মৰুভূমি (প্ৰাঞ্জল দাস) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবৰুৱানীৰ ঘৰৰ পাছফালৰ বাৰাণ্ডাখনৰ খুঁটাটোতে আঁউজি লৈ মালতী বুঢ়ীয়ে পুৰণি কথাবোৰ পাগুলি থাকে। আজি তাই যিখিনি ঠাইত বহি আছে, সেইখিনিতে সুন্দৰ বুঢ়াৰ ডাঙৰ বাৰীখন নাছিল জানো! বুঢ়াৰ বাৰীৰ মধুৰীআম, জলফাই, হৰতকী জোপা! আঢ়ৈ কুৰি বছৰৰ পিছতে আজি ইমানবোৰ সলনি হ’লনে? বুঢ়ী আচৰিত হয়। সুন্দৰ বুঢ়াই এই বাৰীখন বেচি থৈ ক’লৈ গ’লগৈ বাৰু? এই বাৰীখনতে যে সৰুতে এবাৰ ডাঁহেচিয়া আম বিচাৰি আহোঁতে মালতীক বিছাই ডাকিছিল। তাই যে আটাহ পাৰি গোটেই বাৰীখন ৰজনজনাই তুলিছিল। তাইৰ চিঞৰ শুনি সুন্দৰ বুঢ়াও আবেলিৰ ভাত ঘুমটি এৰি লৰি-ঢাপৰি আহিছিল। বুঢ়াৰ ভয়ত ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ দিহিঙে-দিপাঙে পলাওঁতে মালতীক হেমেশ্বৰে হাতত ধৰি টানি লৈ গৈছিল। কাৰোবাৰ ঘৰৰ পৰা চূণ অলপ আনি সি তাইৰ কাণত লগাই দিছিল। কাৰ ঘৰৰ পৰা বা চূণ আনিছিল হেমেশ্বৰে!\nহেমেশ্বৰে মালতীক আগৰেপৰা অলপ বেলেগ ধৰণৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। সি আম-জামু যিয়ে নিছিঙক তাইক সদায় আনবোৰতকৈ দুটামান বেছিকৈ দিয়ে। তাৰ ব্যৱহাৰত তাই আপ্লুত হয়। তাইৰ লগৰ কেতেকীয়ে পেটে পেটে এই কথাটো অলপ বেয়া পাইছিল। এদিন কেতেকীয়ে খঙত হেমেশ্বৰক কৈছিল, “মালতী তোৰ ঘৈণীয়েৰ নে কি!”\nবৰুৱানীৰ ঘৰৰ আগেদি যোৱা এই ৰাস্তাটো কেতিয়া ইমান বহল হ’ল? তাই সৰু থাকোঁতে এইটো এটা ঠেক কেঁচা আলি নাছিল জানো? কোনে, কেতিয়া এই বাটতো শিলগুটি পাৰি বহল কৰিলে? বুঢ়ীয়ে মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰে। কিয়, এবাৰ যে গাঁৱৰ গজলীয়া ডেকাবোৰে যুৱক সংঘ নে কি কিবা এটা পাতি দেহে-কেহে খাটি এই পথটো সাজিছিল। মালতী বুঢ়ীৰ ঘৰৰ আগত কাম কৰোঁতে সিহঁতৰ দুটামানে বুঢ়ীক কৈছিল, “জেঠাই, ইমান কাম কৰিছোঁ; চাহ একাপ খুৱাবি দেই!” আন এটাই চিঞৰিছিল, “বৰমা, চাহ নেলাগে দে। তামোল এখন দিলেই হ’ব।” বুঢ়ীয়ে একো মাতা নাছিল। তাইৰ মুখত শেঁতা হাঁহি এটা বিৰিঙি উঠিছিল। ক’ত পাই তাই সিহঁতজাকক খুৱাবলৈ তামোল-পাণ, চাহ-বিস্কুট…??\nএসময়ত মালতী গাঁওখনৰ গাঁওবুঢ়াৰ জীয়েক। সকলোৰে সন্মানৰ বৰমেধী। দুজন ককায়েক তাইৰ। তাই ঘৰৰ নুমলীয়া। তৃতীয় শ্ৰেণীৰ পৰা তাই আৰু ওপৰলৈ উধাব নোৱাৰিলে। তাই স্কুল বাদ দিলে। দুদিনমান ডাবি-ধমকি দিয়াৰ পিছত কোনেও তাইক একো নোকোৱা হ’ল।\nসকলোৰে আদৰত ডাঙৰ হোৱা মালতীৰ ৰূপ গাঁৱৰ আনবোৰতকৈ এখোপ ওপৰত। দেউতাকে শালত পেৰি অনা সৰিয়হৰ তেল সানি কুমলীয়া ঔ-টেঙাৰে ধোৱা চুলিখিনি আঁচুৰি আঁচুৰি তাই ভাবে, মানুহবোৰে চাগে এনেয়ে নকয়। তাই সঁচাকে ধুনীয়া!\nকিন্তু মালতী আটাইতকৈ বেছি আচৰিত হ’ল সেইদিনা যেতিয়া হেমেশ্বৰে তাইক এদিন কুঁৱা পাৰত কাঁহী-বাতি ধুই থাকোঁতে ওচৰলৈ আহি ক’লে, “তই বৰ ধুনীয়া অ’ মালতী! তোক মোৰ বৰ ভাল লাগে।”\nহেমেশ্বৰ তেতিয়া মালতীহঁতৰ ঘৰতে থাকে। পথাৰৰ কাম-বনবোৰ কৰে। গৰু-ম’হ কেইটা চায়। হেমেশ্বৰৰ ঘৰ গাঁওখনৰ সিমূৰত। তাৰ দেউতাক ঢুকুৱাৰ পাছত অকলশৰীয়া ল’ৰাটোলৈ বৰমেধিৰ বেয়া লাগিল। তাক তেওঁলোকৰ ঘৰৰ কাম-বনবোৰ চোৱা-চিতা কৰিবলৈ লৈ আহিল। আৰু সেই হেমেশ্বৰে আজি মালতীক ক’লে তাই বৰ ধুনীয়া বুলি! তাই মানুহজনী জিকাৰ খাই উঠিল। আগতে দেখোন কোনো দিনে এনে হোৱা নাছিল তাইৰ। হেমেশ্বৰৰ কথাকেইটা তাইৰ মনৰ ভিতৰখনত খুন্দিয়াই খুন্দিয়াই বহু ভিতৰলৈকে সোমাই গ’ল। তাইৰ লাজ লাগিল। ওঁঠৰ ওপৰত তাইৰ বিৰিঙি বিৰিঙি ঘাম ওলাই আহিল। চাদৰৰ আঁচলেৰে ঘামবোৰ মচি তাই অদ্ভুত আনন্দ এটা সাবটি মতলীয়া হৈ ৰ’ল।\nতাৰ পিছৰ দিনবোৰত যেতিয়া ধলপুৱাতে উঠি হেমেশ্বৰ হাললৈ যায়; মালতীয়ে তেতিয়া বাঢ়নী লৈ আগচোতাল সাৰি থাকে। হেমেশ্বৰে যেতিয়া দুপৰীয়া পথাৰৰ পৰা আহি কুঁৱা পাৰত ভৰি-হাত ধোৱে; মালতীয়ে তেতিয়া এগালমান কাঁহী-বাতি লৈ কুঁৱা পাৰলৈ ওলাই যায়। চকুৱে চকুৱে দুয়োটাই কথা পাতে। হেমেশ্বৰৰ গহীন চকুদুটাই বহুত কিবা-কিবি কওঁক, মালতীয়ে মনে মনে তাকেই আশা কৰি থাকে। কিন্তু হেমেশ্বৰে কিবা কোৱাৰ আগতেই মালতীৰ কাণ দুখন গৰম হৈ যায়। তাইৰ উশাহবোৰ চুটি হৈ পৰে।\nএদিন তায়েই হেমেশ্বৰক কথাটো ক’লে। হেমেশ্বৰ মানুহটো লৰচৰ কৰিব নোৱাৰা হ’ল। কোনোবাই যেন তাৰ ভৰি দুখন বান্ধি থৈছে। অথচ তাৰ সেই জড়তাখিনি ভাল লাগিল। দিনটোৰ বাকী সময়খিনিত তাৰ মনৰ ভিতৰৰ আনন্দখিনি সুহুৰি হৈ টুকুৰা-টুকুৰকৈ ওলাই থাকিল।\nআৰু তাৰ পিছত এদিন দুয়োটাই পথাৰৰ মাজে মাজে দৌৰি হেমেশ্বৰৰ ঘৰ ওলাইছিলগৈ। মালতী মানুহজনী ভাগৰি পৰিছিল। ঘৰৰ সকলোৰে প্ৰতি তাইৰ ভয় লাগিছিল। কিন্তু সেই ভাগৰ আৰু ভয়ৰ মাজতো অন্য এক পুলকে তাইৰ মনটো ভৰাই ৰাখিছিল।\nপিছদিনা হেমেশ্বৰৰ ঘৰৰ চোতালত তাইৰ ককায়েক দুটাই আহি তৰ্জন-গৰ্জন কৰিছিলহি। হেমেশ্বৰে পাছফালৰ দৰ্জাখনেদি ওলাই ক’ৰবালৈ গুচি গৈছিল। মালতীয়ে তাক সেইটো কথাত অলপ বেয়া পাইছিল। তাইক এৰি কিয় পলালে সি? তাই ককায়েকহঁতক দৰ্জা খুলি দিয়া নাছিল। ভিতৰৰ পৰাই তাই কৈছিল, “যি হ’ল হ’ল দে। মই ভালে কুশলে আছোঁ নহয়।”\nতাৰ পিছৰ দিনবোৰত মালতী-হেমেশ্বৰে জীৱনটোৰ এক নতুন সংজ্ঞা বিচাৰি পাইছিল। জীৱনটো মধুময় কৰি তোলাৰ নতুন এক অনাবিল আনন্দ। ইমান ৰঙীন নে জীৱনটো? মালতী আচৰিত হৈছিল। হেমেশ্বৰৰ ঘৰৰ সন্মুখৰ পথাৰখনৰ সেউজীয়া খিনি চাই চাই মালতীয়ে জীৱনৰ সেউজীয়াবোৰক বৰ হেঁপাহেৰে হৃদয়ত সাঁচি লৈছিল। তাইৰ চাদৰৰ আচলখন বাৰে বাৰে বতাহত উৰি উৰি গৈছিল। তেনেকুৱা দিনবোৰতে এদিন তাই অনুভৱ কৰিলে জীৱনৰ এই নতুন পূৰ্ণতাখিনিৰ মাজতে যেন তাইৰ দেহৰ কোনোবা কোণত আৰু এটা নতুন হেঁপাহে বীজ মেলিছে। তাইৰ মনটো হেজাৰ বন-বিহংগৰ কাকলিৰে মুখৰিত হৈ পৰিল। হেমেশ্বৰক কথাটো কৈ তাই তাৰ মুখলৈ চাব পৰা নাছিল। গোটেই জগতখনৰ লাজখিনিয়ে আহি যেন তাহাঁতদুটাৰ মাজত ওৰণি টানি ওলমি আছিলহি!\nপিছৰ দিনবোৰৰ অপেক্ষাখিনি হেমেশ্বৰৰ বৰ দীঘলীয়া দীঘলীয়া যেন লাগিছিল। পিৰালিৰ কুকুৰেও গম নোপোৱাকে মালতীৰ কোলা ভৰিবলৈ গাঁৱৰ গোপিনীকেইজনীয়ে আহি তাহাঁতৰ চোঁতালত নাম জুৰিছিলহি।\nসময়ত এদিন সিহঁত দুয়োটাকে মোচাৰি-মোহাৰি থৈ যাবলৈ সেই আগন্তুকজন আহিছিল। মালতীৰ দেহ-মন একোৰে জোৰ নাছিল সেইসময়ত। তাইৰ কাণ দুখনে বৰ সাদৰৰ সুৰীয়া মাত এষাৰ শুনিবলৈ ৰৈ আছিল। কিন্তু তাইৰ কেঁচুৱাটোৱে কন্দা নাছিল। কোনোবা এজনীয়ে কৈছিল, “বেচেৰীজনীক অতখিনি কষ্ট দি তই এয়াহে কৰিলি নে!” অইন এজনীয়ে কৈছিল, “যি হ’ল হ’ল আৰু। হেমক কথাটো কৈ এতিয়া এইটোক আঁতৰোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰাৰহে কথা।” মালতীয়ে কি হৈছে বুজিবলৈ মনৰ শক্তি পোৱা নাছিল। যেতিয়া বুজিলে তেতিয়া তাই মূৰ্ছা গ’ল।\nতাৰ পিছত ঘৰখনত এক মৰিশালিৰ শূন্যতা বিৰাজ কৰিছিল। দুয়োটা মানুহে ইটোৱে সিটোক মাতিবলৈ সাহস বিচাৰি পোৱা নাছিল। এক অজান বেদনাত থেকেচনি খাই খাই সিহঁত দুয়োটাই জীয়াই থকাৰ আনন্দখিনি হেৰুৱাই পেলাইছিল। নিৰ্জন-নিস্তব্ধ ঘৰখনৰ ভিতৰত এন্দুৰ এটাই ইফাল-সিফাল কৰিলেও ভয়াৰ্ত্ত দুটা প্ৰাণী সচকিত হৈ পৰিছিল।\nএদিন আবেলি মালতীয়ে চুলিখিনি মেলি ওকণী খেপিয়াই চোঁতালত বহি থাকোঁতে ওচৰৰ সৰু ছোৱালী এজনীয়ে দৌৰি দৌৰি আহি কৈছিল, “খুড়ী অ’, আপোনালোকৰ খুড়া ৰেৱবৰতাহঁতৰ ঘৰত তামোল পাৰি থাকোঁতে ওপৰৰ পৰা পৰি গ’ল।” মালতীয়ে কি কৰিব একো উৱাদিহ পোৱা নাছিল। মেলা চুলিৰে তাই গাঁৱৰ ৰাস্তায়েদি দৌৰিছিল। বহুত দিনৰ পিছত সেইদিনা তাই টকা বিচাৰি ককায়েকহঁতৰ ওচৰলৈ গৈছিল। তাইৰ ভতিজাককেইটাই ঘৰৰ ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহি কৈছিল- “দেউতাহঁত ঘৰত নাই।” মালতীয়ে বৌৱেকহঁতক খাটিছিল। বৌৱেকহঁতে থেৰোগেঁৰো কৰি দিয়া টকাকেইটা মালতীয়ে গাঁৱৰ আনবোৰ মানুহক খুজি-মাগি পোৱা টকাৰ আধা আছিল।\nহেমেশ্বৰক হাস্পতালৰ পৰা অনা দিনা ৰাতি মালতীয়ে এসোপামান বাচন-বৰ্তন আগত লৈ কুঁৱা পাৰত বহুতপৰ নীৰৱে বহি থাকিল। তাই মানুহজনী মাজে মাজে উচপ খাই খাই উঠিল। এসময়ত তাই ফেকুৰি উঠিল। বাচন ধুবলৈ অনা ফুটছাইখিনিয়ে তেতিয়ালৈ কৰাল বান্ধি তাইৰ হাত দুখন ক’লা কৰি পেলাইছিল।\nতাৰ পিছত দিনবোৰ আকৌ সাধাৰণ হ’ব ধৰিলে। মালতীয়ে এদিন মদন মাষ্টৰৰ ঘৰৰ পাকঘৰখন গোবৰ লেটিয়াই মচিবলৈ গ’ল। আন এদিন তাই কমল দোকানীৰ ঘৰত ধান এবস্তা জাৰি থৈ আহিলগৈ। হেমেশ্বৰে ঘৰতে বহি আটাইবোৰ চাই নীৰৱে কিবা-কিবি ভাবি থাকিল। তাৰ মুখলৈ যেতিয়া কথা আহে তেতিয়া সি মালতীক ওচৰত বিচাৰি নাপায় আৰু মালতীৰ ভাগৰেৰে ম্লান মুখখন দেখাৰ পিছত সি তাৰ কথাবোৰৰ আঁটি-গুৰি বিচাৰি নোপোৱা হয়। এদিন মালতীৰ ভতিজাক এটা আহি তাইক ককায়েকে মতাৰ খবৰ দি থৈ গ’লহি। পিছদিনা মালতী ৰাতিপুৱাতে ওলাই গ’ল। গোটেই দিনটো বৌৱেকহঁতৰ কাপোৰ ধুই ধুই গধূলি তাই পলিথিনৰ বেগ এটাত চাউল এবেগ লৈ ঘৰ সোমালহি।\nএনেকুৱা দিনবোৰতে হেমেশ্বৰে এদিন তাৰ পথ ঠিক কৰি ল’লে। ঘৈণীয়েকে দুখে-শোকে ভাগৰি অনা চাউলৰ ভাতমুঠি খাবলৈ তাৰ লাজ লাগিল। আৰু সেইখিনি কথা মালতীক বুজাবলৈ তাৰ সাহস নহ’ল। তাৰ কথাবোৰ বুজি পাবৰ জোখাৰে মালতীৰো মনৰ জোৰে নুকুলাইছিল।\nপংগুত্বৰ আত্মগ্লানিৰ তীব্ৰ হেঁচাত জহি-খহি হেমেশ্বৰে এদিন ৰাতি মালতীৰ চাদৰ এখন আৰু মুঢ়া এটা লৈ ওলাই আহিল।\nপিছদিনা ৰাতিপুৱা মালতীয়ে বাৰীৰ কঁঠাল জোপালৈ চাই একেথিৰে বহুপৰ ৰৈ থাকিল। তাইৰ ভৰি দুখন কঁপি কঁপি উঠিল। এইমাত্ৰ যেন তাই তলৰ পৃথিৱীখন খহি বহু তললৈ গুচি গ’ল। তাই মানুহজনী আউলী বাউলী হ’ল। তীব্ৰ খং, দুখ, অভিমানত ক্ষুব্ধ হৈ তাই মাটিতে বাগৰি থাকিল।\nতাৰ পিছত মালতীক মাতিবলৈ গাঁৱৰ কাৰোৰে সাহস নহ’ল। বহুত দিন তাই ঘৰৰ চৌপাশৰ পৰা ওলাই নগ’ল। কোনোবা নিশা তাইৰ বুকু ভাঙি অহা কান্দোনত গাঁৱৰ মানুহবোৰ সাৰ পাই উঠিল।\nতাৰ পিছতো বহুত দিন বাগৰি গ’ল। গাঁওখনৰ কাষেদি বৈ যোৱা নৈখনত কেইবাটাও বাৰিষাৰ ঢল বাগৰি গ’ল। সময়ে মালতীৰ গাতো বয়সৰ আঁচোৰ দি গ’ল। গাঁওখনলৈও পৰিবৰ্তন আহিল। চহৰৰ পৰা বেছি দূৰ নোহোৱাৰ গতিকে গাঁওখনৰ বহুখিনি উন্নতি হ’ল। ঘাই আলিটোৰ কাষতে নতুন নতুন মানুহে ন ন ঠাইৰপৰা আহি বৰ বৰ ঘৰবোৰ সাজিলেহি। মালতী বুঢ়ীৰ এই সকলোৰে লগত চিনাকি হ’ল। সকলোৰে ঘৰৰ তিৰোতাবোৰে মালতী বুঢ়ীৰ দৰে কাম বন কৰা মানুহ এগৰাকীকে বিচাৰি ফুৰিছিল। এইবোৰ মানুহে মালতী বুঢ়ীৰ অতীত সম্পৰ্কে একোৱেই নাজানে আৰু জনাৰ প্ৰয়োজনবোধো নকৰিলে।\nমালতী বুঢ়ীৰ সদায় দিনত কাৰোবাৰ নহয় কাৰোবাৰ ঘৰত কাম থাকেই। দিনটো কাম কৰি বুঢ়ীৰ দুপৰীয়াৰ সাজৰ কাৰণে অলপো চিন্তা নকৰাকৈ চলি যায়। ৰাতিৰ সাজৰ কাৰণে কিবা অলপ লৈ বুঢ়ী গধূলি ঘৰ সোমাইহি।\nৰাতিৰ ভাত সাজ ৰান্ধি খাবলৈও বুঢ়ীৰ কেতিয়াবা বৰ ভাগৰ লাগে। কোনোবাদিনা চৌকাত খৰি আগ নবঢ়োৱাকৈয়ে তাই শেতেলীত পৰেগৈ। নিমাওমাও ঘৰখনত চাকিৰ ঢিমিক ঢামাক পোহৰত বুঢ়ীয়ে কেতিয়াবা নিজকে বিচাৰি নাপায়।\nবৰুৱানীৰ ঘৰখনলৈও বুঢ়ী এনেকৈয়ে আহে। বৰুৱানী অকলশৰীয়া মানুহ। গিৰিয়েকে বাহিৰত থাকি চাকৰি কৰে। ঘৰখনত কাম-বন কম। তথাপি মালতী বুঢ়ী সপ্তাহত এদিন নগ’লে বৰুৱানীৰ ঘৰ নচলে। বুঢ়ীয়ে কেইদিনমান অইনৰ ঘৰলৈ কামলৈ গ’লে সিফালে বৰুৱানীৰ ঘৰত মলিন কাপোৰে পাহাৰ সাজে। আগবেলাটো ইটো-সিটো কাম কৰাৰ পিছত বুঢ়ীক ভাতকেইটা দি বৰুৱানীয়ে যেতিয়া দুপৰীয়াৰ টোপনি মাৰেগৈ, বুঢ়ী তেতিয়া পাছফালৰ বাৰাণ্ডাখনৰ খুঁটাটোতে আঁউজি লৈ বহি থাকে। বৰুৱানীৰ সৰু ল’ৰাটোৱে সেইসময়ত ওচৰতে কিবা কিবি খেলি থাকে। তাক দেখিলেই বুঢ়ীৰ চুলিখিনিত যেন পিৰ্ পিৰণি উঠে। বুঢ়ীয়ে কেতিয়াবা তাক কয়, “যাচোন যা বোপাই তেল এচলু লৈ আহগৈ। চুলিখিনিয়ে তেল নাপাই নাপাই একেবাৰে নাৰিকলৰ জাৱৰৰ লেখিয়া হ’লগৈ চাচোন।” বুঢ়ীৰ কথাত সি ৰং পায়। তাৰ কাৰণে এইটো এটা আমোদজনক খেল। সি হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে ভিতৰলৈ গৈ মাকৰ চুলিত ঘঁহা তেলৰ বটলটো লৈ আহে। পৰম আগ্ৰহেৰে বুঢ়ীয়ে হাতখন পাতি দিয়ে। বাঁওহাতৰ তলুৱাৰ তেলখিনি সোঁহাতৰ আঙুলিকেইটাৰে তাই চুলিৰ গুৰিবোৰলৈ সুমুৱাই দিব খোজে। বুঢ়ীয়ে মাজে মাজে ভাবে, বৰুৱানীয়ে যদি কেনেবাকৈ কথাটো গম পায়! বৰুৱানীৰ কেং কেঙনিৰ কথা ভাবি বুঢ়ীৰ ভয় লাগে। “মাৰক নকবি!” -বুঢ়ীয়ে নিজেই শুনা-নুশুনাকৈ অস্ফুট মাত এটা উলিয়াই। কেতিয়ানো এই কামটো ৰুটিনলৈ পৰিবৰ্তন হ’ল বুঢ়ীৰ একো মনত নাই। সিও পাহৰিলে।\nলাহে লাহে মালতী বুঢ়ীৰ দেহা আৰু পৰি আহিল। কুঁৱাৰ পৰা পানী এবাল্টি তুলিলেই তাইৰ কঁকালটো টান মাৰি ধৰা হ’ল। কাপোৰ ধুলে দুচাবমান মৰাৰ পিছতে তাইৰ হাতদুখনত বিষ উঠা হ’ল। এনেকুৱা দিনবোৰত মানুহবোৰে মালতী বুঢ়ীক কামলৈ মাতিবলৈ টান পোৱা হ’ল। বুঢ়ীয়ে ভাগৰি-জুগৰি যিকণ কাম কৰে, সেইকণৰ বাবদ দুপৰীয়াৰ ভাতসাজ দিবলৈও মানুহবোৰে ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। বুঢ়ীৰ কাৰণে আকৌ এটা সমস্যাই গা কৰি উঠিল।\nতথাপি বুঢ়ীয়ে টলৌ টলৌকৈ গোটেই গাঁওখন ঘূৰি ফুৰিলে। প্ৰায়বোৰ ঘৰতে দুপৰীয়া অলপ সময় জিৰণি লোৱাৰ কাৰণে বুঢ়ীয়ে এটুকুৰা নিৰ্দিষ্ট ঠাই ঠিক কৰি লৈছিল। এতিয়া সেইবোৰ ঠাইত বহাৰ লগে লগে তাইক পুৰণি স্মৃতিবোৰে আমনি কৰা হ’ল।\nবৰুৱানীৰ ঘৰলৈ কামলৈ আহি বুঢ়ী কোনোবাদিনা তামোল এখন, ভাত এসাঁজ খায়েই ঘৰলৈ উভতা হ’ল। বুঢ়ী এতিয়া বৰুৱানীৰ কাৰণে বিৰক্তিৰ কাৰণ হৈ পৰিল। কেতিয়াবা বুঢ়ী আহি ৰাতিপুৱা ওলাওঁতেই বৰুৱানীৰ দৰকাৰী কামবোৰ ওলোৱা হ’ল! তেওঁ দুৱাৰ-ঘৰ মাৰি কৰবালৈ যাবলগীয়াত পৰে! বুঢ়ীৰ তেতিয়া অইন উপায় নাথাকে। কোনোবাদিনা বুঢ়ীয়ে সুবিধা পালে তেল টুপি খুজি সানে। তাইৰ মগজটো যেন শীতল হৈ আকৌ প্ৰাণ পাই উথলি উঠে, তাইৰ এনে লাগে। হেমেশ্বৰলৈ বুঢ়ীৰ মনত পৰে। পৰম প্ৰশান্তিত বুঢ়ীয়ে চকুকেইটা মুদি দিয়ে।\nকাৰোবাৰ যেন বুঢ়ীৰ এইকণ প্ৰশান্তিটো এদিন চকু পৰিল!\nএদিন বৰুৱানীৰ পুতেকৰ হাতৰ তেল আহি বুঢ়ীৰ হাতত নপৰিল। খোলা সাঁফৰেদি তাৰ খপজপত এসোপা তেল আহি পকা মজিয়াখনত পৰিলহি। বুঢ়ীৰ বুকুৱে ধান বানিবলৈ ধৰিলে। তাই খৰধৰকৈ হাতেৰে তেলখিনি মচিবলৈ লাগিল। বৰুৱানীৰ পুতেকেও ভৰিখনেৰে মজিয়াৰ তেলখিনি মচিবলৈ লওঁতেই এপাকত সি পিছল খাই বাগৰি পৰিল। তাৰ দাঁতে-ওঁঠে কামোৰ খাই তেজ বিৰিঙি উঠিল। তাৰ চিঞৰত বুঢ়ীয়ে কি কৰিব একো ভাবি নাপাওঁতেই বৰুৱানী ভিতৰৰ পৰা উধাতু খাই দৌৰি আহিল। বুঢ়ীৰ হাতখনে তেলৰ বটলটো চাদৰৰ তললৈ লুকুৱাই লৈ গ’ল। বৰুৱানী আহি যিখিনি দেখিলে, তাৰ আলমতে কিবা বুজিলে আৰু পুতেকৰ পিঠিত খঙতে এধকা মাৰিলে। “বাইয়ে তোমাক ক’বলৈ হাক দিছিল!” বুঢ়ী নিমাত হ’ল।\nঅলপ পৰৰ পিছত বুঢ়ীয়ে খৰ খোজেৰে ঘৰলৈ বাট ল’লে। বুঢ়ীৰ গাত তেতিয়া কোনোবাই বহুত দিন ব্যৱহাৰ কৰি তাইক দিয়া চাদৰ এখন আছিল। গোটেই চাদৰখন ফিচিকি সেৰেঙা হৈ পৰিছে। তাই সেইখনেৰে বাৰে বাৰে মুখখন মচি থাকিল। তাইৰ কাণত তেতিয়াও বৰুৱানীয়ে হটঙা মাতেৰে চুবুৰীটোৱে শুনাকৈ চিঞৰা কথাকেইটাই আমনি কৰি থাকিল- “এ বাই তয়ো যে আৰু! এতিয়াৰ পৰাই মোৰ ল’ৰাক এইবোৰ ট্ৰেইনিং দিয়াই চোন তাক একেবাৰে গভাইত চোৰ সাজি পেলাবি। মই গম নোপোৱাকে আৰু কিবা সৰকাইছিলি যদি দি যাবিহি আহি!”\nঘৰ গৈয়ে বুঢ়ীয়ে বাঁহৰ চাংখনত উবুৰি খাই পৰিলগৈ। বুকুৰ সমষ্ট আকুলতা উজাৰি আনি তাই তেনেকৈয়ে গোটেই ৰাতিটো পৰি থাকিল।\nতাৰ পিছত হঠাতে এই মানুহবোৰৰ কাৰণে বুঢ়ীৰ বিষয়ে জনাতো যেন প্ৰয়োজনীয় হৈ পৰিল। বুঢ়ীৰ অতীত, বুঢ়ীৰ চৰিত, আগতে কাৰোবাৰ ঘৰত বুঢ়ীয়ে কি কি কৰিছিল সেই আটাইবোৰৰ সাহখিনি গোটাই গোটাই মানুহবোৰে থূপ খুৱাই ল’লে আৰু সেইখিনিকে ড্ৰয়িংৰূম, পদূলিমুখ সকলোতে চুপি থাকিল। অথচ গিলিও নথয়, পেলায়ো নিদিয়ে- বুঢ়ীৰ এইবোৰ অসহ্য লাগিল। কাৰোবাৰ ঘৰত বুঢ়ীয়ে সোঁতাতো লৈ ঠাইখন সাৰিলে কোনোবা এজনে দূৰৰপৰা বুঢ়ীক নজৰ দি থাকে। বুঢ়ীয়ে পাছফালে বহি জিৰণি ল’লে ঘৰৰ মানুহবোৰে পিছদুৱাৰখন ভালদৰে জপোৱা হৈছেনে তদাৰক কৰি কৰি ভাগৰি পৰে।\nঅজস্ৰ মানুহৰ অসংখ্য অস্ফুট গুণ্ গুণনিয়ে বুঢ়ীক চেপি খুন্দি কোঙা কৰি পেলালে। শেষত তাই বুজিলে, এনেকুৱা অলেখ অজস্ৰ গুণ গুণনি শুনাতকৈ অলপমান নিৰ্জনতা বিচাৰি লোৱাই ভাল। পিয়াপি দি ফুৰা অসংখ্য চকুৰ চাৱনিৰ সৈতে যুঁজি যুঁজি ভাগৰি পৰাতকৈ একেবাৰে লুকাই থকায়ে ভাল। ইমান প্ৰশান্তি! হেমেশ্বৰেও এনেকুৱা প্ৰশান্তি বিচাৰিয়েই তাইক এৰি নীৰৱে বাট বুলিছিলনে!\nআৰু আজি বহুত দিনৰ মূৰত মালতী বুঢ়ীৰ ঘৰৰ চোতালত গাঁওখনৰ বহু মানুহ গোট খাইছে। বুঢ়ীয়ে সৰু চোতালখনৰ সোঁমাজতে শুধ বগা কাপোৰ এখন লৈ শুই আছে।\nমানুহবোৰে গুণ গুণাই কথা পাতি থাকিল। এই বয়সত যে বুঢ়ীয়ে এনেকুৱা এটা কাম কৰি পেলাব সেইটো তেওঁলোকৰ সপোনৰো অগোচৰ আছিল- এই কথাটোকে মানুহবোৰে ইজনে-সিজনক কৈ থাকিল। ঘটনাটো ঘটাৰ সঠিক সময় এটা উলিয়াবলৈ তেওঁলোকে চেষ্টা এটা কৰিলে। ওচৰৰ ৰূপহীৰ মতে কালি গধূলি তাই বুঢ়ীক আগচোতালত বহি থকা দেখি মাত এষাৰ লগাইছিল। তাৰ পাছৰ বুঢ়ীৰ খবৰ দিব পৰা মানুহ এজন কোনোৱে বিচাৰি পোৱা নাই।\nখবৰটো শুনি বৰুৱানীও আহিছে। শেষত সকলোৱে গৈ দোষতো তেওঁৰ ওপৰতে পেলাব বুলি তেওঁ মনে মনে ভয় খালে। তেওঁ যে কেইবাদিনো বুঢ়ীক কাম-কাজ কৰিবলৈ মতায়ে নাছিল- পাকে-প্ৰকাৰে সেইটোকে বুজাই বুজাই তেওঁ মানুহবোৰৰ সৈতে কথা পাতি থাকিল। চোতালৰ এটা কোণত থিয় হৈ তেওঁ বহুপৰ মালতী বুঢ়ীৰ গাৰ ওপৰৰ বগা কাপোৰখনলৈ একে থিৰে চাই থাকিল। বহুদিন তেল নাসানি নাসানি ক’লা, বগা, মুগাৰে অদ্ভুত বৰণ লোৱা বুঢ়ীৰ জঁট্-বন্ধা চুলিখিনিলৈ তেওঁ চাব নোৱাৰিলে।\nবৰুৱানীয়ে মুখখন অইনফালে ঘূৰাই দিলে।\n← গাঁৱলৈ আহিবা এদিন (ৰূপম সাউদ)\nআমেৰিকান হোৱাৰ আনন্দ (অমিতাভ মহন্ত) →\nতুমি ধুনীয়া গাভৰুৰ ফটো লোৱা -মনোজ কুমাৰ ডেকা\n“সৰুদৈয়া জাপি দুহাতে ঘূৰাই ঘূৰাই, নাচিলি নচুৱালি মোক…” (হিমজ্যোতি তালুকদাৰ)\nমৰমৰ ভন্টী (যতীন গগৈ)


মহা শিৱৰাত্ৰি - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(Sivarattiriৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nআত্ম পঠন, শিৱ-পাৰ্বতীৰ বিবাহ, যোগ\nফেব্ৰুৱাৰী / মাৰ্চ\n১৩ ফেব্ৰুৱাৰী (মঙলবাৰ)\nমানিবলগা ধাৰ্মিক কাৰ্য্য\nউপবাস, শিৱ লিঙ্গৰ পূজা\nমহাশিৱৰাত্ৰি (ইংৰাজী: Maha Shivratri) ভাৰতীয় হিন্দু ধৰ্মৰ এটা ধৰ্মীয় উৎসৱ৷ হিন্দুধৰ্মৰ দেৱতা শিৱৰ উপাসনাৰ উদ্দেশ্যে প্ৰতিবছৰে এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। হিন্দু দিনপঞ্জী অনুসৰি প্ৰতিমাহৰে ত্ৰয়োদশ ৰাতি/চতুৰ্দশ দিনত এবাৰকৈ শিৱৰাত্ৰিৰ তিথি পৰে, কিন্তু বছৰত এবাৰকৈ ফাগুণত ধুমধামেৰে মহা শিৱৰাত্ৰি আয়োজন কৰা হয়।\nহিন্দুসকলৰ এই গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎসৱত জীৱন আৰু বিশ্বৰ "অন্ধকাৰ আৰু অৱহেলা আঁতৰ কৰা"ৰ পণ স্মৰণ কৰা হয়। ইয়াত ভক্তসকলে শিৱৰ আৰতি পাঠ, উপবাস, যোগ আদি নিয়ম পালে। কিছু ভক্ত ওৰে ৰাতি সাৰে থাকে। কোনো কোনোৱে শিৱ মন্দিৰ বা জ্যোতিৰ্লিংগ দৰ্শন কৰিবলৈ যায়। এই প্ৰাচীন হিন্দু উৎসৱৰ আৰম্ভণিৰ তাৰিখ জনা নাযায়।\nকাশ্মীৰ শৈৱধৰ্মত এই উৎসৱক ভক্তসকলে হৰ-ৰাত্ৰি বা সহজ উচ্চাৰণৰ Haerath বা Herath বুলি কয়।\nইতিহাস আৰু গুৰুত্ব[সম্পাদনা কৰক]\nবহু কাহিনীয়ে মহা শিৱৰাত্ৰিৰ গুৰুত্ব বৰ্ণন কৰে, তাৰে এটা হৈছে এয়া শিৱৰ নৃত্যৰ নিশা।\nকিছুসংখ্যক যোগীৰ মতে মহা শিৱৰাত্ৰিৰ দিনাই শিৱই হলাহল পান কৰি পৃথিৱী ৰক্ষা কৰিছিল। স্কন্দ পুৰাণ, লিংগ পুৰাণ আৰু পদ্ম পুৰাণ আদি পুৰাণত মহা শিৱৰাত্ৰিৰ উল্লেখ আছে। এইবোৰ মধ্যযুগীয় পাঠত উৎসৱটোৰ লগত জড়িত বেলেগ বেলেগ কিংবদন্তি আছে, কিন্তু সকলোতে উপবাস আৰু শিৱৰ প্ৰতীক যেনে লিংগৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন উল্লেখ কৰা হৈছে।\nমহা শিৱৰাত্ৰিৰ গুৰুত্ব বৰ্ণনা কৰা বেলেগ বেলেগ কাহিনী আছে। শৈৱধৰ্মৰ তেনে এটা কাহিনী অনুসৰি এই নিশাই শিৱই সৃষ্টি, পালন আৰু ধবংসৰ স্বৰ্গীয় নৃত্য কৰিছিল। প্ৰাৰ্থনা, শিৱ ত্ৰোস্তৰ পাঠ আৰু ভক্তসকলৰ সমবেত কণ্ঠ এই মহাজাগতিক নৃত্যত যোগ হৈ সকলোতে শিৱৰ উপস্থিতি সোঁৱৰায়। আন এক কাহিনী অনুসৰি এই নিশাই শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ বিবাহ হৈছিল। আন এক জনশ্ৰুতি মতে শিৱৰ প্ৰতীক যেনে লিংগত উছৰ্গা কৰি কোনো পাপ থাকিলে সেয়া খণ্ডাই পুণ্যৰ পথত চলিব পাৰি আৰু শেষত মুক্তি লভিব পাৰি।\nএই উৎসৱৰ লগত নৃত্যৰ পৰম্পৰাৰ সংযোগ ঐতিহাসিক। বৃহৎ হিন্দু মন্দিৰ যেনে কোণাৰ্ক, খাজোৰাহো, পাট্টাডকল, সূৰ্য মন্দিৰ, মধেৰা, মধেৰা আৰু থিল্লাই নটৰাজ মন্দিৰত এই সময়ত বাৰ্ষিক নৃত্য উৎসৱৰ বাবে শিল্পীসকলৰ সমাগম হয়। নাট্য শাস্ত্ৰৰ মুদ্ৰাবোৰৰ বাবে প্ৰখ্যাত চিদাম্বৰম মন্দিৰত ইয়াক নৃত্যাঞ্জলি, বা "নৃত্যৰ জৰিয়তে উপাসনা" বোলা হয়। একেদৰে খাজোৰাহো শিৱ মন্দিৰসমূহত মহা শিৱৰাত্ৰিত মেলা আৰু নৃত্যৰ উৎসৱৰ লগতে মাইলৰ পিছত মাইল শিৱ ভক্তৰ শিবিৰৰ কথা ৮১৬৪ চনত আলেকজেণ্ডাৰ কানিংহামে লিখি গৈছে।\n↑ Melton, J. Gordon (2011). Religious Celebrations: An Encyclopedia of Holidays, Festivals, Solemn Observances, and Spiritual Commemorations. ABC-CLIO. পৃষ্ঠা. 541–542. ISBN 978-1-59884-206-7. https://books.google.com/books?id=lD_2J7W_2hQC.\n↑ February 2018 Marathi Calendar Panchang\n↑ Dalal, Roshen (2010). Hinduism: An Alphabetical Guide. Penguin Books. পৃষ্ঠা. 137, 186. ISBN 978-0-14-341421-6. https://books.google.com/books?id=DH0vmD8ghdMC.\n↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 Constance Jones; James D. Ryan (2006). Encyclopedia of Hinduism. Infobase Publishing. পৃষ্ঠা. 269. ISBN 978-0-8160-7564-5. https://books.google.com/books?id=OgMmceadQ3gC&pg=PA269.\n↑ Brunn, Stanley D. (2015). The Changing World Religion Map: Sacred Places, Identities, Practices and Politics. Springer. পৃষ্ঠা. 402–403. ISBN 978-94-017-9376-6. https://books.google.com/books?id=CGh-BgAAQBAJ&pg=PA403.\n↑ Maitra, Asim (1986). Religious Life of the Brahman: A Case Study of Maithil Brahmans. Munshilal. পৃষ্ঠা. 125. ISBN 978-81-210-0171-7. https://books.google.com/books?id=f3LXAAAAMAAJ.\n↑ 7.0 7.1 7.2 Dhoraisingam, Samuel S. (2006). Peranakan Indians of Singapore and Melaka. Institute of Southeast Asian Studies. পৃষ্ঠা. 35. ISBN 978-981-230-346-2. https://books.google.com/books?id=QHwcAgAAQBAJ&pg=PA35.\n↑ Om Prakash Juneja; Chandra Mohan (1990). Ambivalence: Studies in Canadian Literature. Allied. পৃষ্ঠা. 156–157. ISBN 978-81-7023-109-7. https://books.google.com/books?id=39FHAAAAYAAJ.\n↑ Leuthold, Steven (2010). Cross-Cultural Issues in Art: Frames for Understanding. Routledge. পৃষ্ঠা. 142–143. ISBN 978-1-136-85455-2. https://books.google.com/books?id=z9GsAgAAQBAJ&pg=PA142.\n↑ Pintchman, Tracy (2007). Women's Lives, Women's Rituals in the Hindu Tradition. Oxford University Press. পৃষ্ঠা. 194–195. ISBN 978-0-19-803934-1. https://books.google.com/books?id=7lOc8ZoLV0wC&pg=PA194.\n↑ Pintchman, Tracy (2007). Women's Lives, Women's Rituals in the Hindu Tradition. Oxford University Press. পৃষ্ঠা. 194–196. ISBN 978-0-19-803934-1. https://books.google.com/books?id=7lOc8ZoLV0wC&pg=PA194.\n↑ Pugh McCutchen, Brenda (2006). Teaching Dance as Art in Education. Human Kinetics. পৃষ্ঠা. 450. ISBN 978-0-7360-5188-0. https://books.google.com/books?id=C0yjXGJ3EEoC.\n↑ Shobita Punja (1999). Khajuraho: the first thousand years. Penguin Books. পৃষ্ঠা. 71–74. https://books.google.com/books?id=CwfWAAAAMAAJ.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত ‘শিৱৰাত্ৰি’ সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nThe New Indian Express explains why and how Maha Shivaratri is celebrated\nSal Mubarak (Gujarati)\nVishuva Sankranti (Odia)\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=মহা_শিৱৰাত্ৰি&oldid=181595"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন শেষবাৰৰ বাবে শুধৰোৱা হৈছিল 16 August 2018ৰ 07:08 বজাত


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - मई 31\n১ রাজাবলি 9:1-28\n1. চলোমনে যিহোৱাৰ গৃহ, ৰাজ-গৃহ আৰু নিজ ইচ্ছামতে যি যি কৰ্ম কৰিবলৈ তেওঁ স্থিৰ কৰিছিল, সেই আটাইকে সম্পূর্ণৰূপে সম্পন্ন কৰিলে।\n2. গিবিয়োনত দৰ্শন দিয়াৰ দৰে, যিহোৱাই দ্বিতীয় বাৰ চলোমনক দৰ্শন দিলে।\n3. যিহোৱাই তেওঁক ক’লে, “তুমি মোৰ আগত কৰা তোমাৰ প্ৰাৰ্থনা আৰু মিনতি মই শুনিলোঁ৷ তুমি নিৰ্মাণ কৰা এই গৃহত মোৰ নাম চিৰকাললৈকে স্থাপন কৰিবৰ অর্থে মই এই গৃহক পবিত্ৰ কৰিলোঁ আৰু এই ঠাইত সদায় মোৰ চকু আৰু মোৰ মন থাকিব।\n4. তুমি যদি তোমাৰ পিতৃ দায়ূদৰ দৰে একান্ত মনে সৰল ভাৱে মোৰ সাক্ষাতে চলা, আৰু মই তোমাক দিয়া সকলো আজ্ঞা পালন কৰা, মোৰ বিধি আৰু শাসন প্ৰনালীবোৰ মানি চলা,\n5. তেতিয়া মই ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত তোমাৰ ৰাজসিংহাসন চিৰকাললৈকে স্থাপন কৰিম; যেনেদৰে মই তোমাৰ পিতৃ দায়ুদৰ আগত প্ৰতিজ্ঞা কৰি কৈছিলোঁ বোলে, ‘ইস্ৰায়েলৰ সিংহাসনৰ ওপৰত বহিবলৈ তোমাৰ বংশৰ মানুহৰ কেতিয়াও অভাৱ নহ’ব৷’\n6. কিন্তু তুমি বা তোমালোকৰ সন্তান সকলৰ কোনোৱে যদি কেনেবাকৈ মোৰ পাছত চলিবলগীয়া পথৰ পৰা ঘূৰা বা তোমালোকৰ আগত স্থাপন কৰা মোৰ আজ্ঞা আৰু বিধিবোৰ পালন নকৰি ইতৰ দেৱতাবোৰক সেৱা পুজা কৰা আৰু সিহঁতৰ আগত প্ৰণিপাত কৰা,\n7. তেতিয়া মই ইস্ৰায়েলক দিয়া দেশৰ পৰা তেওঁলোকক উচ্ছন্ন কৰিম আৰু মই নিজৰ কাৰণে পবিত্ৰ কৰা যি গৃহ - সেই গৃহ মোৰ দৃষ্টিৰ পৰা দূৰ কৰিম৷ তাতে সকলো জাতিৰ মাজত ‘ইস্ৰায়েল’ নামটো কেৱল এটা প্ৰবাদ আৰু ঠাট্টাৰ বিষয় হ’ব।\n8. আৰু যিহেতু এতিয়া এই মন্দিৰ ইমান মহৎ, যিসকলে ইয়াৰ কাষেদি যাব, তেওঁলোকে আচৰিত মানিব আৰু ফোঁচফোঁচাব৷ তেতিয়া তেওঁলোকে সুধিব, ‘এই দেশ আৰু এই গৃহলৈ যিহোৱাই কিয় এইৰূপে কাৰ্য কৰিলে?’\n9. তাতে আন আন লোকবোৰে উত্তৰ দি ক’ব, ‘কিয়নো তেওঁলোকৰ পূৰ্ব-পুৰুষসকলক মিচৰ দেশৰ পৰা বাহিৰ কৰি অনা ঈশ্বৰ যিহোৱাক তেওঁলোকে ত্যাগ কৰিলে আৰু ইতৰ দেৱতাবোৰত আসক্ত হৈ তেওঁলোকে সেইবোৰৰ আগত প্ৰণিপাত কৰি সেইবোৰক সেৱা পুজা কৰিলে৷ সেই কাৰণে যিহোৱাই তেওঁলোকৰ ওপৰত এই আটাই অমঙ্গল ঘটালে’।”\n10. যিহোৱাৰ মন্দিৰ আৰু ৰাজগৃহ, এই দুটা সাজি শেষ কৰিবলৈ চলোমনৰ বিশ বছৰ লাগিছিল।\n11. তূৰৰ ৰজা হীৰমে চলোমনৰ সকলো ইচ্ছাৰ দৰে, এৰচ কাঠ, দেবদাৰু কাঠ আৰু সোণ যোগান ধৰিছিল। সেই বাবে ৰজা চলোমনে হীৰমক গালীল দেশত থকা বিশখন নগৰ দিছিল।\n12. তেতিয়া হীৰমে ৰজা চলোমনে দিয়া নগৰ চাবলৈ তূৰৰ পৰা আহিল, কিন্তু তেওঁ সেই নগৰবোৰ দেখি সন্তুষ্ট নহ’ল।\n13. সেয়ে তেওঁ ক’লে, “হে মোৰ ভাই, তুমি মোক কেনেকুৱা নগৰবোৰ দিলা?” এই হেতুকে হীৰমে সেই নগৰবোৰৰ নাম কাবূল দেশ ৰাখিলে, এই নাম আজিলৈকে আছে।\n14. হীৰমে এশ বিশ কিক্কৰ সোণ ৰজালৈ পঠাই দিলে।\n15. আৰু ৰজা চলোমনে যিহোৱাৰ গৃহ, নিজৰ গৃহ, মিল্লো, যিৰূচালেমৰ গড় হাচোৰ, মগিদ্দো আৰু গেজৰ নিৰ্ম্মাণ কৰিবলৈ বন্দী কাম কৰিব লগীয়া লোক সমূহক গোটাব লগীয়া বিবৰণ এই।\n16. মিচৰৰ ৰজা ফৰৌণে উঠি গৈ গেজৰ হাত কৰি লৈ জুইৰে পুৰি ভষ্ম কৰিছিল আৰু সেই নগৰ নিবাসী কনানীয়াবোৰক বধ কৰি তাক নিজৰ জীয়েক চলোমনৰ ভাৰ্য্যাৰ যৌতুকত দিছিল।\n17. আৰু ৰজা চলোমনে গেজৰ, তলৰ বৈৎ-হোৰোণ,\n18. বালৎ, দেশৰ মৰুভূমিত থকা তামৰ,\n19. তেওঁ অধিকাৰ কৰা সকলো ভঁৰাল-নগৰবোৰ, ৰথ আৰু অশ্বাৰোহীসকলৰ নগৰবোৰ আদি যিৰূচালেমত ও লিবানোনত আৰু নিজে শাসন কৰা দেশৰ সকলো ফালে যি যি নিৰ্ম্মাণ কৰিবলৈ চলোমনৰ ইচ্ছা আছিল, সেই সকলোকে তেওঁ নিৰ্ম্মাণ কৰিলে।\n20. ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলৰ মাজত নোহোৱা অৱশিষ্ট থকা ইমোৰীয়া, হিত্তীয়া, পৰিজ্জীয়া, হিব্বীয়া, আৰু যিবুচীয়া লোকসকলৰ\n21. যি সন্তান সকল সেই দেশত অৱশিষ্ট থাকিল, যিবোৰক ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলে নিঃশেষ হোৱাকৈ বিনষ্ট কৰিব নোৱাৰিলে - সিহঁতৰ মাজৰ পৰাই বন্দী কামৰ বাবে ৰজা চলোমনে মানুহ গোটালে, আৰু এই লোকসকলে আজিলৈকে তাকেই কৰি আছে।\n22. কিন্তু ৰজা চলোমনে ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলৰ মাজৰ কোনো লোকক বন্দী কামত নলগালে। বৰং তেওঁলোক ৰণুৱা, তেওঁৰ দাস, তেওঁৰ মন্ত্ৰী, তেওঁৰ বিষয়া, সেনাপতি আৰু সাৰথি ও অশ্বাৰোহীৰ অধ্যক্ষহে হ’ল।\n23. তেওঁলোকৰ মাজৰ পাঁচ শ পঞ্চাশ জন লোক ৰজা চলোমনৰ কাৰ্যত নিযুক্ত কৰা প্ৰধান বিষয়া আছিল; তেওঁলোকে কাম কৰোঁতা সকলক চলাইছিল।\n24. পাছত ৰজা ফৰৌণৰ জীয়েকে দায়ূদৰ নগৰৰ পৰা, তেওঁৰ বাবে চলোমনে সজা নিজ ঘৰলৈ অাহিল৷ পিছত ৰজা চলোমনে মিল্লো নিৰ্ম্মাণ কৰিলে।\n25. আৰু ৰজা চলোমনে যিহোৱাৰ বাবে যি যজ্ঞবেদী নিৰ্ম্মাণ কৰিলে, তাৰ ওপৰত বছৰৰ ভিতৰত তিনিবাৰ হোমবলি আৰু মঙ্গলাৰ্থক বলি উৎসৰ্গ কৰিছিল আৰু তাৰে সৈতে তেওঁ যিহোৱাৰ সন্মুখত থকা বেদীত ধূপ জ্বলাইছিল৷ এইদৰে তেওঁ গৃহটিৰ কাৰ্য সমাপ্ত কৰিছিল।\n26. ৰজা চলোমনে ইদোম দেশৰ চূফ সাগৰ তীৰত থকা এলতৰ ওচৰৰ ইচিয়োন-গেবৰত এখন জাহাজ সাজিছিল।\n27. তাতে হীৰমে ৰজা চলোমনৰ দাসবোৰৰ লগত, সামুদ্ৰিক কাৰ্যত নিজৰ নিপুণ নাবিক দাসবোৰক জাহাজলৈ পঠিয়াইছিল।\n28. তেওঁলোকে ৰজা চলোমনৰ দাসবোৰৰ সৈতে ওফীৰলৈ গৈছিল, আৰু তাৰ পৰা চাৰি শ বিশ কিক্কৰ সোণ ৰজা চলোমনৰ কাৰণে লৈ আহিছিল।\n১ রাজাবলি 10:1-29\n1. যেতিয়া চিবা দেশৰ ৰাণীয়ে শুনিলে যে, যিহোৱাৰ নামৰ দ্বাৰাই চলোমনৰ যশস্যাৰ কথা শুনিলে, তেতিয়া তেওঁক কঠিন প্ৰশ্নৰ দ্বাৰাই পৰীক্ষা কৰিবলৈ তেওঁ আহিল।\n2. তেওঁ অধিক লোকৰ সৈতে যিৰূচালেমলৈ আহিল, লগতে তেওঁ উটৰ পিঠিত সুগন্ধি দ্ৰব্য, বহু পৰিমাণৰ সোণ আৰু বহুমূলীয়া পাথৰ বোজা দি কঢ়িয়াই লৈ আহিল। পাছত তেওঁ যেতিয়া আহি চলোমনৰ ওচৰ পালে, তেতিয়া তেওঁৰ মনৰ সকলো কথা চলোমনৰ ওচৰত মুকলিলৈ ক’লে।\n3. তাতে চলোমনে তেওঁৰ সকলো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিলে৷ ৰজাই উত্তৰ নিদিয়াকৈ তেওঁৰ এনে কোনো প্ৰশ্ন নাথাকিল৷\n4. চিবাৰ ৰাণীয়ে যেতিয়া চলোমনৰ সকলো জ্ঞান দেখিবলৈ পালে, তেওঁ নিৰ্মান কৰা ৰাজপ্ৰাসাদ দেখিলে,\n5. তেওঁৰ মেজত থকা আহাৰ, তেওঁৰ দাসবোৰে বহা ঠাইবোৰ, আৰু তেওঁলোকৰ কৰ্মবোৰ, তেওঁলোকে পিন্ধা সাজ-পোচাক, আনকি পান-পাত্ৰ কৰোঁতাসকল, আৰু তেওঁ যিহোৱাৰ গৃহলৈ হোম-বলি উৎসৰ্গ কৰিবলৈ যোৱা পদ্ধতি, এইবোৰ দেখি তেওঁ মুগ্ধ হৈ গৈছিল।\n6. তেতিয়া তেওঁ ৰজাক ক’লে, “মই নিজ দেশত আপোনাৰ বাক্য আৰু জ্ঞানৰ বিষয়ে যি কথা শুনিলোঁ, সেয়ে সঁচা।”\n7. মই আহি যেতিয়ালৈকে নিজ চকুৰে দেখা নাছিলোঁ, তেতিয়ালৈকে মই সেই কথাৰ বিষয়ে বিশ্বাস কৰা নাছিলো৷ আপোনাৰ জ্ঞান আৰু ধনৰ বিষয়ে মোক তেতিয়া আধাও কোৱা নাছিল! মই যি কথা শুনিছিলোঁ আপোনাৰ সেই যশস্যা তাতোকৈয়ো অধিক।\n8. আপোনাৰ যি লোকসকল আৰু আপোনাৰ যি দাসবোৰে আপোনাৰ আগত সদায় থিয় হৈ আপোনাৰ জ্ঞানৰ কথা শুনে, তেওঁলোক অতি ধন্য।\n9. যি জনে আপোনাক ইস্ৰায়েলৰ সিংহাসনৰ ওপৰত বহুৱাবলৈ আপোনাত সন্তোষ পালে, আপোনাৰ সেই ঈশ্বৰ যিহোৱা ধন্য৷ কিয়নো যিহোৱাই ইস্ৰায়েলক সদাকাললৈকে প্ৰেম কৰে, সেই কাৰণে তেওঁ বিচাৰ আৰু ধৰ্ম প্ৰচলিত কৰিবলৈ আপোনাক ৰাজপদত নিযুক্ত কৰিলে।”\n10. তেওঁ ৰজাক এশ বিশ কিক্কৰ সোণ, অতি অধিক সুগন্ধি দ্ৰব্য আৰু বহুমূলীয়া মণি দিলে। চিবাৰ ৰাণীয়ে চলোমন ৰজাক যিমান সুগন্ধি দ্ৰব্য দিলে, সিমান অধিক সুগন্ধি দ্ৰব্য ৰজা চলোমনলৈ কেতিয়াও তেনেকৈ দিয়া হোৱা নাছিল।\n11. হীৰমৰ যি জাহাজে ওফীৰৰ পৰা সোণ আনিছিল, সেই জাহাজৰ দ্বাৰাই ওফীৰৰ পৰা বিস্তৰ অলমূগ কাঠ আৰু বহুমূল্য মণিও আনিছিল।\n12. ৰজাই সেই অলমূগ কাঠেৰে যিহোৱাৰ গৃহ আৰু ৰাজগৃহৰ বাবে খুঁটা সাজিছিল আৰু গায়কসকলৰ কাৰণে বীণা আৰু নেবল সজাইছিল; তেনেকুৱা অলমূগ কাঠ আজিলৈকে কেতিয়াও অহা নাই আৰু কোনেও দেখা নাই।\n13. ৰজা চলোমনে চিবাৰ ৰাণীক দিবলৈ বাধ্য হোৱা বস্তুৰ বাহিৰে, তেওঁ যি যি বিচাৰিছিল আৰু যিয়ে খুজিছিল সেই অনুসাৰে তেওঁক সকলো দিলে। তাৰ পাছত ৰাণী আৰু তেওঁৰ দাসবোৰ নিজ দেশলৈ ঘূৰি গ’ল।\n14. সেই সময়ত এবছৰত চলোমনলৈ ছশ ছয়ষষ্ঠী কিক্কৰ সোণ আহিছিল।\n15. ইয়াৰ বাহিৰেও বেপাৰীসকলৰ পৰা আৰু বণিকসকলৰ বাণিজ্যৰ পৰা তেওঁলোকে চলোমনলৈ সোণ আনিছিল৷ আৰবৰ সকলো ৰজা আৰু দেশাধ্যক্ষসকলেও চলোমনলৈ সোণ আৰু ৰূপ আনিছিল৷\n16. ৰজা চলোমনে সোণ পিটাই দুশটা বৰ ঢাল সজাইছিল৷ প্ৰত্যেকটো ঢালত ছশ চেকল সোণ প্ৰয়োজন হৈছিল৷\n17. তেওঁ সোণ পিটাই আকৌ তিনিশটা ঢাল যুগুত কৰিলে৷ সেই প্ৰত্যেকটো ঢালত তিনি মানি সোণ খৰচ হৈছিল। তাৰ পাছত ৰজাই সেইবোৰ লিবানোনৰ কাঠনিৰ গৃহত ৰাখিছিল।\n18. তাৰ পাছত ৰজাই হাতী দাঁতৰ এখন ডাঙৰ সিংহাসন সজালে, আৰু সেই সিংহাসনৰ ওপৰত উত্তম সোণৰ পতা মাৰিলে।\n19. সিংহাসন খনত ছখপিয়া খটখটী আছিল আৰু সিংহাসনৰ ওপৰ ভাগৰ পাছ ফালটো ঘূৰণীয়া আছিল৷ বহা ঠাইৰ দুয়োফালে হাত ৰখাৰ বাবে ব্যৱস্থা আছিল আৰু সেই হাত ৰখা ঠাইৰ কাষত দুইফালে দুটা সিংহৰ মুৰ্ত্তি থিয় কৰোঁৱা আছিল।\n20. সেই ছয়খাপৰ সিংহাসন খনৰ প্ৰতিটো খলপৰ দুই মূৰে এটা এটা কৈ বাৰ টা সিংহৰ মূৰ্তি থিয় হৈ আছিল। এনে আকৃতিৰ সিংহাসন আন কোনো ৰাজ্যত নাছিল।\n21. ৰজা চলোমনৰ সকলো পানপাত্ৰ সোণৰ আছিল আৰু লিবানোনৰ গৃহৰ আটাই পাত্ৰ শুদ্ধ সোণৰ আছিল৷ ৰূপৰ একোৱেই নাছিল, কিয়নো চলোমনৰ ৰাজত্বৰ কালত ৰূপক বহু মূল্যৱান বুলি গণ্য কৰা হোৱা নাছিল।\n22. সমূদ্ৰত হীৰমৰ জাহাজবোৰৰ সৈতে চলোমনৰ জাহাজবোৰ আছিল; সেই জাহাজবোৰে সোণ, ৰূপ, হাতীদাঁত, বান্দৰ, আদি লৈ প্ৰত্যেক তিনিবছৰৰ মূৰত এবাৰ এবাৰ আহিছিল।\n23. এইদৰে ঐশ্বৰ্য্য আৰু জ্ঞানত ৰজা চলোমনে পৃথিৱীত থকা সকলো ৰজাতকৈ প্ৰধান আছিল।\n24. ঈশ্বৰে চলোমনৰ মনত যি জ্ঞান দিছিল, তেওঁৰ সেই জ্ঞানৰ কথা শুনিবৰ বাবে গোটেই পৃথিৱীৰ মানুহে তেওঁক সাক্ষাত কৰিব বিচাৰিছিল।\n25. যিসকল লোক তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিছিল, তেওঁলোকে নিজ নিজ উপহাৰ লৈ আহিছিল; তেওঁলোকে সোণ আৰু ৰূপৰ পাত্ৰ, বস্ত্ৰ, অস্ত্ৰ, সুগন্ধি দ্ৰব্য, ঘোঁৰা আৰু খছৰ প্ৰত্যেক বছৰে বছৰে লৈ আহিছিল।\n26. চলোমনে ৰথ আৰু অশ্বাৰোহী লোকসকলক একত্রিত কৰিছিল। তেওঁৰ এক হাজাৰ চাৰিশ ৰথ আৰু বাৰ হাজাৰ অশ্বাৰোহী আছিল; তেওঁ তেওঁলোকক নানা ৰথ-নগৰত আৰু যিৰূচালেমতো তেওঁ নিজৰ লগত ৰাখিছিল।\n27. ৰজাৰ লগত ৰূপ যিৰূচালেমৰ মাটিত পোৱা শিলবোৰতকৈয়ো অধিক আছিল৷ তেওঁ এৰচ কাঠক নিম্ন-ভূমিত থকা ডিমৰু গছবোৰতকৈয়ো অধিক কৰিছিল।\n28. চলোমনৰ যিবোৰ ঘোঁৰা আছিল, সেই ঘোঁৰাবোৰ মিচৰ পৰা অনা হৈছিল৷ সেই ঘোঁৰাবোৰ ৰজাঘৰীয়া বেপাৰীহঁতে মূল্য দি জাকে জাকে আনিছিল।\n29. মিচৰৰ পৰা কিনি অনা এখন এখন ৰথৰ দাম ছশ চেকল ৰূপ আৰু এটা এটা ঘোঁৰাৰ দাম এশ পঞ্চাশ চেকল ৰূপ; এইদৰে তেওঁলোকৰ দ্বাৰাই হিত্তীয়া আৰু অৰামীয়া সকলো ৰজাৰ কাৰণেও সেইবোৰ অনা হৈছিল।\n1. হে ঈশ্বৰ, মোক পৰিত্ৰাণ কৰা; কিয়নো মই জলপ্লাৱনত ডিঙিলৈ ডুবি যাব ধৰিছোঁ।\n2. মই গভীৰ বোকাত তল গৈছো, তাত থিয় হবলৈ ঠাই নাই; গভীৰ জলত আহি পৰিলোঁ, ধল পানী মোৰ ওপৰৰে বৈ গৈছে।\n3. মই কান্দি কান্দি ভাগৰিলোঁ, মোৰ ডিঙি শুকাই গ’ল; মই ঈশ্বৰলৈ বাট চাই থাকোঁতে থাকোঁতে, মোৰ চকু দুৰ্ব্বল হৈ পৰিল।\n4. অকাৰণে মোক ঘিণাওঁতাসকল মোৰ মূৰৰ চুলিতকৈয়ো অধিক; অকাৰণে মোৰ শত্ৰু হৈ মোক নষ্ট কৰিব খোজাসকল অতি শক্তিশালী; মই যি চূৰ কৰা নাই, তাক মই ওলোটাই দিব লাগে।\n18. জ্ঞানশূন্য লোকে প্রতিজ্ঞাত আৱদ্ধ হয়; আৰু চুবুৰীয়াৰ ধাৰৰ দ্বায়ীত্ব লয়।\n19. যিজনে বিবাদ ভাল পায়, তেওঁ পাপ ভাল পায়; যি কোনোৱে নিজৰ প্রবেশ দুৱাৰ ওখ কৰে, তেওঁ বিনাশৰ চেষ্টা কৰে।\n30. যীচুৱে তেতিয়াও গাঁৱৰ মাজত প্রৱেশ কৰা নাছিল। মাৰ্থাই যি ঠাইত তেওঁৰ লগত দেখা কৰিবলৈ আহিছিল, তেওঁ সেই ঠাইতে আছিল।\n31. যি ইহুদী সকল মৰিয়মৰ সৈতে ঘৰত আছিল আৰু তেওঁক সান্ত্বনা দি আছিল, তেওঁলোকে মৰিয়মক বেগাই উঠি বাহিৰলৈ যোৱা দেখি, তেওঁৰ পাছে পাছে আহিল। তেওঁলোকে ভাৱিলে যে মৰিয়মে মৈদামৰ ওচৰত কান্দিবলৈ গৈছে।\n32. যি ঠাইত যীচু আছিল, মৰিয়মে সেই ঠাই পাই, তেওঁৰ চৰণত পৰি ক’লে, “হে প্ৰভু, আপুনি ইয়াত থকা হ’লে, মোৰ ভাই নমৰিলেহেঁতেন।”\n33. যীচুৱে যেতিয়া দেখিলে যে মৰিয়মে কান্দিছে আৰু তেওঁৰ লগত অহা ইহুদী সকলেও কান্দিছে, তেতিয়া তেওঁ আত্মাত যন্ত্ৰণা পালে আৰু গভীৰ ভাবে উদ্বিগ্ন হৈ পৰিল।\n34. তেওঁ ক’লে, “তোমালোকে তেওঁক ক’ত ৰাখিছা?” তেওঁলোকে ক’লে, “প্ৰভু, আহি চাওকহি।”\n35. যীচুৱে ক্ৰন্দন কৰিলে।\n36. ইহুদী সকলে ক’লে, “চোৱা, তেওঁ লাজাৰক কিমান যে প্ৰেম কৰিছিল!”\n37. কিন্তু তেওঁলোকৰ কোনো কোনোৱে ক’লে, “যি জনে এজন অন্ধৰ চকু মুকলি কৰিলে, তেওঁ এই মানুহ জনৰো মৃত্যু নহবলৈ এনে একো কৰিব নোৱাৰিলেহেঁতেন নে?”\n38. তেতিয়া যীচুৱে পুনৰ নিজে অন্তৰত যন্ত্ৰণা পালে, আৰু মৈদামৰ ওচৰলৈ গ’ল। সেই মৈদাম এটা গুহা আছিল। গুহাৰ মুখত এচটা শিল পাতি থোৱা আছিল।\n39. যীচুৱে ক’লে, “শিলচটা গুচাই দিয়া।” মৃত লাজাৰৰ বায়েক মাৰ্থাই যীচুক ক’লে, “প্ৰভু, এতিয়া শৰীৰ পচি দুৰ্গন্ধ হৈছে; কিয়নো সি মৰাৰ আজি চাৰি দিন হ’ল।”\n40. যীচুৱে তেওঁক ক’লে, “মই জানো তোমাক কোৱা নাছিলো, যদি বিশ্বাস কৰা, তেনেহলে ঈশ্বৰৰ মহিমা দেখিবলৈ পাবা?”\n41. তেতিয়া লোক সকলে শিলচটা আতৰাই দিলে। যীচুৱে ওপৰলৈ চকু তুলি ক’লে, “হে পিতৃ, তুমি মোৰ কথা শুনাৰ কাৰণে মই তোমাক ধন্যবাদ দিওঁ।\n42. মই জানো, তুমি সকলো সময়তে মোৰ কথা শুনি থাকা। কিন্তু মোৰ চাৰিওফালে থিয় হৈ থকা লোক সকলৰ কাৰণে মই এই কথা কৈছোঁ, তেওঁলোকে যেন বিশ্বাস কৰে যে তুমি মোক পঠাইছা।”\n43. ইয়াকে কৈ, তেওঁ ডাঙৰ মাতেৰে ক’লে, “লাজাৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহা!”\n44. তেতিয়াই মৃত লাজাৰ সেই মৈদামৰ পৰা বাহিৰ ওলাই আহিল। তেওঁৰ হাত-ভৰি মৈদামৰ কাপোৰেৰে মেৰিয়াই বন্ধা আছিল আৰু তেওঁৰ মুখ এখন গামোচাৰে বন্ধা আছিল। যীচুৱে তেওঁলোকক ক’লে, “বান্ধ খুলি দিয়া আৰু তেওঁক যাবলৈ দিয়া।”\n45. মৰিয়মৰ ওচৰলৈ যি সকল ইহুদী লোক আহিছিল, সেই লোক সকলৰ মাজৰ অনেকে যীচুৱে যি কৰিলে তাকে দেখি তেওঁক বিশ্বাস কৰিলে।\n46. কিন্তু তেওঁলোকৰ কিছুমানে ফৰীচী সকলৰ ওচৰলৈ গৈ, যীচুৱে যি কৰিলে, সেই সকলোকে তেওঁলোকক জনালে।।\n47. তেতিয়া প্ৰধান পুৰোহিত আৰু ফৰীচী সকলে একেলগে পৰিষদক লগত লৈ মহাসভা পাতি ক’লে, “আমি এতিয়া কি কৰিম? এই মানুহে দেখোন অনেক আচৰিত চিনৰ কার্য কৰিছে;\n48. তাক যদি আমি এইভাৱে এনেয়ে এৰি দিওঁ, তেনেহলে সকলো মানুহে তাক বিশ্বাস কৰিব। তেতিয়া ৰোম দেশীয় লোক সকলে আহি আমাৰ জাতি আৰু ঠাই উভয়কে অধিকাৰ কৰি ল’ব।”\n49. কিন্তু তেওঁলোকৰ মাজত কায়াফা নামৰ এজন, যি জন সেই বছৰত মহা-পুৰোহিত হৈছিল, তেওঁ তেওঁলোকক ক’লে, “তোমালোকে একোকে নাজানা।\n50. তোমালোকে ভাৱিও নোচোঁৱা যে, সকলোৰে লগত আমাৰ জাতিৰ বিনাশ হোৱাতকৈ, বৰং তোমালোকৰ পক্ষে সকলো লোকৰ কাৰণে এজন মানুহৰ মৃত্যু হোৱাই ভাল।”\n51. এই কথা কায়াফাই যে নিজৰ পৰা ক’লে এনে নহয়; কিন্তু সেই বছৰত মহা-পুৰোহিত হোৱা বাবে ভাববাণী স্বৰূপে ক’লে যে, সকলো জাতিৰ কাৰণে যীচুৱে মৃত্যুবৰণ কৰিব লাগিব।\n52. কিন্তু যীচুৱে যে কেৱল ইহুদী জাতিৰ কাৰণে মৃত্যুবৰণ কৰিব, তেনে নহয়; কিন্তু ঈশ্বৰৰ যি সকলো সন্তান চাৰিওফালে সিচঁৰতি হৈ আছে, সেই সকলোকে যেন একত্রিত কৰিব পাৰে, এই কাৰণে যীচুৱে মৃত্যুবৰণ কৰিব।\n53. সেইদিনা খনৰ পৰা তেওঁলোকে যীচুক বধ কৰিবলৈ ষড়যন্ত্র কৰিবলৈ ধৰিলে।\n54. সেয়ে, যীচুৱে তেতিয়া প্রকাশ্যে ইহুদী সকলৰ মাজত চলা-ফুৰা বন্ধ কৰি দিলে। তেওঁ সেই ঠাইৰ পৰা মৰুপ্রান্তৰৰ ওচৰৰ দেশত থকা ইফ্ৰয়িম নামেৰে এখন নগৰলৈ গ’ল আৰু তাত তেওঁ শিষ্য সকলৰ সৈতে থাকিল।\n55. ইহুদী সকলৰ নিস্তাৰ-পৰ্বৰ দিন ওচৰ চাপি আহিছিল আৰু দেশৰ বহুলোকে পর্বৰ আগেয়ে নিজকে শুচি কৰিবৰ কাৰণে যিৰূচালেমলৈ গ’ল।\n56. তাত তেওঁলোকে যীচুক বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁলোকে মন্দিৰত থিয় হৈ পৰস্পৰে কোৱা-কুই কৰিলে, “তেওঁ কি এই পৰ্বলৈ নাহিব নেকি? আপোনালোকে কি ভাৱে?”\n57. প্ৰধান পুৰোহিত আৰু ফৰীচী সকলে এই আজ্ঞা দিছিল যে, যীচু ক’ত আছে সেই বিষয়ে যদি কোনোবাই জানে, তেনেহলে খবৰটো তেওঁলোকক জনাওঁক যাতে তেওঁলোকে তেওঁক ধৰিব পাৰে।


Download and installaunicode font (Click here to download), if your system does not support Assamese text. জুনুকাগঙাটোপ টোকোৰা আৰু চিতল বৰাগী মেকুৰীবুঢ়া আৰু শিয়ালৰাজহাঁহ আৰু কাউৰীবান্দৰ আৰু শিয়ালবুঢ়ী আইৰ সাধু চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধুচম্পাৱতীঢোঁৰাকাউৰী আৰু টিপচী চৰাইদীঘলঠেঙীয়াএজনী মালিনী আৰু এজোপা ফুলগঙাটোপ লটকনমেকুৰীৰ জীয়েকৰ সাধুসৰবজানতেলীয়াসাৰেং আৰু ফেচুতীখৰ আৰু চুটিবাই নুমলীয়া পোকুকুৰীকণাতেজীমলাঔ-কুঁৱৰীবুধিয়ক শিয়ালবুঢ়া-বুঢ়ী আৰু শিয়ালএটা শিঙৰা মাছৰ কথাএটা বলী মানুহবাঘ আৰু কেঁকোৰাৰ সাধুতুলা আৰু তেজাকটা যোৱা নাক, খাৰণি দি ঢাকজৰদ্‌গৱ ৰজাৰ উপাখ্যানপানেশৈজোঁৱাইৰ সাধুভেকুলীৰ সাধুতাৱৈয়েকৰ সাধুলখিমী তিৰোতাদুই বুধিয়ককাঞ্চনী\tভুচুং পহুজুনুকাবুঢ়া আৰু শিয়াল বাখৰ বাখৰককাদেউতা আৰু নাতিল'ৰাকুৰুৱাচৰাই আৰু বামুণৰ সাধুএক হাতী আৰু ফেঁচাৰ কথাবৰচোৰ বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে বগৰিগুটি ৰোৱাৰাক্ষস পণ্ডিততিনিজন ডেকা পণ্ডিতদেৱাঙ্গভূষণ বস্ত্ৰকণ আৰু মনবত্ৰিশ লক্ষণীয়া দৰা-কন্যা বামুণ আৰু বামুণীঅবুজ ৰজাৰ বিবুজ মন্ত্ৰীবামুণৰ ভাগ্যভূত আৰু বাঢ়ণীশাঁখিনা আৰু শাঁখিনীএক সন্ন্যাসীৰ কথাএটা বুঢ়া আৰু পাঁচ পুতেক ৰাক্ষস পণ্ডিতৰাজমন্ত্ৰী আৰু নাপিতকণা আৰু কুঁজা কথাবাহী বুঢ়া নিমাতী কন্যা নোমল আৰু সোণপাহী পেট-ভাতুৰ কথা শিয়াল পগলাৰজাৰ ল’ৰা আৰু শিয়ালসোণ-বৰিষ ৰজা বেটুকোঁৱৰছয় সখিয়েক,এক ৰাক্ষসীদুই ৰাজপুত্ৰ কণ আৰু মন\nককা৷-“সোনাই অ’ লৰি আহ৷ আজি ভাল সাধু এটা মনত পৰিছে কওঁ৷”\nককাদেউতাকে মতা শুনি নাতিয়েক লৰি আহি ওচৰত বহিলত, তেওঁ কবলৈ ধৰিলে,- কোনো এখন দেশত কণ আৰু মন নামে দুটা ভাই-ককাই আছিল৷ কণ বয়সত ডাঙৰ আৰু টেঙৰ৷ মন বয়সত সৰু আৰু নিচেই হোজা আছিল৷ এদিন কণে মনক ক’লে, “বোপা, আমাৰ যে বাপতিকলীয়া বস্তুবিলাক আছে সেইবোৰ আমি দুইটাই দুই সময়ত চলিয়ত কৰোঁ আহাঁ৷” তেতিয়া মনে লাহেকৈ উত্তৰ দিলে,-“ককাই, তুমি কোৱা কথাটো সঁচা, আমাৰ নো বস্তুবিলাক ভিতৰত সোমাই থাকি কি হ’ব? আমি চলিয়তকে কৰোঁহঁক আহাঁ৷” কণে ক’লে, “আমাৰ থকা ফটা-কঁথাখন জাৰকালি ৰাতি মই লৈ শুম, দিনত তুমি লৈ শুবা৷” মনে উত্তৰ দিলে, “বাৰু৷” সেই দিনাৰপৰা ফটা-কঁথাখন দিনত গাত লৈ শোৱে হয়, কিন্তু জহৰ প্ৰতাপত সি শুব নোৱাৰি গাৰপৰা খহাই পেলাই দিব লগাত পৰে৷ এইদৰে মনে ফটা-কঁথাখন কিছুমান দিন লৈ আমনি লাগি দিনত ৰ’দত শুকাই জোকাৰি ধূলি-মাকতি গুচাই দাঙত তুলি থৈ দিয়ে, নিশা কণে গাত লৈ সুখেৰে শুই থাকে৷ মন জাৰত শুব নোৱাৰি নিশা বহি থাকে৷ ইয়াৰ কিছুমান দিনৰ পিছত আৰু এদিন কণে মনক ক’লে, “বোপা, আমাৰ বাৰীৰ যিমানবোৰ গুটিলগা গছ-গছনি আছে তাৰ গুৰি ভাগৰ কামৰ ভাৰ তুমি লোৱাঁ আৰু আগ ভাগৰ ভাৰ মই লওঁ৷” তেতিয়া মনে ক’লে, “বাৰু, লোৱাঁ৷” এই বুলি মনে সেই দিনাৰপৰা গছৰ তলবিলাক চিকুণাই সাৰ, পানী আদি যোগায়; সেই নিমিত্তে অতি সোনকালে গছৰ ফলবোৰ ধৰে, কণে ফলবোৰ নি মহা আনন্দেৰে খাই পেলায়৷ এইদৰে কিছুমান দিনৰ পাছত কণে মনক আকৌ এদিন কলে, “বোপা, আমাৰ যে সেই কলী গৰুজনী আছে তাইৰ আগফাল তুমি লোৱাঁ, পাছফাল মই লওঁ৷” তেতিয়া মনে উত্তৰ দিলে “ককাই, মই তোমাৰ কথা কেতিয়াও দলিয়াই নেপেলাওঁ, এতেকে, তোমাৰ যি ইচ্ছা তাকে কৰাঁ৷” সেই দিনাৰপৰা মনে গৰুজনী খুৱাই-বুৱাই ভালকে বান্ধি-কুন্ধি থয়, কণে গাখীৰটুপি খীৰাই নি খাই থয়৷ কিছুমান দিনৰ পিছত এজনী বুঢ়ীয়ে মনৰ দুখ দেখি তাক সুধিলে, “তুমি কেলৈ ইমান দুখ সহিছা?” সি উত্তৰ দিলে, “বুঢ়ী আই, মোৰ ককায়ে মোক যিহকে কৰিবলৈ কয় তাকেই মই কৰিব লাগিব; কাৰণ তেওঁ মোতকৈ ডাঙৰ৷ এতেকে তেওঁ কোৱা মতেই মই কৰি আছোঁ৷” তেতিয়া বুঢ়ীয়ে ক’লে, “বোপা, তুমি এটা বন কৰিবা,-সেই ফটা-কঁথাখন তুমি দিনত তিয়াই থ’বা; তাকে কৰিলে সি নিশা তিতা ফটা-কঁথাখন লব নোৱাৰি সিও জাৰত দুখ পাব৷ যদি সি সেই কাপোৰখন কেলৈ তিয়ালি বুলি সোধে তেনেহলে তুমি দিনত মোক দিছা, এতেকে মই দিনত যিহকে কৰোঁ তাকেই কৰিম, তোমাৰ তাতে কি হানি?” এই বুলি ক’লেই সি নিৰুপায় হৈ মনে মনে থাকিব৷ আৰু যেতিয়া কণে ফল পাৰিবৰ নিমিত্তে গছত উঠিব, তুমি কুঠাৰখন লৈ ‘মোৰ গুৰিডোখৰ মই কাটি পেলাওঁ’ বুলি কাটিবলৈ যাবা৷ তেতিয়া সি ভয় খাই কাটিবলৈ হাক দিব৷ তুমি নেকাটি উভতি গুচি আহিবা৷ যদি সি কেলৈ এনেকুৱা কৰিছিলি বুলি সোধে, তুমি ক’বা ‘গছৰ গুৰিডোখৰ মোক দিছাই, এতেকে গুৰিডোখৰ মই যিহকে কৰোঁ তাকেই কৰিম, তাত তোমাৰ কি ক্ষতি?’ আৰু গৰুজনী যেতিয়া সি খীৰাবলৈ ধৰিব, তুমি এচাৰি এডাল লৈ তাইৰ কাণে-মূৰে কোব ধৰিবা৷ সি খীৰাবলৈ আমনি পাই তেনেকুৱা কৰিবলৈ হাক দিব৷ যদি সি কেলেই তেনেকুৱা কৰিছিলি বুলি সোধে, তুমি ক’বা যে ‘মোক মুখৰ ফাল দিছাই; এতেকে মই মুখৰ ফালে যিহকে কৰোঁ তাকেই কৰিম, তোমাৰ তাত কি হানি?’ এই বুলি ক’লেই সি সকলো বুজি তোমাৰে সৈতে আগৰ দৰে চলিব৷\nইয়াৰ পিছত মনে বুঢ়ীৰ কথামতে আচৰিবলৈ ধৰাত, কণে মনক ন্যায়ৰূপে বস্তু আৰু কামৰ ভাগ দিবলৈ ধৰিলে৷ ইয়াৰ পিছত দুয়ো মিলা-প্ৰীতিৰে একেলগে থাকিল৷


জুবিন গাৰ্গ : হতাশাৰ ঘোৰ তমসা ফালি আগবাঢ়ি অহা এছাটি ৰ’দ [নিন্দুক আৰু অনুৰাগীৰ প্ৰসংগক সামৰি়] ( পংকজ জ্যোতি মহন্ত) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nনিন্দুক-প্ৰজন্মৰ বাবে নিশ্চয়কৈ এটা সুখৰ বতৰা যে ড° ভূপেন হাজৰিকাক থেকেচি আজৰি হবলৈ নাপাওঁতেই একেটা কামৰ বাবে অভাৱ অনুভৱ নকৰাকৈ তেওঁবিলাকে আন এজন মানুহ লাভ কৰিলে। আৰু সেই মানুহজনেই হ’ল— জুবিন গাৰ্গ। ড° ভূপেন হাজৰিকাই আনকি ভমকা চেক থকা ছাৰ্ট পিন্ধি ভাল পোৱাটো বা জীৱনৰ শেষৰ সময়ত গীত ৰচনা কৰি পৰিৱেশন কৰাটোক লৈয়ো নিন্দুকে অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল। মৃত্যুৰ তিনিবছৰমান পূৰ্বে এবাৰ, ড° ভূপেন হাজৰিকাই এতিয়া মঞ্চত গাবলৈ যোৱা উচিত নে অনুচিত, তেওঁক কোনোবাই গান গাবলৈ উচটাই নিজে জোল খাইছে নেকি— এনেকুৱা ধৰণৰো উৎপাত বিতৰ্ক চলিছিল। তেতিয়া তেওঁ টানকৈয়ো কব লগা হৈছিল— ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ শ্ৰোতা নোহোৱা হৈ গ’ল নেকি? মই তেতিয়াৰ দিনতে ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লোৱা, আনে মোক তেনেকুৱা কৰি আছে বুলি কিছুমানে কিয় ভাবিব পাৰিছে —এনেধৰণৰ! কবি কুশল দত্তই লোৱা এটি সুদীৰ্ঘ সাক্ষাৎকাৰত ড° দীলিপ কুমাৰ দত্তই প্ৰকাশ কৰিছিল যে আজিৰ পৰা ৩৫ বছৰৰ আগতে তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে বহু কষ্টেৰে ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ গীতৰ সংগ্ৰহ এটি যুগুতাই প্ৰকাশ কৰিবলৈ লৈ কোনো অসমীয়া প্ৰকাশক বিচাৰি পোৱা নাছিল। ইতিমধ্যে ড° দত্তৰ আন এখন কিতাপ এটি প্ৰকাশকে পটকৈ প্ৰকাশ কৰি উলিয়াইছিল যদিও “ভূপেন হাজৰিকাৰ গীত আৰু জীৱন ৰথ” শীৰ্ষক গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰিবলৈ সকলো প্ৰকাশকে ভয় কৰিছিল। কাৰণ কিতাপখনৰ ভলিউমটো ডাঙৰ আছিল আৰু সেই সময়ত ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ বিষয়ে বহুতে বেয়াকৈ লিখিছিল, তেওঁক কৰা আক্ৰমণৰ সীমা নাছিল। অৱশেষত কলিকতাৰ এটি প্ৰকাশনেহে কিতাপখন প্ৰকাশ কৰিছিল। [গণিত, সংগীত, যৌন–শিক্ষা আদি ভালেকেইটা বিষয় আলোচিত প্ৰায় ৩০ পৃষ্ঠা দৈৰ্ঘ্যৰ সম্পূৰ্ণ সাক্ষাৎকাৰটি gonitsora.com ৰ এই পৃষ্ঠাটোত পঢ়িব পাৰিব— http://as.gonitsora.com/an-interview-with-dr-dilip-kumar-dutta/।] কিন্তু আজি, ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ মৃত্যুৰ পাছত, সমাধিক্ষেত্ৰ সংকুচিত হৈ পৰিলেও বা সমাধিস্থল নিৰ্মাণ নোহোৱাকৈ কেইবাবছৰ পৰি থাকোঁতে সজোৰে আপত্তি কৰা মানুহ সীমিত হ’লেও তেওঁৰ বন্দনাৰ পৰিৱেশটো কিন্তু সম্পূৰ্ণ ওলোটা। আনকি আনক হেয় কৰাৰ বাবেও যেন ড° ভূপেন হাজৰিকা আজি এক অস্ত্ৰ। ইফালে, ইঠাইৰ পাছত সিঠাইত তেওঁৰ মূৰ্ত্তি নিৰ্মিত হৈ গৈ থকা অৱস্থাতো তেনে ধনেৰে তেওঁৰে মূল্যৱান প্ৰবন্ধসমূহৰ সংগ্ৰহ এটি প্ৰকাশ কৰি সুলভ দামত বিলাই দিয়াৰ প্ৰচেষ্টা দেখিবলৈ পোৱাতো নিশ্চয় সপোনতো অসম্ভৱ। আৰু এনে এখন সমাজৰে এচামে আজি থেকেচা দিবলৈ লোৱা এটি প্ৰতিভা হ’ল জুবিন গাৰ্গ। কোনো মঞ্চত হুচৰি প্ৰতিযোগিতাত ভাগ ল’বলৈ যোৱা ডেকা-গাভৰুৰ দল এটাকো শিল্পীৰ দল বুলি লিখা কাকতেও জুবিন গাৰ্গক শিল্পী বুলিবলৈ নাৰাজ। তেওঁৰ অভূতপূৰ্ব জনপ্ৰিয়তাত অতিষ্ঠ হৈ নিন্দুকবিলাকে আনকি অনুৰাগীসকলকো “অন্ধ-সমৰ্থক”, “অন্ধ-অনুৰাগী” আদি শব্দেৰে ব্যংগ কৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ কৰা নাই। “অন্ধ-অনুৰাগী” শব্দটো ইতিপূৰ্বে কেৱল আৰু এজন মানুহৰ ক্ষেত্ৰতহে ব্যৱহাৰ হোৱা আমি দেখিবলৈ পাইছিলোঁ (যথেষ্ট কম পৰিমাণে হ’লেও), সেইজন মানুহ হ’ল— হোমেন বৰগোহাঞি। এই শব্দ দুটা প্ৰচলন কৰা নিন্দুকবোৰলৈ মন কৰিলে দেখা যায় যে তাৰ প্ৰতিজনেই প্ৰধানকৈ হয় ৰাজনৈতিক সংবাদদাতা নহয় ৰাজনৈতিক আলোচক হিচাপে প্ৰধানকৈ জীৱিকা উলিওৱা মানুহকেইটা, তেওঁলোকৰ পৰিচয় ৰাজনৈতিক। নিজস্ব স্বাৰ্থ, দৰ্শন বা ঈৰ্ষাৰে বিশেষ একোটা ৰাজনৈতিক দল বা কোনো ৰাজনৈতিক নেতাৰ ছত্ৰছায়াত আবদ্ধ থাকি এইসকল ভৃত্তৰ যি ৰাজনৈতিক অন্ধ আনুগত্য আছে সেই আনুগত্যৰ লগত তেওঁলোকে সৃষ্টিশীল বস্তুৰ প্ৰতি মানুহৰ প্ৰাণত থকা আনুগত্যৰ প্ৰসংগক একাকাৰ কৰি পেলাইছে। সেইবাবে একোটা সৃষ্টিৰ প্ৰতি আৰু একোজন সৃষ্টিশীল মানুহৰ প্ৰতি আনুগত্য কেনেকৈ আহে সেইয়া এটা অতি ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতাৰ জৰিয়তে চাব বিচাৰিছোঁ।\nমাজুলীৰ আহতগুৰি মৌজাত গঢ়লৈ উঠা যিকেইটা স্থানত শৈষৱ কটাই খহনীয়াত ঠাই সলাই সলাই আমি ওলাই আহিছিলোঁ সেই স্থানবোৰত বাস কৰা লগৰ ল’ৰা-ছোৱালী বা সকলো চিনাকী মানুহৰ ভিতৰত কেৱল আমাৰ ঘৰখনৰ ইতিমধ্যে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লোৱা দুজন আৰু বৰ্তমান স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীত থকা এজনক ধৰি আমি মুঠ তিনিটা ল’ৰা-ছোৱালীক বাদ দি আজি পৰ্যন্ত এজনো চিকিৎসক, অভিযন্তা, উকীল বা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লোৱা মানুহ নাই। বাকী কাৰোৱে আনকি বি.এছ.চি.ও নাই, যেনেতেনে অলপ দূৰণিলৈ গৈ পাছক’ৰ্চ লৈ বি.এ. পাছ কৰা চাৰিজনমান আছে। আনকি আজিৰ পৰা দহ বছৰ আগলৈকে স্বচক্ষে দেখা কথা— হাইস্কুল উত্তীৰ্ণ হ’ব পৰাটো বহু ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু তেওঁলোকৰ অভিভাৱকে সাৰ্থক হ’ব পৰা সৰ্বোচ্চ সপোন যেন ভাবিছিল। কথাটো উল্লেখ কৰাৰ কাৰণ হ’ল— শিক্ষিত মানুহ নাই বাবেই সেই ঠাইবোৰত “সমাজ”ৰ কিছুমান অতি বেয়া দিশ খুউৱ সৰুতেই দেখিছিলোঁ, বিশেষকৈ দেখিছিলোঁ মানুহৰ স্বপ্নৰ সীমাবদ্ধতা, খুৱ দুখ লগাকৈ। কিন্তু শিক্ষিত সমাজলৈ অতি হেঁপাহেৰে অহাৰ পাছত অতি আচৰিত হোৱাকৈ দেখিবলৈ পালোঁ মানুহৰ আন কিছুমান নিকৃষ্ট দিশ। পঞ্চম শ্ৰেণীৰ পৰা নৱম শ্ৰেণীৰ মাজলৈ নিজৰ ঘৰৰ পৰা বেলেগ ঠাইত ৰাখি মোক পঢ়ুৱাইছিল। আৰু সেই স্থানত শুনিবলৈ আৰু দেখিবলৈ পাইছিলোঁ কেইবাটাও আত্মহত্যাৰ ঘটনা— আত্মহত্যাৰ ঘটনাবোৰ ভয়াবহ বুলি নধৰিলেও অতি ভয়াবহ আছিল তাৰ পাছত সমাজখনে বা মানুহবোৰে দেখুওৱা প্ৰতিক্ৰিয়া! এই প্ৰতিখন সমাজতেই কিন্তু “সংস্কৃতি ৰক্ষাৰ সংগ্ৰাম” ঠিকেই চলিছিল— কাৰ ঘৰত প্ৰথমে হুঁচৰি আৰম্ভ কৰিব সেই লৈ কাজিয়া; খেল খেল ভাগ; বেলেগ খেলৰ ঘৰত সকাম খালে দণ্ড; দিনত “চাকি” জ্বলোৱা ঘৰে নজ্বলোৱা ঘৰক বা নজ্বলোৱা ঘৰে জ্বলোৱা ঘৰক অহৰহ ইতিকিং কৰিবলৈ চল বিচৰা; দুখীয়া ঘৰে যাৰ ঘৰলৈ যোৱা বাবে “সমাজ”ত দণ্ড ভৰিব লগা হ’ল সেই দণ্ডৰ পৰিমাণটো নিজে গোটাব নোৱাৰি সেইঘৰৰ পৰাই ধাৰে লৈ বাৰে বাৰে ৰাইজক দিয়াৰ পৰিস্থিতি; অভিনয় কোনেও নাজানিলেও “মূল ভাও”টো কাক দিব তাক লৈ চক্ৰান্ত; নামঘৰৰ উত্তপ্ত তৰ্কা-তৰ্কীৰ মাজত কোনোবাই “আজিৰ পৰা মই সিখেলৰ হ’লো” বুলি গোৰগোৰাই উঠি যোৱা; ভকতৰ সেঁৱা-বৰঙণি ল’বলৈ আহি নামঘৰৰ ছোঁঘৰত সপ্তাহৰ বাবে বাস কৰা দূৰণিৰ সত্ৰাধিকাৰ নে আলধৰাৰ ওচৰলৈ স্কুলৰ পৰা বাহিৰে বাহিৰে মিঠৈ খাবলৈ যোৱা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীবোৰক হাতেৰে নোচোৱাকৈ ওপৰৰ পৰা মিঠৈ দিয়া দেখি নিজেও হাত দুখন তলত পতি ধৰাৰ অৱস্থাত কোনোবা এজনে “ককা/প্ৰভু, এইটো গোঁসাই ল’ৰা, চুব পাৰিব” বুলি কলে সত্ৰাধিকাৰ/আলধৰাই একেবাৰে বাহুত সাবটি ধৰি হাততে হাত লগাই মৰমেৰে মিঠৈ দিয়া— এই সকলোবোৰ নিয়াৰিকৈ প্ৰতিখন সমাজতে চলি আছিল। তাৰোপৰি সিঠাইৰ পৰা ইঠাইলৈ আহি বসতি পাতোঁতে পুৰণা বাসিন্দাই দিয়া যন্ত্ৰণাবোৰ, আমাৰ দেশৰে স্থায়ী বাসিন্দা একোজনক “অবৈধ বাংলাদেশী” বুলিলে যি যন্ত্ৰণা পায়, প্ৰায় ঠিক তেনেধৰণৰে আছিল। এই সামাজিক কথাবোৰৰ লগতে যোগ হ’ল সৰু ল’ৰা হিচাপে ব্যক্তিগতভাৱে মুখামুখি হোৱা বহু নিকৃষ্ট অভিজ্ঞতা। তাৰ মাজতে আছিল প্ৰতিটো স্থানৰ ভাল দিশবোৰ, প্ৰধানকৈ প্ৰাকৃতিক আৰু যোগযোগ সম্পৰ্কীয় দিশবোৰে কৰা পৃথক পৃথক প্ৰবল আকৰ্ষণ। আৰু সেইবাবেই অতি বেয়া দিশবোৰে দিয়া যন্ত্ৰণা আৰু আতংকই কিশোৰ-মনত অহৰহ সৃষ্টি কৰিবলৈ ধৰিলে সংঘাত। তাৰ মাজতেই আহিল মেট্ৰিক পৰীক্ষা! সন্তানৰ সু-ভৱিষ্যতৰ হাজাৰ সপোন দেখি শিক্ষাৰ পৰিৱেশহীন সমাজৰ পৰা বহু কষ্টেৰে ওলাই আহি মা-দেউতাই চলালে নিজৰ চেষ্টা। পুৰণা ঠাইৰ পৰা উঠি আহিবলৈ ঘৰ ভঙা, বস্তু-বাহানি বন্ধা, নাঁৱত বোজাই কৰা, নাঁৱত অনা আদি কামত ধন দিলেও কোনো লাগি নিদিয়া হ’ল; সকলোৰে মত— “ইয়াত থাকিলে টকা নোহোৱাকৈয়ে সকলো কৰি দিম, ইয়াৰ পৰা গ’লেগৈ কাকো কাম কৰি দিবলৈ নিদিওঁ”। দুগুণ ধনতো মান্তি নহয় কেতিয়াবা। মথাউৰি পাৰ নোহোৱাকৈ কিছুমান মানুহ অলপ উন্নত ঠাইলৈ যায়, তেতিয়াও কাম কৰি দিব, কিন্তু মথাউৰি পাৰ হ’লে কাম কৰি নিদিয়ে! ইফালে বহুত ধন দিবলৈ ইমান ধনৰো গৰাকী নহয়; চাপৰিত আত্ম-গোপনৰ নামত অলস জীৱন কটোৱা এদলে ইতিমধ্যে চলাইছিল ডকাইতি। মা-দেউতাই পোৱা এনে বহু যন্ত্ৰণাৰ শেষত পৰীক্ষাৰ বাবে লোৱা যত্ন কিছু কাঢ়াই হৈ পৰিল 🙂 । প্ৰকৃতিৰ সান্নিধ্য আৰু মুকলিৰ পৰা আহি হঠাতে ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ দাঁতিৰ নতুন ঘৰটোত বন্দী যেনো হ’ল। ঘৰত আছিল কেইবা বস্তা কিতাপ আৰু আলোচনী। সেইবোৰ দেখি দেখি কিতাপ-আলোচনীৰ প্ৰতি আগ্ৰহ এটা খুৱ সৰুতেই গঢ়ি উঠিছিল। সৰুতে মা-দেউতায়েই সচতনে হাতত (বাহিৰা) কিতাপ তুলি দিছিল। খহনীয়াত ইফালে-সিফালে বগাওতে পানীত তিতি সেইবোৰ বহুত নষ্ট হ’ল, কিছুমান নিগনিয়ে কুটিলে, কিন্তু যি অলপ বাকী ৰৈছিলগৈ সেইবোৰো অলপ মোকোলোৱাটো পৰীক্ষা আহিল বুলি সম্পূৰ্ণ বন্ধ হৈ পৰিল। সকলো মিলি মনত হতাশাই বান্ধ বান্ধি ধৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। এবাৰ লক্ষীমপুৰ চহৰলৈ যাওঁতে পুথিভঁৰালটো দেখিছিলোঁ, সেইবাবে ভাবিলোঁ “মেট্ৰিক পাছ কৰিয়েই এই ঠাইবোৰৰ পৰা বাহিৰত থাকিম; কলেজ কৰিম আৰু বাহিৰা কিতাপ যিমান পাৰোঁ পঢ়ি মনলৈ শান্তি আনিম; জানোঁ— তাতো বেয়া অভিজ্ঞতাৰ মুখামুখি হ’ব লগিব; কিন্তু মই যিহেতু সৰুতেই বেয়া অভিজ্ঞতা পাইছোঁ গতিকে মোক একোৱে টলাব নোৱাৰে।” কিন্তু ওচৰ-সম্পৰ্কীয় এজনৰ ব্যক্তিগত স্বাৰ্থৰ বাবে মা-দেউতাক “বাহিৰলৈ ল’ৰাটো গ’লে বেয়া হৈ যাব” বুলি সকীয়াই সকীয়াই পুনৰ মোক সেই পঞ্চমৰ পৰা নৱমলৈকে পাই থকা সমাজখনৰ মাজলৈ লৈ যোৱাৰ দৰে কৰিলে। বহু চেষ্টা কৰিও সৈমান কৰাব নোৱাৰি ভাগি পৰিলোঁ, বাৰে বাৰে ক’বলৈ লৈয়ো ৰৈ গ’লো যে— “মই বহুত বেয়া ঘটনা আপোনালোক সকলোৰে ওচৰত থাকোঁতেই দেখিছোঁ, ভুক্তভোগী হৈছো, আৰু বেয়া দেখিবলৈ মোৰ বাকী নাই। গতিকে মই ভৱিষ্যতে বেয়া হ’বলৈ নাই”। ক’বলৈ লৈ ৰৈ গ’লো কাৰণ— ঘটনাবোৰ মুখেৰে ক’ম কেনেকৈ! পৰীক্ষাৰ ফলাফল ওলাল। যি ফলাফলত মানুহে খুৱ গৌৰৱ কৰে তেনে নাছিল যদিও, ওপৰত কোৱা সমাজখনৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত কেউপিনে উৎসাহ-আশ্চৰ্যৰে চৰ্চা হ’ল, ফলত মা-দেউতাই জয়ী হোৱা যেনো পালে, তেখেতলোকৰ মন সন্তুষ্টিৰে ভৰি পৰিল; কিন্তু মই ইতিমধ্যেই অহৰহ হতাশাত ভুগিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ। আজিও খুৱ যত্ন লোৱা মা-দেউতাই সেই সময়ত উলাহৰ মাজত মনৰ সেই অৱস্থাটোৰ কথা গমেই নাপালে। অকণো শান্তি নাপায় অৱশেষত মনলৈ আত্মহত্যাৰ চিন্তা আহিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰায় আঠ মাহ আত্মহত্যাৰ চিন্তা। নিজক বহু বুজাই বাৰে বাৰে ধৰি ৰাখোঁ কেৱল এটা কথাকে ভাবি— “কাইলৈ মোৰ অস্তিত্ব শেষ হৈ যাব, মইতো তেতিয়া দেখা নাপাম মোৰ বাবে আনে কি কৰিছে, আৰু মানুহবোৰে যদি মই বিচৰাটোৰ পৰিবৰ্তে ভূত বুলি মিছাতে বদনামহে উলিয়াই দিয়ে তেন্তে মোৰ ভাৱবোৰ কোনোদিন আনে নাজানিবই বা মোৰ কথা কোনেও কেতিয়াও একো নাভাবিবই!” এবাৰ বাটত চিনাকি দুজন আহি ওচৰতে মাত নলগোৱা হ’লে অঘটন হয়তো ঘটিয়েই গ’লেহেঁতেন! বহুতে এনে মুহূৰ্তকে দৈৱক্ৰমে বুলি ক’বলৈ বাধ্য হয়। এনেকৈয়ে দিন পাৰ হৈ গৈ আছে, তেনেতে এদিন বাটেৰে চাইকেল চলাই আহি থাকোঁতে হঠাৎ এটা গান শুনিলোঁ। শুনাৰ পাছতে সেইদিনা গানটোৰ কথা পাহৰি গ’লোঁ আৰু মনত একেই যুঁজ-বাগৰ চলি থাকিল। দুদিনমানৰ পাছত তেনেকৈয়ে ষ্টপেজ এটা পাৰ হৈ আহি থাকোঁতে আকৌ এদিন শুনিলোঁ— হয়, এইটো সিদিনাও শুনিছিলোঁ! এনেধৰণৰ গান পূৰ্বতে কেতিয়াওতো শুনা নাই! মোৰ দৰেই হাহাকাৰ কৰি থকা ৰূপ এটাৰ প্ৰকাশ আৰু সদায় শুনি অহা সমস্ত গানতকৈ কিবা বেলেগ ধৰণৰ এটি গান! আৰু এই মাত! কাৰ মাত এইয়া? মূৰটো ঘূৰাই চাইকেলৰ পৰা নামি ৰৈ দিলোঁ। এনে লাগিল যেন— ঘোৰ অন্ধকাৰত মই অহৰহ অস্ফুট আৰ্তনাদ কৰি ছটফটাই বাগৰি আছোঁ আৰু মোৰেই সেই হাহাকাৰ দূৰৰ পৰাই অনুভৱ কৰি এই অচিন সদাশয় পথিকে এন্ধাৰ ফালি জোনাকী হৈ দৌৰি আহিছে। এনে লাগিল— শেষৰজন মানুহ আজিও হেৰাই যোৱা নাই, বৰং তেওঁ আহিছে এক সহানুভূতি লৈ, আপোন মানুহ হৈ, যি আমাক কেতিয়াও আৰু অকলশৰীয়া হ’বলৈ নিদিয়ে। সেই তেতিয়াই ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ কণ্ঠ কোনো কোনো সময়ত আমাৰ বাবে আছিল বজ্ৰৰ নিনাদ; জয়ন্ত হাজৰিকাৰ কণ্ঠ আছিল অতি মৰমৰ; আৰু কোনো উপমা নভবাকৈয়ে খগেন মহন্ত, দ্বীপেন বৰুৱা বা জিতুল সোনোৱালৰ লৈকে সকলোৰে কণ্ঠ আছিল অতি আপোন; কিন্তু এই কণ্ঠ এটাও ওপৰঞ্চি শব্দ নথকা মাজুলীৰ চাপৰিৰ ডাঠ ঝাওবন সৰকি শোঁ-শোঁ শব্দেৰে অহা আটাইতকৈ প্ৰিয় বতাহ ছাটিৰ দৰে অতি আপোন এছাটি বতাহ হৈ পৰিল— যাৰ প্ৰভাৱত গোটেই ষ্টপেজটোৰ সমস্ত গান-বাজানা-হাই-উৰুমি মোৰ কাণৰ সমুখলৈ আহি সম্পূৰ্ণ নিচুপ মাৰিলে। গৈ গৈ, যিখন কেছেটৰ দোকানত গানটো বাজি আছিল তাত পালোগৈ আৰু সুধিলোঁ— “গানটো কোনে গাইছে? গায়কজনৰ নাম কি?”\nক’লে— “জুবিন গাৰ্গ।”\n— “কোন? মানুহজন অসমীয়া নে?” অসমীয়া মানুহৰ এনেকুৱা নাম আগতে শুনা নাছিলোঁ। আৰু উদিত নাৰায়ণ, কুমাৰ চানু, লতা মংগেছকাৰ, ঊষা মংগেছকাৰ আদিয়ে গোৱা অসমীয়া গানো শুনিছিলোঁ। গতিকে তেনেকৈ এটামান অসমীয়া গান কোনোবাই গাই থ’ব পাৰে বুলি সুধিলোঁ।\nক’লে— “নাই নাই, অসমীয়া মানুহ।”\n— “এইটো গান নতুনকৈ ওলাইছে নেকি? বেছি গান গোৱা নাই নেকি মানুহজনে? ৰেডিঅ’ত কিয় নুশুনো তেওঁৰ গান?”\nক’লে— “নাজানোঁ। কিন্তু বহুত গান গাইছে। সৰু ল’ৰা। কিন্তু এতিয়াই ভূপেন হাজৰিকাতকৈ দহগুণ জনপ্ৰিয়। ভূপেন হাজৰিকাৰ বয়স হোৱালৈ কি হ’বগৈ ঠিক নাই। অকল ইয়াৰ কেছেটেই বিক্ৰী হয়।”\n— “মোক দেখুৱাওকচোন দুখনমান, মই নলওঁ বাৰু, চাওঁহে।” আমাৰ ঘৰত তেতিয়া কেছেট বজাব পৰা ব্যৱস্থা নাই বুলি দোকানীজনৰ ধাৰণা এটা আছিল, তথাপি তেওঁ “অনামিকা”কে ধৰি কেইখনমান কেছেট দেখুৱালে আৰু প্ৰতিখনৰে গানবোৰৰ কথা কিবাকিবি ক’লে। শেষত ক’লো— “এতিয়া বজাই থোৱা গানটো আকৌ এবাৰ বজাওকচোন।” এবাৰ বজোৱাৰ পাছত তেওঁ আকৌ এবাৰ বজালে, আৰু মই শুনি শুনি উভটি আহিলোঁ।\nনিন্দুকক বাদেই দি সংগীতৰ “বিশেষজ্ঞ” বা সংগীত সম্পৰ্কে বিশেষজ্ঞৰ দৰে মন্তব্য দিব পৰাসকলৰ বাবেও সেই গানটোৰ কোনো মূল্য নাথাকিব চাগে, বা তেওঁলোকৰ বাবে তাৰ ব্যাখ্যা এটা অৰ্থহীন আলাপ যেন লাগিব চাগে, কিন্তু এজন সাহিত্যিকৰ প্ৰবন্ধৰ জৰিয়তে নিজেও ক’ব পৰাকৈ বুজিছোঁ— বহু “মহৎ” বুলি বিবেচিত কবিতাতকৈয়ো কেতিয়াবা কোনোবা অখ্যাত কবিৰ খুৱ কম মানুহেহে জানিবলৈ পোৱা কবিতাইয়ো মানুহক জগাই তুলিব পাৰে। আৰু মোক সহায় কৰা সেই গানটো হ’ল— “ৰ’দ, ৰ’দ আজি কেনি পাওঁ…”। মনৰ সেই অৱস্থাৰ পৰা চিৰদিনৰ বাবে সম্পূৰ্ণৰূপে মুক্ত হ’লো আন এটা ঘটনাৰ জৰিয়তেহে, কিন্তু সেইদিনা শুনাৰ পাছৰে পৰা গানটোৱে সময়বোৰ যথেষ্ঠ সহজ কৰি তুলিলে। মনত ৰৈ যোৱাকৈ বা হদয়ত অনুৰণন কৰি থকাকৈ বহু গান পূৰ্বতেও শুনিছিলোঁ, যিসমূহ আজিও প্ৰিয়— ভূপেন হাজৰিকাৰ “বুকু হম হম কৰে”, “৮৩ ৰ নিৰ্বাচনীৰ বতৰ… ..ভাইটো নোহোৱা হ’ল” বা জয়ন্ত হাজৰিকাৰ কণ্ঠত “মৰ আউসীৰ ৰাতি ফেঁচাই কুৰুলিয়াই… আল্লাক সাৰথি কৰা হে বান্ধৱ…” আদি বহুতো। কিন্তু তেতিয়া আমি দেশৰ বাবে যুদ্ধ কৰিবলৈ ভাবিব লগা নাছিল; সেই নোহোৱা হোৱা “ভাই”বোৰক লৈ আক্ষেপ, খেদ বা ক্ৰোধ প্ৰকাশ কৰাৰ পৰিৱেশো সমাজৰ প্ৰায়বোৰ স্তৰতে তেতিয়ালৈ নোহোৱা হৈছিল; কাউৰী-ফেঁচা-হুদুৰ কা-কুৰুলি বা গুম-গুমনিয়ে চেনেহীৰ বাৰ্তা বা অমংগল অনাৰ চিন্তাৰ পৰিৱৰ্তে সেইবোৰৰ প্ৰতিটোৱেই আমাক দিব পৰা হৈছিল কেৱল প্ৰাকৃতিক মাত বা সম্পদ হিচাপে আনন্দ আৰু আৱেশ; ঈশ্বৰক সাৰথি কৰি বহাটো মূল্যহীন বুলি অভিজ্ঞতাই বাৰে বাৰে আমাক কৈছিল; বিপ্লৱী কথা বা বিপ্লৱৰ গান ভাল পোৱাসকলক কোনোবাই বিপ্লৱলৈ ওলা বুলিলে টুপাই বুৰ মৰা দৃষ্টিত পৰিছিল। গতিকে বেলেগ দেশ, বেলেগ জাতি বা বেলেগক সমস্যাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধৰ চিন্তাৰ পৰিৱৰ্তে আমাক লগা হৈছিল নিজৰ সমাজখনকে নিজৰ মানুহখিনিয়ে অন্ধকাৰময় কৰি তোলা পৰিৱেশত স্বস্তিৰে নিশ্বাস পেলাবলৈ কিছু সকাহ তথা পৰস্পৰে পৰস্পৰক চেপি ধৰা নিজৰ সমাজৰে মানুহখিনিৰ মাজতে নিজক বৰ্তাই ৰখাৰ অৱলম্বন। সেইবাবেই যদিও সেই গানটো কিছু প্ৰণয়-বিৰহৰ লগত জড়িত কিন্তু “ৰ’দ আজি কেনি পাওঁ/ ৰ’দ আজি কেনি চাওঁ/ খিৰিকী মেলি সমুখত এন্ধাৰহে পাওঁ/ কোঠালী এৰি বাহিৰত পথ হেৰাও (হেৰুৱাও)” আদি অংশ অন্ধকাৰ সমাজত বাট বিচৰাৰ যন্ত্ৰণাৰ লগত মিলি হৈছিল আৰু “অমানিশাৰ গান যিয়ে এবাৰ গায়/ সৃষ্টি গুচি তাতে হ’ব প্ৰলয়/ অগ্নি-বীণাৰ তান উঠিবই/ ত্ৰস্ত হ’ব সেই দিগবলয়” আদি আংশই দৃঢ়তা জগাই তুলিছিল…। অৱশ্যে তেতিয়ালৈ “ভৰিৰ তলুৱাৰ পৰা যদি ধৰাখন খহি খহি পৰা যেন লাগে”, “মোৰ এই নাওঁ মাথোঁ বাই যাওঁ/ পাৰ দেখোঁ নাই, পাৰ বাৰু ক’ত” আদি গান শুনিবলৈ পোৱা নাছিলোঁ; বা চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়াই ৰবীন্দ্ৰনাথৰ “একলা চলো ৰে”ৰ বাৰে বাৰে উল্লেখ কৰি লিখা প্ৰবন্ধসমূহ পঢ়িবলৈ পোৱা নাছিলোঁ; বা মহাকাব্যিক চৰিত্ৰবোৰ নিজক গঢ়ি তোলাৰ সাধনাৰ বাবে একো একোটা নিদৰ্শন যেন বুলি ভাবিবলৈ শিকা নাছিলোঁ; বা হোমেন বৰগোহাঞিৰ মানুহক প্ৰেৰণা যোগোৱা লেখাবোৰ আয়ত্ব কৰিবলৈ পোৱা নাছিলোঁ।\nসকলোৰে অভিজ্ঞতা চূড়ান্ত পৰ্যায়ৰ নহ’লেও, সকলোৱেই জটিলভাৱে ভুক্তভোগী নহ’লেও, সমাজখন কিন্তু কাৰোৱেই অপৰিচিত নহয়। সেইবাবে অনুৰাগ গঢ়ি উঠে ঠিক এনেদৰেই। আৰু যেতিয়াই কোনোবাই বা কাৰোবাৰ সৃষ্টিয়ে মনত হেঁপাহ, আস্থা বা প্ৰেৰণা যোগাই তুলিব পাৰে তেতিয়া তেওঁৰ প্ৰতি অনুৰাগ কেতিয়াও শেষ হৈ নাযায়।\nপূৰ্বৰ বাকী প্ৰতিষ্ঠিত গায়কৰ দৰে জুবিন গাৰ্গৰ গান অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ জৰিয়তে শুনিবলৈ পোৱা নগৈছিল। শ্ৰোতাৰ পৰা বাৰে বাৰে বহু অনুৰোধ যোৱাৰ পাছতহে “হয়, আমি ব্যৱস্থা কৰিম, কৰিম” বুলি কৈ আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰই কেইটামান গান বজাবলৈ লৈছিল। আনবোৰ কেন্দ্ৰৰো একেই কথা চাগৈ। তথাপি তেঁৱেই হৈ পৰিল ইমান জনপ্ৰিয়। লেখক হিচাপে হোমেন বৰগোহাঞিয়েও অভূতপূৰ্ব জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰাৰ কাৰণো মানুহক প্ৰেৰণা আৰু আস্থা যোগাব পৰাটোৱেই। সৰুতে বহু বছৰ ধৰি “মৌচাক” আৰু “নতুন আৱিস্কাৰ”ৰ পাঠক হিচাপে কৃতি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ সাক্ষাৎকাৰবোৰত দেখিছিলোঁ— প্ৰিয় লেখক বুলি আটাইতকৈ বেছিকৈ উচ্চাৰিত নামটোৱেই হ’ল হোমেন বৰগোহাঞি। তাৰ পাছতে দুই-এজনে ড° ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া বা আন এজন-দুজনৰ নাম উল্লেখ কৰিছিল। এইদৰেই আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় বাবেই এই দুয়োজন মানুহৰ নিন্দুকৰ সংখ্যাও বেছি, আৰু সেইবাবেই “অন্ধ-অনুৰাগী” শব্দটো ব্যৱহাৰ হয় কেৱল তেওঁলোক দুজনৰ লগতেই। এবছৰৰ পূৰ্বে এখন কাকতৰ কাৰ্যবাহী সম্পাদকজনে হোমেন বৰগোহাঞিৰ লগত মত নিমিলাত বয়স হৈ মাৰ্কেজৰ দৰে ভ্ৰম হোৱা বুলি ইতিকিং কৰিও লিখিছিল। একেজন নিন্দুকেই জুবিন গাৰ্গকো অভিধান মোকোলাই বান্দৰৰ সৈতে তুলনা কৰিলে।\nপ্ৰথমবাৰৰ বাবে সেইদিনা জুবিন গাৰ্গৰ গানৰ সৈতে পৰিচয় হোৱাৰ পাছতে ইজন-সিজনক তেওঁৰ গানৰ কথা সুধি জানিবলৈ পালোঁ— বহুজনে তেওঁৰ কণ্ঠৰ একো একোটা গান সহযাত্ৰীৰ দৰে লৈ বিচৰণ কৰে— “এন্ধাৰ হ’ব নোৱাৰোঁ”, “জোনাক গলা জাৰৰ নিশা/ মূৰ থৈ শেঁতা শেঁতেলীত/ মই ভাগৰা নাই”, “আজি এই গান যেন/ এটি উশাহৰ/ জীৱনৰ গান যেন/ এটি উশাহৰ”, “প্ৰীতিৰ সুবাসে ধুৱাই দিলেহি/ মোৰ এই উদাসী মন” ইত্যাদি। এদিন ক্লাছলৈ যাবলৈ বুলি কেইবাজনো একেলগে বাছলৈ ৰৈ থাকোঁতে তেনেকৈয়ে তেওঁৰ গানৰ কথা উলিয়ালোঁ। ইজনে-সিজনে কিবা কোৱাৰ মাজতে এজনে ফৰফৰাই ক’লে— “তাক মই যোৱাবাৰ ……ফংচনত কেনেকুৱা ধূলাই দিছোঁ, এটা ঘোচা মাৰিছোঁ— ঠাণ্ডা হৈ আছে….।” সেই সময়ত খুৱ প্ৰদৰ্শনকামী আৰু ওফাইদাং মৰা স্বভাৱৰ ল’ৰাটোৰ মুখত অহৰহ আক-তাক মাৰপিট কৰাৰ কথা থাকেই। তাৰ কথাটো গোকাট মিছা বুলি ধৰিব পাৰি যদিও, হ’বও পাৰে বুলি ভাবি থাকিলোঁ। কিন্তু কিছুদিনৰ পাছত বেলেগ লগৰ এজনৰ আগত সি মোকো ঠিকছে এঘোচা মৰা বুলি ক’লে। তেতিয়াহে সেইদিনাৰ সন্দেহটো মাৰ গ’ল। কেৱল এজনেই নহয়, তেনেধৰণৰ যুৱক-যুৱতী নালাগে বয়সীয়াল মানুহো বহুত লগ পোৱা যায়। তাৰে কিছুমানে সেইবোৰ কাৰ্যতঃ কৰিও পেলাই। মহাবিদ্যালয়-বিশ্ববিদ্যালয়বোৰত দেখা এনেধৰণৰ যুৱক-যুৱতীবোৰে কেতিয়াবা কৰা উদ্ভণ্ডালিলৈ মন কৰিলে দেখা যায় যে তেওঁলোকে সেইবোৰ কেৱল নিজৰ তাগজত নকৰে; একাংশ অধ্যাপকৰ লগত তেওঁলোকৰ এক অসন্মানীয় সমিল-মিল থকাৰ বাবেই তেনে কৰিব পাৰে। কিছুদিন পূৰ্বে তেনে কোনো যুৱকে মঞ্চলৈ চেণ্ডেল দলিওৱা কাৰ্যত মহাবিদ্যালয়-বিশ্ববিদ্যালয়ৰ “সন্মানীয়” অধ্যাপক, ছাত্ৰ-সংগঠনৰ উচ্চ ডিগ্ৰিধাৰী কৰ্মী, উদীয়মান লেখকেও জুবিনৰ গান পূৰ্বৰে পৰা “বেয়া পায়” বাবেই কিৰিলি পৰাও দেখিলোঁ। অসম আন্দোলনৰ যিকোনো কাৰবাৰত ভালেসংখ্যক বুদ্ধিজীৱীৰ অপাৰ সমৰ্থনৰ বাবেই আন্দোলনটো বিৰোধীতা কৰা মুষ্টিমেয় বুদ্ধিজীৱী বা সাংবাদিক কেইজনক নিগৃহিত কৰাৰ বাট মুকলি হৈছিল বুলি শুনা যায়। আজিও প্ৰতিষ্ঠিত সাংবাদিক-বুদ্ধিজীৱীৰ নিন্দুকৰ ৰূপ লোৱাত এনে কাৰ্য বৃদ্ধি পাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে, কাৰণ তেওঁলোকৰ ওচৰত এটা “বৌদ্ধিক” সমৰ্থন আছেই বুলি ধৰি লয়। জুবিনে হাতত পিষ্টলটো লৈ “গান নুশুনাকৈ কোনোবা গুচি গ’লে গুলিয়াই দিম” বুলি কাকো ভাবুকি দিয়া নাই বুলি কোনেও নুবুজাকৈ থকা নাই বা ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ “মোৰ গীতৰ হাজাৰ শ্ৰোতা তোমাক নমস্কাৰ”ৰ উদ্ধৃতি দি “এইবোৰ গায়ক গৰ্বিত হৈ সমাজৰ ধ্বংস আনিলে” বুলি কোৱাবিলাকেও নুবুজাকৈ থকা নাই যে তেওঁ কাকো অসন্মান কৰিব বিচৰা নাই। কিন্তু তাতেই তেওঁলোক উত্ৰাৱল হৈ পৰাৰ কাৰণ নিজক “সচেতন” হিচাপে সমাজত “ভাল” বুলি প্ৰতিষ্ঠিত কৰা। আনকি শিশুবধী উগ্ৰপন্থীয়েই জুবিন নিপাত যাওক যেন প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰাটোও মন কৰিবলগীয়া। নিজক পৰাচিত কৰাৰ এইবোৰ একোটা প্ৰচেষ্টা। বিহুৰ বতৰতে এখন কাকতৰ সম্পাদকে লিখিলে— বাহিৰৰ শিল্পীৰ বিভিন্ন এন.জি.অ’. থাকে, আমাৰ এই তথাকঠিত শিল্পীৰ কি আছে! সম্পাদকজনে হয়তো জুবিনে দান-বৰঙণিৰে কৰা সামাজিক কাম আদিৰ কথা নাজানে; কিন্তু জুবিনক বাদ দি সম্পাদকজনলৈকে চালে তেওঁৰ নিজৰে তেনে প্ৰচেষ্টা আছেনে? অশীতিপৰ হোমেন বৰগোহাঞিয়ে কাকত, গ্ৰন্থ-সম্পাদনা, টক-শ্ব’ আদি চলাইয়ো “কৰুণাধাৰা” আৰম্ভ কৰিছে, কিন্তু সেই সম্পাদকজনেতো নিজে তেনে কাম কৰা নাই। ইফালে জুবিনৰ দানৰ খবৰ ওলালত আন এজন নিন্দুকে মত প্ৰকাশ কৰিলে— শিল্পীৰ নামধাৰী বেপাৰী, ৰাইজক লুণ্ঠন! আনহাতে, পূৰ্বৰ আন কিছুমান নিন্দুকে আকৌ নিজৰ কাকতৰ চাৰ্কুলেচনৰ বাবে বৰ্তমান জুবিনৰ পৰিৱৰ্তে “অন্ধ-সমৰ্থক”ক লৈহে প্ৰবন্ধ লিখিবলৈ লৈছে।\nনিন্দুক বুলি নলৈ এইসকলক যদি সমাজৰ উগ্ৰ-মাষ্টৰৰ লগতে ৰিজাই চাওঁ তেতিয়াও তেওঁলোকৰ সেইবোৰ কামৰ পৰা ভাল একো পোৱা নাযায়। এসময়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক চেকনিৰে হাত-ভৰি ফালি পঠোৱা উগ্ৰ-মাষ্টৰ বুলি পৰিচিত বিলাকক লক্ষ্য কৰিলে দেখোঁ ঘৰুৱা জীৱনতো তেওঁবিলাক একো একোটা “বৰ্বৰ প্ৰাণী”ৰ দৰে। তেনেকুৱা মাষ্টৰেও ইফালে টকাৰ বাবেই চোৰাং-কাঠবেপাৰীৰ লগতে মিতিৰালি কৰা দেখোঁ। অত যুগ যোৱাৰ পাছত এনে মাষ্টৰবিলাকক আইন প্ৰণয়ন কৰি বশ কৰিব লগা হৈছে। তেনে ৰূপতেই সাংবাদিক-বুদ্ধিজীৱীকো দেখাটো অতি দুঃসময়। আৰু আনক নিন্দাৰে সমাজত নিজৰ স্থান দৃঢ় কৰাৰ হেঁপাহত তেওঁলোক নিজেও হেৰাব। নিন্দুক বা উগ্ৰ-মাষ্টৰৰ ৰূপৰ পৰিৱৰ্তে আদৰ্শৰ আৰু প্ৰেৰণাত পৰিণত হ’লে মঙ্গল হোৱাৰ লগতে তেওঁলোকৰে সৃষ্ট “অন্ধ-অনুৰাগী” শব্দটো নিজৰে লগত ব্যৱহাৰ কৰিব পৰাকৈ তেওঁলোকৰ অনুৰাগী শাওণৰ ধলৰ দৰে বাঢ়ি আহিব।\nমাথোঁ সামান্য কথাতে জুবিন নিপাত যাওক যেন কৰা বা কিছুদিনৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা নতুন ট্ৰেণ্ড— কৌশলেৰে নিজকে তেওঁৰ অনুৰাগী বুলি কৈ অৱমাননা কৰাৰ চেষ্টাবোৰ দেখিলে ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱ চৌধুৰী আৰু স্বামী বিবেকানন্দৰ একোশাৰী বক্তব্যলৈ মনত পৰে—\n“জুবিন গাৰ্গৰ অদ্ভুত পোছাক আৰু আন বলিয়ালিৰ আঁৰতো পৰিচিত পৰিধিক অতিক্ৰম কৰি নতুন কিবা এটা কৰা কল্পনাৰ তীব্ৰতা আছে নেকি —কথাষাৰ ভাবি চাব পাৰি! সৃষ্টিৰ খাতিৰত কিছু কিছু বলিয়ালিৰ প্ৰতি নিৰ্মমভাৱে কঠোৰ নোহোৱাটোৱেই দেখোন তেনেহ’লে সমাজৰ বৃহত্তৰ স্বাৰ্থৰ বাবে হ’ব পাৰে অধিক সুফলদায়ক! এয়া শেষ কথা নহয়; কিন্তু মোৰ বাবে চিন্তা উদ্ৰেককাৰী : বলিয়ালি প্ৰতিভাৰ কীট দংশন নেকি?” — ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱ চৌধুৰী।\n“হৃদয়হীন বুদ্ধিজীৱীসকলে তেওঁলোকৰ বাতৰি কাকতত ছপোৱা কথাবোৰলৈ কাণ নিদিবা। জনগণৰ প্ৰতি গভীৰ সহানুভূতিকে সাৰথি কৰি কৰ্মক্ষেত্ৰত আগবাঢ়ি যোৱা।” — স্বামী বিবেকানন্দ।\nযদিও ইয়াত জুবিন গাৰ্গ আৰু হোমেন বৰগোহাঞি দুয়োজনেই আমাৰ প্ৰিয় বুলি প্ৰকাশ হৈছে তেওঁলোক আমাৰ বাবে সদায়েই শুদ্ধ বুলি ক’ব বিচৰা নাই। আনকি তেওঁলোক দুয়োজনৰ মাজতেই মতবিৰোধ হোৱা নাই জানো! হোমেন বৰগোহাঞিয়েও লিখিছিল “মই বিহুতলীত হিন্দী গীতৰ বিৰোধিতা কৰোঁ” শীৰ্ষক প্ৰবন্ধ। কিন্তু তেওঁৰ “ব্যক্তিগত” বহু যুক্তিৰ পাছতো তেওঁক নিন্দুক বুলিব পৰাকৈ তাত টুলুঙা গালি-শপনিৰ নিচিনা কোনো চোক নাছিল। পিছৰবাৰ বিহুতো এখন মঞ্চত জুবিনে হিন্দী গীত গামেই বুলি গাই অহাৰ পাছত তেওঁ আন এটা প্ৰবন্ধত লিখিছিল— “সম্প্ৰতি বিহুতলীত হিন্দী গীত গাবলৈ জেদ ধৰি অসমীয়াবোৰে সেই কথা আকৌ এবাৰ প্ৰমাণিত কৰিছে।” জুবিনৰ মতৰ সম্পূৰ্ণ বিৰোধীতা কৰিলেও এজন গায়ককে “অসমীয়াবোৰ” বুলি কৰা উল্লেখটোতে আছে তেওঁ জুবিন গাৰ্গক দিয়া সন্মান। আৰু এই উল্লেখেই জুবিন গাৰ্গৰ পৰিচয় বা এক সৰ্বোচ্চ স্বীকৃতিও!\nলেখক – পংকজ জ্যোতি মহন্ত।\nম’বাইল – ৯৮৫৯২৭৫৪৬৮\nপংকজ জ্যোতি মহন্ত।\nমাৰফৎ – ড° সত্যেন ৰয়।\nডাক – গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়।\nজিলা – কামৰূপ।\nপিন – ৭৮১০১৪\n← অসমীয়াৰ সংকট আৰু কিছু খেলি মেলি অনুভৱ ( মনোজ মহন্ত)\nঅসমীয়া জাতীয়তাবাদ আৰু গোষ্ঠীচেতনা (টুনুজ্যোতি গগৈ) →


ব্যৰ্থ প্ৰেম, কাষ্টিং ডিৰেক্টৰেও কৰিছিল অপমান! তথাপিও হতাশ হোৱা নাই সুন্দৰী নুৰা ফাতেহী, চাওক '২৯'ৰ পিছৰ যাত্ৰা!– News18 assam\nHome » photogallery » lifestyle »ব্যৰ্থ প্ৰেম, কাষ্টিং ডিৰেক্টৰেও কৰিছিল অপমান! তথাপিও হতাশ হোৱা নাই সুন্দৰী নুৰা ফাতেহী, চাওক '২৯'ৰ আগৰ যাত্ৰা!\nব্যৰ্থ প্ৰেম, কাষ্টিং ডিৰেক্টৰেও কৰিছিল অপমান! তথাপিও হতাশ হোৱা নাই সুন্দৰী নুৰা ফাতেহী, চাওক '২৯'ৰ আগৰ যাত্ৰা!\nবহুতৰে সপোনৰ ৰাণী নুৰাৰ আছে অপৰিসীম জনপ্ৰিয়তা।\n| February 07, 2021, 17:36 IST\nডান্সিং কুইন নুৰা ফাতেহী! যাৰ নৃত্যুৰ লহৰত মন্ত্ৰমুগ্ধ সকলো। এইগৰাকী নুৰাই কিন্তু প্ৰথম অৱস্থাত কোনো ধৰণৰ নৃত্যৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা লোৱা নাছিল। কিন্তু এতিয়া নুৰাৰ পৰিচয় নতুনকৈ দিয়াৰ প্ৰয়োজন নাই। বহুতৰে সপোনৰ ৰাণী নুৰাৰ আছে অপৰিসীম জনপ্ৰিয়তা।\nবিদেশৰ পৰা আহি বলিউদত এতিয়া নুৰাই দখল কৰিছে এক নিগাজি স্থান। সম্পূৰ্ণ নিজৰ চেষ্টাত আজি বলীউদত নুৰাই অৰ্জন কৰিছে জনপ্ৰিয়তা। ৬ ফেব্ৰুৱাৰীত আছিল নুৰাৰ জন্মদিন। ২৯ বছৰত ভৰি দিলে সুন্দৰী অভিনেত্ৰীগৰাকীয়ে।\n১৯৯২ চনত জন্ম লাভ কৰিছিল নুৰা ফাতেহীয়ে। পঢ়া শুনা বিদেশতে সমাপ্ত কৰা নুৰাৰ আছে ভাৰতীয়, আৰবী, কানাডিয়ান সংস্কৃতিৰ মিশ্ৰিত দখল। ইংৰাজী ভাষাতো অত্যন্ত দক্ষতা আছে নুৰাৰ।\n২০১৪ চনত প্ৰথম বাৰলৈ বলীউদৰ ছবিত খোজ দিছিল নুৰাই। ইয়াৰ পিছৰ পৰাই নুৰাই আৰু পিছলৈ উভতি চাবলগীয়া হোৱা নাই। বহু জনপ্ৰিয় ছবিৰ আইটেম চঙত নৃত্য কৰি দৰ্শকৰ হৃদয় জয় কৰিছে নুৰা ফাতেহীয়ে।\nকিন্তু প্ৰথম অৱস্থাত যেতিয়া নুৰা মুম্বাইলৈ আহিছিল, তেতিয়া কোনো কাষ্টিং ডিৰেক্টৰেই নুৰাক নিৰ্বাচিত কৰা নাছিল। আনকি এগৰাকী ডিৰেক্টৰে নুৰাক নৈশ যাপনৰ প্ৰস্তাবো দিছিল। ইয়াৰ পিছতে নুৰাই পুনৰ নিজ দেশলৈ উভতি যাব বিচাৰিছিল। এই কথা নিজে এটা ইণ্টাৰভিউত কৈছিল নুৰাই।\nঅভিনেত্ৰীগৰাকীৰ নৃত্য এতিয়া সকলোৰে পচন্দ কৰে। নুৰা ছচিয়েল মিডিয়াতো অত্যন্ত সক্ৰিয়। অভিনেত্ৰীগৰাকীয়ে প্ৰায়ে নিজৰ অনুৰাগীৰ বাবে আপলোড কৰে আকৰ্ষণীয় ফটো, ভিডিও।\nবিগ বছৰ মঞ্চতো দেখা পোৱা গৈছিল নুৰাক। অভিনেতা ছলমান খান হ'ল নুৰাৰ প্ৰিয় অভিনেতা।\nUddhav Thackeray Resigned: মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুখ্যমন্ত্ৰী পদ ত্যাগ কৰিলে উদ্ধৱ থাকৰেই\nUddhav Thackeray Resigns : মুখ্যমন্ত্ৰীৰ পদ ত্যাগ কৰিলে মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুখ্যমন্ত্ৰী উদ্ধৱ থাকৰেই\n"এটা অঞ্চল যিমানেই শিক্ষিত হ’ব সিমানেই সমাজখন সুস্থিৰ হ'ব"- কলিয়াবৰত এই মন্তব্য মন্ত্ৰী কেশৱ মহন্তৰ\nMaharashtra Political Crisis: কাইলৈ উদ্ধৱৰ অগ্নিপৰীক্ষা! উচ্চতম ন্যায়ালয়ে দিলে আস্থা ভোটৰ নিৰ্দেশ\nHeavy Security in Mumbai: হাইভল্টেজ পলিটিকেল ড্ৰামাৰ বাবে হাই লেভেল ছিকিউৰিটী, সস্তম মুম্বাই আৰক্ষী


#আবিৰ খণ্ড(৪১) – আবিৰ\nMarch 14, 2021 Indranee Sharma\nখং উঠি ৰঙা পৰি লাভ নাই, আজি দিনটো মোৰ লগতে থাকিব লাগিব।\n:গোটেই দিনটো কিয়?\n:মইতো গোটেই লাইফটো বিচাৰোঁ।তুমিহে বুজি নোপোৱা।\nকিনো কথাবোৰ কৈ থাকে,মোৰ ওচৰত এটাও উত্তৰ নাথাকে।কথা সলাবলৈকে ক’লো\n:কালি পাৰ্টি কেনেকুৱা গ’ল?\nতেওঁ নিজৰ ফোনটো মোৰ ফালে আগবঢ়াই দিলে।পাৰ্টিৰ ফটো।সৱৰে মুখত কেক।পাৰফেক্ট কৈ ফটো তোলা চেমপেইন খোলাৰ মুহূৰ্ত।তাৰ পাছত সকলোৱে গিফ্ট দিয়াৰ ফটো।সাৱটি ধৰি শুভেচ্ছা দিয়া ফটোবোৰ নোতোলাহেঁতেনো হয়।টানিয়াই যেন জোখতকৈ বেছিয়েই ভালকৈ সাৱটি শুভেচ্ছা দিছে।সোনকালে সোনকালে scroll কৰি কৰি গৈছোঁ।পাৰ্টিৰ ফটো শেষ হৈ এইবাৰ বেলেগ ফটো ওলাল।মোৰ ফটো।কৃতিকাৰ বিয়াত তোলা যেন লাগিছে।আইতাৰ কাপোৰযোৰৰ সৈতে হিবাৰ কাষত ৰৈ কিবা কৈ আছো।মনে মনে তুলিলে।\nফোনটো তেওঁক ঘূৰাই দিলোঁ।\n:Thank you mam!\nতাৰ পাছত গোটেই ৰাস্তাটো তেওঁ হিবাৰ ভায়েকৰ বিষয়ে কথা পাতি আহিল।তেওঁ কথাবোৰ বহুত দূৰলৈকে চিন্তা কৰি কয়।ইয়ালৈ আনিলে কেনেকৈ কি প্লেন কৰিব লাগিব, কি কি কথাৰ খেয়াল আমি ৰাখিব লাগিব, সকলোবোৰ।মই বিশেষ একো কোৱা নাই,শুনি আছোঁ।ভাল লাগে শুনি থাকে।\n:তুমি নামা মই পার্ক কৰি আহি আছো।\nহস্পিতালখনৰ ভিতৰত সোমাই হে মোৰ মনটো গধুৰ হৈ আহিল।গাটো বেয়া লাগি আহিল।এনেকৈয়ে এদিন মোক মা বা আৰু ৰাজু দায়ে লৈ গৈছিল।দিনটো আজিও মনত সজীৱ হৈ আছে মনত।একেই মানুহৰ ভিৰ, একেই অস্থিৰতা।নাই নোৱাৰোঁ মই।এই পৰিবেশটো বৰ জটিল।\nকি কৰিম কি নকৰিম ভাবি থাকোঁতেই তেওঁ আহিল\n:তুমি বহা ইয়াতে, মই কথা পাতি আহোঁ।\nভালেই পালো।মোৰ এতিয়া কাৰো লগতে কথা পতাৰ শক্তি নাই।অনিৰুদ্ধই মোৰ ফোনৰপৰা ৰিপোৰ্ট খিনি নিজৰ ফোনটোত লৈ অনুসন্ধান কক্ষৰ ফালে আগবাঢ়িল।অসংখ্য মানুহৰ ভিৰ।বহিবলৈ ঠাই নাছিলেই।যেনেতেনে চকী এখন পাই বহিলো।হস্পিতালৰ এই গোন্ধটো মোৰ একেবাৰেই সহ্য নহয়।বমি বমি ভাৱ আহে।হাজাৰ হাজাৰ মানুহৰ ভিৰত কিমান যে মুখ দেখিবলৈ পাওঁ।অস্থিৰ, বিমৰ্ষ, কাৰোবাক হেৰুৱাৰ ভয় নাইবা নতুন জীৱন পোৱাৰ আনন্দত পাৰভাঙি বৈ অহা চকুলোৰ নৈ।কোনোটো বস্তুৱেই মই সহিব নোৱাৰোঁ।মোক অতিমাত্ৰা সুখ নাইবা দুখ দুয়োটাই জোকাৰি যায়।মই পলাব খোজো।দৌৰি দৌৰি যেন আঁতৰি যাম।প্ৰথমবাৰ থুপুক যেতিয়া স্কেনিং মেছিনটোৰ পৰ্দাত দেখিছিলোঁ, তেতিয়াও এনেকুৱাই হৈছিল মোৰ।সুখী দুখী একোৱেই হোৱা নাছিলো।বমি হৈছিল মোৰ।ওচৰত ৰৈ থকা বাৰ চকুলো দেখিছিলোঁ।মা সেইদিনাও আঁতৰতে ৰৈছিল।ডক্টৰ সুপৰ্ণা তেওঁৰ বান্ধৱী।সকলো ইতিমধ্যেই আলোচনা কৰিয়েই থোৱা আছিল\nথুপুক দেখি তেওঁ মাত্ৰ দামী ফ্ৰেমৰ চছমাযোৰ এবাৰ খুলি ৰুমালেৰে চাফা কৰি আকৌ পিন্ধিছিল।ডাক্তৰক মাত্ৰ তেওঁ সুধিছিল\n:সৱ ঠিকে আছেতো?কিবা কপ্লিকেছন আছে নেকি?\n:ব্লাড টেষ্ট কৰিব লাগিব।বেবীৰ গ্ৰউথ ঠিকেই দেখিছোঁ।কিন্তু মাকৰ হেলথ ভাল দেখা নাই।অলপ সাৱধান হোৱা উচিত।খোৱাত যত্ন ল’ব লাগিব।মই ডায়েট লিখি দিছোঁ।বাকী মেডিছন দিছোঁ।\nসেইদিনাৰ পৰা মই বেলেগ এজনী মানুহ হৈ পৰিছিলোঁ।সৰুকৈ দেখা ক’লা সেই অবয়বটো, ধুক ধুক কৰি থকা শব্দটো।বাৰ ঘৰলৈ ঘূৰি আহিও মই আকৌ এবাৰ বাথৰুমত গৈ বমি কৰিছিলোঁ।মায়ে ৰাজুদাক লগত লৈ বজাৰ কৰি আনিছিল।বাৰ সৰু ঘৰটো বস্তুৰে ভৰি পৰিছিল।দুটা ৰূমৰ ঘৰটোৰ এটা কোঠা মোক দিছিল।মই কলিকতালৈ ঘূৰি যাবৰ বাবে উৎপাত কৰিছিলোঁ।কিন্তু নোৱাৰিলোঁ।কোনেও নুশুনিলে মোৰ কথা।\nবায়ে বাৰে বাৰে নিজৰ শপত দি মোক ব্লেকমেইল কৰিলে।আৰু মই ৰৈ গৈছিলো।সেইদিনা ৰাতি মা মোৰ সৈতে শুইছিল।\n:মাজু, মই কাইলৈ গৈ সৱ মেনেজ কৰি আহিম।তই চিন্তা কৰিব নালাগে।পৰীক্ষা দিবলৈ মই লৈ যাম তোক।আৰু ফাইনেল চেমিষ্টাৰৰ আগত তই ফ্ৰী হৈ যাবি।\n:তোৰ ডেলিভাৰী ডেটৰ পৰা প্ৰায় দুমাহ থাকিব পৰীক্ষালৈ।\n:সৱ হিচাপ কৰিয়েই পেলালা তুমি?লাভ হৈছে নে?কিমান লাভ হৈছে?\n:কি বকিছ এইবোৰ?\n:I hate you. I just hate you.\n:মাজু,মোৰ কথা শুন।\n:নুশুনো, কাৰো কথা নুশুনো মই।কিয় শুনিম।মোৰ কথা শুনিছিলা নে কেতিয়াবা?এবাৰ গৈছিলা মোক চাবলৈ, ইমান বছৰত এটা ফোন কৰিছিলা?আজি বাৰ কাৰণে তুমি সৱ চম্ভালি লব পৰিছা,সৱ কৰিব পাৰা তুমি তাইৰ কাৰণে।মোৰ কাৰণে কিয় নোৱাৰা?\n:নিজে মাক হ’লে বুজি পাবি।\n:মাকবোৰ যদি তোমাৰ নিচিনা হয়, তেন্তে মই তেনেকুৱা মাক হোৱাৰ আগতেই মৰি যাম।\nসজোৰে মোৰ গালত মায়ে চৰ মাৰি দিছিল।বিচনাত বহি থকা মই কোনোমতে মূৰৰ শিতানৰ খুঁটা এটাত ধৰি ৰৈছিলোঁ।\n:নাথাকোঁ মই চুপ।কিমান মাৰিবা, মাৰা না আৰু মাৰা।\n:কি কৰিম বুলি ভাবিছিলি তই মাজু?এনেকৈ ঘূৰি ফুৰিলিহেঁতেন ৰাস্তাই ঘাটে?আৰু চিনেমাত দেখুৱাৰ দৰে একদম আৰামত তোৰ এটা ধুনীয়া কেঁচুৱা হৈ গ’লহেঁতেন?ফিল্ম নহয় বুজিছ?ৰিয়েল লাইফ এইটো।তোক প্ৰেগনেণ্ট কৰি যে গুচি গ’ল,সেইটোৱে কিবা খবৰ লৈছে?খৰছ দিব?বিয়া পাতিব তোক?\n:কিয় পাতিব?মই হ’লেও কিয় পাতিম।তোমাৰ নিচিনা বিয়া পাতি নিজৰ লগতে লোকৰ লাইফ বৰবাদ কৰাৰ ইচ্ছা মোৰ নাই।মই মান Shallow নহয় যে প্ৰেগনেণ্ট বুলি কৈ কাৰোবাৰ ভৰিত পৰি মোক বিয়া পাতিবলৈ ক’ম।দৰকাৰ হ’লে আনৰ ঘৰত বাচন ধুই খাম, কিন্তু নিজৰ দমত চলিম।কাৰোবাৰ দয়া মোক নালাগে।তোমাৰো।\nআমাৰ তৰ্ক শুনি সিটো ৰূমৰ পৰা দৌৰি আহিছিল বা।\n:মা প্লিজ, এতিয়া অন্ততঃ এইবোৰ বাদ দিয়া।\nমই আচৰিত হৈছিলোঁ।কাহানিও মাৰ সন্মুখত মাত এটা মাতি নোপোৱা বা আজি মোৰ ওচৰত থিয় দিছে।কিয়?\nকাৰণ স্বাৰ্থ আছে।তাইৰ নিজৰ লাভ আছে ইয়াত।গাৰুটো সাৱটি শুই পৰিছিলোঁ।মা গোটেই ৰাতি ৰূমতে থকা প্লাষ্টিকৰ চকী এখনত বহিয়েই কটাই দিছিল।\n:অনন্যা,ডক্টৰে এনেকৈ কথা নাপাতে।মানে patient আহিব লাগিব।\nঅনিৰুদ্ধৰ হতাশ মুখ খন দেখি সকলো বুজিলোঁ।\n:একোৱেই নকয় নেকি?\n:বহুত ভিৰ আছে আজি।এনেকৈ কথা পাতিবলৈ সময় নাই তেওঁৰ।\n:হিবাই বৰ আশা কৰি আছে।কি বুলি কম এতিয়া?\n:Tell her the truth, we have tried right?\nঅনিৰুদ্ধক তাতে এৰি আকৌ এবাৰ ৰিছেপছনত থকা মানুহগৰাকীৰ ওচৰ পালোগৈ।বহুত জোৰ কৰাৰ পাছত তেওঁ Appointment দিলে।এহেজাৰ টকা উলিয়াই দিলোঁ।Neurology ৰ ডক্টৰ Dr মুৰলি কৃষ্ণৰ ৱাৰ্ডৰ সন্মুখত ৰৈ আছোঁ,কাষত অনিৰুদ্ধ।\n:You can go inside.\nডক্টৰক ৰিপোৰ্ট খিনি দেখুৱাই পৰিস্থিতিটো বুজালো।কিন্তু সিমান একো লাভ নহ’ল।তেওঁ সঠিককৈ একো ক’ব নোৱাৰিলে।মাত্ৰ যিমান সোনকালে পাৰে লৈ আনি এডমিট কৰিবলৈ কৈ আমাক বিদায় দিলে।আৰু কথা দিলে তেওঁ যিমান পাৰে সহায় কৰিব।লগতে খৰছৰ ক্ষেত্ৰতো বেছি চিন্তা কৰিবলৈ মানা কৰিলে।ওলাই আহোঁতে অলপ সকাহ পালোঁ।লগে লগেই হিবাক ফোন কৰিলোঁ।\n:তোমাৰ কাম হৈ গ’ল।\n:Then get rid of this!\nমোৰ চিন্তাত থুপ খাই থকা চেলাউৰী ডাল চুই দি তেওঁ ক’লে।\nদুয়ো ওলাই আহিলো,সময় তেতিয়া চাৰে এঘাৰ।\n:কি খাবা কোৱা?\n:কিবা এটা হ’লেই হ’ল?\n:খিছিৰি খুৱাম, হ’ব?\nতেওঁ যেনেকৈ কৈছিল, সঁচা বুলিয়েই ভাবি লৈছিলোঁ।\n:তুমিতো যি দিলেও খাম বুলি কৈছা।সেইকাৰণে ভাবিছোঁ, ব’লা ঘৰলৈ ঘূৰি যাওঁ,মই খিছিৰি বনাই খুৱাম তোমাক।\nতেওঁ হঠাৎ কোৱা কথাটোত ৰঙা পৰি গ’লো।\n:ধেমালি কৰিছোঁ।ইমান ভয় কিয় খাইছা?\n:মই ভয় নাইকৰা।\nতেওঁ গাড়ীখন হঠাৎ ব্ৰেক মাৰি দিলে।ছানগ্লাছযোৰ খুলি মোৰ চকুত চকু থৈ সোধা কথাটোত কঁপি উঠিলো।একো উত্তৰ দিব নোৱাৰি মাত্ৰ অঁকৰা লাগি চাই আছোঁ সেই প্ৰশ্নৰে ভৰা তিৰবিৰাই থকা চকু দুটালৈ।একেবাৰেই প্ৰস্তুত নহয় মই।তেনেকৈ সুধিলে আৰুৱেই একো ক’ব নোৱাৰোঁ মই।তেওঁ বুজি পালে\n:এতিয়া ভয় লাগিছে?\n:Damn, don’t look so cute with this big eyes!\nমুখখন ঘূৰাই বাহিৰলৈ চালো।তেওঁৰ গাড়ী এইবাৰ আগতকৈ বেছি স্পীডত আগবাঢ়িল।সোনকালেই আমি বেংগালুৰুৰ ব্যস্ত ট্ৰেফিক পাৰ কৰি মুকলি ৰাস্তাত উঠিলোঁ।গাড়ীত বাজি থকা মৃদু সংগীত, বতাহে কঢ়িয়াই অনা অনিৰুদ্ধৰ চিনাকি সুবাস, আৰু অকণমান ভাললগাই চুই গৈছে মোক।ক’লৈ গৈছোঁ সুধিবলৈ মোৰ আজি একেবাৰেই মন যোৱা।লক্ষবিহীন যাত্ৰাৰো থাকে এক সুকীয়া মাদকতা।\nবতাহৰ বাটেৰে গৈ ৰামধেনুৰ ৰং বুটলাৰ হেঁপাহ।লগত অনিৰুদ্ধ।\nমুখখন ঢাকি ৰখা চুলিখিনি তেওঁ আঙুলিৰে আঁতৰাই দিলে,\n:মোৰ disturb হৈছে ন।\nহাঁহি উঠে তেওঁৰ সৰু সৰু ধেমালিবোৰত।গাড়ীখন গৈ এইবাৰ এটা ধুনীয়া ৰিজৰ্টৰ সন্মুখত ৰ’ল।ফুল আৰু সেউজীয়াৰ মাজৰ ইজিপ্তীয়ান\nসভ্যতাৰ আৰ্হিত বনোৱা ঠাইকণ।সোমাই যাওঁতেই এক মায়াময় পৰিবেশত সুমাই পৰা যেন লাগে।বৰ বেছি ভিৰ নাই।আমাৰ বাবে আছুটীয়াকৈ ৰখা টেবুলখনলৈ আমাক আগবঢ়াই নিয়া হ’ল।বুজি পালো যে অনিৰুদ্ধই আগতেই সকলো ঠিক কৰি থৈছিল।মোৰ বাবে চকী এখন টানি তেওঁ সন্মুখত বহিল।\n:I was just waiting for this day.\nএকো নক’লো।আজি তেওঁৰ বাবে বিশেষ দিন।মোৰ সান্নিধ্যই যদি তেওঁক সুখী কৰে, সেই সুখ দিবলৈ মই বেয়া নাপাওঁ।তেওঁৰ বাহিৰেনো মোক এনেকৈ কোনে বিচাৰে?\n:মোৰ গিফ্ট ক’ত?\nমোৰ ওচৰত একো নাই তেওঁক দিব পৰাকৈ।আগতে জনাও নাছিলোঁ, আৰু ৰাতিপুৱা সময়েই নিমিলিল।\n:ছ’ৰী,একো আনিব নোৱাৰিলোঁ মই।\nতেওঁ মুখ খন sad smiley টোৰ দৰে কৰি দেখুৱালে।\n:যি খোজো তাকে দিবা?\n:দিব পৰা বস্তু হ’লে দিম।\nতেওঁ নিজৰ বাওঁহাত খন মোলৈ আগবঢ়াই দিলে।\n:I need you Ananya. এতিয়াও বুজি পোৱা নাই?\n:অনিৰুদ্ধ, ইমানদিনে আপুনিওতো মোক বুজা নাই।\n:কি বুজা নাই মই?\n:মোৰ বহুত দায়িত্ব আছে অনিৰুদ্ধ।মোৰ জীৱনটো ইমানতো সহজ নহয়।\n:তেন্তে বুজা নাই কিয়?\n:Enough Ananya. মই তোমাৰ পাকলগা জীৱনত আৰু বেছি প্ৰব্লেম দিবলৈ অহা নাই।মই মাত্ৰ বিচাৰো তুমি মোক তোমাৰ প্ৰব্লেমবোৰ খুলি কোৱা, আমি দুয়োটা মিলি কিবা এটা সমাধান উলিয়াবতো পাৰিম ন।\n:Its not that simple Anirudh.\n:Oh cut the crap Ananya. কি ইমান দুখ তোমাৰ ময়ো শুনো। I am just fed up now.সদায় সদায় একেটাই কথা।\nতেওঁৰ মাতটো জোখতকৈ ডাঙৰ।ওচৰত বেলেগ টেবুল নাই যদিও অৰ্ডাৰ ল’বলৈ অহা ল’ৰাজন তেওঁৰ চিঞৰ শুনিয়েই আঁতৰি গুচি গ’ল।\n:ইমান সৰু কথাতে আপোনাৰ ইমান খং উঠিছে, যেতিয়া সৱ সঁচা কথা গম পাব তেতিয়া কি কৰিব আপুনি?\nসমান জোৰত ময়ো উত্তৰ দিলোঁ।খং কেৱল তেওঁৰহে আছে নেকি।মোৰো আছে।তেঁওতকৈ বহুত বেছি।বহুত বহুত বেছি।\n:সঁচা কথা কোৱাৰ সাহস আছে তোমাৰ?যদি আছে ইমান দিনে কোৱা নাই কিয়?কিয় টানি আছা?\n:শুনক তেন্তে,কলেজৰ লাষ্ট ইয়েৰৰ কোনোবা এটা পাৰ্টিত এদিন ইমানেই নিচা কৰিলো যে মই মোৰ ক্লাছমেটৰ লগতেই নিজৰ ভাৰ্জিনিটি লুজ কৰি প্ৰেগনেণ্ট হৈ গ’লো।আৰু সেইয়া কিয় হ’ল কেনেকৈ হ’ল মোৰ পিছদিনা ৰাতিপুৱালৈকে মনতেই নাছিল।And now I haveachild. এতিয়া কওক আপুনি মোক ভাল পায়।কওক না।Do you still need me?\nখঙত নে দুখত ফোঁপাইছোঁ মই নিজেও নাজানো।ভাল লগা মুহূৰ্তবোৰ নিমিষতে বিষময় হৈ উঠিল।অনিৰুদ্ধৰ চকু কেইটা জুইৰ দৰে জ্বলিছে।ঘন ঘন উশাহৰ শব্দ।টেবুলত থকা পানী গিলাছ একে বাৰতে গিলি থ’লে তেওঁ।\nআৰু তাৰ পাছত…\n(যোৱা প্ৰায় পাঁচদিন গা বেয়া।সেইবাবে দেৰি হৈছে।অসুবিধাবোৰ বুজি পাব বুলি আশা ৰাখিলো)\nPrevious Post #আবিৰ খণ্ড(৪০)\nNext Post #আবিৰ খণ্ড (৪২)\n21 thoughts on “#আবিৰ খণ্ড(৪১)”\nNice❤🥰 and thank you.\nWaiting for next part…. Take care.\nMonuara Rahman says:\nVal lgil agrohere bat Sai asilu…buji pysu apuner ga Bea hodaye apunk vogobane vale rakhok take kamona korisu ba❤\nGet well soon baa.\nSibani Baruah says:\ntake care ba….🙂❤\nChumki Dey says:\nGet well soon ma’am❤❤\nBaa…atia gaa vl paise ne?? Hope ur doing well now… episode tu aji vllgil… gaa beya hoithokar majotu apuni amar karone story tu continue korile.. Tar babe thnk u❤ take care..\nThank you baa… Bemar ar majediu j upload korile… Take care…get well soon\nআপোনাৰ শব্দ বোৰে কলিজা কঁপাই যাই।আপুনি সোনকালেই সুস্থ হৈ উঠক তাৰে কামনা কৰিছোঁ।\nXunkaale val houk ba.. etya jen ru rbo nuara hoixu.. imaan din nuarixu roi thakibo loi.. bor val lgixe story tu jidre aag barhixe..❤\nAnanya, Aniruddh..moi duyuke kolpona koriboloi loixu..porhilei jen duyu mor mon mogojut kheli thake.. uff ki mayaxona tumaar kolponaar aaror likhoni bur..❤ love you ba, xunkaale val hua dei..ru imaan din please wait nkraba please..😔😅♥\nNabamollika gogoi says:\nসোনকালে সুস্থ হৈ উঠক বা ❤❤\nLove it…..And get well soon\nGet well soon ba…\nIts ok baa….apuni khusto huwatu bisaru …bht dinr opekhar antot ajir likha khini porhibo pai bht besi hppy hoisu…but atiya khekh huwat khei akei asthirota monot…next part loi…😊\nGyandip Phukon says:\nUkhah বোৰ ঘন হব ধৰিছে । Email2khuli Jen দিন টোত2বাৰকৈ sabo low কিজানি\nআবিৰ আহি ৰৈ আছে আঙুলিৰ স্পৰ্শ লবলৈ। কিন্তু নিষ্টব্দ 5ta din… নিজৰ যতন লব\n… লগতে আবিৰৰো ….\nপঢ়ি ভাল লাগিল । আপুনি সুস্থ হৈ উঠক তাৰে কামনা ।\nIt’s ok ba…u just take care of yourself ❤🙏\nGet well soon …baa♥\narnab astha aru jec r pisot akou ata mon poroxa kahini….wow… love you baa💓💓\nBaa ga vl pale jad next part tu diyak aru


১ অক্টোবৰৰ পৰা ডেবিট আৰু ক্ৰেডিট কাৰ্ডৰ Paymentৰ পদ্ধতি সলনি হ'ব !– News18 assam\nOnline Payment: ১ অক্টোবৰৰ পৰা ডেবিট আৰু ক্ৰেডিট কাৰ্ডৰ Paymentৰ পদ্ধতি সলনি হ'ব ! SMS অবিহনে ধন কৰ্তন কৰা নহ'ব, RBIএ এইসমূহ নিয়ম পৰিৱৰ্তন কৰিছে...\nAuto Debit Payment Systemত অহা মাহৰ পৰা অৰ্থাৎ ১ অক্টোবৰৰ পৰা গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিৱৰ্তন হ'ব। এই নিয়মৰ অধীনত, বেঙ্ক আৰু ডিজিটেল পেমেণ্ট প্লেটফৰ্ম (Digital Payment Platforms) যেনে পেটিএম-ফোন পে (Bank, paytm, phone pay) কিস্তি বা বিলৰ ধন (EMI Installment) কৰ্তন কৰাৰ আগতে প্ৰতিবাৰেই অনুমতি প্ৰাপ্ত কৰিব লাগিব।\nAuto Debit Payment Systemত অহা মাহৰ পৰা অৰ্থাৎ ১ অক্টোবৰৰ পৰা গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিৱৰ্তন হ'ব। নতুন অটো ডেবিট পৰিশোধ প্ৰণালীটো অক্টোবৰৰ পৰা আৰম্ভ হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। এই নিয়মৰ অধীনত, বেঙ্ক আৰু ডিজিটেল পেমেণ্ট প্লেটফৰ্ম (Digital Payment Platforms) যেনে পেটিএম-ফোন পে (Bank, paytm, phone pay) কিস্তি বা বিলৰ ধন (EMI Installment) কৰ্তন কৰাৰ আগতে প্ৰতিবাৰেই অনুমতি প্ৰাপ্ত কৰিব লাগিব। তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ প্ৰণালীত পৰিৱৰ্তন কৰিব লাগিব যাতে এবাৰ অনুমতি পোৱাৰ পিছত প্ৰতিবাৰেই স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে ধন কৰ্তন কৰা নহয়।\nভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেঙ্কে আগতে কৈছিল যে ডেবিট কাৰ্ড, ক্ৰেডিট কাৰ্ড, ইউনিফাইড পেমেণ্ট ইণ্টাৰফেচ (UPI) বা অন্যান্য প্ৰিপেইড পেমেণ্ট ইনষ্ট্ৰুমেণ্ট (PPI) ব্যৱহাৰ কৰি লেনদেনবোৰ পুনৰ নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ বাবে অতিৰিক্ত কাৰক প্ৰমাণীকৰণৰ (AFA) প্ৰয়োজন হ'ব।\nঅটো ডেবিট প্ৰণালী কি হয়?\nঅটো ডেবিটৰ অৰ্থ হৈছে যে যদি আপুনি মোবাইল এপ বা ইণ্টাৰনেট বেঙ্কিঙত বিদ্যুৎ, গেছ, এলআইচি বা আন যিকোনো ব্যয় অটো ডেবিট মোডত ৰাখিছে, এক নিৰ্দিষ্ট তাৰিখত একাউণ্টৰ পৰা স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে ধন কৰ্তন কৰা হ'ব। যদি অটো ডেবিট নিয়ম কাৰ্যকৰী হয়, আপোনাৰ বিল পৰিশোধ পদ্ধতি প্ৰভাৱিত হ'ব। এই সুবিধাটো প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ, আপুনি আপোনাৰ সক্ৰিয় ম'বাইল নম্বৰ বেঙ্কলৈ আপডেট কৰিব লাগিব। ইয়াৰ কাৰণ হৈছে এছএমএছৰ জৰিয়তে আপোনাৰ ম'বাইল নম্বৰলৈ অটো ডেবিট অধিসূচনা প্ৰেৰণ কৰা হ'ব।\nপ্ৰথমে প্ৰেৰণ কৰিব লগা বাৰ্তা\nনতুন নিয়মবোৰ কাৰ্যকৰী হোৱাৰ পিছত বেঙ্কবোৰে পৰিশোধৰ দেয় তাৰিখৰ ৫ দিন আগতে গ্ৰাহকৰ মোবাইললৈ জাননী প্ৰেৰণ কৰিব লাগিব। পৰিশোধ কৰাৰ ২৪ ঘণ্টা আগতে ৰিমাইণ্ডাৰ প্ৰেৰণ কৰিব লাগিব। ৰিমাইণ্ডাৰত পৰিশোধৰ তাৰিখ আৰু পৰিশোধৰ পৰিমাণ আদিৰ বিষয়ে তথ্য থাকিব। ইয়াত অপ্ট আউট বা আংশিক পৰিশোধৰ বিকল্পও থাকিব। নিয়মটো ৩০ ছেপ্টেম্বৰ আৰু ১ অক্টোবৰৰ পিছত কাৰ্যকৰী হ'ব। ইয়াৰ উপৰিও, ৫ হাজাৰতকৈ অধিক পৰিশোধৰ ক্ষেত্ৰত অ'টিপি প্ৰণালী বাধ্যতামূলক কৰা হৈছে।\nইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে বেঙ্কিং প্ৰৱঞ্চনা প্ৰতিৰোধ কৰা\nবেংকিং জালিয়াতি আৰু গ্ৰাহকৰ সুৰক্ষাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি আৰবিআইয়ে নিৰ্দেশনা জাৰী কৰিছিল। বৰ্তমানৰ ব্যৱস্থা অনুসৰি, গ্ৰাহকৰ পৰা অনুমতি বিচৰাৰ পিছত গ্ৰাহকক জনোৱা অবিহনে ডিজিটেল পেমেণ্ট প্লেটফৰ্ম বা বেঙ্কে প্ৰতি মাহে গ্ৰাহকৰ একাউণ্টৰ পৰা কৰ্তন কৰে। ইয়াৰ ফলত প্ৰৱঞ্চনাৰ সম্ভাৱনা হয়। এই পৰিৱৰ্তনটো কেৱল এই সমস্যাটো দূৰ কৰিবলৈ কৰা হৈছে।\nFirst published: September 21, 2021, 15:55 IST\nBankCredit Card PaymentDebit cardDigital PaymentPaytmPhone PayRBI


লোভেই পাপ,পাপেই…. – ৰাজশ্ৰী শৰ্মা – ফটাঢোল\nJanuary 1, 2019 দৈনন্দিন\t12 Comments\nলোভেই পাপ,পাপেই…. – ৰাজশ্ৰী শৰ্মা\nআমি যেতিয়া সৰু আছিলোঁ, মানে এই ধৰক আজিৰ পৰা পঁচিছ বছৰমান আগতে। তেতিয়া মবাইল ফোন নাছিল, নেটফ্লিক্স নাছিল, ইণ্টাৰনেটতো নাছিলেই আনকি আমাৰ দৰে মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ মানুহৰ ঘৰত ৰঙীন টিভিও নাছিল। মানুহবোৰ পিচে মৰমীয়াল আছিল আৰু আমাৰ দৰে সৰু ল’ৰা ছোৱালীবোৰ মহা অঘাইটং।\nতেনেকুৱা দিনবোৰত আমাৰ বাবে হোটেলৰ খোৱা পৰিঘটনাটি কিবা অস্পৃশ্য কথা আছিল। যেনে এই যে মামা আহিল ঠাণ্ডাৰ বন্ধত কোচিনৰ পৰা, তিনি দিন ৰেলত থাকি, হোটেলত খাই। সি কিন্তু চিধ্ধাই ঘৰৰ ভিতৰত সোমাবহি নোৱাৰিব। বাহিৰত কাপোৰ সলাই একেবাৰে মায়ে চৌকাত গৰম কৰি দিয়া পানীৰে কুঁৱাৰ পাৰত গা ধুইহে ঘৰত সোমাব। বাহিৰত হোটেলত খোৱা কথা, চুৱা লাগিবতো! চুইগী, ঝমাটো বুলি কিবা বস্তু যে ভৱিষ্যতত ওলাব আমি নাজানিছিলোঁ।\nসেই দিনবোৰতেই আমাৰ দৰে পৰিয়ালৰ আপা আপী কেইটাৰ কিছুমান বিশেষ দিন আহিছিল। জন্মদিন!! মায়ে শৰাই এখন দিয়ে, গধূলি চুবুৰীৰে সমনীয়া কেইটাক মাতে, কেতিয়াবা মুড ভাল থাকিলে লুচি বনায়। সিদিনা যাৰ জন্মদিন পৰে, তাক আন দুটাই মাৰা মানা। বা সিদিনা যুদ্ধ লাগিলেও তাৰ মতেই হ’ব টাইপ এটা নিয়মো আছিল। আৰু এটা আইটেম আছিল, সেইটো হ’ল – পায়স!\nপায়স বোলা বস্তু বিধৰ প্ৰতি সকলো শিশুৰেই এটা আবেগ থাকে। মায়ে দুপৰীয়া ভাত খাই হোৱাৰ পিছত ডেকছিটোত বহাই দিয়ে দাদাই পুৱাই আনি দিয়া পূৰবী গাখীৰ তিনিপেকেট। এটা বাতিত কিচমিছ ভিজাই থয় আগতেই, কাষত ৰৈ চাই থাকিলে দুটামান মৰমতে দিয়ে। তাকেই আনি বাকী দুটাক দেখাই দেখাই খোৱাৰ মজাই বেলেগ। অলপ জহা চাউল তিয়াই থয় আগতেই, সেইখিনি দি লৰাই লৰাই চেনি দি। অলপ সময় পিছত যেতিয়া ঘন হ’ব তেতিয়াই পাকঘৰৰ মিটচেফটো খুলি মায়ে উলিয়াই আনে পৰম আকাংক্ষিত বস্তুটো।\n‘মিল্ক মেইড’ – এজনী এপ্ৰন পিন্ধা মূৰত গাখীৰৰ বাচন লোৱা মহিলাৰ ছবিৰে টিনৰ টেমাটি! যদিও মিটচেফৰ জালখনৰ মাজেৰে টেমাটো সদায় দেখোঁ, তথাপিও কিন্তু সাহস নাছিল উলিয়াই আনিবলৈ। ৰখীয়া বুলিবলৈ মিটচেফটোৰ দৰ্জাত এটা বন্ধ কৰিব নোৱাৰা অকমান তলা আছিল। চাবি নায়েই সেইটোৰ। এই যে মায়ে মিল্ক মেইডৰ টেমাটোৰ পৰা দুচামুচ উলিয়াই পায়সত দিলে, তেতিয়াই সংসাৰৰ আটাইতকৈ নিমাখিত মৰমলগা মাইনাজনীৰ চকুৰ চাৱনিত মুগ্ধ হৈ পটি যায়। এনেকুৱা ধৰণৰ চাৱনি দিওঁ যে মায়ে সৰুকৈ এচামুচ হাতৰ তলুৱাত দিবলৈ বাধ্য।\nহাতৰ তলুৱাত লৈ চেলেকটো মাৰিয়েই আস!! কি সোৱাদ!! এয়াই অমৃত চাগৈ। মিঠাটোও কিবা বেলেগ মিঠা, চেনী চুৰি কৰি খায়ো এনেকুৱা মজা নালাগে।\nলাহে লাহে ডাঙৰ হ’লোঁ, দেউতাক চুগাৰে পালে। লগতে ঘৰত কম চেনী দি পায়স বনোৱা হ’ল। বিয়াও হ’লোঁ। বেলেগ বহু বস্তুৰ লগত সেই মিল্ক মেইডৰ মহিলাও পাহৰণিৰ গৰ্ভত পৰিল। হেৰাই গ’ল সেই সোৱাদ শৈশৱৰ লগতে।\nপিচে সিদিনা কি হ’ল, সাপ্তাহিক বজাৰ কৰিবলৈ গ’লোঁ এখন ডিপাৰ্টমেণ্টেল ষ্টোৰত। ঢেৰ ঘৰুৱা বজাৰ কৰাৰ পিছত গাখীৰ, ঘিউ লৈ থাকোঁতে হঠাৎ চকু পৰিল সেই এপ্ৰনটোত!! একে টিনৰ টেমা, একে মহিলা। মোৰ মৰমৰ ‘মিল্ক মেইড’ জনী!\nবেলেগ একো নাভাবি লৈ আনিলোঁ, পিছদিনাই কেচুৱাক খুৱাম বুলি পায়স বহাই দিছোঁ। কাজু, কিচমিছ, জহাচাউল। পায়সখিনি অলপ ঘন হওঁতেই দুচামুচ দিলোঁ। টিনৰ টেমাটোত পইতাচোৰা উঠে বুলি বেলেগ এটা কণ্টেইনাৰত বাকি থ’লোঁ। এতিয়া টেমাটোৰ ভিতৰত লাগি থকা খিনি চামুচেৰে ৰুকি উলিয়ালোঁ, তথাপিও থাকিলেই। এইখিনি কি কৰিম?মনটোৱে ক’লে খাই থ বুজিলি। মা হোৱাৰ এয়াই ফায়দা। তোক কোনেও গালি পাৰিব নোৱাৰে, এইটোক চুৰ কৰা বুলিও নকয়, টেষ্ট কৰা বুলিহে কয়।\nমনটোৰ কথা মানি তৰ্জনী আঙুলিটোৰে এবাৰ আনি মুখত দিলোঁ। উমমম্, সেই একে সোৱাদ। আৰু এবাৰ, আৰু এবাৰ……. এতিয়া আৰু তলিখনত হে লাগি আছে। আঙুলিটো হেঁচি ভৰাই দিওঁতেই খেচেক্।\nটিনৰ টেমাৰ দাঁতিটোৱে দুটা আঙুলিৰ মাজৰখিনি এনেকৈ কাটিলে ঔ। বেণ্ডেজো লগাব নোৱাৰি, মলমো।\nকোনেনো ডিজাইন কৰিছিল এইডাল টেমা। তাক পালে মই…..\n« বৰুৱাৰ ডায়েৰী(নিমিলা অংক) – মৃদুল নাথ\nআপোনাৰ সমস্যা নাথুৰামৰ সমাধান – ঋদ্বীপ কুমাৰ নাথ »\nএতিয়াও সেই অভ্যাস যোৱাই নাই মানে! হাঃ হাঃ,😁😁 ভাল লাগিল।\nনাই অ, সেইটো অভ্যাস এৰিবলৈ নোৱাৰো।\nমিল্কমেইড দিয়া পায়স বৰ সোৱাদ লাগে দেই ।\nনাই নাই, সেইটো অভ্যাস এৰিব নোৱাৰিছো আৰু।\nমিল্ক মেইড মোৰো বৰ প্ৰিয়। আগৰ দৰে অৱশ্যে হাতৰ তলুৱাত লৈ বা ৰুটিৰ মাজত লৈ নাখাওঁ, ডাইবেটিছ হোৱাৰ ভয়!\nসুন্দৰ নষ্টালজিয়া,মিঠা মিঠা–\nহয় বাইদেউ। এৰিব নোৱাৰো সেই সোৱাদ।\nতামাম এইটো ৰাজশ্ৰী৷\nলোভ লাগি গল পঢ়ি। সুন্দৰ স্মৃতি বা\nএবাৰ এই টেমা এটা মনে মনে অকলে খায় শেষ কৰিছিলোঁ। পুৰণি কথা মনত পৰিল। ভাল লাগিল।


Erypal in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Erypal ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nErypal ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Erypal Price and Pack Size in Assamese - Erypal ar mulya aaru pakor size\nErypal ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Erypal Benefits & Uses in Assamese- Erypal ar laabh aaru byavaharsamuh\nErypal ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Erypal Dosage & How to Take in Assamese - Erypal ar paali aaru xeya kenedore lobo\nErypal ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Erypal Side Effects in Assamese- Erypal ar parshwakriyasamuh\nErypal সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Erypal Related Warnings in Assamese- Erypal xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Erypalৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Erypal with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Erypal ar gurutor kriya-pratikriya\nErypal মতভেদসমূহ- Erypal Contraindications in Assamese- Erypal nishedhsamuh\nErypal ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Erypal in Assamese- Erypal ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Erypal ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Erypal Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Erypal kriya-pratikriya\nErypal ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Erypal Benefits & Uses in Assamese - Erypal ar laabh aaru byavaharsamuh\nErypal তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nErypal ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Erypal Dosage & How to Take in Assamese - Erypal ar paali aaru xeya kenedore lobo\nErypal-ৰ উপাদানসমূহ - Erypal Active Ingredients in Assamese - Erypal-ar upadaansamuh\nErypal ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Erypal Side Effects in Assamese - Erypal ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Erypal ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nErypal সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Erypal Related Warnings in Assamese - Erypal xonkranta xatarkatabanisamuh\nErypal-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nErypal গৰ্ভৱতী মহিলাৰ বাবে সুৰক্ষিত।\nErypal-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nErypal ৰ স্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া নাই।\nবৃক্কত Erypal কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nErypalৰ বৃক্ক ৰ ওপৰত কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া নাই।\nযকৃতত Erypal কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nErypalৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে কলিজা ক প্ৰভাবিত কৰে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Erypal ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nErypalৰ হৃদয় ৰ ওপৰত কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া নাই।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Erypalৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Erypal with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Erypal ar gurutor kriya-pratikriya\nErypal তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nErypal মতভেদসমূহ - Erypal Contraindications in Assamese - Erypal nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Erypal লোৱা অনুচিত যাতে -\nErypal ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Erypal in Assamese - Erypal ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Erypal-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Erypalৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nহয়, আপুনি Erypal লোৱাৰ পিছত বাহন অথবা গধুৰ মেচিন অপাৰেট কৰিব পাৰে যিহেতু ই কোনোধৰণৰ তন্দ্ৰাভাৱৰ সৃষ্টি নকৰে।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Erypal লোৱা উচিত।\nনহয়, Erypalয়ে কোনোধৰণৰ মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সা কৰিব নোৱাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Erypal ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Erypal Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Erypal kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Erypalৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nErypal য়ে প্ৰভাৱ পেলোৱাৰ ক্ষেত্ৰত কেতোৰ খাদ্যৰ সেৱনে সময়ৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি এইবিষয়ে ডাক্তৰৰ সৈতে পৰামৰ্শ কৰি লোৱা উচিত।\nমদ আৰু Erypalৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱ হেতুকে, মদৰ সৈতে Erypal লোৱাৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ বিষয়ে তথ্য নাই।\nErypal ৰ অনুকল্প - Substitutes for Erypal in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Erypal লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Erypal ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Erypal সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Erypal ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Erypal সেৱন কৰে?


Oil India Limited Recruitment 2022 | Apply Online for Workperson Post - Axom Jobs\nOil India Limited Recruitment 2022 | Apply Online for Workperson Post\nOil India Limited Recruitment 2022: Online Applications are invited from eligible Indian citizens for filling up the following vacancies for the post of Workperson at Oil India Limited.অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেডত কৰ্মী পদৰ বাবে নিম্নলিখিত খালী পদসমূহ পূৰণ কৰাৰ বাবে যোগ্য ভাৰতীয় নাগৰিকৰ পৰা অনলাইন আৱেদন আমন্ত্ৰণ কৰা হৈছে।\nLast Date (অন্তিম তাৰিখ): 25.02.2022\nTotal Post (মুঠ পদৰ সংখ্যা): 63\nNumber of Vacancies(খালী পদৰ সংখ্যা): 20\nপদাৰ্থ বিজ্ঞান, ৰসায়ন বিজ্ঞান আৰু গণিতত চৰকাৰী স্বীকৃত বিশ্ববিদ্যালয়/বোৰ্ড/প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা B.Sc উত্তীৰ্ণ।\nতেল আৰু গেছ/ পেট্ৰ’কেমিকেল উদ্যোগত ৰাসায়নিক কাৰ্যকলাপ-ক্ষেত্ৰ/পৰীক্ষাগাৰত অৰ্হতাৰ পিছত নিম্নতম 03 (তিনি) বছৰৰ কামৰ অভিজ্ঞতা থাকিব লাগিব।\nচৰকাৰী স্বীকৃত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা B.Sc( ভূতত্ত্ব/জিঅ’ইনফৰ্মেটিক্স) বা বি.এ. (ভূগোল) উত্তীৰ্ণ\nচৰকাৰী স্বীকৃত বিশ্ববিদ্যালয়/বোৰ্ড/প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা নিম্নতম 06 মাহম্যাদৰ জি.আই.এছ. পেছাদাৰী প্ৰমাণপত্ৰ।\nপ্ৰাসঙ্গিক ক্ষেত্ৰত নিম্নতম 01 (এক) বছৰৰ অৰ্হতাৰ পিছত কামৰ অভিজ্ঞতা থাকিব লাগিব।\nNumber of Vacancies(খালী পদৰ সংখ্যা): 15\nPassed Diploma in General Nursing and Midwifery (GNM) from an institute recognized by Indian Nursing Council, Govt. of India and must have minimum 03 (three) years post qualification full time relevant work experience as Nurse inaGovt. Hospital or well-equipped private hospital of repute, OR\nচৰকাৰী স্বীকৃত বোৰ্ড/বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা যিকোনো শাখাত দশম+2 শ্ৰেণী উত্তীৰ্ণ\nভাৰত চৰকাৰৰ ভাৰতীয় নাৰ্চিং কাউন্সিলৰ দ্বাৰা স্বীকৃত প্ৰতিষ্ঠানএটাৰ পৰা জেনেৰেল নাৰ্চিং এণ্ড মিডৱাইফাৰী (জিএনএম)ত ডিপ্লোমা উত্তীৰ্ণ আৰু চৰকাৰী চিকিৎসালয় বা সুসজ্জিত ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়, বা সুসজ্জিত ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ত নাৰ্ছ হিচাপে নিম্নতম 03 (তিনি) বছৰৰ অৰ্হতাৰ পিছত প্ৰাসঙ্গিক কামৰ অভিজ্ঞতা থাকিব লাগিব।\nভাৰত চৰকাৰৰ ভাৰতীয় নাৰ্চিং পৰিষদৰ দ্বাৰা স্বীকৃত প্ৰতিষ্ঠান/বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা B.Sc নাৰ্চিং আৰু চৰকাৰী চিকিৎসালয় বা সুসজ্জিত ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ত নাৰ্ছ হিচাপে নিম্নতম 02 (দুই) বছৰৰ অৰ্হতাৰ পিছত সম্পূৰ্ণ সময়ৰ প্ৰাসঙ্গিক কামৰ অভিজ্ঞতা থাকিব লাগিব।\nৰাজ্যিক নাৰ্চিং পৰিষদৰ সৈতে পঞ্জীয়ন কৰিব লাগিব।\nচৰকাৰী স্বীকৃত বোৰ্ড/বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞান শাখাত দশম+2 শ্ৰেণী উত্তীৰ্ণ।\nচৰকাৰী স্বীকৃত প্ৰতিষ্ঠানএটাৰ পৰা নিম্নতম 04 (চাৰি) বছৰ ম্যাদৰ খাদ্য বিজ্ঞান আৰু পুষ্টিত B.Sc উত্তীৰ্ণ ।\nচৰকাৰী চিকিৎসালয় বা সুসজ্জিত ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ৰ পৰা ডায়েটেটিক্স আৰু পুষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত নিম্নতম 03 (তিনি) বছৰৰ অৰ্হতাৰ পিছত সম্পূৰ্ণ সময়ৰ প্ৰাসঙ্গিক কামৰ অভিজ্ঞতা থাকিব লাগিব।\nচৰকাৰী স্বীকৃত বোৰ্ড/বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা যিকোনো শাখাত 10+2 উত্তীৰ্ণ হ’ব লাগিব।\nঅসম/অৰুণাচল প্ৰদেশ চৰকাৰে জাৰী কৰা নিম্নতম 04 (চাৰি) বছৰ পুৰণি আৰু বৈধ পেছাদাৰী হেভি মটৰ ভেহিকেল ড্ৰাইভিং লাইচেঞ্চ থাকিব লাগিব।\nক্ৰেইন, ট্ৰেইলাৰ, তেল ক্ষেত্ৰৰ সঁজুলি আৰু অন্যান্য গধুৰ বাহন চলোৱাৰ ক্ষেত্ৰত নিম্নতম 03 (তিনি) বছৰৰ কামৰ অভিজ্ঞতা থাকিব লাগিব।\nচৰকাৰী স্বীকৃত প্ৰতিষ্ঠানএটাৰ পৰা নিম্নতম 02 (দুই) বছৰ ম্যাদৰ ডিপ্লোমা ইন মেডিকেল লেবৰেটৰী টেকনিচিয়ান পাঠ্যক্ৰম উত্তীৰ্ণ\nচৰকাৰী চিকিৎসালয় বা সুসজ্জিত ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ৰ পৰা পেথলজীৰ ক্ষেত্ৰত অৰ্হতাৰ পিছত নিম্নতম 02 (দুই) বছৰৰ সম্পূৰ্ণ সময়ৰ প্ৰাসঙ্গিক কামৰ অভিজ্ঞতা থাকিব লাগিব।\nচৰকাৰী স্বীকৃত প্ৰতিষ্ঠানএটাৰ পৰা নিম্নতম 02 (দুই) বছৰ ম্যাদৰ ডিপ্লোমা ইন মেডিকেল ৰেডিঅ’গ্ৰাফী প্ৰযুক্তি পাঠ্যক্ৰম উত্তীৰ্ণ\nচৰকাৰী চিকিৎসালয় বা সুসজ্জিত ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ৰ পৰা এম.আৰ.আই. আৰু চি.টি. সহ ৰেডিঅ’লজীৰ ক্ষেত্ৰত নিম্নতম 02 (দুই) বছৰৰ অৰ্হতাৰ পিছত সম্পূৰ্ণ সময়ৰ প্ৰাসঙ্গিক কামৰ অভিজ্ঞতা থাকিব লাগিব।\nচৰকাৰী স্বীকৃত প্ৰতিষ্ঠানএটাৰ পৰা নিম্নতম 02 (দুই) বছৰম্যাদৰ অ’টি টেকন’লজী পাঠ্যক্ৰমত ডিপ্লোমা (এনাস্থেচিয়া, অ’টি আৰু এণ্ডোস্কোপী) উত্তীৰ্ণ\nচৰকাৰী চিকিৎসালয় বা সুসজ্জিত ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ৰ পৰা এনাস্থেচিয়া, অ’টি আৰু এণ্ডোস্কোপীৰ ক্ষেত্ৰত অৰ্হতাৰ পিছত নিম্নতম 02 (দুই) বছৰৰ সম্পূৰ্ণ সময়ৰ প্ৰাসঙ্গিক কামৰ অভিজ্ঞতা থাকিব লাগিব।\nচৰকাৰী স্বীকৃত প্ৰতিষ্ঠানএটাৰ পৰা নিম্নতম 02 (দুই) বছৰ ম্যাদৰ ডিপ্লোমা/জৰুৰীকালীন আৰু প্ৰাথমিক চিকিৎসাত ডিপ্লোমা/প্ৰমাণপত্ৰ উত্তীৰ্ণ।\nচৰকাৰী চিকিৎসালয় বা সুসজ্জিত ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ৰ পৰা জৰুৰীকালীন আৰু প্ৰাথমিক চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত অৰ্হতাৰ পিছত নিম্নতম 02 (দুই) বছৰৰ সম্পূৰ্ণ সময়ৰ প্ৰাসঙ্গিক কামৰ অভিজ্ঞতা থাকিব লাগিব।\nচৰকাৰী স্বীকৃত প্ৰতিষ্ঠানএটাৰ পৰা নিম্নতম 02 (দুই) বছৰ ম্যাদৰ আইচিইউ প্ৰযুক্তিত ডিপ্লোমা/প্ৰমাণপত্ৰ উত্তীৰ্ণ।\nচৰকাৰী চিকিৎসালয় বা সুসজ্জিত ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ৰ পৰা আইচিইউত অৰ্হতাৰ পিছত নিম্নতম 02 (দুই) বছৰৰ সম্পূৰ্ণ সময়ৰ প্ৰাসঙ্গিক কামৰ অভিজ্ঞতা থাকিব লাগিব।\nচৰকাৰী স্বীকৃত বোৰ্ড/বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞান শাখাত দশম+2 শ্ৰেণী উত্তীৰ্ণ কৰা।\nচৰকাৰী স্বীকৃত প্ৰতিষ্ঠানএটাৰ পৰা নিম্নতম 01 (এক) বছৰম্যাদৰ চেনিটাৰী ইন্সপেক্টৰ পাঠ্যক্ৰমত ডিপ্লোমা/প্ৰমাণপত্ৰ।\nনিম্নলিখিত যিকোনো এটাত অৰ্হতাৰ পিছত নিম্নতম 03 (তিনি) বছৰসম্পূৰ্ণ সময়ৰ কামৰ অভিজ্ঞতা থাকিব লাগিব:\n(ক) চৰকাৰ/অৰ্ধ চৰকাৰ/পিএছইউ সংগঠনত পৌৰ নিগমৰ কঠিন আৱৰ্জনা ব্যৱস্থাপনা।\n(খ) চৰকাৰ/অৰ্ধ চৰকাৰ/পিএছইউ সংগঠনত ভেক্টৰ নিয়ন্ত্ৰণ/টেক্সনোমিক অধ্যয়ন।\n(গ) চৰকাৰ/অৰ্ধ চৰকাৰ/পিএছইউ সংগঠনত নিষ্কাশন প্ৰণালী পৰিচালনা কৰাত।\nপাছ পাঠ্যক্ৰমৰ এটা বৈকল্পিক বিষয় হিচাপে হিন্দী আৰু ইংৰাজীত মেজৰৰ সৈতে এখন স্বীকৃত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক হ’ব লাগিব।\nস্বীকৃত প্ৰতিষ্ঠান এটাৰ পৰা নিম্নতম 01 (এক) বছৰৰ ম্যাদৰ হিন্দী অনুবাদক পাঠ্যক্ৰমত প্ৰমাণপত্ৰ বা ডিপ্লোমা থাকিব লাগিব।\nকম্পিউটাৰ এপ্লিকেশ্বনত 06 (ছয়) মাহৰ ডিপ্লোমা/প্ৰমাণপত্ৰ থাকিব লাগিব আৰু দ্বিভাষিক প্ৰক্ৰিয়াকৰণৰ (অৰ্থাৎ হিন্দী আৰু ইংৰাজী টাইপিং) সৈতে সম্পৰ্কিত হ’ব লাগিব।\nহিন্দীত নিম্নতম 01 (এক) বছৰৰ অৰ্হতাৰ পিছত ইংৰাজী অনুবাদৰ চাকৰি আৰু ইয়াৰ বিপৰীতে কামৰ অভিজ্ঞতা থাকিব লাগিব।\nঅসমৰ ডিব্ৰুগড়, তিনিচুকীয়া, গুৱাহাটী আৰু চৰাইদেউ আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ চাংলাং জিলাৰ উৎপাদন আৰু অন্বেষণ ক্ষেত্ৰৰ পৰা কেৱল যোগ্য প্ৰাৰ্থীয়েহে এই পদসমূহৰ বাবে আবেদন কৰিব পাৰে।\nঅনুগ্ৰহ কৰি বিজ্ঞাপন পৰীক্ষা কৰক\nAll the eligible and interested candidates can apply online through the Oil India website on or before 25.02.2022.সকলো যোগ্য আৰু আগ্ৰহী প্ৰাৰ্থীয়ে 25.02.2022 তাৰিখে বা তাৰ আগতে অইল ইণ্ডিয়া ৱেবছাইটৰ জৰিয়তে অনলাইন আবেদন কৰিব পাৰে\nAdvertisement Copy: বিজ্ঞাপনৰ প্ৰতিলিপি: Link1 | Link2\nApply Link (আবেদন কৰা লিংক): Link1 | Link2\nRubi Dutta says\nI m 2nd year complete and tally gst deploma


প্ৰেম বছৰে বছৰে – দিব্যজ্যোতি কলিতা – ফটাঢোল\nবাটত থিয় হৈ আছিলোঁ। কাম বন নোহোৱা ডেকা ল’ৰা। গতিকে বাটে-ঘাটে, চকে বজাৰে এনি তেনি থিয় হৈ যেতিয়াই তেতিয়াই আদ্দা দি ফুৰিব নোৱাৰিলে আত্মসন্মানত লাগে। লাগিবই। সিদিনাও আছিলোঁ। এনেতে আহক সেইপিনেৰে চেঙেলীয়া ল’ৰা এটা। বয়স বেছিতে তেৰ-চৈধ্য। চৌবিশ ফুটিয়া চাইকেলখন তেৰেং-ভেটেং কৰি চলাই আহিছে। পেদেল ভালদৰে লগ পোৱাই নাই। পিছে মুখেৰে একেবাৰে প্ৰাণ ঢালি গাইছে–\n“জীৱনটো যে হ’ল অসাৰ\nতথাপিও আছোঁ জীয়াই\nমোক দেখি চাইকেলখন অলপ খৰকৈ মাৰোঁ বুলি ভাবিছিল চাগে। পিছে মই হে ৰখালোঁ, বোলোঁ–“ঐ এইটো আমাৰ আধাফুটীয়াৰ পুতেক ফচহু নহয় নে?”\n: হয় দাদা হয়। ময়েই।\n: অ একেবাৰে কৰুণ সুৰেৰে দেখোন জীৱনৰ সমস্ত আবেগ বাৰিষাৰ নৈখনৰ দৰে হুৰ-হুৰাই বোৱাই আহিছ! কথাটো কি?\nমোৰ প্ৰশ্নটি শুনি ল’ৰাকণে কিছু আবেগেৰেই ক’লে– “নক’ব দিয়ক দাদা। বৰ দুখ।”\nমই বোলোঁ “নকওঁ দে। তয়ে কচোন এই বয়সতে তোৰ আকৌ কিহৰ দুখ?”\n: অলপ আগত মোৰ ব্ৰেক আপ হ’ল দাদা।\nকৃষ্ণ! ল’ৰাকণৰ দঢ়িয়েই ফুটা নাই, এতিয়াই ব্ৰেক আপ! প্ৰভুৰো যে লীলা আৰু দেই। আজি কালি দেখিছোঁ তেৰাই জন্মতেই ল’ৰা-ছোৱালীহঁতক প্ৰেম পিৰিতি শিকাই পঠিয়ায়। কি ঠিক! আৰু কেইবছৰমান পিছত হয়তো একেবাৰে সংসাৰখনো পাতিয়েই পঠিয়াব।\nকথাখিনি মনতে ভাবিলোঁ যদিও তাক নুসুধি নোৱাৰিলোঁ– “ক চোন ফচহু।এই বয়সতেই যদি তোৰ ব্ৰেক আপ হ’ল ‘ব্ৰেক ডাউন’ নো হৈছিল কেতিয়া?”\nবেচেৰাই মোৰ প্ৰশ্ন শুনি ভকুৱা মাছে মুখ মেলাৰ দৰে মুখ মেলি ৰ’ল। মই বুজিলোঁ, সি বেটাই মোৰ কথাৰ তলা নলা একো পোৱা নাই। মই এইবাৰ বুজাই সুধিলোঁ–\n:মানে তই কচোন তোৰ যে ব্ৰেক আপ হ’ল, প্ৰেমত নো পৰিছিলি কেতিয়া?\nএইবাৰ সি মোলায়েম হাঁহি এটা ফটা ওঁঠ দুটাত ব্ৰেডত বাটাৰ সনাদি সানি লাজ লাজ কৈ ক’লে “এক বছৰেই হ’ল। মানে মই চেভেনত থাকোঁতে।”\n: চেঃ বৰ বেয়া কথা হ’ল। একো নাই এতিয়াও। প্ৰথম প্ৰেমত হে উজুটি খাইছ। তামোলৰ আগৰ সমান বয়স আছে তহঁতৰ।\n: নহয় দাদা। এইবাৰকে ধৰি মোৰ তিনিবাৰ ব্ৰেক আপ হ’ল।\nএইবাৰ বৰ দুখেৰে ল’ৰাকণে দিয়া উত্তৰত মই জাঁপ মাৰি উঠিলোঁ। নুঠি পাৰোঁ নে? মনতে ভাবিলোঁ “তহঁতৰেই ভাল। হাইস্কুলীয়া দেওনা পাৰ নহওঁতেই তিনিবাৰকৈ ব্ৰেক আপ হ’ল। আৰু আমি এতিয়ালৈ সেইবিধৰ ওচৰকে চাপিব পৰা নাই। জীৱনটো তহঁতৰ নহয়, আমাৰ বাবেহে অসাৰ যেন পাওঁ।” পিছে মনৰ ভাব মনতে এৰি তাৰ ব্ৰেক আপৰ কাৰণ হে জানিবৰ মন গ’ল। সুধিলোঁ–\nঃ পিছে ফচহু, তইতো দেখিছোঁ নামে কামে বহুত আগবাঢ়িছ। এনেহেন ল’ৰা এটাৰ তিনিবাৰকৈ ব্ৰেক আপ! বৰ আচৰিত লাগিছে। কচোন ক, ইয়াৰ কাৰণ ক।\n: আচলতে দাদা ইয়াৰ কাৰণটো অলপ বেলেগ।\nসি আৰম্ভ কৰিলে।\n: মানে আপোনালোক ডাঙৰবোৰেতো আমাক সদায়েই কয় বোলে মানুহ সদায় দূৰদৰ্শী হ’ব লাগে।” কৈ উঠি সি মোলৈ চালে। অৱশ্যে মই তাক কেতিয়া দূৰদৰ্শী হ’বলৈ কৈছিলোঁ মনত নাই। তথাপিও কলোঁ -” হয় তো।জীৱনৰ বাটত দূৰদৰ্শী হ’বই লাগিব। অৰ্থাৎ দূৰলৈ দেখিব পাৰিবই লাগিব। আগতে অৱশ্যে ময়ো দূৰলৈ নেদেখিছিলোঁ। আজি দুবছৰ আগতে ডাক্তৰে চচমাযোৰ দিয়াৰ পৰা হে ময়ো দূৰদৰ্শী হ’লোঁ। অৱশ্যে তহঁতৰ সমান নহয় দেচোন।” মোৰ শেষৰ কথাখিনিত সি কি জানো ৰস পালে “দাদাৰো যে কথা আৰু” বুলি হাঁহিৰে সৈতে দেহৰ এনেকুৱা এটা ভাঁজ দিলে নহয়, যেন বিয়া খাবলৈ যোৱা কোনোবা ৰূপহী গাভৰুক হে সমনীয়া ছোৱালীয়ে তাইৰ মন পচন্দৰ কোনোবা ডেকাৰ নাম কৈ জোকালে আৰু তাই লাজতে কৈ উঠিল “তহঁতৰো যে কথা আৰু”।\nঃ বাৰু বাৰু এতিয়া কচোন দূৰদৰ্শী হোৱাৰ লগত তোৰ ব্ৰেক আপৰ কি সম্পর্ক? দূৰদৰ্শী হোৱাটোত তাই ভাল হে পাব লাগে! —-মই পুনৰ সুধিলোঁ।\nঃদাদা, গণ্ডগোলটো তাতেই। মানে মই ভৱিষ্যতলৈ চিন্তা কৰি এজনীৰ লগত প্ৰেমৰ সম্পর্কত থকা অৱস্থাতেই অন্য এজনীও ঠিক কৰি থৈছিলোঁ যাতে কেতিয়া কিবা কাৰণত প্রথম জনীৰ লগত ব্ৰেক আপ হ’লে মাজতে কোনো সময় অপচয় নকৰাকৈ দ্বিতীয় জনীৰ লগত সহজে সম্পর্ক কৰিব পাৰোঁ। কাৰণ সময় অমূল্য ধন। ইয়াক অপচয় কৰিব নেৱাৰি।\nঃ বাঃ বাঃ\nদাঢ়ি নুফুটিল কি হ’ল? এই বয়সৰ পৰাই ল’ৰা একদম মাল্টি টেলেণ্টেড। গতিকে বাঃ বাঃ নিদি পাৰি জানো? এনেকুৱা মগজুৰ ভিতৰত টেলেন্টে ভক্-ভক্ কৈ উতলি থকা ল’ৰা এইখন অসমতেই আছে। গতিকে অসমীয়া ল’ৰাই ঠেলা, ৰিক্সা চলাবলৈ লাজ কৰে বুলি সিহঁতৰ দূৰ্নাম কৰি থাকিলে নহ’ব। কিহৰ গৰজত ঠেলা ঠেলিব, ৰিক্সা চলাব? নচলায়, দস্তুৰমত নচলায়। পেচটিজৰ কথা আছে।\nঃ বাৰু এতিয়া কচোন ইমানৰ পিছতো তোৰ ব্ৰেক আপ হ’ল কিয়?\nমই পুনৰ তাক কথাৰ আঁত লগাই দিলোঁ। সি কৈ গ’ল।\nঃ এদিন হঠাতে প্ৰথম জনীয়ে দ্বিতীয় জনীৰ খবৰটি পাই গ’ল। বেচেৰীয়ে মোক ভুল বুজিলে। লগে লগেই ব্ৰেক আপ। সেয়া ৫ম মানৰ কথা। তাৰ পিছত মই ষষ্ঠ শ্ৰেণীত থাকোঁতে এদিন দ্বিতীয় জনীয়েও তৃতীয় জনীৰ হাতত মোক এৰি থৈ গুচি গ’ল। কাৰণ একেটাই। আৰু আজি তৃতীয় জনীয়েও চতুর্থ জনীৰ খবৰ পাই লগে লগেই আঁহতৰ তললৈ মাতি মোক ব্ৰেক আপ দিলে।\nকথাখিনি কৈ সি অলপ ৰ’ল। ফাঁক এটা পাই মই ক’লোঁ\nঃ এতিয়াও নো কি কথা! চতুর্থ জনীৰ সৈতে নতুন সম্পর্ক এটা আৰম্ভ কৰ। অন্তত আকৌ এবছৰ।\nএইবাৰ বেচেৰাৰ মাত থোকা থোকি কৈ ওলাল।\nঃ আৰু নহ’ব দাদা। আচলতে তৃতীয়, চতুর্থ দুয়োজনী বায়েক ভনীয়েক আছিল। আৰু ইতিমধ্যে তায়ো….!\nল’ৰাকণৰ আৰু মাত নোলোৱা হ’ল। মোৰো তালৈ দুখ লাগিল। হাজাৰ হওক একে গাঁৱৰ ল’ৰা। গতিকে এনে সময়ত তাক কিবা এটা পৰামৰ্শ দিয়া উচিত। বহুত বেছি নোৱাৰিলেও তাহানি বুঢ়া ককাক শিয়ালে কচু ৰুবলৈ দিয়া পৰামৰ্শৰ দৰে কিবা এটা হ’লেও…।\nমই বোলোঁ “দুখ নকৰিবি।তোৰ প্ৰেমৰ এডাল চেইন হে চিঙিল। আকৌ এডাল নতুন চেইন গঢ়ি তোল। এইবাৰ তই ভনীয়েক নথকা ছোৱালী বিচাৰ। দেখিবি তোৰ প্ৰেমে এইবাৰ বছৰে বছৰে নতুনত্ব পাব। মাজত চিঙিবলৈ নাই। ধৰি ল এই প্ৰেম বছৰে বছৰে।”\nকথাষাৰ ক’বলৈ হে পালোঁ একে জাঁপে সি চাইকেলত উঠিল আৰু দীঘল কৈ জুৰিলে–\n“মোক এটি সুৰ কৰি তোলা\nতোমাৰ প্ৰেমেৰে প্ৰেমেৰে..”\n« শৈক্ষিক ক্ষেত্ৰত প্ৰাসংগিকতাৰ দৃষ্টিৰে সৰস্বতী পূজা-শ্ৰুতিমালা মিশ্ৰ\nভাল লাগিল দেই…\nভাল লাগিল দেই দিব্য


5 Assamese Story That Change Your Mood | Story In Assamese Language - JonakAxom- Assamese Quotes, Blogging , Business Ideas, Tips And Tricks\n5 Assamese Story That Change Your Mood | Story In Assamese Language\nToday I am going to share5Assamese Story That Changes Your Mood. This Story In Assamese are made you smile, happy and sometimes it makes you sad. These stories are basically related to the Assamese lifestyle, Assamese culture, and our daily life problems. Let's start with the most amazing story in the Assamese Language.\nAssamese Story For Couple | Assamese Story for Boyfriend And Girlfriend\nএজনী ছোৱালী আৰু এজন লৰাই পৰস্পৰে পৰস্পৰক বহুত ভাল পাইছিল ৷ কিন্তু ভালপোৱাৰ কথা ঘৰত কৱ পৰা নাছিল ৷ কাৰণ ছোৱালীজনী হিন্দু আৰু লৰাজন মুচলমান আছিল ৷ সেয়েহে বিয়াৰ উপযুক্ত বয়সত ছোৱালীজনীয়ে লৰাজনৰ লগতে গোপনে পলাই আহিবলৈ সন্মত হ'ল ৷ যথা সময়ত ছোৱালীজনীয়ে ষ্টেচনলৈ আহিল ৷ তাই প্লেটফৰমত বহি আছিল ৷ হঠাৎতে এখন পোষ্টাৰত লিখা এষাৰি কথাই তাই সিদ্ধান্তই সলনি কৰিলে ৷\nপোষ্টাৰখনত এজনী সৰুছোৱালীৰ ফটো আছিল ৷ যিখনত শেষ বাক্যষাৰি ৰঙা আখৰেৰে লিখা আছিল ৷"এনেবোৰ কাৰনতেই মাক দেউতাকে ছোৱালী সন্তান জন্ম দিবলৈ ভয় কৰে" ৷\nসেই সাধাৰণ বাক্যষাৰিত অসাধাৰণ অৰথ লুকাই আছিল ৷ যিয়ে নেকি ছোৱালীজনীৰ বুকুত সাঁচ বহুৱালে ৷\nএবাৰ ভাবকচোন সেইসকলৰ বিষয়ে যিসকলে আপোনাক জন্মৰ পৰাই লালন পালন কৰি ডাঙৰ কৰিছে ৷ যিজনে কষ্টকো নেওচি আপোনাক সৰুৰে পৰাই সুখী কৰি আহিছে ৷ তেওলোকৰ সন্মতি অবিহনে আপুনি কেইমাহমান আগত অথবা কেইবছৰমান আগত আপোনাৰ জীৱনলৈ অহা ব্যক্তিজনৰ বাবেই তেওলোকক হৃদয়ৰ পৰা বৰ্জন কৰিব নে ?\nAssamese Story No 2\nএজনী অন্ধ ছোৱালী আছিল... অন্ধবাবেই তাইৰ বন্ধু নাছিল.. এজন লৰা , যি প্ৰতিমুহুৰতত তাইৰ লগতেই ব্যস্ত হৈ আছিল তাইক বহুত ভাল পাইছিল ৷ লৰাজনক তাই প্ৰায়ে কৈছিল তাইৰ যে পৃথিবীখন চাবলৈ বহুত হেপাঁহ ...লৰাজনে বহুতো বুজাইছিল ৷ এদিন লৰাজনে তাইক বিয়াৰ প্ৰস্তাব দিলে তেতিয়া তাই কান্দি কান্দি কলে "মোৰ তোমাক এবাৰ চাবলৈ মন আছে মই আনৰ দৰে হব বিচাৰো.. সাধাৰণ ছোৱালীবোৰৰ দৰে "\nলৰাজনে এইবাৰ মৌন হৈ ভাবত বিভোৰ হৈ আছিল ৷ কিচুদিন পিছত তাই খবৰ পালে এজন মানুহে তাইক চকুযুৰি দান কৰিছে তাই আনন্দত আত্মহাৰা হৈ পৰিছিল ৷ নিৰদিষ্ট সময়ত তাইৰ অপাৰেচন হ'ল .. তাই চকুৰে দেখা পাইয়েই বিচনাৰ কাষত এখন চিঠি দেখিলে চিঠিখন bf জনে লিখিছিল তাত লিখা আছিল মই ব্যস্ত বাবে তোমাক লগ কৰিব নোৱাৰিলো অনুগ্ৰহ কৰি মোৰ ঘৰলৈ আহিবা তাই তাৰ ঘৰলৈ গল লৰাজনে এখন চকীত পিছমুৱাকৈ বহিআছিল ৷ তাই অহা বুলি জানিয়েই লৰাজনে কলে মোক বিয়া কৰিবানে?\nতাই সাবটি ধৰিলে লগে লগে এৰি দিলে কলে\n--" না না মই তোমাক বন্ধু বুলি ভাবো ৷ তুমি অন্ধ ৷ আমি ভাল বন্ধু৷ এতিয়া মই যাও "\nতাই যাবলৈ সাজু হল লৰাজনে কলে -- মই তোমাক সুখী হোৱাটো বিচাৰো ৷ যোৱা ৷ তুমি সুখী হোৱা ৷ কিন্তু মোৰ চকুযুৰিক কান্দিবলৈ নিদিবা কাহানিও\nAssamese sad Stroy | Assamese Story After Breakup\nআকৌ এবাৰ সি ৰঙা হৈ পৰা চকুটো মোহাৰিলে ! আশাৰ মুখ বিচাৰি সি নিজেই আত্মহাৰা হৈ পৰিছে ! জানে তাই তাৰ নহয় কোনোদিনে " কিন্তু আশা - তাৰ তাইৰ সুখ !\nঅভিজত তোক মই ভাত খাৱ মাতি আছোঁ ! মাকে এইবাৰ খেদি আহিলে তাৰ ওচৰলৈ !\nনিশব্দ হৈ সি শুই আছে বিচনাত ! আকৌ মাতিলে তাক অভি ? তোৰ হৈছে কি ? এনেকৈ থাকিলে আমি জানো সুখী হম ! ঘৰখনত মুথে আমি ছাৰি টা প্ৰানী তাতে তই এনেকৈ থকা ! আহছোন আজি ভাত মুঠি একেলগে খাওঁ !\nআৰে মা মই গৈ আছোঁ ! মোৰ একো নাই হোৱা নাই তোমালোকে এনেই চিন্তা কৰি থকা ! ব'ল ব'ল আজি আমি একেলগেই খাম ! ভাত তাৰ পেটলৈ নাজায় ! পূৰবীক নোপোৱা বেদনাই তাৰ ভোক কেতিয়াবাই হেৰাই পেলাইছে !\nএকেখন কলেজত থাকি প্ৰেমত পৰা পুৰবী আজি আনৰ হৈ গ'ল ! সেয়া আছিল সময়ৰ দোষ ! সেই সময়ত অভিয়ে তাক বিবাহৰ প্ৰস্তাব দিৱ নোৱাৰে ! কাৰণ তাৰ তেতিয়া তাইক সুখী কৰিৱ পৰা কোনো এটা হাতত নাছিল ! দেউতাকে সিহঁতৰ ঘৰখনকে নিয়মিয়াকৈ চলাৱ পৰা নাই !\nপূৰবীৰ কথা কৱ গলে তাই এই অভিজিতক প্ৰেমত পেলাই ছিল ! প্ৰেম কৰিৱ নজনা অভি আজি এক মহান প্ৰেমিক হৈ পৰিছে !\nদৰিদ্ৰতাৰ অভাবত সি তাইক বিয়া কৰিৱ নাপালে ! তাই কিন্তু ৰাজি আছিল তাৰ তাত আহিবলৈ ! বিয়াৰ দিনাও তাই কান্দি কান্দি ফোন কৰিছিল অভিক ! সিও পাগল হৈ গৈছিল পাই হেৰুৱা বেদনাত ! কেনেকৈ তাইক সি নিজৰ কৰি আনিৱ ! এটাই ঘৰ সিহঁতৰ ! সিও ৰাতি ধুনীয়াকৈ আকাশৰ তৰা গনিৱ পাৰি ! পাগল হৈ সি তাইক সুখী হবা বুলি আশিৰ্বাদ দিছিল !!\nAssamese Story 5\nএজন লৰাই এজনী ছোৱালীক বহুত ভাল পাইছিল ৷ কলেজত সদায়ে তাইক দুৰে দুৰে চাইছিল ৷ তাইৰ নাম আছিল ৰুপালী বৰা ৷ প্ৰতি দিনেই এবাৰ হলেও সি ফেচবুকত তাইৰ নামটো search কৰে কিন্তু বিচাৰি নাপায় ৷ এদিন ছোৱালীজনীয়েও ফেচবুকলৈ আহিল ৷ তেতিয়া লৰাজনে তাই বন্ধু হৈ পৰিল ৷এদিন সি তাইক মনৰ কথাখিনি কলে ৷ কিন্তু ছোৱালীজনীয়ে তাক প্ৰত্যাখ্যান কৰি তাক ভালপাব নোৱাৰাৰ কেইবাটাও আজুহাত দেখুৱালে ৷ তাই শেষত লৰাজনক কলে\n"মই ফিল্মৰ হিৰোৰ দৰে লৰাবোৰক পচন্দ কৰো৷ ধুনীয়া চেহেৰা ৷ চলমানৰ দৰে চিক্সপেক ৷ "\nলৰাজনে একো নকোৱাকৈ আতৰি গল ৷ ফেচবুক ডিলিট কৰিলে ৷ কেইমাহ মান পিছত সি আকৌ চোৱালীজনীৰ কাষলৈ আহিল ৷এইবাৰ সি দেখাত সুন্দৰ সুঠাম ৷ তাৰো চিক্সপেক ৷ সি আকৌ ছোৱালীজনী কলে\n"এইবাৰ তুমি বিচৰা ধৰনৰ হৈ আহিলো ৷ এতিয়াতো থিকে আছেনে ৷ "\nছোৱালীজনীয়ে আকৌ কলে\n"মই বিচাৰো মোৰ ভালপোৱাজন সকলোতকৈ 1ম হওক ৷ ক্লাছ তেই হওক বা অন্য দিশতেই হওক ৷ "\nলৰাজনে আকৌ মন বেয়া কৰি আতৰি গল ৷ এইবাৰ সি দেহেকেহে পঢাত লাগিল ৷ আচৰিতভাবেই সি ক্লাছৰ সকলোতকৈ ভাল ছাৎৰ হৈ পৰিল ৷ শিক্ষকসকলৰো প্ৰিয় হৈ পৰিল ৷ এনেতে তাৰ ছোৱালীজনীলৈ বহুত মনত পৰিবলৈ ধৰিলে ৷ সি আকৌ এবাৰ ছোৱালীজনীৰ কাষলৈ গল ৷ সি সুখী আছিল বহুত ৷ এইবাৰো ছোৱালীজনীয়ে তাক আগৰ দৰেই তেনেকৈ কলে\n"তোমাক সকলোতে 1ম হব কৈছিলো ৷ কিন্তু শৰীৰৰ প্ৰতি তুমি মনেই নকৰিলা ৷ আইনাখনত চাবাচোন ৷ কেনে হৈ গৈছা ৷ মই তোমাক ভাল পাৱ নোৱাৰো ৷\nএইবাৰ আগৰকেইবাৰৰ দৰে তাই কোনো আজুহাত নেদেখুৱালে ৷ সি কান্দি উভতি আহিল ৷ পৰীক্ষালৈও বেছিদিন নাছিল ৷ আগৰকেইবাৰৰ দৰে এইবাৰ সি অকলশৰীয়া নাছিল ৷ সকলোতে উপযুক্তহোৱা বাবে সি বহুকেইজন বন্ধু বান্ধবীও পালে ৷ সকলোৱে তাক ভালপোৱা হল ৷ এনেকৈয়ে hs পাৰ হল ৷ সি entrance পৰীক্ষা ত সুখ্যাতিৰে উত্তীৰণ হ'ল ৷ আৰু এখন ডাঙৰ অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা সি ইন্জিনিয়াৰ হৈ ওলাই আহিল ৷ তাৰ এজনী বহুত মৰমলগা gf হ'ল …\nকিচুদিন পিছত সি আৰু তাৰ gf জনীয়ে দোকানলৈ কাপোৰ কিনিব গল ৷ দোকানীজনী এজনী মহিলা আছিল ৷ দেখাত যেন চল্লিছবছৰ হোৱা ৷ মহিলাগৰাকীৰ শিৰত সেন্দুৰ নাছিল ৷ কাষত এজন সৰু লৰাই পেন পেনাই আছিল ৷ লৰা জনক দেখি মহিলাগৰাকী কিচু অপ্ৰস্তত হৈছিল ৷ তাৰো তাইক চিনি পোৱা যেন লাগিছিল ৷ কিন্তু সঠিককৈ মনত নপৰিলে ৷ যথাসময়ত সি ওলাই আহিল ৷ আকৌ এবাৰ চাও নাচাওকৈ মহিলা গৰাকীৰ পিনে চালে ৷ তাই আচলেৰে চকুকেইটা মোহাৰি আছিল ৷ হঠাৎতেই তাৰ চকু দোকানখনত আৰি থোৱা ফলকখনলৈ পৰিল ৷ তাত লিখা আছিল\n"ৰুপালীম ক্লথ ষ্টোৰ "


আদিপুস্তক 20 - पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (আদি 20)\nঅব্ৰাহামে পূর্বৰ ঠাই এৰি নেগেভ দেশৰ ফালে গ’ল। তাত তেওঁ কাদেচ আৰু চূৰৰ মাজৰ এঠাইত থাকিবলৈ ল’লে; সেই গৰাৰ নগৰত তেওঁ প্ৰবাসী আছিল।\nতাত অব্ৰাহামে নিজৰ ভাৰ্যা চাৰাৰ বিষয়ে ক’লে, “এওঁ মোৰ ভনী।” সেয়ে সেই ঠাইৰ ৰজা অবীমেলকে মানুহ পঠাই চাৰাক লৈ গ’ল।\nকিন্তু ৰাতি ঈশ্বৰে সপোনত অবীমেলকৰ ওচৰলৈ আহি ক’লে, “চোৱা, যি মহিলাগৰাকীক তুমি লৈ আনিছা, তেওঁৰ কাৰণে তোমাৰ মৃত্যু অনিবার্য। কিয়নো তেওঁ এজন পুৰুষৰ ভাৰ্যা।”\nঅবীমেলকে কিন্তু তেতিয়াও চাৰাৰ ওচৰলৈ যোৱা নাছিল; সেয়ে তেওঁ ক’লে, “হে প্ৰভু, অপৰাধ নকৰিলেও আপুনি এটা সৎ জাতিক সংহাৰ কৰিব নে?\nসেই লোকজনে জানো নিজেই মোক কোৱা নাছিল ‘তাই মোৰ ভনী’ বুলি? এনেকি সেই মহিলাগৰাকীয়েও কৈছিল, ‘তেওঁ মোৰ ককাই’ বুলি। মই মোৰ সৰল মনেৰে আৰু নির্দোষী হাতেৰেহে এই কাম কৰিলোঁ।”\nতেতিয়া ঈশ্বৰে সপোনত তেওঁক ক’লে, “হয়, মই জানো যে তুমি সৰল মনেৰেই এই কাম কৰিলা আৰু সেই কাৰণেই মোৰ অহিতে পাপ নকৰাকৈ তোমাক ৰাখিলোঁ; তেওঁক স্পৰ্শ কৰিবলৈ তোমাক নিদিলোঁ।\nগতিকে সেই পুৰুষৰ ভাৰ্যাক এতিয়া ওভটাই দিয়া; কিয়নো সেই লোকজন এজন ভাববাদী। তেওঁ তোমাৰ অৰ্থে প্ৰাৰ্থনা কৰিব আৰু তুমি জীবা। কিন্তু যদি তেওঁক উভটাই নিদিয়া, তেন্তে ইয়াকে জানিবা যে তুমি আৰু তোমাৰ লোকসকলৰ সকলোৰে অৱশ্যেই মৃত্যু হ’ব।”\nপাছদিনা অবীমেলকে অতি ৰাতিপুৱাতে উঠি নিজৰ দাসবোৰক ওচৰলৈ মাতি এই সকলো কথা ক’লে। এই কথা শুনি লোকসকলৰ অতিশয় ভয় লাগিল।\nতেতিয়া অবীমেলকে অব্ৰাহামক মাতি আনি ক’লে, “আপুনি আমাৰ লগত এইটো কি কাম কৰিলে? মইনো আপোনাৰ বিৰুদ্ধে কি দোষ কৰিলোঁ যে আপুনি মোক আৰু মোৰ ৰাজ্যক ইমান ডাঙৰ এক মহাপাপত পেলালে। মোলৈ এই ধৰণৰ ব্যৱহাৰ কৰা আপোনাৰ মুঠেই উচিত হোৱা নাই।”\nঅবীমেলকে অব্ৰাহামক পুনৰ ক’লে, “আপুনি কি ভাৱি এনে কাৰ্য কৰিলে?”\nতেতিয়া অব্ৰাহামে ক’লে, “মই ভাৱিছিলো, এই ঠাইৰ লোকসকলৰ ঈশ্বৰৰ প্রতি নিশ্চয়ে ভয়-ভীতি নাই; সেয়ে মোৰ ভার্য্যাক পাবলৈ তেওঁলোকে মোকেই বধ কৰিব’।\nতাৰ বাহিৰেও বাস্তৱিকত তেওঁ মোৰ ভনীও হয়; আমাৰ মাতৃ বেলেগ হ’লেও তেওঁৰ আৰু মোৰ পিতৃ একে। এতেকে তেওঁ মোৰ ভার্য্যা হ’ল।\nঈশ্বৰে যেতিয়া মোক মোৰ পিতৃৰ ঘৰ ত্যাগ কৰিবলৈ দিলে আৰু মোক এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ ভ্রমণ কৰাই লৈ ফুৰালে, তেতিয়া মই মোৰ ভার্য্যাক কৈছিলোঁ, ‘মোৰ ভার্য্যা হিচাবে তুমি মোলৈ এই বিশ্বস্ততা প্রকাশ কৰিবা: আমি যি ঠাইলৈকে যাম, তুমি মোক তোমাৰ ককাই বুলি পৰিচয় দিবা’।”\nতাৰ পাছত অবীমেলকে কিছুমান মেৰ-ছাগ, গৰু আৰু দাস-দাসীক আনি অব্ৰাহামক দিলে আৰু তাৰ লগতে তেওঁৰ ভাৰ্যা চাৰাকো ওভটাই দিলে।\nঅবীমেলকে ক’লে, “চোৱা, মোৰ দেশখনেই আপোনাৰ আগত আছে; আপোনাৰ যি ঠাইতে ভাল লাগে, তাতে নিগাজীকৈ থাকক।”\nতেওঁ চাৰাকো ক’লে, “চোৱা, তোমাৰ ককায়েৰাক মই এক হাজাৰ ৰূপ দিছোঁ; ইয়েই তোমাৰ লগতে সকলো লোকৰ সন্মুখত তোমাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা অপৰাধ ঢাকিবলৈ কৰা হৈছে। তোমাৰ কোনো দোষ নাই।”\nতাৰ পাছত অব্ৰাহামে ঈশ্বৰৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। তেতিয়া অবীমেলক, তেওঁৰ ভাৰ্যা, আৰু তেওঁৰ আন আন দাসীসকলে যাতে সন্তান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব পাৰে, ঈশ্বৰে তেওঁলোকক সুস্থ কৰিলে।\nকিয়নো যিহোৱাই অব্ৰাহামৰ ভাৰ্যা চাৰাৰ কাৰণে অবীমেলকৰ ঘৰত থকা সকলো মহিলাৰ সন্তান ধাৰণৰ ক্ষমতা সম্পূর্ণভাৱে বন্ধ কৰিছিল।


বেংককৰ হোটেলৰ এটা হাঁহি উঠা ঘটনা -(অনামিকা বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবেংককৰ হোটেলৰ এটা হাঁহি উঠা ঘটনা -(অনামিকা বৰা)\nবেংককৰ হোটেলৰ এটা হাঁহি উঠা ঘটনা\nবেংককলৈ ফুৰিবলৈ গৈছিলোঁ এপ্ৰিল মাহত। তাৰ প্ৰায়বোৰ অঞ্চলত দোকান-বজাৰ ৰাতি ৮ বজাৰ লগে লগে বন্ধ হৈ যায়। এদিন আমি ফুৰি আহোঁতে বহুত পলম হ’ল। আমি আকৌ ৰাতিৰ আহাৰ সাধাৰণতে আমি থকা হোটেলখনৰ বাহিৰতেই কোনো “ভাৰতীয় হোটেল” বিচাৰিহে খাওঁ। সেইদিনা পলম হোৱাৰ বাবে হোটেল-ৰেষ্টুৰেণ্ট বন্ধ হৈ যোৱাত আমি থকা হোটেলখনলৈকে উভতি আহিলোঁ যিমান পাৰোঁ সোনকালে। কাৰণ তাতো যদি ৰন্ধা-বঢ়া বন্ধ হৈ যায়, ঠিকতো নাই! আচলতে ইয়াতো ভাৰতীয় আহাৰ দুই-এবিধ পোৱা যায় যদিও ভাৰতীয় মানুহৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হোটেলবোৰৰ আহাৰৰ দৰে সোৱাদ নহয়। সেইবাবেই নাখাওঁ। কিন্তু সেইদিনা থকা হোটেলখনতেই খাম যেতিয়া, কিনো খাম বুলি ভাবি কেৱল ভাত, দাইল আৰু অমলেটৰ অৰ্ডাৰ দিয়াৰ কথা ভবা হ’ল। মই আকৌ ঘৰৰ বাহিৰলৈ ফুৰিবলৈ গ’লে সদায় নিৰামিষ আহাৰেই কৰোঁ। সেয়া ৰেলতেই হওক, বিমানতেই হওক বা হোটেল-ৰেষ্টুৰেণ্টতেই হওক। সেইদিনা মোৰ আৰু নবৌৰ বাদে দাদা আৰু ভতিজা দুটাই তিনিটা অমলেট অৰ্ডাৰ দিলে। পিছে খাই উঠি বিল দেখিহে আচৰিত আমি। এটা অমলেটৰ দাম ২০০ বাত (Baht)। তিনিটাত মুঠতে ৬০০ বাত। মানে ভাৰতীয় হিচাব মতে এটা অমলেটত ৪০০ টকাকৈ খৰছ হ’ল। কাৰণ টকাৰ হিচাবত বাত (Baht) ভাৰতীয় টকাৰ দুগুণ। ১ থাই বাত = ১.৮৭ ভাৰতীয় টকা (1 Thai Baht = 1.87 Indian Rupee)। তাতে আকৌ বিলখনত লিখা আছিল “অমলেট উইথ মিঞ্চড পৰ্ক” (Omlet with Minced Pork)। দাদা লগে লগে উঠি গ’ল আৰু আমাক আহাৰ পৰিৱেশন কৰা মহিলাগৰাকীক সোধাত, তেওঁ “বিলিভ মি চাৰ, বিলিভ মি” বুলি কৈ খুব বুজাবলৈ ধৰিলে যে, সেয়া সাধাৰণ অমলেটেই হয়, কিন্তু তেওঁলোকৰ মেনুত “অমলেট উইথ মিঞ্চড পৰ্ক” বুলি থকাৰ বাবে আৰু কম্পিউটাৰতো তেনেকৈয়ে লিখা আছে বাবেহে এনে হ’ল। কথাষাৰ যেনিবা বিশ্বাস কৰিলোঁ আমি। ভতিজাটোৱে মোক সুধিলে, “পেহী, মিছাকৈ কৈছে নেকি?” মই বোলোঁ, “হ’ব দে, খোৱা হ’ল যেতিয়া এতিয়া হজম হ’লেই হ’ল।”\nযি কি নহওক, অমলেট খাবলৈ গৈ যি খৰচ হ’ল আৰু যিটো অভিজ্ঞতা হ’ল সেই কাহিনী ঘৰলৈ আহি ঘৰৰ মানুহক আৰু বন্ধু-বান্ধৱীৰ মাজত কৈ বেচ হাঁহিৰ খোৰাক যোগাইছিলোঁ। সদায় মনত থাকিব সেই ঘটনাটো। এটা অমলেটৰ দাম ২০০ থাই বাত মানে ৪০০ ভাৰতীয় টকা….. বাপৰে বাপ! গাত লাগিবৰে কথা। ভাগ্যে কোনো হৃদৰোগী নাছিল আমাৰ মাজত। নহ’লে খৰচটিয়ে সেইজনাৰ একেবাৰে হৃদয়তে খুন্দা মাৰিলেগৈহেঁতেন!\n← ভাষিক ঔপনিৱেশিকতাবাদ আৰু প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে মাতৃভাষাৰ গুৰুত্ব -(ৰক্তিম গোস্বামী)\nবালিলেছা পুখুৰীৰ কুঁৱৰী -(ৰজিতা শৰ্মা) →