এক গুচ্ছ জীৱনী। ৰাব্বি মছৰুৰ। Ek Guchcha Jivni growhills - Growhills Publishing\n( ইন্টাৰনেট সংস্কৰণ )\nনিধি লেভি ফাৰৱেলে\nজৰ্জ বাৰ্ণাৰ্ড শ্ব’\nলুডউইগ ভ’ন বিথুভেন\nনীতি কাহিনীকাৰ ঈছপ\n১৮৩৬ চনৰ পৰা ১৮৭২ চনলৈ অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ বিপৰ্যয়ৰ যুগ (The Age of Disaster)। কাৰণ ১৮২৬ চনত ইংৰাজসকলে অসমৰ শাসনভাৰ লোৱাৰ পিছত অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতি সম্বন্ধে অনভিজ্ঞ ইংৰাজসকলে শাসনকাৰ্যত সহায়ক হিচাপে বংগদেশৰ পৰা বঙালী কেৰানী-মহৰী আমদানি কৰে। সিহঁতৰ প্ৰৰোচনাত ইংৰাজসকলে অসমত অসমীয়া ভাষাৰ পৰিৱৰ্তে বঙালী ভাষা প্ৰৱৰ্তন কৰে। ফলত অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য বিপৰ্যয় তথা অৱলুপ্তিৰ পথলৈ গতি কৰে। কিন্তু কিছুমান শিক্ষিত ভাষা-হিতৈষী অসমীয়া লোকে অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ উদ্ধাৰ আৰু বিকাশৰ বাবে সাহিত্যৰ সাধনাত ব্রতী হয়। লম্বোদৰ বৰা আছিল সেই বিপৰ্যয় যুগৰ এজন ডেকা সাহিত্যিক। তেওঁ মাত্ৰ ৩২ বছৰ জীয়াই আছিল আৰু এই ৩২ বছৰৰ ভিতৰত তেওঁ অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যলৈ কেইখনমান গধুৰ জ্ঞানগৰ্বী গ্ৰন্থ আৰু প্ৰবন্ধ এৰি গৈছে।এই অলপ সংখ্যক ৰচনাই তেওঁৰ সাহিত্য প্ৰতিভাৰ উজ্জ্বল ভৱিষ্যতৰ ইংগিত বহন কৰে। তেঁৱেই পোন প্ৰথমে অসমীয়া ভাষাত ওজস্বী অলংকাৰপূৰ্ণ আৱেগিক গদ্যৰ অৱতাৰণা কৰে।\nআজিলৈকে অসমত এনে দুজন কবিৰ জন্ম হৈছে যি দুজনাই গোটেই জীৱন অবিবাহিত থাকি কবিতাকেই প্ৰেয়সী হিচাপে গ্ৰহণ কৰি অনিত্য সংসাৰৰ শোক-দুখ পাহৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে—তাৰে এজনৰ নাম ৰঘুনাথ চৌধাৰী আৰু আনজনৰ নাম যতীন্দ্ৰনাথ দুৱাৰা। ৰঘুনাথ চৌধাৰীয়ে চৰাই আৰু নৈসৰ্গিক দৃশ্যৰাজিক কবিতাৰ প্ৰধান বিষয়-বস্তু হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছে আৰু যতীন্দ্ৰনাথ দুৱাৰাই ব্যৰ্থ প্ৰেমৰ স্মৃতি আৰু জীৱন ৰহস্যক কবিতাৰ বিষয়-বস্তু হিচাপে গ্ৰহণ কৰি অসমীয়া সাহিত্যাকাশত ৰোমান্টিক কবি হিচাপে উজ্জল নক্ষত্ৰৰ জ্যোতিৰে জোতিষ্মান হৈ আছে।\nএইজন ৰোমান্টিক কবি যতীন্দ্ৰনাথ দুৱাৰাৰ জন্ম হয় শিৱসাগৰত ১৮৯২ চনত। তেওঁৰ পিতাকৰ নাম শ্যাম সুন্দৰ দুৱৰা আৰু মাকৰ নাম আছিল পুনন্দা দুৱৰাণী। যতীন্দ্ৰনাথ দুৱাৰাৰ উপৰিপুৰুষ অসম ৰাজ গৌৰীধবজ সিংহৰ দিনত কনৌজৰ পৰা অসমলৈ আহি অসমীয়া ভাষা শিকি অসমীয়াৰ লগত হাড়ে হিমজুয়ে মিলি গৈছিল। তেওঁ স্কুলীয়া শিক্ষা ৰংপুৰ আৰু শিৱসাগৰত লাভ কৰে। তেওঁ মাতৃভাষা অসমীয়াত শিক্ষা লাভ কৰাৰ সুযোগ নাপাই বঙালী মাধ্যমতে প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰু মাধ্যমিক শিক্ষা সাং কৰি কৃতকাৰ্য্যতাৰে প্ৰৱেশিক্ষা পৰীক্ষাত উত্তীর্ণ হৈ ১৯০৯ চনত কটন কলেজত নাম ভৰ্তি কৰে।\nমাধ্যমিক স্তৰত পঢ়ি থকা কালৰ পৰাই যতীন্দ্ৰনাথৰ অন্তৰত কবিতাৰ উঁহৰ জন্ম হ’বলৈ ধৰে। তেতিয়াই পাঠ্যপুথিৰ “Twinkle Twinkle Little Star” নামৰ কবিতাটি “চিকিমিকি সৰু তৰা” শিৰোনামেৰে অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰে। এনে সৰু বয়সত ইংৰাজী কবিতা এটি যথোচিত ছন্দৰ সাবলীলতা ৰক্ষা কৰি ভাঙনি কৰিব পৰাটোৱেই দুৱৰাৰ অসমীয়া কাব্যস্পৃহাৰ কথাকেই প্ৰমাণ কৰে।\nযতীন্দ্ৰনাথে কটন কলেজত নাম ভর্তি কৰিলেও কটন কলেজৰ পৰিবেশে তেওঁক আমুৱালে কাৰণ সেই সময়ত অসমীয়া ভাষা সাহিত্য চৰ্চাৰ পৰিবেশ অসমত নাছিল; আছিল কলিকতাতহে। অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ বিকাশৰ বাবে কলিকতালৈ পঢ়িবলৈ যোৱা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েই বেছি চিন্তা-চৰ্চা কৰিছিল। যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰায়ো মনে মনে এনে পৰিৱেশত সোমাই পৰিবলৈ কটন কলেজ এৰি কলিকতাৰ ‘স্কুটিছ চাৰ্চ’ কলেজত নাম লগাই সাহিত্যিক পৰিৱেশৰ মাজত সোমাই পৰিল। ১৯১৩ চনত দুৱাৰাই এই কলেজৰ পৰা সুখ্যাতিৰে বি. এ. পাচ কৰি এম. এ. আৰু বি. এল. পঢ়িবলৈ লয় যদিও পঢ়া সম্পূৰ্ণ নকৰাকৈয়ে অসমলৈ ঘূৰি আহে।\nকলিকতাত থাকোতেই যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাৰ মনৰ গোপন কোণত সুপ্ত হৈ থকা কাব্যিক মনে কুঁহিপাত মেলিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ইতিমধ্যে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই কেইজনমান অসমীয়া ডেকাৰ সহযোগত কলিকতাৰ পৰা ‘বাঁহী’ আলোচনী উলিয়ায়। যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাও সিহঁতৰ ভিতৰত এজন আছিল। বিশেষকৈ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ অনুপ্ৰেৰণাত যতীন্দ্ৰনাথে কবিতা ৰচনাত একাণপতীয়াকৈ লাগে। কিন্তু যতীন্দ্ৰনাথ লাজকুৰীয়া স্বভাৱৰ আছিল বাবে লুকাই লুকাই কবিতা ৰচনা কৰিছিল আৰু ৰচিত কবিতাসমূহ কাকো দেখুওৱা নাছিল আৰু কোনো আলোচনীলৈয়ো নপঠিয়াই গোপনে ৰাখিছিল।\nইয়াৰ পিছত যতীন্দ্ৰনাথে অসমলৈ ওভতি আহি ডিব্ৰুগড়ৰ জৰ্জ ইনষ্টিটিউটত শিক্ষকতাৰ চাকৰিত সোমায়। কিন্তু এই চাকৰিত সৰহ দিন স্থায়ী নাথাকি কলিকতাৰ স্কুটিছ চাৰ্চ কলেজৰ অধ্যক্ষৰ আমন্ত্ৰণক্ৰমে তালৈ যায় আৰু ‘স্কটিছ চাৰ্চ কলেজিয়েট স্কুল’ৰ ইতিহাসৰ শিক্ষক পদত নিযুক্তি লাভ কৰে লগতে কবিতা চৰ্চাত মনোনিেবশ কৰে। তেওঁ কবি হিচাপে দশম-একাদশ শতিকাৰ পাৰস্যৰ কবি ওমৰ খৈয়াম, ইংৰাজ কবি শ্যেলী আৰু হাফেজৰ কবিতাৰ সংস্পলৈ আহে আৰু সিহঁতৰ কবিতাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হয়। ওমৰ খৈয়ামৰ ‘ৰুৱায়েত’ নামৰ কবিতা পুথিখন ফিট্জাৰেল্ড নামৰ এজন ইংৰাজ কবিয়ে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰে। দুৱৰাই এই অনুবাদ পঢ়ি ইমানেই আকৰ্ষিত হয় যে শেষত কবিতাপুথিখন সম্পূৰ্ণৰূপে ফিট্জাৰেল্ডৰ ইংৰাজী অনুবাদৰ পৰা অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰে ‘ওমৰ তীৰ্থ’ শিৰোনামেৰে। তেওঁৰ অনুবাদখন ইমানেই সাৱলীল আৰু কোমল যে এই পুথিখনৰ কবিতাসমূহ যে অনুবাদ সেয়া বুজিব নোৱাৰি। তেওঁ সম্পূৰ্ণ অসমীয়া পৰিবেশেৰে অথচ কোনো বিকৃতি নকৰাকৈ এনেভাৱে অনুবাদ কৰিছে যেন ই তেওঁৰ মৌলিক ৰচনা। পুথিৰ আকাৰত প্ৰকাশ কৰা এইখনেই তেওঁৰ প্ৰথম কবিতাপুথি। এইখন প্ৰকাশিত হয় ১৯২৬চনত।\nইয়াৰ পিছত ১৯৩৩ চনত তেওঁ ৰুচ সাহিত্যিক আইভান টুৰ্গেনিভৰ ‘Poems in Prose’ -ৰ আদৰ্শত অসমীয়া ভাষাত ‘কথা কবিতা’ শিৰোনামেৰে কথা কবিতা ৰচনা কৰি প্ৰকাশ কৰে। এইখনেই অসমীয়া ভাষাত ৰচনা কৰা প্ৰথম কথা কবিতাৰ পুথি। কথা কবিতা গদ্যত ৰচিত যদিও বিষয়বস্তু, ভাৱ, আৱেগ, অনুভূতি, ভাৱ প্ৰকাশৰ চিত্ৰধৰ্মীতা আৰু অলংকাৰ প্ৰয়োগৰ দিশত কাব্যধৰ্মী। ই প্ৰধানকৈ ৰূপকাত্মক। ১৯৩৮ চনত তেওঁৰ গীতি কবিতাৰ সংগ্ৰহ ‘আপোন সুৰ’ প্ৰকাশ পায়। ১৯৪৮ চনত তেওঁ স্কটিছ কলেজীয়েট স্কুলৰ শিক্ষকতা পদ এৰি অসমলৈ আহি ডিব্ৰুগড় কানৈ কলেজৰ অসমীয়া মুৰববী অধ্যাপক পদত নিযুক্তি লাভ কৰে। ১৯৫২ চনত তেওঁৰ দ্বিতীয় গীতি কবিতাৰ পুথি ‘বনফুল’ প্ৰকাশ পায়। এই পুথিখনে সাহিত্য একাডেমী পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। ১৯৬০ চনত তেওঁৰ দ্বিতীয় অনুবাদ কবিতা পুথি ‘মিলনৰ সুৰ’ প্ৰকাশ পায়। এই পুথিখন পাৰস্যৰ কবি হাফেজৰ কবিতাৰ অনুবাদ সংকলন। পুথিখন তেওঁ ইংৰাজী অনুবাদৰ পৰা অসমীয়া অনুবাদ কৰিছিল। এইখনো “ওমৰ তীৰ্থৰ” দৰে অসমীয়া গোন্ধেৰে আমোলমোল আৰু মৌলিকতাৰ গোন্ধেৰে সুভাষিত। যতীন্দ্ৰনাথ দুৱাৰাই হৈছে অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ কৰা বিদেশী কবিতাৰ অনুবাদক যাৰ অনুবাদ বেছি নিখুঁত আৰু মৌলিকতা গুণেৰে ভৰপুৰ। তেওঁ কবিতাসমূহৰ ইংৰাজী অনুবাদ পঢ়ি নিজৰ মস্তিস্কত মন্থন কৰি সম্পূৰ্ণ অসমীয়া ভাৱধাৰাৰে অথচ মূল বিষয় অটুট ৰাখি অনুবাদ কৰিছিল। ৰহস্যময়তা তেওঁৰ অনুবাদ কবিতাসমূহৰ মূল বিষয়বস্তু।\n১৯৬০ চনত কানৈ কলেজৰ অসমীয়া বিভাগৰ মুৰববী অধ্যাপকৰ পদৰ পৰা দুৱৰাই অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ কাব্য প্ৰতিভাৰ স্বীকৃতি হিচাপে সাহিত্য একাডেমী পুৰস্কাৰ পোৱাৰ উপৰিও ১৯৫৫ চনত ‘অসম সাহিত্য সভা’ৰ সভাপতি আসনত অধিষ্ঠিত হয়। ১৯৬০ চনত চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ লৈ তেওঁৰ জন্মস্থান শিৱসাগৰত থাকিবলৈ লয়। তেতিয়াৰ পৰা তেওঁৰ স্মৃতিশক্তি লোপ পাবলৈ ধৰে। সকলো কথা নিমিষতে পাহৰি যায়। খোৱা-বোৱাৰ কথাও মনত নেথাকে। অৱশেষত এনে অৱস্থাতেই ১৯৬৪ চনত সকলোকে কন্দুৱাই জীৱনৰ শেষ নিশ্বাস পেলায় আৰু লগে লগে এটি কবিতাময় সুৰৰ ঝংকাৰ চিৰদিনলৈ বন্ধ হৈ যায়।\nতেওঁ শেষ বয়সৰ কিছুমান লিখনি পাণ্ডুলিপি হিচাপে ৰৈ যায়। পিছলৈ মৰণোত্তৰভাৱে ‘মৰমৰ সুৰ’ শিৰোনামেৰে কিতাপ আকাৰে প্ৰকাশ কৰা হয়। তেওঁৰ কবিতাসমূহ নৈৰাশ্যৰ হা-হুমুনিয়াহ আৰু চকুলোৰে ভৰপুৰ। তেওঁ কবিতাত কিবা এটি নোপাৱা আৰু মৰণৰ পিছত সেইটো পোৱাৰ আশাবাদৰ ইংগিত আছে। কবিতাক তেওঁ জীৱনৰ সুখ-দুখ, হৰ্ষ-বিষাদ হাঁহি-অশ্ৰু আদিৰ আধাৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছে। তেওঁৰ কবিতা সমসাময়িক সমাজ সচেতনতাৰ পৰা মুক্ত। তেওঁ সমাজৰ প্ৰতি উদাসীন হৈ মনৰ গোপন কোণৰ আনুভূতিক ভাবোদ্দীপনাক কল্পনাৰ মায়াজালেৰে সজাহ-পৰাই কবিতাত ৰূপ দিছে। তেওঁৰ প্ৰতিটো কবিতাই ঐকান্তিক ঐক্যৰ নিদৰ্শন। তেওঁৰ ভাষা কোমল ছন্দময় আৰু গতিশীল। অসমীয়া ভাষাত প্ৰেমৰ কবিতাৰ আদৰ থাকে মানে যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাৰ কবিতাৰ সমাদৰ থাকিব।\nবাণীকান্ত কাকতি আছিল অসমৰ এজন প্ৰখ্যাত ভাষাতত্ববিধ (Philologist) আৰু সাহিত্য সমালোচক (Literary Critic)। তেঁৱেই¸ পোন প্ৰথমে অসমীয়া ভাষাৰ উৎপত্তি আৰু গঠনৰ ওপৰত বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভঙ্গীৰে আলোচনা কৰি অসমীয়া ভাষাক এক স্বতন্ত্ৰ ভাষা হিচাপে বিশ্বৰ আগত দাঙি দৰে। তাৰোপৰি তেঁৱেই পোন প্ৰথমে অসমীয়া সাহিত্যত বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভঙ্গীৰে সমালোচনা সাহিত্যৰ পাতনি মেলে।\nএইজন ভাষাতত্ববিদ আৰু সাহিত্য সমালোচক বাণীকান্ত কাকতিৰ জন্ম হয় ১৮৯৪ চনত বৰেপটাৰ বাতি-কুৰিহা নামৰ গাঁও এখনত। তেওঁৰ পিতাকৰ নাম ললিতৰাম কাকতি আৰু মাকৰ নাম আছিল লাহোবালা কাকতি। ললিতৰাম কাকতিৰ ঔৰসত আৰু লাহোবালা কাকতিৰ গৰ্ভত পাঁচোটি সন্তানৰ জন্ম হয়। বাণীকান্ত কাকতি আছিল সেই পাঁচোটি সন্তানৰ ভিতৰত কনিষ্টতম সন্তান। বাণীকান্ত কাকতি মাকৰ গৰ্ভত থাকোতেই পিতাক ললিতৰাম কাকতিৰ মৃত্যু হয়। পৰিয়ালটি কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভশীল আছিল বাবে অৰ্থনৈতিক দিশত সিমান স্বচ্ছল নাছিল। বাণীকান্ত কাকতিৰ পূৰ্বপুৰুষ আহোম ৰজাৰ পৰা কাকতিৰ বাব পাইছিল। কিন্তু বৃটিছ ৰাজত্বৰ লগে লগে এই বাবৰ অন্ত পৰে। সৰুতে পিতৃ বিয়োগ হোৱাত আৰু লগতে পৰিয়ালটি অৰ্থনৈতিক দিশত দুৰ্বল হোৱা বাবে বাণীকান্তই স্কুললৈ যোৱাৰ পৰিবেশ পোৱা নাছিল যদিও ককায়েক ৰাধাকান্তৰ তদাৰক আৰু উৎসাহত সৰু কালতে বাণীকান্তই বাতি-কুৰিহা গাঁৱৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত ভৰ্তি হয়। বাণীকান্তই প্ৰথম শ্ৰেণীৰ পৰাই বিশেষ মেধা শক্তিৰ পৰিচয় দিছিল আৰু প্ৰাথমিক স্কুলৰ চূড়ান্ত পৰীক্ষাত বৃত্তিসহ কৃতকাৰ্য্য হৈছিল।\nইয়াৰ পিছত বাণীকান্তই বৰেপটা চৰকাৰী হাইস্কুলত নাম ভৰ্তি কৰে। হাই স্কুলতো বাণীকান্তই মেধা শক্তিৰ পৰিচয় দি স্কুলৰ শিক্ষকসকলৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল। সকলো বিষয়তে তেওঁৰ প্ৰতিভা আৰু পাৰদৰ্শিতা ফুটি উঠিছিল যদিও গণিত, ইংৰাজী আৰু সংস্কৃতত বিশেষ প্ৰতিভাৰ পৰিচয় দিছিল। এবাৰ পৰীক্ষাৰ উত্তৰ বহীত সংস্কৃতত শিক্ষকে এশ নম্বৰৰ ভিতৰত এশ পাঁচ নম্বৰ দি কৈছিল যে বাণীকান্তৰ উত্তৰ বহীত কোনো ক্ৰটি ধৰিব নোৱাৰি পুৰস্কাৰ হিচাপে পাঁচ নম্বৰ বেছি দিয়া হৈছে। শ্ৰেণী পৰীক্ষাত তেওঁ সদায় প্ৰথম হৈছিল আৰু শিক্ষকসকলৰ পৰা পুৰস্কাৰ হিচাপে দুখন কিতাপ পাইছিল। এখন আহিছিল চেমুৱেল স্মাইলচৰ ‘self-Help’ –যিখন কিতাপে জীৱনত প্ৰতিষ্ঠা লাভত তেওঁক অনুপ্ৰেৰণা যোগাইছিল আৰু আনখন আছিল জাৰ্মান ভাষাতত্ববিধ ‘মেক্সমূলাৰৰ জীৱন চৰিত’। এই কিতাপখনে বাণীকান্তক অধ্যয়নশীল আৰু ভাষাতত্বৰ প্ৰতি মনোযোগী হোৱাত অনুপ্ৰেৰণা দিছিল। ১৯১১ চনত তেওঁ বৰেপটাৰ চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিক্ষা পৰীক্ষাত বহি অসম উপত্যকাৰ ভিতৰতে প্ৰথম হৈ কৃতকাৰ্য হয়।\nপ্ৰৱেশিক্ষা পৰীক্ষাত সুখ্যাতিৰে বৃত্তিসহ পাছ কৰি কটন কলেজত উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে ভৰ্তি হয়। তেওঁ সৰুৰে পৰা বৰ লাজকুৰীয়া স্বভাৱৰ ল’ৰা আছিল। সেইবাবে শ্ৰেণী কোঠাত পিছৰ বেঞ্চত বহিছিল আৰু নিজকে জাহিৰ কৰাৰ পৰা আৰু শিক্ষকসকলৰ চকুৰ পৰা নিজকে আঁৰ কৰি ৰাখিছিল। ১৯১৩ চনত তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আই. এ. পৰীক্ষাত প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰি সগৌৰৱে উত্তীৰ্ণ হয়। তেওঁৰ এনে কল্পনাতীত কৃতিত্বত অসমীয়া ৰাইজে নথৈ আনন্দিত হৈ তেওঁক গুৱাহাটী, যোৰহাট আদি ঠাইত ৰাজহুৱা অনুষ্ঠান পাতি সম্বৰ্ধনা জনায়। বাণীকান্ত কাকতিৰ পৰিয়ালটি আৰ্থিক দিশত দুৰ্বল আছিল বাবে সেই সময়ত যোৰহাটৰ ৰাইজে দুখীয়া বাণীকান্তক অসমৰ দ্বিতীয় আনন্দৰাম গঢ়িবৰ নিমিত্তে ‘বাণীকান্ত ফাণ্ড’ নাম দি এটি পূঁজি গঠন কৰি বাণীকান্তক অৰ্থ সাহায্যৰে অনুপ্ৰাণিত কৰে।\nউচ্চ শিক্ষা লাভ কৰিবৰ মানসেৰে বাণীকান্তই কলিকতালৈ গৈ প্ৰেচিডেন্সী কলেজত নাম ভৰ্তি কৰে। সেই কলেজৰ পৰা ১৯১৫ চনত বি. এ. পৰীক্ষাত বহি তেওঁ সেই কলেজৰ ভিতৰত প্ৰথম হৈ ‘টনী স্মৃতি বটা’ লাভ কৰে। বি. এ. পাচ কৰি উঠিয়েই কাকতিয়ে বিবাহ বান্ধোনত সোমায় আৰু কনকলতা কাকতিক বিয়া কৰায়। তেওঁৰ বৈবাহিক জীৱন সুখ আৰু শান্তিময় হৈছিল যদিও কাকতিয়ে এম. এ. পঢ়িবৰ কাৰণে পুনৰ কলিকতালৈ গৈ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰি পঢ়া আৰম্ভ কৰে। ইতিমধ্যে আৰ্থিক অনাটনৰ বাবে সেই সময়ত অসমৰ শিক্ষাধিকাৰ কানিংহান চাহাবলৈ আৰ্থিক দুৰ্বলতা বৰ্ণাই চিঠি লিখে। কানিংহানে তেওঁৰ চিঠিৰ শুদ্ধ ভাষা আৰু সুন্দৰ ৰচনা ভংগী দেখি বিষ্ময় মানি নিজৰ পকেটৰ পৰা প্ৰতিমাহে বাণীকান্তক কিছু টকা দান দি থাকে। ইতিমধ্যে এম. এ. পৰীক্ষা আহিল আৰু বাণীকান্তৰো শাৰীৰিক অসুখে দেখা দিলে। অসুখীয়া গা লৈয়েই পৰীক্ষাত বহি বাণীকান্তই ইংৰাজী সাহিত্যত দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান লাভ কৰি এম. এ. পাচ কৰে।\nএম. এ. পাচ কৰি অসমলৈ উভতি আহি বাণীকান্তই কটন কলেজৰ ইংৰাজী অধ্যাপক নিযুক্ত হয়। তেওঁ আছিল বিদ্যানুৰাগী। চাকৰিত সোমালেও তেওঁ লিখা-পঢ়াক তেওঁৰ নিত্য সংগী কৰি ল’লে।\nঅধ্যাপনা কাম চলাই থাকোতেই বাণীকান্তই অসমীয়া ভাষা সম্বন্ধে পঢ়া-শুনা কৰি অসমীয়া ভাষাৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিবৰ কাৰণে আগ্ৰহী হয়। ফলত তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত ‘Assamese: Its Formation and Development’ নামৰ গৱেষণাত্মক গ্ৰন্থ প্ৰনয়ণ কৰে আৰু এইখনৰ বাবে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পি. এইচ. ডি. ডিগ্ৰী লাভ কৰে। এইখনেই হৈছে অসমীয়া ভাষাৰ ওপৰত লিখা প্ৰথম ভাষাতত্ত্ব বিষয়ক গৱেষণামূলক পুথি। কিতাপখনৰ জৰিয়তে বাণীকান্তই প্ৰমাণ কৰি দেখুৱায় যে অসমীয়া ভাষা এটি স্বতন্ত্ৰ ভাষা আৰু ইয়াৰ উৎপত্তি আৰু বিকাশৰ এক নিজস্ব ইতিহাস আছে। কিতাপখন অসমীয়া ভাষাৰ মাইলৰ খুঁটি । ইমান জটিল বিষয় এটাক কাকতিয়ে গৱেষণাৰ বিষয় হিচাপে বাছি লোৱাত নিজৰ ভাষা সাহিত্যৰ প্ৰতি তেওঁ যে সহানুভূতিশীল আৰু শ্ৰদ্ধাশীল আছিল তাকেই সূচায়।\n১৯৪৭ চনত বাণীকান্ত কাকতিয়ে কটন কলেজৰ অধ্যক্ষ পদত নিযুক্ত হয়। এই পদত দুই বছৰ কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰি থাকোতেই ১৯৪৮ চনত স্থাপিত হোৱা গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ মুৰববী হয় আৰু এই পদত থাকি অৱশেষত ১৯৫০ চনৰ পৰা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ‘কলাগুৰু’ আসনত অধিষ্ঠিত হৈ আজীৱন এই পদতে নিযুক্ত থাকে। এইজন পণ্ডিতে ১৯৫২ চনৰ ১৫ নৱেম্বৰৰ দিনা হঠাতে নশ্বৰ দেহা এৰি পৰপাৰলৈ গমন কৰে।\nবাণীকান্ত কাকতি এজন লাজকুৰীয়া, শান্ত স্বভাৱৰ নিৰ্জনতা প্ৰিয় আৰু জ্ঞানপিপাসু ব্যক্তি আছিল। তেওঁ এজন বৰ দানীও আছিল। তেওঁৰ ছাত্ৰ জীৱনত যিসকল ব্যক্তিয়ে তেওঁক অৰ্থৰে সহায় কৰিছিল পিছত তেওঁ সেইসকলৰ ঋণ পৰিশোধ কৰিও দুখীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক আৰ্থিক সাহাৰ্য আগবঢ়াইছিল ।\nতেওঁ ভাষাতত্ত্বৰ উপৰিও অসমীয়া ভাষাত পোন প্ৰথমতে বৈজ্ঞানিক আৰু বিশ্লেষণাত্মক সমালোচনা সাহিত্যৰ ধাৰা প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। তেওঁ সমালোচনা পাণ্ডিত্যপূৰ্ণ। তেওঁৰ ভাষা ওজস্বী আৰু অনুকৰণীয়। তেখেতে প্ৰাচ্য আৰু পাশ্চাত্য উভয় সাহিত্য অধ্যয়ন কৰি অসমীয়া গদ্যক সুসংহত ৰূপ দিয়ে। কাকতিৰ সাহিত্যকৃতি বহুধা বিভক্ত। তেখেতে ৰচনা কৰা বিভিন্ন গ্ৰন্থৰ ভিতৰত অসমীয়া পুৰণি সাহিত্য, সাহিত্য আৰু প্ৰেম, কলিতা জাতিৰ ইতিবৃত্ত, পুৰণি কামৰূপৰ ধৰ্মৰ ধাৰা, পখিলা, নতুন অসমীয়া সাহিত্য আদি অন্যতম।\nঅসমীয়া ভাষাত উক্ত গ্রন্থসমূহ ৰচনা কৰাৰ ওপৰিও তেখেতে ইংৰাজী ভাষাতো কেইখনমান গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল। তেখেতৰ ইংৰাজী গ্ৰন্থ প্ৰধানকৈ তিনিখন যেনে: The Mother Goddess Kamakhaya, Visnuit Myths and Legends, Assamese: Its Formation and Development।\nমানৱ সমাজত পাণ্ডিত্যৰ আদৰ থাকে মানে বাণীকান্ত কাকতিৰ নাম থাকিব।\nইংৰাজ সকলে ১৮২৬ চনত অসমৰ শাসনভাৰ নিজৰ হাতলৈ লোৱাৰ পিছত অসমৰ পুৰণি ঐতিহ্য আৰু ভাষা-সংস্কৃতি ইংৰাজী আৰু বাঙালিৰ প্ৰভাৱত লুপ্ত হ’বলৈ ধৰে। তেনে সময়তে বিদেশী ইংৰাজৰ বিৰুদ্ধে স্বদেশক জগাবলৈ অসমত এজন বিপ্লৱী নায়ক আৰু কবিৰ জন্ম হৈছিল- তেওঁৰ নাম আছিল অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী। তেওঁ শৰীৰ, হৃদয় মস্তিস্ক তথা সৰ্বস্ব সমাজ সচেতক তেজোদ্বীপ্ত বিপ্লৱী কবিতা ৰচনাৰ কামত উছৰ্গা কৰিছিল। তেওঁ আছিল এনে এজন বিপ্লৱী নায়ক যিজনে বিপ্লৱ আৰু সংগঠনৰ নামত নিজৰ ভাটিৰ মাটিকো বিক্ৰী কৰি দাৰিদ্ৰৰ টোপোলা হাততলৈ ৰাজপথত আশ্ৰয় লৈছিল। কবি হিচাপে তেওঁ আছিল মৌলিক, সমাজ সচেতক আৰু প্ৰভাৱশালী-যাৰ কবিতাৰ পংক্তিসমূহ বিপ্লৱৰ সময়ত শ্লোগান হিচাপেও মানুহৰ মুখে মুখে উচ্চাৰিত হৈছিল।\nএইজন মহান বিপ্লৱী নেতা তথা বিপ্লৱী কবি অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীৰ জন্ম হৈছিল বৰেপটাত ১৮৮৫ চনত। তেওঁৰ পিতাকৰ নাম আছিল কৃষ্ণৰাম ৰায়চৌধুৰী আৰু মাকৰ নাম আছিল দৈৱকী দেৱী। অম্বিকাগিৰীৰ পিতৃ কৃষ্ণৰাম ৰায়চৌধুৰী আছিল নিচেই সৰল, হোজা আৰু ন্যায়নিষ্ঠা পুৰুষ। তেওঁ সহজ, সৰল, হোজা হোৱা বাবেই ভাই ককায়েকে তেওঁক পিতৃ সম্পত্তিৰ পৰা বঞ্চিত কৰিছিল যদিও কৃষ্ণৰাম এজন নিপুন কর্মী আছিল। তেওঁ নানা কাৰু-কাৰ্য্য প্ৰয়োগ কৰি চিত্ৰধৰ্মী ধুনীয়া চন্দ্ৰাতপ আৰু চৌগা চাপকণ তৈয়াৰ কৰি জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰিছিল। কিন্তু তেওঁ বেছি দিন জীয়াই নাথাকিল। অকালতে তেওঁৰ মৃত্যু হোৱাত পৰিয়ালটি দৰিদ্ৰতাৰ সন্মুখীন হয়। কিন্তু দৈৱকী দেৱী এজনী অসাধাৰণ প্ৰতিভাৰ অধিকাৰিণী আছিল। পৰিয়ালৰ একমাত্ৰ উপাৰ্জনকাৰী অম্বিকাগিৰীৰ পিতৃৰ বিয়োগ হোৱাতো দৈৱকী দেৱীয়ে শোকত ভাগি নপৰি সন্তানসহ অতি কষ্টেৰে কিন্তু ন্যায় নিষ্ঠাৰে দিন নিয়াৰলৈ ধৰে। দৈৱকী দেৱী এজনী সংস্কৃতবান তিৰোতা আছিল। তাই বৰগীত, আইনাম, বিয়ানাম আদি গোৱাত বৰ পাকৈত আছিল। তাইৰ কণ্ঠস্বৰো আছিল অতি মধুৰ। তাই যেতিয়া গীত গাইছিল তেতিয়া তাইৰ গীতৰ সুৰ শুনি ৰাতিপুৱা প্ৰাতঃ ভ্ৰমণলৈ ওলোৱা লোকসকলেও থৰ লাগি তাইৰ গীত শুনিছিল। সৰুতে অম্বিকাগিৰীয়ে মাকৰ পৰা গীত-মাতৰ আৰু সংস্কৃতিবান হোৱাৰ খোৰাক পাইছিল।\nকৃষ্ণৰাম ৰায়চৌধুৰীৰ ঔৰষত আৰু দৈৱকী দেৱীৰ গৰ্ভত চাৰিজন ল’ৰা ছোৱালীৰ জন্ম হৈছিল। ডাঙৰ জনৰ নাম আছিল গিৰিশচন্দ্ৰ ৰায়চৌধুৰী আৰু সৰু জনেই আছিল অম্বিকাগিৰী। বাকী দুজন আছিল ছোৱালী সন্তান। গিৰিশচন্দ্ৰই অলপ ডাঙৰ হোৱাত এজন চহকী লোকে তেওঁক ঘৰুৱা কাম কাজত সহায়ক হিচাপে লৈ যায়। তেতিয়া মাকৰ স’তে বাকী পৰিয়ালটিৰ ভৰণ পোষণৰ ভাৰ পৰে অম্বিকাগিৰীৰ ওপৰত। তাতে নানা কষ্টৰ মাজেদি লোকৰ ঘৰত কাম-কাজ কৰিও আজৰি সময়ত লিখা পঢ়াৰ সময় উলিয়াই স্থানীয় স্কুলত ভৰ্তি হয়। অম্বিকাগিৰীহতঁৰ এনে আৰ্থিক অনাটন দেখি স্থানীয় কৃষক ৰাইজে সিহতঁক কিছু পৰিমাণে ধান-চাউল দি সহায় কৰিছিল। ৰবি শস্যৰ বতৰত খোৱাৰ পিছত খেতিত পৰি থকা বাকী শস্য গোটাই অম্বিকাগিৰীয়ে মাকৰ হাতত দিছিল আৰু মাকে সেইখিনি বেচি পৰিয়ালটো পোহ-পাল কৰিছিল। এনে দৰিদ্ৰতাৰ মাজত অম্বিকাগিৰীয়ে কষ্ট সহিষ্ণুতাৰে শিক্ষা লাভ কৰিছিল।\nইমান দৰিদ্ৰতাৰ বোজা মূৰত লৈয়ো অম্বিকাগিৰীয়ে ভাগি পৰা নাছিল। নিয়মিত ভাৱে পঢ়া-শুনা চলাই গৈছিল। প্ৰাথমিক মহলাৰ শেষ বৰ্ষত তেওঁ কৃতকাৰ্য্যতাৰে উত্তীর্ণ হৈ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে গুৱাহাটীলৈ যায় আৰু তাতে সোণাৰাম উচ্চ ইংৰাজী বিদ্যালয়ত ভৰ্তি হয়। কিন্তু ক্ৰমান্বয়ে তেওঁৰ মন স্বদেশৰ দুৰৱস্থাৰ প্ৰতি সচেতন হ’বলৈ ধৰে। ইতিমধ্যে ১৯০৫ চনত হোৱা বংগ ভংগ প্ৰতিবাদৰ জোঁৱাৰ অসমতো উঠিল। ডেকা অম্বিকাগিৰীৰ মন বিদ্ৰোহী হৈ উঠিল। স্কুলৰ কঠোৰ অনুশাসনৰ পৰা মুক্ত হৈ বিপ্লৱী যুৱক খুদীৰাম বসু, ৰবীন্দ্ৰ ঘোষ, উল্লাস্কৰ দাস আদিৰ লগলাগি বৃটিছৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদত নামি পৰে। ফলত তেওঁ বৃটিছ চৰকাৰৰ ৰোষত পৰে আৰু পুলিচে গ্ৰেপ্তাৰ কৰি বৰপেটাত বন্ধী কৰি ৰাখে। তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁৰ শৰীৰ আৰু মন দুয়োটাই বিদ্ৰোহী হৈ পৰে আৰু বিদ্ৰোহৰ হৃদয়ানলত ভিতৰি ভিতৰি দগ্ধৰ যন্ত্ৰণাত ভূগিবলৈ ধৰে। মনৰ বিদ্ৰোহী ভাৱ আৰু অনুভূতি ধৰি ৰাখিবলৈ তেওঁ কলম হাতত লয় আৰু প্ৰাণ সঞ্চাৰী, ৰণ দুন্দুভিৰ ধৰে উদ্যম সুৰত তেওঁৰ কাপৰ মুখেদি হৃদয়ৰ বিদ্ৰোহী উষ্ণ ভাৱৰাশি কবিতা ৰূপত আগ্নেয়গিৰিৰ দৰে উদ্গীৰণ হ’বলৈ ধৰে। ১৯০৫ চনত তেওঁ “বন্দিনী ভাৰত” নামে এখন নাটক ৰচনা কৰে আৰু সেই বছৰে নাটকখন কটন কলেজৰ ছাত্ৰসকলে অভিনয় কৰিবলৈ লোৱাত মঞ্চৰ পৰাই পুলিচে নাটকৰ পাণ্ডুলিপিখন জব্দ কৰে।\n১৯০৭ চনত অম্বিকাগিৰীক বৃটিছ চৰকাৰে অন্তৰীণ কৰি ৰাখে। বন্ধীশালত থাকিলেও তেওঁ কাৰাগাৰৰ কোঠাতে অকল বহি নেথাকিল । বৰেপটা অঞ্চলত থকা কু-প্ৰথােবাৰ আঁতৰ কৰাত আৰু জনসেৱা কামত লাগি গ’ল। সেই উদ্দেশ্যে বৰপেটা অঞ্চলৰ উদীয়মান তৰুণসকলক লৈ এটি সেৱা দল গঠন কৰে আৰু বাটৰ দাঁতিৰ জাৱৰ-জোঁথৰ পৰিস্কাৰ কৰি স্বাস্থ্যসন্মত কৰি ৰখাত মনোযোগ দিয়ে। তেওঁৰ সমাজসেৱা নিশ্চয় প্ৰশংসনীয় আৰু অতি গৌৰৱৰ বিষয়। দুখীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক সহায় কৰিবলৈ ৰাইজৰ পৰা বৰঙণি তুলি সামাজিক ধনভঁৰাল স্থাপন কৰে। তাৰোপৰি তেওঁ উপলব্দি কৰিব পাৰিছিল দেশ এখন প্ৰগতিৰ পথত আগুৱাই নিবলৈ হ’লে জনসাধাৰণ শাৰীৰিকভাৱে সুস্থ আৰু সবল হ’ব লাগিব। সেই উদ্দেশ্যে এটা ব্যায়ামশালা স্থাপন কৰে।\nইংৰাজ ৰাজত্বৰ আদি ছোৱাত বাঙালী কোৰানী, মহৰী আদি বিষায়ৰ প্ৰৰোচনাত অসমত অসমীয়া ভাষাৰ পৰিবৰ্তে বাঙালী ভাষা প্ৰচলন হোৱাত বাঙালী গীত মাত, নাটক আদি অসমত প্ৰচলন হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে। ফলত অসমীয়াৰ নিজস্ব ঐতিহ্য অৱলুপ্তিৰ পথত আগবাঢ়ে । অম্বিকাগিৰীয়ে এই বিপৰ্য্যয় দেখি থিৰেৰ থাকিব নোৱাৰি নিজে অসমৰ পুৰণি ঐতিহ্য আৰু পৰম্পৰা ৰক্ষা কৰাৰ উদ্দেশ্যে অসমীয়া ভাষাত জাতীয় ভাৱ আৰু উদ্দীপনাপূৰ্ণ নাটক লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ফলস্বৰূেপ জয়দ্ৰথ বধ, ভক্ত গৌৰৱ, কল্যাণময়ী আদি নাটক তেওঁৰ কাপৰ পৰা ওলায় আৰু অসমৰ বিভিন্ন মঞ্চত সফলতাৰে মঞ্চস্থ হ’বলৈ ধৰে। নাটকৰ উপৰিও তেওঁ অবিৰতভাৱে কবিতাও লিখি যায়। ফলত ‘তুমি’ আৰু ‘বীণা ’ কবিতা পুথি দুখনে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।\n১৯১৪ চনত অম্বিকাগিৰীৰে মুক্তি লাভ কৰি তেওঁ ডিব্রুগড়লৈ যায় আৰু শিক্ষকতা কৰিবলৈ লয়। তাতে চাৰি বছৰ থাকি ১৯১৮ চনত গুৱাহাটীলৈ আহে আৰু গুৱাহাটীতে থাকিবলৈ লয়। কিন্তু কালে এৰিলেও কৰ্পতিয়ে নেৰে। অম্বিকাগিৰীৰো তেনে হ’ল। স্থান পৰিবৰ্তন কৰিলেও দাৰিদ্ৰতাই লগ এৰা নিদিলে। গুৱাহাটীত চাকৰী যোগাৰ কৰিব নোৱাৰি মাত্ৰ দুটকা হাতত লৈ এটি প্ৰেছ খুলি চলাবলৈ ধৰে। প্ৰেছটিৰ নাম ৰাখে ‘অৰুণা প্ৰেছ’। তাতে প্ৰেছ চলোৱাৰ লগে লগে অসমৰ ডেকা শক্তিক জাগ্ৰত কৰিবলৈ গণ সচেতনামূলক বিপ্লৱী ভাবাদৰ্শৰ এখন মাহেকীয়া আলোচনী উলিয়ায় ১৯১৮ চনত। আলোচনীখনৰ নাম ৰাখে ‘চেতনা’। ই অলপ দিনৰ ভিতৰতে ডেকা চামৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে যদিও ইতিমধ্যে ১৯১৯ চনত জালিৱানৱালাবাগত সংঘটিত হোৱা হত্যাকাণ্ডৰ প্ৰতিবাদ সমগ্ৰ ভাৰততে আৰম্ভ হয়। প্ৰতিক্ৰিয়া অসমতো দেখা দিয়ে। ইতিমধ্যে ১৯২১ চন আহিল। মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বত ‘অসহযোগ আন্দোলন’ আৰম্ভ হয়। অসমতো আন্দোলনে মূৰ দাঙি উঠে। অম্বিকাগিৰী আৰু থিৰেৰে থাকিব নোৱাৰিলে। আন্দোলনত জপিয়াই পৰিল। চৰকাৰে আগশাৰীৰ বহুতো নেতাক বন্ধী কৰিলে। অম্বিকাগিৰীও বন্ধী হ’ল আৰু আকৌ কাৰাগাৰৰ বন্ধ দেৱালৰ চাৰিসীমাত আবদ্ধ হৈ পৰিল। শৰীৰ বন্ধ হ’ল; শিল্পী মন কিন্তু বন্ধী নহ’ল। জেলৰ ভিতৰতে তেওঁ স্বদেশানুৰাগেৰে ৰঞ্জিত বিপ্লৱী কবিতা ৰচনা কৰিবলৈ ধৰিলে। পিছত সেই গীতবোৰ Songs of the Cell শিৰোনামেৰে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰা হয় আৰু প্ৰকাশ কৰা হয়। অসহযোগ আন্দোলনত যোগদান কৰা বাবে চৰকাৰে অম্বিকাগিৰীক দুইবছৰৰ সশ্ৰম কাৰাদণ্ড বিহে। ফলত প্ৰেছ আৰু ‘চেতনা’ আলোচনী বন্ধ হৈ যায়। ইতিমধ্যে প্ৰেছ আৰু ‘চেতনা’ আলোচনীৰ কাৰ্য্যলয়ত জুই লাগি সকলো ভষ্মীভূত হয়। লগতে অম্বিকাগিৰীৰ কেইবাখনো পুথিৰ পাণ্ডুলিপিও পুৰি ছাই হৈ জায়। দুবছৰ পিছত কাৰাগাৰৰ পৰা ওলাই পুনৰ প্ৰেছ আৰু ‘চেতনা’ প্ৰকাশৰ কামত আত্ম-নিয়োগ কৰে যদিও এই কামত সিমান আগবাঢ়িব নোৱাৰিলে। কাৰণ ইতিমধ্যে ‘শতাধাৰ’ নামৰ এখন ৰাজনৈতিক মতবাদৰ পুথি প্ৰকাশ কৰাত চৰকাৰে পুথিখন বাজেয়াপ্ত কৰাৰ লগতে অম্বিকাগিৰীক তিনিমাহৰ কাৰাদণ্ড বিহে।\nঅম্বিকাগিৰী আছিল হাড়ে হিমজুয়ে স্বদেশপ্ৰেমী। তেওঁ বুজি পাইছিল যে ভাৰতে স্বাধীনতা পালেও সেই স্বাধীনতাৰ কোনো অৰ্থ নাথাকিব যদিহে ভাৰতবাসীয়ে আত্ম প্রতিষ্ঠাৰ চেষ্টা নকৰে। অম্বিকাগিৰীয়ে সেয়ে অসমীয়া, বিশেষকৈ ডেকা চামক জাগ্ৰত আৰু আত্ম প্রতিষ্ঠা লাভ কৰাবলৈ বিভিন্ন সংগঠনমূলক কাম-কাজত জড়িত হৈ পৰে। সেই উদ্দেশ্যে ১৯২৬ চনত তেওঁ “অসম সংৰক্ষিণী সভা” স্থাপন কৰে। ১৯২৬ চনত পাণ্ডু কংগ্ৰেছৰ উদ্ধোধনী সংগীত “বন্দো কি ছন্দেৰে” গীতটি ৰচনা আৰু সুৰ সংযোজনা কৰি গায়। তেওঁৰ বিপ্লৱী গীতটো শুনি হাজাৰ হাজাৰ লোকে মুগ্ধ হৈ অম্বিকাগিৰীক অভিনন্দন জনায়। ১৯৩৫ চনত “অসমীয়া সংৰক্ষিণী সভা” অধিক সম্প্ৰসাৰিত কৰি “অসম জাতীয় মহাসভা” স্থাপন কৰে আৰু ইয়াৰ যোগেদি অসমীয়া ৰাইজক আত্ম প্রতিষ্ঠাৰ বিভিন্ন দিশ মুকলি কৰিবলৈ লয়। লগতে এই মহাসভাৰ আদৰ্শ প্ৰচাৰৰ মুখপাত্ৰ হিচাপে ‘ডেকা অসম’ নামে এখন আলোচনী উলিয়ায় আৰু নিজে ইয়াৰ সম্পাদনাৰ ভাৰ লয়। ‘ডেকা অসম’ আলোচনীৰ সকলো কাম আনকি প্ৰেছৰ কাম-কজো তেওঁ নিজে কৰি আলোচনীখন বিতৰণৰ ব্যৱস্থাও তেওঁ নিজে কৰিছিল। ইতিমধ্যে বংগদেশৰ আচাৰ্য্য প্ৰফুল্ল চন্দ্ৰ ৰায়ৰ আদৰ্শৰে “কামৰূপ মায়াবিনী কেমিকেল ওৱৰ্কচ” নামেৰে এটা প্রতিষ্ঠান গঢ়ি তোলে।\nৰায়চৌধুৰী জনজাগৰণ আৰু সংগঠনৰ নামত ইমানেই ব্যস্ত হৈ পৰিছিল যে বিবাহ-বাৰুৰ কথাও পাহৰি গৈছিল। কিন্তু কিছু বন্ধু-বান্ধবী আৰু মাকৰ নেৰানেপেৰা ইচ্ছাত দুকুৰি বছৰ বয়সত কৌশল্যা দেৱীক বিবাহ কৰে। কৌশল্যা দেৱী নিচেই কম বয়সীয়া আছিল যদিও স্বামীৰ আদৰ্শৰ লগত নিজকে খাপ খুৱাই লব পাৰিছিল। অম্বিকাগিৰীয়ে অসমীয়া জাতিৰ ঘৰ সংৰক্ষণ কৰিবলৈ “সংৰক্ষিণী আন্দোলন” পৰিচালনা কৰিছিল যদিও নিজৰ ঘৰৰ ভেটিটো নাছিল। গুৱাহাটীত আনৰ মাটি বন্ধকতলৈ সাধাৰণ পঁজা এটা সাজি তাতেই কোনো মতে পৰিয়ালৰ ঠিকনা পাতি স্বদেশী আন্দোলন আৰু জন সচেতনতামূলক কাম-কাজত ব্যস্ত থাকে। কিন্তু চহৰৰ মাটিৰ মূল্য বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে মাটিৰ মালিকে অম্বিকাগিৰীক তাৰ পৰা উচ্ছেদ কৰে। ফলত তেওঁ ৰাজপথৰৰ দাঁতিত আশ্ৰয় লয় আৰু তাৰ পৰাই সংগ্ৰামী কাম-কাজত আত্ম নিয়োগ কৰে। এনেকৈ কেইবাখনো ঠাইৰ পৰা উচ্ছেদ -নিৰ্যাতন ভোগ কৰি অৱশেষত গুৱাহাটিৰ শিলপুখুৰীত এডৰা মাটি দখল কৰি তাতে থাকিবলৈ লয়। তাতেও চৰকাৰৰ ৰোষত পৰি সেই মাটি ডৰাও হেৰুৱায়। এইদৰে আজীৱন অঘৰী হিচাপে থাকিও অম্বিকাগিৰীয়ে জাতিৰ হকে অশেষ সেৱা আগবঢ়ায় । তাৰোপৰি তেখেতে “অসম সাহিত্য সভা” প্রতিষ্ঠাৰ ক্ষেত্ৰতো আগভাগ লৈছিল।\nঅম্বিকাগিৰী এজন সাহস আৰু ন্যায়ৰ প্ৰতিমূৰ্তিও আছিল। এবাৰ গুৱাহাটীৰ পৰা এটি ভাপ জাহাজ ব্রহ্মপুত্র নদীয়েদি আহি পলাশবাৰীত ৰয়। সেই জাহাজৰ পৰা দুজন ইংৰাজ চাহাব নামি দাঁতিৰ দোকান-পোহাৰ চাই চিতি সময় কটাবলৈ ধৰে। তেতিয়া এজনী বুঢ়ীয়ে এটা পাঁচিত কিছু ফল-মূল বেচি ফুৰা দেখা পাই চাহাব দুজনে বুঢ়ীৰ পৰা কিছুফল লৈ খাবলৈ ধৰিলে। বুঢ়ীয়ে পইচা খোজাত পইচা নিদি ভৰিৰ জোতাৰে বুঢ়ীজনীক গোৰ মাৰি দিলে। জাহাজত থকা আন আন যাত্ৰীয়ে ঘটনাটো লক্ষ্য কৰি আছিল যদিও কোনোৱে একো প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ সাহস নকৰিলে।। তেতিয়া অম্বিকাগিৰীৰ বয়স মাত্ৰ ১৪ বছৰ। তেওঁও সেইখন জাহাজতে আছিল। ঘটনাটো চাই তেওঁ থিৰেৰে থাকিব নোঁৱাৰি জাহাজৰ পৰা ওলাই চাহাব দুজনৰ ওপৰত জপিয়াই পৰিল। উপৰ্যুপৰি কিল, লাথি আৰু ভুকু মাৰি চাহাব দুজনক নৈত পেঁলাই দিলে। পিছত কোনোৰকমে তিতি বুৰি পাৰত উঠিল। অৱশেষত জাহাজৰ কেপ্তেইনৰ নেতৃত্বত বিচাৰ চলিল। বিচাৰত ইংৰাজ চাহাব দুজনেই দোষী সাব্যস্ত হ’ল আৰু পাঁচ টকা জৰিমনা দি বুঢ়ীৰ ওচৰত ক্ষমা ভিক্ষা কৰিলে। সঁচাকৈয়ে অম্বিকাগিৰীয়ে শৈশৱৰ পৰাই আছিল ন্যায় আৰু সাহসৰ প্ৰতিমূৰ্তি।\nঅম্বিকাগিৰীৰ ব্যক্তিত্বও আছিল সাহসী, বীৰোচিত আৰু স্পষ্টবাদী কিন্তু হৃদয়খন আছিল কোমল আৰু স্পৰ্শকাতৰ। কর্তব্যনিষ্ঠা আৰু সমাজ তথা দেশসেৱাই আছিল তেওঁৰ আদৰ্শ। এইজন মহান বিপ্লৱী, সুু-সাহিত্যিক, সমাজ সংস্কাৰক অম্বিকাগিৰী ৰায় চৌধুৰীয়ে ১৯৬৭ চনত ইহলোকৰ পৰা বিদায় লৈ পৰলোকলৈ গমণ কৰে।\nঅম্বিকাগিৰীৰ জন সেৱা আৰু স্বদেশ প্ৰেমে অসমীয়াৰ জাতীয় ইতিহাসৰ এক সোণালী অধ্যয়নৰ সূচনা কৰে। স্বাধীনতা সংগ্ৰামত আত্ম নিয়োগ কৰা বহুতো বিপ্লৱী নায়ক সেই সময়ত অসমত ওলাইছিল যদিও অম্বিকাগিৰী আছিল অনন্য, অসাধাৰণ আৰু অতুলনীয়। তেওঁ বৃটিছৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰামত গোটেই জীৱন জড়িত থকাৰ উপৰিও তেওঁ অসমীয়া জাতিৰ আত্ম প্রতিষ্ঠাৰ নামত গঠনমূলক কাম-কাজত যিমান আত্ম নিয়োগ কৰিছিল আৰু কৃতকাৰ্য্য হৈছিল আন কোনো অসমীয়া বিপ্লৱীয়ে সিমানখিনি কৰিব পৰা নাছিল।\nএজন সাহিত্যিক হিচাপেও তেওঁ আছিল সঁচা অৰ্থত বিপ্লৱী আৰু গণ প্ৰতিনিধিত্বশীল। তেওঁ সাহিত্য ৰচনাৰ মাধ্যমেদি অসমীয়া জনসাধাৰণক নিজস্ব সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ প্ৰতি সচেতন কৰি আত্ম প্রতিষ্ঠাৰ পথ মুকলি কৰাত অনুপ্ৰেৰণা যোগাইছিল। তেওঁৰ প্ৰতিটো সাহিত্য কৰ্মই জাতীয় ভাবধাৰাৰ অকৃত্ৰিম বাহক। মাত্ৰ অষ্টম শ্ৰেণীলৈকে পঢ়ি তেওঁ ভাষা সাহিত্যলৈ যি অৱদান দি গ’ল সি নিশ্চয় বিষ্ময়কৰ । তেওঁ বিশেষকৈ বিপ্লৱী কবি আৰু নাট্যকাৰ হিচাপেই বিখ্যাত। তেওঁৰ কবিতাসমূহ তিনিটা সুঁতিত বৈ গৈছে- প্ৰথমটো হৈছে স্বদেশপ্ৰেমৰ সুঁতি, দ্বিতীয়টো হৈছে ৰহস্যবাদ আৰু তৃতীয়টো হৈছে কোনোৱা প্ৰেয়সীৰ প্ৰতি সহজাত প্ৰেম। তেওঁৰ স্বদেশ প্ৰেমমূলক কবিতাসমূহত অসমৰ অতীত শৌৰ্ষ-বীৰ্যৰ জয়গান আছে আৰু সেই গৌৰৱ মণ্ডিত শৌৰ্ষ-বীৰ্যৰ প্ৰতি অসমীয়া জাতীয়ে যাতে অৱলোকন কৰি সঞ্জীৱিত কৰি ৰাখিব পাৰে তাৰ বাবে অনুপ্ৰেৰণা আছে। কিন্তু কমলাকান্ত বা লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ লিখনিত থকাৰ দৰে তেওঁৰ ৰচনাত কোনো ব্যঙ্গাত্মক ভৎৰ্সনা নাই। তেওঁৰ ৰহস্যবাদী কবিতাসমূহত ঈশ্বৰৰ প্ৰতি কবিৰ অসীম আত্মিক ভালপোৱা প্ৰকাশ পাইছে। তেওঁৰ কাব্যৰ তৃতীয় সুঁতিটোত কামোদ্দীপনাৰ উমান আছে। অৰ্থাৎ এই প্ৰেম অকল আত্মিক নহৈ শাৰীৰিকো হৈছে।\nঅম্বিকাগিৰী ৰায় চৌধুৰীৰ ৰচনাৰ ভাষা সম্পূৰ্ণ স্বকীয় গুণেৰে বিভূষিত। তেওঁ ভাষা আবেগধৰ্মী আৰু অনাবিল সমুদ্ৰ স্ৰোতৰ দৰে গৰ্জনশীল। তেওঁ শব্দ গঠনত আনকি প্ৰয়োগতো ব্যাকৰণৰ নীতি সীমা চেৰাই গৈছে। তেওঁৰ কবিতাত ছন্দ আছে যদিও তেওঁ ছন্দ শাস্ত্ৰৰ বহতীয়া নহয়। বলিয়া ধুমুহা বতাহে গছৰ পাত দিশ-বিদিশিলৈ উৰুৱাই নিয়াৰ দৰে তেওঁ অন্তৰৰ উষ্ণ ভাব অনুভূতিয়ে যেনি ইচ্ছা তেনি ছন্দৰ সৃষ্টি কৰি আগুৱাই গৈছে। অম্বিকাগিৰী ৰায় চৌধুৰী অসমীয়া কবিসকলৰ ভিতৰত বিষয়বস্তু আৰু ভাষাৰ ক্ষেত্ৰত আটাইতকৈ বেছি মৌলিকত্ব বহনকাৰী। কিয়নো তেওঁ ইংৰাজী আৰু বঙালী সাহিত্যৰ প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত আছিল। অৱশ্যে তেওঁৰ দুই এটা বিপ্লৱী কবিতা বঙলা কবি নজৰুল ইছলামৰ বিপ্লৱী কবিতাৰ সমাৰ্থক।\nঅসমীয়া জাতিয়ে অম্বিকাগিৰীৰ পৰা যিমান আদৰ্শ পাব পাৰে সিমান আদৰ্শ আন কোনো অসমীয়া বিপ্লৱী তথা সাহিত্যকৰ পৰা পাব নোৱাৰে। অসমীয়াই যদি অসমৰ স্বতন্ত্ৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ প্ৰতি সচেতন হয় তেন্তে অম্বিকাগিৰীক প্ৰধান আদৰ্শ হিচাপে লোৱা উচিত।\nহেমচন্দ্ৰ গোস্বামী অসমৰ এনে এজন সু-সন্তানৰ নাম যিজন আছিল একেধাৰে কবি, প্ৰত্নতাত্বিক আৰু ইতিহাসবিদ। এখেতৰ জন্ম হৈছিল ১৮৭২ চনত গোলাঘাটত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম ডম্বৰুধৰ গোস্বামী। তেওঁ গোলাঘাটত প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰি নগাওঁ হাইস্কুলৰ পৰা ১৮৮৮ চনত এণ্ট্ৰেন্স পৰীক্ষা সুখ্যাতিৰে পাছ কৰি উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে কলিকতালৈ যায়। তাত তেওঁ প্ৰেছিডেন্সী কলেজত নাম ভর্তি কৰি ১৮৯০ চনত এফ. এ. পৰীক্ষা সুখ্যাতিৰে পাছ কৰে। ছাত্ৰ হিচাপে তেওঁ মেধাবী আছিল যদিও ইতিমধ্যে কলিকতাত তেওঁ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আৰু আনন্দচন্দ্ৰ আগৰৱালাৰ সান্নিধ্য লাভ কৰি সাহিত্য সাধনাৰ প্ৰতি মনোযোগ দিয়ে। তাৰোপৰি ৰত্নেশ্বৰ মহন্ত, ভোলানাথ দাস, গুণাভিৰাম বৰুৱা আদি সাহিত্যিকসকলৰ পৰা অনুপ্ৰেৰণা লাভ কৰি তেওঁ একেলেথাৰীয়ে কবিতা ৰচনাত লাগি যায়। ইতিমধ্যে ‘জোনাকী’ কাকতৰ লগত ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ কবিতা আৰু প্ৰবন্ধ লিখাত ব্যস্ত থাকে। ফলত বি. এ. পৰীক্ষা নিদিয়াকৈয়ে কলিকতাত চাৰি বছৰ কটাই অসমলৈ উভতি আহে আৰু ইমানতে তেওঁ আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ সামৰণি মাৰে। কলিকতাৰ পৰা উভতি আহি গুৱাহাটীৰ সোণাৰাম হাইস্কুলত শিক্ষকতাৰ চাকৰিত সোমায় আৰু সাহিত্য সাধনাত ব্রতী হয়। এই চাকৰিত কিছুদিন কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰি ১৮৯৭ চনত চাৱ ডেপুটি কালেক্টৰ হয়। এই পদত ১৯০৫ চনলৈ নিয়োজিত থাকি পিছত এক্সট্ৰা এছিষ্টেণ্ট কমিচনাৰ পদত নিযুক্ত হয় আৰু তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ কবিতা লিখা এৰি ইতিহাস অধ্যয়ন আৰু প্ৰত্নতাত্বিক আহিলা গোটোৱাত একাণপতীয়াকৈ লাগে। অসমৰ গৌৰৱময় ইতিহাস উদ্ধাৰ কৰি বিশ্বৰ দৰবাৰত উপস্থাপন কৰাই তেওঁৰ জীৱনৰ ব্রত হিচাপে লয়। ফলত তেওঁ বহুতো ঐতিহাসিক শিলালিপি, ইতিহাসৰ পাণ্ডুলিপি, পুৰণি মুদ্ৰা আদি অনুসন্ধান কৰি প্ৰকাশ কৰিবলৈ ধৰে। তেওঁ পুৰণি পুথিসমূহৰ কেইখনমান সম্পাদনা কৰি উলিয়ায়। পুৰণি পুথি আৰু বুৰঞ্জীৰ আহিলাসমূহ সংৰক্ষণৰ বাবে ‘কামৰূপ অনুসন্ধান সমিতি’ আৰু ‘অসম ৰাজ্যিক মিউজিয়াম’ প্রতিষ্ঠা কৰাতো আগভাগ লয়। তেওঁ ‘অংকীয়া বাৰ নাট’, ‘কথা ভাগৱত’ আদি পুথি সম্পাদনা কৰি উলিয়ায়। ‘যোগিনীতন্ত্ৰ’ পুথিখনো তেওঁ কামৰূপ অনুসন্ধান সমিতিৰ হৈ সম্পাদনা কৰি শুদ্ধ পাঠ সংকলন কৰে। আহোম ৰজাসকলৰ সৈতে ভিন ভিন দেশৰ যোগাযোগৰ চিঠিপত্ৰ ‘ৰজাঘৰীয়া চিঠি’ শিৰোনামেৰে প্ৰকাশ কৰে। পোনপ্ৰথমে এইখন ‘আলোচনী’ নামৰ কাকতত প্ৰকাশ কৰিছিল। আশুতোষ মুখাৰ্জীৰ উৎসাহত তেওঁ সাতোটা খণ্ডত বিভক্ত বিৰাট ‘অসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকী’ সংগ্ৰহ আৰু সম্পাদনা কৰি প্ৰকাশ কৰে। এইটো তেওঁৰ ডাঙৰ কীৰ্তি। ইতিমধ্যে প্ৰত্নতাত্বিক আৰু ইতিহাসবিদ হিচাপে তেওঁৰ নাম দেশ-বিদেশত সিঁচৰতি হৈ পৰে। তেওঁৰ ‘অসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকী’ নামৰ কিতাপখন প্ৰকাশ পোৱাৰ লগে লগে দেশ-বিদেশৰ পৰা শুভেচ্ছা পোৱাৰ উপৰিও জাৰ্মানীৰ এখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা জগতৰ সকলো ভাষা আৰু সাহিত্যৰ বিৱৰণ থকা এখন সুবৃহৎ গ্ৰন্থৰ কাৰণে এটি প্ৰবন্ধ লিখিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। প্ৰত্নতাত্বিক আৰু ইতিহাসবিদ হিচাপে সেই সময়ৰ ইংৰাজ বুৰঞ্জীবিদ গেইট চাহাব আৰু পি. আৰ. টি গৰ্ডন চাহাবৰ লগত তেওঁৰ বিশেষ পৰিচয় ঘটে আৰু সিহঁতে তেওঁক সহায়-সহযোগ আগবঢ়ায় । তেওঁৰ আন এটি কীৰ্তি হ’ল ‘Descriptive Catalog of Assamese Manuscripts’ নামৰ পুথিখন। এইখন ১৯৩০ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ যোগেদি প্ৰকাশ পায়। ইয়াৰোপৰি ৰজা দিনীয়া বহুতো পুৰণি ফলি ‘Inscription’ৰো পাঠোদ্ধাৰ কৰি প্ৰকাশ কৰে। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই সংকলন কৰি থৈ যোৱা “হেমকোষ” খন নষ্ট হৈ যোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ চৰকাৰী খৰচত প্ৰকাশ কৰে।\nবিশ্বকবি ৰবীন্দ্ৰনাথ আৰু মহাত্মা গান্ধী এবাৰ গুৱাহাটীলৈ আহোঁতে গোস্বামীদেৱে দুয়োকো অসম গৌৰৱ “হস্তি বিদ্যাৰ্ণৱ” পুথিখন দেখুৱাই সিহঁতক প্ৰাচীন অসমৰ গৌৰৱৰ প্ৰতি দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে। অসমৰ গৌৰৱ বিদেশত প্ৰচাৰ কৰিবৰ কাৰণে হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে মনে-প্ৰাণে চেষ্টা কৰিছিল আৰু অসমৰ বীৰ লাচিত বৰফুকনৰ ৰণ-কৌশলৰ বিষয়ে ‘শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ’ নামৰ এটি প্ৰৱন্ধ লিখি ‘ঊষা’ত প্ৰকাশ কৰি অসমীয়া ৰাইজৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল। তেতিয়াৰ পৰা বীৰ লাচিতৰ বিষয়ে অসমীয়া জাতি সচেতন হয় আৰু এইজনা বীৰক কেন্দ্ৰ কৰি নাটক, প্ৰবন্ধ, কবিতা আদি সাহিত্যৰ সৃষ্টি হ’বলৈ ধৰে। গোস্বামীদেৱৰ উদ্যোগতেই অসমত ‘লাচিত উৎসৱ’ পালনৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়।\nহেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে গ্ৰন্থ ৰচনা আৰু সম্পাদনা কৰাৰ বাহিৰেও অসমৰ সাহিত্য সাধকসকলক নানাভাৱে সহায়-সহযোগ, পৰামৰ্শ আৰু উৎসাহ প্ৰদান কৰিছিল। ১৮৯৭ চনত গেইট চাহাবৰ দ্বাৰা সম্পাদিত “অসমৰ ঐতিহাসিক অনুসন্ধানৰ বিষয়ে ৰিপোৰ্ট” নামৰ তত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন আৰু প্ৰকাশ কৰাত গোস্বামীদেৱে গেইট চাহাবক যৎপৰোনাস্তি সহায় কৰিছিল। এই গ্ৰন্থৰ পৰিশিষ্টত থকা ‘অসমীয়া সাময়িক কাকতৰ বিৱৰণ’ শীৰ্ষক অধ্যায়টি গোস্বামীদেৱে লিখি দিছিল।\nএইজন মহান লিখক হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীদেৱে উপৰোক্ত গ্ৰন্থসমূহ সম্পাদনা, সংকলন আৰু লিখি উলিওৱাৰ বাহিৰেও ‘ঊষা’, ‘বাহী’, ‘জোনাকী’ আদি কাকতত অসমীয়া ভাষা সাহিত্য আৰু ইতিহাসৰ ওপৰত বহুত পাণ্ডিত্যপূৰ্ণ প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁৰ গদ্যৰ ভাষা সৰল, স্পষ্ট, পোনপটীয়া, কোমল আৰু কিছু পৰিমাণে কথনভঙ্গীৰ। এইজন মহান ইতিহাসবিদ আৰু প্ৰত্নতাত্বিকবিদৰ মৃত্যু হয় ১৯২৮ চনত ।\nতেওঁ আছিল সৰল আৰু নিৰহঙ্কাৰী। সকলো মানুহকে তেওঁ শ্ৰদ্ধাৰ চকুৰে চাইছিল। পণ্ডিত আৰু বিদ্যানুৰাগীসকলক উৎসাহ আৰু অনুপ্ৰেৰণা প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁৰ কৰ্তব্য নিষ্ঠা আছিল অপৰিসীম। চৰকাৰী কাম-কাজ সূচাৰুৰুপে পৰিচালনা কৰিও বিভিন্ন ভাষা সাহিত্যৰ উন্নয়নমূলক কাম-কাজ আৰু প্ৰত্নতাত্বিক অধ্যয়নত জড়িত থাকি অসীম কষ্টসহিষ্ণুতাৰ পৰিচয় দিছিল।\nতেওঁ জীৱনৰ আগবয়সলৈকে কবি আছিল। অৰ্থাৎ ২০ বছৰলৈ তেওঁ কবিতা ৰচনাত মনোনিৱেশ কৰি কল্পানা ৰাজ্যত ভাঁহি ফুৰি প্ৰত্নতত্ব অধ্যয়নত লাগি যোৱাৰ পিছৰ পৰাই তেওঁৰ কাব্যিক মনৰ পৰিসমাপ্তি ঘটে। সেয়ে তেওঁৰ কবিতা চেঙেলীয়া বয়সৰ দৰে চঞ্চল আৰু কল্পনা প্ৰয়াসী। তেওঁৰ কবিতা পুথি মাথো এখন ‘ফুলৰ চাকি’। তেৱেই অসমীয়া ভাষাত প্ৰথম চনেট কবিতাৰ ৰচক। ডেকা বয়সৰ ৰচনা বাবে তেওঁৰ কবিতাৰ বিষয়বস্তু প্ৰেম আৰু প্ৰেম। প্ৰথম প্ৰেম ‘প্ৰিয়তমাৰ প্ৰতি’ আৰু দ্বিতীয় প্ৰেম ‘স্বদেশৰ প্ৰতি’। প্ৰেমৰ কবিতাবোৰ ৰোমাণ্টিক ভাৱাপন্ন। দুই এটা কবিতাত ৰহস্যবাদৰ উমান আছে।\nকবি হিচাপে হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী যিমান পৰিচিত প্ৰত্নতত্ববিদ আৰু ইতিহাসবিদ হিচাপে তাতোকৈ বেছি পৰিচিত। পুৰাতত্ববিদ হিচাপে তেওঁ দেখুৱাই যোৱা বাটেদি আগবাঢ়ি পিছলৈ ড০ সূৰ্য কুমাৰ ভূঞাই বহুতো মূল্যৱান বুৰঞ্জী প্ৰণয়ন কৰে। কবি হিচাপে তেওঁক পাহৰি গ’লেও এজন প্ৰত্নতত্ববিদ হিচাপে অসমীয়া জাতিয়ে হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীদেৱক চিৰদিন মনত ৰখা উচিত।\n১৮২৬ চনত ইংৰাজসকলে অসমৰ শাসনভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত শাসন কাৰ্যত সহায় হ’বৰ নিমিত্তে সিহঁতে বংগদেশৰ পৰা কিছুসংখ্যক শিক্ষিত বঙালিক অসমলৈ আমদানি কৰি কেৰানী, মহৰী আদি চাকৰিত মকবল কৰে। সিঁহতে অসমত সিহঁতৰ চাকৰি স্থায়ী কৰিবৰ উদ্দেশ্যে ইংৰাজসকলক প্ৰৰোচনা কৰি বুজায় যে অসমীয়া ভাষাটো বঙালী ভাষাৰ এটা অপভ্ৰংশ অৰ্থাৎ চহাৰূপ। অসমীয়া ভাষা সাহিত্য সম্পৰ্কে অনভিজ্ঞ ইংৰাজসকলে বঙালীসকলৰ কথাকেই সত্য বুলি ভোল গৈ অসমৰ স্কুল, আদালতত অসমীয়া ভাষাৰ সলনি বঙালী ভাষা প্ৰৱৰ্তন কৰে। ফলত অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য বিপৰ্যয়ৰ সন্মুখীন হয়। ভাষা সাহিত্যৰ চৰ্চা স্তমিত হৈ পৰে। ইতিমধ্যে ১৮৩৬ চনত আমেৰিকাৰ পৰা মিছনেৰিৰ দল এটাই খৃষ্টান ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যে অসমলৈ আহে। সিহঁতে অসমীয়া ভাষাৰ এনে বিপৰ্যয় দেখি অসমীয়া ভাষা উদ্ধাৰ কৰাৰ বাবে চিন্তা-চৰ্চা আৰম্ভ কৰে। সিহঁতে কথিত ৰূপত অসমীয়া ভাষা আয়ত্ব কৰি এই ভাষাৰ ব্যাকৰণ আনকি অভিধানো ৰচনা কৰিলে। কিন্তু সিহঁতৰ অসমীয়া ভাষাটো আছিল কথিত ৰূপৰহে। সিহঁতে অসমীয়া ভাষাৰ শব্দ আৰু বানান পদ্ধতি এৰি সৰলীকৰণ নীতিহে প্ৰয়োগ কৰিছিল। ফলত অসমীয়া ভাষাৰ আগৰ স্বকীয় বৈশিষ্ট্য হেৰুৱাই বিকৃত ৰূপ পালে। আমেৰিকান মিছনেৰিসকলে অসমীয়া ভাষাক অৱশেষত উদ্ধাৰ কৰিলে হয়, কিন্তু অসমীয়া ভাষাই আমেৰিকান মিছনেৰিসকলৰ হাতত বন্ধী হ’ল। বোকাৰ পৰা উঠাই জালত ভৰোৱাৰ দৰে হ’ল। উদ্ধাৰ পাই অসমীয়া ভাষাই পুনৰ বিপৰ্যয়ৰ সন্মুখীন হ’ল। অসমীয়া ভাষাক এনে বিপৰ্যয়ৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সেই সময়ত এজন সাহসী ব্যক্তিৰ আৱিৰ্ভাৱ হয়, তেওঁৰ নাম হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা। তেৱেই পোন প্ৰথমে বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভঙ্গীৰে অসমীয়া ভাষাৰ অভিধান, ব্যাকৰণ আদি ৰচনা কৰি অসমীয়া ভাষা সাহিত্যক বিপৰ্যয়ৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।\nএইজনা মহান ব্যাকৰণবিদ তথা অভিধান ৰচক হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই ১৮৩৫ চনত শিৱসাগৰ ৰজাবাহঁৰ নামৰ গাৱত জন্ম গ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ পিতাকৰ নাম মুক্তাৰাম বৰুৱা। মুক্তাৰাম বৰুৱাই দুগৰাকী ভাৰ্য্যা গ্ৰহণ কৰিছিল। প্ৰথম জনীয়ে যোগেশ্বৰ নামৰ ল’ৰা সন্তান এটি জন্ম দিয়েই মৃত্যু মুখত পৰাত মুক্তাৰামে দ্বিতীয়বাৰ বিবাহ কৰায়। এই দ্বিতীয় পত্নীৰ গৰ্ভত আৰু মুক্তাৰমৰ ঔৰসত দুটি সন্তানৰ জন্ম হৈছিল। প্ৰথমজনী আছিল ছোৱালী সন্তান আৰু দ্বিতীয়জনেই আছিল হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা। মুক্তাৰামৰ আগৰ একমাত্ৰ সন্তান যোগেশ্বৰে শিক্ষা-দীক্ষা লাভ কৰি ১৮ বছৰ বয়সত মৃত্যু মুখত পৰে। ইয়াৰ পিছত দ্বিতীয় কন্যা সন্তানটিও কালৰ কৱলত পৰাত মুক্তাৰামে অতিপাত শোক পায়। সেয়ে হেমচন্দ্ৰয়ো কিছু ডাঙৰ হৈ আগৰ সন্তান দুজনৰ পথ লয় বুলি ভাৱি হেমচন্দ্ৰৰ ৯ বছৰ বয়সলৈ কোনো শিক্ষা-দীক্ষাৰ ব্যৱস্থা নকৰিলে। এই বয়সলৈ হেমচন্দ্ৰই লোকৰ মুখে মুখে শুনি বৰ্ণমালাৰ আখৰ কেইটাহে মাথো আয়ত্ব কৰিছিল।\nঅৱশেষত হেমচন্দ্ৰৰো লিখা পঢ়া কৰাৰ হেঁপাহৰ উমান পাই মুক্তাৰামে তেওঁক লিখা-পঢ়া শিকাবলৈ মন মেলিলে। হেমচন্দ্ৰই পিতাকৰ পৰা পাঠ লৈ কিছু পঢ়িব পৰা হ’লত পিতৃ মুক্তাৰামে জহনী ৰোগত মৃত্যু মুখত পৰিল।\nপিতাকৰ মৃত্যুৰ খবৰ পাই হেমচন্দ্ৰৰ দাদাইদেউ লক্ষ্মীনাথ বৰুৱাই হেমচন্দ্ৰক শিৱসাগৰলৈ লৈ যায় আৰু তাতে বেকাৰী কাম শিকিবৰ নিমিত্তে মাহে ৪ টকা বেতনত নবিচ নিযুক্তি কৰিলে। শিৱসাগৰত তেওঁ বঙালী ভাষা শিকিবলৈ লয় আৰু উবৰ্বীধৰ বৰুৱা নামৰ এজন শিক্ষকৰ পঢ়াশালিত সংস্কৃত পঢ়িবলৈ ল’লে। সেই সময়ত শিৱসাগৰ জিলাৰ কাপ্তান ব্রুডি চাহাবৰ লগত তেওঁৰ চিনাকী হোৱাত তেওঁৰ পৰা হিন্দী ভাষাও শিকিবলৈ লয়। ব্রুডি চাহাব এজন বিদ্যোৎসাহী লোক আছিল। হেমচন্দ্ৰৰ লিখাৰ প্ৰতি ৰাপ দেখি তেওঁ উৎসাহেৰে হেমচন্দ্ৰক হিন্দী ভাষা শিকাইছিল।\nতেতিয়াৰ দিনত অসমীয়া ল’ৰা এজনে ইংৰাজী শিকাটো সাধাৰণ মানুহে সহজভাৱে ল’ব পৰা নাছিল। সেয়ে সকলোৰে বাবে ইংৰাজী শিকাটো সহজ নহৈছিল। কিন্তু হেমচন্দ্ৰই ইংৰাজী ভাষাটোও শিকিবলৈ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰাত ব্রডি চাহাবৰ পৰা ইংৰাজী বৰ্ণমালাৰ কিতাপ এখন খুজি প্ৰতি ৰবিবাৰে ব্রডি চাহাবৰ পৰা ইংৰাজী শিকাৰ মহলা ল’বলৈ ধৰিলে। ইতিমধ্যে সময়ৰ অভাৱ। ৰাতিপুৱা দহ বজালৈ সংস্কৃত শিকিব লাগে আৰু এঘাৰ বজাত কাছাৰীলৈ গৈ চাৰি বজালৈ অফিচত ব্যস্ত থাকিব লাগে। এনে সময়ৰ নাটনিৰ মাজতো সময় উলিয়াই তেওঁ ইংৰাজী শিকা আৰম্ভ কৰিলে। দুসপ্তাহমান ইংৰাজী অধ্যয়ন কৰি ইংৰাজী বৰ্ণমালাৰ ডাঙৰ আৰু সৰু ফলাৰ আখৰ কেইটামানহে শিকিব পাৰিলে, এনে সময়তে তেওঁৰ দদাইদেউ লক্ষ্মীনাথে গম পাই খঙত অগ্নিশৰ্মা হৈ ইংৰাজী পুথি-পাঁজি দলিয়াই পেলাই ঘৰলৈ উলটিবলৈ বাধ্য কৰালে। দদাইদেৱে ইংৰাজী শিকাৰ বিৰোধী আছিল আৰু এই বিৰোধ ভাৱটো হেমচন্দ্ৰৰ ওপৰতো খটালে।\nঘৰলৈ ওভতি আহি তেওঁৰ দদাইদেউৰ পুতেক পদ্মনাথৰ সৈতে সংস্কৃত ব্যাকৰণ পঢ়িবলৈ লয় যদিও কিছুদিন পিছত সংস্কৃত পঢ়াশালিৰ পণ্ডিতজনৰ লগতে পদ্মনাথো মৃত্যু মুখত পৰে। ফলত সংস্কৃত ব্যাকৰণ শিকা তেওঁৰ ইমানতে অন্ত পৰিল। এবাৰ তেওঁৰ বন্ধু শ্ৰী কুশৰাম গগৈৰ লগত তেওঁৰ সাক্ষাৎ হোৱাত তেওঁ হেমচন্দ্ৰক ইংৰাজী পঢ়িবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। তেতিয়া তেওঁৰ বয়স কুৰি বছৰ মান হৈছে। তেওঁ ইংৰাজী বৰ্ণমালাটোৰ বাহিৰে ইংৰাজী ভাষাৰ আন একো নাজানে। তেওঁৰ পৰা তেওঁ ইংৰাজীৰ প্ৰাথমিক কিতাপখন লৈ পঢ়িবলৈ ল’লে আৰু পঢ়াত উদ্গতিও কৰিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া পৰমানন্দ ভঁৰালী নামৰ ইংৰাজী শিক্ষক এজনে তেওঁক ইংৰাজী শিকাত সহায় কৰে। ইংৰাজী ভাষাৰ সাধাৰণ জ্ঞান লাভ কৰি অৱশেষত তেওঁ ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ অহা আমেৰিকান মিছনেৰি সকলৰ ওচৰ চাপিল। সিহঁতে তেওঁক উৎসাহ-উদ্দীপনা দিয়াত দহগুণ উৎসাহেৰে ইংৰাজী শিকাত লাগিল আৰু অৱশেষত ইংৰাজী ভাষাত পাকৈত হৈ উঠিল।\nইতিমধ্যে ১৮৪৬ চনৰ পৰা মিছনেৰিসকলে ‘অৰুণোদয়’ নামৰ এখন মাহেকীয়া অসমীয়া আলোচনী উলিয়ায়। খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰাই এই আলোচনীখনৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল যদিও তাৰ লগে লগে ভাষা আৰু সাহিত্য সম্পৰ্কীয় প্ৰবন্ধও প্ৰকাশ কৰিছিল। হেমচন্দ্ৰই এইখন আলোচনীলৈ লিখা-মেলা আৰম্ভ কৰে। তেওঁ ‘অৰুণোদয়’ত লিখনী পঠোৱাৰ লগে লগে মিছনেৰিসকলৰ সতে তেওঁৰ সম্বন্ধ আৰু দৃঢ় হয়। ইতিমধ্যে মাতৃভাষাৰ প্ৰতি হেমচন্দ্ৰৰ দৰদ আৰু সহানুভূতি বাঢ়ি যায়। সেয়ে আমেৰিকাৰ মিছনেৰিসকলে গ্ৰহণ কৰা বৰ্ণবিলাকত বিস্তৰ ভুল আৰু বিকৃত ৰূপ দেখা পাই বৈজ্ঞানিক আৰু শব্দৰ মূলৰ সৈতে সংগতি ৰাখি বৰ্ণ বিন্যাস সংশোধন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। কিন্তু মিছনেৰিসকলে হেমচন্দ্ৰৰ এই কামত তীব্র বিৰোধীতা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে কাৰণ সিহঁতে অৱলম্বন কৰা বৰ্ণ বিন্যাস সৰল আছিল। ই শিকাত আনকি লিখাতো সহজ আছিল কিয়নো ই মৌখিক ভাষাৰ অনুকৰণ কৰিছিল। তাৰোপৰি মিছনেৰীসকলে ইতিমধ্যে সিহঁতে অৱলম্বন কৰা বৰ্ণ বিন্যাসৰ নীতি অনুকৰণ কৰি খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যে কেইখনমান পুথি লিখি ছপা কৰি উলিয়াইছিল। এনে অৱস্থাত হেমচন্দ্ৰই নতুন বৰ্ণ বিন্যাস আৰম্ভ কৰিলে মিছনেৰীসকলে কিছু জটিলতাৰ সন্মুখীন হ’ব আৰু সিহঁতে ইতিমধ্যে লিখা পুথিসমূহও অচল হৈ পৰিব। এই ভয়ত সিহঁতে হেমচন্দ্ৰৰ নতুন বৰ্ণ-বিন্যাসৰ সমৰ্থন কৰা নাছিল। কিন্তু হেমচন্দ্ৰয়ো এলা-পেচা বিধৰ লোক নাছিল। মিছনেৰীসকলৰ প্ৰৱল বাধা সত্ত্বেও তেওঁ বৈজ্ঞানিক বিশ্লেষণাত্মক দৃষ্টিভঙ্গীৰে নতুন বৰ্ণ বিন্যাস প্ৰৱৰ্তন কৰাত লাগিল। সেই উদ্দেশ্যে অসমীয়া ভাষাক এক স্থায়ী সঠিক ৰূপত সজাবলৈ অসীম আৰু ঐকান্তিক প্ৰচেষ্টাৰে ’অসমীয়া ব্যাকৰণ’ আৰু অসমীয়া অভিধান এখন প্ৰণয়ন কৰি উলিয়ালে। তাৰোপৰি বৰ্ণ বিন্যাসৰ সংশোধনৰ সপক্ষে যুক্তি সহকাৰে আলোচনীত প্ৰবন্ধ পাতিও লিখিবলৈ ল’লে। অৱশেষত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা সফল হ’ল, অসমীয়া ভাষাত নতুন যুক্তিসঙ্গত বৈজ্ঞানিক বৰ্ণ বিন্যাস প্ৰচলন আৰম্ভ হ’ল। তথাপি ‘ৱ’ আখৰ প্ৰৱৰ্তনক লৈ কিছু খেলি-মেলি আছিল। আমেৰিকাৰ মিছনেৰীসকলে ‘ৱ’ আখৰটোক বৰ্ণমালাত গ্ৰহণ কৰা নাছিল। পিছলৈ হেমচন্দ্ৰৰ প্ৰচেষ্টাত এই আখৰটোও অসমীয়া বৰ্ণমালাৰ অন্তৰ্ভূক্ত হ’বলৈ ললে। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ‘অসমীয়া ব্যাকৰণ’ আৰু ‘বৃহৎ অসমীয়া অভিধান’ খনেই অসমীয়া ভাষাৰ বিজ্ঞানসন্মত বিশ্লেষণাত্মক গ্ৰন্থ। এই গ্ৰন্থ দুখনত নিৰ্ধাৰণ কৰি দিয়া ভাষা নীতি পিছলৈ আন আন লেখক সকলেও গ্ৰহণ কৰি অসমীয়া ভাষাক শক্তিশালী ৰূপত বিন্যস্ত কৰে। বৰ্তমানেও হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ এই ব্যাকৰণ আৰু অভিধানখনেই অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰধান ভিত্তি আৰু পথ প্ৰদৰ্শক হৈয়ে আছে। সেয়ে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাক আধুনিক অসমীয়া ভাষাৰ জনক (Father of Modern Assamese Language) বুলি অভিহিত কৰিব পাৰি। কিন্তু দুখৰ বিষয় হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন কালত বৃহৎ অসমীয়া অভিধান (হেমকোষ) খন প্ৰকাশ হৈ উঠা নাছিল। এইটো প্ৰকাশ পায় ১৯০০ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ ৮ বছৰ পিছত।\nহেমচন্দ্ৰ বৰুৱা মাথো অসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণ আৰু অভিধান প্ৰণয়ন কৰি আধুনিক অসমীয়া ভাষাৰ জন্ম দিয়েই ক্ষান্ত থকা নাছিল; ভাষা আৰু সাহিত্যৰ বিকাশৰ বাবে বহুতো প্ৰবন্ধ আৰু অসমীয়া ভাষাত বহুতো পাঠ্যপুথিও ৰচনা কৰিছিল।\nইতিমধ্যে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই চৰকাৰী চাকৰিত পোন প্ৰথমতে ভাষা ভঙা কাকতি হৈ শেষলৈ জুডিচিয়েল কমিচনাৰৰ অফিচত চুপাৰিণ্টেণ্ডেণ্ট পদ পায়। এক্সট্ৰা এছিচচেণ্ট কমিচনাৰ পদো তেওঁক পিছলৈ যঁচা হৈছিল যদিও তেওঁ সেই পদ গ্ৰহণ নকৰিলে। তেওঁ চৰকাৰৰ নিৰ্দেশনামতে স্কুলৰ পাঠ্যপুথি হিচাপে ১৮৮৬ চনত ‘অসমীয়া ল’ৰাৰ ব্যাকৰণ’, ১৮৭৩ চনত ‘আদিপাঠ’, ১৮৯২ চনত ‘পঢ়াশালীয়া ব্যাকৰণ’, ১৮৯৪ চনত ‘সংক্ষিপ্ত হেমকোষ’, ‘পাঠমালা’ আদি পুথি ৰচনা কৰে আৰু এই কাৰ্যাৱলীৰ বাবে ইংৰাজসকলৰ পৰা প্ৰশংসা পোৱাৰ উপৰিও সেই সময়ত ১,১০০ টকা পুৰস্কাৰ হিচাপে লাভ কৰে।\nইয়াৰ উপৰি তেওঁ ‘Way to Health’ নামৰ ইংৰাজী কিতাপখন “স্বাস্থ্য ৰক্ষাৰ নিয়ম” শিৰোনামেৰে অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰে। ‘Assamese Marriage System’ নামৰ ইংৰাজী পুথি এখনো তেওঁ লিখি ছপা কৰি উলিয়াইছিল। কিতাপখনত অসমীয়া সমাজৰ বিবাহ পদ্ধতি, নিয়ম, বিধৱা বিবাহৰ সপক্ষে যুক্তি আদি স্পষ্টতাৰে দাঙি ধৰিছিল। তেওঁ উক্ত পুথিসমূহ লিখাৰ উপৰিও ‘কানীয়া কীর্তন’ আৰু ‘বাহিৰে ৰং চং ভিতৰে কোৱাভাতুৰী’ নামৰ ব্যঙ্গ পুথি দুখনো ৰচনা কৰি অসমীয়া সমাজৰ মিথ্যাচাৰ, ভণ্ডামী, দুৰ্নীতি আৰু মুৰ্খালিক তীব্র ব্যঙ্গ বাণেৰে আক্ৰমণ কৰি সমাজ সংস্কাৰৰ ভূমিকাও লৈছিল।\nজীৱনৰ শেষ ভাগত ‘আসাম নিউজ’ নামৰ ইংৰাজী-অসমীয়া আলোচনী এখন উলিয়াই নিজে সম্পাদনাৰ দায়িত্ব পালন কৰিছিল। কিন্তু কাকতখন বেছি বছৰ স্থায়ী নহ’ল। মাথো দুবছৰমান জীয়াই থাকি নানান আহুকালত পৰি বন্ধ হৈ যায়।\nহেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই এইদৰে ভাষা সাহিত্যলৈ অপৰিসীম সেৱা আগবঢ়াই ১৮৯৬ চনত নশ্বৰ দেহা এৰি স্বৰ্গগামী হয়। ব্যক্তিত্বৰ পিনৰ পৰা তেওঁ আছিল সৰল, সাহসী আৰু স্পষ্টবাদী। তেওঁ সদায় ন্যায় আৰু যুক্তিৰ পথত আছিল। ভণ্ডামিক তেওঁ চকুপাৰি দেখিব নোৱাৰিছিল। কোনোবাই বেয়া পায় বুলি যিটো ন্যায় আৰু যুক্তিসঙ্গত সেইটো ক’বলৈ কুন্ঠাবোধ কৰা নাছিল। তাৰোপৰি তেওঁ আছিল অসীম কষ্ট-সহিষ্ণুতাৰ প্ৰতীক। পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে এটা ভাষাৰ শব্দ আৰু ইয়াৰ উপৰিও তত্ত্ব বিচাৰি উলিয়াই সম্পূৰ্ণ বৈজ্ঞানিক দৃষ্টি-ভঙ্গীৰে অভিধান প্ৰণয়ন কৰাটো কম ত্যাগ আৰু ঐকান্তিক প্ৰচেষ্টাৰ কাম নহয় ! এইজন মহান ভাষা আৰু সাহিত্যপ্ৰেমীক অকৃতজ্ঞ অসমীয়া জাতিয়ে পাহৰিলেও ভাষা সাহিত্যৰ ইতিহাসত তেওঁৰ নাম সোণালী আখৰেৰে চিৰদিন জিলিকি থাকিব।\nআজিলৈ অসম মাতৃয়ে এনে দুজন সংস্কৃত পণ্ডিতৰ জন্ম দিছে যি দুজনাই সংস্কৃত ভাষা-সাহিত্যৰ ওপৰত কেবাখনো পাণ্ডিত্যপূৰ্ণ গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰি বিশ্বৰ দৰবাৰত সংস্কৃত সাহিত্যৰ লগতে প্ৰাচীন ভাৰতৰ গৌৰৱময় সভ্যতাকো প্রতিষ্ঠা কৰি থৈ গৈছে: তাৰে এজনৰ নাম হ’ল আনন্দৰাম বৰুৱা আৰু আন জনৰ নাম কৃষ্ণাকান্ত সন্দিকৈ। আনন্দৰাম বৰুৱাই প্ৰতিভাৰ প্ৰাৰম্ভিক কালতে মাত্ৰ ৩৯ বছৰ বয়সতে মৃত্যু বৰণ কৰিছিল আৰু কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ ৮৪ বছৰ আয়ুস পাই প্ৰতিভাৰ চূড়ান্ত পৰ্যায়লৈ আৰোহণ কৰি বিশ্বৰ পণ্ডিত সমাজৰ শাৰীত মৰিও অমৰ হৈ আছে।\nআন্দৰাম বৰুৱাৰ মৃত্যুৰ ৯ বছৰ পিছত ১৮৯৮ চনত অসমৰ দ্বিতীয়জন সংস্কৃত পণ্ডিত কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈৰ জন্ম হয় যোৰহাটত। তেওঁৰ পিতাকৰ নাম ৰাধাকান্ত সন্দিকৈ আৰু মাকৰ নাম আছিল নাৰায়ণী সন্দিকৈ। সন্দিকৈ পৰিয়ালটি আগৰে পৰা অৰ্থনৈতিক দিশত আঢ্যবস্তু আৰু সামাজিক দিশত আছিল প্ৰভাৱশালী। কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈৰ পিতৃ ৰাধাকান্ত সন্দিকৈ আছিল পৰোপকাৰী, দয়ালু আৰু দানশীল। মাতৃ নাৰায়ণী সন্দিকৈ আছিল শিক্ষিতা ধৰ্মপৰায়ণ আৰু সংস্কৃতমনা। তেওঁ ১৯১৩ চনত যোৰহাট চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা পাছ কৰে। সৰু কালৰ পৰাই তেওঁ আছিল অত্যন্ত চোকা বুদ্ধিৰ আৰু প্ৰতিভাসম্পন্ন। প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা পাছ কৰি তেওঁ কটন কলেজত ভৰ্তি হয় আৰু সেই কলেজৰ পৰাই ১৯১৫ চনত সুখ্যাতিৰে আই. এ. পাছ কৰি উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে কলিকতালৈ যায়। তেওঁ কলিকতা সংস্কৃত কলেজৰ পৰা ১৯১৭ চনত সংস্কৃতত প্ৰথম শ্ৰেণীত বি. এ. পাছ কৰে। তাৰ পিছত ১৯১৯ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সংস্কৃতৰ বেদ বিভাগত প্ৰথম শ্ৰেণীত এম. এ. পাছ কৰে।\n১৯২০ চনত কৃষ্ণকান্তই ইংলণ্ডলৈ যায় আৰু অক্সফোৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত নাম ভর্তি কৰি ইতিহাসত এম. এ. ডিগ্ৰী লাভ কৰে। অক্সফোৰ্ডত পঢ়ি থকা সময়তেই তেওঁ ফৰাচী আৰু জাৰ্মান ভাষা শিকি লয়। ইয়াৰ পিছত চাৰিবছৰ তেওঁ ফ্রান্স আৰু জাৰ্মানীত কটায় কোনো ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ ভাবে নহয়; বিভিন্ন বিখ্যাত গ্ৰন্থাগাৰত অধ্যয়ন কৰি জ্ঞান লাভ কৰিবলৈ আৰু বিশ্বৰ প্ৰধান প্ৰধান ভাষা শিকিবলৈহে। তেওঁ কেইবাটাওঁ ভাৰতীয় ভাষা শিকাৰ ওপৰিও বিশ্বৰ ১১ টা প্ৰধান ভাষা আয়ত্ব কৰিছিল। ১৯২৪ চনত তেওঁ স্বদেশলৈ ঘূৰি আহি যোৰহাটৰ জে. বি. কলেজৰ অধ্যক্ষৰ চাকৰিত সোমায় আৰু অন্যহাতে সংস্কৃত সাহিত্য অধ্যয়ন আৰু গৱেষণাত একানপতীয়াকৈ লাগে। এই পদত ১৬ বছৰ নিয়াৰীকৈ কাৰ্য সম্পাদন কৰি গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় প্রতিষ্ঠাৰ প্ৰাৰম্ভিক সময়ৰ পৰাই একেবাৰে ৯ বছৰ কাল উপাচাৰ্য্যৰ পদত নিযুক্ত থাকি গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যায়লক সুদৃঢ় ৰূপত প্রতিষ্ঠা কৰে।\nদুটা দায়িত্বশীল পদত কাম কৰাৰ উপৰিও তেওঁ কেবাখনো গৱেষণামূলক আৰু পাণ্ডিত্যপূৰ্ণ আপুৰুগীয়া গ্ৰন্থ প্ৰনয়ণ কৰে। তেওঁৰ প্ৰথম গৱেষণাত্মক গ্ৰন্থখন হৈছে শ্ৰী হৰ্ষই বিৰচিত মূল সংস্কৃত মহাকাব্য ‘নৈষধ চৰিতৰ টীকা আৰু ভাষ্য’। মূল মহাকাব্যখন সংস্কৃত ভাষাৰ এটি জটিল মহাকাব্য। এইখন মহাকাব্যৰ কেইবাখনো টীকা আৰু ভাষ্য পূৰ্বৰ পৰা থকা সত্ত্বেও বহু পণ্ডিতে মহাকাব্যখন বুজি পাবলৈ অনেক জটিলতাৰ সন্মুখীন হৈছিল। কৃষ্ণকান্তই এই জটিল গ্ৰন্থটি পাঠক সমাজে যাতে সহজে হৃদয়ঙ্গম কৰিব পাৰে তাৰ বাবে পূৰ্বৰ সকলোবোৰ টীকা অসীম কষ্ট আৰু ত্যাগ স্বীকাৰ কৰি সংগ্ৰহ কৰি এক তুলনামূলক অধ্যয়ন চলাই মৌলিকভাৱে বিস্তৃত ব্যাখ্যা প্ৰস্তুত কৰে। তেতিয়া সৰ্বসাধাৰণে ইমান দিনে জটিলতাৰ মেৰপাকত সোমাই থকা মহাকাব্যখন কৃষ্ণকান্তৰ এই টীকা আৰু ব্যাখ্যাৰ সহায়ত পঢ়িব আৰু বুজিব পৰা হ’ল। এই গ্ৰন্থখনে বিশ্বৰ দৰবাৰত তেওঁক পণ্ডিত বুলি জাহিৰ কৰি দিয়ে। তেওঁৰ আশাসুধীয়া এই প্ৰচেষ্টাত কৃতজ্ঞতা আৰু ধন্যবাদ জনাই দেশী-বিদেশী বহুতো পণ্ডিতে তেওঁলৈ প্ৰশংসাবাণী পঠিয়ায়। গ্ৰন্থখনৰ টীকা আৰু ব্যাখ্যা প্ৰস্তুত কৰোতে তেওঁৰ সময় লাগিছিল একে লেথাৰীয়ে আঠ বছৰ।\nতেওঁৰ দ্বিতীয়খন ভাষ্য আৰু টীকাৰ পুথি হ’ল সোমদেৱৰ ‘যশস্তিলক’। এই গ্ৰন্থখনৰ টীকা তেওঁ একেৰাহে সাত বছৰ পৰিশ্ৰম কৰি ইংৰাজীত “Yashatilaka and Indian Culture” নামেৰে প্ৰকাশ কৰে। কিতাপখনত উক্ত গ্ৰন্থৰ টীকা আৰু ব্যাখ্যা দিয়াৰ উপৰিও প্ৰাচীন ভাৰতৰ বৌদ্ধ আৰু জৈন যুগৰ সামাজিক, ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক আৰু ধৰ্মীয় দিশসমূহ উক্ত গ্ৰন্থৰ পোহৰত কৃষ্ণকান্তই বিশ্লেষণাত্মক দৃষ্টিভঙ্গীৰে যুক্তিসহকাৰে দাঙি ধৰিছে। তেওঁৰ উক্ত টীকাখন সূক্ষ্ম পৰ্যেবক্ষণ আৰু গভীৰ অধ্যয়নৰ পৰিচায়ক।\nইয়াৰ পিছত তেওঁৰ তৃতীয়খন গ্ৰন্থ হ’ল পঞ্চম শতিকাৰ কবি প্ৰৱৰ সেনৰ মহাকাব্য ‘সেতুবন্ধ’ ৰ ইংৰাজী অনুবাদ আৰু টীকা। কৃষ্ণকান্তৰ জীৱনৰ শেষ ১৮ টা বছৰৰ অক্লান্ত সাধনাৰ ফল হৈছে উক্ত গ্ৰন্থখন। ‘সেতুবন্ধ’ৰ কাহিনীভাগ ৰামায়ণৰ। হনুমানে লংকাত সীতাৰ অনুসন্ধান কৰি উলটি অহাৰ পৰা ৰাৱণ বধলৈকে ৰামায়ণৰ এই কাহিনীছোৱা ‘সেতুবন্ধ’ত অনুপম কাব্য সৌন্দৰ্যৰ ৰহন সানি আকৰ্ষণীয় ৰূপত উক্ত মহাকাব্যখনত দাঙি ধৰা হৈছে। সন্দিকৈৰ ‘সেতুবন্ধ’ দুটা অংশত বিভক্তঃ অনুবাদ আৰু তুলনামূলক টীকা-ভাষ্য। উক্ত গ্ৰন্থখন ১৯৭৭ চনত প্ৰকাশ পায়। কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ দেৱৰ উক্ত তিনিখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পোৱাৰ লগে লগে বিশ্বৰ সংস্কৃত ভাষা-সাহিত্য প্ৰেমী আৰু পণ্ডিত সমাজত আনন্দৰ খলকনি উঠে।\nকৃষ্ণকান্তই প্ৰায় ১১ টা ভাষা জানিছিল যদিও তেওঁ লিখা-মেলা কৰিছিল ইংৰাজী আৰু অসমীয়া ভাষাতহে। অসমীয়াত তেওঁ কোনো গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰা নাছিল যদিও বিশ্ব সাহিত্যৰ কথা আৰু কাহিনীৰে কেইবাটাও প্ৰবন্ধ ৰচনা কৰিছিল যিবোৰ অসমীয়া ভাষাৰ বহুমূলীয়া সম্পদ। সেই প্রবন্ধবোৰ হৈছে- ‘ৰুচ অভিনয়’, ‘ইউৰোপৰ ভাষা আৰু সাহিত্য’, ‘জাৰ্মান সাহিত্যৰ সপোণ নাটক’, ‘গ্ৰীক নাটকৰ গান’, ‘স্পেনিজ সাহিত্যৰ ৰোমিও জুলিয়েট’, ‘সাহিত্য সমস্যা’ আদি। তেওঁৰ উক্ত প্রবন্ধবোৰে বিশ্ব সাহিত্যৰ আভাস দাঙি ধৰে। প্ৰবন্ধসমূহে কৃষ্ণকান্তৰ উচ্চ বিশ্লেষণ শক্তি, সমালোচনাত্মক দৃষ্টিভঙ্গী আৰু তুলনামূলক অধ্যয়ন শক্তিৰ পৰিচায়ক। তেওঁৰ অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণটো সাহিত্যিক দিশত মহীয়ান। তেওঁৰ গদ্যৰ ভাষা সৰল, বাক্য চুটি চুটি, বাহুল্য বৰ্জিত আৰু বক্তব্য বিষয় পোনপটীয়া।\nকৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ স্বভাৱত আছিল নিৰ্জু, নিৰ্জনতা প্ৰিয় আৰু স্বল্পভাষী। তেওঁ নৈসৰ্গিক জগতৰ প্ৰতি কিছু উদাসীন, কিন্তু বৌদ্ধিক আৰু জ্ঞানৰ অৰ্থাৎ মানসিক জগতৰ প্ৰতি সচেতন। তেওঁ অপ্ৰয়োজনত কাৰো স’তে এষাৰ কথাও পতা নাছিল। যেনে-তেনে যিকোনো সভা-সমিতিলৈয়ো যোৱা নাছিল। একান্ত জৰুৰী নহ’লে তেওঁ কোঠাৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলোৱা নাছিল। এবাৰ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ডঃ ৰাধাকৃষ্ণণ গুৱাহাটীলৈ অহাত তেওঁৰ সম্ভৰ্ধনা সভাত কৃষ্ণকান্তক মতা হৈছিল যদিও উত্তৰত কৃষ্ণকান্তই কৈছিল (গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য্য হৈ থকা সময়ত), “গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আইনে বান্ধি দিয়া নিয়ম অনুসৰিহে মই সভাপতি হ’ব পাৰো। ইয়াৰ অন্যথা মই কোনো সভাৰ সভাপতি নহওঁ।” উক্ত কথাফাঁকিয়ে প্ৰমাণ কৰে কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ কেতিয়াও সন্মান আৰু যশস্যালোভী নাছিল। তথাপি সন্মান আৰু যশস্যাই তেওঁক এৰা নাছিল। তেওঁৰ জ্ঞান-সাধনাই জীৱনৰ ব্রত বুলি কোনো চাকৰিতো সোমাব নুখুজিছিল। ৰাইজে জোৰ কৰি তেওঁক জে. বি. কলেজৰ প্ৰথম অধ্যক্ষ পাতিছিল। জোৰ কৰি গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচার্য পাতিছিল। তাৰোপৰি পুনাৰ ডেক্কান কলেজৰ অনাৰেৰী ফেলো, সৰ্বভাৰতীয় প্ৰাচ্যবিদ্যা সন্মিলনত সভাপতি, মাদ্ৰাজত বহা সৰ্বভাৰতীয় উপাচাৰ্য্য সকলৰ প্ৰথম সন্মিলনৰ সভাপতি, পদ্মশ্ৰী, পদ্মভূষণ আদি সন্মান তেওঁৰ ওপৰত জোৰ কৰিয়েই জাঁপি দিয়া হৈছিল। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ে তেওঁক প্ৰথমবাৰৰ বাবে অনাৰেৰী ডি. লিট. উপাধি প্ৰদান কৰে। তেওঁৰ অসমীয়া ৰচনাৱলীৰ বাবে মৰণোত্তৰভাবে ভাৰতৰ সাহিত্য একাডেমি পুৰস্কাৰো দিয়া হয়।\nএইজন মহান পণ্ডিত কৃষ্ণকান্তই বিশ্বৰ ১১ টা ভাষাৰ বিভিন্ন গ্ৰন্থ পঢ়িয়েই জীৱনৰ সৰহভাগ সময় কটায়। মৃত্যুৰ সময়ত প্ৰায় ৪৫ খন আলমাৰী ভর্তি ১১ টা ভাষাৰ প্ৰায় ৪ লাখ টকাৰ বিশাল ব্যক্তিগত পুথিভঁৰালটো গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নামত দান কৰি থৈ যায়। এইজন মহান পণ্ডিতৰ মৃত্যু হয় ১৯৮২ চনৰ ৭ জুন তাৰিখে।\nসূৰ্যকুমাৰ ভূঞা আছিল একেধাৰে কবি, সাহিত্য সমালোচক আৰু ইতিহাসবিদ। কিন্তু কবি আৰু সাহিত্য সমালোচক হিচাপে তেওঁ যিমানে খ্যাত তাতোকৈ বেছি খ্যাত এজন ইতিহাসবিদ হিচাপেহে। কাৰণ হেৰাই যাব ধৰা অসমৰ অতীত বুৰঞ্জীৰ সমল উদ্ধাৰ কৰি বৈজ্ঞানিক আৰু গৱেষণাত্মক দৃষ্টিভঙ্গীৰে তেঁৱেই আটাইতকৈ সৰহ সংখ্যক বুৰঞ্জী গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰিছিল। তেওঁ ইংৰাজী আৰু অসমীয়া দুয়ো ভাষাতেই সু-পণ্ডিত আছিল আৰু ইয়াৰোপৰি দুয়ো ভাষাতেই তেওঁ সাহিত্য সাধনা কৰিছিল। এইজন কবি, সমালোচক আৰু ইতিহাসবিদ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাৰ জন্ম হয় ১৮৯৪ চনত নগাওঁৰ এক মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত। তেওঁ নগাওঁৰ পৰা এন্ট্রেঞ্চ পৰীক্ষা পাছ কৰি কলিকতাৰ প্ৰেছিডেন্সি কলেজৰ পৰা বি. এ. পাছ কৰে। ছাত্ৰাৱস্থাৰ পৰাই সূৰ্য্যকুমাৰ অতি চোকা বুদ্ধিৰ আৰু প্ৰতিভাশালী আছিল। ১৯১৬ চনত তেওঁ ইংৰাজীত এম. এ. পাছ কৰে আৰু কেই বছৰমান পাছত সুখ্যাতিৰে উকালতি পাছ কৰে।\nইংৰাজীত এম. এ. পাছ কৰি তেওঁ ১৯১৮ চনত কটন কলেজত অধ্যাপক পদত নিযুক্ত হয় আৰু তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ সাহিত্য সাধনাত লাগে আৰু একাণপতীয়াকৈ সাহিত্য ৰচনাত হাত দিয়ে। ‘ঊষা’, ‘বাঁহী’ আদি আলোচনীত নিয়মীয়াকৈ কবিতা প্ৰকাশ কৰে আৰু লগে লগে অসমৰ পুৰণি সভ্যতা, সংস্কৃতি আৰু বুৰঞ্জীৰ সমল গোটোৱা আৰু অধ্যয়নত মনোনিৱেশ কৰে। এওঁ বিদেশৰ গৌৰৱময় অতীত ইতিহাস উদ্ঘাটন কৰি বিশ্বৰ দৰবাৰত প্রতিষ্ঠা কৰিবলৈ উঠি-পৰি লাগে আৰু অসম চৰকাৰৰ বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগ প্রতিষ্ঠা কৰাত আগভাগ লয়। ফলস্বৰূপে ১৯২৮ চনত এই বিভাগ প্রতিষ্ঠা হয় আৰু তেওঁৰ প্ৰতিনিধিত্বত পুৰণি বুৰঞ্জী পুথি সংগ্ৰহ আৰু সম্পাদনাৰ কাম আৰম্ভ হয়। তেওঁ নিজে¸ বহুতো পুৰণি বুৰঞ্জী পুথি সম্পাদনা আৰু অনুবাদ কৰি উলিয়ায়। ইমানতে ক্ষান্ত নহৈ অধিক অধ্যয়ন কৰিবলৈ আৰু উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰিবলৈ ১৯৩৬ চনত তেওঁ ইংলণ্ডনলৈ যাত্ৰা কৰে আৰু School of Oriental And African Studies অনুষ্ঠানত গৱেষণা কৰি ১৯৩৮ চনত লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পি. এইচ. ডি. উপাধি লাভ কৰে। ১৯৪৬ চনত তেওঁ কটন কলেজৰ অধ্যক্ষ পদ লাভ কৰে। ১৯৪৮ চনৰ পৰা ১৯৪৯ চনলৈ তেওঁ শিক্ষা বিভাগৰ সঞ্চালকৰ পদ চলায়। ইয়াৰ পিছত চৰকাৰী চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰি বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগত লাগি থাকে। ১৯৫২ চনত গোৱালিয়ৰত বহা ভাৰতীয় ইতিহাস সন্মিলনৰ আধুনিক ইতিহাস শাখাৰ সভাপতিৰ আসন লাভ কৰে। ১৯৫৭ চনত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য্য পদত নিযুক্ত হয় আৰু তিনি বছৰ এই পদ চলায়।\nইমানবোৰ দায়িত্বশীল পদত অধিষ্ঠিত থাকিও তেওঁ নিজৰ কৰ্তব্য নিয়াৰিকৈ সম্পাদন কৰাৰ উপৰিও বহুতো উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ আৰু গৱেষণামূলক ইতিহাস গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰে আৰু প্ৰকাশ কৰে। তেওঁৰ লিখনিসমূহক দুটা ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি- অসমীয়া গ্ৰন্থ আৰু ইংৰাজীত প্ৰণয়ন কৰা গ্ৰন্থ। অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ভিতৰত কবিতা, জীৱন চৰিত, চুটি গল্প আৰু বিবিধ বুৰঞ্জীমূলক পুথি। তেওঁ একমাত্ৰ কবিতা পুথিখনৰ নাম ‘নিৰ্মালি’। ‘নিৰ্মালি’ৰ কবিতাবোৰ তেওঁৰ কবিত্ব শক্তিৰ উজ্জ্বল চানেকী। কবি হিচাপে তেওঁ আছিল ৰহস্যবাদী আৰু দাৰ্শনিক ভাৱাপন্ন। তেওঁৰ শব্দ চয়ন, ভাৱৰ ঐক্য আৰু কল্পচিত্ৰৰ সুষমাই ‘নিৰ্মালি’ কবিতা পুথিখন অসমীয়া ভাষাত এখন উৎকৃষ্ট কবিতাপুথি হিচাপে জিলিকি থাকিব। তেওঁৰ জীৱন চৰিতমূলক গ্রন্থবোৰৰ ভিতৰত আছে- ‘গোপালকৃষ্ণ গোখলে’, ‘ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ’, ‘আনন্দৰাম বৰুৱা’, ‘জোনাকী’, ‘চানেকী’ আৰু ‘অসম জীয়ৰী’। ‘পঞ্চমী’ শিৰোনামেৰে তেওঁ এখন চুটি গল্পৰ পুথিও প্ৰকাশ কৰিছিল য’ত পাঁচটা চুটি গল্প সন্নিবিষ্ট হৈছিল। তাৰোপৰি তেওঁ সাহিত্য সমালোচনামূলক বহুতো প্ৰবন্ধ কেইবাটাও কাকত, আলোচনীত প্ৰকাশ কৰিছিল। ‘ত্ৰিপদী’ তেনে এখন সাহিত্য সমালোচনামূলক পুথি। তাৰোপৰি তেওঁ ‘বৰফুকনৰ গীত’ নামেৰে লোক মুখৰ পৰা পৰম্পৰাগত গীত কিছুমান সংগ্ৰহ কৰি টীকা-টিপ্পনীসহ প্ৰকাশ কৰে। অসমীয়াত ৰচনা কৰা বুৰঞ্জীমূলক গ্ৰন্থৰ ভিতৰত ‘কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ’, ‘বুৰঞ্জীৰ বাণী’, ‘মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ’ আদি উল্লেখযোগ্য।\nগৱেষণাত্মক আৰু বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভঙ্গীৰে প্ৰণয়ন কৰা ইতিহাস গ্রন্থবোৰ তেওঁ ইংৰাজী ভাষাত ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ ইংৰাজী গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত Anglo-Assamese Relation (1950), Atan Buragohain and His Times (1956), An Assamese Nur-Jahan (1926), Lachit Barphukan and His Times (1947), Studies in the History of Assam, Anglo-British Relation আদি উল্লেখযোগ্য। তেওঁৰ বুৰঞ্জী পুথিবোৰ স্পষ্ট পর্যবেক্ষণ, বিস্তৃত বিশ্লেষণ আৰু বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভঙ্গীত ৰচিত। তেঁৱেই হৈছে অসমৰ একমাত্ৰ ইতিহাসবিদ যিজনে আটাইতকৈ সৰহ সংখ্যক ইতিহাস গ্ৰন্থ ৰচনা, সংকলন আৰু সম্পাদনা কৰে । সেয়ে তেওঁক অসমৰ ‘ইতিহাস সম্ৰাট’ বুলি আখ্যা দিব পাৰি। তেওঁৰ অসমীয়া আৰু ইংৰাজী দুয়োবিধ গ্ৰন্থৰ ভাষা সহজ, সৰল, বৰ্ণনাত্মক কিন্তু ৰসাল।\nসূৰ্যকুমাৰ ভূঞা কেৱল লিখনিৰ ক্ষেত্ৰতেই যে অসমৰ ভিতৰত এজন মহান আদৰণীয় সাহিত্যিক আৰু ইতিহাসদি অকল সেয়াই নহয়; তেওঁৰ ব্যক্তিত্বও আছিল প্ৰশংসনীয়, সকলোকে মুহিব পৰা আদৰ্শনীয় আৰু স্পষ্ট।\nএইজন মহান সাহিত্যিক তথা ইতিহাসবিদ ড০ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাই ১৯৬৪ চনত স্বৰ্গগামী হয়।\nবহু দুৰ্যোগ আৰু বিতৰ্কৰ মাজেদি ঊনবিংশ শতাব্দীৰ শেষৰ দহক পাঁচোটাত আধুনিক অসমীয়া ভাষাই জন্ম লাভ কৰে আৰু ১৮৮৯ চনত ‘জোনাকী’ আৰু ১৮৯০ চনত ‘বিজুলী’ নামৰ দুখন কাকতৰ আৱিৰ্ভাৱৰ লগে লগে আধুনিক অসমীয়া ভাষাৰ লগতে সাহিত্যৰো বিকাশ আৰু বিস্তাৰ আৰম্ভ হয়। অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ বিস্তাৰৰ এই প্ৰাথমিক স্তৰত যিসকল লেখকে অসীম ত্যাগ স্বীকাৰ কৰি অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ ভেটি নিৰ্মাণ কৰি সুদৃঢ় কৰি থৈ গ’ল সেইসকল লেখকৰ এজন অন্যতম লেখকৰ নাম পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা। পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা এজন বহুমূখী প্ৰতিভাধাৰী সাহিত্যিক আছিল। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ দৰে সাহিত্যৰ প্ৰায় সকলোবোৰ শাখালৈ তেওঁ নিষ্ঠা সহকাৰে অৱদান আগবঢ়াই গৈছে। তেওঁ আছিল একধাৰে কবি, প্ৰবন্ধকাৰ, ঔপন্যাসিক, নাট্যকাৰ, ইতিহাসবিদ, ধৰ্মবিষয়ক পুথি লিখক, কাকতৰ সম্পাদক আৰু পাঠ্যপুথি প্ৰণেতা।\nএইজন মহান লেখক পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাৰ জন্ম হয় ১৮৭১ চনত উত্তৰ লক্ষীমপুৰৰ নঁকাৰী নামৰ এখন গাঁৱত। পিতাকৰ নাম আছিল ঘিনাৰাম বৰুৱা। তেওঁৰ ল’ৰাকাল বৰ আনন্দ আৰু ধেমালীৰ মাজতেই পাৰ হৈছিল। পানীন্দ্ৰনাথ গগৈ, জীৱনচন্দ্ৰ শৰ্মা আৰু লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা তেওঁৰ লগৰীয়া আছিল। তেওঁ প্ৰাথমিক শিক্ষা শিৱসাগৰত গ্ৰহণ কৰি মৌজাদাৰ হ’বলৈ পিছত ‘চাৰ্ভে’ পঢ়িবলৈ যায় যদিও ইতিমধ্যে মৌজাদাৰ হোৱাৰ আশা নেদেখি পুনৰ স্কুলীয়া শিক্ষাত সোমায়। ১৮৯০ চনত কহিমা হাইস্কুলৰ পৰা এন্ট্রেঞ্চ পৰীক্ষা পাছ কৰি উচ্চ শিক্ষাৰ উদ্দেশ্যে কলিকতালৈ যায়। তাত এফ. এ. পাচ কৰি বি. এ. পঢ়িবলৈ লয় যদিও তেওঁ ডিগ্ৰী ল’ব নোৱাৰিলে।\nকলিকতাত থাকোতে পদ্মনাথে এক সাহিত্যিক পৰিৱেশৰ মাজত সোমাই পৰে। ১৮৮৮ চনত কলিকতাত থকা অসমীয়া ছাত্ৰসকলে “অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা” নামেৰে এটি নতুন সভা গঠন কৰি অসমীয়া ভাষা সাহিত্য সাধনাত ব্রতী হয়। পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাই কলেজত ভর্তি হোৱাৰ লগে লগে উক্ত সভাখনৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰে আৰু ১৮৮৯ চনত জন্ম লাভ কৰা ‘জোনাকী’ আলোচনীত নিয়মিত লিখিবলৈ লয়। তেতিয়াৰ পৰাই সাহিত্যৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ অনুৰাগ ক্ৰমে ক্ৰমে বাঢ়িবলৈ ধৰে।\nসাহিত্য সাধনাত লাগি থকা বাবেই পদ্মনাথে বি. এ. পাচ কৰিব নোৱাৰি কেইবছৰমান পাছত অসমলৈ উভতি আহি কহিমা হাইস্কুলৰ শিক্ষকৰ পদত সোমায়। তাত কেইবছৰমান থকাৰ পিছত তেজপুৰৰ নৰ্মাল স্কুললৈ বদলি হয়। কিছুদিন তেওঁ তেজপুৰত অস্থায়ী তহচিলদাৰ হিচাপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰে। ভাটি বয়সত তেওঁ তেজপুৰ কাছাৰীত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ অনাৰেৰী মেজিষ্ট্ৰিটৰ পদ পায়। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ বহুতো সংন্থা, আলোচনা, সংগঠন আদিৰ সভাপতি হয়। “অসম সাহিত্য সভা”, “অসম ছাত্ৰ সন্মিলনী”, “মণ্ডল কানুনণ্ড সন্মিলনী”, “আসাম এছোচিয়েছন”, “অসম সংৰক্ষিনী সভা” আদি অধিৱেশনত তেওঁ সভাপতি হৈছিল আৰু সুকলমে সকলো দায়িত্ব পালন কৰি দায়িত্বপৰায়ণ ব্যক্তি হিচাপে আদৰ্শ ৰাখি গৈছে।\nপদ্মনাথ বিভিন্ন ৰাজহুৱা কাম-কাজত জড়িত থাকি যিখিনি সমাজ তথা ৰাষ্ট্ৰসেৱাৰ আদৰ্শ ৰাখি গৈছে তাতকৈ বেছি কৰি আদৰ্শ ৰাখি যায় অসমীয়া ভাষা তথা সাহিত্যৰ উন্নয়ন আৰু বিকাশৰ ক্ষেত্রত । তেওঁ ‘জোনাকীত’ লেখা-মেলা কৰি সাহিত্যিক জীৱনৰ পাতনি মেলে যদিও সামান্য কাৰণত ‘অ. ভা. উ. সা. সভা’ৰ সভ্যসকলৰ মাজত মতানৈক্য হোৱাত পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাই, বেণুধৰ ৰাজখোৱা, কৃষ্ণপ্ৰসাদ, নীলকণ্ঠ বৰুৱা আদি ব্যক্তিসকলৰ লগলাগি ‘বিজুলী’ নামে এটি মাহেকীয়া আলোচনী উলিয়ায় ১৮৯০ চনত। ‘জোনাকী’ত আত্মপ্ৰকাশ কৰা পদ্মনাথৰ সাহিত্যিক প্ৰতিভা ‘বিজুলী’ত জিলিকিবলৈ ধৰে। এইখন কাকততে তেওঁৰ প্ৰথমখন উপন্যাস ‘ভানুমতী’ প্ৰকাশ পায়। ‘ভানুমতী’খন প্ৰকৃততে উপন্যাস নহয়; উপন্যাসধৰ্মী আখ্যানহে। ইয়াত উপন্যাসৰ আটাইেবাৰ কলাসন্মত বৈশিষ্ট্য সু-সঙ্গত ৰূপত নাই, তথাপি ইয়াক অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ পূৰ্বসুৰী বুলি ক’ব পাৰি। উপন্যাসখন প্ৰকাশ পায় ১৮৯০-৯১ চনত। ‘ভানুমতী’ উপন্যাস প্ৰকাশ পোৱাৰ পিছতেই তেওঁৰ দ্বিতীয়খন উপন্যাসধৰ্মী আখ্যান ‘লাহৰী’ প্ৰকাশ পায়। ১৮৯৯ চনত ‘লীলা’ কাব্য ৰচনা কৰি প্ৰকাশ কৰে। ‘লীলা’ কাব্যখন শোকাত্মক। কহিমা স্কুলত শিক্ষকতা কৰি থকা সময়ত পদ্মনাথৰ পত্নী লীলাৱতীৰ মৃত্যু হোৱাত কবি পদ্মনাথ শোকাকুল হৈ পৰে আৰু তাৰ প্ৰতিধবনি হিচাপে ‘লীলা’ কাব্যখন লিখি উলিয়ায়। কাব্যখন অমিত্ৰাক্ষৰ ছন্দত ৰচিত। সংসাৰৰ অনিত্যতা আৰু পাৰলৌকিক জীৱনৰ ওপৰত কবিৰ দাৰ্শনিক আস্থা কবিতাটোত প্ৰকাশ পাইছে। কাব্যিক কল্পনা, ভাৱৰ ঐক্য আৰু বিষয-বস্তুৰ শোকাত্মক বৰ্ণনাই কবিতাটোক অনুপম কৰি জীয়াই ৰাখিছে। ‘লীলা’ কাব্য প্ৰকাশ হোৱাৰ এবছৰ পিছত ‘জুৰণি’ নামৰ গীতি কবিতাৰ পুথি প্ৰকাশ কৰে। এই কবিতা পুথিখনেই তেওঁৰ একমাত্ৰ গীতি কবিতাৰ সংকলন য’ত তেওঁৰ কবিত্ব প্ৰতিভাৰ সূত্ৰপাত হৈ বিকাশ লাভ কৰি কবি হিচাপে তেওঁৰ নাম জীয়াই ৰাখিছে।\nগোহাঞিবৰুৱা নাট ৰচনাতো সিদ্ধহস্ত আছিল। তেওঁ প্ৰধানকৈ ঐতিহাসিক নাট ৰচনা কৰি অতীত অসমৰ গৌৰৱ আৰু মহাত্ম্য প্ৰকাশ কৰি জনসমাজৰ চকুৰ আগত দাঙি ধৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছিল। জয়মতী (১৯০০), গদাধৰ (১৯০৭), সাধনী (১৯১১), লাচিত বৰফুকন (১৯১৫) এই কেইখন তেওঁৰ ঐতিহাসিক নাটক। গাওঁবুঢ়া (১৮৯৭), টেটোন তামুলী (১৯০৯), আৰু ভূত নে ভ্ৰম (১৯২৪) আদি তেওঁৰ প্ৰহসনমূলক নাটক। ‘বাণৰজা’ (১৯৩২) তেওঁৰ একমাত্ৰ পৌৰাণিক নাটক। নাটক কেইখনৰ ৰচনা ৰীতি আৰু প্ৰকাশভঙ্গীৰ ক্ষেত্ৰত সৰ্বাধুনিক নহ’লেও আধুনিকতাৰ ছাপ স্পষ্ট। ‘টেটোন তামুলী’ নাটখন অসমত চলি থকা প্ৰাচীন সাধুকথাৰ আধাৰত ৰচিত। এইখন তেওঁ খুহুতীয়া নাটকৰ শ্ৰেষ্ট নিদৰ্শন।\nপদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা প্ৰত্নতত্ত্ব অধ্যয়নৰ প্ৰতিও আগ্ৰহী আছিল, সেয়ে তেওঁ ছাত্ৰাৱস্থাৰ পৰাই চৰকাৰৰ ঘৰৰ পৰা বুৰঞ্জীৰ সমল সংগ্ৰহ কৰাৰ উদ্গনি পাইছিল আৰু অৱশেষত তথ্য-পাতি অধ্যয়ন কৰি ‘অসমৰ বুৰঞ্জী’ নামৰ ইতিহাস এখন লিখি উলিয়ায় ১৮৯৯ চনত। বুৰঞ্জীখনে পুৰণি অসমৰ প্ৰণালীবদ্ধ ঘটনাপঞ্জীৰ আভাষ দিয়ে। বুৰঞ্জীখন চমু যদিও ইয়াৰ পৰা থাউকতে অসমৰ ইতিহাস সম্পৰ্কে বহু কথা জানিব পাৰি।\nগোহাঞিবৰুৱাই ভাটী বয়সত ‘শ্ৰীকৃষ্ণ’ আৰু ‘গীতাসাৰ’ নামৰ দুখন ধৰ্মালোচনামূলক গদ্য পুথি লিখি উলিয়ায়। এই দুখন পুথিয়ে তেওঁৰ আলোচনাত্মক দৃষ্টিভঙ্গীৰ উৎকৃষ্ট নিদৰ্শন দাঙি ধৰে। তেওঁৰ গদ্য সৰল, নিমজ আৰু আদৰ্শনীয়।\nতেওঁ সেই সময়ৰ স্কুলৰ উপযোগী কেইখনমান পাঠ্যপুথিও ৰচনা কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত ‘নীতি শিক্ষা’ আৰু ‘সাহিত্য সংগ্ৰহ’ উল্লেখযোগ্য। ইয়াৰোপৰি কেবাখনো পুথি তেওঁ সম্পাদনা কৰি উলিয়াইছিল। তাৰে ভিতৰত ‘জীৱনী সংগ্ৰহ’ পুথিখন উল্লেখযোগ্য। এই ‘জীৱনী সংগ্ৰহ’ নামৰ সংকলনটিত সেই সময়ত কেইজনমান লোকৰ চমু জীৱনী সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। এইখনেই আধুনিক অসমীয়া ভাষাত প্ৰথম ডাঙৰ জীৱনীমূলক সংগ্ৰহৰ গ্ৰন্থ।\nইমানবোৰ সাহিত্য সৃষ্টিৰ ওপৰিও পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা এজন সুদক্ষ আলোচনী সম্পাদকো আছিল। তেওঁ কেবাখনো আলোচনী সম্পাদনা কৰিছিল আৰু তাৰে ভিতৰত ‘বিজুলী’, ‘আসাম বন্তী’, ‘বাঁহী’, ‘ঊষা’ আদি উল্লেখযোগ্য। তেওঁৰ সম্পাদনা আছিল নিখুঁত আৰু কলা সন্মত।\nগোহাঞিবৰুৱা এজন ওখ-পাখ শক্তিশালী পুৰুষ আছিল। আচাৰ-ব্যৱহাৰত অমায়িক, কৰ্তব্যত নিষ্ঠাৱান, মিত্ৰৰ সন্মুখত সেওমনা বিধৰ আৰু শত্ৰুৰ আগত কঠোৰ আছিল গোহাঞিবৰুৱা। কথা-বতৰাত ডা-ডাঙৰীয়া আৰ্হিৰ, পিন্ধনত আছিল পৰিপাটি আৰু প্ৰকৃতিত আছিল গহীন-গম্ভীৰ।\nএইজন মহান ভাষা-সাহিত্যসেৱক পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাই ১৯৪৬ চনত স্বৰ্গগামী হয়। অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ সেৱক হিচাপে অসমীয়া জাতিয়ে এইজন মহান লেখকক চিৰদিন মনত ৰখা উচিত।\nঅসমৰ এজন প্ৰখ্যাত ঔপন্যাসিকৰ নাম ৰজনীকান্ত বৰদলৈ। তেওঁ ইংৰাজী আৰু বঙালী উপন্যাসৰ প্ৰভাৱত অসমীয়াত উপন্যাস ৰচনা কৰিবলৈ লয় আৰু পোন প্ৰথম তেঁৱেই অসমীয়া ভাষাত উপন্যাস সাহিত্যক এক শক্তিশালী আৰু স্বতন্ত্ৰ সাহিত্যিক শাখা হিচাপে প্রতিষ্ঠা কৰে। তেওঁক “অসমীয়া উপন্যাস সম্ৰাট” বুলিও কোৱা হয়।\nএইজন উপন্যাস সম্ৰাট ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ জন্ম হয় ১৮৬৭ চনত গুৱাহাটীত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম নৰকান্ত বৰদলৈ। সিহঁতৰ পূৰ্বপুৰুষ আহোম ৰাজত্বৰ যুগত কনৌজৰ পৰা অসমলৈ আহিছিল। ৰজনীকান্তৰ বয়স ন বছৰ নহওঁতেই তেওঁৰ দেউতাকৰ মৃত্যু হোৱাত পৰিয়ালটো আৰ্থিক সংকটৰ সন্মুখীন হয় যদিও মোমায়েক দুৰ্লভ চাংকাকতিয়ে বৰদলৈ পৰিয়ালটো পৰিচালনাৰ দায়িত্ব বহন কৰে আৰু কোনোমতে পৰিয়ালটো থান-থিত লাগে। ৰজনীকান্তই প্ৰায় পাাঁচ বছৰ বয়সত স্কুলত ভর্তি হয়। প্ৰাথমিক স্তৰৰ পৰাই ৰজনীকান্তই চোকা বুদ্ধিৰ পৰিচয় দিছিল। নিজ অধ্যাৱসায় আৰু প্ৰতিভাৰ বলত দৰিদ্ৰতাকো নেওঁচি ১৮৮৫ চনত গুৱাহাটীৰ চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা দ্বিতীয় বিভাগত এন্ট্রেঞ্চ পৰীক্ষা পাচ কৰি কুৰি টকীয়া ‘ইলিয়ট’ বৃত্তি লাভ কৰে আৰু উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে কলিকতালৈ গৈ বিদ্যাসাগৰ কলেজত ভর্তি হয়। সেই কলেজৰ পৰা তেওঁ প্ৰথম বিভাগত এফ. এ. পাচ কৰে। তাৰ পিছত ‘চিটি কলেজ’ত নাম লগাই সেই কলেজৰ পৰা বি. এ. পাচ কৰে। কিন্তু বৰদলৈ আছিল জ্ঞানপিপাসু। সেয়ে আৰ্থিক অনাটন থকা সত্ত্বেও মেডিকেল কলেজতো নাম লগায়। কিন্তু মেডিকেল পঢ়া সমাপ্ত নকৰি আইন পঢ়িবলৈ লয়। আইন কলেজত পঢ়ি থকা অৱস্থাতে তেওঁৰ ভায়েক ৰোহিনীকান্তৰ মৃত্যু হয়। তেতিয়া পঢ়া-শুনা এৰি দি ঘৰলৈ ঘূৰি আহে আৰু পৰিয়ালৰ আৰ্থিক অনাটনৰ প্ৰকোপ কমাবলৈ কেৰানীৰ চাকৰিত সোমায়। কিন্তু অলপ দিনৰ ভিতৰতেই কাননগু পদলৈ আৰু শেষত ছাব-ডেপুটি পদলৈ উন্নীত হৈ লক্ষীমপুৰলৈ বদলি হয় আৰু তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ একাণপতীয়াকৈ সাহিত্য সাধনাত ব্রতী হয়। সেই সময়ত গুৱাহাটীত কলিয়া বৰদলৈ ঘৰৰ ছোৱালী স্বৰ্ণময়ী দেৱীক বিয়া কৰায়। তাৰ পিছত ১৯০১ চনত ই. এ. চি. হৈ গোলাঘাট, মংলদৈ, শিলচৰ, বৰেপটা আৰু শেষত ডিব্ৰুগড়লৈ বদলি হৈ তাতে নিজাববীয়াকৈ ঘৰ-বাৰী সাজি স্থায়ীভাৱে থাকিবলৈ লয়। তেওঁৰ দাম্পত্য জীৱনৰ স্বাক্ষী হিচাপে পাঁচটি পত্ৰ সন্তান আৰু পাঁচটি কন্যা সন্তানৰ জন্ম হয়।\nবৰদলৈদেৱে চাকৰি জীৱনৰ সঞ্চিত ধনেৰে এখন চাহ বাগিছা ক্ৰয় কৰে। কিন্তু তেতিয়াৰ দিনত চাহ বাগিছা চলোৱাৰ বিশেষ সুবিধা নথকাত এজন বিহাৰী ব্যৱসায়ীৰ পৰা টকা ধাৰে লৈ বাগিছাখন চলাবলৈ লয়। শেষত সেই ব্যৱসায়ীয়ে চক্ৰান্ত কৰি চাহ বাগিছাখন বৰদলৈদেৱৰ হাতৰ পৰা নিজৰ হাতলৈ লয়। বৰদলৈদেৱে পুনৰ আৰ্থিক সংকটত পৰি পুনৰ জন্মস্থান গুৱাহাটীলৈ ঘূৰি আহে আৰু মৃত্যুৰ সময়লৈকে গুৱাহাটীতে থাকে।\nচাকৰি কৰা দিনৰ পৰাই ৰজনীকান্ত বৰদলৈয়ে সাহিত্য সাধনাত লাগে আৰু অসমৰ বিভিন্ন ঠাই ঘূৰি-ফুৰি অসমীয়া অতীত সভ্যতা আৰু সংস্কৃতিৰ বুজ লৈ অসমৰ স্বকীয় বৈশিষ্ট্যৰে সাহিত্য ৰচনা, বিশেষকৈ উপন্যাস ৰচনাত মনোনিৱেশ কৰে। বৰদলৈদেৱে কলিকতাত পঢ়ি থকা অৱস্থাতে ইংৰাজী আৰু বঙালী সাহিত্যৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে। বিশেষকৈ ইংৰাজ ঔপন্যাসিক চাৰ ওয়াল্টাৰ স্কট আৰু বঙালী উপন্যাসিক বঙ্কিমচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ উপন্যাসৰাজিয়ে তেওঁক মোহিত কৰে আৰু সিহঁতৰ দৰে ঐতিহাসিক উপন্যাস সাহিত্য ৰচনা কৰিবলৈ সংকল্প লয়। চাকৰি সংক্ৰান্তত বৰদলৈদেৱে প্ৰখ্যাত অসম বুৰঞ্জীৰ গৱেষক তথা লিখক চাৰ এডৱাৰ্ড গেইট চাহাবৰ সান্নিধ্য লাভ কৰে — যিজনে বৰদলৈদেৱক একান্তভাৱে অসম বুৰঞ্জী আৰু বিভিন্ন জাতি-জনজাতিৰ সমাজ আৰু সংস্কৃতি অধ্যয়নৰ প্ৰতি মনোনিৱেশ কৰিবলৈ অনুপ্ৰেৰণা যোগায়। এই প্ৰেৰণাৰ ফল স্বৰুপে বৰদলৈদেৱে মিৰি জনজাতিৰ জীৱন আৰু সংস্কৃতি অধ্যয়ন কৰি সিহঁতৰ সমাজত চলি থকা এক কাহিনীৰ আধাৰত তেওঁৰ প্ৰথমখন উপন্যাস ‘মিৰি জীয়ৰী’ ৰচনা কৰে। ১৮৯৫ চনত ‘মিৰি জীয়ৰী’ ছপা হৈ ওলায়। উপন্যাসখন ছপা হৈ ওলোৱাৰ লগে লগেই পাঠক সমাজৰ বিস্তৰ সমাদৰ লাভ কৰে। কেইবাখনো ভাৰতীয় ভাষাতো ইয়াৰ অনুবাদ হয়। ‘মিৰি জীয়ৰী’ এখন সামাজিক উপন্যাস। ইয়াত মিৰিসকলৰ সাধাৰণ জীৱন-যাপন পদ্ধতি, সিহঁতৰ বিশ্বাস, সিহঁতৰ ধৰ্ম, প্ৰেম আদি দিশবোৰ স্পষ্টভাৱে ফুটি উঠিছে। ‘মিৰি জীয়ৰী’ৰ বিশাল সমাদৰে ৰজনীকান্তক প্ৰেৰণা যোগায় আৰু তেতিয়াৰ পৰাই একেলেথাৰীয়ে উপন্যাস ৰচনা কৰিবলৈ লয়। তেওঁ মুঠতে আঠখন উপন্যাস ৰচনা কৰে। ‘মিৰি জীয়ৰী’ খনেই তেওঁৰ একমাত্ৰ সামাজিক উপন্যাস। বাকীবোৰ অৰ্থাৎ মনোমতী (১৯০০), ৰঙালী (১৯১৫), নিৰ্মল ভকত (১৯২৬), তাম্ৰেশ্বৰী মন্দিৰ (১৯২৩), ৰাধা-ৰুক্মিনীৰ ৰণ (১৯২৫), ৰহদৈ লিগিৰী (১৯১০) আৰু দন্দুৱাদ্ৰোহ (১৯২৯) -এই সকলোবোৰ উপন্যাসেই ঐতিহাসিক উপন্যাস।\nতেওঁৰ ঐতিহাসিক উপন্যাসবোৰ আহোম ৰাজত্বৰ শেষৰ পিনৰ অসমৰ সামাজিক, ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক আৰু ধৰ্মীয় দিশৰ সফল প্ৰতিচ্ছবি যদিও তেওঁৰ উপন্যাসসমূহ ইতিহাসৰ হুবহু নকল নহয়। ইতিহাসৰ পৰা কাহিনী বুটলি সেই কাহিনীক আশ্ৰয় কৰি হেৰাই যাব ধৰা অসমৰ সংস্কৃতিক উপন্যাসৰ জৰিয়তে ধৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছে।\nৰজনীকান্ত বৰদলৈদেৱে উপন্যাস ৰচনাত হাত দিয়াৰ আগতেই অসমীয়া ভাষাত উপন্যাসৰ ওচৰা-ওচৰি পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাৰ ‘ভানুমতি’ (১৮৯১) আৰু ‘লাহৰী’ (১৮৯২) আৰু লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ ‘পদুম কোঁৱৰী’ (১৮৯০) প্ৰকাশ হৈছিল যদিও সেইবোৰ আখ্যান প্ৰধানহে। উপন্যাসৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য যেনে সু-সংহত কাহিনী (Plot), বাস্তৱ চৰিত্ৰ (Characters), বিশ্বাসযোগ্য পৰিৱেশ সৃষ্টি (Environment), পৰিমিতি সংলাপ (Dialogue) আৰু জীৱন দৰ্শন (Philosophy of life) আদি উক্ত উপন্যাসসমূহত সংহত ৰূপত নাই। কিন্তু ৰজনীকান্ত বৰদলৈদেৱৰ উপন্যাসসমূহত স্বতন্ত্ৰ কলা হিচাপে উপৰিউক্ত সকলোবোৰ বৈশিষ্ট্য বিদ্যমান। অৱশ্যে তেওঁৰ উপন্যাসসমূহত মানসিক বিশ্লেষণ অৰ্থাৎ অন্তঃদ্বন্ধৰ অভাৱ পৰিলক্ষিত হয় যদিও এই অভাৱে উপন্যাসৰাজিৰ সৌন্দৰ্য্য হ্রাস কৰিব পৰা নাই।\nতেওঁৰ সকলোবোৰ উপন্যাসেই নায়িকা প্ৰধান। প্ৰেম প্ৰথমে দৈহিক অৱস্থাৰ পৰা আত্মিক স্তৰলৈ গতি কৰিছে। নায়ক আনকি নায়িকাসকল সৰল আৰু আদৰ্শাত্মক।\nৰজনীকান্ত বৰদলৈদেৱৰ ভাষা সৰল কিন্তু গম্ভীৰ আৰু দৃঢ় । তেওঁৰ উপন্যাসত কথোপকথন আছে যদিও সেয়া পৰিমিতি আৰু মাৰ্জিত।\nৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ উপন্যাসবোৰ সঁচা-অসমীয়া সাংস্কৃতিক গোন্ধৰে সুগন্ধিত। ইয়াত কোনো কৃত্ৰিমতা নাই। পৰিৱেশ সৃষ্টিতো ৰজনীকান্তই পাৰদৰ্শিতা দেখুৱাব পাৰিছে। তেওঁৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি ঘটনা আৰু সময়ৰ খোজৰ লগত নিকপকপীয়াকৈ মিলি গৈছে।\nউপন্যাস ৰচনাৰ ওপৰিও ৰজনীকান্তই বহুতো প্ৰৱন্ধও ৰচনা কৰিছিল। সেইবোৰৰ ভিতৰত ‘নগৰ সংকীৰ্তন’, ‘পুৰী ভ্ৰমণ’, ‘দেৱ দামোদৰ আৰু হিন্দু ধৰ্ম’, ‘অসমত উপন্যাসৰ সঁজুলি’, ‘মোৰ সাহিত্যিক জীৱন’ আদি উল্লেখযোগ্য। এইবোৰ তেতিয়াৰ বিভিন্ন আলোচনীত প্ৰকাশ পাইছিল।\nৰজনীকান্তই উপন্যাসৰ বাহিৰেও অন্যান্য প্ৰবন্ধ ৰচনা কৰিছিল যদিও ঔপন্যাসিক হিচাপেহে অসমীয়া পাঠক সমাজে তেওঁক মনত ৰাখিছে। তেওঁৰ পিছতো বহুত অসমীয়া লিখকে উপন্যাস ৰচনা কৰিছে যদিও অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ প্ৰকৃত ভেঁটি স্থাপন কৰি সেই ভেটিত তেঁৱেই মন্দিৰো গঢ়ি গ’ল, সেয়ে তেওঁক ‘অসমৰ উপন্যাস সম্ৰাট’ বুলি কোৱাৰ থল আছে।\nআচাৰ ব্যৱহাৰ আৰু ব্যক্তিত্বৰ দিশত ৰজনীকান্ত বৰদলৈ এজন আদৰ্শ ব্যক্তি আছিল। জীৱনৰ শেষৰ বছৰ কেইটাত তেওঁ বহুমূত্ৰ ৰোগত ভূগিছিল আৰু সেই ৰোগতেই ৭০ বছৰ বয়সত ১৯৩৯ চনত মৃত্যু হয়।\nসত্যনাথ বৰা আছিল এজন অসমীয়া ব্যাকৰণবিদ আৰু চিন্তাশীল প্ৰৱন্ধাকৰ। তেওঁৰ প্ৰবন্ধৰ বিষয়বস্তু আছিল বাস্তৱ জীৱনধৰ্মী আৰু জ্ঞানগৰ্ভী—যিবোৰ জীৱনৰ প্ৰতি খোজতে জাতি, বৰ্ণ নির্বিশেষেকে সকলোৰে বাবে প্ৰযোজ্য আৰু সাৰ্বজনীন। তাৰোপৰি সত্যনাথ বৰা হৈছে এনেকুৱা এজন অসমীয়া লিখক যিজনে পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সহজ-সৰল আদৰ্শ গদ্যৰ অবতাৰণা কৰে, যি গদ্য শৈলী তেওঁৰ পিছৰ বহুতো লিখকৰ আৰ্হি স্বৰূপ হয়।\nএইজন চিন্তাশীল প্ৰবন্ধকাৰ আৰু আদৰ্শ গদ্য শৈলীৰ জন্মদাতা সত্যনাথ বৰাৰ জন্ম হয় ১৮৬০ চনত গুৱাহাটীৰ ভৰলুমুখত। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম দয়ানাথ বৰা। তেওঁৰ শৈশৱ আৰু কৈশোৰ দুখ আৰু দৰিদ্ৰতাৰে ভৰা। তেওঁ সাত বছৰত ভৰি দিওঁতেই মাক আৰু ন বছৰ বয়সতে পিতৃক হেৰুৱায়। সৰুতে অনাথ হোৱাত সত্যনাথ বৰা আৰু তেওঁৰ চাৰিবছৰীয়া ভনীয়েকে বুঢ়ীমাক সূৰ্য্যা বৰবৰাণীৰ আশ্ৰয় লয়। বুঢ়ীমাক সূৰ্য্যা বৰবৰাণীয়ে ঘাট-মাউৰা এই ল’ৰা-ছোৱালীহালক তুলি লয় আৰু অভিভাৱিকা হিচাপে ডাঙৰ-দীঘল কৰাৰ দায়িত্ব মূৰ পাতি লয়। সত্যনাথৰ পাঁচবছৰ বয়সতে, পিতৃ জীয়াই থাকোতেই, স্কুলত নাম লগাই দিয়া হয় যদিও তেওঁ নিজৰ মাতৃভাষা অসমীয়াতে পঢ়াৰ সুযোগ নাপাই বাঙলা মাধ্যমতে প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰে, কিয়নো সেই সময়ত বৃটিছৰ অধীনত চাকৰি কৰি থকা কিছুমান বঙালী কেৰানী-মহৰীৰ প্ৰৰোচনাত অসমত অসমীয়া ভাষাৰ পৰিৱৰ্তে বঙালী ভাষাৰ প্ৰচলন হয়।\nপিতৃ বিয়োগৰ পিছত বুঢ়ীমাকৰ যত্নত সত্যনাথে কথমপি প্ৰাথমিক স্তৰ পাৰ হৈ ইংৰাজী হাই স্কুলত ভর্তি হয়। সেই সময়ত সিহঁতৰ আৰ্থিক অৱস্থা ইমানেই নিঃস্ব আছিল যে কোনো কোনো দিন সত্যনাথে কল খাই স্কুলত যাব লগা হৈছিল। কিন্তু সত্যনাথক তাতেও দুৰ্ভাগ্যই এৰা নাছিল, হাইস্কুলত দুবছৰমান পঢ়ি থকা সময়তেই একমাত্ৰ অভিভাৱক বুঢ়ীমাকৰো লোকান্তৰ ঘটে। এইবাৰ সত্যনাথে নিঠৰুৱা হৈ স্কুল এৰি দি একমাত্ৰ ভনীয়েকজনীক লৈ বুঢ়ীমাকৰ ভেটিত দিনে কোনোৰকমে এসাজ খাই দিন নিয়াবলৈ ধৰে। কিন্তু সত্যনাথে সৰুৰে পৰা চোকা বুদ্ধিৰ পৰিচয় দিছিল বাবে শিক্ষকসকলে সত্যনাথক পুনৰ স্কুলত ভর্তি কৰাবৰ বাবে উপায় চিন্তি তেওঁৰ সম্বন্ধীয় দদায়েক সোনাৰামক সত্যনাথৰ ভৰণ-পোষণৰ ভাৰ দিয়ে আৰু স্কুলৰ শিক্ষকসকলে সত্যনাথক পুনৰ স্কুলত ভৰ্তি কৰি লয়। সত্যনাথ বৰাৰ সম্বন্ধীয় দদায়েক সোনাৰাম বৰাৰ আৰ্থিক অৱস্থা ভাল আছিল বাবে সত্যনাথে পুনৰ পঢ়া-শুনা চলাই যাবলৈ দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞ হয়। ১৮৮১ চনত সত্যনাথে দ্বিতীয় বিভাগত এন্ট্ৰেচ পৰীক্ষা পাছ কৰি কলেজীয়া শিক্ষা লাভ কৰিবৰ মানসেৰে কলিকতা অভিমূখে ৰাওনা হয়। কলিকতা অভিমুখে যোৱা বাটত জাহাজত সত্যনাথে আন এজন অসমীয়া ডেকা গোপীনাথ বৰদলৈক লগ পায়। দুয়ো কলিকতালৈ গৈ তেতিয়া নতুনকৈ স্থাপন কৰা ‘চিটি কলেজ’ত নাম লগায়। সেই কলেজত দুয়ো এফ. এ. পৰীক্ষাত উত্তীর্ণ হয় কিন্তু সেই কলেজত বি. এ. নথকা কাৰণে দুয়ো আন এখন কলেজত ভর্তি হয় যদিও দুয়োজনেই বি. এ. পৰীক্ষাত উত্তীর্ণ হ’ব নোৱাৰিলে।\nতেতিয়া সত্যনাথে লিখা-পঢ়া সিমানতে স্থগিত ৰাখি এৰিদপুৰত এখন হাইস্কুলত শিক্ষকতা বৃত্তি আৰম্ভ কৰে। শিক্ষকতা কৰি পোৱা ধনৰ কিছু অংশ ৰাহি কৰি সত্যনাথে পিছৰ বছৰত বি. এ. পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হয় আৰু কৃতকাৰ্যও হয়। তেতিয়া তেওঁ আকৌ আইন পঢ়িবলৈ মন মেলাত যাৱতীয় ধনেৰে পঢ়া-শুনা কৰি বি. এল. পাছ কৰে।\nকলিকতাত পঢ়ি থকা অৱস্থাত সত্যনাথে সাহিত্য চৰ্চাৰ প্ৰতি মনোযোগী হয়। সেয়ে তেওঁ বিভিন্ন সভা-সমিতিত নিজৰ ৰচনা পাঠ কৰি আৰু বক্তৃতা দি সাহিত্য সাধনাৰ বাট মুকলি কৰে।\nবি. এল. পাছ কৰি সত্যনাথে অসমলৈ উভতি আহে আৰু গুৱাহাটীত ওকালতি আৰম্ভ কৰে। গুৱাহাটীত তেওঁ সফলতাৰে উকালতি ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰি আৰ্থিক দিশত অলপ দিনৰ ভিতৰতে স্বচ্ছলতা লাভ কৰে আৰু তেতিয়াৰ পৰাই একাণপতীয়াকৈ অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্য সাধনা কৰিবলৈ লয়। এনেতে সত্যনাথ বৰাই ভূৱন মোহিনী নামৰ ৰূপে-গুণে বিভূষিতা এজনী নাৰীক বিয়া কৰায় আৰু সুখী দাম্পত্য জীৱন আৰম্ভ কৰে। ভূৱন মোহিনীজনী সাহিত্যিক নাছিল যদিও স্বামী সত্যনাথক ব্যস্ততাৰ মাজত লিখা-মেলাৰ সুযোগ দি ঘৰখনতে সাহিত্যিক পৰিৱেশ গঢ়ি তোলাত সহায় কৰিছিল। তেতিয়াৰ পৰাই সত্যনাথৰ কাপেদি চিন্তাশীল প্ৰবন্ধ অবিৰামভাৱে ওলাই আহিব ধৰে। ‘সাহিত্য বিচাৰ’, ‘চিন্তাকলি’, ‘সাৰথি’ আদি তেওঁৰ মননশীল আৰু চিন্তাশীল ৰচনা। তেওঁৰ ‘সাৰথি’ পুথিখন বাস্তৱ জীৱনধৰ্মী চিন্তাশীল প্ৰবন্ধৰে পৰিপূৰ্ণ। ‘সাৰথি’ পুথিখনক তেওঁৰ সাহিত্য কৰ্মৰ মুকুট বুলি ক’ব পাৰি। তেওঁৰ এই ‘সাৰথি’ৰ প্ৰবন্ধসমূহৰ বিষয়বস্তু ইমানেই বাস্তৱধৰ্মী, চিন্তাশীল আৰু সাৰ্বজনীন যে সকলো যুগতে জাতি, ধৰ্ম, বৰ্ণ নির্বিশেষে সকলোৰে বাবে পুথিখনৰ প্ৰাসঙ্গিকতা আছে। বিষয়বস্তুৰ পিনৰ পৰা কিতাপখন বিশ্ব সাহিত্যৰ অন্তৰ্ভূক্ত হোৱা উচিত। কিন্তু দুখৰ বিষয় যে কিতাপৰ মূল নুৱজা অসমীয়া জাতিৰ হেমাহি আৰু সোৰোপালিৰ বাবে কিতাপখন বিশ্ব দৰবাৰত প্রতিষ্ঠিত হ’ব পৰা নাই। ‘সাৰথি’ৰ বিষয়বস্তু আৰু উপস্থাপন শৈলীত ইংৰাজী প্ৰবন্ধকাৰ ফ্রেঞ্চিস বেকনৰ প্ৰবন্ধ আৰু উপস্থাপন নীতিৰ ওচৰ যদিও সত্যনাথ বৰাৰ ‘সাৰথি’খনৰ বিষয়বস্তুৰ আলোচনা অসমীয়া ভাষাত মৌলিক।\nবাস্তৱ জীৱনধৰ্মী আৰু চিন্তাশীল প্ৰবন্ধৰে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰাৰ উপৰিও সত্যনাথ বৰাই অসমীয়া ভাষাত এক নতুন সহজ-সৰল গদ্যশৈলীৰ অৱতাৰণা কৰে। সাধাৰণ শিক্ষিত মানুহেই তেওঁৰ গদ্যৰ ভাষা অনায়াসে বুজিব পাৰে আৰু সহজে হৃদয়ঙ্গমো কৰিব পাৰে। তেওঁৰ সমসাময়িক আন আন প্ৰবন্ধকাৰৰ লিখনিত পোৱা ধৰণে তেওঁৰ গদ্যশৈলীত কোনো জটিল, যুগ্ম, বঙলা আৰু সংস্কৃতীয়া শব্দৰ প্ৰয়োগ নাই। তেওঁৰ শব্দ নিভাঁজ আৰু নিখুঁত অসমীয়া বৈশিষ্ট্যৰে বৈশিষ্ট্যমণ্ডিত। মাজে মাজে কোনো ধাৰণা বা বিষয়বস্তু স্পষ্টভাৱে বুজাবলৈ উপমা আৰু ৰূপক অলংকাৰৰ ব্যৱহাৰ কৰিছে যদিও সেয়া অতি সহজ আৰু প্ৰাসঙ্গিক। তেওঁৰ বহুতো বাক্য পটন্তৰৰ লেখীয়া, চুটী আৰু অৰ্থব্যঞ্জক। উদাহৰণ হিচাপে তলত দিয়া উদ্ধৃতিবোৰলৈ চকু দিব পাৰি —\n(ক) অন্যায়ত চলা বন্ধুতকৈ ন্যায়ত চলা শত্ৰুও ভাল।\n(খ) পৰে আৰ্জি থোৱা ধনেৰে ডাঙ্গৰ হ’লে তাত পুৰুষালি নাই; নিজৰ বাউসীৰ বলেৰে যি ডাঙৰ হয় সেই পুৰুষহে ধন্য।\n(গ) ন্যায়বন্ত মানুহ তর্জুৰ নিচিনা। ইত্যাদি।\nতেওঁৰ গদ্যশৈলী কিমান সহজ-সৰল আৰু স্পষ্ট তাৰ প্ৰমাণস্বৰুপে তলত কেইশাৰীমান উদ্ধৃতি আগবঢ়োৱা হ’ল —\n“ভুল হ’লে সৈ কঢ়া ন্যায়বন্তৰ ঘাই লক্ষণ। ভুল লুকাই ৰাখিলে তাক পুহি ৰখা যেন হয়; আৰু বাৰে বাৰে তাৰ ফল ভুঞ্জিব লাগে। কিন্তু ভুল ধৰা পৰিলে নিন্দা হয়, সেই দেখি সাধাৰণ মানুহে ভুল ঢাকিবলৈ যত্ন কৰে আৰু আনে দেখুৱাই দিলেও বেয়া পায়। এই বিষয়ে ন্যায়শীল মানুহৰ বিবেচনা বেলেগ। ভুল বাছি দিলে সি তাক পৰম উপকাৰ কৰা বুলি ভাৱে।” (ন্যায়শীলতা)\nতেওঁ স্বতন্ত্ৰ কিতাপ লিখাৰ উপৰিও সেই সময়ৰ বিভিন্ন কাকত, আলোচনী যেনে- ‘আসাম বন্ধু’, ‘জোনাকী’, ‘বিজুলী’, ‘ঊষা’ আদিত বহুতো মৌলিক আৰু চিন্তাশীল প্ৰবন্ধ লিখিছিল।\nসত্যনাথ বৰা যে অকল উৎকৃষ্ট প্ৰবন্ধ লিখক সেয়া মাথো নহয়; তেওঁ এজন ব্যাকৰণবিদো আছিল। ‘বহল ব্যাকৰণ’ নামেৰে তেওঁ এখন অসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণো লিখিছিলঃ যিখন আজিও অসমীয়া ভাষা প্ৰেমীৰ বাবে বহুমূলীয়া সম্পদ।\nইয়াৰোপৰি সত্যনাথ বৰাই ‘গীতাৱলী’ নামৰ এখন গীতৰ পুথিও ৰচনা কৰিছিল। তেওঁ খুহুতীয়া আৰু ব্যঙ্গ কবিতাও ৰচনা কৰিছিল। ‘কেন্দ্ৰসভা’ এনে এখন ব্যাঙ্গ আৰু হাস্য ৰসাত্মক পুথি য’ত বৰাদেৱে সেই সময়ৰ অসমীয়া সমাজৰ অন্ধবিশ্বাসসমূহ ফুটাই তুলিছে। সত্যনাথ বৰাই ইয়াৰোপৰি ‘আকাশ ৰহস্য’ শিৰোনামাৰে বিজ্ঞান বিষয়ৰ কিতাপ এখনো ৰচনা কৰিছিল।\nএইদৰে আজীৱন অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ বেদীত বিভিন্ন ধৰণৰ লেখনীৰে অৰ্ঘ আগবঢ়াই তিনিকুুৰি পাঁচ বছৰ বয়সতে ১৯২৫ চনত এইজন মহান লিখকে স্বৰ্গধামলৈ গতি কৰে।\nলুডউইগ ভ’ন বিথুভেন (Ludwig Von Beethoven) আছিল ঊনবিংশ শতিকাৰ জাৰ্মানীৰ এজন সংগীতজ্ঞ। পিয়ানোবাদক আৰু অৰ্গেনবাদক হিচাপে তেওঁ আন্তৰ্জাতিক যশ-খ্যাতি লাভ কৰাৰ লগতে জীৱন কালতেই ‘সুৰৰ যাদুকৰ’, ‘সুৰ সম্ৰাট’ আদি বিশেষণেৰে বিভূষিত হৈ কিংবদন্তীত পৰিণত হৈছিল।\nএইজন প্ৰখ্যাত সঙ্গীতজ্ঞজনৰ জন্ম হৈছিল জাৰ্মানীৰ ৰাইনলেণ্ড নামৰ এখন নগৰৰ এটি দুখীয়া পৰিয়ালত ১৭৭০ চনৰ ১৬ ডিচেম্বৰত। তেওঁৰ দেউতাকৰ নাম আছিল ৰোহেন বিথুভেন। ৰোহেন বিথুভেন আছিল পিয়ানো আৰু ভায়োলিনবাদক। তেওঁ নিজে ভায়োলিন আৰু পিয়ানোবাদক হিচাপে যশ আৰু খ্যাতি অৰ্জন কৰাৰ বাবে হাবিয়াস কৰিছিল যদিও তেওঁৰ দুৰ্ঘোৰ মদাহী স্বভাৱে তেওঁক এই হাবিয়াস পূৰণৰ পথত অন্তৰায় হিচাপে থিয় দিয়ে। অৱশেষত তেওঁ বাদ্য এৰি গীত গাবলৈ লয় আৰু নিজকে গায়ক হিচাপে প্রতিষ্ঠা কৰাত সফল হয়। ঘৰত দৰিদ্ৰতা আৰু বিশৃঙ্খলা থকা সত্বেও পুত্ৰ লুডউইগ ভ’ন বিথুভেনে সংগীত চৰ্চা কৰাৰ বাবে প্ৰাথমিক আহিলা নিজ ঘৰতে পাইছিল। নিজে সংগীতজ্ঞ হ’ব নোৱাৰি ৰোহন বিথুভেনে পুত্ৰৰ ওপৰত চকু দিয়ে। সন্তানৰ মাজত নিজৰ হাবিয়াস পূৰণ কৰিবলৈ পুত্ৰ বিথুভেনক নিজেই পিয়লা আৰু বেহেলাৰ তালিম দিবলৈ ধৰে। অলপ দিনৰ ভিতৰতে পুত্ৰ বিথুভেনে পিয়ানো বাদ্যৰ তাল, মান, লয় আদি আয়ত্ব কৰি লয় । বিথুভেনৰ মাজত প্ৰতিভাৰ উমান পাই পিতাকে তেওঁক এখন স্কুলত ভৰ্তি কৰাই দিলে। পঢ়া-শুনাৰ প্ৰতি বিথুভেন আছিল উদাসীন। সেয়ে পিতাকে পুতেকক আচুতীয়াকৈ সংগীত শিক্ষা দিয়াৰ বাবে ভন ডেন ইডেন নামৰ এজন শিক্ষক নিযুক্ত কৰিলে। গৃহ শিক্ষকৰ তত্বাৱধানত শিশু বিথুভেন অৰ্গেনবাদক হিচাপে পাকৈত হৈ উঠিল। ইতিমধ্যে পৰিয়ালত দৰিদ্ৰতাই চৰম সীমা পালে। অৱশেষত ভন ডেন ইডেন নামৰ সেই শিক্ষকজনৰ সহানুভূতি আৰু প্ৰচেষ্টাৰ দ্বাৰা মাত্ৰ তেৰ বছৰ বয়সত লুডউইগ বিথুভেনে ৰাজদৰবাৰত সহায়কাৰী অৰ্গেনবাদক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। ৰাজদৰবাৰত বিথুভেনে সংগীত চৰ্চাৰ অনুকূল পৰিবেশ পোৱাৰ লগতে আন বহুতো সংগীতজ্ঞৰ সান্নিধ্য লাভ কৰে। অলপ দিনৰ ভিতৰতে ৰাজদৰবাৰত সংগীত পৰিবেশন কৰি তেওঁ যথেষ্ট যশ আৰু প্ৰশংসা বুটলিলে। তেওঁৰ মাহিলী দৰমহাও বৃদ্ধি পালে।\nএবাৰ তেওঁ এজন সুভাকাংঙ্খীৰ সহায়ত ভিয়েনাৰ এটি সংগীত সমাৰোহত ভাগ লোৱাৰ সুযোগ পায়। যথাসময়ত বিথুভেনে নিজৰ সংগীত পৰিবেশন কৰিলে। উপস্থিত শ্ৰোতামণ্ডলীৰ পৰা ভূয়সী প্ৰশংসা লাভ কৰাৰ উপৰিও সেইখন অনুষ্ঠানত সংগীত প্ৰবাদ পুৰুষ আন্তৰ্জাতিক খ্যাতি সম্পন্ন মোজাৰ্ট উপস্থিত আছিল। মোজাৰ্টে এইজন সৰু শিল্পীৰ সুৰৰ লহৰত মুগ্ধ হয়। মোজাৰ্টে বিথুভেনৰ মাজত ভৱিষ্যতৰ সোণালী কিৰণৰ জিলিকনি দেখা পাই অনুষ্ঠানৰ শেষত নিজেই বিথুভেনক লগ ধৰে। মোজাৰ্টে বিথুভেনক প্ৰশংসা কৰাৰ লগতে সংগীতৰ বিষয়ে বহুতো জ্ঞানগৰ্ভী দিহা পৰামৰ্শ আগবঢ়ায় । বিথুভেনও মোজাৰ্টৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা আৰু ভক্তিভাৱত মোহিত হৈ মোজাৰ্টৰ শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰিলে। হীৰা আৰু সোণৰ সংযোগ ঘটিল। মোজাৰ্টৰ পৰা বিথুভেনে সংগীতৰ বাকী থকা প্ৰায় আটাইবোৰ শিক্ষা আয়ত্ব কৰি ললে। ইতিমধ্যে বিথুভেনৰ পিতৃ-মাতৃ দুয়োজনৰে মৃত্যু ঘটিছে। বিথুভেন ঘৰুৱা বান্ধোনৰ পৰা স্বাধীন হ’ল। মোজাৰ্টৰ লগত বিভিন্ন সংগীত অনুষ্ঠানত ভাগ ল’বলৈ ধৰিলে।\nএবাৰ এখন সংগীত অনুষ্ঠানত সেই সময়ৰ আন এজন প্ৰখ্যাত সংগীতজ্ঞ মিষ্টাৰ হাইডেনক লগ পায়। হাইডেনে বিথুভেনক প্ৰশংসা কৰাৰ উপৰিও বিথুভেনক নিজৰ শিষ্যত্বও দান কৰিলে। এইবাৰ বিথুভেনে গুৰু হাইডেনৰ লগত ভিয়েনাত নিগাজীকৈ থাকিবলৈ ললে। তেওঁৰ অধীনত সংগীতৰ উচ্চতম পাঠ গ্ৰহণ কৰি কেইবাটাও স্ব-সুৰৰ সৃষ্টি কৰিলে। সংগীতত এইবাৰ বিথুভেন পাকৈত হৈ উঠিল।\nবিথুভেনৰ যশ চাৰিওপিনে সিঁচৰতি হৈ পৰিল। তেওঁৰ হাতত যশৰ লগতে যথেষ্ট অৰ্থও আহিল। অৰ্থৰ আধিক্যই বিথুভেনৰ স্বভাৱ পৰিৱৰ্তন কৰি দিলে। তেওঁ আত্মগৌৰৱী হৈ উঠিল। স্বভাৱ হৈ পৰিল খিঙখিঙগীয়া । গুৰু হাইডেনৰ লগত তেওঁৰ প্ৰায়েই কাজিয়া হ’বলৈ ধৰিলে। অৱশেষত হাইডেনৰ পৰা আঁতৰি আহিল। পিছত মোজাৰ্টৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বীস্বৰূপ চেলিইভি নামৰ আন এজন সংগীতজ্ঞৰ লগ লাগিল। সেই সময়ত বিথুভেনৰ প্ৰকৃতি ইমানেই ৰুক্ষ হ’ল যে তেওঁ প্ৰায়েই আগৰ গুৰু মোজাৰ্ট আৰু হাইডেনৰ বিৰুদ্ধে বিৰূপ মন্তব্য কৰিবলৈ ধৰিলে।\nএদিন হঠাৎ বিথুভেনে অনুভৱ কৰিলে যে তেওঁ বাদ্যযন্ত্ৰত যি সুৰৰ লহৰ তুলিছে সেয়া কাণেৰে শুনিব পৰা নাই। বিথুভেন শিহঁৰিত হৈ উঠিল। চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ লৰ মাৰিলে। চিকিৎসকে পৰীক্ষা কৰি ঘোষণা কৰিলে যে তেওঁৰ কাণৰ পৰ্দা দুৰ্বল হৈ গৈছে। বিথুভেন হাতাশাত মানসিকভাৱে ভাগি পৰিল। বুকুত প্ৰচণ্ড হাতাশাৰ আঘাত বাজি উঠা অনুভৱ কৰিলে। লগে লগে তেওঁ সিদ্ধান্ত ললে যে তেওঁৰ মেজাজ পৰিৱৰ্তন কৰিব। সিদ্ধান্ত মতে কাম কৰিলে। ৰাতিৰ ভিতৰতে মদ খোৱা এৰি পেলালে। কাজিয়া কৰা বন্ধ কৰি দিলে। ঈৰ্ষাৰ বশৱৰ্তী হৈ যিসকলক অপমান কৰিছিল সিহঁতৰ প্ৰতি নম্ৰ আৰু বিনয়ী হৈ পৰিল। কিন্তু কোনো ব্যক্তিৰ জীৱনলৈ যেতিয়া বিপৰ্যয় নামি আহে তেতিয়া চাৰিওপিনৰ পৰা ঘেৰি ধৰে। এইবাৰ বিথুভেনৰ জিভা দুখনো বিকল হৈ আহিল। মাত-কথা নোলায়। তেওঁৰ এনে বিপৰ্যৰ সময়ত নিজৰ বন্ধু-বান্ধবীও তেওঁৰ পৰা আঁতৰি যোৱা আৰম্ভ কৰিলে। বিথুভেন হতাশা আৰু অনুতাপত জৰ্জৰিত হ’ল। তথাপি তেওঁ সুৰৰ সাধনা চলাই থাকিল। বহুতো সুৰৰ সৃষ্টি কৰিলে।\nএবাৰ ১৮২৪ চনৰ কোনোবা এটি সন্ধিয়া ভিয়েনা মহানগৰীৰ এটি সংগীত সমাৰোহত তেওঁ পিয়ানো বজাই আছে। পেক্ষাগৃহভৰ্তি শ্ৰোতামণ্ডলীয়ে বিথুভেনৰ পিয়ানোৰ সুৰত মোহ গৈছে। এটা সময়ত পিয়ানোত সুৰৰ শেষ লহৰ পৰিল। পেক্ষাগৃহভৰ্তি শ্ৰোতামণ্ডলীয়ে কোনো কাল্পনিক আনন্দময় জগতৰ পৰা যেন হঠাতে বাস্তৱলৈ ঘূৰি আহিল। বাদ্যকৰজনৰ প্ৰশংসাত দৰ্শকে হাত চাপৰি মাৰিলে। কিন্তু বাদ্যকৰজনৰ কোনো সাৰ-সুৰ নাই। দৰ্শকে আকৌ জোৰেৰে দুগুণ উৎসাহেৰে হাত চাপৰিৰ ৰেয়াজ তুলিলে। এইবাৰো বাদ্যকৰজন মুখ তুলি দৰ্শকৰ অভিবাদনৰ প্ৰতি কোনো সঁহাৰি নজনালে। পিয়ানোবাদকে পিয়ানোৰ ওপৰত মূৰ পেলাই চকু মুদি নির্বিকাৰভাৱে তলমুখ কৰি আছে। দৰ্শকসকল আচৰতি হ’ল। সিহঁতৰ অভিবাদন মূৰ তুলি গ্ৰহণ নকৰাৰ বাবে বহুতে ভিতৰি ভিতৰি অসন্তোষ প্ৰকাশ কৰিলে। এইবাৰ মঞ্চৰ আঁৰৰ পৰা এজন লোক ওলাই আহি শিল্পীগৰাকীৰ মুখমণ্ডল দৰ্শকৰ পিনে ঘূৰাই দিলে। শিল্পী গৰাকীয়ে মূৰ দুপিয়ালে। মুখেৰে কিবা ক’ব খুজিলে যদিও কোনো শব্দ ওলাই নাহিল। তেতিয়াহে দৰ্শকবৃন্দই জানিব পাৰিলে যে সিহঁতৰ প্ৰিয় শিল্পীজন কলা আৰু বধিৰ অৰ্থাৎ কাণেৰেও নুশুনে আৰু মুখেৰেও মাতিব নোৱাৰে।\nএই মহান সংগীত শিল্পীজনৰ মৃত্যু হয় ১৮২৭ চনৰ ২৬ মাৰ্চত। কলা আৰু বধিৰ হৈয়ো সংগীত জগতত বিথুভেনে যি অনন্য প্ৰতিভাৰ সাক্ষৰ ৰাখি গ’ল সেয়া সংগীতৰ ইতিহাসত এক বিষ্ময়কৰ অধ্যায় হিচাপে চিৰদিন থাকি যাব।\nএয়া হ’ল এজন বিশেষ প্ৰতিভাসম্পন্ন ব্যক্তিৰ জীৱন বিষয়ক বিৱৰণ। তেওঁ হ’ল ষ্টিফেন উইলিয়াম হকিং। অতি তীক্ষ্ণ বুদ্ধিসম্পন্ন আৰু প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে পক্ষাঘাতযুক্ত জ্যোৰ্তি-পদাৰ্থবিজ্ঞানী ষ্টিফেন উইলিয়াম হকিং একবিংশ শতিকাৰ মহান বিজ্ঞানীসকলৰ ভিতৰত অন্যতম।\nউইলিয়াম শ্বেক্সপীয়েৰৰ নাম নুশুনা সম্ভব্তঃ কোনো শিক্ষিত ব্যক্তি নাই; আৰু যদি তেনে কোনো ব্যক্তি আছে তেওঁ নিশ্চয় দুৰ্ভগীয়া। তেওঁ আছিল সৰ্বযুগৰ সর্বশ্রেষ্ঠ এজন ইংৰাজ নাট্যকাৰ আৰু কবি।\nউইলিয়াম শ্বেক্সপীয়েৰ ইংলেণ্ডৰ ওৱাৰউইকশ্বেয়াৰৰ ষ্ট্ৰেটফৰ্ড-অন-এভনত ১৫৬৪ চনৰ ২৩ এপ্ৰিলত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ আছিল জন শ্বেক্সপীয়েৰ আৰু মেৰীৰ শ্বেক্সপীয়েৰৰ জ্যেষ্ঠ ল’ৰা আৰু তৃতীয় সন্তান। তেওঁ ষ্ট্ৰেটফৰ্ড গ্ৰামাৰ স্কুলত প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। স্কুলীয়া শিক্ষা শেষ হোৱাৰ পিছত, শ্বেক্সপীয়েৰে মুক্ত জীৱন যাপন কৰা আৰম্ভ কৰিছিল। ওঠৰ বছৰ বয়সত তেওঁ এনী হাথাওৱেক বিয়া কৰায় যিজনী উইলিয়াম শ্বেক্সপীয়েৰতকৈ আট বছৰ ডাঙৰ আছিল । সিহঁতৰ প্ৰথম সন্তান চুচান্না ১৫৮৩ চনৰ মে মাহত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৫৮৫ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত হামনেট আৰু জুডিথ — দুই যমৰ জন্ম হৈছিল। নগৰখনৰ মাজেদি বৈ যোৱা এভন নদীৰ নামেৰে শ্বেক্সপীয়েৰক ‘বাৰ্ড অফ এভন’ (এনভৰ কবি) নামৰে বিভূষিত কৰা হৈছিল।\nউইলিয়াম শ্বেক্সপীয়েৰে ৩৮ খন নাটক, ১৫৪ খন চনেট, ২ খন বৰ্ণনাত্মক কবিতা আৰু কিছু অন্যান্য কবিতা ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ নাটকসমূহ বিশ্বৰ বহুতো ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছে আৰু অন্য নাট্যকাৰসকলৰ নাটকতকৈ তেওঁৰ নাটকসমূহ আটাইতকৈ বেছি মঞ্চস্থ কৰা হয়। ‘এন্টনি এণ্ড ক্লিওেপট্ৰা’, ‘হেমলেট’, ‘জুলিয়াচ চিজাৰ’, ‘কিং লিয়াৰ’, ‘মেকেবথ’, ‘ৰোমিঅ’ এণ্ড জুলিয়েট’ ইত্যাদি হৈছে তেওঁৰ ট্রেজেডি। ‘দি মাৰ্চেন্ট অফ ভেনিচ’, ‘এজ ইউ লাইক ইট’, ‘মিজাৰ ফৰ মিজাৰ’ ইত্যাদি হৈছে তেওঁৰ কমেডি। আকৌ ‘হেনৰী ফৰ’, ‘কিং জন’, ‘ৰিচাৰ্ড টু’ ইত্যাদি হৈছে তেওঁৰ ঐতিহাসিক নাটক।\nকিছুমান গত্যন্তৰ নোহোৱা কাৰণত শ্বেক্সপীয়েৰে ১৫৮৬ চনত ষ্ট্ৰেটফৰ্ড এৰি লণ্ডনলৈ মহানগৰীলৈ যায়। তথ্য-পাতিয়ে কয় যে ১৫৯২ চনৰ আগতেই তেওঁৰ কেইখনমান নাটক লণ্ডনৰ মঞ্চত মঞ্চস্থ কৰা হৈছিল। ১৬১১ চনৰ পৰা ১৬১৬ চনলৈ শ্বেক্সপীয়েৰে প্ৰধানকৈ ষ্ট্ৰেটফৰ্ডতে বাস কৰিছিল।\nমাত্ৰ এটা যুগৰে নাট্যকাৰ নহয় বৰং সৰ্বযুগৰ নাট্যকাৰ উইলিয়াম শ্বেক্সপীয়েৰ বাৱন্ন বছৰ বয়সত ১৬১৬ চনৰ ২৩ এপ্ৰিলৰ দিনা মৃত্যু বৰণ কৰিছিল। তেওঁক ২৫ এপ্ৰিলৰ দিনা ষ্ট্ৰেটফৰ্ড চাৰ্চত কবৰ দিয়া হৈছিল।\nশ্বেক্সপীয়েৰৰ বহুমুখী প্ৰতিভা বৰ্ণনা কৰাটো সম্ভৱ নহয়। আকৌ শ্বেক্সপীয়েৰৰ জীৱনৰ ঘটনাৰ বহুখিনি জানিব পৰা হোৱা নাই। কিন্তু ইংৰাজী ভাষা যিমান দিনলৈ জীয়াই থাকিব সিমান দিনলৈ উইলিয়াম শ্বেক্সপীয়েৰ অমৰ হৈ থাকিব।\nকল্পনা চাওলা আছিল প্ৰথমজনী ভাৰতীয় মহিলা মহাকাশচাৰী আৰু বিজ্ঞানী। তাই জুলাই ১, ১৯৬১ চনত হাৰিয়ানাৰ কাৰ্ণালত জন্ম গ্ৰহণ কৰে ।\nকল্পনা চাওলাই কাৰ্ণালত থকা ‘ঠাকুৰ বিদ্যালয়ত’ প্রাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে । তাৰ পিচত পঞ্জাৱ অভিযন্তা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বিমান অভিযন্তা বিভাগত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে । ইয়াৰ পিছত তাই আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যলৈ যায় আৰু টেক্সাচ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এৰ’স্পেচ ইঞ্জিনিয়াৰিংত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। উজ্জ্বল আৰু উদ্যমী ছাত্ৰী কল্পনা চাওলাক ক’ল’ৰাডো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এৰ’স্পেচ ইঞ্জিনিয়াৰিঙত পি. এইচ ডি. ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰা হয়।\nকল্পনা চাওলাই তাইৰ কৰ্ম জীৱন আৰম্ভ কৰে ১৯৮৮ চনত। প্ৰথমতে তাই এজনী গৱেষক হিচাপে নাচা আমেজ ৰিচাৰ্চ চেন্টাৰত যোগদান কৰে । ১৯৯৪ চনত নাচাই তাইক এজনী মহাকাশচাৰী সদস্য হিচাপে বাচনি কৰে। ১৯৯৬ চনৰ নৱেম্বৰত কল্পনা চাওলাক মহাকাশযান কলম্বিয়াত মিছন বিশেষজ্ঞ আৰু প্ৰাইম ৰ’বটিক আৰ্ম অপাৰেটৰ হিচাপে দায়িত্ব দিয়া হয়। তাই আকৌ ২০০৩ চনত ৩০ দিন, ১৪ ঘন্টা ৫৪ মিনিট মহাকাশত কটায়।\nউদ্যমী মহাকাশচাৰী আৰু বিজ্ঞানী কল্পনা চাওলা ২০০৩ চনত মহাকাশযান কলম্বিয়াৰ বিপৰ্যয়ত প্ৰাণ হেৰুৱায়।\nকল্পনা চাওলা হৈছে ভাৰতীয় ল’ৰা-ছোৱালীসকলৰ বাবে এজনী প্ৰেৰণাদায়ক মহিলা। তাইৰ নামত ভাৰতত আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যত বহুতো স্মৃতি, পুৰষ্কাৰ, ছাত্ৰবৃত্তি আদি খোলা হৈছে। নাচাই আনকি তাইৰ নামত এটি গ্ৰহাণুৰ নামকৰণ কৰিছে।\nবিশ্ব সাহিত্যত এনেকুৱা কিছুমান গল্প, কবিতা আৰু অন্যান্য সাহিত্যকৰ্ম আছে যিবোৰ মানৱ সভ্যতা জীয়াই থকালৈকে আমাৰ মনত জীয়াই থাকিব। সেইবোৰ হ’ল ধ্ৰুপদী সাহিত্য। ঈছপৰ ‘ফেবলচ’ অর্থাৎ নীতি কথাবোৰ ধ্ৰুপদী সাহিত্য বুলি বিবেচিত হয়।\n‘ফেবল’ হৈছে এনেকুৱা এক শ্ৰেণীৰ গল্প যাৰ চৰিত্ৰবোৰ প্ৰায়েই জীৱ-জন্তু হয় আৰু ইয়াৰ মাজেদি নৈতিক শিক্ষা প্ৰদান কৰা হয়। এনে সাহিত্যৰ বিষয়ে কোৱাৰ সময়ত ততালিকে ইছপৰ ফেবলৰ কথা আমাৰ মনলৈ আহে।\nঈছপৰ ফেবলবোৰ ল’ৰা-ছোৱালীসকলৰ মাজত বৰ জনপ্ৰিয়। সেইবোৰ প্ৰজন্মৰ পৰা প্ৰজন্মলৈ মুখে মুখে চলি আহিছে। কিন্তু ঈছপ কোন আছিল সেই বিষয়ে মানুহে প্ৰায় নাজানেই।\nঈছপ আছিল এজন গ্ৰীক দাস। তেওঁৰ আছিল গল্প কোৱাৰ অসাধাৰণ প্ৰতিভা। গল্প কোৱাৰ এই প্ৰতিভাৰ বাবেই তেওঁ স্বাধীন হৈছিল।\nঈছপ তেওঁৰ গল্প বৰ্ণনা কৰি গোটেই পৃথিৱী বহুলভাৱে ভ্ৰমণ কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰতিটো গল্পত নৈতিক শিক্ষা আছে। এই গল্পবোৰে আমাক জীৱনৰ বিষয়ে কয় আৰু চৰিত্ৰ গঠনত সহায় কৰে। সেয়ে এই গল্পবোৰ অধিকভাৱে পাঠ্যক্ৰমত সন্নিবিষ্ট কৰা হয়।\nঈছপে তেওঁৰ গল্পবোৰ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬২০ ৰ আশে-পাশে মানুহক শুনাই ফুৰিছিলি । তাৰ পিছত সেইবোৰ কেইবা প্ৰজন্ম ধৰি মুখে মুখে চলি আহিছিল। ঈছপৰ নীতি কথােবাৰ পোন প্ৰথমতে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩২০ চনত লিখিত ৰূপ পায়। ৰোমান পণ্ডিতসকলে এই নীতিকথাবোৰ লেটিন অনুবাদত শিকিছিল।\nইছপৰ নীতিকথাবোৰ বৰ সৰল। চৰিত্ৰবোৰ জীৱ-জন্তু। কিন্তু ই প্ৰদান কৰা আবেদন হৈছে সাৰ্বজনীন। সেয়ে এই গল্পবোৰ শিশুসকলৰ আনন্দৰ বস্তু আৰু বিশ্বত অতি বেছিকৈ পঢ়া গল্পবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম।\n← নিধি লেভি ফাৰৱেল। Nidhi Levi…\nলম্বোদৰ বৰা। Lambodar Bora →\nPingback: সংকট দিন - Growhills Publishing\nPingback: ইছমাইল হোছেইনৰ কবিতা 'যুদ্ধৰ বিৰুদ্ধে': এক বিশ্লেষণ - Growhills Publishing\nPingback: নিধি লেভি ফাৰৱেল। Nidhi Levi Farwell – Growhills Publishing\nPingback: লম্বোদৰ বৰা। Lambodar Bora – Growhills Publishing\nFebruary 6, 2019 at 8:27 am Reply


বটদ্ৰৱা থানৰ ভূমি বেদখল! উপস্থিত চৰকাৰী প্ৰতিনিধি -\nHomeআঞ্চলিকবটদ্ৰৱা থানৰ ভূমি বেদখল! উপস্থিত চৰকাৰী প্ৰতিনিধি\nবটদ্ৰৱা থানৰ ভূমি বেদখল! উপস্থিত চৰকাৰী প্ৰতিনিধি\nডিজিটেল ডেস্কঃ ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই মুখ্যমন্ত্ৰীৰ দায়িত্ব লোৱাৰে পৰা অসমত সত্ৰৰ ভূমিবেদখলকাৰীসকলৰ বিৰুদ্ধে শূন্য সহনশীল নীতি অৱলম্বন কৰা বুলি সততে প্ৰচাৰ চলায় শাসনাধীষ্ঠ বিজেপি নেতৃত্বাধীন মিত্রজোঁটৰ চৰকাৰে। অসম চৰকাৰে সত্ৰৰ বেদখলকৃত ভূমি জৰীপ কৰাৰ বাবে আমগুৰিৰ বিধায়ক প্ৰদীপ হাজৰিকাৰ নেতৃত্বত নগাঁৱৰ বিধায়ক ৰূপক শৰ্মা আৰু খুমটাইৰ বিধায়ক মৃণাল শইকীয়াক সদস্য হিচাপে লৈ গঠন কৰা ভূমি জৰীপ সমিতিয়ে আজি গুৰুজনাৰ জন্মস্থান বটদ্ৰৱা থানত উপস্থিত হয়। বটদ্ৰৱা থানৰ সভাকক্ষত সত্ৰৰ এলেকাধীন ভূমিৰ বেদখলৰ বিষয়ে সত্ৰাধিকাৰ প্ৰমুখ্যে পৰিচালনা সমিতিৰ লগত এক বৈঠকত মিলিত হয়।\nআনহাতে, বটদ্ৰৱা থান পৰিচালনা সমিতিয়ে গুৰুজনাৰ জন্মস্থানৰ দাঁতিকাষৰীয়া অঞ্চলটোৰ হাইডুবি পথাৰৰ ৩৪৬নং দাগৰ প্ৰায় ১৩৫ বিঘা মাটি, বটদ্ৰৱা বৰহিছা সত্ৰৰ ১২৩নং দাগৰ ১২৫ বিঘা মাটি, কৃষি বীজ পামৰ ৩৪৬নং দাগৰ ১৫০ বিঘা মাটি, শান্তিজান বজাৰৰ প্ৰায় ৫বিঘা মাটি আৰু ভোমোৰাগুৰি কিচামৰ ৭৩৩নং দাগৰ ১০৫ বিঘা মাটি বেদখলকাৰীৰ কবলত আছে বুলি মন্তব্য কৰে সত্ৰাধিকাৰগৰাকীয়ে। এই ভূমিত ১৯৯৭ চনতে লালুংগাঁও কিচামতৰ ৩০০ বিঘা ভূমি প্ৰাক্তন সৈনিকৰ নামত আবণ্টন দিছিল, এতিয়া সেই ভূমিত অবৈধ বেদখল অব্যাহত আছে।\nআনকি এই বেদখলকৃত ভূমিত বেদখলকাৰীয়ে চৰকাৰী আঁচনিৰ সকলো সা-সুবিধা লাভ কৰাৰ লগতে বিদ্যুৎ সংযোগো লাভ কৰিছে। একাংশই কৃষি ভূমি আৰু আন একাংশই বৃহৎ বৃহৎ পুখুৰী খান্দি মৎস্যপালন কৰি ব্যক্তিগত লাভালাভ আদায় কৰিছে। ঠিক একেদৰে, হাইডুবি পথাৰ আৰু বটদ্ৰৱা বৰহিছা সত্ৰৰ দুশ বিঘাৰো অধিক ভূমিত বেদখল অব্যাহত আছে। হাইডুবি কিচামৰ ভেটিয়নি গাঁৱৰ পিছফালে জমাইবস্তিত পকী ঘৰ-দুৱাৰ সাজি শতাধিক লোকে প্ৰায় আঢ়ৈশ বিঘা মাটি বেদখল অব্যাহত ৰাখিছে। একেদৰে শান্তিজান বজাৰৰ প্ৰায় পাঁচ বিঘা মাটি পুখুৰী খান্দি দখল কৰি আহিছে বেদখলকাৰীয়ে। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নামত আবণ্টিত ভূমিও বেদখকাৰীৰ কৱলত আছে। বটদ্ৰৱা থান পৰিচালনা সমিতিয়ে অসম চৰকাৰৰ সত্ৰ ভূমি জৰীপ সমিতিক এই বেদখল হৈ থকা ভূমি তথ্য দাখিল কৰে। সমিতিৰ সদস্যসকলে বটদ্ৰৱা থানৰ দাঁতিকাষৰীয়া বটদ্ৰৱা মৌজাৰ ঐতিহাসিক ৰামপুৰ সত্ৰ (য’ত পাঁচশ পঞ্চাশ বছৰ পূৰ্বতে গুৰুজনাই শিক্ষাগ্ৰহণ কৰা মহেন্দ্ৰ কন্দলী সংস্কৃত বিদ্যাপীঠ অৱস্থিত) লগতে গুৰুজনাৰ নাতি দামোদৰ ঈশ্বৰ পুৰুষে প্ৰতিষ্ঠা কৰা বালিসত্ৰৰ বেদখলকৃত ভূমি পৰিদৰ্শন কৰে।\nচৰকাৰে বান্ধি দিয়া সত্ৰৰ বেদখলকৃত ভূমি জৰীপ সমিতিৰ অন্যতম তথা আমগুৰি সমষ্টিৰ অগপ বিধায়ক প্ৰদীপ হাজৰিকাই চৰকাৰৰ কাৰ্য-কলাপত পঞ্চমুখ, এইখন চৰকাৰৰ দিনত অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ কোনো সত্ৰৰ ৰাজহুৱা ভূমি বেদখকাৰীৰ দখলত থাকিবলৈ দিয়া নহ’ব। মুখ্যমন্ত্ৰীৰ নিৰ্দেশমৰ্মে আমাৰ এই সমিতিয়ে কঠোৰভাৱে কাম কৰিব বুলি মন্তব্য কৰে বিধায়কগৰাকীয়ে।\nPrevious articleকৰ’নাৰ মাজতে গংগাত বিশাল মেলাৰ আয়োজন, প্ৰশাসনৰ উপস্থিতিতে চলিব মেলা; কোনে দিলে অনুমতি ?\nNext articleৰেখাই ছলমানৰ বিবাহৰেখাৰ একমাত্ৰ বাধা! প্ৰেমৰ গোপনীয়তা ভংগ কৰি কি ক’লে ভাইজানে?


সাবধান : খোৱাপানীৰ বটলত ওলাইছে ভেঁকুৰ!! - Prag News\nHomeআঞ্চলিকসাবধান : খোৱাপানীৰ বটলত ওলাইছে ভেঁকুৰ!!\nPrevious articleবিধায়ক পুঁজিৰ ধন আত্মসাৎ কৰি ৰঙাঘৰত ৬ বিষয়া\nNext articleজনপ্ৰিয় অভিনেত্ৰী মন্দিৰা বেদীৰ স্বামী ৰাজ কৌশলৰ মৃত্যু


Ankuran-2|Chapter-2 - TET Qualified Forum, Assam\nHome / Answer / Assam / DEE / Education / Primary / Question / SCERT / School Books / SSA / Student / Teacher / TET Qualified Forum / TQF / কেৰ্কেটুৱালৈ মৰম / Ankuran-2|Chapter-2\nNovember 25, 2021 Answer, Assam, DEE, Education, Primary, Question, SCERT, School Books, SSA, Student, Teacher, TET Qualified Forum, TQF, কেৰ্কেটুৱালৈ মৰম\nপাঠ(২) অংকুৰণঃ কেৰ্কেটুৱালৈ মৰম| ২য় শ্ৰেণী\nদুখ পাইছে বুলি।\nখুৱাই বুৱাই ৰাখিছিলোঁ\nঘুৰাই দিছোঁ পোৱালিটো\nৰাখা যতন কৰি।\nমিত্ৰাক্ষৰ পদ্যটি দুই তিনিবাৰ পঢ়ি শুনাব। তাৰ পিছত দলীয় আৰু একক ভাৱে আবৃত্তি কৰিবলৈ শিকাব।\nমিত্ৰাক্ষৰ কবিতাটোৰ সাৰাংশঃ দুখপোৱা কেৰ্কেটুৱাৰ পোৱালী এটি পাই ছোৱালী এজনীয়ে লৈ আহিছিল। পোৱালিটোক ছোৱালীজনীয়ে মৰম চেনেহ কৰি খুৱাই-বুৱাই ৰাখিছিল। ছোৱালীজনীয়ে কেৰ্কেটুৱাৰ মাকক কন্দিবলৈ মানা কৰি পোৱালীটো ঘুৰাই দিছিল আৰু যত্ন কৰি ৰাখিবলৈ কৈছিল।\nকেৰ্কেটুৱা পোৱালিটো তাৰ মাকৰ বৰ মৰমৰ।\nতুমি কাৰ কাৰ মৰমৰ?\nমই পেহীৰ মৰমৰ।\nমই আইতাৰ মৰমৰ।\nমই দেউতাৰ মৰমৰ।\nমই মাৰ মৰমৰ।\nযুক্তাক্ষৰ ভাঙি পঢ়োঁ আৰু লিখোঁ আহা\nকেৰ্কেটুৱা ৰ্ক ৰ+ক ৰই কই ৰ্ক – তৰ্ক, সতৰ্ক\nৰ্ব ৰ+ব ৰই বই ৰ্ব – গৰ্ব, পৰ্বত\nৰ্ম ৰ+ম ৰই মই ৰ্ম – ধৰ্ম, নৰ্মদা\nৰ্ত ৰ+ত ৰই তই ৰ্ত – ধূৰ্ত, কৰ্তব্য\nৰ্য ৰ+য ৰই যই ৰ্য – কাৰ্য, অনাৰ্য\nৰ্জ ৰ+জ ৰই জই ৰ্জ – কাৰ্য, অনাৰ্য\nৰ্ণ ৰ+ণ ৰই ণই ৰ্ণ – বৰ্ণ, সুৱৰ্ণ\nৰ্শ ৰ+শ ৰই শই ৰ্শ – অৰ্শ, আদৰ্শ\nৰেফ – যোগ কৰি যুক্তাক্ষৰ গঠন কৰোঁ আহা\nৰ+ক ৰই কই ৰ্ক\nৰ+ব ৰই বই ৰ্ব\nৰ+ম ৰই মই ৰ্ম\nৰ+ত ৰই তই ৰ্ত\nৰ+য ৰই যই ৰ্য\nৰ+জ ৰই জই ৰ্জ\nৰ+ণ ৰই ণই ৰ্ণ\nৰ+শ ৰই শই ৰ্শ\nআৰ্ত ৰ্ত = ৰ + ত, ধূৰ্ত ৰ্ত = ৰ + ত, কাৰ্য ৰ্য=ৰ+য, ধৰ্ম ৰ্ম=ৰ+ম, দৰ্জা ৰ্জ=ৰ +জ, সূৰ্য ৰ্য=ৰ+য, পৰ্বত ৰ্ব=ৰ + ব, কৰ্ণ ৰ্ণ =ৰ + ণ, অৰ্শ ৰ্শ =ৰ + শ\nৰ্ক = কেৰ্কেটুৱা, তৰ্ক, বিতৰ্ক, কৰ্কৰা, শৰ্কৰা\nৰ্ব = উৰ্বৰ, পৰ্বত, বৰ্বৰ, গৰ্ব, খৰ্ব\nৰ্ম = ধৰ্ম, কৰ্ম, বৰ্ম, নৰ্মদা\nৰ্ত = আৰ্ত, ধূৰ্ত, কৰ্তব্য, কীৰ্তন\nৰ্শ = দৰ্শন, অৰ্শ, আদৰ্শ, নিদৰ্শন\nৰ্জ = নিৰ্জু, দৰ্জা, অৰ্জন, নিৰ্জন\nমন কৰিবলগীয়া কথাঃ\nকিছুমানে চৰাই, কেৰ্কেটুৱা, শহা আদি ধৰি সজাত ভৰাই মৰম কৰি ৰাখে। ইহঁতক অবাবত সজাত ভৰাই ৰখা উচিত নহয়। তোমালোকে কেতিয়াবা চৰাই আদি ধৰি সজাত ৰাখা নেকি? তেনে কৰিলে চৰায়ে মনত বেজাৰ পায়।\nমাদাৰ টেৰেছা সম্পৰ্কে কিছু কথাঃ\nমাদাৰ টেৰেছা (১৯১০ – ১৯৯৭); জন্মৰ নাম: এগ্‌নেছ গোন্‌জা বোজাজিউ এগৰাকী কেথ'লিক খ্ৰীষ্টান পন্থীয় নান আছিল। তেখেত মূলতঃ এলবেনিয়ান জাতিৰ ব্যক্তি পাছলৈ এখেতে ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল। এখেতে কলিকতাত 'মিছনেৰীজ অফ চেৰিটি' স্থাপন কৰিছিল। ১৯৫০ চনৰপৰা 'মিছনেৰীজ অফ্ চেৰিটি'ৰ জৰিয়তে এখেতে দুখীয়া, অনাথ, ৰোগী আৰু মৃত্যমুখী মানুহৰ সহায়ৰ বাবে কাম কৰিছিল। ভাৰতত এই কামৰ ভেঁটি স্থাপন হ'লেও পাছলৈ 'মিছনেৰীজ অফ্ চেৰিটি'ৰ কাম-কাজ সমগ্ৰ বিশ্বলৈ বিয়পি পৰে। পোপ জন পল দ্বিতীয়-ই এখেতক মৃত্যুৰ পাছত 'কলিকতাৰ স্বৰ্গীয় টেৰেছা' (Blessed Teresa of Calcutta) সন্মানেৰে বিভূষিত কৰে।\nমাদাৰ টেৰেছাই জীৱন কালত বহুতো বঁটা আৰু সন্মানেৰে বিভূষিত হোৱাৰ উপৰিও ভাৰত চৰকাৰে ১৯৮০ চনত তেখেতক ভাৰতৰত্ন প্ৰদান কৰে। ১৯৭৯ চনত মাদাৰ টেৰেজাক 'শান্তিৰ নোবেল বঁটা' প্ৰদান কৰা হয়। এখেতৰ সমাজসেৱা কৰ্মৰ কিছুমান দোষৰ বাবে তেখেতৰ কিছু সংখ্যক সমালোচকো আছে।\n১৯২৯ চনত মদাৰ টেৰেছা ভাৰতলৈ আহে আৰু কলিকতাত থাকিবলৈ লয়। কলিকতাৰ চেণ্টমেৰী হাইস্কুলত তেওঁ শিক্ষকতা জীৱন আৰম্ভ কৰে। ১৯২৯ চনৰ পৰা ১৯৪৮ চনলৈ তেওঁ শিক্ষকতা কৰে। তেওঁ শ্ৰেণীত ভূগোল আৰু বুৰঞ্জীৰ পাঠদান কৰিছিল। শেষলৈ সেই বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষাৰ পদৰ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। সেইসময়ত কলিকতাৰ মানুহৰ মাজত এক ভীষণ হাহাকাৰ। চাৰিওফালে অভাৱ, দৰিদ্ৰ্য, মানুহক আগুৰি ধৰিছিল বেমাৰ-আজাৰে। কিন্তু তাৰ প্ৰতিকাৰৰ কোনো প্ৰচেষ্টা নাই। মাদাৰ টেৰেছাৰ এই শোকাৱহ দৃশ্যবোৰে অন্তৰত খলকনি তুলিলে। এদিনৰ এটা বিশেষ ঘটনাই তেওঁৰ অন্তৰত বাৰুকৈ দুখ দিলে। এখন হাস্পাতালৰ সন্মুখত এগৰাকী মৰো মৰো হোৱা তিৰোতা বাগৰি আছিল আৰু চেষ্টা কৰিও মাদাৰ টেৰেছাই চিকিৎসালয়ৰ চিকিৎসা দিবলৈ অসমৰ্থ হৈছিল। শেষত ৰোগীগৰাকীৰ তেনেকৈ মৃত্যু হল। সেইদিনাই তেওঁ উপলদ্ধি কৰিলে এটি মানৱ সেৱা সংস্থাৰ। তেওঁ তেওঁৰ ইচ্ছাৰ কথা পোপক জনালে।\n১৯৫০ চনত মাদাৰ টেৰেছাই দ্য ছোচাইটি অফ দ্য মিছনেৰীজ অৱ চেৰিটি নামৰ এটা সংস্থা গঠন কৰিলে। তেওঁলোকে ঘৰ এটা ভাড়া লৈ কলিকতাৰ বাটে-ঘাটে পৰি থকা, হাস্পাতাল আদিয়ে স্থান নিদিয়া ৰোগীবোৰক মাদাৰ টেৰেছাই বিচাৰি আনিলে আৰু তাত ৰাখি চিকিৎসা সেৱা দিবলৈ ধৰিলে। ১৯৫২ চনত কালিঘাট মন্দিৰৰ কাষত থকা ধৰ্মশালা এটাও তেওঁ দখল কৰিলে আৰু তাৰ নাম দিলে নিৰ্মল হৃদয়। সেইটোও ৰোগীৰে উপচি পৰিল। মাদাৰ টেৰেছাৰ এই কামত অনেকে বিৰোধিতা কৰিলে। কালিঘাটৰ প্ৰধান পূজাৰীৰ পুত্ৰ এজনৰ কলেৰা হল। তাক কোনেও হাতেৰে চোৱা নাছিল। কিন্তু মাদাৰ টেৰেছাই তেওঁক হাতেৰে তুলি নি চিকিৎসা কৰা দেখি টেৰেছাৰ প্ৰতি সকলোৱে সহানুভূতিৰে চাবলৈ ললে। মাদাৰ টেৰেছাই কলিকতাৰ ৰাজপথৰ পৰা বুটলি আনি হাজাৰ হাজাৰ ৰোগীক চিকিৎসা সেৱা আগবঢ়ালে। প্ৰায় ২৯,০০০ ৰোগীয়ে আৰোগ্য লাভ কৰিলে। যিবিলাক শিশু অভাৱ আৰু অনাশ্ৰয়ত ৰাজপথে ৰাজপথে ঘূৰি ফুৰিছিল, সেই শিশুসকলৰ মংগলৰ কাৰণেও তেওঁ চিন্তাত নিমগ্ন হৈছিল। তেওঁলোকৰ চিকিৎসা আৰু সংস্থাপনৰ কাৰণে কলিকতাত তেওঁ আৰম্ভ কৰিছিল--নিৰ্মল শিশু ভৱন। এই আশ্ৰয় গৃহত থাকি হাজাৰ হাজাৰ শিশোৱে মানুহ হোৱাৰ পথ বিচাৰি পাইছিল। কেৱল শিশুৰ সেৱাৰ বাবেই তেওঁ দেশ-বিদেশত এনে কুৰিটা আশ্ৰয় গৃহ নিৰ্মাণ কৰিছিল। সেই আশ্ৰয় গৃহ বিলাকৰ যোগে তেওঁ শিশুৰ মংগল সাধন কৰিবলৈ সমৰ্থ হৈছিল।\nকুষ্ঠা, যক্ষ্মা, কলেৰা আৰু টাইফয়েড আদি ৰোগীৰ কাৰণে এবিধ চলন্ত ডিচপেনছাৰীৰ প্ৰচলন কৰিছিল। যাৰ ফলত অনেক ৰোগীয়ে সহজতে চিকিৎসা সেৱা লাভ কৰি আৰোগ্য হোৱাৰ পথ দেখিছিল। তেওঁ কুষ্ঠৰোগীসকলৰ কাৰণে বিশেষভাবে চিন্তা কৰিছিল। এই ৰোগীসকলক তেওঁ নিজে চিকিৎসা কৰাৰ উপৰিও ডাক্তৰ আৰু নাৰ্ছসকলে তেওঁক সহায় কৰিছিল। আৰোগ্য নোহোৱা কুষ্ঠ ৰোগীসকলক শান্তি নগৰ নামে ঠাই সংস্থাপনৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল। শান্তি নগৰত ৩৪ একৰ মাটি আছিল, তেওঁ তাতে অনেক বাংলাদেশী ভগনীয়াকো স্বাস্থ্য-সেৱা আগবঢ়ায়।\nমাদাৰ টেৰেছাই বিশ্বত জনসাধাৰণৰ সেৱাৰ নামত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে ৬০খন স্কুল, ২০০ৰো অধিক চিকিৎসালয়, ৫৪খন কুষ্ঠাশ্ৰম, ২০ খনতকৈ বেছি অনাথ গৃহ, ৩৩৫খন চলন্ত ডিচপেনচাৰী, ২৮টা পৰিয়াল সেৱা কেন্দ্ৰ, এটা যক্ষ্মা ক্লিনিক, ৬খন দাঁন্তব্য চিকিৎসালয় আৰু অনেক কমাৰ্চিয়েল স্কুল। ২০০৮ চনলৈকে মুঠ ৪৩,০০০ কুষ্ঠৰোগী তেওঁৰ চিকিৎসালয়ত সেৱা লৈ আছে, ২০০০ শিশোৱে তেওঁৰ শিশুভৱনত আশ্ৰয় পাই আছে আৰু ১৬,০০,০০০ ৰোগীক তেওঁৰ ডিচপেনছাৰীয়ে চিকিৎসা কৰি আছে। মাদাৰ টেৰেছা মানৱ সেৱাৰ এনে শাখা-প্ৰশাখা পৃথিৱীৰ প্ৰায়বোৰ দেশতে আছে। তেওঁৰ সংস্থাত ২০০৮ চনলৈকে মুঠ ১৮০০ গৰাকী নাৰ্চ, ১৮৫জন ব্ৰাদাৰ আৰু ৪০০জন প্ৰশিক্ষাৰ্থী আছে। মিছনেৰী ব্ৰাদাৰ্ছ অৱ চেৰিটি আৰু ইণ্টাৰনেচনেল এছোচিয়েচন অৱ কোৱাৰ্কাছ অৱ মাদাৰ টেৰেছা তেওঁৰ সেৱা বাহিনী।\n১৯৬৪ চনত পোপ পলে তেওঁক মানৱ সেৱা কৰিবলৈ আৰু অধিক সুবিধা কৰি দিলে। পোপ পলৰ গাড়ীখন মাদাৰ টেৰেছাই উপহাৰ হিচাপে লাভ কৰাত-সেই গাড়ীখনকে দেখুৱাই তেওঁ এখন লটাৰী খেল আৰম্ভ কৰিছিল। এই খেলৰ দ্বাৰা তেওঁৰ ৪৬,০০,০০০ টকা সংগ্ৰহ হোৱাত, সেই টকাৰে এটা কুষ্ঠকেন্দ্ৰ নিৰ্মাণ কৰিলে। মাদাৰ টেৰেছাৰ কাৰ্যালয় হৈছে কলিকতাৰ লোৱাৰ চাৰ্কুলাৰ বোৰ্ডত। তেওঁ জীৱনত অনেক খ্যাতি লাভ কৰিছে। মানৱ সেৱাৰ শ্ৰেষ্ঠ সন্মান মেগছেছে বঁটা লাভ কৰাৰ উপৰিও তেওঁ পোপ জন শান্তি বঁটা, গুড চামাৰিটান বঁটা আৰু জন কেনেডি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাও লাভ কৰিছে। তদুপৰি তেওঁ জৱাহৰলাল নেহেৰু পুৰস্কাৰ, টেম্পলটন পুৰস্কাৰ, মেটাৰেট মেগৰষ্ট্ৰা পুৰস্কাৰ আৰু চিৰিচ মেডেল আদি সন্মানো লাভ কৰে। বিশ্বভাৰতীয়ে তেওঁক প্ৰদান কৰিছে দেশীকোত্তম উপাধি। ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰী আৰু ১৯৮০ চনত ভাৰত-ৰত্ন উপাধিৰে সন্মানিত কৰিছে। মাদাৰ টেৰেছাৰ ১৯৯৭ চনৰ ৫ ছেপ্তেম্বৰত কলিকতাত দেহবসান ঘটে।\nAnkuran-2|Chapter-2 Reviewed by Administrator on November 25, 2021 Rating: 5


Articles (A, An, The) ৰ ব্যৱহাৰ | Important Articles for HSLC 2022 » Assamese Medium\nArticles (A, An, The) ৰ ব্যৱহাৰ | Important Articles for HSLC 2022\nAssamese Medium ৱেবচাইটত আজি আমি Articles- A, An, The ৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ আকৌ এবাৰ স্বাগতম জনাইছোঁ। আজিৰ English Grammar ৰ এই লিখনিয়ে Class6ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি Class 12 লৈকে সকলো ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ সহায় কৰিব। আনকি আপুনি যদি এজন শিক্ষক তথাপি ই আপোনাক কিছু জ্ঞান দিব বুলি আমি আশাবাদী।\nআপুনি যদি Class 6, Class7, Class 8 ৰ এজন শিক্ষাৰ্থী তেন্তে এই সম্পূৰ্ণ লিখনি পঢ়ক আৰু Articles ৰ সম্পূৰ্ণ জ্ঞান আহৰণ কৰক আৰু যদি আপুনি Class 10, Class 11 বা Class 12 ৰ শিক্ষাৰ্থী তেন্তে এই লিখনি পঢ়ি সময় নষ্ট নকৰি আপুনি পোনে পোনে তলৰ লিংকত ক্লিক কৰি Important Articles, Important Determiners আৰু Translation আগন্তুক HSLC Final Exam and HS Final Exam ৰ বাবে নিজকে প্ৰস্তুত কৰক।\nArticles কি? Articles ৰ প্ৰকাৰ কি কি?\nA আৰু An ৰ ব্যৱহাৰ । Uses of Indefinite Article\nUses of Definite Article । The ৰ ব্যৱহাৰ\nশিক্ষাৰ্থী লৈ কিছু কাম\nArticles বুলি কলে আমি সাধাৰনতে ‘A, An আৰু The’ বুজি পাও। হয়, Articles তিনিটা – A, An আৰু The । ইহঁত দুই প্রকাৰৰ আৰু সেইবোৰ হল –\nIndefinite Article:ইহঁত কোনাে Noun অৰ আগত বহি তাক সাধাৰণভাৱে বুজায় বাবে ইহঁতক Indefinite Article বােলে।\nDefinite Article: কোনাে Noun অক নির্দিষ্টকৈ বুজাব বাবে ইয়াক Definite Article বোলে।\n(i) কোনাে Countable Singular Noun (গণনা কৰিব পৰা এক বচন বিশেষ্য) অৰ আগতaআৰু an ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কোনাে Consonant ৰে আৰম্ভ হােৱা Word ৰ আগতaবহে। আনহাতে, Vowel ৰে আৰম্ভ হােৱা Word অৰ আগত an বহে। যেনে –aman,aboy,agirl,awoman, an egg, an eagle, an apple etc.\n(ii) আকৌ Vowel ৰে আৰম্ভ হােৱা Word ৰ উচ্চাৰণ যদি ইউ’ (yu) আৰু ৱা (wa) ৰ দৰে হয় তেন্তে তাৰ আগত ‘a’ বহে। যেনে—aEuropean,aunion,aurinal,auniversity,aone rupee note etc\n(iii) কোনো সংক্ষিপ্ত নাম (short abbreviation) Consonant আৰম্ভ হলেও যদি স্বৰ ধ্বনি (Vowel sound) ৰে উচ্চাৰিত হয়, তেন্তে তাৰ আগত ‘an’ বহে। যেনে— an M.A., an M. L. A., an H. E. School etc.\n(iv) Consonant ৰে আৰম্ভ হােৱা word ৰ উচ্চাৰণত যদি প্রথম আখৰটো লুপ্ত থাকি vowel sound ৰে উচ্চাৰিত হয়, তেন্তে তাৰ আগত an বহে। যেনে – an honest boy, an hour, an heir etc.\n(i) কোনাে Noun অক নির্দিষ্টকৈ বুজাবলৈ তাৰ আগত the Article বহে। যেনে –\nThe man knows the story.\nI bought the pen yesterday.\n(ii) কোনাে Noun অক এবাৰ উল্লেখ কৰি পিছত আকৌ উল্লেখ কৰিলে তাৰ আগত ‘the বহে। যেনে–\nWe sawaman in the field. The man was carrying a\nbundle on his head. The bundle was very heavy.\n(iii) মাত্র একেটাই বস্তু বুজোৱা Noun ৰ আগত ‘the বহে। যেনে—\nThe Sun, the moon, the earth, the sky, the north pole, etc.\n(iv) Superlative degree আৰু ক্ৰম বুজোৱা (first, second) word ৰ আগত ‘the’ বহে। যেনে –\nRaju is the first boy in the class.\nThe Tajmahal is the most wonderful monument in India.\n(v) কোনাে শ্রেণী বা জাতি বুজাবলৈ ” ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে—\nThe cuckoo sings in the spring season.\nThe Assamese speak Assamese in Assam.\nThe Indians like to live in peace.\n(vi) বাদ্যযন্ত্র (Musical instrument) ৰ আগত definite article ‘the’ বহে।\nHe likes to play the violin.\nHe has learned to play the guitar.\n(vii) সাগৰ, মহাসাগৰ, নদী, যােজক, ধ্বতমালা আদিৰ আগত ‘the’ বহে৷ যেনে-\nThe Pacific ocean, the Himalayas, the Brahmaputra,\nThe Alps etc\n(viii) সংক্ষিপ্ত নামেৰে (Short Abbreviation) লিখা দেশ, সংস্থা আদিৰ নামৰ আগত ‘the’ বহে। যেনে—\nThe U.K. ইত্যাদি।\n(ix) ধর্মগ্রন্থ আৰু পুৰণি মহাকাব্য (Epic) ৰ নামৰ আগত ‘the’ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে-\nThe Ramayana was written by Valmiki.\n(x) বিখ্যাত ঐতিহাসিক ঘটনাৰ আগত ‘the’ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে—\nThe Sepoy Mutiny (চিপাহী বিদ্ৰোহ) took place in 1857.\n(xi) কোনাে বিখ্যাত যানবাহন, ট্রেইন আদিৰ নামৰ আগত ‘the’ ব্যৱহাৰ হয়। যেনে –\nThe Rajdhani Express runs between Guwahati and Delhi.\nThe Brahmaputra Mail is late today.\n(xii) ভাষাৰ নামৰ পিছত language শব্দটো থাকিলে আৰু ঋতুৰ নামৰ পিছত season শব্দটো থাকিলে তাৰ আগত ‘the’ বহে।যেনে—\nIt is not easy to learn the English language.\nI like the spring season.\n(xiii) শ্রেণী বুজোৱা adjective ৰ আগত ‘the’ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।যেনে—\nThe rich should feel for the poor.\nThe wise never run after money.\nএতিয়ালৈকে আমি Articles কি, Articles ৰ প্ৰকাৰ আৰু Articles ৰ ব্যৱহাৰৰ বিষয়ে বহু কথাই আলোচনা কৰিলোঁ। ইয়াৰ ওপৰিও প্ৰতিটো Indefinite Article আৰু Definite Article ৰ কাৰণে বহুতো উদাহৰণ লোৱা হৈছে। এই উদাহৰণৰ পৰা আপোনাৰ পৰীক্ষাত প্ৰশ্ন আহিব পাৰে সেই বাবে ইয়াক অলপ গুৰুত্ব দিব লগতে তলত কিছু কাম আপোনাক প্ৰয়াস কৰিবলৈ দিয়া হল। আপুনি যদি চেষ্টা কৰি তলৰ সমস্যাৰ সমাধান দিব পাৰে তেন্তে Articles আপোনাৰ বাবে একেবাৰে সহজ হব।\nইয়াৰ ওপৰিও আপুনি Assamese Medium Facebook Page ক Follow কৰি সকলো ধৰণৰ অসমীয়া মাধ্যমৰ সমস্যা সমাধান পাই থাকিব পাৰে।\nQ: Fill in the blanks with appropriate articles (a, an, the) where necessary\n(1) Mr. Dhaniram is …….. M.B.B.S.\n(2)…… City of Guwahati stands on ……… Brahmaputra.\n(3) I met ……….. European yesterday.\n(4) ……….. water of this pond is dirty.\n(5) …….. Mount Everest is ……… highest peak in …….. world.\n(6) Many people joined ………… freedom movement of India.\n(7) We live in ………… R.C.C. building.\n(8) Shivaji was …………… king of Maratha kingdom.\n(9) …………. Gauhati University is situated at Jalukbari.\n(10) ………… University of Delhi is one of ………. most famous educational institutions in India.\n[…] Articles (A, An, The) ৰ ব্যৱহাৰ | Important Articles for HSLC 2022 […]


মৰিগাওঁ জিলাক গছগাঁও হিচাপে নির্মাণ কৰাৰ লক্ষ্য - amar xomoy\nHome অসম মৰিগাওঁ জিলাক গছগাঁও হিচাপে নির্মাণ কৰাৰ লক্ষ্য\nমৰিগাঁও হৈ পৰিব নেকি গছগাঁও\nকিন্তু কিয় আৰু কেনেকৈ !\nআমাৰ সময়ঃ কৰ’ণাৰ সংহাৰৰ মাজতে এটা ভাল খবৰ । এই ভাল খবৰ মৰিগাঁওবাসীৰ বাবে ।মৰিগাওঁ জিলাক গছগাঁও হিচাপে নির্মাণ কৰা লক্ষ্য । নামত নহয় কামেৰ জৰিয়তেহে হ’ব গছগাঁও । কিয়নো একাংশ প্ৰকৃতিপ্ৰেমীয়ে মৰিগাঁৱৰ ভিন্ন প্ৰান্তত গছপুলি বিতৰণ কৰি সেউজ মৰিগাঁও গঢ়ি গছগাঁৱলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব বিচাৰিছে জিলাখনক । প্ৰকৃতিপ্ৰেমী মঞ্চ, জীৱন জেউতী যুৱক সংঘ আৰু অসম জাতীয়তাবাদী যুৱ ছাত্ৰ পৰিষদৰ এই ব্যতিক্ৰমী পদক্ষেপ । অসম জাতীয়তাবাদী যুৱ ছাত্ৰ পৰিষদৰ মৰিগাঁও জিলা সমিতিৰ উপ সভাপতি বসন্ত ডেকাৰ পৰিকল্পনাত জিলাখনৰ ভিন্ন ঠাইত গছপুলি বিতৰণ । কুলৈ আঞ্চলিক সামাজিক বনানিকৰণ বিভাগৰ তত্বাৱধানত এই অভিনৱ কাৰ্যসূচী । জিলাখনৰ বাছানাঘাট, খান্দাজান, ঔজাৰি, চাৰণপাৰ, বঘৰা, ঘোলিগাঁও, কুমৈ, তৰাণিকলবাৰী আদি গাঁৱত ৰাজহুৱাভাবে বিতৰণ কৰে গছপুলি ।\nএই অভিনৱ কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ কৰি বকুল, নাহৰ, মহানিম, আমলখী, জলফাই আদি বহু মূল্যবান গছৰ পুলি বিতৰণ কৰে অঞ্চলসমূহত । এই প্ৰকৃতিপ্ৰেমী দলটোক সহযোগ কৰে অঞ্চলবাসীয়ে । আনহাতে এই কার্যসূচীৰ মাজতে বঘৰাৰ লাট গাঁওবুঢ়া ৰজত মেধি আৰু VDPৰ সম্পাদিকা বীণা হীৰালৈ একোখনকৈ ফুলাম গামোচা আগবঢ়োৱাৰ লগতে বৃক্ষৰোপনৰ বাবে আগবঢ়ায় গছপুলি । ইয়াৰ পূৰ্বেও তেওঁলোকে সেউজ আৰু সুস্থ পৰিৱেশৰ বাবে ৰোপন কৰিছে বহু গছপুলি । তদুপৰি মহামাৰী কৰ’ণাৰ প্ৰতি সজাগ কৰাৰ লগতে মৰিগাঁওবাসী ৰাইজে যাতে অন্ততঃ এটাকৈ হ’লেও গছপুলি ৰোপণ কৰে তাৰ বাবে আহ্বান জনায় প্ৰকৃতিপ্ৰেমী দল-সংগঠনসমূহে ৷আনহাতে কোনো বিশেষ কাৰণ নোহোৱাকৈ গছ নাকাটিবলৈ ৰাইজক আহ্বান জনোৱাৰ লগতে যধেমধে গছ কটা লোকৰ ক্ষেত্ৰত কঠোৰ আইনী ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিবলৈ বন বিভাগ আৰু চৰকাৰৰ ওচৰত আহ্বান ।\nPrevious articleআকৌ ক’ত কেনেদৰে সংঘটিত হ’ল নাৰী নিৰ্যাতন ?\nNext article১৩ বছৰীয়া কিশোৰীক ধৰ্ষণৰ অপচেষ্টা দুই সন্তানৰ পিতৃৰ