শালৈ জাতিৰ ঐতিহ্য বিছাৰ - ৱিকিউৎস\nশালৈ জাতিৰ ঐতিহ্য বিছাৰ\n(শালৈ জাতিৰ ইতিহাসৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nশালৈ জাতিৰ ঐতিহ্য বিচাৰ (১৯৯২)\nলেখক: পদ্মৰাম শালৈ\n1368শালৈ জাতিৰ ঐতিহ্য বিচাৰপদ্মৰাম শালৈ১৯৯২\nঅসমীয়া সমাজ আৰু সংস্কৃতি চৌত্ৰিশটা জাতিৰ সমন্বয়ত গঢ়ি উঠা বুলি ডঃ মহেশ্বৰ নেওগদেৱে তেখেতৰ পুৰনি অসমীয়া সমাজ আৰু সংস্কৃতি নামৰ গ্ৰন্হত উল্লেখ কৰিছে৷এই চৌত্ৰিশটা জাতিৰ ভিতৰত শালৈ জাতিটোৰ নামো স্পষ্টভাৱে উল্লেখ আছে৷ শংকৰদেৱ মাধৱদেৱৰ গ্ৰন্হৱলীত আৰু চৰিত পুথিসমুহতো কিছুমান জাতিৰ উল্লেখ পোৱা যায়৷ ভাগৱতৰ দ্বিতীয় স্কন্ধ দ্বীতিয় অধ্যয়ত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে উল্লেখ কৰিছে----\nকিৰাট কছাৰী খাছী গাৰো মিৰি\nযৱন কঙ্ক গোৱাল\nঅসম মুলুক ধোবা যে তুৰুক\nকুমাৰ ম্লেছ চণ্ডাল৷৷\nইয়াত উল্লেখিত কিৰাট ,কছাৰী, খাছী, গাৰো, মিৰি, গোৱাল,ধোৱা, চণ্ডাল-এই জাতিকেইটাৰ সুকীয়া অস্বিত্বৰ বিষয়ে জানিব পৰা যায়৷ ‘অসমৰ পৰা আহোমক, ‘যবনৰ দ্বাৰা কোচক, ‘তুৰুকৰ দ্বাৰা মুছলমানক আৰু ম্লেছৰ দ্বাৰা মেছ জাতিক বুজোৱা বুলি ডঃ মহেশ্বৰ নেওগদেৱে কৈছে৷কঙ্কৰ দ্বাৰা কোন জাতিক বুজাইছে কব পৰা নাযায়৷ সেইদৰে মুলুক এটা জাতিৰ নাম, নে মুলুক দেশ, ৰাজ্য ঠাই অৰ্থত ব্যৱহৃত হৈছে সেইটোও ধৰিব নোৱাৰি৷পুৰনি অসমীয়া সমাজ আৰু সংস্কৃতি গঢ়ি তোলাত এই কেইটা জাতিৰঅৱদান আছে আৰু চৌত্ৰিশটা জাতিৰ ভিতৰতে এই কেইটাও যে ইও ধুৰুপ৷ বলদেৱ সুৰ্যখড়ি দৈৱজ্ঞ বিৰচিত “দৰং ৰাজবংশাৱলীত” উল্লেখ কৰা মতে বংগৰ চুলতান ছুলেইমান কৰৰানীৰ সেনাপতি কালাপাহাৰে ১৫৬৪খ্ৰীঃকামৰুপৰ কামাখ্যা মন্দিৰ ধ্বংস কৰাৰ পিছত কোচৰজা নৰনাৰায়নে মেঘা মোকদোমৰ হতুৱাই ছয়মাহৰ ভিতৰত কামাখ্যা মন্দিৰ পুনৰ নিৰ্মান কৰি উলিয়াই আৰু মহাৰাজ নৰনাৰায়নে মেঘা মুকদুমৰ হতুৱাই ছয়মাহৰ ভিতৰত কামাখ্যা মন্দিৰ পুনৰ নিৰ্মান কৰি উলিয়াই আৰু মহাৰাজ নৰনাৰায়নে ভাতৃ চিলাৰায়ৰ সৈতে সাতদিন নিৰাহাৰে থাকি চতুঃষষ্টি উপাচাৰে থাকি মন্দিৰত পুজা কৰাই ম’হ, ছাগলী, হাহ, পাৰ, কাছ, হৰিন,আদিৰ একলাখ বলি আৰু তিনিলাখ হোম দিয়াৰ উপৰিও মন্দিৰৰ কাম কাজ নিয়াৰিকে চলাবৰ বাৱে সাতকুড়ি পাইক দিলা কৰি তাম্ৰফলি’ ৷ এই সাতকুড়ি পাইক পৰিয়াল কেইটা আছিল –\nব্ৰাহ্মন দৈৱজ্ঞ নট ভাত তাতী মালী ৷\nকমাৰ কহাৰ বাঢ়ৈ ধোব সালই তেলী৷৷\nসোনাৰী কমাৰ হিৰা কৈৱৰ্ত চমাৰ৷\nমুচিয়াৰী হালি আদি দিলা নিৰন্তৰ৷৷\nইয়াত উল্লেখিত জাতি কেইটা বৃত্তিগত৷সালৈত বাহিৰে বাকীকেইটাৰ কি ধৰনৰ কাম বা বৃত্তি হব পাৰে জানিব পাৰি৷সালৈ জাতিৰ কাম বা বৃত্তি সম্পৰ্কে বংশাৱলীখনত স্পষ্টভাবে উল্লেখ নাই৷ ‘দৰং বংশাৱলীৰ’ এই কথাখিনিক কনকলাল বৰুৱাই তেখেতৰ আৰ্লি হিষ্টৰী অফ কামৰুপত” এনেধৰনে উল্লেখ কৰিছে৷— The King(Naranarayana) offered three lakh of ‘hom’ and one lakh sacrifices and dedicated to the temple the families of 140 paiks for service in the temple by means ofacopper-plate grant …….The king give as –Paiks families of Brahmans, Ganaks, Nath, Bhats, Tanties, Barhois(Carpenter) washer man, oil pressers, Sweet meat makers, Fishermen, & Scavengers, Evidently these constituted and 140 of paiks…ইয়াত কনকলাল বৰুৱাদেৱে বংশাৱলীত উল্লেখ থকা জাতি কেইটাৰ নাম ইংৰাজীত লিখি বাকী কেইতাৰ ক্ষেত্ৰত ইংৰাজী অৰ্থতো দিছে৷সেই গ্ৰন্হত Saloi লিখি “Sweet Meat maker” অৰ্থাত মিষ্টান্ন তৈয়াৰ কৰোতা বুলি লিখি দিছে৷ আৰ্লি হিষ্টৰী অফ কামৰুপত” উল্লেখ কৰা জাতি কেইটা দৰঙ্গ ৰাজবংশাৱলীত উল্লেখ কৰা জাতিকেইটাৰ সৈতে মিলাই চালেও একে হয়৷ইয়াৰ পৰা এইটো স্পষ্ট যে শালৈয়ে ভোগ ৰান্ধিছিল অথবা শালৈয়ে তৈয়াৰ কৰা মিঠাই দেৱীৰ প্ৰসাদ হিছাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ ‘দৰং ৰাজ বংশাৱলীৰ’ পৰা শালৈৰ সুকীয়া অস্বিত্ব বা বৃত্তিৰ কথা স্পষ্টভাবে জানিব পৰা যায়৷এই বংশাৱলীৰ ৰচনাকাল আমানত উল্লা চৌধাৰীৰ মতে ১৭৯১ আৰু গেইটৰ মতে ১৮০৬ চন৷এই বংশাৱলীৰ এতিহাসিক মুল্য সম্পৰ্কত ডঃ মহেশ্বৰ নেওগদেৱে মন্ত্যব্য প্ৰকাশ কৰিছে-ধৰ্মানুৰাগ অনুপ্ৰানিত অংশবোৰ বাদ দিলে বংশাবলীৰ ঐতিহাসিক মুল্য খপ সোনৰ দৰে উলাই পৰিব৷’’ কামাখ্যা মন্দিৰৰ কাম কাজবোৰ নিয়াৰিকে চলাই থাকিবৰ বাবে বংশাবলীত উল্লেখ থকা যি ঊনৈশটা জাতিৰ ১৪০টা পৰিয়াল পাইক কৰি দিলে তাৰে ভিতৰত এই পৰিয়ালকেইটা মহাৰাজ নৰনাৰায়নে পশ্চিমৰ পৰাই আনিছিল নে স্হানীয়ভাবে সংগ্ৰহ কৰি পাইক কৰিছিল সেইটোও এটা প্ৰশ্ন৷ইতিহাসে কয় যে অসমত ব্ৰাহ্মন আগৰপৰাই আছিল৷বাকীকেইতা জাতিৰ ক্ষেত্ৰত ইতিহাস স্পষ্ট নহয়৷ শালৈ জাতিৰ বশতি প্ৰধান অঞ্চল লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে প্ৰথম অৱস্হাত অবিভক্ত কামৰুপ(বৰ্তমানৰ কামৰুপ আৰু নলবাৰী)জিলা আৰু দৰং জিলাৰ মঙ্গলদৈ অঞ্চলৰ ভিতৰতহে শালৈসকল বসবাস কৰিছিল ৷এই অঞ্চলৰ বাহিৰে বৰ্তমান অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত যিসকল শালৈ জাতিৰ লোক বাস কৰে কামৰুপ অথবা মঙ্গলদৈ অঞ্চলৰ পৰা যোৱা লোকহে৷ ইয়াৰ পৰা অনুমান হয় যে মহাৰাজ নৰনাৰায়নে পশ্ছিমৰ পৰাই আন আন বৃত্তিৰ পৰিয়ালৰ লগত শালৈ পৰিয়াল কেইটিও আনি কামাখ্যাৰ ওছৰে পাজৰে বহুৱাইছিল আৰু বংশ বৃদ্ধিৰ লগে লগে কামৰূপৰ বিভিন্ন স্হানলৈ ওচৰতে মঙ্গললৈ অঞ্চললৈ বিয়পি পৰে৷ বিহাৰত সাও নামৰ জাতি এটা আছে৷তেওলোকৰ আজিও মিঠাই তৈয়াৰ কৰাটো প্ৰধান ব্যৱসায় হৈয়ে আছে৷মিঠাই তৈয়াৰ কৰাত তেওলোক নিপুন৷ ভাৰতৰ বিশেষকৈ উত্তৰ ভাৰতৰ প্ৰধান চহৰবোৰত মিঠাই দোকানৰ ব্যৱসায় তেওলোক চলাই আছে৷ ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইৰপৰা তেওলোকে মিঠাইৰ ফৰ্মাচ(Order)পাই তেওলোকে সেইমতে যোগান ধৰে৷ তেওলোকৰ পুৰ্বপুৰুষসকল হেনো ৰজাঘৰীয়া মিঠাই যোগানধাৰী আছিল৷ এই সাওসকলৰ বহুতে সাহু লিখে৷উচ্চাৰন বিভ্ৰাতৰ ফলতে হওক বা শব্দৰ সংক্ষিপ্ত কাৰনতেই হওক ম্লেছ যেনেকৈ মেছ হল তেনেদৰে শালৈও ‘সাও’ অথবা সাহু হব পাৰে৷বিহাৰৰ বৰ্তমানৰ সাওসকলৰে পুৰ্বপুৰুষ শালৈ কেইঘৰমান মহাৰাজ নৰনাৰায়নে আনিছিল নিশ্চয়৷ হাওলীৰ লেখক, প্ৰকাশক পঞ্চৰতন ফাৰ্মৰ স্বতাধিকাৰী ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত ভ্ৰমন কৰি তথ্য সংগ্ৰহকাৰী যাদৱ চন্দ্ৰ দাসে কয় যে বিহাৰৰ হালৈ জাতিৰ মানুহবিলাক উন্নত আৰু পবিত্ৰ বুলি আজিও সমাজত প্ৰায় ব্ৰাক্ষনৰ সমকক্ষ হৈ উচ্ছ স্হান লভি আছে৷এওলোকে পুৰ্বৰে পৰা ৰজা জমিদাৰ আৰু বৰ বৰ লোকৰ মিঠাই অৰ্থাৎ হালুৱা তৈয়াৰ কৰি সৰ্বত্ৰ যোগন ধৰিছিল আৰু এতিয়াও সেই ব্যৱসায় কৰিয়েই চলি আছে৷সেইকাৰনে এই জাতিৰ মানুহবিলাকে এতিয়াও হোটেল মিঠাইৰ দোকান ৰন্ধা বঢ়া আদি কাম কৰি জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰে৷এইটো তেওলোকৰ পুৰ্বৰপৰা চলি অহা জাতীয় পেশা বা ব্যৱসায়৷অসমতো অভয়াপুৰী বৰপেটা পাঠশালা টিহু নলবাৰী আদিত শালৈ জাতিৰ মানুহৰ ভিতৰত প্ৰায় প্ৰতিজন লোকেই মিঠাই তৈয়াৰ কৰে আৰু চাহ মিঠাইৰ ব্যৱসায় কৰা দেখা যায়৷ যাদৱ চন্দ্ৰ দাসে কোৱা মতে বিহাৰৰ হালুৱৈ শালৈৰ উচ্ছাৰন বিভ্ৰাট ঘটি সালৈ > হালৈ> হালুৱৈ হব নিশ্চয়৷এইবোৰৰ পৰা সিন্ধান্ত লব পাৰি যে পশ্ছিমৰ পৰা ব্ৰাহ্মন আনি অসমত বহোৱাৰ নিচিনাকৈ মহাৰাজ নৰনাৰয়নেও বিহাৰৰ ফালৰপৰাই শালৈসকলক আনি অসম বা পুৰনি কামৰুপত বহুৱাইছিল৷ সালৈ আৰু শালৈৰ এই দুয়োটাৰ কোনটো শুদ্ধ আৰু বৰ্তমান শালৈ নিলিখি শালৈহে লিখে সেইটোও মন কৰিবলগীয়া৷ইংৰাজীত কোনো কোনোৱে (Salai)আৰু কোনোৱে (Saloi) লিখে৷ যি চৌত্ৰিশটা জাতিৰ সমন্বয়ত অসমীয়া সমাজ আৰু সংস্কৃতি গঢ়ি উঠিছে সেই জাতিকেইটাৰ ভিতৰত কিৰাট কছাৰী গাৰো খাছী মিৰি কোছ আহোম মেছ আদি জাতিকেইটাৰ সুকীয়া বৈশিষ্ট আছে৷ব্ৰাহ্মন দৈৱজ্ঞ কমাৰ কহাৰ আদি জাতিৰ কথা কলে তেওলোকৰ বৃত্তিবোৰৰ অলপ অছৰপ আভাস মনলৈ আহে৷কিন্তু শালৈ জাতিৰ বৃত্তি স্পষ্টভাবে জ্ঞাত নহয়৷শালৈ শব্দটোৱেই কি বুজাই সেই বিষয়ে হেমকোষ অথবা চন্দ্ৰকান্ত অভিধানত পোৱা নাযায়৷শালৈৰ ক্ষেত্ৰত হেমকোষ নিমাত৷চন্দ্ৰকান্ত অভিধানত সালৈ : হালৈৰ অৰ্থ দিয়া আছে অসমীয়া হিন্দুৰ এটা জাতি বুলিহে৷ডঃ মহেশ্বৰ নেওগদেৱে তেখেতৰ পুৰনি অসমীয়া সমাজ আৰু সংস্কৃতি গ্ৰন্হত সালৈ বা শালৈ আৰু হালৈ একে জাতি নহয়,ই দুটা সুকীয়া জাতি বুলিহে উল্লেখ আছে৷শালৈসকল বৃত্তিৰ দ্বাৰা জনজাত নহয় যেতিয়া কোনোৱে বংশোদ্ভৱ বুলি ভৱাৰ থল আছে৷সেই বংশৰ পুৰ্বপুৰুষৰ নামঅনুসৰিয়েই শালৈ জাতিৰ উদ্ভৱ হোৱা বুলি বিশ্বাস৷হিন্দু সমাজত গোত্ৰও বংশোদ্ভৱ ৷একে জাতিৰপৰা বিভিন্ন গোত্ৰ হোৱাটো বিৰাজমান৷ অসম বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ব বিভাগত ডঃ সূৰ্য কুমাৰ ভুঞাৰ ঐতিহাসিক প্ৰৱন্ধ কিছুমানৰ তালিকা এখন আছে৷এই তালিকামতে ত্ৰয়োদশ বছৰৰ আবাহান আলোছনীত গিৰীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰীয়াই অসমত শালৈ জাতি আৰু শাল জাতি বুলি এটা প্ৰবন্ধ লিখা বুলি উল্লেখ আছে৷তেতিয়াৰ কামৰুপ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী প্ৰাগজ্যোতিষপুৰতেই শালস্তম্ভ নামেৰে এজন প্ৰতাপী ৰজাই শালস্তম্ভ বংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল৷খ্ৰীষ্টীয় পঞ্চম শতিকাত এই ৰজাই প্ৰায় পছিশ বছৰ ৰাজত্ব কৰিছিল৷প্ৰবাদ মতে এও নৰক ৰাজপুত্ৰ ভগদত্তৰ বংশধৰ৷নৰকে পশ্ছিম ভাৰতৰ পৰা কিছুমান আৰ্য লোক আনি প্ৰাগজ্যোতিষপুৰত বহুৱাইছিল৷ শালস্তম্ভ আৰ্যসম্ভুত আৰু এওৰ বংশধৰসকলেই শালৈ সম্প্ৰদায়ৰ বুলি জনা যায়৷এইদৰে শালৈ জাতিৰ উৎপত্তি বুলি ভোজকুছিৰ গিৰীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰীয়াই যুক্তি সহকাৰে আবাহান আলোছনীত প্ৰকাশ কৰিছিল৷শালস্তম্ভ প্ৰাচীন কামৰুপৰ এজন প্ৰসিদ্ধ ৰজা আছিল৷ ৰত্নপালৰ বৰগাঁও লিপি মতে নৰক বংশৰ বংশানুক্ৰমে কেইবাজনো ৰজাই সমগ্ৰ দেশ শাসন কৰাৰ পিছত ভাগ্যৰ বিপৰ্যয়ত এজন মূখ্য ম্লেছ নায়কে ৰাজ্য অধিকাৰ কৰি লয়৷এইজনেই আছিল শালস্তম্ভ৷শালস্তম্ভ খ্ৰীঃ ৬৫৫ৰ পৰা ৬৭৫ খ্ৰীঃলৈ প্ৰাচীন কামৰুপত ৰাজত্ব কৰিছিল৷গতিকে শালস্তম্ভ খ্ৰীষ্টীয় ৫ম শতিকাৰ নহয় ৭ম শতিকাৰ হে ৰজা৷বৰাগাও লিপিত এনেধৰনে আছে—\nএ ৱম্ বংশ ক্ৰমেন ক্ষিতিমন্ত নিখিলম্\nভুঞ্জতাম্ নৰকানাম্ ৰাজ্যম্\nম্লেছাধিনাথো বিধিচলন বসদেৱা\nডঃ হৰ্নলিয়েও এই পাঠৰ লিপি উদ্ধাৰ কৰি লিখিছে— “after this for several generations kings of Naraka’s dynasty had ruled the whole country,agreat chief of Mechhas, owing toaturn of adverse fate, took possession of the kingdom. This was Sala Stambha. গেইটেও কৈছে—withareference to Narak of the Asur Race who conquered Kamrupa and took up his abode in Pragyotish the best of towns’. He was followed by his son Bhagadutta and the latter by other of his line for several generations. Then by and adverse turn of fate the kingdom was taken possession of by sala Stambha, ‘a great chief of the Mlechhas. এনেধৰনৰ ইতিহাসে কয় যে শালস্তম্ভ ম্লেছহে আছিল৷এও নৰক ৰাজপুত্ৰ ভগদত্তৰ বংশধৰ নাইবাআৰ্য্যগোষ্ঠী সম্ভুতও নহয়৷ম্লেছসকল অহিন্দু মঙ্গোলীয় আছিল যদিও শালস্তম্ভ বংশৰ পিছৰ ৰজাসকলে অৱশ্যে হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহন কৰিছিল৷ ম্লেছসকলে হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহন কৰিলেও এওলোকৰ মঙ্গোলীয় প্ৰজাতিৰ লক্ষন কিন্তু সম্পুৰ্নৰূপে ফুটি উঠা নাই৷ নৃতত্ববিদ সকলে কোৱা মতে মঙ্গোলীয়ৰ শাৰীৰিক গঠনৰ বৈশিষ্ট এনেধৰনে দিব পাৰি৷চৰ্মবৰ্ন পীত বা পিত পিংগল, কেশ কলা আৰু অমসৃন৷ দাঢ়ি গোফ আৰু গাৰ নোম তাকৰ৷মুখমণ্ডল বহল আৰু চেপেটা ৷নেত্ৰ বক্ৰ নেত্ৰকোন ঠেক৷ মঙ্গোলীয়সকলৰ এনেধৰনৰ শাৰীৰিক গঠনৰ লগত শালৈসকলৰ কোনো ধৰনৰ মিল দেখা নাযায়৷গতিকে শালৈসকল শালস্তম্ভ বংশৰ বুলি মানিব নোৱাৰি৷ শ্ৰীযাদৱ চন্দ্ৰ দাসে কব খোজে যে নৰকৰ দিনতে অহা আৰ্য্যসকলৰ লগতে শালৈসকলো আহি অসমত বসবাস কৰিবলৈ লয়৷নৰকে যে আৰ্য্য আনি তেওৰ ৰাজ্যত বহুৱাইছিল ইতিহাসেও সেই কথা স্বীকাৰ কৰিছে৷কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মনৰ ৰাজত্বকালত অহা বিখ্যাত চীনা পৰিব্ৰাজক হিউৱেন চাঙেও কামৰুপ সম্পৰ্কীয় টোকাত বাহ্মন আৰু ক্ষত্ৰিয়ৰ কথা উল্লেখ কৰিছে৷বাহ্মন-ক্ষত্ৰিয়সকলো আৰ্য্যই৷ বৈদিক সাহিত্যত আৰ্য্যসকলৰ চাৰিটা জাতিহে উল্লেখ আছে৷গতিকে নৰকৰ দিনতে শালৈ জাতিৰ লোক অসমলৈ আহিছিল বুলি মানিব নোৱাৰি৷বৃত্তিগত জাতিবোৰৰ বিভাগ বহু পিছৰ৷ মানৱ জাতিৰ ইতিহাস প্ৰবজনৰ ইতিহাস৷সেয়ে সঠিক তথ্য কতোৱে পোৱা নাযায়৷ নৃতত্ববিদ সকলে মানৱ গোষ্ঠীসমুহক ‘হম’ ছপিয়েঞ্চ নামৰ এটা মানৱ গোষ্ঠী বুলি কৈছে৷মানুহৰ আৱয়বিক আৰু আনুবংশিক বিশ্লেষনৰ দ্বাৰা ককেছীয় মঙ্গোলীয় নিগ্ৰো আৰু অষ্ট্ৰলিয় এই চাৰিটা প্ৰধান প্ৰজাতিৰ উপৰিও আৰ্য্যগোষ্ঠী এটাৰো সুকীয়া অস্বিত্ব মানি লৈছে৷এওলোক স্বকীয়৷ আৱয়বিক গঠন আৰু স্বকীয় সাংস্কৃতিক বৈশিষ্টৰ দ্বাৰা আন প্ৰজাতিয় জনগোষ্ঠীৰ পৰা পৃথক৷আৰ্যসকল ভাৰতত প্ৰবেশ কৰাৰ পিছতে ভাৰতীয় প্ৰজাতিয় ইতিহাস আৰু সাংস্কৃতিক ইতিহাসৰ উল্লেখনীয় পৰিবৰ্তন ঘটিল৷এই আৰ্যসকল উত্তৰ পশ্ছিম গিৰিপথেদি ভাৰতত প্ৰৱেশ কৰি প্ৰথমতে সিন্ধু উপত্যকা অঞ্চলত পিছত ক্ৰমে গংগা জমুনা উপত্যকা অঞ্চল বিহাৰ বংগ আৰু অসম আৰু ইয়াৰ দাতি কাষৰীয়া অঞ্চলত এনেদৰে সমগ্ৰ উত্তৰ ভাৰততে বিয়পি পৰে৷নৃতত্ববিদ সকলে কৈছে-ইণ্ডো আৰ্যসকল ওখ৷এওলোকৰ চৰ্মবৰ্ন আৰু নেত্ৰবৰ্ন পাতল৷কেশও ইমান কলা নহয়৷দীৰ্ঘ মস্তকি৷কৰোটি ধাৰন ক্ষমতাও বেছি৷দৈহিক গঠন দৃঢ় আৰু সবল৷ পুববিহাৰ বঙ্গ আৰু অসমত প্ৰবেশ কৰা ইণ্ডো আৰ্যসকলৰ শাৰীৰিক গঠনৰ লগত শালৈসকলৰ শাৰীৰিক গঠনৰ সম্পুৰ্ন মিল দেখা যায়৷ইয়াৰ ওপৰিও ইণ্ডো আৰ্যসকলৰ সমাজ ব্যৱস্হা কৃষ্টি সংস্কৃতি ৰীতি নীতি আছাৰ ব্যৱহাৰ শালৈ লোকসকলৰ মাজতো বিদ্যমান৷ গতিকে শালৈ জাতিৰ লোকসকল আৰ্যগোষ্ঠীৰ হে বংশধৰ৷ ম্লেছ অথবা শালস্তম্ভ বংশধৰ হব নোৱাৰে ৷ অসম শালৈ সন্মীলনী এটা পুৰনি সংগঠন৷১৯২০ খ্ৰীঃতে এই সন্মীলনৰ জন্ম৷এই সন্মীলনী দুটা শিবিৰতে বিভক্ত হৈছিল- অসম শালৈ সন্মিলনী আৰু অসম শালৈ ক্ষত্ৰিয় সন্মিলনী৷পিছত দুয়োটা শিবিৰৰ বিভাজক সুচক আৰ্য আৰু ক্ষত্ৰিয় শব্দ দুটা উঠাই পুনৰ একত্ৰিত হল৷শালৈ জাতিৰ বৃত্তি বা উদ্ভৱ সম্পৰ্কে নাজানিলেও শালৈসকল আৰ্যগোষ্ঠীয় নহয় বুলি কোনেও কোৱা নাই৷তেনে স্হলত আৰ্য বুলি কোৱাৰো কোনো আৱশ্যক নাই৷ক্ষত্ৰিয় সম্ভুত হব পাৰে নে নোৱাৰে সেইটো কিন্তু বিচাৰ্য্য বিষয়৷সেয়ে ভাৰতীয় আৰ্যসকলৰ জাতি গঠনৰ প্ৰক্ৰিয়ালৈ উভতি চোৱা যাওক৷ আৰ্যসকলে সমাজ ব্যৱস্হাৰে বাস কৰিছিল৷এওলোকৰ সমাজৰ ক্ষুদ্ৰতম গোট আছিল পৰিয়াল আৰু বৃহত্তম গোট ৰাজ্য৷ এওলোকে বেপাৰৰ দ্বাৰা জীবিকা কৰিছিল ৷যাগ যজ্ঞ পুজা পাতল আছিল এওলোকৰ ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান৷ গতিকে ৰাজ্য শাসন যাগ যজ্ঞ পুজা পাতল খেতি বাতি আদিয়েই আছিল আৰ্যসকলৰ প্ৰধান কা্ম৷এই কামবোৰ নিয়াৰিকৈ চলাবৰ বাবে আৰ্যসকলৰ মাজত কামৰ বিভাজন প্ৰথমৰে পৰা আছিল নে নাই সেই বিষয়ে জনা নাযায়৷ সাহিত্য সমাজৰ প্ৰতিচ্ছবি৷বৈদিক সাহিত্যই ভাৰতীয় আৰ্যসকলৰ বিষয়ে সকলো প্ৰকাৰৰ সম্ভেদ দিয়ে৷ঋকবেদ ভাৰতৰ প্ৰাচীনতম গ্ৰন্হ বুলি প্ৰাচ্য পাশ্চাত্যৰ পণ্ডিত সকলে স্বীকাৰ কৰিছে৷ঋকবেদৰ দহোটা মণ্ডলৰ চতুৰ্থ মণ্ডলৰ বৃহস্পতি সুক্তৰ অষ্টম ঋকতে বা শ্লোকতে প্ৰথম আৰ্যসকলৰ তিনিটা শ্ৰেনী উল্লেখ আছে৷\n‘তস্মৈ ৱিশং স্বয়মেবানমতে\nযস্মিন ব্ৰহ্মা ৰাজনি পুৰ্ব এতি৷\nযিজন ৰজাৰ আগে আগে ব্ৰাহ্মন পুৰোহিত গমন কৰে প্ৰজাসকলে স্বতঃ প্ৰবৃত্ত হৈ সেই ৰজাক প্ৰনাম কৰে৷ইয়াত ৱিশং শব্দই প্ৰজাসাধৰনক ব্ৰহ্মা শব্দই ব্ৰাহ্মনক ৰাজনি শব্দই ক্ষত্ৰিয়ক বুজাইছে৷ এই ঋকবেদৰে দশম মণ্ডলৰ পুৰূষ সুক্তৰ দ্বাদশ ঋকত ব্ৰাহ্মন,ক্ষত্ৰিয়,বৈশ্য,ক্ষুদ্ৰ----এই চাৰিটা বৰ্ন বা শ্ৰেনী উল্লেখ আছে৷\nব্ৰাহ্মণোস্য মুখমাসীদ বাহু ৰাজন্য কৃতঃ\nউৰু তদস্য যদ্ বৈশ্যঃ পদ্ভ্যাং\nএই শ্লোকমতে সৃষ্টিকৰ্তাৰ মুখৰপৰা ব্ৰাহ্মনৰ বাহুৰপৰা ক্ষত্ৰিয়ৰ উৰুৰপৰা বৈশ্যৰ আৰু ভৰিৰ পৰা ক্ষুদ্ৰৰ জন্ম হয়৷ইয়াত সৃষ্টিকৰ্তাৰ মুখ বাহু ভৰি উৰূ গূন বা বৃত্তি বিষয়ক ৰূপকহে৷ব্ৰাহ্মনসকলে মুখৰ শক্তিৰে যাগ যজ্ঞ পুজা পাতল আদি কৰিব সকলোৰে মঙ্গলৰ কাৰনে ,ক্ষত্ৰিয়ই বাহুৰবলেৰে ৰাজ শাসন আৰু বাহিৰা শত্ৰুৰ পৰা প্ৰজাসকলক ৰক্ষা কৰিব,উৰুৰ শক্তিৰে বৈশ্যসকলে বেহা বেপাৰ কৰি ৰাজ্যৰ আৰ্থিক উন্নতি সাধিব আৰু ভৰিৰ শক্তিৰে ক্ষুদ্ৰসকলে খেতি বাতি কৰি উৎপাদন বঢ়াব ৷এনে ধৰনে গুন কৰ্ম অনুসৰিয়েই যে ভাৰতীয় আৰ্য্যসকলৰ মাজত চাৰিবৰ্নৰ সৃষ্টি হৈছে৷ সেই কথা স্বয়ং শ্ৰীকৃষ্ণয়ো অৰ্জুনক কৈছিল-\n‘চাতুৱৰ্ণ্যং ময়া সৃষ্টং গুনকৰ্মবিভাগ\nঋক সংহিতাৰ চতুৰ্থ মণ্ডলত তিনিটা আৰু দশম মণ্ডলত চাৰিটা বৰ্নৰ উল্লেখ থকাৰপৰা অনুমান হয় যে ঋক সংহিতাৰ প্ৰথমৰপৰা নৱম মণ্ডল আৰ্য্যাৱৰ্তৰ উত্তৰ ভাগত স্ৰৰস্বতী নদীৰ দ্বাৰা শোভিত যি অঞ্চল বেদত সুবাস্তু জনপদ নামে অভিহিত সেই সুবাস্তু জনপদত প্ৰকাশিত হৈছিল৷ঋকবেদৰ প্ৰথমৰ পৰা নবমলৈ এই নটা মণ্ডলত গঙ্গা নদীৰ নাম পোৱা নাযায়৷ দশম মণ্ডলত পোন প্ৰথম গঙ্গাৰ নাম উল্লেখ আছে---ইমং মে গঙ্গে যমুনে স্বৰস্বতী শুতুদ্ৰি স্তোমং সচতা পুৰুষ্ণ্যা ৷ ইয়াৰপৰা বুজিব পাৰি যে দশম মণ্ডল প্ৰকাশিত হোৱা সময়ত আৰ্য্যসকলে উত্তৰ ভাৰতৰপৰা গঙ্গা উপত্যকালৈ বিয়পি পৰিছিল৷ ঋকবেদৰপৰা জানিব পাৰি যে আৰ্যসকলে সমগ্ৰ উত্তৰ ভাৰতত বিয়পিব ধৰাৰ লগে লগে সকলো ধৰনৰ কাম নিয়াৰিকৈ চলোৱাৰ বাবেহে মানুহৰ গুন আৰু কৰ্মশক্তি অনুসৰি বৰ্নবোৰ সৃষ্টি হবলৈ ধৰিলে৷ কালক্ৰমত গুন কৰ্মশক্তিক নেওচা দি এই বৃত্তিমুলক বৰ্নবোৰেই জাতিত পৰিনত হল৷ কালৰ সোতত ব্ৰাহ্মনৰ বাহিৰে বাকী ক্ষত্ৰিয়,বৈশ্য আৰু শূদ্ৰৰ মাজতো বিভিন্ন বৃত্তি অনুযায়ী বিভিন্ন জাতিৰ সৃষ্টি হ’ল ৷ ইতিহাসমতে ব্ৰাহ্মন ক্ষত্ৰিয় আৰু বৈশ্য ভাৰতীয় আৰ্য্য গোষ্ঠীৰ বংশধৰ৷ ভাৰতীয় আৰ্যসকল সমগ্ৰ উত্তৰ ভাৰতত বিয়পি পৰোতে যিবোৰ থলুৱা লোকে আৰ্যসকলৰ শৰনাগত হৈ থাকিবলৈ ললে তেওলোক ক্ষুদ্ৰ বুলিয়েই পৰিচিত হ’ল ৷ আগতেই উল্লেখ কৰা হৈছে যে শালৈসকল যিহেতু বৃত্তিগতভাবে জনজাত নহয়, গতিকে ই বংশোদ্ভৱ জাতিহে আৰু যিহেতু শালৈসকল আৰ্যগোষ্ঠীৰ, গতিকে আৰ্যসকল কোনোৱা খ্যাতনামা ব্যক্তিৰ বংশোদ্ভৱ হব৷ শালৈসকল শালস্তম্ভ বংশৰ হব নোৱাৰে বুলি প্ৰমানিত হৈছে৷ বহুতে ধাৰনা কৰে যে শালৈসকল শল্য বা শাল্বৰ বংশধৰ বুলি৷ শল্য বা শাল্বৰ নাম অনুসৰিয়েই ‘সালৈ’ৰ ঠাইত ‘শালৈ’ লিখা হৈছে৷ শল্য বা শাল্বৰ মহাভাৰত প্ৰসিদ্ধ ক্ষত্ৰিয় ৰজা আছিল৷ শল্য আছিল মদ্ৰ দেশৰ ৰজা৷ পাণ্ডুৰ দ্বিতীয়া পত্নী মাদ্ৰী আছিল এওঁৰেই ভনীয়েক৷ দ্ৰৌপদীৰ স্বয়ম্বৰ সভাত লক্ষ্যভেদত অকৃতকাৰ্য হোৱা ৰজাসকলৰ ভিতৰত এৱো আছিল আন এজন৷ পাণ্ডৱসকলৰ মোমায়েক হলেও কুৰূক্ষেত্ৰ যুদ্ধত শল্য ৰজাই পাণ্ডৱৰ পক্ষ নলয় কৌৰৱৰ পক্ষ লৈহে যুদ্ধ কৰিছিল৷ কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত মহাৰথী কৰ্নই মৃত্যুবৰন কৰাত ৰজা দুৰ্য্যধনে শল্য ৰজাকে কৌৰৱ সেনাবাহিনীৰ সেনাপতি পাতে ৷ যুদ্ধত যুধিষ্ঠিৰৰ হাতত এও প্ৰান হেৰুৱাই ৷এওৰ নামতে মহাভাৰতত ‘শৈল্য পৰ্ব’ নামেৰে নৱম পৰ্বতি নামাকৰন কৰা হৈছে ৷ মহাভাৰতৰ দিনৰ মদ্ৰৰাজ্য আজি-কালি কোনখিনি ঠাইত হব সেইটো সঠিককৈ কব নোৱাৰিলেও উত্তৰ ভাৰতৰে পঞ্জাব হাৰিয়ানা আদি ৰাজ্যৰ ভিতৰত হব নিশ্চয়৷ আৰ্যসকলৰ প্ৰৱজন হৈছিল পূবলৈ ৷গতিকে প্ৰৱজনত এই অঞ্চলৰপৰাও শল্যৰ বংশধৰসকল বিহাৰলৈ অহাটো কোনো আচৰিত কথা নহয়৷ মহাভাৰতত উল্লেখ থকা শাল্ব আছিল সৌৱল দেশৰ ৰজা৷ কাশীৰাজ কন্যা অম্বাই এই শাল্ব ৰজাৰ সৌৰ্য-বীৰ্যৰ কাহিনী শুনি মনে মনে এওকে স্বামীবৰন কৰিছিল৷ স্বয়ম্বৰ সভাত ভীস্মই তেওৰ বৈমাৰ্তিক মাতৃ বিচিত্ৰবীৰ্যৰ বাবে অম্বাক তেওৰে আন দুজনী ভনীয়েক অম্বিকা আৰু অম্বালিকাক লৈ আহে ৷অম্বাই ভীস্মক তেওৰ মনৰ কথা ভাঙি পাতি কোৱাত ভীস্মক অম্বাক শাল্ব ৰজাৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিয়ে ৷ ভীস্মৰ লগত অম্বা যোৱা বাবে শাল্ব ৰজাই তেওক গ্ৰহন নকৰিলে ৷ শাল্ব ৰজা শিশুপালৰ সখী আছিল ৷ শিশুপালৰ লগতে শাল্বও কৃষ্ণ বিদ্বেষী আছিল ৷ পিছত কৃষ্ণৰ সুদৰ্শন চক্ৰৰ আঘাতত শাল্বই প্ৰান হেৰুৱাই ৷ শাল্ব ৰাজ্য সৌৱল ক’ত হব পাৰে সেই সম্পৰ্কত আন এটি কথালৈ আহিব লাগিব ৷মহাভাৰতত উল্লেখিত আন এগৰাকী ৰজা জৰাসন্ধও শিশুপাল শাল্বৰ বন্ধু ৰজা আছিল ৷ জৰাসন্ধ আছিল মগধৰ ৰজা ৷এওঁ কৃষ্ণ বিদ্বেষী ৰজা আছিল ৷কাৰন কৃষ্ণই এওৰ জোৱায়েক কংসক বধ কৰিছিল ৷ মহাভাৰতৰ বনপৰ্বত উল্লেখ আছে যে শাল্বৰজাৰ নিয়ন্ত্ৰনক্ৰমে জৰাসন্ধ শাল্বৰ ৰাজ্যলৈ গৈছিল ৷যাওতে বাটতে কাম্যক বনত দ্ৰৌপদীৰে সৈতে পাণ্ডবসকলে বনবাসী হৈ কাম্যক বনতে বাস কৰিছিল ৷এই কাম্যক বন পাৰ হৈ হে শাল্বৰ ৰাজ্য পাইছিল ৷আনন্দৰাম বৰুৱাই তেখেতৰ ‘এনচিয়েন্ত জিওগ্ৰাফী অৱ ইণ্ডিয়া’ (Anicient Geography of India)ত উল্লেখ কৰা মতে কাম্যক বন) নহন(Nahan আৰু অম্বলাৰ মাজত সৰস্বতী নদীৰ পাৰত আৰু সৌৱল সৰস্বতী আৰু যমুনা নদীৰ মাজৰ উপত্যকা অঞ্চলৰ উত্তৰ ভাগ ৷ভাৰতীয় আৰ্যসকল পুবলৈ হোৱা প্ৰবজনত এই অঞ্চলৰ পৰাও যে শাল্বৰ বংশধৰ সকল আহি বিহাৰত প্ৰৱেশ কৰা নাছিল সেইটো মানি নলোৱাকৈ থাকিব নোৱাৰি ৷ ৰাজ বংশধৰ হলেও যে সময়ৰ তাড়নাত সাধৰন মানুহৰ শ্ৰেনীলৈ অৱনমিত হ’ব পাৰে তেনে উদাহৰন মানৱ জাতিৰ ইতিহাসত দেধাৰ আছে৷ মানৱ জীৱনৰ মূখ্য উদ্দেশ্য জীয়াই থকা ৷জীয়াই থকাৰ বাবেই মানুহে কিবা নহয় কিবা এটা কৰিবলগীয়া হয় ৷ এতিয়াও কেইটামান ৰাজবংশৰ পৰিয়াল অসমত আছে আৰু তেওঁলোকৰ উদাহৰনেই ইয়াৰ সাক্ষী দিয়ে ৷শল্য বা শাল্বৰ বংশধৰসকলো বিহাৰলৈ অহাৰ পিছত কৃষি কৰ্ম বা বেহা বেপাৰ কৰিবলৈ নলৈ মিঠাই তৈয়াৰ কৰা বৃত্তিটোকে গ্ৰহন কৰিলে ৷ বুদ্ধি বৃত্তি থকা লোকে যি কামকে কৰক সেইকামত তেওলোকে নৈপুন্য দেখুৱাব পাৰেই ৷ শল্য বা শাল্বৰ বংশধৰসকলৰ বংশ অনুসৰিয়েই ‘সালৈ’ ‘শালৈ’ লিখিব ললে ৷ শালৈসকল মিষ্টান্ন তৈয়াৰ কৰাত পাকৈত আছিল বাবে ৰজা মহাৰাজা ডা ডাঙৰীয়াসকলৰ আস্হাভাজন হব পাৰিছিল ৷ মহাৰাজ নৰনাৰায়নেও সেয়েহে বিহাৰ অঞ্চলৰ পৰাই মিষ্টান্ন তৈয়াৰ কৰোতা শালৈসকলৰ কেইটামান পৰিয়াল আনি কামাখ্যা মন্দিৰত মিষ্টান্ন তৈয়াৰ কৰা পাইক হিছাপে বহুৱাই দিলে৷ আগৰ কামৰূপ বা পিছৰ অসমত মিষ্টান্ন তৈয়াৰ কৰি জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰাটো অসম্ভৱ হোৱা দেখি বংশ বৃদ্ধি হোৱাৰ লগে লগে খেতি বাতি কৰিয়েই জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰিব ল’লে ৷ মনস্তত্তবিদসকলে প্ৰমানৰ দ্বাৰা কৈছে যে পিছৰ বংশধৰসকলৰ ক্ষেত্ৰত পুৰ্ব পুৰুষৰ কিছু পৰিমানে হলেও চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট থাকি যায় ৷ মনস্তত্তবিদসকলৰ এই কথাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি শালৈসকলক শল্য নে শাল্বৰ বংশধৰ হব পাৰে ৷সেই সম্পৰ্কে সংক্ষেপে হলেও আলোচনা কৰি চোৱা যাওঁক ৷ শল্য আৰু শাল্ব সম্পৰ্কে ওপৰত সংক্ষেপে আলোচনা কৰা হৈছে ৷দেখা গৈছে শল্য আছিল বন্ধু অনুগত ৷ এই কাৰনেই কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত ভাগিনিয়েক পাণ্ডৱসকলৰ পক্ষ অৱলম্বন নকৰি বন্ধু দুৰ্যোধনৰ পক্ষহে লৈছিল ৷ শল্যই এইটো কিয় কৰিছিল তাৰ কাৰন মহাভাৰতৰ শান্তি পৰ্বত ভীস্মৰ কথাৰপৰাই পাব পাৰি ৷ভীস্ম দ্ৰোনৰ নিচিনা মহাজ্ঞানী ৷ কৌৰৱ-পাণ্ডৱৰ উভয়েৰে পিতামহ গুৰু আৰু বিশেষকৈ পাণ্ডবসকলৰ প্ৰতি অধিক আন্তৰিকতা থকা স্বতেও তেওলোকে কৌৰৱৰ হকেহে যুদ্ধ কৰিছিল ৷তাৰ কাৰনে শান্তি পৰ্বত ভীস্মই দ্ৰৌপদিৰ আগত ব্যক্ত কৰিছিল ৷ ভীস্মৰ পৰা যুধিষ্ঠিৰহতে ৰাজনীতিবিষয়ক শিক্ষা লবলৈ যাওতে শৰশৰ্য্যাত পৰি থকা ভীস্মই যুধিষ্ঠিৰক ন্যায়ৰ কথা কৈছিল ৷ দ্ৰৌপদিয়ে এইবোৰ শুনি মিছিক মাচাককৈ হাহিঁছিল৷ দ্ৰৌপদিৰ মনৰ কথা বুজিব পাৰি ভীস্মই দ্ৰৌপদিক কৈছিল যে দুৰ্যোধনৰ পাপান্ন খাই জীৱন ধাৰন কৰাৰ ফলতে ৰাজসভাত সকলোৰে সন্মুখত ৰাজঃস্বলা দ্ৰৌপদিৰ বস্ত্ৰ কাঢ়ি লোৱাৰ সময়ত, কূট পাশাখেলত পাণ্ডবসকলক বনবাসী কৰাৰ সময়ত ঘোৰ অন্যায় বুলি জানিও অন্নদাতা দুৰ্যোধনৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতিব নোৱাৰিলে ৷ সেই একেই কাৰন আছিল কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধৰ সময়তো ৷ ভীস্মই এইটোও কৈছিল যে মহাজ্ঞানী হলেও পাপান্ন খোৱাৰ ফলত জ্ঞানচ্যুত হয়, মহাশক্তিমান হলেও অন্যায়ৰ হকে যুজিলে ন্যায় আৰু ধৰ্মৰ হকে যুজোতাসকলৰ হাতত প্ৰান হেৰুৱাব লগীয়া হয় ৷ কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধ তাৰেই নিদৰ্শন ৷ ভীস্ম-দ্ৰোন-শল্য আদিয়ে পাণ্ডৱৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিলেও, তেওলোক কৃষ্ণ বিদ্বেষী নাছিল৷ তেওলোকেও অন্তৰেৰে বিছাৰিছিল পাণ্ডৱৰ জয় অৰ্থাত ধৰ্মৰ জয় হোৱাটো ৷ পাণ্ডৱসকল ন্যায় আৰু ধৰ্মত আছিল বাবেই স্বয়ং শ্ৰীকৃষ্ণই অৰ্জুনৰ ৰথৰ সাৰথি হোৱাৰ উপৰিও কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধত পাণ্ডৱসকলৰ প্ৰধান পৰামৰ্শদাতা আছিল ৷ শাল্ব প্ৰধানত কৃষ্ণ বিদ্বেষী আছিল ৷শল্য আৰু শাল্বৰ বংশধৰসকলৰ ক্ষেত্ৰটো চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট কিছু পৰিমানে হলেও থাকিবই ৷ অসমৰ শালৈসকলৰ চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্টলৈ যদি লক্ষ্য কৰা হয় দেখা যায় যে তেওলোক শান্তিপ্ৰিয়৷ দন্দ খৰিয়াল হাই কাজিয়া মেল মকদৰ্মা এওলোকৰ কাম্য নহয় ৷ ধৰ্মপ্ৰান লোকসকলেই শান্তিপ্ৰিয় ৷শংকৰ মাধব দামোদৰদেৱ হৰিদেৱ প্ৰদৰ্শিত ধৰ্মৰ ভিতৰতে শালৈসকল আৱদ্ধ৷ ধৰ্ম বিদ্বেষী লোক শালৈ সমাজত পোৱা নাযায় ৷ অসমৰ বিখ্যাত মহাপুৰুষীয়া বৰপেটা সত্ৰত ফলিত লিখা সেৱক তালিকাত প্ৰথম সোতৰ জনেই শালৈ জাতিৰ লোক আছিল বুলি শুনা যায় ৷ তেনেধৰনে অন্যান্য মহাপুৰুষীয়া দামোদৰীয়া হৰিদেৱ সত্ৰৰ সৈতেও শালৈ জাতিৰ লোক নিবিড়ভাবে জড়িত ৷ইয়াৰ দ্বাৰা প্ৰমান হয় যে শালৈ জাতিৰ ভিতৰত কৃষ্ণ বিদ্বেষী লোক নাই ৷ শাল্বৰ বংশৰধৰ হোৱা হলে অন্ততঃ কিছু সংখ্যক কৃষ্ণ বিদ্বেষী বা ধৰ্ম বিদ্বেষী লোক থাকিলেহেতেন ৷গতিকে বংশোদ্ভৱ জাতি হিছাপে শালৈসকল শাল্ব বংশৰ নহৈ শল্যৰহে বংশধৰ হ’ব ৷ ক্ষত্ৰিয়সকলৰ কেইটিমান বিশেষ গুন আছিল ৷তাৰ ভিতৰত স্বাৱলম্বিতা আৰু দেশ প্ৰেমেই প্ৰধান ৷ শালৈসকলৰ ক্ষেত্ৰতো এই দুয়োটা গুনেই দেখা যায় ৷ শালৈসকলৰ মাজতো বহুতো দুখীয়া ব্যক্তি বা পৰিয়াল আছে ৷ জীৱিকা প্ৰৱৰ্তনৰ কোনো ধৰনৰ সংস্হান নাথাকিলেও কাৰো ওচৰত হাত নপতা স্বভাব এওলোকৰ আছে ৷এনেধৰনে দুখীয়া ব্যক্তিয়ে চুৰি ডকাইটি বা ঠগ প্ৰৱঞ্চনাৰেও জীৱিকা প্ৰৱৰ্তন কৰা নাই ৷ দেশৰ মুক্তিযুজত শালৈসকলো পিছপৰি ঠকা নাই ৷ দৰঙৰ পথৰুঘাটৰ ৰনত ৰঙিয়াৰ কৃষক বিদ্ৰোহত প্ৰান আহুতি দিয়া লোকৰ ভিতৰত শালৈ লোকো আছিল ৷অসহযোগ আন্দোলন আইন অমান্য আন্দোলন ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত কাৰাবৰন কৰা পুলিচৰ অত্যাচাৰৰ বলি হোৱা শালৈ লোকৰ সংখ্যা মুঠেই তাকৰ নহয় ৷ ৪২ৰ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত দৰঙৰ গহপুৰ থানাত ভাৰতীয় ত্ৰিৰঙ্গা পতাকা উৰুৱাবলৈ গৈ পুলিচৰ গুলিত প্ৰান হেৰুৱাই শ্বহীদ কাকতিও মুকুণ্ড কাকতিও শালৈয়েই৷ সেইদৰেই বিদেষী বহিস্কাৰ আন্দোলনত অৰ্দ্ধসামৰিক সেনাৰ গুলিত প্ৰান হেৰুৱাইছিল ৰঙিয়াৰ সুনন্দ শালৈয়েও ৷সমাজ সেৱাৰ ক্ষেত্ৰটো শালৈসকলো আগভাগ নলোৱাকৈ থকা নাই ৷ শালৈ জাতিৰ লোক তেনেই তাকৰ ৷ইয়াৰ ভিতৰত অতি নগন্য সংখ্যাক লোকৰ বাহিৰে বুজন সংখ্যাটোৱে নামৰ পিছত অন্য উপাধি লিখাৰ ফলত শালৈ হয়নে নহয় জানিব পৰা নাযায় ৷ ইয়াৰ ফলত অসমীয়া ভাষা সাহিত্য ক’লা সংস্কৃতি,শিক্ষা ,ৰাজনীতি, স্বাধীনতা আন্দোলনত শালৈ জাতিৰ অবদান উল্লেখ কৰটো অতি কঠিন হৈ পৰিছে ৷এইটোও খাটাং যে সকলোকেইটি দিশতে শালৈ জাতিৰ অবদান উলাই কৰিব নোৱাৰা বিধৰ ৷\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=শালৈ_জাতিৰ_ঐতিহ্য_বিছাৰ&oldid=33267"ৰ পৰা অনা হৈছে\n১৯৯২ চনৰ সাহিত্যকৰ্ম


Utpal Badol Baruah * উৎপল বাদল বৰুৱা: জীৱন বাটৰ ৰসঃ বোপাই মেধিৰ প্ৰিয়-খাদ্য (৫৯)\nজীৱন বাটৰ ৰসঃ বোপাই মেধিৰ প্ৰিয়-খাদ্য (৫৯)\nবোপাই মেধিৰ প্ৰিয়-খাদ্য কি সেইয়া মেধিয়ে বহুত দিনলৈ ঠিকেই কৰিব পৰা নাছিল৷ সৰু থাকোঁতে ‘অৱস্থা চাই ব্যৱস্থা হোৱা’-ত বহু সু-স্বাদু ব্যঞ্জনৰ সোৱাদ তেতিয়া লোৱাই নহ’ল৷ এতেকে শৈশৱ, কৈশোৰ আৰু যৌৱনৰ দিনত মেধিয়ে বেকত কৰিব পৰাকৈ তেওঁৰ প্ৰিয় খাদ্য একো নাছিল৷ নতুবা কথাটো এনেকৈও ক’ব পাৰি যে সেই দিনবোৰত মেধিৰ বেলেগ বেলেগ সময়ত বেলেগ বেলেগ বস্তুৰ সোৱাদ প্ৰিয় আছিল৷ ঘৰত এসময়ত আইতাকে পটাত বটা মছলাৰে খৰিৰ চৌকাত পাৰ চৰাইৰ জোল ৰান্ধিছিল৷ সেই সোৱাদৰ তুলনা নাছিল৷ সময় আৰু প্ৰগতিৰ গতিত তেনে খাদ্য এতিয়া লুপ্ত হ’ল৷ স্কুলৰ পৰা আহোঁতে কাৰিকৰৰ দোকানত বাদাম থকা এবিধ দালমূট পোৱা গৈছিল, দহ পইছাতে দু-টেমা দিয়ে৷ স্কুলৰ পৰা ভোকে-ভাগৰে উলটি অহাৰ পৰত সেই দালমূটৰ সোৱাদ আছিল তুলনাবিহীন৷ কলেজৰ পঢ়ি থকা দিনবোৰত হোষ্টেলৰ মেছত সপ্তাহটোত দুদিন বৰঠাকুৰ-শৰ্মাহ’তে মাংসৰ তৰকাৰী বুলি এবিধ ব্যঞ্জন প্ৰস্তুত কৰিছিল৷ মছলাৰ জোখত মাংস আৰু মাংসৰ জোখত মছলা দিয়া হৈছিল৷ কিন্তু কি অনুপম সোৱাদ আছিল তাৰ! আবাসী জীৱনত সেইবিধেই আছিল মেধিৰ প্ৰিয় খাদ্য৷ এবাৰ তেজপুৰত আলহী হৈ থাকোঁতে পেহাৱকে গুৱাহাটীৰ পৰা উভতি অহাৰ বাটত দলগাওঁৰ মিঠাইৰ দোকানৰ পৰা এবিধ মিঠাই আনিছিল, বগা ৰঙৰ চেপেটা-চেপেট্‌৷ জীৱনত প্ৰথম বাৰৰ বাবে পোৱা সেই সোৱাদ আছিল অনুপম– মিঠাইৰ নামটো আছিল কালাকান৷ পিছে কালাকানে সেই মৰ্যাদা বেছিদিন বৰ্তাই চলিব নোৱাৰিলে৷\nআৰ্কিমিডিছে হঠাতে বিজ্ঞানৰ সূত্ৰ আৱিস্কাৰ কৰাদি এদিন মেধিয়ে মাজ বয়সত আৱিষ্কাৰ কৰিলে – আছে, তেওঁৰো এবিধ প্ৰিয় খাদ্য আছে! বন্ধত ঘৰলৈ গ’লে বজাৰত সেই বস্তুটো মেধিয়ে বিচাৰি ফুৰে৷ অসমৰ বজাৰতো , অসমৰ বাহিৰৰ বজাৰতো৷ ক’ৰবাত খাবলৈ মাতিলে মেধিয়ে তলে তলে আশা কৰি থাকে – এইটো বা আছেনে নাই! ভোজ, পাৰ্টি আদিৰ মুকলি খাদ্য সম্ভাৰৰ মাজত মেধিৰ চকু দুটাই পিতপিতাই বিচাৰে ফুৰে – আছেনে বস্তুটো! পাছে মেধিৰ প্ৰিয় এইবিধ খাদ্য কাচিৎহে থাকে! তথাপিও মেধিৰ ইমান আগ্ৰহ যেতিয়া ইয়েই মেধিৰ প্ৰিয়-খাদ্য৷\nএইবিধ আন একো নহয়, মাছৰ পেটু!\nজনাই জানে, বনাব জানিলে মাছৰ পেটুৰ সোৱাদেই সুকীয়া৷ আগৰ জীৱনত মেধিয়ে মাছৰ পেটু খাইছিল নহৰু, পিয়াজ আৰু তেজপাত দি ভাতৰ লগত ভাজি৷ গুৱাহাটীত থকাৰ সময়ত ডাঙৰ মাছৰ পেটু আহিলে ভনীয়েকে কেতিয়াবা বেঙেনা দি ৰান্ধে, বাঃ কি তাৰ জুতি, সাত গোৰ মাৰিলেও মেধিৰ এৰিবৰ মন নাযায়৷ কালক্ৰমত মেধিৰ পৰিবাৰেও পেটু ৰন্ধাৰ কেইবাটাও নতুন পদ্ধতি আৱিষ্কাৰ কৰিলে৷ ভাতৰ লগত ভাজি বা বেঙেনাৰ লগতে ৰান্ধিয়েই নহয়, আৰু কেইবা প্ৰকাৰৰ পেটু-ৰন্ধন-প্ৰকৰণ আৱিষ্কাৰ হ’ল৷ কিন্তু অসুবিধা হ’ল এটা কথাতে, এক বা দুই কিলোগ্ৰাম ওজনৰ মাছৰ পেটত থকা পেটুৰ সৰ্বোচ্চ পৰিমাণ হ’ল ত্ৰিশৰ পৰা আশী গ্ৰামৰ ভিতৰত৷ দুৰ্গা পূজাৰ সময়ত পেলাই দিয়া ফুটা বেলুনৰ নিচিনাটোও লগত ধৰিলে কেতিয়াবা এশ গ্ৰামৰো ওচৰ চাপে৷ চাহিদা অনুসৰি এইয়া একেবাৰেই কম পৰিমান৷ অথচ চাহিদাৰ সমানুপাতিক ভাবে গোটা মাছ কিনাটো সামৰ্থ্য আৰু প্ৰয়োজনৰ বাহিৰত৷ তাৰোপৰি ভাল মাছৰ পেটতহে ভাল পেটু পোৱা যায়৷ বেছি সময় মৰি থকা মাছৰ পেটৰ পেটু অখাদ্য! তাৰোপৰি টেলিফোনৰ কেবোল বা স্প্ৰিঙ দৰে পেটুমুঠিৰ মাজত কোনডালত বোকা-মাটি থাকে আৰু সেইডাল কেনেকৈ টান মাৰি উলিয়াই আনিব লাগে, পিটটো নফটাকৈ কেনেকৈ উলিয়াই আনিব পাৰি সেই কৌশল জানিবলৈ কিছু অভিজ্ঞতা আৰু প্ৰশিক্ষণৰ প্ৰয়োজন হয়৷\nঅসমৰ বাহিৰত মাছৰ পেটুক তেল বুলি কয়৷ মাছটো কাটোতে পেটুখিনি পেটৰ পৰা উলিয়াই পেলনীয়া বস্তুৰ মাজলৈ নিৰ্বিকাৰ ভাবে দলি মাৰি দিয়া যায়৷ দৃশ্যটো দেখি মাছ কিনিবলৈ গৈ ওচৰতে ৰৈ থকা মেধিৰ জিভাৰ পানী ওলায় আহে৷ দলি মাৰি দিয়া হাতখন থাপ মাৰি ধৰিবৰ মন যায়৷ পাছে, প্ৰকাশ্যে তেনে কৰা নহয়৷ অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ মাছৰ বাবে বিখ্যাত৷ হায়দৰাবাদৰ কেইবাঠাইতো জীয়া মাছ কিনিবলৈ পোৱা যায়৷ পকী টেংক এটাৰ ভিতৰত মাছবোৰ ঘুৰি ফুৰে, গ্ৰাহকে আঙুলিয়াই দিলেই বিক্ৰেতাই সেইটো ধৰি ওজন কৰি কাটি চাফা কৰি দিয়ে৷ মেধিয়ে লক্ষ্য কৰিলে সেই মাছবোৰৰ পেটৰ পৰা উলিয়াই অনা পেটুখিনিৰ দাম আচলতে সোন-ৰূপৰ দৰে হ’ব লাগিছিল, কিন্তু নহ’ল, কাটোতাই পেলনীয়া বস্তুৰ মাজলৈ নিৰ্দয় ভাবে সেইখিনি দলি মাৰি দিয়ে৷ এদিন সুযোগ বুজি মাছ কটা পোহাৰীজনক মেধিয়ে ক’লে – “আমাৰ ঘৰত বিদেশী জাতৰ পোহনীয়া কুকুৰ এজনী আছে, তাই মাছৰ তেল খাই বৰ ভাল পায়৷ পেলাই দিয়া অলপমান তেল দিবা নেকি?” দিলে, মানুহজনে পাঁচটামান মাছৰ পেটু প্লাষ্টিকৰ থৈলা এটাত সুমুৱাই দিলে৷ সেই অভ্যাস কিছুদিন চলি থাকিল৷ কেইমাহমানৰ পিছত এদিন মেধিয়ে পোহাৰীজনক ক’লে – “পেলাইহে দিবা, অলপ সৰহ কৈ ভৰাই দিয়াচোন!” পোহাৰীয়ে সুধিলে- “কিয় ইমানসোপা লাগে?” মেধিয়ে তপৰাই উত্তৰ দিলে- “কুকুৰজনী জগিছে হে’, ধুনীয়া ধুনীয়া পোৱালী তিনিটা হৈছে৷” দিলে, সেইদিনা থৈলাটোৰ ওজন প্ৰায় দুই কিলোগ্ৰাম মান হৈছিল৷ মৰমতে মেধিয়ে পোহাৰীজনৰ হাতত কুৰী টকাৰ নোট এখন গুজি দিলে৷ তাৰ পিছৰ পৰা মেধি মাছ কিনিবলৈ অহাৰ আগতেই পোহাৰীয়ে প্লাষ্টিকৰ থৈলা এটাত সৰহকৈ জীয়া মাছৰ পেটু ভৰাই থোৱা কৰিলে৷ মেধি অহা পলম হ’লে পোহাৰীয়ে মিছ কল দিয়ে! কেতিয়াবা মাছৰ ওজনতকৈ পেটু থকা থৈলাটোৰ ওজন বেছি হয়৷ ঘৈণীয়েকৰ মতে, মেধি আচলতে পেটু কিনিবলৈহে বজাৰলৈ যায়, ভাল নেদেখি কাৰণে লগতে মাছ অকণো আনে!\nআজি কিছুবছৰৰ আগতে দিল্লীত থকা অসমীয়ালোক সকলে বিহুৰ সময়ত এসাঁজ লগে ভাগে খোৱাৰ আয়োজন কৰিছিল৷ তালৈকে কোনোবা এটা পৰিয়ালে পেটু ভাজি আনিলে৷ শাৰী শাৰীকৈ থোৱা খাদ্য সম্ভাৰৰ আৰম্ভনিতে সেই মাছৰ পেটুৰ ভাত দি ভজা চৰিয়াটো৷ স্প্ৰিংৰ দৰে সেইবিলাক আছেনে, আছে৷ ফুটা বেলুনৰ দৰে সেইটো – আছে! অকণ অকণ লিভাৰ বিলাক – আছে! খোৱাৰ আগতেই আলেঙে আলেঙে চাই অহা মেধিৰ মুখৰ পৰা হাঁহি নুগুচাই হ’ল৷ চালাদ আৰু পাপৰৰ পিচতেই সেই বহু ইপ্সিত চৰিয়াটো৷ প্ৰতিটো চৰিয়াৰ সিপাৰে একোজনকৈ বিলনীয়া, নিবিলালেও শেন চকু ৰাখি আছে নিজৰ দায়িত্বত থকা পাত্ৰটোত৷ ভাত, দাইল, তৰকাৰীৰ চৰিয়াত একোখনকৈ হেঁতা, কিন্তু পেটুৰ চৰিয়াটোত এখন সৰু চামুচহে! মেধিয়ে খৰকৈ পাঁচ চামুচমান পেটু নিজৰ পাতখনলৈ আনি ল’লে! কোনোবা এজনে মাজতে ক’লে – “আগলৈ যাওক, মাংস আগত আছে৷” মেধিয়ে উত্তৰ দিলে – “মোক নালাগে, আপুনি আগ বাঢ়ক৷” মাজতে আকৌ গৈ সুবিধা বুজি দুই চামুচমান পেটু-ভজা আনি ল’লে৷ চৰিয়াৰ সিপাৰে ৰৈ থকা বিলনীয়াজনে কেঁৰা চকুৰে মেধিলৈ এবাৰ চালে! “বেটাই পেটু বেছিকৈ লোৱাটো দেখিছে কিন্তু মাংসৰ চৰিয়াৰ ওচৰলৈকে যে যোৱা নাই, সেইটো কিন্তু দেখা নাই!” – মেধিয়ে ভোৰ-ভোৰালে৷ শেষৰফাললৈ আকৌ এবাৰ মেধি পেটুৰ চৰিয়াটোলৈ আগবাঢ়িল৷ এচামুচ, দুচামুচ, তৃতিয়বাৰৰ চামুচভাগ পাতত পৰাৰ আগতেই কুৎসিত চেহেৰাৰ বিলনীয়া ল’ৰাটোৱে মাত লগালে – “দাদা, এইবিধ বস্তু ভাজি খোৱাদি নাখায় নহয়, আচাৰ লোৱাদিহে লয়!”\n(“জীৱন বাটৰ ৰসঃ”-ত থকা কাহিনীবোৰ ইতিহাস নহয় আৰু চৰিত্ৰসমূহৰ বেছিভাগেই কাল্পনিক৷ কবিৰ ভাষাত – অৰ্ধেক মানৱী এইয়া, অৰ্ধেক কল্পনা ৷ এই কাহিনীটো কৈছিল মাজনীয়ে – সকলোৰে চিনাকি খুহুতীয়া কথাৰ ভড়াল ৰূপালীমে৷ ইয়াৰ যিকোনো এটা খণ্ড পঢ়িবৰ মন গলে এই লিংকটোত পাব- http://utpalbaruah.blogspot.com)\nPosted by Utpal Badol Baruah at 1:44 PM\nজীৱন বাটৰ ৰসঃ পুনৰ চন্দ্ৰপেহা (৬২)\nজীৱন বাটৰ ৰসঃ অলপ নিজৰ কথাৰে (৬১)\nজীৱন বাটৰ ৰসঃ সুন্দৰ সেনাপতি (৬০)\nAnmol speaks in Debate Competition, 4-Aug-18\nAnmol wins AWES Cluster Level Debate Competition 4...


বাৰাংগনাৰ জুপুৰি (তৃতীয় খণ্ড) পৰী পাৰবীন | Xahitya.Org\nসৰুপুত্ৰৰ উজ্জ্বল মুখখনলৈ অলংকৃতাই চাই ৰ’ল৷ ছবছৰীয়া এটা শিশুৱে সপোনত দেউতাকৰ লগত কথা পাতিছে, মাকৰ উমাল কোলাত নিশ্চিন্তে পৰি ৰৈছে৷ পুতলা গাড়ী, বল, ছবিৰ বাদে কিয়েইবা ভাবিব পাৰে সিঁহতে! দুইটিকে কপালত দুটা চুমা আঁকি দিলে৷ ওঁঠযোৰ শুকান তাইৰ৷ চকুপানীৰ লুণীয়া সোৱাদে হয়তো ওঁঠ চুইছিল৷ উঠি গৈ বেচিনত মুখখন ধুই ল’লে৷ মেলা চুলিখিনি গত লগাবলৈ তাইৰ সত নগ’ল৷ দুৱাৰ খুলি লাহে লাহে ঘৰৰ সন্মুখৰ সেউজীয়া লনখনৰ ঝুলনাডালত বহি ল’লে৷ বাগানভেলিয়াৰ ফুলবোৰে ঢাকি ৰখা গেটখন৷ দূৰৈৰ সীমান্তত নীলাকৈ পাহাৰখন৷ এক নান্দনিক পৰিবেশ৷ ঠিক তাই বিচৰাৰ দৰেই সকলোবোৰ আছে৷ একেই সেউজীয়া, একেই নীলা, একেই আকাশ, একেই বতাহ৷ তথাপি যে কি এক শূন্যতা! সমগ্ৰ বুকু জুৰি ভৰি থকা শূন্যতাৰ ভৰত ভৰিৰ তলৰ মাটিখিনি যেন এই জহে, এই খহে৷\nআলট্ৰাচে নিজে সজোৱা ঘৰ৷ ঘৰটো সজাওতে তাই একেবাৰে মন দিব পৰা নাছিল৷ ট্ৰেন্সফাৰ হৈ থকা চাকৰি তাইৰ৷ তাইৰ চাকৰি জীৱনত খুব বাধ্যবাধকতা৷ মন গ’ল বুলিয়েই তাই বহুত কাম কৰিব নোৱাৰে৷ তাইৰ ওপৰত ন্যস্ত থাকে বহুতখিনি আইনী দায়বদ্ধতা৷ জিলাৰ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ মেজিষ্ট্ৰেট তাই৷ গতিকেই সাধাৰণ মানুহৰ দৰে তাই যলৈ তলৈ যাব নোৱাৰে৷\nপ্ৰস্তাৱটি আলট্ৰাচেই দিছিল৷ ঘৰ সজাৰ পৰিকল্পনাও তাৰেই আছিল৷ বৰ চৌখিন সি৷ কলকাতাৰ পৰা মিস্ত্ৰী আনি কাঠৰ কাম কৰাইছিল৷ মোজাইক কৰা মজিয়া৷ তাইৰ কাৰণে এটা ডাঙৰ লাইব্ৰেৰী কোঠা৷ বাহিৰৰ লনখনত দুজনীয়া ঝুলনা৷ সি জানিছিল এই দুটা বস্তুৰ প্ৰতি তাইৰ অত্যধিক মোহ৷ নতুনকৈ অনা একুৰিয়ামটোৰ সোণালী মাছজনীলৈ অপলক নয়নেৰে চাই থকা তাইৰ গালৰ ডিম্পলটিত টুকুৰিয়াই সি কৈছিল, “সিহঁতে যেতিযা টিভি চাব, আমি তেতিয়া ঝুলনাত বহিম৷ সিহঁতে যেতিয়া ঝুলনা খেলিব, আমি জোনাকৰ পালেংত বহি তৰা গণিম৷ হ’বনে কৃতা”?\nলাজৰ আভৰণে চুই যায় তাইক৷ সিহঁত নহা দিনতো সিহঁত অহা দিনৰ আখৰা কৰিছিল আলট্ৰাচে৷ সিহঁত মানে তাইৰ সন্তান দুটি৷ কিমান যে পৰিকল্পনা সিহঁতক লৈ! কেইবাবছৰৰ আগৰ কথা সেয়া৷ সময় ৰৈ নাথাকে৷ ৰৈ যায় স্মৃতি৷ জোনাকী পালেঙৰ তৰা গণাৰ হেঁপাহত দুবাৰকৈ অলংকৃতাই গৰ্ভত বীজ থাপিলে, মাজতে তাই বেলেগ জিলালৈ বদলিও হ’ল৷ পৰিপূৰ্ণ হৈ উঠা এখন সংসাৰ আৰু সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ আঁৰে আঁৰে হয়তো কোনোবাখিনিত ফাঁক ৰৈ গ’ল৷ সেই ফাঁকখিনিৰে সোমাই আহিল এক পৰনাৰী, উল্কি শইকীয়া যাৰ নাম, কঞ্জনীল শইকীয়াৰ যি সদ্যবিবাহিতা পত্নী৷\n“জানেনে, সাতবছৰ প্ৰেমৰ পাছত আমাৰ বিয়া হৈছিল”, কঞ্জনীলে মেচেজত লিখিছিল৷ গধূৰ হৈ পৰা চকুহাল তুলি অলংকৃতাই অফিচ চেম্বাৰৰ চিলিঙখনলৈ চাই ৰৈছিল৷ কি বুলি উত্তৰ দিয়ে তাক? কি বুলি বুজায় তাক? তাইকেনো কোনে বুজায়?\n“তাইক মই ডিভৰ্চ দিম”৷ সেই সন্ধ্যাৰ শেষ মেচেজ আছিল কঞ্জনীলৰ৷ তাৰ পাছতে তাই অফিচ এৰিছিল৷\nকঞ্জনীলে উল্কিক ডিভৰ্চ দিব পাৰে, যি নাৰীৰ প্ৰতি তাৰ তিলমানো সন্মান ৰৈ যোৱা নাই, সেই নাৰীৰ সি শৰ্য্যাসংগী হৈ থাকিব নোৱাৰে, সেয়া তাৰ যুক্তিত পৰে৷ তাইৰহে আবেগৰ বাটত বিবেকৰ সৈন্য৷ সেই বিবেকৰ বাটত শতটা যুক্তিৰ সৈন্য৷ পৰস্পৰ বিৰোধী সৈনিকৰ দলটোৱে নিজৰ মাজতে কটা-মৰা কৰি তাইক ধৰাশায়ী কৰি পেলাই থৈছে৷ তাইৰ কাৰেং এতিয়া জহিছে৷ তাইৰ মনৰ দৌল খহিছে৷ ডাৱৰে আৱৰি ধৰা আকাশখনেও মহাজনৰ দোকানত বন্ধকী কৰি থৈ গৈছে যেন শেষমুঠি জোনাক৷\nঝুলনাৰ ৰচীডাল সাৱটি বহি থাকোতেই ভিতৰত দুইপু্ত্ৰৰ দৌৰাদৌৰি শুনা পালে৷ স্কুলটাইম এয়া৷ ৰ’বলৈ সময় নাই৷ তাইৰ কৰ্মব্যস্ততাৰ বাবেই হয়তো সিহঁত দুয়োটা কিছু পৰিমাণে আত্মনিৰ্ভৰশীল৷ ছবছৰীয়াটোৱেও স্কুলবেগ সামৰিব জনা হ’ল৷ নিজে গা ধুই ইউনিফৰ্ম পিন্ধিব পৰা হ’ল৷ তাই দৌৰাদৌৰিকৈ কিটচেনত সোমাল৷ টিফিনৰ পৰা ব্ৰেকফাষ্টলৈকে প্ৰস্তুত কৰিব লাগে তাই৷ গেছৰ এটা স্তভত আলুভাজিখিনি হ’বলৈ দি তাই লুচিৰ কাৰণে ময়দা উলিয়াই ল’লে৷ প্ৰেছাৰ-কুকাৰটোও এটা স্তভত বহাই দিলে৷ কাম কৰা মানুহগৰাকীয়ে সকলোবোৰ তাইৰ সুবিধা হোৱাকৈ যতনাই দিয়ে৷ কিন্তু কিটচেনটো তাই এৰিবগৈ পৰা নাই৷ আলট্ৰাচৰ পছন্দ নহয় অন্যৰ হাতৰ সোৱাদ৷ সেই সোৱাদৰ হেঁপাহখিনিক তাই যিমানপাৰে বঞ্চিত কৰিব নিবিচাৰে৷\nলুচিখিনি বেলি থাকোতেই তাই দুয়োটাৰে চিঞৰ বাখৰ শুনিলে৷ পেঞ্চিলডাল, ৰবৰটো লৈয়ে সিহঁতৰ কাজিয়া আৰম্ভ হয়৷ সৰুটোৱে ইউনিফৰ্মৰ টাইডাল লগাব পৰা নাই৷ ককায়েকে পাৰে মানে চেষ্টা কৰিছে ভায়েকক সহায় কৰি দিবলৈ৷ কিন্তু তাতো কিবা মুখ ওফোন্দা ওফোন্দি৷ হয়টো কিবা এষাৰ কৈ জোকালে তাক৷ লৰালিৰ দুষ্টালি ককায়েকৰ চকুৱে মুখে৷ ওমলাৰ বয়স এয়া৷ আন সময়ত তাই হয়তো কিবা এষাৰ ক’লেহেঁতেন৷ আজি তাই একোকে নক’লে৷ ডাঙৰটিয়ে কিবা বুজি পোৱা হৈছে৷ মাকৰ গহীন মুখখনলৈ চাই সি মাকক সাৱটি ধৰিলে, “মা, তুমি পাপাক মিছ কৰিছা ন”?\nবুকুখন চিৰিঙকৈ মাৰিল তাইৰ৷ সিও বুজি পোৱা হৈছেগৈ মিছ কৰা মানে কি৷ তাৰ ফালে চাই তাই মিচিকিয়াই হাঁহিলে৷ হাঁহিবোৰ গধূৰ৷ চকুলোবোৰ আৰু গধূৰ৷ বৈ নাহে সহজে৷ বুকুত বৰফৰ ঘৰ সাজে৷\nপ্ৰেছাৰ কুকাৰৰ হুইছেলটো বাজি উঠিল৷\n“আউচ”, প্ৰেছাৰৰ কুকাৰটো স্তভৰ পৰা নমাবলৈ লওতেই হাতৰ এবখলা এৰাই আহিল৷ অন্যমনস্কতাৰ কোবত লুচি ভাজিবলৈ লোৱা গৰম তেলখিনিতে হেতাখনৰ পৰা পানী এটোপাল পৰি গৰম তেলে এইবাৰ ডিঙি শুৱনি কৰিলে৷ বৰ আলসুৱা তাই৷ বৰ আলসুৱা৷ মাকৰ ঘৰত একোকে কৰি নোপোৱা ছোৱালীজনীক ভাত ৰান্ধিবলৈ শিকাইছিল আলট্ৰাচে৷ ইমান বুজাপৰা আছিল সিহঁতৰ! ক’ত যে কেনেকৈ ভুলবোৰ হৈ যায়! এই ভুলৰ ফলশ্ৰুতিত তাইৰ হাতৰ এবখলা এৰে৷ বুকুৰ জুইকুৰাই তাইৰ সময়বোৰ পোৰে৷ যোৱাবাৰ ককায়েক আহোতে তাইৰ এই অৱস্থা দেখি ডবিয়াই থৈ গৈছিল, ‘এই চেটিনৰ নাইটি পিন্ধি কিটচেনত নোসোমাবি তই’ বুলি৷ বুকুৰ দহনৰ কথা অৱশ্যে ককায়েকৰ অনুমানৰ বাহিৰত৷\nস্কুলবাছত উঠি ল’ৰা দুটি স্কুললৈ বুলি ৰাওনা হ’ল৷ কালিৰে পৰা আলট্ৰাচক ফোন কৰা হোৱা নাই৷ কিদৰেনো মোকাবিলা কৰে এই পৰিস্থিতি তাই বুজিকে পোৱা নাই৷ উজাই আহিব খোজা খঙটো বাৰে বাৰে দমন কৰি ৰাখিছে তাই৷ কিদৰে তাই আলট্ৰাচক কয়, “চোৱা আলট্ৰাচ, তুমি ধৰা পৰি গ’লা মোৰ ওচৰত”৷ মাজে মাজে মনটো প্ৰতিশোধপৰায়ণ হৈ উঠে৷ যেন কৈ উঠিব সকলোকে৷ পৃথিৱীক জনাই দিব তাই প্ৰতাৰিত হোৱাৰ খবৰ৷ চাৰিআলিত ৰৈ ফটোবোৰ বিলাব এখন এখনকৈ৷ নতুবা চ’চিয়েল মেডিয়াত এৰি দিব এখনৰ পাছত এখনকৈ ছবি৷ পিছমুহূৰ্ততে সম্বৰণ কৰে নিজকে৷ কি যে অপৈণত চিন্তা কিছুমান কৰি আছে তাই! এনেদৰে কি হেৰোৱা প্ৰেম ঘূৰাই পোৱা যায়? নাঃ নহয়৷ এনেকৈতো হৃত প্ৰেম ঘূৰাই পোৱা নাযায়৷ কেৱল প্ৰেম কিয়, পদূলি গচকি পাৰ হৈ যোৱা একোকেতো ঘূৰাই আনিব নোৱাৰি৷ মৃত্যুৰ পৰা ঘূৰাই আনিব পাৰিনে কাৰোবাক? পাৰিনে? খঙবোৰ হতাশালৈ ৰূপান্তৰ হয়৷ চুলিখিনি আজুৰি অলংকৃতা বিছনাখনতে বহি পৰে৷\nঅকলশৰীয়া সময়বোৰ কষ্টকৰ৷ সমান্তৰালভাৱে কষ্টৰ সময়বোৰো অকলশৰীয়া৷ তাতোকৈ ডাঙৰ কথা, এই সময়ত তাই কাৰোৰে সান্নিধ্য কামনা কৰা নাই৷ ফোনটোৰ ওচৰলৈকো যোৱা নাই৷ আলট্ৰাচেও ফোন কৰা নাই৷ তাই কিছু আচৰিত হ’ল৷ আনদিনা ল’ৰা দুটিৰ খবৰ ল’বলৈকে আলট্ৰাচে ফোন কৰে৷\nহঠাতে কিবা মনত পৰাৰ দৰে তাই জাঁপ মাৰি উঠিল৷ ফোনটো কিয় বজা নাই আজি? ক’ত থ’লে ফোনটো৷\n“অহ হ’! মনত নপৰে কিয় ফোনটো ক’ত আছে”, বিচাৰি বিচাৰি ভাগৰি পৰিল তাই৷ লাইব্ৰেৰী ৰূম, শোৱনি কোঠা, ল’নখনৰ ঝুলনাডাল সকলোতে বিচাৰিলে৷ নাই তাইৰ ফোনটো কতোৱে নাই৷\nহতাশ হ’ল তাই৷ এনেদৰে কেনেদৰে হ’ব? হেৰাই গৈছে তাই৷ তাই নাই নিজৰ সতে৷ নিতান্তই স্বাভাৱিক হৈ তাই যন্ত্ৰবৎ কামবোৰ কৰি যোৱাৰ পাছতো বুজি উঠিছে তাই, মানুহৰ চকুত ধৰা পৰি যোৱাকৈ হতাশ হৈ পৰিছে তাই৷ চিৰসেউজ মুখমণ্ডলত কোনোদিনে নেদেখা কজলা ৰেখ৷\nতাইৰ এটা পৰিচয় আছে৷ বহুত জটিল কেচ সমাধান কৰিব পৰা দক্ষতাৰ বাবেই হওক, নতুবা সৰ্বসত্তাত বিৰাজ কৰি থকা আত্মবিশ্বাসৰ বাবেই হওক, তাই খোজ কঢ়া বাটত অনেকজনে ফুল ছটিয়ায়৷ এই মাত্ৰ এজন মানুহ, যিজনে তাইৰ উপভোগ্য খোজবোৰত শিকলি বান্ধি গোলাপ কোমল দলিচাত সিঁচি দিলে বিষাক্ত কাঁইট৷ কোন সেইজন ব্যক্তি?\nভালে নাথাকিল তাই৷ বাথৰূমৰ শ্বাৱাৰৰ লগত চকুপানীবোৰ বৈ যাওতেও এজাক দলপুঙা চৰায়ে তাইৰ বুকুৰ বাহিৰে ভিতৰে উৰি উৰি সোঁৱৰাই গ’ল, “ভালে নাই তই অলংকৃতা, ভালে নাই তই৷ ”\nকি কৰে তাই? অভিমানেৰে ওফন্দি উঠা মুখমণ্ডল৷ এই যেন লণ্ডভণ্ড কৰি পেলাব ঘৰৰ সমূহ আচবাব, চিঞৰি চিঞৰি কান্দিব নতুবা বেডিং পত্ৰ বান্ধি ককায়েকৰ আগত স্বামীৰ প্ৰতিবাদ কৰিব৷ মাকৰ আঁচলেৰে চকুলো মচি কৈ উঠিব, “আই সেইখন ঘৰত নাথাকোগৈ, নপঠিয়াবি মোক দুনাই”৷\nপদূলিত গাড়ী ৰখাৰ শব্দ হ’ল৷ অফিচৰ সময় হৈ গ’ল৷ কলিং বেলৰ শব্দত তাই বাহিৰলৈ ওলাই আহিল৷ দুৱাৰমুখত অফিচৰ গাড়ীচালক ৰমেশ৷ তাইলৈ মোবাইল ফোনটো আগবঢ়াই দিলে, “বাইদেউ, ৰাতিটো এইটো গাড়ীতে পৰি থাকিল৷ মই এতিয়াহে দেখিছো”৷\nফোনটো তাই দাঙি ল’লে৷ বহুতকেইটা মিছকল৷ আলট্ৰাচৰ, কঞ্জনীলৰ, দুটামান বেলেগ নাম্বাৰৰ৷ লগতে কেবাটাও মেচেজ৷ কঞ্জনীলৰ মেচেজ কেবাটাও৷ মেচেজবক্সটো খুলি ল’লে তাই,\n“বাইদেউ আপুনি একো নক’লে৷ মই মৰি যাম বাইদেউ৷ তাইকো মাৰি পেলাম৷ আপোনাৰ মিষ্টাৰকো জেলত ভৰাম৷ আপোনাৰ মিষ্টাৰে মোৰ মিছেচৰ লগত এনেকুৱা সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিছে, আপোনাৰ অকণো গাত লগা নাই? ”\nবুকুখন কঁপি উঠে তাইৰ৷ কলীয়া ডাৱৰবোৰ গলি এজাক বৰষুণেৰে সেমেকা কৰি তুলে পৃথিৱী৷ কিদৰে বুজায় কঞ্জনীলক, কতদিনৰ পৰা যে ৰ’দলৈ বাট চাই চাই ভাগৰি পৰিছে তাইৰো মনৰ ৰামধেনু৷\nআদিম বন্যতাত ভাঁহি আহে এখন মুখ৷ কঞ্জনীলৰ মুখ৷ পুৰুষতান্ত্ৰিক সমাজৰ বিচাৰকৰ ভূমিকা লোৱা এখন মুখ৷ পুৰুষে অবাটৰ বাট ললেও আঙুলি নুঠে সহস্ৰজনৰ৷ সেয়া সমাজে দিয়া পুৰুষৰ অধিকাৰ৷ নাৰীয়ে অবাটৰ বাট ল’ব নোৱাৰে, সেয়া সমাজে বান্ধি দিয়া নাৰীৰ দায়িত্বৰ শিকলি৷\nগভীৰ অৱসাদেৰে তাই অনুভৱ কৰিলে, চৌপাশে এজাক দলপুঙা চৰাই৷ তাইৰ খবৰ লৈ লৈ ভাগৰি পৰা নাই দলপুঙা চৰাই৷ অস্থিৰতাত ডুব যোৱা শৰবিদ্ধ সময়বোৰত ডৌকা কোবাই উৰি ফুৰা দলপুঙা চৰাই৷ অথচ সমাজ প্ৰতিষ্ঠাৰ ভীষ্মপ্ৰতিজ্ঞাত যেন আবদ্ধ সময়৷\nসমাজৰ দেৱালখন গিৰগিৰকৈ খহে৷ শুধ বগা শাৰীখনে মেৰিয়াই ধৰে তাইৰ কজলা হৃদয়৷ ক’লা কোট আৰু বগা টাইৰ মাজত বান্ধি থয় চিন্তাৰ বৈপৰীত্য৷\nবিশাল তামোলীয়ে কৈছিল নিউটনৰ সূ্ত্ৰ৷ তায়ো বুজি উঠিছে অহা-যোৱাৰ সূত্ৰই সত্য৷ তথাপি মনৰ মাজত যুদ্ধখন চলি থাকে৷\nএই যুদ্ধখন তাই নিত্য সহচৰ৷ কথা কমকৈ কয় তাই৷ মনৰ মাজত অবিৰাম চলি থাকে নাটকৰ সংলাপ৷ ভাল-বেয়াবোৰৰ সীমাৰেখা বিচাৰি ফুৰে৷ কোনবোৰ ভাল, বেয়াইনো কোনবোৰ? সমাজে নিৰ্ধাৰিত কৰি দিয়া ৰচীডালতে ওলমি থাকেনে ভাল-বেয়া সংজ্ঞাবোৰ? সেই সংজ্ঞাত সন্তুষ্ট হয়নে সকলোবোৰ? ধৰা হওক, এচাম সন্তুষ্ট নহয় চলি অহা এই সংজ্ঞাত৷ সমাজৰ নিয়মবোৰ ভাঙি নতুন নিয়মেৰে সমাজ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সংজ্ঞাত বিশ্বাসী তেওঁলোক৷ সেই নিয়মত বান্ধোন নাথাকে, থাকে মুক্ত চাল-চৰণ৷ দুয়োটা সংজ্ঞাৰে চলকৰ মানত বহি লয় তাই৷ প্ৰচলিত কিছু ব্যবস্থাৰ বিৰুদ্ধে তাইৰো বিষোদগাৰ নোহোৱা নহয়৷ কিন্তু তাই সদায় সেই পক্ষত, যি পক্ষত শান্তি থাকে৷ তাই সেই পক্ষত, যি পক্ষত ক্ষতিভয়ৰ পৰিমাণ কম হয়৷ লাগিলে তাৰ বাবে হৃদয়ৰ কোৰবানেই নহওক কিয়৷\nমুণ্ডহীন নাৰী দেহটিৰ পষ্টমৰ্টেমৰ সময়ছোৱাত উপস্থিত আছিল তাই৷ সেই নাৰীগৰাকীৰ কটা মূৰটো লৈ তাইৰ স্বামীয়ে পুলিচ থানাত আত্মসমৰ্পণ কৰিছিল৷ চমকি উঠে তাই৷ সেই কেচটোৰ শুনানী আছে আজি৷ আচামীয়ে স্বীকাৰ কৰিছে সেই হত্যাকাণ্ডৰ কথা৷ যাবজ্জীৱন কাৰাদণ্ডৰে কেচটো সামৰিছে জিলা ও সত্ৰ ন্যায়াধীশে৷ লোমহৰ্ষক হত্যাটিৰ শুনানীৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত আদালতৰ বাহিৰত সহস্ৰজনৰ ভিৰ৷\nওলাও আহো বুলিও আদালতৰ পৰা তাই ওলাই আহিব পৰা নাই৷ কেমেৰা আৰু সাংবাদিকৰ প্ৰশ্নৰে ভিৰ লাগি থকা আদালত চৌহদ৷ বিশালে তাইক গাড়ীত তুলি দিবলৈকে আদালতৰ চৌহদৰ পৰা ওলাই আহিল৷ তাইৰ মনৰ গতিৰ উঠা নমা সি লক্ষ্য কৰিছে৷ সেয়ে তাইৰ কাষে কাষে আছে সি৷ এয়া তাৰ সহানুভূতি নে? নে আন কিবা? আন কিবাই হয়তো৷ হয়তো কিছুমান দায়িত্ববোধ আপোন মানুহৰ প্ৰতি, যি কথা কি কাকো ক’ব নোৱাৰে৷ তাতকৈ জ্যেষ্ঠ মহিলাগৰাকীক সি মনে-প্ৰাণেৰে নিৰাপত্তা দিব বিচাৰে৷\n“মেডাম, আপুনি যাওক৷ আমি বাকীখিনি চম্ভালি ল’ম”, ৰমেশক গাড়ী চলাবলৈ নিৰ্দেশ দি সি পুনৰ সাংবাদিকৰ বেষ্টনীত সোমাই পৰিল৷\nতাইৰ চকুৰ আগলৈ বাৰে বাৰে দৃশ্যটো আহি আছে৷ ৰাজপথ তেজেৰে তুমুৰলি কৰি এজন মানুহ চিঞৰি চিঞৰি থানাৰ ফালে দৌৰিছে৷ হাতত একোছা চুলিৰে সৈতে এটা মুণ্ড৷ তাৰ মৰমৰ পত্নীৰ দেহৰ পৰা বিছি্ন্ন কৰি অনা মুণ্ড সেয়া৷ সি স্বীকাৰোক্তি দিছে, তাৰ পত্নীৰ পৰ-পুৰুষৰ সতে সম্পৰ্ক আছিল৷ কঞ্জনীললৈ মনত পৰে তাইৰ৷\nদূৰৈৰ পৰা ভাঁহি আহে পাপনৰ কণ্ঠ,\nৰঙা ৰঙে যে\nতেজ সিঁচি যায়”৷\nকি বুলি দিছিল সি শেষৰটো মেচেজ, “বাইদেউ আপুনি একো নক’লে৷ মই মৰি যাম বাইদেউ৷ তাইকো মাৰি পেলাম৷ আপোনাৰ মিষ্টাৰকো জেলত ভৰাম৷ আপোনাৰ মিষ্টাৰে মোৰ মিছেচৰ লগত এনেকুৱা সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিছে, আপোনাৰ অকণো গাত লগা নাই? ”৷\nউচুপনি এটাই বুকুভেদি ওলাই অহাৰ বাট বিচাৰি ৰ’ল৷ গাড়ীৰ আগচিটত পি এছ অ’জন আৰু চালকৰ আসনত গাড়ীচালক ৰমেশ৷ ক’বলৈ মন আছিল তাইৰ, “নামি যা তঁহতে, গাড়ীখন মোক এৰি দে, মই এতিয়া অৰঙে দৰঙে হেৰাবলৈ যাম৷ মোক এৰি দে অকলে”৷\nকঞ্জনীললৈ ফোন কৰিবলৈকো সুযোগ পোৱা নাই তাই৷ মানুহেৰে পৰিবেষ্টিত পৃথিৱী৷ তাইহে অকলে৷ আকাশখনলৈ চালে তাই, ডাৱৰেৰে আৱৰা আকাশ৷ এই যেন হুৰহুৰাই খহি সৰিব অভিমানী মেঘালি চকুলো৷ চকুলোৰে গঢ়ি উঠা উত্তল লেন্সত ধৰা দিয়েহি জীৱন৷ মুহূৰ্ততে যেন সৰু হৈ পৰে অলংকৃতাজনী৷ ছটফটাই উঠে তাইৰ পয়ত্ৰিশবছৰীয়া হিয়া৷ সৰিব খোজা চকুলোৰ শিলগুটিটো পতাত বান্ধি তাই চকুহাল মুদি দিলে৷ ববী প্ৰিণ্টৰ বগা ফ্ৰক পিন্ধা এজনী দহবছৰীয়া ছোৱালী৷ আলসুৱা ছোৱালীজনী ডাঙৰ হোৱা নাছিল তেতিয়াও৷ সৰু সৰু কথাতে ককায়েকৰ লগত ঠেহ পাতি ৰাস্তাৰ সিমূৰৰ ধ্ৰুৱমৰ ঘৰ পায়গৈ৷ ফুলি থকা মুখখন চিকুটি ধ্ৰুৱমে অভিমান ভঙাৰ খেল খেলে৷ ধ্ৰুৱম নাই আজি৷ প্ৰতিটো উজুতিতে তুলি ধৰা ধ্ৰুৱমৰ খবৰ নাপায় তাই৷ অথচ এই মুহূৰ্তত কি যে মন গৈছিল, ককায়েকৰ দৰেই যেন আলট্ৰাচৰো অভিযোগেৰে কাণ ঘোলা কৰি দিব ধ্ৰুৱমৰ৷ “কিছুমান বিন্দুত তই একেবাৰে অকলশৰীয়া হৈ পৰিবি৷ তেতিয়া তই ভাঙি পৰিবিনেকি কৃতা? নপৰিবি দেই”, বিদেশলৈ যোৱাৰ আগমুহূৰ্তত ধ্ৰুৱমে তাইৰ চুলিখিনি লিৰিকি দিছিল৷ কৈ গৈছিল, জীৱন যাপনৰ সূত্ৰ৷\n“বৰৰ সূত্ৰটো মনত আছেনে? সেই যে ক্লাছ এইটত আমাক বনিয়া ছাৰে শিকাইছিল”৷\nতাই চাই ৰৈছিল তালৈ৷ কি সংগতি এই পাতনিৰ সতে? মনত নাই তাইৰ৷ বিজ্ঞানৰ একো সূত্ৰই মনত নাই তাইৰ৷ তাই আৰ্টচৰ ছোৱালী৷ ইংৰাজীত মেজৰ লৈ পঢ়িছে৷ কেনেকৈ মনত থাকে নীলচ বৰৰ সূত্ৰ?\n“চা, পদাৰ্থ এটা কিহেৰে গঠিত হয় জানইতো৷ অণু, পৰমাণুৰে৷ পদাৰ্থৰ ক্ষুদ্ৰতম কণাটোৱেই হৈছে পৰমাণু৷ সেই পৰমাণুৰ কেন্দ্ৰত থাকে ধনাত্মক আধানযুক্ত প্ৰটন৷ কাষে কাষে আৱৰ্তনত থাকে ঋণাত্মক আধানযুক্ত ইলেক্ট্ৰন৷ কেন্দ্ৰত থকা প্ৰটন যিমানেই শক্তিশালী হয়, সিমানেই শক্তিশালী হয় ঋনাত্মক আধানযুক্ত ইলেক্ট্ৰনৰ৷ বুজিলি নে কিবা? ”\nনাই, তাই নুবুজে৷ বুজাৰ সময় নহয় এয়া৷ ধ্ৰুৱম যাবগৈ, ইয়াতকৈ কঠোৰ সত্য তাইৰ বাবে একোৱেই নাই৷ সি তথাপি কৈ যায়, “জীৱনত যেতিয়াই বিপদত পৰিবি, তেতিয়াই চিন্তা কৰিবি, তোৰ মাজত থকা ধনাত্মক শক্তিৰ আকৰ্ষণতহে ঋণাত্মক আধানৰূপী শক্তিবোৰে তোৰ চাৰিওফালে ঘূৰি ফুৰিছে”৷\nবুজিছিলনে তেতিয়া? নুবুজিছিল যদিও শব্দবোৰ কাণত বাজি ৰৈছিল৷ সি বেগটো কান্ধত লৈ লগৰ দীপকৰ বাইকত উঠি ধূলি উৰুৱাই গুচি গৈছিল৷ অস্ফূট স্বৰেৰে সিয়াৰি গৈছিল তাইক, “পুনৰ লগ নোপোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে”৷ অভিমানৰ চকুলোৰে চপচপীয়া হৈ বহুতদিন ভাবিছে নীলচ বৰৰ সূত্ৰ, যেতিয়াই তাইক ঋনাত্মক শক্তিয়ে থকাসৰকা কৰিছে, তেতিয়াই তাইৰ মনলৈ আহে ধ্ৰুৱমৰ কথাষাৰিৰ তত্ত্ব, “তোৰ মাজত সিমানখিনি ধনাত্মক আধান আছে কৃতা, হাজাৰ ঋণাত্মকতাৰ মাজতো তই পাৰিবি মূৰদাঙি সদম্ভে থিয় দি থাকিবলৈ”৷\nকাণত ৰিণি ৰিণি বাজি থাকে সেই সুৰ, “তই পাৰিবি কৃতা৷ তই পাৰিবি”৷\nপাপনৰ গান, ধ্ৰুৱমৰ স্মৃতি আৰু নীলচ ব’ৰৰ সূত্ৰৰে ঋণাত্মক শক্তিবোৰৰ আধানশূন্য কৰি থাকোতেই অলংকৃতাৰ ফোনটো বাজি উঠে৷ আদালতৰ পৰা ঘৰলৈ গৈ থকা অৱস্থাত ফোনটো ৰিচিভ কৰো বুলিও তাই ৰিচিভ কৰিব নোৱাৰে৷ গাড়ীৰ সন্মুখৰ চিটত গাড়ীচালক ৰমেশ৷ কিছুমান কথা বৰ গোপন; যিহৰ খবৰ ঘৰৰ চাৰিকোণৰ দেৱালখনৰ বাদে কাকোৱেই জনোৱা নাযায়, তেনেবোৰ কথা এইসময়ত তাই কিদৰে পাতে? কিন্তু তাইৰ বাবে ফোনকলটোও সমানেই দৰকাৰী৷ কঞ্জনীলক বুজোৱা দৰকাৰ৷ তাক বুজাবলৈকে অন্ততঃ এটা পৰিবেশ লাগে৷ কিন্তু ক’ত যে পায় সেই পৰিবেশ? ফোনটো ৰিচিভ কৰিলে তাই, মুকলিকৈ কথা পাতিব নোৱাৰি মাথোঁঁ কৈ থ’লে, “কঞ্জনীল, মই তোমাক আধাঘণ্টা পিছত ফোন কৰি আছো হ’বনে”?\nপ্ৰকৃতিষ্ঠ অৱস্থাত নাছিল কঞ্জনীল৷ তাৰ মাততে বুজা যায় সেই কথা৷ কি লৈ আছে সি, কি নিচাৰে আছন্ন হৈ পৰিছে তাৰ বিষাদবোৰ, তাই বুজে, ক’ৰবাত যেন তাই বিধ্বংসী ধুমুহাৰ উমান পাই যায়৷ নিম্নস্বৰেৰে শূন্যতা ভৰা কণ্ঠেৰে সি কয়,\n“বাইদেউ, মই সিদ্ধান্ত ল’লো, তাইক ইয়াৰ পৰা পঠিয়াই দিম৷ ”\nপঠিয়াই দিব? ক’লৈ পঠিয়াই দিব? পুনৰাই কিবা সুধিবলৈ ভয় লাগে তাইৰ৷ জানোচা সি কৈ দিয়ে, “উল্কিক লৈ যাওক বাইদেউ” বুলি৷ এই ভাবনাটি অহাৰ লগে লগে বৰ অসহায় অসহায় লাগিল তাইৰ৷ নিজৰ পুৰুষৰ মাজত কি এক নিৰাপত্তা থাকে, হাজাৰ মূল্যৰ বিনিময়তো নাৰীয়ে যি ত্যাগ কৰিব নিবিচাৰে৷ মুহূৰ্ততে অস্থিৰ হৈ পৰে অলংকৃতা, হীনমন্যতাই ক্ৰিয়া কৰি যায় দেহ-মনত৷ এই যেন এই মুহূৰ্ততে সেই সৰুফুটীয়া ছোৱালীজনীৰ ওচৰলৈ দৌৰ মাৰি যাব, তাইৰ ভৰিদুখনত ধৰি ক’ব, “প্লিজ উল্কি, তুমি মোৰ সংসাৰৰ পৰা আঁতৰি দিয়া৷ বিনিময়ত যি লাগে লৈ যোৱা”৷ যেন কঞ্জনীলকে কৰযোৰে কাতৰ অনুৰোধ কৰিব তাই, “কঞ্জনীল, তুমি তোমাৰ পত্নীক সুখী কৰা, তাই যি বিচাৰে তাকেই দিয়া, মাথোঁঁ ইয়াৰ পৰা লৈ যোৱা”৷ নহ’লেবা আলট্ৰাচৰ বুকুত মূৰ আফালি দাবী জনাব, “আলট্ৰাচ মোৰ৷ তোমাৰ সন্তানৰ খাতিৰত উলটি আহা৷ যি বিচাৰা তাকেই দিম আল্ট্ৰাচ৷ মাথোঁঁ ঘূৰি আহা”৷\nকঞ্জনীলৰ ফোনটো সামৰি থয় তাই৷ এতিয়া ইয়াত গধুৰ উশাহ৷ এই গধুৰ উশাহবোৰত সি বাট হেৰুৱাব৷ বাট হেৰুৱালে অবাটে যাব৷ অবাটে গ’লে পৰোক্ষভাৱে তায়েই দায়ী হ’ব৷ তাই দায়ী হ’লে গোটেই জীৱন বিবেক দংশনত ভুগিব৷ বিবেকৰ বশ হৈ থকালৈকে সেয়া হ’বলৈ তাই দিব নোৱাৰে৷ উল্কিৰ বিষয়ে তাই খুব বেছি কথা নাজানে৷ সাতবছৰ প্ৰেমৰ অন্তত বিবাহ হেনো উল্কি আৰু কঞ্জনীলৰ৷ যোৱা তিনিবছৰৰ পৰা উল্কি আলট্ৰাছৰ ব্যক্তিগত সহায়িকা হিচাপে কাম কৰি আছেহি৷ কামৰ সৰু-বৰ নাই, সেই কথা তাই বুজে৷ কিন্তু ঘৰৰ পৰা ইমান দূৰত থাকি কাম কৰিছে যেতিয়া সেই কামৰ কিছু গুৰুত্ব নোহোৱা নহয়৷ তাইৰ জানিবলৈ মন গ’ল, কি’হৰ প্ৰয়োজনত ঘৰ আৰু স্বামীৰ পৰা দূৰৈত থাকি এটা ব্যক্তিগত খণ্ডত সীমিত আয় উপাৰ্জন কৰিব লগা হৈছে৷ আত্মীয় কুটুম্বৰ কাষত থাকিও তেনে পৰিমাণৰ আয়ৰ পথ এটা হয়তো তাই উলিয়াব পাৰিলেহেঁতেন৷ সুধিব লাগিব কঞ্জনীলক, সুধিব লাগিব কেতবোৰ কথা৷ কিহৰ তাড়নাত উল্কিয়ে নকইনা সাজেৰে স্বামীৰ ঘৰৰ পৰা ওলাই আহি এক অচিনাকি ঠাইত অকলশৰীয়াকৈ জীৱন যাপন কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’ব লগা হ’ল? কঞ্জনীলৰ মৰমে কিয় তাইক ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে? এয়া অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতাৰ নামান্তৰ নে ব্যক্তিগত প্ৰয়োজনীয়তাৰ স্বাক্ষৰ? যদিওবা এয়া তেওঁলোকৰ ব্যক্তিগত কথা, কিন্তু ইয়াৰ পাৰ্শ্বক্ৰিয়াই তাইৰ সংসাৰখন থানবান কৰি পেলোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে৷ শুনিব নিবিচাৰিলেও কিছুমান কথা শুনিব পৰাকৈ তাই সবল হ’ব লাগিব৷ আলট্ৰাচ আৰু উল্কিৰ আকৰ্ষণ কিমান পৰ্যায়লৈকে সেই কথা তাই জানিব লাগিব৷ বিশ্লেষণ কৰিব লাগিব কেতবোৰ তথ্য৷ বিবাহিত দম্পতীৰ মাজত ভাঙোন আনিব পৰা কেতবোৰ কাৰকক চিনাক্তকৰণৰ অতিকৈ প্ৰয়োজন হৈ পৰিছে৷ এই কাৰকে তাইৰ দৰে শৰীৰ মনৰ দৃঢ়তা থকা সকলৰ কথা বাদেই, ক্ষতি কৰি তুলিব পাৰে সমূহ প্ৰজন্মক৷\nঅলংকৃতাই ঘোটঘোটকৈ বটলৰ পৰা পানী দুঢোক গিলি লয়৷ অস্থিৰ হৈ পৰিছে তাইৰ মন৷ মনৰ পাৰাস্তমভ এই উঠিছে, এই নামিছে৷ সৰু সৰু কথাবোৰে আগতেও তাইক বৰকৈ আমনি কৰিছিল৷ যিদৰে আল্ট্ৰাচে নতুনকৈ কিনা গাড়ীখনত যেন তাইৰেই কেৱল আধিপত্য আছিল৷ সন্মুখৰ ছিটত এদিন কোনোবা ছোৱালী এজনী বহি যোৱাৰ খবৰ পাই তাই উন্মাদ আচৰণ কৰিছিল৷ সিদিনা আল্ট্ৰাচে তাইক বুজনি দিছিল, ব্যৱসায়ৰ খাতিৰত এয়া জৰুৰী বুলি৷ বুজাইছিল সি৷ বুজিছিল তাই৷ তাৰ মাজতো কাঁইটৰ খোঁচ এটা লৈ দায়িত্ব পালন কৰি গৈছিল৷ সন্তানৰ দায়িত্ব, ঘৰখনৰ দায়িত্ব, দেশৰ দহৰ দায়িত্বৰ মাজত তাইৰ নিজৰ প্ৰয়োজনসমূহ জলাঞ্জলি দি গৈছিল৷ দুখ বুলিতো একো নাছিল৷ সুখ বুলিবলৈ লাইব্ৰেৰীৰ ৰূমটো, য’ত জ্ঞানৰ সম্ভাৰেৰে অসংখ্য কিতাপ৷ প্ৰেমত পৰিছিল কিতাপৰ৷ কেৱল আইনেই নহয়, সমাজৰ বিষয়ে, ধৰ্মৰ বিষয়ে, শাস্ত্ৰৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰি সন্ধান কৰিছিল জীৱনৰ অলেখ নজনা প্ৰশ্নৰ উত্তৰৰ৷\nদুখৰ নে আবেগৰ ভৰবোৰ বুকুলৈ নামি কেতিয়াবা কথাবোৰ সহিব নোৱাৰা হৈ কৰি তোলে৷ পুৰুষৰ প্ৰতি বিতৃষ্ণা ভাব জন্মাৰ সময়তে তাইৰ ধ্ৰুৱমলৈ মনত পৰে৷ লাইব্ৰেৰী ৰূমটোত সোমাৱাৰ লগে লগে এনে লাগে যেন ধ্ৰুৱম আহি কাষতে বহিছেহি৷ যেন বুজাই গৈছে তাইক তাই বুজি নোপোৱা জটিল সূত্ৰসমূহ৷ আঙুলিটোও চুই নোপোৱা ধ্ৰুৱমৰ প্ৰতি তাইৰ কি প্ৰেম সেই কথা নাজানে৷ মাথোঁঁ জানে, সেই আঙুলিটোৱে সকলোৰে অলক্ষিতে তাইক তুলি ধৰে৷ প্ৰতিবাৰ বিপৰ্যয়ৰ সময়তে সেই সত্তাটোৱে তাইক জীৱনবোধৰ বাণী শুনাই যায়৷\n“প্ৰেমৰ সংজ্ঞা সুধিছিলোঁ”, সি পুনৰবাৰ সোধে৷\n“এই যে তই সেউজীয়াখিনি বুকুত লৈ ঘূৰি ফুৰ, ৰামধেনুখনো সেইজীয়াই দেখা পাৱ’, অৰণ্যখনৰ মাজত হেৰাই যোৱাৰ হাবিয়াহ কৰ, ময়ো যদি সেই সেউজীয়াখিনিত সমানেই মতলীয়া হওঁ, অৰণ্যখনৰ মাজত হেৰাই যোৱাৰ হাবিয়াহখিনিৰ স’তে তোক একাকাৰ কৰোঁ, তেতিয়াহ’লে আমাৰ প্ৰেম হৈ যোৱাটো স্বাভাবিক”৷\nগেন্ধেলী! ফুলা লুচিৰ দৰে মুখখন ফুলি আহে তাইৰ৷ ঘপকৈ উঠি কলেজৰ গেট পায়হি৷ পিছলৈ এবাৰ ঘূৰি চায়, কেনেবাকৈ সিও পিছে পিছে আহিছেনেকি? নাই৷ সি উঠি নাহে৷ সি ঠাইতে বহি থাকে৷ তাই নেদেখাকৈয়ে পুখুৰীৰ পাৰৰ বন এডাল উভালি সি পানীলৈ দলি মাৰে৷ চেমিজ পিন্ধাৰ পৰাই লগ পোৱা ছোৱালীজনীৰ সতে অন্য পুৰুষসত্বাক দেখিলে হয়তো সি বৰ কষ্ট পাব৷ বনডাল পানীলৈ দলি মাৰি দিয়াৰ পাছতেই সি সিদ্ধান্ত লয়, যাবগৈ সি৷ এই ঠাই এৰি সি যাবগৈ ক’ৰবালৈ৷ তাইক একো উমান নিদিয়াকৈ সি তাইৰ পৰা দূৰৈত অৱস্থান কৰিব৷ ক্ষণে প্ৰতি তুলি ধৰিবলগীয়া হোৱা তাই বাৰু বৰগছজোপাৰ দৰে জী থাকিব পাৰিবনে, এই শংকাই শংকিত কৰি তোলে তাক৷ সেই শংকাতে আকৌ পিছৰদিনা তাইক সোধে,\nতাইৰ চিন্তান্বিত মুখখনলৈ চাই সি পুনৰাই কৈ উঠে, “ইমান চিন্তা কৰিব নালাগে দে, ভগৱানে তোক পৃথিৱীলৈ পঠিয়াইছে মানে যোগ্যতাৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছ কাৰণেহে পঠিয়াইছে৷ ভগৱানৰ বিচাৰক শুদ্ধ প্ৰমাণ কৰাৰ দায়িত্ব তোৰ৷ যিকোনো পৰিস্থিতিকে তই হাঁহিমুখে আকোৱালি ল’বি, দেখিবি কঠোৰ পৰীক্ষাবোৰ তই হেলাৰঙে পাৰ হৈ যাব পাৰিছ”৷\nছেহ! কিবোৰ যে ভাবি থাকিল তাই৷ ঘৰলৈ গৈয়ে তাই ছাদৰ কোণ পালেগৈ৷ আলট্ৰাচ আজি ঘূৰি অহাৰ কথা৷ সি বাৰু কিবা গম পাইছেনে? তাৰ সন্মুখীন হ’ব পৰাকৈ তাই ধৈৰ্য ধৰি থাকিব পাৰিবনে? কথাবোৰ ভাবি ভাবি তাই ফোনটোত কঞ্জনীলৰ ফোন নাম্বাৰটো বিচাৰি উলিয়ালে৷\nকি অদ্ভুত প্ৰশ্ন তাৰ! যেন তাই কষ্ট পালেই তাৰ দুখৰ জলঙা সৰকি সোমাই আহিব নতুন ৰ’দৰ জিলিঙনি৷ ভুল! ভুল! তোমালোকৰ এয়া ভুল মনোবৃত্তি৷ পৃথিৱীখনে কিয় বিচাৰে তাই কষ্ট পাওক, কিয় বিচাৰে তাইৰ স্বামীয়ে, কিয় বিচাৰে সেই পৰনাৰীয়ে, সেই নাৰীৰ স্বামীয়েনো কিয় বিচাৰিছে তাই কষ্ট পাওক৷\nশেঁতা জোনটো ঢিমিক ঢামাককৈ জ্বলি উঠিছে৷ এৰিকাপামৰ লাহী গাটো হালিছে৷ তাইৰ বুকুখন দুৰু দুৰুকৈ কঁপিছে৷ কঞ্জনীলে সেই নাৰীক ত্যাগ কৰাৰ কথা কৈছে৷ তাইৰ পৃথিৱীখনৰ ক’ৰবাত কিন্তু প্ৰেম এতিয়াও আছে৷ এতিয়াও তাই প্ৰস্তুত হৈ উঠা নাই স্বামীক ত্যাগ কৰিবলৈ৷ নাৰী আৰু পুৰুষৰ এয়া কি অহমিকাবোধ৷ পুৰুষে নিজৰ নাৰীগৰাকীক যিমানেই আটোলটোলকৈ নাৰাখক কিয়, সামান্য দোষত সিহঁত প্ৰতিশোধপৰায়ণ হৈ উঠে৷ তাৰ বিপৰীতে নাৰীগৰাকীয়ে পুৰুষৰ দোষবোৰৰ সতে মোকাবিলা কৰে৷ এটা কথা তাই বুজি নাপায়, তাই আৰ্থিকভাৱে সক্ষম, মানসিকভাৱেও তাই নিঃসংগ নহয়, কিছুমান ক্ষেত্ৰত শৰীৰৰ প্ৰয়োজনো গৌণ, অথচ তাই আল্ট্ৰাচৰ জীৱনৰ পৰা আঁতৰি অহাৰ সিদ্ধান্ত এতিয়ালৈকে লোৱা নাই কিয়৷\n“নাই”, এক বিকট চিঞৰত যেন জোনটো থপৰাই সৰি পৰিল৷ জোনটোৰ সতে যেন ফোনটোও হাতৰ পৰা ছাদৰ ওপৰত পৰি গ’ল৷ বুকুৰ ভিতৰত এজাকমান বৰলে বিন্ধিবলৈ ধৰিলে৷ সংজ্ঞাহীন হৈ পৰাৰ আশংকাত তাই তললৈ নামি আহিল৷\nমিছা৷ মিছা৷ এই কথা মিছা৷ সিহঁতে একেখন হোটেলত থকা নাই৷ থাকিলেও বেড শ্বেয়াৰ কৰা নাই৷ তেওঁৰ কাষত কেৱল তাই, তাই মানে অলংকৃতা৷ অলংকৃতা আৰু আলট্ৰাচ৷ আলট্ৰাচ আৰু অলংকৃতা৷ এয়াহে সত্য৷ বাকীবোৰ অপবাদ৷ তাইৰ অন্তৰাত্মাই কয় সেই কথা৷\nকাঁচৰ ফ্ৰেমেৰে বন্ধা সিহঁতৰ যুগ্ম ফটোখনৰ ওচৰত ৰৈ তাই প্ৰশ্ন তোলে আলট্ৰাচক, “কৈ দিয়া আল্ট্ৰাচ, মোৰ লৰাৰ শপত, সঁচা কথা কোৱা৷ কৈ দিয়া পৃথিৱীয়ে কোৱা কথাবোৰ মিছা বুলি”৷\n“আল্ট্ৰাচ৷ আল্ট্ৰাচ৷ মোৰ চকুলৈ মূৰ তুলি চোৱা৷ কোৱা এবাৰ৷ সেই নাৰীৰ ওচৰত মোক সৰু কৰা নাই বুলি এবাৰলে’ কোৱা আলট্ৰাচ”৷\nআল্ট্ৰাচ মনে মনে ৰয়৷ তাইৰ ধৈৰ্যৰ বান্ধ খোল খাই যায়৷ তাই নাজানে পু্ত্ৰদ্বয় ক’ত আছে৷ পাহৰি যায় বনকৰা মানুহগৰাকীৰ উপস্থিতিও৷ বিকট চিঞৰ মাৰি ফটোৰ ফ্ৰেমটো দাঙি মজিয়ালৈ দলি মাৰি দিয়ে৷ থন থনকৈ ভাগি যোৱা কাঁচৰ শব্দত দুইপুত্ৰ দৌৰি আহে৷ সৰুটিয়ে গোল গোল চকুহাল ডাঙৰ কৰি ভয়াৰ্ত দৃষ্টিৰে ককায়েকক প্ৰশ্ন কৰে,\nতাইৰ সম্বিত ঘূৰি আহে৷ এয়া কি কৰিছে তাই? কিয় এনেখন কৰিছে তাই? আসঃ! অন্তৰভেদি উদগীৰণ হোৱা আগ্নেয়গিৰিয়ে ছাৰাখাৰ কৰি পেলাব নেকি তাইৰ সৌম্যতাৰ প্ৰতিমূৰ্তি? পুত্ৰৰ ওচৰত কি জৱাব দিব এই আচৰণৰ?\n“মোৰ বিপন্ন লগনৰ সাক্ষী হৈ ৰোৱা জোনাকী টঙীঘৰ, খহটা শিলৰ উজুটিৰ পৰা তুলি ধৰচোন মোক৷ তুলি ধৰচোন মোক দুপাখি মেলি, তোৰ মেঘৰ ডৌকাৰে মোৰ আলসুৱা কলিজা সাৱটি তুলি ধৰচোন এবাৰলৈ৷ মনত আছেনে তোৰ, তোক যে মই কথা দিছিলো, বিষাদৰ মৰল ঘৰত তলা লগাম মই৷ শুনচোন৷ মোৰ হেনো কথাত ছন্দ নাই৷ সেয়ে কথাবোৰ কবিতা নহ’ল৷ মোৰ হেনো গানতো ছন্দ নাই৷ সেয়ে গানবোৰো সুৰ নহ’ল৷ কি কৰো ক’? মোৰ প্ৰেমত সামন্তবাদী পুৰাতন খামোচ৷ যুগৰ লগত তাল মিলাব নোৱাৰি দ-খাৱৈত ককবকাই ৰোৱা মোৰ বিষাদ৷\nচিন্তা নকৰিবি পিছে৷ মই ভাগি নপৰোঁ৷ একোকে লৈ আক্ষেপো নকৰোঁ৷ অলপ পৰৰ মাথোঁঁ মৌনতা৷ জীৱনৰ কিম্বা হিচাপ-নিকাচৰ”৷


ডিমনেচিয়া — Vikaspedia\nআপোনাৰ চিনাকি মানুহজনৰ নাম মনত পৰা নাই নেকি? অলপ আগেয়ে পিন্ধি থকা চছমাযোৰ বা এইমাত্ৰ কথা পাতি থকা ম’বাইলটো বিচাৰি পোৱা নাই নেকি? লাইটটো নুমুৱাবলৈ পাহৰিলে নেকি?-যদিহে সঘনাই এনে পৰিৱেশৰ মুখামুখি হ’বলৈ লৈছে; তেন্তে অকণমান সাৱধান হ’বৰ হৈছে-ডিমনেচিয়া বা স্মৃতি বিভ্ৰমৰ পূৰ্বাভাস হ’ব পাৰে এয়া।\nডিমনেচিয়া আক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ সাধাৰণ বুদ্ধিমত্তাৰ অভাৱ ঘটে, যাৰ ফলত উচ্চস্তৰীয় কল্পনা, বিবেচনাশক্তি আৰু যিকোনো সমস্যা সমাধানৰ সক্ষমতা হ্ৰাস পায়। চিন্তাশক্তি মন্থৰ হয় আৰু চিন্তাৰ যুক্তিসংগতা আৰু নমনীয়তা কমি যায়। স্মৃতিশক্তি হ্ৰাস পোৱাৰ ফলত উল্লেখ কৰা ধৰণৰ ‘পাহৰা’ ঘটনাই সঘনাই ঘটিব ধৰে। প্ৰথমতে পৰিয়ালৰ অইন সদস্যসকলৰ নজৰত পৰা এনেবোৰ কথা এনেবোৰ কথা কিছু পিছতহে ব্যক্তিগৰাকীয়ে নিজে অনুভৱ কৰে আৰু অইনৰো অৱগত হয়। সৰু-সুৰা এনে পাহৰণিৰ ঘটনাৰে আৰম্ভ হৈ পিছলৈ গুৰুতৰ যেনে ৰাস্তা বা ঠিকনা, লোকৰ বস্তুকে নিজৰ বুলি লৈ অহা আদি পৰ্য্যায় পায়গৈ। ডিমনেচিয়া আক্ৰান্ত লোকৰ ব্যক্তিত্বৰ পৰিৱৰ্তন সহজে আনৰ চকুত পৰে। ব্যক্তিগত আচৰণ আৰু সামাজিক সচেতনতা সলনি হয়। ব্যৱহাৰ ৰুঢ়, অকৌশলী আৰু অইনৰ প্ৰতি সহানুভূতিহীন হৈ পৰে। একে ঠাইতে বহু সময় অকাৰণতে বহি থাকিব পাৰে। ৰোগৰ আৰম্ভণি অৱস্থাত ৰোগীৰ আৱেগিক পৰিৱৰ্তন পৰিলক্ষিত হয় আৰু হতাশাগ্ৰস্ত, উৎকন্ঠিত আৰু খিংখিঙিয়া স্বভাৱৰ হয়। ৰোগ পুৰণি হোৱাৰ লগে লগে নিজৰ ব্যক্তিগত পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ দায়িত্বও লোৱাত অপাৰগ হয়, বিচনাতে শৌচ-প্ৰস্তাৱ কৰিব পাৰে। বাহ্যিক জগতখনৰ প্ৰতি উদাসীন হৈ পৰে। কাপোৰ-কানি নিপিন্ধাকৈ মানুহৰ মাজলৈ অহা, অতি আপোনজনৰ মৃত্যুতো নকন্দা আদি চৰম আৱেগহীন অৱস্থা দেখা যায়।\nডিমনেচিয়া বা স্মৃতি বিভ্ৰম স্নায়ুতন্ত্ৰৰ ক্ষয়কাৰী ৰোগ যেনে আলঝেইমাৰ ৰোগ, পিকছ ৰোগ, হাটিংটনৰ কোৰিয়া আদি; ৰক্তসঞ্চাৰণ তন্ত্ৰৰ ৰোগ, মগজুৰ আঘাত, মগজুৰ টিউমাৰ, থাইৰয়ডৰ ৰোগ, শৰ্কৰাৰ অভাৱ, যকৃতৰ দুৰ্বলতা, বৃক্কৰ দুৰ্বলতা, বি-১২ আৰু ফলিক এচিড আদি ভিটামিনৰ অভাৱ, মদ্যপান, এইডছ, চিফিলছ আদি সংক্ৰমিত ৰোগ ইত্যাদি বিভিন্ন কাৰণত হ’ব পাৰে। ৬৫ বছৰৰ পিছত ৫ শতাংশ লোকেই স্মৃতি বিভ্ৰমত আক্ৰান্ত হয়। পুৰুষতকৈ মহিলাৰ হাৰ বেছি।\nডিমনেচিয়াত আক্ৰান্ত হোৱা বুলি ভাব হ’লে সাধাৰণ বোধজ্ঞান পৰীক্ষাৰ সহায় ল’ব পাৰি। ৫-১৫ মিনিটৰ এম এছ ই, এ এম টি এছ, ট্ৰেইল-মেকিং টেষ্ট, ঘড়ী অঁকা পৰীক্ষা আদি পৰীক্ষাৰে স্মৃতি বিভ্ৰম নিশ্চিত হ’লে, চিকিৎসাযোগ্য কাৰণ নিৰ্ধাৰণৰ বাবে তেজৰ ভিটামিন বি-১২, ফলিক এচিড, কেলচিয়াম আৰু অন্য ইলেক্ট্ৰলাইটৰ পৰিমাণ, থাইৰয়ড, বৃক্ক আৰু যকৃতৰ কাৰ্য্যকুশলতাৰ পৰীক্ষা আদি কৰাব লাগে।\nমগজু আৰু কেন্দ্ৰীয় স্নায়ুতন্ত্ৰৰ চি টি স্কেন, এম আৰ আই, স্পেক্ট বা পেট আদি উন্নত পৰীক্ষাৰো প্ৰয়োজন হয়। ২০১০ চনৰ বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ তথ্যমতে বিশ্বত প্ৰায় ৩ কোটি ৬০ লাখ ডিমনেচিয়া ৰোগী আছে। ধনী-দুখীয়া, শিক্ষিত-অশিক্ষিত, বলী-দুৰ্বল যিকোনো লোকেই ডিমনেচিয়াত আক্ৰান্ত হ’ব পাৰে। উইনষ্টন চাৰ্চিল, মাৰ্গাৰেট থেচাৰ, ৰণালড ৰেগান আদি পৃথিৱীৰ শক্তিশালী শাসক জীৱনৰ পিছৰ কালছোৱাত স্মৃতি বিভ্ৰমত ভুগিছিল।\nডিমনেচিয়া প্ৰতিৰোধ বা চিকিৎসাৰ এতিয়ালৈকে কোনো ফলপ্ৰসূ উপায় ওলোৱা নাই। কিছুমান সম্বাব্য কাৰক যেনে- ৰক্ত সঞ্চাৰণ তন্ত্ৰৰ ৰোগ ঘটাব পৰা ডায়েবেটিছ, উচ্চ ৰক্তচাপ, মেদবহুলতা, নিচাযুক্ত দ্ৰব্য সেৱন, ধূমপান আৰু শাৰীৰিক পৰিশ্ৰমহীনতা আদি কমাব বা দূৰ কৰিব পাৰিলে স্মৃতি বিভ্ৰমৰ সম্ভাৱনা কিছু হ্ৰাস হোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে।\nডিমনেচিয়া আক্ৰান্ত লোক এজন কেঁচুৱা সদৃশ, সকলো ক্ষেত্ৰতে তেওঁক আনৰ সহায় লাগে। এনে লোকৰ মানৱ অধিকাৰ সততে উলংঘা হোৱা দেখা যায়। পৰিয়াল তথা সমাজৰ আটায়ে এই সংক্ৰান্তত সচেতন হোৱা প্ৰয়োজন। বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই সেয়ে ডিমনেচিয়াক অগ্ৰাধিকাৰ জনস্বাস্থ্য ঘোষণা কৰিছে।\nউৎস: ডা: ৰমেন কুমাৰ কাকতি, দৈনিক অসম।


\tকিহৰ বাবে মৈত্ৰী?\nকিহৰ বাবে মৈত্ৰী?\nBy SAMUJWAL DUTTA\t Last updated Oct 30, 2018\nঅসমীয়াই এতিয়া অসমতে জীয়াই থাকিবৰ বাবে প্ৰতিৰোধ সংগ্ৰাম গঢ়ি তুলিব লগা হৈছে। ৪৬ টাৰো অধিক জাতীয়-জনগোষ্ঠীয় সংগঠনে সৰ্বাত্মকভাৱে গঢ়ি তোলা এই সংগ্ৰামৰ ফলশ্ৰুতিত বাঙালীসকলে কৌশল কিছু সলনি কৰা দেখা গৈছে। আগতে চিধা-চিধি নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক-২০১৬ সমৰ্থন কৰিছিল। এতিয়া তেওঁলোকে কয় ,এন.আৰ.চিত অন্তৰ্ভুক্ত নোহোৱা হিন্দু বাঙালীসকলক (পৰমানন্দ ৰাজবংশীৰ মতে ২০ লাখ) চৰকাৰে এন.আৰ.চিত বিনাচৰ্তে অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব লাগে আৰু অন্তৰ্ভুক্তিৰ বাবে সকলো অসমীয়া লোকে সহযোগ কৰিব লাগে , ডি-ভোটাৰ হিচাপে ঘোষিত হোৱা বাঙালী সকলক চৰকাৰে ৰেহাই দিব লাগে আৰু ডিটেনচন কেম্পত থকা বাঙালী সকলক চৰকাৰে বিনাচৰ্তে মুক্তি দিব লাগে। অন্যথা তেওঁলোকে নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক -২০১৬ সমৰ্থন কৰি যাব। কি অদ্ভুত, ভিত্তিহীন আৰু যুক্তিহীন চৰ্ত বাঙালী সংগঠনসমূহৰ চাওঁক।\nএন.আৰ.চিত ২০ লাখ হিন্দু বাঙালী অন্তৰ্ভুক্ত নহ’ল, সেই ২০ লাখ লোকক প্ৰকৃত ভাৰতীয় বা ১৯৭১ চনৰ ২৪ মাৰ্চৰ পূৰ্বে অসমলৈ অহা বুলি বাঙালী সংগঠন সমূহে প্ৰতিষ্ঠা কৰিব বিচাৰিছে আৰু সাহিত্য সভাৰ সভাপতিয়ে কথাটো স্পষ্টভাৱে (প্ৰায় সন্মতিসূচক) প্ৰকাশ নকৰিলে। দ্বিতীয়তে কোনো লোক যদি প্ৰকৃত ভাৰতীয় হোৱাৰ পিছতো ডি-ভোটাৰ হিচাপে চিহ্নিত হৈছে বা বিদেশী হিচাপে ঘোষিত হৈ ডিটেনচন কেম্পত আছে, তেতিয়াহ’লে তেওঁলোক তথ্য সহকাৰে আদালতৰ কাষলৈ যাওঁক। যদি সচাঁকৈয়ে প্ৰকৃত ভাৰতীয় হয় তেন্তে আদালতে নিশ্চিতভাৱে ইতিবাচক ৰায় দিব। এই ক্ষেত্ৰত ডি-ভোটাৰৰ বিষয়টি বা ডিটেনচনৰ বিষয়টি নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কৰ লগত সনা-পোটকা কৰাৰ যুক্তি ক’ত?\nএতিয়া কথা হ’ল এন.আৰ.চিত অন্তৰ্ভুক্ত নোহোৱা ২০ লাখ বাঙালী লোক প্ৰকৃত ভাৰতীয় হ’ব পাৰেনে? এন.আৰ.চিৰ প্ৰক্ৰিয়াত ইমান ভুল হোৱাটো সম্ভৱনে? কি চিন্তাৰে সাহিত্য সভাৰ সভাপতি পৰমানন্দ ৰাজবংশীয়ে এনে নাভূত-নাশ্ৰুত যুক্তি মানি লৈ মৈত্ৰী আলোচনাৰ বাবে সন্মতি প্ৰদান কৰিব পাৰিলে, সেয়া সন্দেহৰ আৱৰ্তত নহয় নে? বাঙালী সকলৰ অবান্তৰ দাবী সমূহ চৰকাৰে মানি ন’ললে আৰু সেই দাবীসমূহৰ প্ৰতি অসমৰ সংগঠন সমূহে সমৰ্থন আগনবঢ়ালে তেওঁলোকে নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক-২০১৬ ৰ সমৰ্থনত আন্দোলন আৰু সভা-সমিতি কৰি যাব, এইবোৰ অসমত থাকি অসমীয়াক কৰা কেনে ব্লেকমেইলিং? এইবোৰ দাবীৰ আধাৰত মৈত্ৰীৰ কথা ভাবিব পাৰিনে ?এই কথাবোৰৰ জৰিয়তে এন.আৰ.চিৰ প্ৰক্ৰিয়াটো সম্পূৰ্ণৰূপে বুমেৰাং কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি সকলো হিন্দু বাংলাদেশীৰ লোকক স্বদেশী কৰাৰ ষড়যন্ত্ৰ ৰচনা কৰা হৈছে। বাঙালী সংগঠনসমূহে ১৭ নৱেম্বৰৰ সভা বাতিল কৰি বু্দ্ধিৰ কাৰচাজিৰে এতিয়া মৈত্ৰী সন্মিলনৰ নামত অসমীয়া মানুহক ব্লেকমেইলিঙৰ ৰাজনীতি আৰম্ভ কৰিছে। কথাবোৰ জটিল আৰু ভয়াৱহ হৈ আহি আছে। আমি ভাষা -সংস্কৃতিৰ প্ৰগতি সাধনৰ পৰিৱৰ্তে এতিয়া থকাখিনিও নি:শেষ হোৱাৰ পৰা বচাবৰ বাবে প্ৰতিৰোধ সংগ্ৰামত ব্ৰতী হ’ব লগা হৈছে। সাহিত্য সভাৰ দৰে অনুষ্ঠানে এনে সংকটৰ সময়ত বাঙালীৰ বৌদ্ধিক চক্ৰবেহুত সোমোৱাৰ পূৰ্বে কিছু সতৰ্ক হোৱা উচিত। অন্যথা আমি নিশ্চিতভাৱে নি:শেষ হৈ যাম।\nবি:দ্ৰ:-শুনিছো ভোটাৰ কাৰ্ড আৰু ডি.এল.ই.ডিৰ প্ৰশ্ন কাকতত বোলে বাঙালী ভাষাৰ পয়োভৰ হৈছে।\nলাহোৱাল থানাত বিধায়ক শিলাদিত্য দেৱৰ বিৰুদ্ধে এজাহাৰ\nবিজেপিয়ে প্ৰতিশ্ৰুতি ৰক্ষাত চূড়ান্তভাৱে ব্যৰ্থ হৈছে


ধৃতিৰাজক প্ৰশংসাৰে ওপচাই পেলাইছে শিক্ষামন্ত্ৰীয়ে – MyNewsNE\nধৃতিৰাজক প্ৰশংসাৰে ওপচাই পেলাইছে শিক্ষামন্ত্ৰীয়ে\nআজি ফলাফল ঘোষণা হোৱা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত ৰাজ্যৰ ভিতৰতে প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰা দৰঙৰ ধৃতিৰাজ বাস্তৱ কলিতাক অভিনন্দন জনোৱাৰ লহগতে উষ্ণ প্ৰশংসাৰে ওপচাই পেলাইছে শিক্ষামন্ত্রী ডঃ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই। নিজৰ ফেচবুক পেজৰ ষ্টেটাছৰূপে শিক্ষামন্ত্ৰী গৰাকীয়ে ধৃতিৰাজক উদ্দেশ্যি ইংৰাজী আৰু অসমীয়া দুয়োটা ভাষাতে লিখিছে এই অভিনন্দন বাৰ্তা তথা প্ৰশংসা সূচক বাক্য – Heartiest congratulations to Dhritiraj Bastav Kalita as he tops HSLC 2020 examinations by scoring 595 out of 600 marks. Keep it up. You havealong way to go.Keep shining .Best wishes\nহাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত ৬০০ নম্বৰৰ ভিতৰত ৫৯৫ নম্বৰ পাই শীৰ্ষস্থান অৰ্জন কৰা ধৃতিৰাজ বাস্তৱ কলিতালৈ অভিনন্দন জনালোঁ ৷আলোকময় এই যাত্ৰা অব্যাহত থাকক ৷ জীৱনত আৰু বহুদূৰ বাট যাবলৈ আছে তোমাৰ ৷ সদায়েই নিষ্ঠা আৰু পৰিশ্ৰমৰ ওপৰত ভৰষা কৰিবা ৷ তোমাৰ উজ্জ্বল ভৱিষ্যৎ কামনা কৰিলোঁ ৷


Assamese love letter for girlfriend\nAssamese love letter to boyfriend\nAssamese first love letter\nLove letter to girlfriend in assamese language\nঅসমীয়া love letter\nফাগুন আকৌ আহিছে। মদাৰ গছে গছে ফুলিছে, পছোৱা জাক মোৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গৈছে। পিছে মাদকতা নাই পছোৱাজাকত, কিয় বা আহিল তোমাৰ অবিহনে! মদাৰজোপাৰো সেই জমকতা নাই, ফুলিছে আৰু চোতাল সজাইছে। আজিৰ পৰা দুকুৰি বছৰৰ আগৰ ফাগুনৰ ৰূপেই সুকীয়া আছিল। মোৰ ঘোৰ যৌৱন, তোমাৰ মতলীয়া গাভৰু মন। মনত আছেনে তোমাৰ, মই য়ে কৈছিলোঁ ফাগুন মাথোঁ এক সময় নহয়, ই স্মৃতি; পছোৱা মাথোঁ এজাক বতাহ নহয়, ই প্ৰেম, উতলা তেজত শীতল পৰশ। তুমি যে লাজুকী চাৱনিত মোক আৱদ্ধ কৰি লৈছিলা। তোমাৰ তাঁত যুঁটিৰে খুব ঘনকৈ মাঁকো সৰকিছিল, বিহুৱান তোমাৰ মৰম আৰু স্ৱাভিমানৰ প্ৰতীক।\nতোমাৰ দৰে মোৰ ঢোলটো ও নিমাত হৈ পৰিল। বছৰেকত বজা বৰকাঁহৰ গোমগোমনিত তাল যুৰিৰ চঞ্চলতা নোহোৱা হৈ গ’ল। বাঁহীটোৱেও কৰুণ সুৰ টানে, পেঁপাটোৰ উশাহবোৰ চুটি হৈ আহে। হঠাতে তুমি ঢলি পৰাৰ দৰে মোৰ আত্মাটো ও সৰি পৰিব খোজে। তুমিবিহীন নিৰ্জনতাই বিকট চিঞঁৰ মাৰে।\nসময় যথেষ্ট আগবাঢ়ি গৈছে। আমাৰ বান্ধৈৰ ল’ৰাটোৱে ডাক্টৰী পঢ়িছে। সি কৈছে তোমাৰ অচিন ৰোগৰ চিকিৎসা সি হেনো বিচাৰি উলিয়াইছে। মাজে সময়ে সি আহে, আমাৰ কথাবোৰ তাক কওঁ। সি আকৌ সাধু শুনাদি শুনে।\nহেৰা’ শুনিছা, ওপৰৱালাক সুধিবাচোন, কেতিয়াকৈ লগ পাম তোমাক। তোমাক লগ পোৱাৰ ক্ষণ গণি গণিয়েই জীৱন নিয়াইছোঁ। ইয়াৰ পৰা আকাশখন বিৰাট বহল দেখোঁ, মোৰ বাবে বাৰু অলপ ঠাই নোলাবনে? তুমি জোন হৈ পোহৰ দিবা, তোমাৰ কাষতে মই তৰা হৈ ৰ’ম। তুমি তেখেতক সুধিবাচোন।\nসদায়ৰ দৰে সপোনলৈ আহিবা । তাৰেই কামনাৰে,\nতোমাৰ প্ৰেমিক স্বামী।\nকবিতা :: কবিতাৰ নিচান --- মাহিম ৰয়\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,642\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,990\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,931\nসেই ক'লা মানুহজন --- দাদুল ভূঞা\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,273\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,659


ভাৰত চৰকাৰৰ বজাৰ গৱেষণা আৰু তথ্য নেটৱৰ্ক আঁচনি | অসম ৰাজ্যিক কৃষি বিপণন পৰিষদ | অসম চৰকাৰ, ভাৰত\nভাৰত চৰকাৰ, কৃষি মন্ত্ৰালয়, কৃষি আৰু সহযোগিতা বিভাগ\nকৃষি মন্ত্ৰালয়ৰ বিপণন আৰু পৰিদৰ্শন সঞ্চালকালয়ৰ জৰিয়তে ৰূপায়িত, ভাৰত চৰকাৰৰ বজাৰ সমীক্ষা আৰু তথ্য নেটৱৰ্ক আঁচনিৰ অধীনত অসম ৰাজ্যিক কৃষি বিপণন পৰিষদে, পৰিষজৰ কাৰ্যালয়ৰ বাবে এটা ছাৰ্ভাৰ ব্যৱস্থা, UPS, মডেম আদিৰ সৈতে ২৪টা কম্পিউটাৰ আৰু এগ্ৰিমাৰ্কেট পৰ্টেল www.agrimarket.gov.in লৈ তিনিটা স্তৰত বজাৰৰ তথ্য সৰবৰাহৰ বাবে ‘AGMARK’ নামৰ এটা এপ্লিকেশ্যন ছফ্টৱেৰ লাভ কৰিছে। ২৪টা কম্পিউটাৰৰ ভিতৰত এটা পৰিষদৰ কাৰ্যালয়ত আৰু অন্য ২৩টা RMC সমূহত পৰ্যবেক্ষণৰ উদ্দেশ্য স্থাপন কৰা হৈছে।\n(১) অসম ৰাজ্যিক কৃষি বিপণন পৰিষদৰ মুখ্য কাৰ্য্যালয়, (২) গুৱাহাটীৰ মহকুমা বজাৰ সমিতিৰ (৩) দৰং জিলা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি আৰু (৪) ধুবুৰী জিলা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতিত চাৰিটা কম্পিউটাৰ চেট(কম্পিউটাৰ চেটৰ লগত এটা ইউপিএচ, এটা ডট মেট্ৰিক্স মেচিন প্ৰিণ্টাৰ, এটা মডেম আৰু চফটওৱেৰ-Winndows 98se O/S, লোটাছ স্মাৰ্ট চ্যুট আৰু AGMARK) ২০০০ বৰ্ষৰ জানুৱাৰী মাহৰ পৰা ২০০১ বৰ্ষৰ এপ্ৰিল মাহৰ ভিতৰত লাভ কৰে। কম্পিউটাৰ চেটসমূহ ২০০৩ বৰ্ষৰ ফেব্ৰুৱাৰীৰ পৰা কাৰ্য্যক্ষম হয়।\n(১) বাহাৰিহাট নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (২) হাওলী নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (৩) কাছাৰ জিলা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (৪) ধেমাজী জিলা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (৫) ধিং নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (৬) গোলাঘাট নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (৭) যোৰহাট জিলা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (৮) লংকা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (৯) তিনিচুকীয়া জিলা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি আৰু (১০) শ্ৰীৰামপুৰ চেক গেটত দহটা কম্পিউটাৰ চেট(কম্পিউটাৰ চেটৰ লগত এটা ইউপিএচ, এটা ডট মেট্ৰিক্স মেচিন প্ৰিণ্টাৰ, এটা মডেম আৰু চফটওৱেৰ-Winndows 98se O/S, লোটাছ স্মাৰ্ট চ্যুট আৰু AGMARK) ২০০২ বৰ্ষৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ পৰা ২০০২ বৰ্ষৰ এপ্ৰিল মাহৰ ভিতৰত লাভ কৰে।\n(১) বঙাইগাওঁ জিলা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (২) ডিব্ৰুগড় জিলা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (৩) গোৱালপাৰা জিলা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (৪) হাইলাকান্দি জিলা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (৫) কৰিমগঞ্জ জিলা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (৬) উত্তৰ লক্ষীমপুৰ নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (৭) নলবাৰী জিলা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (৮) ৰঙিয়া জিলা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি, (৯) শিৱসাগৰ জিলা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি আৰু (১০) শোণিতপুৰ জিলা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতিত দহটা কম্পিউটাৰ চেট(কম্পিউটাৰ চেটৰ লগত এটা ইউপিএচ, এটা ডট মেট্ৰিক্স মেচিন প্ৰিণ্টাৰ, এটা মডেম আৰু চফটওৱেৰ-Winndows XP Prof. প্ৰিলোডেড O/S, MS Office Std. Edition 2003 আৰু AGMARK) ২০০৫ বৰ্ষৰ জুন মাহৰ ভিতৰত লাভ কৰে।\nবিত্তীয় সাহাৰ্য্য(Financial Assistance)\nলাভ কৰা ধনৰাশি\nপণ্য দ্ৰৱ্যৰ সংক্ষিপ্ত বৃত্তান্ত প্ৰস্তুত কৰা(৫০,০০০.০০)\nব্যৱহৃত দাখিলকৰণ vide No. ASAMB/Pub/16/Pt/2005-06/61,\nএগমাৰ্ক নোডৰ কাৰণে প্ৰদৰ্শনী ফলক(মূল্য ২,১০,০০০.০০)\nঅসম ৰাজ্যিক কৃষি বিপণন পৰিষদৰ মূখ্য কাৰ্যালয় আৰু ১৩ টা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতি\nপ্ৰেৰণা কাৰ্য্যক্ৰম, জন সভা(১,৪৫,০০০.০০)\n২ টা অসম ৰাজ্যিক কৃষি বিপণন পৰিষদৰ মূখ্য কাৰ্যালয়ত আৰু ১৩ টা নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতিত ৩৯ টা গ্ৰাম্য স্তৰৰ কাৰ্য্যসূচী(৩*১৩)\nপ্ৰচাৰ সামগ্ৰীৰ মুদ্ৰণ(মূল্য ৪,০০,০০০.০০)\nপ্ৰেৰণা কাৰ্য্যক্ৰমৰ বাবে এম.আৰ.আই.এন. আঁচনি সম্পৰ্কীয় ২ খন সৰু কিতাপ\nবাতৰি কাকতৰ জৰিয়তে বজাৰ দৰৰ তথ্য প্ৰকাশ(মূল্য ৫,০০,০০০.০০)\n১৫-০৮-২০০৬ ৰপৰা ১৪-০৮-২০০৭ লৈ এবছৰৰ বাবে দুখন বাতৰি কাকত- দৈনিক অগ্ৰদূত আৰু জনসংযোগত প্ৰকাশ পাইছিল\nব্যৱহৃত দাখিলকৰণ vide No. ASAMB/Pub/16/Pt/III/2006-07/152, তাৰিখ ২৩/০৫/২০১৪\n১)বজাৰ গৱেষণা আৰু তথ্য নেটৱৰ্ক আঁচনি, ২) কৃষি উত্পাদনৰ গ্ৰেডিং আৰু মানদণ্ড(গ্ৰেডিং, প্যাকেজিঙ, সংগ্ৰহণ, পৰিবহন আদি)\n২৪ খন নিয়ন্ত্ৰিত বজাৰ সমিতিত ৫০ জন অংশগ্ৰহণকাৰীৰে সৈতে ৫০ টা কাৰ্য্যসূচী\nদৰ্শনকাৰীৰ গণনা: 99875


बाइबिल छंद विषय पर: भगवान के नाम -> परमेश्वर\nपरमेश्वर: [भगवान के नाम]\n ঈশ্বৰে মোচিক ক’লে, “মই যি জন হওঁ, সেই জনেই হওঁ।” ঈশ্বৰে পুনৰ ক’লে, “তুমি ইস্ৰায়েলী লোকসকলক নিশ্চয়কৈ ক’বা যে, ‘মই যি জন হওঁ’ তেৱেঁই মোক তোমালোকৰ ওচৰলৈ পঠালে।” ঈশ্বৰে মোচিক পুনৰ ক’লে, “তুমি ইস্ৰায়েলী লোকসকলক অৱশ্যে ক’বা যে, ‘তোমালোকৰ ওপৰ-পিতৃসকলৰ ঈশ্বৰ, অব্ৰাহামৰ ঈশ্বৰ, ইচহাকৰ ঈশ্বৰ, আৰু যাকোবৰ ঈশ্বৰ যিহোৱায়ে মোক তোমালোকৰ ওচৰলৈ পঠালে। এয়ে মোৰ চিৰস্থায়ী নাম, আৰু ইয়াৰ দ্বাৰাই পুৰুষানুক্ৰমে মই সোঁৱৰণীয় হম।’\nতুমি অন্য কোনো দেৱতাৰ আৰাধনা নকৰিবা; কাৰণ, মই যিহোৱা, যাৰ নাম ঈৰ্ষাম্বিত; তেওঁ নিজ মৰ্য্যাদা ৰখাত ঈৰ্ষাম্বিত ঈশ্বৰ।\nঅব্ৰামৰ বয়স যেতিয়া নিৰানব্বই বছৰ হ’ল, তেতিয়া যিহোৱাই অব্ৰামক দৰ্শন দি ক’লে, “মই সৰ্ব্বশক্তিমান ঈশ্বৰ; মোৰ লগত চলাচল কৰা আৰু সিদ্ধ হোৱা।\nময়েই যিহোৱা, সেইস্হানত আন কোনো নাই; মোৰ বাহিৰে কোনো ঈশ্বৰ নাই।\nএই হেতুকে চোৱা! মই তেওঁলোকক জনাম, মোৰ হাত আৰু মোৰ পৰাক্ৰম তেওঁলোকক একেৰাহে জ্ঞাত কৰাম, তাতে মোৰ নাম যে যিহোৱা, ইয়াকে তেওঁলোকে জানিবলৈ পাব।\nতেতিয়া যিহোৱাৰ দূতে ক’লে, “মোৰ নাম কেলেই সুধিছা? কিয়নো এই নাম অতি আশ্চৰ্য্যকৰ!”\nএই হেতুকে তোমালোকে এইদৰে প্ৰাৰ্থনা কৰিবা; ‘হে আমাৰ স্বৰ্গত থকা পিতৃ, তোমাৰ নাম পূজনীয় হওক;\nযিহোৱাৰ নাম দৃঢ় দুৰ্গ স্বৰূপ; সৎ কাৰ্য কৰা লোকে পলাই গৈ সেই দুৰ্গত ৰক্ষা পায়।\nকোন স্বৰ্গলৈ উঠি গৈছিল, আৰু নামি আহিছিল? কোনে নিজৰ হাতৰ মুঠিত বতাহ ধৰিছিল? কোনে জল সমূহক বান্ধি লুকুৱাই ৰাখিছিল? কোনে পৃথিবীৰ সকলো সীমা স্থাপন কৰিছিল? তেওঁৰ নাম কি? আৰু তেওঁৰ পুত্ৰৰ নাম কি? নিশ্চয় তুমি জানা!\nতাতে, মই চিৰকাললৈকে তোমাৰ প্ৰশংসাৰ গান কৰিম; প্রতিদিনে নিজৰ সঙ্কল্প সিদ্ধ কৰিম।\nপ্ৰকাশিত বাক্য 1:8\nপ্ৰভু পৰমেশ্বৰে কৈছে - “মই আলফা আৰু ওমেগা”, “যি জন আছে, যি জন আছিল আৰু যি জন আহিব, সেই সৰ্বশক্তিমান৷”\nসেয়েহে আপোনালোকে ভয় কৰিবলৈ পুনৰায় দাসত্বৰ আত্মা পাইছে, এনে নহয়; কিন্তু যি আত্মাৰ দ্বাৰা আমি আব্বা, পিতৃ বুলি মাতোঁ, এনে তোলনীয়া পুত্ৰৰ আত্মা পালে।\n অনেকে তেওঁলোকৰ ৰথত, অনেকে তেওঁৰ ঘোঁৰাত অহংকাৰ কৰে; কিন্তু আমি হলে অহংকাৰ কৰোঁ আমাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ নামত। তেওঁলোক পৰিব আৰু পতন হ’ব। কিন্তু আমি হলে মূৰ দাঙি থিয় হৈ থাকিম।\n যাতে স্বৰ্গত, পৃথিৱীত আৰু পৃথিৱীৰ তলত নিবাস কৰা সকলোৱে যীচুৰ নামত আঁঠু লয় ৷ আৰু যীচু খ্ৰীষ্ট যে প্ৰভু, ইয়াক যেন পিতৃ ঈশ্বৰৰ মহিমাৰ অৰ্থে সকলো জিভাই স্বীকাৰ কৰে৷\n মোচিয়ে ঈশ্বৰক ক’লে, “মই যেতিয়া ইস্ৰায়েলী লোকসকলক ক’ম যে, তোমালোকৰ ওপৰ-পিতৃসকলৰ ঈশ্বৰে মোক তোমালোকৰ ওচৰলৈ পঠালে; তেতিয়া তেওঁলোকে মোক ক’ব, ‘তেওঁৰ নাম কি?’ তেতিয়া মই কি উত্তৰ দিম?” ঈশ্বৰে মোচিক ক’লে, “মই যি জন হওঁ, সেই জনেই হওঁ।” ঈশ্বৰে পুনৰ ক’লে, “তুমি ইস্ৰায়েলী লোকসকলক নিশ্চয়কৈ ক’বা যে, ‘মই যি জন হওঁ’ তেৱেঁই মোক তোমালোকৰ ওচৰলৈ পঠালে।” ঈশ্বৰে মোচিক পুনৰ ক’লে, “তুমি ইস্ৰায়েলী লোকসকলক অৱশ্যে ক’বা যে, ‘তোমালোকৰ ওপৰ-পিতৃসকলৰ ঈশ্বৰ, অব্ৰাহামৰ ঈশ্বৰ, ইচহাকৰ ঈশ্বৰ, আৰু যাকোবৰ ঈশ্বৰ যিহোৱায়ে মোক তোমালোকৰ ওচৰলৈ পঠালে। এয়ে মোৰ চিৰস্থায়ী নাম, আৰু ইয়াৰ দ্বাৰাই পুৰুষানুক্ৰমে মই সোঁৱৰণীয় হম।’


চিত্ৰ:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf - ৱিকিউৎস\nচিত্ৰ:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf\nফাইলৰ গোলকীয় ব্যৱহাৰ\nSize of this JPG preview of this PDF file: ৪৬৩ × ৫৯৯ পিক্সেল. আন ৰিজ'লিউশ্যনসমূহ: ১৮৫ × ২৪০ পিক্সেল | ৩৭১ × ৪৮০ পিক্সেল | ৫৯৩ × ৭৬৮ পিক্সেল | ১,২৭৫ × ১,৬৫০ পিক্সেল।\n১ ২ ৩ ৪ ৫ ৬ ৭ ৮ ৯ ১০ ১১ ১২ ১৩ ১৪ ১৫ ১৬ ১৭ ১৮ ১৯ ২০ ২১ ২২ ২৩ ২৪ ২৫ ২৬ ২৭ ২৮ ২৯ ৩০ ৩১ পৃষ্ঠালৈ যাওক\nমূল ফাইল (১,২৭৫ × ১,৬৫০ পিক্সেলসমূহ, নথিপত্ৰৰ আকাৰ: ২.৮৩ MB, MIME ধৰণ: application/pdf, ৩১ pages)\nএই ফাইলটো ৱিকিমিডিয়া কমন্স ৰ পৰা আহিছে আৰু অন্যান্য প্ৰকল্পতো ব্যৱহাৰ হ’ব পাৰে । ইয়াৰ ফাইল বিৱৰণ পৃষ্ঠাৰ সবিশেষ তলত দিয়া হ’ল ।\nবিৱৰণবনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf\nঅসমীয়া: প্ৰকাশক মোস্তাফিজুৰ ৰহমান আৰু প্ৰকাশন আহমেদ বুক ষ্টোৰ, ৰাধুৰাম চাৰিআলি বজাৰ\nউৎস নিজা কাৰ্য\nলেখক হানিফ আলী\n(এই ফাইলৰ পুনঃব্যৱহাৰ)\nThe Wikimedia Foundation has received an e-mail confirming that the copyright holder has approved publication under the terms mentioned on this page. This correspondence has been reviewed byaVolunteer Response Team (VRT) member and stored in our permission archive. The correspondence is available to trusted volunteers as ticket #2021082510002674.\nIf you have questions about the archived correspondence, please use the VRT noticeboard. Ticket link: https://ticket.wikimedia.org/otrs/index.pl?Action=AgentTicketZoom&TicketNumber=2021082510002674\nম‍ই, এই কামৰ স্বত্বাধিকাৰী, ইয়াৰ দ্বাৰা ম‍ই এই কামক তলত বৰ্ননা দিয়া অনুজ্ঞাপত্ৰৰ অধীনত প্ৰকাশ কৰিলো:\nবিতৰণ কৰিব পাৰে – কামটো নকল (কপি), বিতৰণ আৰু প্ৰেৰণ কৰিবলৈ\nপুনৰ্মিশ্ৰণ কৰিবলৈ – কামটো অভিযোজন কৰিবলৈ\nতলত উল্লেখ কৰা চৰ্ত্তসমূহৰ ভিত্তিত:\nস্বীকৃতিপ্ৰদান – আপুনি প্ৰয়োজনীয় স্বীকৃতি দিয়াৰ লগতে অনুজ্ঞাপত্ৰলৈ লিংক আৰু কোনো সালসলনিৰ ইংগিত দিব লাগিব। আপুনি এয়া উপযুক্ত ধৰণেৰে দিব পাৰে, মাত্ৰ অনুজ্ঞাপত্ৰধাৰীয়ে আপোনাক বা আপোনাৰ কামক মঞ্জুৰী জনোৱাৰ দৰে নিলিখিব।\nএকে ধৰণে চেয়াৰ কৰক – যদি আপুনি এই কামটো পৰিবৰ্তন, ৰূপান্তৰ বা এই কামটোৰ উপৰত ভিত্তি কৰি নতুন সৃষ্টিকৰ্ম তৈয়াৰ কৰে, আপুনি শেষৰ কৰ্মটো পূৰ্বৰ কৰ্মটোৰ সৈতে একে বা একেধৰণৰ অনুজ্ঞাপত্ৰৰ আওতাত বিতৰণ কৰিব পাৰে।\nএখন অসমীয়া কবিতা পুথি।\nবনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা\ncopyright status ইংৰাজী\ncopyright license ইংৰাজী\nCreative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International ইংৰাজী\nsource of file ইংৰাজী\noriginal creation by uploader ইংৰাজী\nWikimedia VRTS ticket number ইংৰাজী\nবৰ্তমান ১০:৫৬, ২৫ আগষ্ট ২০২১ ১,২৭৫ × ১,৬৫০, ৩১ পৃষ্ঠাসমূহ (২.৮৩ MB) হানিফ আলী Uploaded own work with UploadWizard\nতলত দিয়া 33 পৃষ্ঠাবোৰে এই ফাইলটো ব্যৱহাৰ কৰে:\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/১\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/১০\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/১১\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/১২\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/১৩\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/১৪\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/১৫\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/১৬\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/১৭\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/১৮\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/১৯\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/২\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/২০\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/২১\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/২২\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/২৩\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/২৪\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/২৫\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/২৬\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/২৭\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/২৮\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/২৯\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/৩\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/৩০\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/৩১\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/৪\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/৫\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/৬\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/৭\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/৮\nপৃষ্ঠা:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf/৯\nসূচী:বনেৰ মৰে চ'ৰা কবিতা.pdf\nতলত দিয়া আন ৱিকিসমূহে এই ফাইলটো ব্যৱহাৰ কৰে:\nIndic Wikisource Proofreadthon August 2021/Book list\nএই ফাইলত অতিৰিক্ত খবৰ আছে, হয়তো ডিজিটেল কেমেৰা বা স্কেনাৰ ব্যৱহাৰ কৰি সৃষ্টি বা পৰিৱৰ্তন কৰা হৈছে ।\nএই ফাইলটো আচলৰ পৰা পৰিৱৰ্তন কৰা হৈছে, সেয়েহে পৰিৱৰ্তিত ফাইলটোৰ সৈতে নিমিলিব পাৰে ।\nপি.ডি.এফ. ৰূপত সংস্কৰণ\n"https://as.wikisource.org/wiki/চিত্ৰ:বনেৰ_মৰে_চ%27ৰা_কবিতা.pdf"ৰ পৰা অনা হৈছে\nৱিকিমিডিয়া কমন্স-ত চাওক


পপী শইকীয়াৰ “নিসংগতা” । - Hourly Times\nপপী শইকীয়াৰ “নিসংগতা” ।\nSeptember 15, 2019000 1 min3yrs 87\nদেউতাক ঢুকুৱাৰ পিছৰে পৰা পাহিয়ে মাকক মন কৰিছে ৷ মাকৰ জীৱনৰ সমস্ত ৰং যে দেউতাৰ চিতাত সপি দিলে ৷ তাঁহাতৰ ঘৰৰ সমুখতে এখন বহল পথাৰ ৷ পথাৰখন মাজভাগত এজোপা আঁহত গছ ৷ খেতিয়কৰ বাবে । ৰ’দ বৰষুণৰ আশ্ৰয়ৰ স্থল ৷ এদিন সন্ধ্যা আগচোতালত বহি থাকোঁতে পাহিয়ে মাকক সুধিলে ! মা, সৌ গছজোপা যে অকলে অকলে পথাৰৰ মাজত থাকে , তাৰ চাগে মনত বৰ দুখ লগ সংগ বুলিবলৈ কাষত আন এজোপাৰো গছ নাই ৷\nমাকে ক’লে কিয় চৰাইবোৰ তাৰ সংগী নহয় নেকি ! হয় কিন্তু যদি চৰাইতকৈ আন এজোপা গছ থকা হ’লে গছজোপাৰ সংগী হৈ তেনেহলে বেছি সুখী হ’লহেতেন ৷ পাহি , গছক সুখী হ’বলৈ গছ নালাগে ৷ গছবোৰ সুখী হয় পখীৰ গীতত আৰু বতাহে বজোৱা কেঁচা পাতৰ বেহেলা সুৰত ৷ অলপ সময় পাহিয়ে মাকৰ কোৱা কথাবোৰ ভাবি মাকক সুধিলে মা, তেন্তে মানুহবোৰে সেইবোৰক লৈ কিয় সুখী নহয় ৷ পাৰিব , যদি মানুহে অনুভৱৰ আকাশখন আৰু আৱেগক দমন কৰিব পাৰিলে মানুহেও প্ৰকৃতিক লৈ সুখী হ’ব পাৰিব ৷


ভাৱবিচাৰ আৰু ব্যাখ্যাঃ\n১) অতি চমু উত্তৰ দিয়াঃ\nক) কৃষ্ণক টোপনিৰ পৰা জগাবলৈ কোনে আহি যশোদাক কৈছিল ?\nউত্তৰঃ কৃষ্ণক টোপনিৰ পৰা জগাবলৈ কৃষ্ণৰ লগৰীয়া গোপশিশুবোৰে আহি যশোদাক কৈছিল।\nখ) কৃষ্ণই কিমান দিন টোপনিৰ পৰা নুঠাকৈ আৰু নোখোৱাকৈ থাকিব বুলি মাকক জনাইছিল ?\nউত্তৰঃ মাকৰ ওপৰত মিছা অভিমান কৰি কৃষ্ণই চাৰি–পাঁচদিনলৈকে টোপনিৰ পৰা নুঠাকৈ আৰু নোখোৱাকৈ থাকিব বুলি মাকক জনাইছিল।\nউত্তৰঃ সাগৰ মন্থন কৰাৰ অন্তত ওলোৱা অমৃত খুৱাবলৈ কৃষ্ণই মোহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল।\n২) তথাপি তোহাক দেখন্তে ডৰত\nউৰি যায় মোৰ জীউ। – এইষাৰ কাৰ উক্তি? কাক দেখি তেওঁৰ ভয়তে জীউ উৰি যায় বুজাই লিখা। উত্তৰঃ উক্ত কথাষাৰ বালক কৃষ্ণৰ।\nকৃষ্ণই চাতুৰি কৰি কৈছে যে মাতৃ যশোদা তেওঁৰ বাবে সন্ত্ৰাসৰ কাৰণ হৈছে পৰিছে৷ উল্লেখ্য যে, কৃষ্ণই কৰা দুষ্টালিবোৰৰ মাজত এটি সর্বসাধাৰণ মানৱ শিশুৰ চিৰাচৰিত কার্যকলাপ লক্ষ্য কৰা যায়। শিশুৰ দুষ্টালিৰ বাবে মাকে শাসনৰ বাবে যিদৰে শাস্তি দিয়ে, মাতৃ যশোদায়ো একেদৰে কৃষ্ণক বিভিন্ন শাস্তি প্রদান কৰিছে। আনকি কোনো সময়ত কৃষ্ণক যশোদাই পঘাৰে বান্ধিও ৰাখিছে। সেয়ে কৃষ্ণই অভিমান কৰি কৈছে যে, যশোদা ইমানেই কঠোৰ মাতৃ যে তেওঁৰ মনত নিজ পুত্ৰৰ প্রতি এগৰাকী মাতৃৰ থাকিবলগা নুন্যতম মৰমকনো নোহোৱা হৈ গৈছে। লঘূ দোষতে গুৰু শাস্তি প্রদান কৰা যশোদাক দেখিলেই সেয়ে ভয়তে জীৱ উৰি যায় বুলি কৃষ্ণই উল্লেখ কৰিছে। প্ৰকৃতার্থত কবিতাফাঁকিৰ মাজেৰে কবিয়ে কৃষ্ণৰ মানৱীয় ৰূপটো তুলি ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে৷\n৩) মোহিনী স্বৰূপে অমৃত পিয়ালো\nসাধিলো দেৱৰ কাম।\n– কোনে মোহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল ? তেওঁ কাক অমৃত খুৱাই দেৱতাৰ কার্য সাধন কৰিছিল, খৰচি মাৰি লিখা।\nউত্তৰ : দেৱতাসকলক অমৃত খুৱাবলৈ বিষ্ণুৱে মোহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল।\nএবাৰ অমৰ হৈ থাকিবৰ নিমিত্তে দেৱতা আৰু অসুৰ মিলি অমৃত সংগ্ৰহৰ বাবে বাসুকী নাগক মন্থন জৰী হিচাপে লৈ সাগৰ মন্থনৰ কাম আৰম্ভ কৰিলে। এই সমুদ্র মন্থনত অৱশেষত অমৃত নির্গত হোৱাত সেই অমৃত লৈ অসুৰ আৰু দেৱতাসকলৰ মাজত কণ্ডল আৰম্ভ হ’ল। অসুৰবোৰে অমৃত ভাণ্ডাৰ হস্তগত কৰাত দেৱতাসকল পৰম সংকটত পৰিল। এই সংকটৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ দেৱতাসকল গৈ বিষ্ণুৰ শৰণাপন্ন হ’ল । বিষ্ণুৱে অৱশেষত দেৱতাসকলক সহায় কৰিবলৈ মান্তি হ‘ল আৰু মোহিনীৰূপ ধাৰণ কৰিলে। দীপলিপ সুন্দৰী যুৱতী এগৰাকী দেখি অসুৰবোৰ মোহিত হৈ পৰিল। এই ছেগতে মোহিনীৰূপী বিষ্ণুৱে অমৃতৰ কলহ হাতত তুলি লৈ দেৱতা আৰু অসুৰক দুটা বেলেগ শাৰীত বহুৱাই লৈ এফালে দেৱতাবোৰক অমৃত খুৱাবলৈ ধৰিলে আৰু আনফালে অসুৰবোৰক সুৰা খুৱাবলৈ ধৰিলে। যাৰ ফলত দেৱতাই অমৰত্ব লাভ কৰিলে। এনেদৰে, বিষ্ণুৱে মোহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰি দেৱকাৰ্য সিদ্ধি কৰিছিল।\n৪) মাকৰ কি গুণৰ কথা কবলৈ কৃষ্ণৰ লাজ লাগে বুলি কৈছিল, কথাখিনি তােমাৰ নিজৰ কথাৰে বহলাই লিখা। উত্তৰঃ মাতৃ যশোদাৰ ওচৰত চৰাচৰ জগতৰ পতি বিষ্ণুৱে শিশু কৃষ্ণৰূপে নানা চাতুৰী কৰিছে। নিজৰ মানৱী লীলাৰে তেওঁ মাতৃ যশোদাৰ ওপৰত অভিযোগ আনিছে যে, মাতৃ যশোদাই কৰা শাসনত এগৰাকী মাতৃৰ নুন্যতম চেনেহকনো নাই। তেওঁ কৈছে যে, ৰাজপৰিয়ালৰ সন্তান হৈও বাঁহৰ সাধাৰণ বাঁহী এটা বজাই বজাই তেওঁৰ ওঁঠ ফাটি গৈছে। তৎস্বত্বেও যশোদাই কৃষ্ণক এটা সোনৰ বাঁহী গঢ়াই দিয়া নাই। ধনবোৰ এনেদৰে সাঁচি ৰাখোতে ৰাখোতে সিবোৰত কেতিয়াবা জুই লাগিব আৰু গাঁতত পোত যাব বুলিও সকীয়াই দিছে কৃষ্ণই। আনহাতে, খাদ্যৰ ক্ষেত্ৰতো যশোদাই তেওঁক পেটভৰাই খাবলৈ নিদিয়াৰ অভিযোগো আনিছে। নিচেই এখুদমান কাপোৰ পিন্ধি দিনটো গৰুৰ চৰাই ফুৰোতে কৃষ্ণৰ ভৰিত কাঁইটে বিন্ধে, গৰুৰ ধূলি পৰি চুলি জঁটা বান্ধি যায়। কিন্তু নিজৰ সন্তানৰ এই দুৰৱস্থাৰ খবৰ লবলৈ যশোদাৰ আহৰিয়েই নাই। এইবোৰ কথা ভাবিলে কৃষ্ণৰ মনটো দুখেৰে ভৰি পৰে আৰু কান্দিবলৈ মন যায় বুলি কৈছে। শিশু কৃষ্ণৰ ভাষ্য অনুসৰি, আপোন মাতৃৰ এই গুণবোৰৰ কথা ক’বলৈ কৃষ্ণৰ লাজ লাগে। প্রকৃতার্থত ইয়াৰ মাজেদি কৃষ্ণৰ মানৱী ৰূপৰ প্রকাশ ঘটিছে।\n৬) কৃষ্ণই বিভিন্ন সময়ত কি কি অৱতাৰ ধাৰণ কৰি কেনে কার্য সাধন কৰিছিল পাঠৰ আলমত বর্ণনা কৰা।\nউত্তৰঃ কৃষ্ণ হৈছে বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ শ্রেষ্ঠ দেৱতা বিষ্ণুৰ মানৱী লীলা। উল্লেখ অনুসৰি, ভিন ভিন কার্য সাধনৰ নিমিত্তে তেৰাই যুগে যুগে বিভিন্ন অৱতাৰ ধাৰণ কৰিছিল। আমাৰ পাঠ্য ‘কানাইৰ চাতুৰী’ নামৰ কাব্যাংশত ভগৱন্তৰ এই লীলাবোৰৰ থুলমূল বর্ণনা আগবঢ়াইছে। সেই অনুসৰি, অনন্ত শৰ্যাত শায়িত নাৰায়ণে নাভিপদ্মৰ পৰা ব্ৰহ্মাক জন্ম দি তেওঁৰ দ্বাৰা ত্রিভূৱন সৃষ্টি কৰাইছিল। তদুপৰি, বেদ পঢ়ুৱাই, নানা তত্বজ্ঞান দি মনুষ্যৰ অজ্ঞানতা দূৰ কৰিলে। চতুর্ভুজ ৰূপ ধাৰণ কৰি তেওঁ দেৱতাসকলক বিপর্যয়ৰ সময়ত উদ্ধাৰ কৰিছিল। একেদৰে, মোহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰি দেৱগণক অমৃতপান কৰোৱাৰ দৰে জটিল কার্যও তেৱে সমাধা কৰিছিল। কর্দম মুনিৰ ঘৰত কপিলমুনিৰূপে জন্মগ্রহণ কৰি তেওঁ দেৱহূতিক তত্বজ্ঞান প্রদান কৰিছিল। বামন অৱতাৰেৰে অহংকাৰী বলিক বিশ্বৰূপ দর্শন কৰাই পাতাললৈ পঠাইছিল। গংগাৰ দৰে পবিত্ৰ নদী তেওঁ পৃথিৱীলৈ বোৱাই আনিছিল। এনেদৰে বিভিন্ন অৱতাৰেৰে ভগৱন্তই মানৱ আৰু দেৱতাৰ মংগলৰ নিমিত্তে বিভিন্ন সুকার্য সম্পন্ন কৰিছিল।\n৭) কবিতাটোত কাঠ–বাঁজী’ বুলি কাক কৈছে? ইয়াৰ অর্থ কি? এই অপবাদৰ পৰা তেওঁক কোনে ৰক্ষা কৰিলে ? উত্তৰঃ কবিতাটোত ‘কাঠ–বাঁজী বুলি কৃষ্ণৰ মাতৃ যশোদাৰ কথা কোৱা হৈছে।\nইয়াৰ অৰ্থ হৈছে সন্তান জন্ম দিব নোৱাৰা তিৰোতা। শিশু কৃষ্ণই মাতৃ যশোদাৰ ওচৰত অভিমান কৰি কৈছিল যে, কৃষ্ণ জন্মৰ আগতে সমগ্র বিশ্বই তেওঁক কাঠবাজী বুলি হাঁহিছিল। অৱশেষত, কৃষ্ণই পুত্ৰৰূপে আহি যশোদাৰ কোলা শুৱনি কৰি এই অপযশৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলে।\n৫) চমু টোকা লিখাঃ\nক) বামনঃ বামন হৈছে বিষ্ণুৰ দশ অৱতাৰৰ ভিতৰত এটি অৱতাৰ। বাওনা মানুহৰ ৰূপ লৈ বিষ্ণুৱে এই অৱতাৰ ধাৰণ কৰিছিল। শক্তিশালী ৰজা দৈত্যৰাজ বলিক ছলনা কৰিবৰ নিমিত্তেই বিষ্ণুৱে এই ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল। বলিয়ে যিয়ে যি বিচাৰে তাকে দান কৰিছিল। সেইমতে, বহুতে বলিৰ পৰা অনেকে মূল্যবান সামগ্রী দান লৈছিল। এনে কাৰ্যৰ পৰা তেওঁৰ মনত প্রচণ্ড অহংকাৰৰ জন্ম হৈছিল। সেয়ে ভগৱানে তেওঁৰ দর্পচূর্ণ কৰিবলৈ বামনৰ অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰিলে। দৈত্যৰাজ বলিৰ যজ্ঞলৈ আহি বামনে তিনিপদ ভূমি দান বিচাৰিলে। বামনে বিচৰা দানৰ কথা শুনি বলিয়ে অট্টহাস্য কৰিলে আৰু অন্য দান বিচাৰিবলৈ ক‘লে। কিন্তু বামন নিজৰ কথাত অলৰ–অচৰ হৈ থাকিল। অৱশেষত, বামনক তিনিপদ ভূমি দিবলৈ বলি মান্তি হ’ল। তেতিয়া বামনে বিৰাট আকাৰ ধাৰণ কৰি বলিক পাতাললৈ পঠালে।\nঘ) শ্ৰীধৰ কন্দলিঃ শংকৰোত্তৰ যুগৰ অসমীয়া কবিসকলৰ ভিতৰত শ্ৰীধৰ কন্দলি উল্লেখযোগ্য। এওঁৰ কাব্যত বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্রভাৱ সুস্পষ্ট। কন্দলিয়ে কাণখোৱা আৰু ‘ঘুনুচা কীৰ্ত্তন’ নামৰ দুখন কাব্য ৰচনা কৰে। কাণখোৱা পুথি নিচুকনি গীতৰ আৰ্হিত ৰচনা কৰা। ইয়াত বিষ্ণুৰ অৱতাৰৰ লীলা মাহাত্ম্য্ সহজ–সৰল ভাষাত বৰ্ণনা কৰিছে। ইন্দ্রদ্যুম্ন ৰজাৰ জীয়েক ঘুনুচাৰ ঘৰলৈ কৃষ্ণই যাত্রা কৰা আৰু ইয়াৰ বাবে ৰুক্মিণীৰ ঈর্ষা তথা কৃষ্ণৰ ওপৰত খং অভিমান আদিয়েই ‘ঘুনুচা কীৰ্ত্তনৰ মুখ্য উপজীব্য।\n৪) দৈৱকীঃ দৈৱকী কংসৰ ভগ্নী আৰু বাসুদেৱৰ পত্নী। এওঁৰ গৰ্ভতে বিষ্ণুৰ অন্যতম অৱতাৰ শ্ৰীকৃষ্ণই জন্মগ্রহণ কৰিছিল। কংসই ভগ্নীক বিয়া দিয়াৰ সময়তে আকাশবাণী হয় যে, দৈৱকীৰ অষ্টম পুত্রই কংসক হত্যা কৰিব। এই কথা শুনি কংসই বাসুদেৱ আৰু দৈৱকী দুয়োকে কাৰাগাৰত আৱদ্ধ কৰি ৰাখে আৰু এটা এটাকৈ দৈৱকীৰ প্ৰতিটো সন্তানক অতি নৃশংসভাৱে হত্যা কৰে। কিন্তু, দৈৱকীৰ গৰ্ভত জন্ম হোৱা অষ্টম সন্তান দৈৱক্ৰমে ৰক্ষা পৰে আৰু বসুদেৱে তেওঁক পলুৱাই নি গকুলৰ নন্দৰাজৰ ঘৰ পোৱাইগৈ। দৈৱকীৰ এই অষ্টম সন্তানেই হৈছে বিষ্ণুৰ অন্যতম মানৱী অৱতাৰ কৃষ্ণ।\nউত্তৰঃ কৃষ্ণ হৈছে বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ শ্ৰেষ্ঠ দেৱতা বিষ্ণুৰ মানৱী লীলা। উল্লেখ অনুসৰি, ভিন ভিন কার্য সাধনৰ নিমিত্তে তেৰাই যুগে যুগে বিভিন্ন অৱতাৰ ধাৰণ কৰিছিল। আমাৰ পাঠ্য ‘কানাইৰ চাতুৰী’ নামৰ কাব্যাংশত ভগৱন্তৰ এই লীলাবোৰৰ থূলমূল বর্ণনা আগবঢ়াইছে। সেই অনুসৰি, অনন্ত শৰ্যাত শায়িত নাৰায়ণে নাভিপদ্মৰ পৰা ব্ৰহ্মাক জন্ম দি তেওঁৰ দ্বাৰা ত্রিভুৱন সৃষ্টি কৰাইছিল। তদুপৰি, বেদ পঢুৱাই, নানা তত্বজ্ঞান দি মনুষ্যৰ অজ্ঞানতা দূৰ কৰিছিল। আনহাতে, চতুর্ভুজ ৰূপ ধাৰণ কৰি ভগৱন্তই দেৱতাসকলক বিপর্যয়ৰ সময়ত উদ্ধাৰ কৰিছিল। একেদৰে, মোহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰি দেৱগণক অমৃতপান কৰোৱাৰ দৰে জটিল কার্যও তেঁৱে সমাধা কৰিছিল। কর্দম মুনিৰ ঘৰত কপিলমুনিৰূপে জন্মগ্রহণ কৰি তেওঁ মাতৃ দেৱহুতিক তত্বজ্ঞান প্রদান কৰিছিল। বামন অৱতাৰেৰে অহংকাৰী বলিক বিশ্বৰূপ দর্শন কৰাই পাতাললৈ পঠাইছিল। গংগাৰ দৰে পবিত্র নদীক তেৱেঁ পৃথিৱীলৈ বোৱাই আনিছিল। এনেদৰে বিভিন্ন অৱতাৰেৰে ভগৱন্তই মানৱ আৰু দেৱতাৰ মংগলৰ নিমিত্তে বিভিন্ন সুকার্য সম্পন্ন কৰিছিল।\n৭) কবিতাটোত ‘কাঠ–বাঁজী‘ বুলি কাক কৈছে ? ইয়াৰ অর্থ কি ? এই অপবাদৰ পৰা তেওঁক কোনে ৰক্ষা কৰিলে?\nউত্তৰঃ কবিতাটোত ‘কাঠ–বাঁজী বুলি কৃষ্ণৰ মাতৃ যশোদাৰ কথা কোৱা হৈছে।\nইয়াৰ অৰ্থ হৈছে সন্তান জন্ম দিব নোৱাৰা তিৰোতা।\nশিশু কৃষ্ণই মাতৃ যশোদাৰ ওচৰত অভিমান কৰি কৈছিল যে, কৃষ্ণ জন্মৰ আগতে সমগ্র বিশ্বই তেওঁক কাঠবাজী বুলি হাঁহিছিল। অৱশেষত, কৃষ্ণই পুত্ৰৰূপে আহি যশোদাৰ কোলা শুৱনি কৰি এই অপযশৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলে।\n৮) তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰাঁ।\nমই আহি তোৰ ঘৰে পুত্ৰ ভৈলো\nশংকৰোত্তৰ যুগৰ বৈষ্ণৱ কবি শ্রীধৰ কন্দলিৰ ‘কাণখোৱা’ পুথিৰ পৰা উদ্ধৃত উক্ত কাব্যাংশৰ বক্তা হৈছে কৃষ্ণ।\nকৃষ্ণ হৈছে বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ শ্ৰেষ্ঠ দেৱতা বিষ্ণুৰ অংশবিশেষ। যশোদাৰ ভক্তিত সন্তুষ্ট হৈ ভগৱন্তই পুত্ৰৰূপে তেওঁৰ ঘৰত প্রৱেশ কৰে আৰু নানা মানৱী লীলাৰে জগতক মোহিত কৰে। উল্লেখ অনুসৰি, দেৰিলৈকে শুই থকা শিশু কৃষ্ণক মাকে জগাবলৈ যোৱাত শিশুসুলভ দুষ্টামিৰে মাকে তেওঁক আদৰ নকৰে বুলি মিছা অভিমান কৰিছে। কথা প্রসংগত কৃষ্ণই মাতৃ যশোদাক কৈছে যে, কৃষ্ণ জন্মৰ আগতে সমগ্র বিশ্বই তেওঁক কাঠবাঁজী বুলি হাঁহিছিল। অৱশেষত, কৃষ্ণই পুত্ৰৰূপে আহি যশোদাৰ কোলা শুৱনি কৰি এই অপযশৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলে। কিন্তু ইয়াৰ বিপৰীতে কৃষ্ণক মাকৰ ন্যূনতম চেনেহকনৰ পৰাও যশোদাই বঞ্চিত কৰিছে।\nখ) মোহিনী স্বৰূপে অমৃত পিয়ালো\nতোমাৰ ঘৰে আসি বৰ যশ পাইলো\nলৈলো দধিচোৰ নাম।৷\nউত্তৰঃ শংকৰোত্তৰ যুগৰ বৈষ্ণৱ কবি শ্রীধৰ কন্দলিৰ ‘কাণখোৱা‘ পুথিৰ পৰা উদ্ধৃত উক্ত কাব্যাংশৰ বক্তা কৃষ্ণ।\nকাব্যাংশত উল্লেখ অনুসৰি, দেৰিলৈকে শুই থকা শিশু কৃষ্ণক মাকে জগাবলৈ যোৱাত শিশুসুলভ দুষ্টামিৰে কৃষ্ণই মাকে তেওঁক মৰম নকৰে বুলি মিছা অভিমান কৰিছে। মানৱ আৰু দেৱতাৰ মংগলৰ নিমিত্তে তেৰাই যুগে যুগে বিভিন্ন অৱতাৰ ধাৰণ কৰিছে বিভিন্ন সুকার্য সম্পন্ন কৰিছে। এবাৰ দেৱাসুৰ মিলি অমৃত লাভৰ বাবে সাগৰ মন্থন কৰিছিল। অত্যন্ত পৰিশ্ৰমৰ অন্তত সাগৰৰ তলিৰ পৰা অমৃত ওলাল। অসুৰবোৰক অমৃতৰ পানৰ পৰা বিৰত ৰাখিবৰ নিমিত্তে দেৱগণৰ অনুৰোধমর্মে বিষ্ণুৱে গ্ৰহণ কৰিলে মোহিনী ৰূপ। শিশু কৃষ্ণই যশোদাক কৈছে যে, এই মোহিনী ৰূপেৰে দেৱগণক অমৃতপান কৰোৱাৰ দৰে জটিল কার্যও তেঁৱে সমাধা কৰিলে। কিন্তু, যশোদাৰ ঘৰত আহি দধিচোৰৰ দৰে নিকৃষ্ট নাম পাব লগা হোৱাটো তেওঁৰ বাবে চৰম লজ্জাজনক। কাব্যাংশৰ মাজেৰে এগৰাকী মাতৃৰ ওচৰত এটি মানৱ শিশুৰ শিশুসুলভ আব্দাৰ, অভিমান আদি সুন্দৰভাৱে প্রতিফলিত হৈছে।\nতুমি গোৱালৰ জীউ।\nতথাপি তোহাক দেখন্তে ডৰত\nউৰিয়ায় মোৰ জীউ।।\nউত্তৰঃ শংকৰোত্তৰ যুগৰ বৈষ্ণৱ কবি শ্রীধৰ কন্দলিৰ ‘কাণখোৱা’ পুথিৰ পৰা উদ্ধৃত উক্ত কাব্যাংশৰ বক্তা কৃষ্ণ।।\nকবিতাফাঁকিত উল্লেখ অনুসৰি, শিশু কৃষ্ণই কথা প্রসংগত মাতৃ যশোদাক কৈছে যে, তেওঁ হৈছে জগতৰ সৃষ্টি আৰু প্রতিপালনৰ কাৰণস্বৰূপ। কিন্তু এটি সাধাৰণ শিশুৱে কৰা দুষ্টামিৰ বাবে যেনেদৰে মাকে শিশুটিক শাস্তি দিয়ে, যশোদায়ো কৃষ্ণক অনুৰূপ শাস্তি প্রদান কৰিছে। এগৰাকী সাধাৰণ মাতৃয়ে নিজ সন্তানক ডাঙৰ–দীঘল কৰাৰ দৰেই যশোদায়ো মাতৃসুলভ চেনেহেৰে কৃষ্ণক প্রতিপালন কৰিছে। জগতৰ পালনকর্তা হৈও যশোদাৰ দৰে এগৰাকী সাধাৰণ গোৱালীৰ ভয়ত কম্পমান হ‘ব লগা হোৱাৰ বাবে শিশু কৃষ্ণই উক্ত কবিতাংশৰে যশোেদাৰ ওচৰত নিজৰ শিশুসুলভ অভিমান প্ৰকাশ কৰিছে।\nPrev ৰামসিংহৰ অসম আক্ৰমণ\nNext মুক্তিমঙ্গল ভটিমা\nOne thought on “কানাইৰ চাতুৰী”\nUjjal Saikia কৈছেঃ\nজুলাই 23, 2019ৰ 11:09 পূর্বাহ্ণত\nA very good inniative taken\nKamala basumatary কৈছেঃ\nআগষ্ট 19, 2019ৰ 10:11 অপৰাহ্নত\nমূলভাব দিবলৈ অনুৰোধ কৰিলোঁ*\nmon das কৈছেঃ\nচেপ্তেম্বৰ 26, 2019ৰ 8:08 অপৰাহ্নত\nKalyan Saikia কৈছেঃ\nঅক্টোবৰ 22, 2019ৰ 9:19 অপৰাহ্নত\nমাৰ্চ 4, 2020ৰ 11:39 পূর্বাহ্ণত\nপ্ৰতিটো পাঠৰ অতিৰিক্ত প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবলৈ অনুৰোধ কৰিলো।


জলফাই আৰু মোৰ ফটাপ্ৰেম – পাপৰি হাজৰিকা – ফটাঢোল\nজলফাই আৰু মোৰ ফটাপ্ৰেম – পাপৰি হাজৰিকা\nতেতিয়া মই ক্লাচ এইট নে নাইনত আছিলো, সঠিককৈ মনত নাই। মুঠতে যিটো বয়সত সাধাৰণতে ল’ৰা ছোৱালীবোৰ অলপ চঞ্চল হয়, সেই সময়ৰ কথা৷ সেই সময়ত সকলোৱে নিজকে সজাই পৰাই ভাল পায়৷ মইও তেনেকুৱাই আছিলো যদিও সেই সময়ত অলপ লাজকুৰীয়া আছিলো৷ তেতিয়া আমি দহটামান ল’ৰা ছোৱালীৰ গ্ৰুপ এটাই ওচৰৰে চাৰ এজনৰ ওচৰত অংক আৰু বিজ্ঞান বিষয়ৰ টিউচন কৰিছিলো৷ যদিও ল’ৰা ছোৱালীয়ে একেলগে টিউচন কৰিছিলো, আমি কিন্তু সকলো বেলেগ বেলেগ স্কুলৰ আছিলো৷\nযিকি নহওক টিউচন কৰি থাকোতেই হেনো লগৰে এটাই মোক ভাল পাইছিল, মই আকৌ ইফালে গমেই নাপাওঁ৷ এদিন আমাৰ লগৰে আন এটাই মোক ক’লেহি বোলে, ‘পাপৰি অমুকে তোমাক ভাল পায়। তুমি কি কোৱা উত্তৰটো মোকে কৈ পঠাবলৈ কৈছে৷’ মই বোলো হায় ভগৱান! মোক ভাল পাই অথচ নিজে আহি ক’বলৈ সাহসো নাই৷ ইফালে মোৰ বুকু দুৰু দুৰুকৈ কঁপিছে, কাৰণ এইবোৰ কথা কেনেবাকৈ ঘৰত গম পালে মোৰ অৱস্থা কি হ’ব! কাৰণ আমাৰ তিনিওটা ল’ৰা ছোৱালীয়ে মালৈ বৰ ভয় কৰিছিলো৷ গতিকে মায়ে গম পালে নিস্তাৰ নাই৷ ইফালে মনতে ভালো লাগিছে যে, হওক তেওঁ, মোকো তেতিয়া হ’লে কোনোবাই ভাল পায়, কাৰণ সেই সময়ত মোৰ লগৰ বাকী সকলো ছোৱালীৰে বয়ফ্ৰেণ্ড আছিল, মোৰহে নাছিল কোনো৷\nইফালে ল’ৰাটোও ইমান বেয়া নহয়, ঠাণ্ডা ল’ৰা! সেয়ে তাক ভালপোৱাত আপত্তি নাই, কেৱল নিজে নুসুধি আনৰ আগত সুধি পঠোৱাৰ কাৰণেহে বেয়া পাইছিলো। ইপিনে কিবা উত্তৰ দিবলৈ মাৰ ভয় আছেই। হয়ো ক’ব নোৱাৰো নহয়ো ক’ব পৰা নাই ৷\nবাৰু যি কি নহওক তাকতো আৰু মাৰ কথা ক’ব নোৱাৰো। “আখিৰ ইজ্জত কা চাৱাল হে”, সেয়েহে ক’লো যে তাৰ মোক নিজে আহি ক’বলৈকে সাহস নাই, লোকৰ আগত সুধিছে! কৈ দিবি সাহস আছে যদি নিজে আহি সোধক, তেতিয়াহে উত্তৰ দিম৷\nলগৰটোৱে ক’লেগৈ হ’বলা তাক। ইফালে মহাশয়ৰো ইজ্জতত লাগিল মোৰ কথাষাৰ শুনি। সেয়ে পিছদিনা ক্লাচৰপৰা ঘূৰি যাওঁতে দেখিলো তেখেতে মোলৈ টিউচন খতি কৰি ৰাষ্টাত ৰৈ আছে৷\nমই গৈ তাৰ ওচৰ পাওঁতেই মোক মাতি কৈছে, “তোমাৰ লগত কথা এটা আছিল”। ইফালে তাক দেখি মোৰ ভয়ত তত নাই! লগৰজনীৰ হাতত ইমান জোৰকৈ টেপা মাৰি ধৰি আছোঁ যে তাই দুখ পাই চটফটাই আছে তথাপি এৰা নাই মই৷\nমই বোলো ৰহ দুখ পাই নমৰ নহয়৷ যিকি নহওক ভযে ভয়ে ৰ’লো আৰু তাৰ পিছত দেখিছোঁ তেখেতে জেপৰপৰা জলফাই দুটা উলিয়াই তাৰে এটা মোৰ ফালে আগবঢ়াইদি কৈছে, “লোৱা, মই তোমাক ভাল পাওঁ। তুমি উত্তৰটো সোনকালেই দিবা! আজিয়েই নালাগে বাৰু৷”\nমই “চকদ”! বোলো – “অ’ এইটো কি ল’ৰা অ’! আনে প্ৰপ’জ কৰিবলৈ গোলাপ আনে! এখেতে দেখোন একেবাৰে টেঙাৰেই আৰম্ভ কৰিলে৷”\nমই মনতে বোলো, বোপাই এইজনক ভাল পালে জীৱনত অকল টেঙাকে দিব৷ সোনকালে আঁতৰাহে কথা৷ উত্তৰ দিয়াটো দূৰৰে কথা, তেতিয়াৰপৰা তাক দেখিলেই মই পলাওঁ৷ বহু দিনলৈ ভয় খাই আছিলো আকৌ যদি কিবা কয় কি ক’ম বুলি৷\nহাই ঐ, মোৰ সেইভাগ ফটাপ্ৰেম জলফাই দেখিয়েই পলাই ফাট মাৰিলে!\n« ফটোৱে কি কয়-৪\nনাচনী ভূত – নাজিয়া হাছান »\nহাঃ হাঃ, প্ৰেম টেঙা। ভাল লাগিল।


HSLC 2020 SOLVED GENERAL SCIENCE ( সাধাৰণ বিজ্ঞান) QUESTION PAPER SEBA- Class X - Gorajan Goodluck Tutor Centre\nHome Class 10 HSLC Science SEBA SOLVED সাধাৰণ বিজ্ঞান HSLC 2020 SOLVED GENERAL SCIENCE ( সাধাৰণ বিজ্ঞান) QUESTION PAPER SEBA- Class X\nHSLC 2020 SOLVED GENERAL SCIENCE ( সাধাৰণ বিজ্ঞান) QUESTION PAPER SEBA- Class X\nAdmin February 22, 2020 Class 10, HSLC, Science, SEBA, SOLVED, সাধাৰণ বিজ্ঞান,\nGENERAL SCIENCE Full Marks : 90 Pass Marks : 27\nThe figure in the margin indicate full marks for the questions .\nSECTION - A / ক - শাখা\n1. For each question given below , four answers are given . Out of four , only one answer is correct . Select the correct answer .\nতলৰ প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ চাৰিটাকৈ উত্তৰ দিয়া হৈছে ৷ চাৰিটাৰ ভিতৰত মাত্ৰ এটাহে শুদ্ধ ৷ শুদ্ধ উত্তৰটো বাছি উলিওৱা :\n(a) 10 mL ofasolution of NaOH is found to be completely neutralised by 8 mL ofagiven solution of HCl. If we take 20 mL of the same solution of NaOH , the amount of HCL solution ( the same solution as before ) required to neutralise it will be :\nNaOH দ্ৰৱ েটাৰ 10 mL এ HCl ্দ্ৰৱ এটাৰ 8 mL সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰশমিত কৰে ৷ যদি আমি একেটা NaOH দ্ৰৱৰ 20 mL লওঁ তেন্তে এইখিনি প্ৰশমিত কৰিবলৈ লগা HCl দ্ৰৱৰ ( আগৰ সৈতে একেটা দ্ৰৱ ) পৰিমাণ হ'ব :\n(i)4mL\n(ii) 8 mL\n(iii) 16 mL\n(iv) 12 mL\nAns : (iii) 16 mL\n(b). Which of the following methods is suitable for preventing an iron frying pan from rusting ?\nলোৰ টাৱা ( iron frying pan ) এখন মামৰে ধৰা পৰা বচাই ৰাখিবলৈ তলৰ কোনটো পদ্ধতি উপযুক্ত হ'ব ?\n(i) Applying grease . গ্ৰীজ ব্যৱহাৰ কৰি\n(ii) Applying paint . ৰং ব্যৱহাৰ কৰি\n(iii) Applyingacoating of Zinc . যিংকৰ প্ৰলেপ দি\n(iv) All of the above . ওপৰৰ সকলো\nAns : (iii) Applyingacoating of Zinc . যিংকৰ প্ৰলেপ দি\n(c) An atom has electronic configuration 2.8.7 . To which of the following elements would it be chemically similar ?\n( Atomic Numbers are given in parentheses )\nএটা পৰমাণুৰ ইলেক্ট্ৰনীয় বিন্যাস2, 8, 7, ৷ তলৰ মৌলবোৰৰ কোনটোৰ সৈতে ইয়াৰ ৰাসায়নিক সাদৃশ্য থাকিব ? ( বন্ধনীৰ ভিতৰত পাৰমাণৱিক সংখ্যাবোৰ দিয়া হৈছে ৷ )\n(i) N ( 7)\n(ii) F ( 9)\n(iii) P ( 15 )\n(iv) Ar (18)\nAns : (ii) F ( 9)\n(d) Anaerobic respiration takes place in :\nঅবাত শ্বসন সংঘটিত হয় :\n(i) Mitochondria মাইট'কণ্ড্ৰিয়াত\n(ii) Chloroplasts ক্ল'ৰপ্লাষ্টত\n(iii) Nucleous কোষকেন্দ্ৰত\n(iv) Cytoplasm . কোষপ্ৰৰসত\nAns : (iv) Cytoplasm . কোষপ্ৰৰসত\n(e) Which of the following disease is caused due to the insufficient secretion of thyroxin hormone ?\nতলৰ কোনবিধ ৰোগ থাইৰক্সিন্ হৰম'ন উপযুক্ত পৰিমাণত ক্ষৰিত নোহোৱাৰ বাবে হয় ?\n(i) Beriberi বেৰিবেৰি\n(ii) Goiter গৰল ৰোগ\n(iii) Diabetes ডায়েবেটিছ\n(iv) Dwarfism কটীয়ালগা\nAns : (ii) Goiter গৰল ৰোগ\n(f) Ifacross is made between the plants having TT ( tall) and tt ( dwarf) genetic composition , which type of plants we will obtain in the next generation ?\nযদি জিনীয় গাঁথনি ওখ (TT) আৰু চাপৰ (tt) যুক্ত গছৰ মাজত সংকৰণ ঘটোৱা হয় , পিছৰটো অপত্য জনুত আমি কোন ধৰণৰ গছ পাম ?\n(i) Tall (TT) and dwarf (tt) both . ওখ ( TT ) আৰু চাপৰ (tt) দুয়ো ধৰণৰ\n(ii) Only tall কেৱল ওখ\n(iii) Only dwarf কেৱল চাপৰ\n(iv) None of the above . ওপৰৰ কোনো ধৰণৰেই নহয়\nAns : (ii) Only tall কেৱল ওখ\n(g) Which of the following lenses would you prefer to use while reading very small letters ?\nখুউৱ সৰু সৰু আখৰবোৰ পঢ়িবলৈ তুমি কেনেধৰণৰ লেনছ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ বিচাৰিবা ?\n(i) A convex lens of local length 50 cm . ( 50 cm ফকাছ দৈৰ্ঘ্যৰ উত্তল লেনছ )\n(ii) A convex lens of local length5cm . (5cm ফ'কাছ দৈৰ্ঘ্যৰ উত্তল লেনছ )\n(iii) A concave lens of focal length5cm . ( 50 cm ফ'কাছ দৈৰ্ঘ্যৰ অৱতল লেনছ )\n(iv) A concave lens of focal length5cm . (5cm ফ'কাছ দৈৰ্ঘ্যৰ অৱতল লেনছ )\nAns : (ii) A convex lens of local length5cm . (5cm ফ'কাছ দৈৰ্ঘ্যৰ উত্তল লেনছ )\n(h) The change of focal length of an eye - lens is caused by the action of the ________ . 1\nচকুৰ কি অংগৰ ক্ৰিয়াৰ বাবে চকুৰ লেনছৰ ফ'কাছ দৈৰ্ঘ্যৰ পৰিবৰ্তন হয় ?\n(i) Pupil চকুৰ মণি\n(ii) Retina অক্ষিপট\n(iii) Ciliary muscles চিলিয়াৰী পেশী\n(iv) Iris চকুৰ পতা\nAns : (iii) Ciliary muscles চিলিয়াৰী পেশী\n(i) Which of the following terms does not represent electrical power inacircuit ?\nতলৰ কোনটো ৰাশিয়ে বৈদ্যুতিক ক্ষমতা নিৰ্দেশ নকৰে ৷\nAns : (i) IR2\n(j) Which of the following constituteafood chain ?\nতলত উল্লেখ কৰা কোনখিনিয়ে খাদ্য শৃংখলা গঠন কৰে ?\n(i) Grass , fish and goat ঘাঁহ , মাছ আৰু ছাগলী\n(ii) Goat , cow and elephant ছাগলী ,গৰু আৰু হাতী\n(iii) Grass , goat and human . ঘাঁহ , ছাগলী আৰু মানুহ\n(iv) Grass , wheat and mango . ঘাঁহ , ঘেঁহু আৰু আম\nAns : (iii) Grass , goat and human . ঘাঁহ , ছাগলী আৰু মানুহ\nSECTION - B / খ - শাখা\n2. Calcium oxide reacts vigorously with water to produce slaked lime ( Calcium hydroxide ) . Write the chemical equation of this reaction and mention the type of this chemical reaction .\nকেলছিয়াম অক্সাইডে পানীৰে সৈতে তীব্ৰভাৱে বিক্ৰিয়া কৰি শিথিলত চূণ ( slaked lime ) কেলছিয়াম হাইড্ৰ'ক্সাইড উৎপন্ন কৰে ৷ এই বিক্ৰিয়াটোৰ ৰাসায়নিক সমীকৰণটো আৰু বিক্ৰিয়াটোৰ প্ৰকাৰ উল্লেখ কৰা ৷\nAns : The reaction is ( সমীকৰণটো হ'ল ) -\nCaO + H2O ---------à Ca ( OH )2\nThe type of this chemical reaction is Combination Reaction .\nবিক্ৰিয়াটোৰ প্ৰকাৰ হ'ল সংযোজন বিক্ৰিয়া ৷\n3. Define allotrope of an element with examples .\nউদাহৰণৰে সৈতে মৌল এটাৰ ' বহুৰূপ ' ( allotrope ) ৰ সংজ্ঞা লিখা ৷\n4. What is Catenation ?\nকেটিনেচন কি ?\n5. Why are traits acquired during the life time of an individual not inherited ?\nকোনো জীৱই জীৱনকালত অৰ্জন কৰা চৰিত্ৰবিলাক তাৰ সতি সন্ততিলৈ বংশানুক্ৰমিকভাৱে কিয় প্ৰৱাহিত নহয় ?\n6. Why do stars twinkle ?\nতৰাই তিৰবিৰাই কিয় ?\n7. Translate the following statements into chemical equations and then balance them . তলৰ উক্তিসমূহ ৰাসায়নিক সমীকৰণৰ ৰূপত লিখা আৰু সন্তলন কৰা ৷\n(i) Hydrogen sulphide gas burns in air to give water and sulphur dioxide .\nহাইড্ৰ'জেন ছালফাইডে বায়ুত দাহিত হৈ পানী আৰু ছালফাৰ ডাই অক্সাইড উৎপন্ন কৰে ৷\n(ii) Potassium metal reacts with water to give potassium hydroxide and hydrogen gas.\nপটেছিয়াম ধাতুেৱ পানীৰ সৈতে বিক্ৰিয়া কৰি পটেছিয়াম হাইড্ৰ'ক্সাইড আৰু হাইড্ৰজেন গেছ উৎপন্ন কৰে ৷\n8. You have two solutions , A and B . The pH of solution A is6and pH of solution B is 8 . Which solution has more hydrogen ion concentration ? Which of these is acidic and which one is basic ?\nতোমাৰ হাতত A আৰু B দুটা দ্ৰৱ আছে ৷ দ্ৰৱ A ৰ pH ৰ মান6আৰু দ্ৰৱ B ৰ pH ৰ মান 8 ৷ কোনটো দ্ৰৱত হাইড্ৰ'জেন আয়নৰ গাঢ়তা বেছি ? কোনটো আম্লিক আৰু কোনটো ক্ষাৰকীয় ?\n9. Drawacross section ofaleaf and label it properly .\nএখিলা পাতৰ প্ৰস্থচ্ছেদ আঁকা আৰু তাক সঠিকভাৱে চিহ্নিত কৰা ৷\nOR / নাইবা\nName the green dots contained by the leaves . What function do they perform .\nপাতত থকা সেইজীয়া বিন্দুবোৰৰ নাম লিখা ৷ এইবোৰে কি কাৰ্য প্ৰদৰ্শন কৰে ?\n10. How does muscle cells change their shape ?\nপেশীকোষ কেনেদৰে তাৰ আকৃতি সলনি কৰে ?\nTags # Class 10 # HSLC # Science # SEBA # SOLVED # সাধাৰণ বিজ্ঞান\nTags: Class 10, HSLC, Science, SEBA, SOLVED, সাধাৰণ বিজ্ঞান


গোপীৰাম বৰগায়ন বুঢ়াভকত - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n১ জানুৱাৰী, ১৯২৫ (৯৭ বছৰ)\nনামকটানি গাঁও, মাজুলী জিলা, অসম\nসত্ৰীয়া নৃত্য, ওজাপালি\nগেন্ধেলা বৰা বায়ন (পিতৃ)\nসংগীত নাটক একাডেমী ঠাকুৰ একাডেমী বঁটা, ২০১১\nওজা গোপীৰাম বৰগায়ন বুঢ়াভকত (ইংৰাজী: Oja Gopiram Barbayan Burhabhakat, জন্ম: ১ জানুৱাৰী ১৯২৫) মাজুলী উত্তৰ কমলাবাৰী সত্ৰৰ বৈষ্ণৱ সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ গুণী, সাধক, প্ৰচাৰক, অধ্যাপক, বৰগায়ন, বৰ ওজা, নামলগোৱা, চৰিত্ৰ তোলা নামঞ্জনীয়া বুঢ়াভকত। ২০১১ চনত তেওঁ অসমৰ পাৰম্পৰিক লোকগীতৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে সংগীত নাটক একাডেমী ঠাকুৰ একাডেমী বঁটা লাভ কৰে। ২০২১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।\n১৯২৫ চনৰ ১ জানুৱাৰী তাৰিখে মাজুলীৰ নামকটানি গাঁৱত গোপীৰাম বৰগায়নৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম গেন্ধেলা বৰা বায়ন। পিতৃ গেন্ধেলা বৰা বায়নে ৫ বছৰ বয়সতে তেওঁক উদাসীন উত্তৰ কমলাবাৰী সত্ৰৰ বুঢ়াভকত থানুৰাম শৰ্মাক চমজাই দিছিল। তেওঁ তেতিয়াৰে পৰা সত্ৰত ব্ৰহ্মচাৰী ব্ৰত পালন কৰি সত্ৰীয়া নৃত্য, গীত, বাদ্যৰ আদি পাঠ শিকি পিছত অতি কম দিনৰ ভিতৰত আয়ত্ত কৰিছিল।\nগোপীৰাম বৰগায়নে উত্তৰ কমলাবাৰী সত্ৰত ১৯৮৩ চনৰ পৰা বুঢ়াভকতৰ নিৰ্মালী গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ ১৮খন অসমীয়া ভাওনাৰ নাটকৰ গীত, ১২খন অংকীয়া নাটৰ গীত, ১২টা পালৰ ওজাপালি (এটা পালত ভগৱানৰ এটা অৱতাৰৰ কাহিনী থাকে), ১৯১টা শংকৰদেৱ-মাধৱদেৱৰ বিৰচিত বৰগীত, শংকৰদেৱ-মাধৱদেৱৰ লগতে ১২জন আতাৰ চৰিত পুথি সকলো তেওঁ আয়ত্ত কণ্ঠস্থ কৰিছে। তেওঁ সত্ৰীয়া সংগীতৰ ৩৪টা মেলা ৰাগ আৰু ৩৬টা বন্ধাৰাগ গায়।\nতেওঁ সত্ৰৰ নামলগোৱা, ঘোষা কীৰ্তন, আদি কণ্ঠত আদি কীৰ্তন ঘৰৰ প্ৰসংগ চলাই নীতি-নিয়ম বোৰ পৰিচালনা কৰে। সত্ৰীয়া নৃত্য, গীত, বাদ্যৰ উপৰিও ভাস্কৰ্য শিল্পৰ লগতো তেওঁ জড়িত। তেওঁ নৌকা নিৰ্মাণ, গুৰু আসন, নামঘৰৰ বাটচৰাৰ বিভিন্ন মূৰ্তি সমূহ নিৰ্মাণ আদি কৰে। উত্তৰ কমলাবাৰী সত্ৰৰ কীৰ্ত্তন ঘৰ, প্ৰেক্ষাগৃহ, মঞ্চ নিৰ্মাণ ইত্যাদি কৰিছে। তেওঁ বৰ্তমানলোকৰ সত্ৰৰ ৪০ জনৰো অধিক বৈষ্ণৱ ভকতক ওজাপালি আৰু ২০ জনৰো অধিক গায়নক শিক্ষা প্ৰদান কৰিছে।\nঅসমকে ধৰি ভাৰতৰ বিভিন্ন স্থান যেনে দিল্লী, হাৰিয়ানা, পঞ্জাব, মহাৰাষ্ট্ৰ, কেৰালা আদিত সত্ৰীয়া নৃত্য, অংকীয়া ভাওনা আৰু গায়ন বায়ন পৰিবেশন কৰি অসমলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়াই আনিছে।\nতেওঁ অসমীয়া পাৰম্পৰিক লোকসংগীত আৰু সত্ৰীয়া সংস্কৃতিলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে বহুতো বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য সমূহ হ'ল:\nঅসমৰ লোকসংগীতৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে সংগীত নাটক একাডেমীৰ ঠাকুৰ একাডেমী বঁটা, ২০১১\nগুৰু শংকৰ-মাধৱ বঁটা\nবদুলা পদ্ম আতা বঁটা\nমণিৰাম দত্ত মুক্তিয়াৰ বঁটা\nকলা শিতানত ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ সন্মান পদ্মশ্ৰী, ২০২১\n↑ 1.0 1.1 "Gopiram Borgayan". সংগীত নাটক একাডেমী. https://sangeetnatak.gov.in/sna/citation_popup.php?id=253&at=3। আহৰণ কৰা হৈছে: 27 January 2021.\n↑ "Padma Awards 2021 announced". Ministry of Home Affairs. https://pib.gov.in/PressReleasePage.aspx?PRID=1692337। আহৰণ কৰা হৈছে: 26 January 2021.\n↑ 3.0 3.1 "তৰুণ গগৈলৈ মৰণোত্তৰ ভাবে পদ্মভূষণ:অসমৰ ৮ গৰাকীলৈ পদ্মশ্ৰী". eastmojo.com. https://www.eastmojo.com/assamese/2021/01/25/padma-award-2021। আহৰণ কৰা হৈছে: 27 January 2021.\n↑ "Shinzo Abe, Tarun Gogoi, Ram Vilas Paswan among Padma Award winners: Complete list". The Times of India. 25 January 2021. https://timesofindia.indiatimes.com/india/shinzo-abe-tarun-gogoi-ram-vilas-paswan-among-padma-award-winners-complete-list/articleshow/80453596.cms। আহৰণ কৰা হৈছে: 25 January 2021.\n↑ 5.0 5.1 5.2 5.3 "উত্তৰ কমলাবাৰী সত্ৰৰ গোপীৰাম বুঢ়াভকতলৈ ভাৰত চৰকাৰৰ পদ্মশ্ৰী সন্মান…". অসমীয়া প্ৰতিদিন. https://www.asomiyapratidin.in/uttar-kamalabari-satra-gupiram-burhabhakat-padmashree-news/। আহৰণ কৰা হৈছে: 27 January 2021.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=গোপীৰাম_বৰগায়ন_বুঢ়াভকত&oldid=260262"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২৮ জানুৱাৰী, ২০২১ তাৰিখে ০৮:২৬ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


ৰস ৰচনা - বৈদুৰ্য্য বৰুৱা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nৰস ৰচনা – বৈদুৰ্য্য বৰুৱা\nশশী কাপুৰ ঢুকুৱাৰ খবৰটো শুনিয়েই কিজানি আগতে চোৱা শশী কাপুৰৰ দুই এখন চিনেমাৰ কিছুমান দৃশ্য মনৰ পৰ্দাত ভাহি আহিছিল৷ তাৰ মাজত “কালা পাত্থৰ“ খনো আছিল৷ তাত অমিতাভ বচ্চন আৰু শত্ৰুঘ্ন সিনহাও আছিল৷\nএই কথাখিনি মনলৈ আহোতেই হঠাতে আৰু এটা কথা মনত পৰি গ’ল৷ যিখিনিয়ে মোক খন্তেকৰ কাৰণে আকৌ এক নিৰ্ভেজাল আমোদ দি গ’ল৷ হয়তো সেইদিনা মোৰ ঠাইত আপুনি থকা হ’লেও এক বিশেষ আমোদ পালে হেতেন৷\nঠিক কলেজীয়া শিক্ষা সাং কৰি ওলাইছো আৰু৷ নগৰৰ এ.টি.ৰ’ডৰ মাজেৰে এনফিল্ড খন লৈ গহীন ভাৱত গৈ আছো৷ সেই সময়ত এনফিল্ড বুলেটখনৰ সন্মানটো ঠিক ভদ্ৰ সমাজে দিয়া ধৰণৰ দৰে নাছিল৷ বুলেট চলোৱা যুৱকবোৰ অলপ মদাহী …জুৱাৰী.. ঠিকাদাৰ… ..কুণ্ডাৰ কাৰবাৰ কৰা.. বেপাৰী…মুঠতে বদমাচ! ইহঁতক সমীহ কৰি চলিব লাগে…কি ঠিক কেতিয়াবা কামটো আহি যাব পাৰে…! বুলেট ৰাইডাৰ সকলৰ প্ৰতি সেই সময়ৰ সমাজৰ মোটামোটি তেনেকুৱা ধৰণৰ আছিল যেনেই লাগে৷ এটা কথা মই নিশ্চিত যে সেইটো সময়ত কোনোবা ছোৱালী যদি বুলেটৱালাৰ সৈতে পলাই গ’ল সেয়া বেলেগ কথা৷ কিন্তু মাক বাপেকে কিন্তু মৰমৰ জীয়ৰীৰ কাৰণে স্কুটাৰৱালা উইথ টাইহে বিচাৰি ফুৰিছিল! সেইসময়ত মোৰ নগৰত মুঠ সাতখন বুলেটে দপদপাই ফুৰিছিল৷ তাৰ মাজত এখন মোৰ আছিল৷ গতিকে মই ৰাস্তাৰ মাজেৰে গহীন ভাৱে কিয় নাযাম! মই কাকো চাইদ নিদিওঁ…মোকহে চাইদ দিব লাগিব….! আৰু এইটো কথাও সত্য যে কেৱল ডেঢ় কুইণ্টল ওজন এই বুলেটখনৰ বাবেই মই পঞ্চাশ কেজি ওজনৰ দেহা আৰু মূৰ্গী কলিজাতো লৈ কেইবাখনো ৰণ অকলে সদম্ভে জিকি আহিছিলো!\n….মূল বিষয়ৰ পৰা আঁতৰি আহিলো…যিকি নহওক…\nহঠাৎ মোৰ পিছফালে এটা চাইৰেণৰ শব্দ শুনা পালো৷ লগতে পুলিচৰ অধ্যৰ্য্য হুইছেল…! অনুভৱ কৰিলো হুমহুমাই এটা মিনিষ্টাৰৰ কনভয় আহি আছে৷ মই লগে লগে চাৰেণ্ডাৰ কৰি সাউতকৈ বাওঁফালে ৰাস্তাৰ কাষলৈ আহি ৰৈ দিলো৷ মোৰ কাষেৰে হুম হুমকৈ কেইবাখনো গাড়ী তীব্ৰ গতিৰে পাৰ হৈ গ’ল৷ নগৰৰ মাজত এ.টি.ৰ’ডৰ মই য’ত ৰৈ আছো তাৰ পৰা আৰু বাওঁফালে যাব নোৱাৰি৷ এখন ওখ ৱাল আছে৷ সিপাৰে ডিব্ৰুগড় লিডু ডাঙৰিৰ ৰেল লাইনটো৷ মই যিমান পাৰি বাইকখন চপাই ৱালৰ কাষতে ৰৈ থাকিলো৷ আগলৈও যাব নোৱাৰো৷ অকষ্মাত ভিৰ হৈ পৰিছে ৰাস্তাটো৷ এনেতে কনভয়টো মাজতে ৰৈ গ’ল৷ আগত মহা যান-জঁত৷ ট্ৰেফিক পুলিচবোৰে পাগলৰ দৰে হুইছেল বজাই ইফালৰ পৰা সিফাললৈ নাচি ফুৰিছে৷ কনভয় আগলৈ যাব পৰা পৰা নাই৷ ময়ো বিৰক্তিৰে কেনেকৈ আগবাঢ়িব পাৰো তাকে চল চাই আছো পৰা নাই৷ এনেয়েই এবাৰ মোৰ সোঁহাতে চালো৷ ….আৰে! এয়া দেখোন শত্ৰুঘ্ন সিনহা! মোৰ সোঁহাতেই এখন মাৰুতী কাৰৰ আগত ড্ৰাইভাৰৰ কাষত বহি আছে! সেই সময়ত এই মাৰুতী কাৰখনেই অসমত একনম্বৰ অভিজাত গাড়ী আছিল৷ মই শুনিছিলো শত্ৰুঘ্ন সিনহা আহিব আমাৰ নগৰলৈ…বি.জে.পি.ৰ নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰলৈ…\n…..শত্ৰুঘ্নৰ মুখখনৰ পৰা মোৰ মোৰ মুখখনৰ দুৰত্ব খুব বেছি তিনিফুট! হঠাতে ইমান ওচৰত এজন চুপাৰ ষ্টাৰ পাই মই কি কৰো কি নকৰো হ’লো৷\n— হেল্ল’ চাৰ..! কেইচে হে….! !\nমই কব নোৱাৰাকৈয়ে হাতখন দাঙি সুধিলো৷\n— ঠিক হে…\nতেখেতে সামান্য হাঁহি এটা মাৰি উত্তৰটো দি আকৌ আগলৈ চালে৷\n— ক্যা….য়ে….. চিটচ্ …..!\nতেখেতে আগলৈ চাই মূৰটো জোকাৰি হাতখন লৰাই বিৰক্তিৰে কৈ উঠিল৷\n— ক্যা বলেগা চাৰ….\nময়ো তেখেতৰ দুখৰ সমভাগী হৈ হুমুনিয়াহ এটা এৰি উত্তৰ এটা দি বুলেটৰ এক্সলেটৰ দি আাগলৈ চাই থাকিলো একদম তেখেতৰ বিৰক্তিক সন্মান জনাই!\nপ্ৰায় একমিনিটমান সময় তেনেকৈয়ে আমি মাত্ৰ দুফুট দুৰত্বত মৌন হৈ ৰৈ থাকিলো৷ শত্ৰুঘ্ন সিনহাৰ সৈতে হঠাতেনো আৰু কি কথা পাতিম একো ধৰিবই নোৱাৰিলো৷ আৰু সম্ভৱ….শত্ৰুঘ্ন সিনহাৰ মোৰ সৈতে পাতিব লগিয়া একো কথা নাছিল!\n← দুজন বিশিষ্ট ব্যক্তিৰ ঘৰত কটোৱা মধুৰ মুহূৰ্ত – ৰাজেন পূজাৰী\nঅমিতা আমাৰ খাদ্য তালিকাত কিয় অপৰিহাৰ্য্য হোৱা উচিত?- ডা০ ভূপেন শইকীয়া →