চম্পক শৰ্মাৰ সৈতে এটি সাক্ষাৎকাৰ - এই সময়ত ᴾᴶᴹ\nPosted at 13:42h in অতিথি লেখক\tby\tপংকজ জ্যোতি মহন্ত0Comments\nবৰ্তমান অসমৰ ভ্ৰাম্যমান নাট্যজগতৰ অভিনেতা, নাট্যকাৰ, পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক চম্পক শৰ্মা নাট্যানুৰাগীসকলৰ বাবে এক চিনাকী নাম। ১৯৯১ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত যাদৱ চন্দ্ৰ দাসৰ ‘প্ৰেম জনমে জনমে’ ছবিৰদ্বাৰা বোলছবি জগততো ভুমুকি মৰা চম্পক শৰ্মাই ‘ৰংমন’ ইত্যাদিকে ধৰি বহুকেইখন ছবিত অভিনয় কৰিছে।\nঅসমৰ বিভিন্ন ভ্ৰাম্যমান নাট্যদলৰ বাবে দীৰ্ঘদিন ধৰি চম্পক শৰ্মাই ‘মাফিয়া’, ‘গডফাদাৰ’, ‘বমব্লাষ্ট’, ‘নাৰ্চিংহোম’, ‘বদনাম’ ইত্যাদিকে ধৰি বিভিন্ন সামাজিক আৰু বাস্তৱধৰ্মী নাট ৰচনা আৰু পৰিচালনা কৰি আহিছে।\nঅসমৰ সাংস্কৃতিক জগতৰ এইগৰাকী অক্লান্ত শিল্পীৰ এই আছুতীয়া সাক্ষাৎকাৰটি প্ৰকাশ হৈছিল তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বছৰেকীয়া আলোচনী ‘সৃজন’ৰ পঞ্চম সংখ্যাত (২০১১-১২ বৰ্ষ)। সাক্ষাৎ গ্ৰহণ কৰিছিল সেই সংখ্যাৰ ‘সৃজন’ৰ এগৰাকী সম্পাদক ভাস্কৰজ্যোতি ভট্টাচাৰ্য্যই আৰু তেওঁক সহায় কৰিছিল কুলদ্বীপ শৰ্মাই।\nনমস্কাৰ। প্ৰথমেই আপোনাৰ অভিনয় জীৱনৰ আৰম্ভণিৰ বিষয়ে কিছু কথা ক’ব নেকি?\n► নমস্কাৰ। মোৰ অভিনয় জীৱন শৈষৱতে আৰম্ভ হৈছিল। তেতিয়া মোৰ বয়স সাত বছৰ। মোৰ জন্মস্থান গোলাঘাটৰ উষা চাহ-বাগিছাৰ কাষত এটা নাট্যদল আছিল। এদিন তেওঁলোকক চৰিত্ৰ এটাৰ বাবে সৰু ল’ৰা এজনৰ প্ৰয়োজন হ’ল। তেওঁলোকে আহি মোৰ দেউতাক কথাটো কোৱাত দেউতাইয়ো সন্মতি জনালে। সংলাপবিহীন অভিনয়টোত মই ‘নিচুকনি পুৰস্কাৰ’ এটা পালোঁ। এনেদৰে উৎসাহ পালোঁ। তাৰ পাছৰপৰা অভিনয়ৰ প্ৰতি মোৰ ৰাপ জন্মিল। স্কুলত পঢ়োঁতে, কলেজত পঢ়োঁতে সুবিধা পালেই অভিনয় কৰি গৈছিলোঁ। স্নাতক ডিগ্ৰী লোৱাৰ পাছত মোক ‘হেঙুল থিয়েটাৰ’ৰ প্ৰযোজক প্ৰশান্তদাই (৺ প্ৰশান্ত হাজৰিকা) অভিনয় কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনালে। মই আচলতে তেতিয়া ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰ জগতখন চাম বুলিহে আহিছিলোঁ, এনেদৰে থাকি যাব বুলি ভবা নাছিলোঁ।\nআপোনাৰ সফলতাৰ আঁৰৰ কিছু কথা ক’ব নেকি?\n► আচলতে সফল হৈছোঁ নে নাই নাজানো। কাম কৰি গৈছোঁ। পিছলৈ ঘূৰি চাবলগা হোৱা নাই। মোৰ অভিনয় জীৱনত পৰিয়ালটোৱে বহুত সহায় কৰিছে। আচলতে সাত বছৰ বয়সত বহু পিতৃ-মাতৃয়ে সন্তানক পঢ়া-শুনাৰ স্বাৰ্থত অভিনয় কৰিবলৈ নিদিয়ে। আজি-কালি অৱশ্যে কোনো-কোনোৱে এই ক্ষেত্ৰত সঁহাৰি দিয়ে, কিন্তু আমাৰ দিনত এই চিন্তা দুৰ্লভ আছিল। মোৰ ওপৰত অশেষ বিশ্বাস ৰাখি পিতৃ-মাতৃয়ে মোক এই ক্ষেত্ৰত আগুৱাই দিছিল। বিয়াৰ পাছত মোৰ পৰিবাৰ শিল্পী মিতালী শৰ্মাই মোক বহুত সহায় কৰিছে। যদি ঘৰুৱা দায়িত্ববোৰ মই মূৰ পাতি ল’বলগা হ’লহেঁতেন, তেন্তে নিশ্চয়কৈ মোৰ এইখন জগতত এনেদৰে ভ্ৰমি ফুৰাত বাধা আহিলহেঁতেন। মিতালীয়ে মোক অনবৰতে উৎসাহ দিছে, প্ৰতিখন নাট ৰচনাত সহায় কৰিছে, এয়াই যথেষ্ট। আকৌ ভূপেনদাই কোৱাৰ দৰে ‘মোৰ গীতৰ হেজাৰ শ্ৰোতা তোমাক নমস্কাৰ, গীতৰ সভাত তুমিয়েতো মোৰ প্ৰধান অলংকাৰ’- মোৰ বাবেও দৰ্শকসকলে দিয়া সঁহাৰিয়েই মোৰ বাটৰ প্ৰধান ইন্ধন।\nঅতীত আৰু বৰ্তমানৰ নাটকসমূহৰ মাজত কিবা পাৰ্থক্য আপুনি দেখিছেনে?\n► হয়, বিজ্ঞানৰ প্ৰয়োগে কিছু পাৰ্থক্য আনিছে। গোলকীকৰণৰ ফলস্বৰূপে দৰ্শকৰো চিন্তাৰ আমূল পৰিৱৰ্তন হৈছে। ড° ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া ছাৰ, মহেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰ ছাৰ প্ৰমুখ্যে আগৰ নাট্যকাৰসকলে কাহিনীভিত্তিক স্পষ্ট মধুৰ সংলাপ, পৰিশীলিত অভিনয়কেন্দ্ৰিক নাটকত বেছি গুৰুত্ব দিছিল। কিন্তু আজি তিনি-চাৰি বছৰমানৰ পৰা দেখা গৈছে যে নাট্যকাৰসকলে নাচ-গান আদিত জোৰ দি নাটক ৰচনা কৰিছে, একোখন নাটত প্ৰায়ে চাৰি-পাঁছটাকৈ গান সংযোজিত কৰা দেখা গৈছে। তথাপি যোৱা বছৰৰ পৰা দৰ্শকে আকৌ কাহিনীভিত্তিক খৰতকীয়া নাটককহে অগ্ৰাধিকাৰ দিছে। ই হয়তো এক শুভলক্ষণ।\nআপোনাৰ ‘বদনাম’ নাটকখনে বিপুল জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছে। ‘বদনাম’ত বিভিন্ন কাহিনী জড়িত হৈছে, কিন্তু প্ৰতিটো কাহিনীৰ অন্তৰালত বদনাম লুকাই আছে। একোখন নাটকৰ ৰচনাৰ বাবে আপুনি ক্ষেত্ৰভিত্তিক অধ্যয়নত বেছি গুৰুত্ব দিয়ে নেকি?\n► হয় হয়। আচলতে নাট ৰচনা কৰিবলৈ হ’লে নাট্যকাৰজনে নিজে মঞ্চত অভিনয় কৰি সমাজভিত্তিক লেখাত বেছি জোৰ দিব লাগিব। এনেদৰে লিখাৰ আন কাৰণো আছে। আজিকালি দৰ্শকসকল বহু আগবঢ়া। যিমান পাৰে সিমান সোনকালে তেওঁলোকক কাহিনীটো লাগে। একেটা ঘটনাকে যদি দৰ্শকে দুই-আঢ়ৈ ঘণ্টা জুৰি চাবলগীয়া হয়, তেন্তে নিশ্চয় অতীষ্ঠ হ’ব।\nঅভিনেতা হোৱা বাবে আপোনাৰ নাট ৰচনাত সহায় হয় নেকি? বছৰটোৰ বেছিভাগ সময় থিয়েটাৰৰ লগত ব্যস্ত হৈ থাকি আপুনি কেতিয়া নাটক ৰচনা কৰে?\n► গোটেই নোহোৱা বুলি ক’ব নোৱাৰি। কাৰণ নাটকখন লিখাৰ সময়ত মই যিহেতু মঞ্চত অভিনয় কৰি কৰি লিখোঁ, গতিকে এইটো সহায় হয় মোৰ বাবে। মই বেয়া পোৱা অভিনয়তো আনৰ বাবেও বেয়া হ’ব। এনেকুৱা ক্ষেত্ৰত কাহিনীটো অলপ অদল-বদল কৰি দিয়া হয়, যাতে অভিনয়ৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰত্যেকৰে ভাল হয়।\nমোৰ নাটকসমূহৰ মূল কাহিনীভাগ অ’ত-ত’ত ঘূৰি ফুৰোঁতে ভিন্ন সমাজৰ মানুহৰ ধৰণ-কৰণ দেখি বনাই থওঁ। অৱশ্যে জুলাইৰ পৰা এপ্ৰিললৈ মঞ্চত কৰিব পৰাকৈ নাটক লিখাৰ সময় নহয়। কিন্তু এপ্ৰিলৰ পাছত যি দুমাহমান বন্ধ পাওঁ তেতিয়াই এই আগতে ভাবি, লিখি থৈ দিয়া কাহিনীখিনি জোৰা লগাওঁ।\nবালি, চাবুকৰ দাক, লালবস্তি ইত্যাদি নাটকত আপোনাৰ মানৱদৰদী ব্যক্তিত্ব স্পষ্ট হৈ পৰে। বৰ্তমান ভ্ৰষ্টাচাৰবোৰ দেখি দেখি আপুনি ৰাজনীতিত নমাৰ কথা ভবা নাইনে?\n► অকল মানৱদৰদী হ’লেই ৰাজনীতিক হ’ব নোৱাৰি। তাৰ বাবে সহনশীলতা গুণ থাকিব লাগিব। নহ’লে কোনোবাই অকণমান বেয়াকৈ ক’লেই বেয়া লাগিব। মোৰ সহনশীলতা গুণৰ অভাৱ আছে। এই বছৰো এটা ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যয়ৰ দলৰ পৰা মোক ৰাজনীতিত নমোৱাৰ প্ৰস্তাৱ আহিছিল। কিন্তু এইবাৰলৈ নাকচ কৰিছো।\nভ্ৰাম্যমানৰ নাটকসমূহক নৃত্য-গীতৰ প্ৰয়োভৰে কিমান জনপ্ৰিয় কৰি তুলিব বুলি আপুনি ভাবে?\n► আচলতে নাটকসমূহত নৃত্য-গীত এইবোৰ একো একোটা ৰং। যদি ৰং বেছি হয়, তেন্তে নিশ্চয় ভাল নালাগে। তথাপি নাটকখনক যিখিনি ৰং লাগে, সেইখিনিতো দিবই লাগিব।\nবৰ্তমানৰ ভ্ৰাম্যমানৰ দৰ্শকসকলে একোখন নাটকৰ পৰা কি বিচাৰে বুলি আপুনি ভাবে?\n► ভাল কাহিনী, সংলাপ, অভিনয় ইত্যাদিতো লাগিবই। লগতে কাহিনীভাগ আগুৱাই লৈ যাবলে’ টেকন’লজিও উন্নত হ’ব লাগিব।\nবৰ্তমান সময়ত বহু অভিনেতা, অভিনেত্ৰী ভ্ৰাম্যমানলৈ আকৃষ্ট হৈছে। এজন প্ৰযোজক হিচাপে তাৰ কাৰণ আপুনি কি বুলি ভাবে?\n► ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰে বৰ্তমান উন্নত পৰ্যায় পাইছে। শিক্ষিত যুৱক-যুৱতীৰ সংখ্যাও দিনক-দিনে বাঢ়ি যোৱাত নিবনুৱা সমস্যা বাঢ়িছে। এনেস্থলত এখন ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰে অতি কমেও ১০০জন মানুহক কৰ্মসংস্থান দিছে; অৰ্থাৎ বহুতো পৰিয়ালক ভৱিষ্যতৰ বাট মোকলাই দিছে।\nভাল অভিনয়ৰ বাবে আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ প্ৰয়োজন আছেনে?\n► যিকোনো সৃষ্টিশীল কাম কৰিবলৈ একান্তই হৃদয়ৰপৰা প্ৰেৰণা লাগিব। গতিকে ভাল অভিনেতা হ’বলৈ হ’লে হৃদয়ৰ তাগিদা লাগিব, অৱশ্যে প্ৰথম অৱস্থাত পথপদৰ্শকৰ প্ৰয়োজন আছে। ভাল অভিনয়ৰ বাবে ষ্টেজত ভালদৰে থিয় হ’ব জানিব লাগিব, কণ্ঠ ভাল হ’ব লাগিব ইত্যাদি ইত্যাদি। গতিকে কেনেকুৱা ব্যায়াম কৰিলে কণ্ঠ ভাল হ’ব, এইবোৰহে আনুষ্ঠানিক শিক্ষাই শিকাব পাৰে।\nবৰ্তমান অসমত অভিনয়ক পেচা হিচাপে ল’ব পৰা পৰিৱেশ সৃষ্টি হোৱা বুলি আপুনি ভাবেনে?\n► আজি চাৰি-পাঁছ বছৰমানৰপৰা এনেকুৱা পৰিৱেশ হোৱা যেন লাগে।\nভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰ আৰু চৰকাৰৰ মাজৰ সম্পৰ্কটো অলপমান কওকচোন।\n► যদিওবা ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰ অসমৰ এটা খুব ডাঙৰ উদ্যোগ তথাপিও চৰকাৰে এই উদ্যোগটোক জীয়াই ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত কোনো পদক্ষেপ লোৱা নাই। অৱশ্যে এটা সহায় কৰিছে- আমি নাটক কৰিবলৈ ঠাই বিচাৰিলে উপায়ুক্তই অনুমতি দিছে।\nচলচ্চিত্ৰৰ এজন অভিনেতা হিচাপে আপুনি অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ ভৱিষ্যৎ কেনেকুৱা দেখিছে?\n► ভৱিষ্যৎ ভাল হ’ব যদিহে অসমীয়া চিনেমাবোৰ দৰ্শকৰ অধিক ওচৰ চপাই নিব পৰা যায়। আজি অসমত চিনেমা হল নাই, মুষ্টিমেয় কেইখনমান জিলাক বাদ দি অসমতে অসমীয়া ভাষা নচলে। কিন্তু তাতকৈ দুখৰ কথা আৰু কি আছে! অসমীয়াই নিজক চিনিলেহে চিনেমাৰ ভৱিষ্যৎ ভাল হ’ব।\nআৰু ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰৰ ভৱিষ্যৎ?\n► ভালদৰে গমি চালে ভ্ৰাম্যমানৰো ভৱিষ্যৎ ভাল যেন নালাগে। চোৱাঁ, আজি ভ্ৰাম্যমানে দুটা কাৰণতে মুখ কোঁচাবলগা হৈছে। এফালে ভাল নাট্যকাৰ আৰু আনফালে ভাল শিল্পীৰ অভাৱ। এটা বছৰত দুটা নাট্যদল জন্মাৰ বিপৰীতে পাঁছটা মৰে, এয়াটো আমি দেখিয়েই আছোঁ। কিন্তু এটা কথা ঠিক যে ভ্ৰাম্যমানৰ ভৱিষ্যৎ অক্ষুণ্ণ ৰখাৰ স্বাৰ্থত চৰকাৰৰ কৰণীয় বহুখিনি আছে।\nশংকৰদেৱৰ নাট ৫০০ বছৰ পিছতো চৰ্চাৰ বিষয় হৈ আছে। বৰ্তমান নটকৰ ক্ষেত্ৰত তেনে সম্ভাৱনা আছেনে?\n► নিশ্চয় আছে। কিন্তু নাটকসমূহ কেনেদৰে সংৰক্ষিত হৈছে সেয়াহে ডাঙৰ কথা। যদি কোনো অনুষ্ঠান বা বিশ্ববিদ্যালয়ে আজিৰ তাৰিখতো যিবোৰ নাটক চলি আছে, সেইবোৰৰ মাজৰ পৰা বাচি বাচি ভালবোৰৰ পাণ্ডুলিপি বা কেছেট কৰি সংৰক্ষিত কৰিলেহেঁতেন, তেন্তে নিশ্চয়কৈ আক্ষেপৰ কথা নাথাকিলহেঁতেন। কিন্তু এয়াতো হোৱা নাই। আজি মঞ্চায়িত হোৱা নাটকবোৰ ১০ বছৰ মানৰ পিছতে হেৰাই গৈছে; তেন্তে তাৰ গৱেষণা হ’ব কেনেকৈ? গতিকে প্ৰথমে সৃষ্টিৰাজি সংৰক্ষণ কৰাটোহে ডাঙৰ কথা। সংৰক্ষণ কৰিব পাৰিলে গৱেষণা পিছতো কৰিব পৰা যাব।\nবৰ্তমান অসমত কবি, গল্পকাৰ আৰু ঔপন্যাসিকতকৈ তুলনামূলকভাৱে নাট্যকাৰৰ সংখ্যা কম। ইয়াৰ কাৰণ কি হ’ব পাৰে?\n► যিকোনো কলা-সৃষ্টি গ্ৰহণকাৰীৰ ওচৰ পাবগৈ লাগিব। সেই গ্ৰহণকাৰী হ’ল পঢ়ুৱৈ বা দৰ্শক। এটা গল্প বা এটা কবিতা ৰচনা কৰাৰ পিছত প্ৰকাশ পালে, পঢ়ুৱৈয়ে পঢ়িলে। পঢ়ুৱৈ পোৱা মানেই কবি, গল্পকাৰ বা ঔপন্যাসিকজনৰ প্ৰচেষ্টা সফল হ’ল। কিন্তু নাট্যকাৰৰ ক্ষেত্ৰত সম্পূৰ্ণ বেলেগ। নাটকৰ ক্ষেত্ৰত গ্ৰহণকাৰী হ’ল দৰ্শক। এই যে নাটক লিখাৰ পিছত মঞ্চায়নৰ মাজেৰেহে গৈ দৰ্শকৰ ওচৰ পায়গৈ, ই এক জটিল প্ৰক্ৰিয়া। নাটক লিখি উঠাৰ পিছত প্ৰযোজক লাগিল, শিল্পীদল লাগিল, পৰিচালক, মঞ্চ ইত্যাদিও লাগিল। এইবোৰ যোগাৰ হোৱাৰ পিছতহে নাট্যকাৰৰ চেষ্টাই যথাৰ্থ ৰূপ পালে। ই এক জটিল আৰু যথেষ্ট ব্যয়বহুল প্ৰক্ৰিয়া আৰু সম্পূৰ্ণ পৰনিৰ্ভৰশীল। নতুন নাট্যকাৰ এজনক পৰিচালকে সততে বিশ্বাসত নোলোৱাৰ ফলশ্ৰুতিতে নাট্যকাৰৰ সংখ্যাও কমা বুলি ক’লে ভুল নহয়।\nঅসমৰ চুবুৰীয়া মণিপুৰ ৰাজ্যৰ নাট্যকাৰ পৰিচালকে (কানাইলাল আৰু ৰতন থিয়ামৰ দৰে) আন্তৰ্জাতিক স্বীকৃতি লাভ কৰিছে। অসমীয়া নাটকে কেতিয়াবা তেনে পৰ্যায় পাব বুলি আমি আশা কৰিব পাৰোঁনে?\n► নিশ্চয় পাৰোঁ। কানাইলাল বা ৰতন থিয়ামে মণিপুৰবাসীৰ পৰা পোৱা সহায় অসমৰ নাট্যকাৰে অসমীয়াৰ পৰা পোৱা সহায়ৰ লগত তুলনা কৰিব নোৱাৰি। আজি চোৱাঁ, শংকৰদেৱক আন্তৰ্জাতিক স্বীকৃতি দিব লাগে বুলি সকলোৱেই চিঞৰিছে। কিন্তু কোনে কেনেভাৱে নিব, সেই পদটোহে শূণ্য।\nভ্ৰাম্যমানৰ অস্তিত্ব স্থায়ী কৰিবলৈ আপুনি কিহত জোৰ দিয়া উচিত বুলি ভাবে?\n► প্ৰথমতে script ৰ quality আৰু অভিনেতা-অভিনেত্ৰীৰ দক্ষতা থাকিব লাগিব। দ্বিতীয়তে চৰকাৰী সহায় লাগিব। প্ৰত্যেকেই জনা উচিত যে ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰৰ দৰে ইমান উন্নত ভ্ৰাম্যমান সাংস্কৃতিক গোষ্ঠী পৃথিৱীৰ আৰু ক’তো নাই। ই আচলতে অসমৰ এশিঙীয়া গড়ৰ দৰে।\nগ্লেমাৰভিত্তিক নাট ৰচনাই অন্য অভিনেতা-অভিনেত্ৰীসকলৰ ক্ষেত্ৰত কিবা প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে নেকি?\n► বিশেষ নেপেলায়। আমাৰ অসমৰ অভিনয়-জগতত গ্লেমাৰৰ সংখ্যা আঙুলিৰ মূৰত গণিব পৰা। গ্লেমাৰ তেতিয়াহে হ’ব, যেতিয়া সকলোৱে এজনক ভাল পাব। আজি যতীন বৰাৰ গ্লেমাৰ আছে। আচলতে যতীন নতুনসকলৰ বাবে আদৰ্শ। এইটো কথা ঠিক যে নাট্যকাৰে নাট ৰচনাত গ্লেমাৰক অগ্ৰাধিকাৰ দিবই। তথাপি অন্যসকলেও সুবিধা পাব। ভাল অভিনয় দেখুৱাবৰ বাবে অকণমান সময়েই যথেষ্ট। এইখিনি সময়তেই যদি আনজনেও নিজকে গ্লেমাৰাচ অভিনেতাজনৰ লগত তুলনা কৰে, তেতিয়াহে তেওঁৰ অভিনয়ৰ মানদণ্ড উন্নত হ’ব।\nনাট্য বিদ্যালয়, নাট কৰ্মশালাৰ যোগেদি নাট্যকাৰ সৃষ্টি কৰা সম্ভৱ বুলি আপুনি ভাবেনে?\n► কৰ্মশালাবিলাকে এইক্ষেত্ৰত অনুঘটকৰ দৰেহে কাম কৰে। কিন্তু নাট্যকাৰ নিজ সৃষ্টিশীল প্ৰতিভাৰ দ্বাৰাহে গঢ় লৈ উঠে।\nহত্যা-হিংসাৰে জৰ্জৰিত এই পৃথিৱীৰ নৱ-প্ৰজন্মৰ উদ্দেশ্যে আপুনি কিবা ‘মেচেজ’ দিব নেকি?\n► নাটকবোৰততো ‘মেচেজ’ দিয়েই থাকোঁ। এইবাৰ ‘বদনাম’ত কৈছোঁ- “আইনে ঢুকি নোপোৱা অপৰাধীসকলক নিঃশেষ কৰাৰ বাবে ৰাইজ একগোট হোৱাৰ সময়।” নৱ-প্ৰজন্ময়ো অকল ফলাফলৰ ওপৰত গৰুত্ব নিদি নিজৰ লগতে সমাজৰ কামতো মনোনিৱেশ কৰা দৰকাৰ। তেতিয়াহে এই ভাগি যোৱা সমাজখনৰ উন্নতি হ’ব।\n► অহা বছৰ দুখন নাটক লিখিম। নাম দুটা ভাবি থৈছোঁ, ‘বুকু হম হম কৰে’ আৰু ‘কলংক’।\nতেতিয়াহ’লে আমাৰ কথোপকথন ইমানতে সামৰোঁ। থিয়েটাৰৰ ব্যস্ততাৰ মাজতো আপুনি ইমানখিনি সময় দিয়া বাবে অশেষ ধন্যবাদ।\n► ধন্যবাদ। তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়লৈয়ো মোৰ শুভকমনা থাকিল।\nAssamese Mobile Theatres, Champak Sharma, চম্পক শৰ্মা, ভ্ৰাম্যমান নাট্যজগত


মাজ আকাশৰ পৰা ধৰি আনিলে চৰকাৰৰ বিৰোধিতা কৰা এগৰাকী সাংবাদিকক ...– News18 assam\nঅবিশ্বাস্য যেন লাগিলেও এয়াই সত্য ! প্ৰেয়সীৰ সৈতে মাজ আকাশৰ পৰা ধৰি আনিলে চৰকাৰৰ বিৰোধিতা কৰা এগৰাকী সাংবাদিকক ...\nবিমনাখনত বোমা আছে বুলি Air Traffic Controlৰ যোগেদি বিমানচালকলৈ বার্তা প্ৰেৰণ কৰা হ’ল । উপায়বিহীন হৈ পাইলটে বেলাৰুছৰ ৰাজধানী মিন্সকৰ বিমানবন্দৰত বিমানখন নমাব লগা হ’ল । অৱতৰণ কৰা মাত্ৰকে নিৰাপত্তা বাহিনীয়ে সাংবাদিকজনক তেওঁৰ প্রেয়সীৰ সৈতে কৰায়ত্ত কৰে ।\nLast Updated : May 25, 2021, 16:47 IST\nবিশ্বৰ উদাৰ গণতন্ত্ৰসমূহত সংবাদ মাধ্যমে চৰকাৰৰ সমালোচনা কৰাটো পৰম্পৰা । এই প্ৰক্ৰিয়াই গণতন্ত্ৰক মজবুত কৰে । কিন্তু এনে কিছুমান দেশ আছে য'ত সাংবাদিক বিপৰীত স্থিতিত গ'লেই বলি হয় ৰাষ্ট্ৰৰ ৰোষৰ । অতি সম্প্রতি তেনে এগৰাকী সাংবাদিকক আকাশৰ পৰা ধৰি আনিলে বেলাৰুছ চৰকাৰে ।\nদেওবাৰে গ্ৰীচৰ এথেন্সৰ পৰা লিঠুনিয়াৰ ভিলনিয়াছলৈ উৰা মাৰিছিল Ryanairৰ এখন যাত্ৰীবাহী বিমান । বিমানখনৰে যাত্ৰা কৰিছিল ৰোমান প্ৰতাচেভিক নামৰ ২৬বছৰীয়া সাংবাদিক জনে । এওঁ বেলাৰুছৰ নিবাসী আৰু দেশখনৰ একনায়কত্ববাদী শাসনৰ বিৰুদ্ধাচৰণ কৰি চৰকাৰী ৰোষত পৰি লিঠুনিয়ালৈ পলায়ন কৰিব লগা হৈছিল ।\nউল্লেখযোগ্য যে বিমানখন গন্তব্য স্থান পাবলৈ বেলাৰুছৰ আকাশমাৰ্গ পাৰ হৈ যাব লাগে । নিজ দেশৰ আকাশেদি ৰোমানক লৈ যোৱা বিমানখন গতি কৰিছে বুলি গম পায় বেলাৰুছৰ ৰাষ্ট্ৰপতি আলেকজেণ্ডাৰ লুকাচেংক’ৰ নিৰ্দেশত বিমানখন অৱতৰণ কৰাবলৈ তৎপৰ হ’ল চৰকাৰী যন্ত্ৰ ।\nকিন্তু বিমানখন অৱতৰণ কৰা যায় কেনেকৈ ?\nবিমনাখনত বোমা আছে বুলি Air Traffic Controlৰ যোগেদি বিমানচালকলৈ বার্তা প্ৰেৰণ কৰা হ’ল । ৰাষ্ট্ৰপতিৰ নিৰ্দেশ মৰ্মে যাত্ৰীবাহী বিমানখনৰ পিছত এখন বেলাৰুছৰ যুদ্ধ জাহাজ লগাই দিয়া হ’ল । উপায়বিহীন হৈ পাইলটে বেলাৰুছৰ ৰাজধানী মিন্সকৰ বিমানবন্দৰত বিমানখন নমাব লগা হ’ল । অৱতৰণ কৰা মাত্ৰকে নিৰাপত্তা বাহিনীয়ে সাংবাদিকজনক তেওঁৰ প্রেয়সীৰ সৈতে কৰায়ত্ত কৰিলে ।\nএই ঘটনাই সমগ্ৰ ইউৰোপত প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিছে । ইউৰোপৰ দেশসমূহে এই সমগ্ৰ কাৰ্যক ‘হাইজেক’ বুলি অভিহিত কৰিছে । অৱশ্যে বেলাৰুছ বিমান পৰিবহণ বিভাগে এই অভিযোগ খণ্ডন কৰি সম্পূৰ্ণ আইনগতভাৱে কোনো আন্তৰ্জাতিক নিয়ম উলংঘা নকৰাকৈ এই কাম কৰিছে বুলি মন্তব্য কৰিছে । মার্কিন যুক্তৰাষ্ট্ৰয়ো এনে কাৰ্যৰ গৰিহণা দিছে । বিমানত থকা ১২০জন যাত্রীৰ জীৱনক লৈ বেলাৰুছে হেতালি খেলা বুলি অভিহিত কৰিছে মার্কিন যুক্তৰাষ্ট্ৰই ।\nৰোমান বর্তমান বেলাৰুছ তদন্তকাৰী সন্থাৰ তত্বাৱধানত আছে । স্থানীয় টিভি চেনেলত প্ৰকাশ পোৱা এক ভিডিঅ’ত তেওঁ তদন্তত সহযোগ কৰা বুলি উল্লেখ কৰিছে । যোৱা বছৰ আগষ্ট মাহত ৰোমানে এটা টেলিগ্ৰাম চেনেলৰ যোগেদি দেশখনত প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন হৈছিল ।\nFirst published: May 25, 2021, 16:46 IST


হাৰ্টৰ সমস্যা-Heart disease – Fit assam\nহৃদৰোগ – heart disease or cardiovascular disease – in assamese হৃদৰোগ(heart disease) আজিৰ যুগত মৃত্যুৰ অন্যতম প্ৰধান কাৰণ। পূৰ্বতে ধনী দেশসমূহত এই সমস্যা বেছি দেখা পোৱা গৈছিল কিন্তু বৰ্তমান ইয়াৰ প্ৰাদুৰ্ভাব প্ৰগতিশীল দেশসমূহও দেখা পোৱা যায়। উচ্চ ৰক্তচাপ, ডায়াবেটিচ, পাৰিবাৰিক জেনেটিক কাৰণ, ধূমপান ইত্যাদি সকলোয়ে এই ৰোগৰ সম্ভাৱনা বঢ়াই তোলে। ব্যক্তিৰ জীৱনধাৰা আৰু …\nহৃদৰোগৰ কাৰনসমূহ- হৃদৰোগত কি খাব কি নাখাব-কিছু ঘৰুৱা প্ৰতিকাৰ-heart disease causes, heart disease diet, home remedies for strong heart Read More »\nলেখকঃ ডাঃ নয়নজ্যোতি হাজৰিকা Contact-6000672185 কলেষ্টৰেল কি? cholesterol- in assamese cholesterol definition-in assamese কলেষ্টৰেল (cholesterol) এটি চৰ্বিযুক্ত উপাদান যি লিভাৰৰদ্বাৰা উৎপাদিত হয়। ই দেহৰ কোষসমূহৰ স্বাস্থ্যৱান কৰে, ভিটামিন ডি, হজম প্ৰক্ৰিয়াত, হৰমন তৈয়াৰ কৰা আৰু হৰমনসমূহক ঠিকমতে ৰখাৰ কাম কৰে। কলেষ্টৰেল আমাৰ দেহৰ বাবে অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ। হৰমন নিয়ন্ত্ৰণত কলেষ্টৰেলে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। লিভাৰে শৰীৰৰ …\nকলেষ্টৰেল সঁচাকৈয়ে বেয়ানে? কলেষ্টৰেল কিমান হলে হাৰ্টৰ বাবে সংকতজনক? -cholestorel high,cholesterol level, cholesterol symptoms,cholesterol control in assamese Read More »\nWhat is Arjunarishta in Assamese- অৰ্জুনাৰিষ্ট কি? অৰ্জুনাৰিষ্ঠ হৈছে অৰ্জুন গছৰ ছালৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা এক আয়ুৰ্বেদিক ভেষজ সংমিশ্ৰণ, যাৰ লগত অন্য প্ৰাকৃতিক উপাদানসমূহ সন্মিলিত হৈ আছে, যি সুস্থ হৃদয় বৰ্তাই ৰখা আৰু সৰ্বোত্তম ৰক্তচাপৰ মাত্ৰা ৰক্ষা কৰাত সহায় কৰে৷ এই টনিকে বুকুৰ বিষ, কনজেসটিভ হাৰ্ট ফেইলিয়ৰ (congestive heart failure), হাৰ্ট ব্লকেজ, এনজাইনা প্যাকটোৰিস (angina …\nহাৰ্টৰ সমস্যা,ৰক্তচাপ, মূত্ৰবিকাৰ, হাঁপানী আদি একাধিক ৰোগৰ মহৌষধ অৰ্জুনাৰিষ্ঠ- Arjunarishta: Benefits, Uses, Ingredients, Dosage and Side Effects Read More »


জোতাইহে জানে ভ্ৰমণৰ ঠাই (আব্দুছ চাজিদ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n‘চৰণেহে জানে মৰণৰ ঠাই’ বুলি অসমীয়াত প্ৰচলিত কথা এষাৰ আছে৷ পিছে ‘জোতাইহে জানে ভ্ৰমণৰ ঠাই’ ধৰণৰ কোনো বাক্য পৃথিৱীৰ কোনোটো ভাষাতেই চলতি চাগৈ নাই৷\nজোতাৰ কথা ভাবি থাকোঁতে এনে ধৰণৰ কথাই মনত এদিন ৰেখাপাত কৰিছিল৷ কথাটি বহুত দিনতে ভবা৷ চৰণেহে যদি মৰণৰ ঠাই বিচাৰি উলিয়াব পাৰে, তেতিয়াহ’লে জোতায়ো ভ্ৰমণৰ ঠাই বিচাৰি উলিয়াব পাৰে বুলি ক’লে ভুল নিশ্চয় নহ’ব৷ বাকী কথা বাদ দি আগৰ ৰিব’কযোৰে মোক নি ক’ত ক’ত পোৱালেগৈ, এতিয়াৰ স্পাৰ্কচযোৰে ক’ত ক’ত পোৱাইছেগৈ, প্ৰেকটিকেলি চাওঁ মাজে মাজে৷\nসাধাৰণভাৱেই ভাবকচোন বাৰু৷ আপোনাৰ কেইবাযোৰো জোতা-চেণ্ডেল আছে৷ অফিচ, কাছাৰী, বজাৰ-হাট, বিয়া-বাৰু, ফাংচন-পাৰ্টী, হস্পিতেল-নাৰ্ছিং হোমকে ধৰি অ’লৈ-ত’লৈ যাবলৈকে জোতা-চেণ্ডেল নহ’লেই নহয়৷ খালীভৰিৰে যায়জানো আপুনি? বহু সময়ত আকৌ আগৰ থকা সত্ত্বেও বিয়াখনলৈ বুলিয়ে নতুন জোতা এযোৰ ঘপকৈ কিনি পেলোৱা হয়৷ একমাত্ৰ শ্মশানৰ চিতাত উঠিলে নতুবা কবৰ কিম্বা কফিনত সোমালে আমাৰ জোতাৰ কোনো কাম নাই৷ সেই অজ্ঞাত-যাত্ৰাত খালী ভৰিৰে আমাক এৰি দিয়া হয়৷ কিন্তু তাৰ আগৰ যাত্ৰাবোৰত? মন কৰকচোন৷ জোতা লাগেই৷\nভৰিখন জোতা সুমুৱাব পৰা জোখৰ হোৱাৰ দিন ধৰি থুনুক-থানাককৈ খোজ পেলাবলৈ শিকাৰ পিছৰে পৰা শেষযাত্ৰাত জোতা খুলিবলগীয়া হোৱাৰ দিনটোলৈকে, চাওকচোন, ই আপোনাক ক’লৈ ক’লৈযে লৈ যোৱা নাই! কোনে কেতিয়া ক’ত গৈছে তাৰ কাটাই কাটাই দিব পৰা কোনো হিচাপেই নাই কাৰো জীৱনত৷ ভৰিত কিন্তু জোতা-চেণ্ডেল আছেই আছে৷ নথকাকৈ নাই হোৱা৷\nবহুতে আকৌ কোনো এঠাইলৈ যাবলৈ আগৰে পৰা বহুত প্লেন-প্ৰগ্ৰাম কৰিও শেষ মুহূৰ্তত যাব নোৱাৰে৷ ইচ্ছা থাকিলেও নহয়গৈ৷ মূৰকত কিবাকিবি সমস্যা আহি পৰে৷ কাৰণ দৰ্শোৱা হয়, অজুহাত উলিওৱা হয়৷ কিন্তু নহয়৷ আচল কথাটো হ’ল, সকলো কাম বা কথাৰে নিয়তি-নিৰ্ধাৰিত সময় কিছুমান থকাৰ দৰে তেনে মুহূৰ্তত জানিব যে সেই যাত্ৰাৰ কাৰণে দৰাচলতে আপোনাৰ জোতাযোৰৰ টাইম হোৱা নাই৷ জোতাৰ সময় হ’লেহে যাত্ৰা সম্ভৱ৷ অন্যথা যিমান অংক কৰিলেও মিছা৷ যিমান ধন-বিত গোটালেও নহ’ব৷ তিনিমাহ আগতে টিকট কাটিলেও কাম নাই৷ যাত্ৰাত জোতাহে সত্য৷ গতিকে জোতা নিৰ্বাচন জীৱনৰ এটা অতি দৰকাৰী কথা৷ তেহেলৈ ‘জোতাইহে জানে ভ্ৰমণৰ ঠাই’ বাক্যটিৰ গুৰুত্ব নুই কৰিব নোৱাৰি৷\nসময় পালে দকৈ চিন্তা কৰি চাবচোন, হয়নে নহয়৷ ভালকৈ লিখি বুজাব পাৰিলোঁনে নাই নাজানো৷ তেনেই সহজ, সাধাৰণ কথা এটা পুৱাতে কৈ পেলালোঁ৷\nআপোনাৰ যাত্ৰা সফল হওক৷\n← নৈৰ্ব্যক্তিক (চন্দন নাথ)\nছেহ, হৈ যায় কেতিয়াবা! (- দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য) →


কাংক্ষিত জোনাক- জয়শ্ৰী মেছ গগৈ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n(যোৱা সংখ্যাৰ পিছৰ পৰা..)\n…….: বলক বলক; ইয়াত মজাৰ চেন্দুইচ পায়৷ লগত মোৰ বহুত পইচা নাই, কফি চেন্দুইচ বচ্৷ ফ্লাইটলৈ আৰু এক ঘণ্টা বাকী আছে বলক৷\nধৰিত্ৰী কেতিয়া থিয় হ’ল গমেই নাপালে৷ নীৰৱে নিজৰ বেগটো লৈ আগবাঢ়িল৷ একান্ত বাধ্য ছাত্ৰীৰ দৰে!\nকিন্তু মানুহ জন? হাৰে! ক’লৈ গ’ল?\n: এইফালে এইফালে৷ মই ইয়াত আছো, আহক ইয়ালৈ আহক৷\nখুউব সাধাৰণ স্পৰ্টিং এটা৷ মানুহ এজনে এহাতে এটা কুচিয়া লৈ ডাঙি ধৰি হাঁহি আছে৷ তলত লিখা আছে চিম্পলি ফ্ৰেচ৷ বোধকৰোঁ প্ৰিণ্ট কৰাই লৈছে৷\nতাই সৰুতে কুচিয়া মাছ বৰ ভয় কৰিছিল৷ সাপ যেন লাগে৷ মনত পৰি যায়৷\n: মই কেৱল কফি খাম৷\n: খাওক না৷ দুখ আৰু ভোকৰ কম্বিনেশ্বন বৰ ভয়ানক বুইছে৷ দুখক থাকিব দিয়ক ভোক খেদক৷ এনে দুখ আপোনাৰ পৰা যাওঁতে দেৰি হ’ব৷ পুৰণি দুখ যে!\nধৰিত্ৰীৰ হাঁহি উঠি যায়৷ কি মানুহ বাৰু এইটো! অনৰ্গল কথা কৈছে, কোনে কি ভাবিছে একোৱেই ভ্ৰুক্ষেপ নাই৷ খাবলৈ মাতিছে নিজে আৰু কৈছে মোৰ পইচা নাই৷ তাৰমাজতে কৈছে পুৰণি দুখৰ কথা৷\nধৰিত্ৰী সাৱধান! ধৰা পৰি গৈছ তই৷ মনটোৱে সোঁৱৰাবলৈ ধৰে৷\nতাতে কি হ’ল? তাই মনক প্ৰশ্ন কৰে৷ কিয় মানুহজনক তাই বিৰক্তিৰে এবাৰলৈও একো ক’ব পৰা নাই৷\nপ্ৰতিটো মুহূৰ্ততে যেন মানুহ জনে তাইৰ দুখবোৰক কুট কুট কৈ কামুৰি শেষ কৰিব লাগিছে৷\nএজন মানুহ আন এজনৰ ওচৰলৈ আহিবলৈ কিমান সময় লাগে? হেজাৰ বছৰ? নে এক মুহূৰ্ত?\nএইজন ইমান বেগী! কেনেকৈ?\nমানুহজনে যেন আলফুলক আলফুলে তাইৰ পৰা আঁতৰাই থব বিচাৰিছে৷ আৰু আদিত্য?\nবুকুৰ ভিতৰত অতৃপ্ত সপোন বৈ আহে৷ পোহৰ বিচাৰি৷ হুমুনিয়াহ হৈ৷ স্কুল ৰ দিনৰে পৰাই দুয়ো দুয়োকে জানে৷ একেখন গাঁৱৰে আছিল৷ তাই স্কুলৰ মাষ্টৰৰ ছোৱালী, ডাঙৰ৷ আদিত্য ঠিকাদাৰৰ ল’ৰা৷ ধৰিত্ৰীয়ে পথাৰেৰে স্কুললৈ পোন কৰা সময়ত আদিত্যই স্কুললৈ যায় গাড়ীত, অকলে ঘৰৰ পৰা৷ স্কুলৰ বেষ্ট ষ্টুডেণ্ট ধৰিত্ৰী, শ্ৰেষ্ঠ যদিও নম্ৰ৷ আৰু আদিত্য?\nধৰিত্ৰীৰ লগৰবোৰে কয় –\n: ঐ, তই মাষ্টৰৰ জীয়েক বাবে বোলে সদায় নম্বৰ বেছি পাৱ? আদিত্যই কৈছে৷ অহাবাৰলৈ সি হেনো এক নম্বৰ হ’বই৷\nনোৱাৰিলে! ধৰিত্ৰীৰ তীক্ষ্মতাই আদিত্যক এক নম্বৰ হ’বলৈ নিদিলে কোনোদিনে৷ স্কুল কলেজ ক’তো আদিত্যই ধৰিত্ৰীক পিছ পেলাব নোৱাৰিলে৷\nকিন্তু তাৰবাবেই যে এনে প্ৰতিশোধ মানুহে ল’ব পাৰে ধৰিত্ৰীয়ে কেতিয়াও ভাবিব পৰা নাছিল৷ আৰু এতিয়া নভৱা বহু ঘটনাৰ কেন্দ্ৰ বিন্দু তাই৷ সঁচা কাহিনীৰ সঁচা নায়িকা। আৰু এইজন?\n: মই আপোনাক মোৰ কাৰ্ডখন দিওঁ দেই৷\nমুখত চেন্দুইচৰ শেষৰ কোণাটো কামোৰি বেগ খুঁচৰিছিল৷\n: মই মানে … ক’ব নাপালেই মুখৰ পৰা চেন্দুইচ ওলাই মজিয়াত পৰিল৷\nধৰিত্ৰীৰ হাঁহি উঠি গ’ল৷ তাই আনফালে মুখ ঘূৰালে৷\n: এইখন মোৰ কাৰ্ড৷ কেতিয়াবা ঘৰলৈ মাতিব দেই যাম৷ মই খুউব ভাল বনাও৷ পৰ্ক খায়নে? পৰ্ক বনাই খোৱাম আপোনাক৷ নৰ্ডান ফিলিপিনচ ৰ ম’ষ্ট প’পুলাৰ ডিচ মই জানো৷ সেয়া বনাই খোৱাম৷ মৌ দি পৰ্ক বনায় জানে তেওঁলোকে? জ্বলা, মিঠা মিঠা … উফ্!\nকথাখিনি শেষ কৰি মানুহ জনে মজিয়ালৈ চায়৷ চেন্দুইচ ইতিমধ্যে মজিয়াত বিয়পি পৰিছিল৷ ধৰিত্ৰীয়ে লক্ষ্য কৰি আছিল৷ চকুৱে চকুৱে পৰাত লাহেকৈ ক’লে –\n: হেহ্! পৰি গ’ল৷\nঘৰত হেনো আদিত্যই কৈছিল ধৰিত্ৰী নহ’লে জীৱনত বিয়াই নাপাতে৷ কেউফালৰ পৰা হেঁচা৷ ধৰিত্ৰী উপায়হীন, দিশহাৰা৷\nদেউতাকে বাৰীৰ পিছফালে থকা পুখুৰীত মাছ মাৰিবলৈ যায়৷ লগতে ধৰিত্ৰীকো লৈ যায়৷ দেউতাকে মাছ মাৰে, জাল টানে৷ লাহে লাহে কয় – “ তই কথাবোৰ ভাবি চা মাজান মোৰ বেছি দিন নাই চাকৰি শেষ হ’বলৈ।”\nজালত মাছ লাগে, ধৰফৰাই৷ মেলখোৱা চকুৰে মাছ কেইটাই আকাশলৈ চায়৷ নিৰুদ্বেগ, নিস্পৃহ৷\n“মাৰক ভালদৰে ৰান্ধিব দিম৷ জুতিকে এসাজ গোটেই কেইটাই খাম৷”- দেউতাকে কয়৷\nমাছটো লৈ তাই ঘৰলৈ উভটে নীৰৱে৷ সন্মুখত তিতা তিয়নিৰে দেউতাক, পিছে পিছে তিতা মনেৰে ধৰিত্ৰী৷\nবিয়া হ’ল ধৰিত্ৰীৰ আদিত্যৰ সৈতে৷ কিন্তু …. কিন্তু এটা থাকি গ’ল৷ আৰম্ভ হ’ল কিন্তু ধৰিত্ৰী আধৰুৱা হৈ ৰ’ল৷ ধৰিত্ৰীয়ে পঢ়িবলৈ বিচাৰিছিল, নিজে কিবা এটা হ’বলৈ বিচাৰিছিল৷ ইমান মেধাৰ চাৰ্টিফিকেট বোৰ কামত লগাব বিচাৰিছিল৷ তাই নিজৰ সপোনৰ বিষয়ে ক’বলৈ মুখ মেলিছিল হে ..\n: মোৰ ঘৈণী হ’বলৈ ছোৱালী কম নাছিল৷\nতুমি হৈছা, ঘৈণী হোৱা৷\nমোৰ ঘৈণী হিচাবে এনেয়ে তোমাক হেজাৰজনে চিনি পাইছে আৰু পাব৷ এতিয়া মোৰ ৰেপুটেচন এনজয় কৰা৷ আই নিড বেবি, মা হোৱা৷ টকা দিম খৰচ কৰা, কোনেও তোমাক এইখন ঘৰত বাধা নিদিয়ে৷\nভৰিৰ তলৰ পৃথিৱী হেৰাই গ’লে কি হ’ব পাৰে? কি হ’ব যদিহে আমাৰ ভৰিৰ তলৰ মাটি হেৰাই যায়?\nআকাশ খন চক্ৰবৎ ঘূৰিবলৈ ধৰে৷ লাহে লাহে ক্ৰমাত জোৰকৈ৷ মানুহে মানুহৰ অস্তিত্বক এনেকৈ প্ৰহাৰ কৰিব পাৰে নে?\nআদিত্যই তাইক ভাল পাইছিল বুলিহে ভাবিছিল৷ আদিত্যক এজন মানসিক ৰোগী যেন লাগিছিল৷\nমাক-দেউতাকক কৈছিল তাই, নুবুজিলে৷\nঘৰ ধৰিবলৈ ক’লে, ভগৱানৰ কথা ক’লে৷ ভগৱান আছে, ভাল হ’ব৷ কিন্তু তাইতো ঘৰ নধৰো কোৱা নাছিল?\nতাইৰ অভিমান হয় মাক-দেউতাকৰ ওপৰত৷\nতাই মা হয়৷ নৱৰূপে আহি তাইৰ বেৰঙ জীৱনত ৰং দিবলৈ, মা বুলি মাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল হে মাথোঁ৷ আদিত্যই তাক লৈ গ’ল ডেৰাডুনলৈ৷ মানুহ কৰিবলৈ বুলি৷ আৰু আকৌ এইবাৰ আলফুলক৷\nঘৰ টকা গাড়ী সকলো আছে৷ নাই আলফুল, নাই নৱৰূপ৷ নাই আদিত্য, নাই সন্মানবোধ৷\nমাক-দেউতাকে দায়িত্ব পালন কৰিলে৷ আদিত্যই মাক সাজিলে আৰু এতিয়া মই ঘৰ চম্ভালোঁ৷\nবছৰৰ দহটা মাহে বাহিৰত থাকে কৰ্তব্যৰ খাতিৰত৷ সন্তান কেইটাক যেতিয়াই সুযোগ পাওঁ উপযুক্ত সংস্কাৰ দিবলৈ অহৰ্নিশে চেষ্টা কৰিছো৷ অকণমান ভুল হ’লেও তো তেওঁ মোকেই দুষিব৷ নিজৰ ভাল লগা বোৰ, প্ৰতিভা বোৰক চেপি খুন্দি ভৰাই থ’লো কৰবাত৷ তেওঁৰ ভাল লগা খিনিক মোৰ ভাল লগা কৰিলোঁ৷ ঘৰ খনৰ প্ৰতিটো সমস্যা অকলে মূৰ পাতি সমাধান কৰোঁ৷ তেওঁ উপাৰ্জন কৰে বাবেই বাকী বোৰ চিন্তাৰ পৰা মুক্ত কৰি ৰাখোঁ৷ সমাজৰ দৃষ্টিত সুখী সফল দম্পতী আমি৷ আৰু মোৰ ভিতৰ খন? ? ? ? মই? ? ? মোৰ ইচ্ছা, ভাল লগা, অথবা সৰু এটি হেঁপাহৰ কথা ক’লেই যে তেওঁ কৈ উঠে কাম নাই আৰু? খাবলৈ পাইছা, পিন্ধিবলৈ পাইছা৷ আৰু কি লাগে? ? ? ? আস্! কেনেকৈ কওঁ আৰু কি লাগে মোক৷ কেনেকৈ কওঁ যে তুমি মোকো অকণ বুজা যিদৰে মই তোমাক বুজি সকলো মূৰ পাতি লৈছোঁ৷ কেনেকৈ কওঁ মোক, মোৰ ভাল লগা খিনিক তুমিও অকণমান সন্মান দিয়া! যিবোৰ গুণৰ বাবে তুমি মোক বিয়া কৰাই আনিছিলা সেইবোৰ এতিয়া কিয় কাম নাইকিয়া হ’ল? কেনেকৈ কওঁ তোমাক আদিত্য!\nনাই আদিত্যই কোনোদিনে তাইক ভালপোৱাই নাছিল৷ ধৰিত্ৰী কেৱল আদিত্যৰ বাবে এক জেদ আছিল৷\n: কিবা ক’লে?\n: হুঁহ? নাই, নাই৷ নাই কোৱা, একো নাই কোৱাঁ৷\nধৰিত্ৰীয়ে উচপ খাই একপ্ৰকাৰে চিঞৰি উঠিল৷\n: সঁচা কথাবোৰ এনেকৈয়ে ওলায়৷\nধৰিত্ৰী সচেতন হৈ উঠে৷ ধৰা পৰি গৈছে নেকি তাই? যিবোৰ কথা তাই মাক-দেউতাককো নকয় সেইবোৰ এজন অচিনাকি মানুহে ….!\nনাই! তাই আঁৰ চকুৰে মানুহজনক এবাৰ লক্ষ্য কৰে৷ ওহোঁ! নাই তাইৰ ভুল হোৱা নাই৷ বদনামী জীৱনৰ চাপ তাই সেই চকুযুৰিত বিচাৰি নাপায়৷ মানুহজন ঠগ নহয়৷\n: আপুনি বহকগৈ, মই ৱাচৰূমৰপৰা আহোঁ৷ নহ’লে আকৌ বিপদত পৰিম নহয়৷\nকফিৰ শেষৰ খিনি একে সোহাই গিলি মানুহজন নোহোৱা হ’ল৷\nকোনো ফৰ্মেলিটি নাই৷ এৰি থৈ যাওঁ বুলিয়েই গুচি গ’ল৷\nক’ত জানো চুপ লৈ আছিল হাঁহিটো! তাইৰ ওঠঁ লাহে লাহে কঁপাই তোলে হাঁহিটোৱে৷ তাই উঠি গৈ আকৌ আগৰ বহা ঠাইতে বহেগৈ৷\nএনাউঞ্চমেণ্ট আকৌ আৰম্ভ হয়৷ পেছেঞ্জাৰচ টু দ্যা গুৱাহাটী আৰ ৰিকুৱেষ্টেদ টু …..\nতাই সাজু হয়৷ কিন্তু মানুহ জন! নাই৷ ক’তো দেখিবলৈ নাই৷ তাই কেউফালে এবাৰ এনেয়ে চায় আৰু শেষত ইতস্ততঃ খোজেৰে আগবাঢ়ে৷ হাতত তাইৰ সেই ৰূমাল খন লাগি থাকে …….! ( ক্ৰমশঃ )\n← বোৱতী পানীৰ মাছ- (নয়নমণি হালৈ)\nএজাক ছাগলী খেদা বৰষুণ- (মৌচুমী বৰি) →


শ্ৰীশ্ৰীমধুপুৰ সত্ৰ | নীলা চৰাই: অনলাইন অসমীয়া সাহিত্য, কবিতা, গল্প, প্ৰবন্ধ\nDecember 11, 2017 September 9, 2018 ৰূপ গোস্বামী2Comments কোচিবহাৰ, নৱৈবষ্ণৱ ধৰ্ম, মধুপুৰ, শঙ্কৰদেৱ, শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ, সত্ৰ\nদীননাথ বেজবৰুৱা প্ৰণীত ‘বৰ চৰিত’ত শ্ৰীশ্ৰীমধুপুৰ সত্ৰৰ বিৱৰণ পোৱা যায় এনে ধৰণে—\nশ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ ভাৰ্যা কালিন্দী আয়ৰ পৰলোক গমন: ভেলা মধুপুৰ সত্ৰৰ পূৰ্বকথা\nবৃদ্ধা ভৈল আই নৱকুৰি বৰ্ষ ভৈলা।\nবোৱাৰী সকলো ক্ৰমে বৃদ্ধ হৈয়া গৈলা।।\nউৰ্বশী আইৰ প্ৰতিপালে আচিলন্ত।\nকাল ক্ৰমে উৰ্বশী আয়ো চলিলন্ত।।\nকিছুকাল ঠাকুৰ সকল সমন্বিতে।\nসুখতে আছন্ত আই সুন্দৰী স্থানতে।।\nঅনুক্ৰমে আই পাছে বৈকুণ্ঠে ছলিলা।\nঠাকুৰ সকলে শ্ৰাদ্ধ বিধি সমাপিলা।।\nসকলো সেৱকে আহি সমাৰোহ কৰি।\nগোসাঁনীৰ কৰিলন্ত মহোৎসৱ বৰি।।\nপাছে বৰঠাকুৰ গৈল জনিয়াক প্ৰতি।\nকিছুদিন থাকি গৈল বাহাৰ সহিতি।\nএহিমানে গোসাঁনীৰ কথা সমাপিয়া।\nভেলা মধুপুৰ কথা কহো বিবৰিয়া।।\nশ্ৰীমাধৱদেৱ বৈকুণ্ঠক গৈলা চলি।\nকতোকাল ভেলা স্থান আছিল সমুলি।।\nবুঢ়ীপো গোবিন্দ যেবে অধিকাৰ ভৈলা।\nবীৰ নাৰায়ণ ৰাজা ভক্তি আচৰিলা।।\nসিকালত তোৰোচা নদী আতিশয়।\nখহাইবে লাগিল সত্ৰ ধাপ খাৱৈ চয়।।\nপূৰ্বে দুইজনা গুৰু সেৱক সহিতে।\nতীৰ্থ যাত্ৰা কালে অকস্মাতে তৈতে।।\nলীলা কৰি গাছতলে মধুক ভূঞ্জিলা।\nশ্ৰীশঙ্কৰ গুৰু তাত বাক্য প্ৰকাশিলা।।\nদেখা বঢ়াপো কেনে স্থান বিচক্ষণ।\nতুমি আমি পৰে ঐত হৈবে স্থান খান।।\nমুকুত সকলে ঐত ৰহিব যতনে।\nনামধৰ্ম প্ৰকাশ কৰিব অনুক্ষণে।।\nজগত বন্দনী হৈয়া স্থান প্ৰকাশিব।\nমধুপুৰ স্থান বুলি জগতে কহিব।।\nশুনিয়া সৱে মহা আনন্দ লভিলা।\nদুইজনা গুৰু তথা হন্তে চলি গৈলা।।\nভেলাথান খহালত মধুপুৰত পুনৰ থান নিৰ্মাণ\nসেহি ঠাই খানি আছিলন্ত মনোৰম।\nৰাজাত জনাইলা সেহি কথা গুণধাম।।\nশুনি ৰাজা আপুনিয়ো সাক্ষাতে থাকিয়া।\nভেলাস্থান ভেটিধূলা কোদালে খান্দিয়া।।\nহস্ত পৰিমাণ কৰি চপৰা তুলিলা।\nবড় বড় নৌকাত কৰয়া নিয়া গৈলা।।\nসেহি ধূলা নিয়া চিহ্ন থানত থাপিল।\nহাটি বাটি গুৰু গৃহ সকলে কৰাইল।।\nসেহিমতে কৈলা ৰাজা সতৰ বিচক্ষণ।\nসকলো সেৱকে তৈকে কৰিলা গমন।।\nবাক্যৰেসে স্থান মধুপুৰ সিটো আতি।\nদুইজনা গুৰু যৈত জিৰাইল তথি।।\nসকলো সেৱত সিটো স্থানত ৰহিলা।\nসেহি দিন ধৰি মধুপুৰ স্থান ভৈলা।।\nআজি ধৰি মধুপুৰ স্থান ৰহি আছে।\nএহি কথা সমাপিয়া কহিলোহো পাছে।।\nপুনৰপি বদুলা আতাৰ কথা কওঁ।\nমই দীন হীনমতি একো বিজ্ঞ নওঁ।।\nবিষ্ণু বৈষ্ণৱ আৰ সত্ৰ সত্তা কথা।\nশুনি ভনি হোৱা সবে মুকুত সৰ্ব্বথা।।\nএহিমানে ইটো কথা সমাপতি ভৈলা।\nৰাম কৃষ্ণ হৰি বুলি জন্মক সাম্ফলা।।\nবোলো হীন দীন নাথে সন্ত ভক্তলোক।\nমোৰ মুখে সুখে দুখে নাম নচাৰোক।।\nমধুপুৰ সত্ৰৰ বাটচ’ৰা\nমহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে ১৫৫০ চনত তেওঁৰ দ্বিতীয় তীৰ্থযাত্ৰাৰ সময়ত কোচবিহাৰৰ মধুপুৰত এই সত্ৰ স্থাপন কৰে৷ ১৫৯৪ চনত মূল সত্ৰ স্থাপন হয়৷ সুদৃশ্য কীৰ্তন ঘৰৰ উপৰিও মধুপুৰ সত্ৰৰ চৌহদত ১০৫ ফুট ওখ এটি মঠ আছে ৷ এই মঠত গুৰু দুজনাৰ দ্বাৰা প্ৰণীত পুথিসমূহ সংৰক্ষিত হৈ আছে৷ গুৰু দুজনাই ব্যৱহাৰ কৰা সামগ্ৰী ভক্তসকলৰ বাবে বিশেষ আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰ৷\nমধুপুৰ সত্ৰ অসমীয়া জাতিৰ, বিশেষকৈ বৈষ্ণৱ ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলৰ অন্যতম তীৰ্থভূমি। বৰ্তমান পশ্চিমবঙ্গৰ কোচবিহাৰ জিলাৰ মধুপুৰত অৱস্থিত এই স্থানত মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱে দেহ ত্যাগ কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও ইয়াত আন কেইবাজনো ভকতৰ সমাধি আছে। জীৱনৰ অন্তিম সময়ছোৱা শঙ্কৰদেৱে ইয়াত থাকি ধৰ্ম চৰ্চা কৰাৰ লগতে বহুতো সাহিত্যিক আৰু সাংস্কৃতিক কৃতিও ৰচনা কৰিছিল। এই মধুপুৰ সত্ৰক দহমুকুতৰ থান বুলিও কোৱা হয়। দহমুকুত (মুকুত = মুক্ত) মানে হ’ল শঙ্কৰদেৱৰ দহজন শিষ্যৰ ইয়াত থকা ভেটি। ১৬শ শতিকাৰ কোচৰাজ্যৰ ৰজা নৰনাৰায়ণৰ ৰাজত্বকালত এই সত্ৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।\nমধুপুৰৰ আগৰ নাম আছিল চন্দনচৌৰা। মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে প্ৰায় ৯৭ বছৰ বয়সত প্ৰধান শিষ্য মাধৱদেৱ, নাৰায়ণ ঠাকুৰ, ৰামৰামগুৰু, ৰামৰায় সহিতে প্ৰায় ছকুৰি ভকত লৈ দ্বিতীয়বাৰ পুৰীৰ ফালে তীৰ্থযাত্ৰা কৰিলে। আনুমানিক ১৫৫০ খৃষ্টাব্দত গুৰু শঙ্কৰদেৱে জগন্নাথ ক্ষেত্ৰৰ পৰা উভতি অহাৰ পথত বৰ্তমানৰ কোচবিহাৰ চহৰৰ পশ্চিম দিশত প্ৰায় ৭ কিঃ মিঃ আঁতৰৰ এজোপা ‘পাৰলি বৃক্ষ’ (জৰিগছ)ৰ তলত ভক্তসকলক ভাগৱতৰ পৰা বৃন্দাবনৰ শ্ৰীকৃষ্ণৰ লীলাৰ কথা ব্যাখ্যা কৰিছিল। সেই সময়তে হেনো গুৰুজনা আঁউজি থকা গছজোপাত থকা মৌচাকৰ পৰা মৌৰস পাৰি তেওঁলোকে তৃপ্তিৰে খাইছিল। সেই পৰিৱেশ উপভোগ কৰি মাধৱদেৱে কোৱা “কি মধুময় পৰিৱেশ, কি পুণ্যভূমিখানি গুৰুমুখে হৰিকথা মধুপান গুৰুভক্তৰ” কথাৰ আঁত ধৰি মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱে সেই স্থানৰ নাম ‘মধুপুৰ থান’ ৰাখে। ইয়াৰ পিছত শঙ্কৰ গুৰু ভকতসকলৰ সৈতে পাটবাউসীলৈ যায়গৈ।\nসেই সময়ত বেহাৰ বা কোচৰাজ্যৰ ৰজা আছিল নৰনাৰায়ণ। সেই ৰাজ্য বৰ্তমানৰ পশ্চিমবঙ্গৰ কোচবিহাৰলৈকে বিস্তৃত আছিল। পাটবাউসীত শঙ্কৰদেৱে দেখিলে যে ব্ৰাহ্মণসকলে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে নানা অপপ্ৰচাৰ কৰিব ধৰিছে আৰু ৰজা নৰনাৰায়ণৰ ওচৰত গোচৰ দিছে— শঙ্কৰে আপোনাৰ সমষ্ট ৰাজ্যক নষ্ট কৰিলে, জাত-পাতৰ কোনো বিচাৰ নাই! বেহাৰ ৰাজ্যৰ ব্ৰাহ্মণ পণ্ডিতসকল ৰজাৰ প্ৰিয়পাত্ৰ আছিল। অভিযোগ পাই ৰজা মহা ক্ৰোধান্বিত হ’ল আৰু ‘মোৰ দেশত শঙ্কৰে এনে কৰে’— “হাড়ে পুৱাইবো জুই ছালে ডামা সীম। শৰীৰৰ মাংস তাৰ কুকুৰক দিম।”— বুলি শঙ্কৰদেৱক ৰাজধানীলৈ ধৰি আনিবলৈ দহজন গড়মালি (চিপাহী) পাটবাউসীলৈ পঠিয়াই দিলে। ইতিমধ্যে নৰনাৰায়ণৰ ভাতৃ চিলাৰায়ে শঙ্কৰদেৱৰ সম্বন্ধীয়া ভাতৃ ৰামৰায়ৰ কন্যা ভুৱনেশ্বৰী বা কমলাপ্ৰিয়াক বিয়া কৰায় আৰু পত্নীৰ মুখত শঙ্কৰদেৱৰ গুণৰাজিৰ কথা জানিব পাৰি তেওঁৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ তেওঁৰ ওচৰত শৰণ লৈছিল। বিপদৰ আশংকা দেখি শঙ্কৰ গুৰুক ধৰাৰ আগতেই চিলাৰায়ে গোপনে আনি ফুলবাৰীত ৰাখিলে।\nকোচবিহাৰত শ্ৰীগুৰুৰ থান নিৰ্ম্মাণ\nবুলিলা আমাৰ কেনে সৌভাগ্য মিলিল।\nশুক্লধ্বজে পাচে ফুলবাৰীত বাস দিল।।\nসণ্ঢৰা কাজীৰ বাৰীৰ গছক কটাই।\nনামঘৰ মণিকূট দিয়ালে সজাই।।\nহাটি বাটি সকলোকে কৰি পৰিপাটি।\nদিলন্ত সজাই সুন্দৰ কৰি আতি।।\nসভাক নিলন্ত ৰাজা দূতক পঠাই।\nআদৰি বসাইলা তাত আসন পতাই।।\nবৃন্দাবনীয়া বস্ত্ৰ উলিয়াই দিলা।\nবস্ত্ৰ পেখি সভাসদ আনন্দিত ভৈলা।।\nকাপোৰ দেখিয়া ৰাজা হ’ল বিমোহিত।\nসভাসদসৱে দেখি হইল আচৰিত।।\nৰাজা বোলে কালি শুনিম ইহাৰ বৰ্ণনা।\nসকলে আহিবা শীঘ্ৰে কৰিল ঘোষণা।।\nএহি বুলি ৰাজা পিচে সিংহাসন এৰি।\nঅন্তঃপুৰে চলি গৈল ৰাম ৰাম স্মৰি।।\nশ্ৰীশঙ্কৰ গুৰু আনো সভ্যগণ।\nনিজ নিজ স্থানে সৱ কৰিলা গমন।।\nপিচদিনা আসি বসিলন্ত সভা স্থলে।\nপ্ৰথমে বৃন্দাবনীয়া কাপোৰে অনালে।।\nপ্ৰতি পটে যিবা ঘটনা ৰাজা বুজাইল।\nশুনি লেখি ৰাজা মহা আনন্দ লভিল।।\nৰাজাৰ সভাত থাকা পণ্ডিতসকল।\nবাদ কৰিবাক লাগি অনুমতি চাইল।।\nৰাজা বোলে পূৰ্ব্বে কত বাদক কৰিলা।\nনোৱাৰি পণ্ডিতসৱে ভোটা হৈয়া ৰৈলা।।\nএবে বাদ সভামধ্য আৱশ্যক নাই।\nনিদিওঁ অনুমতি বাদ নকৰা দুনাই।।\nএহিৰূপে উত্তৰিলে ৰাজা পণ্ডিতক।\nমান সতকাৰ পূজিলেক শঙ্কৰক।।\nপ্ৰতিদিনে ৰাজসভাক আসয় শঙ্কৰ।\nকৃষ্ণ কথা আলাপিয়া থাকে নিৰন্তৰ।।\nবৃন্দাবনীয়া বস্ত্ৰখন উলিয়াই লই।\nদৃশ্যসৱ চাই চাই বৰ্ণনা কৰয়।।\nক্ৰমে ক্ৰমে ৰাজাৰ আগ্ৰহ চৰি গৈল।\nসকলোকে এৰি মাত্ৰ ধৰ্ম্মে মন হৈল।।\nশুনা সৰ্ব্বজন এৰি শঙ্কৰৰ লীলা।\nৰাজা প্ৰজা সকলোকে ধৰ্ম্ম শিক্ষা দিলা।।\nকহে ৰামচৰণ অজ্ঞান শিশুমতি।\nগুৰু চৰিত ভিন্ন নাহি আন গতি।\n(গুৰু-চৰিত, ৰামচৰণ ঠাকুৰ বিৰচিত)\nপিছত গুৰুজনাক নিজ আশ্ৰয়ত ৰাখি চিলাৰায়ে শঙ্কৰদেৱৰ মাহাত্ম্যৰ কথা ককায়েক নৰনাৰায়ণক কয়গৈ। ৰজাৰ ইচ্ছাৰ কথা জানিবলৈ পাই আৰু চিলাৰায়ে আশ্বস্ত কৰিলত শঙ্কৰদেৱ বেহাৰলৈ গ’ল আৰু নৰনাৰায়ণৰ ৰাজপ্ৰাসাদৰ সিংহদ্বাৰত উপস্থিত হ’ল। হাতত তুলসী মালা।\n“দেখিতে সুন্দৰ গৌড়বৰ্ণ কলেবৰ। কৰন্ত প্ৰকাশ আতি সূৰ্য সমসৰ।।” (দৈত্যাৰি ঠাকুৰ) দূৰৰ পৰাই গুৰুজনাৰ এই ৰূপ দেখা পাই ৰজা মোহিত হ’ল। ৰজাই অভিবাদন জনাই শঙ্কৰদেৱক ওচৰলৈ আহি আসন গ্ৰহণ কৰিবলৈ ক’লে। শঙ্কৰদেৱে প্ৰতি অভিবাদন জনাই সাতখলপা ভেটিৰ ওপৰত থকা সিংহাসনৰ ফালে অগ্ৰসৰ হ’ল। প্ৰত্যেক থাকতে উঠি শঙ্কৰদেৱে নিজৰ ৰচিত ‘মধু দানৱ দাৰণ দেৱ বৰং’ টোটয়টি গাই যাবলৈ ধৰিলে। ৰজাই তেওঁক সসন্মানে বহিবলৈ দিয়াত তেওঁ গাইছিল ধনশ্ৰী ৰাগৰ ‘নাৰায়ণ কাহে ভকতি কৰু তেৰা’ গীতটি; লগতে এটি ৰাজ ভটিমা— ‘জয় জয় মল্ল নৃপতি ৰসবান। যাকেৰি গুণগান নাহিকে সমান।।’\nইয়াৰ পাছত শঙ্কৰদেৱে ৰজাক আশীৰ্বাদ কৰিলে। ৰজাই শঙ্কৰদেৱৰ পাণ্ডিত্য, ধীৰ-গম্ভীৰ মনোমুগ্ধকাৰী সুন্দৰ প্ৰশস্ত ৰূপ দেখি মুগ্ধ হ’ল আৰু তেওঁৰ বিৰুদ্ধে তৰা গোচৰ পৰীক্ষা কৰি চাবৰ মনেৰে ৰজাই ব্ৰাহ্মণ পণ্ডিতসকলক মতাই শঙ্কৰদেৱৰ লগত বাদ কৰিবলৈ লগাই দিলে। বাদত পণ্ডিতসকল পৰাস্ত হ’ল। গুৰুজনাৰ মধুৰ তত্ত্ব কথা শুনি নৰনাৰায়ণ ৰজা মুগ্ধ হৈ গুৰুজনাক স-সন্মানে বিদায় দিলে আৰু তেওঁক প্ৰতিদিনে ৰাজসভালৈ আহিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে।\nইয়াৰ পাছত গুৰুজনাই পূৰ্বে মধুপান কৰা ঠাইতে সত্ৰ পাতি থাকিবলৈ লয়। চিলাৰায়ে সেই ঠাইত গৃহাদি নিৰ্মাণ কৰি দিয়ে আৰু পাছত তাৰ পৰাই শঙ্কৰদেৱে ৰাজসভালৈ অহা-যোৱা কৰিবলৈ লয়। নৰনাৰায়ণৰ ৰাজসভাত শঙ্কৰদেৱ ব্ৰাহ্মণ পণ্ডিতসকলৰ লগত কেইবাবাৰো তৰ্কবাদত লিপ্ত হ’ব লগা হৈছিল। এবাৰ ৰজাই ৰাজসভাত পণ্ডিতসকলক দুই দণ্ডৰ ভিতৰতে গাই শুনাব পৰাকৈ ভাগৱতৰ সাৰ কথা এদিনৰ ভিতৰতে ৰচি আনিব পাৰিবনে বুলি প্ৰশ্ন কৰে। উপস্থিত সকলো পণ্ডিতে ক’লে— মহাৰাজ, ই হাতী মাৰি ভুৰুকাত ভৰোৱাৰ দৰে; অসম্ভৱ। বাৰস্কন্দ ভাগৱত বাৰ মাহত শুনা কঠিন, ঈশ্বৰ শক্তি হ’লেহে পাৰে এদিনত। মানুহৰ শক্তি নাই। তেতিয়া ৰজাই শঙ্কৰ গুৰুৰ ফালে চাই সেই কাম পাৰিবনে বুলি সোধাত ক’লে— মহাৰাজ, যদি ভগৱন্তৰ কৃপা হয়, কাইলৈ পৰা যাব। এই বুলি ৰাজসভাৰ পৰা বিদায় লৈ সত্ৰ পাই কীৰ্তন ঘৰত প্ৰৱেশ কৰি নিশাৰ ভিতৰতে বাৰস্কন্দ ভাগৱত সাৰ কৰি ‘গুণমালা’ শাস্ত্ৰ ৰচনা কৰিলে। পাছদিনা গা-পা ধুই সেইখন হাতীমূৰ্তি অঙ্কিত ভুৰুকা এটাত ভৰাই ৰজাৰ হাতত অৰ্পণ কৰে। শঙ্কৰদেৱৰ বুদ্ধি আৰু প্ৰতিভা দেখি নৰনাৰায়ণ বিস্ময়াভিভূত হয়।\nসত্ৰ চৌহদত শঙ্কৰদেৱৰ প্ৰতিমূৰ্তি\nএইদৰে নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ লগত শঙ্কৰদেৱৰ ঘনিষ্ঠতা ক্ৰমে বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰে। ৰজাই তেওঁক শ্ৰদ্ধা-ভক্তি কৰিছিল আৰু তেৱোঁ ৰজাৰ গুণমুগ্ধ আছিল। এবাৰ নৰনাৰায়ণ ৰজাই বৃন্দাবনত শ্ৰীকৃষ্ণৰ লীলা-খেলা বস্ত্ৰত তুলি দেখুৱাবলৈ তেওঁক অনুৰোধ জনায়। শঙ্কৰদেৱে এই কথাত সন্মতি জনায় আৰু পাতবাউসীলৈ আহি তাঁতীকুচিৰ (বৰ্তমান বৰপেটা) তাঁতীসকলৰ হতুৱাই ‘বৃন্দাৱনী বস্ত্ৰ’ তৈয়াৰ কৰি ৰজাৰ হাতত অৰ্পণ কৰে।\nশঙ্কৰদেৱে কেইবাবাৰো বেহাৰলৈ অহা-যোৱা কৰি প্ৰায় আঢ়ৈ বছৰ কাল বেহাৰত কটাইছিল। এই কালছোৱাতে শেষ বয়সত গুৰুজনাই ৰাজভাতৃ চিলাৰায়ৰ অনুৰোধক্ৰমে ‘ৰাম-বিজয়’ নাট ৰচনা কৰে। এদিন শঙ্কৰদেৱে ৰাজসভাত বহি ঈশ্বৰৰ গুণানুকীৰ্তন কৰি থাকোঁতে ৰজাই শঙ্কৰদেৱৰ মস্তকৰ পৰা পদ-পঙ্কজলৈ ভালকৈ নিৰীক্ষণ কৰি তেওঁৰ গাত ঈশ্বৰ পুৰুষৰ সকলো লক্ষণ দেখা পাই দণ্ডৱতে প্ৰণাম কৰিলে আৰু শঙ্কৰদেৱৰ ওচৰত শৰণ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। কিন্তু শঙ্কৰদেৱে ৰজাক শৰণ দিবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰিলে। ৰজাই বহুবাৰ অনুৰোধ কৰিলত গুৰুৱে ক’লে— মহাৰাজ, আপুনি ৰজা, আপুনি কেনেকৈ আমাৰ এই নিৰহ-নিপানী নিৰীহ ধৰ্ম্মক ধৰিব? আপুনি ৰজা, আপোনাৰ অন্য দেৱী-দেৱ পূজা নকৰিলে নচলে। মহাৰাজ, মই ৰজাৰ গুৰু, স্ত্ৰীৰ গুৰু, যাজক ব্ৰাহ্মণৰ গুৰু আৰু সূচক জনক গুৰু নহওঁ বুলি কৈছোঁ, এতেকে মোক ক্ষমা কৰিব।\nতথাপি ৰজাই নেৰে। “বাৰু কাইলৈ উপবাসে থাকক, পৰশু এ ঈশ্বৰে কৰিলে, শৰণ দিবলৈ অহা হ’ব।”— এইবুলি শঙ্কৰদেৱে ৰজাৰ পৰা বিদায় লৈ বাহালৈ গ’ল।\nশ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ বৈকুণ্ঠ পয়াণ\nইং ১৫৬৮ চন ১৪৯০ শকৰ ভাদ্ৰমাহত কীৰ্ত্তনৰ কিৰণে আজি গোটেই জগত উজ্বল\nজানি বঢ়াৰ পোক মোৰ স্বৰূপ মানিবা।\nগুৰু বুলি তাৰাহন্তে বস্তুক লভিবা।।\nঅনাৰি গুৱালৰ দৃষ্টান্তক কহিয়া।\nআপোনাৰ চিত্ত মাজত সমৰ্পিয়া।।\nগীতঘোষা পদ যিটো উচ্চাৰিবে লাগে।\nটেপৰ বৃক্ষত আউজিয়া গাইল ভাগে।।\nযাহাক ঢাকিব প্ৰয়োজন আছিলেক।\nডাকিয়া বিদায় দিলা তাহাকো প্ৰত্যেক।।\nপাছে যোগ ধাৰণা ধৰিলা বিদ্যমান।\nআপোনাৰ আত্মা পৰমাত্মাতে স্থাপন।।\nনিমিষেকে সৱ নৰচেষ্টাক এৰিলা।\nবিজুলী ছটাক যেন বৈকুণ্ঠে উঠিলা।।\nজ্যোতিৰ্ময় ছায়া দেখি সেৱক সকল।\nৰমানন্দো দেখি পাছে এৰিল বিকল।।\nচৌদ্ধশত নবৈ অব্দত ভাদ্ৰমাষে।\nশুক্লাদ্বিতীয়াত পূৰ্বাহ্ন প্ৰহৰ দিৱসে।।\nবৈকুণ্ঠে কৰিলা গতি পৃথিৱী এৰিলা।\nদেখি ৰাজা প্ৰজা সৱে বিস্ময় লভিলা।।\nনৰনাৰায়ণে শুনি পৰম বিস্ময়।\nবোলে শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰদেৱ গুৰু কৃপাময়।।\nঅনাচাৰী ৰাজা মোক জানিয়া শঙ্কৰ।\nশৰণ নিদিয়া গৈল বৈকুণ্ঠ নগৰ।।\nহেনমতে বহুভাৱে মহাখেদ কৰি।\nক্ৰন্দন কৰন্ত ৰাজা বাগৰি বাগৰি।\nপাছে ঘৃত চন্দন অগৰু বহুতৰ।\nগুৰু দেহা দাহ হেতু পঠাইল সত্তৰ।।\nআপুনি চলিলা ৰাজা ভাতৃ সঙ্গ কৰি।\nমুখপদ্ম দেখি সেৱা কৰিলা সাদৰি।।\nসময়তে বৰপুত্ৰ ৰমানন্দই জানিব পাৰি পিতৃৰ চৰণত পৰি ক’লে— পিতৃদেৱ, মই একো নাপালো। তেতিয়া গুৰুজনে ক’লে— বাপু ৰমানন্দ, সোণ, ৰূপ, কাঁহ আদি সকলো সম্পদ পাটবাউসীত তোমাৰ মাৱৰ পাশতে আছে, তাতে পাবা। তেতিয়া ৰমানন্দই ক’লে— পিতৃ, আমি পাৰ্থিৱ বস্তু বিচৰা নাই, পৰকালৰ বৈকুণ্ঠৰ বস্তুহে প্ৰাৰ্থনা কৰা হৈছে। এই কথা শুনি শঙ্কৰদেৱে ক’লে— “আজিহে আচল পিতা-পুত্ৰৰ সম্বন্ধ ঘটিল। যিহওক, এতিয়া মোৰ অন্তিম সময়। মোৰ শক্তি-ভক্তি, বল-বীৰ্য, পৰাক্ৰম সকলো বঢ়াৰ পোৰ হাতত থৈ আহিছোঁ, মাধৱক গুৰু বোধে সকলো বুজি ল’বা। এই বুলি পুতেকক বুজাই আৰু ভকতসকলক যথাসাধ্য উপদেশ-পৰামৰ্শ দি মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱে ১৪৯০ শকৰ (১৫৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দ) ভাদ মাহৰ ২১ তাৰিখে শুক্লা দ্বিতীয়া তিথি, বৃহস্পতিবাৰে দিনৰ ডেৰ প্ৰহৰত নশ্বৰদেহ ত্যাগ কৰি মধুপুৰতে বৈকুণ্ঠগামী হয়।\nৰজাৰ শৰণ লোৱা নহ’ল। মহাৰাজ নৰনাৰায়ণ আৰু ভক্ত চিলাৰায় গুৰুজনাৰ মহাপ্ৰয়াণৰ বাতৰি পাই শোকত ভাগি পৰিল। পাছত ৰাজভঁৰালৰ পৰা ঘিউ, চন্দন কাঠ আদি পঠিয়াই দিলে। তোৰোচা (তোৰষা) নদীৰ কাকটকুটা ঘাটত ভক্তসকলে গুৰুজনাৰ পৱিত্ৰ দেহৰ অন্তিম সংস্কাৰ কৰিলে। সেই সময়ত দেৱগণে পুষ্পবৃষ্টি কৰে আৰু গোটেই নদী পুষ্পময় হৈ পৰে বুলি প্ৰচলিত আছে। সেয়ে ঘাটৰ নাম হয় ‘পুষ্পকান্তি’। কালৰ গতিত অৱশ্যে সেই ঘাটৰ চিন-চাব আজি নাই। পাছত মহাৰাজ নৰনাৰায়ণে শঙ্কৰদেৱক ঈশ্বৰ জ্ঞান কৰি সত্ৰৰ নামত দুশ বিঘা মাটি ব্ৰহ্মোত্তৰ হিচাপে প্ৰদান কৰে।\nশঙ্কৰদেৱৰ প্ৰধান শিষ্য আছিল মাধৱদেৱ। দুয়োজন অভিন্ন, এই কথা শঙ্কৰদেৱৰ নিজৰ মুখৰ পৰাই প্ৰকাশ পাইছে। বেহাৰত থকা কালত শঙ্কৰদেৱ মধুপুৰত আছিল আৰু মাধৱদেৱ ভেলা সত্ৰত আছিল। শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ পাছত মাধৱদেৱে গুৰুভাৰ পাই ১৫৬৮ চনত ধৰ্মাচাৰ্য হিচাপে পাটবাউসী, গণককুছি, বৰপেটা আৰু সুন্দৰীদিয়া সত্ৰত থাকি ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰে। মহাৰাজ নৰনাৰায়ণৰ মৃত্যুৰ পাছত পুত্ৰ লক্ষ্মীনাৰায়ণ বেহাৰ ৰাজ্যৰ ৰজা হয়। তেওঁৰ ৰাজত্ব কালত ১৫৯৬ খ্ৰীষ্টাব্দত ভাদ মাহৰ কৃষ্ণা পঞ্চমী তিথিত ভেলা সত্ৰতে মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ বৈকুণ্ঠগামী হয়। পাছত ক্ৰমে অচ্যুৎ গুৰু, শ্ৰীৰাম আতা, বিষ্ণু আতা আদি সত্ৰৰ অধিকাৰ হয়। বিষ্ণু আতাৰ মৃত্যুৰ পাছত কিছুদিন সত্ৰ চলোৱাৰ ভাৰ ‘সমূহ’ৰ ওপৰত পৰে। সমূহ হ’ল এই অঞ্চলৰ সত্ৰশাল, মাধৱপুৰ, বৈকুণ্ঠপুৰ আদি গাঁৱৰ সমূহ ভক্তবৃন্দ। পিছত বুঢ়ীৰ-পো গোবিন্দ আতৈ ভেলা সত্ৰৰ অধিকাৰ হয়। এই সময়তে ভেলাসত্ৰ তোৰষা নদীৰ গৰাখহনীয়াত পৰে। তেতিয়া বেহাৰৰ ৰজা আছিল বীৰ নাৰায়ণ। ভেলাসত্ৰৰ দুৰ্গতিৰ কথা ৰজাক জনোৱাত ৰজাই পিতৃ লক্ষ্মীনাৰায়ণৰ কথা স্মৰণ কৰি সেই মাটি সহ সত্ৰৰ সমস্ত বস্তু নাৱেৰে নি গুৰুগৃহ, কীৰ্তনঘৰ, হাটী নিৰ্মাণ কৰি মধুপুৰত পুনঃ সত্ৰ স্থাপন কৰে আৰু তেতিয়াৰ পৰা দুয়োখন সত্ৰ লগ লাগি নাম হয় ভেলা মধুপুৰ সত্ৰ।\n১. গুৰু-চৰিত: ৰামচৰণ ঠাকুৰ\n২. সন্তাৱলী: শ্ৰীশ্ৰীদ্বাৰিকানাথ দ্বিজ\n৩. বৰ চৰিত: দীননাথ বেজবৰুৱা\n৪. মহাপুৰুষ শ্ৰীশঙ্কৰদেৱ আৰু শ্ৰীমাধৱদেৱ: লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা\n← ‘স্বচ্ছ ভাৰত’ প্ৰতিফলিত হ’বনে?\nধোঁৱাচাঙৰ গীত →\nNice piece of writing. Lucid explanations with thought provoking substance. The knowledge of Assamese classical era has become rare among the new generations. Such endeavour will restore the splendour of rich heritage of assamese culture.\nধন‍্যবাদ চাৰ। মই মাত্ৰ লিখনিটোত মহাপুৰুষজনাৰ জীৱনী ভিত্তিক দুই-এক গ্ৰন্থৰ পৰা মধুপুৰ সমন্ধীয় কিছু পদ আৰু কথা তুলি ধৰিছোঁ। তাৰ ভিতৰত ঘৰতে থকা গুৰু-চৰিত: ৰামচৰণ ঠাকুৰ, সন্তাৱলী: শ্ৰীশ্ৰীদ্বাৰিকানাথ দ্বিজ, বৰ চৰিত: দীননাথ বেজবৰুৱা আৰু মহাপুৰুষ শ্ৰীশঙ্কৰদেৱ আৰু শ্ৰীমাধৱদেৱ: লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ গ্ৰন্থকেইখনত থকা মধুপুৰ সম্পৰ্কীয় কিছু পদ আৰু তথ‍্যৰ উদ্ধৃতি দিছোঁ। লেখাটোত মোৰ নিজা চিন্তা আৰু শ্ৰম বিশেষ নাছিল। আপোনাৰ প্ৰেৰণামূলক বক্তব‍্যই আমাৰ দায়িত্ব বঢ়ালে। লেখাটো পঢ়ি আগবঢ়োৱা প্ৰশংসাসূচক মন্তব‍্যৰ বাবে আপোনাক পুনৰ ধন‍্যবাদ জনাইছোঁ।


পৃষ্ঠা:ফকৰাৰ থুন্‌পাক.pdf/৩৭ - ৱিকিউৎস\nজনাই গাঁওখনলৈ বদনাম এটা নানিব।”\nবিজয়াহঁতৰ কোমল মনৰ উমানপাই টুনীৰামে কান্দি কান্দি ক’লে—“মোৰ একো দোষ নাই। সিহঁতে মোক গঁতটো খান্দি থাকিবলৈ কৈছিল। বহুপৰ হোৱাতো সিহঁত নাহিল। মোক ইমান মাৰিছে, হাত-ভৰি লৰাবকে পৰা নাই।”— ৰাইজৰ সন্মতিত বিনুৱে “উঠ উঠ” বুলি গাৰ ধূলি-বালি জোকাৰি হাতৰ বান্ধোন খুলি, যাবলৈ দিলে। তাৰ পিছত সেই ঠাইত থকা গোলোক ককাইটিক সুধিলে— “বাকী দুটা কোন চিনি পায়নে?” তেওঁ ‘পাওঁ’ বুলি কৈ সিহঁতৰ পৰিচয় দিলে।\n— “আমি লৰালৰি হ’লেও সোমাই যামেই। অহা দেওবাৰে চাৰি বজাত বৰুৱানী আইতাৰ ঘৰত আমি আটাইকে গোট খুৱাম। আমি আমাৰ গাঁওখনত এনে খুঁট-খাট অশান্তি হৈ থাকিবলৈ এৰি নিদিওঁ। আপোনালোক যাব দেই। ‘পাপকহে ঘৃণা কৰে, পাপীক নহয়’। হয়নে নহয়?”\nবিনুৱে কলে—“দুঘৰতে গধূলি হ’ল। তেনে ঘৰত গৈ নাচনী দেও উঠিব।”\n—“সেইবোৰ হৈ যাব, ‘নাখাওঁ নাখাওঁ বুলি জিকা দিবা ভাতত, তপাতপ খাই দিব এটিও নেৰিবা পাতত’।”\nকানিমুনি সময় হ’ল। খৰ-ধৰকৈ আটায়ে নিজ ঘৰ বুলি খোজ ল’লে। সন্মুখৰ পৰা অহা এজনক উমানতে মাতিলে— “খুৰা নামঘৰলৈ আহিছিল নেকি?”\n“অ’ বিনু নেকি? মই আন্ধাৰ হোৱা দেখি তোকে আগবঢ়াই নিব আহিলোঁ।” বাকীসোপাই খুক-খুকাই হাঁহি ক'লে— “জালকে বুলিলোঁ জকাই, আন্ধাৰে মুন্ধাৰে চিনিব নোৱাৰি, মতাটোক বুলিলোঁ ককাই।”\nবিমলে ক'লে—“বুজিছা বিনু ‘সাঁতোৰ সাঁতোৰ, বাহুত বল থাকে মানে। সাতুৰিব নোৱাৰিলে যা ৰসাতলে’।” বিনুৱে শলাগিলে। দুয়ো ঘৰ পালে। নঙলা খুলিব লৈ বিনুৱে সুধিলে— “এইবোৰ কামত লাগি আমি যদি কথা শুনিবলগীয়া হয়।”\nবিমলে সাহস দি ক'লে—“তোমালোকে কি বেয়া কাম কৰিবলৈ ওলাইছা নেকি? গাঁওখনৰ ভালৰ বাবেহে। পাৰিলে লগ-সহযোগ কৰক। নোৱাৰিলে ‘চুঙা চাই সোপা’ দিবা, আৰু কি?” বিনুৰ মনটো আনন্দত ভৰি গ’ল। মনতে ঠিৰাং কৰিলে— “কাইলৈ অলপ সোনকালে ওলাই অলপ বেছিকৈ ঘুৰিম।\nএলাহ নকৰোঁ। নহ’লে ‘ফাল চাচোঁ মানে মাহৰ বতৰ যাবগৈ’।”\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পৃষ্ঠা:ফকৰাৰ_থুন্‌পাক.pdf/৩৭&oldid=123159"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ১৯ জুলাই ২০২১ তাৰিখে ২৩:২৪ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


মাজুলীৰ আধাসৰীয়া অভিজ্ঞতা - বিৰিয়া Biriyaa\nএই বছৰৰ আৰম্ভণিতে মনে মনে ভাবিছিলো, এইবাৰ পাৰিলে নতুন নতুন ঠাইলৈ গৈ গৈ কিছু নতুন নতুন কথা শিকিবলৈ চেষ্টা কৰিম। ক’লৈ যাম আৰু কেতিয়া যাম, সেয়া সঠিককৈ নাভাবিলেও ফাগুনত আলি- আই- লৃগাং চাবলৈ পাৰিলে মাজুলীলৈ যাম বুলি মনতে ভাবি থৈছিলো। পিছে সময় আৰু সুবিধাৰ যে টনাটনি হ’ব, সেই কথাও মনলৈ আহিছিল। ঠিক তেনেতে মাঘ বিহুৰ সময়তে মাজুলীত এটা বিশেষ অনুষ্ঠান আয়োজন কৰা গম পাই মাঘৰ বিহুত ঘৰলৈ যোৱাৰ সলনি মাজুলীলৈ গৈ দুদিন থকাৰ সিদ্ধান্ত ল’লো।\nআয়াং পুথিভঁৰালৰ ভিতৰত\nমাজুলীত মোৰ কোনো বিশেষ চিনাকী নাই যদিও কৰ্মসূত্ৰে তাতে বহু দিনৰ পৰা আয়াং শিশু পুথিঘৰ আৰু হামিংবাৰ্ড স্কুলত কৰ্মৰত ৪জন ব্যক্তিৰ লগত যোৱা ডিচেম্বৰ মাহত কিছু চিনা পৰিচয় হৈছিল। সেয়ে তেওঁলোকৰ লগত কথা পাতি হামিংবাৰ্ড স্কুলতে গৈ থকাৰ সিদ্ধান্ত ল’লো। উদ্দেশ্য আছিল আয়াং শিশু পুথিঘৰে আয়োজন কৰা ১৭ জানুৱাৰী শিল্পী দিৱসৰ অনুষ্ঠান উপভোগ কৰা।\nসেই মানসেৰেই ১৫ জানুৱাৰীত নৈশ বাছেৰে মোৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলো। অকলে ওলাইছো কাৰণে ঘৰত কিছু চিন্তা। মোৰো অলপ চিন্তা নোহোৱা নহয়, কিয়নো যথেষ্ট সোনকালে যোৰহাট গৈ পাম। আৰু নিমাতীঘাটৰ পৰা প্ৰথমখন ফেৰী ৭-৩০ বজাতহে এৰে। তথাপি নতুন ঠাই এখনলৈ যোৱাৰ আগ্ৰহে মনটো ভাল লগাই ৰাখিছিল। যদিও যোৰহাটত যথেষ্ট সোনকালে নামিলোঁ তথাপি কোনো অসুবিধা নোহোৱাকৈয়ে নিমাতী ঘাটৰ প্ৰথম ফেৰীখন ধৰি কমলাবাৰী ঘাটত নামিলো। আৰু তাৰ পৰা গড়মূৰ অভিমুখে যাত্ৰা কৰি ৯ মান বজাত উপস্থিত হ’লোগৈ মোৰ প্ৰথম লক্ষ্যস্থানত।\nআয়াং শিশু পুথিঘৰত সোমায়েই মনটো ভাল লাগি গ’ল। সৃজনীশীলতা পৰিস্ফুট হৈছিল বাৰুকৈয়ে। মাছ ধৰা সঁজুলি পল’টো কিতাপ সজাই থোৱা ষ্টেণ্ড হিছাপে ব্যৱহাৰ কৰা দেখি আচৰিত নহৈ নোৱাৰিলো।\nগড়মূৰত থকা আয়াং শিশু পুথিঘৰ। সুন্দৰ পৰিৱেশৰ, আহল বহল পুথিভঁৰালটো বৰ সুন্দৰকৈ সজাই ৰাখিছে। প্ৰৱেশ পথৰ দুৱাৰ মুখত লিখা আছে সুন্দৰ বাণী। ভিতৰতো লিখি ৰাখিছে মহৎ লোকৰ বাণী। সোমায়েই মনটো ভাল লাগি গ’ল। সৃজনীশীলতা পৰিস্ফুট হৈছিল বাৰুকৈয়ে। মাছ ধৰা সঁজুলি পল’টো কিতাপ সজাই থোৱা ষ্টেণ্ড হিছাপে ব্যৱহাৰ কৰা দেখি আচৰিত নহৈ নোৱাৰিলো। কেনেকৈ যে ভাবি পায় এই কথাবোৰ! কেইবাগৰাকীও পুথিভঁৰাল সহায়িকাৰ সহযোগিতাৰে আগবঢ়াই নিয়া আয়াং শিশু পুথিঘৰ হৈছে সম্পূৰ্ণ বিনামূলীয়া এক অনুষ্ঠান। এই পুথিভঁৰালটোত প্ৰায় ১৩০ জন মান ছাত্ৰ ছাত্ৰী আছে। এই পুথিভঁৰালটোৰ পৰা কিছু নিলগত থকা প্ৰায় ১০ খন বিদ্যালয়তো তেওঁলোকে গ্ৰন্থাগাৰ বৈঠক (লাইব্ৰেৰী ছেছন) ৰ আয়োজন কৰে। লাইব্ৰেৰী সহায়কে (ফেছিলিটেটৰ) নিজে কিতাপ লৈ গৈ এই বৈঠক আয়োজন কৰে। আনহাতে ওচৰৰে প্ৰায় ১০খন মান বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ ছাত্ৰী বিদ্যালয় ছুটি হোৱাৰ পিছত আহে।\nমাছ ধৰা পল’ত কিতাপ থোৱা হৈছে\nপুথিভঁৰালটোৰ নিজা ৰেজিষ্টাৰৰ উপৰিও ছাত্ৰ ছাত্ৰীসকলে নিজে তৈয়াৰ কৰা লাইব্ৰেৰী কাৰ্ডত নিবলৈ বিচৰা কিতাপৰ নাম লিখি তেওঁলোকে ঘৰলৈ নিব পাৰে আৰু নিজৰ মন্তব্যও লিখি যাব পাৰে। প্ৰতিটো দিনৰ বাবে বেলেগ বেলেগ আঁচনি লোৱাৰ লগতে বিভিন্ন বিষয়, যেনে চাৰু-কাৰু কলা, সাধু কোৱা আৰু লিখা আদিৰ কৰ্মশালা অনুষ্ঠিত কৰা হয়।\nআয়াং পুথিঘৰত কিছু পৰ কটায়েই তাৰ পৰা বিদায় ল’লো। গড়মূৰৰ পৰা আৰু কেইবা কিলোমিটাৰ দুৰত্বত অৱস্থিত হামিংবাৰ্ড স্কুললৈ লৈ যাবলৈ আহিছিল দাদা এজন। মই যাবলৈ ওলালো। ৰাস্তাবোৰ কেচাঁ বাবে কিছু ধূলিময়। কিন্তু হালধীয়া বিস্তীৰ্ণ পথাৰ। সৰিয়হৰ কেচাঁ গোন্ধ বতাহত আহি নাকত লাগিছে। এক ৰোমাঞ্চকৰ পৰিৱেশ। ক’ৰবাত এখন সৰু জানৰ নিচিনাকৈ বা ক’ৰবাত অলপমান জলাশয়ৰ নিচিনাকৈ আছে, বাকীবোৰ কেৱল হালধীয়া আৰু হালধীয়া পথাৰ। অৱশেষত গৈ পালো মোৰ গন্তব্য স্থান হামিংবাৰ্ড স্কুল।\n২০১৭ চনত ১২০ জন ছাত্ৰ – ছাত্ৰীৰে স্থাপিত হামিংবাৰ্ড স্কুলৰ কিছু সুকীয়া বৈশিষ্ট্য আছে। বৰ্তমান ২৫০ জনলৈ ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱা এই বিদ্যালয়ৰ মূল লক্ষ্য বা উদ্দেশ্যই হৈছে ল’ৰা ছোৱালীবোৰক তেওঁলোকৰ প্ৰাসংগিক পাৰিপাৰ্শ্বিক তথা সামাজিক-অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰ সতে মিলিব পৰাকৈ গুণগত শিক্ষা প্ৰদান কৰা।\nপ্লাষ্টিক আৰু পলিথিনৰ ব্যৱহাৰ যিমান পাৰি কমোৱাৰ চেষ্টা তেওঁলোকে কৰে। পেলোৱাৰ কোনো ব্যৱস্থা নাই বাবে চেনিটেৰি পেডৰ ব্যৱহাৰো কৰিব নোৱাৰি। যি কাৰণত মাটি প্ৰদুষণ হোৱাৰ পৰা মুক্ত। তাৰ সলনি পুনৰ্ব্যৱহাৰযোগ্য কাপোৰৰ পেড বা মেনষ্ট্ৰুৱেল কাপ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ উৎসাহ দিয়া হয়। পেকেটত থকা খোৱা বস্তু প্ৰায় নিষেধ।\nবিদ্যালয়খনত প্ৰৱেশ কৰিয়েই দেখিলো খেল ধেমালিৰ বাবে থকা মুকলি ঠাইডোখৰত আছে বাঁহেৰে নিৰ্মাণ কৰা খেলৰ কিছু সা সঁজুলি । কাৰ্যালয় আৰু হোষ্টেলৰ বাহিৰে আন পঢ়া শুনা কৰা কোঠালিবোৰৰ নিৰ্মাণশৈলী কিছু বেলেগ। এই শৈলীটো আচলতে সেই অঞ্চলত অৱস্থিত লোকসকলৰ এক পৰম্পৰাগত শৈলী নে আন কিবা সেয়াহে জানিবলৈ বা সুধিবলৈ ন’হল। কিন্তু এইটো ঠিক যে এই শৈলীটোৰ দ্বাৰা বানপানীৰ সময়ত নিশ্চয়কৈ সুবিধা হ’ব। অন্যহাতে, মুকলিকৈ গছৰ তলত বহি পঢ়িব পৰাকৈ চাপৰৰ পৰা ওখলৈ ডাঙৰ ডাঙৰ বাঁহৰ চাং বনাই দিয়া হৈছে।\nবিদ্যালয়খনৰ সকলোৰে লগত চিনাকি হৈ এনেকুৱা লাগিল যেন ঘৰুৱা পৰিৱেশ। সকলোৱে নিজে নিজৰ কাম কৰিবলৈ আগ্ৰহী, কোনেও অতিথি বুলি বিশেষ সেৱা নাপায়। তাত শিক্ষাৰ্থীক যিদৰে খাবলৈ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে, সেই একে ব্যৱস্থাতে শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীসকলে আহাৰ গ্ৰহণ কৰে। আৰু প্ৰত্যেকেই খোৱা বাচন নিজেই ধুই-পখালি নিৰ্দিষ্ট স্থানত ৰাখিব লাগে।\nহামিং বাৰ্ড স্কুল\nপ্লাষ্টিক আৰু পলিথিনৰ ব্যৱহাৰ যিমান পাৰি কমোৱাৰ চেষ্টা তেওঁলোকে কৰে। পেলোৱাৰ কোনো ব্যৱস্থা নাই বাবে চেনিটেৰি পেডৰ ব্যৱহাৰো কৰিব নোৱাৰি। যি কাৰণত মাটি প্ৰদুষণ হোৱাৰ পৰা মুক্ত। তাৰ সলনি পুনৰ্ব্যৱহাৰযোগ্য কাপোৰৰ পেড বা মেনষ্ট্ৰুৱেল কাপ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ উৎসাহ দিয়া হয়। পেকেটত থকা খোৱা বস্তু প্ৰায় নিষেধ। আৰু যদি একান্তই খাব বিচাৰে, তেন্তে পেকেটবোৰ সাঁচি সামৰি থৈ উভতি আহি উপযুক্ত স্থানত পেলাব পাৰে। তেওঁলোকৰ তথ্য অনুসৰি ১২ টা কুকুৰ আৰু এটা মেকুৰীকো তেওঁলোকে প্ৰতিপালন কৰাৰ লগতে গৰু, গাহৰি, হাঁহ- কুকুৰাৰ ফাৰ্ম আছে। কাৰণ তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে, “ডাইভাৰচিটি অৱ এনিমেলছ চাবজেক্ট টু চেঞ্জ”। মহ, মকৰা, জেঠীবোৰ একেবাৰে নিগাজী সহযোগী আৰু কেতিয়াবা সাপ, নিগনি, ভেকুলী আদিয়েও ভুমুকি মাৰি ল’ৰা ছোৱালীক হাত জোকাৰি যায়হি!\nবিদ্যালয়ৰ হোষ্টেলৰ ডাঙৰ ডাঙৰ বাঁহেৰে নিৰ্মাণ কৰা বিচনাত ভাগৰ মাৰিলো অলপ। আৰু আবেলি খোজ কাঢ়ি ওলাই গ’লো, ৰান্ধনী বাইদেউগৰাকীৰ লগত। তেখেতৰ মৰম কেতিয়াও নাপাহৰোঁ। মই যোৱা বুলি চম্পা টেঙা (ঔটেঙা) ৰ লগত ৰ সোৱাদলগাকৈ মাছ ৰান্ধি খুৱালে। মাজুলীক মনত ৰাখি থোৱাৰ ইও এক কাৰণ। গধূলি বিহুৰ নিমন্ত্ৰণ বহুকেইজন ব্যক্তিয়ে দিছিল যদিও মাত্ৰ এজনৰ ঘৰলৈ হে যাব পাৰিলো। আহ! এই সৌহাৰ্দ্য, এই অতিথিপৰায়ণতা। সদায় মনত থাকিব। কিন্তু দুদিন থাকিম বুলি যোৱা সত্ত্বেও পিছদিনা অসম বন্ধ দিয়া বাবে মই এটা ৰাতি কটায়ে মাজুলীৰ পৰা গুছি আহিব লগা হ’ল। আধৰুৱা হৈ ৰ’ল মোৰ মাজুলী ভ্ৰমণ, বাকী থাকিল আৰু বহুতো কথা জানিবলৈ, লগতে বাকী থাকিল আপঙৰ বাতিত চেনেহৰ সোৱাদ ল’বলৈ। এই বাকী ৰোৱা চেনেহখিনি বুকুত ভৰাবলৈ আকৌ এবাৰ মাজুলীলৈ সোনকালেই যাব লাগিব!!\nPrevious সমাজ সেৱা\nNext যুৱ ভাৰতে কি বিচাৰে?


মোৰ প্ৰথম প্ৰেম - ডলী তালুকদাৰ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমধুমিতা কলেজৰ কিয় তাই থকা চহৰখনৰে যুৱক সকলৰ সপোন কু্ঁৱৰী৷ দেখিবলৈ যিমান ধুনীয়া তাতোকৈ অন্তৰখন আৰু মৰমীয়াল৷ সকলোকে মৰম বিলাই ফুৰে৷ সকলোৱে তাইৰ পৰা মৰম অকন পাবলৈ বিচাৰে৷ এনেয়েও দেখিবলৈ ধুনীয়া, পঢ়া শুনাত চোকা, শিল্পী মনৰ ল’ৰা দেখিলে মধুমিতাৰ মৰম কৰিব বৰ মন যায়৷ এনেকৈয়ে হাইস্কুলত থাকোতে প্ৰধান শিক্ষকৰ ল’ৰা ৰিদিপক তাই বহুত মৰম দিছিল৷ ৰিদিপ পঢ়াত চোকায়েই নহয় সেই সময়ত স্কুলৰ ভাল টেনিচ খেলুৱৈ আছিল৷ সকলোৱে তাক মহেশ ভূপতি, লিয়েন্দাৰ পেজ বুলিয়ে মাতিছিল৷ ভৱিষ্যতৰ ভূপতি আৰু পেজ হোৱাৰ সপোন দেখিছিল৷ মধুমিতায়ো এজন খেলুৱৈক মৰম দিয়াৰ সপোন দেখিছিল৷ তদুপৰি হেড চাৰৰ পুতেক হোৱা বাবে পঢ়া শুনাত বাকীবোৰত কৈ আগুৱাই আছিল৷ আনকি পৰীক্ষাৰ প্ৰশ্নও ৰিদিপে জানে কি কি আহিব৷ দশম শ্ৰেণী পোৱাত মধুমিতাই ৰিদিপক তাইৰ মনৰ কথা ক’লে৷ সি যে তাইৰ “প্ৰথম প্ৰেম৷“ ৰিদিপে প্ৰথমে বিশ্বাসে কৰা নাছিল নিজৰ কাণ দুখনক৷ তাৰ সপোন কুঁৱৰী যে নিজে আহি ধৰা দিব৷ সিও লগে লগে তাইৰ মৰমৰ সহাঁৰি দিলে৷ মধুমিতাৰ মৰমতে ৰিদিপে তাইক চুলিত মৰা ক্লিপ, ৰাবাৰ বেণ্ড, ফোটৰ পেকেট আদি উপহাৰ দিলে৷ কেৱল সেইয়াই নহয় তাৰ পঢ়াৰ নোটবোৰো তাইক মৰমতে পঢ়াই দিয়ে৷ মধুমিতাই ভালকৈ বুজিছিল যে ৰিদিপ তাইৰ প্ৰথম আৰু শেষ প্ৰেম৷ এনেকৈ মধুমিতা আৰু ৰিদিপে মেট্ৰিক পাছ কৰিলে৷ মেট্ৰিকত অসমৰ ভিতৰত স্থান লৈ পাছ কৰিব বুলি ভাবি থকা ৰিদিপে দ্বিতীয় বিভাগহে পালে আৰু কেতিয়াও পাছ নকৰিব বুলি ভবা মধুয়ে সুন্দৰকৈ প্ৰথম বিভাগ পালে৷ চহৰৰ ভাল কলেজ খনত ছিটো পালে৷ আনফালে ৰিদিপে জুনিয়ৰ কলেজ এখনত বাণিজ্য শাখাত ভৰ্ত্তি হ’ল৷ কলেজত সোমোৱাৰ পিছত মধুমিতাৰ চিন্তা ধাৰা বোৰ উন্নত হ’ল৷ তাই যে ৰিদিপতকৈ উচ্চ খাপৰ হ’ল সেই কথাটো বুজি পালে৷ ৰিদিপৰ লগত হোৱা প্ৰেম যে প্ৰথম নহয় তাই বুজি পালে৷ সেইয়া যে শৈশৱতে ধেমালিহে আছিল তাই ৰিদিপক বুজাই দিলে৷\nকলেজত ইমানবোৰ ধুনীয়া ল’ৰা আছে মৰম দিবলৈ গতিকে তাইনো কোন স’তে মৰম নিদিয়াকৈ থাকে৷ সুন্দৰী মধুমিতাক কলেজত প্ৰথম দেখাৰ দিনাই প্ৰেমত পৰে বিমলে৷ সাধাৰণ বেশভূষাৰে অতি সহজ সৰল বিমলক কোনোদিনে চকুতে নপৰিল মধুমিতাৰ৷ কিয়নো কলেজত আহিয়ে লগ পালে জীৱনক৷ প্ৰথম দেখাৰ দিনাই মধুমিতাৰ হিয়াখন মৰমেৰে চপচপীয়া হৈ পৰিছিল৷ বিশেষকৈ তাৰ চাৰ্টিফিকেটৰ নম্বৰ কেইটা দেখি আৰু দামী সাজপাৰ দেখি বহুত মৰম কৰিবলৈ মন গ’ল৷ সুন্দৰী মধুমিতাক দেখি জীৱনৰো হিয়া মৰমেৰে উপচি পৰিল৷ এদিন দুয়োৱে মনৰ কথা কৈ দিলে ইজনে সিজনক৷ বিমলে নীৰৱে সকলো চাই থাকে৷ সকলো জানিও তাৰ মধুমিতাৰ প্ৰতি থকা প্ৰেম কম নহয়৷ এদিন তাৰ সমুখতে ক্লাছত শিক্ষক নহাত মধুমিতাই জীৱনক কোৱা শুনে “তুমিয়ে মোৰ প্ৰথম প্ৰেম৷“ বিমলৰ হিয়া ভাগে কিন্তু মধুমিতাই নেদেখে৷ ক্লাছ খতি কৰি জীৱনে আজি পাৰ্ক, কালি ৰেষ্টুৰেণ্ট, পৰহি চিনেমা চায় পাৰ কৰে; প্ৰথম বাৰ্ষিক পাৰ হৈ দ্বিতীয় বাৰ্ষিকলৈ প্ৰমোচন পায় সকলোৱে৷ মধুমিতাৰ মৰমত জীৱনৰো নম্বৰ কমে কিন্তু মধুমিতাই নিজৰ মান ৰাখে৷ হঠাৎ এদিন জীৱনে আৰু মৰম দিব নোৱাৰো বুলি কয়৷ এইবাৰো মধুমিতাই বুজি পালে জীৱন তাইৰ প্ৰথম প্ৰেম নহয়৷ সোতৰ বছৰীয়াহে তাই গতিকে এইয়াও শৈশৱতে ধেমালিহে৷ কিন্তু বিমলৰ হিয়া ভাগে জীৱনে তাইৰ মৰম দলিয়াই পেলোৱা বাবে৷ এইবাৰ মধুমিতাৰ মৰমীয়াল হিয়া খনে মৰম বিলালে তাইতকৈ দুবছৰ চিনিয়ৰ বিজ্ঞান শাখাৰ ৰনেনক৷ অতিপাত চোকা আৰু ধুনীয়া ৰনেনো মধুমিতাৰ মৰমত বলীয়া আছিল৷ মধুমিতাই তাকো ক’লে “তুমিয়ে মোৰ প্ৰথম প্ৰেম৷“ কিন্তু দুদিন মান পিছতে সি মধুমিতাক দেখিলে নেদেখা ভাও জোৰা হ’ল৷ মধুমিতাৰ মুখৰ হাঁহি নোহোৱা হ’ল৷ মুখৰ উজ্জ্বলতাও ম্লান পৰিল৷ বিমলে বুজি পায় তাইৰ চকুৰ ভাষা৷ প্ৰথম প্ৰেম যে হিয়া জ্বলিবই৷ সিহে দুৰ্ভগীয়া যে তাইৰ প্ৰথম প্ৰেম হ’ব নোৱাৰিলে৷ তাৰ বন্ধু মলয়ৰ বাহিৰে কোনেও নাজানে৷ কিন্তু সি মুঠেও সহিব নোৱাৰে মধুমিতাক৷ স্বাৰ্থপৰ বুলিহে কয়৷ কিন্তু হঠাৎ এদিন মধুমিতাৰ দুচকুত তিৰবিৰণি আৰু ওঁঠত মিচিকিয়া হাঁহি দেখা পায় সকলোৱে৷ প্ৰথমতে আচৰিত কিন্তু লগে লগে ৰহস্যৰ ভেদ ওলাল৷ কলেজৰ আটাইতকৈ হেন্দচাম লগতে কলেজৰ সাধাৰণ সম্পাদক জনক এইবাৰ মৰমীয়াল মধুমিতাই মৰম দিছে৷ এইবাৰ মধুমিতাই ক্লাছৰ সকলোকে ক’লে যে এইবাৰহে তাইৰ প্ৰথম প্ৰেমৰ লগতে সঁচা প্ৰেম হৈছে৷ কলেজৰ কেণ্টিন, লাইব্ৰেৰী, কলেজৰ কাষৰ ৰেষ্টুৰেণ্ট সকলোতে দুয়োকে দেখা পোৱা গ’ল৷ কিন্তু এবছৰ মান পিছত সিও মধুমিতাক দেখিলে পলোৱা হ’ল৷ এইবাৰো মধুমিতাই লগৰ জনীক ই মোৰ প্ৰথম প্ৰেম নহয় বুলি কান্দিব ধৰিলে৷ পিছফালে বহি থকা বিমলৰ হিয়া আকৌ ভাঙিলে৷ মধুৰ দুখত সিও দুখী৷ এনেদৰে কলেজৰ শেষ বৰ্ষ পালে৷ বিমলৰ মধুমিতাক মনৰ কথা কোৱা নহ’ল৷ মৰমীয়াল মধুমিতাৰ মৰম বিমলে খুজিব নোৱাৰিলে৷ হঠাৎ এদিন মধুমিতাই বিমলক ক্লাছ কৰি ওলাই আহোতে মাত লগালে৷ বিমলে আচৰিত হোৱাৰ লগতে ভয়ো খালে৷ মধুমিতাই বাৰু কেনেবাকৈ জানিলে নেকি তাৰ মনৰ কথা৷ ভয়ে ভয়ে সি মধুমিতাৰ ওচৰলৈ গ’ল৷ সেহাই সেহাই কোনোমতে ক’লে কি হ’ল মধু? মধুমিতাই ক’লে লাইব্ৰেৰীলৈ ব’লা৷ মন্ত্ৰমুগ্ধৰ দৰে বিমল মধুমিতাৰ পিছে পিছে গৈ থাকিল৷ লাইব্ৰেৰীৰ এখন কোনৰ ডেস্ক বেঞ্চত দুয়ো বহিল৷ মধুমিতাই একো পাতনি নেমেলাকৈ বহী এখন বিমলক আগবঢ়াই দিলে৷ এইবোৰ কি বিমল? আৰু আজি চাৰিবছৰ ধৰি চলি আছে অথচ মই গমেই নাপাওঁ৷ বিমলে ভয়ে ভয়ে বহীখন লুটিয়াই চালে আৰু চক খাই উঠিল৷ হাৰে এইখন দেখোন তাৰে বহী য’ত আজি চাৰিবছৰে মধুমিতাৰ নামত লিখা সকলো কবিতা আছে৷ কিন্তু এইখন তুমি ক’ত পালা? আজি এমাহ আগতে হেৰাইছিল মোৰ বেগৰ পৰা৷ বিমলে ক’লে৷\nহেৰোৱা নাই৷ তোমাৰ বন্ধুৱে মোক দিছিলে পঢ়িবলৈ৷ মধুমিতাই লগে লগে ক’লে৷ তুমি আজি চাৰি বছৰে মোক ভাল পাই আছা অথচ মই গমেই নাপাওঁ৷ তুমিতো জানাই মই কিমান আঘাত পালো আজি চাৰিবছৰে৷ পৰীক্ষাৰ বাবে ভালকৈ পঢ়িবও পৰা নাই৷ নোট বনাবও পৰা নাই৷ মই ভাবিয়েই পোৱা নাই৷\nতুমি মোক সহায় কৰিবানে বিমল? এইবুলি বিমলৰ হাতত মধুমিতাই খামুচি ধৰিলে৷ বিমলৰ দেহত এক অবুজ শিহৰণ বৈ গ’ল৷ সি লগে লগে ক’লে মধু মই তোমাক সহায় কৰিম৷ কিয়নো মই তোমাক ভাল পাওঁ৷ এই সকলো কবিতা মই তোমাৰ বাবে লিখিছো৷ মধুমিতায়ো লগে লগে কৈ উঠিল ময়ো তোমাক ভাল পাওঁ৷ তোমাৰ কবিতা পঢ়াৰ পৰা মই তোমাৰ প্ৰেমত পৰিলো৷ প্লীজ বিশ্বাস কৰা “তুমিয়ে মোৰ প্ৰথম প্ৰেম৷“ বিমলে ক’লে ব’লা যাওঁ৷ কাইলৈ কৰবাত লগ ধৰি ভালকৈ কথা পাতিম৷ মধুমিতাই ক’লে পানবজাৰত লগ কৰো কাইলৈ দুপৰীয়া৷\nপিছদিনা দুপৰীয়া ১২ বাজিবলৈ দহ মিনিট থকাৰ আগেয়ে বিমল উপস্থিত হ’ল৷ ৰেষ্টুৰেণ্ট এখনত বহিল দুয়ো গৈ৷ কিন্তু ই কি বিমলে দৌৰি ৰেষ্টুৰেণ্টৰ পৰা ওলাইছে আৰু বাহিৰত মলয় ৰৈ আছিল৷ বিমলে দৌৰি আহি মলয়ৰ বাইকৰ পিছত বহি তাক ক’লে সোনকালে ব’ল৷\nমধুমিতাক দেখিলে আজিকালি বিমলৰ বুকুত ঢপ ঢপনি নাবাঢ়ে৷ ইফালে ঘটনাটোৰ পিছৰ পৰা মধুমিতাৰো আজিকালি মৰম কৰিবলৈ মন নোযোৱা হ’ল কোনো ল’ৰাকে৷ আচলতে তাইক সঁচা মৰম দিব পৰা আৰু তাই প্ৰথম প্ৰেম কৰিব পৰা কোনো ওলোৱাই নাই আজিলৈ৷ আৰু বিমলক দেখিলে আজিকালি মধুমিতাৰ দুচকু ভমককৈ জ্বলি উঠে সি কৰা প্ৰতাৰণাৰ বাবে৷\nৰ’ব, বিমলৰনো হঠাতে মধুৰ প্ৰতি থকা অতদিনৰ প্ৰেম কিয় নাইকিয়া হ’ল জানিবলৈ মন নাযায় নে? কিয় হঠাতে বিমলে মধুমিতাক অকলে এৰি পলাই গ’ল৷ সেইদিনা বহুত হেঁপাহেৰে এথোপা ৰঙা গোলাপ লৈ গ’ল মধুমিতালৈ৷ মধুমিতাই আগৰে পৰা নেহেৰু পাৰ্কত ৰৈ আছিল৷ এটা চকলেটেৰে ফুলথোপা মৰমৰ মধুলৈ আগবঢ়াই দিলে৷ মধুয়েও ধুনীয়া হাঁহিৰে সৈতে গ্ৰহণ কৰিলে৷ ফুলৰ সুগন্ধ লৈ আহ কি সুন্দৰ বুলি তাইৰ ধুনীয়া চকুযুৰিৰে বিমললৈ চালে৷ পাৰ্কৰ একোনত বহি কিছু সময় দুয়ো দুয়োৰে চকুলৈ চায় থাকিল৷ মধুমিতাই ক’লে তুমি ইমান ৰোমাণ্টিক বুলি ভবাই নাছিলো৷ ইমান দিনে তুমি মোক কিয় কোৱা নাছিলা মনৰ কথা? বিমলে ক’লে তোমাৰ মোলৈ চাবলৈ সময়ে নাছিল দেখোন? বিমলে পানবজাৰৰ নাককাটা পুখুৰীৰ পাৰত থকা “ৰেৱতী“ ত লৈ গ’ল৷ কিন্তু মধুমিতাই ক’লে ইয়াত প্ৰাইভেচি নাই গতিকে ভাল ৰেষ্টুৰেণ্টত গৈ বহি লওঁ ব’লা৷ বিমলে মধুৰ কথাত সন্মতি জনাই তাইৰ পিছে পিছে ওচৰতে থকা এ.চি. ৰেষ্টুৰেণ্ট খনত সোমাই গ’ল৷ ৰেষ্টুৰেণ্ট খনৰ আদব কায়দা দেখি বিমল আচৰিত হৈ গ’ল৷ সাধাৰণ ভাবে থকা ল’ৰা সি৷ এইবোৰ ৰেষ্টুৰেণ্টত কেতিয়াও অহাই নাই৷ মধুমিতা যে তাতকৈ কিমান উচ্চ খাপৰ সি বুজি পালে৷ ৱেইটাৰজন আহিল অৰ্ডাৰ ল’বলৈ৷ মেনুখন বিমললৈ আগবঢ়াই দিলে৷ মেনু খনত থকা বস্তু বোৰৰ নাম আৰু দাম দেখি বিমল জ্বৰ ঘমাদি ঘামিলে৷ বিমলে মেনুখন হাতত লৈ কি অৰ্ডাৰ দিব ভাবোতে মধুমিতাই ক’লে চাইনীজ খাম হা৷ মই যে চাইনীজ ফুড খায় ইমান ভাল পাওঁ৷ দিয়া মই অৰ্ডাৰ দিওঁ৷ বিমলে ক’লে নালাগে ৰ’বা মইয়ে দিওঁ, এইবুলি সি চিকেন ফ্ৰাইদ ৰাইচ একপ্লেট, চিলি চিকেন একপ্লেট আৰু চ্যুপৰ অৰ্ডাৰ দিলে৷\nমধুমিতাই এইয়া তুমি খাবা ন? ৰ’বা এইবাৰ মোৰ কাৰণে অৰ্ডাৰ দিওঁ এইবুলি মেনুখন বিমলৰ হাঁতৰ পৰা টানি অনাদি আনিলে৷ ময়ো চাইনীজ খাই বৰ ভাল পাওঁ৷ গতিকে চাইনীজে অৰ্ডাৰ দিওঁ৷ এইবুলি তাই প্ৰথমে চিকেন মম’ একপ্লেট, চিকেন চাউমীন একপ্লেট, চিকেন মঞ্চুৰীয়ান একপ্লেট, চিকেন হট গাৰ্লিক চচ অৰ্ডাৰ দিলে৷ তাৰ পিছত মেনুখন উৰাই ঘূৰাই আকৌ ৱেইটাৰক চিজলাৰ এটা, চিকেন পেপাৰ চিলি পিজ্জা এটা, চিকেন চালাড অৰ্ডাৰ দিলে৷ লগতে থাই কাৰী আৰু থাই ৰাইচ অৰ্ডাৰ দিলে৷ ৱেইটাৰ জনে ক’লে মেম পেকিং কৰিম ন? মধুমিতাই ক’লে পেকিং নহয় খাবলৈ৷ অ’ শুনা ডিজাৰ্ট দিয়া নাই নহয়? তুমি ডিজাৰ্টত লেমন চিজ কেক, ফ্ৰুট চালাড আৰু আইচক্ৰীম আনিবা ভেনিলা উইথ চকলেট৷ আৰু পেকিং কৰাৰ কথা কৈছা যেতিয়া ৰাতিৰ কাৰণে নহ’লে মাটন বিৰিয়ানী দুই প্লেট আৰু মাটন কাবাব, শ্বাহী পনীৰ পেকিং কৰি দিবা৷ ইফালে বিমলে হা কৰি মুখখন মেলি চাই থাকিল৷ সি মধুমিতাক লাহেকৈ ক’লে মই যে অৰ্ডাৰ দিলো সেইখিনি কি হ’ব? সেইখিনি তুমি খাবা আৰু যদি বেছি হয় মইয়ে খাম দিয়া৷ মই খাদ্যৰ অপচয় মুঠেও নকৰো৷ বিমলে আটাইবোৰ খোৱাৰ হিচাপ কৰিলে সি অৰ্ডাৰ দিয়া খিনিৰ বাহিৰে মধুমিতাই অৰ্ডাৰ দিয়াখিনি আঢ়ৈ হাজাৰ টকা হৈছে৷ বাকী ভেট, চাৰ্ভিচ টেক্স বাদ দি৷\nআইচক্ৰীম, ফ্ৰুট চালাড, চিজ কেকতে আঠশ টকা আৰু পেকিং কৰি লোৱাখিনি এহেজাৰ টকা তাৰ নিজৰখিনি ছশ টকা৷ সৰ্বমুঠ পাঁচ হাজাৰ দুশ৷\nতাৰ মুৰতো আচন্দ্ৰাই কৰিব ধৰিলে৷ চকুৰে ধোঁৱা ধোঁৱা দেখা পালে৷\nতুমি খোৱাচোন বুলি সি বাথৰুমলৈ গ’ল৷ মলয়ক ফোন কৰি দহ মিনিটৰ ভিতৰত আহিবলৈ ক’লে৷\nমলয়ে সুধিলে কি হ’ল? তোৰটো আজি ডেট আছিল ন তোৰ সপোন কুঁৱৰীৰ লগত?\nআৰে সপোন কুঁৱৰী নহয় ৰাক্ষসী বুলি ক ৰে, বিমলে ক’লে৷ তই মুঠতে সোনকালে আহি যা আৰু মোক বচা দোস্ত৷\nমলয়ে ক’লে ঠিক আছে মই গৈ আছো৷\nবিমলে আহি দেখে ৰাক্ষসী জনীয়ে চ্যুপ শেষ কৰি এহাতেৰে মম’ত ধৰিছে আৰু আনখনেৰে চাউমীন৷\nতুমি ক’ত গৈছিলা? মই খাবলৈ আৰম্ভ কৰিলোয়ে মধুমিতাই ক’লে৷\nবিমলে একো নামাতি কোনোমতে চ্যুপখিনি খালে কিন্তু মলয় কেতিয়া আহি পাব তাৰ মনত সেইটোহে চিন্তা লাগি থাকিল৷ এনেতে মলয়ৰ ফোন আহিল৷\nবিমলে ফোনটো ৰিচিভ কৰি মোক লগ ধৰিবি? অ ঠিক আছে মই গৈ আছো৷\nমধুমিতাই সুধিলে কাৰ ফোন? সি ক’লে বাহিৰত মলয় ৰৈ আছে কিবা কথা আছে বোলে৷ মই সাউতকৈ আহি আছো৷ তুমি খোৱা৷ এইবুলি সি ওলায় আহিল আৰু আহোঁতে সি অৰ্ডাৰ দিয়া খাদ্যখিনিৰ বিল দি আহিল৷\nবিমলে ওলাই আহিয়ে চিধা মলয়ৰ বাইকত বহি দিলে আৰু ক’লে বল তাৰাতাৰি ৰূমলৈ৷ মলয় আৰু বিমল যেতিয়া আহি সোমালে ৰূমত৷\nমলয়ে ক’লে এতিয়া ক কি হ’ল? তোৰ সপোন কুঁৱৰীক তেনেকৈ এৰি থৈ অহাৰ কাৰণ? আৰু তাই কি ভাবিব৷\nএ যি ভাবে ভাবিব বিমলে ভেকাহি মাৰি ক’লে৷ আজিৰ পৰা মোৰ সপোন কুঁৱৰী নহয় তাই৷ মই এতিয়াহে বুজি পালো তাইক দেখিলে আগৰ প্ৰেমী কেইজনে কিয় পলাই ফাট মেলে৷\nমানে? মলয়ে সুধিলে৷\nআৰে ভাই ৰাক্ষসী জনীয়ে যে ৰেষ্টুৰেণ্ট খনৰ গোটেই দিনটোত অহা কাষ্টমাৰৰ খাদ্যবোৰ অকলে খাব কোনে জানে? ৰাক্ষসী জনীয়ে ৰেষ্টুৰেণ্ট খনৰ গোটেই পাকঘৰটোকে খালে যেন পাইছো ইমান সময়ে৷ ৷\n← অনুভৱৰ এখিলা পাত — ৰূপাঞ্জলী চৌধুৰী\nসৰিয়হ ফুল – কাৰ্টুন- দেৱপল্লৱ →


উজু গণিত -১ - Growhills Publishing\nUju Ganit-I. A Text Book on Mathematics For Class-I composed by Growhills Publishing Board, edited by Growhills Publishing Editorial Board and Published by Growhills Publishing. Prepared by Growhills Writers’ Board and Published by Growhills Publishing.\nউজু গণিত-১ কিতাপখন প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে প্ৰণয়ন কৰা হৈছে। গণিত হৈছে আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনত ব্যৱহাৰ হোৱা অতি জৰুৰী বিষয়। সেয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা নীতিৰ নিৰ্দ্দেশ আৰু পৰামৰ্শ মতে স্কুলীয়া শিক্ষাৰ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ পৰাই গণিত বিষয়টো পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ-ছা্ত্ৰীসকলৰ বয়স আৰু মনস্তত্ত্বৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি উজু গণিত -১ পুথিখনত গণিতৰ আৰম্ভণিসূচক সংখ্যা জ্ঞান, গণিতত ব্যৱহাৰ হোৱা সৰল চিনবোৰ, বিভিন্ন আকাৰৰ ধাৰণা, সৰল যোগ আৰু সৰল বিয়োগ শিকোৱাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। আমাৰ পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন আঁচনিৰ মূল নীতি অনুসৰি আমাৰ দ্বাৰা প্ৰণয়ন কৰা সকলো পাঠ্যপুথিত অবাঞ্চিত বাহুল্যতা এৰাই চলা হৈছে যদিও ল’ৰা-ছোৱালীক অতি সহজে বিষয়-বস্তুৰ জ্ঞান দিবলৈ যথেষ্ট উদাহৰণ আৰু আৰ্হিৰ অৱতাৰণা কৰা হৈছে। প্ৰাথমিক পৰ্যায়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ ভাষাজ্ঞান কম থাকে আৰু প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ ভাষা জ্ঞান নাথাকে বুলিয়েই ক’ব পাৰি। সেয়ে গণিত বিষয়টো শিকাওতে পাঠত অন্তৰ্ভুক্ত বিষয়, অনুশীলনী, শ্ৰেণী-কৰ্ম আদি শিক্ষকে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক বুজাই দিব লগতে শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীয়েও নিজৰ ফালৰ পৰা স্থানীয় পৰিৱেশ আৰু সংস্কৃতিৰ লগত সংগতি ৰাখি যথেষ্ট উদাহৰণ দাঙি ধৰি গণিত বিষয়টো আমোদজনক কৰি তুলিব।\nঅধ্যায়- ১-ৰ পৰা ১০ লৈ সংখ্যাজ্ঞান\nঅধ্যায়- ২ ২ ৰ পৰা ১০০ লৈ সংখ্যাজ্ঞান\nঅধ্যায়- ৩ গণনা কৰোঁ আহা\nঅধ্যায- ৪ অংকত ব্যৱহাৰ হোৱা চিনবোৰ\nঅধ্যায়- ৫ সংখ্যা লিখাৰ নিয়ম\nঅধ্যায়- ৬ সৰল যোগ\nঅধ্যায়- ৭ যোগ নেওতা\nঅধ্যায- ৮ বস্তুৰ আকাৰ বা গঠনৰ ধাৰণা\nঅধ্যায়- ৯ সৰল বিয়োগ\nঅধ্যায়- ১০ বিয়োগ নেওতা\nUju Ganit-I pdf\n← প্ৰাক-প্রাথমিক অসমীয়া সাহিত্য\nমৌখিক আৰু যুক্তি-বুদ্ধি পৰীক্ষা-১ →\nPingback: উজু গণিত -২ - Growhills Publishing\nPingback: উজু গণিত -৩ - Growhills Publishing


নিযুক্তিত অনিয়ম ! – NewsFile Online (Oxomiya)\nHome / Region / Assam / নিযুক্তিত অনিয়ম !\nনিযুক্তিত অনিয়ম !\nতোলপাৰ সোণাৰি মহাবিদ্যালয়\nচৰাইদেউ, ৩ ফেব্ৰুৱাৰী : সোণালী জয়ন্তী বৰ্ষ অতিক্ৰম কৰা সোণাৰি মহাবিদ্যালয়ৰ সহকাৰী অধ্যাপক পদৰ বাবে অনুষ্ঠিত হোৱা সাক্ষাৎকাৰত অনিয়ম হোৱা বুলি পোহৰলৈ অহা এটা খবৰে এতিয়া তোলপাৰ লগাইছে শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ ভিতৰচ’ৰাত। কিয়নো চৰাইদেউ জিলাৰ অন্যতম উচ্চ শিক্ষানুষ্ঠান সোণাৰি মহাবিদ্যালয়ৰ সহকাৰী অধ্যাপক পদত নিযুক্তিৰ নামত অনিয়ম সংঘটিত হোৱাৰ অভিযোগ উত্থাপন হৈছে । মহাবিদ্যালয়খনৰ উদ্ভিদ বিজ্ঞান বিভাগৰ মূৰব্বী অধ্যাপকগৰাকীৰ লগতে বিভাগটোৰ সহকাৰী অধ্যাপক পদৰ আবেদনকাৰীয়ে এই অভিযোগ উত্থাপন কৰিছে। অভিযোগ অনুসৰি মঙ্গলবাৰে সোণাৰি মহাবিদ্যালয়ত উদ্ভিদ বিজ্ঞান বিভাগৰ সহকাৰী অধ্যাপক পদৰ বাবে সাক্ষাৎকাৰ অনুষ্ঠিত হৈছিল।\nসাক্ষাৎকাৰৰ বাবে আবেদন কৰা ষোল্ল গৰাকী আবেদকাৰীৰ ভিতৰত তেৰজন উপস্থিত আছিল সাক্ষাৎকাৰত। কিন্তু অতি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ কথা যে সাক্ষাৎকাৰত অৱতীৰ্ণ হোৱা আবেদনকাৰী সকলৰ মাজৰে এগৰাকীয়ে উপযুক্ত নথিপত্ৰ প্ৰদৰ্শন কৰিব নোৱাৰাৰ পাছতো নিৰ্বাচনী সমিতিয়ে তেওঁক নিৰ্বাচিত কৰিলে সহকাৰী অধ্যাপক পদৰ বাবে। ফলত এতিয়া তীব্ৰ অসন্তুষ্টি প্ৰকাশ কৰিছে মহাবিদ্যালয়খনৰ উদ্ভিদ বিজ্ঞান বিভাগৰ মূৰব্বী অধ্যাপক গৰাকীৰ লগতে সাক্ষাৎকাৰত অৱতীৰ্ণ হোৱা আবেদনকাৰীয়ে। মহাবিদ্যালয়খনৰ উদ্ভিদ বিজ্ঞান বিভাগৰ মূৰব্বী অধ্যাপক ফনীন্দ্ৰ বৰুৱাই জানিবলৈ দিয়া অনুসৰি আবেদনকাৰী সকলৰ নথিপত্ৰ পৰীক্ষণৰ সময়ত ডিব্ৰুগড়ৰ সুমন গগৈ নামৰ প্ৰাৰ্থী গৰাকীয়ে উপযুক্ত নথি-পত্ৰ প্ৰদৰ্শন কৰিব পৰা নাছিল যাৰ বাবে তেওঁৰ অৰ্হতা থকা স্বত্বেও সাক্ষাৎকাৰত অৱতীৰ্ণ হ’ব নোৱাৰিব বুলি টোকা লিখা হৈছিল।\nকিন্তু কেইগৰাকী প্ৰাৰ্থীকেই নিৰ্বাচনী সমিতিয়ে উপযুক্ত বিবেচনা কৰি সহকাৰী অধ্যাপক পদৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰে। মহাবিদ্যালয়খনৰ উদ্ভিদ বিজ্ঞান বিভাগৰ মূৰব্বী অধ্যাপক গৰাকী নিজেই সেই সমিতিখনত থকাত এই কথাৰ দুৰ্ঘোৰ বিৰোধিতা কৰিছিল যদিও সমিতিখনৰ আনসকল সদস্যই কোনো ধৰণৰ গুৰুত্ব নিদিলে যাৰ ফলত এতিয়া তীব্ৰ অসন্তুষ্টি প্ৰকাশ কৰিছে মুৰব্বী অধ্যাপক গৰাকীয়ে। মন কৰিবলগীয়া যে মহাবিদ্যালয়খনৰ সহকাৰী অধ্যাপক পদৰ সাক্ষাৎকাৰ গ্ৰহণৰ বাবে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ফালৰপৰা দুগৰাকী জ্যেষ্ঠ অধ্যাপকক মনোনীত কৰাৰ লগতে বিভাগটোৰ মূৰব্বী অধ্যাপক তথা মহাবিদ্যালয়খনৰ অধ্যক্ষগৰাকী সহ এখন সমিতি গঠন কৰা হৈছিল। ইফালে সমগ্ৰ বিষয়টো সন্দৰ্ভত সবিশেষ জানিবলৈ বিচৰাত সোণাৰি মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষগৰাকীয়ে সাক্ষাৎকাৰত অনিয়ম হোৱাৰ কথা অস্বীকাৰ কৰে। সোণালী জয়ন্তী বৰ্ষ অতিক্ৰম কৰা মহাবিদ্যালয়খনৰ শৈক্ষিক পৰিৱেশ বিনষ্ট নকৰিবলৈহে আহ্বান জনায় অধ্যক্ষ গৰাকীয়ে।


শব্দ বৰষুণ....: “ভোগালী জলপান”ৰ সৈতে এসন্ধ্যা\nনিজ কাৰ্যালয়ত অজিত শৰ্মা\n“তিলপিঠা , ঘিলা-পিঠা , আখৈ , বা হুৰুমক লৈও যে এক লাভজনক ব্যৱসায় কৰিব পাৰি সেই কথা অসমৰ যিটো ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানে প্ৰথমে হাতে-কামে কৰি দেখুৱালে সেইয়া হৈছে “ভোগালী জলপান”। মাঘবিহুৰ বতৰত আমি “ভোগালী জলপানৰ” আঁৰৰ ব্যক্তিজন শ্ৰী অজিত শৰ্মাদেৱৰ মনৰ বতৰা আপোনালোকলৈ লৈ আহিছো ——–\n“ভোগালী জলপান” প্ৰকল্পটো আৰম্ভ কৰাৰ আঁৰৰ কথাখিনি আমাক কওকচোন!\nঅজিত শৰ্মা : হয় , সকলোৱে জানিব বিচাৰে মই কেনেকৈ এই কাম আৰম্ভ কৰিলো । প্ৰথম কথা হ’ল অভাবেই আৱিষ্কাৰৰ মূল , আমি সকলোৱে জানো সেই কথা। মইও অভাৱী পৰিয়ালৰ পৰা অহা ল’ৰা। সৰুতে মোৰ লগৰবোৰে যেতিয়া খেলা-ধূলাত ব্যস্ত আছিল সেইসময়ত মই পাণ-তামোলৰ দোকান দিছিলো। স্কুলত পঢ়াৰ সময়তো আজৰিৰ পৰত শিৱসাগৰৰ টেঙাপুখুৰী অঞ্চলত থকা দেউতাৰ দোকানত বহিছিলো। সেয়ে এক ব্যৱসায়ী মনোভাব মই সৰুৰে পৰা পাইছিলোঁ । আনহাতে খেতিতো মই সৰুৰে পৰা মনোনিবেশ কৰিব পাৰিছিলো।\nস্নাতক হোৱাৰ পাছত ১৯৮৯চনত মই চাকৰি কৰিবলৈ গুৱাহাটীলৈ আহো আৰু এসপ্তাহমানৰ ভিতৰতে এটি ব্যক্তিগতখণ্ডৰ চাকৰি যোগাৰ কৰো। সেই চাকৰিটো কৰি থকা কালত দুপৰীয়াৰ আহাৰত মই প্ৰায়ে শিৱসাগৰৰ ঘৰৰ পৰা মাতৃয়ে পঠিয়াই দিয়া সান্দহ , কোমল চাউল আদি অফিচলৈ লৈ যাওঁ। বিশেষকৈ কোমল চাউল যিদিনা নিও সেইদিনা সৰু টিফিন বক্স এটাত কোমল চাউল , গাখীৰ আৰু চেনিৰ সংমিশ্ৰণ এটা কৰি লৈ যাওঁ ,যিটো মিশ্ৰণ অতিকৈ সোৱাদ লগা হয়। মোৰ সহকৰ্মীসকলকো সেই জলপানৰ মিশ্ৰণটো খাবলৈ দিছিলো আৰু তেওঁলোকেও খাই ভাল পাইছিল। জলপানৰ সেই মিশ্ৰণটোৰ জনপ্ৰিয়তা দেখি মই আমাৰ অফিচটোৰ কাষতে থকা দোকান এখনত শিৱসাগৰৰ ঘৰৰ পৰা অনা কোমল-চাউল এপোৱা এপোৱা পেকেট কৰি বিক্ৰীৰ বাবে দিওঁ আৰু লগতে অফিচৰ সহকৰ্মীসকলক কথাটো জনোৱাত তেওঁলোকেও দোকানখনৰ পৰা সেই জলপানৰ পেকেটবোৰ কিনিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু এনেদৰেই মই মোৰ জলপানৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰোঁ।\n১৯৯০ চনত মই ‘নতুন দৈনিক্’ নামৰ অসমীয়া বাতৰি কাকত এখনৰ চাৰ্কুলেচনৰ চাকৰিত যোগদান কৰোঁ। চাৰ্কুলেচনৰ কামত যিহেতু মই অসমৰ বিভিন্ন ঠাই ভ্ৰমণ কৰিবলগীয়া হৈছিল তাৰফলত মই সমান্তৰালকৈ অসমৰ থলুৱা জলপানৰ ওপৰত এক ক্ষেত্ৰ-অধ্যয়ন কৰাৰ সুযোগ পালো। যিয়ে মোৰ ব্যৱসায়টো আৰম্ভ কৰাত বহুত সহায় কৰে। এনেকৈ এই চাকৰিটো মই প্ৰায় ছয় বছৰ কৰো আৰু শেষত ১৯৯৭ চনত মই মোৰ দুজন ভাতৃৰ লগত মিলি আনুষ্ঠানিকভাৱে ‘ভোগালী জলপান” আৰম্ভ কৰো।\nখাদ্যসমূহ প্ৰস্তুত কৰোঁতে প্ৰয়োজন হোৱা সামগ্ৰী/উপকৰণসমূহ ক‘ৰ ক‘ৰ পৰা যোগাৰ কৰা হয়?\nঅজিত শৰ্মা : প্ৰথম অৱস্থাত আমি কোমল চাউল , সান্দহ আদি শিৱসাগৰ , বিশ্বনাথ চাৰিআলি, নাৰায়ণপুৰ , চতিয়া , ডিব্ৰুগড় , মৰিগাওঁ আদি অঞ্চলৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰিছিলো যদিও পাছলৈ আমি কেৱল চাউলহে সংগ্ৰহ কৰি নিজাববীয়াকৈ জলপান আৰু পিঠা-পনাবোৰ তৈয়াৰ কৰো।\n“ভোগালী জলপান”ত বৰ্তমান কি কি অসমীয়া খাদ্য-সম্ভাৰ অন্তৰ্গত কৰা হৈছে।\nঅজিত শৰ্মা : আমাৰ প্ৰথম প্ৰতিশ্ৰুতি হ’ল যে অসমৰ স্থানীয় যিবোৰ জা-জলপান সেইবোৰ অৰ্ডাৰ অনুযায়ী আমি যোগান ধৰা কিন্ত সময়ৰ অভাৱ বা আন অসুবিধাৰ বাবে আমি সকলোখিনি ব্যৱসায়িক ভিত্তিত কৰিব পৰা নাই। বৰ্তমান আমি কোমল চাউল , সান্দহ , মালভোগ চিৰা, আখৈ , পিঠাগুৰি , বিভিন্ন পিঠা আদি তৈয়াৰ কৰো। ইয়াৰ উপৰিও আমি আমাৰ পৰম্পৰাগত জলপানবোৰক নতুন ৰূপ দিছো। ইয়াৰ ভিতৰত আছে মিল্কি জলপান, মিল্কি সান্দহ , ৰি-পেষ্ট , স্কুল টিফিন আদি প্ৰধান। এইবোৰ ‘Ready-to-eat” হয়। এইবোৰত গাখীৰ, গুৰু বা চেনি আগতীয়াকৈ মিহলাই পেকেট কৰি বিক্ৰী কৰা হয়। এনে নতুন ৰূপৰ জলপান মানুহে আদৰি লৈছে।\nভোগালী জলপানৰ বিভিন্ন পিঠা-পনাৰ পেকেট\nখাদ্যসমূহ নষ্ট নোহোৱাকৈ কিদৰে সংৰক্ষণ কৰি ৰখা হয়?\nঅজিত শৰ্মা : আমাৰ স্থানীয় জলপানবোৰৰ সাধাৰণতেই বহুদিন নষ্ট নোহোৱাকৈ থাকে । কোমল চাউল, সান্দহ বা চিৰাৰ দৰে জলপান তৈয়াৰ হোৱাৰ ছমাহলৈকে বেয়া নহয়। সেয়ে ভাল পেকেজিং ব্যৱস্থাই সেইবোৰৰ জীৱনকাল আৰু দীঘলীয়া কৰি দিয়ে। আমি এতিয়ালৈকে খাদ্য সংৰক্ষণত কোনো ধৰণৰ কৃত্ৰিম ৰাসায়নিক দ্ৰব্য ব্যৱহাৰ কৰা নাই।\nএই ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানটো চলাই লৈ যোৱাত আপুনি কেনেধৰণৰ অসুবিধা পাই আহিছে ?\nঅজিত শৰ্মা : অসুবিধা বহুতো আছে। বিশেষকৈ আমাৰ কামবোৰ কৰিবলৈ ঠাইৰ অভাব। ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰাৰ কিছুদিনৰ পাছতে অসম চৰকাৰৰ পৰা গুৱাহাটীৰ বামুণীমৈদামস্থিত “ঔদ্যোগিক ক্ষেত্ৰত” ৫০০০বৰ্গফুটৰ ঠাইৰ বাবে আবেদন কৰিছিলো যদিও আমাক ১২০০বৰ্গফুটহে আবণ্টন দিয়ে , যিয়ে বহু অসুবিধাৰ সৃষ্টি কৰে। ইয়াৰ উপৰিও আমি পেকেজিংৰ দিশটোত অসুবিধাৰ সন্মুখীন হৈছিলো যদিও এতিয়া বহুখিনি লাঘব হৈছে।\nপ্ৰথম অৱস্থাত দ্ৰব্যবোৰৰ মাৰ্কেটিংৰ ক্ষেত্ৰটোও অসুবিধাই দেখা দিছিল। সেইসময়ত বহুবোৰ দোকানীয়ে মোক অসমীয়া জলপান বেচাৰ বাবে তাছিল্যও কৰিছিল।\nআপোনাৰ কেতিয়াবা এনে পৰিস্থিতি আহিছেনে যেতিয়া আপুনি ভাবিছে “ভোগালীজলপান” খুলি আপুনি ভুলহে কৰিছে ?\nঅজিত শৰ্মা : নাই কেতিয়াও অহা নাই ।\nচৰকাৰী ক্ষেত্ৰৰ পৰা যেনে বেংক বা আন বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান আদিৰ পৰা বিত্তীয় সাহাৰ্য্য কিবা পাইছেনে ?\nঅজিত শৰ্মা : ব্যৱসায়ৰ প্ৰথম অৱস্থাত আমি প্ৰধান মন্ত্ৰী ৰোজগাৰ যোজনাৰ অধীন এক লাখ টকাৰ এটা ঋণ লাভ কৰো। বিত্তীয় দিশত বেংকে মোক বৰ্তমানলৈকে যথেষ্ঠ সহায় কৰি আহিছে।\nবৰ্তমান “ভোগালী জলপান”ত কিমান সংখ্যক কৰ্ম-কৰ্তা আছে?\nঅজিত শৰ্মা : বৰ্তমান আমাৰ ইয়াত ৬৫জন কৰ্ম-কৰ্তা আছে।\nকৰ্মচাৰীৰ লগত শ্ৰী শৰ্মা\nআপুনি বাৰু এই প্ৰকল্পত জড়িত থকা কৰ্ম-কৰ্তাসকল ইয়াক লৈ সুখী নে?\nঅজিত শৰ্মা : আমাৰ কৰ্মচাৰীসকলৰ সৃষ্টিশীলতা , একাগ্ৰতা , কৰ্তব্য-নিষ্ঠা আৰু জাতীয়তাবোধেই হৈছে ভোগালী-জলপানৰ সম্পদ , সেয়ে আমি তেওঁলোকক লৈ সুখী।\nতামিলনাদুৰ ইদলী-দোচা আজি ভাৰতবৰ্ষৰ গাঁৱে-চহৰে জনাজাত। বিদেশতো দক্ষিণ ভাৰতীয় খাদ্যৰ জনপ্ৰিয়তা বাঢ়িছে। পঞ্জাৱৰ “নান” ভাৰতীয় ব্ৰেড বুলি গোটেই বিশ্বতে জনপ্ৰিয় হৈছে। অসমীয়া ভকা পিঠা-খোলাচপৰীয়া পিঠাক অসমৰ ৰাইজেই চিনি নোপোৱা হৈছে। কেৰোণটো ক‘ত ? কেতিয়াবা ছিংগাপুৰৰ কোনোবা ভোজনালয়ত অসমীয়া ভকা পিঠা পোৱা যাব বুলি আপুনি আশাবাদীনে ? অসমীয়া খাদ্য অসমৰ বাহিৰেও আন প্ৰদেশসমূহত জনপ্ৰিয় কৰিবলৈ কেনেধৰণৰ পদক্ষেপ লোৱা উচিত?\nঅজিত শৰ্মা : এই ক্ষেত্ৰত সংবাদ মাধ্যমে বিশেষ ভূমিকা লোৱাটো প্ৰয়োজন। তাৰ উপৰিও আমাৰ জলপানবোৰ পাহৰি যোৱাৰ অন্যতম কাৰণ সঠিকভাবে উপলব্ধ নোহোৱা। আমাৰ অসমৰ মানুহৰ প্ৰধান খাদ্য ভাত , কিন্ত অসমত ধানৰ উৎপাদন সঠিক পৰিমাণত নহয়। আমাৰ খাদ্যাভাৱ অলপ সলনি হৈছে সেয়া সঁচা কিন্ত আমাৰ জলপানবোৰ সঠিককৈ উপলব্ধ যে নহয় সেয়াও সঁচা কথা। আমি লাহে লাহে পৰমুখাপেক্ষী হৈ পৰিছো। এইয়া আমাৰ অতীতৰে মানসিকতা। এনে মানসিকতা সলনি কৰিব লাগিব।\nইয়াৰ উপৰিও জলপানবোৰৰ সোৱাদ সলনি কৰিব লাগিব। লাচিতৰ দিনত অসমীয়া সেনাই যুদ্ধৰ সময়ত গামোছাত কোমল চাউল বান্ধি ব্ৰহ্মপুত্ৰত তিয়াই থৈছিল আৰু ভীমকলৰ লগত খাইছিল। এতিয়াৰ মানুহে এনেকৈ ভীমকলৰ লগত কোমল চাউল নিশ্চয় নাখাব। গতিকে আজিৰ প্ৰজন্মই জুতি পোৱাকৈ জলপানবোৰ প্ৰস্তত কৰিব লাগিব। বিশেষকৈ মাতৃসকলে জুতি লগাকৈ থলুৱা জলপানবোৰ সন্তানসকলক পৰিৱেশন কৰিব লাগে।\nবৰ্তমানৰ প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ সহায়ত অসমীয়া জলপানসমূহ অনলাইনও কিনিবলৈ পোৱা গৈছে। কিন্তু শুকান খাদ্য সামগ্ৰীসমূহহে যেনে; তিল পিঠা, সান্দহ, চিৰা আদি অনলাইন কিনিবলৈ পোৱা যায়। কিন্তু আমাৰ আইতাহঁতে সাজি দিয়া চুঙা পিঠা, টেকেলীমুখত দিয়া পিঠা, খোলাচাপৰি পিঠা অৰ্থাৎ যিবোৰ পিঠা-পনা গৰমে গৰমে নাখালে সোৱাদ পোৱা নাযায় নাইবা যিবোৰ পিঠা-পনা অতি সোনকালে নষ্ট হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে সেইবোৰক অসমৰ বাহিৰলৈ উলিয়াই নিবলৈ আপোনালোকে কিবা পদক্ষেপ লৈছে নেকি বা ল‘ম বুলি ভাবিছে নেকি?\nঅজিত শৰ্মা : অন-লাইন ব্যৱসায় আমি এতিয়ালৈকে আৰম্ভ কৰা নাই।\nসোনকালে নষ্ট হোৱাৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াক ৰুধিবলৈ গৱেষণাৰ প্ৰয়োজন আৰু সেয়ে অসমত এটা খাদ্য গৱেষণাগাৰ স্থাপন হোৱাটো বিচাৰো।\nঅসমলৈ বাহিৰৰ খাদ্য-সম্ভাৰৰ আমদানিৰ কাৰণটো আপুনি কি বুলি ভাবে?\nঅজিত শৰ্মা : এই ক্ষেত্ৰত আমি নিজে জগৰীয়া। কাৰণ আমি পৰমুখাপেক্ষী , কষ্ট কৰিবলৈ নিবিচাৰোঁ। বাহিৰৰ পেকেট ফুডৰ ওপৰত আমি নিৰ্ভৰশীল হৈ পৰিছোঁ। মূল কাৰণ সেয়ে ।\nঅসমত “ভোগালী জলপান”ৰ দৰে পৰম্পৰাগত অসমীয়া খাদ্য সামগ্ৰী উপলব্ধ হোৱা আন কোনো অনুষ্ঠান আছে নেকি? কিমান আছে? যদি আছে সেইবোৰৰ ভিতৰত আপোনালোকৰ প্ৰতিযোগী অনুষ্ঠান কোনটো?\nঅজিত শৰ্মা : ভোগালী জলপানৰ দৰে আন অসমীয়া জলপানৰ ব্যৱসায়ী প্ৰতিষ্ঠানবোৰক আমি সদায় সহযোগী বুলিয়েই ভাবো । আশাকৰো তেনে প্ৰতিষ্ঠান অসমৰ চুকে-কোণে ভৰি পৰক।\nএনেকুৱা এটা দিন আহিব বুলি আপুনি আশাবাদী নে যে অসমীয়া শিশু এটাই জলপানত মেগী বা নুডলচ নাখাই সান্দহ এবাতি খাইছে?\nঅজিত শৰ্মা : আহিব , খুব কম সময়তেই আহিব ।\nআপোনাৰ পৰিয়াল বৰ্গৰ পৰা ভোগালীজলপানৰ ক্ষেত্ৰত কেনে সহযোগিতা পাই আহিছে ?\nঅজিত শৰ্মা : প্ৰথম অৱস্থাত মোক মোৰ মায়ে যথেষ্ট সহায় কৰিলে আৰু বৰ্তমান পৰিবাৰে ব্যৱসায়ত সকলো দিশতে সহায় কৰি আহিছে।\nভোগালী জলপানে লাভ কৰা বিভিন্ন বঁটা-বাহন\nআপুনি আংশকা কৰে নেকি যে আমাৰ থলুৱা খাদ্য সম্ভাৰ এদিন নাইকীয়া হৈ মাথো আমদানীকৃত খাদ্যই আমাৰ খাদ্য-অভ্যাসৰ ওপৰত সৰ্ম্পূণ প্ৰভাব বিস্তাৰ কৰিব ?\nঅজিত শৰ্মা : নাই সেইয়া কেতিয়াও হবই নোৱাৰে। যেতিয়ালৈকে এটা জাতিৰ জাতীয়তাবোধ থাকিব তেতিয়ালৈকে তাৰ সংস্কৃতি বা খাদ্য-অভ্যাস শেষ নহয়।\nএই প্ৰকল্পটোক লৈ আপোনাৰ ভবিষ্যত পৰিকল্পনা কি?\nঅজিত শৰ্মা : আমাৰ থলুৱা জলপানক যাতে বিশ্বৰ বজাৰত উন্নত মানদণ্ডৰে আৰু গ্ৰাহকে বিচৰা ধৰণে পৰিৱেশন কৰিব পাৰো , সেইয়াই আমাৰ মুল লক্ষ্য । আমাৰ ভোগালী জলপানৰ শ্লোগান হৈছে “ Healthy solution”. আৰু আমি তাৰ ওপৰতেই কাম কৰিবলৈ লৈছো।\nছয়গাওঁত আৰম্ভ হোৱা ফুড-প্ৰচেচিং পাৰ্কত আমি এখিনি মাটি লৈছো আৰু তাত নতুনকৈ জলপান প্ৰস্তত কৰা কাৰাখানা স্থাপনৰ বাবে যো-জা চলাইছো ।\nআপোনাৰ ব্যক্তিগতভাবে কোনবিধ জলপান প্ৰিয় ?\nঅজিত শৰ্মা : সময়সাপেক্ষে প্ৰতিটো জলপানেই মোৰ প্ৰিয়।\nআমাৰ শেষ প্ৰশ্ন , আপোনাৰ পৰিয়ালৰ বিষয়ে অলপ কব নেকি?\nঅজিত শৰ্মা : মোৰ মা, পৰিবাৰ আৰু দুগৰাকী কন্যা আছে আৰু এজন বৰপুত্ৰ আছে , যাৰ নাম “ভোগালীজলপান” ।\n[সাক্ষাৎকাৰ গ্ৰহণ : ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মা\nসহযোগী : দেৱব্ৰত গগৈ ।\nসাক্ষাৎগ্ৰহণ: ৩১ ডিচেম্বৰ, ২০১৩\nউপস্থাপক Dhrubajyoti sarma সময় 2:56 PM


ফটা প্ৰেম : জ্ঞান বৰদলৈ – ফটাঢোল\nDecember 1, 2019 ফটা প্ৰেম\t3 Comments\nফটা প্ৰেম : জ্ঞান বৰদলৈ\nঅভিনবৰ বাবে বহু আকাংক্ষিত আজিৰ দিনটো৷ আজি দেবলিনাৰ বাৰ্থ ডে৷ দুয়ো প্ৰেমিক প্ৰেমিকাই আজি দিনটো বিশেষ ভাৱে উদযাপন কৰাৰ প্লেন৷ সেই বাবেই চহৰৰ অভিজাত ৰেষ্টুৰেণ্টখনত কালি সন্ধিয়াই গৈ অভিনবে এখন টেবুল বুক কৰি আহিছে আৰু বাৰ্থ ডেৰ বাবে কিবা অলপ স্পিছিয়েল এৰেঞ্জ কৰি আহিছে৷ তাতে আকৌ মুম্বাইত পঢ়ি থকা দেবলীনাৰ পেহীয়েকৰ জীয়েকজনীও তাইৰ লগত অহাৰ কথা, গতিকে প্ৰগেম আৰু স্পিছিয়েল।\nৰাতিপুৱাই ডাঢ়ি, চুলিকেইডাল কাটি আহোঁ বুলি স্কুটাৰখন লৈ অভিনব ঘৰৰ পৰা ওলাই আহিল৷ ঘৰৰ পৰা ওলাই গলিটোৰ সন্মুখ পাওঁতেই কোনোবা এটাই অভি দা, অভি দা বুলি চিঞৰি উঠিল। পাছফালে ঘূৰি চাই দেখে যে সেইটো তাহাঁতৰ ভাড়া ঘৰত থকা পাচলি বেপাৰী হেকাদা৷\nহেকা দাই সি ৰোৱাৰ লগে লগেই আঠ, দহটা মান পাচলি মোনা লৈ তাৰ স্কুটাৰত বহি পৰিল৷ ক’লে দাদা মোক বচাওক, আজি সেউজ নগৰত থকা পুলিচৰ অচি এজনৰ পুতেকৰ অন্নপ্ৰশন। মোৰ পাচলি যোগানৰ অৰ্ডাৰ আছিল, মোৰ চাইকেলখন বেয়া হ’ল। এতিয়া অচি ছাৰে ফোন কৰি ধমকি দিছে যে সোনকালেই পাচলি দিবগৈ লাগে, ৰান্ধনী ৰৈ আছে, নহ’লে মোক জেলত ভৰাব। দাদা মোক বচাওক৷ আপুনিতো জানেই মানুহজনীৰ বেমাৰৰ বাবে মোক পইচাৰ কিমান দৰকাৰ৷\nঅভিনব পৰিল ধৰ্ম সংকতত, দুখীয়া বিপদত পৰা মানুহক সহায় কৰিব লাগে বুলি সৰুৰে পৰা শিকি আহিছে৷ গতিকে সি ক’লে,\n: হেকা দা ঠিক আছে বাৰু মই কিন্তু আপোনাক নমাই থৈয়ে গুচি আহিম মোৰ কাম আছে।\nহেকাদায়ো হ’ব ব’লা ব’লা বুলি কৈ আৰু তিনিটা মান মোনা স্কুটাৰখনৰ কেউফালে বান্ধি দিলে৷ হেকা দাই গোটেই ৰাস্তাটো সি তেওঁৰ বাবে ভগৱান, সি কিমান দয়ালু, তাৰ ভবিষ্যত কিমান ভাল হ’ব আদি কৈ তাক ভুৰি ভুৰি আশীৰ্বাদ দি আহিছে৷ সিহঁত সেউজ নগৰৰ গলিটোত সোমাওঁতেই এজন বয়সস্থ মানুহে হেকাদাক দেখি চিঞৰি উঠিল।\n: এই হেকা, হেকা, ৰ চোন ৰ। তই ক’ত যাৱ? আজি চাইকেল এৰি স্কুটাৰত পাচলি লৈ আহিলি যে? মোক কমকৈ পাচলি কেইটামান দি যাচোন।\nহেকাদাই তাক ক’লে সেইজন তেওঁৰ বৰ পুৰণি কাষ্টমাৰ, গতিকে বেলেগ বেপাৰীৰ পৰা পাচলি ল’লে তাৰ কাষ্টমাৰ ভাগিব। এনেও পাচলি বেছিকৈ আছে যেতিয়া কেইটামান তেখেতক বিক্ৰী কৰিয়েই যাওঁ৷ মানুহজনীৰ বাবে পইচাৰ কিমান দৰকাৰ তুমি জানাই নহয় বুলি ব্লেকমেইল কৰি তাক ৰ’বলৈ ক’লে। অগত্যা উপায় নাপাই সিও ৰৈ দিলে৷ স্কুটাৰৰ পৰা নামিয়েই হেকাদাই দগা পাল্লা উলিয়াই পাচলিৰ দৰ দাম কৰাত লাগি গ’ল। বুঢ়াই বেছি দাম হৈছে বুলি কমাই ল’বলৈ জোৰ কৰিছে, হেকাই নিদিয়ে৷ বহুত সময় এনেদৰে দৰ দামত লাগি থকা দেখি অভিনব অতিস্থ হৈ বুঢ়াক উদ্দেশ্যি ক’লে। আপুনি কি দহ, বিছ টকাৰ কাৰণে কেৰজেৰ কৰি আছেহে, এনেই টাইম ওৱেইষ্ট কৰি আছে৷ গেটৰ সন্মুখতে পাচলি পাইছে তাতো বাৰগেইনিং মেণ্টেলিটি।\nতাৰ মুখত ইংৰাজী শুনি বুঢ়াৰ মেজাজ গৰম হৈ গ’ল৷ ভিতৰলৈ চাই চিঞৰি উঠিল, ঐ সোনপোনা সোনকালে ওলাই আহচোন পাচলি বেপাৰীয়ে মোক ইংৰাজীত গালি পাৰিছে৷ লগে লগেই ভিতৰৰ পৰা হৃষ্ট পুষ্ট, জিম কৰি বডি বনাই থোৱা সোনপোনা ওলাই আহিয়েই অৰ্ধ ইংৰাজী অৰ্ধ অসমীয়াত তাৰ আৰু হেকাদাৰ লগত তৰ্কাতৰ্কি কৰিবলৈ ধৰিলে। অভিনবৰো খং উঠিল, সিওঁ যি তি গালি পাৰিবলৈ ল’লে৷ পৰিবেশটো হুলস্থূলীয়া হৈ পৰিল। হেকা দাই দুয়োটাকে বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। এপাকত সোনপোনাক বুজাবলৈ যাওঁতে কথাৰ লাচতে দগা পাল্লাযোৰ অভিনবৰ হাততে দি দিলে৷ ঠিক সেই সময়তে বুঢ়াৰ পৰিবাৰ ভিতৰৰপৰা ওলাই আহিল পিছে পিছে দুজনী ছোৱালী। বুঢ়ীয়ে ভিতৰৰ পৰাই বেপাৰীক গালি পাৰি আহিছে। ছোৱালী দুজনী দেখি অভিনবৰ মূৰত সৰগ ভাগি পৰিল। কাৰণ তাৰে এজনী দেবলীনা৷ হাতত দগা, পাল্লা স্কুটাৰৰ চাৰিওফালে পাচলিৰ মোনা, মোনাৰ পৰা জাতিলাও, লাইশাক আদিয়ে মূৰ উলিয়াই থকা অভিনবক পাচলি বেপাৰীৰ ৰূপত দেখিয়েই তাই কান্দি উঠিল। তাই কন্দা দেখি পৰিস্থিতি আৰু বেলেগ ফালে ধাল খালে।\nতাই কান্দি কান্দি কৈ উঠিল,\n: পাচলি বেপাৰ কৰিছ মোৰ পেহাক গালি পাৰিছ, কাজিয়া কৰিছ, আজি মই পেহাৰ ঘৰত থাকিবলৈ আহিলোঁ কাৰণেহে তোৰ স্বৰূপটো দেখিলোঁ। ছোৱালীৰ মন ভুলাবলৈ কোম্পানীৰ একজিকিউটিভ বুলি কৱ, লাজ নালাগে তোৰ, মিছা কথা কৈ প্ৰেম কৰিবলৈ। আজিৰ পৰা তোৰ লগত মোৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই। সোন দাদা ইয়াক ভালকৈ পিটা, ই মহা মিছলীয়া, ধূৰ্ত পাচলি বেপাৰী হয়৷\nলগে লগেই হেকাদাৰ পলায়ন। সোনপোনা দাদাৰ বলিষ্ঠ হাতৰ পৰশত অভিনবৰ দেহত ফুল বাচ খালে৷ সি একো কথাই ক’বলৈ নাপালে৷ একমাত্ৰ হেকাদাৰ কাৰণেই ওপৰৰ পাৰিৰ দাঁত এটা হেৰুৱাই দেবলিনাৰ পেহাকৰ ঘৰৰ সন্মুখতেই তাৰ প্ৰেমৰ যৱনিকা পৰিল৷\n« আৱৰ্জনাত জীৱিকাৰ সন্ধান : ডা° পার্থসাৰথি ভূঞা\nধেই বৰ বেয়া লাগিল দেই৷ হেকা দাই সব শেষ কৰি দিলে৷ বাকী লেখাটো বৈদ্য জমনি৷\nৰাম ৰাম! তামাম কাৰবাৰচোন! বৰ ভাল লাগিল৷


ভেণ্ডিৰ বহুমুখী গুণাৱলী : — Vikaspedia\nকি কি উপাদান ভেণ্ডিত থাকে?\nলোক বিশ্বাসমতে ভেণ্ডিৰ ঔষধীয় প্ৰয়োগ -\nভেণ্ডি কাৰ বাবে অহিতকাৰী?\nআপোনালোকৰ বহুতৰে প্ৰিয় খাদ্য ভেণ্ডিৰ বিষয়ে কিমান কথা আপুনি জানে বাৰু? সদায় দেখি থকা ভেণ্ডিৰ বৰণ সেউজীয়াৰ উপৰি ৰঙচুৱাও হ’ব পাৰে বুলি আপুনি জানেনে?\nভেণ্ডি ডায়েবেটিছ উপকাৰী বুলি হয়তো আপুনি শুনিছে। কিন্তু ভেণ্ডিৰ আৰু কি কি ঔষধি মাহাত্ম্য আছে জানেনে? ভেণ্ডিৰ কেতিয়াবা আচাৰ বা ছুপ বনাই খাইছেনে?\nভেণ্ডিৰ বৈজ্ঞানিক নাম হ’ল- Abelmoschus Esculentus Moench/Hibiscus Esculentis Linn.\nবুৰঞ্জীত ভেণ্ডিৰ বিষয়ে পোৱা তথ্য: আজিকালি বিশ্বৰ প্ৰায়বোৰ ঠাইতেই উৎপাদন হোৱা ভেণ্ডিৰ প্ৰাথমিক উৎপত্তিস্থল সম্বন্ধে ঐকমত্য পোৱা নাযায়। কোনোৰ মতে দক্ষিণ আফ্ৰিকা, ইথিঅ’পিয়া, কোনোৰ মতে দক্ষিণ এছিয়া। আকৌ ১২১৬ চনত স্পেইনৰ পৰিব্ৰাজকে ইজিপ্ত আৰু ভুমধ্য সাগৰৰ পাৰৰ লোকসকলে ভেণ্ডিৰ খেতি কৰিছিল বুলি লিপিবদ্ধ কৰি থৈ গৈছে। ব্ৰাজিল, ৱেষ্টইণ্ডিজ, মেক্সিকো , আমেৰিকাৰ উত্তৰ অঞ্চললৈ কিছু পলমকৈ ভেণ্ডিৰ সঁচ যায়।\n১০০ গ্ৰাম ভেণ্ডিত থাকে- শক্তি ৩০ কেলৰি, ডায়েটেৰী ফাইবাৰ ৩ গ্ৰাম, কাৰ্বোহাইড্ৰেট ৭ গ্ৰাম, প্ৰটিন ২ গ্ৰাম, ফেট ১০০ মিলিগ্ৰাম। পটাছিয়াম থাকে ২৯৯ মিলিগ্ৰাম, ছ’ডিয়াম ৭ মিলিগ্ৰাম, মেগনেছিয়াম ৫৭ মিলিগ্ৰাম, কেলচিয়াম ৮১ মিলিগ্ৰাম, ভিটামিন- কে ৫৩ মিলিগ্ৰাম, ভিটামিন চি ২১ মিলিগ্ৰাম। আন আন তত্ত্বসমুহ হ’ল-আইৰন, জিংক, মেংগানিজ, ফছফৰাছ, ভিটামিন-বি-৬, ভিটামিন-বি ১২, ভিটামিন এ, ভিটামিন-ডি আৰু ভিটামিন –ই। ইয়াত থকা এণ্টিঅক্সিডেণ্টসমুহ হ’ল-Quercetin, Catechin, Epicatechin, Procyanidin আৰু Rutin। ঘুলনশীল আৰু অঘুলনশীল (Insoluble) দুয়ো প্ৰকাৰৰ ডায়েটেৰী ফাইবাৰ ভেণ্ডিত থাকে। খাদ্য বিশেষজ্ঞসকলে সেয়ে ভেণ্ডিক পাক প্ৰণালীৰ বাবে অত্যন্ত লাগতিয়াল বুলি গণ্য কৰে। ভেণ্ডি কাটিলে বা কাটি পানীত অলপ সময় ডুবাই থ’লে ইয়াৰ পৰা আঠাৰ দৰে বিজলুৱা পিছল পানী (Mucilage) নিৰ্গত হয়। এই মিউচিলেজৰ বাবে পাক প্ৰণালী পিছলুৱা (Lubricated) হৈ থাকে, যাৰ ফলত মল নিষ্কাশন সহজ হয়।\nপ্ৰাচীন কালৰ পৰা নানান দেশত লোক বিশ্বাসমতে বিভিন্ন ৰোগৰ ক্ষেত্ৰত ভেণ্ডিক চিকিৎসাত ব্যৱহাৰ কৰি অহা হৈছে। তাৰে কিয়দাংশ তলত উল্লেখ কৰিলোঁ-\n*ভাৰতবৰ্ষত হিন্দুসকলে এই সুগন্ধিযুক্ত ফলক শৰীৰ শীতল কৰা, পেটৰ বায়ু আঁতৰ কৰা আৰু শক্তিবৰ্ধক টনিক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে।\n*ভিয়েটনামৰ আন্নান অঞ্চলত, দক্ষিণ আমেৰিকাৰ গুৱেনা আৰু কেৰিবিয়ান সাগৰৰ এণ্টিলিচ দ্বীপপুঞ্জত ভেণ্ডিক এণ্টিস্পাচম’ডিক্ আৰু শক্তিপ্ৰদ দ্ৰব্য বুলি গণ্য কৰা হয়।\n*শ্বাস প্ৰণালীৰ ইনফ্লমেচন কমোৱাৰ ক্ষেত্ৰত ভেণ্ডিৰ ভুমিকাৰ হেতু ইয়াক ব্ৰ্ংকাইটিছ, ডিঙিৰ বিষ, কাহ আদিত দেশে দেশে প্ৰাচীন কালৰ পৰা ব্যৱহাৰ কৰা হৈ আহিছে।\n*পাত আৰু ভেণ্ডি উতলাই শীতল কৰা ঘোল ব্যৱহৃত হৈ আহিছে জ্বৰ, বাত বিষ, ভেৰিক’জ ভেইন, প্ৰস্ৰাৱৰ সংক্ৰমণত।\n*গনোৰিয়া, ছিফিলিছ আদি যৌন ব্যাধিৰ চিকিৎসাত প্ৰয়োগ কৰি অহা হৈছে।\n*পাত আৰু সিদ্ধ কৰা গুটি মাংসপেশীৰ সংকোচন কমাবলৈ ব্যৱহৃত হয়।\n*শিপা আৰু পাতৰ ৰস ঘাঁত প্ৰলেপ দি চিকিৎসা কৰা হয়।\n*ভেণ্ডিৰ ৰস ডায়েৰীয়া, পেটৰ বিষ আৰু শৌচ কচাৰ চিকিৎসাত ব্যৱহৃত হৈ আহিছে।\n*ছালৰ ৰোগ আৰু খজুৱতিত ভেণ্ডিৰ গুটি পিচি গাখীৰৰ সৈতে মিহলাই প্ৰয়োগ কৰি অহা হৈছে।\n*বহুমুত্ৰৰ উপশম ঘটাবলৈ ভেণ্ডিৰ প্ৰয়োগ প্ৰাচীনকালৰ পৰা কৰি অহা হৈছে।\n*প্ৰস্ৰাৱৰ সৈতে ‘ধাতু’ নিৰ্গত হোৱা ৰোগত কুমলীয়া ভেণ্ডি আৰু ভেণ্ডিৰ গুটি সেৱন কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হয়।\n*শালমন, ঘামচিৰ চিকিৎসাত ভেণ্ডিৰ প্ৰয়োগ কৰি অহা হৈছে।\n২০১১ চনৰ (Journal of Pharmacy $ Bioallied Sciences) ত প্ৰকাশিত তথ্য মতে ভেণ্ডিয়ে ডায়েবেটিছ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে আৰু তেজৰ অপকাৰী কলেষ্টেৰল হ্ৰাস কৰে। ভেণ্ডিৰ গ্লাইচেমিক ইনডেক্স কম। সেইবাবেও ডায়েবেটিছ ৰোগীৰ বাবে ই নিৰাপদ খাদ্য। (দৈনিক দুটা ভেণ্ডি ডোখৰ ডোখৰ কৰি এটা আইনাৰ গিলাচৰ পানীত ৰাতিটো ডুবাই ৰাখক। গিলাচটো ঢাকি থ’ব। পুৱা চেকি লোৱা পানীখিনি খালি পেটত খাব। এনে কৰিলে দুসপ্তাহৰ পৰা সুফল লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিব। ভেণ্ডিত থকা ফাইবাৰ আৰু মিউচিলেজৰ বাবে পাক প্ৰণালীৰ পৰা কাৰ্বোহাইড্ৰেটৰ শোষণ ধীৰ গতিৰে হয়।\n*ভেণ্ডিয়ে পাকস্থলীত হেলিকবেক্টৰ পাইলৰি বেক্টেৰিয়াক ক্ৰিয়া কৰাত বাধা প্ৰদান কৰে আৰু এইদৰে গেষ্ট্ৰাইটিছ ৰোধ কৰে।\n*ভেণ্ডিয়ে কিডনীক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে। (Jiltin Medical Journel 2005)।\n*ভেণ্ডিয়ে ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা অৰ্থাৎ ইমিউনিটী বঢ়ায়।\n*গৰ্ভৱতী মহিলাৰ সন্তানৰ জন্মগত বিসংগতি (যেনে স্পাইনা বাইফিডা) ফলিক এচিডে ৰোধ কৰে।\n*গৰ্ভৱতী মহিলাৰ শৌচ খোলোচা কৰিবৰ বাবে ভেণ্ডি হ’ল নিৰাপদ খাদ্য।\n*ভেণ্ডিৰ এণ্টিঅক্সিডেণ্টসমুহে হৃদৰোগৰ পৰা সুৰক্ষা দিয়ে। ভেণ্ডিয়ে অপকাৰী কলেষ্টেৰল কমাই শৰীৰক ষ্ট্ৰ’কৰ পৰা সুৰক্ষা দিয়ে।\n*ভেণ্ডিয়ে হজম শক্তি বঢ়ায়।\n*ভেণ্ডিয়ে দৃষ্টিশক্তি বঢ়ায়।\n*ভেণ্ডিয়ে উফি আঁতৰায়। চুলিৰ ৰং উজ্জ্বল কৰে।\n*ভেণ্ডিত থকা ভিটামিন-চিয়ে ছালৰ উজ্জ্বলতা বঢ়ায়।\n*ছাল আৰু চুলিৰ শুষ্কতা আঁতৰায়। ছানবাৰ্নত সুৰক্ষা দিয়ে।\n*ভেণ্ডি হাঁপানী ৰোগ কম কৰাত সহায়ক।\n*ভিটামিন-কেৰ উপস্থিতিয়ে হাড় শক্তিশালী কৰে আৰু তেজ গোট মৰা ক্ৰিয়া নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখে।\n*কল’নৰ কৰ্কট ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰে।\n*নিয়মীয়াকৈ ভেণ্ডি খালে মেদবহুলতা হ্ৰাস হয়।\n*এনিমিয়া ৰোধ কৰা কেইবাবিধো তত্ত্ব ভেণ্ডিত থাকে।\n*লিউকোৰিয়াৰ ঘৰুৱা চিকিৎসাত ভেণ্ডি ডোখৰ ডোখৰকৈ কাটি ভালদৰে সিজাই মৌজোল মিহলাই খাবৰ পৰামৰ্শ দিয়া হয়।\nমোখনিত এটি সৰু কথা ভেণ্ডিৰ সৰ্বোচ্চ গুণ পাবলৈ হ’লে ৰন্ধন যিমানে কমকৈ কৰে সিমানে ভাল।\nভেণ্ডি এবিধ নিৰাপদ পাচলি- শিশু আৰু গৰ্ভৱতী মহিলায়ো নিৰ্ভয়ে খাব পাৰে। থাইৰয়ডৰ অসুখত ভোগা ৰোগীয়ে পৰিহাৰ কৰা ভাল। ২০০৯ চনত প্ৰকাশিত ‘Journal of Phytology’ ৰ এটি প্ৰবন্ধত উল্লেখ কৰিছে যে প্ৰয়োগশালত মতা এন্দুৰৰ উৰ্বৰতা ভেণ্ডিয়ে সামান্য হ্ৰাস কৰা দেখা গৈছে।\nলেখক: ডা: ভুপেন শইকীয়া (নিয়মীয়া বাৰ্তা )


বিত শগুণ- দিগন্ত বৰুৱা – ফটাঢোল\nSeptember 1, 2017 গল্প\t8 Comments\nবিত শগুণ- দিগন্ত বৰুৱা\n“হোঁ, খা।” কাঁহৰ বাটিটোত অনা ফিকা চাহবাটি কাঠৰ সৰু টেবুলখনত থৈ মা ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল। কালি দোকানৰপৰা কেইবা পেকেটো বিস্কুট অনাইছিলো।\nআটকত লাগে। ভিতৰুৱা গাওঁ। হঠাৎ আলহী-দুলহী আহিলে চাহকাপৰ লগত নাকটো বচাবলৈ বিস্কুট দুখনমান লাগে। প্লেটত থকা গুৰ দুডোখৰৰ এডোখৰ লৈ কামোৰ এটা মাৰোতেই ভিতৰৰ পৰা পুনৰ মাৰ মাত ভাহি আহিল।\n-“পুখুৰীৰ পাৰৰ ডাঁৰদালতে ধুতি-গামোচা থৈ আহিছোঁ। সোনকালে গৈ গাটো তিয়াই আহিবি।”\nবাকী থকা চাহখিনি একে শোহাই শেষ কৰি বাটিটো লৈ পাছ চোতালত থকা বাচন ধোৱা ঠাই পালোগৈ। বাচন ধুবলৈ বুলি আনি থোৱা পানী বাল্টিৰ পৰা মগটোৰে পানী অলপ লৈ বাটিটো আওখালি পানীচাংখনতে থৈ লাহে লাহে পাছফালৰ পুখুৰীৰ পাৰ পালোগৈ।\nকেইবাবছৰৰো মূৰত বহুদিন থকাকৈ আহিছোঁ গাঁৱৰ ঘৰখনলৈ। এমাহ ছুটিলৈ মাৰ অসুখ দেখুৱাবলৈ আহিছোঁ। ভাল ডাক্তৰক দেখুৱাব লাগিব। গাঁৱৰ ডাক্তৰৰ দৰৱে আৰু কাম নিদিয়া হৈছে। এইবাৰ মেডিকেল কলেজতে দেখুৱাব লাগিব। সেইবোৰ গুণা-গঁথা কৰিয়েই এইবাৰ দীঘলীয়া ছুটি লৈছোঁ। আগে-পিছেও আহোঁ, দুই-তিনিদিন থাকি গুচি যাওঁ। কোম্পানীত চাকৰি কৰোঁ। যেতিয়াই তেতিয়াই ছুটি নেপাওঁ। আজি চাৰিদিন হ’ল অহা, কিন্তু পেনপেনকৈ আৰম্ভ হোৱা বৰষুণজাকে গাঁৱৰ ৰাস্তা পিলপিলিয়া বোকা কৰি পেলাইছে। ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ নিবলৈ গাড়ী এখনক কৈ থৈছো যদিও ৰাস্তা নুশুকুৱালৈকে গাড়ী সুমুওৱাৰ সাধ্য নাই।\nপুখুৰীটোৰ দলংখনৰ মাজডোখৰ খুব প্ৰিয় মোৰ। যেতিয়াই ঘৰলৈ আহোঁ তেতিয়াই ইয়াতে বহি মোৰ মনৰ সৈতে কথা পাতো মই। আচলতে কথা ঠিক নহয়, ইয়াতেই বহি মই মোৰ অতীতক বিচাৰি ফুৰো। কেতিয়াবা পাওঁ, কেতিয়াবা নাপাওঁ। সৰহভাগ স্মৃতিয়েই গৈ গৈ এটা বিৰাট শূণ্যত অৱস্থান কৰি ৰৈ যায়গৈ।\nঠিক মোৰ প্ৰাত্যাহিক জীৱনধাৰাৰ দৰেই !\nপুৱাই আহি মূৰটো গৰম কৰি থৈ গ’লহি বলোৰামে।\nহয়, বলোৰাম বৰা ! বয়সত মোতকৈ প্ৰায় দহ বছৰ ডাঙৰ হ’ব।\nআজি গাঁৱৰ নামঘৰত বৰসবাহ। পূৰ্বৰ দৰেই জেঠ মাহত ভাওনা-বৰসবাহ হয় যদিও এইবাৰ অকল বৰসবাহহে হ’ব বোলে। আজিকালি ল’ৰাবোৰে ভাওনা কৰিবলৈ মন নকৰে হেনো। সেইবিলাক কথাৰ মহলা মাৰিয়েই মাৰ পৰা চাহ এবাটি সৰকাই কোনো পাতনি নেমেলাকৈ মোৰ ফালে চাই হঠাৎ কৈ উঠিল বলোৰামে,\n-“টকা তিনিশ দিয়া।”\n-“যোৱা সাতাইশ বছৰে বৰসবাহৰ বাবে কোনোদিন চান্দা নিবিচাৰি হঠাৎ আজি মই অহা গম পাই দৌৰি আহিল যে?”\nসকলো জানি বুজিও কৈ উঠিলো মই।\n-“সেইবোৰ পুৰণা কথা বাদ দিয়া। মুঠতে টকা তিনিশ চান্দা হিচাবে দিয়া আৰু বৰসবাহলৈ ব’লা।”\nবহি থকা চকীখনতে অলপ ইফাল-সিফাল কৰি ভালকৈ আঁউজি লৈ বলোৰামে কৈ উঠিল।\n-“কিন্তু আপোনালোকেইটো কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ আমাক এঘৰীয়া কৰি ৰাখিছিল। এতিয়া মই কোনো গুৱা-পাণ আগ নবঢ়োৱাকৈ হঠাৎ আমাৰ ওপৰত থকা নিষেধাজ্ঞাবোৰ কেনেকৈ নোহোৱা হৈ গ’ল? আপুনি আমাৰ ঘৰলৈ চান্দা বিচাৰি অহাটো ৰাজহুৱা সিদ্ধান্ত নে ব্যক্তিগত সিদ্ধান্ত? যদি এইটো আপোনাৰ ব্যক্তিগত সিদ্ধান্ত তেন্তে নামঘৰ গৈ পোৱাৰ পাছত ৰাইজে আপত্তি কৰিলে মই পুনৰবাৰ অপমানিত নহ’ম নে আৰু যদি এইটো ৰাজহুৱা সিদ্ধান্তই আছিল তেন্তে আজি নামঘৰত কল-কুঁহিয়াৰ কাটি থকাৰ সময়ত মোৰ পৰা চান্দা নিবলৈ অহা বা মোক মাতিবলৈ অহাৰ কিবা অৰ্থ আছেনে? মই দিবলগীয়া চান্দাৰ পইচাখিনি বৰসবাহত ব্যৱহাৰেই নহ’ব দেখোন? মই অহা চাৰিদিন হ’ল। কালিলৈকেতো কোনোবা এজন আহিব পাৰিলে হয়। নাহিল কিয়?”\n-“সেইবোৰ বাদ দিয়া। নামঘৰত মই যি কওঁ সেইটোৱেই হ’ব। মোৰ ওপৰত মাত মাতোতা কোনো নাই। অযথা তৰ্ক কৰি নাথাকিবা। মাৰাই বৰ আশা কৰি আছে বৰসবাহটোকলৈ। তুমিটো ঘৰত নাথাকায়। কালিলৈ তুমি ঘৰত নথকা অৱস্থাত মাৰাৰ কিবা এটা হ’লে কোনে চাব? এনেও তেখেতৰ বেমাৰ-আজাৰ হৈয়েই থাকে। ৰাইজখনৰ লগ নেলাগিব জানো? তোমাৰ জিদ্ এৰা। পইচা দিয়া আৰু নামঘৰৰ বৰসবাহলৈ ব’লা।”\nকিছু অপ্ৰস্তুত হ’লেও মোৰ পৰা এনেকুৱা প্ৰশ্নৰ সন্মুখীন হ’বৰ বাবে যেন একপ্ৰকাৰ প্ৰস্তুত হৈয়েই আহিছিল বলোৰাম!\nদলংখনত বহাৰ লগে লগে এটা এটাকৈ পুৰণি কথাবোৰে ভুমুকি মাৰি গ’লহি মোৰ মানসপটত।\nএই বলোৰাম বৰা আৰু টিকেন শৰ্মা। গাওঁখনত মই আটাইতকৈ ঘৃণা কৰা মানুহ দুটাই হ’ল ইহঁত দুটা। এসময়ত দুয়োটা নলে-গলে লগা বন্ধু আছিল। এতিয়া ইহঁতৰ বন্ধুত্বত ফাঁট মেলিছে!\nআমি তেতিয়া পঞ্চম মানত। দেউতা জীয়াই আছিল। হয়তো চনটো আছিল 1982 । আমাৰ ঘৰৰ একেবাৰে সন্মুখত গাঁৱৰ ৰাজহুৱা নামঘৰটো। নামঘৰত কিবা মাহ-প্ৰসাদ ওলালেই দেউতাৰ লগত সাউৎকৈ নামঘৰ ওলাওঁগৈ।\nসেইদিনাও কাৰোবাৰ শৰাই আছিল নামঘৰত। হয়, ঠিক মনত আছে মোৰ। বহাগ মাহৰ শেষৰ ফালেই হ’ব। সেইদিনাই ৰাইজৰ মাজত জেঠত হ’বলগীয়া সবাহ-ভাওনাৰ আলোচনাও চলিল। ৰাইজে মিলি সিদ্ধান্ত ল’লে, সেইবাৰ বলোৰাম আৰু টিকেনৰ দেউতাকে আগন্তুক সবাহ-ভাওনাৰ বাবে পছকিসকলৰ পৰা চান্দা উঠাব নেলাগে। কিবা হেনো হিচাবৰ খেলিমেলি হয়। আনে উঠাব। এই বিষয়ত আটাইতকৈ সৰৱ আছিল মোৰ দেউতা। দেউতাৰ কথাত ৰাইজ একমত হৈছিল। এই সামান্য কথাটোতেই অপমানিত বোধ কৰি দুয়োজনে নামঘৰতে কিছু লম্ফ-জম্ফ কৰি ওলাই গৈছিল। বৰসবাহৰ দিনাহে গম পাইছিলো তেওঁলোকে হেনো খেল বেলেগ কৰিছে। গাওঁখনত দুটা খেল হ’ল। বেলেগে বেলেগে বৰসবাহ পতা হ’ল!\nতাৰ পাছৰ বছৰেই জুয়ে পোৰা তিৰাশী। চাৰিওফালে বিদেশী খেদা আন্দোলনৰ জুয়ে দপদপকৈ দহি আনিছে। ছাত্ৰ সংগঠনৰ আমাৰ আঞ্চলিক সমিতিখনো পুনৰ গঠন কৰা হৈছে। চাৰিবাৰকৈ মেট্ৰিক দি পাছ কৰিব নোৱাৰা বলোৰাম সভাপতি আৰু একে পথৰ পথিক টিকেন সম্পাদক !\nসেই সময়তে অসমৰ চুকে-কোণে ধুম উঠিল আন্দোলনত সক্ৰিয়ভাৱে সহযোগ নকৰা সকলক ৰাইজৰ কাঠগড়াত উঠাই জৱাবদিহি কৰোৱাৰ আৰু এই কাৰ্য্যৰ নেতৃত্ব দিলে সেই সময়ত সমাজৰ সৰ্বস্তৰতে উঠিৰজা-বহিৰজা হৈ পৰা বলো-টিকেনহঁতৰ দৰে তথাকথিত ছাত্ৰ নেতাসকলে।\nসফলো হ’ল! নামঘৰৰ চোতালত ৰাইজমেল পাতি মনৰ মাজত গোপনে পুহি ৰখা পিতৃ-অপমানৰ(?) পোটক তোলা হ’ল!\nআমাৰ দেউতাৰ লগতে আৰু দুঘৰক এঘৰীয়া কৰা হ’ল। ৰাইজৰ লগত জুই-পানী সঞ্চাৰ। কোনেও আমাক মাতিব নোৱাৰিব, কোনেও সহায় কৰিব নোৱাৰিব!\nদেউতা বেংকৰ চাকৰিয়াল আছিল। ট্ৰেড্ ইউনিয়ন কৰিছিল। দোষ সেইটোৱেই। ট্ৰেড্ ইউনিয়নবোৰ হেনো কমিউনিষ্ট সকলৰ পোষ্য পুত্ৰ!\nবাকী দুঘৰ আকৌ আন্দোলন বিৰোধিতা কৰা ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজনৈতিক দলটোৰ নীৰৱ কৰ্মী আছিল হেনো, যিটো দলে তিৰাশীৰ অবৈধ নিৰ্বাচনত প্ৰাৰ্থী থিয় কৰাই ৰাইজক ভোটাধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল।\nসময় বাগৰি গ’ল। আমাৰ ওপৰত থকা নিষেধাজ্ঞাবোৰ লাহে লাহে নাইকিয়া হ’ল। দেউতাও ঢুকাল।\nকেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ আৰু আন্দোলনকাৰীসকলৰ মাজত চুক্তি স্বাক্ষৰিত হ’ল। নতুন চৰকাৰ হ’ল। গাঁৱত খেল-মেল নাইকিয়া হ’ল। সকলোৱে সকলোৰে লগত খাব পৰা হ’ল। কিন্তু মানুহৰ মনবোৰহে সলনি নহ’ল। বলোৰামহঁতেও পঢ়াৰ ইতি পেলাই চৰকাৰ গঠন কৰা দলটোৰ পালিনেতা হৈ ৰ’ল।\nআকৌ কেণা লাগিল। চনটো আছিল 1988। মই সেইবাৰ মেট্ৰিক দিছোঁ। গাঁৱৰ নামঘৰত বৰসবাহ-ভাওনা হৈ গৈছেহে এথোন। আহাৰৰ চাৰি তাৰিখে চেনাইৰ বিয়া। চেনাই অকণ দাইটিৰ ডাঙৰ ল’ৰা। ভাল ভাও কৰে। সেইবাৰ ভাওনাত কৰ্ণৰ ভাও লৈছিল। অকণ দাইটি হ’ল সেইজন মানুহ যিজন মানুহক মোৰ দেউতাৰ সৈতে এসময়ত এঘৰীয়া কৰা হৈছিল সেই ৰাজনৈতিক দলৰ সৈতে জড়িত থকাৰ অপৰাধত, যিটো ৰাজনৈতিক দলে তিৰাশীৰ অবৈধ নিৰ্বাচনত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰে পুতেকৰ বিয়া।\nবিয়ালৈ বলোৰাম, টিকেনহঁতকে ধৰি আৰু চাৰি ঘৰলৈ নিমন্ত্ৰণ নাহিল। বিয়াৰ দুদিনৰ আগত আকৌ নামঘৰৰ চোতালত ৰাইজমেল বহিল। নেতৃত্বত বলোৰাম- টিকেনহঁতেই। সিদ্ধান্ত হ’ল যিসকল বিয়ালৈ যাব তেওঁলোকক এঘৰীয়া কৰা হ’ব। অকণ দাইটিৰ অপৰাধ এটাই। তিৰাশীত এঘৰীয়া কৰাৰ পাছত হেনো তেওঁ ৰাইজৰ ওচৰত আঁঠু লৈ গুৱা-পাণ আগ নবঢ়ালে!\nকিন্তু গোটেই ৰাইজখনৰ মাজৰ কোনো এজনে সিহঁতক সুধিবলৈ সাহস গোটাব নোৱাৰিলে যে যদি তেওঁলোক ৰাইজখনৰ পৰা এঘৰীয়া হৈয়েই আছে তেন্তে ভাওনা-বৰসবাহত অংশ লৈ আছে কেনেকৈ? ভাওনাত অভিনয় কৰিবলৈ সুযোগ পাইছে কেনেকৈ ?\nসকলোবোৰেই একো একোটা সুবিধাবাদী চৰিত্ৰ!\nপ্ৰত্যেকেই চৰকাৰৰ ঘৰৰ পৰা কিবা এটা পোৱাৰ আশাত বন্দী জীৱ!\nবলো-টিকেন চৰকাৰৰ ঘৰৰ স্থানীয় নেতা। সিহঁতৰ মতৰ বিৰুদ্ধে গৈ চৰকাৰৰ ঘৰৰ পৰা পাবলগীয়া যিকোনো সুবিধা হাতছাড়া হোৱাটো নিবিচাৰে কোনেও। আৰু সেয়ে হ’ল। বিয়ালৈ নগ’ল কোনো!\nপ্ৰবীনদা আমাৰ সম্পৰ্কীয় খুড়া। বলোহঁতৰ লগত একেলগেই পঢ়িছিল হাইস্কুলত। ভালধৰণেই মেট্ৰিক পাছ কৰি চহৰৰ নামজ্বলা কলেজ এখনত নাম লিখোৱাইছিল। চাৰ্টাৰ্ড্ একাউণ্টেণ্ট হোৱাৰ মন। আন্দোলনৰ বতাহে তাকো কোবাই গ’ল। কাণে কাণ মাৰি বি.কম পাছ কৰি চাকৰিৰ ইন্টাৰভিউ দি দি ভাগৰি পৰিল সি। ঘৰত বিয়া পাতিবৰ বাবে হেঁচা আহিল মাক-বাপেকৰ পৰা। ভায়েক দুটাই নিজে ছোৱালী ঠিক কৰি পেলাইছে ইতিমধ্যে। মাত্ৰ তাৰ বাবে বাট চাই আছে সকলোৱে।\nতাৰ যে একো সংস্থাপন নাই! কোনে দিব ছোৱালী তালৈ? সিদ্ধান্ত ল’লে সি। এখন গেলামালৰ দোকান খুলিব। খুলিলেও সি। এবছৰৰ পাছত বিয়াও পাতিলে।\nবিয়া হ’ল, দোকান গ’ল!\nপ্ৰবীন খুড়াৰ দোকানৰ পৰাই চেনাইৰ বিয়াৰ প্ৰায়বোৰ বস্তু অনা হ’ল। অকণ দাইটিৰ নেৰানেপেৰা অনুৰোধত প্ৰবীন খুড়া ৰাতি বিয়ালৈ গ’ল।\nআহাৰৰ ঠিক শেষৰফালে গাঁৱৰে অজিতৰ লগুণ দিয়নি। অকণ দাইটি আৰু প্ৰবীন খুড়াহঁতৰ বাদে সকলোকে নিমন্ত্ৰণ দিয়া হ’ল। লগুণ দিয়নিৰ দুদিনৰ আগত ৰাতিলৈ প্ৰবীন খুড়াহঁতে নামঘৰত শৰাই আগবঢ়ালে। অকণ দাইটি আহিল। আমাৰ বংশৰ আৰু তিনিঘৰ আহিল। মাৰ কেটকেটনিত ময়ো গ’লো। পাছদিনা মই ঘৰত নথকা অৱস্থাত অজিতৰ দেউতাকে মাক কৈ গ’লহি লগুণ দিয়নিলৈ নেযাবৰ বাবে।\nগাঁৱত পুনৰ এবাৰ নতুন এটা খেলৰ জন্ম হ’ল!\nবছৰ বাগৰিল। ময়ো চহৰলৈ গুচি আহিলো। কলেজত পঢ়িলো। ইঞ্জিনীয়াৰিং কৰিলো। প্ৰথমতে এৰাব নোৱাৰা দুই এঘৰে, পাছলৈ সকলোৱে বিয়া সবাহবোৰলৈ মতা হ’ল। ভালপোৱা সকলৰ ঘৰলৈ যোৱাও হ’ল।\nকিন্তু নামঘৰৰ পছা-চান্দা হ’লে নিবলৈ নাহিল কোনো!\nগাওঁখন সলনি হ’ল। বলোৰাম- টিকেনহঁতৰ বন্ধুত্বয়ো ফাঁট মেলিলে। দুহেজাৰ এক চনত বলোৰামহঁতৰ দৰে মানুহবোৰে খীৰাই খীৰাই লাওলোৱা কৰা দলটো নিৰ্বাচনত মুখথেকেচা খাই শুই পৰিল। দুদিন পাছতে বলোৰামে আৰু দহজন সাঙ্গো পাঙ্গো লৈ সেই দলটোত যোগ দিলেগৈ, যিটো দলৰ সৈতে সম্বন্ধ থকা বুলি এটা সময়ত অকণ দাইটিহঁতক এঘৰীয়া কৰি এক অবৰ্ণনীয় হাৰাশাস্তিৰ সন্মুখীন কৰোৱা হৈছিল। মই আচৰিত হওঁ তেতিয়া, যেতিয়া বলোৰামে তামোলৰ চেঁকাৰে ক’লা হৈ থকা দুইপাৰী দাঁত নিকটাই নতুনকৈ যোগদান কৰা দলটোৰ হৈ ঘৰে ঘৰে নিৰ্বাচনৰ চিঠি বিলাবলৈ আহে আৰু ৰাইজক বুজনি দিবলৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰে ইমানদিনে লুটি-পুটি ৰাইজৰ ধন উদৰস্থ কৰা দলটো অত্যন্ত বেয়া বুলি, অত্যন্ত দুর্নীতিপৰায়ণ বুলি!\nকেনেকৈ সম্ভৱ বাৰু এনেকুৱা অভিনয়বোৰ!\nসেই বলোৰামেই আজি মোৰ ঘৰত চান্দা বিচাৰি আহিছে। আজি সাতাইশ বছৰৰ মূৰত!\nমোৰ দোষ কি আছিল?\nমোকতো ৰাইজমেল পাতি এঘৰীয়া কৰা হোৱা নাছিল ?\nকোনো ছদ্মবেশীৰ নিৰ্দেশতহে আমাৰ ঘৰৰ পৰা চান্দা নিয়া নহৈছিল। এইবোৰ প্ৰশ্নৰ কোনো উত্তৰ নাছিল বলোৰামহঁতৰ ওচৰত।\nএইবাৰ চান্দা বিচাৰি অহাৰো অৱশ্যে এটা কাৰণ আছে। বলোৰামহঁত এতিয়া দুৰ্বল হৈছে। সিহঁতক মানুহ লাগে। গাওঁখনৰ সৰহভাগ মানুহেই টিকেনৰ নেতৃত্বত এটা সৰ্বভাৰতীয় ৰাজনৈতিক দলত যোগদান কৰিছে, যিটো দলে এইবাৰ চৰকাৰ গঠন কৰিছে। বলোৰামহঁতৰ অৱস্থা এতিয়া পানীত হাঁহ নচৰা বিধৰ। গতিকে সিহঁতক এতিয়া মানুহ লাগে, মানুহ!\nকিন্তু বলোৰাম আৰু টিকেনৰ পাৰ্থক্য ক’ত??\nসিহঁতবোৰ হ’ল একো একোটা বিত শগুণ। সন্মুখত মৰাশ পালেই সকলোকে চেৰ পেলাই চেলাই-বখলিয়াই খোৱা লোক সিহঁত। প্ৰতিটো শগুণৰ জাকত যেনেকৈ দুই-তিনিটা বিত শগুণ থাকে ঠিক তেনেকৈ প্ৰতিখন গাঁৱতে বলোৰাম-টিকেনহঁতৰ নিচিনা দুই চাৰিজনে নিজৰ অস্তিত্ব জাহিৰ কৰে!\nএক তীব্ৰ ঘৃণাত গৰম তেজ এসোঁতা উজাই আহিল মগজুৰ অন্তৰভাগলৈ। দলঙৰ খুঁটা দুটাত ধৰি পুখুৰীত জোবোৰা দুটামান মাৰি উঠি আহিলো পাৰলৈ বুলি।\nগাটো শাঁত পৰি গ’ল।\n-“অ’, ধুতি-গামোচাযোৰ তোৰ বিছনাখনতে থৈ আহিছিলো, তই দেখোন লংপেন্ট-চাৰ্ট পিন্ধিহে ওলালি?”\nমাৰ প্ৰশ্নৰ কোনো উত্তৰ নিদিয়াকৈ চাইকেলখন লৈ নঙলাৰ বাহিৰ ওলালো গাঁৱৰ সীমাইদি বৈ যোৱা নৈ খনৰ পাৰলৈ বুলি।\nনৈ খনৰ প্ৰতি মোৰ অন্ততঃ এইটো বিশ্বাস আছে, হাজাৰ কাল ধুমুহাই কোবাই গ’লেও নৈখন কাহানিও উভতি নবয়!\n« আত্মধোৱন – যাজ্ঞ বল্ক্য\nউপদেশ–লিপিকা কৌশিক »\nতিৰাশীৰ সেই দিনবোৰলৈ ঘূৰি গ’লো। ৰাজনীতিৰ মেৰপাকত সোমাই পৰা এখন গাঁৱৰ সুন্দৰ প্ৰতিচ্ছবি ফুটি উঠিছে।\nবৰ চিনাকী ।—\nনদীৰ দৰে েই চৰিত্ৰও যেন উভটি মিলিব লৈ নাযায় সেই চৰিত্ৰবোৰৰ লগত\nএখন গাঁৱৰ প্ৰকৃত চবিৰ উন্নোচন\nএকদম সঁচা কথা গুৰুজী। এইবোৰ বিত শগুন। নদী আৰু পাহাৰ ময়ো বৰ ভাল পাওঁ। নৈ উভতি নবয়। পাহাৰ সদায় পাহাৰ কাল ধুমুহাই খহাব নোৱাৰ। স্থিৰ হৈ থাকে।\nভাল লাগিল । একেখন গাঁৱতে যেতিয়া দেখো চাৰি পাচটা নামঘৰ , তেতিয়াই ভাৱ হয় যে সেই গাঁৱত নিশ্চয় ‘খেল’ সংস্কৃতিয়ে গা কৰি উঠিছে ।\nAnal Krishna Yein


ভুল সপোনৰ গ্ৰাসত আমাৰ সমাজ - এই সময়ত ᴾᴶᴹ\nPosted at 03:01h in নিবন্ধ, সমাজ\tby\tপংকজ জ্যোতি মহন্ত 1 Comment\nকোনেনো ভাবিছিল প্ৰকাণ্ড পৃথিৱীখন অহৰহ টাকুৰী ঘূৰাদি ঘূৰি থাকে বুলি? কোনেনো ভাবিছিল পৃথিৱীখন সূৰ্য্যৰ চাৰিওপিনেও অহৰহ ঘূৰি থাকি বুলি? যিটো বেগ ছেকেণ্ডত প্ৰায় ৩০ কিলোমিটাৰ!! কেৱল সিমানেই নহয়। কোনেনো ভাবিছিল স্বয়ং সূৰ্য্যটোও একে স্থানতে ৰৈ থকা নাই, সিয়ো গোটেই সৌৰজগতৰ গ্ৰহ-উপগ্ৰহসমূহ লগতে লৈ এটা বেগেৰে মহাবিশ্বত গতি কৰি আছে বুলি?\nএইসমূহ ভবাৰ দৰকাৰেই বা কি আছিল? আজিও এইসমূহ মানুহৰ প্ৰয়োজনেই বা কি? এইখিনি কথা নহ’লেওতো চলি যায়। এই কথাখিনিতো আমাৰ কাৰোৰে একোৱেই কামত অহা নাই। কিন্তু, এইসমূহেই হ’ল সত্য কথা, আৰু এই ধৰণৰ সত্যসমূহ অন্বেষণৰ চেষ্টাই মানৱ জাতিক কেৱল যে কিছুমান বৈজ্ঞানিক সত্যৰে সম্ভেদ দিলে এনে নহয়; এইসমূহৰ চৰ্চাই আমাৰ সমাজ-জীৱন, দৈনন্দিন জীৱনধাৰাও সলনি কৰি পেলালে। এই সত্যবোৰৰ স্থুল বৈজ্ঞানিক প্ৰভাৱক সম্পূৰ্ণ নিলগাইয়ো ক’ব পাৰি যে এই সত্যসমূহে মানুহৰ চিন্তাধাৰা, পৰস্পৰৰ যোগসূত্ৰত অমিয়া ঢালি দিলে। যাৰ বাবে পূৰ্বৰ মানুহতকৈ আজি এক নতুন মানুহ গঢ়ি উঠিল।\n“Sapiens: A Brief History of Humankind” নামৰ বিশ্ববিখ্যাত গ্ৰন্থখনৰ লেখক, বুৰঞ্জীবিদ য়ুভাল ন’আ হেৰাৰিয়ে এটা বিখ্যাত বক্তৃতাত কোৱা কেইষাৰমান কথা তলত উল্লেখ কৰি ল’ব বিচাৰিছোঁ। হেৰাৰিৰ “ছেপিয়েন্স” গ্ৰন্থখন ২০১১ চনত মূল হিব্ৰু ভাষাত প্ৰকাশ হৈছিল, আৰু ২০১৪ চনত ইংৰাজীত প্ৰকাশ হয়। ইয়াৰ পিছতে গ্ৰন্থখন ৪৫টাৰো অধিক ভাষালৈ অনুবাদ হৈছে, মুঠ নিযুত সংখ্যক ক’পি বিক্ৰী হৈছে। গ্ৰন্থখনে বহু জ্ঞান আৰু নতুন চিন্তা পাঠকক যোগাবলৈ সক্ষম হৈছে। আন পণ্ডিতসকলৰ উপৰি হেৰাৰিৰ গুণগ্ৰাহী পাঠকৰ ভিতৰত আছে বাৰাক ওবামা, বিল গেটছ, মাৰ্ক জাকাৰবাৰ্গ আদি ব্যক্তিও। গ্ৰন্থখন এতিয়ালৈকে অসমীয়ালৈ অনুবাদ হোৱা নাই।\nহেৰাৰিয়ে সেই বক্তৃতাটোত কৈছিল যে—\n“যদি আপুনি মোক আৰু এটা চিম্পাঞ্জীক একেলগে এটা নিৰ্জন দ্বীপত থৈ আহে, কোনে তাত বেছি ভালকৈ টিকি থাকিব পাৰে তাক জানিবলৈ, তেন্তে মই নিশ্চিতকৈ চিম্পাঞ্জীটোত মোৰ বাজি লগাম; মোৰ নিজৰ ওপৰত মই বাজি নলগাও৷ আমাৰ আৰু আন জন্তুবিলাকৰ মাজৰ প্ৰকৃত পাৰ্থক্যটো আছে সামুহিক পৰ্যায়ত৷ মানুহে বিশ্বখন নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছে এইকাৰণেই যে আমিয়েই মাথোঁ এনে জন্তু যি বহুল সংখ্যকেৰে সৈতে পৰিস্থিতিৰ অনুকূলে সহযোগিতা কৰিব পাৰোঁ৷ পৰুৱা আৰু মৌবোৰেও বহু সংখ্যক একেলগ হৈ কাম কৰিব পাৰে, কিন্তু সিহঁতে সেইটো কৰে এটা খুৱ থিৰ (অনমনীয়, ধৰাবন্ধা) ধৰণে। যদি এটা মৌচাকে এটা নতুন ভাবুকিৰ মুখামুখি হৈ থাকে বা এটা নতুন সুযোগ পায়, তেন্তে মৌবোৰে পৰিস্থিতিত ভালকৈ মোকাবিলা কৰিবলৈ একেনিশাই সিহঁতৰ এটা নতুন সমাজ প্ৰাণালী পুনৰোদ্ভাৱণ কৰিব নোৱাৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, সিহঁতে ৰাণীজনীক মৃত্যুদণ্ড দিব নোৱাৰে আৰু গণতন্ত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব নোৱাৰে, বা কৰ্মী মৌবোৰৰ কমিউনিষ্ট একনায়কতন্ত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব নোৱাৰে। কুকুৰনেচীয়া বাঘবোৰে আৰু চিম্পাঞ্জীবোৰে পৰুৱাতকৈ বহু অধিক নমনীয়তাৰে সহযোগিতা কৰে, কিন্তু সিহঁতে সেইটো কৰিব পাৰে মাথোঁ সিমিত সংখ্যক খুৱ নিবিড়ভাৱে জনা সংগীৰ সৈতেহে। কুকুৰনেচীয়া বাঘবোৰ আৰু চিম্পাঞ্জীবোৰৰ সহযোগিতা ব্যক্তিগত পৰিচয় নিৰ্ভৰ। যদি মই এটা চিম্পাঞ্জী হওঁ আৰু মই আপোনাৰ লগত সহযোগিতা কৰিব বিচাৰোঁ, তেন্তে মই আপোনাক ব্যক্তিগতভাৱে জানিবই লাগিব: আপুনি কেনেকুৱা ধৰণৰ চিম্পাঞ্জী? আপুনি ভাল চিম্পাঞ্জী হয়নে? আপুনি এটা দানৱীয় চিম্পাঞ্জী নেকি? মই আপোনাৰ লগত কেনেকৈ সহযোগ কৰিম যদিহে মই আপোনাক নাজানো?\nমাথোঁ হ’ম’চেপিয়েঞ্চ বিলাকেহে অগণন অচিনাকীৰ লগত অত্যন্ত নমনীয়তাৰে সহযোগ কৰিব পাৰে। আমাৰ এজনৰ ঠাইত এটা বা দহজনৰ ঠাইত দহটা চিম্পাঞ্জী ৰাখক; চিম্পাঞ্জীবোৰে আমাতকৈ শ্ৰেষ্ঠত্ব প্ৰদৰ্শন কৰি দিব পাৰে। কিন্তু ১০০০ চেপিয়েঞ্চৰ বিপৰীতে ১০০০ চিম্পাঞ্জী ৰাখি দিয়ক; চেপিয়েঞ্চবিলাক সহজেই জয়ী হৈ যাব। কাৰণটো সৰল, ১০০০ চিম্পাঞ্জীয়ে কেতিয়াও কাৰ্যকৰীভাৱে সহযোগিতা কৰিব নোৱাৰে। ১০০,০০০ চিম্পাঞ্জী ৱাল ষ্ট্ৰীট বা য়াংকী ষ্টেডিয়ামত ভৰাই দিয়ক, আৰু আপুনি পাব চৰম বিশৃংখলতা। তাৰ পৰিৱৰ্তে তাত ১০০,০০০ মানুহ ভৰাই দিয়ক, আৰু আপুনি পাব বানিজ্য নেটৱৰ্কবিলাক আৰু ক্ৰীড়া প্ৰতিযোগিতাসমূহ।\nসহযোগিতা সদায় যে সুন্দৰ এনে অৱশ্যেই নহয়। গোটেই ইতিহাস জুৰি মানুহে কৰি থকা সমস্ত ভয়ংকৰ কামবোৰো জন-সহযোগিতাৰে ফল। কাৰাগাৰবোৰ, কচাইখানাবোৰ আৰু বন্দী নিৰ্যাতন শিবিৰবোৰ (কনচেনট্ৰেছন কেম্পবোৰ) সকলো গণ-সহযোগে দিয়া ব্যৱস্থা। চিম্পাঞ্জীৰ কাৰাগাৰ, কচাইখানা বা বন্দী নিৰ্যাতন শিবিৰ নাই।\nতথাপি সকলো জীৱৰ মাজত কেনেকৈ কেৱল মানুহেহে বৃহৎ সংখ্যকেৰে নমনীয়তাৰে সহযোগিতা কৰিবলৈ সক্ষম, খেলিবৰ বাবেই হওক, বানিজ্যৰ বাবেই হওক বা বধ-কাৰ্য্যৰ বাবেই হওক? উত্তৰটো হ’ল আমাৰ কল্পনাশক্তি। আমি অনেক সংখ্যক অচিনাকীৰ লগত সহযোগিতা কৰিব পাৰো কাৰণ আমি কল্প-কাহিনী উদ্ভাৱন কৰিব পাৰোঁ, সেইবোৰ কেউপিনে বিয়পাই দিব পাৰোঁ, আৰু নিযুত সংখ্যক অচিনাকীয়েও সেইবোৰ বিশ্বাস কৰিবলৈ পতিয়ন নিয়াব পাৰোঁ। যেতিয়ালৈকে সকলোৱে একেখিনি কল্পকাহিনীকে বিশ্বাস কৰে, আমি সকলোৱে একেই নীতি পালন কৰোঁ, আৰু তাৰ ফলত আমি কাৰ্যকৰীভাৱে সহযোগিতা কৰিব পাৰোঁ।\nএটা চিম্পাঞ্জীয়ে আপোনাক এটা কল দিবলৈ, তাক এই বুলি আশ্বাস দি আপুনি কেতিয়াও পতিয়ন নিয়াব নোৱাৰে যে— মৃত্যুৰ পিছত সি চিম্পাঞ্জীৰ-স্বৰ্গলৈ যাবলৈ পাব আৰু আজিৰ সুকৰ্মৰ বাবে সি তাত অগণন কল লাভ কৰিব। কোনো চিম্পাঞ্জীয়ে কেতিয়াও এনে কাহিনী বিশ্বাস নকৰে। মাথোঁ মানুহেহে এনে কাহিনী বিশ্বাস কৰে।”\nহেৰাৰিয়ে ব্যাখ্যাৰে দেশৰ সীমাৰেখা, আইন, মানৱীয়তা, অৰ্থনীতি, মুদ্ৰা আদি কথাসমূহক কল্প-কাহিনী বুলি প্ৰতিপন্ন কৰিছে, আৰু কৈছে— এইবোৰ কেৱল মানুহেহে বিশ্বাস কৰিব পাৰে। আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা তেওঁ, মানুহেই কিয় পৃথিৱীৰ অধিশ্বৰত পৰিণত হ’ব পাৰিছে তাৰ উত্তৰ সন্ধান কৰিছে। এখন বস্তুগত পৃথিৱীত বাস কৰা উপৰি মানুহে বাস কৰে এখন কাল্পনিক পৃথিৱীতো। এইদৰে সমান্তৰালভাৱে দ্বৈত পৃথিৱীত বাস কৰা মানুহে কাহিনীৰ দ্বাৰাই নদ-নদী, গছ-বন, জীৱ-জন্তু আদিতো কেনে প্ৰভাৱ পেলাব লাগে তাৰ বাবে আন বহুতক পতিয়ন নিয়াব পাৰিছে, তাৰ বাবে সংস্থা গঠন কৰিব পাৰিছে— এইটো কাম আমি কৰিব লাগে, এইটো কাম আমি কৰিব নালাগে।\nএইসমূহ কথাৰ পৰা বহুকেইটা প্ৰসংগ আলোচনা কৰিব পৰা যাব; কিন্তু ইয়াত, মানুহে অৱলম্বন কৰিব লগা কাহিনীৰ সম্পৰ্কেহে কেৱল আলোচনা কৰিব বিচাৰিছোঁ। ৰাম ৰহিমৰ কাৰাদণ্ডৰ পিছতে যেতিয়া ভক্তগণ উন্মাদ হৈ উঠিছিল সেই সময়ত টিভিত দৃশ্যবোৰ বাৰে বাৰে দেখি হেৰাৰিৰ এই কথাবোৰেই মনলৈ আহিছিল। কাৰণ, সেই ভক্তগণে তেওঁলোকৰ “ঈশ্বৰ”ৰ মাজেৰে জীয়াই থকাৰ এটা অৱলম্বন পাইছিল, তেওঁলোকৰ নিজৰ মতে সুন্দৰ এখন পৃথিৱীৰ সপোন দেখিবলৈ পাইছিল; যিটো আছিল এটা ভুল অৱলম্বন, এটা ভুল সপোন। যিখন পৃথিৱী বাস্তৱত নাই, সম্পূৰ্ণৰূপে মনবোৰতহে আছে, এখন কাল্পনিক পৃথিৱী, কিন্তু সেইখনেই মানুহৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ অৱলম্বন। আৰু সেই ভক্তগণে সেইখনকে হেৰুৱাই বলিয়া হৈ উঠিছিল। তাৰ পিছতেই আমাৰ কাকতবোৰত আমি পালোঁ “ৰাম ৰহিমৰ ভক্ত” বোলা বিদ্ৰূপসূচক এটা নতুন খণ্ডবাক্য। কিন্তু মানুহবোৰক কৰা এই ইতিকিঙে সমস্যাটো সমাধান কৰিলে জানো? বা কৰিব জানো? ইমান সংখ্যক মানুহ, এইসকল আমাৰ মাজৰে পৃথিৱীৰে মানুহ, অন্য গ্ৰহৰ পিশাছ নহয়। তেওঁলোক এতিয়াও ইয়তে আছে, অদৃশ্য হৈ যোৱা নাই। তাৰেই মাজতে আছে হাজাৰ সৰ্বহাৰা। সেইসকলৰ ঈশ্বৰ ৰঙাঘৰৰ বাসিন্দা হোৱাৰ পিছত তেওঁলোকৰ মানসিক জগতখনৰ অৱলম্বন এতিয়া কি তাৰ খবৰ আমি জানিবলৈ পোৱা নাই। তেওঁলোকক প্ৰয়োজন হোৱা নতুন সপোনটো কি হ’ব?\nমাদানী-কাণ্ড, বৰ্তমানৰ উত্তপ্ত নগালেণ্ড সীমান্তত এইকেইদিনত গীৰ্জা স্থাপনৰ সংবাদ, দীপিকা পাডুকনৰ নাক কটাৰ ভাবুকি, দীপিকা আৰু ভাঞ্চালীৰ শিৰচ্ছেদ কৰোঁতালৈ পাঁচ কোটিকৈ টকা দিয়াৰ ঘোষণা…., এই গোটেইবোৰ উন্মাদনা এচাম মানুহৰ কল্প-কাহিনীত গভীৰ বিশ্বাসৰে ফল। ইয়াৰে দুটামানত যদিও মানুহৰ ভূমি সমস্যা, খাদ্যৰ সমস্যা আদিৰ কথা আছে, তথাপি এই সকলো সমস্যাৰে ঘাই শিপাডাল এটা এটা বৃহৎ সংখ্যক মানুহৰ গোটৰ নিজা নিজা কিছুমান কল্প-কাহিনী।\nকিছুমান ভুল কাহিনী, ভুল সপোন বিশ্বাসৰ বাবেই গোটেই ভাৰতবৰ্ষৰ সমাজ-জীৱন ইমান উত্তপ্ত হৈ থাকে যে তৎমুহূৰ্ততে ঠায়ে ঠায়ে কেনে অৱস্থা পায়গৈ ধৰিব নোৱৰা হৈ থাকে। বৌদ্ধিক মহলে সুস্থ কাহিনীৰ প্ৰতি জনসাধাৰণক আকৰ্ষণ কৰিব পৰা নাই। যুক্তিৰ প্ৰতি মানুহক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ প্ৰায়ে অযুক্তিকৰ অৱস্থাবোৰৰ নিন্দাহে কৰি থকা হৈছে। সেইবোৰ প্ৰয়োজনীয়। কিন্তু স্বয়ংসম্পূৰ্ণভাৱে কেৱল সুস্থ কাহিনীৰ প্ৰতি মানুহ আকৰ্ষিত হ’বলৈ ন্যূনতম কামো কৰা হোৱা নাই। কেইমাহমান আগতে কাকতত দুজনমান বুদ্ধিজীৱিৰ আলোচনা— নামঘৰ ভাল নে মন্দিৰ ভাল! সামুহিকভাৱে এটা পকাণ্ড বৌদ্ধিক শক্তি শুদ্ধ সপোনৰ দিশে কৰ্মত লিপ্ত হোৱা নাই।\nসমস্যাৰ তাৎক্ষণিক সামাধানৰ ৰাজনৈতিক কৰ্মকাণ্ডবোৰৰ লগতে, বৌদ্ধিকভাৱে মানুহক শুদ্ধ সপোন দেখুওৱাৰ পথ হ’ল প্ৰাকৃতিক বৈজ্ঞানিক সত্যবোৰৰ সোৱাদ দিয়া। দাৰ্শনিক আলোচনা সাধাৰণ মানুহৰ মাজলৈ লৈ যোৱা। এই সত্যবোৰ মধুময় ভাষাৰে তুলি ধৰা। এই চৰ্চাবোৰ অধিক কৰি তুলিব লাগিব। এই চৰ্চাবোৰ অধিক পৰিমাণে থকা দেশবোৰত সুস্থিৰ বাতাৱৰণ দেখিবলৈ পোৱা যায় নেকি?\nআমাৰ সমাজ, হেৰাৰি\nPosted at 12:18h, 05 December Reply\nবেচ ভাল লাগিল ।


বিশ্বনাথত ড্ৰাগছসহ গ্ৰেপ্তাৰ হ'ল ড্ৰাগছ পেডলাৰ পংকজ গুপ্তা ! আৰক্ষীক দেখি পলাল ড্ৰাগছ কিনিবলৈ অহা যুৱক ...– News18 assam\nবিশ্বনাথত ড্ৰাগছসহ গ্ৰেপ্তাৰ হ'ল ড্ৰাগছ পেডলাৰ পংকজ গুপ্তা ! আৰক্ষীক দেখি পলাল ড্ৰাগছ কিনিবলৈ অহা যুৱক ...\nড্ৰাগছৰ ঘাটিলৈ পৰিণত হৈছে বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ আমবাৰী ৷ আমবাৰীত ড্ৰাগছ বেপাৰী বিচাৰি আৰক্ষীৰ অভিযান ৷\nড্ৰাগছৰ ঘাটিলৈ পৰিণত হৈছে বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ আমবাৰী ৷ দীৰ্ঘদিন ধৰি আৰক্ষীৰ চোৰাংচোৱাই নিৰিক্ষণ কৰাৰ অন্তত বৃহস্পতিবাৰে পুৱাৰে পৰা আৰক্ষীৰ লোকে সাধাৰণ পোছাকত টহল দি আছিল অঞ্চলটোত ৷ পূৰ্বৰে পৰা পোৱা তথ্যৰ ভিত্তিত পুৱাৰে পৰা খোপ পিতি থকা আৰক্ষীয়ে বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ আমবাৰীত ড্ৰাগছসহ এজন পেডলাৰ গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷\nপংকজ গুপ্তা নামৰ যুৱকজনক ড্ৰাগছসহ গ্ৰেপ্তাৰ কৰে আৰক্ষীয়ে ৷ ঘৰৰ সন্মুখতে ৰাজপথত হাতে লোটে গ্ৰেপ্তাৰ কৰে আৰক্ষীয়ে ৷ যুৱকজনৰ পৰা উদ্ধাৰ হৈছে চাৰিটা ড্ৰাগছৰ কন্টেইনাৰ ৷ ড্ৰাগছ আসক্ত যুৱকক বিক্ৰী কৰিবলৈ যোজা চলাই থাকোতেই আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰে যুৱকজনক ৷ জব্দ কৰা ড্ৰাগছখিনি হেৰ'ইন বুলি চিনাক্ত কৰিছে আৰক্ষীয়ে ৷ জব্দ কৰা হেৰ'ইন খিনিৰ ওজন ছয় গ্ৰাম ৷ ড্ৰাগছ ক্ৰয় কৰিবলৈ অহা আন এজন যুৱকে আৰক্ষীক দেখা পাই পলায়ন কৰে ৷ বিশ্বনাথৰ উপ আৰক্ষী অধীক্ষক জয়ন্ত বৰুৱাৰ নেতৃত্বত চলিছিল এই অভিযান ৷ অঞ্চলটোৰ আন কেইবাগৰাকীও যুৱক ড্ৰাগছ ব্যৱসায়ৰ সৈতে জড়িত থকাৰ তথ্য আৰক্ষীয়ে লাভ কৰিছে ৷ ড্ৰাগছ পেডলাৰৰ বিৰুদ্ধে চলা আৰক্ষীৰ এই অভিযান অব্যাহত থাকিব বুলি উপ আৰক্ষী অধীক্ষকগৰাকীয়ে লগতে জানিবলৈ দিয়ে ৷\nBiswanath CharialiCrime NewsDrugs paddler