Assamese Cultural Writing: পেখু পেখু (সাতাইশ): সানন্তিক স্থৈৰ্য\n[দৈনিক অসম, দেওবৰীয়া চ'ৰা, 16 Dec. 2018]\nএই সময় অনাস্থাৰ সময়। তিনি দশকৰ পূৰ্ৱেও সময় অনাস্থাৰেই আছিল। কিন্তু দুয়ো সময়ৰ অনস্থাৰ মাজত প্ৰভেদ ৰৈছে। বিৰাট জনজাগৰণৰ ক্ৰমণিকাৰ মাজেৰে এটা দীঘলীয়া বাট বুলি ভাৰতবৰ্ষৰ স্বাধীনতাপ্ৰাপ্তিৰ সদ্য পৰৱৰ্তী কালত প্ৰতিষ্ঠিত গণতন্ত্ৰৰ চন্দোৱাৰৰ তলত জনতাৰ কণ্ঠস্বৰক এক অনন্য মৰ্যাদা দিয়া হ'ল। পিছে সাধাৰণ মানুহৰ সাধ্য ক্ষমতা, শক্তিৰ কথা কালক্ৰমত কেৱল ৰোমাণ্টিক ধাৰণা বুলি ল'বলৈ ল'লে এচাম মানুহে। বিংশ শতিকাৰ শেষাৰ্ধৰ দুটা দশক এই দিশেৰে এটা স্বপ্নভংগৰ যুগৰ সূত্ৰপাত বুলিয়ে ক'ব লাগিব। বিশেষকৈ নব্য উদাৰ নীতি, মুক্ত অৰ্থব্যৱস্থাৰ পিছত সমাজৰ সকলো দিশ পুঁ‌জিবাদৰ ওচৰত এনেকৈ লেটুসেতু হ'বলৈ ধৰিলে যে জনতাৰ সন্মিলিত কণ্ঠস্বৰেও ৰূপ সলাবলৈ ল'লে। জনতা, জনগণ বা মানুহ এটা বিমূৰ্ত ধাৰণা মাত্ৰ নহয়। স্থান আৰু কালৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতে ইয়াৰ চৰিত্ৰ নিৰ্ধাৰণ কৰি চলে। একালত বাঁওপন্থী চৰ্চাই শোষক আৰু শোষিতৰ এটা দ্বৈত-বিৰোধ (বাইনেৰী) সন্মুখত ৰাখি এই জনতাৰ কণ্ঠস্বৰক সৰলীকৃত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল একেদৰে স্বাধীনতা আন্দোলনৰ বুৰঞ্জীলেখকৰ বাবেও দেশী আৰু ঔপনিৱেশিকৰ এটা স্পষ্ট দ্বৈত-বিৰোধ মজুদ আছিল। কিন্তু কালক্ৰমত যেতিয়া সকলো কথাই বহুধাবিভক্ত হৈ গৈ থাকিল তেতিয়া দেখা গ'ল যে এই জনতাৰ কণ্ঠস্বৰক সংজ্ঞায়িত কৰা বা প্ৰতিনিধিত্ব কৰাটোও এটা জটিল অংক। কণ্ঠস্বৰৰ কথা বাৰু পাছলৈ আহে। তাৰ আগতেই সামূহিক চেতনা (কালেক্টিভ কনচিয়েন্স)ৰ ক্ষুদ্ৰাতিক্ষুদ্ৰ চৰিত্ৰগত দিশখিনিয়ে আজিৰ তাৰিখত আৰু সামগ্ৰিক বা সম্যক ধাৰণা এটা লৈ থাকিবলৈ আমাক প্ৰেৰণা নোযোগায়। কোনে ভাবিছিল আজিৰ তাৰিখত দেশভক্তি এটা আটাইতকৈ ভয়ানক শব্দ হৈ উঠিব? এই সময়ত সন্মিলিত জনতা, জাগ্ৰত জনতা আৰু সমাজৰ প্ৰতি দায়বদ্ধ বুলি প্ৰমাণ কৰিবলৈ উঠি পৰি লগা জনতায়েই আটাইতকৈ বেছি সংগঠিত কূটাঘাত কৰিব লাগিছে। কোনো বহিৰাগত শত্ৰুৱে অথবা সাম্ৰাজ্যবাদী শোষকে নহয়, দেশপ্ৰেমিক, ধৰ্মপৰায়ণ, পৰম্পৰাৰ ৰক্ষক আৰু সমাজ উদ্ধাৰকৰ্তা জনতায়েহে গৈ মন্দিৰ ভাঙে অথবা মছজিদ ভাঙে। গাওঁখনৰ হিতাকাংক্ষী অনামী জনতাই হাত উজান দিয়ে ডাইনী-সন্দিগ্ধক অথবা সোপাধৰাবেশীক মৰিয়াই মৰাত। ভাৰ্চুৱেল জগতে নতুনকৈ সৃষ্টি কৰা চিমুলাক্ৰাৰ মাজত টিক টক ভিডিঅ'ৰে সময় অতিবাহিত কৰা এটা প্ৰজন্মৰ সামূহিক চেতনাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি এজন কবিয়ে কয় জানো- মই মানুহৰ অমল উৎসৱ? প্ৰায় চাৰি দশকৰ আগৰ এটা তুমুল বিপ্লৱৰ বিপৰ্যয়ে সৃষ্টি কৰা অনাস্থাৰ পিছত এতিয়া এয়া অনাস্থাৰ দ্বিতীয় স্তৰ।\nকিন্তু অনাস্থাৰে মানুহ নাবাঁ‌চে। অনাস্থাৰে জগতো নাবাচে। বিবৰ্তন আৰু ৰূপান্তৰৰ মাজৰে আহি আজিৰ বসবাসযোগ্য এই সুন্দৰ পৃথিৱীখন আজিৰ অৱস্থা পাইছেহি কেৱল সামূহিকতাৰ ওপৰত থকা আস্থাৰ বাবেহে। আজি আমি যাৰ মাধ্যমেৰে কথা পাতি আছোঁ‌হক, এই মুখৰ ভাষাটোও সামূহিকতাৰেই সাধন। অন্ন বস্ত্ৰ বাসস্থানৰ সকলো সাধনেই সামূহিকতাৰ মাজেৰে অগ্ৰসৰ হৈ আহি কৰা সাধন মাত্ৰ। সেয়েহে সমস্ত অনাস্থাৰ বিপৰীতে এক গভীৰ আস্থাৰ কামনা একাংশ কবি শিল্পী সাহিত্যিকে বৰ্তাই ৰাখিবই লাগিব। এইখিনিতেই কবি সনন্ত তাঁতিৰ অপৰিসীম গুৰুত্ব।\nশিল্প আৰু সাহিত্যত মুল্যবোধ আৰোপ কৰি তাক মান্যতা প্ৰদান কৰাৰ অলিখিত বিধান কিছুমান আছে। ঘৰুৱা আড্ডাত বন্ধু এজনে এবাৰ ধেমেলীয়া সুৰেৰে কৈছিল, জীৱনৰ আগবয়সত 'কম্যুনিষ্ট' হোৱাটো ভাল। মানুহৰ মুক্তিৰ জয়গান, সমাজ পৰিৱৰ্তন আদি কথাবোৰ ডেকাকালৰ তেজ গৰম হৈ থকালৈকে ভাল, কিন্তু বয়স বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে নিচা ফাটি সেইবোৰৰ পৰা আঁতৰি আহিব নোৱাৰিলে ব্যক্তিগত উৎকৰ্ষ সম্ভৱ নহয়। আৰু কেনেবাকৈ যদি বয়স বঢ়াৰ পিছতহে কোনোবাই সমাজ মানুহ আদিবোৰ কথালৈ বেছিকৈ মন দিবলৈ লয়, তেতিয়া হেনো তেওঁক আৰু কোনেও উদ্ধাৰ কৰিব নোৱাৰে। কথাখিনিয়ে কি সূচায় সেয়া আচলতে নক'লেও বুজিব পৰা কথা। কবিতা এটা লিখোতে সুযোগ এটা এৰি থ'ব লাগে যাতে কোনোবা সমালোচকে আহি ক'বহি পাৰে "ইয়াত কবিৰ সমাজৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা প্ৰকাশ পাইছে"। কাব্যসাধনাৰ পথাৰত ব্যক্তিগত উৎকৰ্ষৰ বাবেই সমাজৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা প্ৰকাশ এটা অলিখিত পৰিমাপক। কিন্তু একেসময়তে এইটোও দেখা যায় যে ভাব ভাষাৰ স্পষ্টতাৰ সৈতে মতাদৰ্শগত সিদ্ধান্তৰে কবিতাৰ চৰ্চাক সামগ্ৰিক ৰূপত সমসাময়িক অসমীয়া কবিতাই বৰ এটা গুৰুত্ব নিদিয়ে। সেই ফালৰ পৰা সমাজৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতাৰ প্ৰকাশ অসমীয়া কবিতাৰ এটা অতিৰিক্ত উপাদান মাত্ৰ। আঞ্জা ৰান্ধোতে সুস্বাদু কৰিবলৈ ওপৰৰ পৰা ছটিয়াই দিয়া জালুকৰ গুৰিৰ দৰে।\n১৯৭১ চনৰে পৰা আৰম্ভ কৰি অসমৰ জনজীৱনৰ কেইবাটাও জটিল সন্ধিক্ষণৰ মাজেদি আগবাঢ়ি আহি নিৰবিচ্ছিন্ন ভাবে কবিতাৰ চৰ্চা কৰি অহা সনন্ত তাঁতি জনতাৰ পক্ষত দ্বিধাহীন ভাবে থিয় দি ৰোৱা এটা একক কণ্ঠস্বৰ। কবিক বিচলিত কৰিব পৰাকৈ যথেষ্ঠ কাৰক ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক ঘটনাক্ৰমত নিহিত আছিল। আন্দোলনৰ স্বপ্নভংগ, পৰিচয়-ৰাজনীতিৰ উত্থান আৰু বিপৰ্যয়, মুক্ত অৰ্থনীতিৰ পিছৰ ব্যক্তিকেন্দ্ৰিকতা, নৱ্য-মাধ্যমৰ প্ৰসাৰে আনি দিয়া ব্যক্তিজীৱনৰ একাকীত্ব আদি অজস্ৰ কাৰক আছিল কবিমনক কক্ষচ্যুত কৰিবৰ বাবে। কিন্তু অটল, অনৱদমনীয় স্থিতিৰে কেৱল মানুহৰ জয়গানক মূলমন্ত্ৰ কৰিয়েই নিৰলস সাধনা কৰি গৈ থাকিল এইজন কবিয়ে। চৈধ্যখনকৈ কবিতাৰ সংকলন ইতিমধ্যে প্ৰকাশ হোৱা সনন্ত তাঁতিৰ কবিজীৱনৰ সুদীৰ্ঘ পৰিক্ৰমাত তেঁও কেতিয়াও কাৰো লগত 'প্ৰতিযোগিতা'ত অৱতীৰ্ণ হ'বলগীয়া হোৱা নাই। পৰীক্ষা নীৰিক্ষাৰ নামেৰেও কেতিয়াও আপোন কাব্যভাষাৰ পৰা কক্ষচ্যুত হ'বলগীয়া হোৱা নাই। একে ঠাইতে ৰৈ যোৱা আৰু দৃঢ়তা বা স্থিৰতাৰ মাজত পাৰ্থক্য আছে। আস্থাহীনতাৰ এই যুগত আমাৰ বাবে এই সানন্তিক স্থৈৰ্যৰ (consistency) প্ৰয়োজন আছে।\n"...মই জানো হৃদয়বান ব্যক্তিসকলৰ মৃত্যু ঘটিব নোৱাৰে\nঅনুভূতিক আলফুলে ডাঙৰ দীঘল।কৰা মানুহবোৰৰ মৃত্যু ঘটিব নোৱাৰে..."\nএই স্পষ্টতা আৰু পোনপটীয়া প্ৰকাশৰ বাবেই সনন্ত তাঁতি আমাৰ সকলোৰে প্ৰিয়। কাব্যজীৱনৰ সুদীৰ্ঘ পৰিক্ৰমাত বাৰে বাৰে এইজন কবি নতুন উদ্যমেৰে কেৱল জী উঠে, "সেয়ে নিহত হোৱাৰ পিচতো মই আকৌ জী উঠিছোঁ অভাৱনীয়ভাৱে"। জীৱনক সদায়ে মহত্ব প্ৰদান কৰা এইজন কবিয়ে মৃত্যুক স্বীকাৰ কৰি ল'বলৈ নাৰাজ। মৃত্যুক প্ৰত্যাখ্যান কৰিবলৈ অমান্তি হোৱা এই মনোবৃত্তিটোৱেই আমি ইমান সময়ে কৈ অহা আস্থাৰ সঞ্চয়ন।\n"অচিনাক্ত বন্দুকধাৰীৰ গুলীত নিহত হোৱাৰ পিচত\nমই আকৌ জী উঠিছোঁ আচৰিতভাৱে\nমাজে মাজে ভুমুকি মৰা সকলো দমন আৰু সন্ত্ৰাসৰ বিৰুদ্ধে।"\n("মই আকৌ জী উঠিছোঁ")\nসনন্ত তাঁতিয়ে ২০১৩ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত "আঁক-বাক " প্ৰকাশনৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত "কাইলৈৰ দিনতো আমাৰ হ'ব" শীৰ্ষক কবিতাৰ সংকলনৰ বাবে ২০১৮ বৰ্ষৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰাৰ খবৰে সকলোৰে মনত নতুন আশাৰ সঞ্চাৰ কৰিছে। এই আলোচনাৰ আগভাগত উল্লেখ কৰি অহাৰ দৰে অসমীয়া কবিতাৰ মূলসূঁতিৰ আলোচনাত কেৱল "সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ প্ৰকাশ" পোৱাকেই মান্যতা দি থকা হয়। প্ৰকৃততেই বিদ্ৰোহ আৰু বিপ্লৱৰ কথা পাতিবলৈ গ'লে অধিকাংশ লোকেই নাক কোচোৱাৰ সম্ভাৱনাহে অধিক। সাহিত্য অকাডেমী বঁটাৰ ঘোষণা সেয়েহে এটা সুখবৰ এইবাবেই যে বঁটা-বাহনে এজন লেখকৰ ৰচনাৰাজি সম্বন্ধে নতুনকৈ আলোচনা কৰিবলৈ এটা অৱকাশ আনি দিয়ে। ৯ ডিচেম্বৰ, ২০১৮-ৰ "অসমীয়া প্ৰতিদিন" কাকতত প্ৰকাশিত এটি লেখাত এক "প্ৰান্তীয় কণ্ঠস্বৰ" "মূলসুঁতিৰ শক্তিশালী কণ্ঠস্বৰ" হৈ উঠাৰ দিশটো কমল কুমাৰ তাঁতীয়ে ফঁহিয়াই দেখুৱাইছে। চাহ জনগোষ্ঠীৰ মাজৰ পৰা পোনতে বঙালি ভাষাত কাব্যচৰ্চা আৰম্ভ কৰি অসমীয়া ভাষাকে আপোন কৰি লোৱা সনন্ত তাঁতিয়ে সাহিত্য অকাডেমী লাভ কৰাটোৰ আন এটা উল্লেখযোগ্য দিশ হৈছে "বোধকৰোঁ পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা অসমৰ বৰাক উপত্যকাত জন্মগ্ৰহণ কৰা এজন লেখক বা কবিয়ে লাভ কৰিছে"। দিব্যজ্যোতি শৰ্মাৰ দ্বাৰা অনুদিত ২০১৭ চনত প্ৰকাশিত "Selected Poems, Sananta Tanty" নামৰ ইংৰাজী সংকলনখনত "The Metaphysics ofaRebel" শীৰোনামেৰে আমাৰো এটা আলোচনা প্ৰকাশ পাইছিল। ইমান সুদীৰ্ঘ কাল ধৰি এটা বলিষ্ঠ কাব্যভাষাৰ চৰ্চা কৰি থকাৰ পিছতো কেনেকৈ সমালোচকৰ দ্বাৰা সনন্ত তাঁতী উপেক্ষিত হৈ ৰৈছে তাৰ এটা পৰ্যবেক্ষণ আগবঢ়াইছিলোঁ। কেৱল চাহজনগোষ্ঠীয় এটা পৃষ্ঠভাগ থকাৰ বাবেই অসমীয়া কবিতাৰ আলোচনা সমূহত সমীৰ তাঁতী আৰু সনন্ত তাঁতিৰ নাম একত্ৰে উল্লেখ মাত্ৰ কৰা হৈ থাকে। আলোচনা আৰু আগ নাবাঢ়ে।\nকবিতা মানেই শব্দৰ খেল। ওৰেটো জীৱন এইজন শিল্পীয়ে শব্দ লৈ খেলিছে। অসমীয়া কবিতাত আকৌ 'সুৰ'ৰ এক অনন্য গুৰুত্ব আছে। পাঠ আৰু উদ্দাত্ত আবৃত্তিৰ বাবে সদায়ে উপযুক্ত হৈ উঠা সনন্তৰ কবিতাৰ শব্দ চয়ন পাঠকৰ মন উদ্বেলিত কৰিব পৰা। কবিতাৰ সুৰে অন্তৰ্মনক জোকাৰি যাব পৰা। এতিয়া কথা হ'ল কোনখিনি শব্দক লৈ বা কেনেধৰণৰ সুৰ একোটাক লৈ কবি এজনে নিজৰ জীৱনটো নিয়োজিত কৰিব? হৃদয়াবেগক উদ্বেলিত কৰিব পৰা চকুপানী বোৱাই প্ৰেম বিৰহৰ মাজতে কবি আৱদ্ধ থাকিব নে দেশ আৰু কালৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত আপোন স্থিতিৰ সন্ধান কৰিব? কবি স্পষ্ট। কবি পাঠকৰ ওচৰত বা বহল অৰ্থত জনগণৰ ওচৰত দায়বদ্ধ। কিন্তু পাঠকক সন্তুষ্ট কৰি চলা অথবা পঠন অভিজ্ঞতাক কেৱল তৃপ্ত কৰি চলা কবিৰ উদ্দেশ্য নহয়। কবি স্পষ্ট। কবিয়ে আমাকো স্পষ্ট কৰি দিয়ে।\n"প্ৰিয় মহাশয় ভুল নুবুজিব এই বুলি যে\nআপোনাৰ সহায়ৰ বাবে মই এই শব্দবোৰ\nসজাই পৰাই লৈছোঁ আৰু মই\nআপোনাৰ আকৰ্ষণৰ বাবে\nঅৰ্থহীন অভিপ্ৰায় গঢ়ি তুলিছোঁ …"\n( "প্ৰিয় মহাশয়", কাইলৈৰ দিনতো আমাৰ হ'ব )\nPosted by Samudra Kajal Saikia at 11:55 PM


সত্ৰীয়া পৰিৱেশ্য কলা — Vikaspedia\nঅতি প্ৰাচীন কালৰে পৰা পৃথিৱীৰ অন্যান্য সমাজবোৰত প্ৰচলিত থকা লোকপৰিৱেশ্য কলাৰ সমগোত্ৰীয় বিভিন্ন লোকপৰিৱেশ্য কলা অসমতো প্ৰচলিত হৈ আহিছে৷ ইয়াৰ প্ৰাচীনত্বৰ কথা আমি গম পাব পাৰোঁ ভৰতমুনিৰ নাট্যশাস্ত্ৰত থকা উল্লেখৰ পৰা -\nএতিয়া পৰিৱেশনগত দিশৰ পৰা ভাওনা সম্পৰ্কে চমুকৈ আলোকপাত কৰা যাওঁক৷ পৰিৱেশনগত দিশ বুলি ক’লে অভিনয়, দৰ্শক, মঞ্চ, দৃশ্যসজ্জা, পোহৰ বা আলোকসম্পাত আৰু আৱহসংগীত আদি দিশবোৰৰ কথা আহে৷ ভৰত মুনিয়ে নাট্যশাস্ত্ৰত অভিনয় চাৰিটা ভাগত পৰিকল্পিত বুলি কৈ সেই চাৰিবিধৰ নাম উল্লেখ কৰিছে এনেদৰে আংগিক, বাচিক, আহাৰ্য আৰু সাত্ত্বিক৷ আংগিক অভিনয় বুলি ক’লে মূলতঃ এজন অভিনেতাই তেওঁৰ দেহৰ বিভিন্ন অংগ আৰু উপাংগৰ দ্বাৰা কৰা অভিনয়ৰ কথাকেই বুজা যায়৷ বাচিক অভিনয় মানে হ’ল বচনৰ দ্বাৰা বা মুখৰ কথাৰে কৰা অভিনয়৷ অভিনেতা এজনে সংলাপ প্ৰক্ষেপণ কৰোঁতে তেওঁৰ স্বৰ কেনেদৰে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব, সংলাপৰ ছন্দ কেনেদৰে ৰক্ষা কৰিব, মনৰ ভাব কেনেদৰে প্ৰকাশ কৰিব আদি কথা ইয়াৰ লগত জড়িত হৈ থাকে৷ বাচিক অভিনয়ৰ ক্ষেত্ৰত অভিনেতা এজনৰ স্বৰভংগিমাই গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে৷ সাত্ত্বিক অভিনয় পাত্ৰ-পাত্ৰীৰ মানসিক অৱস্থাৰ লগত জড়িত৷ মানসিক অৱস্থাও মূলতঃ অভিনেতাৰ দৈহিক ভাবৰ লগত নিবিড়ভাৱে জড়িত হৈ থাকে৷ সেই ভাবৰাশিক মুখজ প্ৰকাশভংগীৰে এজন ভাৱৰীয়াই স্তম্ভ, স্বেদ, ৰোমান্স, স্বৰভংগ, বেপথু, বৈবৰ্ণ্য, অশ্ৰু আৰু প্ৰলয়ৰ দ্বাৰা তেওঁৰ আন্তৰিক ভাব, প্ৰাণৰ আবেগ-অনুভূতি ফুটাই তোলে এয়াই সাত্ত্বিক অভিনয়৷ সাত্ত্বিক অভিনয়ো প্ৰধানতঃ ভাৱৰীয়াৰ অভিনয় প্ৰতিভাৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰশীল৷ আহাৰ্য শব্দটোৰ আভিধানিক অৰ্থ হ’ল আহৰণ কৰা বা সংগ্ৰহ কৰা৷ এজন অভিনেতাই অভিনয়ৰ বাবে বাহ্যিকভাৱে যি আহৰণ কৰে সেয়াই আহাৰ্য অভিনয়৷ ভৰতমুনিৰ মতে নাটকত ব্যৱহৃত সকলো প্ৰকাৰৰ প্ৰয়োগেই আহাৰ্য অভিনয়ৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত হয়৷\nএই দিশকেইটা ভাওনাটো সম্পূৰ্ণৰূপে ৰক্ষিত হৈছে৷ প্ৰথমতে অভিনয়ৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা যাওঁক৷ প্ৰথমেই আহে আংগিক অভিনয়ৰ কথা৷ শংকৰদেৱৰ প্ৰথমখন ভাওনা চিহ্নযাত্ৰা একধৰণৰ মূকাভিনয় হোৱাৰ বাবে তাত আংগিক অভিনয়ে যে প্ৰাধান্য লাভ কৰিছিল সেই বিষয়ে ধাৰণা কৰিব পাৰি৷ তাৰ পৰৱৰ্তী কালৰ ভাওনাসমূহত নৃত্যভংগীমাৰে সূত্ৰধাৰকে ধৰি সকলো চৰিত্ৰৰ প্ৰৱেশ কৰোৱাৰ ধাৰণাটোৰ লগতে বিভিন্ন ধৰণৰ নৃত্য ভংগীমাৰ সংযোগেৰে আংগিক অভিনয় কৰোৱাৰ ধাৰণাটো আৰম্ভ হয়৷ এই কথা বৰ্তমান অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত মঞ্চস্থ হৈ থকা ভাওনাসমূহেও প্ৰমাণ কৰে৷ এই ক্ষেত্ৰত অৱশ্যে অভিনেতাৰ পাৰদৰ্শিতাৰ কথাটো অহি পৰে৷\nইয়াৰ পাছতেই আহে বাচিক অভিনয়ৰ কথা৷ চিহ্নযাত্ৰাত কোনো ধৰণৰ সংলাপ ব্যৱহাৰ কৰা নাছিল যদিও বাকী কেইখন নাটত সূত্ৰধাৰ তথা চৰিত্ৰৰ মুখৰ সংলাপ আৰু গীত সংযোগ কৰি বাচিক অভিনয় সংযোজন কৰে৷ বৰ্তমান মঞ্চস্থ হৈ থকা ভাওনাসমূহলৈ লক্ষ্য কৰিলে আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে এই উপাদানটিৰ লগত সংযোগ হৈ আছে ‘অতি নাটকীয়তা’৷ নাটক পৰিৱেশনত অতি নাটকীয়তা শব্দটোৱে মাত্ৰাধিক্য অভিনয়ক সূচায়৷ শংকৰদেৱৰ দিনত বাচিক অভিনয় কেনেদৰে হৈছিল তাৰ কোনো তথ্য সঠিকভাৱে ক’তো লিপিবদ্ধ হৈ থকা নাই বাবে সেই সময়ৰ অভিনয়ত অতি নাটকীয়তা সংযোগ হৈ আছিল নে নাই সেই বিষয়ে সঠিকভাৱে একো ক’ব নোৱাৰি৷ তথাপিতো ধাৰণা কৰিব পাৰি যে, অংকীয়া ভাওনাত বৰ্ণিত হোৱা ঘটনাৰাজি সৰ্বসাধাৰণৰ পৃথিৱীখনত সংঘটিত হোৱা বাস্তৱ ঘটনা নহয়৷ সেয়ে তেনে অভিনয়ত অতি নাটকীয়তা স্বতঃপ্ৰণোদিতভাৱে ৰক্ষা কৰা হৈছিল আৰু সেয়া শংকৰদেৱৰ দিনৰে পৰা ৰক্ষিত হৈছে৷ অৱশ্যে তাত কিছু পৰিমাণে যোগ-বিয়োগ হোৱাৰ সম্ভাৱনাটোও নুই কৰিব নোৱাৰি৷ এই অতি নাটকীয়তাৰ দিশটো আংগিক অভিনয়ৰ ক্ষেত্ৰতো পৰিলক্ষিত হয়৷ অৱশ্যে অসমত প্ৰচলিত বিভিন্ন লোকনাট্যলৈ লক্ষ্য কৰিলে আমাৰ চকুত পৰে যে, সেইবোৰতো অতি নাটকীয়তা বিৰাজমান৷ সেয়ে তেনেবোৰ নাট্যধৰ্মী অনুষ্ঠানৰ পৰা সমল গ্ৰহণ কৰাৰ বাবে অংকীয়া নাটটো এই বৈশিষ্ট্যটো ৰক্ষিত হৈছে বুলি ভাবিব পাৰি৷ তদুপৰি লোকনাট্যৰ এনে অনুষ্ঠানবোৰে সৰ্বসাধাৰণক মোহিত কৰাৰ কথাটো শংকৰদেৱে নিশ্চয় লক্ষ্য কৰিছিল৷ সেয়ে এই বিশেষত্বটো তেওঁ স্ব-প্ৰণোদিতভাৱে ৰক্ষা কৰিছিল বুলি ভাবিব পাৰি৷\nইয়াৰ পিছতে আহে আহাৰ্য অভিনয়ৰ কথা৷ অসমৰ নাট্য পৰম্পৰালৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে ‘মুখা’ শীৰ্ষক পুস্ত আহাৰ্যটো অসমৰ লোকনাট্যতো ব্যৱহৃত হয়; অংকীয়া ভাওনাও তাৰ ঊৰ্ধত নহয়৷ ভাওনাৰ মুখা প্ৰধানতঃ তিনি প্ৰকাৰে তৈয়াৰ কৰা হয় তামোল, বাঁহ গছ আদিৰ ঢকুৱাৰে; কাঠ আৰু বাঁহৰ কাঠীৰে৷ নীল, তেলী ছাই, চূণ, পূৰৈগুটিৰ ৰং আদিৰে এইবোৰ বোলোৱা আৰু অংকন কৰা হৈছিল৷ সম্প্ৰতি এইবোৰতো আধুনিক পদ্ধতি ব্যৱহৃত হৈছে৷ ঠিক সেইদৰে বিভিন্ন প্ৰাণী বা অপ্ৰাণী বাচক সামগ্ৰী, যেনে ৰথ, যুদ্ধৰ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ আদিও অংকীয়া ভাওনাত ব্যৱহৃত হয়৷ ইয়াৰ প্ৰকৃষ্ট উদাহৰণ হিচাপে আমি চিহ্নযাত্ৰা নাট মঞ্চস্থ হোৱাৰ কথাটোলৈ আঙুলিয়াব পাৰোঁ৷ এই বিষয়ে ৰামচৰণ ঠাকুৰে ৰচনা কৰা চৰিতপুথিখনত উল্লেখ আছে\nযাৰ যিবা বাহন তাহাঙ্ক সাজিলন্ত৷\nমুখা বন্ধ কৰি তাৰ চোঁউ নিৰ্ম্মিলন্ত৷৷ (১৪৭৫)\nভাওঁনাৰ ছোঁ যত সভাঘৰে নিল৷\nআঁৰ বস্ত্ৰ দিয়া তাঙ্ক ঢাকি থৈলা৷৷ (১৪৭৬)\nগৰুড়ৰ মুখা সৰ্বজয়ক দিলন্ত৷\nকেতাইখায়ো খোল দোহাৰে ধৰিলন্ত৷৷ (১৪৭৭)\nসবৰ্বজয় আতৈ মুখা পিন্ধিয়া গৈলন্ত৷\nলাম্ফ দিয়া শংকৰে উপৰে উঠিলন্ত৷৷ (১৪৭৮)\nএই পদসমূহৰ পৰা ঠাৱৰ কৰিব পাৰি যে অংকীয়া ভাওনাৰ আহাৰ্যৰ দিশটোত শংকৰদেৱে যথেষ্ট গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিছিল৷ অসমীয়া ভাওনাত ব্যৱহাৰ কৰা পূৰ্বৰ আহাৰ্য সম্পৰ্কে সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাই উল্লেখ কৰিছে ‘‘ঋষি-মুনি ব্ৰাহ্মণৰ ক্ষেত্ৰত ধৌতি, সন্ন্যাসীৰ ক্ষেত্ৰত গেৰুৱা বসন, ৰজা, বীৰ, দেৱতা আদিৰ ক্ষেত্ৰত বালিচন্দা, আয়না বা জৰিৰ কামকৰা বুকুচোলা বা চাপকন অথবা কোট, ঠেঙা, ইজাৰ বা ধুতি, মূৰত কিৰিটি, কৃষ্ণ বা বিঞ্চুৰ ক্ষেত্ৰত হালধীয়া অঙ্গবস্ত্ৰ, বুকুৱলী, পিঠিৱলী, মূৰত মৈৰাপাখী, ডিঙিত পঞ্চবৰ্ণৰ মালা, কাণত কুণ্ডল; ৰাক্ষস-অসুৰ-দানৱৰ ঘোৰ ৰঙা অথবা ক’লা বস্ত্ৰ, মান্যানুসৰি গাত জাকজমক পোছাক বা জীৰ্ণ বস্ত্ৰও ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়৷’’ ঠিক সেইদৰে সূত্ৰধাৰে হাতত গাম-খাৰু, ভৰিত জুনুকা, ডিঙিত সোণৰ মণি-মালা পিন্ধে৷ বহু চৰিত্ৰই কৃত্ৰিম দীঘল চুলিও ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ ভাওনাৰ অংগ-ৰচনাৰ ক্ষেত্ৰত পূৰ্বতে ফুল, হেঙুল-হাইতাল-খৰিমাটি আদিৰ লগতে বিভিন্ন প্ৰাকৃতিক উপাদান ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল৷ ‘‘সাধাৰণতে বগা, নীলা, ৰঙা অৱস্থাভেদে কমলা আৰু ক’লা ৰঙৰ প্ৰলেপ চৰিত্ৰত সনা হয়৷ ঋষি-মুনি, ব্ৰাহ্মণ আদিত বগা, কৃষ্ণ, বিঞ্চু, শ্ৰীৰাম আদি চৰিত্ৰত নীলা, দেৱতা- গন্ধৰ্বত ৰঙা আৰু দানৱ, ৰাক্ষস, পিশাচ আদি চৰিত্ৰত ক’লা প্ৰলেপ সনা হয়৷’’\nঅভিনয়ৰ শেষৰটো উপাদান সাত্ত্বিক অভিনয়ৰ ক্ষেত্ৰটো ভাওনাসমূহত গভীৰ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰা হয়৷ অংকীয় নাটসমূহত বিভিন্ন ৰসৰ সমাৱেশ ঘটিছে আৰু সেই ৰস সুধীজনৰ আগত প্ৰতিভাত কৰিবলৈ হ’লে অভিনেতাই সাত্ত্বিক অভিনয়ত গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিবই লাগিব৷ তদুপৰি বিভিন্ন ৰসৰ প্ৰকাশক অংশসমূহত বিশেষ বিশেষ ৰাগৰ গীত সংযোজন কৰি সাত্ত্বিক অভিনয় কৰিবৰ বাবে অভিনেতাজনক সুবিধা প্ৰদান কৰি দিয়া হয়৷ উদাহৰণস্বৰূপে বিষাদৰ প্ৰকাশৰ বাবে তেওঁ ‘লেচাৰি’ শীৰ্ষক গায়ন শৈলীটোৰ কথা উল্লেখ কৰিব পাৰি৷ অৱশ্যে ভাওনাত সকলো লৌকিক ৰস ভক্তি ৰসত বিলীন হয় বুলি বিবেচনা কৰা হয়, কাৰণ ইয়াৰ প্ৰধান ৰস ভক্তি৷\nপৰিৱেশনগত দিশৰ দ্বিতীয়টো উপাদান হ’ল দৰ্শক৷ গাঁওৰ সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজে অতি ভক্তি সহকাৰে ভাওনা অনুষ্ঠিত কৰে বাবে দৰ্শকৰ অভাৱ নহয়৷ অতীজৰে পৰা বৰ্তমানলৈকে এই পৰম্পৰা বৰ্তমান৷ তৃতীয়তে আহিল মঞ্চ৷ শংকৰদেৱে সৰিয়হ তলি চিকুণাই, তাতে চাৰিখুটি মাৰি নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি চিহ্নযাত্ৰা ভাওনাৰে অসমীয়া নাটকৰ পৰম্পৰাৰ শুভাৰম্ভ কৰাৰে পৰাই অসমে এক প্ৰকাৰৰ স্থায়ী নাট্য মঞ্চ লাভ কৰে৷ সেই দিশৰ পৰা নামঘৰেই অসমৰ প্ৰথম মঞ্চ৷ মন কৰিবলগীয়া যে নামঘৰৰ সমতল ভূমিখনকেই শংকৰদেৱে ভাওনাৰ মঞ্চ হিচাপে চিহ্নিত কৰিলে৷ তাত দৰ্শক আৰু অভিনেতাৰ মাজত উচ্চতাৰ কোনো ধৰণৰ পাৰ্থক্য ৰক্ষিত কৰা নহ’ল৷ তেনে কৰাৰ ফলত পিছৰ দৰ্শকখিনিয়ে অভিনেতাসকলৰ অভিনয় সঠিক ৰূপত অনুধাৱন কৰাত অসুবিধা হ’ব পৰা কথাটো সম্প্ৰতি বিবেচনা কৰা দেখা যায়৷ পৰৱৰ্তী সময়ত মুকলি বহল ঠাইতো ওখ ৰভা নিৰ্মাণ কৰি ভাওনা কৰাৰ পৰম্পৰা এটা প্ৰচলন হোৱা দেখা যায়৷ অৱশ্যে এই ধাৰা কেতিয়া আৰম্ভ হ’ল সেয়া সঠিক কৈ ক’ব নোৱাৰি যদিও সত্ৰই ৰজাঘৰীয়া পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰাৰ পাছত এনে ধাৰাৰ সৃষ্টি হোৱাৰ সম্ভাৱনা নুই কৰিব নোৱাৰি৷\nভাওনাৰ মঞ্চসজ্জাৰ দিশটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ বুলি অনুধাৱন কৰিব পাৰি৷ চিহ্নযাত্ৰাত বিভিন্ন ধৰণৰ দৃশ্যপট অংকন কৰি সেইবোৰ স্থানত অভিনয় কৰোৱাৰ কথা জনা যায়৷ ইতিমধ্যে সেই নাটখনৰ পৰিৱেশন সম্পৰ্কে ৰামচৰণ ঠাকুৰে উল্লেখ কৰা পদৰ একাংশ উদ্ধৃত কৰি অহা হৈছে৷ সেই অংশটোৱে আমাক এই ধাৰণাই প্ৰদান কৰে৷ শংকৰদেৱৰচিহ্নযাত্ৰা নাটখনৰ দৃশ্যসজ্জাটো আধুনিক ধৰণে কৰা শ্ৰেণীবিভাজনৰ আধাৰত বিচাৰ কৰিলে দেখা যায় যে তেওঁ তাত মাত্ৰাভিত্তিক দৃশ্যসজ্জা ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ কাৰণ বিভিন্ন ধৰণৰ চিত্ৰপটৰ সন্মুখত এই নাটখন অভিনীত হোৱাৰ কথা চৰিতপুথিসমূহত উল্লেখ আছে৷ এনে দৃশ্যসজ্জাৰে মঞ্চমায়াৰ সৃষ্টি হৈছিল যদিও দৰ্শকক একেবাৰে কাষতে লাভ নকৰাৰ বাবে শংকৰদেৱে তেওঁৰ মূল উদ্দেশ্য (সমমৰ্যদাৰে ধৰ্ম প্ৰচাৰত)ত ব্যাঘাত হ’ব বুলি অনুভৱ কৰি পৰৱৰ্তী কালত এই ধাৰণা সম্পূৰ্ণৰূপে পৰিত্যাগ কৰে৷ তেওঁ অসম তথা ভাৰতৰ বিভিন্ন লোকনাট্যসমূহ লক্ষ্য কৰি সেইবোৰত প্ৰচলিত কাল্পনিক ৰীতিৰ দৃশ্যসজ্জাৰ ধাৰণাটোকে গ্ৰহণ কৰিলে৷ উল্লেখযোগ্য যে প্ৰাচীন কালৰ গ্ৰীক নাটকতো এই ৰীতিৰ দৃশ্যসজ্জা বহুলভাৱে ব্যৱহৃত হৈছিল৷ কাল্পনিক ৰীতিৰ ভিত্তিত দৃশ্য বিভাগ কৰোঁতে কোনো ধৰণৰ দৃশ্য উপকৰণৰ পৰিৱৰ্তে অভিনেতাৰ সংলাপৰ মাধ্যমেদি দৰ্শক-পাঠকক দৃশ্যটোৰ আভাস প্ৰদান কৰা হয়৷ শংকৰদেৱেও সেইদৰে অংকীয়া নাটত সূত্ৰধাৰৰ মুখেদি প্ৰকাশ কৰিছে -\nসূত্ৰ : ৰুক্মিণীক বাণী শুনি কহুঁ যৈচে বেদনিধি আৱলঃ, তা দেখহ শুনহ নিৰন্তৰে হৰিবোল হৰিবোল৷\nপ্ৰাচীন কালত গ্ৰীক বা সংস্কৃত নাটকত ব্যৱহাৰ কৰাৰ দৰে অসমতো শংকৰদেৱে জোৰ বা আঁৰিয়া, গছাবন্তি, মহতা জ্বলাই ভাওনা কৰোৱাইছিল৷ ভাওনাত সূত্ৰধাৰ সহিতে নাটৰ চৰিত্ৰসমূহক মঞ্চত প্ৰথমবাৰ প্ৰৱেশ কৰোৱাৰ সময়ত অগ্নিগড় ধৰি প্ৰৱেশ কৰোৱায়৷ এই অগ্নিগড়তে ন-গচি চাকি জ্বলি থাকে৷ অগ্নিগড়ত থকা এই ন-গচি চাকি সম্পৰ্কে বিভিন্ন সমালোচকে ভিন ভিন ধৰণে তেওঁলোকৰ মত প্ৰকাশ কৰিছে; অৱশ্যে এই ক্ষেত্ৰত প্ৰধানতঃ ধৰ্মীয় দিশটোৱেই গুৰুত্ব লাভ কৰি আহিছে৷ কিন্তু আমি আন এটা দৃষ্টিকোণেৰেও ইয়াৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়াব পাৰোঁ৷ নামঘৰৰ বিভিন্ন ঠাইত চাকি জ্বলোৱা থাকে আৰু সেইবোৰে মঞ্চখন আলোকিত কৰে আৰু অগ্নিগড়তো ন-গচি চাকি একেলগে জ্বলোৱা থাকে৷ এষাৰ কথা সাধাৰণভাৱে গমি চালেই ধৰিব পাৰি যে ন-গচি চাকিয়ে অগ্নিগড়ৰ কাষছোৱা অধিক উজ্বল কৰি তুলিব (সাম্প্ৰতিক কালৰ বিজুলীৰ পোহৰৰ কথা মনলৈ নানি আগৰ দিনৰ কথা ভাবক)৷ সকলো চৰিত্ৰই প্ৰথমবাৰ প্ৰৱেশ কৰাৰ আগ মুহূৰ্তত তাৰ তলতে কিছু সময় নৃত্য কৰে৷ এনেদৰে অগ্নিগড়ত থকা সময়ছোৱতেই অভিনেতাজনৰ সাজ-পোচাক, আ-অলংকাৰ, আভৰণ আদিৰ লগতে চৰিত্ৰটোৰ মুখখন দৰ্শকে সুন্দৰভাৱে লক্ষ্য কৰিব পাৰে৷ তাতে অগ্নিগড়ে সকলোৰে দৃষ্টি সেই নিৰ্দিষ্ট অঞ্চলত কেন্দ্ৰীভূত হোৱাতো সহায় কৰে৷ বিজুলিৰ পোহৰ নথকা সময়ছোৱাত সকলো অভিনেতাক প্ৰথমতেই এই বিশেষ ধৰণে আলোকসম্পাত কৰি দৰ্শকৰ সন্মুখত তুলি ধৰাৰ নব্য ধাৰণাটো কিন্তু গমি চাবলগীয়া৷ আধুনিক কালৰ নাটকত কেন্দ্ৰীভূত পোহৰ পৰিকল্পনা কৰাৰ ধাৰণাৰ বীজটো কিন্তু ইয়াতো লুকাই আছে৷ সেই দৃষ্টিভংগীৰে বিচাৰ কৰিলে শংকৰদেৱক অসমৰ প্ৰথম পোহৰ পৰিকল্পনাকাৰী (Light Designer) বুলি অভিহিত কৰিলেও নিশ্চয় ভুল কোৱা নহ’ব৷ পাছৰ ফালে পেট্ৰমাক্স, লেণ্ঠল লাইট আৰু সাম্প্ৰতিক সময়ত বিজুলী চাকিৰে ভাওনা থলি পোহৰোৱা হয়৷\nএতিয়া আবহসংগীতৰ দিশটো বিবেচনা কৰি ছোৱা যাওঁক৷ অংকীয়া ভাওনাসমূহ সংগীত প্ৰধান বুলি সকলোৱে জানে৷ ভাওনা এখন আৰম্ভ হয় গায়ন-বায়নেৰে৷ পাছত সূত্ৰধাৰ প্ৰমূখ্যে সকলো চৰিত্ৰই সংগীতৰ তালে তালে নৃত্য কৰি মঞ্চত প্ৰৱেশ কৰাৰ লগতে অভিনয় অংশতো নৃত্যভংগীমাৰেই অভিনয় কৰে৷ প্ৰয়োজন সাপেক্ষে সকলোৱে গীত গায়৷ এই সকলো সময়তে খোল-তাল-কালি আদি বিভিন্ন বাদ্য সংগত কৰি সংগীতৰ ঐক্যতান সৃষ্টি কৰা হয়৷\nপ্ৰসংগ গ্ৰন্থ আৰু গ্ৰন্থপঞ্জী\nঅসমীয়া গ্ৰন্থ :\nঅসম নাট্য সন্মিলন (১৯৯১); ভৰতৰ নাট্যশাস্ত্ৰ; নগাঁও : অসম নাট্য সন্মিলন৷\nগোস্বামী, নাৰায়ণ চন্দ্ৰ ২০০৫, সত্ৰ সংস্কৃতিৰ স্বৰ্ণৰেখা; গুৱাহাটী : লয়াৰ্ছ বুক ষ্টল৷\nগোস্বামী,পবিত্ৰপ্ৰাণ(২০০৪); প্ৰৱন্ধ, গীতৰ ঐতিহ্যবাহী পূৰ্ব ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীত বৰগীতৰ ৰাগ-বিৱৰণ আৰুতাত্বিক আলোচনা সহ স্বৰলিপি; মিনাৰ্ভা ইণ্ডিয়া৷\nদত্ত বৰুৱা, হৰিনাৰায়ণ(সম্পাঃ)(২০০২); বৰগীত; গুৱাহাটী : দত্তবৰুৱা পাব্লিচিং কোঃ প্ৰাঃ লিঃ৷\nদেৱগোস্বামী, কেশৱানন্দ (১৯৯৭); বৰগীত : পৰম্পৰা আৰু পৰিবেশন পদ্ধতি; গুৱাহাটী : লয়াৰ্চ বুক ষ্টল৷\nদেৱগোস্বামী,কেশৱানন্দ(২০০১); ভাৰতীয় পটভূমিত শংকৰী সাহিত্য আৰু সত্ৰীয়া সংগীত; গুৱাহাটী : বনলতা৷\nদেৱগোস্বামী, কেশৱানন্দ (২০০৩); সত্ৰ-সংগীতৰ স্বৰৰেখা; গুৱাহাটী: অসম প্ৰকাশন পৰিষদ৷\nদেৱগোস্বামী, কেশৱানন্দ ২০০০, সত্ৰ সংস্কৃতিৰ ৰূপৰেখা; ডিব্ৰুগড় : বনলতা৷\nনেওগ, মহেশ্বৰ ১৯৮৬, অসমীয়া সাহিত্যৰ ৰূপৰেখা; ডিব্ৰুগড় : বাণীমন্দিৰ৷\nনেওগ, মহেশ্বৰ (সম্পাঃ)(১৯৮৬); গুৰু-চৰিত-কথা; গুৱাহাটী: গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়৷\nনেওগ, মহেশ্বৰ (২০০৮); সত্ৰীয়া নৃত্য আৰু সত্ৰীয়া নৃত্যৰ তাল; গুৱাহাটী : অসম প্ৰকাশন পৰিষদ৷\nনেওগ, মহেশ্বৰ (১৯৮৭); শ্ৰীশ্ৰী শংকৰদেৱ; গুৱাহাটী : চন্দ্ৰ প্ৰকাশ\nবৰ্মন, শিৱনাথ (সম্পাঃ) ১৯৭৭, অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী (দ্বিতীয় খণ্ড); গুৱাহাটী : আনন্দৰাম বৰুৱা ভাষা-কলা-সংস্কৃতি সংস্থা৷\nভট্টাচাৰ্য,হৰিচন্দ্ৰ(১৯৮৮); অসমীয়া নাট্য সাহিত্যৰ জিলিঙনি (আদিৰ পৰা ১৯৬৭ চন পৰ্যন্ত); গুৱাহাটী : লয়াৰ্ছ বুক ষ্টল৷\nমহন্ত, জগন্নাথ (২০০৫); সত্ৰীয়া নৃত্যৰ কথা; গুৱাহাটী : অসম সাহিত্য সভা৷\nমহন্ত, বাপচন্দ্ৰ (সম্পাঃ)(১৯৯২); বৰগীত; গুৱাহাটী : ষ্টুডেণ্ট ষ্টোৰচ্‌৷\nমহন্ত, প্ৰদীপ জ্যোতি (২০০৭); শংকৰদেৱৰ শিল্প লোক; গুৱাহাটী : পূৰ্বাঞ্চল প্ৰকাশ৷\nশইকীয়া, ৰক্তিম ৰঞ্জন আৰু বৰদলৈ, মনোৰঞ্জন ২০০৩, ভাওনা দৰ্পন; যোৰহাট : সংকলন কোষ সমিতি৷\nশৰ্মা, সত্যেন্দ্ৰনাথ ১৯৮৬, অসমীয়া সাহিত্যৰ সমীক্ষাত্মক ইতিবৃত্ত; গুৱাহাটী : সৌমাৰ প্ৰিণ্টিং এণ্ড পাব্লিছিং৷\nশৰ্মা, সত্যেন্দ্ৰনাথ (২০০২, অসমীয়া নাট্য সাহিত্য; গুৱাহাটী : সৌমাৰ প্ৰকাশ৷\nহাজৰিকা, অতুলচন্দ্ৰ (১৯৯৫); মঞ্চলেখা; গুৱাহাটী : লয়াৰ্ছ বুক ষ্টল৷\nইংৰাজী গ্ৰন্থ :\nGogoi, J & Goswami, M. J. (2012). “A Critical and Historical Study of the Staging Technique of Sankaradeva’s Plays” in N. B. Goswami (Ed)The Heritage (Vol.-III, Issue-2) Guwahati: Aitihya Samstha.\nGoswami, S. C. (1946). Introducing, Assam Vaisnavism. Guwahati: Gauhati University.\nMahanta, Pradip Jyoti. (2007). The Sankardeva Movement: Its Cultural Horizons. Guwahati: Purbanchal Prakash.\nMahanta, P. J.(1999). ‘Bhaona : The Traditional Vaisnava Theatre of Assam’, In Dutta. B, & Mahanta. P. J. (Eds.) Traditional Performing Arts of North East India (pp. 49-63) Guwahati: Assam Academy for Cultural Relations.\nNeog, M. (1965). Sankardeva and His Times : Early History of the Vaisnava Faith and Movement in Assam. Guwahati: Gauhati University.\nNeog, M. (s.l.). Bhaona : The Ritual Play of Assam. New Delhi: Sangeet Natak Akademi.\nSarma, S. N. (1966). The Neo Vaisnavite Movement and The Satra Institution of Assam. Guwahati: Gauhati University.\nলিখক: মৃণালজ্যোতি গোস্বামী


আন-নাৱাৱীৰ চল্লিশ হাদীছ - IslamHouse.com\nআন-নাৱাৱীৰ চল্লিশ হাদীছ ()\nইমাম আবু যাকাৰিয়া ইয়াহ্‌ইয়া ইবন শ্বৰফ আন-নাৱাৱী\nআন-নাৱাৱীৰ চল্লিশ হাদীছ: এইটো এটা বিখ্যাত মূলভাষ্য, য’ত বিভিন্ন বিষয়ত চনদবিহীন মুঠ বিয়াল্লিশটা হাদীছ আছে। ইয়াৰ প্ৰতিটো হাদীছেই দ্বীনৰ একোটা ভিত্তি স্বৰূপ। আখিৰাত অনুৰাগী প্ৰত্যেকৰে এইবোৰ হাদীছ জনা উচিৎ। কিয়নো, এইবোৰত আছে বহুতো গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়াদি আৰু সকলো সৎকৰ্মৰ ইঙ্গিত।\n﴿ الأربعون النووية ﴾\nرَوَاهُ إِمَامَا الْمُحَدِّثِينَ أَبُو عَبْدِ اللهِ مُحَمَّدُ بنُ إِسْمَاعِيل بن إِبْرَاهِيم بن الْمُغِيرَة بن بَرْدِزبَه الْبُخَارِيُّ الْجُعْفِيُّ [رقم:1]، وَأَبُو الْحُسَيْنِ مُسْلِمٌ بنُ الْحَجَّاج بن مُسْلِم الْقُشَيْرِيُّ النيْسَابُورِيُّ [رقم: 1907] رَضِيَ اللهُ عَنْهُمَا فِي "صَحِيحَيْهِمَا" اللذِينِ هُمَا أَصَحُّ الْكُتُبِ الْمُصَنَّفَةِ.\nহাদীছ - ১\nআমীৰুল মুমিনীন আবু হাফছ ওমৰ ইবন আল-খাত্তাব ৰাদিয়াল্লাহু আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, তেখেতে কৈছে—\nমই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামক কওঁতে শুনিছো—\n“সকলো কামৰ ফলাফল নিৰ্ভৰ কৰে নিয়্যতৰ ওপৰত, আৰু প্ৰত্যেক ব্যক্তিয়ে সেইটোৱেই পায়, যিটো সি নিয়্যত কৰিছে। এতেকে যি ব্যক্তি আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰাছুলৰ বাবে হিজৰত কৰিছে, তাৰ হিজৰত আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰাছুলৰ ফালেই হৈছে, আৰু যাৰ হিজৰত পৃথিৱী (পাৰ্থিৱ বস্তু) আহৰণ কৰাৰ বাবে অথবা কোনো নাৰীক বিবাহ কৰাৰ বাবে হৈছে, তাৰ হিজৰত সেই বাবেই বিবেচিত হ’ব, যি কাৰণে সি হিজৰত কৰিছে।”\n[ছহীহ আল-বুখাৰী: ১, ছহীহ মুছলিম: ১৯০৭। মুহাদ্দিছসকলৰ দুজন ইমাম আবু আব্দুল্লাহ মুহাম্মদ ইবন ইছমাঈল ইবন ইব্ৰাহীম ইবন মুগীৰা ইবন বাৰদিযবাহ আল-বুখাৰী আৰু আবুল হাছান মুছলিম ইবন হাজ্জাজ ইবন মুছলিম আল-কুশ্বায়ৰী আন-নিছাপুৰীয়ে নিজ নিজ ছহীহ গ্ৰন্থত উল্লেখিত হাদীছটো বৰ্ণনা কৰিছে। আৰু এই দুটা গ্ৰন্থ আটাইতকৈ ছহীহ বুলি বিবেচিত হয়।]\n" بَيْنَمَا نَحْنُ جُلُوسٌ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم ذَاتَ يَوْمٍ، إذْ طَلَعَ عَلَيْنَا رَجُلٌ شَدِيدُ بَيَاضِ الثِّيَابِ، شَدِيدُ سَوَادِ الشَّعْرِ، لَا يُرَى عَلَيْهِ أَثَرُ السَّفَرِ، وَلَا يَعْرِفُهُ مِنَّا أَحَدٌ. حَتَّى جَلَسَ إلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم . فَأَسْنَدَ رُكْبَتَيْهِ إلَى رُكْبَتَيْهِ، وَوَضَعَ كَفَّيْهِ عَلَى فَخذَيْهِ، وَقَالَ: يَا مُحَمَّدُ أَخْبِرْنِي عَنْ الْإِسْلَامِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم الْإِسْلَامُ أَنْ تَشْهَدَ أَنْ لَا إلَهَ إلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ، وَتُقِيمَ الصَّلَاةَ، وَتُؤْتِيَ الزَّكَاةَ، وَتَصُومَ رَمَضَانَ، وَتَحُجَّ الْبَيْتَ إنْ اسْتَطَعْت إلَيْهِ سَبِيلًا. قَالَ: صَدَقْت . فَعَجِبْنَا لَهُ يَسْأَلُهُ وَيُصَدِّقُهُ! قَالَ: فَأَخْبِرْنِي عَنْ الْإِيمَانِ. قَالَ: أَنْ تُؤْمِنَ بِاَللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ، وَتُؤْمِنَ بِالْقَدَرِ خَيْرِهِ وَشَرِّهِ. قَالَ: صَدَقْت. قَالَ: فَأَخْبِرْنِي عَنِ الْإِحْسَانِ. قَالَ: أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ كَأَنَّك تَرَاهُ، فَإِنْ لَمْ تَكُنْ تَرَاهُ فَإِنَّهُ يَرَاك. قَالَ: فَأَخْبِرْنِي عَنْ السَّاعَةِ. قَالَ: مَا الْمَسْئُولُ عَنْهَا بِأَعْلَمَ مِنْ السَّائِلِ. قَالَ: فَأَخْبِرْنِي عَنْ أَمَارَاتِهَا؟ قَالَ: أَنْ تَلِدَ الْأَمَةُ رَبَّتَهَا، وَأَنْ تَرَى الْحُفَاةَ الْعُرَاةَ الْعَالَةَ رِعَاءَ الشَّاءِ يَتَطَاوَلُونَ فِي الْبُنْيَانِ. ثُمَّ انْطَلَقَ، فَلَبِثْنَا مَلِيًّا، ثُمَّ قَالَ: يَا عُمَرُ أَتَدْرِي مَنْ السَّائِلُ؟. قَلَتْ: اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ. قَالَ: فَإِنَّهُ جِبْرِيلُ أَتَاكُمْ يُعَلِّمُكُمْ دِينَكُم". [ رَوَاهُ مُسْلِمٌ رقم: 8 ]\nহাদীছ - ২\nএইটোও ওমৰ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত হৈছে, তেখেতে কৈছে,\nএদিনাখন আমি ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰত বহি আছিলো, ঠিক সেই সময়ত হঠাৎ এজন ব্যক্তি আমাৰ সন্মুখত আহি উপস্থিত হ’ল, যাৰ কাপোৰ আছিল অতিকৈ বগা, চুলি আছিল ভীষণ ক’লা; তাৰ ওপৰত ভ্ৰমণৰ কোনো লক্ষণ পৰিলক্ষিত হোৱা নাছিল। আমাৰ মাজৰ কোনেও তেওঁক চিনিও পোৱা নাছিল। তেওঁ নবী চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰত আহি বহিলে, নিজৰ আঠু তেওঁৰ আঠুৰ লগত মিলাই নিজৰ হাত তেওঁৰ (অথবা নিজৰেই) উৰুত ৰাখি ক’লে: “হে মুহাম্মদ, মোক ইছলাম সম্পৰ্কে জ্ঞান দিয়ক”।\nৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে: “ইছলাম হৈছে- তুমি সাক্ষ্য দিয়া যে, আল্লাহৰ বাহিৰে আন কোনো সত্য ইলাহ নাই আৰু মুহাম্মদ (চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লাম) আল্লাহৰ ৰাছুল, ছালাত প্ৰতিষ্ঠা কৰা, যাকাত আদায় কৰা, ৰমজান মাহৰ ছওম পালন কৰা আৰু যদি সামৰ্থ থাকে তেন্তে (আল্লাহৰ) ঘৰৰ হজ্জ কৰা।”\nতেওঁ (লোকজনে) ক’লে: “আপুনি ঠিকেই কৈছে”। আমি বিস্মিত হ’লো, তেওঁ নিজেই তেখেতক প্ৰশ্ন কৰি আছে আকৌ নিজেই তেখেতৰ উত্তৰক সঠিক বুলি কৈ আছে। তাৰ পিছত ক’লে, “ মোক ঈমান সম্পৰ্কে জ্ঞান দিয়ক”।\nতেখেতে (ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে) ক’লে: “সেয়া হৈছে এই যে- আল্লাহ, তেওঁৰ ফিৰিস্তা, তেওঁৰ কিতাবসমূহ, তেওঁৰ ৰাছুলসকল আৰু আখিৰাতৰ ওপৰত ঈমান পোষণ কৰা লগতে তাকদীৰৰ (ভাগ্যৰ) ভাল-বেয়াৰ ওপৰত বিশ্বাস স্থাপন কৰা।”\nতেওঁ ক’লে: “আপুনি ঠিকেই কৈছে”। তাৰ পিছত ক’লে: “মোক ইহছান সম্পৰ্কে জ্ঞান দিয়ক”।\nতেখেতে ক’লে: “সেয়া হৈছে এই যে- তুমি এনেকৈ আল্লাহৰ ইবাদত কৰা যেনিবা তুমি আল্লাহক দেখি আছা, আৰু যদি তুমি তেওঁক দেখিবলৈ নোপোৱা তথাপিও তেওঁ তোমাক দেখি আছে”।\nতেওঁ ক’লে: “মোক কিয়ামত সম্পৰ্কে জ্ঞান দিয়ক”।\nতেখেতে ক’লে: “যাক প্ৰশ্ন কৰা হৈছে তেওঁ প্ৰশ্নকাৰীতকৈ বেছি একো নাজানে”।\nতেওঁ ক’লে: “ তেন্তে তাৰ লক্ষণ সম্পৰ্কে জ্ঞান দিয়ক”।\nতেখেতে ক’লে: “সেয়া হৈছে এই যে- দাসীয়ে নিজ মালিকক জন্ম দিব, সম্পদ আৰু বস্ত্ৰহীন গৰখীয়াসকলেও ওখ ওখ অট্টালিকাৰ দম্ভ কৰিব”।\nতাৰ পিছত সেই ব্যক্তি গুচি গ’ল, কিন্তু মই আৰু কিছু সময় বহি থাকিলো। তেতিয়া তেখেতে (ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে) মোক ক’লে: “হে ওমৰ! প্ৰশ্নকাৰী কোন আছিল, তুমি জানানে? মই কলো: “আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰাছুলেহে অধিক ভালকৈ জানে”। তেখেতে ক’লে: “তেওঁ আছিল জিব্ৰীল। তোমালোকক তোমালোকৰ দ্বীন শিক্ষা দিবলৈ তোমালোকৰ ওচৰত আহিছিল।”\n[ছহীহ মুছলিম: ৮]\nহাদীছ - ৩\nআবু আব্দিৰ ৰহমান আব্দুল্লাহ ইবন ওমৰ ইবন আল-খাত্তাব ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুমাৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ কৈছে- মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামক কওঁতে শুনিছো,\n“পাঁচটা স্তম্ভৰ ওপৰত ইছলামৰ ভিত্তি স্থাপন কৰা হৈছে— সাক্ষ্য দিয়া যে, আল্লাহৰ বাহিৰে আন কোনো সত্য মা‘বূদ (উপাস্য) নাই আৰু মুহাম্মদ আল্লাহৰ ৰাছুল, ছালাত কায়েম কৰা, যাকাত আদায় কৰা, আল্লাহৰ ঘৰৰ হজ্জ কৰা আৰু ৰমজানৰ ছওম পালন কৰা।”\n[বুখাৰী: ৮, মছলিম: ২১]\nহাদীছ - ৪\nআবূ আব্দিৰ ৰহমান আব্দুল্লাহ ইবন মাছউদ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ কৈছে— ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লাম— যিজন সত্যবাদী আৰু যাৰ কথাক সত্য বুলি মানি লোৱা হয়— তেখেতে আমাক কৈছে:\nতোমালোকৰ সৃষ্টি মাতৃ গৰ্ভত চল্লিশ দিন লৈকে শুক্ৰৰূপে জমা হোৱাৰ মাধ্যমত আৰম্ভ হয়, পৰবৰ্তী চল্লিশ দিন জমাট বন্ধা ৰক্তৰূপে থাকে, তাৰ পিছৰ চল্লিশ দিন মাংসপিণ্ড ৰূপে থাকে, তাৰ পিছত তাৰ ওচৰত ফিৰিস্তা প্ৰেৰণ কৰা হয়। এতেকে সি তাৰ মাজত ৰূহ প্ৰৱেশ কৰায় আৰু তাক চাৰিটা বিষয় লিখি দিয়াৰ বাবে আদেশ দিয়া হয়- তাৰ জীৱিকা, বয়স, কৰ্ম আৰু সি সৌভাগ্যবান নে দুৰ্ভগীয়া।\nএতেকে, আল্লাহৰ শপত! যাৰ বাহিৰে আন কোনো সত্য ইলাহ নাই-তোমালোকৰ মাজত এজনে জান্নাতবাসীৰ দৰে কাম কৰে- আনকি তাৰ আৰু জান্নাতৰ মাজত কেৱল এক হাত মান ব্যৱধান থাকে, এনে অৱস্থাত তাৰ (ভাগ্যৰ) লিখনে তাৰ ওপৰত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে, ফলত সি জাহান্নামীসকলৰ দৰে কাম কৰা আৰম্ভ কৰে আৰু ইয়াৰ ফলত সি তাত প্ৰৱেশ কৰে।\nআৰু তোমালোকৰ মাজত আন এজন ব্যক্তি জাহান্নামীসকলৰ দৰে কাম কৰা আৰম্ভ কৰে- আনকি তাৰ আৰু জাহান্নামৰ মাজত মাত্ৰ এক হাত মান ব্যৱধান থাকে, এনে অৱস্থাত তাৰ (ভাগ্যৰ) লিখন তাৰ ওপৰত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে, ফলত সি জান্নাতবাসীসকলৰ দৰে কাম কৰা আৰম্ভ কৰে আৰু সি তাত প্ৰৱেশ কৰে।\n[বুখাৰী: ৩২০৮, মুছলিম: ২৬৪৩]\nعَنْ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ أُمِّ عَبْدِ اللَّهِ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا، قَالَتْ: قَالَ: رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم "مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ".\nহাদীছ - ৫\nউম্মুল মু'মিনীন আইশ্বা ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহাৰ পৰা বৰ্ণিত হৈছে, তেওঁ কৈছে- ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\nযিয়ে আমাৰ দ্বীনৰ মাজত এনে কোনো নতুন বিষয় সংযুক্ত কৰিব যিটো তাৰ অংশ নহয়, সেয়া প্ৰত্যাখ্যাত হ’ব (অৰ্থাৎ সেয়া গ্ৰহণযোগ্য নহ’ব)।\n[বুখাৰী: ২৬৯৭, মুছলিম: ১৭১৮]\nমুছলিমৰ বৰ্ণনাত আছে যে,\nযি ব্যক্তি এনে কোনো কাম কৰিব যিটো আমাৰ দ্বীনত নাই, সেয়া গ্ৰহণযোগ্য নহ’ব (অৰ্থাৎ প্ৰত্যাখ্যাত হ’ব)।\nহাদীছ - ৬\nআবু আব্দিল্লাহ আন-নু‘মান ইবন বাশ্বীৰ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ কৈছেঃ- মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামক কওঁতে শুনিছোঃ\nনিশ্চয় হালাল সুস্পষ্ট আৰু হাৰামো সুস্পষ্ট, আৰু এই দুয়োৰ মাজত কিছুমান সন্দেহজনক বিষয় আছে যিবোৰ বহুতেই নাজানে। এতেকে, যি ব্যক্তি সন্দিহান বিষয়ৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰিছে; সি নিজৰ দ্বীনক পৱিত্ৰ কৰিছে আৰু নিজৰ সন্মানকো ৰক্ষা কৰিছে। আৰু যি ব্যক্তি সন্দেহযুক্ত বিষয়ত পতিত হৈছে; সি হাৰামত পতিত হৈছে। তাৰ অৱস্থা সেই গৰখীয়াৰ দৰে যিয়ে নিষিদ্ধ চাৰণ ভূমিৰ চাৰিওফালে (চতুষ্পদ জন্তু) চৰায়, আৰু সদায় এই আশংকাত থাকে যে, যিকোনো সময়ত কোনো এটা পশু তাৰ মাজত প্ৰৱেশ কৰি চৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিব।\nসাৱধান! প্ৰত্যেক ৰজা-বাদশ্বাহৰ একোটা সংৰক্ষিত এলাকা আছে। আৰু আল্লাহৰ সংৰক্ষিত এলাকা হৈছে তেওঁৰ হাৰামকৃত বিষয়াদি। সাৱধান! নিশ্চয় শৰীৰৰ মাজত এটা মাংসপিণ্ড আছে; যেতিয়া সেইটো ঠিক থাকে তেতিয়া গোটেই শৰীৰ ঠিক থাকে, আৰু যেতিয়া সেয়া নষ্ট হৈ যায় তেতিয়া গোটেই দেহ নষ্ট হৈ যায় –সেইটো হৈছে কলব (হৃদপিণ্ড)।\n[বুখাৰী: ৫২, মুছলিম: ১৫৯৯]\nহাদীছ - ৭\nআবু ৰুকাইয়্যা তামীম ইবন আওছ আদ্-দাৰী ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত হৈছে- নবী চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\nদ্বীন হৈছে শুভ কামনা। আমি প্ৰশ্ন কৰিলো: কাৰ বাবে? তেখেতে ক’লে: আল্লাহৰ, তেওঁৰ কিতাবৰ, তেওঁৰ ৰাছুলৰ, মুছলিমসকলৰ নেতৃবৃন্দৰ আৰু সকলো মুছলিমৰ বাবে।\nহাদীছ - ৮\nইবনে ওমৰ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুমাৰ পৰা বৰ্ণিত, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\nমোক মানুহৰ লগত তেতিয়ালৈকে যুদ্ধ কৰাৰ আদেশ কৰা হৈছে যেতিয়া লৈকে সিহঁতে এই কথাৰ সাক্ষ্য নিদিব যে, আল্লাহৰ বাহিৰে আন কোনো সত্য ইলাহ নাই আৰু মুহাম্মদ (চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লাম) আল্লাহৰ ৰাছুল। লগতে সিহঁতে ছালাত কায়েম কৰিব আৰু যাকাত প্ৰদান কৰিব। যদি সিহঁতে এয়া পালন কৰে তেন্তে সিহঁতে মোৰ হাতৰ পৰা নিজৰ জীৱন আৰু সম্পদ ৰক্ষা কৰিলে, কিন্তু ইছলামৰ হক যদি সেয়া দাবী কৰে তেন্তে সেয়া সুকীয়া কথা; আৰু সিহঁতৰ হিচাব লোৱাৰ দায়িত্ব আল্লাহৰ ওপৰত।\n[বুখাৰী: ২৫, মুছলিম: ২২]\nহাদীছ - ৯\nআবু হুৰাইৰা আব্দুৰ ৰহমান ইবন ছাখৰ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ কৈছে- মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামক কওঁতে শুনিছো:\nমই তোমালোকক যিবোৰ বিষয়ে নিষেধ কৰিছো, তাৰ পৰা বিৰত থাকা। আৰু যিবোৰ বিষয়ে আদেশ কৰিছো, যথাসম্ভৱ সেয়া পালন কৰা। তোমালোকৰ পূৰ্বৱৰ্তীসকলক ধ্বংস কৰিছে সিহঁতৰ বেছি বেছি প্ৰশ্নই, আৰু নবীসকলৰ লগত কৰা মতবিৰোধে।\n[বুখাৰীঃ ৭২৮৮, মুছলিম: ১৩৩৭]\nহাদীছ - ১০\nআবু হুৰাইৰা ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ কৈছে- ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\nআল্লাহ তা‘আলা পাক-পৱিত্ৰ, সেয়ে তেওঁ কেৱল পৱিত্ৰ বস্তুহে কবূল কৰে। আল্লাহ তা‘আলাই মুমিনসকলক কেৱল সেই কামেই কৰাৰ হুকুম দিছে যিটো কৰাৰ হুকুম তেওঁ ৰাছুলসকলক দিছে। আল্লাহ তা‘আলাই কৈছে: ((হে ৰাছুলসকল! পৱিত্ৰ বস্তু আহাৰ কৰা আৰু নেক আমল কৰা।)) আল্লাহ তা‘আলাই আৰু কৈছে: ((হে মুমিনসকল! আমি তোমালোকক যি পৱিত্ৰ জীৱিকা দান কৰিছো তাৰ পৰা আহাৰ কৰা।))\nতাৰ পিছতে তেওঁ (ৰাছুল চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে) এনে এজন ব্যক্তিৰ কথা উল্লেখ কৰিলে যি ব্যক্তি দীৰ্ঘ ছফৰত ওলাইছে আৰু তাৰ চুলিবোৰ ফনিওৱা নাই লগতে তাৰ কাপোৰ ধুলি বালিৰে ময়লা হৈছে। তাৰ পিছত সি নিজৰ দুই হাত আকাশৰ ফালে তুলি ধৰে আৰু কয়: হে ৰব! হে ৰব! অথচ তাৰ খাদ্য হাৰাম, তাৰ পানীয় হাৰাম, তাৰ পোছাক হাৰাম, সি হাৰামভাৱে লালিত-পালিত হৈছে; এনে অৱস্থাত কেনেকৈ তাৰ দুআ কবূল হ’ব পাৰে।\nহাদীছ - ১১\nৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামৰ স্নেহাস্পদ দৌহিত্ৰ আবু মুহাম্মদ হাছান ইবন আলী ইবন আবী তালিব ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুমাৰ পৰা বৰ্ণিত হৈছে, তেওঁ কৈছে:\n“মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামৰ পৰা এই কথা শুনি স্মৰণ ৰাখিছো যে: সন্দেহযুক্ত বিষয় বৰ্জন কৰি সন্দেহমুক্ত বিষয় গ্ৰহণ কৰা।”\n[তিৰমিজী: ২৫২০, নাছায়ী: ৫৭১১, আৰু ইমাম তিৰমিজীয়ে কৈছে: হাদীছটো হাছান ছহীহ]\nহাদীছ – ১২\nআবু হুৰাইৰা ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত হৈছে, তেওঁ কৈছে- ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\n“অনৰ্থক অপ্ৰয়োজনীয় বিষয় ত্যাগ কৰাটোৱেই এজন ব্যক্তিৰ উত্তম ইছলাম (গ্ৰহণ কৰাৰ পৰিচয়)।”\n[হাদীছটো হাছান। তিৰমিজী: ২৩১৮, ইবনে মাজাহ: ৩৯৭৬]\nহাদীছ – ১৩\nআবু হামযাহ আনাছ ইবন মালেক ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহু- ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামৰ খাদিম- তেওঁৰ পৰা বৰ্ণিত যে, নবী চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\n“তোমালোকৰ মাজত কোনোবাই তেতিয়া লৈকে মুমিন হ’ব নোৱাৰে, যেতিয়া লৈকে সি তাৰ ভাতৃৰ বাবে সেইটোৱেই পছন্দ নকৰিব যিটো সি নিজৰ বাবে পছন্দ কৰে।”\n[বুখাৰী: ১৩, মুছলিম: ৪৫]\nহাদীছ – ১৪\nইবনে মাছউদ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত হৈছে, তেওঁ কৈছে- ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\n“কোনো মুছলিমৰ ৰক্তপাত কৰা তিনিটা কাৰণ ব্যতীত বৈধ নহয়- বিবাহিত ব্যক্তি যদি ব্যভিচাৰ কৰে, আৰু যদি প্ৰাণৰ পৰিবৰ্তে প্ৰাণ নিব লগা হয়। আৰু যদি কোনোবাই নিজ দ্বীনক পৰিত্যাগ কৰি মুছলিম জামা‘আতৰ পৰা বেলেগ হৈ যায়।”\n[বুখাৰী: ৬৮৭৮, মুছলিম: ১৬৭৬]\nহাদীছ – ১৫\nআবু হুৰাইৰা ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ\n"যি ব্যক্তি আল্লাহৰ প্ৰতি আৰু আখিৰাতৰ প্ৰতি ঈমান পোষণ কৰে, তাৰ বাবে উচিত, সি যেন উত্তম কথা কয় নহ’লে মৌনতা অৱলম্বন কৰে। আৰু যি ব্যক্তি আল্লাহ আৰু আখিৰাতৰ প্ৰতি ঈমান পোষণ কৰে, তাৰ বাবে উচিত, সি যেন নিজৰ প্ৰতিবেশীৰ প্ৰতি সদয় হয়। আৰু যি ব্যক্তি আল্লাহ আৰু আখিৰাতৰ প্ৰতি ঈমান পোষণ কৰে, তাৰ উচিত, সি যেন তাৰ অতিথিক সন্মান কৰে।"\n[বুখাৰীঃ ৬০১৮, মুছলিমঃ ৪৭]\nহাদীছ – ১৬\nআবূ হুৰাইৰা ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত- ব্যক্তি এজনে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামক কলে: মোক কিবা উপদেশ দিয়ক। তেখেতে ক’লে:\nক্ৰোধ নকৰিবা। ব্যক্তিজনে বাৰে বাৰে ৰাছুলৰ ওচৰত উপেদশ বিচাৰিলে আৰু ৰাছুল চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে ক’লে: ক্ৰোধ নকৰিবা।\nহাদীছ - ১৭\nআবূ ইয়া‘লা শ্বাদ্দাদ ইবন আওছ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\nনিঃসন্দেহে আল্লাহে সকলো কাম উত্তম পদ্ধতিত কৰাৰ বিধান কৰি দিছে। এতেকে যেতিয়া তোমালোকে (কোনো জন্তু) হত্যা কৰা, তেতিয়া উত্তম পদ্ধতিত হত্যা কৰিবা আৰু যেতিয়া জবেহ কৰিবা, তেতিয়া উত্তম পদ্ধতিত জবেহ কৰিবা। তোমালোকৰ ছুৰি ধাৰ কৰি লোৱা উচিত আৰু জন্তুৰ কষ্ট লাঘৱ কৰা উচিত।\nহাদীছ - ১৮\nআবূ যাৰ জুনদুব ইবন জুনাদাহ আৰু আবূ আব্দুৰ ৰহমান মু'আয ইবন জাবাল ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুমাৰ পৰা বৰ্ণিত আছে, তেওঁলোকে কৈছে, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\nতুমি য’তেই যি অৱস্থাত নাথাকা কিয় আল্লাহক ভয় কৰা আৰু প্ৰত্যেক বেয়া কামৰ পিছত ভাল কাম কৰা, যিটো বেয়াক মচি পেলাব; আৰু মানুহৰ লগত ভাল ব্যৱহাৰ কৰা।\n[তিৰমিজী: ১৯৮৭, আৰু তিৰমিজীয়ে হাদীছটোক হাছান বুলি কৈছে। কোনো কোনো সংকলনত ইয়াক হাছান ছহীহ বুলি কোৱা হৈছে।]\nহাদীছ - ১৯\nআবূ আব্বাছ আব্দুল্লাহ ইবন আব্বাছ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৱে বৰ্ণনা কৰিছে- এদিনাখন মই ৰাছুলুল্লাহ (চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লাম)-ৰ পিছফালে আছিলো, তেখেতে মোক ক’লে: "হে যুৱক! মই তোমাক কেইটিমান কথা শিকাম- আল্লাহক সংৰক্ষণ কৰিবা তেনেহ’লে তেওঁ তোমাক সংৰক্ষণ কৰিব, আল্লাহক স্মৰণ কৰিলে তেওঁক তোমাৰ সন্মুখতে পাবা। যেতিয়া কিবা বিচাৰিবা তেতিয়া আল্লাহৰ ওচৰতেই বিচাৰিবা; যেতিয়া সাহায্য বিচাৰিবা তেতিয়া আল্লাহৰ ওচৰতেই সাহায্য বিচাৰিবা। জানি থোৱা, গোটেই মানুহে যদি তোমাৰ কোনো উপকাৰ কৰিব বিচাৰে তেন্তে আল্লাহে তোমাৰ বাবে যি নিৰ্দিষ্ট কৰি দিছে, তাৰ বাহিৰে আন কোনো উপকাৰ কৰিব নোৱাৰিব। আৰু যদি গোটেই মানুহে তোমাৰ কোনো অনিষ্ট কৰিব বিচাৰে তেন্তে আল্লাহে তোমাৰ বাবে যি নিৰ্দিষ্ট কৰি দিছে তাৰ বাহিৰে বেছি অনিষ্ট কৰিব নোৱাৰিব। কলম তুলি লোৱা হৈছে আৰু পৃষ্ঠা শুকাই গৈছে।"\n[তিৰমিজীয়ে বৰ্ণনা কৰিছে: ২৫১৬, আৰু তেওঁ হাদীছটোক ছহীহ (হাছান) বুলি কৈছে।]\nতিৰমিজীৰ বাহিৰে আন বৰ্ণনাত কোৱা হৈছে:\n"আল্লাহক স্মৰণ কৰা তেন্তে তুমি তেওঁক তোমাৰ সন্মুখত পাবা, তুমি স্বচ্ছল অৱস্থাত আল্লাহক স্মৰণ কৰিবা, তেওঁ তোমাক কঠিন অৱস্থাত স্মৰণ কৰিব। মনত ৰাখিবা- যিটো তুমি পোৱা নাই, সেইটো তোমাৰ পাবলগীয়া নাছিল, আৰু যিটো তুমি পাইছা সেয়া তুমি নাপাই নাথাকিলাহেঁতেন। আৰু জানি থোৱা! ধৈৰ্য ধাৰণৰ ফলত (আল্লাহৰ) সাহায্য লাভ কৰা যায়। কষ্টৰ পিছত স্বাচ্ছন্দ আহে। কঠিন অৱস্থাৰ পিছত স্বচ্ছলতা আহে।"\nহাদীছ - ২০\nআবূ মাছউদ উকবাহ ইবন আমৰ আল-আনছাৰী আল-বাদৰী ৰাদিয়াল্লাহু আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত- তেওঁ কৈছে, ৰাছুলুল্লাহ (চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে) কৈছে:\n"অতীতৰ নবীসকলৰ পৰা মানুহে এই কথা জানিব পাৰিছে যে, যদি তোমাৰ লাজ নাথাকে তেনেহ’লে যি ইচ্ছা সেইটোৱে কৰা।"\nহাদীছ - ২১\nআবূ আমৰ বা আবূ আমৰাহ ছুফিয়ান ইবন আব্দুল্লাহৰ পৰা বৰ্ণিত-\nমই ক’লো: হে আল্লাহৰ ৰাছুল! মোক ইছলাম সম্পৰ্কে এনে কিবা কওঁক যাতে আপোনাৰ বাহিৰে আন কাৰো ওচৰত একো প্ৰশ্ন কৰাৰ প্ৰয়োজন নহয়। তেখেতে ক’লে: কোৱা- 'মই আল্লাহৰ প্ৰতি ঈমান আনিছো'; তাৰ পিছত ইয়াৰ ওপৰত অবিচল থাকা।" [মুছলিম: ৩৮]\nহাদীছ – ২২\nআবূ আব্দুল্লাহ জাবিৰ ইবন আব্দুল্লাহ আল-আনছাৰী (ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুমা)ৰ পৰা বৰ্ণিত-\nএজন ব্যক্তিয়ে ৰাছুলুল্লাহ (চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লাম)ক সুধিলে: আপুনি এই বিষয়ে কি কয়, যদি মই ফৰজ ছালাত আদায় কৰো, ৰমজানৰ ছওম পালন কৰো, হালালক হালাল বুলি আৰু হাৰামক হাৰাম বুলি গণ্য কৰো, আৰু ইয়াতকৈ বেছি একো নকৰো, তেনেহ’লে মই জান্নাতত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰিমনে? তেখেতে ক’লে: হয়।\nহাদীছ - ২৩\nআবূ মালিক আল-হাৰিছ ইবন আছিম আল-আশ্ব'আৰী ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত- ৰাছুলুল্লাহ (চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে) কৈছে:\n"পৱিত্ৰতা ঈমানৰ অৰ্দ্ধাংশ; আল-হামদুলিল্লাহে তুলাচনী পৰিপূৰ্ণ কৰি দিয়ে আৰু “ছুবহানাল্লাহি অল-হামদুলিল্লাহি উভয়েই অথবা ইয়াৰ এটাই আকাশ আৰু পৃথিৱীৰ মধ্যৱৰ্তী স্থান পূৰ্ণ কৰি দিয়ে। ছালাত হৈছে জ্যোতি, ছাদাকাহ হৈছে প্ৰমাণ, ধৈৰ্য হৈছে উজ্জ্বল পোহৰ, আৰু কোৰআন তোমাৰ সপক্ষে অথবা বিপক্ষে প্ৰমাণ। প্ৰত্যেক ব্যক্তিয়েই নিজৰ আত্মাৰ ক্ৰয়-বিক্ৰয়ৰ মাধ্যমত প্ৰভাত আৰম্ভ কৰে- আৰু সেয়া হয়তো তাক মুক্ত কৰি দিয়ে অথবা তাক ধ্বংস কৰি দিয়ে।"\n"يَا عِبَادِي: إنِّي حَرَّمْت الظُّلْمَ عَلَى نَفْسِي، وَجَعَلْته بَيْنَكُمْ مُحَرَّمًا؛ فَلَا تَظَالَمُوا. يَا عِبَادِي! كُلُّكُمْ ضَالٌّ إلَّا مَنْ هَدَيْته، فَاسْتَهْدُونِي أَهْدِكُمْ. يَا عِبَادِي! كُلُّكُمْ جَائِعٌ إلَّا مَنْ أَطْعَمْته، فَاسْتَطْعِمُونِي أُطْعِمْكُمْ. يَا عِبَادِي! كُلُّكُمْ عَارٍ إلَّا مَنْ كَسَوْته، فَاسْتَكْسُوْنِي أَكْسُكُمْ. يَا عِبَادِي! إنَّكُمْ تُخْطِئُونَ بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ، وَأَنَا أَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا؛ فَاسْتَغْفِرُونِي أَغْفِرْ لَكُمْ. يَا عِبَادِي! إنَّكُمْ لَنْ تَبْلُغُوا ضُرِّي فَتَضُرُّونِي، وَلَنْ تَبْلُغُوا نَفْعِي فَتَنْفَعُونِي. يَا عِبَادِي! لَوْ أَنَّ أَوَّلَكُمْ وَآخِرَكُمْ وَإِنْسَكُمْ وَجِنَّكُمْ كَانُوا عَلَى أَتْقَى قَلْبِ رَجُلٍ وَاحِدٍ مِنْكُمْ، مَا زَادَ ذَلِكَ فِي مُلْكِي شَيْئًا. يَا عِبَادِي! لَوْ أَنَّ أَوَّلَكُمْ وَآخِرَكُمْ وَإِنْسَكُمْ وَجِنَّكُمْ كَانُوا عَلَى أَفجَرِ قَلْبِ رَجُلٍ وَاحِدٍ مِنْكُمْ، مَا نَقَصَ ذَلِكَ مِنْ مُلْكِي شَيْئًا. يَا عِبَادِي! لَوْ أَنَّ أَوَّلَكُمْ وَآخِرَكُمْ وَإِنْسَكُمْ وَجِنَّكُمْ قَامُوا فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ، فَسَأَلُونِي، فَأَعْطَيْت كُلَّ وَاحِدٍ مَسْأَلَته، مَا نَقَصَ ذَلِكَ مِمَّا عِنْدِي إلَّا كَمَا يَنْقُصُ الْمِخْيَطُ إذَا أُدْخِلَ الْبَحْرَ. يَا عِبَادِي! إنَّمَا هِيَ أَعْمَالُكُمْ أُحْصِيهَا لَكُمْ، ثُمَّ أُوَفِّيكُمْ إيَّاهَا؛ فَمَنْ وَجَدَ خَيْرًا فَلْيَحْمَدْ اللَّهَ، وَمَنْ وَجَدَ غَيْرَ ذَلِكَ فَلَا يَلُومَن إلَّا نَفْسَه".\nহাদীছ - ২৪\nআবূ যাৰ আল-গিফাৰী ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ বৰ্ণনা কৰিছে, নবী চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে তেখেতৰ বৰকতময় আৰু সুমহান প্ৰতিপালকৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে যে, আল্লাহে কৈছে:\n"হে আমাৰ বান্দাসকল! মই যুলুমক মোৰ নফছৰ বাবে হাৰাম কৰি দিছো, আৰু সেয়া তোমালোকৰ মাজতো হাৰাম কৰি দিছো; এতেকে তোমালোকে ইজনে সিজনৰ ওপৰত যুলুম নকৰিবা।\nহে মোৰ বান্দাসকল! মই যাক হিদায়ত দিছো তাৰ বাহিৰে তোমালোক সকলোৱেই পথভ্ৰষ্ট। এতেকে মোৰ ওচৰত হিদায়ত বিচৰা, ময়েই তোমালোকক হিদায়ত দান কৰিম।\nহে মোৰ বান্দাসকল! মই যাক অন্ন দান কৰিছো, তাৰ বাহিৰে তোমালোক সকলোৱেই ক্ষুধাৰ্ত। এতেকে তোমালোকে মোৰ ওচৰত খাদ্য বিচৰা, ময়েই তোমালোকক খাদ্য দান কৰিম।\nহে মোৰ বান্দাসকল! তোমালোক সকলোৱেই বিবস্ত্ৰ, তাৰ বাহিৰে যাক মই কাপোৰ পৰিধান কৰাইছো। এতেকে মোৰ ওচৰতেই বস্ত্ৰ বিচৰা, ময়েই তোমালোকক বস্ত্ৰ দান কৰিম।\nহে মোৰ বান্দাসকল! তোমালোকে ৰাতি দিনে গোনাহ কৰা, আৰু ময়েই তোমালোকৰ গোনাহ ক্ষমা কৰি দিওঁ। এতেকে মোৰ ওচৰত ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰা, ময়েই তোমালোকক ক্ষমা কৰি দিম।\nহে মোৰ বান্দাসকল! তোমালোকে কদাপিও মোৰ ক্ষতি কৰাৰ সামৰ্থ নাৰাখা যে, মোৰ ক্ষতি কৰিব পাৰিবা আৰু তোমালোকে কেতিয়াও মোৰ উপকাৰ কৰাৰো ক্ষমতা নাৰাখা যে, মোৰ উপকাৰ কৰিব পাৰিবা।\nহে মোৰ বান্দাসকল! তোমালোকে পূৰ্বাপৰ সকলো মানুহ আৰু জিন যদি তোমালোকৰ মাজৰ সবাতোকৈ ডাঙৰ মুত্তাকী আৰু পৰহেযগাৰ ব্যক্তৰ হৃদয়ৰ দৰে হৈ যায়, তেন্তে সেয়া মোৰ ৰাজত্বত একোৱেই বৃদ্ধি নকৰিব।\nহে মোৰ বান্দাসকল! তোমালোকৰ পূৰ্বাপৰ সকলো মানুহ আৰু জিন যদি তোমালোকৰ মাজৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ পাপী ব্যক্তিৰ হৃদয়ৰ দৰে হৈ যায়, তেন্তে সেয়াও মোৰ ৰাজত্বত একোৱেই হ্ৰাস কৰিব নোৱাৰিব।\nহে মোৰ বান্দাসকল! তোমালোকৰ আগৰ আৰু তোমালোকৰ পিছৰ, মানুহ আৰু জিন সকলোৱেই যদি এটা পথাৰত থিয় হৈ মোৰ ওচৰত কিবা বিচাৰে আৰু মই সকলোৰেই বিচৰা আকাংক্ষা পূৰণ কৰি দিওঁ তথাপিও মোৰ ওচৰত যি আছে তাত সাগৰত এটা বেজি ডুবালে যিমানখিনি হ্ৰাস হয় তাতকৈ বেছি একো হ্ৰাস নহ’ব।\nহে মোৰ বান্দাসকল! মই তোমালোকৰ আমলক (কামক) তোমালোকৰ বাবে গণনা কৰি ৰাখো, আৰু মই তাৰ পৰিপূৰ্ণ প্ৰতিফল প্ৰদান কৰিম। এতেকে যি ব্যক্তি উত্তম প্ৰতিফল পাব সিয়ে আল্লাহৰ প্ৰশংসা কৰা উচিত, আৰু যিয়ে তাৰ বিপৰীত পাব সি কেৱল নিজকেই ধিক্কাৰ দিয়া উচিত।"\nহাদীছ - ২৫\nআবূ যাৰ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, ৰাছুলুল্লাহৰ কিছুমান ছাহাবীয়ে তেখেত চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামক সুধিলে:\n"হে আল্লাহৰ ৰাছুল! বিত্তবান লোকসকলে প্ৰতিফল আৰু ছোৱাবৰ কামত আগুৱাই গৈছে। আমি যেনেকৈ ছালাত আদায় কৰো তেওঁলোকেও সেইদৰে ছালাত আদায় কৰে, আমিও ছওম পালন কৰো তেওঁলোকেও সেই দৰেই ছওম পালন কৰে, তেওঁলোকে প্ৰয়োজনৰ অতিৰিক্ত অৰ্থ ছাদাকাহ কৰে।\nতেখেতে ক’লে: আল্লাহে তোমালোকৰ বাবে এনে বস্তু ৰখা নাইনে যে, তোমালোকে ছাদাকাহ কৰিব পাৰিবা। প্ৰত্যেক তাছবীহ (ছুবহান আল্লাহ) হৈছে ছাদাকাহ, প্ৰত্যেক তাকবীৰ (আল্লাহু আকবাৰ) হৈছে ছাদাকাহ, প্ৰত্যেক তাহমীদ (আলহামদুলিল্লাহ) হৈছে ছাদাকাহ, প্ৰত্যেক তাহলীল (লা ইলা-হা ইল্লাল্লাহ) হৈছে ছাদাকাহ, প্ৰত্যেক ভাল কামৰ আদেশ দিয়া হৈছে ছাদাকাহ আৰু বেয়া কামৰ পৰা বিৰত কৰাও হৈছে ছাদাকাহ। আৰু তোমালোকৰ প্ৰত্যেকে স্ত্ৰীৰ লগত সহবাস কৰাও হৈছে ছাদাকাহ।\nতেওঁলোকে সুধিলে: হে আল্লাহৰ ৰাছুল! আমাৰ মাজৰ কোনোবাই যেতিয়া যৌন আকাংক্ষা সহকাৰে স্ত্ৰীৰ লগত সম্ভোগ কৰে, তথাপিও সি ছোৱাব পাবনে?\nতেখেতে ক’লে: তোমালোকে এই বিষয়ে কি কোৱা, যেতিয়া সি হাৰাম পদ্ধতিত সেয়া সম্পাদন কৰে, তেতিয়া সি গুনাহগাৰ নহ’বনে! এতেকে সেইদৰে যেতিয়া সি সেই কৰ্ম বৈধভাৱে কৰে তেতিয়া সি তাৰ বাবে প্ৰতিফল আৰু ছোৱাব পাব।"\nহাদীছ - ২৬\nআবূ হুৰাইৰা ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\n"দৈনিক যেতিয়া সূৰ্য উদয় হয় মানুহৰ (শৰীৰৰ) প্ৰত্যেক গ্ৰন্থিৰ ছাদাকাহ দিয়া কৰ্তব্য। দু'জন মানুহৰ মাজত ইনছাফ কৰাও হৈছে ছাদাকাহ, কোনো আৰোহীক তাৰ বাহনৰ ওপৰত আৰোহণ কৰিবলৈ বা তাৰ ওপৰত বোজা উঠাবলৈ সহায় কৰাও হৈছে ছাদাকাহ, ভাল কথা কোৱাও হৈছে ছাদাকাহ, ছালাতৰ বাবে প্ৰত্যেক পদক্ষেপ হৈছে ছাদাকাহ আৰু কষ্টদায়ক বস্তু বাটৰ পৰা আঁতৰাই দিয়াটোও হৈছে ছাদাকাহ।"\n[বুখাৰী: ২৯৮৯, মুছলিম: ১০০৯]\nহাদীছ - ২৭\nআন-নওৱাছ ইবন ছাম'আন ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ নবী চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে, নবী চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\n"উত্তম চৰিত্ৰ হৈছে নেকী, আৰু গুনাহ সেইটোক কোৱা হয় যিটোৱে তোমাৰ মনক সংশয়ৰ মাজত পেলায় আৰু সেইটো মানুহে জানক সেয়া তুমি অপছন্দ কৰা।"\nওৱাবিছা ইবন মা'বাদ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ কৈছে:\nমই এবাৰ ৰাছুল চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰত আহিলো তেখেতে মোক ক’লে: "তুমি নেকী সম্পৰ্কে সুধিবলৈ আহিছা নেকি?"\nমই ক’লো: হয়।\nতেখেতে ক’লে: "নিজৰ মনক সুধি চোৱা; যিটো সম্পৰ্কে তোমাৰ আত্মা বা মন আশ্বস্ত থাকে সেয়া হৈছে নেকী, আৰু গুনাহ হৈছে সেইটো যাৰ বিষয়ে যদিও মানুহে (তাৰ সপক্ষে) ফতোৱা দিয়ে তথাপিও সেইটো তোমাৰ আত্মাক অশ্বস্তিত ৰাখে আৰু মনত সংশয় সৃষ্টি কৰে।"\n[-এইটো হৈছে হাছান হাদীছ যিটো মই দুজন ইমাম, আহমদ ইবন হাম্বল আৰু আদ্-দাৰিমীৰ মুছনাদৰ পৰা উৎকৃষ্ট চনদেৰে উদ্ধৃত কৰিছো।]\nহাদীছ - ২৮\nআবূ নাজীহ আল-'ইৰবাজ ইবন ছাৰিয়াহ ৰাদিয়াল্লাহু আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ কৈছে:\nৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে এটা ভাষণত আমাক উপদেশ দান কৰিলে ফলত আমাৰ অন্তৰ ভীত হৈ পৰিল আৰু আমাৰ অশ্ৰু নিৰ্গত হ’ল।\nআমি নিবেদন কৰিলো: হে আল্লাহৰ ৰাছুল! এনে লাগিছে যেনে এয়া বিদায়কালীন উপদেশ; আপুনি আমাক অছীয়ত কৰক। তেখেতে ক’লে: "মই তোমালোকক মহান আল্লাহক ভয় কৰিবলৈ অছীয়ত কৰো, আৰু আনুগত্য কৰিবলৈ অছীয়ত কৰো; যদি কোনোবা দাসো তোমালোকৰ শাসক হয় তথাপিও। তোমালোকৰ মাজৰ যিসকলে জীৱিত থাকিব সিহঁতে বহুতো মতবিৰোধ দেখিবলৈ পাব; এতেকে তোমালোকে মোৰ ছুন্নত আৰু হিদায়তপ্ৰাপ্ত খোলাফায়ে ৰাছিদীনৰ পদ্ধতি মানি চলিবা, সেইটোক দাঁতেৰে (অৰ্থাৎ মজবুতকৈ) ধৰি ৰাখিবা; আৰু অভিনৱ বিষয় সম্পৰ্কে সাৱধান থাকিবা, কাৰণ প্ৰত্যেক অভিনৱ বিষয় হৈছে বিদ'আত, প্ৰত্যেক বিদ'আত হৈছে ভ্ৰষ্টতা।"\n[-আবূ দাউদ (৪৬০৭) আৰু তিৰমিজী (২৬৬) তিৰমিজীয়ে হাদীছটো বৰ্ণনা কৰি কৈছে এইটো ছহীহ (হাছান) হাদীছ।]\nعَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ: قُلْت يَا رَسُولَ اللَّهِ! أَخْبِرْنِي بِعَمَلٍ يُدْخِلُنِي الْجَنَّةَ وَيُبَاعِدْنِي مِنْ النَّارِ، قَالَ: "لَقَدْ سَأَلْت عَنْ عَظِيمٍ، وَإِنَّهُ لَيَسِيرٌ عَلَى مَنْ يَسَّرَهُ اللَّهُ عَلَيْهِ: تَعْبُدُ اللَّهَ لَا تُشْرِكْ بِهِ شَيْئًا، وَتُقِيمُ الصَّلَاةَ، وَتُؤْتِي الزَّكَاةَ، وَتَصُومُ رَمَضَانَ، وَتَحُجُّ الْبَيْتَ، ثُمَّ قَالَ: أَلَا أَدُلُّك عَلَى أَبْوَابِ الْخَيْرِ؟ الصَّوْمُ جُنَّةٌ، وَالصَّدَقَةُ تُطْفِئُ الْخَطِيئَةَ كَمَا يُطْفِئُ الْمَاءُ النَّارَ، وَصَلَاةُ الرَّجُلِ فِي جَوْفِ اللَّيْلِ، ثُمَّ تَلَا: " تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ " حَتَّى بَلَغَ "يَعْمَلُونَ"، ثُمَّ قَالَ: أَلَا أُخْبِرُك بِرَأْسِ الْأَمْرِ وَعَمُودِهِ وَذُرْوَةِ سَنَامِهِ؟ قُلْت: بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ: رَأْسُ الْأَمْرِ الْإِسْلَامُ، وَعَمُودُهُ الصَّلَاةُ، وَذُرْوَةُ سَنَامِهِ الْجِهَادُ، ثُمَّ قَالَ: أَلَا أُخْبِرُك بِمَلَاكِ ذَلِكَ كُلِّهِ؟ فقُلْت: بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ! فَأَخَذَ بِلِسَانِهِ وَقَالَ: كُفَّ عَلَيْك هَذَا. قُلْت: يَا نَبِيَّ اللَّهِ وَإِنَّا لِمُوَاخَذُونَ بِمَا نَتَكَلَّمُ بِهِ؟ فَقَالَ: ثَكِلَتْك أُمُّك وَهَلْ يَكُبُّ النَّاسَ عَلَى وُجُوهِهِمْ -أَوْ قَالَ عَلَى مَنَاخِرِهِمْ- إلَّا حَصَائِدُ أَلْسِنَتِهِمْ؟!" .\nহাদীছ - ২৯\nমু'আয ইবন জাবাল ৰাদিয়াল্লাহু আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ কৈছে:\nমই নিবেদন কৰিলো: হে আল্লাহৰ ৰাছুল! মোক এনেকুৱা কাম সম্পৰ্কে অৱগত কৰাওক যিটোৱে মোক জান্নাতত লৈ যাব আৰু জাহান্নামৰ পৰা আঁতৰত ৰাখিব।\nতেখেতে ক’লে: তুমি এটা বৃহৎ বিষয়ে প্ৰশ্ন কৰিছা। এইটো তাৰ বাবে অতি সহজ, আল্লাহে যাৰ বাবে সহজ কৰি দিয়ে। তোমালোকে আল্লাহৰ ইবাদত কৰা, তেওঁৰ লগত আনক অংশীদাৰ নকৰিবা, ছালাত প্ৰতিষ্ঠা কৰা, যাকাত প্ৰদান কৰা, ৰমজানৰ ছওম পালন কৰা আৰু (কা'বা) ঘৰলৈ হজ্জ কৰা।\nতাৰ পিছত তেওঁ ক’লে: মই তোমালোকক কল্যাণৰ দুৱাৰ নেদেখুৱামনে? ছওম হৈছে ঢাল, ছাদাকাই গুনাহক নিঃশেষ কৰি দিয়ে যেনেকৈ পানীয়ে জুইক নুমাই দিয়ে; লগতে মানুহৰ গভীৰ ৰাতিত ছালাত আদায় কৰাও ইয়াৰেই অন্তৰ্ভুক্ত।\nতাৰ পিছত তেখেতে তিলাৱত কৰিলে: تتجافي جنوبهم عن المضاجع পৰা يعلمون লৈকে। অৰ্থ: তেওঁলোকৰ শৰীৰ বিছনাৰ পৰা পৃথক থাকে। তেওঁলোকে ভয় আৰু আশাৰে নিজ প্ৰতিপালকক আহ্বান কৰে আৰু আমি তেওঁলোকক যি জীৱিকা দান কৰিছো তাৰ পৰা তেওঁলোকে ব্যয় কৰে। এতেকে কোনোৱেই নাজানে তেওঁলোকৰ বাবে চকু জুৰ পেলোৱা কি লুকুৱাই ৰখা হৈছে তেওঁলোকৰ কৃতকৰ্মৰ পুৰষ্কাৰ স্বৰূপ! [ছুৰা আচ-ছাজদাহ: ১৬-১৭]\nতেখেতে আকৌ ক’লে: মই তোমাক কৰ্মৰ মূল আৰু ইয়াৰ স্তম্ভ লগতে ইয়াৰ সৰ্বোচ্চ শিখৰ সম্পৰ্কে নজনাম নে?\nমই নিবেদন কৰিলো: হে আল্লাহৰ ৰাছুল! অৱশ্যে জনাওক।\nতেখেতে ক’লে: কৰ্মৰ মূল হৈছে ইছলাম, তাৰ স্তম্ভ হৈছে ছালাত আৰু তাৰ সৰ্বোচ্চ শিখৰ হৈছে জিহাদ।\nতাৰ পিছত তেখেতে ক’লে: মই তোমাক এইবোৰ আয়ত্তত ৰখাৰ উপায় নকমনে?\nমই নিবেদন কৰিলো: হে আল্লাহৰ ৰাছুল! অৱশ্যে কওঁক।\nতেখেতে নিজৰ জিভা ধৰি ক’লে: ইয়াক সংযত কৰা।\nমই সুধিলো: হে আল্লাহৰ নবী! আমি যি কওঁ তাৰ হিচাব হ’ব নেকি?\nতেখেতে ক’লে: তোমাৰ মাকে তোমাক হেৰুৱাওক, হে মু'আজ! জিভাৰ উৎপন্ন ফচলৰ বাহিৰে আন কিবা এনেকুৱা আছে নেকি যিটোৱে মানুহক মুখ চোঁচোৰি জাহান্নামৰ জুইত নিক্ষেপ কৰে?\n[তিৰমিজী: ২৬১৬ আৰু তেওঁ কৈছে: এইটো হাছান (ছহীহ) হাদীছ।]\nহাদীছ - ৩০\nআবূ ছা'লাবাহ আল-খুশ্বানী জুৰছুম ইবন নাশ্বিব ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৱে বৰ্ণনা কৰিছে, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\n"নিশ্চয় আল্লাহ তা‘আলাই ফৰজসমূহক অৱশ্য পালনীয় কৰি দিছে, গতিকে সেয়া অৱহেলা নকৰিবা। তেওঁ সীমা নিৰ্দিষ্ট কৰি দিছে, গতিকে সেয়া লঙ্ঘন নকৰিবা। আৰু কিছুমান বস্তু হাৰাম কৰিছে, গতিকে সেয়া অমান্য নকৰিবা। আৰু তেওঁ কিছুমান বস্তু সম্পৰ্কে জানি বুজি নিৰৱতা অৱলম্বন কৰিছে- তোমালোকৰ বাবে ৰহমত হিচাপে; গতিকে সেইবোৰ বিষয়ে বেছি অনুসন্ধান নকৰিবা।"\n[হাদীছটো হাছান, আদ্-দাৰা কুতনী: ৪/১৮৪ আৰু আন আন কেইবাজনেও বৰ্ণনা কৰিছে।]\nعَنْ أَبِي الْعَبَّاسِ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ: جَاءَ رَجُلٌ إلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ ! دُلَّنِي عَلَى عَمَلٍ إذَا عَمِلْتُهُ أَحَبَّنِي اللَّهُ وَأَحَبَّنِي النَّاسُ؛ فَقَالَ: "ازْهَدْ فِي الدُّنْيَا يُحِبُّك اللَّهُ، وَازْهَدْ فِيمَا عِنْدَ النَّاسِ يُحِبُّك النَّاسُ" .\nহাদীছ - ৩১\nআবুল আব্বাছ ছাহল ইবন ছা'দ আচ-ছা'ইদী ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ কৈছে:\n"এজন ব্যক্তি নবী চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰত উপস্থিত হৈ ক’লে: হে আল্লাহৰ ৰাছুল! মোক এনেকুৱা কোনো কামৰ উপদেশ দিয়ক যিটো কৰিলে আল্লাহে মোক ভাল পাব, মানুহেও মোক ভাল পাব।\nতেতিয়া তেখেতে ক’লে: পৃথিৱীৰ প্ৰতি অনুৰাগী নহ’বা, এনে কৰিলে আল্লাহে তোমাক ভাল পাব; আৰু মানুহৰ ওচৰত যি আছে সেই সম্পৰ্কে আগ্ৰহী নহ’বা, এনে কৰিলে মানুহে তোমাক ভাল পাব।"\n[ইবনে মাজাহ: ৪১০২]\nহাদীছ - ৩২\nআবু ছাঈদ চা'দ ইবন মালিক ইবন ছিনান আল-খুদৰী ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, ৰাছুল চাল্লাল্লাহু 'আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\n"ক্ষতি কৰা উচিত নহয়, আৰু ক্ষতিৰ সন্মুখীন হোৱাও উচিত নহয়।"\n[হাদীছটো হাছান। ইয়াক ইবনে মাজাহ বৰ্ণনা কৰিছে (চাওঁক হাদীছ নং: ২৩৪১), আৰু আদ্-দাৰা-কুতনী (হাদীছ নং: ৪/২২৮) লগতে অন্যান্য সকলেও চনদসহ বৰ্ণনা কৰিছে। ইমাম মালিকে মুআত্তা গ্ৰন্থত (হাদীছ নং: ২/৭৪৬)ত ইয়াক মুৰছাল চনদেৰে বৰ্ণানা কৰিছে। তেওঁ বৰ্ণনা কৰিছে আমৰ ইবন ইয়াহ্ইয়াৰ পৰা তেওঁ আকৌ তেওঁৰ পিতৃৰ পৰা যিজনে নবী চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে, কিন্তু এই চনদত আবু ছাঈদ বাদ পৰিছে। তথাপিও হাদীছটো আৰু বহুত বৰ্ণনাত আহিছে সেয়ে এটাই আনটোৰ দ্বাৰা শক্তিশালী হৈছে।]\nহাদীছ - ৩৩\nইবনে আব্বাছ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, ৰাছুল চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\nযদি মানুহক কেৱল সিহঁতৰ দাবী অনুযায়ী দিয়া হয় তেনেহ’লে সিহঁতে আনৰ সম্পদ আৰু জীৱন দাবী কৰি বহিব। সেয়ে নিয়ম হৈছে দাবীদাৰে প্ৰমাণ দাঙি ধৰিব লাগিব, আৰু যিয়ে অস্বীকাৰ কৰিব সি শপত খাব লাগিব।\n[হাদীছটো হাছান। ইয়াক বায়হাকীয়ে (ছুনান গ্ৰন্থত ১০/২৫২) আৰু অন্যান্য সকলেও এইদৰে বৰ্ণনা কৰিছে আৰু ইয়াৰ এটা অংশ বুখাৰী আৰু মুছলিমত আছে।]\nহাদীছ - ৩৪\nআবূ ছাঈদ খুদৰী ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ কৈছে, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\n"তোমালোকৰ মাজৰ কোনোবাই কিবা অন্যায় কৰা দেখিলে সেয়া সি তাৰ হাতৰ দ্বাৰা প্ৰতিহত কৰা উচিত, যদি সেয়া সম্ভৱ নহয় তেন্তে মুখৰ দ্বাৰা প্ৰতিহত কৰা উচিত, তথাপিও যদি সম্ভৱ নহয় তেনেহ’লে অন্তৰৰ দ্বাৰা সেয়া ঘৃণা কৰা আৰু পৰিবৰ্তন কৰিবলৈ পৰিকল্পনা কৰা উচিত। আৰু এইটো হৈছে দুৰ্বলতম ঈমান।"\nহাদীছ - ৩৫\nআবূ হুৰাইৰা ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ কৈছে-\nৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\nতোমালোকে পৰস্পৰে হিংসা নকৰিবা, ইজনে সিজনৰ বাবে নিলাম মাতি দাম বৃদ্ধি নকৰিবা, পৰস্পৰে বিদ্বেষ পোষণ নকৰিবা, এজনে আনজনৰ পৰা পৃথক হৈ নাযাবা, এজনে ক্ৰয় কৰাৰ ওপৰত আন জনে ক্ৰয় নকৰিবা। হে আল্লাহৰ বান্দাসকল! পৰস্পৰে ভাতৃ হৈ যোৱা। এজন মুছলিম আন এজন মুছলিমৰ ভাতৃ, সি তাৰ ওপৰত যুলুম নকৰিব আৰু তাক সঙ্গীহীন আৰু সহায়হীনভাৱে এৰি নিদিব। সি তাৰ ওচৰত মিছা নকব আৰু তাক অপমানো নকৰিব। তাকওৱা হৈছে- ইয়াত, তেখেতে নিজৰ বুকুৰ ফালে তিনিবাৰ ইঙ্গিত কৰিলে। কোনো মানুহৰ বাবে এইখিনি অনিষ্টই যথেষ্ট যে, সি তাৰ মুছলিম ভাতৃক নিম্ন আৰু হীন বুলি ভাৱে। এজন মুছলিমৰ তেজ, সম্পদ আৰু মান-সন্মান আন মুছলিমৰ বাবে হাৰাম।\nহাদীছ - ৩৬\nআবূ হুৰাইৰা ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত- নবী চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\nযিয়ে পৃথিৱীত কোনো এজন মুমিনৰ দুঃখ দূৰ কৰি দিয়ে, আল্লাহে কিয়ামতৰ দিনা তাৰ দুঃখ দূৰ কৰি দিব। আৰু যিয়ে কোনো বিপদগ্ৰস্ত ব্যক্তিৰ বিপদ দূৰ কৰি দিয়ে, আল্লাহে পৃথিৱীত আৰু আখিৰাতত তাৰ বিপদ দূৰ কৰি দিব। যিয়ে কোনো মুছলিমৰ দোষ-ত্ৰুটি গোপন কৰে, আল্লাহে পৃথিৱী আৰু আখিৰাতত তাৰ দোষ-ত্ৰুটি গোপন কৰিব। যি ব্যক্তি নিজ ভাতৃক সাহায্য কৰিব, আল্লাহে সেই ব্যক্তিক সাহায্য কৰিব। যি ব্যক্তি জ্ঞান লাভৰ বাবে কোনো পথ গ্ৰহণ কৰে, ফলত আল্লাহে তাৰ বাবে জান্নাতৰ পথ সহজ কৰি দিব। যিসকল লোকে আল্লাহৰ ঘৰসমূহৰ মাজৰ কোনো এটা ঘৰত (অৰ্থাৎ মছজিদত) সমবেত হ’ব, আৰু কোৰআন তিলাৱত কৰিব, সকলোৱে মিলিত হৈ তাৰ শিক্ষা লব আৰু শিক্ষা দিব, তেওঁলোকৰ ওপৰত অৱশ্যে প্ৰশান্তি অৱতীৰ্ণ হ’ব, ৰহমতে তেওঁলোকক ঢাকি লব, ফিৰিস্তাসকল তেওঁলোকক আগুৰি থাকিব আৰু আল্লাহে তেওঁলোকৰ কথা এনেকুৱা বৈঠকত উল্লেখ কৰিব যিসকল তেওঁৰ ওচৰত উপস্থিত আছে। যি ব্যক্তি তাৰ আমলৰ কাৰণে পিছুৱাই যাব, তাৰ বংশ পৰিচয়ে তাক আগুৱাই লৈ যাব নোৱাৰিব।\nহাদীছ - ৩৭\nইবনে আব্বাছ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত- ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে তেওঁৰ প্ৰতিপালকৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে যে,\nনিঃসন্দেহে আল্লাহে ভাল আৰু বেয়া কামক লিপিবদ্ধ কৰি ৰাখিছে। তাৰ পিছত তেওঁ এই ব্যাখ্যা কৰিছে যে: যি ব্যক্তি ভাল কামৰ বাবে দৃঢ় সংকল্প কৰে কিন্তু সেয়া সম্পন্ন কৰিব নোৱাৰে, তথাপিও আল্লাহে তাৰ বাবে পৰিপূৰ্ণ নেকী লিখি দিয়ে; আৰু দৃঢ় সংকল্প কৰাৰ পিছত, সি যদি সেয়া সম্পন্ন কৰে তেন্তে আল্লাহে তেওঁৰ ফালৰ পৰা তাৰ বাবে দহটা নেকীৰ পৰা সাতশ' লৈকে; বৰং তাতোকৈ বেছি নেকী লিখি দিয়ে। ইয়াৰ বিপৰীতে, যদি কাৰোবাৰ বেয়া কামৰ বাসনা জাগে কিন্তু সেয়া কামত পৰিণত নকৰে, আল্লাহে তাৰ বাবে পৰিপূৰ্ণ নেকী লিখি দিয়ে; কিন্তু যদি সি তাৰ কামনা বাসনাক কামত পৰিণত কৰে, তেন্তে তাৰ বাবে এটা বেয়া কামৰ (গুণাহ) লিখি দিয়ে।\n[বুখাৰী: ৬৪৯১, মুছলিম: ১৩১]\nহাদীছ - ৩৮\nআবূ হুৰাইৰা ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ কৈছে- ৰাছুল চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে যে:\nআল্লাহ তা‘আলাই কৈছে: যি ব্যক্তি মোৰ কোনো বন্ধুৰ লগত শত্ৰুতা কৰিব, মই তাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘোষণা কৰিছো। মই যি তাৰ ওপৰত ফৰজ কৰিছো মোৰ বান্দাই তাৰ বাহিৰে আন কোনো পছন্দৰ বস্তুৰ দ্বাৰা মোৰ অধিক নিকটৱৰ্তী হ’ব নোৱাৰে। আৰু মোৰ বান্দাই নফল ইবাদতৰ সহায়ত মোৰ নিকটৱৰ্তী হ’বলৈ ধৰে, অৱশেষত মই তাক ভাল পাওঁ। এতেকে মই যেতিয়া তাক ভাল পাওঁ, তেতিয়া মই তাৰ কাণ হৈ যাওঁ; যাৰ দ্বাৰা সি শুনে, তাৰ চকু হৈ যাওঁ; যাৰ দ্বাৰা সি দেখে, তাৰ হাত হৈ যাওঁ; যাৰ দ্বাৰা সি ধৰে আৰু তাৰ ভৰি হৈ যাওঁ; যাৰ দ্বাৰা সি চলা-ফুৰা কৰে। সি যদি মোৰ ওচৰত কিবা বিচাৰে মই অৱশ্যে তাক দিওঁ। সি যদি মোৰ ওচৰত আশ্ৰয় প্ৰাৰ্থনা কৰে, মই তাক অৱশ্যে আশ্ৰয় দান কৰো।\nহাদীছ – ৩৯\nইবনে আব্বাছ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত- ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\nমোৰ কাৰণে আল্লাহে মোৰ উম্মতৰ অনিচ্ছাকৃত ত্ৰুটি আৰু ভুল ক্ষমা কৰি দিছে আৰু (বান্দাৰ) তাৰ সেই কৰ্ম যিটো সি কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে।\n[এই হাদীছটো হাছান। ইবনে মাজাহ (নং-২০৪৫), বায়হাকী (ছুনান, হাদীছ নং-৭) আৰু কেইবাজনেও এই হাদীছটো বৰ্ণনা কৰিছে।]\nহাদীছ – ৪০\nইবনে ওমৰ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুমাৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ কৈছে- ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে মোৰ কান্ধত ধৰি ক’লে:\nপৃথিৱীত অপৰিচিত অথবা ভ্ৰমণকাৰী মুছাফিৰৰ দৰে হৈ যোৱা।\nইবনে ওমৰ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুমাই কৈছে, সন্ধীয়াত উপনীত হ’লে প্ৰভাতৰ অপেক্ষা নকৰিবা। আৰু প্ৰভাতত উপনীত হ’লে সন্ধ্যীয়াৰ অপেক্ষা নকৰিবা। অসুস্থতাৰ বাবে সুস্থতাক কামত লগোৱা, আৰু মৃত্যুৰ বাবে জীৱিত অৱস্থাৰ পৰা (পাথেয়) সংগ্ৰহ কৰি লোৱা।\nহাদীছ - ৪১\nআবূ মুহাম্মদ আব্দুল্লাহ ইবনে আমৰ ইবনুল আচ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুমাৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ কৈছে- ৰাছুল চাল্লাল্লাহু আল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামে কৈছে:\nতোমালোকৰ মাজৰ কোনোৱেই তেতিয়ালৈকে মুমিন হ’ব নোৱাৰিব, যেতিয়ালৈকে মই যি আনিছো তাৰ প্ৰতি তাৰ ইচ্ছা-আকাংক্ষা অনুগত হৈ নাযায়।\n[হাদীছটো হাছান। এই হাদীছটোক আমি কিতাবুল হুজ্জাৰ পৰা ছহীহ চনদৰ সৈতে বৰ্ণনা কৰিছো।]\nহাদীছ – ৪২\nআনাছ ৰাদিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, তেওঁ কৈছে- মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি অছাল্লামক কওঁতে শুনিছো:\nআল্লাহ তা‘আলাই কৈছে: হে আদম সন্তান! যেতিয়া লৈকে তুমি মোক আহ্বান কৰিবা আৰু মোৰ ওচৰত (ক্ষমা) প্ৰত্যাশা কৰিবা, তোমাৰ পৰা যিটোৱেই প্ৰকাশ নহওঁক কিয় মই সেইটো ক্ষমা কৰি দিম- আৰু মই কাৰো পৰোৱা নকৰো। হে আদম সন্তান! তোমাৰ গুনাহ যদি আকাশ সমান হৈ যায় আৰু তুমি মোৰ ওচৰত ক্ষমা বিচৰা, তেনেহ’লে মই তোমাক ক্ষমা কৰি দিম। হে আদম সন্তান! যদি তুমি পৃথিৱী পৰিমাণ গুনাহ লৈ মোৰ ওচৰত আহা আৰু মোৰ লগত কাকো অংশী নকৰাকৈ (আখিৰাতত) সাক্ষাত কৰা, তেনেহ’লে মই সমপৰিমাণ ক্ষমা লৈ তোমাৰ লগত সাক্ষাত কৰিম।\n[তিৰমিজীয়ে বৰ্ণনা কৰিছে (হাদীছ নং-৩৫৪০) আৰু তেওঁ এই হাদীছটোক হাছান বুলি কৈছে।]\n অৰ্থাৎ বাহ্যিক দৃষ্টিত তাৰ কামটো সকলোৰে ওচৰত জান্নাতীসকলৰ কৰ্ম বুলি বিবেচিত হৈ থাকে। প্ৰকৃতপক্ষত সি জান্নাতৰ কাম কৰা নাই। কাৰণ, তাৰ ঈমান আৰু ইখলাছৰ মাজত কৰবাত কিবা কম আছিল। [অনুবাদক]\n আল্লাহক সংৰক্ষণ কৰাৰ অৰ্থ, আল্লাহৰ তাওহীদ আৰু অধিকাৰ সংৰক্ষণ। আল্লাহৰ আদেশ নিষেধ আৰু চৰীয়তৰ বিধি-বিধানৰ সীমাৰেখা সংৰক্ষণ। [অনুবাদক]\n অৰ্থাৎ তাৰ কৰ্মকাণ্ড কেৱল মোৰ সন্তুষ্টি বিধানতেই পৰিচালিত হয়। সি তেতিয়া সেইটোৱেই শুনে, দেখে, ধৰে বা চলা-ফুৰা কৰে য’ত মোৰ সন্তুষ্টি আছে। তাক ময়েই (আল্লাহেই) এই তাওফীক দিওঁ। [অনুবাদক]\nPDF - আন-নাৱাৱীৰ চল্লিশ হাদীছ - 858.8 KB\nDOCX - আন-নাৱাৱীৰ চল্লিশ হাদীছ -7MB


Crime Half naked body of girl found in Burari area in delhi | Crime: ভয়ংকৰ ঘটনা! পত্নীয়ে আহি দেখিলে যে এজনী অৰ্ধ-উলংগ ছোৱালীৰ মৃতদেহ তেওঁৰ স্বামীৰ বিছনাত পৰি আছে– News18 assam\nCrime: ভয়ংকৰ ঘটনা! পত্নীয়ে আহি দেখিলে যে এজনী অৰ্ধ-উলংগ ছোৱালীৰ মৃতদেহ তেওঁৰ স্বামীৰ বিছনাত পৰি আছে\nআৰক্ষীৰ মতে, হত্যাকাৰীৰে মহিলাগৰাকীৰ দীৰ্ঘদিনীয়া সম্পৰ্ক আছিল।\nLast Updated : February 19, 2022, 18:17 IST\nপত্নী আত্মীয়ৰ ঘৰলৈ গৈ উভতি অহাৰ পিছত স্বামীৰ বিছনাত উদ্ধাৰ কৰে এগৰাকী মহিলাৰ মৃতদেহ। ঘটনাটো দিল্লীৰ বুৰাৰী অঞ্চলৰ। মৃতদেহ উদ্ধাৰ কৰা মহিলাগৰাকী আছিল অৰ্ধনগ্ন অৱস্থাত।\nপ্ৰাথমিক অনুসন্ধানৰ পিছত আৰক্ষীয়ে জনায় যে মহিলাগৰাকীক শ্বাসৰুদ্ধ কৰি হত্যা কৰা হৈছিল। শুকুৰবাৰে নিশা কৌশিক এনক্লেভ (Kaushik Enclave)ত মৃতদেহটো উদ্ধাৰ কৰা হৈছিল। ঘটনাটোৰ পিছৰে পৰা অট্টালিকাটোৰ বাসিন্দা অমনক বিচাৰি পোৱা হোৱা নাই (Half naked body of girl found in Burari area)।\nআৰক্ষীয়ে লগতে জানিবলৈ দিয়া মতে, অভিযুক্ত অমনৰ পত্নী আৰু আত্মীয়সকল ঘৰত নথকাত (wife had gone toarelative’s house) ব্যক্তিজনে মহিলাগৰাকীক ঘৰলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰিছিল। পিছত ঘৰলৈ নিশা যেতিয়া পত্নী উপস্থিত হয়, তেওঁ মহিলাগৰাকীৰ নগ্ন শৰীৰটো বিছনাত দেখা পায় আৰু হতভম্ব হৈ পৰে।\nআৰক্ষী বিষয়াই কোৱা মতে, "তেওঁৰ পত্নী এজন আত্মীয়ৰ ঘৰলৈ গৈছিল আৰু যেতিয়া তেওঁ নিশা ৮ বজাত ঘৰলৈ উভতি আহিছিল, তেওঁ ছোৱালীজনীৰ মৃতদেহটো অৰ্ধ-উলংগ অৱস্থাত পাইছিল। প্ৰিয়ংকাই তেতিয়া আৰক্ষীক খবৰ দিয়ে। "\nআৰক্ষীয়ে ভুক্তভোগী মহিলাগৰাকী নাথুপুৰা অঞ্চলৰ বাসিন্দা বুলি জানিবলৈ দিয়ে। ভুক্তভোগীৰ পৰিয়ালক ঘটনাটোৰ বিষয়ে অৱগত কৰা হৈছে। আৰক্ষীয়ে হত্যাকাণ্ডটোৰ তদন্ত আৰম্ভ কৰিছে। আৰক্ষীৰ মতে, হত্যাকাৰীৰে মহিলাগৰাকীৰ দীৰ্ঘদিনীয়া সম্পৰ্ক আছিল।\nFirst published: February 19, 2022, 18:10 IST


কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান - SANGBAD PRAHARI\nHome সম্পাদকীয় কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান\n১৯০৫ চনৰ ১ জুনত 'কাজিৰঙা প্ৰস্তাৱিত সংৰক্ষিত বনাঞ্চল'ৰ পট্টন কৰা হয়। সেই সময়ত ইয়াৰ মাটি-কালি আছিল ২৩২ বৰ্গ কি.মি.। ইয়াৰ পৰৱৰ্তী সময়ত কেইবাটাও সংযোজন কৰি কাজিৰঙাৰ মাটিকালি ৪৩০ বৰ্গ কি.মি. লৈ বৃদ্ধি কৰা হয়। ১৯৬৮ চনত চৰকাৰে প্ৰণয়ন কৰে 'অসম ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আইন, ১৯৬৮ চন (The Assam National Park Act of 1968) আৰু এই আইনৰ জৰিয়তে কাজিৰঙাক ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ ময্যদা দিয়া হয়। ১৯৭৪ চনৰ ১১ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ৪৩০ বৰ্গ কি.মি. মাটি-কালিৰে আগুৰা কাজিৰঙাক আনুষ্ঠানিক ভাৱে ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ স্বীকৃতি দিয়ে। পৰৱৰ্তী সময়ত কাজিৰঙাত জীৱ জন্তুৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাৰ লগতে বহুতো মাটি ব্ৰক্ষ্মপুত্ৰৰ খহনীয়াত জাহ যোৱাৰ বাবে প্ৰথম সংযোজনত নগাওঁ আৰু শোণিতপুৰ জিলাত ৪৩.৭৯ বৰ্গকিলোমিটাৰ, দ্বিতীয় সংযোজনত গোলাঘাট জিলাত ৬.৪৭ বৰ্গকিলোমিটাৰ, তৃতীয় সংযোজনত গোলাঘাট জিলাত ০.৬৯ বৰ্গকিলোমিটাৰ, চতুৰ্থ সংযোজনত নগাঁও জিলাত ০.৮৯ বৰ্গকিলোমিটাৰ, পঞ্চম সংযোজনত গোলাঘাট জিলাত ১.১৫ বৰ্গকিলোমিটাৰ, আৰু ষষ্ট সংযোজনত নগাওঁ শোণিতপুৰ জিলাত ৩৭৬.৫০ বৰ্গকিলোমিটাৰ কাজিৰঙাৰ মূল উদ্যানৰ লগত সংযোজন কৰা হয়। ইতিমধ্যে প্ৰথম আৰু চতুৰ্থ সংযোজনৰ মাটিসমূহ আনুষ্ঠানিক ভাবে ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানক গতাই দিয়া হয় যদিও দ্বিতীয়, তৃতীয়, পঞ্চম আৰু ষষ্ট সংযোজনৰ মাটিসমূহ সম্পূৰ্ণকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ হাতলৈ যোৱা নাই।\n১। ওপৰৰ তথ্যসমূহৰ পৰা এটা কথা স্পষ্ট হয় যে মানুহে কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ মাটি দখল কৰা নাই, ওলোটাই কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানেহে ৰাইজৰ মাটি দখল কৰিছে,, এই কথা ৰাইজৰ ওচৰত থকা মাটিৰ পট্টাখনে প্ৰমাণ কৰিছে |\n২। মাননীয় উচ্চ ন্যায়ালয়ে কাজিৰঙাৰ দ্বিতীয়, তৃতীয়, পঞ্চম আৰু ষষ্ট সংযোজনৰ সকলো ভূমিত উচ্ছেদ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছে যদিও চৰকাৰখনে Divided and Rule পলিচেৰে সম্পূৰ্ণ সাম্প্ৰদায়িক নীতিৰে আৰু আক্ৰোশমূলকভাৱে মুচলমান অধ্যোষিত গাওঁসমূহত উচ্ছেদ কৰিব বিচাৰিছে।\n৩। এতিয়া উচ্ছেদ কৰিব বিচৰা গাওঁসমূহৰ বেছিভাগ মানুহক ১৯৯৬ চনত কাজিৰঙাৰ প্ৰথম সংযোজনৰ সময়ত প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্ত চৰকাৰৰ দিনতে সেই ঠাই সমূহত সংস্থাপন দিছিল।\n৪। কাজিৰঙাত মুচলমান মানুহক উচ্ছেদ কৰি বিজেপিয়ে উগ্ৰ হিন্দুত্ববাদী (RSS)ক সন্তুষ্ট কৰাৰ চেষ্টা কৰিছে, কিন্তু সেই কথাটো অসমৰ মানুহক ‘বিজেপিয়ে কাজিৰঙা বেদখল মুক্ত কৰিবলৈ অবৈধ বাংলাদেশী নাগৰিকক উচ্ছেদ কৰা হৈছে’ বুলি প্ৰচাৰ কৰি বাহ বাহ লোৱাৰ চেষ্টা কৰিছে | কিন্তু আমি জনা দৰকাৰ যে, সেই মানুহখিনিক কাজিৰঙাৰ পৰাহে উচ্ছেদ কৰিছে, অসমৰ পৰা নহয়। যদিহে সেইসকল সঁচাই অবৈধ বাংলাদেশী তেনেহলে একেবাৰে অসমৰ পৰা বিতাৰণ কৰা নাই কিয়?\nকাজিৰঙাত উচ্ছেদৰ সম্পৰ্কে কৃষক মুক্তিৰ স্থিতিঃ\nকাজিৰঙাৰ বৃহত্তৰ স্বাৰ্থত কাজিৰঙাৰ এই পৰিয়ালসমূহে মাটি এৰি দিবলৈ সাজু, কিন্তু উচ্ছেদিত অসমৰ সকলো বৈধ নাগৰিকক উচ্ছেদৰ পূৰ্বে উপযুক্ত ক্ষতিপূৰণ আৰু সংস্থাপনৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগিব। এই দাবীটো কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিয়ে দিয়াৰ পিছত চৰকাৰে কলে যে ‘উচ্ছেদৰ ৪৫ দিনৰ ভিতৰত ক্ষতিপূৰণ দিব, যিসকলৰ ম্যাদি পট্টা আছে সেইসকলক Land Acquisition, Rehabilitation and Resettlement Act, 2013 অনুসৰি ক্ষতিপূৰণ দিব আৰু যিসকলৰ ম্যাদি পট্টা নাই সেইসকলক কেৱল ঘৰটোৰ মূল্য দিয়া হ’ব।’\nএতিয়া প্ৰশ্ন হয়--\nক) উচ্ছেদৰ পিছত চৰকাৰে ক্ষতিপূৰণ নিদিয়ালৈকে এই ৪৫ দিন উচ্ছেদিত ৰাইজ কত থাকিব?\nখ) উচ্ছেদ কৰাৰ পিছত ক্ষতিপূৰণ আৰু সংস্থাপন দিবনে?\nগ) আমি যিখন গাওঁত বসবাস কৰো সেইখন গাঁও ১৯৫১ চনতে স্থাপিত হোৱা, আমাৰ ককাদেউতা সকল তেতিয়াৰে পৰা এই গাঁৱত বাস কৰি আছে, কিন্তু আজিলৈকে গাঁৱৰ এটা পৰিয়ালৰো মাটিৰ পট্টা নাই। গতিকে অসমত আমাৰ দৰে বন গাঁওত বাস কৰা বহুতো পৰিয়ালৰ মাটিৰ পট্টা নাই। এতিয়া কথা হ'ল মাটিৰ পট্টা নথকাৰ বাবে উচ্ছেদিত সকলৰ মাজত ভাগ ভাগ কৰি ক্ষতিপূৰণ দিয়াটো গ্ৰহণযোগ্য কথা হয়নে?\n(বি.দ্ৰ. - এই লেখাৰ দ্বাৰা যিসকল ব্যক্তিৰ মাটিৰ পট্টা নাই তেওঁলোকে অতি সোনকালে নিজৰ নামত পট্টাখন লোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিবলৈ আহ্বান জনালো।)


কাপোৰৰ দৰে দল সলাই আপুনি ! ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমত হিমন্তক থকাসৰকা কৰিলে কোনে ? HIMANTA BISWA SARMA ON LIVE DEBATE - Dimpu Baruah\nHome VIRAL NEWS কাপোৰৰ দৰে দল সলাই আপুনি ! ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমত হিমন্তক থকাসৰকা কৰিলে কোনে ? HIMANTA BISWA SARMA ON LIVE DEBATE\nকাপোৰৰ দৰে দল সলাই আপুনি ! ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমত হিমন্তক থকাসৰকা কৰিলে কোনে ? HIMANTA BISWA SARMA ON LIVE DEBATE\nDATA ONE October 24, 2019 VIRAL NEWS,\nৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ আজটকত অনুষ্ঠিত এক টক শ্বত অংশগ্ৰহণ কৰা হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক তীক্ষ্ম বাক্যবানৰে থকাসৰকা কৰে এজন চিপিআইৰ নেতাই । উল্লেখযোগ্য এই যে অসম চৰকাৰে দুজনৰ অধিক সন্তান থকাসকলে চৰকাৰী চাকৰিৰ পৰা বঞ্চিত হব বুলি ঘোষণা কৰা বিষয়ক লৈ ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যম আজ টকত এখন টক শ্বৰ আয়োজন কৰা হৈছিল । তাত ভাগ লৈছিল অসমৰ প্ৰভাৱশালী নেতা হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই ।\nআলোচনাৰ সময়চোৱাত চিপিআইৰ নেতা এগৰাকীয়ে প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীৰ কথাত ভাৰতীয় জনতাই বিশ্বাস নকৰে বুলি কয় । তাৰ উত্তৰত হিমন্ত বিশ্বই চিপিআইৰ কথা ভাৰতীয় জনতাই বিশ্বাস কৰে নেকি বুলি প্ৰশ্ন কৰে । ইয়াতেই ক্ষুন্ন হৈ পৰে চিপিআইৰ নেতা গৰাকী ।\nচিপিআই নেতাগৰাকীয়ে হিমন্ত বিশ্বক কয় "আপোনাৰ ইতিহাস জনা আছে । আপুনি কাপোৰৰ দৰে দল সলনি কৰে । আগতে কংগ্ৰেছৰ জয়গান গোৱা আপুনি এতিয়া বিজেপি বন্দনাত ব্যস্ত । "\nএইদৰে হিমন্ত বিশ্বক ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমক থকাসৰকা কৰে চিপিআইৰ নেতাগৰাকীয়ে ।\nWritten by DATA ONE at October 24, 2019


অসমীয় হিন্দু-মুছলমান আৰু জনজাতিৰ অধিকাৰ - ALAYRAN\nঅসমীয় হিন্দু-মুছলমান আৰু জনজাতিৰ অধিকাৰ\nহিন্দু, মুছলমান আৰু জনজাতিৰ অধিকাৰঃ\nঅসমীয়া জাতীয়তাবাদী প্ৰতিষ্ঠান আৰু অসমীয়া বুদ্ধিজীৱিৰ উৰ্বৰ মগজুৰ আটাইতকৈ নিশকটীয়া ফচল দুটা হ'ল --- "হিন্দু-মুছলিম" ইচ্ছুত নিজৰে সাতামপুৰুষীয়া ঐক্য অসমীয়া সমাজক ধৰ্মীয় ঘৃণাৰে উত্তেজনা বিয়পাই সমাজ আশান্তি কৰা আৰু দ্বিতীয়, জনজাতীয় লোকৰ সাংবিধানিক অধিকাৰ কুক্ষিগত কৰা ৷\nবিজেপি চৰকাৰ অহাৰ পাছত অসমত ঘৃণনীয় ধৰ্মীয় অশান্তি, ধৰ্মীয় ভাবুকি, সাধাৰণ মানুহৰ মনত অনাহক ধৰ্মীয় ক্ষয়ৰ চেতনা জগাই তোলাটো এতিয়া অসমীয়া জাতিয়তাবাদী প্ৰতিষ্ঠানিক শিৱিৰ আৰু অসমীয়া বুদ্ধিজীৱিৰ যেন দৈনিন্দন ৰুটিন; নকৰিলে নহ'য় ৷ তদুপৰি এই প্ৰতিষ্ঠানিক শিৱিৰসমূহৰ এচামে সমাজৰ আগত বাগা সাজ পিন্ধি নিজৰ আত্মস্বাৰ্থ পূৰণৰ লক্ষ্যৰে জনতাক ভুল পথে পৰিচালিত কৰি ভুমিপুত্ৰ জনজাতিসকলৰ সংবিধানিক অধিকাৰৰ বিৰুদ্ধে "জেহাদ" কৰিবলৈ প্ৰৰোচিত কৰিছে ৷ দেখ দেখকৈ এই কথাই প্ৰতিষ্ঠানিক শিৱিৰ দুটাৰ চৰিত্ৰই নিজৰ শোষণকাৰী স্বৰূপ উদঙাই সাধাৰণ অসমীয়া ৰাইজক মুছলমান আৰু জনজাতি ভুমিপুত্ৰৰ বিৰুদ্ধে অধিক আক্ৰোশমূলক কৰি তুলিবলৈ ধৰিছে ৷\nপ্ৰথমটো সম্পূৰ্ণ এটা ধৰ্মীয় সম্প্ৰয়দাৰ বিৰুদ্ধে মাৰ বান্ধি সজোৰৰে নিজৰ ধৰ্মীয় সাম্ৰাজ্যবাদী নীতিৰে আন ধৰ্মক ভৃতিগ্ৰস্ত কৰি সমাজত এক অনাকাংক্ষিত উত্তেজনা অব্যাহত ৰখাত সফল হৈছে ৷\nদ্বিতীয়টোয়ে অসমৰ সমগ্ৰ জনজাতিৰ গোষ্ঠীগত অধিকাৰৰ ন্যাৰ্য দাবী মষিমূৰ কৰা যাতে নিজৰ নিজৰ স্বাৰ্থ সৰ্বদা সুৰক্ষিত কৰিছে ৷\nপ্ৰথমটোৰ চৰিত্ৰই যদিও আন ধৰ্মৰ উপস্হিতি হস্য নকৰে তথাপিও আপাতত প্ৰথমটোয়ে মুছলমানক হিন্দুত্বৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰে ধৰ্মীয় ভয় আৰু উত্তজনা সৃষ্টিৰে নিজৰ গোলাম কৰা চক্ৰান্ত আৰু এনে চক্ৰান্তৰে নিজ সংখ্যাগৰিষ্ঠ ৰাজনীতিৰে জনজাতিৰ অধিকাৰক চিৰদিনলৈ দমন কৰা এক পৰিকল্পিত ষড়যন্ত্ৰ ৷ যুগসূত্ৰ এটাই, জনজাতিয়ে বিচাৰা অধিকাৰৰ বিৰুদ্ধে অসমৰ মুছলমানক ব্যৱহাৰ কৰা ৷ যাৰ বাবে অসমৰ মুছলমানে তেওঁলোকৰ চলনা আৰু চক্ৰান্তত ইতিমধ্যে ভৰি দিছে ৷\nপ্ৰভূত্ববাদী চেতনাৰ পূৰ্বসূৰীয়ে ইতিহাসতেই কৌনজৰ প্ৰৱজনীয় লোকৰ হাতৰ পাণি গ্ৰহণ কৰি হিন্দু ধৰ্মক আকোৱালি লৈ অসমত সেই ধৰ্ম নিজৰ উত্তৰসূৰী লৈকে গজগজীয়া কৰি গ'ল ৷ ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম আজিও হোৱা নাই ৷ বৰঞ্চ কনৌজৰ ধৰ্মীয় সেনাপতিৰ আগমনত তেওঁলোকে পৰিকল্পিতভাৱে নিজৰ স্থিতি অধিক মজবুট কৰি লৈছে ৷\nঅসমত পৰম্পৰাগত কনৌজি ধৰ্মীয় বিৰাচতক যিমানেই বিৰুধ,প্ৰতিবাদ আৰু অপমান নকৰক কিয়, বিৰুধ কৰা সকলৰো অভ্যান্তৰিণ চৰিত্ৰ সেই একেই ৷ যি কোনো প্ৰকাৰে মুছলমানক ব্যৱহাৰ কৰি নিজৰ ধৰ্মীয় সহনশীলতাৰ ভেল্কীবাজি অব্যাহত ৰখা ৷ কথা হ'ল বৰ্ণবাদী, জাত্যভিমানী পৰম্পৰা অখুন্ন ৰখা হিন্দুত্বৰ বৃহৎ অসমীয়া সমাজখনে মুছলমান আৰু ভুমিপুত্ৰ জনজাতিক ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক ভাৱে শোষণ আৰু আক্ৰমণৰ কৌশল অৱলম্বন কৰিছে ৷\nবৰ্ণহিন্দু অসমীয়াই প্ৰভুত্ব আৰু ক্ষমতাৰ লালসাত কৰা বহু নৰ হত্যাৰ কিছুমান সত্য আজিলৈকে পোঁহৰলৈ অহা নাই ৷ পাইকাৰী হাৰত কৰা গহপুৰ, নেলি, চাউলখোৱা, মুকালমুৱা, ওদালগুৰি ঠাতইত হোৱা বড়ো আৰু মুছলমানৰ হত্যাযজ্ঞই তাৰ প্ৰমাণ ৷\nকোকৰাঝাৰ, ওদালগুৰীৰ গোষ্ঠীসংঘৰ্ষৰ অনেক ঘটনাই আজিও বড়োৰ লগতে মুছলমানে নিজৰ আপোনজনক হেৰুৱাৰ বেদনাই বুকুত অহৰহ খুন্দিয়াই থাকে ৷ অসমৰ অৱস্থা জটিল কৰি তোলা ঘটনাই আজিও বড়ো আৰু মুছলমানৰ প্ৰকৃত ন্যায় বিচাৰ হ'ল নে নাই তাৰ বিচাৰ নহ'ল ৷ সংঘৰ্ষৰ পাছত উভয় পক্ষৰে পীড়িতই নিজৰ ঘৰবাৰী এৰি থাকিব লগা হ'ল ৷ চৰকাৰ আৰু প্ৰশাসন থকাৰ পাছতো খিলঞ্জীয়া নাগৰিকৰ দায়িত্ব লোৱা নহ'ল ৷\nপ্ৰশ্ন হ'য়, কাৰ স্বাৰ্থৰ বাবে অগণন সাধাৰণ মুছলমান আৰু বড়োয়ে নিজৰ ৰক্ত ক্ষয় কৰিব লগা হ'ল?\nমহন্ত চৰকাৰৰ দিনত কাৰ বাবে নেলীত শ শ শিশু আৰু মাতৃ হত্যা কৰা হ'ল? কাৰ স্বাৰ্থৰ বাবে গহপুৰত অগণন বড়ো বৃদ্ধ আই-পিতাই বুকু বন্ধুকৰ গুলিৰে ঠকা-সৰকা কৰি দিয়া হ'ল? এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ অসমীয়া বুদ্ধিজীৱি, জাতীয়তাবাদী আৰু অসমীয়া ৰাজনৈতিক নেতাই দিব পাৰিব নে বৃহত্তৰ অসমৰ স্বাৰ্থত? বাৰে বৰণীয়া সংস্কৃতিৰ স্বাৰ্থত?\nসন্দেহ আছে ৷ অসমীয় ভণ্ড বুদ্ধিজীৱি, জাতীয়তাবাদী আৰু ৰাজনীতিকে ক'ব নে এই হত্যা স্বয়ং অসমীয়াই কৰা বুলি ? ২০১২ ত বড়ো আৰু মুছলমানে সংঘৰ্ষ লগা সময়ত উচ্চ বৰ্ণৰ হিন্দুত্ববাদী দেবব্ৰত শৰ্মা, ব্ৰজেন মহন্ত, ননী গোপাল মহন্ত আৰু অনেক অসমীয়া বুদ্ধিজীৱিয়ে কিয় নকলে যে অসমীয়াই সংঘৰ্ষ পৰিহাৰ কৰিব লাগে বুলি?\nউল্লেখনীয় যে ২০১২ চনৰ সংঘৰ্ষৰ সময়ত তথাকথিত অসমীয়া বুদ্ধিজীৱিয়ে একপক্ষীয় উচতনি, নিন্দা, বিদ্বেষ আৰু পৰোচনামূলক স্তম্ভ লেখনি আৰু সংবাদ পৰিৱেশনৰে বড়ো-মুছলমানৰ সংঘৰ্ষক আৰু অধিক ঘিউ ঢালিছিল ৷ অসমীয়া সংবাদ গোষ্ঠীয়ে ভূলটো সেই সময়ত নিৰপেক্ষ তথা দুয়োপক্ষৰ মাজত শান্তি-সম্প্ৰিতিৰ কথা প্ৰচাৰ কৰা নাছিল ৷ মুখ্যত ইয়াৰ দুটা কাৰণ; এক, বড়োসকলৰ সামগ্ৰিক বিকাশক দমন কৰা; দ্বিতীয়, ধৰ্মীয় মুছলমানৰ আগ্ৰাসনক বড়োৰ দ্বাৰা শেষ কৰা ৷ সংঘৰ্ষৰ সময়ত অসমীয়া সকলৰ "বৃহত্তৰ অসমীয়া" সংজ্ঞা আঁচৰিত ধৰণে অন্তৰ্ধান আছিল ৷\nবিগত কিছুদিনত অৱধাৰিত ভাৱেই বড়োকে ধৰি অসমৰ ভুমিপুত্ৰ জনজাতি আৰু দেশৰ মুছলমানৰ বিৰুদ্ধে সমগ্ৰ ভাৰতৰ হিন্দুত্ববাদী জাতীয়তাবাদ আৰু বৌদ্ধিক সমাজ অধিক সক্ৰিয় হোৱা দেখা গৈছে ৷ অসমত যদি জনজাতিক জংঘলী, বৰ্বৰ, জানোৱাৰ আখ্যাৰে সমাজৰ অংশৰ পৰা আঁতৰ কৰিব বিচাৰিছে তেন্তে কাশ্মীৰতো মুছলমানক সন্ত্ৰাসবাদী আখ্যাৰে বিশ্বত ঘৃণনীয় পৰিচয় প্ৰচাৰ কৰিছে ৷\nহিন্দুত্ববাদৰ সম্ৰাজ্যবাদী ধৰ্মীয় আগ্ৰাসনৰ বিপৰিতে একাংশ অসমীয়া বুদ্ধিজীৱিয়ে মুছলমানৰ পক্ষত ঠিয় দিছে যদিও সেয়া তেওঁলোকৰ ভেল্কীবাজী চৰিত্ৰ ৷ মুছলমানক সকাহ দিয়াৰ উদ্দেশ্যমূলক সাময়িক সকাহ ৷\nঅসমত অসমীয়া ৰাজনৈতিক, বুদ্ধিজীৱি আৰু জাতীয়তাবাদী শিৱিৰে বড়ো আৰু মুছলমানৰ ক্ষেত্ৰত সদায়ে এক নিদিষ্ট দূৰত্বত অৱস্হান কৰে ৷ তিনিও শিৱিৰে নিজৰ আত্মস্বাৰ্থ আৰু ভাষিক সুবিধাৰ বাবে মুছলমানক ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰমাণ অজি অসমৰ খিলঞ্জীয় মুছলমানৰ অৰ্থনৈতিক অনগ্ৰসৰতা, শিক্ষা অনগ্ৰসৰতা; ঠিক বড়োসকলৰ ক্ষেত্ৰতো একে ৷\nশাসক অসমীয়াই ৰাজ্যখনত সম্প্ৰীতিৰ কথা আওৰাই থাকিলেও বাস্তৱত সমস্যাসমূহ সমাধান বা বাস্তৱ ৰূপায়িত কৰাত সদায়ে নিদিষ্ট দূৰত্ব স্থানত অৱস্থান গ্ৰহণ কৰে ৷ অসমীয়াৰ সুবিধাবাদী চৰিত্ৰ, প্ৰভুত্ববাদী মানসিকতাৰ ফলতে বড়োসকলে নিজকে অসমীয়াৰ পৰিচয় আৰু অসমীয়াৰ অংশৰ পৰা ওলাই আহিছে ৷\nবৰাক উপত্যাকা ৷ অসমীয়াই বিনা যুদ্ধে য'ত হাৰ মানি আহিছে ৷ বৰাক বাহিৰে শাসক অসমীয়াই বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীৰ মাজত সমন্বয়ৰ অনুশিলন কৰি আহিছে যদিও বৰাক উপত্যাকাক লৈ তেওঁলোক চিন্তিত নহ'য় ৷ এনেও বৰাক জনজাতিৰ বাবে সেই ঠাইত বঙালীৰ সৈতে ভুমিপুত্ৰ জনজাতিৰ সংঘাত অসমীয়াই মনে প্ৰাণে আশা কৰে ৷\nঅসমৰ ভৈয়ামৰ অংশক লৈ শাসক অসমীয়া অধিক চিন্তাশীল ৷ এই অংশটো অসমৰ আদিম ভুমিপুত্ৰ জনজাতিৰ মুলভূত ঠাই ৷ গতিকে এই ঠাইত অসমীয়াই চলিব পৰাকৈ যথেস্থ অৰ্থনৈতিক উৎস, প্ৰাকৃতিক সম্পদ, ৰাজনৈতিক ৰণনীতি আৰু তেওলোকৰ সমাজিক বৈশিষ্ট্যবোৰ জীয়াই ৰাখিবলৈ এক অনুকুল পৰিৱেশ বিৰাজ মান ৷ সেয়ে অসমীয়াই বৰাকৰ দৰে এই ঠাইত জনজাতিৰ ওচৰত হাৰ মানিবলৈ ৰাজি নহ'য় ৷\nএটা শাসক জাতিয়ে কূটনৈতিক বলৰে ৰাজনৈতিক শোষণৰ বুনিয়াদ গঢ়াটো জাতিটোৰ বাবেই অমংগল ৷ এই কথা জানিয়েই শাসক অসমীয়াই অত্যন্ত সচেতনতাৰে আজিকালি সম্বন্বয়ৰ কথা সঘনে উচ্চাৰিত কৰিব লৈছে ৷ পৰিতাপৰ কথা যে ঘৰিয়ালৰ চকুপানী দেখি শোষিত একাংশ জনজাতিয়ে তেওঁলোকৰ কথাত ভুল গৈ আত্মস্বাৰ্থ পূৰণত নামিছে ৷\nৰাজনৈতিক ভাৱে শাসক অসমীয়া উদাৰ নহ'য় ৷ বাকী অন্য ক্ষেত্ৰতো তেওঁলোকক উদাৰ আৰু পৰোপকাৰী ভৱাটো অত্যন্ত পাগলামী হ'ব ৷ সাঁপক বিশ্বস কৰিলেও অসমীয়াক বিশ্বস নকৰিব ৷\nভূমিপুত্ৰ জনজাতিৰ চৰিত্ৰৰ লগত তেওঁলোকৰ চৰিত্ৰৰ আকাশ পাতাল প্ৰভেদ ৷ জনজাতিৰ চৰিত্ৰৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ বহুৰূপী চৰিত্ৰ গ্ৰাসৰূপী ৷ জনজাতিৰ একক চৰিত্ৰৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকৰ বহুৰূপী চৰিত্ৰই জনজাতিৰ জল-জমীন সকলোতে সৰ্বগ্ৰাসী আগ্ৰাসন কৰি লৈছে ৷\nঅসম জনজাতি প্ৰধান ৰাজ্য ! ইয়াৰ মূল্য ক'ত? সংবিধানৰ নিদিষ্ট বিধি থকা স্বত্বও বিধি উলংঘাৰে জনজাতিৰ ওপৰত শাসন কৰি, দমন কৰি অহাসকল কোনো বিদেশী নহ'য়; বৰঞ্চ শাসক অসমীয়া ৷ বিধি ব্যৱস্থা থকাৰ পাছতো আজিলৈকে নিজৰ ভুমিত কোনো এজন জনজাতিয়ে নিজক শাসন কৰা নজিৰ দেখিবলৈ নাই ৷ জনজাতিয়ে কি খাইছে সেইটোও কৈফিয়ৎ অসমীয়াক দিব লগা হ'য় ৷ সৰ্বত্ৰে জনজাতিৰ গোলামী অৱস্থা ৷\nজনজাতিৰ ওপৰত শাসক অসমীয়াই ৰাজনৈতিক, সামাজিক, অৰ্থনৈতিক দায়িত্ব লৈ দশক দশক ধৰি ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ জনজাতি ভুমিপুত্ৰই নিজৰ মাটিতে বঞ্চিত, শোষিত, ধৰ্ষিত ৷ ৰাজ্যৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত জনজাতিৰ নিগ্ৰহ চলিছে, হত্যা কৰা হৈছে, জনজাতীয় নাৰীক বৰ্বৰ অত্যাচাৰে ধৰ্ষণ কৰি হত্যা কৰিছে ৷ তাৰ পাছতো জনজাতিৰ চকু মেল খোৱা নাই; ভৱিষ্যত সুৰক্ষাৰ কথা চিন্তা কৰা নাই ৷ জনজাতিয়ে শোষিত, হত্যাকাৰী জাতিৰ ওচৰতেই ন্যায় বিচৰাৰ বা যুক্তি কোনখিনিত?\nশাসক অসমীয়াই জনজাতিৰ সুৰক্ষাৰ দিশত কদাপি চিন্তিত নহ'য়, সেই কথা তেওঁলোকে "অসমত অসমীয়াই সুৰক্ষিত নহ'য়" বুলা কথাৰে জনাই আহিছে ৷ তেওঁলোকে ভাৱে যে দিল্লীয়ে আমাক শোষণ কৰি আছে ৷ প্ৰকৃততে এইটো জনজাতি সকলক এটা ভুৱা নমুনা বা উদাহৰণ দি তেওঁলোকৰ শোষণকাৰী চৰিত্ৰক ঢাকিব বিচৰা কৌশল ৷\nদিল্লীৰ লগত অসমীয়াৰ ৰাজনৈতিক মিতিৰ-কুটুমৰ ঘনিষ্ঠতাই প্ৰমাণ কৰে যে প্ৰকৃত শোষনকাৰী কোন ৷ অসমীয়াই আঞ্চলিকতাবাদ কৰিলেও হিন্দুত্ববাদীৰ স্বাৰ্থত দিল্লীৰে সতে একে ৷ গতিকে অসমৰ সম্পদ দিল্লীয়ে খোৱাতকৈ বেছি শাসক অসমীয়াই খাই আহিছে ৷ দিল্লীক বদনামৰ অংশহে দিয়া হৈছে ৷ গাৱঁৰ মিতিৰ নাথাকিলে বাহিৰা চুৰে গাৱঁৰ ঘৰত কেতিয়াও সিন্ধি খান্দিব নোৱাৰে ৷\nঅসমৰ মুছলমান মানেই অবিশ্বাসী প্ৰাণী ! ধৰ্মক লৈ অসমৰ মুছলমানে সংকটত পৰা নাই ৷ ধৰ্মক লৈ সংকটত পৰা বোলা কথাটো ভিত্তিহীন ৷ মুছলমান সংকটত পৰিছে দাড়ি-টুপি, লুঙি, ভাষা আৰু বৰ্ণৰ বাবে ৷\nবৰ্তমান বাংলাদেশৰ অস্তিত্বই হ'ল বৰ্ণ আৰু ভাষা ৷ ধৰ্ম যিয়েই নহওঁক, কিন্তু এটা ভাষাই, এটি বৰ্ণই অন্য ভাষা আৰু বৰ্ণক সততে ভীতিগ্ৰস্থ কৰে ৷ সেয়ে বাংলাদেশৰ প্ৰসৱ সময়ত লাখ লাখ মুছলমান নাৰী ধৰ্ষিতা হৈছিল একে ধৰ্মীয় লোকৰ হাতত ৷ শিশু-বৃদ্ধা, অৱাল-বনীতাক পাইকাৰী হাৰত হত্যা কৰা হৈছিল ৷ এই হত্যা এখন দেশ জন্মৰ বাবে, এটা ধৰ্মক ৰক্ষা নতুবা এটুকুৰা ভুমি সুৰক্ষা কৰাৰ বাবে হোৱা নাছিল ৷ হত্যা হৈছিল ভাষা আৰু বৰ্ণৰ বাবে একে ধৰ্ম পালন কৰা শোষকৰ হাতত ৷ শেষত, অগণন নিৰিহ জনতাৰ ৰক্তৰ বিনিময়ত; কুমাৰী নাৰীৰ আৰ্তনাদে জন্ম দিছিল একে বৰ্ণ, একে ভাষী এখন স্বতন্ত্ৰ সপোনৰ বাংলা ৷\nইছলামৰ বাবে শাসক অসমীয়া শংকিত নহ'য় ৷ অসমীয়াৰ বাবে ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়ৰ পৰা আহিব লগা আটাইতকৈ ডাঙৰ সংকটতো হ'ল সামাজিক আৰু সংস্কৃতিত পৰিব লগা অনা-অসমীয়া অ-হিন্দুৰ বিৰূপ প্ৰভাৱ ৷ কাৰণ অসমৰ ৩৬ শতাংশ মুছলমানৰ বৃহৎ অংশতোয়েই নগাঁৱ আৰু দৰঙৰ পৰা আৰম্ভ হৈ ধুবুৰি আৰু হাইলাকান্দিত শেষ হৈছে ৷ কবলৈ গ'লে ভাষিক বৰ্ণহিন্দু অসমীয়াৰ সামাজিক আৰু সংস্কৃতিত জীন নোযোৱা এটা বিপদ ৷\nভাষা আৰু বৰ্ণক লক্ষ্য কৰি নামনিৰ মুছলমানক "ন-অসমীয়া" কৈ ভাষিক অসমীয়াই আঁকোৱালি ল'ব নোৱাৰে ৷ নামনিৰ মুছলমানৰ কোনো চৰিত্ৰই ভাষিক অসমীয়াৰ সংস্কৃতি আৰু সামাজিক অৱস্থাৰ লগত নিমিলে ৷ তাতে নামনিৰ মুছলমানৰ ওপৰত "অবৈধ বিদেশী" আৰু "অপৰাধী"ৰ সন্দেহজনক প্ৰশ্ন সদায় ওলমি থাকে ৷ তদুপৰি নামনিৰ মুছলমানে ইছলাম ধৰ্মৰ বিশ্বাসত আৰৱীয় কায়দা-কানুন পালন কৰা কথাবোৰ আছেই ৷\nউজনীৰ মুছলমান মানেই "ন-অসমীয়া" ৷ জানিব যে তেওঁলোকক "ন-অসমীয়া" হে কোৱা হৈছে ৷ যদিও নামনিৰ খিনিক "পমুৱা" কোৱা হ'য়; অসমীয়াৰ ইয়াতে যথেষ্ট প্ৰভেদ আছে ৷ উজনীৰ মুছলমানক "ন-অসমীয়া", নামনিৰ খিনিক "পমুৱা" ৷ কিন্তু অসমীয়া হোৱাৰ পৰা সমূহ মুছলমানক স্বেচ্ছাই ভাষিক অসমীয়াই নিলগাই ৰাখিছে ৷ নাৰাখিলে অসমীয়াৰে বিপদ; ভৱিষ্যেত শাসক হ'ব কেনেকৈ? জখলা ত অৱশ্যেই লাগিব ৷\nঅসমৰ জনজাতি সকলক বৰ্ণহিন্দু ভাষিক অসমীয়াই "আপোন ভাই"(ককাই নহ'য় কিন্তু; অসমীয়াতকৈ কোনো ডাঙৰ নাই) মৌখিক ৰূপত ৰহন সনা মাতৰে নিজৰ স্বাৰ্থ সিদ্ধি কৰিব পাৰে ৷ কাৰণ ভাষিক অসমীয়াৰ লগত জনজাতিৰ দুই এটা সাদৃশ্য(অসমীয়াই নকল কৰিব জনা কাৰণে) আছে ৷ বৈদিক যুগৰ বহু যুগৰ আগৰ পৰা অসমৰ জনজাতিৰ অস্তিত্ব আছে যদিও ভাষিক অসমীয়াৰ চক্ৰান্তত জনজাতিৰ অৱস্থা লাও লোৱা ৷ বহু সময়ত জনজাতি কেইটা বেঙে মুতা গৰুৰ অৱস্থা ধৰে ৷ ফলত সুযোগ বুজি ভাষিক অসমীয়াই সকলো স্বাৰ্থ পূৰণ কৰা পথ সুগম হ'য় ৷ এনে চক্ৰান্তক আপুনি সামাজিক-সংস্কৃতিক শোষণ বুলি ধৰিব পাৰে ৷ পিছে মুছলমানৰ লগত ভাষিক বৰ্ণহিন্দু অসমীয়াই কৰিব পাৰিব জানো ?\nকোনো মুছলমানে ক'ব পাৰিবনে যে অসমীয়াৰ সংকটৰ প্ৰশ্নৰে ৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিক পঞ্জী কোনে বিচাৰিলে? দেশত হিন্দু সংকটৰে নাগিকত্ব বিধেয়কৰ দ্বাৰা হিন্দু বিদেশী কোনে আনিব বিচাৰিছে ? এই দুয়োটাক কোন সকল মানুহে ৰাজনৈতিক প্ৰতিনিধিত্বৰ শক্তিৰে অসমত প্ৰযোজ্য কৰিব বিচাৰিছে? মুছলমান নে ভুমিপুত্ৰ জনজাতিয়ে? ৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিক পঞ্জীৰ নামত মানসিক, শাৰিৰীক আৰু নাগৰিত্বকলৈ অপমানিত হৈছে কোনখিনি মানুহে? কোনবা ভাষিক অসমীয়াই অপমানিত হৈছে নেকি?\nঅসমৰ অসমীয়াই কেনে জাতীয়তাবাদী ধ্যান-ধাৰণা পোষণ আৰু নেতৃত্ব বহন কৰি আহিছে যে ভুমিপুত্ৰ জনজাতিয়ে নিজৰ ভাষা সংস্কৃতি, কলা-কৃষ্টি ত্যাগক কৰিব লাগে? চুকাফ আৰু শংকৰদেৱৰ অমৃত বাণীৰে মহীয়ান হোৱা জাতিটোৰ বুকুত কিয় আজি বড়ো, ডিমাচা, কাৰ্বিয়ে হাতত অস্ত্ৰ তুলি ল'ব লগা হ'ল? অসমীয়াই ইয়াৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিব পাৰিবনে? তেওঁলোকে অস্ত্ৰ ধৰাৰ বাবে অসমীয়াই দায়িত্ব লবনে? নে তাৰ বাবে কোনো ৰেডিমেট প্ৰশ্নউত্তৰ সাজু আছে? সম উন্নয়নৰ ভাৱধাৰা ৰখা অসমীয়া জাতিটোৰ মাজত ভুমিপুত্ৰ জনজাতিয়ে কিয় কেৱল চতুৰ্থ বৰ্গৰ বেকল'গ চাকৰি কৰিবৰ বাবে দৌৰিব লগা হ'য়?\nঅসমীয়া উচ্চ জাত্যভিমানী জাতিয়ে এনে হাজাৰ প্ৰশ্নৰ কায়িক সমাধান আমাক দিব লাগিব সমন্বয়, বৰ অসম, বাৰে বৰণীয়া সংস্কৃতিকৰ স্বাৰ্থত ৷ সঁচা অৰ্থত প্ৰগতিবাদী চিন্তাশীল অসমীয়া সমাজে এক গুৰু দায়িত্ব লৈ অসমীয়া ৰাজনৈতিক দিশৰ লগতে সামাজিক দিশ সলনি কৰিব লাগিব ৷ যি ৰাজনীতিত তেওঁলোকে কৈ অহা জাতি-জনজাতিৰ সম-উন্নয়ন, সম-বিকাশ, সম-অধিকাৰ আৰু ন্যায় থাকিব ৷ অন্যথা জাত্যভিমানী অসমীয়াই ভুমিপুত্ৰ জনজাতিৰ অধিকাৰত মাত আৰু হাত দিয়াৰ কোনো ন্যায় আৰু বিধি সন্মত অধিকাৰ নাই, না থাকিব ৷\nবৰ্ণহিন্দু জাত্যভিমানী অসমীয়াই সামাজিক, ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক শোষকৰ চৰিত্ৰ ত্যাগ নকৰি যদি কেৱল বৰ অসমৰ কথাত আকোৰগোজ হৈ নিজৰ শোষণকাৰী প্ৰভুত্ববাদী চৰিত্ৰ জনজাতিৰ ওপৰত বৰ্তাই ৰাখে তেতিয়া অসমৰ ভুমিপুত্ৰই তেওঁলোকৰ লগত হাজাৰ বছৰ সংগ্ৰাম কৰিব, কৰিম ৷ তেওঁলোকে জনা উচিত যে চল-বলে-কৌশলে এই ভুমিত ভুমিপুত্ৰ জনজাতিক অৱদমন কৰা সহজ নহ'য় ৷ প্ৰথমেই তেওলোকে অসমৰ ভুমিপুত্ৰক সাংবিধানিক অধিকাৰ ভোগ কৰিব পৰা ব্যৱস্থা নিশ্চিত কৰিব লাগিব ৷\nঅসমত ভুমিপুত্ৰ জনজাতিসমূহে নিজৰ আত্মৰক্ষা আৰু আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে ৰাজনৈতিক আৰু অৰ্থনৈতিক অধিকাৰ পাবই লাগিব ৷ সেই অনুহাৰে অসমৰ মুছলমান সকলেও দেশৰ নাগৰিকৰ সন্মান পাই অধিকাৰ আৰু ন্যায় পাব লাগিব ৷ মুছলমান আৰু ভুমিপুত্ৰ জনজাতিৰ অধিকাৰ কুক্ষিগত কৰি অহা পৰম্পৰা অসমীয়া জাতিয়ে এৰিব লাগিব ৷\nঅসমীয়া জাতিৰ জাত্যভিমানৰ দপদপনিতে হে অসমীয়া ৰাজনীতিৰ ৰাজহাড় আছে ৷ আৰু সেই ৰাজহাড় পোন কৰি ৰখিছে নিৰ্ণায়ক ভুমিকা লৈ আহা সাধাৰণ অসমীয়া মানুহে ৷ গতিকেই সম্বন্বয়, বুকুৰ কুটুম ভাৱাৰ্থ বাস্তৱ কৰিবলৈ সাধাৰণ অসমীয়া জনতাই এক যুগান্তকাৰী সিদ্ধান্ত ল'ব লাগিব ৷ সেই সিদ্ধান্তই ৰাজনীতি আৰু বৌদ্ধিক জগতক উগ্ৰ জাত্যভিমানৰ গোড়ামী অহংকাৰৰ পৰা মুক্ত কৰিব পাৰিব ৷ অন্যথা এই ভুমিত অসমীয়া জাতিৰ কোনো অধিকাৰ নাই ভুমিপুত্ৰ জনজাতিৰ জমিনি অধিকাৰ নিজৰ হাতত ৰাখি থবলৈ ৷ ভুমিপুত্ৰ জনজাতি জাত্যভিমানী অসমীয়াৰ কিনা গোলাম নহ'য়…\nঅসমীয়া সমাজে ভাষাগত ভাৱে যি সংখ্যাগৰিষ্ঠতা ৰাজনীতিৰে বড়োসকলৰ পৃথক বড়োলেণ্ড বিৰুধীতা কৰিবলৈ ধৰিছে সেয়া তেওঁলোকে সততে চিঞৰি থকা অবৈধ বিদেশী নাগৰিকৰ বিষয়টোয়ে তেওঁলোকৰ ভাষিক সংখ্যাগৰিষ্ঠতা কিমান সেইটো জল জল পট পটকৈ ওলাই পৰিছে ৷ অসমীয়াৰ উগ্ৰ জাত্যভিমানীৰ ফলতে দেখা দেখিকৈ বৰাক উপত্যাকাৰ মানুহে অসমীয়াক আৱৰ্জনালৈ দলিয়াই দিছে ৷ স্কুল-কলেজত বাংলা ভাষা মুছলমান আৰু বঙালী উভয়ে ব্যৱহাৰ কৰিছে ৷ আজি সেইসকল বঙালী ভাষা কোৱাৰ বাবেই অসমীয়া নহ'য় ৷\nবিটিএডিৰ দৰে ক্ষুদ্ৰ এলেকাত সকলো সংখ্যালঘু লোকেই বাংলা ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে ৷ ৰাজবংশী সকলেও শুদ্ধ অসমীয়া ভাষাৰ পৰিৱৰ্তে বাংলা মিশ্ৰীত অসমীয়া অপভ্ৰংশ শব্দ ক'য় ৷ বাকি কাৰ্বি, মিচিং, বড়ো, ৰাভা, হাজং, কোচ, আদি জনজাতিয়ে নিজৰ ভাষাত চলিছে ৷ মধ্য অসম কামৰূপীয়া, বৰপেটীয়া, নলবৰীয়া ইত্যাদি অনেক কথিত ভাষা প্ৰচলন হ'য় ৷ যদি ভাষা এটা কথিত ৰূপত ব্যৱহাৰ কৰি নাথাকে তেন্তে সেই ভাষাৰ লিখিত ৰূপে কিমান মান্যতা ৰাখিব পাৰিব তাত যথেষ্ট সন্দেহ আছে ৷\nঅসমত শুদ্ধ অসমীয়া কোৱা লোক তেনোই নগন্য ৷ বিশেষকৈ উজনীত এই ভাষা কোনোৰকম চলি আচে ৷ যদি অসমীয়াই ওলটা খৰ মাৰি কব নেকি যে বৰাকৰ বাঙালা ভাষী বিদ্যালয়ত আমাৰ ভাষা চলে, বঙালীবোৰ অসমীয়া বুলি ৷ নে তেওঁলোকে ভাৰতীয় সংবিধানে বিধিসন্মত ভাৱে দিয়া নিজৰ জনজাতীয় ভাষাৰ অধিকাৰ কাঢ়ি জনজাতিৰ মুখত অসমীয়া ভাষা জুলুম কৰি সুমুৱাই দিব? গতিকে বানপানীত পৰা মানুহে বচিবলৈ শেষ সম্বল হিচাপে খেৰৰ কূটাকে সাৱতি ধৰা দি অসমীয়া ভাষীক উগ্ৰ জাতীয়তাবাদীসকলে বড়োসকলৰ বিৰুদ্ধে বাংলা ভাষীক লৈ ভাষীক সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰ ৰাজনীতি নকৰাই উচিত ৷ তেওঁলোকে নিজৰ ভাষাৰ আত্মীয়তাৰ কথাটোহে গুৰুত্ব দিয়া উচিত ৷\nBy Thaigir Bodosa at December 14, 2018


ৰঙ (প্রিয়ঙ্কা দাস) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসেউজীয়া, অসম্ভৱ ধৰণে গাঢ় সেউজীয়া৷ যেন কোনো নিপুণ শিল্পীৰ নিপুণ হাতেৰে কেনভাছত বোলোৱা সেউজীয়াখিনি৷ মাজে মাজে চিলনীৰ দৰে চোঁ মাৰি মৃদু বতাহজাকে খুন্দিয়াই থৈ যায় সেউজীয়াখিনিত৷ সেউজীয়াখিনি কঁপি উঠে৷ মুকলি পথাৰখনৰ মুকলি সেউজীয়াখিনি অলপ বলিয়া৷ অকণমান দূৰত সেউজীয়াখিনি সামান্য চুঁচৰি যোৱা৷ সেইখিনিৰ সেউজীয়াখিনি থিয় হৈ থকা নাই ৷ মূৰ পোলোকা মাৰিছে সেউজীয়াখিনিয়ে৷ তাৰ আৰু অলপ দূৰত সেউজীয়াখিনি সেউজীয়া হৈ থকা নাই৷ ৰঙা অলপমান ছিটিকি পৰিছে সেউজীয়াখিনিত৷ যেন ফাকুৱাৰ ফাকু৷ সেইখিনিৰ পৰা দীঘলীয়াকৈ আৰম্ভ হৈছে ৰঙা আঁচ এডাল৷ ৰঙাখিনিৰ তলৰ সেউজীয়াখিনি বেৰঙী, থেতেলা খোৱা, চুঁচৰি যোৱা৷ ৰঙাখিনিৰ মূৰত এখন ভৰি৷ সুঠাম৷ ডাঠ কলাফুল৷ কলাফুলৰ ঠিক তলতেই ৰঙা ফোঁৱাৰা৷ অবিৰতভাৱে নিৰ্গত হৈ আছে জুলীয়া ৰঙা৷ কেচেমা-কেচেম গোন্ধৰ ৰঙা৷ চুঁচৰি গৈছে ভৰিখন৷ তড়িৎ গতিৰে পুনৰ তামবৰণীয়া কিবা এটাই খুন্দিয়ালে ৰঙাখিনিত৷ আকৌ ফাটি পৰিল এসোপা ৰঙা৷\nকেঁচা তেজ !!\nসেউজীয়া ঘাঁহখিনি আকৌ ৰঙীন হৈ পৰিল ৰঙা ৰঙেৰে !!\nভৰিখন টানিব নোৱাৰা হৈ গ’ল সি৷ বাগৰি পৰিল ঠাইতে৷ উলম্বভাৱে৷\nচকুত ভাঁহি উঠিল কিছু খণ্ড-বিখণ্ড ছবি৷\nঅতদিনে ভাৰ বৈ থকা বোজা এটা জাৰি-জোকাৰি পেলাই দিয়া সন্তোষৰ !\nঅস্পষ্ট হৈ তাৰ কাণত বাজি থাকিল টুকুৰা-টুকুৰ শব্দ কিছুমান৷ হাতেৰে খেপিয়াই চালে কঁকালত৷ আছে, ধাতৱ সঁজুলিটো তাৰ কঁকালৰ খোচনিতে আছে৷\nওহো…অস্তাচলৰ হেঙুলীয়া ৰঙ তাইৰ প্ৰিয়৷ এই ৰঙে তাই এদিন কপালত আঁকি লৈছিল, ডাঙৰকৈ৷ বৈ যাওক ৰঙাবোৰ ৷ বাস্তৱমূখী সময়খিনিত সি পলৰীয়া হ’ব নোৱাৰে৷ ঘাঁহনিত পৰি ৰ’ল সি৷\n: কোন আপুনি ??\nঅপ্ৰত্যাশিতভাবে সি মুখামুখি হৈছিল প্ৰশ্নটোৰ৷ জনা-বুজা হোৱাৰে পৰা সি এইখন ঘৰত আছে৷ কেনেকৈ, ক’ৰ পৰা কোনে তাক ইয়ালৈ আনিলে সি নাজানে৷ জানিবও নোখোজে৷ তেজৰ সম্পৰ্ক ন’হলেও এইখনেই তাৰ ঘৰ৷ সি নিজে অন্ততঃ তেনেকৈয়ে ভাবে৷ বেলেগে যি ভাবিলেও তাৰ খেদ নাই৷ সি এনেকৈয়ে সুখী৷ ত্ৰিদিৱ দাদা, আশা বৌ আৰু চাৰিবছৰীয়া ৰিণিয়েই তাৰ আপোন৷ হওঁতে তাৰ নিজৰ গাঁও এখন নথকা নহয়৷ কেতিয়াবা ত্ৰিদিৱ দাদাৰ দুপেগমান বেছি হ’লে তাক কাষত বহুৱাই লৈ কয় – “শুনিছ…হেমো, তই ইয়াতে থাকিবি৷ দৰকাৰ নাই তোৰ মাহীমাৰৰ পুতেককেইটাক আৰ্জি খুৱাবলৈ৷ বাপেৰে আমাক কোঁচত লৈ ডাঙৰ কৰিছিল৷ তই ইয়াতে থাকিবি৷ বাপেৰে আদবাটতে এৰি গ’ল বুলিয়েই তই কেও-কিছু নোহোৱা বুলি নাভাবিবি৷”\nসৰুতে মাত্ৰ দেউতাকে এদিন শিকাইছিল, কোনোবাই তোৰ কি নাম বুলি সুধিলে ক’বি – “মোৰ নাম শ্ৰী হিমান কলিতা৷” ত্ৰিদিৱৰ কথা শুনি শুনি কিবা ভাবিবলৈ মন গ’লে এইখিনিয়ে মনত পৰে তাৰ৷ দোৰোল খোৱা জিভাৰে অলপসময় বিৰবিৰাই থাকি ত্ৰিদিৱৰ কেতিয়া নাক বাজিবলৈ ধৰে সি গম নাপায়৷ গৰমৰ দিনত ত্ৰিদিৱৰ বিছনাখনৰ কাষতেই পকীত ডাঠ চাদৰ এখন পাৰি সি শুই পৰে৷ পুৱালেই তাৰ যুদ্ধ আৰম্ভ৷ বৌয়েকক শাক-পাচলি যুগুতাই দিয়া, ছাদৰ ওপৰত কাপোৰ মেলি দিয়া, ফুলৰ টাববোৰ চিজিলকৈ থোৱা, ফুলৰ গুৰি চাফা কৰা, ইটো-সিটো ভিতৰৰ-বাহিৰৰ কাম কৰা, বজাৰলৈ যোৱা…ইত্যাদি ইত্যাদি৷ ঘৰৰ পিছফালে নতুনকৈ কৰা শাক-পাচলিৰ বাগিছাখন তাৰ কৰ্মঠ হাত দুখনৰে প্ৰমাণ৷ মুঠতে ঘৰখন হেমো নহ’লে নচলে৷ হেমোয়ো এইখন ঘৰ অবিহনে চলিব নোৱাৰে। অৱশ্যে মাজে মাজে তাৰো মন কোঁচ নোখোৱা নহয়৷ বৌয়েকৰ মাকজনী আহিলে যেতিয়া হেমোৰ ‘ডিমোছন’ ঘটি সি বুঢ়ীৰ বাবে তামোল খুন্দিব লগা হয়, বিয়াই-সবাহে গ’লে যেতিয়া ত্ৰিদিৱহঁতৰ সম্পৰ্কীয়বোৰৰ “হেমো, টৌ কেইটা আনি দে৷ হেমো, পাতখিনি পিছফালে পেলাই থৈ আহ” ইত্যাদিবোৰ শুনিবলগা হয়, তাৰ মনটো অলপ কোঁচ খাই যায়৷ কিন্তু দাদা-বৌ-ৰিণিৰ মৰমৰ তুলনাত সেইবোৰ নগণ্য৷ তেওঁলোকৰ বাবে হেমো সদায় হেমোয়ে৷ ঘৰখন নিমাত হেমো অবিহনে৷ সেইজন হেমোয়েই আজি বজাৰৰ পৰা আহি পোৱাৰ পিছত ছাদৰ ওপৰত তাৰ পছন্দৰ ছাৰ্টটো মেলি দিবলৈ গৈ সম্পূৰ্ণ অপ্ৰত্যাশিতভাৱে মুখামুখি হ’ল সজল চকু এযোৰৰ৷ কুঁচিমুচি বহি থকা কুমলীয়া বয়সৰ ছোৱালীজনী যেন সচকিত হৈ উঠিল৷\nহেমোই মনৰ ভিতৰতে ডিঙিত চৰ্চৰণি খোৱা মানুহৰ দৰে থিয় হৈ ৰ’ল অলপ সময়৷ ‘আপুনি’!!! সম্ভৱতঃ জীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে কোনোবাই আপুনি বুলি সম্বোধন কৰিছে হেমোক৷ আঁৰ চকুৰে সি ছোৱালীজনীলৈ চালে৷ ধুনীয়া…ওহো ধুনীয়া বুলি পোনছাটেই ক’ব নোৱাৰি৷ চুলিখিনিও বিশৃংশল৷ অৱশ্যে ভাললগা কিবা এটা আছে চকুদুটিত৷ সেই ভাললগাখিনি বিয়পি পৰিছে মুখখনতো৷ কিন্তু গহীন, কিবা এটা উদাসীন,শূন্য দৃষ্টি৷\nকি ক’ব, কি নক’ব ভাবি সি একেকোবেই বৌয়েকৰ কাষ পালে৷ বৌয়েকৰ মুখৰ পৰা সি গম পালে এইজনীয়েই ত্ৰিদিৱ দাদাৰ সেই সম্পৰ্কীয় ভনীয়েকজনী যিজনী ঘৰৰ পৰা আঁতৰত আশ্ৰম এখনত আছিল৷ এতিয়া আশ্ৰমখন চৰকাৰী মেৰপেচত সোমাই বন্ধ হোৱাৰ ফলত তাই ইয়াত মানে ত্ৰিদিৱহঁতৰ ঘৰত। দুদিনমান থাকি হয়তো ঘৰলৈ যাব। হেমোৰ মনটো সেমেকি উঠে। ‘আশ্ৰমত কিয়’, বুলি সুধিব খোজা কথাষাৰে ডিঙিটোত সোপা মাৰি ধৰে, ওলাই নাহে।\nএদিন দুদিনকৈ এমাহেই হ’বৰ হ’ল৷ ছোৱালীজনী যোৱা নাই৷ আছে৷ ঘৰতে আছে৷ বাজলৈ ওলোৱাও বৰকৈ দেখা নাই সি৷ ৰূমৰ ভিতৰত থাকি জানো কি পায় ! নামটোও নাজানে সি৷ জানিবলৈ মন যায়৷ সুধিব পৰা সাহস তাৰ নহয়গৈ। দাদা-বৌহঁতে ‘মাতু’ বুলি মতা শুনিছে যদিও আচল নামটো সি নাজানে৷\nদুই-এদিন কিতাপ এখন হাতত লৈ খিৰীকিৰ কাষত বহি থকা দেখিছে। প্ৰথমদিনাখন ‘কোন আপুনি’ বুলি সোধা কথাষাৰৰ বাহিৰে আজিলৈ তাৰ লগত কোনোধৰণৰ কথা হোৱা নাই৷ হেমোৰ কেতিয়াবা মৰম লাগি যায় নিষ্পাপ মুখখনলৈ৷ সজল চকুকেইটালৈ৷ বেছিকৈ নাভাবে সি৷ সি জানে…ভাবিলে আউল লাগিব কথাবোৰ৷ সহজ-সৰল হৈ থকা কথাবোৰ জঁট লগাটো সি নিবিচাৰে৷ নজনাবোৰ নজনা হৈয়ে থাকক সদায়৷ হেমো সদায় হেমোয়েই হৈ থাকিব খোজে – ত্ৰিদিৱ দাদাৰ হেমো, আশা বৌৰ হেমো, ৰিণিৰ হেমো দাদা।\nকাৰোবাৰ ‘হিমান’ হ’ব খোজাৰ হেঁপাহটো সি সামৰি-সুঁতৰি থয়৷ নিৰলে, কোনেও গম নোপোৱাকৈ৷\nকথাবোৰ সহজ হৈ থাকিলে ভাল – দেখাত, শুনাত৷ আচলতে সহজ বুলি ভবাবোৰেই জঁট লাগি থাকে৷ মনে মনে৷ কোনেও নেদেখাকৈ, নুশুনাকৈ !\nহেমোৰ কথাবোৰো ইয়াৰ ঊৰ্দ্ধত নহয়৷ মনৰ আশাবোৰে উক দিবলৈ ধৰিলে৷ সপোনৰ অঁকৰা মৈ খন সি আওকাণ কৰিব নোৱাৰে৷ লাহে লাহে সি অনুভৱ কৰিবলৈ ধৰিলে সি যেন সহ্য কৰিব নোৱাৰিব তাইৰ অনুপস্থিতি৷ তাই ঘৰলৈ যোৱাৰ কথা ওলালেই সি অস্থিৰ হৈ পৰে৷ মনটো চটফটাই উঠে৷ আৰু তাই…?\nতাই এখন মৰাসুঁতি৷ বন্ধ হৈ থকা পানীৰ ডোঙা৷ সি নাজানে তাইৰ বুকুৰ ঘাঁ টুকুৰাৰ কথা৷ তাই দেখিছে, তাৰ চকুত বিশ্বাসৰ চাৱনি এটা দেখিছে তাই৷ আৰু মৰমৰ৷ সি নক’লেও তাই বুজিব পাৰে বহুত কথা৷ কিন্তু সি জানেইবা কিমান তাইৰ কথা !! স্থিৰতা নোহোৱা ছোৱালী তাই৷ নিজে নাজানে তাই বিচাৰে কি৷ লগুৱা-লিকচৌৰে ঠাহ খাই থকা নিজৰ ঘৰখনত কিয় নিজকে বন্দী ৰাজকুঁৱৰীৰ দৰে লাগে তাই ভাবি নাপায়৷ কথাবোৰ তাই নিজেই নুবুজে, আনক বুজোৱাটো দূৰৈৰ কথা৷ জীৱনটো তাইৰ বাবে মূল্যহীন৷ উটুৱাই দিব খোজে বোৱতী নৈত৷ খোৱা, পিন্ধা, শোৱা, আত্মীয়, অনাত্মীয় একো নাজানে তাই৷ কেতিয়াবা যদি ছাদৰ ওপৰৰ ৰেলিঙত বহি আছে, অইন কোনোবাদিনা হয়তো ঘৰৰ পিছফালে কোনেও নেদেখাকৈ ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা একেঠাইতে বহি আছে৷ হাতবেগত কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে জাপ-জাপ এলঝোলাম টেবলেট৷ একোৱেই ভাল নালাগে তাইৰ৷ ক্ষন্তেকতে যেন শেষ কৰি দিব জীৱনটো, জীয়াই থকাৰ অসহনীয় যন্ত্ৰণা৷ কিয় ?? নাজানে তাই৷ কিন্তু তাইযে জীয়াই থাকিবও বিচাৰে !! তাই যেন বেলেগ পৃথিৱীৰ বাসিন্দা৷ ইমান অস্থিৰ ছোৱালী কোনে চম্ভালিব বুলি মাক-দেউতাকৰ চিন্তাৰ আঁতডাল ছিঙি পঢ়া-শুনাৰ ইতি পৰাত তাই নিজে বাচি লৈছিল আশ্ৰমৰ মুক্ত জীৱন৷ মাক-দেউতাকৰ আভিজাত্যত যেন এক কাণতাল মৰা অট্টহাস্য৷\nএকেজনী তাই এতিয়া হেমোৰ বান্ধোনত সোমাব পাৰিব জানো ? নিজকে সোধে তাই৷ উত্তৰ – শূন্য।\nঘৰলৈ যোৱাৰ দিন ওচৰ চাপি আহিছে৷ তাই আকৌ অস্থিৰ হৈ পৰিছে৷ ঘৰ…তাইৰ বাবে বন্দীশাল৷ অস্থিৰতাবোৰ উকাব ধৰিছে তাইৰ মনত৷ হাতখন এলঝোলাম কেইটাৰ কাষলৈ গৈ ৰৈ যায়৷ মুখ এখন ভাঁহি উঠে তাইৰ চকুত৷ জিলমিলকৈ, অস্পষ্টভাবে৷ এলঝোলাম কেইটা ঠাইতে ৰয়।\nৰৌদ্ৰজ্জ্বল পুৱা৷ অনাকাংক্ষিতভাবে তাইৰ সন্মুখত হেমো৷ সোধোঁ নোসোধোঁকৈ হেমোৰ মুখেদি ওলাল —\n: ঘৰলৈ যাবা ??\n: মন নাই।\n: কিয় ??\n: ব’লা, দূৰলৈ গুচি যাওঁ৷\nহেমোৰ মন ভৰি পৰে প্ৰশান্তিত৷ তাৰ সপোনৰ মৈখন নাচি উঠে৷ তাই পেলাই দিয়ে এলঝোলামকেইটা।\nকথাবোৰ ভবামতে নহয়৷ কেতিয়াবা হ’লেও আংশিক খেদ কৰিবপৰা অংশ এটা চকুত পৰেই৷ কথাবোৰ স্থিৰ হ’বলৈ লৈছিল। দিনবোৰ উজ্জল। তাইও লাহে লাহে স্থিৰতাৰ বাটত খোজ দিছিল…তাৰ হাতত ধৰি৷ ৰঙা ৰঙ তাইৰ প্ৰিয়৷ নিজান দুপৰীয়া এটি ক’ৰবাৰ পৰা ৰঙা ফাকু এসোপা কপালত সানি লৈ তাৰ সন্মুখত থিয় হৈ কৈছিল,\n: আৰু অকণ ৰঙা ঘঁহি দিয়াচোন৷\n: কি কৰিবা ইমান ৰঙাৰে ?\n: সপোনবোৰ যে “ব্লেক এণ্ড হোৱাইট” হৈ আছে, তাত ৰঙ নিদিয়া জানো?\nএৰা…ৰঙ দিব লাগিব — সি ভাবে৷\nতাৰ প্ৰিয় সেউজীয়া৷ সপোনবোৰো সেউজীয়া৷ হয়তোবা ৰঙা৷ ৰঙবোৰ কিন্তু ৰঙ হৈয়ে পৰি ৰ’ল৷ ৰঙীন কৰাৰ হেঁপাহটো শেলুৱৈ পৰা চোতালখনতে লেটিপেটি হৈ পৰি ৰ’ল৷ তাৰ আৰু তাইৰ মাজৰ কথাবোৰ কেতিয়া ৰাজনীতি, ৰাষ্ট্ৰনীতি আদিৰ লগত জড়িত হৈ পৰিল সি তৰ্কিবই নোৱাৰিলে৷ আশ্ৰমখনৰ মৃত্যুত তাই যুঁজাৰ পণ লৈছিল। তাৰ সাহসত যুঁজ দিছিল৷ এজাক উদণ্ড, বিবেকহীন কোনাবা “প্ৰভু”ৰ গোলামৰ লগত৷ তাইৰ উদাস চকুত কিবা এটা লাহে লাহে উজলিছিল৷ কিন্তু স্থায়ী নহ’ল সেই উজ্জ্বলতা৷ ক’লা পৰা গাল, উখহি যোৱা মুখখনৰ সৈতে এদিন দুপৰীয়া কাঠ এছটাৰ দৰে তাইৰ দেহাটো ষ্ট্ৰেচাৰখনৰ পৰা চোতালত নমাই থোৱা হ’ল৷ কাৰণটো কোনেও নাজানিলে৷ হয়তো জানিও নজনা হৈ থকাটোৱে ভাল বুলি ভাবিলে মানুহবোৰে।\nএনেও তাইৰ নাম কিছুমান আছিল — অস্থিৰ, মেজাজী, খেয়ালি। নামবোৰে মানুহক কথাটো পাহৰিবলৈ সহজ কৰি তুলিলে৷ গুৰুত্বহীন কথা৷ মানুহ মৰেই —- কোনোবা আগত, কোনোবা পাছত !!\nসম্ভৱ নাছিল৷ তাৰবাবে কথাবোৰ অইনে ভবাৰ নিচিনাকৈ ভবাটো সম্ভৱ নাছিল। তাইৰ অবিহনে সময় তাৰবাবে বিহ৷ তাইৰ পুৰণি অস্থিৰতাৰ বেমাৰটো লাহে লাহে তালৈ শিপালে। তাইৰ স্মৃতিৰ অত্যাচাৰত এই অস্থিৰতা অধিক পৰিপক্ক হ’ল, গাঢ় হ’ল৷ কথাটো মানুহে পাহৰি পেলোৱাৰ বাবে তাৰ মনত যন্ত্ৰণা দকৈ শিপালে৷ শৃংখল, কৰ্মঠ সহজ-সৰল হেমো ক্ৰমে পৰিৱৰ্তিত হ’ল চকুত একুৰা জুই জ্বলি থকা আত্মধ্বংসকাৰী প্ৰেমিকলৈ। এই আত্মনিধন যজ্ঞৰ আহুতি সি বিচাৰি ল’লে। অব্যৰ্থভাবে।\nত্ৰিদিৱৰ দ্ৰয়াৰটো খুলি সি ৰিভলভাৰটো উলিয়াই ল’লে, সংগোপনে৷ সি জানে সি উভতি আহিব নোৱাৰে৷ তথাপি এই আহুতি তাক লাগিবই৷ সি চিনি পোৱা বাটটোৰে খোজ ল’লে খৰকৈ৷ যিটো বাটেৰে তাই খোজ লৈছিল আশ্ৰমখন পুনৰ ঠন ধৰি উঠাৰ আশাত৷ সি ওভতাৰ কথা ভবা নাই৷ উভতি আহি ৰঙ ঘঁহি দিবলৈ তাই নাই৷ সেউজীয়া ঘাঁহনিখনৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ পেছাদাৰী ভাবেৰে সি কুকুৰনেচীয়া স্বভাৱৰ দানৱটোৰ মূৰত সুমুৱাই দিলে তিনিটা গুলী৷ ঠাইতে ঢলি পৰিল মানুহটো।\nআৰু হেমো ??\nসি নুগুচিল ঠাইৰ পৰা৷ প্ৰশান্তিৰ নিশ্বাস এটা এৰি সি থিয় হৈ ৰ’ল মুকলি পথাৰখনত৷ তৎমুহূৰ্ততে কিবা এটাই ফালি নিয়া যেন লাগিল তাৰ ভৰিখন৷ সি জানিছিল দানৱ বধৰ চক্ৰবেহুৰ পৰা সি ওলাব নোৱাৰিব৷ আক্ষেপ নাই তাৰ মনত। তিলমানো নাই৷ সিও একে পথেৰেই যাব — তাই যোৱা পথেৰে৷\nপুনৰ — (১)\nসেউজীয়া তাৰ প্ৰিয়৷ ৰঙা তাইৰ৷ হেমোৰ চকুৰ সন্মুখতে সেউজীয়াবোৰ ৰঙা হৈ পৰিল – তাৰ নিজৰ তেজেৰে৷\nঅতদিনে তাৰ মনত চলি থকা আত্মনিধনকাৰী যজ্ঞখনৰ আজি শেষ দিন৷ দুটা গুলী ভৰিত লৈ তৃতীয়টো বুকুত পাতি ল’বলৈ সি পৰি দিলে সেউজীয়াখিনিৰ ওপৰত। ৰঙা হৈ পৰক তাৰ প্ৰিয় সেউজীয়া। এই ৰঙেই তাইক উপহাৰ দিব খুজিছিল সি। সি পৰি দিলে ঠাইতে।\nধাতৱ আঘাত কেইটামানে ফুটা কৰি ৰঙা উলিয়াই দিলে তাৰ বুকুৰ পৰা।\nদেখ-নেদেখ স্মিত হাঁহি এটা ওলমি ৰ’ল হেমোৰ ওঁঠত৷\nসেই হাঁহিত ৰঙ আছিল৷\n← ফটো (জাহ্নু ভৰদ্বাজ)\nগাঁৱত গৰু নাই (দ্বিজেন্দ্র নাথ শৰ্মা) →


৩৩ বছৰ বয়সৰ এগৰাকী সুন্দৰী মহিলা ! কিন্তু তেওঁ বিচনাত প্ৰস্ৰাৱ কৰে, কাৰণ ...– News18 assam\nViral News: বৰ্তমান, বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ৰোগৰ ফলত বিভিন্ন সমস্যা হয়। কিন্তু এইটো জনা নহ'লে সঠিক কাৰণটো নিৰ্ণয় কৰাটো অতি কঠিন। তেনে এক সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছিল এগৰাকী মহিলাই। তেওঁ তেওঁৰ অজ্ঞাতে বিচনাত প্ৰস্ৰাৱ কৰি আছিল।\nবৰ্তমান, বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ৰোগৰ ফলত বিভিন্ন সমস্যা হয়। কিন্তু এইটো জনা নহ'লে সঠিক কাৰণটো নিৰ্ণয় কৰাটো অতি কঠিন। তেনে এটা সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছিল এগৰাকী মহিলাই। তেওঁ তেওঁৰ অজ্ঞাতে বিচনাত প্ৰস্ৰাৱ কৰি আছিল। কিন্তু ইয়াৰ আঁৰত আন এটা কাৰণ আছিল। অজ্ঞাতে, মহিলাগৰাকী এক মাৰাত্মক ৰোগৰ চিকাৰ হৈছিল। তেওঁৰ বাতৰি এতিয়া ভাইৰেল বাতৰি (Viral News)।\nনৰউইচ (Norwich))ৰ ৪৩ বছৰীয়া এনা ৱেকফিল্ডে স্বাস্থ্য আৰু সুৰক্ষা বিষয়া হিচাপে কাম কৰে। যোৱা ১০ বছৰ তেওঁৰ বাবে অতি বেদনাদায়ক আছিল, যিটো ভৱিষ্যতবাণী কৰাও অতি কঠিন। এনা ৱেকফিল্ডে ২০১২ চনত ১৩৫ কিলোমিটাৰ দূৰত এটা দাতব্য বেংকত কাম কৰিবলৈ গৈছিল। সেই সময়ত তেওঁ তাত এটা টেণ্টত বাস কৰিছিল। আনা ৱেকফিল্ডে সেই সময়ত এটা কথা লক্ষ্য কৰিছিল। তেওঁ ৰাতিপুৱা সাৰ পাই দেখিলে যে তেওঁৰ পেণ্ট তিতা। সেই সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৩৩ বছৰ। আনা সেই সময়ত ইমান দুৰ্বল আছিল যে নিশা শুই থাকোঁতে বিচনাত প্ৰস্ৰাৱ কৰিছিল।\nREAD| প্ৰেমিকাৰ মাকক বৃক্ক দান কৰিলে প্ৰেমিকে, অস্ত্ৰোপচাৰৰ পিছতে প্ৰেমিকাই অন্য কাৰোবাক কৰালে বিয়া!\nচিকিৎসকে আনাক কৈছিল যে তেওঁৰ পেশী দুৰ্বল হৈ পৰিছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁ প্ৰস্ৰাৱ বন্ধ কৰিব নোৱাৰে। ৯ মাহত তেওঁৰ অৱস্থা বেয়া হৈ গৈছে। ২০১৩ চনত পৰীক্ষা কৰাৰ পিছত, তেওঁ গম পালে যে তেওঁৰ গ্ৰীৱাৰ কৰ্কট ৰোগ (Cervical Cancer) টিউমাৰ আছে। চিকিৎসকে তেওঁক জনাইছিল যে তেওঁৰ প্ৰথম পৰ্যায়ৰ কৰ্কট ৰোগ আছে। আন্নাই এতিয়াও ৫ বছৰলৈকে জীয়াই থাকিব পাৰে। আন্নাই তেতিয়া ৬ সপ্তাহৰ বাবে কেমো চিকিৎসা কৰাইছিল আৰু তাইৰ টিউমাৰটো অলপ সৰু হৈ গৈছিল। এইটোৱে তেওঁৰ বিচনাত প্ৰস্ৰাৱ কৰাও বন্ধ কৰিছিল। তাৰ পিছত, যেতিয়া আন্না চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ গৈছিল, চিকিৎসকে বিভিন্ন পৰীক্ষা কৰিছিল আৰু তাইক কৈছিল যে তাইৰ কৰ্কট ৰোগ যথেষ্ট বিয়পি পৰিছে যিটো পৰ্যায় ৪-ত আছে। ফলস্বৰূপে, আন্না এতিয়া জীয়াই থকাৰ সম্ভাৱনা মাত্ৰ ৫ শতাংশ।\nকৰ্কট ৰোগত জিকিল\nচিকিৎসকে এনেকৈ কোৱাৰ পিছত কেমো প্ৰায় ৫ মাহ ধৰি চলিছিল। ফলস্বৰূপে, আন্না সম্পূৰ্ণৰূপে দুৰ্বল হৈ পৰে, তাইৰ চুলি সৰি পৰে। ছয় মাহৰ পিছত, যেতিয়া চিকিৎসকে পুনৰ পৰীক্ষা কৰিছিল, চিকিৎসকেও আন্নাৰ কৰ্কট ৰোগ আৰোগ্য হোৱা দেখি আচৰিত হৈছিল। আন্নাই দ্য চান ৱেবছাইটক কৈছিল যে চিকিৎসকে দিয়া ৫ বছৰৰ সময়সীমাৰ পিছত তেওঁ এতিয়া এটা সুন্দৰ জীৱন যাপন কৰি আছে।\nFirst published: January 18, 2022, 11:06 IST


শ্লোগানতে সীমাবদ্ধ চৰকাৰৰ বিকাশ নীতি! লখিমপুৰ-বিশ্বনাথ জিলাৰ সীমান্তৱৰ্তী গাঁৱৰ জনতাৰ মান্ধাতা যুগীয়া জীৱন... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nডিজিটেল সংবাদ, নাৰায়ণপুৰঃ স্বাধীনতাৰ ৭ দশকৰ পিছতো বিভিন্ন সমস্যাৰে ভাৰাক্ৰান্ত এখন গাঁও। লখিমপুৰ জিলাৰ নাৰায়ণপুৰৰ চেচা-ৰাজগড়ত অৱস্থিত অসম-অৰুণাচল সীমান্তৱৰ্তী পূৱ ৰতনপুৰ নামৰ গাঁও খনত আজিও কেৱল শ্লোগানতে সীমাবদ্ধ হৈ আছে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদী আৰু মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱাল চৰকাৰৰ ‘সব কা সাথ সবকা বিকাশ’ নীতি ।\nযিসময়ত দেশৰ শেষ প্ৰান্তৰত থকা পৰিয়ালটোৰ বিকাশৰ কথা কৈ অহা হৈছে ঠিক সেই সময়তেই এই খিলঞ্জীয়া মানুহৰ বসতিস্থল গাঁও খনে স্পৰ্শ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই উন্নয়নৰ ।বাসস্থান, শিক্ষা, বিদ্যুৎ, বিশুদ্ধ খোৱাপানী, চিকিৎসা, যাতায়ত, অনাময় আচনিকে ধৰি ভিন্ন সমস্যাৰে ভাৰাক্ৰান্ত আজি গাঁওখন।\nএক কথাত ক’বলৈ গলে সকলো ধৰণৰ মৌলিক অধিকাৰৰ পৰাই বঞ্চিত-অৱহেলিত গাঁও খনৰ দুৰ্ভগীয়া লোক সকল । কণ কণ শিশু সকলে শিক্ষা গ্ৰহণৰ বাবে অৰুণাচল পাহাৰৰ পৰা বৈ অহা খৰশ্ৰোতা চেচা নৈ পাৰ হৈ প্ৰায় তিনি-চাৰি কিলোমিটাৰ পথ অতিক্ৰম কৰি যাব লাগে বিদ্যালয়লৈ বুলি । এজাক বৰষুণ দিলেই নদীৰ পানী ফেনেফোটোকাৰে বাঢ়ি আহাৰ ফলত প্ৰায়েই বিদ্যালয় মুখী যাত্ৰা বন্ধ হয় কণ কণ ছাত্র-ছাত্ৰী সকলৰ ।\nআনহাতে চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰতো গাঁও খনৰ লোক সকলে আজিও বেজ-কবিৰাজৰ ওপৰতেই ভৰসা কৰি আহিছে । টিপ চাকিৰ পোহৰতেই নিশা যাপন কৰিবলগীয়া হোৱা গাঁও খনৰ লোক সকলে সীমান্তৱৰ্তী অৰুণাচলী লোকৰ ঘৰত অতি কম মজুৰীত দিন হাজিৰা কৰি বছৰ বছৰ ধৰি পৰিয়াল পোহপাল দি আহিছে ।\nমুঠৰ ওপৰত কেৱল সমস্যাৰ মাজতেই দিন অতিবাহিত কৰি আহিছে গাঁও খনৰ লোক সকলে । জনপ্ৰতিনিধিৰ ছা টোকে দেখিবলৈ সক্ষম নোহোৱা গাঁওখনৰ লোক সকলে প্ৰতিটো নিৰ্বাচনতেই কিন্তু সাব্যস্ত কৰি আহিছে নিজৰ নিজৰ ভোটাধিকাৰ । এতিয়া প্ৰশ্ন হয়- মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱাল নেতৃত্বাধীন পৰিৱৰ্তনকামী চৰকাৰ খনৰ সু-দৃষ্টি পৰিব নে মান্ধাতা যুগীয়া জীৱন অতিবাহিত কৰা সীমান্তৱৰ্তী এই গাঁও খনৰ দুৰ্ভগীয়া লোক সকললৈ???\nউত্তৰাখণ্ডত বন্যহস্তীৰ জাকে চলালে বাহনত আক্ৰমণ…