সাক্ষাৎকাৰ: এলভিছ আলী হাজৰিকাৰ সৈতে কথোপকথন - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসাক্ষাৎকাৰ: এলভিছ আলী হাজৰিকাৰ সৈতে কথোপকথন\nএলভিছ আলী হাজৰিকা৷ অসমৰ ক্ৰীড়াপ্ৰেমী ৰাইজক এই নামৰ সৈতে নতুনকৈ চিনাকি কৰি দিয়াৰ প্ৰয়োজন নাই৷ শৈশৱতেই চুইমিং পুলত খলকনি তোলা এই প্ৰতিভা আজিও অসংখ্য জনৰ বাবে প্ৰেৰণাৰ উৎস৷ প্ৰথম প্ৰেম সাঁতোৰ আজিও এলভিছৰ চিৰলগৰী৷\nএইবাৰৰ সাহিত্য ডট অৰ্গৰ ক্ৰীড়া বিশেষ সংখ্যাত আমি আপোনালোকলৈ আগবঢ়াইছোঁ সাঁতোৰ জগতৰ এই প্ৰতিভাৰ সতে এক অন্তৰঙ্গ আলাপ৷ বিমলা প্ৰসাদ চলিহা চুইমিং পুলত আজিও সেই একে উদ্যমেৰে সাঁতুৰি থকা অৱস্থাত এলভিছ আলী হাজৰিকাৰ সাক্ষাৎকাৰ গ্ৰহণ কৰিছে অমিতাভ মহন্তই৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: প্ৰথমতেই সাহিত্য ডট অৰ্গৰ ফালৰ পৰা আমাক সময় দিয়াৰ বাবে আপোনাক ধন্যবাদ জনাইছোঁ৷\nআৰম্ভণিতেই জানিব বিচাৰিম, আপুনি খেলৰ জগতলৈ কেনেকৈ আহিল৷ সাঁতোৰেই বাচি লোৱাৰ কিবা বিশেষ কাৰণ আছিল নেকি?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: সৰুৰে পৰাই মোৰ পানীৰ প্ৰতি দুৰ্বলতা আছিল৷ পানী বুলিলেই মই পাগল আছিলোঁ৷ পানীৰ প্ৰতি মোৰ আগ্ৰহ দেখিয়েই মোৰ অভিভাবকে মোক আঢ়ৈ বছৰ বয়সতে দীঘলী পুখুৰীত সাঁতোৰ প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰত ভৰ্তি কৰাই দিয়ে৷ আনোৱাৰ ৰছুল চাৰৰ তত্বাবধানত সেয়াই আৰম্ভণি৷ তেতিয়াৰ পৰাই পানীৰ সৈতে যি সম্পৰ্ক স্থাপন হ’ল সেয়া আজিলৈকে অব্যাহত আছে৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: আপুনি খেলৰ সৈতে জড়িত হৈ সৰুতেই বিখ্যাত হৈ পৰিছিল৷ এইবাবে আপুনি কেতিয়াবা শৈশৱৰ যি মাদকতা, সেয়া অলপ হলেও হেৰুওৱা বুলি ভাবে নেকি?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: খেলৰ সৈতে সৰুতেই জড়িত হৈ পৰা বাবে শৈশৱৰ মাদকতা নিশ্চয়কৈ হেৰুৱাইছোঁ৷ যি সময়ত বাকী ল’ৰা ছোৱালীবোৰে নিজৰ স্বভাৱজাত হাঁহি ধেমালি কৰিছিল, সেই সময়ত মই কঠোৰ অনুশীলনত ব্যস্ত৷ সেই সময়ত মোৰ মন প্ৰাণ সাঁতোৰকে সমৰ্পন কৰিছিলোঁ৷ ক’বলৈ গলে মোৰ শৈশৱ ট্ৰেক চুইট আৰু চুইমিং কষ্টিউমতেই পাৰ হ’ল৷ কিন্তু তথাপি মই মোৰ শৈশৱক লৈ যথেষ্ট সুখী৷ হয়তো আপুনি এনেকৈ ক’ব পাৰে যে মই কিবা পাবলৈ কিবা এটা হেৰুৱাইছোঁ৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: পঢ়া শুনা আৰু খেল একেলগে চলাই নিয়াত অসুবিধা পাইছিল নেকি?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: অসুবিধা নাই হোৱা বুলি ক’লে ভুল কোৱা হ’ব৷ সাঁতোৰক মই ইমান বেছি সময় দি দিছিলোঁ যে মই এইফালে পঢ়া শুনাৰ ক্ষেত্ৰত দিবলগীয়া সময়খিনি দিব পৰা নাছিলোঁ৷ উদাহৰণস্বৰূপে ক’ব পাৰি যে খেলত মনোযোগ দিয়াৰ স্বাৰ্থত মই মোৰ পিছৰ পৰ্য্যায়ৰ পঢ়া শুনা খিনি দিল্লীত Distance Course কৰিব লগা হৈছিল৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: সাঁতোৰ সাধাৰণতে দলীয় খেল নহয়৷ সফলতা আৰু বিফলতা সাধাৰণতে অকলেই মূৰ পাতি ল’ব লাগে৷ এইক্ষেত্ৰত খেলুৱৈৰ ওপৰত দলীয় খেলতকৈ চাপ বেছি পৰে বুলি আপুনি ভাবে নেকি?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: চাওক কষ্ট সকলো খেলতেই থাকে৷ এজন ক্ৰিকেট বা ফুটবল খেলুৱৈয়ে যিখিনি শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম বা কষ্ট কৰে সেইখিনি আমিও সমানেই কৰো৷ সেই অনুপাতে চাপো দুয়োপ্ৰকাৰৰ খেলত যথেষ্ট থাকে৷ পিছে হয়, আপুনি কোৱা কথাখিনিৰ লগত মই সন্মত৷ দলীয় খেলত সফলতা বা বিফলতা ভগাই লোৱাৰ এটা সুযোগ থাকে, যিটো সাঁতোৰ, টেনিছ আদি খেলত কম হয় বুলি মই ভাবো৷ ব্যক্তিগত ইভেন্টত চাপৰ পৰিমাণ অলপ হ’লেও বেছি হয় যেন মই অনুভৱ কৰোঁ৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: জুনিয়ৰ পৰ্য্যায়ত দেখা অসমৰ বহুতো প্ৰতিভাবান খেলুৱৈ পিছলৈ হেৰাই যোৱা দেখা যায়৷ আপুনি ইয়াৰ কাৰণ কি বুলি ভাবে?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: আমাৰ খেলুৱৈৰ মাজত নিৰ্দিষ্ট লক্ষ্যৰ অভাৱ দেখা যায়৷ যি সময়ত চীনৰ খেলুৱৈবোৰে সৰুৰেপৰা অলিম্পিক লক্ষ্য হিচাপে লয়, সেই সময়ত আমি লক্ষ্য হিচাপে লওঁ জিলা, ৰাজ্যিক আদি পৰ্য্যায়ৰ খেলসমূহ৷ লক্ষ্য ডাঙৰ নহ’লে তাক স্পৰ্শ কৰাতো অতি কঠিন৷ সেইবোৰ কাৰণতে হয়তো আমি এটা পৰ্য্যায়ৰ পিচত ৰৈ যাব লগা হয়৷ তাৰোপৰি আমি জুনিয়ৰ লেভেলত অলপ সফলতা পালেই তাত সন্তুষ্ট হৈ পৰোঁ৷ ফলত পৰবৰ্তী পৰ্য্যায়লৈ মাৰিব লগা জাঁপটোৰ বাবে আমাৰ সেই একাগ্ৰতাৰ অভাৱ দেখা যায়৷ তাৰোপৰি চিনিয়ৰ পৰ্য্যায়ত বহুতো অভিজ্ঞ খেলুৱৈৰ সৈতে প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰিব লগীয়া হয়, সেয়াও এটা মুখ্য কাৰণ বুলি মই ভাবো৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: সততে এটা অভিযোগ শুনা যায় যে ভাল খেলুৱৈ হোৱাতকৈ বহুতো অভিভাৱকে ভাল চাকৰি এটা যোগাৰ হোৱাত সুবিধা হোৱাৰ বাবেহে সন্তানক খেলিবলৈ উৎসাহ যোগায়৷ কথাষাৰত কিমানদূৰ সত্যতা আছে বুলি আপুনি ভাবে৷\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: এই প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ দিয়া অলপ কঠিন৷ মই নিজেই এজন খেলুৱৈ বাবে বৰ্তমানৰ চাকৰিটো কৰি আছো৷ কেৱল খেলিলেই নহ’ব, এটা পৰ্য্যায়লৈ ভাল খেলিলেহে তেনেকুৱা চাকৰি এটা যোগাৰ হ’ব৷ কিন্তু আপুনি কোৱা কথাষাৰিৰ সত্যতা নথকা নহয়৷ কিছু সংখ্যক অভিভাৱক তথা খেলুৱৈয়ে এনেকুৱা লক্ষ্যৰেই আগুৱাই যায় আৰু৷ তাৰোপৰি বহুতে চাকৰি পোৱাৰ পিছত খেললৈ পিঠি দিয়ে৷ এয়া নিসন্দেহে খেল আৰু খেলুৱৈৰ বাবে শুভ নহয়৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: আপোনাৰ খেলুৱৈ জীৱনৰ আটাইতকৈ স্মৰণীয় মুহূৰ্ত?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: বহুত আছে৷ আচলতে খেলুৱৈ জীৱনৰ প্ৰতিটো ক্ষণেই মই স্মৰণীয় কৰি ৰাখিব খোজো আৰু মই খেলৰ সময়খিনিৰ প্ৰতিটো মুহুৰ্ত মই বাৰুকৈয়ে উপভোগ কৰোঁ৷ গতিকে আপোনাৰ প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ দিয়া মোৰ পক্ষে অলপ টানেই হৈ পৰিছে৷ তথাপি বিশেষ মুহূৰ্ত বুলি কলে মই ১৯৯৯ চনত চাৰ্ক গেমচত সোণৰ পদক পোৱা মুহূৰ্তটোকেই বাচি ল’ম৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: কিবা পাহৰিব বিচৰা অভিজ্ঞতা?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: নাই৷ মোৰ খেলুৱৈ জীৱনৰ একো মুহূৰ্তকেই মই পাহৰিব নোখোজোঁ৷ ভাল বেয়া বিভিন্ন মুহূৰ্তৰ সমষ্টি মোৰ খেলুৱৈ জীৱনৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ত মোৰ বাবে অমূল্য৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: নিজৰ খেলুৱৈ জীৱনক লৈ আপুনি সুখীনে?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: একে আষাৰে কম, যথেষ্ট সুখী\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: অসমত খেলক জীৱিকা হিচাপে ল’ব পৰা পৰিবেশ সৃষ্টি হোৱা বুলি আপুনি ভাবেনে?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: আমি কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰাৰ সময়লৈ চালে এতিয়াৰ পৰিবেশ যথেষ্ট উন্নত৷ ইতিমধ্যে বিভিন্ন খেলুৱৈয়ে বাহিৰত নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ প্ৰতিভা থাকিলে খেলক জীৱিকা হিচাপে ল’ব পৰা পৰিবেশ নিশ্চয়কৈ গঢ় লৈ উঠিছে৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: কেতিয়াবা কোৱা শুনোঁ অসমৰ খেলুৱৈক ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত বঞ্চিত কৰা হয়৷ আপুনি কি ভাবে?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: এই কথাষাৰ মই সত্য বুলি নকওঁ৷ হ’ব পাৰে যে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ত আমাক বঞ্চিত কৰা হয়৷ কিন্তু তাৰ আগতে আমি চাব লাগিব আমি নিজে কি কৰি আছো৷ বিভিন্ন সংস্থা, পদবীৰ লোভ আদিৰ মাজত খেলুৱৈয়ে নিজৰ প্ৰাপ্য পোৱা নাই৷ উদাহৰণস্বৰূপে সাঁতোৰতেই ইয়াত দুটা সংস্থা আছে৷ বিভিন্নজনে পদবী আৰু বাকী বিভিন্ন কাৰকলৈ চকু দিওঁতে খেলুৱৈৰ উন্নতিৰ কথা ভাবিবলৈ আহৰি নাপায়৷ ফলত খেলুৱৈসকল যোগ্য প্ৰাপ্যৰ পৰা বঞ্চিত হয়৷\nআমি যদি নিজৰ ঠাইতেই ব্যক্তিগত স্বাৰ্থৰ বাবে খেলুৱৈক বঞ্চিত কৰো, তেন্তে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ৰ বঞ্চনাৰ কথা কোৱাৰ আগত নিশ্চয়কৈ আমাৰ কৰণীয় আছে৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: খেলৰ ক্ষেত্ৰত আমি চুবুৰীয়া ৰাজ্য মণিপুৰতকৈ বহুত পিছ পৰি আছোঁ৷ এয়া খেলৰ পৰিবেশৰ অভাৱ নে অন্য কিবা৷\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: পৰিবেশ, প্ৰতিদ্বন্দিতামূলক মনোভাৱ, ৰোল মডেলৰ অভাৱ৷ এনেকুৱা বিভিন্ন কাৰকে এই ক্ষেত্ৰত অৰিহণা যোগোৱা বুলি মই বিশ্বাস কৰো৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: আই পি এল, আই এছ এল আদিয়ে ভাৰতৰ ক্ৰীড়া জগতত দীৰ্ঘম্যাদী পৰিবৰ্তন আনিব বুলি আপুনি ভাবেনে?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: নিশ্চয়কৈ আনিব৷ যদিও এই প্ৰতিযোগিতাবোৰত গ্লেমাৰ দেখা যায়, তথাপি মই কম এয়া ভাৰতীয় খেলৰ বাবে শুভ লক্ষণ৷ আপুনিয়েই চাওঁক এই প্ৰতিযোগিতাবোৰৰ ফলত কিমান খেলুৱৈ লাইমলাইটলৈ আহিছে৷ তেওঁলোকে আগুৱাই যাবলৈ কিমান উৎসাহ পাইছে৷ বিদেশী খেলুৱৈৰ লগত খেলি নিজৰ দুৰ্বলতাবোৰত চকু দিব পাৰিছে৷\nঅসমৰ ক্ষেত্ৰতেই দূৰ্গা বড়ো, এলেন দেউৰী, আবু নেছিমহঁতক দেখি কিমানজনে আগুৱাই যাবলৈ উৎসাহ পাইছে সেয়া ভাবিবলগীয়া৷ এয়া আৰম্ভ নহ’লে এওঁলোকে হয়তো আজিও বেছিভাগৰ বাবে এক নিচিনা নাম হৈ থাকিলহেঁতেন৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: খেলক লৈ আপোনাৰ ভবিষ্যত পৰিকল্পনা?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: ব্যক্তিগতভাবে মই একেৰাহে ৫০ ঘন্টা চুইমিং পুলত কটাই গীনিজ বুকত নাম অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ বাবে চেষ্টা চলাই আছো৷ ইতিমধ্যে মই একেৰাহে ২৬ ঘন্টা একেৰাহে কটাইছোঁ৷ সেই ৰেকৰ্ডকে মই আকৌ উন্নত কৰাৰ চেষ্টাত মনোনিবেশ কৰি আছো৷\nইয়াৰ উপৰিও মই ভবিষ্যতে এখন সাঁতোৰ প্ৰশিক্ষণ একাডেমী খোলাৰ চেষ্টা কৰি আছো৷ ইয়াত মই সৰুৰে পৰাই খেলুৱৈ গঢ় দিয়াত গুৰুত্ব দিম আৰু তেওঁলোকে যাতে ডাঙৰ সপোন দেখি সেই সপোনৰ দিশত আগুৱাব পাৰে তাৰ বাবে যৎপৰোনাস্তি কৰিম৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: অসমৰ বৰ্তমান ক্ৰীড়া প্ৰতিভাৰ হাতত অসমৰ ক্ৰীড়া জগতে কিমান আশা কৰিব পাৰে বুলি আপুনি ভাবে?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: মই বৰ্তমানেও নিয়মিত ষ্টেডিয়ামলৈ যাওঁ৷ তাৰোপৰি বিভিন্ন যুৱ খেলুৱৈৰ সৈতে মোৰ কথা বাৰ্তা হয়৷ তেওঁলোকৰ খেল মই দেখিছোঁ৷\nসঠিক পথত এই প্ৰতিভাবোৰ গতি কৰিলে নিশ্চয়কৈ অসমে অনাগত দিনত যথেষ্ট গৌৰৱ কৰাৰ থল আছে৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: কিছু ব্যক্তিগত প্ৰশ্ন- আপোনাৰ আদৰ্শ খেলুৱৈ?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: সাঁতোৰত আলেকজেণ্ডাৰ প’পভ আৰু মাইকেল ফেল্পছ মোৰ আটাইতকৈ প্ৰিয়৷ সাঁতোৰৰ বাহিৰলৈ গলে শচীন আৰু মেচী মোৰ অতিকৈ প্ৰিয়৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: প্ৰিয় খাদ্য?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: ঘৰত ৰন্ধা খাদ্য মোৰ আটাইতকৈ প্ৰিয়৷ সাধাৰণতে কম মছলা দিয়া খাদ্য মই বেছি ভাল পাওঁ৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: চিনেমা?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: মোৰ প্ৰিয় চিনেমা দিলৱালে দুলহনীয়া লে জায়েঙ্গে৷ তাৰোপৰি সঞ্জয় দত্ত, ষ্টেল’ন আৰু টম ক্ৰুইজৰ চিনেমা চাই মই সাধাৰণতে ভাল পাওঁ৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: আকৌ এবাৰ জীৱনটো নতুনকৈ আৰম্ভ কৰিবলৈ সুযোগ পালে, সাঁতোৰবিদ এলভিছেই হ’ব বিচাৰিব নে?\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: নিশ্চয়কৈ৷ মই এই জীৱনটো লৈ বৰ সুখী৷ মই সুযোগ পালে বাৰে বাৰে এলভিছেই হ’ব বিচাৰিম৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: আপোনাৰ লগত কথা বতৰা পাতি খুবেই ভাল লাগিল৷ আহিবলগীয়া দিনত নিত্য নতুন সফলতাৰে আপোনাৰ জীৱন উদ্ভাসিত হৈ পৰক, তাকেই কামনা কৰি আজিলৈ আপোনাৰ পৰা বিদায় লৈছোঁ৷\nএলভিছ আলী হাজৰিকা: ধন্যবাদ৷ এই চেগতে ময়ো সাহিত্য ডট অৰ্গলৈ শুভকামনা যাচিলোঁ৷ এইবাৰৰ ক্ৰীড়া বিশেষ সংখ্যাই যাতে বিশেষ সমাদৰ লাভ কৰে আৰু এই সংখ্যা যাতে এক ব্যতিক্ৰমী সংখ্যা ৰুপে পৰিগণিত হয় তাকেই আশা কৰিলোঁ৷\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ধন্যবাদ৷\nবিশিষ্ট সাহিত্যিক হৰেকৃষ্ণ ডেকাৰ সৈতে অন্তৰংগ আলাপ\nযুৱকৃষক শ্ৰীযুত প্ৰণৱ সিংহৰ সৈতে হোৱা সাক্ষাৎকাৰ


সম্পাদকীয়:ঈশান জ্যোতি বৰা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসপোনৰ ভাৰতখন কিমান দূৰত :\nমোৰ দেশ ভাৰতবৰ্ষ ৷ প্ৰায় ১২০ কোটি জনসংখ্যাৰ দেশ মোৰ এই ভাৰত ৷ আপেক্ষিকতাবাদৰ(Relativity) স্ৰষ্টা তথা সৰ্বকালৰ এজন মহান বিজ্ঞানী এলবাৰ্ট আইনষ্টাইনে ভাৰতবৰ্ষ আৰু ভাৰতীয়সকলৰ গুন বখানি এসময়ত এটা মন্তব্য কৰিছিল “We owealot to Indians, who taught us how to count, without which no scientific discovery could have been made.” | আজি আইনষ্টাইন জীয়াই থকা হ’লে ভাৰতবৰ্ষৰ বৰ্তমানৰ দুৰৱস্থা দেখি হতচকিত হ’লহেতেন ৷ যিটো সময়ত আমেৰিকাকে ধৰি বিশ্বৰ ভালেকেইখন দেশে ভাৰত আৰু ভাৰতীয়ৰেই বল-বুদ্ধি আৰু সমলৰ সুব্যৱহাৰ কৰি দিনে-নিশাই উন্নতিৰ জখলাদালেদি বগাই নিজৰ দেশক সৰ্বদিশত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ কৰি তুলিবলৈ উঠিপৰি লাগিছে সেই সময়তে আমাৰ দেশৰ সৰহসংখ্যক মানুহে নিজৰ কৰ্তব্য আৰু দ্বায়িত্বৰ প্ৰতি অৱহেলা প্ৰদৰ্শন কৰি নিজৰ স্বাৰ্থ সিদ্ধিৰ বাবে নিৰন্তৰ চেষ্টা চলাই যোৱাটো অতিশয় দুৰ্ভাগ্যজনক ৷ ১৯৪৭ চনত স্বাধীনতা প্ৰাপ্ত আমাৰ দেশ ভাৰতবৰ্ষৰ সাম্প্ৰতিক অৱস্থা শোচনীয় ৷ শোচনীয় শব্দটোৰ আগত যদি “অতি” যোগ দিয়া হয় তেতিয়াও বোধহয় অত্যুক্তি কৰা নহ’ব ৷ স্বাধীনতাৰ ৬৫ বছৰ পাছতো আমাৰ দেশখন তৃতীয় বিশ্বৰ দেশ হৈ আছে ৷ জনসংখ্যাৰ দিশৰপৰা বিশ্বৰ ভিতৰতে দ্বিতীয় স্থান লাভ কৰা আমাৰ দেশ ভাৰত; প্ৰাকৃতিক দিশত বিশ্বৰ বহুকেইখন দেশৰ লগত ফেৰ মাৰিব পৰা আমাৰ দেশ ভাৰত; অৰ্থনৈতিক,মানৱ-সম্পদ আদি ক্ষেত্ৰসমূহত আৱশ্যকীয় সমল থকা স্বত্বেও আমাৰ দেশ ভাৰতৰ প্ৰায় ৮৩.৫ কোটি মানুহৰ দৈনিক উপাৰ্জন কিয় ২০ টকাৰ তলত,প্ৰায় ৪০ কোটি ভাৰতীয়ই কিয় এবেলা খাই এবেলা লঘোন দিব লগা হয় সেইটো আশ্চৰ্যকৰ কথা ৷ কোৱা বাহুল্য যে ,যিখন ভাৰতত কোটিপতিয়ে শ-শ কোটি টকা খৰচ কৰি পৃথিৱীবিখ্যাত অট্টালিকা গঢ়ে, সেইখন ভাৰততে লাখ-লাখ মানুহে এটা অন্নৰ সন্ধানত তীব্ৰ সংগ্ৰাম কৰিবলগা হয় ৷ দুৰ্নীতি-কেলেংকাৰী,ৰাজনৈতিক কাৰচাজী,সন্ত্ৰাসবাদৰ দৰে ভয়ানক ব্যাধিৰ নিৰাময়ৰ সমাধান সুত্ৰ ক’ত ? কালামৰ সপোনৰ ভাৰত আৰু কিমান নিলগত ?\nআমিবোৰ বাৰু ভাল অসমীয়া হয়নে ?\n“ভাল অসমীয়া নহ’লে ভাল ভাৰতীয় হ’ব নোৱাৰি আৰু ভাল ভাৰতীয় নহলে বিশ্বৰ শৰীৰত পংগু অংগৰ স্থান নাই।” – ড°ভূপেন হাজৰিকা।\nভাৰতৰ পূৰ্ব দিশত অৱস্থিত অসম মুলুকত এতিয়া সমস্যাৰ জোৱাৰ উঠিছে ৷ কোকৰাঝাৰৰ হিংসাত্মক কাৰ্যকলাপ,বাংগালোৰৰ পৰা প্ৰায় ৩০ হাজাৰ উত্তৰ-পুৰ্বাঞ্চলৰ লোকৰ পলায়ন,জি.এছ.ৰ’ডৰ পৈশাচিক কাণ্ড,লাখ-লাখ বাংলাদেশীৰ উৎপাত ইত্যাদি ইত্যাদি বহু ন-পুৰনি সমস্যাই অসমখনক আকৌ এবাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদপত্ৰৰ শিৰোনামালৈ টানি নিলে ৷ দিনে দিনে অসম বন্ধবোৰো জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে ৷ চাৰিওফালে কেৱল হত্যা-হিংসা,মাৰ-পিট,হাই-কাজিয়া ৷ মানুহবোৰক আজিকালি মানুহ বুলি ক’বলৈ দ্বিধাবোধ হয় ৷ “বেয়া খবৰ”ৰ উপদ্ৰৱত “ভাল খবৰ”বোৰৰ অৱস্থা “ফাট দিয়া বসুমতী পাতালে লুকাও” ৰ দৰে হয় ৷ কিহৰ বাবে আমাৰ এই অমানৱীয় আচৰণ? কিহৰ বাবে এই হিংসা-বিদ্বেষ? মানৱজাতিটো নিজৰ মাজতে খোৱা-কামোৰা কৰি শেষ হৈ যাবনেকি ?\nক’লৈ গৈ আছো আমিবোৰ ?\nৰাজ্যবাসীৰ বিপদৰ সময়ত ঘৰৰ চুকত লুকাই থকা অসমৰ অকৰ্মণ্য ৰাজনৈতিক নেতাসকলৰ কথা বাৰু নকলোৱেই ৷ অসমৰ বিকাশ আৰু উন্নয়নত তেওঁলোকৰ অৰিহণা নূন্যতম ৷ ১১ টা বছৰত যিসকল জনসেৱকে প্ৰায় শ-শ কোটি টকা প্ৰচাৰৰ নামতে খৰচ কৰিব পাৰে সেইসকল মেৰুদণ্ডহীন,অনিষ্ঠাৱান,অসৎ ৰাজনৈতিক নেতাই “অসমৰ আমি উন্নতি সাধিছো” দৰে টুলুঙা মন্তব্য দিয়াটো হাস্যকৰ ৷ আগে-পিছে ১৫-২০ খন গাড়ী ন’হলে এটা খোজো দিব নোৱাৰা আমাৰ তথাকথিত জনসেৱকসকলৰ পালমৰা কাম আৰু দায়িত্বজ্ঞানহীনতায়ে বাৰে বাৰে প্ৰমাণ কৰি আহিছে যে তেওঁলোক কেৱল কাগজৰ বাঘহে ৷ কেইখনমান আঁচনিৰ নাম কৈ বাতৰিকাকতৰ শেষপৃষ্ঠাত ‘মিঠা হাঁহি’ এটা লৈ ফটো দিয়াটো ‘হবি’ হৈ পৰিছে এইসকল নেতাৰ ৷ তেওঁলোকৰ বহু নামজ্বলা আঁচনি বাতৰিকাকতেই আৰম্ভ আৰু বাতৰিকাকতেই শেষ ৷ সমস্যাৰে জৰ্জ্জৰিত অসমত ৰাইজৰ বাবে চিন্তা কৰা ,প্ৰকৃতাৰ্থত ৰাইজৰ বাবে কাম কৰা এজন ‘ভাল মন্ত্ৰী’ৰ অভাৱ কেতিয়াকৈ পূৰণ হ’ব ?\nনিজৰে ভাই-ভনীক গুলি মাৰি ,তেজৰ ফাঁকু খেলি ৰং চোৱা আৰু নিজকে ‘স্বাধীনতা সংগ্ৰামী’ , ‘অসমী আইৰ সন্তান’ বুলি জহাই ফুৰা ‘শ্ৰদ্ধা’ৰ নেতাসকলৰ দেশপ্ৰেমৰ নমুনাও প্ৰতিবছৰে দেখি আহিছো ৷ নিজৰে আপোন ভাই-ভনীক মৃত্যুৰ মুখলৈ ঠেলি দিবলৈ কুন্ঠাবোধ নকৰা “অসমৰে অসমীয়া” নেতাই অসমলৈ যে শান্তি ঘূৰাই আনিব , সি গছত গৰু উঠা কথাৰ বাহিৰে আন একো হ’ব নোৱাৰে ৷ নিৰীহৰ প্ৰাণ লোৱা ,সুবিধা বুজি দুই-এঠাইত গ্ৰেণেড দলিওঁৱা , ১৫ আগষ্টৰ দিনা ‘অসম বন্ধ’ ঘোষনা কৰাটোৱেই তেওঁলোকৰ এতিয়া একমাত্ৰ লক্ষ্য আৰু নীতি হৈ পৰিছে ৷ আমাক নালাগে আৰু হিংসা-হত্যা,বিষ্ফোৰণ ৷ নিবিচাৰো চাব আৰু তেজৰ কৰাঁল ৷ কিমান কন্দুৱাই আপোনালোকে আৰু অসমী আইক ?আপোনালোকৰ সেইসকলৰ বহুতে অট্টালিকা গঢ়িলে ৷ দুই-এজন এতিয়া আকৌ জনসেৱক ৷ ৱাহ ! কি আপোনালোকৰ দেশ-প্ৰেম !! কোৱা বাহুল্য যে নেতাক এতিয়া বহু অসমীয়াই আকৌ মৰমৰ চকুৰে চায় ৷ বগা সাজ পৰিধান কৰিলেই আপুনি নিকা হৈ নপৰে ৷ ধিক আপোনালোকৰ অসম-প্ৰেম !\nআমি কি কৰিছো ?\n“ডাঙৰ,ডাঙৰ” মানুহৰ কথাবোৰ বাৰু বাদ দিলো ৷ আমি অসমীয়াবোৰেনো কি কৰিছো ? নিজৰ ভৰিত নিজে কুঠাৰ মাৰি আমি সমস্যাবোৰ বঢ়োৱাই লোৱা নাইনে ? দুৰ্নীতি-পৰায়ন নেতা-মন্ত্ৰীক দেখোন আমিয়েই ভোট দি প্ৰতিটো নিৰ্বাচনতে জিকাই আছো ৷ কোটি টকাৰ কেলেংকাৰী কৰি ৰজাৰ দৰে ঘূৰি ফুৰাজনকহে দেখোন সভাই-সমিতিয়ে আমিয়েই গামোচা পিন্ধাই সভাপতি পাতিছো ৷ এতিয়া বাংলাদেশী খেদিব লাগে বুলি কৈ সমগ্ৰ অসমতে হুলস্থুল হৈছে ৷ পিছে এই সকল বাংলাদেশীৰ অবিহনে কুটা এডালো ইফাল-সিফাল কৰিব নোৱাৰা অসমীয়া এইখন অসমত বিচাৰিলে নোলোৱাকৈ থাকিবনে ? নিজৰ মাটিত নিজে খেতি কৰিবলৈও আমাৰ এলাহ ! নিজৰ গেঞ্জীটোও নিজে ধুবলৈ টান পোৱা অসমীয়াই বাংলাদেশীক খেদাত কিমান সফল হয় সেইয়া সময়হে ক’ব ৷\nআমাৰ মাজত নাই কোনো একতাৰ ভাৱ,নাই কোনো মিলা-প্ৰীতিৰ চিন ৷ মানুহক মানুহ বুলি ভাবিবলৈ নিশিকিলো ৷ দেৱালত ‘থু-খেকাৰ নেপেলাব’ বুলি লিখি লৈ পিছমূহুৰ্ত্ততে সেই দেৱালখন নিজে খোৱা তামোলৰ পিকেৰে ভৰাই পেলায় ৷ সকলোতে কেৱল উপদেশৰ ফুলজাৰি ৷মেলে-মিটিঙে শংকৰদেৱৰ ওপৰত ডাঙৰ ডাঙৰ ভাষন দি হাততালি আদায় কৰা তথাকথিত কিমানজন অসমীয়াই নিজৰ কাৰ্যক্ষেত্ৰত শংকৰদেৱৰ নীতি-আদৰ্শ মানি চলিছে ? দিনে-দিনে দেখোন জাতি-ভেদ,উচ্চ-নীচ বাঢ়িহে গৈছে ৷ দুখীয়া মানুহ এজনে ভিক্ষা খুজিবলৈ গৈ গৃহস্থৰ ঘৰৰ পৰ্দাখন চুলেও গৃহস্থই আহি সেই পৰ্দাত পানী ছটিয়াই দিয়ে ৷ কি ঠিক ! ভিক্ষাৰীজনৰ গাত যদি বেমাৰৰ বীজাণু থাকে? ‘কোঁচ’ৰ ছোৱালীক ‘কলিতা’ৰ ল’ৰালৈ বিয়া নিদিয়ে ৷“মানুহে মানুহক ভাল পালেহে সমাজৰ উন্নতি হ’ব ” বুলি সভা-সমিতিত ফটা-লেকচাৰ দি সমাজত আগস্থান দখল কৰা মানুহৰূপী অমানুহজনে তেওঁৰে ঘৰৰ কাষৰ অলপ কম পইচা থকা মানুহ দেখিলেই লেই-লেই চেই-চেই কৰে ৷ তেঁওলোকৰ সৰহসংখ্যককেই সমাজে আকৌ শিক্ষিত বুলি কয় ! দহটামান ডিগ্ৰী থাকিলেই মানুহ শিক্ষিত নহয় ৷ শিক্ষিত হোৱাৰ আগতে মানুহ হোৱাটো জৰুৰী ৷ একেই তেজ-মঙহৰ মানুহৰ ক’ত যে ভাগ-বিভাগ ! কোনো কোনো ভাৱৰীয়াৰ আকৌ নামঘৰত পতা ভাওনাখনত দুই-এপেগ মদ নাখালে মুখৰ পৰা বচনেই নোলায় ৷ মদ ন’হলে আজিকালি পূজা-হোলী নচলে ৷ যিখন অসমত দুবেলা-দুসাজ খাবলৈ নাপাই আত্মহত্যা কৰা মাতৃ আছে ,সেইখন অসমতে হোলীৰ দিনা কোটি টকাৰ মদ্যপান কৰি ‘টকাৰ হোলী’ খেলিব পৰা অসমীয়াও বিৰাজমান ৷ শংকৰদেৱে আমাক ইয়াকে শিকালেনে ? শংকৰদেৱৰ নীতি-আদৰ্শৰ প্ৰতি এয়া অপমান নহয়নে ? কীৰ্ত্তন-নামঘোষাৰ শাৰীকেইটা মুখস্থ কৰি আনক শুনালেই শংকৰদেৱক সন্মান দিয়া নহয় ৷ “অখণ্ড ভাগৱত পাঠ”ৰ আয়োজন কৰি মাহ-প্ৰসাদকেইটা খাই ক্ষন্তেকীয়া আমেজ লাভ কৰিলেই শান্তি ঘূৰি নাহে ৷ নিজে তৈয়াৰ কৰি লোৱা কিছুমান নীতি-নিয়ম মানি ,তাক পালন কৰি ,সেইবোৰৰ দ্বাৰা অন্ধৰ দৰে পৰিচালিত হৈ থাকিলে অসমৰ উন্নতি নহয় ৷ ভাৰতৰ বিকাশ নহয় ৷ যদি অসমীয়া জাতিয়ে মহাপুৰুষজনাৰ সকলোবোৰ কথা আখৰে আখৰে পালন কৰি আহিলেহেতন তেন্তে আজিৰ অসমৰ লগত ফেৰ মাৰিব পৰা কোনো নোলালহেতেন ৷এই কথা দৃঢ়তাৰে ক’ব পাৰি ৷ আমি ভূপেন হাজৰিকাৰ গান শুনো ৷ কিন্তু কিমান জনে তেখেতৰ গানবোৰ উপলব্ধি কৰিব পাৰিছে ? “মানুহে মানুহৰ বাবে’’গানটোৰ অৰ্থ আমি অসমীয়াবোৰে কেতিয়া বুজি উঠিম ?\nবৰ্তমান সময়ত যুৱ-মানসিকতাৰ পৰিৱৰ্তন এটা চিন্তাৰ বিষয় হৈ পৰিছে ৷ আজিৰ বহু অসমীয়া ডেকাই কষ্টৰে কাম কৰি নিজৰ ভৰিত নিজে থিয় দিব নিবিচাৰে ৷ সকলোকে আঁঠুৰ ওপৰত সোণ লাগে ৷ অতি আৱেগিক হৈ ‘ঘৰ এৰি নাযাওঁ’ বুলি কৈ নিজৰ কৰ্তব্যলৈ পিঠি দিয়া আজিৰ বহু অসমীয়াই নিবনুৱাৰ ‘লেবেল’টো মাৰি ঘৰতে বহি-শুই কটাইছে ৷ দৃঢ়তাশূন্য,আত্মবিশ্বাসহীন,মনোবল নথকা আৰু সাহস নাইকিয়া আজিৰ বহু অসমীয়াই আকৌ সময়বিশেষে ‘মই লাচিতৰ দেশৰ মানুহ’ বুলি উফাইদাং মাৰে ৷ খুব কম লোকেহে নিজৰ দ্বায়িত্ব ভালদৰে পালন কৰে ৷ এইয়াই আমাৰ কৰ্মসংস্কৃতিৰ নমুনা ! বোধহয়,প্ৰাশ্চাত্যৰ দেশৰ পৰা আমি এতিয়াও বহু শিকিবলগা আছে ৷ প্ৰাশ্চাত্যৰ দেশবোৰৰ পৰা আমি কেৱল বেয়াবোৰহে শিকো ৷ তেওঁলোকৰ কৰ্মনিষ্ঠাৰ পৰা আমি কিয় একো শিক্ষা নলওঁ ? ভালখিনি কিয় আকোৱালি নলওঁ ? বিল গেটছ,ৱাৰেন বাফেট আদি বিলিয়নাৰে কোটি কোটি টকা দুখীয়া দেশবোৰৰ কল্যানৰ হকে দান দিয়ে ৷ মানৱপ্ৰেমৰ কি সুন্দৰ নিদৰ্শন !\nযিখন অসমত ড.ভৱেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া, ভূপেন হাজৰিকাৰ দৰে মানুহৰ জন্ম হয় আৰু যাৰ প্ৰতিটো কামেই মানুহক ভাল পাবলৈ শিক্ষা দিয়ে সেইসকল লোকৰ কৰ্মজীৱনৰ পৰা আমিবোৰে কি শিকিলো ?আমি বাৰু প্ৰকৃততেই ভাল অসমীয়া হয়নে ?\nআগুৱাই যাবৰ হ’ল :\n“মোক কেইজনমান পবিত্ৰ আৰু স্বাৰ্থহীন মানুহ দিয়া ৷ মই পৃথিৱী কঁপাই তুলিম ৷ ” -স্বামী বিবেকানন্দ ৷\nসময় এতিয়াও শেষ হোৱা নাই ৷ লুইতপৰীয়া ডেকা-গাভৰু এতিয়া শুই থাকিলে ন’হব ৷ আমি জাগিবৰ হ’ল ৷ ভাৰতবাসী এতিয়া জাগিবৰ হ’ল ৷ ৰৈ থকাৰ সময় নাই ৷ চীন,জাপান আদি দেশ বহুদূৰ আগুৱাই গ’ল ৷ জাপানৰ দৰে এখন দেশৰ দৈনন্দিন উন্নতিৰ ৰহস্য কি ? তেওঁলোক কৰ্মমূখী ৷ কথাৰে পৰিচয় নিদি কামেৰে পৰিচয় দি তেওঁলোকে আনন্দ পায় ৷ আমিনো কিয় নোৱাৰিম ? নিশ্চয় পাৰিম ৷ মন কৰিলেই চন ৷ সকলোবোৰ সম্ভৱ হ’ব যদি প্ৰতিজন ভাৰতীয়ই নিজৰ দ্বায়িত্ব ভালদৰে পালন কৰে ৷ সততা আৰু নিষ্ঠা বজাই ৰাখে ৷ নিজৰ দেশক আমি ভাল পাবলৈ শিকিব লাগিব ৷ অসমক লৈ গৌৰৱ কৰিবলৈ শিকিব লাগিব ৷ যিমানেই সৰু কাম নহওঁক কিয় ,সেই কামটোক ভাল পাব লাগিব ৷ কৰ্মই ধৰ্ম ৷ ভাৰতবৰ্ষৰ উন্নতি তেতিয়াহে হ’ব যেতিয়া প্ৰতিজন ভাৰতীয়ই বুকুত অজস্ৰ সাহস বান্ধি নিজ নিজ কৰ্মক্ষেত্ৰত একোটা ৰণুৱা ঘোঁৰাৰ দৰে জঁপিয়াই পৰিব ৷ ৷\nকৰ্তব্যৰ প্ৰতি বুঢ়া আঙুলি দেখুৱাই কেৱল সহজলভ্য উপায়েৰে ধন ঘটাৰ মানসিকতাক আমি বৰ্জন কৰিবৰ হ’ল ৷কেৱল টকা এসোপা ঘটি, দুই-এখন দামী গাড়ী কিনি,সন্ধিয়া সময়ত পত্নীৰ সৈতে হাতত কফিৰ কাপ লৈ দেশৰ ওপৰত ক্ষোভ উজাৰি গোৱাল-গালি পাৰিলেই সকলোবোৰ সমস্যাৰ সমাধান নহয় ৷ নিজৰ দেশৰ প্ৰতি,নিজৰ জনমভূমিৰ প্ৰতি প্ৰতিজন মানুহৰে দ্বায়িত্ববোধ থকা উচিত ৷ উচ্চ-পদস্থ চৰকাৰী বিষয়া,ডাক্টৰ-ইঞ্জিনীয়াৰ,শিক্ষকৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বাতৰি-কাকত,নিউজ-চেনেলৰ সাংবাদিকলৈকে সকলোৱে যদি নিজৰ কামবোৰ নিষ্ঠাসহকাৰে কৰে তেন্তে অসম বা ভাৰতৰ সাম্প্ৰতিক অৱনতিৰ বহুখিনি অৱসান ঘটিব বুলি দৃঢ়তাৰে ক’ব পাৰি ৷ দেশৰ পৰা কিবা এটা আশা কৰাতকৈ আমি দেশৰ বাবে কি কৰিছে সেইটো ভাবি চাবৰ হ’ল ৷ নিজৰ কাম আমি ভালদৰে কৰিছোনে ? সেইটো প্ৰশ্ন সকলোৱে নিজকে কৰা উচিত ৷ সৰু-সৰু কথাত লাগি নাথাকি অলপ বহল দৃষ্টিৰে কথাবোৰ ভাবিবৰ হ’ল ৷\nসকলো পিতৃ-মাতৃয়ে সন্তানক‘ভালমানুহ’ হ’বলৈ শিক্ষা দিয়া উচিত ৷ডাক্তৰ-ইঞ্জিনিয়াৰ হোৱাটো সিমান কঠিন নহয় যিমান কঠিন এজন ভাল মানুহ হৈ জীয়াই থকাটো ৷ ‘ভাল মানুহ’ৰ আজিৰ সমাজত প্ৰয়োজনীয়তা বেছি ৷ সমাজখনৰ উন্নতিৰ বাবে,ৰাজ্যখনৰ বাবে,দেশৰ উন্নতিৰ বাবে আজি আমাক ভাল মানুহ লাগে ৷তাৰবাবে আমি উঠি অহা প্ৰজন্মক সাহস দিব লাগিব ৷ কাম কৰিবলৈ অনুপ্ৰেৰণা দিব লাগিব ৷মানুহক ভাল পাবলৈ শিকাব লাগিব ৷যিকোনো বস্তু, ব্যক্তি বা বিষয়ৰ ভাল-বেয়া দুয়োটা দিশ ফঁহিয়াই চাব পৰাকৈ সন্তানক মানসিকভাৱে প্ৰস্তুত কৰি তুলিব পাৰিব লাগিব আৰু ভাল কামটো সদায় কৰি যাবলৈ উৎসাহ দিব লাগিব ৷\n“এই দেশ মোৰ দেশ\nদেশ বুলিলে আদেশ নালাগে,\nমোৰ তুমৰলি তেজত তগবগাই উঠে\nএহেজাৰ ৰণুৱা ঘোঁৰা” –হীৰুদা\nসুজলা-সুফলা ,শস্য-শ্যামলা আমাৰ দেশ ভাৰত নিশ্চিতভাৱে এখন জাকত-জিলিকা দেশ হ’ব পাৰিব ৷ আয়েংগাৰ,কালামৰ দৰে প্ৰতিভাধৰৰ জন্মস্থান এই ভাৰত ৷ শচীন,ধ্যানচান্দৰ দৰে খেলৰ যাদুকৰৰ জন্ম হয় এই ভাৰততে ৷ মেৰি কমৰ দৰে হাৰ নমনা নাৰীৰ জন্ম এই ভাৰততে ৷ অসমৰ চাহ গোটেই বিশ্বতে জনপ্ৰিয় ৷ ৰংঘৰ,কাৰেংঘৰ,তাজমহল,কুটুবমিনাৰ চাবলৈ বিদেশৰ মানুহে ভিৰ কৰেহি ভাৰতত ৷ কোনে কয় ভাৰতত একো নাই বুলি? ভাৰতত সকলো আছে ৷ বহুতো ভাল মানুহ এতিয়াও জীয়াই আছে -অসমত,ভাৰতত ৷ তেওঁলোকে নিৰন্তৰ কাম কৰি গৈছে নিজৰ জনমভূমিৰ বাবে ৷ ঘন ক’লা এন্ধাৰৰ মাজতো তেওঁলোকে দেখা পাইছে অলপ পোহৰ ৷ সেই পোহৰৰ তীব্ৰতা বঢ়াবৰ বাবে আমি সকলোৱে ককাঁলত টঙালি বান্ধিবৰ হ’ল ৷\nএকতাই আমাৰ শক্তি\nবেয়াবোৰ পৰিহাৰ কৰি ,সমাজ ধ্বংস কৰা দুষ্টলোকবোৰৰ বাধা-বিঘিনি সাহসেৰে অতিক্ৰম কৰি কৰ্তব্যনিষ্ঠা,দৃঢ়তা,সততা,আত্মবিশ্বাস আদি গুনবোৰ আয়ত্ব কৰি নিজৰ নিজৰ কৰ্মক্ষেত্ৰত এতিয়া আগবাঢ়ি যোৱাৰ সময় ৷ এতিয়া নিজকে সাহসী বুলি প্ৰতিপন্ন কৰাৰ সময় ৷ আজিৰ পৃথিৱীত দুৰ্বল মানুহৰ কোনো স্থান নাই ৷ ধনী-দুখীয়া ,উচ্চ-নীচ পাহৰি সমুখলৈ চাই এতিয়া হাতে-হাত ধৰি খোজ দিয়াৰ সময় ৷ দেশ সলনি কৰিবলৈ যোৱাৰ আগতে নিজক সলনি কৰিবৰ হ’ল ৷ নিজৰ মাজতে দ্বণ্ড-খৰিয়াল নকৰি একেলগে থাকি নিজৰ ৰাজ্যক,নিজৰ দেশক আগুৱাই নিয়াৰ সময়। আমাৰ সিৰা-ধমনীত কনকলতা আৰু লাচিতৰদৰে বীৰ-বীৰাংগনাৰ ৰক্ত প্ৰবাহিত ৷ ভগৎ সিং,গান্ধীজীৰ দেশৰ মানুহ আমি ৷ তেওঁলোকৰ অৰিহণাৰ প্ৰতি উচিত সন্মান দিয়া তেতিয়াহে হ’ব যেতিয়া আমি এখন নতুন ভাৰত গঢ়িবৰ বাবে প্রতিজ্ঞাবদ্ধ হ’ম ৷ আহিবনে সেই দিন যিদিনা ভাৰতক গোটেই বিশ্বৰ জনগনে ‘চেল্যুট’ দিব ? পাৰিমনে আমি এখন ‘ছুপাৰপাৱাৰ’ ভাৰত গঢ়িব ?\nপ্ৰশ্নদুটাৰ উত্তৰ ‘হয়সূচক’ কৰিবলৈ আমি এই মূহুৰ্ত্তৰ পৰাই চেষ্টা চলাব নোৱাৰোনে ?\nআহক,আজি এই মূহুৰ্ত্ততে আমি প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হঁও ৷ আমাৰ সপোনৰ অসমখন,স্বপ্নৰ ভাৰতখন নিৰ্মান কৰিবৰ বাবে,নিজৰ সামৰ্থ্যানুযায়ী কাম কৰি যাম বুলি বুকুত সাহস বান্ধি লঁও৷ আহক,সকলোৱে উপলব্ধি কঁৰো ড.ভৱেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া ছাৰৰ সেই অমোঘ বাণী,জগাই তোলো নিজৰ অন্তৰাত্মাক,জীৱন্ত কৰি তোলো সুপ্ত হৈ থকা আমাৰ আগ্নেয়গিৰিক আৰু দ্ৰুতবেগী কৰি তোলো আমাৰ তুমৰলি তেজত তগবগাই থকা এহেজাৰ এটা ৰনুৱা ঘোঁৰাক :\n“মই সুপ্ত-শীতল গ্ৰহ হোৱাতকৈএটা উজ্জল উল্কা হ’ম,\nআৰু সেই উল্কাৰ প্ৰতিটো কণা দীপ্ত হৈ থাকিব ৷\nমই কেৱল বাচি থাকিবলৈ সময় নষ্ট নকৰো ৷\nসেইখিনি সময় মই কামত লগাম—\nমই প্ৰতিজ্ঞা কৰিছো\nমই হ’ম এক লাভ,লোকচান নহওঁ ৷\nমই হ’ম সৎ,দুষ্ট নহঁও ৷\nমই হ’ম সফল,বিফল নহঁও ৷”\nসম্পাদক , সাহিত্য ডট্ অৰ্গ\n১৬ আগষ্ট-১৪চেপ্টেম্বৰ, ২০১২\n← অ-সম অসম (শান্তনু কৌশিক বৰুৱা)\nসূর্য্যোজ্বল ৱিকিপিডিয়াৰ বাটত (চন্দন চিৰিং ফুকন) →\nদেশপ্ৰেমৰ ওপৰত নেতাৰ বৰ বৰ ভাষণ শুনি হাঁহি আৰু আমনি লগাৰ পাছত পুনৰ একেখিনি কথা সাহিত্য ডট অৰ্গৰ সম্পাদকীয়ত পঢ়িবলৈ বিচৰা নাছিলো । ইয়াৰ পৰিৰ্ৱতে আমাৰ কামত আহিব পৰাকৈ এক বিশেষ বিষয়ৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি ন-চিন্তাৰ পাতবি মেলিব পাৰিলেহেঁতেন ।\nবাকী থাকিল ভাৰতীয় বনাম অসমীয়াৰ কথা । আমি অসমীয়াবোৰ ভাৰতীয় হয় নে নহয় আৰু হলেও কিমান শতাংশ ভাৰতীয় সেইটো নিৰ্ভৰ কৰিব আমাক মুল-সুঁতিৰ ভাৰতীয়ই কিমান ভাৰতীয় বুলি ভাবে ? অসমীয়াক যেতিয়া ভাল ভাৰতীয় হবলৈ নেতা , বুদ্ধিজীৱী , আৰু সম্পাদকসকলে পাঠ পঢ়োৱাই থাকে তেতিয়া আমাৰ দৰে নিঃকিণ সকলৰ মনলৈ প্ৰশ্ন আহে যে কেন্দ্ৰ চৰকাৰৰ চাকৰিয়ালে অসমত চাকৰি কৰিলে বিশেষ দুৰ্গম অঞ্চলৰ ভাত্তা কিয় পাই , সেই চাকৰিয়ালসকলে অসমত মাথো তিনি বছৰ চাকৰি কৰিলেই তেওঁলোকে দেশলৈ বিশেষ অৰিহণা আগবঢ়োৱা বুলি কেন্দ্ৰ চৰকাৰে কিয় স্বীকৃতি দিয়ে ?\nঅসমীয়াৰ নোপোৱাৰ ক্ষোভ নাই , আছে প্ৰতাৰণাৰ ক্ষোভ । নিজৰ সম্পদৰ ওপৰত নিজৰে নিয়ন্ত্ৰণ নথকাৰ ক্ষোভ । নিজৰ মাটিত কোনে ঘৰ বান্ধিব সেইটো যেতিয়া আনে ঠিৰাং কৰি দিয়ে তেতিয়া মানুহৰ ক্ষোভ বাঢ়িবই । ক্ষোভ বাঢ়িলেই মানুহ বিদ্ৰোহী হয় আৰু হেজাৰজনৰ জীৱন নাশ হয় । বিপ্লবৰ কণ্টকময় পথত হেজাৰ হয় পথভ্ৰষ্ট ।\nজাতিপ্ৰেমেৰে প্ৰথমে আমি অসমীয়া , সচাঁ অসমীয়া । দেশপ্ৰেম কৰি ভাল ভাৰতীয় হম বুজা-বুজিৰ মাজেৰে , আলোচনাৰ মাজেৰে !\nলিখকে ভালেকেইটা বিষয় লৈ আগবঢ়োৱা সম্পাদকীয় পঢ়ি ভাল লাগিল| আটাইবোৰ অভাবৰ মুল কথাটো সততে একতাৰ অভাব বুলি অনুভব হয়| ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে পঢ়ি ফলাফল ভাল কৰি উঠিয়েই দেশৰ বাহিৰত মোটা অংকৰ চাকৰিৰ কথা ভাবে| এনে মগজুৰ বৰ্হিগমন সদায় হয়| আমাৰ ভালবোৰৰ ফল আন দেশে পায়| লোকচান আমাৰ হয়| আত্ম সমালোচনা সকলোৰে কাম্য হোৱা উচিত|\nশ্ৰদ্ধাৰ XYZ মহোদয়/মহোদয়া,\nআপোনাৰ দৰে কিছুমান মানুহ যি নিজৰ নাম লুকুৱাই ৰাখি মোৰ দৰে সাধাৰণ এজন সম্পাদকৰ সম্পাদকীয় পঢ়ি কমেন্ট দিয়ে ,তেনে এজন ভয়াতুৰ/পলায়নবাদী মানুহৰ মুখৰ পৰা এনেধৰনৰ মন্তব্য শুনাৰ মোৰ ধৈৰ্য নাই ৷ ক্ষমা কৰিব ৷ আচলতে,আপোনাৰ দৰে কিছুসংখ্যক লোকে লোকচক্ষুৰ পৰা আতঁৰত থাকি উভটগোৰে নাচি ঘোৰ জাতীয়তাবাদী মনোভাৱ লৈ সমাজক বিপথে পৰিচালিত কৰা দেখা যায় ৷ আৰু আপোনাৰ যদি সম্পাদকীয় পঢ়ি ভাল নালাগিল,তেন্তে তাত মোৰ কৰিবলগীয়া একো নাই ৷ আপোনাক সুধি বা আপোনাৰ মতে মই সম্পাদকীয় নিলিখো ৷ যিহেতু আপোনাৰ অসমক লৈ চিন্তা বেছি ,গতিকে মই ভাবো অসমৰ হকে কাম কৰাৰ আগতে নিজৰ প্ৰকৃত পৰিচয় দিয়াৰ সাহস থাকিব লাগে যিটো আপোনাৰ নাই ৷ আৰু যি মানুহে নিজৰ পৰিচয় XYZ ৰে দিয়ে,সেইজন মানুহৰ মুখত এনে বক্তৃতাই শুভা নাপায় ৷ বৰঞ্চ হাঁহিয়াতৰ পাত্ৰ হৈ হয় ৷ ধন্যবাদ ৷৷\nVal lagil dada.\nআপোনাৰ দৰে দহ জন মানুহ লগ হলে সমগ্ৰ বিশ্ব সলনি হব।\nআপোনাৰ লেখনিটো মোৰ খুেবই ভাল লাগিল।


আপুনি কল খাই ভাল নেকি? প্রতিদিনে কল খালে হব পাৰে এইসমূহ লাভ\nMonday, 15 February 2021 10:56 AM\nবহুলোকে ৰাতিপুৱাৰ আহাৰত কল খায় ভাল পায়। কিন্তু আপুনি জানেনে ইয়াৰ উপকাৰিতাৰ বিষয়ে? নিতৌ এটাকৈ ৰাতিপুৱা কল খালে দিনটোৰ বাবে শক্তিশালী হৈ থাকিব পাৰি। কিন্তু খালী পেটত কেতিয়াও কল গ্রহণ নকৰিব। তাৰ আগতে আপুনি, এমুঠি মুৰি খাব পাৰে বা অন্য যিকোনো খাদ্য খায়হে গ্রহণ কৰিব। আপুনি এনেদৰেও খাব পাৰে, ৰাতিপুৱা শুই উঠি এগিলাচ গৰম পানী খাব। এই গৰম পানী খোৱাৰ মাত্ৰ 30 মিনিট পিছত, এমুঠি মুৰি খাব। তাৰ পিছত 15 মিনিটৰ বাবে শাৰিৰীক ব্যায়াম কৰিব আৰু এটা কল আৰু দুটামান বাদাম খাব। এনেদৰে খালে দেহৰ বাবে যথেষ্ট উপকাৰী। ই শৰীৰটো স্বাস্থ্যকৰ ৰাখিব। কোনো কোষ্ঠ কাঠিন্যৰ ভয় নাথাকিব। কলত প্রচুৰ পৰিমানে পটাছিয়াম, ফাইবাৰ আৰু মেগনেছিয়াম থাকে যি শৰীৰৰ বাবে লাভজনক। ই শক্তি বৃদ্ধি কৰে আৰু ইয়াক শৰীৰৰ পৰা অলস আঁতৰাই ৰাখে।\n1. ওজন নিয়ন্ত্রণ কৰে (Control Weight)\nবহুলোকে ভাবে যে কল খোৱাৰ ফলত ওজন বৃদ্ধি হয়। আৰু বহুলোকে ওজন নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখিবলৈ আহাৰৰ পৰা কল বাদ দিয়ে। কল হৈছে আটাইতকৈ পুষ্টিকৰ ফল। কলবোৰে হৃদযন্ত্ৰৰ সমস্যাৰ পৰা ৰক্তচাপ দূৰত ৰাখে। পকা কলত যথেষ্ট পৰিমানে এণ্টিঅক্সিডেণ্ট থাকে।\n2. দেহত পুষ্টি যোগান ধৰে (Nutrition)\nবহুলোকে ৰাতিপুৱাৰ আহাৰৰ বাবে কণী, টোষ্ট বা কৰ্ণফ্লেকৰ সৈতে কল খায়। ইয়ে আমাৰ দেহক প্রচুৰ পুষ্টি প্ৰদান কৰে। যিসকলে নিয়মীয়াকৈ ব্যায়াম কৰে তেওঁলোকে ৰাতিপুৱাৰ আহাৰত কল খাব লাগে। বিশেষজ্ঞসকলে কয় যে পাচন সমস্যা হ'লেও কল খাব লাগে, ই অতি উপকাৰী। কিন্তু কল সদায় স্বাস্থ্যকৰ চৰ্বিৰে খাব লাগে। পিনাট বাটাৰ, ইয়োগার্ট বা গাখীৰেৰে কল খাব।\n3.খালী পেটত কল নাখাব\nকল খোৱাৰ আগতে আপুনি এমুঠি শুকান মুৰি বা দুটা ক্ৰীম ক্ৰেকাৰ বিস্কুট খাব পাৰে। কলত ২৫ শতাংশ প্ৰাকৃতিক চেনী আছে। আৰু সেইবাবে খালী পেটত কল খালে এচিডিটি হয়। এনে ক'ব পাৰে যেতিয়া ৰাতিপুৱাৰ আহাৰ আৰু মধ্যাহ্নভোজনৰ মাজত অধিক ব্যৱধান থাকে। কলে সেই ব্যৱধান পূৰণ কৰে। কিয়নো কল, মেগনেছিয়ামৰ ফাইবাৰে শৰীৰৰ অত্যাৱশ্যকীয় খাদ্যৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰে।\n4.কোষ্ঠকাঠিন্য দূৰ কৰে\nআমাৰ পেট পৰিষ্কাৰ নহয়, লগতে শৰীৰত আন বহুতো সমস্যা থাকেই। সেইবাবে আপুনি ৰাতিপুৱা উঠি কল খাই পেট পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ যত্ন ল'ব পাৰে। যিসকলৰ আলচাৰসসমুহ সমস্যা আছে, যিসকলে কোষ্ঠকাঠিন্যত ভোগে, তেওঁলোকে প্ৰতিদিনে কল খাব লাগে। কিন্তু যদি আপুনি ৰাতিপুৱা খালী পেটত কল খায়, আপোনাৰ শক্তি কেইঘণ্টামানৰ ভিতৰত বাহিৰ হ'ব। ই আপোনাক ভাগৰুৱা কৰি তুলিব। গতিকে খালী পেটত কল নোখোৱা ভাল।\n5. দেহত পানী যোগান ধৰে\nআমাৰ দেহত প্রচুৰ পৰিমানে পানী প্রয়োজন। কল পটাছিয়ামত সমৃদ্ধ হোৱাটোৱে এই সমস্যাৰ পৰা আঁতৰি থকাত সহায় কৰে। আৰু কলেৰে নিৰ্মিত স্মুদি, মৌৱে স্নায়ুৰ উত্তেজনা হ্ৰাস কৰে। যাৰ বাবে স্বাস্থ্যৱান থাকিবলৈ এটা স্মুদি খাবলৈ ডক্টৰে পৰামৰ্শ দিয়ে।\nবিহাৰৰ কৃষকে বিশ্বৰ আটাইতকৈ দামী শস্য 'হপ-শ্বুট' খেতি কৰিছে, প্রতি কেজিৰ দাম শুনিলে আপুনি আচৰিত হৈ পৰিব\nWonderful Benefits of Banana Eating banana health benefits Banana cultivation Assam banana Farming


ৰাধিকামোহন ভাগৱতী - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nৰাধিকামোহন ভাগৱতী (ইংৰাজী: Radhika Mohan Bhagawati, ১৯৩৩-২০১৭) অসমৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ সাংবাদিক, সম্পাদক, সাহিত্যিক তথা সমালোচক। ১৯৩৩ চনৰ ১৯ জানুৱাৰীত শোণিতপুৰ জিলাৰ জামুগুৰিহাটত তেখেতৰ জন্ম হয়। ড॰ বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ পিছত তেখেত ৰামধেনুৰ সম্পাদক নিযুক্ত হৈছিল। পৰ্যায়ক্ৰমে তেখেত 'আজিৰ দৈনিক বাতৰি', 'আমাৰ অসম' আদি কাকতৰ সম্পাদক আছিল। সম্পাদকৰূপে তেখেত আছিল আপোচবিহীন আৰু লেখক আৰু সংবাদদাতাক তেখেতে এখন গণতান্ত্ৰিক মঞ্চ প্ৰদান কৰিছিল। অসমৰ সাংবাদিকতাৰ জগতখনত তেখেতৰ এক সুকীয়া নাম আছিল। তেখেতে বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অৰ্থনীতিত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। ১৯৯১ চনত সাহিত্য অকাডেমিৰ অনুবাদ বঁটাৰে তেখেতক সন্মানিত কৰা হৈছিল। ভাগৱতীয়ে মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বত হোৱা ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত ভাগ লৈছিল। ৰামধেনুৰ পাতত তেখেতে প্ৰথম বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাক কলাগুৰু আখ্যা দিছিল। তেখেত এগৰাকী মঞ্চ অভিনেতাও আছিল।\nৰাধিকামোহন ভাগৱতী, ফাইল ফটো\nজামুগুৰিহাট, শোণিতপুৰ, অসম\n৩০ ছেপ্টেম্বৰ, ২০১৭ চন\nসাংবাদিক, সাহিত্যিক, সমালোচক\nবেনাৰশ হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়\nসাহিত্য অকাডেমি বঁটা (অনুবাদ সাহিত্য, ১৯৯১)\nশিৱ প্ৰসাদ বৰুৱা ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা (২০০৯)\n1 জন্ম, পৰিয়াল\nজন্ম, পৰিয়ালসম্পাদনা কৰক\nঅবিভত্ত দৰং (বৰ্তমানৰ শোণিতপুৰ) জিলাৰ জামুগুৰিহাটৰ গেৰেকী চুকত ১৯৩৩ চনৰ ১৯ জানুৱাৰী তাৰিখে ভাগৱতীৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ দেউতাক গোৱিন্দ চন্দ্ৰ ভাগৱতী আছিল স্মৃতিৰত্ন, স্মৃতি বাচস্পতি, বিদ্যালংকাৰ উপাধিৰে বিভূষিত সংস্কৃতজ্ঞ আৰু ৰাষ্ট্ৰপতিৰ বঁটা প্ৰাপক শিক্ষক।\nগেৰেকী চুক প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত তেখেতে প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰে। ১৯৫০ চনত তেওঁ জামুগুৰি উচচ ইংৰাজী বিদ্যালয়ৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত আৰু ১৯৫২ চনত দৰং মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আই এ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। তেখেতে ১৯৫৪ চনত যোৰহাটৰ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেখেত বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ আছিল। ১৯৫৮ চনত তেওঁ মদন মোহন মালব্যৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অৰ্থনীতি বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে।\n১৯৫৪ চনত জামুগুৰি উচচ ইংৰাজী বিদ্যালয়ত সহকাৰী শিক্ষক ৰূপে তেখেতে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। গুৱাহাটীৰ সোণাৰাম উচচ ইংৰাজী বিদ্যালয়তো তেখেতে ১৯৫৮ চনৰ পৰা ১৯৬০ চনলৈ দুবছৰ শিক্ষকতা কৰিছিল। সাংবাদিক ৰূপে ভাগৱতীয়ে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে ১৯৫৮ চনত, হৰেন্দ্ৰ নাথ বৰুৱাৰদ্বাৰা সম্পাদিত দৈনিক বাতৰি কাকত ‘নতুন অসমীয়া’ত। ‘নতুন অসমীয়া’ত কৰ্মৰত অৱস্থাতে তেওঁ ১৯৬০ চনত ড॰ বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যদেৱৰদ্বাৰা সম্পাদিত মাহেকীয়া সাহিত্য আলোচনী ‘ৰামধেনু’ৰ সহকাৰী সম্পাদক ৰূপেও নিয়োজিত হয়। ১৯৬৩ চনত ভাগৱতীদেৱৰ ওপৰতে ‘ৰামধেনু়ু’ৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব পূৰ্ণ ৰূপত ন্যস্ত হয়। ১৯৬৭ চনত তেওঁ ‘নতুন অসমীয়া’ত পূৰ্ণকালীন সহযোগী সম্পাদক হিচাপে যোগদান কৰে।\nতাৰপিছত তেখেতে ক্ৰমে আজিৰ দৈনিক বাতৰি, বাতৰি, আজিৰ অসম, ছেণ্টিনেল (হিন্দী) আৰু দৈনিক অসমৰ সম্পাদক হয়।\n১৯৮১ চনৰ ১৯ অক্টোবৰত ৰাধিকামোহন ভাগৱতীৰ সম্পাদনাত ‘তিনিদিনীয়া বাতৰি’ কাকত প্ৰকাশ পায়। ১৯৮৩ চনৰ ৭ এপ্ৰিল তাৰিখে এই কাকতৰ প্ৰকাশ বন্ধ হয়। ১৯৮৪ চনৰ পৰা দুটা ম্যাদ তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সাংবাদিকতা বিভাগত অংশকালীন অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত আছিল। ১৯৮৭ চনত তেওঁ ‘আজিৰ অসম’ কাকতৰ প্ৰতিষ্ঠাতা সম্পাদক ৰূপে যোগদান কৰে আৰু ২০০৪ চনত ইয়াৰপৰা অৱসৰ লয়। ১৯৮৯ চনৰ পৰা ২০০৪ চনলৈকে ভাগৱতীয়ে ‘ছেণ্টিনেল’(হিন্দী)ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদকৰূপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰে। ‘ছেণ্টিনেল প্ৰাইভেট লিমিটেড’ নামৰ প্ৰকাশন গোষ্ঠীৰদ্বাৰা প্ৰকাশিত অসমৰ সৰ্বপ্ৰথম আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় দ্বিভাষিক সাপ্তাহিক কাকত ‘দি হ’ম লিংক’ৰ অসমীয়া বিভাগৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্বতো তেখেতেই আছিল। ২০০৭ চনৰ পৰা ২০১০ চনলৈ ‘আজিৰ দৈনিক বাতৰি’ কাকত ভাগৱতীদেৱৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পাইছিল। ২০১০ চনৰ পৰা আমৃত্যু তেওঁ ‘দৈনিক অসম’ কাকতৰ সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ৫৯ বছৰতকৈও অধিক কাল অবিৰামভাৱে গণতন্ত্ৰৰ চতুৰ্থ স্তম্ভৰ লগত জড়িত ভাগৱতীদেৱ আছিল উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ একমাত্ৰ সাংবাদিক।\nবঁটা আৰু স্বীকৃতিসম্পাদনা কৰক\nতেখেতে চঞ্চল চৰকাৰৰ দ্যা ষ্টৰি অৱ আৱাৰ নিউজপেপাৰচ্ কিতাপখন অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰাৰ বাবে ১৯৯১ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। তেখেতলৈ আগবঢ়োৱা অন্যান্য বঁটাসমূহ হ'ল-\nসাংবাদিকতাৰ বাবে হৰেন্দ্ৰ নাথ বৰুৱা বঁটা, ১৯৯০\nশিৱ প্ৰসাদ বৰুৱা ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা, ২০০৯\nবীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য বঁটা, ২০০৯\nশশীপ্ৰভা বৰুৱা সাহিত্য বঁটা, ২০১৫\nSadi Journalist Award\nভাগৱতীয়ে তেখেতৰ জীৱনকালত প্ৰায় ১৯খন গ্ৰন্থ লিখিছিল। ইয়াৰে কিছুসংখ্যক আছিল অনুবাদকৰ্ম। তেখেতৰ উল্লেখযোগ্য কিতাপসমূহৰ মাজত কিছুসংখ্যক হ'ল:\nএজন ৰজা আছিল\nঅসমীয়াৰ পোহৰত অসমীয়াৰ চাৰি দশকৰ ইতিহাস\nআমাৰ বাতৰি কাকতৰ কাহিনী (সাহিত্য অকাডেমিৰ অনুবাদ বঁটা)\n২০১৭ চনৰ ৩০ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে গুৱাহাটীৰ এখন ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ত তেখেতে মৃত্যু বৰণ কৰে।\n↑ 1.0 1.1 অজিত ভূঞা (নৱেম্বৰ, ২০১৭). "ৰাধিকামোহন ভাগৱতী শ্ৰদ্ধাৰ্ঘ্য সংখ্যা". ৰাধিকামোহন (প্ৰবন্ধ). গৰীয়সী. পৃষ্ঠাসমূহ: ১৭ পৃষ্ঠা.\n↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 "Veteran journalist, Sahitya Akademi winner Radhika M Bhagawati, 84, dies". Business-standard. 30 September, 2017. https://www.business-standard.com/article/current-affairs/veteran-journalist-sahitya-akademi-winner-radhika-m-bhagawati-84-dies-117093000477_1.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 26 May 2020.\n↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 প্ৰণৱ কুমাৰ খাউণ্ড (১৯ জানুৱাৰী, ২০১৮). "মনৰ মানুহ ৰাধিকামোহন ভাগৱতী". https://janambhumi.in/VFZSamVrMTZVVDA9/%E0%A6%AE%E0%A6%A8%E0%A7%B0-%E0%A6%AE%E0%A6%BE%E0%A6%A8%E0%A7%81%E0%A6%B9--%E0%A7%B0%E0%A6%BE%E0%A6%A7%E0%A6%BF%E0%A6%95%E0%A6%BE%E0%A6%AE%E0%A7%8B%E0%A6%B9%E0%A6%A8-%E0%A6%AD%E0%A6%BE%E0%A6%97%E0%A7%B1%E0%A6%A4%E0%A7%80.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 26 May 2020.\n↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 "Veteran journalist Radhika Mohan Bhagawati dies at 84". Newindianexpress. 30th September 2017. https://www.newindianexpress.com/nation/2017/sep/30/veteran-journalist-radhika-mohan-bhagawati-dies-at-84-1664916.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 26 May 2020.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ৰাধিকামোহন_ভাগৱতী&oldid=304233"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে 20 October 2021 তাৰিখে 01:59 বজাত\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=51384।\nএই পৃষ্ঠাখন ২০ অক্টোবৰ, ২০২১ তাৰিখে ০৭:২৯ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


Lefrhum in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Lefrhum ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nLefrhum की जानकारी\nLefrhum ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Lefrhum Benefits & Uses in Assamese- Lefrhum ar laabh aaru byavaharsamuh\nLefrhum ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Lefrhum Dosage & How to Take in Assamese - Lefrhum ar paali aaru xeya kenedore lobo\nLefrhum ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Lefrhum Side Effects in Assamese- Lefrhum ar parshwakriyasamuh\nLefrhum সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Lefrhum Related Warnings in Assamese- Lefrhum xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Lefrhumৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Lefrhum with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Lefrhum ar gurutor kriya-pratikriya\nLefrhum মতভেদসমূহ- Lefrhum Contraindications in Assamese- Lefrhum nishedhsamuh\nLefrhum ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Lefrhum in Assamese- Lefrhum ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Lefrhum ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Lefrhum Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Lefrhum kriya-pratikriya\nLefrhum ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Lefrhum Benefits & Uses in Assamese - Lefrhum ar laabh aaru byavaharsamuh\nLefrhum তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nLefrhum ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Lefrhum Dosage & How to Take in Assamese - Lefrhum ar paali aaru xeya kenedore lobo\nLefrhum-ৰ উপাদানসমূহ - Lefrhum Active Ingredients in Assamese - Lefrhum-ar upadaansamuh\nLefrhum ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Lefrhum Side Effects in Assamese - Lefrhum ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Lefrhum ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nLefrhum সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Lefrhum Related Warnings in Assamese - Lefrhum xonkranta xatarkatabanisamuh\nLefrhum-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভৱতী মহিলাসকলে Lefrhum লোৱাৰ পূৰ্বে চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লোৱা উচিত। আপুনিও যদি সেয়া নকৰে তেন্তে আপোনাৰ দেহত ইয়াৰ গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব।\nLefrhum-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Lefrhum এ গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে, গতিকে এই ঔষধটো চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোহোৱাকৈ ব্যৱহাৰ নকৰিব।\nবৃক্কত Lefrhum কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nLefrhumৰ বৃক্ক ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nযকৃতত Lefrhum কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nLefrhum গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কলিজা ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Lefrhum ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় can be affected by Lefrhumৰ দ্বাৰা [Organ] প্ৰভাবিত হব পাৰে। আপুনি যদি এইবিধ ঔষধৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে আপুনি ইয়াক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰা উচিত।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Lefrhumৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Lefrhum with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Lefrhum ar gurutor kriya-pratikriya\nLefrhum তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nLefrhum মতভেদসমূহ - Lefrhum Contraindications in Assamese - Lefrhum nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Lefrhum লোৱা অনুচিত যাতে -\nLefrhum ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Lefrhum in Assamese - Lefrhum ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Lefrhum-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Lefrhum লোৱাটোৱে কোনো আসক্তিৰ সৃষ্টি নকৰে।\nLefrhum আপোনাক টোপনি নলগায় বা তন্দ্ৰাচ্ছন্ন নকৰে। আপুনি মেচিন আদি চলাব পাৰে।\nহয়, কিন্তু ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ মতেহে Lefrhum লওক।\nনহয়, Lefrhumয়ে কোনোধৰণৰ মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সা কৰিব নোৱাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Lefrhum ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Lefrhum Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Lefrhum kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Lefrhumৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Lefrhum আৰু খাদ্য একেলগে লোৱাটোৰ পিছৰ পৰ্যায়ৰ বিষয়ে একো ক'ব পৰা নাযায়।\nমদ আৰু Lefrhumৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Lefrhum লোৱাৰ সময়ত মদ্যাপন কৰা সম্পৰ্কত একো ক'ব পৰা নাযায়।\nLefrhum ৰ অনুকল্প - Substitutes for Lefrhum in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Lefrhum লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Lefrhum ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Lefrhum সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Lefrhum ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Lefrhum সেৱন কৰে?\nअभी 177 डॉक्टर ऑनलाइन हैं ।


গৰুৰ বিষয়ে ৰচনা... | অসমীয়া কৌতুক || Assamese Jokes\nগৰুৰ বিষয়ে ৰচনা...\nগৰু এবিধ ডাঙৰ জন্তু৷ ইয়াক চাৰিঠেঙীয়া জন্তু বোলে ৷ সেইবাবে ইয়াৰ চাৰিখন ঠেং আছে৷ আগৰ দুখন আগ ঠেং, পাছৰ দুখন পাছ ঠেং৷ ইয়াৰ দুটা চকু, দুখন কাণ, দুটা ফুটাথকা এটা নাক, আৰু এডাল নেজ৷ ইয়াৰ নেজডাল বৰ দীঘল আৰু ধুনীয়া, মাইকী মানুহৰ বেণীডালৰ নিচিনা৷ মতা আৰু মাইকী দুয়োবিধ গৰুৰে নেজ থাকে৷ মাইকীগৰুৰ নেজবিলাকত চুলি বেছি থাকে৷ ই ঘৰচীয়া যদিও ই ঘৰত নাথাকে, গোহালিতহে থাকে৷ কিছুমান গৰুৰ শিং থাকে , কিছুমানৰ নাথাকে, কাৰণ সিহঁতে লাও খায়৷ সেইবাবে সিহঁতক লাওখোৱা গৰু বুলিও কয়৷ জাতিলাও, ৰঙালাও, পানীলাও আদি বহুতো প্ৰকাৰৰ লাওখোৱা গৰু আছে৷\nসাধাৰণতে গৰুৱে ঘাঁহ খায়৷ নহলে যি পায় তাকে খায়৷ বিহাৰী গৰুৱে চাধাও খায়৷ আজিকালি গৰুৱে প্লাষ্টিকৰ পেকেটো খায়৷ সেইবিলাক গৰুৰ গাখীৰ প্লাষ্টিকৰ পেকেটত ওলায়৷ যেনে: পূৰবী, আমূল, সৰস ইত্যাদি৷ সেইবিলাক দোকানতো পোৱা যায়৷ নেমুটেঙা বেছিকৈ খোৱা গৰুৰ গাখীৰ ফাটে৷ কিছুমান গৰুৱে দৈ গাখীৰ দিয়ে, কিছুমানে ক্ৰিম দিয়ে আৰু বেছি ঠাণ্ডা ঠাইৰ গৰুৱে মাখন দিয়ে৷ মৰুভূমি আদি অতি শুকান ঠাইৰ গৰুৱে পাউডাৰ গাখীৰ দিয়ে৷\nগৰুয়ে হাঁহিলে বৰ ধুনীয়া দেখি কাৰণ ইয়াৰ দাঁত এপাৰি৷ গৰুৱে সকলোকাম শ্লোমোচনত কৰে৷ এবাৰত ঘাঁহ চোবাবই নোৱাৰে৷ এবাৰ খোৱাৰ পাছত আকৌ বমি কৰি সেইবিলাক পাছত দুঘন্টামান চোবাই চোবাই থাকে৷ তাকে পাগুলা বুলি কয়৷ কাম নাথাকিলে গৰুৱে তেনেকৈ টাইম পাছ কৰে৷ মানুহেও গৰুৰ নিচিনাকৈ টাইম পাছ কৰিবলৈ চুইং গাম আবিষ্কাৰ কৰিছে৷ যেনে, হেপি ডেন্ট, চেন্টাৰ ফ্ৰেচ , বাবুল গাম ইত্যাদি৷ বাবুল গামত ডাবুল টাইম পাছ হয়৷\nকিছুমান গৰু ৰাস্তাত থিয় দি থাকে৷ সিহঁতক স্পিড ব্ৰেকাৰ গৰু বোলা হয়৷ সিহঁত মানুহৰ নিচিনাই৷ হৰ্ণ শুনিলেও ৰাস্তা এৰি নিদিয়ে৷ যেন ৰাস্তাটো সিহঁতৰ শহুৰেকৰহে৷ শাক-পাচলিৰ বজাৰত ঘূৰি ফুৰা গৰু বিলাকে দোকানে-দোকানে চান্দা উঠাই ফুৰে কাৰণে সিহঁতক চিণ্ডিকেট গৰু বোলা হয়৷\nগৰু বৰ উপকাৰী৷ কেতিয়াবাহে খং উঠিলে খোঁচে৷ গৰুৱে হাল বাব জানে, গৰুগাড়ী চলাবও জানে৷ আৰু বহুত কাম কৰিব জানে৷ গৰুৱে হাগিলে যি পদাৰ্থ ওলায়, তাকে গোৱৰ বোলে৷ ই দেখাত সেউজীয়া ৰঙৰ৷ খুব পনীয়া গোবৰ ওলালে চেৰেলিউৱা বুলি কোৱা হয়৷ আন্ধাৰত গোৱৰ গচকিলে বৰ খং উঠে৷\nLabels: Best Jokes Assam, Facebook Jokes, Google Assamese Jokes, Internet Jokes Assamese, অসম, অসমীয়া কৌতুক, অসমীয়া গাজা, ফুচুৰি\nএবাৰ স্কটলেণ্ড য়াৰ্ড, কেজিবি আৰু ভাৰতৰ পুলিচৰ মাজত প্ৰতিযোগিতা হৈছিল কোন সকলোতকৈ ভাল পুলিচ তাকে চাবলৈ৷ ভাৰতৰ দলটোৰ নেতা আছিল আমাৰে নগেন৷ প্...\nযুগান্ত দা আৰু বাবলু দা\nকাম কৰা বাইজনী\nতলৰ খিনি নপঢ়িব, বিপদজ্জনক !!\nbusiness কৰাৰ সৰু tips\nবুকিং মালৰ ওপৰত চকু নিদিব\nঘৰ বনোৱা ঠিকাদাৰ\nবাথৰুমটোত মাথো পোহৰ অলপ কম !\nআইৰ সমান হ’ব কোন ?\nসকলো ধৰনৰ চিকিত্‍সা\nশইকীয়ানী উত্তৰ :\nএজনী 'বেশ্যা' আৰু এজনী 'চিনেমা নায়িকা' ৰ মাজত কি প...\nচুবুৰীৰ হৰাহৰি বুঢ়া\nহাঁহিলে হাঁহিব পাৰেঃ\nকোন বেছি টেটোন\nকি কৰো বাৰু এতিয়া...!\nassamese lady driver\nআশীস দা মানুহজন বৰ হিচাবী\nসেই একেই কাহিনী\nলরা সকলর কিছুমান গুণ\nডাক্টৰ আৰু ৰোগী\nআমাক চাইড দিয়া ৰে


ৰাজ্যসভাত এইবাৰো সংখ্যাগৰিষ্ঠ দল হোৱাৰ সপোন পূৰণ নহ'ব পাৰে বিজেপিৰ, কিন্তু কিয়?\nৰাজ্যসভাত এইবাৰো সংখ্যাগৰিষ্ঠ দল হোৱাৰ সপোন পূৰণ নহ’ব পাৰে বিজেপিৰ, কিন্তু কিয়?\nMay 23, 2021 7:04 pm\nদেশ শাসন কৰিছে বিজেপি নেতৃত্বাধীন মিত্ৰজোঁটে। লোকসভাৰ মজিয়াত নিঃসন্দেহে বিজেপিৰ সাংসদৰ সংখ্য অধিক।কিন্তু ৰাজ্যসভাত বিজেপিৰ সাংসদৰ সংখ্যা আজিও সংখ্যগৰিষ্ঠ হ’ব পৰা নাই। বিজেপিয়ে লোকসভাৰ দৰেই ৰাজ্য সভাতো সংখ্যাগৰিষ্ঠতা অৰ্জন কৰাৰ সপোন দেখি আহিছে যদিও দলটোৰ সেই আশা হয়তো এইবাৰ পূৰ নহ’ব।\nশেহতীয়াকৈ অসম, হিমাচল প্ৰদেশ আদি ৰাজ্যক বাদ দি আন কেইবাখনো ৰাজ্যৰ বিধানসভা বিজেপিয়ে ভাল ফলাফল দেখুৱাবলৈ সক্ষম হোৱা নাই।\nইয়াৰ প্ৰভাৱ ৰাজ্যসভাৰ আসনৰ ওপৰতো পৰিব।বৰ্তমান ৰাজ্যসভাত থকা বিজেপিৰ সাংসদৰ সংখ্যা হৈছে ৯৩।এই সংখ্যা সংখ্যগৰিষ্ঠতা লাভ কৰিবলৈ প্ৰয়োজন হোৱা সংখ্যাতকৈ বহু কম। অহা বছৰ দেশৰ কেইবাখনো ৰাজ্যত অনুষ্ঠিত হ’ব ৰাজ্যসভাৰ আসনৰ বাবে নিৰ্বাচন।\nবিজেপিয়ে এই নিৰ্বাচনত ৰাজস্থান, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ আৰু ছট্টিশগড়ত বাৰুকৈয়ে প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হ’ব পাৰে। অহা বছৰ তিনিটা পৰ্যায়ত ৰাজ্যসভাৰ ৭১ খন আসম খালী হ’ব।\nঅন্ধ্ৰপ্ৰদেশত বৰ্তমান বিজেপিৰ ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ আছে ৪ গৰাকী।ইয়াৰে তিনি জনৰ অহা বছৰ কাৰ্যকাল শেষ হ’ব।এইবাৰ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশত বিজেপিয়ে খালী হ’বলগীয়া তিনি খন আসনৰ এখনো লাভ কৰাৰ আশা নাই।\nএকেদৰে ৰাজস্থানত অহা বছৰৰ জুলাই মাহত খালী হ’ব ৰাজ্যসভাৰ ৪ খন আসন।ইয়াৰে ৩ খনতে কংগ্ৰেছে জয়ী হোৱাৰ সম্ভাৱনা স্পষ্ট। ৰাজ্য সমূহত বিজেপিৰ আধিপত্য হ্ৰাস হোৱাৰ বাবেই এনে হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে।ছট্টিশগড়তো বিজেপিয়ে এইবাৰ ১ খন আসন হেৰুৱাব পাৰে।তামিলনাডুত বিজেপিৰ মিত্ৰ দল এআইএডিএমকে দলৰ দখলত থকা দুখন আসন খালী হ’ব।\nতামিলনাডুত শেহতীয়াকৈ হোৱা ৰাজনৈতিক পট পৰিৱৰ্তনৰ বাবে এআইএডিএমকে দলে এখন আসনহে ধৰি ৰাখিবলৈ সক্ষম হ’ব পাৰে।\nপঞ্জাৱতো ৰাজনৈতিক সমীকৰণ সলনি হোৱা বাবে বিজেপিৰ হাতৰ পৰা গুচি যাব পাৰে এখন আসন।\nদেশৰ কেইবাখনো ৰাজ্যৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত বিজেপিৰ আধিপত্য কমি যোৱাৰ বাবেই ৰাজ্যসভাৰ আসনৰ ক্ষেত্ৰতো দলটোৱে মূল্য ভৰিব লাগিব সেয়া নিশ্চিত।


“তাৰমানে তই যাবি?”- চাৰিআলিটো পোৱাৰ ঠিক আগে আগে সাগৰিকাই মোক সুধিলে।\n“অ’, মই ডিছিজন ল’লো।“-উত্তৰ দিয়াৰ প্রয়োজনবোধ কৰা নাছিলোঁ যদিও লাহেকৈ ক’লো।\nমোলৈ বেঁকাকৈ চাই সাগৰিকাই আকৌ সন্মুখৰ ৰাষ্টাটোলৈ চকু দি খোজ দিবলৈ ধৰিলে। আজি শনিবাৰ বাবে বাটৰ কাষৰ ডাঙৰ শনি মন্দিৰটোত বিৰাট ভীৰ হৈছে। বাটৰ দুয়োকাষে ভিখাৰীৰ লানি। খালি ধূপৰ পেকেট, কলৰ বাকলি, লেৰেলি যোৱা ফুল-বেলপাত আদিৰে বাটছোৱা লেতেৰা হৈ আছে। সেইবোৰত খোজ নপৰিবৰ বাবে সাৱধানে খোজ দিছোঁ। এনেতে হঠাৎ মোৰ দোপাত্তাখনত এটা টান পৰাত ৰৈ গ’লো। ঘূৰি চাই দেখো কণমান এটা ল’ৰা।\n“দিদি পইছা দিয়কনা।“, সেঁতা পৰা মুখখনেৰে ল’ৰাটোৱে কৈ উঠিল।\n“মোৰ পইছা নাই মাইনা। এই বাজনীয়ে দিব। তাইৰ বহুত পইছা আছে।“,ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে মুখেৰে চিৰ চিনাকী বাক্যটি ওলাই আহিল মোৰ। ব্যস্ত বাটটোত ল’ৰাটো থৰ লাগিল। বাটে-ঘাটে ভিখাৰীয়ে আগুৰিলে মই ধেমালিতে সদায় সাগৰিকাক এনেকৈ ফান্দত পেলাই ভালপাওঁ। আজি ইমান ছিৰিয়াছ সময়খিনিতো ধেমালি কৰাৰ সুবিধাটো নেৰিলো বাবে নিজৰে হাঁহি উঠিল মোৰ। সাগৰিকাইও হা:হা:হা:কৈ হাঁহি বেগৰ পৰা পাঁচ টকা এটা উলিয়াই ল’ৰাটোক সৰু ধমক এটা দিলে,”নেক্সট টাইম আকৌ পইছা খুজিলে মই তোক আমাৰ ঘৰলৈ লৈ গৈ স্কুলত নাম লগাই দিম। গম পাবি তেতিয়া।“\nটকাটো লৈ ল’ৰাটো লৰ মাৰি পলাল। ফুটপাথৰ জীৱনত অভ্যস্ত ইহঁতবোৰৰ বেছিভাগেই স্কুললৈ যাব নিবিচাৰে। আমি আহি চাৰিআলিটো পালোঁ। বাটটো পাৰ হ’বলৈ লৈ হাঁহি হাঁহিয়ে সাগৰিকাই মোৰ হাত এখন ধৰিলে। তাই সদায় ৰাষ্টা পাৰ হ’বলৈ লওঁতে মোৰ হাতখন ধৰি লয়। যোৱা তিনিবছৰে এনেকৈয়ে আমি ৰাষ্টা পাৰ হৈছোঁ। কথাত মছগুল হৈ প্রায়ে আমি সন্মুখৰ গাড়ী-মটৰ নোচোৱাকৈ পাৰ হওঁ কিন্তু সাগৰিকাই মোৰ হাতখন ধৰিবলৈ নাপাহৰে।\n“নাযাবি না।”-গাড়ী-মটৰবোৰত চকু থৈ ৰাষ্টাটো পাৰ হওঁতে সাগৰিকাই আকৌ এবাৰ ক’লে। কওঁতে তাই মোৰ হাতখন জোৰকৈ মুঠি মাৰি ধৰিলে। ইমানপৰে মই জোৰকৈ বান্ধি ৰখা মনটোৰ বান্ধটো এইবাৰ লাহেকৈ সুলকি পৰিল। আমি আহি বাটৰ ইটো মূৰ পালোহি। এইখিনিৰ পৰাই আমি দুফালে যোৱাৰ কথা। তাই তাইৰ ঘৰলৈ আৰু মই মোৰ ঘৰলৈ।\n“যামগৈ নে সঁচায়ে?”- নিজকে মনে মনে সুধিলোঁ। মোৰ মাজত উত্তৰ নাই। সৌৱা ট্রেফিক পইন্টটোৰ লাইটটো এবাৰ ৰঙা হৈ জ্বলিছে, এবাৰ সেউজীয়া হৈ জ্বলিছে। মোৰ মনৰ মাজতো দুটা ৰঙৰ লাইট। পানীত উপঙা মনটোলৈ এনেবোৰ সময়তে বৰকৈ খং উঠে। সদায় দুই নাৱত দুভৰি। ডিগ্রীটো লৈয়ে চাকৰিটো পাইছিলোঁ। চেন্ট্রেলৰ চাকৰি। আকাশলৈ ধাৱমান সপোনৰ দুৰন্ত গতিত যটি চিহ্ন এটা দি চাকৰিত জইন কৰিলোঁ। চৰকাৰি চাকৰিৰে জীৱনটো সুস্থিৰ কৰাৰ অকাট্য যুক্তিত সপোনবোৰ বৰফ হৈ গৈছিল। সীমাত বান্ধ খাই পৰা আকাশখনত তৰাফুল সিঁচিবলৈ এজনী বান্ধৱী আহিল সাগৰিকাৰ ৰূপত। অফিচৰ ব্যস্ত সময়বোৰৰ মাজতো আমি বন্ধু হ’লো, ইজনীয়ে সিজনীৰ দুখ বুজি পোৱা হ’লো, মায়ে টিফিনত ভৰাই দিয়া এখন ৰুটিকে ভাগ কৰি খাব পৰা হ’লো। তাই মোৰ একান্ত ব্যক্তিগত দুখবোৰত মোৰ সৈতে কান্দিলে, অফুৰন্ত সুখৰ মুহূর্তত মোৰ লগতে হাঁহিলে। বন্ধু-বান্ধৱী তথা শুভাকাংশীয়ে আগুৰি থকা জীৱনটোত সাগৰিকা জিলিকি উঠিল তাইৰ নিজা বৈশিষ্ট্যখিনিৰে।\nকর্মজীৱনৰ ফাঁকে ফাঁকে সপোনবোৰ আকৌ দেখিবলৈ লৈছিলো সাগৰিকাৰ উৎসাহৰ বাবেই। সেই সপোনক বাস্তৱৰ ৰূপ দিবলৈকে পঢ়া-শুনাত আকৌ মনোযোগ দিছিলোঁ একানপতীয়াকৈ, ঠিক সপোন দেখা সময়বোৰৰ দৰেই। সেয়ে কিজানি আজি বিদেশত পি.এইচ.ডি কৰাৰ আমন্ত্রণটো হাতত পৰিল। সপোন দিঠক হোৱাৰ ক্ষণটোত মোতকৈ বেছি আনন্দিত হোৱা সেই সাগৰিকাই এতিয়া মোৰ হাতখনত ধৰি কৈছে-”নাযাবি না।“ অথচ দিনত অফিচত মোৰ চাকৰিৰ ইস্তাফা পত্রখন মহা ধুমধামেৰে আজি তায়েই টাইপ কৰি দিছে।\n“ব’ল আইচক্রীম খাওগৈ।“- সাগৰিকাৰ মাতত মোৰ ভাৱত যটি পৰিল। মোক নুসোধাকৈয়ে তাই চিনাকী দাদাজনক ক’লে-“দাদা দুটা ব্লেক ফৰেষ্ট দিয়ক।“\nমোৰ প্রিয় আইচক্রীম। খাবলৈ লোৱাৰ আগতেই আমি সদায় পইছা দি লওঁ তেতিয়া কথা পাতি পাতি আৰামত খাব পাৰি। মই মোৰ বেগৰ পৰা পুৰণি পার্ছটো উলিয়ালো। এটা নীলা আৰু ৰঙা ৰঙৰ উৱলি যোৱা কণমান পার্ছ। ডাঙৰ নোট নধৰেই। মোৰ ব্রেণ্ডেড বস্তু লোৱাৰ অভ্যাস আজিকালি কিন্তু তথাপিও এইটো পার্ছ এৰা নাই। প্রায় পাঁচ বছৰমান আগতে গুৱাহাটীত পঢ়ি থকা অৱস্থাত মোৰ তেতিয়াৰ বেষ্টফ্রেণ্ড অময়াৰ লগত কিনিছিলোঁ এইটো। তায়ো সর্ম্পূণ একেই অন্য এটা পার্ছ কিনিছিল। তেতিয়াৰ পৰা বেগত, হাতত গর্বৰে এইটো লৈ ফুৰিছোঁ অময়া আৰু মোৰ বন্ধুত্বৰ চিনস্বৰূপে। এতিয়া দূৰৈত থাকিও অহৰহ মোৰ খবৰ ৰখা অময়াক এনেকৈ মই বেগত ভৰাই লৈ ফুৰোঁ। সেই দিনবোৰৰ দৰেই তাই মোৰ লগতে ঘূৰি ফুৰা যেন লাগে। পঢ়ি থকা দিনবোৰতে পল্লৱীয়েও মোক এপাত তামৰ খাৰু দিছিল। মই সেইপাত আজিও খুলিব নোৱাৰিলোঁ বাওঁহাতখনৰ পৰা। পিন্ধি থকা দামী ঘড়ীবোৰৰ লগত সেইপাত নিমিলে বুলি আপত্তি কৰি কৰি সাগৰিকাই অৱশেষত একো নোকোৱা হ’ল। মোৰ মনৰ প্রায়ভাগ কথাই তাই বুজি পোৱা হ’ল আজিকালি।\nপইছাখিনি দি আইচক্রীমৰ দোকানখনৰ পৰা আমি ওলাই আহিলো ধীৰ গতিৰে। ইমান সময় মোলৈ একেথৰে চাই কিবা ভাবি থকা সাগৰিকাই এইবাৰ ক’লে- “তই যাব পাৰ’ অ’। তোক মই আমাৰ বন্ধুত্ব ভঙাৰ ভয়তে ৰখাব নোৱাৰোঁ। তোৰ পুৰণি বান্ধৱীবিলাকক তই এনেকৈয়ে এৰি আহিছিলি যদিও সিহঁত তোৰ জীৱনৰ পৰা এৰ খাই নগ’ল। তোৰ এই আওপুৰণি পার্ছটোত তোৰ অময়াজনী আছে, হাতৰ খাৰুপাতত পল্লৱী আছে। ময়ো থাকিম বুলি মই জানো। পিছে মোক ক’ত ৰাখিবি?”\nমই ৰৈ গ’লো। সাগৰিকাই ইমানকৈ কথাবোৰ ভাবেনে? মোক তেনেকৈয়ে এৰি তাই আইচক্রীমৰ দোকানখনলৈ উভটি গ’ল। দোকানীজনৰ পৰা টিছ্যু পেপাৰ এখন খুজি তাই লিখিলে-“ মই সাগৰিকা” আৰু সেইখন মোৰ হাতত সজতনে দি ক’লে-“এতিয়া তোক দিবলৈ মোৰ একো নাই। কিবা এটা মোৰ পছন্দৰ মতে দিয়ালৈ তই এইখন ৰাখ। এতিয়াহে মই তোক যাবলৈ দিব পাৰিম।“\nমই সেইখন হাত পাতি ল’লো। দুচকুত অযুত নির্বাক প্রতিশ্রুতি। সাৱটি ধৰিলো তাইক বাটতে। তাৰপাছত আমি ঘৰাঘৰি হ’লো। তাই তাইৰ ঘৰলৈ আৰু মই মোৰ ঘৰলৈ। ট্রেফিক পইণ্টটোত সেউজীয়া লাইটটো আকৌ এবাৰ জ্বলি উঠিছে। মই হাঁহি দিলো। অময়া, পল্লৱীহঁতো একোজনী সাগৰিকাই আছিল যি মোৰ মন আকাশত আজিও তৰাফুল সিঁচে। দুর্বল মনটো বহুদিনৰ মূৰত আকৌ কঁপি উঠিল। সাগৰিকাক ধৰি ৰাখিব পাৰিমনে “মই সাগৰিকা”ৰ মাজত?\nবেংকৰ চাকৰি এটাৰ লিখিত পৰীক্ষা এটাতে তাইক লগ পাইছিল সি।বগাকৈ ধুনীয়া ছোৱালীজনীয়ে তাৰ লগত একেখন বেঞ্চতে বহি পৰীক্ষা দিছিল।পৰীক্ষা আৰম্ভ হোৱাৰ ঠিক আগলৈকে কিবা গাইডবুক এখনত অস্থিৰভাৱে চকু ফুৰাই থকা ছোৱালীজনীক বৰ মৰম লাগি গৈছিল তাৰ।“প্রথমবাৰ দিবা?”,ইতিমধ্যে কেইবাটাও এনে পৰীক্ষা দি প্রায় অভ্যস্ত হোৱা সি হাঁহি এটাৰে সুধিছিল তাইক।\n“অঁ’ ”,সৰু উত্তৰ এটা আহিছিল।\nসেইদিনা বিকাশৰ পৰীক্ষা ভাল হৈছিল। তিনিবছৰ আগতে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা শেষ পৰীক্ষাটো দি ওলাই আহি ভুলটো আৰু একো পৰীক্ষাত নবহো বুলি পণ কৰা বিকাশৰ বুকুত আশা এটাই পোহৰ অকণ বিলায়। এইবাৰ সি কিজানি চাকৰি এটা পাই যাব। কলমটো আৰু এডমিট কার্ডখন পকেটত ভৰাই সি তাইক সুধিছিল,”কেনে হ’ল?”।\n“নাজানো কি হ’ল।দেউতাই দিব কোৱা বাবেহে দি চালোঁ।কি বা হয়।”, অকণমান হাঁহি কৈছিল তাই।গুলপীয়া দোপাত্তাখন ঠিক-ঠাক কৰি তাই যাব লৈছিল।\n“যোৱা তেন্তে।”,সি কোৱা কথাষাৰ নুশুনাকৈয়ে তাই ওলাই গৈছিল আৰু তাৰ মুগ্ধ দৃষ্টিক আওকাণ কৰি সন্মুখৰ চিনাকী ৰাজপথত লাহে লাহে হেৰাই গৈছিল অচিনাকী ছোৱালীজনীৰ গুলপীয়া দোপাত্তাখন।\nতাৰপাছৰ দিনকেইটা বিকাশে দি অহা পৰীক্ষাটোৰ ৰিজাল্টৰ অপেক্ষাত কটালে।দৈনন্দিন কামবোৰৰ আড়স্ততাৰ মাজে মাজেও তাৰ মনলৈ সেইদিনা দেখা ছোৱালীজনীৰ ধুনীয়া মুখখন আহি থাকিল।ক’ৰ ছোৱালী,কাৰ ছোৱালী,কি পঢ়ি আছে,তাতকৈ কিমান সৰু ইত্যাদি এশ এটা প্রশ্নৰ মাজত নিজকে আৱদ্ধ কৰি কৰি সি কিবা অজানা সুখত মজি থাকিল। “দোস্ত,তই অচিনাকী ছোৱালীজনীৰ প্রেমত পৰিলি।নিজক চম্ভালি ল।এইবোৰ ছোৱালী আমাৰ দৰে বেকাৰৰ ভাগ্যত নাই।“,তাৰ অৱস্থা দেখি লগৰ অংকুৰে কয়।বিকাশে একো ক’ব নোৱাৰা হয়।কোঁৱাৰ উপায় নাথাকে।অংকত চোকা বুলি বন্ধুমহলত খ্যাত বিকাশৰ হিচাপবোৰ নিমিলে।\nবিশ দিনমানৰ পাছত বিকাশলৈ এটা ই-মেইল আহিল।বেংকৰ লিখিত পৰীক্ষাটোত সি পাছ কৰিছে।এতিয়া এসপ্তাহ পাছত হ’বলগীয়া মৌখিক সাক্ষাৎকাৰলৈ তাক বাছনি কৰা হৈছে।আনন্দত যেন সি নাচিহে উঠিব তেনে লাগিল বিকাশৰ।কিজানি এইবাৰ সি চাকৰিটো পাই যাব।\n“সাক্ষাৎকাৰটোহে,পাৰিব সি।“,মনে মনে সি ভাবিলে। বিকাশৰ অংকুৰহঁতক কৈ দিব মন গ’ল,” চাকৰিটো যদি পাই যাওঁ তাইক বিচাৰি উলিয়াই কৈ দিম ভালপাওঁ বুলি।ভাল ঘৰৰ শিক্ষিত আৰু ভাল লৰা মই।চাকৰি এটা হোৱাৰ পাছত তাই মোক বিয়া নকৰোৱাৰ কথাই নাই।“\nসাক্ষাৎকাৰৰ দিনা বেংকৰ অফিচত উপস্থিত হৈ বিকাশৰ চিন্তিত মুখখনেৰে আনন্দৰ ঢৌ এটি বাগৰি গ’ল।সেয়া তাৰপৰা অকণমান আতৰৰ চকী এখনত তাই বহি আছে।তাই মানে, ইমানদিনে তাৰ মন আৰু মগজু আছন্ন কৰি থোৱা সেই অচিনাকী ছোৱালীজনী।“তুমি কম নোহোৱা দেই।এদিনৰ দেখাতে মোৰ মনটোতো কাঢ়িলাই,এতিয়া দেখিছো বেংকৰ চাকৰিও লৈহে তত্ পাবা।“,বিকাশে মনতেই যেন তাইক ক’লে।\nতাইলৈ চাই থাকোতেই তাৰ তাইৰ চকুৱে চকুৱে পৰিল।কবিতা কবিতা যেন লগা এযোৰ ধুনীয়া চকুৰ অধিকাৰী তাই।নিজে ক’ব নোৱাৰাকৈইয়ে সি আগবাঢ়ি গৈ তাইক মাত লগালে,”হাই!চিনি পাইছা মোক?তোমাৰ লগত একেলগে এইটো বেংকৰ পৰীক্ষা দিছিলো।“\nহঠাৎ গৈ এনেদৰে তাইক মতা বাবে অলপ উচপ্ খোৱাৰ দৰে হৈ তাই প্রথমে অলপপৰ একো ক’ব নোৱাৰিলে।তাৰপাছত ধুনীয়া চকু দুটি নচুৱাই তাই কৈ উঠিল,”অ’ মনত পৰিছে।আপোনাক দেখি চিনি পোৱা নাছিলো।বহুত দিন হ’ল যে,পাহৰিয়ে থাকিলো।এতিয়া মনত পৰিছে। ইমান ভাল সংযোগ নহয়নে?একেলগে পৰীক্ষা দিয়াৰ পাছত এতিয়া একেলগে মৌখিক সাক্ষাৎকাৰ দিব আহিছোঁ।এতিয়া আমি দুয়ো চাকৰিটোও পাই গ’লে আৰু ভাল হ’ব নহয়নে?“তাই হাঁহি হাঁহি ক’লে।হাঁহিলে তাইক ধুনীয়া দেখি।\n“তোমাক এনেদৰে আকৌ লগ পাম বুলি ভবাই নাছিলোঁ।সেইদিনাটো পাছ কৰিলো, আজি বা কি হয়।“মনৰ মাজত ঢৌ খেলিব ধৰা প্রেমৰ সাগৰখনক কোনোমতে চম্ভালি বিকাশে ক’লে।\nদুয়ো দুই এটা কথা পাতিলে।তাই কথাই কথাই হাঁহে।বিকাশে মন কৰিলে। বিকাশ যেন আকৌ এবাৰ তাইৰ প্রেমত পৰিল। কিছু সময় পাছত বিকাশৰ সাক্ষাৎকাৰৰ পাল পৰিল।তাৰ মৌখিক সাক্ষাৎকাৰটো খুব ভাল হ’ল।ছোৱালীজনীক আকৌ এবাৰ লগ পোৱাৰ আনন্দতে সি মুকলি মনেৰে সকলো প্রশ্নৰ উত্তৰ দি গ’ল।অৱশেষত এজন সাক্ষ্যাৎগ্রহণকাৰীয়ে নিজৰ মনৰ ভাৱ লুকুৱাব নোৱাৰি কৈয়ে পেলালে,”তোমাক আমাৰ প্রতিস্থানৰ কর্মী হিচাপে পাই খুব ভাল লাগিব।আমাক জইন্ কৰিবলৈ সাজু হোৱা।“নিজৰ ভাগ্যখনকে অবিশ্বাস কৰিব যেন লাগিল বিকাশৰ। তাৰ ভাগ্যোদয়ৰ কথা যেন একে উশাহতে ছোৱালীজনীক কৈ দিব এনে এটি ভাৱত বিকাশ হাঁহি মনেৰে বাহিৰলৈ ওলাই আহিল।ওলাই আহি সি দেখিলে ছোৱালীজনীৰ কাষত অলপ আগতে সি বহি থকা ছিটটোত অন্য লৰা এটা বহি আছে।\nবিকাশক দেখি তাই হাত বাউল দি তাক মাতিলে।“কেনে হ’ল ইন্টাৰভিউ?”,তাই সুধিলে।\n“ভাল হৈছে।চাকৰিটো পাম যেন লাগিছে।এওঁ কোন?” অলপ আগৰ উৎসাহটোৰ কথা পাহৰি বিকাশে তাইক সুধিলে।\n“বঢ়িয়া কথা।অ’ এওঁ অনিল কাকতি।অহা মাহত এওঁৰ সৈতে মোৰ বিয়া।আজি পুৱা মোক ইয়াত থৈ তেওঁ কিবা কাম এটা কৰি আহিল।সেয়ে আপুনি লগ পোৱা নাছিল।“,তাই ক’লে।\nল’ৰাজনে বিকাশলৈ নিজৰ সোঁহাতখন আগবঢ়াই দিলে।বিকাশৰ মূৰত যেন আকাশখনহে সৰি পৰিল।কি কৰিব কি নকৰিব একো ধৰিব নোৱাৰি সি অকণমান সময় ঠৰ লাগি ছোৱালীজনী আৰু তাইৰ কাষত বহি থকা ল’ৰাজনলৈ চাই থাকিল।চাকৰিটোৰ আকাংশাৰ লগতে সি ইমানদিনে বুকুত কাঁচৰ ঘৰ এটাহে যেন সাজি আছিল।এতিয়া তালৈ হাঁহিমুখে সোঁহাতখন আগবঢ়াই ৰৈ থকা ল’ৰাজনে সেই কাঁচৰ ঘৰটো এফালৰ পৰা ভাঙি নিব।বিকাশৰ বুকুখন বিষাই উঠিল।সি ল’ৰাজনলৈ তাৰ সোঁহাতখন আগবঢ়াই নিদিলে। কাৰোফালে নোচোঁৱাকৈ খৰ গতিৰে বিকাশ তাৰ পৰা ওলাই আহিল। বাহিৰৰ আলিবাটত খোজ পেলাইহে সি উশাহ ল’ব পাৰিলে।অংকত চোকা বিকাশৰ সকলো হিচাপ খেলিমেলি হৈ থাকিল।\n“উস”,পিঠিখনত বেঁকা ধেনুভেৰীয়া ভাঁজ এটা দি তৰাই অস্ফুট স্বৰেৰে উচ্চাৰিলে।গলধনৰ তলতে তাইৰ পাতল ফ্রকটোৰ ওপৰেৰে কিবা এটাই কামুৰিলে তাইক।সেই কামোৰাখিনিতে পিৰপিৰণি এটা উঠি অথনিৰে পৰা তাইক আমনি কৰি আছে।বাৰান্দাৰ পকিখিনিতে মেলি লোৱা বিহু বিশেষ সংখ্যাৰ আলোচনীখন আগত লৈ তাই উচপিচাই আছে।কামোৰা ঠাইখিনি পিহি বা খজুৱাই দিবলৈ দুপৰীয়াৰ এই সময়খিনিত ঘৰখনত কোনো সাৰে নাই।গৰুবিহুৰ পু‍ৱাৰ সময়খিনিৰ বিশেষ ব্যস্ততাৰ পাছত মাক-দেউতাক আৰু বায়েক এতিয়া নিজ নিজ বিচনাত ভাত-ঘুমটিত লালকাল।কিবা এটা পঢ়াৰ সময়ত তাইৰ গা-মূৰ পিহি খং তোলাই থকা আইতাকজনীও আজি নাই।বিহু বুলি তেঁও পৰহিয়ে গাৱত থকা বৰদেউতাকহঁতৰ ঘৰলৈ গ’ল। মূৰৰ পিছফালে একেলগ কৰি বান্ধি থোৱা চুলিখিনি ইফালে সিফালে জোকাৰি তাই পিৰপিৰণিটো আতৰাবলৈ চালে।কিন্তু ওখকৈ বান্ধি থোৱা চুলিখিনিয়ে তাইৰ গলধনৰ সেই বিশেষ আক্রান্ত এলেকাটো ঢুকি নাপাইহে নাপায়।উপায়ন্তৰ হৈ তাই শুই থকা মাকক জগাবলৈ উঠি গ’ল।\n“অ’ই পাগলী!মই অহা দেখি পলাইছ?ৰহ তোক!“,পিছফালৰ পৰা চিনাকী মাত শুনি তৰাই মুখ উন্দোলাই ঘুৰি চালে।চোতালত সেয়া কাষৰ ঘৰৰে মহিম।তাইতকৈ তিনিবছৰে ডাঙৰ মহিম তাইৰ বায়েকৰ লগৰ যদিও তৰাই সৰুৰে পৰা বায়েকক মতাৰ দৰেই তাকো নাম কাঢ়িয়ে মাতে।\n“আৰে মুখ ফুলাই আছ’ কিয়?আৰু হাতত সেইবোৰ কি?”,মহিমে কৈ কৈ বাৰান্দাত উঠিল। সি তৰাৰ কাষ চাপি আহি হাত দুখনলৈ ভালকৈ চালে।“ৱাহ!তৰাৰ গাত বিহু লাগিছে তেন্তে।মই ভাবিছিলো তোৰ কেতিয়াও এইবোৰ ভাল কামলৈ আহৰি নোলাবই।পিছে হাতত জেতুকা লগাই ক’ৰ বিহুতলীত নাচিবলৈ যাবি তই?”,সি মুখত হাঁহি এটা সানি কৈ উঠিল।\n“জেতুকা লগালে বিহু নাচিব লাগে নেকি?মইচোন প্রত্যেক বছৰেই জেতুকা লগাওঁ দুহাতত।“,তৰাই কৈ কৈ বাৰান্দাৰ মজিয়াত মেলি লোৱা আলোচনীখন সামৰাত লাগিল।জেতুকা লগা হাতেৰে সামৰিবলৈ লোৱাত আলোচনীখনৰ কোণ এটাত দাগ এটা লাগিল আৰু ঠিক সেইখিনি সময়তে মহিমৰ আগমনত পাহৰি পেলোৱা তাইৰ গলধনৰ পিৰপিৰণিটোও হঠাৎ সাৰ পাই উঠিল।\n“অহ!”,তৰাৰ মুখেৰে অজানিতে শব্দটো ওলাই আহিল।\n“দে সেইখন মই থৈ দিওঁ।তোৰ আঙুলিৰ মূৰৰ জেতুকাখিনি এৰ খাই যাব।এইবোৰ লগালে কাম-বন নকৰি বহি থাকিব লাগে।“,মহিমে মজিয়াৰ পৰা আলোচনীখন বুটলি কাষৰে টুলখনত থৈ বিজ্ঞ মানুহৰ দৰে কৈ উঠিল।গৰু বিহুৰ দুপৰীয়াটোত সৰুৰে পৰা দেখি থকা তাৰ ভাললগা এই ছোৱালীজনীক পিহি লোৱা জেতুকাৰে দুহাত বুলাই লোৱা অৱস্থাত দেখি তাৰ মনটো এনেই ভাল লাগি গৈছে ।অনবৰতে কিতাপৰ মাজত সোমাই থাকি ভালপোৱা আৰু মানুহৰ আগত মাত নোলোৱা তৰাক অলপপৰ অকলে লগ পাবলৈকে সি এই অসময়ত সিহঁতৰ ঘৰলৈ আহিছে।শৈশৱৰে পৰা মুকলিকৈ আহ-যাহ কৰা এই ঘৰখনৰ আৰু তৰাৰ দৈনন্দিন ৰুটিনখন মহিমৰ চিনাকী।\n“জেতুকা লগাই এতিয়া মোৰ কি বিপদ হৈছে তই কি জানিবি?মই বীণাক মাতি দিওঁ ৰহ।তই বহ।“,এইবুলি কৈ পিঠিখনত আকৌ এটা অদ্ভুত ভাঁজ দি তৰাই শুই থকা বায়েকক মাতিবলৈ সিহঁতৰ কোঠালৈ খোজ দিলে।\n“ৰহ এতিয়া নালাগে মাতিব।মই আছোঁ অলপ সময়।তাই আমাৰ মাত শুনি উঠিবই অলপ পাছত।তই ক’ কি এনে বিশেষ আসুবিধা হৈছে জেতুকা লগাই তোৰ?মই তোৰ অসুবিধা পলকতে নোহোৱা কৰি দিম।তই হাতত ধুনীয়া ৰং নুঠালৈকে অলপ ধৈর্য্য ধৰি ভালকৈ থাক। ”,তৰাৰ হাতৰ তলুৱাৰ জেতুকাৰ কাল্পনিক ৰংটোৰ কথা ভাবি নিজকে চফল ডেকা বুলি ফিতাহি মৰা ১৯ বছৰীয়া মহিমে ব্যস্ত হৈ কৈ উঠিল।\n“তই নোৱাৰ’।মই মাৰ ওচৰৰ পৰা আহোঁ।“,এইবুলি কৈ তৰাই আকৌ ঘৰৰ ভিতৰলৈ খোজ ল’লে।\nভিতৰলৈ সোমাবলৈ লোৱা তৰাৰ খৰ খোজকেইটা দেখি মহিমে ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে এইবাৰ তাইতকৈ খৰকৈ গৈ তাইক দুৱাৰমুখতে আগভেটি ধৰিলে।তৰা ৰৈ গ’ল।বাৰান্দাৰ সিপাৰৰ আমজোপাৰ তলেৰে ফুৰফুৰীয়া বতাহ এজাক বৈ আহিছে।সেই বতাহত সিহঁত দুয়োৰে মাজৰ দুৱাৰদলিৰ আধাকৈ কোঁচাই থোৱা পর্দাখন দুলিব ধৰিছে।তৰাৰ মুখৰ ৰংখিনি পদূলিৰ নাহৰজোপাৰ কুঁহিপাতকেইখিলাৰ ৰঙৰ লগত পলকতে একে হৈ গ’ল।\n“কি কৰিছ?যাব দে মোক।“,তৰাই কোনোমতে কৈ উঠিল।এনে পৰিস্হিতি তাইৰ জীৱনত অভাৱনীয়।\nবতাহত কঁপি থকা পর্দাখনে তৰাৰ জেতুকা লগোৱা হাতখন চুবলৈ এইবাৰ জোৰেৰে কঁপি উঠিল।তাৰ আগেয়েই পর্দাখন ধৰি মহিমে লাহেকৈ কৈ উঠিল,”মই কৈছিলো নহয় ৰ’বলৈ।অলপ ৰ’লে কি যায় তোৰ?”\nঅদূৰত কুলিজনীয়ে বিনাব লৈছে।মহিমৰ গাৰ পৰা সি নতুনকৈ লগাবলৈ আৰম্ভ কৰা পাৰফিউমৰ সুগন্ধ এটা ভাঁহি আহি তৰাৰ নাকত লাগিল।গোন্ধটো এতিয়াও অলপ অচিনাকী তাইৰ।তৰাই কেইটামান মূহুর্তৰ বাবে দুচকু জপাই দিলে।পুনৰ চকু মেলোতেই তাই দেখিলে,মহিমে তাইৰ আগৰ পৰা আতৰি তাইৰ হাতত লাগিব নোৱাৰাকৈ দুৱাৰদলিৰ পর্দাখন ধৰি একাষে ৰৈ আছে।কেইটামান নিৰৱ মুহূর্ত পাৰ হৈ গ’ল আকৌ।\n“বেয়া পাইছ’ মোক?”,মহিমৰ মাততো যেন সুদূৰৰ পৰা ভাঁহি আহিছে।\nহঠাতে লাজকুৰীয়া তৰাজনীৰ মৃদু খং এটা উঠি আহিল মহিমলৈ। আজিকালি সি কিয় এনে কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে তাইৰ লগত তাই ভাবি নাপায়।এসপ্তাহমান আগতে কিবা কথা এটা লৈ সি খুব জোৰেৰে তাইৰ হাত এখন ধৰি লৈছিল।তাই টনা-আজোঁৰা কৰি থাকোতে দেউতাকে দেখা পোৱাত জীৱনত প্রথমবাৰলৈ কিবা এটাত ধৰা পৰি যোৱাৰ অনুভৱত তাই লাজত কোঁচ খাই গৈছিল সেইদিনা।\n“ভিতৰত তোৰ কিবা দৰকাৰী কাম আছে বোধহয়।মই আছোঁ ইয়াতে।তই গৈ আহ।“,মহিমে লাহেকৈ ক’লে।\nতৰাই কি কৰিব ভাবি নাপালে।সৰুৰে পৰা দেখি থকা এই চিৰ-চিনাকী ল’ৰাটোৰ আগত এতিয়া তাইৰ নিজকে অচিনাকী যেন লাগিছে।অদূৰৰ কুলি চৰাইজনীৰ মাতটো, বহাগ বহাগ গোন্ধোৱা নিজান দুপৰীয়াটো,তাইৰ হাতৰ আধা শুকান জেতুকাখিনিৰ পৰা নিগৰি অহা ভাললগা গোন্ধটো আৰু নিচেই কাষতে ৰৈ তাই কিবা এষাৰ কোৱালৈ অধীৰ হৈ পৰা এই ল’ৰাটোৰ ব্যগ্রতাখিনি সকলো যেন নতুন।অভুতপূর্ব...।\n“চাঁও, তই দ্রয়িংৰুমতেঁ বহহি।মই মাক মাতোঁ চাহ কৰিবলৈ।বাহিৰত বৰ গৰম।“,নিৰৱতাখিনি ভাঙি অৱশেষত তৰাই সহজ হাঁহি এটাৰে ক’লে।\nহাতৰ পর্দাখন একেভাগেই ধৰি মহিমে তাইক বাট এৰি দিলে। তৰাই মাক শুই থকা কোঠাটোলৈ খোজ দিলে।অলপ আগলৈকে তাইক আমনি দি থকা গলধনৰ তলৰ পিৰপিৰণিটো ইতিমধ্যে তাতে মাৰ গৈ ঠাইডোখৰ তাইৰ কেঁচা জেতুকা লগোৱা হাতদুখনৰ দৰেই চেঁচা পৰি যোৱা যেন লাগিল তৰাৰ।\n“অ’ কৰিছিল।বাবা বিহুত আহিব পাৰিব হেনো।মাজতে দেওবাৰটো মিলাই তিনিদিনৰ\nবাবে আহিব। শুক্রবাৰে পুৱা আহি পাব আৰু দেওবাৰে ৰাতিৰ বাছত যাবগৈ।“\n“শুক্রবাৰে?”,খোৱাবস্তু সোমাই থকা মুখখন মেলি কহুঁৱাই মাকৰ কথাৰ মাজতে\nচিঞৰি উঠিল।কেলেণ্ডাৰখনলৈ চাই তাই হিচাপ এটা কৰিলে আৰু\nহেপাঁহেৰে মাকক উদ্দেশ্যি ক’লে,”তোৰ দিন খতম বুজিছ?আৰু ছয় দিন পাছত তোক\nকোনে পাত্তা দিয়ে?শুক্রবাৰ মানে মাঘবিহুৰ উৰুকা।মই যে ভাবিয়ে আছিলোঁ সি আহিব নোৱাৰিলে বিহুটো তামাম ব’ৰিং হ’ব বুলি।তিনিদিন খুব কম সময় বাৰু তথাপিও সি যে আহিব।মা তই চব সি ভালপোৱা বস্তু বনাবি দেই এইবাৰ।“,স্কুললৈ যাব ওলোৱাৰ ব্যস্ততাৰ মাজতেই কহুঁৱাই মাকক ক’লে।ককায়েক আহিব বুলি নিঃচিন্ত হোৱা বাতৰিটো তাইৰ বাবে পুৱাটোৰ ভাল খবৰ হৈ পৰিছে।\nকহুঁৱাজনীৰ আনন্দখিনি দেখি মাকৰো মনটো ভাল লাগিল।ল’ৰা-ছোৱালীহালৰ মাজৰ\nটান দেখি তেওঁৰ মনটো ভৰি উঠে।ক'মদিনৰ বাবে হ'লেও ল’ৰাটো এইবাৰ\nবহুদিনৰ মূৰত ঘৰলৈ আহিব।যোৱাবাৰ বহাগ বিহুৰ সময়তে যি অহা।তাৰপাছত সি আহিবই পৰা নাই।উৎসৱবোৰত একমাত্র ল’ৰাটো নাহিলে কিবা ভাল নালাগে।চাকৰিসূত্রে আত্মীয়-স্বজনৰ পৰা দূৰৈত থাকিবলগীয়া হোৱা এই সৰু চহৰখনত\nতেওঁলোকৰ সৰু পৰিয়ালটো মৃণ্ময় নাথাকিলে আৰু বেছি সৰু হৈ পৰে। ককায়েক মৃণ্ময় মেডিকেল পঢ়িবলৈ যোৱাৰে পৰা কহুঁৱাজনীও ঘৰখনত অকলশৰীয়া হৈ\nপৰিছে।আগতে মৃণ্ময়ৰ লগত কোঠাত সোমাই ফুচফুচীয়া মেল মাৰি\nথাকিছিল তাই। স্কুলৰ আৰু টিউচনৰ কিমান যে কথা থাকে তাইৰ ককায়েকক\nক’বলৈ।ককায়েকে কিবা এটা ক’লেও তাইৰ শুনাৰ সময় নাথাকে।নিজৰখিনিয়েই যে কৈ\nশেষ নহয়।সিহঁতৰ সেইবোৰ মেলত বেছিভাগ সময় মাক অথবা দেউতাকৰ প্রৱেশ\nনিষিদ্ধ।এতিয়া স্কুলৰ পৰা আহি পঢ়া-শুনা কামখিনি ঠিকমতে কৰি শেষ হোৱাৰ পাছৰ এনেই থকা সময়খিনিত অকলশৰীয়া কোঠাটোত তাইৰ কিবা অখজা লাগে।মৃণ্ময়ক দৈনন্দিন কথাবোৰ ক’বলৈ নাপাই তাইৰ মনটো খচখচাই থাকে।ককায়েক আহিব বুলি গম পাই কহুঁৱাৰ মনটোও সেয়ে আনন্দই নধৰা হৈছে।কিমানযে কথ আছে তাইৰ তাক ক’বলৈ।\n“মাঘৰ বিহুটো এইবাৰ ভালকৈ পাতিব লাগিব।”,জপিয়াই চিৰিকেইটাৰে নামি ওলাই যোৱা কহুঁৱালৈ চাই চাই মাকে মনে মনে ভাবিলে।\nবৃহস্পতিবাৰে পুৱা মৃণ্ময়ে আকৌ ঘৰলৈ ফোন কৰিলে।বুঢ়াপাহাৰ মাজত ৰাষ্ট্রীয়\nঘাইপথেৰে চলাচল কৰা নৈশ-বাছসমূহলৈ কোনো অস্ত্রধাৰীয়ে গুলিচালনা কৰা বাবে\nএদিনৰ বাবে তিনিচুকীয়া আৰু গুৱাহাটীৰ মাজৰ নৈশ বাছৰ চলাচল বন্ধ কৰি দিয়া\nহৈছে। গতিকে সি উৰুকাৰ দিনা অর্থাৎ শুক্রবাৰে পুৱাৰ বাছতহে ঘৰলৈ আহিব।দুৰাতি ঘৰত থাকি আকৌ\nদেওবাৰে নিশাৰ বাছত গুৱাহাটীলৈ ঘূৰিব।সোমবাৰে হেনো তাৰ কিবা এখন দৰকাৰী\nচেমিনাৰত যোগদান কৰিবলগীয়া আছে।\n“এই উগ্রপন্থীবোৰৰ বেলেগ কাম নাই নেকি বাৰু?বিহুৰ সময়ত এইবোৰ গুলিয়াগুলি\nকৰি কেনে জাতিপ্রেম দেখুৱাবলৈ আহিছে? এনেই দাদা ইমান কমদিনৰ বাবে\nআহিব।তাতে আকৌ এটা বেলা নষ্ট কৰিলেই এইচবে?”,দেউতাকৰ মুখত কথাবোৰ শুনি\nমাকক লাৰু বান্ধিবলৈ নাৰিকল এটা ৰুকি দিবলৈ লৈ কহুঁৱাই বিৰক্তিৰে ক’লে।\nউৰুকাৰ নিশা জুইকুৰাৰ কাষত বহি কহুঁৱাৰ দেউতাকে পুনৰ হাতৰ ঘড়ীটোলৈ\nচালে।নিশা ১০বাজি ৪১মিনিট গৈছে।মৃণ্ময় অহা বাছখন এতিয়ালৈ তিনিচুকীয়া\nপোৱাহি নাই। গুৱাহাটীৰ পৰা আহোতে বাছখন ঠিক সময়তে আহিছিল।আবেলি ৪মান বজাত\nবাছখন আহি ডিব্রুগড় পাওঁতে মৃণ্ময়ে ঘৰলৈ ফোন কৰি কৈছিলো যে আৰু এঘণ্টাৰ\nপাছতে সি ঘৰ পাবহি।পিছে আধা ঘণ্টামানৰ পাছত আকৌ সি ফোন কৰি জনালে যে\nচাবুৱাত কোনোবা যুৱক এজনক মিলিটেৰীয়ে বিনাদোষত বন্দী কৰি নিয়াৰ প্রতিবাদত\nসমবেত ৰাইজে ৰাষ্ট্রীয় ঘাইপথ অৱৰোধ কৰি থৈছে ।কেতিয়া বাট মুকলি হ’ব একো\nনিশ্চয়তা নাই।সেই তেতিয়াৰে পৰা এতিয়ালৈকে মৃণ্ময় অহা বাছখন চাবুৱাতে ৰৈ\nআছে।এইফালে ঘৰত কহুঁৱাহঁতে চোতালত খৰিৰ জুইত উৰুকাৰ ভাত ৰান্ধি শেষ কৰি\nৰৈ আছে মৃণ্ময় আহি পোৱালৈ।আমনজিমন কৈ জুইৰ কাষত বহি থকা কহুঁৱা এসময়ত\nঠাণ্ডা লাগিছে বুলি ভিতৰলৈ উঠি গ’ল।\nকহুঁৱাক ভাত কেইটা খাই শুই থাক গৈ বুলি ক’বলৈ মাকৰ সাহস নহ’ল।তাই শুই\nপৰাৰ দুঘণ্টাৰ পাছত অর্থাৎ নিশা ১বাজি৩০মিনিট যোৱাতহে মৃণ্ময় আহি ঘৰ\nসোমাল।খৰিৰ জুইত হেপাঁহেৰে ৰন্ধা ভাত-আঞ্জাবোৰ আকৌ গেছ-ষ্টোভত গৰম কৰি\nকহুঁৱাক নজগোৱাকৈয়ে মাক,দেউতাক আৰু ভাগৰুৱা মৃণ্ময়ে শেষ নিশা মাঘ বিহুৰ\nউৰুকাৰ ভাতসাজ খালে।ইমান দেৰিকৈ ভাত খাবলৈ বুলি কহুঁৱাক জগাবলৈ\nকাৰো সত নগ’ল।\n“পাগলী নুঠ নেকি?ৰাইজে মেজি ফুৱাই শেষ কৰিলেই।”,শুই থকা কহুঁৱাজনীৰ গাত\nঠেলা এটা মাৰি মৃণ্ময়ে ক’লে।\n“ঐ তই কেতিয়া আহিলি?ৰাতি নাহিলি নেকি?এতিয়াহে মাতিছ যে?মোৰ কাৰণে কি\nআনিছ?”,একেলগে কেইবাটাও প্রশ্ন একেলগে কৰি কহুঁৱাই চকু মেলিলে।\n“কানিয়া কালি ৰাতিয়েই আহিলো।তইহে শুই থাকিলি।এতিয়া বস্তু খুজিবলৈ লাজ লগা\nনাই তোৰ? উঠ না।এনেই ইমান কম সময়ৰ বাবে আহিছো,তই আকৌ শুই\n“উঠিম নহয়।তই আগতে ক' মোলৈ কি আনিছ?আৰু এইবাৰ মোক মাগুৰি বিললৈ চৰাই দেখুৱাবলৈ নিবি নাই ক’।মই কেমেৰাটো লুকুৱাই থৈছোঁ।তই নিলেহে উলিয়াই দিম।” কহুঁৱাই লেনিয়াই কৈ উঠিল।\n“লাজ নাপাৱ নিলাজ? চা তোৰ চকুত ফেঁচকুৰি লাগি আছে আৰু নাকৰ পাহিত সেইবোৰ\nকি লাগি আছে ক’লা ক’লা?আগতে এইবোৰ ধুই মেলি চাফ-চিকুণ হৈ ল।তাৰপাছত হে\nদিয়া-লোৱা কামটো হ’ব।“,মৃণ্ময়ে হাঁহি হাঁহি ক’লে।\nকহুঁৱাই গাৰ লেপখন পেলাই এইবাৰ ককায়েকলৈ চোঁচা ল’লে।\n“বাবা দেউতাৰে মেজিৰ গুৰিত কাঠ-আলু পুৰিছে।তোক মাতি আছে যা আকৌ।মাজনী তই\nউঠিবি নে মই যাব লাগিব?”,মাকৰ আকস্মিক কিন্তু প্রত্যাশিত চিঞৰটোত দুয়োৰে\nদবৰা-দবৰি যুজখন আৰম্ভ হোৱাৰ ঠিক প্রাক-মুহূর্তত থমকি ৰ’ল।ভনীয়েকক আকৌ\nএটা ঠেলা দি মৃণ্ময় বাহিৰ পালেগৈ।\nসিহঁতৰ সৰু চোতালখনতে এইবাৰো দেউতাকে সৰু মেজি এটা সাজিছে । চুবুৰিৰে\nডেকা খুৰা,গগৈ নিচাদেউ আৰু ৰাজবংশী মামাহঁত আহিছে মেজি সেৱা কৰি বিহুৰ\nপিঠা-লাৰু খাবলৈ।সিহঁতৰ ঘৰৰ কাষৰে জৈন আংকল আৰু টোডীজীও আহিছে।আটাইকেইজনে অকণমানি মেজিটোৰ চাৰিওফালে বহি কথাৰ মহলা মাৰি আছে।মকৰ সংক্রান্তিৰ পুৱাটোৰ সতেজ ৰ’দখিনিত জ্বলি থকা মেজিটোৰ ধোঁৱাবোৰে নাচিব ধৰিছে।দৃশ্যটো দেখি মৃণ্ময়ৰ মনটো ভাল লাগি গ’ল।গুৱাহাটীৰ পৰা তিনিচুকীয়ালৈ বাৰ ঘণ্টাৰ ঠাইত উনৈছ ঘণ্টাৰ দীঘলীয়া বাছ যাত্রাৰ বিৰক্তিখিনি যেন সিহঁতৰ চোতালৰ\nদৃশ্যটোৱে একে পলকতে মচি দিলে।\n“হো ল’ এইখন আৰু এইখিনি জুইত দি সেৱা এটা কৰ।“,মৃণ্ময়ৰ কান্ধত নতুনকৈ\nভাঁজ খোলা গামোচা এখন আৰু হাতত তিল আৰু চাউল অলপ গুজি দি মাকে ক’লে।\nআঠুকাঢ়ি সেৱাটো কৰিবলৈ লওঁতেই তাৰ পকেটৰ মোবাইল ফোনটো বাজি উঠিল।লৰালৰিকৈ অগ্নি দেৱতাক সেৱা কৰি সি ফোনটো উঠালে।লগৰ অবিনাশৰ ফোন।অবিনাশৰ সৈতে কথা পাতি উঠাৰ পাছতে অলপ আগতে ফৰকাল হৈ থকা মৃণ্ময়ৰ মুখখন অন্ধকাৰ হৈ থাকিল।\n“চাচোন এই সংগঠনবোৰৰ কাৰবাৰ!কালি যে উঠাই লৈ গৈছিল ল’ৰাটো,তাৰ ডেডবডি আজি পুৱতি নিশা পুলিচ থানাৰ সন্মুখত পেলাই থৈ গৈছে মিলিটেৰীয়ে।দুটামান সংগঠনে\nমিলি প্রতিবাদৰ নামত কাইলৈ চৌব্বিশ ঘণ্টীয়া অসম বন্ধ দি দিলে।“মৃণ্ময়ে\nককর্ষ মাত এটাৰে ক’লে।\n“অহ...!পিছে তই ইমান খং কিয় কৰিছ?”,আচৰিত হৈ মাকে মৃণ্ময়ক সুধিলে।\n“আৰে তহঁতে বুজা নাই নেকি?কাইলৈ অসম বন্ধ মানে মই আজি গধূলিয়ে গুৱাহাটীলৈ\nঘূৰিব লাগিব।সোমবাৰৰ চেমিনাৰখন মই কোনোপধ্যে মিছ কৰিব নোৱাৰো।“,মৃণ্ময়ে\nঅলপ ডাঙৰকৈয়ে ক’লে।কিবা এটা অজানা উত্তেজনাত সি অলপ কঁপি উঠিছে।\n“উগ্রপন্থীৰ গুলিয়াগুলি,ৰাইজৰ পথ-অৱৰোধ,অসম বন্ধ আৰু কি কি নহ’ল\nএইকেইদিনতে?বিহুটোও ভালকৈ উপভোগ কৰিব নিদিয়ে এইচবে।আজিয়ে যাবই লাগে যদি মই কালি আহিছিলো কিয় উনৈছ ঘণ্টা বাছত বহি?”,একে উশাহতে আকৌ কথাখিনি কৈ সি গো-গোৱাই ঘৰৰ ভিতৰ সোমাবলৈ ঘূৰিল।ঘৰলৈ আহিবলৈ লোৱাৰে পৰা ঘটি থকা বেমেজালিবোৰলৈ তাৰ হঠাৎ এক বুজাব নোৱাৰ খং উঠি আহিল।\nমেজিটোলৈ পিঠি দি এখোজ দিয়ে সি ৰৈ দিলে।তাৰ সন্মুখত এয়া ভনীয়েক কহুঁৱা ৰৈ আছে। লৰালৰিকৈ গা ধুই তায়ো মেজি সেৱা কৰিবলৈ আহিছে।থমকি ৰৈ ভনীয়েকলৈ চাওঁতেই তাইৰ দুচকুৰে চকুপানী বৈ আহিল।মৰমৰ ককায়েকটো আজিয়ে যাবগৈ বুলি তাই সপোনটো ভবা নাছিল।\n“তোৰ আকৌ কি হ’ল?”,খং মিহলি মাতটোৰেই মৃণ্ময়ে তাইক সুধিলে। আচম্বিতে\nএনেকৈ বিহুৰ দিনটোতে ঘৰ এৰি যাবলগা হোৱাত উঠা তাৰ খংটো কহুঁ‍ৱাক দেখি ক’ব\nনোৱাৰাকৈ বাঢ়ি গ’ল।\n“ক’ত কি হোৱা দেখিলি?চাওঁ আগৰ পৰা আতৰ।মেজিৰ ধোঁৱাই চকুত ধৰিছে মোৰ ।“, আজলি কহুঁৱাই গহীনাই কথাখিনি কৈ ককায়েকৰ পৰা চকু আঁতৰাই সেৱা কৰিবলৈ আঠুকাঢ়ি বহিল।মৃণ্ময়ৰ খং উঠা দেখি গহীন হৈ পৰা দেউতাকহঁতৰ মুখ কেইখন তাই এবাৰ চাই ল’লে।অলপ সময় মনে মনে থাকি কহুঁৱাই এইবাৰ মেজিটোলৈ চাই কান্দি দিলে।\nআন্ধাৰৰ মাজতে কহুঁৱাই দিনটোৰ কথাবোৰ মনৰ ক’ৰবাত তাই দেখা নোপোৱাকৈ লুকুৱাই থ’বলৈ আপ্রাণ চেষ্টা কৰি আছিল।নয়নৰ তাইৰ ফালে চাই মৰা হাঁহিটো,তাইৰ লগত দিনটোৰ ছঘণ্টা একেলগে কটোৱা হিয়াই তাইক হঠাতে অচিনাকীৰ দৰে আচৰণ কৰাটো,গৌতম চাৰে কিবা ক’ব খুজিও একো নোকোৱাটো এই সকলোখিনি বাৰে বাৰে তাইৰ মনলৈ আহি আছে ।একোবাৰ বাগৰ সলাই,একোবাৰ চকুদুটা জোৰেৰে মুদি তাই যিমানে কথাবোৰ পাহৰিব খুজিছে সিমানে বেছিকৈ মনলৈহে আহি আছে। লাহে লাহে তাই অতিস্থ হৈ পৰিছে।ঘৰৰ আটাইৰে মৰমৰ কহুঁৱাজনীৰ খং এটা উঠি আহে।\n“হে ভগৱান আজিৰ দিনটো যদি মোৰ জীৱনৰ পৰা গায়ব কৰি দিব পাৰিলোহেঁতেন...।“তাই ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে কৈ উঠে।\n“পাগলী কি গায়ব কৰ ঐ?”\nআন্ধাৰৰ মাজতে কথাষাৰ শুনি তাই খপজপকৈ উঠি বহে আৰু লগাতকৈ বেছি ডাঙৰকৈ কৈ উঠে,”মাথা নাখাবি।এনেই মোৰ আজি খং উঠি আছে।“\nএইবাৰ আগন্তুকে লাইটটো অন্ কৰি তাইৰ সন্মুখত বহেহি। কহুঁৱাই সদায় তাক এনেকৈ কয় কিন্তু কোৱাঁৰ ধৰণটো সময় আৰু পৰিস্থিতি অনুযায়ী সদায় বেলেগ হয়।সি বুজি পায়।ভনীয়েকৰ উশাহটো শুনিও সি কৈ দিব পাৰে তাইৰ মনৰ অৱস্থা।\n“কি হ’ল ক এতিয়া।“পোণেপোণে মৃন্ময়ে তাইক সোধে।\n“আজি স্কুলত বেয়াকৈ লাজ পালোঁ।“কহুঁৱাই লাহেকৈ কয়।“চালা এডভান্স মেথচ্ ত অকল ৯ পালো ২০ৰ ভিতৰত।নয়নে ১৯ আৰু হিয়াই ২০ পাইছে।মই কম পাম বুলি জানিছিলোৱেই কাৰণ মই এতিয়ালৈ বিষয়টোত ভালকৈ সুমুৱাই নাই।নেক্সট পৰীক্ষাটো ভালকৈ দিম বুলি ভাবি থৈছিলো।কিন্তু আজি নয়ন আৰু হিয়াই কিয় এনেকুৱা কৰিলে ভাবি পোৱা নাই।সিহঁতে নিজৰ নম্বৰবোৰ পোৱাৰ পাছত বাকী সময়খিনি মোৰ সৈতে অচিনাকীৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিলে।আৰু গৌতম ছাৰেও মোক একোৱেই নক’লে।কিয় বেয়া হ’ল,কি বুজা নাই এবাৰটো সুধিব পাৰে।বৰ অশান্তি লাগি আছে অ’।”একে উশাহতে কথাখিনি কৈ কহুঁৱা ৰ’ল কাৰণ ইমানপৰে তাইক অশান্ত কৰি ৰখা কথাখিনি ককায়েকৰ আগত কওঁতে তাই অজানিতে উচুপি উঠিল।\nমৃন্ময় অলপ সময় মনে মনে ৰ’ল।ভনীয়েকজনী এনেকুৱাই তাৰ।কিবা এটা হ’লেই তাৰ আগত কৈ চকুপানী নুটুকিলে তাইৰ নহ’বই একো।কহুঁৱা এইবাৰ তাৰ কাষ চাপি আহি ভালকৈ বহিল।\n“জান দাদা, মই ভাবি আছিলোঁ ক্লাছত মোৰ বহুত সন্মান আছে।কিন্তু আজি এটা বিষয়ত কম নম্বৰ পাই মই বুজি উঠিলো, মই বহুত ভাল নম্বৰ পালেহে দুনিয়াখনত মই আছোঁ।নহ’লে কোনেও পাত্তাই নিদিয়ে।“এইবুলি কৈ কহুৱা এইবাৰ বেছি গহীন হৈ পৰিল।\n“শুন পাগলী, আজি এটা পৰীক্ষাত তই কম নম্বৰ পালি বাবেই তোৰ লগত অনবৰতে ছাঁৰ দৰে লাগি থকা বন্ধু-বান্ধৱীবোৰ অচিনাকি হৈ পৰাত তই দুখ পাইছ।কিন্তু চা, জীৱনৰ ভাল সময়খিনিৰ লগতে দুখৰ সময়খিনিটো যি তোৰ কাষে কাষে থাকিব নোৱাৰে সেইজন জানো তোৰ আচল বন্ধু? গতিকে এই ফাল্টু কথাবোৰত নিজৰ মনটো বেয়া কৰি নাথাকিবি।সিহঁতক অলপ সময় দে।লাহে লাহে সকলো আকৌ সহজ হৈ পৰিব।মাত্র তই বুজি থ’ কোন তোৰ আচল বন্ধু আৰু কোন নকল।বুজিলি পাগলী ?”, মৃণ্ময়ে ক’লে ।\nকহুঁৱা এইবাৰ অলপ শান্ত হ’ল।তথাপিও তাইৰ গোটেইখিনি অস্বস্তি মাৰ ন’গল।গাৰুটোত ভুকু এটা মাৰি তাই পুনৰ কান্দোন মিহলি মাতটোৰে কৈ উঠিল,”আৰু গৌতম ছাৰে মোক কিয় একোৱে নক’লে?অন্ততঃ কিয় বেয়া হ’ল সুধিবটো পাৰে।“\n“আঁকৰী তোক ছাৰে কি চিনি নাপাই নেকি? তই যে এই নম্বৰ কম পোৱা ঝটকাটোতে শিকিবলগীয়াখিনি শিকি ল’বি ছাৰে জানে।সেয়ে একো নকলে তেওঁ।এতিয়া ব’ল,মায়ে চাহ খাব মাতিছে“,মৃন্ময়ে মৰমেৰে ক’লে।\nচাহৰ নাম শুনি কহুঁৱা সচকিত হ’ল।তাই ঘড়ীটোলৈ চকু দিলে।৫বাজি ১৫মিনিট।তাৰমানে আবেলি স্কুলৰ পৰা আহি তাই ইমানপৰে অকল ট্রেজেদিয়ে ফালিলে।ককায়েক নহা হ’লেটো তাই এইবোৰ ভাবি ভাবি আৰু সময় নষ্ট কৰিলেহেঁতেন।হাৱাই চেন্দেলজোৰ চোঁচৰাই চোঁচৰাই তাই পাকঘৰ পালেগৈ।\n“ মা চাহ দে। ”, এইবুলি কৈ কহুঁৱা টিভিৰ সন্মুখত বহিল।ওপৰে ওপৰে চেনেলবোৰ পকাঁই পকাঁই একে সময়তে বহু কথা একেলগে ভাবি ভাবি তাই এতিয়া চাহ খাব।চাহ মানে অকণমান চাহপাত মিহলাই দিয়া গৰম গাখীৰ।তাৰপিছত তাই পঢ়া টেবুলত বহিবগৈ।\nমাকলৈ চাই কাম হৈ গ’ল বুলি ইংগীততে কিবা এটা কৈ মৃন্ময়ো কাষতে বহিলহি।সি একাপ কাঢ়া চাহ খাব।কহুঁৱাৰ দৰে তাৰ ভাষাত অদ্ভুত সোৱাদৰ বস্তুবোৰ খোৱাৰ অভ্যাস তাৰ নাই।\n১৪বছৰীয়া এই কহুঁৱা নামৰ কিশোৰীজনীৰ বাবে ককায়েক যেন সকলো প্রশ্নৰ শুদ্ধ উত্তৰ।এক কথাত ক’বলৈ গ’লে তাইৰ সৰু কিন্তু তাই অকলে চম্ভালিব নোৱাৰা জীৱনটোৰ সকলো সমস্যাৰ একমাত্র আৰু বিশ্বাসযোগ্য সমাধান সি। মাকো কহুঁৱাৰ এজনী ভাল বান্ধৱী।আজৰি সময়ত তাই মাকৰ সৈতে ফুল ৰুৱে,পাকঘৰৰ কাম কৰে,সৰু ছোৱালী এজনীৰ দৰে আব্দাৰবোৰ ধৰে। এই সকলো ভালগাবোৰৰ মাজতো নয়ন আৰু হিয়াৰ দৰে লগৰ লৰা-ছোৱালীবোৰৰ আচৰিত ব্যৱহাৰবোৰে,তাইৰ ধুনীয়া আখৰবোৰৰ কাষত কেশৱ ছাৰে মৰমতে আঁকি দিয়া ফুলটো দেখি হিয়া গম্ভীৰ হৈ যোৱাটোৱে,শ্রেণীকোঠাৰ পৰিবেশটো গ্রাস কৰি পেলোৱা নয়নহতঁৰ প্রতিযোগিতাৰ মনোভাৱটোৱে আৰু কোনোবাই তাইক হঠাৎ বেয়া পাই যাব বুলি অনবৰতে লাগি থকা ভয় ভয় ভাৱটোৱে তাইৰ মনটো কোঁচ খুৱাই নিয়ে...।স্কুলত সদায় লগপাই থকা লগৰবোৰক তাই কিমান ভালপাই অথচ তাইৰ প্রতি যেন এটা জেদভাৱ সদায় সিহঁতৰ মনত আছে।এইযে শ্রেণীত কহুঁৱা সদায় প্রথম হয়,শান্ত আৰু ধীৰ স্বভাৱৰ বুলি শিক্ষকসকলে তইক খুব মৰম কৰে,এইবোৰেই নেকি কাৰণ?কথাবোৰ ভাৱি ভাৱি তাই প্রায়ে অন্যমনস্ক হৈ পৰে।\nএডভান্স মেথচ্ ত কম নম্বৰ পোৱা ঘটনাটোৰ তিনিমাহ পাৰ হৈ গৈছে।নয়ন আৰু হিয়াই সেইদিনটোৰ পাছদিনাৰ পৰাই তাইৰ স’তে স্বাভাৱিক আচৰণ কৰি আছে।মাথো কহুঁৱাইহে কথাবোৰ সহজভাৱে ল’ব নোৱাৰে।তাই যেন আগতকৈ আৰু অলপ সংকুচিত হৈ পৰিছে।স্কুলত থকা সময়খিনিৰ বাহিৰে বাকী সময়খিনি তাই সিহঁতক প্রায় উপেক্ষা কৰি চলে।কিতাপ,গানৰ কেছেট আৰু মৃন্ময়ৰ সৈতেই যেন তাইৰ এখন ধুনীয়া পৃথিৱী।এই ধুনীয়া পৃথিৱীখনতে যেন তাই বেছি সুৰক্ষিত।\nককায়েকলৈ ৰৈ ৰৈ আজি কঁহুৱা অস্থিৰ হৈ পৰিছে ।তাই স্কুলৰ পৰা আহি পোৱাৰ আগেয়েই সি টিউচনলৈ ওলাই গৈছে।আহি পাবৰ সময় হৈছে যদিও সি আহি পোৱা নাই।\n“পাগলটোৱে আজিহে ইমানদেৰি কৰিব লাগেনে?”, ঘড়ীটোলৈ চাই চাই তাই নিজকে কৈ উঠে।\nএনেতে এটা শব্দ শুনি তাই হাঁহি দিয়ে।সেয়া ককায়েকৰ চাইকেলখনৰ শব্দ।\nদৌৰি বাহিৰ ওলাই তাই মৃন্ময়ক কৈ উঠিল“অ’ই ইমান দেৰিৰ পৰা তোলৈ ৰৈ আছোঁ । মস্ত খবৰ আছে।আহ ৰুমলৈ।"\nমৃন্ময়ক তাই প্রায় চোঁচৰাই নিয়াৰ দৰেই ভিতৰলৈ নিলে। এইবাৰ তাই মৃন্ময়ৰ হাতত পাৰ হৈ যোৱা ছমহীয়া পৰীক্ষাটোৰ উত্তৰবহী এখন তুলি দিলে।বহীখন এদভান্স মেথচ্ ৰ।মুঠ ১০০নম্বৰৰ ভিতৰত ৯৮ পাইছে তাই।\n“কিবা এটা ক আকৌ।”,কঁহুৱাই ক’লে।ককায়েকৰ পৰা কিবা এটা ভাল কমেন্ট শুনিবলৈ তাই উদগ্রীৱ হৈ পৰিছে।\n“পাগলী মই কিডাল কৈ ফালিবলৈ আছে? তই এইবাৰ উৰুৱাই দিবি বুলি মই মাক কৈ থৈছিলোৱেই।মই তোক ৰাস্তা দেখুৱাই নাথাকিলে ক’ত তই এনেকৈ এবাৰ ফেইল মৰা পেপাৰ এখনত ইমান ভাল কৰিব পাৰিলিহেতেঁন?”, মৃন্ময়ে ভনীয়েকৰ চুলি কেইডালমান টানি কৈ উঠিল।\nতাৰো ভাল লাগিছে।ভনীয়েকজনীয়ে এইদিনটোৰ বাবে যোৱা তিনিমাহে কৰা যত্নখিনি সি দেখিছে।\n“মোৰ চব ভাল কামতে ক্রেডিট লোৱাৰ অভ্যাস কেতিয়া যাব তোৰ? তোলৈ বাৰু মই পকেটমানিৰ পইচা বচাই Kwalitywall’s ৰ black desertআইচক্রিম আনিম।কিন্তু...”ক’বলৈ যেন কিবা এটা এতিয়াও বাকী আছে এনে ভাৱত কহুঁৱা মনে মনে ৰ’ল।\n“হ’ল এইজনীৰ আকৌ নতুন সমস্যা।ক আকৌ কি ক’ব খুজিছ।“এইবুলি কৈ মৃণ্ময় অলপ গহীন হ’ল।মৰমৰ এই পুতলাজনীৰ উশাহটোলৈকে চিনি পাই সি।\n“পাগলী ক’বিনে?”সি এইবাৰ তাইৰ বাহুত লাহেকৈ হেচুঁকি দিলে।\n“মানে তই খং নকৰিবি হাঁ।মোৰ মানে এটা ডাউট এতিয়াও আছে।মই বাৰু ভালকৈ পঢ়ি, যত্ন কৰি এই কম নম্বৰ পোৱা বেছি নম্বৰ পোৱা ধৰণৰ প্রব্লেমবোৰ সমাধান কৰি ল’ম।কিন্তু কেতিয়াবালৈকে মই বিচৰাধৰণৰ বান্ধৱী এজনী পামনে?তোৰ ইমান ভাল ভাল বন্ধু আছে আৰু সেয়ে তই সদায় ঘৰৰ বাহিৰতো মুকলি মনেৰে থাকিব পাৰ।মই কি সদায় সেই হিয়াহতঁৰ লগতে কামোৰ খাই থাকিব লাগিব নেকি?”কহুঁৱাজনীয়ে তাইৰ স্বভাৱসুলভ সৰলতাখিনিৰে কৈ উঠিল।\nককায়েকক তাই কি কি যে সুঁধি নাথাকে।কথাখিনি কৈ তাইৰ অলপ লাজ লাজো লাগিল।\n“পাগলী তই সচাঁই পাগলী।বান্ধৱী পোৱাৰ সময় উকলি যোৱা নাই নহয়।এতিয়া তই পঢ়া-শুনাত মন দে।ভালপোৱা কামবোৰ কৰ।নিজকে কলুসতাবিহীনভাৱে উপযুক্তকৈ গঢ় দে।তোৰ জীৱনত এটা বিশেষ দিন আহিবই যিদিনা তই মনে বিচৰা বন্ধু বা বান্ধৱীজনী পাবি।সেইদিনটোলৈ তই ভালকৈ আগুৱাই যা।এনেকৈ আগুৱাই যা যে তয়ো তাইৰ বাবে বিশেষ হ’ব পাৰ যেনেকৈ তাই তোৰ বাবে হ’ব।“মৃণ্ময়ে ক’লে।নিজতকৈ ৬বছৰ সৰু ভনীয়েকজনীক সি এইবোৰ কথাওযে ক’বলগা হয় কোনেওটো বিশ্বাস নকৰিব।সি এইবাৰ পৰিবেশটো পাতল কৰাৰ মনেৰে কহুঁৱাৰ পিঠিত ভুকু এটা মাৰি ক’লে,”এতিয়া এইবোৰ বাদ দে।ব’ল টি.ভি. চাওগৈ।“\nভুকুটো খাই কহুঁৱাই আনদিনাৰ দৰেই মা বুলি এনেই চিঁঞৰি দিলে ।তাই ভালকৈ জানে,মাকে আজিকালি এইধৰণৰ চিঞৰবোৰলৈ কাণ নিদিয়ে।ককায়েকৰ পাছে পাছে বহাকোঠালৈ এখোজ দি কহুঁৱা আকৌ ৰৈ দিলে।\n“তই গৈ থাকচোন।মই ১মিনিটত গৈ আছো”,তাই ককায়েকক ক’লে।\nকহুঁৱা প্রায় লৰ মাৰি পঢ়া টেবুলখনৰ কাষলৈ গ’ল।কবিতা লিখা তাইৰ গোপন নোটবুকখন কিতাপ এজাপৰ তলৰ পৰা উলিয়াই তাই এখন্তেক কিবা ভাবিলে আৰু কলমটো তুলি একে উশাহতে লিখি পেলালে,\nএআকাশ তৰালিৰ মৌসনা হাঁহি...।\nআলফুল হাতত আজলি ভৰাই বুটলিম\nবিশ্বাস আৰু আস্থাৰ মিঠা সুৰভি...।


বানত ডুবিছে প্ৰজা, নিৰ্বাচনী সভাত ৰজা - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nবানত ডুবিছে প্ৰজা, নিৰ্বাচনী সভাত ৰজা\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা\t Jun 19, 2022 ত শেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে\nবিপদত মানুহে ঘৰ নেৰে। আঁতৰত থাকিলেও ঘৰলৈ উভতে। আন সকলো কাৰ্যসূচী আধাতে সামৰি তেনে বিপদৰ মুহূৰ্তত দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী, ৰাজ্যৰ মুখ্যমন্ত্ৰীসকল ৰাজ্যলৈ উভতি অহাই দেখা যায়।\nহঠাৎ ব্যস্ততা। আগৰতলাৰ মহাৰাজা বীৰ বিক্ৰম কিশোৰ মাণিক্য বিমান বন্দৰত এজন ব্যক্তিক উস্ম আদৰণি জনালে বিজেপি সমৰ্থকসকলে। দেওবাৰ অৰ্থাৎ ১৯ জুন, ২০২২ত এই দৃশ্য দেখা পোৱা গৈছিল। সেই ব্যক্তিজন ত্ৰিপুৰালৈ গৈছে বিশেষ কাৰণত।\nত্ৰিপুৰাত আছে ৪ টা সমষ্টিৰ উপ-নিৰ্বাচন। ২৩ জুন, ২০২২ ত উপ-নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হ’ব আগৰতলা, টাউন বাৰ দুৱালি, সুৰমা আৰু যুৱৰাজ নগৰত। তাৰ কিছু সময়ৰ পিছত অনুষ্ঠিত হ’ল এখন নিৰ্বাচনী সভা। উদাত্ত কণ্ঠৰে সেই আদৰি নিয়া ব্যক্তিজনে ভাষণ আৰম্ভ কৰিলে।\nসেই একেজন ব্যক্তিয়েই এদিনৰ পূৰ্বে ব্যস্ত আছিল ৰাজ্যৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত। বানাক্ৰান্তৰ কাষলৈ গৈ খবৰ লৈছিল, আশ্বাস দিছিল। ৰাজ্যত বানপানীৰ সমস্যা জটিলৰ পৰা জটিল হৈ গৈয়ে আছে। যোৱা ৬ দিন ধৰি আনহে নালাগে গুৱাহাটী মহানগৰৰ বহু অঞ্চল বানৰ তলত আছে।\nগুৱাহাটীৰ ৰুক্মিণী গাঁৱৰ দৰে ঠাইত কলৰ ভূঁৰত উঠি মানুহে অহা যোৱা কৰিবলগীয়া হৈছে। ভৰলু নৈৰ গাৰ্ড ৱালত ফাঁট মেলি অনিল নগৰ, নবীন নগৰত পানী সোমাইছে। বানপানীত মৃত্যু হোৱা লোকৰ সংখ্যা ক্ৰমশঃ বৃদ্ধি পাইছে। নামনি অসমত ভূটানে নদী বান্ধৰ পৰা এৰি দিয়া অতিৰিক্ত পানীয়ে অভূতপূৰ্ব পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰিছে।\nনিউয়ৰ্ক টাইমছৰ দৰে কাকতত অসমৰ বানপানীৰ খবৰে স্থান পাইছে, ফটো প্ৰকাশ পাইছে। প্ৰায় ৩২ খন জিলাৰ ৩০ লাখৰো অধিক লোক বানত ককবকাই আছে। এই বানত হাজাৰ হাজাৰ কোটি টকা উটি গৈছে। ঘৰ-দুৱাৰ, বাট-পথ, দলং-কালভাৰ্ট, মথাউৰি আদি বানে উটুৱাই নিছে।\nদিল্লীৰ পৰা টেলিফোনত খবৰ লোৱা বুলি কোৱা হৈছে। চৰকাৰে কৈছে বানাক্ৰান্তক সাহায্য দিয়া হৈছে। সাহায্যৰ নামত হয়তো এটা বা দুটা কেণ্ডেলৰ পেকেট, কেই কেজিমান চাউল, অলপমান মিঠাতেল আদিয়েই হ’ব। দুই-এজনে নিজা উদ্যোগতো বানক্ৰান্তৰ কাষলৈ গৈছে।\nকিছু সাহায্য-সামগ্ৰী বিতৰণ কৰিছে। আৰু তাৰ কিছু আলোকচিত্ৰ নিজৰ ছচিয়েল মিডিয়াৰ একাউণ্টত সাচি ৰাখিছে। যিসকল লোক বানত সৰ্বস্ৰান্ত হৈছে তেওঁলোকে নীৰৱে উচুপিছে। বানৰ বিভিষীকাৰ কথা কাকো ভাষাৰে বুজাব নোৱাৰি।\nকিমান দিনৰ পৰিশ্ৰম বানে মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে শেষ কৰি দিয়ে! খেতিয়ক বা সাধাৰণ লোকৰ সপোনবোৰ বানত চাৰ-খাৰ হয়। বাৰীৰ গছ-গছনি, পথাৰৰ ধান, শস্য়, ঘৰ-দুৱাৰ সকলো হেৰুওৱাৰ পাছত মানুহ কেইটা জীয়াই থকাৰ বাদে আৰু একো থৈ নাযায়।\nবজাৰতো জুই চাই দাম হৈছে। ৫০/৬০ টকীয়া শাক-পাছলি বান বুলিয়েই বেপাৰীয়ে ৩/৪ গুণ অধিক দাম লৈছে। তেনে পৰিৱেশৰ মাজত পুনৰ কোনো কোনো জাতীয় সংগঠনৰ নেতাই বান পানীত ৰাষ্ট্ৰীয় সমস্যা ৰূপে ঘোষণা কৰিব লাগে বুলি দাবী তুলিছে।\nমধ্য অসমতো একেই অৱস্থা। বান অহাৰ লগে লগে পুনৰ বানৰ কথা। ২০০৫ চনত বানপানীক লৈ দিল্লীত ত্ৰিপক্ষীয় বৈঠক অনুষ্ঠিত হৈছিল। আছু, ৰাজ্য চৰকাৰ আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ মাজত অনুষ্ঠিত এই বৈঠকত অসমৰ বান পানীক ৰাষ্ট্ৰীয় সমস্যা ৰূপে গণ্য কৰিবলৈ আছুৱে দাবী তুলিছিল।\nসেই কথা বিবেচনা কৰাৰ আশ্বাস দিছিল তেতিয়াৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী মনমোহন সিঙে। তাৰ পাছত ১৫ বছৰ বানপানী আহিল আৰু গ’ল। সেই সময়ত বানপানীক চৰকাৰে ৰাষ্ট্ৰীয় সমস্যাৰূপে গণ্য কৰিব বুলি এক প্ৰকাৰৰ আত্ম বিশ্বাসী হৈ থকা এই জাতীয় সংগঠনৰ নেতৃত্বই পৰৱৰ্তী সময়ত তেনে কৰা নহয় বুলি কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে মুকলিকৈ কোৱাৰ পিছতো কুম্ভকৰ্ণ নিদ্ৰাত থাকিল।\nএতিয়া আকৌ বানৰ কথা, ৰাষ্ট্ৰীয় সমস্যাৰ প্ৰসংগ। কি হ’ব বানপানীক ৰাষ্ট্ৰীয় সমস্যাৰূপে ঘোষণা কৰিলে? সুযোগ বুজি সাৰ পাই এনে চিঞঁৰ-বাখৰ কৰিলেই অসমৰ বানপানীৰ সমস্যা সমাধান হ’ব নেকি? বান পানী আহিবই। কিন্তু ইয়াৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিব পৰা আৰু ইয়াক প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ এক স্থায়ী সমাধান লাগে ৰাইজক।\nঅসমৰ বানপানীৰ বাবে দিল্লীয়ে চকুলু নুটুকে। অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদলৈ দিল্লীৰ সদায় নজৰ থাকে। চিঞঁৰ-বাখৰ নকৰিলে অসমে চোন একোৱেই নাপায়। এই দুৰ্যোগৰ মুহূৰ্তত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰক বাধ্য কৰাব পৰাকৈ অসমৰ জাতীয় সংগঠন সমূহে কিয় মাত দিব পৰা নাই?\nবানাক্ৰান্তৰ কাষলৈ যোৱাৰ নামত কোনো কোনোৱে নিয়মমাফিক দায়িত্ব সামৰিছে। অসম সাহিত্য সভাৰ দৰে সংগঠনৰ নেতৃত্বও এতিয়া কাউৰীৰ বাঁহত থকা কুলিৰ দৰে নিমাত। বিৰোধী দল- সংগঠনবোৰৰ নেতাই কেমেৰা দেখিলেহে মুখ খুলে।\nদুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা বিভাগটোৰ দায়িত্ব যথেষ্ট। মানুহে শেহতীয়া তথ্য পাব বিচাৰে চৰকাৰী সূত্ৰত। এই মুহূৰ্ততো সেই বিভাগৰ কাণষাৰ নাই। নামত এটা ৱেবছাইট আছে। আছে তাত শেহতীয়া বান পৰিস্থিতি জানিবলৈ চাৰ্ছ কৰিব পৰা সুবিধা। কিন্তু নাহেহে কোনো তথ্য।\nএনেকৈয়ে চলি আহিছে, এনেকৈয়ে চলি যাব হয়তো ! বান শুকাব, বানৰ পাছত বানাক্ৰান্তসকলৰ চকুপানী চকুতেই শুকাব। জীৱনৰ সংগ্ৰামত তেওঁলোক পুনৰ ব্যস্ত হৈ পৰিব লাগিব। বানে বহুতৰ জীৱন পৰিক্ৰমা সলনি কৰি দিব। তাৰ পাছত শৰৎ তাৰ পিছত শীত। বানৰ কথা মানুহে পাহৰি থাকিব।\nমথাউৰিবোৰ কিয় নিৰ্মাণ নহ’ল? গুৱাহাটীতেই ভৰলু নদীৰ গাৰ্ড ৱাল খহো খহো। গাৰ্ড ৱালখন গুৱাহাটীৰ বাবে যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল। সেই গাৰ্ডৱালখনেই মেৰামতি কৰিবলৈ অৱকাশ নাপালে চৰকাৰে। পানী শুকালেই যেন তেওঁলোকৰ সমস্যা শেষ হয়।\nবানাক্ৰান্তৰ কাষলৈ এনেকৈ দৌৰাৰ এই প্ৰতিযোগিতা আৰু কিমান দিনলৈ চলিব, সেয়া কোনেও নাজানে। ধন-জন, সম্পত্তি হেৰুওৱাৰ উপৰিও কিমান মানুহক বানে ভাৰাক্ৰান্ত কৰি গৈছে সেই হিচাপ কোনেও কেতিয়াও ল’বলৈ নাযায়। হুমুনিয়াহ হৈ এই লোকসকলৰ দুখ পৰৱৰ্তী দিনত বুকুতেই ৰৈ যাব।\nএই ব্যস্ত মানুহবোৰ এনেদৰে ব্যস্ত হৈয়ে থাকিব। কিয়নো ৰাজনীতি বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ তেওঁলোকৰ বাবে। অসমখনেই বানত ডুবি থকাৰ পাছতো যেতিয়া এই জলমগ্ন ৰাজ্যখন, ৰাজ্যবাসী এৰি কোনোবাই যদি নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰলৈ যাব পাৰে তেনেহ’লে আনসকলো হ’ব পাৰে। কিন্তু এই কথা কোনে সুধিব মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক? কোনে কৰিব তেওঁক জবাবদিহী?\nচাৰ্ভিচ ৰিভালভাৰে গুলীয়াই আত্মহত্যা ভাৰপ্ৰাপ্ত আৰক্ষী বিষয়াৰ….\nহোৱাটছএপত আহিছে নেকি এই খবৰ….


বন্যাক্ৰান্তক দিবলৈ অসম চৰকাৰে ৰাইজৰপৰা সাহায্য বিচৰাত ব্যাপক প্ৰতিক্ৰিয়া\nবন্যাক্ৰান্তক দিবলৈ অসম চৰকাৰে ৰাইজৰ পৰা সাহায্য বিচৰাত ব্যাপক প্ৰতিক্ৰিয়া\nগুৱাহাটী , July 15, 2019 8:22 pm\nপ্রবল বানপানীত ককবকাইছে অসমৰ ৰাইজ। বানৰ কবলত পৰিছে ৰাজ্যৰ হাজাৰ হাজাৰ পৰিয়াল। ঘৰ-বাৰী, খেতি বাতি, পশুধন হেৰুৱাই এতিয়া সৰ্বস্বান্ত হৈছে অসমৰ জনতা। কিন্তু বানাক্ৰান্তক সহায় কৰিবলৈ টকা নাই অসম চৰকাৰৰ পুঁজিত। লগতে বানাক্ৰান্ত ৰাইজলৈ নাই কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ সাহায্যও। এই কথা প্ৰমাণিত হৈছে অসম চৰকাৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এটা ৱেবচাইটত।\nবিজেপি চৰকাৰে আৰম্ভ কৰা assam.mygov.in নামৰ ৱেবচাইটটোৰ জৰিয়তে ৰাজ্যৰ বানাক্ৰান্ত ৰাইজলৈ সহায় বিচাৰিছে সৰ্বানন্দ সোণোৱাল নেতৃত্বাধীন চৰকাৰখনে।\nৱেবচাইটটোৰ হোম পেজৰ ওপৰৰ ৱালপেপাৰত এইদৰে সাহায্য বিচাৰি লিখা হৈছে ‘আপোনাৰ অলপ অৱদানে বিৰিঙাব পাৰে হাজাৰগৰাকী দুৰ্গতৰ মুখত হাঁহি’। এইদৰে বন্যাৰ্তলৈ সহায়ৰ হাত আগবঢ়াবলৈ ৰাইজলৈ আহ্বান জনাই ৱেবচাইটটোত দিয়া হৈছে মুখ্য মন্ত্ৰীৰ সাহায্য পুঁজিৰ একাউন্ট নম্বৰ। ইয়াৰ উপৰিও ষ্টেট বেংক অৱ ইণ্ডিয়াৰ জৰিয়তে অনলাইনযোগে সাহায্য আগবঢ়াবলৈ এটা লিংকো দিয়া হৈছে ৱেবচাইটটোত।\nঅসম চৰকাৰে এইদৰে ৰাইজৰ পৰা বান সাহায্য বিচৰা কাৰ্য্যক লৈ ছ’চিয়েল মিডিয়াত সৰৱ চৰ্চা চলিছে।\nপ্ৰশ্ন হৈছে, নমামি-ব্ৰহ্মপুত্ৰকে ধৰি বিভিন্ন উৎসৱ-পাৰ্বনৰ নামত চৰকাৰে কোটি কোটি টকা খৰচ কৰাৰ পাছত এতিয়া ৰাজকোষ উদং নেকি? এতিয়া ৰাইজক নিৰাপত্তা দিবলৈ অপাৰগ নেকি সৰ্বানন্দ সোণোৱাল চৰকাৰ?\nজনসাধাৰণৰ পৰা বানাক্ৰান্তৰ বাবে বৰঙণি বিচৰা চৰকাৰৰ এই কাৰ্য্যক ধিক্কাৰ দিছে বিৰোধী কংগ্ৰেছে। এই সন্দৰ্ভত প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ মুখপাত্ৰ ঋতুপৰ্ণ কোঁৱৰে নৰ্থ-ইষ্ট নাওক কয়, “এই বিষয়টো অতি দুৰ্ভাগ্যজনক আৰু হাস্যকৰ। এফালে তেওঁলোকে উৎসৱ-পাৰ্বনৰ নামত শ শ কোটি টকা খৰচ কৰে। তেওঁলোকে এডভাণ্টেজ আচাম পাতে, নমামি ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাতে, কিন্তু বানপানীৰ সময়ত বানপীড়িতক সহায়ৰ বাবে ৰাইজৰ ওচৰত হাত পাতে।”\nকোঁৱৰে লগতে বৰ্তমানৰ সৰ্বানন্দ সোণোৱাল নেতৃত্বাধীন চৰকাৰখনে কেন্দ্ৰৰ পৰা পুঁজি আহৰণত সম্পূৰ্ণ ৰূপে ব্যৰ্থ হৈছে বুলিও মন্তব্য কৰে। লগতে দেশৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে “৩০ বাৰ অসমলৈ অহা” বুলি কোৱা কথাষাৰৰ উদ্ধৃতিৰে তেওঁ কয় যে মোদীৰ ৩০ বাৰৰ অসম ভ্ৰমণৰ গৰিষ্ঠ সংখ্যকেই নিৰ্বাচনসংক্ৰান্তীয় আছিল।\nইপিনে, লোকসভা নিৰ্বাচনৰ আগত অসমলৈ তাঁতবাটি কঢ়া প্ৰধান মন্ত্ৰীকে ধৰি বিজেপি নেতৃত্বাধীন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ পৰা অসমৰ দুৰ্গতলৈ এইপৰ্য্যন্তও নাই কোনো সঁহাৰি। চলিত বৰ্ষৰ দুৰ্য্যোগ সাহায্য পুঁজিও মোকলাই দিয়া নাই কেন্দ্ৰই।


ঘৰ- (হেমন্ত বৰ্মন) - মুক্ত চিন্তা\nঘৰ- (হেমন্ত বৰ্মন)\nহুমুনিয়াহ এটাৰে তেওঁ দিনটোৰ ভাগৰ সামৰিলে৷ আন্ধাৰ হৈ আহিছে৷ হাবিতলীয়া এই ঠাইখনত লাইটৰ পোহৰ থকাৰ ঠিকনা নাই৷ আন্ধাৰে-মুন্ধাৰে লগৰজন আৰু তেওঁ গাড়ীত উঠিল৷ ড্রাইভাৰ এতিয়াও অহা নাই৷ লগৰজনক তেওঁ ড্রাইভাৰৰ কাষৰ আসনৰ কাষত বহিবলৈ ক’লে৷ লগৰজন নগ’ল৷ তেওঁৰ কাষতে বহিল৷ কাৰো মুখৰ মাত নাই৷ ঠাইখন আন্ধাৰ৷ হাবিতলীয়া বাটত জোনাকী পৰুৱাৰ ঢিমিক-ঢামাক পোহৰ৷ গাড়ীখন গর্জি উঠাত তেওঁ চক খোৱাৰ দৰে হ’ল৷ এতিয়া যাত্রা আৰম্ভ হ’ব৷\nসৰু ট্রাকৰ দৰে গাড়ীখনৰ পিছফালৰ ঠাইত তেওঁলোক আঁউজি বহিল৷ তেওঁৰ ভোক লাগিছে৷ লগৰজনো নিশ্চয় কলমলাই আছে৷ দিনটো ইঠাইৰপৰা সিঠাইলৈ দৌৰোতেই পাৰ হ’ল৷ ইটোৰ পিছত সিটো চহী মাৰি ভাগৰ লাগিল৷ দুই-এবাৰ চাহ খাইছে যদিও ভাত খোৱাৰ সময় নহ’ল৷ খোৱাৰ মনো নাছিল৷ ৰাতিৰ যাত্রা৷ তাতে দূৰণিবটীয়া৷ যি হয় হ’ব বুলি তেওঁ দুআঁঠুৰ মাজত মূৰ গুঁজি দিলে৷ লগৰজন তেওঁৰ কাষতে বহিছে৷\nবহুদূৰ তেওঁলোক আন্ধাৰ ফালি গৈ থাকিল৷ হাবিতলীয়া আৰু পথাৰৰ মাজে মাজে আগ বঢ়া এই পথত পোহৰ নাই৷ জনবসতি থকা দুই-এঠাইত লাইট বা লেম চাকিৰ ক্ষীণ পোহৰ দেখা যায়৷ বিড়ি এটা জ্বলাবলৈ তেওঁ জেপ খেপিয়ালে৷ এটা বিড়ি সিজনক দি তেওঁ জুইশলা মাৰিলে৷ কাঠিৰ পোহৰত তেওঁলোকৰ সমুখতে পৰি থকা দীঘলীয়া বাণ্ডিলটোলৈ চকু গ’ল৷ বগা কাপোৰেৰে ভালদৰে বন্ধা আছে৷ শ-টো কাষত লৈ তেওঁলোক আহি আছে৷ সেয়া তেওঁৰ বৰপুত্রৰ শ৷ তেওঁৰ গা-টো কিবা লাগিল৷ সি শিল হৈ পৰি আছে৷ জ্বলি থকা বিড়িটো তেওঁ সিজনলৈ আগ বঢ়ালে৷ ইটো বিড়িৰে সিটো বিড়ি জ্বলাবলৈ দিয়া ইংগিত৷ আৰু এডাল কাঠি জ্বলাই তেওঁ ঠাইখিনি পোহৰাব বিচৰা নাই৷ এইবাৰ তেওঁ সঁচাকৈয়ে অকলশৰীয়া হ’ল৷\nতেওঁৰ চকুৰ আগতেই ঘৰখন থানবানকৈ ভাঙি থাকিল৷ তেওঁ একো কৰিব নোৱাৰিলে৷ তেওঁ কেৱল ধ্বংসৰ উন্মাদনা দেখিলে৷ খেতি পথাৰৰপৰা ভেটি-মাটিলৈকে বৰনদীয়ে তেওঁলোকৰ সকলো সামৰি ল’লে৷ তেওঁ একো কৰিব নোৱাৰিলে৷ গঞাই একো কৰিব নোৱাৰিলে, অঞ্চলটোৰ মানুহেও বৰনদীক বাধা দিব নোৱাৰিলে৷ নদীৰ ঢৌ আৰু গৰা খহাৰ শব্দই এতিয়াও তেওঁৰ বুকুত ধান বানে৷ কি কৰিব পাৰিলে তেওঁ৷ সেও মনাত বাহিৰে একোকে কৰিব নোৱাৰিলে৷ এয়াই নিয়তি নেকি? কথাবোৰ ভাবিলে তেওঁৰ অশান্তি বাঢ়ে৷ ৰাতি টোপনি নাহে৷\nমথাউৰিত টিনৰ চালি সাজি থকাৰ সময়ত এই ল’ৰাটো দহবছৰীয়া আছিল৷ ছোৱালীজনী দুবছৰৰ সৰু৷ মাকজনী গাভৰু৷ দেখিবলৈ সাইলাখ অপেছৰীৰ দৰে৷ এই জীয়া জুইকুৰা লৈ মথাউৰিত থাকিবলৈকো তেওঁৰ অসুবিধা হৈছিল৷ ধনে-ধানে, মাছে-গছে ভৰা আগৰ ঘৰখনৰ কথা ভাবি তেওঁ নীৰৱে চকুলো টোকে৷ মানুহজনীয়ে সান্ব্টনা দিয়ে৷ তেওঁ কেইমাইলমান আঁতৰৰ টাউনলৈ গৈ ৰিক্সা চলায়৷ কেতিয়াবা সন্ধিয়া উভতি আহিব পাৰে, কেতিয়াবা নোৱাৰে৷ কষ্টৰ দিন৷ পৰিয়ালৰ বান্ধোনেই মনক সজীৱ কৰি ৰাখে৷ দিনবোৰ এনেকৈয়ে পাৰ হয়৷ দুবছৰমান ল’ৰা-ছোৱালীহালৰ পঢ়া-শুনা বন্ধ থাকিল৷ ওচৰত স্কুল নাই৷ পিছত দূৰৈৰ স্কুললৈ পঠোৱাটোকে তেওঁ থিৰ কৰিলে৷ কাৰণ ল’ৰাটোৰ স্বভাৱ বনৰীয়া৷ হাতত গুল্টি এপাত লৈ দিনটো অনাই-বনাই ঘূৰি ফুৰে৷ ছোৱালীজনী পঢ়া-শুনাত মনোযোগী৷ নিয়তিয়ে তেওঁক পথৰ ভিকহু সজালে৷ সিহঁতহালৰ কিবা হওক বুলিয়ে তেওঁ দূৰৈৰ স্কুললৈ পঠালে৷\nসৰু দোকান এখনৰ কাষত ড্রাইভাৰে গাড়ী ৰখালে৷ তেওঁলোকে চাহ খালে৷ জেপৰ শেষ টকাটো দোকানত দি তেওঁ ওলাই আহিল৷ ৰাতি হোৱাৰ লগে লগে ঠাণ্ডাও বাঢ়িল৷ তেওঁলোক দুজনৰে জাৰ খেদিবলৈ গাত কাপোৰ নাই৷ দুহাত সাবটি তেওঁলোক বহিল৷ গাড়ী চলাত ফিৰফিৰীয়া বতাহে তেওঁলোকক কোবাই থাকিল৷ এসময়ৰ তেওঁৰ কোটচোলা আৰু এড়ী কাপোৰৰ কথা মনত পৰিল৷ সেনগুপ্ত কোম্পানিৰ ধূতি, পামশ্বু আজি সপোনৰ বস্তু৷ জীৱনত তেওঁৰ হেৰুওৱাৰ অভিজ্ঞতা বহুত৷ মাজে মাজে নিজকে সোধে, কণা বিধাতাই বাৰু তেওঁক কিয় জীয়াই ৰাখিছে৷ কি চাবলৈ জীয়াই আছে৷ আৰুবা কি চাব লাগিব৷\nৰিক্সা চলোৱা জীৱনতো তেওঁৰ কম লটিঘটি হোৱা নাই৷ যাত্রীৰ, গাড়ীত যোৱা সম্ভ্রান্ত মানুহৰ চৰ, গোৰ, কিল, ককর্থনা কত কথাই যে নিমাতে সহিব লগীয়া হৈছে৷ যুঁজিবলৈ মন নোযোৱা নহয়৷ কেতিয়াবা খঙত তেওঁৰ দিক-বিদিক শূন্য হয়৷ নিজৰ নিঃস্বতা আৰু ঘৰখনৰ কথা ভাবি তেওঁ খং সামৰে৷ তেতিয়া তেওঁৰ চকুলো ওলায়৷ গাড়ীত যোৱা মানুহবোৰ দেখি তেওঁৰ মনটো বেয়া লাগে৷ নিজকে দোষ দিয়ে৷ দেউতাকৰ কথা শুনি পঢ়া-শুনা কৰিলে তেওঁ কিজানি আজি তেওঁলোকৰ দৰে গাড়ী চলাই গ’লহেঁতেন৷ তেওঁৰ ইঞ্জিনিয়াৰ ভায়েক আজি ৰাজ্যৰ বাহিৰত আছে৷ গাঁওখন থকালৈকে ভায়েক কাচিৎ আহিছিল৷ মথাউৰিবাসী হোৱাৰ পিছত সকলো যোগাযোগ বন্ধ৷ এই কথাটোৱেও তেওঁক কম পীড়া দিয়া নাই৷ এই দুখ তেওঁ বুকুতে লুকাই ৰাখিছে৷ বিহুৱে-সংক্রান্তিয়ে ভায়েকৰ কথা মনলৈ আহে৷ মনৰ কথা তেওঁ মনতে সামৰে৷\nগাড়ীখন বৰ জোকাৰি জোকাৰি আগ বাঢ়িছে৷ ৰাস্তা বেয়া চাগে৷ তেওঁলোককো তল-ওপৰ কৰিছে৷ শ-টোও জোকাৰ খাই আহিছে৷ এবাৰ আহি তেওঁৰ ভৰিতে খুন্দিয়াইছে৷ তালৈ বৰ বেয়া লাগিল৷ তেওঁৰ কিমান মৰমৰ আছিল৷ কোলাই-বোকোচাই ঘূৰি ফুৰা দিনবোৰৰ কথা তেওঁৰ মনলৈ আহিল৷ ইফালে ফিৰফিৰীয়া বতাহে তেওঁলোকক বিন্ধিছে৷ তেওঁ পুনৰ বিড়ি এটা জ্বলাই এহোপা মাৰি লগৰজনক দিলে৷ সিজনেও এহোপা মাৰি তেওঁলৈ আগ বঢ়ালে৷ এইদৰে তেওঁলোকে জাৰ খেদাৰ খেল খেলিলে৷ কুঁৱলীৰ আৱৰণ ফালি গাড়ীখন গৈ আছে৷\nজাৰত তেওঁলোক ঠেৰেঙা লাগিছে৷ টোপনি আহিব খুজিও আঁতৰি যায়৷ কেতিয়া ঘৰ পায় কেতিয়া ঘৰ পায় লাগিছে৷ এনে সময়ত বাট দীঘলীয়া হয়৷ গাড়ীৰ গতি মন্থৰ যেন লাগে৷ জাৰৰ কাপোৰ নথকাৰ অভিজ্ঞতা তেওঁৰ আছে৷ মথাউৰিত থকাসকলে ভালদৰে জানে, জাৰ কেনেকুৱা৷ ল’ৰা-ছোৱালীহালক স্কুলত পঠোৱাৰ পিছত তেওঁৰ খৰচ বাঢ়িল৷ মানুহজনীয়েও সময়ে সময়ে খেচখেচাবলৈ ল’লে৷ মানুহজনীৰ এনে ব্যৱহাৰত তেওঁৰ আচৰিত হৈছিল৷ কাহানিও টানকৈ এবাৰ কথা কোৱা তেওঁৰ মনত নপৰে৷ কিন্তু তেওঁ বুজাৰ চেষ্টা কৰিলে৷ কি পাইছে মানুহজনীয়ে৷ অভাৱে গৰকি থকা এখন ঘৰ৷ খুৱাব-পিন্ধাব নোৱৰা এজন স্বামী৷ খেচখেচালে তেওঁ তলমূৰ কৰে৷ মুখেৰে নামাতে৷ মনৰ অশান্তি সামৰি থয়৷\nএই দুখে তেওঁক বৰকৈ বিন্ধে৷ মানুহজনীয়েই তেওঁক জীয়াই ৰাখিছে৷ মানুহজনী আৰু সন্তান দুটা লৈয়ে তেওঁৰ জগত ঘূৰে৷ ভাবোতেই মানুহজনীৰ উশাহ-নিশাহ তেওঁৰ গাত লাগে৷ দেহৰ উমলৈ চেৰেং চেৰেংকৈ মনত পৰে৷ টাউনত কটোৱা নিশাবোৰ নাযায়-নুপুৱায়৷ উপায় নোহোৱাতহে তেওঁ তেনেদৰে আছে৷ সততে ৰাংঢালী মানুহজনী তেওঁৰ চকুত ভাহি থাকে৷ মানুহজনীৰ বিৰক্তিয়ে তেওঁক অস্বস্তিত পেলালে৷\nতেওঁ দিনে-নিশাই ৰিক্সা চলাবলৈ ল’লে৷ উপার্জন বাঢ়িলে ঘৰখন কিজানি ঘৰমুৱা হয়৷ অভাৱেই ঘৰখনক মুজুৰা পেলাইছে৷ উপার্জন বঢ়োৱাৰ বাবে তেওঁ দেহে-কেহে লাগিল৷ ফলত ঘৰলৈ অহাটো কমিল৷ কিন্তু মানুহজনী আৰু ল’ৰা-ছোৱালী হাললৈ দুই-এপদ বস্তু কিনিব পৰা অৱস্থা এটা হ’ল৷ সপ্তাহে সপ্তাহে কিনি সাঁচি থোৱা বস্তু লৈ তেওঁ ঘৰলৈ আহে৷ ল’ৰা-ছোৱালীহালৰ মুখত হাঁহি দেখি তেওঁৰ ভাল লাগে৷ মানুহজনীৰ খেচখেচনি কমিল৷ কিন্তু তেওঁৰ পৰা দূৰে দূৰে থাকিবলৈ ল’লে৷ এক অবুজ বেজাৰে তেওঁকো খুন্দিয়ালে৷\nমাজনিশা আহি গাড়ীখন এঠাইত ৰ’ল৷ ড্রাইভাৰ নামি গা-মূৰ পোনাবলৈ ল’লে৷ তেওঁলোকো কোনোমতে নামিল৷ হাত-ভৰি লৰচৰ কৰিব নোৱৰা অৱস্থা৷ চাৰিওফালে ডাঠ কুঁৱলি৷ লগৰজনে ৰাস্তাৰ কাষৰ জাবৰ-জোঁথৰ অকণমান গোটাই জুই জ্বলালে৷ তিনিজনে হাত-ভৰি সেকি পুনৰ যাত্রা আৰম্ভ কৰিলে৷ তেওঁৰ মনলৈ আহিল জাৰকালিৰ সন্ধিয়া এটাৰ কথা৷ সেই সন্ধিয়াটোৱে তেওঁৰ বুকু ভাঙি থৈ গৈছে৷ ল’ৰা-ছোৱালীহালৰ বাবে স্কুলৰ বহীৰ টোপোলা, মানুহজনীলৈ গোন্ধ তেল এবটল আৰু ছাগলীৰ মাংস অলপ লৈ তেওঁ আহি চোতালত থিয় দিলে৷\n‘হেৰৌ, তহঁত আছহক নে৷ আন্ধাৰতে আছ যে চাকি এগছো জ্বলাব পৰা নাই নে৷ নে কেৰাচিন নাই৷’ তেওঁ এইদৰে কোৱাৰ লগে লগে ছোৱালীজনীৰ কান্দোন শুনিলে৷ কান্দি কান্দি ছোৱালীজনীয়ে তেওঁক সাবটি ধৰিলে৷ ল’ৰাটোৰ উচুপনিৰ শব্দও তেওঁ শুনিলে৷ তেওঁ হতভম্ব হ’ল৷ ছোৱালীজনীক তেওঁ গালৈ চপাই লৈ মূৰত হাত বুলালে৷ কান্দোন বাঢ়িলহে৷ এনেতে ল’ৰাটোৱে মাত লগালে, ‘মা নাই, দেউতা৷ স্কুলৰপৰা আহি আমি মাক পোৱা নাই৷ সন্ধিয়া পৰলৈ ৰৈ মা নহাত ইঘৰ-সিঘৰক সুধিলো৷ কোনেও মাক দেখা নাই৷ নৈৰ পাৰে পাৰে বহুদূৰলৈ চালো৷ জাৰনিখনৰ ওচৰলৈকো গ’লো৷ মা ক’তো নাই৷’\nসিহঁতক লৈ তেওঁ ঘৰ সোমাল৷ জেপ খেপিয়াই জুইশলা উলিয়ালে৷ চাকিটো জ্বলাই সিহঁতক বহিবলৈ দি নিজেও বহিল৷ তেওঁ নিজেই একো উৱাদিহ পোৱা নাই৷ সিহঁতক কি বুলি সান্ত্বনা দিব৷ তথাপি ক’লে ‘সিটো পাৰৰ মাহীয়েৰহঁতৰ ঘৰলৈ গৈছে হ’বলা৷ আজি নহ’লেও কাইলৈ আহিব দে৷ চিন্তা নকৰিবি৷’ চাহপানী তপতাই তেওঁ নিজেও খালে, সিহঁতকো দিলে৷ ল’ৰা-ছোৱালীহালক অভয় দি তেওঁ গাঁৱৰ সিটো মূৰলৈ ওলাল৷ গাঁও বুলিব নোৱাৰি৷ থেপাথেপিকৈ সজা কিছু টিনৰ চালিত বাস কৰা ৫০-৬০ ঘৰ মানুহৰ সমষ্টি৷ বন্ধুজনক সকলো বিৱৰি কৈ দুয়ো নদীৰ সিটো পাৰলৈ গ’ল৷\nদুয়ো গৈ দোভাগ নিশা মানুহজনীৰ ভনীয়েকৰ ঘৰ পালে৷ সকলো শুই নিঃপালি দিছে৷ ভনীজোঁৱাই আৰু ভনীয়েক উঠি দুৱাৰ খুলি তেওঁলোকক বহিবলৈ দিলে৷ সকলো বিৱৰি কোৱাত ভনীয়েকে মাত লগালে৷ ‘নাই, বাইদেউ অহা নাই৷ তিনি মাহমান মই বাইদেউক দেখাই নাই৷’ তেওঁলোক উলটিল৷ বাটত দুই বন্ধুৱে বহু ব্যাখ্যা কৰাৰ পিছতো মানুহজনী নোহোৱা হোৱাৰ কাৰণ উলিয়াব নোৱাৰিলে৷ তেওঁ মানুহজনী আপোনঘাতী হোৱাৰ কথা ভাবিবই নোৱাৰে৷ কিন্তু গ’ল ক’লৈ?\nশেহনিশা ঘৰ পাই তেওঁ টোপনি যোৱাৰ চেষ্টা কৰিলে৷ কিছুপৰ এনেয়ে পৰি থাকিল৷ বোৱাৰী পুৱাতে তেওঁ মানুহজনীক বিচাৰি ওলাল৷ আত্মীয়-স্বজন সকলোৰে ঘৰে ঘৰে গ’ল৷ ক’তো নাই মানুহজনী৷ হাট-বজাৰ ঘূৰি তেওঁ ঘৰ সোমাল৷ প্রায় এসপ্তাহজুৰি তেওঁ পুৱাতে ওলাই সন্ধিয়া ঘৰ সোমায়৷ মানুহ বিচৰা বৰ টান কাম৷ তেওঁ থমকি ৰ’ল৷ তিনিটা প্রাণীৰ পেটৰ চিন্তা কৰিব নে মানুহজনীক বিচাৰি ফুৰিব৷ সিহঁতক বুজাই-বঢ়াই পুনৰ তেওঁ কামলৈ ওলাল৷ পুৱা গৈ সন্ধিয়া উভতি আহে৷\nমনটোৱে মানুহজনী নোহোৱা কথাটো নামানে৷ যাকে লগ পায় তেওঁ তাকেই মানুহজনীৰ কথা সোধে৷ ল’ৰাটোৱে এইবাৰ মেট্রিক দিব৷ ছোৱালীজনী নৱম শ্রেণীত৷ এবাৰ তেওঁক বজাৰত লগ পাই স্কুলৰ প্রধান শিক্ষকে ক’লে, ‘তোমাৰ ল’ৰা-ছোৱালীহাল পঢ়াত ভাল৷ পাৰিলে সিহঁতৰ যত্ন ল’বা৷ তোমাৰ ল’ৰাটোক আৰ্চাৰিৰ প্রশিক্ষণ দিব পাৰিলে ভাল আছিল৷ তাৰ হাতখন পোন৷ লক্ষ্যভেদত সি অর্জুনৰ সমকক্ষ হ’ব৷’ তেওঁৰ মনটো ভাল লাগিছিল৷ কিন্তু সিহঁতৰ যত্ন ল’বলৈ তেওঁৰ সামর্থ্য নাই৷ মাক হেৰোৱাৰ পাছত তেওঁৰ মনৰ বলো কমিল৷\nবজাৰত তেওঁ বন্ধু এজনক লগ পালে৷ ডেকা কালৰে বন্ধু৷ বন্ধু ৰাস্তাৰ মহৰী৷ দুই বন্ধুৱে লগ পাই বহু কথা পাতিলে৷ খহনীয়াই গাঁও ভঙাৰপৰা মথাউৰিত আশ্রয় লোৱালৈকে৷ বন্ধুৰো দুখ আছে৷ বানে কোবাই থকা গাঁৱত তেওঁৰ ঘৰ৷ বানে বন্ধুৰ মাক-দেউতাকক উটাই লৈ গ’ল৷ সেই কথা মনত পেলাই বন্ধুৱে চকুপানী টুকিলে৷ তেৱোঁ মানুহজনী নোহোৱা হোৱাৰ কথা ক’লে৷ কিছুপৰ টলকা মাৰি বন্ধুজনে ক’লে, ‘সাইলাখ তোমাৰ মানুহজনীৰ দৰে মানুহ এজনী মই ঠিকাদাৰৰ ঘৰত দেখিছো৷ মই ধৰিব নোৱাৰিলো৷ পুনৰ সদৰলৈ গ’লে মই ভালদৰে চাই-চিতি তোমাক জনাম৷’ তেওঁৰ বুকুখন মোচৰ খাই উঠিল৷\nগাড়ীখন আগ বাঢ়ি আছে৷ ড্রাইভাৰে সোধাত লগৰজনে উত্তৰ দিলে আৰু তিনি-চাৰি ঘণ্টা লাগিব৷ পুৱা ছটামান বজাতহে মথাউৰি পোৱা যাব৷ শ-টো সৎকাৰৰ চিন্তাত তেওঁ উদ্বিগ্ন হ’ল৷ মথাউৰিত তেওঁলোক শিবিৰত থকাৰ দৰে আছে৷ ইয়াত বাঁহ এজোপাও নাই৷ খৰি-খেৰ, গছ-গছনি একো নাই৷ জাৰনিৰপৰা কিবা আনিব পাৰিলেহে সৎকাৰ কৰিব পৰা হ’ব৷\nপুনৰ তেওঁৰ মানুহজনীৰ কথা মনলৈ আহিল৷ মানুহজনীয়েতো নাজানে নে যে তেওঁলোকৰ ল’ৰাটো অকালতে গ’ল৷ বিচাৰি বিচাৰি হাবাথুৰি খোৱাৰ শেহত তেওঁ মানুহজনীৰ খবৰ পাইছিল৷ বন্ধুজনে সেই হিয়াভগা খবৰটো আনিছিল৷ বন্ধুজনে খবৰ লৈ জানিছিল, তিনি মাহমান আগতে ঠিকাদাৰে মানুহজনীক ছাইটৰপৰা আনি চপাই লৈছিল৷ আদহীয়া সেই ঠিকাদাৰজনক তেওঁ জানে৷ মথাউৰি মেৰামতিৰ সৰুসুৰা কাম কৰে৷ তেওঁলোকৰ ঠাইতো তেওঁ ভালেমান দিন কাম কৰিছিল৷ সেইজনলৈকে গ’ল মানুহজনী৷ ঘৰখন এৰি তালৈকে পলাল৷ খবৰটো শুনি তেওঁৰ মাত হৰিছিল৷ সেই খবৰ তেওঁ ল’ৰা-ছোৱালীহালকো দিয়া নাছিল৷ বন্ধুকো অনুৰোধ কৰিছিল একো নক’বলৈ৷ এইদৰেই তেওঁ হৃদয়ৰপৰা নদী এখন বিসর্জন দিছিল৷ আজি উপলব্ধি কৰিছে, তেওঁ বিসর্জন দিব পৰা নাই৷ সেই নাৰী আজিও তেওঁৰ বুকুত নদী হৈ বৈ আছে৷\nআৰু ই৷ আন্ধাৰতো তেওঁ বগা কাপোৰেৰে মেৰিয়াই ৰখা শ-টোলৈ চালে৷ ইয়াৰ মনৰ কথা তেওঁ একোকেই নাজানিলে৷ মানুহজনীৰ হৃদয় তেওঁ পাইছিল৷ পায়ো হেৰুৱাইছিল৷ কিন্তু এই ল’ৰাটোৱেতো কাকোৱেই একো নক’লে৷ ভনীয়েকক কিবা কৈছিল যদিও তেওঁ সেই বিষয়ে একোকে নাজানে৷ কোৱা বুলিও তেওঁৰ ভাব নহয়৷ কিয় বাৰু সি এবাৰো তাৰ মনৰ কথা দেউতাকক ক’ব নোৱাৰিলে৷ নে দেউতাকে দুখ পাব বুলি সি একো কোৱা নাছিল৷ তাৰ বুকুৰ ধুমুহা সি লগতে লৈ গ’ল৷\nতেওঁ ভাবিলে, এটা এটাকৈ সকলোকে তেওঁ বিদায় দিব লাগিব৷ নে বিদায় নোলোৱাকৈ সকলো তেওঁৰপৰা আঁতৰিব৷ দোধোৰ-মোধোৰত তেওঁ একো থিৰাংকৈ ভাবিব নোৱাৰিলে৷ ঘটনাবোৰ ঘটি গৈছে৷ তেওঁ মাথোঁ নীৰৱ দর্শক৷ সমুখত শ-টো লৈ এতিয়াও তেওঁ আহি আছে৷ তেওঁ কৰিব পৰা একো নাই৷ অমাতৰ মাত উলিয়াব পাৰিলেও মৃতকৰ মাত অসম্ভৱ৷ তেওঁ জীয়া মানুহ নোহোৱা হোৱাৰে কোনো উমান নাপালে৷ কাষত থাকিও একো নাজানিলে৷ শেহ হোপা মাৰি বিড়িৰ টুকুৰাটো তেওঁ পেলাই দিলে৷\nআৰু দুঘণ্টামানৰ ভিতৰত তেওঁলোক ঘৰ পাব৷ ঘৰ বুলিলে তেওঁৰ আজিকালি হাঁহি উঠে৷ ঘৰ বুলিবলৈ তেওঁৰ কিয়েইবা আছে৷ চালিখন আৰু তাৰ ভিতৰৰ শূন্যতা৷ এতিয়া তেওঁ শূন্যতাৰ লগতেই থাকে৷ উদ্ধাৰৰ কোনো বাট নাই৷ এটাৰ পিছত এটা ধুমুহাই তেওঁক কোবাই গৈছে৷ মেট্রিক পৰীক্ষা দি উঠি ল’ৰাটো বাহিৰ ওলাল৷ অৱশ্যে সি তেওঁক কৈ গৈছিল৷ মানুহজনীৰ দৰে সি নোকোৱাকৈ যোৱা নাই৷ তেওঁ ভাবিছিল, ভাগ্যৰ সন্ধানত যোৱা ল’ৰাটো এদিন উভতি আহিব৷ জীৱনৰ বাট সলনি হ’ব৷ ক’ৰবাত আৰু এখন ঘৰ হ’ব৷\nতেওঁ ভাগ্যলৈ বাট চাইছিল৷ ল’ৰাটো যোৱাৰ পিছত ছোৱালীজনী আৰু তেওঁ অকলশৰীয়া হ’ল৷ দশম শ্রেণীত পঢ়া ছোৱালীজনীক অকলে এৰি তেওঁ ক’তো ৰাতি থাকিব নোৱৰা হ’ল৷ ৰিক্সা বাদ দি ওচৰৰ কাঠৰ মিলৰ ঠেলা চলাবলৈ ল’লে৷ আজিকালি প্রায়েই গা-মন ভালে নাথাকে৷ ছোৱালীজনীক চাই তেওঁ আকাশ-পাতাল ভাবে৷ সাইলাখ মাকৰ দৰে হৈছে৷ ঘৰখন চায়৷ ৰন্ধা-বঢ়া কৰে৷ ছোৱালীজনী চাই তেওঁৰ হেঁপাহ নপলায়৷ আবেলিতে ঠেলাৰ কাম সামৰি ঘৰলৈ আহে৷ এইদৰেই দুয়োৰে দিন কাটিছিল৷\nতেওঁলোকৰ গাড়ী লাহে লাহে চলাবলগীয়া হৈছে৷ ডাঠ কুঁৱলি৷ একো নমনি৷ ড্রাইভাৰৰো গাড়ী আগ বঢ়াবলৈ টান হৈছে৷ ঘৰ পাবলৈ মনটো ছটফটাই আছে যদিও তেওঁ কৰিব পৰা একো নাই৷ যিকোনো সময়তে দুর্ঘটনা ঘটিব পাৰে৷ পুৱতি নিশা দুর্ঘটনা বেছি হয় বুলি মানুহে কয়৷ তেওঁ তাক ৰাখি নথয়৷ কাৰণ তেওঁ মুখামুখি হোৱা দুর্ঘটনাবোৰ কোনোটো আবেলি, কোনোটো আন সময়ত ঘটিছে৷ স্কুল ছুটীৰ সময়তে তেওঁৰ ছোৱালীজনীক লৈ যোৱা নাই জানো৷\nসেইদিনা আবেলিও তেওঁ সোনকালে ঘৰ পাইছিল৷ সময়মতে ছোৱালীজনী আহি নোপোৱাত তেওঁ ছটফটাই আহিল৷ পদূলিলৈ ওলাই তেওঁ ৰৈ আহিল৷ কাষৰ ঘৰৰ ল’ৰাটো স্কুলৰপৰা আহি তেওঁৰ কাষতে ৰ’ল৷\n‘বৰপিতাই, বাইদেউক কেইজনমান ডেকা ল’ৰাই জোৰকৈ গাড়ীত উঠাই লৈ গ’ল৷ আমি ল’ৰা-ছোৱালীজাকে চিঞৰ-বাখৰ কৰাত সিহঁতে ওপৰলৈ গুলী চলালে৷ আমি বাইদেউৰ কান্দোন শুনিছিলো৷’\nতেওঁ স্কুললৈকে দৌৰিছিল৷ প্রধান শিক্ষকৰ ভৰিত পৰি তেওঁ কান্দিছিল৷ ‘ছাৰ, মোৰ সকলো শেষ হ’ল৷ মোৰ ছোৱালীজনী সিহঁতে লৈ গ’ল, ছাৰ৷ তাইক আপোনালোকে ওভোতাই আনক, ছাৰ৷’ সকলো গম-গতি লৈ প্রধান শিক্ষকৰ লগতে কেইবাগৰাকী শিক্ষক আৰু তেওঁ থানা পাইছিল৷ শিক্ষকসকলে অ’চিক ছোৱালীজনী তুৰন্তে বিচাৰি উলিয়াবলৈ আবেদন জনাইছিল৷\nআবেদন-নিবেদন সকলো অথলে গ’ল৷ পুলিচে ছোৱালীজনীক বিচাৰি উলিয়াব নোৱাৰিলে৷ তিনিটা বছৰ তেওঁ থানালৈ বাটকুৰি বাই বাটৰ দূবৰি মাৰিলে৷ ছোৱালীজনীৰ কোনো শুং-সূত্র পোৱা নগ’ল৷ তেওঁৰ চকুপানী শিল হ’ল৷ শূন্যতা লগৰীয়া হ’ল৷ আন্ধাৰ ভাল লগা হ’ল৷ মন গ’লে কাম কৰে৷ নহ’লে নাই৷ কাম নকৰিলেও নহয়, ঘৰত টেকেলি কাতি৷\nএনে দিনবোৰতে তেওঁৰ লগত অহাজনে খা-খবৰ লৈ আহিছে৷ এইবাৰো বিপদৰ সময়ত তেৱেঁই লগত ওলাইছে৷ লগৰজনৰ আৰু তেওঁৰ ঘৰৰ তফাৎ বিশেষ নাই৷ মাথোঁ লগৰজনৰ পৰিবাৰ, ল’ৰা-ছোৱালী সকলো কুশলে আছে৷ কেতিয়াবা তেওঁ সেই ঘৰলৈকে গৈ মনৰ দুখ পাতলায়৷ তথাপি তেওঁ আশা কৰিছিল, ল’ৰাটো কেতিয়াবা উভতি আহিব৷ সেয়াও মিছা হ’ল৷\nলগৰজনে ড্রাইভাৰক বাঁওফালে ঘূৰিবলৈ ক’লে৷ কথা শুনি তেওঁ বাটলৈ চালে৷ মূল পথৰপৰা গাড়ী মথাউৰিৰ ফাললৈ ঘূৰিল৷ কিছুদূৰ আগ বঢ়াৰ পিছত গাড়ী মথাউৰিত উঠিল৷ কুঁৱলীয়ে সকলো আৱৰি আছে৷ নৈখনৰ ওপৰত ঘন কুঁৱলী৷ গাড়ী তেওঁৰ চোতাললৈ নাযায়৷\nগাড়ী ৰখোৱাত শ-টো দুয়োজনে ধৰি তেওঁৰ ঘৰলৈকে আগ বাঢ়িল৷ তেতিয়াও গাঁওখন টোপনিত লাল-কাল৷ তেওঁলোক আহি চোতাল পালে৷ ঘৰৰ বাহিৰে-ভিতৰে আন্ধাৰ৷ তেওঁলোকক মাত লগাবলৈকো কোনো নাই৷ চোতালৰ একাষৰ তুলসীৰ তলত তেওঁলোকে শ-টো থ’লে৷ ইজনে সিজনৰ মুখলৈ চালে৷ ঘৰৰ দুৱাৰ ঠেলি তেওঁ টিপচাকি এগছ আনি জ্বলালে৷ ক্ষীণ পোহৰত চোতালখন সামান্য জিলিকিল৷ দুয়ো বাৰাণ্ডাত বহিল৷\nশ এটা সমুখত লৈ দুজন মানুহ বহি আছে৷ তেতিয়াও কুঁৱলীৰ আৱৰণ আঁতৰা নাই৷ গাঁৱৰ মানুহ আহিলেহে সৎকাৰৰ দিহা কৰিব পৰা হ’ব৷ জেপৰপৰা বিড়ি এটা উলিয়াই তেওঁ জ্বলালে৷ এতিয়া কৰিবলৈ একো নাই৷ ক’বলৈকো কথাৰ অভাৱ৷ টিপ চাকিটো জ্বলি আছে৷ টিপচাকিৰ পোহৰতে ল’ৰা-ছোৱালীহালে পঢ়িছিল৷ মেট্রিক দিয়াৰ পিছত ল’ৰাটোৱে পঢ়াৰ নাম নুলিয়ালে৷ তেওঁ একো নক’লে৷ পঢ়াৰ খৰচ দিব ক’ৰ পৰা৷ মাটি-ভেটিও নাই যে তাক বিক্রী বা বন্ধক দি কলেজলৈ পঠাব৷\nল’ৰাটোৰ আৰ্চাৰিত প্রশিক্ষণ লোৱাৰ মন আছিল৷ সেয়া তেওঁৰ বাবে কল্পনাৰো অতীত৷ সৰুৰেপৰাই সি হাতত গুল্টি বা কেটেপা লৈ পিটপিটাই ফুৰে৷ পথাৰত, গছৰ তলত সি অকলে অকলে অভ্যাস কৰি থকা বহুবাৰ দেখিছে৷ গুল্টিৰে সি কপৌ, কণামুচৰি মাৰি ঘৰলৈ অনাৰ কথা তেওঁৰ মনত আছে৷ আন এখন গাঁৱত কের্কেটুৱা মাৰি সি গাঁওবাসীৰ মৰমৰ পাত্রও হৈছিল৷ নিপুণ হাতৰ বাবে ল’ৰাটো গুল্টি হৈছিল৷ হাতত গুল্টি লৈ ফুৰা এই ক্ষীণ ল’ৰাটি সকলোৰে মৰমৰ আছিল৷ কথা সি নকয় বুলিব পাৰি৷ কোনোবাই কিবা সুধিলে চমু উত্তৰ দিয়ে বা হাঁহি এটা মাৰে৷\nএদিনৰ ঘটনা তেওঁৰ মনত পৰিছে৷ ল’ৰাটোৱে এহাল কপৌ চিকাৰ কৰি আনি ঘৰ পাওঁতেই তাৰ মাকে কৈছিল, ‘বাচা, এইদৰে আৰু চিকাৰ নকৰিবি৷ প্রাণীবধ অন্যায়৷ তোক মই গুল্টি এৰিবলৈ কোৱা নাই৷ ফল-মূল আদিক লৈয়ো লক্ষ্যভেদৰ অভ্যাস কৰিব পাৰ৷ চৰাই মাৰিলে মনটো বেয়া লাগে অ’৷’ ল’ৰাটোৱে মাকৰ কথা ৰাখিছিল৷\nকুঁৱলী আঁতৰিবলৈ লৈছে৷ চোতাললৈ সামান্য পোহৰ আহিছে৷ টিপচাকিটো তেওঁ ভিতৰ সুমুৱাই থ’লে৷ এতিয়া তেওঁৰ চিন্তা হ’ল, ল’ৰাটোৰ মৃত্যু কিদৰে হোৱা বুলি ক’ব৷ তাৰ মৃত্যুৰ ৰহস্য তেওঁৰ বাবেও আঁতৰা নাই৷ মানুহে ভাবিব পাৰে সি সংগঠনত যোগ দিছিল৷ ভাবিব পাৰে ডকাইতি কৰিছিল৷ কত কি ভবাৰ অৱকাশ থাকে৷\nতেওঁ এতিয়াও থিৰাং কৰিব পৰা নাই ল’ৰাটোৰ মৃত্যুৰ কাৰণ৷ তেওঁক যিবোৰ কাৰণ দশোর্ৱা হৈছে সেয়া তেওঁ বিশ্বাস কৰিব পৰা নাই৷ কিদৰে বিশ্বাস কৰিব নিমাখিত এই ল’ৰাটি বিপথে যোৱা বুলি৷ স্থানীয় থানাৰ পুলিচ আহি তেওঁক নির্দিষ্ট ঠাইলৈ যাবলৈ কোৱাত তেওঁ আচৰিত হৈছিল৷ প্রশ্নবোধক দৃষ্টিৰে তেওঁ পুলিচলৈ চাইছিল৷ পুলিচে কৈছিল, ‘তোমাৰ ল’ৰাটো বিপদত পৰিছে৷ তালৈ গ’লে সকলো গম পাবা৷’\nবন্ধুজনক লগত লৈ তেওঁ হাবিতলীয়া থানাখনত উপস্থিত হৈছিল৷ তেওঁ তেওঁৰ সন্তানৰ মৃতদেহ চিনাক্ত কৰিবলগীয়া হৈছিল৷ বহুদিনৰ মূৰত তেওঁ তাক দেখিছে৷ মুখখনত পাতল দাঢ়ি৷ বহল কপালখনত ফুটা এটা৷ সেইফালেই গুলী সৰকি গৈছে৷ তেওঁৰ চকুত তাৰ কেঁচুৱা কালৰ শুই থকা ছবিখন ভাহি উঠিল৷ তেওঁ কাষ চাপি গৈ তাৰ মূৰত হাতখন থ’লে৷\nপুলিচ বিষয়াজনে ক’লে, ‘তাৰ পকেটত তোমাৰ নাম-ঠিকনা লিখা কাকত এখন আছিল৷ সেয়ে তোমাক মাতি পঠালো৷ চিনাক্ত কৰিব লাগে৷ সি এই অঞ্চলতে কেইবছৰমান আছে৷ এগৰাকী ট্রাইবেল মহিলাৰ ঘৰত থাকিছিল৷ বহুতে কয়, সি মানুহগৰাকীক বিয়া কৰাইছিল৷ মহিলাগৰাকীক আমি সোধ-পোছ কৰাত জানিলো, গিৰীয়েক-ঘৈণীয়েকৰ দৰে থাকিলেও সিহঁতৰ বিয়া হোৱা নাছিল৷ মানুহগৰাকীক সি নিজৰ বিষয়ে একো কোৱা নাছিল৷ সৰু দোকান এখন দিছিল যদিও সেইখন নচলিল৷ তাৰ পিছত সি কেতিয়াবা ইয়াত থাকে৷ বেছিভাগ সময়ে ইয়াৰপৰা আঁতৰি আন ঠাইত থাকে৷ এনে সময়তে ডাঙৰ এটা অপৰাধী চক্রই তাক হাত কৰে৷ লাহেকৈ তাক চোৰাং চিকাৰত লগায়৷ এবাৰ এনে কামত লাগিলে উভতি অহাৰ পথ নাথাকে৷ তাৰো সেয়াই হ’ল৷ সি কেইবাটাও গঁড় মাৰিলে৷ চোৰাংচোৱাই তাৰ ওপৰত চকু ৰাখিছিল৷ আৰু শেষত এয়া ... তোমাৰ ল’ৰাটোৰ কিন্তু হাতখন পোন আছিল৷’\nতেওঁ অবিশ্বাসেৰে পুলিচ বিষয়াজনলৈ চাইছিল৷ ঘনচিৰিকা, কপৌ মৰা ল’ৰাটো গঁড় চিকাৰ কৰিব পৰা হ’ল৷ তেওঁ ভাবিলে, ইয়াতকৈ আৰু কি আচৰিত কথা হ’ব পাৰে৷ তেওঁ প্রতিবাদ কৰিবলৈ লৈ থমকি ৰ’ল৷ যোৱা কেইবছৰমান তেওঁ গুল্টিৰ একো খবৰ নাপায়৷ ঘৰৰ লগত কোনো যোগাযোগেই নাই৷ মনে নমনা কথা এটা স্বীকাৰ কৰিব লগা হ’ল৷ কাক ক’ব, কোনে পতিয়াব তেওঁৰ কথা৷\nতাৰ ভেলটোকে লৈ তেওঁ উভতিব লগা হ’ল৷ তেওঁৰ ল’ৰাই বেয়া কাম কৰিব বুলি তেওঁৰ মনে নকয়৷ কিন্তু পৰিৱেশে মানুহক কেতিয়া কোনফালে নিয়ে তাকো কোৱা নাযায়৷ এতিয়া তেওঁ গাঁৱৰ মানুহক কি বুলি ক’ব৷ গুল্টি চোৰাং চিকাৰ কৰোতে পুলিচৰ গুলী খালে৷\nইতিমধ্যে গাঁৱৰ মানুহ আহি গোট খাইছে৷ দুই-একে তেওঁক সান্ত্বনা দিছে৷ কেইজনমান মানুহ জাৰনিখনলৈ গ’ল৷ দাহ কৰিবলৈ কাঠ লাগিব৷ তেওঁ মুখেৰে মাতিব পৰা নাই৷ কোনোবাই মাটিৰ চাকি এগছ শ-টোৰ কাষত জ্বলাই দিছে৷ ধূপৰ গোন্ধো তেওঁৰ নাকত লাগিল৷\nলগৰজনক তেওঁ নেদেখিলে৷ গাঁৱৰ বোৱাৰী-জীয়াৰীও গোট খাইছে৷ তেওঁলোকৰ মাজৰপৰা কান্দোনৰ শব্দ শুনা গ’ল৷ মাক, ভনীয়েকো আজি নাই যে তাৰ বাবে এটোপ চকুলো টুকিব৷ তেওঁ ভিতৰলৈ গ’ল৷ বেৰত তাৰ ফটা চোলা এটা আঁৰি থোৱা আছে৷ এপাত গুল্টিও৷ চোলাটো দুহাতেৰে লৈ তেওঁ শুঙি চালে৷ কিজানি তাৰ কেঁচুৱা কালৰ গোন্ধটো নাকত লাগে৷ তেওঁৰ চকু সেমেকিছে৷ বুকু হমহমাইছে৷ বস্তু দুপদ আনি তেওঁ তাৰ চাঙিত থ’লে৷\nসি পুৰি ছাই হৈ যাব৷ তাৰ একো চিনেই নাথাকিব৷ চিতাৰ জুইৰ শিখা এতিয়া শেষ হ’ল৷ অঙঠাবোৰ ৰঙা ৰঙা হৈ জ্বলি আছে৷ সেইবোৰ এঙাৰ হ’বলৈ সময় লাগিব৷ নদীখনৰ পশ্চিমত বেলিটোৱেও তেনে ৰং লৈছে৷ তেওঁ এবাৰ বেলিটোলৈ, এবাৰ দগমগীয়া অঙঠাবোৰলৈ চালে৷ মানুহবোৰ লাহে লাহে ঘৰা-ঘৰি গৈছে৷ তেওঁ কিছুপৰ ৰোৱাটোকে ঠিক কৰিলে৷ তেওঁৰ মনত ছোৱালীজনীৰ মুখখন ভাহি উঠিল৷ ক’ত বা আছে তাই৷ তেওঁ ফুচফুচাই কোৱাৰ দৰে ক’লে, ‘য’তে আছ আই, কুশলে থাক৷’\nNo Comments : "ঘৰ- (হেমন্ত বৰ্মন)"