ৰৌ মাছৰ ফিচা আৰু শ্ৰীমতীৰ আশা - প্ৰান্তৰ ভাগবতী - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nJuly 17, 2020 March 10, 2021 1 Comment\n”হেৰা, শুনাচোন। কাইলৈ মাহঁত আহিব নহয়। তুমি কিন্তু ৰাতিপুৱা সোনকালেই বজাৰলৈ যাবা। দেৰিলৈকে শুই থাকি পিছত ভাল মাছ নাপালো বুলি ক’লে চাবা কিন্তু। কিমান দিনৰ পাছত মাহঁত আহিব; আৰু শুনা, মাছৰ ফিচা ডোখৰ কিন্তু ডাঙৰ কৈ কটাই আনিবা, জানাই নহয়।” বিছনাত পৰি লৈয়ে শ্ৰীমতীয়ে কৈ উঠিল।\n”হ’ব দিয়া। এতিয়া মোক সোনকালে শুবলৈ দিয়া। তেতিয়াহে ৰাতিপুৱা সোনকালে উঠি বজাৰলৈ যাব পাৰিম।“ এই বুলি কৈ শুবলৈ ল’লো।\nমনলৈ কথা কিছুমান ভাহি আহিল। সাধাৰণতে আমাৰ ঘৰবোৰত আগতে যৌথভাবে থকা পৰিয়ালবোৰত মতা মানুহ আৰু ল’ৰা-ছোৱালীবোৰক গৃহিণী সকলে আগতে ভাত খোৱাইছিল আৰু সকলোৱে খোৱাৰ পাছত নিজে খাইছিল। সেয়ে তেওঁলোকৰ ভাগলৈ ভাল বস্তু বোৰ সাধাৰণতে নাথাকিছিল। মাংসৰ হাড়, মাছৰ ফিচা, মাছৰ গদা, ডে যোৱা ভাজি, অকণমান ডাইল ইত্যাদিহে ভাগত পৰিছিলগৈ। মোৰ শ্ৰীমতীও তেনে এটা পৰিয়ালতে ডাঙৰ দীঘল হৈছিল। শহুৰে হেনো শাহু আইক বৰ মৰম কৰিছিল। শাহু আয়ে হেনো মাছ খাই বৰ ভাল পাইছিল। সেয়ে মাছৰ ফিচা ডোখৰ শহুৰে সদায়ে ডাঙৰ কৈ কটাইছিল। যাতে শাহুৱে ফিচা হ’লেও ডাঙৰ মাছ এডোখৰ খাবলৈ পায়। শ্ৰীমতীয়েও বিয়াৰ পাছত যৌতুকত অনাৰ দৰে মাকৰ প্ৰায়বোৰ গুণ লগত লৈ আহিছিল। এতিয়া আমাৰ ঘৰত যৌথ পৰিয়াল নহয় যদিও মাছৰ ফিচা তেওঁ ডাঙৰ কৈ কটাই আনিবলৈ কয়। তেওঁ মাক বাপেকৰ পুৰণি প্ৰেম কাহিনীবোৰ মোক শুনাই আৰু কয় “দেখিছা! মোৰ দেউতাই মাক কিমান মৰম কৰিছিল। গতিকে তুমিও তেনেদৰেই মাছৰ ফিচা মোলৈ ডাঙৰকৈ কটাই আনিবা। মায়ে কেতিয়াবা ইয়ালৈ আহি দেখিলে গম পাব তুমি মোক কিমান ভাল পোৱা।“ মইও একান্ত মনে কথাবোৰ শুনি মনতে ভাবোঁ মাছৰ ফিচা সৰুকৈ কাটি আনিলেও তোমাকতো ভাল পাওঁৱেই। কেতিয়াবা এওঁৰ লগত কিবা কথাত খকা খুন্দা লাগিলে মইটো সদায়ে হাৰোৱেই, তেতিয়া মনতে ভাবোঁ- “কালিলৈ মাছৰ ফিচা সৰুকৈ কাটি মাছ আনিম। গম পাবা তেতিয়া।” এইদৰে কিবাকিবি ভাবি থাকোঁতে কেতিয়া টোপনি গ’লো ক’বই নোৱাৰিলোঁ।\nৰাতিপুৱা শ্ৰীমতীৰ চিঞৰত খৰধৰকৈ উঠি চাহকাপ খাই বজাৰলৈ বুলি ওলালোঁ। শ্ৰীমতীয়ে ইতিমধ্যে মাক-দেউতাকে ভাল পোৱা বস্তুৰ দীঘল লিষ্ট এখন দি পঠাইছে। বজাৰ পাই এপদ দুপদ কৈ বস্তুবোৰ কিনি মাছৰ বজাৰত সোমালো। বাৰিষা কাল, এই সময়ত মাছ কমকৈ ওলায়। সেয়ে মাছৰ জুইছাই দাম। উপায় নাই, সন্মানৰ কথাও আছে। সেয়েহে যথেষ্ট দৰ-দাম কৰি লোকেল ৰৌমাছ এটা কিনিলো। বেপাৰীয়ে মাছটো কাটিবলৈ ধৰোঁতেই পিছফালৰ পৰা কোনোবাই নাম ধৰি মতাত ঘূৰি চাই দেখো সৰুকালৰ বন্ধু বিমান। সি আজিকালি দিল্লীত থাকে। বহুত দিনৰ পিছত দুই বন্ধু লগ হৈছোঁ; বাচ! এফালৰ পৰা কথাৰ মহলা আৰম্ভ হৈ গ’ল। ল’ৰা-তিৰী, গাড়ী-বাৰী ইত্যাদি নানান কথা। তেনেতে বেপাৰীৰ মাতত সঞ্চিত ঘূৰি আহিল, “চাৰ। মাছ কটা হ’ল। এইয়া লওঁক।”\nএইবুলি কৈ বেপাৰীজনে মাছৰ কেৰিবেগটো মোলৈ আগবঢ়ায় দিলে। বুকুখনে ধিপিংকৈ মাৰিলে। বিমানক লৰালৰিকৈ গধূলি লগ পাম বুলি বিদায় দি মাছ বেপাৰীক টোপোলা খুলি মাছখিনি উলিয়াবলৈ ক’লো আৰু চাই দেখিলোঁ মাছৰ ফিচাখন সি কচুকটা দিলে। সৰুকৈতো কাটিছেই লগতে খৰি ফলাৰ দৰে মাজেৰেও দুফাল কৰিলে।”\nহৰি হৰি! কি কৰা যায়, এতিয়াটো মাছৰ ফিচা যোৰা লগাবও নোৱাৰি। বিমানৰ লগত দিয়া লেকচাৰৰ কোবত বেপাৰীক কোৱাও নহ’ল ফিচা ডোখৰ ডাঙৰ কৈ ৰাখিবলৈ। সিনো কেনেকৈ জানিব যে মাছৰ ফিচাৰ চাইজত মোৰ ভাল পোৱাৰ হিচাব হয়! “\nউপায় নাপাই বেপাৰীক পইচা দি চিন্তা কৰিলোঁ কি কৰা যায়। এফালে শ্ৰীমতীৰ মাকৰ ওচৰত মোৰ ভালপোৱাৰ পৰিমাণ দেখুওৱা, আনফালে দুফাল কৰা খৰিৰ দৰে মাছৰ ফিচা!\nশেষত উপায় নাপাই কি কৰো কি নকৰোকৈ আন আন মাছ বেপাৰীবোৰৰ ওচৰ পালোঁগৈ। এটা বেপাৰীৰ লগত একে চাইজৰ ৰৌমাছ এটা আছে। পিছে সি গোটাকৈহে বেচিব। কি কৰা যায়। ইতিমধ্যে দুই কেজি ওজনৰ এটা কিনিলোৱেই আৰু ইমানখিনি মাছ কিনিলে ঘৰত হিতে বিপৰীত হ’ব। তাক ক’লো বোলো মোক অকল মাছটোৰ ফিচা ডোখৰ হে লাগে। সি পোনচাতেই না কৰিলে। অকল ফিচা ডোখৰ কাটি বেচিলে মাছটো দেখাত বেয়া হ’ব আৰু সি পিছত দাম নাপাব। মই ক’লো বোলো মোৰ এতিয়া কিনা মাছটোৰ ফিচা ডোখৰ দিম এনেয়ে লগাই থবি। সি বোলে নহ’ব। শেষত বহুত কাবৌ-কাকূতি আৰু কামোৰৰ অন্তত প্ৰায় দুগুণ দামত সি মাছটোৰ ফিচা ডোখৰ কাটি বেচিবলৈ মান্তি হ’ল। দাম বহুত বেছি হ’লেও শ্ৰীমতীৰ সন্মানৰ কথা আছে। ২০০ গ্ৰাম ওজনৰ প্ৰকাণ্ড ফিচা ডোখৰ বেগত লৈ শ্ৰীমতীয়ে মাকৰ ওচৰত হাঁহি থকা উজ্জ্বল মুখখন মনলৈ ভাহি আহিল। বজাৰৰ পৰা ওলাই আহোঁতে মনলৈ এটা ভাব আহিল, “আজিৰ এই কথাটো মোৰ ফটো এখনৰ সৈতে বাতৰি কাকতলৈকে পঠিয়াই দিওঁ নেকি!” মোৰ হাঁহি থকা ফটোখনৰ তলত বৰ বৰ হৰফেৰে লিখা থাকিব “মৰমৰ পত্নীক সুখী কৰিবলৈ বজাৰৰ পৰা কেৱল মাছৰ ফিচা কিনা প্ৰথমজন অসমীয়া শ্ৰীমান……….।\n← শিশুক বুজোঁ আহক – মানসী হাজৰিকা\nৰজা গাড়ীত ৰাজকীয় চফৰ – প্ৰমথ হাজৰিকা →\nপঢ়ি খুব ভাল লাগিল


কামনাৰ জুই (2) 2016 New Assamese Sex :: Assamese New Sex – Xkamini.com\nকামনাৰ জুই (2) 2016 New Assamese Sex :: Assamese New Sex\nপুৱা ন-বজাত মনোজ কলেজলৈ ওলাই গ’ল। দহবজাৰ লগে লগে সমৰো ভাত খাই অফিচলৈ গ’ল। ঘৰত থাকিলোঁ কেৱল ৰমেন আৰু মই। ৰমেনক দেখিয়েই মোৰ মনটো কাম-লালসাত লকলকাই উঠিল। যোৱা নিশা মোৰ চকুত মনোজ আৰু তাৰ জীৱনৰ গোপন অধ্যায়টো উন্মোচিত হোৱাৰ পিছৰে পৰা মোৰ দেহ-মনৰ অৱস্থা কেনে হৈ আছে সেয়া ভাষাৰে বৰ্ণাব নোৱাৰোঁ। ৰাতিপুৱা শুই উঠাৰ পাছৰেপৰা মোৰ দুচকুৰ আগত বাৰে বাৰে যোৱা নিশাৰ দৃশ্যটো ভাহি আহিবলৈ ধৰাত মোৰ পক্ষে থিৰেৰে থকাই অসম্ভৱ হৈ পৰিছে। এতিয়া তাক অকলশৰে পাই দেহ-মনৰ জুইকুৰা যেন দপদপকৈ জ্বলি উঠিল। এতিয়াৰপৰা আৰু বহু সময়লৈ এইখন ঘৰলৈ অন্য কোনো প্ৰাণী অহাৰ সম্ভাৱনা নাই। ইচ্ছা কৰিলে মই অতি সহজতে ৰমেনক মোৰ বেডৰুমলৈ মাতি আনি সম্ভোগ কাৰ্যত লিপ্ত হ’ব পাৰোঁ। বন্ধ ঘৰটোৰ ভিতৰত আমি দুটাই কি কৰি আছোঁ তাক আনে জনাৰ কোনো উপায় নাই। কথাটো ভাবিয়েই মোৰ কামাসাৰ্ত দেহাটো সম্ভোগ-স্পৃহাত অধীৰ হৈ পৰিল। লগে লগে মই ঠিক কৰি পেলালোঁ ৰমেনৰ স’তে মই আজিয়েই চোদাচুদি কৰিম। এই কামৰ বাবে মই দুপৰীয়া সময়খিনিয়েই উপযুক্ত হ’ব বুলি ভাবিলোঁ।\nসময়বোৰ পাৰ হৈ যোৱাৰ লগে লগে মোৰ দেহ-মনৰ চঞ্চলতাও ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিলে। আনদিনা দুপৰীয়া ভাত খাওঁতে এক বাজে যদিও আজি মই ৰমেনক মই আনদিনাতকৈ বহু সোনকালে ভাত দিলোঁ। মই নিজেও ভাত-পানী খাই আজৰি হ’লোঁ। ৰমেনে ভাত-খোৱা বাচনবোৰ ধুই থাকোঁতে মই নিজৰ কোঠালৈ আহি ঘড়ীটোলৈ চাই দেখিলোঁ দুপৰীয়া বাৰ বাজিবলৈ এতিয়াও দহ মিনিটমান বাকী আছে। বিয়লি তিনি বজাৰ আগতে মনোজ কলেজৰপৰা উভতি নাহে। সমৰৰতো অফিচৰপৰা আহোঁতে সদায় পাঁচ বাজে। মই হিচাপ কৰি দেখিলোঁ মোৰ হাতত এতিয়াও সম্পূৰ্ণ তিনিটা ঘণ্টা মজুত আছে। ৰমেনৰ হতুৱাই মোৰ চিৰ-পিপাসিত দেহৰ কাম-বাসনা চৰিতাৰ্থ কৰাৰ বাবে এইখিনি সময়েই মোৰ বাবে সুবৰ্ণ সময়। এনে এটা সোণালী সুযোগ মই অথলে যাবলৈ দিব নোৱাৰোঁ।\nশোৱনি কোঠাৰপৰা ওলাই আহি মই ৰমেনৰ ওচৰলৈ গ’লোঁ। সি তেতিয়া বাচন ধোৱা কাম শেষ কৰি গুণ গুণকৈ গাণ গাই গাই পাকঘৰটো চাফ কৰি আছিল। তাক দেখিয়েই মোৰ মনটো অজান আনন্দত নাচি উঠিল। আৰু পলম কৰিবৰ বাবে যেন মোৰ মনে নসহা হৈছে। তথাপিও মনৰ ভাৱ গোপন কৰি মই তাক সহজ ভাৱে ক’লোঁ।\n– ৰমেন, তাৰ পাকঘৰৰ কাম শেষ হ’লে ভালদৰে হাত-ভৰি ধুই মোৰ ৰুমলৈ আহিবিছোন। কাম এটা আছে।\nৰমেনে ‘হ’ব বাইদেউ’ বুলি কৈ পুনৰ কামত লাগিল। আজি তাৰ বাবে কি বিস্ময়ে অপেক্ষা কৰি আছে তাক চাগে’ তেতিয়াও সি ঘূণাক্ষৰেও অনুমান কৰিব পৰা নাই। তাক কথাষাৰ কৈ মই নিজৰ বেডৰুমলৈ আহিলোঁ। ঘৰৰ মূল দুৱাৰখন মই আগতেই বন্ধ কৰি থৈছোঁ। ৰুমত সোমায়েই মই প্ৰথমতে খিৰিকিৰ পৰ্দাবোৰ টানি দিলোঁ যাতে মোৰ শোৱনি কোঠাত কি ঘটিছে সেয়া কাৰো পক্ষে বাহিৰৰপৰা দেখা সম্ভৱ নহয়। বিছনাৰ ওপৰৰপৰা বেড-কভাৰখনো মই আঁতৰাই থ’লোঁ। শূন্য বিছনাখনলৈ চাই ৰমেনৰ স’তে সম্ভাব্য সম্ভোগৰ দৃশ্যটো মনে মনে কল্পনা কৰি মই ভীষণ ভাৱে ৰোমাঞ্চিত হৈ পৰিলোঁ। লগে লগে তলপেটৰ নিম্নভাগত উৰুদুটাৰ সন্ধিস্থলৰ গভীৰ অংশখিনিত ৰাতিপুৱাৰেপৰা অনুভৱ কৰি অহা শিৰশিৰনিখিন নিজে নিজে বাঢ়ি অহা বুলি মই গম পালোঁ। দুৰ্দান্ত কামতৃষ্ণাত যে মোৰ গিদাৰ ভিতৰখন ইতিমধ্যেই ভীষণ ভাৱে সেমেকি উঠিছে সেয়া মই হাতেৰে স্পৰ্শ নকৰাকৈয়ে অনুভৱ কৰিলোঁ। ইয়াৰ আগতে আজিৰ দৰে দেহ-মনত ইমান উত্তেজনা অনুভৱ কৰাৰ কথা মোৰ মনতে নপৰে।\nএনে অৱস্থাত ৰমেনৰ সৈতে চোদাচুদি কৰাৰ অবিহনে মোৰ আৰু গত্যন্তৰ নাই। সেয়ে তাক দেহদান কৰিবৰ বাবে মই মনে মনে প্ৰস্তুত হ’লোঁ। মোৰ বাবে শৰীৰত কাপোৰৰ বন্ধন এতিয়া আৰু অনাৱশ্যক যেন ভাৱ হ’ল। ৰমেনক প্ৰলোভিত কৰিবৰ বাবে মই দেহৰ অতিৰিক্ত কাপোৰৰ বোজাবোৰ পাতলাই ল’ব বিচাৰিলোঁ। ল’ৰালৰিকৈ মই পিন্ধনৰ শাৰীখন খুলি পেলালোঁ। ব্লাউজটোও বুকুৰপৰা খহাই দি দেহত কেৱল ব্ৰা’ আৰু পেটিকোটটো ৰাখিলোঁ। সেই বেশেৰেই মই আয়নাখনৰ সন্মুখত থিয় হ’লোঁ। ব্ৰা’ আৰু পেটিকোট পৰিহত মোৰ সাতাইছ বছৰীয়া যৌৱনপুষ্ট তম্বী দেহাটো আয়নাখনে অকণো কাৰ্পণ্য নকৰাকৈ প্ৰতিবিম্বিত কৰিলে। মই দেখিলোঁ বুকুৰ স’তে লিপিট খাই থকা টাইট ব্ৰা’টোৱে সউন্নত স্তনযুগল বৰ লোভলগাকৈ প্ৰকট কৰি তুলিছে। জিয়াপাখিৰ দৰে নাইলনৰ পাতল ব্ৰা’টোৰ মাজেৰে আনকি স্তনাগ্ৰৰ স্ফীত নিপ’লদুটাও স্পষ্ট ভাৱে জিলিকি আছে। আয়নাখনত নিজকে চাই মই মনে মনে সন্তুষ্ট হ’লোঁ। মোক এইটো বেশত দেখিলে সোতৰ বছৰীয়া ৰমেন কি সাতসত্তৰ বছৰীয়া বৃদ্ধৰ মনতো সুপ্ত যৌনবাসনা পুনৰ জাগ্ৰত হব!\nনিজকে এনেদৰে প্ৰস্তুত কৰি মই ৰমেনৰ অপেক্ষাত ৰ’লোঁ। মই অৱশ্যে বেচিপৰ অপেক্ষা কৰিব লগা নহ’ল। অলপ সময়ৰ পাছতেই গুণগুণকৈ গান গাই গাই সি মোৰ কোঠাত সোমাল। কিন্তু পৰ্দাখন ঠেলি কোঠাটোত সোমোৱাৰ লগে লগে তাৰ মুখৰ গান নিজে নিজে বন্ধ হৈ গ’ল। তাক দেখি মই মধুৰ হাঁহি এটা মাৰি সম্ভাষণ জনালোঁ।\n– দুৱাৰমুখতে ৰৈ গ’লি কিয় ৰমেন? দুৱাৰখন বন্ধ কৰি ভিতৰলৈ সোমাই আহ!\nকিন্তু ৰমেন যেন দুৱাৰমুখতে থৰ লাগিল। মোক কেৱল ব্ৰা’ আৰু পেটিকোট পৰিধান কৰা অৱস্থাত দেখি সি যেন হতভম্ব হৈ পৰিল। মোক এনে এটা ৰূপত দেখা পাব বুলি বেচেৰাই চাগে’ কল্পনাও কৰা নাছিল। আগবাঢ়ি ভিতৰলৈ সোমাই আহিবলৈ তাৰ ভৰি নচলা হ’ল।- মোক কিয় মাতিছিল বাইদেউ?\nসি দুৱাৰমুখৰপৰাই মোক সুধিলে। দ্বিধা আৰু সংকোচত তাৰ মাতটো অস্বাভাৱিক ভাৱে কঁপি উঠা মই লক্ষ্য কৰিলোঁ। তাৰ প্ৰতিক্ৰয়ালৈ লক্ষ্য কৰি মই মনে মনে হাঁহিলোঁ। নিজৰ গৃহকৰ্ত্ৰীক স্বল্পবস্ত্ৰৰে অৰ্ধনগ্ন অৱস্থাত দেখিলে তাৰ দৰে সোতৰ বছৰীয়া কিশোৰ এটাৰ মনত কেনে অৱস্থা হ’ব পাৰে সেয়া মই সহজেই বুজিব পাৰিলোঁ। তাৰ বিস্ময় ভৰা চকু দুটালৈ চাই মধুৰ হাঁহি এটা মাৰি মই সহজ কণ্ঠেৰে তাক ক’লোঁ।\n– কেলেই মাতিছিলোঁ এতিয়াই গম পাবি নহয়! বেঙাটোৰ দৰে ৰৈ আছ’ কিয়? ভিতৰলৈ সোমাই আহ আক’!\nএইবুলি কৈ মই নিজেই তাৰ হাতত ধৰি ভিতৰলৈ টানি আনিলোঁ। দুৱাৰখন বন্ধ কৰি দি মই তাৰ সন্মুখত থিয় দিলোঁ। চকুৰ সন্মুখত মোক অৰ্ধনগ্ন ৰূপত দেখি তাৰ যেন বাহ্যিক চেতনা লোপ পাইছিল। ইয়াৰ আগতে সি মোক কেতিয়াও এনে ৰূপত দেখা নাই। তাক ‘কাম এটা আছে’ বুলি নিজৰ কোঠালৈ মাতি আনি মই যে কাপোৰ-কানি খুলি এনে বেশত ৰৈ থাকিব পাৰোঁ সেয়া চাগে’ সি সপোনতো ভবা নাছিল। মোক এই ৰূপত দেখি সি মনে মনে ভীষণ অস্বস্তি অনুভৱ কৰিবলৈ ধৰিলে। লাজতে তাৰ পক্ষে মোৰ ফালে মুখ তুলি চোৱা অসম্ভৱ হৈ পৰিল।\n– এই ৰমেন, কি হ’ল? মোৰ ফালে চা’! সি লাজতে তলমূৰ কৰা দেখি মই গহীন কণ্ঠেৰে ক’লোঁ।\nমোৰ কৰ্তৃত্বসুলভ মাতষাৰ শুনি সি লাহেকৈ মোৰ ফালে মূৰ দাঙি চালে। তাৰ চকুৰ দৃষ্টি মোৰ মুখত নপৰি পোনে পোনে গৈ মোৰ স্তনযুগলত পৰিল। ইমান কাষৰপৰা মোৰ বুকুভৰা সুগঠিত স্তনযুগল দেখা পাই সি ৰীতিমতে শিহৰণত কঁপি উঠিল। নাৰীৰ সুউন্নত স্তনযুগল পুৰুষৰ বাবে কিমান আকৰ্ষণৰ বস্তু সেয়া সকলো নাৰীয়েই ভালদৰে জানে। তাতে ইমান স্পষ্টভাৱে প্ৰকট হৈ থকা এহাল ভৰপূৰ মঙহাল স্তন দেখা পালে কোন পুৰুষৰ পক্ষে থিৰেৰে থকা সম্ভৱ! স্বাভাৱিক ভাৱেই মোৰ লোভনীয় বুকুদুটাৰপৰা চকুৰ দৃষ্টি আঁতৰ কৰা তাৰ পক্ষে কঠিন হৈ পৰিল।\nৰমেনে মোৰ স্তনদুটালৈ ৰ’ লাগি চাই থকা দেখি মই মনে মনে বেচ ৰোমাঞ্চ অনুভৱ কৰিলোঁ। মনৰ ভাৱ গোপন কৰি মই একেই সুৰত তাক ক’লোঁ।\n– এই, তোক মই কেলেই মাতি আনিছোঁ ধৰিব পাৰিছনে নাই?\nমোৰ কথা শুনি সি শূন্য দৃষ্টিৰে মোৰ মুখলৈ চালে। তাৰপিছত কোঠাটোৰ চাৰিওফালে এবাৰ চকু ফুৰালে। আটাইবোৰ খিৰিকিৰে পৰ্দাবোৰ টানি থোৱাত এই দিন-দুপৰতে কোঠাটো যথেষ্ট আন্ধাৰ হৈ এক ৰহস্যময় পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছে। মই তাক ইয়ালৈ মাতি অনাৰ উদ্দেশ্য যে সৎ নহয় সেয়া সি চাগে’ নিশ্চিত ভাৱে অনুভৱ কৰিব পাৰিছে। সেয়ে এনে এটা অপ্ৰত্যাশিত পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হৈ সি ভিতৰি ভিতৰি ঘামিবলৈ ধৰিলে। মুখেৰে একো মাতিব নোৱাৰা হৈ সি এটা শিলামূৰ্তিৰ দৰে জঠৰ হৈ ৰ’ল।\nতাৰ অৱস্থা দেখি মই মনে মনে ভীষণ আমোদ অনুভৱ কৰিলোঁ। তাৰ মনৰ অৱস্থা মই সহজেই অনুমান কৰিব পাৰিলোঁ। মনৰ ভাৱ গোপন কৰি মই গহীন কণ্ঠেৰে তাক ক’লোঁ।\n– কি হ’ল ৰমেন, তোৰ দেখোন মুখৰ মাতেই নোহোৱা হ’ল! … চাওঁ, মোৰ ওচৰলৈ আহ!\nমোৰ আদেশসূচক কণ্ঠস্বৰ শুনি সি সংকুচিত ভাৱে মোৰ ফালে আগবাঢ়ি আহিল। সি মোৰ ওচৰ চপাৰ লগে লগে মই হাত এখনত ধৰি তাক গাৰ কাষলৈ চপাই আনিলোঁ। এইবাৰ মাতটো অলপ কোমল কৰি তাক মৰমৰ কণ্ঠেৰে ক’লোঁ।\n– ইচ্ তই এনেকুৱা কৰিছ যেন একো বুজিহে পোৱা নাই! এই বুৰ্বক, মাইকী মানুহ এজনীয়ে মতা ল’ৰা এটাক নিজৰ ৰুমলৈ কেলেই মাতি আনে সেয়াও তোক মুখ খুলি বুজাই ক’ব লাগিব নেকি?\nমোৰ মুখত পোনপটীয়া ইংগিতপূৰ্ণ কথাষাৰ শুনি ৰমেন চক্ খাই উঠিল। নিজৰ কাণ দুখনকে বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰি সি চকুদুটা বহলকৈ মেলি মোৰ দুচকুলৈ চালে। তাৰ দুচকুত অবিশ্বাসৰ দৃষ্টি। ঠিকেইতো মোৰ দৰে এজনী সন্মানীয়া নাৰীয়ে স্বামীৰ বৰ্তমানতো তাৰ দৰে এটা সামান্য বনকৰা ল’ৰাৰ স’তে চোদাচুদিত লিপ্ত হ’বলৈ ইচ্ছা কৰিব পাৰোঁ বুলি সি বাৰু কেনেকৈ বিশ্বাস কৰিব পাৰে!\nৰমেনে মোৰ ফালে মূৰ তুলি চোৱা দেখি মই অকাৰণতে খিলখিলকৈ হাঁহি এটা মাৰিলোঁ। লগে লগে নিৰ্দ্বিধাৰে তাক দুহাতেৰে গাৰ কাষলৈ চপাই আনিলোঁ। দুয়োটাৰে দেহৰ ব্যৱধান কমি যোৱাত মোৰ সুউন্নত স্তনযুগলে পোনে পোনে আহি তাৰ বুকুত ঠেকা খালে। মই ইচ্ছাকৃতভাৱে তাৰ বুকুৰ স’তে স্তনদুটা হেঁচা মাৰি ধৰি বেপৰোৱা ভাৱে কৈ উঠিলোঁ।\n– মোৰ আগত একো নজনা ভাও জুৰিব নালাগে ৰমেন। তই তলে তলে কিমান পকি আছ মই ভালদৰে জানো। ৰাতি ৰাতি তই আৰু পাৰ্থই কাপোৰ-কানি খুলি লেংটা হৈ কি কৰি থাক মই চব দেখা পাইছোঁ জান! মোৰ কথা শুনি ৰমেন একেবাৰে উচপ্ খাই উঠিল। মনোজ আৰু তাৰ মাজত থকা নিষিদ্ধ যৌন-সম্পৰ্কৰ কথা মোৰ ওচৰত গোপন হৈ থকা নাই বুলি জানি সি লাজতে তলমূৰ কৰিলে। সি লাজ কৰা দেখি মই মনে মনে বেচ ৰস পালোঁ।\n– কি, মই তহঁতৰ কৰা দেখিলোঁ বুলি জানি তোৰ লাজ লাগিছে নেকি?\nএইবুলি কৈ মই আকৌ খিলখিলকৈ হাঁহিলোঁ। হাঁহিৰ চলেৰে মই ইচ্ছা কৰিয়েই তাৰ বুকুত স্তনদুটাৰে চাপ দিবলৈ ধৰিলোঁ। ৰমেনৰ দৰে সহজ চিকাৰ এটা হাতত পাই মই নিজেও ইতিমধ্যে লাজ-সম্ভ্ৰম সকলো পাহৰি এজনী অন্য নাৰীত পৰিণত হৈছোঁ। মই তাক আৰু অলপ কাষ চপাই আনি গাত গা ঘঁহাই এজনী বজৰুৱা তিৰোতাৰ দৰেই দুষ্ট হাঁহি মাৰি নিৰ্লজ্জ ভাৱে কৈ উঠিলোঁ।\n– এই অঁকৰা! ল’ৰাই ল’ৰাই এইবোৰ কৰি মজা লাগে জানো? … ছোৱালীৰ লগত কৰি কেনেকুৱা লাগে আজি মোৰ লগত কৰি চা, তেতিয়াহে আচল মজাটো বুজিব পাৰিবি!\nমোৰ কথা শুনি সি যেন এইবাৰ আকাশৰপৰাহে খহি পৰিল। চকু দুটা বহলকৈ মেলি সি মোৰ চকুলৈ চালে। মই তাক ইমান খোলাখুলিকৈ চোদাচুদিৰ বাবে আহ্বান জনোৱা কথাষাৰ সি যেন বিশ্বাসেই কৰিব পৰা নাই। কথাষাৰৰ মৰ্ম অনুভৱ কৰি তাৰ চকুদুটা শিহৰণত তিৰবিৰাই উঠিল। ঠিকেইতো, এটা সোতৰ বছৰীয়া কিশোৰৰ বাবে ইয়াতকৈ আৰু অধিক শিহৰণ উদ্ৰেককাৰী কথা কি থাকিব পাৰে! কিন্তু তাৰ মনৰপৰা সম্ভৱ তেতিয়াও অবিশ্বাসৰ ডাৱৰ সম্পূৰ্ণৰূপে আঁতৰা নাই। আজি হঠাতে মই তাৰ প্ৰতি ইমান সদয় হোৱাৰ কাৰণটো সি হয়তো তেতিয়াও বুজি উঠিব পৰা নাই। সেয়ে সি মনৰ সন্দেহ মাৰ নিয়াবৰ বাবে সি মোক পোনে পোনে প্ৰশ্ন কৰিলে।\n– আপুনি সঁচাকে কৈছে বাইদেউ? আপুনি সঁচাকে দিব মোক কৰিবলৈ?\n– যাঃ বুৰ্বকটো! সঁচাকে নকৈ মিছা ক’ম নেকি? আজি তোৰ লগত কৰিম বুলিয়েইতো তোক ইয়ালৈ মাতি আনিছোঁ। নহ’লে মই কাপোৰ-কানি খুলি এনেয়ে ৰৈ আছোঁ নেকি?\nএইবুলি কৈ মই গভীৰ আৱেগত তাৰ দেহাটো দুহাতেৰে মেৰিয়াই ধৰি তাক গাৰ আৰু কাষ চপাই আনিলোঁ। তাৰ বুকুত সুউন্নত স্তনদুটাৰে চাপ দি দি হাতদুখন তাৰ সৰ্বদেহত অস্থিৰ ভাৱে ফুৰাবলৈ ধৰিলোঁ। মোৰ উৰুৰ সৈতে তাৰ উৰুদুটা ঠেকাঠেকি হোৱাত হঠাতে মই অনুভৱ কৰিলোঁ তাৰ উৰুসন্ধিৰ বিশেষ অংশখিনি ক্ৰমে স্ফীত হৈ কঠিন হৈ পৰিছে। তাৰ পুৰুষাংগটোৰ চাপ মোৰ তলপেটৰ ওপৰত অনুভৱ কৰি মই চমৎকৃত হৈ পৰিলোঁ। মোৰ অভিযান ইমান সহজতে সফলতাৰ পথত আগবঢ়া দেখি মোৰ মনতো ভীষণ আনন্দ লাগিল। উৰুৰ ওপৰত ক্ৰমাগত ভাৱে চাপ দি থকা তাৰ পুৰুষাংগটোৰ কঠিন পৰশে মোৰ দেহ-মনত সম্ভোগ-স্পৃহা বহুগুণে বঢ়াই তুলিছিল। কামাৱেশত অধীৰ হৈ মই মুখখন তাৰ মুখৰ ওচৰলৈ আনি কামনা মদিৰ কণ্ঠেৰে স্বীকাৰোক্তিৰ সুৰত কৈ উঠিলোঁ।\n– কালি ৰাতি তহঁত দুটাই কৰা চাই থাকোঁতে মোৰ তেতিয়াই তহঁতৰ ওচৰলৈ যাবলৈ মন গৈছিল জান! পিছে মোক দেখিলে তহঁতে লাজ পাবি বুলিহে তেতিয়া সোমাই নগ’লোঁ। … মনোজক বাৰু পিছতো দেখা যাব। এতিয়া তোক অকলে পাইছোঁ যেতিয়া আগতে তোৰ লগতেই হৈ যাৱক, নে কি কৱ ৰমেন? কথাষাৰ কৈয়ে মই হাতখন উৰুৰ ওপৰেদি পেণ্টৰ ওপৰতে তাৰ লিংগটো খামোচ মাৰি ধৰিলোঁ। পেণ্টৰ তলত তাৰ লিংগটো ইতিমধ্যে এডাল লোহাৰ দণ্ডৰ দৰে স্ফীত হৈ আছিল। তাৰ লিংগটো তেনেদৰে টাইট হৈ থকা দেখি মোৰ আনন্দৰ সীমা নোহোৱা হ’ল। মনৰ উল্লাসতে মই প্ৰায় চিৎকাৰ কৰি উঠিলোঁ।\n– এয়া কি ৰমেন! তোৰ বস্তুটো ইমান টাইট হৈ আছে …! মই তাৰ পেণ্টৰ ওপৰতে ফুলি থকা পুৰুষাংগটো মুঠি মাৰি ধৰি মোহাৰিবলৈ ধৰিলোঁ। ইমান নিদ্বিৰ্ধাৰে মই তাৰ পুৰুষাংগত হাত দিয়া দেখি ৰমেনৰ সৰ্বদেহ শিয়ৰি উঠিল। এক অভূতপূৰ্ব শিহৰণত সি থৰ্ থৰ্ কৰে কঁপিবলৈ ধৰিলে। আনফালে বাঞ্ছিত বস্তুটো হাতত পাই মোৰ যেন ধৈৰ্য হেৰাই যাবৰ উপক্ৰম হ’ল। মনৰ উচ্ছ্বাসখিনি ঢাকি ৰাখিব নোৱাৰি তাৰ লিংগটো হাতেৰে মোহাৰি মোহাৰি মই নিৰ্লজ্জৰ দৰে অশ্লীল সুৰত কৈ উঠিলোঁ।\n– বাঃ ৰমেন! তোৰো তাৰমানে মোৰ লগত কৰিবলৈ মনটো পূৰাদমেই আছে নহয়নে? … চাওঁ, পেণ্ট খোল!\nএইবুলি কৈ মই নিজেই দ্ৰুত হাতেৰে তাৰ পেণ্টটো খুলি পেলালোঁ। সেইটো তললৈ সৰি পৰাৰ লগে লগে তাৰ লিংগটোৱে মুক্তি পাই এখন খাপ খোলা তৰোৱালৰ দৰেই জাপ মাৰি বাহিৰলৈ ওলাই আহিল। শিলৰ দৰে কঠিন হৈ থকা তাৰ স্ফীত লিংগটো উত্তেজনাত শূন্যতে নাচিবলৈ ধৰিলে। ইচ্ কি টাইট হৈ আছে তাৰ লিংগটো! যেন তাৰ তলপেটৰ তলৰপৰা এডাল লোৰ শলাহে ওলাই আহিছে। ঘন ঘন ক’লা কেঁকোৰা নোমেৰে লিংগটোৰ গুৰিভাগ আবৰি আছে। তাৰ তলফালে মধ্যমীয়া আকৃতিৰ অণ্ডকোষ দুটা ওলমি আছে।\nতাৰ উন্মুক্ত লিংগটো দেখা পাই মোৰ চকুদুটা লালসাত তিৰবিৰাই উঠিল। ইচ্ এনে এটা সবল পুৰুষাংগৰ পৰশ লাভ কৰিবৰ বাবেই ইমান দিনে মোৰ সাতাইছ বছৰীয়া চিৰ বুভুক্ষা গিদাখন উন্মুখ হৈ আছিল! এতিয়া তাৰ সুদৰ্শন বলিষ্ঠ লিংগটো হাতৰ কাষতে পাই মোৰ গিদাৰ ভিতৰখন ৰীতিমতে কিটকিটাই উঠিল। এহাতেৰে তাৰ লিংগটো মুঠি মাৰি ধৰি মই প্ৰশংসাৰ সুৰত ক’লোঁ।\n– বাঃ ৰমেন, তোৰ বস্তুটো ইমান ডাঙৰ! ৰমেনক বিছনাত বহুৱাই লৈ মই নিজেও তাৰ কাষতে বহিলোঁ। পৰম হেঁপাহেৰে মই তাৰ লোহাৰ দৰে কঠিন হৈ থকা লিংগটোৰ ওপৰত হাত ফুৰাবলৈ ধৰিলোঁ। তাৰ লিংগটোৰ কাঠিন্য আৰু বিশালত্বই মোক একেবাৰে অভিভূত কৰি তুলিলে। এখন হাতেৰে তাৰ লৌহকঠিন লিংগটো মুঠি মাৰি ধৰি পিটিকি-মোহাৰি থকাৰ লগে লগে মই আনখন হাতৰ আঙুলিৰে লিংগটোৰ গুৰিভাগৰ যৌনকেশবোৰ আৰু মোলায়েম অণ্ডকোষ দুটা লৰা-চৰা কৰিবলৈ ধৰিলোঁ।\nআজিলৈকে মই ইমান প্ৰাকাশ্যে কোনো পুৰুষৰে গোপন অংগটো হাতেৰে স্পৰ্শ কৰিবলৈ পোৱা নাছিলোঁ। আনহে নালাগে মোৰ স্বামী সমৰৰ লিংগটোও মই কোনোদিনে ভালদৰে হেঁপাহ পলুৱাই হাতত ল’বলৈ পোৱা নাই। সেয়ে সোতৰ-ওঠৰ বছৰীয়া ৰমেনৰ উন্মুক্ত লিংগটো হাতৰ মুঠিত ল’বলৈ পাই মই আনন্দত আত্মহাৰা হৈ পৰিলোঁ। মনৰ আনন্দতে মই তাৰ লিংগটো সজোৰে খামোচ মাৰি ধৰি মূৰৰ ছালখন সবেগে অগা-পিছা কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। মোৰ হাতৰ মুঠিটো অগাপিছা কৰাৰ লগে লগে লিংগটোৰ মূৰৰ ছালখন এবাৰ খোল খাই আৰু এবাৰ বন্ধ হৈ ডিম্বাকৃতিৰ লিংগমুণ্ডটো মুঠিৰ বাহিৰলৈ ঠেলা মাৰি ওলাই আহিবলৈ ধৰিলে। তাকে দেখি মই ভীষণ ভাৱে ৰোমাঞ্চিত হৈ পৰিলোঁ। আপোন-পাহৰা হৈ মই হাতৰ মুঠিটো দৃঢ় কৰি ধৰি মুষ্ঠিবদ্ধ লিংগটো সবেগে খেচা-খেচি কৰিবলৈ ধৰিলোঁ।\n– এই ৰমেন, ভাল লাগিছে?\nৰমেনৰ লিংগটোৰ গাত হাতৰ মুঠিটো দ্ৰুতভাৱে অগা-পিছা কৰি কৰি মই তাক হাঁহি হাঁহি প্ৰশ্ন কৰিলোঁ। মোৰ হস্তমৈথুন সি বেচ উপভোগ কৰিছিল। মোৰ কথা শুনি তাৰ মুখত এটা তৃপ্তিৰ হাঁহি বিৰিঙি উঠিল। সি হাঁহি হাঁহি উত্তৰ দিলে।\n– ওঁ খুব ভাল লাগিছে বাইদেউ! … কিন্তু বেচি সময় এনেকৈ কৰি থাকিলে চব গণ্ডগোল হৈ যাব!\n– কি গণ্ডগোল হ’ব ৰমেন?\nতাৰ কথা শুনি মই অলপ আচৰিত হৈ সুধিলোঁ।\n– আপুনি বেচি দেৰি এনেকৈ হাত মাৰি থাকিলে মোৰ যদি মাল ওলাই যায় তেতিয়া আৰু একো কৰাই নহ’ব!\nসি বিজ্ঞৰ দৰে কোৱা কথাষাৰ শুনি মোৰ ভীষণ হাঁহি উঠি গ’ল। পিছমুহূৰ্ততে মই ভাবি দেখিলোঁ সি সঠিক কথাই কৈছে। সি যদি মোৰ হাততেই বীৰ্যখিনি বাহিৰ কৰি দিব লগা হয় তেনেহ’লে মোৰ ইমান আয়োজন অথলে যাব! সেয়ে মোৰ আৰু পলম কৰিবলৈ মন নগ’ল। হাত মৰা বন্ধ কৰি মই ব্যস্তভাৱে কৈ উঠিলোঁ।\n– হয়নেকি? তেনেহ’লে আৰু পলম কৰিব নোৱাৰি নহয়নে ৰমেন! এইবাৰ আচল কাম আৰম্ভ কৰা যাওক। নে কি কৱ? … ৰ’ তাৰ আগতে কাপোৰবোৰ খুলি লওঁ!\nএইবুলি কৈ মই বহাৰপৰা উঠিলোঁ। দেহৰ অৱশিষ্ট ব্ৰা’ আৰু পেটিকোটটো খুলি নাঙঠ হোৱাৰ আগতে মই এবাৰ তাৰফালে চালোঁ। দেখিলোঁ সি বেচ উৎসুক দৃষ্টিৰে মোৰ কাপোৰ খোলা চাবলৈ ৰৈ আছে। তাৰ সেই দৃষ্টিয়ে মোক বেচ ৰোমাঞ্চিত কৰি তুলিলে।\nআজিলৈকে মই আয়নাৰ আগত নাঙঠ হৈ নিজৰ নগ্ন ৰূপটো উপভোগ কৰাৰ বাহিৰে কোনো দ্বিতীয় ব্যক্তিৰ সন্মুখত উলংগ হৈ পোৱা নাই। মোৰ স্বামী সমৰেও নিশাৰ অন্ধকাৰত মোৰ উলংগ দেহাটো কেৱল স্পৰ্শ কৰাৰ বাহিৰে সম্পূৰ্ণ নগ্ন ৰূপটো আজিলৈকে দেখা নাই। সেয়ে এই ভৰ-দুপৰবেলা এটা কিশোৰৰ আগত নিজৰ উলংগ দেহাটো প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ পাই মই এক পাশৱিক আনন্দ লাভ কৰিলোঁ।\nপিঠিফালে হাত দুখন নি ব্ৰা’ৰ হুকদুটা খুলি পেলালোঁ। ব্ৰা’টো দূৰলৈ দলিয়াই দি মই ব্যস্ত হাতেৰে পেটিকোটৰ গাঁথিটো খুলি পেলালোঁ। পেটিকোটৰ ৰচীডাল এৰি দিয়াৰ লগে লগে সেইটো মজিয়াত খহি পৰিল। নিমিষতে মোৰ দেহাটো মূৰৰপৰা ভৰিলৈকে সম্পূৰ্ণ উলংগ হৈ পৰিল। মোৰ নগ্ন যুৱতী দেহাটো চকুত পৰাৰ লগে লগে ৰমেনৰ মুখেৰে এটা চেপা চিৎকাৰ ওলাই আহিল। মোৰ নাঙঠ ৰূপটো দেখি সি যেন চকুৰ পলক পেলাবলৈকো পাহৰি গ’ল। তাৰ দুচকুৰ আগত যেন এক গভীৰ ৰহস্যহে উন্মোচিত হ’ল এনে ভাৱত সি বিস্ফাৰিত নয়নে মোৰ নগ্ন দেহাটোলৈ চাবলৈ ধৰিলে। তাৰ দুচকুৰ দৃষ্টি এবাৰ মোৰ সুউন্নত স্তনযুগল আৰু এবাৰ উন্মুক্ত যোনীপ্ৰদেশৰ ওপৰত বিচৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে।\nসি বিমুগ্ধ নয়নে মোৰ উলংগ দেহাটোলৈ চাই থকা দেখি মোৰ মন-প্ৰাণ ৰোমাঞ্চিত হৈ পৰিল। লগে লগে মোৰ কামোতপ্ত উন্মুক্ত গিদাখনে তাৰ সুকঠিন লিংগটো গিলিবৰ বাবে শিৰশিৰাই উঠিল। ইফালে ৰমেনে জীৱনত এই প্ৰথম মোৰ দৰে এজনী তম্বী নাৰীক ইমান ওচৰৰপৰা উলংগ ৰূপত দেখা পাই নিজৰ অস্তিত্বও যেন পাহৰি পেলাইছে। সি আপোন-পাহৰা হৈ মোৰ নাঙঠ যুৱতী দেহাটোৰ নগ্ন সৌন্দৰ্যখিনি সি যেন দুচকুৰে পাৰ্যমানে গিলিবলৈ ধৰিছে। তাকে দেখি মই তাক অধৈৰ্য ভাৱে কৈ উঠিলোঁ।\n– এই ৰমেন, তেনেকৈ ৰ’ লাগি কি চাই আছ’? কাপোৰবোৰ খুলি এইবাৰ মোক চুদিবি আহ! মইযে আৰু ৰ’ব নোৱাৰিছোঁ ভাই!\nমোৰ মুক্ত আহ্বান শুনি তাৰ তলপেটৰ সন্মুখত থিয়দঙা দি থকা সুকঠিন লিংগটো তিৰিং-বিৰিং কৈ নাচি উঠিল। লগে লগে সি খৰধৰকৈ দেহৰ অৱশিষ্ট চোলা আৰু গেঞ্জীটো খুলি পেলালে। সি কাপোৰ খুলি নাঙঠ হোৱাৰ লগে লগে মই তাক বিছনালৈ টানি আনিলোঁ। বিছনাত উঠিয়েই মই গাৰুটোত মূৰ থৈ ওপৰমুৱাকৈ শুই পৰিলোঁ। উৰুদুটা দুয়োফালে বহলকৈ মেলি দি গিদাখন ফাঁক কৰি ধৰি তাক ব্যস্তভাৱে ক’লোঁ।\n– আহ ৰমেন, তোৰ বস্তুটো মোৰ গিদাত ভৰাই দে!\nমোৰ আকুল আহ্বান শুনি ৰমেনে মোৰ গিদা মাৰিবলৈ নিজকে সাজু কৰিলে। সন্ধানী দৃষ্টিৰে মুহূৰ্তৰ বাবে সি মোৰ ফাঁক কৰি ধৰা গিদাখন ভালদৰে লক্ষ্য কৰিলে। হয়তো সি মোৰ গিদাত লিংগটো স্থাপন কৰাৰ আগতে কোনটো পথেৰে লিংগটো প্ৰৱেশ কৰাব লাগিব সেই বিষয়ে নিশ্চিত হৈ ল’ব বিচাৰিলে। সি সেইদৰে চাই থকা দেখি মই উৰুদুটা আৰু অলপ বহলকৈ মেলি গিদাখন পাৰ্যমানে ফাঁক কৰি ধৰিলোঁ।\n– ইচ্ বাইদেউ, আপোনাৰ ‘ইয়াত’ ইমান পানী ওলাইছে! একেবাৰে তিতি পিছল আছে!\nমোৰ গিদাখনত চকু ৰাখি ৰমেনে আচৰিত হৈ মন্তব্য কৰিলে। তাৰ কথা শুনি মই অধৈৰ্যভাৱে প্ৰায় চিৎকাৰ কৰি উঠিলোঁ।\n– অই বুৰ্বকটো, পিছল হৈ নাথাকিলে তাত তোৰ বস্তুটো সোমাব কেনেকৈ? … দে, সোনকালে ‘সেইটো’ ভৰাই মোক চোদ ৰমেন!\nমোৰ ধমকৰ সুৰত কোৱা কথাষাৰ শুনি ৰমেনে লগে লগে মোৰ গাৰ ওপৰত উঠিল। দুৰু দুৰু বক্ষেৰে সি মোৰ গিদাৰ গৰ্তটো লক্ষ্য কৰি লিংগটো তললৈ নমালে। জীৱনত এই প্ৰথম এজনী নাৰীৰ গিদা মাৰিবলৈ লোৱাৰ প্ৰাক্-মুহূৰ্তত তাৰ দেহ-মনত জাগি উঠা কঁপনিখিনি মই স্পষ্টভাৱে অনুভৱ কৰিব পাৰিলোঁ। দীঘলকৈ উশাহ এটা লৈ সি হঠাতে মোৰ গিদাৰ ফাঁকটোৰ ওপৰত লিংগটো সজোৰে হেঁচা মাৰি ধৰিলে। পূৰ্ব অভিজ্ঞতা নথকা বাবে সি লিংগটো গিদাত ভৰাবলৈ সক্ষম নহ’ল। সেইটো সোমাই নোযোৱা দেখি সি আৰু জোৰে জোৰে লিংগটো গিদাখনৰ ওপৰত ঠেলা ঠেলি কৰিবলৈ ধৰিলে।\n– নোসোমাইছে দেখোন বাইদেউ!\nদুবাৰমান লিংগটোৰে অধৈৰ্য ভাৱে হেঁচা-ঠেলা কৰিও বিফল হৈ ৰমেনে আক্ষেপেৰে ক’লে। তাৰ দৰে অনভিজ্ঞ কিশোৰ এটাই লিংগটো মোৰ গিদাত ভৰাবৰ বাবে অ’ত-ত’ত খোচা-খুচি কৰি থকা দেখি তালৈ মোৰ দয়া উপজিল। মই তাক বাধা দি ক’লোঁ।\n– ৰ’বি ৰমেন, এনেকৈ নহয়!\nএইবুলি মই এহাতেৰে তাৰ লিংগটো ধৰি লিংগমুণ্ডটো গিদাৰ মুখত ভালদৰে লগাই দিলোঁ। তাৰপিছত তাক পুনৰ নিৰ্দেশৰ সুৰত ক’লোঁ।\n– এইবাৰ লাহে লাহে তললৈ হেঁচা মাৰি থাক!\nমোৰ নিৰ্দেশমতে ৰমেনে লিংগেটাৰে তললৈ ধীৰে ধীৰে হেঁচা মাৰিবলৈ ধৰিলে। লগে লগে পুচ কৰে তাৰ লিংগটোৰ অগ্ৰভাগ মোৰ গিদাৰ ফাঁটটোত আৱদ্ধ হৈ পৰিল। গিদাৰ প্ৰৱেশদ্বাৰত তাৰ স্ফীত লিংগমুণ্ডটোৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰি মোৰ দেহাটো শিহৰণত কঁপি উঠিল। লগে লগে ৰমেনে নিজৰ সফলতাত উল্লসিত কণ্ঠেৰে চিৎকাৰ কৰি ক’লে।\n– অহ্ … সোমাইছে বাইদেউ, সোমাইছে!\n– ওঁ! মই তাক উৎসাহিত কৰি ক’লোঁ। – লাহে লাহে হেঁচা মাৰি গোটেইটো ভৰাই দে ৰমেন!\nমোৰ কথামতে ৰমেনে লিংগটোৰে লাহে লাহে তললৈ হেঁচা দিবলৈ ধৰিলে। সেই হেঁচাত সুকঠিন লিংগটো ইঞ্চি ইঞ্চিকৈ মোৰ গিদাৰ ৰসসিক্ত গৰ্তটোৰে গভীৰলৈ প্ৰৱেশ কৰিবলৈ ধৰিলে। চাওঁতে চাওঁতে তাৰ সাত ইঞ্চি দীঘল লিংগটো সম্পূণৰূপে মোৰ গিদাৰ গৰ্তটোত সোমাই পৰিল। তাৰ তলপেটটো আহি মোৰ তলপেটত ঠেকা খালে। গোটেই লিংগটো সেইদৰে মোৰ গিদাত সোমাই পৰাত ৰমেনে যেন বিজয়ৰ আনন্দত চিৎকাৰ কৰি উঠিল।\n– আঃ, গোটেইটো সোমাই গ’ল বাইদেউ!\nৰমেনৰ বিৰাটাকাৰ সুকঠিন লিংগটো মোৰ চিৰ পিপাসিত গিদাখনত ধাৰণ কৰিবলৈ পাই মোৰ যে কেনে অনুভৱ হৈছিল সেয়া ভাষাৰে বুজাব নোৱাৰোঁ। ৰাতিৰ পিছত ৰাতি চোদন সুখৰপৰা বঞ্চিত হৈ ভাৰাক্ৰান্ত হৈ পৰা মোৰ গিদা বেচেৰীয়ে আজি মনে বিচৰাৰ দৰে পুৰুষাংগ লাভ কৰি যেন নতুনকৈ প্ৰাণ পাই উঠিল। এই অভাৱনীয় সুখ দান কৰাৰ বাবে ৰমেনৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতাত গদ্ গদ্ হৈ মই তাক বুকুৰ মাজলৈ টানি আনি সজোৰে সাৱট মাৰি ধৰিলোঁ। মোৰ উন্নত স্তনদুটাৰ সৈতে তাৰ বুকুখন হেঁচা মাৰি ধৰি উচ্ছ্বসিত আৱশত বিহ্বল হৈ মই তাৰ গালে-মুখে উন্মাদিনীৰ দৰে চুমা খাবলৈ ধৰিলোঁ। মোৰ আদৰ-সোহাগখিনি নীৰৱে গ্ৰহণ কৰি সি যেন নাৰীৰ গিদাত প্ৰথম লিংগ প্ৰৱেশৰ অভূতপূৰ্ব অনুভূতিখিনি ৰৈ ৰৈ উপভোগ কৰাত লাগিল।\n– ওঁ, কি-যে মজা লাগিছে ভাই! গিদাখন একেবাৰে ভৰি যোৱা যেন লাগিছে।\nকিছুসময় তাৰ গালে-মুখে বন্য-ব্যাকুলতাৰে চুমা খোৱাৰ পিছত মই দীঘলকৈ উশাহ এটা লৈ তৃপ্তি ভৰা কণ্ঠেৰে ক’লোঁ। ইতিমধ্যে মোৰ গিদাৰ ভিতৰত আৱদ্ধ হৈ থকা তাৰ সুকঠিন লিংগটোৱে উত্তেজনাত যেন গোজৰি-গোমৰি উঠিছে। মোৰ কথা শুনি সি তপৰাই উত্তৰ দিলে।\n– মোৰো ইমানযে ভাল লাগিছে বাইদেউ! … ইচ্ গিদাত ভৰাওঁতেই ইমান সুখ! গিদা মাৰিবলৈ চাগে’ কি মজা লাগিব!\nতাৰ কথা শুনি উত্তেজনাৰ মাজতো মোৰ ভীষণ হাঁহি উঠি গ’ল। খিলখিলকৈ হাঁহি হাঁহি মই অশ্লীল সুৰত কৈ উঠিলোঁ।\n– মজাতো লাগিবই! এই মজা পাবৰ কাৰণেইতো চবেই চোদা-চুদি কৰে! … দে ৰমেন, এইবাৰ তই মোৰ গিদাখন ভালদৰে চুদি দে!\nএইবুলি কৈ মই তাৰ বজ্ৰকঠোৰ লিংগটোৰ ঠেলাবোৰ গ্ৰহণ কৰিবলৈ গিদাৰ মাংসপেশীবোৰ পাৰ্যমানে শিথিল কৰি দিলোঁ। ৰমেনৰ লগত যে মোৰ চোদন বেচ সুখকৰ হ’ব সেইবিষয়ে মোৰ মনত কোনো সন্দেহ নাছিল। তথাপিও মোৰ দুবছৰীয়া বিবাহিতা জীৱনত চোদাচুদিৰ অভিজ্ঞতা তেনেই সুখকৰ নহয়। সেই কথা মনত পেলাই লগে লগে মই তাক সতৰ্ক কৰি পুনৰ কৈ উঠিলোঁ।\n– সেইবুলি চাবি আকৌ, বেছি হুৰমুৰ কৰিবলৈ গৈ জলদি মালখিনি বাহিৰ কৰি নেপেলাবি। তেতিয়া চব এনেই পণ্ড হ’ব!\n– বুজিছোঁ বাইদেউ!\nমোৰ সতৰ্কবাণী অনুধাৱন কৰি ৰমেনে গহীন হৈ ক’লে। সি ধীৰে ধীৰে কঁকালটো ওপৰলৈ দাঙি গিদাৰপৰা লিংগটো আধামান উলিয়াই আনিলে। তাৰপিছত লাহে লাহে চাপ দি পুনৰ লিংগটো গিদাৰ গভীৰলৈ ভৰাই দিলে। পিছমুহূৰ্ততে সি আকৌ লিংগটো বাহিৰলৈ উলিয়াই আনিলে। এইদৰে সি অকণো খৰখেদা নকৰি বেছ ধীৰে সুস্থিৰে লিংগটো এবাৰ বাহিৰলৈ টানি উলিয়াই পুনৰ ঠেলা মাৰি গিদাৰ গভীৰলৈ ভৰাই দিবলৈ ধৰিলে। মোৰ গিদাৰ ভিতৰখন অত্যধিক ৰসসিক্ত হৈ থকাত সুকঠিন লিংগটো বেচ মোলায়েম ভাৱে বাহিৰ-ভিতৰ হ’বলৈ ধৰিলে। চোদাচুদিৰ অভিজ্ঞতা নাথাকিলেও এজনী নাৰীক কেনেদৰে সুখ দিব লাগে সেইবিষয়ে যে সি যথেষ্ট জ্ঞান আহৰণ কৰিছে সেইকথা মই বুজিব পাৰিলোঁ।\nঅনভিজ্ঞ হ’লেও ৰমেনৰ সুকঠিন লিংগটোৰ সেই সামান্য ঠেলাতেই মই ভীষণ সুখ অনুভৱ কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। বিয়াৰ পিছৰেপৰা যোৱা দুবছৰে সমৰে মোক এনিশাৰ বাবেও চোদন সুখ দিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই। প্ৰতিবাৰ চোদাচুদি কৰাৰ সময়ত গিদাত লিংগটো প্ৰৱেশ কৰাৰ পাছতেই সি এনেদৰে উত্তেজিত হৈ পৰে যে হুৰ-মূৰকৈ কেইবাৰমান ঠেলা-ঠেলি কৰিয়েই গল্ গল্ কৈ চব বীৰ্য বাহিৰ কৰি দিয়ে। কিন্তু ৰমেনৰ ঠেলা মৰাৰ কায়দা দেখি মই বুজিব পাৰিলোঁ মোৰ দৰে সি নিজেও এই খেলাটো বেছি সময় উপভোগ কৰিব বিচাৰে। তাৰ স’তে যে এই চোদন বেচ দীৰ্ঘস্থায়ী হ’ব সেয়া মই অনুমান কৰিব পাৰিলোঁ। সেয়ে মই তাক উৎসাহিত কৰি ক’লোঁ।\n– আঃ, বঢ়িয়া হৈছে ৰমেন! … ওঁ, তেনেকৈ কৰি থাক! চাওঁ, লগে লগে মোৰ বুকুদুটা টেপি দেচোন, বৰকৈ টন্ টন্ কৰিছে।\nমোৰ মুখত প্ৰশংসাসূচক মন্তব্য শুনি ৰমেন বেচ উৎসাহিত হৈ পৰিল। সি মোৰ গাত ওপৰত ভালদৰে উঠি হৈ অতি সন্তৰ্পণে ধীৰে ধীৰে লিংগটো মোৰ ৰসসিক্ত গিদাৰ গৰ্তটোৰে ঠেলাঠেলি কৰিবলৈ ধৰিলে। মোৰ নিৰ্দেশ মতে সি গিদাত লিংগটো অগা-পিছা কৰাৰ লগে লগে দুয়োখন হাত আগবঢ়াই বুকুভৰা স্তনদুটা খামোচ মাৰি ধৰিলে। উত্তেজনাত টন্ টন্ কৰি থকা মোৰ স্তনদুটা দুহাতেৰে আৰামেৰে টেপা-টেপি কৰি কৰি সি মনৰ সুখত গিদা মাৰি যাবলৈ ধৰিলে।\n– আঃ, আঃ, ইচচচচ্! মজা লাগিছে ৰমেন! … ওঁ, তই কৰি থাক!\nগিদাৰ ৰসসিক্ত গৰ্তটোৰে লৌহকঠিন লিংগটো যাতায়ত কৰি থকাৰ লগে লগে উত্তাল স্তনদুটাৰ ওপৰত ৰমেনৰ বলিষ্ঠ হাতৰ পৰশত মই ভীষণ সুখ অনুভৱ কৰি চেপা কণ্ঠেৰে চিৎকাৰ কৰি উঠিলোঁ। তাৰ সুবিধাৰ কাৰণে মই কঁকালটো সামান্য ভাঁজ কৰি তলপেটটোৰে সৈতে গিদাখন ওপৰলৈ শিথিলকৈ ধৰিলোঁ। ফলত তাৰ সুকঠিন লিংগটো এইবাৰ মোৰ ৰসেৰে ভৰা গৰ্তটোত অতি সাৱলীল ভাৱে ওলোৱা-সুমুৱা কৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ লগে লগে মোৰ সুখৰ মাত্ৰাও ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিলে।\nপূৰ্বতে গিদা মৰাৰ অভিজ্ঞতা নাথাকিলেও ৰমেনে ইতিমধ্যে গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটো বেচ ভালদৰে ৰপ্ত কৰি পেলাইছে। প্ৰথম চোদনতে সি-যে ইমান সুন্দৰকৈ গিদা মাৰিবলৈ সমৰ্থ হ’ব বুলি মই ভাবিবই পৰা নাছিলোঁ। হয়তো এয়া মনোজৰ স’তে তাৰ নিয়মিত পোকৰ মৰা-মৰি কৰাৰ অভিজ্ঞতাৰ বাবেও হ’ব পাৰে। মই তাক গিদা মাৰিবলৈ দিয়াৰ বিনিময়ত সি যেন মই বিচৰা ধৰণে সুখ দিবলৈ উঠি-পৰি লাগি গৈছে। তাতে মোৰ মুখৰ সুখদায়ক চিৎকাৰে তাক বেচ উৎসাহী কৰি তুলিছে। সেয়ে গভীৰ প্ৰত্যয়েৰে সি এইবাৰ লিংগটো আগতকৈও বেচি অংশ গিদাৰ বাহিৰলৈ উলিয়াই আনি ধীৰ গতিৰে ঠেলা মাৰি যাবলৈ ধৰিলে। ক্ৰমে ক্ৰমে সি লিংগটো গিদাৰ একেবাৰে মুখলৈকে টানি বাহিৰ কৰি সুন্দৰ ছন্দায়িত গতিৰে ৰসসিক্ত যোনীগৰ্তৰ গভীৰলৈ ভৰাই ভৰাই দিবলৈ ধৰিলে। ফলত আমাৰ দুয়োটাৰে সুখৰ মাত্ৰা আৰু অধিক বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিলে।\nৰমেনৰ গিদা মৰাৰ কায়দা দেখি মই অভিভূত নহৈ নোৱাৰিলোঁ। ইচ্ সি ইমান সুন্দৰ কায়দাৰে লিংগটো গিদাৰ মুখলৈকে বাহিৰ কৰি পুনৰ ধীৰ কিন্তু বলিষ্ঠ ঠেলাৰে গিদাৰ গভীৰলৈ হেঁচা মাৰি ভৰাই দিছে যেন সি এই কাৰ্যত বহুদিনৰপৰাই অভ্যস্ত। তাৰ সুকঠিন লিংগটো পোনে পোনে গিদাৰ গভীৰলৈ সোমাই গৈ বাৰে বাৰে মিঠা আঘাত কৰি থকাৰ ফলত মোৰ যে কেনে সুখ হৈছিল সেয়া ভাষাৰে বৰ্ণাব নোৱাৰি। সঁচা কথা ক’বলৈ হ’লে মই আজিহে প্ৰথম চোদাচুদিৰ প্ৰকৃত সোৱাদ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ’লোঁ। নিজৰ স্বামীয়ে দিব নোৱাৰা সুখখিনি ৰমেনৰপৰা লাভ কৰি তাৰ প্ৰতি মোৰ মৰম উথলি উঠিল। দৈহিক সুখত উৎফুল্লিত হৈ মই তাক প্ৰশংসাৰ সুৰত ক’লো।\n– বাঃ ৰমেন, তই বেচ ধুনীয়াকৈ কৰিব পাৰিছ! ইচ্ কি-যে মজা লাগিছে! কৰ … কৰ, আৰু অলপ জোৰে জোৰে কৰি দে! … বুকুদুটা জোৰে জোৰে টেপি থাক!\nমোৰ প্ৰশংসাবাণীয়ে ৰমেনকো বেচ উৎসাহিত কৰি তুলিলে। মোৰ কথামতে সি এইবাৰ লিংগটো গিদাৰ একেবাৰে মুখলৈকে টানি উলিয়াই আগতকৈও জোৰেৰে ঠেলা মাৰি ভৰাই দিবলৈ ধৰিলে। তাৰ লগে লগে সি মোৰ বুকুভৰা মঙহাল স্তনদুটা জোৰে জোৰে টেপিবলৈ ধৰিলে। তাৰ সবল ঠেলাৰ তালে তালে সুকঠিন লিংগটোৱে গিদাৰ মাংসপেশী ভেদ কৰি বেচ দৃঢ় ভাৱে যাতায়ত কৰিবলৈ ধৰিলে। ফলত মোৰ সুখৰ মাত্ৰা দুগুণে বৃদ্ধি পালে। তাৰ বলিষ্ঠ লিংগটোৰ মন-প্ৰাণ উতলা কৰা সবল ঠেলাবোৰ গিদাৰে গ্ৰহণ কৰি কৰি মই সুখত পাগল হৈ গ’লোঁ। মোৰ যুৱতী গিদাখন মনৰ সুখত চুদিবলৈ পাই তাৰ দেহ-মনতো আনন্দৰ জোৱাৰ উঠিছিল। গিদা মৰাৰ সেই স্বৰ্গীয় সুখখিনি নীৰৱে সহ্য কৰি থাকিব নোৱাৰি সিও এইবাৰ উত্তেজিত কণ্ঠেৰে চিৎকাৰ কৰি উঠিল।\n– আঃ, বাইদেউ … আপোনাৰ গিদা মাৰি মোৰো যে কি মজা লাগিছে। … আঃ, আপোনাৰ বুকুদুটা টেপিবলৈ কি মজা! ইচ্ চোদাচুদি কৰিবলৈ ইমান মজা লাগে বুলি মই আগতে জনাই নাছিলোঁ!\n– হয়নে? মনোজৰ পোকৰ মৰাতকৈও বেচি মজা লাগিছেনে?\nতাৰ উত্তেজনাপূৰ্ণ কথাষাৰ শুনি মই হাঁহি হাঁহি তাক ওলোটাই প্ৰশ্ন কৰিলোঁ।\n– ওঁ, বহুত মজা!\nমোৰ কথা শুনি সি তপৰাই উত্তৰ দিলে। জীৱনত এই প্ৰথমবাৰ গিদা মাৰিবলৈ পাই তাৰ উচ্ছ্বাস একবাৰে উথলি উঠিছিল। সেয়ে মোৰ মঙহাল স্তনদুটা দুহাতেৰে আৰামেৰে টেপা-টেপি কৰি গিদাত লিংগটোৰে ঠেলা মাৰি মাৰি সি পুনৰ উচ্ছ্বসিত কণ্ঠেৰে কৈ উঠিল।\n– কিমান দিন মনোজদাৰ লগত পোকৰ মৰা-মৰি কৰিছোঁ। আনকি পাৰ্থদাৰো পোকৰ মাৰি দিছোঁ বহুতবাৰ! কিন্তু চোদাচুদি কৰাৰ যে সুখেই বেলেগ! আজিৰ সমান সুখ মই কেতিয়াও পোৱা নাই বাইদেউ!\nহঠাতে তাৰ মুখত পাৰ্থৰ নামটো শুনি মই ভীষণ আচৰিত হৈ গলোঁ৷ পাৰ্থ মনোজৰ বন্ধু৷ কলেজত দুয়োটা একেলগে পঢ়ে৷ তাৰ লগত আমাৰ ঘৰলৈ প্ৰায়ে আহি থাকে৷ কিন্তু পার্থৰ লগতো যে মহেনৰ এনে এটা সম্পর্ক থাকিব পাৰে, সেয়া মই কল্পনাও কৰা নাছিলোঁ৷ সেয়ে মই তাক আচৰিত হৈ প্ৰশ্ন কৰিলোঁ৷\n– তই কি কলি ৰমেন … তই পার্থৰো পোকৰ মাৰিছ? … হায় ৰাম, তাৰমানে পার্থও এইবোৰত আছে নেকি?\nমই হঠাতে তাক তেনেদৰে প্ৰশ্ন কৰা দেখি ৰমেন মুহূর্তৰ বাবে থতমত খাই গল৷ সি মূৰটো দাঙি মোৰ মুখলৈ চালে৷ মনৰ উচ্ছ্বাসতে সি যে মোৰ আগত সিহঁতৰ একান্ত গোপন কথা এটাও কৈ পেলালে সেয়া সি তেতিয়াহে বুজিব পাৰিলে৷ নিজৰ কথাত ধৰা পৰি গৈ সি লাজকুৰীয়া হাঁহি এটা মাৰি ক’লে৷\n– মই কি কৰিম কওঁক বাইদেউ! মনোজ-দা আৰু পার্থ-দাই ছোৱালী চুদিবলৈ পোৱা নাই কাৰণে মোৰ লগতে পোকৰ মৰামৰি কৰে৷ সেইকাৰণে মইও সিহঁতক কৰি দিওঁ!\n– তহঁত লৰাবোৰ দেখিছোঁ চব একে! বাহিৰৰপৰা দেখিলে তলে তলে কি কৰি ফুৰ তাক ধৰাৰ উপায় নাই৷ … ৰ’, সিহঁত দুটাৰো কিবা এটা ব্যৱস্থা কৰিব লাগিব দেখিছোঁ!\nশেষৰ কথাকেইটা মই নিজকে কোৱাৰ দৰে কলোঁ যদিও ৰমেনৰ কাণতো নপৰাকৈ নাথাকিল৷ সি মোৰ কথাষাৰৰ অর্থ ভালদৰে বুজিব নোৱাৰি কৌতুহলী কণ্ঠোৰে প্ৰশ্ন কৰিলে৷ – কি ব্যৱস্থা কৰাৰ কথা কৈছে বাইদেউ? মোক দিয়াৰ নিচিনাকৈ আপুনি মনোজ-দা আৰু পার্থ-দাকো কৰিবলৈ দিব নেকি? … আপোনাৰ গিদা মাৰিবলৈ পালে মনোজ-দাহঁতে কিন্তু বৰ ভাল পাব!\nসি মোৰ মনৰ কথাটোকে কৈ পেলোৱা দেখি মই মনে মনে অলপ অপ্ৰস্তুত হ’লোঁ৷ অৱশ্যেই সি সঁচা কথাটোকে কৈছে৷ মনোজৰ লগতে পার্থকো মোৰ কামনাৰ চিকাৰ কৰিব পাৰিলে মোৰো যে কেনে মজা লাগিব সেইকথা ভাবিয়েই মোৰ মনটো নাচি উঠিল৷ সেইবুলি ৰমেনৰ আগততো আৰু এইটো কথা খুলি কব নোৱাৰি! সেয়ে মই অলপ গহীন ভাৱ দেখুৱাই তাক ধমকৰ সুৰত কলোঁ৷\n– তই নিজে যি কৰিবলৈ পাইছ তাতে সন্তুষ্ট থাক বাপু৷ সিহঁত দুটাৰ কাৰণে চিন্তা কৰিব নালাগে! … সেইবুলি চাবি আকৌ, মোৰ লগত কৰাৰ কথা তই আকৗ সিহঁতৰ আগত কৈ নিদিবিগৈ! তেতিয়া হলে মোৰ লগতো আৰু কৰিবলৈ নাপাবি!\nপাৰ্থ আৰু মনোজৰ কথা কৈ সি যেন অপৰাধহে কৰিলে তেনে ভাৱত সি লগে লগে দমি গ’ল৷ বিশেষকৈ মোৰ লগত চোদাচুদি কৰাৰ পৰা বঞ্চিত হোৱাৰ আশংকাত ৰমেন একেবাৰে জঁই পৰি গল৷ লগে লগে অংগ সঞ্চালনৰ ঠেলাৰ বেগো হঠাতে কমি গ’ল৷ মোক হেৰুওৱাৰ ভয়ত সি কৈফিয়তৰ সুৰত শান্ত স্বৰত ক’লে৷\n– বিশ্বাস কৰক বাইদেউ, এইবোৰ কথা মই কাৰো আগত ক’বলৈ নাযাওঁ! আপোনাৰ লগত যে কৰিবলৈ পাইছোঁ সেয়াই মোৰ কাৰণে কিমান ভাগ্যৰ কথা!\n– ওঁ! তাৰ কথা শুনি মই সন্তোষিত কণ্ঠেৰে কলোঁ৷ – চিন্তা নকৰিবি, তই মুখখন বন্ধ কৰি ৰাখিলে মোৰ পৰা যি বিচাৰ সদায় পাই থাকিবি বুজিলি? মই তোক সদায় কৰিবলৈ দিম!\nমোৰ কথা শুনি ৰমেনৰ মুখত সন্তুষ্টিৰ হাঁহি বিৰিঙি উঠিল৷ লগে লগে মুহূৰ্তৰ বাবে জঁয় পৰি যোৱা তাৰ দেহাটোৱেও যেন নতুনকৈ প্ৰাণ পাই উঠিল৷ নিজৰ মুখ বন্ধ কৰি ৰখাৰ বিনিময়ত সি যি পুৰস্কাৰ লাভ কৰিবলৈ আগবাঢ়িছে সেই কথাই তাক পৰম উৎফুল্লিত কৰি তুলিলে৷ মোৰ মনৰ সন্দেহ নিৰসনৰ বাবে সি দৃঢ় কণ্ঠেৰে কৈ উঠিল৷\n– কথা দিছোঁ বাইদেউ, মই কাৰো আগত মুখ নুখুলোঁ! তেতিয়া আপুনি মোক সদায় কৰিবলৈ দিব নহয়নে বাইদেউ? … ইচ্ বাইদেউ, আপুনি ইমান ভাল!!\nএইবুলি কৈ সি মোৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতাত একেবাৰে গদ গদ হৈ মুখখন মোৰ মুখত গুজি দি গালে-মুখে চুমা খাবলৈ ধৰিলে। তাৰ আৱেগ-জৰ্জৰিত তপত চুমাবোৰ মোৰ বেচ ভাল লাগিল। প্ৰতিদানত মইও তাৰ গাল-মুখ তপত চুম্বনেৰে উপচাই পেলালোঁ৷ ৰমেনৰপৰা ভৱিষ্যতে কোনো বিপদ ঘটাৰ আশংকা নেদেখি মই আশ্বস্ত হলোঁ৷ এতিয়াৰপৰা মই মন গ’লেই নির্দ্বিধাৰে ৰমেনৰ হতুৱাই গিদাৰ জ্বালা মাৰ নিয়াব পাৰিম, এই কথাটোৱে মোক ভীষণ ৰোমাঞ্চিত কৰি তুলিলে৷ পৰম আহ্লাদত মই তাৰ দেহাটো সাৱট মাৰি ধৰি গালে-মুখে মধুৰ চুমা আঁকি দি আৱেগভৰা কণ্ঠেৰে কৈ উঠিলোঁ৷\n– তোক পাই মোৰো কিমান যে ভাল লাগিছে তই কি বুজিবি ৰমেন! তোক এৰি মইও আৰু থাকিব নোৱাৰিম জান’৷ আজিৰ নিচিনাকৈ এইখিনি সময়তে তই মোক সদায় কৰি দিবি বুজিলি? … ইচ্ কি-যে মজা হ’ব! … কোনেও একো গমেই নাপাব!\nমোৰ কথা শুনি স্ফূর্তিতে ৰমেনৰ গা সাতখন-আঠখন হৈ পৰিল৷ মনৰ আনন্দখিনি ঢাকি ৰাখিব নোৱাৰি সি মোৰ গালে-মুখে চুমাৰ উপৰি চুমা খাবলৈ ধৰিলে৷ তাৰ লগে লগে মোৰ সুপূৰঠ স্তনদুটা আৰামেৰে টেপা-টেপি কৰি সি আনন্দ মনেৰে কৈ উঠিল৷\n– বুজিছোঁ বাইদেউ! আজিৰপৰা তেনেহ’লে মোৰ এটা ডিউটি বাঢ়িল!\n– কি ডিউটি অ”? মই তাৰ কথা বুজিব নোৱাৰি সুধিলোঁ৷\n– আপোনাক চোদাৰ ডিউটি আকৌ!\nএইবুলি কৈ ৰমেনে নিজৰ ৰসিকতাত নিজেই হাঁহি উঠিল৷ তাৰ কথা শুনি মইও খিলখিলাই হাঁহিলোঁ৷ আমাৰ দুটাৰ মাজত থকা ভৃত্য আৰু গৃহকর্ত্ৰীৰ সম্বন্ধ বিলীন হৈ ইতিমধ্যে আমি যেন দুটি প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাত পৰিণত হৈ পৰিছোঁ৷ হাঁহি হাঁহি তাৰ গালত মৰমতে থাপৰ এটা মাৰি মই মৰমসনা কণ্ঠেৰে ক’লোঁ৷\n– দে ৰমেন, আৰু কথা নহয়! … এইবাৰ তই মোক ভালদৰে চোদন এটা দে!\n– বহুত আচ্ছা বাইদেউ!\nএইবুলি কৈ ৰমেনে নতুন উদ্যমেৰে পুনৰ মোৰ ৰসসিক্ত গিদাত লিংগটোৰে ঠেলা মাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰি দিলে৷ ঘোঁৰা চেকুৰোৱা মানুহ এটাৰ দৰেই সি কঁকালটো ওপৰলৈ দাঙি দাঙি লিংগটো দ্ৰুতবেগে মোৰ গিদাৰ গর্তটোৰে বাহিৰ-ভিতৰ কৰিবলৈ ধৰিলে৷ তাৰ লৌহকঠিন প্ৰাণচঞ্চল লিংগটোৰ বলিষ্ঠ্ ঠেলাবোৰ গিদাৰে গ্ৰহণ কৰি কৰি মই কামতৃপ্তিত একেবাৰে উন্মাদ হৈ পৰিলোঁ৷ ৰতিতৃপ্তিৰ অসহ্যকৰ উন্মাদনাত থিৰেৰে থাকিব নোৱাৰি মই উস্-আহ্ কৈ চিৎকাৰ কৰি কৰি তাৰ লিংগটোৰ ঠেলাৰ সৈতে তাল মিলাই তলপেটটো ওপৰলৈ দাঙি দাঙি বিপৰীত ঠেলা মাৰিবলৈ ধৰিলোঁ। দুয়োটাৰে বিপৰীতমুখী ঠেলাৰ ফলত তাৰ সুকঠিন লিংগটো বেচ দ্ৰুতগতিৰে গিদাৰ গভীৰলৈ সোমাই যাবলৈ ধৰিলে। মোৰ ৰসসিক্ত সংকীৰ্ণ যোনীগৰ্তৰ সুকোমল মাংসপেশীবোৰৰ স’তে তাৰ লোহকঠিন লিংগটো সজোৰে ঘৰ্ষণ হ’বলৈ ধৰাত মোৰ কাম-উন্মাদনা দ্ৰুত গতিৰে বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিলে। চোদন-সুখৰ প্ৰাবল্যত অস্থিৰ হৈ মই পাৰ্যমানে গিদাখন ওপৰলৈ দাঙি দাঙি ধৰি তাৰ সবল ঠেলাবোৰ গিদাৰে গ্ৰহণ কৰি চেপা কণ্ঠেৰে চিৎকাৰ কৰি উঠিলোঁ।\n– আঃ ৰমেন, বঢ়িয়া হৈছে!! … আৰু জোৰে জোৰে কৰি দে! ইচ্ ইমান ধুনীয়াকৈ চুদিবলৈ তই ক’ত শিকিলি? দে, কৰ কৰ … আৰু জোৰে জোৰে কৰ!!\nমোৰ মুখৰ সেই ব্যস্ততাভৰা সুখৰ চিৎকাৰ ধ্বনিয়ে ৰমেনৰ দেহ-মনতো তুমুল আলোড়নৰ সৃষ্টি কৰিলে। পৰম সুখত অধীৰ হৈ সি মোৰ বুকুভৰা স্তনদুটা সজোৰে টেপা টেপি কৰি লগে লগে লিংগ-চালনাৰ বেগ বঢ়াই দিলে। কঁকালটো নচুৱাই নচুৱাই সি মোৰ ৰসেৰে পিছল হৈ থকা গিদাখনত লিংগটোৰে পাৰ্যমানে ঠেলাৰ উপৰি ঠেলা মাৰি যাবলৈ ধৰিলে। মুহূৰ্তৰ বাবেও থমকি নৰৈ সি ছন্দবদ্ধ গতিৰে লিংগটো মোৰ গিদাত একেলেথাৰিয়ে সজোৰে অগা-পিছা কৰি কৰি মোক সুখত একেবাৰে পাগল কৰি তুলিলে। তাৰ সুদৃঢ় লিংগটোৰ মন-প্ৰাণ মাতাল কৰা প্ৰতিটো ঠেলাই যেন মোক এধাপ এধাপকৈ সুখৰ স্বর্গলৈ কঢ়িয়াই নিব ধৰিলে৷ মোৰ দৈহিক উত্তেজনাই চৰম শিখৰত উপনীত হোৱাৰ সময় সমাগত হৈছে বুলি বুজিব পাৰি মই কাম-উন্মাদনাত একেবাৰে উত্ৰাৱল হৈ পৰিলোঁ৷ উত্তেজনাত অস্থিৰ হৈ মই ঠেলাৰ তালে তালে গিদাখন ওপৰলৈ দাঙি দাঙি ধৰি তাক আৰু জোৰে জোৰে চুদিবৰ বাবে ব্যতিব্যস্ত কৰি তুলিলোঁ৷\n– আঃ, … আৰু জোৰে জোৰে কৰ ৰমেন! ইচ্ তোৰ লগত কৰি মই কি-যে সুখ পাইছোঁ! এনেকুৱা সুখ মই কেতিয়াও পোৱা নাই ভাই! … চোদ ৰমেন, মোক আৰু জোৰে জোৰে চোদ!\nমোৰ সমগ্ৰ দেহ-মন বিৱশ কৰি তোলা সেই প্ৰচণ্ড উত্তেজনাময় পৰিস্থিতিত ৰমেনৰ কেনে অৱস্থা হৈছিল তাৰ খবৰ ল’বলৈ মোৰ তেতিয়া আহৰি নাছিল৷ সি কঁকালটো নচুৱাই নচুৱাই সুকঠিন লিংগটোৰে মোৰ গিদাত দ্ৰুতবেগে ঠেলাৰ পিছত ঠেলা মাৰি যোৱাৰ লগে লগে মইও তলপেটটোৰে সৈতে গিদাখন ওপৰলৈ দাঙি দাঙি বিপৰীত ঠেলা মাৰি মাৰি কামতৃপ্তিত উন্মাদিনীৰ হৈ পৰিছিলোঁ৷ দুয়োটাৰে বিপৰীতমুখী ঠেলাৰ ফলত তাৰ সুদৃঢ় লিংগটো পোনে পোনে গভীৰলৈ সোমাই গৈ গিদাৰ শেষ প্ৰান্তত প্ৰচণ্ড আঘাত কৰি থকাৰ ফলত মোৰ যি অবর্ণনীয় সুখ হৈছিল সেই সুখত মই একেবাৰে আত্মহাৰা হৈ পৰিছিলোঁ৷ সেই বন্য-ব্যাকুলতাৰ মাজতেই ৰমেনৰ সন্ত্ৰস্ত কণ্ঠস্বৰ মোৰ কাণত পৰিল৷\n– আৰু জোৰেৰে কৰিব নোৱাৰো! ইয়াতকৈ জোৰে জোৰে কৰিলে মোৰ মাল ওলাই যাব বাইদেউ!\nৰমেনৰ কথা শুনি তাৰ অৱস্থাটো মই ভালকৈয়ে উপলব্ধি কৰিব পাৰিলোঁ৷ ঠিকেইতো জীৱনৰ প্ৰথম চোদনতে তাৰ দৰে সোতৰ বছৰীয়া ল’ৰা এটাৰ পক্ষে আৰু কিমান পৰ অবিৰত ধাৰাৰে লিংগ চালনা কৰি যোৱা সম্ভৱ! বৰঞ্চ সি-যে ইমান সময় বীর্যস্খলন নকৰাকৈ কেনেকৈ মোৰ গিদাত ঠেলাৰ পিছত ঠেলা চলাই গৈছে সেই ভাবি মই তবধ মানিলোঁ৷ তাৰ সুকঠিন বলিষ্ঠ লিংগটোৰ উপর্যুপৰি আঘাতে সৃষ্টি কৰা প্ৰচণ্ড সুখে ইতিমধ্যেত মোকো কামতৃপ্তিৰ চৰম শিখৰলৈ লৈ গৈছিল৷ মোৰ চৰম অৱস্থা প্ৰাপ্তিৰ সময় সমাগত হৈছিল যদিও কোনোমতেহে নিজকে চম্ভালি ৰাখি আছিলোঁ৷ সেয়ে মই তাক অভয় দি ব্যস্তভাৱে কৈ উঠিলোঁ৷\n– তোৰ মাল ওলাই যায় যদি ওলাব দে, তাৰ কাৰণে ভাবিব নালাগে ৰমেন! তই যিমান পাৰ জোৰে জোৰে কৰি দে! মোৰো এতিয়াই হ’ব! … তই কৰ, জোৰে জোৰে কৰি থাক!\nমোৰ অভয়-বাণী শুনি ৰমেনৰ মনৰ শংকা দূৰ হ’ল৷ মোৰো হ’বৰ হৈছে বুলি জানি তাৰ যেন আনন্দৰ সীমা নোহোৱা হ’ল৷ ৰংমনেৰে সি এইবাৰ মোৰ গিদাত শেষ আঘাত সানিবৰ বাবে প্ৰস্তুত হ’ল৷ মোৰ স্তনদুটা এৰি এইবাৰ সি দুয়োখন হাতেৰে মোৰ কান্ধ দুখন খামোচ মাৰি ধৰিলে৷ তাৰপিছত দেহৰ সমস্ত শক্তি কঁকালত সংহত কৰি লিংগটো গিদাৰ মুখলৈকে টানি উলিয়াই দ্ৰুত গতিৰে হক্ হক্ কৰে গিদাৰ গভীৰলৈ ঠেলা মাৰি ভৰাই দিবলৈ ধৰিলে৷ মোৰ পক্ষে তেতিয়া আৰু গিদাখন লৰচৰ কৰা অসম্ভৱ হৈ পৰিছিল৷ মই কঁকালটো ভাঁজ কৰি গিদাখন পার্যমানে ওপৰলৈ তুলি ধৰি পৰম তৃপ্তিৰে তাৰ বলিষ্ঠ ঠেলাবোৰ গ্ৰহণ কৰাত লাগিলোঁ৷ মোৰ গিদাৰ ৰসত তিতি-বুলি পিছল হৈ থকা লিংগটোৱে এইবাৰ ৰসপূর্ণ গিদাৰ গর্তটোৰে পক্ পক্ কৰে ভীষণ শব্দ কৰি যাতায়ত কৰিবলৈ ধৰিলে৷\nএইদৰে বেচ কিছুসময় একেলেথাৰীয়ে মোৰ গিদাত লিংগটোৰে ভীম বেগেৰে ঠেলা মাৰি মাৰি অৱশেষত সি নিজৰ অৱস্থাৰ ওচৰত আত্ম-সমর্পণ কৰিলে৷ হঠাতে ঠেলা মৰা বন্ধ কৰি সি লিংগটো মোৰ গিদাৰ গভীৰলৈ সজোৰে হেঁচা মাৰি ধৰিলে৷ লগে লগে তাৰ লিংগটো মোৰ গিদাৰ ভিতৰত ভীষণ ভাৱে জিকাৰ মাৰি উঠা মই অনুভৱ কৰিলোঁ৷ পিছমুহূর্ততে তাৰ চেপা কণ্ঠৰ চিৎকাৰ ধ্বনি মোৰ কাণত পৰিল৷\n– আঃ … আঃ, আৰু নোৱাৰিলোঁ বাইদেউ! মোৰ গৈ গ’ল … মোৰ হৈ গ’ল৷ আঃ, কি সুখ!!\nলগে লগে তাৰ লিংগটো বীর্যৰ চাপত ফুলি ফুলি উঠিল৷ মুহূর্তৰ ভিতৰতে তাৰ লিংগটোৰ মূৰৰ সৰু পেচাপৰ ফুটাটোৰে তীব্ৰ বেগেৰে উষ্ণ বীর্যৰ ধাৰা এটা ওলাই আহি মোৰ গিদাৰ গভীৰত চিটিকি চিটিকি পৰিবলৈ ধৰিলে৷ মোৰ গিদাত বীর্যপাত কৰিবলৈ পাই সি আসুৰিক তৃপ্তিত একেবাৰে উন্মাদ হৈ পৰিল৷ মোৰ নগ্ন দেহাটো সজোৰে সাৱট মাৰি ধৰি লিংগটো গিদাৰ গভীৰলৈ পার্যমানে হেঁচি হেঁচি সি চিৰিক চিৰিককৈ বীর্যবোৰ বাহিৰ কৰি দিব ধৰিলে৷\nৰমেনৰ তপত বীর্যবোৰ সেইদৰে গিদাৰ গভীৰ প্ৰদেশত চিটিকি পৰাৰ লগে লগে মইও আৰু নিজকে চম্ভালি ৰাখিব নোৱাৰিলোঁ৷ ৰতিতৃপ্তিৰ চৰম উন্মাদনাত মই নিজৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ হেৰুৱাই পেলালোঁ৷ লগে লগে মোৰ তলপেটৰ সৈতে গিদাখন ভীষণ ভাৱে খপ্ খপাবলৈ ধৰিলে৷ নিজৰ অনিবার্য অৱস্থাৰ কথা বুজিব পাৰি মই তাৰ দেহাটো দৃঢ় ভাৱে আলিংগনাবদ্ধ কৰি তীব্ৰ ভাৱে আর্তনাদ কৰি উঠিলোঁ৷\n– আঃ, মোৰো হৈ গ’ল ৰমেন! আঃ, তই আজি মোক কি-যে সুখ দিলি! ইমান সুখ মই সহ্য কৰিব নোৱাৰিছোঁ ভাই! আঃ … আঃ … ইচচচ্!! মোৰ হৈ গ’ল … মোৰ হৈ গ’ল … আঃ আঃ … যাঃ!\nপ্ৰচণ্ড শিহৰণত মোৰ গিদাৰ অভ্যন্তৰৰ মাংশপেশীবোৰ নিজে নিজে প্ৰসাৰিত-সংকুচিত হৈ তাৰ বীর্য উদগীৰণ কৰি থকা লিংগটো দৃঢ় ভাৱে চেপি চেপি ধৰিলে৷ লগে লগে মোৰ তলপেটটোৰে সৈতে গিদাখন ভীষণ ভাৱে জিকাৰ মৰি মাৰি পিচ্ পিচ্ কৰে গিদাৰ আচল ৰসবোৰ ওলাই আহিবলৈ ধৰিলে৷ দুয়োটাৰে একেসময়তে দৈহিক উত্তেজনাই চৰম অৱস্থা লাভ কৰাত মোৰ যেন সুখৰ সীমা নোহোৱা হ’ল৷ মোৰ দুবছৰীয়া বিবাহিতা জীৱনত ইমান বেচি সুখ মই কেতিয়াও পোৱা নাছিলোঁ৷ সুখৰ আতিশয্যত মই যেন একেবাৰে বিহ্বল হৈ পৰিলোঁ৷ ৰমেনৰ কিশোৰ দেহাটো বাহুবন্ধনত আৱদ্ধ কৰি মই সেই স্বর্গীয় সুখখিনি ৰৈ ৰৈ উপভোগ কৰিবলৈ ধৰিলোঁ৷ ৰমেনেও ইমানপৰে পৰম বিক্ৰমেৰে চোদাচুদি কৰাৰ পিছত বীর্যখিনি মোৰ গিদাত ঢালি দি গভীৰ ক্লান্তিত মোৰ দেহৰ ওপৰত নিজৰ দেহাটো এৰি দি প্ৰায় জঠৰ হৈ পৰিছিল৷ তাৰ নিস্তেজ দেহাটো বুকুত লৈ নিজৰ চৰম সৌভাগ্যৰ কথা ভাবি ভাবি মইও লাহে লাহে গভীৰ ক্লান্তিত অৱশ হৈ পৰিলোঁ৷\n(Visited 2,257 times,5visits today)\nশাহু আই আৰু মই >>হাতীৰ শুৰহেন উৰুহালৰ মাজত নোমাল যোনীখন :: Assamese New Sex\nকামনাৰ জুই (1) New Assamese Sex Story 2016 :: Assamese New Sex


‘UPPLত নেতাৰ অভাৱ নেকি? তিনিটাকৈ পদবী খামুচি আছে গোবিন্দ বসুমতাৰীয়ে, এতিয়া খাপ পিটিছে মন্ত্ৰীৰ বাবে’– News18 assam\n‘UPPLত নেতাৰ অভাৱ নেকি? তিনিটাকৈ পদবী খামুচি আছে গোবিন্দ বসুমতাৰীয়ে, এতিয়া খাপ পিটিছে মন্ত্ৰীৰ বাবে’\nইউ পি পি এলৰ নেতা গোবিন্দ বসুমতাৰীয়ে একেটা সময়তে ভৈৰৱকুণ্ড পৰিষদীয় সমষ্টিৰ MCLA, BTCৰ ডেপুটি চীফ আৰু ওদালগুৰিৰ বিধায়ক হৈ আছে।\nLast Updated : May 13, 2022, 13:13 IST\n"শাসকীয় মিত্ৰজোঁটৰ দল ইউ পি পি এলৰ নেতা গোবিন্দ বসুমতাৰীকে সকলো লাগে, ক্ষুদ্ৰ আঞ্চলিক দলটোত আৰু নেতা নাই নেকি?" – এই প্ৰশ্ন বিপিএফৰ বিধায়িনী দলৰ নেতা তথা কলাইগাঁও সমষ্টিৰ বিধায়ক দুৰ্গাদাস বড়োৰ।\nউল্লেখযোগ্য যে ইউ পি পি এলৰ নেতা গোবিন্দ বসুমতাৰীয়ে একেটা সময়তে ভৈৰৱকুণ্ড পৰিষদীয় সমষ্টিৰ MCLA, BTCৰ ডেপুটি চীফ আৰু ওদালগুৰিৰ বিধায়ক হৈ আছে। সেয়ে বিপিএফৰ নেতা দুৰ্গাদাস বড়োৱে কটাক্ষ কৰি কৈছে যে একেলগে তিনিটা পদবীত থাকি এতিয়া মন্ত্ৰীৰ কাৰণে খাপ পিতি আছে। এজন ব্যক্তিয়ে চাৰিটা পদবী ল’ব নেকি? ইয়াকে লৈ ক্ষোভৰ সৃষ্টি হৈছে UPPL দলতো।\nইফালে আগন্তুক ৮ জুনৰ ককিলাবাৰী পৰিষদীয় সমষ্টিত বিপিএফৰ প্ৰাৰ্থীৰ জয় নিশ্চিত বুলি দাবী কৰিছে বিধায়ক দুৰ্গাদাস বড়োৱে। দুৰ্গাদাস বড়োৱে লগতে কয় যে গোবিন্দ বসুমতাৰী য়ে ৰাখি থোৱা ভৈৰৱকুণ্ডত পৰিষদীয় সমষ্টিত উপ নিৰ্বাচন হ’লে তাতো বিপিএফ জয় হ’লহেঁতেন।\nFirst published: May 13, 2022, 13:13 IST


অচাইৰিছ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nঅচাইৰিছৰ দেহৰ সেউজীয়া ৰঙে পুনৰজন্মক সূচায়।\nমিছৰীয় চিত্ৰলিপিৰ মতে\nহাঁ‌কোটা আৰু ফ্লেইল, এটিফ মুকুট, উটপক্ষীৰ পাখি, মাছ, মামী মেৰিওৱা কাপোৰ, জেড স্তম্ভ\nগেব আৰু নূট\nআইচিছ, ছেট, নেফথিছ, হেৰু ৱেৰ\nহ'ৰাছ, এনুবিছ (কোনো কোনো সূত্ৰৰ মতে)\nখ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫৯৫-৫২৫-ৰ ভিতৰত নিৰ্মিত অছিৰিছৰ প্ৰতিমূৰ্তি।\nঅচাইৰিছ (ইংৰাজী: Osiris) হৈছে প্ৰাচীন ইজিপ্টৰ উৰ্বৰতা, কৃষি, পৰলোক, মৃত্যু, পুনৰজীৱন আৰু জীৱনৰ দেৱতা। তেওঁৰ গাৰ বৰণ সেউজীয়া। অচিৰিছক ফাৰাওসকলৰ দৰে কৃত্ৰিম দাড়ি, ভৰিত মামীসমূহ মেৰিওৱা বস্ত্ৰ আৰু এটিফ মুকুটেৰে সৈতে চিত্ৰায়িত কৰা হয়। তেওঁ হাতত হাঁ‌কোটা আৰু ফ্লেইল ধাৰণ কৰে। মামী আবৃতকৰণৰ সৈতে জড়িত তেৱেঁ‌ই প্ৰথমগৰাকী দেৱতা। অচিৰিছৰ ভ্ৰাতৃ ছেটে তেওঁক হত্যা কৰি শৰীৰটো টুকুৰা-টুকুৰকৈ কাটে। তেওঁৰ সহধৰ্মিণী আইচিছে আটাইবোৰ টুকুৰা বিচাৰি শৰীৰটো বান্ধি পেলায় আৰু পুনৰ জীয়াই তোলে। অচাইৰিছক পৃথিৱীৰ দেৱতা গেব আৰু আকাশৰ দেৱী নূটৰ জ্যেষ্ঠ সন্তান বুলি গণ্য কৰা হয়। আইচিছ তেওঁ ভগ্নীৰ লগতে সহধৰ্মিণীও। তেওঁৰ পুত্ৰ হৈছে হ'ৰাছ যাক তেওঁ মৰণোত্তৰভাৱে তুলি লৈছিল। অচাইৰিছ খেণ্টি-এমেণ্টিও নামৰ এক গুণমালাৰ সৈতে জড়িত য'ত তেওঁক মৃত্যুলোকৰ ৰজা হিচাপে উপস্থাপন কৰা হৈছে। তেওঁক চন্দ্ৰৰ দেৱতা হিচাপেও অভিহিত কৰা হয়।\nঅচাইৰিছক আইচিছ, ছেট আৰু জ্যেষ্ঠ হ'ৰাছৰ ভাতৃ আৰু কনিষ্ঠ হ'ৰাছৰ পিতৃ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৫ শতিকা অৰ্থাৎ প্ৰাচীন ইজিপ্টৰ পঞ্চমটো ৰাজবংশৰ মধ্যভাগতে অচাইৰিছক উপাসনা কৰাৰ প্ৰথমটো প্ৰমাণ পোৱা যায়। অৱশ্যে তেওঁৰ উপাসনা ইয়াতকৈ পুৰণি কালৰ পৰাও চলি আহিব পাৰে কিয়নো খেণ্টি-এমেণ্টি গুণমালাখন অতি কমেও প্ৰথম ৰাজবংশৰ সময়ৰে। অচিৰিছৰ আখ্যানসমূহৰ অধিকাংশই পঞ্চম ৰাজবংশৰ শেষৰ ফালৰ পিৰামিড লিপিসমূহৰ পৰা লোৱা হৈছে। পৰৱৰ্তী কালৰ নতুন ৰাজ্যসমূহৰ বিভিন্ন লিপি আৰু গ্ৰীক লেখকসকলৰ লেখনিৰ পৰাও এই আখ্যানসমূহ তুলি লোৱা হৈছে।\nঅচাইৰিছ হৈছে পাতাললোক বা ডুৱেটত থকা মৃতকসকলৰ বিচাৰকৰ্তা। তেওঁ শস্য-বন ইত্যাদিৰ লগতে সকলো জীৱৰে প্ৰাণ প্ৰদান কৰোঁতা। নাইল নদীৰ পলসযুক্ত বানপানীৰো তেওঁ হোতা। অচাইৰিছক "সৰ্বদা কৃপালু আৰু চিৰযৌৱনসমৃদ্ধ" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁক নিঃশব্দতাৰ গৰাকী বুলিও আখ্যা দিয়া হয়। ফাৰাওসকল মৃত্যুৰ লগে লগে অচাইৰিছৰ সংগত এক যাদুকৰী প্ৰক্ৰিয়াৰ যোগেদি দৈৱিক জীৱন লাভ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল কিয়নো এই দেৱতাগৰাকীয়ে নিজে মৃত্যুৰপৰা পুনৰ সাৰ পাই উঠিছিল।\nমৃত্যুৰ পিছত পুনৰ জীৱন লাভৰ আশাৰ বাবেই নতুন বছৰৰ আৰম্ভণিতে কালপুৰুষ আৰু লুব্ধকৰ বাৰ্ষিক বিশেষাৱস্থানৰ লগে লগে অচাইৰিছক প্ৰাকৃতিক চক্ৰসমূহ যেনে শস্যমালা আৰু নাইল নদীৰ বাৰ্ষিক বানপানীৰ লগত ক্ৰমান্বয়ে জড়িত কৰি পেলোৱা হৈছিল। ৰোমানসকলৰ সৈতে ইজিপ্টত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ প্ৰৱেশ ঘটি প্ৰাচীন মিছৰীয় ধৰ্মৰ পতন নঘটালৈকে অচাইৰিছক ব্যাপক ৰূপত অৰ্চনা কৰা হৈছিল।\n3 আদি আখ্যান\n3.1 হ'ৰাছৰ পিতৃ\n3.2 মৃত্যু আৰু পুনৰ্জীৱন\nঅচাইৰিছ হৈছে প্ৰাচীন গ্ৰীক Ὄσιρις [ó.si। ris] শব্দৰএক লেটিন ৰূপান্তৰ। ই ইজিপ্টীয় ভাষাৰ মূল নামৰ এক গ্ৰীক অভিযোজন। ইজিপ্টৰ চিত্ৰলিপিত নামটো wsjr হিচাপে দেখা যায়, যাক কিছুসংখ্যক ইজিপ্টোলজিষ্টে ꜣsjr বা jsjrj বুলি মত প্ৰকাশ কৰে। যিহেতু চিত্ৰলিপি লিখনিত স্বৰবৰ্ণৰ নাই সেয়ে ইজিপ্টোলজিষ্টসকলে আছাৰ, আউছাৰ, আউচিৰ, ৱেছিৰ, উচিৰ বা উচায়াৰ আদি বিভিন্ন ধৰণে নামটো উচ্চাৰণ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছে।\nব্যুৎপত্তি আৰু মূল নামৰ অৰ্থৰ বাবে কেইবাটাও প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছে যদিও ইজিপ্টোলজিষ্ট মাৰ্ক জে. স্মিথে উল্লেখ কৰিছে যে ইয়াৰে কোনোটোৱেই সম্পূৰ্ণৰূপে বিশ্বাসযোগ্য নহয়। বেছিভাগ লোকেই এডল্ফ এৰমেনক অনুসৰণ কৰি wsjr-কেই স্বীকৃত ৰূপান্তৰ হিচাপে লয়।\nঅচাইৰিছক তেওঁৰ সবাতোকৈ বিকশিত ৰূপত উজনি ইজিপ্টৰ শুভ্ৰবৰ্ণ মুকুট সদৃশ এটিফ মুকুট পৰিহিত অৱস্থাত উপস্থাপন কৰা হয়। এই মুকুটৰ দুয়োফালে অতিৰিক্তভাৱৰ দুখন উটপক্ষীৰ পাখিৰ লগোৱা থাকে। তেওঁ হাঁ‌কোটা আৰু ফ্লেইলো ধাৰণ কৰে। হাঁ‌কোটাডালে অচাইৰিছক গৰখীয়া দেৱতা হিচাপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে বুলি ধাৰণা কৰা হয়। ফ্লেইলৰ প্ৰতীকী অৰ্থৰ বিষয়ে স্পষ্ট ধাৰণা পোৱা নাযায়।\nতেওঁক সাধাৰণতে সেউজীয়া (পুনৰ্জন্মৰ ৰং) বা ক'লা (নাইল নদীৰ বানপানীৰ উৰ্বৰতাৰ) ৰঙৰ এজন ফাৰাও হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছিল। তেওঁৰ বুকুৰ পৰা তললৈ মামীকৰণৰ আৱৰণে ঢাকি ৰাখিছিল।\nআদি আখ্যান[সম্পাদনা কৰক]\nপিৰামিডৰ লিপিসমূহত পৰলোক প্ৰাপ্তিৰ পিছত সূৰ্য দেৱতা ৰাৰ সৈতে তাৰকামণ্ডলীৰ মাজত চিৰন্তন ভ্ৰমণৰ সম্পৰ্কে প্ৰাৰম্ভিক ধাৰণা এটাৰ কথা বৰ্ণনা আছে। চতুৰ্থ ৰাজবংশৰ আৰম্ভণিতে এই শৱগৃহৰ লিপিসমূহত এইদৰে পোৱা যায়: "ৰজাই দিয়া নৈবেদ্য আৰু এনুবিচ।" পঞ্চম ৰাজবংশৰ শেষৰ ফালে, এই সকলোবোৰ সমাধিৰ সূত্ৰ "ৰজাই দিয়া আৰু অচিৰিছৰ নৈবেদ্য"লৈ ৰূপান্তৰিত হয়।\nহ'ৰাছৰ পিতৃ[সম্পাদনা কৰক]\nহ'ৰেমহেবৰ সমাধিৰ দেৱালত অংকিত অচাইৰিছ, এনুবিছ, আৰু হ'ৰাছৰ চিত্ৰ\nকিংবদন্তি অনুসাৰে অচাইৰিছ হৈছে দেৱতা হ'ৰাছৰ পিতৃ, আৰু এই ধাৰণাটো অচাইৰিছৰ পৌৰাণিক আখ্যানত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। আখ্যানত অচাইৰিছক সিংহাসন দখল কৰিবৰ বাবে তেওঁৰ ভ্ৰাতৃ ছেটে হত্যা কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁৰ পত্নী আইচিছে তেওঁৰ মৃতদেহটো বিচাৰি পায় আৰু ইয়াক নলাত লুকুৱাই ৰাখে। কিন্তু ছেটে এই মৃতদেহটো বিচাৰি পায় খণ্ড-বিখণ্ড কৰে। আইচিছে অচাইৰিছৰ খণ্ডিত টুকুৰাবোৰ পুনৰ উদ্ধাৰ কৰে আৰু একগোট কৰি যাদুৰ প্ৰয়োগেৰেৰে তেওঁক পুনৰুজ্জীৱিত কৰে। এই কাৰ্যৰ যোগেদি আইচিছে অচাইৰিছৰ সন্তানৰ মাতৃ হোৱাটো সম্ভৱপৰ কৰি তোলে আৰু পিছত হ'ৰাছৰ জন্ম দিয়ে। যিহেতু অচাইৰিছৰ পুনৰুত্থানৰ পিছত হ'ৰাছৰ জন্ম হৈছিল সেয়ে হ'ৰাছক নতুন যুগৰ আৰম্ভণিৰ সূচনাকাৰী আৰু বেদখলকাৰী ছেটৰ পৰাজয়ৰ প্ৰতিনিধি বুলি ভবা হৈছিল।\nএনেদৰেই অচাইৰিছক টাহ-চেকেৰৰ (সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতা টাহ আৰু চেকেৰৰ যুটী) সৈতে যুক্ত কৰা হয় আৰু কালক্ৰমত তেওঁলোক টাহ-চেকেৰ-অচাইৰিছ নামেৰে পৰিচিত হৈ পৰে। সূৰ্যদেৱতাই ৰাতিটো পাতালত কটোৱাত লগতে প্ৰতিটো পুৱাতে তেওঁ "পুনৰ জন্ম" লাভ কৰা বুলি ভবা হৈছিল, টাহ-চেকেৰ-অচিৰিছক পাতালপুৰীৰ ৰজা আৰু পৰলোক, জীৱন, মৃত্যু তথা পুনৰুত্থানৰ দেৱতা হিচাপে চিনাক্ত কৰা হৈছিল।\nমৃত্যু আৰু পুনৰ্জীৱন[সম্পাদনা কৰক]\nপ্লুটাৰ্কে বৰ্ণোৱা অচাইৰিছৰ পৌৰাণিক আখ্যানৰ এক সংস্কৰণ মতে ছেটে (অচাইৰিছৰ ভাতৃ) ইথিওপিয়াৰ ৰাণী আৰু ৭২জন সহযোগীৰ সৈতে মিলি অচাইৰিছৰ হত্যাৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰে। ছেটে চলেৰে অচাইৰিছক এটা বাকচৰ ভিতৰত সোমাবলৈ দিয়ে আৰু তাৰ পিছতেই বাকচটো বন্ধ কৰি সীহৰে মোখনি মাৰি নাইল নদীত পেলাই দিয়ে। অচাইৰিছৰ পত্নী আইচিছে তেওঁক বিচাৰি গৈ অৱশেষত বাকচটো এজোপা গছৰ গুৰিত সোমাই থকা দেখে আৰু এই গছজোপা আছিল ফনিচিয়ান উপকূলৰ বাইব্লোছৰ এটা প্ৰাসাদৰ চালৰ ধৰণী। ইয়াৰ পিছতেই তেওঁ বাকচটোৰ পৰা অচাইৰিছৰ মৃতদেহ উদ্ধাৰ কৰে।\nআন এটা সংস্কৰণৰ মতে, আইচিছে অচাইৰিছক এটা মন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি পুনৰুজ্জীৱিত কৰে যাতে স্বামীৰ ঔৰসত তেওঁ গৰ্ভধাৰণ কৰিব পাৰে। অচাইৰিছৰ মৃতদেহ সমাধিস্থ কৰাৰ পিছত আইচিছে গৰ্ভধাৰণ কৰে আৰু তেওঁলোকৰ পুত্ৰ হ'ৰাছৰ জন্ম হয়। তাৰ পিছত অচাইৰিছ পাতালপুৰীৰ দেৱতা হিচাপে প্ৰাণ ধাৰণ কৰে। তেওঁৰ মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থানৰ বাবে, অচাইৰিছ নাইল নদীৰ ভটিয়নি আৰু বানপানীৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰে। এনেদৰেই নাইল উপত্যকাৰ কাষৰীয়া অঞ্চলত শস্যৰ বাৰ্ষিক বৃদ্ধি আৰু মৃত্যুৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্ক স্থাপন হয়।\nডিঅড'ৰাছ চিকুলাছৰ আখ্যানত অচাইৰিছক এজন প্ৰাচীন ৰজা হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁ ইজিপ্টৰ লোকসকলক কৃষিকে ধৰি সভ্যতাৰ বিভিন্ন কলা শিকায়। ইয়াৰ পিছত তেওঁৰ ভগ্নী আইচিছ, চেটায়াৰসকল আৰু নগৰাকী মিউজৰ সৈতে পৃথিৱী ভ্ৰমণ কৰি অৱশেষত ইজিপ্টলৈ ঘূৰি আহে। পৰৱৰ্তী সময়ত অচাইৰিছক তেওঁৰ ভাতৃ টাইফনে হত্যা কৰে। টাইফনক ছেট হিচাপে চিনাক্ত কৰা হৈছে। টাইফনে অচাইৰিছৰ মৃতদেহটো ২৬ টুকুৰাত বিভক্ত কৰি তেওঁৰ সহকৰ্মী ষড়যন্ত্ৰকাৰীসকলৰ মাজত বিতৰণ কৰে যাতে তেওঁলোককো এই হত্যাত জড়িত কৰিব পৰা যায়। আইচিছ আৰু হাৰকিউলিছে (হ'ৰাছ) অচাইৰিছৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিশোধ লয় আৰু টাইফনক হত্যা কৰে। আইচিছে পুৰুষাংগৰ বাহিৰে অচাইৰিছৰ শৰীৰৰ সকলো অংগ উদ্ধাৰ কৰে আৰু গোপনে সমাধি দিয়ে। তেওঁ এই অংগসমূহৰ প্ৰতিকৃতি তৈয়াৰ কৰি কেইবাটাও স্থানত বিতৰণ কৰে আৰু এই স্থানসমূহ অচাইৰিছ উপাসনাৰ কেন্দ্ৰ হৈ পৰে।\n↑ "Egyptian Mythology - Osiris Cult" (ru ভাষাত). www.touregypt.net. http://www.touregypt.net/osiriscu.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2018-10-26.\n↑ 2.0 2.1 Wilkinson, Richard H. (2003). The Complete Gods and Goddesses of Ancient Egypt. প্ৰকাশক London: Thames & Hudson. পৃষ্ঠা. 105. ISBN 978-0-500-05120-7. https://archive.org/details/completegodsgodd00wilk_0/page/105.\n↑ Collier, Mark; Manley, Bill (1998). How to Read Egyptian Hieroglyphs, British Museum Press, p. 41, আই.এচ.বি.এন. 0-7141-1910-5\n↑ Quirke, S.; Spencer, A. J. (1992). The British Museum Book of Ancient Egypt. London: The British Museum Press.\n↑ "Isis and Osiris", Plutarch, translated by Frank Cole Babbitt, 1936, vol.5Loeb Classical Library. Penelope.uchicago.edu[সংযোগবিহীন উৎস]\n↑ 9.0 9.1 9.2 The Oxford Guide: Essential Guide to Egyptian Mythology, Edited by Donald B. Redford, pp. 302–307, Berkley, 2003, আই.এচ.বি.এন. 0-425-19096-X\n↑ "Catholic Encyclopedia: Theodosius I". Newadvent.org. 1912-07-01. http://www.newadvent.org/cathen/14577d.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2012-05-01.\n↑ "History of the Later Roman Empire from the Death of Theodosius I. to the Death of Justinian", The Suppression of Paganism – ch22, p. 371, John Bagnell Bury, Courier Dover Publications, 1958, আই.এচ.বি.এন. 0-486-20399-9\n↑ Smith, Mark (2017). Following Osiris: Perspectives on the Osirian Afterlife from Four Millennia. পৃষ্ঠা. 124–125.\n↑ "How to Read Egyptian Hieroglyphs", Mark Collier & Bill Manley, British Museum Press, p. 42, 1998, আই.এচ.বি.এন. 0-7141-1910-5\n↑ Plutarch (1874). Plutarch's Moralia, On Isis and Osiris, ch. 12. https://books.google.com/books?id=VBfgAAAAMAAJ&q=plutarch+%22queen+of+ethiopia%22+osiris+%22seventy+two%22&pg=PA76। আহৰণ কৰা হৈছে: 2012-05-01.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=অচাইৰিছ&oldid=282102"ৰ পৰা অনা হৈছে\nপ্ৰাচীন ইজিপ্টৰ দেৱ-দেৱী\nএই পৃষ্ঠাখন ১৩ জুন, ২০২১ তাৰিখে ২২:০৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


প্রশ্ন: যীচু খ্ৰীষ্ট কোন?\nউত্তৰ: “ঈশ্বৰৰ অস্তিতৃ আছেনে?”ৰ দৰে প্ৰশ্ন নহৈ খুব কম মানুহে যীচুৰ আছিল নে বুলি প্ৰশ্ন কৰে। এইটো সাধাৰণাভাৱে গ্ৰহণ কৰি লোৱা হয় যে যীচু খ্ৰীষ্ট সঁচাকৈ এজন মানুহ আছিল যিজনে পৃথিৱীত খোজ কাঢ়িছিল প্ৰায় ২০০০ বছৰৰ পূৰ্বে ইজ্ৰায়েলত। যেতিয়া যীচুৰ সম্পূৰ্ণ পৰিচয়ৰ কথা ওলাই তেতিয়া বিতৰ্ক আৰম্ভ হয়। প্ৰায় সকলো ঘাই ধৰ্মই শিকাই যে যীচু এজন ভাৱবাদী বা সৎ গুৰু বা ঈশ্বৰপৰায়ণ লোক আছিল। সমস্যাটো এই যে বাইবেলে আমাক কৈছে যে যীচু নিশ্চয়কৈ এজন ভাৱবাদী, বা এজন গুৰু বা এজন ঈশ্বৰপৰায়ণ লোকতকৈ অধিক।\nচি এচ লিউছে তেওঁৰ কিতাপ মেয়াৰ খ্ৰীষ্টীয়ানিটিত এনেদৰে লিখিছে, “যিকোনোৱে তেওঁৰ(যীচু খ্ৰীষ্ট) বিষয়ে মূৰ্খ কথা কোৱাৰ পৰা প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ ইয়াত মই চেষ্টা কৰিছোঁ: মই যীচুক এজন নৈতিক শিক্ষকহিচাপে গ্ৰহণ কৰিবলৈ প্ৰস্তুত, কিন্তু তেওঁ ঈশ্বৰ বুলি দাবী কৰাটো মই গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰোঁ। সেইটো কথা আমি নিশ্চয় ক’ব লাগিব। কেৱল এজন সাধাৰণ মানুহ আৰু যীচুৱে কোৱাৰ দৰে কৈছিল তেওঁ এজন মহান নৈতিক শিক্ষক হ’ব নোৱাৰে। হয় তেওঁ এজন বাতুল- মানুহ হ’ব- যিজনে কৈছে তেওঁ হয় এটা ভজা কণী- নতুবা তেওঁ নৰকৰ চয়তান হ’ব। আপুনি নিশ্চয় আপোনাৰ বাচনি খাটাং কৰিব লাগিব। হয়তো এই মানুহজন আছিল, আৰু আছে, ঈশ্বৰৰৰ পুত্ৰ বা এজন পাগল মানুহ বা কিবা বেয়া। আপুনি মূৰ্খৰ মুখ বন্ধ কৰিব পাৰিব, আপুনি তেওঁক থুৱাব পাৰে আৰু এটা চয়তান বুলি বধ কৰিব পাৰে; বা আপুনি তেওঁৰ ভৰিত পৰিব আৰু তেওঁক প্ৰভু আৰু ঈশ্বৰ বুলি মাতিব। কিন্তু আমি তেনে মূৰ্খামিৰ পৃষ্ঠপোষক নহওঁ যেন তেওঁ এজন মহান গুৰু হোৱাৰ বাবে। তেওঁ সেই ইচ্ছাটো আমাৰ বাবে মুকলি কৰি যোৱা নাই। তেওঁ তেনে অভিপ্ৰায় কৰা নাছিল।”\nসেয়েহে, যীচুৱে কোন বুলি দাবী কৰিছিল? বাইবেলে যীচু কোন বুলি কৈছে? প্ৰথমে যোহন ১০:৩০, যীচুৰ নিজৰ কথা, “মই আৰু পিতৃ এক।” প্ৰথম দৃষ্যত, ই ঈশ্বৰ বুলি দাবী কৰা যেন নালাগে। অৱশ্যে কথাত যিহুদীসকলৰ প্ৰতিক্ৰিয়ালৈ লক্ষ্য কৰক, “ভাল কাৰ্মৰ নিমিত্তে নহয়, কিন্তু তুমি মানুহ হৈয়ো, নিজকে ঈশ্বৰ বুলি ঈশ্বৰ-নিন্দা কৰিছা; এই কাৰণে তোমাক শিল দলিয়াই মাৰোঁ”(যোহন ১০:৩৩)। যিহুদীসকলে বুজি পাইছিল ঈশ্বৰ বুলি দাবী কৰা যীচুৰ কথাষাৰ। এই পদকেটাই, যীচুৱে কেতিয়াও যিহুদীসকলক “মই ঈশ্বৰ বুলি দাবী কৰা নাই” কথাটি শুধৰুৱা নাছিল। সেইটোৱে ইংগিত দিছে যে যীচুৱে সঁচাকৈ কৈছিল যেতিয়া তেওঁ ঈশ্বৰ বুলি ঘোষণা কৰিছিল, “মই আৰু পিতৃ এক(যোহন ১০:৩০)। যোহন ৮:৫৮ আন এটা উদাহৰণ: “মই তোমালোকক অতি স্বৰূপকৈ কওঁ, আব্ৰহামৰ জ্ন্মৰ আগৰে পৰা মই আছোঁ!” আকৌ যিহুদীসকলে উত্তৰত শিল দলিয়াবলৈ লৈছিল(যোহন ৮:৫৯)। যীচুৱে তেওঁৰ ঈশ্বৰত্ব ঘোষণা কৰিছিল “ময়েই” বুলি পোনে পোনে পুৰণি নিয়ম প্ৰয়োগ কৰিছিল(যাত্ৰাপুস্তক ৩:১৪)। যিহুদীসকলে কিয় পুনৰ যীচুক শিল দলিয়াবলৈ বিচাৰিছিল যদি তেওঁলোকে কিবা ঈশ্বৰ নিন্দা বুলি বিশ্বাস নকৰিলহেঁতেন, যেনেকৈ ঈশ্বৰ বুলি দাবী কৰাটো?\nযোহন ১:১ কৈছে, “বাক্যই ঈশ্বৰ।” যোহন ১:১৪ কৈছে, “বাক্য মাংস হ’ল।” এইটোৱে স্প্ষ্ট ইংগিত দিছে যে যীচু মাংসত ঈশ্বৰ। শিষ্য থমাই যীচুক কৈছিল, “মোৰ প্ৰভু আৰু মোৰ ঈশ্বৰ”(যোহন ২০:২৮)। যীচুৱে তেওঁক শুধৰুৱা নাই। পাঁচনি পৌলে তেওঁক বৰ্ণনা কৰিছে, “অমাৰ মহান ঈশ্বৰ ত্ৰাণকৰ্তা, যীচু খ্ৰীষ্ট(তীত ২:১৩)। সেইবাবে পিতৰেও একেই কৈছে, “…আমাৰ ঈশ্বৰ আৰু ত্ৰাণকৰ্তা যীচু খ্ৰীষ্ট”(২ পিতৰ ১:১)। পিতৃ ঈশ্বৰ যীচু খ্ৰীষ্টৰ সম্পূৰ্ণ পৰিচয়ৰ একে সাক্ষ্য, “কিন্তু পুত্ৰৰ উদ্দেশ্যে হ’লে কয়, হে ঈশ্বৰ, তোমাৰ সিংহাসন সদাকালস্থায়ী, তোমাৰ ৰাজদণ্ড সৰলতাৰ দণ্ড”। খ্ৰীষ্টৰ পুৰণি নিয়মৰ ভাৱবাণীয়ে তেওঁৰ ঈশ্বৰত্ব জনাইছে, “কিয়নো আমালৈ এটি ল’ৰা জন্মিল, আমাক এটি পুত্ৰ দান কৰা হ’ল; আৰু তেওঁৰ কান্ধত শাসনভাৰ অৰ্পিত হ’ব, আৰু তেওঁ আশ্চৰ্য, মন্ত্ৰী, পৰাক্ৰমী ঈশ্বৰ, অনন্তকাল স্থায়ী পিতৃ, আৰু শান্তিৰাজ নামেৰে প্ৰখ্যাত হ’ব”(যিচয়া ৯:৬)।\nসেয়েহে চি এচ লিউছে যুক্তি দিয়াৰ দৰে, যীচুক এজন কেৱল সৎ গুৰু বুলি বিশ্বাস কৰাটো এটা ইচ্ছা প্ৰকাশৰ কথা নহয়। যীচুৱে স্পষ্ট আৰু অনস্বীকাৰ্যৰে ঈশ্বৰ বুলি দাবী কৰিছে। যদি তেওঁ ঈশ্বৰ নহয়, তেতিয়াহ’লে তেওঁ এজন মিছলীয়া আৰু এজন ভাৱবাদী, সৎ গুৰু বা ধাৰ্মিকলোকো নহয়। আধুনিক পণ্ডিতসকলে যীচুৰ বাক্যবিলাক ব্যাখ্যা কৰিবলৈ যাওঁতে “প্ৰকৃত ঐতিহাসিক যীচু” দাবী কৰোঁতে বাইবেলে তেওঁৰ বিষয়ে কোৱা বহতো কথা নকয়। আমিনো কোন ঈশ্বৰৰ বাক্যলৈ যুক্তি কৰিবলৈ যিবিলাক যীচুৱে কোৱা নাছিল বা কৰা নাছিল? কেনেকৈ এজন “পণ্ডিতে” যীচুৰ পৰা দুহাজাৰ বছৰ আঁতৰি যীচুৱে যিটো কৰা নাছিল বা কোৱা নাছিল যীচুৰ লগত থকা, তেওঁৰ সেৱা কৰা আৰু যিবিলাকক যীচুৱে নিজে শিক্ষা দিছিল তেওঁলোকতকৈ ভালকৈ জানিব পাৰিব(যোহন ১৪:২৬)?\nযীচুৰ পৰিচয়ৰ কোনটো প্ৰশ্ন আটাতকৈ দৰকাৰী? যীচু ঈশ্বৰ হয় বা নহয় কিয় এইটো লাগে? সকলোতকৈ দৰকাৰী যুক্তিটো যীচু ঈশ্বৰ হ’ব লাগিব যদিহে তেওঁ ঈশ্বৰ নহয়। তেওঁৰ মৃত্যু জগতৰ পাপৰ বেচৰ বাবে যথেষ্ট নহ’লহেঁতেন (১ যোহন ২:২)। কেৱল ঈশ্বৰেহে তেনে অনন্ত শাস্তিৰ মূল্য দিব পাৰে(ৰোমীয়া ৫:৮;২ কৰিন্থীয়া ৫:২১)। যীচু ঈশ্বৰ হ’ব লাগিব যাতে তেওঁ আমাৰ ধাৰ পৰিশোধ কৰিব পাৰে। যীচু মানুহ হ’ব লাগিব যাতে তেওঁ মৃত্যু বৰণ কৰিব পাৰে। পৰিত্ৰাণ কেৱল যীচুৰ যোগেদিহে পোৱা যায়। যীচুৰ ঈশ্বৰত্বৰ বাবেহে তেওঁ পৰিত্ৰাণৰ একমাত্ৰ বাট। যীচুৰ ঈশ্বৰত্বৰ বাবেহে তেওঁ ঘোষণা কৰিছিল, “ময়ে বাট, আৰু সত্য আৰু জীৱন। মোৰ যোগেদি নগ’লে পিতৃৰ ওপৰলৈ কোনো নযায়”(যোহন ১৪:৬)।


এজাক বৰষুণৰ অপেক্ষাত -১৪\n_______ আপুনি স্বাগত দাক কৈ লওঁক।\nপ্ৰান্তিক_______ নাই নালাগে। সি গম পাবই।\nআমি তিনিটা ফোনত লাইনত আছো। প্ৰান্তিক দাই বৰ্ষা লৈ ফোন লগাইছে। তাই এবাৰতে ফোন টো ধৰিলে।\nবৰ্ষা______ অ প্ৰান্তিক দা কোৱা।\nপ্ৰান্তিক______ কি কৰিছা ভাল নে?\nবৰ্ষা______ ওম ঠিক থাক।\nবেছেৰি জনীয়ে কথা খিনি মোৰ বাহিৰে কাৰো আগতে কব পৰা নাই। তাই লুকুৱাই দিছে।\nপ্ৰান্তিক______ সঁচাকৈ নে?\nবৰ্ষা_____ অ সঁচাই কিয়।\nতাই অলপ সন্দেহত সুধিছে।\nপ্ৰান্তিক______ জীয়া লগত ফোনত কথা পাতিছিলা নেকি ?\nপ্ৰান্তিক______ মই গম পালো কথা খিনি তুমি চিন্তা নকৰিবা । আমি গোটেই কেইটা conference ত আছো । জীয়া আছো স্বাগতো আছে । আমি কিবা এটা কৰিবলৈ কে ফোন কৰিছো।\nবৰ্ষা______ লাভ নাই অ। জীয়াইও মাৰ লগত কথা পাতিছিল একো নহব আৰু এতিয়া।\nকথা খিনি কৈ তাই আকৌ কান্দি পেলালে ।\n______ বৰ্ষা তই নাকান্দিবি । চা আমি আছো নহয়।\nপ্ৰান্তিক______ শুনা বৰ্ষা কথা খিনি। আমি কেইটাই কথা এটা ভাবিছো।\nপ্ৰান্তিক______ সেইদিনা জীয়াৰ মুখৰ পৰা কথা খিনি তোমাৰ গম পালো। এতিয়া হাতত সময়ো নাই। বেলেগ কিবা ব্যৱস্থা লোৱা। So তুমি তোমাৰ মামাৰ ঘৰলৈ গুচি যোৱা একেবাৰে।।\nইমান পৰে মনে মনে থকা স্বাগত দাই কলে,"অ মইও সেইটো ভাবিছো। তুমি খালি ঘৰত কথাটো কব নোৱাৰিবা । মনে মনে যাব লাগিব। লাগিলে আমিয়ে তোমাক থৈ আহিম গৈ ।\n_____অ বৰ্ষা কথা টো বেয়া নহয় । তই এনেকৈ কান্দি কান্দি থকাত কৈ গুচি যা তাৰলৈকে। বিয়া হব নোৱাৰ" তই এতিয়াই।\nবৰ্ষা______ মইও তাৰ লৈকে যাম বুলি ভাবি আছিলোঁ একেবাৰে।।কিন্তু মই গুচি যোৱা পাছত কি হব তই জান" নে? মামা ঘৰৰ লগত যে মাৰ একো সম্পৰ্ক নাই। আৰু মই যদি তাত আছো বুলি গম পাই তেতিয়া কি হব। মোৰ কাৰণে মামা হঁতৰ কিবা হোৱাটো মই নিবিচাৰোঁ।\nপ্ৰান্তিক______ তুমি সেইবোৰ চিন্তা নকৰিবা । সেইখিনি আমি মেনেজ কৰিম। যি হয় দেখা যাব।। কোৱা এতিয়া কেতিয়া যাব পাৰিবা তুমি?\nবৰ্ষা______ মই এইবোৰ নকৰোঁ অ। হব মোৰ ভাগ্য ত এনেকুৱাই আছিল। মোৰ কাৰণে তোমালোকৰো problem হ'ব।\nস্বাগত_____ তুমি আমাৰ কথা চিন্তা কৰিব নালাগে। আৰু ভাগ্য ক দুখ কিয় দিছা। কামেই হে ভাগ্য নিৰ্ধাৰণ কৰে।\n______ অ বৰ্ষা বুজি পা। তোৰ ভালৰ কাৰণেই কৈছোঁ। আজিয়েই বল তোক থৈ আহোগৈ।\nপ্ৰান্তিক_____ বেছি কৈ ভাবি থাকিব নালাগে। ওলোৱা তুমি।আমি ৰেদি আছো।\nবৰ্ষা_____ ওম জীয়া তই আহিবি নে\n______ যদি প্ৰান্তিক দাই নিয়ে যাম।আৰু মই মাক সুধাই নাই নহয়।সুধি লম।\nপ্ৰান্তিক______ ইচ, মই যেনিবা তাইক নিনো বুলি হে কলো।পোৱালি\n_______ huh। মোক কোৱাই নাই আৰু আপুনি।\nবৰ্ষা_____ হব তহঁতি কাজিয়া কৰি থাক। মই ওলাই লওঁ গৈ।\nহাঁহি দিছে তাই।\nতাই ফোন টো কাটি দিলে।\n_______ স্বাগত দা তোমালোকে কি কৰিবা এতিয়া পাতি লোৱা। মই মাক সুধি লওঁ।\nস্বাগত______ অ যোৱা।\nমাক কথা খিনি ক"লো। স্বাগত দা আৰু প্ৰান্তিক দৰ কথা মই লগৰ বুলিয়ে কলো।বেছি ভাঙি পাতি কৈ নাথাকিলো। মায়ে যাবলৈ নালাগে বুলি হে কব ধৰিছিল কিন্তু লগৰ এজনীৰ খাতিৰত যেনিবা যাবলৈ নিদিয়া কৈ নাথাকিল। যাবলৈ পাই ভালেই পালো। কিন্তু প্ৰান্তিক দাক অলপ জোকাই লওঁ ভাবিলো।যাবলৈ নিদিয়ে বুলি কৈ চাওঁ কিনো কয়। ফোন কৰিলো।\nপ্ৰান্তিক_______ কি ইচ আকৌ।\n_______ bolo বুলি কৈছে হাঁহি উঠিছে মোৰ।\nপ্ৰান্তিক_______ huh।। হাঁহিবলৈ বা কি হ'ল।\n______ হব শুনক চোন।।\nপ্ৰান্তিক______ কৈ যোৱা শুনি আছো।\nআও বেলেগ কৈ কৈছে আজি কথা বোৰ।ভাল লাগিছে বহুত।\n________ মোক মায়ে যাবলৈ নিদিয়ে। Uhu\nপ্ৰান্তিক______ ঠিক আছে আমি অকলে যাম। মজা\n_______ কি আপুনি ভাল পাইছে। মই ভাবিছিলো আপুনি মোক যাবলৈ নিদিয়া কাৰণে আপুনি বেলেগ কিবা কব। Huh বহুত বেছি।\nপ্ৰান্তিক______ মই জানো অ।তোমাক যাবলৈ নিদিলে মোৰ বেয়া লাগিব কিন্তু মই কৈ নিদি তোমাৰ নিজৰ মুখেৰে কথাটো উলিয়াই পেলালো। হা়ঃহাঃ\n_______ নাযাওঁ হ'ব। ইমান টেঙৰ আপুনি।\nপ্ৰান্তিক______ ইহঃ হব ওলাই থাকিবা।মই ফোন কৰিম।\n______ মোক যাবলৈ নিদিয়ে বোলো।।\nপ্ৰান্তিক______ আৰে যোৱা ওলোৱা গৈ।


rbi issued important information on selling old coin or note | Old Note and Coin : অনলাইনত পুৰণি মুদ্ৰা বা নোট বিক্ৰী কৰিলেই হ'ব লাখপতি! সাৱধান, RBIয়ে দিছে এই সকীয়নি– News18 assam\nRBI Alert For Selling Old Coin: আপুনি সেই ফান্দত পৰাৰ পিছত একাউণ্টৰ সকলো টকা হৰলুকী হ'ব পাৰে।\nডিজিটেলকৰণৰ যুগত পুৰণি মুদ্ৰা বা নোট বিক্ৰী কৰাৰ বাবে ভাল লাভ কৰাৰ বিষয়ে বাতৰি প্ৰকাশ পাই থাকে। কিন্তু শেহতীয়াকৈ জানিব পৰা গৈছে যে যদিহে সাৱধান নহয় এই ক্ষেত্ৰতো প্ৰৱঞ্চনাৰ ভুক্তভোগী হ'ব পাৰে আপুনি।\nতথ্য অনুসৰি, একাংশ প্ৰৱঞ্চকে অনলাইনৰ জৰিয়তে পুৰণি মুদ্ৰাৰ বিষয়ে বিজ্ঞাপন দি কিছুমান প্ৰলোভন দেখুৱায় (Old Note and Coin) আৰু আপুনি সেই ফান্দত পৰাৰ পিছত একাউণ্টৰ সকলো টকা হৰলুকী হ'ব পাৰে।\nৰিজাৰ্ভ বেংকে কি কয়?\nৰিজাৰ্ভ বেংকে শেহতীয়াকৈ এই বিষয়ে উল্লেখ কৰিছে। কেন্দ্ৰীয় বেংকৰ মতে কিছুমান চাইবাৰ অপৰাধীয়ে পুৰণি মুদ্ৰা, নোট ক্ৰয় আৰু বিক্ৰী কৰাৰ নামত RBIৰ নাম ব্যৱহাৰ কৰি আছে। এই বিষয়ে আৰবিআয়ে কয় যে পুৰণি মুদ্ৰা আৰু নোটৰ বিক্ৰী অনলাইনত চলি আছে। কিন্তু RBIৰ নামত এই লোকসকলে বিভিন্ন ধৰণৰ কমিছন আৰু মাচুল দাবী কৰি আছে। ৰিজাৰ্ভ বেংকে স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে বেংকে পুৰণি নোট বা মুদ্ৰা অনলাইন বা অফলাইন ক্ৰয়ৰ বাবে কোনো মাচুল লোৱা নাই। গতিকে ৰাইজে এইক্ষেত্ৰত সাৱধান হোৱা ভাল।\nকেন্দ্ৰীয় বেংক কৰ্তৃপক্ষই লগতে কয় যে প্ৰৱঞ্চকসকলে পুৰণি মুদ্ৰা বা নোট বিক্ৰী কৰাৰ বিষয়টো বেংকে লক্ষ্য কৰিছে। এই সন্দৰ্ভত ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকে (RBI) কাৰো সৈতে কোনো চুক্তি কৰা নাই। বেংকে এনে কোনো মাচুল বা কমিছন নিবিচাৰে। কেন্দ্ৰীয় বেংকে এইটোও কৈছে যে এনে প্ৰৱঞ্চকসকলৰ সৈতে আপোনাৰ ব্যক্তিগত তথ্য ভাগ-বাটোৱাৰা নকৰিব।\nFirst published: May 23, 2022, 17:32 IST


অবুজ বেদনা (প্ৰীতম বৰুৱা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n”মা, অ’ মা, বোলো এইফালে আহচোন। বেগেতে আহ।” চিঞৰি চিঞৰি অঞ্জলিয়ে মাকক মাতিছে। পাকঘৰত গাখীৰৰ চচ্টো নমাই থৈ মাক সাবিত্ৰী উধাতু খাই জীয়েকৰ ওচৰ পালেহি। অঞ্জলিক দেখা পায়ে মাকে বক্ বকাই উঠিল—\n”হেৰ’ এতিয়ালৈকে তোৰ চাদৰ-মেখেলা পিন্ধা হোৱাই নাই নে? মই ক’তে মৰো! আজিও যদি মই পিন্ধাই দিব লাগে কাইলৈ পৰহিলৈ তোক কোনে আলপৈচান ধৰি দিব?”\nঅঞ্জলিয়ে বিহু নাচিবলৈ পথাৰলৈ যাওঁতেই মাকৰ ভাগৰ ৰিহা মেখেলা পিন্ধে। এনেয়ে নো কি দৰকাৰ পৰিছে সেইবোৰ পিন্ধিবলৈ। কিন্তু আজি এই চোলাটোৰ পৰিবৰ্তে মেখেলা চাদৰ হঠাৎ পিন্ধিব লগা হোৱাৰ কাৰণটোহে তাই বুজি পোৱা নাই। দীঘল চোলাটোৰ ওপৰতে কঁকালত ৰচি এডাল বান্ধি তাইক মাকে মেখেলাখন দুজাপকৈ পিন্ধাই দি চাদৰখন জাপি-কুচি সুন্দৰকৈ পিন্ধাই দিলে। ১২ বছৰীয়া ফুলকুমলীয়া অঞ্জলিৰ মনত মাকে কোৱা এষাৰ কথাৰ অৰ্থ ভাঙিব নোৱাৰি তাই মাকক সুধিলে—\n”অ’ মা কাইলৈ পৰহিলৈ আনৰ ঘৰত …., মানে কিনো? আকৌ দেউতাইনো চ’ৰা ঘৰত কাৰ সৈতে ইমান কথা পাতিছে?”\n”এতিয়া মোৰ সেইবোৰ উত্তৰ দিবলৈ সময় নাই। তই বেগেতে মূৰতো ফণিয়াই পাকঘৰলৈ আহ” বুলি কৈ মাক সাবিত্ৰী পাকঘৰত সোমাল। মাকৰ পৰা একো উত্তৰ নাপাই তাই অসন্তুষ্ট হ’ল। কিন্তু উপাই নাপাই মূৰটো ফণিয়াই বেণী এডাল কোনোমতে যত্ন কৰি তেৰা বেঁকাকৈ গাঁঠি মাকৰ ওচৰলৈ আহো নাহোকৈ আহিছে। এনেতে খিৰিকিৰে জুমি চাই তাই দেখে যে ৰামুহঁতৰ চোতালত আটাইজাকে মাৰ্বল গুটি খেলি আছে। তাইৰো যাবলৈ মন গৈছিল যদিও আলহী নোযোৱালৈকে তাইৰ উপাই নাই। মাকে দিয়া চাহৰ বাতিকেইটা কাঁহী এখনত সজাই কেকোজেকোকৈ তাই চ’ৰা ঘৰলৈ সোমাই আহিল। দেউতাক মহীধৰৰ সৈতে কথা পাতি থকা তিলেশ্বৰ বৰুৱা আৰু পত্নী মালতী বৰুৱাক অঞ্জলিয়ে চাহৰ বাতিকেইটা আগবঢ়াই দি মাকে কৰি থোৱা লস্কৰা (নাৰিকলৰ লাডু) আনিবলৈ বুলি উঠোতেই অভ্যাস নথকা বাবে আলহীৰ সন্মুখতে জোতপোত খাই পৰিল। লাজতে ৰঙা চিঙা পৰি তাই মেখেলাখন কোচাই ভিতৰলৈ লৰ মাৰিলে। ভিতৰলৈ আহিয়ে তাই মাকক ক’লে—\n”নেযাও দেই আকৌ আলহীৰ ওচৰলৈ, ইমান দীঘলকৈ মেখেলাখন পিন্ধাই দিচ; পৰিলো নহয় তেওঁলোকৰ মুখৰ আগতে। যা তয়ে লস্কৰা দি থৈ আহ গৈ।” – সাবিত্ৰীয়ে লৰালৰিকৈ কাঁহী এখনত লস্কৰা কেইটামান সজাই আনি আলহীক চাহৰ লগত যাঁচিলেহি। এনেতে মালতী বৰুৱাই সাবিত্ৰীক কথাৰ মাজত ক’লে – ”বুজিছে শইকীয়ানী আপোনাৰ ছোৱালীজনী বৰ মৰম লগা। তাইক আমাৰ পচন্দ হৈছে। চাওঁ তাইক মাতি দিয়কচোন।”\n”খা বাপেকে। লস্কৰা খাই খাই এইবাৰ মোক বোৱাৰী কৰি নিয়াৰ কথাহে ভাবিল। ইফালে মোৰ ইমান ভোক লাগিছে। মায়ে হাঁহি হাঁহি ৰ’বই পৰা নাই এক্কেবাৰে। একমাত্ৰ জীয়েকৰ এই কণমানি পেটটো যে অথনিৰ পৰাই কলমলাই আছে খবৰেই নাই…।”\nমাকৰ ওপৰত খং কৰি অঞ্জলিয়ে ভোৰভোৰাই এইবাৰ আলহীলৈ আনি থোৱা ম’হৰ দৈ টেকেলীটোৰ পৰা মুখৰ দৈকণ উলিয়াই আনি তিয়াই থোৱা চিৰা কেইটামানকে গুৰ এচপৰাৰে সৈতে সানি পোটকি খাই থাকোতেই মাকে আহি জীয়েকৰ কাণ্ড কাৰখানা দেখি কাণ মূৰ গৰম হৈ গ’ল।\n”ঐ, তইনো বাৰু এই দৈকণকে খাব পাৱ নে? আৰু অলপ পৰ ধৈৰ্য্য ধৰিব নোৱাৰিলি? ব’ল ব’ল মুখখন ধুই বেগেতে ওলাই আহ। তোক আলহীয়ে মাতিছে।” – সাবিত্ৰীয়ে নিজেই অঞ্জলিৰ মুখ খন ধুৱাই দি চাদৰৰ আঁচলেৰে মুখ খন মচি কপালত চুমা এটা খাই বুকুৰ মাজলৈ টানি আনি সাবতি ধৰিলে। চ’ৰা ঘৰলৈ তাইক উলিয়াই আনোতে চকুহাল সেমেকি উঠিল। একমাত্ৰ জীয়েকক আনৰ ঘৰলৈ উলিয়াই দিব লাগিব বুকু শুদা কৰি। অঞ্জলিয়ে গৰম কৰি ৰখা ঘৰখন কিছু দিনতেই ঠাণ্ডা পৰিব। উহঃ! তেওঁ আঁচলেৰে চকুপানী মচিলে।\nমালতী বৰুৱাই অঞ্জলিৰ সোঁ হাতৰ অনামিকা আঙুলিত ৰঙা বাখৰোৱা আঙুঠি এটা গুজি দি ক’লে – ”আজিৰ পৰা তুমি আমাৰ ঘৰৰ বোৱাৰী হ’লা দেই।”\nঅঞ্জলিয়ে এপাকত আঙঠিটো চাই দেখে যে আঙঠিটো তাইৰ বাবে সোলোক ঢোলোক হৈছে। তথাপি তাই সযতনে পিন্ধি থাকিল। চাহ জলপান খাই আলহী যাবলৈ ওলাল। এনেতে বাপেক মহীধৰে চকুৰে জীয়েকলৈ চাই ইংগিত দিলে যে শহুৰ-শাহুৱেকক সেৱা এটা কৰিব লাগে। কিন্তু ১২ বছৰীয়া অঞ্জলিয়ে একোকে বুজিব নোৱাৰি আলহীৰ মুখৰ আগতে কৈয়ে পেলালে নহয় – ”অ’ পিতাই কি চকুৰে পিৰিক-পাৰাক কৰি আছ, মুখেৰে ক চোন। মই হ’লে একো বুজা নাই দেই।”\nআলহীৰ মুখৰ আগতে তাই তেনেকৈ কোৱাত বাপেক মহীধৰৰ মুখ খন পকা ঠেকেৰাৰ বৰণৰ দৰে কেইবাবাৰো বৰণ সলালে। তাইৰ কথাত সকলোৰে হাঁহি উঠিল। তাইৰ মূৰত হাত ফুৰাই মৰম কৰি আলহী যাবলৈ ওলাই দেখে যে অঞ্জলিৰ হাতত আঙঠিটো নাই।\n”অ, আঙঠিটো কি হ’ল?”\nতাইক প্ৰশ্ন কৰাত তাই তপৰাই উত্তৰ দিলে – ”মোলৈ আঙঠিটো ঢিলা হৈছে। খেলোতে-ধূলোতে ক’ৰবাত পৰিব বুলি মই চাদৰৰ আঁচলতে বান্ধি থৈছোঁ। পিছত পেৰাত ভৰাই থ’ম।”\nআলহী সিহঁতৰ ঘৰৰ পৰা যাবলৈহে পালে অঞ্জলিয়ে একে জাপে কঁকালৰ চোঁচনি গাঁথিটো খুলি মেখেলা চাদৰ যোৰ সলাই তলত পিন্ধি থকা চোলাটোৰেই খেলিবলৈ বুলি লৰ মাৰোতেই আলহীক আগবঢ়াই ওভতি অহা বাপেকে নঙলা মুখতে পালে। তাইক দেখাৰ লগে লগে চকু কেইটা ডাঙৰ কৰি গলগলীয়া মাতেৰে সুধিলে—\nসৰু ছোৱালীৰ সৰু কথা – ”এ পিতাই, ৰামুহঁতৰ চোতালত মাৰ্বল খেলিবলৈ যাওঁ। আটাইমখা তাতে আছে” বুলি বাপেকৰ কাষৰ পৰা ফালৰি কাটি যাবলৈ লওঁতেই মহীধৰে তাইৰ হাতখন থাপ মাৰি ধৰিলে।\n”আজিৰ পৰা তোৰ খেলা-ধূলা বন্ধ। লোকৰ বাৰীয়ে বাৰীয়ে ঘূৰি ফুৰাতকৈ ঘৰৰ ভিতৰত আজিৰ পৰা তাঁত-সূত, ৰন্ধা-বঢ়া শিকি ল। অ’ আৰু এটা কথা, আজিৰ পৰা এই চোলাটোৰ সলনি চাদৰ মেখেলা পিন্ধিবি বুজিছ।”\nবাপেকৰ মুখৰ কথাকেইষাৰে ফুলকুমলীয়া অঞ্জলিৰ মনত বাৰুকৈয়ে চাপ বহুৱালে। চকু কেইটা চলচলীয়া কৰি তাই দৌৰি ভিতৰলৈ সোমাল। দৌৰোতে মুখেৰে তাইৰ এটা শব্দহে ওলাইছিল – ”পিতাই তই!”\nকিমান সময় অঞ্জলিয়ে পালেংখনত পৰি দুগাল তিয়ালে তাৰ হিচাপ নাই। তাইৰ মনৰ মাজত এটা এটাকৈ পুৱাৰ পৰা ঘটি যোৱা প্ৰতিটো ঘটনাই আহি ভিৰ কৰিলেহি।\nমাকে চাদৰ মেখেল পিন্ধিবলৈ কোৱাৰ কাৰণ আৰু ঢিলা হ’লেও মালতী বৰুৱাই তাইক অনামিকা আঙুলিত পিন্ধাই দিয়া আঙঠিটোৱে তাইক বুজাই দিলে যে তাই আজিৰ পৰা সঁজাত বন্দী মইনা। সেইদিনা বৰ নামঘৰৰ ভাওনাত পোৱা ফুকননী আইতাই মাক সাবিত্ৰীক কোৱা কথা এষাৰেই ১২ বছৰীয়া মনটোক হুলে বিন্ধা দি বিন্ধিছিল।–\n”এইক সোনকালে দৰা এটা চাই বিয়া দি দে। নহ’লে দৰা নাপাবি। ঘৰতে ছোৱালী বুঢ়ী হ’ব।”\n১২ বছৰীয়া কুমলীয়া মনটোৱে বিদ্ৰুপ কৰি উঠিছিল যদিও এতিয়া সেই কথা মনত পৰাত একে জাপে তাই শোৱাৰ পৰা উঠি মেল খাই থকা চুলি কোচা বান্ধি লৈ অথনিয়ে সলাই থোৱা মেখেলা চাদৰ যোৰ পিন্ধি মাকৰ ওচৰলৈ আহিল। মাকে তাইক দেখি সুধিলে – ”আলহী গ’ল নহয়; আকৌ সেই সাজ কিয় পিন্ধিছ?”\nমাকৰ কথা শেষ হ’বলৈ নিদি তাই মাথোঁ ক’লে – ”মই ডাঙৰ হৈছোঁ। সদায়ে তহঁতৰ লগত নাথাকো নহয়।”\nঅনামিকা আঙুলিত পিন্ধি থকা ৰঙা বাখৰোৱা আঙঠিটো মাকৰ সন্মুখত দেখুৱাই তাই কৈছিল—\n”এয়া চা আজিৰ পৰা মই লোকৰ ঘৰৰ বোৱাৰী।”\nএক অবুজ বেদনাই আহি সাবিত্ৰীক খুন্দা মাৰি ধৰিলেহি। চকুৰে সৰসৰাই পানী ওলাই আহিল। বেৰৰ আঁৰ হৈ মাক জীয়েকৰ কথা শুনি থকা বাপেক মহীধৰেও জোৰ কৰিও ধৰি ৰাখিব নোৱাৰি চকুপানী দুটোপাল নিগৰাই পেলাইছিল। তেতিয়া ৰামুহঁতৰ চোতালত বজোৱা ৰেডিঅ’টোত বাজি আছিল বিউতি শৰ্মা বৰুৱাৰ কণ্ঠত— ”বেছি দিন লগতে নাথাকো, দেউতা মৰম কৰিবি মোক……”\n← কলম (প্ৰতিম প্ৰতাপ বৰুৱা)\nট্ৰেভেলাৰ্ছ ডায়েৰী – ক’চ্চিন-ৱাল্লিকাৱু-ক’ল্লাম-ক’ট্টাৰকাৰা (ইন্দুকল্প শইকীয়া) →


সোণ কিনাৰ প্লেন আছে যদি এই নতুন আপডেট চাই লওক, অহা বছৰৰ পৰা বাধ্যতামূলক হ’ব এই ব্যৱস্থা|deadline-for-mandatory-hallmarking-of-gold-jewellery-extended-till-june-1-next-year– News18 Assam\nসোণ কিনাৰ প্লেন আছে যদি এই নতুন আপডেট চাই লওক, অহা বছৰৰ পৰা বাধ্যতামূলক হ’ব এই ব্যৱস্থা\nকোৰোণা ভাইৰাছৰ অতিমাৰীৰ কাৰণে চৰকাৰে এই নতুন সিদ্ধান্ত লৈছে।\nNews18 Assam | News18 Assam | July 28, 2020, 10:11 AM IST\nকেন্দ্ৰ চৰকাৰে গল্ড জুৱেলাৰী আৰু কলাকৃতিসমূহৰ (Artifacts) ওপৰত হলমাৰ্কিঙৰ ডেডলাইন চাৰে চাৰি মাহৰ কাৰণে বৃদ্ধি কৰিছে। এতিয়া নতুন ডেডলাইন ১জুন, ২০২১লৈকে বৃদ্ধি কৰা হৈছে। খাদ্য মন্ত্ৰী ৰামবিলাস পাচোৱানে সোমবাৰে কয় যে, কোৰোণা অতিমাৰীৰ কাৰণে হলমাৰ্কিঙৰ ডেডলাইন বৃদ্ধিৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছে। হলমাৰ্কিং হৈছে মহঙা ধাতুৰ বিশুদ্ধতাৰ চাৰ্টিফিকেট। বৰ্তমান এয়া অনিবাৰ্য নহয়। যোৱা বছৰৰ নৱেম্বৰ মাহতে কেন্দ্ৰ চৰকাৰে ঘোষণা কৰিছিল যে সোণৰ গহণা আৰু কলাকৃতিসমূহৰ ওপৰত হলমাৰ্কিং (Hallmarking Mandatory) বাধ্যতামূলক কৰা হ’ব। সেই সময়ত ইয়াৰ ডেডলাইন ১৫জানুৱাৰী, ২০২১ কৰা হয়।\nকেন্দ্ৰ চৰকাৰে জুৱেলাৰ্চসমূহক নতুন চিষ্টেমত পৰিৱৰ্তন কৰিবলৈ এবছৰৰো অধিক সম. দিলে যাতে তেওঁলোকে নিজকে ব্যুৰ’ অফ ইণ্ডিয়ান ষ্টেণ্ডাৰ্ডছৰ সৈতে (BIS- Bureau of Indian Standard) ৰেজিষ্টাৰ কৰাব পাৰে। পাচোৱানে সোমবাৰে ভাৰ্চুৱেল প্ৰেচ কনফাৰেন্সৰ জৰিয়তে ৰিপ’ৰ্টাছসকলক কয়, 'জুৱেলাৰ্ছসকলে ডেডলাইন বৃদ্ধি কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। কোভিড–১৯ৰ সংকটৰ কাৰণে আমি ডেডলাইন ১৫জানুৱাৰী ২০২১ৰ পৰা বৃদ্ধি কৰি ১জুন ২০২১ কৰিছো।’\nনিয়ম পালন নকৰিলে জুৱেলাৰ্ছসকল যাব লাগিব জেললৈ। তেওঁ লগতে কয় যে, অহা বছৰৰ ১জুনৰ পৰা কেৱল ১৪,১৮ আৰু ২২ কেৰেটৰ বিশুদ্ধতা থকা সোণহে বিক্ৰীৰ অনুমতি থাকিব। যদি কোনোবাই এই নিয়ম নামানে তেতিয়া জুৱেলাৰ্ছসকলে জৰিমনা ভৰিব লাগিব বা জেললৈ যাব লাগিব। অল ইণ্ডিয়া জেম এণ্ড জুৱেলাৰী ডমেষ্টিক কাউন্সিল (AGJDC) আৰু ইণ্ডিয়ান বুলিয়ন এণ্ড জুৱেলাৰ্ছ এছ’চিয়েশ্যনে (Indian Bullion and Jewellers Association) চৰকাৰক ডেডলাইন বৃদ্ধিৰ অনুৰোধ কৰিছিল।\nAGJDCৰ উপাধ্যক্ষ চানকৰ সেনে অলপতে কৈছে যে লকডাউনৰ কাৰণে চেল্স আৰু অপাৰেশ্যন তিনিমাহৰ কাৰণে ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছে। এনেকুৱাত সম্ভাৱনা বাঢ়িছে যে জুৱেলাৰ্ছসকলৰ ওচৰত বিনা হলমাৰ্কিঙৰ জুৱেলাৰী ষ্টক আউট নহবগৈ।'\nউল্লেখ্য যে, ২০০০চনৰ পৰাই সোণৰ গহণাৰ কাৰণে BIS হলমাৰ্কিঙক লৈ কাম কৰি থকা হৈছে। বৰ্তমান প্ৰায় ৪০শতাংশ গল্ড জুৱেলাৰীৰ হলমাৰ্কিং হয়। এতিয়ালৈকে ২৮, ৮৪৯ জুৱেলাৰ্ছক BISৰ দ্বাৰা ৰেজিষ্টাৰ কৰোৱা হৈছে। হলমাৰ্কিং বাধ্যতামূলক কৰাৰ ফলত সাধাৰণ মানুহক বেয়া কোৱালিটীৰ জুৱেলাৰী বিকিব পৰা নাযায়। বিশ্বত সোণৰ সৰ্ববৃহৎ আমদানি কৰা দেশ ভাৰত। প্ৰতিবছৰে ভাৰতত গড়ে ৭০০ৰ পৰা ৮০০টন সোণ আমদানি কৰা হয়।\nহলমাৰ্ক কি? প্ৰমাণিত জুৱেলাৰীৰ ওপৰত BISৰ চিহ্ন থাকে। এই চিহ্নই প্ৰমাণ কৰে যে গহণাপদ ভাৰতীয় মানক ব্যুৰ’ অফ ইণ্ডিয়ান ষ্টেণ্ডাৰ্ডৰ মতে বিশুদ্ধ। কাৰোবাৰ যদি সোণৰ গহণাৰ বিশুদ্ধতাক লৈ সন্দেহ আছে তেনেহ’লে তেওঁ যিকোনো হলমাৰ্কিং চেণ্টাৰত গৈ ইয়াৰ পৰীক্ষা কৰোৱাব পাৰে। দেশত প্ৰায় ৯০০ হলমাৰ্কিং চেণ্টাৰ আছে। ইয়াৰ তালিকা আপুনি bis.org.in চাব পাৰে।


কানাইৰ চাতুৰী Class 10 Question Answer দশম শ্ৰেণীৰ অসমীয়া - Sebahslc.In\nMarch 17, 2022 March 17, 2022 by sebahslc.in\nপাঠ কানাইৰ চাতুৰী\nকানাইৰ চাতুৰী Class 10\n(ক) কৃষ্ণক টোপনিৰ পৰা জগাবলৈ কোনে আহি যশােদাক কৈছিল?\nউঃ কৃষ্ণক টোপনিৰ পৰা জগাবলৈ গােপ শিশুসকলে আহি যশােদাক কৈছিল।\n(খ) কৃষ্ণই কিমান দিন টোপনিৰ পৰা নুঠাকৈ আৰু নােখােৱাকৈ থাকিব বুলি মাকক জনাইছিল?\nউঃ কৃষ্ণই চাৰি-পাঁচ দিনলৈকে টোপনিৰ পৰা নুঠাকৈ আৰু নােখােৱাকৈ থাকিব বুলি মাকক জনাইছিল।\n(গ) দেৱতাসকলক অমৃত খুৱাবলৈ কৃষ্ণই কি ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল?\nউঃ দেৱতাসকলক অমৃত খুৱাবলৈ কৃষ্ণই মােহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল।\n(ঘ) কপিল মুনিৰ মাতৃ কোন আছিল?\nউঃ কপিল মুনিৰ মাতৃ আছিল দেৱহুতি।\n(ঙ) কি ৰূপ ধাৰণ কৰি কৃষ্ণই বলিক ছলনা কৰিছিল ?\nউঃ বামন ৰূপ ধাৰণ কৰি কৃষ্ণই বলিক ছলনা কৰিছিল।\nকানাইৰ চাতুৰী Video Class\nকানাইৰ চাতুৰী Question Answer\n২। তথাপি তােহােক দেখন্তে ডৰত\nউৰি যায় মােৰ জীউ।\n– এই যাৰ কাৰ উক্তি? কাক দেখি, কিয় কয় তেওঁৰ ভয়তে জীউ উৰি যায বুজাই লিখা।\nউঃ উক্ত কথাষাৰ কৃষ্ণৰ উক্তি। মাতৃ যশােদাক দেখি কৃষ্ণৰ ভয়তে জীউ উৰি যায়। কবিতাটোত কৃষ্ণৰ মানৱীয় ৰূপ এটা প্রতিফলিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে। কবিতাটোত কৃষ্ণ হৈছে এটি সাধাৰণ শিশু। যশােদা হৈছে কৃষ্ণৰ মাতৃ। এটি শিশুক মাকে যেনেকৈ শাসন কৰে, কৃষ্ণকো যশােদাই দুষ্টালি কৰিলে শাস্তি দিয়ে। পুৱা সােনকালে শুই নুঠাত মাকে কৃষ্ণক খং কৰে, কেতিয়াবা বান্ধি থয়। শিশুকৃষ্ণক মাকে গৰু চৰাবলৈ পঠিয়ায়, অথচ কৃষ্ণই ঘূৰি আহি গৰম ভাতৰ ঠাইত পইতা ভাতহে খাবলৈ পায়। কৃষ্ণৰ (চতুর্ভুজ) ৰূপ দেখি জগত ভােল যায় অথচ মাকে কৃষ্ণৰ ৰূপক ইতিকিং কৰি কলীয়া’ বুলি মাতে। দধি চোৰ, মাটি খােৱা বুলি মাকে কৃষ্ণক ঠাট্টা কৰে। মুঠতে জগতৰ সকলাে মাতৃয়ে কৰাৰ দৰে যশােদাই কৃষ্ণকডা ঙৰ-দীঘল কৰিছে। সেয়ে মাক যশােদাৰ খং উঠা দেখিলে কৃষ্ণই এটি শিশুৰ দৰে ভয় খায়। দৰাচলতে যশােদা হৈছে পৰম বিষ্ণুভক্ত। ভকতিত সন্তুষ্ট হৈয়েই কৃষ্ণই দৈৱকীৰ গৰ্ভত জন্ম লৈও প্রকৃত মাতৃ হােৱাৰ গৌৰৱ প্ৰদান কৰিছিল যশােদাকহে। যশােদাক মাতৃত্বৰ সুখ দিবলৈ ভগৱানে পুত্ৰৰূপে জন্মগ্রহণ কৰিছিল। তেওঁৰ পম ব্ৰহ্মত্বৰ ৰূপ দেখিলে যশােদা সেই সুখৰ পৰা বঞ্চিত হ’ব, সেয়ে সাধাৰণ শিশুৰ ৰূপ ধৰি তেওঁ যশােদাৰ মনােবাঞ্ছা পূৰণ কৰিছিল। যশােদাৰ ঘৰত তেওঁ মানৱী লীলা প্রদর্শন কৰি নানা চোৰ-চাতুৰীৰে সংসাৰ ধর্ম পালন কৰিছিল। এই লীলাৰেই অংশৰূপে কৃষ্ণই যশােদাক দেখিলে ভয় খােৱাৰ কথা কৈছিল।\n৩। “মােহিনী স্বৰূপে অমৃত পিয়ালাে।\nসাধিলাে দেৱৰ কাম।”\n– কোনে মােহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল? তেওঁ কাক অমৃত খুৱাই দেৱতাৰ কার্য সাধন কৰিছিল; খৰচি মাৰি লিখা।\nউঃ বিষ্ণু বা কৃষ্ণই মােহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল। কৃষ্ণই দেৱতাক অমৃত খুৱাই অমৰত্ব প্রদান কৰিছিল। দেৱতা আৰু অসুৰ সকলে মিলি সমুদ্র মন্থন কৰোঁতে সমুদ্ৰৰ গৰ্ভৰ পৰা মণি-মুকুতা, ৰত্নকে ধৰি কলাহল বিষ আৰু অমৃতো ওলাইছিল। অমৃত পান কৰিলে অমৰত্ব লাভ হয় বুলি জ্ঞাত হােৱা বাবে দেৱতা আৰু অসুৰসকলৰ মাজত অমৃতৰ কলহটোক লৈ টনা-আঁজোৰা লাগিছিল। দেৱতাসকলে জানিছিল যে অসুৰসকলে অমৃত পান কৰি অমৰত্ব লভিলে দেৱতাসকলৰ অস্তিত্ব সংকটত পৰিব আৰু সমস্ত ব্রহ্মাণ্ড অন্যায়-অনিয়মেৰে অন্ধকাৰাচ্ছন্ন হৈ পৰিব। সেয়ে দেৱতাসকলে ভগৱান বিষ্ণুৰ সহায় বিচাৰিছিল। দেৱতাসকলক সহায় কৰাৰ উদ্দেশ্যে কৃষ্ণই মােহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰি অর্থাৎ এগৰাকী দীপলিপ সুন্দৰীৰ ৰূপ লৈ নির্দিষ্ট ঠাইত উপস্থিত হােৱাত সকলাে সেই সুন্দৰীৰ ৰূপত আকৃষ্ট হৈছিল। এই ছেগতে মােহিনীৰূপী কৃষ্ণই অমৃতৰ কলহ হাতত তুলি লৈ দেৱতা-অসুৰৰ মাজত অমৃত ভগাই দিয়াৰ দায়িত্ব লােৱাত দুয়ােপক্ষ এই কথাত মান্তি হৈছিল। মােহিনীৰূপী কৃষ্ণই দেৱতা আৰু অসুৰক দুয়ােফালে দুটা বেলেগ শাৰীত বহুৱাই লৈ দেৱতাৰ শাৰীত অমৃত ভগাই দি অসুৰসকলক অমৃত বুলি ‘বাৰুণি’ নামৰ সুৰা ভগাই দিছিল। অর্থাৎ দেৱতাসকলেহে কেৱল অমৃত খাবলৈ পাইছিল। অসুৰসকলে অমৃত লাভৰ পৰা বঞ্চিত হৈছিল আৰু অমত্ব লাভ নকৰাকৈ থাকিল, অসুৰসকলে অমৃত লাভৰ পৰা বঞ্চিত হৈছিল আৰু অমৰত্ব লাভ নকৰাকৈ থাকিল, ফলত দেৱতাৰ উদ্দেশ্য সাধন হৈছিল। এনেদৰেই কৃষ্ণই মােহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰি দেৱতাসকলক সহায় কৰিছিল।\n৪। মাকৰ কি কি গুণৰ কথা কবলৈ শিশু কৃষ্ণৰ লাজ লাগে বুলি কৈছিল?কথাখিনি তােমাৰ নিজৰ কথাৰে বহলাই লিখা।\nউঃ কবিতাটোত শিশু কৃষ্ণৰ মাক হৈছে যশােদা। যশােদা হৈছে গােৱালৰ ৰজা নন্দৰ ঘৈণীয়েক। কৃষ্ণই আপত্তি দর্শাইছে যে বাহৰ বাঁহী বজাই কৃষ্ণৰ দুই ওঁঠ ফাটি তেজ ওলাই যায়। মাকে এইকথা জানিও তেওঁক ছয়ৰতি সােণেৰে এটা বাহী গঢ়াই নিদিয়ে। ৰাজপটেশ্বৰী হৈও এইখিনি খৰচ নকৰা বাবে কৃষ্ণই লাজ পাইছে। তেওঁ কৈছে যে মাকৰ ধনত জুই লাগিব আৰু গাঁতৰ ভিতৰতে পােত খাই থাকিব। গৰু চ’ৰাবলৈ যােৱা কৃষ্ণৰ হাতত মাকে এমুঠি ভাত দি পঠিয়ায় যিকণেৰে তেওঁৰ পেট নভৰে। এগৰাহ খাই আনগৰাহ নােজোৰে, ফলত আধাপেটিকৈ খােৱা শেষ কৰে। নটুৱা টনাক পিন্ধি অর্থাৎ সৰু গামােচাৰ দৰে পােছাক পিন্ধি দিনটো গৰু চ’ৰাই থাকোঁতে তেওঁক কাইটে বিন্ধে অথচ মাকৰ খবৰেই নাই। কেঁকোৰা চুলিত ধূলি পৰি পৰি প্ৰকাণ্ড জটা বান্ধি যায় কিন্তু মাকে তেল লগাই দিয়াৰ নাম-গােন্ধকে নলয়। এইবােৰ কথা ভাবিলে কৃষ্ণৰ মনটো দুখেৰে ভৰি পৰে আৰু কান্দোন ওলাই আহিব খােজে। মাকৰ এনেবােৰ গুণৰ কথাকে ক’বলৈ কৃষ্ণৰ লাজ লাগে বুলি কবিতাটোত বর্ণনা কৰা হৈছে।\nAlso Read: পাৰস্যত এভুমুকি Class 10 – দশম শ্ৰেণী\nClass 10 A ssamese কানাইৰ চাতুৰী\n৫। চমুটোকা লিখা :\n(ক) বামন (খ) দেৱহুতি (গ) কপিল (ঘ) শ্ৰীধৰ কন্দলি (ঙ) দৈৱকী।\nউঃ বামনঃ সংসাৰৰ উন্নতিৰ নিমিত্তে ভগৱানে দশাৱতাৰৰ ৰূপ লৈ যুগে যুগে দুষ্টক দমন কৰি আহিছে। বিষ্ণুৰ এই দহােটা অৱতাৰৰ ভিতৰত পঞ্চম অৱতাৰটোৱেই হৈছে বামন’অৱতাৰ। বামন হৈছে বিষ্ণুই লােৱা বাওনা মানুহৰ ৰূপ। দৈত্যৰাজ বলি আছিল শক্তিশালী ৰজা৷ তেওঁ সকলােকে যি বিচাৰে তাকে দান কৰিছিল। এবাৰ তেওঁ এক যজ্ঞৰ আয়ােজন কৰি ঘােষণা কৰিছিল যে যিয়ে যি বস্তু তেওঁৰ পৰা বিচাৰে সেই বস্তুৱেই তেওঁ দান কৰিব। সেই মতে বলিৰ পৰা অনেকে বহু মূল্যবান সামগ্রী দানৰূপে লৈছিল। এনে কাৰ্যৰ পৰা বলিৰ মনত প্রচণ্ড অহংকাৰৰ জন্ম হৈছিল। ভগৱান বিষ্ণুৱে বামন ৰূপ ধাৰণ কৰি বলিৰ যজ্ঞলৈ আহিছিল তেওঁৰ দর্পচূর্ণ কৰিবলৈ। বলিয়ে সামান্য বাওনা লােক বুলি ভাবি কি লাগে তেওঁক খুজিবলৈ ক’লে। বামনে ৰজাৰ পৰা নিজৰ ভৰিৰ জোখেৰে মাত্র তিনিপদ ভূমি বিচাৰিলে। এই অকণমানি ভৰি দুখনেৰে তিনিপদ মাত্র ভূমি লৈ কি কৰিব বুলি ভাবি ৰজাই অট্টহাস্য কৰিবলৈ ধৰিলে। তথাপি বামনে তিনিপদ ভূমিয়েই যথেষ্ট বুলি কোৱাত ৰজাই দান দিবলৈ মান্তি হ’ল। বামনে বিৰাট আকাৰ ধাৰণ কৰি এখন ভৰি পৃথিৱীত থৈ আনখন ভৰি স্বৰ্গত থ’লে। এতিয়া তৃতীয় পদ ক’ত ৰাখিব ৰজাক সুধিলে। বলিয়ে বামনৰ এই ৰূপ দর্শন কৰি স্বয়ং বিষ্ণু বুলি বুজি উঠিল আৰু নিজ বচন ৰাখিবৰ বাবে তৃতীয় পদতে ওঁৰ মূৰৰ ওপৰতে থ’বলৈ ক’লে। বিষ্ণুৰূপী বামনে বলিৰ মূৰৰ ওপৰত তেওঁৰ ভৰি থােৱাৰ লগে লগে সেই ভৰ সহিব নােৱাৰি বলি গৈ পাতাল পালেগৈ । এনেদৰে ভগৱানে বামন অৱতাৰ লৈ বলিৰ দর্পচূর্ণ কৰিছিল।\n(খ) দেৱহুতিঃ দেৱহুতি হৈছে স্বায়ম্ভুৱ মুনিৰ কন্যা। এওঁ কর্দম মুনিৰ পত্নী আৰু কপিল মুনিৰ মাতৃ।\n(গ) কপিল : কদ্দম মুনি আৰু দেৱহুতিৰ পুত্র কপিল হৈছে এজন প্রসিদ্ধ মুনি। এওঁক বিষ্ণুৰ অৱতাৰ বুলিও গণ্য কৰা হয়। হিন্দুৰ সাংখ্য দর্শন এৱেই প্ৰৱর্তন কৰে। পুৰাণত বর্ণিত অনুসৰি সৰগ ৰজাৰ ষাঠি হাজাৰ পুত্র কপিল মুনিৰ শাপতে ভষ্ম হয়।\n(ঘ) শ্ৰীধৰ কন্দলি: শ্ৰীধৰ কন্দলি শংকৰদেৱৰ সমসাময়িক নহ’লেও অলপ পাছৰ সময়ৰ বৈষ্ণৱ কবি। এওঁ ৰচনা কৰা বিখ্যাত দুখন পুথি হৈছে কাণখােৱা’আৰু ঘুনুচা কীর্তন’। তেওঁ কাণখােৱা গ্রন্থত বিষ্ণুৰ অৱতাৰৰ লীলা মাহাত্ম্য নিচুকণি গীতৰ আৰ্হিৰে বৰ্ণনা কৰিছে। গ্রন্থখনৰ ভাষা অতি সৰল, সহজে জনসাধাৰণক ই আকৃষ্ট কৰিব পাৰে। আকৌ, ইন্দ্রদ্যুম্নৰ জীয়েক ঘুনুচা (গুণ্ডিচা) ৰ ঘৰলৈ কৃষ্ণই যাত্ৰা কৰা আৰু ইয়াৰ বাবে ৰুক্মিণীৰ ঈর্ষা তথা কৃষ্ণৰ ওপৰত প্রচণ্ড খং আৰু অভিমান—এই কথাৰে ভৰি আছে ঘুনুচা কীর্তন।শ্ৰীধৰ কন্দলিয়ে জগন্নাথৰ বথযাত্রা উৎসৱৰ ভিত্তিত স্কন্দপুৰাণৰ উৎকল খণ্ডৰ কাহিনীৰ আলমত ৰচনা কৰিছে এই গ্রন্থ। দুয়ােখন কাব্যৰ জৰিয়তে কবি কন্দলিৰ ৰসিকতা সুন্দৰ ৰূপত প্রতিফলিত হােৱা দেখা যায়।\n(ঙ) দৈৱকী : শ্রীকৃষ্ণৰ জন্মদাত্রী আৰু বসুদেৱৰ পত্নী। এওঁ মথুৰাৰ ৰজা কংসৰ ভনীয়েক আছিল। কংসই ভনীয়েকক খুব মৰম কৰিছিল আৰু বসুদেৱৰ সৈতে ধুমধামেৰে ভনীয়েকৰ বিয়া পাতিছিল। এদিন হঠাতে আকাশবাণী হ’ল যে দৈৱকীৰ গৰ্ভৰ অষ্টম পুত্ৰই কংসক হত্যা কৰিব। এই ঘােষণাৰ লগে লগে কংসই দৈৱকী বসুদেৱক জে’লত ভৰাই থৈছিল। আৰু জন্মৰ লগে লগে দৈৱকীৰ প্ৰতিটো সন্তানেই কংসই হত্যা\nকৰিছিল। দৈৱকীৰ গৰ্ভৰ অষ্টম পুত্ৰই হৈছে শ্রীকৃষ্ণ। শ্রীকৃষ্ণ জন্মৰ সময়ত সকলাে নিদ্রামগ্ন হৈ থকাত আৰু জে’লৰ দুৱাৰ নিজে নিজে খােল খাই যােৱাত বসুদেৱে গগাকুলৰ ৰজা নৰ ঘৰত ৰাতিয়েই কৃষ্ণক থৈ আহিছিল। পাছলৈ দৈৱকীৰ এই\nঅষ্টম পুত্রই কংসক বধ কৰি অত্যাচাৰৰ অন্ত পেলাইছিল আৰু বসুদেৱ-দৈৱকীক জে’লৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিছিল।\nকানাইৰ চাতুৰী মূলভাব\n৬। পাঠটিৰ কাহিনীভাগ তােমাৰ নিজৰ কথাৰে লিখা।\nউঃ মূলভাব : এদিনাখন শ্রীকৃষ্ণই অভিমান কৰি পুৱা শুই আছিল। এনেতে গােপ শিশুসকলে খেড়ি খেলিবলৈ কৃষ্ণক জগাই দিব লাগে বুলি নন্দৰ ঘৈণীয়েক যশােদাক অনুৰােধ কৰিলে আৰু সেই মতে যশােদাই কৃষ্ণক ইমান দেৰিলৈকে শুই থকা বাবে ধমকি দি জগাই দিলে। কৃষ্ণই পিছে ইমানতাে নুঠাত মাকে এইবাৰ মৰমৰ মাতেৰে জগাবলৈ ধৰিলে। কৃষ্ণই উঠক চাৰি মাকক ওলােটাই খঙহে কৰিলে আৰু চাৰি-পাঁচদিনলৈকে গৰু চৰাবলৈ নগৈ ঘৰতে শুই থাকিব বুলি ক’লে। কিয়নাে, কৃষ্ণৰ অনুভৱ হৈছে যে মাকে তেওঁক মৰম নকৰে। যি কৃষ্ণ জগতৰ কাৰণ তেওঁ যশােদাৰ ভয়ত কপি থাকিব লাগে। মাকে যিকণহে খাবলৈ দিয়ে তাৰ পৰা কৃষ্ণৰ স্বাস্থ্যৰ একো উন্নতি হােৱা নাই।বৰঞ্চ মাকে দুষ্টালি কৰিলে কৃষ্ণক বান্ধি থােৱাবাবে কৃষ্ণৰ কঁকালখন ছিগি যােৱাৰ উপক্ৰম হৈছে। ব্রহ্মাণ্ডৰ স্ৰজনকর্তা আৰু পালনকর্তা কৃষ্ণক ব্রহ্মাকে ধৰি সমস্ত চৰাচৰ জীৱই সেৱা কৰে, সেই কৃষ্ণই যশােদাৰ ঘৰত গৰু\nচৰাব লগীয়াহে হৈছে।\nকৃষ্ণই নাৰায়ণৰূপে অনন্ত শয্যাত শয়ন কৰে, তেওঁৰ নাভিৰ পৰাই ব্ৰহ্মাৰ উৎপত্তি। তিনি ভূৱন তেওঁৰেই সৃষ্টি,ব্রহ্মাক বেদৰ জ্ঞানো তেৱেঁই দিছিল। যশােদাৰ ঘৰত এনে কৃষ্ণৰ পিছে আদৰেই নাই। অসুৰৰ ভয়ত কৃষ্ণক স্মৰণ কৰা মাত্রকেই তেওঁ চতুর্ভুজ ৰূপত দেৱতাসকলক দেখা দিছিল যি ৰূপ দেখি ত্রিদশ ঢলি পৰিছিল। এনে ৰূপৱন্ত কৃষ্ণকে মাকে আকৌ ‘কলীয়া’ বুলিহে ঠাট্টা কৰে। মােহিনীৰূপ ধৰি যিজনে নিজ হাতত থকা অমৃত নিজে নাখাই দেৱতাসকলক খুৱাইছিল,সেই কৃষ্ণক মাকে দধি চোৰ’ বুলি অপমান কৰে। কদ্দম মুনিৰ ঘৰত পুত্র কপিল মুনিৰূপে জন্ম লৈ মাতৃ দেৱহুতিৰ সন্মুখত তত্ত্ব বিচাৰ কৰিছিল তেৱেঁই। কৃষ্ণই বামন ৰূপেৰে বলিক পাতাললৈ পঠাইছিল। গংগাক চৰণৰ নখেৰে বােৱাই আনিছিল আৰু সেই গংগাকেই বাটতে পাই মহাদেৱে জটাত ধাৰণ কৰিছিল।ইমান মহিমাৰ অধিকাৰী কৃষ্ণক পুত্ৰ বুলি ক’বলৈ মাকে বেয়া পায় অথচ কৃষ্ণয়েই মাকৰ কাঠবাজী বদনাম নােহােৱা কৰিলে। সেয়ে মাকৰ গুণৰ কথা ক’বলৈ কৃষ্ণৰ লাজ লাগে।\nবাঁহৰ বাঁহী বজাই কৃষ্ণৰ ওঁঠেৰে তেজ ওলাই গৈছে তথাপি মাকে ছয় ৰতি সােণেৰে সােণৰ বাঁহী গঢ়াই নিদিয়ে। মাকৰ ধনৰ গাঁতত জুই লাগিব বুলি কৃষ্ণই ক্ষোভেৰে কৈছে। গৰু চৰাবলৈ গ’লে মাকে এমুঠিমান ভাতহে দিয়ে যিখিনি এগৰাহ খালে আন গৰাহলৈ নােজোৰে; ফলত কৃষ্ণই আধাপেটি খাই ভােকত থাকিব লগীয়া হয়। দিনটো গৰু চৰাই থাকোঁতে কাইটে বিন্ধি শৰীৰ থকা সৰকা কৰে, তথাপি মাকে ভাল কাপােৰ নিদিয়ে। দিনৰ দিনটো ধূলি লাগি লাগি কেঁকোৰা চুলিত জট বান্ধি গৈছে কিন্তু মাকে তেল লগাই দিয়াৰ নাম নলয়। এইবােৰ কথা ভাবিলে কৃষ্ণৰ দুখত কান্দিবলৈ মন যায়।\nসেয়ে ইমান অপমানৰ পােতক তুলিবলৈ কৃষ্ণই দৈৱকীৰ ওচৰলৈ যাব বুলি যশােদাক কৈছে। কিয়নাে, তেতিয়াহে যশােদাই কৃষ্ণলৈ মনত পেলাই কান্দিব। কৃষ্ণৰ এই কথা শুনি যশােদাই তেওঁক কন্দুৱাবলৈ কৃষ্ণৰ যি ইচ্ছা তাক পৰিত্যাগ কৰিবলৈ ক’লে আৰু তেওঁৰ দোষৰ বাবে ক্ষমা খুজিলে। ভৱিষ্যতে ইয়াৰ পুনৰাবৃত্তি হলে মাকক গালি পৰাৰ অধিকাৰাে যশােদাই কৃষ্ণক দিলে। কৰুণ মনেৰে মাকে কোৱা কথাখিনি শুনা মাত্রকে কৃষ্ণই একেজাপে মাকৰ কোলাত উঠি স্তনপান কৰিবলৈ ল’লে। কৃষ্ণৰ এই পৰম আনন্দিত চেহেৰা দেখি মাক যশােদাই যেন ব্রহ্মাণ্ডৰ পৰম সুখ লাভ কৰিলে। শ্রীকৃষ্ণৰ লীলা সম্বলিত এই ঘটনাবােৰ লগ লাগিয়েই গঠিত হৈছে পাঠটোৰ কাহিনী।\nকানাইৰ চাতুৰী দশম শ্রেণী\n৭। কৃষ্ণই বিভিন্ন সময়ত কি কি অৱতাৰ ধাৰণ কৰি কেনে কার্য সাধন কৰিছিল পাঠৰ আলমত বর্ণনা কৰা।\nউঃ কৃষ্ণ হৈছে স্বয়ং বিষ্ণুৰ অৱতাৰ। যুগে যুগে বিভিন্ন অৱতাৰ বা ৰূপ ধাৰণ কৰি তেওঁ বিভিন্ন কার্য সাধন কৰিছিল। পাঠৰ কবিতাটোত ইয়াৰ এক সুন্দৰ বৰ্ণনা পােৱা যায়। পাঠত বর্ণিত অনুসৰি চতুর্ভুজ ৰূপ ধাৰণ কৰি দেৱতাসকলক অসুৰৰ হাতৰ পৰা কৃষ্ণই ৰক্ষা কৰিছিল যি ৰূপ দেখি ত্রিদশৰ লােক ঢলি পৰিছিল। আকৌ, মােহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰি দেৱতাসকলক সমুদ্র মন্থনৰ সময়ত অমৃত পান কৰাইছিল। কপিল মুনিৰূপে কদ্দম মুনিৰ ঘৰত জন্ম হৈ মাতৃ দেৱহুতিক তত্ত্ব জ্ঞান দিছিল। বামন অবতাৰেৰে বলিক বিশ্বৰূপ দর্শন কৰাই পাতাললৈ পঠিয়াইছিল। সেই ৰূপেৰেই তেওঁ ভৰিৰ নখেৰে গংগাক পৃথিৱীলৈ বোৱাই আনিছিল যি গংগাক বাটতে পাই মহাদেৱে জটাত ধাৰণ কৰিছিল। তেৱেঁই অনন্তশয্যাত নাৰায়ণ ৰূপে থাকি নিজৰ নাভিৰ পৰা ব্ৰহ্মক ওপজাই বেদৰ জ্ঞান দিছিল। তেৱেই হৈছে চৰাচৰ জগতৰ স্ৰজনকর্তা, জগতৰ কাৰণাে তেৱেই। এনেদৰে পাঠটোত কৃষ্ণৰ ৰূপ-মহিমা বর্ণনা কৰা হৈছে।\n৮ | কবিতাটোত ‘কাঠবাজী’ বুলি কাক কৈছে? ইয়াৰ অর্থ কি? এই অপবাদৰ পৰা তেওঁক কোনে ৰক্ষা কৰিলে ?\nউঃ কবিতাটোত কাঠ-বাজী’বুলি যশােদাক কৈছে। কাঠ-বাজী’ মানে হৈছে সন্তান জন্ম দিব নােৱাৰা তিৰােতা। যশােদাক এই অপবাদৰ পৰা কৃষ্ণই ৰক্ষা কৰিলে। কিয়নাে, সমস্ত জগতে কৃষ্ণক যশােদাৰ পুত্ৰ বুলি জানে যদিও প্রকৃততে তেওঁ দৈৱকীৰ গৰ্ভতহে উপজিছিল।\n৯৷ তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰাঃ\nমই আসি তােৰ। ঘৰে পুত্ৰ ভৈলাে\nসিটো দুখ দূৰ কৰি৷৷\nউঃ উদ্ধৃত কবিতাফাকিৰ বক্তা হৈছে শ্রীকৃষ্ণ। তেওঁ যশােদাৰ ওচৰত বিভিন্ন কথাৰেবা আপত্তি দর্শাই আছে মাকে তেওঁক মৰম নকৰে বুলি। সেই কথাৰ প্ৰসংগতে উদ্ধৃত কথাষাৰিৰ অৱতাৰণা কৰা হৈছে।\nযশােদাৰ নিজৰ সন্তান নাই অর্থাৎ তেওঁ সন্তান জন্ম দিব পৰা ক্ষমতাৰ অধিকাৰী নাছিল। কৃষ্ণক যদিও যশােদাৰ সন্তান বুলি জগতে জানিছিল তথাপি তেওঁ প্ৰকৃততে দৈৱকীৰ গৰ্ভতহে উপজিছিল। যদিহে কৃষ্ণ যশােদাৰ ঘৰত ডাঙৰ-দীঘল নহ’লহেঁতেন, তেন্তে যশােদাক সকলােৱে কাঠবাজী বুলি ঠাট্টা কৰিলেহেঁতেন। সেই অপবাদৰ পৰা যশােদাক কৃষ্ণইহে ৰক্ষা কৰিছিল।\nদৰাচলতে যশােদা হৈছে পৰম বিষ্ণু ভক্ত। ভগৱানে ভক্তৰ দুখ সদায় দূৰ কৰে। এনেহেন ভক্ত এগৰাকীয়ে মনােকষ্ট পােৱাটো ভগৱানে সহ্য কৰিব নােৱাৰে। সেয়ে যশােদাৰ দুখ দূৰ কৰিবলৈ পুত্ৰৰ কামনা কৰা এইগৰাকী মাতৃৰ পুত্ৰৰূপে তেওঁৰ ঘৰত প্ৰৱেশ কৰিছিল স্বয়ং বিষ্ণুৱে। যশােদা হৈছে পৰম সৌভাগ্যৱতী নাৰী যাৰ ঘৰত প্ৰৱেশ কৰিছিল স্বয়ং বিষ্ণুৱে। যশােদা হৈছে পৰম সৌভাগ্যৱতী নাৰী যাৰ মনােবাঞ্ছা পূৰণ হৈছিল কৃষ্ণক পাই। মাকে কৃষ্ণক শাসন কৰাত কৃষ্ণই ঠেহ পাতি মাকক এই কথাবােৰ সোঁৱৰাই দিছিল।\n(খ) মােহিনী স্বৰূপে অমৃত পিয়ালাে\nসাধিলাে দেৱৰ কাম\nলৈলাে দধিচোৰ নাম।।\nউঃ উদ্ধৃত কবিতা ফাকিৰ বক্তা হ’ল শ্রীকৃষ্ণ। তেওঁ মাকৰ ওচৰত অভিযােগ কৰি নিজৰ মহিমাৰ বিষয়ে মাকক কৈছে যাতে মাকে তেওঁক মৰম কৰে। কিয়নাে কৃষ্ণৰ ভাব হৈছে মাক যশােদাই তেওঁক আদৰ সন্মান নকৰে। কৃষ্ণ হৈছে ভগবান বিষ্ণুৰ এটা অৱতাৰ। ভগৱানে যুগে যুগে বিভিন্ন ৰূপ ধাৰণ কৰি ভক্তসকলক ৰক্ষা কৰি আহিছে। ভগৱানৰ তেনে এক ত্রাণকর্তাৰ ৰূপেই হৈছে মােহিনী ৰূপ। কৃষ্ণই দেৱতাক অমৃত খুৱাই অমৰত্ব প্রদান কৰিছিল। দেৱতা আৰু অসুৰসকলে মিলি সমুদ্র মন্থন কৰোঁতে অমৃতৰ কলহ ওলাইছিল, অমৃত খােৱাৰ লগে লগে খাওঁতাজন হৈ পৰে অমৰ। অমৃতৰ কলহ লৈ দেৱতা আৰু অসুৰৰ মাজত টনা- আজোৰা লগাত। দেৱতাসকলে বৰ ভয় খাইছিল। কিয়নাে, অসুৰে অমৰত্ব লাভ কৰিলে পৰম সংকট হ’ব। এই পৰম সংকটৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ দেৱতাসকলে বিষ্ণু বা কৃষ্ণক স্তুতিতি কৰাত। দেৱতাসকলক সহায় কৰাৰ উদ্দেশ্যে কৃষ্ণই মােহিনীৰূপ ধাৰণ কৰি নিদিষ্ট ঠাইত উপস্থিত হৈছিল।সকলাে সেই সুন্দৰীৰ ৰূপত আকৃষ্ট হৈছিল এই ছেগতে মুহিনীৰূপী কৃষ্ণই অমৃতৰ কলহ হাতত তুলি লৈ দেবতা-অসুৰৰ মাজত অমৃত ভগাই দিয়াৰ দায়িত্ব লৈছিল। মুহিনীৰূপী কৃষ্ণই দেৱতা আৰু অসুৰক দুয়ােফালে দুটা বেলেগ শাৰী কৰি বহুৱাই লৈ দেৱতাৰ শাৰীত অমৃত ভগাই দি অসুৰসকলক অমৃত বুলি ‘বাৰুণি’ নামৰ সুৰা ভগাই দিছিল।অর্থাৎ দেৱতাসকলেহে কেৱল অমৃত পান কৰিবলৈ পাইছিল। এনেদৰেই কৃষ্ণই মােহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰি দেৱতাসকলক সহায় কৰিছিল। এনে কৃষ্ণক পিছে মাকে ‘ দধিচোৰ’ বুলিহে ইতিকিং কৰে। যিজনে হাতত থকা অমৃত নিজে নাখাই দেৱতাক খুৱাইছিল, তেওঁ সামান্য দৈ চুৰ কৰাৰ কি কাৰণ থাকিব পাৰে? কৃষ্ণাই এনে উদাহৰণেৰে মাকক কৃত্রিম খং দেখুৱাই নিজৰ দুষ্টালি ঢাকিব বিচাৰিছে।\nকানাইৰ চাতুৰী class 10 question answer\n(গ) মই নাৰায়ণ. জগত কাৰণ\nতুমি গােৱালৰ জীউ।\nতথাপি তােহাক. দেখন্তে উৰত\nউৰি যায় মােৰ জীউ৷\nউঃ উদ্ধৃত কবিতাফাকিৰ বক্তা হৈছে শ্রীকৃষ্ণ। তেওঁ মাক যশােদাই তেওঁক মৰম-আদৰ নকৰে বুলি অভিযােগ কৰি নিজৰ গুণ-মাহাত্মৰ বৰ্ণনা কৰিছে মাকৰ সন্মুখত। কৃষ্ণ হৈছে স্বয়ং বিষ্ণুৰ অৱতাৰ। দুষ্টক দমন আৰু শান্তক পালনৰ অৰ্থে ভগৱানে কৃষ্ণ অৱতাৰেৰে যশােদাৰ ঘৰ শুৱাইছে। তেওঁ হৈছে স্বয়ং নাৰায়ণ যি জগতৰ কাৰণ। চৰাচৰ জগতৰ সৃষ্টিকর্তা তেৱেঁই আত্মাৰূপে সকলােকে ধাৰণ কৰিছে। কবিতাটোত কৃষ্ণৰ মানৱীয় ৰূপ এটা প্রতিফলিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে। কবিতাটোত কৃষ্ণ হৈছে এটি সাধাৰণ শিশু। যশােদা হৈছে কৃষ্ণৰ মাতৃ। এটি শিশুক মাকে যেনেকৈ শাসন কৰে, কৃষ্ণকো যশােদাই দুষ্টালি কৰিলে শাস্তি দিয়ে। পুৱা সােনকালে শুই নুঠাত মাকে কৃষ্ণক খং কৰে, কেতিয়াবা বান্ধি থয়। মাকে কৃষ্ণৰ ৰূপক ইতিকিং কৰি কলীয়া’ বুলি মাতে। দধি চোৰ, মাটি খােৱা বুলি মাকে কৃষ্ণক মুঠতে জগতৰ সকলাে মাতৃয়ে কৰাৰ দৰে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছে। মাক যশােদাৰ খং উঠা দেখি কৃষ্ণই এটি শিশুৰ দৰে ভয় খায়। দৰাচলতে যশােদা হৈছে পৰম বিষ্ণু ভক্ত। ভকতিত সন্তুষ্ট হৈয়েই কৃষ্ণই দৈৱকীৰ গৰ্ভত জন্ম লৈও প্রকৃত মাতৃ হােৱাৰ গৌৰৱ প্ৰদান কৰিছিল যশােদাকহে। যশােদাক মাতৃত্বৰ সুখ দিবলৈ ভগৱানে পুত্ৰৰূপে জন্মগ্রহণ কৰিছিল। তেওঁৰ পৰম ব্ৰহ্মত্বৰ ৰূপ দেখিলে যশােদা সেই সুখৰ পৰা বঞ্চিত হ’ব, সেয়ে সাধাৰণ শিশুৰ ৰূপ ধৰি তেওঁ যশােদাৰ মনােবাঞ্ছা পূৰণ কৰিছিল। যশােদাৰ ঘৰত তেওঁ মানৱী লীলা প্রদর্শন কৰি নানা চোৰ-চাতুৰীৰে সংসাৰ ধর্ম পালন কৰিছিল। এই লীলাৰেই অংশৰূপে কৃষ্ণই যশােদাক দেখি ভয় খােৱাৰ ভাও লৈছিল।\n১। তলত দিয়া শব্দৰােৰৰ আধুনিক ৰূপ লিখাঃ\n(ক) আসি, (খ) খেড়ি, (গ) পুহাইল, (ঘ) নুজুৰাই, (ঙ) হন্তে, (চ) বিগুটিয়া।\nউঃ শব্দ – আধুনিক ৰূপ\n(ক) আসি : আহি\n(খ) খেড়ি : খেলা\n(গ) পুহাইল: পুৱাল।\n(ঘ) নুজুৰাই : জুৰ নপৰে, শাঁত নপৰে\n(ঙ) হতে : পৰা\n(চ) বিগুটিয়া : ঠাট্টা কৰা\n২। তলত দিয়া শব্দকেইটাৰ লিংগ পৰিৱৰ্তন কৰা\n(ক) সুন্দৰী, (খ) মাতৃ, (গ) মামা।\nউঃ(ক) সুন্দৰী : সুন্দৰ\n(খ) মাতৃ : পিতৃ\n(গ) মামা : মামী\n৩। বিপৰীত শব্দ লিখা ।\n(ক) বিশ্বাস (খ) দোষ (গ) আনন্দ (ঘ) অপমান (ঙ) অমৃত।\nউঃ (ক) বিশ্বাস : অবিশ্বাস\n(খ) দোষ : গুণ।\n(গ) আনন্দ : বিষাদ\n(ঘ) অপমান : মান\n(ঙ) অমৃত : গৰল, বিষ\nদশম শ্ৰেণীৰ অসমীয়া কানাইৰ চাতুৰী\n(ক) কানাইৰ চাতুৰী’ কবিতাটো ক’ৰ পৰা লােৱা হৈছে?\nউঃ কানাইৰ চাতুৰী’কবিতাটো কাণখােৱা’পুথিৰ পৰা লােৱা হৈছে।\n(খ) শ্ৰীধৰ কন্দলিয়ে ৰচনা কৰা দুখন পুথিৰ নাম লিখা।\nউঃ শ্ৰীধৰ কন্দলিয়ে ৰচনা কৰা দুখন পুথি হৈছে ‘কাণখােৱা’ আৰু ‘ঘুনুচা কীর্তন’।\n(গ) গোপ শিশুসকলে কিহৰ কাৰণে পূৱা কৃষ্ণক জগাবলৈ আহিছিল?\nউঃ গােপ শিশুসকলে খেড়ি খেলিবলৈ পুৱা কৃষ্ণক জগাবলৈ আহিছিল।\n(ঘ) ব্রহ্মা ক’ৰ পৰা উপজিছিল?\nউঃ ব্রহ্মা নাৰায়ণৰ নাভিৰ পৰা উপজিছিল।\n(ঙ) গংগাক কোনে, কত ধাৰণ কৰিছিল ?\nউঃ গংগাক মহাদেৱে জটাত ধাৰণ কৰিছিল।\n(চ) কৃষ্ণই মাকক কিমান সােণেৰে বাঁহী গঢ়াই দিবলৈ কৈছিল?\nউঃ কৃষ্ণই মাকক ছয় ৰতি সােণেৰে বাঁহী গঢ়াই দিবলৈ কৈছিল।\n(ছ) কংস কোন?\nউঃ কংস হৈছে মথুৰাৰ ৰজা আৰু শ্ৰীকৃষ্ণৰ মােমায়েক।\n(জ) তিনি ভূৱনৰ স্ৰজনকর্তা কোন?\nউঃ তিনি ভূৱনৰ স্ৰজনকর্তা হৈছে বিষ্ণু বা শ্রীকৃষ্ণ ।\n(ঝ) কানাইৰ চাতুৰী’ কবিতাটোত কাঠবাজী’ বুলি কাক কোৱা হৈছে?\nউঃ ‘কানাইৰ চাতুৰী’কবিতাটোত যশােদাক ‘কাঠবাজী’বুলি কোৱা হৈছে।\n(ঞ) কাক দেখিলে কৃষ্ণৰ ভয়তে জীউ উৰি যায় ?\nউঃ যশােদাক দেখিলে কৃষ্ণৰ ভয়তে জীউ উৰি যায়।\n(ক) বেদ কি? কোনে কাক বেদৰ গুণ দিছিল?\nউঃ বেদ হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ প্রধান ধর্মশাস্ত্র ইয়াক ভগৱানৰ বাণী বুলি কোৱা হয়। ভগৱানে ব্রহ্মাক বেদৰ জ্ঞান দিছিল।\n(খ) চতুর্ভুজ ৰূপ কি?\nউঃ চাৰিখন হাতত শংখ, চক্র, গদা, পদ্ম লৈ বিষ্ণুৱে ধাৰণ কৰা ৰূপেই হৈছে চতুর্ভুজ ৰূপ।\n(গ) যশােদাই কৃষ্ণক কি কি নামেৰে মাতিছিল ?\nউঃ যশােদাই কৃষ্ণক হাৰলি বােপাই, যদুমণি, চক্রপাণি, কলীয়া, বনমালী আদি নামেৰে মাতিছিল।\n(ঘ) মাকে খং কৰি কৃষ্ণক শুই উঠিবলৈ কোৱাত কৃষ্ণই কি উত্তৰ দিছিল?\nউঃ মাকে খং কৰি কৃষ্ণক শুই উঠিবলৈ কোৱাত কৃষ্ণই মাকক গৰু চাৰিবলৈ নগৈ চাৰি-পাঁচদিনলৈকে একো নাখাই মাত্র শুইয়ে থাকিব বুলি কৈছিল।\n৩। দীঘল প্রশ্নোত্তৰঃ\n(ক) কথাক কহন্তে ক্ৰন্দন আসয়\nযত অপমান পাওঁ।\nযেৰে তেও মই সি বাপুৰ পুত\nতােক তেবে কন্দুৱাওঁ।।\n-ইয়াত কোনে কি অপমান পােবাৰ কথা কোৱা হৈছে? তেওঁ কিদৰে কাক কন্দুৱাব খুজিছে লিখা।\nউঃ উক্ত কবিতাফাকিৰ দ্বাৰা কৃষ্ণই অপমান পােৱাৰ কথা কোৱা হৈছে। কৃষ্ণই মাকৰ ওচৰত অভিযােগ কৰিছে যে তেওঁক মাকে অলপাে মৰম নকৰে। অনবৰতে তেওঁ মাকৰ ভয়তে কঁপি থাকে। মাকে কৃষ্ণক এনেদৰে বান্ধি থয় যে কৃষ্ণৰ কঁকাল বিষত ভাতহে খাবলৈ মাকৰ ভয়তে কঁপি থাকে। মাকে কৃষ্ণক এনেদৰে বান্ধি থয় যে কৃষ্ণৰ কঁকাল বিষত ছিগি যাব খােজে। দিনটো তেওঁ গৰু চৰাই ফুৰে অথচ মাকে পঁইতা ভাতহে খাবলৈ দিয়ে। কৃষ্ণ শ্যামল বৰ্ণৰ হােৱা বাবে মাকে ঠাট্টাৰ সুৰত কলীয়া’ বুলিহে মাতে। কলীয়া বুলি মতাই নহয়, দধি চোৰ আৰু মাটি খােৱাৰ অপবাদো মাকে কৃষ্ণক দিছে। পুত্ৰৰূপে থাকি কৃষ্ণই যশােদাক কাঠবাজী হােৱা অপমানৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলে তথাপি যশােদাই কৃষ্ণক বিশ্বাস নকৰে। বাহৰ বাঁহী বজাই কৃষ্ণৰ ওঁঠ ফাটি তেজ ওলাই যায়, তথাপি মাকে ছয় ৰতি সােণেৰে কৃষ্ণক সােণৰ বাঁহী গঢ়াই নিদিয়ে। গৰু চৰাবলৈ যাওঁতে মাকে এমুঠিমান ভাত দি পঠিয়ায় যিখিনিৰে কৃষ্ণৰ পেট নভৰে।\nএমুঠি খাই আনমুঠিলৈ ভাত নহয়েই; ফলত আধাপেটে থাকিব লগীয়া হয়। তদুপৰি, গৰু চৰাওঁতে কাইটে বিন্ধি কৃষ্ণক থকা-সৰকা কৰে। দিনৰ দিনটো গৰুৰ লগত থাকোতে কেঁকোৰা চুলিত ধূলি লাগি জটা বান্ধে তথাপি মাকে তেল লগাই নিদিয়ে। এই সমস্ত অপমান কৃষ্ণই যশােদাৰ ঘৰত থাকি সহ্য কৰিব লগীয়া হৈছে। কৃষ্ণই অপমান সহ্য কৰিব নােৱাৰি যশােদাক কৈছে যে তেৱো মাকক কন্দুৱাব। তেওঁ আৰু গােকুলত নাথাকে, মাক দৈৱকীৰ ওচৰলৈ যাব। তেতিয়া কৃষ্ণলৈ মনত পেলাই যশােদাই কান্দি থাকিব লাগিব।\nCategories অসমীয়া Class 10 Tags Assamese class 10 Answer, class 10 Post navigation


himanta biswa sarma Visited the residence of deceased elderly couple at Beltola হত্যাৰ বলি বৃদ্ধ দম্পতীৰ ঘৰত মুখ্যমন্ত্ৰী, বৃদ্ধ আৱাসীৰ সুৰক্ষাৰ বাবে বিশেষ ব্যৱস্থাৰ চিন্তা– News18 assam\nহত্যাৰ বলি বৃদ্ধ দম্পতীৰ ঘৰত মুখ্যমন্ত্ৰী, বৃদ্ধ আৱাসীৰ সুৰক্ষাৰ বাবে বিশেষ ব্যৱস্থাৰ চিন্তা\n২০ বছৰে সেৱা আগবঢ়োৱা ৰামুৱে কিয় এই কাণ্ড কৰিলে সেয়া এতিয়াও ৰহস্যৰ আৱৰ্তত।\nLast Updated : October 27, 2021, 22:36 IST\nবেলতলাৰ চাঞ্চল্যকৰ বৃদ্ধ দম্পতীৰ হত্যাকাণ্ডৰ অনুসন্ধান অব্যাহত থকাৰ মাজতে আজি মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে দুৰ্ভগীয়া দম্পতীটোৰ ঘৰত উপস্থিত হয়। পৰিয়ালৰ সদস্যৰে মত বিনিময়ৰ লগতে মুখ্যমন্ত্ৰী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই সকলো দিশ পৰ্যবেক্ষণ কৰে। মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে এই হত্যাকাণ্ড সন্দৰ্ভত কয় যে দোষীক চিনাক্ত কৰা হৈছে।\nএই সন্দৰ্ভত ২৪ ঘন্টাৰ ভিতৰত সমগ্ৰ বিষয়ক লৈ আৰক্ষী আয়ুক্তই প্ৰকাশ কৰিব। এতিয়া বিষয়টোক লৈ ফৰেন্সিক আৰু মৰণোত্তৰ পৰীক্ষাৰ প্ৰতিবেদনৰ অপেক্ষাত থকা হৈছে। মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে লগতে মহানগৰীত সংঘটিত কোনো অপৰাধৰ পৰা অপৰাধী সাৰি যাব নোৱাৰে বুলি উল্লেখ কৰি মহানগৰীত বৃদ্ধ আৱাসীৰ সুৰক্ষাৰ বাবে বিশেষ ব্যৱস্থাৰ চিন্তাৰ কথা কয়।\nআনহাতে, CCTVয়েই শেষ নহয় যদিও মহানগৰীত CCTVৰ সু–ব্যৱস্থা কৰাৰ কথাও প্ৰসংগত উল্লেখ কৰে। মুখ্যমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে সন্দেহ ব্যক্ত কৰা মতে, এনে ঘটনাৰ আঁৰত এজন–দুজন নহয় কেইবাজনো লোক জড়িত থাকিব পাৰে।\nVisited the residence of deceased elderly couple - late Nani Gopal Baruah & late Mina Baruah - at Chandan Nagar, Beltola, Guwahati.\nExpressed my anguish over the incident & conveyed my condolences to the couple’s daughter.\nPolice have made significant progress in the probe. pic.twitter.com/UncvhIxcXx\n— Himanta Biswa Sarma (@himantabiswa) October 27, 2021\nউল্লেখ্য, হত্যাকাণ্ড দম্পতীটোৰ কেয়াৰ টেকাৰ আকাশ চৌধুৰী ওৰফে ৰামুৱে সংঘটিত কৰা বুলি আৰক্ষী ইতিমধ্যে নিশ্চিত হৈছে আৰু অপৰাধীক নিজৰ জিম্মাত লৈছে। কিন্তু ২০ বছৰে সেৱা আগবঢ়োৱা ৰামুৱে কিয় এই কাণ্ড কৰিলে সেয়া এতিয়াও ৰহস্যৰ আৱৰ্তত।\nFirst published: October 27, 2021, 22:36 IST\nGuwahatiHimanta Biswa SarmaMurder case


দৈনিক সংক্ৰমণ! বিশ্বৰ ভিতৰতে তৃতীয় স্থানত ভাৰত, অসমতো বৃদ্ধি আক্ৰান্তৰ সংখ্যা\nHome > দৈনিক সংক্ৰমণ! বিশ্বৰ ভিতৰতে তৃতীয় স্থানত ভাৰত, অসমতো বৃদ্ধি আক্ৰান্তৰ সংখ্যা\nনতুন দিল্লী/গুৱাহাটীঃ লকডাউন পৰিকল্পিতভাৱে কৰা হৈছিল নে নাই সেই লৈ চৰকাৰ আৰু বিৰোধীৰ মাজত বাদানুবাদ চলি থকাৰ সময়তে দেশত এটা দিনত সংক্ৰমণ হোৱা লোকৰ সংখ্যাই অতিক্ৰম কৰিছে ৯০০০ৰ সীমা। কেন্দ্ৰীয় স্বাস্থ্য মন্ত্ৰণালয়ৰ তথ্য অনুযায়ী যোৱা ২৪ ঘণ্টাত নতুনকৈ কৰ’নাত আক্ৰান্ত হৈছে ৯৯৭১ জন লোক। এতিয়ালৈকে ২৪ ঘণ্টাত হোৱা সংক্ৰমণৰ ক্ষেত্ৰত এয়াই হৈছে সৰ্বাধিক।\nনতুনকৈ যোৱা ২৪ ঘণ্টাত এনেদৰে প্ৰায় ১০ হাজাৰ লোক সংক্ৰমিত হোৱাৰ ফলত দেশত কৰ’নাত আক্ৰান্ত হোৱা লোকৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাই হৈছেগৈ ২ লাখ ৪৬ হাজাৰ ৬২৮ জন। দিনে দিনে আক্ৰান্তৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাবলৈ লোৱাত ভাৰতৰ স্থান এতিয়া বিশ্বৰ ভিতৰতে পঞ্চম হৈ পৰিছে। কৰ’না আক্ৰান্ত দেশসমূহৰ তালিকাত আমেৰিকা, ব্ৰাজিল, ৰাছিয়া আৰু গ্ৰেট ব্ৰিটেইনৰ পিছতে আছে ভাৰত।\nইফালে, দিনে দিনে মৃত্যুৰ সংখ্যাও বাঢ়িবলৈ লৈছে। স্বাস্থ্য মন্ত্ৰণালয়ে বাকী দেশসমূহৰ তুলনাত ভাৰতত মৃত্যুৰ হাৰ তেনেই কম বুলি দাবী কৰি আহিলেও বিশেষজ্ঞসকলে মন্তব্য কৰিছে যে আক্ৰান্তৰ সংখ্যা যিমানেই বাঢ়িব ভাৰতত সিমানেই প্ৰয়োজনীয় চিকিৎসাৰ অভাৱত ৰোগীৰ মৃত্যুৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাৰ সম্ভাৱনা অধিক হৈ পৰিব।\nকেন্দ্ৰীয় স্বাস্থ্য মন্ত্ৰণালয়ৰ তথ্য অনুযায়ী যোৱা ২৪ ঘণ্টাত ভাৰতত কৰ’নাত মৃত্যু হৈছে ২৮৭ জন লোকৰ। ভাইৰাছবিধত আক্ৰান্ত হৈ ভাৰতত এতিয়ালৈকে মৃত্যু হৈছে মুঠ ৬৯২৯ জন লোকৰ। এই পৰ্যন্ত সুস্থ হৈ ঘৰলৈ উভতিছে ১ লাখ ১৯ হাজাৰ ২৯৩ জনে। আক্ৰান্তৰ দিশৰ পৰা দেশৰ ভিতৰতে শীৰ্ষস্থানত আছে মহাৰাষ্ট্ৰ। দ্বিতীয় স্থানত আছে দাক্ষিণাত্যৰ ৰাজ্য তামিলনাডু। ইয়াৰ পিছতে আছে দিল্লী, গুজৰাট, ৰাজস্থান আৰু উত্তৰ প্ৰদেশ।\nআক্ৰান্তৰ দিশৰ পৰা বিশ্বৰ ভিতৰতে আজিৰ তাৰিখত ভাৰতৰ স্থান পঞ্চম হ’লেও বাকী দেশসমূহৰ তুলনাত ভাৰতত মুঠ জনসংখ্যাৰ মাত্ৰ তেনেই সামান্য সংখ্যক লোকহে ভাইৰাছবিধত আক্ৰান্ত হোৱাক একপ্ৰকাৰ সাফল্য হিচাপে গণ্য কৰিছে চৰকাৰে। অৱশ্যে এই সাফল্য বেছি দিনলৈ ধৰি ৰখাতো চৰকাৰৰ পক্ষে সম্ভৱ নহ’ব বুলি মন্তব্য কৰিছে বিশেষজ্ঞসকলে। একাংশ বিশেষজ্ঞৰ মতে, অপৰিকল্পিত লকডাউনৰ পিছত অপৰিকল্পিত আনলকৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত দেশত অনাগত দিনসমূহত সংক্ৰমণৰ হাৰ অধিক ভয়াৱহ হৈ পৰিব পাৰে।\nউল্লেখ্য যে যোৱা এসপ্তাহ ধৰি ভাৰতত প্ৰতিদিনেই ৯০০০ নতুন লোক সংক্ৰমিত হৈছে। দৈনিক সংক্ৰমণৰ ক্ষেত্ৰতো ভাৰতে ইতিমধ্যে ব্ৰাজিল আৰু আমেৰিকাৰ পিছতে তৃতীয় স্থান লাভ কৰিছে। ইয়ালৈ চাই বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থায়ো সকীয়াই দিছে যে লকডাউন শিথিল কৰিবলৈ লোৱা ভাৰতত যদিহে সৰ্বসাধাৰণে সতৰ্কতামূলক ব্যৱস্থা অৱলম্বন নকৰে তেন্তে অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে দৈনিক ২০-৩০ হাজাৰ লোক সংক্ৰমিত হ’লেও আচৰিত হ’বলগীয়া একো নাথাকিব।\nঅসমত কোৱাৰেণ্টাইন চেণ্টাৰ হৈ পৰিছে নেকি সংক্ৰমণৰ কেন্দ্ৰস্থল?\nঅসমতো ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পাইছে কৰ’না আক্ৰান্তৰ সংখ্যা। ৰাজ্যখনত এতিয়ালৈকে আক্ৰান্ত হোৱা মুঠ লোকৰ সংখ্যা হৈছে ২৫৬৫ জন। অৱশ্যে ইয়াৰে ৫৮৮ জন সুস্থ হৈ ঘৰলৈ উভতিছে আৰু বৰ্তমান চিকিৎসাধীন হৈ আছে মাত্ৰ ১৯৭০ জন ৰোগী। ৰাজ্যখনত ৰোগবিধত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যুমুখত পৰা লোকৰ সংখ্যা হৈছে মাত্ৰ ৪ জন।\nকেইদিনমান আগলৈকে ৫০জনো কৰ’নাক্ৰান্ত নথকা ৰাজ্যখনত এই পৰ্যন্ত বহিঃৰাজ্যৰ পৰা অহা লোকসকলৰ দেহতহে পজিটিভ ধৰা পৰিছে যদিও কোৱাৰেণ্টাইন চেণ্টাৰসমূহক লৈ প্ৰশ্ন উত্থাপিত হৈছে। বহুতেই অভিযোগ কৰিছে যে বহিঃৰাজ্যৰ পৰা অহা লোকসকলক কোৱাৰেণ্টাইন চেণ্টাৰত ৰখা বাবেহে পজিটিভ ধৰা পৰিছে।\nবিভিন্ন কোৱাৰেণ্টাইন চেণ্টাৰত সামাজিক দূৰত্বকে আদি কৰি কৰ’না ভাইৰাছৰ সংক্ৰমণ ৰোধৰ বাবে গ্ৰহণ কৰিবলগীয়া সতৰ্কতামূলক ব্যৱস্থাসমূহ ঠিকমতে গ্ৰহণ নকৰাৰো অভিযোগ উত্থাপিত হৈছে। 'মোৰ গা তামিলনাডুত থকালৈকে ঠিকেই আছিল। কোৱাৰেণ্টাইন চেণ্টাৰত ৫ দিন থকাৰ পিছত দুৰ্বল অনুভৱ কৰিছিলো। তাৰ পিছত মোৰ পজিটিভ ধৰা পৰে। এতিয়া অৱশ্যে সুস্থ হৈছো। কোৱাৰেণ্টাইন চেণ্টাৰত বহুক্ষেত্ৰতে সামাজিক দূৰত্ব বৰ্তাই ৰাখিব পৰা পৰিৱেশ নাছিল। সেয়ে কোৱাৰেণ্টাইন চেণ্টাৰৰ পৰাই সংক্ৰমণ হৈছে বুলি মোৰ ভাব হৈছে।’-নাম প্ৰকাশ নকৰাৰ চৰ্তত NNOৰ আগত এইদৰে কয় বৰ্তমান সুস্থ হৈ উঠা এগৰাকী কৰ’নাক্ৰান্তই।\nSource URL: https://newsnextone.com/india-reports-the-highest-single-day-spike-of-9971-new-covid19-cases


ওৱানপ্লাছ6Price in India, Full Specs - 13th August 2020 | Digit\nRelease Date : 04-Oct-2017\nCurrent Best Price of ওৱানপ্লাছ6is ₹ 34999\nওৱানপ্লাছ6Specifications\nম'ডেল : OnePlus 6\nৰঙসমূহ : Red, Midnight Black, Mirror Black, Silk White\nপ্ৰডাক্টৰ নাম : OnePlus 6\nস্ক্ৰেট্চ প্ৰতিৰোধক গ্লাছ : Gorilla Glass 5\nপিছফালৰ কেমেৰা মেগাপিক্সেল : 16 + 20 MP\nসৰ্বাধিক ভিডিঅ' ৰিজ'লিউশন (পিক্সেলত) : 2160p@30/60fps, 1080p@30/60/240fps, 720p@480fps,\nঅচ্চেলেৰীমিটাৰ : NA\nCPU গতি : 2.8 GHz\nওৱানপ্লাছ6Brief Description\nওৱানপ্লাছ6Smartphone প্ৰতি ইঞ্চি 402 -ৰ এটা পিক্সেল ঘনত্বত 1080 x 2280 পিক্সেল ৰিজ’লিউশ্বনৰ সৈতে 6.28 -ইঞ্চি Optic AMOLED -ৰ সৈতে আহে৷ ফোনটো 2.8 GHz Octa ক’ৰ প্ৰচেশ্বৰৰ দ্বাৰা সক্ষমিত আৰু ইয়াত6GB ৰেম আছে৷ ওৱানপ্লাছ6Android 8.1 OS-ত চলে৷\nওৱানপ্লাছ6Smartphone May 2018 -ত মুকলি কৰা হৈছে৷\nস্ক্ৰীণখন Gorilla Glass5স্ক্ৰেটচ প্ৰতিৰোধক প্ৰদৰ্শনৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত৷\nফোনটো Qualcomm SDM845 Snapdragon 845 প্ৰচেশ্বৰৰ দ্বাৰা\nফোনটো Qualcomm SDM845 Snapdragon 845 প্ৰচেশ্বৰৰ দ্বাৰা সক্ষমিত৷\nফোনটো 3300 mAh বেটাৰীৰ দ্বাৰা সক্ষমিত৷\nওৱানপ্লাছ6-ৰ সংযোগ ক্ষমতা বিকল্পসমূহৰ লগত অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে: ,GPS,Wifi,HotSpot,NFC,Bluetooth,\nপ্ৰধান কেমেৰাটো 16 + 20 MP MP শ্বুটাৰৰ৷\nওৱানপ্লাছ6-ৰ কেমেৰাটোত এইবিলাক অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে: Auto Focus,Face Detection,HDR,Panorama Mode,Geo-tagging,Touch Focus,Digital Zoom,Video Recording\nওৱানপ্লাছ6Price in India updated on 9th Apr 2019\nওৱানপ্লাছ6Price In India Starts From Rs. 34999 The best price of ওৱানপ্লাছ6is Rs. 34999 in Amazon, which is 14% less than the cost of ওৱানপ্লাছ6in Amazon Rs.39999.This Mobile Phones is expected to be available in 64GB,128GB variant(s).\nচ'নি XZ Premium\nন'কিয়া Lumia 1520\nচ'নি Xperia T3\nচ'নি Xperia ZL\nএল.জী. G7 ThinQ 128GB\nওৱানপ্লাছ5128GB\nওৱানপ্লাছ 5T 6GB\nওৱানপ্লাছ2(64GB)\nওৱানপ্লাছ6128GB\nওৱানপ্লাছ 3T Midnight Black


সৎনামী - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(🏳 সৎনামীৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nসৎনাম ধৰ্মৰ অনুগামী সকলক সৎনামী বুলি কোৱা হয়। বুৰঞ্জীবিদ শংকৰলাল টণ্ডনৰ মতে সৎৰ অৰ্থ-আত্মা (চেতনা), এই নামৰ অৰ্থ চেতনাৰ গুণ, ঈ-ৰ অৰ্থ শৰীৰ বা সৎ নামক ধাৰণ কৰা আধাৰ। তাৎপৰ্য এইয়ে যে সেই মনুষ‍্য,যি নিজৰ কৰ্ম বা স্বভাৱত চেতনাৰ গুণক হৃদয়ত সমাৱেশ বা প্ৰৱেশ কৰা সকলক সৎনামী বুলি কোৱা হয়| গুৰু ঘাসীদাস বাবাই সৎনাম ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল। ১৭৫৬ চনৰ ১৮ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ছত্তীছগঢ়ৰ গিৰৌদপুৰীত তেখেতৰ জন্ম হৈছিল। তেখেতৰ আগতে ১৫৪৩ খ্ৰীষ্টাব্দত বীৰভানে সৎনামী জাতিক নেতৃত্ব দিছিল। ১৬৭২ চনত সৎনামী সকলে পঞ্জাবৰ নাৰনলত মোগল সম্ৰাট ঔৰংজেৱৰ লগত যুদ্ধ কৰিছিল।\nভাৰতৰ ছত্তীছগঢ়, পঞ্জাব, হাৰিয়ানা, দিল্লী, উৰিষ‍্যা, অসম আদি ৰাজ‍্যত সৎনামী লোক বসবাস কৰি আছে। সৎনামীসকল হৈছে অসমৰ এটা উল্লেখযোগ‍্য জাতি। তেওঁলোক প্ৰধানকৈ কৃষিজীৱী। কিছু সংখ‍্যক লোকে ব‍্যৱসায়-বাণিজ্য, চাকৰি আদিত নিয়োজিত হৈ আছে। তেওঁলোকে এজনে আনজনক দেখাৰ লগে লগে জয় সৎনাম, সৎনাম, চাহেব সৎনাম বুলি অভিবাদন জনায়। সৎনামী সকল সৎ, অহিংসা নীতিৰ অধিকাৰী। সৎনাম ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলক সৎনামী বুলি কোৱা হয়।\n1.1 অসম আগমন\n7 সহায়ক গ্ৰন্থপুঞ্জী\n9 বাহ‍্যিক সংযোগ\nগুৰু ঘাসীদাস বাবাৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ গুৰু বালকদাসক ব্ৰিটিছ চৰকাৰে তেওঁৰ একতা আৰু সমৰসতাৰ আন্দোলনত প্ৰভাৱিত হৈ ১৮২৮ চনত ৰজা উপাধি প্ৰদান কৰিছিল আৰু এটা হাতী উপহাৰ স্বৰূপে দিয়াৰ লগতে অংগৰক্ষক ৰখাৰ অনুমতিও দিছিল। তদুপৰি মোগল সম্ৰাট ঔৰংজেৱৰ লগত সৎনামী সকলৰ ১৬৭২ চনত পঞ্জাবৰ নাৰনলত হোৱা যুদ্ধ‌ও উল্লেখনীয়। যাক সৎনামী বিদ্ৰোহ হিচাপে জনা যায়। নাৰনলৰ এক শস্য ভঁৰাল পহৰাত মোগল পদাতিক সৈন্যই এজন সৎনামী কৃষকক মূৰত আঘাত কৰাৰ ঘটনাক তৎকালীন কাৰণৰূপে লৈ সৎনামী বিদ্ৰোহ আৰম্ভ হৈছিল। ঔৰংজেৱে এক শক্তিশালী গোলন্দাজ বাহিনী সহ ১০,০০০ সৈন‍্যৰ এক শক্তিশালী সৈন‍্যদল প্ৰেৰণ কৰি অনভিজ্ঞ যোদ্ধা সৎনামীসকলক পৰাস্ত কৰিছিল আৰু হত্যাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। ইয়াৰ পূৰ্বে সৎনামীসকল ঔৰংজেৱৰ লগত হোৱা যুদ্ধত তিনিবাৰ বিজয়ী হৈছিল। কিন্তু চতুৰ্থবাৰৰ বাবে হোৱা এই যুদ্ধত নিপুণ নোহোৱা হেতুকে ২০০০ সৎনামী বিদ্ৰোহী নিহত হৈছিল। অন্তত সৎনামীসকল প্ৰাণ ৰক্ষাৰ কাৰণে পঞ্জাবৰ ঢুকি নোপোৱা ভিতৰুৱা অঞ্চলৰ লগতে ছত্তীছগঢ়, উৰিষ্যা, উত্তৰপ্ৰদেশ আৰু অসমলৈ পলায়ন কৰিছিল। অসমত ১৯১৩ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা মিনীমাতাৰ অৱদানো লেখত ল'বলগীয়া। তেখেত অসমৰ পৰা গুৰু আগমদাসৰ লগত বিবাহ সূত্ৰে ছত্তীছগঢ়লৈ যায় আৰু গুৰুমাতাৰ পদত অধিষ্ঠিত হৈ গিৰৌদপুৰৰ ৰাজপাট শোভাবৰ্ধন কৰিছিল। তেওঁ ছত্তীছগঢ়ৰ পৰা একেৰাহে ১৯৫২-১৯৭২ চনলৈকে লোকসভাৰ সাংসদ নিৰ্বাচিত হৈছিল। বৰ্তমান ছত্তীছগঢ় চৰকাৰে তেখেতৰ স্মৃতিত অসমত মিনীমাতা ভৱন নিৰ্মাণৰ কাৰণে পুঁজি আৱণ্টন কৰিছে। গিৰৌদপুৰীত বিশ্বৰ ভিতৰত ওখ ২৪৩ ফুট উচ্চতাৰে নিৰ্মাণ হোৱা জৈতখাম (জয় স্তম্ভ) সৎনামী সকলৰ বাবে অতিকৈ গৌৰৱৰ বিষয়। ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত কলিয়াবৰৰ স্বৰ্গীয় গুহা মহন্ত(সৎনামী) আৰু স্বৰ্গীয় সুধাৰাম সৎনামীৰ লগতে অসমৰ কেইবাগৰাকী ব‍্যক্তিৰ অৱদানো উল্লেখনীয়| অসমত হোৱা ১৯৪২ ৰ আন্দোলনৰ সৎনামী সমাজৰ মুক্তিযোদ্ধা শ্ৰদ্ধাৰ চৰন বনজাৰে আৰু বগাই বনজাৰেৰ নাম লেখত ল'বলগীয়া।\nযেতিয়া আৰ্যসকল সিন্ধু নদীৰ পাৰত অনাৰ্যৰ লগত যুদ্ধ কৰিছিল তেতিয়াই উত্তৰ ভাগে আৰু ভূমধ্য সাগৰ পাৰ হৈ অসমত সৎনামী সকল প্ৰৱেশ কৰিছিল বুলি জনা যায়। বুৰঞ্জীবিদ সত‍্যেন বৰকটকীৰ মতে - "খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দুহেজাৰ চনৰ সময়ৰ পৰা চীন দেশৰ হোৱাংহো আৰু ইয়াং চিকিয়াং নদীৰ পাৰৰ পৰা অসমৰ মাজেদি ভাৰতলৈ এক জনপ্ৰৱাহ চলি আছিল। এই মংগোল লোকসকল আৰু ব্ৰহ্মদেশৰ উত্তৰ অঞ্চলৰ পৰা দেশান্তৰিত হৈ অহা লোকসকলে অসমৰ মুঠ অধিবাসীসকলৰ এটা প্ৰধান অংশ অধিকাৰ কৰি আছে। অষ্ট্ৰিক প্ৰজাতিৰ লোকসকল ভাৰতৰ দক্ষিণ - পশ্চিম অঞ্চলৰ সাগৰ পথেদি অসমত প্ৰৱেশ কৰিছিল। অসমৰ কেতবোৰ জাতি - জনজাতি যেনে - কেওঁট, সৎনামী, চাওঁতাল, কুকি, মণিপুৰী, কছাৰী, মেঘালয়ৰ খাচী, জয়ন্তীয়া আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ৱাংচু নামেৰে এটা জনজাতিৰ মাজত অষ্ট্ৰিক প্ৰজাতিৰ লোকসকলৰ কিছু মিল দেখা যায়। পণ্ডিতসকলৰ মতে, অষ্ট্ৰিকসকল হয়তো অসমৰ মাজেদি আহি উত্তৰ বংগ বা নেপাল আদি ঠাইলৈ গৈছিল নাইবা তেওঁলোকৰ ভালেমান লোক ইয়াতে ৰৈ গৈছিল আৰু পাছত মংগোলীয় সকল আহি অসম সোমোৱাত তেওঁলোকৰ সৈতে এই লোকসকল মিলি গৈছিল আৰু এতিয়া তেওঁলোকৰ মংগোলীয় লক্ষণেই বেছি। অষ্ট্ৰিকসকলেই অসমলৈ অহা প্ৰথম লোক বুলি ভাবিবৰ থল আছে আৰু সেয়েহে তেওঁলোক অসমৰ মূল অধিবাসী। " ইয়াৰপৰা জানিব পাৰি যে সৎনামীসকল তেতিয়াই অসমলৈ আহিছিল আৰু অষ্ট্ৰিক প্ৰজাতিৰ লগত তেওঁলোকৰ মিল আছে। তেওঁলোক অসমৰ মূল অধিবাসী। আনহাতে ১৬৭২ - ১৯০০ চনৰ ভিতৰত পৰ্যায়ক্ৰমে এই লোকসকলৰ আগমন ঘটিছিল বুলি জানিব পাৰি। কিছু লোক মোগলৰ লগত আৰু কিছু লোক ইংৰাজৰ লগত আহে। ইয়াৰোপৰি 'সতনাম সাৰ' গ্ৰন্থত উল্লেখ থকা মতে মোগল সম্ৰাট ঔৰংজেৱৰ লগত হোৱা যুদ্ধত পৰাস্ত হৈ সৎনামীসকল পলায়ন কৰি বিভিন্ন ৰাজ‍্যলৈ গৈছিল আৰু ইয়াৰে কিছু লোক অসমলৈ আহে। অসমৰ চাহ বাগানত কাম কৰাৰ উদ্দেশ্যে আৰকাটিয়া আৰু গিৰমিটীয়া প্ৰথাৰে মধ‍্যপ্ৰদেশ,বিহাৰ, উৰিষ‍্যা, উত্তৰপ্ৰদেশ আদি ঠাইৰ পৰা বহুতো লোক বনুৱা হিচাপে আহে। তেওঁলোকৰ লগত সৎনামী সকলেও অসমলৈ আহিছিল আৰু পিছলৈ বাগানৰ কাম এৰি গাওঁ পাতি নিগাজিকৈ বসবাস কৰিবলৈ লয়। সৎনামীসকল অসমলৈ অহাৰ সন্দৰ্ভত এনে বিভিন্ন মতবাদ আছে। বৰ্তমান অসমৰ শিৱসাগৰ, চৰাইদেউ, ডিব্ৰুগড়, তিনিচুকীয়া, যোৰহাট,গোলাঘাট, শোণিতপুৰ, বিশ্বনাথ, ওদালগুৰি, নগাঁও, কাৰ্বি আংলং, হোজাই, কাছাৰ, কৰিমগঞ্জ, হাইলাকান্দি, বাক্সা আদি বিভিন্ন জিলাত লাখৰো অধিক সৎনামী লোক বসবাস কৰি আছে।\nসৎনাম ধৰ্মৰ প্ৰতীক জৈতখাম (জয়স্তম্ভ)ৰ ফটো\nসৎনামীসকলে সৎনাম ধৰ্ম পালন কৰে। পৃথিৱীৰ অন্যান্য জনগোষ্ঠীৰ দৰেই সৎনামী সকলৰো স্বকীয় বৈশিষ্ট্য, ভাষা, কৃষ্টি, সংস্কৃতি, নৃত্য, গীত, সামাজিক ৰীতি-নীতি,পিন্ধন-উৰণ,আ-অলংকাৰ আদি আছে। তেওঁলোকে একেশ্বৰবাদত বিশ্বাস কৰে আৰু সত‍্যক মানি চলে। সৎনাম ধৰ্মত কোনো মূৰ্তি পূজা নাই। তেওঁলোকৰ ধৰ্মৰ প্ৰতীক হৈছে জৈতখাম (জয় স্তম্ভ)। জৈতখামত বগা ৰঙৰ পতাকা থাকে। ২১ হাত দীঘল আৰু ৩টা হুকযুক্ত এই জৈতখামত ৫ হাত দীঘল বাঁহ বা ৰোল মাৰিত পতাকাখন লগোৱা থাকে।\nসৎনামীসকলে বগা বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে। পুৰুষসকলে মূৰত পাগুৰি মাৰে। মহিলা সকলে জাতীয় আ-অলংকাৰ যেনে- বালা, বহুটা, নাঙমৰি, চিকি, সূতা, পায়েল আদি পৰিধান কৰে।\nসৎনামীসকলে মূলতঃ ছত্তীছগঢ়ী ভাষা (প্ৰাচীন হিন্দী) কয়। ৰাজ‍্যভেদে জন্মগত প্ৰভাৱত পৰি স্থানীয় ভাষাৰ সংমিশ্ৰণ ঘটাও দেখা যায়।\nসৎনামীসকলে পন্থী, কৰমা, চোৱা, দদৰীয়া আদি গীত আৰু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। যিকোনো সামাজিক কাম কৰাৰ আগতে পন্থী গীত ও আৰতি-মংগল কৰে। প্ৰতি বছৰে গুৰুজনাৰ পৱিত্ৰ জন্মদিন ১৮ ডিচেম্বৰ তাৰিখটো সৎনামী সকলে গুৰু জয়ন্তী উৎসৱ হিচাপে পালন কৰে। আৰ্য সনাতন ধৰ্মৰ প্ৰভাৱত পৰি তেওঁলোকে দিপাৱলীৰ পিছদিনা গোবৰধন পূজা পাতে আৰু ফাকুৱা উৎসৱ পালন কৰে।\n১৯২৬ চনত ছতীশগঢ়ত অনুষ্ঠিত সৎনামী মহাসভাৰ প্ৰতিবেদন।\nচাহ জনগোষ্ঠীৰ জাতি-উপজাতি:গ্ৰন্থ[প্ৰকাশক:অসম চাহ জনগোষ্ঠী সাহিত্য সভা|সম্পাদক:নকুল কুৰ্মী][লেখক:দীপচান্দ সৎনামী] পৃষ্ঠা:৪৪৫-৪৬৩\n↑ দাদুৰাম বনজাৰে (২০০৯). জাগৃতি. সদৌ অসম সৎনামী সাহিত্য প্ৰকাশন সমিতি. পৃষ্ঠা. ১৮-২৫,৪৯,৫০.\n↑ ধীৰপাল সৎনামী (২০১৫). পোহৰ. সদৌ অসম সৎনামী সাহিত্য প্ৰকাশন সমিতি. পৃষ্ঠা. ১.\n↑ গৌতম বৰা (২০১৫). মনপুৰ মৌচন্দা. প্ৰকাশক পণ্ডিত আত্মাৰাম শৰ্মা সমন্বয় ক্ষেত্ৰ, কলিয়াবৰ: অসম সাহিত্য সভাৰ ত্ৰিসপ্ততিতম কলিয়াবৰ অধিৱেশনৰ আদৰণি সমিতি. পৃষ্ঠা. ১১১.\n↑ ড॰ তচদ্দুক আমানুল হুছেইন. ভাৰতবৰ্ষৰ ইতিহাস. পৃষ্ঠা. ২৭১,২৭২.\n↑ ডাঃ বি.পি.বঘেল (২০১৯). सतनाम सार. লেখক. পৃষ্ঠা. ৩১,৩২.\n↑ দাদুৰাম সৎনামী (২০১৭). मिनीमाता की जीवन चरित और कीर्ति. লেখক. পৃষ্ঠা. ১৪.\n↑ নৰেন্দ্ৰনাথ বৰা (১৯৯৯). ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত কলিয়াবৰৰ ভূমিকা. কলিয়াবৰ মুক্তি যুঁজাৰু সন্মিলন. পৃষ্ঠা. ৪৯.\n↑ দাদুৰাম সৎনামী (২০১৫). পোহৰ. সদৌ অসম সৎনামী সাহিত্য প্ৰকাশন সমিতি. পৃষ্ঠা. ৫.\n↑ "অসমীয়া জাতি". wikipedia.org. https://as.m.wikipedia.org/wiki/%E0%A6%85%E0%A6%B8%E0%A6%AE%E0%A7%80%E0%A6%AF%E0%A6%BC%E0%A6%BE_%E0%A6%9C%E0%A6%BE%E0%A6%A4%E0%A6%BF। আহৰণ কৰা হৈছে: ৬ ফেব্ৰুৱাৰী ২০২০.\n↑ দাদুৰাম সৎনামী(সংগ্ৰহ কৰা হৈছে)\nবাহ‍্যিক সংযোগ[সম্পাদনা কৰক]\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=সৎনামী&oldid=251199"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১১ নৱেম্বৰ, ২০২০ তাৰিখে ২৩:২৪ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।