September 2018 - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nxukhdukh.com September 30, 2018 0\nBy xukhdukh.com on September 30, 2018 No comments:\nLabels: RUPALI-PARDA, RUPANTAR BORPATRA GOHAIN, ৰূপান্তৰ বৰপাত্ৰ গোহাঁই, ৰূপালী পৰ্দা\nxukhdukh.com September 30, 2018 2\nব্ৰেণ্ডেড মেডিচিননো কি ? যি কোনো ৰোগৰ এটা দৰব উদ্ভাৱন কৰোতে দৰবৰ কোম্পানীয়ে বহু ধন আৰু সময় খৰছ কৰিবলগীয়া হয়৷ সেই দৰবৰ গুণাগুণ পোনতে লে...\nBy xukhdukh.com on September 30, 20182comments:\nপ্ৰৱন্ধঃ সংৰচনাত্মক চিন্তাৰ অনুশীলন আৰু সমাজ উত্তৰণ :: ড° বিজয় কৃষ্ণ চেতিয়া\nxukhdukh.com September 28, 2018 0\nসাম্প্ৰতিক সময়ত সংৰ্কীণ ধৰ্মীয় মৌলবাদৰ বহুল প্ৰচাৰ আৰু চৰ্চাৰ আৰু ইয়াৰ সমান্তৰালভাৱে উগ্ৰ জাতীয়তাবাদৰ উত্থানে বিশ্বজনীন সমাজ ব্যৱস্থাকে ...\nBy xukhdukh.com on September 28, 2018 No comments:\nLabels: ARTICLE, CHINTAN, DR-BIJOY-KRISHNA-CHETIA, চিন্তন, ডঃবিজয় কৃষ্ণ চেতিয়া, প্ৰৱন্ধ\nচিন্তন:: অসমীয়া ভাষাকেন্দ্ৰিক জাতীয়তাবাদ কিয় লাগে? ::শোণিত কুমাৰ গোস্বামী\nxukhdukh.com September 24, 2018 0\nঅসমত অসমীয়াৰ জাতীয়তাবাদ কি? অসমীয়া লোকৰ জাতীয়তাবাদ আছেনে ? অসমীয়াই জাতীয়তাবাদৰ সূত্ৰ কিদৰে নিৰ্ধাৰণ কৰিছে। এনেবোৰ প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা কেতিয়া...\nBy xukhdukh.com on September 24, 2018 No comments:\nLabels: ARTICLE, CHINTAN, SONIT KUMAR GOSWAMI, চিন্তন, শোণিত কুমাৰ গোস্বামী\nসাক্ষাৎকাৰঃ অসমীয়াৰ গৌৰৱ উদ্ভাৱক উদ্ধৱ ভৰালীৰ সৈতে:: ভাস্কৰজ্যোতি ডেকা\nxukhdukh.com September 16, 2018 1\nকঠোৰ পৰিশ্ৰম, ত্যাগ, সাহস আৰু সংগ্ৰামৰ যেন এক প্রতীকি নাম উদ্ধৱ ভৰালী। একাগ্রতা আৰু নিৰলস সাধনাৰ মাজেৰে উদ্ভাৱনৰ জগতখনত এক নতুন মাত্রা দ...\nBy xukhdukh.com on September 16, 2018 1 comment:\nLabels: BHASKARJYOTI-DEKA, INTERVIEW, KATHA-BARTA, MONOR-KATHA, UDHAB-BHARALI, উদ্ধৱ ভৰালী, কথা-বাৰ্তা, ভাস্কৰজ্যোতি-ডেকা, মনৰ কথা\nৰূপশ্ৰী বৰা বৰদলৈ\nপ্ৰৱন্ধঃ ৰাখীগঢ়ীৰ ৰহস্যঃ ইতিহাস আৰু বিতৰ্ক :: ৰূপশ্ৰী বৰা বৰদলৈ\nxukhdukh.com September 14, 2018 0\nসিন্ধু সভ্যতা বৈদিক আৰ্যসকলৰ সভ্যতা আছিল নেকি ? নে আৰ্যসকল আছিল ভাৰতৰ বাহিৰৰ পৰা অহা আক্ৰমণকাৰী ? ভাৰতীয় সভ্যতাৰ আৰম্ভণি কোনে কৰিছিল?...\nBy xukhdukh.com on September 14, 2018 No comments:\nLabels: ARTICLE, RUPASRI-BORA-BORDOLOI, প্ৰৱন্ধ, ৰূপশ্ৰী বৰা বৰদলৈ\nপ্ৰেৰণামূলকঃ জীয়াই থকাৰ প্ৰমাণ উশাহ নহয় জীৱনময়তাহে... :: কাবেৰী গোস্বামী\nxukhdukh.com September 13, 2018 0\nআমাৰ ঘৰত বৰমাই এদিন এটি শিশুক সোধা মনত আছে, "তুমি কাক আটাইতকৈ বেছি ভাল পোৱা?" শিশুটিয়ে কৈছিল, "নিজকে"৷ সেয়া আছিল এটি...\nBy xukhdukh.com on September 13, 2018 No comments:\nLabels: INSPIRATIONAL, KABERI GOSWAMI, MONOR-KATHA, কাবেৰী গোস্বামী\nমহীৰূহৰ লেখাঃ অসম আৰু জাতীয় সংস্কৃতিৰ বিলুপ্তি:: ড° হীৰেন গােহাঁই\nxukhdukh.com September 12, 2018 0\nভাৰতে নব্য-উদাৰ অর্থনীতি গ্রহণ কৰাৰ ফলত “বিশ্বায়ন”ৰ গৌৰৱ-ধ্বজাৰ আঁৰত জাতীয় সংস্কৃতিৰ প্রতি বিজাতীয় সংস্কৃতি প্লাৱনে কি ভাবুকি আনিছে,...\nBy xukhdukh.com on September 12, 2018 No comments:\nভাল খবৰঃ 'দাই' লৈ নগাঁও আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চুটি ছবি, তথ্যচিত্র মহােৎসৱৰ শ্ৰেষ্ঠ চুটি ছবিৰ সন্মান\nxukhdukh.com September 11, 2018 0\nপ্ৰথমবাৰৰ বাবে অনুষ্ঠিত নগাঁও আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চুটি ছবি আৰু তথ্যচিত্র মহােৎসৱৰ পৰহি নিশা সফল সামৰণি পৰে। যােৱা ৮ ছেপ্টেম্বৰত নগাঁও জিলাৰ...\nBy xukhdukh.com on September 11, 2018 No comments:\nLabels: goodnews, RUPALI-PARDA, ভাল খবৰ, ৰূপালী পৰ্দা\nবিশ্লেষণঃ নাগৰিকপঞ্জী উন্নীতকৰণ: এই সন্দেহৰ অন্ত আছেনে? :: পাৰভিন চুলতানা\nএন আৰ চিৰ দ্বিতীয় খচৰা প্রকাশ পোৱাৰ পিছত যিসকলৰ নাম বাদ পৰিছিল, তেওঁলোকে ধৈর্য্য সহকাৰে প্রক্রিয়াটো সময় মতে সম্পূর্ণ হোৱালৈ বাট চাই আছিল...\nমনৰ কথাঃ দুৰ্ঘটনাৰ বাতৰি পৰিবেশন কৰোঁতে সাংবাদিকসকল অলপ সচেতন হওক:: পংকজজ্যোতি মহন্ত\nxukhdukh.com September 10, 2018 0\nধাৰাবাহিক ভাৱে যেতিয়া একেধৰণৰ কেইটামান বেয়া ঘটনা কেইদিনমান বা সপ্তাহৰ ভিতৰতে ঘটে, সেই ঘটনাবোৰ সম্পৰ্কীয় কথা-বতৰা কিছুমানে সাধাৰণ মানুহৰ ...\nBy xukhdukh.com on September 10, 2018 No comments:\nLabels: MONOR-KATHA, PANKAJ JYOTI MAHANTA, পংকজজ্যোতি মহন্ত, মনৰ কথা\nপ্ৰৱন্ধঃ সত্ৰ ব্যৱস্থাপনা আৰু ধৰ্মৰ চাৰিখুঁটি:: ভাস্কৰজ্যোতি মহন্ত\nxukhdukh.com September 09, 2018 0\nঅসমীয়া জাতিৰ জনক শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ মানৱতাবাদী আধ্যাত্মিকতাই পঞ্চদশ শতিকাৰ পৰাই অসম মুলুকত আর্থ-সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক নৱজাগৰণ সৃষ্টি ক...\nBy xukhdukh.com on September 09, 2018 No comments:\nLabels: ARTICLE, BHASKARJYOTI MAHANTA, প্ৰৱন্ধ, ভাস্কৰজ্যোতি মহন্ত\nপ্ৰৱন্ধঃ অশান্ত ইলেক্ট্ৰনৰ পৰা প্ৰশান্ত মহাসাগৰলৈঃ অসমীয়াত্বৰ সন্ধানত এখোজ:: ময়ূৰ বৰা\nxukhdukh.com September 08, 2018 0\nদুমাহমানৰ পৰাই এই লেখাটোৰ আঁৰৰ কথাবােৰে আমনি দি আছিল। লিখিবলৈ লৈও একাধিকবাৰ থমকি ৰৈছিলোঁ। মূল কাৰণটো হ'ল মােৰ মনৰ ভিতৰৰ দ্বিধাগ্রস্ত...\nBy xukhdukh.com on September 08, 2018 No comments:\nLabels: ARTICLE, CHINTAN, MAYUR-BORA, চিন্তন, প্ৰৱন্ধ, ময়ূৰ বৰা, ময়ূৰ-বৰা\nভাল খবৰঃ বিশ্ব চেম্পিয়ন হৈ জিলিকিছে অসমীয়া কিশোৰ হৃদয় হাজৰিকা\nদক্ষিণ কোৰিয়াৰ ছাংৱনত চলি থকা আই.এছ.এছ.এফ বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপত ভাৰতবৰ্ষক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি জুনিয়ৰ ১০ মিটাৰ এয়াৰ ৰাইফলত স্বৰ্ণপদক জয় কৰিলে...\nচিন্তনঃ চিন্তাৰ স্বাধীনতাত হস্তক্ষেপ কৰাৰ অধিকাৰ ৰাষ্ট্ৰক কোনে দিলে ::পৰেশ মালাকৰ\nxukhdukh.com September 07, 2018 0\nএতিয়ালৈকে পৃথিৱীত কোনোবাই জোৰজবৰদস্তি কৰি, প্ৰজাৰ অশান্তি কৰি শাসন কায়েম কৰি থাকিব পাৰিছে নে? অতীজতে পৰা নাছিল, এতিয়া কেনেকৈ পাৰিব? আৰু ...\nBy xukhdukh.com on September 07, 2018 No comments:\nxukhdukh.com September 06, 2018 0\nসিদিনা শিৱসাগৰত দিখৌ নৈত পৰি এটা পৰিয়াল সন্ধানহীন হোৱা মৰ্মন্তুদ ঘটনাটোৱে সৰু গাড়ী চলোৱা আমাৰ দৰে মানুহবোৰলৈ কেইবাটাও "শিক্ষা&quo...\nBy xukhdukh.com on September 06, 2018 No comments:\nLabels: ARTICLE, MONOR-KATHA, SAILEN-BARUA, মনৰ কথা, শৈলেন-বৰুৱা\nসাম্প্ৰতিক প্ৰসংগঃ পৰিবৰ্তনৰ ৰিভাৰ্চ গিয়েৰ আৰু মিত্ৰ পুঁজিপতিৰ ঘৰত লক্ষ্মীবৰ্ষণ:: সঞ্জীত কুমাৰ বৰদলৈ\nxukhdukh.com September 05, 2018 0\nপৰিৱর্তনৰ শ্ল’গান দি দিল্লী দখল কৰা নৰেন্দ্র মােদী নেতৃত্বাধীন বিজেপি-মিত্রদলৰ চৰকাৰখনৰ প্রতি ৰাইজৰ আস্থা ক্ৰমাৎ কমিব ধৰিছে। মােদীজীয়ে ...\nBy xukhdukh.com on September 05, 2018 No comments:\nLabels: CHINTAN, CURRENT ISSUES, SANJIT-KR-BORDOLOI, চিন্তন, সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ\nচিন্তনঃ দেশত কোনে চলাইছে হত্যাকাৰীৰ মাল্যাপৰ্ণৰ ৰাজনীতি:: অনন্ত কলিতা\nxukhdukh.com September 04, 2018 0\nসম্প্রতি বিপৰীতধর্মী, দুটা আলােড়নকাৰী সংবাদে দেশৰ জনসাধাৰণৰ বিশেষ দৃষ্টি আকর্ষণ কৰিছে। প্ৰথমটো হ’ল, হার্ভার্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত শিক্ষাগ্রহ...\nBy xukhdukh.com on September 04, 2018 No comments:\nLabels: ANANTA-KALITA, ARTICLE, CHINTAN, অনন্ত কলিতা, চিন্তন, প্ৰৱন্ধ\nমনৰ কথাঃ উত্তৰ-পূৱ গ্ৰন্থমেলাক লৈ বিতৰ্ক আৰু অসমীয়া প্ৰকাশকৰ সমস্যা:: সৌমিত্ৰ যোগী\nxukhdukh.com September 03, 2018 1\n(১) সদৌ অসম পুথি প্ৰকাশক আৰু বিক্ৰেতা সংস্থাই দশক পূৰ্বৰে পৰা সফলতাৰে গুৱাহাটীৰ চানমাৰি খেলাত অনুষ্ঠিত কৰি অহা উত্তৰ-পূব গ্ৰন্থমেলাখন...\nBy xukhdukh.com on September 03, 2018 1 comment:\nLabels: MONOR-KATHA, SOUMITRA YOGI, মনৰ কথা, সৌমিত্ৰ যোগী\nভাৰতবৰ্ষত প্ৰতি বছৰেই আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ চাৰ্টিফিকেট লৈ লাখ লাখ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে কৰ্ম-সংস্থান বিচাৰি ওলাই আহে। চেণ্টাৰ ফৰ মনিটৰিং ইণ্ডিয়ান...\nবিশ্লেষণঃ অপৰিকল্পিত গুৱাহাটী বনাম স্মাৰ্ট চিটিৰ স্বপ্ন:: অনন্ত কলিতা\nxukhdukh.com September 02, 2018 0\nআমি গুৱাহাটী চহৰৰ পৰিকল্পনা সম্বন্ধে যােৱা দহ বছৰ ধৰি অনেক প্রবন্ধই লিখিছিলাে। স্পষ্টভাৱে উল্লেখ কৰিছিলাে যে গুৱাহাটী চহৰখন যি পৰিকল্পনা...\nBy xukhdukh.com on September 02, 2018 No comments:\nLabels: ANALYSIS, ANANTA-KALITA, ARTICLE, অনন্ত কলিতা, বিশ্লেষণ\nপ্ৰৱন্ধঃ ৰাণা আয়ুবৰ কলমৰ জীয়া ছবি "গুজৰাট ফাইলছ এনাট'মী অৱ এ ক'ভাৰ আপ":: মণিকংকনা দাস\nxukhdukh.com September 01, 2018 0\nৰাণা আয়ুবৰ কলমৰ জীয়া ছবি "গুজৰাট ফাইলছ এনাট'মী অৱ এ ক'ভাৰ আপ" মণিকংকনা দাস ৰাণা আয়ুব, যি গৰাকী নাৰীৰ কলমৰ শক্তিৰ বাবে ...\nBy xukhdukh.com on September 01, 2018 No comments:\nLabels: book review, BOOK-DISCUSSION, CURRENT ISSUES, MONIKONGKANA DAS, গ্ৰন্থ আলোচনা, চিন্তন, মণিকংকনা দাস\nভাল খবৰঃ সুখী হোৱাৰ পাঠ্যক্ৰমৰ শুভাৰম্ভ কৰিলে কেজৰীৱাল চৰকাৰে:: সন্জীত কুমাৰ বৰদলৈ\nচৰকাৰী স্কুলৰ আন্তঃগাঁথনিমূলক উন্নয়ন কৰা, চৰকাৰী স্কুলৰ শিক্ষকক বিদেশত প্ৰশিক্ষণ দিওৱাতেই ক্ষান্ত থকা নাই দিল্লীৰ কেজৰীৱাল চৰকাৰে। এইবাৰ...\nLabels: goodnews, SANJIT-KR-BORDOLOI, ভাল খবৰ, সঞ্জীত কুমাৰ বৰদলৈ\nচিন্তনঃ জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্পৰ নদী-বান্ধ: কোম্পানীৰ সম্পদ, ৰাইজৰ বিপদ:: ইন্দ্ৰজিত বৰা\nনদী বান্ধৰ সৰু-বৰ নাই। সৰু বান্ধৰো ক্ৰমবৰ্ধমান প্ৰভাৱ আছে। আচলতে উপত্যকাত প্ৰতি বছৰে হৈ থকা ভৈয়ামৰ প্ৰলয়ৰূপী বানপানী আৰু জলবিদ্যুৎ বান্ধ...\nLabels: ANALYSIS, ARTICLE, INDRAJIT-BORA, ইন্দ্ৰজিতবৰা, চিন্তন


A short story by Geetima Devi\nনাতিয়েক বৈভৱৰ বিয়া আজি। মনেশ্বৰ বুঢ়াৰ গাত সেয়ে সাত বিহুৰ নাচোন উঠিছে। লাখুটিত ভৰ দি হ'লেও বুঢ়াই সকলোবোৰ কাম-কাজৰ তদাৰকী নিজেই কৰিছে। খৰিকটীয়াৰপৰা ৰভা দিয়া মানুহকেইটালৈকে কোনো সাৰি যাব পৰা নাই বুঢ়াৰ নিশ্ছিদ্ৰ তদাৰকীৰপৰা। বুঢ়াৰ চকুৰ মণি, আলাসৰ লাড়ু এই বৈভৱ। তাক মানুহ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত বুঢ়াই কিমান কষ্ট আৰু ত্যাগ স্বীকাৰ কৰিলে তাক আজিও গাওঁবাসীয়ে অকপটে সোঁৱৰে।\nহওঁতে আছিল, নথকা নহয়। একালত মনেশ্বৰ বৰকেৰাণীৰ পত্নী, পো- বোৱাৰী সকলো আছিল। ঘৰখনত অনবৰতে হাঁহি- ধেমালি আৰু প্ৰাণোচ্ছল পৰিৱেশ এটাই বিৰাজ কৰিছিল। পত্নী জেউতিৰ জ্যোতিয়ে পোহৰ কৰা মনেশ্বৰৰ পৰিয়ালটিয়ে সুখেৰেই পাৰ কৰিছিল এটি এটি দিন ৰাতি। পুতেক দীপকো ডাঙৰ হৈ আহিছিল মাক- বাপেকৰ মৰম আৰু শাসনৰ মাজেৰে। স্কুল, কলেজ, বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শেষত জীৱনৰ বাটত খোজ দিছিল সি।\nতাৰ চাকৰিটো গজি উঠোঁতে দুবছৰ সময় লাগিছিল। সেইখিনি সময়ো সি এনেয়ে কটোৱা নাছিল। গাওঁখনৰ দুখীয়া ল'ৰা- ছোৱালীকেইটাক পঢ়াইছিল। প্ৰথমে ওচৰৰ দুঘৰৰ ল'ৰা- ছোৱালী চাৰিটা আহিছিল। পিছলৈ গাওঁখনৰ বাকীবোৰ স্কুলীয়া ল'ৰা- ছোৱালীও অহা আৰম্ভ কৰিছিল তাৰ ওচৰলৈ পঢ়িবলৈ। তাৰ এই বিনামূলীয়া শিক্ষাদানে ল'ৰা- ছোৱালীহঁতৰ বৰ উপকাৰ সাধিছিল। ইয়াৰোপৰি তাৰ সৰুকালিতে পঢ়া বাহিৰা সাধু কিতাপ, আলোচনী আদি ল'ৰা- ছোৱালীহঁতক আজৰি সময়ত ঘৰত পঢ়িবলৈ নিব দিছিল। এখন কিতাপ পঢ়ি ঘূৰাই দিলে আন এখন নিব পাৰিছিল সিহঁতে। আন কথাত ক'বলৈ গ'লে সি এটা পুথিভঁৰাল আৰম্ভ কৰিছিল সৰু সুৰাকৈ। গাওঁখনৰ ল'ৰা- ছোৱালীৰ মাজত কিতাপ পঢ়াৰ আগ্ৰহ জন্মিছিল। ডেকাসকলেও লাহে লাহে তাক এই কামত সহায় কৰা আৰম্ভ কৰিছিল। বয়স্কসকলে আশীৰ্বাদ কৰিছিল তাক দীৰ্ঘায়ু হ'বলৈ।\nকিন্তু অদৃশ্যজনাৰ বক্ৰহাঁহিৰ ৰেখাত কি উপহাস লুকাই আছিল তাক কোনেও জনা নাছিল। দীপকৰ বিয়াৰ ঠিক দুবছৰ পিছতে এদিন সকলোটি ফুৰিবলৈ গৈছিল। উভতি অহাৰ বাটত তেওঁলোকৰ গাড়ীখনক খুন্দিয়াইছিল বিপৰীত দিশৰপৰা অহা তীব্ৰবেগী এখন ট্ৰাকে। কোনোৱে একো তৰ্কিব পৰাৰ আগতেই সকলো শেষ হৈছিল। এতিয়াও ষ্পষ্ট মনত আছে মনেশ্বৰৰ। কণমাণি নাতিয়েকক কোলাত তুলি লৈ বাকীকেইটি প্ৰাণীক জগাবলৈ তেওঁ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰিছিল সিদিনা, কিন্তু বিফল হৈছিল। কণমাণিটিৰ কান্দোনেও সিদিনা লৰাব পৰা নাছিল সিহঁতৰ পাষাণ কায়া।\nমনেশ্বৰ বৰকেৰানীৰ সপোনৰ যৱনিকা পৰিছিল ঠিক সেইদিনাই--- এনেদৰেই। অৱশেষ আছিল মাথো এটি নমহীয়া প্ৰাণ যিয়ে তেওঁক শেষ হৈ যোৱা নাটখনৰ প্ৰথম অংকৰ প্ৰথম দৃশ্যত থিয় কৰাইছিল পুনৰবাৰ।\nচুবুৰীয়াসকলে মনেশ্বৰ পাগল হ'ল বুলিয়েই ভাবিলে। সমাজৰ সকলো কামতে আগভাগ লোৱা এই মানুহজনে আজিকালি কাৰো লগত কথা- বতৰা নপতা হ'ল। অত্যাৱশ্যকীয় কামত নাতিয়েকক বুকুত সাৱটি লৈ অ'লৈ ত'লৈ যোৱাৰ বাহিৰে কোনোৱে তেওঁক ঘৰৰ বাহিৰত দেখা নোপোৱা হ'ল। অথচ ঘৰৰ ভিতৰত চিঞৰি চিঞৰি কথা কয় মনেশ্বৰে, "হেৰা, উঠাহে। চাহ একাপো কৰি নিদিবা নেকি?" লগে লগেই পাকঘৰত বাচন- বৰ্তনৰ শব্দ হয়। অলপ পিচতেই আকৌ তেওঁ চাহৰ কাপটো লৈ বাৰাণ্ডাত বহে। তেনেতে ভিতৰত কেঁচুৱাৰ কান্দোন শুনিলে পুনৰ উঠি যায় ভিতৰলৈ। ঘৰখনত মানুহ বুলিবলৈ কেৱল মনেশ্বৰ আৰু কেঁচুৱাটিকহে দেখা গৈছিল। অথচ পুতেক- বোৱাৰীয়েক আৰু ঘৈণীয়েক জেউতিক উদ্দেশ্যি দিনটোৰ বিভিন্ন সময়ত মনেশ্বৰে কৈ থকা কথাবোৰ শুনি চুবুৰীয়াসকল আচৰিত হৈছিল। অতীত হৈ যোৱা প্ৰাণী তিনিটিৰ আত্মাই তাৰ গাত লম্ভিলেহি বুলি ভাবি গাঁওৰ বহুতেই মনেশ্বৰক মাতবোল কৰিবলৈও ভয় কৰিছিল।\nবুঢ়াই সকলো কাম নিজেই চম্ভালিছিল আৰু অকলশৰীয়া ঘৰটোত একপক্ষীয়ভাৱেই কথোপকথন চলাই নিবলৈ বৃথা প্ৰয়াস চলাইছিল। তেওঁৰ ভাৱনাত বন্দী হৈ ৰৈছিল মৰমৰ পত্নী তথা পো-বোৱাৰীৰ সাম্ভাৱ্য সংলাপ। মুঠৰ ওপৰত ঘৰখনত আটাইকেইজন মানুহৰ উপস্থিতিত মনেশ্বৰে যিখিনি কথা যেনেদৰে ক'লেহেঁতেন, এতিয়াও ঠিক তেনেদৰেই কয়। মাথো আনকেইজনৰ সংলাপখিনি নীৰৱতাই সামৰি লয়।\nমনেশ্বৰৰ বন্ধু আৰু চুবুৰীয়া ভদ্ৰকান্তৰপৰা ৰাইজখনে গম পালে যে মনেশ্বৰে হেনো অকলশৰীয়া অনুভৱ নহ'বৰ বাবেহে তেনেকৈ অকলে অকলেই কথা কৈ থাকে। শুনিবলৈ আন নাথাকিলেও নাতিল'ৰাকণতো আছে অন্ততঃ। বহুতেই মনেশ্বৰক ধৰিছিল দ্বিতীয় বিবাহ কৰাবলৈ, নাতিয়েকক ডাঙৰ- দীঘল কৰাৰ স্বাৰ্থত হ'লেও। ছোৱালী দেখুৱাই দিয়া মানুহো ওলাইছিল বহুত। কিন্তু শুভাকাংক্ষী এইসকল লোকৰ প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল মনেশ্বৰ বুঢ়াই।\nদুৰ্ঘটনাটো হৈ যোৱাৰ ডেৰমাহমান পিছলৈকে তেওঁ এনেদৰেই কটালে। অকলেই কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে সকলো। অৱশ্যে সময়ে সময়ে ভতিজা ল'ৰা- বোৱাৰীহঁত আহি বুঢ়াৰ দুজনীয়া হৈ পৰা সংসাৰখন কিছু আগুৰি দিছিল। তথাপিও সমস্যা হ'ল উপাৰ্জনক লৈ। চাকৰিটো নকৰিলে খাব কিদৰে? লাহে লাহে ইজন সিজনৰ লগত কথাটো আলোচনা কৰাত উপায় ওলাল। ওপৰৱালা অফিচাৰজনক সবিশেষ কোৱাত তেওঁ যেনিবা মনেশ্বৰৰ দুমাহৰ ছুটী মঞ্জুৰ কৰিবলৈ সন্মত হ'ল। আনহাতে, মাহিলী মজুৰিৰ বিনিময়ত গাঁৱৰ সিটো মূৰে থকা হৰিনাথৰ মাকক ঠিক কৰা হ'ল বৈভৱক চোৱা- চিতা কৰাৰ বাবে। ৰাতিপুৱা মনেশ্বৰ চাকৰিলৈ যোৱাৰ সময়ত মানুহজনী আহে আৰু সন্ধিয়া ঘৰ আহি পোৱাৰ লগে লগেই যায়গৈ। মুঠতে, নিজৰ চলন- ফুৰন, স্বভাৱ- চৰিত্ৰৰ ওপৰত যাতে কোনোদিনেই একো চেকা পৰিব নোৱাৰে, তাৰবাবে মনেশ্বৰ সদাসচেষ্ট হৈ ৰ'ল।\nএইদৰেই দিন, মাহ আৰু বছৰৰ নাম লৈ সময়বোৰ হেৰাই গ'ল কালৰ বুকুত। আৰু এটি এটি দিনৰ এটি এটি মুহূৰ্তই মনেশ্বৰৰ সোঁৱৰণিৰ মণিকোঠা ভৰাই গ'ল।.......নাতিয়েকৰ প্ৰথম খোজটি বুঢ়াৰ এতিয়াও মনত আছে। সি আঁকবাক কৰা প্ৰথমখিলা পাত তেওঁ এতিয়াও ৰাখি থৈছে সযতনে। তাৰ আঁকবাক থকা তেওঁৰ শোৱনি কোঠাৰ দেৱালখনত এতিয়াও নতুনকৈ ৰং কৰা নাই। বিধ্বস্ত অতীতৰ কাৰুণ্যই আহি ডিঙিটোত ভিৰ কৰাৰ সময়তে নাতিয়েকে কৰা এনেবোৰ কৰ্ম- কাণ্ডই মনেশ্বৰক জীৱনটো আকৌ এবাৰ জীয়াৰ বাসনা আনি দিয়ে। সাধু আলোচনী অথবা খবৰ কাগজত থকা বিভিন্ন মানুহৰ মুখমণ্ডলত বিভিন্ন ষ্টাইলৰ ডাঢ়ি- গোঁফ আঁকিছিল নাতিয়েকে। গধূলি কামৰপৰা আহি মনেশ্বৰে খবৰ কাগজত দেশৰ দহৰ খবৰৰ উপৰিও নাতিয়েকৰ দৈনিক কৰ্মৰ খবৰো পাইছিল। এই কথাটো মনত পৰিলে আজিও তেওঁৰ হাঁহি উঠে। অৱশ্যে, আজি তেওঁৰ হাঁহিৰ ভাগ ল'বলৈ লগত নাতিয়েক বৈভৱ আছে। মনেশ্বৰ বুঢ়াৰ চেষ্টা আৰু যত্নৰেই ফচল আজিৰ প্ৰফেছাৰ বৈভৱ।\nবিয়াৰ সকলোখিনি কাম সুকলমে পাৰ হৈছে বুলিয়ে ক'ব পাৰি। বুঢ়াৰ ভতিজা পো- বোৱাৰীহঁতে দেহেকেহে খাটিলে। পুৰোহিত- আয়তী, ৰান্ধনি- যোগাৰী সকলোৱে যথাযথভাৱে নিজৰ কাম কৰি গৈছে। দৰা সাজি বৈভৱো শুভ মুহূৰ্তত ওলাই গৈছে। শুই থকা আলহী- দুলহীসকল উঠিবলৈ এতিয়াও বাকী। বুঢ়াৰ হ'লে চকুত টোপনি নাই। দৰাৰ লগত নগ'ল তেওঁ, কিন্তু দৰা যোৱাৰ পিছৰপৰাই অস্থিৰ, অধীৰ হৈ ৰাতিপুৱালৈ বাট চাই ৰ'ল।......অৱশেষত ৰাতি পুৱাল। কমলাৰঙী আকাশখনত সদ্যজাত বেলিটিৰ ওপৰত নক্সা আঁকি আঁকি চৰাই এজাক উৰি গ'ল। আৰু হয়তো অলপপৰ পিছতে নাতিয়েক ওলাবহি সপত্নীক। বুঢ়াই বাৰাণ্ডাতে চকীত বহি লৈ উদ্দেশ্যবিহীনভাৱে আগলৈ চাই আছে। মনত অযুত ভাৱৰ জোৱাৰ-- জীৱন পাটীগণিতৰ যোগ- বিয়োগৰ হিচাপত ব্যস্ত হৈ পৰিছে তেওঁৰ মন। হঠাতে কোনোবা এজনৰ মাত শুনি তেওঁ সেইফালে চালে। এইকেইদিনৰ বাবে দৈনিক মজুৰিৰ হিচাপত কামত লগোৱা মানুহ দুটা চোতালতে শুইছিল দৰা যোৱাৰ পিছত। সিঁহত উঠিল। তাৰেই খোনোবাজনে বনকৰা মানুহজনীক পদুলিটো সাৰিবলৈ ক'লে। তায়ো খৰখেদাকৈ কামত লাগি গ'ল। পদূলিৰ একোণত থকা কঁঠালজোপাৰ শুকান পাতবোৰ সৰিছে। এইখিনিলৈকে ৰভাখন টানি দিয়া নহ'ল। মানুহজনীৰ বাঢ়নিৰ নিৰ্দয় কোবত শুকান পাতবোৰে দিক- বিদিক হেৰুৱাই দূৰৈত আছাৰ খাই পৰিছে। সৰাপাতবোৰৰ এই দূৰ্দশাত মনেশ্বৰ বুঢ়াৰ বুকুখন মোচৰ খাই উঠিল। কাতৰভাৱে তেওঁ মানুহজনীক উদ্দেশ্যি ক'লে, " অলপ লাহে- ধীৰে সাৰ ঐ ৰহিলা। পাতবোৰে দুখ পাব।" আৰু লগে লগে চকীৰপৰা উঠি লাখুটিত ভৰ দি ঘৰৰ ভিতৰলৈ খোজ ল'লে। অজান ভাৱনাত উঠলি গধুৰ হৈ পৰিল তেওঁৰ হৃদয়। আৱেগৰ ভৰত সেমেকি উঠিল দুচকু। কোনেও তাৰ ভু নাপালে।\nGeetima Devi isarehabilitation professional registered\nunder the Rehabilitation Council of India and has been\nin practice since last fifteen years through the Sarva\nShiksha Abhiyan and some other esteemed academic\ninstitutions of different states in India. Besides her area\nof practice, i.e. special education, Geetima harbours\nand nurturesakeen desire for creative writing like\npoetry and short stories and articles relating to issue\nof special needs and academics of the Divyangjan.\nHer fields of study are English literature, social works


বিকল্প গণমাধ্যম আৰু অসম ( জ্যোতিষ্মান দাস ) - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / অতিথি সম্পাদকৰ চ’ৰা / বিকল্প গণমাধ্যম আৰু অসম ( জ্যোতিষ্মান দাস )\nবিকল্প গণমাধ্যম আৰু অসম ( জ্যোতিষ্মান দাস )\nজানুৱাৰী 18, 2017\tঅতিথি সম্পাদকৰ চ’ৰা, বিকল্প গণমাধ্যম বিশেষ মন্তব্য কৰক 833 দৰ্শন\nবিগত লোকসভা নির্বাচনৰ বহুচর্চিত ‘পৰিৱর্তন’ৰ ক্ষেত্ৰত চ’চিয়েল মেডিয়াই গ্ৰহণ কৰা যুগান্তকাৰী ভূমিকা সম্পর্কে আমি অৱগত৷ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নির্বাচনতো শক্তিশালী হিলাৰী ক্লিটনক পৰাজিত কৰি বিতর্কিত ডণাল্ড ট্ৰাম্পৰ বিজয়ৰ ক্ষেত্ৰত চ’চিয়েল মেডিয়াই লোৱা ভূমিকা সমগ্ৰ বিশ্বই প্ৰত্যক্ষ কৰিলে৷ ইয়াক বহুসংখ্যক ৰাজনৈতিক সমালোচকে social media election বুলিয়েই অভিহিত কৰিছে‍৷ আমেৰিকাৰ বিশ্বখ্যাত মূলধাৰাৰ অধিকাংশ গণমাধ্যমৰেই সমীক্ষাক ভুল প্ৰতিপন্ন কৰি হোৱা এই বিজয়ক বহুতে আকৌ Mainstream Media ৰ বিৰুদ্ধে New Mediaৰ বিজয় বুলিও ক’ব খুজিছে৷ যি নহওক, আধুনিক বিশ্বত যে নব্য গণমাধ্যমৰ ভূমিকা ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পাইছে সেয়া এই দিশবোৰৰ পৰা স্পষ্ট হৈছে৷\nThe Church and New Media গ্ৰন্থত ভগ্ট ব্ৰেণ্ডনে নব্য গণমাধ্যমৰ সংজ্ঞা আগবঢ়াই কৈছে – `New media most commonly refers to content available on-demand through the Internet, accessible on any digital device, usually containing interactive user feedback and creative participation. Common examples of new media include websites such as online newspapers, blogs, wikis, video games and social media. A defining characteristic of new media is dialogue. New Media transmit content through connection and conversation. It enables people around the world to share, comment on, and discussawide variety of topics. Unlike any of past technologies, New Media is grounded on an interactive community`. (Page. 17)\nব্ৰেণ্ডনৰ সংজ্ঞাত নব্য মাধ্যমৰ পৰিসৰ আৰু প্ৰকাৰভেদ স্পষ্ট হৈছে৷ নব্য মাধ্যম ধাৰণাটো কেৱল চ’চিয়েল মেডিয়াৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নহয়৷ ই বিভিন্ন ৱেবচাইট, ব্লগ, এপ্চ আদি ইন্টাৰনেট নির্ভৰ বিভিন্ন দিশক সামৰি লয়৷ মানৱ ইতিহাসত এই মাধ্যমসমূহৰ উত্থানৰ মূলতঃ আছে তথ্য প্ৰযুক্তিৰ বিকাশ৷ তথ্য প্ৰযুক্তিৰ ব্যাপক উন্নয়নৰ ফচল এই নব্য গণমাধ্যমসমূহে গণসংযোগৰ উদ্দেশ্য আৰু কার্যাৱলীক অতি সহজসাধ্য কৰি আমাৰ সন্মুখত বিশাল সম্ভাৱনা দাঙি ধৰিছে৷ \nবর্তমান প্ৰে‍ক্ষাপটত ভাৰতবর্ষৰ অন্যতম চর্চিত বিষয়টোৱে হৈছে- ডিজিটেল ইণ্ডিয়া৷ প্ৰয়োজনীয় আন্তঃগাঁথনি নথকা ভাৰতবর্ষত ডিজিটেলাইজেচনৰ সপোন বাস্তৱায়িত হ’বলৈ হ’লে মুখ্য ভূমিকা ল’ব লাগিব নব্য গণমাধ্যমসমূহে৷ এই নব্য বা বিকল্প গণমাধ্যমসমূহ বিভিন্ন দিশৰ পৰা সুবিধাজনক৷ কিছুসংখ্যক চিন্তাবিদৰ মতে আন গণ মাধ্যমসমূহতকৈ এই নব্য গণ মাধ্যমসমূহ অধিক গণতান্ত্ৰিক ৷ সাধাৰণ জনসাধৰণকো মত প্ৰকাশৰ সুবিধা প্ৰদানৰ ব্যাপক সুযোগ প্ৰদান কৰা নব্য গণ মাধ্যমসমূহৰ গণসংযোগী কার্যাৱলীক Citizen journalism অভিধাৰেও বিভূষিত কৰা হয়৷ বহুসময়ত বিভিন্ন মূল ধাৰাৰ গণমাধ্যমে বিভিন্ন ৰাজনৈতিক আর্দশেৰে প্ৰভাৱিত হৈ ‘হালধীয়া সাংবাদিকতা’ কৰাৰ সময়ত নব্য গণ মাধ্যমসমূহৰ দায়িত্ব আৰু গুৰুত্ব ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পাব ধৰিছে৷ মূলধাৰাৰ গণমাধ্যমৰ ভূমিকাত অসন্তুষ্ট হৈ বহুসময়ত জনসাধাৰণ নিজেই বিকল্প হ’বলৈ আগবাঢি় আহিছে আৰু এইক্ষেত্ৰত নব্য গণমাধ্যম বা বিকল্প গণমাধ্যমসমূহে এক বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰা পৰিল‍িক্ষত হৈছে৷ আজিৰ বিশ্বৰ প্ৰে‍ক্ষাপটত ফেচবুক, টুইটাৰ, হোৱাটছআপ আদিয়েও পৰম্পৰাগত গণমাধ্যমসমূহৰ লগতে স্থান লাভ কৰিব পৰা হৈছে৷ ই-বুক, ই-মেগাজিন, ই-নিউজ পেপাৰ আদিয়ে ছপা মাধ্যমৰ প্ৰতিয়েই ভাবুকি কঢি়য়াই আনিছে৷\nবিশ্বৰ প্ৰে‍ক্ষাপটত গণমাধ্যমৰ এই পৰিৱর্তনে অসমকো স্পর্শ কৰিছে৷ বহুসময়ত অসমৰ সমাজ-ৰাজনৈতিক েক্ষত্ৰৰ লগতে সাহিত্য-সাংস্কৃতিক েক্ষত্ৰখনতো নব্য গণমাধ্যমসমূহে এক গুৰুত্বপূর্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰা পৰিল‍িক্ষত হৈছে৷ যদিও চ’চিয়েল মেডিয়াৰ নেতিবাচক ব্যৱহাৰ সম্পর্কত কিছুমান সমালোচনাও শুনিবলৈ পোৱা যায় কিন্তু এইবোৰৰ সম্ভাৱনাক অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰি৷ একাংশ সচেতন ব্যক্তিৰ উদে‍্যাগত চচিয়েল মেডিয়াতো গঠনমূলক চিন্তা চর্চা চলিছে আৰু ক্ৰমান্বয়ে ইয়াৰ পৰিসৰো বৃদ্ধি পাইছে৷ বহুসময়ত সমাজ জীৱনৰ কিছুমান গুৰুত্বপূর্ণ বিষয়ত জনমত সৃষ্টিতো চচিয়েল মেডিয়া হৈ পৰিছে অৱলম্বন৷ বিভিন্ন বিষয়ৰ যুক্তি-তর্কৰ মাধ্যমেৰে সমাজৰ দিক্-নির্ণয় কৰাৰ ক্ষেত্ৰতো ছপা মাধ্যমৰ লগতে চচিয়েল মিডিয়াইও অৱস্থান কৰিছে৷ অর্থাৎ সার্থক ভাৱে গণমাধ্যমৰ চৰিত্ৰ বহন কৰি চচিয়েল মেডিয়াই এতিয়া অসমৰ পটভূমিতা এটা শক্তিশালী তথা বিকল্প গণমাধ্যম ৰূপে থিয় দিছে৷\nঅসমৰ ভাষা-সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনতো নব্য গণ মাধ্যমৰ যোগ হৈছে৷ ১৯৯১ চনত ইউনিক’ড কনছর্টিয়াম নামৰ সংস্থাটোৱে ইউনিক’ডৰ উদ্ভাৱন কৰাৰ লগে লগে অসমীয়াৰ দৰে আঞ্চলিক ভাষাৰেও ইন্টাৰনেটত লিখা-মেলা কৰাৰ বাট প্ৰশস্ত হয় আৰু এই সুযোগৰ সদ্ব্যৱহাৰৰ জৰিয়তে একবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰে পৰা অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসতো এটা নতুন অধ্যায়ৰ আৰম্ভ হয়৷ কোনোৱে চচিয়েল মেডিয়াকেই সাহিত্য চর্চাৰ মাধ্যম কৰি লৈছে আৰু একাংশই ব্যক্তিগত বা আনুষ্ঠানিক ব্লগ আৰু ৱেবচাইটৰ জৰিয়তে অসমৰ সাহিত্য চর্চাৰ ক্ষেত্ৰখনক নতুন মাত্ৰা দিছে৷ ২০১০ চনৰ ১৩ মার্চৰ দিনা ‘এনাজৰী’ শীর্ষক অসমীয়া ই-আলোচনীখনৰ প্ৰকাশ হোৱাৰ লগে লগে অসমীয়া আলোচনীৰ ইতিহাসতো নতুন এটা ধাৰাৰ সূচনা হয়৷ পৰৱর্তী পর্যায়ত ‘সাহিত্য’, ‘নীলা চৰাই’ৰ দৰে বহুসংখ্যক বৈদ্যুতিন আলোচনীয়ে এই ধাৰাটোক সমৃদ্ধ কৰিছে‍৷ গ্ৰন্থ আৰু বাতৰিকাকতৰ ই-সংস্কৰণ প্ৰকাশৰ প্ৰতিও লেখক-প্ৰকাশক সকল উৎসাহী হয় আৰু সম্প্ৰতি প্ৰায় প্ৰতিখন অসমীয়া বাতৰিকাকতৰেই ই-সংস্কৰণ উপলব্ধ৷ তদুপৰি, বর্তমান ‘অসমীয়াৰ সুখ-দুখ’ৰ দৰে সম্পূর্ণ অনলাইন বাতৰি কাকতৰো প্ৰকাশ হৈ আছে৷ প্ৰায়বোৰ উচ্চশি‍ক্ষানুষ্ঠানতে ই-গ্ৰন্থাগাৰৰো আৰম্ভ হৈছে৷ মুঠ কথাত সম্প্ৰতি দৈনন্দিন জীৱনৰ সৈতে জডি়ত প্ৰায় সকলো ক্ষেত্ৰতেই নব্য গণমাধ্যমৰ প্ৰয়োগ আৰু চাহিদা বৃদ্ধি পাইছে আৰু পৰম্পৰাগত গণমাধ্যমৰ বিকল্প হিচাপে নতুন প্ৰজন্মই নব্য গণমাধ্যমক আকোৱালি লৈছে৷\nনিঃসন্দেহে নব্য গণমাধ্যমৰ প্ৰয়োগ আৰু চাহিদাৰ বৃদ্ধি হোৱাটো এটা ইতিবাচক কথা৷ ইতিবাচক ৰূপত এই মাধ্যমসমূহৰ ব্যাপক ব্যৱহাৰেৰে অসমৰ ভাষা, সাহিত্য, সংস্কৃতি, অর্থনীতি‍ৰ ক্ষেত্ৰখনত এক নৱজাগৰণৰ সূচনা কৰিব পৰা যাব৷ তাৰ বাবে বিশেষকৈ নতুন চামে উদ্যোগ ল’ব লাগিব৷ অসমৰ ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিক বিশ্বৰ প্ৰে‍ক্ষাপটত সৱল আৰু শক্তিশালী ৰূপে উপস্থাপন কৰিব পৰাকৈ বহুতো সুযোগ এই মাধ্যমসমূহে আনি দিছে৷ নব্য গণমাধ্যমৰ উপযুক্ত ব্যৱহাৰেৰ আমাৰ জাতীয় জীৱনক সমৃদ্ধ কৰিব পাৰিলে অসমীয়া জাতি আৰু অসমীয়া ভাষাৰ বাবে বিশ্বায়ন কেতিয়াও প্ৰত্যাহ্বান হ’ব নোৱাৰে৷\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা নাৰী মই ( জ্যোৎস্না ৰাজখোৱা শৰ্মা )\nপৰৱৰ্তী লেখা অসমৰ পৰ্যটন ক্ষেত্ৰ বিকশিত হ’ব ! ( চৈতন্য কাশ্যপ )\nজানুৱাৰী 1, 2017\t10,537\nএপ্ৰিল 9, 2017\t5,732\nমে 2, 2017\t4,963\nমে 22, 2017\t3,880


মিত্ৰজোঁটৰ বিধায়কৰ সৈতে মুখ্যমন্ত্ৰীৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈঠক, বৈঠকৰ অন্তত জুবিন গাৰ্গৰ সংগীতানুষ্ঠান cm-himanta-biswa-sarma-meeting-with-bjp-agp-uppl-mlas-after-meeting-organize-zubeen-garg-cultural-nigh-tvbalen– News18 assam\nমিত্ৰজোঁটৰ বিধায়কৰ সৈতে মুখ্যমন্ত্ৰীৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈঠক, বৈঠকৰ অন্তত জুবিন গাৰ্গৰ সংগীতানুষ্ঠান\nবৈঠকত বিভাগ আৰু সমষ্টিভিত্তিক পৰ্যালোচনা কৰিব মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে\nৰাজ্যৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ চৰকাৰে অতিক্ৰম কৰিলে পাঁচটা মাহ ৷ পাঁচটা মাহত চৰকাৰখনে ঘোষণা কৰিলে বহু উন্নয়নমূলক আঁচনি ৷ পিছে ৰাজ্য চৰকাৰে ঘোষণা কৰা এই উন্নয়নমূলক কামে বাস্তৱৰূপ পাইছেনে? বাস্তৱ কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ ক'ত ক'ত আহি পৰিছে সুৰুঙা?\nদেওবাৰে এই সকলোবোৰ বিষয় সামৰি মিত্ৰজোঁটৰ বিধায়কসকলৰ সৈতে গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈঠকত বহিছে মুখ্যমন্ত্ৰী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা। আজিৰ বৈঠকতে চৰকাৰৰ ৰৈ যোৱা ভূল-ক্ৰুটি সমূহ কিদৰে মাৰিব পাৰি তাৰ বিষয়ত আলোচনা হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে ৷\nপুৱা ৯ বজাৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা বৈঠক নিশা ৯ বজালৈ চলাৰ সম্ভাৱনা আছে ৷ আৰু বৈঠকৰ পিছতে গীতে মাতে ৰঙীন হ'ব কইনাধৰা ৷ নিশাৰ ভাগত কইনাধৰাত আয়োজন কৰা হৈছে জুবিন গাৰ্গৰ সংগীতানুষ্ঠান ৷\nFirst published: October 10, 2021, 11:36 IST\nCM Himanta Biswa sarmaZubeen Garg


watch-pictures-of-unbelievable-beekeeper-claims-himself-king-of-bees-keeping-them-on-his-body-manju-b– News18 assam\nHome » photogallery » world »Shocking: মানৱ শৰীৰত মৌমাখি পালন ! ৩০ বছৰ ধৰি নিজ শৰীৰত মৌমাখি পালন কৰি কৰে উপাৰ্জন। নিজকে পৰিচয় দিয়ে 'ৰাণী মৌমাখিৰ ৰজা' বুলি।\nShocking: মানৱ শৰীৰত মৌমাখি পালন ! ৩০ বছৰ ধৰি নিজ শৰীৰত মৌমাখি পালন কৰি কৰে উপাৰ্জন। নিজকে পৰিচয় দিয়ে 'ৰাণী মৌমাখিৰ ৰজা' বুলি।\nউগাণ্ডা (Uganda)ৰ নদীচাবা (Ndayisaba)য়ে নিজকে মৌমাখিৰ ৰজা (king of bees) বুলি দাবী কৰে। ৰাণী মৌমাখিকে ধৰি গোটেই মৌমাখিৰ জাকবোৰ নদীচাবা (Ndayisaba)ৰ সম্পূৰ্ণ নিয়ন্ত্ৰনত থাকে। আশ্চৰ্যজনকভাৱে, তেওঁ যোৱা ৩০ বছৰ ধৰি নিজৰ শৰীৰত মৌমাখি পালন কৰি আহিছে কিন্তু কেতিয়াও তেওঁক মৌমাখিয়ে কামুৰি পোৱা নাই।\n| September 02, 2021, 13:15 IST\nইউটিউব চেনেল আফ্ৰিমেক্স (Afrimax)ৰ মতে, মধ্য আফ্ৰিকাৰ (Central Africa) Ugandaৰ ওচৰৰ কিছুমান লোকে দাবি কৰে যে তেওঁলোকৰ মৌমাখি নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ বিশেষ ক্ষমতা আছে। ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰি, তেওঁলোকে মৌমাখিবোৰ তেওঁলোকৰ নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখে। নাদীচাবা (Nadisaba)ও তেওঁলোকৰ মাজৰে এজন। তেওঁ কয় যে তেওঁৰ শৰীৰত লাখ লাখ মৌমাখি পালন কৰাৰ পাছতো আজিলৈকে এটাও মৌমাখিয়ে তেওঁক কামুৰিব নাই।\nনদীচাবা (Ndayisaba)) যোৱা ৩০ বছৰ ধৰি তেওঁৰ শৰীৰত মৌমাখি পালন কৰি আহিছে। নদীচাবাই শৰীৰত কাপোৰৰ নামত কেৱল এটা হাফ পেণ্ট পিন্ধে, আৰু মৌমাখিৰ জাকটোৱে তেওঁৰ শৰীৰত এনেদৰে লাগি থাকে যেন তেওঁ প্ৰলেপ দিহে থোৱা আছে আছে। নদীচাবাৰ ফটোবোৰ সামাজিক মাধ্যম (Social Media)লৈ যোৱাৰ পিছৰে পৰা তেওঁ যথেষ্ট বিখ্যাত হৈ পৰিছে।\nএনেদৰে, তেওঁ লাহে লাহে গোটেই মৌমাখিবোৰ নিজৰ ফালে আকৰ্ষিত কৰি তোলে। ৰাণী মৌমাখি (Queen Bee)ক নিজৰ সৈতে সংলগ্ন কৰি ৰাখিবলৈ তেওঁলোকে কঁকালত এবিধ বিশেষ ধৰণৰ বেল্ট বান্ধি লয়। বাকী মৌমাখিবোৰে আপুনা-আপুনি তেওঁলোকৰ ৰাণীক সুৰক্ষা দিবলৈ আৰু তাইৰ চাৰিওফালে ঢাল হিচাপে তেওঁৰ শৰীৰত বাহ পাতে। নদীচাবাই দীৰ্ঘদিন ধৰি এনেদৰে নিজ শৰাৰত মৌ-মাখি পুহি আহিছে, আচৰিত কথা এয়ে যে, তেওঁক কেতিয়াও মৌমাখিয়ে কামুৰি পোৱা নাই।\nনদীচাবাৰ এই অবিশ্বাস্য কলাই তেওঁক বহুত বিখ্যাত কৰি তুলিছে। যিহেতু তেওঁ মৌমাখি প্ৰতিপালনৰ পদ্ধত্ ভালদৰে জানে, তেওঁ এনেদৰে উপাৰ্জনৰ পথ হিচাপে গ্ৰহন কৰিছে। মৌমাখিবোৰে তেওঁক কামুৰিব নোৱাৰাকৈ মাজে মাজে চেনীপানী ছটিয়াই দিয়ে, এনে কৰাৰ ফলত মৌমাখিবোৰ ভোকতো থাকিব লগা নহয়।\nনদীচাবাই সৰুৰে পৰাই মৌমাখি পালন কৰি আহিছে। তেওঁ মৌমাখিিবোৰক কেনেদৰে নিয়ন্ত্ৰন কৰিব লগে সেয়া ভালদৰে জানে। কাণ আৰু নাক কপাহেৰে ঢাকি দিয়াৰ পিছত, তেওঁ চকু আৰু ওঁঠৰ তলত ভেচেলিন ঘঁহি লয়, যাতে মৌমাখিবোৰে এই অংশবোৰত পৰিব নোৱাৰে। সংবেদনশীল অঙ্গবোৰ সুৰক্ষিত কৰাৰ পিছত, তেওঁ মৌমাখিক তেওঁৰ শৰীৰলৈ আমন্ত্ৰণ কৰে।\nনদীচাবাৰ এই কলা অতি বিপদজনক, কিন্তু ইয়াক সামাজিক মাধ্যমত মানুহে খুব চাইছে। তেওঁৰ মৌমাখিক লৈ দেখা এটা সপোন হ'ল, মানুহে তেওঁলোকৰ শৰীৰত মৌমাখিক আশ্ৰয় দি পেৰেডলৈ যাওক আৰু এই অসাধাৰণ দৃশ্যটো পৃথিৱীৰ সকলোৱে এই চোৱাৰ সুযোগ পাওক।\nগাড়ীত উঠিলে আপোনাৰ বমি হয় নেকি? এতিয়া আৰু চিন্তা নাই, মাত্ৰ মানি চলক এই কেইটা নিয়ম!\nVishakapatnam Rape Horror: একেৰাহে মোবাইলত কথা পাতি থাকে জীয়ৰীয়ে, শাস্তিৰ নামত কেইবামাহ ধৰি ধৰ্ষণ কৰিলে পিতৃয়ে\nFIR Against Sundar Pichai: 'এক হাছিনা থি এক দিৱানা থা'ৰ কপিৰাইট উলংঘন, Googleৰ CEOৰ বিৰুদ্ধে এজাহাৰ\nEV charging hubs in Delhi: জিঅ'-বিপিৰ দিল্লীত বৈদ্যুতিক বাহন চাৰ্জিং হাব মুকলি, পেট্ৰ'ল পাম্পৰ সংখ্যাও পালে বৃদ্ধি


পৃষ্ঠা:নিৰ্ম্মল ভকত.pdf/৪৬ - ৱিকিউৎস\nমিনতিৰে দিহে পৰাচিত হয়। অৱশ্যে আজিকালি দিনক দিনে কলি প্ৰৱল হৈছে, সেই কাৰণে ব্ৰাহ্মণো লোভী আৰু দিব পৰা ডাঙৰীয়া সকলো কৃপণ। এইবিলাকৰ কাৰণেহে এইটো ফকৰা সৃষ্টি হৈছে—"ভকতি ভোমাই মাই, গুৰু আশাধাৰী, শিষ কপটীয়া, জীৱৰো তৰণি নাই।"\nডাঙৰীয়া—"বাৰু, আতৈ; আৰু এটা কথা সোধোঁ। আপুনি সত্ৰলৈ আহোঁতেই যে আপোনাক সেই নিশা কৰাপাটতে একো খাব-বব নিদিয়াকৈ উদাসীন ভকতসকলে সোধপোচ নকৰাকৈ এৰিলে এইটো জানো ভাল? নিশা যদি আপোনাক সেই বাঘটোৱে খালেহেঁতেন।"\nআতৈ—"এই কথাৰ সমিধান ঈশ্বৰ পুৰুষে প্ৰত্যুষতে মোক কোৱা কথা কেইষাৰৰ পৰাই নুবুজিলেনে? উদাসীণৰ প্ৰাণ কোমলতো কোমল, কঠিনতো কঠিন। সত্ৰ বিধান আছে লেটি-পেটি থকা হিন্দু মানুহ সত্ৰলৈ সুমাব নাপায়। সেই কাৰণেই পৰাচিত নহলো মানে মোক সোমাব নিদিলে। নিশা খাবলৈকো নিদিলে। তাৰ দ্বাৰাই মোৰ ভক্তিৰ আৰু বিশ্বাসৰ পৰীক্ষা হ'ল; আৰু মোৰ উপকাৰো হ'ল। মই নিজৰ দেশৰ নিমিত্তে প্ৰাণ আগবঢ়ালেও মোৰ দেশী ভায়ে পুৰণি শাস্ত্ৰৰ বিধান ত্যাগ কৰিব নোৱাৰে; আৰু দৰাচলতে ত্যাগ কৰা উচিতো নহয়। অৱশ্যে দেশ-কাল চাই, মানুহজনৰ সকলো পাৰিপাৰ্শ্বিক অৱস্থা বুজি পৰাচিতৰ মাত্ৰাৰ কম বেছিৰ ব্যৱস্থা শাস্ত্ৰয়ে দি থৈছে। শাস্ত্ৰ প্ৰৱৰ্ত্তনকাৰীসকলে সেই অনুসাৰেই চলে। পৰাচিত হোৱাৰ আগেয়ে লঘোণে থকাটো নিয়ম। সেই দোষ মোৰ; সেই লঘোণটো কৰাপাটতে হৈ গ'ল। বাঘে যদি খালেহেঁতেন! মোকতো সত্ৰে মাতি অনা নাছিল। মই নিজেহে স্বইচ্ছাত আহিছিলো। মোৰ যদি আগ্ৰহ নেথাকিলেহেঁতেন তেনেহলে মই ভাটিবেলাতে ওচৰৰ গাঁৱলৈ গৈ আশ্ৰয় ললোঁহেঁতেন। মোৰ একান্ত ইচ্ছা হৈছিল যে দেহ যায় যদিও তথাপি মই সেই ঠাইৰ পৰ আনুঠো। সেই কাৰণে বাঘে আহি মোক ভয় খুৱাইছিল; কিন্তু ক'তা? মোক নেখালে দেখোন। বিশেষ পাপ নকৰিল এনেকুৱা সিদ্ধস্থানবিলাকৰ বনৰীয়া হিংসুক জন্তুৱেও অপকাৰ নকৰে। বাঘটোৱে সত্ৰৰ ফালে মূৰ দোঁৱাই সেৱা কৰিহে গৈছিল যেন লাগিছিল।"\nডাঙৰীয়া—"আতৈ! আপোনাৰপৰা ভালেমান কথা জানিলোঁ। এতিয়া উঠিলোঁহে; কিন্তু মোৰ আৰু কেইটামান বিষয় আঁতিগুৰি মাৰি আপোনাক সুধিবৰ ইচ্ছা ৰ'ল।"\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পৃষ্ঠা:নিৰ্ম্মল_ভকত.pdf/৪৬&oldid=20578"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৮ মাৰ্চ ২০১৯ তাৰিখে ১৯:৪৯ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


মানসিক স্বাস্থ্যৰ মৰ্যাদা — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / স্বাস্থ্য / মানসিক স্বাস্থ্য / মানসিক স্বাস্থ্যৰ মৰ্যাদা\nপ্ৰস্তাৱনা: কাহিনী-১ (পটভূমি ১৯৯০)\nতিনিজনী ছোৱালীৰ পিছত ল’ৰাজনৰ জন্ম হৈছিল। প্ৰখৰ বুদ্ধি, মেট্ৰিকত প্ৰথম বিভাগ, প্ৰাক বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰথম বিভাগ। ঠিক তেতিয়াই আৰম্ভ হ’ল তাৰ বেমাৰটো। বেমাৰটো হ’লে সি উগ্ৰ, খঙাল হয়। সন্দেহী হৈ তাৰ ৰূমটোত কাকো সোমাবলৈ নিদিয়ে। কোনোবা অদৃশ্য ব্যক্তিক উপলক্ষে কৰি গালি পাৰি থাকে। ওচৰ চুবুৰীয়াও তাৰ সন্দেহৰ আৱৰ্তত সোমাই যায়। কোনেও টোপনি যাব নোৱাৰে। বুজাই-বঢ়াই ডাক্তৰৰ সহায় ল’লে। ডাক্তৰে তাক মানসিক ৰোগী হিচাপে চাৰ্টিফিকেট দিলে পুলিচ আহিল আৰু তাক জেলত ভৰ্তি কৰাই দিলে (১৯৯৪ চনলৈ মানসিক ৰোগীক অনপৰাধী-মানসিক ৰোগী হিচাপে চিকিৎসা কৰাৰ ব্যৱস্থা আছিল)। জেলৰ পৰা ওলাই আহিয়ে সি দৰৱ বন্ধ কৰি দিলে- ভালে আঁছো আৰু ঔষধ নাখাও। ঘৰৰ মানুহেও ঢিলাই দিয়ে-পুনৰ বেমাৰে উক দিয়ে। পুনৰ জেল।\nকন্যাদায়গ্ৰস্ত পিতৃৰ অৱসৰলৈ এবছৰ বাকী। এগৰাকী ছোৱালীকো উলিয়াই দিব পৰা নাই, উপযুক্ত শিক্ষা, ৰুপ-গুণ থকা সত্ত্বেও। সমস্যা হ’ল কইনাৰ ভায়েকজন। মানুহে তাৰ বেমাৰৰ কথা গম পাই পাছ হুহকি যায়।\nএদিন পুৱা বয়োজ্যেষ্ঠ ভদ্ৰলোক মোৰ ঘৰত হাজিৰ। তেতিয়া প্ৰতি সপ্তাহত এদিন মই মেডিকেল কলেজৰ পৰা জেলৰ মানসিক ৰোগীসকলক চাবলৈ যাঁও। তেওঁ উপৰিউক্ত কথাখিনি কৈ সযোৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে মই তেওঁৰ ল’ৰাটোক কেইদিনমান বেছিকৈ জেলত ৰাখি দিব লাগে। মই তেওঁক কন্যাদায়গ্ৰস্ততাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিব লাগে। এইবাৰ সকলো ঠিকে-ঠাকে আগবাঢ়িছে, দৰাঘৰ দূৰৈৰ। তেওঁলোকে পাৰিলে দুই এমাহতে বিয়াখন পাতিব খোজে। ইতিমধ্যে ল’ৰাজনে বাহিৰত কাম কৰা বুলি কৈছে। গতিকে বিয়াখন পাৰ হৈ নোযোৱালৈ যেন ল’ৰাজনক জেলৰ পৰা উলিয়াই নিদিওঁ।\nকাহিনী-২, পটভূমি ১৯৯৪ চন\n১৯৯৪ চন। এখন ৰাজহুৱা লেখ আবেদনৰ ভিত্তিত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে এখন আয়োগ গঠন কৰি দিলে। আয়োগৰ মূল লক্ষ্য ওপৰত কৈ অহা অনা পৰাধী মানসিক ৰোগীসকলক জেলৰ পৰা মুক্ত কৰি দিব লাগে। আগতেই উল্লেখ কৰিছোঁ যে এইসকল ৰোগীক ডাক্তৰে চাৰ্টিফিকেট দিলেই পোনে পোনে জেললৈ পঠাই দিব পাৰে। বা যিসকলক ডাক্তৰে চাৰ্টিফিকেট নিদিয়ে তেওঁলোকক স্থানীয় লোকে, পৰিয়ালৰ লোকে চুৰি, ডকাইতৰ গোচৰত নাম ভৰাই দিয়ে আৰু পুলিচে নি জেলত সুমুৱাই দিয়ে। যিহেতু পৰিয়ালৰ দ্বাৰা অনাদৃত অৱহেলিত, তেওঁলোকৰ জামিনৰ কাৰণে কোনো নাহে। জামিন পালেও অভিভাৱকে তেওঁলোকক মোকলাই নিনিয়ে। গতিকে মাহ, বছৰদিন কাৰাগাৰবোৰ তেওঁলোকৰ ঘৰ হৈ পৰে।\nআয়োগৰ সদস্য হিচাপে অসমলৈ প্ৰসিদ্ধ আইনবিদ গোপাল সুব্ৰমণিয় আহিল। আমি মানসিক চিকিৎসক হিচাপে কেইজনমানে তেওঁক সহায় কৰিলোঁ। অসমৰ সমূহ কাৰাগাৰৰ পৰা এইসকল ৰোগীক মুক্ত কৰি দিয়া হয়। যিসকলক তেতিয়াও হাস্পতালৰ অন্তৰ্বিভাগৰ চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজন হ’ল-তেজপুৰ মানসিক প্ৰতিষ্ঠানলৈ পঠোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰা হ’ল।\nএমাহমান পিছত গুৱাহাটী কাৰাগাৰৰ পৰা মুক্ত কৰি দিয়া লোক এজন মোৰ তালৈ আহিল। মই তেওঁৰ কুশল বাৰ্তা সুধিলো। ঔষধ পাতি খাই আছেনে সুধিলোঁ। তেওঁ কিছুপৰ মৌন হৈ ৰ’ল। এটা সময়ত তেওঁ মোৰ ভৰিখনত সাবট মাৰি ধৰিলে, -‘ছাৰ আপুনি মোক জেলৰ পৰা উলিয়াই দিছিল। এতিয়া আপুনি হয় মোক পুনৰ জেলত ভৰাই দিয়ক, নহয় আপোনাৰ ঘৰত চাকৰি কৰি ৰাখক। মোক মানুহে আগেয়ে পগলা বুলি জোকাইছিল, এতিয়া চোৰ বুলিও জোকায়। ক’ৰবাত কাম বিচাৰি গ’লে, চোৰ বুলি কোনেও কাম দিব নোখোজে’।\nকাহিনী-৩, পটভূমি ২০০০ চন\nআদবয়সীয়া ভদ্ৰ মহিলাগৰাকীয়ে নিজৰ ভনীয়েকৰ দেওৰেকক মেডিকেল কলেজলৈ লৈ আহিল। জোৰ কৰি হাস্পতালত ৰাখিলে। দিনে-নিশাই ছাঁৰ দৰে তেওঁৰ শুশ্ৰূষা কৰিলে। এটা সময়ত ৰোগীজন ভাল হ’ল। আমি ডিচ্‌চাৰ্জ দিলো। ডিচ্‌চাৰ্জ চাৰ্টিফিকেটখন লৈ মানুহগৰাকী মোৰ ৰূমলৈ সোমাই আহিল-\n-ছাৰ, মোক এখন চাৰ্টিফিকেট লাগিছিল।\n-কিহৰ? মই সুধিলোঁ?\n-তেওঁৰ বেমাৰটোৰ। তেওঁৰ বেমাৰটো যে ব্ৰেইনৰ। এতিয়া যে সম্পূৰ্ণ ভাল হৈছে, চিন্তা নাই, তেনেকৈ।\n-অ’ সেইটোতো ডিচ্‌চাৰ্জ শ্লিপখনত লিখা আছে।\n-নাই ছাৰ, সেইখনেৰে নহ’ব। আপুনি আপোনাৰ নামত সকলোৱে বুজি পোৱাকৈ ভালকৈ লিখি দিয়ক।\n-তেওঁ খেতিহে কৰে। চাকৰি-বাকৰি নকৰে। এনেকুৱা চাৰ্টিফিকেট কিয় লাগে?\nপাৰভঙা বেদনাত বহা চকীখনতে মানুহজনীয়ে থক্‌থককৈ কঁপিব ধৰিলে। কান্দি কান্দি কোৱা কথাখিনিৰ সাৰমৰ্ম এইখিনি- তেওঁ স্কুল শিক্ষয়িত্ৰী, বিধৱা মাক, ভনীয়েকক চাওঁতে বিয়া নহ’ল। পাঠশালাৰ উত্তৰে ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ পৰা পোন্ধৰ কিলোমিটাৰ আঁতৰত ঘৰ। ভনীয়েক এজনীয়ে, ভায়েক নাই। বৰ ধুমধামেৰে বিয়া পাতিলে। দৰা ঘৰত দৰা আৰু দৰাৰ ভায়েক আৰু বাপেক। যথা সময়ত ভনীয়েকৰ কেঁচুৱা এটা হ’ল। তেওঁ মাকক পঠালে ভনীয়েকৰ আলপৈচান ধৰিবলৈ। মাক থাকিল প্ৰসূতিৰ আলপৈচান আৰু জোৱায়েকহঁতৰ ভাত-পানীৰ যোগান ধৰিবলৈ। ঠিক সেই সময়তে দেওৰেকটোৰ বেমাৰ আৰম্ভ হ’ল। সি ভুল বকা আৰম্ভ কৰিলে, সন্দেহ প্ৰকাশ কৰা হ’ল, কোৱা হ’ল তাক কোনোবাই খোৱা বস্তুত বিষ মিহলাই দিছে। সিহঁতে বেজক দেখুৱালে-বেজে ক’লে আত্মীয়ই এই কামটো কৰিছে। গাঁৱত সভা বহিল, সিদ্ধান্ত হ’ল-হয়, বোৱাৰীৰ মাক আৰু বায়েকে এই কামটো কৰিছে। তেওঁলোকে তাৰ গাত ভূত লগাই দিছে। তেওঁলোক ডাইনী। গতিকে।\nশিক্ষয়িত্ৰীগৰাকীয়ে হাতে-ভৰিয়ে ধৰিলে, পইচা-পাতি খৰচ কৰিলে। শেষত এটা চৰ্তত ৰাইজ মান্তি হ’ল-মেডিকেল কলেজৰ পৰা তেওঁ যদি তাক সুস্থ কৰি লৈ যাব পাৰে, বেমাৰৰ উপযুক্ত প্ৰমাণ দিব পাৰে, তেতিয়া হ’লে তেওঁলোকে বিবেচনা কৰিব।\nকাহিনী-৪, পটভূমি ২০০৫ চন\nছোৱালীজনী অষ্টম শ্ৰেণীত পঢ়ে। পঢ়া-শুনাত মধ্যমীয়া। তেতিয়াই বেমাৰটো আৰম্ভ হ’ল-ভুল কথা কয়, মাতিব নলগা মানুহক মাতে, শিৰত সেন্দুৰ লয়, কোনোবা ল’ৰা এজনৰ কথা কয়। ঘৰৰ মানুহে মানসিক ৰোগ বিভাগলৈ লৈ আহিল। বেমাৰৰ গুৰুত্ব চাই তাইক ভৰ্তি কৰা হ’ল। এমাহমানৰ পিছত সুস্থ হ’ল- হাস্পতালৰ যাবলৈ দিয়া হ’ল। যোৱাৰ সময়ত চাৰ্টিফিকেটো দিয়া হ’ল। যোৱাৰ সময়ত চাৰ্টিফিকেটো দিয়া হ’ল-যাতে স্কুলত তাইৰ উপস্থিতিৰ সমস্যা নহয়। শিক্ষকে সহানুভূতিৰে বিবেচনা কৰে। এমাহমানৰ মূৰত নিৰ্দেশ মতে, তাই পুনৰ দেখুৱাব আহিল-\n-স্কুল কৰিছানে? পঢ়া-শুনা বুজাত কিবা অসুবিধা হৈছে নেকি? –মই সুধিলোঁ।\nমাক-জীয়েক উভয়ে নিমাতে ৰ’ল? দুয়োৰে চকুপানীৰে চলচলীয়া।\n-ছাৰ, তাই যে মেডিকেলত ইমানদিন থাকিল, গাঁৱত মানুহবিলাকে কথাটো বেলেগকৈ উলিয়াই দিলে। সেইখিনি সময়ত তাই ল’ৰা এটাৰ নাম কৈছিল, তাকে লৈ মানুহে তাইক প্ৰেগনেন্ট বুলি উলিয়াই দিলে। তাই এম টি পি কৰাবলৈ ইয়ালৈ অহা বুলি প্ৰচাৰ কৰি দিলে। গতিকে তাই স্কুললৈ গ’লে তাই বহা বেঞ্চখনত আন নবহে। তাই আনৰ বেঞ্চত বহিলে তাইৰ বেমাৰটো সিহঁতৰ গালৈ যায় বুলি বাকীবোৰ ছোৱালী উঠি যায়। মাকে ক’লে।\n-ছাৰ, মই আৰু নপঢ়ো। আপুনি দয়া কৰি আপোনালোকৰ ৱাৰ্ডত মোক ‘ৱাৰ্ড গাৰ্ল’ কৰি ৰাখক। মই ইয়াতে থাকিম।\nকাহিনী-৫, ২০১০ চন\nতিনি-চাৰিজন উচ্চ শিক্ষিত ভদ্ৰলোক মেডিকেল কলেজৰ মানসিক বিভাগৰ বহিৰ্বিভাগত পায়চাৰি কৰি থাকিল। তেওঁলোকে নিজৰ পৰিচয় দিলে। বহুদিন গুৱাহাটীৰ বাহিৰত থকা কাৰণে ভাই-ককাই আটায়ে একেলগ হ’ব পৰা নাছিল। এইবাৰ সুযোগ লৈ লগ হৈছে, গতিকে মানসিক ৰোগত আক্ৰান্ত ভনীয়েকজনীৰ চিকিৎসাটো ভালকৈ কৰাব বিচাৰিছে। তেওঁলোক ভৰ্তি কৰাম বুলিয়ে আহিছে। মই মহিলা ৰখীয়াৰ কথা ক’লোঁ। তেওঁলোকে সেই বিষয়ে অৱগত, গতিকে সাজু হৈ আহিছে। ৰোগী ভৰ্তি হ’ল। ভৰ্তিৰ তৃতীয় দিনা কনিষ্ঠ চিকিৎসকজনে ক’লে-ছাৰ, ভৰ্তি হোৱা মানুহজনীয়ে দৰব পোৱা নাই। ৰখীয়া বাইজনীয়ে বিশেষ একো ক’ব নোৱাৰে। তেওঁৰ কাষত নিৰ্ভৰযোগ্য অভিভাৱক কোনো নাই। বাইজনীক মাতি আনি সুধিলোঁ। তেওঁ ক’লে,-ছাৰ, মই বৰ বিশেষ একো নাজানো। মোক পাঁচদিনৰ হাজিৰা দি গৈছে-পঞ্চাশ টকা থকা কাৰণে, পঞ্চাশ টকা খোৱাৰ কাৰণে। ঔষধ কিনিবৰ কাৰণে দিয়া নাই।\n-তেনেহ’লে তুমি খবৰ দিয়া।\n-ছাৰ, মই তেওঁলোকৰ ঘৰ চিনি নাপাওঁ। মাথোঁ জানো কোনোবা এজনৰ ছোৱালীৰ বিয়া বিয়াৰ কেইদিনৰ কাৰণেহে ভনীয়েকক হাস্পতালত থৈছে। পৰহি আঠমঙলা। তাৰ পিছতহে চাগে তেওঁলোক আহিব।\nকাহিনী-৬ ২০১৫ চন\nপ্ৰত্যেক বছৰে মানুহগৰাকী আহে। বেমাৰ একেটাই। গতিকে লক্ষণো একে-ৰাতি টোপনি নাহে, মনটো বেয়া লাগে, একো কৰিবৰ মন নাযায়, গা-পা ধুবও এলাহ লাগে, গোটেই দিনটো বিচনাত পৰি থাকিবৰ মন যায়- দালিখনত হালধি চামুচ দিবলৈ গৈ ৰৈ থাকে কমেই হয় নে বেছিয়ে হয়-। ঔষধ খালে দুই-তিনি মাহত ভাল হৈ যায়। এটা সময়ত ঔষধ নিজে নিজে বন্ধ কৰি দিয়ে-কেতিয়াও সম্পূৰ্ণ নকৰে।\n-আপোনাক প্ৰত্যেকবাৰে কওঁ-ঔষধ বন্ধ নকৰিব। ক’ছটো সম্পূৰ্ণ কৰিব। আপুনি নুশুনে। কম কষ্ট হয়নে আপোনাৰ এনেকৈ প্ৰত্যেকবাৰে-বিৰক্ত হৈ ক’লো।\n-ছাৰ, গাঁৱত বিয়া সবাহ হ’লে মানুহে সোধে-ব্ৰেইনৰ দৰববোৰ খাই আছোঁনে।\nএইবোৰ হেনো কাঢ়া ঔষধ। বেছিদিন খালে লিভাৰ, কিডনি ডেমেজ হৈ যায়। ঘৰত এঁৱো বকি থাকে-ভাবি ভাবি মই প্ৰত্যেকবাৰে বেমাৰ মাতি আঁনো। ঔষধ কিনি তেওঁ দেৱলীয়া হৈ গৈছে। সেই দুখতে বন্ধ কৰি দিওঁ। মানুহজনীয়ে দুখ মনেৰে ক’লে।\nযুগে যুগে অসম, ভাৰতকে ধৰি সমগ্ৰ বিশ্বৰ লাখ লাখ মানসিক ৰোগত আক্ৰান্ত পুৰুষ-মহিলা-তেওঁলোকৰ পৰিয়াল, আত্মীয় বা আপোনজন, সমাজৰ দ্বাৰা লাঞ্ছিত, হেয়, অৱহেলিত, পৰিত্যক্ত আৰু এঘৰীয়া হৈ আহিছে। উল্লিখিত কাহিনীকেইটা একোটা জীয়া উদাহৰণহে। প্ৰত্যেক বছৰে মানসিক ৰোগীৰ পৰিসংখ্যাও বাঢ়ি গৈছে। আধুনিক সভ্যতাৰ ক্ষিপ্ৰতাৰ সৈতে নিজকে খাপ খুৱাই লোৱাৰ বৰ্দ্ধিত চাপ ইয়াৰ অন্যতম কাৰণ। সাধাৰণতে খুব সহজ ভাষাত প্ৰতি এশজন ব্যক্তিৰ ভিতৰত এজন ব্যক্তি গুৰুতৰ মানসিক ৰোগ যাক চাইক’ছিছ বুলি কোৱা হয় আৰু প্ৰ্তি এশজন ব্যক্তিৰ ভিতৰত দহৰ পৰা পোন্ধৰজন ব্যক্তি লঘুতৰ মানসিক ৰোগ যাক নিউৰ’ছিছ বুলি কোৱা হয় তাত ভুগি আছে। আমাৰ চৰকাৰী হাস্পতালত চিকিৎসাৰ কাৰণে অহা ত্ৰিশ-চল্লিশ শতাংশই এই নিউৰ’ছিছ যেনে-ভৰি, হাত, জিনজিননি, অৱসাদ, টোপনি নহা, উৎকন্ঠা, বুকু ধপধপ কৰা, ভোক নলগা, গেছ হোৱা ইত্যাদি মানসিক সম ৰোগৰ লক্ষণ লৈ আহে। তাক আমি শাৰিৰীক বেমাৰ হিচাপে চিকিৎসা কৰোঁ- গতিকে ৰোগো আৰোগ্য নহয়। তাৰ মূল কাৰণ হ’ল- মানসিক ৰোগ সম্পৰ্কে আমাৰ অজ্ঞতা, মানসিক ৰোগ সম্বন্ধে থকা ভুল ধাৰণা যেনে- মানসিক বেমাৰ নিজে মাতি অন্য বেমাৰ, ই যাদু-মন্ত্ৰৰ প্ৰভাৱত হয়, মানসিক বেমাৰৰ কোনো চিকিৎসা নাই ইত্যাদি। তদুপৰি চিকিৎসা বিজ্ঞানত মানসিক স্বাস্থ্যৰ সংযোগ তুলনামূলকভাৱে নতুন, মানসিক স্বাস্থ্যকৰ্মীৰ সংখ্যা কম আৰু আটাইতকৈ ডাঙৰ বাধা হ’ল মানসিক বেমাৰ সম্পৰ্কে আমাৰ পূৰ্ব নিৰ্ধাৰিত হেয় মানসিকতা বা এলাগী মনোভাৱ, যাক ইংৰাজীত ষ্টিগ্‌মা বুলি কোৱা হয়।\nসেয়েহে মানসিক বেমাৰক বেমাৰ বুলি ধৰা নহয়। তাক হেয় প্ৰতিপন্ন কৰা হয়। সময়মতে চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ অনা নহয়। মানসিক ৰোগীক আন ৰোগীৰ নিচিনা সমমৰ্য্যাদা, সমঅধিকাৰ, সহমৰ্মিতা, সমবেদনা, আত্মপক্ষ সমৰ্থনৰ অধিকাৰ, চাকৰি, বীমা আদি ন্যায্য প্ৰাপ্যৰ পৰা বঞ্চিত কৰা হয়। অকল মানসিক ৰোগীজনেই নহয়, কাৰোবাৰ ঘৰত এজন মানসিক ৰোগী থাকিলে সেই পৰিয়ালটো সমাজৰ দৃষ্টিৰ এঘৰীয়া বা হেয় হৈ যায়, বিশেষকৈ আন আন ভাই-ভনীৰ বিয়া-বাৰুৰ প্ৰসংগত। আচৰিত হ’লেও সত্য যে মানসিক স্বাস্থ্যসেৱাৰ লগত জড়িত স্বাস্থ্যকৰ্মীসকলকো এই সামাজিক ভ্ৰান্তিৰ গণ্ডীত মানুহে পেলাই দিয়ে। গতিকে সামাজিক বৈষম্যৰ কৱলত পৰে। কিন্তু আচল কথাটো হ’ল মানসিক বেমাৰ আন আন শাৰিৰীক বেমাৰৰ দৰে এটা বেমাৰ। মানসিক বেমাৰ আচলতে আমাৰ মস্তিস্কৰ বেমাৰ। আমাৰ হৃদযন্ত্ৰ, হাওঁফাওঁ, চকু, কাণ, নাক, পেটৰ বেমাৰ হোৱাৰ নিচিনাকৈ আমাৰ মস্তিস্কৰো বেমাৰ হ’ব পাৰে। মস্তিস্কৰ বেমাৰ আমাৰ আচৰণ, ব্যৱহাৰ, চিন্তা, ভাৱনা, বিচাৰ, বিবেচনাত প্ৰকাশ পায়; তাকেই আমি মানসিক বেমাৰ বোলো। আন আন শাৰিৰীক বেমাৰৰ দৰে, মানসিক বেমাৰৰো কাৰণ বংশানুগতিক, জৈৱ ৰাসায়নিক, পাৰিপাৰ্শ্বিকতা, মানুহজনৰ ব্যক্তিত্ব আদি কাৰকৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। আন আন শাৰিৰীক বেমাৰৰ দৰে মানসিক বেমাৰৰ চিকিৎসাও কেতিয়াবা হ্ৰস্বম্যাদী বা কেতিয়াবা দীৰ্ঘম্যাদী হ’ব পাৰে। মেলেৰিয়াৰ চিকিৎসা হ্ৰস্বম্যাদী, উৎকন্ঠাজনিত মানসিক বেমাৰৰ চিকিৎসাও হ্ৰস্বম্যাদী। ডায়েবেটিছ হাইপাৰটেনছনৰ চিকিৎসা দীৰ্ঘম্যাদী বা প্ৰয়োজনত জীৱনজোৰা। তেনেহ’লে এই বৈষম্য কিয়? আমি আজীৱন ডায়েবেটিছৰ, প্ৰেছাৰৰ, থাইৰয়ডৰ দৰব খাবলৈ প্ৰশ্ন নোতোলে, কিন্তু মানসিক ৰোগৰ ক্ষেত্ৰত দীৰ্ঘদিনীয়া দৰবক লৈ কিয় প্ৰশ্ন তোলো? লিভাৰ, কিডনি নষ্ট হোৱা প্ৰসংগ তোলো? কিছুমান বেমাৰ আধুনিক বিজ্ঞানৰ সৰ্বোত্তম প্ৰচেষ্টাৰেও সম্পূৰ্ণ নিৰাময় কৰিব নোৱাৰি, ই স্বাস্থ্য বিজ্ঞানৰ সীমাবদ্ধতা, তাক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি। মানসিক ৰোগৰ ক্ষেত্ৰতো ই প্ৰযোজ্য। তেতিয়া হ’লে মানসিক ৰোগত এই দাগটো কিয় লগাই দিয়া হয় যে মানসিক ৰোগ এবাৰ হ’লে ভাল নহয়, গোটেই জীৱন ঔষধ খাব লাগে। সকলো চৰায়ে মাছ খায়, অকল মাছৰোকাৰ নাম-উপমাটো বোধহয় ইয়াত সঠিকভাৱে খাপ খাব। আন এটা মিছা অভিযোগ হ’ল-মানসিক ৰোগৰ দৰৱ এৰিব নোৱাৰি। এটা তেনেই সহজ সকলোৰে বোধগম্য উদাহৰণ এটাৰে উত্তৰ দিওঁ-আমি জীৱনত কোনোবাই বুকুত হাত দি ক’ব পাৰোনে মোৰ জীৱনত এবাৰেই গেষ্ট্ৰিক হৈছিল বা কোনোবা চিকিৎসকে বুকুত হাত দিব ক’ব পাৰিবনে তেওঁ জীৱনত এজন মানুহক চিকিৎসা কৰিছে যি এবাৰ গেষ্ট্ৰিকৰ দৰব খোৱাৰ পিছত দ্বিতীয়বাৰ কেতিয়াও খাব লগা হোৱা নাই? ভাৰতবৰ্ষত ডাক্তৰী প্ৰেছক্ৰিপচন নোহোৱাকৈ মানুহে ফাৰ্মাচীৰ পৰা গেষ্ট্ৰিকৰ দৰবেই বেছি লয়।\nলেখক: ডা: সুৰেশ চক্ৰৱৰ্তী, ফখৰুদ্দিন আলী আহমেদ, চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়, বৰপেটা।\nপৃষ্ঠাৰ মান নিৰ্ধাৰণ (43 ভোট দিয়ক)\nশিক্ষা আৰু সামাজিকৰণঃ ২য় অধ্যায়\nশেহতীয়া উন্নীতকৰণ: Apr 18, 2020


দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ পিছত কি ? — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / শিক্ষা / পেশাগত পথপ্ৰদৰ্শক / দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ পিছত কি ?\nদ্বাদশ শ্ৰেণীৰ পিছত কি ?, সেই বিষয়ে লিখা হৈছে ।\nপ্ৰত্যেক বছৰে দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ পৰীক্ষাত সদ্য-উত্তীৰ্ণ এজাক উজ্জল, তজবজীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে জীৱনৰ এটা অতি কঠিন প্ৰশ্নৰ সন্মুখীন হয় – “এতিয়া? ইয়াৰ পিছত কি?” ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে অতি সাৱধানে এই প্ৰশ্নটোৰ সন্মূখীন হোৱা উচিত কাৰণ এই প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰৰ ওপৰতে ছাত্ৰ বা ছাত্ৰীজনৰ ভবিষ্যৎ জীৱনটোৱে বাট বুলিব। কিন্তু আমাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বেছিভাগে নিজৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ মূল্যবান এই সিদ্ধান্তটো লওতে প্ৰকৃতাৰ্থত কিমান চিন্তা কৰি লয়? বহুক্ষেত্ৰত দেখা যায় যে লগৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে লোৱা সিদ্ধান্তৰ চাপ (peer pressure), পিতৃ-মাতৃৰ তথা পৰিয়ালবৰ্গৰ অপ্ৰত্যাশিত হেঁচা তথা সামাজিক চাপে বহুসময়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ এই সিদ্ধান্তটো নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। কিন্তু এয়া শুদ্ধ নহয়।\nলেখক: প্ৰতিম প্ৰতাপ বৰুৱা (অসমীয়াৰ সুখ দুখ)\nশেহতীয়া উন্নীতকৰণ: Oct 10, 2019


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - जनवरी 22\n1. কনান দেশত আকালে ভয়ানক ৰূপ লৈ উঠিল।\n2. মিচৰ দেশৰ পৰা কিনি অনা শস্য খাই শেষ হোৱাত, তেওঁলোকৰ বাপেকে ক’লে, “তোমালোকে আকৌ যোৱা আৰু আমাৰ বাবে কিছুমান শস্য কিনি আনাগৈ।”\n3. যিহূদাই তেওঁক ক’লে, “সেই পুৰুষে আমাক দৃঢ়ভাৱে সতর্ক কৰি দি কৈছিল যে, ‘তোমালোকৰ লগত তোমালোকৰ ভাই নাহিলে, মোৰ মুখ চাব নোৱাৰিবা।’\n4. এতিয়া তুমি যদি আমাৰ ভাইক আমাৰ লগত পঠোৱা, তেতিয়াহে আমি নামি গৈ তোমাৰ কাৰণে শস্য কিনি আনিম।\n5. কিন্তু যদি নপঠোৱা, তেন্তে আমি নাযাওঁ; কিয়নো সেই লোকে আমাক কৈছিল, ‘তোমালোকৰ লগত তোমালোকৰ ভাই নাহিলে, মোৰ মুখ চাব নোৱাৰিবা’।”\n6. ইস্ৰায়েলে ক’লে, “তোমালোকে মোলৈ কিয় এনে দুর্ব্যৱহাৰ কৰিলা? তোমালোকৰ যে এজন ভাই আছে সেই কথানো লোকজনক কিয় ক’লা?”\n7. তেওঁলোকে ক’লে, “সেই লোকজনে আমাৰ আৰু আমাৰ পৰিয়ালৰ সম্বন্ধে পুংখানুপুংখভাবে সুধিছিল; তেওঁ সুধিছিল, ‘তোমালোকৰ পিতা এতিয়াও জীয়াই আছে নে? তোমালোকৰ আৰু কোনো ভাই আছে নে?’ আমিও তেওঁৰ প্রশ্নবোৰৰ উত্তৰ সেইদৰেই দিছিলোঁ; পাছত তেওঁ যে আমাক ‘তোমালোকৰ ভাইক লৈ আনা’ বুলি ক’ব অামি কেনেকৈ জানিম?”\n8. তেতিয়া যিহূদাই পিতৃ ইস্ৰায়েলক ক’লে, “আপুনি বিন্যামীনক মোৰ লগত পঠাওঁক; আমি, আপুনি আৰু আমাৰ সন্তানবোৰেৰে সৈতে উভয়ে যেন নমৰি জীয়াই থাকিম, তাৰ বাবে আমি সোনকালে ওলাই যাওঁহক।\n9. মই বিন্যামীনৰ বাবে জামিন হৈছোঁ। বিন্যামীনৰ দায়িত্বক লৈ আপুনি মোকে জগৰীয়া কৰিব। মই যদি তাক ঘূৰাই আনি আপোনাৰ সন্মুখলৈ নানো, তেন্তে চিৰকাল মই আপোনাৰ ওচৰত অপৰাধী হৈ থাকিম।\n10. আমি যদি ইমান পলম নকৰিলোঁ হয়, ইতিমধ্যে আমি দ্বিতীয়বাৰো ঘূৰি আহিব পাৰিলোহেঁতেন।”\n11. তেওঁলোকৰ পিতৃ ইস্ৰায়েলে তেতিয়া ক’লে, “যদি সেয়ে কৰিব লাগে, তেন্তে এতিয়া এটা কাম কৰা। সেই লোকৰ কাৰণে উপহাৰ হিচাবে তোমালোকৰ নিজৰ নিজৰ বস্তাত এই দেশৰ সকলোতকৈ উত্তম দ্ৰব্যবোৰৰ কিছু কিছু লৈ যোৱা; যেনে, কিছু বিষ নিৰাময়ৰ মলম, মৌজোল, মা-মচলা, গন্ধৰস, পেস্তা আৰু বাদাম।\n12. তোমালোকৰ হাতত দুগুণ ধন লোৱা; কাৰণ তোমালোকৰ বস্তাৰ মুখত যি ধন তেওঁলোকে উভটাই দিলে, তাকো ঘূৰাই দিবলৈ লৈ যোৱা। হয়তো ভুলতে সেয়া তোমালোকক দিছিল।\n13. তোমালোকৰ ভাইক লৈ সোনকালে সেই লোকৰ ওচৰলৈ আকৌ যোৱাহঁক।\n14. সেই লোক জনে তোমালোকক যেন দয়া কৰে, সৰ্ব্বশক্তিমান ঈশ্বৰে ইয়াকে কৰক আৰু তোমালোকৰ আনজন ভাই চিমিয়োন আৰু বিন্যামীনক তোমালোকলৈ এৰি দিয়ে। মই যদি পুত্রহীনৰ শোক ভুগিব লগাই হয়, তেন্তে তেনেকৈয়ে থাকিম।”\n15. তেতিয়া তেওঁলোকে সেই উপহাৰ, হাতত দুগুণ ধন আৰু বিন্যামীনক লগত লৈ মিচৰ দেশলৈ নামি গ’ল, আৰু তেওঁলোক যোচেফৰ সন্মুখত উপস্থিত হ’ল।\n16. তাতে তেওঁলোকৰ লগত বিন্যামীনক দেখি, যোচেফে তেওঁৰ ঘৰৰ ঘৰগিৰীক ক’লে, “এই লোকসকলক ঘৰৰ ভিতৰলৈ লৈ আহা আৰু এটা পশু মাৰি আহাৰ যুগুত কৰা; এই লোকসকলে দুপৰীয়া মোৰ সৈতে ভোজন কৰিব।”\n17. যোচেফে যিদৰে ক’লে, ঘৰগিৰীয়ে সেইদৰেই কৰিলে; তেওঁ তেওঁলোকক যোচেফৰ ঘৰলৈ লৈ আহিল।\n18. যোচেফৰ ঘৰলৈ তেওঁলোকক লৈ যোৱাৰ বাবে তেওঁলোকে ভয়তে কোৱাকুই কৰি ক’লে, “আগৰ বাৰত যি ধন আমাৰ বস্তাৰ ভিতৰত উভটি গ’ল, তাৰ কাৰণেই আমাক তালৈ লৈ আনিছে নেকি; এইবাৰ হয়তো আমাৰ বিৰুদ্ধে দোষ বিচাৰি তেওঁ আমাক বন্দী কৰি থ’ব আৰু আমাৰ গাধবোৰকো লৈ আমাক তেওঁৰ দাস কৰি ৰাখিব।”\n19. সেয়ে তেওঁলোকে যোচেফৰ ঘৰৰ দুৱাৰ মুখত ঘৰগিৰীজনৰ কাষলৈ গ’ল।\n20. তেওঁলোকে ক’লে, “মালিক, আমি ইয়াৰ আগেয়েও প্রথমবাৰ শস্য কিনিবলৈ আহিছিলোঁ;\n21. কিন্তু উলটি যোৱাৰ পথত বিশ্রামৰ ঠাই পোৱাত আমি আমাৰ বস্তা মেলোতেই দেখিলোঁ যে, আমাৰ সম্পূর্ণ ধন প্ৰতিজনৰ বস্তাৰ মুখত আছিল; আমি এতিয়া সেই ধন উভটাই আনিছোঁ।\n22. ইয়াৰ উপৰিও আমি শস্য কিনিবলৈ লগত ধন আনিছোঁ। আমাৰ সেই ধন আমাৰ বস্তাৰ ভিতৰত কোনে যে সুমুৱাই দিছিল, তাক আমি নাজানো।”\n23. সেই ঘৰগিৰীয়ে তেতিয়া কলে, “আপোনালোকে ভয় কৰিব নালাগে, শান্তি মনেৰে থাকক। আপোনালোকৰ আৰু আপোনালোকৰ পিতৃৰ ঈশ্বৰেই নিশ্চয়কৈ সেই ধন আপোনালোকৰ বস্তাত ৰাখিছিল। মই কিন্তু আপোনালোকৰ ধন পালোঁ।” পাছত ঘৰগিৰীজনে চিমিয়োনক বাহিৰ কৰি তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ আনিলে।\n24. তাৰ পাছত ঘৰগিৰীয়ে সেই সকলো লোকক যোচেফৰ ঘৰৰ ভিতৰলৈ লৈ গৈ পানী দিলে আৰু তেওঁলোকে নিজৰ ভৰি ধুলে; তেওঁ তেওঁলোকৰ গাধবোৰকো খাবলৈ দিলে।\n25. যোচেফ দুপৰীয়া আহিব বুলি তেওঁলোকে নিজৰ নিজৰ উপহাৰবোৰ যুগুত কৰি ৰাখিলে। কিয়নো তেওঁলোকে শুনিছিল যে তেওঁলোকৰ খোৱা-বোৱা তাতেই হ’ব।\n26. যোচেফ যেতিয়া ঘৰলৈ আহিল, তেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ নিজৰ উপহাৰবোৰ ঘৰৰ ভিতৰলৈ আনি তেওঁক দিলে আৰু মাটিত উবুৰি হৈ পৰি তেওঁক প্ৰণিপাত কৰিলে।\n27. তেওঁলোকৰ কুশল মঙ্গল জনাৰ পাছত তেওঁ তেওঁলোকক সুধিলে, “তোমালোকৰ বৃদ্ধ পিতাৰ কথা যে তোমালোকে কৈছিলা, তেওঁ ভালে আছে নে? তেওঁ এতিয়ালৈকে জীয়াই আছে নে?”\n28. তেওঁলোকে ক’লে, “আপোনাৰ দাস আমাৰ পিতৃ এতিয়াও জীয়াই আছে আৰু তেওঁ ভালে আছে।” এই বুলি তেওঁলোকে উবুৰি হৈ প্ৰণিপাত কৰিলে।\n29. তেতিয়া তেওঁ চকু তুলি নিজ মাকৰ পুতেক ভায়েক বিন্যামীনক দেখি ক’লে, “এওঁৱেই নেকি তোমালোকৰ সেই সৰু ভাই, যি জনৰ কথা তোমালোকে মোক কৈছিলা?” তেওঁ তাক ক’লে, “বোপা, ঈশ্বৰে তোমাক আশীর্বাদ কৰক।”\n30. নিজ ভায়েকক দেখি মৰমতে যোচেফৰ অন্তৰ শোকত ভাগি পৰিল। তেওঁ কান্দিবলৈ ঠাই বিচাৰি বেগাবেগিকৈ সেই ঠাইৰ পৰা ওলাই গ’ল আৰু নিজৰ কোঁঠালিত সোমাই কান্দিবলৈ ধৰিলে।\n31. পাছত তেওঁ নিজৰ চকু-মুখ ধুই বাহিৰলৈ আহিল আৰু নিজকে নিয়ন্ত্রণ কৰি আহাৰ পৰিবেশন কৰিবলৈ ক’লে।\n32. তেতিয়া দাসবোৰে যোচেফক, তেওঁৰ ভায়েক-ককায়েকসকলক আৰু যি মিচৰীয়সকলে যোচেফৰ লগত ভোজন কৰে, তেওঁলোকক বেলেগ বেলেগকৈ খাবলৈ দিলে; কিয়নো মিচৰীয়সকলে ইব্ৰীয়াসকলৰ সৈতে খোৱা-বোৱা নকৰে; কাৰণ সেয়া মিচৰীয়সকলৰ কাৰণে এক ঘৃণনীয় কাৰ্য।\n33. ভায়েক-ককায়েকসকল যোচেফৰ সন্মুখত বয়স অনুসাৰে জ্যেষ্ঠৰ পৰা কনিষ্ঠজন বহিল। তাতে তেওঁলোক সকলোৱে একেলগে আচৰিত মানিলে।\n34. তাৰ পাছত যোচেফে তেওঁৰ নিজৰ সন্মুখৰ আহাৰৰ পৰা কিছু ভাগ ভায়েক-ককায়েকসকলক দিবলৈ দিলে। কিন্তু আন সকলো ভায়েক-ককায়েকসকলৰ ভাগতকৈ বিন্যামীনক পাঁচ গুণ অধিক দিয়া হ’ল। এইদৰে তেওঁলোকে যোচেফৰ সৈতে ভোজন-পান কৰি আনন্দ কৰিলে।\n1. যোচেফে তেওঁৰ ঘৰৰ ঘৰগিৰীক আদেশ দি ক’লে, “এই লোকসকলে যিমান শস্য লৈ যাব পাৰে, তেওঁলোকৰ বস্তাবোৰ সিমানকৈ পূৰ কৰি দিয়া আৰু প্ৰতিজন লোকৰ ধন তেওঁলোকৰ বস্তাৰ মুখত থ’বা।\n2. মোৰ ৰূপৰ পিয়লাটো সবাটোকৈ সৰুটোৰ শস্য ভৰোৱা বস্তাৰ মুখত থ’বা; শস্য কিনাৰ বাবে অনা তাৰ ধনখিনিও থ’বা।” তেতিয়া ঘৰগিৰী জনে যোচেফে কোৱাৰ দৰেই কৰিলে।\n3. পাছদিনা অতি পুৱাতেই লোকসকলক তেওঁলোকৰ গাধবোৰৰ সৈতে বিদায় দিলে।\n4. তেওঁলোক নগৰৰ পৰা ওলাই যোৱাৰ পাছত, অধিক দূৰ গৈ পোৱাৰ আগতেই যোচেফে তেওঁৰ ঘৰগিৰীক ক’লে, “সোনকালে সেই লোকসকলৰ পাছে পাছে যোৱা। তেওঁলোকক লগ পাই ক’বা, ‘তোমালোকে উপকাৰৰ সলনি কিয় অপকাৰ কৰি আহিলা? কিয় তোমালোকে মোৰ প্রভুৰ পিয়লা চুৰ কৰিলা?\n5. সেইটো পিয়লাতে মোৰ প্ৰভুৱে পান কৰে আৰু মঙ্গল চোৱাৰ কাৰণেও ব্যৱহাৰ কৰে? তোমালোকে এই কৰ্ম কৰি অতি অন্যায় কৰিছা’।”\n6. এইদৰে সেই ঘৰগিৰীয়েও গৈ বাটত তেওঁলোকক লগ ধৰিলে আৰু এইবোৰ কথা ক’লে।\n7. কিন্তু তেওঁলোকে তেওঁক ক’লে, “মহাশয়, আপুনি কিয় এনেবোৰ কথা কৈছে? আপোনাৰ দাসবোৰৰ পৰা এনে ধৰণৰ কৰ্ম কৰা দূৰ হওক।\n8. চাওক, যোৱাবাৰ আমাৰ বস্তাৰ মুখত যি ধন পাইছিলোঁ, সেয়া আমি কনান দেশৰ পৰা পুনৰ আপোনালৈ ওভটাই আনিলো; তেন্তে আপোনাৰ প্ৰভুৰ ঘৰৰ পৰা আমি ৰূপ বা সোণ কেনেকৈ চুৰ কৰি আনিব পাৰোঁ?\n9. যদি সেই পিয়লা আপোনাৰ এই দাসবোৰৰ কোনোবা এজনৰ ওচৰত পোৱা যায়, তেন্তে তাৰ মৃত্যু হওঁক আৰু আমিও প্ৰভুৰ দাস হৈ থাকিম।”\n10. তেতিয়া ঘৰগিৰীজনে ক’লে, “ঠিক আছে, আপোনালোকৰ কথাৰ দৰেই হওক; কিন্তু যিজনৰ ওচৰত সেই পিয়লা পোৱা যাব, কেৱল তেৱেঁ মোৰ দাস হ’ব; আন সকলো নিৰ্দ্দোষী হ’ব।”\n11. তেতিয়া তেওঁলোকে বেগতে নিজৰ বস্তা মাটিত নমাই খুলিলে।\n12. ঘৰগিৰীয়ে ডাঙৰজনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি শেষত সৰুজনলৈকে বিচাৰোতে বিন্যামীনৰ বস্তাৰ ভিতৰত সেই পিয়লা পোৱা গ’ল।\n13. তেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ কাপোৰ ফালিলে। নিজৰ গাধত বোজাবোৰ দি পুনৰ নগৰলৈ উভটি গ’ল।\n14. যিহূদা আৰু তেওঁৰ ভায়েক-ককায়েকসকল যেতিয়া যোচেফৰ ঘৰ আহি পালে, যোচেফ তেতিয়াও তাতে আছিল। তেওঁলোকে তেওঁৰ সন্মুখলৈ গৈ মাটিত উবুৰি হৈ পৰিল।\n15. তেতিয়া যোচেফে তেওঁলোকক ক’লে, “তোমালোকেনো এইটো কি কাম কৰিলা? তোমালোকে নাজানা নে যে মোৰ নিচিনা এজন লোকে মঙ্গল চোৱাৰ অভ্যাস কৰিব পাৰে?”\n16. যিহূদাই ক’লে, “মোৰ প্ৰভুকনো আমি কি ক’ম? উত্তৰেইবা কি দিম? কেনেদৰেইবা আমি নিজক নিৰ্দ্দোষী বুলি প্রমাণ কৰিম? আপোনাৰ দাসবোৰৰ অপৰাধ ঈশ্বৰেই প্ৰকাশ কৰি দিলে; যাৰ হাতত সেই পিয়লাটো পোৱা গৈছে, চাওঁক, সি আৰু আমি সকলোৱেই মোৰ প্ৰভুৰ দাস হলোঁ।”\n17. তাতে যোচেফে ক’লে, “এনে কৰ্ম কৰা মোৰ পৰা দূৰ হওঁক; যাৰ হাতত পিয়লাটো পোৱা গৈছে, তেওঁহে মোৰ দাস হ’ব; কিন্তু আন সকলোৱে শান্তিৰে তোমালোকৰ পিতৃৰ কাষলৈ ঘূৰি যোৱা।”\n18. তেতিয়া যিহূদাই তেওঁৰ ওচৰলৈ আগুৱাই গৈ ক’লে, “হে মোৰ মালিক, ফৰৌণ যেনে আপুনিও তেনে। দয়া কৰি মোৰ প্ৰভুৰ কাণত আপোনাৰ এই দাসক এষাৰ কথা জনাবলৈ অনুমতি দিয়ক। আপোনাৰ এই দাসৰ ওপৰত আপোনাৰ ক্ৰোধ প্রজ্বলিত নহওঁক।\n19. মোৰ প্ৰভুৱে তেওঁৰ এই দাসবোৰক সুধিছিল, ‘তোমালোকৰ পিতৃ আৰু কোনো ভাই আছে নে?’\n20. তাতে আমি প্ৰভুক কৈছিলোঁ, ‘আমাৰ এজন বৃদ্ধ পিতা আছে আৰু তেওঁৰ বুঢ়া কালৰ এজন সৰু ল’ৰাও আছে; তাৰ ককায়েকৰ মৃত্যু হৈছে আৰু একে মাকৰ সন্তান হিচাবে সি এতিয়া অকলেই আছে; সেয়ে তাৰ পিতাই তাক অতি মৰম কৰে।\n21. পাছত আপুনি আপোনাৰ এই দাসবোৰক কৈছিল, ‘তাক মোৰ ওচৰলৈ লৈ আনা, মই তাক চাব বিচাৰো।’\n22. তেতিয়া আমি প্ৰভুক কৈছিলোঁ, ‘ল’ৰাটিয়ে তাৰ পিতাকক এৰি আহিব নোৱাৰে; কিয়নো যদি আহে, তেন্তে তাৰ পিতাৰ মৃত্যু হ’ব।’\n23. কিন্তু আপুনি আপোনাৰ দাসবোৰক কৈছিল, ‘তোমালোকৰ সৰু ভাইক লগত লৈ নাহিলে, তোমালোকে পুনৰ মোৰ মুখ দেখা নাপাবা।’\n24. সেয়ে মোৰ প্ৰভুৰ সকলো কথা আমি আপোনাৰ দাস, মোৰ পিতাক কৈছিলোঁ।\n25. পাছত আমাৰ পিতায়ে কৈছিল, ‘তোমালোকে পুনৰ গৈ আমাৰ বাবে কিছু শস্য কিনি আনাগৈ।’\n26. তেতিয়া আমি ক’লোঁ, ‘আমাৰ সৰু ভাই যদি আমাৰ লগত যায়, তেতিয়াহে আমি যাম। নহ’লে আমি যাব নোৱাৰো। কিয়নো আমাৰ সৰু ভাই যদি আমাৰ লগত নাথাকে, তেন্তে সেই পুৰুষৰ মুখকে আমি দেখিবলৈ নাপাম।’\n27. তেতিয়া আপোনাৰ দাস অর্থাৎ মোৰ পিতায়ে আমাক ক’লে, ‘তোমালোকেতো জানাই যে মোৰ ভাৰ্যাই মোলৈ দুটি পুত্ৰ প্ৰসৱ কৰিছিল।\n28. তাৰে এটি মোৰ পৰা ওলাই গ’ল আৰু মই কলোঁ, ‘নিশ্চয় কোনো জন্তুৱে তাক ডোখৰ ডোখৰ কৰি ছিৰাছিৰ কৰিলে; তাৰ পাছৰ পৰাই মই তাক পুনৰ দেখা নাপালোঁ;\n29. এতিয়া যদি তোমালোকে ইয়াকো মোৰ ওচৰৰ পৰা লৈ যোৱা আৰু তাৰ যদি কোনো ক্ষতি হয়, তেন্তে এই পকা চুলিৰে সৈতে শোকতে মোক তোমালোকে চিয়োললৈ পঠাবা।’\n30. গতিকে, এতিয়া মই আপোনাৰ দাসৰ কাষলৈ অর্থাৎ মোৰ পিতাৰ কাষলৈ যদি ল’ৰাটো অবিহনে উভটি যাওঁ আৰু যিহেতু ল’ৰাটোৰ লগত তেওঁৰ প্রাণ একেলগে বন্ধা আছে,\n31. সেয়ে ল’ৰাটোক আমাৰ লগত নেদেখিলে, তেওঁৰ নিশ্চয়ে মৃত্যু হ’ব। তাতে আপোনাৰ এই দাসবোৰে আপোনাৰ দাস অর্থাৎ আমাৰ পিতাইক তেওঁৰ পকা চুলিৰে সৈতে শোকতে চিয়োললৈ পঠাব;\n32. মই, এই আপোনাৰ দাসে মোৰ পিতাৰ ওচৰত এই ল’ৰাৰ কাৰণে জামিন হৈ কৈছিলোঁ, ‘মই যদি তাক আপোনাৰ ওচৰলৈ নানো, তেন্তে পিতা মই চিৰকাললৈকে আপোনাৰ ওচৰত অপৰাধী হৈ থাকিম।\n33. সেয়ে মোৰ প্ৰভু, দয়া কৰি সেই ল’ৰাৰ পৰিবর্তে মোকে আপোনাৰ দাসৰ দৰে ৰাখক আৰু ল’ৰা জনক তাৰ ককায়েকসকলৰ সৈতে ঘূৰি যাবলৈ দিয়ক।\n34. কিয়নো, ল’ৰা জনক লগত নিনিয়াকৈ মই কেনেকৈ পিতাৰ ওচৰলৈ উলটি যাম? মোৰ পিতালৈ যি আপদ ঘটিব, তাক মই চাব নোৱাৰিম।”\n1. মই যিহোৱাতে আশ্ৰয় লৈছোঁ। তোমালোকে কেনেকৈ মোক ক’ব পাৰা, “পক্ষীৰ দৰে উৰি পৰ্ব্বতলৈ পলাই যোৱা?”\n2. কিয়নো চোৱা! শুদ্ধ অন্তৰৰ লোকক আন্ধাৰৰ পৰা আহত কৰিবৰ কাৰণে দুষ্টবোৰে নিজৰ ধনু ভিৰাই লৈছে, তেওঁলোকে তাত কাঁড় লগাইছে।\n3. যদি ভিত্তিমূলবোৰ ধ্বংস কৰা হয়, তেন্তে ধাৰ্মিকসকলে কি কৰিব পাৰিব?\n4. কিন্তু যিহোৱা, তেওঁৰ পবিত্ৰ মন্দিৰত আছে; তেওঁৰ সিংহাসন স্বর্গতে আছে। তেওঁ মানুহলৈ চাই থাকে, তেওঁৰ চকুৱে মানুহক পৰীক্ষা কৰে।\n5. যিহোৱাই ধাৰ্মিক আৰু দুষ্ট সকলোকে পৰীক্ষা কৰে; কিন্তু যিবোৰ দুষ্ট, অত্যাচাৰপ্রিয়, তেনেলোকক তেওঁ ঘৃণা কৰে।\n6. তেওঁ দুষ্ট লোকৰ ওপৰত জ্বলন্ত অগ্নি আৰু গন্ধক বর্ষাব; তেওঁৰ পাত্রৰ পৰা দগ্ধ কৰি নিয়া বতাহ তেওঁলোকৰ ভাগত হ’ব।\n7. যিহোৱা ধাৰ্মিক, আৰু ধার্মিকতা তেওঁ ভাল পায়; সৎ লোকে তেওঁৰ মুখ দেখা পাব।\n10. হে মোৰ পুত্র শুনা, আৰু মোৰ কথালৈ মনোযোগ দিয়া; তেতিয়া তুমি বহু বছৰ জীয়াই থাকিবা।\n11. মই তোমাক প্রজ্ঞাৰ পথত পৰিচালনা কৰিছোঁ, মই তোমাক সৰল পথত নেতৃত্ব দিছোঁ।\n12. তুমি যেতিয়া খোজ দিবা, তেতিয়া কোনো এজনেও তোমাৰ পথত থিয় নহ’ব; আৰু তুমি দৌৰ মাৰিলেও উজুটি নাখাবা।\n13. নিয়ম প্রণালী মানি চলিবা, ইয়াক যাবলৈ নিদিবা; ইয়াক পহৰা দিয়া, কাৰণ এয়ে তোমাৰ জীৱন।\n22. ইয়াৰ পাছতে, যীচুৱে শিষ্য সকলক আদেশ দিলে, তেওঁলোকে যেন নাৱত উঠি তেওঁৰ আগেয়ে সিপাৰলৈ যায় আৰু লোক সকলক তেওঁ নিজে বিদায় দিলে।\n23. লোক সকলক বিদায় দি তেওঁ প্ৰাৰ্থনা কৰিবৰ কাৰণে পাহাৰৰ ওপৰলৈ অকলে উঠি গ’ল; আৰু যদিও তেতিয়া অন্ধকাৰ হৈ আহিছিল, তথাপি তেওঁ অকলশৰে তাতে আছিল।\n24. ইতিমধ্যে নাও খনে মাটি ভাগৰ পৰা আহি সাগৰৰ মাজ পালে আৰু বিপৰীত দিশৰ পৰা বতাহ বলাত নাও খনে প্রায় নিয়ন্ত্রণ হেৰুৱাই ঢৌৰ কোবত ঢলং-পলং হবলৈ ধৰিলে।\n25. শেষ নিশা যীচু সাগৰৰ ওপৰত খোজকাঢ়ি শিষ্য সকলৰ ওচৰলৈ আহি আছিল।\n26. শিষ্য সকলে যীচুক সাগৰৰ ওপৰত খোজকাঢ়ি আহি থকা দেখি ভীষণভাৱে ভয় খাই “ভূত, ভূত” বুলি চিঞৰিবলৈ ধৰিলে।\n27. যীচুৱে তেতিয়াই তেওঁলোকক ক’লে, “এয়া মইহে; ভয় নকৰিবা, সাহসী হোৱা।”\n28. পিতৰে তেওঁক উত্তৰ দি ক’লে, “হে প্ৰভু, যদি আপুনিয়ে হয়, তেনেহলে পানীৰ ওপৰেদি আপোনাৰ ওচৰলৈ যাবৰ বাবে মোক আজ্ঞা দিয়ক।”\n29. যীচুৱে ক’লে, “আহা।” পিতৰে তেতিয়া নাৱৰ পৰা নামি পানীৰ ওপৰেদি খোজকাঢ়ি যীচুৰ কাষলৈ আগবাঢ়ি গ’ল।\n30. কিন্তু বতাহ দেখা পাই তেওঁ ভয় খোৱাত ডুবিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া তেওঁ চিঞৰি মাতিলে, “প্ৰভু, মোক বচাওঁক।”\n31. যীচুৱে তেতিয়াই নিজে হাত মেলি তেওঁক ধৰি ক’লে, “অল্পবিশ্বাসী, কিয় সন্দেহ কৰিলা?”\n32. পাছত যেতিয়া যীচু আৰু পিতৰ নাৱত উঠিল, বতাহ নাইকিয়া হ’ল।\n33. তেতিয়া নাৱত থকা শিষ্য সকলে যীচুক প্ৰণিপাত কৰি ক’লে, “আপুনি সঁচাকৈয়ে ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ।”\n34. তাৰ পাছত তেওঁলোক পাৰ হৈ, গিনেচৰৎ নামৰ প্ৰদেশ পালে।\n35. তাতে সেই ঠাইৰ মানুহবোৰে যীচুক চিনি পোৱাত, সেই অঞ্চলৰ সকলো ঠাইতে তেওঁ অহাৰ বার্তা পঠিয়াই দিলে। তাতে লোক সকলে ৰোগী সকলক যীচুৰ ওচৰলৈ আনিলে।\n36. তেওঁলোকে যীচুক মিনতি কৰিলে যেন সেই ৰোগী সকলে তেওঁৰ কাপোৰৰ দহি মাথোন চুবলৈ পায়। তাতে যিমান লোকে চুলে, তেওঁলোক সকলোৱে সুস্থ হ’ল।


abhilasha | reaching to the sky\nপ্ৰাক্তন মূখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈ দেৱৰ মৃত্যু\nআজি ২৩ নবেম্বৰ ২০২০ৰ বিয়লি ৫ বাজি ৩৪ মিনিটত গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত প্ৰাক্তন মূখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈ দেৱে ইহলীলা সম্বৰণ কৰে। অসমৰ স্বনামধন্য শিল্পী ড০ ভূপেন হাজৰিকাদেৱৰ বিয়োগৰ পাছত ইমান দুখ অনুভৱ কৰিছোঁ। তেখেত মোৰ বাবে সৰ্বকালৰ প্ৰিয় ৰাজনৈতিক নেতা হৈ থাকিব। চিৰ বিদায় চিৰ তৰুণ, তৰুণ গগৈ ডাঙৰীয়া। আমৃত্যু আপুনি আমাৰ অন্তৰত থাকিব। ঔঁম শান্তি। 😢🙏\n২০২০ চনৰ দ্বীপান্বিতা\nএইবছৰ দ্বীপান্বিতা চিৰ স্মৰণীয় হৈ ৰ’ব সকলোৰে। যোৱা সাত মাহৰ পৰা পৃথিৱীত কৰো’না মহামাৰীৰ আতংকই সকলোকে দিশহাৰা কৰিছে। মানুহ আৰ্থিক অনাটনত জুৰুলি জুপুৰি দিছে। সেয়ে কেইগছ মান মাটিৰ চাকিৰে সকলো সুহৃদলৈ দিপাৱলীৰ শুভেচ্ছা জনালোঁ।\nদুবছৰৰ আগত ময়ো মানসিক ভাৱে ভাগি পৰিছিলো ৷ সম্পূৰ্ণ তিনিমাহ মই এটা ৰাতিও শুব পৰা নাছিলো ৷ গুৱাহাটীৰ বিভিন্ন হস্পিটেলত স্বামীক লগত লৈ পাগলীৰ দৰে ঘুৰি ফুৰিছিলো ৷ কোনো এখন হস্পিটেলৰ পৰা ভাল ফলাফল নাপাই আমি দিল্লীলৈ গুছি গৈছিলো ৷ তাত ডাক্তৰৰ লগত সাক্ষ্যাৎ হোৱাৰ পিছত মাত্ৰ চাৰিদিনতে আমি গুৱাহাটীলৈ ঘুৰি আহিছিলো ৷ তাৰ পিছত মই মোৰ বান্ধৱীসকলৰ লগত সঘনাই লগ হোৱা কৰিলো ৷ বেছিদিন লগ নাপালে ভিডিঅ কল কৰি সিহঁতৰ লগত কথা পাতো ৷ মন গ’লেই কোনোবাজনীৰ ঘৰলৈ যোৱা কৰিলো ৷ তাৰ মাজত মই মোৰ কামবোৰো নিয়াৰিকৈ কৰি গ’লো ৷\nসেই সময়তেই মই বিবেকানন্দ কেন্দ্ৰত পুৱা যোগা আৰু প্ৰাণায়ম কৰিবলৈ ল’লো ৷ দুমাহমান যোগা আৰু প্ৰাণায়ম কৰাৰ পাছত মই মোৰ মনোবল সম্পূৰ্ণকৈ ঘুৰাই পাবলৈ সমৰ্থ হ’লো৷ ক্ৰমশ:\n“প্ৰত্যেকজন মানুহেই নিজৰ মুখখনৰ আৰত আন এখন মুখ লৈ ফুৰে যিখন আনে কেতিয়াও নেদেখে ৷ যদি কোনোবাই দেখে সেইজনে বুজিবলৈ চেষ্টা নকৰে বা বুজাৰ প্ৰয়োজন বোধ নকৰে ৷”\nশঙ্কৰদেৱৰ তিৰোভাৱ তিথিত\n“শ্ৰী শঙ্কৰদেৱৰ বৈকুন্ঠ প্ৰয়াণৰ খবৰ পায়\nশ্ৰী মাধৱদেৱে বিৰহৰ গীত কৰি গায় “।\nধ্ৰুং ।। আলোমঞি কি কহবো দুখঃ ।\nপৰাণ নিগড়ে নাদেখিয়া চান্দ মুখ ।।\nকতপূণ্যে লভিলো গুণেৰ নিধিশ্যাম ।\nবঞ্চিয়া নিলেক নিকৰুণ বিধিবাম ।।\nশ্যামকাণু বিনে মোৰ নৰহে জীৱন ।\nহা স্বামী বুলিতে আকুল কৰে মন।।\nদিবস নযায় সুখে নযায় ৰজনী ।\nচান্দ চন্দন মন্দ পবন বৈৰিণী ।।\nকোথা যাও কোথা থাকোঁ কিবাকৰে মন ।\nকানাইৰ নেওচনি দেওঁ সব বন্ধু জন ।।\nশ্যাম বন্ধুবিনে জীৱনেৰ কিবা কাজ ।\nবিৰহ অনল জ্বলে হৃদয়ৰ মাজ ।।\nনজানো দাৰুণ বিধি কি কৰে বিপত্তি ।\nকহয় মাধৱ ৰাঙ্গা পদে মোৰ গতি ।।\nসংগ্ৰহঃ স্বৰ্গীয় দীননাথ বেজবৰুৱাদেৱৰ বৰ চৰিত্ৰ পুথিৰ ১৫২ পৃষ্ঠাৰ পৰা ।\nমন গ‘লেই মাত বিচাৰি যায়,\nমন গ‘লেই খিৰিকি খুলি\nজুমি জুমি চাই\nকিজানিবা তেওঁ আছেহি\nকাষতে লুকাই ।\nপ্ৰেম হেনো এনেকুৱাই ।\nঅনুভূতি মাথো তোমাৰ বাবে –\nঅনুভূতি মাথো তোমাৰ বাবে কিনো হ‘ব পাৰে ?\nপ্ৰেম কিম্বা ভালপোৱা এয়াই নেকি ?\nযদি নহয় তেন্তে কিনো এই অনুভূতি\nযাক মাথো তোমাৰ বাবেহে অনুভৱ কৰিব পাৰি ?\nমোৰ তোমাৰ বাবে অনুভূতি কি\nসেয়া তুমি নুবুজিবা\nকাৰণ তোমাৰ মনত মোৰ প্ৰতি\nকি অনুভূতি সেয়া মই নাজানো !\nআছে কিন্তু আত্মাত মিলিত হৈ\nএক অবুজ অনুভৱৰ বিস্মৃতি ।\nযি অনুভৱে মাজে মাজে\nশিহৰিত কৰে মোক,\nমাজে মাজে কম্পিত কৰি তোলে\nহৃদয়ৰ গোপন কোঠালি ।\nয‘ত মোৰ আত্মাই তোমাৰ আত্মাৰ লগত\nমিলিত হয় নিৰিবিলি জোনাক ৰাতি ।\n“মোৰ হৃদয়ৰ কুঠৰীবোৰ”\n“মোৰ হৃদয়খনো আকাশৰ দৰেই বিশাল”\nতোমাৰ জানো মন নাযায়\nকেতিয়াবা ইয়াত ক্ষন্তেক জিৰণি লবলৈ !\nমোৰ হৃদয়ৰ কুঠৰীবোৰ\nভাগ ভাগ কৰি ৰাখিছোঁ ।\nএটি কুঠৰীত কেতিয়াবা\nআইৰ লগত বহি গোপনে পাতো\nসুখ-দুখৰ টুকুৰা কথাবোৰ।\nআন এটি ৰাখিছো পিতাইৰ বাবে।\nপিতায়ে হেনো জীৱনৰ বিয়লি বেলা\nমোৰ লগত পাতিব বহুতো নোকোৱা কথা।\nআৰু এটা কুঠৰীত সদায় মই সংগোপনে\nকথা পাতো মোৰ মৰমৰ বন্ধু/বান্ধৱীৰ সৈতে;\nতাত সুখ-দুখ, হাঁহি-কান্দোন সকলো\nএকাকাৰ হৈ পৰে ক্ষন্তেকতে ।\nবিষাদবোৰে মেঘৰ লগত লুকা-ভাকু খেলিবলৈ দৌৰে\nআৰু হাঁহিবোৰ মোৰ চকুৱে-মুখে\nআন্ধাৰতো প্ৰস্ফুতিত হৈ পৰে।\nতাত আছে আৰু এটি কুঠৰী,\nসেইটো মোৰ আৰু মোৰ আজন্ম প্ৰেমিক তোমাৰ বাবেই ।\nতাতেই তুমি মোক চুই চাবলৈ দিয়া প্ৰতিটো নিশা\nতোমাৰ বুকুৰ স্পন্দন ;\nআৰু সেই স্পন্দনত\nমই হেৰুৱাও মোৰ বলিয়া যৌৱন ।\nবৰ্তমান সময়ত শিশু সাহিত্যৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছে নে ? প্ৰশ্নটো বৰ জটিল। কাৰণ বৰ্তমান অভিজাত্যৰ পিছে পিছে দৌৰি থকা এচাম মধ্যবৃত্ত লোকে তেওঁলোকৰ শিশু সকলোকো দৌৰাইছে প্ৰতিযোগিতাৰ পিছে পিছে। প্ৰতিযোগিতা সকলোতে আছে আৰু থাকিবও লাগে । সেইবুলি কণ কণ শিশুহঁতৰ মনৰ বিৰুদ্ধে গৈ অভিভাৱক সকলে ডাঙৰ ভুল কৰিছে । সত্যেন্দ্ৰ নাথ শৰ্মাই অসমীয়া সাহিত্যৰ সমীক্ষাত্মক ইতিবৃত্তত লিখিছে-‘শিশুৰ মন কল্পনাপ্ৰৱণ। এখন নিজৰ মানস ৰাজ্যত সিহঁতে বিচৰণ কৰে। তাত কালৰ প্ৰভাৱ নাই, সম্ভৱ-অসম্ভৱৰ সীমাৰেখা নাই, ল‘ৰা বুঢ়াৰ প্ৰভেদ নাই, গছেও কথা কয়, পুতলাই অভিমান কৰি অসহযোগ কৰে।‘ গতিকে শিশুৰ এনে এখন মানসিক জগতৰ মাজলৈ প্ৰৱেশ কৰি সাহিত্য ৰচনা কৰা সিমান সম্ভৱো নহয় । তথাপি অসমৰ শিশু সাহিত্যিক সকলৰ যি অৱদান তাক আমি নতশিৰে স্বীকাৰ কৰিবই লাগিব।\nআমি কিমানজনে শিশু সাহিত্যৰ অধ্যয়ণ কৰিছোঁ সেয়া এতিয়া আঙুলিৰ মুৰত গণিব পৰা অৱস্থা । অপ্ৰিয় হ‘লেও সত্য যে বৰ্তমান আমি শিশুক এখন কিতাপৰ সলনি এখন খেলৰ চিডি কিনি দিয়াত হে বেছি গুৰুত্ব দিছোঁ । সাধু কথা কোৱা বা পঢ়ি শুনোৱাৰ সলনি টিভিত কাৰ্টুন চাবলৈ দিছোঁ। কাৰ্টুনো চাব লাগিব কিন্তু তাৰে কিছু সময় আমি সিহঁতক সাধু কিতাপ পঢ়িবলৈ বা মহৎলোকৰ জীৱনী বা ভ্ৰমণ কাহিনী পঢ়িবলৈও দিব লাগিব। প্ৰাচীন ভাৰতৰ সাধুকথাবোৰ গোটেই বিশ্বতে পৰিচিত বুলিব পাৰি। উদাহৰণ স্বৰূপে জাতকমালা, পঞ্চতন্ত্ৰৰ সাধু, কথা সৰিৎ সাগৰ আদি। অসমৰ দুজনা মহাপুৰুষেও শিশু সাহিত্য ৰচনাত গুৰুত্ব দিছিল। শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ ‘শিশু-লীলা, মাধৱদেৱৰ শিশু কৃষ্ণক কেন্দ্ৰ কৰি লিখা নাটক আৰু গীত সমুহ তাৰ উদাহৰণ।\n‘জিলিংখাপৰ সাধু‘ খনত পাঁচটা সাধু আছে । জিলিংখাপৰ সাধু, ধনশিৰিৰ সাধু, বুঢ়া-বুঢ়ীৰ সাধু, থৈয়া-নথৈয়া ৰণৰ সাধু আৰু যেনে কুকৰ তেনে টাঙোনৰ সাধু। ‘জিলিংখাপ‘ এটা খঁৰা শিয়ালৰ নাম। চিপচিপীয়া বৰষুণৰ বতৰত এঘৰৰ চুৱা-পাতনিত কিবা খোৱা বস্তু পোৱাৰ আশাত জোপলৈ থাকোতেই ঘৰৰ ভিতৰত কেঁচুৱাৰ কান্দোন শুনি তাক কেনেকৈ লগত লৈ গৈ লাটুমকোঁৱৰ নাম দি শিয়াল-শিয়ালীয়ে লগত ৰাখি ডাঙৰ-দীঘল কৰি কেনেকৈ ৰজাৰ জীয়েকক লাটুমকোঁৱৰলৈ বিয়া কৰাই শিয়ালৰ বুদ্ধিৰে ৰজাৰ ৰাজ্য লাভ কৰিলে তাৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়। ‘ধনশিৰি‘ সাধুটোত ধনশিৰি নদীখনে দৈয়াঙৰ সৈতে বিয়া হৈ গোলাঘাট নগৰৰ মাজেদি যে বৈ গৈছে তাৰে ভৌগোলিক পাঠ শিশু সকলক সাধুকথাৰ ছলেৰে দিছে।\n‘এচকুৱা ভাটৌৰ সাধু‘ পুথিখনতো ছটা সাধু আছে। তাৰ ভিতৰত ‘ভীমৰ ভাও দিমেই‘ সাধুটোৱে শিশুৰ মনোজগতৰ এখন চিনাকি ছবি ডাঙি ধৰিছে। অসমীয়া সমাজৰ ভাওনাৰ যি সংস্কৃতি সেইয়া প্ৰতিফলিত কৰাৰ লগতে এখন ভাওনা অনুষ্ঠিত কৰিবলৈ যাওঁতে কেনে ধৰণৰ সমস্যাত পৰিব লগা হয় তাৰ সুন্দৰ বৰ্ণনা দিছে। চৰায়ে মানুহক হিংসা নকৰে কিন্তু মানুহে চৰাইক হিংসা কৰে – এচকুৱা ভাটৌৰ সাধুৰ মাজেৰে এই ধৰণৰ হিংসা পৰিহাৰ কৰিবলৈ বাৰ্তা জনাইছে। একগোট হৈ থাকিলে কোনো বিপদত নপৰে, সাধুটোৱে সেই কথাকেই কৈছে।\nএতিয়া পৰিবেশ অধ্যয়ন, পৰিবেশ সংৰক্ষণ, বন্যপ্ৰাণীৰ প্ৰতি মমতা আদি বিষয় সমূহে বিশেষ গুৰুত্ব লাভ কৰিছে আৰু ইয়াক আনুষ্ঠানিক অধ্যয়নৰো বিষয় কৰি তোলা হৈছে। কিন্তু আচৰিত কথা এয়ে যে পূৰ্ণাচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে অৰ্দ্ধ শতিকাৰ আগতেই এনে দায়িত্ববোধৰ সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে সাধুৰ জৰিয়তে প্ৰচেষ্টা চলাইছিল। বিশেষকৈ শিশুৰ মনত প্ৰকৃতি প্ৰেম আৰু পৰিবেশজ্ঞান জগাই তুলিবলৈ সাধুবোৰ উপযোগী আছিল।\nআন এখন সাধু কিতাপ ‘নতুন সাধু‘ত থকা ‘বোন্দা আৰু ভটুৱা‘ এক মনোৰম সাধু। বেঙা-বেঙীয়ে কেনেকৈ ৰজাঘৰীয়া বিষয়বাব লৈছিল, নদীৰ ঢৌ গণনা কৰাৰ অজুহাতত কনেকৈ সাউদৰ পৰা ধন লৈছিল সেই বৰ্ণনাৰে ঠগ-প্ৰৱঞ্চকৰ দ্বাৰা সমাজ এখনৰ অপকাৰিতাৰ বিষয়ে কৈছে। ‘হামদৈ কুঁৱৰী‘ নামৰ আন এটা সাধুত গোলাঘাটৰ দৈয়াঙ নদীৰ এটি এৰাসূঁতিৰ সৃষ্ট বিল আৰু তাৰ প্ৰাকৃতিক শোভাৰ বৃতান্তই শিশু পাঠকক প্ৰত্যয় জন্মায়। ‘ভেকুলী আৰু বিয়া‘ হৈছে লোক সংস্কৃতিমূলক সাধু। ‘ফুলকোৱঁৰৰ উপাখ্যান‘ খনি এখন অপূৰ্ব সংগ্ৰহ সংকলন। ইয়াত পদ্যৰ লগে লগে গদ্যৰ ব্যৱহাৰ কৰি শিশুৰ মনত পঢ়াৰ প্ৰতি ধাউতি বঢ়াই তুলিব পৰাকৈ লিখা হৈছে। ‘তাহানিখনৰ কথা‘ কিতাপখনি হৈছে নিচুকনি আৰু ওমলা গীতৰ। শালিকি এ ৰতৌ টৌ, হয় কলি, জাক লৌ লৌ আদিয়ে অসমীয়া ভাষাৰ মৌখিক সাহিত্যৰ বিশাল ভাণ্ডাৰৰ উমান দিছে যিবোৰ পঢ়ি শিশু আপ্লুত হয়। ‘চুটি সাধু‘খিনিয়ে লৌকিক-অলৌকিক তথা বিজ্ঞানসন্মত একোটা বতৰা কঢ়িয়াই আনিছে। তাত থকা সাঁথৰখিনিয়ে শিশুৰ বৌদ্ধিক বিকাশত সহায় কৰিছে।\n‘এই সকল বাৰু কোন?‘ কিতাপখনিত আঠগৰাকী মহান অসমীয়াৰ চমু জীৱনী আছে। শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ, শ্ৰী শ্ৰি মাধৱদেৱ, মহাৰাজ নৰনাৰায়ণ, লাচিত বৰফুকন, হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা, গোপীনাথ বৰদলৈ , নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈ আৰু তৰুণৰাম ফুকন দেৱৰ চুটি জীৱনী শিশুসকলে পঢ়িব পৰাকৈ সুন্দৰকৈ বৰ্ণনা কৰিছে। ‘তাই-মাই‘ পুথিখনত খুহুতীয়া কথাৰে , হাঁহিৰ মাধ্যমেৰে শিশু-সকলক নীতি-কথা শিকাব খুজিছে। ‘সামাজিক আচৰণ‘ নামৰ পুথিখনত শিশুসকলে সৰুতেই যাতে সামাজিক পৰিবেশৰ লগত চিনাকি হৈ নীতিশিক্ষা গ্ৰহণ কৰিব পাৰে, সমাজৰ আচৰণ বিধি কিছু কিছুকৈ আয়ত্ব কৰিব পাৰে সেই যত্ন কৰা হৈছে।\nশিশু সাহিত্যিক সকলে শিশুৰ মনৰ গভীৰলৈ প্ৰৱেশ কৰে। তেওঁলোকে শিশুমনবোৰ আগতে নিজে পঢ়ি তাৰ পিছত সিহঁতৰ মনৰ লগত মিল হোৱাকৈ সাহিত্যৰ সৃষ্টি কৰে। ইয়াত মাথো এজন শিশু সাহিত্যিকৰ ৰচনাৰ কথা আলোচনা কৰা হৈছে আৰু দেখা গৈছে যে প্ৰতিটো সাধু কথাই একো একোটা নতুন জ্ঞান দিবলৈ সক্ষম হয়। শিশুৱে যেতিয়া অঙ্ক কৰিবলৈ টান পাব তাক জোৰ কৰি কৰাব কেতিয়াও নোৱাৰে। কিন্তু কিছু সময় শিশুটোৰ লগত সাধুকথাৰ মহলা মাৰি যেতিয় আকৌ তাল অঙ্কটো কৰিবলৈ দিব সি যত্ন কৰিব কাৰণ সি শিকি উঠিব যত্ন কৰিলেহে ৰত্ন পায় কথাষাৰ। ইয়াত অভিভাৱকৰ দায়িত্ব অপৰিসীম । শিশু সকল সাহিত্যৰ পৰা আঁতৰি অহাত শিশু কেতিয়াও দায়ী নহয় তাৰ বাবে দায়ী আমি অভিভাৱক আৰু বৰ্তমানৰ আধুনীক জীৱন পৰিক্ৰমা য‘ত আছে মাথো যান্ত্ৰিকতা। আমি যদি এই যান্ত্ৰিকতাৰে ভৰা জীৱনত কিছুপল শিশুসকলৰ সৈতে মত-বিনিময় কৰি অতিবাহিত কৰোঁ তেন্তে নিসন্দেহে শিশুৱে অভিভাৱকৰ মতৰ বিৰুদ্ধে গৈ ভিডিঅ‘ গেম অথবা কাৰ্টুনৰ ৰাজ্যৰ পৰা কিছুসময় আঁতৰি সাধুকথা বা অন্য কিতাপ পঢ়িবলৈ আগ্ৰহী হ‘ব । শিশুসকল নীতি-শিক্ষাৰ পৰা যিমানে আঁতৰি আহিছে সিমানে সমাজখন বিশৃংক্ষল হৈ গৈ আছে। ই অপ্ৰিয় সত্য। এখন সুস্থ্ সবল সমাজ গঢ়িবলৈ আজিৰ শিশুৱে সাহিত্যৰ চৰ্চা তথা অধ্যয়ন কৰা অতি প্ৰয়োজন।\nঅসমৰ জাতীয় উৎসৱ বিহুৰ অন্যতম অঙ্গ “জেং বিহু”\nজেং বিহুৰ উৎসৰ সন্ধান কৰিলে দেখা যায় যে, বিহুৰ এই বিভাগটি প্ৰাচীন কালৰে পৰা অসমৰ কৃষি-জীৱনৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে। বিশেষকৈ কৃষি-জিৱনৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত মহিলা আৰু গাভৰুসকলে এই বিহুটোক অনন্য পৰিৱেশন কলাৰে জীয়াই ৰাখিছে।\nইতিহাসৰ বুকুত গাভৰু বিহুৰ প্ৰকৃত ৰূপ-ৰসে কেনেদৰে স্থান লাভ কৰিছিল তাৰ সঠিক তথ্য পাবলৈ নাই। অতীজৰ ৰাতি বিহুত ডেকা আৰু গাভৰুৱে হাবিৰ মাজৰ ডাঙৰ ডাঙৰ গছৰ তলত বেলেগ বেলেগ বিহু খোলা জুৰিছিল। ইখন খোলাৰ পৰা ডেকা সকলৰ ৰিণিক ৰিণিকি ভাহি অহা প্ৰেম প্ৰকাশক নাম বোৰৰ উত্তৰ দিছিল সিখন খোলাৰ গাভৰুহঁতে। ৰাতি বিহুৰ নামৰ মাজেদিয়ে বিশেষ এগৰাকী গাভৰুক বিশেষ এজন ডেকাই যুৰীয়া জীৱনৰ বাবে বাচনি কৰাৰ ইংগিত দিছিল। ডেকা-গাভৰুৰ যথা-যথ উত্তৰ প্ৰত্যুত্তৰে দুয়োকো কাষ চপাই আনিছিল আৰু সময়ত সাংসাৰিক জীৱনৰ পাতনি তৰিছিল। মনৰ ভিতৰত গোপনে উক-মুকাই থকা চেনাইৰ মাত , গগনাৰ সুৰৰ প্ৰেমসিক্ত আবেদন চকুৰে নেদেখাকৈয়ে চেনেহীয়ে বুজি পায়–\nদূৰৈতে শুনিলোঁ মাততে বুজিলোঁ\nমোৰ ধনে গগনা বায়\nকিনো অমাতৰে মাত ঐ লগৰী\nবুকুৱে সৰকি যায়।\nমহ‘ৰ শিঙৰ পেঁপাৰ মাত শুনিলে প্ৰতিজন অসমীয়াৰে মন-প্ৰাণত অনামী জোৱাৰ উঠে। সেয়েহে গাভৰুৰ আবেদনত পেঁপোৱা ডেকাই গাভৰু বিহুৰ খোলাত বিহুৱতীহঁতক পেঁপাৰ লগৰত নচুৱাইছিল। পিছলৈ ঢোলৰ ছেৱত নাচিবলৈ লৈছিল। এনেদৰে ডেকা-গাভৰুৰ দূৰে দূৰে থকা বিহুৰ খোলা কালক্ৰমত একেখন হৈ পৰিছিল। সেয়াই সম্ভৱত ‘মুকলি বিহু‘ নামেৰে ওলাই আহি জনমানসত সোমাই পৰিল; য‘ত ডেকাৰ ঢোলৰ চেৱত , পেঁপাৰ লহৰত নাচি নাচনী গাভৰুহঁতে আপোন পাহৰা হ‘বলৈ ধৰিলে। এনেদৰে মুকলি বিহুলৈ নহাকৈ থকা বা এবেলা ইয়ালৈ , এবেলা তালৈ গৈ বিহুৱতী গাভৰুসকলৰ মাজত ৰৈ যোৱা বিহুখনেই মাইকী বিহু। মাইকী বিহুৱেই সময়ত গাভৰু বিহু আৰু জেংবিহু নামেৰে প্ৰচলন হৈ আহিছে। বিহুৰ উলহ-মালহ , প্ৰেম-পিৰীতিসূচক নাম-নাচ যৌৱনৰ উপাদান। বয়স ভাটি দিলে বিহুৰ অন্তৰ্নিহিত তাৎপৰ্য্যৰ প্ৰতিফলন নঘটে। সেয়েহে বিহুৰ প্ৰতি ৰাগ থাকিলেও জাল কমি আহে, গাভৰু বয়সতহে ইয়াৰ ৰং-ৰহইচৰ পূৰ্ণ প্ৰতিফলন ঘটে। সেইবাবে জাক জাক জীয়াৰীৰ বুকুৰ আবেদন আৰু আবেগৰ বাহক এই বিহুক জেং বিহু বুলি কোৱা হয়।\nজেং বিহুৰ নামৰ বৈশিষ্ট্য :\nনামেই বিহুৰ ইতিহাস , বিহুৰ পৰম্পৰা আৰু জনজীৱনৰ প্ৰতিফলন ঘটা ৰূপৰ আধাৰ। গাভৰু মনৰ আবেগ-অনুভৱ, আশা-আকাঙ্খা , অভাৱ-অনাটন, দুখ-বেজাৰ সকলোবোৰ সৰল অথচ তীব্ৰভাৱে প্ৰকাশ পায় জেং বিহুৰ নামবোৰৰ মাজেদি। আপোন মনৰ মাধুৰী ঢালি মৰ্মস্পৰ্শীভাৱে প্ৰকাশ কৰা গীতসমূহত সাৰ্বজনীন আবেদন নিহিত হৈ থাকে। এগৰাকী পাটগাভৰুৰ দৈহিক বিকাশৰ সমুত প্ৰকাশ পোৱা আৱেগিক পৰিবৰ্তন, ভৱ-শংকা ইত্যাদি এই নামবোৰৰ মাজেৰেই প্ৰকাশ পায়।\nসখি ৰহিমলা উঠে পানী জলা\nৰিহাৰ আঁচলেৰে ঢাকোঁ\nএবাতি পিৰিতি সাঁচি মই ৰাখিছোঁ\nকাকেনো উলিয়াই যাচোঁ।\nজীৱনৰ প্ৰাণ-প্ৰাচুৰ্যেৰে ভৰপূৰ উজান-ভাটি সময়ৰ আবেগ ভৰা অনুভৱৰ ঠুনুকা গোপন কথাবোৰ প্ৰাণখুলি বিনিময় কৰিবলৈ গাভৰুহঁতে বাচি লয় এগৰাকী মনে মিলা লগৰী। কেতিয়াবা চেনাইৰ বাতৰি গোপনে অনা-নিয়া কৰা মুহুৰ্তত, বিৰহ কাতৰ লহমাবোৰত তেনে এগৰাকী লগৰীয়ে। সান্তনা দি লগৰীক শান্ত কৰে। যেতিয়া তেনেগৰাকী লগৰী যুগ্ম জীৱনলৈ অগ্ৰসৰ হয় তেতিয়া লগৰীহঁৰ শোক উঠলি উঠে এইদৰে-\nলগ ফালি লগৰী যাবলৈ ওলালি\nচকু ফালি বোৱালি শোক\nধনৰে বাতৰি পামে কেনেকৰি\nকোনো দিব শান্তনা মোক।\nকেতিয়াবা কোনো গৰাকী গাভৰুৰ বয়স ভটিয়াই যায়, সংসাৰ যাত্ৰা নহয় হে নহয়। তেনে গাভৰুৰ মনৰ মণিকোঠাত দুখবোৰ নৈৰ পানী বঢ়াদি বাঢ়ে, ভাই-ককায়েকে দেখিব নোৱাৰা হয়, নিম নিম বুলি চেনাইধনেও আশা দি নিৰাশ কৰে। তেনে গাভৰুৱে খোলাত লগৰীহঁতৰ আগত মনৰ দুখ প্ৰকাশ কৰে এনেদৰে-\nলগৰ সমনীয়াই পো জী তুলিলে\nকোলাত ল‘লে মৰমৰ নাতি\nনৈৰ পানী বঢ়াদি মোৰে দুখ বাঢ়িছে\nককায়ে পাৰিছে গালি।\nনৈ পানী বঢ়িলে ফেনে-ফুটুকাৰে\nনৈ গৰা পৰিছে খহি\nনিজেও নিনিলা আনকো নিদিলা\nঘৰতে কৰিলা বুঢ়ী।\nজেং বিহুৰ নাচোন :\nজেং বিহুৰ বিহুৱতীৰ নাচোন ভঙ্গীতো স্বকীয়তা বিদ্যমান। ইয়াৰ নাচোন শৈলী মুকলি বিহুৰ নাচৰ দৰে যৌনগন্ধী নহয়। জেং বিহুৰ নাচনীৰ নাচোন ভঙ্গীত প্ৰাণ-চঞ্চলতা আছে কিন্তু প্ৰদৰ্শনৰ স্পৃহা নাই। ভৰিৰ গিৰিপনিত পৃথিৱী উৰ্বৰা কৰাৰ উদ্দেশ্যে গাভৰুহঁতে প্ৰাণখুলি প্ৰাণৰ গীত গাই প্ৰাণঢালি নাচে। গাভৰুহঁতে বিহুৰ খোলাত ঘূৰণীয়াকৈ নাচিছিল। সাধাৰণতে দুজনী-চাৰিজনী নাচনী-বৃত্তৰ মাজলৈ গৈ মুখামুখিকৈ হাত মেলি, কঁকাল ভাঙি, ভৰি চলাই , হাতৰ তলুৱা ইলুটি-সিলুটি কৰি হালি জালি নাচিছিল। লগতে ভৰিৰে গিৰিপ গিৰিপ টিপনি ৰাখি নচাটোৱেই আছিল গাভৰু বিহুৰ নাচোন ভঙ্গীৰ পৰম্পৰা। জেং বিহুৰ নামবোৰৰ গায়ন শৈলীত শান্ত সমাহিত ৰূপৰ সুৰ এটি শ্ৰবণ কৰা যায়। নামৰ প্ৰকৃতি অনুসৰি নাচোনৰ লয়লাস ভঙ্গী ধীৰ অথবা খৰ হয়।\nবিহু নামৰ গঠন-ৰীতি অনুসৰি তাৰ আগে পিছে কিছুমান জাত লগাই গোৱা হয়। নামবোৰৰ জাত বোৰে গায়ন শ্ৰুতিমধুৰ কৰাৰ লগতে অন্তৰ্নিহিত অৰ্থকো স্পষ্ট কৰি তোলে। নামৰ আগত বা পিছত লগোৱা জাতবোৰ একোটা শব্দ নাইবা খণ্ড বাক্যৰ দৰে হয়। যেনেকৈ- ঐ জান ঐ, জিপ জিপ ঐ, মইনা শৰীল ঐ, মোৰ ধন চেনাইটি, এ দেহা জান ইত্যাদি । উদাহৰণ স্বৰূপে-\n১) ঐ জান ঐ- নৈৰ পাৰে পাৰে\nঐ জান ঐ-চৰে ক‘লা গৰু\nঐ জান ঐ-নলৰে গজালি খাই\nঐ জান ঐ-সেইনো ক‘লা গৰু\nঐ জান ঐ-মৰিবৰে পৰা\nঐ জান ঐ, নিজান ঐ – ধনে মৰকীয়া বায়।\n২) জিপ জিপ ঐ-\nধনে আনি দিয়া-জিপ জিপ ঐ\nপোৱাল সূতা মণি-জিপ জিপ ঐ\nগাঁঠি পহুৰ শিঙত-জিপ জিপ ঐ থ‘লোঁ\nনিগনি শলিয়াই-জিপ জিপ ঐ\nশতৰু শালিলে-জিপ জিপ ঐ\nধনৰে এতাৰি-জিপ জিপ ঐ হ‘লোঁ।\nজেং বিহুত ব্যৱহৃত হোৱা বাদ্য :\nজেং বিহুৰ প্ৰধান বাদ্য হৈছে টকা। ইয়াৰোপৰি গগনা গাভৰুহঁতৰ অন্যতম বাদ্য। এই দুইবিধ বাদ্যকলৈ যৌৱনৰ সপোন ভঙা-পতাৰ অলেখ বিহু নাম ৰচনা হৈছে। বৰ্তমান কোনো কোনোৱে জেং বিহুত সুতুলি বাদ্যও ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লৈছে।\nটকা– টকা হৈছে বিহুৰ প্ৰাচীন পৰম্পৰাগত বাদ্য। টকা দুবিধ- মাটি টকা আৰু হাত টকা। মাটি টকা দীঘল ।এই টকা মাটিত খোপনি ধৰি বজোৱা হয়। কিন্তু হাত টকা বাঁহৰ আগৰ পাব এটাৰ পৰা সজা হয়। টকাতো আচলতে তাল ৰাখিবৰ বাবেই ব্যৱহাৰ কৰা হয়। টক্ টক্ শব্দ কৰে বাবেই এই বাদ্যৰ এই বাদ্যৰ নাম টকা। বিহুলৈ যাবলৈ ভনীয়েকে ককায়েকক অথবা চেনেহীয়ে চেনাইক টকা সাজি দিবলৈ কোৱা নিদৰ্শন বিহু নামত পোৱা যায়-\nঔৰে গছতে মৌৱে বাহেঁ ল‘লে\nককাই পাৰি দিয়া খাওঁ\nজাতি বাহঁৰ টকাটি সাজি দিয়া ককাইটি\nবিহু মাৰিবলৈ যাওঁ।\nগহনা : গগনা বাঁহেৰে সজা হয়। ইয়াক অতি সূক্ষ্মভাৱে নিৰ্মাণ কৰিব লগা হয়। বাহঁৰ গগনা অসমৰ বাহিৰে অন্য ঠাইত বজোৱাৰ ৰীতি নাই। গগনাও দুবিধ- এবিধ লাহৰী গগনা আৰু আনবিধ ৰামধন গগনা। লাগৰী গগনা ছোৱালীয়ে বগায় আৰু ৰামধন গগনা ল‘ৰাই বজায়। গগনা বাদ্যৰ “তি তাওঁ” ,”তি তাওঁ” সুৰধ্বনি ভেকুলিৰ টোৰ-টোৰনিৰ সৈতে মিল থকা। সেয়ে এই বাদ্য বজালে বৰষুণ দিয়ে বুলি জনবিশ্বাস আছে। চেনাইধনে মৰমৰ উপহাৰ স্বৰূপে বিহুৱতী গাভৰুক সাজি দিয়া গগনাই ডেকা-গাভৰুৰ মনৰ ভাৱ প্ৰকাশক নামসমূহত বহলভাৱে আত্ম প্ৰকাশ কৰিছে।\nআগলি বাহঁৰে লাহৰি গগনা\nবহি তাঁতৰ পাতত বাওঁ\nআহে কি নাহে ঐ মোৰে ধন চেনাইটি\nচিৰি পাতি মঙলখন চাওঁ।\nসুতুলি : সুতুলি মৃন্ময় বাদ্য। এই বাদ্যৰ নিৰ্মাণ সুতুলি পিঠাৰ আকৃতিৰে কৰাৰ বাবেই ইয়াক সুতুলি বোলা হয়। অৱশ্যে কাঁচিজিনটোৰ দৰে , টেকেলিৰ দৰে গঢ় দিও সুতুলি সজা দেখা যায়। ইয়াৰ গাত এটা সামান্য ডাঙৰ বিন্ধা আৰু বিপৰীত ফালে দুটা সৰু বিন্ধা ৰখা হয়। ডাঙৰ বিন্ধাটোৰে ফুঁৱাই দি সৰু বিন্ধা দুটাত আঙুলিৰে বতাহখিনি নিয়ন্ত্ৰণ কৰি ধ্বনি নিৰ্গত কৰা হয়।\nবিহুৱতীৰ সাজ-পাৰ :\nঅসমৰ সংস্কৃতিত সাজ-পাৰে এটি বিৰল স্থান দখল কৰি আছে। ৰেচমী কাপোৰৰ বাবে বিখ্যাত অসমৰ শিপিনীৰ হাতৰ সূতলাহী, চেলেং-ছকঠিয়া, গামোচা, ৰিহা-মেখেলা আদিৰ যি চমক সেয়া পৃথিৱীৰ আন ক‘তোৱেই পাবলৈ নাই।বিহুৱতী বুলিলে সোণবৰণীয়া মুগা সূতাৰে তৈয়াৰ কৰা ৰিহা-মেখেলাযোৰ পৰিহিতা এগৰাকী উঠন গাভৰুৰ ছবিয়েই হয়তো আমাৰ চকুত ভাহি উঠে। খামুচীয়া কঁকালত মেৰিয়াই পিন্ধা ৰিহাখনে যেন বিহুৰ কেঁচাধাতুৰ সৈতে অব্যভিচাৰী বহু কথাই বুজাই দিয়ে।বিহুৰ বতৰত বিহুৱতীৰ গাত ৰিহাখন নেদেখিলে বিহুৱাৰ মনো যেন পৰিতৃপ্ত নহয়। সেইবাবেই বিহু গীতত গাইছে এনেদৰে-\nৰুণু-জুনু-জুনুমাই তোমাক আজি ভাল লগা নাই\nআজি বহাগৰ বিহুত তোমাৰ গাত ৰিহা নাই\nৰুণুমাই মৰম লগা নাই\nপিন্ধি আহাগৈ মুগা ৰিহাখন\nগাত পিন্ধিবা ৰঙা চোলাটো\nহাতত জেতুকাৰ বোল জুনুমাই\nমুগাৰ মেখেলা, ৰিহা , ৰঙা এটি কপাহী কাপোৰৰ ব্লাউজ, হাতত জেতুকাৰ বোল আৰু খোপাত কপৌফুল নাচনীৰ মৌলিক সাজ-পাৰ। ৰিহাত সাধাৰণতে দবোৱা পাৰি কেচ বছা হয়। তাতে মকৰা দাঁতৰি পাৰি সৰু এটি আঙঠি ফুল বছা পুৰণা ৰিহা বোৰত দেখিবলৈ পোৱা যায়। তদুপৰি কেচবছা আৰু বুটাবছা ৰিহাও অসমীয়া জীয়াৰী-বোৱাৰীৰ অতি হেঁপাহৰ। নাচনীয়ে ৰঙা ব্লাউজ পৰিধান কৰিলে দেখিবলৈ চকুত লগা হয়। বিহুৱতী নাচনীয়ে সোঁমাজত সেওঁতা ফালি কলডিলীয়া খোপা, উধনীয়া খোপা আৰু ঘিলা খোপা বান্ধিছিল। তেনে উদাহৰণ বিহু নামত পোৱা যায়-\nকলডিলীয়া খোপা বান্ধি\nগলধনতে পেলাই তুমি\nকালৈ চাই মাৰিলা হাঁহিটি ঐ।\nঘিলাৰ আকৃতিৰ খোপাৰ চাৰিওফালে কপৌফুল মেৰিয়াই বান্ধিলে খোপাৰ সৌন্দৰ্য পৰিস্ফুট হয়। খোপাত বিহুৱতীৰ চেনেহৰ বাদ্য লাহৰী গগনাটি গুজি অনা দেখা যায়।\nঅসমীয়া সংস্কৃতিত সোণ-ৰূপৰ মিনাকৰা আৰু বাখৰ পটোৱা বহু গহনা আছে। কেঁৰু, মাকৰি, গলপতা, ডুগডুগি, জোনবিৰি, বেনা,মালামণি, নলক, গামখাৰু ইত্যাদি অনেক গহনা থাকিলেও বিহুৱতীয়ে কাণত কেঁৰু বা কেঁৰুমুখৰ কাণফুলি, ডিঙিত ঢোলবিৰি বা মাদলি, জোনবিৰি বা ডুগডুগি যিকোনো এবিধ গহনা আৰু হাতত গামখাৰু বা মুঠিখাৰু পৰিধান কৰে। গছতলত বিহু মাৰিবলৈ যাওঁতে নাচনী গাভৰুহঁতে হাতত হাঁচতি আৰু দবোৱা কটাৰী একোখন লৈ গৈছিল। হাঁচতিত বান্ধি নিছিল থুৰীয়া-তামোল।\nজেং বিহু অসমৰ জাতীয় উৎসৱ বিহুৰ এটা অন্যতম অঙ্গ। ইয়ে মহিলা সকলৰ মনৰ আনন্দ আৰু দুঃখ-বেদনা প্ৰকাশৰ মাধ্যম। প্ৰকৃতি আৰু জন-জীৱনৰ ছবি অংকিত হোৱা জেংবিহুৰ নামবোৰে সুকীয়া তাৎপৰ্য বহন কৰি আহিছে।\nAnjana Tamuli Das


এটা ছিউড’ছ’ছিয়েল সপোন (বিকাশ শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nএটা ছিউড’ছ’ছিয়েল সপোন (বিকাশ শইকীয়া)\nচন ২০১০, ফেব্ৰুৱাৰীৰ প্ৰথম সপ্তাহ, অলকেশে কৈছিল— যদি আমি সফল হওঁ, আমাৰ চাৰিওফালে বহু শুভাকাংক্ষী থাকিব। কিন্তু যদি বিফল হওঁ, উই উইল অনলি দা ওৱান টু বি কনডেমনড্। যদি সঁচাকৈয়ে কৰিব খোজো, নিজে কৰা উচিত, বেলেগে বেয়া সময়ত লগ এৰি দিব। এনেকৈয়ে চলি আছে, চলি থাকিব।\nমই কৈছিলোঁ— আমাৰ বিফলতা হয়তো নিশ্চিত হব পাৰে, কিন্তু যেতিয়ালৈকে আমি চেষ্টা নকৰোঁ তেতিয়ালৈকে আমি বিফল নহওঁ।\nঅলকেশৰ পাছত মই মোৰ পাঁচজন পুৰণা বন্ধুলৈ ফোন কৰিলোঁ। দুজনে উৎসাহজনক কথা ক’লে, দুজনে দোধোৰ-মোধোৰ অৱস্থা প্ৰকাশ কৰিলে আৰু পঞ্চমজনে মোক ভুতে পাইছে নেকি বুলি সুধিলে। পঞ্চমজনৰ লগত কথা পতাৰ পাছত ষষ্ঠ-সপ্তম কাৰো লগত কথা পতাৰ ইচ্ছা নগ’ল।\nসেইদিনাই মই এটা ফোন কৰিলোঁ। ভয়ে ভয়ে তেখেতক মোৰ পৰিকল্পনাটো ক’লোঁ, তেখেতে শুনিলে, প্ৰশংসা কৰিলে, কিন্তু সংশয় প্ৰকাশ কৰি ক’লে— কিমান দিনলৈ চলিব, ধানখেৰৰ জুইৰ নিচিনা নহয়গৈতো?\nমই ক’লোঁ— অন্ততঃ পাঁচ বছৰ, কৰিম বুলি মই দৃঢ়তাৰে লৈছোঁ, বোধকৰোঁ ই এটা প্ৰত্যাহ্বান। এখন ভিতৰুৱা গাঁৱৰ এটা ধূলিময় পথৰ এযুৰি তিৰবিৰাই থকা চকুৱে দি যোৱা এটা প্ৰত্যাহ্বান।\nপ্ৰায় ডেৰবছৰ আগতে, ১ চেপ্তেম্বৰ ২০০৯, স্নাতকোত্তৰ মহলাৰ পাছতে মই এখন জিলাৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ মহাবিদ্যালয়খনত যোগদান কৰিছিলোঁ।\n২ চেপ্তেম্বৰ ২০০৯, সময় প্ৰায় দুই বাজিছে, ডিপাৰ্টমেন্টৰ কোঠাত তলা, মোৰ বেগটো লৈ বিয়াৰাৰ এজন ৰৈ আছে।\n– ছাৰ, আপোনাৰ কাৰণেই ৰৈ আছোঁ, বেগটো থৈ গৈছিল।\n– বাকী মানুহ গ’ল নেকি? মই সুধিলোঁ।\n– গ’লগৈ, আপুনিহে আছে।\n– মানে দুই বজাৰ পাছত ক্লাছ নহয় নেকি?\n– প্ৰেক্টিকেল হয় কেতিয়াবা, বাকী ক্লাছ নহয়।\n৩ চেপ্তেম্বৰ ২০০৯। ডিপাৰ্টমেন্টৰ কমন-ৰূম।\n– মেডাম, কালি দেখিলোঁ যে আবেলি ক্লাছ নাথাকেই, সেইখিনি সময় এনেয়ে যোৱাৰ সলনি কামত লগাব পাৰোঁ দেখোন- মই কলোঁ\n– মানে ধৰক টিউটৰিয়েল ক্লাছ, কুৱেচন-আনচাৰ চেচন ইত্যাদি…\n– সেইবোৰ কৰি লাভ নাই, নিয়মীয়া ক্লাছেই নকৰে, অতিৰিক্ত ক’ত কৰিব?\n– নাই, সেইবোৰ ভবাৰ দৰকাৰ নাই। তুমি নিজৰ ক্লাছ কৰা, বেছি দেখুওৱাৰ কোনো দৰকাৰ নাই, যেনেকৈ চলি আছে, তেনেকৈ চলি থাকিব, কাৰো অতিৰিক্ত ক্লাছৰ মূৰ কামোৰণি লোৱাৰ সময় নাই।\nমূৰ গৰম উঠি গ’ল। ইমানো নিৰুৎসাহিত কৰিব নালাগে।\n৪ চেপ্তেম্বৰ ২০০৯। সাধনিদাৰ ছাৰক কথাটো ক’লোঁ। ছাৰে হাঁহিলে।\n– নতুনকৈ যোগদান কৰিছা, বহুত শিকিবলৈ আছে। কেইবছৰমান আগতে আমাৰ কলেজত হায়াৰ ছেকেণ্ডাৰীৰ তিনিটা চেকশ্বন আছিল, প্ৰতিটোত আশীজনকৈ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী। এইবছৰ কিমান জানানে? এটা চেকশ্বন, চল্লিছজন ছাত্ৰ-ছাত্ৰী। আজিকালি ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ চৰকাৰী মহাবিদ্যালয়ৰ সলনি কনিষ্ঠ মহাবিদ্যালয়লৈ যায়, কাৰণটো সকলোৱে জানে। এটা চিষ্টেম ইতিমধ্যে প্ৰতিষ্ঠিত হৈ গৈছে, কোনেও স্থিতাৱস্থাৰ সলনি হোৱাটো নিবিচাৰে। কোনোবাই যদি সলনি কৰিব বিচাৰে তেওঁক নিৰুৎসাহিত কৰি বোবা হৈ থাকিবলৈ বাধ্য কৰাই দিয়া হয়।\nসাধনিদাৰ ছাৰ অলপ ৰ’ল, তাৰ পাছত নিজকে কোৱাদি ক’লে— আজিকালি মোৰ শত্ৰু নাই, কাৰণ বোবাৰ শত্ৰু নাথাকে।\n৫ চেপ্তেম্বৰ ২০০৯। শিক্ষক হিচাপে মোৰ প্ৰথমটো শিক্ষক দিৱস। তৃতীয় বৰ্ষৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীকেইজনে উলহ-মালহৰে শিক্ষক দিৱস আয়োজন কৰিলে। সাধনিদাৰ ছাৰে মোক কলে— এই যে ল’ৰা-ছোৱালীকেইটা, ইহঁতৰ বহুত সপোন আছে, বহুত আশা আছে, তেওঁলোকে বৰ্তমান সময়ত শিক্ষক হিচাপে আমাক বহুত সন্মান কৰে। কিন্তু আমি তেওঁলোকৰ প্ৰত্যাশা পূৰণ কৰিব পৰা নাই। কেইবছৰমান পাছত তেওঁলোক জনা-বুজা হব, তেতিয়া এই কথাটো বুজিব, নিচাত মাতাল হৈ তেওঁলোকে গালি পাৰিব সমাজ, চিষ্টেম আৰু আমাক। তাৰ পাছৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীকেইজনৰ ফালে চাই ক’লে— তহঁতে কেকটো বঢ়িয়া খুৱাইছ, চবকে প্ৰেক্টিকেলত বঢ়িয়া নম্বৰ দিম।\nপাঁচ দিন। মাত্ৰ পাঁচ দিনত মোৰ অসামাজিক চিন্তাধাৰা সামাজিক হৈ পৰিবলৈ আৰম্ভ হৈছিল।\nবতাহৰ দিশত নাও মেলি দিয়াটো সহজ আছিল। কিন্তু, এখন ভিতৰুৱা গাঁৱৰ এটা ধূলিয়ৰি পথ, এখন মুখ, এযুৰি তিৰবিৰাই থকা চকুৰ সৈতে এটা ম্লান হাঁহি।\nমই পঢ়ি অহা মহাবিদ্যলয়খন আৰু মই পঢ়াবলৈ অহা মহাবিদ্যালয়খনৰ মাজত পাৰ্থক্য আছিল।\nপ্ৰথম বাৰ্ষিকত মই ক্লাছ লবলৈ যাওঁতে প্ৰথমদিনাই বহুতকেইখন কিতাপৰ নাম ব’ৰ্ডত লিখি দিলোঁ। জেৰি মাৰ্চ, ক্লেইডেন, ফিনাৰ, পাইন, কেম্প।\nক্লাছত স্পষ্টকৈ কৈ দিলোঁ যে মই নোটছ নিদিওঁ, মই কনচেপ্ট বুজাই দিম। তোমালোকে কিতাপৰ পৰা পঢ়ি নিজৰ নোটছ নিজে প্ৰস্তুত কৰিব লাগিব, যোৱা পাঁচ বছৰৰ বিশ্ববিদ্যলয়ৰ গোটেই প্ৰশ্ন ক্লাছত কৰাম, কিন্তু মই নোটছ নিদিওঁ।\nপ্ৰথম বাৰ্ষিকত মই ৰিয়েক্সন মেকানিজম পঢ়াইছিলোঁ, ব’ৰ্ডত মই কেৱল মলিকুল, ইলেক্ট্ৰন ডট আৰু ইলেক্ট্ৰনৰ মুভমেন্ট বুজাবলৈ কাড় আঁকিছিলোঁ। কোনো লিটাৰেচাৰ নাছিল।\nকিন্তু চাৰিজনী ছোৱালীৰ বাদে আনসকল ক্লাছত খুব এটা নিয়মীয়া নাছিল। বিশেষকৈ এটা ল’ৰা আছিল। এদিন আহে, দুদিন নাহে। যিদিনা আহে সিদিনা একো বুজি নাপায়। তাৰ একো বুজা নাই ধৰণৰ অভিব্যক্তি দেখি মই নিজে হতাশ হৈ যাওঁ।\nএদিন খং উঠি গ’ল।\n– কিবা বুজি পাইছানে নাই- মই সুধিলোঁ।\n– ছাৰ সেইটো কেনেকৈ হ’ল- ল’ৰাজনে ক’লে।\n– এইটো কেনেকৈ হ’ল সেইটো যোৱা ক্লাছত কৰিছিলোঁ।\n– ছাৰ, মই যোৱা ক্লাছ নাছিলোঁ।\n– নাথাকিলে কেনেকৈ বুজি পাবা? ঘৰৰপৰা কলেজৰ পঢ়িবলৈ পঠায় নে আদ্দা মাৰিবলৈ পঠায়?\n– দেউতাৰে কি কৰে?\n– যিয়েই নকৰক কিয়, তোমালোকে যাতে পঢ়ি-শুনি ডাঙৰ মানুহ হোৱা তাৰ বাবেইতো কষ্ট কৰি তোমালোকক পঢ়াইছে, হয় নে নহয়?\n– চোৱা এটা কথা জানি লোৱা, মোৰ ক্লাছত নিয়মীয়াকৈ আহিব লাগিব। এটেনডেন্স মই চবকে দি দিম, কিন্তু অনুগ্ৰহ কৰি এইদৰে সময় কটাবলৈ আহিব নালাগে, লাগিলে একেবাৰে আহিবই নালাগে।\nকলেজত থাকোঁতে মই সাধাৰণতে ক্লাছ খটি নকৰিছিলোঁ, এটা ক্লাছ থাকিলেও আহিছিলোঁ। মই মাত্ৰ দুটা ক্লাছ খটি কৰিছিলোঁ এটা জিত ছাৰৰ আৰু আনটো চুমী মেমৰ। ছাৰে সেই ক্লাছটোত চিলেকচন ৰুল পঢ়াইছিল আৰু মেমে ই.এচ.আৰ স্পেক্ট্ৰা, আৰু আজিলৈকে এই দুটা টপিকৰ ওপৰত মোৰ কনচেপ্ট ক্লিয়াৰ নহ’ল।\nযিয়েই নহওঁক গালি খাই আৰু কেইটামান ছাত্ৰ-ছাত্ৰী নিয়মীয়া হ’ল।\nচেপ্তেম্বৰৰ শেষ সপ্তাহ। বিয়াৰাৰ এজনৰ অৱসৰ, ডিপাৰ্টমেন্টত বিদায়-সভা আয়োজন হ’ল। পাছবেলা গোটেইকেইজন শিক্ষক বিয়াৰাৰজনৰ ঘৰলৈ গ’লোঁ। বিয়াৰাৰজনৰ ঘৰটো ভিতৰুৱা গাঁও এখনত। গাড়ীৰে তেওঁৰ ঘৰ পাওঁতে প্ৰায় আধাঘন্টা লাগিল। অৱসৰৰ উপলক্ষে ভালেকেইজন মানুহ তেওঁৰ ঘৰত গোট খাইছে।\nউভতি আহোঁতে বেলি লহিয়াইছে। গাঁওখনৰ কেঁচা ৰাষ্টোটোয়েদি আমাৰ ৰঙা ৰঙৰ জেনখন পাছফালে ধূলি উৰুৱাই আগুৱাইছে। ষ্টেয়াৰিং সাধনিদাৰ ছাৰৰ হাতত। পথটো ধূলিময়। সমুখৰপৰা গৰু এজাক আহিছে। সাধনিদাৰ ছাৰে গাড়ীৰ ব্ৰেক মাৰিলে। পিছফালৰ ধূলিজাকে গাড়ীখন আৱৰি ধৰিলে। এটা এটাকৈ গৰুবোৰ পাৰ হৈ গৈ আছে।\n– ছাৰ কৰবালৈ আহিছিল?\n– মতিন কা ৰিটায়াৰ হ’ল, তাক থ’বলৈ আহিছিলোঁ। সাধনিদাৰ ছাৰে ক’লে।\n– ছাৰ ভালনে? গৰুবোৰ খেদি অনা ল’ৰাটোৱে মোক সুধিলে।\n– ভাল। মই ক’লোঁ।\nসাধনিদাৰ ছাৰে ক’লে। ই আমাৰ ডিপাৰ্টমেন্টৰে। প্ৰথম বাৰ্ষিকৰ। দেউতাকৰ গা ভাল নহয়। খেতি-বাতি কৰি ঘৰখন ইয়েই চাই আছে।\nক’ত ক্লেইডেন, ফাইনাৰ, জেৰি মাৰ্চ আৰু কত ধূলিৰে নেদেখা এটা পথ!\nপাছদিনাখন মই কলেজত ৰেজিগনেচন লেটাৰ দিলোঁ।\nমই পলাবলৈ খুজিছিলোঁ। সাধনিদাৰ ছাৰে প্ৰিন্সিপালৰ টেবুলৰপৰা মোৰ ৰেজিগনেচন লেটাৰখন লৈ আনিলে।\n– যাব কিয় খুজিছা? -ছাৰে সুধিলে।\n– নাই, এনেয়ে। -মই ক’লোঁ।\n– ক্লাছৰ সংখ্যা যদি বেছি হৈছে বুলি ভাবিছা কমাই দিম।\n– তেনেকুৱা একো কথা নাই।\n– চোৱা, যোৱা বছৰ আমি কোনো মানুহ নাপালোঁ, কোৰ্চ পাল মাৰি থৈ দিলোঁ। এইবাৰ অন্তত তুমি আহিছা, ভাল শিক্ষক এজন পাইছোঁ। তুমি এৰি গ’লে বৰ দিগদাৰ হব।\n– যদি বেলেগত ভাল সুবিধা পাইছা, তেন্তে মই তোমাক থাকিবলৈ নকওঁ।\n– তেনেকুৱা একো নাই।\nসাধনিদাৰ ছাৰক পৰিস্থিতিটোৰ কথা কলোঁ, যিখন গাঁওলৈ গাড়ীৰে ত্ৰিশ মিনিট সময় লাগে তাত থকা ধূলিময় ৰাষ্টাত ক্লেইডেন-ফাইনাৰ… কেনেকৈ?\nছাৰে অলপ সময় চিন্তা কৰিলে, তাৰ পাছত ক’লে- যোৱা বিছ বছৰে মই তোমাৰ দৰেই অনুভৱ কৰি আহিছিলোঁ। চেষ্টা নকৰা নহয়, কৰিছিলোঁ। প্ৰথমতে বহুত কৰিছিলোঁ। কিন্তু, মই আজিকালি কলা-বোবা হোৱাৰ চেষ্টা কৰোঁ।\n– ছাৰ, মই কলা-বোবা হব নোৱাৰোঁ। -মই কলোঁ।\n– মই একো সলনি কৰিব নোৱাৰোঁ, চো আই ৰিজাইন।\n– ৰেজিগনেচন ইজ নট দা চলুচন।\n– গেটিং দিফ এন্ড ডাম্ব ইজ অলচো নট এ চলুশ্বন।\n– অলপ ঠাণ্ডা মগজুৰে চিন্তা কৰা। ধৰা তুমি গুচি গ’লা, কাৰ লোকচান হ’ব? মোৰ একো নহয়, মই দৰমহা পাই থাকিম, কিন্তু লোকচান হ’ব তোমাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীকেইটাৰ, যাৰ কাৰণে তুমি ৰিজাইন দিব খুজিছা।\n– হয়, কিন্তু ইয়াৰ সমাধান কি?\n– চোৱা, আমাৰ কলেজৰ ৮০ শতাংশ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েই গ্ৰামাঞ্চলৰ। বেছিভাগেই ঘৰৰ কাম বন কৰি উঠি কলেজ কৰে। তুমি-মই কাক কাক সহায় কৰিম? যেতিয়ালৈ ছছিঅ’-ইকনমিক ষ্ট্ৰাকচাৰ ভাল নহয়, তেতিয়ালৈ এনেকৈয়ে চলিব।\n– আৰু কেতিয়া ছ’ছিঅ’-ইকনমিক ষ্ট্ৰাকচাৰ ভাল হ’ব?\n– হয়তো কেতিয়াও নহয়।\n– কলেজৰ পৰা কিবা অনুদান দিব পৰা যায় নেকি?\n– হীৰক জয়ন্তী, শতবাৰ্ষিকী উদ্‌যাপনৰ নামত আমি লাখ লাখ টকাৰ সাংস্কৃতিক-সন্ধিয়া পাতোঁ, কিন্তু কেতিয়াও কোনেও নাভাবোঁ যে এইবোৰৰপৰা অলপ পইচা ৰাহি কৰি লাইব্ৰেৰীত কিতাপৰ সংখ্যা বঢ়াম। অন্ততঃ কেইজনমান আৰ্থিকভাৱে দুৰ্বল লৰা-ছোৱালীক ফীজ মাফ কৰি দিম, চাকৰিৰ বাবে হোৱা পৰীক্ষাবোৰৰ বাবে এটা সংগঠিত প্ৰশিক্ষণ দিম। কোনেও নাভাবোঁ। আচলতে এইবোৰ কাম হ’ব লাগে, কিন্তু নহয়। হোৱা হ’লে ৰেজিগনেচন দিয়াৰ কথাই নাহিলহেঁতেন।\n– হয়, তেন্তে পাৰ্চনেল এফৰ্ট?\n– মে বি। কিন্তু জানানে? যোৱা বাৰ বছৰত মই ইয়াৰপৰা কিমান ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক পঠিয়াইছোঁ। বহুত। কিন্তু প্ৰতিষ্ঠিত হোৱাৰ পাছত কোনোবা ইয়ালৈ ঘূৰি আহিছে জানো? নাই অহা। যোৱা বছৰ এজনে কৈ গ’ল- তাক চাকৰি দিয়াৰ ইচ্ছা নাই, সেয়ে ইচ্ছাকৃতভাৱে এডভাৰটাইজমেন্ট নুলিয়ালোঁ।\n– কেতিয়াবা কোনোবা আহে, তেওঁলোকে ব্যক্তিগত সফলতাৰ কথা পাতে, বিদেশ যাত্ৰা, শেহতীয়া মডেলৰ গাড়ী, ২-৩ BHKs… কিন্তু তেওঁলোকে পাহৰি যায় যে এসময়ত মই তেওঁলোকক কিতাপৰ খবৰ দিছিলোঁ। বৰ্তমান তেওঁলোকক সেই কিতাপবোৰৰ প্ৰয়োজন নাই। মই সেই কিতাপবোৰৰ অংশবিশেষ দেখা পাওঁ কাবাৰীৰ দোকানত বা কোনোবা চানাচুৰ বেপাৰীৰ বাকচৰ ভিতৰত, ৰাজহুৱা লাইব্ৰেৰীৰ চেলফৰ ভিতৰত নহয়।\n– আপুনি হয়তো ভুল বিকল্পবোৰ বাচি লৈছিল।\n– মই সু-সাম্ভাব্য বিকল্পবোৰ বাচি লৈছিলোঁ। হয়তো মই ভুল আছিলোঁ।\n– হয়তো এটা উপায় আছে। ভাবাচোন, আমি এটা যদি সংগঠিত পদ্ধতিৰ সৃষ্টি কৰোঁ, যাৰ দ্বাৰা ব্যক্তিগত সলনি কেইজনমান ল’ৰা-ছোৱালী গ্ৰুপ হিচাপে উলিয়াই দিওঁ, তেওঁলোক উতপাদনমুখী কামত নিয়োজিত হ’ব, ভাল চাকৰি পাব, ভাল কাম কৰিব…। তেওঁলোকেও এই সংগঠিত পদ্ধতিত গ্ৰুপ হিচাপে বৰঙণি দিব, ৰিভাৰ্চ কন্ট্ৰিবিউচন। পাছৰ বছৰ আকৌ এচাম ওলাব। এটা নতুন গ্ৰুপ…. ৱান ডে দেয়াৰ উইল বি এ ৰিফৰমেচন, এ ছ’ছিয়েল ৰিফৰমেচন।\n– এইটো অসম্ভৱ নহয়।\n– কিন্তু প্ৰচলিত পদ্ধতিটোৱে সংশোধন নিবিচাৰে। বৰ্তমান ভাল পজিচনত থকা দহৰ নজনেই বিৰোধিতা কৰিব।\n– কিয় বিৰেধিতা কৰিব? এইটোতো বেয়া কাম নহয়।\n– তুমি এদিন নিজেই বুজিবা। স্পেচিয়েলি হোৱেন য়ু গেট টু এ গুড পজিচন।\nমই ৰেজিগনেচন নিদিলোঁ। মই জানিবলৈ খুজিছিলোঁ- মই কি বুজি পোৱাৰ কথা ছাৰে কৈছিল।\nতাৰ পাছত বহুত সময় পাৰ হৈ গ’ল।\nসাধনিদাৰ ছাৰে কোৱাৰ দৰে- বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে ইন্দিভিজুৱেল এফৰ্ট অন ইন্দিভিজুৱেলচ উইল লীড টু অনলি ইন্দিভিজুৱেলচ\n“Students who acquire large debts putting themselves through school are unlikely to think about changing society. When you trap people inasystem of debt they cannot effort time to think”\nতাৰ ডেৰবছৰ পাছত মই যেতিয়া জিতুলক কথাটো কৈছিলোঁ জিতুল প্ৰথমতে অলপ দোধোৰ-মোধোৰত পৰিছিল।\n– অলপ বেছি হোৱা নাইনে? জিতুলে সুধিছিল।\n– বেছিয়েই কৰিছোঁ। মই কৈছিলোঁ।\n– যদি আমাৰ অৱস্থা অতি বেয়ালৈ গুচি যায়?\n– মই বহুত সুখী হ’ম, যদি কোনোবাই আমাৰ অৱস্থা বেয়া কৰিব পাৰে। কিন্তু ২-৩ বছৰলৈ কোনো সম্ভাৱনা নাই।\n– ২-৩ বছৰ পাছত নিজেই গম পাবা।\n– কিমান দিনলৈ এইবোৰ চলাবা?\n– যেতিয়ালৈ আমি টিকি আছোঁ। যেতিয়া আমি নোৱাৰিম, তেতিয়া বাদ দিম।\n– বিমলেশ বৰপুজাৰীক মনত আছেনে?\n– আমাৰ ডিপাৰ্টমেন্টৰ মুৰব্বী আছিল যে…\n– অ’, আমি দ্বিতীয় বাৰ্ষিকত থাকোঁতে তেওঁৰ অৱসৰ লৈছিল, অৱসৰৰ দিনা তেওঁ এটা বক্তৃতা দিছিল, মনত আছেনে?\n– অলপ অলপ।\n– তেওঁ তেওঁৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ বিষয়ে কৈছিল। ডাঙৰজন ইঞ্জিনিয়াৰ, আমেৰিকাত থাকে। কিন্তু সৰুজনৰ বাবে তেওঁৰ চিন্তা হৈছিল। সৰুজনে হায়াৰ ছেকেণ্ডাৰীৰ পাছত ইঞ্জিনিয়াৰিঙত ছীট পোৱা নাছিল। তেওঁ নিজৰ বন্ধু আৰু সহকৰ্মীৰ সৈতে আলোচনা কৰি সৰু পুতেকক পেইড ছীটত নামভৰ্ত্তি কৰি দি বাংগালোৰলৈ পঠাইছিল। মিটিঙত তেওঁ গৌৰৱেৰে কৈছিল যে সৰু পুতেকে বৰ্তমান তেওঁতকৈও বেছি উপাৰ্জন কৰে।\n– অ, মনত পৰিছে।\n– তাৰ পাছত তেওঁ কি কৈছিল— তেওঁ সৰু পুতেকক জেনেৰেল লাইন কিয় নপঢ়ালে— কাৰণ জেনেৰেল লাইনত চাকৰি পাবলৈ নেট-গেট পোৱাটো অৱশ্যে প্ৰয়োজনীয়, আৰু নেট-গেট পোৱাটো বহুত টান বুলি তেওঁ মিটিঙত কৈছিল, তেতিয়া আমি কি ভাবিছিলো।\n– আমি ভাবিছিলো যে জেনেৰেল নাইন পঢ়ি আমি জীৱনৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ ভুল কৰিছিলো, ভৱিষ্যতৰ এটা বেকাৰ হোৱাৰ দুস্বপ্নই আমাক খেদি ফুৰিছিল তেতিয়া।\n– কিন্তু তেতিয়াৰ আমাৰ ধাৰণা মিছা আছিল।\n– হয়, বিজয়, আদিত্য আৰু মনোজে আমাৰ ধাৰণা সলনি কৰিছিল।\n– বিজয়হঁতে আমাক কি দিছিল? এটা ধনাত্মক মনোবৃত্তি, অলপ অনুপ্ৰেৰণা।\n– আমি একেই কৰিবলৈ চেষ্টা এটা চলাম।\nমোৰ পুৰনা ডিপাৰ্টমেন্টটোলৈ সোমাই গ’লো। ডিপাৰ্টমেন্টৰ মুৰব্বীৰ লগত আগতেই কথা পাতি থোৱা আছিল।\n– তোমালোকে আচলতে কি কৰিব খুজিছা? -মৰব্বীয়ে সুধিলে।\n– তেওঁলৈ কাগজ এখন আগবঢ়াই দিলো।\n“আমাৰ উদ্দেশ্য হ’ল ডিপাৰ্টমেন্টত এটা প্ৰতিযোগিতামূলক পৰিবেশ গঢ় দিয়া, য’ত প্ৰতিজন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে সৰ্বভাৰতীয় স্তৰত প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে নিজকে সাজু কৰাৰ চেষ্টা কৰে। তেওঁলোক সেই পৰীক্ষাবোৰত সফল হয় তথা নিজৰ আৰু ডিপাৰ্টমেন্টলৈ সুনাম কঢ়িয়াই আনে, ব্যক্তিগতভাৱে কৰাৰ সলনি দল হিচাপে হিচাপে পাৰফৰ্ম কৰে।\nইয়াৰ বাবে আমি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক অনুপ্ৰাণিত কৰাৰ চেষ্টা কৰিম। ভাল ফলাফল কৰা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক পুৰষ্কাৰ দিম। অহা-যোৱাৰ খৰচ দিম, কিতাপ দিম, বৃত্তি দিম, ৰাজহুৱাভাৱে সম্বৰ্ধনা জনাম, যাতে তেওঁলোকক দেখি পাছৰ চাম ছাত্ৰ-ছাত্ৰী উৎসাহিত হয়।\nপ্ৰতিবছৰে আমি চেমিনাৰ বা ইন্টাৰএকটিভ চেচন পাতিম, য’ত আমি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক বিভিন্ন কেৰিয়াৰ সম্পৰ্কীয় তথ্য দিবলৈ চেষ্টা কৰিম আৰু যিকোনো ভাল সুবিধা বা চাকৰিৰ খবৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে পোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিম।”\nমুৰব্বীয়ে কাগজখন পঢ়িলে—\n– কিমান দিনলৈ?\n– চাবজেক্ট টু দা টাৰ্গেটচ। আমি ফিডবেক লম আৰু বিশ্লেষণ কৰিম, প্ৰয়োজন হ’লে ষ্ট্ৰেটেজি সলনি কৰিম। কিন্তু কৰাৰ চেষ্টা কৰিম।\n– তোমালোকেতো বহুত কিবাকিবি দিম বুলি কৈছা, ফান্ড বহুত লাগিব, কৰপৰা যোগাৰ কৰিবা?\n– চিষ্টেমে আমাক দৰমহা বোলা বস্তু এটা দি আছে। উই উইল দেভট এ পাৰ্ট অফ ইট ফৰ দা কজ।\n– তথাপি, প্ৰতিবছৰে অতি কমেও ২০-২৫ হাজাৰ খৰচ হ’ব।\n– হয়তো বেছি হ’ব, বেছি হলেহে আমি ভাল পাম।\n– ইটছ নট এ স্মল এমাউন্ট।\n– মেম দন্ট মাইন্দ, মোৰ সহকৰ্মী এজনে ছমাহত KFC ৰ চিকেন আৰু Bagpiper, Black Dog ৰ দৰে Fermented beverage ৰ নামত যিমান খৰচ কৰে তাতকৈ বেছি নহয়গৈ ছাগে, আৰু এইটো কামত মই অকলশৰীয়া নহয়।\n– ঠিক আছে, এইবোৰ কাৰোবাৰ সোঁৱৰনত দিবা নেকি? অমুক সোঁৱৰনী, তমুক সোঁৱৰনী?\n– নিদিও। আচলতে বঁটা দিয়াটো আমাৰ উদ্দেশ্য নহয়। লোকক দেখুৱাই টকা-গামোচা বিলাই লাভ নাই।\n– আমি এটা “আইডিয়া” কনভে কৰিব বিচাৰিছো। এ যোগাত্মক পৰিৱেশ। এক অনুপ্ৰেণা।\n– প্ৰতিভা সকলোৰে থাকে। যেতিয়া লৰা-ছোৱালীবোৰে নিজে নিজৰ অন্তনিহিত প্ৰতিভা উপলব্ধি কৰিব পাৰিব, তেতিয়া তেওঁলোকৰ আত্মবিশ্বাস বাঢ়িব, তেতিয়া তেওঁলোকে স্বাধীনভাৱে চিন্তা কৰিব পাৰিব, সকলো ক্ষেত্ৰতে তেওঁলোকে নিজৰ শ্ৰেষ্ঠতম প্ৰদৰ্শন কৰিব, সেইটোৱেই আমাৰ মুললক্ষ্য।\n– ডু য়ু থিংক ইট উইল ৱৰ্ক আউট? -মুৰব্বীয়ে সুধিলে।\n– নিশ্চিত নহয়। অন্ততঃ আমি এটা চেষ্টা কৰিব পাৰোঁ, যেতিয়ালৈ চেষ্টা নকৰোঁ তেতিয়ালৈ আমি বিফল নহওঁ। মই ক’লোঁ।\nচাকৰি আৰু ব্যক্তিগত ব্যস্ত জীৱনৰপৰা আমি সময় উলিয়াইছোঁ। তথ্য গোটাইছোঁ, কষ্টোপাৰ্জিত কিছু ধন এটা পৰিৱৰ্তনৰ সপোনৰ নামত খৰচ কৰিছোঁ, কেইজনমান আমাৰ লগত নতুনকৈ যোগ দিছে। কিন্তু বহুতৰ মতে আমি বিফল হৈছোঁ। হয়তো হৈছোঁ।\n২ চেপ্তেম্বৰ ২০১৩। আই.আই.টি.ত জিতুলৰ হোষ্টেল।\n-উই ফেইলড দিচ টাইম অলচো- জিতুলে ক’লে।\n– আনফৰচুনেটলি উই ডু। মই উত্তৰ দিলোঁ।\n– ইয়াৰ পাছত?\n– চিম্পল, উই উইল ফেইল এগেইন, তাতকৈ বেছি একো নহয়।\n– পৰৱৰ্তী পৰিকল্পনা?\n– ৪ তাৰিখে ১১ টা বজাত যোৱাবাৰৰ বিষয়-বস্তুৰে এটা PPT প্ৰেজেনটেছন আছে। যোৱাবাৰৰ ৰেচপনচৰপৰা শিকি এইবাৰ বেলেগ কাকো মতা নাই। ৩০-৪০ এটেনডেন্স হ’ব, দুয়োজনে চম্ভালি লম।\n৪ চেপ্তেম্বৰ ২০১৩। মহাবিদ্যলয়ৰ ‘নিউ গেলাৰী’। ৰাতিপুৱা ১০.৫০। লেপটপটোত প্ৰজেক্টৰটো সংযোগ কৰি পৰীক্ষা কৰি আছোঁ, গেলাৰীত মই, জিতুল আৰু এজন বিয়াৰাৰ। ১০.৫৫ বাজিছে। কেইজনমান ল’ৰা-ছোৱালী সোমাই আহিল। তাৰ পাছত আৰু কেইজনমান.. আৰু কেইজনমান… আৰু… মই কেতিয়াও ভবা নাছিলোঁ ১১ টা বজাৰ আগতেই ডেৰশ কেপাচিটিৰ গেলাৰী ভৰ্তি হৈ গ’ল।\nমই এটা স্লাইড-শ্বো প্লে কৰিলোঁ। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সোণালী দিন। তাৰ পাছত ছ’ছাইটিৰ ৰেফাৰীৰ ৰঙা কাৰ্ড, দোধোৰ মোধোৰত ওলমি থকা এটা বান্দৰ। “The most common Story”।\nতোমালোকৰ কোনে কোনে সমৰ্থন কৰা -মই সুধিলোঁ।\nকেইখনমান হাত ওপৰলৈ উঠিল। তোমালোকৰ কোনে কোনে “The most common Story” টো নতুনকৈ লিখিব খোজা\nপ্ৰায় প্ৰত্যেকেই হাত দাঙিলে। তিনিঘন্টা ধৰি ইন্টাৰএক্টিভ চেচন চলিল।\nএটা ধূলিৰে নেদেখা ৰাষ্টাৰ ধূলি আঁতৰাই “One day the young saplings will grow up and contribute to self, family &alittle bit to the society”… “A little bit” য়েই যথেষ্ট।\n…এইটোৱেই আছিল এটা ছিউড’ছ’ছিয়েল সপোন…\nসেইদিনা সেই গেলাৰীটোত থকা তিনিজন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে ২০১৪ বৰ্ষত IIT-JAMত উত্তীৰ্ণ হৈ আই.আই.টি.ত আসন লাভ কৰিছে। ২০০৪ ৰ পৰা অনুষ্ঠিত হৈ অহা সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ৰ এই পৰীক্ষাটোত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে অসমৰ এখন কলেজৰ এটা বিভাগৰ পৰা তিনিজনকৈ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী উত্তীৰ্ণ হৈছে।\nআজি যেতিয়া “মই” মোৰ গাঁওখনলৈ যাওঁ, মোৰ বিদ্যালয়খনলৈ যাওঁ, মহাবিদ্যলয়-বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পুৰণা ক্লাৱটোলৈ যাওঁ, তেতিয়া মানুহৰ চকুত “মই” সমীহ দেখা পাওঁ। কাৰণ বৰ্তমান চিষ্টেমটোত “মই” এটা ভাল পজিছনত আছোঁ। আৰু সাধনিদাৰ ছাৰৰ কথা অনুসৰি আন বহুতৰ দৰেই “মই” চিষ্টেমটোৰ একো পৰিবৰ্তন বিচৰা উচিত নহয়। কাৰণ যদি কেনেবাকৈ কিবা পৰিবৰ্তন আহে তেতিয়া বৰ্তমান “মই” লাভ কৰা সমীহবোৰ কিজানি নোহোৱা হৈ যাবও পাৰে। তেতিয়া কি হ’ব? তেনেকুৱা এটা ভয় মোৰ মনত থকা উচিত। আৰু হয়তো “মই” কাৰোবাক ক’ম, যেনেকৈ চলি আছে তেনেকৈ চলি থাকিব।\nমুষ্টিময় কিছুমান লোকৰ সেই কোনো ভয় নাই। তেওঁলোকে ভাৱে যদি এটা চিষ্টেমত থিয় দি টিকি থাকিব পাৰিছে, পৃথিৱীৰ যিকোনো ঠাইৰ যিকোনো চিষ্টেমত মূৰ থিয় কৰি থাকিব পাৰিব। আৰু সেয়ে হয়তো, তেওঁলোকে কিছুমান পৰিবৰ্তনৰ সপোন দেখিবলৈ সাহস গোটাব পাৰে। কাৰণ তেওঁলোকৰ এই সপোনবোৰত “মই” ৰ কোনো অস্তিত্ব নাই। এই সপোনটোত কেৱল “আমি” আছে।\n← সপোন (চন্দামিতা দেবী)\nকাটাৰৰ ডায়েৰী-২৯ (-ডা০ ভূপেন শইকীয়া) →\nভোগালীৰ আখল (নিতুল বৰা)


Akanir Jatak Assamese eBook: অকণিৰ জাতক » Dev Library\nAkanir Jatak Assamese eBook: অকণিৰ জাতক tells about the Buddha’s past life and is integral to Buddhist and Indian culture asawhole. The stories depict the past birth of Gautama Buddha in various human and animal forms. There are5stories in this collection.\nName – Akanir Jatak(অকণিৰ জাতক)\nGenre – Stories, Children, Fiction\nTotal Pages – 29 (in the PDF)\nOver Views of Akanir Jatak eBook\nপ্ৰাচীন কালত কাশী আৰু ককাশল নামৰ্ দুখন ৰাজয আণিল। কাশীৰাজ বৰ শাণিণপ্ৰয় আৰু সকমলা ণবদযাত পাৰ্মত আণিল। দয়া, শাণি, মৰ্ত্ৰী প্ৰভৃণত গুমিমৰ কতওঁ ণবভূণিত আণিল। জাণত বিম-ধৰ্ম ণনণবমমশমি সকমলামৰ কলযাি সাধন কণৰ ৰাজ-ধৰ্মপালন কৰাই আণিল কতওঁৰ উমেশয।\nএণদন ককাশল ৰাজযৰ ৰজাই মসনয সাৰ্ি লৰ্ত মল কাশী ৰাজয আক্ৰৰ্ি কণৰবলল আণিল। দূতৰ ৰ্ুমখ এই বাতমা শুণন কাশীৰাজৰ এক িাজাৰ ৰ্িা ক াদ্ধা বীমৰ ৰজাৰ ওচৰলল মৰ্ ক’কল : অনুৰ্ণত ণদয়ক ৰ্িাৰাজ, আণৰ্তু ৰমি ককাশল ৰজাক বন্দী কমৰাঁ।\nকতণতয়া কাশীৰামজ কতওঁৰ মসনযসকলক এই কা মত ণলপ্ত নি’বলল বাধা ণদ ক’কল : সঁচালকময় ণদ কতওঁমলামক ৰাজয আক্ৰৰ্ি কণৰব খুণজমি কৰক, কৰ্াৰ ককামনা আপণি নাই। ণকন্তু কতাৰ্ামলামক ামত কামৰা অনযায়\nনকৰা এয়াই কৰ্াৰ ণচৰকাৰ্য।\nইণতৰ্মধয ককাশল ৰাজযৰ ৰজাই ৰাজযৰ সীৰ্া অণতক্ৰৰ্ কণব ৰাজযত প্ৰমবশ কণৰমল। তামতা ককামনা বাধা নাপাই ৰাজধানীত উপনীত ি’ললৰ্। কাশীৰজাৰ ৰ্িাম াদ্ধা বীৰসকমল ককাশল ৰাজযৰ ৰজাক বন্দী কণৰবৰ\nবামব পুনৰ আজ্ঞা ণবচাণৰমল।\nতথাণপমতা কাশীৰাজৰ ৰ্ন ণবচণলত নি’ল। কতওঁ বীৰসকলৰ কথা আওকাি কণৰমল। বৰং কতওঁ ৰাজ-দুৱাৰ খুণল ণদ আনন্দ ৰ্মন ণসংিাসনত বণি থাণকল।\nককাশল ৰজাই মসনয-সাৰ্িমৰ মসমত ৰাজসভাত প্ৰমবশ কণৰ কাশীৰাজ আৰু কতওঁৰ মসনযসকলক বন্দী কণৰমল। লৰ্মত ককাশলৰামজ আটাইমক\nণপণিয়া-ণপণিলক বাণি শ্মশানৰ ৰ্াঁতমবাৰত পুণত থ’বলল ণনমদমশ ণদমল, ামত ৰাণত ি’কল ণশয়াল-কুকুমৰ আণি কতওঁমলাকক খাই কপলায়।


ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশে কিমান দৰমহা লাভ কৰে জানেনে ? | ASSAM TIMES POST\nভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশে কিমান দৰমহা লাভ কৰে জানেনে ?\nন্যায়াধীশ এনভি ৰমনা দেশৰ পৰৱর্তী মুখ্য ন্যায়াধীশ হিচাবে নির্বাচিত হৈছে। মুখ্য ন্যায়াধীশ এছএ বোবডেই এনভি ৰমনাৰ নামটো কেন্দ্রীয় চৰকাৰলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল, য’ত ৰাষ্ট্রপতি ৰামনাথ কোবিন্দে অনুমোদন কৰে। গতিকে ২৩ এপ্রিলত ন্যায়াধীশ বোবডেই অৱসৰ লোৱাৰ পিছত ২৪ এপ্রিলত এনভি ৰমনাই পৰৱর্তী মুখ্য ন্যায়াধীশ হিচাবে শপত ল’ব। অৱশ্যে এনভি ৰমনা বেছি দিন এই পদত নাথাকিব৷ কাৰণ তেওঁ অৱসৰ ল’বলৈ দুবছৰৰো কম সময় বাকী আছে৷ তেওঁ ২০২২ চনৰ ২৬ আগষ্টত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিব।\nউল্লেখ্য, যোৱা বছৰ আইন মন্ত্রণালয়ে ছুপ্রিম কোর্ট আৰু হাইকোর্টৰ ন্যায়াধীশসকলৰ বেতন প্রায় ২০০ শতাংশ বৃদ্ধি কৰিছিল। এই বৃদ্ধিৰ পিছত বৰ্তমান মুখ্য ন্যায়াধীশৰ বেতন প্রতি মাহত ২,৮০,০০০ টকা হৈছে। ইয়াৰ পূৰ্বে মুখ্য ন্যায়াধীশসকলৰ বেতন আছিল প্রতি মাহত এক লাখ টকা। সেয়ে নতুন ন্যায়াধীশ ৰমনাই প্রতিমাহত ২,৮০,০০০ টকা দৰমহা লাভ কৰিব।\nTotal views : 2183959


মুৰলীকান্ত পেটকাৰ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n২০১৯ চনত মুৰলীকান্ত পেটকাৰ\n১৯৭২ হাইডেলবাৰ্গ ৫০ মিটাৰ ফ্ৰীষ্টাইল ৩\nমুৰলীকান্ত পেটকাৰ (ইংৰাজী: Murlikant Petkar) ভাৰতৰ প্ৰথম পেৰালিম্পিক স্বৰ্ণ পদক বিজয়ী। তেওঁ জাৰ্মানীৰ হাইডেলবাৰ্গত অনুষ্ঠিত ১৯৭২ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকত স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰিছিল। তেওঁ ৫০ মিটাৰ ফ্ৰীষ্টাইল সাঁতোৰ প্ৰতিযোগিতাত ৩৭.৩৩ ছেকেণ্ডৰ বিশ্ব অভিলেখ গঢ়ি স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰিছিল। একেখন পেৰালিম্পিকতে তেওঁ আন তিনিটা ইভেণ্টতো অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তিনিওটা ইভেণ্টতৰে ফাইনেলিষ্ট আছিল। ২০১৮ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰে।\nতেওঁ ভাৰতীয় সেনাৰ কৰ্পছ অফ ইলেক্ট্ৰনিক্স এণ্ড মেকানিকেল ইঞ্জিনিয়াৰছ (ইএমই)-ত জোৱান হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯৬৫ চনত পাকিস্তানৰ বিৰুদ্ধে হোৱা যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁ আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ অক্ষম হৈ পৰিছিল। চেকেন্দ্ৰাবাদৰ ইএমইত কাৰ্যৰত সময়ত পেটকাৰ মূলতঃ এজন বক্সাৰ আছিল। তেওঁ বিকলাঙ্গ হোৱাৰ পাছত তেওঁ সাঁতোৰ আৰু অন্যান্য ক্ৰীড়া খেলিবলৈ হৈছিল। তেওঁ ১৯৬৮ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকত টেবুল টেনিছত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু প্ৰথম ৰাউণ্ডত জয়লাভ কৰিছিল। তেওঁ সাঁতোৰত চাৰিটা পদক জিকিছিল। পাছত তেওঁ পুনেত টেলক' কোম্পানীত নিযুক্ত লাভ কৰিছিল।\n↑ "Athlete Search Results". Athletes at the Paralympics. IPC. http://www.paralympic.org/ipc_results/search.php?gender=all&medal=all&npc=IND&games=all&sport=all। আহৰণ কৰা হৈছে: August 8, 2012.\n↑ "Padma awards 2018 announced, MS Dhoni, Sharda Sinha among 85 recipients: Here’s complete list". India TV. 25 January 2018. https://www.indiatvnews.com/news/india-padma-awards-2018-announced-ms-dhoni-sharda-sinha-among-85-recipients-here-s-complete-list-424273.\n↑ Sainik Samachar, Vol. 28\n↑ Sainik Samachar\n↑ TOI e-paper article\n↑ The Journal of Rehabilitation in Asia\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=মুৰলীকান্ত_পেটকাৰ&oldid=293258"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০১ ছেপ্টেম্বৰ, ২০২১ তাৰিখে ১৩:৫১ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


“...কিন্তু মই নাভাৱো যে আপুনি এইখন পৃথিৱীত বি.ই. নহৈ প্ৰকৃততেই এগৰাকী মহিলা হ’ব পাৰিব।”- অপৰা উইনফ্ৰে\nএসময়ত এজনী কণমানি ছোৱালীয়ে তাইৰ নিজৰ সকলো দায়িত্ব নিজে পালন কৰিছিল আৰু তাই ঠিক সেইটোকে কৰিছিল, যিটো কৰিবলৈ তাইক কোৱা হৈছিল।তাই এজনী ভাল জীয়েক আছিল, এটা ভাল পৰিয়ালত তাই ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল আৰু বন্ধু-বান্ধৱবোৰো ভালেই আছিল।বছৰবোৰ বাগৰি গৈ এদিন তাই এগৰাকী মৰমিয়াল মহিলালৈ পৰিণত হৈছিল আৰু তেওঁৰ জীৱনলৈ অহা সকলো প্ৰত্যাহ্বান আৰু দায়িত্ব সুন্দৰকৈ পৰিচালিত কৰিছিল।তেওঁ প্ৰতিটো কামতে নিজৰ শ্ৰেষ্ঠখিনি উজাৰি দিছিল আৰু সদায় আনন্দ মনেৰে থাকিছিল।বা এনেকুৱাও হ’ব পাৰে যে, তেওঁ বেপৰোৱা প্ৰকৃতিৰ আছিল আৰু যিটো কৰি ভালপাইছিল সেইটোকে কৰিছিল,আপত্তি তেনেকৈ নকৰিছিল।কিন্তু ইমানখিনি কৰিও যেন তেওঁৰ আহৰি নাছিল, অৰ্থাৎ আৰু কৰিব লাগিছিল।সেয়ে তেওঁ কোনোদিনে নিজকে সম্পূৰ্ণ বুলি ভাবিব পৰা নাছিল।তেওঁ জানিছিল যে, তেওঁ কৰি থকা কামতকৈও বেছি কৰিবলগীয়া আছে।এই কথাবিলাকৰ কাৰণে তেওঁৰ নিজৰ সত্বা বিচাৰি ফুৰিছিল আৰু তেওঁ বুজি উঠিছিল যে, তেওঁ কৰি থকা কামবোৰ বা নিজৰ পৰিয়ালটোৰ বাহিৰেও আন এখন পৃথিৱীও আছে (জাতি,চহৰ,দেশ,বিশ্ব ইত্যাদি)।\nমোৰ নাম ভাৱনা, মই এগৰাকী কাৰ্যবাহী প্ৰশিক্ষক আৰু টেলেণ্ট পাৱাৰ পাৰ্টনাৰচ্ নামৰ এটা শিক্ষণ আৰু উন্নয়ন কোম্পানী খুলি উদ্যোগশীলতাৰ জগতখনত প্ৰৱেশ কৰিছো।আজি যদি পিছফালে এবাৰ ঘূৰি চাওঁ, কিছুমান কথা মনলৈ আহে। মহিলা উদ্যোগী হিচাপে কিছুমান কথা মই আপোনালোকক ক’ব খুজিছোঃ\n•\tমোৰ এই যাত্ৰাৰ প্ৰথম খোজ আৰু সমগ্ৰ অভিজ্ঞতা প্ৰকৃততে আছিল আত্মাৰ সন্ধান- আপোনাক জীৱনটো যাপন কৰিবৰ বাবে কি কি প্ৰদান কৰা হৈছে? অতিৰঞ্জিত আনন্দ নহয়, আপোনাক কিহে প্ৰকৃত আনন্দ দিয়ে? ব্যাৱসায় এটা গঢ় দিয়াৰ পাছত আপোনাৰ কি ব্যক্তিগত প্ৰয়োজন পূৰণ হোৱাটো বিচাৰে? কেতিয়াবা এইটো স্পষ্ট হৈ থাকে আৰু কেতিয়াবা সুযোগৰ জৰিয়তে শিকিব পাৰি।যেতিয়া উদ্যোগী হোৱাৰ কাৰণসমূহ আপোনাৰ স্পষ্ট হ’ব, আপুনি বুজিব যে আপুনি এটা টাৰ্নিং পইণ্ট লাভ কৰিছে আৰু এইটো এক ডাঙৰ সফলতা। কিন্তু ৰ’ব!! এইটো আকৌ সমস্যাৰো আৰম্ভণি।কাৰণ এতিয়াৰ পৰা আপোনাৰ আহৰি নোহোৱা হ’ব আৰু অধিক কষ্ট কৰিবলৈ আপুনি পাৰ্যমানে শক্তি সঞ্চয় কৰিব লাগিব।প্ৰচুৰ কষ্ট কৰিব লাগিব আৰু যেতিয়াই প্ৰয়োজন হয় কামত দ্ৰুত হ’ব লাগিব।কাম কৰা আৰু উদ্যোগী হোৱা-এই দুয়োটাই জৰুৰী।\n•\tএটা কথা মই অনুভৱ কৰোঁ যে, আপুনি কোন আৰু আপুনি কি কৰি ভালপায়-সেয়া বুজি পোৱাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে, আপুনি যিবোৰ কামত অপৈণত বা কৰি বেয়া পায়, সেইবোৰৰ পৰা আঁতৰি থাকিব।এগৰাকী উদ্যোগী হিচাপে এটা কথা নিশ্চিত যে আপুনি ব্যাৱসায়টোৰ যিকোনো কথাৰ প্ৰতি সজাগ হৈ থাকিব লাগিব।সেয়া লাগিলে বিত্তীয়ই হওঁক বা বিপণনেই হওঁক।নিজৰ ব্যক্তিগত সামৰ্থ আৰু দুৰ্বলতাৰ প্ৰতি সৎ আৰু সজাগ হ’ব লাগিব আৰু ব্যাৱসায়ত সহায় হোৱাকৈ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত কৌশলী লোকক নিয়োগ কৰিব লাগিব।\n•\tসাৱধানেৰে আৰম্ভণিৰে পৰা কৌশলী মানুহৰ সহায় লৈ আগবাঢ়ি যাব লাগিব আৰু আনকো প্ৰয়োজনত আপোনাৰ সহায়ৰ হাত আগবঢ়াব লাগিব।সাধাৰণতে মহিলাসকলৰ দায়িত্ব আনক সহায় কৰা বা শুশ্ৰষা প্ৰদানতে ন্যস্ত থাকে।তেওঁলোকে এইটো অনুভৱ নকৰে, কিন্তু নিজৰ বেলিকা যেতিয়া সহায়ৰ প্ৰয়োজন হয়, তেতিয়াহে নিজকে অৱহেলিত বুলি ভাৱে। সেয়েহে এই সৃষ্টিশীল যাত্ৰাত নিজকে নিজে সহায় কৰিব পৰাকৈ গঢ়ি ল’ব লাগিব।আপুনি ধীৰ-স্থিৰ হৈ বহক আৰু আপোনাক সহায় কৰিব পৰা দলটো বাচি উলিয়াওক,তাৰপিছত কৌশল থিক কৰক আৰু সেইবিলাক মানুহৰ ওচৰলৈ যাব, যাৰ পৰা আপুনি আপোনাৰ কামৰ বাবে সহায় বিচৰিব পাৰে, কাৰণ আপোনাৰ কামটো সুন্দৰ আৰু সৃজনীমূলক।আপুনি ইয়াৰ বাবে কেতিয়াও লাজ বা অপমানিত বোধ নকৰিব।আপুনি যদি আপোনাৰ মিছনটোৰ প্ৰতি চিৰিয়াচ হয়, অতি সোনকালে মানুহে আপোনাৰ ভিতৰৰ প্ৰজ্জ্বলিত মনটোক চিনি পাব আৰু আপোনাক সহায় কৰিবলৈ নিজেই আগুৱাই আহিব।\n•\tযেতিয়া মহিলাসকল কোনো এক পদোন্নতিৰ বাবে ৰৈ যায় বা ঘৰখনৰ সকলো দায়িত্ব চম্ভালা বা লিংগ বৈষম্য জাতীয় কোনো কথাৰ অৱতাৰণা হ’লে, “এইটো থিকে আছে” বা “এইটো ভালেই” বা “মই গুৰুত্ব নিদিওঁ” জাতীয় কথাবোৰ তেওঁলোকৰ মাজত প্ৰায়েই শুনা যায়। কিন্তু মই ক’ব খোজো যে, তেওঁলোকে যি কৰি আছে, তাক সততাৰে মানি ল’ব লাগে।\n•\tমহিলাসকলে তেওঁলোকৰ নাৰীসুলভ কমনীয়তাৰ বাবে আনন্দিত হ’ব লাগে আৰু ইয়াৰ বাবে কেতিয়াও ভয় খাব নালাগে। নিজৰ আত্মসন্মান বজাই ৰাখি যিমানলৈ সম্ভৱ সুবিধাবোৰ আদায় কৰি ল’ব লাগে।এইটো সৰ্বজনবিদিত আৰু গ্ৰহণীয় কথা যে মহিলাসকলে পুৰুষৰ তুলনাত সহজে আৱেগিকতা দেখুৱায়, যিটোৱে কিছু কিছু ক্ষেত্ৰত পুৰুষশাসিত বিশ্বত তিষ্ঠি থকাত মহিলাক সমস্যাতে পেলাইছে, সেয়েহে আপোনালোকে কথা ক’বলৈ ভয় নকৰিব।আপোনাৰ অনুভৱবিলাক, আপোনাৰ শৰীৰ আৰু আত্মাৰ মাজৰ এক যোগসূত্ৰ-সেইবিলাকলৈও মন কৰিব। এই আত্মসজাগতা নেতৃত্বৰ এক দৰকাৰী গুণ।\n•\tমই এগৰাকী উদ্যোগী হৈ আহিছো যেতিয়া মই ইয়াৰ বাবে সাজু হৈ আছো বা সাজু হৈ থকা নাই।এই দুয়োটা পৰিস্থিতিয়েই সমানে গুৰুত্বপূৰ্ণ।মানুহে এইটোকেই অৰ্থ কৰে যেতিয়া তেওঁলোকে কয় যে, আপুনি অসফলতাৰ পৰাই শিকি ওপৰলৈ উঠিছে।এতিয়া, যেতিয়া পিছলৈ উভতি চাওঁ, মনটোৱে কয় সেই সময়ত মই সাজু বা চিৰিয়াচো নাছিলো। কিন্তু এইটোৱে মোক বহুতো কথা শিকাইছিল, যিবিলাক এতিয়া কামত আহিছে। নিজৰ ওপৰত নিজে বিনিয়োগ কৰক।নজনাটো জানিবলৈ বিচাৰক।অসফলতাক কৌশল আৰু জ্ঞান অৰ্জনৰ চিৰি হিচাপে লওক।সফলতাক উদযাপন কৰক, কিন্তু এই কথাও মনত ৰাখিব যে এয়া ক্ষন্তেকীয়া। নিজৰ অসফলতাৰ কথাত বৰ বেছি গুৰুত্ব দি নাথাকিব, কাৰণ এইবিলাকো ক্ষন্তেকীয়াই।গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা হৈছে,আগবাঢ়ি যোৱাটো।আপোনাৰ আশাবোৰক নতুন উদ্যমেৰে সজাই তোলা আৰু এক বৃহৎ সপোনৰ চিন্তাই দুৰ্বল কথাবোৰক পাহৰাই ৰাখিব।নিজকে সদায় সৎ প্ৰশ্ন কৰিব আৰু উত্তৰো সঁচাটোৱেই দিব।সদায় উদ্যমী হৈ ৰ’ব।\n•\tকেতিয়াবা আপোনাৰ কামটো হৈ নুঠা পৰ্যন্ত মিছা মাতিব লগা হ’ব পাৰে।এই ক্ষেত্ৰত আমাৰ মহিলাসকলতকৈ ভাল আৰু কোন হ’ব পাৰে।ডাঙৰ চিন্তা কৰক,কল্পনা কৰক আপুনি সেই লক্ষ্যত উপনীত হ’লেই আৰু এই চিন্তাক আপোনাৰ ভাৱনা, কথোপকথন আৰু কাৰ্যত পৰিণত কৰক।মহিলা উদ্যোগী হিচাপে আপুনি নিজৰ মাজত নেতৃত্ব দিয়াৰ সক্ষমতা গঢ়ি তোলক।বিশ্বৰ বহুতো দেশে ভাৱে, নেতৃত্ব গুণটো জন্মগত যিটো নিজে গঢ় দিব নোৱাৰি। কিন্তু আজি আমি জানিছো যে, এইটো সঁচা নহয়।নেতৃত্ব বস্তুটো আচলতে নিজৰ প্ৰয়োজনীয়তা হে।মহিলাসকলে আকৌ সাধাৰণতে নিজৰ প্ৰয়োজনীয়তাতকৈ আনৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ প্ৰতিহে বেছি গুৰুত্ব দিয়ে।মহিলা নেত্ৰীৰ সংখ্যা কম হোৱাৰ কাৰণ ইয়ো এটা।\nএইটো দেখা যায় যে, মহিলা উদ্যোগীসকলে নিজৰ ব্যাৱসায়ত নতুন কিছুমান মূল্যবোধৰ সংযোজন ঘটাইছে। তেওঁলোক স্বাভাৱিকতেই কষ্ট-সহিষ্ণু প্ৰকৃতিৰ। তেওঁলোকে সম্পৰ্ক একোটাক পুৰুষতকৈ বেছি গুৰুত্ব দিয়ে আৰু ব্যাৱসায় এটাত সম্পৰ্কবিলাক কিমান স্পৰ্শকাতৰ হয়, এয়া আমাৰ সকলোৰে জ্ঞাত।মহিলাসকল কামৰ সহযোগিতা আৰু সমন্বয় ৰক্ষা কৰাত বেছ পাকৈত।এই সকলোবোৰ ভাল নেতৃত্ব প্ৰদানৰ গুণ।এইখিনিৰ সহযোগতে মহিলাসকলে তীব্ৰ প্ৰতিযোগিতামূলক পৃথিৱীখনত তিষ্ঠি থাকিব পৰাকৈ সুযোগ আৰু নেটৱৰ্ক লাভ কৰিছে। তদুপৰি আমাৰ লগত আছে সুদৃঢ় শিক্ষাৰ ভেঁটি, গতিকে এই সকলোৰে সহযোগিতাত আমি আমাৰ ব্যাৱসায় আগুৱাই নিয়াৰহে কথা।মই আপোনালোকক আহ্বান জনাইছো, এই সকলো সুন্দৰ বস্তুক আপোনালোকে নিজৰ অধীনলৈ আনক, আপোনাৰ সপোনৰ পম খেদি আগুৱাই যাওক আৰু বিশ্বখনক কৰি তোলক নিজৰ খেল-পথাৰ।\n“মই প্ৰতিজনী কণমানি ছোৱালীকে, যাক কোম্পানীৰ ‘বছবিলাকৰ’ দৰে বুলি কৈ ইতিকিং কৰা হয়, তাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকৰ নেতৃত্ব দিয়াৰ সক্ষমতা আছে বুলি কোৱাটোহে বিচাৰিম।”-শ্বেৰিল চেণ্ডবাৰ্গ\nমূলঃ ভাৱনা দালাল\nঅনুবাদকঃ লীনা শইকীয়া