Homeস্বাস্থ্য সম্বন্ধীয় বাৰ্তা\nmonornijanot June 21, 20190Comments\nকৈশোৰকালত যোগাভ্যাসৰ প্ৰয়োজনীয়তা - এক আলোকপাত\nঅভিযন্তা দেউতাক আৰু শিক্ষয়িত্ৰী মাকৰ পেটমচা সন্তান সি ৷ খুৱ মৰম আকলুৱা ৷ মেডিকেলৰ ছাত্ৰী বায়েক তথা ঘৰখনৰ আটাইৰে চকুৰমণি ৷ দেউতাকৰ আশা পুত্ৰধনক তেওঁতকৈয়ো ডাঙৰ অভিযন্তা বনাব ৷ সৰুৰে পৰাই পঢ়া শুনাত আগবাঢ়া সি ৷ মেট্ৰিকৰ দেওনাখন বৰ সুকলমে পাৰ কৰি দেউতাক - মাকৰ ডাঙৰ বিষয়াৰ অভিভাৱক হোৱাৰ আশাত সাৰপানী যোগালে ৷ চকুত অলেখ সপোন তথা হাতত ৯৫ শতাংশ নম্বৰৰ চাৰ্টিফিকেটখন লৈ থিয় হ’ল কটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সন্মুখত ৷ কিন্তু , বিধিৰ বিপাক মাত্ৰ ছমাহ পিছতেই মৃত্যু হ’ল এটা সম্ভাৱনাৰ ৷ ছমাহ আগত শিৰ উচ্চ কৰি সগৌৰৱেৰে জীৱন যুঁজৰ উপযুক্ত প্ৰশিক্ষণ ল’বলৈ ঘৰৰ পদূলি গচকি ওলাই যোৱা ল’ৰাটো উভতি আহিল , ড্ৰাগছ নামৰ বৰ বিহত আসক্ত এটি উদণ্ড তথা মানসিকভাৱে বিকাৰগ্ৰস্ত কিশোৰত পৰিণত হৈ ৷ কিন্তু , কিয় ? কিহৰ বাবে হবলৈ পালে এয়া ? এয়াই নেকি মহানগৰীৰ বতাহ ? কি নো এই মহানগৰীৰ বতাহজাক ? তাক জানিবলৈ যোৱাৰ আগত জানিব লাগিব মানৱ জীৱনত আটাইতকৈ বেছি পৰিৱৰ্তনৰ ঢৌ কঢ়িয়াই অনা এই বয়সটোক ৷ চিনিব লাগিব সেই এই কালছোৱাক ৷\nকৈশোৰকাল ৷ মানৱজীৱনৰ এক অতি স্পৰ্শকাতৰ সময় ৷ এইছোৱা সময়তে এটা শিশুৰ ভৱিষ্যতৰ জীৱনটো নিৰ্ধাৰিত হয় ৷ অৰ্থাৎ , এইসময়তে অতবছৰে মাকৰ আঁচলৰ তলত সুৰক্ষিত এটি শিশুৱে মাতৃৰ আঁচলৰ বেষ্টনীৰ পৰা মুক্ত হৈ আহি অকলশৰে পৃথিৱীখনৰ সন্মুখত থিয় হ’বলৈ শিকে ৷ এই সময়ে শিকাই জীৱন , প্ৰেম , মানৱতা তথা নিজস্বতাৰ দৃষ্টিভংগী ৷ এই সময়তে প্ৰত্যেকজন মানৱে নিজৰ মাজতে স্থিৰ কৰে এক “দৰ্শন” - জীৱনটোক চাবলৈ , জীৱনটোক জীৱলৈ তথা জীৱন যুঁজত সদৰ্পে থিয় হৈ থাকিবলৈ ৷\nমনোবৈজ্ঞানীক ষ্টেনলী হলে এই সময়চোৱাক “ ধুমুহা আৰু পীড়নৰ কাল ” বুলি অভিহিত কৰি গৈছে ৷ বয়ঃসন্ধিকাল বুলিয়ো অভিহিত এই সময়চোৱা ৷ কিয় বাৰু বহুতো কিশোৰ কিশোৰীয়ে জীৱন নামৰ এই সুন্দৰ যাত্ৰাটোৰ আৰম্ভণিতেই হৈ পৰে পথভ্ৰষ্ট ৷ যোগ-প্ৰাণায়াম - ধ্যান আদিয়ে পথভ্ৰষ্ট কিশোৰ-কিশোৰীসকলৰ ত্ৰাণকৰ্তাৰ ভূমিকা লব পাৰে নেকি ? আহক তাৰেই আলোচনা কৰো আজি ৷\nহাঁহি-ধেমালি , খেলা-ধূলাৰ মাজেৰে শৈশৱক বুকুৰ মাজত সামৰি ১০ - ১১ ৰ পৰা ২১ - ২২ বছৰ বয়সক সামৰি মানৱজীৱনৰ সময়চোৱাক “কৈশোৰকাল” বুলি অভিহিত কৰা হয় ৷ ইয়াৰে ১৫-১৬ বছৰৰ পৰা ২০-২১ বছৰলৈ সময়ছোৱা অধিক স্পৰ্শকাতৰ৷ এই সময়ছোৱাত বিচলিত হৈ যোৱা কিশোৰক পুনৰ শুদ্ধ পথলৈ আনিবলৈ নানা যত্ন কৰিবলগীয়া হয় ৷ তদুপৰি কিছু সংখ্যকৰ এই সময়ছোৱাতে পিছলি যোৱা ভৰি ইমান বেয়াকৈ গাঁতত ফাঁচি যায় , যাক উদ্ধাৰ কৰাও অসম্ভৱ হৈ পৰে ৷ এনেদৰে অপমৃত্যু ঘটে এক সম্ভাৱনাৰ আৰু কলংকই আঁচুৰি যায় এক সময়ক৷\nকৈশোৰ কালত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগে শিশু এটাৰ মাজত কিছু পৰিৱৰ্তনে গা কৰি উঠে ৷ বয়স অনুযায়ী পৰিৱৰ্তনবোৰ আলোচনা নকৰি ইয়াত মাত্ৰ কেইটামান প্ৰধান প্ৰধান দিশ সামৰি ল’বলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে৷ লগতে সেই পৰিৱৰ্তনবোৰে কঢ়িয়াই অনা ফলাফলসমূহতো অলোকপাত কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে ৷\n(১) এই সময়চোৱাত শিশুৱে বিপৰীত লিংগৰ লগত বন্ধুত্ব স্থাপন কৰিব লয় ৷ বিপৰীত লিংগই আকৃষ্ট কৰাৰ ফলত কিশোৰৰ মনত বিপৰীত লিংগৰ বন্ধুসকলক সহায় কৰা,সহমৰ্মিতা প্ৰকাশ কৰাৰ প্ৰৱণতাই গা কৰি উঠে ৷ আকৰ্ষণ আৰু প্ৰেমৰ মাজৰ পাৰ্থক্যক নুবুজি আকৰ্ষণকে জীৱনৰ সৰ্বোচ্চ সুন্দৰ অনুভূতি প্ৰেম বুলি মনৰ মাজতে ভাবি লৈ নিজৰ ভৱিষ্যতৰ লগত হেতালি খেলিবলৈ আৰম্ভ কৰে ৷\n(২) বন্ধুৰ কথা-বতৰা , চাল- চলনে প্ৰভাৱান্বিত কৰা এই সময়ত কিশোৰে পিতৃ-মাতৃ তথা পৰিয়াল বংশৰ জীৱন দৰ্শনক পুৰণিকলীয়া , যুগৰ লগত নিমিলা তথা সস্তীয়া বুলি ভাবিবলৈ লয় ৷ জীৱনৰ এই সময়ছোৱা ৰঙীন আৰু উপভোগৰ বাবেহে যেন ; এনেধৰণৰ চিন্তাবোৰে পোখা মেলে ৷ দৈৱক্ৰমে যদি কিশোৰ এজন নিচাসক্ত অথবা অপৰাধপ্ৰৱণ বন্ধুৰ সংগত পৰে , তেনেকুৱা কিশোৰক লাহে লাহে নিচা তথা সুৰাৰ ৰঙীনপৃথিৱীখনে হাত বাউলি মাতিবলৈ ধৰে আৰু ইয়াৰ পৰাই আৰম্ভ হৈ যায় কিশোৰৰ অপৰাধ প্ৰৱণ মনোভাৱৰ ৷\n(৩) এই সময়ে জীৱন গঢ়াৰ ৷ অৰ্থাৎ , ভাল সংস্থাপনৰ বাবে নিজকে প্ৰস্তুত কৰাৰ সময় ৷ গতিকে আজিৰ এই প্ৰতিযোগিতাৰ যুগত খোজত খোজ মিলাই আগবাঢ়ি যোৱাৰ যি যুঁজ, সেই যুঁজৰ এজন সফল যোদ্ধা হিচাপে নিজকে উপযুক্ত কৰিবলৈ কিশোৰৰ মগজুত ক্ৰিয়া কৰে অত্যাধিক মানসিক চাপে ৷ এই চাপৰ ভৰ অসহ্য হৈ পৰে নানান সময়ত আৰু ইয়াৰ পৰা আৰম্ভ হয় নানান মানসিক ব্যাধিৰ ৷\nএই যে মানসিক ব্যাধিবোৰ, এই বোৰৰ আৰম্ভণি ক’ত ?\nমই দেখিবলৈ ধুনীয়া নহয় ৷ মোক শ্ৰেণীৰ আটাইকৈ ধুনীয়া ছোৱালীজনীয়ে বা ল’ৰাজনে পাত্তা নিদিব ৷ মই কম নম্বৰ পাওঁ পৰীক্ষাত,গতিকে মোক মেধাৱী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে সিহঁতৰ সংগ নিদিব ৷ সি/ তাই মোক ভাল নাপায় ।মই প্ৰেমত বিফল - এনে অনৰ্থক চিন্তাই সৃষ্টি কৰে হতাশাৰ ৷\nআকৌ মোৰ লগৰজন/জনীয়ে ইমান নম্বৰ পালে,অমুক কোচ্চিং ক্লাছৰ বাবে নিৰ্বাচিত হ’ল , ই অমুক বিষয় পঢ়ি ভাল চাকৰি পাব ৷ মোৰ বৰদেউতা,খুড়া , মামাহঁতৰ সন্তানবোৰে অমুকত তমুকত পঢ়ে ৷ মই ক’তো চীট নাপাম ৷ মই সিহঁতৰ আগত কেনেকৈ মুখ উলিয়াম ৷ দেউতাই কথা শুনাব , মায়ে গালি দিব, মাৰিব,দুখ পাব, কান্দিব - মই কি কৰি আছো ৷ ইমান চেষ্টা কৰিও কিয় পৰা নাই ; - ইয়াৰ পৰা আৰম্ভ হয় - হতাশা,নিদ্ৰাহীনতা,আত্মহত্যা প্ৰৱণতা , মইগ্ৰেন আদি ৷\nসদৌ শেষত নিচাসক্ততা , নিদ্ৰাহীনতা,আত্মহত্যা প্ৰৱণতা , হতাশা , অস্থিৰতা আদিয়ে লগলাগি কিশোৰৰ মন-মগজুত জন্ম দিয়ে “অপৰাধ” প্ৰৱণতাৰ ৷\nইয়াৰ পৰা পৰিত্ৰাণৰ উপায় কি ? প্ৰথম কথা , আশা - আকাংক্ষাৰ সীমাবদ্ধতা ৷ প্ৰতিযোগিতা এৰি সহযোগিতামূলক মনোভাৱ পোষণ কৰা ৷ দ্বিতীয় কথা , অভিভাৱকে নিজৰ দায়িত্ব সুচাৰুৰূপে পালন কৰা ৷ সন্তানৰ সংগ কেনে তাৰ বিচাৰ কৰা ৷ যদি সংগ ভাল নহয়,তেন্তে বুজনিৰ মাধ্যমেৰে সন্তানক তেনে সংগৰ পৰা আঁতৰাই অনা ৷ লগতে কিশোৰক তাৰ বন্ধু তথা আন শুভকাংক্ষী (?) সকলে অশুদ্ধৰূপত প্ৰেম-ভালপোৱা , যৌনশিক্ষা আদিৰ জ্ঞান দিয়াৰ আগতে নিজ মাতৃয়ে তেওঁৰ সন্তানৰ লগত এইবোৰ বিষয় আলোচনা কৰি শুদ্ধ জ্ঞান দিয়া ৷\nতৃতীয়তে , যোগ অভ্যাস , প্ৰাণায়াম তথা ধ্যান কৰাৰ অভ্যাস সৰুৰ পৰা গঢ়ি তোলা আৰু ঘৰত তেনে এটা পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰা ৷\n“সুষ্ঠ দেহত সুষ্ঠ মনৰ বাস ৷ ”\nকথাষাৰ আমি সকলোৱে জানো ৷ কিন্তু , কিমানে মানো ? ৰাতিপুৱা উঠি কমেও আধা ঘণ্টাৰ বাবে হ’লেও যোগ অভ্যাস কৰি গোটেই দিনটোৰ বাবে সতেজতা কঢ়িয়াই ফুৰিব পাৰি ৷ বেছি নহ’লেও সহজ সহজ কিছু ব্যায়াম পুৱাৰ ভাগত কৰিলে দেহৰ জঠৰতা কমে তথা কৰ্মোদ্যম বাঢ়ে ৷\nপ্ৰাণায়ামে মানসিক তথা শাৰিৰীক স্থিৰতা আনে ৷ মন-মগজু সুষ্ঠিৰ কৰে৷ পদ্মাসন বা বজ্ৰাসনত বহি শান্ত মনেৰে কৰা প্ৰাণায়ামে দেহত তেজৰ চলাচল সুষ্ঠিৰ কৰাৰ লগতে মনলৈ পৱিত্ৰতাৰ ভাৱ আনে। ভ্ৰামৰী প্ৰাণায়ামে মূৰৰ বিষ দূৰ কৰাৰ লগতে মগজুলৈ সজীৱতা আনে ৷\nধ্যানে অশান্ত মনক শান্ত,অস্থিৰতাক স্থিৰ কৰে ৷ ধ্যানৰ জড়িয়তে মনযোগ তথা ধৈৰ্য্য বৃদ্ধি হয় ৷ মনটোক পৱিত্ৰ আৰু সহনশীল কৰাৰ লগতে চৰিত্ৰ গঠনত সহায় কৰে ৷ সৰ্বোতপৰি আত্মোপলব্ধি হোৱাত সহায়ক হয় ৷\nআসন,প্ৰাণায়াম,ধ্যান আদিয়ে নিদ্ৰা গভীৰ হোৱাত সহায় কৰে ৷ সিদ্ধান্তত স্থিৰ হ’বলৈ মনোবল দিয়ে ৷ অখাদ্য গ্ৰহণৰ পৰা বিৰত থাকিবলৈ মনটোক প্ৰবোধ দিয়াত সহায়ক হয় ৷\nআমাৰ দেশ-জাতিৰ ভৱিষ্যত এই কিশোৰ সকলৰ হাতত ৷ গতিকে এই হাত কেইখন মজবুত আৰু সবল নহ’লে দেশৰ প্ৰগতি তথা জাতি ৰক্ষাৰ সপোন দেখা অমূলক ৷ সেয়েহে,পথভ্ৰষ্ট কিশোৰক মূলসুঁতিলৈ ঘূৰাই আনিবলৈ তথা কিশোৰ-কিশোৰীৰ মনক ধনাত্মক চিন্তাৰে গঢ়ি তুলিবলৈ অভিভাৱক তথা শিক্ষাগুৰুসকল সতৰ্ক নহ’লে আন উপায় নাই ৷ কিশোৰৰ মনত প্ৰতিযোগিতাৰ ঠাইত সহযোগিতাৰ ভাবৰ জন্ম দিয়াব লাগিব ৷ সকলোৰে জন্মগত প্ৰতিভাৰ চিনাক্তকৰণ তথা আত্মপ্ৰকাশৰ সুযোগ দিব লাগিব ৷\nসৰ্বোতপৰি,যোগাসন, প্ৰাণায়াম, ধ্যানৰ অভ্যাস কৰি মনবোৰ পবিত্ৰ তথা ইশ্বৰ বিশ্বাসী কৰি গঢ়ি তুলিব লাগিব ৷ স্বভাৱবোৰ শান্ত কৰিব লাগিব৷\nআহক , ভাৰতৰ গৌৰৱ “যোগচৰ্চা” ৰ যোগেদি এখন সুষ্ঠ আৰু সবল ভৱিষ্যতৰ চিত্ৰ অংকন কৰিবলৈ সকলোৱে বদ্ধপৰিকৰ হওঁ ৷\nTags স্বাস্থ্য সম্বন্ধীয় বাৰ্তা


07.07.20 Morning Assame Murli Om Shanti BapDada Madhuban\n"মৰমৰ সন্তানসকল – পুৰুষাৰ্থ কৰি দৈৱী গুণ যথা ৰীতি ধাৰণ কৰিব লাগে, কাকো দুখ দিব নালাগে, তোমালোকৰ কোনো আসুৰিক এক্টিভিটি (কৰ্মকাণ্ড) থাকিব নালাগে”\nকোনটো আসুৰিক গুণে তোমালোকৰ শোভা নষ্ট কৰি দিয়ে?\nপৰস্পৰ হাই-কাজিয়া কৰা, বিতুষ্ট হোৱা, চেণ্টাৰত (সেৱাকেন্দ্ৰত) হুলস্থুলৰ সৃষ্টি কৰা, দুখ দিয়া - এইবোৰ হৈছে আসুৰিক গুণ, যিবোৰে তোমালোকৰ শোভা নষ্ট কৰি দিয়ে। যিসকল সন্তান পিতাৰ হৈ উঠিও এই আসুৰিক গুণবোৰ ত্যাগ নকৰে, ওলোটা কৰ্ম কৰে, তেওঁলোকৰ বহুত লোকচান হৈ যায়। হিচাপেই হিচাপ। পিতাৰ লগত ধৰ্মৰাজো আছে।\nভোলেনাথ চে নিৰালা……. (ভোলানাথতকৈ অনন্য…..)\nআত্মিক সন্তানসকলেতো এইটো ইতিমধ্যে জানিছে যে উচ্চতকৈ উচ্চ হৈছে ভগৱান। মনুষ্যই গায়ন কৰে আৰু তোমালোকে দিব্য দৃষ্টিৰে দেখা পোৱা। তোমালোকে বুদ্ধিৰেও জানা যে তেওঁ আমাক পঢ়াই আছে। আত্মাইহে শৰীৰৰ দ্বাৰা পঢ়ে। সকলো আত্মাইহে শৰীৰৰ দ্বাৰা কৰে। শৰীৰ হৈছে বিনাশী, যাক আত্মাই ধাৰণ কৰি ভূমিকা পালন কৰে। আত্মাতেই সকলো ভূমিকা নিহিত হৈ আছে। 84 জন্মৰো ভূমিকা আত্মাতেই নিহিত হৈ আছে। পোন প্ৰথমেতো নিজকে আত্মা বুলি বুজিব লাগে। পিতা হৈছে সৰ্ব শক্তিমান। তেওঁৰ পৰা তোমালোক সন্তানসকলে শক্তি পোৱা। যোগৰ দ্বাৰা শক্তি বেছিকৈ পোৱা যায়, যাৰ দ্বাৰা তোমালোক পাৱন হোৱা। পিতাই তোমালোকক বিশ্বত ৰাজত্ব কৰাৰ শক্তি দিয়ে। ইমান মহান শক্তি দিয়ে, সেই চাইন্স (বিজ্ঞান) অভিমানী আদিয়ে ইমানবোৰ সামগ্ৰী তৈয়াৰ কৰে বিনাশৰ বাবে। তেওঁলোকৰ বুদ্ধি হৈছে বিনাশৰ বাবে, তোমালোকৰ বুদ্ধি হৈছে অবিনাশী পদ প্ৰাপ্তিৰ বাবে। তোমালোকে বহুত শক্তি পোৱা যাৰ দ্বাৰা তোমালোকে বিশ্বত ৰাজত্ব কৰিবলৈ পোৱা। তাত প্ৰজাৰ প্ৰজাৰ ওপৰত ৰাজ্য নহয়। তাত হয়েই ৰজা-ৰাণীৰ ৰাজ্য। উচ্চতকৈও উচ্চ হৈছে ভগৱান। স্মৰণো তেওঁকেই কৰে। লক্ষ্মী-নাৰায়ণৰ কেৱল মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰি পূজা কৰে। তথাপিও উচ্চতকৈও উচ্চ বুলি ভগৱানৰে গায়ন কৰা হয়। এতিয়া তোমালোকে বুজি পোৱা যে এই লক্ষ্মী-নাৰায়ণ বিশ্বৰ মালিক আছিল। উচ্চতকৈও উচ্চ বিশ্বৰ বাদশ্বাহী (সাম্ৰাজ্য) বেহদৰ পিতাৰ পৰা পোৱা যায়। তোমালোকে কিমান উচ্চ পদ পোৱা। তেন্তে সন্তানসকল কিমান আনন্দিত হ’ব লাগে। যাৰ পৰা কিবা পোৱা যায় তেওঁক স্মৰণ কৰা হয় নহয় জানো। কন্যাৰ স্বামীৰ প্ৰতি কিমান ল’ভ (মৰম) থাকে, কিমান স্বামীৰ পাচত প্ৰাণ আহুতি দিয়ে। স্বামীৰ মৃত্যু হ’লে হাহাকাৰ কৰি দিয়ে। এওঁতো স্বামীৰো স্বামী হয়, তোমালোকক কিমান অলংকৃত কৰি আছে - এয়া উচ্চতকৈও উচ্চ পদ প্ৰাপ্ত কৰোৱাবৰ বাবে। গতিকে তোমালোক সন্তানসকলৰ কিমান নিচা থাকিব লাগে। দৈৱীগুণো তোমালোকে ইয়াতেই ধাৰণ কৰিব লাগে। বহুতৰে এতিয়াও আসুৰিক অৱগুণ আছে, হাই-কাজিয়া কৰা, বিতুষ্ট হোৱা, চেণ্টাৰত হুলস্থুলৰ সৃষ্টি কৰা……… বাবাই জানে বহুত ৰিপ’ৰ্টচ (গোচৰ) আহে। কাম মহাশত্ৰু হয় তেন্তে ক্ৰোধো কোনো কম শত্ৰু নহয়। অমুকৰ প্ৰতি মৰম, মোৰ প্ৰতি কিয় নাই! অমুক কথাটি এওঁক সুধিলে, মোক কিয় নুসুধিলে! এনেকৈ কোৱা সংশয় বুদ্ধিৰ বহুত আছে। ৰাজধানী স্থাপন হয় নহয় জানো। এনেকুৱাসকলে কি পদ পাব। পদমৰ্যাদাততো বহুত পাৰ্থক্য থাকে। মেতৰকো চোৱা ভাল ভাল মহলত থাকে, কোনোবা ক’ত থাকে। প্ৰত্যেকেই নিজৰ পুৰুষাৰ্থ কৰি দৈৱীগুণ যথা ৰীতি ধাৰণ কৰিব লাগে। দেহ-অভিমানত আহিলে আসুৰিক এক্টিভিটি (কৰ্মকাণ্ড) হয়। যেতিয়া দেহী-অভিমানী হৈ যথা ৰীতি ধাৰণ কৰি থাকিবা তেতিয়াহে উচ্চ পদ পাবা। পুৰুষাৰ্থ এনেকুৱা কৰিব লাগে, দৈৱীগুণ ধাৰণ কৰাৰ, কাকো দুখ দিব নালাগে। তোমালোক সন্তানসকল দুখ-হৰ্তা, সুখ-কৰ্তা পিতাৰ সন্তান হোৱা। কাকোৱেই দুখ দিব নালাগে। যিয়ে চেণ্টাৰৰ তত্ত্বাৱধান লয় তেওঁলোকৰ ওপৰত বহুত ৰেচপ’নচিবিলিটি (দ্বায়িত্ব) আছে। যেনেকৈ পিতাই কয় - সন্তানসকল, যদি কিবা ভুল কৰা তেন্তে এশ গুণ দণ্ড হৈ যায়। দেহ–অভিমানত আহিলে বহুত লোকচান হয় কিয়নো তোমালোক ব্ৰাহ্মণসকল শুধৰাবৰ বাবে নিমিত্ত হৈছা। যদি নিজেই শুধৰণি নোহোৱা তেন্তে আনক কি শুধৰাবা। বহুত লোকচান হৈ যায়। পাণ্ডৱ গভাৰ্ণমেণ্ট (চৰকাৰ) আছে নহয় জানো। উচ্চতকৈও উচ্চ হৈছে পিতা তেওঁৰ লগত ধৰ্মৰাজো আছে। ধৰ্মৰাজৰ দ্বাৰা বহুত কাঢ়া শাস্তি ভোগে। এনেকুৱা কোনো কৰ্ম কৰিলে বহুত লোকচান হৈ যায়। হিচাপেই হিচাপ, বাবাৰ ওচৰত সম্পূৰ্ণ হিচাপ থাকে। ভক্তি মাৰ্গতো হিচাপেই হিচাপ। এনেকৈ কয়ো যে ভগৱানে তোমাৰ হিচাপ ল’ব। ইয়াত পিতাই নিজেই কয় ধৰ্মৰাজে বহুত হিচাপ ল’ব। তেতিয়া সেই সময়ত কি কৰিব পাৰিবা! সাক্ষাৎকাৰ হ’ব - মই এইটো এইটো কৰিলোঁ। তাততো অলপ মাৰ খাবলগীয়া হয়, ইয়াততো বহুত মাৰ খাবলগীয়া হ’ব। তোমালোক সন্তানসকল সত্যযুগত গৰ্ভ জেইললৈ আহিব নালাগে। তাততো হৈছে গৰ্ভ মহল। কোনো পাপ আদি নকৰে। গতিকে এনেকুৱা ৰাজ্য-ভাগ্য পাবৰ কাৰণে সন্তানসকল বহুত সাৱধান হ’ব লাগে। বহুত সন্তান ব্ৰাহ্মণীতকৈও তীক্ষ্ণ হৈ যায়। ভাগ্য ব্ৰাহ্মণীতকৈও উচ্চ হৈ যায়। এইটোও পিতাই বুজাইছে - যদি ভালদৰে ছাৰ্ভিচ নকৰা তেন্তে জন্ম-জন্মান্তৰলৈ দাস-দাসী হ’বাগৈ।\nপিতা সন্মুখত আহিয়েই সন্তানসকলক সোধে - সন্তানসকল, দেহী-অভিমানী হৈ বহিছানে? পিতাৰ সন্তানসকলৰ প্ৰতি মহাবাক্য হৈছে - সন্তানসকল, আত্মা-অভিমানী হ’বলৈ বহুত পুৰুষাৰ্থ কৰিব লাগে। ঘূৰোঁতে-ফুৰোঁতেও বিচাৰ সাগৰ মন্থন কৰি থাকিব লাগে। বহুত সন্তান আছে যিসকলে ভাবে যে আমি অতি সোনকালে এই নৰকৰ ছিঃ ছিঃ সৃষ্টিৰ পৰা সুখধামলৈ যাম। পিতাই কয় ভাল ভাল মহাৰথী যোগত বহুত ফেইল হয়। তেওঁলোককো পুৰুষাৰ্থ কৰোৱা হয়। যোগত নাথাকিলে একেবাৰে অৱনমিত হৈ যাবা। ন’লেজতো (জ্ঞানতো) বহুত সহজ। হিষ্ট্ৰী–জিওগ্ৰাফী (বুৰঞ্জী-ভূগোল) সকলো বুদ্ধিত আহি যায়। বহুত ভাল ভাল কন্যা আছে যিয়ে প্ৰদৰ্শনী বুজোৱাত বহুত তীক্ষ্ণ। কিন্তু যোগ নাই, দৈৱীগুণো নাই। কেতিয়াবা কেতিয়াবা খেয়াল হয়, সন্তানসকলৰ এতিয়াও কি কি অৱস্থা হৈ আছে। জগতত কিমান দুখ আছে। অতি সোনকালে এয়া শেষ হৈ যাওঁক। অপেক্ষা কৰি বহি আছে, অতি সোনকালে সুখধামলৈ যাম। ব্যাকুল হৈ থাকে। যেনেকৈ পিতাক লগ পাবলৈ ব্যাকুল হৈ থাকে, কিয়নো বাবাই আমাক স্বৰ্গৰ ৰাস্তা দেখুৱায়। এনেকুৱা পিতাক চাবলৈ ব্যাকুল হৈ থাকে। ভাবে এনেকুৱা পিতাৰ সন্মুখত গৈ সদায় মুৰুলী শুনোঁ। এতিয়াতো বুজি পোৱা যে ইয়াত কোনো জঞ্জালৰ কথা নাথাকে। বাহিৰত থাকিলেতো সকলোৰে লগত এৰা-ধৰাকৈ চলিবলগীয়া হয়। নহ’লেতো খামখেয়ালি হৈ যাব সেইবাবে সকলোকে ধৈৰ্য প্ৰদান কৰে। ইয়াত বহুত গুপ্ত পৰিশ্ৰম হয়। স্মৃতিত থকাৰ পৰিশ্ৰম কাৰো দ্বাৰা নহয়। গুপ্তভাৱে স্মৃতিত থাকিলে তেতিয়া পিতাৰ ডায়ৰেক্সনতো (নিৰ্দেশনা মতেও) চলিব। দেহ-অভিমানৰ কাৰণে পিতাৰ ডায়ৰেক্সনত নচলেই। কওঁ যে চাৰ্ট বনোৱা (খতিয়ানৰ তালিকা ৰাখা) তেতিয়া বহুত উন্নতি হ’ব। এয়া কোনে ক’লে? শিৱবাবাই। শিক্ষকে যদি কাম দিয়ে তেন্তে সেয়া কৰি আনে নহয় জানো। ইয়াত ভাল ভাল সন্তানসকলকো মায়াই কৰিবলৈ নিদিয়ে। ভাল ভাল সন্তানৰ চাৰ্ট পিতাৰ ওচৰলৈ পঠিয়ালে তেতিয়া বাবাই ক’ব চোৱা কেনেকৈ স্মৃতিত থাকে। বুজি পায় যে আমি আত্মাসকল এজন প্ৰেমিকৰ প্ৰেমিকা। সেই পাৰ্থিৱ (দৈহিক) প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাতো অনেক প্ৰকাৰৰ হয়। তোমালোক বহুত পুৰণি প্ৰেমিকা। এতিয়া তোমালোক দেহী-অভিমানী হ’ব লাগে। কিবা নহয় কিবা সহন কৰিবই লাগিব। নিজকে বৰ সিয়ান বুলি ভাবিব নালাগে। বাবাই জানো এনেকৈ কয় যে হাড় দি দিয়া (শৰীৰৰ হানি কৰি ছাৰ্ভিচ কৰা)। বাবাইতো কয় স্বাস্থ্য ভালে ৰাখা তেতিয়াহে ছাৰ্ভিচো ভালদৰে কৰিব পাৰিবা। যদি বেমাৰ হয় তেন্তে পৰি থাকিবা। কোনো কোনোৱে হস্পিতালতো বুজোৱাৰ ছাৰ্ভিচ কৰেগৈ তেতিয়া ডাক্টৰসকলে কয় এওঁলোকতো ফৰিস্তা হয়। চিত্ৰ লগত লৈ যায়। যিসকলে এনেকৈ ছাৰ্ভিচ কৰে তেওঁলোকক দয়াশীল বুলি ক’ব। ছাৰ্ভিচ কৰিলে তেতিয়া অন্য কোনোবাও ওলাই আহে। যিমানে স্মৃতিৰ বলত থাকিবা সিমানেই তোমালোকে মনুষ্যক আকৰ্ষিত কৰিবা, ইয়াতেই শক্তি আছে। পিয়ৰিটি (পবিত্ৰতা) হৈছে ফাৰ্ষ্ট (প্ৰথম)। কোৱাও হয় প্ৰথমে পিয়ৰিটি, পিচ্ (শান্তি), পাচত প্ৰচপাৰ্টী (সমৃদ্ধি)। স্মৃতিৰ বলেৰেই তোমালোক পবিত্ৰ হোৱা। তাৰপাচত হৈছে জ্ঞানৰ বল। স্মৃতিত দুৰ্বল নহ’বা। স্মৃতিত থকাৰ ক্ষেত্ৰতেই বিঘ্ন আহিব। স্মৃতিত থাকিলে তোমালোক পবিত্ৰও হ’বা আৰু দৈৱীগুণো আহিব। পিতাৰ মহিমাতো জানা নহয় জানো। পিতাই কিমান সুখ দিয়ে। 21 জন্মৰ কাৰণে তোমালোকক সুখৰ লায়ক (উপযুক্ত) কৰি তোলে। কেতিয়াও কাকো দুখ দিব নালাগে।\nবহুত সন্তানে ডিচছাৰ্ভিচ (অহিত) কৰি নিজেই নিজক যেন অভিশপ্ত কৰি দিয়ে, আনক বহুত অশান্তি দিয়ে। কু-সন্তান হ’লে নিজেই নিজক অভিশপ্ত কৰি দিয়ে। ডিচছাৰ্ভিচ কৰিলে একদম অৱনতি হৈ যায়। বহুত সন্তান আছে যিয়ে বিকাৰত অধঃপতিত হৈ যায় অথবা ক্ৰোধ কৰি পঢ়িবলৈ এৰি দিয়ে। ইয়াত অনেক প্ৰকাৰৰ সন্তান বহি আছে। যেতিয়া ইয়াৰ পৰা ৰিফ্ৰেছ (সতেজ) হৈ যায় তেতিয়া ভুলৰ বাবে অনুতাপ কৰে। তথাপি অনুতাপৰ দ্বাৰা কোনো ক্ষমা পাব নোৱাৰে। পিতাই কয় - ক্ষমা নিজেই নিজৰ ওপৰত কৰা। স্মৃতিত থাকা। পিতাই কাকো ক্ষমা নকৰে। এয়াতো হৈছে পঢ়া। পিতাই পঢ়ায়, সন্তানেসকলে নিজৰ ওপৰত কৃপা কৰি পঢ়িব লাগে। মেনাৰ্চ (আচৰণ) ভাল কৰি ৰাখিব লাগে। বাবাই ব্ৰাহ্মণীক কয়, ৰেজিষ্টাৰ লৈ আহা। এজন এজনৰ খবৰ শুনি বুজনি দিয়া হয়। গতিকে ভাবে ব্ৰাহ্মণীয়ে ৰিপ’ৰ্ট (গোচৰ) দিলে, গতিকে আৰু বেছিকৈহে ডিচছাৰ্ভিচ কৰিবলৈ লাগি যায়। বহুত পৰিশ্ৰম কৰিবলগীয়া হয়। মায়া ডাঙৰ শত্ৰু। বান্দৰৰ পৰা মন্দিৰ (মন্দিৰৰ লায়ক) হ’বলৈ নিদিয়ে। উচ্চ পদ পোৱাৰ পৰিৱৰ্তে আৰু বেছিকৈহে অৱনমিত হৈ যায়। তাৰপাচত কেতিয়াও উঠিব নোৱাৰে, মৰি যায়। বাবাই সন্তানসকলক বাৰে বাৰে বুজায় – এয়া অতি উচ্চ লক্ষ্য, বিশ্বৰ মালিক হ’ব লাগে। ডাঙৰ ঘৰৰ সন্তানসকল বহুত ৰয়েলিটিৰে (মাৰ্জিত হৈ) চলে। যাতে পিতাৰ সন্মান হানি নহয়। ক’ব তোমাৰ পিতা কিমান ভাল, তুমি কিমান কু-সন্তান হোৱা। তুমি তোমাৰ পিতাৰ সন্মান হানি কৰাই আছা! ইয়াততো প্ৰত্যেকেই নিজৰ সন্মান হানি কৰায়। বহুত শাস্তি খাবলগীয়া হয়। বাবাই ওৱাৰ্নিং (সাৱধান কৰি) দিয়ে, বহুত সাৱধানে চলিবা। জেইল বাৰ্ডচ্ (জেলৰ কয়দী) নহ’বা। জেইল বাৰ্ডচো ইয়াত থাকে, সত্যযুগততো কোনো জেইল নাথাকে। তথাপিও পঢ়ি উচ্চ পদ পাব লাগে। গাফিলতি নকৰিবা। কাকোৱেই দুখ নিদিবা। স্মৃতিৰ যাত্ৰাত থাকিবা। স্মৃতিয়েই কামত আহিব। প্ৰদৰ্শনীতো মুখ্য কথা এইটোৱেই শুনাবা। পিতাৰ স্মৃতিৰ দ্বাৰাই পাৱন হ’বাগৈ। পাৱন হ’বলৈতো সকলোৱেই বিচাৰে। এইখন হয়েই পতিত সৃষ্টি। সকলোৰে সৎগতি কৰিবলৈ এজনেই পিতা আহে। ক্ৰাইষ্ট (যীশুখ্ৰীষ্ট), বুদ্ধ আদিয়ে কাৰো সৎগতি কৰিব নোৱাৰে। আকৌ ব্ৰহ্মাৰো নাম লয়। ব্ৰহ্মাকো সৎগতি দাতা বুলি ক’ব নোৱাৰি। যি দেৱী-দেৱতা ধৰ্মৰ নিমিত্ত হয়। যদিও দেৱী-দেৱতা ধৰ্মৰ প্ৰতিষ্ঠা শিৱবাবাই কৰে তথাপিও নামটোতো আছে নহয় – ব্ৰহ্মা–বিষ্ণু-শংকৰ…..। ত্ৰিমূৰ্তি ব্ৰহ্মা বুলি কৈ দিয়ে। পিতাই কয় – এৱোঁ (ব্ৰহ্মাও) গুৰু নহয়। গুৰুতো এজনেই, তেওঁৰ দ্বাৰা তোমালোক আত্মিক গুৰু হোৱা। বাকী সেইসকল হৈছে ধৰ্ম প্ৰতিষ্ঠাপক। ধৰ্ম প্ৰতিষ্ঠাপকক সৎগতি দাতা বুলি কেনেকৈ ক’ব পাৰি, এয়া বুজিবলগীয়া অতি ডীপ (গভীৰ) কথা। অন্য ধৰ্ম প্ৰতিষ্ঠাপকেতো কেৱল ধৰ্ম প্ৰতিষ্ঠা কৰে, যাৰ পাচত (সেই ধৰ্মৰ) সকলো আহি যায়, ধৰ্ম প্ৰতিষ্ঠাপকে সকলোকে উভতাই লৈ যাব নোৱাৰে। তেওঁলোকতো পুনৰ্জন্মত আহিবই লাগিব, এই বুজনি সকলোৰে বাবে। এজনো গুৰুও সৎগতিৰ বাবে নহয়। পিতাই বুজায় - গুৰু পতিত-পাৱন এজনেই, তেৱেঁই সকলোৰে সৎগতিদাতা হয়, লিবাৰেটৰ (মুক্তিদাতা) হয়, ক’ব লাগে আমাৰ গুৰু এজনেই, যিয়ে সৎগতি দিয়ে, শান্তিধাম, সুখধামলৈ লৈ যায়। সত্যযুগৰ আদিত বহুত কমসংখ্যক থাকে। তাত কাৰ ৰাজত্ব আছিল, চিত্ৰতো দেখুৱাবা নহয় জানো। ভাৰতবাসীয়েহে মানিব, দেৱতাসকলৰ পূজাৰীয়ে তৎক্ষণাত্ মানি ল’ব যে যথাযথ এওঁলোকতো স্বৰ্গৰ মালিক হয়। স্বৰ্গত এওঁলোকৰ ৰাজত্ব আছিল। বাকী সকলো আত্মা ক’ত আছিল? নিশ্চয় ক’ব নিৰাকাৰী সৃষ্টিত আছিল। এয়াও তোমালোকে এতিয়া বুজি পোৱা। আগতে একোৱেই জনা নাছিলা। এতিয়া তোমালোকৰ বুদ্ধিত চক্ৰ ঘূৰি থাকে। যথাযথ5হাজাৰ বছৰ পূৰ্বে ভাৰতত এওঁলোকৰ ৰাজত্ব আছিল, যেতিয়া জ্ঞানৰ প্ৰালব্ধ পুৰা হয় তেতিয়া পুনৰ ভক্তি মাৰ্গ আৰম্ভ হয় তাৰপাচত লাগে পুৰণি সৃষ্টিৰ প্ৰতি বৈৰাগ্য। বচ, এতিয়া আমি নতুন সৃষ্টিলৈ যাম। পুৰণি সৃষ্টিৰ প্ৰতি থকা অন্তৰৰ আকৰ্ষণ নোহোৱা হৈ যায়। তাত স্বামী, সন্তান আদি সকলো এনেকুৱা পাবা। বেহদৰ (অসীমৰ) পিতাইতো আমাক বিশ্বৰ মালিক কৰি তোলে।\nযিসকল বিশ্বৰ মালিক হওতা সন্তান আছে, তেওঁলোকৰ খেয়াল (বিচাৰ) বহুত উচ্চ আৰু চলন বহুত ৰয়েল (মাৰ্জিত) হ’ব। ভোজনো বহুত কম, বেছি লোভ থাকিব নালাগে। স্মৃতিত থকাসকলৰ ভোজনো বহুত কম হ’ব। বহুতৰ খোৱাৰ প্ৰতিয়ে বুদ্ধি গুচি যায়। তোমালোক সন্তানসকলৰতো বিশ্বৰ মালিক হোৱাৰ আনন্দ আছে। কোৱা হয় যে আনন্দৰ দৰে পথ্য নাই। এনেকুৱা আনন্দত সদায় থাকিলে তেতিয়া খোৱা-বোৱাও বহুত কম হৈ যাব। বহুত খালে গধুৰ হৈ যায় তাৰপাচত টোপনিয়াই থাকে। তেতিয়া ক’ব - বাবা টোপনি আহে। ভোজন সদায় একে হিচাপত হ’ব লাগে, এনেকুৱা নহয় যে খাদ্য ভাল হ’লে বহুত খাব লাগে! ভাল বাৰু!\n(1) আমি দুখ-হৰ্তা, সুখ-কৰ্তা পিতাৰ সন্তান হওঁ, আমি কাকো দুখ দিব নালাগে। ডিচছাৰ্ভিচ (অহিত) কৰি নিজে নিজক অভিশপ্ত কৰিব নালাগে।\n(2) নিজৰ খেয়াল (বিচাৰ) বহুত উচ্চ আৰু ৰ’য়েল (মাৰ্জিত) কৰি ৰাখিব লাগে। দয়াশীল হৈ ছাৰ্ভিচত (সেৱাত) তৎপৰ হৈ থাকিব লাগে। খোৱা-বোৱাৰ প্ৰতি থকা লোভ ত্যাগ কৰিব লাগে।\nড্ৰামাৰ ন’লেজেৰে (নাটকৰ জ্ঞানেৰে) অচল স্থিতি গঢ়ি তোলোঁতা প্ৰকৃতি বা মায়াজিৎ হোৱা\nপ্ৰকৃতি বা মায়াৰ দ্বাৰা যেনেকুৱাই পেপাৰ (পৰিস্থিতি) নাহক কিন্তু অলপো অস্থিৰ হ’ব নালাগে। এইটো কি, এয়া কিয়, এনেকুৱা কুৱেশ্বনো (প্ৰশ্নও) যদি উদয় হয়, কোনো সমস্যা যদি অলপো প্ৰহাৰ কৰোঁতা হৈ যায় তেন্তে ফেইল (অকৃতকাৰ্য) হৈ যাবা সেইবাবে যিয়েই নহওঁক কিন্তু ভিতৰৰ পৰা এইটো আৱাজ ওলাওক যে বাঃ মিঠা ড্ৰামা বাঃ! হায় কি হ’ল - এইটো সংকল্পও যাতে উদয় নহয়। এনেকুৱা স্থিতি হ’ব লাগে যাতে সংকল্পতো কোনো অস্থিৰতা নাহে। সদায় অচল অটল স্থিতি থাকিলে তেতিয়া প্ৰকৃতিজিৎ বা মায়াজিতৰ বৰদান প্ৰাপ্ত হ’ব।\nশুভ সংবাদ শুনাই আনন্দ প্ৰদান কৰা এইটোৱেই সকলোতকৈ শ্ৰেষ্ঠ কৰ্তব্য।


এছিয়ান ফিল্ম এৱাৰ্ডছত শ্ৰেষ্ঠ নতুন পৰিচালকৰ বাবে মনোনীত ৰীমা দাস\nগুৱাহাটী , March 17, 2019 7:52 am\nচলচ্চিত্র পৰিচালক ৰীমা দাস। ফাইল ফটো\n‘ভিলেজ ৰ’কষ্টাৰ্ছ’ৰ জৰিয়তে ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰজগতত খলকনিৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা ৰীমা দাসৰ দ্বিতীয় ছবি ‘বুলবুল কেন ছিং’এ লাভ কৰিছে এটাৰ পিছত আনটো সন্মান। শেহতিয়াকৈ ডাবলিন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ বঁটা লাভ কৰাৰ পিছত এইবাৰ ছবিখনে ত্ৰয়োদশ এছিয়ান ফিল্ম এৱাৰ্ডছৰ বাবে মনোনয়ন লাভ কৰিছে।\n‘বুলবুল কেন ছিং’ৰ বাবে ত্ৰয়োদশ এছিয়ান ফিল্ম এৱাৰ্ডছত শ্ৰেষ্ঠ নতুন পৰিচালকৰ বাবে মনোনীত হৈ মই খুবেই উৎফুল্লিত’ এক টুইট যোগে ৰীমা দাসে এইদৰে নিজৰ আনন্দ প্ৰকাশ কৰে।\nআনহাতে এই খবৰ পাই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় খ্যাতিসম্পন্ন অভিনেতা আদিল হুছেইনেয়ে তেওঁক অভিনন্দন জনাই টুইট কৰে।\nUffffff baba!! How many ??!? How proud I am of you… Congratulations. And Treat is expected! @@rimadasFilm https://t.co/tNO0YVIGtr\n— Adil hussain (@_AdilHussain) March 16, 2019\nআজি হংকঙৰ টি ভি বি চিটিত উক্ত বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হ’ব। টকিঅ’ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, হংকং আন্তঃৰাষ্ট্ৰূীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ আৰু বুছান আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱে গঠন কৰা এছিয়ান ফিল্ম এৱাৰ্ডছ একাডেমিয়ে ২০১৩ চনৰ পৰা এই বঁটা প্ৰদান কৰি আহিছে।


বিফল হোৱা – Jeevan Britta (জীৱন বৃত্ত)\nTag: বিফল হোৱা\nপৰীক্ষাত কৃতকার্যতাই শেষ কথা নহয়\nএকমাত্ৰ পৰীক্ষাত ভাল নম্বৰ পোৱা বা কৃতকার্য হোৱাটোৱে শেষ কথা নহয়৷ আপুনি যদি পৰীক্ষাত ফলাফল বেয়া কৰিছে তাৰ বাবে চিন্তা কৰিব নালাগে৷ ফেইল কৰা বুলি কিবা কথা আছে জানো? বিফল হোৱা বুলি কিবা কথা আছেনে? Listen to this podcast. More about How you can improve your life in Life Skills Training Institute\nPosted in: জীৱন, দৈনন্দিন জীৱন, মানসিকTagged: bikash kalita, life skill assam, life skill training assam, life skills training institute, LSTI, জীৱনবৃত্ত, পৰীক্ষা, পৰীক্ষাত কৃতকার্যতা, বিকাশ কলিতা, বিফল হোৱা, বিফলতা, লাইফ স্কিল অসম, লাইফ স্কিল ট্ৰেইনিং অসমLeaveacomment


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - मई 23\n২ সামুয়েল 17:1-29\n1. তাৰ পাছত অহীথোফলে অবচালোমক ক’লে, “মোক আপুনি বাৰ হাজাৰ লোকক বাচি ল’ব দিয়ক আৰু মই আজি ৰাতিয়েই উঠি গৈ দায়ূদৰ পিচত খেদি যাওঁ৷\n2. যেতিয়া তেওঁ ক্লান্ত আৰু দুৰ্বল হোৱা যেন দেখিম, মই হঠাৎ তেওঁক আক্ৰমণ কৰি ত্ৰাসত পেলাম৷ তাতে তেওঁৰ লগৰ সকলো মানুহ পলাই যাব আৰু মই অকল ৰজাকহে বধ কৰিম৷\n3. এইদৰে মই সকলো লোকক আপোনাৰ ফাললৈ আনিম যি দৰে এজনী কন্যা তেওঁৰ স্ৱামীৰ ওচৰলৈ আহে৷ তাতে সকলো লোক আপোনাৰ অধীনত শান্তিৰে থাকিব।”\n4. তেতিয়া অহীথোফলৰ এই কথাত অবচালোম আৰু ইস্ৰায়েলৰ সকলো বৃদ্ধ লোকে সন্তোষ পালে।\n5. তেতিয়া অবচালোমে ক’লে, “এতিয়া অৰ্কীয়া হূচয়ক মাতা আৰু তেওঁ কি কয় সেই বিষয়ে আমি শুনো।”\n6. যেতিয়া হূচয় অবচালোমৰ ওচৰলৈ আহিল, তেতিয়া অবচালোমে তেওঁক অহীথোফলে কোৱা কথাষাৰ বুজাই ক’লে আৰু হূচয়ক সুধিলে বোলে, “অহীথোফলে যি কথা ক’লে আমি সেইদৰে কৰিম নে? যদি কৰিব নালাগে, তেনেহ’লে আপুনিয়েই আমাক পৰামর্শ দিয়ক।”\n7. তেতিয়া হূচয়ে অবচালোমক ক’লে, “অহীথোফলে এইবাৰ দিয়া দিহা ভাল নহয়।”\n8. হূচয়ে আৰু ক’লে, “আপুনি জানে যে আপোনাৰ পিতৃ আৰু তেওঁৰ লোকসকল বীৰ যোদ্ধা আৰু তেওঁলোকৰ খং পোৱালি কাঢ়ি নিয়া হাবিৰ ভালুকৰ দৰে ৷ আপোনাৰ পিতৃ এজন যুদ্ধাৰু; তেওঁ সৈন্যসকলৰ লগত আজি ৰাতি নাথাকিব৷\n9. চাওঁক, এতিয়া তেওঁ হয়তো কোনো এটা গাতত নাইবা আন কোনো ঠাইত লুকাই আছে৷ তেতিয়া এনে ঘটিব যে, আৰম্ভতে তোমাৰ লোকসকলৰ মাজত কেইজনমান লোক পতিত হ’ব আৰু তেতিয়া সেই বিষয়ে শুনা লোকসকলে ক’ব বোলে, ‘অবচালোমৰ পাছত যাওঁতা লোকসকলৰ মাজত হত্যা হৈছে।’\n10. সেই সময়ত যি সকল সাহিয়াল লোক, যি সকলৰ সাহস সিংহৰ নিচিনা, তেওঁলোকো পমি যাব কাৰণ আপোনাৰ পিতৃ যে এজন বীৰ পুৰুষ আৰু তেওঁৰ লগৰ লোকসকলো যে সাহিয়াল, সেই বিষয়ে সকলো ইস্ৰায়েলে জানে।\n11. কিন্তু মই এই পৰামৰ্শ দিওঁ যে দানৰে পৰা বেৰ-চেবালৈকে, সাগৰৰ তীৰত থকা বালিৰ নিচিনা অসংখ্যক ইস্ৰায়েলক আপোনাৰ আগত গোট খুউৱা হওঁক আৰু যেন আপুনি নিজেও যুদ্ধলৈ যাওঁক।\n12. তেতিয়া যি কোনো ঠাইত তেওঁক পোৱা যাব, সেই ঠাইতে আমি তেওঁৰ গুৰিত উপস্থিত হৈ, মাটিত নিয়ৰ পৰাৰ দৰে তেওঁৰ ঢাকি ধৰিল৷ তাতে তেওঁক আৰু তেওঁৰ লগত যোৱা মানুহৰ মাজৰ কোনো এজনকো অৱশিষ্ট নাৰাখিম।\n13. যদি তেওঁ কোনো নগৰত আশ্ৰয় লয়, তেন্তে গোটেই ইস্ৰায়েলে সেই নগৰলৈ জৰী আনিব আৰু আমি সেই নগৰখন বান্ধি, জুৰিলৈকে তাক এনেধৰণে টানি লৈ যাম যে সেই ঠাইত এটি সৰু শিলো নাথাকিব৷”\n14. তেতিয়া অবচালোম আৰু ইস্ৰায়েলৰ লোকসকলে ক’লে, “অহীথোফলৰ পৰামৰ্শতকৈ অৰ্কীয়া হূচয়ৰ দিহাই উত্তম।” কিয়নো অবচালোমৰ ওপৰত অমঙ্গল ঘটাবৰ কাৰণে অহীথোফলৰ উত্তম পৰামৰ্শ ব্যৰ্থ কৰিবলৈ যিহোৱাই সেই বিষয়ে থিৰ কৰিছিল।\n15. তাৰ পাছত হূচয়ে চাদোক আৰু অবিয়াথৰ এই দুজন পুৰোহিতক ক’লে, “অহীথোফলে অবচালোমক আৰু ইস্ৰায়েলৰ বৃদ্ধ লোকসকলক এনে-তেনে পৰামৰ্শ দিছিল কিন্তু মই হ’লে অন্য পৰামৰ্শ দিলোঁ।\n16. এতেকে তোমালোকে বেগাই দায়ূদৰ ওচৰলৈ মানুহ পঠিয়াই তেওঁক কোৱা যে, ‘আপুনি আজি ৰাতি আৰাবাহ’ৰ মৰুপ্ৰান্তৰ পাৰ ঘাটত নাথাকিব কিন্তু কোনো প্ৰকাৰে সেই ঠাই পাৰ হৈ যাব, নহ’লে মহাৰাজ আৰু আপোনাৰ লগৰ সকলো লোক গ্ৰাসিত হ’ব’।”\n17. সেই সময়ত যোনাথন আৰু অহীমাচ অয়িন-ৰোগেলৰ জুৰিত বাস কৰি আছিল; তাতে এগৰাকী দাসীয়ে গৈ গৈ তেওঁলোকক বাতৰিসমূহ দিছিল৷ এইদৰে তেওঁলোকে দায়ুদ ৰজাৰ ওচৰত বাতৰি দিবলৈ যায় যাতে তেওঁলোকক নগৰত সোমোৱা কোনো লোকে দেখা নাপায়।\n18. কিন্তু এইবাৰ এজন যুৱকে তেওঁলোকক দেখি অবচালোমৰ আগত জনালে৷ তেতিয়া যোনাথন আৰু অহীমাচ দুয়ো শীঘ্ৰে গুচি গৈ, বহূৰীমত থকা এজন মানুহৰ ঘৰত উপস্থিত হ’ল। সেই জন মানুহৰ চোতালত এটা নাদ আছিল আৰু দুয়ো সেই নাদলৈ নামি গ’ল।\n19. তেতিয়া সেই মানুহ জনৰ পত্নীয়ে নাদৰ মুখত কাপোৰ এখন পাৰি, তাৰ ওপৰত খৰচিয়া পিঠাগুৰি মেলি দিলে; তাতে যোনাথন আৰু অহীমাচ সেই নাদত থকা বুলি কোনেও নাজানিলে।\n20. পাছত অবচালোমৰ দাসবোৰে সেই ঘৰৰ মহিলা গৰাকীৰ ওচৰলৈ গৈ সুধিলে, “অহীমাচ আৰু যোনাথন ক’ত আছে?” তেতিয়া সেই মহিলা গৰাকীয়ে তেওঁলোকক ক’লে, “তেওঁলোক নদীখন পাৰ হৈ গ’ল৷” তাতে সেই ঠাইত তেওঁলোক দুয়োকে বিচাৰি নাপাই যিৰূচালেমলৈ ঘূৰি আহিল।\n21. তেওঁলোক গুচি যোৱাৰ পাছত যোনাথন আৰু অহীমাচ নাদৰ বাহিৰলৈ উঠি আহিল৷ তাৰ পাছত দুয়ো দায়ুদ ৰজাক বাতৰি দিবলৈ গ’ল৷ তেওঁলোকে তেওঁক ক’লে, “আপোনালোক উঠক আৰু বেগাই পানীখিনি পাৰ হৈ যাওঁক কিয়নো অহীথোফলে আপোনালোকৰ বিৰুদ্ধে এনে-তেনে পৰামৰ্শ দিলে।”\n22. তেতিয়া দায়ুদ আৰু তেওঁৰ লগৰ সকলোৱে উঠি যৰ্দ্দন পাৰ হ’ল৷ ৰাতিপুৱালৈ যৰ্দ্দন পাৰ নোহোৱাকৈ তেওঁলোকৰ এজনো অৱশিষ্ট নাথাকিল।\n23. পাছত যেতিয়া অহীথোফলে নিজৰ পৰামৰ্শৰ দৰে কাম নোহোৱা দেখিলে তেতিয়া তেওঁ নিজৰ গাধ সজাই তাত উঠি গুছি গ’ল। তেওঁ নিজ নগৰত থকা নিজ ঘৰলৈ গৈ, নিজৰ ঘৰৰ বিষয়ে দিহা দি, নিজে নিজৰ ডিঙিত ফাঁচ লগালে৷ তাতে তেওঁৰ এনেদৰে মৃত্যু হয় আৰু নিজ পিতৃৰ মৈদামতে তেওঁক মৈদাম দিয়া হ’ল।\n24. তাৰ পাছত দায়ূদে মহনয়িমত আহিল৷ অবচালোমে হ’লে সকলো ইস্ৰায়েল লোকৰ সৈতে যৰ্দ্দন পাৰ হ’ল।\n25. তেতিয়া অবচালোমে যোৱাবৰ সলনি অমাচাক প্ৰধান সেনাপতি পাতিলে। অমাচা ইস্ৰায়েলীয়া যিথ্ৰা নামেৰে এজন মানুহৰ পুত্ৰ আছিল৷ সেই মানুহ জনে যোৱাবৰ মাক চৰূয়াৰ ভনীয়েক নাহচৰ জীয়েক অবীগলত গমণ কৰিছিল।\n26. তাৰ পাছত ইস্ৰায়েল আৰু অবচালোমে গিলিয়দ দেশত ছাউনি পাতিলে।\n27. যি সময়ত দায়ূদে মহনয়িমত আহিছিল, অম্মোনৰ সন্তানসকলৰ ৰব্বাত থকা নাহচৰ পুত্ৰ চোবীয়ে, লো-দবৰাত থকা অম্মীয়েলৰ পুত্ৰ মাখীৰে আৰু ৰোগেলীমত থকা গিলিয়দীয়া বৰ্জ্জিলয়ে দায়ূদৰ আৰু তেওঁৰ লগৰ লোকসকলৰ কাৰণে\n28. শয্যা, চৰিয়া, মাটিৰ পাত্ৰ, ঘেঁহু, যৱ, আটাগুৰি, ভজা শস্য, লেচেৰা মাহ, মচুৰ মাহ, ভজামাহ,\n29. মৌ, মাখন, মেৰৰ জাক আৰু গৰু গাখীৰৰ পনিৰ আনিলে৷ এই লোকসকলে কৈছিল যে, “লোকসকলে মৰুপ্ৰান্তত ক্ষুধাতুৰ, শ্ৰান্ত, আৰু তৃষ্ণাতুৰ হৈছে।”\n২ সামুয়েল 18:1-33\n1. দায়ূদে তেওঁৰ লগত থকা সৈন্যসকলক গণনা কৰিলে আৰু তেওঁলোকৰ মাজত সহস্ৰপতি ও শতপতি নিযুক্ত কৰিলে।\n2. তাৰ পাছত দায়ূদে যোৱাবৰ হাতত সৈন্যসকলৰ এভাগ, যোৱাবৰ ভায়েক চৰূয়াৰ পুত্ৰ অবীচয়ৰ হাতত এভাগ আৰু গাতীয়া ইত্তয়ৰ হাতত এভাগ সমৰ্পণ কৰি পঠিয়াই দিলে। ৰজাই তেতিয়া সৈন্যসকলক ক’লে, “মই নিজেও নিশ্চয়ে তোমালোকৰ লগত যাম।”\n3. কিন্তু লোকসকলে ক’লে, “আপুনি যাব নালাগে, কিয়নো যদি আমি পলাই যাও, আমাৰ বাবে চিন্তা নকৰিব, আমাৰ অৰ্দ্ধেকলোক মৰিলেও আমাৰ বাবে চিন্তা নকৰিব৷ কিন্তু আপুনি আমাৰ দহ হাজাৰৰ সমান। এই হেতুকে আপুনি নগৰৰ পৰা আমাক সহায় কৰিবৰ অৰ্থে আপুনি যুগুত হৈ থাকিলে ভাল হ’ব।”\n4. তাতে ৰজাই তেওঁলোকক ক’লে, “তোমালোকে যিহকে ভাল দেখা, মই তাকেই কৰিম।” পাছত ৰজা নগৰৰ দুৱাৰৰ কাষত থিয় হৈ ৰ’ল আৰু সকলো সৈন্য শ শ আৰু হাজাৰ হাজাৰ কৈ ওলাই গ’ল।\n5. তেতিয়া ৰজাই যোৱাব, অবীচয় আৰু ইত্তয়ক আজ্ঞা দি ক’লে, “তোমালোকে মোলৈ চাই, সেই ডেকা যোৱবক অবচালোমৰ প্ৰতি বিনীত ভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিবা।” অবচালোমৰ বিষয়ে সেনাপতিসকলক ৰজাই এই আজ্ঞা দিয়া সময়ত সকলো লোকে সেই কথা শুনিলে।\n6. এইদৰে সৈন্যসকল ইস্ৰায়েলৰ বিৰুদ্ধে গ্ৰাম্যঞ্চলৰ বাহিৰলৈ ওলাই গ’ল; সেই যুদ্ধ ইফ্ৰয়িমৰ হাবিত হ’ল।\n7. সেই ঠাইত ইস্ৰায়েলৰ সৈন্যসকল দায়ূদৰ সৈন্যসকলৰ সন্মুখত পৰাজিত হ’ল; তাতে সেইদিনা মহা-সংহাৰ হোৱাত বিশ হাজাৰ লোকৰ মৃত্যু হয়।\n8. কিয়নো যুদ্ধ সেই অঞ্চলত বিয়পি গ’ল, সেই বাবে তাত তৰোৱালে যিমান লোক গ্ৰাস কৰিলে, হাবিয়ে তাতকৈ অধিক লোক গ্ৰাস কৰিলে।\n9. পাছত অবচালোমে দায়ূদৰ সৈন্যসকলক হঠাৎ লগ পালে৷ তেতিয়া অবচালোম নিজৰ খছৰৰ ওপৰত উঠি যাওঁতে, সেই খছৰে তাত থকা এজোপা ডাঙৰ এলা গছৰ ঘন ডালৰ তলেদি যোৱাত, সেই এলা গছত অবচালোমৰ মুৰটো লাগি ধৰিল, তেওঁ আকাশ আৰু পৃথিৱীৰ মাজত ওলমি থাকিল আৰু তলৰ পৰা খচ্ছৰ চলি গৈ থাকিল।\n10. তেতিয়া কোনো এজন লোকে সেই দৃশ্য দেখা পাই যোৱাবক ক’লে, “চাওঁক, মই এলা গছত অবচালোমক ওলমি থকা দেখিলোঁ।”\n11. তেতিয়া যোৱাবে সেই বাতৰি দিয়া মানুহ জনক ক’লে, “যদি তুমি তেনেকুৱা দেখিছিলা, তেনেহ’লে কিয় সেই ঠাইতে তেওঁক মাৰি মাটিত নেপেলালা? তাকে কৰা হ’লে, মই তোক দহ চেকল ৰূপ আৰু এগজ টঙালি দিলোঁহেঁতেন।”\n12. তেতিয়া মানুহ জনে যোৱাবক ক’লে, “মই যদিও হাজাৰ চেকল ৰূপ লওঁ তথাপিও মই সেই ৰাজ কোঁৱৰৰ অহিতে হাত নেমেলোঁ কিয়নো আমি শুনাকৈ ৰজাই আপোনাক, অবীচয়ক আৰু ইত্তয়ক এই আজ্ঞা দিছিল বোলে, ‘সাৱধান, তোমালোকৰ কোনোৱেও যেন সেই ডেকা অবচালোমক নুচুৱে’।\n13. আৰু যদিও মই গুপুতে তেওঁৰ প্ৰাণ ললোহেতেন, তথাপিও আপুনি নিজেও মোৰ বিৰুদ্ধে হ’লহেতেন, কাৰণ ৰজাৰ পৰা কোনো কথা গুপুতে নাথাকে৷\n14. তেতিয়া যোৱাবে ক’লে, “মই তোমাৰ কাৰণে ৰখি নাথাকো।” তেতিয়া তেওঁ নিজৰ হাতত তিনিডাল শূল লৈ, অবচালোম এলা গছৰ মাজত জীয়াই ওলমি থাকোঁতেই, তেওঁৰ বুকুৰ মাজেৰে সোমোৱাই দিলে৷\n15. তেতিয়া যোৱাবৰ সেই দহজন অস্ত্ৰধাৰী ডেকাই অবচালোমক বেৰি ধৰি, আঘাত কৰি, তেওঁক বধ কৰিলে।\n16. তাৰ পাছত যোৱাবে শিঙা বজালে আৰু সৈন্যসকল ইস্ৰায়েলৰ পাছত খেদি যোৱাৰ পৰা উভটি আহিল কিয়নো যোৱাবে সৈন্যসকলক ৰখাই হ’ল।\n17. তেওঁলোকে অবচালোমক নমাই আনি, হাবিৰ মাজত থকা বৰ গাত এটাত পেলাই দিলে; তেওঁলোকে তেওঁৰ ওপৰত শিলৰ এটা বৰ দ’ম ৰাখি হ’ল আৰু সকলো ইস্ৰায়েলৰ প্ৰত্যেক জন লোক নিজ নিজ তম্বুলৈ পলাই গ’ল\n18. ৰজাৰ উপত্যকাত যি স্তম্ভ আছে, তাক অবচালোমে জীয়াই থকা কালত নিৰ্ম্মাণ কৰাই, নিজৰ কাৰণে স্থাপন কৰিছিল কিয়নো তেওঁ কৈছিল যে, “মোৰ নাম ৰাখিবলৈ মোৰ পো নাই।” এই কাৰণে তেওঁ নিজৰ নাম অনুসাৰে সেই স্তম্ভৰ নাম ৰাখিলে আৰু সেই বাবে সেয়ে আজিলৈকে অবচালোমৰ স্তম্ভ বুলি প্ৰখ্যাত আছে।\n19. তাৰ পাছত চাদোকৰ পুত্ৰ অহীমাচে ক’লে, “যিহোৱাই কেনেকৈ ৰজাৰ পক্ষে তেওঁৰ শত্ৰুবোৰৰ প্ৰতিকাৰ সাধিলে, তাৰ শুভবাৰ্ত্তা ৰজাক দিবলৈ মোক এতিয়া লৰি যাবলৈ দিয়ক।”\n20. তেতিয়া যোৱাবে তেওঁক ক’লে, “তুমি আজি এই বাতৰি দিয়া লোক হ’ব নালাগে; তুমি আন দিনাখন এই বাতৰি দিবা৷ আজি তুমি একো বাতৰি নিদিবা কাৰণ ৰজাৰ কোঁৱৰৰ মৃত্যু হ’ল।”\n21. তেতিয়া যোৱাবে কুচীয়াক ক’লে, “তুমি যোৱা আৰু যি দেখিলা সেই বিষয়ে ৰজাক জনোৱাগৈ৷” তাতে কুচীয়াই যোৱাবক সেৱা কৰি লৰি গ’ল।\n22. তেতিয়া চাদোকৰ পুত্ৰ অহীমাচে আকৌ যোৱাবক ক’লে, “যি হওঁক, অনুগ্ৰহ কৰি কুচীয়াৰ পাছত মোকো লৰি যাবলৈ দিয়ক।” তাতে যোৱাবে ক’লে, “বোপা তুমি কিয় লৰি যোৱা? তুমি বাতৰিৰ একো বঁটা নাপাবা।”\n23. অহীমাচে ক’লে, “যি হওঁক, মোক লৰি যাবলৈ দিয়ক।” তাতে যোৱাবে ক’লে, “লৰি যোৱা।” তেতিয়া অহীমাচে সমথলৰ বাটেদি লৰি লৰি গৈ কুচীয়াক পাছ পেলালে।\n24. সেই সময়ত দায়ুদ নগৰৰ দুই দোৱাৰৰ মাজত বহি আছিল৷ তেতিয়া প্ৰহৰীয়ে নগৰৰ দোৱাৰৰ ওপৰ ভাগৰ গড়ৰ ওপৰত উঠি চকু তুলি চালে৷ তেতিয়া তেওঁ এজন মানুহ অকলেই তেওঁলোকৰ ফালে লৰি আহি থকা দেখিলে।\n25. তেতিয়া প্ৰহৰীয়ে ৰিঙিয়াই ৰজাক সেই কথা জনালে৷ ৰজাই ক’লে, “তেওঁ যদি অকলে আছে, তেন্তে তেওঁৰ মুখত বাতৰি আছে।” লৰি অহা ল’ৰা জনে ওচৰ আহি নগৰৰ কাষ চাপিলে৷\n26. তেতিয়া প্ৰহৰীয়ে আৰু এজনক লৰি অহা দেখি ৰিঙিয়াই দুৱৰীটোক ক’লে, “চোৱা আৰু এজন অকলে লৰি আহিছে।” তাতে ৰজাই ক’লে, “তেৱোঁ বাতৰি আনিছে।”\n27. তেতিয়া প্ৰহৰীয়ে ক’লে, “মই ভাবো প্ৰথম জন লোকৰ লৰ চাদোকৰ পুত্ৰ অহীমাচৰ লৰৰ নিচিনা।” ৰজাই ক’লে, “তেওঁ ভাল মানুহ আৰু তেওঁ ভাল সম্বাদ আনিছে।”\n28. তেতিয়া অহীমাচে ৰিঙিয়াই ৰজাক ক’লে, “সকলো মঙ্গলময়৷” পাছত তেওঁ মাটিত মুখ লগাই ৰজাৰ আগত সেৱা কৰি ক’লে, “যি জনে মোৰ প্ৰভু ৰজাৰ অহিতে হাত তোলা লোকসকলক শোধাই দিলে, আপোনাৰ সেই ঈশ্বৰ যিহোৱা ধন্য।”\n29. তেতিয়া ৰজাই সুধিলে, “ডেকা যুৱক অবচালোমৰ মঙ্গল নে?” তাতে অহীমাচে উত্তৰ দি ক’লে, “যি সময়ত যোৱাবে আপোনাৰ দাস মোক আপোনালৈ পঠালে, তেতিয়া বৰ হুৰা-মুৰা হোৱা দেখিলোঁ; কিন্তু কি হৈছিল সেই বিষয়ে জানিবলৈ নাপালোঁ।”\n30. ৰজাই ক’লে, “একাষে গৈ ইয়াতে থিয় হোৱা।” তাতে অহীমাচে একাষে গৈ থিয় হ’ল।\n31. তেতিয়াই সেই কুচীয়াই আহি ক’লে, “মোৰ প্ৰভু মহাৰাজলৈ বাতৰি আনিছোঁ কিয়নো আপোনাৰ অহিতে উঠা আটাই মানুহৰ ওপৰত আজি আপোনাৰ পক্ষে যিহোৱাই প্ৰতিকাৰ সাধিলে।”\n32. তাতে ৰজাই কুচীয়াক সুধিলে, ডেকা পুৰুষ অবচালোমৰ মঙ্গল নে? কুচীয়াই ক’লে, “মোৰ প্ৰভু মহাৰাজৰ শত্ৰুবোৰ আৰু আপোনাৰ অনিষ্ট কৰিবলৈ আপোনাৰ বিৰুদ্ধে উঠা আটাইবোৰ সেই ডেকা যুৱক জনৰ নিচিনা হওঁক।”\n33. তেতিয়া ৰজাই অধৈৰ্য হৈ নগৰৰ দুৱাৰৰ ওপৰৰ কোঁঠালিলৈ উঠি ক্ৰন্দন কৰিবলৈ ধৰিলে৷ আৰু ইফাল-সিফালে ফুৰি ক’লে, “হায় মোৰ পুত্ৰ অবচালোম! হায় মোৰ পুত্ৰ! হায় মোৰ পুত্ৰ অবচালোম! তোমাৰ সলনি মই মৰা হ’লেই ভাল আছিল! হায় অবচালোম! হায় মোৰ পুত্ৰ! মোৰ পুত্ৰ!”\n16. হে ঈশ্বৰলৈ ভয় ৰাখোঁতাসকল, আহাঁ, শুনা; তেওঁ মোৰ প্ৰাণৰ কাৰণে যি কৰিলে, মই তাক ঘোষণা কৰোঁ।\n17. মই মোৰ মুখেৰে তেওঁৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰিলোঁ, আৰু মোৰ জিভাৰ দ্বাৰাই তেওঁক গৌৰৱাম্বিত কৰা হ’ল।\n18. যদি মই অন্তঃকৰণত অধৰ্ম মানিলোহেঁতেন, তেন্তে প্ৰভুৱে নুশুনিলেহেঁতেন;\n19. কিন্তু সচাঁকৈয়ে ঈশ্বৰে শুনিলে; তেওঁ মোৰ প্ৰাৰ্থনাৰ স্বৰলৈ কাণ পাতিলে।\n20. ঈশ্বৰ ধন্য হওক, তেওঁ মোৰ প্ৰাৰ্থনা অগ্ৰাহ্য নকৰিলে, আৰু মোৰ পৰা নিজ দয়াও দূৰ নকৰিলে।\n31. পকা চুলি গৌৰৱৰ মুকুট। সৎ পথত চলাৰ দ্বাৰাই ইয়াক পোৱা যায়।\n32. ক্ৰোধত ধীৰ লোক বীৰতকৈ উত্তম; আৰু নিজৰ মনক দমন কৰা লোক নগৰ জয়কাৰীতকৈয়ো শ্ৰেষ্ঠ।\n28. তেতিয়া যীচুৱে মন্দিৰত শিক্ষা দিলে আৰু উচ্চস্বৰে ক’লে, “আপোনালোকে মোক জানে আৰু মই ক’ৰ পৰা আহিছোঁ, সেই বিষয়েও জানে৷ মই নিজ ইচ্ছাৰে অহা নাই, কিন্তু যি জনে মোক পঠালে, তেওঁ সত্য; তেওঁক আপোনালোকে নাজানে।\n29. মই হ’লে তেওঁক জানো; কিয়নো মই তেওঁৰ পৰা আহিছোঁ আৰু তেৱেঁই মোক পঠিয়ালে।”\n30. তাতে সেই লোক সকলে তেওঁক ধৰিবলৈ উপায় বিচাৰিলে; তথাপি কোনেও তেওঁৰ গাত হাত নিদিলে; কিয়নো তেতিয়া তেওঁৰ সময় হোৱা নাছিল।\n31. কিন্তু লোক সকলৰ অনেকে তেওঁত বিশ্বাস কৰিলে। তেওঁলোকে ক’লে, “এই লোক জনে অনেক আচৰিত কাম কৰিছে। কিন্তু খ্ৰীষ্ট যেতিয়া আহিব, তেতিয়া তেওঁ এওঁতকৈ অধিক আচৰিত চিনৰ কার্য কৰিব নেকি?”\n32. লোক সকলে যে যীচুৰ বিষয়ে এনেবোৰ কথা কোৱা-কুই কৰি আছে, সেই বিষয়ে ফৰীচী সকলে শুনিবলৈ পালে। তেতিয়া প্ৰধান পুৰোহিত আৰু ফৰীচী সকলে তেওঁক বন্দী কৰিবলৈ বিষয়া সকলক পঠিয়াই দিলে।\n33. যীচুৱে ক’লে, “মই অলপ কালহে আপোনালোকৰ লগত আছোঁ। তাৰ পাছত যি জনে মোক পঠিয়াইছে, মই তেওঁৰ ওচৰলৈ যাম।\n34. আপোনালোকে মোক বিচাৰিব, কিন্তু নাপাব; আৰু মই যি ঠাইলৈ যাম, আপোনালোক তালৈ যাব নোৱাৰিব।”\n35. ইহুদী সকলে তেতিয়া পৰস্পৰে কথা পাতিলে, “আমি যে তেওঁক বিচাৰি নাপাম, এনেকৈ তেওঁনো ক’লৈ যাব? গ্ৰীক সকলৰ মাজত যি সকল ইহুদী বাস কৰিছে, তালৈ গৈ তেওঁলোকক শিক্ষা দিব নেকি?\n36. তেওঁ যে কৈছে, ‘মোক বিচাৰিবা, কিন্তু নাপাবা, আৰু মই যি ঠাইত থাকিম, তালৈ যাব নোৱাৰিবা’, এইটোনো কি কথা?”\n37. পৰ্বৰ শেষৰ দিন - যি দিনটো পর্বৰ প্ৰধান দিন, সেইদিনা যীচুৱে অশ্ৰু টুকি থিয় হল, আৰু উচ্চস্বৰে ক’লে, “কোনো মানুহৰ যদি পিয়াহ লাগে, তেওঁ মোৰ ওচৰলৈ আহি পান কৰক।\n38. যি কোনোৱে মোত বিশ্বাস কৰে, ধৰ্মশাস্ত্ৰত কোৱাৰ দৰে, তেওঁৰ ভিতৰৰ পৰা জীৱনময় জলৰ নৈবোৰ ওলাই বৈ যাব।”\n39. যীচুক বিশ্বাস কৰা সকলে যে আত্মা পাব, সেই বিষয়ে তেওঁ এই কথা ক’লে। কিয়নো তেতিয়ালৈকে আত্মা দিয়া হোৱা নাছিল, কাৰণ তেতিয়ালৈকে যীচু মহিমান্বিত হোৱা নাছিল।\n40. এই সকলো কথা শুনি, লোক সকলৰ কোনো কোনোৱে ক’লে, “এওঁ সঁচাই সেই ভাৱবাদী।” আন কিছুমানে ক’লে, “এওঁ খ্ৰীষ্ট।”\n41. কিন্তু কিছুমানে ক’লে, “কি? খ্ৰীষ্ট জানো গালীল প্ৰদেশৰ পৰা ওলাব?\n42. ধৰ্মশাস্ত্ৰত কোৱা নাই জানো, খ্ৰীষ্ট যে দায়ুদৰ বংশৰ পৰা হব আৰু দায়ুদ যি বৈৎলেহম নগৰত আছিল, তেওঁ তাৰ পৰাই আহিব?”\n43. এইদৰে যীচুৰ বিষয়ক লৈ লোক সকলৰ মাজত মতভেদ সৃষ্টি হ’ল।\n44. তেওঁলোকৰ কোনো কোনোৱে তেওঁক ধৰিবলৈ বিচাৰিলে, তথাপি কোনেও তেওঁৰ গাত হাত নিদিলে।\n45. তেতিয়া যি বিষয়া সকলক পঠোৱা হৈছিল, তেওঁলোক প্ৰধান পুৰোহিত আৰু ফৰীচী সকলৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহিল। তেওঁলোকে সিহঁতক সুধিলে, “তাক কিয় নানিলা?”\n46. তেতিয়া বিষয়া সকলে উত্তৰ দিলে, “সেই জনৰ দৰে কোনো মানুহে কেতিয়াও আগেয়ে কথা কোৱা নাই।”\n47. তেতিয়া ফৰীচী সকলে উত্তৰ দিলে, “তোমালোকো তেনেহলে ভোল গলা নেকি?\n48. শাসনকৰ্তা বা ফৰীচী সকলৰ মাজৰ কোনোবাই জানো তাক বিশ্বাস কৰিছে?\n49. কিন্তু এই লোক সকলে বিধানৰ একোকে নাজানে, তেওঁলোক অভিশপ্ত।”\n50. তেওঁলোকৰ মাজৰ নীকদীম, যি জনে আগেয়ে যীচুৰ ওচৰলৈ গৈছিল, সেই জনে তেওঁলোকক ক’লে,\n51. “প্ৰথমে কোনো মানুহৰ কথা নুশুনিলে আৰু তেওঁৰ কৰ্ম নাজানিলে, আমাৰ বিধানে জানো তেওঁক দোষী কৰে?”\n52. তাতে তেওঁলোকে তেওঁক উত্তৰ দিলে, “তুমিও গালীল প্ৰদেশৰ মানুহ নেকি? বিচাৰি চোৱা, দেখিবা যে গালীল প্ৰদেশৰ পৰা কোনো ভাৱবাদীৰ আবির্ভাৱ হোৱা নাই।”\n53. তাৰ পাছত ইহুদী সকল নিজৰ নিজৰ ঘৰলৈ গুছি গ’ল।


নৰহৰি বুঢ়া ক’ভিড প’জিটিভ- দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য – ফটাঢোল\nAugust 1, 2020 দৈনন্দিন\t15 Comments\nনৰহৰি বুঢ়া ক’ভিড প’জিটিভ- দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য\nবকুলগুৰি গাঁৱত হাঁহাকাৰ লাগিল।\nবটগছজোপাৰ কাষেৰে সোমাই যোৱা সৰু কেঁচা ৰাস্তাটোৰ একেবাৰে মূৰত শিৱ মন্দিৰটো। মন্দিৰৰ কাষতে নৰহৰি বুঢ়াৰ ঘৰ। সেই নৰহৰি বুঢ়াৰে হেনো ক’ভিড প’জিটিভ।\n”কোনে বুঢ়াক টেষ্ট কৰিলে?”\n”বুঢ়াই টেষ্ট কৰাব লগা হ’ল কিয়?”\n”বুঢ়াক কোনে লগ পাইছিল?”\n”বুঢ়াই মলা টাংখু কোনে কোনে মুখত দিছিল? বুঢ়াই পিন্ধা গামোচাত খুচি অনা তামোল কোনে খাইছিল?”\n”বুঢ়াৰ নাতিনীয়েকৰ কি হ’ল? তাইৰো বেমাৰ নে?”\n– গাঁৱৰ ৰাইজৰ মাজত হাঁহাকাৰ লাগিল। প্ৰশ্নবোৰে সকলোকে ভয়ত পেলালে।\nবুঢ়াৰ ঘৰখনৰ চাৰিওফালে ৰাইজে বাঁহ পুতিলে। ৰচী টানিলে। কোনেও যাতে ওলাব-সোমাব নোৱাৰে তাৰ কাৰণে মন্দিৰৰ মজিয়াৰপৰা কোনোবা এজনে লক্ষ্য কৰি থকাৰ ব্যৱস্থা কৰিলে।\nবুঢ়া আৰু নাতিনীয়েক মালিনী অকলে থাকে ঘৰতে। কিন্তু প’জিটিভ বুঢ়া গ’ল ক’লৈ? বুঢ়াৰ নঙলামুখত মানুহৰ ভীৰ হ’ল। বাঘৰ গঁ‌ড়াল চাই ”হুৰ হুৰ, হাৰ হাৰ” কৰাৰ দৰে বহুকেইজনে বুঢ়াৰ ঘৰলৈ চাই ”হেৰৌ নৰহৰি, আছ নে?”, ”বোলো, নৰ আতৈ, মাত নিদিয়া কিয় হে?” বুলি চিঞৰিলে। মালিনীয়ে মুখত গামোচাখন মাৰি চোতাললৈ ওলোৱাৰ লগে লগে গঁ‌ড়ালত বাঘে গোজৰনি তুলিলে যেনেকুৱা কৰে ঠিক তেনেকৈ মানুহবোৰেও দুই-তিনিখোজ কৈ পিছুৱালে।\n”হেৰৌ মালিনী, বুঢ়া ক’ত? এনেকৈ পলাই থকাটো ভাল কথা হোৱা নাই” – কোনোবা এজনে মালিনীলৈ চাই সোধে।\n”নাজানো” – মালিনীয়ে চিঞৰি কয়।\n”এনেকৈ বেমাৰ লৈ পলালে গাঁৱে তহঁতক এঘৰীয়া কৰিব কিন্তু”।\n”মেডিকেলত লৈ গৈছে কিজানি” – তাই কয়।\n”তোৰ গা কেনে? নোলাবি কিন্তু। ওলালে পিটন খাবি মানুহৰ।”\n”ঘৰত চাউল নাই, দাইল নাই। কি খাম?” – মালিনীয়ে সোধে।\nৰাইজৰ মাজত কথোপকথন বাঢ়ে।\nকিছুসময়ৰ পাছত মধু মাষ্টৰে চাউল আধা কিলো আৰু আলু এপোৱা টোপোলাত বান্ধি বাঘৰ গড়াললৈ মূৰ্গীৰ মাংস দলিওৱা দি দলিয়াই পেলাই দিয়ে। মালিনীয়ে টোপোলাটো বুটলি ঘৰৰ ভিতৰলৈ লৰ মাৰে।\n“বুঢ়াই বৰ বেয়া কাম কৰিছে কিন্তু। এনেকৈ পলাই নে” – সকলোৱে বুঢ়াক গালি দিবলৈ আৰম্ভ কৰে। দুজনমানে গৈ ওচৰৰ থানাতো খবৰ দিয়ে।\n”সৌ গাঁৱৰে হ’চপিটেলতো বোলে কুৰুণা বেমাৰী ৰাখিছে দুই-এটা” – চাধা মলি নৰেশ দোকানীয়ে কয় এজনক।\n”কুৰুণা নহয় হে খুৰা, ক’ৰ’ণা। এইটো এটা ভাইৰাছ ভাইৰাছটো শৰীৰত সোমালে ক’ভিড প’জিটিভ বুলি কোৱা হয়। গতিকে ক’ভিড বেমাৰী বুলিও ক’ব পাৰা”- মধু মাষ্টৰৰ পুতেক অঞ্জনে শুদ্ধ কৰি দিয়ে। সি গুৱাহাটীৰ ক’লেজত বি.এ. পঢ়ি আছে। দেশ-দুনীয়াৰ খবৰ ৰাখে বুলি গাঁৱত নাম আছে।\n“পিছে সকলোৱে মুখ ঢাকি আছে। তই উদংকৈ ৰাখিছ যে?” – নৰেশ দোকানীয়ে ওলোটাই সোধে।\nঅঞ্জন মনে মনে থাকে। চকু দুটা চলচলীয়া হয়। তাৰ লগত গাঁৱৰ গাঁওবুঢ়াৰ নাতিনী অপৰূপা একেলগে গুৱাহাটীত পঢ়ে। দুয়োৰে হিয়া-দিয়া-নিয়া আৰম্ভ হৈছিলহে, লকডাউনৰ কাৰণে ঘৰলৈ আহিব লগাত পৰিল। অপৰূপাৰ প’জিটিভ ওলাইছে এসপ্তাহ আগত। ‘জিমচি’ত আছে বৰ্তমান। মনে মনে সিও কামনা কৰিছে, তাৰো যদি কিবাকৈ প’জিটিভ ওলালে হয়! কিজানিবা সিহঁতে একেলগে ‘জিমচি’তে থাকিব পাৰিলেহেঁতেন! সেয়ে সি মুখ নাঢাকে। যিবোৰ কৰিলে ক’ৰ’ণা দেহত সোমাব বুলি কৈছে, সেই আটাইবোৰেই সি কৰি গৈছে যোৱা সপ্তাহৰপৰা। নাই, না তাৰ চৰ্দি, না জ্বৰ..একোৱেই হোৱা নাই। মনৰ ইচ্ছা পূৰণ নোহোৱাৰ দুখত কাতৰ সি!\n“বুঢ়া মানুহ। ক’ৰবাত খৰি-চৰি বিচাৰিবলৈ যাওঁ‌তে উশাহ বন্ধ হৈ পৰি মৰি থকা নাইতো?” – দুজনমানে এই শংকাটোও ব্যক্ত কৰিলে। বহুকেইজনে সমৰ্থনো কৰিলে। সেই শংকাতে কেইজনমানে ওচৰৰ পথাৰ, নৈৰ পাৰতো বিচাৰিবলৈ গ’ল।\nনাই, ৰাতিলৈও বুঢ়াৰ খবৰ নাই।\nপাছদিনা পুৱা থানাৰপৰা দুজন পুলিচ আৰু গাঁৱৰ হ’স্পিটেলত কাম কৰা দুজন আহিল বুঢ়াৰ ঘৰলৈ।\nআকৌ ৰাইজ গোট খালে।\nসন্তপৰ্ণে হ’স্পিটেলত কাম কৰা দুজনে বুঢ়াৰ ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাল।\n“নাই, ঘৰতো নাই” – কিছুসময় পাছত তেওঁলোকে বাহিৰলৈ ওলাই ঘোষণা কৰিলে।\nগাঁৱৰে দুজনমানে বুঢ়া ঘৰৰ ভিতৰতে লুকাই আছে বুলি সন্দেহ কৰিছিল। থানাত গৈ তাকেই কৈছিল। কিন্তু ভিতৰত সোমাই চাবলৈও ভয় কাৰণে হ’স্পিটেলৰ মুখা পিন্ধা কেইজনমানকে মাতি আহিছিল।\n“ওহ, তেনেহ’লে ক’লৈ গ’ল বুঢ়া!” – সকলোৰে আকৌ কোৱা-কুই চলিল।\nবুঢ়াৰ নাতিনী মালিনী চোতাললৈ আহিল। মানুহবোৰ আকৌ দুখোজ পিছুৱালে তাইক দেখি। হ’স্পিটেলৰ মানুহ দুজনলৈ চাই তাই চিঞৰিলে -“খোৱা বস্তু ক’ত? চাউল, তেল? নিদিয়ে আমাক?”\n“হেৰৌ, ঘৰৰ মানুহক নিদিয়ে। যাৰ বেমাৰ হয়, তাকহে দিয়ে” – মানুহদুজন যাবলৈ ওলাল।\nএনেতে বাৰীৰ পিছৰ কঁঠালজোপাৰ কাষৰপৰা চিঞৰ এটা ভাঁহি আহিল-\n“হাৰামী মহেন পাণদোকানীয়ে মিছা কৈছিল কিয় মোক!”\nসকলোৱে ঘূৰি চালে।\nগা খজুৱাই থৰক-বৰক খোজেৰে সেয়া নৰহৰি বুঢ়া!\nসকলোৰে চকু ডাঙৰ হ’ল।\n“এই বেমাৰটো হ’লে ভালকৈ খাবলৈ দিয়ে। ঘৰতে খোৱা বস্তু দি যায়। চব কৈছিল চাল্লা মহেনে। ক’তা? মোৰো একেই বেমাৰ হোৱা বুলি পৰহি কাণ চোৱাইছিলোঁ নৰোত্তমৰ মাকৰ আগত। তাৰ পাছত দেখোন হাঁহাকাৰহে লাগিল। মানুহে এঘৰীয়া কৰিলে। চবে ধৰি বান্ধি নিবলৈ চল বিচাৰিলে। কিন্তু খোৱা বস্তু ক’ত? কোনেও নিদিলে। এমাহে কাম-বন নোহোৱাকৈ বহি আছোঁ। এসাজ খাই এসাজ লঘোনে থাকোঁ। নাতিনীজনীৰ মুখলৈ চায়ো কোনেও চাউল এমুঠি নিদিয়ে। সেয়ে ভাবিছিলোঁ, বেমাৰ হোৱা বুলি কিজানিবা দুসাজ খাবলৈ পাওঁ‌ৱেই…অন্তত: কিছুদিনলৈ………….!”\n« বাল্মীকি বৰুৱাৰ আত্মজীৱনী : ড° সৰোজ কাকতি\nবৰ্তমান সময়ত চলি থকা শিক্ষা ব্যৱস্থা আৰু ভৱিষ্যত- অঞ্জলী চুতীয়া শইকীয়া »\nদাদা সঁচা ছবি… ভাল লাগিল দেই\nএইবোৰেই ঘটি আছে। ভাল লাগিল\nআছল ছবি এইখনেই৷বহুতৰে সছাকৈয়ে এনেকুৱা অৱস্থা হৈছে৷\nবন্ধৰ দিনৰ দুখৰ ছবি। উপাৰ্জন বিহীন জীৱনৰ এটি সঁচা কাহিনী। ভাল লাগিল।\nBhal lagile dei\nবৰ ভাল লাগিল দিগন্ত\nৰূপম ঠাকুৰীয়া ।\nবাস্তৱ ছবি এখন…\nনৰহৰি বুঢ়াক বহুদিনৰ মূৰত লগ পালো৷ হওক তেওঁৰ শেষত পজিটিভ ওলোৱাতো উৰাবাতৰিহে বুলি সন্তোষ পালো৷ সদায় ভাল লিখা তুমি বৰ ভাল লাগিল পঢ়ি 🌻\nহাঁ‌হি হাঁ‌হি পঢ়ি থাকোতে শেষত দুখ লাগিল। আপুনিতো সদায়ে ক্লাচ লিখে।\nএজ ইউজুৱেল, ঝাকাছ


আদর্শ অসমীয়া হস্তলিপি -৪ - Growhills Publishing\nআদর্শ অসমীয়া হস্তলিপি -৪\nঅসমীয়া হস্তলিপি -৪\nচতুর্থ শ্ৰেণীৰ বাবে\nগ্ৰুহিলচ্ পাব্লিশ্বিং লিখক সমিতি\nAdarsha Asomiya Hastalipi-IV. A Book on Assamese Handwriting Practice For Class-IV Prepared by Growhills Publishing Writers Board, edited by Growhills Publishing Editorial Board and Published by Growhills Publishing.\nRs: ……/- only.\nAll rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored inaretrieval system or transmitted in any form or by any means: electronic, mechanical, photocopying recording or otherwise.\nThis book is especially designed to meet the long-felt demand of private educational institutes of North-east India. The materials have been compiled and edited from various sources. The publisher is not aware of any copyright violations in any form which has been incurred while preparing this book. We are ready to appreciate and take immediate action to rectify and overcome such thing which has occurred unintentionally or unknowingly in any form towards anyone in case it is brought to our notice.\nপাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন আঁচনিৰ আগকথা\nসাম্প্ৰতিক কালত আমাৰ দেশত জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ অনুপাতত চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাত পৰিচালিত শিক্ষানুষ্ঠানৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱা নাই। সেয়ে আমাৰ দেশত, বিশেষকৈ আমাৰ অসমত, ব্যক্তিগত উদ্যমত বহুতো বেচৰকাৰী শিক্ষানুষ্ঠান গঢ়ি উঠিছে। কিন্তু চৰকাৰে ব্যক্তিগত উদ্যোগত স্থাপন হোৱা শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ প্ৰতি পিঠি দি আছে। এক সমীক্ষাৰ পৰা জনা গৈছে যে বৰ্তমান ক্ৰমঃবৰ্ধিত সংখ্যক ল’ৰা-ছোৱালীৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা পৰ্যাপ্ত চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ অভাৱত আমাৰ অসমৰ মুঠ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ৫০শতাংশই ব্যক্তিগত বিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে। আনহাতে, বেচৰকাৰী বিদ্যালয়সমূহে বিত্তীয় আৰু উপযুক্ত আন্তঃগাঁথনিৰ অভাৱত ভূগি থকাৰ ওপৰিও সেইবোৰে যি জলন্ত সমস্যাত ভূগি আছে সেয়া হৈছে পাঠ্যপুথিৰ অভাৱ। এয়া দুখৰ বিষয় যে ব্যক্তিগত বিদ্যালয়সমূহত চৰকাৰে কোনো পাঠ্যপুথি যোগান নধৰে। সেয়ে বেচৰকাৰী বিদ্যালয়সমূহে হয় নিজাববীয়াকৈ নাইবা অন্য ৰাজ্যৰ পৰা পাঠ্যপুথি আমদানি কৰিবলগা হৈছে। কিন্তু এনে পাঠ্যক্ৰমত সংহতি আৰু উপযুক্ত মানদণ্ডৰ অভাৱ পৰিলক্ষিত হোৱাত বেচৰকাৰী শিক্ষানুষ্ঠানসমূহে দুৰ্যোগ ভূগি আছে। এই দুৰ্যোগ দূৰ কৰাৰ উদ্দেশ্য লৈ গ্ৰুহিলচ পাব্লিশ্বিং (প্ৰকাশন উদ্যোগ)ৰ তৰফৰ পৰা বেচৰকাৰী শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ বাবে পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন আৰু প্ৰকাশৰ এক দুঃসাহসিক অভিযান আৰম্ভ কৰা হৈছে।\nআমাৰ লক্ষ্য হৈছে চৰকাৰী সহায়-সহযোগিতা আৰু পৃষ্ঠপোষকতা নোপোৱা বেচৰকাৰী বিদ্যালয়সমূহৰ বাবে এক সুসংহত, সুপৰিকল্পিত পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন কৰা, প্ৰকাশ কৰা আৰু সুলভ মূল্যত যোগান ধৰা।\nআমাৰ আঁচনিৰ সফল ৰূপায়ন কৰাৰ বাবে বহুকেইজন অভিজ্ঞ শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰী, অধ্যাপক-অধ্যাপিকাক লৈ আমি ‘গ্ৰুহিলচ পাব্লিশ্বিং পাঠ্যপুথি গৱেষক সমিতি’, ‘গ্ৰুহিলচ্ পাব্লিশ্বিং লিখক সমিতি’ আৰু ‘গ্ৰুহিলচ পাব্লিশ্বিং সম্পাদনা সমিতি’ নামৰ তিনিখন সমিতি গঠন কৰিছোঁ। ইয়াৰ লগতে আমি সময়ে সময়ে বিশিষ্ট শিক্ষাবিদ, গৱেষক আৰু চিন্তাবিদকসলৰ দিহা-পৰামৰ্শ গ্ৰহণ কৰি আছোঁ।\nআমাৰ আঁচনিৰ পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন কৰোতে আমি ৰাষ্ট্ৰীয় শৈক্ষিক অনুসন্ধান আৰু প্ৰশিক্ষণ পৰিষদে যুগুতোৱা ৰূপৰেখাৰ আধাৰত প্ৰৱৰ্তন কৰা পাঠ্যপুথিসমূহক আৰ্হি হিচাপে লৈছো যদিও আমি আমাৰ গৱেষক সমিতিয়ে নিজাববীয়াকৈ যুগুতোৱা আৰ্হিও অনুসৰণ কৰিছোঁ।\nপাঠ্যপুথি প্ৰস্তুতকৰণৰ সময়ত ৰাজ্যৰ স্থানীয় বৈশিষ্ট্য, পৰিৱেশ, পৰম্পৰা, আৰ্থ-সামাজিক ভেটি আদিৰ প্ৰতি গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। লগতে যুগসােপক্ষ তথা পৰিৱৰ্তিত পৰিস্থিতিৰ কথাও মনত ৰখা হৈছে। ভাষা, শব্দ চয়ন আৰু বানানৰ ক্ষেত্ৰত আমি ‘হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ‘হেমকোষ’ আৰু ‘চন্দ্ৰকান্ত অভিধান’ অনুকৰণ কৰিছোঁ।\nআমাৰ আঁচনিত বহুতো পণ্ডিত আৰু গণ্যমান্য সমল ব্যক্তিৰ লগতে কেইবাটাও বেচৰকাৰী সংগঠনেও সহযোগ আৰু উৎসাহ-উদ্দীপনা আগবঢ়াইছে । তেখেতসকললৈ আমি আমাৰ হিয়াৰ অভ্যন্তৰৰ পৰা শ্ৰদ্ধা আৰু কৃতজ্ঞতা জনালোঁ।\nকলম বা পেঞ্চিলৰ সহায়ত হাতেৰে লিখা আখৰেই হাতৰ আখৰ। হাতৰ আখৰ হৈছে শিক্ষাৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। হাতৰ আখৰ নিশিকাকৈ কোনোৱে প্ৰকৃত অৰ্থত শিক্ষিত বুলি দাবী কৰিব নোৱাৰে। পৃথিৱীত বৰ্তি থকা সৰহভাগ ভাষাৰ ছপা আখৰ আৰু হাতে লিখা আখৰৰ শৈলীৰ মাজত কিছু পাৰ্থক্য দেখা যায়। হাতৰ আখৰ ভাল হোৱা উচিত। মহাত্মা গান্ধীয়ে হাতৰ আখৰক শিক্ষাৰ এক প্ৰধান অংগ বুলি স্বীকাৰ কৰি নিজৰ বেয়া হাতৰ আখৰৰ বাবে আজীৱন শোক কৰিছিল। ভাল হাতৰ আখৰৰ বিশেষ গুৰুত্ব আৰু তাৎপৰ্য আছে। যেনে:\nপ্ৰথমতে, হাতৰ আখৰ ভাল হ’লে শিক্ষণ কাৰ্যত মনোযোগ আৰু আগ্ৰহ বৃদ্ধি পায়।\nদ্বিতীয়তে, ভাল হাতৰ আখৰে বোধধশক্তি আৰু স্মৃতি শক্তি বৃদ্ধি কৰে।\nতৃতীয়তে, ভাল হাতৰ আখৰে এজন ব্যক্তিৰ ব্যক্তিত্ব গঠনত ইতিবাচক প্ৰভাৱ পেলায়।\nচতুৰ্থতে, ভাল হাতৰ আখৰৰ অধিকাৰী ছাত্ৰ বা ছাত্ৰী এজনে অতি সোনকালে শিক্ষকৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিব পাৰে।\nপঞ্চমতে, হীনমন্যতােবাধত ভূগি থকা ছাত্ৰ এজনে ভাল হাতৰ আখৰৰ অধিকাৰী হ’লে হীনমন্যতােবাধ ৰোগৰ পৰা প্ৰতিকাৰ পাব পাৰে।\nষষ্টতে, ভাল হাতৰ আখৰে মানসিক সন্তুষ্টি প্ৰদান কৰে।\nসেয়ে ভাল হাতৰ আখৰৰ গুৰত্ব অনুধাৱন কৰি ইয়াক শিক্ষাৰ ‘কী-বোৰ্ড’ বুলি ক’ব পাৰি।\nইয়াতে বিশেষ লক্ষণীয় যে হাতৰ আখৰ ব্যক্তি ভেদে ভিন ভিন শৈলীৰ হয়। আজিকালি কম্পিউটাৰত আখৰৰ বহুত শৈলী পোৱা যায় যদিও সকলোবোৰ শৈলীক আদৰ্শ শৈলী বুলি আমি ক’ব নোৱাৰোঁ। কিন্তু আমি যি শৈলী অনুসৰণ নকৰোঁ কিয়, হাতৰ আখৰ ভাল হোৱা উচিত। হাতৰ আখৰ ভাল কৰাৰ বাবে বহুত অনুশীলনৰ প্ৰয়োজন যদিও ভাল হাতৰ আখৰৰ কিছুমান বৈশিষ্ট্য আছে। যেনে:\nপ্ৰথমতে, হাতেৰে লিখাৰ সময়ত এটা শব্দৰ ভিতৰত থকা আটাইবোৰ বৰ্ণ সংলগ্ন থাকিব লাগে।\nদ্বিতীয়তে, হাতৰ আখৰ পোন বা সোঁফালে সামান্য হেলনীয়া হ’ব লাগে। বাওঁপিনে হেলনীয়া হোৱা উচিত নহয়।\nতৃতীয়তে, হাতৰ আখৰ অতি সৰু বা অতি ডাঙৰ হ’ব নালাগে।\nচতুৰ্থতে, হাতৰ আখৰ সদায় এটা শৈলীত লিখিব লাগে।\nইয়াৰ উপৰিও হাতৰ আখৰ অনুশীলন কৰাৰ সময়ত তলত উল্লেখ কৰা দিশবোৰ মানি চলা উচিত।\nপ্ৰথমতে, শিকাৰু এজনে তেওঁৰ ভাল লগা আৰু সহজ যেন লগা এটি আৰ্হি অনুকৰণ কৰিব লাগে।\nদ্বিতীয়তে, প্ৰাথমিক স্তৰত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে বা যিকোনো শিকাৰুৱে কাঠ পেঞ্চিল বা ফাউন্টেইন পেন (নিব থকা কলম) ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে। কেতিয়াও বল (ডট) পেন ব্যৱহাৰ কৰিব নালাগে।\nতৃতীয়তে, অনুশীলনৰ সময়ত চাৰি-আঁচ বিশিষ্ট বহী ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।\nচতুৰ্থতে, হাতৰ আখৰ অভ্যাস কৰোঁতে শিকাৰু এজনে চিয়াৰত বহি টেবিলৰ ওপৰত বহী থৈ আৰ্হি চাই অনুশীলন কৰিব লাগে। কেতিয়াও বিচনাৰ ওপৰত বহি তপিনাত ভৰ দি অনুশীলন কৰিব নালাগে।\nপঞ্চমতে, টেবিলৰ উচ্চতা ছাত্ৰজনৰ বুকুলৈকে হ’ব লাগে।\nষষ্টতে, পোহৰ ছাত্ৰজনৰ বাওঁপিনৰ পৰা পৰিবলৈ দিব লাগে।\nসপ্তমতে, ছাত্ৰজনে ব্যৱহাৰ কৰা টেবিলখন পৰিপাটি হোৱাৰ লগতে মুকলি স্থান থাকিব লাগে। কিতাপ-পত্ৰৰে ঠাহ খাই থকা হ’ব নালাগে।\nঅষ্টমতে, ছাত্ৰজনে প্ৰত্যেক দিনেই হাতৰ আখৰ অনুশীলন কৰিব লাগে।\nনৱমতে, ছাত্ৰজনে হাতৰ আখৰ অনুশীলন কৰাৰ সময়ত কেতিয়াও ততাতৈয়া কৰিব নালাগে।\nদশমতে, ছাত্ৰজনে ধৈৰ্য ধৰি একেলেথাৰিয়ে বহুত দিন হাতৰ আখৰ অভ্যাস কৰিব লাগে।\nআদৰ্শ অসমীয়া হস্তলিপি- ৪ নামৰ অভ্যাস পুথিখন চতুর্থ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। এই অভ্যাস পুথিখনত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে চতুর্থ শ্ৰেণীত পোৱা নতুন শব্দবোৰ দিয়া হৈছে যাতে হাতৰ আখৰ অভ্যাস কৰাৰ লগে লগে এই শ্ৰেণীত পোৱা নতুন শব্দ আৰু সেইবোৰৰ বানানৰ লগতো পৰিচয় হয়। গতিকে এই অভ্যাস পুথিখন অসমীয়া বিষয়ৰ পৰিপূৰক পুথি হিচাপে গ্ৰহণ কৰা অৱশ্যই প্ৰয়োজন। হাতৰ আখৰ শিকাওঁতে শিক্ষক / শিক্ষয়িত্ৰীয়ে এটা বৰ্ণ কেইবাবাৰো ডাঙৰ ডাঙৰকৈ ব্লাকবোর্ডত লিখি বৰ্ণটো লিখোতে ক’ৰ পৰা আৰম্ভ কৰিব লাগে, কোনটো পাক বা চুক আগতে লিখিব লাগে আদি দিশ স্পষ্টকৈ বুজাই দিব লাগে। পিছত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক কেইবাবাৰো অনুশীলন কৰিবলৈ দিব লাগে। ভাল হাতৰ আখৰৰ তাৎপৰ্যৰ বিষয়ে প্ৰেৰণাদায়ক আলোচনাৰে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক ভাল হাতৰ আখৰৰ অধিকাৰী হ’বলৈ উৎসাহিত কৰিব লাগে।\nশেষত শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰী, অভিভাৱক-অভিভাৱিকা, ছাত্ৰ-ছাত্ৰী তথা শিক্ষাবিদসকলৰ পৰা গঠনমূলক সমালোচনা আৰু দিহাপৰামৰ্শ প্ৰত্যাশা কৰিলোঁ।\nAdarsh Asomiya Hastalipi-IV pdf\nআদর্শ অসমীয়া হস্তলিপি -১\nআদর্শ অসমীয়া হস্তলিপি -২\nRules for Handwriting\n← Readers’ English-III\nHandwriting Practice Book-IV →


নিপেন গগৈ Oct 20, 2018 08:02 AM\nসকলো শাক পাচলিৰ বাবে জৈবিকসাৰ পোৱা যায় মাত্র 10 kg মূল্য 630 । এই সাৰ প্ৰয়োগ কৰি বহুতো উপকৃত হৈছে 10 kg 2ৰ পৰা3বিঘা মাটিত বেৱহাৰ কৰিব পাৰে ।70*****41 contact me.\nTarsius Jun 22, 2018 10:52 AM\nচাহ খেতিৰ বিষয়ে জনাব\nআবুল কালাম আজাদ Apr 24, 2018 03:05 PM\nঅসমৰ জনজাতি সকলৰ চমু পৰিচয়?\nHirab Jyoti borah Apr 25, 2018 10:52 AM\nমাছ পালনৰ বিষয়ে জানিবলৈ পাম বুলি আশা কৰিলোঁ ।\nবীৰ মাৰকাম Mar 26, 2018 11:42 AM\nমোক পাণ ৰোৱাৰ দিহা অলপ দিব ।


কৰ্মসংস্থানৰ অনিশ্চয়তাত দিশহাৰা দেশ! কাম নাপাই হতাশ যোগ্য নিবনুৱা; প্ৰতিবেদনে কি কয়?\nদেশত কৰ্মসংস্থানৰ সমস্যাই কি যে ভয়াবহ ৰূপ ধাৰণ কৰিছে সেয়া ক্ৰমে স্পষ্ট হৈ পৰিছে। নিবনুৱা সমস্যাই ইমানেই মাৰাত্মক ৰূপ ধাৰণ কৰিছে যে দেশৰ এক বৃহৎ সংখ্যক লোকে আনকি কৰ্মসংস্থানৰ চেষ্টাও পৰিত্যাগ কৰিছে।\nমুম্বাইৰ এটি বেচৰকাৰী সংস্থা চেন্টাৰ ফৰ মনিটৰিং ইণ্ডিয়ান ইক’নমি প্ৰাইভেট লিমিটেডৰ তথ্য অনুসৰি লাখ লাখ ভাৰতীয় যোগ্য চাকৰি বিচাৰি নাপাই হতাশ হৈ পৰিছে। বিশেষকৈ মহিলাসকল সম্পূৰ্ণভাৱে কৰ্মসংস্থানৰ জগতখনৰ পৰা আঁতৰি গৈছে।\nবিশ্বৰ বিকাশশীল অৰ্থনৈতিক শক্তি হিচাপে উত্থান ঘটা ভাৰতত কিন্তু ২০১৭চনৰ পৰা ২০২২লৈকে এই পাঁচ বছৰত দেশৰ শ্ৰমশক্তিৰ উন্নয়নত অংশগ্ৰহণ উল্লেখযোগ্যভাৱে হ্ৰাস পাইছে। এই হাৰ ৪৬শতাংশৰ পৰা ৪০ শতাংশলৈ হ্ৰাস পাইছে। এইক্ষেত্ৰত মহিলাৰ স্থিতি অধিক শোচনীয়।\nসমীক্ষা অনুসৰি দুই কোটিৰো অধিক কৰ্ম প্ৰত্যাশী লোক হতাশ হৈ পৰিছে। তেওঁলোকে আনকি কাম পোৱাৰ আশাও বাদ দিছে। মাত্ৰ ৯ শতাংশইহে এতিয়াও কামৰ সন্ধান কৰিছে আৰু ভাল কাম বিচাৰি আছে।\nসেইদৰে, চাকৰিৰ বয়স থকা দেশৰ প্ৰায় ৪৫লাখ চাকৰি প্ৰত্যাশীয়ে কাম পোৱাৰ আশা পৰিত্যাগ কৰিছে। আমেৰিকা আৰু ৰাছিয়া মিলি যি মুঠ জনসংখ্যা তাৰ সমানেই ভাৰতৰ এই হতাশ হৈ পৰা কৰ্ম প্ৰাৰ্থীৰ সংখ্যা।\nবিশেষজ্ঞসকলৰ মতে বিষয়টো যথেষ্ট উদ্বেগজনক। তেওঁলোকে অনুমান কৰে যে ভাৰত বৰ্তমান মধ্যমীয়া আয়ৰ দেশ হিচাপেই থাকিব আৰু তাতকৈ আগবঢ়াৰ সম্ভাৱনা নাই। তদুপৰি, তেওঁলোকে বৰ্তমান পৰিস্থিতিত দেশত আৰ্থিক বৈষম্য বৃদ্ধি পোৱাৰো আশংকা ব্যক্ত কৰিছে।\nদৰাচলতে ভাৰতত নতুন কৰ্মসংস্থানৰ সৃষ্টি নোহোৱাটো এক দীৰ্ঘদিনীয়া অভিযোগ। কেবল মাত্ৰ কেইটামান চৰকাৰী চাকৰিৰ বাবেই লাখ লাখ নিবনুৱাই আবেদন কৰে। কাৰিকৰী শিক্ষিত নিবনুৱাইও আনকি কৰ্মসংস্থানৰ বাবে হাবাথুৰি খাবলগীয়া হৈছে।


যেরেমিয়া 19 - पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (যেরে 19)\nযিহোৱাই এই কথা ক’লে, “তুমি গৈ কুমাৰৰ এটা টেকেলি কিনা, আৰু প্ৰজাসকলৰ জনচাৰেক ও পুৰোহিতসকলৰ জনচাৰেক বৃদ্ধ লোকসকল\nখোলা-কটি পৰি থকা দুৱাৰৰ সোমোৱা ঠাইৰ ওচৰত থকা হিন্নোমৰ পুতেকৰ উপত্যকালৈ ওলাই যোৱা, আৰু মই তোমাক বাক্য কম, তাত এই বাক্য প্ৰচাৰ কৰিবা;\nআৰু ক’বা, ‘হে যিহূদাৰ ৰজাসকল, হে যিৰূচালেম-নিবাসীসকল! যিহোৱাৰ বাক্য শুনা, ইস্ৰায়েলৰ ঈশ্বৰ বাহিনীসকলৰ যিহোৱাই এইদৰে কৈছে: চোৱা! মই ঠাইলৈ অমঙ্গল ঘটাম; যেয়ে তাক শুনিব, তাৰেই নোম শিয়ৰি উঠিব।\nতেওঁলোকে মোক ত্যাগ কৰিলে, এই ঠাই বিজাতীয় ঠাই কৰিলে, আৰু তেওঁলোক, তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষসকল আৰু যিহূদাৰ ৰজাসকলে নজনা ইতৰ দেৱতাবোৰৰ উদ্দেশ্যে এই ঠাইত ধূপ জ্বলালে আৰু নিৰ্দ্দোষী লোকসকলৰ তেজেৰে এই ঠাই পৰিপূৰ্ণ কৰিলে।\nতেওঁলোকে বালৰ উদ্দেশ্যে হোম-বলিস্বৰূপে নিজ নিজ পুতেকসকলক জুইত পুৰিবলৈ, বালৰ কাৰণে ওখ ঠাইবোৰ সাজিলে, ইয়াক মই আজ্ঞা কৰা নাছিলোঁ, কোৱা নাছিলোঁ, বা মোৰ মনত উদয়ো হোৱা নাছিল।\nএই কাৰণে যিহোৱাই কৈছে, চোৱা, “যি দিনা এই ঠাই তোফৎ, বা হিন্নোমৰ পুতেকৰ উপত্যকা বুলি আৰু প্ৰখ্যাত হ’ব, এনে দিন আহিছে।\nআৰু মই এই ঠাইত যিহূদাৰ আৰু যিৰূচালেমৰ মন্ত্ৰণা ব্যৰ্থ কৰিম আৰু শত্ৰূবোৰৰ আগত তৰোৱালৰ দ্বাৰাই, আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰাণ লবলৈ বিচাৰি ফুৰাবোৰৰ হাতৰ দ্বাৰাই তেওঁলোকক পতিত কৰোৱাম, আৰু তেওঁলোকৰ শৱ আকাশৰ চৰাইবোৰক আৰু পৃথিৱীত ফুৰা জন্তুবোৰক খাবলৈ দিম।\nআৰু তেতিয়া মই এই নগৰ বিস্ময় মনাৰ আৰু ইচ্ ইচ্ কৰাৰ বিষয় কৰিম; যি কোনোৱে তাৰ ওচৰেদি যাব, তেওঁ বিস্ময় মানিব, আৰু তালৈ ঘটা আটাই মহামাৰীৰ উৎপাত দেখি ইচ্ ইচ্ কৰিব।\nপাছে তোমাৰ লগত যোৱা পুৰুষসকলৰ আগতে তুমি সেই টেকেলিতো ভাঙি পেলাবা,\nআৰু তেওঁলোকক ক’বা, বাহিনীসকলৰ যিহোৱাই এইদৰে কৈছে, “কুমাৰৰ যি পাত্ৰ ভাঙিলে পুনৰায় বনাব নোৱাৰে, এনে পাত্ৰ ভঙাৰ দৰে মই এই জাতি আৰু এই নগৰ ভাঙি পেলাম; তাতে তোফতত পুতিবলৈ ঠাই নোহোৱালৈকে তেওঁলোকে তাত মৰা শৱ পুতি থাকিব।\nযিহোৱাই কৈছে, মই এই ঠাইলৈ, আৰু ইয়াৰ নিবাসীসকললৈ এইদৰেই কৰিম, এনে কি, মই এই নগৰ তোফতৰ নিচিনা কৰিম।\nগতিকে যিৰূচালেমৰ আৰু যিহূদাৰ ৰজাসকলৰ অশুচি কৰা ঘৰবোৰ, এনে কি, যি ঘৰবোৰৰ চালত তেওঁলোকে আকাশ-মণ্ডলৰ বাহিনীসকলৰ উদ্দেশ্যে ধূপ জ্বলায়, আৰু ইতৰ দেৱতাবোৰৰ উদ্দেশ্যে পেয় নৈবেদ্য ঢালে, সেই ঘৰবোৰ তোফতৰ ঠাইৰ নিচিনা হ’ব’।”\nপাছে যিহোৱাই যিৰিমিয়াক ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰিবৰ অৰ্থে যি তোফতলৈ পঠাইছিল, তাৰ পৰা তেওঁ আহি যিহোৱাৰ গৃহৰ চোতালত থিয় হৈ আটাই লোকসকলক ক’লে:\n“ইস্ৰায়েলৰ ঈশ্বৰ বাহিনীসকলৰ যিহোৱাই এই কথা কৈছে: ‘চোৱা, মই এই নগৰ আৰু তাৰ সকলো উপনগৰৰ ওপৰত, তাৰ বিৰুদ্ধে মই কোৱা সকলো অমঙ্গল ঘটাম; কাৰণ, মোৰ বাক্য নুশুনিবৰ বাবে তেওঁলোকে নিজ নিজ ডিঙি ঠৰ কৰিলে’।”


তীখৰ আৰু চুটিবাই | enajori.com\nএক গাৱঁত এহাল মাউৰা ল’ৰা-ছোৱালী আছিল। ল’ৰাটোৰ নাম তীখৰ আৰু ছোৱালীজনীৰ নাম চুটিবাই। ল’ৰাটোৰ বুধিটো সৰুৰে পৰা বৰ চোকা আছিল দেখি গঞাঁ মানুহে তাৰ নাম তীখৰ দিছিল আৰু ছোৱালীজনী চুটি –চাপৰ দেখি তাইৰ নাম চুটিবাই দিছিল। সৰুৰে পৰা সিহঁতে ঘৰে ঘৰে বাগৰি–জাগৰি ঠোঙোনা মোঙোনা খাই বৰ দুখত উঠিছিল।\nসকলোৱে পিঠা খাই দেখি এদিন তীখৰৰ পিঠা খাবৰ মন গ’ল। সি বায়েকক ক’লে,-\nবায়েকৰ কথা শুনি তীখৰে অলপ পৰ টভক মাৰি থাকি ক’লে,- “চুটিবাই, তই মোক জোখা এৰী কাপোৰখনকে দে, মই ওলাই যাওঁ, এতিয়াই বৰা ধান লৈ আহিমগৈ।” এইবুলি তীখৰে এৰীয়া কাপোৰখন গাত লৈ ওলাই গ’ল।\nএঘৰ মানুহৰ ঘৰত বৰাধান মৰণা এটা দেখি তীখৰ সোমাই গৈ চোতালতে মৰণাৰ ওচৰতে বহিল। গিৰিহঁতে ধানখেৰ জোকাৰি আতঁৰাইছে, তীখৰে তাক বাৰে ভচহু ফুচুৰি কথা কৈ হহুঁৱাব লাগিছে। এনেতে এবাৰ তীখৰে তাৰ পিয়াহ লাগিছে বুলি কৈ গিৰিহঁতক পানী এঘটি আনিবলৈ ভিতৰলৈ পঠিয়া‍ই দি ধানৰ ওপৰত বাগৰিবলৈ ধৰিলে। মানুহটোৱে পানী লৈ আহি দেখে যে ল’ৰাটো ধানৰ ওপৰত বাগৰি ফুৰিছে। সি তাক সুধিলে,-“হেৰ’ তীখৰ, তোৰ কি হ’ল অ’?” তীখৰে কেঁকাই কেঁকাই উত্তৰ দিলে- “উস, মই পেটৰ কামোৰণিত ৰক্ষাকে পোৱা নাই। কি কৰোঁ, কলৈ যাওঁ?” মানুহটোৱে তীখৰৰ পেটত ঘঁহি দিবলৈ এটোপা তেল আনিবলৈ লৰালৰিকৈ আকৌ ভিতৰলৈ গ’লতে তীখৰে “ উস, মইও ঘৰলৈকে যাওঁ ; ইয়াত থাকিলে মৰিম” বুলি ৰিঙিয়াই কৈ উঠি লৰ মাৰিলে। ঘৰলৈ আহি তীখৰে বায়েকক-“ এইয়া ধান নে” বুলি কৈ কাপোৰখন জোকাৰি ধান এগাল উলিয়াই দিলে। বায়েকৰ মহা ৰং। তাই ক’লে,-“ধান জানিবা পালো, কিন্তু তেল এটোপা পাওঁ ক’ত? তীখৰ-“বাৰু মোক টেকেলী এটা দে” বুলি কৈ বায়েকক খুজি টেকেলি এটা লৈ আকৌ ওলাই গ’ল। গৈ গৈ এঘৰ মানুহৰ ঘৰত তেলীশালত তেলপেৰা দেখি তাত সোমাই কাষতে অলপ থিয় দি গৰাকীক ক’লে,-“ককাই, ময়ো বেতেৰিটোৰ ওপৰত উঠিম নে? ভৰ সৰহ হ’লে বেগাই তেল ওলাব।” শালৰ গৰাকীয়ে ক’লে- “উঠিবৰ মন গৈছে যদি উঠ, হানিনো কি?” বেতেৰিৰ ওপৰত উঠিয়েই তীখৰে ৰাগ টানি গীত ধৰিলে,-\nতীখৰে গৈ গৈ এখন কুঁহিয়াৰ শালত গোটাচেৰেক মানুহে কুঁহিয়াৰৰ পেৰি থকা দেখি এটা বুধি সাজি সেই গাঁৱৰ অলপ ওচৰৰ হাবি এচুবাত জুই লগাই দিলেগৈ। যেই পাতত জু‍ই লাগি জ্বলি উঠিল তীখৰে লৰি আহি ফোঁপাই জোঁপাই কুহিয়াৰ পেৰি থকা মানুহ কেইটাক ক’লে,- “ককাই সৰ্ব্বনাশ। সৌ চোৱাচোন, তোমালোকৰ গাৱঁত ধম ধম কৰে জুই লাগিছে। এতিয়া তোমালোকৰ ঘৰ বাৰী পুৰি ভস্ম হ’ব।” মানুহকেইটাই সেই ফালে চাই জুই লগা দেখি, কুহিঁয়াৰৰ শালতে কুঁহিয়াৰ, থালীতে পগোৱা গুড় আৰু কলহত ভৰোৱা গুড় এৰি সিহঁতৰ ঘৰৰ ফালে লৰ মাৰিলে। তীখৰে সুৰুঙা পাই তাৰে পৰা গুড় একলহ লৈ পলায়ুৰ্দ্ধং কৰিলে।\nগুড় পাই চুটিবাইৰ বৰ আনন্দ হ’ল। তাই পিঠা কৰিবলৈ যো-জা কৰোঁতেই হঠাত তাইৰ মনত পৰিল খৰি নাই। তেতিয়া তীখৰৰ বায়েকে ক’লে,-“তীখৰ, ভাল কথাটো হ’ল, খৰিলৈ পাহৰিলোৱেই। খৰি এডালো নাই। বায়েকৰ কথা শুনি তীখৰে হাতত দা লৈ খৰি লুৰি আনিবলৈ লৰ ধৰিলে। এখন গেজেপনি হাবিত সোমাই তীখৰে দাৰে ঘপ ঘপ কৰে গছৰ ডাল কাটি খৰি লুৰি থাকোতে এটা বাঘে ওচৰ চাপি আহি মাত লগালে,-“তইখ কোন অ’? দেখোন ঘপ ঘপ কৰে গছৰ ডাল কাটিব লাগিছ? এইখন মোৰ বাৰী বুলি তই নাজাননে ? তই কিয় মোৰ বাৰীত খৰি লুৰিছ অ’?”\nOur Partner\tNews From AssamBudget pro-rich, pro-corporate, nothing for Assam and NE: Gogoi - Zee NewsArmy Defuses 10 kg Bomb Planted on Rail Tracks in Assam's Goalpara - NDTVAssam prepared to deal with swine flu - Business Standard


গণিতত ১ + ২ + ৪ + ৮ ⋯ এটি অসীম ক্ৰম যাৰ প্ৰতিটো সংজ্ঞা দুইৰ ক্ৰমত থকা ঘাত। জ্যামিতিক ক্ৰম হিচাপে এই ক্ৰম ১ৰে আৰম্ভ হোৱা আৰু একেই বিভাজক ২ৰে পৰিচিত। বাস্তৱ সংখ্যাৰ ক্ৰম হিচাপে ই অসীমলৈকে যায়। সেই দেখি এই ক্ৰমৰ কোনো যোগফল নাই। পিচে এটি বহল অৰ্থত ক ...\nতথ্যপেৰা হৈছে ৱিকিত কোনো বিষয়ৰ বিষয়ে তথ্যৰ এটা উপসংহতি সংগ্ৰহ আৰু উপস্থাপন কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এখন তালিকা বা দস্তাবেজ। ই সুসংগত দস্তাবেজ তথ্যৰ একে বৈশিষ্ট্য মান যোৰসমূহৰ এটা সংহতি। ৱিকিপিডিয়াত তথ্যপেৰায়ে প্ৰবন্ধ এটাৰ বিষয়ে তথ্যৰ সাৰাংশক প্ৰতি ...\nযিবোৰ কূট গণিতৰ ভুল প্ৰয়োগ বা ভুল যুক্তিৰ বাবে হয়, সেইবোৰক কূট বুলি নকৈ ভ্ৰান্তি বা বিভ্ৰাট বা ফেলাচী বুলি কোৱা হয়। ভ্ৰান্তিবোৰ সৃষ্টি হয় আপাততঃ যুক্তিযুক্ত যেন লগা কিছুমান ভুল ব্যাখ্যাৰ পৰা। তৰ্কশাস্ত্ৰ আৰু ব্যাখ্যানত ভ্ৰান্তি বা বিভ্ৰাট হৈছ ...\nঅণুজীৱবিজ্ঞান চকুৰে মণিব নোৱাৰা জীৱ বা জীৱসদৃশ কণাৰ জীৱন প্ৰণালী, ইহঁতৰ প্ৰভাৱ, প্ৰতিৰোধ আৰু শৰীৰে এনে জীৱৰ প্ৰতি দেখুওৱা প্ৰতিক্ৰিয়াৰ অধ্যয়ন। এই বিষয়ৰ ক্ষুদ্ৰ জীৱ যেনে, ভাইৰাছ, বেক্টেৰিয়া, পৰজীৱী, ভেঁকুৰ, পেলু ইত্যাদি সাঙুৰি লোৱা হয়। প্ৰিঅন ...\n১৯৫৩ চনত অসম বিজ্ঞান সমিতি প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। ১৯৬১ চনৰ পৰা অসম বিজ্ঞান সমিতিয়ে বিজ্ঞান জেউতি নামৰ এই দুমহীয়া জনপ্ৰিয় বিজ্ঞান-আলোচনীখন প্ৰকাশ কৰি আহিছে। বৰ্তমান বিজ্ঞান জেউতিৰ সম্পাদক ড৹ জগদীন্দ্ৰ ৰায়চৌধুৰী\nএকবিংশ শতিকাত মানৱ প্ৰজাতিৰ লগত অন্য জীৱৰ স্বাস্থ্য ৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত জৈৱ প্ৰযুক্তি বিদ্যাৰ অৰিহণা এইক্ষেত্ৰত অপৰিসীম। জৈৱ প্ৰযুক্তি বিদ্যাৰ জৰিয়তে বিভিন্ন বেমাৰ ৰোধ কৰিব পৰা যায়। জৈৱ প্ৰযুক্তি হ’ল বৰ্তমান যুগৰ আটাইতকৈ আশাপ্ৰদ, সুবিধাজনক তথা কাৰ্ ...\nজৈৱ ৰসায়ন হৈছে জীৱিত প্ৰাণীৰ শৰীৰৰ ভিতৰত আৰু শৰীৰৰ লগত জড়িত সকলোধৰণৰ ৰাসায়নিক প্ৰক্ৰিয়া। বিংশ শতিকাৰ শেষ দশকৰ পৰা জীৱৰ জীৱন প্ৰক্ৰিয়াৰ জটিলতাসমূহ জৈৱৰসায়নৰ সহায়ত সফলভাৱে বৰ্ণনা কৰিব পৰা হৈছে। আৰু বৰ্তমান সময়ত উদ্ভিদ বিজ্ঞান বা ঔষধ বিজ্ঞান ...\nজ্যোতিৰ্বিজ্ঞান মহাবিশ্বৰ ভ্ৰাম্যমান জ্যোতিষ্কবোৰৰ বিষয়ে বিজ্ঞান। এই বিজ্ঞান জ্যোতিষশাস্ত্ৰ নহয়। জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান বিশেষজ্ঞসকলক জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী বোলা হয়।\nট্ৰানজিষ্টৰ হল এবিধ অৰ্ধপৰিবাহী আহিলা। ইয়াক বৈদ্যুতিক সংকেত আৰু ক্ষমতা, এম্প্লিফাই কৰা আৰু সালসলনি কৰাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অতিকমেও তিনিটা প্ৰান্তিক্ থকা এই আহিলাৰ মুখ্য উপাদান হল অৰ্ধপৰিবাহী পদাৰ্থ। কোনো এয়োৰ টাৰ্মিনেলত প্ৰয়োগ কৰা বৈদ্যুতিক বিভৱ ...\nধনগুলৈ পচা বস্তু আদি থকা জেকা ঠাইৰ পৰা ওলোৱা এবিধ বায়ু বাষ্পৰ সংস্পৰ্শত জ্বলি উঠাৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা জুই। পতিত বা পৰিত্যক্ত জলাহভূমিত মাজে মাজে ৰাতি এনে অস্থায়ী অগ্নিশিখা দেখা যায়। ইয়াক অন্যান্য নাম যেনে- উকা, ধনগুলৈ, গুলৈ, আধামূৰী, আধা-মূৰীয়া ...\nপ্ৰযুক্তি হৈছে কোনো সমস্যা সমাধানৰ বাবে নাইবা কোনো কামত লগাবৰ বাবে সঁজুলি, কৌশল, শিল্প, প্ৰণালী বা সজোৱাৰ পদ্ধতিৰ সৃষ্টি কৰা, ব্যৱহাৰ কৰা আৰু জ্ঞান লাভ কৰা। প্ৰযুক্তি শব্দৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ ‘ technology ’ আহিছে গ্ৰীক τεχνολογία শব্দৰ পৰা আহিছে যা ...\nবিজ্ঞানৰ দৰ্শন দৰ্শনৰ এটি ভাগ যাৰ বিষয় বিজ্ঞানৰ গুৰি, প্ৰণালী আদি। এই ভাগৰ মুখ্য প্ৰশ্নসমূহৰ বিষয় কি বিজ্ঞান হয় আৰু কি নহয়, বৈজ্ঞানিক প্ৰণালীসমূহৰ নিৰ্ভৰশীলতা, বিজ্ঞানৰ শেষ লক্ষ্য আদি। এই ভাগৰ দৰ্শন আন ভাগ যেনে অধিবিদ্যা, তত্ত্ববিদ্যা, জ্ঞানত ...\nবিয়ছ পদ্ধতি বা Brains electrical oscillation signature হৈছে কোনো অপৰাধৰ লগত জড়িত বুলি সন্দেহ কৰা ব্যক্তিৰ মনৰ খবৰ উদ্ধাৰ কৰা এক পদ্ধতি। ব্যক্তি এজনৰ মগজুৰ পৰা বিকিৰিত হোৱা EEG তৰংগৰ দ্বাৰা মগজুৰ সক্ৰিয়তা লিপিবদ্ধ কৰি ব্যক্তিজন অপৰাধৰ লগত জড়িত ...\nEarth science is an all-embracing term for the sciences related to the planet Earth. It is arguablyaspecial case in planetary science, the Earth being the only known life-bearing planet. There are both reductionist and holistic approaches to Ea ...\nহিপ্পোলাইট পিক্সি আছিল পেৰিছ, ফ্ৰান্সৰ এগৰাকী সঁজুলি-নিৰ্মাতা আৰু অভিযন্তা৷ ১৮৩২ চনত তেওঁ পৰিৱৰ্তী প্ৰৱাহচালিত প্ৰথমটো বৈদ্যুতিক জেনেৰেটৰৰ আৰ্হি সাজি উলিয়ায়৷ ইয়াৰ বাবে তেওঁ মাইকেল ফাৰাডেৰ বিদ্যুৎ-চুম্বকীয় আৱেশৰ তত্ত্ব ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ পিক্সিৰ ...\n5S নামটো কৰ্মস্থলী সংগঠনৰ বিশেষ পদ্ধতিক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ই আচলতে জাপানী ভাষাৰ পাঁচটা শব্দৰ পৰা আহিছে,”ছেইৰি”, ছেইটন,”ছেইছ”, ছেইকেট্‌ছু আৰু ছিট্‌ছুকে । তদুপৰি এই শব্দকেইটাৰ ইংৰাজী ভাৱানুবাদও" S”ৰে আৰম্ভ হোৱা পাচটা শব্দৰে হৈছে। ই এক কৰ্মক্ষ ...\nৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান দিৱস প্ৰতি বছৰে ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ ২৮ তাৰিখ দিনটোক প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞানী চন্দ্ৰশেখৰ ভেঙ্কট ৰমনৰ ৰমন পৰিঘটনাৰ আৱিষ্কাৰক সুঁৱৰি ভাৰতত পালন কৰা হয়। ১৯২৮ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত ৰমনে এই পৰিঘটনা আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। এই আৱিষ্কাৰৰ বাব ...\nঅসমীয়া আৰু অসমৰ ভাষা-উপভাষা অসমীয়া ভাষা বিষয়ক গ্ৰন্থ৷ লিখক উপেন ৰাভা হাকাচাম৷ প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ২০০৯ চনত৷ প্ৰকাশক জ্যোতি প্ৰকাশন৷ গ্ৰন্থখনত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ভাষাসমূহৰ বিষয়ে বিশদ ৱিৱৰণ আছে৷ লগতে অসমৰ নব্য স্বীকৃত/অস্বীকৃত ভাষা, অসমৰ বিভিন্ন নৃ ...\nআমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত সৰ্বাধিক ব্যৱহৃত ভাষা ইংৰাজী, বিশেষকৈ আমেৰিকী ইংৰাজী। এই ভাষাক আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ অনানুষ্ঠানিক ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা বুলিব পাৰি। এই ভাষা বাদে অন্য ভাষাও পিচে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ব্যৱহৃত হয় আৰু অতীতত হৈ আহিছিল। তাৰে কোনো কোনো ...\nটাই আহোম ভাষা বা খ্ৱম টাই আহোম অসম আৰু অৰুণাচলৰ আহোম জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে ব্যৱহাৰ কৰা একপ্ৰকাৰৰ টাই-ক্ৰাদাই ভাষা যাৰ লিপি টাই নোৱা সকলৰ পৰা বিকাশ ঘটা বুলি ধৰা হয়। এই ভাষাক দক্ষিণ-পশ্চিম মূলৰ টাই ভাষাসমূহৰ উত্তৰ-পশ্চিমীয়া ভাগ ত পেলাব পাৰি। শ্যান আৰ ...\nককবৰক ভাষা ভাৰতৰ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্য আৰু পাৰ্শ্ববৰ্তী বাংলাদেশত বসবাস কৰা ত্ৰিপুৰী জাতিৰ মানুহৰ মাতৃভাষা। ককবৰক শব্দটো দুটা অংশ লৈ গঠিত হৈছে। কক শব্দৰ অৰ্থ "ভাষা" আৰু বৰক শব্দৰ অৰ্থ "মানুহ", বিশেষ অৰ্থত ত্ৰিপুৰী জাতিৰ মানুহ; অৰ্থাৎ ককবৰক কথাটোৰ অৰ্থ হ ...\nকন্নড় ভাৰতৰ ২২টা চৰকাৰী ভাষাৰ এটা। এই ভাষা কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ চৰকাৰী ভাষা আৰু এই ৰাজ্যৰ প্ৰায় চাৰে তিনি কোটি লোকে এই ভাষাত কথা পাতে। তদুপৰি ই অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ, তামিলনাডু আৰু মহাৰাষ্ট্ৰত প্ৰচলিত। মাতৃভাষী আৰু দ্বিতীয় ভাষাভাষীৰ সংখ্যা মিলাই কন্নড়-ভাষী ...\nকাশ্মিৰী ভাষা ভাৰত আৰু পাকিস্তানত প্ৰচলিত এটি ভাষা। ভাৰতৰ জম্মু আৰু কাশ্মীৰত আৰু পাকিস্তানৰ আজাদ কাশ্মীৰত এই ভাষা প্ৰচলিত। ৭১ লাখ মানুহে এই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে। এই ভাষাৰ আন এটা নাম কঁশুৰ। পাৰ্চি আৰু দেৱনাগৰী লিপিৰে এই ভাষা লিখা হয়।\nকাৰ্বি ভাষা উত্তৰ-পূব ভাৰত আৰু উত্তৰ-পূব বাংলাদেশৰ কাৰ্বি লোকসকলে কোৱা ভাষা। ই চীনা-তিব্বতীয় ভাষা পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত কিন্তু ইয়াৰ স্থান স্পষ্ট নহয়। শ্বাফাৰ আৰু ব্ৰেডলীয়ে মিকিৰ ভাষাএক পথচ্যুত কুকি-চিন ভাষা বুলি শ্ৰেণীকৰণ কৰিছে, আনহাতে থাৰগুডে ইয ...\nকোংকণী ভাষা এইটো ইন্দো-আৰ্য্য ভাষা যিটো ভাৰতৰ কোংকণ উপকূলত প্ৰচলিত। কোংকণী আৰু গোৱাঞ্চি কোংকণীত প্ৰায় ৭৬ লাখ মানুহে কথা কয়। কোংকণী ভাৰতৰ অঙ্গৰাজ্য গোৱাৰ চৰকাৰী ভাষা আৰু সমগ্ৰ ভাৰতৰ এটা চৰকাৰী ভাষা। কোংকণী ভাষাৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট লিপি নাই। সেয়ে কো ...\nকোচ-ৰাজবংশী বা কামতাপুৰী ইংৰাজী: Kamatapuri/Rajbongshi language হল ইন্দো-আৰ্য্য ভাষাপৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত ভাষা। ১৫ মিলিয়নৰো অধিক মানুহে এই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে ।\nকোৰীয় ভাষা পূব এছিয়াৰ কোৰীয় উপদ্বীপ অঞ্চলত প্ৰায় ৭.৭২ কোটি লোকৰ মাজত প্ৰচলিত এক ভাষা। এই ভাষা দক্ষিণ কোৰিয়া আৰু উত্তৰ কোৰিয়াৰ আধিকাৰীক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা। দুয়োখন দেশতে ভাষাটোৰ ভিন্ন ভিন্ন মান্য ৰূপ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। চীন আৰু ৰাছিয়াৰ কিছু অ ...\nক্ৰা ডাই ভাষা বা টাই কাডাই হল এক প্ৰকাৰৰ ভাষা সমূহ যাক চীন,ম্যানমাৰ, থাইলেণ্ড,লাওছ আৰু উত্তৰপূব ভাৰতত পোৱা যায়। ইয়াৰে থাই ভাষা আৰু লাও ভাষা ক্ৰমে থাইলেণ্ড আৰু লাওছ দেশৰ ৰাষ্ট্ৰভাষা। প্ৰায় ৯৩ মিলিয়ন মানুহে ক্ৰা ডাই ভাষা কয় আৰু ইয়াৰে ৬০% লোকে ...\nখাছী বা খাচি ভাষা এটা অষ্ট্ৰো-এছীয় ভাষা যিটো মূলতঃ ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যত প্ৰচলিত। খাছী ভাষাৰ প্ৰায় ৯ লাখ মানুহৰ বেছিভাগেই মেঘালয় ৰাজ্যত বাস কৰে। অসম আৰু বাংলাদেশতো কিছু সংখ্যক খাছী ভাষাৰ মানুহ আছে। খাছী ভাষাৰ মৌখিক সাহিত্য লোককথা আৰু লোকগাথাৰে ...\nগাৰো ভাষা বা মান্দি ভাষা এটি চীনা-তিব্বতি ভাষা। এই ভাষা ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যৰ গাৰো পাহাৰ অঞ্চলৰ অধিবাসীসকলৰ প্ৰধান ভাষা। ই পাৰ্শ্বৱৰ্তী বাংলাদেশতো প্ৰচলিত। মেঘালয়ৰ প্ৰতিবেশী ৰাজ্য অসমত প্ৰচলিত বড়ো আৰু ৰাভা ভাষাৰ লগত ইয়াৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক আছে। গাৰ ...\nগুজৰাটী ভাষা ইণ্ডো-আৰ্য ভাষা। ই বৃহত্তৰ ইণ্ডো-ইউৰোপীয় ভাষা-পৰিবাৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত। ভাষাটো ভাৰতৰ গুজৰাট ৰাজ্যত বহুল প্ৰচলিত। গুজৰাটৰ বাহিৰেও দমন আৰু দিউ আৰু দাদৰা আৰু নাগৰ হাভেলি অঞ্চলত এই ভাষা প্ৰচলিত। গুজৰাটী ভাষাত গোটেই বিশ্বত প্ৰায় ৪ কোটি ৬০ লা ...\nচট্টগ্ৰামীয়া, চাঁটগাঞা, বা চিটাইংগা হৈছে বাংলাদেশৰ চট্টগ্ৰাম আৰু দক্ষিণ-পূৰ্বাঞ্চলত প্ৰচলিত এটা ভাৰত-আৰ্য ভাষা। বঙালী ভাষাৰ সৈতে এই ভাষাৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক থকাৰ বাবেই ইয়াক সাধাৰণতে বঙালী ভাষাৰ অ-মানক উপভাষা হিচাপে বিবেচনা কৰা হয় কিয়নো এই ভাষাৰ ক ...\nচাঁওতালি বা সাঁওতালি, চাঁওতালী, সান্থালী ভাষা হল অষ্ট্ৰো-এছীয় ভাষাপৰিবাৰৰ চাঁওতালি উপপৰিবাৰৰ এটি ভাষা। হো আৰু মুণ্ডাৰী ভাষাৰ লগত ইয়াৰ মিল আছে। ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ভাৰতত প্ৰায় ৫৯ লাখ ৪০ হাজাৰ চাঁওতালিভাষী মানুহে বসবাস কৰে। ইয়াৰোপৰি বাংলাদ ...\nচাকমা ভাষা হৈছে চাকমা আৰু দাইঙেত জনগোষ্ঠীৰ লোকে কোৱা এটা ভাৰত-আৰ্য ভাষা। বঙালী ভাষাৰ চট্টগ্ৰামীয়া উপভাষা, তাঞ্চঙীয়া, ৰাখাইনীয়া আদি ভাষাৰ সৈতে এই ভাষাৰ কিছু মিল আছে। দক্ষিণ-পূব বাংলাদেশৰ পাৰ্বত্য চট্টগ্ৰামত প্ৰায় ৩১০,০০০জন, ভাৰতৰ অসম আৰু ত্ৰিপ ...\nচীনা ভাষা হৈছে চীন দেশৰ ৰাষ্ট্ৰভাষা তথা চীনা-তিব্বতীয়া ভাষা পৰিয়ালৰ চীনাতিক নামৰ ভাষাৰ ঠালটো। চীনৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ আৰু সংখ্যালঘু জনগোষ্ঠী সমূহে এই ভাষাটো কয়। বিশ্বৰ প্ৰায় ১.২ বিলিয়ন মানুহে চীনা ভাষা কয় যি সমগ্ৰ বিশ্বৰ ১৬% জনসংখ্যা। স্থানভেদে চ ...\nছিলঠীয়া ভাষা বাংলাদেশৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত অৱস্থিত ছিলঠ বিভাগ; অসমৰ হোজাই জিলা আৰু বৰাক উপত্যকা; আৰু ত্ৰিপুৰাৰ কিছু অংশত প্ৰচলিত ভাষা।\nজাৰ্মান ভাষা ৰ মূল হৈছে ইণ্ডো ইউৰোপীয় ভাষা পৰিয়ালৰ জাৰ্মানীয় উপভাষাৰ পশ্চিম শাখাৰ নেদাৰলেণ্ডীয় -জাৰ্মান গোটৰ অন্তৰ্গত এটা ভাষা। জাৰ্মান ভাষাৰ উপভাষাবোৰক উচ্চ জাৰ্মান আৰু নিম্ন জাৰ্মান- এই দুটা ভাগত ভাগ কৰা হয়। জাৰ্মান ভাষাৰ উপভাষাবোৰৰ চুইজাৰ ...\nজিলেণ্ডিক ভাষা জিলেণ্ডৰ ওলন্দাজ অঞ্চলত আৰু দক্ষিণ হলেণ্ডত কথিত এক আঞ্চলিক ভাষা। যদিও ইয়াক প্ৰায় ওলন্দাজ ভাষাৰ উপভাষা হিচাপে অভিহিত কৰা হয়, উচ্চাৰণ, ব্যাকৰণ আৰু শব্দ-সম্ভাৰৰ ভালেমান অমিলে পাকৈত নোহোৱা ওলন্দাজ কথনকাৰীৰ বাবে জিলেণ্ডিক বুজা কষ্টকৰ ...\nটুলু) দ্ৰাবিড়ীয় ভাষা পৰিবাৰৰ এটি ভাষা। এই ভাষাত দুই মিলিয়ন মানুহে কথা পাতে। প্ৰধানকৈ ভাৰতৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অংশ আৰু উত্তৰ কেৰালাৰ টুলুনাডু নামে পৰিচিত অংশৰ মানুহে এই ভাষাত কথা পাতে। ২০১১ চনৰ হিচাপ অনুসৰি ভাৰতৰ বিছ লাখ মানুহে টুলু ভ ...\nডোগ্ৰী ভাষা ইণ্ডো-আৰ্য ভাষা। ই প্ৰায় ২০ লাখ মানুহৰ ভাষা। ভাৰত আৰু পাকিস্তানত, বিশেষকৈ জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ জম্মু অঞ্চলত আৰু উত্তৰ পঞ্জাব, হিমাচল প্ৰদেশ আৰু কাশ্মীৰেৰ অন্যান্য অঞ্চলত এই ভাষা প্ৰচলিত। ডোগ্ৰীভাষী মানুহক ডোগ্ৰা বোলা হয়, আৰু ডোগ্ৰীভাষ ...\nতাঞ্চঙীয়া ভাষা হৈছে বাংলাদেশৰ পাৰ্বত্য চট্টগ্ৰাম, ভাৰতৰ ত্ৰিপুৰা আৰু মিজোৰাম ৰাজ্য আৰু ম্যানমাৰৰ ৰাখাইন ৰাজ্যত প্ৰচলিত এটা ভাষা। ই এটা ভাৰত-আৰ্য ভাষা যদিও কোনো কোনো বিদ্বানৰ মতে ই তিব্বত-বৰ্মীয় ভাষা। ইয়াৰ চাকমা আৰু চট্টগ্ৰামীয়া ভাষাৰ সৈতে ঘনি ...\nতামিল ভাষা ভাষাত ভাৰতৰ ছয় কোটিৰো বেছি মানুহে কথা পাতে। এই ভাষাটো দক্ষিণ ভাৰতৰ তামিলনাডু ৰাজ্যৰ চৰকাৰী ভাষা আৰু উত্তৰ আৰু উত্তৰ-পূৱ শ্ৰীলঙ্কাৰ প্ৰধান ভাষা। ইয়াৰ উপৰিও চিঙ্গাপুৰ, মালয়েচিয়া, মৰিচাছ আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাত বহুতো তামিলভাষী মানুহ আছে। ...\nতেলেগু হল এটা দক্ষিণ-কেন্দ্ৰীয় দ্ৰাবিড় ভাষা। ই মূলত ভাৰতৰ অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ আৰু তেলঙ্গানাত প্ৰচলিত আৰু ৰাজ্য দুখনৰ চৰকাৰী ভাষা। ভাৰতত হিন্দী আৰু বঙালীৰ পিছত আটাইতকৈ বেছি প্ৰচলিত ভাষা।\nথাই ভাষা থাইলেণ্ডৰ একমাত্ৰ চৰকাৰী আৰু জাতীয় ভাষা আৰু চেণ্ট্ৰেল থাই লোক সকলৰ প্ৰথম ভাষা। চীনাসকলৰ মাজত থাই ভাষিক লোক সংখ্যাগৰিষ্ঠ। ই ক্ৰা-ডাই ভাষা পৰিয়ালৰ তাই গোষ্ঠীৰ সদস্য। আধাতকৈয়ো বেছি থাই শব্দভাণ্ডাৰ পালি, সংস্কৃত, সোম আৰু পৌৰাণিক খেমাৰ ভাষ ...\nদিভেহি ভাষা হল মালদ্বীপৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা। বৰ্তমান বিশ্বত এই ভাষা ব্যাবহাৰকাৰীৰ সংখ্যা প্ৰায় চাৰি লাখ । ইয়াৰে অধিকাংশই মালদ্বীপৰ মানুহ । মালদ্বীপ বাহিৰেও মালয়েচিয়া আৰু মিনিকয় দ্বীপ অন্যতম ।\nনাগামিজ নাগালেণ্ডত প্ৰচলিত এটা মিশ্ৰ ভাষা । অসমীয়া ভাষাক ভিত্তি কৰিয়েই ইয়াৰ সৃষ্টি হৈছে। তাৰ লগতে বঙালী, হিন্দী, বিভিন্ন নগা ভাষা আৰু আন ভাষাৰো কিছু সমলো ইয়াত দেখা যায়। পাঁচ লাখতকৈও বেছি নাগালেণ্ডৰ বিভিন্ন ভাষাৰ মানুহে ইয়াক যোগাযোগৰ মাধ্যম ...\nপ্ৰাচীন হিন্দী হৈছে বৰ্তমানৰ হিন্দী ভাষাৰ খড়িবোলী উপভাষাৰ প্ৰাৰম্ভিক ৰূপ। ইয়াক আধুনিক মান্য হিন্দী ভাষাৰ পূৰ্বসূৰী বুলি গণ্য কৰা হয়। এই ভাষা বৰ্তমানৰ হিন্দী বেল্টৰ, বিশেষকৈ দিল্লী আৰু ইয়াৰ কাষৰিয়া অঞ্চলৰ লোকলকলৰ মাজত প্ৰায় ১৩-১৪ শতিকাৰ সময় ...\nফিজি হিন্দী ভাষা ৰোমান হিন্দী ভাষাত: Fiji Hindi; হিন্দী ভাষাত: फिजी हिन्दी - এই ভাষাটো ভাৰতীয় বংশোদ্ভূত ফিজিয় নাগৰিকসকলৰদ্বাৰা সৰ্বাধিক ব্যৱহৃত ভাষা। ফিজি হিন্দীত মূলত ফিজিৰ আৰু পাৰ্শ্বৱৰ্তী অঞ্চলৰ প্ৰায় ৩ লাখ ৮০ হাজাৰ মানুহে কথা পাতে। ভাৰতবৰ্ ...\nবড়ো ভাষা বড়ো জনগোষ্ঠীৰ মাতৃভাষা। বড়ো ভাষভাষী লোক অসমৰ উপৰিও নেপাল, ভূটান আৰু বাংলাদেশ পৰ্য্যন্ত ব্যাপ্ত বুলি জনা যায়। বড়ো এটা তিব্বত-বৰ্মা পৰিয়ালৰ ভাষা আৰু উত্তৰ-পূৰ্ব্বাঞ্চলৰ সকলো তিব্বত-বৰ্মীয় ভাষাৰ ভিতৰত এই ভাষা কওঁতাৰ সংখ্যা বেছি। ২০০১ ...\nসংক্ষিপ্ততা যিকোনো ভাষাৰে এটা প্ৰধান গুণ বুলিয়েই ক’ব পাৰি। কম কথাৰে বহু অৰ্থ প্ৰকাশ কৰিবলৈ মানুহে যত্ন কৰে আৰু তেনে প্ৰক্ৰিয়াকে বাক-সংহতি বুলি অভিহিত কৰা হয়। অসমীয়া ব্যাকৰণৰ এটা বিষয় হ’ল বাক-সংহতি। বাক-সংহতিৰ দ্বাৰা ভাষা শুনিবলৈ শুৱলা হয় আৰ ...\nভৌগোলিক স্থানাঙ্ক প্ৰণালী\nপাৰস্পৰিকভাৱে নিশ্চিত ধ্বংসকাৰ্য\nআইজাক নিউটনৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা বস্তুস ..\nউদ্বেগজনিত ব্যাধিগ্ৰস্ত প্ৰখ্যাত ব্যক ..\nএ. আৰ. ৰহমানে লাভ কৰা তথা মনোনয়নপ্ৰা ..\nফৰ্বছ আলোচনী অনুসৰি বিলিয়নাৰসকলৰ তালিকা\nবাহিৰা ঋণ অনুযায়ী দেশৰ তালিকা\nভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰীসকলৰ তালিকা


চাহ বাগানৰ বাবে বনুৱাৰ আমদানি : — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / কৃষি / চাহ খেতি / অসমৰ চাহ শ্ৰমিকৰ ঐতিহাসিক প্ৰেক্ষাপট(কিশোৰ কুমাৰ কলিতা) / চাহ বাগানৰ বাবে বনুৱাৰ আমদানি :\nচাহ বাগানৰ বাবে বনুৱাৰ আমদানিৰ বিষয়ে লিখা হৈছে ।\nঅসমত পতা চাহ বাগানবোৰত শ্ৰমিক বা বনুৱা হিচাপে কাম কৰিবলৈ প্ৰথমৰেপৰা অসমৰ থলুৱা লোকসকলে ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰা নাছিল। অসমৰ যিবোৰ এলেকাত চাহ বাগিচা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল সেইবোৰ এলেকাত ঊনৈশ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্দ্ধ পৰ্যন্ত গভীৰ অৰণ্য আছিল আৰু এলেকাত ঊনৈশ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্দ্ধ পৰ্যন্ত গভীৰ এলেকাত প্ৰাকৃতিকভাৱে পোৱা খাদ্য শস্যৰ লগতে খতি কৰিবলৈ অসমৰ থলুৱা লোকসকলৰ আগ্ৰহ আছিল তেনেই কম।\n১৮৩৯ চনত চি এন ব্ৰুচে অসমত হোৱা চাহ শ্ৰমিকৰ নাটনি সন্দৰ্ভত এক অভিযোগ দাখিল কৰিছিল য’ত তেওঁ অসমৰ থলুৱা শ্ৰমিক সকল কেনেদৰে চাহ বাগিচাৰ বাবে উপযুক্ত নহয় তাক বিস্তৃতভাৱে বিশ্লেষণ কৰিছিল। দৈনিক উপাৰ্জনৰ সৰহ অংশই কানি খোৱাত খৰচ কৰা এইসকল লোকেৰে চাহ বাগিচা চলাই যোৱাটো মস্কিল। সেয়েহে উন্নত জাতৰ বনুৱা নিয়োগ কৰা খুবেই জৰুৰী, যিয়ে কেৱল নিজেই নহয় নিজৰ ল’ৰা-ছোৱালীকো কাম কৰিবলৈ পঠিয়াব। ব্ৰুচে এনেদৰে লিখিছিল- “An extent of 300 will cost from 200 to 300 rupees, i.e. according to the manner in which the miserable opium smoking Assamese work. This alone ought to point out the utility of introducingasuperior race of labourers, who would not only work themselves, but encouraging their women and children to do the same; in plucking and sorting leaves they might be profitably turned to account for both parties. This I have not been able to instill into the heads of the Assamese, who will not permit their women to came into the tea gardens. Indeed, unless more labourers can be furnishedalarger amount of Tea must not be looked at present. Last season it was with the greatest difficulty that I could detasuddicient number of hands to gather the leaves. The plucking of the leaves may appear to manyavery easy and light employment, but there are notafew of our coolies who would much rather be employed on any other job; the standing in one position so many hours occasions swelling in the legs, as our plants are not like those of China, only three feet hight, but double that size, so that one must stand upright to gather the leaves”.\nএকে স্থানতে ঘন্টাৰ পিছত ঘন্টা ধৰি থিয় দি পাত ছিঙাৰ কষ্টকৰ পৰিশ্ৰমৰ কথা উল্লেখ কৰাৰপৰা আমি বাগিচাত নিয়োগ কৰা বনুৱাৰ শ্ৰমৰ এক আভাস পাব পাৰোঁ, যাক ব্ৰিটিছ বিষয়াজনেও স্বীকাৰ কৰি লৈছিল। এনে পেৰিপ্ৰেক্ষিতত ১৮৪১ চনত আসাম কোম্পানীয়ে ‘চোটানাগপুৰ’ এলেকাৰপৰা বনুৱা আমদানি কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। এনে সময়তে মেলেৰিয়া ৰোগে তাণ্ডৱৰূপ ধাৰণ কৰাত যিবোৰ বনুৱাক আমদানি কৰি অনা হৈছিল সেইসকলৰ সৰহভাগৰে আধাবাটতে মৃত্যু ঘটিছিল।\nঅসমৰ মানুহে যে চাহ বাগিচাত কাম কৰিবলৈ মুঠেই ইচ্ছুক নহয় সেই বিষয়ত উত্তম লখিমপুৰৰ সহকাৰী আয়ুক্তই কৈছিল যে চাহ বাগিচাত কাম কৰিবলৈ অসমীয়া মানুহে ঘৰ এৰি যাবগৈ ইচ্ছুক নাছিল। কিছুমান ক্ষণস্থায়ী প্ৰয়োজন যেনে ৰাজহ পৰিশোধ, বিবাহ পাশত আবদ্ধ হোৱা, ‘কায়া’ৰ ওচৰত থকা ঋণ পৰিশোধ কৰা বা তাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ আদি কাৰণতহে এইসকল লোকে বাগিচাত কাম কৰিব বিচাৰিছিল। “It isavery rare thing indeed for an Assamese living atadistance to leave his home for the mere inducement at getting work inatea garde. Their taking such work at all is generally attributable to temporary necessary, as for instance inability to pay their revenue, wanting to get married and not having the necessary means, being indebt toakyah and wanting it possible to escape payment at his exorbitant interest or, as more commonly happens, pawning their freedom, being in want at yoke of bullocks for cultivating purposes, ect. ect”.\nইয়াৰ বহু বছৰ পাছত গঠন হোৱা ৰয়েল কমিছনে বাগিচাৰ মালিকৰ দৃষ্টিভংগীৰপৰা অসমৰ বাগিচাত দেখা দিয়া বনুৱা সংকট সন্দৰ্ভত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ মতামত ব্যক্ত কৰিছিল। কমিছনৰ প্ৰতিবেদন অনুসৰি সমগ্ৰ অসমতে বাগিচাৰ মূল সমস্যাটোৱে হ’ল পৰ্যাপ্ত পৰিমাণত চাহ শ্ৰমিক নোপোৱাটো। ইয়াত কোৱা হৈছে- অসমত থকা বেছিভাগ চাহ বাগিচা আজি য’ত আছে সেইবাবে বছৰ বছৰ আগতে চাহ নকৰাকৈ পৰি আছিল আৰু সেইবোৰ আছিল জনবসতিহীন জংঘলৰ মাজত। সেয়েহে চাহ বাগিচা উদ্যোগৰ সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে বনুৱা আমদানি কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয় হৈ দেখা দিছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ তুলনাত সুৰমা উপত্যকাত স্থানীয়ভাৱে বা কাষৰীয়া বংগৰপৰা শ্ৰমিক পোৱা গৈছিল। কিন্তু ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত পোৱা শ্ৰমিকৰ সংখ্যা নগণ্য। তদুপৰি চোটানাগপুৰ বা বিহাৰতকৈ নিকটৱৰ্তী অঞ্চলৰপৰা বনুৱা পোৱাটো আছিল মস্কিল। এইটো মনত ৰখাটো প্ৰয়োজনীয় যে অসমৰ বাগিচাসমূহ থকা জিলাসমূহ পাবলৈ সেইসময়ত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মাজেৰে কেইবাদিনো নাৱত যাব লগা হৈছিল। তদুপৰি প্ৰব্ৰজনকাৰী বনুৱাসকলে অতিৰিক্তভাৱে দীঘলীয়া ৰে’লযাত্ৰা কৰিব লগাত পৰিছিল। এইখিনিৰ পৰাই অনুধাৱন কৰিব পাৰি চাহ বাগিচাৰ মালিকসকলে নিজৰ বাগিচাৰ বাবে শ্ৰমিক গোটোৱাটো কিমান কষ্টকৰ আছিল…….সেয়েহে বাগিচাৰ মালিকসকলৰ প্ৰথমৰে পৰা মূল উদ্দেশ্যটোৱে আছিল এই যে এবাৰ যদি কোনো বনুৱাক বাগিচাত মকৰল কৰিব পৰা যায় তেন্তে সি কেৱল তাতেই কাম কৰি থাকিব, অন্য ক’তো নহয়।\nঅসমৰ বাগিচাত বনুৱা মকৰল কৰাৰ সমস্যাটোলৈ লক্ষ্য ৰাখি ১৯৫৯ চনত অসমৰ আয়ুক্ত কৰ্ণেল জেনকিনে বনুৱাৰ তুলনাত বাগিচা শ্ৰীবৃদ্ধি কৰাক লৈ এক সতৰ্কবাণী শুনাইছিল আৰু ইয়ে চাহ বাগিচাৰ মালিকসকলক এক প্ৰণালীবদ্ধ ব্যৱস্থাৰে বাগিচাৰ শ্ৰমিক নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়া গঢ়াত উদ্বুদ্ধ কৰিছিল। ১৮৫৯ চনত টি প্লেন্টাৰছ এছ’চিয়েশ্যন গঠন হয় আৰু একে সময়তে বংগৰ গৱৰ্ণৰে মালিকসকলক মৰিচাছৰ লেখীয়াকৈ শ্ৰমিক নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়া গঢ়ি তুলিবলৈ উপদেশ প্ৰদান কৰে। তেওঁ কৈছিল যে বাগিচাত কাম কৰিবলৈ অহা শ্ৰমিকসকলে বেছি পৰিমাণৰ মজুৰিৰ লগতে পুষ্টিকৰ খাদ্য আৰু বাগিচাত নিজৰ প্ৰয়োজন অনুসৰি বিনাভাৰাৰ মাটি দখল কৰিব পাব লাগে। চাহ বাগিচাৰ মালিকসকলে ইয়াৰ পিছতে বাগিচাৰ কামলৈ শ্ৰমিকক আকৰ্ষিত কৰিবলৈ মজুৰি প্ৰতি মাহত পাঁচ টকালৈ বৃদ্ধি কৰে। ইয়াৰ আগলৈকে অসমৰ বাহিৰৰপৰা অসমলৈ আমদানি কৰি অন্য বনুৱাই মাহেকত দুই পৰা তিনি টকাহে লাভ কৰিছিল। মাহেকীয়াব দৰমহা বা মজুৰি ৫ টকা হোৱাৰ পিছত বনুৱা সংখ্যা বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিলে। ১৮৫৮ আৰু ১৮৫৯ চনত বেনাৰস, গাজিপুৰ, চোটানাগপুৰ আৰু বিহাৰৰপৰা কাছাৰলৈ ৪০০ বনুৱা আমদানি কৰা হৈছিল।\n১৯০৬ চনত প্ৰকাশিত Report of Assam Labour Enquiry Committee, 1906–ত উল্লেখ কৰা হৈছিল যে বনুৱাৰ যোগান ধৰা ঠিকাদাৰবোৰে উচ্চ হাৰৰ মজুৰি, উজু পৰিশ্ৰম আদিৰ লোভ দেখুৱাই অসমৰ চাহ বাগিচা থকা ঠাইসমূহলৈ বনুৱা প্ৰেৰণ কৰিছিল। যাত্ৰাপথত এইসকল বনুৱাৰ অনাময়, খোৱা-বোৱা আদিৰ কোনো নিশ্চয়তা নাছিল, যাৰ ফলত যাত্ৰাপথতে বহু বনুৱাৰ মৃত্যু ঘটিছিল। তদুপৰি অসমৰ জংঘলত বহু মাহ অতিবাহিত কৰাৰ পিছত এইসকল বনুৱাই জীয়াই থকাৰ সকলো আশা পৰিত্যাগ কৰিবলগা হৈছিল।\nএই সময়ছোৱাত যিসমূহ বিধিয়ে বাগিচাৰ মালিক তথা বনুৱাৰ মাজত থকা সম্পৰ্ক পৰিচালিত কৰিছিল তাৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল ভাৰতীয় দণ্ডবিধি আইনৰ ৪৯২ নং অনুচ্ছেদ আৰু Act XII of 1959(The workmen’s Breach of Contract Act)। মাষ্টাৰ ৱাৰডেন(Master Warden) আৰু কলিকতা ব্যৱসায় সংন্থা(Calcutta Trades Association)ৰ তৎপৰতাত প্ৰণয়ন কৰা এই আইনখন পোনতে প্ৰেছিডেন্সী চহৰবোৰতহে প্ৰযোজ্য হৈছিল। তাৰ কিছুদিন পিছতে এই আইনখনক(ছিলেটৰ বাদে, পাছৰ পৰ্যায়ত ছিলেটকো সামৰি লোৱা হৈছিল)সকলো চাহ বাগিচা থকা অঞ্চলবোৰত প্ৰযোজ্য কৰা হৈছিল। ১৮৫৯ চনত আইনখন এই কাৰণে অনা হৈছিল যে যিবোৰ দেৱানী আইন(Civil law) সেই সময়ত ভাৰতবৰ্ষত প্ৰযোজ্য আছিল সিয়ে বাগিচাৰ মালিকসকলক বনুৱা নিয়োগৰ ক্ষেত্ৰত যথাযথ সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিব পৰা নাছিল। কোনো চাহ শ্ৰমিকে যদি চুক্তিভংগ কৰি কামৰপৰা আঁতৰি গৈছিল তেন্তে তেনে লোকৰ বিৰুদ্ধে দেৱানী মোকৰ্দমাৰ জৰিয়তে বিশেষ সুফল পোৱা নগৈছিল। ১৮৫৯ চনৰ আইনখনৰ দ্বাৰা তেনে বনুৱাৰ বিৰুদ্ধে নিয়োগকৰ্তা বা বাগিচা কৰ্তৃপক্ষই গোচৰ তৰিব পৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হ’ল। নিয়োগকৰ্তাক আইনখনৰ জৰিয়তে বিধিগত সুবিধ প্ৰদান কৰাৰ বিপৰীতে শ্ৰমিকসকলক কোনো ধৰণৰ সুৰক্ষা প্ৰদান কৰা নহ’ল। তদুপৰি বনুৱাজনক চাহ বাগিচা থকা স্থানলৈ যোৱাৰ ক্ষেত্ৰত কোনো সা-সুবিধা প্ৰদানৰ ব্যৱস্থা এই আইনখনে নকৰিলে।\nচাহ বাগিচাত কাম কৰিবলৈ আমদানি কৰি অনা শ্ৰমিকসকলৰ দুৰ্ভাগ্যজনক পৰিস্থিতি অনুসন্ধান কৰিবলৈ ১৮৬১ চনত বংগ চৰকাৰে এখন কমিটী গঠন কৰি দিয়ে। এই কমিটীখনে আমদানি কৰা বনুৱাসকলক চাহ বাগিচা থকা ঠাইলৈ অনাৰ ব্যৱস্থা, অনাৰ সময়ত প্ৰদান কৰিব লগা বিভিন্ন সা-সুবিধা, খোৱা-বোৱা আদি পৰ্যবেক্ষণ কৰি এক মৰ্মান্তিক অৱস্থা অনুধাৱন কৰিলে। বাগিচাত কাম কৰিবলৈ অহা শ্ৰমিকসকলৰ অৱস্থা তেওঁলোকে ভবা অৱস্থাতকৈও যে নিদাৰুণ তাক কমিটীৰ সদস্যসকলে উপলব্ধি কৰিছিল। কমিটীয়ে লক্ষ্য কৰিছিল যে বাগিচাত কাম কৰিবলৈ অনা বনুৱাসকলৰ দহৰ পৰা বাৰ শতাংশ(১০-১২%) কুলী বা বনুৱাৰ যাত্ৰা পথতে মৃত্যু ঘটিছিল। এবাৰ যাত্ৰাপথত ৫০% শতাংশ বনুৱাৰ মৃত্যু হোৱা বুলিও এই কমিটীখনে নিশ্চিত কৰিছিল। তাৎপৰ্যপূৰ্ণ কথাটো হ’ল যাত্ৰাপথত কুলীৰ মৃত্যু হ’লেও কুলী অনা ঠিকাদাৰবোৰে প্ৰতিজন কুলীৰ বাবদ পাব লগা ধন সম্পূৰ্ণভাৱে পাইছিল।\n১৮৬৩ চনৰ আইন:\nএই কমিটীৰ অনুসন্ধানৰ পাছতে ১৮৬৩ চনত Inland Emigration Act, Bengal Act III of 1863 পালন কৰা হয়। এই বিধিখনৰ জৰিয়তে নিম্নোক্ত বিষয়বোৰ সামৰা হ’ল-\n১. অসমলৈ আমদানি কৰা চাহ শ্ৰমিক নিয়ন্ত্ৰণ কৰা।\n২. যিসকলে শ্ৰমিক নিয়োগ কৰিব বিচাৰে তেওঁলোকৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ(License) থাকিব লাগিব।\n৩. যিবোৰ বনুৱাই অসমলৈ আহি কাম কৰিবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে সেইসকলক পোনতে বনুৱাজনৰ গৃহ জিলাৰ দণ্ডাধীশৰ আগত হাজিৰ কৰাব লাগিব।\n৪. বনুৱাজন চাহ বাগিচাত কাম কৰিবলৈ শাৰীৰিকভাৱে হয় নে ,নহয় তাক চিকিৎসকৰ দ্বাৰা পৰীক্ষা কৰোৱা।\n৫. বনুৱাজনে কাম বাগিচাত কৰৰ সময়সীমা বা ম্যাদ যে চাৰিবছৰৰ অধিক হ’ব নোৱাৰে সেই কথাটো বনোৱাজনক অৱগত কৰা আৰু কাম কৰা চুক্তিখন(Contract of service) প্ৰব্ৰজন অধীক্ষক(Superintendent of Emigration)ৰ আগত সম্পন্ন কৰিব লাগিব।\n৬. যিবোৰ জাহাজ বা নাৱত বনুৱাসকলক অনা হ’ব সেইসমূহৰো অনুজ্ঞাপত্ৰ থাকিব লাগিব।\n৭. যিবোৰ বনুৱাই নিয়োগকৰ্তা বা ঠিকাদাৰ নোহোৱাকৈ নিজাববীয়াকৈ অসমলৈ চাহ শ্ৰমিক হিচাপে গৈছিল সেইসকলৰ ক্ষেত্ৰত এই আইনখন প্ৰযোজ্য হোৱা নাছিল।\nএই আইনখনে কাৰ্যক্ষেত্ৰত শ্ৰমিক বা বাগিচাৰ মালিকক একো সকাহ প্ৰদান কৰিব নোৱাৰিলে। যিবোৰ বনুৱাই নিয়োগকৰ্তাৰ অলেখ ধন ব্যয় কৰি বাগিচাত কাম কৰিবলৈ আহি কাম কৰিবলৈ অমান্তি প্ৰকাশ কৰে বা পলাই লযায় সেইসকলৰ বিৰুদ্ধে ১৮৫৯ চনৰ আইনখন বা ভাৰতীয় দণ্ডবিধি আইনৰ ৪৯২ নং অনুচ্ছেদটো প্ৰয়োগ কৰৰ বাদে আন কোনো বিকল্প নাছিল। যিসকল শ্ৰমিকক বাগিচাত কাম কৰিবলৈ মাতি অনা হৈছিল সেইসকলক আচলতে বহুতো প্ৰলোচন আৰু মিছা কথাৰে আভুৱা ভাঁৰা হৈছিল। অসমৰ মাটিত কিছুদিন কাম কৰাৰ পিছত এনে বনুৱাৱৰ মোহভংগ হৈছিল আৰু পুনৰ উভতি যাব বিচাৰিছিল স্ব-গৃহলৈ। বনুৱাৰ সংকট হ’লে মালিকসকলে যথাসময়ত চৰকাৰৰ ঘৰৰ পৰা আবন্টন পোৱা মাটি মোকলাই ল’ব নোৱাৰিব বুলি শংকিত হৈছিল বাবে মালিকৰ মূল লক্ষ্য আছিল যেনেতেনে এক বনুৱাক আবদ্ধ কৰি ৰাখে। কমকৈ কাম কৰা বনুৱাক তীব্ৰ বেত্ৰাঘাত কৰা হৈছিল আৰু পলাই যোৱা বনুৱাক যেতিয়া ধৰাত পেলোৱা হৈছিল তেতিয়া বনুৱাজনৰ ওপৰত চলোৱা হৈছিল অকথ্য নিৰ্যাটন। বাগিচাৰপৰা পলাই যোৱা চাহ বনুৱা সকলক ধৰি আনিবলৈ ‘পাহাৰৰ মানুহ’ লগাই দিয়া হৈছিল। পলাই যোৱাজনক ধৰি আনিব পাৰিলে পাহাৰীয়া মানুহে কৰ্তৃপক্ষৰপৰা ধনৰ পুৰস্কৰ লাভ কৰিছিল আৰু এই ধন বনুৱাজনৰ দৰমহা বা মজুৰিৰপৰা কৰ্তন কৰা হৈছিল।\nঅসমলৈ কাম কৰিবলৈ অহা শ্ৰমিকসকলৰ দুৰ্দশগ্ৰস্ত জীৱনৰ এক পৰিসংখ্যাগত তথ্য পোহৰলৈ আহে ১৯০৬ চনত। ১৯০৬ চনৰ গঠন হোৱা ‘Committee of Enquiry’–এ হিচাপ কৰি উলিয়ায় যে ১৮৬৩ চনৰ ১ মে’ৰ পৰা ১৮৬৬ চনৰ ১ মে’ৰ ভিতৰত অসমলৈ কাম কৰিবলৈ ৮৪,৯১৫ জন বনুৱা আহিছিল। তাৰে ৩০,০০০ জন বনুৱা ১৮৬৬ চনৰ ৩০ জানুৱাৰীৰ ভিতৰত মৃত্যু ঘটিছিল।\n১৮৬৩ চনৰ Bengal Act III খনে নিয়োগকৰ্তা আৰু চাহ শ্ৰমিকক বিশেষ সুৰক্ষা দিব নোৱৰা হেতুকে ইয়াক ১৮৬৫ চনত সংশোধন কৰা হয়। Bangal Act VI of 1865 লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য সম্পৰ্কত আইনখনত কোৱা হৈছিল: দেশৰ পূবপ্ৰান্তৰ জিলাবোৰত নিয়োগবাৰ্তা আৰু শ্ৰমিকৰ মাজৰ থকা দুৰ্ভাগ্যজনক সম্পৰ্কৰ পৰিণতিত, ঔপনিৱেশিক প্ৰব্ৰজনৰ লেখীয়াকৈ, যেতিয়ালৈকে চুক্তি বাহাল থাকিব তেতিয়ালৈকে চৰকাৰৰ হস্তক্ষেপ চলিব বুলি এতিয়া প্ৰস্তাৱ লোৱা হ’ল। এনে হস্তক্ষেপ নিয়োগবাৰ্তা আৰু বনুৱা দুয়োৰে স্বাৰ্থত প্ৰয়োজনীয় বুলি বিবেচনা কৰা হৈছে। নিয়োগবাৰ্তাজনে ঘোষণা কৰে যে তেওঁ বহু খৰচ-পাতি কৰি প্ৰদেশখনলৈ বনুৱা আমদানি কৰে আৰু যেতিয়াই বনুৱাবিলাক আহি পায় তেতিয়াই সিহঁতে কাম কৰিবলৈ অসন্মত হয় বা কাম বাদ দিয়ে; কাম ত্যাগ কৰাৰ শাস্তি সামান্য বাবে তথা ইয়াৰ দ্বাৰা বনুৱাজনে সকলো বন্দৱস্তিৰপৰা মুকলি হৈ পৰে বাবে বনুৱাজনে চুক্তিৰপৰা মুক্তি পাবলৈ ইচ্ছাকৃতভাৱে শাস্তিৰ সন্মুখীন হয়। আনহাতে বনুৱাজনৰ মতে চুক্তি কৰাৰ সময়ত তেওঁ যি হাৰত মজুৰি পাব বুলি ভাবিছিল সেই হাৰৰ মজুৰি তেওঁক দিয়া নহয়; তেওঁৰ প্ৰতি ৰুক্ষ ব্যৱহাৰ তথা অনাদৰ কৰা হয়, সেয়েহে তেওঁ চুক্তিৰ অধীনত সকলো দায়ৰ পৰা নিজকে মুকলি হোৱা বুলি গণ্য কৰে। [In consequences of the unfortunate state of the reations existing between employers and labourers in the eastern districts, it is now proposed, as in the case of colonial Emigration, to continue the interference of Sovernment so long asa the contract is current. Such interfence appears to be necessary in the interests of the labour. For the planter declares that he imports labourers into the province atavery great expense and that as soon as they aarive they refuse to work or leave service; that the punishment for desertion is slight and carries with it the release from all engagements and that therefore the labourer willingly incurs the liability to punishment in the hope of being set free from his contract. The labourer on other hand declares that he is not paid at the rate which he expected to receive when he entered into the contract; that he is ill-used and neglected and therefore considers himself free from all liability under the contract]\nএই আইনখনৰ জৰিয়তে বাগিচাৰ শ্ৰমিকৰ ন্যূনতম মজুৰি, কাম কৰাৰ নিৰ্দ্ধাৰিত সময়(প্ৰতিদিনে ৯ ঘন্টা আৰু সপ্তাহত ৬ দিন কাম) আৰু আমদানি কৰা প্ৰব্ৰজিত শ্ৰমিকক তিনিবছৰতকৈ অধিককাল কামত আবদ্ধ কৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে বুলি কোৱা হ’ল। প্ৰতিখন চাহ বাগিচাতে এখন হাস্পতাল, শ্ৰমিকৰ বাবে এগৰাকী পৰিদৰ্শক আৰু ৰক্ষাকৰ্তা(protector) নিয়োগ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। কোনো শ্ৰমিকে তেওঁক কৰা নিষ্ঠুৰ ব্যৱহাৰৰ বিৰুদ্ধে যদি অভিযোগ দিব বিচাৰে তেন্তে তেনে অভিযোগৰ কথা ৰক্ষাকৰ্তাক মেনেজাৰে অৱগত কৰাটো বাধ্যতামূলক কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ অন্যথা ৫০০ টকাৰ জৰিমনা বিহাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। যদিহে বনুৱাজনক ৰুক্ষ ব্যৱহাৰ কৰাটো প্ৰমাণিত হয় তেন্তে বনুৱাজনৰ লগত কৰা চুক্তিপত্ৰ ৰক্ষাকৰ্তাৰদ্বাৰা তাৎক্ষণিকভাৱে নাকচ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ বিপৰীতে কোনো আমদানিকৃত বনুৱাই যদি ধাৰাবাহিকভাৱে কাম কৰিবলৈ অমান্তি প্ৰকাশ কৰে বা ৭ দিনতকৈ অধিকসময় কামত অনুপস্থিত থাকে তেনে বনুৱাক কাৰগাৰলৈ নিক্ষেপ কৰাৰ বিধি কৰা হৈছিল। এই আইন অনুযায়ী বাগিচাৰ মালিকে কাৰাগাৰলৈ নিক্ষেপ কৰাৰ বিধি কৰা হৈছিল। এই আইন অনুযায়ী বাগিচাৰ মালিকে পলাই যোৱা বনুৱা আৰু মালীক দুয়োপক্ষকে বিধিগত সুৰক্ষা দিয়াৰ চেষ্টা চলোৱা হৈছিল সঁচা কিন্তু কাৰ্যক্ষেত্ৰক বাগিচা কৰ্তৃপক্ষৰ শোষণ, নিষ্পেষণ আৰু বনুৱাক কৰা আৱদমন অব্যাহত থাকিল। শ্ৰমিকৰ প্ৰতি কৰ্তৃপক্ষই প্ৰদৰ্শন কৰা নিষ্ঠুৰ ব্যৱহাৰ কিছু পৰিমাণে লাঘৱ হ’ল ঠিকেই কিন্তু বাগিচাত কাম কৰা আৰু থকা-বোৱাৰ অস্বাস্থ্যকৰ পৰিৱেশ, খোৱাপানী আৰু খাদ্যবস্তুৰ অভাৱ, শ্ৰমিক থকা ক’লনীত অত্যধিক বনুৱাক থাকিবলৈ দিয়া, বেমাৰ হ’লে যথাযথভাৱে চিকিৎসা নোপোৱা আদি পৰিঘটনা অব্যাহত আছিল। ফলত বাগিচাত কাম কৰা বনুৱাৰ মৃত্যুৰ পৰিসংখ্যা নিয়ন্ত্ৰণত এই আইনে কোৱা সফলতা দেখুৱাব নোৱাৰিলে।\n১. ১৮৬৩ৰ বংগ বিধি(Bengal Act of 1863)ত কোৱা হৈছিল যে অসম, কাছাৰ আৰু চিলেটত বনুৱা নিয়োগ কৰিবলৈ হ’লে নিয়োগকৰ্তাসকলৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ থাকিব লাগিব। চাহ বাগিচা থকা এলেকাবোৰলৈ নিজ স্থান এৰি যোৱাটো আগতে বনুৱাৰ লগত চুক্তিপত্ৰ কৰিব লাগিব।\n২. ১৮৬৫ চনৰ বংগ আইনখনে(Bengal Act of 1865) প্ৰবসুৱা(emigrant) বনুৱাৰ বাবে ন্যূনতম পাৰিশ্ৰামিক তথা চুক্তিৰ জৰিয়তে কামৰ ম্যাদ তিনি বছৰ নিৰ্দ্ধাৰণ কৰি দিছিল। আগতে চাহ বাগিচাৰ বনুৱাই লাভ কৰিব লগা বিভিন্ন সুৰক্ষা, শাস্তিৰ ব্যৱস্থা আৰু পলৰীয়া বনুৱ আটক কৰাৰ ব্যৱস্থাও এই আইনখনে প্ৰদান কৰিছিল।\n৩. ১৮৬৫ চনৰ আইনখনৰ কাৰ্যকাৰিতা ফঁহিয়াই চাবলৈ চৰকাৰে ১৮৬৮ চনত এখন অনুসন্ধান আয়োগ নিয়োগ কৰিছিল। এই আয়োগে মূলতঃ বাগিচাৰ বনুৱাৰ দুৰ্দশাগ্ৰস্ত ছবিখন উন্মোচন কৰাৰ লগতে বনুৱা নিয়োগৰ ক্ষেত্ৰত চলি অহা ‘চৰ্দাৰী’(Sardari) ব্যৱস্থাৰ বিলুপ্তিৰ বাবে অনুমোদন কৰিছিল। অৱশ্যে চৰকাৰে এই অনুমোদন মানি নল’লে। ১৮৬৩ আৰু ১৮৬৫ চনৰ আইনত বনুৱা কল্যাণাৰ্থে থকা কিছু উপবদ্ধ যেনে- স্বাস্থ্য পৰীক্ষা, চাহ এলেকালৈ যোৱাৰ পূৰ্বে চুক্তিপত্ৰত স্বাক্ষৰ কৰা আদি ১৮৭০ চনৰ আইনখনতো ৰখা হ’ল। অৱশ্যে ১৮৬৫ চনৰ আইনত সন্নিৱিষ্ট কৰা ন্যূনতম মজুৰি উপবন্ধ ১৮৭০ৰ আইনখনত ৰখা নহ’ল। তৎসত্ত্বেও বাগিচাৰ শ্ৰমিকৰ অৱস্থা পৰিদৰ্শন কৰাৰ ব্যৱস্থাটো অব্যাহত থাকিল। ১৮৭০ চনৰ আইনখনত(Bengal Act II of 1870) চৰ্দাৰী প্ৰথাৰে বনুৱা নিযুক্তি দিয়া প্ৰক্ৰিয়াটো বিধিগত বুলি ৰখা হৈছিল।\n৪. ১৮৭৩ চনৰ বংগ আইনখনে(Bengal Act VII of 1873) এই আইনখনৰ উপবন্ধৰ বাহিৰতো মুকলিভাৱে বনুৱা নিযুক্তিৰ ব্যৱস্থাৰাখিছিল। অৱশ্যে এনে চুক্তি এবছৰৰ অধিককালৰ বাবে কৰিব নগৈছিল। এনেভাৱে নিযুক্তি দিয়া চুক্তি আৰু বাগিচাৰ মালিকৰ বিৰুদ্ধে আইনখনৰ শাস্তি বিধান প্ৰয়োগ কৰিব পৰাৰ ব্যৱস্থা ৰখা হোৱা নাছিল। সেয়েহে আইনখনৰ প্ৰয়োগ আছিল তেনেই সীমিত পৰিসৰত।\n৫. ১৮৮২ চনৰ আইন(Bengal Act I of 1882)ক ধুবুৰী ব্যৱস্থা(Dhubri System) বুলিও জনা গৈছিল যাৰ অধীনত কোনো বনুৱা যোগান ধৰোঁতাজনে বনুৱাবোৰক ধুবুৰীলৈ চালান দি পুনৰ তাত কামত নিয়োগ কৰি আইনখনত নিৰ্দ্ধাৰণ কৰা সকলো দায়বদ্ধতাৰপৰা হাত সাৰিব পাৰিছিল। ১৮৭০ চনৰ আইনখনে বিলুপ্ত কৰা ‘ন্যূনতম মজুৰি’ উপবন্ধ বৃদ্ধি কৰা হৈছিল।\n৬. ১৮৮৯(Bengal Act I) আৰু ১৮৯৩(Bengal Act VII)ত বনুৱাৰ নিয়োগ বিষয়টোত সামান্য পৰিৱৰ্তন সাধন কৰা হৈছিল।\n৭. ১৯০১ চনৰ আইনখনত(Act VI) উল্লেখ কৰা হ’ল যে অধিসূচীত এলেকাত বনুৱাৰ যোগান বাগিচাৰ চৰ্দাৰসকলে কৰিলে নিয়োগবকৰ্তাৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ থাকিব লাগিব। তদুপৰি বাগিচা এলেকালৈ অহাৰ আগতেই বনুৱাসকলৰ সৈতে চুক্তিপত্ৰ কৰিব লাগিব। এনে এলেকাবোৰত চৰ্দাৰৰ দ্বাৰা বনুৱা যোগান ধৰাৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰে চৰ্দাৰক কৰ্তৃত্ব দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰা হ’ল। ন্যূনতম মজুৰি বৃদ্ধি কৰাৰ লগতে চুক্তিৰ সময়সীমা চাৰি বছৰ কৰা হ’ল।\nগতিকে দেখা যায় যে বিংশ শতিকাৰ প্ৰাৰম্ভণিতে বাগিচাত বনুৱা নিযুক্তি দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত পাঁচবিধ ব্যৱস্থা প্ৰচলিত আছিল-\nক)যিবোৰ এলেকাত অনুজ্ঞাপত্ৰহীন নিয়োগ দিয়াত বাধা প্ৰদান কৰা হোৱা নাছিল সেইবোৰ এলেকাত অনুজ্ঞাপত্ৰ নোহোৱা যোগনিয়াৰৰ দ্বাৰা মুকলিভাৱে বনুৱা যোগান ধৰা।\nখ)যিবোৰ এলেকাত বাগিচাৰ শ্ৰমিক নিয়োগৰ বাবে অনুজ্ঞাপত্ৰৰ প্ৰয়োজন আছিল সেইবাবে অনুজ্ঞাপত্ৰ থকা নিয়োগকৰ্তা বা বাগিচাৰ চৰ্দাৰৰ দ্বাৰা বনুৱাৰ যোগান। চাহ বাগিচাৰ এলেকাবোৰলৈ প্ৰেৰণৰ আগতেই এনে বনুৱাৰ লগত চুক্তিপত্ৰ কৰি ল’ব লগা হৈছিল।\nগ)ধুবুৰী বা আন এলেকাত মুকলি শ্ৰমিক মকৰল। এনে শ্ৰমিকবোৰৰ ক্ষেত্ৰত যোগনিয়াৰে মকৰল কৰক বা নকৰক, ধুবুৰী বা আন চাহ এলেকাত অহাৰ আগতে কোনো চুক্তিপত্ৰ কৰা নাছিল। এলেকাটো বা বাগিচাখন দেখাৰ পিছত এনে বনুৱাবোৰে মন সলনি কৰিব পাৰিছিল।\nঘ)১৮৫৯ চনৰ আইনৰ অধীনত নিৰ্দিষ্ট সময়ত ম্যাদ উকলি যোৱা চুক্তিৰে প্ৰৱাসী বনুৱাৰ নিয়োগ যাক ভাৰতীয় দণ্ডবিধি আইনৰ ৪৯২ নং দফাৰে পুনৰ বাহাল ৰখা হৈছিল।\nঙ)স্থানীয় বনুৱাৰ নিয়োগ।\nচাহ বাগানত নিয়োগ সন্দৰ্ভত কেইবাধৰণৰ মতামতৰ সৃষ্টি হৈছিল। যিসকলে এনেধৰণৰ বনুৱা নিয়োগকৰ্তাসকল বিশেষক বাগিচাৰ মালিকবোৰক ‘অমানৱীয় দাস চালক’ বুলি অভিহিত কৰিছিল। ১৯০১ চনৰ আইনখন(Act VI) পাৰণ হোৱাৰ পিছত তদানীন্তন অসমৰ মুখ্য আয়ুক্ত হেনৰী কটনে চাহ বাগিচাত বনুৱা নিযুক্তি দিয়া ব্যৱস্থাটোকে ‘দণ্ডনীয় চুক্তি’(penal contract) বুলি অভিহিত কৰিছিল। ভাৰত চৰকাৰে ছাৰ হেনৰী কটনৰ এই মন্তব্য সমৰ্থন নকৰি ক’লে যে ভাৰতৰ আটাইতকৈ দৰিদ্ৰ এলেকাৰ পৰা নিযুক্ত অৰ্ধনিযুত লোক এই উদ্যোগটোৰ সৈতে জড়িত হৈ উদাৰভাৱে যোগান ধৰা খাদ্য আৰু কাপোৰৰ বাবে উদ্যোগটোৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞ হৈ ৰৈছে। তেওঁলোকে নিজ গৃহত উপভোগ কৰিব পৰাতকৈ বেছি সুবিধা পোৱা বাবেই এই কৃতজ্ঞতাবোধৰ সৃষ্টি হৈছে বুলি চৰকাৰে কৈছিল(‘more than halfamillion emigrants drown from the very poorest classes of India are indebted to the industry foramuch more liberal supply of food and clothing than they could have expected to enjoy in their own homes’.)\nযদিও ব্ৰিটিছ চৰকাৰে ছাৰ হেনৰী কটনৰ লগত ঐক্মত্যত উপনীত হোৱা নাছিল, তথাপি ভাৰতবৰ্ষৰ বাকী অঞ্চলৰ লগত অসমৰ চাহ বনুৱা সকলৰ অৱস্থাৰ তুলনাত্মক অধ্যয়ন কৰিবলৈ জে চি আৰবুথনট(J.C. Arbuthonot)ক নিয়োগ কৰে। এখেতে দাখিল কৰা প্ৰতিবেদনখনে ভালেমান বিতৰ্কৰ সূচনা কৰাত ১৯০৬ চনত অসমমৈ বনুৱা যোগানৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োজনীয় ব্যৱস্থাবোৰ বিবেচনা কৰিবলৈ এখন অনুসন্ধান কমিটী গঠন কৰা হয়। এই কমিটীৰ প্ৰতিবেদনত কোৱা হ’ল যে অসমত চাহ শ্ৰমিকৰ নাটনিৰ বিষয়ত যিটো পৰিসংখ্যা দাঙি ধৰা হয় তাতকৈ বনুৱাৰ প্ৰয়োজন অধিক বেছি। যিহেতু প্ৰাপ্তবয়স্ক হোৱা চাহপুলিৰ বাগান এলেকা বৃদ্ধি কৰা হৈছে আৰু একেসময়তে চাহ শ্ৰমিকক ধান খেতি কৰিবলৈ মাটি আবন্টন কৰা হৈছে, সেয়েহে চাহ বাগানত কামৰ সময় হ্ৰাস পাইছে। কমিটীয়ে পুনৰ উল্লেখ কৰিছিল যে অসম উপত্যকাত লগাতকৈ ৫০,০০০ বনুৱা কমি আছে। কমিটীয়ে মতামত দিছিল যে অসমত বনুৱাৰ স্বাস্থ্যজনিত আৰু সাধাৰণ অৱস্থাৰ উন্নতিৰ ক্ষেত্ৰত কৰ্তৃপক্ষই অৱহেলা কৰাৰ বাবে বনুৱা পোৱাটো মস্কিল হৈছে। অসমৰ বনুৱাক প্ৰদান কৰা মজুৰি তেনেই কম হোৱাটোও বনুৱা নাটনি হোৱাৰ অন্যতম কাৰক বুলি অনুসন্ধান কমিটীখনৰ প্ৰতিবেদনত কোৱা হৈছিল। ঠিকাভিত্তিক বনুৱা নিযুক্তিতকৈ চৰ্দাৰী ব্যৱস্থাৰে বনুৱা আমদানি কৰাটো অধিক ফলদায়ক বুলি মত দি কোৱা হৈছিল যে যিবোৰ বাগানে বনুৱাৰ প্ৰতি ভাল ব্যৱহাৰ কৰিছে সেইবোৰ বাগানত চৰ্দাৰী ব্যৱস্থাৰে বনুৱা নিয়োগ ব্যৱস্থাটো সফল হৈছে……. ‘But it is safe to say that the gardens which are most successful in Sardari recruitment are those which treat their labour best’.\nচৰ্দাৰী প্ৰক্ৰিয়াৰে নিয়োগৰ ক্ষেত্ৰত কমিটীৰ মন্তব্য আছিল এয়ে যে এই ব্যৱস্থাটো সকলো ধৰণৰ বাধা-নিষেধৰপৰা মুক্ত হ’ব লাগে আৰু বনুৱাৰ লগত কোনো ধৰণৰ চুক্তি কৰিব নালাগে। এখন বাগানত মুৰব্বী(Headmen) বা গেঙৰ মুৰব্বী(Gangers) ধৰণৰ ব্যক্তিৰ অধীনত বনুৱাই কাম কৰিব লাগে আৰু বনুৱাবোৰৰ নিযুক্তি আৰু সেইসকলৰ কামৰ দায়িত্ব মুৰব্বী জনাই মূৰ পাতি ল’ব। বাগিচাৰ মেনেজাৰে গোটেই বাগিচাখন এনে চৰ্দাৰসকলৰ দ্বাৰা পৰিচালিত কৰিব। কমিটীখনৰ কিছুমান তাৎপৰ্যপূৰ্ণ অনুমোদন আছিল এনেধৰণৰ-\nক)পলায়ন কৰা বনুৱা আটক কৰিবলৈ মেনেজাৰৰ যি ক্ষমতা আছে তাক নোহোৱা কৰিব লাগে।\nখ)এখন বাগানে যাতে আন এখন বাগানলৈ বনুৱ ফুচুলাই নিব নোৱাৰে তাৰ বাবে অসমত যথাযথ বিধি প্ৰণায়ন কৰিব লাগে।\nগ)যদিহে অসমলৈ অধিক বনুৱাক আকৰ্ষণ কৰি আনিব লাগে তেন্তে চুক্তি বা সন্মতি পত্ৰ ধৰণৰ বস্তু এৰাই চলিব লাগে।\nঘ)বাগিচাৰ মালিকে বনুৱাক প্ৰদান কৰা মজুৰি বৃদ্ধি কৰিব লাগে।\nঙ)বেৰেক লাইনত থকা কোৱাৰ্টাৰ ব্যৱস্থাৰপৰা উলিয়াই আনি বনুৱাক(যিসকলে খেতি ল্কৰে) উদাৰভাৱে ভূমি প্ৰদান কৰিব লাগে যাতে তাতে তেওঁলোকে ঘৰ-দূৱাৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ লগতে পাচলিৰ বাগিচা গঢ়িব পাৰে।\nচ)বনুৱাবোৰক নিজৰ স্বাস্থ্যৰ অনুকূলে কামত যোগদান আৰু কাম এৰি যোৱাৰ স্বাধীনতা প্ৰদান কৰিব লাগে।\nএই কমিটীৰ প্ৰতিবেদনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কোনো বিধি প্ৰণায়ন কৰা নহ’ল যদিও ১৯১৫ চনত Act VIII-ৰ জৰিয়তে এক সংশোধনী আনি যোগনিয়াৰ আৰু আৰকাটি(arkatti) ব্যৱস্থা বিলোপ কৰা হ’ল আৰু কেৱল চৰ্দাৰৰ জৰিয়তেহে বনুৱা নিযুক্ত কৰাটো বেলেগ বেলেগ বাগানৰ বাবেও বনুৱাৰ যোগান ধৰিব পাৰিছিল। নতুন বিধি অনুযায়ী এগৰাকী চৰ্দাৰে নিজে কাম কৰা বাগানখনৰ মেনেজাৰৰ পৰা বনুৱা যোগান ধৰাৰ এখন অনুজ্ঞাপত্ৰ ল’বলগাত পৰিল আৰু নিজ বাগিচাখনক বাদ দি আন বাগিচাৰ বাবে বনুৱা যোগান ধৰাত বাধা আৰোপ কৰা হ’ল।\nইয়াৰ পৰৱৰ্তী সময়ৰ বনুৱা নিযুক্তিৰ বিষয়ত অনা বিধিগত সংশোধনী সমূহ আমি নিম্নোক্ত ধৰণে আলোচনা কৰিব পাৰোঁ-\n১৯২০ চনৰ আইন(Act XIII):\nএই আইনখনৰ জৰিয়তে ১৮৫৯ চনৰ Act XIII বিধিখনৰ ভালেমান নিয়ম বিশেষলৈ দীৰ্ঘসময়ৰ বাবে চুক্তিপত্ৰৰ জৰিয়তে বনুৱা নিযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত সংশোধনী অনা হৈছিল। ১৯২০ চনৰ আইনখনৰ দ্বাৰা স্থানীয়ভাৱে কৰা চুক্তিৰ ম্যাদ এবছৰ কৰা হৈছিল। অৱশ্যে এই নিয়ম বহু বাগানে মানি চলা নাছিল আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ সুবিধা, প্ৰলোভন আদি দেখুৱাই বনুৱাবোৰক দীৰ্ঘদিনৰ বাবে একেখন বাগিচাত শ্ৰম কৰিবলৈ বাধ্য কৰি ৰখা হৈছিল। ১৯২১-২২ চনত নিযুক্তি দিয়া Assam Labour Inquiry Committee-ৰ সদস্যৰ মাজত ১৯৫৯ চনৰ Act XIII খন ৰখা-নৰখাক লৈ দুই ধৰণৰ মতামতৰ সৃষ্টি হৈছিল। বিভিন্ন ধৰণৰ বাদ-বিবাদৰ অন্তত ভাৰত চৰকাৰে এগৰাকী গৃহ সদস্য ছাৰ উইলিয়াম ভিনচেন্টে এনে এখন কঠোৰ বিধি বাতিল কৰাটো আধুটো ভাবধাৰাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বুলি মতামত ব্যক্ত কৰিছিল- “The repeal of an act which includedapenalty of imprisonment for breach of contract was in accordance with modern feeling”.\nএই কমিটীখনে ১৮৫৯ চনৰ আইনখন বিলোপ কৰাৰ অনুমোদন জনাইছিল। ১৯২৪ চনত ভাৰত চৰকাৰে এখন নতুন আইন প্ৰণয়ন কৰে যাৰ জৰিয়তে Act XIII বিধিখন ১৯২৬ চনৰ পৰা কাৰ্যকৰী হোৱাকৈ বিলোপ কৰা হয়।\n১৯২৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে স্থানীয় চৰকাৰবোৰক পৰামৰ্শ প্ৰদান কৰি কয় যে চাহ বাগানৰ বনুৱা নিযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত থকা চৰকাৰী নিয়ন্ত্ৰণবোৰ আঁতৰ কৰোৱাৰ সময় সমাগত হৈছে আৰু আইনত যিবোৰ প্ৰয়োজনীয় সংশোধনী আনিব পাৰি তাতহে মবোনিৱেশ কৰিব লাগে। হেন সময়তে ভাৰত চৰকাৰে ৰয়েল কমিছন নিয়োগ কৰে বাবে এই বিষয়ত কোনো সিদ্ধান্ত লোৱা নহ’ল।\nৰয়েল আয়োগৰ অনুমোদনৰ:\nৰয়েল আয়োগে বাগিচাৰ বনুৱা নিযুক্তিৰ প্ৰসংগত দিয়া অনুমোদনৰ সাৰাংশ এনেধৰণৰ-\n১. অসমলৈ হোৱা বনুৱাৰ প্ৰব্ৰজনক উৎসাহিত কৰিব লাগে। ব্যক্তিগতভাৱে বনুৱা আমদানি কৰাতকৈ পৰিয়ালভিত্তিক নিযুক্তি দিব লাগে তথা স্থায়ীভাৱে সংস্থাপনৰ স্বাৰ্থত খেতি কৰিবলৈ ভূমি আবন্টন দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। আয়োগে মত প্ৰকাশ কৰিবলৈ যে অসমৰ বাগানবোৰৰ কষ্টকৰ জীৱন নিৰ্বাহৰ পিছতো দৰিদ্ৰতা আৰু গোলামীৰপৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ বহু লোকে অসমলৈ বনুৱা হিচাপে আহিবলৈ ইচ্ছুক। আয়োগে লাভ কৰা তথ্য অনুযায়ী সেই পৰ্যন্ত প্ৰায় ৬,০০,০০০ প্ৰাক্তন চাহ শ্ৰমিকে অসমৰ চৰকাৰী ভূমিত সংস্থাপিত হৈছিল।\n২. চাহ বাগিচাবোৰে কোনো মধ্যৱৰ্তীৰ সলনি নিজাববীয়াকৈ বনুৱা নিয়োগৰ বিষয়টো চম্বালিব লাগে। চৰকাৰী নিয়ন্ত্ৰণৰ প্ৰয়োজনটো স্বীকাৰ কৰিও আয়োগে বাগিচাৰ মেনেজাৰৰ দ্বাৰা নিযুক্ত কোনো এজেন্সীৰ দ্বাৰা বাধাহীনভাৱে বনুৱাৰ নিযুক্তি দিয়াটোৰ অনুমোদন কৰিছিল।\n৩. ভৱিষ্যতলৈ অহা সকলো বনুৱাক তিনি বছৰৰ কৰ্মজীৱনৰ অন্তত মালিকৰ খৰচত নিজগৃহলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰাৰ সুবিধা দিয়া।\n৪. বাগিচাৰ বনুৱাৰ নিযুক্তি তথা পঢ়িয়াই দিয়া দিশটো তত্ত্বৱধান কৰা আসাম বোৰ্ড(Assam Labour Board)ৰ ঠাইত কন্ট্ৰ’লাৰ অব ইমিগ্ৰ্ন্ট লেবাৰ বা প্ৰৱাসী বনুৱা নিয়ন্ত্ৰক শীৰ্ষক এগৰাকী বিষয়া নিয়োগ কৰিব লাগে, যিয়ে কেৱল এই বিষয়টোৰ লগতে অসমৰ কৰ্মৰত প্ৰৱাসী বনুৱাৰ কল্যাণৰ বিষয়টো তত্ত্বাৱধান কৰিব।\n১৯৩২ চনত আইন:\nAct XXII of 1932 শীৰ্ষক বিধিখনে ৰয়েল কমিছনৰ অনুমোদন সমূহ মানি লৈ নিযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত তিনিধৰণৰ ব্যৱস্থা ৰাখিছিল-\nদুৱাৰত বনুৱাৰ নিযুক্তি:\nঅসমৰ যিকেইখন ‘দুৱাৰ’(Doars) আছিল তাত বনুৱাবোৰে কোনো ধৰণৰ চুক্তি নকৰাকৈ মুকলিভাৱে বাগানত কাম কৰিব পাৰিছিল। তদুপৰি বনুৱাবোৰে ইচ্ছামতে বাগান এৰি গুচি যাব পাৰিছিল। সেয়েহে এনে দুৱাৰ অঞ্চলত স্থাপিত বাগানবোৰত বনুৱাৰ সংকট হৈছিল তেনেই কম। চুক্তিপত্ৰ নথকাৰ বাবে তথা বাগানৰ মালিকৰ দ্বাৰা দণ্ড নোপোৱাৰ বাবেই হয়তো এনে অঞ্চলবোৰত চাহ বাগিচাৰ বিকাশ হৈছিল দ্ৰুতভাৱে। দুৱাৰ অঞ্চলত স্থায়ী বনুৱাৰ সংখ্যা ১৯১৩ চনৰ ১,০৩,০০০ৰ পৰা ১৯১৯ চনত ১,৫০,০০০ লৈ বৃদ্ধি হোৱাটো এক প্ৰাসংগিক পৰিসংখ্যা বুলি ক’ব পাৰি। ১৯১৮-১৯ বৰ্ষত বিহাৰ আৰু উৰিষ্যাত ব্যাপকৰূপত দুৰ্ভিক্ষ হোৱাত আৰু সমত কাম কৰি থকা বহু বনুৱাই স্ব-গৃহলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰাত অসমৰ বাগানসমূহে বনুৱা আমদানি কৰাৰ স্বাৰ্থত ভালেমান লোভনীয় প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছিল। দুৱাৰ অঞ্চলৰ সলনি অসমৰ বাগানলৈ যাতে বনুৱাবোৰ আহে তাৰ বাবেই এনে কৰা হৈছিল বুলি ভাবিব পাৰি।\nদুৱাৰ অঞ্চলত বাগিচাৰ সম্প্ৰসাৰণ আৰু একে সময়তে বনুৱাৰ নাটনি হ’বলৈ আৰম্ভ্ কৰাত ১৯২৪ চনত দুৱাৰৰ বাগানবোৰে Tea District Labour Associationৰ দ্বাৰা বনুৱা নিযুক্তি দিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল। অৱশ্যে এই সন্থাটোক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ এখন স্বেচ্ছামূলক বোৰ্ড গঠন কৰা হ’ল য’ত কলিকতাৰ চাৰিজন, দুৱাৰ এলেকাৰ বাগান মালিকৰ দুজন আৰু অসমৰপৰা এজন প্ৰতিনিধি থাকিল। ১৯৩২ চনৰ পিছত দুবাৰ এলেকাৰ বনুৱা নিযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত Tea District Labour Associationএ ইয়াৰ নিয়মৰ সংশোধনী ঘটাই দুবাৰ এলেকাত তিনিধৰণৰ নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়াৰ অনুমোদন কৰিলে। এই তিনিবিধ প্ৰক্ৰিয়া হৈছে-\n১)সাধাৰণ ছিৰদাৰি ব্যৱস্থা(Ordinary Sirdari),\n২)নিৱাসী ছিলদাৰি(Resident Sirdari) আৰু\n৩)বেতনভোগী নিয়োগবাৰ্তা(Paid Recruiters)\nবাগিচা সলনি কৰিবলৈ বনুৱাক দিয়া প্ৰলোভন:\nবিংশ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্দ্ধলৈ অসমৰ বাগিচাবোৰত দেখা দিয়া এটা প্ৰধান সমস্যা আছিল এখন বাগানৰপৰা আন এখন বাগানলৈ বিভিন্ন প্ৰলোভন দেখুৱাই বনুৱা লৈ যোৱা, এনে এক প্ৰেক্ষাপটত অসমৰ চৰকাৰলৈ এক পৰামৰ্শ আহিল যে চৰকাৰে অধিসূচনা যোগে অসমৰ এটা মহকুমাৰপৰা আন এটা মহকুমাত বনুৱা নিযুক্ত দিয়াটো বন্ধ কৰিব লাগে। অৱশ্যে ৰয়েল কমিছন নিয়োগ কৰাৰ বাবে উল্লিখিত অধিসূচনা দিয়াটো স্থগিত ৰখা হৈছিল। ১৯৩২ চনৰ Tea Districts Emigrant Labour Actৰ জৰিয়তে প্ৰৱাসী বনুৱাক স্ব-গৃহলৈ ঘূৰাই পঠিওৱাৰ দায়িত্ব শেষৰগৰাকী নিয়োগকৰ্তাৰ ওপৰত আৰোপ কৰা হৈছিল। এই বিধিৰ ফলতে ফুচুলাই বনুৱা আন বাগানলৈ নিয়া কাৰবাৰটো বহু পৰিমাণে কমি গৈছিল।\nপঞ্চাশৰ দশকত অসমত বনুৱাৰ নিযুক্তি:\nভাৰতবৰ্ষৰ স্বাধীনতাৰ মাথোঁ পাঁচটা বছৰ পিছত ১৯৫৩ চনত অসমৰ বাগানত বনুৱাৰ নিযুক্তিৰ প্ৰসংগটো এক বেলেগ দৃষ্টিভংগীৰে বিবেচনা কৰা হৈছিল। অসমত নিবনুৱাৰ সংখ্যা বৃদ্ধি, খাদ্যবস্তুৰ সংকট আদিলৈ লক্ষ্য কৰি অসম চৰকাৰে অসমৰ বাহিৰৰপৰা বনুৱা অনাটো বাৰণ কৰিব বিচাৰিলে আৰু ৰাজ্যখনৰ ভিতৰতে যিবোৰ বাগানত বনুৱাৰ সংখ্যা অতিৰিক্ত তাৰ পৰা বনুৱা নিয়োগ কৰাটো উচিত বুলি মত প্ৰকাশ কৰিলে। ভাৰতীয় চাহ সংস্থাই(Indian Tea Association) এনে আঁচনিৰ প্ৰতি বিশেষ আশাবাদী বিশেষ সফলতা নেদেখুৱালে। চৰকাৰে এই ব্যৱস্থাটোৰ জৰিয়তে প্ৰায় ১৫,০০০ বনুৱাক নিয়োগ কৰাৰ পৰিকল্পনা গ্ৰহণ কৰিছিল যদিও ১৯৫৪ চনত মাথোঁ ৫,০০০ বনুৱাকহে নিয়োগ কৰাটো সম্ভৱ হৈছিল। ১৯৫৪ চনৰ জুনত ভাৰতীয় চাহ সংস্থাই ১৯৫৫ চনৰ বাবে অতিৰিক্তভাৱে ২০,০০০ বনুৱাৰ প্ৰয়োজন হ’ব বুলি অনুমান কৰিছিল। অসম চৰকাৰে তেতিয়া অসমৰ ভিতৰতে বদলি কৰিলে সংস্থাপন ভাট্টা(settlement allowance) ৫০ টকাৰপৰা ৬০ টকালৈ(দুটা বা ততোধিক সদস্য থক পৰিয়ালৰ বাবে) আৰু এজনৰ বাবে ৩০ টকালৈ বৃদ্ধি কৰাৰ পৰামৰ্শ দিছিল। ১৯৫৫ চনত অসম চৰকাৰে ৰাজ্যখনৰ বাহিৰৰ পৰা ৫,০০০ বনুৱা অনাত সন্মতি প্ৰদান কৰে, ফেব্ৰুৱাৰী মাহত এই সংখ্যা ১১,০০০ লৈ বৃদ্ধি কৰা হয়। বছৰটোৰ প্ৰাৰম্ভতে এই সংখ্যা পুনৰ বৃদ্ধি পোৱাত ভাৰতীয় চাহ সংস্থাই অতিৰিক্ত বনুৱা শিলচৰ আৰু ৰোয়াৰিহৰ ডিপোটৰ(Depots) পৰা সংগ্ৰহ কৰিবলৈ Tea District Labour Associationক নিৰ্দেশ দিয়ে।\nবনুৱাবোৰে ৰাজ্যখনৰ ভিতৰৰে এখন বাগানৰপৰা আন এখন বাগানলৈ যাবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰাত ১৯৫৭ চনত স্থানীয় ডিপোট ব্যৱস্থা বন্ধ কৰি দিয়া হয়। ১৯৫৯ চনত অসম চৰকাৰে চাহ বাগিচাৰ নিবনুৱাৰ বিষয়ত এখন কেন্দ্ৰীয় কমিটী গঠন কৰি দিয়ে। ভাৰতীয় চাহ সংস্থাৰ ফালৰপৰা উক্ত কমিটীৰ আগত চাহ বাগিচাৰ অদক্ষ বনুৱা(unskilled labour) নিয়োগৰ কথা উলিওৱা হৈছিল আৰু লগতে চাহবনুৱাৰ বাবে নতুন উদ্যোগ আৰু অন্যান্য বৃত্তিমুখী প্ৰশিক্ষণৰ ব্যৱস্থাৰ কথা দোহোৰা হৈছিল। চৰকাৰে যাতে বাগানত উদ্বৃত্ত হৈ পৰা বনুৱাক আন বাগানলৈ(য’ত শ্ৰমিকৰ প্ৰয়োজন আছে) যাবলৈ সৈমান কৰাব পাৰে তাৰ বাবেও ব্যৱস্থা ল’বলৈ কৈছিল। একেদৰে চৰকাৰৰ অনুৰোধত সংস্থাই চাহ বাগানৰ বনুৱাৰ মাজত পৰিয়াল পৰিকল্পনা আঁচনিৰ জ্ঞান সম্প্ৰসাৰণ কৰিছিল।\n১৯৫৯ চনলৈ অসমৰ বাহিৰৰপৰা চাহ বনুৱা অহাটো ভালেখিনি কমি যায়। ১৯৬০ চনৰ আগষ্ট মাহত Industrial Committee on Plantationৰ সভা এখনত বাহিৰৰপৰা বনুৱা অহাটো বন্ধ কৰিব লাগে বুলি কোৱা হয় আৰু বাহিৰৰপৰা বনুৱা আনিলে শাস্তিমূলক ব্যৱস্থা লোৱাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হয়। বাহিৰৰপৰা বনুৱা অনাটো বন্ধ হোৱাত Tea District Labour Associationৰ কোনো কাম নোহোৱা হৈ পৰিল আৰু ১৯৬০ চনৰ ১ ডিচেম্বৰত এই সংগঠনটো ভংগ কৰি দিয়া হ’ল।


প্ৰতিশ্ৰুতি ৰক্ষা কৰি পি. ভি. সিন্ধুৰ সৈতে আইচক্ৰীম খোৱাত ব্যস্ত প্ৰধানমন্ত্ৰী – Pratham Khabar\nঘৰ/ভাৰত/প্ৰতিশ্ৰুতি ৰক্ষা কৰি পি. ভি. সিন্ধুৰ সৈতে আইচক্ৰীম খোৱাত ব্যস্ত প্ৰধানমন্ত্ৰী\nসোমবাৰে, দুবাৰকৈ অলিম্পিক বিজয়ী খেলুৱৈ পি.ভি. সিন্ধুৰ সৈতে নিজ বাসগৃহত আইচক্ৰীমৰ সোৱাদ ল'লে দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে\nPratham Khabar News Send an email আগষ্ট 16, 2021\n0 206 এক মিনিটতকৈ কম\nPrime Minister Narendra Modi had Ice Cream with P.V. Sindhu\nপ্ৰতিশ্ৰুতি ৰক্ষা কৰিলে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে। ভাৰতীয় বেডমিন্টন ষ্টাৰ পি.ভি. সিন্ধুৰ সৈতে আইচক্ৰীম খোৱাত ব্যস্ত প্ৰধানমন্ত্ৰী।\nসোমবাৰে, দুবাৰকৈ অলিম্পিক বিজয়ী খেলুৱৈ পি.ভি. সিন্ধুৰ সৈতে নিজ বাসগৃহত আইচক্ৰীমৰ সোৱাদ ল’লে দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে।\nটকিঅ’ অলিম্পিকত শ্ৰেষ্ঠতা প্ৰদৰ্শন কৰা সকলো ভাৰতীয় ক্ৰীড়াবিদৰ সৈতে সোমবাৰে কথোপকথন কৰে প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে।\nউল্লেখযোগ্য যে, চলিত বৰ্ষৰ জুলাই মাহত অলিম্পিক ক্ৰীড়াবিদৰ সৈতে ভিডিঅ’ কনফাৰেন্সত মিলিত হৈছিল নৰেন্দ্ৰ মোদী। সেই সময়ত তেওঁ কৈছিল, কিদৰে ৰিঅ’ অলিম্পিকৰ সময়ত আইচক্ৰীম খোৱাৰ পৰা বিৰত থাকিবলগীয় হৈছিল খেলুৱৈ পি. ভি. সিন্ধু। টকিঅ’ অলিম্পিকৰ বাবেও সিন্ধুৱে একেই পন্থা হাতত লোৱাৰ কথা কৈছিল মোদীয়ে।\nঅলিম্পিকলৈ যোৱাৰ পূৰ্বে সিন্ধুৰ সৈতে আইচক্ৰীম খোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে। সেই প্ৰতিশ্ৰুতি ৰক্ষা কৰি তেওঁ সোমবাৰে সিন্ধুৰ খালে বাটাৰস্কছ\nটকিঅ’ত ক্ৰীড়াবিদৰ সুন্দৰ প্ৰদৰ্শনক প্ৰশংসা কৰাৰ লগতে সকলোৰে সৈতে মত বিনিময় পৰ্বতো ভাগ লয় দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে।\nAssam daily updates Indian Athlete Narendra Modi News Time Assam News Today P. V.Sindhu Pratham Khabar 24x7 Pratham Khabar TV Prime Minister Narendra Modi had Ice Cream with P.V. Sindhu\nঅশান্ত আফগানিস্তান! ভয়াবহ পৰিস্থিতিৰ বাবে জ’ বাইডেনক জগৰীয়া আফগানী নাগৰিকৰ\nবিয়ালৈ মাজত আছিল মাত্ৰ এমাহ, শৰাইঘাট দলঙৰ পৰা তলত পৰি প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ মৃত্যু


নগদবিহীন মাধ্যমৰ অধীনত সুবিধাসমূহ\nঅসম চৰকাৰৰ এক অভিলাষী স্বাস্থ্য নিশ্চিয়তা আঁচনি\nনাগৰিকসকলৰ কল্যাণ সুনিশ্চিত কৰিবলৈ, বিশেষকৈ অৱহেলিত লোকসকলক সু-স্বাস্থ্যৰ উপহাৰ প্ৰদান কৰিবলৈ এইয়া মুকলি কৰা হৈছে?\nঅসুস্থতা, যদিও সেইয়া দুৰাৰোগ্য বা বিষমেই হওঁক, ঘৰুৱা কামৰ ব্যয়্সমূহৰ ওপৰত বৃহৎ পৰিণামসমূহৰ ব্যাপক বিপৰ্য্যয় আনি দিব পাৰে | তাৰোপৰি, কেতিয়াবা জটিল অসুস্থতা হওঁতে, সীমিত গুণগত চিকিৎসা প্ৰাপ্ত কৰাৰ সুযোগ সীমিত হয় | এইয়া এক সত্য যে, অসমৰ বহুতো মানুহে চিকিৎসা কৰাৰ বাবে ৰাজ্যৰ বাহিৰলৈ যাব লগা হয় , এইদৰে এক অতিৰিক্ত ব্যয় সংঘটিত কৰায়, এইবোৰে তেওঁলোকক অভাৱৰ সন্মুখীন কৰায় | অসম চৰকাৰে অসমৰ প্ৰতিজন নাগৰিকক সহায় কৰাৰ বাবে দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ যে, এনে কঠিন সময়চোৱাত প্ৰতিজন নাগৰিকক অকলে এৰি নিদিয়ে |\nমাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ দৰ্শন “সবকা সাথ সাবকা বিকাশ”ৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ আৰম্ভ কৰা, অটল অমৃত অভিযান হৈছে স্বাস্থ্য সুনিশ্চিত কৰিবৰ বাবে অসম চৰকাৰ এক ধ্বজাধাৰী আঁচনি | এই উচ্চাকাংক্ষী আঁচনিয়ে বিপিএল বা দৰিদ্ৰ সীমা ৰেখাৰ তলৰ প্ৰতিজন ব্যক্তিলৈ আৰু গোটেই অসমজুৰি নিম্ন আয়ৰ পৰিয়ালসমূহলৈ ২ লাখ টকালৈকে ব্যাপক আচ্ছাদনৰ সৈতে আৰু নগদবিহীন চিকিৎসাৰ সুবিধা প্ৰদান কৰিছে, এই চিকিৎসা ছয়টা সাধাৰণতে হোৱা আৰু উচ্চ ব্যয়ৰ ৰোগসমূহৰ গ্ৰুপসমূহ যেনে-(ক) হৃদ ৰোগসমূহ, (খ) কৰ্কট (গ) বৃক্কজনিত ৰোগসমূহ, (ঘ) স্নায়ুভিত্তিক অৱস্থাসমূহ, (ঙ) নৱজাতকাৰ ৰোগসমূহ আৰু (চ) অগ্নিদগ্ধ |\nচিন্তামুক্ত আৰু শ্ৰেষ্ঠ পৰ্য্যায়ৰ চিকিৎসা ছয়্টা বিশেষ বিভাগসমূহৰ ভিতৰত ৪৩৮ অনুমোদিত প্ৰক্ৰিয়াৰ চিকিৎসা প্ৰদান কৰা হয়, অটল অমৃত অভিযান আঁচনি হৈছে প্ৰসৱৰ সময়ত নগদবিহীন চিকিৎসা প্ৰদান কৰা | নগদবিহীন চিকিৎসা যোগ্য পৰিয়ালৰ প্ৰতিজন প্ৰাপ্ত বয়স্ক সদস্যৰ বাবে এক বিশেষ চিনাক্তকৰণ নম্বৰ থকা লেমিনেটেড কাৰ্ডেৰে লেনদেন কৰাৰ সুবিধা প্ৰদান কৰা হয় |\nপ্ৰতিগৰাকী যোগ্য নাবালকক তাৰ/তাইৰ পৰিয়ালৰ মূখ্য ব্যক্তিজনৰ অধীনত অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হয় |\nক্লিক কৰক অসম চৰকাৰৰ চৰকাৰী ৱেবচাইট পৰিদৰ্শন কৰিবলৈ ইয়াত\n২৪ x ৭ শুল্কহীন হেল্পলাইন নম্বৰ-১৮০০ ১০২ ৭৪৮০\nপ্ৰতি বছৰে প্ৰতিটো যোগ্য পৰিয়ালৰ, প্ৰতি গৰাকী ব্যক্তিলৈ ২ লাখ টকাৰ আচ্ছাদন দিয়া হয় |\nনিম্নলিখিত বিশেষ বিভাগসমূহত ৪৩৮ জটিল সেৱাৰ প্ৰক্ৰিয়াক সামৰি নগদবিহীন চিকিৎসা প্ৰদান কৰা হয়: -হৃদ ৰোগসমূহ, কৰ্কট ,বৃক্কজনিত ৰোগসমূহ, স্নায়ুভিত্তিক অৱস্থাসমূহ, নৱজাতকৰ ৰোগসমূহ আৰু অগ্নিদগ্ধ |\nঅসমৰ যিকোনো ঠাইতে তালিকাভুক্ত নেটৱৰ্ক চিকিৎসালয়সমূহত.\nনিম্নলিখিত চহৰসমূহৰ তালিকাভুক্ত চিকিৎসালয়সমূহত: কলকাতা, দিল্লী(এনচিআৰ অঞ্চল), চেন্নাই, বাংগালুৰু, মুম্বাই(কেৱল কেন্সাৰ চিকিৎসা)\n১.২ লাখতকৈ নিম্ন বাৰ্ষিক আয়ৰ (বিপিএল) পৰিয়ালসমূহৰ ব্যক্তিসকললৈ(মুক্ত নামভৰ্তিকৰণ)\n১.২ লাখ আৰু ৫ লাখ( প্ৰতি বছৰে নামমাত্ৰ প্ৰিমিয়াম ১০০/-টকা)ৰ মাজত নিম্ন বাৰ্ষিক আয় (এপিএল)ৰ ব্যক্তিসকল\nতালিকাভুক্তকৰণৰ বিষয়বস্তু হল পৰিয়ালৰ প্ৰতিজন সদস্যৰ সকলো সম্পৰ্কীয় নথিপত্ৰৰ সত্যতা পৰীক্ষা আৰু দাখিল |\nকেন্দ্ৰীয় আৰু ৰাজ্যিক চৰকাৰী কৰ্মচাৰীসকল, বৰ্তমানে কৰি থকা বা অৱসৰ প্ৰাপ্তসকল এই আঁচনিৰ বাবে যোগ্য নহয়\nপি.এম.জে.এ.ৱাই.-আয়ুস্মান ভাৰত আঁচনিৰ অধীনত তালিকাভুক্তকৰন চলি আছে| অনলাইন আবেদনৰ বাবে ইয়াত ক্লিক কৰক\nঅটল অমৃত অভিয়ানত অন্তভূক্ত সকলো এ,পি,এল হিতাধিকাৰীয়ে কাৰ্ডসমূহ নৱীকৰণৰ বাবে ওচৰৰ জিলা তথ্য কেন্দ্ৰ সমূহত পূৰ্বতে পৰিশোধ কৰা মূল্য পৰিশোধ কৰি যোগাযোগ কৰক ৷


এক্সপ্ৰেছবীজ লজিষ্টিক নিযুক্তি 2021 – 50 ডেলিভাৰী বয়/ ছোৱালীৰ খালী পদ - News in Assam- Career News in India\nXpressbees Logistics Recruitment 2021 – 50 Delivery Boy/ Girl Vacancy: এক্সপ্ৰেছবীজ লজিষ্টিক প্ৰাইভেট লিমিটেডে শেহতীয়াকৈ গুৱাহাটীত 50 টা ডেলিভাৰী বয়/গাৰ্ল খালী পদৰ বাবে নিযুক্তিৰ বিজ্ঞাপন মুকলি কৰিছে। আৱেদন কৰিব বিচৰা আগ্ৰহী আৰু যোগ্য প্ৰাৰ্থীসকলে অনলাইন আবেদন পূৰণ কৰিব পাৰে (ইমেইলযোগে)। অনলাইন আবেদন দাখিল কৰাৰ অন্তিম তাৰিখ হৈছে ২৫.১১.২০২১। এক্সপ্ৰেছবীজ লজিষ্টিকছত কেৰিয়াৰ বিচাৰি থকা চাকৰি চিকাৰীসকলৰ বাবে এইটো এটা ভাল সুযোগ। এই চাকৰিটোত আবেদন কৰাৰ আগতে, প্ৰাৰ্থীসকলক শেহতীয়া এক্সপ্ৰেছবীজ লজিষ্টিক চাকৰি অধিসূচনা 2021 সম্পূৰ্ণৰূপে পঢ়ক। এক্সপ্ৰেছবীজ লজিষ্টিকপ্ৰাইভেট লিমিটেডৰ চাকৰিৰ আৱেদনবোৰ অনলাইন (ইমেইলৰ দ্বাৰা) দ্বাৰা সংগ্ৰহ কৰা হয়।\nXpressbees Logistics Delivery Boy/ Girl Recruitment 2021\nThe detailed information on Xpressbees Logistics latest job notification 2021 has been given below and this Xpressbees Logistics recruitment comes under the Government job. The job hunters are requested to read below the Xpressbees Logistics Pvt Ltd. Delivery Boy/ Girl job selection process, eligibility, salary, age limit and applications fee in our NewsinAssam.com website. However, for more accurate information on this Xpressbees Logistics Pvt Ltd. job notification check the official notification which is given below.\nXpressbees Logistics Pvt Ltd. Recruitment 2021\nAll Latest and Upcoming Notifications released on Xpressbees Logistics Pvt Ltd. Recruitment 2021 are updated right here. The important details of Xpressbees Logistics Recruitment 2021 for Delivery Boy/ Girl are highlighted in the table below.\nName of organization Xpressbees Logistics Pvt Ltd.\nJob Role Delivery Boy/ Girl\nএক্সপ্ৰেছবীজ লজিষ্টিকপ্ৰাইভেট লিমিটেড চাকৰিৰ খালী পদ- Xpressbees Logistics Pvt Ltd. Job vacancy\nপদৰ নাম: ডেলিভাৰী বয়/ ছোৱালী\nদৰমহা: 11500 এনটিএইচ + ইন্ধন + ইনচেণ্টিভ + মোবাইল ভাট্টা\nবয়সৰ সীমা: 18 – 40 বছৰ\nশিক্ষাগত অৰ্হতা: এইচ.এছ.এল.চি.\nআৱেদন মাচুল যদি থাকে: নহয়\nএক্সপ্ৰেছবী লজিষ্টিক নিযুক্তিৰ বাবে কেনেদৰে আবেদন কৰিব?- How to apply for Xpressbees Logistics Recruitment ?\nচিভি দাখিল কৰিবলৈ, অন্যান্য প্ৰাসঙ্গিক দস্তাবেজ অনুগ্ৰহ কৰি নিম্নলিখিত অৱস্থানটো দৰ্শন কৰক:\nGorchuk, Near Nisha Dhaba,\nতেওঁলোকে ইমেইলত ৰিজিউমি দাখিল কৰিব পাৰে:- khyatiman.talukdar@xpressbees.com .\nLast date of submission of application: 25/11/2021 .\nঅধিজ জানিবলৈ: ক্লিক কৰক\nBiren Barman says:\nখালি post kon thyt ase,,, নলবাৰী t আছে নেকি জনাব,,\nGuwahatit thaka buli likhai ase updatot