Home CURRENT ISSUES DIPANKAR MALLA BARUAH দীপাংকৰ মল্ল বৰুৱা সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ\nxukhdukh.com September 13, 2015 CURRENT ISSUES, DIPANKAR MALLA BARUAH, দীপাংকৰ মল্ল বৰুৱা, সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ,\nবন্ধ আৰু গুণ্ডাগিৰি\nকেইজনমান শকত আৱত নোদোকা যুৱকে মূৰত ৰুমাল বান্ধি ৰাস্তাত টায়াৰ জ্বলাইছে। হাতত লাঠী লৈ বাছ-গাড়ী-মটৰ ভাঙিছে, শিলগুটি দলিয়াইছে। ব্যক্তিগত বাহনত যোৱা লোকক কোনো সোধ পোচ নকৰাকৈ ভাবুকি দিছে। টিভি কেমেৰামেন দেখি একগোট হৈ হাত ভৰি জোকাৰি উল্লাসত ফটো উঠিছে। এয়া কোনো সস্তীয়া হিন্দী চিনেমাৰ গুণ্ডাৰাজৰ দৃশ্য নহয়। বৰং যোৱা ১২ ছেপ্তেম্বৰৰ অসম বন্ধৰ সময়ত টেলিভিছনৰ পৰ্দাত দেখা কেইটামান দৃশ্য এয়া।\nঅসমত এতিয়া যিকোনো প্ৰতিবাদৰ এটাই ভাষা – ‘বন্ধ’। বন্ধ এটা দিব পৰাটোৱেই যেন সংগঠন এটাৰ বাবে চৰম সাফল্যৰ প্ৰতীক। বহুতো সংগঠনৰ বাবে বন্ধ ঘোষণা কৰাটো হ’ল নিজৰ অস্তিত্ব প্ৰতিপন্ন কৰাৰ একমাত্ৰ উপায়। আজিৰ সময়ত বন্ধৰ সংখ্যা ইমানেই বাঢ়ি গৈছে যে কি কাৰণত, কোনে বন্ধ দিছে সেই কথা নজনাকৈয়ে মানুহে বন্ধ পালন কৰে। বন্ধৰ ঘোষিত লক্ষ্য কিমানখিনি সফল হয় সেয়াও সন্দেহৰ বিষয়। আজিলৈকে বন্ধ ঘোষণা কৰা কোনোবা সংগঠনে বুকুত হাত থৈ ক’ব পাৰিবনে বন্ধই তেওঁলোকৰ ইপ্সিত লক্ষ্যত সম্পূৰ্ণকৈ উপনীত কৰাব পাৰিছে বুলি ?\nসাধাৰণতে চৰকাৰ বা প্ৰশাসনৰ অন্যায় বা অবিচাৰৰ বিৰুদ্ধে বন্ধ ঘোষণা কৰা হয়। কিন্তু বন্ধই সেই অন্যায় অবিচাৰ নাইকীয়া কৰিব পাৰেনে? কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে সমগ্ৰ দেশৰ বাবে জাৰী কৰা অধিসূচনাৰ বিৰুদ্ধে দিয়া অসম বন্ধই চৰকাৰৰ ওপৰত কিবা প্ৰভাৱ পেলাব পাৰিবনে? বন্ধই ৰাজনৈতিক নেতা, দৰমহা ভোগী চাকৰিয়াল, ঠিকাদাৰ, ব্যৱসায়ী সকলৰ একো ক্ষতি নকৰে। কিন্তু খাটিখোৱা, দিন হাজিৰা কৰা, নিমাখিত, দুখীয়া দৰিদ্ৰ মানুহ খিনিক বন্ধই বঞ্চিত কৰে উপাৰ্জনৰ পৰা। সঘনে হোৱা বন্ধই দুখীয়া মানুহৰ জীৱন যাপন কৰি তোলে দুৰ্বিসহ, কেতিয়াবা হয়তো তেওঁলোকৰ আখলতো জুই নজ্বলে। বন্ধৰ নামত এই সৰ্বহাৰা লোক সকলক শাস্তি দিয়াৰ অধিকাৰ এই সংগঠনবোৰক কোনে প্ৰদান কৰিলে?\nবন্ধ সফল কৰিবলৈ এচাম গুণ্ডাজাতীয় মানুহে ৰাস্তাত টায়াৰ জ্বলাই, শিলগুটি দলিয়াই, লাঠীৰে কোবাই মানুহ আৰু গাড়ী মটৰৰ ক্ষতি কৰিবলৈ কিদৰে সাহস পায়? এইখন ৰাজ্যত আৰক্ষী, প্ৰশাসন বুলি কিবা ব্যৱস্থা সঁচাকৈয়ে আছেনে নাই? মানুহক ডকা হকা দি, সম্পত্তি ধ্বংস কৰি জোৰ জুলুমেৰে বন্ধ পালন কৰোৱা সেই গুণ্ডা কেইটাৰ ওপৰত কোনো আইন কানুন নচলে নেকি? এখন স্বাধীন দেশত এইদৰে কোনোবাই মানুহৰ আহ যাহ, উপাৰ্জনৰ উপায়, অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰীৰ যোগান কিদৰে বন্ধ কৰিব পাৰে? নানান কাৰণত আন ৰাজ্যৰ পৰা বা বিদেশৰ পৰা আগতীয়া পৰিকল্পনা কৰি অহা লোক সকলে বন্ধৰ বাবে সন্মুখীন হোৱা লোকচানৰ কথা আৰু তেওঁলোকৰ সন্মুখত ৰাজ্যখনৰ লাঘৱ হোৱা সন্মানৰ কথা সেই সংগঠন বোৰৰ নেতাবোৰৰ মগজুলৈ কেতিয়াবা আহেনে? সঘন বন্ধই আমাৰ দুখীয়া ৰাজ্যখনৰ অৰ্থনীতিতিত কেনে ধৰণৰ মাধমাৰ শোধাব পাৰে এই থথাকথিত জাতীয়তাবাদী নেতা সকলে কেতিয়াবা চিন্তা কৰি চাইছেনে? চিকিত্সালয়লৈ গৈ থকা মূমুৰ্ষ ৰোগীয়ে বন্ধৰ কাৰণে যদি প্ৰাণ হেৰুৱাব লগীয়া হয়, তাৰ দায়িত্ব লবলৈ বন্ধ ঘোষণা কৰা সংগঠনবোৰৰ নেতা সকলৰ সৎসাহস হ’বনে?\nমানুহে অন্যায়ৰ প্ৰতিবাদ কৰাৰ বহুতো উপায় আছে। গণতান্ত্ৰিক আন্দোলনৰ অনেক উপায় আছে। সৰ্ব সাধাৰণ মানুহে যদি প্ৰতিবাদৰ কাৰণ বিচাৰি পায়, নিজেই হিল দল ভাঙি প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ ওলাই আহিব। বন্ধ এটা ঘোষণা কৰাৰ আগতে বন্ধ দিয়া বিষয়টোৰ ওপৰত জনসাধাৰণৰ মতামতক কোনোবাই গুৰুত্ব দিয়েনে? কোনোবা এটা সংগঠনে কোনো এটা বিষয়ত মইমতালিৰে বন্ধ ঘোষণা কৰিব আৰু বন্ধ পালন কৰিবলৈ মানুহক জোৰ জুলুম কৰিব। এইটো কেনে ধৰণৰ কথা?\nগুণ্ডাগিৰি, জোৰ জুলুম কৰি সাধাৰণ মানুহক বন্ধ পালন কৰিবলৈ বাধ্য কৰোৱা সংগঠন সমূহৰ বিৰুদ্ধে আইনী ব্যৱস্থা লোৱা উচিত। উচ্চতম ন্যায়ালয়ে ১৯৯৮ চনৰ এটা নিৰ্দেশত বন্ধৰ নামত সাধাৰণ জনসাধাৰণক হাৰাশাস্তি কৰাটো বে-আইনী বুলি ঘোষণা কৰি থৈছে। কিন্তু দুখৰ কথা এয়ে যে ৰাজনৈতিক লাভালাভৰ অংকত বন্ধৰ নামত মানুহক জীয়াতু ভূগিবলৈ বাধ্য কৰোৱা এই সংগঠন সমূহৰ বিৰুদ্ধে কেতিয়াও কোনো ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা নহয়। তথাকথিত সংগঠন সমূহেও আগ পিচ নুগুণি এচাম মানুহৰ এলাহ, কৰ্ম বিমুখতাৰ সুযোগ গ্ৰহণ কৰি চলাই গৈ আছে বন্ধৰ নামত গুণ্ডাগিৰি।\nবন্ধৰ নামত চলা এই গুণ্ডাগিৰিৰ অৱসান ঘটোৱাৰ সময় হ’ল। ৰাইজে এই বন্ধ সংস্কৃতিৰ বিৰুদ্ধে মাৰ বান্ধি ওলাই অহাৰ সময় সমাগত। আমি সকলোৱে উপলব্ধি কৰিব লাগিব যে এনে বন্ধই কিছুমান সংগঠনৰ নেতা পালিনেতাৰ বাহিৰে আন কাকো সহায় নকৰে। জনতাই বুজি পাব লাগে যে যিসময়ত একোটা বন্ধই সাধাৰণ মানুহৰ জীৱন দুৰ্বিসহ কৰি তোলে, সেই সময়ত বন্ধ ঘোষণা কৰা সংগঠনৰ নেতা, পালিনেতা সকল ব্যস্ত থাকে কোনোবা ৰাজনৈতিক দল বা সংগঠনৰ পৰা অনুগ্ৰহ লাভৰ হিচাপ নিকাচত। প্ৰায়বোৰ বন্ধৰ নেপথ্যত থাকে ধনৰ ভাগ বতৰা। সেয়েহে বন্ধৰ এই অশুভ পৰম্পৰাৰ অৱসান যিমান সোনকালে ঘটে ৰাজ্যখনৰ বাবে সিমানেই মংগল। কাম বন বন্ধ কৰি প্ৰতিবাদ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰতিবাদৰ আন উপায় বিচাৰিবৰ হ’ল। বন্ধ ঘোষণা কৰা সংগঠনবোৰক ৰাইজৰ বিলাই বিপত্তিৰ বাবে জবাবদিহী কৰিবৰ হ’ল। দুখীয়া দৰিদ্ৰ জনতাৰ পেটৰ ভাত কাঢ়ি নিয়া এই বন্ধ সংস্কৃতি শেষ কৰিবলৈ সাধাৰণ ৰাইজে মাৰ বান্ধি বন্ধৰ আহ্বান বিফল কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিবৰ হ’ল। ৰাজ্যখনৰ জনতাৰ হিতৰ কাৰণে আমাক বন্ধ সংস্কৃতি নালাগে, কৰ্ম সংস্কৃতিহে লাগে।\nTags # CURRENT ISSUES # DIPANKAR MALLA BARUAH # দীপাংকৰ মল্ল বৰুৱা # সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ\nBy xukhdukh.com on September 13, 2015


March 2019 - Republic NE\nবুধবাৰে অসমলৈ আহিব দেশৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ৰামনাথ কোবিন্দ\nনলবাৰী আছুৰ ক্ৰীড়া সম্পাদক কংকন কলিতা্ক বিজেপি কৰ্মীৰ আক্ৰমণ; আটক ২\nহাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাক লৈ ৰাজ্যজুৰি আনন্দৰ বন্যা বৈ থকাৰ সময়ত গোৱালপাৰাত অঘটন; অনুতীৰ্ণ হোৱা ছাত্ৰীৰ আত্মহত্যা\n১৯ আগষ্টত ডিব্রুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত ‘নীলিম চৌধুৰী সোঁৱৰণি আন্ত:আৱাস ভলীবল প্ৰতিযোগিতা’\nপূৰ্বাঞ্চল টাই সাহিত্য সভাৰ কেন্দ্ৰীয় উপ-সভাপতি হেমেন সন্দিকৈৰ পৰলোকপ্ৰাপ্তি\nগুৱাহাটীত কৰ্মৰত টীয়কৰ শিক্ষক সন্ধানহীন\nবিজেপিৰ ‘ম্যেইন ভী চৌকিদাৰ’ৰ প্ৰত্যুত্তৰত কংগ্ৰেছৰ ‘ম্যেইন ভী বেৰৌজগাৰ’ অভিযান আৰম্ভ\nকামাখ্যা গে’টৰ ভাৰাঘৰত ছাত্ৰীৰ ৰহস্যজনক মৃতদেহ উদ্ধাৰ; ভাৰাঘৰৰ মালিকৰ বিৰুদ্ধে হত্যাৰ অভিযোগ\nডিজিটেল ডেস্ক, ৰিপাব্লিক এন. ই., গুৱাহাটী, ৩১ মাৰ্চ, ২০১৯ঃ- আন এক বৃহৎ কাৰ্যৰ দিশত অগ্ৰসৰ হৈছে Indian Space Research Organisation চমুকৈ ISRO। প্ৰাপ্ত তথ্য অনুসৰি, ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থাটোৱে ১ এপ্ৰিল তাৰিখ সোমবাৰে অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ শ্ৰীহৰিকোটাৰ সতীশ ধৱন মহাকাশ গৱেষণা কেন্দ্ৰৰ পৰা ভাৰতীয় সময় অনুসৰি পুৱা ৯ বাজি ৩০ মিনিটত PSLV45, EMISATসহ আন ২৮টা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ …\nডিজিটেল ডেস্ক, ৰিপাব্লিক এন. ই., গুৱাহাটী, ৩১ মাৰ্চ, ২০১৯ঃ- সমাগত লোকসভা নিৰ্বাচনৰ প্ৰাকমুহূৰ্তত ভাৰতীয় ্জনতা পাৰ্টী দেশজুৰি অব্যাহত ৰখা ‘ম্যেইন ভী চৌকিদাৰ’ অভিযানৰ প্ৰত্যুত্তৰ দিবলৈ আগবাঢ়িছে কংগ্ৰেছ দল। প্ৰাপ্ত তথ্য অনুসৰি, বিজেপিৰ ‘ম্যেইন ভী চৌকিদাৰ’ৰ প্ৰত্যুত্তৰত কংগ্ৰেছে আৰম্ভ কৰিছে ‘ম্যেইন ভী বেৰৌজগাৰ’ শীৰ্ষক অভিযানৰ। মন কৰিবলগীয়া কথা যে, বিগত লোকসভা নিৰ্বাচনত বিজেপি দলে শাসনলৈ অহাৰ পূৰ্বে নিৰ্বাচনী …\nডিজিটেল ডেস্ক, ৰিপাব্লিক এন. ই., গুৱাহাটী, ৩১ মাৰ্চ, ২০১৯ঃ- এগৰাকী ছাত্ৰীৰ ৰহস্যজনক মৃত্যুৱে জোকাৰি গৈছে গুৱাহাটী মহানগৰীক। প্ৰাপ্ত তথ্য অনুসৰি, গুৱাহাটীৰ কামাখ্যা গে’টৰ এটি ভাৰাঘৰত দেওবাৰে ঋতু সিং নামৰ এগৰাকী ছাত্ৰীক চিপ লৈ থকা অৱস্থাত উদ্ধাৰ হয়। উল্লেখযোগ্য যে, কে.আৰ.বি. ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰীগৰাকীক ভাৰাঘৰৰ মালিক বকুল দাসে হত্যা কৰা বুলি তেওঁৰ পৰিয়ালবৰ্গই অভিযোগ উত্থাপন কৰিছে।\nহাটশিঙিমাৰীৰ বেপাৰীপাৰাত দুৰ্ঘটনাত এজন কিশোৰ নিহত\nডিজিটেল ডেস্ক, ৰিপাব্লিক এন. ই., হাটশিঙিমাৰী, ৩১ মাৰ্চ, ২০১৯ঃ- দেওবাৰে হাটশিঙিমাৰীত এক শোকাৱহ পথ দুৰ্ঘটনা সংঘটিত হয়। প্ৰাপ্ত তথ্য অনুসৰি, হাটশিঙিমাৰীৰ বেপাৰীপাৰাত এখন তীব্ৰবেগী মালভৰ্তি ট্ৰাকৰ খুন্দাত আমিৰ আলী নামৰ এটি ১৫ বছৰীয়া কিশোৰৰ মৃত্যু হয়। উল্লেখযোগ্য যে, ইতিমধ্যে আৰক্ষীয়ে দুৰ্ঘটনা সংঘটিত কৰা ট্ৰাকখন জব্দ কৰা বুলি জানিব পৰা গৈছে।\nযোৰহাট মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰীনিবাসত ছাত্ৰীৰ ৰহস্যজনক মৃত্যু\nডিজিটেল ডেস্ক, ৰিপাব্লিক এন. ই., যোৰহাট, ৩১ মাৰ্চ, ২০১৯ঃ- এগৰাকী ছাত্ৰীৰ ৰহস্যজনক মৃত্যুৱে সমগ্ৰ যোৰহাট জিলাতে তীব্ৰ চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰিছে। প্ৰাপ্ত তথ্য অনুসৰি, শনিবাৰে নিশা যোৰহাট মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰীনিবাসৰ ওপৰ মহলাত জয়শ্ৰী ডেকা নামৰ এগৰাকী ছাত্ৰী ডিঙিত চিপ লৈ থকা অৱস্থাত উদ্ধাৰ হয়। উল্লেখযোগ্য যে, স্নাতক চতুৰ্থ ষান্মাসিকত অধ্যয়নৰ এনে ৰহস্যজনক মৃত্যুৱে সমগ্ৰ জিলাখনতেই মিশ্ৰিত প্ৰতিক্ৰিয়াৰ …\nকাছাৰত সংঘটিত ভয়ংকৰ পথ দুৰ্ঘটনাত দুজন নিহত\nডিজিটেল ডেস্ক, ৰিপাব্লিক এন. ই., কাছাৰ, ৩১ মাৰ্চ, ২০১৯ঃ- শনিবাৰে কাছাৰত এক শোকাৱহ পথ দুৰ্ঘটনা সংঘটিত হয়। প্ৰাপ্ত তথ্য অনুসৰি, কাছাৰৰ উজান তাৰাপুৰত এখন অজ্ঞাত বাহনৰ খুন্দাত বৰজবি সিং আৰু নজমূল ইছলাম নামৰ যুৱক দুজনৰ মৃত্যু হয়। উল্লেখযোগ্য যে, বাশঁকান্দি চন্দ্ৰপুৰৰ যুৱক দুজনে এক অনুষ্ঠানত অংশ লৈ বাইকেৰে ঘৰলৈ উভতাৰ সময়তেই দুৰ্ঘটনা সংঘটিত হয় বুলি জানিব …\nধুবুৰীৰ চাপৰত সংঘটিত ভয়ংকৰ পথ দুৰ্ঘটনাত এজন নিহত; আহত ১\nডিজিটেল ডেস্ক, ৰিপাব্লিক এন. ই., ধুবুৰী, ৩০ মাৰ্চ, ২০১৯ঃ- শনিবাৰে ধুবুৰী জিলাৰ চাপৰত এক ভয়ংকৰ পথ দুৰ্ঘটনা সংঘটিত হয়। প্ৰাপ্ত তথ্য অনুসৰি, চাপৰৰ শালকোচাত ৩১নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথত এখন তীব্ৰবেগী ডাম্পাৰ আৰু এখন বাইকৰ মুখামুখি সংঘৰ্ষত মহিবুল মণ্ডল নামৰ বাইক আৰোহীজনৰ থিতাতে মৃত্যু হয়। উল্লেখযোগ্য যে, নিহত ব্যক্তিজনৰ ঘৰ ধীৰেৰচৰ প্ৰথম খণ্ড গাঁৱত বুলি জানিব পৰা গৈছে। …\nআই.চি.ইউ.ত ভৰ্তি কিশোৰী ৰোগীক যৌন নিৰ্যাতন; উত্তৰ গুৱাহাটীৰ জি.এন.আৰ.চি.ৰ স্বাস্থ্যকৰ্মী আটক\nডিজিটেল ডেস্ক, ৰিপাব্লিক এন. ই., গুৱাহাটী, ৩০ মাৰ্চ, ২০১৯ঃ- উত্তৰ গুৱাহাটীৰ জি.এন.আৰ.চি.ত সংঘটিত হ’ল এক লজ্জাজনক ঘটনা। প্ৰাপ্ত তথ্য অনুসৰি, চিকিৎসালয়খনৰ আই.চি.ইউ.ত ভৰ্তি হোৱা এগৰাকী ৰুগীয়া কিশোৰীক যৌন নিৰ্যাতন চলাই উত্তৰ গুৱাহাটী গৌৰীপুৰ আৰক্ষীৰহাতত আটক হ’ল চানমহম্মদ আলী নামৰ এজন স্বাস্থ্যকৰ্মী। উল্লেখযোগ্য যে, মহিলা স্বাস্থ্যকৰ্মীৰ অনুপস্থিতিত লম্পট স্বাস্থ্যকৰ্মীজনে আই.চি.ইউ.ৰ বিদ্যুত সংযোগ ব্যাহত কৰি ১৩ বছৰীয়া কিশোৰীগৰাকীক নিশাৰ ভিতৰত …\nমৃত গৰু ভক্ষণ কৰি ডিমৌত অৰ্ধশতাধিক শগুণৰ মৃত্যু; বিষক্ৰিয়াত আক্ৰান্ত ১০০ৰো অধিক\nডিজিটেল ডেস্ক, ৰিপাব্লিক এন. ই., ডিমৌ, ৩০ মাৰ্চ, ২০১৯ঃ- শগুণৰ মৃত্যু উপত্যকালৈ পৰিণত হ’ল ডিমৌৰ সমীপৰ বাম ৰজাবাৰী নলনী পথাৰ। প্ৰাপ্ত তথ্য অনুসৰি, মৃত গৰু ভক্ষণ কৰি শুক্ৰবাৰে সন্ধিয়া অৰ্ধ শতাধিক শগুণ মৃত্যু হোৱাৰ বিপৰীতে ১০০ৰো অধিক বিষক্ৰিয়াত আক্ৰান্ত হৈ অসুস্থ হৈ পৰিছে। উল্লেখযোগ্য যে, অঞ্চলটোৰ স্থানীয় কেইজনমান যুৱকৰ তৎপৰতাত আন বহুকেইটা শগুণ বিষক্ৰিয়াৰ পৰা …\nডিজিটেল ডেস্ক, ৰিপাব্লিক এন. ই., লিডু, ২৭ মাৰ্চ, ২০১৯ঃ- মাৰ্ঘেৰিটাত সংঘটিত এক লজ্জাজনক ঘটনাই চৌদিশে চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰিছে। প্ৰাপ্ত তথ্য অনুসৰি, মাৰ্ঘেৰিটাৰ লিডুত নিজৰ ভিনিহিয়েকৰ কামনাৰ বলি হ’ল ১৯ বছৰীয়া খুলশালী। উল্লেখযোগ্য যে, গাড়ীৰ ভিতৰত খুলশালীয়েকক যৌন নিৰ্যাতন চলোৱাৰ অভিযোগত মুকেশ পণ্ডিত নামৰ লম্পটটোক আৰক্ষীয়ে আটক কৰিছে।


মইনাহঁতলৈ মজা মজা সাধুকথা - ৱিকিউৎস\nমইনাহঁতলৈ মজা মজা সাধুকথা\nমইনাহঁতলৈ মজা মজা সাধুকথা (২০২১)\nলেখক: ৰত্নেশ্বৰ বৰা\n51295মইনাহঁতলৈ মজা মজা সাধুকথাৰত্নেশ্বৰ বৰা২০২১\nনিউ মাৰ্কেট, ডিব্ৰুগড়-০১\nMoinahataloi Moja Moja Sadhu Katha isabook of folk tales for children composed by Shri Ratneswar Bora and published by Gayatree Boruah on behalf of Kaustubh Prakashan, Dibrugarh-01. Printed at Kaustubh Printers, Milan Nagar, Dibrugarh-03\nPrice : ₹100/-\nমইনাহঁতলৈ মজা মজা সাধু কথাঃ ৰত্নেশ্বৰ বৰাৰ সাধু সংকলন। কৌস্তুভ প্ৰকাশন, নিউ মাৰ্কেট, ডিব্ৰুগড়ৰ হৈ শ্ৰীমতী গায়ত্ৰী বৰুৱাৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত আৰু কৌস্তুভ প্ৰিন্টাৰ্ছ্, মিলন নগৰত মুদ্ৰিত।\nপ্ৰথম প্ৰকাশঃ এপ্ৰিল, ২০২১ খ্ৰীষ্টাব্দ।\n© গ্ৰন্থস্বত্বঃ লেখক\nপ্ৰচ্ছদ /স্কেচঃ ইণ্টাৰনেট\nমৰমৰ গুঞ্জ্ (শ্ৰেয়স্ শিৱাংগ বৰা),\nতোমাৰ জীৱনৰ কাহিলী পুৱাৰ\nপ্ৰথম বাৰ্ষিক জন্মদিনত\nসেই যে দুখনি হাত গোল গোল\nগুজি দিলোঁ এপাহি ফুল আমোলমোল\nএটি সৰগীয় তৰাৰ সন্ধানত ...।\nককা যি ককা\nঅকণিহঁত, এই সৰু কিতাপখনত তোমালোকলৈ বুলি এমুঠি মৌ মিঠা সাধু আগবঢ়ালোঁ। সাধুবোৰ পঢ়ি চাবাচোন। তোমালোকৰ কুমলীয়া মনৰ লগত খাপ খোৱাকৈ সাধুবোৰ যুগুতোৱা হৈছে। কয় নহয় ‘কুঁহিপাত কুমলীয়া গছৰ আগত/কুঁহিপাঠ কুমলীয়া আমাৰ হাতত’। তোমালোকে পঢ়িলেই গম পাবা প্ৰতিটো সাধুতে পৰোপকাৰ, দয়া, ক্ষমা, অহিংসা আদি মহৎ গুণবোৰ ফুটি উঠিছে। জীৱনত উজলি উঠিবলৈ তোমালোকেও এই গুণবোৰ আয়ত্ত কৰিবলৈ যত্ন কৰিবা। ইফালে প্ৰতিটো সাধুৰ লগতে কিছু ব্যাকৰণৰ প্ৰশ্নও আছে। সেইবোৰ অনুশীলন কৰিবা দেই।\nআৰু এটা কথা আছে পাই। ইয়াত থকা আটাইকেইটা সাধু ‘দৈনিক অসম’, ‘দৈনিক জনমভূমি’, ‘মুকুতা’ আদি কাকত আলোচনীত ইতিমধ্যে প্ৰকাশ পাইছিল। তোমালোকেও সাধু কথা, মহৎলোকৰ জীৱনী, কবিতা আদি লিখি কাকত-আলোচনীলৈ পঠাবা কিন্তু, ক’লো একা। মই পঢ়িবলৈ পাব লাগিব।\nকিতাপখন প্ৰকাশ কৰা কাৰণে কৌস্তুভ প্ৰকাশনলৈ মোৰ কৃতজ্ঞতা জনালোঁ। ইতি\nপশ্চিম মিলন নগৰ ৰত্নেশ্বৰ বৰা\nডিব্ৰুগড়—৭৮৬০০৩ ভ্ৰাম্যভাষ ৮৪৮৬২০৭১৪২\nশিৱ-পাৰ্বতী আৰু এটা শিয়ালৰ সাধু\nএখন হাবিত এটা শিয়াল আছিল। তেতিয়াৰ দিনত শিয়ালবিলাকে যেনিয়ে-তেনিয়ে পিন পিনাই ফুৰিছিল। সেই যে ‘হুৱা-হুৱা, ক্যায়া হুৱা, ৰাজা হুৱা’ সাধুটো মনত নাই জানো? আজিকালি কিন্তু শিয়াল দেখিবলৈকে নাইকিয়া হ’ল। মানুহ যে ইমান নিষ্ঠুৰ, খেদি খেদি শিয়াল মাৰে।\nতাৰ পিছত কি হ’ল জানা? এদিন শিয়ালটোক ভোকে শানে কটাদি কাটিছে। গোটেইখন বিচাৰি চলাথ কৰিও সি ক'তো খুদকণ এটাও মুখত দিবলৈ পোৱা নাই। তেনেতে এঠাইত সি মৰা ঘোঁৰা এটা দেখিলে ৷ গতিকে তাৰ বাবে গাখীৰতে ম'হৰ খুঁটি। সি ঘোঁৰাটোৰ পেটৰ ভিতৰৰ কোমল নাৰী-ভুৰুবোৰ প্ৰথমে দকচি কচি খাবলৈ ধৰিলে৷ খাই খাই সি পেটৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল। সেইদিনা ভীষণ চোকা ৰ’দ দিছিল। ঘোঁৰাটোৰ ছালচটা ৰ'দত চেপেটা লাগিল। বপুৰা শিয়ালটো ওলাব নোৱৰা হৈ মহা পয়মাল ঘটিল। তেনেতে সেইপিনে শিৱ আৰু পাৰ্বতী কথা পাতি পাতি ফুৰিবলৈ গৈছিল।\n“মোৰ ৰাজ্যত কোনে কথা পাতিছে?'—শিয়ালে ক’লে।\n‘আমি শিৱ আৰু পাৰ্বতী’—ভগৱান শিৱই ক’লে।\n“তোমালোক শিৱ-পাৰ্বতী নহয়, মোক ভুচুং পহু সজাইছা’—শিয়ালে ক'লে।\n‘সইত সইত, তিনি সইত খাইছোঁ। আমিয়েই শিৱ-পাৰ্বতী’—শিৱই ক’লে।\n‘তেন্তে বৰষুণ এজাক দি দেখুওৱা। তেহে সঁচা-মিছা প্ৰমাণ [ ৭ ]\nমুহূৰ্ততে শিৱই এজাক বৰষুণ দিয়ালে। মৰা ঘোঁৰাৰ ছালখন কোমল হ’ল। শিয়ালটো ওলাই ভিৰাই লৰ মাৰিলে। বন্য প্ৰাণীবোৰৰ ভিতৰত শিয়াল সঁচাই বৰ ধূৰ্ত। অকণিহঁত, তোমালোকে ভিৰাই লৰ মৰা, ভুচুং পহু সজোৱা, ভোকে শানে কটা, গাখীৰতে ম'হৰ খুঁটি—এই জঁটুৱা ঠাঁচকেইটাৰে একোটা বাক্য ৰচনা কৰিবা। নোৱাৰিলে ছাৰ, বাইদেউৰাক সুধি ল’বা।\n(দৈনিক অসম, গুৱাহাটী, ৩১ জুলাই, ২০১৬ চন)\nজলদস্যু, মইনা চৰাই আৰু\nসেউজীয়া অৰণ্যৰ সাধু\nঅকণিহঁত, মইনা চৰাইৰ সুললিত মাত তোমালোকে নিশ্চয় শুনিছা। নুশুনিলেও আচৰিত হ'ব লগা একো নাই। কাৰণ, গছ থাকিলেহে মইনাই তাতে পৰি সুমধুৰ গীত জুৰিব। বাগিকুঠাৰ মাৰি আমাৰ অৰণ্যৰ বুকু তহিলং কৰা নাই জানো? কিন্তু এসময়ত আমাৰ চৌপাশ গছ-গছনিৰে ভৰি আছিল। সেই কাৰণে মইনা চৰাইও য’তে-ত’তে দেধাৰ আছিল। সেই কাৰণে মানুহৰ নাম থৈছিল ‘মইনা’, ‘মইনাজান’, ‘মইনামতী’ ইত্যাদি। ঠাইৰ নাম থৈছিল মইনাপাৰা, মইনাগুৰি ইত্যাদি। ভূপেনদায়ো গাইছিল, ‘মইনাজান, মইনাজান ..।\nএতিয়া মইনা চৰাইৰ সাধু এটা কওঁ শুনা। সূৰ্যদ্বীপ নামৰ এখন ৰাজ্য আছিল। সেই ৰাজ্যৰ অধিপতি মাংলু আৰু তেওঁৰ চৰ্দাৰসকল। এদিন সেই ৰাজ্যত এটা জলদস্যুৰ প্ৰৱেশ ঘটিল। বপুৰাৰ হাতত এটা মইনা চৰাই। চৰাইটোৱে হিয়া শাঁত পৰাকৈ গীত গাব পাৰে। জলদস্যুৱে মাংলু আৰু তেওঁৰ চৰ্দাৰহঁতক মইনা চৰাইটোৰ দৰে গীত গাবলৈ ক'লে। তেওঁলোকে নোৱাৰিলে, ঠোঁট-মুখ চেলেকিলে। জলদস্যুৱে আটাইকেইজনকে বন্দী কৰিলে আৰু কলখোৱা ধাতু বাজ কৰাৰ ভাবুকি দিলে। তেনেতে, চৰ্দাৰৰ ল'ৰা-ছোৱালীকেইটাই জলকুঁৱৰীৰ সহায়ত এখন সেউজীয়া চালে চকুৰোৱা উদ্যান পাতিলে। উদ্যানত মইনা চৰাইটোৱে আপোনমনে প্ৰাণ খুলি গান গালে। জলদস্যুৱে বুজিলে যে প্ৰাকৃতিক [ ৯ ]\nপৰিৱেশেৰেহে হৃদয় জিনিব পাৰি, হিংসাৰে নহয়। তেওঁ মাংলু, চৰ্দাৰ আৰু মইনা চৰাই⸺আটাইকে মুকলি কৰি দিলে। অকণিহঁত, তোমালোকে ‘বাগিকুঠাৰ মৰা’, ‘তহিলং কৰা’ এই খণ্ডবাক্যকেইটাৰে একোটা বাক্য ৰচনা কৰিবা। নোৱাৰিলে ছাৰ-বাইদেউৰাক সুধি ল’বা।\n(দৈনিক অসম, গুৱাহাটী, ১০ জুলাই, ২০১৬ চন)\n(মিজো পাহাৰৰ সাধু)\nবান্দৰ আৰু দোলনা\nপুৰণি দিনৰ কথা। এটা বান্দৰে এখন অৰণ্যত এখন দোলনা সাজি লৈছিল। বান্দৰবিলাক এনেও বৰ বুধিয়ক, মানুহৰ পূৰ্ব পুৰুষহে। তাৰ পিছত কি হ’ল জানা?\nবান্দৰটোৱে সেই দোলনাখনতে দুলি দুলি ধেমালি কৰে আৰু গায়—আহাঁ বতাহ আঁহা/উত্তৰ দিশৰপৰা আহাঁ.../ মোৰ কাষলৈ আহাঁ।\nএদিন তেনেদৰে বান্দৰটোৱে গান গাই খেলি আছে। তেনেতে তাৰ চকুযোৰ তিৰবিৰাই উঠিল। সি দেখিবলৈ পালে যে ক’ৰবাৰপৰা ভালুক এটা তাক লক্ষ্য কৰি আহি আছে। ভালুকটোৱে তাক ক’লে—‘তোমাৰ দোলনাখনত দুলিবলৈ মোৰ বৰ মন গৈছে।’\nতেতিয়া বান্দৰটোৱে ক'লে—‘ঠিক আছে ভালুক মোমাইদেউ। দুলিবলৈ ইচ্ছা কৰিছা যেতিয়া দোলা। কিন্তু তুমি যিহে গধূৰ, ভয়হে লাগে পাই। মই ওপৰলৈ গৈ চাই আহোঁগৈ ৰছীডাল ঠিক হৈ আছেনে নাই। ছিগিবলৈ হ’লে সৰ্বনাশ হ’ব। তোমাৰ কলখোৱা ধাতু বাজ হ’ব।’\nদোলনাখনৰ ৰছী দুডাল আছিল দুডাল লতা। গতিকে সি ওপৰলৈ উঠি গৈ এডাল লতা দাঁতেৰে কামুৰি ছিগোঁ ছিগোঁ কৰি থৈ আহিল। তাৰ পিছত তললৈ নামি আহি ভালুকটোক ক’লে, ‘মোমাই, এতিয়া তুমি দুলিব পাৰা, সকলো ঠিকে আছে।’\nকথামতেই কাম। বপুৰা ভালুকে দোলনাত বহি দুলি দুলি বান্দৰে গোৱা গানটোকে জুৰিছে—‘আহাঁ, বতাহ আহাঁ ...।’ তেনেতে ঘটিল নহয় পয়মালটো। লতাৰে তৈয়াৰী ৰছী ছিগি বেচেৰা ভালুকটো ধা-উ-প্‌কৈ মাটিত পৰি কেঁকাবলৈ ধৰিলে। [ ১১ ]\nএথেকেচা ভালকৈ পাই ভালুকে দাঁত-মূৰ কৰচি বান্দৰটোলৈ চোঁচা ল’লে। বান্দৰে বােলে, ‘মােমাই কি কৰা, কি কৰা। তুমি পৰা শুনি মইতাে তােমাক সহায় কৰিবলৈকে আহিছোঁ। খং নকৰিবা। মই তােমাৰ খােৱাৰ যােগাৰ কৰোঁ। তুমি খাব পাৰিবানে?’\nভালুকে ক’লে, ‘কিয় নােৱাৰিম? আনগৈ যা।’\nচকুৰ পচাৰতে বান্দৰে কিছু খােৱা বস্তু যােগাৰ কৰি আনিলে। আনি ভালুকক কলে—‘মােমাই, খােৱা বস্তু আনিছোঁ; কিন্তু দিবলৈ বাচনহে নাই। তােমাৰ পেটৰ ছালখনকে কোঁচাই দিয়া, তাতে ঢালি দিওঁ, খাই শান্তি পাবা।’\nভালুকে তাৰ পেটৰ ছালখন কোঁচাই খােৰােং এটা কৰি দিলে। বান্দৰে তাতে বাঘৰ মাংসৰ গৰম আঞ্জা ঢালি দিলে। যন্ত্রণাত গগন ফালি ভালুকটো তাৰ পৰা গুচি গ’ল।\nঅকণিহঁত, তােমালােকে চকুৰ পচাৰতে, গগন ফলা, কলখােৱা ধাতু বাজ হােৱা—এই খণ্ড বাক্যকেইটাৰ অৰ্থ শিকি একোটা বাক্য ৰচনা কৰিবাহঁক। নােৱাৰিলে ছাৰ, বাইদেউৰাহঁতক সুধি ল’বা ৷◆\n(দৈনিক অসম, গুৱাহাটী, ৩ জুলাই, ২০১৬ চন)\nদুজন ককাই-ভাই আৰু উৰণীয়া ঘোঁৰা\nএখন গাঁৱত ছুৰা আৰু নহায়া নামৰ দুই ককাই-ভায়ে একেলগে বাস কৰিছিল। দুই ককাই-ভাই নলে-গলে লগা বন্ধুৰ দৰে। পৰস্পৰে ছাঁটোৰ দৰে লাগি ফুৰে। তেওঁলোকৰ গাঁৱৰ ওচৰতে পৰ্বত এখন আছিল। পৰ্বতখনলৈ বেছি দূৰ নহয়, ধৰা তামোল এখন খোৱা পৰৰ বাট।\nতেওঁলোকে অহুকাণে-পহুকাণে শুনিবলৈ পালে বোলে পৰ্বতৰ টিঙত এটা বগা উৰণীয়া ঘোঁৰা আছে। মন গ’লেই ঘোঁৰাটোৱে পাখি মেলি চৰাইৰ দৰে আকাশত বিচৰণ কৰি ফুৰে। দুই ককাই-ভায়ে মনতে থিৰাং কৰিলে উৰণীয়া ঘোঁৰাটো ধৰি ঘৰলৈ আনি পোহ মনাব লাগিব। কথা মতেই কাম। গ’ল দুই ককাই-ভাই ঘোঁৰাটো বিচাৰি। সেইমতে পালেগৈও। ঘোঁৰাটো তেতিয়া ঠিক উৰোঁ উৰোঁ হৈছে আৰু হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে দুয়ো ককাই-ভাই আগবাঢ়ি গ'ল। ঘোঁৰাটোৰ পাছ ঠেং দুখনত ছুৰাই খামোচ মাৰি ধৰিলে। নাহায়াই কি কৰিলে জানা? ছুৰাৰ কঁকালতে গবা মাৰি ধৰিলে। ঘোঁৰাও যে আৰু। দুয়োকে লৈ আকাশত উৰিবলৈ ধৰিলে। অলপ পৰৰ পিছত ছুৰাৰ কঁকাল বিষ হ’ল নহয়। নহ’বনো কিয়? এই কাণসমনীয়া ভায়েক নাহয়া কঁকালত চীনা জোক লগা দি লাগি আছে। ইফালে, বিজুলী বেগেৰে ঘোঁৰা আকাশত উৰি আছে, ধেমালি কথা? তেহে বোলে, ‘নাহায়া, তুমি মোৰ কঁকাল এৰি দিয়া, ঘোঁৰাটোৰ বাকী দুখন ঠেঙত ধৰা, সুবিধা হ’ব।" ক’ত মানে নাহায়াই? বোলে, ‘আকাশত সেইবোৰ সালসলনি কৰি বাটৰ কচু গাত ঘঁহি ল'ম কিয়? এনেকৈয়ে হ’ব।’ ছুৰাই তিনিবাৰ ক'লে, নাহায়াই কেট্-কুট নকৰিলে। ছুৰাই হাত এৰি দিলে। দুয়ো ধাউম্‌কৈ আকাশৰপৰা মাটিত সৰি পৰিল। লগে লগে দুয়ো শেষ। গতিকে, মানুহে [ ১৩ ]\nলােকৰ সু-পৰামর্শ শুনিব লাগে। অকণিহঁত, তােমালােকে ‘তামােল এখন খােৱা পৰ’, ‘নলে-গলে লগা’, ‘চীনা জোক লগাদি লগা’, ‘বাটৰ কচু গাত ঘঁহি লােৱা’—এই জতুৱা ঠাঁচকেইটাৰ অর্থ শিকি একোটা বাক্য ৰচনা কৰিবা। সাধুটো পঢ়ি কি শিকিলা বাৰু?\n(দৈনিক অসম, গুৱাহাটী, ২০ নৱেম্বৰ, ২০১৬ চন)\nটুপী পিন্ধা বান্দৰৰ সাধু\nএখন চহৰৰ দাঁতিকাষৰীয়া অঞ্চলত এজন দুখীয়া মানুহে বাস কৰিছিল। ঘৰত মানুহজনী আৰু তোমালোকৰ দৰে এমাডিমা ল'ৰা-ছোৱালীকেইটা। চলে কেনেকৈ? বয়-বস্তুৰ যিহে জুই ছাই দাম—বজাৰলৈ সোমালেই বেজাৰ লাগে। হ'লেও, কিবা এটাতো কৰি খাবই লাগিব। চৰাইটোৱেও ইটো ডালৰ পৰা সিটো ডাললৈ জঁপিয়াইহে পোক-পৰুৱা এটা খাইছে।\nগতিকে মানুহজনে সৰু সুৰা ব্যৱসায় এটাত ধৰিলে। তেওঁ টুপী বেচিবলৈ ধৰিলে। ঘৰে ঘৰে, ৰাস্তাই-পদূলিয়ে টুপী বেচাই তেওঁৰ কাম। ৰাতিপুৱাই ৰঙা চাহ এটোপা আৰু কিবা এমুঠি পেটত পেলাই দিনৰ দিনটো টুপী বেচি ফুৰে। ‘লাগি থাকিলে মাগি খাব নালাগে’ বুলি কথা এষাৰ আছে নহয়, সেয়াই। মানুহজনে কাকো দিবও নোৱাৰে, কাৰো ওচৰত হাত পাতিবলৈও নাই। তাকে যেনিবা মহাদেৱ ভিক্ষালৈ নগ'লে টেকেলী কাটি। এদিন যদি টুপী বেচিবলৈ নগ’ল বা কেনেবাকৈ যদি টুপীৰ হৰণ-ভগন হ’ল, তেওঁৰ ভালেকেইটকামান হানি হয়। গাটো চেংচেঙাই যায়। আওপকীয়াকৈ পৰিয়ালটোৰ মূৰত ৰামটাঙোন পৰে। তেৱোঁ কিনি অনা বস্তুহে। বাৰীৰ গছত লগা নাই নহয়। হয়নে নহয়? তাৰ মাজতে দুই-এটা টুপী কেতিয়াবা বাঘৰ আগতেল খোৱা কোনোবা ল’ৰাই চিলনীয়ে থাপ মাৰি নিয়াদি নিনিয়াও নহয়, নিয়ে পাই। কিন্তু তেনেকুৱা কৰিব নাপায়। কষ্টৰ পইচা। ঈশ্বৰে দেখিব। মানুহজনে ৰাগিয়াল বস্তু নাখায়, মিছা কথা নকয়, কাকো ঠগ-প্ৰবঞ্চনা নকৰে আনৰ অনিষ্ট সাধন নকৰে, ঘৰত বা [ ১৫ ]\nচুবুৰিত হাই-কাজিয়া কৰি পৰিৱেশ বিনষ্ট নকৰে—নিজে উপাৰ্জন কৰি পৰিয়াল পোহপাল দিছে।\nগতিকে, তেওঁৰ পৰা আমি কিয় বস্তু ডকা-হকা দি চুৰ কৰি নিব লাগে? সেইবিলাক বেয়া কথা, বতৰা জানা? পাৰিলে দুপইচা দি সহায়হে কৰিব লাগে। তাৰপাছত এদিনৰ কথা। মূৰত এটা টুপী ভৰ্তি পাচি। একেবাৰে গোবৰ্ধন পৰ্বতৰ সমান। টিকা ফটা ৰ'দৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ মানুহজনে নিজেও এটা টুপী পিন্ধি লৈছে। সেই উপজি পুৱাৰ পৰা ভৰ দূপৰলৈকে টুপী বেচি বেছি বাটে বাটে, ঘৰে ঘৰে হলং হলং ঘূৰি ফুৰিছে। এঠাইত পথৰ কাষত গছ এজোপা পালে। গছজোপাৰছাঁতে মানুহজন বহিল। টুপীৰ পাচিটো কাষতে থ’লে। ঘৰৰপৰা লগত অনা চিৰা আৰু পানী অলপ খালে। [ ১৬ ] তাৰ পাছত গছজোপাত আউজি তেওঁ অকণমান জিৰাব খুজিলে। হ’ল বুলিনো কিমাননো আৰু গেবাৰি খাটিব, দেহাটোক কষ্ট দিব? মানুহজনৰ কেতিয়ানো টোপনি গ'ল, নিজেই গম নাপালে—ঠিক পঢ়ি থাকোঁতে থাকোঁতে তোমালোকৰ টোপনি যোৱাৰ দৰে। মাৰাই আহি ভাত খাবলৈ জগাই দিব নালাগে জানো? এনেয়ে কয়নে—টোপনিয়ে মৰণে সমান বুলি?\nবেলি কাটি হ’লত মানুহজনে সাৰ পালে। কাণ্ড দেখি মানুহজনৰতো তালু সৰে জিউ যোৱা অৱস্থা। পাচিত এটাও টুপী নাই। জেপত নাই এটা ফুটা কড়ি। ক'লৈ গ'ল, গল কলৈ? ওপৰলৈ চাই দেখে বান্দৰৰ এটা পৰিয়াল। চাৰি-পাঁচটামান বান্দৰ হ’ব। প্ৰত্যেকৰে মূৰত একোটা টুপী। কাৰণ মানুহজনে নিজেও এটা টুপী পিন্ধি থকা সিহঁতে দেখিলে। তেওঁ এটা বুদ্ধি খটুৱালে। নিজৰ পিন্ধি থকা টুপীটো দূৰলৈ দলিমাৰি দিলে। তাকে দেখি বান্দৰকেইটাইও নিজৰ নিজৰ টুপীবোৰ সোলোকাই দলিমাৰি দিলে। মানুহজনে টুপীকেইটা চপাই বুটলি ললে। কিন্তু এপাচি টুপীৰ বাকী টুপীবিলাক আৰু জেপৰ পইচাখিনি কি হ’ল? তেওঁ বেজাৰ মনে ঘৰমূৰা হ’ল। অলপ দূৰ গৈ এখন পথাৰত এজাক ল’ৰাই ক্ৰিকেট খেলি থকা দেখিলে। কোনোবা টেণ্ডুলকাৰ, কোনোবা বিৰাট কোহলী, দ্ৰাবিড় আৰু অনেক। প্ৰত্যেকৰে মূৰত টুপী। গেলেৰীত বহি খেল উপভোগ কৰি থকাকেইজনৰ হাতত কোকাকোলা, লিম্‌কাৰ বটল। মইনাহঁত, বুজিলা নহয়—আচল বান্দৰ কোন? তোমালোকে এনেকুৱা নকৰিবা দেইবা। সাধুটোত থকা ফকৰা-যোজনাবিলাক বাছি উলিয়াবাচোন। গোবৰ্ধন পৰ্বত কি জানানে?\n(দৈনিক জনমভূমি, গুৱাহাটী, ৭ আগষ্ট ২০১৩)\nনিগনি আৰু শিয়াল\nএখন হাবিত বহুত নিগনি আছিল। তাৰে এটা নিগনি বাকীবোৰতকৈ বেছি জ্ঞানী আছিল। তাৰ লগৰ নিগনিবোৰক কেনেদৰে নেতৃত্ব দিব লাগে। সি ভালকৈ জানিছিল। সিহঁতে তাৰ কথা মতে চলিছিল। গতিকে নিগনিবিলাকে তাক সিহঁতৰ মুখিয়াল নিৰ্বাচন কৰিলে।\nএদিন এটা শিয়াল ভোকত কলমলাই হাবিত পিনপিনাই ফুৰিছিল। হঠাতে ইমানজাক নিগনি তাৰ চকুত পৰিল। গতিকে কোনে পায় তাক! নিগনি জাক মাৰি কেনেকৈ ভক্ষণ কৰিব পৰা যায়, সি তাৰে উপায় চিন্তা কৰিলে। সি এটা উপায় বিচাৰি পালে। নিগনিবিলাক থকা ঠাই টুকুৰাৰ কাষৰে এঠাইত সি তাৰ এটা ঠেং দাঙি, মুখখন মেলি, আকাশৰ ফালে চাই বহি থাকিল।\nসন্ধ্যা বেলি পৰোঁ পৰোঁ হৈছে। দিনটো আহাৰৰ সন্ধান কৰি নিগনিবিলাক সিহঁতৰ থকা ঠাইলৈ উভতিছে। সিহঁতে তেনেতে সেই অৱস্থাত শিয়ালটো দেখিলে। সিহঁততো আচৰিত হ’বৰে কথা। সিহঁতৰ মুখিয়াল নিগনিটো আগবাঢ়ি গ'ল আৰু সুধিলে, ‘আপোনাৰ নাম কি?’\n‘মোৰ নাম দেৱতা।’\n‘আপুনি পিছে এটা ঠেং দাঙি আছে কিয়?’\n‘মই যদি মোৰ চাৰিওটা ঠেং মাটিত থওঁ, পৃথিৱীয়ে মোৰ ভৰ সহিব নোৱাৰিব আৰু ই কঁপিব।’ [ ১৮ ] ‘আপুনি মুখখন কিয় আকাশৰ ফালে কৰি আছে?’\n‘মই সূৰ্যক পূজা আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰিছোঁ।’\n‘আপুনি মুখখন মেলি ৰাখিছে কিয়?’\n‘মই এনেকৈয়ে বতাহ মোৰফালে টানিছোঁ। মই বতাহ খাই ইমান দিন জীয়াই আছোঁ।’\nতেতিয়া মুখিয়াল নিগনিটোৱে লগৰবোৰক ক'লে, ‘এই শিয়ালটো আচলতে এজনা দেৱতা। আমি প্ৰত্যেক পুৱা-গধূলি তেওঁক পূজা কৰা উচিত।’\nএইদৰে প্ৰত্যেক পুৱা-গধূলি নিগনিবিলাকে শিয়াল দেৱতাক পূজা কৰিবলৈ আহে। কিন্তু শিয়াল দেৱতাই পূজা দিবলৈ অহা প্ৰত্যেকটো নিগনিকে থাপ মাৰি ধৰি খাই থয়। গতিকে দিনক দিনে নিগনিৰ সংখ্যা কমি আহিবলৈ ধৰিলে। মুখিয়াল নিগনিটোৱে কথাটো টং কৰিলে আৰু ভাবিলে, ‘নিশ্চয় কৰবাত কিবা এটা গণ্ডগোল হৈছে। গোমৰ ফাঁক বাজ কৰিব নোৱাৰিলে ময়ো এইখন চুৰিয়া নিপিন্ধো। ক'ৰ পানী কলৈ যায় চাওঁচোন।’ সি এদিন বগুৱা বাই শিয়ালে নেদেখাকৈ ওচৰতে এলেং পৰ দি থাকিল। সি দেখিবলৈ পালে যে পূজা দিবলৈ অহা নিগনিৰূপী ভক্তসকলক শিয়াল দেৱতাই থাপ মাৰি ধৰি বোন্দা থেকেচা দি উদৰস্থ কৰিছে।\nতাৰ পাছত শিয়ালটোৱে যেতিয়া আগৰদৰেই এটা ঠেং ওপৰলৈ তুলি, আকাশমুৱা হৈ ৰ'ল, খঙত একো নাই হৈ মুখিয়াল নিগনিটোৱে জাঁপ মাৰি শিয়ালৰ ডিঙিতে ধৰি একেকোবে শ্বাস নলীডাল ছিঙি দিলে। থিতাতে শিয়াল দেৱতাৰ কলখোৱা ধাতু বাজ হৈ গল। আটাইবিলাক নিগনি চাপি কুচি আহিল আৰু শিয়ালৰ শটো নেফা-নেফ কৰিলে।\nএটা কথা সত্য যে কোনোবাই কাৰোবাক মূৰ্খ সজাই এটা নিৰ্দিষ্ট সময়লৈকেহে ঠগি ঠগি খাব পাৰে, কিন্তু অনন্ত কাললৈ নোৱাৰে। কথাতে কয়—বুৰে প্ৰতি শেলুক নহয়। মইনাহঁত তোমালোকে শেলুক চিনি পোৱানে? নোপোৱা যদি শিক্ষক সুধি ল’বা।\n(দৈনিক জনমভূমি, গুৱাহাটী, ১০ জুলাই, ২০১৩)\nএজন অহংকাৰী ৰাজকুমাৰৰ সাধু\nমইনাহঁত, কথাটো বহুত দিনৰ আগৰ কথা দেই। তেতিয়াৰ দিনত ৰজাৰ ইচ্ছাই আছিল আইন। যি মন যায় খুচিমতে কৰিব পাৰে। মন কৰিলেই চন।\nএখন দেশত তেনে এজন ৰজা আছিল। ৰজা আৰু ৰাণী দুয়ো মিলি ৰাজ্য শাসন কৰাৰ লগতে গৃহ-সংসাৰো ধুনীয়াকৈ পৰিচালনা কৰিছিল। ৰাজসুখ বুলি যে কথা এটা আছে সেয়া তেওঁলোকৰ ক্ষেত্ৰতে ষোল্ল অনাই খাটে। একদম জয় জয়, ময় ময়।\nপিছে, ৰজাৰাণীৰ মনত তাৰ মাজতে এটা ডাঙৰ দুখে অনবৰতে কোঁটকোৰা গছৰ কাঁইটে বিন্ধাদি গেজেক্ গেজেক্ বিন্ধি আছিল। ইয়াৰ কাৰণটো কি আছিল জানা? তেওঁলোকৰ কোনো সতি-সন্ততি নাছিল। সেয়ে তেওঁলোকৰ মনত দুখ। মন মাৰি থাকে। পাছত তেওঁলোকৰ এটি পুত্ৰ সন্তান জন্ম হ'ল। ৰজা-ৰাণীৰ আনন্দই হিয়া নধৰা হ'ল। ৰজাই দৈৱৰ ওচৰত পুত্ৰৰ কোষ্ঠী দশা নিৰ্ণয় কৰালেগৈ। দৈৱই কোষ্ঠী দশা গণনা কৰি বিধান দিলে যে যুৱৰাজৰ ভৱিষ্যৎ অতি উত্তম, মাত্ৰ ব্যাঘ্ৰ ভয় আছে। অৰ্থাৎ বাঘৰপৰা সাৱধান হৈ চলিব, অন্যথা প্ৰাণ নাশ হ'ব পাৰে। একলা একলাকৈ শুক্লপক্ষৰ জোনৰ দৰে ৰাজকুমাৰ ডাঙৰ হ'ল। ৰজা ৰাণী পুত্ৰক লৈ খুব সাৱধান। কেনিও তেনেকৈ পিংপিঙাই ফুৰিবলৈ নিদিয়ে, তোমালোকে যেনেকৈ গৰমৰ বন্ধৰ মাহত ফুৰিছিলা। জানোচা বাঘে আক্ৰমণ কৰিব, সেইটোৱেই ৰজা ৰাণীৰ ভয়। বুকু ঢিপিং ঢিপিং। এদিন সেই অঞ্চলত এটা প্ৰকাণ্ড ঢেঁকীয়াপতীয়া বাঘ ওলাই বহুত মানুহ আৰু গৰু-ছাগলী হতাহত কৰিলে। ৰজাৰ বুকু বাজিল। জানোচা পুত্ৰকো আক্ৰমণ কৰে। গতিকে তৎক্ষণাৎ পাৰিষদবৰ্গক লৈ বাঘটো চিকাৰ কৰি আনি ৰাজপ্ৰাসাদৰ চোতালত পেলাই দিলেহি। ঢেৰ মানুহে মৃত বাঘটো চালেহি। ৰাজকুমাৰেও চালেহি আৰু অহংকাৰত ওফন্দি ক'লে, ‘তই এইখন মুখেৰেই মোক খালিহেঁতেন। [ ২০ ]\nআজি মজা পালি। হোঁ, মইও দিছে এসেকা।' এই বুলি কৈ ৰাজকুমাৰে তেওঁৰ সোঁভৰিটোৰে খুব জোৰেৰে মৃত বাঘটোৰ মুখতে এক থিয় গােৰ শােধাই দিলে। পিছে হিতে বিপৰীত হ'ল। সেই যে বাঘৰ মুখত জোং জোং শক্তিশালী দাড়িবােৰ আছে, বিন্ধিলে নহয় ৰাজকুমাৰৰ ফুলকুমলীয়া ভৰিত আৰু সেয়াই তেওঁৰ বাবে কাল হল। ভৰি গেলি পুনপুনীয়া দিলে। তাৰ পাছত সমস্ত শৰীৰলৈ বীজাণু বিয়পি এদিন ৰাজকুমাৰে চিৰদিনৰ বাবে চকু মুদিলে। দেখিলা, দৈৱজ্ঞৰ ভৱিষ্যৎ বাণী কেনেকৈ ফলিয়ালে। গতিকে কেতিয়াও কোনাে কথাত অহংকাৰ নকৰিবা। অহংকাৰ অপকাৰী ৰিপু । লগতে কৈ থ’লোঁ—বন্য প্রাণীক মৰম কৰিবা, হিংসা নকৰিবা। সিহঁতৰাে জীয়াই থকাৰ অধিকাৰ আছে। হিংসাৰ বশৱৰ্তী হৈ ৰজাই বাঘ হত্যা কৰিলে আৰু পৰিণামত পুত্ৰক হেৰুৱালে। মইনাহঁত কোটকোৰা কাঁইট চিনি পােৱানে ? যিজোপা গছত বান্ধি জয়মতীক জেৰেঙা পথাৰত শাস্তি দিয়া হৈছিল, গছজোপা কি আছিল জানানে? নাজানা যদি তােমালােকৰ শিক্ষক-শিক্ষয়িত্রী, ছাৰ বাইদেউক সুধিলে ল’বা। লগতে জয়মতীৰ বিষয়ে দহােটা বাক্য লিখিবাচোন দেই।\n(দৈনিক জনমভূমি, গুৱাহাটী, ১০ অক্টোবৰ, ২০১৩)\nএখন অৰণ্যত এজোপা প্ৰকাণ্ড গছ আছিল। গছজোপাৰ গুৰিৰ খোৰোং এটাত নিগনি এটাই বাস কৰিছিল। নিগনিও বুলি বৰ বুধিয়ক নিগনি। গছজোপাত কিছুমান চৰাইয়ে দিন-ৰাতি একাকাৰ কৰি থাকে। তাৰে দুই-এটা থপিয়াই খোৱাৰ আশাত ক'ৰবাৰপৰা মেকুৰী এজনীও আহি তাতে থাকিবলৈ ল'লে। পয়মালটো ঘটিল সেইখিনিতে। মেকুৰীজনীৰ ভয়ত নিগনিটোৱে কেনিও কেঁত-কুত কৰিব নোৱৰা হ’ল। দেখিলেই একে জাঁপে ধৰিব। ইয়াৰ মাজতে নাটকীয় ঘটনা এটা ঘটিল। গছৰ গুটিবোৰ তলত পৰি থাকে, খাবলৈ অন্য কিছুমান চৰাই আহে। ব্যাধো কম নহয়। চৰাইৰ মঙহৰ আশাত গছৰ তলত জাল পাতি থয়। মেকুৰীজনীৰো কি যে জুইলগা কপাল! পৰিল নহয় এদিন জালত। ওলাব পৰা নাই বেচেৰী। তাকে দেখি নিগনিৰ কি স্ফূৰ্তি। জালত মঙহ এডোখৰ লাগি আছিল। মেকুৰীজনীকে দেখুৱাই সি ধুমধাম তপালি পাৰি খাবলৈ ধৰিলে। ইফালে, মেকুৰী বাইটিৰ ক'লৈ যাওঁ গোপাল, ক'লৈ যাওঁ কৃপাল লাগিছে। ব্যাধে আহি পালে একে মাৰে থ'ব। কলখোৱা ধাতু বাজ কৰিব। এইবাৰ নিগনিক পায় কোনে। ভাবিলে—সুবিধাটো লোৱাহে কথা। সুবিধা সদায় নাহে। মেকুৰীজনীক ক’লে—‘মাহী, তোমাৰ বিপদ দেখি মোৰ দুখ লাগিছে। শুনা, তোমাক মই বচাম—কিন্তু এটা চৰ্তত। মুক্ত হৈ তুমি মোক খাব নোৱাৰিবা আৰু ফেঁচা, চিলনী, শেন আদি মোৰ শত্ৰুবোৰৰপৰা মোক সদায় ৰক্ষা কৰিব লাগিব। মেকুৰীয়ে বোলে হেৰ’ মোক যেতিয়া মাহী বুলিছ, তই মোৰ ভাগিন। ভাগিনলৈ মাহীৰ কিমান মৰম জগতে জানে। তইনো আৰু নতুনকৈ ক’ব [ ২২ ]\nলাগেনে? সইত, সইত তিনি সইত খাইছোঁ—তই মোক বচা, ময়ো তোক ফেঁচা, চিলনী আদিৰপৰা বচাম। তই এক তিলো চিন্তা নকৰিবি। তই কিন্তু সোনকাল কৰ, ব্যাধে আহি পালে মোৰ ফালে বাৰ বাজিব। নিগনিয়ে ফটাফট তাৰ জোঙা দাঁতেৰে জালখন কুটি দিলে। বেচেৰী মেকুৰীজনী লগে লগে মুকলি হল—তাইৰ তেতিয়াহে হুঁচ আহিছে। ৰক্ষা, এইবাৰলৈ। ৰক্ষা। তাই কিন্তু নিগনিটোৰ প্ৰতি বিশ্বাসঘাতকতা নকৰিলে। নিগনি মেকুৰীৰ প্ৰিয় খাদ্য। তথাপি, সেইবোৰ ভাব মেকুৰীজনীয়ে মনলৈ নানিলে, বৰঞ্চ ফেঁচা, চিলনী, শেন আদি শত্ৰুবোৰৰপৰা নিগনিক সদায় ৰক্ষা কৰি থাকিল। তাৰ মাজতে এদিন কি ভাবি জানো মেকুৰীজনীয়ে নিগনিক ক'লে, ‘ভাগিন, ব’ল আজি মোৰ ঘৰলৈ যাওঁ। মোৰ ল'ৰা-ছোৱালীকেইটাই তোক চাবলৈ বৰ ইচ্ছা কৰিছে অ’।’ নিগনিয়ে বোলে—‘মাহী, নিমন্ত্ৰণৰ বাবে ধন্যবাদ। পিছে, মইহে তোমাৰ ঘৰলৈ যাব নোৱাৰিম, কাৰণ—বিশ্বাস-অবিশ্বাস,শত্ৰু-মিত্ৰ, এইকথাবোৰ স্বাৰ্থ থকালৈকে। স্বাৰ্থ কমি আহিলে বিশ্বাসবোৰ অবিশ্বাস হয়, মিত্ৰবোৰ শত্ৰু হয়। গতিকে, বেয়া নাপাবা, মই নাযাওঁ।’ বেচেৰী মেকুৰীজনীয়ে গালে-মুখে হাত দিলে।\nসাধুটো পঢ়ি তোমালোকে কি শিকিলা—সেই বিষয়ে অন্ততঃ চাৰি শাৰী লিখিবাচোন দেই।\n(দৈনিক অসম, গুৱাহাটী, ২৭ আগষ্ট, ২০১৭)\nএটা তিনিমুখীয়া সাপৰ সাধু\nএজন দুৰ্দান্ত সাহসী বীৰ আছিল। ভয়-সংশয় বুলি কোনো কথা নাই তেওঁৰ। তেওঁলোকৰ ঘৰৰপৰা কিছু দূৰৈত এখন নৈ আছিল। মানুহৰ মাজত এটা বিশ্বাস আছিল যে নৈখনত নামি গা ধুলে পানীয়ে জুই হৈ মানুহক পুৰি পেলায়। বীৰৰ মনত অপাৰ খু-দুৱনি উপজিল। যাওঁচোন নৈখনত নামি গা ধোওঁগৈ—এনে ভাব। মাকে বোলে—‘নালাগে দেই বোপাই। আওমৰণে মৰিবগৈ নালাগে। ল'ৰা এটাহে আমাৰ।’ পুতেকো সাত ঘাটৰ চেঙেলী। নাকটো মোহাৰি বুদ্ধি এটা পাঙি ক’লে বোলে মই নৈত নামি গা নোধোওঁ নহয়। পাৰৰপৰা চাম, গুচি আহিম। এই বুলি মাকক আভুৱা-ভাঁৰি বীৰ পুৰুষ গুচি গ'ল। লগত অৱশ্যে লগুৱা এজনো লৈ গ'ল। যথা সময়ত নৈৰপাৰতে কাপোৰ সলাই নৈত নামি বপুৰাই উৰাই-ঘূৰাই গা ধুবলৈ লাগি গ'ল। পিছে, অলপ পিছতে নৈৰ পানীৰ পৰা এক প্ৰকাণ্ড সৰ্পৰাজৰ উৎপত্তি হ’ল। সৰ্পৰাজৰ এখন দুখন নহয়—তিনিটা মূৰত তিনিখন মুখ। মুখেদি ভমক ভমক জুই বাহিৰ হৈছে। খাওঁ খাওঁ মূৰ্তি। এতিয়াহে উৰহী গছৰ ওৰটো বিচাৰি পালে আমাৰ বীৰ পুৰুষে। এই সৰ্পৰাজে জুইৰ ভয় দেখুৱাই মানুহবোৰ ধৰি নি পৰ্বতৰ গুহাত লুকুৱাই থয়গৈ। তাৰ সেইটোৱেই চখ্। ‘ৰহ, তোকো দি আছোঁ।'—এইবুলি তেওঁ পাৰলৈ উঠি আহি ধনু-কাঁড় লৈ চকুৰ পচাৰতে সৰ্পৰাজৰ এটা মূৰ ছেদ কৰি পেলালে। বাকী দুটা মূৰো গ'লহেঁতেন, কিন্তু সৰ্পৰাজে বৰকৈ মিনতি কৰিলত প্ৰাণে নামাৰি বীৰে এৰি দি ক'লে, ‘ঘৰলৈ যা তৎক্ষণাত।’ সৰ্পৰাজ গ'ল, কিন্তু যাওঁতে ৰজাৰ জীয়েক এজনীক পলুৱাই লৈ গ'ল। চোৰে চোৰ প্ৰকৃতি [ ২৪ ]\nনেৰে। বীৰে ভাবিলে, ‘এইবাৰ কিন্তু সৰ্পৰাজক মই এৰি দিয়াত নাই। জান লৈহে এৰিম।’ বীৰৰ মাকে ক'লে—‘দুষ্টক দমন, শিষ্টক পালন—এয়ে জগতৰ নিয়ম, বোপাই। কিন্তু, সাৱধানে যাবি। এই মালাধাৰ লৈ যা। বিপদৰ সময়ত কাম দিব। মই আশীৰ্বাদ কৰিছোঁ তোৰ জয় হ’বই।’ বীৰ পুৰুষে মাকক সেৱা কৰি আশীৰ্বাদ শিৰত লৈ গুচি গ'ল সৰ্পৰাজৰ সন্ধানত। যেতিয়া তেওঁ সৰ্পৰাজক লগ পালে তেওঁ পাৰে মানে কাঁড় মাৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু, সৰ্পৰাজৰ গাৰ নোম এডালো লৰাব নোৱাৰিলে। এইবাৰ তেওঁ মাকে দিয়া মালাধাৰ ডিঙিত পিন্ধি ল'লে। তাৰ পিছত কাঁড় এৰি দিলে। লগে লগে সৰ্পৰাজৰ বাকী থকা মূৰ দুটাও উফৰি পৰিল। ৰজাৰ জীয়েক আৰু অন্যান্য বন্দী লোকসকলক তেওঁ উদ্ধাৰ কৰি পৰম উপকাৰ সাধন কৰিলে। এনেকৈ দুষ্ট সৰ্পৰাজক বধ কৰি মহৎ কৰ্ম কৰিলে। অকণিহঁত, এইটো এটা সাধু কথাহে। সঁচা হ'বও পাৰে, নহ'বও পাৰে। তোমালোকে কিন্তু সাপৰ লগত খেলা নকৰিবা। আমাৰ সমাজখনতো সাপৰ নিচিনা বিষাক্ত, হিংসুক প্ৰকৃতিৰ কিছুমান মানুহ আছে—যি সমাজখনৰ অনিষ্ট সাধন কৰি আছে। এনেকুৱা স্বাৰ্থপৰ মানুহবোৰৰপৰা সাৱধানে থাকিবা। পিতৃ-মাতৃৰ আশীৰ্বাদ সদায় গ্ৰহণ কৰিবা। বিপদত সহায় হ’ব। ঈশ্বৰে চকু মেলি চাব।\n(দৈনিক অসম, গুৱাহাটী, ১২ নৱেম্বৰ, ২০১৭ চন)\nবৌদ্ধ ভিক্ষু আৰু নাপিতৰ সাধু\nএখন চহৰত এজন বৰ ধনী মানুহ আছিল। ধনী যদিও তেওঁৰ কিন্তু অন্তৰখন বৰ কোমল আছিল। কোনোবাই টানে-আপদে দুপইচা বিচাৰিলে তেওঁ দি দিছিল। হাত নধৰে। সাধাৰণতে ধনী মানুহবোৰৰ যে এটা বদনাম আছে, কৃপণ বা বান্ধ কেৰেপ বুলি, সেই কথাটো তেওঁৰ লগত নাখাটে। তেওঁ একেবাৰে ৰজা হৰিশ্চন্দ্ৰ। হৰিশ্চন্দ্ৰই জানো ৰাজ্য, ধন আনকি একমাত্ৰ পুত্ৰকো দান দিব লগা হোৱা নাছিল? সি যি কি নহওক, আমাৰ এই ধনী মানুহজনে লোকক দান দিওঁতে দিওঁতে নিজলৈ একেবাৰে লাওলোৱা অৱস্থা হ'ল। তেওঁ এদিন ভাবিলে—আনক ইমান উপকাৰ কৰিলোঁ, ভগৱানে মোৰহে হাত খালী কৰিলে, তাতকৈ মৰি যোৱাই ভাল মই। জীয়াই থাকি কৰিম কি? মন-চন মাৰি তেওঁ শুই থাকিল। টোপনিতে সপোনত আহিল এজন বৌদ্ধ ভিক্ষু। ভিক্ষুজনে ক'লে, ‘তুমি আক’ মৰিবলৈ ওলাইছা কিয়? দুখীয়াক বিপদত উদ্ধাৰৰ বাবে হাত উজান দিছা, খুব ভাল কাম কৰিছা। পৰম পুণ্য অৰ্জন কৰিছা। তুমি ধাৰ্মিক মানুহ। প্ৰকৃত ধৰ্ম তোমাৰটোহে। তোমাৰ নিচিনা মানুহ আমাক বৰ দৰকাৰ। তোমাক মৰিবলৈ দিব নোৱাৰো, বাপু। কাইলৈ দুপৰীয়া মই তোমাৰ ঘৰলৈ আহিম। মোক দেখিলেই তুমি মোৰ মূৰতে পূৰ্ণহতীয়াকৈ মাৰ শোধাই দিবা। মাৰ পালেই মই এচপৰা সোণলৈ ৰূপান্তৰ হ'ম। তুমি সোণখিনি বেচি বিৰাট ধনী হ'ব পাৰিবা।’ কথাখিনি কৈ বৌদ্ধ ভিক্ষুজন অন্তৰ্দ্ধান হ’ল। মানুহজনৰ সপোনটো সিমানতে শেষ।\nপিছদিনা দুপৰীয়া মানুহজনে ঘৰৰ আগচোতালতে খাপ লৈ আছে। [ ২৬ ] বৌদ্ধ ভিক্ষুজন আহিব আহিব বুলি। চাওঁতে চাওঁতে চকু বিষাই গৈছে। তেনেতে নাপিত এজন আহিল সেইপিনেদি। তেওঁ নাপিতজনকে ঘৰলৈ মাতিলে। ক’বতো নোৱাৰি, কিজানি এইজনেই বৌদ্ধ ভিক্ষু—ভেশছন জুৰি আহিছে। নাপিতক দেখি ভিতৰৰপৰা পীৰা এখন আনিবলৈ গ'ল, যাতে আৰামত বহি দাড়ি-চুলিখিনি কটাব পাৰি। ভিতৰৰপৰা ঘূৰি আহি দেখে—সঁচাকৈ এজন বৌদ্ধ ভিক্ষু চোতালত সোঁশৰীৰে উপস্থিত। মানুহজনে বিলম্ব নকৰি আগৰেপৰা এচুকত গোটাই থোৱা ম'হৰ টোকোনডাল লৈ চিধা বৌদ্ধ ভিক্ষুজনৰ মূৰতে এক মাৰ দি দিলে। লগে লগে বৌদ্ধ ভিক্ষুজন এচপৰা সোণলৈ ৰূপান্তৰ হ'ল। মানুহজনক পায় কোনে? আনন্দে নধৰে হিয়া হ'ল। এই গোটেই ঘটনাটো নাপিতৰ চকুৰ আগতে ঘটিল। সেয়ে নাপিতে কথাবোৰ উলিয়াই দিয়ে বুলি মানুহজনে কেইটামান উপহাৰ দি কথাবোৰ কাৰো আগত নক’বলৈ শপত দিলে।\nগ’ল কথা গুচিল। কেইদিনমান পিছত নাপিতজনে বৌদ্ধ বিহাৰলৈ গৈ কেইবাজনো ভিক্ষুক তেওঁৰ গৃহলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰি আনিলে। কেইবাজনো ভিক্ষু দেখি নাপিতৰ চকু লকলকাবলৈ ধৰিলে—হওক তেওঁ, কেইবা চপৰাও সোণ পাম। তাৰ পিছত ডাঙৰ টাঙোন এডাল লৈ ভিক্ষুসকলক ধাউম্ ধাউম্ মৰিয়াবলৈ ধৰিলে। তেজে তুমৰালি হ’ল। ওচৰ-চুবুৰীয়াই নাপিতক ধৰি নি ৰজাৰ ওচৰত দিলেগৈ। ৰজাই সুধিলে বোলে তই কিয় এনেকুৱা কৰিছিলি, তেতিয়া নাপিতে ইজন মানুহে কৰা দেখিহে কৰা বুলি ক’লে। ইজন মানুহক ধৰাই আনি ৰজাই সোধা-পোছা কৰি যেতিয়া গম পালে যে উচিত কাৰণতে প্ৰভু গৌতম বুদ্ধই ধাৰ্মিক মানুহজনক পুৰস্কৃত কৰিছে, তেতিয়া ৰজাই তেওঁৰ দৰে ধাৰ্মিক মানুহক প্ৰশংসা কৰিলে। গুণত পূজা, দোষত দণ্ড হ’বই। অকণিহঁতে হাত ধৰা, হাত উজান দিয়া, হাত দীঘল, হাত খালী—এই খণ্ড বাক্যকেইটাৰ অৰ্থ শিকি একোটা বাক্য ৰচনা কৰিবাচোন। সাৱধান, তোমালোকে কিন্তু আগলৈ ভুলতো ধন-সোণৰ লোভত আনক মাৰপিট নকৰিবা।\n(দৈনিক অসম, গুৱাহাটী, ১এপ্ৰিল, ২০১৮ চন)\nবীৰবলৰ ৰসাল কাহিনী\nবীৰবলৰ ৰসাল কাহিনীবোৰ অকণিহঁতে নিশ্চয় নুশুনাকৈ থকা নাই। মহামতি আকবৰৰ ৰাজসভা শুৱনি কৰা এইজনা বিচক্ষণ পাৰিষদৰ বিষয়ে অনেক মন পৰশা কাহিনী আছে। সাধুকথাতকৈও মনোৰম কাহিনীবোৰ পঢ়িলে মানুহৰ মন আনন্দিত হয়। মন আনন্দিত হ'লে কি হয় জানা? স্বাস্থ্য ভালে থাকে, পঢ়া-শুনাত মন বহে, শ্ৰেণীকক্ষত ছাৰ-বাইদেউসকলে বুজোৱা কথাবোৰ মনত থাকে।\nআচল কথালৈ আহোঁ। আকবৰে ৰাজসভাত বহি ৰাজকাৰ্য চলাই থাকে। প্ৰজাৰ সুখ-দুখৰ বতৰা লয়। সেয়াই ৰজাৰ ধৰ্ম। বিভিন্নজনে আহি ৰজাৰ ওচৰত নিজৰ নিজৰ অভাৱ-অভিযোগ দাঙি ধৰে। ৰজাই পাৰ্যমানে সমস্যাবোৰ সমাধানৰ দিহা কৰে। এই যে প্ৰজাসকলে আকবৰক দেখা কৰিবলৈ আহে, তেওঁলোকে এজন দুৱৰীৰ আজ্ঞা লৈহে ৰাজসভালৈ সোমাব লাগে। সেইখিনিতে লেঠাটো। সমাজত লুভীয়া মানুহ কিছুমান নাই জানো? এই যে দুৱৰীজন—তেওঁ ৰজাক দেখা কৰিবলৈ অহা লোকসকলক হাৰাশাস্তি কৰে। তেওঁ কয়, ‘ৰজাৰপৰা যিখিনি পাইছা, তাৰ ভাগ এটা মোকো দিব লাগিব। তোমালোকে অকলে ভোগ কৰিলে নহ'ব।’ ইফালে, ৰজাই এইবোৰ কথাৰ উৱাদিহ নাপায়। বদনামটো হয় ৰজাৰ৷ কথাটো গৈ বীৰবলৰ কাণত পৰিল। তেওঁতো বুদ্ধিত বৃহস্পতি। তেওঁ ভাবিলে, কিবা এটা নকৰিলে এই দুৱৰীয়ে ৰজাৰ নাক কটা কামবোৰ কৰিয়েই থাকিব। গতিকে যেনে কুকুৰ তেনে টাঙোন। ইয়াক এসেকা দিব নোৱাৰিলে মোৰ নাম বীৰবল নহয়। তেওঁ এজন সাধাৰণ মানুহৰ ভেশছন ধৰি ৰজাক দেখা কৰিবলৈ ওলাল। বাটতে ধুৰন্ধৰ দুৱৰীয়ে আগভেটা দি ক'লে, বোলে মোক [ ২৮ ]\nঅলপ পইচা ‘দিলেহে সোমাবলৈ দিম। ভেশছন ধৰি থকা বীৰবলে ক'লে বোলে মোৰ হাতত ফুটাকড়ি এটাও নাই। মই ক’ৰপৰা পা-পইচা তোমাক দিম? তেতিয়া দুৱৰীয়ে ক’লে বোলে ঠিক আছে, যাব খুজিছ যা; কিন্তু ঘূৰি আহোঁতে ৰজাৰ ওচৰত যিখিনি পাবি তাৰ আধা মোক দিম বুলি কথা দিব লাগিব। তেতিয়া বীৰবলে ক’লে বোলে মই সইত সইত তিনি সইত খাইছোঁ, মই ৰজাৰপৰা যি বস্তু পাওঁ, তাৰ আধা তোমাক দিমেই। সেইমতে বীৰবল ৰজাৰ ওচৰলৈ গ'ল। ৰজাক সেৱা জনাই ক'লে, ‘মহাৰাজ, মই খুব ধুনীয়া কবিতা আবৃত্তি কৰিব পাৰোঁ। শুনিবনে?’ ৰজাই বোলে শুনিম, গোৱা। বীৰবলে শুৱলাকৈ কবিতা আবৃত্তি কৰিলে। ৰজাই শুনি অবাক। ইমান ধুনীয়া! তাৰ পিছত বীৰবলক সুধিলে, ‘তোমাক এতিয়া কি পুৰস্কাৰ দিম?’ বীৰবলে বোলে একো নালাগে। ৰজাই বোলে নালাগিলে কেনেকৈ হ'ব। লোৱা লোৱা। তেতিয়া বীৰবলে কলে, ‘মহাৰাজ, দিব খুজিছে যদি এশটা বেতৰ কোবকে দিয়ক।’ ৰজাই ক’লে ‘বেতৰ কোব? এশটা?' বীৰবলে বোলে মই অকলে নলওঁ নহয়, দুৱৰীজনকো আধা দিব পাৰিব। ৰজাই আচৰিত হৈ বীৰবলৰপৰা গোটেই কথাবোৰৰ উৰহী গছৰ ওৰ ল'লে আৰু দুৰাচাৰ দুৱৰীক পঞ্চাশটা বেতৰ কোব দিয়ালে আৰু বীৰবলক অনেক পুৰস্কাৰ দিয়ালে। অকণিহঁত, দেখিলা বীৰবলে সন্ধিৰ বাহ বুদ্ধিৰে কাটিলে। তোমালোকে বুদ্ধিত বৃহস্পতি’ এই জতুৱা ঠাঁচটোৰ অৰ্থ শিকিবা আৰু সৌৰজগতৰ গ্ৰহকেইটাৰ নাম লিখি চিত্ৰ আঁকিবা।\n(দৈনিক অসম, গুৱাহাটী, ১১ নৱেম্বৰ, ২০১৮ চন)\nছোৱাংছিলি আৰু এটা সাপ\nছোৱাংছিলি নামৰ ছোৱালীজনীক মাক-দেউতাকে খুব মৰম কৰিছিল। দেউতাক খেতিয়ক মানুহ। ল’ৰা-ছোৱালীক ঘৰতে আবদ্ধ কৰি ৰাখিলে পেটৰ ভাতমুঠি ক'ৰপৰা জোৰা মাৰিব? গতিকে জুম খেতি ৰখিবৰ বাবে ছোৱাংছিলি আৰু তাইৰ ভনীয়েকক পুৱাতে পঠিয়াই দিয়ে। লগত ভাত-পানীৰ টোপোলা দি পঠায়। অকণিহঁতে জুম খেতি কি জানানে বাৰু? পৰ্বত-পাহাৰৰ এঢলীয়া ঠাইত হাবি-বন চিকুণাই খাপ খাপ কৰি তাত ধান, গোম ধান, মাকৈ আদিৰ খেতি কৰা হয়। এই পদ্ধতিৰ খেতিকে জুম খেতি বোলে। জুম খেতিৰ ওচৰতে এজোপা ডাঙৰ গছ আছিল। গছজোপাৰ ধোন্দত এডাল প্ৰকাণ্ড সাপে বাস কৰিছিল। সাপডালৰ লগত ছোৱাংছিলিৰ সম্পৰ্ক এটা স্থাপন হ’ল। প্ৰতিদিনে সাপটোক মাতিবলৈ ছোৱাংছিলিয়ে ভনীয়েকক পঠিয়াই দিয়ে। ভনীয়েকে ভয়ে ভয়ে সাপটোক মাতি থৈ আহেগৈ। সাপটো আহে আৰু ছোৱাংছিলিৰ কোলাত সোমাই আশ্ৰয় লয়। তাই মৰম কৰে। এনেকৈ কিছুদিন পাৰ হৈ গ'ল; কিন্তু ফল ওলোটা হ’ল। এই যে ভনীয়েকজনীৰ মনত ভয় ভয় ভাব এটা সোমাই গ'ল—( ভয় লাগিবও পাই, সাপ হেন বস্তু আৰু! ), তাই দিনে দিনে খীণাই খেৰ শুকোৱা দিলে। মাক-দেউতাকৰ চিন্তা হৈ গ'ল। সৰু ছোৱালীজনীক পেঘেনিয়াই পেঘেনিয়াই তেওঁলোকে সুধিবলৈ ধৰিলে। প্ৰথমে তাই নকয়। শেষত যেনিবা উৰহী গছৰ ওৰটো ওলাল। কেনেকৈ তাই সাপটো মাতি আনেগৈ, কেনেকৈ সি জীয়েকৰ কোলাত জিৰণি লয়, কেনেকৈ তাইৰ সাপৰ ভয়ত পেটলৈ ভাত নাযায়—এই গোটেইবোৰ কথা ভনীয়েকজনীয়ে মাক[ ৩০ ]\nদেউতাকৰ আগত কৈ দিলে। কথা মতেই কাম। এদিন ছোৱাংছিলিক জুম খেতি ৰখিবলৈ নপঠিয়ালে। তাইৰ ঠাইত দেউতাকে তাইৰ নিচিনাকৈ সাজোন কাচোন কৰি জুম খেতি ৰখিবলৈ গ'ল। সৰু ছোৱালীজনীক আনকালৰ দৰে সাপটো মাতি আনিবলৈ পঠালে। সাপটো আহিল। আহি আনকালৰ দৰে ছোৱাংছিলিৰূপী দেউতাকৰ কোলাত উঠিব খুজিলে। দেউতাকে একেঘাপে সাপটো দুচেও কৰিলে। পিছদিনা ছোৱাংছিলি আৰু ভনীয়েকে আনদিনৰ দৰে জুমৰ পথাৰত সাপটো নাপালে। ঘৰলৈ ঘূৰি আহি দেখিলে যে দেউতাক দুৱাৰডলিৰ ওচৰত পৰি আছে। পিতাকক উঠিবলৈ কোৱাৰ লগে লগে পিতাকে তাইকো একেঘাপে দুটুকুৰা কৰিলে। লগে লগে এগালমান সাপৰ পোৱালি পেটৰপৰা বাহিৰ হ’ল। সেইবোৰো পিতাকে মাৰি পেলালে। তাৰে এটা কোনো মতে বাচিল যদিও সি ডাঙৰ হৈ গৰু-ছাগলী আনকি মানুহো খাই তহিলং কৰিবলৈ ধৰিলে। তেহে এজন চীন দেশৰ পৰিব্ৰাজকে পাই, সেই পোৱালিটো মাৰি পেলালে। অকণিহঁত, তোমালোক 'তহিলং কৰ’, ‘সাজোৰ-কাচোন’, ‘পেঘেনিয়াই পেঘেনিয়াই’, ‘ভয়ে ভয়ে’—এই খণ্ডবাক্যসমূহ লগাই একোটা বাক্য ৰচনা কৰিবাচোন। নোৱাৰিলে ছাৰ-বাইদেউৰাহঁতক সুধি ল’বাহঁক৷\n(দৈনিক অসম, গুৱাহাটী, দেওবাৰ, ২৪ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০১৯ চন)\n(পূৰ্ব আফ্ৰিকাৰ সাধু)\nখাদ্যৰ গোন্ধ আৰু এজনী ছাগলী\nএখন গাঁৱত এজন ‘টাজিৰি’ আছিল। টাজিৰি মানে ধনী মানুহ। তেওঁ আছিল খুব ভোজনবিলাসী। বহু লোভনীয় খাদ্য খায় প্ৰতি সাজতে। গোন্ধে মল্‌মলাই থাকে। খোৱাখিনি খায়, নোখোৱাখিনি গাহৰিক দিয়ে। বৰ নিষ্ঠুৰ, আনক নিদিয়ে। ওচৰতে এজন ‘মাস্কিনী’ অৰ্থাৎ দুখীয়া মানুহ আছিল। তেওঁৰ জীৱিকাৰ সম্বল এজনী ছাগলী। ছাগলীৰ গাখীৰ আৰু পনিৰ—ইয়াৰে এসাঁজ খায়; কিন্তু গধূলিৰ সাঁজৰ বাবে টনা-টনি হয়। অকণমান লুথুৰী পিঠাৰে গধূলিৰ ভোক গুচাব লগা হয়। সোৱাদ, জুতি বুলিবলৈ নাই। সেই যে ধনী মানুহজনৰ ঘৰত ধুনীয়া ধুনীয়া খোৱা বস্তু ৰান্ধোতে গোন্ধে মল্‌মলাই থাকে, হাতত লুথুৰীৰ থালখন লৈ তেওঁৰ ঘৰৰ খিৰিকীৰ ওচৰত তেওঁ লুকাই লুকাই নাকত গোন্ধ উজাই উজাই লুথুৰীখিনি খাই তৃপ্তি লভে। গোন্ধেই বোলে আধা ভোজনৰ সমান। এদিন হাতে-লোটে ধৰা পেলালে ধনী মানুহজনে। তেওঁৰ কথা হ'ল—মোৰ ঘৰ খাদ্যৰ গোন্ধেৰে আনে কিয় পেট পূৰ কৰিব। গোচৰটো গৈ গাঁৱৰ মুখিয়ালৰ ওচৰ পালোগৈ। গাঁৱৰ মুখিয়ালে গাঁৱৰ কাৰাগাৰত দুখীয়া মানুহজনক ভৰাই থলে। শনিবাৰৰ দিনা গাঁৱৰ ৰাইজৰ বিচাৰ হ’ল। ধনী মানুহজনে কথাটো ক'লে আৰু ক্ষতিপূৰণ হিচাপে দুখীয়া লোকজনৰ ছাগলীজনী বিচাৰিলে। গাঁৱৰ লোকসকলৰ মাজত এই বিষয়ে আলোচনা হ’ল। শেষত মুখিয়ালজনে মন্তব্য দিলে, মাস্কিনীয়ে ( দুখীয়া লোকজনে ) টাজিৰিৰ খাদ্যৰ গোন্ধ লোৱাটো হয়; কিন্তু খাদ্য কাঢ়ি খোৱা নাই। গতিকে টাজিৰিয়েও মাস্কিনীৰ ছাগলীজনীৰ গোন্ধটো যেতিয়াই মন যায় ল'বগৈ, কিন্তু ছাগলীজনী নিব নালাগে, নিলে খাদ্য কাঢ়ি লোৱাৰ নিচিনা হ'ব। ধনী মানুহজনে সেমেনা-সেমেনি কৰিলে; বাকীবোৰে হাত চাপৰি বজালে।\n(দৈনিক অসম, ডিব্ৰুগড়, গুৱাহাটী, ১ ডিচেম্বৰ, ২০১৯ চন)\n(ৱেলছ্ দেশৰ সাধু)\nভেঁটফুল কেনেকৈ সৃষ্টি হ’ল?\nৱেলছ্ এখন সৰু দেশ, ইংলেণ্ডৰ পশ্চিমে। সেই দেশৰ সাধু এটা ক'ব খুজিছোঁ। এজন খেতিয়কৰ পুতেকৰ নাম হুৱাও। ল’ৰাটোৱে বীণ বজাই খুব ভাল পায়। বিদ্যালয় বুলিলে তাৰ বাঘৰ সমান ভয়। নাযায়, তাতকৈ বীণ বজাব। সি থাকে মাকৰ সৈতে। ঘৰ যিটো, জৰাজীৰ্ণ জুপুৰি। কাষতে আছে পৰ্বত এখন। প্ৰত্যেক দিনে পুৱা মাকৰ ক’লী, বগী গাইবোৰ লৈ পৰ্বতৰ ওপৰত সিহঁতক চৰাবলৈ লৈ যায়। তাতে এটা হ্ৰদ আছে, হ্ৰদৰ কাষতে আছে এখন সেউজ ঘাঁহনি। গতিকে এই ঘাঁহনিতেই ঘাঁহ খাই গৰুবোৰে দিনটো কটায়।\nএদিন হুৱাৱে হ্ৰদৰ পাৰত গৰু চৰাই আছে। সি তাৰ বীণখন লৈ সুৰৰ মূৰ্চ্ছনা তুলিলে আপোন মনে। কি আচৰিত কথা, সুৰৰ মূৰ্চ্ছনাৰ লগে লগে হ্ৰদটোৰ পানীৰ তলৰপৰা দুজনী ৰূপালী গাইগৰু পাৰত উপস্থিত হ’ল। সিহঁতে হুৱাওৰ বীণৰ ৰাগ শুনি শুনি তাৰ চাৰিওফালে গোট খালে। ৰ’দত গাইকেইজনীৰ পিঠিবোৰ তেল পৰি পিছলা যেন লাগিছিল; একেবাৰে চিকচিকীয়া। গধূলি গাই দুজনী হুৱাওহঁতৰ বাকীবোৰ গাইৰ সৈতে গোহালিলৈ পাছ ল’লে। হুৱাওৰ মাকে ক'লে—ঘৰলৈ লখিমী আহিছে। ওচৰ-চুবুৰীয়াক ইয়াকো ক'লে যে ইমান ডাঠ গাখীৰ আমাৰবিলাক গৰুৱে নিদিয়ে; দিয়েও দুগুণ দুগুণ।\nসকলো ঠিকে-ঠাকেই চলি আছিল। পিছে তাৰ মাজতে অথন্তৰ এটা ঘটিল। এই দুজনী গৰুৰ মাজৰে এজনীয়ে গাখীৰ দিবলৈ এৰি দিলে। [ ৩৩ ] পিয়ন চাৰিলে। হুৱাওৰ মাকে বোলে গাখীৰ নিদিয়া গাই এজনী পুহি থাকিবলৈ দৰকাৰ নাই। তেওঁ কচাই এজন মাতি পঠিয়ালে গাইজনী বেছি দিবৰ বাবে। আৰু কচাইৰ হাতত পৰা মানে গাইজনীৰ কি দশা হ’ব, অকণিহঁতে জানাই নহয়? গাইজনী বিক্ৰী নকৰিবৰ কাৰণে হুৱাওৱে মাকক কাকুতি-মিনতি কৰিলে; কিন্তু তাৰ মাক ইমান সহজে মান্তি হোৱা নাৰী নহয়। যি কৰিম বুলিব সেইটো কৰিহে এৰিব।\nউপায় নাপাই হুৱাও তাৰ বীণখন লৈ সেই হ্ৰদটোৰ পাৰলৈ গ'ল। কি আচৰিত, তাৰ পাছে পাছে ৰূপালী গাইকেইজনীও সেই ঠাইত ওলালগৈ। সি কিছু সময় ধৰি হ্ৰদটোৰ পাৰতে বীণ বজালে। গাইকেইজনীয়ে বীণৰ মূৰ্চ্ছনা শুনিলে। অলপপৰ পিছত হুৱাওৱে তাৰ বীণখন হ্ৰদৰ পানীলৈ দলিয়াই দিলে। চকুৰ পানীৰে সি বাট নেদেখা হ’ল। বেচিব খোজা গাইজনীৰ দুখত তাৰ অন্তৰ ভাগি গ'ল। তাৰ পিছত কি হ’ল শুনা—এই যে সি বীণখন হ্ৰদৰ পানীলৈ দলি মাৰি দিলে, গাইকেইজনীও হ্ৰদৰ পাৰলৈ গৈ পানীলৈ জাঁপ মাৰি দিলে। কিছুদিনৰ পিছত হ্ৰদটোৰ সেই ঠাইতে কিছুমান ৰূপালী ভেঁটফুলৰ গছ গজি ৰমক-জমক হ’ল, যি ঠাইত হুৱাওৱে বীণখন পানীলৈ দলিয়াই পেলাইছিল। হুৱাওৰ মাকৰ ইতিমধ্যে মৃত্যু হৈছে, হুৱাও বৃদ্ধ হৈছে। তোমালোকে যদি হুৱাওক কোৱা যে তোমালোকে এই কাহিনীটো বিশ্বাস নকৰা, তেন্তে হুৱাওৱে তোমালোকক সেই হ্ৰদটো থকা পৰ্বতলৈ লৈ যাব, য’ত ভেঁটফুলবোৰ ফুলি আছে।\nএইখিনিতে তোমালোকক এটা প্ৰশ্ন সোধো—ভেঁটফুল ৰাতি ফুলে, কিন্তু পদুম ফুল? অকণিহঁত, এইটো এটা সাধুকথাহে। তাকে একেবাৰে ধ্ৰুৱসত্য বুলি ধৰি নলবা। মানুহ কিমান স্বাৰ্থপৰ আৰু নিৰ্দয়, প্ৰকৃতি কিমান উদাৰ—সেই কথাটোকে ইয়াত ক'ব বিচাৰ হৈছে।\n(দৈনিক অসম, গুৱাহাটী, দেওবাৰ, ৯ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০২০ চন)\nশিলা আৰু গছ-গছনি\nসাধুটো আমাৰ চুবুৰীয়া ৰাজ্য মেঘালয়ৰ গাৰো জনগোষ্ঠীয় সমাজৰ। অকণিহঁত, সাধু সাধুৱেই। কেৱল তেওঁলোকৰ সমাজখনৰ কিছু কথা জানিবৰ বাবেই সাধুটো কৈছে। গাৰোসকলৰ লোকবিশ্বাস মতে, পৃথিৱীৰ মাতৃ হ'ল মানে আৰু গৃহভূমিৰ মাতৃ হ’ল পিল্‌টে। তেওঁলোকৰ জন্ম হৈছেহে, তেতিয়াও শিলাবোৰ গঠন হোৱা নাই। ওখ ওখ পৰ্বতবোৰো গঠন হোৱা নাই, মাটিও নাই হোৱা। আনকি জলভাগো স্থলভাগৰপৰা পৃথক হোৱা নাই। তেতিয়াই নষ্টুৱে ভাতৃ গোৰাং আৰু মোমায়েক পাট্ৰঙক হুকুম দিলে, ‘থিয় পৰ্বতৰ গুটি, শিলাখণ্ডবোৰ চকুৰ মণি সিঁচি দিয়া।’ ভাতৃ গোৰাঙে তেতিয়া বনৰীয়া উদ্ভিদৰ গুটিৰে খেলি আছিল, পাট্ৰঙে খেলি আছিল পাছ চোতালত। গোৰাঙে বাৰীৰ জেওৰাৰ কাষে কাষে বগুৱা বাই ফুৰিছিল। পাট্ৰঙে ঘৰৰ মজিয়াত চুচৰি ফুৰিছিল। মাতৃৰ নাম আছিল ছিমিন কামিন।\nতাৰ পিছত ভাতৃ গোৰাঙে নিজকে ধূলিমুক্ত কৰিলে, পাট্ৰঙে ধুন-পেচ মাৰিবলৈ ললে, মাত-কথা সলনি হৈ গলগলীয়া হল। তেওঁলোকে নষ্ঠু নপাণ্টুৰ কথা ৰাখি পাচিয়ে পাচিয়ে থিয় পৰ্বতৰ গুটি আৰু শিলৰ চকুৰ মণি সিঁচি দম কৰি দিলে। কথা বিষম দেখি বামিণ ৰাচা ছজোন গিটেলে গোৰাং আৰু পাট্ৰক কলে বোলে এনেকৈ পৰ্বতৰ গুটি আৰু শিলৰ চকুৰ মণি সিঁচিবলৈ হ'লে ম’হেৰে হালবাই, প্ৰকাণ্ড গছ উভালিবলৈ সম্ভৱ নহ'ব। গোৰাংহঁতে সেই কথাত কাণ [ ৩৫ ] নিদিলে। তেওঁৰ খঙে মূৰৰ চুলি পালেগৈ। দুয়োজনকে খেদি নিলে। গৈ আৰাট্‌চা ৰংবেয়াৰৰ ওচৰত বাট ভেতি ধৰিলে। ভালকৈ এসেকা দি ধূলিত বগৰাই পেলালে আৰু তাৰ পিছত ভৰিত শিকলিৰে বান্ধি এৰি দিলে, ‘যা, কথা নুশুনা ল’ৰা।’\nতথাপি, গোৰাং আৰু পাট্ৰঙে পৰ্বতৰ গুটি আৰু শিলৰ চকুৰ মণি সিঁচিয়েই থাকিল। হ'লেও, পৰ্বত আৰু শিলবোৰ টকা হৈয়ে থাকিল। গছ-বিৰিখ বুলিবলৈ নাই। তেতিয়া নষ্ট নপাৱে ক'লে, ‘বসুন্ধৰা মাতৃ মানে আৰু স্বদেশৰ মাতৃ পিলটেক এনেদৰে টকলাকৈ ৰখাটো উচিত কথা হ’ব নোৱাৰে।’\nসেয়ে নষ্ঠু নপাণ্টুৱে দুইভগ্নী টিক্‌ৰে টিক্‌ছে আৰু গাট্ৰে গাট্‌ছেক বোলোং (হোলোং), শাল, কিছল, মাৰাণ আৰু ছাম্বাক উদ্ভিদৰ গুটি সিঁচি দিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে। লগতে বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ ঘূৰণীয়া বস্তু উৎপন্ন হ’ব পৰাকৈ গুটি আৰু জীৱ সিঁচি দিবৰ বাবেও নিৰ্দেশ দিলে তেওঁলোকক। গুটিবোৰ গজিল আৰু বসুন্ধৰা মাতৃ মানে আৰু স্বদেশৰ মাতৃ পিল্‌টে এদিন সেউজীয়া হৈ উঠিল।\nবিঃদ্ৰঃ (১) নষ্ঠু নপাণ্টুঃ এগৰাকী দেৱী, যি পৃথিৱীখনক জন্ম দিছে। (২) আৰট্‌চা ৰংবেয়াৰঃ কঠিন শিলৰ প্ৰাচীৰ। (৩) বোলোংঃ এবিধ প্ৰকাণ্ড গছ। (৪) কিছলঃ দৰবত লগা উদ্ভিদ। (৫) ছাম্বাকঃ বগা ফুলেৰে এবিধ উদ্ভিদ। (৬) মাৰাণাঃ ঘাঁহ প্ৰজাতিৰ উদ্ভিদ।\n(দৈনিক অসম, গুৱাহাটী, দেওবাৰ, ২৩ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০২০ চন)\nসোণৰ সজাত এটা ভাটো চৰাই\nএজন ৰজাই এটা ভাটৌ চৰাই পুহিছিল। বাহটো সোণেৰে তৈয়াৰী, খাবলৈও বিধে বিধে সুস্বাদু খাদ্য। এদিন এজন মানুহ আহি ভাটৌ চৰাইটোক ক’লে—“মই তোমালোকৰ ভাষাটো জানো। মই কাইলৈ অৰণ্যলৈ যাম। তোমাৰ কিবা বাৰ্তা আছে যদি মোৰ আগতে দিব পাৰা। মই জনাই দিমগৈ।” তেতিয়া ভাটৌ চৰাইটোৱে ক'লে—“ভালেই হ’ল, মোৰ আত্মীয়সকলক ক’বাগৈ যে তেওঁ ৰজাৰ ঘৰত সোণৰ সজাত আছে, খাবলৈও পাইছে হামাৰভাৰে; কিন্তু তেওঁ খুব নিমাওমাও অনুভৱ কৰে, কিয়নো তেওঁ সজাত বন্দী।” এদিন মানুহজন উভতি আহিল আৰু ভাটৌ চৰাইটোক লগ ধৰিলে। ভাটৌ চৰাইটোৱে ক'লে, “মোৰ কথা মোৰ আত্মীয়সকলে ঘুণাক্ষৰেও একো সোধা নাইনে?” তেতিয়া মানুহজনে ক'লে—“নাই সোধা পাই, একোকে নাই সোধা; কিন্তু যেতিয়া তোমাৰ বাৰ্তাটো তেওঁলোকে শুনিলে, তেওঁলোক থল থলকৈ গছৰ ডালৰ পৰা সৰি পৰিল আৰু মৰি থাকিল।” ভাটৌটোৱে কথাটো শুনাৰ লগে লগে জথৰ লাগিল। ৰজাই ভাবিলে লগৰ ভাটোবোৰ মৰিল বুলি শুনি ইও মৰিল। গতিকে ভাটৌটোক সজাৰপৰা উলিয়াই দলিয়াই পেলাবলৈ ৰজাই আদেশ দিলে। কথামতেই কাম। যেই ভাটৌটোক উলিয়াই দিলে, সি ভূৰুংকৈ উৰি গ'ল। সাধুটো পঢ়ি তোমালোকে কি বুজিলা?\nঅকণিহঁত, তোমালোকে ‘হামাৰভাৰে’, ‘ঘুণাক্ষৰে’, ‘নিমাওমাও’ এই শব্দকেইটাৰ অৰ্থ শিকি সেইবিলাকেৰে একোটা বাক্যৰচনা কৰিবাচোন। নোৱাৰিলে ছাৰ বাইদেউহঁতক সুধি ল’বা দেই।\n(শিশু আৰু কিশোৰ-কিশোৰীৰ মাহেকীয়া আলোচনী “মুকুতা” ডিচেম্বৰ, ২০১৫, গুৱাহাটী)\nবাঘ, ভালুক আৰু বান্দৰ\nমূলঃ লালখ্‌লুয়াং লিয়ানা খিয়াংতে (সম্পাদনা), মিজো\nএদিন ভৰ দুপৰীয়াৰ কথা। খুব চোকা ৰ'দ দিছে সেইদিনা। ভালুক এটাৰ পিয়াহত অণ্ঠ কণ্ঠ শুকাই গৈছিল। তেনেতে সি এটা পুখুৰী দেখিবলৈ পালে। নিৰ্মল পানীৰে পুখুৰীটো চপ্‌চপীয়া হৈ আছিল। সি হেঁপাহ পলুৱাই পানী খালে। তাৰ পাছত এটা বান্দৰক পুখুৰীটোৰ ৰখীয়াৰ দায়িত্ব দি ক'লে—“চাবি, যাতে এই পুখুৰীত কোনেও পানী খাব নোৱাৰে। পুখুৰীটো কেৱল মোৰ বাবেহে।”\nভালুকটো যোৱাৰ পাছতে এটা হৰিণা আহি বান্দৰক সুধিলে— “বান্দৰ ককাই, পুখুৰীটোৰ পানী অকণমান খাব পাৰোনে? বৰ পিয়াহ লাগিছে পাই।”\nবান্দৰে উত্তৰ দিলে—“এইটো ভালুক মোমাইৰ পুখুৰী। সাহস আছে যদি খা পানী, নাই যদি নাখাবি।”\nকথা শুনি হৰিণাটোৱে ভয়তে বিম্বাশৱদে লৰ মাৰিলে। ক’ত আৰু পানী খায়!\nঅলপ পৰৰ পাছতে এটা বন গাহৰি আহি পানী খাবলৈ বুলি বান্দৰটোৰ অনুমতি বিচাৰিলে। বান্দৰে এইবাৰো সেই একেই কথাকে ক’লে—“এইটো ভালুক মোমাইৰ পুখুৰী। মই ৰখীয়াহে। সাহস আছে। যদি খোৱা, নাই যদি যোৱা, বাপু।”\nভয় খাই বন গাহৰি অহা বাটে ভিৰাই লৰ মাৰিলে। এনেদৰে অনেক বন্যপ্ৰাণী আহিল আৰু সকলোৱে বান্দৰৰ সাৱধান বাৰ্তা শুনি পলাই পত্ৰং দিলে।\nঅৱশেষত এটা বাঘ আহিল আৰু কলে—“পানী খাওঁ।” [ ৩৮ ]\nবান্দৰে তাক ক'লে—“এইটো ভালুক মোমাইৰ পুখুৰী। সাহস আছে যদি খোৱা বাঘ ককাইদেউ, মোৰ ক’বলৈ একো নাই। মই ৰখীয়া মাত্ৰ, ক’বলগীয়াখিনি কৈছোঁ আৰু। পিছত মোক নুদুষিবা কিন্তু!”\nবাঘে বান্দৰৰ কথাত চুলিডালমানো কেৰেপ নকৰিলে। সি উৰাই-ঘূৰাই পানী খাবলৈ ধৰিলে। তাকে দেখি বান্দৰে টেটু ফলা চিঞৰ সোধালে—“ভালুক মোমাইদেউ, ভালুক মোমাইদেউ, ক'ৰবাৰ পৰা বাঘ এটা আহি তোমাৰ পুখুৰীত পাৰেমানে পানী খাইছে। আহা, আহা, বেগেতে আহা। পানী খাই শেষেই কৰিব এতিয়া— —ছেঃ। ইস্ -ইস্ -ইস্ -ইস্।”\nকথা শুনি ভালুকে খঙত টিঙিৰি তুলা হৈ চোঁচা মাৰি আহিল আৰু জাঁপ মাৰি বাঘৰ পিঠিত বহি লৈ ঢকিয়াবলৈ ধৰিলে। বাঘো এৰি দিয়া বিধৰ ভকত নহয়। লাগিল দবৰা-দবৰি, ভুকুৱা-ভুকুৱি, গতিয়া-গতি, ঠেলা-ঠেলি, চুলিয়া-চুলি ...। যুঁজি যুঁজি দুয়োটা গৈ অজানিতে পাহাৰ শিখৰ [ ৩৯ ] পালেগৈ। তাৰপাছত দুয়োটা ধা-উ-মকৈ তলৰ খাৱৈত সৰি পৰিল। কলখোৱা ধাতু দুয়োটাৰে উৰি গ'ল। খেলা খতম।\nএইবাৰ বান্দৰক পায় কোনে? গাখীৰতে ম'হৰ খুঁটি। ভালুক গোটাই থোৱা খাদ্য-সামগ্ৰীবোৰ খাই মহা আৰামেৰে দিন পাৰ কৰিলে। মৃত বাঘ আৰু ভালুকৰ কামিহাড়বিলাকেৰে সি বাঁহী সাজি সুৰ দিবলৈ ধৰিলে। গছৰ ডালত বহি সি এতিয়া বাঁহী বজায় শুৱলাকৈ, খুব শুৱলাকৈ।*\n( “শিশু আৰু কিশোৰ কিশোৰীৰ মাহেকীয়া আলোচনী “মুকুতা” আগষ্ট ২০১৬ চন, গুৱাহাটী” )\nজন্মঃ ২০ জুলাই, ১৯৫০ চন\nজন্মস্থানঃ বাহেক গাঁও, ডাকঘৰঃ পকামূৰা, যোৰহাট-৪\nমাতৃঃ স্বৰ্গীয়া আইদেউ বৰা\nপিতৃঃ স্বৰ্গীয় কণমইনা বৰা\nপত্নীঃ শ্ৰীমতী জ্যোতি প্ৰভা বৰা\nল'ৰা-ছোৱালীঃ গীতাশ্ৰী, সুদীপ্ত, কাব্যশ্ৰী\nশিক্ষাঃ এম.এ. বি.এড্\n(ক) তৰোৱালৰ ধাৰ—দুটা সংস্কৰণ) চুটিগল্প সংকলন, কৌস্তুভ ডিব্ৰুগড়\n(খ) জেংৰাইত এৰাতি—চুটি গল্প সংকলন, কৌস্তুভ ডিব্ৰুগড়।\n(গ) প্ৰতিপদত জোনৰ পোহৰ—চুটি গল্প সংকলন, অনুৰাগ গোষ্ঠী ডিব্ৰুগড়।\n(ঘ) তুমি আঘোণৰ সোণোৱালী পথাৰ—কাব্য সংকলন, শব্দ প্ৰকাশন, যোৰহাট।\n(ঙ) ভাৰতীয় ভাষাৰ একুৰি নিৰ্বাচিত চুটি গল্প (অনুবাদ), ষ্টুডেন্ট্‌ছ ষ্টৰ্ছ, গুৱাহাটী।\n(চ) দৌলতী, অনুবাদ উপন্যাস (মূল মহাশ্বেতা দেৱী, হিন্দী), কিৰণ প্ৰকাশন, ধেমাজি।\n(ছ) চাৰিখন উপন্যাস (জনমভূমি আলোচনীত)\n(জ) অনুবাদ উপন্যাস 'উৰন্ত চিলা', 'দুৰন্ত কিশোৰ’ (সাপ্তাহিক জনমভূমিত, ৬৫টা খণ্ডত), মূলঃ (খালিদ হুছেইনি, ইংৰাজী, আফগানিস্তান।)\n(ঝ) এমুঠি বনকৰা কিংখাপ কবিতা— কাব্য সংকলন, কৌস্তুভ, ডিব্ৰুগড়।\n(ঞ) মইনাহঁতলৈ মজা মজা সাধুকথা—শিশু সাহিত্য, কৌস্তুভ, ডিব্ৰুগড়।\nঅনাতাঁৰ নাটকঃ ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰ\n(ক) মুক্তিঃ ২০০৫ চন (কেন্দ্ৰটোৰ সৰ্বকালৰ শ্ৰেষ্ঠ ১০ খনৰ এখন)\n(খ) উঁই চিৰিঙাৰ পাখিঃ ২০০৬ চন।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=মইনাহঁতলৈ_মজা_মজা_সাধুকথা&oldid=119737"ৰ পৰা অনা হৈছে\nৰত্নেশ্বৰ বৰাৰ সাহিত্যকৰ্ম\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ১৬ জুন ২০২১ তাৰিখে ২০:৪৫ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


জৰ্জ এডৱাৰ্ড চেজেনিক জেনাৰ (ই-আলোচনী আখৰ.ইন)\n'অ দেউতা বলক আক',সময় হ'লেইচোন।দীপকৰ মাতত ঠিক মই সাৰ পাওতেই দেখিলো যে, অ' হয়তো নিশা ১০ বাজিলেইচোন। এতিয়া যোৱাটো ভাল হ'ব।মানে মই নাছাৰ ৰিচাৰ্ছ চাইন্টিছট আৰু মোৰ ল'ৰাটো তথা দীপক তাৰেই মহাকাশ বিজ্ঞান বিভাগৰ গৱেষক। আজি মংগল গ্ৰহৰ পৰা কেইটামান বহি: বিশ্বৰ প্ৰানী আমাৰ মানব জাতিক লগ কৰিবলৈ অহাৰ কথা।জ্ঞানৰ বিনিময়ৰ বাবে। নিশা ঠিক ১২ বজাত নাছাৰ মূখ্য কাৰ্যালয়ৰ কাষতে এখন পীটছত তেওঁলোক পাবহি।\n'দীপক ব'লা।' ঠিক তাৰ পাছতেই আমি গাড়ীৰে নাছাৰ অভিমূখে অগ্ৰসৰ হ'লো।সম্পূৰ্ নিজান পৰিৱেশ।সকলো দিশতেই নিৰৱতা বিৰাজমান। প্ৰায় আধা বাট পালোহি।বিশাল পথাৰখনৰ মাজেৰে থকা ঘাইপথটোৰে আমি আগুৱাই গ'লো।সমগ্ৰ বিশ্বৰ প্ৰা্য দহ হাজাৰতকৈ অধিক বিজ্ঞানী পীটছত উপস্থিত হৈছেগৈ।পথাৰৰ ঠিক মাজভাগ পাওঁতেই অকস্মাতে যেন আকাশৰ পৰা এটা তৰা সহি পৰিল।প্ৰায় দহ বাৰখন ট্ৰাক জাপি দিলে যেনেকুৱা এটা আকাৰ হব ঠিক তেনেকুৱা আকাৰৰ এখন ইউ এফ অ'।মই গাড়ী বন্ধ কৰি দীপকৰ সৈতে বাহিৰলৈ আহিলো।সি তাৰ কেমেৰটোৰে যানখনৰ ফটো তুলিবলৈ লওতেই নিকটৱৰ্তী সকলোবোৰ ইলেক্টনিক যন্ত্ৰ বিকল হৈ পৰিল।আনকি মই অফিচলৈ ফ'ন কৰিবলৈ বহুত চেষ্টা কৰিো বিফল হ'লো।পিছত গম পালো যে আজি আমি যোগাযোগ কৰিবলৈ ওলোৱা বহি:বিশ্বৰ 'জৰ্জ এডৱাৰ্ড চেজনিক জেনাৰ' নামৰ মহাকাশ যান খন ভুল বশত ইয়াতে অৱতৰণ হ'ল।যানখনৰ পৰা ৩০ মিটাৰমান দূৰত্বৰ নিৰাপদ স্থানৰ পৰা আমি অপলক ভাৱে যানখনৰ গতি-বিধি নীৰিক্ষণ কৰিলো।প্ৰা্য তিনিমিনিট পাছত যানখনৰ পৰা প্ৰা্য় ১৫ ফুট ওখ বিশালাকাৰ কিন্তু বাহ্যিক দৃষ্টিত খুবেই শান্তিপ্ৰিয় দু্টা জীৱ আমাৰ দিশে আগবাঢ়ি আহিল।সেই সময়ত আমি বাকৰুদ্ধ হৈ পৰিলো আৰু আমাৰ হৃদস্পন্দনৰ গতি এক মিনিটত যেন ৭২ হৈ থকা নাছিল,বহুত বেছি বাঢ়ি গৈছিল।১৫ মিনিট পাছত আমি নিজকে এখন বেলেগ পৃথিৱীত আৱিস্কাৰ কৰিলো।এই ১৫মিনিটত কি হ'ল সেয়া আমাৰ চেতনাৰ পৰিধিৰ বাহিৰত আছিল।দীপকৰ পৰা জানিব পাৰিলো এয়া মংগল গ্ৰহৰ 'জেনাৰগল্ড' নামৰ পাহাৰ এখনৰ এটা গুহাৰ পৰিৱেশ।অৰ্থাৎ আমি এতিয়া মংগল গ্ৰহত উপস্থিত হ'লোহি।আমাৰ দৰেই আৰু প্ৰায় পাচঁশৰো অধিক মানুহতকৈ উচ্চ আৰু নিম্ন শ্ৰেণীৰ প্ৰাণী তাত বন্দীৰূপত আছিল।সেই ১৫ ফুট ওখ বিশালাকাৰ জীৱ দুটাই আমাৰ সকলোকে এক নিৰ্দিষ্ট স্থানলৈ লৈ গ'ল। ৰম্বাছ আকৃতিৰ এটা বৃহৎ কোঠাত তেওলোকে আমাক কিছুমান ট্ৰান্সচিভাৰৰ সহায়ত তেওঁলোকৰ উদ্দেশ্য সম্পৰ্কে জনালে। তেওঁলোক ৪০০৫ চনৰ পৰা আমাৰ বৰ্তমানলৈ আহিছে।সময়কো প্ৰত্যাহ্বান জনাবলৈ সক্ষম হোৱা এই প্ৰাণীসমূহ যে ভৱিষ্যতৰ মানুৱ প্ৰজাতিয়েই সেইসম্পৰ্কে আমি তেওঁলোকৰ পৰা অৱগত হ'লো।আমাৰ সৈতে জেনাৰগল্ডত সহৱস্থান কৰা অন্যান্য নিম্ন আৰু উচ্চ শ্ৰেণীৰ প্ৰাণীসমূহকো তেওঁলোকে আমাক অনাৰ দৰেই ভিন্ন সময়ৰ পৰা টাইম মেচিনৰ সহায়ত বিভিন্ন গ্ৰহৰ পৰা আনিছে। Project: R:D:O:E নামৰ এটা বহুমূখী প্ৰকল্পৰ কাম তেওঁলোকে কৰি আছে যাৰ সম্পূৰ্ণ অৰ্থ Research and Development of Earth-like planet ।এই প্ৰকল্পৰ জৰিয়তে আমাৰ জ্ঞানৰ ওপৰত গৱেষণাৰ নিমিত্তে আমাক ইয়ালৈ অনা হৈছে।\nপৃথিৱীৰ মুঠ মাটিকালি কিমান? মই জিঅ'গ্ৰাফীত কেচাঁ।তেওঁলোকে জনালে তেওঁলোকৰ বাবে পৃথিৱীৰ পৰিসীমা আমাৰ দৰে সংকীৰ্ণ নহয়, তেওঁলোকৰ পৃথিৱীয়ে সামৰি লয় ২০খন সৌৰজগত য'ত প্ৰায় পাঁচ হাজাৰতকৈও অধিক উন্নত মানৱে একেলগে জীৱন নিৰ্বাহ কৰি আছে।তেওঁলোকৰ চিন্তা আৰু কৰ্মসূচীৰ সম্পৰ্কে জানি আমি আচৰিত হ'লো। সমান্তৰালভাৱে জীৱশ্ৰেষ্ঠ হিচাপে নিজকে দাবী কৰাৰ বাবে লজ্জিত অনুভৱ কৰিলো।সেই মুহূৰ্তত আমাৰ পৰিচিত ব্যক্তি কেৱল এজনেই আছিল আৰু সেয়া হ'ল- দীপকৰ বাবে মই আৰু মোৰ বাবে দীপক।কথাবোৰ ভাৱি থাকোতেই এটা বিশেষ সংকেতেৰে আমাৰ সকলোকে বিশ্ৰাম কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হ'ল। এটা মৃদু শব্দেৰে আমাৰ আসনবোৰ নিদ্ৰাৰ উপযোগী হৈ পৰিল।\n'অ দেউতা বলক আক',সময় ১১ বাজি গ'ল।' দীপকৰ চিঞৰত মই সাৰ পালো ।নিজকে আৱিস্কাৰ কৰিলো এখন বেলেগ পৃথিৱীত।মইচোন মোৰ ঘৰতে টোপনিয়াই আছো। কিছুসময়ৰ বাবে মই বিভ্ৰান্ত হ'লো- আচলতে সপোন কোনটো আৰু বাস্তৱ কোনটো।ল'ৰা লৰিকৈ গৈ গাড়ীৰ ষ্টাৰ্ট দিলো আৰু অফিচ অভিমূখে ২০০ কিমি/ঘন্টাৰ দ্ৰুতিত গাড়ীখন দৌৰালো। অফিচত উপস্থিত হৈ মই নিৰাশ হ'লো।বহি:বিশ্বৰ পৰা আহিবলগা ইউ এফ অ খন নাহিল।কিন্তু কিয়? প্ৰতিটো নিউজ চেনেলত সেই সম্পৰ্কীয় আলোচনা।মোৰ সপোনটো সপোন হৈয়ে ৰ'ল, বাস্তৱত ৰুপায়িত নহ'ল।খন্তেক পাছত 'জৰ্জ এডৱাৰ্ড চেজনিক জেনাৰ' নামৰ ইউ এফ অ খনৰ পৰা এটা বৈদ্যুতিক বাৰ্তা আহিল।বাৰ্তাটোত উন্মোচিত হ'ল মানুহৰ উন্নয়নৰ ফোপোলা স্বৰূপ। বহি:বিশ্বৰ সন্মূখত লজ্জিত হ'লো।\nনাছাৰ কাৰ্যালয়ত নিশা বাৰ বজাত এখন বিশেষ সভাৰ আয়োজন কৰা হ'ল।পৃথিৱীৰ ইউ এফ অ প্ৰজেক্টৰ মূখপাত্ৰ হিচাপে মই বৰ্ণনা কৰিলো জএচেজে নামৰ যানখন নহাৰ কাৰণ। স্থিৰভাৱে মই গলো-'বিশ্বত মানুহৰ সংখ্যা যিমান তাতকৈ মানুহক ৰক্ষাৰ নিমিত্তে মানুহে নিৰ্মান কৰা মানৱ-ধ্বংসী অস্ত্ৰৰ সংখ্যা বেছি।বিজ্ঞানৰ চূড়ান্ত অপব্যৱহাৰেৰে পাৰমানৱিক অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ, মিচাইল আদি নিৰ্মান কৰি মানুহে নিজৰ ধ্বংস মানি আনিছে আৰু নিজৰ অদূৰদৰদৰ্শিতাৰ পৰিচয় দিছে।এনে এটা হিংসুক জাতিৰ সৈতে কোনোপ্ৰকা1ৰৰ সম্পৰ্ক বা মিত্ৰতা সম্ভৱ নহয় বুলি তেওঁলোকে জনাইছে।ইয়াতকৈ লজ্জাৰ বিষয় মানৱজাতিৰ বাবে আন একো হ'ব নোৱাৰে।' প্ৰত্যেকে নিজৰ মন্তব্য আগবঢ়ালে।আমেৰিকাৰ ৰাষ্টপতিৰ অনুভৱ এই মূহূৰ্তত কেনে আছিল সেই সম্পৰ্কে জনা নগল।হয়তো এতিয়া ভাৰত-পাক সীমান্তত যুদ্ধৰ আখৰা চলি আছে।আইছিছে নিৰ্বিচাৰেৰে চলাই আছে হত্যাকাণ্ড।কালি অসমৰ অনলাইন নিউজপেপাৰ 'আখৰ লাইভ'ৰ হেডলাইন আছিল- 'বিশ্বনাথ চাৰিআলিত এন ডি এফ বিৰ নাৰকীয় হত্যালীলা।' আমি ক'ত আৰু ক'ত তেওঁলোক।এটা শান্তিপ্ৰিয় জাতিৰ সৈতে আমাৰ দৰে এটা হিংসুক প্ৰজাতিৰ মিত্ৰতা কোনোপধ্যে সম্ভৱ নহয়। সম্ভৱ নহয় জ্ঞানৰ বিনিময়।মই উপায়হীন।\nএই অসম্ভৱক সম্ভৱ কৰা উদ্দেশ্যেৰেই আমি এদিন পুনৰ মিলিত হ'লো।নাছা,চাৰ্ন,ই এচ এ, ইছৰো সকলোৰে সন্মিলিত প্ৰচেষ্টাত চন্দ্ৰত আয়োজিত হ'ল এখন সন্মিলিনৰ। পুনৰ যাতে জৰ্জ এডৱাৰ্ড চেজনিক জেনাৰৰ সৈতে জ্ঞানৰ আদান প্ৰদান কৰিব পৰা যায় তাৰ এক অনুসন্ধান আৰম্ভ হ'ল।আৰম্ভ কৰা হ'ল - প্ৰজেক্ট GASG-George Adward Shaegeneik Gener। এই প্ৰজেক্টে কিমানদূৰ সফলতা লাভ কৰিব সেয়া এক প্ৰশ্নবোধক।মই গাড়ীখন ৩০০কিমি/ঘন্টা দ্ৰুতিত দৌৰত চন্দ্ৰত অৱস্থিত অসম ভৱনলৈ দৌৰালো।


আলফাৰে চৰকাৰৰ আলোচনাৰ মধ্যমপন্থা বিচাৰি থকা হৈছে – Guwahati Times\nআলফাৰে চৰকাৰৰ আলোচনাৰ মধ্যমপন্থা বিচাৰি থকা হৈছে\nJuly 4, 2021 Desk Editor\nএটা বিশেষ ‘চেনেল’ত পৰেশ বৰুৱা নেতৃত্বাধীন আলফা (স্বাধীন)ৰ সৈতে প্রাৰম্ভিক আলোচনা আগবঢ়াই থকা হৈছে৷ নতুন দিল্লীৰ আছাম হাউছত ৰাষ্ট্রীয় নিৰাপত্তা উপদেষ্টা অজিত ডোভালৰ সৈতে বৈঠকত মিলিত হোৱাৰ পাছত মুখ্যমন্ত্রী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শর্মাই শনিবাৰে এই ইংগিত দিয়ে৷\nবৈঠকৰ অন্তত আছাম হাউছতে অনুষ্ঠিত এখন সংবাদ মেলত মুখ্যমন্ত্রী ড০ শর্মাই প্রকাশ কৰা মতে, একাংশ লোকে আলফা (স্বাধীন)ক শান্তি আলোচনাৰ মজিয়ালৈ অনাৰ বাবে পৰেশ বৰুৱাৰ সৈতে মধ্যস্থতা কৰি আছে৷ আনহাতে, তেওঁ নিজেও পৰেশ বৰুৱাৰ সৈতে আলোচনা আগবঢ়াই নিয়াৰ বাবে দিল্লীৰ সংশ্লিষ্ট মহলত আলোচনা চলাই আছে৷ পিছে আলফা (স্বাধীন)–এ সার্বভৌমত্বৰ প্রসংগ অবিহনে আলোচনা নিবিচাৰে আৰু চৰকাৰেও দেশৰ সার্বভৌমত্বত আপোচ কৰি আলোচনা কৰিব নোৱাৰে৷ সেয়েহে এক মধ্যমপন্থা বিচাৰি থকা হৈছে বুলি মুখ্যমন্ত্রী ড০ শর্মাই সংবাদ মেলত জানিবলৈ দিয়ে৷\nমুখ্যমন্ত্রী ড০ শর্মাৰ তাৎপর্যপূর্ণ মন্তব্য– পৰেশ বৰুৱাই সার্বভৌমত্ব বিচাৰি জীৱনৰ আৰম্ভণিৰ পৰা গোটেই জীৱন ধৰি সংগ্রাম চলাই আহিছে৷ সেয়েহে আমি তেওঁক এইবুলি ক’ব নোৱাৰোঁ যে আপুনি সার্বভৌমত্বৰ দাবী এৰি আলোচনাত বহক৷ আনহাতে, ৰাষ্ট্রপতিৰ পৰা প্রধানমন্ত্রী, মুখ্যমন্ত্রী সকলোয়েই দেশৰ সার্বভৌমত্ব ৰক্ষাৰ শপত লৈ কাম আৰম্ভ কৰে৷ তেনে ক্ষেত্রত আমিও পোনপোটীয়াকৈ সার্বভৌমত্বৰ প্রসংগত আলোচনা কৰিব নোৱাৰোঁ৷ সেয়েহে দুয়ো পক্ষৰ মাজত সন্মানজনক মধ্যমপন্থা কি হ’ব পাৰে, সেয়া এতিয়া বিচাৰি থকা হৈছে৷\nএই প্রসংগত তেওঁ পুনৰ কয়– ‘মই যদি এতিয়া পৰেশ বৰুৱাক কওঁ যে আপুনি সার্বভৌমত্ব এৰি দিওক, তেতিয়া মই আলোচনা কৰিম৷ তেনেহ’লে তেওঁ কিয় আলোচনালৈ আহিব? তেওঁতো আলোচনাত নাহিব৷ তেওঁ ক’ব যে ইমানদিন যিটোৰ কাৰণে কাম কৰি আছোঁ, সেইটো এৰি মই কিয় আহিম? আকৌ ময়ো সার্বভৌমত্বক লৈ আলোচনা কৰিব নোৱাৰোঁ৷ মই দেশৰ সার্বভৌমত্ব ৰক্ষাৰ শপত লৈহে মুখ্যমন্ত্রী হৈছোঁ৷ এই দুয়োটা স্থিতিয়েই হৈছে চৰম স্থিতি৷ সেয়েহে এই দুই চৰম স্থিতিৰ মাজত এটা ৰাস্তা আমাৰ ওলাব লাগিব৷’\nসমগ্র বিষয়টোত আশাবাদী মুখ্যমন্ত্রী ড০ শর্মাই লগতে এয়াও জনাই দিয়ে যে পৰিস্থিতি এতিয়াও এনেকুৱা হোৱা নাই যে কাইলৈ পৰেশ বৰুৱাৰ সৈতে আলোচনা আৰম্ভ কৰি দিয়া যাব৷ লাহে লাহে আলোচনাৰ ৰাস্তা এটা উলিওৱাৰ চেষ্টা চলাই থকা হৈছে৷ ৰাস্তাটো এনেকুৱা হ’ব লাগিব, যাতে উভয় পক্ষৰ সন্মান অক্ষুণ্ণ থাকে৷ পৰেশ বৰুৱাৰ বাধ্য–বাধকতা আমি উপলব্ধি কৰিব পাৰোঁ৷ আমি বিচাৰোঁ যে পৰেশ বৰুৱাও আমাৰ (চৰকাৰৰ) বাধ্য–বাধকতা বুজি পায় যেন৷\nমন কৰিবলগীয়া যে দিল্লীৰ আছাম হাউছত শনিবাৰৰ সংবাদ মেল সম্বোধন কৰাৰ ঠিক পূর্বে ৰাষ্ট্রীয় নিৰাপত্তা উপদেষ্টা অজিত ডোভালৰ সৈতে প্রায় আধা ঘণ্টা ধৰি মুখ্যমন্ত্রী ড০ শর্মাই এখন বৈঠকত মিলিত হয়৷ কিন্তু এই বৈঠক সন্দর্ভত শনিবাৰৰ সংবাদ মেলত মুখ্যমন্ত্রী ড০ শর্মাই বিশেষ একো কোৱাৰ পৰা বিৰত থকাই পৰিলক্ষিত হয়৷ মুখ্যমন্ত্রী ড০ শর্মাই জানিবলৈ দিয়া মতে ৰাজ্যৰ আইন–শৃংখলা পৰিস্থিতিক লৈ দিল্লী ভ্রমণৰ কালছোৱাত কেন্দ্রীয় গৃহমন্ত্রী অমিত শ্বাহৰ সৈতেও তেওঁ আলোচনা কৰিছে৷\nআনহাতে কার্বি শান্তি চুক্তি চূডান্ত হৈ পৰাৰ কথা মুখ্যমন্ত্রী ড০ শর্মাই শনিবাৰৰ সংবাদ মেলত দোহাৰি কয় যে চুক্তি স্বাক্ষৰৰ দিন ঠিক কৰাটোহে এতিয়া বাকী আছে৷ শীঘ্রে এই বিষয়টো কেন্দ্রই অৱগত কৰিব বুলি তেওঁ সংবাদ মেলত জানিবলৈ দিয়ে৷\nউল্লেখ্য যে নতুন দিল্লীত যোৱা মাহত সম্বোধন কৰা সংবাদ মেলতো তেওঁ যিকোনো মুহূর্তত কার্বি চুক্তি স্বাক্ষৰিত কৰা হ’ব বুলি জানিবলৈ দিছিল৷ আনহাতে ৰাজ্যৰ পাহাৰীয়া জিলাসমূহত কয়লা খননকার্যক বৈধ ৰূপ দিয়াৰ বাবে কেন্দ্রীয় কয়লা আৰু খনিমন্ত্রী প্রহ্লাদ যোশীৰ সৈতে শুকুৰবাৰে হোৱা আলোচনাৰ কথাও মুখ্যমন্ত্রী ড০ শর্মাই শনিবাৰৰ সংবাদ মেলত জানিবলৈ দিয়ে৷\nতেওঁ কয় যে কার্বি আংলঙত অবৈধভাৱে কয়লা খননৰ কাম দীর্ঘদিনৰ পৰা চলি আছে৷ এতিয়া এই খননকার্যক বৈধতা প্রদান কৰিব পাৰিলে চৰকাৰে ৰাজহ সংগ্রহ কৰিব পাৰিব৷ সেয়েহে কার্বি আংলঙৰ কয়লা খননক বৈধতা দিয়াৰ বাবে কেন্দ্রীয় মন্ত্রীজনক আহ্বান জনাইছে বুলি তেওঁ জানিবলৈ দিয়ে৷ লক্ষণীয়াভাৱে শনিবাৰৰ সংবাদ মেলত মুখ্যমন্ত্রী ড০ শর্মাই প্রকাশ কৰা মতে, অসমত প্রতিমাহে প্রায় ১০০০ কোটি টকাৰ গৰুৰ চোৰাং বেহা চলি আছে৷ গৰুৰ চোৰাং বেহাৰ সৈতে অন্ধ্রপ্রদেশৰ ৰেড্ডী উপাধিৰ এজন কুখ্যাত মাফিয়া জডিত থকাৰ কথা তেওঁ আজি সদৰী কৰে৷ কালি কোকৰাঝাৰত আৰক্ষীৰ গুলীত ৰেড্ডীৰ ভাতৃ আহত হোৱাৰ কথাও তেওঁ শনিবাৰৰ সংবাদ মেলত জানিবলৈ দিয় কয় যে অসমত গৰুৰ চোৰাং বেহাকে ধৰি ড্রাগছ মাফিয়া, নাৰীৰ অবৈধ সৰবৰাহ আদিৰ বিৰুদ্ধে অভিযান তীব্রতৰ কৰি তোলা হৈছে৷ সমগ্র বিষয়টো সন্দর্ভত কেন্দ্রীয় গৃহমন্ত্রী অমিত শ্বাহৰ সৈতে বৃহস্পতিবাৰে আলোচনা হোৱাৰ কথাও তেওঁ সংবাদ মেলত জানিবলৈ দিয়ে৷\nPrevious অসমত প্রথমবাৰৰ বাবে ১০০ টকা স্পর্শ ইন্ধনৰ মূল্যঃ হাইলাকান্দিত পেট্র’লৰ দামে অতিক্রম কৰিলে শতকৰ ঘৰ\nNext নতুন SOP: বন্ধ থাকিব আন্ত: জিলা যাতায়ত, যুগ্ম-অযুগ্ম নীতি থাকিব বাহাল\nWhy did Debjani kill Antima ? – Police finally solves Boragaon murder case\nInterview: Assam daughter Udeshna Borah winner of ‘Miss India Supermodel International 2021’\nOctober 23, 2021 Desk Editor


Niacin - ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Niacin in Assamese\nNiacin ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Niacin Benefits & Uses in Assamese- Niacin ar laabh aaru byavaharsamuh\nNiacin ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Niacin Dosage & How to Take in Assamese - Niacin ar paali aaru xeya kenedore lobo\nNiacin ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Niacin Side Effects in Assamese- Niacin ar parshwakriyasamuh\nNiacin সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Niacin Related Warnings in Assamese- Niacin xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Niacinৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Niacin with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Niacin ar gurutor kriya-pratikriya\nNiacin মতভেদসমূহ- Niacin Contraindications in Assamese- Niacin nishedhsamuh\nNiacin ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Niacin in Assamese- Niacin ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Niacin ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Niacin Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Niacin kriya-pratikriya\nNiacin ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Niacin Benefits & Uses in Assamese - Niacin ar laabh aaru byavaharsamuh\nNiacin তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nNiacin ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Niacin Dosage & How to Take in Assamese - Niacin ar paali aaru xeya kenedore lobo\nNiacin-ৰ উপাদানসমূহ - Niacin Active Ingredients in Assamese - Niacin-ar upadaansamuh\nNiacin ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Niacin Side Effects in Assamese - Niacin ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Niacin ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nNiacin সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Niacin Related Warnings in Assamese - Niacin xonkranta xatarkatabanisamuh\nNiacin-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nNiacin এ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত অপ্ৰয়োজনীয় প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰে, Niacin খোৱা লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে আপোনাৰ চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nNiacin-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nNiacin এ স্তনপান কৰোৱাৰ সময়ত কোনো ক্ষতিকৰ প্ৰভাব নেপেলায়।\nবৃক্কত Niacin কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nবৃক্ক ৰ বাবে Niacin ক্ষতিকাৰক নহয়।\nযকৃতত Niacin কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nNiacinৰ কলিজা ৰ ওপৰত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Niacin ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nNiacinৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে হৃদয় ক প্ৰভাবিত কৰে।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Niacinৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Niacin with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Niacin ar gurutor kriya-pratikriya\nNiacin তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nNiacin মতভেদসমূহ - Niacin Contraindications in Assamese - Niacin nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Niacin লোৱা অনুচিত যাতে -\nNiacin ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Niacin in Assamese - Niacin ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Niacin-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Niacinৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nNiacin আপোনাক টোপনি নলগায় বা তন্দ্ৰাচ্ছন্ন নকৰে। আপুনি মেচিন আদি চলাব পাৰে।\nহয়, Niacin লোৱাৰ কোনো পাৰ্শ্চক্ৰিয়া নাই।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Niacinৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Niacin ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Niacin Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Niacin kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Niacinৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Niacin লোৱাটোৱে একো সমস্যাৰ সৃষ্টি নকৰে।\nমদ আৰু Niacinৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nNiacin লোৱাৰ সময়ত মদ্যাপন কৰাৰ আগতে আপোনাৰ ডাক্তৰৰ সৈতে পৰামৰ্শ কৰি লওক যিহেতু ইয়ে পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।


ডিজিটেল স্বাস্থ্য - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nপ্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীয়ে অলপতে সমগ্ৰ দেশৰ বাবে আনুষ্ঠানিকভাৱে আয়ুষ্মান ভাৰত ডিজিটেল মিছন শীৰ্ষক অভিযানৰ আৰম্ভণি কৰে। তেওঁ ঘোষণা কৰা মতে এয়া কেৱল দেশৰ প্ৰতিজন নাগৰিকৰ বাবে একমাত্ৰ স্বাস্থ্য পৰিচয় পত্ৰই নহয়, বৰং স্বাস্থ্য খণ্ডৰ লগত জড়িত পেছাগত ব্যক্তিক সা-সুবিধা আদিকে ধৰি আন আন পঞ্জীকৰণৰ ব্যৱস্থাসমূহৰ ডিজিটেলকৰণৰ ক্ষেত্ৰত ই এক অভূতপূৰ্ব আচনি। প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ বক্তব্যৰ সাৰমৰ্ম হৈছে ডিজিটেল ভাৰতৰে অন্তভুক্ত ই এক ডিজিটেল স্বাস্থ্য আচনিঁ। ইয়াৰ জৰিয়তে ভাৰতবাসীৰ স্বাস্থ্য সম্পৰ্কীয় সকলো ব্যৱস্থা ডিজিটেল পদ্ধতিত সম্পন্ন হব। সকলোৱে আধাৰ কাৰ্ড নিচিনাকৈ ইউনিক হেলথ আইডেন্টি কাৰ্ড লাভ কৰিব।\nতাৰ দ্বাৰা দেশৰ দৰিদ্ৰ আৰু মধ্যবিত্তসকল উপকৃত হব বুলি কোৱা হৈছে। সেই হিচাপত বহুতেই ইয়াত ভাৰতবৰ্ষৰ স্বাস্থ্য সেৱাৰ বৈপ্লৱিক উত্তৰণো আখ্যা দিব। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে নিজেই কৈছে যে এই ব্যৱস্থাৰ আৰম্ভণিৰ দ্বাৰা স্বাস্থ্য সেৱাৰ সা-সুবিধাসমূহৰ দিশত এক নতুন পৰ্যায়ৰ সূচনা ঘটিব। কথা হল- প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে কৈছে যেতিয়া সৰ্বসাধাৰণ লোকে তাক মানি লব লাগিব। অন্তঃত ডিজিটেল স্বাস্থ্য সেৱাৰ চমকপদ আচনিক লৈ সকলো আপ্লুত হব। কিন্তু সচাকৈয়ে আমি স্বাস্থ্য সেৱাৰ ক্ষেত্ৰত এক নতুন দিগন্তৰ দিশে গতি কৰিবলৈ লৈছো নেকি।\nএইক্ষেত্ৰত দেশৰ স্বাস্থ্য খণ্ডৰ বাস্তৱ ছবিখন আমি উলাই কৰিব পাৰিমনে! ডিজিটেল ভাৰত, ডিজিটেল স্বাস্থ্য, আধাৰ কাৰ্ডৰ পিচত এইবাৰ ইউনিক হেলথ আইডেন্টিটি কাৰ্ড। এইবোৰ সকলো ঠিকেই আছিল। ইন্টাৰনেট ব্যৱস্থা অত্যাধুনিক প্ৰযুক্তিৰ যুগত ভাৰত কিয় পিচ পৰি ৰব। কিন্তু কেৱল নামত ডিজিটেল হলেই হবনে! দৰিদ্ৰতাৰ চেপাত ককবকাই থকা ভাৰতৰ নিম্ন মধ্যবিত্ত আৰু দুখীয়া শ্ৰেণীৰ ৰাইজৰ বাবে ৰাজহুৱা স্বাস্থ্য সেৱা মুকলি কৰি দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত আমাৰ শাসকগোষ্ঠীয়ে কিমানখিনি কৰিলে বা কৰিছে, তাৰ হিচাপো লোৱাৰ কথা নিশ্চয় আহিব। আমি জানো যে, ইতিমধ্যে স্বাস্থ্য আৰু শিক্ষাৰ দৰে জনসেৱাৰ লগত জড়িত দুয়োটা খণ্ডতে চৰকাৰে বৃহত ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বাবে বজাৰ মুকলি কৰি দিছে।\nতেনেক্ষেত্ৰত চৰকাৰী খণ্ডৰ চিকিতসালয় বা শিক্ষানুষ্ঠানবোৰৰ দুৰৱস্থা দেশবাসীয়ে প্ৰত্যক্ষ নকৰাকৈ থকা নাই। বিশ্বৰ ভিতৰতে ভাৰতবৰ্ষও এনে এখন দেশ, যত ৰাজহুৱা স্বাস্থ্য সেৱাৰ নামত প্ৰতি বছৰে বাজেটত নিৰ্ধাৰণ কৰা ধনৰ পৰিমাণ জি পি ডিৰ তুলনাত অতি নিম্নমানৰ। এতিয়াও জি পি ডি অথাত মুঠ ঘৰুৱা উতপাদন দুই শতাংশ ধনো স্বাস্থ্য খণ্ডৰ বাবে আবন্টন দিয়া নহয়। এয়া বিগত মাত্ৰ দুটামান বছৰৰ হিচাপ। ২০১৮-১৯ বিৰ্ত্তীয় বৰ্ষত স্বাস্থ্য সেৱাৰ বাবে চৰকাৰে ব্যয় কৰা পুজিঁৰ পৰিমাণ আছিল জি পি ডিৰ মাত্ৰ ১.২৮শতাংশ। তাতপৰ্যপূৰ্ণভাৱে সেই বছৰটোতে মাৰ্কিন যুক্তৰাষ্ট্ৰই জি ডি পিৰ ১৭শতাংশতৈকেও অধিক স্বাস্থ্য সেৱাৰ বাবে ব্যয় কৰিছিল বুলি বিভিন্ন পৰিসংখ্যাই দেখুৱাইছে।\nআমাৰ দেশৰ স্বাস্থ্য খণ্ডত ব্যয় কৰা চৰকাৰী ধনৰ এয়া এক সামগ্ৰিক হিচাপহে। ইয়াৰ ভিতৰতে মধ্যপ্ৰদেশ, মহাৰাষ্ট্ৰৰ দৰে উন্নত ৰাজ্যই এটা বিত্তীয় বৰ্ষত ব্যয় কৰা চৰকাৰী ধনৰ পৰিমাণতকৈ উত্তৰ-পূবৰ দৰে অনগ্ৰসৰ ৰাজ্যৰ চৰকাৰী ব্যয়ৰ পৰিমাণ আৰু কম। বিশ্বত এনে দেশ আছে, যিবোৰ চৰকাৰী স্বাস্থ্য খণ্ডৰ বাবে জি ডি পি ৰ ৫০শতাংশকৈও অধিক ব্যয় ধন কৰে।তাৰ শেহতীয়া দৃষ্টান্ত হৈছে কিউবা। এই কভিড মহামাৰী দুৰ্যোগৰ সময়ত কিউবাই বহু উন্নত দেশকো আনকি চিকিতসা সম্পৰ্কীয় সা-সুবিধা আগবঢ়াবলৈ সক্ষম হৈছিল। ইংলেণ্ড, নেদাৰলেণ্ড, নিউজিলেণ্ড, ফিনলেণ্ড, অষ্ট্ৰেলিয়া, ফান্স, জাৰ্মানী, ছুইজাৰলেণ্ডৰ দৰে পুজিঁবাজী অৰ্থনীতিৰে পৰিচালিত দেশবোৰেও আনকি চৰকাৰী স্বাস্থ্য সেৱাৰ নামত ভাৰততকৈও বহুগুণে বেছি চৰকাৰী ধন ব্যয় কৰে।\nআশ্বৰ্যকৰ কথাটো হল- ভাৰতৰ দৰেই আন এক উন্নয়নশীল দেশ ব্ৰাজিলেও তেওঁলোকৰ বাজেটত জি ডি পিৰ ৮শতাংশ ধন স্বাস্থ্ বাবে ব্যয় কৰে। ইফালে আমাৰ প্ৰতিবেশী ৰাষ্ট্ৰ বাংলাদেশ আৰু পাকিস্তানেও ৰাজহুৱা স্বাস্থ্যখণ্ডৰ বাবে আমাতকৈ অন্তত অধিক ধন খৰচ কৰে। এক তথ্য অনুসৰি, দুয়োখন দেশে জি পি ডিৰ ৩শতাংশতকৈ অধিক ধন চৰকাৰী স্বাস্থ্যখণ্ডত ব্যয় কৰে। উল্লেখযোগ্য যে, ২০১৭চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য নীতি অনুসৰি ২০২৫চনতকৈ জি ডি পিৰ ২.৫শতাংশ ধন চৰকাৰী স্বাস্থ্যখণ্ডৰ বাবে ব্যয় কৰাৰ লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছিল যদিও এতিয়ালৈকে আমি সেই লক্ষ্য পৰাও বহু দূৰত আছো। গতিকে এয়াই হল আমাৰ দেশৰ ৰাজহুৱা স্বাস্থ্য খণ্ডৰ দুৰৱস্থা। আমাক কেৱল চমক দেখুওৱা নহয় কিন্তু কাৰ্যক্ষেত্ৰত বিকাশৰ নামত আমি পিচ পৰিহে ৰৈছো। বিগত প্ৰায় দুটা বছৰ আমি কভিডৰ সৈতে কি পৰ্যায়ত যুজ দিব লগা হৈছে, সৰ্বসাধাৰণ লোক কি ধৰণৰ দুৰ্ভোগ ভোগ কৰিব লগা হৈছে, তাক পুণৰ বৰ্ণনা কৰাটো নিষ্প্ৰয়োজন। চৰকাৰী স্বাস্থ্য খণ্ডত সীমিত সা-সুবিধাখিনিৰেই আমি সকলোৱে মৰণপণ যুজ দিছো। পুণৰ কওঁ যে, আমি ডিজিটেল ইণ্ডিয়াৰ সেই কৰ্মসূচী বিৰোধী নহয়। কিন্তু সেই কৰ্মসূচীয়ে সৰ্বসাধাৰণৰ জীৱন-জীৱিকাৰ নিৰাপত্তা সুনিশ্চিত কৰিব লাগিব।\nদেশত পুনৰ ২৩ সহস্ৰাধিক লোক কোৰোনাত আক্ৰান্ত…\nসলনি হ’ল ‘মিড ডে মীল’ যোঁজনাৰ নামঃ পি এম পোষণ যোঁজনাৰ অধীনত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে লাভ কৰিব মধ্যাহ্ন ভোজন…


হায়দৰাবাদী বিৰিয়ানীৰ প্লেটতো তালিবানী ত্ৰাস! -\nHomeৰাষ্ট্ৰীয়হায়দৰাবাদী বিৰিয়ানীৰ প্লেটতো তালিবানী ত্ৰাস!\nকিন্তু তালিবানৰ বাবে কেনেকৈ ব্যয়বহুল হ’ব বিৰিয়ানী? ইয়াৰ কাৰণ হৈছে আফগানিস্তানৰ পৰা শুকান ফল আৰু মচলাৰ আমদানিৰ ক্ষেত্ৰত সৃষ্টি হোৱা প্ৰতিবন্ধকতা। জনপ্ৰিয় হায়দৰাবাদী বিৰিয়ানী প্ৰস্তুত কৰা হয় শুকান ফল আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ মচলাৰে। এই শুকান ফলৰ ৮৫ শতাংশই ভাৰতে আমদানি কৰে যুদ্ধ বিধ্বস্ত দেশখনৰ পৰা। কিন্তু শেহতীয়াকৈ তালিবানে পাকিস্তানৰ মাজেৰে কাৰ্গো বিমানৰ চলাচল বন্ধ কৰি দিয়া বুলি সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ পাইছে। ইয়াৰ ফলত ভাৰতত বিক্ৰী হোৱা শুকান ফলৰ মূল্য বৃদ্ধি পাইছে। শুকান ফলৰ মূল্য বৃদ্ধি হোৱাৰ ফলত, হায়দৰাবাদী বিৰিয়ানীৰ দাম অতি সোনকালেই বৃদ্ধি হ’ব পাৰে বুলি আশংকা প্ৰকাশ কৰা হৈছে৷\nইয়াৰ পূৰ্বে ফেডাৰেচন অৱ ইণ্ডিয়ান এক্সপোৰ্ট অৰ্গেনাইজেশ্যনে (এফআইইঅ’) আফগানিস্তানৰ উত্তেজনাপূৰ্ণ পৰিস্থিতিৰ বাবে অনাগত দিনবোৰত শুকান ফলৰ মূল্যক লৈ উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰিছিল। ‘আমি আফগানিস্তানৰ উন্নয়নৰ ওপৰত নজৰ ৰাখিছোঁ। তাৰ পৰা আমদানি কৰা সামগ্ৰী পাকিস্তানৰ মাজেৰে আহে। এই মুহূৰ্তত তালিবানে পাকিস্তানলৈ কাৰ্গোৰ চলাচল বন্ধ কৰি দিছে, সেয়েহে আমদানি প্ৰায় বন্ধ হৈ গৈছে।’ ফেডাৰেচন অব ইণ্ডিয়ান এক্সপোৰ্ট অৰ্গেনাইজেচনৰ সঞ্চালকপ্ৰধান (ডিজি) ডঃ অজয় চাহাই ইণ্ডিয়া টুডেক কয়। তেওঁ কয়, ‘যদি বাণিজ্য পুনৰ আৰম্ভ নহয়, তেন্তে বৰ্তমানৰ শুকান ফলৰ ষ্টকৰ মূল্য বৃদ্ধি হ’ব আৰু ব্যৱসায়ীসকলে যোগানৰ বিকল্প উৎসও বিচাৰিব লাগিব।’\nPrevious article৩১ আগষ্টৰ ভিতৰত আফগান ভূমি ত্যাগৰ নিৰ্দেশ, কি প্ৰতিক্ৰিয়া আমেৰিকাৰ?\nNext articleএয়াৰপ’ৰ্টত ছলমানক বাধা : কি হ’ল চিআইএছএফৰ জোৱানৰ?


‘গ্ৰন্থ আৰু অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ভৱিষ্যৎ’ – এটি অনুভৱ (ড° লোচন শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nফেব্ৰুৱাৰী, ২০১৬ৰ ‘সাহিত্য ডট অৰ্গ’ৰ মূল বিষয়বস্তু ‘গ্ৰন্থ আৰু অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ভৱিষ্যৎ’, এই সম্পৰ্কে মোৰ কিছু অনুভৱ ব্যক্ত কৰিব খুজিছোঁ।কিতাপৰ মানদণ্ড তথা লেখক সম্পৰ্কে আলোচনাৰ ইয়াত প্ৰয়োজন বোধ নকৰোঁ । যিহেতু মূল বিষয়টোৰ পৰা ফালৰি কাটি ব্যক্তিপ্ৰশংসাৰ ফালে গতি কৰিব ।\nমোৰ কাৰণে, এটা জাতিৰ প্ৰথম পৰিচয়, যাৰ নিজা ভাষা আছে, তেনেহলে প্ৰথমেই ভাষাৰেই আহে । মই নিজকে কওঁ, আনকো সুবিধা পালেই কওঁ, জীৱনে-মৰণে মই চিৰদিন অসমীয়া, অসমীয়া দেহে-প্ৰাণে মই, জীয়াই থাকোঁতে মই অসমীয়া, মৰিলেও বৰি লম অসমৰ মাটিতে অমিয়া মৰণ ।\nঅসমৰ মূল চহৰ কেইখনত শালিধান কটাৰ পিচতে উৎসৱমুখৰ পৰিৱেশ আৰম্ভ হয় । বৰষুণ কমে । পৰীক্ষাবোৰো শেষ হয় । কিতাপৰ প্ৰচাৰ আৰু বিক্ৰীৰ বাবে এই সময়খিনিকে উচিত সময় ৰূপে বাচি লোৱা হয় বা ইয়াতকৈ উপযুক্ত আৰু বেলেগ সময় নাই । মাঘৰ বিহু পাইহি মানে কিছুমান অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান আগুৱাই আহে– এই কামটোৰ বাবেই । একোখন গ্ৰন্থমেলাত অসমীয়া কিতাপ কিমান টকাৰ বিক্ৰী হ’ল, ই ভাষাটোৰ আপোন মানুহখিনিৰ কাৰণে বিশেষ কিবা অৰ্থ কঢ়িয়াই বুলি মই নাভাবো । হয়তো কোনো কেইখনমান কিতাপ বেছি বিক্ৰী হয় । কিতাপখনৰ মূল্যটোৱেও এইক্ষেত্ৰত এটা ডাঙৰ ভূমিকা পালন কৰে । বিষয়বস্তু তথা লেখনশৈলী ভাল হ’বই লাগিব । পাঠকৰ ৰুচি, বয়স এইবোৰো জানো কাৰক নহয় ! এটা নিৰ্দিষ্ট সময় সীমাৰ ভিতৰত (আমাৰ ইয়াত অকল মাত্ৰ জাৰকালিৰ সময়ছোৱা) গ্ৰন্থমেলাবোৰত যিমানেই ভাল কিতাপ নোলাওক, কিনাৰ সামাৰ্থ্য সকলোৰে নাথাকে । গ্ৰন্থমেলাত মুঠ প্ৰৱেশ টিকটৰ বিক্ৰীৰ সংখ্যায়ো গ্ৰন্থমেলাৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য বুজাত সহায় নকৰে, যদিও প্ৰৱেশমূল্য লোৱাৰ অধিকাৰ আয়োজকৰ নিশ্চয় আছে । ক’বলৈ গলে কিতাপ বিক্ৰী নোহোৱা নহয় । গ্ৰন্থমেলাই কিতাপৰ সতে জড়িত এচাম নতুন মানুহক নিশ্চয় সদায়েই অনুপ্ৰাণিত কৰি আহিছে ।\nমই গ্ৰন্থমেলাত কিতাপ লুটিয়াই বগৰাই নিকিনো । কিতাপ নিকিনাকৈও নাথাকোঁ । কিতাপ কি ওলাইছে অলপ খা-খবৰ গোটাওঁ । মোৰ দৰমহাটোৰ এক সৰু অংক প্ৰতি মাহেই কিতাপ কিনোতে যায় । বেলেগ ভাষাৰ সাহিত্য বিশেষকৈ ইংৰাজী ভাষাৰ কিতাপৰ ভাল-বেয়াৰ সমালোচনা বাতৰি কাগজত ওলায় । ইন্টাৰনেটতো খুঁচৰিব পাৰি । অসমীয়া ভাষাৰ কিতাপৰ সমালোচনাৰ কোনো ঠিকনা নাই । কেতিয়াবা ওলায়, কেতিয়াবা নোলায় । প্ৰচাৰ নচলোৱাকৈ পোনে পোনে গ্ৰন্থমেলালৈ অহা কিতাপৰ বিষয়ে সহজতে একো ক’ব নোৱাৰি । এবাৰ কিনি পঢ়া বা আনৰ পৰা লৈ পঢ়া বা অনুষ্ঠানত উপহাৰ স্বৰূপে (এতিয়াও জীয়াই আছেনে নাই, সন্দেহ)পাই পঢ়া পাঠকৰ সংখ্যা কিন্তু বৰ কম । মই নিজে আনৰ পৰাও কিতাপৰ বিষয়ে শুনোঁ, বুজোঁ যে এইখন কিতাপ পঢ়িব লাগিব । অৱশ্যে আনৰ পৰা সংগৃহীত কিতাপৰ সংখ্যা একেবাৰে নগন্য । কাৰণতো মই নাজানো । কিতাপ পঢ়িও আলোচনাত ভাগ সকলোৱে নল’বও পাৰে নতুবা কিতাপ নপঢ়েই । গতিকে কিতাপ বাচনিৰ কামফেৰা নিজেই কৰোঁ । কিতাপ আনৰ পৰা বিচৰা অভ্যাস সমূলি নাই । কিনিবলৈ বিচৰা কামটোৰ দায়িত্ব ঘৰে-ঘৰে কিতাপ বিকিবলৈ অহা স্থানীয় মানুহ এজনকে দিওঁ । তেখেতেই মোক মই বিচৰা কিতাপবোৰ যোগাৰ কৰি দিয়ে । কিছুমান পাওঁ । কিছুমান নাপাওঁ । কিনিবৰ ক্ষেত্ৰতো হোহোকা-পিছলা হ’বই । প্ৰতিষ্ঠিত লিখকনো কেইজন আছে বা পুণৰ মুদ্ৰণনো কিমান হয় ! সৰুতেই স্কুলৰ পুথিভঁৰালৰ পৰা নি পঢ়া চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ‘আধাৰশিলা’খন নিজাকৈ আজিও গোটাব পৰা নাই । পুনৰমুদ্ৰণ নহলে পামনো ক’ত !\nগ্ৰন্থ মানে মই কোনবোৰ বুজাব খুজিছোঁ\nঅসমীয়া মাধ্যমত পঢ়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে পাঠ্যপুথিখিনি বাধ্য হৈ পঢ়ে । পাঠ্যপুথি কেইখনে অসমীয়া গ্ৰন্থক বা অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ভৱিষ্যতক বুজায়ো, নুবুজায়ো । তাৰোপৰি কাৰ কিতাপ চলিব সেইভাগৰ হেল্লৌ-হেইচা ৰচী যুঁজ আছেই । কিতাপ বুলি কওঁতে মই বুজিছোঁ পাঠ্যপুথিৰ বাহিৰৰ কিতাপবোৰ । তাকো অসমীয়া ভাষাত । এখন কিতাপৰ জনপ্ৰিয়তাই ভাষাৰো অসীম উপকাৰ সাধন কৰে ।এইসমূহৰ ভিতৰত গল্পসংগ্ৰহ, উপন্যাস, উপন্যাসিকা, কবিতাকুঞ্জ, অনুবাদ সাহিত্য, প্ৰৱন্ধসংগ্ৰহ, ভ্ৰমণকাহিনী, চিকাৰ কাহিনী, প্ৰকৃতিৰ বৰ্ণণামূলক কাহিনী, আত্মজীৱনী বা জীৱনীমূলক, সাধু কিতাপ, শিশুৰ বাবে লিখা কিতাপ বা আলোচনী, ধৰ্মীয় আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ৰন্ধন-প্ৰকৰণ, বিহুনাম, বিয়ানাম, আইনাম, খেল-ধেমালি, ফকৰা-যোজনা, খুহুতীয়া, বিহুৰ বিশেষালোচনী, পূজা বিশেষালোচনী ইত্যাদি বিভিন্ন ধৰণৰ কিতাপ বা আলোচনী হ’ব পাৰে । পাঠকৰ নিজা ৰুচি অনুযায়ী কিতাপ পাঠকে বিচাৰে ।\nপঢ়ুৱৈৰ সংখ্যাগত পশ্চাদগমণৰ কাৰণ\nঅসমত পাৰ হোৱা দশক বুলিয়ে ধৰক – এনেয়ে জানিবলৈ, শিকিবলৈ, সময় পাৰ কৰিবলৈ অসংখ্য চেনেল থকা টিভি আছেই । ম’বাইল, ইন্টাৰনেট আছেই । মন-পছন্দৰ ঠাইলৈ যাবলৈ বাহন; হোটেল, ধাবা, সামাজিক অনুষ্ঠান, সাবৰ্জনীন উৎসৱবোৰ আছেই । জিলা পুথিভঁৰালবোৰ কি পৰ্যায়ত আছে জনাই জানেই । গাওঁ পৰ্যায়ত পুথিভঁৰালৰ সৱিশেষ তথ্য নাই । স্কুলবোৰৰ পুথিভঁৰালবোৰৰ বিষয়ে এতিয়া মোৰ কোনো ধাৰণা নাই । বাতৰি কাগজ কেইখন আছেই । অসমীয়া ভাষাক জীয়াই ৰখাত যদি কিবা এটা ঢিমিক-ঢামাক চাকি এটা জ্বলি আছে সেইখিনিত কাকত কেইখনৰ ভূমিকাক কোনো প্ৰকাৰে নুই কৰিবই নোৱাৰি । অৱশ্যে ইয়াৰ ব্যৱসায়িক দিশো আছে । ৰাজনীতিৰ নাগপাশৰ কথা বাৰু নকওঁৱেই ।\nবহুতে কৈয়ে দিয়ে এইবোৰ পঢ়ি কি হ’ব, তেতিয়া আমাৰ নিচিনা অসমীয়া ভাষা, জাতিকলৈ গৰ্ব কৰাকেইটাৰ মুখখন কেনেকুৱা হয় চাবলৈ কাৰ কেনেকুৱা লাগিব মই নাজানো । মোৰ দশা ঠিক নহয় ।\nযিখন অসমত অসমীয়া কোন, জাতিটোক লৈ, ভাষাক লৈ বিতৰ্ক তুঙ্গত থাকে, সেই মুলূকত জনসংখ্যাৰ গাথঁনিৰ ভিত্তিত অসমীয়া সংখ্যালঘূৰ পালে ঢাল খাইছেই । সেই ৰাজ্যিক ভাষাটোৱেই অনিশ্চিত ভৱিষ্যতৰ ফালে গতি কৰা বুজি পালে সেপ ঢোকা মানুহৰ দৰে অৱস্থা হয় ।\nঅন্য এক অনুভৱ\nস্কুলৰ পাঠ্যপুথিত পঢ়া ‘মাই লাষ্ট লেচন’ যি পঢ়িছে, তেখেতসকলে এটা বিদেশী ভাষাই কেনেকৈ আন এটা জাতিক অস্তিত্বহীন কৰিব পাৰে তাৰ অনুভূতি পাই থৈছে । সেয়ে মোৰ ভাৱ হয়, অকল গ্ৰন্থপ্ৰীতিয়ে অকলেনো আমাক কিমান সহায় কৰিব ! বৃটিছৰাজৰ সময়ত আমাৰ অসমত বাংলা ভাষা লিপি জাপি দিয়া, স্বাধীনোত্তৰ অসমত দুটাকৈ অসমীয়া ভাষা আন্দোলন, তাৰ প্ৰভাৱ, সচেতন জাতিপ্ৰিয় মানুহে বুজিবলৈ কিবা আছেগৈ জানো ! একেবোৰ কথাকে কোনেনো বাৰু বাৰে বাৰে লিখিব বা জনাব । সেয়ে সকীয়াই দি মই ক’ব খোজো যে অসমীয়া ভাষাৰ সৰ্ব্বোন্নতি হ’বলৈ সকলো দিশত আমাৰ কৰণীয় বহুত বাকী আছে । অসমত_ নামত চৰকাৰী ভাষা অসমীয়া হৈও আমাৰ ভাষা অসমীয়াৰ মাজতে সীমাবদ্ধ । কাৰণটো জনগাথঁনি । নিজৰ ৰাজ্যতে চাৰিটা চুকত নিজৰ নিজৰ সংবিধানপ্ৰদত্ত ভাষাৰ স্কুল চলায় । সংবিধানে দিয়া অধিকাৰৰ ভিত্তিত মাদ্ৰাচাবোৰত আৰৱী চলে । বাংলা চলে । হিন্দী চলে । তাৰোপৰি ইংৰাজী মাধ্যমৰ ব্যক্তিগতখণ্ডৰ স্কুলবোৰত অসমীয়া বিষয় হিচাবে এলাগী কাহানিবাই হল । অসমীয়া মাধ্যম নোহোৱা স্কুলত অসমীয়া বিষয় পঢ়োৱা শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰী গৰাকীক বাকীবোৰে কিবা অদ্ভূত দৃষ্টিৰে চাই যদিও নাজানো । এইকেইদিন বাতৰি কাগজত, টিভিত কনভেন্ট স্কুলবোৰত অসমীয়াত কথা ক’লে কণ-কণ শিশুক জৰিমনা বিহে_ এইবোৰৰ জোৰ প্ৰতিবাদ চলি আছে । দুখৰ কথা এইবোৰ স্কুলৰ গৰিষ্ঠ সংখ্যক শিক্ষক-শিক্ষয়ত্ৰী হওঁতে অসমীয়াই । প্ৰতিবাদ কৰিব খুজিলেও চাকৰিটোৰেই হাত ধুব লাগে বুলি ভয় ।\nএসময়ত এতিয়াৰ অৰুণাচলতো, তেতিয়াৰ নেফাত__ স্কুলবোৰত অসমীয়া ভাষাতে পঢ়োৱা হৈছিল । অসমৰ কৃতি সন্তান ইন্দিৰা মিৰি, যি নেফাত এহেজাৰখন বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল_ তেওঁৰ নাম অৰুণাচলৰ মানুহে লয়নে নলয় ভাবি ওৰ নাপাওঁ । চাকৰি সূত্ৰে অৰুণাচলৰো বিভিন্ন ঠাইলৈ গৈছো । এতিয়াৰ ডেকাচামৰ পৰা তলৰ বয়সলৈ হিন্দী, ইংৰাজী কয় । নিজৰ দোৱানত কথা পাতে । ৰাজনীতিৰ পাশাত অসমীয়া ভাষা এটা সময়ত সেই খণ্ডত বতাহত ফুৰ্ হৈ গ’ল । এতিয়া সেই খণ্ড আমাৰ আলোচনাৰ আওতাতো নপৰে । নকৈ নোৱাৰোঁ কাৰণে কৈছোঁ । লুম্বেৰ দাই, য়েচে দৰজি ঠংচিৰ অসমীয়া ভাষালৈ দিয়া অৱদানৰ কথা শ্ৰদ্ধাৰে সুৱৰিছোঁ ।\nঅসমৰ হৈয়ো বৰাক উপত্যকাত বাংলা ভাষাই গা কৰি উঠিল । ১৯৭৬-৭৭ চনত কলেজীয়া বিদ্যাৰ একাংশ কৰিমগঞ্জ, শিলচৰত থাকি কৰিবলগীয়া হৈছিল । কৰিমগঞ্জৰ লংগাই ৰোডৰ প্ৰাইমাৰী স্কুল এখনৰ প্ৰাঙ্গণত এখন অসমীয়া নামফলক দেখাৰ সৌভাগ্য হৈছিল । পিচত খবৰ লৈ গম পাইছিলোঁ, সেইখন স্কুলৰো মাধ্যম বাংলা হ’লগৈ । কাছাৰৰ ফালে আনৰ গৈ কেনেকুৱা লাগে নাজানো, মই কামৰ সূত্ৰে বহুবাৰ গাওঁ পৰ্যায়লৈ যাবলগীয়া হয় যদিও তাত বাংলা কবলৈ বাধ্য । কওঁ আৰু, নহলে উপায় নাইকিয়া হয় । নহলে যে অসমীয়া, হিন্দী বা ইংৰাজী বুজি নাপায় । নিজৰ ঘৰতে আলহীৰ দৰে । সোধ-পোচৰ ভাষাও সেইঠাইৰ বাংলা । কোনো ঠাইত চিলেটীয়া বাংলা, কোনো ঠাইত মৈমনচিঙীয়া বাংলা । কেঁচুৱাই কান্দিলেহে খাবলৈ পায় । কাষৰ নাগা পাহাৰত গাওঁ পৰ্যায়ত প্ৰশিক্ষণ দিওঁতে নাগামিজত কওঁ । নাগামিজ কথিত ভাষা । গোটেই নাগাপাহাৰত নাগামিজ নহলে বাইশৰো অধিক জনগোষ্ঠীয়ে এজনে আনজনৰ লগত জনগোষ্ঠীয় ভাষাৰে মনোভাৱৰ আদান-প্ৰদান কৰিব নোৱাৰে । বাকী ৰৈছেগৈ ব্ৰক্ষ্মপুত্ৰ উপত্যকাটো । তাতো অসমীয়াই ঠাই বিশেষে মান নাপায়, দোকানবোৰৰ নামফলকেই কয় ।\nঅসমীয়া কিতাপ লিখাই লিখি আছে । এইসকল লিখকক শতকোটি প্ৰণাম । অসমীয়া কবিতা পুথিৰ ক্ষেত্ৰত সকলো ভাগ্যবান হ’বই নোৱাৰে । কবি কেইজনৰ কথা ক’বলৈ দুখজনক । এবাৰ এজন ন-কবিয়ে যোৰহাটত অনুষ্ঠিত গ্ৰন্থমেলা এখনত মোক চিনি পোৱাৰ ভাও ধৰি মোৰ খা-খবৰ , ঘৰৰ নোহোৱা সদস্যৰ খবৰো সুধিলে । তেনেই ডেকা ল’ৰা । কবিতাৰ পুথি এখন লাহেকৈ কান্ধৰ ওলমোৱা বেগৰ পৰা উলিয়ালে । কিতাপখন উলিওৱাৰ পিচত মই এখন কিনিলোঁ । কি বুজিলে ? প্ৰকাশকৰ বিপনী কিন্তু কোনো ঠাইত নেদেখিলোঁ । মোৰ সেইদিনা মনতো সেমেকি গৈছিল । কবিতা পুথিখনত কি আছে নকওঁ বাৰু । হলেও কবিজনৰ কিমান হেপাঁহ, তেওঁৰ অনুভৱবোৰ কোনোবাই চুই চাওক । এইয়া আমাৰ ভাষাতে লিখা । আমি নিকিনি, নপঢ়িলে কোনে পঢ়িব ! ৰুচিৰ কথা আহিলে ভগ্নাংশৰ পৰিমাণ বাঢ়ে ।\nযিখন ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰায়বোৰ ভাষাৰে জননী সংস্কৃত ভাষা সেই ভাষাৰ অৱস্থা কি, পঢ়ুৱৈ কিমান, বুজি পায় কেইজনে, পঢ়িব পাৰে কেইজনে, লিখিব পাৰে কেইজনে, এনেকুৱা প্ৰশ্ন ভাৰতৰ দৰে দেশতহে হ’ব পাৰে । অসমো ভাৰতৰে অংগ ৰাজ্য । আমাৰ ভাষাৰ জননীও সংস্কৃত নহয় কোনে ক’ব পাৰিব ? মাতৃৰ অৱস্থা এনে হলে সন্তানৰ কি গতি হ’ব, আঞ্চলিকতাৰ সীমনাত সহজেই অনুমেয় । ভূতৰ ওপৰত দানহ পৰাদি আমাৰ সংবিধানক নেওচি যাব পাৰিবও লাগিব ।\nকিতাপ অসমীয়া হলে অসমীয়া জনা জনেহে পঢ়িব ।এইতো পোনপটিয়া উত্তৰ । অসমত কিমানখন অসমীয়া মাধ্যমৰ উচ্চ মাধ্যমিক বা উচ্চতৰ মাধ্যমিক স্কুল আছে তাৰে এটা খতিয়ান লৈ চাওঁ । তাৰে কিমানে অসমীয়া ভাষাৰ কিতাপ পঢ়ে অনুমান কৰা টান হ’ব । ২০১০-১১ চনৰ তথ্য এটাৰ পৰা জনা য়ায় যে অসমত নিম্ন বুনিয়াদী বিদ্যালয়ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি উচ্চতৰ মাধ্যমিক শ্ৰেণীলৈকে মুঠ ৫১,২০৯ খন স্কুল দেখুৱাইছে । ইয়াৰে মুঠ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সংখ্যাগত গাঁথনিতো দেখুওৱা হোৱা নাই । সেই অনুপাতে শিক্ষক । এই চাম ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েই ভৱিষ্যতৰ পঢ়ুৱৈ । পাঠ্য-পুথি আৰু সাহিত্য দুটা ভিন্ন অস্তিত্ব । ভাষা আৰু গ্ৰন্থ ইটো সিটোৰ পৰিপূৰক । য’ত চৰকাৰেই অসমীয়া ভাষাৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্ব দিব লাগিব । অনুদান দিব লাগিব । এই স্কুল বিলাকত ভাল কিতাপবোৰ স্কুলৰ পুথিভঁৰালত ঠাই পোৱা উচিত । এই ধৰণৰ পদক্ষেপেও অসমীয়া ভাষাত ন লিখক আৰু পঢ়ুৱৈ সৃষ্টি কৰাত সহায় কৰিব ।\nএইবোৰ লিখি থাকোঁতেই বিভিন্ন জনে বিভিন্ন মতামত আগবঢ়াইছে । সেইবোৰ মতামতৰ সপক্ষে বা বিপক্ষে একো নকৈ মই মোৰ ধ্যান-ধাৰণা আগবঢ়ালোঁ । জয় আই অসম । জয় মোৰ ভাষা জননী । জয় আমাৰ গ্ৰন্থৰ যাত্ৰা ।\n← লীনা শৰ্মা আৰু অনুভৱ তুলসীৰ সৈতে কথোপকথন (সুব্ৰতা গোস্বামী)\nযোগাত্মক দৃষ্টিভংগীয়েহে গ্ৰন্থ আন্দোলনৰ ভেটি সুদৃঢ় কৰিব (ময়ূৰ বৰা) →


ম’বাইলত এছ এম এছ প্ৰেৰণ সন্দৰ্ভত\n‘ম’বাইল’ত এছ.এম.এছ. প্রেৰণ কৰিলে সময় তথা খৰছ কম হয়। এটা কথা মন কৰিছোঁ যে আমি সাধাৰণতে এছ.এম.এছ. প্ৰেৰণ কৰোতে নিজৰ নাম উল্লেখ নকৰোঁ ।\nএছ.এম.এছ. প্ৰেৰণ কৰোতে সকলোৰে নিজৰ নাম উল্লেখ কৰা উচিত কাৰণ যাৰলৈ এছ.এম.এছ. প্ৰেৰণ কৰা হয় তেওঁ ‘ম’বাইল’ত হয়তো প্ৰেৰণ কৰোতাৰ ‘ম’বাইল’নম্বৰ চেভ হৈ নাথাকিবও পাৰে (নতুন ম’বাইল লোৱা)বা আগতে আছিল যদিও কিবা কাৰণত (কাৰিকৰী বিজুতি) নম্বৰ ডিলিট হ’ব পাৰে। তাৰোপৰি, সকলোৰে ম’বাইল নম্বৰ মনত ৰাখি থোৱাও সম্ভৱ নহয় ।\nযদি এছ.এম.এছ. প্ৰেৰণ কৰোতে নাম উল্লেখ কৰা নহয় তেন্তে বহু ক্ষেত্রত কোনে এছ.এম.এছ. প্ৰেৰণ কৰিছে তাক লৈ চিন্তাত পৰিব লগা হয় , কেতিয়াবা যিজনে এছ.এম.এছ. প্ৰেৰণ কৰে তেওঁলৈ ফোন কৰি কোন হয় বুলি সুধিব লগা পৰিস্থিতিও হয়। আহক, এনে সমস্যাৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ আমি সকলোৰে এছ.এম.এছ. প্ৰেৰণ কৰোতে নিজৰ নিজৰ নামও উল্লেখ কৰোঁ।


ইলাৰাম দাস - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nআচাৰ্য ইলাৰাম দাস (১৯২৯ - ২০০৩) মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ একান্ত অনুগামী একশৰণ নাম ধৰ্মৰ প্ৰচাৰক, সুবক্তা, সাধক পণ্ডিত আৰু সমাজ সংস্কাৰক। তেওঁ এক শৰণ ভাগৱতী সমাজৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল। ২০০১ চনত তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে অসম চৰকাৰে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা প্ৰদান কৰিছিল।\n2 ধৰ্মীয় জীৱন\n3 সমাজ সংস্কাৰ\n১৯২৯ চনৰ ২৩ ডিচেম্বৰ তাৰিখে অবিভক্ত নগাঁও জিলাৰ (বৰ্তমান মৰিগাঁও জিলা) জালুগুটি নামৰ সৰু গাঁও এখনৰ কৈৱৰ্ত পৰিয়ালত ইলাৰাম দাসৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ কালিৰাম দাস আৰু মাতৃ খোপাদৈ দাস। পাঁচ সন্তানৰ পৰিয়ালৰ তাৰো জ্যেষ্ঠ সন্তান আছিল। সৰুৰে পৰা তেওঁ বৈষ্ণৱ ভাৱধাৰাৰ প্ৰতি আকৃষ্ট আছিল।\nতেওঁ ১৯৪৫ চনত মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। জালুগুটি অঞ্চলৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱা ইলাৰাম প্ৰথম ব্যক্তি আছিল। তাৰপিছত তেওঁ ১৯৪৭ চনত নগাঁও মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আই. এ. পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।\nধৰ্মীয় জীৱন[সম্পাদনা কৰক]\nইলাৰাম দাসে নগাঁও জিলাৰ নন্দীৰাম আতাৰ একশৰণ নামধৰ্ম পালনাম সমাজত যোগদান কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ ১৪ বছৰ কাল মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ ধৰ্মীয় দৰ্শন অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁ পালনাম সমাজত বৰগীত, ঘোষ, লেছাৰী আদি পৰিবেশন কৰি বহুতো মানুহক ইয়াৰ প্ৰতি আকৃষ্ট কৰিছিল। তেওঁ নগাঁও জিলাৰ ১৪টা প্ৰাথমিক পালনাম সমাজৰ সাধাৰণ সম্পাদকৰ পদৰ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৫০ চনত তেওঁ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘত যোগদান কৰে। তেওঁ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘৰ ৰাজ্যিক আয়োজক, শৰণ কমিটিৰ সদস্য আৰু ১৯৬৮ চনৰ পৰা দুটা কাৰ্যকাল উপ-পদাধিকাৰ আছিল। তেওঁ নগাঁও শংকৰ মিছনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক লোকসেৱক হলধৰ ভূঞা আৰু ৰামকান্ত মুক্তিয়াৰ আতাৰ সহযোগী আছিল। তেওঁ ১৯৭৩ চনৰ ৭ ডিচেম্বৰ তাৰিখে "এক শৰণ ভাগৱতী সমাজ" নামেৰে সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক সংগঠন প্ৰতিষ্ঠা কৰে।\nসমাজ সংস্কাৰ[সম্পাদনা কৰক]\nআচাৰ্য ইলাৰাম দাসে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘ আৰু এক শৰণ ভাগৱতী সমাজ দুয়ো সংগঠনৰ লগত জড়িত থাকোঁতে সমাজ সংস্কাৰৰ কাম হাতত লৈছিল। তেওঁ বিশেষকৈ অনুসূচীত জাতি, জনজাতি আৰু অন্যান্য পিছপৰা জাতিৰ অধিকাৰ আৰু কৰ্তব্যৰ প্ৰতি সচেতনতা বৃদ্ধি কৰাত আগভাগ লৈছিল। তদুপৰি পিছপৰা সমাজত শিপাই থকা বিভিন্ন ধৰণৰ মাদক দ্ৰৱ্য, জুৱা আদিৰ দৰে সামাজিক ব্যাধিৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ যুঁজঁ দিছিল। তেওঁ মহাপুৰুষীয়া আদৰ্শৰে চৰকাৰক সদায় সহযোগ আগবঢ়াইছিল। সমাজত অস্পৃশ্যতা ৰোধ কৰিবলৈ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁ ভিন ভিন বৰ্ণ আৰু জাতিৰ মাজত বিবাহ অনুষ্ঠিত কৰিছিল। তেওঁ জনজাতি আৰু চাহ বাগিচাৰ শ্ৰমিক সকলৰ সৰ্বাংগীণ উন্নয়নৰ বাবে বিদ্যালয়, চিকিৎসালয়, দক্ষতা বিকাশ কেন্দ্ৰ আদি স্থাপন কৰিছিল। নাৰী শিক্ষাৰ বাবেও আচাৰ্য ইলাৰাম দাসে কাৰ্য হাতত লৈছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁ সতী ৰাধিকা শান্তি মাতৃ সেৱা সমাজ গঠন কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ গ্ৰামোদ্যোগ আৰু সামাজিক বনানিকৰণৰ বাবেও অৱদান আগবঢ়াইছিল।\nমহাপুৰুষ ধৰ্ম আৰু কৰ্মকাণ্ড (বৰপেটাৰ মনোৰঞ্জন দাসৰ সৈতে)\nযুৱ সমাজ, তৰুণ বিদ্যাৰ্থী সমাজৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য\nনিত্য প্ৰসংগৰ আৰ্হি\nমহাপুৰুষীয়া বিবাহ প্ৰণালী\nযুৱ সমাজৰ প্ৰাৰ্থনা পুস্তিকা\n২০০৩ চনৰ ১৯ অক্টোবৰ অৰ্থাৎ ১ কাতি তাৰিখে আচাৰ্য ইলাৰাম দাসৰ মহাপ্ৰয়াণ ঘটে। তেওঁৰ স্মৃতিত অসম চৰকাৰে মৰিগাঁও জিলাত ১১ কোটি টকাৰে এক সাংস্কৃতিক প্ৰকল্প নিৰ্মাণৰ কাৰ্যসূচী হাতত লৈছে।\n↑ "পুৰস্কাৰ সমূহ". directorculture.assam.gov.in. https://directorculture.assam.gov.in/as/portlets/পুৰস্কাৰ-সমূহ। আহৰণ কৰা হৈছে: 2019-11-27.\n↑ assam.nenow.in (2019-01-07). "একশৰণ ভাগৱতী সমাজৰ ১৫ সংখ্যক ত্ৰিবাৰ্ষিক অধিৱেশনৰ লাইখুটা স্থাপন". নৰ্থ ইষ্ট নাও. https://assam.nenow.in/the-lai-khuta-for-ekasharan-bhagawati-samaj-was-raised-in-borhar-po-khetra-in-narayanpur/। আহৰণ কৰা হৈছে: 27 November 2019.\n↑ দাস, ভদ্ৰেশ্বৰ. "বৈষ্ণৱ পণ্ডিত আচাৰ্য ইলাৰাম দাসৰ সম্পৰ্কত বৌদ্ধিক মহলৰ মতামত". drhariswellfuture.com. https://drhariswellfuture.com/%E0%A6%86%E0%A6%9A%E0%A6%BE%E0%A7%B0%E0%A7%8D%E0%A6%AF-%E0%A6%87%E0%A6%B2%E0%A6%BE%E0%A7%B0%E0%A6%BE%E0%A6%AE-%E0%A6%A6%E0%A6%BE%E0%A6%B8/। আহৰণ কৰা হৈছে: 2019-11-27.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ইলাৰাম_দাস&oldid=234217"ৰ পৰা অনা হৈছে


ৰাহুল গান্ধীৰ Twitter একাউণ্ট লক কৰাৰ পিছত এইবাৰ Congress দলৰ একাউণ্ট লক...– News18 assam\nৰাহুল গান্ধীৰ Twitter একাউণ্ট লক কৰাৰ পিছত এইবাৰ Congress দলৰ একাউণ্ট লক ! দলে ক'লে আমি যুঁজিম...\nকংগ্ৰেছৰ (Congress) প্ৰাক্তন সভাপতি ৰাহুল গান্ধী (Rahul Gandhi)ৰ Twitterৰ একাউণ্ট লক কৰা ঘটনাৰ পিছত বৃহস্পতিবাৰে কংগ্ৰেছ (Congress Twitter Account)ৰ অফিচিয়েল টুইটাৰ একাউণ্টো লক কৰা হৈছে। এই তথ্য কংগ্ৰেছে ইয়াৰ ইনষ্টাগ্ৰাম একাউণ্টত দিছে।\nLast Updated : August 12, 2021, 11:11 IST\nকংগ্ৰেছৰ (Congress) প্ৰাক্তন সভাপতি ৰাহুল গান্ধী (Rahul Gandhi)ৰ Twitterৰ একাউণ্ট লক কৰা ঘটনাৰ পিছত বৃহস্পতিবাৰে কংগ্ৰেছ (Congress Twitter Account)ৰ অফিচিয়েল টুইটাৰ একাউণ্টো লক কৰা হৈছে। এই তথ্য কংগ্ৰেছে ইয়াৰ ইনষ্টাগ্ৰাম একাউণ্টত দিছে। দলটোৱে এটা স্ক্ৰীণশ্বট শ্বেয়াৰ কৰিছে। দলটোৱে কৈছে যে তেওঁলোক পুনৰ জিকিব। ফেচবুকত লিখিছে, 'আমি যুঁজ দিম, আমি যুঁজ কৰি যাম।'\nকংগ্ৰেছে ইনষ্টাগ্ৰামৰ উপৰিও ইয়াৰ ফেচবুক পৃষ্ঠাত ইয়াৰ বিষয়ে লিখিছে। কংগ্ৰেছে লিখিছে, "যেতিয়া আমাৰ নেতাসকলক কাৰাগাৰত বন্দী কৰা হৈছিল, আমি ভয় কৰা নাছিলো, গতিকে এতিয়া টুইটাৰ একাউণ্ট বন্ধ কৰাৰ ভয় কি হ'ব? আমি কংগ্ৰেছ হয়, জনতাৰ বাৰ্তা হয়, আমি যুঁজিম, যুঁজ কৰি যাম।"\nইয়াত আৰু কোৱা হৈছে, 'যদি ধৰ্ষণৰ ভুক্তভোগীগৰাকীক ন্যায় প্ৰদান কৰিবলৈ মাত মাতিবলৈ অপৰাধ হয়, তেন্তে আমি এশবাৰ এই অপৰাধ কৰিম। জয় হিন্দ... সত্যমেৱ জয়তে।\nকংগ্ৰেছে ইনষ্টাগ্ৰাম পোষ্টত লিখিছিল, 'ৰিমাইণ্ডাৰ: কংগ্ৰেছ দলে আমাৰ দেশৰ স্বাধীনতাৰ বাবে যুঁজ দিছিল, কেৱল সত্য, অহিংসা আৰু জনসাধাৰণৰ ইচ্ছাৰে পৰিপূৰ্ণ। আমি তেতিয়া জিকিলো, আমি পুনৰ জিকিম।\nFirst published: August 12, 2021, 11:11 IST


এজোপা বিস্ময়কৰ লতা : নাম যাৰ ভেদাইলতা — Vikaspedia\nএটা সময়ত আমাৰ ককা-আইতাহঁতে থলুৱা খাদ্য-সম্ভাৰত বৰ গুৰুত্ব দিছিল ৷ মা-দেউতায়ো একে পৰম্পৰা ৰক্ষা কৰিছিল ৷ বাৰীত লাগ বুলিলেই পোৱা গৈছিল মাটিকান্দুৰী,মানিমুনি, দ্ৰোণশাক, খুতৰা, টেঙেচী, ভেদাইলতা,মচুন্দৰী, জিলমিল,কচুশাক আৰু কতবিধযে শাক ৷ নৰসিংহ, নিমপাত, ভেকুৰী তিতা, কলখাৰ, কলৰ পচলা ,বাঁহগাজ সপ্তাহে-পষেকে খোৱা হৈছিল ৷ আৰু আছিল বাৰীৰ পুখুৰীৰ জীয়া মাছ ! পেট চিকুট মাৰি ধৰিলে কুজি থেকেৰাৰ চৰবত খাবলৈ দিয়া হৈছিল ৷ খুন্দা-খুন্দলি খাই ছাল এৰাই গলে গেন্ধালিবন মোহাৰি লগাই দিছিল ৷ নখচুকীয়াত গৰম নহৰু তেল দি চিকিৎসা কৰি আৰোগ্য কৰিছিল ৷ বহাগ বিহুত এশ এবিধ শাক বুটলিবলৈ নিজৰ বাৰীত খুচৰিলেই হৈছিল ৷ মুঠতে অসমীয়া থলুৱা খাদ্য আৰু সহজলভ্য প্ৰাকৃতিক চিকিৎসাত গুৰুত্ব দি অহা হৈছিল ৷ মোৰ এই কাহিনীৰ লগত মিল থকা নিশ্চয় বহুকেইজন পাঠক ওলাব ৷ কিন্তু আজি যুগ সলনি হ'ল - তেহিনো দিবস: গতা ৷ মানুহৰ ঠাইৰ নাটনি হ'ল ৷ গাঁওমুখী মানুহ চহৰমুখী হ'ল ৷ মানুহৰ ৰুচিবোধ আৰু খাদ্যাভ্যাস সলনি হ'ল ৷ থলুৱা গাঁৱলীয়া খাদ্যৰ ঠাই দখল কৰিলেহি ফাষ্টফুডে ৷ চহৰে চহৰে কে এফ চি, মেকড'নাল্ড, বাৰ্গৰকিং জাতীয় বিপণি গঢ়লৈ উঠিল ৷ আজিৰ প্ৰজন্মৰ অধিকাংশই শাক-পাচলি মুখলৈ নিবলৈ পচন্দ নকৰা হ'ল !\nবাৰু আগকথাৰ দীঘলীয়া বকলা সামৰি মূল আলোচনাৰ বিষয়লৈ আহোঁ ৷ ভেদাইলতাৰ বিষয়ে অনুসন্ধান কৰিবলৈ গৈ মোৰ চকু কপালত উঠিল যেতিয়া দেখা পালোঁ গোটেই বিশ্বত এই লতাজোপাৰ বিষয়ে আয়ুৰ্বদিক আৰু এলোপেথিক মিলাই শতাধিক গবেষণা পত্ৰ প্ৰকাশিত হৈছে আৰু এতিয়াও বিশ্বৰ কেইবাটাও প্ৰয়োগশালাত ইয়াৰ গুণাগুণৰ ওপৰত বৈজ্ঞানিক অনুসন্ধান চলি আছে ৷ ঘৰৰ গৰুৱে বাৰীৰ ঘাঁহে ৰাহি নাহিবৰে কথা ! আৰু কেইবছৰমান পিছত যেতিয়া নামী-দামী কোম্পানীৰ ব্ৰেণ্ডত পেকিংহৈ এই ভেদাইলতাই (নাম তেতিয়া হ'ব – Paederia foetida ) বজাৰৰ নামী ফাৰ্মাচীৰ আলমিৰা শুৱনি কৰিবহি - তেতিয়া আমিয়েই হাতত প্ৰেচক্ৰচনলৈ তাক কিনিবলৈ উথপথপ লগাম ৷ ইয়াকে বোলে তোমাৰ বাৰীৰ বাঁহগাজ তাৰে কৰিছোঁ খৰিছা, তোমাকে বেচি টকাটো লাভ কৰিছোঁ কথাটো মন কৰিছা !\nপ্ৰাচীনকালৰ পৰা ভেদাইলতাৰ প্ৰয়োগ-\nপ্ৰাচীনকালৰ পৰা চীন দেশত ভেদাইলতাৰ প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল- পেৰালাইচিচ,বাত বিষ,পুৰুষৰ যৌন অক্ষমতা,কীট-পতংগই কামুৰা আৰু তেজ- সঞ্চালন উন্নত কৰা চিকিৎসাৰ বাবে ৷ ভিয়েটনামত প্ৰয়োগ কৰি অহা হৈছে - প্ৰসাব খোলোচা কৰিবলৈ, জ্বৰ নিৰাময়ত, পেটফুলা আতৰাবলৈ, হজম আৰু শৰীৰৰ শক্তি বঢ়াবলৈ ৷ বাৰ্মাদেশত নানাবিধ বাতৰ চিকিৎসা ভেদাইলতাৰ দ্বাৰা কৰা হয় ৷ আমাৰ দেশতো অতীজতে যৌনব্যাধি, প্ৰসাবৰ ৰোগ,মহিলাৰ ঋতুস্ৰাবৰ সমস্যাত ভেদাইলতা ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি জনা যায় ৷\nভেদাইলতাৰ ব'টানিকেল নাম হ'ল- Paederia foetida ৷ এইকেইটা হ'ল ইয়াৰ প্ৰতিশব্দ – Paederia scandens, Gentiana scandens, Paederia magnifica আৰু Paederia tomentosa ৷\nইংৰাজী নাম হ'ল- Chinese fever vine, Shunkvine, Stinkvine, Chinese moon creeper, King’s tonic ৷\nঅসমীয়াত ভেদাইলতাৰ আন আন নাম-\nঅসমীয়াত ভেদাইলতাৰ আন আন নাম হ'ল-পাদুৰিলতা, গন্ধভাদুলীয়া, ভাদুলীলতা আৰু প্ৰসাৰণী ৷ বাংলাত কয় - গন্ধভাদাল, ভাদালপাতা, ভাদালি লতা ৷ নেপালীত বোলে পাদে লহৰু ৷ সংস্কৃতত ভেদাইলতাক প্ৰসাৰণী আৰু গন্ধপাত্ৰ বোলে ৷ পঞ্জাবী আৰু গুজৰাটীত প্ৰসাৰণী নামেই প্ৰচলিত ৷ প্ৰসাৰণীয়ে লতাজোপাৰ বগাই যোৱা স্বভাৱৰ দিশটোলৈ আঙুলিয়ায় ৷ হিন্দীত ভেদাইলতাক গন্ধপ্ৰসাৰণী, ৰাজাবালা আৰু প্ৰসাৰণ বোলে ৷ আন কেইটিমান ভাৰতীয় ভাষাত ইয়াৰ নাম এনেকুৱা- টেক্কেডা আৰু চাভিৰেল (তেলেগু), পিনাৰিচাংগাই (তামিল), হিৰান ভেল (মাৰাঠী), প্ৰসাৰণী বেইল আৰু হেচাৰনি (কানাড়া),তালা নিলি (মলয়ালম) ৷\nআন আন দেশৰ প্ৰচলিত নাম হ'ল এনেকুৱা - ইণ্ডোনেচিয়া (চেম্বুকান),মালেয়চিয়া ( আকৰ চেকুনটুট), ফিলিপাইনচ (কান্দুটাই), কম্বোডিয়া (ভিয়েৰ ফনম), লাওচ (কোৱা মাক টন চোৱা), থাইলেণ্ডত (কণ), ভিয়েটনামত (দাই-মও-লং-দাই-মও-ট্ৰফণ-মও-টাম থিৰ) আৰু টাই ভাষাত ভেদাইলতাৰ প্ৰচলিত নাম হ'ল ঞা কাও কা হিত ৷\nভেদাইলতাৰ প্ৰাকৃতিকভাবে বসতিস্থল হ'ল - ভাৰতবৰ্ষ, ভূটানৰ পাদদেশ, বাংলাদেশ, নেপাল, ইণ্ডোনেচিয়া, ভিয়েটনাম, ম্যানমাৰ, চিংগাপুৰ, কম্বোডিয়া, লাওচ, মালেয়চিয়া, ফিলিপাইনচ, টাইৱান, দক্ষিণ কোৰিয়া, জাপান, হংকং,মাকাও আৰু চীনৰ অংশবিশেষ ৷ ভাৰতবৰ্ষৰ অসমৰ ওপৰিও ভেদাইলতা পোৱা আন প্ৰদেশসমূহ হ'ল- পশ্চিমবংগ, চিক্কিম, অৰুণাচল প্ৰদেশ, মেঘালয়,নগালেণ্ড, মিজোৰাম, মণিপুৰ, ওৰিষ্যা, টেলেংগানা আৰু আন্দামান-নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জ ৷\nভেদাইলতা হ'ল ৭ মিটাৰ বা ততোধিক দৈৰ্ঘ্যৰ লতা গছ ৷ লতাৰ পকোৱা পকোৱা গা অংশৰ ৰঙ মুগাবৰণৰ ৷ ইয়াত থকা গাঠিবিলাকৰ পৰা ঠাল-ঠেঙুলি ওলাই প্ৰসাৰিত হয় ৷ ডিম্বাকৃতিৰ সেউজীয়া পাতৰ ঠাৰি ৫৷ ৬ চেন্টিমিটাৰ দীঘল হয় ৷ পাত দীঘলে ১০৷ ১৫চেন্টিমিটাৰ আৰু বহলে ৫৷ ৬ চেন্টিমিটাৰৰ হয় ৷ পাতৰ ৰঙ হয় ডাঠ সেউজীয়া ৷\nভেদাইলতাৰ গোত্ৰ বা বংশ হ'ল- Rubiaceae ৷ ইয়াৰ ৫২টা প্ৰজাতি আাছে বুলি জনা যায় ৷ প্ৰজাতিভেদে গছৰ ৰং- ৰূপৰ কিছু তাৰতম্য দেখা যায় ৷ Paederia শব্দৰ উৎপত্তি গ্ৰীক ভাষাৰপৰা হৈছে- যাৰ অৰ্থ হ'ল গাখীৰৰ নিচিনা শুভ্ৰ পাথৰ ৷ হয়তো কোনোবা ব'টানিষ্টে কোনোবা প্ৰজাতিৰ ভেদাইলতাৰ এনে শুভ্ৰ ফুল দেখি নাম ৰাখিলে ৷\nভেদাইলতাৰ বহুমুখী উপযোগিতাৰ চমু বৰ্ণনা তলত উল্লেখ কৰিলো-\n-ইয়াৰ নানাবিধ আয়ুৰ্বেদিক ঔষধ পাত আৰু শিপাৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয় ৷\n-কেঁচাকৈ চালাডৰ দৰে বা সিদ্ধ কৰি পিটিকি খালে ( ইচ্ছা কৰিলে আলু লগত মিহলাব পাৰে) বিকল্প হিচাবে নহৰু,আদাৰ সৈতে ভেদাইলতাৰ পাত কলপাতৰে মেৰিয়াই ভাপত সিজাই খাব পাৰে ৷\n-পেটৰ আভোক,বদহজমি, ওকালি-বমি,পেটৰ বিষ, লিভাৰ আৰু প্লীহাৰ অসুখৰ উপশম ঘটে ৷\n-ডায়েৰিয়া আৰু ডিচেন্ট্ৰিৰ ই হ'ল মহৌষধ ৷\n-হাৰপিজৰ চিকিৎসাত ভেদাইলতাৰ পাত বাৰুকৈয়ে ব্যৱহাৰ কৰা হয় ৷\n-হাঁপানি ৰোগৰ উপশম ঘটায় ৷\n-গছৰ ডাল ,শিপা,পাত মুত্ৰনলীৰ পাথৰ নিষ্কাষণ, ডেলিভাৰিৰ পিছৰ প্লেচেন্টাৰ নিষ্কাষণ সহজ কৰিবলৈ প্ৰয়োগ কৰা হয় ৷\n-নানাবিধ বাত, গাউটৰ চিকিৎসাত ব্যৱহৃত ৷\n-দাঁতৰ বিষ উপশম কৰে আৰু শেতা পৰা দাঁত ৰঙ চিকচিকিয়া কৰে ৷\n-ৰসৰ প্ৰলেপে জ্বৰৰ উপশম ঘটায় ৷\n-কেন্দ্ৰীয় স্নায়ুতন্ত্ৰক সতেজতা প্ৰদান কৰে ৷\n-পেৰালাইচিচ, স্নায়বিক দুৰ্বলতা,পুৰুষৰ যৌন দুৰ্বলতাৰ চিকিৎসাত ব্যৱহৃত ৷\n-কাহ-চৰ্দিৰ উপশম ঘটাবলৈ ভেদাইলতা আৰু আদাৰ চুপ মিহলাই খালে সোনকালে উপশম হয়\n-এই ঔষধি লতাজোপা ফুলিলে জাতিষ্কাৰ হৈ দূষ্টি আকৰ্ষণ কৰাৰ ক্ষমতা থকাৰ বাবে বহুতে ভেদাইলতাক ফুলনি শুৱনি কৰা গছ (Ornamental plant ) হিচাবে ৰোপণ কৰে ৷\nমোখনিত পাঠকক জনাব খোজোঁযে এতিয়ালৈ এই বনৌষধিৰ অপকাৰিতা চিনাক্ত হোৱা নাই ৷ এন্দুৰৰ ওপৰত প্ৰয়োগ কৰি দেখা গৈছে ভেদাইলতাই পুৰুষ হৰমোন টেষ্ট'ষ্টেৰণৰ বৃদ্ধি কৰে ৷ পৌৰাণিক কালৰ পৰা আয়ুৰ্বেদাচাৰ্য্যসকলে পুৰুষৰ যৌন অক্ষমতাৰ চিকিৎসাত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰাৰ কাৰণ ভেদাইলতাৰ এই গুণতে হয়তো অন্তৰ্নিহিত থাকিব পাৰে ৷


গগনা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(গগণাৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nগগনা বজাই থকা বিহু নাচনী\nভাৰতীয় সুৰাশ্ৰয়ী বাদ্য\nবাঁহী, ঢোল, তাল,\nগগনা অসমীয়া মানুহৰ এবিধ ফু দি বজোৱা সুৰাশ্ৰয়ী বাদ্যযন্ত্ৰ। অসমৰ বিহুগীত আৰু বিহুনৃত্যত গগনা বজোৱা হয়। অসমৰ লোক-সংস্কৃতিত গগনাই এক বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰি আহিছে। গগনাক ওঁঠেৰে চেপি ধৰি আঙুলিৰে কঁপাই বজোৱা হয়। গগনাৰ মাত বৰ মিঠা আৰু মিহি। মিচিং ভাষাত গগনাক ‘গুংগাং’ বোলা হয়।\n1 নিৰ্মাণ প্ৰণালী\n3 লোক বিশ্বাস\nনিৰ্মাণ প্ৰণালী[সম্পাদনা কৰক]\nগগনা তিনি/চাৰি বছৰীয়া পকা জাতি বাঁহৰ পৰা চাঁচি উলিওৱা হয়।\nবাওঁফালৰ পৰা ক্ৰমে বৰ গগনা, চুঙা গগনা, লাহৰী গগনা, ৰামধন গগনা আৰু শালিকী ঠুটিয়া গগনা।\nঅসমত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ গগনাৰ অস্তিত্ব পোৱা যায়। যেনেঃ বৰ গগনা, চুঙা গগনা, লাহৰী বা ৰূপহী গগনা, ৰামধন গগনা, শালিকী ঠুঁটিয়া গগনা আদি।অৱশ্যে বৰ্তমান বহুল ব্যৱহৃত গগনা দুই প্ৰকাৰৰ- গাভৰুৱে বজোৱা গগনা বিধক কোৱা হয় লাহৰী বা ৰূপহী গগনা আৰু ডেকাই বজোৱা বিধক কোৱা হয় ৰামধন গগনা।\nলোক বিশ্বাস[সম্পাদনা কৰক]\nলোক বিশ্বাস মতে মুখচোকা তিৰোতাৰ তাঁতশালৰ পৰা ‘ব’ তোলা চুঙা চুৰ কৰি আনি গগনা সাজিলে তাৰ মাত ভাল হয়। যিমানে তিৰোতা গৰাকীয়ে গালি পাৰে সিমানে হেনো গগনাৰ মাত ওলায়।\n↑ "Bihu Dance - Bihu Dance of Assam". Festivals.iloveindia.com. http://festivals.iloveindia.com/bihu/bihu-dance.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 2013-03-04.\n↑ "Home". Anvesha.co.in. http://www.anvesha.co.in/gogona_en.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2013-03-04.\n↑ "Musical Instruments". enajori.com. http://enajori.com/folk-culture/musical-instruments/। আহৰণ কৰা হৈছে: 2013-03-04.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত গগণা সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nগগণা বাদ্যৰ বিৱৰণমূলক এটা ভিডিঅ’ ইউটিউবত\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=গগনা&oldid=273885"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন 8 মে' 2021 তাৰিখে ১৪:০৬ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


অসম চুক্তিৰ ৬ নং দফা সম্পৰ্কীয় সমিতি, অধ্যক্ষ মদন প্ৰসাদ বেজবৰুৱাৰো পদত্যাগ - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nঅসম চুক্তিৰ ৬ নং দফা সম্পৰ্কীয় সমিতি, অধ্যক্ষ মদন প্ৰসাদ বেজবৰুৱাৰো পদত্যাগ\nব্যৰ্থ হ’ল অসম চুক্তিক লৈ কুটীল ৰাজনীতিত লিপ্ত গেৰুৱা দলৰ চৰকাৰৰ অভিসন্ধি!\nডিজিটেল ডেস্কঃ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীৰ চৰকাৰে নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক বিৰোধী উত্তাল প্ৰতিবাদক প্ৰসমিত কৰিবলৈ অসম চুক্তিৰ ৮ নং দফা ৰূপায়নেৰে খিলঞ্জীয়াৰ সুৰক্ষা নিশ্চিত কৰাৰ বাবে সমিতি গঠনৰ যি চালাকী কৰিছিল, সেয়াও অৱশেষত প্ৰায় ব্যৰ্থ হৈছে। উল্লেখযোগ্য যে, কেন্দ্ৰীয় গৃহ দপ্তৰৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ যুটীয়া সচিব জীতেন্দ্ৰ গাৰ্গক সদস্য সচিব হিচাপে আৰু অসমৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত শীৰ্ষ আমোলা মদন প্ৰসাদ বেজবৰুৱাক অধ্যক্ষৰূপে লৈ চুক্তিৰ ৩৩ বছৰ পাছত ইয়াক ৰূপায়নৰ বাবে ৬জনীয়া যি সমিতি গঠন কৰিছিল, সেই সমিতিক প্ৰথম দিনাই সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই এক প্ৰকাৰ নাকচ কৰিছিল। এয়া অসমবাসীক আভোৱাভাৰা পদক্ষেপৰ লগতে গভীৰ অভিসন্ধিমূলক বুলিও বিভিন্ন দল-সংগঠনে মন্তব্য কৰিছিল।\nইফালে, উক্ত সমিতিৰ সদস্যৰূপে ৰাজ্যৰ মহাধিবক্তা ৰমেশ বৰপাত্ৰ গোঁহাই জীতেন্দ্ৰ গাৰ্গৰ লগত বৃত্তিগত দায়ৱদ্ধতাৰ বাবে থাকিব লগা হ’লেও, আন সদস্যসকলে এজনৰ পিছত আন এজনকৈ উক্ত সমিতিৰ পৰা পদত্যাগ কৰিছে। পদত্যাগৰ আৰম্ভণি কৰে প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ, ৰাজ্যসভাৰ প্ৰাক্তন সদস্য তথা অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি নগেন শইকীয়াই। নগেন শইকীয়াই পদত্যাগ কৰাৰ পাছতেই আন দুগৰাকী সদস্য অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি তথা বিশিষ্ট সাহিত্যিক ৰংবং তেৰাং আৰু বিশিষ্ট শিক্ষাবিদ তথা সাহিত্যিক মুকুন্দ ৰাজবংশীয়ে পদত্যাগ কৰে।\nআনহাতে, আন এগৰাকী সদস্য তথা এডিটৰ্ছ গীল্ড অৱ ইণ্ডিয়াৰ প্ৰাক্তন সভাপতি, বিশিষ্ট সাংবাদিক ধীৰেন্দ্ৰ নাথ বেজবৰুৱাই পোনপটীয়াকৈ পদত্যাগ নকৰিলেও মুকলিভাৱে নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইনৰ বিৰোধিতা কৰাৰ উপৰিও উক্ত সমিতিৰ বৈঠকত তেওঁৰ বক্তব্য বলিষ্ঠভাৱে উপস্থাপন কৰিব বুলি মত প্ৰকাশ কৰিছিল। এনে পৰিস্থিতিতেই বাকী কেইগৰাকী সদস্যই পদত্যাগ কৰাৰ পূৰ্বে ততাতৈয়াকৈ মাঘ বিহুৰ উৰুকাৰ দিনাই সমিতিখনৰ এখন বৈঠক অনুষ্ঠিত কৰাৰ বাবে জীতেন্দ্ৰ গাৰ্গৰ জৰিয়তে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে এক প্ৰচেষ্টা চলাইছিল। কিন্তু দিল্লীৰ অভিসন্ধিমূলক এই পদক্ষেপক এক প্ৰকাৰ ৰামটাঙোন সোধাই শুকুৰবাৰে নিশা সমিতিখনৰ অধ্যক্ষৰূপে মনোনীত মদন প্ৰসাদ বেজবৰুৱাই পদত্যাগ কৰা বুলি জানিব পৰা গৈছে। ফলত এতিয়া ৮জনীয়া সমিতিখনত ২ চৰকাৰী মুৰব্বীৰ বাহিৰে সুভাষ দাস আৰু চৰ্ত সাপেক্ষে ধীৰেন্দ্ৰনাথ বেজবৰুৱাহে থাকিলগৈ।\nএনে পৰিস্থিতিত উৰুকাৰ দিনা অনুষ্ঠিত কৰিবলৈ লোৱা অসম চুক্তিৰ ৬ নং দফা সম্পৰ্কীয় বৈঠকৰ অৱশিষ্ট সম্ভাৱনা কণো নোহোৱা হ’ল। এনেদৰেই শাসকীয় বিজেপি দলে কুটীল ৰাজনৈতিক পদক্ষেপেৰে অসমৰ খিলঞ্জীয়া জাতি-জনগোষ্ঠীৰ বিৰুদ্ধে গ্ৰহণ কৰিবলৈ লোৱা প্ৰতিটো পদক্ষেপতে মুখথেকেচা খাব লগা হৈছে।\nঅসমত বিজেপি চৰকাৰ এতিয়া থৰক-বৰক!\nগোলাঘাট হেমপ্ৰভা বৰুৱা ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ৰ শ্ৰেনীবৰ্জন


ৰাতি বাহী হৈ যোৱা ভাতত লুকাই আছে স্বাস্থ্যৰ ধন, জানক ইয়াৰ আশ্চৰ্যজনক লাভালাভ Leftover Rice Health Benefits - Dimpu Baruah\nHome HEALTH TIPS ৰাতি বাহী হৈ যোৱা ভাতত লুকাই আছে স্বাস্থ্যৰ ধন, জানক ইয়াৰ আশ্চৰ্যজনক লাভালাভ Leftover Rice Health Benefits\nৰাতি বাহী হৈ যোৱা ভাতত লুকাই আছে স্বাস্থ্যৰ ধন, জানক ইয়াৰ আশ্চৰ্যজনক লাভালাভ Leftover Rice Health Benefits\nDATA ONE May 27, 2021 HEALTH TIPS,\nকেতিয়াবা ৰন্ধা ভাত আমাৰ ঘৰত বাছি যায় তেতিয়া আমি অপ্ৰয়োজনীয় বুলি পেলাই দিওঁ নাইবা হাহ, মুৰ্গী, পাৰ আদিক খাব দিও । কিন্তু এতিয়াৰ পৰা ঘৰত যদি ৰন্ধা ভাত বাছি যায় তেতিয়া সেইবোৰ কেতিয়াও পেলাই নিদিব। আপুনি কিন্তু জানি আচৰিত হব যে বাছি যোৱা ভাত বা পইতা ভাত হৈছে স্বাস্থ্যৰ এক ভাণ্ডাৰ।\nআজিৰ পৰা যদি আপোনাৰ ঘৰত যদি ৰন্ধা ভাত বাছি যায় (বিশেষকৈ গৰমৰ দিনত), ইয়াক পেলাই দিয়াৰ সলনি গোটেই ৰাতি মাটিৰ পাত্ৰত পানীৰ সৈতে ভিজাই ৰাখক। ৰাতিপুৱালৈ, এই চাউলবোৰ ফুলি কোমল হৈ যাব । আপুনি বিচাৰিলে ৰাতিপুৱাৰ আহাৰত নাইবা দুপৰীয়াৰ আহাৰত কেঁচা পিয়াজৰ সৈতে এই পইতা ভাত খাব পাৰে। বহুতৰ বাবে ই প্ৰিয় নহ'লেও, এনে পইতা ভাত খোৱাৰ লাভালাভে নিশ্চিতভাৱে আপোনাক আচৰিত কৰিব।\nLeftover Rice Health Benefits পইতা ভাতৰ আচৰিত লাভ\n1.পইতা ভাত সাধাৰণতে শীতল হয় । শৰীৰৰ তাপ বৃদ্ধিৰ ফলত আপোনাৰ বহুতো স্বাস্থ্যজনিত সমস্যা হ'ব পাৰে। পইতা ভাতে আপোনাক এই ৰোগবোৰৰ পৰা সুৰক্ষা দিয়ে। যদি আপুনি আমি কোৱা ধৰণে পইতা ভাত প্ৰস্তুত কৰি প্ৰতিদিনে খায় তেন্তে ই আপোনাৰ শৰীৰৰ তাপমাত্ৰা নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখিব পাৰে ।\n2. পইতা ভাত খালে পেট সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন সমস্যাৰ পৰা সকাহ পাব পাৰি । ই শৰীৰৰ পৰা ক্ষতিকাৰক আৰু গৰম আঁতৰ কৰাত সহায় কৰে। ইয়াৰ উপৰিও, পইতা ভাতত যথেষ্ট পৰিমাণে আঁহ থাকে, যি কোষ্ঠকাঠিন্যত সহায় কৰে।\n3. পইতা ভাতে আপোনাক দিনটোৰ বাবে সতেজ কৰি ৰাখে। ই গোটেই দিনটো কাম কৰিবলৈ শক্তি প্ৰদান কৰে।\nলগতে পঢ়ক - ডায়েবেটিচৰ পৰা ৰক্তচাপলৈকে বাহী ৰুটি খোৱাৰ অজস্ৰ লাভালাভ\n4. পুষ্টিসমৃদ্ধ পইতা ভাতত বহুতো পুষ্টি থাকে। এই পুষ্টিবোৰ হৈছে লো, পটাছিয়াম আৰু কেলচিয়াম। এইবোৰে শৰীৰটো স্বাস্থ্যৱান ৰখাত সহায় কৰে ।\n5. বহুলোকে ভাবে যে ভাতে ওজন বৃদ্ধি কৰাত সহায় কৰে। কিন্তু আপুনি জানে নে পইতা ভাতত কম কেলৰি আৰু অধিক আঁহ থাকে। সেইকাৰণে ই ওজন হ্ৰাস কৰাত কাৰ্যকৰী হয়।\n6. যদি আপোনাৰ আলচাৰৰ সমস্যা আছে তেন্তে সপ্তাহত তিনিবাৰ পইতা ভাত খাব। ই সোনকালেই আপোনাৰ ঘা আৰোগ্য কৰাত সহায় কৰিব ।\nWritten by DATA ONE at May 27, 2021