ত্ৰিপুৰাত তিনিদিন – শব্দ আখৰা\nPosted by pranjaldas88 on জুলাই 24, 2016 ডিচেম্বৰ 6, 2016\nব্যক্তিগত খণ্ডৰ শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানত শিক্ষকতা কৰা সকলে নিয়মিত পাঠদান কৰাৰ লগতে অন্য কিছুমান পাঠদান বহিৰ্ভূত কাৰ্য্যসূচীটো অংশগ্ৰহণ কৰিবলগীয়া হয়। বাধ্যবাধকতাৰ মাজেৰে কৰ্মজীৱন চলাই নিবলগীয়া হোৱা হেতুকে বোধকৰো তেওঁলোক নিজৰ পেচাদাৰী জীৱনত নিজৰ সম্পূৰ্ণ কৰ্মকুশলতা উজাৰি দিবলগীয়া হয়, যিটো বহুক্ষেত্ৰত চৰকাৰী খণ্ডৰ শিক্ষক সকলৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য নহয়। সেয়ে হয়তো বিগত দশক কেইটাত দেখা গৈছে শৈক্ষিক ফলাফলৰ ক্ষেত্ৰতে হওক বা অন্য আনুসংগিক ক্ষেত্ৰবোৰতে হওক ব্যক্তিগত খণ্ডত অধ্যয়ন কৰা ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলে সদায়েই সুফল দেখুৱাই যাবলৈ সক্ষম হৈছে। এনে এক পাঠদানৰ বহিৰ্ভূত কাৰ্যসূচীৰ অংশ হিচাপেই ২০১৬ বৰ্ষৰ জুন মাহত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ একেবাৰে দক্ষিণত অৱস্থিত ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যত তিনিদিন কটোৱাৰ সুযোগ পাইছিলো। এইখিনিতে উল্লেখ কৰাটো ভাল হ’ব যে ইয়াত তিনিদিন হিচাপটো তাৰিখ বাদ দি সময়ৰ ক্ষেত্ৰতহে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। তাৰিখৰ হিচাপত আমি ৮ জুনৰ আবেলি গুৱাহাটীৰ পৰা যাত্ৰা আৰম্ভ কৰি ১১ জুনৰ আবেলি পুনৰ গুৱাহাটীলৈ উভটি আহিছিলোঁ। তদুপৰি এই লেখাটোত কামৰ মাজতে সাঙুৰি লৈ আমি চাবলৈ যোৱা ত্ৰিপুৰাৰ পৰ্যটনথলীসমূহৰহে বৰ্ণনা দিবলৈ বিচৰা হৈছে। ত্ৰিপুৰা ভ্ৰমণৰ মূল উদ্দেশ্য আমাৰ কাৰ্যাৱলী সমূহ এই লেখাটোৰ পৰা আঁতৰাই ৰখা হ’ব।\nসাম্যবাদী নীতিৰে পৰিচালিত মাণিক সৰকাৰৰ ৰাজ্য ত্ৰিপুৰা। এয়াৰপ’ৰ্টত নমাৰ পিছৰে পৰা মনটো পুলকিত হৈ পৰিছিল। এয়াৰপৰ্টৰ পৰা আগৰতলা চহৰখনৰ মাজত দূৰত্ব প্ৰায় ১২ কিল’মিটাৰ মান হ’ব। চহৰলৈ যাবলৈ অট’ পোৱা যায়। আগৰতলাত ভৰি থৈয়ে এটা কথা দেখি সুখী হ’লো যে অট’চালকবোৰে অচিনাকি যাত্ৰী দেখিও অত্যাধিক ভাড়া বিচাৰি আমাক হাৰাশাস্তি কৰা নাই। যিমান যথাযোগ্য সিমানেই বিচাৰিছে। অট’ত উঠি আগৰতলা অভিমুখে আগবাঢ়োতে দেখা পাইছিলোঁ ৰাস্তা পথ অত্যন্ত সুন্দৰ আৰু চাফ-চিকুন। অৱশ্যে আমাৰ গুৱাহাটীৰ তুলনাত ৰাস্তা-পথবোৰ অলপ ঠেক যেন অনুভৱ হ’ল। চহৰলৈ প্ৰৱেশ কৰাৰ আগে আগে ৰাস্তাৰ বাওঁকাষে ত্ৰিপুৰা সচিবালয় চকুত পৰিল- সুদৃশ্য। ঠিক একেই সুন্দৰ ভাৱে সুসজ্জিত ৰাজ্যিক অতিথিশালাখনো অট’চালক জনে বাটত দেখুৱাই গ’ল।\nআমি মুখ্যত যি কৰ্মসূচী লৈ আগৰতলালৈ গৈছিলোঁ, বাহিৰে বাহিৰে তাৰে কিছু কাম আওটাই হোটেললৈ ৰাওনা হ’লোঁ। এয়াৰপ’ৰ্টৰ পৰা ১২ কিল’মিটাৰ আনি চহৰখনৰ মাজতো অলপ-অচৰপ ঘূৰোৱাৰ পিছটো অট’চালকজনে কেৱল ২০০ টকাহে ভাড়া ল’লে। গুৱাহাটীৰ অট’চালকে ইমানখিনি দূৰত্বৰ বাবে ৫০০ টকাৰ ওপৰত ভাড়া বিচাৰিলে হেতেন সেয়া নিশ্চিত। যা হওক হোটেলত বস্ত্ত-বাহানিবোৰ সামৰি আমি দুপৰীয়াৰ আহাৰ গ্ৰহণৰ বাবে আগবাঢ়ি গ’লোঁ। আগৰতলা চহৰৰ মূখ্য ডাকঘৰৰ কাষতে থকা এখন হোটেলত সোমালোগৈ। নামটো আদৰ্শ হোটেল। দুপৰীয়া প্ৰচণ্ড গৰমটো হোটেলত অত্যন্ত ভীৰ। আমি গৈ দুয়োজন দুখন চকীত বহিলোগৈ। টেবুলত আগৰপৰাই খালী কাঁহী-গিলাছ সজাই ৰখা আছিল। লগতে চকুত পৰিল আমাৰ টেবুলৰ তলতে বাল্টি এটাও ৰাখি থোৱা আছে। ভাত-দাইল বিলাই ফুৰা ল’ৰা দুজনমানে বাৰে বাৰে আমাক কিবা এষাৰ কৈ গ’ল যদিও আমাৰ বোধগম্য নহ’ল। পাছত এবাৰ আহি অলপ ধীৰে-সুস্থিৰে কওতেহে বুজিলোঁ আমাক কাঁহী দুখন আওখলাই ল’বলৈ কৈছে। তেতিয়াহে বুজিলোঁ ইয়াৰ হোটেলসমূহত গ্ৰাহকসকলে নিজে এবাৰ কাঁহীবোৰ আওখলাই লোৱাটো নিয়ম। টেবুলৰ তলত ৰাখি থোৱা বাল্টিটোৰ ৰহস্যও তেতিয়াহে বুজি পালোঁ। কাঁহীবোৰ আওখলাই পানী বাল্টিত পেলোৱাৰ নিয়ম। আমি নিৰামিস খাদ্য বিচৰাত অকল ভাত, দাইল আৰু কাচকলৰ ভাজি অলপহে দি থৈ গ’ল। এইখিনিকে লৈ সেই দুপৰীয়া প্ৰচণ্ড ভোকত খাবলৈ পৰ্যাপ্ত নহ’ল। হোটেলৰ অন্য গ্ৰাহক সকললৈ চাই দেখিলোঁ সকলোৱে ভাতৰ সৈতে মাছ বা মাংস কিবা এবিধ লৈছেই। আমিও উপায়বিহীন হৈ মাছ অৰ্ডাল দিলোঁ, যদিও সেই গৰমখনত আমিষ খাবলৈ মন নাছিল।\nহোটেললৈ আহি অলপ পৰ জিৰণি লৈ আবেলি ওলাই গ’লোঁ। মিষ্টান্ন ভাণ্ডাৰ বুলি লিখা থকা দোকান এখনত চাহ একাপ খাও বুলি সোমাই দেখো তাত কেৱল মিঠাইহে বিক্ৰী কৰে, চাহ পোৱা নাযায়। অন্য এখন দোকানত ‘চাই পাৱা যায়’ দেখি সোমাই গম পালো তাত চাহপাতহে বিক্ৰী কৰে। গোটেই কাৰবাৰটোত আমি বৰ আমোদ পালোঁ। এইবাৰ পথৰ দাঁতিত চাহ বিক্ৰী কৰি থকা বিক্ৰেতা এজন দেখি দুয়ো চাহ একাপ একাপ ল’লোঁ। আমি দুয়ো অসমীয়াত কথা পাতি থকা শুনি মানুহজনে আমাক আচৰিত কৰি সুধিলে, ‘আপনালোক কি আসাম থেকে আচ্ছে, ময়ো অসমৰে’। তাৰ পিছত মানুহজন বেচ সপ্ৰতিভ হৈ পৰিল। ৰঙাপৰাত হেনো তেখেতৰ মোমায়েকৰ ঘৰ। তাতে থাকি তেওঁ পঢ়া-শুনা কৰা। দৰং কলেজৰ পৰা তেওঁ স্নাতক ডিগ্ৰী লৈছিল। ইমান উচ্চ শিক্ষিত এজন লোকে আহি ত্ৰিপুৰাত পথৰ কাষত চাহ বিক্ৰী কৰি জীৱিকা আৰ্জিছে- কথাটোত সন্দেহ উপজিছিল যদিও বিশ্বাস কৰাৰ বাহিৰে আমাৰ অন্য উপায়ো নাছিল।\nত্ৰিপুৰাত আমি থকা হোটেলখনৰ নাম ‘হোটেল ৰাধা ইণ্টাৰনেচনেল’। তিনি তাৰকাযুক্ত সুদৃশ্য হোটেলখনৰ সন্মুখৰ পথটো সেন্ট্ৰেল ৰোড। মানুহবোৰে ‘গোল বাজাৰ ৰোড’ বুলি কোৱাও শুনা পালোঁ। চহৰখনৰ মাজ মজিয়াতে সুবিশাল ৰাজ-হাউলিটো। দূৰৰ পৰাই চকুত পৰিল। অনুমান কৰিলোঁ ৰাজ-হাউলিটোক কেন্দ্ৰ কৰিয়ে আগৰতলা চহৰখন গঢ় লৈ উঠিছে। চহৰখনৰ ৰাস্তা-পথবোৰো ৰাজ-হাউলিৰ পৰাই আৰম্ভ হোৱা যেন লাগিল। সকলোবোৰ পথ যেন সমান্তৰাল, লম্ব আৰু সৰলৰৈখিক। চহৰখনৰ কেওফালৰ পৰা ৰাজহাউলিটো দেখা পোৱা যায়। গতিকে বাট-পথবোৰ হেৰুওৱাৰ ভয় নাথাকে। কোনোমতে গৈ ৰাজ হাউলি উলিয়াব পাৰিলেই বাকী পথবোৰ উলিওৱাটো সহজ হৈ পৰে। ৰাজ-হাউলিৰ সন্মুখেদি আৰম্ভ হোৱা দীঘ্ল পথটোৱে সেণ্ট্ৰেল ৰোড বা গোল বাজাৰ ৰোড। গধূলি আলোক সজ্জাৰে সুশোভিত হৈ পৰা ৰাজ হাউলিটো দেখি আগবাঢ়ি গ’লো যদিও গেটত থকা ৰখীয়া জনে জনালে যে ৰাজবাড়ী ৰাতিপুৱা ১১ বজাৰ পৰা ৫ বজালৈহে খোলা থাকে। তাৰ পিছত টিকট বিক্ৰী কৰাৰ ব্যৱস্থা নাই। অৱশ্যে ৫ বজাত টিকট কিনি ৬ বজালৈ দৰ্শন কৰিব পাৰি। ত্ৰিপুৰাৰ ৰজাই নিৰ্মাণ কৰা ৰাজবাড়ী বৰ্তমান ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয়। আমি নিৰাশ নহ’লো যিহেতু আমাৰ হাতত এতিয়াও দুটা দিন বাকী আছেই। ৰাজবাড়ীলৈ যোৱা পথৰ বাওঁকাষে এখন সুন্দৰ উদ্যান চকুত পৰিল। উদ্যানৰ মাজতে এটি সৰু জলাশয়। তাৰ মাজভাগত নৌকা আকৃতিৰ এটি পানীৰ ফোৱাৰা ৰখা হৈছে। ফোৱাৰাৰ পৰা নিৰ্গত পানীৰ উচ্চতা ইমান ওপৰলৈ উঠিছিল যে জলাশয়ৰ বেছি কাষলৈ গ’লে পানীৰ চিটিকনিয়ে সকলোকে অলপ পৰৰ পিছতে ধুৱাই পেলায়। জলাশয়ৰ চাৰিওকাষ সুন্দৰকৈ বন্ধোৱা আছে। তাৰে ৰেলিঙত আউজি প্ৰেমিক যুগল বোৰক বাৰ্তালাপত মগ্ন হৈ থকা দেখা পালোঁ। পানীৰ চিটিকনিলৈ তেওঁলোকে কোনেও কেৰেপ কৰা নাই। বৰঞ্চ পানীৰ এচাকনিয়ে তেওঁলোকক অন্য এক ৰোমাঞ্চ প্ৰদান কৰা যেন হে বোধ হ’ল। জলাশয়ৰ কাষতে ‘বই বাজাৰ’ বুলি বৰ ডাঙৰ কিতাপৰ দোকান এখন চকুত পৰিল। ঠিক একেদৰে ৰাস্তাৰ অন্য পাৰে থকা ‘মহাৰাণী তুলসীবতী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালিকা বিদ্যালয়’ খনেও আমাৰ দৃষ্টি কাঢ়িলে। বিদ্যালয় ভৱন সুবিশাল সুদৃশ্য। এটা কথা মন কৰিলোঁ ৰাজবাড়ীৰ কাষৰ গেটেই অঞ্চলটোকে ৰাজহাউলিৰ আৰ্হিৰে বগা ৰঙৰে সজাই তোলা হৈছে। ঠিক ৰাজস্থানৰ জয়পুৰ চহৰখন গোলপীয়া ৰঙেৰে সজাই তোলাৰ আৰ্হিত বোধহয়। বালিকা বিদ্যালয়খন, বই বাজাৰ সকলোবোৰ ভৱন বগা ৰঙৰ। লগতে ভৱনবোৰৰ আৰ্হিও ৰাজবাড়ীৰ আৰ্হিতে নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।\nইয়াৰ পাছত আমি ৰিক্সা এখন লৈ চহৰখন এপাক ফুৰিবলৈ থিৰাং কৰিলোঁ। ত্ৰিপুৰাত ৰিক্সা, অটোৰ আধিক্য। সেইবাবেই চহৰখনত অলপ জান-যঁট হোৱাও দেখা পালোঁ। বিশেষকৈ সন্ধিয়াৰ সময়খিনিত আগৰতলাৰ ৰাস্তা-পথ সকলোতে বিৰ দি বাট নোপোৱা অৱস্থা। ৰিক্সাচালক এজনক আমাক গোটেই চহৰখন এপাক ঘূৰাই আনিবলৈ কোৱাত তেওঁ উৎসাহিত হৈ পৰিল। তেওঁৰ খীণ চেহেৰাটোলৈ চাই আমি অলপ সংকাবোধ কৰিছিলোঁ যদিও তেওঁ যি উদ্যমেৰে আমাক লৈ আগবাঢ়িল; আমি আপ্লুত হ’লোঁ। ৰিক্সাখনৰ চৈ পিছফাললৈ হাওলাই ৰখা। গতিকে মুকলিকৈ আমি চহৰৰ আও-ভাও দেখি যাবলৈ সক্ষম হ’লোঁ। এফালৰ পৰা চকুত পৰিল ৰবীন্দ্ৰ ভৱন, ইন্দিৰা গান্ধী চিকিৎসালয়, আগৰতলা সিটি সেণ্টাৰ ইত্যাদি ইত্যাদি। বগা বৰণীয়া দীঘল গম্ভুজাকৃতিৰ ট্ৰেফিক পইণ্টবোৰো ব্যতিক্ৰমী। ট্ৰেফিক পুলিচ বোৰে ‘থামুন’ বুলি লিখা ৰখা কাগজৰ প্লেকাৰ্ড হাতত লৈয়ে যান বাহন নিয়ন্ত্ৰণ কৰি থকা দেখা পালোঁ। চহৰখনৰ মাজে মাজে সুন্দৰকৈ ৰখা ৰাজহুৱা শৌচাগাৰ, প্ৰেসাৱগাৰবোৰ দেখি ভাল লাগিল। ইমান সুন্দৰকৈ ৰখা হৈছে যে কাৰো সংকোচবোধ নহয়। আমাৰ অসমতো এনেধৰণৰ ব্যৱস্থা কৰি তুলিলে সকলোৱে উপকৃত হ’ল হেতেন।\nদ্বিতীয় দিনা ৰাতিপুৱা আমি উদয়পুৰলৈ বুলি ৰাওনা হ’লো। উদয়পুৰ ত্ৰিপুৰাৰ অন্যতম পৰ্যটন থলী। ইয়াতে বিখ্যাত ত্ৰিপুৰেশ্বৰী মন্দিৰ আছে। মূল আগৰতলা চহৰৰ পৰা মন্দিৰৰ দূৰত্ব প্ৰায় ৫৫ কিলোমিটাৰ মান হ’ব। ত্ৰিপুৰেশ্বৰী মন্দিৰৰ অন্য নাম ত্ৰিপুৰাসুন্দৰী মন্দিৰ। স্থানীয় লোকসকলে দুৰ্গা দেৱীক সন্মান প্ৰদৰ্শনেৰে ঠাইখনক মাতাবাড়ী (মাৰ আবাস) বুলি মতাও শুনা পালোঁ। ভাৰতৰ ৫১ খন শক্তি পীঠৰ অন্যতম ত্ৰিপুৰেশ্বৰী মন্দিৰত দেৱী সতীৰ সোঁ ভৰিৰ আঙুলি পৰিছিল বুলি বিশ্বাস প্ৰচলিত আছে। পোন্ধৰ শতিকাত ত্ৰিপুৰাৰ ৰজা ধন্য মাণিক্যই এই মন্দিৰটো সুন্দৰকৈ সজাই তুলিছিল। আমাৰ গুৱাহাটীৰ বাবে কামাখ্যা মন্দিৰৰ যেনেধৰণৰ গুৰুত্ব সেই একেই গুৰুত্ব ত্ৰিপুৰাত ত্ৰিপুৰেশ্বৰী মন্দিৰৰ। ত্ৰিপুৰাৰ মুঠ জিলা আঠ খন । আগৰতলা চহৰখন ত্ৰিপুৰাৰ ‘ৱেষ্ট ত্ৰিপুৰা’ জিলাৰ অন্তৰ্গত। উদয়পুৰ আগৰতলাৰ পৰা দক্ষিণ দিশত অৱস্থিত। বাটত আমি বিশালগড় আৰু বিশ্ৰামগঞ্জ নামৰ দুখন সৰু সৰু চহৰ পালোঁ। বিশ্ৰামগঞ্জ চহৰখন আমাৰ ইয়াৰ আমনি চহৰখনৰ দৰে। আমাৰ গাড়ীচালক জনে ৰগৰ কৰি ক’লে, ‘এইখানে সবাই বিশ্ৰাম কৰে’। সকলো সৰু-ডাঙৰ গাড়ী, বাছ বিশ্ৰামগঞ্জত খন্তেক ৰখোৱা হয়। লগতে যাত্ৰীসকলেও ইয়াতে চাহ-জলপান গ্ৰহণ কৰা চকুত পৰিল। আমিও বিশ্ৰামগঞ্জৰ হোটেল এখনত সোমাই পুৰি-চবজি, চাহ, ৰসগোল্লাৰ জুতি ল’লোঁ। সাধাৰণ হোটেল যদিও তাৰ ৰসগোল্লা সঁচা অৰ্থতে ৰসেৰে ভৰি আছিল। খাই বেচ ভাল লাগিল।\nইতিমধ্যে আমি সীপাহিজালা জিলাত প্ৰৱেশ কৰিছিলোঁ। ৰাস্তাৰ কাষেদি সীপাহিজালা অভয়াৰণ্যলৈ সোমাই যোৱা পথটো দেখা পালোঁ। পথছোৱাৰ সেইখিনি বাট আমাৰ গোলাঘাটৰ নামবৰ হাবিৰ মাজেদি যোৱা পথছোৱাৰ সৈতে সম্পূৰ্ণ একে। সীপাহিজলাৰ পিছত আমি গোমতি জিলাত প্ৰৱেশ কৰিলোঁ। গোমতি জিলাখনৰ নাম গোমতি নদীখনৰ পৰা আহিছে। মাজে মাজে পাহাৰীয়া, মাজে মাজে সমতল পথছোৱাত অনন্য পুলক অনুভৱ কৰিলোঁ। পথছোৱা সুন্দৰ যদিও যান বাহনৰ ভিৰৰ তুলনাত কিছু ঠেক। অৱশ্যে পথছোৱা বহল কৰিবলৈ কাম হাতত লোৱা চকুত পৰিল। ৰাস্তাৰ দুয়োকাষৰ পাহাৰ কাটি পথ বহলোৱাৰ কাম চলাই ৰখা দেখা পালোঁ। এটা সময়ত আমাৰ গাড়ীখনে ৰাস্তাৰ পৰা বাওঁফালে গতি কৰিলে। এটি সৰু টিলাৰ ওপৰত ত্ৰিপুৰেশ্বৰী মন্দিৰটো। মন্দিৰটোক কেন্দ্ৰ কৰি সৰু-বৰ দোকানবোৰ গঢ় লৈ উঠিছে। আমি এখন দোকানত সোমাই চাকি-ধূপ বিচাৰিলোঁ। পিছে মন্দিৰত চাকি জলোৱাতকৈ মম জলোৱাৰ প্ৰথাহে বেছিকৈ প্ৰচলন যেন বোধ হ’ল। মই আগেয়ে মম জলোৱাৰ প্ৰথা কেৱল বৌদ্ধ, খ্ৰীষ্টান ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ মাজতহে প্ৰচলন আছে বুলি ভবা ধাৰণাটো ইয়ালৈ আহি ভাগিল। তদুপৰি ত্ৰিপুৰেশ্বৰী মন্দিৰত পেৰা আগবঢ়োৱাৰ প্ৰথাৰো প্ৰচলন আছে। চাকি-ধূপ কিনোতে দোকানীজনে এটা সৰু মাটিৰ মলাত মোক পেৰা কেইটামান বান্ধি দিলে। পূজাৰ সা-সামগ্ৰীৰ সৈতে মন্দিৰ যাবলৈ সাজু হওঁতেই মানুহ এজনে আহি জৱা ফুলৰ দীঘল মালা এডাল যাঁচি দিলেহি-‘এইটা মাতাবাড়ী থেকে চড়াবে’। মই থতমত খালোঁ। জৱা ফুলৰ ৰেণুৱে মোৰ গোটেই টি-চাৰ্টটো হালধীয়া কৰি পেলালেহি। মন্দিৰত আগবঢ়াব কোৱা মালা এডাল নালাগে বুলি উভটাই দিবলৈও মোৰ সত নগ’ল। দামৰ কথা সোধাত মন্দিৰৰ পৰা ঘূৰি আহি দিয়াৰ কথা ক’লে। তেতিয়া মোৰ বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল যে দোকানীকেইজন নিশ্চয়কৈ অচিনাকি যাত্ৰী দেখি ঠগাৰ মনোভাৱতে আছে। তথাপি মন্দিৰলৈ যোৱাৰ আগত মনটোক মুকলি কৰি ৰখাৰ ভাবত সেইবোৰ কথালৈ মন কাণ নিদি আগবাঢ়িলোঁ। ত্ৰিপুৰেশ্বৰী মন্দিৰটো এটি সৰু টিলাৰ ওপৰত অৱস্থিত। মূল গৰ্ভগৃহটি- য’ত দেৱীৰ মূৰ্তি বা বিগ্ৰহ স্থাপন কৰা হৈছে, তাৰ সন্মূখত আমাৰ নামঘৰবোৰৰ দৰে এখন দীঘলীয়া মুকলি কাথি। তাতে বহু দৰ্শনাৰ্থী বহি থকা দেখিবলৈ পালোঁ। কাথিৰ সৈতে মূল মন্দিৰটোৰ সংযোগ নাই। ইটাবুলীয়া ৰঙেৰে সুশোভিত মূল বিগ্ৰহ ৰখা গৃহটি স্বয়ংসম্পূৰ্ণ। বৰ্গাকৃতিৰ মন্দিৰটোৰ ওপৰত কৌণিক শিখৰ। শিৱসাগৰৰ দৌলসমূহৰ সৈতে যথেষ্ট সাদৃশ্য থকা যেন বোধ হ’ল। কাথিৰ সোঁকাষে চোতালত চাকি-ধূপ জ্বলোৱাৰ ব্যৱস্থা আছে। চাকি জলোৱাতকৈ মানুহবোৰে মম জলোৱাহে চকুত পৰিল। তাতে চাকি-ধূপ জলাই উঠি মই মূল গৰ্ভগৃহৰ ফালে আগবাঢ়িলোঁ। মন্দিৰৰ ভিতৰভাগ সৰু। ভিতৰত পূজাৰীয়ে পূজা-সেৱা আগবঢ়াই আছে। তালৈ বাকী ভক্তৰ প্ৰৱেশ নিষেধ। ভিতৰত ৰঙা বস্ত্ৰৰে সুন্দৰকৈ সজাই ৰখা দেৱীৰ মূৰ্তিজনা দেখি শ্ৰদ্ধাত মূৰ দো-খাই আহিল। পৰম শ্ৰদ্ধা ভাৱেৰে সেৱা কৰিলোঁ। মূল মূৰ্তিজনাৰ সন্মুখত থকা দুৱাৰ খনৰ উপৰি বাঁওকাষে আৰু এখন দুৱাৰ আছে। তাতে মানুহবোৰে ফুল-পেৰাৰ ভোগ ইত্যাদি হাতত লৈ শাৰী পাতি থকা দেখা পালোঁ। ময়ো গৈ মাটিৰ মলাত থকা পেৰাৰে সৈতে জৱা ফুলৰ মালা হাতত লৈ শাৰী পাতিলোঁ। ভক্তৰ ভিৰ বেছি নাছিল। গৰ্ভ গৃহৰ পৰা পূজাৰীৰ লাচনি পাচনি ধৰাৰ দৰে ব্যক্তি এজনে আহি মোৰ হাতৰ পৰা পূজাৰ বাবে আগবঢ়োৱা পেৰা, মালা ইত্যাদি লৈ গ’লহি। লগতে দেৱীলৈ বুলি দক্ষিণা আগবঢ়াবলৈও ক’লে। তেওঁ ভিতৰলৈ নি পূজা আগবঢ়াই থকা সময়ত মই চকু মুদি প্ৰাৰ্থনা জনাই থাকিলোঁ। পূজা আগবঢ়াই তেওঁ কেইটামান পেৰা আৰু ফুলৰ সৈতে মোক মাটিৰ মলাটো উভটাই দিলেহি। এইবাৰ তেওঁ নিজৰ বাবে সামান্য দক্ষিণা আগবঢ়াবলৈ ক’লে।\nমন্দিৰৰ পৰা নামি অহাৰ পিছত দোকানীজনে মাটিৰ মলাটোত পেৰা কেইটাৰ সৈতে সুন্দৰকৈ বাতৰি কাকতেৰে মেৰিয়াই হাতত কঢ়িয়াই নিবলৈ সুবিধা কৰি দিলে। লগতে তেওঁৰ দোকানৰ পেৰা দুটামানো আমালৈ আগবঢ়ালে। শেষত আমি পূৰ্বতে ভবাটোৱে হ’ল। পেৰা, মালা ইত্যাদি আটাইবোৰ মিলাই তেওঁ মোৰ পৰা ২২০ টকা বিচাৰিলে। মালাদালৰ দাম হেনো অকলেই ১০০ টকা। বৰ বেছি কথাটো ভাবি নাথাকি মন্দিৰলৈ সেৱা আগবঢ়াইছো ভাবি টকাকেইটা অগবঢ়াই দিলোঁ। মন্দিৰৰ কাষতে এটি ডাঙৰ জলাশয় আছে। মানুহৰ ভিৰ দেখি সেইফালে আগবাঢ়ি গ’লোঁ। এই জলাশয়টোৰ নাম কল্যানসাগৰ। পুখুৰীৰ কাষত ৰৈ থকা দুই-এজন বেপাৰীয়ে আমাকে বুট সদৃশ কিবা খোৱা বস্ত্ত কিনিবলৈ বাটি আগবঢ়াই দিলে। আমি বৰ বেছি আগ্ৰহ নেদেখুৱালোঁ। সেইবোৰ হেনো মাছক খুওৱা খাদ্য। গোটেই কাৰবাৰটো আমাৰ ইয়াৰ চতিয়াৰ ওচৰত থকা নাগ-শংকৰ মন্দিৰৰ সদৃশ। নাগ-শংকৰ মন্দিৰত থকা পুখুৰীটোত থকা কাছ বোৰক যাত্ৰীবোৰে বিস্কুট আগবঢ়ায়। কাছবোৰেও বৰ হেতা-ওপৰা কৰি বিস্কুট খাবলৈ ধৰে। গোটেই পৰিৱেশতোৱে মনোগ্ৰাহী হৈ পৰে। সেই একে পদ্ধতিতে ইয়াত মানুহে পুখুৰীৰ মাছলৈ খাদ্য আগবঢ়ায়। পুখুৰীটোত বহুত বৃহদাকৃতিৰ মাছ দেখিবলৈ পালোঁ। বৰ সুন্দৰ কমলা ৰঙী মাছ দুটামানো দেখিলোঁ। পুখুৰীত বহুকেইটা কাছ থকা বুলি শুনিলো যদিও আমাৰ চকুত হ’লে নপৰিল। দুই একে পুখুৰীটোৰ পানী হাতত লৈ অঞ্জলি আগবঢ়োৱাৰ দৰে উচৰ্গা কৰাও দেখিবলৈ পালোঁ। পুখুৰীৰ পানী নিৰ্মল। সেয়ে সকলোৱে বিনা সংকোচে পানীৰে সেৱা আগবঢ়াইছে। মোৰ আমাৰ গুৱাহাটীৰ কামাখ্যা মন্দিৰত থকা জলাশয়টোলৈ মনত পৰিল। তাতো একেধৰণে মানুহে পানী হাতত লৈ আহুতি আগবঢ়ায়। কিন্ত্ত গোটেই জলাশয়টো শেলুৱৈ ধৰি সেউজীয়া হৈ পৰা দেখিছিলোঁ। তদুপৰি দুই একে পুখুৰীত নামি গা-ধুই থকাও দেখা পাইছিলোঁ। প্ৰথম দিনা কামাখ্যা মন্দিৰলৈ যি ভক্তি ভাৱ লৈ গৈছিলোঁ, সেয়া পুখুৰীৰ পৰিৱেশটোৱে অলপমান হলেও স্তিমিত কৰিছিল। ত্ৰিপুৰেশ্বৰী মন্দিৰৰ জলাশয়ত পিছে তেনে কদৰ্য পৰিৱেশ চকুত নপৰিল। সুন্দৰভাৱে চৌপাশ বান্ধি ৰখা হৈছে। পৰিৱেশটোতো অলপো কোলাহল নাই। শান্ত নিৰ্মল।\nমন্দিৰৰ পৰা ওলাই আহি আমি এইবাৰ ত্ৰিপুৰাৰ অন্য এক পৰ্যটন আকৰ্ষণ ‘নীৰমহল’ চাবলৈ আগবাঢ়িলোঁ। নীৰমহল থকা ঠাইখিনিৰ নাম মেলাঘৰ। মূল ঘাইপথৰ পৰা বাওঁফালে এটি ৰাস্তা সোনামুৰা চহৰলৈ আগবাঢ়িছে। সেই পথেৰে কিছুদূৰ যোৱাৰ পিছত পথৰ সোঁকাষে নাতিদূৰত ৰুদ্ৰসাগৰ হ্ৰদ। হ্ৰদৰ মাজতে বিশান শুভ্ৰ নীৰমহল। পানীৰ সমাৰ্থক শব্দ নীৰ। পানীৰ মাজত অৱস্থিত বাবেই এই মহলটোৰ নাম নীৰমহল ৰখা হৈছে। ৱেষ্ট ত্ৰিপুৰা জিলাত অৱস্থিত এই কীৰ্তিচিহ্নটিৰ ইতিহাস বৰ বেছি পুৰণি নহয়। গ্ৰীষ্মকালিৰ প্ৰমোদ বিহাৰৰ উদ্দেশ্যে এই মহলটি নিৰ্মাণ কৰিছিল মহাৰাজা বীৰ বিক্ৰম কিশোৰ মাণিক্য বাহাদুৰে। মাৰ্টিন এণ্ড বাৰ্ণ নামে এটি ব্ৰিটিছ কোম্পানীৰ তত্বাবধানত এই মহলটোৰ নিৰ্মাণকাৰ্য ১৯৩০ চনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ১৯৩৮ চনত শেষ কৰা হৈছিল। মুঠ ২৪ টা কোঠালিযুক্ত এই বিশাল শুভ্ৰ মহলটোৰ পূৱ অংশ বিশেষকৈ ৰাজ মহলটোৰ সুৰক্ষা কৰ্মীৰ বাবে ব্যৱহৃত হৈছিল। নীৰমহলৰ পশ্চিম অংশটোৰ নাম ‘অন্দৰ মহল’। এই অংশটো মহাৰাজা আৰু তেওঁৰ ৰাণীৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে সজা হৈছিল। মূল ৰাজধানী চহৰ আগৰতলাৰ পৰা প্ৰায় ৫০ কিলোমিটাৰ নিলগত কেৱল গ্ৰীষ্মকালি নিৰ্মল বতাহ লৈ দেহ শাঁত পেলাবলৈকে যে এই মহলটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল- সেই কথাটোৱে ত্ৰিপুৰাৰ ৰজাৰ চৌখিনতাৰ সাক্ষ্য বহন কৰি ৰাখিছে। সমগ্ৰ ভাৰততে পানীৰ মাজত এনেধৰণৰ স্থাপত্য কেৱল দুটিয়েই আছে। অন্যটো হৈছে ৰাজস্থানৰ জয়পুৰত অৱস্থিত জলমহল। ৰুদ্ৰসাগৰ জলাশয়টোৰ সৈতে নীৰমহলৰ গোটেই কালি প্ৰায় ৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। নীৰমহললৈ যোৱাৰ ব্যৱস্থাটো আমাৰ গুৱাহাটীৰ উমানন্দ মন্দিৰলৈ যোৱা সদৃশ। নীৰমহললৈ নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ মূৰে মূৰে ফেৰী চলে। যাত্ৰীসকলক ফেৰীৰে নি নীৰমহলৰ সন্মূখত নমাই দিয়া হয়। তাৰ পৰা খটখটিৰে ওপৰলৈ উঠি যাব পাৰি। ৪০ মিনিটৰ পিছত ফেৰীখন উভটি আহে। যাত্ৰীসকলে এইখিনি সময়ৰ ভিতৰত নীৰমহল দৰ্শন শেষ কৰিব লাগে। ফেৰীৰে অহা যোৱাৰ বাবদ ২৫ টকাৰ টিকট কাটিব লাগে। যিখিনি ঠাইৰ পৰা ফেৰী চলাচল ব্যৱস্থা আছে সেই ঘাটটোৰ নাম ‘ৰাজঘাট’। ৰজাই তাহানি মটৰ ফেৰীৰে এই ঘাটেৰেই নীৰমহললৈ অহা যোৱা কৰিছিল বাবে ঘাটটোৰ নাম ৰাজঘাট ৰখা হৈছে। ফুৰিবলৈ অহা বংগালী পৰিয়াল এটিৰ সৈতে আমাক ফেৰীৰে নীৰমহললৈ লৈ যোৱা হ’ল। ফেৰীৰ টিকট কটাৰ উপৰিও নীৰমহলত প্ৰৱেশৰ বাবে আকৌ প্ৰৱেশদ্বাৰত ১০ টকাৰ টিকট কাটিব লাগে। যি কি নহওক আমি নিয়মমাফিক টিকট কাটি প্ৰথমে নীৰমহলৰ পশ্চিম অংশ অৰ্থাৎ অন্দৰ মহলৰ ফালে গ’লো। প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ওচৰতে নীৰমহলৰ বিষয়ে সম্যক জ্ঞান দিয়া ফলক এখন চকুত পৰিল। অত্যন্ত পৰিস্কাৰ আৰু শুভ্ৰতাই অনন্য ৰূপ প্ৰদান কৰা নীৰমহল সঁচাকৈয়ে ৰাজ আভিজাত্যৰ প্ৰতীকস্বৰূপ। চাৰিওফালৰ পানীৰ মাজত অবিৰত হো হোৱাই বলি থকা বতাহে দৰ্শনাৰ্থী সকলৰ দেহ মন পুলকিত কৰি তোলে। ৰাজপৰিয়ালৰ বাবে ব্যৱহৃত অন্দৰ মহলৰ কাৰু কাৰ্য্য অনবদ্য। হিন্দু আৰু ইছলামীয় উভয় সংস্কৃতিৰ মিশ্ৰনৰ চাপ কোঠালিবোৰত সুস্পষ্ট। মহল সমূহ আকাৰত বৰ বেছি বিশালকায় নহ’লেও কাৰুকাৰ্য্য সমূহ চালে চকুৰোৱা। বৰ্গাকৃতিৰে নিৰ্মিত ৰাণীৰ প্ৰকাণ্ড স্নানাগাৰটো দেখি আচৰিত হ’লো। স্নানাগাৰটোৰ ভিতৰভাগৰ দেৱালৰ বৰণ নীলা। চিৰিৰ সহায়ত অন্দৰ মহলৰ ওপৰলৈ উঠি গ’লো। শীতল বতাহজাকে দেহ জুৰায় পেলালে। অদূৰত দেখিলো এগালমান হাঁহে জলকেলি কৰি আছে। ৰূদ্ৰসাগৰৰ কাষত জনবসতি সেৰেঙা। সেই হিচাপে হাঁহবোৰ পোহনীয়া যেন বোধ নহ’ল। তদুপৰি ইমান বিশাল জলাশয় সাঁতুৰি আহি নীৰমহলৰ কাষপোৱাটো পাটি হাঁহৰ বাবে সম্ভৱপৰ নহয় যেন লাগিল। বোধহয় ত্ৰিপুৰাৰ পৰ্য্যটন বিভাগে নীৰমহলৰ আকৰ্ষণীয়তা বৃদ্ধিৰ পৰিকল্পনা হিচাপেই হাঁহবোৰ পোহপাল দি ৰাখিছে। জুন মাহৰ গৰমৰ প্ৰকোপত এই নীৰমহলৰ বতাহজাক সঁচা অৰ্থতে জীৱনদায়ীনী শক্তিস্বৰূপ। কোঠালিবোৰ এফালৰ পৰা চকু ফুৰাই গ’লো। প্ৰখৰ ৰ’দৰ তাপত গোটেই জগতখন দহি যোৱা সত্বেও নীৰমহলৰ প্ৰতিটো কোঠালিত কিন্ত্ত তাৰ বিপৰীত প্ৰতিৰূপ। মহল বুলিলেও প্ৰকৃততে এই গোটেইবোৰ মিলি যেন এক আৱাসী এলেকাহে। মহলৰ ভিতৰতে গছ-গছনিৰে সৈতে সৰু-সুৰা কেইবাখনো বাগিচাও আছে। তাৰ লগতে মহলৰ পূৱ অংশত আছে মনোৰঞ্জনৰ হেতু নৃত্য-গীত, অন্যান্য সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান আয়োজনৰ হেতু এক মুকলি ৰঙ্গমঞ্চ। ইটো কোঠালিৰ পৰা সিটো কোঠালি চাই থাকোতে কেতিয়ানো ৪০ মিনিট সময় শেষ হ’ল গমকে নাপালো। আমাক লৈ অহা ফেৰীখন উভটিবৰ সময় হ’ল। অৱশ্যে অন্যান্য যাত্ৰীক লৈ অহা অন্য এখন ফেৰীও চকুত পৰিল। তথাপি আমি সময়ৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি সোনকালে নীৰমহলৰ পৰা উভটাৰ সিদ্ধান্ত ল’লোঁ। ৰুদ্ৰসাগৰৰ বিশাল বুকুত শৰালি হাঁহ, পানীকাউৰি ইত্যাদিবোৰে জলকেলি কৰিছে। ফেৰী আগবঢ়াৰ লগে লগে ক্ৰমান্বয়ে সৰু হৈ অহা ৰাজ আভিজাত্যৰ প্ৰতীক দূৰৈৰ নীৰমহললৈ আকৌ এবাৰ বিস্ময় বিমুগ্ধ হৈ চাই ৰ’লোঁ।\nনীৰমহলৰ পৰা উভটি আমি কমলাসাগৰ বাংলাদেশ সীমান্ত অঞ্চল চাবলৈ আগবাঢ়িলোঁ। কমলাসাগৰলৈ যোৱা পথছোৱাৰ কাষত জনবসতি অতি সেৰেঙা। তদুপৰি পথচোৱাৰ অৱস্থাও কিছু জৰাজীৰ্ণ। উদয়পুৰ-আগৰতলা সংযোগী পথৰ বাওঁকাষে প্ৰায় ১০ কিলোমিটাৰ মান সোমাই আহি আমি কমলাসাগৰত উপস্থিত হ’লোঁ। কমলাসাগৰ এটি প্ৰকাণ্ড জলাশয়ৰ নাম। ১৫ শতিকাত মহাৰজা ধন্যমাণিক্যই পত্নী মহাৰাণী কমলা মহাদেৱীৰ নাম যুগমীয়া কৰিবলৈ এই পুখুৰীটো খন্দাইছিল। পুখুৰীটোৰ নামেৰে অঞ্চলটোৰ নামো কমলাসাগৰ পৰিছে। কমলাসাগৰ ভাৰতৰ শেষ সীমা। আমি সঘনাই শুনি থকা সীমান্তৰ কাঁইটীয়া তাঁৰ কমলাসাগৰলৈ আহি দেখিবলৈ পালোঁ। সীমাৰ সিপাৰে বাংলাদেশৰ অঞ্চলটোৰ নাম তাৰাপুৰ। দুয়োখন দেশৰ সীমাতে আছে তাৰাপুৰ-কমলাসাগৰ সাপ্তাহিক বজাৰখন। এই বজাৰখনে এই অঞ্চলটোৰ গুৰুত্ব বঢ়াই তুলিছে। প্ৰতি সপ্তাহৰ দেওবাৰে দুয়োখন দেশৰ নাগৰিকে আহি এই বজাৰখনত বস্ত্ত কিনা-বেচা কৰেহি। বজাৰত সোমাবলৈ পাৰপত্ৰ নালাগে। পেনকাৰ্ড আদি যিকোনো এক নাগৰিকত্বৰ প্ৰমাণ পত্ৰ দেখুৱাইয়ে বজাৰত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰি। আমি দুৰ্ভাগ্যবশত কেৱল উকা বজাৰ গৃহবোৰহে দেখিবলৈ সক্ষম হ’লোঁ। সীমা সুৰক্ষা বাহিনীৰ নিয়োজিত জোৱানজনে দূৰৰ পৰাই আমাক বজাৰখনৰ ফটো সংগ্ৰহ কৰিবলৈ অনুমতি দিলে। দেওবাৰৰ দিনা অহাহেতেন দুইদেশীয় এই বজাৰত প্ৰৱেশ কৰাৰ আশা নিশ্চয় পূৰণ হ’লহেতেন।\nসি যি কি নহওক এইবাৰ আমি কমলাসাগৰৰ পাৰতে অৱস্থিত ত্ৰিপুৰাৰ অন্য এক উল্লেখযোগ্য ধৰ্মীয় পীঠস্থান কসবেশ্বৰী কালী মন্দিৰলৈ বুলি আগবাঢ়িলোঁ। মন্দিৰটোৰ অন্য নাম কসবা কালী মন্দিৰ। ত্ৰিপুৰাৰ জনসাধাৰণে মাতাৰ আবাস হিচাপে এই অঞ্চলটোকো মাতাবাড়ী বুলিয়েই সম্বোধন কৰে। পোন্ধৰ শতিকাতে নিৰ্মাণ কৰা এই প্ৰাচীন কালি মন্দিৰটোৰ বৰণো ত্ৰিপুৰাসুন্দৰী মন্দিৰৰ সদৃশ ডাঠ ইটাবুলীয়া। মন্দিৰৰ দ্বাৰ কমলাসাগৰ পুখুৰীটোৰ ফালে মুখ কৰি আছে। মন্দিৰৰ একেবাৰে কাষতে সীমান্ত সুৰক্ষা বাহিনীৰ (বি এচ এফ) নিৰীক্ষণ চকী এটাও দেখা পালোঁ। আমি যোৱা সময়ত মন্দিৰৰ ভিতৰভাগ বন্ধ কৰি ৰখা হৈছিল। বাহিৰৰ পৰাই মন্দিৰলৈ সেৱা জনালোঁ। সন্মূখভাগত বলিশাল দেখি মন্দিৰত বলি প্ৰথা আছে বুলি বুজিব পাৰিলোঁ। দুৰ্গাপূজাৰ সময়চোৱাত হেনো এই মন্দিৰত বিৰ দি বাট নোপোৱা অৱস্থা হয়। মন্দিৰটোক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই যথেষ্ট সংখ্যক দোকান-পোহাৰো গঢ় লৈ উঠিছে। মন্দিৰৰ পৰা উভটি পুনৰ এবাৰ কাঁইটীয়া তাঁৰৰ সিপাৰে বাংলাদেশলৈ চাই পঠালো। ড্ৰাইভাৰজনে জনালে যে সীমাৰ সিপাৰে বাংলাদেশৰ ৰেল ষ্টেচন এটি আছে। চাবলৈ বৰ চেষ্টা কৰিলোঁ যদিও গছ-গছনিৰ আৰ হৈ থকা হেতু ভালদৰে দেখিবলৈ সক্ষম নহ’লোঁ। বাংলাদেশৰ সেয়া হেনো মিটাৰগজ ট্ৰেইন। ঠিক সেই সময়তে উকি মাৰি ট্ৰেইনএখন ষ্টেচন এৰি আগবাঢ়ি গ’ল। গছ-গছনিৰ ফাঁকে ফাঁকে দেখা পালো সেউজৰঙী বাংলাদেশীয় ৰে’লগাড়ী। দুই এক যাত্ৰীয়ে ট্ৰেইনৰ ওপৰচোৱাত উঠি যোৱাও দেখিবলৈ পালোঁ। কমলাসাগৰৰ পৰা বিদায় ল’বৰ পৰত উকা বজাৰখনলৈ আকৌ এবাৰ চকু গ’ল। প্ৰথম দৃষ্টিত তেনেই সাধাৰণ যেন লগা এই বজাৰখনে এই সীমান্ত অঞ্চলত দুয়োখন দেশৰ মৈত্ৰীৰ প্ৰতীক স্বৰূপ হৈ থিয় দি আছে। সাধাৰণতে চুবুৰীয়া দুখন দেশৰ বিদ্বেশৰ ফল ভোগ কৰিবলগীয়া হয় সীমামূৰীয়া দুই দেশৰ খাটিখোৱা নিৰীহ জনগণে। কিন্ত্ত কমলাসাগৰলৈ আহি যেন তাৰ এক বিপৰীত ৰূপহে দেখিবলৈ পালোঁ। ভাৰত আৰু বাংলাদেশ দুয়োখন দেশৰ সাধাৰণ নাগৰিকে আহি প্ৰতি দেওবাৰে এইখন বজাৰৰ পৰা সামগ্ৰীৰ লগতে কঢ়িয়াই লৈ যায় ভাতৃত্ববোধ আৰু সম্প্ৰীতিৰ বাৰ্তা। চাক্ষুস অভিজ্ঞতাৰ অবিহনে কেৱল টিভিৰ পৰ্দাত দেখিয়েই যে সীমামূৰীয়া অঞ্চলৰ প্ৰকৃত আভাস পাব নোৱাৰি সেই কথাটো কমলাসাগৰলৈ আহি উপলব্ধি কৰিলোঁ।\nআগৰতলালৈ উভটাৰ বাটত পথৰ বাওঁকাষে থকা ত্ৰিপুৰা কেন্দ্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়খনো গেটৰ পৰাই এভুমুকি মাৰি চালোঁ। কেন্দ্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয় হেতুকে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভৱন, ফলক সকলোতে তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে সাদৃশ্য থকা যেন দেখিবলৈ পালোঁ। সেইদিনা উভটি আহি আবেলিৰ পৰা গধূলিৰ সময়চোৱালৈকে আমি ত্ৰিপুৰালৈ বুলি লৈ অহা কামখিনি সুকলমে কৰাত মনোনিৱেশ কৰিবলগীয়া হ’ল।\nতাৰ পিছদিনা ৰাতিপুৱাতে আমি আগৰতলা-অখৌৰা সীমান্ত চকী চাবলৈ ওলালো। ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যখন কেউফালৰ পৰা বাংলাদেশে আৱৰি আছে। সেয়েহে ত্ৰিপুৰাৰ বাট-পথসমূহৰ প্ৰায়বোৰে গৈ ভাৰত-বাংলা সীমান্ততে শেষ হৈছেগৈ। এইক্ষেত্ৰত অখৌৰা সীমান্তৰ গুৰুত্ব সৰ্বাধিক এইকাৰণেই যে আগৰতলাৰ পৰা বাংলাদেশৰ ঢাকালৈ এই সীমান্ত চকীৰ মাজেদিয়ে পথ পৰিবহণ ব্যৱস্থা আছে। আগৰতলা মূল চহৰৰ পৰা অখৌৰা সীমান্তলৈ পাঁচ কিলোমিটাৰ মানৰ বাট। অটো এখন লৈ আমি আগবাঢ়িলোঁ। এক নিৰ্দিষ্ট দূৰত্বৰ পৰা ব্যক্তিগত, ৰাজহুৱা সকলো যান-বাহনৰ প্ৰৱেশ নিষেধ। সেইখিনিৰ পৰা আগলৈ সীমা সুৰক্ষা বাহিনীৰ জোৱানসকলৰ অনুমতি লৈহে আগবাঢ়িব পাৰি। অটোৰ পৰা নামি আমি সীমা সুৰক্ষা বাহিনীৰ জোৱানসকলৰ ওচৰলৈ আগুৱাই গ’লো। পথচোৱাত তেওঁলোকে পথৰোধক ৰাখি নিৰীক্ষণৰ ব্যৱস্থা ৰাখিছে। অদূৰত দেখা পালো ভাৰত ৰাষ্ট্ৰৰ শেষ সীমা তথা বাংলাদেশলৈ আদৰণি জনাই নিৰ্মাণ কৰা তোৰণ। তোৰণলৈ আগুৱাই যোৱা পথৰ বাওঁকাষে ভাৰত-বাংলা পথ পৰিবহনৰ বাছ টাৰ্মিনেলটো। জোৱানসকলে আমাৰ সৈতে বেচ বন্ধুত্বসুলভ কথা-বতৰা পাতিলে। আমি অসমৰ পৰা অহা বুলি শুনি ইমান দূৰৰ পৰা সীমান্ত চকী চাবলৈ অহা কথাটোত তেওঁলোকে আগ্ৰহ প্ৰদৰ্শন কৰিলে। তেওঁলোকৰ মাজত মৰিগাঁৱৰ জোৱান এজনকো লগ পালো। তেওঁ অসমীয়াভাষী লগ পাই আনন্দিত হৈ পৰিল। আমাৰ ক’ত ঘৰ, কি কাৰণে ত্ৰিপুৰালৈ আহিছোঁ আটাইবোৰ খা-খবৰ ল’লে। লগতে এইটোও জানিবলৈ দিলে যে সন্ধিয়া পাঁচ বজাতহে এই সীমান্ত চকী চাবলৈ অহাটো লাভজনক। সেই সময়ত দুয়োখন দেশৰ যথেষ্ট সংখ্যক লোকৰ উপস্থিতিত দৈনিক Flag Lowering Ceremony উদযাপন কৰা হয়। আমি বুজিলো পাঞ্জাৱত থকা ভাৰত-পাকিস্তানৰ ৱাঘা সীমান্তৰ আৰ্হিৰে এই ভাৰত-বাংলা অখৌৰা সীমান্ত সজাই তুলিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে। প্ৰত্যেক দিনাই অলেখ লোকৰ হৰ্ষোল্লাসৰ সন্মূখত ভাৰত-বাংলা দুয়োখন দেশৰ জোৱানসকলে সামৰিক কুচ-কাৱাজ প্ৰদৰ্শন কৰে। কথাটো জানি আমাৰ মন কিছু সেমেকিল। তথাপি সীমান্তৰ জিৰ’ পইণ্টত আহি থিয় হোৱাৰ কথাটোৱে মনটো ভৰাই ৰাখিলে। আমি তাত উপস্থিত হোৱাৰ মূহুৰ্ততে বাংলাদেশলৈ চৰকাৰী কাম-কাজত যোৱা ত্ৰিপুৰাৰ কোনো মন্ত্ৰীৰ কনভয় উভটি সীমান্ত ৰেখাৰ ওচৰত উপস্থিত হৈছিলহি। নিয়মমাফিক নিৰীক্ষণৰ হেতু তেওঁলোকৰ সৈতে জোৱানসকল ব্যস্ত হৈ পৰিবলগা হোৱাত আমাক কিছু সময় গেটৰ নিলগত অপেক্ষা কৰাই ৰাখিলে। কিন্ত্ত বহু সময়লৈকে মন্ত্ৰীৰ কনভয় সমূহ একে ঠাইতে ৰৈ থকা দেখি আমাৰ বিৰক্তি লাগিল। সীমান্ত চকীৰ গেটৰ পৰা সীমান্ত ৰেখালৈ অলপ দূৰ খোজ কাঢ়িব লাগে। সেইখিনি দূৰত্বতে ৰাস্তাৰ বাঁওকাষে বাছ-টাৰ্মিনেলটো। জোৱানসকলৰ অনুমতি লৈ আমি অলপ আগুৱাই বাছ-টাৰ্মিনেলটোৰ ভিতৰ সোমালো। টাৰ্মিনেলটোৰ ওপৰত ভাৰতীয় জাতীয় পতাকা খন শুৱনিকৈ উৰি আছে। দেখি মনটো ভৰি পৰিল। টাৰ্মিনেলটো বেচ সু-সজ্জিত আৰু অত্যাধুনিক প্ৰায়বোৰ সা-সুবিধাৰে পৰিপূৰ্ণ। বাংলাদেশলৈ যোৱা ভাৰতীয় যাত্ৰীসকলৰ পাৰপত্ৰসমূহ ইয়াতে পৰীক্ষা কৰা হয়। তদুপৰি অন্য এখন দেশলৈ যাওঁতে কৰিবলগীয়া হোৱা মুদ্ৰাৰ সাল-সলনিও ইয়াত কৰিব পাৰি। আমি টাৰ্মিনেলত সোমোৱাৰ সময়ত বাংলাদেশলৈ যাবলৈ বিচৰা বহুকেইজন যাত্ৰী অপেক্ষাৰত হৈ থকা দেখিবলৈ পালোঁ। তেওঁলোক হেনো গুৱাহাটীৰ পৰা আহিছে। তেওঁলোক ৰাতিপুৱাৰ পৰা মুদ্ৰা সালসলনি কৰিবলৈ ৰৈ আছেহি অথচ বিভাগীয় অফিচাৰজন তেতিয়ালৈ আহি উপস্থিত হোৱাহি নাই। টাৰ্মিনেলটোৰ কেওফালে বি এচ এফৰ জোৱানসকল গিজগিজাই ফুৰা চকুত পৰিল। বাছ টাৰ্মিনেলটোৰ কাষতে তেওঁলোকৰ কেম্পটো। বিহাৰৰ ফালৰ জোৱান এজনে আমাৰ সৈতে সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণভাৱে কথা-বতৰা পাতিলে। অখৌৰা সীমান্তত এইদৰে সামৰিক কুচ-কাৱাজ প্ৰদৰ্শনীৰ ব্যৱস্থা কৰাটো হেনো বেছি দিন হোৱা নাই। অত্যাধুনিক ভাৱে সীমান্ত চকী গঢ় দিয়াৰ লগতে বাছ পৰিবহন ব্যৱস্থাই দিনে দিনে এই সীমান্ত চকীটোৰ গুৰুত্ব বঢ়াইছে। আগৰতলাৰ পৰা ঢাকালৈ বাছেৰে যাবলৈ সময় লাগে মাত্ৰ ৪ ঘণ্টা। ঢাকাৰ পৰা আগুৱাই কলকাতালৈ যাবলৈ আগৰতলাৰ পৰা এটা দিনৰ বাট। ভৌগোলিকভাৱে আটাইকেইখন ঠাইৰ প্ৰায় সৰলৰৈখিক অৱস্থান। অথচ ত্ৰিপুৰাৰ জনগণে নিজ দেশৰ মাজেৰে যাবলৈ আগৰতলাৰ পৰা শিলচৰ হৈ গুৱাহাটীলৈ উপস্থিত হ’বগৈ লাগে। গুৱাহাটীৰ পৰা পুনৰ কলিকতা যাত্ৰা। সকলো মিলাই প্ৰায় তিনি-চাৰিদিনৰ যাত্ৰা। সাধাৰণ লোকৰ বাবে অন্য দেশৰ মাজেৰে যাবলৈ পাচপ’ৰ্ট, ভিচা সংগ্ৰহ কৰাটো সাধাৰণ কথা নহয়। তদুপৰি মুদ্ৰা সালসলনি ইত্যাদিৰো সমস্যা থাকে। বিমানযাত্ৰা সকলোৰে বাবে সম্ভৱপৰ নহয়। আমাৰ মানুহে গুৱাহাটীৰ পৰা শিলচৰ আহিবলৈকে বেয়া ৰাস্তা-পথৰ বাবে দুশ্চিন্তাত ভোগে। ত্ৰিপুৰাৰ ৰাইজে শিলচৰৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ যোৱা পথচোৱাৰ উপৰঞ্চি আগৰতলাৰ পৰা শিলচৰলৈ যোৱা পথত হাৰাশাস্তি ভোগ কৰিবলগীয়া হয়। ৰাজনৈতিক মেৰপেচত স্থলবন্দী হৈ পৰা ত্ৰিপুৰাৰ সাধাৰণ মানুহখিনিলৈ সঁচা অৰ্থতে সহানুভূতি জন্মিল।\nবিহাৰৰ জোৱানজনৰ পৰা আৰু এটা নতুন কথা জানিব পাৰিলো যে তেওঁলোকৰ বাবে বিদেশ যোৱাৰ সা-সুবিধা নাই। দেশৰ সুৰক্ষাৰ স্বাৰ্থতে তেওঁলোকক কোনোদিনে পাচপ’ৰ্ট প্ৰদান কৰা নহয়। বাংলাদেশ সীমান্তত থাকিও সেয়েহে তেওঁলোকে কোনোদিনে ঢাকালৈ গৈ পোৱা নাই।\nইতিমধ্যে মন্ত্ৰীৰ কনভয়সমূহ আমাৰ আগেদি পাৰ হৈ গ’ল। আমিও সীমান্তৰেখাৰ ওচৰলৈকে যাবলৈ অনুমতি লাভ কৰিলোঁ। ঘাইপথৰ ওপৰত লম্বৰ পৰিৱৰ্তে কিছু কৌণিকভাৱে ৰেখাদাল অংকিত কৰা হৈছে। ৰেখাৰ সিপাৰে বাংলাদেশ, এইপাৰে আমি ভাৰতত। দেহ শিহঁৰিত হৈ পৰিল। বাংলাদেশৰ ফালেও তেওঁলোকৰ সামৰিক জোৱানৰ লগতে অন্যান্য সাধাৰণ বাংলাদেশী নাগৰিকো চকুত পৰিল। পেপাৰে-পত্ৰই সীমান্তৰ যি তিক্ততাপূৰ্ণ খা-খবৰ পঢ়ো, টিভিত কাইটীয়া তাঁৰৰ যি কুৎসিত ৰূপটো দেখো তাৰ পৰিবৰ্তে আগৰতলা-অখৌৰা সীমান্ত চকীৰ এই অনন্য ৰূপে মন পুলকিত কৰি তুলিলে। যেন দুখন বন্ধু ৰাষ্ট্ৰৰ মাজেদি সমন্বয়ৰ বাৰ্তা কঢ়িয়াই এই পথটো আগবাঢ়িছে। দুয়োদেশৰ নাগৰিকক আদৰি পথৰ ওপৰত এই তোৰণ- য’ত পঢ়িবলৈ পালো- ‘আপনাৰ অগমনেৰ জন্য ধন্যবাদ’! সীমা সুৰক্ষাৰ জোৱানসকলে প্ৰতি সময়তে আমাক ৰেখাদাল পাৰহৈ নাযাবলৈ সকীয়াই থাকিল। এজন জোৱানে আমাৰ সৈতে ফটোও উঠিলে। বাংলাদেশত ৰাজ্য নাই। গোটেই দেশখনক ৬৪ খন জিলাত ভাগ কৰা হৈছে। ঠিক একেদৰে জিলাবোৰকো কেইবাখনো উপ-জিলালৈ ভাগ কৰা হৈছে। বাংলাদেশৰ এনে উপজিলাৰ সংখ্যা ৪৯৩ খন। আগৰতলা সীমান্তৰ সিফালৰ অঞ্চলটোৰ নাম অখৌৰা। অখৌৰা এখন উপজিলা আৰু ই ব্ৰাহ্মণবাৰিয়া জিলাৰ অন্তৰ্গত। পথৰ সোঁকাষে এখন ফলক দেখিলোঁ “Indian Territory Ends. Bangladesh0km”। সিপাৰে বাংলাদেশত পথৰ কাষত গম্বুজৰ আকৃতিৰ এক স্মৃতিসৌধ। লিখা আছে- “অপাৰ সম্ভাৱনাৰ বাংলাদেশে আপনাকে স্বাগতম”! বাংলাদেশ বুলিলে মনলৈ যি এক ঋণাত্মক প্ৰতিচ্ছবি মনলৈ আহে এই সীমান্তচকীলৈ আহি সেয়া যেন বহুখিনি সলনি হ’ল।\nঅখৌৰা সীমান্তৰ পৰা উভটি আমি আকৌ আগৰতলাৰ মূল চহৰলৈ আহিলোঁ। আমাৰ কৰিবলৈ ৰৈ যোৱা সৰু সুৰা দুটিমান কাম আওটাই চহৰৰ মাজমজিয়াত থকা ৰাজবাড়ী চাবলৈ আগবাঢ়িলোঁ। ৰাজবাড়ীৰ সোঁকাষে শ্ৰী শ্ৰী লক্ষ্মী নাৰায়ণ মন্দিৰ। তাৰ পৰা কিছু আগলৈ একেটা পথতে জগন্নাথ মন্দিৰ। এই মন্দিৰটোৰ নামেৰেই ৰাজৰাড়ীৰ সন্মূখেৰে যোৱা পথটোৰ নাম জগন্নাথ বাড়ী ৰোড ৰখা হৈছে। আমি লক্ষ্মী নাৰায়ণ মন্দিৰলৈ সোমাই গ’লো। ঈষৎ নীলা বৰণীয়া দেৱালেৰে সজ্জিত মন্দিৰটো দেখি ভক্তিভাৱত মূৰ দোঁ-খাই আহিল। তদুপৰি বংগালী সম্প্ৰদায়ৰ ভক্তিপ্ৰাণ লোকসকলে পূজা-অৰ্চনা, ঘণ্টা-কাঁহৰ সুমধুৰ স্বৰেৰে মন্দিৰ প্ৰাংগণ আক্ষৰিক অৰ্থতে স্বৰগময় কৰি ৰাখিছিল। মন্দিৰৰ গৰ্ভগৃহত লক্ষ্মী-বিষ্ণুৰ প্ৰতিমা। মন্দিৰ দেৱালত খোদিত কৰা আছে বৰাহ, পৰসুৰাম আদি বিষ্ণুৰ দশাৱতাৰৰ মূৰ্তি। এই মন্দিৰটিৰ পুৰণি নাম আছিল শ্ৰী শ্ৰী ৰাধা বৃন্দাবন চন্দ্ৰ মন্দিৰ। ত্ৰিপুৰাৰ মহাৰজা বীৰেন্দ্ৰ কিশোৰ মাণিক্য বাহাদুৰে ১৯১০ চনত তেওঁৰ ধৰ্মপ্ৰাণ আৰু প্ৰজাবৎসল পিতৃ ৰজা ৰাধা কিশোৰ মাণিক্য বাহাদুৰৰ স্মৃতিত মন্দিৰটো নিৰ্মাণ কৰিছিল। সেই সময়ৰে পৰা এই মন্দিৰত নিতৌ ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজ-পৰিয়ালে পূজা-অৰ্চনা আগবঢ়াই আহিছিল। মূল লক্ষ্মী, বিষ্ণুৰ মূৰ্তিৰ লগতে মুঠ ১৪ গৰাকী বিভিন্ন দেৱ দেৱীৰ মূৰ্তি মন্দিৰত ৰখা হৈছে। মন্দিৰ দৰ্শন সামৰি আমি ৰাজবাড়ীলৈ আগবাঢ়িলোঁ।\nলক্ষ্মী নাৰায়ণ মন্দিৰৰ কাষতে ৰাজবাড়ী। এক কথাত ক’বলৈ গ’লে ৰাজবাড়ীৰ চৌহদতে মন্দিৰটো বুলি ক’লেও ভুল কোৱা নহ’ব- যদিওবা মন্দিৰ আৰু ৰাজবাড়ীৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ বেলেগ বেলেগ। ৰাজবাড়ীৰ প্ৰকৃত নাম উজ্জয়ন্ত ৰাজপ্ৰাসাদ। উজ্জয়ন্ত প্ৰাসাদ নামটো প্ৰদান কৰিছিল কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে। ত্ৰিপুৰাৰ বৰ্তমানৰ ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয় এই উজ্জয়ন্ত প্ৰাসাদটো বহুকেইটা স্তৰ পাৰ হৈ আহি বৰ্তমানৰ ৰূপ পাইছেহি। ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰথম ৰাজপ্ৰাসাদটো নিৰ্মাণ কৰিছিল মাণিক্য বংশৰ ৰজা ৰাধা ঈশান চন্দ্ৰ মাণিক্যই। সেই প্ৰাসাদটো বৰ্তমানৰ আগৰতলা চহৰৰ পৰা ১০ কিলোমিটাৰ নিলগত আছিল। ১৮৯৭ চনত সমগ্ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত অহা বৰ ভূঁইকপত সেই ৰাজপ্ৰাসাদটো ভাঙি চূৰ-মাৰ হয়। ইয়াৰ দুবছৰ পিছত সেই সময়ৰ ৰজা ৰাধা কিশোৰ মাণিক্যই ১৮৯৯ চনত পুনৰ ন-ৰূপেৰে ৰাজপ্ৰাসাদটো গঢ়াৰ কাম আৰম্ভ কৰে। ১৯০১ চনত নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ হোৱা এই ৰাজপ্ৰাসাদটো নিৰ্মাণ কাৰ্য্যত ব্যয় হৈছিল প্ৰায় ১০ লাখ টকা। সুদীৰ্ঘকাল ৰাজপৰিয়ালৰ তত্বাৱধানত থকা প্ৰাসাদটো ১৯৭২ চনত ত্ৰিপুৰাৰ চৰকাৰে ২৫ লাখ টকাৰ বিনিময়ত ৰাজপৰিয়ালৰ পৰা হস্তগত কৰে। ২০১১ চনলৈকে এই মহলটো ত্ৰিপুৰা বিধানসভাৰ সভাকক্ষ হিচাপে ব্যৱহৃত হৈ আছিল। ইয়াৰ পিছত এই ৰাজপ্ৰাসাদটো ত্ৰিপুৰাৰ পৰ্যটনৰ প্ৰধান আকৰ্ষণ হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ মানসেৰে ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয়লৈ ৰূপান্তৰিত কৰাৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰা হয়। ১৯৭০ চনত স্থাপিত ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজ্যিক সংগ্ৰাহালয়টো সেই সময়ত আগৰতলা চহৰৰ অন্য এক স্থানত আছিল। সংগ্ৰহালয়টোত সংগৃহীত সকলোবোৰ সা-সম্পত্তি উজ্জয়ন্ত প্ৰাসাদলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হয়। ইয়াৰ পিছত ২০১৩ চনৰ ২৬ চেপ্তেম্বৰ তাৰিখে ভাৰতৰ উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি হামিদ আনচাৰিয়ে উজ্জয়ন্ত প্ৰাসাদক ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয় হিচাপে উদ্বোধন কৰে।\nসোমবাৰৰ বাহিৰে সপ্তাহৰ বাকী আটাইকেইটা দিনত দিনৰ ১১ বজাৰ পৰা সংগ্ৰহালয় দৰ্শনাৰ্থীৰ বাবে মুকলি কৰা হয়। এটা কথা মন কৰিলোঁ গেটৰ মুখত ৰৈ থকা যাত্ৰীৰ অনুনয় বিনয় সত্বেও ঠিক ১১ বজাৰ লগে লগেহে চকীদাৰজনে সংগ্ৰহালয়ৰ টিকট কাউণ্টাৰ তথা গেট মুকলি কৰিলে। বহু সময় অপেক্ষা কৰি থাকি অসন্ত্তষ্টি দেখুৱাই থকা এজন দৰ্শনাৰ্থীয়ে চকীদাৰৰ হুটা মাত শুনিবলগীয়াও হ’ল। সময়ৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোক যথেষ্ট কঠোৰ বুলি সকলোকে জনাই দিলে। সংগ্ৰহালয়ৰ মুখত সেইদিনা যথেষ্ট ভীৰ দেখা পালো। কোনো এক টেলিকম কোম্পানীয়ে সেইদিনা সংগ্ৰহালয়ৰ মুখৰ পৰা এক বাইক ৰেলীৰো আয়োজন কৰিছিল। যা হওক নিয়মমাফিক ১৫ টকীয়া টিকট কৰি আমি সংগ্ৰহালয়ৰ ভিতৰ সোমালো। প্ৰাসাদলৈ বুলি যোৱা মূল পথটোৰ দুয়োকাষে দুটি জলাশয়। জলাশয়ৰ পাৰে পাৰে সুন্দৰকৈ দুখনি বাগিচা আছে। মূল পথটো দুভাগত বিভক্ত। মাজ অংশটো পানীৰ ফোৱাৰা, সৰু-বৰ গুল্মৰে বৰ সুন্দৰকৈ সজাই ৰখা হৈছে। সন্ধিয়াৰ আলোকসজ্জাৰে সৈতে এই আটাইবোৰ মিলি কেনে ৰম্য পৰিৱেশৰ সৃষ্ট কৰিব সেয়া সহজেই অনুমেয়। সংগ্ৰহালয়ৰ গেটৰ পৰা ৰাজপ্ৰাসাদলৈ এই পথচোৱাত খোজকাঢ়ি সঁচাকৈয়ে অনন্য পুলক অনুভৱ কৰিলোঁ। বোলছবিবোৰত দেখুওৱা ৰজা-মহাৰজাৰ ওচৰলৈ অহা সাধাৰণ প্ৰজাৰ দৰে একেই অনুভৱ হৈছিল আমাৰো। বিস্ময় বিমুগ্ধ হৈ চৌদিশে চাই চাই আমি ৰাজপ্ৰাসাদৰ সন্মূখ পালোগৈ। ৰাজমহলটো তিনিমহলীয়া। মহলটোৰ আৰ্হি কলকাতাৰ ভিক্টোৰিয়া মেম’ৰিয়েল সদৃশ। সন্মুখত কেইবাখলপীয়া বিশাল খটখটী। সেয়া গৈ দ্বিতীয় মহলাৰ সৈতে সংযুক্ত হৈছে। কিন্ত্ত সংগ্ৰহালয়ৰ প্ৰৱেশ দ্বাৰ প্ৰথম মহলাৰ অন্য এখন দ্বাৰেৰে হে কৰা হৈছে। আমি টিকট প্ৰদৰ্শন কৰি প্ৰথম মহলাত প্ৰৱেশ কৰিলোঁ। সংগ্ৰহালয়টো সুন্দৰ আৰু সুসজ্জিত। আটাইবোৰ শিল্পকৰ্ম, চিত্ৰ, ভাস্কৰ্য্য, মূৰ্তি, সাজ-পোচাক সুপৰিকল্পিতভাৱে সজাই ৰখা হৈছে- যাতে দৰ্শনাৰ্থীৰ কোনো অসুবিধা নহয়। জানিব পাৰিলো যে উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ ভিতৰত এইটোৱেই সৰ্ববৃহৎ ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয়। সকলোবোৰ সংগৃহীত সম্পত্তিৰ তলতে বিৱৰণী টোকা লিখি ৰখা হৈছে ক্ৰমে- ইংৰাজী, বাংলা আৰু কাকবাৰাক ভাষাত। কাকবাৰাক ত্ৰিপুৰীসকলৰ জনজাতীয় দোৱান। লিখিত লিপি বোধহয় নাই। সেয়েহে বাংলা লিপিকে কাকবাৰাকৰ বাবে ব্যৱহৃত হোৱা দেখিবলৈ পালো। প্ৰথম প্ৰৱেশ কৰিয়েই যিটো কোঠালি পালো তাত ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰাকৃতিক, ৰাজনৈতিক, কৃষি উদ্যোগ, পৰিবহণ ইত্যাদিৰ কেইবাখনো প্ৰকাণ্ড মানচিত্ৰ ৰখা হৈছে। সেইটো কোঠালিত সোমায়েই সমগ্ৰ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যখনৰ থূলমূল আভাস পাব পাৰি। ঠিক একেদৰে বাকী কোঠালিসমূহত একাদিক্ৰমে প্ৰৱেশ কৰি দেখা পালো ত্ৰিপুৰাত বসবাস কৰা বিভিন্ন জনজাতীয় লোকসকলৰ সাজ-পাৰ, নৃত্য-গীত, লোকাচাৰৰ চানেকি। আমাৰ শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰৰ আৰ্হিত ইয়াতো মেন্নিকুইনসমূহৰ জৰিয়তে বিভিন্ন ত্ৰিপুৰাৰ বিভিন্ন জনজাতীয় সাজপোছাক, ৰীতি-নীতিৰ আভাস দিবলৈ যত্ন কৰা হৈছে। আমাৰ গোৱালপাৰা, ধুবুৰী জিলাৰ লোকনৃত্যৰ সৈতে মিল থকা ত্ৰিপুৰাৰ বংগালী সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলৰ কিছু লোকনৃত্যৰ শৈলীৰ নমুনাও দেখা পালোঁ। ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰধান জনজাতি ত্ৰিপুৰীসকল। বৰ্তমান অৱশ্যে তেওঁলোক সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায়ত পৰিণত হৈছে আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰায়সকলে পাহাৰ অঞ্চলত বসবাস কৰে। বাংলাভাষী লোকসকলৰ সৈতে ত্ৰিপুৰীসকলৰ প্ৰত্যক্ষ সংঘাত নাই। তাৰ চৰকাৰখনে সংখ্যালঘু ত্ৰিপুৰীসকলৰ সুৰক্ষা আৰু অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ বিষয়টোক সদায়েই অগ্ৰাধিকাৰ দি চৰকাৰী কাৰ্যনীতি গ্ৰহণ কৰি আহিছে। ত্ৰিপুৰীসকলক মাণিক্য বংশৰ ৰজাসকলে ‘বৰ্মন’ উপাধি প্ৰদান কৰিছিল। যিসকল ত্ৰিপুৰী লোক ৰজাঘৰীয়া কামকাজত নিয়োজিত হৈছিল তেওঁলোকক ‘দেৱবৰ্মন’ উপাধি প্ৰদান কৰা হৈছিল। এই আটাইবোৰ তথ্য সংগ্ৰহালয়ৰ বিভিন্ন ফলকসমূহত সুন্দৰভাৱে বৰ্ণিত কৰা হৈছে।\nঠিক একেদৰে ত্ৰিপুৰাৰ শিল্প উদ্যোগ, কল-কাৰখানা, কুঁহিয়াৰ খেতিৰ ওপৰত গঢ় লৈ উঠা চেনীকল উদ্যোগ, ৰবৰ উদ্যোগ ইত্যাদিৰো আৰ্হি সংগ্ৰহালয়ৰ ভিতৰত দেখিবলৈ পালোঁ। অইন এটা প্ৰকাণ্ড কোঠালিত দেখা পালো ত্ৰিপুৰাত ৰাজত্ব কৰা মাণিক্য বংশৰ ৰজাসকলৰ প্ৰকাণ্ড তৈলচিত্ৰ। কোঠালিটোত একাদিক্ৰমে সজাই ৰখা হৈছে ধৰ্ম মাণিক্য, ধন্য মাণিক্য, ৰাধা কিশোৰ মাণিক্য, বিক্ৰম কিশোৰ মাণিক্য আদিৰ তৈলচিত্ৰ আৰু দুই এখন আলোকচিত্ৰ। প্ৰতিটো কোঠালিতে চি চি টি ভি কেমেৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা আছে। সংগ্ৰহালয়ৰ ভিতৰত ফটো তোলা নিষেধ। তদুপৰি প্ৰতিটো কোঠালিতে দৰ্শনাৰ্থীৰ সকলক সহায় কৰিবলৈ তথা নজৰ ৰাখিবলৈ একো একোজন কিউৰেটৰ। অন্য এটি কোঠালিত প্ৰৱেশ কৰি উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ আটাইকেইখন ৰাজ্যৰ বহুকেইখন সুন্দৰ প্ৰাকৃতিক দৃশ্যাৱলীৰ আলোকচিত্ৰ দেখিবলৈ পালোঁ। তাত অৰুণাচল প্ৰদেশৰ চেলা পাচৰ পৰা মণিপুৰৰ লকটক হ্ৰদলৈকে, মেঘালয়ৰ ‘চেভেন চিষ্টাৰ ফল’ৰ পৰা শদিয়াৰ চিয়াং-লোহিত-দিবং নদীৰ সংযোগ থলীলৈ বহু আকৰ্ষণীয় ফটোগ্ৰাফ সংগৃহীত কৰি ৰখা হৈছে। মুঠতে যিটো কোঠালিত সোমালো সকলোতে বিস্ময় বিমুগ্ধ হৈ ৰ’লো।\nপ্ৰথম মহলাৰ কোঠালিবোৰ পৰ্যবেক্ষণ কৰাৰ পিছত আমি দ্বিতীয় মহলালৈ উঠি গ’লোঁ। দ্বিতীয় মহলাৰ কোঠাবোৰত দেখিবলৈ পালো উত্তৰ-পূৱ ভাৰতৰ কলা-সংস্কৃতি, বুৰঞ্জী, লোকাচাৰ, নৃত্য-গীতৰ চানেকি আৰু আলোকচিত্ৰ। ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয়ত কেৱল ত্ৰিপুৰাকে প্ৰদৰ্শিত কৰা হোৱা নাই। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ আটাইকেইখন ৰাজ্যৰে বুৰঞ্জী, কলা-সংস্কৃতিক সাঙুৰি লোৱা হৈছে। অসমৰ পুৰণি কোঁচ ৰাজ্য, আহোম ৰাজ্য, কছাৰী ৰাজ্য তথা সোণকোষ, মানাহ আদি নদীৰ সীমা প্ৰদৰ্শিত কেইবাখনো প্ৰকাণ্ড মানচিত্ৰ দেখি মনত আনন্দ লাগিল। তাহানিৰ প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ কামপীঠ, সৌমাৰপীঠ আদিও সুন্দৰভাৱে তাত চিত্ৰিত কৰা হৈছে। ঠিক একেদৰে দেখি ভাল লাগিল শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ বৰ্ণিত চিত্ৰকৰ্মখনি। সুবিশাল চিত্ৰকৰ্মখনিয়ে বৰ সুন্দৰকৈ লাচিতৰ নেতৃত্বত আগবঢ়া আহোম সেনাক ফুটাই তুলিছে। ত্ৰিপুৰাৰ সংগ্ৰহালয়ত অসমৰ বুৰঞ্জী সম্বলিত সমলসমূহ দেখি মন সঁচাকৈয়ে ভৰি পৰিল।\nউজ্জয়ন্ত প্ৰাসাদ তথা ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজবংশৰ সৈতে কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ অন্য এক সু-সম্পৰ্ক আছিল। মাণিক্য বংশৰ ৰজা ৰাধা কিশোৰ মাণিক্য কবিগুৰুৰ অন্যতম পৃষ্ঠপোষক আছিল। তেওঁৰ ৰাজত্বকালতে ১৯০০ চনত প্ৰথম ত্ৰিপুৰালৈ অহা কবিগুৰুৱে জীৱনকালত মুঠ সাতবাৰ ত্ৰিপুৰা ৰাজপৰিয়ালৰ আতিথ্য গ্ৰহণ কৰিছিল। কবিগুৰুৱে নোটবুকত লিখি ৰখা ৰচনাসমূহৰ ছপা ৰূপ দিবলৈও ৰাজপৰিয়ালৰ ফালৰ পৰা আৰ্থিক সাহায্য প্ৰদান কৰা হৈছিল। তদুপৰি ৰজা ৰাধা কিশোৰ মাণিক্যই কবিগুৰুৰ বিশ্বভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়লৈ বাৰ্ষিক ১০০০ টকাৰ আৰ্থিক অনুদান আগবঢ়াইছিল। ত্ৰিপুৰাৰ সৈতে কবিগুৰুৰ এই সম্পৰ্কক সামৰি সংগ্ৰহালয়টোৰ এক অংশ কবিগুৰুৰ স্মৃতিবিজড়িত আলোকচিত্ৰ, সা-সামগ্ৰী, কবিতা পুথি আদিৰে সজাই তোলা হৈছে। কবিগুৰুৰ একৈছ বছৰ বয়সত তোলা ফটোৰ পৰা আদি কৰি এলবাৰ্ট আইনষ্টাইন, মহাত্মা গান্ধী আদিৰে সৈতে কবিগুৰুৱে উঠা ফটো সমূহ সংৰক্ষণ কৰি ৰখা হৈছে। ১৯০০ চনত প্ৰথমবাৰ ত্ৰিপুৰালৈ আহোতে কবিগুৰুৱে ৰজা ৰাধা কিশোৰ মাণিক্যৰ সৈতে উঠা এখন আপুৰুগীয়া ফটোও দেখিবলৈ পালো। তাৰ লগতে আছে কবিগুৰুৱে অভিনয় কৰা ‘বিসৰ্জন’, ‘মুকুট’ আদি নাটকৰ কিছুমান স্থিৰচিত্ৰ। কবিগুৰুৰ প্ৰায় আটাইবোৰ ৰচনাৱলী তাত সংগৃহীত কৰি ৰখা হৈছে। তদুপৰি আছে বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন জনলৈ লিখা চিঠি, কবিতাৰ পংক্তি। কবিগুৰুজনাৰ হাতৰ আখৰৰ নমুনা দেখি শিঁহৰিত হ’লোঁ। গোট গোট বাংলা আখৰৰে কবিগুৰুজনাই লিখিছে- “তুমি কি শুনেছ মোৰ বাণী/ হৃদয়ে নিয়েছ তাৰে টানি? জানিনা তোমাৰ নাম/ তোমাৰেই সঁপিলাম/ আমাৰ ধ্যানেৰ ধনখানি… !”\nসংগ্ৰহালয় বুলিলেই আমাৰ মুখলৈ যি এক বিৰক্তিকৰ অভিব্যক্তি ফুটি উঠে তাৰ তুলনাত ত্ৰিপুৰাৰ এই ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয় যেন বহু যোজন ওপৰত। তথ্যসমৃদ্ধ আৰু দৰ্শনাৰ্থীক আকৰ্ষিত কৰি ৰাখিব পৰা এই সংগ্ৰহালয়টো সঁচা অৰ্থতে উত্তৰ-পূৱৰ সৰ্বোৎকৃষ্ট সংগ্ৰহালয়। ইয়াত প্ৰৱেশ পথৰ পৰা কোঠালিসমূহ একাদিক্ৰমে চাই যোৱাটোহে নিয়ম। এবাৰ চাই অহাৰ পিছত দ্বিতীয় মহলাৰ পৰা প্ৰথম মহলালৈ উভটি যোৱাৰ অনুমতি নাই। পুনৰ চাব বিচাৰিলে দ্বিতীয় মহলাৰ পৰা চিৰিয়েদি নামি আহি পুনৰ প্ৰথম মহলাৰ প্ৰৱেশ দ্বাৰেদি আৰম্ভ কৰিব লাগিব। তৃতীয় মহলালৈ প্ৰৱেশৰ অনুমতি নাই। সেইটো মহলা সংগ্ৰহালয়ৰ অংশ নহয়। ঠিক একেদৰে বিশাল ৰাজমহলটোৰ কেৱল বাওঁফালৰ অংশহে ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয় হিচাপে ব্যৱহৃত হৈছে। ৰাজপ্ৰসাদৰ সোঁ অংশত প্ৰৱেশ নিষেধ। ৰাজপ্ৰসাদৰ কেন্দ্ৰস্থলত আছে এটি প্ৰকাণ্ড গম্বুজ। গম্বুজৰ ঠিক মধ্যভাগতে দ্বিতীয় মহলত এটি ৰজাদিনীয়া বৰটোপ ৰখা হৈছে। বৰটোপটোৱে অদূৰত থকা উজ্জয়ন্ত প্ৰসাদৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ফালে মুখ কৰি আছে। সেইখিনিতে দেৱালত ৰাখি থোৱা দেখিলো ভাৰতৰ উল্লেখনীয় পৰ্যটনথলীসমূহ চিহ্নিত কৰি ৰখা এখন প্ৰকাণ্ড মানচিত্ৰ। সেইখনত আগ্ৰাৰ তাজমহলৰ পৰা আদি কৰি গুৱাহাটীৰ কামাখ্যা মন্দিৰ, জম্মুৰ বৈষ্ণো দেৱী মন্দিৰ, পুৰীৰ জগন্নাথ মন্দিৰ, দক্ষিণ ভাৰতৰ ৰামেশ্বৰম আদি প্ৰায়বোৰ ধৰ্মীয় তথা পৰ্যটনথলী চিহ্নিত কৰি ৰখা হৈছে। নিঃসন্দেহে মানচিত্ৰখনি যথেষ্ট মানবিশিষ্ট যেন বোধ হ’ল।\nপ্ৰখৰ ৰ’দে গোটেই আগৰতলা চহৰখন দহি নিছিল। সংগ্ৰহালয়ৰ ভিতৰত থাকোতে এই কথা অনুভৱ নহ’লেও বাহিৰলৈ অহাৰ পিছতে দেই-পুৰি নিয়া ৰ’দজাকে আমাৰ অৱস্থা কাহিল কৰি পেলালে। সেই তীখৰমূৰীয়া ৰ’দটো ৰিক্সাচালক বোৰে ৰিক্সা চলাই থকা দেখি হতবাক হ’লোঁ। কোবাকোবিকৈ হোটেললৈ খোজ দি আমি খন্তেক জিৰণি ল’লোঁ।\nআবেলি গৰমৰ মাত্ৰা কিছু কমাৰ পিছত ভাত-পানী খাই আমি ত্ৰিপুৰা হেৰিটেজ পাৰ্ক চাবলৈ ওলালোঁ। হেৰিটেজ পাৰ্কৰ দূৰত্ব মূল চহৰৰ পৰা কিছু নিলগত। অৱশ্যে অটোৰিক্সা, টেম্পু ইত্যাদি প্ৰতিসময়তে চলিয়ে থাকে। যিহেতু মূল চহৰৰ পৰা ওলাই অহা ৰাস্তাটো ৰাজবাড়ীৰ চৌহদৰ পিছফালেদি হৈ গৈছে, গতিকে আগবেলা চাই যোৱা ৰাজপ্ৰসাদটোৰ পিছফালেনো কি কি আছে এতিয়া দেখাৰ সুযোগ মিলিল। ৰাজপ্ৰসাদৰ পিছফালে আছে বৰ্তমান কিছু জৰাজীৰ্ণ ৰূপ পোৱা তাহানিৰ সৈন্য-সামন্ত থকা ঘৰসমূহ। আস্তাবল সদৃশ ঘৰো দেখা পালো। বোধহয় তাত ৰাজপৰিয়ালৰ ব্যৱহৃত ঘোঁৰাসমূহ ৰখা হৈছিল। ৰাস্তাৰ কাষে কাষে বিস্তৃত এই পুৰণি আবাসসমূহে আমাক আকৌ এবাৰ ৰোমাঞ্চিত কৰি তুলিলে। মূল চহৰৰ পৰা ৬ কিলোমিটাৰমান দূৰত্বত অৱস্থিত হেৰিটেজ পাৰ্কখনৰ প্ৰৱেশ তোৰণখন বেচ আকৰ্ষণীয়। দূৰৈৰপৰা চালে মাটিৰে লিপি নিৰ্মাণ কৰা যেন লগা তোৰণখনত ত্ৰিপুৰীজনজাতীয় মহিলাৰ মূৰ্তি খোদিত কৰা হৈছে। পাৰ্কৰ ভিতৰভাগত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে ত্ৰিপুৰাৰ এক ক্ষুদ্ৰ সংস্কৰণ- ‘মিনি ত্ৰিপুৰা’। মিনি ত্ৰিপুৰাই সঁচা অৰ্থতে গোটেই ত্ৰিপুৰাখনকে প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। ত্ৰিপুৰাৰ ভৌগোলিক অৱয়বৰ সদৃশত পাৰ্কখনৰ ভিতৰত এচোৱা মাটিত ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰধান স্থলপথ, ৰে’লপথ ইত্যাদিৰ সৰু সৰু আৰ্হি নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। অসমৰ পৰা ত্ৰিপুৰাত প্ৰৱেশ কৰা ৪৪ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ, ঠিক একেদৰে ৰে’লপথ আৰু ধৰ্মনগৰ, জিৰাণীয়া, আগৰতলা আদি প্ৰধান ৰে’লষ্টেচন সমূহ সকলো ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰকৈ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ত্ৰিপুৰাৰ মুঠ জিলা আঠখন- নৰ্থ ত্ৰিপুৰা, চাউথ, ৱেষ্ট, উনাকুটি, খোৱাই, ঢলাই, সীপাহীজলা আৰু গুমটি। এই আটাইবোৰ বৰ সুন্দৰকৈ মিনি ত্ৰিপুৰাৰ চিহ্নিত কৰা হৈছে। ঠিক একেদৰে ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰসিদ্ধ পৰ্যটন থলী সমূহ ভৌগোলিক ভাৱে ত্ৰিপুৰাৰ যি যি অঞ্চলত অৱস্থিত মিনি ত্ৰিপুৰাৰো সেইসমূহ স্থানতে ক্ষুদ্ৰাকৃতিৰ ম’ডেল নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ত্ৰিপুৰেশ্বৰী মন্দিৰ, নীৰমহল, উজ্জয়ন্ত প্ৰাসাদ এই আটাইবোৰৰ ক্ষুদ্ৰ সংস্কৰণ দেখি সঁচাকৈয়ে অভিভূত হ’লোঁ। আক্ষৰিক অৰ্থতে মিনি ত্ৰিপুৰাত এবাৰ ভ্ৰমণ কৰিয়েই সমগ্ৰ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যখন এপাক ভ্ৰমি অহা যেন লাগিল। অভিনৱ এই গোটেই ‘আইডিয়া’টো দেখি সঁচাকৈয়ে আপ্লুত হ’লো। অসমৰ দৰে ত্ৰিপুৰাতকৈ যথেষ্টগুণ বৃহৎ মাটিকালিৰ ৰাজ্যৰ পক্ষে এইদৰে ক্ষুদ্ৰ সংস্কৰণ নিৰ্মাণ কৰাটো কিছু কঠিন হ’লেও অসমৰ প্ৰতিখন জিলাত থকা পাৰ্কসমূহত নিজ জিলাখন এই ব্যৱস্থাৰে গঢ়ি তুলিলে নিশ্চয় বৰ ভাল পদক্ষেপ হ’ব। তদুপৰি স্কুলীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবেও নিজ ঠাইখনক বা জিলাখনক বুজি পাবলৈ যথেষ্ট সহায়ক হ’ব। আমাৰ মানুহবোৰৰ মনলৈ এনেধৰণৰ আকৰ্ষণীয় ন ন চিন্তা কিয় মনলৈ নাহে তাকে তুলনা কৰি কিছু হতাশ হ’লোঁ। তেজপুৰৰ কৌল পাৰ্কত ভাৰতৰ এখন মানচিত্ৰ তৈয়াৰ কৰা হৈছে যদিও সেইখন কেইবাবছৰো ধৰি সেই একে অৱস্থাতে ৰখাত আকৰ্ষণীয়তা হেৰুৱাই পেলাইছে। ভাৰতত ইতিমধ্যে কেইবাখনো নতুন ৰাজ্য গঠন হোৱা স্বত্বেও উদ্যানৰ কৰ্মকৰ্তাসকলৰ সেইবোৰ চিন্তা কৰিবলৈ আহৰি নাই। এতিয়াও সেই পূৰ্বৰ উত্তৰপ্ৰদেশ, মধ্যপ্ৰদেশ, বিহাৰকে অংকিত কৰি ৰখা হৈছে। তেলেংগানাৰ কথা বাৰু বাদেই দিলোঁ!\nহেৰিটেজ পাৰ্কৰ ভিতৰতে হস্ততাঁত আৰু বস্ত্ৰশিল্পৰ এখন বিপণী দেখিলোঁ। তাত ত্ৰিপুৰাৰ বিভিন্ন জনজাতীয় সাজপাৰ, বাঁহ-বেতেৰে নিৰ্মিত বিভিন্ন সা-সামগ্ৰী আদি বিক্ৰী কৰা হয়। আমাৰ শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰৰ একে আৰ্হিতে নিৰ্মাণ কৰা এখন মুকলি ৰঙ্গমঞ্চও (অ’পেন থিয়েটাৰ) দেখিবলৈ পালোঁ।\nহেৰিটেজ পাৰ্কৰ পৰা উভটি আহোতে আগৰতলা চহৰ পোৱাৰ পূৰ্বে পথৰ বাঁওকাষে পালো বেনুবন বৌদ্ধ বিহাৰ। প্ৰথম দিনা এয়াৰপ’ৰ্টৰ পৰা আহোতেও বৌদ্ধ বিহাৰটো মোৰ চকুত পৰিছিল। তদুপৰি বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰতি সদায়েই মই এক আধ্যাত্মিক দুৰ্বলতা তথা আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰো। বেনুবন নামটোৱে মোক পোনচাটেই দৃষ্টি কঢ়াৰ মূল কাৰণটো হ’ল আমাৰ বালিপৰা অঞ্চলত থকা বৌদ্ধ বিহাৰটোৰ নামো ‘বেনুবন’। ত্ৰিপুৰাৰ এই বৌদ্ধ বিহাৰৰ অৰ্হিতে বালিপৰাৰ বৌদ্ধ বিহাৰটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছে নে বেনুবন শব্দৰ অন্য কিবা ধৰ্মীয় অৰ্থ আছে সেই সম্পৰ্কে অৱশ্যে মনত কিছু খু-দুৱনি থাকি গ’ল। বৌদ্ধ বিহাৰ থকা এই অঞ্চলটোৰ নাম কুঞ্জবন। শান্ত, নিৰ্জন পৰিবেশটোত প্ৰৱেশ মাত্ৰকে মন পুলকিত হৈ পৰিল। সৰু যদিও বেচ পৰিস্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰে চৌহদটো আটোমটোকাৰিকৈ ৰখা হৈছে। মেৰুণ বৰণীয়া বিহাৰটোত বগা ৰঙেৰে কাৰুকাৰ্য খোদিত কৰা হৈছে। বিহাৰৰ চৌপাশ, সন্মুখভাগৰ চোতালখন বগা টাইলচ লগোৱা । তদুপৰি চোতালত ভক্তৰ বাবে বেচ আহল বহল টিঙৰ চালি আৰু ফেনৰ ব্যৱস্থাও কৰা হৈছে। আমি যোৱা সময়খিনিত বিহাৰটো বন্ধ কৰি ৰখা আছিল। দুগৰাকী ভক্তয়ে চোতালতে বহি অপেক্ষা কৰি থকা দেখিবলৈ পালোঁ। বিহাৰৰ চৌপাশৰ পৰিৱেশটো এপাক ঘূৰি চালো। বাওঁকাষে এজন বৌদ্ধ ভীক্ষু আৰু ত্ৰিপুৰাৰ মহাৰজাৰ মূৰ্তি ৰখা হৈছে। ৰজাজন নো কোন বা বৌদ্ধ ভীক্ষুজনা আচলতে দালাই লামা নে কোন সেই বিষয়ে একো জানিব নোৱাৰিলো- যিহেতু ওচৰত কোনো ধৰণৰ ফলক ৰখা হোৱা নাই। বিহাৰৰ পিছফালে আছে ভাণ্টে থকাৰ সু-ব্যৱস্থা। আমাৰে সৌভাগ্য নে কি নাজানো; হয়তো যাত্ৰী অহা গম পায়েই ভাণ্টেজনে আহি বিহাৰৰ দুৱাৰখন মুকলি কৰি দিলে। পৰম হৰিষেৰে ভিতৰলৈ গৈ সেৱা জনালোঁ। বিহাৰৰ ভিতৰত সৰু-বৰ বহুকেইটা বুদ্ধ মূৰ্তি ৰখা হৈছে। কিছুমান মূৰ্তি বোধহয় ভক্তসকলে আগবঢ়োৱা। ভিতৰৰ দেৱালত অংকিত কৰা হৈছে বহুকেইটা জাতকৰ সাধুৰ ব্যাখ্যাচিত্ৰ। তাৰ লগতে দস্যু অংগুলিমাল আৰু ভগৱান বুদ্ধৰ তৈলচিত্ৰ এখনো দেখা পালোঁ। টাৱাঙৰ বৌদ্ধ বিহাৰলৈ যাওঁতে তাৰে এজন বৌদ্ধ ভীক্ষুৱে মোক এটি মন্ত্ৰ শিকাইছিল। সেই মন্ত্ৰটো জপ কৰি বৌদ্ধ বিহাৰৰ চাৰিওফালে প্ৰদক্ষিণ কৰিলোঁ। বিহাৰলৈ আহি সঁচাকৈয়ে মন পৰম প্ৰশান্তিৰে ভৰি পৰিল।\nতাৰ পিছদিনা যিহেতু আমি আগৰতলাৰ পৰা উভটিব লাগিব, সেয়েহে সেইদিনা ৰাতি আগৰতলা চহৰখনত এপাক ভ্ৰমাৰ সিদ্ধান্ত ল’লোঁ। বিগবজাৰ, বিশাল আদি অন্যান্য চহৰসমূহত থকা প্ৰায়বোৰ অত্যাধুনিক শ্বপিং মল আগৰতলাটো আছে। আমি আগৰতলাত থকা সেই কেইদিনতে বংগালী সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে ‘জামাই ষষ্ঠী’ নামেৰে এক তিথি উদযাপন কৰিছিল। জোঁৱাইসকলৰ বাবে উদযাপিত এই তিথিটোৰ বাবে কাপোৰৰ দোকানসমূহত বেচ আমোদজনক বিজ্ঞাপন কিছুমান দেখিবলৈ পালোঁ। তাৰে এটি বিজ্ঞাপন আছিল এনেধৰণৰ- “নতুন জামাই- পুৰণো জামাই, দায়িত্বশীল জামাই- উদাসীন জামাই, ভালমানুস জামাই- দুষ্ট চেলে জামাই, ৰবীন্দ্ৰ প্ৰেমী জামাই- হেভী মেটেল জামাই- আদৰৰ জামাই যেমনে হওক; এই জামাইচষ্ঠীতে মনেৰ মত উপহাৰেৰ একমাত্ৰ ঠিকানা…..”! বজাৰৰ মাজত বহুকেইখন মিঠাইৰ দোকান দেখিবলৈ পালোঁ। প্ৰায় সকলোবোৰ মিঠাইৰ দোকানতে গ্ৰাহকৰ ভিৰ। বংগালী সম্প্ৰদায়ৰ লোকৰ মিঠাইৰ প্ৰতি বিশেষ আকৰ্ষণ থকাৰ কথাটিৰ যেন চাক্ষুস প্ৰমাণ পালোঁ।\nপিছদিনা আমাৰ উভটনি যাত্ৰাৰ ফ্লাইটৰ সময় বিয়লি ৩ বজাত আছিল। বিমানবন্দৰত যিহেতু কিছু আগতীয়াকৈ উপস্থিত হ’বগৈ লাগিব; তাৰোপৰি চহৰৰ পৰা বিমানবন্দৰলৈ দূৰত্বৰ কথা ভাবি আমি সেইদিনা বৰ বেছি কাৰ্যসূচী হাতত নল’লোঁ। পুৱাৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰিয়ে অটো এখন লৈ আমি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যোগিক প্ৰতিষ্ঠান বা চমুকৈ NIT Agartala চৌহদ চাবলৈ ওলালোঁ। মূল আগৰতলা চহৰৰ পৰা NIT লৈ দূৰত্ব প্ৰায় ২৫ কিলোমিটাৰ। আগৰতলা চহৰৰ পৰা NIT লৈ যোৱা এই পথচোৱাই ৪৪ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ। তথা এই পথেৰেই শিলচৰ, শ্বিলং আদি ঠাইলৈ আগৰতলাৰে যোগাযোগ স্থাপন হৈছে। অটোচালকজন বিনয়ী যদিও বেচ কথাচহকী। তেওঁ হেনো পূৰ্বতে গুৱাহাটী-আগৰতলা বাছ পৰিবহণত কাম কৰিছিল। তেজপুৰ, নগাঁও আদি বহুকেইখন ঠাইৰ নাম কৈ তেওঁ অসম সম্পৰ্কে থকা নিজৰ জ্ঞানৰ আভাস দিলে। অসমৰ সন্ত্ৰাসবাদ সমস্যাৰ পৰা আদি কৰি অসমৰ সাম্প্ৰতিক ৰাজনৈতিক প্ৰেক্ষাপটলৈকে তেওঁ সকলোবোৰ খা-খবৰ ৰাখিছে। পথেদি আগবাঢ়ি যাওঁতে তেওঁ আমাক ঠাইবোৰৰ নামসমূহ জনাই জনাই গ’ল। ৰাণীবজাৰ নামেৰে বিশেষ ঠাই এখনো তেওঁ দেখুৱাই গ’ল। সেই বজাৰলৈ হেনো এসময়ত ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজপৰিয়ালৰ মহিলাসকলে বজাৰ কৰিবলৈ আহিছিল। NIT খন অৱস্থিত ঠাইখনৰ নাম জিৰাণীয়া। মূল ঘাইপথৰ পৰা বাঁওকাষে তেওঁ এটি ঠেক বাটেৰে আমাক আগুৱাই লৈ গ’ল। জনবসতি যথেষ্ট সেৰেঙা। এই পথচোৱা হেনো NIT খন হোৱাৰ পিছৰ পৰাহে কিছু উন্নত হৈছে। পুনতে এই আটাইবোৰ এলেকা সন্ত্ৰাসবাদীৰ ঘাটি আছিল। পিছে ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজ্যচৰকাৰে আলোচনাৰ মাধ্যমেৰে সকলো সুস্থিৰ অৱস্থালৈ আনিবলৈ সক্ষম হৈছে। ত্ৰিপুৰাত লগপোৱা আটাইকেইজন অটোচালকৰ দৰে এইগৰাকী অটোচালকেও মুখ্যমন্ত্ৰী মাণিক সৰকাৰৰ প্ৰশংসাত পঞ্চমুখ হৈ পৰিল। বৰ্তমানৰ মন্ত্ৰীসভাৰ আটাইকেইজন সদস্যৰ প্ৰতি সদ্‌ভাৱ নাথাকিলেও মুখ্যমন্ত্ৰী মাণিক সৰকাৰ সকলোৰে প্ৰিয়তম মুখ্যমন্ত্ৰী। এই তিনিদিনত লগপোৱা প্ৰায় আটাইকেইজন অটোচালকে আমাক মাণিক চৰকাৰৰ বিষয়ে বেচ আকৰ্ষণীয় কথা কিছুমান জনালে। চৰকাৰী কাম-কাজত বিমানযাত্ৰা কৰিবলগীয়া হ’লে বিমানবন্দৰলৈকে তেওঁ হেনো সদায় অটোৰেই যাত্ৰা কৰে। পূৰ্বতে ৰাজ্যৰ ভিতৰত ইঠাইৰ পৰা সিঠাইলৈ যাবলগীয়া হ’লেও তেওঁ অটোতেই যাত্ৰা কৰিছিল- যদিও চৰকাৰী ব্যস্ততাৰ হেতু সেই অভ্যাস আজিকালি ত্যাগ কৰিলে। মাণিক সৰকাৰ শিক্ষয়িত্ৰী পত্নী হেনো সদায় বিদ্যালয়লৈ ৰিক্সাত উঠিয়ে অহা-যোৱা কৰে। ত্ৰিপুৰাৰ গাতে লাগি থকা আমাৰ অসমত এনে এটা দৃশ্য সপোনতো কল্পনা কৰা সম্ভৱপৰ নহয়। অসমৰ আলফা সমস্যাটো সমাধান কৰাৰ হেতু চৰকাৰৰ সৈতে আলোচনাৰ বাট মুকলি কৰা মামণি ৰয়চম গোস্বামী বাইদেউক সমালোচনাৰে থকা-সৰকা কৰা কথাটোও সেইসময়ত মোৰ মনলৈ আহিল। নিজেও কোনো ভাল কাম কৰাৰ প্ৰতি আগ্ৰহী নোহোৱা, তথা অন্যই ভাল কাম কৰা দেখিলেও সমালোচনা কৰিবলৈ আগবঢ়া মনোভাৱৰ বাবেই হয়তে আমিবোৰ চিৰদিন একে অৱস্থাতে স্থৱিৰ হৈ ৰৈ আছোঁ। সমস্যাবোৰৰ সৈনে সনা-পোটোকা হৈ থাকি আনন্দ লভা আমিবোৰে সমস্যাৰ সমাধানৰ বাট কাচিৎহে চিন্তা কৰোহঁক। অথচ কেওফালৰ পৰা বাংলাদেশে আৱৰি থকা স্থলবন্দী সৰু এইখন ৰাজ্য ত্ৰিপুৰাই সকলোকে প্ৰাগতিৰ বাট দেখুৱাই যাবলৈ সক্ষম হৈছে। কাকতে-পত্ৰই পঢ়িবলৈ পোৱা মতে ত্ৰিপুৰাৰ চৰকাৰে ৰাজ্যখনৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ১০০ শতাংশ কৰিবলৈ যথেষ্ট কাৰ্যপন্থা হাতত লৈছে। সন্ত্ৰাসবাদ সমস্যা সমাধান হোৱাৰ পাছৰে পৰা ত্ৰিপুৰাই সামাজিক, অৰ্থনৈতিক সকলো ক্ষেত্ৰতে যথেষ্ট পৰিমাণে আগুৱাই যাবলৈ সক্ষম হৈছে। বাট-পথ সমূহ আমাৰ অসমৰ তুলনাত ঠেক যদিও যথেষ্ট উন্নত। এটা কথা শুনি দুখ লাগি যে, অসমৰ সৈতে ত্ৰিপুৰা সংযোগী ঘাই পথচোৱাৰ ত্ৰিপুৰাত থকা অংশ ভাল যদিও অসমত প্ৰৱেশ কৰাৰ পিছতে ভগ্নপ্ৰায় ৰূপ লৈছে। আমাৰ জনপ্ৰতিনিধিৰ সদিচ্ছাৰ অভাৱ তথা আন্দোলনপ্ৰিয়, কথাচহকী, সোৰোপা জনসাধাৰণৰ সকলো ক্ষেত্ৰতে গা-এৰা মনোভাৱৰ হেতু ৰাজহুৱা খণ্ডৰ সকলো সা-সম্পত্তিৰ এই মৃতপায় অৱস্থা। অলেখবোৰ ঐতিহাসিক সা-সমল, নৈসৰ্গিক প্ৰাকৃতিক শোভা থকাৰ পিছতো অসমে নিজৰ পৰ্যটন উদ্যোগৰ উন্নতি সাধিব পৰা নাই। অথচ ত্ৰিপুৰাই সীমিত সংখ্যক সম্পত্তিকে ন ন চিন্তাৰে আকৰ্ষনীয় কৰি তুলি পৰ্যটনৰ ক্ষেত্ৰত বিকাশ সাধিবলৈ সক্ষম হৈছে।\n২০০৬ চনত স্থাপিত NIT Agartala চৌহদটো এতিয়াও নিৰ্মিয়মান অৱস্থাতে আছে। বেচ বিশাল চৌহদটোৰ বহু এলেকা এতিয়াও অব্যৱহৃত হৈ আছে, তথা কিছুমান ভৱন এতিয়াও নিৰ্মাণ কৰি থকা হৈছে। মুঠ নটা বিষয়ত ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ স্নাতক ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰাৰ লগতে দুই এক বিভাগত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী পাঠ্যক্ৰমো আছে। গোটেই চৌহদটোৰ আটাইবোৰ বিভাগ, হোষ্টেল, প্ৰশাসনিক ভৱনতে এপাক ভুমুকি মাৰিলোঁ। সৰু পাহাৰীয়া টিলাত অৱস্থিত এই চৌহদটো এটা সময়ত যে সুন্দৰকৈ গঢ়ি তোলা হ’ব সেয়া সহজেই অনুমান কৰিলোঁ।\nগোটেই চৌহদটো এপাক ঘূৰি আমি উভটিলোঁ। মোৰ মনত তেতিয়াও অটোচালকজনে কোৱা কথাবোৰ অগা-দেৱা কৰি আছিল। হোটেললৈ উভটি আহি বস্ত্ত-বাহানিবোৰ সামৰি আমি আগৰতলাৰ পৰা বিদায় লবলৈ সাজু হ’লো। ভাত-পানী খোৱাৰ পিছত সেই একেজন অটোচালকে আমাক এয়াৰপ’ৰ্টলৈ লৈ আহিল। বিদায় জনাবলৈ তেওঁ আমাক কৰমৰ্দন কৰিলে। পুৱা সাত বজাতে ঘৰৰ পৰা ওলাই অহা তেওঁ আমাক থৈ এতিয়া আবেলি দুই বজাতহে কিছু জিৰণি ল’বগৈ। এনেধৰণৰ কৰ্মঠ, অমায়িক, দায়িত্বশীল সাধাৰণ জনসাধাৰণেই আজি ত্ৰিপুৰাৰ আগুৱাই যোৱাৰ ভেটি। সকলোৰে আছে নিজৰ ৰাজ্যখনৰ প্ৰতি প্ৰগাঢ় ভালপোৱা তথা নিজ চৰকাৰখনৰ প্ৰতি আকুণ্ঠ বিশ্বাস।\nআগদিনাৰ প্ৰখৰ ৰ’দৰ পৰিবৰ্তে আজি আগৰতলা চহৰখনক কিনকিনিয়া বৰষুণ এজাকে ধুৱাই পেলাইছে। মেঘালয়ৰ সেউজীয়া পাহাৰবোৰৰ ওপৰেদি আমাৰ বিমানখন আগবাঢ়িল। বৰষুণ আৰু ৰ’দৰ সংমিশ্ৰণত সাতোৰঙী ৰামধেনুৱে আকাশত পেখম ধৰিলে। সকলো বিমানযাত্ৰীয়ে অভিভূত হৈ নিজ নিজ মোবাইলেৰে ফটো তোলাত ব্যস্ত হৈ পৰিল। বাহিৰৰ ৰামধেনুৰ লগতে মোৰ মনৰ মাজতো আগৰতলাত কটোৱা এই তিনিটা দিনে অভিজ্ঞতাৰ বাৰেৰহণীয়া ৰহণ সানিলে। জীৱনত কাহানিও দুনাই লগ পোৱাৰ সম্ভাৱনা নথকা এইবোৰ লোক, আগেয়ে নেদেখা এইবোৰ ন ন ঠায়ে মনত ন ন চিন্তাৰ খোৰাক জন্মালে। ত্ৰিপুৰালৈ নহাহেতেন বোধহয় কাহানিও দেখা নাপালোহেতেন কিদৰে আমাৰ চুবুৰীয়া এই সৰু ৰাজ্যখনে নীৰৱে প্ৰগতিৰ বাটেৰে বাট বুলি আগবাঢ়িছে।\nশোণিতপুৰ, অসম ।।\nপূৰ্বৱৰ্তী পষ্ট বিৱৰ্তন\nপৰৱৰ্তী পষ্ট মনৰ পৰিধি আৱৰি থকা মানুহজন


ভাল খবৰ ! বিশ্বৰ ৫০ খন শ্ৰেষ্ঠ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তালিকাত IIT Guwahati...– News18 Assam\nWorld University Ranking: অসমবাসীৰ বাবে ভাল খবৰ ! বিশ্বৰ ৫০ খন শ্ৰেষ্ঠ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তালিকাত IIT Guwahati, লাভ কৰিলে ৪১তম স্থান !\nUpdated:June 9, 2021, 10:54 PM IST\nWorld University Ranking: IIT গুৱাহাটীয়ে ৪১ তম স্থান লাভ কৰিছে আৰু IIT দিল্লীয়ে ১৮৫ তম স্থান লাভ কৰিছে।\nLast Updated: June 9, 2021, 10:54 PM IST\nলণ্ডনস্থিত কিউএছে বুধবাৰে বিশ্বৰ শীৰ্ষ-২০০ বিশ্বমানৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰেংকিং মুকলি কৰে, তিনিখন ভাৰতীয় শিক্ষানুষ্ঠানৰ সৈতে। বেংগালুৰুস্থিত ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অফ চাইন্সে (IISC) ১০০ নম্বৰৰ ভিতৰত ১০০ নম্বৰ অৰ্জন কৰিছে। এইটো ভাৰতৰ প্ৰথম প্ৰতিষ্ঠান হৈ পৰিছে যিয়ে ১০০ ৰ ভিতৰত ১০০ নম্বৰ লাভ কৰিছে। ইয়াৰ ৰেংকিং হৈছে ১৮৬। আনহাতে Research Citations per Faculty কেটেগৰীত IIT গুৱাহাটীয়ে ৪১ তম স্থান লাভ কৰিছে। IIT দিল্লীয়ে ১৮৫ তম স্থান লাভ কৰিছে। আইআইটি দিল্লী ভাৰতৰ দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ বিশ্ববিদ্যালয় হৈ পৰিছে ।\nপ্ৰধানমন্ত্ৰী শ্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে বুধবাৰে প্ৰকাশিত কিউএছ ৱৰ্ল্ড ইউনিভাৰ্চিটি ৰেংকিঙত বিশ্বৰ শীৰ্ষ ২০০ খন বিশ্ববিদ্যালয়ত স্থান লাভ কৰা ভাৰতীয় বিশ্ববিদ্যালয়সমূহক অভিনন্দন জ্ঞাপন কৰি কয় যে ভাৰতৰ অধিক বিশ্ববিদ্যালয় আৰু প্ৰতিষ্ঠানে যাতে বিশ্বৰ উৎকৰ্ষতাৰ ক্ষেত্ৰত স্থান নিশ্চিত কৰে তাৰ বাবে চৰকাৰে সকলো ধৰণৰ প্ৰচেষ্টা চলাই আছে। এক টুইটযোগে প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে বিশ্ববিদ্যালয়সমূহক অভিনন্দন জ্ঞাপন কৰে আৰু কয়, "বিশ্বব্যাপী উৎকৰ্ষতাত স্থান নিশ্চিত কৰিবলৈ আৰু যুৱসকলৰ মাজত বৌদ্ধিক দক্ষতাসমৰ্থন কৰাৰ বাবে সকলো প্ৰচেষ্টা কৰা হৈছে।"\nFirst published: June 9, 2021, 10:30 PM IST\nLife and Struggle of Milkha Singh : জে'ল খাটিছিল, ডকাইত হ'ব বিচাৰিছিল, আৰু কি কি ঘটিছিল মিলখা সিঙৰ জীৱনত? সংঘাত আৰু সংগ্ৰামৰ জ্বলন্ত জীৱন মিলখাৰ ।\nHome Remedies: শুকান কাহে আমনি কৰিছে নেকি ? ঘৰুৱাভাৱে আপুনিও লওক এই ৬টা যতন, পাব উপশম\nজে'ল খাটিছিল, ডকাইত হ'ব বিচাৰিছিল, আৰু কি কি ঘটিছিল মিলখা সিঙৰ জীৱনত?\nশুকান কাহৰ পৰা মুক্তিৰ ৬টা ঘৰুৱা উপায়


পুনৰ খেলপথাৰত নামিব ইৰফান পাঠান - Olympia Sports\nHomeNewsপুনৰ খেলপথাৰত নামিব ইৰফান পাঠান\nপুনৰ ক্ৰিকেট পথাৰত নামিব এসময়ৰ ভাৰতৰ অলৰাউণ্ডাৰ ইৰফান পাঠান। পাঠানে লংকান প্ৰিমীয়াৰ লীগত কেণ্ডি টাছকাৰ্ছৰ হৈ অংশগ্ৰহণ কৰিব পাঠানে। উল্লেখযোগ্য যে, শ্ৰীলংকাত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে অনুষ্ঠিত হ’ব ক্ৰিকেট লীগ।\nইতিমধ্যে ক্ৰিকেটাৰজনৰ লগতে এই কথা নিশ্চিত কৰিছে দলটোৰ প্ৰশিক্ষক হাছান তিলকৰত্নেই। পাঠানে যোগদান কৰা দলটোত তেওঁৰ লগতে টি টুৱেন্টি ক্ৰিকেটৰ বিশেষজ্ঞ বেটছমেন ক্ৰিছ গেইল, লিয়াম প্লেংকেট, ৱাহাব ৰিয়াজ আৰু কুশল পেৰেৰায়ো খেলিব।\n৩৬ বছৰীয়া পাঠানে শেষবাৰৰ বাবে টি-টুৱেন্টি ক্ৰিকেটত অংশ লৈছিল ২০১৯ ৰ ফেব্ৰুৱাৰীত। বৰ্তমান তেওঁক আই পি এলৰ ধাৰাভাষ্যকাৰ ৰূপত দেখা পোৱা গৈছে। ২০১৯-২০ ত জম্মু কাশ্মীৰ দলৰ প্ৰশিক্ষণৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰা পাঠানে এই সুযোগ লাভ কৰি আনন্দিত বুলি মন্তব্য কৰে।\nPrevious articleপ্লে অফৰ পৰা বাহিৰ ৰাজস্থান ৰয়েলছ; ৰিয়ানৰ শূণ্য!\nNext articleপি ভি সিন্ধুৰ অৱসৰ!\nধমধমা, পূব নলবাৰী চেম্পিয়ন


Job 35 | AsmULB | STEP | পাছে ইলীহুৱে আৰু উত্তৰ কৰি কলে,\nইলীহুৰ তৃতীয় বক্ততা।\n1পাছে ইলীহুৱে আৰু উত্তৰ কৰি কলে, 2মোৰ কি উপকাৰ? বা মই পাপ কৰা লাভতকৈ মোৰ কি অধিক লাভ? 3এই বুলি যে তুমি কৈছা, ইয়াক তুমি ন্যায় বুলি ভাবিছা নে? বা ঈশ্বৰৰ ধাৰ্ম্মিকতাকৈ মোৰ ধাৰ্ম্মিকতা অধিক, এই বুলি কৈছানে?\n4মই তোমাক আৰু তোমাৰ লগৰ তোমাৰ বন্ধুবিলাককো উত্তৰ দিওঁ, 5তুমি চকু তুলি আকাশৰ ফাললৈ চোৱা, তোমাতকৈ ওখত থকা গগণ-মণ্ডললৈ নিৰীক্ষণ কৰা।\n6তুমি পাপ কৰিলে, তেওঁৰ কি হানি কৰিব পাৰা? আৰু তোমাৰ অপৰাধ অধিক হলে তুমি তেওঁ কি কৰিবা? 7তুমি ধাৰ্ম্মিক হলে, তেওঁক কি দিব পাৰা? বা তেওঁ তোমাৰ হাতৰ পৰা কি গ্ৰহণ কৰিব? 8তোমাৰ দুষ্টতাই তোমাৰ নিচিনা মানুহৰহে হানি কৰিব পাৰে, আৰু তোমাৰ ধাৰ্ম্মিকতা মনুষ্য সন্তানৰহে উপকাৰী হব পাৰে।\n9অধিক উপদ্ৰৱ পোৱাত লোকবিলাকে কাঁতৰোক্তি কৰে, আৰু বলৱান বিলাকৰ বাহুৰ কাৰণে উপকাৰ পাবলৈ চিঞঁৰে। 10যি জনাই ৰাতি গীত গোৱাই, 11যি জনাই পৃথিবীৰ পশুবোৰতকৈ আমাক বেছিকৈ শিক্ষা দিছে, আৰু যি জনাই আমাক আকাশৰ চৰাই-চিৰিকটিতকৈ বেছি জ্ঞানী কৰিছে মোৰ সেই সৃষ্টিকৰ্ত্তা ঈশ্বৰ ক’ত? এই বুলি সিবিলাকৰ কোনেও নকয়।\n12তেতিয়া সিবিলাকে দুষ্টবোৰৰ অহঙ্কাৰৰ কাৰণে কাতৰোক্তি কৰে, কিন্তু তেওঁ উত্তৰ নিদিয়ে। 13বাস্তৱিক ঈশ্বৰে অসাৰ কথা নুশুনে, আৰু সৰ্ব্ব–শক্তিমান জনাই তাক নাচাবও। 14তেন্তে তুমি তেওঁক নেদেখো বুলি কলে, তেওঁ জানো শুনিব, তোমাৰ গোচৰ তেওঁৰ আগত আছে, তুমি তেওঁলৈ বাট চাই থাকিবা।\n15কিন্তু তেওঁ তেওঁৰ কোপত শাস্তি নিদিয়ে, আৰু তেওঁ অপৰাধলৈ বৰকৈ মন নিদিয়ে; এই নিমিত্তে ইয়োবে অসাৰ কথা কবলৈ মুখ মেলিছে, অনেক জ্ঞানশূণ্য কথা কৈছে।


Home ANALYSIS BULON-KR-SAIKIA NRC বিশ্লেষণ বুলন-কুমাৰ-শইকীয়া বিশ্লেষণ\nxukhdukh.com January 08, 2018 ANALYSIS, BULON-KR-SAIKIA, NRC, বিশ্লেষণ, বুলন-কুমাৰ-শইকীয়া,\nনাগৰিক পঞ্জী, বি এন মল্লিক আৰু পি আই পি আঁচনি\nনাগৰিক পঞ্জীৰ খচৰা প্ৰকাশ পোৱাৰ লগে লগে বিভিন্ন মহলত বিভিন্ন ক্ৰিয়া প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি হৈছে ৷ নাগৰিক পঞ্জী উন্নীতকৰণ হোৱাটোকলৈও বিভিন্ন পক্ষই কৃতিত্বৰ প্ৰাপ্য তেওঁলোকৰ বুলি দাবী কৰিছে ৷ আমাৰ সংবাদমাধ্যমসমূহেও খচৰা প্ৰকাশ হোৱাটোক ঐতিহাসিক ঘটনা বুলি চিহ্নিত কৰাৰ লগতে জাতীয় সংগঠনসমূহেও ইয়াক অসমীয়াৰ ৰক্ষা কৱচ বুলি চিহ্নিত কৰিছে ৷ এনে উত্ৰাৱল পৰিৱেশ এটাৰ সম্পৰ্কত ব্যক্তিগ’তভাৱে আমাৰ ক’বলৈ নাই ৷ যি অসম চুক্তিৰ আধাৰত ১৯৭১ক ভিত্তি বৰ্ষ হিচাপে লৈ নাগৰিক পঞ্জী উন্নীতকৰণ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হৈছিল বা পিছলৈ মহামান্য ন্যায়ালয়ে প্ৰক্ৰিয়াটোৰ তদাৰক কৰিছিল , আমি ভাবোঁ অসমীয়াক ৰক্ষণাবেক্ষণ দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত ই কোনো ধৰণে সহায় নকৰে ৷ কিয় ? তাৰ উত্তৰো ইয়াত সামান্যভাৱে দিবলৈ চেষ্টা কৰিছো ৷ অৱশ্যে আমাৰ লেখাৰ উদ্দেশ্য বি.এন মল্লিক নামৰ ব্যক্তিগৰাকীৰ সম্পৰ্কত কিছু কথা আলোচনা কৰাহে ৷\nপশ্চিমবংগৰ মুখ্যমন্ত্ৰী মমতা বেনাৰ্জীয়ে এন.আৰ.চি খনক অসমৰ পৰা বাঙালী খেদাৰ অস্ত্ৰ বুলি অভিহিত কৰি এইকেইদিন পৰিৱেশ উত্তপ্ত কৰি ৰাখিছে ৷ আশ্চৰ্যকৰ কথা এয়াহে যে বিজেপিয়ে হিন্দু বাংলাদেশী আনি সংস্থাপিত কৰিম বুলি ক’লে জকজকাই উঠা মমতা বেনাৰ্জীৰ বাঙালীপ্ৰেম সেই সময়ত জাগি নুঠি এতিয়া এন.আৰ.চিৰ খচৰা প্ৰকাশ হওঁতেহে জাগি উঠিল ৷ আকউ, আমাৰ অসমীয়া নেতাগণ, ৰজাঘৰীয়া প্ৰজাঘৰীয়া সকলো নামি পৰিছে মমতাৰ এনে স্বৰূপ প্ৰকাশ হোৱাত ৷ ব্যতিক্ৰম নহয় সংবাদ মাধ্যমো ৷ আচলতে আমাৰ শত্ৰু কোন সেই সম্পৰ্কত ঠিৰাং কৰি ল’ব নোৱাৰাৰ বাবেই আমাৰ মাজে সময়ে বাঘে-ছাগে পানী খোৱাৰ দৰে এটা অৱস্থা হৈয়ে থাকে ৷ দ্বিতীয়তে উগ্ৰ জাতীয়তাবাদী আস্ফালনত আমাৰ মন মগজু ইমান তৃপ্ত হৈ থাকে যে আমাৰ চিন্তা চৰ্চা আৰু বুদ্ধিবৃত্তিকো আমি কামত নলগাওঁ ৷ এনে পটভূমিত বি.এন মল্লিক কোন আছিল তাৰ খবৰ লোৱাটোৱেই অবান্তৰ যেন অনুভৱ হয় ৷ কিন্তু এন.আৰ.চি, অনুপ্ৰৱেশৰ সমস্যাৰ মাজতে যিহেতু আমি পাকঘূৰণি খাই আছোঁ সেয়ে বি.এন মল্লিকৰ সম্পৰ্কত আমি কিছু কথা জনা উচিত ৷\nঅসমত পূৱ পাকিস্তানৰ পৰা ( বাংলাদেশৰ জন্মৰ পূৰ্বৰ নাম ) হোৱা অনুপ্ৰৱেশৰ সমস্যাটো যে গুৰুতৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিব সেই কথাটো পোন প্ৰথমে উপলদ্ধি কৰিছিল এইগৰাকী বাঙালী ভদ্ৰলোক বি.এন মল্লিকে ৷ সম্পূৰ্ণ নাম আছিল ভোলানাথ মল্লিক ৷ তেওঁক জনা যায় স্বাধীন ভাৰতৰ আৰক্ষীৰ চোৰাংচোৱা বিভাগৰ পিতৃপুৰুষ বুলি ৷ মল্লিকৰ ভূমিকাৰ বিষয়ে টিভি ৰাজেশ্বৰ নামৰ আই.বিৰ প্ৰাক্তন মূৰব্বীজনে The Indian Police Journal নামৰ আলোচনীত The Reminiscenes of an IB officer শীৰ্ষক প্ৰৱন্ধটোত এনেদৰে উল্লেখ কৰিছে - as Director of Intelligence Bureau (DIB) I was aware of the problem ( অনুপ্ৰৱেশৰ সমস্যাটো ), which was slowly but steadily becoming more and more serious... The problem of illegal migration was flagged first by the first DIB BN Mullick ( 1950-1964). Mullick has closely studied the issue and suggestedaseries of important measures to be taken by the Centre and the State, which were not implemented adequately due to various resons including political compulsions. ৰাজেশ্বৰৰ এই কথাখিনি অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ ৷ কাৰণ ভোলানাথ মল্লিকৰ উত্তৰসুৰী হিচাপে তেওঁ DIB ৰ আসনত উপৱিষ্ট হৈছিল আৰু এই কথাও জানিছিল যে কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্যচৰকাৰৰ সেই সময়ৰ কিছুমান দুৰ্বলতাৰ বাবে অসমত হৈ থকা অনুপ্ৰৱেশ ৰোধ কৰাৰ সম্পৰ্কত মল্লিকৰ পৰামৰ্শ কাৰ্যকৰী কৰা হোৱা নাছিল ৷ অৰ্থাৎ বি.এন মল্লিকক স্বাধীনতা প্ৰাপ্তিৰ ক্ষণতেই যে অসমৰ অনুপ্ৰৱেশৰ সমস্যাটোৱে আমনি কৰিছিল আৰু নিজৰ দায়িত্বপূৰ্ণ আসনৰ পৰা তেওঁ চৰকাৰক এই সম্পৰ্কত তৎকালে দৃষ্টিগোচৰ কৰিছিল সেয়া নিশ্চিত ৷ মল্লিকৰ পৰামৰ্শ মানি চলা নাছিল কেৱল চৰকাৰেহে ৷ টিভি ৰাজেশ্বৰৰ উক্ত প্ৰৱন্ধতেই উল্লেখ আছে কিদৰে পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে নাগৰিক পঞ্জীখন মল্লিকে গুৰুত্ব দিব লাগে বুলি চৰকাৰী পক্ষক সঁকিয়াই দিছিল ৷ সম্ভৱতঃ সেইখিনি সময়ত মতিউৰ ৰহমান, সমুজ্বল ভট্টাচাৰ্য, অভিজিৎ শৰ্মা আদি এন.আৰ.চি সম্পৰ্কত সোচ্চাৰ এইসকলৰ এজনেও পৃথিৱীৰ মুখ দেখাই নাছিল ৷\nকেৱল অনুপ্ৰৱেশৰ সমস্যাটো চৰকাৰক দৃষ্টিগোচৰ কৰাই নহয় ইয়াৰ সমাধান কল্পেও বি.এন মল্লিকে নামি পৰিছিল ৷ মল্লিকেই পি.আই.পি নামৰ আঁচনিখন যুগুতাই উলিয়াইছিল ৷ অসম আন্দোলনৰ পৃষ্ঠভূমিৰ ওপৰত প্ৰস্তুত এক গৱেষণাপত্ৰত এইদৰে উল্লেখ আছে - The act has provided that the members of the minority community in East Pakistan who had left the country due to civil disturbance or for the fear of it should not be deported. The entire thrust in the sixties was directed at the Muslim infiltrators from the then East Pakistan. This is confirmed by the draft of the famous PIP ( Prevention of Infiltration from Pakistan ) scheme of 1964 which the then director of the Inteligence Bureau, BN Mullick prepared.\nএইখিনিতে আৰু এগৰাকী ব্যক্তিৰ নাম ল’ব লাগিব ৷ তেওঁ হ’ল ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাৰ প্ৰাক্তন বিষয়া যিগৰাকীক আনোৱাৰা টাইমূৰৰ দিনত কাৰাৰূদ্ধ কৰা হৈছিল ৷ তেওঁ হৈছে এতিয়াৰ বিজেপি নেতা হিৰণ্য ভট্টাচাৰ্য ৷ ভট্টাচাৰ্যই বি.এন মল্লিকৰ সহযোগী বিষয়া হিচাপে কাম কৰাৰ কালত PIP আঁচনিখন কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ গৈ লাভ কৰা তিক্ত অভিজ্ঞতাৰ কথা নিজৰ গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰিছে ৷ অধিক ক’বলৈ হ’লে PIP আঁচনিখনত বিধি পথালি দিয়াত একাংশ হিন্দু বাঙালী নেতাৰ যে সক্ৰিয় ভূমিকা আছিল সেই কথা ভট্টাচাৰ্যৰ লেখনীৰ পৰাই জানিব পৰা যায় ৷\nবি.এন মল্লিকৰ সাৱধানবাণী চৰকাৰে সময় মতে কাণসাৰ দিয়াহেতেঁন, PIP আঁচনিখন বলৱৎ কৰিব পৰাহেতেঁন, মল্লিকৰ সকিয়নি অনুসাৰে সেই তেতিয়াই নাগৰিকপঞ্জীখন শুদ্ধ কৰিবলৈ উদ্যোগ লোৱাহেতেঁন অসমত "অসম আন্দোলন" গঢ় লৈ নুঠিলহেতেঁন আৰু অসমৰ ইতিহাসো এতিয়াতকৈ সম্পূৰ্ণ সলনি হ’লহেতেঁন ৷ খিলঞ্জীয়াও সংশয়মুক্তহৈ থকাৰ পৰিৱেশ এটা আমি লাভ কৰিলোঁহেতেঁন ৷ কিন্তু সেইবিলাক একো নহ’ল ৷ অসমৰ অনুপ্ৰৱেশ সমস্যাৰ কথা আলোচনা হলেও ক্ৰমশঃ অনুচ্চাৰিত হ’বলৈ ধৰিলে বি.এন মল্লিকৰ নাম ৷ আমি আজি ১৯৭১ চনৰ ভিত্তি বৰ্ষত খচৰা প্ৰকাশ হওঁতেই আনন্দত আহ্লাদিত হৈ পৰিছো অসমীয়াৰ ৰক্ষা কৱচ চূড়ান্ত হ’ল বুলি ভ্ৰান্ত ধাৰণা এটালৈ ৷\nভোলানাথ মল্লিকৰ PIP আঁচনি কিয় কাৰ্যকৰী নহ’ল তাৰ কাৰণ ওপৰত উল্লেখ কৰি অহা গৱেষণা পত্ৰখনত উল্লেখ আছে এনেকৈ ... but following persistent presuures byapowerful section of the minority community in the Congress Led by an Influential minister that Indian citizens were harassed, the project proved non-starter which was further agravated at the time of Bangladesh war.\nঅসমৰ জনগাঁথনিলৈ যি প্ৰত্যাহ্বান আহিছিল সেই প্ৰত্যাহ্বানক ওফৰোৱাৰ বাবে যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা চলোৱা বি.এন মল্লিকৰ PIP আঁচনি কাৰ্যকৰী হোৱা নাছিল তদানীন্তন কংগ্ৰেছী মন্ত্ৰী এগৰাকীৰ তৎপৰতাত ৷ সেই মন্ত্ৰীগৰাকীৰ নিৰ্দেশিত সময়ক ভিত্তিবৰ্ষ হিচাপে লৈ আমি এন.আৰ.চি খনৰ খচৰা লাভ কৰিছোঁ ৷ ইতিহাসৰো কি বিড়ম্বনা ? কি সমুজ্বল, কি অখিল , কি অভিজিৎ সকলো এতিয়া বন্দনামুখৰ এন.আৰ.চি খনকলৈ ৷ সৰ্বানন্দৰ পৰা প্ৰফুল্ল, তৰুণ, ৰিপুণ সকলোকে কৃতিত্ব লাগে ৷ স্বাধীনতাকামী অসমীয়া পৰেশ বৰুৱা আৰু এখোপ ওপৰত ৷ এন.আৰ.চিৰ আঁৰত কোনোবা প্ৰদীপ হাজৰিকা বুলিহে উল্লেখ কৰি তেওঁ অধ্যয়নহীনতা স্পষ্ট কৰি দিছে ৷ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ যে মমতাৰ মন্তব্যত এওঁলোক সকলোৱে জাঙুৰ খাই উঠিছে ৷ বি.এন মল্লিকৰ কাম আৰু চিন্তাক আমি সন্মান কৰিবলৈ জনাহেতেঁন এই বাঙালী ভদ্ৰমহিলাগৰাকীয়ে আজি দুখ লগাকৈ চুপ হৈ থাকিবলগীয়া হ’লহেতেঁন ৷ অামাৰ তথাকথিত সংবাদমাধ্যমতো এইবোৰ এতিয়া আলোচনাৰ প্ৰাসংগিক বিষয় নহয় ৷\nলেখকৰ নিজা ব্লগৰ সূত্ৰঃ http://bulonsaikia.blogspot.in\nTags # ANALYSIS # BULON-KR-SAIKIA # NRC # বিশ্লেষণ # বুলন-কুমাৰ-শইকীয়া\nBy xukhdukh.com on January 08, 2018\nLabels: ANALYSIS, BULON-KR-SAIKIA, NRC, বিশ্লেষণ, বুলন-কুমাৰ-শইকীয়া


তলা বন্ধ! গুৱাহাটীৰ শাখা কাৰ্যালয় এৰিলে কুইপ'ৰ বিষয়া-কৰ্মচাৰীয়ে employee-leave-from-quippo-guwahti-branch-office-tvbiju– News18 assam\nতলা বন্ধ! গুৱাহাটীৰ শাখা কাৰ্যালয় এৰিলে কুইপ'ৰ বিষয়া-কৰ্মচাৰীয়ে\nআজি কুইপ'ৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ৰ পৰা ঊর্ধ্বতন কর্তৃপক্ষ আহিব গুৱাহাটীলৈ\nLast Updated : February 24, 2021, 17:09 IST\nগুৱাহাটীৰ শাখা কাৰ্যালয় বন্ধ কৰি অন্তর্ধান কুইপ'ৰ বিষয়া-কৰ্মচাৰী ৷ উলুবাৰীৰ ডঃ বাণীকান্ত কাকতি পথত থকা প্ৰাক্তন বিধায়ক কেপ্তেইন ৰবীন বৰদলৈৰ বাসভৱনত ভাড়াত আছিল কুইপ'ৰ শাখা কাৰ্যালয় ৷ পিছে চাৰিদিনৰ পৰা বন্ধ হৈ আছে কুইপ'ৰ শাখা কাৰ্যালয়টো।\nআজি কুইপ'ৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ৰ পৰা ঊর্ধ্বতন কর্তৃপক্ষ আহিব গুৱাহাটীলৈ ৷ মধ্যস্থতাকাৰী কৌশিক ফুকনৰ সৈতে আনুষ্ঠানিক আলোচনাত মিলিত হ'ব কুইপ'ৰ কৰ্তৃপক্ষ ৷\nউল্লেখ্য যে, যোৱা ২১ ডিচেম্বৰৰ পৰা আলফা স্বাধীনৰ কব্জাত বন্দী হৈ আছে কুুুুইপ'ৰ দুই বিষয়া ৰাম কুুুমাৰ আৰু প্ৰৱণ কুুমাৰ গগৈ ৷ কিন্তু দুয়োগৰাকী বিষয়াৰ মুক্তিৰ বাবে কুইপই কোনো বিশেষ ব্যৱস্থা হাতত নোলোৱাৰ অভিযোগ উঠিছে। আৰু তেনে সময়তে গুৱাহাটীৰ শাখা কাৰ্যালয় বন্ধ কৰি কুইপ'ৰ বিষয়া-কৰ্মচাৰী অন্তৰ্ধান হোৱা ঘটনাই বিশেষ চৰ্চা লাভ কৰিছে।\nFirst published: February 24, 2021, 17:09 IST


অৱশেষত আহিল ভাল খবৰটো! পুত্ৰ আৰু পিতৃয়ে একেদিনাই লাভ কৰিলে শিক্ষকৰ নিযুক্তি পত্ৰ father-and-son-gets-teacher-appointment-letter-same-day– News18 assam\nঅৱশেষত আহিল ভাল খবৰটো! পুত্ৰ আৰু পিতৃয়ে একেদিনাই লাভ কৰিলে শিক্ষকৰ নিযুক্তি পত্ৰ\nআজিৰ দিনটোতে ৰাজ্যত একেলগে নিযুক্তি লাভ কৰিলে প্ৰায় ২৭,৯০১ এগৰাকী শিক্ষকে।\nLast Updated : February 05, 2021, 23:21 IST\nশুকুৰবাৰৰ দিনটো আছিল ৰাজ্য চৰকাৰৰ শিক্ষাখণ্ডৰ বাবে ঐতিহাসিক দিন। আজিৰ দিনটোতে ৰাজ্যত একেলগে নিযুক্তি লাভ কৰিলে প্ৰায় ২৭,৯০১ এগৰাকী শিক্ষকে। সৰুসঁজাই ষ্টেডিয়ামত মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা আৰু মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালৰ উপস্থিতিত বিতৰণ কৰা হয় নিযুক্তি পত্ৰ।\n২৮ বছৰে বিনাবেতনে মৰিগাঁৱৰ বৰ চকা বহা আঞ্চলিক হাইস্কুলত শিক্ষকতা কৰা শিক্ষক অতুল চন্দ্ৰ নাথে আজিৰ দিনটোতে লাভ কৰিলে চৰকাৰী স্বীকৃতি। কেৱল অতল চন্দ্ৰ নাথেই নহয়, তেওঁৰ পুত্ৰ প্ৰাঞ্জল নাথেও আজি পিতৃৰ লগতে লাভ কৰিলে নিযুক্তি পত্ৰ। টেট পৰীক্ষাত মৰিগাওঁ জিলাৰ ভিতৰতে বিজ্ঞান শাখাত শীৰ্ষস্থান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল প্ৰাঞ্জল নাথে।\nপিতৃয়ে দীঘলীয়া সংগ্ৰামৰ অন্তত শুকুৰবাৰে নিযুক্তি লাভ কৰাত এতিয়া সুখী পুত্ৰ প্ৰাঞ্জল। সেইদৰে পুত্ৰই লাভ কৰা সাফল্যতো আনন্দ প্ৰকাশ কৰে পিতৃ অতুল চন্দ্ৰ নাথে।বছৰীয়া সংগ্ৰামৰ অন্তত অতুল চন্দ্ৰ নাথে আজি লাভ কৰা স্বীকৃতিৰ বাবে ধন্যবাদ জনাই শিক্ষামন্ত্ৰী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক।\nFirst published: February 05, 2021, 23:21 IST\nAssam GovernmentMorigaonTeacher AppointmentTET Teacher


ইংলেণ্ডৰ ‘লষ্ট পয়েট’ পাৰ্চী শ্বেলীৰ বিষয়ে ৪৩ টা আশ্চৰ্য্যকৰ সত্যঃ\nHomeঅসমীয়া অনূদিত প্ৰবন্ধইংলেণ্ডৰ ‘লষ্ট পয়েট’ পাৰ্চী শ্বেলীৰ বিষয়ে ৪৩ টা আশ্চৰ্য্যকৰ সত্যঃ\ntranslatorsassam July 06, 2020\nইংলেণ্ডৰ ‘লষ্ট পয়েট’ পাৰ্চী শ্বেলীৰ বিষয়ে ৪৩ টা আশ্চৰ্য্যকৰ সত্যঃ-\nউৎস ঃ ইন্টাৰনেট\nঅনুবাদ ঃ অনুপম বৰুৱা\nJoseph Severn (1793- 1879) Posthumous Portrait of Shelley Writing Prometheus UnBound (1845), oil on canvas, Keats-Shelley Memorial House, Rome, Italy\nইংৰাজী সাহিত্যৰ ৰোমাণ্টিক যুগত সাংস্কৃতিক কল্পনাপ্ৰৱণতাৰ অন্যতম পুৰুধা ব্যক্তি আছিল পাৰ্চী শ্বেলী। পাৰ্চী শ্বেলী আৰু তেওঁৰ পৰিবাৰ মেৰী শ্বেলী( ফ্ৰেংকিষ্টানৰ লেখিকা) ১৯ দশকৰ অন্যতম শক্তিশালী দম্পতী আছিল। কিন্তু তেওঁলোকৰ প্ৰেমৰ জীৱন উৎসুকতা আৰু দুখৰে ভৰা আছিল। তলত সেই ৰোমাণ্টিক কবিজনৰ আশ্চৰ্য্যকৰ সত্যবোৰ পঢ়ো আহক…\n১/ কবি এজনৰ জন্ম হৈছিল\nশ্বেলীৰ জন্ম হৈছিল ৪ আগষ্ট ১৭৯২ত এলিজাবেট শ্বেলী আৰু ছাৰ টিমথি শ্বেলীৰ ঔৰসত।\nএলিজাবেট শ্বেলী চুচেক্সৰ মাটিৰ গৰাকী আছিল, আৰু ছাৰ টিমথি শ্বেলী হুইগ পাৰ্টীৰ এজন সংসদ আছিল।\n২/ পৃথক প্ৰকৃতিৰ\nইতিহাসৰ বিখ্যাত কবি সকলৰ দৰে শ্বেলীৰ প্ৰাক ব্যালকাল বৰ সুখৰ আছিল। শ্বেলী ডাঙৰ দীঘল হৈছিল এটা বিশেষ সুবিধাপ্ৰাপ্ত পৰিয়ালবৰ্গত, যিটো পশ্চিম চুচেক্সৰ কাসৰীয়া অঞ্চলত বসবাস কৰিছিল। তাতে শ্বেলীয়ে আনন্দৰে মাছ ধৰি আৰু চিকাৰ কৰি সময় অতিবাহিত কৰিছিল।\n৩/ মঞ্চ অভিযোজন\nশ্বেলীৰ কামবোৰ প্ৰতক্ষভাৱে বিভিন্ন দুৰদৰ্শনত অনুষ্ঠান আৰু চিনেমাত প্ৰৰ্দশন কৰা হৈছিল। তেওঁৰ জনপ্ৰিয় অনুষ্ঠানবোৰৰ অন্যতম হ’ল ডেভিদ লাইছৰ ‘টুইন পিকছ’আৰু ভূতৰ নাটক ‘পেনি ডেডফুল’।\n৪/ শান্ত শিষ্ট\nশ্বেলীৰ জীৱনলৈ দুৰ্যোগ নামি আহিছিল যেতিয়া শ্বেলীয়ে এটন কলেজত পঢ়িবলৈ গৈছিল। শ্বেলীক কিছুমান পৰম্পৰাগত কাম যেনে অভিজ্ঞ ল’ৰাবোৰৰ চাকৰৰ ভাওঁ ধৰা, শ্বেলীয়ে সেয়া কৰিবলৈ মান্তি হোৱা নাছিল। সেয়ে তেওঁক বাহিৰৰ পৰা যোৱা ব্যক্তিৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তাত থকা গোটেই সময়খিনিত অন্য অভিজ্ঞ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে কঠোৰ ব্যৱহাৰেৰে শ্বেলীক আতংকিত কৰিছিল। ল’ৰাবোৰে তেওঁক ‘শ্বেলী বেইটছ’ বুলি কৈ যন্ত্ৰণা দি সুখ অনুভৱ কৰিছিল।\n৫/ তেওঁৰ উন্মাদনাবোৰ\nএটন কলেজত শ্বেলীৰ বেয়া সময় আৰম্ভ হোৱাৰ অন্য এটা কাৰণ হ’ল তেওঁৰ দুষ্টালিৰে ভৰা ধেমালিবোৰ। সেইবোৰ সহজ-সৰল নাছিল। এবাৰ তেওঁ বিস্ফোৰক জাতীয় মিশ্ৰণৰ ব্যৱহাৰ কৰি গছ এজোপা জ্বলাই দিছিল। ইয়াত আচৰিত হ’ব লগা একো কথা নাছিল, কিয়নো সকলোৱে তেওঁক পাগল শ্বেলী বুলিয়ে কৈছিল।\n৬/ সফল ব্যক্তিৰ পৰা সন্মান\nশ্বেলীৰ কামবোৰক প্ৰসংসা কৰা মানুহৰ ভিতৰত লেখক “জৰ্জ ৱানাৰ্ড শ্ব’ “, ‘আপটন চিনশ্বেইন’ আৰু চি.এচ.লিউছ অন্যতম।\nশ্বেলীয়ে বিভিন্ন বিষয়ত যথেষ্ট সংখ্যক গৱেষণা পত্ৰ লিখিছিল। সেইবোৰৰ বেছিসংখ্যককেই অক্সফোৰ্ডৰ শিক্ষাৰ্থী হৈ থকা সময়ত লিখা। পৰৰ্ৱতী সময়তো তেওঁ লেখা মেলা কৰিবৰ বাবে অধিক সময় মনোনিৱেশ কৰিছিল।\n৮/ ভগৱানৰ মৃত্যু হ’ল। মই তেওঁক হত্যা কৰিলো।\nশ্বেলীৰ লেখাবোৰৰ ভিতৰত ‘দা নেচেচিতি এথেছিছ’ শীৰ্ষক লেখাটো অন্যতম। ইয়াত শ্বেলীয়ে আলোচনা কৰিছে যে এজন ব্যক্তিৰ বিশ্বাসবোৰ অনৈচ্ছিক হৈ থকা লৈকে, তেওঁক বিশ্বাস কৰিবৰ বাবে যে তেওঁ ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰে, তাৰ বাবে তেওঁক হাৰাশাস্তি কৰাটো অনুচিত। ১৮০০ শতিকাৰ আগভাগতেই, শ্বেলীয়ে অক্সফোৰ্ডৰ প্ৰশাসনৰ ফালৰ পৰা কিছু শাস্তিৰ সন্মুখীন হৈছিল আৰু অৱশেষত তেওঁক অক্সফোৰ্ডৰ ফালৰ পৰা নিলম্বন কৰা হৈছিল।\n৯/ নিৰাশাবাদী ৰোমাণ্টিক\nঅক্সফোৰ্ডৰ পৰা অহাৰ পিছত শ্বেলী হেৰিয়েট ৱেষ্টব্ৰুকৰৰ প্ৰতি আসক্ত হৈ পৰিছিল, যি তেওঁতকৈ তিনিবছৰ কনিষ্ঠ আছিল। শ্বেলীৰ দেউতাকে ৱেষ্টব্ৰুকৰ লগত কোনো ধৰণৰ সম্পৰ্ক নাৰাখিবলৈ শ্বেলীক আগজাননী দিছিল। কিন্তু বিদ্ৰোহী শ্বেলীয়ে তাক মন দিয়া নাছিল। বৰঞ্চ দেউতাকৰ আদেশৰ বিৰুদ্ধাচৰণ কৰি পাৰ্চী শ্বেলীয়ে ৱেষ্টব্ৰুকক লৈ স্কটলেণ্ডলৈ পলায়ন কৰিছিল।\n১০/ কেনে ৰূপালী আৱৰণ\nশ্বেলীৰ হেৰিয়েট ৱেষ্টব্ৰুকৰ সৈতে বিবাহ বৰ সুখকৰ হোৱা নাছিল। শ্বেলীৰ দেউতাকে তেওঁলৈ টকা দিবলৈ অমান্তি হৈছিল আৰু নৱবিবাহিত দম্পতীক ঘৰত প্ৰৱেশৰ অনুমতি প্ৰদান কৰা নাছিল। অন্যহাতে ৱেষ্টব্ৰুকৰ ভণ্টি এলিজা নৱবিবাহিত দম্পতীৰ লগতে আহিছিল, যদিও তাক লৈ শ্বেলী হতাশ হৈছিল। তেওঁ আৰু এলিজা কেতিয়াও সন্মুখা-সন্মুখি হোৱা নাছিল।\n১১/ ই তেওঁক শ্বেতাংগসকলৰ ত্ৰাণকৰ্তা বনাইছিল নেকি?\nপ্ৰথমবাৰৰ বাবে শ্বেলীয়ে ব্ৰিটিছসকলৰ পৰা কুখ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল, যেতিয়া তেওঁ আয়াৰলেণ্ডলৈ যাত্ৰা কৰিছিল আৰু মুকলিকৈ ব্ৰিটিছসকলে কেনেকৈ আয়াৰলেণ্ডৰ আইৰিছসকলৰ দুঃব্যৱহাৰ কৰে, কেনেকৈ তলতীয়া কৰি ৰাখিব বিচাৰে তাৰ বিৰুদ্ধে ক্ষুৰদ্ধাৰ সমালোচনা কৰে।\n১২/ হিংসুক আৰু ব্যতিক্ৰমী উৎপীড়ন\nশ্বেলীয়ে তেওঁৰ নিৰীশ্বৰবাদী ধাৰণাটোক আনুষ্ঠানিক কৰাৰ পৰিণতিস্বৰূপে ১৯দশকৰ ধৰ্মীয় সমাজখনত প্ৰভাৱ পেলাইছিল। শ্বেলীয়ে তেওঁৰ প্ৰথম পত্নী হেৰিয়েটৰ মৃত্যুৰ পিছত পুত্ৰ চাৰ্লছ আৰু জীয়ৰী লেনথীৰ দায়িত্ব লবলৈ অস্বীকাৰ পৰিছিল। ফলস্বৰূপে তেওঁৰ সন্তান দুটাক অন্য সন্তান লালন কৰা মানুহৰ হাতত গতাই দিয়া হৈছিল।\nশ্বেলীয়ে সংস্কাৰকামী লেখক ইলিয়াম গডউইনৰ যথেষ্ট প্ৰশংশা কৰিছিল। হয়তো শ্বেলী তেওঁৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষ যোগাযোগত আছিল আৰু তেওঁক সম্পত্তিশালী দেউতাকে কৰা শত্ৰুভাৱাপন্নতাৰ কথা উল্লেখ কৰিছিল। এইটো আচৰিত ধৰণৰ কথা আছিল যে গডউইনৰ দৰে এজন দুখীয়া দাৰ্শনিকে শ্বেলীৰ দৰে এজনৰ সম্পত্তিৰ ওপৰত প্ৰশ্ন কৰিছিল। তেওঁৰ উচতনিমূলক অনুপ্ৰেৰণাতে শ্বেলীৰ বৃদ্ধ দেউতাকৰ সৈতে সম্পৰ্কৰ পুনৰ স্থাপন হৈছিল, কিয়নো যুৱকবিজন ইতিমধ্যেই সম্পত্তিৰ প্ৰতি লালসিত হৈছিল।\n১৪/ স্বভাগতভাৱে নিষ্ঠুৰ\nশ্বেলীয়ে হেৰিয়েট ৱেষ্টব্ৰুকৰে বিয়াৰ পাছত খুৱ সোনকালেই ধৈৰ্য্য হেৰুৱাইছিল আৰু ৱেষ্টব্ৰুকে তেওঁৰ লগত সম্পত্তিৰ বাবে বিয়া হৈ আহিছে বুলি সন্দেহ কৰিছিল। উইলিয়াৰ গডউইনৰ ডেকা, ধুনীয়া আৰু বুদ্ধিদীপ্ত জীয়েক মেৰীৰ আগমনে হেৰিয়েট ৱেষ্টব্ৰুকৰ সম্পৰ্কৰ কফিনটোত শেষ গজাল মাৰিছিল। ১৮১৪চনত মেৰীৰ বাবে তেওঁ ৱেষ্টব্ৰুকক এৰি দিছিল, হেৰিয়েট ৱেষ্টব্ৰুকৰ তেতিয়া তেওঁলোকৰ দ্বিতীয় সন্তানৰ বাবে গৰ্ভৱতী আছিল। পিছলৈ শ্বেলীয়ে ৱেষ্টব্ৰুকক মাহেলি টকা দিবলৈ লৈছিল যাতে আৰ্থিক অনাটনত নপৰে।\n১৫। ৰোমাণ্টিক যাত্ৰাৰ শুভ আৰম্ভণি\nযেতিয়া শ্বেলীৰ ৱেষ্টব্ৰুকৰ সৈতে বিচ্ছেদ হ’ল তেওঁৰ বয়স ২২ বছৰ হৈছিল। তেওঁৰ নতুন প্ৰেয়সী মেৰীৰ বয়স ১৬ বছৰ। যুৱ প্ৰেমিক যুগল মেৰীৰ জেঠায়েকৰ জীয়েক ক্লাইনি ক্লেয়াৰমণ্টৰ সৈতে চুইজাৰলেণ্ডলৈ গৈছিল। তেওঁলোকে তাত বিশ্ব বিখ্যাত সাহিত্যবোৰ অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু খোজকাঢ়ি গ্ৰামাঞ্চল পৰিভ্ৰমণ কৰিছিল।\n১৬/কেৱল মাত্ৰ বন্ধু\nপ্ৰেম জীৱনৰ পৰা অন্যহাতে শ্বেলীৰ আছিল খুৱ অন্তৰংগ অথচ শাৰীৰিক সম্পৰ্কহীন বান্ধৱী এলিজাবেট হিটচেনাৰ। তেওঁ পেচাত এগৰাকী শিক্ষয়ত্ৰী আছিল। শ্বেলীৰ লগত তেওঁৰ খুৱ অন্তৰংগ আৰু মধুৰ সম্পৰ্ক আছিল। শ্বেলীয়ে তেওঁক ‘নিজৰ ছাঁ’ বুলি পৰিচয় দিছিল।\n১৭/ এখন টোকাবহীয়ে ঠগিছিল\nনিজৰ প্ৰেমহীন বিৱাহৰ মাজতেই শ্বেলীয়ে বুদ্ধিদীপ্ত মেৰীৰ প্ৰেমত গভীৰ ভাৱে পৰিছিল, এনে পৰ্যায় পাইছিল যে যদি মেৰীয়ে তেওঁক সুযোগ প্ৰদান নকৰে তেওঁ আত্মহত্যা কৰিব।\n১৮/ কিমান যে এটা ভাল ল’ৰা!\nশ্বেলী আৰু মেৰীৰ চুইজাৰলেণ্ডলৈ যি প্ৰথম যাত্ৰা আছিল সেয়া শেষ হৈছিল ৬ সপ্তাহৰ পিছত। উভতি অহাৰ পিছত কোনেও তেওঁলোকক ঘৰত আদৰণি জনোৱা নাছিল। মেৰীৰ উৎসুক দেউতাক উইলিয়াম গডউইনেও সিহঁতক লগ কৰিবলৈ অমান্তি হৈছিল কিন্তু তেওঁ পাৰ্চী শ্বেলীৰ পৰা টকা খুজিবলৈ এৰি দিয়া নাছিল। তেওঁ এক মিছা নাম ব্যৱহাৰ কৰি শ্বেলীৰ পৰা টকা বিচাৰিছিল, এয়া এক প্ৰকাৰৰ ভয় দেখুৱাই ধন দাবী কৰা কাৰ্য আছিল।\n১৯/ পুৰণিক বিদায়, নতুনক স্বাগতম\nশ্বেলীৰ সৈতে বিচ্ছেদৰ পিছত হেৰিয়েট ৱেষ্টব্ৰুকে নিজৰ জীৱন ১৮১৬চনত পুনৰ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ মৃত্যুৰ সময়লৈকে নতুন প্ৰেমিকৰ সৈতে আছিল। দুয়োটা সন্তানৰ দায়িত্ব তেওঁ ভনীয়েকৰ হাতত অৰ্পণ কৰিছিল। ৱেষ্টব্ৰুকৰ মৃত্যুৰ তিনিটা সপ্তাহৰ পিছত পাৰ্চী শ্বেলীয়ে মেৰীক দ্বিতীয় পত্নী ৰূপে স্বীকৃতি দিছিল। মৃত্যু পৰ্যন্ত দুয়ো সুখী দম্পতী ৰূপে আছিল।\n২০/ মাংসই হত্যাকাৰী\n১৮১২ চনত পাৰ্চী শ্বেলী এজনৰ বন্ধুৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ নিৰামিষভোজী ব্যক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল। তেওঁৰ সেই বন্ধুজনে নিজৰ জীৱন ধাৰণৰ পদ্ধতি এবাৰ ভাৰত ভ্ৰমণ কৰি সলনি কৰিছিল। তেওঁ বহুতো ৰচনা আৰু এটা বিখ্যাত কবিতা নিৰামিষ খাদ্যৰ ওপৰত লিখিছিল।\n২১/তুমিয়েই সেই মানুহজন, চেম্পিয়ন\nব্লেকঅ’ভাৰৰ ‘ ইংক এণ্ড ইনকেপাবিলিতি’ শীৰ্ষক খণ্ডত ‘লি কৰনেছে’ শ্বেলীৰ প্ৰতিকৃতি অংকন কৰিছিল। ইয়াত শ্বেলীক সুৰামত্ত আৰু ডাগ্ৰছ আসক্ত ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হৈছিল। কিন্তু এয়া তোষামোদৰ বাবে নাছিল।\n২২/ যেতিয়া কলাকাৰসকল মিলিত হয়\nপাৰ্চী শ্বেলীয়ে অন্য এজন মহান সাহিত্যকাৰ কবি লৰ্ড বাইৰনক লগ পাইছিল, মেৰীৰ জেঠায়েকৰ ছোৱালী ক্লাইৰ ক্লাইৰমণ্টৰ দ্বাৰা। ক্লাইৰমণ্টৰ সেই বিখ্যাত কবি বাইৰণৰ লগত সু-সম্পৰ্ক আছিল যদিও তাই পৰা পৰা কিছু দুৰত অৱস্থান কৰিছিল। সেইয়ে ক্লাইৰমণ্টে বাইৰণক শ্বেলীক লগ ধৰিবলৈ নিমন্ত্ৰণ জনাইছিল। পৰবৰ্তী পৰ্যায়ত মেৰী, শ্বেলী আৰু বাইৰণে আলোচনাৰ জৰিয়তে নিজৰ নিজৰ সৃষ্টিশীলতাক উজ্জিৱিত কৰিছিল। মেৰীয়ে এক নতুন ধাৰণাৰ অৱতাৰনা কৰিছিল, যিটো আছিল ‘ফ্ৰেংকিষ্টান’লৈ তেওঁলোকৰ সামাজিক যাত্ৰা।\n২৩/ শক্তিশালী দম্পতী\nশ্বেলীয়ে তেওঁৰ পৰিবাৰ মেৰীৰ সৈতে বহুকেইটা লেখামেলাৰ কাম সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত ‘ফ্ৰেংকিষ্টান’ অন্যতম। শ্বেলীয়ে তেওঁৰ পৰিবাৰৰ কিতাপখন প্ৰকাশহোৱাৰ পিছত পাতনিটো লিখিছিল। এই দম্পতীয়ে ‘মিদাছ এণ্ড প্ৰছাৰপাইন’ শীৰ্ষক নাটক ৰচনা কৰিছিল।\n২৪/ বিদায়, দেৱশিশু\nযদিও পিছলৈ বাইৰণ আৰু ক্লাইৰমণ্টৰ বিচ্ছেদ হৈছিল তথাপি তেওঁ তাইৰ বাবে কিবা এটা এৰি গৈছিল_এটি দেৱশিশু। ১৮১৭চনত ক্লাইমেণ্টে বাইৰণ আৰু তাইৰ অবৈধ সন্তান ‘আলবা’ক জন্ম দিছিল। যদিও বাইৰনে কঠিনতাৰে দায়িত্বশীল দেউতাক হ’ব বিচাৰিছিল তথাপি পাৰ্চী শ্বেলী আৰু মেৰীয়েহে সন্তানটোৰ দায়িত্ব লৈছিল।\nকিন্তু তেওঁলোকে কিছুমান গুজৱ শুনিবলৈ পাইছিল যে পাৰ্চী হে আলবাৰ প্ৰকৃত পিতৃ। সেয়ে শ্বেলী আৰু মেৰীয়ে দেৱশিশুটোৰ দায়িত্ব বাইৰণক দি ভেনিছলৈ যাত্ৰা কৰিছিল। বাইৰনে দেৱশিশুটোৰ পুনৰ নামাকৰন কৰি ‘এলেগ্ৰা’ ৰাখি এখন কনভেণ্টত থাকিবলৈ ব্যৱস্থা কৰি দিছিল। অবৈধ পিতৃ হলেও বাইৰণে তাইক যথেষ্ট যত্ন লৈছিল। কিন্তু দুভাগ্যজনক ভাৱে ‘এলেগ্ৰা বাইৰনৰ’ ৫বছৰ বয়সত মৃত্যু হৈছিল।\nব্ৰিটিছ প্ৰধানমন্ত্ৰী বেঞ্জামিন ডেচৰেলিয়ে ১৮৩৭চনত ৰোমাণ্টিক ধৰ্মী উপন্যাস ‘ভেনেছন’ ৰচনা কৰিছিল। উপন্যাসখনৰ দুটা মুল নায়ক চৰিত্ৰ স্পষ্টকৈ শ্বেলী আৰু লৰ্ড বাইৰণক উপস্থাপন কৰা হৈছিল।\n২৬/ সুযোগ হেৰুৱা\nমৃত্যুৰ পূৰ্ৱে শ্বেলীয়ে পৰিকল্পনা কৰিছিল ইটালীত তেওঁ এখন সংবাদপত্ৰ প্ৰকাশ কৰিব, যিখন তেওঁ নিজে, লৰ্ড বাইৰণ আৰু কবি লেইথ হাণ্টে লিখিব। দৈনিক সংৰক্ষণশীল বাতৰিকাকতবোৰৰ পৰা আমনি পাই শ্বেলীয়ে নিজে এক প্ৰকাশন গোষ্ঠী উলিয়াবৰ বাবে মনস্থ কৰিছিল। তেওঁ তেওঁৰ সংবাদপত্ৰখনৰ নামটোও ‘দা লিবাৰেল’ হব বুলি ঠিক কৰিছিল।\n২৭/ সুনামৰ অধিকাৰী কোন?\nএইটো এটি পুৰণি বিচাৰ্য বিষয় আছিল যে প্ৰকৃততে পাৰ্চী শ্বেলী ‘ফ্ৰেংকিষ্টেইন’ৰ সহলিখক আছিল নেকি? নিসন্দেহে গোটেই ধাৰণাটো মেৰীৰ আছিল কিন্তু গোটেই বিষয়টোত গিৰীয়েক শ্বেলীয়ে যোগাত্মক ধাৰণাৰে সহযোগিতা কৰিছিল। তথাপিও এইটো অনিশ্চিত আছিল যে তেওঁ সহযোগিতা কৰিছিল নে কৰা নাছিল। কিন্তু কিতাপখনৰ ২০০৮চনৰ প্ৰকাশত দুয়োজনকে লেখক হিচাপে অভিহিত কৰা হৈছিল। যদিও তাৰ লিংগত লৈ সেইসময়ত বহুতো মহিলা লেখকে প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছিল।\n২৮/ অচিনাকি মনীষী\nঅনস্বীকাৰ্য্য প্ৰতিভাৰ অধিকাৰী হোৱাৰ স্বতেও শ্বেলীয়ে তেওঁৰ সাম্প্ৰতিক লেখক লৰ্ড বাইৰণে তেওঁৰ জীৱন কালত পোৱা জনপ্ৰিয়তাৰ অনুভৱ কৰিব পৰা নাছিল। এয়া তেওঁৰ মৃত্য পৰ্যন্ত আছিল, কিন্তু তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছতহে তেওঁৰ সাহিত্য ৰাজি চৰ্চালৈ আহিছিল।\nশ্বেলী অনুপ্ৰাণিত নোহোৱাৰ কাৰণটো হ’ল জীৱিত কালত তেওঁৰ বহুতো লেখা প্ৰকাশ হোৱা নাছিল। অন্য কামবোৰ যিবোৰ প্ৰকাশ হৈছিল তাক শাসিতসকলৰ দ্বাৰা অৱদমন কৰা হৈছিল ধৰ্মীয় অথবা ৰাজনৈতিক কাৰণত।\nইউ কেৰ বাহিৰতো শ্বেলীৰ লেখাসমূহৰ চৰ্চা আছিল। বিখ্যাত ভাৰতীয় কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ আৰু জীৱনানন্দ দাস দুয়োৱে শ্বেলীক তেওঁলোকৰ কামৰ উৎসাহ দিওঁতা হিচাপে লৈছিল\n৩১/ শক্তিশালী অথচ নিৰাশাজনক কামবোৰ\nআপুনিও সহজে উপলব্ধি কৰিব পৰাকৈ শ্বেলীৰ কিছুমান বিশেষ কাম আছে। তেওঁৰ বিখ্যাত কবিতা “অ’জেমনদিয়াছ”ৰ কেইটামান বিশেষ শাৰী আছে\nমোৰ নাম হ’ল অ’জেমনদিয়া\nমোৰ কামবোৰ চোৱা\nঅতি শক্তিশালী আৰু নিৰাশাজনক\nকবিতাটো প্ৰকৃতাৰ্থত সৃষ্টি হৈছিল এক বন্ধুত্বসুলভ প্ৰতিযোগিতাৰ পৰা যিটো শ্বেলীয়ে তেওঁৰ সংগী হেৰেছ স্মিথৰ সৈতে কৰিছিল। দুয়োজনে একে বিষয়তে একে শিৰোনামেৰে চনেটৰ দৰে লিখিছিল। অজেমেনদিয়াছে ইজিপ্তৰ “ফাৰউহ ৰামেচেচ ২ “ৰ বৰ্ণনা দাঙি ধৰি প্ৰতিফলিত কৰিছে যে কেনেকৈ সময়ে ব্যক্তি বিশেষৰ সামাৰ্জ্য ধ্বংস কৰি দিয়ে।\n৩২/ কলাৰ পৰা অধিক কলাৰ সৃষ্টি\nযদিও আপুনি শ্বেলীৰ ‘অজেমেনদিয়াছ’ পঢ়া নাই তথাপি আপুনি নিশ্চয়কৈ ইয়াৰ ওপৰত নিৰ্ভয় কৰি বনোৱা চিনেমা আৰু দূৰ্ৰদৰ্শনৰ অনুষ্ঠান দেখিছে। তেওঁৰ খণ্ডবোৰৰ শ্ৰেষ্ঠ “ব্ৰেকিং বেড”এটা কবিতাৰ পৰা শিৰোনাম পাইছিল। শ্বেলীৰ চনেটৰ কপি কৰি চিনেমাত প্ৰৱেশৰ নক্সা প্ৰস্তুত হৈছিল “ এলান ম’ৰে ৱাটছমেন”ত।\n(৩৩) সীমিত ল’ৰা ছোৱালী\nশ্বেলীয়ে তেওঁৰ দুটা সন্তানৰ সৈতে বসবাস কৰিছিল, যিটোৰ এটা হেৰিয়েট ৱেষ্টব্ৰুকৰ ফালৰ আৰু আনটো মেৰী শ্বেলীৰ ফালৰ। পিছলৈ শ্বেলীয়ে স্বভাৱগত ভাৱে বহুদিন সন্তাসকলৰ পৰা দুৰত অৱস্থান কৰিছিল। তেওঁৰ আৰু ৱেষ্টব্ৰুকৰ সন্তান চাৰ্লছৰ ১৯২৮ত মৃত্যু হৈছিল। কেৱল তেওঁ তেওঁৰ জীয়ৰী লেনথে’ক হে নিজৰ সন্তানৰ মৰ্যাদা দিছিল।\n(৩৪) বীৰৰ বংশধৰ\nশ্বেলী মাকৰ ফালৰ পৰা কেপ্তেইনজন পিলফৰ্ডৰ ভতিজা আছিল, যি ট্ৰাফালগাৰ যুদ্ধৰ নৌসেনাধ্যক্ষ হাৰাটিঅ’ নেলচনৰ বিস্তত্ত্ব সংগী আছিল।\n(৩৫) মোৰ বিখ্যাত খুৰাজন\nএজন বিখ্যাত বাদ্যকাৰ মাইক ৰাদাৰফৰ্ড শ্বেলীৰ দুৰসম্পৰ্কীয় আছিল। তেওঁ জেনেছিছৰ প্ৰ’গ ৰ’ক বেণ্ডৰ বাবে গীটাৰ বজাইছিল।\n(৩৬) বিশ্বব্যাপি যশস্যা\nআচৰিত ধৰণেৰে শ্বেলী এক আধুনিক মন্তব্য দিয়াৰ বাবে জগৰীয়া, যিটো অহিংসাৰ প্ৰতিৰোধী আছিল। শ্বেলীৰ জীৱিত কালত “দা মাছকিউ অফ এনাৰ্ছী” প্ৰকাশ হোৱা নাছিল কিন্তু ই বিখ্যাত হৈছিল হিংসাৰ পৰা শান্তিলৈকে কৰা ইয়াৰ দায়িত্বশীল পৰীক্ষাবোৰৰ দ্বাৰা। বহুক্ষেত্ৰত মহামানৱ মহাত্মা গান্ধী সেই একে পথেৰেই অনুপ্ৰাণিত হোৱা দেখা পোৱা যায়, কিয়নো তেওঁ বহুক্ষেত্ৰত তাৰ উদ্ধৃতি দিছিল।\n(৩৭) বিদায় পাৰ্চী\n১৯২২চনৰ ৮ জুলাইত শ্বেলীয়ে তেওঁৰ দুজন বন্ধুৰ লগত গাৰ্লফ অফ ষ্পেজিয়াত ভ্ৰমণ কৰিছিল। হঠাৎ এটা ধূমুহাই সকলো ধ্বংস কৰি দিছিল। দুখজনক ভাৱে বিখ্যাত কবিজন ২৯ বছৰ বয়সত পানীত ডুবি গৈছিল। এয়া তেওঁৰ ৩০তম জন্মদিনৰ এমাহৰ আগৰ ঘটনা আছিল।\n(৩৮) সামান্য বিবাদ\nযিখন সৰু জাহাজেৰে তেওঁলোকে মৃত্যুৰ দিনা ভ্ৰমণ কৰিছিল, সেইখন শ্বেলী আৰু তেওঁৰ বন্ধু বাইৰণৰ সম্পৰ্কত ফাঁটৰ কাৰণ আছিল। প্ৰকৃততে জাহাজখনক ‘জন জুৱান’ নাম দিয়া হৈছিল, বাইৰণৰ সাহিত্যকৃতি সন্মান স্বৰূপে। সেয়া যিকি নহওক মেৰী শ্বেলীৰ মতে তেওঁ স্বামী পাৰ্চী শ্বেলীয়েহে বাইৰণৰ প্ৰতি বিৰূপ ভাৱ প্ৰৰ্দশণ কৰি জাহাজখনৰ নৱ-নাম দিছিল ‘এৰিয়েল’ হিচাপে।\n(৩৯) অকালতে ধ্বংস হোৱা\nএই বিৰূপভাৱৰ বাবেই বাইৰণে শ্বেলীৰ বিষয়ে এক হৃদয়বিদাৰক উক্তি দি কৈছিল……\n“মই কেতিয়াও এনে এজন মানুহ লগ পোৱা নাই যি তেওঁক এজন পশুতুল্য মানুহৰ লগত তুলনা কৰা নাই।”\n(৪০) কিছু সন্মান\nদুখজনকভাৱে বাইৰণেই হৈছে এনে এজন ব্যক্তি যি শ্বেলীৰ বিষয়ে ধনাত্মক কথা কৈছিল। ইউ কেৰ এটা মৃত্যু সংবাদত লিখা হৈছিল যে……\n“শ্বেলী, সেই ৰ্ধমত অবিশ্বাসী কবিজন বুৰি গ’ল, তেওঁহে জানিব যে ভগৱান প্ৰকৃতাৰ্থত আছে নে নাই।”\n৪১/ তেওঁক উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিতভাৱে ধ্বংস কৰা হৈছিল নেকি?\nশ্বেলী ডুৱযোৱা সেই দুখজনক ঘটনাটোৰ পিছত তেওঁৰ মৃত্যুৰ সম্পৰ্কত বহুতো তত্ত্বত উদ্ভাৱন হৈছিল। কিছুমানে মত আগবঢ়াইছিল যে শ্বেলী আৰু তেওঁৰ সংগীবোৰক ডকাইতি কৰা হৈছিল। ন’হলে জলদস্যুবোৰে কোৱাই মৰিবলৈ এৰি গৈছিল। অন্যবোৰে লেখিছিল যে ৰাজনৈতিক কাৰণত শ্বেলীক উদ্দেশ্যে কৰা হৈছিল। অন্য কিছুমানে কৈছিল যে সি হতাশাত ভুগি জাহাজখনক ধূমুহাৰ দিশলৈ লৈ গৈছিল।\n৪২/ বীভংস গোপনীয়তা\nযেতিয়া শ্বেলীৰ শৱদেহৰ দহন কৰা হৈছিল, আচৰিতধৰণেৰে তেওঁৰ কলিজাটো পুৰি যোৱা নাছিল। তাৰ বাহিৰে দেহৰ অন্য সকলো অংশ পুৰি গৈছিল। কলিজাটো পুনৰ জ্বলাই নেপেলাই তাক এক ৰেচমী আৱৰণেৰে মেৰিয়াই ৰখা হৈছিল। মেৰীয়ে তাক যলৈকে গৈছিল লগত লৈ গৈছিল। তেওঁৰ মৃত্যুৰ এবছৰৰ পিছত কলিজাটো মেৰীৰ টেবুলত উদ্ধাৰ হৈছিল শ্বেলীৰ কবিতাৰ পৃষ্ঠাৰে মেৰিয়াই থোৱা অৱস্থাত। সম্পূৰ্ণ ৰহস্যজনক যদিও ৰোমাণ্টিক।\n৪৩/ মোৰ কলিজাটো চিৰ প্ৰৱাহিত\nবিখ্যাত মনিষী সকলৰ মতে শ্বেলীৰ কলিজাত তেওঁৰ সন্তান সকলৈ প্ৰৱাহিত হৈছিল। মেৰীৰ মৃত্যুৰ লগতে কলিজাটো পুৰি পেলোৱা হৈছিল।


ৰাজ্যৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ ফোঁপোলা স্বৰূপ; হাফলঙৰ চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ স্মাৰ্ট ক্লাছৰুমত চাহৰ কেন্টিন!\nহাফলং , June 26, 2021 11:08 am\nহাফলং গভমেন্ট বয়েজ এইচ এছ স্কুলৰ স্মাৰ্ট ক্লাছৰুমত চাহৰ কেন্টিন। ফটো: নৰ্থইষ্ট নাও।\nস্মাৰ্ট ক্লাছৰুমৰ বিষয়ে কোৱাৰ লগে লগে আমাৰ সকলোৰে এটা বেলেগ অনুভৱ হ’ব আৰু হোৱাটো স্বাভাৱিক। ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলেও তেনে শ্ৰেণীকোঠাত পাঠ গ্ৰহণ কৰাৰ বাবে অধিক আগ্ৰহী হৈ পৰে।\nকিন্তু হাফলঙৰ এখন চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ স্মাৰ্ট ক্লাছৰুমৰ ভিতৰৰ দৃশ্য দেখিলে আপুনি স্মাৰ্ট ক্লাছৰুমৰ সংজ্ঞা পাহৰি যাব। কিয়নো বাহিৰত স্মাৰ্ট ক্লাছৰুম বুলি উল্লেখ আছে যদিও কিন্তু ভিতৰত এটা পৰিত্যক্ত কোঠালী। স্মাৰ্ট ক্লাছৰ বিপৰীতে তাত চলে চাহৰ কেন্টিন!\nদীৰ্ঘ দিনৰ পৰা জিলা সদৰ হাফলঙৰ অতিকৈ পুৰণি বিদ্যালয়ৰ তেনে অৱস্থাই সচেতন ৰাইজৰ মাজত মিশ্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিছে।\nআচলতে চৰকাৰে চৰকাৰী শিক্ষা ব্যবস্থাৰ মান উন্নয়নৰ কাৰণে এটাৰ পাছত আনটো পদক্ষেপ লোৱা সময়ত ৰাজ্যৰ একাংশ চৰকাৰী বিদ্যালয় কৰ্তৃপক্ষৰ মইমতালিৰ বাবে আজি চৰকাৰী শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰতি বিশ্বাস নাইকীয়া হৈছে অধিকাংশ অভিভাৱক বা ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ।\nআৰু নহ’বই বা কিয়? কাৰণ চৰকাৰীভাবে আন্তঃগাঁথনি উন্নয়ন বা ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰ বাবে যি সুবিধা প্ৰদান কৰিছে ইয়াৰ পৰা কিন্তু ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকল উপকৃত হোৱা নাই।\nহাফলঙৰ এখন চৰকাৰী স্কুলৰ তেনে কৰ্মকাণ্ডই চৰকাৰী শিক্ষাৰ ফোঁপোলা স্বৰূপ উদঙাই দিছে। কাৰণ চৰকাৰী স্কুলৰ স্মাৰ্ট ক্লাছৰুমত চলে বিদ্যালয়ৰ চাহৰ কেন্টিন। ডিজিটেল এলইডি স্ক্ৰীন বা প্ৰজেক্টৰৰ পৰিবৰ্তে আছে গেছৰ ষ্ট’ভ বা চাহ বনোৱাৰ বস্তু আৰু ৰেফ্ৰিজেৰেটৰ। আছে বিস্কুটৰ বাকচ।\nস্মাৰ্ট ক্লাছৰুমৰ নামত আছে অকল কেইখনমান ডেস্ক-বেঞ্চ আৰু কেইটামান ভঙা কম্পিউটাৰ আদি। অথচ চৰকাৰে শিক্ষাৰ মান উন্নয়নৰ লগতে আন্তঃগাঁথনি উন্নয়নৰ বাবে সমগ্ৰ শিক্ষা অভিযান বা ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমিক শিক্ষা অভিযান আঁচনিৰ যোগেদি কোটি কোটি আবণ্টন দিছে।\nকিন্তু বাস্তৱত ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলে একো পোৱা নাই। শিক্ষক সকলে অকল মাহেকীয়া দৰমহা লৈ নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰাৰ বাদে বাকী একো হোৱা নাই।\nহাফলঙৰ এই বিদ্যালয়খন হ’ল হাফলংগভমেন্ট বয়েজ এইচ এছ স্কুল। ১৯৫১ চনত স্থাপন হোৱা ডিমা হাছাও জিলাৰ অন্যতম পুৰণি শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান হাফলং গভমেন্ট বয়েজ এইচ এছ স্কুলৰ স্মাৰ্ট ক্লাছৰুমত দীৰ্ঘ দিন ধৰি চাহৰ কেন্টিন চলি থকাৰ অভিযোগ আছিল। আজিও বিদ্যালয়ত উপস্থিত হ’লে সেইকথা সঁচা প্ৰমাণিত হয়।\nবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ স্বপন বৰ্মনে কয় যে ক’ভিডৰ কাৰণে বিদ্যালয় বন্ধ আছে। আনহাতে, যোৱা বছৰ এই বিদ্যালয়ত কোৱাৰেন্টাইন চেন্টাৰ স্থাপন কৰা হৈছিল। যাৰ বাবে কেন্টিনৰ সামগ্ৰী স্মাৰ্ট ক্লাছৰুমত সুৰক্ষাৰ কাৰণে ৰখা হৈছিল।\nবিদ্যালয়খনৰ অধ্যক্ষ স্বপন বৰ্মন। ফটো: নৰ্থইষ্ট নাও।\nঅধ্যক্ষ বৰ্মনে কয় যে বিদ্যালয়ত যোৱা আঠ মাহ বিদ্যুৎ নাছিল। তদুপৰি, ছ’লাৰ পাওৱাৰ ব্যবস্থায়ো কাম কৰা নাই বুলি অভিযোগ কৰা হৈছে। তেনে পৰিস্থিতিৰ মাজৰে দিন কটাবলগীয়া হৈছে। বিদ্যালয়ৰ হোষ্টেল নাই। তাত মডেল স্কুল কৰা হৈছে।\nকিন্তু প্ৰশ্ন হ’ল যে জিলা সদৰৰ মাজমজিয়াত যদি চৰকাৰী শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানত তেনে তথৈবচ অবস্থা, তেতিয়াহ’লে জিলাৰ ভিতৰুৱা অঞ্চলত চৰকাৰী শিক্ষা কোন দিশে গতি কৰিছে এয়া কোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই। তেনে পৰিস্থিতিত বিদ্যালয় পৰিচালনা সমিতিৰ সামগ্ৰিক ভূমিকাক লৈও প্ৰশ্ন উত্থাপিত হৈছে।\nতাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে, এই বিদ্যালয়ৰ পৰা অধ্যয়ন কৰি ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলে আইএএছ, আইপিএছ পোৱাৰ উপৰি দেশৰ বিভিন্ন ঠাইত প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰাৰ সময়ত বিদ্যালয়খনৰ তেনে পৰিবেশ সঁচাকৈ দুৰ্ভাগ্যজন।\nচৰকাৰে টেট পাতি শিক্ষক নিযুক্তি দিছে। আন্তঃগাথঁনিৰ বাবে চৰকাৰী আঁচনিৰ ধন মোকলাই দিছে। কিন্তু বাস্তৱত ইয়াৰ প্ৰতিফলন হোৱা নাই। তেনে পৰিস্থিতিত চৰকাৰী শিক্ষা খণ্ডৰ আমূল সংস্কাৰ অতি প্ৰয়োজনীয় হৈ পৰিছে।\nঅন্যথা মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ ক্ষেত্ৰত তেনে ব্যবস্থাই কোনো প্ৰভাৱ পেলাবলৈ যে সক্ষম নহয় সেয়া নিশ্চিত।


Sad Love and Life Status in Assamese | Sad Assamese Love Quotes | Assamese Heart Touching Quotes - JonakAxom- Assamese Quotes, Blogging , Business Ideas, Tips And Tricks\nSad Emotional Shayari in Assamese Top Cool Status in Assamese with images Top Best Love Status in Assamese for FB With images Motivational Story in Assamese for Students | Inspirational Story Love Story in Assamese | Romantic Love Story in Real Life assamese sad shayari assamese sad status assamese quotation assamese sad love message assamese status for love assamese status for facebook assamese love image assamese love quotes assamese sad picture assamese quotes on love assamese shayari photos sad status for you\nSad love and life Status in Assamese | Sad Assamese Love Quotes |Assamese Heart Touching Quotes\nHello, friends, this is the collection of all the best sad love status in Assamese. These are all new year new sad status. so please read and share them in your friends' circle. And if you have any questions then also comment in the comment box below. here you can find Best Whatsapp Status in Assamese 2020, Bewafa Status in Assamese 2020, and Sad Love Shayari in Assamese 2020, Assamese heart touching quotes, and much more on Assamese life status for WhatsApp and Facebook\nAssamese status No 1\nপ্ৰিয় মানুহজনে এৰি থৈ গলেও ইমান কষ্ট নহয়,\nযিমান কষ্ট আপোন মানুহজন সলনি হলে হয়।\nAssamese WhatsApp status No 2\nassamese sad quotes pic\nকাজিয়াৰ পিছতো ৯৫ শতাংশ সম্পৰ্ক ভাঙি নহলহেঁতেন যদি তাৰ মাজত কোনো তৃতীয় পক্ষৰ প্ৰৱেশ নঘটিলহেতেন\nassamese sad quotes photo\nপ্ৰক্টিকেল হবলৈ নিশিকিলো সেয়েইতো অলপ কথাতে কান্দি দিওঁ\nVery Sad Quotes In Assamese\nassamese sad love quotes image\nঅতৃপ্ত পৃথিৱীত আজি যিমান আয়োজন তাৰে আধা মিছা মায়া আধা প্ৰয়োজন।\nAssamese love status No 5\nbest assamese sad quotes\nবৰষুণৰ দিনবোৰত তোমালৈ মনত পেলাম আৰু অকলে তিতিম।\nবাৰে বাৰে তুমি বিশ্বাস ভাঙি শিকাই দিছা কিদৰে অবিশ্বাস কৰা হয়\nজীৱনলৈ অহা কিছুমান মানুহ ৰামধেনুৰ দৰে। খুৱ ভাল লাগে। কিন্তু দ্ৰুতভাবে হেৰাই যায়।\nSad Love Quotes In Assamese Language\nদেউতা নামৰ বট গছডালৰ ছাঁ যিজনৰ মুৰৰ ওপৰত নাই তেঁওহে বুজে ৰ'দৰ উত্তাপ কিমান প্ৰখৰ।\nযিদিনাৰ পৰা তোমাৰ আপোন মানুহজনে তোমাৰ ওপৰত খং কৰা বাদ দিব, সেইদিনাই বুজিবা তুমি তেওঁক হেৰুৱাই পেলাইছা ।\nAssamese sad quotes with pictures\nএই পৃথিৱীখনত ক্ষমতাশালী মানুহবোৰৰ মৰণ নহয়, মৰণ মাথোঁ জীৱনৰ সৈতে সংগ্ৰাম কৰি জীয়াই থকা বোৰৰ।\nfriendship Sad Quotes in Assamese\nএদিন ভাবিছিলোঁ, এই গধুৰ বোজাবোৰৰ পৰা কেতিয়া পৰিত্ৰাণ পাম, আজি বুজি পাইছোঁ, গধুৰ বুলি ভবা সেই বোজাবোৰ আছিল আজিৰ বোৰতকৈ বহুত পাতল।\nsad quotes on love assamese\nপ্ৰথম উশাহটো দেউতাকৰ ঘৰত আৰু শেষৰটো নিশ্বাস স্বামীৰ ঘৰত লবলগীয়া হয়,ছোৱালীৰ জীৱনটো কি অদ্ভুত নহয়নে?\nকাৰো আশাক হত্যা নকৰিব,কি থিক , হয়তো সেই আশাই আছিল তেওঁৰ শেষ সম্বল।\nlove sad status in Assamese\nতুমি জানানে, ছাতি আৰু মোৰ মাজৰ সম্পৰ্কটো কি? আমাক দুয়োকে মানুহে প্ৰয়োজনৰ সময়তহে ব্যৱহাৰ কৰে।\nsad love status in assamese\nইমানখিনি নাটক কৰাৰ কি প্ৰয়োজন আছিল কবতো পাৰিলাহেতেনে তুমি পুৰণি হৈ গৈছা\nsad quotes on life in Assamese | Assamese sad status quotes\nকি আজব দুনীয়া,মন্দিৰ মছজিদত আমি ভগৱান- আল্লাৰ ওচৰত ভিক্ষা মাগিবলৈ যাওঁ ।অথচ বাহিৰত আমাৰ পৰা ভিক্ষা খোজা ভিক্ষাৰীজনক ঘুৰিয়েই নাচাও।\nহস্পিতালৰ বিছনাখনো একোটা জীৱন্ত ডায়েৰী। প্ৰতিখন বিচনাই সাঁচি ৰাখে অলেখ কাহিনী।\nহাঁহি, কান্দোন, সমাপ্তি, আৰম্ভ।\nখুব কষ্ট হয় তেতিয়া,যেতিয়া কোনো ভূল নকৰিলেও মই তোমাক ১মে sorry কৈ দিওঁ, একমাত্ৰ আমাৰ সম্পৰ্কটোক জীয়াই ৰখাৰ বাবে।\nAlso Read:32 Life Changing Motivational Thoughts in Assamese | জীৱন সলনি কৰিব পৰা ৩২ টা অসমীয়া বাণী\nযাৰ মন নাই,যাৰ মন বুজাৰ ক্ষমতা নাই,কিন্তু দুৰ্ভাগ্যৰ বিষয়টো হল এই মনটো বাৰে বাৰে তেওঁৰ কাষলৈ গুচি যায়।\nsad whatsapp status in assamese\nমই সকলোৰে মন ভালে ৰখাৰ চেষ্টা কৰোঁ,\nকিন্তু, সকলোৱে পাহৰি যায়\nমোৰো যে এটা মন আছে।\nসকলোৰে ভালপোৱা সফল নহয়, কিছুমানৰ ভালপোৱা ধৰ্ষিত হয় এখন নতুন ঘৰতে বৈধ ভাৱে।\nSad Status Images in Assamese\nআমি মধ্যবিত্ত,নিজৰ সপোনটো ভাঙি, আনৰ সপোনবোৰ সজোৱাৰ চেষ্টাৰেই পাৰ হয় আমাৰ জীৱন।\nক'লা ছোৱালীৰ প্ৰশংসা সকলোৱে কৰে,\nক'লা ছোৱালী এজনীৰ জীৱন সংগী হবলৈ কোনোৱে নিবিচাৰে।\nTrue Sad Status in assamese\nCare সকলোৱে কৰে,\nকোনোবাই take care\nআৰু কোনোবাই don't care ...\nএই পৃথিৱীত মুখতকৈও মুখাৰ সংখ্যা বেছি।\nতেওঁ এৰি যোৱা সময়ত এবাৰো নাভাবিলে,\nকিয়নো যিজনৰ কাষত বহুজন থাকে,\nতেওঁ এজনক হেৰোওৱা দুখ কি বুজিব!!\nপ্ৰতিবছৰে আমি নিজৰ মৃত্যুবাৰ্ষিকী পালন কৰো,\nমাত্ৰ সেই দিনটো কোনদিনা সেইয়াহে নাজানো।\n"একো চিন্তা নকৰিবা, মই আছোঁটো"\nবুলি কোৱা মানুহজনৰো আজিকালি সময়ত খবৰ নোহোৱা হল।\nযেতিয়া কোনোবা অসহায় হৈ পৰে,\nগোটেই পৃথিৱীখনেই স্বাৰ্থপৰ হৈ যায়।\nআমাৰ জীৱনটো এটা জ্বলি থকা লাইটৰ দৰে,\nকেতিয়া ফিউজ যায় কোনোৱে কব নোৱাৰে।\nAlso Read New Assamese Novel 2020 | ভয়ংকৰ সেই ৰাতি Voyonkor Hei Rati |\nজীৱনত কিছু অধ্যায় থাকে,\nকিছু অধ্যায় ৰঙীন,\nআকৌ কিছু অধ্যায় ক'লা বগা দেৱালত বন্দী।\nSad relationship status in assamese | Love Status In Assamese\nসকলো একেদৰে থাকি গ'ল\nবাঢ়ি গল মাথোঁ দূৰত্ব\nAlso Read The Story Zubeen Garg And Hiren Bhattacharya Every Assamese Should Read\nNeed More Assamese Quotes, Follow Our Facebook Page


in ব্যঙ্গ\tby\tপংকজ জ্যোতি মহন্ত\nShare গৌতমে নিশাৰ ভাতমুঠি খাই ঘামিজামি চিলিং ফেনখনৰ একেবাৰে ঠিক তলতে চকী এখন পাৰি বঢ়িবলৈ লওঁতেই কাৰেণ্টটোৱে ভুৰুং কৰিলে। খঙতে সি সেই আন্ধাৰতে দাঁতকেইটা কামুৰি উঠিল আৰু আন্দাজ মতে দুৱাৰখন খেপিয়াই খেপিয়াই খুলি চকীখন এহাতে দাঙি লৈ বাহিৰত বহিবলৈ বুলি ওলাই গ’ল। চকীত বহোঁতেই এছাটি বতাহে গাত খুন্দা মাৰি তাৰ মুখত লাগি থকা খংটো আঁতৰাই পেলালে। এহাতত থকা ম’বাইলটোৰে সি ফেছবুকত লিখিয়েই দিলে— “ভাতকেইটা খাই গৰমত ফেনৰ তলতে বহিম বুলি ভাবিছিলোঁহে, কাৰেণ্টটো গুচি গ’ল। পিচে, বাহিৰতে বহিবলৈ আহিলোঁ...। শীতল বতাহছাটিয়ে কিন্তু বৰ আমেজ দিছে...।”\n… পাঁচ মিনিট গ’ল। ১০টা লাইক, দুটা কমেণ্ট আহিল। তাৰে এটাত সি লাইক মাৰিলে, আৰু আনটোৰ উত্তৰ দিলে। আনটোৰ উত্তৰ দিওঁতেই আন এজনে আৰু এটা কমেণ্ট দিলে। সেইটোতো সি লাইক মাৰিলে। কাৰবাৰ চলি থাকিল...।\nকাৰেণ্টটো যোৱাত, গৌতমৰ বাওঁকাষৰ ৱালমেট পুলিনে পঢ়ি থকা কিতাপখন জপাই বিছনাত বাগৰ দি ম’বাইলটো লৈ “ফেচবুক কৰিবলৈ” লৈছিল। সিও গৌতমৰ “আপডেট”টো দেখা পালে। লগে লগে তাৰ খংটো টিঙিচকৈ উঠিল। সি ভাবিবলৈ ধৰিলে— কালি সি গৌতমক কৈছিলহে, দিনটোত কাৰোবালৈ ফ’ন কৰাই নহয়, ৰাতিহে অলপ কথা পতা হয়। ৰাতি বাহিৰৰ বতাহত ৰৈ ভাল লাগে, কিন্তু বাহিৰত ফ’নটো লৈ কথা পাতি থাকিবলৈ ভাল নালাগে, সেইকাৰণে গৰমতো ভিতৰতে থকা হয়...। সেই বুলিয়েই গৌতমে আজি আপডেটটোত “বাহিৰৰ বতাহত বৰ মজা লাগিছে” বুলি তাকে উদ্দেশ্য কৰি লিখি দিব লাগেনে!! —এইবুলি ভাবি ভাবিয়েই পুলিনেও অৱশ্যে লাইক এটা মাৰিয়েই দিলে, আৰু লগতে ধুনীয়াকৈ চিঞৰি উঠিল— “গৌতম! বাহিৰত আছা নেকি?”\nভাগ্যজ্যোতিয়ে কথাষাৰ মুখেৰে নকৈ ফেচবুকত মন্তব্য আকাৰে দিবলৈ পোৱা হ’লে লগতে জিভা কামোৰ এটাও দিলেহেঁতেন। কিন্তু এতিয়া কথা কওঁতে জিভা কামোৰটোনো কেনেকৈ দিব!! তাতে আন্ধাৰো হৈ আছে। সি তেনেকৈয়ে থাকিল আৰু......। বাহিৰত মাতবোৰ শুনি সিফালৰ কোঠাটোত থকা বিমলো ওলাই আহিল। খোজৰ শব্দ শুনি ভাগ্যজ্যোতিয়ে ক’লে— “ঐ বিমল, আজিকালি আমাৰ গৌতম দাৰ কথাই বেলেগ জাননে নাই। ফেচবুকৰ আপডেট চা। আজিকালি ধুনীয়া বতাহ মাৰিলেই খবৰ দিয়ে কাৰোবাক...।”\nইতিমধ্যে লাইক ২১টা হ’ল, কমেণ্টো আৰু দুটা আহিল। আপডেটটো প্ৰফুল্ল দুৱৰাৰো চকুত পৰিল। তেওঁ আৰু ৰৈ থাকিব নোৱাৰিলে। আনৰ সম্পৰ্কীয়ও বহুতো কথা মিক্সাৰ কৰি তেওঁ আপডেট এটা দিয়েই দিলে— “আজিকালিৰ মানুহবোৰ সব চুপাৰ-ষ্টাৰ হৈ গৈছে। খাবলৈ ল’লেও আপডেট দিব, ফুৰিবলৈ গ’লেও আপডেট দিব, প্ৰগ্ৰেম চাবলৈ গ’লেও আপডেট দিব, বজাৰ কৰিবলৈ গ’লেও আপডেট দিব, বাহিৰত বহিলেও আপডেট দিব। ধুৰৰৰৰৰৰ......।”\nপঠনীয়: ইংৰাজী ভাষাক প্ৰত্যাহ্বান প্ৰাচীন কামৰূপীয়া অসমীয়া পণ্ডিতৰ প্ৰফুল্ল দুৱৰাৰ আপডেটটো দেখি ভিমকান্ত চেট্টিৰ বিৰাট খং উঠিল। বহুদিনৰ পৰা প্ৰফুল্ল দুৱৰাৰ কথাবোৰ তেওঁৰ ভাল নলগা হৈছিল। ভিমকান্ত চেট্টিয়ে প্ৰফুল্ল দুৱৰাক লাহেকৈ Acquaintances ত ভৰাই থৈ দিলে।\nইফালে নতুনকৈ গ্ৰুপ এটা “সাজিব” বিচৰা বিকল্প ভূঞাই প্ৰফুল্ল দুৱৰাৰ আপডেটটো দেখা পাই মানুহজন বৰ বিশ্বাসী যেন অনুভৱ কৰিলে। গ্ৰুপটোৰ এডমিন হ’ব নেকি বুলি তেওঁ প্ৰফুল্ল দুৱৰালৈ মেছেজ এটা দিলে। মেছেজটো “Seen” বুলি দেখা গ’ল, কিন্তু তিনি মিনিট ধৰি সময় হা-না একো উত্তৰ নাহিল, খঙতে বিকল্প ভূঞাই ভাবিলে— “মানুহবোৰৰ ইমান লেবেল, ৰিপ্লাই এটাও দিব নোৱাৰে!” ভাবি শেষ কৰোঁতেই ইফালে ৰিপ্লাই এটা আহি গ’ল— “আপোনাৰ প্ৰস্তাৱ সাদৰেৰে গ্ৰহণ কৰিলোঁ। আমি সহযাত্ৰী।” বিকল্প ভূঞাই পুনৰ ভাবিবলৈ ধৰিলে— “প্ৰফুল্ল দুৱৰা মানুহটো ইমান ভাল, ইমান উদাৰ, ইমান সচেতন......।”\nশুবলৈ লৈ গোলোক সন্দিকৈয়ে অকণমান সময়ৰ বাবে “ফেচবুকটো” খুলি লৈছিল। প্ৰথমেই তেওঁ গৌতমৰ আপডেটটোকে দেখিলে। তেওঁ ভাবিলে— “এৰা!! ল’ৰাটো লাহে লাহে বৰ অনুভৱী হৈ গৈছে আজিকালি। বয়স হৈছেতো। আৰু এবছৰ মানতে সি বিয়াখন পাতিবই পাৰিব চাগে। তাৰ তিনি বছৰমানৰ পাছতে ক’ৰ শীতল বতাহ, ক’ৰ বৰষুণ..., চব অনুভৱ নাইকীয়া হৈ যাব বাপ্পেকে!” ভাবি ভাবি তেওঁ নিজে নিজেই মস্ত স্মাইলী এটাৰ দৰে হাঁহি এটা মাৰিলে…। “বাপ্পা। কৰা কৰা, অনুভৱ কৰা। এনে বতাহ সঁচাই বহুত ভাল লাগে… 🙂 ” —গৌতমৰ তাতে কমেণ্ট এটা মাৰি আৰু একো নাচাই তেওঁ লাহেকৈ লেপটপটো জপাই শুই থাকিল।\nপঠনীয়: ভাষা আন্দোলন : ২০৪৫ ছহিদুল ইছলামে কিয় জানো বহু মাহ ধৰি গৌতমৰ আপডেটবোৰ দেখা পোৱা নাছিল। আজি হঠাতে দেখি গ’ল। তাৰ হাঁহি উঠিল— গৌতম এতিয়াও আগৰ দৰেই ৰোমাণ্টিক হৈয়ে আছে। সিও মন্তব্য এটা দিলে— “ঐ, বহু দিন তোৰ খবৰ-খাটি নাই যে। তোৰ ভাৱবোৰ আগৰ দৰেই আছে যেন দেখি ভাল লাগিল। খুব বতাহ লৈ আছ ন? ফ’ন কৰিবি।” “খবৰ-খাটি নাই” বুলি ক’ব পাৰে, কিন্তু নিজে খবৰ ল’ব নোৱাৰে— ইয়াকে ভাবি গৌতমে মন্তব্যটোত লাইক এটা মাৰি থ’লে। তেনেতে শেৱালী গোঁহাইৰ মন্তব্য এটা আহিল— “বাঃ, আজিকালি খুব ৰোমাণ্টিক হৈ গৈছা যে?” তেওঁৰ লগত গৌতমৰ চিনাকী হোৱা ছমাহ হৈছে, ইফালে কৈছে— “আজিকালি খুব ৰোমাণ্টিক হৈ গৈছা যে?” যেন তাক আগৰে পৰা চিনিহে পায়, আৰু সি যেন আগতে ৰোমাণ্টিক নাছিলহে! “এটাই মন্তব্য দিছে— আগৰ দৰেই ৰোমাণ্টিক হৈয়ে আছ। এজনীয়ে মন্তব্য দিছে— আজিকালি খুব ৰোমাণ্টিক হৈ গৈছ।” —ভাবি ভাবি গৌতমৰ হাঁহি উঠিল…।\nকুকি চাবুকধৰাক কেতিয়াও কোনোদিন লগ নাপাই বুলি গৌতমে জানে, আৰু লগ পাবলগীয়া কোনো কথাও নাই, বা মনো নাই, বা সেই কথা কোনোদিন সি ভবিবলগীয়াও নাই। কোনোবা এদিন তাৰ চিনাকী কাৰোবাৰ ক’ৰবাত মন্তব্য দিওঁতে তাইৰ প্ৰফাইলটো দেখি সি তাইলৈ ফ্ৰে’ণ্ড ৰিকোৱেষ্ট পঠাই দিছিল; পিছলৈ বিভিন্ন কথা-বতৰা দেখি দেখি সি বুজিছিল তাই অতি সুন্দৰী যদিও নিৰহংকাৰী, অতি ত্ৰিক্ষ্ণধী আৰু সমাজ সচেতন যদিও ধেমেলীয়া মনোভাৱৰ, প্ৰৱল আত্মবিশ্বাসী যদিও কিহবাৰ প্ৰতি সদায় আকুল, আত্ম-প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে অহৰহ যত্নপৰ যদিও বন্ধুত্বপূৰ্ণ আৰু অতি মৰমীয়াল......। সেইবাবেই, তাই কেতিয়াবা তাৰ কথাত লাইক কৰিলে তাৰ খুব ভাল লাগে, প্ৰেৰণা পোৱা যেন অনুভৱ কৰে; বছ সিমানেই। সাধাৰণ যুৱক বাবেই তাৰ বাবে এই সংখ্যা অতি সীমিত। চুপাৰ-ষ্টাৰ বা প্ৰতিস্থিত প্ৰতিভাৱানসকলেও নিশ্চয় এনেবোৰৰ পৰা প্ৰেৰণা লয়...., মাথোঁ তেওঁলোকৰ এই সংখ্যা অগণনৰ পিনলৈ ধাৱিত হয়......। তাইৰ লাইকটো সি অনুভৱ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে.....। যতীন বৰাৰ উত্তৰটো সি দিবলৈ লৈয়ো দিয়া নহ’ল...., সেই উত্তৰ এতিয়া লিখি থাকিবলৈ তাৰ আৰু মন নগ’ল....। তাইৰ লাইকটো দেখাৰ মুহূৰ্ততো অধিক সময়ৰ বাবে অনুভৱ কৰি থাকিবলৈ সি যত্নপৰ হ’ল....। তাৰবাবেই, সি অন্য notificationবোৰ নাপাবৰ বাবে 3G সংযোগটো বিচ্চিন্ন কৰি ম’বাইলটো জেপত ভৰাই দিলে........\nটোকাবহীটোকাবহী (অণু-প্ৰবন্ধ) : ১ – ১০\nসমাজধুমুহাৰ স'তে বহু যুগৰে নাচোনঅসমত বিজ্ঞান আৰু শান্তিৰ বঁটা\tপ্ৰজ্ঞাৰ পোহৰষ্টিভ জবছডাৰউইন, মাৰ্কাছ অৰেলিয়াছ, ছক্ৰেটিছ, ব্ৰেঞ্জামিন, গ্যেটে, জিব্ৰান, কনৰাড, জ্যাঁ ক’কট’...\nঅতিথি লেখকড° ৰীতা চৌধুৰীৰ সৈতে এটি সাক্ষাৎকাৰ\t© ২০১৭, পংকজ জ্যোতি মহন্ত


ঔষধত ধাতুৰ ব্যৱহাৰ : — Vikaspedia\nবিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই (WHO) চলোৱা এলানি গৱেষণাৰ ফলাফল অনুসৰি -\nকৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ প্ৰতিবছৰে সাত লাখমান ভাৰতীয় লোক মৃত্যুমুখত পৰে।\nভাৰতীয় নাৰীৰ মাজত স্তনৰ কৰ্কটৰোগ আৰু পুৰুষৰ মাজত ওঁঠ আৰু মুখগহ্বৰৰ কৰ্কট ৰোগ সৰ্বাধিক মাৰাত্মক ৰুপত উত্থিত হৈছে।\nন-ন ভাইৰাছ-বেক্টেৰিয়াৰ দ্বাৰা অধিক মানুহ আক্ৰান্ত হ’ব লাগিছে।\nমানসিক বিকাৰগ্ৰস্ত লোকৰ সংখ্যা ক্ৰমাগতভাৱে বৃদ্ধি পাই আহিছে।\nজনস্বাস্থ্য ক্ষেত্ৰখনৰ এনে ভয়াৱহ ৰুপ সঁচাকৈয়ে চিন্তনীয় বিষয়। সেয়েহে বিজ্ঞানীসকলে মানৱ জাতিক এনে ভয়াৱহ ৰোগৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবৰ বাবে উপযুক্ত কাৰ্যক্ষম ঔষধ আৰ্থিকভাৱে বহনক্ষম উপায়েৰে সংশ্লেষণ কৰি উলিয়াব পৰা পথ বিচাৰি ফুৰিছে। এই পৰিপ্ৰেক্ষিতত বিজ্ঞানীসকলে বহুতো ধাতৱ যৌগভিত্তিক ঔষধৰ উপযুক্ত কাৰ্যকাৰিতা থকা বুলি জানিব পাৰিছে আৰু এনে ঔষধ সংশ্লেষণ কৰি উলিওৱাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে।\nইতিহাসৰ পাতে পাতে দৃষ্টান্ত -\nইতিহাসৰ পাত লুটিয়াই চালে দেখা যায় যে অতি প্ৰাচীন কালৰে পৰাই ঔষধত ধাতৱ যৌগ ব্যৱহৃত হৈ আহিছে। ২৫০০-৩০০০ খ্ৰী: পুৰ্বতে চীন, আৰব আৰু ইটালীত সোণ ধাতুৰ যৌগ ঔষধ হিচাপে প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল। ১৬ শতিকাত ছিফিলিছ ৰোগৰ চিকিৎসাত মাৰ্কাৰী ক্ল’ৰাইড বিস্তৃতভাৱে ব্যৱহৃত হৈছিল। বৰ্তমানেও চীন আৰু তিব্বতৰ পৰম্পৰাগত আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসাত মাৰ্কাৰীৰ যৌগৰ ব্যৱহাৰ হৈ আছে। তেনেদৰে ১৮ শতিকাত আৰ্ছেনিকৰ যৌগ, পটাছিয়াম আৰ্ছেনাইটক সুৰাৰ লগত মিহলাই পান কৰা হৈছিল সৰ্বঢাক ট’নিক হিচাপে। ভাৰতীয় পৰম্পৰাগত চিকিৎসা পদ্ধিততো মাৰ্কাৰী, সোণ, ৰুপ, লেড, জিংক, কপাৰ, টিন আদি ধাতু অতি প্ৰাচীন কালৰ পৰাই ব্যৱহৃত হৈ থকা বুলি চৰক সংহিতাত উল্লেখ আছে। তেনেদৰে ধাতুৰ গুড়ি চকুত প্ৰয়োগ কৰাৰ প্ৰস্ংগও পোৱা গৈছে।\nকুৰি শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ড° আৰ্লিকে (Dr. Erlich) ছিফিলিছ ৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবে ছেলভাৰছেন (Salvarsan) নামৰ আৰ্ছেনিক ভিত্তিক ঔষধবিধ উদ্ভাৱন কৰে। তেতিয়াৰ পৰাই আধুনিক চিকিৎসা পদ্ধতিত ধাতৱ যৌগৰ ব্যৱহাৰ সম্পৰ্কীয় অধ্যয়ন উৎসাহজনক হৈ পৰে আৰু প্ৰণালীবদ্ধ অধ্যয়নৰ জৰিয়তে ঔষধ হিচাপে ধাতৱ যৌগৰ নিৰ্বাচন প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হয়।\nধাতুৰ ঔষধত ব্যৱহাৰ হ’ব পৰা বিশিষ্ট ধৰ্ম -\nৰসায়ন বিজ্ঞানৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে ধাতুৰ আয়নবোৰত কমসংখ্যক ইলেক্ট্ৰ’ন থাকে। আনহাতে, জীৱ অণুবোৰ (Bio-logical molecules) ইলেক্ট্ৰ’ন সমৃদ্ধ। সেয়েহে স্বাভাৱিকতে ধাতুৰ আয়নবোৰৰ জীৱ অণুৰ সৈতে বান্ধ খাই পৰাৰ প্ৰৱণতা আছে। উদাহৰণস্বৰুপে, আমাৰ তেজৰ উপাদান, হিম’গ্ল’বিনত আইৰন থাকে। আইৰনে ইলেক্ট্ৰ’ন সমৃদ্ধ অক্সিজেনৰ লগত সহজে বান্ধ খাই পৰে আৰু এই বন্ধনৰ জৰিয়তে অক্সিজেন শৰীৰৰ সকলো কলালৈ পৰিবাহিত হয়। তেনেদৰে, কপাৰ, জিংক, মেংগানিজ আদি ধাতুৰ আয়নো বিভিন্ন এনজাইমৰ লগত যুক্ত হৈ ধাতৱীয় এনজাইম সৃষ্টি কৰে আৰু এই এনজাইমবোৰে জীৱন প্ৰক্ৰিয়াৰ লগত জড়িত বহুতো ৰাসায়নিক বিক্ৰিয়া সংঘটিত হোৱাত সহায় কৰে। অৱশ্যে, এয়াও উল্লেখযোগ্য যে বহুতো ধাতুৱে শৰীৰত বিষম ক্ৰিয়াও ঘটাব পাৰে।\nগতিকে দেখা যায় যে জীৱতন্ত্ৰৰ উপযুক্ত কাৰ্যকৰণৰ বাবে বহুতো ধাতু স্বাভাৱিকভাৱেই ব্যৱহৃত হৈ আহিছে। তেন্তে জৈৱতন্ত্ৰৰ বাবে প্ৰাসংগিক ধাতৱ আয়ন ব্যৱহাৰ কৰি কিছুমান ৰোগ বা দৈহিক বিসংগতি দুৰ কৰিব পৰা নাযায়নে? এই প্ৰশ্নৰ সমিধান বিচাৰিয়েই বিজ্ঞানীসকলে ধাতৱ যৌগ ভিত্তিক ঔষধ উদ্ভাৱনৰ গৱেষণা অব্যাহত ৰাখিছে।\nঔষধ হিচাপে ধাতৱ যৌগৰ ক্ৰিয়া-সামান্য আলোকপাত -\nঔষধত ধাতৱ আয়নবোৰৰ ব্যৱহাৰৰ এক বিশেষ সুবিধা আছে। সেয়া হ’ল-এই আয়নক ভিত্তি কৰি জীৱ অণুৰ আকাৰ আৰু আকৃতিসম্পন্ন ধাতৱ জটিল অণু গঠন কৰিব পৰা যায়। কিন্তু কাৰ্বনিক ভিত্তি কৰি এনে অণু গঠন কৰিব পৰা নাযায়। সেয়েহে ৰোগ নিৰ্মুল কৰাৰ বাবে শৰীৰত ধাতুক কেৱল ধাতৱ আয়নৰুপে প্ৰয়োগ নকৰি জীৱ অণু সদৃশ জটিল অণু হিচাপে প্ৰয়োগ কৰা হয়। এনে জটিল অণুৱে ৰোগাগ্ৰস্ত স্থানত সহজে ক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। উদাহৰণস্বৰুপে , এটা কৰ্কট ৰোগগ্ৰস্ত কোষক বৃদ্ধিৰ বাবে যথেষ্ট পৰিমাণৰ প্ৰ’টিনৰ আৱশ্যক হয়। গতিকে এনে ধাতৱ জটিল অণু শৰীৰত প্ৰয়োগ কৰা হয় যিয়ে সেই আৱশ্যকীয় প্ৰ’টিনৰ সৈতে বান্ধ খাই পৰে। গতিকে কৰ্কট ৰোগগ্ৰস্ত কোষটো প্ৰয়োজনীয় প্ৰ’টিনৰ পৰা বঞ্চিত হৈ মৃত্যুমুখত পৰে। বৰ্তমান ধাতৱ যৌগক কৰ্কট ৰোগগ্ৰস্ত কোষৰ ডি এন এৰ সৈতে পোনপটীয়াভাৱে ক্ৰিয়া কৰোৱাই এই ৰোগৰ চিকিৎসা আগুৱাই নিয়া হৈছে। কাৰণ ধাতৱ আয়নৰ ধনাত্মক আধানে ডি এন এৰ ফছফেট অংশৰ ঋণাত্মক আধানৰ ওপৰত সহজে ক্ৰিয়া কৰে। ধাতুযুক্ত এণ্টিকেন্সাৰ ঔষধৰ এক সাধাৰণ উদাহৰণ হ’ল ছিছপ্লেটিন-ই প্লেটিনাম ধাতুভিত্তিক ঔষধ। তেনেদৰে এণ্টিকেন্সাৰ দৰব হিচাপে সোণ, ৰুথেনিয়াম আৰু অ’ছমিয়াম ভিত্তিক যৌগৰ ওপৰতো অধ্যয়ন চলিব লাগিছে। সোণ ধাতুভিত্তিক যৌগ বাত বিষ, মেলেৰিয়া আদি ৰোগৰ বিপৰীতে ব্যৱহৃত হৈছে। গতিকে আন আন ধাতুৰ উপযুক্ত যৌগ শৰীৰৰ ৰোগগ্ৰস্ত কোষৰ ওপৰত প্ৰয়োগ কৰি আন আন ৰোগাৰোগ্যকৰণৰ আশা উজ্জীৱিত হৈ উঠিছে।\nমানসিক ৰোগত ধাতৱ যৌগভিত্তিক ঔষধ ব্যৱহাৰৰ সম্ভাৱনা -\nকপাৰ, জিংক, আইৰন আদি জৈৱিকভাৱে সক্ৰিয় ধাতুসমুহ মস্তিষ্কৰ লোষৰ ক্ৰিয়াকলাপৰ লগত জড়িত। উদাহৰণস্বৰুপে মস্তিষ্কৰ কোষৰ শ্বসন, বিষাক্ত মুক্তমুলক দুৰীকৰণ, মস্তিষ্কৰ কোষলৈ অক্সিজেনৰ পৰিবহণ কোষীয় সংকেত সৃষ্টি আদি কাৰ্যকলাপত এই ধাতুবোৰে গুৰুত্বপুৰ্ণ ভুমিকা গ্ৰহণ কৰে। গতিকে এই কথা সহজে অনুমেয় যে স্নায়ুকোষৰ বিকাৰ সম্পৰ্কীয় ৰোগ যেনে-এলজেইমাৰ, পাৰকিনছন ৰোগ আদিৰ লগতো এই ধাতুসমুহৰ সম্পৰ্ক আছে। পৰীক্ষা কৰি দেখা গৈছে যে এলজেইমাৰ ৰোগীৰ মস্তিষ্কৰ স্মৃতি আৰু আৱেগ সৃষ্টি হোৱা অংশত কপাৰৰ পৰিমাণ ৫০ শতাংশমানলৈ হ্ৰাস পায়। তেন্তে ক’লৈ যায় এই কপাৰ? হয়তো এই কপাৰে বিটা এমাইলয়ড নামৰ পেপটাইড যৌগ এবিধৰ লগত যুক্ত হৈ পৰে। গতিকে এই ৰোগীৰ মস্তিষ্কৰ সেই নিৰ্দিষ্ট স্থানত কপাৰ সংস্থাপিত কৰি ৰোগ আৰোগ্য কৰিব পৰা যায় নেকি, সেই অধ্যয়ন চলাই থকা হৈছে।\nসীমাবদ্ধতাও আছে -\nঅৱশ্যে ধাতৱ আয়নৰ ঔষধীয় অণুলৈ ৰুপান্তৰণ প্ৰক্ৰিয়াটো অত্যন্ত জটিল প্ৰক্ৰিয়া। কাৰণ এই অণুবোৰে লক্ষ্য অণুৰ ওপৰতহে ক্ৰিয়া কৰিব লাগিব, আন কোষ-কলাৰ ওপৰত কোনো বিষম ক্ৰিয়া ঘটাব নালাগিব, এইবোৰৰ কোনো পাৰ্শ্বক্ৰিয়াও থাকিব নালাগিব। কিন্তু বৰ্তমান ব্যৱহৃত হৈ থকা ধাতুভিত্তিক ঔষধবোৰে বহুতো অসুবিধাও সৃষ্টি কৰা দেখা যায়। উদাহৰণস্বৰুপে প্লেটিনাম ভিত্তিক ঔষধ বিশেষ কেইবিধমান কৰ্কট ৰোগৰ বিপৰীতেহে কাৰ্যকৰী আৰু এই ঔষধে বমিভাব, বৃক্ক বিষাক্তকৰণ আদি পাৰ্শ্বক্ৰিয়া সংঘটিত কৰে।\nনানা জটিল ৰোগৰ ঔষধ সংশ্লেষণত ধাতৱ যৌগৰ ব্যৱহাৰৰ সম্ভাৱনা দিনে দিনে বাঢ়ি আহিছে। এই সম্পৰ্কীয় গৱেষণা উপযুক্ত দিশত আগবাঢ়ি গ’লে অদুৰ ভৱিষ্যতে হয়তো মানৱ জাতিয়ে ধাতুৰ আশীৰ্বাদত ৰোগাৰোগ্যকৰণৰ পথত দৃঢ় পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব পাৰিব।\nঔষধত ব্যৱহৃত কেইবিধমান ধাতু -\nকৰ্কট ৰোগৰ চিকিৎসাত\nবাত বিষৰ চিকৎসাত\nআলচাৰ (ulcer) প্ৰতিৰোধত, এণ্টাচিডত\nমধুমেহ (টাইপ-২) ৰোগৰ চিকিৎসাত\nউত্তেজনা আৰু হতাশা(manic depression) প্ৰতিৰোধত\nবাহিকা বিস্তাৰণৰ বিপৰীতে\nবীজাণুনাশকত, বেক্টেৰিয়া প্ৰতিৰোধত\nলেখক: ড° বাবুল চন্দ্ৰ শৰ্মা (আমাৰ অসম পুৰ্বাচল)