Class 10 Assamese Chapter 8 অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি » Dev Library\nClass 10 Assamese Chapter 8 অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি\nClass 10 Assamese Chapter 8 অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি | অসমীয়া Class 10 অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি, দশম শ্ৰেণীৰ অসমীয়া প্ৰশ্নৰ উত্তৰ, SEBA Class 10 Assamese Question Answer Chapter 8 Notes to each chapter is provided in the list of SEBA অসমীয়া Class 10 Question Answer so that you can easily browse through different chapters and select needs one. SEBA Class 10 Assamese Chapter Chapter 8 অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি can be of great value to excel in the examination.\nClass 10 Assamese পাঠ – 8 অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি – সমাধান, Class 10 Assamese অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি Question Answer, Class 10 Lesson 8 Question Answer, অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি class 10 মূলভাব answer to each chapter is provided in the list so that you can easily browse throughout different chapter Class 10 Assamese Chapter 8 অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি and select needs one.\nAlso, you can read SCERT book online in these sections Solutions by Expert Teachers as per SCERT (CBSE) Book guidelines. These solutions are part of SCERT All Subject Solutions. Here we have given Class 10 Assamese Chapter 8 অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি – সমাধান for All Subject, You can practice these here.\nঅসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি\n– আব্দুছ ছাত্তাৰ\nভাৰ বিষয়ক :\n১। অতি চমু উত্তৰ লিখাঃ\n( ক ) ত্রয়ােদশ শতিকাত অসমলৈ অহা বহিৰাগত গােষ্ঠী কোনটো ?\nউত্তৰঃ ত্রয়ােদশ শতিকাত অসমলৈ অহা বহিৰাগত গােষ্ঠীটো আছিল মংগােলীয় গােষ্ঠী ।\n( খ ) প্রাচীন কালৰে পৰা অসম দেশ কিহৰ বাবে প্রসিদ্ধ আছিল ?\nউত্তৰঃ প্রাচীন কালৰে পৰা অসম দেশ যাদু – মন্ত্র আৰু ঐন্দ্রজালিক বিদ্যাৰ কাৰণে প্রসিদ্ধ আছিল ।\n( গ ) কিহে অসমীয়া জাতিক অধিক কটকটীয়া কৰিলে ?\nউত্তৰঃ ভাষিক সংমিশ্রণে অসমীয়া জাতিক অধিক কটকটীয়া কৰিছিল ।\n( ঘ ) সকলােকে বান্ধি থােৱা এনাজৰীডাল কি আছিল ?\nউত্তৰ: সকলােকে বান্ধি থােৱা এনাজৰীডাল হ’ল- অসমীয়া ভাষা ।\n( ঙ ) অসমৰ মঙ্গোলীয় গােষ্ঠীৰ লােক কোনবিলাক ?\nউত্তৰঃ অসমত বাস কৰা মংগােলীয় গােষ্ঠীৰ লােকবােৰ হ’ল টাই জনগােষ্ঠীৰ লােকসকল ।\n২। চমু উত্তৰ লিখা :\n( ক ) অসমীয়া জনগােষ্ঠীৰ ধাৰক বুলিলে কোনসকলক বুজায় ?\nউত্তৰ: অসমীয়া জনগােষ্ঠীৰ ধাৰক বুলিলে ঘাইকৈ কছাৰী , চুতীয়া , কোচ , মেচ , ডিমাচা , দেউৰী , মিচিং , বড়াে , তিৱা আৰুকাবি জনগােষ্ঠীকে বুজায় ।\n( খ ) কিমান চনৰপৰা কিমান চনলৈ অসমৰ বিদ্যালয়ত বঙালী ভাষা চলিছিল ?\nউত্তৰ : ১৮৩৬ চনৰপৰা ১৮৭৩ চনলৈকে অসমৰ বিদ্যালয়ত বঙালী ভাষা চলিছিল ।\n( গ ) চাহ – উদ্যোগৰকৰ্মীসকল কোন ? কৰ পৰা অসমলৈ আহিছিল ?\nউত্তৰ: চাহ – উদ্যোগৰ কৰ্মীসকল আছিল চাহ – বনুৱা । এওঁলােক বিহাৰ , উৰিষ্যা , মধ্যপ্রদেশ আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ পৰা অসমলৈ আহিছিল । চাহ – উদ্যোগৰ এইবনুৱাসকল । আছিল চাওঁতাল , কুর্মি , মােছহৰ , মুণ্ডা তেলেঙা , হাে , ভূমিজ , ও , তাঁতী ইত্যাদি ।\nঘ ) পাঠটিত থকা খাদ্যবস্তুৰ এখন তালিকা প্রস্তুত কৰা ।\nউত্তৰঃ পাঠটিত থকা খাদ্যবস্তুসমূহ হ’ল পৰঠা , পােলাও , কোর্মা – কোপ্তা , কে’ক – বিস্কুট , ৰসগােল্লা , লালমােহন , চিঙ্গা , লুচি – পুৰী , ড’চা চাম্বাৰ আৰু ইড়লি ।\n৩। অসমৰ পুৰণি সাহিত্যৰ সমলবােৰ কি কি ?\nউত্তৰ : অসমৰ পুৰণি সাহিত্যৰ সমলবোৰ হ’ল – অলিখিত গৰখীয়া নাম , নিচুকনি গীত , নাও খেলােৱা গীত , বাৰমাহী গীত , আইনাম , বিয়ানাম , বনগীত , বিহুগীত , দেহ বিচাৰৰ গীত , মন্ত্র সাহিত্য আৰু ডাকৰ বচনৰ দৰে অসমৰ লােক সংগীত আৰু মৌখিক সাহিত্যসমূহ ।\n৪। অসমৰ বৈচিত্র্যপূর্ণ জনগােষ্ঠীৰ গাঁথনিতে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বৈশিষ্ট্য ৰক্ষা পৰিছে — কথাষাৰৰ গুৰুত্ব ব্যাখ্যা কৰি অসমৰ জনগােষ্ঠীৰ বৈচিত্রৰ কথা বর্ণনা কৰা ।\nউত্তৰ : কথাফাকিয়ে বর্তমানৰ অসমীয়া জাতিটো যে কোনাে এক বিশেষ গােষ্ঠীৰপৰা সৃষ্টি হােৱাৰ পৰিবৰ্তে বিভিন্ন ভাষা – গােষ্ঠীৰ কলা – সংস্কৃতিৰ ৰীতি নীতি বা আচাৰ – অনুষ্ঠানৰ সংমিশ্ৰণতহে বৃহৎ অসমীয়া জাতি গঢ় লৈ উঠিছে । তাকে বুজাব বিচাৰিছে । অর্থাৎ অসমীয়া জাতি বিভিন্ন জাতি – উপজাতি , জনগােষ্ঠী আদিৰ দ্বাৰা গঢ়িত নানাৰঙী ফুলেৰে গঠিত এডাল সুগন্ধি পুষ্পমালাস্বৰূপ ৷\nবিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন জনজাতীয় লােকসকলৰ অসমলৈ আগমন ঘটিছিল । ত্রয়ােদশ শতিকাত মংগােলীয় জনগােষ্ঠীৰ অসমলৈ আগমন ঘটিছিল ৷ ইয়াৰে । আগৰেপৰাই বড়ড়া , কছাৰী , কোচ – চুতীয়া , দেউৰী – ডিমাছা , মিচিং , তিৱা আৰু কাৰ্বি জনজাতিৰ লােকসকল অসমত আছিল । অতীত অসমৰ বাসিন্দা বুলিলে অকা , ডফলা , আবৰ – মিছিমি আদি জনগােষ্ঠীও অন্তর্ভুক্ত হৈছিল ।\nএই জনজাতি সকলৰ সংস্কৃতিৰ ধৰ্মই বিশেষ স্থান লাভ কৰিছিল । তদুপৰি অসমীয়া সংস্কৃতিত এই জনজাতিবােৰৰ যথেষ্ট উপাদান আছে । মিচিং , কছাৰী , তিৱা , কার্বি আদি সম্প্রদায়ে নিজ নিজ উপভাষা জীয়াই ৰখাৰ উপৰি অসমীয়া ভাষাকো আয়ত্ত কৰি নিজকে অসমীয়া বুলি পৰিচয় দিছিল ।\nব্রিটিছে অসমত চাহ বাগান পতাত ইয়াত কাম কৰিবলৈ বিহাৰ , উৰিষ্যা , মধ্যপ্রদেশ আদিৰ পৰাও চাওঁতালী , মুণ্ডা , ভুমিজ , তাতী আদি জনগােষ্ঠীয়ে অসমীয়া মাত – কথা গ্রহণ কৰি অসমীয়া আচাৰ , নীতি , সাজ – পাৰ গ্ৰহণ কৰি অসমীয়া জাতিৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ হৈ পৰে ।\nচতুর্থ দশকত পূর্ববংগৰ পৰা অহা মৈমনসিংসকলেও নিজৰ মাতৃভাষা ত্যাগ কৰি অসমীয়া জনগােষ্ঠীক লৈয়েই অসমীয়া জাতি । সেয়েহে এওঁলােকৰ আচাৰ – নীতি , কলা সংস্কৃতিৰ লগতে বহুতাে জনজাতীয় শব্দসম্ভাৰো অসমীয়া ভাষাত অন্তর্ভুক্ত হৈছে । সেয়ে লেখক আব্দুছ ছাত্তাৰদেৱে কৈছে যে অসমৰ বৈচিত্র্যপূর্ণ জনগােষ্ঠীৰ গাঁথনিতে আসমীয়া সংস্কৃতিৰ বৈশিষ্ট্য ৰক্ষা হৈছে ।\n৫। বিশেষ এটা ঔদ্যোগিক আবেষ্টনীৰ মাজত বসবাস কৰিবলৈ লােৱা কাৰণেও থলুৱা সংস্কৃতিৰ পৰা আঁতৰিও পৰিল ।\nইয়াত কি ঔদ্যোগিক আবেষ্টনীৰ কথা উল্লেখ কৰিছে আৰু কোনে , কিহৰ বাবে আঁতৰি পৰাৰ কথা কৈছে— পাঠৰ আলমত বিচাৰ কৰা ।\nউত্তৰ : উক্ত বক্তব্যই চাহ উদ্যোগৰ কথা উল্লেখ কৰিছে । অর্থাৎ ব্রিটিছে অসমত ব্যৱসায়িক লাভালাভৰ উদ্দেশ্যে জনসমাজৰ পৰা নিলগতহে চাহ বাগানবােৰ স্থাপন কৰিছিল আৰু চাহ বাগানৰ আশে – পাশেই ইয়াত কাম কৰা বনুৱাবােৰক থাকিবলৈ আবাসৰ সুবিধা কৰি দিছিল । এই বনুৱাবােৰৰ বাগান , কলঘৰৰ মাজতে জীৱন সীমাবদ্ধ আছিল ।\nএওঁলােকৰ শিক্ষা – দীক্ষাৰ প্রতি কোনাে ব্যৱস্থা নকৰাত এওঁলােক বহুক্ষেত্ৰত পিছ পৰি ৰৈছিল। যাৰ ফলত অসমৰ জনসমাজৰ লগত মিলা – মিচাৰ সুবিধা নাপাই অসমৰ থলুৱা সংস্কৃতিৰ লগত খাপ খােৱাতাে যথেষ্ট পলম হৈছিল । সেয়ে থলুৱা সংস্কৃতিৰপৰা এই বনুৱা বা চাহ – মজদুৰসকল আঁতৰি পৰিছিল ।\nLesson 1 বৰগীত\nLesson2জিকিৰ\nLesson3প্ৰশস্তি\nLesson4মই অসমীয়া\nLesson5দৃশ্যান্তৰ\nLesson6ছাত্ৰ–জীৱন আৰু সমাজ সেৱা\nLesson7ভাৰতীয় সংস্কৃতি\nLesson 8 অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি\nLesson9ইন্টাৰনেটৰ তিতা – মিঠা\nLesson 10 অৰুণিমা সিনহা\nLesson 11 অৰণ্য যাত্ৰা\nLesson 12 পাৰস্যত এভুমুখি\nLesson 13 কানাইৰ চাতুৰী\nLesson 14 ধৰ ঝাড়ু ধৰ ভাই\nLesson 15 বিষাদযোগ\nLesson 16 প্রাচীন ভাৰতীয় শিক্ষা\nদ্রুত পাঠ বৈচিত্র্যময় অসম\n৬। “ এটা সংমিশ্রিত — সংস্কৃতিসম্পন্ন জাতি , ইয়াক নুই কৰাৰ কোনাে যুক্তি তর্কৰ অবকাশ নাই ”\n—ইয়াত লেখকে কাক আৰু কি সংস্কৃতি সম্পন্ন জাতি বুলি কৈছে । “ নুই কৰাৰ কোনাে যুক্তিৰ্কৰ অৱকাশ নাই । ” বােলা কথাষাৰৰ সত্যাসত্যতা বিচাৰ কৰা ।\nউত্তৰ : ইয়াত লেখকে বৃহৎ অসমীয়া জাতিটোকে সংস্কৃতি সম্পন্ন জাতি বুলি কোৱা হৈছে ।\nকথাফাকিয়ে বর্তমানৰ অসমীয়া জাতিটো যে কোনাে এক বিশেষ গােষ্ঠীৰপৰা সৃষ্টি হােৱাৰ পৰিবৰ্তে বিভিন্ন ভাষা – গােষ্ঠীৰ কলা – সংস্কৃতিৰ ৰীতি – নীতি বা আচাৰ অনুষ্ঠানৰ সংমিশ্ৰণতহে বৃহৎ অসমীয়া জাতি গঢ় লৈ উঠিছে তাকে বুজাব বিচাৰিছে ।\nঅর্থাৎ অসমীয়া জাতি বিভিন্ন জাতি – উপজাতি , জনগােষ্ঠী আদিৰ দ্বাৰা গঢ়িত নানাৰঙী ফুলেৰে গঠিত এডাল সুগন্ধি পুষ্পমালাসস্বৰূপ ।\nবিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন জনজাতীয় লােকসকলৰ অসমলৈ আগমন ঘটিছিল । এয়ােদশ শতিকাত মংগােলীয় জনগােষ্ঠীৰ অসমলৈ আগমন ঘটিছিল । ইয়াৰে আগৰেপৰাই বড়াে , কছাৰী , কোচ – চুতীয়া , দেউৰী – ডিমাছা , মিচিং , তিৱা আৰু কাবি জনজাতিৰ লােকসকল অসমত আছিল ।\nঅতীত অসমৰ বাসিন্দা বুলিলে । অকা , ডফলা , আবৰ – মিছিমি আদি জনগােষ্ঠীও অন্তর্ভুক্ত হৈছিল । এই জনজাতিসকলৰ সংস্কৃতিৰ ধৰ্মই বিশেষ স্থান লাভ কৰিছিল । তদুপৰি অসমীয়া সংস্কৃতিত এই জনজাতিবােৰৰ যথেষ্ট উপাদান আছে । মিচিং , কছাৰী , তিৱা , কার্বি । আদি সম্প্রদায়ে নিজ নিজ উপভাষা জীয়াই ৰখাৰ উপৰি অসমীয়া ভাষাকো আয়ত্ত কৰি নিজকে অসমীয়া বুলি পৰিচয় দিছিল ।\nব্ৰিটিছে অসমত চাহ বাগান পতাত ইয়াত কাম কৰিবলৈ বিহাৰ , উৰিষ্যা , মধ্যপ্রদেশ আদিৰ পৰাও চাওঁতালী , মুণ্ডা , ভূমিজ , তাতী আদি জনগােষ্ঠীয়ে অসমীয়া মাত – কথা গ্রহণ কৰি অসমীয়া আচাৰ , নীতি , সাজ – পাৰ গ্ৰহণ কৰি অসমীয়া জাতিৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ হৈ পৰে ।\nচতুর্থ দশকত পূর্ববংগৰ পৰা অহা মৈমনসিংসকলেও নিজৰ মাতৃভাষা ত্যাগ কৰি অসমীয়া ভাষা গ্ৰহণ কৰি অসমীয়া জাতিৰ সৌষ্ঠৱ বৃদ্ধি কৰিছিল । অর্থাৎ এই সকলােবােৰ জনগােষ্ঠীক লৈয়েই অসমীয়া জাতি । সেয়েহে এওঁলােকৰ আচাৰ – নীতি , কলা সংস্কৃতিৰ লগতে বহুতাে জনজাতীয় শব্দসম্ভাৰৰা অসমীয়া ভাষাত অন্তর্ভুক্ত হৈছে ।\n৭। “ লগে লগে সংস্কৃতিৰ ৰূপান্তৰ ঘটিল ।\n” — কিহৰ লগে লগে সংস্কৃতিৰ ৰূপান্তৰ ঘটিছিল ? এই ৰূপান্তৰ কিদৰে ঘটিছিল বুজাই লিখা ।\nউত্তৰ : বিভিন্ন সময়ত অসমলৈ অহা বাহিৰা জনগােষ্ঠীসমূহে ৰজাঘৰীয়া পৃষ্ঠপােষকতাত বা অসমীয়া মানুহৰ উদাৰতাৰ বাবেই অসমত স্থায়ীভাৱে ৰৈ গ’ল । এই বাহিৰা মানুহবােৰ যি ঠাইৰ পৰা মূলতে আহিছিল সেই ঠাইৰ লগত সম্পর্ক ছেদ কৰি অসমীয়া ভাষা – সংস্কৃতিকে নিজৰ বুলি আঁকোৱালি ল’লে । ফলত তেওঁলােকৰ প্রভাৱত সংস্কৃতিৰ ৰূপান্তৰ ঘটিল ।\nএটা সম্প্রদায়ৰ ভাল ভাল আচাৰ – ব্যৱহাৰ , ৰীতি – নীতি সহজেই আনটোৱে গ্রহণ কৰিলে । সেয়ে খাদ্য – প্রণালী , ৰন্ধন – প্রণালী , সাজ – পাৰ , দৈনন্দিন ব্যৱহাৰৰ আচবাব ।\nআদিসকলােতে এক আমূল পৰিৱৰ্তন ঘটিল । এই পৰিৱৰ্তন বাধ্যতামূলকবা কোনেও কাকো জোৰ কৰি জাপি দিয়া পৰিৱৰ্তন নহয় । এয়া মানুহৰ মনৰ আৱেগৰ পৰা সৃষ্টি হােৱা।ফলত বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ সংমিশ্ৰণত গঢ়ি উঠিল এক বলিষ্ঠ আৰু বৈচিত্র্যপূর্ণ বৃহৎ অসমীয়া সংস্কৃতি।\n৮৷ তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা :\n( ক ) দেখা যায় সকলােকে বান্ধি থােৱা এনাজৰীডাল আছিল অসমীয়া ভাষা ।\nউত্তৰঃ উদ্ধৃত কথাফাকি লেখক আব্দুছ ছাত্তাৰ ৰচিত প্ৰৱন্ধ ‘অসমৰ জনগােষ্ঠীৰ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতি ’ নামৰ প্ৰৱন্ধৰ অন্তৰ্গত ।\nলেখকে উক্ত বাক্যশাৰীৰ যােগেদি বিভিন্ন জনগােষ্ঠীসমূহে কিদৰে স্বতঃস্ফূর্তভাৱে নিজৰ কলা – সংস্কৃতি এৰি অসমীয়া সংস্কৃতিক আঁকোৱালি লৈছিল , পশ্চিমীয়া সংস্কৃত্ৰি প্ৰভাৱ কিদৰে অসমীয়া সমাজত পৰিছিল তাকে বুজাব বিচাৰিছে । কিয়নাে পশ্চিমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱে মানুহৰ পুৰণিকলীয়া ধ্যান – ধাৰণাৰ আমূল পৰিবর্তন সাধিলে ।\nসাজ – পাৰ বা খাদ্য – সামগ্ৰীৰ পৰিৱৰ্তৰ দৰে মানুহৰ মাজত জাত কুলৰ বিচাৰ নােহােৱা হ’ল । হিন্দু – মুছলমানৰ মাজত সম্প্রীতিৰ ভাব সৃষ্টি হ’ল আৰু দুয়ােপক্ষই বিভিন্ন উৎসৱ – পার্বণত বিনাদ্বিধাই লগালগি হ’ল ।\nআনকি মৰাশ সৎকাৰতত তেওঁলােকে ভাগ লৈছিল । এয়া সকলাে স্বতঃস্ফূর্তভাৱেই ঘটিল । কোনেও কাকো জোৰ কৰা নাছিল । লেখকে সেয়ে এই গােটেইবােৰ স্বতঃপ্রণােদিতভাৱে হােৱা প্রক্রিয়া বুলি মন্তব্য কৰিছে ।\nগ ) এইয়া আছিল দিয়া – লােৱা আৰু এৰা ধৰাৰ ব্যৱস্থা ।\nউত্তৰ : উদ্ধৃত বাক্যাংশ লেখক আব্দুছ ছাত্তাৰ ৰচিত পাঠ ‘ অসমৰ জনগােচ্ছ গাঁথনি আৰু সংস্কৃতিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে ।\nলেখকে উক্ত বাক্যশাৰীৰ যােগেদি বৃহৎ অসমীয়া জাতি গঠন প্রক্রিয়া কিদৰে বিভিন্ন জনগােষ্ঠীসমূহে অৰিহণা যােগাইছিল তাকে বুজাব বিচাৰিছে অর্থাৎ বিভিন্ন সময়ত অসমলৈ অহা বিভিন্ন জাতি – উপজাতিৰ মানুহবাে অসমতে স্থায়ীভাৱে থাকিবলৈ ল’লে আৰু নিজৰ ভাষা – সংস্কৃতি ত্যাগ ক অসমীয়া ভাষা – সংস্কৃতিকে নিজৰ কৰি ল’লে ।\nএওঁলােক স্থায়ীভাৱে থাকিবৈ লােৱাত সংস্কৃতিৰাে ৰূপান্তৰ ঘটিল । এটা সম্প্রদায়ৰ ভাল লগা কিছুমান ৰীতি নীতি , আচাৰ – ব্যৱহাৰ আন এটাই গ্রহণ কৰিলে । খাদ্য – প্রণালী বা ৰন্ধন প্রণালী সলনি হ’ল।নতুন সাজ – পাৰ বা গহণা গাঁঠৰি অসমীয়া সমাজত প্ৰচলন ঘটিল অর্থাৎ বাহিৰৰ জনগােষ্ঠীৰ বহু সম্পদ অসমীয়াত অন্তর্ভুক্ত হ’ল ।\nঅসমীয়া বহু কথা তেওঁলােকে নিজৰ কৰি ললে । অৱশ্যে কোনােৱে কাকো জাপি দিয় নাছিল । লেখকে সেয়ে এই সাংস্কৃতিক আৰু ভাষিক আদান – প্রদানক দিয়া লাে আৰু এৰা – ধৰাৰ ব্যৱস্থা বুলি মন্তব্য কৰিছে ।\nভাষা বিষয়ক :\n৯। সন্ধি ভাঙা :\nসংস্কৃতি , জলাঞ্জলি , ভৌগােলিক\nউত্তৰ : সংস্কৃতি – সম্ + কৃতি\nজলাঞ্জলি – জল + অঞ্জলি\nভৌগােলিক – ভূগোল + ইক\n১০। “ প্র ” উপসর্গলগ লগাই তিনিটা শব্দ গঠন কৰা ।\nউত্তৰ: প্ৰব্ৰজন , প্রৱেশ , প্রচেষ্টা ।\n১১। বাক্য ৰচনা কৰা :\nভাষা – সংস্কৃতি , পূজা – পার্বণ , বেপাৰ-বাণিজ্য , সহজ সৰল , দিয়া – লােৱা , এৰা ধৰা।\nউত্তৰ : ভাষা – সংস্কৃতি ― অসমৰ ভাষা – সংস্কৃতি বৈচিত্র্যপূর্ণ ।\nপূজা – পার্বণ ― বেপাৰ বাণিজ্যৰ উপৰি পূজা – পার্বণৰ বাবেও বহুতাে লােক অসমলৈ আহিছিল ।\nবেপাৰ – বাণিজ্য ― বেপাৰ – বাণিজ্যৰ কাৰণে বহুতাে পাঞ্জাৱী , শিখ , মাৰােৱাৰী আদি অসমলৈ আহিল ।\nসহজ –সৰল ― বিভিন্ন কাৰণত অসমলৈ আহি নিগাজীকৈ বহা লােকসকলক সহজ – সৰল কছাৰী , চুটিয়া , কোচ , বড়াে আদিয়ে নির্বিবাদে গ্ৰহণ কৰিলে ।\nদিয়া – লােৱা — বিভিন্ন জাতি – উপজাতিৰ সংস্কৃতি দিয়া – লােৱাৰ মাজেৰে গঢ় লৈ উঠিল ।\nএৰা – ৰা — বিভিন্ন জাতি – উপজাতিৰ সংস্কৃতিৰ লগতে পূজা – পার্বণ , সাজ – সজ্জাও এৰা – ধৰাৰ মাজেৰে গঢ় লৈ উঠিল ।


পৃষ্ঠা:A Dictionary Of Phrases From Assamese To Assamese And English.djvu/১৩০ - ৱিকিউৎস\nপৃষ্ঠা:A Dictionary Of Phrases From Assamese To Assamese And English.djvu/১৩০\nহয়, তেনেহলে সি সেই বাবে শলাগ লব লাগে। এই স্থলত কোৱা হৈছে যে শলাগ লোৱা দূৰত থাকোক সি নানা প্ৰকাৰ আসোৱাঁহ ধৰি গিৰিহঁতৰ আগত নানা প্ৰকাৰেৰে টপটপাই কথা কৈ থাকে। এতেকে,—কোনো মানুহক আশ্ৰয় দিলে সি শলাগ নলৈ নানা প্ৰকাৰৰ আসোঁৱাহ ধৰা, to hear complaints fromaprotege for shortcomings made instead of expressions of grati- tude for benefits received.\nঠাই নাইকিয়া—বিণ, কোনো বস্তু অতিৰিক্ত হলে থবলৈ ঠাই নাইকিয়া হয়। এতেকে,—অতিৰিক্ত, অপৰিমিত, অসংখ্য, excessive, plenti- ful, innumerable.\nঠৰঙ্গা পচলা—বিং, মানুহে কল-পুলি পচলা কৰি খায়। কল-পুলিৰ ডাঙ্গৰ-পাত নাথাকে, আৰু তাত থোক নপৰে। বতাহ বলিলেও সি ঠৰঙ্গা হৈয়েই থাকে, হালি-জালি নাযায়। এতেকে—, ঠৰঙ্গা হৈ থকা অৰ্থাৎ লৰচৰ নকৰা মানুহ, বন-বাৰি কৰিবলৈ অনিচ্ছুক মানুহ, one who is too lazy to move, an extremely indolent person.\nঠেং নচুৱাই থকা—ক্ৰি, বন-বাৰি নোহোৱা মানুহ বহি বহি ঠেং জোকাৰি থাকে। এতেকে,—এলাহত কালহৰণ কৰা, to spend time idly\nঠেঙ্গৰ ওপৰত ঠেং তোলা- ক্ৰি, সুখীয়া মানুহে আয়মেৰে ঠেঙ্গৰ ওপৰত ঠেং তুলি থাকে। এতেকে,—আয়মেৰে থকা, সুখ-স্বচ্ছন্দতা উপভোগ কৰা, to leadalife of ease and comfort.\nঠেং-তলে যোৱা—বিণ, ঠেং শৰীৰৰ সকলো অবয়বৰ তলত থাকে। কোনো মানুহৰ ঠেঙ্গৰ তলে দি যি মানুহে সৰকি যায়, সেই সৰকি যোৱা মানুহটো প্ৰথম মানুহতকৈ বহু গুণে নাম খাপৰ বুলি বুজা যায়। এতেকে,—অতি অধম, inferior beyond comparison.\nঠেক ছিগা—বিণ, গছৰ ঠেৰু ছিগিলে সি উদগতি কৰিব নোৱাৰে। মানুহক গছেৰে তুলনা কৰা হৈছে। এতেকে,— প্ৰধান অৱলম্বনশূন্য, destitute of the principal support\nঠেলিয়াই কোৱা—ক্ৰি, এনেৰূপ ঠেলা মাৰি কথা কোৱা হয়, যে সেই কথা ঠেলা\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পৃষ্ঠা:A_Dictionary_Of_Phrases_From_Assamese_To_Assamese_And_English.djvu/১৩০&oldid=107174"ৰ পৰা অনা হৈছে


Home BIPASHA-BORA. বিপাশা-বৰা MONOR-KATHA মনৰ কথা মনৰ কথা\nxukhdukh.com August 29, 2015 BIPASHA-BORA. বিপাশা-বৰা, MONOR-KATHA, মনৰ কথা,\nসন্তানক দিব খোজা পৃথিৱীখন\nআমি সপোন দেখিছিলো আমাৰ আহিবলগীয়া সন্তানে এখন জাতিহীন ,বৰ্ণহীন, লিংগবৈষম্যহীন আৰু ঈশ্বৰহীন পৃথিৱীত খোজ কাঢ়িব৷পিছে পৃথিৱীখন আমি ভবাৰ দৰে সহজ আৰু সুন্দৰ নহয়! আভাসী পৃথিৱীত বাছি বাছি বন্ধুত্বৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰা স্বত্বেও দেখো বহু মানুহৰে মনবোৰ ঠেক৷ তেওঁলোকে নিজৰ পত্নী প্ৰেয়সীকতো দুৱাৰ মাৰি ৰাখিব খোজেই, চ’ছিয়েল নেটৱ’ৰ্কিঙ চাইটতো নাৰীয়ে কি পিন্ধা উচিত, আদৰ্শ নাৰী কেনে হ’ব লাগে, উপদেশ দিবলৈ নেৰে৷ তেওঁলোকে নাৰীৰ প্ৰতিভাক স্বীকাৰ কৰিবলৈ টান পায়, নাৰী মাত্ৰেই সোণৰ জখলা এডাল পাৰি থোৱা থাকে বুলি তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে ৷\nতদুপৰি, নিজে জন্ম লোৱা জাত-কুলক আনতকৈ শ্ৰেষ্ঠ জ্ঞান কৰি আন সম্প্ৰদায়ক সুযোগ পালেই হেয় প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ তেওঁলোক সদা-সচেষ্ট ৷ মোৰ বিয়াৰ সময়তে কত যে বৰ্ণহিন্দুৰ অৰ-তৰ পৰা উফৰি অহা তিতকাৰি মোৰ প্ৰতিলোম বিবাহক লৈ !! ভাগ্য ভাল যে তেনে সাম্প্ৰদায়িক, ঠেক চিন্তা- চৰ্চাৰ নিজ জাতৰ মানুহৰ লগত মই জীৱনটো কটোৱাৰ কথা ভাবিব লগা নহ'ল ৷\nতৃতীয়তে সেই শ্ৰেণীৰ মানুহ, যিসকলে নীতি-আদৰ্শহীন আৰু দূৰ্নীতিগ্ৰস্ত ৰাজনীতিকৰ অনুগত ভৃত্যৰ দৰে আচৰণ কৰে৷ তেওঁলোকে নিজৰ মেধাতকৈও কাৰোবাৰ দয়াৰ বাবেহে চাকৰি পোৱা বুলি বিশ্বাস কৰে আৰু প্ৰভুভক্তি দেখুৱাবলৈ ছ’চিয়েল মিডিয়াত গুন গান গাবলৈ নেৰে ৷ বৰ হাঁহি উঠে তেওঁলোকৰ প্ৰভুসকল আৰু ভক্তসকলৰ সময়ে সময়ে দিয়া বক্তব্য আৰু গিৰকিটৰ দৰে সলোৱা ৰং দেখি ৷\nকেতিয়াবা বিৰক্তিত আনফ্ৰেইণ্ড কৰিবলৈ লৈও থমকি ৰ’ব লগা হয় ,কিয়নো ফ্ৰেইন্ডলিষ্টৰ বেছিভাগেই স্কুল-কলেজ- বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বন্ধু, এসময়ৰ সহকৰ্মী,বিভিন্ন মেল-মিটিঙত চিনাকি মানুহ৷ সেই সুহৃদ বন্ধুসকল এতিয়া পৰিৱৰ্তিত হৈছে একোজন ধৰ্মান্ধ, উগ্ৰ জাতীয়তাবাদী, সোঁপন্থী নেতাৰ অনুগত, সাম্প্ৰদায়িক ব্যক্তিলৈ৷ এইটোও মোৰ বাবে দুখৰ কথাই৷ সদায় উঠা-বহা কৰা মানুহখিনিয়েই এনে, বৃহত্তৰ সমাজখনৰ কথা বাদেই দিলো৷\nএনে লাগে যেন, আমাৰ সন্তানক আমি দিব খোজা পৃথিৱীখন আমি কোনোদিনেই দিব নোৱাৰিম !!!\nTags # BIPASHA-BORA. বিপাশা-বৰা # MONOR-KATHA # মনৰ কথা\nLabels: BIPASHA-BORA. বিপাশা-বৰা, MONOR-KATHA, মনৰ কথা


Job5| AsmULB | STEP | মাতাচোন, কোনোবাই তোমাক উত্তৰ দিব নে? আৰু পৱিত্ৰ লোকৰ মাজত তুমি কালৈ মুখ কৰিবা?\n1মাতাচোন, কোনোবাই তোমাক উত্তৰ দিব নে? আৰু পৱিত্ৰ লোকৰ মাজত তুমি কালৈ মুখ কৰিবা? 2কিয়নো মনৰ বেজাৰে অজ্ঞানক বধ কৰে, আৰু অসুয়াই নিৰ্ব্বোধক হত্যা কৰে। 3মই নিজে অজ্ঞানক শিপা ধৰা দেখিলোঁ, কিন্তু মই তৎক্ষণাৎ তাৰ বাসস্থানক শাও দিলোঁ।\n4তাৰ সন্তানবিলাক নিস্তাৰৰ পৰা দূৰ হল, আৰু সিহঁতক ৰাজদুৱাৰত গুড়ি কৰা হল; সিহঁতক উদ্ধাৰ কৰোঁতা কোনো নাছিল। 5ক্ষুধাতুৰ লোকে তাৰ শস্য খাই পেলালে, কাঁইটৰ বেৰাও ভাঙি তাক দিলে, আৰু ফান্দে সিহঁতৰ সম্পত্তিলৈ মুখ মেলিলে।\n6কিয়নো অমঙ্গল ধুলিৰ পৰা উৎপন্ন নহয়, আৰু মাটিৰ পৰা ক্লেশ নগজে; 7কিন্তু যেনেকৈ জুইৰ ফিৰিঙ্গটি ওপৰলৈ উড়ে, তেনেকৈ মানুহ দুখৰ নিমিত্তে জন্মে।\n8কিন্তু মই হোৱা হলে ঈশ্বৰৰ গুড়িলে গলোঁহেতেন, আৰু মোৰ গোচৰ ঈশ্বৰৰ আগত উপস্থিত কৰিলোহেতেন। 9অনুসন্ধান কৰিব নোৱাৰা মহৎ কৰ্ম্মও ৰেওঁ কৰে; অসংখ্য অদ্ভত কাৰ্য্যও তেওঁ কৰে; 10তেওঁ পৃথিৱীৰ ওপৰত বৃষ্টি বৰষায়, আৰু পথাৰৰ ওপৰত জল বোৱায়;\n11তেওঁ নীহ লোকবিলাকক ওখ কৰে, আৰু শোকাতুৰবিলাক সৌভাগ্যলৈ উন্নত হয়। 12তেওঁ ধূৰ্ত্তবোৰৰ কল্পনা ব্যৰ্থ কৰে; তাতে সিহঁতৰ হাতে সিহঁতৰ অভিপ্ৰায় সাধন কৰিব নোৱাৰে। 13তেওঁ জ্ঞানী লোকবিলাকক সিহঁতৰ নিজৰ চতুৰতাত ধৰে; তাতে কুটিলমনবোৰৰ কল্পনা নিস্ফল হৈ পৰে।\n14সিহঁতে দিনতেই আন্ধাৰৰ লগ পায়, ৰাতিৰ নিচিনাকৈ দিন-দুপৰতে খপিয়াই ফুৰে। 15কিন্তু তেওঁ সিহঁতৰ মুখৰূপ তৰোৱালৰ পৰা, আৰু পৰাক্ৰমীৰ হাতৰ পৰা দৰিদ্ৰক নিস্তাৰ কৰে। 16এইদৰে দীনহীনে আশা পায় আৰু অধৰ্ম্মই নিজৰ মুখ বন্ধ কৰে।\n17চোৱা যি মানুহক ঈশ্বৰে শুধৰায়, সেই মানুহ ধন্য; এই কাৰণে তুমি সৰ্ব্বশক্তিমানৰ শাস্তি হেয়জ্ঞান নকৰিবা। 18কিয়নো তেওঁ ঘা লগায়, আৰু তাক বান্ধে; তেওঁ আঘাত কৰে, আৰু নিজ হাতেৰে তাক সুস্থ কৰে। 19তেওঁ ছয় সঙ্কটৰ পৰা তোমাক উদ্ধাৰ কৰিব; এনে কি, সাত সঙ্কটতো অমঙ্গলে তোমাক স্পৰ্শ নকৰিব।\n20তেওঁ আকালত মৃত্যুৰ পৰা তোমাক মুক্ত কৰিব, আৰু যুদ্ধত তৰোৱালৰ মুখৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিব, 21তুমি জিবাস্বৰূপ চাবুকৰ কোবৰ পৰা লুকাই থাকিবা; আৰু বিনাশ আহিলে তুমি তাৰ পৰা ভয় নাপাবা। 22বিনাশ আৰু দুৰ্ভিক্ষ দেখিলা তুমি হাঁহিবা, আৰু বনৰীয়া জন্তুৰ পৰা তুমি ভয় নাপাবা।\n23কিয়নো পথাৰৰ শিলবোৰৰ লগত তোমাৰ সন্ধি হব, আৰু বনৰীয়া জন্তুবোৰ তোমাৰ লগত শান্তভাৱে থাকিব। 24তাতে তোমাৰ তম্বু যে কোশলে আছে তাক তুমি জানিবলৈ পাবা, আৰু তোমাৰ নিবাসৰ ঠাইত বুজ ললে, আশাত বঞ্চিত নহবা। 25আৰু তোমাৰ সন্তান-সন্তুতি যে অধিক হব, আৰু তোমাৰ বংশ যে পৃথিবীৰ তৃণৰ দৰে বাঢ়িব, ইয়াকো জানিবলৈ পাবা।\n26ডাঙৰি যেনেকৈ উচিত সময়ত নিয়া হয়, তেনেকৈ তোমাকো সম্পুৰ্ণ আয়ুসত মৈদামলৈ নিয়া হব। চোৱা, সেয়ে আমাৰ কথা, আমি বিবেচনা কৰি ইয়াকে নিশ্চয় পালোঁ; তাক শুনা, আৰু তুমি নিজৰ ভালৰ অৰ্থে তাক গ্ৰহণ কৰা।


শুনা সভাসদ শুনা\nঅসমৰ ছপা মাধ্যম চৰকাৰৰ ওচৰত সেও হোৱাৰ পিছত মই ডিজিটেল মাধ্যমত ৰাইজৰ লগত কথা হ’বলৈ মন মেলিছোঁ। সময় বৰ বেয়া। এই চৰকাৰ আৰু তাৰ বিপুল যক্ষ-ৰক্ষ বাহিনীয়ে ভাৰতৰ পৰা গণতন্ত্ৰ পুলিয়ে পোখাই উঘালিবলৈ নানা ফন্দী-ফিকিৰ কৰি আছে। বাধা দিয়া সকলো ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিস্থানকে ছলেবলে কৌশলে নিস্তেজ কৰি পেলাইছে। একমাত্ৰ ন্যায়ালয়েই ভৰসা আছিল, কিন্তু শেহতীয়াকৈ ন্যায়ালয়ৰ ভূমিকাও দুৰ্বল হৈ পৰা দেখা যায়। গতিকে মানুহ সজাগ হৈ থকা অতি জৰুৰীভাৱে প্ৰয়োজনীয় হৈ পৰিছে। নিৰ্বাচনতো ছলাহী কথা আৰু ধনৰ মোহত বন্দী হ’লে চিৰকাল সঁজাত বন্দী চৰাই হৈ থাকিব। মূৰ ওখকৈ মানুহ বোলাব নোৱাৰিব।\nদুৰ্নীতি দমনৰ ইতিবৃত্ত\nএই কেইদিন বাতৰি কাকত মেলিলেই প্ৰথম পৃষ্ঠাতে ডাঙৰ আখৰেৰে নানা দুৰ্নীতি দমনত পুলিচ তথা চৰকাৰৰ কেৰামতীৰ খবৰ ওলোৱা দেখা যায়। তাত বোলে এজন চক্ৰ বিষয়াই হাত মেলি পাঁচ হেজাৰ টকা ভেটি লওঁতে তৎপৰ পুলিচৰ অপৰাধ শাখাই ধৰা পেলালে। তাত বোলে পুলিচৰ এছ আই এজনে চাৰি হেজাৰ টকা লৈ চোৰ এটাক হাজোতৰ পৰা উলিয়াই পঠাওঁতেই তেনেদৰে ধৰা পৰিল। চাৰিওপিনে দুৰ্নীতি দমনৰ তুমুল অভিযানৰ বিপুল প্ৰচাৰ। পিচে, দুষ্ট লোকে ৰটি ফুৰিছে বোলে, ‘’হাতী চুৰ কৰি আগে আগে যায়, বেঙেনা চোৰক ধৰে।‘’ ভালেমান দিন হ’ল বিশ্বাসযোগ্য আৰু বিশদ তথ্যপাতিৰে স্থানান্তৰত বাতৰি ওলাল যে স্বয়ং মুখ্যমন্ত্ৰীৰ পৰিয়াল আৰু ঘনিষ্ঠজন বিয়াগোম দুৰ্নীতিত জড়িত হৈছিল ২০০৬-২০০৭ চনতে।\nচৰকাৰৰ পৰা মহৎ জনকল্যাণমূলক উদ্দেশ্যৰে মাটি দান লৈ কামৰূপৰ বিভিন্ন ঠাইত মুঠ ২৯ বিঘাতকৈ বেছি মাটি দখল কৰি তেওঁবিলাকে তাক ব্যৱসায়িক সম্পত্তিত পৰিণত কৰিছিল বোলে। সৱিশেষ তথ্যৰে ভৰা প্ৰতিবেদনখনত উক্ত মাটিৰ সঠিক অৱস্থান, দাগ নং, পট্টা নং, যিবোৰ অবৈধ, আইন বিৰোধী কাৰ্যৰে চৰকাৰী ভূমি দখল কৰা হৈছিল, সেই সকলো পৰিষ্কাৰকৈ দিয়া হৈছে। তদুপৰি সংশ্লিষ্টসকলে কি কি কৌশলেৰে এনে অবৈধ কাৰ্যক লুকুৱাবলৈ অভিসন্ধি কৰিছিল, তাকো দিয়া হৈছে।\nতাৰ পিছত দেশত বাহাল হৈ থকা বাক্ স্বাধীনতাৰ ফলত দুদিন ধৰি ইয়াৰ বাতৰিকাকতত এই বিষয়ে একো নোলাল। দুদিন পিছত চুৰ্চুৰিয়াকৈ ওলাল। ইতিমধ্যে চৰকাৰে খবৰটো সম্পৰ্কে ধোঁৱা বিয়পাবলৈ ধৰিলে। একাংশ টিভিত তাক ভিত্তিহীন বুলি ওপৰে-ওপৰে প্ৰচাৰ কৰাও হ’ল। আন আন খবৰৰ হৈ চৈৰ তলত তাক পুতি পেলোৱাৰ আয়োজন কৰা হ’ল। আনকি বিধান সভাৰ অধ্যক্ষয়ো ‘’তথ্যৰ অভাৱ’’বুলি বিধান সভাত বিষয়টো উত্থাপন কৰিব নিদিলে।\nআমি দেখাত খবৰটোত যথেষ্ট তথ্য আছে, যাৰ ভিত্তিত তদন্ত আৰম্ভ হ’ব পাৰে। তদন্তইহে আৰু প্ৰাসংগিক তথ্য উদ্ঘাটন কৰি দোষ, দোষী নিৰ্ণয় কৰিব। ‘’মোৰ পত্নীক ধৰিছে কিয়, সাহস আছে যদি মোক ধৰক’’ ধৰণৰ টুলুঙা কথা আইন-কানুন নোহোৱা দেশতহে চলিব পাৰে। মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে এনে কথা কয় কিয়?\nঅসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰীজন কলংকৰ পৰা মুক্ত হোৱাটো সকলো সৎ নাগৰিকে বাঞ্চা কৰে। তেন্তে এই কামত কোনোবাই আগভাগ লোৱাটো উচিত নহ’বনে? ২০০৬-০৭ চনতে যদি ইয়াৰ শুভাৰম্ভ তেন্তে তাৰ বৰ্তমান ৰূপ কি বুলিও দুষ্টলোকে প্ৰশ্ন উঠাব।\nদান দক্ষিণাৰ কল্পতৰু\nঅসমীয়া ব্যৱসায়ী আৰু উদ্যোগী কৰ্মক্ষেত্ৰত নমাৰ দুদিনমান পিছতে কিয় দুৱাৰ বন্ধ কৰিবলৈ বাধ্য হয়, তাৰ এটা দেখদেখ কাৰণ বহুতৰে চকুত পৰিছে। সেইটো হ’ল প্ৰথমে আন্তৰিকতাৰে কামত লগাৰ দুদিনমান পিছত সেইকণ পৰিশ্ৰমৰ কিছু সুফল পায় ডেকা উদ্যোগী বা ব্যৱসায়ীজনে। আৰু ঠিক তেতিয়াই অলপ আৰাম কৰিবলৈ তেওঁ এজন সহকাৰী নিয়োগ কৰে। সহকাৰীজনকে সকলো কামত পাচে, আৰু লাহে লাহে নিজে কামলৈ আহিবলৈ এৰি সহকাৰীজনক উদ্যোগ/ব্যৱসায়ৰ দায়িত্ব এৰি দিয়ে। ফলত হয় ব্যৱসায় বা উদ্যোগত লোকচান আৰম্ভ হয়, নহ’লে সহকাৰীজনে চন্দুকৰ টকা পইচা লৈ উধাও হয়।\nঅৰ্থাৎ নিজৰ উদ্যোগ তথা ব্যৱসায়ৰ সাফল্যৰ বাবে আমাৰ সৰহভাগ নবীন উদ্যোগী বা ব্যৱসায়ীয়ে একেৰাহে কষ্ট কৰিবলৈ টান পায়। তেওঁলোকৰ ধাৰণা জীৱনটো উদযাপন কৰিব লাগে। কিন্তু আদিম যুগৰে পৰা মানুহে দৈহিক আৰু মানসিক পৰিশ্ৰম কৰি মাজে মাজে জীৱন উদযাপন কৰি আহিছে। কৰ্মও আচলতে জীৱন উদযাপনৰ অংগ। আনকি আদিম মানুহৰ শিল্পকলাতো কৰ্মৰে প্ৰতিফলন দেখা যায়। কাৰণ কৰ্মৰ মাজেৰে জীৱন যাপনৰ সমল বিচাৰি উলিওৱা হয়। তেন্তে সাফল্যৰ বাবে ব্যৱসায়ী বা উদ্যোগী কিয় জোখাৰে পৰিশ্ৰমী নহ’ব?\nঅসমীয়াৰ ক্ষেত্ৰত নিস্কৰ্মা আৰামৰ প্ৰতি এই লোভ কিয়? নিস্কৰ্মা জীৱন বেমাৰ আজাৰৰে নহয়, আন বহু এনে বিকাৰৰ কাৰণ হয় যিবোৰে জীৱন শেষত বিষাদ কৰি তোলে। নিচাসক্তিয়েই হওক বা লাম্পট্যই হওক। মোৰ বিশ্বাস যে অসম আন্দোলনে সমগ্ৰ জাতিক প্ৰথমতে জাগ্ৰত কৰি পিছত কিন্তু বিপথে লৈ গৈ বিনাশ্ৰমে পোৱা ধন-ক্ষমতাৰ প্ৰতি আসক্ত কৰি তুলিছিল। তাৰ পাছত আলফাই মানুহক দিশহাৰা কৰিলে। তেতিয়াই কেন্দ্ৰীয় ৰাষ্ট্ৰশক্তি দখল কৰা মহলবোৰে অসমৰ সম্পদ কৰায়ত্ত কৰিবলৈ ফন্দী আৰম্ভ কৰে। সিহঁত হিন্দীভাষী মজুৰ বা ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ী নহয়। বৃহৎ পুঁজিবাদী শক্তি। সেনাবাহিনীৰ প্ৰতিপত্তি আৰু আলফাৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ মাজত আমাৰ মানুহৰ কৃষি-শিল্প-ব্যৱসায়, একোতে ঐকান্তিক পৰিশ্ৰমৰ সুফল লাভ কৰাৰ উপায় নোহোৱা হ’ল। ফলত আধুনিক শ্ৰমত অনভ্যস্ত জাতিটোৱে এলাহকে পৰম সম্পদ জ্ঞান কৰা হ’ল।\nতৰুণ গগৈ চৰকাৰৰ দিনত শান্তি উভতি আহিল। চৰকাৰেও মানুহক হিংসাত্মক কামৰ পৰা আঁতৰাবলৈ নৃত্য-গীত, শিল্প-সংস্কৃতিত মজি থাকিবলৈ উৎসাহিত কৰিলে। নতুনকৈ ওলোৱা টিভি চেনেলবোৰতো সেই একেই উদ্গনি বা উচটনি। নাচ-গানত মানুহ ইমান মতলীয়া হ’ল যে কাম কৰি উপাৰ্জন কৰাৰ কথা ভাবিবলৈ এৰিলে। গোটেই বছৰ জুৰি বহাগ বিহু পালন কৰাৰ ৰেৱাজ হ’ল। তিনিটকীয়া চাউল বিলায়ো মানুহক উপাৰ্জনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় শ্ৰমৰ পৰা আঁতৰাই ৰখা হ’ল।\nচৰকাৰৰ এই ধৰণৰ চৰিত্ৰৰ ফলত প্ৰশাসনতো প্ৰশাসকৰ শেন চকু নাথাকিল। দুৰ্নীতিয়ে উধৰ পৰা মুধলৈ ছাটি পেলালে। তেতিয়া কাৰ কাৰ বিৰুদ্ধে বিজেপিয়ে দুৰ্নীতিৰ অভিযোগ আনিছিল, কাৰ বিৰুদ্ধে দুৰ্নীতিৰ অভিযোগ ভৰাই পুস্তিকা ছপাইছিল, কাৰো কাৰো নিশ্চয় মনত আছে। বিজেপিয়েই বেছিকৈ ‘’হায়, হায়!’’ কৰি চিঞৰিছিল অসমীয়া মানুহক শ্ৰম বিমুখ কৰা বুলি। আজি কিন্তু বিজেপিয়েই একেধৰণে চৰকাৰ চলাই সেই ধাৰাকে শক্তিশালী কৰি আছে। সেয়ে দান-দক্ষিণাৰ সোঁত ব’বলৈ ধৰিছে। দুখীয়া বুলি, শিল্পী বুলি, সমাজসেৱী বুলি, সাহিত্যিক বুলি, ধাৰ্মিক বুলি, হেজাৰ হেজাৰ টকা নানা শিতানত দান কৰা হৈছে। ৰাইজৰ সমস্যা মেটমৰা হৈ পৰাৰ পিছতো পিতৃ-মাতৃ, শহুৰ-শাহুক সেৱা জনাবলৈ দুদিন ছুটি মঞ্জুৰ কৰা হ’ল-যি পৃথিৱীতে এক নোহোৱা নোপজা ঘটনা।\nএনেবোৰ ঘটনাই মানুহৰ মনত এক ভুৱা নিৰাপত্তাবোধৰ জন্ম দিছে। আৰু নিৰ্বাচনৰ ফলাফলো নিশ্চিত কৰা হৈছে। কিছুমান মানুহে ভাবিবলৈ লৈছে, বিজেপি চৰকাৰ থাকিলেই এনে অযাচিত দান-দক্ষিণাৰ বৰষুণ পৰি থাকিব। কাম কৰি দুখ পোৱাৰো ভয় নাথাকিব। এনেদৰে নিস্কৰ্মা, পাতল ধেমালিৰে জীৱন পাৰ কৰিব খোজা মানুহ লেতুসেতু হয়। কিন্তু চকুৰ আগতে যিবোৰ জনগোষ্ঠীয়ে পৰিশ্ৰমৰ মূল্য বুজি কঠোৰ পৰিশ্ৰমেৰে নানা ধৰণৰ কামত দক্ষতা অৰ্জন কৰিছে অসম ভৱিষ্যতে তেওঁলোকৰে হ’ব। আৰু মুখেৰে জাতীয়তাবাদৰ ফোৰোহনি মাৰি থাকোঁতে আমি আমাৰ নিজা বাসভূমিতে ভিখাৰী ভগনীয়া হ’ব লাগিব। অসমৰ খেতিৰ মাটিকে ধৰি যিবোৰ সম্পদ আছে আমি সেইবোৰ লাভজনক ভাবে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ নিশিকিম। নানা উদ্যোগ, ব্যৱসায়, আন কৰ্মক্ষেত্ৰতো পিছ পৰি যাম।\nএইটো কেবল আমাৰ অচেতন মানসিকতাৰ ফল নহয়। ইয়াৰ অন্তৰালত শক্তিশালী মহলৰ অভিসন্ধি আছে। সেই অভিসন্ধি পৰাস্ত কৰি অসমৰ উৎপাদন ক্ষেত্ৰত নিজৰ হাতৰ সাঁচ বহুৱাব নাজানিলে বা নোৱাৰিলে আমাৰ সেই কঙালী ভিখাৰীৰ দশাই হ’ব।\nঅলপতে মুখ্যমন্ত্ৰীজনাই কৈছিল, ’’আৰু অসমীয়াগিৰি কৰি ভাল নালাগে, ভাৰতীয়গিৰি কৰিহে মনটো আহল-বহল হোৱা যেন লাগে।‘’ ইয়েই প্ৰমাণ কৰে যে অসমীয়া বিলখন মহাসাগৰে গিলি পেলাবলৈ ওলাইছে। সময় থাকোঁতে জাতিক ভালপোৱা নেতা, শিল্পী, উদ্যোগী, ব্যৱসায়ী, কৃষক-শ্ৰমিক সকলোৱে তাৰ পৰা উদ্ধাৰৰ পথ বাছি ল’ব লাগিব।


পলৰীয়া কইনা : বিয়া পাতিলে ৮ জনক, ওলাল এইচআইভি পজিটিভ! Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nপঞ্জাৱ : বিবাহ… ৰজাই হওক বা লগুৱা-লিকচৌৱেই হওক, বিবাহক লৈ সকলোৰে নিজাধৰণৰ এক সপোন থাকে। সপোন কুৱৰী আৰু সপোনৰ সদাগৰৰ লগত প্ৰত্যেকেই বিবাহৰ ডোলেৰে বান্ধ খাই জীৱনৰ দ্বিতীয় ইনিংছ আৰম্ভ কৰিব বিচাৰে। পিছে এই পবিত্ৰ বিবাহো জানো হ'ব পাৰে প্ৰৱঞ্চনাৰে ধন ঘটাৰ 'ব্যৱসায়'! ঘটনা পঞ্জাৱৰ। এগৰাকী ৩০ বছৰীয়া মহিলাই এতিয়ালৈকে ৮জন লোকক প্ৰৱঞ্চনাৰ জালেৰে মেৰিয়াই সৰ্বহাৰা কৰিছে।\nঅভিযুক্ত মহিলাগৰাকীয়ে বিবাহৰ 'চিকাৰ'জন ধনী হ'লে আৰু বিলাসী ঘৰ থাকিলে তেওঁৰ বৈবাহিক 'পিৰিয়ড' ১০-১৫ দিনলৈ বঢ়াই দিয়ে। তাৰপাছত স্বামীৰ পৰিয়ালক নানা ভাবুকি দিয়া আৰম্ভ কৰে আৰু ধন লৈ উধাও হয়। আৰক্ষীৰ জেৰাত মহিলাগৰাকীয়ে ২টা সন্তানৰ মাতৃ বুলি স্বীকাৰ কৰিছে। মহিলাগৰাকীক তেওঁৰ স্বামীয়ে এৰি থৈ যোৱাৰ পাছৰ পৰাই তেওঁ এই 'ব্যৱসায়' আৰম্ভ কৰে বুলি জানিবলৈ দিয়ে।


ভাল খবৰঃ উৎসৱৰ বতৰত হ্ৰাস পাইছে সোণ–ৰূপৰ মূল্য! অসমত কিমান হৈছে মূল্য?|gold-price-decrease-indian-jewellers-to-stock-up-for-festivals– News18 Assam\nভাল খবৰঃ উৎসৱৰ বতৰত হ্ৰাস পাইছে সোণ–ৰূপৰ মূল্য! অসমত কিমান হৈছে মূল্য?\nঅসমতো হ্ৰাস পাইছে সোণৰ মূল্য\nUpdated:September 28, 2019, 2:20 PM IST\nUpdated: September 28, 2019, 2:20 PM IST\nভাৰতৰ এতিয়া আৰম্ভ হৈছে উৎসৱৰ বতৰ। শাৰদীয় দুৰ্গা পূজালৈ মাজত মাত্ৰ এসপ্তাহ। এনে এক উৎসৱমুখৰ পৰিবেশৰ মাজতে হ্ৰাস পাইছে সোণ–ৰূপৰ মূল্য। শুকুৰবাৰে ৰাতি সোণৰ মূল্য হ্ৰাস পোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে। বিগত আঢ়ৈ মাহৰ ভিতৰত সোণৰ মূল্য সৰ্বাধিক হ্ৰাস পাইছে।\nশুকুৰবাৰে সোণৰ মূল্য প্ৰতি ১০ গ্ৰামত ৩৭,৩৯৯ টকা হৈছেগৈ। এই দৰ হৈছে ১৩ আগষ্টৰ পিছত সৰ্বনিম্ন। অসমতো হ্ৰাস পাইছে সোণৰ মূল্য। শনিবাৰে প্ৰতি দহ গ্ৰাম সোণৰ মূল্য ৩৭,৬৪০ টকালৈ হ্ৰাস পাইছে। বিশেষজ্ঞৰ মতে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ বিৰুদ্ধে মহাভিযোগৰ পিছত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰত সোণৰ মূল্যৰ কিছু পৰিৱৰ্তন দেখা গৈছে।


অধ্যাপক অমৰজ্যোতি চৌধুৰীৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰ (খণ্ড ৩) - সন্ধান\nYou are at:Home»সাক্ষাৎকাৰ»অধ্যাপক অমৰজ্যোতি চৌধুৰীৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰ (খণ্ড ৩)\nXondhan | Prof Amajyoti Choudhury | অধ্যাপক অমৰজ্যোতি চৌধুৰী\nঅধ্যাপক অমৰজ্যোতি চৌধুৰীৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰ (খণ্ড ৩)\nBy সন্ধান on August 11, 2014 সাক্ষাৎকাৰ\nসন্ধান: অসমৰ ৰাইজে আপোনাক আবৃত্তিকাৰ হিচাপেও জানে। আবৃত্তিৰ ক্ষেত্ৰখনত আপুনি পোনপ্ৰথমে কেনেদৰে জড়িত হৈ পৰিছিল?\nঅমৰজ্যোতি চৌধুৰী ছাৰ: আমাৰ দেউতাৰ বেছি টকা-পইচা নাছিল৷ মূলত: তেওঁ নাট্যকাৰ আছিল৷ আগতে যেতিয়া আমাৰ জন্মদিন হয়, জন্মদিন হোৱা কাষৰ মানুহবিলাকক নতুন কাপোৰ দিয়া দেখা পাওঁ৷ কিন্তু মোক তেতিয়া দেউতাই সদায় মোৰ জন্মদিনত এটা নতুন কবিতা দিয়ে আবৃত্তি কৰিবলৈ৷ সেইটো আবৃত্তি কৰি কৰি ওচৰৰ মানুহক শুনাও৷ সেইখিনি সময়ত বীৰেন ভট্টাচাৰ্য্য, হেম বৰুৱা, ভূপেন হাজৰিকা তেখেতসকল আমাৰ ঘৰলৈ আহে দেউতাৰ লগত আলোচনা কৰিবলৈ, তেওঁলোক আহিলে তেখেতসকলৰ আগত আবৃত্তি কৰি শুনাও৷ তেনেকৈ দেউতাই লিখা ‘মোৰ লক্ষ্য’ নামৰ কবিতা এটা আছে, কিতাপত পঢ়িবলৈ পোৱা যায়৷ সেইটো কবিতাও মোৰ জন্মদিনত লিখি দিয়া৷ বোধকৰোঁ দ্বিতীয়-তৃতীয় শ্ৰেণীমানত পঢ়োঁতে৷ তেতিয়াৰ পৰাই মোৰ আবৃত্তিৰ লগত সম্পৰ্ক৷ সেইকাৰণে নাটক কৰোঁতেও যিবোৰত অলপ বেছি নিজৰ সংলাপ থাকে, অকলে নিজকে নিজে কোৱা কথা, সেইবিলাক কৰিলে মই বেছি ফূৰ্তি পাওঁ৷ কাৰণ সেই আবৃত্তিৰ সৈতে থকা সম্পৰ্কৰ বাবে৷\nস: আপুনি আবৃত্তিৰ কাৰণে কবিতা নিৰ্বাচন কৰোঁতে কোনবোৰ কথাত গুৰুত্ব দিয়ে?\nঅ: আগতে মই বেলেগ বেলেগ কবিৰ কবিতা আবৃত্তি কৰিছিলোঁ৷ যেতিয়া মই কটন কলেজত কাম কৰোঁ, তেতিয়া আমি কবি নবকান্ত বৰুৱা আৰু হীৰেন ভট্টাচাৰ্য্যৰ কবিতা বহুত আবৃত্তি কৰিছিলোঁ৷ হীৰেন ভট্টাচাৰ্য্যৰ সকলো কবিতাই মোৰ মুখস্থ আছিল৷ সেইটো এটা স্তৰ৷ তাৰ পাছত দেখা গ’ল বহুত সময়ত মই যিটো ক’ব খোজোঁ, সেইটো সেইবিলাক কবিতাত নাপাওঁ৷ উদাহৰণ স্বৰূপে আন্দোলনৰ সময়ত কি হৈছে, তাৰ পাছৰ পৰিৱেশত থকা সময়ত কি হৈছে, এইবোৰ কথাৰ বিচাৰ কৰিবলৈ যিবোৰ চিন্তা আহিল, তেতিয়া দেখিলোঁ যে নিজে নিজে লিখি লোৱাৰ প্ৰয়োজন হৈছে৷ গতিকে তেতিয়াৰ পৰা নিজে লিখি লৈ কওঁ৷ তাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে বেলেগে ভাল কবিতা লিখা নাই৷ বহুত ভাল কবিতা লিখিছে৷ কিন্তু মই যিটো ক’ব খুজোঁ মানুহক, মানুহৰ লগত পোনপটীয়া সম্পৰ্ক স্থাপনৰ চিন্তা বা চেষ্টা, সেইটো মই ভাবো যে আবৃত্তিৰ জৰিয়তে কৰিব পাৰোঁ৷ সেইকাৰণে আবৃত্তি মই এতিয়াও কৰোঁ৷ বহুতে ভাৱে যে এই মানুহজনৰ কি হৈছে, পঢ়াবলৈ এৰি আবৃত্তি কৰি আছে! কিন্তু মই ভাবো যে সমাজত সম্পৰ্ক স্থাপন কৰা প্ৰত্যেকজন অধ্যাপকৰ কৰ্তব্য৷ যদি মই কিবা এটা অনুভৱ কৰিছোঁ, সেইটো মানুহৰ লগত ভগাই লোৱাতো মোৰ কৰ্তব্য বুলি ভাৱো৷ সেই ইচ্ছাৰে মই কৰিছোঁ৷\nস: চাৰ অসমৰ বৰ্ত্তমান পৰিস্থিতিত সংবাদ মাধ্যমৰ ভূমিকা সম্পৰ্কে কি কয়?\nঅ: সংবাদ মাধ্যমে সমাজত যিটো হয়, সেইটো প্ৰতিফলিত কৰিব লাগিব৷ বহুত সময়ত সেইটো প্ৰতিফলিত কৰোঁতে, এনেকুৱা দেখা যায় যেন সংবাদ মাধ্যমেহে ভুল ভূমিকা লৈছে৷ কিন্তু ভুল ভূমিকা আচলতে কোনে লৈছে? এইটো লৈছে আমাৰ সমাজখনেহে৷ গতিকে সেইটো এটা কথা৷ আৰু দ্বিতীয়তে, এইটোও হয় যে কিছুমান সংবাদ মাধ্যমে বেছি চাঞ্চল্যকৰ ৰূপত দেখুৱাবলৈ যত্ন কৰে৷ টিভিতো তাৰ প্ৰতিযোগিতা হয়৷ সাধাৰণ কথা এটাকে ইমান উত্তেজিত ভাৱে পৰিৱেশন কৰে যে মানুহৰ মাজতো উত্তেজনা বাঢ়ি যায়, সংঘৰ্ষৰ বেছি অৱকাশ হয়৷ গতিকে সেইবোৰ অলপ কমাই ৰাখিব লাগে৷ যুক্তিসংগত কথা পৰিৱেশনত বোধকৰোঁ বেছি গুৰুত্ব দিব লাগে৷\nবড়োভুমি যেনেকৈ এখনৰ পাছত এখন জ্বলিছে, সেইখিনি সময়ত শান্তিৰ এটা বাট দেখুৱাটো বোধকৰোঁ আমাৰ এটা কৰ্তব্য৷ এইটোও হয় যে, সেইখিনি সময়ত এই ঘটনাবোৰ হৈ আছে, ঘটনাবিলাকৰো কথা পৰিবেশন কৰিব লাগিব৷ কিন্তু তাত এটা গঠনমূলক দৃষ্টিৰে চাই তাৰ লগতে শান্তিৰ বাটটো কি হ’ব পাৰে, এইবোৰ দেখুৱাটো বোধকৰোঁ সংবাদ মাধ্যমৰ কৰ্তব্য৷ বহুতেই আজিকালি কয় যে এইটো আধুনিক সংবাদ মাধ্যমৰ এটা ভাষ্য হৈছে৷ তেওঁলোকে ক’ব খোজে যে সংবাদ মাধ্যমে যিটো হৈছে সেইটো ক’লেই হ’ল, বাট দেখুৱাবৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই৷ বা তাত আলোচনা বা মন্তব্য দিয়াৰো কোনো প্ৰয়োজন নাই৷ মই ভাবো এইটোৰ জৰিয়তে আচলতে সমাজখনক বিভ্ৰান্ত কৰিবলৈহে যত্ন কৰা হৈছে৷ সংবাদ মাধ্যমৰ এটা কৰ্তব্য আছে- সমাজখনক বাট দেখুওৱাৰ৷ সেইটো যদি নকৰে, তেতিয়াহ’লে সেইটো কেনেকৈ প্ৰকৃত সংবাদ মাধ্যম হ’ল৷\nস: এবাৰ এটা নিউজ চেনেলৰ খুব কম সময়ৰ সাক্ষাৎকাৰ এটাত আপুনি কৈছিল যে সৰুকালতে অভিনয় কৰাৰ সুযোগ পাই গ্লেমাৰ কি বস্তু আৰু গ্লেমাৰ যে ক্ষণস্থায়ী সেই কথা আপুনি সৰুতেই বুজি পাইছিল। গ্লেমাৰ আৰু তাৰ ক্ষণস্থায়ীত্বৰ সম্পৰ্কে অলপ বহলাই ক’ব নেকি?\nঅ: গ্লেমাৰ নামটোৰ সৈতেই আচলতে ক্ষণস্থায়ীত্ব জড়িত আছে৷ মই যদি উভতি চাও, যেতিয়া মই ‘মাক আৰু মৰম’ আৰু ‘আমাৰ ঘৰ’ কৰিছিলোঁ, সেইখিনি সময়ত চিনেমা কৰাৰ কাৰণে মোৰ লগত চাগৈ এটা গ্লেমাৰ জড়িত হৈ পৰিছিল৷ গাঁও অঞ্চলৰ পৰা বহুতো মানুহে মোক চাবলৈ আহে৷ এনেকুৱা হয়, কাৰণ সেইখিনি সময়ত তেনেকুৱা এটা পৰিবেশ আছিলেই৷ উদাহৰণ স্বৰূপে, বিহুলৈ যেতিয়া যাওঁ, বিহুত ডাঙৰ হৰ্ডিঙত ফটো মৰা আছে, গতিকে যোৱাৰ লগে লগে সকলো মানুহে আবৰি ধৰে৷ এনেকুৱা ধৰণৰ কথাবিলাক তেতিয়া হৈছিল৷ সেই যিটো গ্লেমাৰ দেখা পাইছিলোঁ, এমাহ মান পাছত লাহে লাহে নোহোৱা হ’ল৷ গতিকে গ্লেমাৰ খুব কম সময়ৰ বাবে থাকে৷ কিছুমান ডাঙৰ শিল্পীয়ে সেইটো চিৰস্থায়ী কৰি লয়৷ এতিয়া ভূপেন হাজৰিকাৰ ক্ষেত্ৰত আমি দেখা পাইছিলোঁ৷ মনত আছে এবাৰ আমি কলিকতালৈ যাওঁতে, ভি আই পি লাউঞ্জ (বিমান বন্দৰ)ত তেখেতক মানুহে বেঢ়ি ধৰিছে৷ অসমীয়া মানুহ নহয়, বঙালী মূলত:, আৰু বাহিৰৰ, মূল ভাৰতীয় কিন্তু অসমীয়া মানুহ নহয়, তেখেতক এনেদৰে ঘেৰি ধৰি আছে, অট’গ্ৰাফ লৈছে৷ তেখেতে যে জীৱনৰ শেষ পৰ্যন্ত নিজৰ গ্লেমাৰটো ৰাখিব পাৰিছে, সেইটো একেবাৰে ধূৰুপ কথা৷ গতিকে সেইটো ৰাখিব পাৰে খুব কম মানুহে যি অতিশয় উল্লেখযোগ্য অৰিহণা আগবঢ়ায়৷ সাধাৰণ শিল্পী বা সাধাৰণ গান গোৱা বা তবলা বজোৱা, এনেকুৱা মানুহৰ কাৰণে এইটো কিন্তু একেবাৰে ক্ষণস্থায়ী বস্তু৷\nস: সুধাকন্ঠ হাজৰিকাদেৱক আপুনি প্ৰথম ক’ত কেনেদৰে লগ পাইছিল?\nঅ: প্ৰথমতে আমি তেখেতক দেখা পাও কাছাৰী বজাৰত৷ এতিয়া গুৱাহাটীৰ কাছাৰী বজাৰ বুলি যিখিনি ঠাইক কয়, তাত এটা নৈৰ ঘাট আছে৷ এতিয়াও তাৰ অৱশেষ দেখা পায়৷ সেইখিনি তেখেত আহি বহি থাকে, নৈখনিলৈ চাই থাকে৷ আমি ওচৰত খেলিবলৈ যাওঁ৷ তেতিয়া তেখেতক চিনি নাপাওঁ, জানোঁ যে গান গোৱা মানুহ৷ নৈলৈ চাই থাকে বাবে আমি তেখেতক নৈ চোৱা মানুহ কৈছিলোঁ৷ প্ৰায় এঘণ্টা-দুঘণ্টা তাত বহি থাকে৷ নৈখনিলৈ কিনো চাই থাকে মই নাজানোঁ, কিন্তু সেয়ে প্ৰথম তেওঁক দেখা৷ তাৰ পিছত যেতিয়া মই “মাক আৰু মৰম” কৰিছোঁ, তেতিয়া তেখেত আমাৰ ঘৰলৈ আহিছিল চিনেমা ভাল কৰা বুলি ক’বলৈ৷ আমি কেইজনমান ল’ৰাই তেতিয়া বাহিৰত ফুটবল খেলি আছিলোঁ৷ বৰষুণ পৰি অলপ বোকা হৈ আছিল, তেখেতেও আহি তেনেকৈয়ে আমাৰ লগত খেলিব ধৰিলে৷ তেতিয়া পাকঘৰত আমি মাটিতে ভাত খাওঁ৷ খেলাৰ পাছত ভূপেন দাৰ লগতে আমি গোটেই কেইজন ল’ৰাই মাটিতে বহি ভাত খাইছোঁ৷ একেবাৰে সৰু কালৰ ঘটনা বুলি ক’লে সেইটো কথাই মোৰ মনত আছে৷\nস: ছাৰ, তাৰ পাছৰ স্মৰণীয় অভিজ্ঞতা দুটামান মনত পেলাব নেকি?\nঅ: মই “আমাৰ ঘৰ” চিনেমাখন কৰোঁতে কলিকতালৈ গৈছিলোঁ৷ তেখেত তেতিয়া কলিকতাতে থাকে৷ তেখেতৰ ঘৰলৈ মোক লৈ গৈছিল ফণী শৰ্মা ডাঙৰীয়াই৷ তেনেকেই তেখেতক কিছুদিনৰ পাছত লগ পোৱা৷ ইতিমধ্যেই কৈছোঁ যে তেখেত আমাৰ ঘৰলৈ আহিছিলে৷ এতিয়া যিখিনি সময়ত তেখেতক লগ পাইছিলোঁ, অহৰহ মানুহ তেখেতৰ ওচৰলৈ আহি থাকে৷ মানুহজন বহিবলৈ সময় নাপায়৷ সেইকাৰণে মোৰ তেতিয়া ঠিক “গান গোৱা” মানুহতকৈ ৰাজনীতিবিদ মানুহৰ নিচিনা ধাৰণা হৈছিল৷ গায়ক এজনে যে সমাজত ইমান প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে, তেতিয়া মোৰ কল্পনাই ঢুকি পোৱা নাছিল৷\nস: সুধাকন্ঠ ড. ভূপেন হাজৰিকাৰ মৃত্যুত ৰচিত কবিতা “এটা গান শেষ হ’ল” – তাৰ ভিতৰৰ কথাখিনি আমাৰ পাঠকক অকণমান বহলাই ক’বনেকি?\nঅ: এইটো আচলতে বহু দিনৰ আগৰ কথা৷ ১৯৭৭ চনত মই ইংলেণ্ডৰ পৰা উভতি আহিছোঁ পি. এইচ. ডি. কৰি৷ আৰু অহাৰ প্ৰায় তিনিমাহমানৰ পাছতে জয়ন্ত হাজৰিকাদেৱ ঢুকাইছিল৷ জয়ন্ত হাজৰিকাৰ লগত আমাৰ সম্পৰ্ক আছিল গুৱাহাটীত থকা এটা সাংস্কৃতিক সংঘৰ জৰিয়তে৷ সংঘত আমি নাটক কৰোঁ, গান গাওঁ; তেখেতো তালৈ আছে৷ যেতিয়া তেখেত ঢুকাল, তেখেতৰ ল’ৰাৰ বাবে যাতে এটা কোষ গঠন কৰিব পৰা যাই, তাৰ বাবে নেহৰু ষ্টেডিয়ামত এটা অনুষ্ঠান হৈছিল৷ অনুষ্ঠানত বহুতে মোক ক’লে এটা কবিতা লিখিবলৈ৷ সেইবাৰ প্ৰথমবাৰ মই মঞ্চত বহুতো বাদ্য যন্ত্ৰ সংযত কৰিছিলোঁ; একৰ্ডিয়ান বজাইছিল সুজিত সিংহই, সত্যেন চৌধুৰীয়ে ভায়’লিন বজাইছিল; এনেকৈ এটা ডাঙৰ দলে মঞ্চত উঠি জয়ন্ত হাজৰিকাক শ্ৰদ্ধা জনাই কবিতা আবৃত্তি কৰিছিলোঁ৷ কবিতা আবৃত্তি কৰাৰ আগ মুহূৰ্তত দেখিছোঁ যে ভূপেন হাজৰিকাদেৱ আহি সন্মুখৰ এখন চকীত ভেজা দি থিয় হৈ চাই আছে৷ কবিতা আবৃত্তি শেষ হোৱাৰ পাছত তেখেত সোমাই আহিছে আৰু মোৰ কান্ধত হাত থৈ ক’লে, “অমৰ, মই যেতিয়া ঢুকাম, মোৰ বাবেও কবিতা এটা লিখিবা৷” তেখেতে ঠাট্টা কৰি কৈছিল, নে সঁচাকৈ কৈছিল মই নাজানোঁ, কিন্তু সেই কথাষাৰ মোৰ মনত আছিল৷ ৫ নৱেম্বৰৰ দিনা ভূপেন দাৰ মৃত্যুৰ খবৰ পোৱাৰ সময়ত মই ইয়াতে (তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়) আছিলোঁ৷ খবৰ পোৱাৰ লগে লগে মই এখন গাড়ীত উঠি গুৱাহাটীলৈ ৰাওনা হ’লো৷ গৈ থাকোঁতে, ঠিক পৰোৱা চাৰিআলিমান পাওঁতে অগ্ৰদূত কাকতৰ পৰা মোক ফোন কৰিছে; তেখেত যে ঢুকাল এই বিষয়ে আপোনাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া কি এনেকুৱা ধৰণৰ৷ তেতিয়া কি কও, কি নকও ভাবি থাকোঁতে প্ৰথম শাৰীটো স্বতঃস্ফূৰ্ত ভাবে মুখৰ পৰা ওলাল “এটা গান শেষ হ’ল”৷ তাৰ পিছত যেতিয়া গৈ ঢেকিয়াজুলি মান পাইছোঁ, তেতিয়া প্ৰতিদিন কাকতৰ পৰা ফোন কৰিলে৷ হাইদৰ হুছেইনে নিজে ফোন কৰি প্ৰতিক্ৰিয়া সুধিলে৷ তেতিয়ালৈকে মোৰ চাৰি শাৰীমান লিখা হৈছে৷ কবিতাটো লিখিবলৈ মোৰ উচপিচ লাগিছিল, কাৰণ তেখেতে (ভূপেন হাজৰিকা) মোক আগতেই কৈ থৈছিল৷ তেনেকৈ গোটেই বাটছোৱাত আধামান লিখা হৈছিল৷ পিছদিনা উঠিয়েই কবিতাটো সম্পূৰ্ণ কৰি ষ্টুডিঅ’ বিচাৰিলোঁ৷ কিন্তু সেইদিনা বেছিভাগ ষ্টুডিঅ’ বেলেগ কামৰ বাবে বুক হৈ আছিল, অথবা কিছুমানে ভূপেন দাৰ প্ৰতি সন্মান জনাই বন্ধ ৰাখিছিল৷ অৱশেষত ২ টা মান বজাত মই এটা ষ্টুডিঅ’ পালোঁ আৰু ৰেকৰ্ডিং কৰিলোঁ৷ মোৰ উদ্দেশ্য আছিল যে সেইটো (কবিতা) ৰেকৰ্ডিং কৰিম আৰু কোনোবাই শুনিলে শুনিব, নুশুনিলে নাই৷ এনেতে ৰেকৰ্ডিং কৰি থকা অৱস্থাত নিউজ লাইভ (টি. ভি.)ৰ কোনোবা এজনে গম পালে, আৰু ফোন কৰি ক’লে যে এইটো (ৰেকৰ্ডিং) আমাক দিবচোন৷ এনেকৈয়েই প্ৰচাৰ পালে৷ মোৰ কোনো উদ্দেশ্য নাছিল যে টিভিত দিম, এইবোৰ মনলৈ অহা নাছিল৷ মোৰ কেৱল উদ্দেশ্য আছিল যে এইটো কৰি এদিন দীঘলীপুখুৰীৰ পাৰৰ ভূপেন দাৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ ওচৰত এদিন গামগৈ৷ সেইবাবে পাছত মই এদিন তাতে অনুষ্ঠান এটি পাতি ভূপেন দাৰ বাবে লিখা দুটা কবিতা আবৃত্তি কৰিছিলোঁ৷\nস: আপুনি “এটা গান শেষ হল” কবিতাত কৈছে –\n“কোন ক’ত আছ আহ\nগাওঁ জাতিক জগোৱা গান\nগাওঁ মানুহৰ জয় গান….”\nআপোনাৰ এই আহ্বান সঁচাকৈয়ে সাময়িক। আজিৰ তাৰিখত আপুনি কি বুলি ভাবে?\nভাল কামৰ বাবে সঁচাকৈয়ে অসংখ্য মানুহ ওলাই আহিব বুলি আমি আশা কৰিব পাৰোঁনে?\nঅ: মই ভাবো যে মানুহ ভাল কামৰ বাবে এতিয়াও ওলাই আহিব৷ এতিয়াও আমি দেখি আছোঁ যে মানুহ ওলাই আহি আছে একোটা একোটা ভাল চিন্তা লৈ৷ সকলো চিন্তা হয়তো শুদ্ধ নহ’ব পাৰে, কিন্তু অন্তঃকৰণেৰে যে ওলাই আহিছে তাত কোনো সন্দেহ নাই৷\nস: ছাৰ, এইখিনিতে এটা খোকোজা আছে৷ যিখিনি মানুহ ওলাই আহিছে, তেওঁলোকক কেনেধৰণে পৰিচালিত কৰা হৈছে ?\nঅ: সেইটোৱেই ডাঙৰ কথা৷ বহুত সময়তে দেখা গৈছে যে সকলো জনগোষ্ঠীৰে গঠিত অসমীয়া জাতিটো বেছি আবেগিক৷ আবেগে টানি নিয়ে৷ আৰু সেই আবেগক বহুতে ভুল পথে পৰিচালিত কৰে৷ কিন্তু ভাল অন্তৰেৰে যে মানুহখিনি ওলাই আহে; এইযে ভূপেন দাক অন্তিম বাৰৰ বাবে চাবলৈ দিনে-ৰাতি গুৱাহাটীত মানুহৰ সোঁত বৈছিল, এইবোৰতো মানুহৰ স্বতঃস্ফূৰ্ত বাবে হোৱা৷ গতিকে দেখিছোঁ যে জাতিটোৰ মাজত ভাল কাম কৰাৰ বহুতো স্পৃহা আছে৷ আমাৰে দুৰ্ভাগ্য যে আমি সংগঠিত কৰিব পৰা নাই৷ এতিয়াতো ভূপেন দা নাই, বা ভূপেন দাৰ নিচিনা ব্যক্তিত্বও নাই যিয়ে গোটেই অসমখনক একত্ৰিত কৰি নতুন বাট দেখুৱাই লৈ যাব৷ গতিকে এতিয়া আটাইতকৈ প্ৰয়োজনীয় হৈছে সমূহীয়া সাংস্কৃতিক দায়িত্ব৷ মানুহখিনি মিলি, অন্ততঃ যিখিনিৰ একে চিন্তা আছে, তেওঁলোক ওলাই আহিব লাগে৷ সেইবাবে আমি কিছুদিন আগত এখন “ভূপেন হাজৰিকা সাহিত্য সংস্কৃতি মঞ্চ” সমূহীয়া মঞ্চৰ জৰিয়তে অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল তথা বিশ্বৰ মানুহলৈ আহ্বান জনাইছোঁ, যে ভূপেন দাৰ মৃত্যু জিনাৰ দিনটোত যাতে সকলোৱে হাতে হাত ধৰি মানৱ শৃংখলৰ গঠন কৰে৷ য’তে থাকে, বিদ্যালয় চৌহদ বা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চৌহদ, সকলোতে দিনৰ ১১ বজাত মানুহৰ মালা গঠন কৰে আৰু এটা সমন্বয়ৰ শপত লয়৷ তাৰ লগতে সেই হাতে হাত ধৰা অৱস্থাতে “মানুহে মানুহৰ বাবে” গানটো গোৱা যাওক৷ ইয়াত এটা হৈছে যে সকলো সামূহিক জনগোষ্ঠীসমূহৰ মাজত থকা সম্পৰ্কক বিশ্বৰ মাজলৈ লৈ যোৱা৷ সেইবাবে আমি বিশ্বৰ সকলো মানুহলৈ আবেদন জনাইছোঁ, বিশেষকৈ অসমৰ পৰা যিখিনি মানুহ বাহিৰত আছে, তেখেতসকলকো আবেদন জনোৱা হৈছে৷\n(সাক্ষাৎকাৰটোৰ শেষ খণ্ডটো অহা সংখ্যাত প্ৰকাশ কৰা হ’ব)\nসন্ধানৰ হৈ সাক্ষাৎগ্ৰহন – নৱনাথ চহৰীয়া\nব্যৱস্থাপনা – নয়ন জ্যোতি কলিতা, পংকজ জ্যোতি মহন্ত, মঞ্জিল পি. শইকীয়া\nচলমান চিত্ৰগ্ৰহণ – যুৱা প্ৰতীম গগৈ, দিব্য জ্যোতি শৰ্মা, দাপ কুপাৰ তাৰিয়াং, শ্ৰীকান্ত চৌধুৰী\nচলমান চিত্ৰগ্ৰহণ লেবৰটৰী – তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয় গণসংযোগ আৰু সাংবাদিকতা বিভাগৰ চলমান চিত্ৰগ্ৰহণ লেবৰটৰী\nসাক্ষাৎকাৰ: যাদৱ পায়েং\nথলুৱা বীজ সংৰক্ষণ আন্দোলনৰ অংশীদাৰ : মহান চন্দ্ৰ বৰা\nPrevious Articleআজান পীৰ দৰগাহ\nNext Article প্ৰথম ছবি: ছেপ্তেম্বৰ, ২০১৪\nনাট্যকাৰ হিমাংশু প্ৰসাদ দাসৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰ


দ্ৰোণ শাক আমি কিয় খাব লাগে ? — Vikaspedia\nদ্ৰোণ শাক কেনেকৈ খায় ?\nবনৌষধি গছৰ বহুমুখী উপকাৰিতাসমূহ\nথুলমুলকৈ দ্ৰোণৰ বিশিষ্ট গুণসমূহ\nখেতিপথাৰ বা বাগিচাত হোৱা অবাঞ্চিত বা ক্ষতিকাৰক লতা-বনক ইংৰাজীত উইড্(Weed) (অপতৃণ) বোলে। জিলমিল শাকৰ দৰে দ্ৰোণো একে শ্ৰেণীতে পৰে৷ দ্ৰোণৰ বিষয়ে অভিধানত লিখিছে – ‘ দ্ৰোণ এবিধ সৰু বনৌষধি উদ্ভিদ ৷ ইয়াত সৰু সৰু ফুল ফুলে ৷ মানুহে পেটৰ অসুখত ইয়াক পাতত দি পিটিকি খায় ৷ ই হজমী শক্তি আৰু ভোক বঢ়ায়’ ৷ ইয়াৰ ওপৰিও আন বহুতবোৰ গুণ থকা সত্বেও আমাৰ মানুহৰ নিয়মীয়া খাদ্ৰ্যৰ তালিকাত ই আজিও প্ৰায় এলাগী হৈ আছে বুলিলে অত্যুক্তি কৰা নহব ৷ মই বিশ্বাস কৰোঁ ইয়াৰ উপকাৰিতাৰ তালিকাত চকু ফুৰালে আপুনি দ্ৰোণ শাকৰ বিষয়ে নিজৰ দৃষ্টিভংগী সলনি কৰিবলৈ বাধ্য হব ৷\nভাৰতবৰ্ষত দ্ৰোণ বেচিকৈ উপলব্ধ হোৱা অঞ্চলসমূহ হ'ল- উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্যসমূহ, পশ্চিম বংগ, কৰ্ণাটক,মহাৰাষ্ট্ৰ, কেৰালা আৰু তামিলনাডু ৷ বিশ্বৰ আন আন দ্ৰোণ পোৱা দেশসমূহ হ'ল - বাংলাদেশ, নেপাল, শ্ৰীলংকা,ফিলিপাইনচ্, চীন, মালেয়চিয়া আৰু ইণ্ডোনেচিয়া ৷\nপাঠকসকলে জানি হয়তো আচৰিত হব আয়ুৰ্বেদিক ক্ষেত্ৰৰ ওপৰিও অসম মেডিকেল কলেজকে ধৰি ভাৰতবৰ্ষৰ কেইবাখনো মেডিকেল কলেজৰ ভেষজ বিভাগৰ পৰা প্ৰকাশিত ভালে সংখ্যক গবেষণা পত্ৰত এই বনৌষধি দ্ৰোণৰ ওপৰত লিখা অনেক প্ৰৱন্ধৰাজি সময়ে সময়ে প্ৰকাশিত হৈ আহিছে ৷ গতিকে মোৰ এই প্ৰৱন্ধত সত্যৰ বাহিৰে একো অনুমানিক তথ্য ডাঙি ধৰা হোৱা নাই ৷\nদ্ৰোণৰ ব'টানিকেল নাম হ'ল – লিউকাচ্ এচপেৰা(Leucas aspera)৷\nইংৰাজীত লিউকাচ্(Leucas) বোলে ৷\nআন আন ভাষাত ইয়াৰ নাম এনে ধৰণৰ:\nদৰোণ ফুল আৰু ঘাল ঘাচ (বাংলা),\nতুম্বে গুডা (কানাড়া),\nতুম্বা (মুম্বাইত প্ৰচলিত নাম),\nদ্ৰোণপুষ্পী (সংস্কৃত) আৰু হিন্দীত ছোটা হল্কুচা নাইবা গোফা ৷\nচীনা ভাষাত ইয়াৰ নাম হ'ল ফেং চাও কাৱ ৷\nআমাৰ অসমতেই দ্ৰোণক অঞ্চল বিশেষে দোৰোণ, দোলবন, দৰুণ বুলিও কয় ৷\nৰাভাসকলে ঢুম্কু বুলি কয় আৰু\nগোৱালপৰীয়া ভাষাত ইয়াৰ নাম কানসিকা ৷\nচাৰিকোণীয়া মূল গছত কেইবাটিও ডাল থকাৰ ফলত জোপোহা যেন দেখায় ৷ উচ্চতা ১৫ৰ পৰা ৬০চেন্টিমিটাৰ পৰ্য্যন্ত হয় ৷ পাতৰ ৰঙ ডাঠ সেউজীয়া বৰণৰ ৷ উভয়লিংগী ফুলৰ বৰণ বগা ৷ জুলাইৰ পৰা অক্টোবৰ মাহ হ'ল ফুল ফুলাৰ সময় ৷ আঢ়ৈ মিলিমিটাৰ চাইজৰ ফলত মিহি দীঘলীয়া মূগা বৰণৰ গুটি থাকে ৷ তলসৰা সেই গুটিৰ পৰাই নতুন গছ গজে ৷ গোটেই গছজোপাৰ পৰা এটি মৃদু সুগন্ধ আহি থাকে ৷ গতিকে কোনো কোনো খাদ্যত প্ৰাকৃতিক সুবাস দিবলৈ দ্ৰোণৰ প্ৰযোগ কৰা হয় ৷ আমাৰ দেশত ধান খেতি আৰু সূৰ্যমুখী ফুলৰ খেতিৰ মাজত প্ৰায়ে দ্ৰোণ গছ নিজে নিজে গজি উঠা দেখা যায় ৷ দ্ৰোণগছে সাধাৰণতে শুকান বালিময় মাটিত লহপহকৈ বাঢ়িবলৈ ভাল পায় ৷ আজিকালি কোনো কোনো লোকে ইয়াক টাবটো লগায় ৷ গছবিধৰ উপকাৰিতাৰ হেতু পেকেটত দ্ৰোণৰ গুটি কোনো কোনো ঠাইৰ চুপাৰ মাৰ্কেটত আৰু অনলাইন বিপণীযোগে বিক্ৰী হয় বুলিও জনা যায় ৷\nদ্ৰোণ শাকৰ স্বাদ সামান্য তিতিকি ৷ বহুলোকে ইয়াক বয়ল কৰি পিতিকি খায় ৷ তিতা ভাৱ কমাবলৈ সিদ্ধ আলু কিছুমান লোকে মিলাই লয় ৷ স্বাদ বঢ়াবলৈ লগত পিয়াঁজ,জলকীয়া আৰু মিঠাতেল দিয়ে ৷ কুমলীয়া পাত আৰু ফুল মিহিকৈ কূটি ভাজিও খাব পাৰি ৷\nএজন পাঠকে জনোৱামতে দ্ৰোণ শাকৰ লগত মগু দাইল একেলগে ভাজি অলপ খাৰ দিলে তিতা কমে আৰু খাবলৈ বেচ ৰুচিকৰ হয়। মগু দাইলৰ সলনি ভাত কেইটামান দি অকনমান খাৰ দিলেও ভালেই লাগে। দ্ৰোণ শাক উতলোৱা পানী ভাত,পোলাৱ বা বিৰিয়ানিত দিলে প্ৰাকৃতিক সুবাস এটা পাব ৷\nসৰু ল'ৰা ছোৱালীয়ে লগৰীয়াৰ সৈতে পথাৰত গজা দোৰোণৰ মৌ চুপি খায় ।\nদেখাত সাধাৰণ যেন লগা এই বনৌষধি গছৰ বহুমুখী উপকাৰিতাসমূহলৈ এতিয়া লক্ষ্য কৰক : -\nঅতি প্ৰাচীনকালৰ পৰাই আমাৰ দেশত দ্ৰোণৰ শিপা, ডাল,পাত,ফুল প্ৰতিটো অংশই নানাবিধ অসুখৰ ঘৰুৱা চিকিৎসাত ব্যৱহৃত হৈ আহিছে ৷ দ্ৰোণৰ বিষয়ে আটাইতকৈ দৰকাৰী কথাটো হ'ল যে কোনো পাৰ্শ্বক্ৰিয়া নথকাৰ ফলত শিশুৰ পৰা বৃদ্ধলৈ সকলো বয়সৰ লোকে নিৰ্ভয়ে দ্ৰোণ সেৱন কৰিব পাৰে ৷ উচ্চ ৰক্তচাপত ভোগাসকলৰ বাবেও ই ক্ষতিকাৰক নহয় ৷\nবিষহাৰক,জ্বৰ-নাশক, এন্টিফাংগেল, এন্টিবেক্টৰিয়েল, এন্টিঅক্সিডেন্ট, ৰোগ প্ৰতিৰোধক, কৃমিনাশক, লিভাৰৰ উপযোগী, কাহ প্ৰতিকাৰক আৰু ডায়বেটিজৰ উপযোগী গুণসম্পন্ন ৷ এতিয়া আগত কিছু এই বিষয়ে বহলাই আলোচনা কৰিম ৷\nবিষ নিবাৰণৰ দৰবৰ নিচিনাকৈ দ্ৰোণ শাকে প্ৰষ্টাগ্লেণ্ডিনৰ ক্ৰিয়া ৰোধ কৰি শৰীৰৰ যি কোনো বিষ কমোৱাত সহায় কৰে ৷ পিচা ৰস খোৱালে জ্বৰ,মূৰৰ বিষ আৰু কাহৰ উপশম ঘটে ৷ কেঁচুৱাৰ কাহ হলে কেইপাহমান ফুল পিচিলৈ মৌজোলৰ সৈতে খুৱালে আৰোগ্য হয় ৷\nদ্ৰোণ হাপানীৰ অসুখত মহৌষধৰ দৰে ৷ শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ যি কোনো অসুখত দ্ৰোণ মিহলোৱা উতলা পানীৰ ভাঁপ লব পাৰে ৷ চাইনাচৰ চিকিৎসাত নাকত কেইটোপাল মান ৰস ঢালি চিকিৎসা কৰা হয় ৷ নাকৰ তেজ ওলোৱা বন্ধ কৰিবলৈ দ্ৰোণৰ ৰস দুই এটোপাল দিলেই সুফল পোৱা যায় ৷\nনিয়মীয়াকৈ দ্ৰোণ শাক খালে শৰীৰৰ ইমিউনিটি অৰ্থাৎ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বাঢ়ে ৷ নানান জটিল ৰোগৰ চিকিৎসাত স্বাস্থ্য ভংগ হোৱা লোকক দ্ৰোণ শাক খুৱালে শৰীৰৰ অৱনতি ৰোধ হয় ৷ এলাবলিক গুণসমৃদ্ধ হোৱা হেতুকে শৰীৰৰ ওজন বঢ়াত সহায়ক হয় ৷\nডায়েবেটিজ ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণত দ্ৰোণ অতি উপকাৰী ৷ নিয়মীয়াকৈ দ্ৰোণ সেৱন কৰিলে ফাষ্টিং ব্লাড চুগাৰ কমা পৰিলক্ষিত হয় ৷ ইয়াৰ ক্ৰিয়াক ডায়েবেটিজৰ দৰব মেটফৰ্মিনৰ লগত ৰিজাব পাৰি ৷\nলিভাৰৰ উপযোগী বাবে ফেটি লিভাৰৰ চিকিৎসাত ফলপ্ৰসু ৷ দ্ৰোণ শাকে আভোক আতৰায় ৷\nকৃমি ৰোগৰ চিকিৎসা\nদ্ৰোণৰ ৰস দুই এচামুচ মৌজোলৰ সৈতে মিহলাই দিনে দুবাৰকৈ ৪৷ ৫দিন খোৱাব ৷ এনেদৰে খালে পেটৰ বিষ আৰু শৌচ-কচাও আঁতৰ হয় ৷\nজীৱাণুনাশৰ গুণৰ হেতুকে দ্ৰোণ শাকক টাইফয়েড, কলেৰা আৰু ই-কলাইৰ চিকি ৎসাটো ব্যৱহাৰ কৰা হয় ৷\nদ্ৰোণৰ মেলেৰিয়া ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰাৰ ক্ষমতাও দেখা গৈছে ৷\nপাকস্থলীৰ আলচাৰৰ উপশম ঘটায় ৷ শৌচ কচা নিৰাময় কৰে ৷ মাজে মাজে কুমলীয়া পাত ভাজি খালেও উপকৃত হব ৷\nপোক পতংগ, বৃশ্চিকে কামোৰা,সৰ্প দংশনত দ্ৰোণ শাক থেতালি লগোৱাৰ ওপৰিও খাবলৈ বা নাকত ৰস ঢালি চিকিৎসা কৰা হয় ৷\nলিম্ফ'মা জাতীয় টিউমাৰৰ বৃদ্ধি ৰোধ কৰে ৷\nৰিউমেটিজম বা বাত ৰোগৰ চিকিৎসাত দ্ৰোণ অতি সহায়কাৰী ৷\nএকজিমা, স্কেবিজ, চ'ৰিয়াচজাতীয় জটিল দীঘলীয়া চৰ্মৰোগত দ্ৰোণৰ লেপ বহুতৰ ক্ষেত্ৰত ফলপ্ৰসু পোৱা গৈছে ৷ কটা ঘা, জুইয়ে পোৰা, খুন্দা খাই দুখ পোৱা বা ফুলি উঠাৰ চিকিৎসাত উপযোগী ৷\nএন্টিঅক্সিডেন্ট গুণৰ যোগেদি কিডনিক দ্ৰোণ শাকে সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে ৷\nশেহতীয়াকৈ পৰীক্ষাগাৰত দেখা গৈছে যে পাৰকিনচ’নিজম ৰোগৰ লক্ষণ যেনে মাংসপেশীৰ জঠৰতা হোৱা, সন্তুলন হেৰোৱা, কঁপনিহৈ থকা আদি লক্ষণ দ্ৰোণত থকা তত্বই কমাব পাৰে ৷\nমৌৰ সৈতে দ্ৰোণৰ ৰস গ'নৰিয়া, ধাতু দূৰ্বলতা, প্ৰসাবৰ বিকাৰৰ চিকিৎসাত প্ৰয়োগ কৰা হয় ৷\nঅনিয়মীয়া মাহেকীয়া, মাহেকীয়াৰ বিষ (ডিচমেনৰিয়া) এই দুটাৰ বাবে দ্ৰোণ বৰ উপকাৰী | মাহেকীয়া হৈ থকা সময়ত দ্ৰোণশাক খালে ৰক্তস্ৰাব বেচি হব পাৰে ৷\nদাঁতৰ বিষ উপশম ঘটাবলৈ দ্ৰোণ গছৰ শিপা লগাবলৈ বা দাতুনৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ দিয়া হয় ৷\nওপৰত উল্লেখিত উপকাৰিতাসমূহৰ ওপৰিও আপোনালোকৰ কিবা অভিজ্ঞতা থাকিলে ইয়াৰ লগত যোগ দিব পাৰে ৷


সাম্যবাদী সমাজ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nসাম্যবাদী সমাজ বা সাম্যবাদী প্ৰণালী সমাজ তথা আৰ্থনৈতিক প্ৰণালীৰ এক প্ৰকাৰ, যাক নিৰ্মাণ বলত প্ৰযুক্তিৰ বিকাশে সৃষ্টি কৰিব বুলি মাৰ্ক্সবাদী চিন্তাধাৰাত অনুমান কৰা হয়। সাম্যবাদী সমাজত উৎপাদনৰ মাধ্যম সৰ্বসাধাৰণৰ অধীন আৰু সকলোৱে মুক্তভাৱে উৎপাদিত সামগ্ৰীসমূহ লাভ কৰিব পাৰে। এই সমাজ বৰ্গহীন আৰু চৰকাৰহীন। এই সমাজত সেয়েহে শ্ৰমিকক শোষণ কৰা নহয়।. নিজৰ ক্ৰিটিক অৱ গথা প্ৰগ্ৰেমত কাৰ্ল মাৰ্ক্সে বিকাশৰ এই স্তৰক উচ্চ-স্তৰীয় সাম্যবাদ আখ্যা দিছে।\nসাম্যবাদ আৰ্থ-সামাজিক বিকাশৰ এক স্তৰ য'ত ভৌতিক স্মপদৰ উভৈনদী দেখা যায়, কোৱা হয় উৎপাদন প্ৰযুক্তিৰ বিকাশ আৰু সমসাময়িকভাৱে উৎপাদনৰ সামাজিক সম্বন্ধৰ পৰিৱৰ্তনৰ বাবে। ই প্ৰয়োজন-ভিত্তিক বিতৰণ আৰু মুক্ত-সহযোগী ব্যক্তিত্বৰ ওপৰত আধাৰিত সামাজিক সম্বন্ধ সম্ভৱপৰ হৈ উঠিব।\n"সাম্যবাদী সমাজ" বা "কমিউনিষ্ট চচাইটি" পশ্চিমীয়া চিন্তাধাৰাৰ "সাম্যবাদী ৰাজ্য" বা "কমিউনিষ্ট ষ্টেট"ৰ সৈতে একে নহয়। সাম্যবাদী ৰাজ্যই মাৰ্ক্সবাদী-লেনিনবাদী আদৰ্শৰ নামত শাসন কৰা কোনো ৰাজনৈতিক দলৰ দ্বাৰা শাসিত ৰাজ্যকহে বুজাই।\nসাম্যবাদী প্ৰণালীক আগবঢ়া প্ৰযুক্তিৰে চিহ্নিত কৰা যাব যিয়ে ভৌতিক যথেষ্টতা আনে। ই প্ৰায় বা সকলো উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ মুক্ত বিতৰণ সম্ভৱপৰ কৰি তুলিব। সৰ্বসাধাৰণে এই উৎপাদনৰ মাধ্যমৰ গৰাকী হ'ব। এই ক্ষেত্ৰত সাম্যবাদ সমাজবাদতকৈ পৃথক। সমাজবাদত আৰ্থনৈতিক প্ৰয়োজনৰ বাবে অৱদানৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিহে উৎপাদিত সামগ্ৰী ভাগ কৰা হয়।\nসাম্যবাদত পুঁজিবাদৰ দৰে ব্যক্তি বা ব্যক্তিগত প্ৰতিষ্ঠানে সম্পদ দখল নকৰিব, আৰু সমাজবাদৰ দৰে ৰাজহুৱা বা ক'অপাৰেটিভসমূহেও সম্পদৰ মুক্ত বিতৰণত বাধা নিদিব। তাৰ বিপৰীতে সাম্যবাদী সমাজত সামগ্ৰীৰ উভৈনদীৰ বাবে আৰ্থনৈতিকভাৱে উৎপাদনৰ মাধ্যম বা সম্পত্তি নিজৰ বাবে দখল কৰাৰ কোনো যুক্তিয়েই নাথাকিব।\nকাৰ্ল মাৰ্ক্সৰ মতে সমাজবাদী সমাজৰপৰা সাম্যবাদী সমাজলৈ গতি কৰিব পাৰি। সমজুৱাকৈ চালিত উৎপাদন প্ৰণালীৰ সমাজখনে প্ৰযুক্তিৰ উন্নতি সাধন কৰি অধিকতকৈ অধিক কাৰ্য স্বচালিত কৰি অধিকতকৈ অধিক উৎপাদিত সামগ্ৰী মুক্তভাৱে বিতৰণ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিব পাৰে আৰু ই এক সম্পূৰণ সাম্যবাদী সমাজ গঢ়াৰ দিশত অগ্ৰসৰ হ'ব।\n↑ Steele, David Ramsay (September 1999). From Marx to Mises: Post Capitalist Society and the Challenge of Economic Calculation. Open Court. পৃষ্ঠা. 66. ISBN 978-0875484495. "Marx distinguishes between two phases of marketless communism: an initial phase, with labor vouchers, andahigher phase, with free access."\n↑ O'Hara, Phillip (September 2003). Encyclopedia of Political Economy, Volume 2. Routledge. পৃষ্ঠা. 836. ISBN 0-415-24187-1. "it influenced Marx to champion the ideas ofa'free association of producers' and of self-management replacing the centralized state."\n↑ Busky, Donald F. (July 20, 2000). Democratic Socialism: A Global Survey. Praeger. পৃষ্ঠা. 9. ISBN 978-0275968861. "Inamodern sense of the word, communism refers to the ideology of Marxism-Leninism."\n↑ Wilczynski, J. (2008). The Economics of Socialism after World War Two: 1945-1990. Aldine Transaction. পৃষ্ঠা. 21. ISBN 978-0202362281. "Contrary to Western usage, these countries describe themselves as ‘Socialist’ (not ‘Communist’). The second stage (Marx’s ‘higher phase’), or ‘Communism’ is to be marked by an age of plenty, distribution according to needs (not work), the absence of money and the market mechanism, the disappearance of the last vestiges of capitalism and the ultimate ‘whithering away of the state."\n↑ Gregory and Stuart, Paul and Robert (2003). Comparing Economic Systems in the Twenty-First. South-Western College Pub. পৃষ্ঠা. 118. ISBN 0-618-26181-8. "Communism, the highest stage of social and economic development, would be characterized by the absence of markets and money and by abundance, distribution according to need, and the withering away of the state…Under socialism, each individual would be expected to contribute according to capability, and rewards would be distributed in proportion to that contribution. Subsequently, under communism, the basis of reward would be need."\n↑ উদ্ধৃতি ত্ৰুটি: অবৈধ <ref> টেগ; Clark1998 নামৰ refৰ বাবে কোনো পাঠ্য প্ৰদান কৰা হোৱা নাই\n↑ Wood, John Cunningham (1996). Karl Marx’s Economics: Critical Assessments I. Routledge. পৃষ্ঠা. 248. ISBN 978-0415087148. "In particular, this economy would possess (1) social ownership and control of industry by the ‘associated producers’ and (2)asufficiently high level of economic development to enable substantial progress toward ‘full communism’ and thereby some combination of the following: super affluence; distribution of an increasing proportion of commodities as if they were free goods; an increase in the proportion of collective goods..."\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=সাম্যবাদী_সমাজ&oldid=172914"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০৫ জানুৱাৰী, ২০১৮ তাৰিখে ২১:১২ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


ভৌগোলিক স্থানাংক (দিশপুৰ): 26°08′N 91°46′E / 26.14°N 91.77°E / 26.14; 91.77স্থানাংক: 26°08′N 91°46′E / 26.14°N 91.77°E / 26.14; 91.77\n১৯১২ (অসম প্ৰদেশ - ব্ৰিটিশ শাসিত ভাৰত), ১৫ আগষ্ট ১৯৪৭ (1947-08-15) (৭০ বছৰ পূৰ্বে) (অসম- স্বাধীন ভাৰত)\nসৰ্বানন্দ সোণোৱাল (ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টী)\nUnicameral (১২৬ আসন)\n(১,০২৭.৭ প্ৰতি বৰ্গ মিটাৰ)\nবাংলা (বৰাক উপত্যকাত),\nবড়ো ( বড়োভূমিত)\nঅসম (ইংৰাজী: Assam) [Asom] ( শুনক) ভাৰতৰ উত্তৰ-পূবত অৱস্থিত সাংস্কৃতিক আৰু ভৌগোলিক ভাৱে এখন পৃথক ৰাজ্য। ইংৰাজে অসম দখল কৰাৰ আগতে অসম এখন স্বতন্ত্ৰ ৰাষ্ট্ৰ আছিল[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন]৷ ১৮২৬ চনৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধি অনুসৰি অসম ইংৰাজৰ হাতলৈ যায়৷ ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত আন প্ৰদেশৰ নিচিনাকৈ অসমৰ জনসাধাৰণেও গুৰুত্বপূৰ্ণভাবে অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু ভাৰতবৰ্ষ স্বাধীন হোৱাৰ পিছত অসম স্বাধীন ভাৰতৰ এখন অন্তৰঙ্গ প্ৰদেশ হিচাপে গঠিত হয়৷ ব্ৰিটিছ-শাসিত ভাৰত আৰু আধুনিক কালতো অসম এখন মুখ্য প্ৰদেশ আছিল, কিন্তু পিছলৈ এই অঞ্চল বিভিন্ন ৰাজ্যত বিভক্ত হয়। অসমৰ ৰাজধানী হৈছে দিশপুৰ৷ অসম ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাৰ লগতে কাৰ্বি আংলং আৰু উত্তৰ কাছাৰ পৰ্বতক সামৰি ৩০,২৮৫ বৰ্গমাইল (৭৮,৪৩৮ বৰ্গ কিলোমিটাৰ) জুৰি আছে৷ অসমক সাত ভনীৰ বাকী ছয়খন ৰাজ্য অৰুণাচল প্ৰদেশ, নাগালেণ্ড, মণিপুৰ, মিজোৰাম, ত্ৰিপুৰা, আৰু মেঘালয়ে আৱৰি আছে৷ আনহাতে অন্য এখন ৰাজ্য পশ্চিমবংগ অসমৰ লগত সংযোগ হৈ আছে। অসম ভূটান আৰু বাংলাদেশৰ সৈতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সীমাৰে যুক্ত হৈ দক্ষিণ-পূৱ-এছিয়াৰ বিভিন্ন সাংস্কৃতিক সমল আহৰণ কৰিছে৷ কাজিৰঙাৰ এশিঙীয়া গঁড়, চাহ, মুগা আদিৰ বাবে অসম পৃথিৱী বিখ্যাত।\n5.3 আহোম ৰাজত্ব\n5.4 ইংৰাজৰ অধীনত অসম\n5.5 স্বাধীনোত্তৰ অসম\n5.6 অসম আন্দোলন আৰু অসম চুক্তি\nঅসম নামৰ উৎপত্তি[সম্পাদনা কৰক]\nঅসম নামটোৰ উৎপত্তি সম্বন্ধে সঠিককৈ ক'ব নোৱাৰি৷ পূৰ্বতে এই ভূখণ্ড কামৰূপ আৰু প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ ৰাজ্য নামেৰে প্ৰসিদ্ধ আছিল৷ ত্ৰয়োদশ শতিকা মানত আহোমসকলে এই ভূখণ্ড জয় কৰাৰ পাছত 'অসম' নামটোৰ প্ৰচলন হয়৷ আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ দিনত ৰচিত বুৰঞ্জী, সাহিত্য, চৰিত পুথি আৰু বৈষ্ণৱ সাহিত্যত পঞ্চদশ শতিকামানৰ পৰা অছম, আছাম, অসম, আসম, আসাম, অহম, আহম, আহোম আদি শব্দৰ প্ৰচলন লক্ষ্য কৰা যায়৷\nঅসম নামৰ উৎপত্তি সম্বন্ধে কোনো কোনোৱে মত পোষণ কৰে যে এই ভূখণ্ড পৰ্বত-পাহাৰেৰে অসমান হোৱা বাবে ইয়াৰ নাম অসম হ'ল৷ আনহাতে প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যত অসমৰ সমতুল্য আৰু কোনো নাই বাবে অসমৰ নাম 'অ-সম' হ'ল৷ আন কোনো কোনো পণ্ডিতৰ মতে আহোম ৰজাসকলে শাসন কৰিছিল বাবেই আহোম শব্দটোৰ পৰা অসম হ'ল৷ আহোমসকলে নিজকে টাই বুলি পৰিচয় দিছিল যদিও তেওঁলোক আহোম হিচাপেহে অধিক পৰিচিত হৈ উঠিল। আহোমসকলে প্ৰায় ৬০০ বছৰ অসমত ৰাজত্ব কৰে। পণ্ডিতপ্ৰৱৰ সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাৰ ভাষাৰে -\nযদিও শানসকলে নিজৰ পৰিচয় টাই বুলি দিছিল, তেওঁলোকক ৰাজ্যখনৰ খিলঞ্জীয়া লোকসকলৰ মাজত আসাম, আসম আৰু কেতিয়াবা অচম হিচাপে জনাজাত আছিল। নতুন অসমীয়া শব্দ আহোম, যাৰ দ্বাৰা আজিৰ টাইসকলক জনা যায়, আসাম অথবা আসমৰ পৰা উত্পত্তি হোৱা । কালক্ৰমত শাসকসকলৰ কাৰণে প্ৰয়োগ কৰা নাম ৰাজ্যৰ নামলৈ পৰিবৰ্তিত হ'ল। কামৰূপৰ নাম সলনি হৈ প্ৰথমে আসাম আৰু পিছলৈ সংস্কৃতকৰণৰ ফলত অসম হয গৈ যাৰ অৰ্থ হ'ল "অসমকক্ষ, অসমান বা অসমান্তৰাল" \nপণ্ডিত বেডেন পাৱেলে তেওঁৰ The Indian village community নামৰ গ্ৰন্থত অসম নামটো এই ভূখণ্ডৰ আদিম জনগোষ্ঠী বড়োসকলৰ ছো-ছাম (নিম্নভূমি বা সমভূমি) শব্দৰ পৰা আহিছে বুলি কৈছে৷\nনতুন নামকৰণ[সম্পাদনা কৰক]\nঅসম ইংৰাজৰ হাতলৈ যোৱাৰ পাছৰ পৰা আছাম আৰু আসাম শব্দ দুটা প্ৰচলিত হৈ পৰে আৰু শেষত এই ভূখণ্ড অসম আৰু ইয়াত বাস কৰা অধিবাসীসকলক অসমীয়া বোলা হ'ল৷ ইংৰাজসকলেই অসম বা আসামক ইংৰাজীলৈ Assam বুলি লিপ্যন্তৰ কৰে৷বৰ্তমান অসম বানানটো ইংৰাজীত AXOM বা ASOM বুলি লিখা হয় যদিও Assam বানানটোও প্ৰচলিত৷\nঅসমৰ জিলা (২০০১)\nঅসমৰ মাটিকালি ৭৮,৪৩৮ বৰ্গ কিল'মিটাৰ । ই ভাৰতৰ এখন মজলীয়া আকাৰৰ ৰাজ্য । অসমখনক প্ৰধানকৈ তিনিটা ভৌগোলিক অঞ্চলত ভাগ কৰিব পাৰি। ৰাজ্যখনৰ উত্তৰ অংশ জুৰি আছে ব্ৰক্ষ্মপুত্ৰ সমতল আৰু দক্ষিণ অংশত আছে বৰাক সমতল। এই দুখন সমতলৰ মাজত অৰ্থাৎ মাজভাগত এখন উচ্চভূমি অঞ্চল আছে।\nপূবে তিনিচুকীয়া জিলাৰ শদিয়া মহকুমাৰপৰা পশ্চিমে ধুবুৰী জিলাৰ ধুবুৰী মহকুমালৈ এই সমতলখনত ১৮ খন প্ৰশাসনিক জিলা আছে। ইয়াৰ বাহিৰেও সমতলখনত সদ্যগঠিত ৪ খন বড়োলেণ্ড জনজাতীয় স্বায়ত্তশাসিত জিলা আছে। সেইকেইখন হৈছে ওদালগুৰি, বাক্সা আৰু চিৰাং। ই এখন বৃহৎ সমতল । পূৱৰপৰা পশ্চিমলৈ ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৭২০ কিলোমিটাৰ আৰু উত্তৰৰপৰা দক্ষিণলৈ ই গড়ে ৮০ কিলোমিটাৰমান বহল। সমতলখনৰ এটা মন কৰিবলগীয়া ভূ-প্ৰকৃতি হৈছে এই যে পূবৰপৰা পশ্চিমলৈ ইয়াৰ ঢাল অতি কম । এই সমতলখনেদি উত্তৰৰ হিমালয় আৰু দক্ষিণৰ নগাপাহাৰ, কাৰ্বিপাহৰ, উত্তৰ কাছাৰ পাহাৰ আৰু মেঘালয়ৰপৰা প্ৰায় ৪০ খন ডাঙৰ উপনৈ আহি ব্ৰক্ষ্মপুত্ৰত পৰিছেহি। উত্তৰপাৰৰ প্ৰধান উপনৈ হৈছে- সোৱণশিৰি, ৰঙানৈ, ডিক্ৰং, বুৰৈ, বৰগাং, জীয়া ভৰলু, গাভৰু, জীয়া ধনশিৰি, বৰনদী, পাগলাদিয়া, মানস, চম্পাৱতী, সৰলভাগা, গদাধৰ, সোণকোষ আদি। দক্ষিণ পাৰৰ ঘাই উপনৈসমূহ হৈছৈ- ডিব্ৰু, ডিগাৰু, বুঢ়ীদিহিং, দিছাং, দিখৌ, জাঁজী, ভোগদৈ, কাকডোঙা, ধনশিৰি, কলং, কপিলী, কুলসী, দুধনৈ, কৃষ্ণাই, জিনৰী, জিঞ্জিৰাম আদি।\nই অসমৰ দক্ষিণ অংশত অৱস্থিত। বৰাক নদীৰ পৰাই ইয়াৰ নামটো আহিছে। বৰাক উপত্যকাৰ মূলতঃ তিনিখন জিলা আছে- কাছাৰ, কৰিমগঞ্জ আৰু হাইলাকান্দি। শিলচৰ ইয়াৰ মুখ্য নগৰ। বৰাক উপত্যকাত ঘাইকৈ বাংলা ভাষাৰ প্ৰচলন আছে।\nঅসমৰ জলবায়ু ঘাইকৈ গৰম আৰু সেমেকা মৌচুমী জলবায়ু৷ দাক্ষিণাত্যৰ পশ্চিম উপকূল, দক্ষিণ আফ্ৰিকা আৰু দক্ষিণ আমেৰিকাৰ উপকূল অঞ্চলৰ লগত অসমৰ জলবায়ুৰ মিল আছ৷ অসমৰ জলবায়ুত জলীয় ভাপৰ মাত্ৰা অধিক৷ অসমৰ জলবায়ুক (ক) শীত (খ) প্ৰাক মৌচুমী (গ) মৌচুমী আৰু (ঘ) উত্তৰ মৌচুমী এই চাৰিভাগত ভগাব পাৰি৷ নৱেম্বৰ-জানুৱাৰী : শীত, ফেব্ৰুৱাৰী-এপ্ৰিল : প্ৰাক মৌচুমী, মে'-জুলাই : মৌচুমী, আগষ্ট-অক্টোবৰ : উত্তৰ মৌচুমী৷ অসমৰ গৰমৰ মাত্ৰা ভাৰতৰ অন্যান্য স্থানতকৈ তুলনামূলকভাৱে কম৷ বৰষুণ আৰু আৰ্দ্ৰতাৰ পৰিমাণ বেছি হ'ব পাৰে। শীতকালতো জাৰৰ মাত্ৰা তীব্ৰ নহয়৷\nঅসমৰ জনগোষ্ঠীসমূহৰ ভিতৰত আহোম, বড়ো, সোণোৱাল কছাৰী, চুতীয়া, কোচ ৰাজবংশী, মিচিং, ডিমাছা, কাৰ্বি, মৰাণ, মটক, তিৱা, চাওতাল আদি প্ৰধান। অসমৰ চৰকাৰী ভাষা হৈছে অসমীয়া। ইয়াৰ লগতে বাংলা, হিন্দী, বড়ো, চাদ্ৰী আৰু অন্যান্য জনগোষ্ঠীয় ভাষাৰ প্ৰচলন আছে।\nমূল প্ৰবন্ধ: অসম বুৰঞ্জী\nপ্ৰাগঐতিহাসিক অসম[সম্পাদনা কৰক]\nবিভিন্ন আখ্যান, কিংবদন্তি আৰু সিঁচৰতি হৈ থকা প্ৰাচীন স্মৃতিচিহ্নৰ সম্ভেদ মতে মহীৰংগ দানৱ প্ৰাচীন অসমৰ ৰজা আছিল আৰু পিছলৈ তেওঁৰ বংশৰ (দানৱ বংশ) ক্ৰমে হটকাসুৰ, সম্বৰাসুৰ আৰু ৰত্নাসুৰ নামেৰে তিনিজন ৰজাই ৰাজত্ব কৰিছিল৷ দানৱ বংশৰ পাছত ঘটকাসুৰ সিংহাসনত বহে আৰু এটা নতুন বংশৰ পাতনি মেলে৷ ঘটকাসুৰক বধ কৰি নৰকাসুৰ প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ ৰজা হয়৷ নৰকাসুৰৰ ৰাজ্যৰ সীমা পূ্ৱে ডিক্ৰঙৰ পৰা পশ্চিমে কৰতোৱালৈকে বিস্তৃত আছিল৷ নৰকৰ অত্যাচাৰ আৰু দৌৰাত্ম্য বাঢ়ি অহাত শ্ৰীকৃষ্ণই নৰকক বধ কৰে আৰু পুত্ৰ ভগদত্তক প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ ৰজা পাতে৷ ভগদত্তৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ বজ্ৰদত্ত কামৰূপৰ ৰজা হয়৷ নৰকাসুৰৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ বংশতেই ১৮ পুৰুষলৈকে প্ৰাগজ্যোতিষত ৰাজত্ব কৰাৰ কথা পোৱা যায়৷\nপ্ৰাচীন কালত প্ৰাগজ্যোতিষ ৰাজ্যৰ বাহিৰেও অসমত ডবকা (নগাঁও), কদলি (নগাঁও), মণিপুৰ , হিড়িম্বা আৰু ত্ৰিপুৰা নামৰ কেইখনমান ৰাজ্য থকাৰ কথা পোৱা যায়৷ পুৰণি অসমত ৰাজত্ব কৰা অন্যান্য ৰজাৰ ভিতৰত কুণ্ডিল্য বা বিদৰ্ভ ৰাজ্যৰ ৰজা ভীষ্মক, শোণিতপুৰৰ বাণৰজা, নৰশংকৰ বা নাগাক্ষ ৰজা, দেৱেশ্বৰ অন্যতম৷\nপুৰণি আৰু মধ্যযুগীয় অসম[সম্পাদনা কৰক]\nঅসমৰ প্ৰাচীন নাম অসম নাছিল৷ মহাভাৰতত এই ভূখণ্ডৰ নাম প্ৰাগজ্যোতিষ বুলি উল্লেখ আছে[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন]৷ প্ৰাগজ্যোতিষৰ সীমা পশ্চিমে কৰতোৱা নদী (বৰ্তমান বাংলাদেশত) আৰু দক্ষিণে বংগোপসাগৰলৈ বিস্তৃত থকাৰ কথা পোৱা যায়৷ কামৰূপত বৰ্মন বংশ প্ৰতিষ্ঠাৰ পৰাই পুৰণি কামৰূপ ৰাজ্যৰ প্ৰকৃত ৰাজনৈতিক বুৰঞ্জী আৰম্ভ হয়৷ প্ৰাচীন কামৰূপ ৰাজ্যৰ যিসকল ৰজাৰ বিষয়ে নিৰ্ভৰযোগ্য ঐতিহাসিক সমল পোৱা গৈছে তেওঁলোকৰ ভিতৰত পুষ্য বৰ্মনেই (৩৫০-৩৮০ খ্ৰী.) প্ৰথম আৰু সেয়ে তেওঁ প্ৰথম ঐতিহাসিক ৰজা বোলা হয়৷ ভাস্কৰ বৰ্মন আনুমানিক ৫৯৪-৬৫০ খ্ৰী.ত কামৰূপৰ ৰজা হয়৷ সিংহাসনত আৰোহন কৰিয়েই তেওঁ নতুন চন ভাস্কৰাব্দ বা কামৰূপী চন প্ৰৱৰ্তন কৰে৷ ভাস্কৰ বৰ্মন অবিবাহিত হোৱাৰ বাবে তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছতে (আনু. ৬৫০ খ্ৰী.) বৰ্মন বংশৰ ইতি পৰে৷\nবৰ্মন বংশৰ পিছত কামৰূপত শালস্তম্ভ নামৰ এজন বিষয়াই সিংহাসন অধিকাৰ কৰে আৰু নিজৰ নাম অনুসৰি "শালস্তম্ভ" নামেৰে এটি নতুন ৰাজবংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷ শালস্তম্ভ বংশৰ প্ৰায় কুৰিজন ৰজাই কামৰূপত ৰাজত্ব কৰে৷ শালস্তম্ভ বংশৰ শেষ ৰজা ত্যাগ সিংহ (আনু. ৯৭০-৯৯০ খ্ৰী.) অপুত্ৰক হোৱা বাবে শালস্তম্ভ বংশৰে ব্ৰহ্মপাল (আনু. ৯৯০-১০১০) কামৰূপৰ ৰজা হয় আৰু পালবংশৰ পাতনি মেলে৷ বৃদ্ধকালত ব্ৰহ্মপালে সন্যাস গ্ৰহণ কৰে আৰু পিতাকৰ ইচ্ছামতে তেওঁৰ পুত্ৰ ৰত্নপাল (আনু. ১০১-১০৪০ খ্ৰী.) কামৰূপৰ ৰজা হয়৷ ৰত্নপালৰ পিছত ক্ৰমে ইন্দ্ৰপাল (১০৪০-১০৬৫), গোপাল (১০৬৫-১০৮০), হৰ্ষপাল (১০৮০-১০৯৫), ধৰ্মপাল (১০৯৬-১১২০) ৰজা হয়৷ ধৰ্মপাল ৰজা হৈয়ে কামৰূপৰ ৰাজধানী প্ৰাগজ্যোতিষৰ পৰা 'কামৰূপ নগৰ'লৈ তুলি নিয়ে৷ ধৰ্মপালৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ জয়পাল (১১২০-১১৩৯) কামৰূপৰ ৰজা হয় আৰু জয়পালৰ মৃত্যুৰ পিছতে পালবংশৰ যৱনিকা পৰে৷\nইয়াৰ পিছত ভিংগদেৱ (১১৩৮-১১৫০), বৈদ্যদেৱ, ৰায়ৰীদেৱ, উদয় কৰ্ণ, বল্লভদেৱ, পৃথু নামৰ কেইবাজনো ৰজাই কামৰূপত ৰাজত্ব কৰে৷ পৃথুৰ ৰাজত্ব কালতে ১২০৬ আৰু ১২২৬ চনত মুছলমানে কামৰূপ আক্ৰমণ কৰে৷ ১২২৮ চনত দিল্লীৰ চুলতান ইলতুতমিছৰ হাতত পৃথুৰ মৃত্যু হয় আৰু তেওঁৰ বংশৰ দুজন ৰজাই কামৰূপ ৰাজত্ব কৰে৷ এই বংশৰ শেষ ৰজা আছিল সন্ধ্যা (১২৫০-১২৭০ খ্ৰী.)৷ ইয়াৰ পিছত পুনৰ মুছলমানে কামৰূপ আক্ৰমণ কৰাত সন্ধ্যাই কামৰূপৰ ৰাজধানী 'কামৰূপ নগৰ'ৰৰ পৰা পশ্চিম কমতাপুৰলৈ তুলি নিয়ে৷ তেতিয়াৰ পৰাই এই ৰাজ্যৰ নাম কমতা বা কামৰূপ-কমতা হয় আৰু ইয়াৰ অধিপতিসকলক কমতেশ্বৰ বা কামেশ্বৰ বোলা হয়৷ সন্ধ্যাৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ সিন্ধুৰায় (আনু. ১২৭০-১২৮৫), ৰূপনাৰায়ণ (আনু. ১২৮৫-১৩০০), সিংহধ্বজ (১৩০০-১৩০৫), প্ৰতাপধ্বজ (১৩০৫-১৩২৫) কমতাৰ ৰজা হয়৷ প্ৰতাপধ্বজৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ দুৰ্লভনাৰায়ণ জীৱিত থকা অৱস্থাতে প্ৰতাপধ্বজৰ ভতিজাক ধৰ্মনাৰায়ণ (১৩২৫-১৩৩০) বলেৰে কমতাৰ ৰজা হয়৷ পিছত তেওঁলোকৰ মাজৰ কমতা ৰাজ্য ভাগ হয়৷ দুৰ্লভনাৰায়ণৰ (১৩৩০-১৩৫০) মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ ইন্দ্ৰনাৰায়্ণ (১৩৫০-১৩৬৫) ৰজা হয়৷ তেওঁৱেই এই বংশৰ শেষ ৰজা৷\nচতুৰ্দশ শতিকাৰ শেষৰফালে আৰিমত্ত নামৰ এজন ৰজাই গৌড় (পূৰ্বৰ কমতা ৰাজ্যৰ উত্তৰফাল) শাসন কৰিছিল৷ আৰিমত্তৰ পিছত ৰত্নসিংহ, শৃতৰংগ আৰু মৃগাংগ নামৰ তিনিজন ৰজাই গৌড় শাসন কৰিছিল৷ মৃগাংগ নিঃসন্তান হৈ মৃত্যু হোৱাত কমতাৰাজৰ অধিনৰ ভূঞাসকলৰ নীলধ্বজ নামৰ এজন ৰজাই গৌড়ৰ সিংহাসন দখল কৰি এক নতুন খান বা সেন বংশৰ পাতনি মেলে৷ কিন্তু ঘৰুৱা গৃহ কন্দলৰ সুবিধা লৈ মুছলমানে আক্ৰমণ কৰে আৰু পঞ্চদশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে মুছলমানৰ আক্ৰমণে কমতা ৰাজ্য ধ্বংস কৰে৷\nআহোম সাম্ৰাজ্য, ১৮২৬ চন\nআহোম ৰাজত্ব[সম্পাদনা কৰক]\nত্ৰয়োদশ শতিকাৰ আগভাগত উজনি ব্ৰহ্মদেশৰ মাওলাং ৰাজ্যৰ ৰাজকোঁৱৰ চুকাফাৰ নেতৃত্বত এটি দল পাটকাইত উপস্থিত হয়হি৷ প্ৰায় ১৩ বছৰ কাল পাটকাইৰ আশে-পাশে অনাই-বনাই ফুৰাৰ পাছত ১২২৮ চনত চুকাফা নগাৰাজ্যৰ সীমাত সোমায় ৷ লাহে লাহে আগুৱাই আহি দিচাং নৈৰ কাষৰ নামৰূপ পায়হি৷ তাৰপিছত তেওঁ বিভিন্ন ঠাই ঘূৰি শিৱসাগৰ জিলাৰ চৰাইদেউত ১২৫৩ চনত স্থায়ীকৈ ৰাজধানী পাতে৷ ইয়াৰ লগে লগে অসমত ছশ বছৰীয়া আৰু সমগ্ৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাজোৰা আহোম সাম্ৰাজ্যৰ ভেটি প্ৰতিষ্ঠা কৰে ৷ ১২৬৮ চনত চুকাফাৰ মৃত্যু হয় ৷ চুকাফাৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ চুচেওফা (১২৬৮-১২৮১) ৰজা হয় আৰু ৰাজত্বকালত তেওঁ আহোম ৰাজ্য দিখৌ নৈৰ পৰা নামদাং নৈলৈকে সম্প্ৰসাৰিত কৰে ৷\nচুচেওফাৰ পাছত ক্ৰমে চুবিনফা (১২৮১-১২৯৩), চুখাংফা (১২৯৩-১৩৩২), চুখ্ৰাংফা (১৩৩২-১৩৬৮) আৰু চুতুফা (১৩৬৪-১৩৭৬) আহোম ৰাজপাটত বহে৷ চুতুফাৰ মৃত্যুৰ পাছত ১৩৭৬ চনৰ পৰা ১৩৮০ চনলৈকে ৰজা হ'বৰ বাবে কোনো উপযুক্ত ৰাজকোঁৱৰ আহোম ৰাজ পৰিয়ালত নথকাৰ বাবে আহোম ৰাজ্যত মন্ত্ৰী-শাসন চলিছিল ৷ কিন্তু ক্ৰমে ক্ৰমে ৰাজ্যত বিশৃংখলতা বাঢ়ি অহাত মন্ত্ৰীসকলে চুখ্ৰাংফাৰ সৰু ভায়েক তাওখামটিক (১৩৮০-১৩৮৯) ৰজা পাতে ৷ ১৩৮৯ চনত তাওখামটিৰ মৃত্যু হয় ৷ ১৩৮৯ চনৰ পৰা ১৩৯৭ চনলৈ পুনৰ মন্ত্ৰী-শাসন চলে৷ ইয়াৰ পিছত তাওখামটিৰ পুত্ৰ চুদাংফা (১৩৯৭-১৪০৭) আহোম ৰাজপাটত বহে ৷ এওক অসম বুৰঞ্জীত বামুণী কোঁৱৰ নমেৰে জনা যায়৷ ইয়াৰ পিছত ক্ৰমে চুজাংফা (১৪০৭-১৪২২), চুফাফ্‌ফা (১৪২২-১৪৩৯), চুচেনফা (১৪৩৯-১৪৮৮), চুহানফা (১৪৮৮-১৪৯৩), চুপিম্‌ফা (১৪৯৩-১৪৯৭) আহোম ৰাজপাটত বহে৷\nচুপিম্‌ফাৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ পুত্ৰ চুহুংমুখ (১৪৯৭-১৫৩৯) সিংহাসনত বহে৷ এওঁৰ দিনত আহোম সাম্ৰাজ্যৰ বহুটো পৰিৱৰ্তন হয় ৷ ইয়াৰ পিছত তেওঁৰ বৰপুত্ৰ চুক্লেংমুং (১৫৩৯-১৫৫২) ৰজা হয়৷ ৰজা হৈ এওঁ বকতাৰ পৰা আহোম ৰাজধানী গড়গাঁৱলৈ তুলি আনে ৷ এইজন ৰজাই গড়গাঁও পুখুৰী খন্দায় আৰু নগা আলি বন্ধোৱায় ৷ ইয়াৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ চুখামফা (১৫৫২-১৬০৩) ৰজা হয় ৷ তাৰ পিছত ক্ৰমে তেওঁৰ পুত্ৰ চুচেনফা (১৬০৩-১৬৪১) ৰজা হয় ৷ ৰজা হৈয়ে তেওঁ হিন্দু নাম প্ৰতাপ সিংহ গ্ৰহণ কৰে৷ তেওঁৰ দিনত আহোম আৰু মোগলৰ মাজত কেইবাবাৰো ৰণ হয় ৷ প্ৰতাপ সিংহৰ দিনতে অসম বুৰঞ্জীৰ এক বিচক্ষণ চৰিত্ৰ মোমাই তামুলী বৰবৰুৱা প্ৰথম বৰবৰুৱা হয় ৷ লগতে পাইক প্ৰথাৰ সৃষ্টি, হাজৰিকা, শইকীয়া, বৰা আদি পদৰ সৃষ্টি কৰে ৷ ৰাজনৈতিক বিচক্ষণতা আৰু সাংগঠনিক পাৰদৰ্শিতাৰ বাবে প্ৰতাপ সিংহই বুদ্ধি স্বৰ্গনাৰায়ণ নাম পাইছিল ৷\nপ্ৰতাপ সিংহৰ মৃত্যুৰ পাছত চুৰামফা (১৬৪১-১৬৪৩), চুটিনফা (১৬৪৪-১৬৪৮) ৰজা হয় ৷ চুটিনফাৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ চুতামলাই জয়ধ্বজ সিংহ নাম লৈ ১৬৪৮ চনত সিংহাসনত বহে৷ জয়ধ্বজ সিংহই পূৰ্বৰ সীমা অতিক্ৰম কৰি আহোম সাম্ৰাজ্যৰ বিস্তাৰ কৰাৰ লগতে সমগ্ৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাকে আহোম ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰে ৷ ইয়াৰ পিছত চুপুংমুং ওৰফে চক্ৰধ্বজ সিংহ (১৬৬৩-১৬৬৯) ৰজা হয় ৷ স্বাধীনতাপ্ৰিয় চক্ৰধ্বজ সিংহই লাচিত বৰফুকনৰ সহায়ত মোগলৰ লগত যুঁজ দিয়ে আৰু মোগলৰ হাতৰ পৰা গুৱাহাটী আৰু পাণ্ডু উদ্ধাৰ কৰে ৷ ঐতিহাসিক শৰাইঘাটৰ যুঁজত চক্ৰধ্বজ সিংহৰ হাতত মোগলৰ পৰাজয় হয় ৷\nশৰাইঘাটৰ যুদ্ধৰ পাছতে আহোম সাম্ৰাজ্যৰ মাজত অন্তৰ্বিপ্লৱৰ আৰম্ভ হয় ৷ চক্ৰধ্বজ সিংহৰ পিছত ক্ষমতা লাভৰ বাবে ৰাজকোঁৱৰক অংগক্ষত কৰাৰ দৰে ঘ্টনা ঘটিছিল ৷ কাৰণ আহোম নিয়ম অনুসৰি কোনো অংগক্ষত থকা ৰাজকোঁৱৰ সিংহাসনত বহিব নোৱাৰিছিল ৷ চক্ৰধ্বজ সিংহৰ পাছত ৰজা হোৱা চুটিনফা বা উদয়াদিত্যক ষড়যন্ত্ৰ কৰি হত্যা কৰি তেওঁৰ ভাতৃ চুক্লংফা বা ৰামধ্বজ সিংহ (১৬৭৩-১৬৭৫) ৰাজপাটত বহে ৷ ইয়াৰ পিছত আহোম সাম্ৰাজ্যত অনেক বাৰ ৰজা ভঙা-পতা কৰা হয় ৷ অৱশ্যে সেই সময়ত শাসনভাৰ পৰিচালনা কৰিছিল আতন বুঢ়াগোহাঁইয়ে ৷ কিন্তু লালুকসোলা বৰফুকনে আতন বুঢ়াগোহাঁইক হত্যা কৰি নিচেই কম বয়সীয়া ৰাজকোঁৱৰ ৰত্নধ্বজ সিংহক (১৬৭৯-১৬৮১) ৰজা পাতে ৷ নিচেই কম বয়সীয়া হোৱা বাবে তেওঁক 'ল'ৰা ৰজা' বুলিছিল ৷\nলালোকসোলা বৰফুকন এই সময়তে উঠি-ৰজা বহি-ৰজা হয় আৰু ৰজা হ'ব পৰা সকলো ফৈদৰ ৰাজকোঁৱৰক অংগক্ষত কৰে ৷ কিন্তু তুংখুঙীয়া ফৈদৰ গদাপাণি পলাই সাৰিবলৈ সক্ষম হয় ৷ লালোকসোলাৰ অত্যাচাৰত অতিষ্ঠ হৈ তেওঁৰে গা-ৰখীয়া ভোটাই ডেকাই ১৬৮০ চনত তেওঁক হত্যা কৰে ৷ ইয়াৰ পিছৰ গদাপাণি আহোম ৰাজপাটত উঠে৷ সিংহাসনত উঠি আহোম মতে চুপাতফা আৰু হিন্দুমতে গদাধৰ সিংহ (১৬৮১-১৬৯৬) নাম লয়৷ তেওঁ ১৬৯৪ চনত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ মাজত উমানন্দ দেৱালয় সাজিছিল৷ নানান প্ৰজাহিতকৰ কাম কৰাৰ উপৰিও ধোদৰ আলি বন্ধোৱাইছিল আৰু মাটিৰ জৰীপ কৰিছিল ৷\nতেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ ডাঙৰ পুত্ৰ লাই ৰজা হয় ৷ আহোম নাম চুখ্ৰামফা আৰু হিন্দু নাম ৰুদ্ৰ সিংহ (১৬৯৬-১৭১৪) গ্ৰহণ কৰে৷ তেওঁ আহোম সাম্ৰাজ্যৰ শ্ৰেষ্ঠ নৃপতি বুলিব পাৰি৷ তেওঁ ৰংপুৰত নতুন ৰাজধানী পাতে৷ তদুপৰি জয়মতিৰ পবিত্ৰ স্মৃতিত জয়দৌল আৰু জয়সাগৰ পুখুৰী, ৰংপুৰত ৰংঘৰ, কাৰেংঘৰ, নামদাঙৰ শিলৰ সাঁকো, খৰিকটীয়া আলি, মেটেকাৰ আলি আদি নিৰ্মান কৰে৷ ইয়াৰ লগতে তেওঁ বিভিন্ন পদবীৰো সৃষ্টি কৰে৷ মৃত্যৰ সময়ত ৰুদ্ৰ সিংহই তেওঁৰ পাঁচজন পুত্ৰক এজন এজনকৈ ৰজা হ'বলৈ আজ্ঞা দি গৈছিল৷ সেইমতে শিৱ সিংহ (১৭১৪-১৭৪৪), প্ৰমত্ত সিংহ (১৭৪৪-১৭৫১), ৰাজেশ্বৰ সিংহ (১৭৫১-১৭৬৯), লক্ষ্মী সিংহ (১৭৬৯-১৭৮০) আহোম ৰাজপাটত বহে৷ ইয়াৰ পিছত লক্ষ্মী সিংহৰ পুত্ৰ গৌৰীনাথ সিংহ (১৭৮০-১৭৯৫) ৰজা হয়৷ গৌৰিনাথ সিংহৰ মৃত্যুৰ পিছত পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁয়ে গদাধৰ সিংহৰ বংশধৰ কিনাৰাম নামৰ এজনক কমলেশ্বৰ সিংহ (১৭৯৫-১৮১০) নাম দি ৰজা পাতে৷ এই সময়তে কামৰূপক স্বাধীন কৰাৰ কাৰণে বীৰদত্ত, হৰদত্ত নামে দুজন ভাই-ককায়ে বিদ্ৰোহ আৰম্ভ কৰে৷ ইয়াক দন্দুৱা দ্ৰোহ বোলা হয়৷\nকমলেশ্বৰ সিংহৰ পাছত চন্দ্ৰকান্ত সিংহ (১৮১১-১৮১৮) ৰাজপাটত বহে৷ তেওঁৰ দিনতে বাল্যবন্ধু সতৰামে পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইক হত্যা কৰিবলৈ কৰা ষড়যন্ত্ৰ ধৰা পৰে৷ এই কামত বদনচন্দ্ৰ বৰফুকনৰ সহযোগ থকাৰ অনুমান কৰি পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইয়ে তেওঁক ধৰি আনিবলৈ পঠিয়াই আৰু বদনচন্দ্ৰ বৰফুকনে পলাই গৈ ১৮১৬ চনৰ শেষৰ ফালে মানৰ সহযোগত অসম আক্ৰমণ কৰে৷ এই যুঁজত পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইৰ মৃত্যু হয়৷ মানে অসম আক্ৰমণ কৰি প্ৰথম বাৰ আঁতৰি যোৱাৰ পাছত পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইৰ পুত্ৰ ৰুচিনাথ বুঢ়াগোহাঁইয়ে যোৰহাট দখল কৰি চন্দ্ৰকান্ত সিংহক অংগক্ষত কৰি পুৰন্দৰ সিংহক ৰজা পাতে৷ ইয়াৰ পিছত মানে আৰু দুবাৰ অসম আক্ৰমণ কৰে আৰু ১৮২১ চনত তৃতীয়বাৰ অসম আক্ৰমণ কৰি যোগেশ্বৰ সিংহক আহোমৰ ৰজা পাতে৷ ক্ৰমে মানে ইংৰাজৰ এলেকাত আক্ৰমণ চলোৱাত ১৮২৪ চনত মানৰ লগত ইংৰাজৰ যুদ্ধ হয়৷ ইংৰাজে এই যুঁজত জয়লাভ কৰে৷ অৱশেষত ১৮২৬ চনৰ ২৪ ফেব্ৰুৱাৰীত ব্ৰহ্মদেশৰ ইয়াণ্ডাবুত ইংৰাজৰ লগত মানৰ সন্ধি হয় আৰু অসম ইংৰাজৰ হাতলৈ যায়৷ ইয়াৰ লগে লগে চুকাফাই অসীম সাহস আৰু বীৰত্বৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰা আহোম সাম্ৰাজ্যৰো অন্ত পৰে৷\nইংৰাজৰ অধীনত অসম[সম্পাদনা কৰক]\n১৮২৬ চনৰ ২৪ ফেব্ৰুৱাৰীত ব্ৰহ্মদেশৰ ইয়াণ্ডাবুত হোৱা সন্ধিৰ ফলত অসম ইংৰাজৰ হাতলৈ যায়৷ প্ৰথম অৱস্থাত অসমীয়া মানুহে ইংৰাজসকলক আদৰি লৈছিল যদিও পিছলৈ স্বাধীনচিতিয়া অসমীয়া মানুহে ইংৰাজৰ শাসনৰ প্ৰতি মোহভংগ হয় আৰু ইংৰাজী-বিৰোধী মনোভাবে গা কৰি উঠিছিল৷ এনে পৰিস্থিতিতে ১৮২৮ চনত আহোম আমোলা ধনঞ্জয় বৰগোহাঁই আৰু গমধৰ কোঁৱৰৰ নেতৃত্বত আহোম ৰাজতন্ত্ৰ পুনৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে বিদ্ৰোহ হয়৷ কিন্তু এই বিদ্ৰোহ সফল নহ'ল৷ ইয়াৰ পিছত কেইবাজনো আহোম ব্যক্তিয়ে ইংৰাজৰ বিৰুদ্ধে যোদ্ধ ঘোষণা কৰে৷ ফলত ইংৰাজে ১৮৩৩ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ ২ তাৰিখে এখন চুক্তিযোগে পুৰন্দৰ সিংহক শদিয়া আৰু মটক ৰাজ্যৰ বাহিৰে ধনশিৰী নদীৰ পূবে থকা সমস্ত উজনি খণ্ডৰ ৰজা পাতে৷ চুক্তিমতে পুৰন্দৰ সিংহ ইংৰাজৰ হাতৰ পুতলা হয়৷ কিন্তু ১৮৩৮ চনত ইংৰাজে পুৰন্দৰ সিংহক ৰাজ্যচ্যুত কৰি সমগ্ৰ অসমকেই তেওঁলোকৰ স্থায়ী দখললৈ আনিলে৷\nইয়াৰ পিছত ১৮৫৭ চনত সমগ্ৰ ভাৰততে জ্বলি উঠা প্ৰথম স্বাধীনতা যুদ্ধৰ দাবানলে অসমকো স্পৰ্শ কৰে৷ অসমত ইংৰাজৰ কাৰ্যকলাপত বিতুষ্ট হৈ একাংশ প্ৰজাৰ নেতৃত্বত অসমতি চিপাহী বিদ্ৰোহ আৰম্ভ হয়৷ সেই সশস্ত্ৰ বিপ্লৱত মণিৰাম দেৱান, পিয়লি বৰুৱা আদিৰ ফাঁচি হয়৷ চিপাহী বিদ্ৰোহৰ পাছতে অসমৰ শাসনভাৰ এজন কমিছনাৰ হাতলৈ যায়৷ চিপাহী বিদ্ৰোহে অসমীয়া মানুহৰ মনত পুনৰ দেশৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ প্ৰতি অনুপ্ৰাণিত কৰিলে৷ শেষত ১৯১৯-২০ চনত মহাত্মা গান্ধীৰ অসহযোগ আন্দোলনত অসমে যোগদান কৰিলে৷ ইয়াৰ পিছত ক্ৰমে ক্ৰমে ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত অসমে যোগদান কৰি ইংৰাজৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰিলে আৰু ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ লগে লগে অসমৰ পৰাও ইংৰাজী শাসন অন্ত পৰে৷\nস্বাধীনোত্তৰ অসম[সম্পাদনা কৰক]\nপ্ৰধান প্ৰবন্ধ: স্বাধীনোত্তৰ অসম\n১৯৫০ চনলৈকে অসম; ১৯৬০-৭০ চনৰ ভিতৰত নতুন ৰাজ্য নগালেণ্ড, মেঘালয় আৰু মিজোৰাম গঠন হয়৷ ১৯৬২ চনত ভাৰত-চীনৰ যুদ্ধৰ পিছত অসমৰ ৰাজধানী শ্বিলঙৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়৷ লগতে অৰুণাচল প্ৰদেশ অসমৰ পৰা আঁতৰি যায়৷\n১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পিছত অসমত নিজাকৈ চৰকাৰ গঠন হয়৷ স্বাধীন অসমৰ প্ৰথম গৱৰ্ণৰ আছিল ছাৰ আকবৰ হাইদৰি আৰু মুখ্যমন্ত্ৰী আছিল গোপীনাথ বৰদলৈ৷ ১৯৪৭ চনৰ পৰা ১৯৫০ চনলৈকে শাসন কৰা বৰদলৈ মন্ত্ৰীসভাৰ দিনতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় (১৯৪৮), গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয় (১৯৪৮), গুৱাহাটী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰ আদি প্ৰতিষ্ঠা হয়৷\n১৯৫০ চনত গোপীনাথ বৰদলৈৰ মৃত্যু হোৱাৰ পিছত বিষ্ণুৰাম মেধি অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হয়৷ বিষ্ণুৰাম মেধিৰ দিনত (১৯৫০-১৯৫৭) প্ৰথম পাঁচবছৰীয়া পৰিকল্পনা, পঞ্চায়ত গঠন আৰু কৃষিখণ্ডৰ উন্নতি হয়৷১৯৫৭ চনত বিমলা প্ৰসাদ চলিহা (১৯৫৭-১৯৭০) অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হয়৷ এই সময়তে শৰাইঘাটৰ দলং নিৰ্মাণ (১৯৬২) আৰু গুৱাহাটীৰ নুনমাটিত তেল শোধনাগাৰ (১৯৬২) স্থাপন হয়৷ চলিহা মন্ত্ৰীসভাৰ দিনতে ১৯৫৯-৬০ চনত অসমত ভাষা আন্দোলন তীব্ৰৰূপ লয়৷ ১৯৬১ চনত অসমত অসমীয়া ভাষা ৰাজ্যিক ভাষা হিচাপে গৃহীত হয়৷\n১৯৭০ চনত বিমলাপ্ৰসাদ চলিহাৰ শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ বাবে মহেন্দ্ৰ মোহন চৌধুৰী মুখ্যমন্ত্ৰী হয়৷ চৌধুৰীৰ দিনত বঙাইগাঁৱত পেট্ৰোৰাসায়নিক প্ৰকল্প, যোগীঘোপাত কাগজ কল আৰু নগাঁওত মৰাপাট কলৰ আধাৰশিলা স্থাপন হয়৷ ১৯৭২ চনত চৌধুৰী মন্ত্ৰীসভাই পদত্যাগ কৰে৷\n১৯৭২ চনত অসমত অনুষ্ঠিত সাধাৰণ নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছে সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰে আৰু শৰৎ চন্দ্ৰ সিংহ মুখ্যমন্ত্ৰী হয়৷ সিংহ মন্ত্ৰীসভাৰ সময়ত অসমৰ ৰাজধানী শ্বিলঙৰ পৰা দিছপুৰলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়৷ ১৯৭৮ চনত অসমত জনতা দলে মন্ত্ৰীসভা গঠন কৰে৷ জনতা দলৰ নেতা গোলাপ বৰবৰা অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হয়৷ মাত্ৰ চৈধ্য মাহৰ কাৰ্য্যকালত এই সময়তে যোগেন্দ্ৰনাথ হাজৰিকা, চৈয়দা আনোৱাৰা টাইমূৰ আৰু কেশৱ চন্দ্ৰ গগৈ এই চাৰিজন মুখ্যমন্ত্ৰী হয়৷ ১৯৭৯ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে অসমত ৰাষ্ট্ৰপতি শাসন প্ৰৱৰ্তন কৰা হয়৷\nঅসম আন্দোলন আৰু অসম চুক্তি[সম্পাদনা কৰক]\nসমসাময়িক সময়তে অসমৰ পৰা বিদেশী নাগৰিকৰ বহিষ্কাৰৰ দাবীত সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ নেতৃত্বত সমগ্ৰ অসমজুৰি এক অভূতপূৰ্ব গণ আন্দোলন গা কৰি উঠে৷ এই আন্দোলনৰ সময়তে ১৯৮৩ চনত ৰাইজৰ প্ৰবল বিৰোধিতা আৰু বৰ্জন সত্ত্বেও অসমত ৰক্তক্ষয়ী নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয় আৰু হিতেশ্বৰ শইকীয়া মুখ্যমন্ত্ৰী হয়৷ শইকীয়া মন্ত্ৰীসভাই দমন নীতিৰে অসম আন্দোলন নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে যদিও সফল নোহোৱাত ১৯৮৫ চনৰ ১৫ আগষ্টত প্ৰধানমন্ত্ৰী ৰাজীৱ গান্ধীৰ নেতৃত্বাধীন চৰকাৰৰ লগত এখন চুক্তি (অসম চুক্তি) স্বাক্ষৰিত কৰে৷ লগে লগে ছবছৰীয়া বিদেশী বহিষ্কাৰ আন্দোলনৰ পৰিসমাপ্তি ঘটে৷\nঅসম চুক্তিৰ চৰ্ত অনুযায়ী হিতেশ্বৰ শইকীয়া চৰকাৰে পদত্যাগ কৰে৷ লগে লগে প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্ত নেতৃত্বাধীন প্ৰাক্তন ছাত্ৰনেতাসকলে আঞ্চলিক দল অসম গণ পৰিষদ গঠন কৰে৷ ১৯৮৫ চনৰ অনুষ্ঠিত সাধাৰণ নিৰ্বাচনত অসম গণ পৰিষদ আঞ্চলিক দৰে সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰে আৰু প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্ত মুখ্যমন্ত্ৰী হয়৷ মহন্ত চৰকাৰৰ সময়তে অসমত সংযুক্ত মুক্তি বাহিনী, অসম নামৰ এটি বিপ্লৱী সংগঠনৰ জন্ম হয়৷ এই সংগঠনক নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰি কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ১৯৯০ চনত মহন্ত চৰকাৰৰ পাঁচবছৰ সম্পূৰ্ণ হ'বলৈ এমাহ বাকী থাকোঁতেই পুনৰ অসমত ৰাষ্ট্ৰপতি শাসন প্ৰৱৰ্তন কৰে৷\nইয়াৰ পিছত ১৯৯১ চনত অনুষ্ঠিত সাধাৰণ নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছ (ই) দলে জয়লাভ কৰে আৰু হিতেশ্বৰ শইকীয়া পুনৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হয়৷ ১৯৯৬ চনৰ ২২ এপ্ৰিলত হিতেশ্বৰ শইকীয়াৰ মৃত্যু হোৱাত কেইদিনমানৰ কাৰণে ডাঃ ভূমিধৰ বৰ্মন অসমৰ অস্থায়ী মুখ্যমন্ত্ৰীৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে৷ এই বছৰতে অনুষ্ঠিত হোৱা নিৰ্বাচনত পুনৰ অসম গণ পৰিষদ দলে জয়লাভ কৰে আৰু ১৯৯৬ চনৰ ১৫ মে'ত প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্ত মুখ্যমন্ত্ৰী হয়৷ ইয়াৰ পিছত ২০০১ চনত অনুষ্ঠিত নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছ (ই) দলে ৰাজ্যখনৰ শাসনভাৰ গ্ৰহণ কৰে৷ তৰুণ গগৈ অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হয়৷ একেদৰে ২০০৬ চনৰ এপ্ৰিল মাহত অনুষ্ঠিত বিধানসভা নিৰ্বাচনত তৰুণ গগৈ নেতৃত্বাধীন কংগ্ৰেছ চৰকাৰে বড়োলেণ্ড পিপলচ প্ৰগ্ৰেছিভ ফ্ৰ'ণ্ট (হাগ্ৰামা) সহযোগত মৰ্চা চৰকাৰ গঠন কৰে৷ ২০১১ চনত অনুষ্ঠিত নিৰ্বাচনতো কংগ্ৰেছ (ই) দলে চৰকাৰ গঠন কৰে আৰু তৰুণ গগৈয়ে তৃতীয়বাৰৰ বাবে মুখ্যমন্ত্ৰী হয়৷\nঅসমৰ প্ৰধান ভাষা হ'ল অসমীয়া৷ এই ভাষা সংবিধানৰ অষ্টম অনুচ্ছেদ অনুসৰি স্বীকৃত আৰু উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ এক প্ৰধান সংযোগী ভাষা৷ অসমীয়া ভাষা ভাৰতীয় আৰ্য গোষ্ঠীৰ ভাষা৷ প্ৰাচীন ভাৰতীয় আৰ্য ভাষাবিশেষেই ক্ৰম পৰিৱৰ্তনৰ মাজেদি আহি খ্ৰীষ্টীয় দশম-একাদশ শতিকামানত অসমীয়া ৰূপ ল'বলৈ আৰম্ভ কৰে৷ অসমত প্ৰচলিত আন ভাষাবোৰ হ'ল : ইংৰাজী, হিন্দী, বড়ো, বাংলা, আৰু অন্যান্য প্ৰচলিত উপ-ভাষাবোৰ হ'ল : মিচিং, কছাৰী,চাওঁতালি কাৰ্বি, ৰাভা, ডিমাছা, নেপালী আদি৷ আনহাতে বিভিন্ন জনেগাষ্ঠী বহুতো দোৱান অসমত প্ৰচলিত আছে।\nসাংস্কৃতিক প্ৰতীক[সম্পাদনা কৰক]\nপ্ৰধান প্ৰবন্ধ: অসমৰ সাংস্কৃতিক প্ৰতীকসমূহ\nতামোল-পাণ আৰু গামোছাৰ এখন শৰাই৷ ডাঙৰক সন্মানসহকাৰে মান ধৰাৰ সময়ত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়\nঅসমীয়া সমাজ জীৱনত বিভিন্ন বিশ্বাস, অনুভৱ আৰু আদৰ বা সন্মানৰ ক্ষেত্ৰত তামোল-পান, গামোছা আৰু শৰাইৰ বিশেষ ভূমিকা আছে৷ যিকোনো সামাজিক কামত তামোল-পাণ ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ কাৰোবাৰ ঘৰলৈ অহা অতিথিক আন নহ'লেও তামোল-পাণ খাবলৈ দিয়া হয়৷ সামাজিক কাৰণত হোৱা যিকোনো দণ্ড মিমাংসাৰ বাবেও তামোল-পাণ ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ আনহাতে গামোছা অসমীয়া সমাজত বিহুৱানৰ ৰূপত ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ ইয়াৰ লগতে গা ধোৱাৰ পিছত ব্যৱহাৰ কৰা তিয়নী গামোচা, পানী গামোচা আদিও উল্লেখযোগ্য৷ সৰুৱে ডাঙৰক মান ধৰা আদিৰ ক্ষেত্ৰত গামোচা ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ শৰাই ধাতুৰে নিৰ্মিত এবিধ খুৰা থকা পাত্ৰ৷ সাধাৰণতে তামোল-পাণ আৰু গামোচাৰে কাৰোবাক মান ধৰাৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ অসমৰ যিকোনো সাংস্কৃতিক কাৰ্যকলাপৰ লগত এই তিনিবিধ বস্তুৰ ব্যৱহাৰ অপৰিহাৰ্য৷ আনাহাতে জাপি অসমীয়া সংস্কৃতিৰ আন এবিধ আদৰৰ প্ৰতিক৷ কাৰোবাক সন্মান জনোৱাৰ লগতে উপহাৰ দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ ই কেইবাপ্ৰকাৰৰ যেনে-ডাং-জাপি, বৰজাপি, পানী বা হালোৱা-জাপি আৰু সৰুদৈয়া জাপি৷ অসমত আটাইতকৈ প্ৰচলিত জাপি হ'ল সৰুদৈয়া জাপি৷ এই জাপি সৰু সৰুকৈ আৰু মিহিকৈ তোলা বুঢ়া জাতি বাঁহৰ কাঠিৰে ফুল অথবা অন্য কিবা চিত্ৰ অংকন কৰি নিৰ্মান কৰা হয়৷ জাপিটোৰ ঘুৰণীয়া চাৰিও কাষ ৰঙা কাপোৰ চিলাই আৰু ওপৰৰ জোঙা কোণটিত এঠোপা ৰঙা সূতা বন্ধা হয়৷ অসমীয়া সমাজৰ মহিলাসকলে এই জাপি ব্যৱহাৰ কৰে তথা সন্মনীয় ব্যক্তিসকলক সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ উপহাৰৰূপে আগবঢ়োৱা হয়৷\nমূল প্ৰবন্ধ: অসমৰ প্ৰধান উৎসৱসমূহ\nসকলো জাতিৰ মানুহৰে কিছুমান স্বকীয় উৎসৱ আছে ৷ অসমীয়াসকলৰো তেনে উৎসৱৰ ভিতৰত বিহু উৎসৱ প্ৰধান৷ সংস্কৃত 'বিষুবত' শব্দৰ পৰা বিহু শব্দৰ উদ্ভৱ হৈছে৷ বৈদিক 'বিষুবন' পদৰ অৰ্থৰ পৰিসৰে এবছৰ ব্যাপী অনুষ্ঠিত হোৱা 'সত্ৰ' বা 'যজ্ঞ'ৰ মাজৰ দিনটোক বুজায় অৰ্থাৎ দিন আৰু ৰাতিৰ সমান হোৱা দিনটোৱেই 'বিষুবত' ৰূপে পৰিচিত৷ এই দিনটেই 'গৰু-ম'হ' আদিৰ সংগ্ৰহৰ অৰ্থে আৰু পোহনীয়া জন্তুৰ মংগল কামনা কৰি সূৰ্য্যদেৱতাক স্তুতি কৰা হৈছিল৷ অসমীয়া বিহু মূলত তিনিটা, ৰঙালী বিহু বা ব'হাগ বিহু, কঙালী বিহু বা কাতি বিহু, আৰু ভোগালী বিহু বা মাঘ বিহু৷ চ'ত আৰু ব'হাগ মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনটোৰ পৰা আৰম্ভ হৈ সাতদিন থাকে৷ ৰঙালী বিহু ব'হাগ বিহু ৰূপেও পৰিচিত৷ বিহুৰ আগদিনাখনক উৰুকা বোলে৷ প্ৰথম বিহুটিৰ নাম গৰু বিহু৷ এই দিনা গৰুৰ শিঙত তেল দি ধুৱাই-পখলাই লাও-বেঙেনা খুৱায় আৰু তাৰে মালাও পিন্ধায়৷ আহিন আৰু কাতিৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা কাতি বিহু৷ এইসময়ত মানুহৰ আহু ধান শেষ হয়, শালি ধানো চপাবৰ নহয়৷ সেইবাবে তেতিয়া মানুহৰ খোৱাত টান পৰে৷ গতিকে এই বিহুক কঙালী বিহু বোলে৷ এই বিহুক ঘৰে ঘৰে তুলসীৰ পুলি ৰুই গধুলি তাৰ গুৰিত চাকি জ্বলাই নাম গাই, ঘৰৰ চোতালৰ চাৰিওফালে আৰু খেতিপথাৰত চাকি জ্বলাই৷ পুহ-মাঘৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা ভোগালী বিহু বা মাঘ বিহু৷ এই বিহু তিনিদিন পালন কৰা হয়৷ পুহত শালি ধান, মাহ, তিল, মগু, আদি শষ্য চপাই মানুহে ভঁৰাল ভৰায়৷ এই সময়ত ধনী-দুখীয়া সকলোৰে ঘৰত দুমুঠি ধান-চাউল খাবলৈ থাকে৷ সেই বাবে এই বিহুত খোৱা বোৱাৰ ওপৰত বেছি গুৰুত্ব দিয়া হয়৷ এই বিহুত সান্দহ, চিৰা, নানা তৰহৰ পিঠা, লাডু, আখৈ, আদি মানুহৰ ঘৰে ঘৰে উপচি পৰে৷ মাঘ বিহুৰ মূল আকৰ্ষণ হ'ল মেজি পোৰা৷ মেজিক কামৰুপ জিলাত ভেলাঘৰ বুলিও কোৱা হয়।\nউত্তৰ-পূব ভাৰতৰ প্ৰদেশ অসমৰ সংগীতসমূহ হ’ল মূলতঃ থলুৱা লোক সংগীত আৰু ভক্তিমূলক গীত। অসমৰ সংগীতসমূহক ইয়াৰ স্বকীয় বৈশিষ্ট্যৰ বাবে ভাৰতৰ বাকী অংশৰ সংগীত সমূহৰ পৰা পৃথক কৰি চিনিব পাৰি । এই সংগীত সমূহত দাঁতি-কাষৰীয়া পাহাৰীয়া ৰাজ্য আৰু চুবুৰীয়া দেশ ম্যানমাৰ, থাইলেণ্ড আৰু চীন আদি দেশৰো প্ৰভাৱ দেখা যায় ।\nঅসমৰ সংগীতজ্ঞসকল:[সম্পাদনা কৰক]\nকোনো এটা জাতিৰ বৈশিষ্টসূচক শিল্প-সাহিত্য, বিশ্বাস, সমাজনীতি, ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি, কৃষি, কৰ্ম্ম, শিক্ষা, চৰ্চ্চা, কলা, ৰুচি আদিৰ সমাৱেশক একেলগে সংস্কৃতি বা কৃষ্টি বুলিব পাৰি ৷ বিভিন্ন ভাষা-ভাষী, জাতি-জনজাতিৰে গঠিত অসমীয়া সংস্কৃতিৰ পৰিষৰ অতি বিশাল ৷ তথাপি কিছুমান উমৈহতীয়া বৈশিষ্ট ইয়াৰ মাজত দেখা যায়৷\nকাঠ, বাঁহ, বেতেৰে প্ৰাকৃতিকভাৱে নিৰ্মিত ঘৰ ৷\nপ্ৰতীকাত্মক কিছুমান কাপোৰ ৷ যেনে গামোচা, ইত্যাদি৷\nপৰম্পৰাগত পাট-মূগা, কপাহী কাপোৰ ৷\nসহজ-সৰল ব্যৱহাৰ আৰু অতিথিপৰায়ণতা ৷\nবাঁহ সংস্কৃতি ৷\nঅসম হৈছে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ মুখ্য দুৱাৰ আৰু সাতভনীৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ স্বৰূপ৷ অসম প্ৰাকৃতিক সম্পদেৰে সমৃদ্ধিশালী এখন ৰাজ্য৷ কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আদি বিভিন্ন উদ্যান আৰু বিভিন্ন মঠ-মন্দিৰ, ঐতিহাসিক সমল আদিয়ে অসমৰ পৰ্য্যটন উদ্যোগ চহকী কৰি তুলিছে৷\nঅসমৰ বিভিন্ন পৰ্য্যটন স্থানসমূহ[সম্পাদনা কৰক]\nব্ৰহ্মপুত্ৰনদী: লুইত, বৰলুইত, চিৰিলুইত, লৌহিত্য আদি নামেৰে পৰিচিত নদৰাজ ব্ৰহ্মপুত্ৰ ভাৰত তথা অসমৰ প্ৰধান নদী৷ প্ৰায় ২৯০০ কিলোমিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ এছিয়াৰ ভিতৰতে অন্যতম দীঘল নদী। অসমৰ সংস্কৃতি আৰু সভ্যতাৰ সৈতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী অংগাংগীভাৱে জড়িত৷ এই নদীৰ প্ৰাকৃতিক দৃশ্য অতি মনোৰম৷\nগুৱাহাটী: উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ নগৰ৷ গুৱাহাটী মহানগৰৰ ভিতৰত কামাখ্যা, অসম ৰাজ্যিক সংগ্ৰাহালয়, গুৱাহাটী চিৰিয়াখানা, শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰ, উমানন্দ আদি বিভিন্ন পৰ্য্যটন স্থান আছে৷\nযোৰহাট: গুৱাহাটীৰ পৰা ৩১৮ কিল'মিটাৰ পূৱত উজনি অসমৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ চহৰ৷ আহোম শাসনৰ শেষ ৰাজধানী যোৰহাটক অসমৰ সাংস্কৃতিক ৰাজধানী বুলি কোৱা হয়৷ অসমৰ চাহ উৎপাদনৰ অন্যতম স্থান যোৰহাট প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যতো চহকী৷ যোৰহাটত টোকোলাই চাহ গৱেষণা কেন্দ্ৰ, হাতিগড় দেউল, বুঢ়ীগোঁসানি থান বা দেউল, গৰখীয়া মন্দিৰ, ঢেঁকীয়াখোৱা বৰ নামঘৰ, লাচিত বৰফুকন মৈদাম, অসম সাহিত্য সভাৰ চন্দ্ৰকান্ত সন্দিকৈ ভৱন আদি উল্লেখ্যযোগ্য পৰ্য্যটন স্থান আছে৷\nমাজুলী: ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ মাজত অৱস্থিত আটাইতকৈ ডাঙৰ নদী দ্বীপ৷ বিভিন্ন সত্ৰ ইয়াৰ মূল আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰ৷\nজাতিঙ্গা: উত্তৰ-কাছাৰ পৰ্বতৰ চৰাইৰ আত্মহত্যাৰ স্থান হিচাপে জাতিঙ্গা বিখ্যাত৷\nতেজপুৰ: অসমৰ ঐতিহ্য আৰু সংস্কৃতিৰ এখন অনুপম স্থান হৈছে তেজপুৰ৷ উষা পাহাৰ, অগ্নিগড়, মহাভৈৰৱ মন্দিৰ, চিত্ৰলেখা উদ্যান আদি উল্লেখযোগ্য পৰ্য্যটন স্থান৷\nশিৱসাগৰ: আহোম সাম্ৰাজ্যৰ এখন ঐতিহাসিক স্থান৷ ৰংঘৰ, কাৰেংঘৰ, তলাতল ঘৰ, চৰাইদেউ, শিৱদ'ল আদি উল্লেখযোগ্য পৰ্য্যটনৰ স্থান৷\nহাজো: হিন্দু, ইছলাম, বৌদ্ধ ধৰ্মৰ সংগ্ৰম স্থান হ'ল হাজো৷ পোৱামক্কা ইয়াৰ মূল পৰ্য্যটনৰ স্থান৷\nগোৱালপাৰা: গোৱালপাৰা অসমৰ আন এখন উল্লেখযোগ্য পৰ্য্যটন স্থান৷ পঞ্চৰত্ন, টুক্ৰেশ্বৰ পাহাৰ, শ্ৰীসূৰ্য পাহাৰ, চান্দৰডিঙা আদি উল্লেখযোগ্য স্থান৷\nকাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ বিখ্যাত এশিঙীয়া গঁড়৷\nমাজুলীৰ কমলাবাৰী সত্ৰ৷\nশোণিতপুৰ জিলাৰ নামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান৷\nপ্ৰধান প্ৰবন্ধ: অসমৰ মঠ মন্দিৰসমূহ\nআঠখেলীয়া বৰ নামঘৰ\nনেঘেৰিটিঙৰ শিৱদৌল, দেৰগাঁও\nমদন কামদেৱ, বাইহাটা, কামৰুপ ।\nঅসম চাহৰ দেশ। পৃথিৱীৰ ভিতৰতে অসম দ্বিতীয় সৰ্ববৃহৎ চাহ উৎপাদনকাৰী অঞ্চল। অসমত মুঠ ৮৫০ খন মান চাহ বাগিছা আছে আৰু প্ৰায় ২লাখ ২৮হাজাৰ হেক্টৰ মাটিত চাহ খেতি কৰা হয়। বৰ্তমান অসমৰ বাগিছাবোৰত হোৱা চাহৰ উৎপাদন পৃথিৱীৰ সৰ্বমুঠ উৎপাদন শতকৰা ১৫ ভাগ আৰু ভাৰতৰ সৰ্বমুঠ উৎপাদনৰ ৫২.৯৪ ভাগ।\nঅসমৰ সমস্যাসমূহ[সম্পাদনা কৰক]\nভাৰতবৰ্ষৰ পূবকোণত অৱস্থিত এসময়ৰ প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ আজিৰ অসমত বৰ্তমান বিভিন্ন সমস্যাই গা কৰি উঠিছে ৷ দিনে দিনে বৃদ্ধি পাই অহা নানান সমস্যাই অসমৰ উন্নতিত প্ৰতিবন্ধকতাৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ যাৰ বাবে আজি অসমৰ বুকুত সকলো থকাৰ পিছতো অসম অন্যান্য ৰাজ্যৰ তুলনাত বহু ক্ষেত্ৰতে পিছ পৰি আছে৷ অসমৰ প্ৰধান সমস্যা সমূহৰ ভিতৰত (১) ভাষিক সমস্যা (২) নিবনুৱা সমস্যা (৩) বানপানী সমস্যা (৪) অনুপ্ৰবেশকাৰী সমস্যা (৫) উগ্ৰপন্থী সমস্যা (৬)খাদ্য সমস্যা ৷ মূলত এই পাঁচটাই অসমৰ প্ৰধান সমস্যা যদিও ইয়াৰ বাহিৰেও অসমৰ সম্পদৰ উচিত ব্যৱহাৰ নোহোৱা, চৰকাৰৰ বহু ক্ষেত্ৰত উদাসীনতা আৰু যোগ্য ব্যক্তিৰ নিয়োগ নোহোৱায়েও সমস্যাসমূহৰ লগত মিলি অনেক বাধাৰ সৃষ্টি কৰি আহিছে ৷\n↑ 6.0 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 6.6 6.7 সংক্ষিপ্ত অসমীয়া বিশ্বকোষ (প্ৰথম খণ্ড) শান্তনু কৌশিক বৰুৱা৷\n↑ 13.0 13.1 "Provisional Census Results for Assam". Govt. of Assam. http://online.assam.gov.in/web/population-census/। আহৰণ কৰা হৈছে: April 03, 2012.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত ‘অসম’ সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nঅসম ভ্ৰমণ নিৰ্দেশিকা, ৱিকিট্ৰেভেলৰ পৰা\nদক্ষিন এলেকা ভূটান অৰুণাচল প্ৰদেশ\nৰংপুৰ মহকুমা নাগালেণ্ড\nত্ৰিপুৰা মিজোৰাম মণিপুৰ\n"https://as.bywiki.com/w/index.php?title=অসম&oldid=179657"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন শেষবাৰৰ বাবে শুধৰোৱা হৈছিল 11 July 2018ৰ 03:50 বজাত


কলকাতাৰ ৰসগােল্লা আৰু দুখ – ডাঃ অঞ্জনজ্যোতি চৌধুৰী – ফটাঢোল\nকলকাতাৰ ৰসগােল্লা আৰু দুখ – ডাঃ অঞ্জনজ্যোতি চৌধুৰী\nচিকিৎসা সম্বন্ধীয় আলােচনা-চক্র এখনত ভাগ ল’বলৈ কেইদিনমান আগতে কলকাতালৈ গৈছিলােঁ। লগত মােৰ সহকর্মী ডা° ইন্দ্রজিৎ কলিতা। ইন্দ্রজিৎ সংগীতক অন্তঃকৰণেৰে ভালপােৱা লােক। সংগীতৰ প্রতিটো দিশৰ সূক্ষ্ম বিশ্লেষণ কৰি চাব জানে। যি নহওক, নির্দিষ্ট দিনত আমি সময়মতে কলকাতামুখী উৰাজাহাজত উঠিলােঁঁ। কিমানবাৰ যে উৰাজাহাজত উঠিছােঁ, তথাপি অলপ হ’লেও ভয় লাগে। আকাশলৈ উৰা মৰাৰ সময়ত যিমান দেৱ-দেৱীৰ নাম জানাে সকলােকে স্মৰণ কৰােঁ। এইবাৰাে তাৰ ব্যতিক্রম নহ’ল। ইন্দ্রজিতলৈ চালােঁ। চকলেট এটা খােৱা দেখিলােঁ। চকুৰে ইংগিত দি খাবৰ হ’লেই নেকি বুলি সােধাত তেওঁ ক’লে,\n: ছাৰ, উৰাজাহাজত গৈ থাকিলে মােৰ কাণ দুখন বৰ বিষায়৷ এতিয়া আৰম্ভ হৈছেই। চকলেট খাই থাকিলে বিষটো অলপ কমি থাকে।\nইন্দ্রজিতৰ পৰা নতুন কথা এটা শিকিলােঁ। কেতিয়াবা কাৰােবাক উৰাজাহাজত কাণৰ বিষ হ’লে চকলেট খাবলৈ উপদেশ দিব পাৰিম। মই আকৌ শুনিছিলােঁ যে এনেকৈ কাণৰ বিষ হ’লে বা বমি বমি ভাব আহিলে অলপ বেলেগধৰণৰ কথা কৈ যাত্রীজনৰ মনটো অলপ বেলেগফালে লৈ যাব লাগে। তেতিয়া কাণৰ বিষ বা বমি নিমিষতে ভাল হৈ যায়। ময়াে সেইবাবে ইন্দ্রজিতক বেলেগ কথা কৈ হঁহুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিলােঁ। মই ক’লোঁঁ,\n: এবাৰ মই প্রতাপদাৰ (প্রয়াত ডা° প্রতাপ শর্মা) লগত মুম্বাইলৈ গৈছিলােঁ। হঠাৎ প্রতাপদাই মােক ক’লে,\n: অঞ্জন, এনেকৈ ভাল নালাগে দেই। চোৱাচোন এই যুৱতীকেইগৰাকীলৈ। তেওঁলােকে আমাক আসনত বেল্ট মাৰি বহি থাকিবলৈ দিছে। অথচ তেওঁলােকে মহিলা হৈয়াে আমাক খােৱা-বােৱাৰ যােগান ধৰি কেনেকৈ পৰিচৰ্যা কৰি আছে। আমি দেখােন বাছতেই মহিলাক আসন এৰি দিওঁ৷ এতিয়া এই আকাশৰ বুকুত ইমান ওপৰত তেওঁলােকে আমাক জলপান, খােৱাপানী আদি যোগান ধৰি আছে।\nএইবুলি কৈ তেওঁ বিমানৰ পৰিচাৰিকা এগৰাকীক মাতি তেওঁৰ নিজৰ আসনত বহিবলৈ অনুৰােধ কৰিলে আৰু আমি দুয়ােজনেই খােৱাবস্তুবােৰ বিলাই দিব পাৰিম বুলি ক’লোঁ। তেওঁৰ কথা শুনি পৰিচাৰিকাগৰাকীয়ে মিচিকিয়া হাঁহি এটা মাৰি ধন্যবাদ জনাই ক’লে যে এইটো তেওঁলােকৰ এটা চাকৰি। এইটোৰ বাবে তেওঁলােকে বিশেষ শিক্ষা গ্রহণ কৰি আহিছে। কোনােবাই কৰাে বুলিলেই এই কাম কৰিব নােৱাৰে। বহু প্রশিক্ষণৰ দৰকাৰ। তেতিয়াহে প্রতাপদা সন্তুষ্ট হ’ল। অলপ সময়ৰ মূৰত উৰাজাহাজখন বৰকৈ কঁপিবলৈ ধৰিলে। প্রতাপদাই খাই থকা চাহ ছিটিকি কাপােৰে-গায়ে পৰিল। মােৰ ভয় লাগিল। মােৰ ভয় লগা যেন দেখি প্রতাপদাই ক’লে,\n: ভয় নাখাবা, এইখিনি ৰাস্তা বেয়া। সেইকাৰণে এনেদৰে লৰিছে। আৰু অলপ গ’লেই ভাল ৰাস্তা পাম।\n: এই বিশাল আকাশখনত চালকজনে এই ৰাস্তাটোহে বাছি ল’ব লাগেনে?\nআমাৰ কথাবােৰ শুনি আমাৰ কাষৰ যাত্ৰীজনে ক’লে,\n: আপােনালােকৰ সাধাৰণ জ্ঞানখিনিও নাইনে? বতৰ বেয়া হ’লে বা কোনােবা ঠাইত বায়ুৰ চাপ কম থাকিলে এনেকুৱা হয়েই।\nপ্রতাপদাই অলপ ৰগৰ কৰি ক’লে,\n: আমি কিমান ভাগ্যৱান! আইনষ্টাইনৰ আত্মীয় এজন আমাৰ কাষতে বহি আছে। মানুহজনৰ খঙে মূৰৰ চুলিৰ আগ পালেগৈ।\nতেওঁ চিঞৰি উঠিল,\n: আইনষ্টাইনৰ মই একো নহয়। মই ছাৰ আইজাক নিউটনৰ আজোনাতি।\nমই তৎক্ষণাত বাটত খাবলৈ বুলি ঘৰৰ পৰা লৈ যােৱা আপেল এটা তেওঁৰ ফালে আগবঢ়াই দি ক’লােঁ,\n: বাঃ! আমাৰ কি ভাগ্য! যি আইজাক নিউটনে আপেলৰ তলত বহি থাকি, আপেলৰ বাবেই ইমান ডাঙৰ সূত্র আবিষ্কাৰ কৰিছিল, তেওঁৰ আজোনাতিক এই আপেলটো খাবলৈ দিব পাই আমি ধন্য হৈছােঁ।\nএইবাৰ মানুহজনে চাগে আমাৰ ৰসিকতা বুজি পালে। হাঁহি হাঁহি ক’লে,\n: ইমান সময়লৈ মই আপােনালােকক মূৰ্খ বুলি ভাবি আছিলােঁ। এতিয়াহে বুজিলােঁ আপােনালােক দুয়ােজনেই বৰ ৰসিক মানুহ।\nইন্দ্রজিতে এই কথাখিনি আগতেও শুনিছে। তথাপি মনােযােগেৰে শুনি হাঁহিলে। সঁচাকৈয়ে মন দি শুনাৰ বাবেই তেওঁৰ কাণৰ বিষ নােহােৱা হ’ল। কলকাতাত আমি ছল্টলেক অঞ্চলৰ এখন হােটেলত আছিলোঁ। গধূলি হােটেললৈ ঘূৰি অহাৰ পিছত ইন্দ্রজিতে বেলেগ হােটেললৈ গৈ খাটি বঙালী খাদ্যৰ জুতি ল’ব বিচাৰিলে। পাতত দিয়া মাছ খাব খুজিলে। সেইদিনা শনিবাৰ আছিল। শনিবাৰে দিনত মই নিৰামিষ খাওঁ আৰু ৰাতি ভাতেই নাখাওঁ। কিন্তু ইন্দ্রজিতে ইমান আগ্ৰহ কৰা দেখি একো নকৈ যাবলৈ ওলালােঁ। টেক্সিচালকক ভাল বঙালী খাদ্য পােৱা হােটেললৈ নিবলৈ ক’লােঁ। তেওঁ আমাক ‘ভজহৰি মান্না’ নামৰ হােটেল এখনলৈ লৈ গ’ল। বিভিন্নধৰণৰ সুস্বাদু মাছৰ ব্যঞ্জন বাবে বিখ্যাত সেইখন হােটেল। মােৰ খাবৰ মন নাই বুলি কৈ ইন্দ্রজিতৰ বাবে ভাত-মাছ আনিবলৈ দিলােঁ। ইন্দ্রজিতে বেয়া পাব বুলি এখন ৰুটি আলু-ভাজিৰ সৈতে খালােঁ। বৰ তৃপ্তিৰে ইন্দ্রজিতে পাতত দিয়া মাছ খাবলৈ ধৰিছে। বাৰে বাৰে মােৰ চকু সেইফালেহে যায়। এনেকুৱা মাছ বা কেতিয়া খাবলৈ পাওঁ ! তথাপি বহু সংযমী হৈ মাছ-মাংস নাখালােঁ।\nগুৱাহাটীলৈ ফোন কৰি বুলাবৌক মােৰ সংযম শক্তিৰ কথা ক’লােঁ। বৌৱে কথাটো বিশ্বাস নকৰিলে। বাহিৰৰ পৰা ঘৰ সােমালেই বৌৱে ক’ত কি খাই আহিছােঁ বুলি সুধি ব্যতিব্যস্ত কৰি তােলে। মই ভােজনবিলাসী মানুহ। সুস্বাদু বস্তু পালেই গােগ্রাসে গিলি থওঁ। এতিয়া অৱশ্যে বয়স বাঢ়ি যােৱাৰ লগে লগে আগৰ দৰে খাব নােৱৰা হৈছােঁ। মাজতে অলপ ডায়েবেটিছ ধৰা পৰিলেও আগৰ দৰে সকলাে বস্তু নাখাওঁ বাবে কোনাে পথ্য নােখােৱাকৈ শৰীৰত গ্রুক’জৰ পৰিমাণ নিয়ন্ত্রণ কৰি ৰাখিব পাৰিছােঁ। যি নহওক, দেওবাৰে আমি আবেলি গুৱাহাটীলৈ ঘূৰি অহা কথা। বিমানকোঠলৈ গৈ থাকোঁতে মই আৰু ইন্দ্রজিতে টেক্সিচালকক এখন ভাল বঙালী মিঠাইৰ দোকানত গাড়ী ৰখাবলৈ ক’লােঁ। তেওঁ ‘মিষ্টি মহল’ নামৰ মিঠাইৰ দোকান এখনৰ ওচৰত গাড়ীখন ৰখালে। আমি কাম কৰা চিকিৎসালয় আৰু পৰীক্ষাগাৰৰ সহকৰ্মীসকলৰ বাবে ভাল মিঠাই অনাৰ মন মেলিলােঁ। হিচাপ কৰি চালােঁ অতি কমেও এশটা মিঠাই লাগে। মই সন্দেশ ল’ব খুজিলােঁ। তেনেতে দেখিলােঁ, দোকানৰ কৰ্মী এজনে ডাঙৰ পাত্ৰ এটাত ৰসগােল্লা আনিছে। ইন্দ্রজিতে এটা খাই চালে। গৰম গৰম আৰু নৰম নৰম। ময়াে এটা খালােঁ। কি অপূর্ব সােৱাদ! পঞ্চাছটা পঞ্চাছটাকৈ দুভাগ কৰি এশটা ৰসগােল্লা দিবলৈ ক’লােঁ। আমি তাত বহু মাটিৰ পাত্র দেখিছিলােঁ। সেয়ে মাটিৰ পাত্ৰত দুভাগ কৰি দিব পাৰিব নেকি সুধিলােঁ। তেওঁলােকে পাৰিব বুলি কোৱাত বৰ ভাল লাগিল। কেঁচামাটিৰ গােন্ধ থকা খাটি ৰসগােল্লা খাই লগৰবােৰে আমাক কিমান যে আশীর্বাদ দিব! ইন্দ্রজিতে এটা কাপােৰৰ বেগত মাটিৰ পাত্ৰ দুটা ভৰাই ল’লে। বিমানকোঠত সুৰক্ষাকৰ্মীয়ে বেগটো পৰীক্ষা কৰি উৰাজাহাজত হাতত ৰসগােল্লা নিয়াৰ নিয়ম নাই বুলি ক’লে। আমাৰ মুখৰ মাত হৰিল। যিকোনাে জুলীয়া বস্তু হাতত নিবলৈ নিদিয়ে। মাটিৰ পাত্র নিয়া বাবে সেইটো লাগেজ’তে দিব নােৱাৰি ভাঙি যাব। ইপিনে, আমাৰ হাতত সময়াে নাই। উৰাজাহাজলৈ যাবলৈ যাত্ৰীসকলক বাৰে বাৰে অনুৰােধ কৰি আছে। আমি সুৰক্ষাকর্মী দুজনক এতিয়া কি কৰিব পৰা যায় সুধিলােঁ। এজনে আমাক তাতেই যিমান পাৰাে খাই বাকীখিনি ডাষ্টবিনত পেলাই দিবলৈ ক’লে। আমাৰ খং উঠি গ’ল। ইমান হেঁপাহেৰে সহকৰ্মীসকললৈ বুলি নিয়া ৰসগােল্লাবােৰ পেলাই দিব লাগে? খাদ্যবস্তু কেতিয়াও জানি-শুনি নষ্ট কৰিব নালাগে বুলি আমি সৰুৰে পৰা শিকিছােঁ। ইন্দ্রজিতৰ কাপােৰৰ বেগটোৰ পৰা মাটিৰ পাত্ৰকেইটা তেওঁলােকে উলিয়াই তাৰে যিখিনি পাৰে আমাক খাবলৈ পৰামর্শ দিলে আৰু বাকীখিনি বাৰে বাৰে ডাষ্টবিনটো দেখুৱাই পেলাই দিবলৈ দিলে। উপায় নাপাই মই ইন্দ্রজিতক গােটেইখিনি পেলাই দিবলৈ ক’লােঁ। ইন্দ্রজিতে নামানে, দুইটা পাত্র দুই হাতে বুকুত সাবটি ইফালে-সিফালে ঘূৰিবলৈ ধৰিলে৷ নিজৰ দুটা সন্তানকহে যেন সাবটি ধৰি আছে! মুখত কি বিষাদৰ যন্ত্রণা! উৰাজাহাজ এৰিবৰ সময় ওচৰ চাপিছে। মই ইন্দ্রজিতৰ পৰা এটা পাত্র লৈ সুৰক্ষাকর্মী দুজনক ৰসগােল্লা খাবলৈ ক’লােঁ। তেওঁলােকে খাব নােৱাৰে বুলি ক’লে। কৰ্মৰত অৱস্থাত কোনাে বাহিৰা বস্তু খােৱা মানা। ইন্দ্রজিতে দুটামান খালে কি হ’ব বুলি সুধিলে। তেওঁলােকে ক’লে যে ৰসগােল্লাত বিহ থাকিবওতাে পাৰে। তেওঁলােকৰ কথা শুনি ভাল লাগিল। মই হ’লে দুটামান খায়েই দিলােহেঁতেন কিজানি। তেওঁলােকৰ সংযম শক্তিক প্রশংসা নকৰি নােৱাৰিলােঁ। তথাপি খােৱাবস্তু যিমান পাৰােঁ নষ্ট নকৰােঁ বুলি, এটা-দুটাকৈ দহটা ৰসগােল্লা খাই দিলােঁ। ৰসগােল্লাবােৰ বৰ সােৱাদৰ, মুখত দিলেই পমি যােৱাৰ দৰে হয়। সেই সময়ত ডায়েবেটিছৰ কথা মনলৈ নাহিল। ইন্দ্রজিতে ক’লে,\n: মই দিনত এটাতকৈ বেছি মিঠাই নাখাওঁ। দোকানতে এটা খাইছিলােঁ নহয়।\nইন্দ্রজিতৰ কথা শুনি থতমত খালােঁ। মােতকৈ বয়সত সৰু চিকিৎসক এজনে কি সুন্দৰভাৱে সংযমী হৈ খােৱা-বােৱাৰ নিয়ম মানি চলিছে। সেই কাৰণে তেওঁলােকক বেমাৰ-আজাৰে সহজে কাবু কৰিব পৰা নাই। পুৱা খােজকাঢ়ে, যােগাসনাে কৰে। নিজৰ ওপৰত ধিক্কাৰ জন্মিল। অলপ সুস্বাদু বস্তু পালেই অতিমাত্রা খাই দিওঁ। দুখে-বেজাৰে মই মাটিৰ পাত্ৰটো পেলাই দিলোঁ। কলকাতাৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ অহা বাটছােৱা আমি এবাৰাে কথা পতা নাছিলোঁ৷ গুৱাহাটী পাই প্রথমে টেক্সিৰে ইন্দ্রজিতক থ’বলৈ গ’লােঁ। ইন্দ্রজিতক দেখি তাৰ দুয়ােটা ল’ৰা দৌৰি আহিল। ইন্দ্রজিতে দুয়ােকে কোলাত তুলি ল’লে। দুয়ােটাই দেউতাকক ডিঙিত সাবটি ধৰিলে। সেই দৃশ্য দেখি মােৰ ইন্দ্রজিতে কলকাতা বিমানবন্দৰত আলফুলে সাবটি থকা মাটিৰ পাত্ৰ দুটা যেনেই লাগিল। ইন্দ্রজিতে কলকাতাতে কৈছিল যে ল’ৰা দুটাৰ বহু কাম সৰুৰে পৰা ইন্দ্রজিতেই কৰি দিয়ে৷ গা ধুৱাই দিয়াৰ পৰা ভাত খুৱাই দিয়ালৈকে। হঠাৎ মােৰ নিজৰ ল’ৰা দুটালৈ মনত পৰিল। সিহঁত সৰু হৈ থাকোঁতে মই সিহঁতৰ কাৰণে একো নকৰিলােঁ। নিজৰ কাম, গান-বাজনা লৈয়েই ব্যস্ত থাকিলােঁ। গা-পা ধুৱাই দিয়াতাে দূৰৰে কথা, কোলাতেই লৈ নাপালােঁ। কেৱল বিহু আৰু পূজাৰ কেইদিনহে সিহঁতক ফুৰাবলৈ নিওঁতে কোলাত লৈছিলােঁ। সিহঁত কেনেকৈ ডাঙৰ হ’ল ক’বই নােৱাৰিলােঁ। ঘৰ আহি পাওঁতে ডাঙৰ ল’ৰা অংকুৰে আহি মােৰ হাতৰ পৰা বাকচটো দাঙি ল’লে। সি মুম্বাইৰ পৰা এম বি এ পাছ কৰি এতিয়া ঘৰলৈ আহিছে। কিয় জানাে তাক কোলাত তুলি ল’বলৈ বৰ মন গ’ল। ভিতৰলৈ গৈ তাক কোলাত তুলি ল’লােঁ। কেৰেকৈ সোঁহাতত শব্দ এটা হ’ল। কেইমাহমানৰ পৰা যে হাতৰ বিষ হৈ আছিল, পাহৰি গৈছিলােঁ। হাতখন বিষাবলৈ ধৰিলে। অংকুৰে আহি হাঁহি হাঁহি মলম সানি দিলে। বৌ আৰু পৰিবাৰে আহি ল’ৰাক কিয় কোলাত ল’ব খুজিছিলােঁ সুধিলে। মই সিহঁতক সৰুতে বেছি নােলােৱা বাবে আজি কোলাত ল’ব খুজিছিলােঁ বুলি কোৱাত বৌৱে ক’লে,\n: যেতিয়া যিটো কাম, তেতিয়াই কৰিব লাগে। এতিয়া ইয়াক দাঙিব খুজিলে পাৰিবি জানাে? ভৱিষ্যতে এনে ভুল নকৰিবি। নাতি-নাতিনী হ’লে সিহঁতক তয়েই বেছিভাগ কোলাত লৈ থাকিবি। বেলেগক ল’বলৈ নিদিবি।\nবৌৰ কথা শুনি ঘৰৰ সকলােৱে গিৰ্জনি মাৰি হাঁহিলে৷\n« হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ‘কানীয়াৰ কীৰ্ত্তন’ : এটি আলোচনা – ড০ বসন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য\nপিউৰ ভক্তিমূলক জ’ক – মনালিছা গগৈ »\nভাল লাগিল পঢ়ি চাৰ। আগলৈও এইখন প্লেটফৰ্মত আপোনাৰ লেখা পঢ়ি থাকিবলৈ পাম বুলি আশা ৰাখিলো\nযাত্ৰাৰ অভিজ্ঞতাখিনি বৰ ৰসালকৈ বৰ্ণনা কৰিলে। ভাল লাগিল। কথাটো হয়, সময়ৰ কাম সময়ত নকৰিলে পাছত অনুশোচনাত ভোগা যায়।\nআপোনাৰ লিখনিৰ পৰা নিৰ্গত ৰসে কলকতাৰ ৰসগোল্লাকো পাছ পেলাইছে।আপ্লুত হ’লো।\nচাৰ,বহু দিনৰ পিছত আপোনাৰ লেখাৰ সোৱাদ পালো৷ফটাঢোলত পাই থাকিম বুলি আশা ৰাখিলো৷\nবৰ ভাল লাগিল | টিভিত আপোনাৰ প্ৰগেমবোৰ পালে শেষ নোহোৱা পৰ্য্যন্ত নেৰো | আপোনাৰ খুহুতীয়া কথাবোৰত বৰ তৃপ্তি লভোঁ | আশা ৰাখিছো,,.আপোনাৰ লেখা ইয়াত পঢ়াৰ পুণৰ সৌভাগ্য লভিম !!\nবৰ ভাল লাগিল পঢ়ি।ভজহৰি মান্নাৰ খাদ্য সচাঁকৈ বহুত সুস্বাদু।বিশেষকৈ ভেটকী মাছ পাতত দিয়া আৰু ছাগলী মাংস।\nবৰ ভাল লাগিল পঢ়ি ছাৰ। ৰসগোল্লা কেইটাৰ কথা ভাবিহে বৰ বেয়া লাগিছে।\nচাৰ, মই হোৱা হ’লে সেই সুস্বাদু গোল্লা কেইটা অকলেই খাই পেলালোহেঁতেন ! পুণৰ আন লেখা পঢ়িবলৈ আশাপালি থাকিলোঁ ৷\nপঢ়ি বৰ ৰস পালো। ৰসগোল্লাৰ পাত্ৰ দুটা বুকুত সাবটি ধৰাৰ দৃশ্যটো কল্পনা কৰিয়েই হাঁহি উঠিছে। ফটাঢোলৰ ই-আলোচনীত আগলৈও আপোনাৰ লেখা পঢ়াৰ আশা কৰিলোঁ।


Pilogrel in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Pilogrel ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nPilogrel ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Pilogrel Price and Pack Size in Assamese - Pilogrel ar mulya aaru pakor size\nPilogrel की जानकारी\nPilogrel ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Pilogrel Benefits & Uses in Assamese- Pilogrel ar laabh aaru byavaharsamuh\nPilogrel ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Pilogrel Dosage & How to Take in Assamese - Pilogrel ar paali aaru xeya kenedore lobo\nPilogrel ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Pilogrel Side Effects in Assamese- Pilogrel ar parshwakriyasamuh\nPilogrel সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Pilogrel Related Warnings in Assamese- Pilogrel xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Pilogrelৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Pilogrel with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Pilogrel ar gurutor kriya-pratikriya\nPilogrel মতভেদসমূহ- Pilogrel Contraindications in Assamese- Pilogrel nishedhsamuh\nPilogrel ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Pilogrel in Assamese- Pilogrel ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Pilogrel ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Pilogrel Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Pilogrel kriya-pratikriya\nPilogrel ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Pilogrel Benefits & Uses in Assamese - Pilogrel ar laabh aaru byavaharsamuh\nPilogrel তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nPilogrel ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Pilogrel Dosage & How to Take in Assamese - Pilogrel ar paali aaru xeya kenedore lobo\nPilogrel-ৰ উপাদানসমূহ - Pilogrel Active Ingredients in Assamese - Pilogrel-ar upadaansamuh\nPilogrel ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Pilogrel Side Effects in Assamese - Pilogrel ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Pilogrel ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nPilogrel সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Pilogrel Related Warnings in Assamese - Pilogrel xonkranta xatarkatabanisamuh\nPilogrel-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nPilogrel এ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত অপ্ৰয়োজনীয় প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰে, Pilogrel খোৱা লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে আপোনাৰ চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nPilogrel-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাই Pilogrel সেৱন কৰিব পাৰে। ইয়াৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰায় নাই বুলিলেই হয়।\nবৃক্কত Pilogrel কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nPilogrelৰ বৃক্কত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই বৃক্ক ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nযকৃতত Pilogrel কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nPilogrelৰ কলিজা ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Pilogrel ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nPilogrelৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে হৃদয় ক প্ৰভাবিত কৰে।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Pilogrelৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Pilogrel with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Pilogrel ar gurutor kriya-pratikriya\nPilogrel তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nPilogrel মতভেদসমূহ - Pilogrel Contraindications in Assamese - Pilogrel nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Pilogrel লোৱা অনুচিত যাতে -\nPilogrel ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Pilogrel in Assamese - Pilogrel ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Pilogrel-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Pilogrelয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nPilogrel আপোনাক টোপনি নলগায় বা তন্দ্ৰাচ্ছন্ন নকৰে। আপুনি মেচিন আদি চলাব পাৰে।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Pilogrel লোৱা উচিত।\nমানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ বাবে Pilogrel লৈ কোনো লাভ নাই।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Pilogrel ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Pilogrel Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Pilogrel kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Pilogrelৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nআপুনি Pilogrel সেৱনৰ সময়ত কেতবোৰ খাদ্য সেৱনৰ ফলত দৰৱে কাম কৰাৰ ক্ষেত্ৰত বেছি সময় ল'ব পাৰে। আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ কৰক।\nমদ আৰু Pilogrelৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nএই বিষয়ত এতিয়ালৈ কোনো গৱেষণা হোৱা নাই। সেয়ে Pilogrelৰ সৈতে মদ্যাপন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰভাৱক লৈ এতিয়ালৈ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ বিষয়ে জনা হোৱা নাই।\nPilogrel ৰ অনুকল্প - Substitutes for Pilogrel in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Pilogrel লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Pilogrel ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Pilogrel সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Pilogrel ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Pilogrel সেৱন কৰে?


Assamese Romantic Poem (kobita) :: Love Eduassam.com\nAssamese Romantic Poem (kobita)\nআজি ৰবাৰ্ট ফ্ৰষ্টৰ আইকনিক কবিতা “ষ্টিং বি উডছ অন এ স্নৱে ইভিনিং”ৰ প্ৰকাশনৰ বাৰ্ষিকী, যি সাহিত্যিক হাব কাৰ্য্যালয়ক তেওঁলোকৰ প্ৰিয় কবিতা, ইংৰাজীত লিখা আটাইতকৈ আইকটিক কবিতাবোৰৰ বিষয়ে এক দীঘলীয়া বাৰ্তালাপলৈ অৰিহনা যোগোৱা হৈছিল, আৰু কোনবোৰ কবিতা আমি ইতিমধ্যে পঢ়িব লাগিব (বা অন্ততঃ পৰৱৰ্তী পঢ়ি থকা উচিত)। দেখা যায়, সঘনে (মিছা) দাবী কৰা স্বত্বেও যে কবিতা মৃত আৰু/বা অপ্ৰাপ্ৰাপ্য আৰু/বা একঘেয়ামী, এনে যথেষ্ট কবিতা আছে যি সাংস্কৃতিক প্ৰতিভাৰ হিচাপে আমাৰ সামুহতীয়া জ্ঞানৰ গভীৰলৈ গভীৰলৈ গভীৰলৈ গভীৰলৈ গ’ল। (কবিতাএটাক কি বাকি প্ৰতিভাৰ প্ৰতিভাৰ আকৰ্ষ্টিত কৰে? ইয়াত আমাৰ উদ্দেশ্যৰ বাবে, ই মুখ্যতঃ সাংস্কৃতিক উপসংহাৰৰ বিষয়, যদিও অপৰাগকৰিব নপৰা উৎকৰ্তাই যিকোনো ক্ষেত্ৰতে সহায় কৰে।) সেয়েহে আপোনাৰ যিসকল আমাৰ মহাকাব্যিক কাৰ্য্যালয়ৰ তৰ্কৰ বাবে উপস্থিত নাছিল, মই সেইবোৰৰ কিছুমানইয়াত তালিকাভুক্ত কৰিছো।\nউইলিয়াম কেৰলছ উইলিয়ামছ, “দি ৰেড হুইলবাৰো”\nএটা কাৰণত অন্তিম 25 বছৰৰ আটাইতকৈ এণ্ট’ললগকৰা কবিতা। লগতে চাওক: “এয়া কেৱল কোৱা”, যি আন বস্তুৰ সৈতে, বহুতে মেম আৰু পেৰোডি সৃষ্টি কৰি আছে।\nটি এছ ইলেয়ট, “আৱৰ্জনা ভূমি”\nকোনো সন্দেহ নকৰাকৈ একশ তিতিকাৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কবিতা। “ই কেতিয়াও ইয়াৰ লেমাৰ হেৰুওৱা নাই,” পল মুলডোনে লক্ষ্য কৰে। “ই কেতিয়াও নিজৰ যুগৰ ভঙাৰ সমান হোৱাত ব্যৰ্থ হোৱা নাই আৰু কি, ইয়াত, চলি তৰ্জনী ২০শ শতিকাৰ আৰু এতিয়া, এয়া একশ তিতিকাৰ অধিক ভঙা হোৱা দেখা গৈছে।” লগতে চাওক: “জে. আফ্ৰেড প্ৰুফ্ৰকৰ লাভ গান”।\nৰবাৰ্ট ফ্ৰষ্ট, “লোৱা হোৱা নাই”\nঅন্যথা “আমেৰিকাৰ আটাইতকৈ পঢ়া কবিতা” বুলি জনা যায়। লগতে চাওক: “এটা স্নৱে ইভিনিনে উডছৰ দ্বাৰা বন্ধ কৰা।” আৰু “বাৰ্চ”। সকলো আনন্দত আৰম্ভ হয় আৰু জ্ঞানত শেষ হয়, যিহেতু ফৰ্ছে আমাক মহান কবিতা শিকাইছিল।\nগুৱেনডলিন ফ্ৰক্স, “উই ৰিয়েল কুল”\nএইটোৱে উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত মোৰ মনটো উৰি গ’ল, আৰু মই একমাত্ৰ নাছিল।\nএবেথবেথ বিছপ, “এক শিল্প”\nবিছপ বহু ভালপোৱা আৰু বহু আলোচনা কৰিছিল, যাক ক্ৰ’ডিঅ’ ৰথ পিয়েৰপণ্টে “নিয়ন্ত্ৰণ, অন্তৰ্দৃষ্টি, বুদ্ধিৰ বিজয়” বুলি কৈছিল। আনকি আত্ম-উপমাও, ক’লাভাৱে ঠেলি দিয়া ছন্দ শব্দ “বাষ্টৰ”, আৰু লেডীলিফ, গোলাপী-আপ “শান’ট”। মাকৰ এক অতি বিৰল উল্লেখ— এগৰাকী মহিলা হিচাপে যি এবাৰ চাকি ৰচিছিল। নিজতকৈ ডাঙৰ ক্ষতিৰ বাবে থিয় হৈ থকা মহাদেশ।”\nএমিল ডিকিনচন, “কাৰণ মই মৃত্যুৰ বাবে বন্ধ কৰিব পৰা নাছিল –”\nসত্যটো হ’ল, বহুতো সমানে প্ৰতিভাক ডিকিনচন কবিতা আছে, সেয়েহে এইটো সকলোৰে বাবে এক ষ্টেণ্ড-ইন বুলি বিবেচনা কৰক। যদিও, জয় পৰিনি উল্লেখ কৰিছে, এই কবিতাটো নিখুঁত, “ডিকিনচনৰ মৃত্যুৰ সৈতে কথা কোৱাৰ বাবে আটাইতকৈ সংকুচিত আৰু চিলিং প্ৰচেষ্টা।”\nলাংষ্টন হুইলচ, “হৰ্লেম”\nইয়াৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ কবিৰ দ্বাৰা হৰ্লেম ৰেনেছাঁৰ এক নিৰ্ধাৰিত কাম। ই লগতে, ই আন এক সাহিত্যিক ক্লাছিকক অনুপ্ৰেৰণা আৰু উপাধি প্ৰদান কৰিছিল: লৰেইন হংসবেৰিৰ সূৰ্য্যত এ কিছমিচ।\nচিলভিয় প্লাথ, “আডী”\nযথেষ্ট সৎ হ’বলৈ, মোৰ প্ৰিয় প্লাথ কবিতাহৈছে “আবেদনকাৰী”। কিন্তু “ডাডি” এতিয়াও আটাইতকৈ আইকনিক, বিশেষকৈ যদি আপুনি তাইক জোৰেৰে পঢ়া শুনিছে।\nৰবাৰ্ট ডেন, “মধ্য পথ”\nআটাইতকৈ বিখ্যাত কবিতা, আৰু এক অতি সুন্দৰ, আমাৰ দেশৰ প্ৰথম আফ্ৰিকান-আমেৰিকান কবি বিজয়ীৰ (যদিও এই স্থানক তেতিয়া কবিতাত পৰামৰ্শদাতা বুলি কোৱা হৈছিল লাইব্ৰেৰী অফ কংগ্রেছ)। লগতে চাওক: “সেই শীতকালীন দেওবাৰবোৰ, যি ওপৰত মই যি লিখিছোঁ সেই স্বত্বেও সমানে বিখ্যাত হ’ব পাৰে।”\nৱালেচ ষ্টেভেন্স, “তেঁওৰ ৱেজ এ ব্ৰাকবাৰ্ড লৈ চোৱা”\nএইটোৱে কেকটো মই দেখা “x” নকঅফচোৱাৰ তেৰটা উপায়ৰ বাবে লয়। কিন্তু অনুগ্ৰহ কৰি লগতে চাওক: “আইচক্ৰীমৰ সম্ৰাট।”\nAssamese Romantic Kobita\nক’ত শত জনমৰ বিৰহ চকুলো মোৰ\nদুগালেদি বাগৰি ধৰাত ;\nধুলিৰ লগত মিলি বতাহত ঢৌ খেলি\nমিলি যায় দূৰ দিগন্তত ৷\nমেঘৰ চপৰাবোৰ শূন্যত মাৰে বুৰ\nনাই তাত স্মৃতি বেদনাৰ ;\nনদীৰ বুকুত সোণ বুৰ গলে নাওঁ খন\nনসৰে চকুলো বিষাদৰ ৷\nচন্দ্ৰমাৰ পৰশত ফুলা সেই উলাহত\nমৰহিলে ভেটফুল পাহি,\nপালে পুৱা সুৰুযৰ নিৰ্ম্মম আঘাত ঘোৰ\nদুখ মোক নলগাই আহি ৷\nনিজানত ফুলি থকা দেখা যে বকুল জোপা\nকেতেকীয়ে গালে গীত ফাঁকি,\nপাতৰ আঁৰত পৰি সকৰুন সুৰ ধৰি\nবুকু মোৰ ভাগি যায় সখি ৷\nAssamese Romantic Poem latest\nভাবো ! ক’ত প্ৰভাতৰ দুখৰ কাহিনী মোৰ\nসাঁচি থোৱা গোপনে হিয়াত,\nকল্পনাৰ দ’ল সাজি অসীম আবেগ ৰাশি\nকেতিয়ানো জনাম তোমাত ৷\nঅতীতৰ দিনবোৰ এটি এটি কৰি মোৰ\nদুখ লেখি পৰেহি মনত,\nমাৰ যোৱা হাঁহিবোৰ অশ্ৰু ৰূপে বিষাদৰ\nবৈ যায় মাথোঁ দুগালত ৷\nকতনা প্ৰদীপ হায় অজানিতে মাৰ যায়\nভকতিৰে জ্বলোৱা হিয়াত;\nচেনেহী শলিতা গচি পৰি থাকে স্মৃতি যাচি\nযুগ যুগ মাথোঁ ই ধৰাত ৷\nবিদ্ৰূপৰ হাঁহি মাৰি লাউখোলা থাকে পৰি\nশ্মশানৰ নিৰ্জন বুকুত,\nচিতাৰ ধোঁৱাই আহি বাতৰি জনাই হাঁহি\nস্মৃতি মোৰ জাগে হৃদয়ত ৷\nCategories Latest News Tags Assamese Poem, Assamese Romantic, Assamese Romantic Poem\n2 thoughts on “Assamese Romantic Poem (kobita) :: Love”\nPingback: Essay on Cow in Assamese || Garu Rachana || গৰু ৰচনা