী। দানো দৰিদ্ৰসকলকে দিয়া হয়। পিতাই নিজেই কয় - মইও সাধাৰণ শৰীৰত আহোঁ। দুখীয়াও নহয়, ধনীও নহয়। তোমালোক সন্তানসকলেহে পিতাক জানা, বাকী গোটেই দুনিয়াইতো সৰ্বব্যাপি বুলি কৈ দিয়ে। পিতাই এনেকুৱা ধৰ্ম প্ৰতিষ্ঠা কৰে যে তাত দুখৰ নামো নাথাকিব।\nভক্তি মাৰ্গত মনুষ্যই আৰ্শীবাদ বিচাৰে। ইয়াত কৃপাৰ কোনো কথা নাই। কাৰ ওচৰত মূৰ দোৱাব? বিন্দু নহয় জানো। ডাঙৰ কিবা বস্তু হ’লে মূৰ দোৱাব। সৰু বস্তুৰ ওচৰত মূৰ দোৱাবও নোৱাৰে। হাত যোৰ কৰি কাক প্ৰণাম জনাব। ভক্তি মাৰ্গৰ এই সকলোবোৰ চিন নোহোৱা হৈ যাব। হাত যোৰ কৰাটো ভক্তিমাৰ্গ হৈ যায়। ঘৰত ভাই-ভনীয়ে হাতযোৰ কৰে জানো? সন্তান বিচাৰেই উত্তৰাধিকাৰী বনাবৰ বাবে। সন্তান মালিক নহ’ল জানো, সেইবাবে পিতাই সন্তানসকলক নমস্কাৰ কৰে। পিতাটো সন্তানসকলৰ সেৱক হয়। ভাল বাৰু!\n(1) বিনাশী শৰীৰৰ প্ৰতি অন্তৰ লগাব নালাগে। মোহজীৎ হ’ব লাগে, প্ৰতিজ্ঞা কৰা যে যিয়েই শৰীৰ ত্যাগ নকৰক, মই কেতিয়াও নাকান্দো।\n(2) পিতাৰ সমান মিঠা হ’ব লাগে, সকলোকে সুখ দিব লাগে। কাকোৱে দুখ দিব নালাগে। কাঁইটক ফুল কৰি তোলাৰ সেৱা কৰিব লাগে। নিজৰ আৰু আনৰ কল্যাণ কৰিব লাগে।\nদেহ - ভাৱৰ পৰা উপৰাম হৈ পৰমাত্ম ( ঈশ্বৰীয় ) মৰমৰ অনুভৱ কৰোঁতা কমল আসনধাৰী হোৱা\nকমল আসন ব্ৰাহ্মণ আত্মাসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ স্থিতিৰ চিন। এনেকুৱা কমল আসনধাৰী আত্মাসকল এই দেহ ভাৱৰ পৰা স্বতঃ উপৰাম হৈ থাকে। তেওঁলোকক শৰীৰৰ ভাৱ বা বোধে নিজৰ ফালে আকৰ্ষণ নকৰে। যেনেকৈ ব্ৰহ্মা পিতাৰ চলোতে ফুৰোতে ফৰিস্তা ৰূপ বা দেৱতা ৰূপ সদায় স্মৃতিত আছিল তেনেকৈ স্বাভাৱিক দেহী-অভিমানী স্থিতি সদায় থাকিলে তেতিয়া তেওঁক দেহ-ভাৱৰ পৰা উপৰাম বুলি কোৱা হয়। এনেকৈ দেহ-ভাৱৰ পৰা উপৰাম হৈ থকাজনেই পৰমাত্ম স্নেহী হৈ যায়।\nতোমাৰ বিশেষত্ব বা গুণবোৰ প্ৰভু প্ৰসাদ হয় , সেইবোৰক মোৰ বুলি মানি লোৱাটোৱেই হ ’ ল দেহ - অভিমান।


ঢাক ঢোল বজাই ভেণ্টিলেতৰ বুলি কি উদ্বোধন কৰিলে বিজয় ৰুুপানীয়ে ? - The Cross Current\nBy The CrossCurrent Bureau\t On May 19, 2020\nএকাংশৰ বাবে ক’ৰোনা ভাইৰাছ এক মহামাৰী নহয়।তেওঁলোকৰ বাবে ক’ৰোনা ভাইৰাছ এক উৎসৱহে।সেইবাবেই বিগত এপ্ৰিল মাহৰ কোনোবা এটা দিনত গুজৰাটৰ মুখ্যমন্ত্ৰী বিজয় ৰূপানীয়ে চিকিৎসালয়ত ঢাক ঢোল বজাই উদ্বোধন কৰিছিল ভেন্টিলেটৰ।দাবী কৰিছিল,এই ভেন্টিলেটৰ সমূহ ক’ৰোনা ভাইৰাছ প্ৰতিৰোধত পয্যাপ্ত ভূমিকা ল’ব।গ’ল কথা গ’ল,ক’ৰোনা আক্ৰান্তৰ সংখ্যাও দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি হ’ল।কিন্তু এতিয়া প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীৰ গৃহৰাজ্যৰ বিজেপিৰ বাবে এই ভেন্টিলেটৰ সমূহেই কাল হ’ল।ঘটনাটো কি?\nআমাৰ চমু প্ৰতিবেদন।\nগুজৰাটত তেতিয়া ক’ৰোনাৰ সংক্ৰমণ দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পাইছে।আহমেদাবাদৰ পৰিস্থিতি তেতিয়া চিন্তনীয়।কিন্তু এদিনো আহমেদাবাদলৈ যোৱা নাছিল মুখ্যমন্ত্ৰী বিজয় ৰূপানী।অৱশেষত ৪ এপ্ৰিলত বিজয় ৰূপানী ৰাওনা হ’ল আহমেদাবাদলৈ।ঢাকঢোল বজাই ২৩০ টা ভেন্টিলেটৰ উদ্বোধন কৰিলে আহমেদাবাদৰ চিভিল হস্পিতালত।উল্লেখনীয় যে,এই ভেন্টিলেটৰ সমূহৰ নিৰ্মাতা আছিল মুখ্যমন্ত্ৰীৰ ঘনিষ্ঠ বুলি জনাজাত এজন ব্যক্তিৰ এটা সংস্থা।কেৱল চিভিল হস্পিতালতে নহয়,গুজৰাটৰ বহুকেইখন চিকিৎসালয়ত ভেন্টিলেটৰ যোগান ধৰিছিল এই সংস্থাটোৱে।কিন্তু ঘটনাটো ঘটিল তেতিয়া,যেতিয়া আহমেদাবাদ চিভিল হস্পিতাল কৰ্তৃপক্ষই পুনৰ ভেন্টিলেটৰ বিচাৰি আবেদন জনালে চৰকাৰক।প্ৰশ্ন উত্থাপন হ’ল,মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে সৌ সিদিনা ২৩০ টা ভেন্টিলেটৰ উদ্বোধন কৰি যোৱাৰ পিছতো আকৌ নতুন ভেন্টিলেটৰ কিয় প্ৰয়োজন হ’ল চিকিৎসালয়খনত।চিকিৎসালয় কৰ্তৃপক্ষৰ উত্তৰ,সেই সমূহ প্ৰকৃততে ভেন্টিলেটৰ নাছিল। আছিল Mechanized Ambu bag হে।ভেন্টিলেটৰৰ দ্বাৰা এজন ৰোগীক যি মাত্ৰাত অক্সিজেন যোগান ধৰিব পাৰি,সেই মাত্ৰাত ambu bag ৰ দ্বাৰা যোগান ধৰিব নোৱাৰি।ফলশ্ৰুতিত ইয়াক ভেন্টিলেটৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰি।সেইবাবেই এতিয়া গুজৰাটৰ চিকিৎসালয় সমূহে ভেন্টিলেটৰৰ সংকটত ভুগিব লগা হৈছে।এই পৰিস্থিতিত গুজৰাট চৰকাৰে ৩০০ ভেন্টিলেটৰ বিচাৰি কেন্দ্ৰলৈ জৰুৰী আবেদন প্ৰেৰণ কৰিছে।\n,ৰূপানীয়ে উদ্বোধন কৰা ভেন্টিলেটৰ সমূহ পূৰ্ণ পয্যায়ৰ ভেন্টিলেটৰ নহয় বুলি সদৰী কৰিছে নিৰ্মাতা সংস্থাটোৱে।এই কথা তেওঁলোকে আগতেই চৰকাৰে জনাইছিল বুলিও উল্লেখ কৰিছে।তেন্তে মুখ্যমন্ত্ৰী বিজয় ৰূপানীয়ে সেইয়া ভেন্টিলেটৰ বুলি কিয় ঢাকঢোল বজাই উদ্বোধন কৰিছিল?সেই প্ৰশ্ন এতিয়া সকলোৰে মুখে মুখে।\nবিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থালৈ লিখিত পত্ৰত আকৌ ভাবুকি ড’নাল্ড ট্ৰাম্পৰ!