ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন (IRV) আচামিচ - 2019 মথিয়ে লিখা শুভবাৰ্তা 27 অধ্যায়\n1 পাছত ৰাতি পুৱালত সকলো প্ৰধান পুৰোহিত আৰু সমাজৰ পৰিচাৰক সকলে যীচুক বধ কৰিবলৈ তেওঁৰ বিৰুদ্ধে কুমন্ত্ৰণা কৰিলে;2তেওঁক বান্ধিলে আৰু পীলাত নামেৰে দেশাধিপতিৰ হাতত শোধাই দিলে।3তেতিয়া তেওঁক শত্ৰুৰ হাতত অৰ্পণ কৰা যিহূদাই তেওঁক দোষী কৰি দণ্ডাজ্ঞা দিয়া দেখি মনত খেদ পাই প্ৰধান পুৰোহিত আৰু পৰিচাৰক সকলক সেই ত্ৰিশ টা ৰূপৰ মুদ্ৰা ওভোতাই দিলে;4আৰু ক’লে, “নিৰ্দোষীৰ তেজ শোধাই দি মই পাপ কৰিলোঁ”; কিন্তু তেওঁলোকে ক’লে, ‘তাতনো আমাৰ কি কাম? তুমিয়েই তোমাৰ বিষয়ে চাবা’।5তেতিয়া তেওঁ মন্দিৰত সেই ৰূপ পেলাই দি তাৰ পৰা গুচি গৈ নিজকে নিজে ফাঁচি ল’লে।6পাছত প্ৰধান পুৰোহিত সকলে সেই ৰূপ লৈ ক’লে, “এই ৰূপ তেজৰ মূল্য হোৱা হেতুকে ভঁৰালত থোৱা বিধান সন্মত নহয়”।7তাতে তেওঁলোক একত্ৰিত হৈ পৰামৰ্শ কৰিলে আৰু বিদেশী সকলক মৈদাম দিবলৈ সেই ৰূপেৰে কুমাৰৰ পথাৰ কিনিলে। 8 এই কাৰণে আজিলৈকে সেই পথাৰ ‘তেজৰ মাটি’ বুলি জনাজাত।9তেতিয়া যিৰিমিয়া ভাববাদীৰ দ্বাৰাই যি বচন কোৱা হৈছিল, বোলে ‘ইস্ৰায়েলৰ সন্তানৰ কোনো কোনোৱে যি জনৰ মূল্য নিৰূপণ কৰিলে, সেই মূল্য নিৰূপণ কৰা জনৰ ত্রিশ টা ৰূপৰ মুদ্ৰা সিহঁতে ললে, 10 অাৰু প্ৰভুৱে মোক আদেশ দিয়াৰ দৰে কুমাৰৰ মাটিৰ কাৰণে দিলে’, এই বচন সিদ্ধ হ’ল।\n11 পাছত যীচুক সেই দেশাধিপতিৰ সন্মুখত থিয় কৰোঁৱাত, দেশাধিপতিয়ে তেওঁক সুধিলে, ‘তুমি ইহুদী সকলৰ ৰজা নে’? যীচুৱে তেওঁক ক’লে, ‘ঠিক তুমিয়েই কৈছা’। 12 কিন্তু প্ৰধান পুৰোহিত আৰু পৰিচাৰক সকলে তেওঁক অপবাদ দিয়াতো, তেওঁ একো উত্তৰ নিদিলে। 13 তেতিয়া পীলাতে তেওঁক ক’লে, ‘এওঁলোকে তোমাৰ বিৰুদ্ধে কিমান সাক্ষ্য দিছে, সেই বিষয়ে তুমি শুনা নাই নে’? 14 কিন্তু তেওঁ এষাৰো উত্তৰ নিদিয়াত দেশাধিপতিয়ে অতিশয় বিস্ময় মানিলে।\n15 সেই পৰ্বৰ সময়ত লোক সকলে যি বন্দীক মুকলি কৰি দিয়াটো ইচ্ছা কৰে, দেশাধিপতিয়ে তেওঁকে তেওঁলোকলৈ মুকলি কৰি দিয়ে, তেওঁৰ এনে দস্তুৰ আছিল। 16 সেই সময়ত বাৰাব্বা নামেৰে এজন কুখ্যাত কাৰাবন্দী আছিল। 17 তাতে তেওঁলোক গোট খোৱাত, পীলাতে তেওঁলোকক সুধিলে, ‘মই তোমালোকলৈ কোন জনক মুকলি কৰাটো তোমালোকে ইচ্ছা কৰা, বাৰাব্বাক নে খ্ৰীষ্ট বোলা যীচুক’? 18 কিয়নো তেওঁলোকে যে অসুয়া কৰি যীচুক শোধাই দিছিল, সেই কথা তেওঁ জানিছিল। 19 পাছত তেওঁ বিচাৰৰ আসনত বহি থাকোঁতে তেওঁৰ ভাৰ্যাই তেওঁলৈ কৈ পঠালে, বোলে, ‘সেই ধাৰ্মিক জনৰ কথাত তুমি একো হাত নিদিবা; কিয়নো তেওঁৰ কাৰণে, মই আজি সপোনত যি দেখিলোঁ বহুত দুখ পালোঁ’। 20 কিন্তু প্ৰধান পুৰোহিত আৰু পৰিচাৰক সকলে বাৰাব্বাক মুকলি কৰি দিবলৈ আৰু যীচুক বধ কৰিবলৈ লোক সকলক উচটালে। 21 তাতে দেশাধিপতিয়ে উত্তৰ দি তেওঁলোকক ক’লে, ‘এই দুই জনৰ মাজত মই কোন জনক মুকলি কৰাটো তোমালোকৰ ইচ্ছা’? তেওঁলোকে ক’লে, ‘বাৰাব্বাক’। 22 পীলাতে তেওঁলোকক ক’লে, ‘তেনে হ’লে খ্ৰীষ্ট বোলা যীচুক মই কি কৰিম’? সকলোৱে ক’লে, ‘তাক ক্রুচত দিয়ক’। 23 তাতে তেওঁ ক’লে, ‘কিয়? তেওঁ কি দোষ কৰিলে’? কিন্তু তেওঁলোকে বৰকৈ আটাহ পাৰি ক’লে, ‘তাক ক্রুচত দিয়ক’।\n24 তেতিয়া পীলাতে দেখিলে যে তেওঁ একো কৰিব নোৱাৰিব, কিন্তু মানুহবোৰৰ মাজত সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষ আৰম্ভ হৈ বাঢ়িবহে ধৰিলে, ইয়াকে দেখি পীলাতে লোক সকলৰ আগত পানী লৈ হাত ধুই ক’লে, ‘এই ধাৰ্মিক জনৰ ৰক্তপাতত মই নিৰ্দ্দোষী; এওঁক তোমালোকেই চাবা’। 25 তাতে সকলোৱে উত্তৰ দি ক’লে, ‘তেওঁৰ তেজে আমাক আৰু আমাৰ সন্তানবোৰক পাওঁক’। 26 তেতিয়া তেওঁ তেওঁলোকলৈ বাৰাব্বাক মুকলি কৰিলে। কিন্তু যীচুক চাবুকেৰে কোবাই ক্রুচত দিবলৈ শোধাই দিলে।\n27 তেতিয়া দেশাধিপতিৰ সেনাবোৰে যীচুক প্ৰিটৰিয়মৰ ভিতৰলৈ নি তেওঁৰ ওচৰত গোটেই সৈন্য দলক গোটালে; 28 আৰু তেওঁৰ গাৰ কাপোৰ গুচাই, উজ্বল বৰণৰ* মূল গ্ৰীক ভাষাৰ পৰা ইংৰাজী অনুবাদত স্কাৰলেট ৰাজবস্ত্ৰ পিন্ধাই দিলে৷ 29 কাঁইটেৰে কিৰীটি সাঁজি তেওঁৰ মুৰত দিলে আৰু সোঁ হাতত এডাল নিৰ্দেশক দণ্ড দি তেওঁৰ আগত আঁঠু ললে আৰু তেওঁক বিদ্ৰূপ কৰি কলে- “হে, ইহুদী সকলৰ ৰজা, জয় হওক”! 30 তাতে তেওঁলোকে যীচুৰ গাত থুই পেলালে আৰু দণ্ড ডাল লৈ মুৰত কোবালে। 31 এইদৰে তেওঁক বিদ্ৰূপ কৰি তেওঁৰ পৰা ৰাজবস্ত্ৰ খুলি পেলালে আৰু তেওঁক নিজৰ কাপোৰ পিন্ধাই ক্রুচত দিবলৈ লৈ গ’ল।\n32 পাছত তেওঁলোক ওলাই যাওঁতে কুৰীণীৰ পৰা অহা চিমোন নামেৰে এজন মানুহক বিচাৰি পালে, তেওঁলোকে তেওঁক যীচুৰ ক্ৰুচ বৈ নিবলৈ ধৰি নিলে। 33 তেওঁলোকে তেতিয়া গলগথা, অৰ্থাৎ ‘মুৰৰ লাওখোলা’ নামৰ এখন ঠাই পালে। 34 তাতে তেওঁলোকে তেওঁক তিতাৰে মিহলি দ্ৰাক্ষাৰস পান কৰিবলৈ দিলে; কিন্তু তেওঁ তাক চেকি চাই পান কৰিবলৈ ইচ্ছা নকৰিলে। 35 পাছত তেওঁলোকে যীচুক ক্রুচত দি তেওঁৰ কাপোৰ চিঠি খেলি ভাগ-বাঁটি ল’লে; 36 আৰু তাতে বহি তেওঁলোকে যীচুক পহৰা দি থাকিল। 37 তেওঁৰ এই অপবাদ লিখি, মুৰত এখন ফলক আৰি দিলে, “এই জন ইহুদী সকলৰ ৰজা যীচু৷”\n38 সেই সময়ত তেওঁৰ সোঁফালে এটা, বাওঁফালে এটা, এইদৰে দুটা ডকাইতক তেওঁৰ লগত ক্রুচত দিয়া হ’ল। 39 তাতে যি সকলে সেই বাটেদি অহা-যোৱা কৰিছিল, সেই বাটৰুৱাবোৰে মূৰ জোকাৰি জোকাৰি, নিন্দা কৰি ক’লে, 40 “হে’ৰা মন্দিৰ নষ্ট কৰোঁতা আৰু তিন দিনৰ ভিতৰত সাজোঁতা, নিজকে ৰক্ষা কৰা৷ তুমি যদি ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ হোৱা, তেনেহলে ক্ৰুচৰ পৰা নামি আহা”। 41 সেইদৰে প্ৰধান পুৰোহিত, পৰিচাৰক আৰু বিধানৰ অধ্যাপক সকলে বিদ্ৰূপ কৰি ক’লে, 42 “তেওঁ আন লোকক ৰক্ষা কৰিলে, কিন্তু নিজকে ৰক্ষা নকৰে কিয়৷ তেওঁ বোলে ইস্ৰায়েলৰ ৰজা; এতিয়া ক্ৰুচৰ পৰা নামকচোন; তেতিয়াহে আমি তেওঁক বিশ্বাস কৰিম।\n43 তেওঁ ঈশ্বৰত ভাৰসা কৰিছে; ঈশ্বৰে যদি তেওঁক ভালপায়, তেনেহলে এতিয়া তেওঁক নিস্তাৰ কৰকচোন; কিয়নো নিজকে কৈছিল ‘ময়েই ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ’।” 44 তেতিয়া তেওঁৰ লগত ক্ৰুচত দিয়া সেই দুটা ডকাইতেও তেওঁক একেদৰেই নিন্দা কৰিলে।\n45 পাছত বাৰ বজাৰ পৰা তিনি বজালৈকে, গোটেই খন দেশৰ ওপৰত আন্ধাৰ হ’ল; 46 আৰু তিনি মান বজাত যীচুৱে বৰ মাতেৰে ৰিঙিয়াই ক’লে, “এলী, এলী, লামা চবক্তানী”? অৰ্থাৎ, “হে মোৰ ঈশ্বৰ, হে মোৰ ঈশ্বৰ; কিয় মোক পৰিত্যাগ কৰিলা”? 47 তেতিয়া তাতে থিয় হৈ থকা কোনো কোনোৱে ইয়াকে শুনি ক’লে, “তেওঁ এলিয়াক মাতিছে”। 48 তেতিয়াই তেওঁলোকৰ মাজৰ এজনে ল’ৰি গৈ, স্পঞ্জ এটুকুৰা লৈ চিৰকাৰে পূৰ কৰি, তাক নলৰ আগত লগাই তেওঁক পান কৰিবলৈ দিলে। 49 কিন্তু আনবোৰে ক’লে, “অকলে থকিবলৈ দিয়া; এলিয়াই তেওঁক ৰক্ষা কৰিবলৈ আহে নে নাহে তাকে চাওঁ”। 50 তেতিয়া যীচুৱে বৰ মাতেৰে ৰিঙিয়ালে আৰু প্ৰাণ ত্যাগ কৰিলে।\n51 চোৱা, তেতিয়াই মন্দিৰৰ আঁৰ-কাপোৰ ওপৰৰ পৰা মজিয়ালৈকে ফাটি দুছিটা হ’ল৷ ভুমিকম্প হ’ল; শিলবোৰ ফাটিল; 52 তেতিয়া মৈদামবোৰ মুকলি হৈ গ’ল আৰু বহু নিদ্ৰিত পবিত্ৰ লোকৰ দেহ উত্থিত হ’ল। 53 তেওঁৰ পুনৰুত্থানৰ পাছত তেওঁলোকে মৈদামৰ পৰা ওলাই পবিত্ৰ নগৰলৈ গ’ল আৰু বহু ব্যক্তিক দেখা দিলে। 54 পাছত এশৰ সেনাপতি আৰু তেওঁৰ লগত যীচুক পহৰা দি থকা সকলে, এইদৰে ভুমিকম্প আদি ঘটনা হোৱা দেখি বৰ ভয় পাই ক’লে, ‘এওঁ সঁচাকৈয়ে ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ’। 55 গালীল প্ৰদেশৰ পৰা তেওঁক শুশ্ৰূষা কৰা বহু মহিলা তেওঁৰ পাছে পাছে আহি আছিল, তেওঁলোকে দূৰৰ পৰা সকলো চাই আছিল৷ 56 তেওঁলোকৰ ভিতৰত মগ্দলীনী মৰিয়ম, যাকোব আৰু যোচেফৰ মাক মৰিয়ম আৰু চিবদিয়ৰ পুতেক দুজনৰ মাক, আদি কৰি যীচুৰ সেৱা-শুশ্ৰষা কৰিবলৈ যীচুৰ লগত অহা মহিলা সকল আছিল৷\n57 তেতিয়া গধূলি হৈ আহিছিল, তালৈ অৰিমাথিয়া নগৰৰ পৰা এজন ধনী মানুহ অাহিল, তেওঁৰ নাম যোচেফ, তেওঁ যীচুৰ শিষ্য আছিল৷ 58 তেওঁ পীলাতৰ ওচৰলৈ গৈ, যীচুৰ দেহ খুজিলে; তেতিয়া পীলাতে দেহ দিবলৈ আজ্ঞা দিলে। 59 পাছত যোচেফে দেহ লৈ, শণ সূতাৰ মিহি চাফা কাপোৰেৰে দেহটো মেৰিয়ালে, 60 আৰু নিজৰ বাবে শিলত খান্দি থোৱা যি মৈদাম আছিল, তাৰ ভিতৰত দেহটো শুৱাই থলে৷ তাৰ পাছত এচটা ডাঙৰ শিল বগৰাই আনি মৈদামৰ দুৱাৰত থলে আৰু তেওঁলোক তাৰ পৰা গুচি গ’ল। 61 কিন্তু মগ্দলীনী মৰিয়ম আৰু আন মৰিয়ম তাত উপস্থিত হৈ, মৈদামৰ বিপৰীত দিশত বহি আছিল। 62 পাছদিনা অৰ্থাৎ আয়োজন দিনৰ পাছদিনা, প্ৰধান পুৰোহিত আৰু ফৰীচী সকলে পীলাতৰ ওচৰত গোট খাই ক’লে, 63 “হে মহাশয়, এই প্ৰবঞ্চকে জীয়াই থাকোঁতে কৈছিল, ‘তিন দিনৰ মুৰত মই পুনৰাই উঠিম’, এতিয়া এই কথা আমাৰ মনত পৰিছে। 64 এই হেতুকে, তৃতীয় দিনলৈকে তেওঁৰ মৈদাম ৰাখিবলৈ আজ্ঞা দিয়ক; কিজানি তেওঁৰ শিষ্যবোৰে আহি তেওঁৰ দেহ চুৰ কৰি নিব আৰু মানুহবোৰক ক’ব, ‘তেওঁ মৃত লোকৰ মাজৰ পৰা উঠিল’; যদি সেয়ে হয় তেনেহ’লে ই প্ৰথম ভ্ৰান্তিতকৈয়ো শেষ ভ্ৰান্তি অধিক হানিজনক হ’ব”। 65 তেতিয়া পীলাতে তেওঁলোকক ক’লে, “তোমালোকে এদল চন্তৰী লোৱা; এতিয়া যোৱা আৰু তোমালোকে যেনেকৈ পাৰা ৰাখাগৈ”। 66 তাৰ পাছত তেওঁলোকে গৈ শিলচটাত মোহৰ মাৰিলে আৰু এদল চন্তৰীক মৈদাম ৰখিবলৈ দায়িত্ব দিলে।\n*27 অধ্যায়:28 মূল গ্ৰীক ভাষাৰ পৰা ইংৰাজী অনুবাদত স্কাৰলেট


শিৱসাগৰত মোদী : ভূমিপট্টা প্ৰদান, দিলে উন্নয়নৰো খতিয়ান - Prag News\nHomeআঞ্চলিকশিৱসাগৰত মোদী : ভূমিপট্টা প্ৰদান, দিলে উন্নয়নৰো খতিয়ান\nশিৱসাগৰত মোদী : ভূমিপট্টা প্ৰদান, দিলে উন্নয়নৰো খতিয়ান\nশিৱসাগৰ : প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে আজি শিৱসাগৰত উপস্থিত হৈ আৰম্ভ কৰিলে ভূমিপট্টা প্ৰদান কাৰ্যসূচী৷ অসমীয়াতে ইংৰাজী নৱবৰ্ষ, ভোগালী বিহুৰ শুভেচ্ছা জনাই প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে আৰম্ভ কৰে এই অনুষ্ঠান৷ ৰাজ্যৰ ১.০৬ লাখ পৰিয়াললৈ ভূমিপট্টা প্ৰদান কাৰ্যসূচীত উপস্থিত থাকি তিনিচুকীয়াৰ ব্ৰজেন মৰাণক প্ৰথমে ভূমিপট্টা প্ৰদান কৰে প্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে৷\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : ভয়ংকৰ ষড়যন্ত্ৰ! কৃষকৰ আন্দোলন ৰক্তাক্ত কৰাৰ বাবে সাজু দুষ্কৃতিকাৰী\n‘জয়মতীৰ ত্যাগেৰে পৱিত্ৰ হোৱা অসম ভূমি’লৈ প্ৰণাম জনাই লক্ষাধিক খিলঞ্জীয়ালৈ ভূমিপট্টা প্ৰদান কৰাটো এক ঐতিহাসিক কাম বুলি উল্লেখ কৰি মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালক প্ৰশংসা কৰে নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে৷\nস্বাধীনতাৰ ৭০বছৰৰ পাছতো কিয় অসমৰ খিলঞ্জীয়া ভূমিহীন হৈ থাকিব লগা হোৱাটো দুৰ্ভাগ্যৰ কথা বুলি প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ভাষণত উল্লেখ কৰে৷ আনহাতে তেওঁ উল্লেখ কৰে যে, বৈদ্যুতিকৰণ আঁচনিৰে অসমৰ হিতাধিকাৰী লাভান্বিত হৈছে লগতে উজলা আঁচনিৰে সকাহ পাইছে ৯ লক্ষাধিক মহিলাই৷\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : ধুবুৰীত গঁড়ৰ খৰ্গসহ ৪ চোৰাং ব্যৱসায়িক আটক\nভাষণত লগতে মোদীয়ে কয়, “অসমত প্ৰভূত পৰিমাণে বাঢ়িছে পথ নিৰ্মাণৰ কাম৷ অসমত ঔদ্যোগিক বিকাশ বিগত ৬ বছৰত ত্বৰান্বিত হৈছে৷ লগতে খনিজ তেল, গেছৰ উদ্যোগৰ বিকাশত গুৰুত্ব দিছে মোদী চৰকাৰে৷” তদুপৰি উদ্যোগৰ জৰিয়তে অসমত নিয়োগ বৃদ্ধি হৈছে বুলি উল্লেখ কৰি মুখ্যমন্ত্ৰী, স্বাস্থ্যমন্ত্ৰীক প্ৰশংসা কৰে প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ৷ চৰকাৰ, চিকিৎসা কৰ্মীকো প্ৰশংসা কৰে প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে৷ কৰ’নাৰ দুয়োটা পৰ্যায়ৰ টিকা ল’বলৈ আহ্বান জনাই উন্নয়নৰ জয়গান গায় প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে৷\nPrevious articleভয়ংকৰ ষড়যন্ত্ৰ! কৃষকৰ আন্দোলন ৰক্তাক্ত কৰাৰ বাবে সাজু দুষ্কৃতিকাৰী\nNext articleতিনিখনকৈ বাহনৰ মাজত সংঘৰ্ষ লতাশিলত !


গল্প গুচ্ছ: সোমকান্ত শইকীয়া – ফটাঢোল\nOctober 3, 2018 ভিন্নস্বাদ\t3 Comments\nগল্প গুচ্ছ: সোমকান্ত শইকীয়া\n(১) “আপোনাৰ ব্যৱহাৰেই আপোনাৰ পৰিচয়”\nবৃদ্ধজনে বহুত সময়ৰ পৰা বাছৰ কাৰণে ৰৈ আছে। বাছ আহি আছে – গৈ আছে, কিন্তু বাছৰ ভিতৰত মানুহৰ ভিৰ দেখি উঠিবলৈ সাহস কৰা নাই — গাত বল শক্তিও নাই –সেই মানুহবোৰৰ লগত হেঁচা ঠেলা কৰি বাছত উঠিবলৈ। তেনেকুৱাতে এখন বাছ আহি ৰ’লহি। বৃদ্ধই জুমি চাই ভিতৰত অলপ খালি ঠাই থকা যেন দেখিলে আৰু লাখুটিত ভৰ দি বাছৰ ভিতৰলৈ উঠি গ’ল।\n“ককা এইফালে আহক — পিছলৈ; পিছত চীট আছে” কণ্ডাক্টৰ ল’ৰাটোৱে মাত লগালে।\nবৃদ্ধই মানুহৰ মাজে মাজে পিছৰ চীটটোৰ ফালে হাতত লাখুটিডাল লৈ আগ বাঢ়ি গ’ল। বাছখনৰ তৃতীয় শাৰীত এগৰাকী ভদ্ৰ মহিলা অত্যাধুনিক সাজ-পোছাক পিন্ধি হাতৰ মোবাইলটোত কাৰোবাৰ লগত হাঁহি হাঁহি কথা পাতি ভৰি এখন মাজৰ খালি ঠাইকণৰ ফালে অকণমান উলিয়াই বহি আছিল। বৃদ্ধই ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে হাতৰ লাখুটিডালেৰে মহিলাৰ ভৰিটোত খুন্দা মাৰি দিলে।\n“ননচেন্স! চকুৰে নেদেখ নেকি? মহিলাক কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে নাজান?”\nতেনেতে কণ্ডাক্টৰজন আগবাঢ়ি আহিল আৰু ভদ্ৰমহিলাক বুজনি দি ক’লেহি, “বাইদেউ, বেয়া নাপাব; নেদেখাকৈহে লাখুটিডাল লাগিল, বুঢ়া মানুহযে!”\nমহিলাই কিবা-কিবি ভোৰ্ ভোৰাই থকাৰ মাজতে পিছফালৰ পৰা বৃদ্ধই মাত লগালে, “আই ঔ, আগলৈ চোৱা চোন বাছখনৰ ভিতৰত কি লিখা আছে -আপোনাৰ ব্যৱহাৰেই আপোনাৰ পৰিচয়।”\nবাছৰ সকলো যাত্ৰীয়ে বৃদ্ধৰ ফালে চাই প্ৰশংসা সূচক মিচিয়া হাঁহি মাৰিলে।\nভগৱানে যেতিয়া প্ৰথম জীৱৰ স্ৰজন কৰিছিল, সেই সময়ৰ কথা। এবাৰ তেওঁ মানুহ , বলদ আৰু ফেঁচা-একেলগে এই তিনিটা প্ৰাণী স্ৰজন কৰিলে আৰু আটাইকেইটা জন্তুকে সমান পৰমায়ু দিলে৷\nসকলোকে চল্লিশ বছৰকৈ পৰমায়ু দি তেওঁ বুজাই ক’লে- “তহঁত সকলো এতিয়া পৃথিৱীলৈ যা। তাত গৈ তহঁতৰ নিজৰ নিজৰ ভাগৰ আয়ুসখিনি প্ৰথমে জী লগৈ। ৪০ বছৰ পাৰহৈ যোৱাৰ পিছত আকৌ মোৰ ওচৰলৈ আহি তহঁতৰ কিবা ওজৰ আপত্তি থাকিলে মোক ক’বিহি। এতিয়া তহঁত যা৷ মই অলপ জিৰণি লওঁ।” এই বুলি কৈ ভগৱান অনন্ত সয্যাত নিদ্ৰামগ্ন হ’ল।\nইফালে, পৃথিৱীত গৈ সকলো প্ৰাণীয়ে নিজৰ নিজৰ ভাগৰ আয়ুস কটাবলৈ লাগিলে। মানুহ নামৰ প্ৰাণীটোৱে ৪০ বছৰ জীয়াই থকাৰ পাছতো জীৱনটো বৰ ছুটি ছুটি যেন পালে৷ ইমান ভোগ বিলাস চাৰিওফালে; আৰু চল্লিশ বছৰ মান জী থাকিবলৈ পোৱা হ’লে! ৪০ বছৰত হেঁপাহেই নপলালে দেখোন! সি মনতে ভাবিলে- এইবাৰ গৈ ভগৱানক খাটি লুটি আৰু কেইবছৰমান বঢ়াই ল’ব লাগিব ।\nবলদ গৰু নামৰ জন্তুটোৱে ১০ বছৰ মান জীয়াই থকাৰ পিছতে আমনি লাগিল। দিনটো কামেই কাম- অলপো জিৰণি নাই। প্ৰখৰ ৰ’দত জুই যেন গৰমত দিনৰ দিনটো হাল টানি টানি তাৰ জীৱনৰ প্ৰতি মোহ নোহোৱা হ’ল। ইফালে খোৱা বোৱাতো গৃহস্থৰ অৱহেলা; কাহানিও পেট ভৰাই খাবলৈ নিদিয়ে! সি মনতে ভাবিলে- ভগৱানৰ ওচৰলৈ গৈ মোৰ আয়ুসটো ২০ বছৰ মান কমাই ল’ব লাগিব- টানিব নোৱৰা হৈছোঁ আৰু!\nইফালে ফেঁচা নামৰ জন্তুটোৱেও ২০ বছৰ মান জীয়াই থাকিয়েই আমনি পালে- দিনৰ দিনটো ঘৰত শুই থাকিব লাগে৷ ৰাতি হ’লেহে চিকাৰ কৰি কিবা এটা খাবলৈ পায়৷ দিনটো পেটে কলমলাই থাকিলেও একো এটা খাবলৈ নাপায়। তাৰো ইমান দীঘলীয়া জীৱন তিতা কেঁহা লগা হ’ল। সিও ভাবিলে- এই বাৰ ভগৱানৰ ওচৰলৈ গৈ আয়ুসটো কমাবই লাগিব।\nপৃথিবীত তিনিওটা প্ৰাণীয়ে ৪০ বছৰ পৰমায়ু শেষ হোৱাৰ পাছত ভগৱানৰ ওচৰলৈ ঘূৰি গ’ল।\nভগৱানে সিহঁতক দেখিয়েই মিচিকিয়া হাঁহি মাৰি আদৰণি জনালে আৰু নিজৰ নিজৰ জীৱনৰ অভিজ্ঞতাৰ কথা বৰ্ণাবলৈ ক’লে।\nপ্ৰথমে মানুহে ক’লে – “সেৱাহে জনালোঁ প্ৰভু! মোৰ ৪০ বছৰ কেনেকৈনো পাৰ হ’ল গমকে নাপালোঁ। জীৱনটো উপভোগ কৰিবলৈ নাপাওঁতেই শেষেই হ’ল। প্ৰভু দয়া কৰি মোৰ পৰমায়ু আৰু ৪০ বছৰমান বঢ়াই দিবলৈ অনুৰোধ জনালোঁ ।”\nভগৱানে মিচিকিয়া হাঁহি মাৰি অলপ অপেক্ষা কৰিবলৈ হাতেৰে ইঙ্গিত দি বলদৰ ফালে মূৰ কৰিলে৷ বলদে সেই সুযোগতে সেৱা এটা জনাই তাৰ আৰ্জি পেছ কৰিলে- “প্ৰভু, মোক ইমান দীঘলীয়া পৰমায়ু কিয় দিলে? কাম কৰি কৰি লঘোণে ভোকে মোৰ দেহা ঘূণিয়া হ’ল প্ৰভু। মোৰ পৰমায়ু আধা কমাই দি মোক দয়া কৰক প্ৰভু!”\nশেষত ভগৱানে ফেঁচাৰ ফালে চাই তাৰ বক্তব্য আগ বঢ়াবলৈ ইঙ্গিত দিলে। ভগৱানৰ ইঙ্গিত পাই ফেঁচাই কাও বাওকৈ ক’বলৈ ধৰিলে- “প্ৰভু, মোকো ইমান দীঘলীয়া আয়ুস নালাগে। দিনটো ভোকত থাকি ৰাতি হ’লেহে পেটত কিবা এটা পৰে৷ এনেকৈ ইমান দীঘলীয়া জীৱন জীয়াই থাকিবলৈ মন নাই প্ৰভু; মোৰো আয়ুস আধা কমাই দিয়ক দয়া কৰি!”\nভগৱানে নিজৰ আসনতে গাটো এবাৰ লৰাই মানুহৰ ফালে দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিলে। মানুহে পৰম আশাৰে ভগৱানৰ ফয়চলা শুনিবলৈ উদ্গ্ৰীৱ হৈ ৰ’ল। ভগৱানে ভূৱন ভুলোৱা হাঁহিটো মাৰি মানুহক ক’লে- “ওঁ — তোৰ পৰমায়ু কম হৈছে নহয়? বাৰু বলদৰ ৪০ বছৰৰ পৰা ২০ বছৰ কাটি আনি তোক দিলোঁ। তোৰ নিজৰ ৪০ বছৰ জীয়াৰ পাছত বলদৰ ২০ বছৰ জীব পাৰিবি৷”\nসেইদৰেই ফেঁচাৰ পৰাও তাৰ ২০ বছৰ কাটি আনি মানুহক দিলেহি আৰু ক’লে বোলে- বলদৰ ২০ বছৰ জী লোৱাৰ পিচত ফেঁচাৰ আয়ুস খিনি জীব লাগিব। অৰ্থাৎ, এতিয়াৰ পৰা মানুহৰ ফলপ্ৰসু পৰমায়ু ৮০ বছৰ, বলদ আৰু ফেঁচাৰ প্ৰত্যেকৰে ২০ বছৰকৈ পৰমায়ু হ’ল। তহঁত সন্তুষ্ট নে? আটাইকেইটাই পৰম সন্তোষেৰে “হয় প্ৰভু, হয় প্ৰভু” বুলি বিদায় লৈ পৃথিবীলৈ ঘূৰি আহিলে৷\nসেই তেতিয়াৰ পৰা মানুহৰ জীৱন পৰিৱৰ্তন হ’বলৈ ধৰিলে। মানুহে প্ৰথম ৪০ বছৰ নিজৰ জীৱন জীবলৈ পায়। এই ৪০ বছৰ নানা ভোগ বিলাসেৰে জীৱন কটায় ৪০ বছৰনো কেনেকৈ পাৰ হয় গমেই নাপায়৷ পৃথিবীখনো বৰ ৰঙীন যেন অনুভৱ হয়।\nতাৰ পিছৰ ২০ বছৰ৷ মানে ৪১ৰ পৰা ৬০ লৈকে বলদ গৰুৰ জীৱন জীব লগা হয়। বলদ গৰুৰ দৰে মাথোন আনৰ কাৰণে- ল’ৰা, ছোৱালী, পৰিৱাৰ — পৰিয়াল – এইবিলাকৰ ইচ্ছা মতে জীব লগা হয়। নিজৰ ভাল লগা বেয়া লগা বুলিবলৈ একো নাথাকে।\n৬০ বছৰৰ পৰা ৮০ বছৰলৈকে এই ২০ বছৰ ফেঁচাৰ আয়ুস জীব লগা হয়। বাৰ্ধক্যৰ কাৰণে ফেঁচাৰ দৰে দিনটো ঘৰতে সোমাই থাকি সন্ধিয়া বাকী সদস্যবোৰ ঘৰ সোমোৱালৈ বাট চাই থাকিব লাগে। তেতিয়াহে পেটত কিবা এটা পৰে।\nএয়েই মানুহৰ জীৱন- ৰহস্য৷\n(৩) বিউটি স্পট\nদুগাৰাকী বান্ধৱী আছিল- একেলগে পঢ়া একেলগে থকা; নলে গলে লগা৷ দুয়োগৰাকী বিয়া বাৰু হৈ যোৱাৰো কেইবাবছৰ হ’ল- কিন্তু বেলেগ বেলেগ চহৰলৈ। ফোনত কথা বতৰা পতাৰ বাহিৰে বা ফেচবুকৰ প্ৰফাইল ছবি কেইখন দেখাৰ বাহিৰে ইজনীয়ে সিজনীক লগ নোপোৱাও কেইবা বছৰো হ’ল।\nএবাৰ দুয়োজনীৰে উমৈহতীয়া বান্ধৱী এগৰাকীৰ ঘৰত কিবা এটা অনুষ্ঠান উপলক্ষে দুয়োগৰাকী লগা লগি, দেখা দেখি হ’ল। বহুত দিনৰ মূৰত লগ পাই দুয়োজনীয়ে হেঁপাহ পলুৱাই কথা পাতিলে৷ কথা বতৰা পাতি একেলগে ভিতৰলৈ গৈ খোৱা বোৱাও কৰি আহিলেগৈ। ৰ’ব- নাম দুটা কোৱাই নাই নহয়; এজনীৰ নাম মায়া আৰু আনজনীৰ নাম ছায়া। বিয়াৰ আগলৈকে ছায়াৰ সোঁ ফালৰ গালতে এটা তিল — মানে বিউটি স্পট৷ খোৱা বোৱা কৰি আহি মায়া আৰু ছায়াই আকৌ কথা পতাত লাগিলহি।\nছায়া- “তুমি কিন্তু একেই আছা জানা! অলপ শকত হৈছা৷ পিছে বোৱাৰী মানুহ অলপ শকত হ’লেহে ভাল লাগে নহয়?”\nকথা কেইটা ছায়াই বৰ আন্তৰিকতাৰে ক’লে ।\nমায়া- “তুমিও সঁচাকৈ বৰ ধুনীয়া হৈ আছা। একো সলনি হোৱা নাই; মাথোন – মাথোন”\nবুলি ঘেঁহাই থকা দেখি ছায়াই ক’লে,\n“কোৱাঁ আক’ মাথোন কি?”\nমায়া-“তোমাৰ সোঁ গালত থকা তিলটো আজি কালি বাওঁ গাললৈ আহিল।”\nকথা ইমানতে শেষ। দুজনী দুফালে গুছি গৈ আনৰ লগত কথা পাতিবলৈ ধৰিলেগৈ।\n« মোৰ বন্ধু কবি, কবি মানে সাংঘাতিক কবি – জয়ন্ত আকাশ বৰ্মন\nফটা পঞ্চপদী- হেমেন ডেকা »


নেপকিনৰ পৰা হ’ব পাৰে জৰায়ুৰ কে়ঞ্চাৰ — Vikaspedia\nব্যৱহাৰ কৰোতে সতৰ্ক হোৱা উচিত -\nআধুনিক বিশ্বত কৰ্মব্যস্থতাৰ বাবে প্ৰতি গৰাকী নাৰীৰ জীৱনসংগী স্বৰুপ হৈ পৰিছে চেনিতেৰী নেপকিন। কিন্তু আপোনি জানেনে এইন চেনিতেৰি নেপকিন যে জৰায়ু কেঞ্চাৰৰ কাৰণ হব পাৰে?\nবৰ্তমান বিশ্বত প্ৰায় ৭৫ শতাংশ মহীলাই মাহেকীয়া ঋতুস্ৰাবৰ সময়ত যৌনাংগত সজুৱতী, ৰাছেচ আৰু বিষৰ সমস্যাৰ সন্মূখীন হয়। ইয়াৰ বাবে জগৰীয়া আন এক উপাদান হ’ল মেহেকীয়াৰ সময়ত ব্যৱহাৰ কৰা চেনীতেৰি নেপকিন!\nআহকচোন আমি জানো- বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগীত এই চেনিতেৰী নেপকিননো কেনেকৈ তৈয়াৰ হয় আৰু ইয়াৰ কেনে ধৰনৰ ক্ষতিকাৰকৰ উপাদান থাকে?\nইউ.এচ.এনভাইৰ’নমেন্ট প্ৰটেকচন এজেন্সিৰ এক গৱেষনাত প্ৰকাশ কৰা অনুসৰি –চেনিতেৰি নেপকিন তৈয়াৰ কৰিবলৈ ডাইঅক্সিন(Dioxin) নামৰ এক প্ৰকাৰৰ কেমিকেল ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যি পোনপটীয়াকৈ কেন্সাৰৰ বাবে জগৰীয়া আৰু লগতে জৰায়ুৰ বিভিন্ন ধৰনৰ সংক্ৰমনৰ বাবেও জগৰীয়া হয়।\nU.S. Environment Protection Agency ৰ ১৯৯৬ৰ এক গৱেষনাত দেখা গৈছিল যে প্ৰতিটো চেনিতেৰী নেপকিনতেই 400 ppt Dioxin থাকে। এই ডাইঅক্সিন সন্তান ধাৰন ক্ষমতা কমোৱাৰ লগতে না না ধৰনৰ ৰোগৰ বাবে দায়ী হয়।\nদীৰ্ঘ সময় ধৰি সুৰক্ষাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা চেনিতেৰী নেপকিনে মাহেকীয়াৰ স্ৰাৱত বাহিৰ হোৱা ৰক্তক জেলিত পৰিনত কৰি দিয়ে। আৰু ৫ ঘণ্টাৰ পাছত সেই সমূহত ফাংগাচ জমিবলৈ আৰম্ভ কৰি দিয়ে। আৰু চালৰ সংস্পৰ্শলৈ আ্হি চালত সংক্ৰমন হয়, খজুৱতী আৰু নানান ধৰনৰ সমস্যাই দেখা দিব পাৰে। পেডৰ তলত থকা প্লাষ্টিকৰ বাবে যেনেদৰে ৰক্ত বাহিৰ হ’ব নোৱাৰে ঠিক তেনেকৈ বায়ু চলা-চলতো বাধা প্ৰাপ্ত হয়। আৰু তেনে অৱস্থাত সহজে বেক্টেৰীয়া জমা হৈ ইয়াৰ পৰা সংক্ৰমন হ’ব পাৰে। প্ৰস্তুত প্ৰক্ৰিয়াত না না কেমিকেলেৰে ধুবলগা হয়। যাৰ ফলত পেডত থাকিযোৱা কেমিকেলে চালৰ ক্ষতি কৰিব পাৰে।\nনেপকিন যিহেতু মহিলা সকলৰ জীৱনৰ এক অপৰীহাৰ্য অংগস্বৰুপ হৈ পৰিছে। গতিকে প্ৰতি গৰাকী মহিলাই এই নেপকিন ব্যৱহাৰ কৰে বা কৰিবই লাগিব। গতিকে কিছুমান সাবধানতা অৱলম্বন কৰিলে এই নেপকিনৰ পৰা হোৱা ভয়াবহ ক্ষতিৰ পৰা মহিলা সকলে নিজকে বছাই ৰাখিবলৈ সক্ষম হ’ব।\nআপোনালোকে যি কোম্পেনিৰ নেপকিন ব্যৱহাৰ নকৰক কিয় প্ৰতি ৩ ঘন্টাৰ মূৰে মূৰে নেপকিন সললি কৰক। আজিকালি কিছুমান কোম্পেনিয়ে চিন্থেতিক নেপকিন প্ৰস্তুত কৰি বজাৰত বিক্ৰী কৰা দেখা গৈছে। এই বোৰৰ ব্যৱহাৰ বৰ্জন কৰি কপাঁহৰ পৰা তৈয়াৰী নেপকিন ব্যৱহাৰ কৰক।\nডা: হৰি কান্ত দাস


চোৰধৰা - ৱিকিউৎস\nলেখক: শ্ৰীমন্ত মাধৱদেৱ\nযো লোক ভাৰ হৰণায় চক্ৰী\nপায়াত্ সৱো যাদৱাৰাজসিংহ।।\n(যি জনাই সংসাৰৰ ভাৰ হৰণ কৰিবলৈ বসুদেৱৰ গৃহত আৰ্বিভাৱ হৈছিল, যি জনা গোপীসকলৰ আনন্দকাৰী; যি জনা মুক্তিদাতা, সেইজনা যাদৱবংশৰ সিংহতুল্য মহাপৰাক্ৰমী শ্ৰীকৃষ্ণই তোমালোকক ৰক্ষা কৰক।)\nসূত্ৰ।। আহে সামাজিক লোক! যো চৰাচৰ গুৰু নাৰায়ণ গোপীজন মধ্যে চোৰ চাতুৰী নানা ৰস খেলান কয়ে কহো, গোপীসৱক মনোৰথ পুৰিয়ে যৈছন ক্ৰীড়া কয়ল, তা দেখহ শুনহ, নিৰন্তৰে হৰিবোল হৰিবোল।\nগীত।। ৰাগ-বসন্ত।। তাল-যতি।।\nদেখত ৰে হৰি গোপিনী মেলা।\nকৰত চোৰ চাতুৰী ৰস খেলা।।\nপৰমানন্দ লীলা পৰকাশী।\nবহু ৰসে ৰঞ্জল গোকুলবাসী।।\nসৱ ৰস সাগৰ নন্দকু লাল।\nকহয় মাধৱ গতি মুকুতি গোপাল।।\nসুত্ৰ।। আহে সামাজিক লোক! এক দিৱসে গোপীক শূন্য় গৃহ পেখিয়ে শ্ৰীকৃষ্ণ লৱণু চোৰ কৰিতে পৈশল। তথি গোপী বাহু মেলি দ্বাৰ বন্ধ কয়ে কহো পাৰাক গোপীসৱ সহিতে শ্ৰীকৃষ্ণক যৈচে চোৰ ধৰল, তা দেখহ শুনহ নিৰন্তৰে হৰিবোল হৰিবোল।\nগীত।। ৰাগ-আশোৱাৰী।। তাল-যতি।।\nআজু কাহা যাচি বোলয়ে গোৱালী।\nপেখিয়ে আখি তৰল বনমালী।।\nদ্বাৰ বেঢ়ল গোপী বাহু প্ৰসাৰি।\nলৱণু চোৰ কৈছে কৰসি মুৰাৰি।।\nকথা-গোপীবোল।। আহে কানাই। তুহু লৱণু চোৰ কৰিয়ে বাৰম্বাৰ হামাক ভাণ্ডিয়ে যাসি, আজু কাহা যাৱব। ৰহ ৰহ হামাক হাতে পড়লি, তোহাৰি ভাৱনা চুৰ কৰব।\nঘৰ মহ চোৰ গোৱাৰী ঘন ডাকে।\nপাৰাক গোৱালী আৱল সৱ জাকে।।\nকথা-গোপীবোল।। আহে সখি গোৱালীসৱ! হামাৰ মন্দিৰে চোৰ পশিয়ে থিক। হামু দ্বাৰ বন্ধ কয়ে ৰাখইছি। তোহো সৱ সত্বৰে আৱ; হামাকু মাৰিয়ে চোৰ পলাৱব।\nকথা-গোৱালীসৱ বোল।। হে সখি! তোহো দ্বাৰ নাহি ছোৰবি, হামুসৱ আৱসি।\nধৰল সৱহি মিলি হৰিক চোৰ।\nমাধৱ কহু গতি গোৱিন্দ মোৰ।।\nসূত্ৰ।। তদন্তৰে শ্ৰীকৃষ্ণ লৱণু চোৰ পড়ল দেখিয়ে, গোপীসৱক ৰাজমাৰগে আনিয়ে চাতুৰী কয়ে যৈছে গোপীসৱক ভঙ্গ কৰাৱল, তাহে দেখহ শুনহ।\nকথা-শ্ৰীকৃষ্ণবোল।। আহে সখিসৱ! শ্ৰীদাম, সুদাম, বিশাল ঋষভ, স্তোককৃষ্ণ, সুবল, অৰ্জুন, তোহোসৱ সত্বৰে আৱ। হামাক একেশ্বৰ দেখিয়ে চোৰ বোলিয়ে বহুত ঝুণ্টা ঝগড়া কৰইছে।\nকথা-শিশুসৱবোল।। আহে গোৱালীসৱ! হামাৰ স্বামী শ্ৰীকৃষ্ণক কৈছে কলঙ্ক দেসি। তোৰা সৱক হামো ছাড়বো নাহি।\nকথা-শ্ৰীকৃষ্ণবোল।। আহে গোৱালীসৱ! হামু বালক সৱ সহিত ৰাজমাৰগ মহ খেলাইতে থিক। তোহোসৱ হামাক কলঙ্ক দেৱসি।\nগীত।। ৰাগ-বেলোৱাৰ।। মান-একতাল।।\nগোৱাৰিণী কৈছন কলঙ্ক হামাৰি।\nৰাজমাৰগ মহ, ফিৰত বালকসৱ, কাহেক চোৰ গঁৱাৰি।।\nআঞ্চোৰে ধৰি হৰি, আৱ আৱ বুলি, টানত বাৰহি বাৰা।\nমাৱক আগু আজু, নিয়া ভেটব, বুঝতোহো বাত হামাৰ।।\nকথা-শ্ৰীকৃষ্ণ বোল।। আহে ঢাণ্ডি গোৱালীসৱ! হামাক কলঙ্ক দিয়ে তোহোসৱ কি এড়াইতে চাৱ। তোৰাসৱক আজু মাৱক আগু নিয়া ভেটব। হামাক বাত বুঝব।\nহামাকু চোৰ বোলসি তোহো ঢাণ্ডী\nআপুনিহি দধি দুগ্ধ খাই।\nগোৱাৰী ছোড়য় যৱ, হৰি ছোড়য়ে নাহি,\nমাধৱ এহু ৰস গায়।।\nকথা-শ্ৰীকৃষ্ণ বোল।। আহে গোৱাৰীসৱ! আপুনহি দধি দুগ্ধ খাই হামাক কলঙ্ক দেসি। তোৰাসৱক হামু ছাড়বো নাহি।\nকথা-গোপীসৱ বোল।। আহে কানাই! তোহাক হামু চোৰ নাহি বুলিয়ে। তোহো আপুন গৃহে যাৱ। তোহাক হামোসৱ ছাড়লোঁ।\nকথা-কৃষ্ণ বোল।। আহে ঢাণ্ডী গোৱালীসৱ! তোহো যৱ ছোড়হ, হামো তোহাক নাহি ছাড়ব। তব ছোড়ি যৱ হামাক কিছু লৱণু দেহ।\nকথা-গোপীসৱ বোল।। আহে কানাই ! তৱ তোহাক হামো লৱণু দেৱব, যৱ তোহো নৃত্য কৰহ।\nগীত।। ৰাগ-আসোৱাৰী।। তাল-যতি।।\nনাচতু গোৱিন্দ গোপিনী আগে।\nকৰ পাতি হৰি লৱণু মাগে।।\nযো কৰ কমল ভকত ভয়হাৰী।\nসোহি কৰ পাতি মাগে লৱণু মুৰাৰি।।\nকথা-শ্ৰীকৃষ্ণবোল।। আহে গোৱালীসৱ! হামু নৃত্য কৰিয়ে বহুত শ্ৰম পাৱলোঁ। হামাক কিছু লৱণু দেহ। হামো লৱণু বোজন কৰিয়ে নৃত্য কৰব।\nকথা-গোপীবোল।। আহে কানাই ! তুহু যৱ ভল্ল কয় নৃত্য কৰহ, তৱ তোহাক লৱণু দেৱব।\nগোৱাৰী বোলয় নিক নাচ গোপালা।\nতব তোই লৱণু দেৱৰ হামু ভালা।।\nলৱণু আশে লাসে গোৱিন্দ নাচে।\nকৰ ভৰি গোপী লৱণু যাচে।।\nলৱণু খায়া খায়া নাচে কানাই।\nআনন্দে গোপিনী তালি বজাই।।\nযো হৰি এ তিনি ভুৱন অধিকাৰী।\nগোকুল মহ সোহি লৱণু ভিখাৰী।।\nভকতি অধীন হৰি দীন দায়াল।\nকহয় মাধৱ গতি বাল গোপাল।।\nসূত্ৰ।। ঐছন প্ৰকাৰে শ্ৰীকৃষ্ণ গোপীসৱক মনোৰথ পুৰিয়ে নান বিধ কৌতুক নৃত্য কৰিয়ে আনন্দে তথি থিক। তদনন্তৰে যশোদা আপোন বালক পুত্ৰ ঘৰে নাহি পেখিয়ে পুত্ৰস্নেহে আকুলিত হুয়া যমুনাক তীৰে তীৰে বেড়াইতে যৈচে পথিক জনত বাত-পুছত, তা দেখহ-শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰিবোল।\nযশোদা পুছয় পথিক জনে আকুতি মনে।\nহামাৰি বালক কেবা দেখিলা নয়নে।।\nকথা-যশোদাবোল।। আহে পথিক জন! তোহোসৱ যদি হামাৰ বালক পেখল তৱ হামাত সত্বৰে কহ।\nকথা-পথিকজন বোল।। হে মাই যশোদা! তোহাৰি বালক কৈছন ৰূপ ?\nকথা-যশোদা বোল।। হে পথিক! হামাৰ বালক যৈচন ৰূপ তা শুনহ।\nকন্দূক্ৰীড়াবিগলি ঘনেস্বেদ মুগ্ধাননশ্ৰীঃ।\nকচ্চিদ্দৃষ্টঃ কুৱলয়দলশ্যামলঃ কোহপি ৱালঃ।।\nপৃচ্ছত্যেবং পথি পথি যথৌ ব্যাকুলা নন্দপত্নী।\nতীৰে তীৰে তপনদুহিতুৰ্কৃষ্ণমন্বেষয়ন্তী।।\n(ভণ্টা খেলোঁতে খেলোঁতে ভাগৰত ঘাম ওলাই সুন্দৰ মুখখন চাবলৈ লোভনীয় হৈ পৰা আৰু পদুম পাতৰ লেখীয়া শ্যাম বৰণীয়া ধুনীয়া ল'ৰা এটি দেখিছানে ? এনে প্ৰশ্ন সুধি সুধি যমুনাৰ পাৰে পাৰে শ্ৰীকৃ,্ণক বিচাৰি নন্দপত্নী যশোদা ব্যাকুল হৈ পাটে বাটে গৈ আছিল।)\nভণ্টা খেলাইতে শ্ৰমজলে শোহে মুখ।\nসুন্দৰ বদন নিৰেখিতে মিলে সুখ।।\nকুবলয় দল জিনি শোহে শ্যাম তনু।\nপথে পথে যশোদা পুছয় পুনু পুনু।।\nকথা-যশোদা বোল।। আহে পথিক! হামাৰি বালক ঐছন ৰূপ, ভণ্টা খেড়ি খেলাইতে শ্ৰমজলে বদন পঙ্কজ শোভা কৰইছে। কুবলয় দল জিনিয়ে শ্যাম শৰীৰ প্ৰকাশ কৰাইছে পেখিতে পৰম আনন্দ মিলত।\nকথা-পথিক বোল।। হে মাই! ঐচন তোহাৰি বালক হামো নাহি পেখি।\nবিহানে বজাইল খেড়ি খেলাইবাৰ তৰে।\nভৈ গৈল বিয়াল পুতাই এভো নাইল ঘৰে।।\nযমুনাৰ তীৰে তীৰে ফিৰে নন্দজায়া।\nভৈলা অচেতন সতী পুত্ৰক নপায়া।।\nনহয়নে নিগড়ে নীৰ কান্দে যশোমতী।\nকাহে গৈলে পাইবো পুতাই যদুপতি।।\nধৰণী লুটিয়া মুৰুচিত ভয়ো মাই।\nকহয় মাধৱ হৰি বিনে গতি নাই।।\nসূত্ৰ।। ওহি প্ৰকাৰে যশোদা কৃষ্ণক বিচাৰি নপাই পৰম চিন্তায়ে কান্দি কান্দি মুৰুচিত হুয়া মাটিলোটি পড়ল। তদনন্তৰে এক গোপী আসি কহু যশোদাক আগে কৃষ্ণক বাত যে বোলল তাহেক শুনহ।\nকথা-গোপীবোল।। আহে মাই যশোদা! তোহো কি নিমিত্তে অন ক্ৰন্দন কৰহ।\nকথা-যশোদা বোল।। হে মাই গোৱাৰী! তোহো হামু অভাগিনীত কি পুছহ। হামু অনেক পুণ্য কৰিয়ে দেৱতাক বৰে কৃষ্ণক পুত্ৰ পাৱলোঁ। সে প্ৰাণ পুত্ৰ কৃষ্ণ খেড়ি খেলাইতে বিহানে বজাৱল। বিয়াল ভৈ গৈল এখনো নাহি পাৱলোঁ। সে প্ৰাণপুত্ৰক বিচাৰি নপাই হামাৰি প্ৰাণ কৈছে ৰহব।\nকথা-গোপীবোল।। হে মাই যশোদা! তোহো ওহি নিমিত্ত ক্ৰন্দন কৰহ, তোহো তাপ তেজহ! তোহাৰি বালক হামু দেখলোঁ। তাহেক বাত কহইছি তা শুনহ।\nগীত।। ৰাগ-বড়ৰী।। একতাল।।\nতেজহু তাপ শুনহ মেৰি মাই।\nহামু দেখলোঁ তেৰি বালক কানাই।।\nলৱণু চোৰ ধৰি আছয় গোৱালী।\nকৰত কানাই চোৰ চাতুৰালী।।\nপাৰাকহু লোক মানত হৰি সাক্ষী।\nহাতক লৱণু গোপিনী মূহে মাখি।\nবোলন্ত কানাই হামু কৈছে চোৰ।\nতুহু চুৰুণী মুখহি সাক্ষী তোৰ।।\nলাজল গোপী উত্ৰ নাহি আটে।\nদেখলোঁ কানাই জিনল ৰাজবাটে।।\nআঞ্চোৰে ধৰি আনত হৰি টানি।\nকাতৰ কৰত গোপিনী ভঙ্গ মানি।।\nশুনিয়ে তাপ তেজল যশোমাই।\nকহয় মাধৱ গতি বালক কানাই।।\nকথা-গোপীবোল।। হে মাই যশোদে! তোহো তাপ তেজহ, হামু তোহাৰি বালক কানাই দেখলোঁ। এক গোৱালীক লৱণু চোৰ কৰিতে ঘৰ সহ পৈশল। তাহে পেখি সে গোৱালী লৱণু চোৰ ধৰয়ে থিক। শ্ৰীকৃষ্ণ তাহেক উত্তৰ কৰইছে। আহে ঢাণ্ডী হামু কৈছে চোৰ। বালক সমে ৰাজমাৰ্গে ফুৰত। তোহো আপুনি দধি খায়া হামাক চোৰ বোলত। তাহে শুনি গোপী পাৰাক গোপী সাক্ষী মানত। শ্ৰীকৃষ্ণক আপন হাতক লৱণু গোপীক মুখে মাখিয়ে বোলত। আহে গোপীসৱ! দেখু, দেখু, আৱৰ সাক্ষীত কমন প্ৰয়োজন, উনিকৰ মুখহি সাক্ষী। শুনি গোপী লাজ পাৱল। কৃষ্ণক উত্তৰে আণ্টয়ে নাহি পাৰি গোপীসৱ ভঙ্গ মানল। তাহে পেখি শ্ৰীকৃষ্ণ আঋ্চোলে ধৰি টানি আনত। গোপী কাতৰ বোলত হে কানাই! তোহো হামাক ছাড়হ। তোহাক হামু লৱণু দেৱহ। তাহে শুনি শ্ৰীকৃষ্ণ গোপীক ছাড়ল। গোপী কৃষ্ণক লৱণু দেলহ। শ্ৰীকৃষ্ণ তাহেক ভোজন কৰিয়ে আনন্দে নৃত্য কয়ল। আহে মাই যশোদে! তোহো কি পুণ্য কয়ে শ্ৰীকৃষ্ণক পুত্ৰ পাৱলি। শ্ৰীকৃষ্ণ সৱ গোকুলবাসীক আনন্দ কৰাৱয় থিক। অৱ তোহাৰি কানাই হুত চোৰ চাতুৰীয়ে গোপীক ভঙ্গ কৰাই নানাবিধ কৌতুক নৃত্য কৰিয়ে থিক। ইহা জানি হে মাই! চিন্তা শোক ছাড়হ।\nসূত্ৰ।। তদন্তৰে যশোদা আপোন পুত্ৰক শুভ বাত শুনিয়ে কহো গোপীক ভঙ্গ কৰাই নানা বিধ কৌতুক নৃত্য কৰিয়ে থিক ইহা শুনি চিন্তা শোক তেজিয়ে পৰম হৰষিত ভেল।\nকথা-যশোদা বোল।। আহে গোৱালী! কোন থানে হামাৰি বালক থিক, তথি হামাক নিয়া যাৱ।\nকথা-গোপীবোল।। হেমাই ! চলহ চলহ। হামাৰি সঙ্গে আৱ।\nসূত্ৰ।।ওহি বুলি গোপী যশোদা সহিত গৈয়া গোৱালীসৱক থানে শ্ৰীকৃষ্ণক দেখাৱল। শ্ৰীকৃষ্ণ গোপী সৱক মধ্যে নৃত্য কয় থিক। আপোন পুত্ৰক পেখিয়ে যশোদাক সৱ শৰীৰ জুড়াৱল। কৃষ্ণ কোলে কয়ে, গলে বান্ধি বদন চুম্বন কয়ে পৰম আনন্দ পাৱল। শ্ৰীকৃষ্ণ মাৱক স্তনপান কয়ে, মাৱক বদন নিৰেখি কান্দি কান্দি গোপীসৱক বৃত্তান্ত শুনাৱল। শুনি যশোদা গোৱালীসৱক গাৰি দয়ে যৈছন বোলল, তা দেখহ শুনহ।\nকথা-যশোদাবোল।। আহে ঢাণ্ডী গোৱালীসৱ! দাসীক দাসী! তোহোসৱ হামাৰ ওহি বালক কৃষ্ণক চোৰ বুলিয়ে কলঙ্ক দেৱসি। ছিঃ তোৰাসৱক মুখে ছাৰ পড়োক। হে বাপু কৃষ্ণ! ওহি বান্দীসৱক থানে আৱৰ নাহি আৱৰি। হামাৰ ঘৰে দধি দুগ্ধ লৱণু কে পুছত! যত খাইতে পাৰ, তত হামু দেৱব। তোহাৰি পাৱৰ বালাই লঞঁ; আহে বাপু! তোহো হামাক কোটি পুৰুষক দেৱকো দেৱতা, মাতাক মুকুট, গলাক সাতসৰি, বুকক শীতল চন্দন।\nসূত্ৰ।। ওহিবুলি যশোৱা গোৱালীসৱক ঠেঙ্গনা দিয়ে খেদাই কহো আপোন আঞ্চোৰে কৃষ্ণক ধূলা ঝাৰি বুকে বান্ধি কোলে কৰি বদন চুম্বন দিয়ে পৰম আনন্দে আপুন গৃহে আনি শীতল জলে স্নান কৰাই পঞ্চামৃত ভোজন কৰাৱল। সুগন্ধ চন্দনে দিব্য বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ ভূষিত কৰাই কৃষ্ণক সুন্দৰ বদন নিৰেখিয়ে মোক্ষতো অধিক আনন্দ লভিয়ে পৰম সন্তোষ ৰহল। আহে সভাসদ লোক! শ্ৰীকৃষ্ণক পৰম কৃপালু গুণ দেখহ। কোটি ব্ৰহ্মাণ্ডক ঈশ্বৰ হুয়া নন্দক গৃহে বেকত হুয়া নানান বিনোদ নৃত্য কয়ল। ইহাক শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন কৰিয়ে সৱ লোকে সংসাৰ ঘোৰ নিকাৰ তৰৱ। ইহা জানি শ্ৰীকৃষ্ণক চৰণে শৰম সাৰ কৰিয়ে নিৰন্তৰে হৰিবোল হৰিবোল।\n।।ইতি চোৰধৰা সমাপ্ত।।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=চোৰধৰা&oldid=3617"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ২১ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১৩ তাৰিখে ০০:০৩ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


সুআন মানুৱেল ছাণ্ট'ছ কাল্ডে'ৰ'ন - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nসুআন মানুৱেল ছাণ্ট'ছ কাল্ডে'ৰ'ন\nকলম্বিয়াৰ ৩২তম ৰাষ্ট্ৰপতি\n৭ আগষ্ট, ২০১০\nজাৰ্মান ভাৰ্গছ লাৰ্ছ\nৰাষ্ট্ৰীয় ৰক্ষা মন্ত্ৰী\n১৯ জুলাই, ২০০৬ – ১৮ মে, ২০০৯\nকমিল' অস্পিনা বাৰ্ণনাল\nফ্ৰেদি পাদিল্লা ডে লেয়ন (ভাৰপ্ৰাপ্ত)\nবিত্ত আৰু ৰাজহুৱা সম্পত্তি মন্ত্ৰী\n৭ আগষ্ট, ২০০০ – ৭ আগষ্ট, ২০০২\nএন্ড্ৰেছ পাস্ত্ৰনা আৰংগ'\nজুয়ান কেমিল' ৰেষ্ট্ৰেপ' চালাজাৰ\nৰবাৰ্ট' জোংউইট' বন্নেট\nবৈদেশিক বাণিজ্য মন্ত্ৰী\n১৮ নৱেম্বৰ, ১৯৯১ – ৭ আগষ্ট, ১৯৯৭\nডেনিয়েল মাজুৱেৰা গমেজ\n১০ আগষ্ট, ১৯৫১ (৭০ বছৰ)\nকলম্বিয়ান লিবাৰেল পাৰ্টি(২০০৫ চনৰ আগত)\nছোচিয়েল পাৰ্টি অফ নেছেনেল উনিটি (২০০৫-বৰ্তমানলৈকে)\nছিলভিয়া অমায়া লণ্ডন' (বিবাহ বিচ্ছেদ)\nমাৰীয়া ক্লেমেনচিয়া ৰোডৰীগজ মুনেৰা (১৯৮৭-বৰ্তমানলৈকে)\nকাছা দে নাৰিন'\nকেঞ্চাছ বিশ্ববিদ্যালয়, লাৱৰেঞ্চ\nলণ্ডন স্কুল অফ ইক'নমিক্স\nজন এফ. কেন্নেডি স্কুল অফ গভমেণ্ট, হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়\nশান্তিৰ নোবেল বঁটা (২০১৬)\nসুআন মানুৱেল ছাণ্ট'ছ কাল্ডে'ৰ'ন (Juan Manuel Santos Calderón) (স্পেনিছ: [xwan maˈnwel ˈsantos kaldeˈɾon];জন্ম: ১০ আগষ্ট, ১৯৫১) কলম্বিয়াৰ বৰ্তমান তথা ৩২তম ৰাষ্ট্ৰপতি। তেওঁ ২০১৬ চনত বাবে শান্তিৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে।\nতেওঁ এজন বিখ্যাত অৰ্থনীতিবিদ আৰু সাংবাদিক। তেওঁৰ পৰিয়াল কলম্বিয়াৰ ইল টাইমপা' নামৰ কাকত খনৰ ১৯১৩ চনৰ পৰা ২০০৭ চনলৈ সংখ্যাগৰিষ্ঠ শ্বেয়াৰৰ গৰাকী আছিল। কেঞ্চাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ কলম্বিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় কফি খেতিয়ক ফেডাৰেচনৰ অৰ্থনৈতিক পৰামৰ্শদাতা হিচাপে যোগ দিয়ে। তেওঁ লণ্ডনৰ আন্তৰ্জাতিক কফি সন্থাতো যোগ দিয়ে আৰু তাত তেওঁ লণ্ডন স্কুল অফ ইক'নমিক্স এণ্ড পলিটিকেল চাইন্সত অধ্যয়ন কৰে। ১৯৮১ চনত তেওঁ ইল টাইমপ' কাকতৰ ডেপুটি ডাইৰেক্টৰ আৰু দুবছৰ পিছত ডাইৰেক্টৰ হিচাপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰে।\n১৯৯১ চনত কলম্বিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ছিজাৰ গাভিৰিয়া ত্ৰুজিল'য়ে তেওঁক কলম্বিয়াৰ প্ৰথম বৈদেশিক বাণিজ্য মন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে। তেওঁ কলম্বিয়াৰ আন্তৰ্জাতিক বাণিজ্য সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল। ২০০০ চনত ৰাষ্ট্ৰপতি এনড্ৰিউ পাস্ত্ৰনা আৰংগ'য়ে তেওঁক কলম্বিয়াৰ ৬৪তম বিত্ত আৰু ৰাজহুৱা সম্পত্তি মন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্ত কৰে।\nৰাষ্ট্ৰপতি এলভাৰ' উৰিবে ভেলেজৰ কাৰ্যকালত তেওঁৰ গুৰুত্ব বাঢ়িব ধৰে। ২০০৫ চনত তেওঁ ছোচিয়েল পাৰ্টি অফ নেছেনেল উনিটি নামৰ ৰাজনৈতিক দল গঠন কৰে। ২০০৬ চনত উৰিবে আকৌ নিৰ্বাচিত হোৱাৰ পিছত চানটছ কলম্বিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰক্ষা মন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। এই কালছোৱাত তেওঁ কলম্বিয়াৰ সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ বিপ্লৱ আৰু আন গুৱেৰৃল্লা গোটৰ বিৰুদ্ধে কিছুমান সবল আৰু কঠোৰ নীতি গ্ৰহণ কৰে।\n”৫০ বছৰীয়া কলম্বিয়াৰ গৃহ যুদ্ধ অৱসান ঘটাবলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকীৰ্তি স্বৰূপে" তেওঁক ২০১৬ বৰ্ষৰ শান্তিৰ নোবেল বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।\n1 জীৱন পৰিক্ৰমা\n3 চয়নিত কাম\nজীৱন পৰিক্ৰমা[সম্পাদনা কৰক]\nচয়নিত কাম[সম্পাদনা কৰক]\nSantos Calderón, Juan Manuel (1994). Colombia Sin Fronteras: Para Un Nuevo Futuro. প্ৰকাশক Bogotá: Colombian Ministry of Foreign Trade. OCLC 34283634.\nSantos Calderón, Juan Manuel (1994). El Nuevo Camino al Progreso. প্ৰকাশক Bogotá: Colombian Ministry of Foreign Trade. OCLC 253690673.\nSantos Calderón, Juan Manuelএক্সপ্ৰেছন ত্ৰুটী: অপৰিচিত শব্দ "etal" (1994). Prácticas Comerciales y Perspectivas Macroeconómicas. প্ৰকাশক Bogotá: Cladei. ISBN 9789589394007. OCLC 318185414.\nSantos Calderón, Juan Manuel; Blair, Tony (1999). La Tercera Vía: Una Alternativa Para Colombia. প্ৰকাশক Bogotá: Aguilar. ISBN 9789588061313. OCLC 318268059.\nSantos Calderón, Juan Manuel; Carrasquilla Barrera, Alberto (2000). Memorias de Hacienda. প্ৰকাশক Bogotá: Colombian Ministry of Finance and Public Credit. OCLC 318238583.\nSantos Calderón, Juan Manuel (2009). Jaque al Terror: Los Años Horribles de las FARC (2nd, illustrated. সম্পাদনা). প্ৰকাশক Bogotá: Planeta. ISBN 9789584223029. OCLC 605944076.\n↑ "En Sus Puestos" (Spanish ভাষাত). El Tiempo (Bogotá). 18 July 2000. ISSN 0121-9987. OCLC 28894254. http://www.eltiempo.com/archivo/documento/MAM-1275966। আহৰণ কৰা হৈছে: 28 May 2014.\n↑ "The Nobel Peace Prize 2016 - Press Release". www.nobelprize.org. http://www.nobelprize.org/nobel_prizes/peace/laureates/2016/press.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 2016-10-07.\nBiography at Colombia Reports\nBiography at CIDOB Foundation\nসুআন মানুৱেল ছাণ্ট'ছ কাল্ডে'ৰ'ন সম্পৰ্কে সংগ্ৰহিত বাতৰি আৰু মন্তৱ্য দ্যা নিউয়ৰ্ক টাইমছৰ সৌজন্যত\nTaking Colombia to the Next Level, Latin Business Chronicle, ৯ আগষ্ট, ২০১০\n২০১৬ চনৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী\nজিন-পিয়েৰী চাওভেজ ( ফ্ৰান্স)\nজেমছ ফ্ৰাছাৰ ষ্টদদাৰ্ট ( যুক্তৰাজ্য, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ)\nবেৰনাৰ্ড লুকাছ ফেৰীনগা ( নেডাৰলেণ্ড)\nবব ডিলন ( আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ)\nসুআন মানুৱেল ছাণ্ট'ছ কাল্ডে'ৰ'ন ( কলম্বিয়া)\nডেভিদ জেমছ থুলছ ( যুক্তৰাজ্য, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ)\nফ্ৰেডৰিক ডুনকান মাইকেল হাল্ডেন ( যুক্তৰাজ্য, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ)\nজন মাইকেল কষ্টাৰলিটজ ( যুক্তৰাজ্য, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ)\nয়শ্বিনৰী অহচুমি ( জাপান)\nঅলিভাৰ হাৰ্ট ( যুক্তৰাজ্য, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ)\nবেংগেট ৰবাৰ্ট হল্মষ্টৰ্ম ( ফিনলেণ্ড)\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=সুআন_মানুৱেল_ছাণ্ট%27ছ_কাল্ডে%27ৰ%27ন&oldid=303572"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশান্তিৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী\nএই পৃষ্ঠাখন ১০ অক্টোবৰ, ২০২১ তাৰিখে ১০:০৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


জি ডি পি - এক আলোচনা\nলেখক- ডাঃ কমলেশ্বৰ নাথ\nসম্প্ৰতি বিশ্ব অৰ্থনীতিত তোলপাৰ লগোৱা ঘটনাটো হৈছে GDP হ্ৰাস । এই হ্ৰাসে অতীতৰ সকলো ৰেকৰ্ড ভাঙিছে । GDP বৃদ্ধিৰ হাৰ শূণ্যৰ তললৈ গতি কৰিছে । উন্নত দেশ সমূহেও ইয়াৰ পৰা পৰিত্ৰাণৰ উপায় বিচাৰি পোৱা নাই । তলত বিশ্বৰ আগশাৰীৰ কেইখনমান দেশৰ GDR হাৰ --\n1.আমেৰিকা (- 9.1%) 2. জাপান (-9.9%) 3.জাৰ্মানী (-11%) 4. ইটালী ( -17.7% )\n5. ফ্ৰান্স ( -18.9% ) 6.ব্ৰিটেইন ( -21.9%)\n7.ভাৰতবৰ্ষ ( - 23.9% ) ।\nমাত্ৰ চীন দেশত এই হাৰ ধনাত্মক ( +3.2% )\nকিয় আৰু কেনেকৈ এই ঘটনা ঘটিল সেই বিষয়ে জানিবলৈ GDP সম্পৰ্কে থুলমূল আভাস এটা লাগিব ।\nGDP --- Gross domestic Product is the market value of all final goods and services produced withinacountry inagiven period of time (a quarter orayear ).\nঅৰ্থাৎ নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ ভিতৰত ( ৩মাহ / এবছৰ ) দেশত উৎপন্ন হোৱা সামগ্ৰী বা সেৱা সমূহৰ বজাৰ মূল্যকে সেই দেশৰ মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন বোলে । অৱশ্যে অবৈধ উৎপাদন , বিক্ৰী নকৰা সামগ্ৰী , বিনামূলীয়া সেৱা আদি GDP ৰ অন্তৰ্ভুক্ত নহয় ।\nGDP গণনা পদ্ধতি ---\n৩টা পদ্ধতিৰে নিৰ্নয় কৰা হয় -- 1.Out put method .2.Expenditure method আৰু 3.Income method . আমাৰ দেশত সাধাৰণতে Expenditure পদ্ধতিৰে গণনা কৰা হয় ---\nGDP = C + I + G + (X- IM )\nC = Consumption I = Investment G = Govt. consumption & investment X= Export IM = Import .\nপ্ৰকাশ থাকে যে GDP ৰ সৰ্ববৃহৎ উপাদানটো হ'ল Consumption . মুঠ GDP ৰ দুই তৃতীয়াংশ । গতিকে উপভোক্তাৰ ক্ৰয় ক্ষমতা কমিলে GDP বহুত হ্ৰাস হয় ।\nGDP growth rate --GDP আৰু GDP growth rate একে নহয় । Growth rate is the percentage of change over the previous year . আগৰ বছৰৰ তুলনাত বৰ্তমান বছৰৰ GDP শতকৰা হ্ৰাস বা বৃদ্ধি । এটা উদাহৰণ লোৱা যাওক -- যোৱা ৩টা বছৰৰ GDP এনে ধৰণৰ -\nচন জিডিপি জিডিপি বৃদ্ধিৰ হাৰ\n2018-19 -- 31,57366 কোটি\n19-20 -- 33,07707 কোটি +4.8%\n20 -21 -- 25,53302 কোটি -22.8%\nহিচাব কৰিলে দেখা যাব 18-19 ৰ তুলনাত 19-20 ত GDP বৃদ্ধি হৈছে 1,50341 কোটি টকা । শতকৰা হিচাবত এই বৃদ্ধি 4.8% .অৰ্থাৎ GDP growth rate +4.8% .আনহাতে 19 -20 ৰ তুলনাত 20- 21ত GDP কমিছে 7,54405 কোটি । শতকৰা হিচাবত এই হ্ৰাস 22.8% . অৰ্থাৎ 20-21ত growth rate (--22.8%)\nGDP ৰ এই হ্ৰাস ৮টা শিতানত দেখুৱাব পাৰি --\n1.Agriculture, forestry ,fishery 3.4%\n2.Construction ----- ( -50.3%)\n3.Trade, hotel, transport etc -- (-47%)\n4.Manufacturing ------ (-39%)\n5.Mining & quarries --- (-23.%)\n6.P. administration , defence etc (-10.3%)\n7.Electricity gas water supply etc (-7%)\n8.Financial ,real estate etc --- (-5%)\nতালিকাৰ পৰা দেখা গ'ল নিৰ্মান খণ্ড হোটেল ব্যৱসায় যাতায়ত উৎপাদন আদি খণ্ডত ব্যাপক ঋণাত্মক প্ৰভাৱ পৰিছে । ফলত এইবোৰত কাম কৰি থকা কৰ্মচাৰী সকল ব্যাপক হাৰত ছাটাইৰ সমূখীন হৈছে । এতিয়ালৈ এনে লোকৰ সংখ্যা ১২ কোটিৰ অধিক হৈছে ।\nভাৰতবৰ্ষত GDP ৰ হাৰ --\n2014 ----- +7.4% 20 15 ---- +8%\n16 --- +8.2% 2017 --- +7%\n18 ---- +6% 2019 ---- +4.2%\n20 --- (- 3.2) 1st quarter (-23.9) 2qtr\nঅৰ্থাৎ 2016 চনৰ পৰা GDP নিম্নগামী হৈ 2019 বেছি হাৰত কমিছে । ইয়াৰ ঘাই কাৰণ বিমুদ্ৰাকৰণ আৰু GST. 2020ত এই হাৰ ভয়াবহ । ইয়াৰ কাৰণ অপৰিকল্পিত লকডাউন । চীনৰ সীমাত অৱস্থিত উত্তৰ কোৰিয়াই আন্তৰ্জাতিক বিমান সেৱা বন্ধ ৰখাৰ ফলত কোৰিয়াত এজনো মানুহ কোভিড আক্ৰান্ত নহ'ল । আমাৰ দেশেও সেই কাম কৰিব পাৰিলেহেঁতেন ।\nGDP ৰ হাৰ যিদৰে নিম্নগামী হৈ আছে অচিৰেই লাখ লাখ কাৰখানা বন্ধ হব । কোটি কোটি মানুহ কৰ্মহীন হব । চাকৰিয়াল সকলে বাধ্যতামূলক অৱসৰ লবলৈ বাধ্য হব । দৰ্মহা হ্ৰাস বা বন্ধ হব । শিক্ষা চিকিৎসাৰ খৰচ বাঢ়িব ।কৰৰ বোজা বেছি হব । ইতিমধ্যে কিতাপৰ ওপৰত কৰ লাগিলেই । চৰকাৰী অনুদান চাবচিডি উন্নয়নমূলক কাম কাজ বন্ধ হব । মূল্যবৃদ্ধি হব । মুঠতে মধ্যবিত্ত গৰীৱত পৰিণত হব । গৰীৱ সকল দুৰ্ভিক্ষত মৰিব । তাৰ মাজতো আদানী আম্বানী হঁতৰ শ্ৰীবৃদ্ধি হৈ থাকিব ।\nকৰণীয় - অতি সোণকালে এই দুৰ্যোগৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা সম্ভাৱনা ক্ষীণ । দেশৰ ঘাই উপভোক্তা সকল হৈছে ৮০% শ্ৰমিক কৃষক । এওলোকৰ ক্ৰয়ক্ষমতা নাথাকিলে বজাৰত সামগ্ৰী বিক্ৰী নহব । ফলত চলি থকা উদ্যোগো বন্ধ হব । পুনৰ কৰ্মচাৰী ছাটাই হব । মুঠতে দেশৰ অৰ্থনীতি ভাঙি যাব । এই অৱস্থা মোকাবিলা কৰিবলৈ চৰকাৰে হ্ৰস্ব আৰু দীৰ্ঘম্যাদী পদক্ষেপ লব লাগিব । সদ্যহতে উদ্যোগ কেইটা জীয়াই ৰখা স্বাৰ্থত ৰাইজৰ হাতত নগদ ধন তুলি দিব লাগিব । বিনা সুতত বা কম সুতত চৰকাৰী ঋণৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগিব । তাৰ লগে লগে MG NREGA ৰ দৰে উন্নয়নমূলক আঁচনি সমূহ সম্প্ৰসাৰণ আৰু খৰতকীয়া কৰি ৰাইজক কাম কৰি খোৱা পথ মোকোলাই দিব লাগিব । অদৰকাৰী বা কম দৰ্কাৰী চৰকাৰী ব্যয় হ্ৰাস কৰিব লাগিব । অতি জৰুৰী নহলে মন্ত্ৰী বিধায়কৰ দেশ বা বিদেশ ভ্ৰমণ এৰাই চলিব লাগিব । চুবুৰীয়া দেশৰ হতে যুদ্ধৰ পৰিবেশ এৰাই চলিব লাগিব । কৃষকৰ উৎপাদিত ফচল চৰকাৰী উদ্যোগত লাভজনক দামত ক্ৰয় কৰি কৃষকৰ হাত শক্তিশালী কৰিব লাগিব । অন্যথা এক ভয়াবহ ভবিষ্যতৰ বাবে সাজু থাকিব লাগিব ।\n- ডাঃকমলেশ্বৰ নাথ ।


ভাৰতৰ ভাষাসমূহৰ উন্নয়নৰ বাবে সম-সুযোগৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰকঃ - CHARTER OF HINDU DEMANDS\nভাৰতৰ ভাষাসমূহৰ উন্নয়নৰ বাবে সম-সুযোগৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰকঃ\nপৃথিৱীৰ সকলো বৃহৎ ৰাষ্ট্ৰই বিকাশ সাধনত সক্ষম হৈছে উচ্চ শিক্ষা আৰু যান্ত্ৰিক শিক্ষাৰ বাবে সাধাৰণ মানুহৰ উমৈহতীয়া ভাষা অনুশীলন কৰে। ভাৰতৰ বাবে এইটো এটা দুখৰ কথা যে স্বাধীনতাৰ ৭০ বছৰ পিছতো, ইংৰাজী ভাষা স্বৰূপে এতিয়াও সেই ভাষাই ভাৰতৰ মাটিত বিজয় ধ্বজা উৰাই আছে। দেশৰ উচ্চ ন্যায়ালয়ত এজন ভাৰতীয়ই তেওঁৰ ভাষা ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰে। তেওঁলোকৰ নিজৰ ভাষাত কোনো পেছাদাৰী বিষয়ৰ স্নাতক হ’ব নোৱাৰে। ইংৰাজী ভাষা, প্ৰচেষ্টাৰ পথাৰখন তেওঁলোকৰ বাবে এক বাধা স্বৰূপ হৈ পৰিছে।\nএনেকুৱা পৰিৱেশত ইংৰাজী মাধ্যমক কেৱল বুনিয়াদী শিক্ষালৈ ঠেলি দি সুস্থ কৰি তুলিব নোৱাৰি। ইউনেস্কৰ নিদৰ্শনকাৰী ভূমিকাত আছে যে কেবা দশকজুৰি এটা শিশুৱে নিজ মাতৃভাষাতহে উত্তম জ্ঞান লাভ কৰিব পাৰে। বহুত বৈজ্ঞানিক গৱেষণাই এই সত্যক প্ৰতিপন্ন কৰিছে। সকলো পৰ্যায়লৈ ইংৰাজী ভাষাক ঠেলি দিলে এই ভাষাই সহজেই ভাৰতীয় শিশুবোৰৰ মানসিকতাক কোঙা কৰি দিব। তেওঁলোক ডিজিটেল আৰু বৈজ্ঞানিক পৃথিৱীয়ে সৃষ্টি কৰা সা-সুযোগবোৰৰ বাবে ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈ নিজৰ বিকাশ বা উন্নয়নত ক্ষতিগ্ৰস্থ হ’ব। ই আমাৰ নৃতত্ত্ব, ভূগোল বিজ্ঞানৰ বাবেও অভিশাপ স্বৰূপ হৈ পৰিব। ইংৰাজী মাধ্যমৰ শিক্ষাক ধন্যবাদ, পশ্চিমক অন্ধভাৱে সকলো দিশতে অনুসৰণ কৰি যুগ যুগ ধৰি চলি থকা বৃহৎ প্ৰাণৱন্ত সভ্যতা এটা থকা স্বত্বেও, আমি সভ্যতাৰ পুতলা-মেকুৰীলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছোঁহঁক । আমি দ্ৰুতগতিৰে হেৰুৱাই থকা নিজস্ব পদ ভূমি ঘুৰাই পাবলৈ আৰু আমাৰ হৃত গৌৰৱ পুনৰুদ্ধাৰ বাবে, ভাৰতবৰ্ষক এটা সঁচা জ্ঞান-ভিত্তিক, প্ৰাচীন প্ৰাণৱন্ত সমাজৰ অভিজ্ঞতাৰ ভেটিত বিকাশ প্ৰদান কৰিবলৈ, এইটো বৰ জৰুৰী কথা হৈ পৰিছে যে আমি আমাৰ সন্তানসকলক নিজ মাতৃভাষাৰে শিক্ষিত কৰি তুলিব লাগিব।\nএইটো লক্ষনীয়ভাৱে হৃদয়বিদাৰক কথা যে, বি. জে. পিয়ে ইয়াৰ ২০১৪ চনৰ নিৰ্বাচনী ইস্তাহাৰত লিপিবদ্ধ কৰা অনুসৰি ভাৰতীয় ভাষাবোৰৰ উন্নয়নৰ বাবে অঙ্গীকাৰবদ্ধ বুলি কৈছে।\n“ভাষাবোৰঃ ভাৰতীয় ভাষাবোৰ আমাৰ সাহিত্যৰ, ইতিহাসৰ, সংস্কৃতিৰ, কলা আৰু বৈজ্ঞানিক সমলৰ বিশাল ভাণ্ডাৰ স্বৰূপ। আমাৰ বেছিভাগ কথিত ভাষাই আমাৰ ঐতিহ্য জনাৰ একমাত্ৰ উৎস। বি. জে. পিয়ে ভাৰতীয় ভাষাবোৰৰ বিকাশ সাধন কৰিব আৰু সকলো ভাৰতীয় ভাষাৰ উন্নয়নৰ বাবে পদক্ষেপ ল’ব যাতে এখন জ্ঞানদীপ্ত সমাজ সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত সেইবোৰ এক শক্তিশালী বাহক হৈ পৰে ।”\nউল্লিখিত তথ্যবোৰৰ বাস্তৱলৈ ৰূপান্তৰ ঘটোৱাত, আমাৰ শিশুবোৰ আৰু যুৱচামে অধ্যয়নৰ উচ্চতম পৰ্যায়লৈ ভাৰতীয় ভাষাতেই যেন সুবিধাবোৰ লাভ কৰক তাৰ বাবে এক বৈধ জনাদেশৰ প্ৰয়োজন। সকলো ভাৰতীয় ভাষাৰ এনে প্ৰয়োগেহে তেওঁলোকক পেছাদাৰী বা আধ্যাত্মিক বিষয়ত উচ্চতম পৰ্যায়লৈ যোৱাত সহায় কৰিব। পচন্দৰ ৰাজহুৱা খণ্ডত নিয়োগ, বৃত্তিলাভ, সুদৰ পৰা ৰেহই (বিশেষকৈ শৈক্ষিক ঋণৰ বাবে) ইত্যাদি সুযোগবোৰ ভাৰতীয় ভাষাত শিক্ষালাভৰ বাবে উৎসাহিত কৰাৰ দৰকাৰ। সকলো প্ৰশাসন, আদালত, সকলো প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষা, সকলো ধৰণৰ পৰীক্ষা- পৰিচালিত হ’ব লাগে এনে ধৰণৰ অধ্যক্ষৰে যিজনে সকলো ভাৰতীয় ভাষাকেই বুজি পায়। সেয়া আকৌ, কেন্দ্ৰৰ বাবে সকলো ভাষা আৰু ৰাজ্যৰ বাবে তেওঁলোকৰ নিজস্ব ভাষা প্ৰয়োগ হোৱাতো যুগুত। আজিৰ দিনত এইবোৰ বৰ উজু কথা বিশেষকৈ ৭০ বছৰৰ আগৰ তুলনাত, কাৰণ যান্ত্ৰিক অনুবাদে দ্ৰুতগতিৰে অগ্ৰগতি লাভ কৰিছে।\nএনে পটভূমিত, আমি কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰক অনুৰোধ কৰোঁ :\nক) ৰাজহুৱা আঁচনিবোৰত পৰ্যাপ্ত পুঁজিৰ ব্যৱস্থা কৰক। সকলো ভাৰতীয় ভাষাত পৰামৰ্শৰ মাধ্যমবোৰৰ উন্নয়ন সাধন কৰি শিক্ষাৰ উচ্চতম পৰ্যায়লৈ লাভদায়ক কৰি গঢ়ি তোলক । ইয়াত অন্তৰ্ভূক্ত হ’ব লাগিব বৃত্তিগত শিক্ষা যেনে অভিযান্ত্ৰিক, চিকিৎসা. আইন, ব্যৱসায়, চাৰ্টাৰ্ড একাউণ্টেঞ্চি আদিৰ দৰে উচ্চ পৰ্যায়ৰ শিক্ষাবোৰো।\nখ) ৰাজহুৱা আঁচনিবোৰ এনেদৰে সূত্ৰবদ্ধ কৰক যাতে সকলো ভাৰতীয় ভাষাৰ উচ্চাভিলাষী ভাষা হিচাপে উন্নতি কৰিব পৰা যায় আৰু বাস্তৱিক পন্থাৰে তেওঁলোকৰ জীৱিকা আৰু অৰ্থনৈতিক মূল্যক পৰিৱৰ্দ্ধন কৰিব পাৰি। উদাহৰণ স্বৰূপে, চীনে এই ক্ষেত্ৰত হাতত লোৱা টেণ্ডাৰ আৰু ঠিকা-ঠুকলিৰ ব্যৱস্থা আনকি বিদেশী কোম্পানীবোৰকো চীনা ভাষা শিকিবলৈ বাধ্য কৰোৱা কথা বুদ্ধিমানৰ কাম বুলি বিৱেচিত হৈছে। এনে কাৰ্যই সমস্ত বিশ্বতেই চৈনিক ভাষাৰ প্ৰতি এক আগ্ৰহ আয়হিছে।\nগ) ভাৰতৰ সকলো ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত ৰাজ্যক একেই ধৰণৰ নীতি লোৱাৰ বাবে পৰামৰ্শ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰক।\nঘ) উচ্চ ন্যায়লয় আৰু উচ্চতম ন্যায়ালয়ত ভাৰতীয় ভাষা ব্যৱহাৰৰ বাবে অনুধাৱন কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিব লাগে কাৰণ আজিকালি তাৎক্ষণিকভাৱে অনুবাদ কৰা সুবিধাবোৰ সহজলভ্য হৈ পৰিছে।


বিদায়! তড়প তড়প কে... কলকাতাত গান গাই গাই হেৰাই গ'ল কে.কে. | News Next One\nবিদায়! তড়প তড়প কে... কলকাতাত গান গাই গাই হেৰাই গ'ল কে.কে.\nকলকাতাঃ ভাৰতীয় সংগীতৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আন এক দুঃসংবাদ। প্ৰসিদ্ধ কণ্ঠশিল্পী কেকে (কৃষ্ণকুমাৰ কুন্নাথ) আৰু নাই। মঙলবাৰে নিশা কলকাতাৰ গুৰুদাস কলেজৰ এক অনুষ্ঠানত গীত পৰিৱেশন কৰি উঠাৰ কিছু সময় পিছতেই শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে শিল্পীগৰাকীয়ে। নজৰুল মঞ্চত অনুষ্ঠিত হৈছিল এই অনুষ্ঠান।\nঅনুষ্ঠান চলি থকাৰ সময়তে কেবাবাৰো নৰিয়া দেহৰ কথা উল্লেখ কৰিছিল কেকেই। অসুস্থ শৰীৰৰ বাবে স্পটলাইট অফ কৰি দিবলৈ কৈছিল শিল্পীগৰাকীয়ে। অনুষ্ঠানত বাংলা আৰু হিন্দীৰ লগতে কেবাটাও ভাষাত গীত পৰিৱেশন কৰিছিল কেকেই।\nঅধিক অসুস্থ হৈ পৰাত শিল্পীগৰাকীক ডায়মণ্ড হাৰবাৰ ৰোডস্থিত এখন বেচৰকাৰী হাস্পতাললৈ নিয়া হয় যদিও চিকিৎসকে মৃত ঘোষণা কৰে। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল মাত্ৰ ৫৩ বছৰ।\nউল্লেখ্য যে নজৰুল মঞ্চত অনুষ্ঠান পৰিৱেশনৰ বাবে সোমবাৰে নিজৰ দলসহ মুম্বাইৰ পৰা কলকাতাত উপস্থিত হৈছিল শিল্পীগৰাকী। অৱশেষত এই অনুষ্ঠানটোৱেই হৈ পৰে শিল্পীগৰাকীৰ অন্তিমটো অনুষ্ঠান। শিল্পীগৰাকীৰ মৃত্যুত শোকস্তব্ধ হৈ পৰিছে সমগ্ৰ দেশ।\nহঠাৎ কি হৈছিল?\nসোমবাৰে কলকাতাত নিজৰ টীমসহ উপস্থিত হৈছিল শিল্পীগৰাকী। ১০ ঘণ্টা পূৰ্বে নিজৰ অফিচিয়েল ইনষ্টাগ্ৰাম একাউণ্টত শিল্পীগৰাকীয়ে পোষ্ট কৰি কৈছিল কলকাতাৰ মিউজিক কনছাৰ্টত গীত পৰিৱেশন কৰাৰ কথা।\nগীত গাই থকাৰ মাজতে অসুস্থ হৈ পৰিছিল শিল্পীগৰাকী। সেয়ে অনুৰাগীসকলে ফটো তুলিবলৈ কৰা অনুৰোধ ৰক্ষা কৰিব পৰা নাছিল তেওঁ। অনুষ্ঠান সামৰি তেওঁ পূৰ্বতে ঠিক কৰি থোৱা হোটেললৈ ৰাওনা হৈছিল।\nকলকাতাৰ সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশিত বাতৰি অনুযায়ী হোটেলৰ কোঠালৈ যাওতেই ছিৰিত হঠাৎ ঢলি পৰিছিল অসুস্থ কেকে। তাৰ পিছত তেওঁক ততাতৈয়াকৈ হাস্পতাললৈ নিয়া হয় যদিও পুনৰ আৰু চকু মেলি নাচালে। চিএমআৰআই হাস্পতালৰ সূত্ৰই সদৰী কৰা মতে হাস্পতাল পোৱাৰ পূৰ্বেই শিল্পীগৰাকীৰ মৃত্যু ঘটিছিল।\nতড়প তড়প কেৰ পৰা পল, য়াৰোলৈকে...\nকেকে 'পল’ আৰু 'য়াৰো’ৰ দৰে গানৰ বাবে সমগ্ৰ দেশতে বিখ্যাত হৈ পৰিছিল। ৯০ৰ দশকৰ শেষৰফালে যুৱচামৰ মাজত অভূতপূৰ্ব জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল কেকেই। ১৯৯৯ চনত মুক্তি লাভ কৰা এলবাম 'পল’ সংগীতপ্ৰেমীসকলৰ হৃদয়ৰ মণিকোঠাত আজিও ৰৈ গৈছে। তাৰ পিছতেই তেওঁ নেপথ্যৰ কণ্ঠশিল্পী হিচাপে জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।\nউক্ত বৰ্ষতেই মুক্তি পোৱা 'হাম দিল দে ছুকে ছনম' ছবিখনৰ 'তড়প তড়প কে’ শীৰ্ষক গীতটোৱে তেওঁলৈ আনি দিয়ে অপাৰ জনপ্ৰিয়তা। ২০০২চনত 'দেৱদাস’ চিনেমাখনৰ 'দোলা ৰে দোলা’ গীতটিয়েও কেকেৰ কণ্ঠত প্ৰাণ পাই উঠিছিল।\nবলীউডৰ চিনেমাৰ হিন্দী গানৰ লগতে তেওঁ কেবাটাও আঞ্চলিক ভাষাৰ গীততো কণ্ঠদান কৰিছিল। বাংলা, তামিল, তেলেগু, কানাড়া, মালয়ালম, আৰু মাৰাঠা ভাষাৰ গীতৰ উপৰিও তেওঁ অসমীয়া গীতো গাইছিল। ১৯৬৮ চনত দিল্লীত এটি মালায়লি পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা কেকেৰ পিতৃ-মাতৃ হৈছে ক্ৰমে চিএছ মেনন আৰু কুন্নাথ কনকাভল্লি। কেকেৰ সম্পূৰ্ণ নাম কৃষ্ণকুমাৰ কুন্নাথ।


অৰুণ শৰ্মাৰ বুৰঞ্জীপাঠ (মৃণাল জ্যোতি গোস্বামী) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅৰুণ শৰ্মাৰ বুৰঞ্জীপাঠ\n‘‘আকাশত আইডিয়াৰ অনন্ত চৰাই উৰি যায়৷ সিহঁতক হত্যা কৰিব পাৰি৷ এটি আইডিয়াৰ চৰাইক মই ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলো ৷ ভাবিছিলো ধৰি আনি তাৰ কণ্ঠত মই অমিয়া সুৰৰ ঢৌ তুলিম সুৰৰ অপূৰ্ব মূচ্ছনা তুলিম৷ ভাবিছিলো তাৰ মাতত মই ৰূপকথাৰ সন্মোহনী সৃষ্টি কৰিম৷ কিন্তু সেই চৰাইৰ কণ্ঠত অমিয়া সুৰৰ ৰূপকথাৰ সন্মোহনীৰ সৃষ্টি নহ’ল৷’’ অসমীয়া নাট্য সাহিত্যৰ এটি উল্লেখযোগ্য চৰিত্ৰ ‘শ্ৰীনিবাৰণ ভট্টাচাৰ্য’ৰ মুখৰ সংলাপ এয়া৷ শ্ৰীনিবাৰণ ভট্টাচাযৰ্ই ‘‘চৰাইৰ কণ্ঠত অমিয়া সুৰৰ ৰূপকথাৰ সন্মোহনীৰ সৃষ্টি নহ’ল’’ বুলি অনুতাপ কৰিলেও এই চৰিত্ৰটোৰ সৃষ্টিকৰ্তাজনে কিন্তু আইডিয়াৰ বিভিন্ন চৰাই ধৰি তাৰ কণ্ঠত অমিয়া সুৰৰ ঢৌ তুলিলে সুৰৰ অপূৰ্ব মূচ্ছনা তুলিলে৷ সেইজনা ব্যক্তি হ’ল- শ্ৰীযুত অৰুণ শৰ্মা৷ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ পাছতে অসমীয়া নাট্য সাহিত্যৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী নাট্যকাৰজনেই হ’ল অৰুণ শৰ্মা৷ বতৰ্মানলৈকে দুটাকৈ অকাদেমি বঁটা প্ৰাপক একমাত্ৰ অসমীয়া সাহিত্যিক অৰুণ শৰ্মা কেৱল নাট্যকাৰেই নহয় তেখেতে একাধাৰে কবি, ঔপন্যাসিক, নাট্য সমালোচক, প্ৰবন্ধকাৰ, অনুবাদক, অভিনেতা, নাট্য সংগঠক৷ অৱশ্যে অৰুণ শৰ্মাই এই আটাইবোৰ মাধ্যমৰ মাজেদি মানৱতাবোধৰ সন্ধান কৰে৷ অৰুণ শৰ্মাই যি সময়ত নাট্যকাৰ হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল সেই সময়ৰ দেশৰ আৰ্থ-সামাজিক-ৰাজনৈতিক প্ৰেক্ষাপট বিশ্লেষণ কৰিলে দেখা যায় যে,- স্বৰাজোত্তৰ ভাৰতবষৰ্ত শ্ৰেণী-বৈষম্য সাম্প্ৰদায়িক অবক্ষয়, ৰাজনৈতিক খিয়লা-খিয়লি আদিৰ দৰে এশ একুৰি সমস্যাই জনগণক জুৰুলা কৰি তুলিছিল৷ দৈনন্দিন জীৱনত এই সমস্যাৰাজিৰে ভাৰাক্ৰান্ত সমাজখনক প্ৰতিফলন কৰিবৰ বাবে নাট্যকাৰসকল অধিকভাৱে বাস্তৱমুখী হৈ পৰিল৷ স্বাধীনতা লাভৰ স্বপ্ন আৰু স্বপ্নভংগ অৰ্থনৈতিক ব্যৱধানে সৃষ্টি কৰা মমৰ্ন্তুদ অৱস্থা, সামাজিক অবিচাৰৰ পটভূমিত বিপ্লৱৰ বিদ্যুৎ স্পৰ্শ, ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ জাতি-সত্ত্বাই নিজৰ অস্তিত্ব সম্পৰ্কে সচেতন হৈ তাৰ বাবে গঢ়ি তোলা সশস্ত্ৰ বিপ্লৱ, মানুহৰ নৈতিক অধঃপতন, হৃদয় আৰু মগজুৰ অথবা ব্যক্তি আৰু সমাজৰ চিৰন্তন সংঘাত মানুহৰ মনত সৃষ্টি হোৱা নিঃসংগতাবোধ, সংঘাত আদিয়ে গ্ৰাস কৰি অনা সমাজ জীৱনৰ পটভূমিত নাট্যকাৰসকলে সৃষ্টি কৰিলে তেওঁলোকৰ ৰচনাৰাজি৷ তাৰ লগে লগে অসমীয়া নাট্যকাৰসকলে নিজৰ মনৰ খিড়িকী খুলি দিলে- যাতে বিশ্বৰ বিভিন্নপ্ৰান্তত সংঘটিত হোৱা ঘটনাৰাজিয়েও তেওঁলোকৰ হৃদয় আৰু মগজুত আঘাত কৰিব পাৰে৷ (গোস্বামী, ২০০৩-০৪, পৃ ১৭-২১) সচেতন নাট্যকাৰ হিচাপে অৰুণ শৰ্মাৰ গাতো সেই সময়ৰ অস্থিৰ বাতাবৰণৰ ছাপ পৰিল৷ তাৰ ফলস্বৰূপে তেখেতৰ সাহিত্যসৃষ্টিসমূহ হৈ পৰিল যুগৰ প্ৰতিবিম্ব৷ তেখেতৰ প্ৰতিখন নাটকতে এই সামাজিক পৰিৱেশে বিষয়বস্তু হৈ ধৰা দিলে আৰু বিষয়বস্তুৰ প্ৰতি তেখেতৰ দৃষ্টিভংগীও এক নবীন ৰূপত অসমীয়া নাট্য সাহিত্যত জিলিকি উঠিল৷ তদপুৰি তেখেতৰ নাটক কেইখনে অসমীয়া নাটকৰ পৰিৱেশনগত দিশলৈও বিশেষ ধৰণৰ পৰিৱৰ্তন কঢ়িয়াই আনিছিল৷ অৰুণ শৰ্মাই স্বৰচিত নাটকৰ বিষয়ে এটা সাক্ষাৎকাৰত কৈছে যে,- তেখেতে নাটকৰ মাজেৰে যি কোনো এটা হ’লেও বক্তব্য উপস্থাপন কৰিব বিচাৰে৷ কেতিয়াবা সেই বক্তব্য সমাজকেন্দ্ৰিক বক্তব্য আৰু কেতিয়াবা চিৰন্তন মানৱীয় সত্যৰ অন্বেষণ৷ (শৰ্মা, ১৯৭৭, পৃ. ২৫৬)\nনাটকৰ লগত সমাজ জীৱনৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্কৰ ফলতেই সমাজ জীৱনৰ ওপৰত নাটকৰ প্ৰভাৱ অপৰিসীম৷ (ঘোষ, ১৯৮৬, পৃ. ৮৩) সেইকথা অৰুণ শৰ্মাই ভালদৰে অনুধাৱন কৰিছিল আৰু সেই অন্বেষণৰ কাহিনীৰেই তেখেতৰ নাটকৰ মাজেদি মানৱ জীৱনৰ হাহাকাৰ অৱস্থা, বতৰ্মান সমাজ ব্যৱস্থা আদি সাথৰ্কভাৱে চিত্ৰিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে৷ তেখেতৰ বাবে শব্দ হৈ পৰিল ভাবক গতিদান কৰা এবিধ অস্ত্ৰ, আৰু শব্দ সম্পৰ্কে তেখেতৰ মন্তব্য- ‘‘মোৰ বাবে অনুভূতি উপলব্ধিৰ মূৰ্ত ৰূপ৷’’ (শৰ্মা, ১৯৭৭, পৃ. ২৫৬) তেখেতৰ প্ৰতিখন নাটকৰ মাজেদি আধুনিক সভ্যতাই সৃষ্টি কৰা মানুহৰ নিঃসংগতাবোধ, শূন্যতাবোধৰ আদিৰ উপৰি স্খলিত মানসিকতাৰ লগতে সামাজিক চেতনাৰ কথাও প্ৰকাশ পাইছে৷ সম-সমায়িক অসমীয়া সমাজ তথা বিশ্বৰ বিভিন্ন ঘটনা প্ৰৱাহেও তেখেতৰ নাটকত ভূমুকি মাৰিছে৷ অৱশ্যে ঐতিহ্যৰ সুস্থ ৰীতি, কৌশলৰ পৰিৱতৰ্ন সাধন আৰু নতুন প্ৰয়োগৰ দ্বাৰাহে জাতীয় নাট্যধাৰাৰ বিকাশ সাধন হ’ব পাৰে বুলি তেখেতে বিশ্বাস কৰে৷ (শৰ্মা, ১৯৭৭, পৃ. ২৫৫)\nনাটকৰ মাজতেই জীৱনৰ ছন্দ বিচাৰি পোৱা অৰুণ শৰ্মাই ষাঠিৰ দশকৰে পৰা বৰ্তমানলৈকে তেখেতৰ অনলস সাধনা আৰু নানান সম্পৰীক্ষাৰে অসমীয়া নাট্য সাহিত্যত এটি স্থায়ী স্বাক্ষৰ প্ৰদান কৰিছে৷ সেয়ে তেখেতৰ নাটকত আধুনিকতাৰ আটাইকেইটা সুৰ সপষ্টকৈ বাজি উঠিছে বুলি মহেন্দ্ৰ বৰাই মন্তব্য আগবঢ়াইছে৷ (বৰা, ১৯৯৭, পৃ. ২১১) অৰুণ শৰ্মাই ১৯৭৫ চনত সমগ্ৰ দেশতে ঘোষিত হোৱা জৰুৰীকালীন আৱস্থাৰ পটভূমিত লিখি উলিয়ালে বুৰঞ্জীপাঠ নাটকখন৷ প্ৰসংগক্ৰমে মন কৰিবলগীয়া যে এই নাটকখনৰ ৰচনাৰ সময় হিচাপে অৰুণ শৰ্মাৰ নিৰ্বাচিত নাটক (২০০১) নামৰ গ্ৰন্থখনত ১৯৭৪ চনৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে৷ (শৰ্মা, ২০০১, পৃ.২৫৬) কিন্তু অৰুণ শৰ্মাই তেখেতৰ এক সাক্ষাৎকাৰত উল্লেখ কৰিছে যে- ‘‘বুৰঞ্জীপাঠ নাটকখন লিখাৰ পৰা বাৰ বছৰৰ মূৰত মঞ্চায়ন কৰিছিল লখিমপুৰৰ ‘নাবিক গোষ্ঠী’য়ে৷ নাটকখন জৰুৰীকালীন সময়ৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত লিখা হৈছিল৷ ইন্দিৰা গান্ধীক মুখ্য চৰিত্ৰ কৰি লিখা এইখন এখন প্ৰহসন আছিল৷ গতিকে সততে নাটকখন হাতত ল’বলৈ নাট্যদলসমূহ দ্বিধাগ্ৰস্ত হৈছিল৷’’ (গোস্বামী, ২০০৫-ক, পৃ. ০৩) আনহাতে নাটকখন ‘নাবিক গোষ্ঠী’য়ে মঞ্চস্থ কৰাৰ সময় হিচাপে অৰুণ শৰ্মাৰ নিৰ্বাচিত নাটক গ্ৰন্থত সন্নিবিষ্ট ‘এটি স্বীকাৰোক্তি’ত ১৯৯২ চন বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে৷ (পৃ. সংখ্যা উল্লেখ নাই) এই দুই তথ্যৰ আধাৰত বিচাৰ কৰিলে দেখা যায় যে নাটকখনৰ ৰচনাৰ প্ৰকৃত সময়সীমা হ’ব লাগে ১৯৮০-৮১ চন৷\nবুৰঞ্জীপাঠ নাটকখন ৰচনা কৰা হৈছে অসমীয়া লোকনাট্যানুষ্ঠানবোৰৰ অন্যতম ‘ওজাপালি’ক আধাৰ হিচাপে লৈ৷ জৰুৰীকালীন সময়ৰ সামাজিক পটভূমিৰ ভিত্তিত লিখা এই নাটকখনত পুঁজপিতি মালিকে কেনে কৌশলেৰে জনসাধাৰণক শোষণ কৰে সেই চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছে৷ ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰ কৰিলে সবৰ্সাধাৰণ ৰাইজক শোষণ কৰি থাকিলে এদিন নহয় এদিন জনসাধাৰণৰ ক্ষোভ প্ৰকাশিত হ’বই; কোনো স্বেচ্ছাচাৰী শাসকে যে একেলেঠাৰিয়ে অধিক কাল শাসনত থাকিব নোৱাৰে সেই কথা আমাক বুৰঞ্জীয়ে সোঁৱৰাই দিয়ে৷ সেয়ে এইখন নাটকৰ প্ৰধান চৰিত্ৰ প্ৰিয়ৰাণীৰ শোষণৰ বিৰুদ্ধে এদিন ৰাইজ জাগি উঠিছে আৰু নাটকৰ শেষত প্ৰিয়ৰাণী সহিতে তেওঁৰ কাযৰ্ৰ সহযোগীসকল জনগণৰ খোজত নিঃশ্চিহ হৈ গৈছে৷ সময় মানুহৰ নিষ্ঠুৰ বিচাৰক বুৰঞ্জী তাৰ সাক্ষী৷ একে কাৰণতে এইখন নাটকৰ নাম বুৰঞ্জীপাঠ সাথৰ্ক৷ নাটকখনত নাট্যকাৰে ব্যংগ আৰু বিদ্ৰূপৰ মাজেদি তথাকথিত পুঁজিবাদী সভ্যতাৰ স্বৰূপ সুন্দৰভাৱে অংকন কৰিছে৷ এই নাটকখন ৰচনা কৰাৰ আঁৰত মূলতঃ দুটা কৰাকে ক্ৰিয়া কৰি আছে- তাৰে প্ৰথমটো কাৰক হ’ল- ভাৰতীয় নাট্য ক্ষেত্ৰত আৰম্ভ হোৱা ‘মূললৈ উভতি যোৱাৰ ধাৰণা’ আৰু দ্বিতীয়তে সেই সময়ত দেশত সৃষ্টি হোৱা জৰুৰীকালীন অৱস্থা৷\nনাটকখনৰ বিষয়ে আলোচনা কৰাৰ আগতে আমি এই দুটা কাৰকৰ বিষয়েও চমুকৈ হ’লেও আলোচনা কৰি লোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছে৷ ইতিমধ্যে উল্লেখ কৰা হৈছে যে ১৯৭৫ চনত বিভিন্ন কাৰকৰ বাবে দেশৰ নিৰাপত্তাৰ দোহাই দি তদানীন্তন ইন্দিৰা গান্ধী চৰকাৰে দেশত ‘আভ্যন্তৰীণ জৰুৰী অৱস্থা’ ঘোষণা কৰে৷ এই সময়ছোৱাত বিক্ষিপ্ত ঘটনাৰে দেশ উত্তাল হৈ পৰে আৰু অসমতো ইয়াৰ প্ৰভাৱ পৰে৷ এই শাসন ব্যৱস্থা ১৯৭৭ চনলৈকে বলবৎ আছিল৷ (Rao, 1976, p. 335 ) সেই জৰুৰীকালীন অৱস্থা ঘোষণা কৰাৰ সময়ত দেশত কেনে ধৰণৰ পৰিস্থিতি সৃষ্টি হৈছিল তাকেই পটভূমি হিচাপে লৈ ৰাজনৈতিক ব্যঙ্গ হিচাপে অৰুণ শৰ্মাই বুৰঞ্জীপাঠ নাটকখন ৰচনা কৰি উলিয়ায়৷ এই বিষয়ে তেখেতে নিজে কৰা মন্তব্যটিও ইতিপূৰ্বে উল্লেখ কৰা হৈছে৷ নাটকখনৰ বিষয়ে কৰা আলোচনাত এই মন্তব্যৰ যথাথৰ্তা সম্পৰ্কে অৱগত কৰোৱা হ’ব৷\nবিংশ শতিকাৰ ষাঠিৰ দশকত সমগ্ৰ দেশৰে নাট্য ধাৰাত অৰম্ভ হয় মূললৈ উভতি যোৱাৰ ধাৰণা৷ সেই সময়ৰ ভাৰতীয় নাট্যকাৰ-পৰিচালকসকলে বিশ্বাস কৰিছিল যে ভাৰতীয় চিন্তাৰ গভীৰতা আৰু ভাৰতীয় নাটকৰ স্বকীয়তা প্ৰকাশৰ বাবে পাশ্চাত্য নাট্যশৈলীতকৈ মাটিৰ গোন্ধ থকা শৈল-আংগিক আদিহে উপযুক্ত মাধ্যম৷ (Jain,2003, p. 89; Richmond, 2007, pp.404-405) ষাঠিৰ দশকত ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত আৰম্ভ হোৱা নাটকত লোকনাট্যৰ আংগিকৰ ব্যৱহাৰে আশীৰ দশকত অসমীয়া নাটকত প্ৰৱেশ কৰিলে৷ শৈলেন ভৰালীয়ে সেইবাবেই মন্তব্য কৰিছে- ‘‘আশীৰ দশকৰ পৰা অসমীয়া নাটকত স্বকীয়তাৰ অন্বেষণ আৰম্ভ হৈছে৷’’ (ভৰালী, ২০০৮, পৃ. ৭২) এই মনোভাব চকুৰ আগত ৰাখি অসমীয়া নাট্যকাৰসকলেও লোককলাৰ বিবিধ আংগিকলৈ দৃষ্টি দিয়ে৷ অসম দেশ সত্ৰীয়া পৰম্পৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি লোকগীত, লোকাচাৰ-বিশ্বাসৰ লগত জড়িত গীত-নৃত্য যুক্ত অনুষ্ঠান, বিবিধ লোকপৰিৱেশ্য কলাৰে অতিকে চহকী৷ বিংশ শতিকাৰ আশীৰ দশকৰ পৰা এই লোককলাসমূহৰ সাৰ অংশ নিজৰ নাট্যকমৰ্ত ব্যৱহাৰ কৰি অসমীয়া নাট্যকাৰ-পৰিচালকসকলে অসমীয়া নাটকৰ স্বকীয়তাৰ অন্বেষণ আৰম্ভ কৰে ৷\nনাটকত লোককলাৰ ব্যৱহাৰ কেনেদৰে কৰা হয় সেই দিশলৈ চকু দিলে দৃষ্টিগোচৰ হয় যে,- নাট্যকাৰ-পৰিচালকসকলে নাটত সাধাৰণতে তিনি ধৰণে লোককলাৰ সমল ব্যৱহাৰ কৰে৷ প্ৰথমতে- কোনো লোকনাট্য বা নাট্যধৰ্মী অনুষ্ঠানৰ পৰিৱেশন শৈলী ব্যৱহাৰ কৰি নাটক লিখি বা পৰিৱেশন কৰি; যেনে- ছত্তিচগড়ৰ লোকনাট্য ‘নাচ’ৰ আধাৰত হাবিব তনভীৰে পৰিৱেশন কৰা ‘চৰণদাস চোৰ’; ওজাপালিৰ শৈলীত লিখা বুৰঞ্জীপাঠ (২০০১), মহাৰাজা (১৯৮৩); দ্বিতীয়তে- লোকনাট্য শৈলীৰ বাদে লোককলাৰ আন আন সমল (লোকগীত, লোকনৃত্য, লোকসমৰ কলাৰ লগতে লোকভাষা আদি) ব্যৱহাৰ কৰি; যেনে- মণপিুৰৰ ৰতন থিয়ামৰ ‘চক্ৰবেহু’ (নাটকখনত মণপিুৰী লোকসমৰ কলা ‘থাংটা’ ব্যৱহাৰ কৰি কৰা পৰিৱেশন কৰা হৈছে), নৰেন পাটগিৰিৰ ‘দিবাকৰৰ আত্মকথা’ (২০০৮) (নাটকখন গোৱালপৰীয়া লোকগীতৰ সুৰেৰে সজোৱা হৈছে), প্ৰমোদ দাসৰ ‘হনুমান সাগৰ বান্ধা চাঁউ’ (১৯৯৫) (নাটকখন থিয় নাম আৰু বিয়া নামৰ সুৰ, নৃত্যৰ শৈলীৰ প্ৰয়োগেৰে লিখা হৈছে); তৃতীয়তে- কোনো লোককাহিনী, জনশ্ৰুতি, সাধুকথাক বিষয়বস্তু হিচাপে লৈ লোকজীৱনৰ বিবিধ কলাৰে (গীত, নৃত্য, খেল আদিৰে) তুলি ধৰি; যেনে- পৰমানন্দ ৰাজবংশীৰ ‘কমলা কুঁৱৰী’ (২০০০) (কমলা কুঁৱৰীৰ সাধুৰ আধাৰত ৰচিত আৰু বিয়ানাম, দিহানাম আদি বিভিন্ন লোককলাৰ সমল ব্যৱহাৰ কৰি পৰিৱেশন কৰা হৈছিল) বসন্ত দাসৰ ‘ৰংফাৰপী ৰংবে’ (২০০৬) (কাৰবি লোককাহিনী আধাৰত ৰচিত আৰু ৰবিজিতা গগৈয়ে কাৰবি গীত, নৃত্য, চলন ভংগীমা আদিৰ ব্যৱহাৰেৰে পৰিচালনা কৰি মঞ্চস্থ কৰিছিল) শুক্ৰাচাৰ্য ৰাভাৰ ‘ট’প’ইডম’ (ৰাভা লোককাহিনী এটি ৰাভা লোকগীত নৃত্য আৰু ৰাভা ভাষাৰে তুলি ধৰা হৈছিল) বা মৃণাল জ্যোতি গোস্বামীৰ ‘সোণৰ শিং থকা ঘৰিয়ালৰ চকু’ (খামতি সাধু এটি পুতলা নাচ, অসমৰ লোক খেল-ধেমালিৰ লগতে বিবিধ নৃত্যৰ পাদ-চালন ভংগিমা তথা শাৰীৰিক অভিব্যক্তিৰ সহায়েৰে পৰিৱেশন কৰা হৈছিল) ইত্যাদি৷ (পাটগিৰি, ২০১২, পৃ ১৭৭-১৭৮)\nওজাপালিকে ধৰি অসমত চৰ্চা হৈ থকা লোকনাট্যধৰ্মী অনুষ্ঠানবোৰক আধুনিক নাটকৰ আংগিকৰূপে পৰিৱেশন কৰাৰ পৰীক্ষামূলক প্ৰয়াস যোৱা শতিকাৰ আশীৰ দশকমানৰ পৰাই অবিৰতভাৱে চলি আছে৷ আধুনিক ভাৰতীয় নাটকত লোককলাৰ আংগিকৰ প্ৰয়োগ কৰি পশ্চিমীয়া প্ৰভাৱৰ পৰা পৃথক কৰি ভাৰতীয়ত্ব প্ৰদান কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে৷ বহু সমালোচকে উল্লেখ কৰে যে লোককলাৰ বিবিধ আংগিকৰ সফল প্ৰয়োগেহে ভাৰতীয় থিয়েটাৰ বা ৰাষ্ট্ৰীয় থিয়েটাৰ ধাৰণাক ভিত্তি ভূমি প্ৰদান কৰিছে৷ কিন্তু এতিয়াও পশ্চিমৰ পৰা আমদানি হোৱা প্ৰচেনিয়ামৰ মোহ প্ৰায়ভাগে এৰিব পৰা নাই সেইবাবে লোককলাৰ আংগিক ব্যৱহাৰ কৰি লিখা নাটকসমূহো প্ৰধানতঃ প্ৰচেনিয়াম মঞ্চতে মঞ্চস্থ কৰি আহিছে৷ এয়া অৱশ্যে বেলেগ এটা বিতৰ্কৰ বিষয় হ’ব৷ আলোচনাৰ প্ৰসংগত কেৱল উল্লেখহে কৰি যোৱা হৈছে৷ ওজাপালি আৰু অংকীয়া ভাওনাৰ আংগিকেৰে ৰচনা কৰা অসমীয়া নাটে পৰিৱেশনগত দিশত দশৰ্কৰ পৰা অভূতপূৰ্ব সঁহাৰি লাভ কৰিবলৈ ধৰে৷ ১৯৭৭ চনত লিখি উলিওৱা আলি হাইদৰৰ ধুমুহা পখীৰ নীড়(২০০৮), অৰুণ শৰ্মাৰ বুৰঞ্জীপাঠ (২০০১), ১৯৮২ চনত যুগল দাসৰ বায়নৰ খোল, ১৯৮৩ চনত সতীশ ভট্টাচাৰ্যৰ মহাৰাজা আৰু ১৯৮৫ চনত অখিল চক্ৰৱৰ্তীৰ এজন ৰজা আছিল নাটকেইখনত প্ৰয়োগ কৰা লোককলাৰ আংগিকে আধুনিক অসমীয়া নাট-নাটকলৈ এক সম্ভাৱনাময় বাতাবৰণ কঢ়িয়াই আনিলে৷ তাৰ পাছৰে পৰা এচাম নাট্যকৰ্মীয়ে অসমৰ চুকে কোণে নিৰলসভাৱে নাটকত লোককলাৰ আংগিকৰ প্ৰয়োগেৰে নানা ধৰণৰ পৰীক্ষা-সম্পৰীক্ষাত ব্যস্ত হৈ পৰিছে৷ এনে প্ৰয়াসৰ ফলতেই কুৰি শতিকা শেষৰ দুটি আৰু একৈশ শতিকা প্ৰথমটো দশক মিলি তিনিটা দশকত ভালেমান লোককলাৰ আংগিক প্ৰয়োগ কৰা আধুনিক নাট ৰচিত আৰু মঞ্চস্থ হোৱাতো দৃষ্টিগোচৰ হৈছে৷\nবুৰঞ্জীপাঠ নাটকখন ওজাপালিৰ শৈলীৰে ৰচনা কৰা হৈছে যদিও নাট্যকাৰে ওজাপালিৰ ‘ওজা’ আৰু ‘পালি’ চৰিত্ৰৰ পৰিৱৰ্তে ‘বৈৰাগী’ আৰু ‘লগৰীয়া’ (দুজন) নামৰ চৰিত্ৰ কেইটিৰেহে নাটকখনৰ কাহিনীভাগ আগবঢাই নিছে৷ অৰুণ শৰ্মাই অতি বুদ্ধিমত্তাৰ পৰিচয় দাঙি ধৰি ওজাপালী লোকনাট্য শৈলীটোহে ইয়াৰ কাহিনীভাগ আগবঢাই নিবলৈ প্ৰয়োগ কৰিছে৷ অৱশ্যে মন কৰিবলগীয়া যে ওজাপালি লোকনাট্যানুষ্ঠানত সাধাৰণতে ব্যঙ্গাত্মকভাৱে কোনো কাহিনী উপস্থাপন কৰা হয় এইখন নাটকতো এই শৈলীটোৰ প্ৰকৃত বৈশিষ্ট্য ‘কাহিনীৰ ব্যঙ্গাত্মক উপস্থাপন’ সম্পূৰ্ণৰূপে ৰক্ষিত হৈছে৷ সাম্প্ৰতিক সময়ত দেখা যায় যে বহু নাট্যকাৰে যি কোনো লোককলাৰ য’তে ত’তে প্ৰয়োগ কৰি নাটক ৰচনা কৰে; কিন্তু নাটকখনৰ মূল কথাখিনি বা কাহিনীভাগ তেনে ধৰণৰ লোককলাটোৰে প্ৰকাশ কৰা হয়নে নহয় সেয়া বিবেচনা নকৰে৷ তেনে কৰাৰ ফলতেই বহু নাটক অনৌচিত্যতাৰ দোষত দোষী হয়৷ বুৰঞ্জীপাঠ নাটকখনত নাট্যকাৰে সাঠিক লোককলাৰে সঠিক কাহিনী প্ৰকাশ কৰিছে. অৰ্থাৎ উপস্থাপন পদ্ধতি আৰু বক্তব্যৰ সুন্দৰ সহাৱস্থান হৈছে৷ সেই দিশৰ পৰা লোককলাৰ আংগিকৰ ব্যৱহাৰেৰে আধুনিক নাট্য ৰচনাত অৰুণ শৰ্মা সফল হৈছে বুলি ক’ব পাৰি৷ নাটকখনৰ কাহিনীভাগ গঢ় লৈ উঠিছে বৈৰাগী আৰু তেওঁৰ লগৰীয়া দুজনৰ কথোপকথনৰ মাজেদি৷ তেওঁলোকৰ পৰাই জানিব পৰা যায় দেশ স্বাধীন হোৱাৰ পিছত চৌধুৰী বংশই তেওঁলোকৰ হেৰুওৱা মৌজা কাঁচনগুৰি ঘূৰাই পালে৷ সেই উপলক্ষে মৌজাৰ ৰাইজে নাম এভাগ গাব বিচাৰিছে৷ কাঁচনগুৰি মৌজাৰ বিষয়ে নৰহৰি চৰিত্ৰৰ সংলাপৰ জৰিয়তে এনেদৰে জ্ঞাত হ’ব পাৰি-\nনৰহৰি : কাঁচনগুৰি মৌজাৰ চৌধুৰীবংশৰ পৰম্পৰাই ধূলি-মাকতি আৰু মকৰাজালৰ মাজত যোৱা কুৰি বছৰে জিৰণি ল’লে৷ কিন্তু সুখৰ বিষয় সেই জিৰণি সেই স্থাবিৰতা কাতি কৰি চৌধুৰী বংশৰ বুৰঞ্জীয়ে আকৌ নতুনকৈ এতিয়া গতি কৰিব৷ চিন্তাহৰি চৌধুৰী তেওঁৰ পুতেক কুলহৰি চৌধুৰী আৰু তেওঁৰ পুতেকে এই নৰহৰি চৌধুৰী পুৰুষানুক্ৰমে কাঁচনগুৰি মৌজাৰ আমি মৌজাদাৰ৷ চিন্তাহৰি চৌধুৰীৰ মৃত্যুৰ পিচত মাজতে কূলহৰি চৌধুৰীয়ে দেশৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ হিংসাত্মক কাযৰ্ত লিপ্ত হোৱা আৰু ২য় মহাসমৰত বৃটিছক অৰ্থ সাহাৰ্য নিদিয়াৰ অপৰাধত এই মৌজা প্ৰথমে চৰকাৰে বাজেয়াপ্ত কৰি পিছত চিলেট চহৰৰ এজন ধনী ব্যৱসায়ী মহম্মদ জালালুদ্দিনক হস্তান্তৰ কৰে৷ (শৰ্মা, ২০০১, পৃ.২৬৫-২৬৬)\nআনহাতে কূলহৰি চৌধুৰীয়ে প্ৰত্যেক দিনাই নাতিয়েক ৰমেন, ধীৰেন, হৰেন, আৰু বীৰেনক বুৰঞ্জীৰ পাঠ দিয়ে৷ সেইদিনা গোসাঁই ঘৰত নামত বহিবলৈ যোৱা নাতিয়েকহতঁক কূলহৰিয়ে ইংলণ্ডৰ ৰজা প্ৰথম চালৰ্ছৰ কাহিনী পঢ়ি শুনোৱায়৷\nকূলহৰি : ..চপু৷ আজি তহঁত এটাইবোৰ জমিদাৰৰ পুতেক হলি৷ মৌজাদাৰ হলি৷ মানুহক শুহি খোৱা দলৰ লগতে আকৌ হাত মিলাবলৈ পাই তহঁতৰ গা সাতখন আঠখন কৰিছে হোঁ৷ খবৰদাৰ৷ এতিয়া কলৈকো যাব নোৱাৰ৷ সদায় গধূলি তহঁতে বুৰঞ্জীৰ পাঠ ল’ৱ আজিও ল’ব লাগিব৷ বহ বহ এটাইকেইটা বহ মোৰ কাষত৷ (শৰ্মা, ২০০১, পৃ.২৭১)\nএনেদৰে কেইবাজনো স্বেচ্ছাচাৰী শাসকৰ বিষয়ে শুনোৱাৰ পিচত ‘‘দানৱক নাশিবৰ কাৰণে মানুহৰ শক্তি কিদৰে জাগি উঠে কিদৰে হুংকাৰি উঠে জাগ্ৰত জনতাৰ ৰুদ্ধ কণ্ঠ’’ (শৰ্মা, ২০০১, পৃ. ২৭১) বুলি কৈ গীত গাবলৈ দিয়ে৷ নাম চলি থকা অৱস্থাতে নৰহৰিৰ বিধৱা কন্যা প্ৰিয়ৰাণী নাতিয়েক চন্দন আৰু ভূঞা হাউলীত প্ৰৱেশ কৰে৷ ৰাইজে মৌজাদাৰ বংশক ‘দীৰ্ঘয়ু কৰক, যশোবন্ত খ্যাতিবন্ত কৰক’ বুলি আশীৰ্বাদ দিয়াৰ সময়তে মৌজাদাৰ নৰহৰি চৌধুৰীৰ আনন্দৰ আতিশয্যত মৃত্যু মুখত পৰে৷ তাৰ আগে আগে প্ৰিয়ৰাণীৰ হাতত দেউতাক কূলহৰি পুতেকহঁতক আৰু মৌজা গতাই থৈ যায়৷ কাহিনীৰ অগ্ৰগতিত জনা যায় প্ৰিয়ৰাণীয়ে কিদৰে চক্ৰান্ত কৰি গোটেই মৌজা নিজৰ হাতলৈ আনিলে৷ কেনেদৰে ছলে-বলে-কৌশলেৰে মৌজা উন্নতি সাধিনী সভাৰ সভাপতি মাধবচৰণ নৰাম মহাজন, নন্দিমণ্ডল, টলৌ গাঁওবুঢ়াক হাত কৰি ৰাইজক শোষণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ তাই কয়- ‘‘…কালি সন্ধ্যা ডেপুটি কমিছনাৰৰ অফিচৰ পৰা ভূঞা দাদাই নিজে গৈ চিঠিৰ কপি লৈ আহিছে৷ কাঁচনগুৰি মৌজা মোৰ নামত দিয়া হৈছে৷ এতিয়াৰ পৰা মই মৌজাৰ মৌজাদাৰণী৷’’(শৰ্মা, ২০০১, পৃ. ২৮৪) প্ৰিয়ৰাণীৰ দৰে তেওঁৰ পুতেক চন্দনেও উদ্ভণ্ডালিৰে সকলো ৰাইজক অতিষ্ঠ কৰি পেলাইছিল৷ তেওঁলোকে ননৈগুৰি নামৰ এখন ৰিজাৰ্ভৰ মাটিখিনিও কাঢ়ি লৈ তাত ‘চন্দন উদ্যোগ প্ৰকল্প’ স্থাপন কৰিব বিচাৰিছিল৷ উল্লেখযোগ্য যে নাটকখনৰ আৰম্ভণিতেই ননৈগুৰি ৰিজাৰ্ভ পমুৱাসকলে আগৰ মৌজাদাৰৰ বিপক্ষে বিদ্ৰোহ কৰাৰ কথাও ব্যক্ত কৰা হৈছে৷\nনাটকখনত প্ৰিয়ৰাণীৰ পুতেক চন্দনৰ কাৰ্য-কলাপে তেওঁলোকৰ অন্তঃসাৰশূন্য আদশৰ্ৰ কথা উদঙাই দিয়ে৷ চন্দনে তামোলখোৱা বন্ধ কৰিবৰ বাবে গাডীত চূণৰ টিং বান্ধি ঘূৰি ফুৰা; জীপগাডীত মাধৱচৰণ, নৰাম, টলৌক বহুৱাই পুখুৰীৰ পাৰত জীপৰ ব্ৰেক মাৰি খেল দেখুওৱা; যিখন গাঁৱৰ ৰাইজে ভালদৰে দুসাজ খাবলৈ নাপায়, পঢ়িবলৈ নাপায় তালৈ ‘এনচাইক্লপেডীয়া ব্ৰিটানিকা’ চিৰিজ অনাৰ কথা কোৱা (তাকো জেপৰ পৰা কাগজ এখন উলিয়াই চাই চাই পাঢ়িহে) আদি ব্যংগাত্মকভাৱে উপস্থাপন কৰি ব্যংগ আৰু বিদ্ৰূপেৰে সমাজৰ উচ্চ শ্ৰেণীটোক থকাসৰকা কৰিছে৷ বৈৰাগীয়ে য’ত দেশৰ খবৰ ৰাইজক দি থাকে তেওঁক জোৰ কৰি প্ৰিয়ৰাণীৰ গুণানুকীতৰ্ন কৰিবলৈ বাধ্য কৰোৱা তেওঁলোকে সেই কাম ভালদৰে কৰিছে নে নাই চাবৰ বাবে লাঠিয়াল লগোৱা আদি চিত্ৰই আমাক হাস্যৰসৰ যোগান ধৰে যদিও শোষক শ্ৰেণীৰ চৰিত্ৰ উদঙাই দেখুৱাত সহায়ক হৈছে৷\nকাহিনীৰ মাজভাগত দেখা যায় যে প্ৰিয়ৰাণীয়ে ককাক কূলহৰিকে আদি কৰি ভায়েকহঁতকো ভাল ব্যৱহাৰ কৰা নাছিল৷ কূলহৰিয়ে ৰাইজৰ দুখ বুজিছিল কাৰণ তেওঁ দেশৰ স্বাধীনতাৰ বাবে হাতত বন্দুক লৈ ইংৰাজৰ বপিক্ষে যুঁজিছিল৷ সেই বন্দুকটো তেতিয়াও তেওঁৰ হাতত আছিল৷ প্ৰিয়ৰাণী সহিতে তাইৰ সহযোগীসকলৰ অন্যায় কাযৰ্সমূহ দেখি এদিন তেওঁ ননৈগুৰি ৰিজাৰ্ভ ৰাইজৰ লগ লাগে ভেলা কছাৰীৰ পৰা ককাকৰ সীহৰ গুলি কিছুমান খোজে আৰু কয়-\nকূলহৰি : আৰু শুন ককাৰক ক’বি মই এদিন নিজেই যাম তহঁতৰ তালৈ৷ মই ভাবিছোঁ ননৈগুৰিলৈ মই মাজে মাজে যাম৷ তহঁতৰ ল’ৰাবোৰকো বুৰঞ্জীৰ পাঠ দিম বুলি ভবিছোঁ.. ..বুৰঞ্জীৰ এক নতুন ধাৰাৰ কথা মই ভাবিছোঁ৷ …ননৈগুৰিৰ ৰাইজে বুৰঞ্জীক প্ৰথম আদৰি আনিব লাগিব৷ (শৰ্মা, ২০০১, পৃ. ৩১৪)\nএইদৰে প্ৰিয়ৰাণীৰ স্বেচ্ছাচাৰী শোষণৰ বিৰুদ্ধে ননৈগুৰিৰ ৰাইজক নাতিকেইটাৰ সহায়েৰে সজাগ কৰি তুলে৷ প্ৰিয়ৰাণীয়ে ভুঞা সহিতে তেওঁৰ সহযোগী কেইজনৰ লগ লাগি যিদিনা ‘চন্দন উদ্যোগ প্ৰকল্প’ৰ আধাৰশিলা প্ৰতিষ্ঠা কৰিব ধৰে সেইদিনা কূলহৰিয়ে নিজৰ বন্দুকটোৰে আধাৰশিলাটো ধবংস কৰি দিয়ে আৰু ননৈগুৰিৰ ৰাইজক জগাই তুলি শোষকদলক নিঃশেষ কৰি দিয়ে৷ তেওঁ বৈৰাগীক কয়-\nকূলহৰি : .. মই ইয়াতেই থাকিম৷ মৌজা হাউলী মই এৰিলো৷.. ..এই ননৈগুৰিতে মই গোজ পুতিলো৷ জন মুক্তিৰ গোজ৷ ননৈগুৰিৰ পমুৱাহঁতৰ জীৱনৰ অগ্নিগড় হৈ ৰম মই৷ ইহঁতৰ বাহঁৰ চুঙাত থকা খাৰ আৰু সীহৰ গুলীৰে মোৰ পুৰণি বন্দুকটো চিৰনতুন, চিৰসজীৱ কৰি ৰাখিম মই৷ ট্ৰিগাৰত হাত থৈ মই চিৰসজাগ হৈ থাকিব লাগিব৷ এই বন্দুক কাৰোবাক হত্যা কৰাৰ কাৰণে কেতিয়াবা ব্যৱহাৰ নহয়৷ ই হ’ল এক চিৰন্তন শক্তিৰ প্ৰতীক৷ জনশক্তিৰ প্ৰতীক৷ এই শক্তি মোৰ হাতত গচ্ছিত থাকিব৷ মই অতন্দ্ৰ প্ৰহৰী .. .. কাৰণ ময়েই বুৰঞ্জী৷ যা যা বৈৰাগী খবৰটো মানুহবোৰক দেগৈ৷ (বৈৰাগী লাহে লাহে আঁতৰি যায়৷ কূলহৰিয়ে এজন পহৰাদাৰী সৈনিকৰ দৰে বন্দুকটো কান্ধত তুলি খামুচি ধৰি থাকে৷ পোহৰ ক্ষীণ হৈ আহে৷) (শৰ্মা, ২০০১, পৃ. ৩২৯)\nবুৰঞ্জীপাঠ নাটখন জনশক্তিৰ জয়গান, শোষিত নিষ্পেষিতজনৰ নিজৰ অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰাৰ এখন দলিল স্বৰূপ৷ ইয়াত ব্যৱহাৰ কৰা ‘ইহঁতৰ বাঁহৰ চুঙাত থকা খাৰ আৰু সীহৰ গুলী’ জনগণৰ ক্ষোভৰ প্ৰতীক; আনহাতে ‘পুৰণি বন্দুক’ লৈ থকা কথাটোৱে মানুহৰ সকলো কৰ্মৰ নিষ্ঠুৰ বিচাৰক ‘সময়’ৰ কথাকেই মনত পেলাই দিয়ে৷ শেষত এয়ে ক’ব পাৰি যে,- নাট্যকাৰে শোষিত মানুহৰ জীৱনালেখ্য দাঙি ধৰাৰ লগতে উচ্চ-মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ ফোঁপোলাস্বৰূপ দাঙি ধৰি জনশক্তিৰ জাগৰেণেৰে সচেতনভাৱেই সামাজিক চেতনা গঢ়ি তোলাৰ চেষ্টা কৰিছে৷ এই বাবেই নাটৰ নাম বুৰঞ্জীপাঠ৷\nবুৰঞ্জীপাঠ নাটকখনত সৰু বৰ ২০ টাতকৈও অধিক চৰিত্ৰ আছে৷ নাটকখনত থকা বৈৰাগী চৰিত্ৰটো এটা মনোমোহা চৰিত্ৰ৷ তেওঁ গান গাই ঘূৰি ফুৰে আৰু ৰাইজক বুৰঞ্জীয়ে গৰকা খবৰ দিয়ে৷ নাটকখনৰ তেওঁ সূত্ৰধাৰো৷ নাট্যকাৰে তেওঁৰ চৰিত্ৰৰ মাজেদি হাস্যৰসৰ সৃষ্টি কৰিছে যদিও সমাজক সচেতন কৰিবৰ বাবেও তেওঁকেই ব্যৱহাৰ কৰিছে৷\nকূলহৰি চৌধুৰী নাটকখনৰ এটি প্ৰধান চৰিত্ৰ৷ তেওঁ ল’ৰাহঁতক বুৰঞ্জীৰ পাঠ দিয়ে৷ কিদৰে অত্যাচাৰী শাসকে বেছি দিন সমাজক শোষণ কৰিব নোৱাৰে সেয়াও শিকায়৷ তেওঁ এজন স্বাধীনতা সংগ্ৰামী দেশৰ বাবে জেল খাটিছিল৷ তেওঁ হাতত এটা বন্দুক লৈ ফুৰে, যিটোৰে ইংৰাজৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিছিল৷ তেওঁ সদায় শোষিতজনৰ পক্ষত থিয় হয়৷ সেইবাবেই প্ৰিয়ৰাণীয়ে ৰাইজক কৰা শোষণ চাই থাকিব নোৱাৰি নিজে সেনাপতি হৈ তেওঁলোকৰ ধ্বংসৰ বাবে আগবাঢ়ি গৈছে; সেইবাবেই নাটকৰ অসুৰক বিনাশ কৰি আৰ্তজনৰ কাষত অতন্দ্ৰ প্ৰহৰী হিচাপে থকাৰ চিন্তা কৰিছে৷\nনাটকখনৰ আন এটি প্ৰধান চৰিত্ৰ হ’ল প্ৰিয়ৰাণী বৰুৱা৷ বাপেক নৰহৰি চৌধুৰীৰ মৃত্যুৰ পিচত কাঁচনগুৰি মৌজা চলে-বলে-কৌশলে নিজৰ হাতলৈ আনি ৰাইজক শোষণ কৰিবলৈ ধৰিলে৷ তেওঁৰ পৰামশৰ্দাতা হ’ল ভূঞা৷ তেওঁৰ দিহা পৰামশৰ্তে প্ৰিয়ৰাণীয়ে নিজৰ শোষণ কাৰ্য আগবঢ়াই নিছিল৷ কিন্তু বুৰঞ্জীয়ে সময়ে কাকো ক্ষমা নকৰে৷ মানুহৰ ভবিষ্যত বুৰঞ্জীয়েহে নিৰূপণ কৰে৷ সেয়ে ‘চন্দন উদ্যোগ প্ৰকল্পৰ’ আধাৰশিলা স্থাপনৰ বাবে ননৈগুৰি চাপৰিত সভা অনুষ্ঠিত কৰি থকা সময়ত নিজৰ ককাক কূলহৰিৰ সহযোগত সৃষ্টি হোৱা জন-জাগৰণত নিঃশেষ হৈ যায়৷ শোষক শ্ৰেণীৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰা চৰিত্ৰ হিচাপে প্ৰিয়ৰাণী নাট্যকাৰৰ সাথৰ্ক সৃষ্টি৷\nনাটকখনত থকা ৰমেন, ধীৰেণ, হৰেণ, আৰু বীৰেনৰ লগত ভাব-আদশৰ্ৰ পাথৰ্ক্য ৰাখিবৰ বাবেই চন্দন (প্ৰিয়ৰাণীৰ পুত্ৰ) চৰিত্ৰৰ সৃষ্টি৷ তাৰ কাযৰ্ই আজিৰ উশৃংখল যুৱ মানসিকতাৰ পৰিচায়ক৷ উদাহৰণস্বৰূপে-\nচন্দন : আমাৰ বাৰটা মেম্বাৰ সদায় একেলগে কাম কৰো৷ মানে যেতিয়া compaignত জীপত ওলমি ওলমি আমি যাওঁ তেতিয়া গাঁৱৰ মানুহবোৰে আমি যোৱা দেখিলেই দুৰৰ পৰাই বাটত খালৰ কাষত লাইন হৈ থিয় দি পিক পেলাবলৈ ধৰে৷ আমি জীপৰ কাষত সকলোৱে দেখাকৈ গোলা চূণৰ টিং এটা বান্ধি লৈ যাওঁ৷ আহ কি যে ফূৰ্তি হয়! (শৰ্মা, ২০০১, পৃ. ৩০৪)\nচন্দনে সমাজ সংস্কাৰ কৰিব খোজে; কিন্তু জোৰ কৰি যে সমাজ সংস্কাৰ কৰিব নোৱাৰি সেই কথা অনুভৱ কৰিব নোৱাৰৰ বাবেই তেনে দৰে কৰিছে৷ যিয়েই নহওক শ্ৰেণী চৰিত্ৰ প্ৰকাশৰ বাবে এনেবোৰ চৰিত্ৰ নাট্যকাৰৰ সাথৰ্ক সৃষ্টি ৷ টলৌ, নৰাম, মাধৱচৰণ, নন্দী হ’ল সুবিধাবাদী শ্ৰেণীৰ মানুহ৷ তেওঁলোকে প্ৰিয়ৰাণীক তোষামোদ কৰি নিজ স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ বাবে কাম কৰে৷ প্ৰত্যেকেই একো একোটা শ্ৰেণীৰ প্ৰতিনিধিস্বৰূপ৷\nজৰুৰীকালীন সময়ৰ সামাজিক পটভূমিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি লিখা বুৰঞ্জীপাঠ নাটকখন পুঁজপিতি মালিকে কেনে কৌশলেৰে জনসাধাৰণক শোষণ কৰি দুৰ্নীতিৰ সৃষ্টি কৰিছে আৰু শেষত সকলোৱে ককা কূলহৰিক সেনাপতি হিচাপে লৈ মালিকপক্ষৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিছে তাৰেই সাথৰ্ক চিত্ৰণ৷ ব্যংগ আৰু বিদ্ৰূপৰ মাজেদি তথাকথিত পুঁজিবাদী সভ্যতাৰ স্বৰূপো নাট্যকাৰে সুন্দৰভাৱে অংকিত কৰিছে৷ বুৰঞ্জীয়ে শিকাই যে জনসাধাৰণক শোষণ কৰি থাকিলে এদিন জনগণৰ ক্ষোভ জাগৃত হ’বই আৰু তাৰ পৰিণতিত যি বিপ্লৱৰ সৃষ্টি হ’ব সেই বিপ্লৱে তেওঁলোকক ধবংস কৰিব৷ নাট্যকাৰে নাটকখনৰ জৰিয়তে উচ্চ-মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ ফোপোলাস্বৰূপ দাঙি ধৰি জনশক্তিৰ কথা উল্লেখ কৰি সচেতনভাৱেই সামাজিক চেতনা গঢ়ি তোলাৰ চেষ্টা কৰিছে৷ সম্প্ৰতিক সময়ৰ দেশৰ ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতিতো এই নাটকখনৰ প্ৰাসংগিকতাও লক্ষ্য কৰা যায়৷\nপ্ৰসংগ পুথি আৰু গ্ৰন্থপঞ্জী অসমীয়া গ্ৰন্থঃ\nগোস্বামী, ভূপেন (২০০৫-ক, ডিচেম্বৰ); ‘কথোপকথন’; কথা গুৱাহাটী; পৃ ০২-০৪\nগোস্বামী, মৃণাল জ্যোতি (২০০৫-খ, ডিচেম্বৰ); ‘অৰুণ শৰ্মাৰ নাটক আৰু সামাজিক প্ৰেক্ষাপট’; কথা গুৱাহাটী; পৃ. ৫-৮৷\nগোস্বামী, মৃণাল জ্যোতি (২০০৩-০৪); অৰুণ শৰ্মাৰ নাটকঃ এটি সমীক্ষাত্মক অধ্যয়ন (অপ্ৰকাশিত গৱেষণা গ্ৰন্থ); গুৱাহাটীঃ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়৷\nগোস্বামী, মৃণাল জ্যোতি (২০০১, ফেব্ৰুৱাৰী). ‘সাম্প্ৰতিক অসমৰ নাট্য চৰ্চাঃ কিছু প্ৰাসংগিক চিন্তা’. গৰীয়সী; পৃ ৯৮-১০২\nপাটগিৰি, নৰেন (২০১২). ‘সতীশ ভট্টাচাৰ্যঃ মহাৰাজা’; ভৰালী, শৈলেন আৰু মহন্ত, পোনা (সম্পাঃ)ৰ অসমীয়া নাটক (পৃঃ ১৬৭-২১০) গুৱাহাটীঃ কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ ৰাজ্যিক মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়৷\nপৰাশৰ, অনুভৱ আৰু জালান, গোপাল (সম্পাঃ)(২০০৮); আলোকপাত; গুৱাহাটীঃ চিন্তামণি প্ৰকাশন৷\nবৰা, মহেন্দ্ৰ (১৯৯৭); সাহিত্য আৰু সাহিত্য; গুৱাহাটীঃ ষ্টুডেণ্টচ ষ্টৰচ৷\nবৰুৱা, সত্যপ্ৰসাদ (১৯৮৩); নাটক আৰু অভিনয় প্ৰসংগ; গুৱাহাটীঃ গ্ৰন্থপীঠ৷\nবাৎসায়ন, কপিলা (১৯৯৬);পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় নাট্যঃ বহুমূখী ধাৰা; (দত্ত, বীৰেন্দ্ৰনাথৰ অনুঃ) নতুন দিল্লীঃ নেচনেল বুক ট্ৰাষ্ট (প্ৰথম প্ৰকাশ, ১৯৯২)\nভট্টাচাৰ্য, হৰিচন্দ্ৰ (১৯৮৮); অসমীয়া নাট্য সাহিত্যৰ জিলিঙনি (আদিৰ পৰা ১৯৬৭ চন পৰ্যন্ত); গুৱাহাটীঃ লয়াৰ্ছ বুক ষ্টল৷\nভৰালী, শৈলেন (১৯৯২ ); অসমীয়া লোক-নাট্য পৰম্পৰা; গুৱাহাটীঃ বাণী প্ৰকাশ প্ৰাইভেট লিমিটেড৷\nভৰালী, শৈলেন (২০০৮); অসমীয়া নাটকঃ স্বৰাজোত্তৰ কাল; গুৱাহাটীঃ চন্দ্ৰ প্ৰকাশ৷\nভৰালী, শৈলেন (১৯৯২); নাটক আৰু অসমীয়া নাটক; গুৱাহাটীঃ বাণী প্ৰকাশ প্ৰাইভেট লিমিটেড৷\nশৰ্মা, অৰুণ (২০০১); অৰুণ শৰ্মাৰ নিৰ্বাচিত নাটক; গুৱাহাটীঃ নটসূৰ্য ফণী শৰ্মা সোঁৱৰণী সমিতি৷\nশৰ্মা, অৰুণ (১৯৭৭); ‘স্বৰচিত নাটকৰ বিষয়ে’; শইকীয়া নগেন(সম্পাঃ)ৰ আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ অভিলেখ (পৃ. ২৫০-২৬১); যোৰহাটঃ অসম সাহিত্য সভা৷\nশৰ্মা, সত্যেন্দ্ৰনাথ (২০০২); অসমীয়া নাট্য সাহিত্য; গুৱাহাটীঃ সৌমাৰ প্ৰকাশ৷\nহাজৰিকা, অতুলচন্দ্ৰ (১৯৯৫); মঞ্চলেখা; গুৱাহাটীঃ লয়াৰ্ছ বুক ষ্টল৷\nঘোষ অজিতকুমার (১৯৮৬); নাটকের কথা; কলকাতাঃ সাহিত্য লোক৷\nঘোষ অজিতকুমার (১৯৭০). বাংলা নাটকের ইতিহাস; কলকাতাঃ উমেশ দত্ত লেন৷\nAbrams, M. H (1993). A Glossary of LiteratryTerms. Bangalore: Prism Books Pvt. Ltd.\nAmkpa, A. (2004). Theatre of Post-Colonial Desires. London: Routledge.\nAnand, M. R. (n.d.). The Indian Theatre. London: Dennis Dobson Ltd.\nDharwadker, A. B. (2005). Theatre of Independence : Drama, Theory and Urban Performance in India Since 1947. IOWA: University of IOWA Press.\nGilbert, H. & Tompkins, J. (2002). Post-Colonial Drama, Theory, Practies, Politices. London: Routledge.\nJain, N. (2003). Indian Theatre. New Delhi: National School of Drama.\nNicholl, A. (1969).The Theory of Drama. New Delhi: Doaba House.\nPavis, P. (2002). Theatre at the Cross Roads of Culture. London: Routledge.\nPickering, K. (2005). Key Concept in Drama and Performance. London: Palgrave Macmillan.\nRao, V. V & Hazarika, N. (1983). A Century of Government and Politices in North-East India, Vol I (Assam)(1874-1980). New Delhi: S Chand and Co.\nRichmond, F. P. et. al (2007). Indian Theatre : Traditions of Performance. Delhi: Motilal Banarsidass Publishers Pvt. Ltd.


ভাষা কোৱাৰ লাজ — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / শিক্ষা / শিশুসকলৰ ক্ষেত্ৰ / ভাষা কোৱাৰ লাজ\nঅসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয়ত পঢ়ি থাকোতে মাতৃভাষাৰ প্ৰতি অন্ধ প্ৰেম ইমানেই আছিল যে ইংৰাজী কাকত বা আলোচনী পালেও নপঢ়িছিলো, ভাব হৈছিল ইংৰাজী দেখোন গোটেই পৃথিৱীয়ে জানে, পঢ়ে, লিখে৷ কিন্তু আমাৰ অসমীয়া ভাষাটিহে যিমান পাৰি পঢ়িব লাগে পঢ়ুৱাব লাগে লোককো পাৰিলে৷ মহাবিদ্যালয়ত যেতিয়া কেইজনমান শিক্ষকে ইংৰাজীৰ বাদে অসমীয়াৰ অ-টোও নকয় তেতিয়াহে নিজৰ অকৰামিখিনি উপলব্ধি কৰিলো৷ পিছে ইংৰাজীত কেঁচা মই অকলে নাছিলো, দেখিছিলো যে লগৰ কেইবাজনীৰো একেই অৱস্থা, আনকি ইংৰাজীত লেটাৰ লৈ অহা দুগৰাকীমানৰো তথৈবচ৷ ঠিক কৰিলো, ৰেপিডেক্স ইংলিচ স্পীকিং ক’ৰ্চ কিনি পঢ়িম, ঘৰত চেণ্টিনেলখন উধৰ পৰা মূধলৈকে পঢ়িম পুৱা বা গধূলি যেতিয়াই পাওঁ আৰু আমিকেইজনীমানে মনে মনে ইংৰাজীতে কথা পাতিম৷ এদিন জুলজীৰ ক্লাচৰ পৰা ফিজিক্সৰ ক্লাচলৈ দৌৰি থাকোতে অসাবধানবশতঃ কিবা এটা সৰু ইংৰাজী বাক্য ইমান ডাঙৰকৈ কৈ পালো যে আগে আগে গৈ থকা ইংৰাজীত ফৰফৰাব পৰা লগৰে দুজনীমানে ৰৈ ঘূৰি চাই দিলে৷ বৰ লাজ পালো৷ ভুল ক’লো যেন লাগিল৷ কিন্তু যাক কথা কৈ আছিলো তাই আকৌ বুকু ফুলাই ক’লে, দেখিছ, এতিয়া আমিও ইংৰাজী জানো বুলি সিঁহতে গম পাই গ’ল নহয় এতিয়া কিমান পাট্টা পাবি চাই থাক৷ জুলজীৰ পৰীক্ষাত এবাৰ কিবা এটাৰ উদাহৰণ শামুক বুলি জানো, ইংৰাজী প্ৰতিশব্দটো মনত নপৰেহে নপৰে৷ samookবুলি লিখী থৈ আহিলো৷ বহীবোৰ তেতিয়া ঘূৰাই দিছিল, দেখিলো যে বাইদেৱে সেইটোত যি নম্বৰ পাব লাগে তাকেই দিলে, কটা নাই৷ তাৰ পিছত সাহস কৰি জুলজীৰ বাইদেউক অকলে লগ কৰি এদিন মোৰ ইংৰাজীৰ অৱস্থা কোৱাত বাইদেউৱে মিহলাই লিখিলেও হ’ব বুলি ক’লে৷ আৰু ক’লে যে আমি ভাষাৰ পৰীক্ষা নলওঁ নহয়, তোমালোকে বিষয়টো কিমান জানা সেয়াহে চাম৷ একেটা কথাকে ফিজিক্সৰ এজন চাৰক সুধি গালি খালো – এইকণ ইংৰাজী নেজানিলে কেনেকৈ হ’ব?\nতাৰ পিছৰ জীৱনত বহুবাৰ ঠেকা খাইছো ইংৰাজীৰ দূৰ্বলতাৰ বাবে৷ এইটো কাৰণতে দুটামান চাকৰিও গ্ৰুপ-দিছকাচনৰ পৰ্যায় পোৱাৰ লগে লগেই শেষ৷ কাৰণ ইংৰাজী নোলায় মুখেৰে৷ এনেকুৱা নহয় যে একেবাৰে নোৱাৰিছিলো, কিন্তু কিবা এটাই জিভাৰ আগত জেওঁৰা দি ৰৈ থাকে যেতিয়াই আকৌ ক’ব লগা হয়৷ কিয় জানো ইংৰাজী কিতাপো পঢ়ি বেছি ভাল নেপাইছিলো দেখোন৷ আগতে বিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী দ্ৰুতপাঠবোৰ বুজিবৰ কাৰণে নিজৰ কাৰণে প্ৰথমেই অভিধান চাই চাই অনুবাদ কৰি লৈছিলো৷ তথাপিও নহৈছিল, আৰু মোৰ এটা ডাঙৰ অসুবিধা বহুদিনলৈ আছিল- ঘৰৰ বা চিনাকী মানুহৰ আগত মুখেদি ইংৰাজী মৰি গ’লেও নোলায়! বেমাৰেই নেকি সেইটো!\nএদিন এনেকুৱা সময় আহিল ইংৰাজী শুনিবও লাগে, ক’বও লাগে, টাইপিঙো কৰিব লাগে সকলো সময়তে৷ মাতৃভাষাত এষাৰি মাত শুনিবলৈ, এষাৰ কথা পঢ়িবলৈ কেতিয়া পাম পাম যেন লগা সময়তে ইণ্টাৰনেটত এই সকলোখিনি সুবিধা পাবলৈ ধৰিলো৷ পিছে ভাষা কোৱাৰ লাজটো কিয় হয়? লক্ষ্য কৰিছো আজিৰ দিনৰ ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ তেনে নহয় দেখোন, আচলতে আমাৰ দিনতো ইমান নাছিল, মোৰ দৰে দুজনীমান ‘গাৱঁলীয়া’ ছোৱালীৰ বাদে৷ অসমীয়া মাধ্যমত পঢ়িছে বুলি কোনেও ইংৰাজীত অসহজ নহয়৷ এয়া হয়তো ইণ্টাৰ্নেটৰ পৰোক্ষ সুফল৷ কিন্তু হয়তো কুফলো আছে- কিছুমান ল’ৰা-ছোৱালীয়ে হেনো অসমীয়া নকৈ ইংৰাজীহে কয়, অসমীয়াত পঢ়ি অহা বুলিও নকয়, সেইটো পিছে অতিপাত তাঁৰ ছিঙা কথা!\nঅনুভৱ হয় ভাষা যিমানেই জনা যায়, সিমানেই ভাল৷ এতিয়া মোৰ ছোৱালীহঁতক নিয়মীয়া চেকআপত নিওঁতে চিকিৎসকে প্ৰায়ে সোঁৱৰাই দিয়ে, যাতে ঘৰত মাতৃভাষাহে যাতে কওঁ৷ নহ’লে সিহঁতে বুজি পালেও কোৱাৰ লাজ এটাৰ কাৰণে কোনোদিনে পুৰাকৈ নিশিকিব৷ এই যে জানিলেও বা বুজিলেও কোৱাৰ লাজ, অসহজ ভাৱটো কিছুমান মানুহৰ কিয় হয় বাৰু? বহুদিনৰ পৰা ভাবি আছো কিয়, কাৰণ এবাৰ আৰম্ভ কৰিলে অভ্যাসটো ৰাখিলে খোকোজা ভাৱবোৰ আতঁৰি যায়৷ যিকোনো ভাষা শিকাৰ আগ্ৰহ, মাতৃভাষাত কথা কোৱাৰ উৎসাহ যাতে বাঢ়ি যায়, হয়তো ঘৰখনতেই হওক বা আৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ পঢ়াশালিতেই হওক, শিক্ষাগুৰু তথা অভিভাৱক হিচাবে আমাৰ দায়িত্ব বহুত! তথাপি কেতিয়াবা হাৰি যাওঁ দেখোন লাগে৷ মোৰ ছোৱালীহঁতে ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয়ত পঢ়ে, স্বেচ্ছাসেবী দল এটিয়ে ইয়াত কণকণহঁতক অসমীয়া শিকায়, তালৈও পথাওঁ, ঘৰত উধাই মুধাই অসমীয়াই কওঁ, তথাপিও সিহঁতে নিজৰ মাজত ইংৰাজীহে কয়৷ মৰম কৰি সোধো প্ৰায়ে, মই ইংৰাজী ভালকৈ নেজানো, বুজিয়ে নেপাওঁ, কৈ ভালো নেপাওঁ, মোৰ লগত, মোৰ সমুখত সদায় অসমীয়া ক’বাচোন? সিহঁতে কয় সিহঁতৰ হেনো লাজ লাগে, কিজানি ভুল হয় কওঁতে৷ সেয়ে কেতিয়াবা অসমীয়া কয় কেতিয়াবা নকয় দুষ্টকেইজনীয়ে, মনত পেলাই দিব লাগে – অসমীয়াত কোৱাচোন!\nলেখিকা: নীলাঞ্জনা মহন্ত\ntonuj saikia Mar 11, 2017 11:09 PM\nHosai Bhal Lagil pohi...


"ক্লিক...ক্লিক" (দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nআগতে পিকনিকলৈ ওলালে খাদ্যবস্তু, ঠাইৰ বাচনিৰ লগতে আন এটা বিষয়ে আলোচনাত ঠাই পাইছিল -‘কেমেৰা’।\n‘কেমেৰা কাৰ আছে?’\n‘মোৰ বৌৰ ককায়েকৰ খুলশালীজনৰ লগৰ এজনৰ এটা আছে কেমেৰা। আনিব পাৰিম’।\n‘ৰীল এটা হ’লে হ’ব নে?’\n‘নাই নহ’ব। কমেও দুটা লাগিব। মাধুৰীহঁতৰ গ্ৰুপৰ পাঁচজনীক দুখনকৈতো ছিংগল উঠাবই লাগিব। যোৱাবাৰ বেয়াই পাইছে।’\n…নাই, এতিয়া আৰু সেই দিন নাই। ফ’টো এখন তুলিবলৈ বা উঠিবলৈ কেমেৰা বিচাৰি হাবাথুৰি খাব নালাগে। ৰীল শেষ হ’ব পাৰে বুলি ভয়ে ভয়ে হিচাপ কৰি ক্লিক নকৰিলেওঁ হয়। এতিয়া প্ৰায় সকলোৰে হাতে হাতে ডিজিকেম, মোবাইল কেমেৰা। বাৰ্থ ডে’, বিয়া-তোলনী বিয়া, পিকনিক অথবা মৃতকৰ আদ্যশ্ৰাদ্ধই হওঁক, যেতিয়াই মন যায় ক্লিক কৰি গ’লে হ’ল। তাৰ পিছত ক্ষন্তেকতে সেই সুখ-দুখবোৰ দেশ-বিদেশৰ বন্ধু-বান্ধৱৰ লগত বিতৰন কৰিবলৈ আমাৰ জুকেৰবাৰ্গ ডাঙৰীয়াৰ সৃষ্ট ফে’চবুক আছেই নহয়! ফ’টো উঠিবলৈ এতিয়া আৰু কাৰণ নালাগে, আনে মতামত দি নিজেই কাৰণবোৰ আপোনাৰ আগত ডাঙি ধৰিব।\nএনেই চেনী হাঁহি এটা মাৰিছে…ক্লিক…”হেপ্পী হেপ্পী!”। প্ৰেয়সীৰ লগত কাজিয়া, মুখখনত চিআইডি ছিৰিয়েলৰ এচিপি প্ৰদুম্ন্যৰ দৰে বহু দিন ধৰি কোষ্ঠ্যকাঠিন্যত ভূগি থকা টাইপ এক্সপ্ৰেছন এটা আনি চকুলো নিগৰাইছে…ক্লিক…”ছ’ চেড!”। মস্ত তন্দুৰী চিকেন এটাৰ আধা খাই পেটটো গেৰেলা কৰি বহি আছে…ক্লিক…..”য়াম্মি য়াম্মি!”। নাখাই শুকাইছে বা খাবলৈ নাপাই শুকাইছে…ক্লিক…”শ্লিম, ট্ৰিম…ডায়েটিং?”। মুঠতে চাৰিওফালে ক্লিক আৰু ক্লিক, লগতে সেই ফ’টো দৰ্শন কৰি অভিজ্ঞসকলৰ এক্সপাৰ্ট ক’মেন্ট !\nকেতিয়াবা ভাবোঁ এই ফে’চবুক যদি পোন্ধৰ বছৰমান আগতে ডিজিকেম বা মোবাইল কেমেৰা সুলভ নৌহওঁতে জনপ্ৰিয় হ’লহেঁতেন, ফে’চবুকৰ ৱাল, পৃষ্ঠা চাগে উকা উকা লাগিলহেঁতেন। ফ’টো এলবাম এটা ‘বনাবলৈ’ কম কষ্ট হ’লহেঁতেনে নে! আৰু প্ৰ’ফাইল ফ’টো এখন সলনি কৰিবলৈ কম চিন্তা কৰিব লাগিলহেঁতেন নে? নিজৰ কেমেৰাৰে ফ’টো এখন উঠিলে বিভিন্ন প’জ দি প্ৰ’ফাইল ফ’টো কৰোঁ বুলি, এতিয়া ৰখি থাকক আৰু গোটেই ৰীলটো শেষ হোৱালৈ। তাৰ পিছত ৰীলটো ধুৱা(ডেভেলপ কৰা), ফ’টো স্কেন কৰা, স্কেন কৰা ফ’টো আপলোড কৰা…উস: কিমান যে দীঘলীয়া প্ৰ’চেছ! ষ্টুডিঅ’বোৰে “প্ৰ’ফাইল ফ’টো” বুলি বিভিন্ন অ’ফাৰেৰে এটা নতুন পেকেজ আগবঢ়ালেহেঁতেন গ্ৰাহকলৈ। ফ’টো উঠোওৱাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ফে’চবুকত আপলোড কৰালৈকে সকলো ষ্টুডিঅ’তে কৰাৰ সুবিধা থাকিব। ফে’চবুকৰ প্ৰফাইল পিকচাৰ ভাই, নৰ্মেল ফ’টো নহয়। গতিকে ষ্টুডিঅ’বোৰে চান্স বুজি গোটেই পেকেজটোৰ দাম কমেও এশ/দুশতো কৰিলেইহেঁতেন।\nপ্ৰায় প্ৰতিদিনেই হ’ব ষ্টুডিঅ’ৰ সন্মুখত স্কুল-কলেজৰ ল’ৰা-ছোৱালী, যুৱক-যুৱতীৰ ভিৰ! গুৱাহাটীত থাকি পঢ়া-শুনা কৰা ছোৱালীজনীলৈ মাকে চিঠি লিখিব, “আইজনী অ’, এইবাৰ দেউতাৰাই দৰমহা পোৱা নাই। পইচা অলপ কমকৈ পঠাইছোঁ। তই এইবাৰ এখনতকৈ বেছি প্ৰ’ফাইল ফ’টো নুঠিবি দেই। ৰত্নে ঠিকাদাৰৰ জীয়েকে কৈছে তই হেনো যোৱামাহত পাঁচবাৰ ফ’টো সলনি কৰিছিলি।..এনেকুৱা নকৰিবি অ'”। ছোৱালীয়ে উত্তৰ দিব, “লাগিলে দুপৰীয়াৰ সাঁজ নাখাওঁৱেই..মাহত এবাৰ-দুবাৰ নতুন প্ৰ’ফাইল পিক্ চেঞ্জ নকৰিলে লগৰবোৰে চিকটা বুলি হাঁহে…মইহে জানো কিমান লাজ পাওঁ”। বিয়া ঠিক হোৱাৰ পিছত কইনাৰ মাকক ওচৰ-চুবুৰীয়াই ক’ব -“অ’ ৰুমাৰ মাক, শুনিছো হ’ব লগা জোঁৱাই বোলে বেচ পঢ়া-শুনা কৰা! অৱস্থাও হেনো খুব ভাল…ফে’চবুকৰ প্ৰ’ফাইল ফ’টোৰ এলবামটোত অকল নিজৰেই বোলে এশখন মান ফ’টো আছে!”\nযিসকলে আকৌ পোক-পৰুৱা, চৰাই-চিৰিকতি, মহ-মাখিৰ ফ’টো তুলি এলবাম সাজি আপলোড কৰে, সেইসকলক সকলোৱে সমীহ কৰিলেহেঁতেন আৰু পেটে পেটে অলপ হিংসা -“ইস, এওঁলোকক নোচোৱা কিয়! আমি এখন ফ’টো আপলোড কৰিবলৈ মৰিছোঁ, এওঁলোকে শই শই মহ-মাখিৰ ফ’টো তুলি আপলোড কৰে! দুজনমানৰতো প্ৰ’ফাইল ফ’টোও চৰাই-পৰুৱাৰ। কিছু খৰছ কৰিব পাৰে দেই ভাই!”\nআগতে বিয়াৰ দিনা কান্ধত কেমেৰাৰ বেগটো ওলোমাই ফ’টোগ্ৰাফাৰজন আছিল আকৰ্ষণৰ অন্যতম কেন্দ্ৰবিন্দু। তেওঁক দেখিলেই কাপোৰ-চুলি ঠিক কৰি কেনেকৈ নিজকে ধুনীয়াকৈ প্ৰদৰ্শন কৰি ফ’টোত ওলাব পাৰি তাৰ প্ৰচেষ্টা আৰম্ভ হৈ যায়। ফ’টোগ্ৰাফাৰে ফ’টো উঠোৱাৰ প’জ ল’লে খোৱা-লোৱা কামটোও সাময়িকভাবে স্থগিত ৰাখি মুখত এটি মিচিকিয়া হাঁহি অনাৰ চেষ্টা কৰে, নহ’লে পিছত মেল খাই থকা মুখখন ফ’টোত কম বেয়া লাগিবনে? এতিয়া সেইবোৰ চিন্তা নাই। ক্লিক কৰাৰ পিছতে চাই লওঁক ফ’টোখন। মুখ মেল খাইছে, চকু এটা জাপ খাইছে বা হাঁহি মাৰোতে দাঁতৰ ফাঁকত ডাইলৰ বুটৰ টুকুৰা এটা স্পষ্টকৈ দেখা গৈছে – কোনো কথা নাই, লগে লগে ডিলিট কৰিলে হ’ল। আগতে বিয়াৰ পিছত বিয়াৰ ফ’টোবোৰ চোৱাটোও আন এটা উৎসৱ যেন আছিল, কম উৎকন্ঠা আছিল নে! এতিয়া সেই দিন নাই। হোমত জুই লগাৰ পিছত কইনাৰ ভায়েকে আখৈ তুলিব নৌপাওঁতেই বিয়াৰ ফ’টো ফে’চবুকত আপলোড হৈ যায়।\nমূৰ তুলি চালোঁ কাষৰ ঘৰৰ ল’ৰাটো, বাৰবছৰ মান বয়সৰ। দহবছৰৰ বয়সৰ ওপৰৰ কোনোবাই ‘আংকল’ বুলি সম্বোধন কৰিলে মোৰ মুখখনো কোষ্ঠ্যকাঠিন্যত ভোগা ব্যক্তিৰ দৰেই হয়। তথাপিও হাঁহিলোঁ, কাষত মাক যে ৰৈ আছে।\n“আংকল মাৰ মোবাইলটোৰে ফ’টো এখন উঠাওঁ দেই! পিছফালৰপৰা উঠাম…আপুনি ঘূৰি দিয়ক। ‘লেপি’টোত কনচেনট্ৰেট কৰক। ফে’চবুকত আপলোড কৰি লিখিম-‘ভট্ট আংকল বিজি অ’ন ফে’চবুক!’..আপোনাক টেগ কৰি দিম।”\nমই মূৰটো ঘূৰালোঁ, সি পিছফালে গ’ল। মোৰ মূৰৰ পিছফালৰ চুলিকেইডালে ফ’টো উঠিবলৈ পাম বুলি হালি-জালি নাচিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। অলপ পিছত সৰুকৈ শব্দ এটা হ’ল…. ‘ক্লিক!’\n← আকাশৰ সীমা বিচাৰি…(তুলিকা নিৰ্মলীয়া)\nজীৱন, ব্ৰহ্মাণ্ড আৰু বাকী সকলো (উদ্দীপ তালুকদাৰ) →


অসমৰ জনজাতি সমস্যাঃ ৰাভাৰ দৃষ্টিভংগী ( পৰমানন্দ মজুমদাৰ ) - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / অতিথি সম্পাদকৰ চ’ৰা / অসমৰ জনজাতি সমস্যাঃ ৰাভাৰ দৃষ্টিভংগী ( পৰমানন্দ মজুমদাৰ )\nজুন 19, 2017\tঅতিথি সম্পাদকৰ চ’ৰা, বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা বিশেষ সংখ্যা কেৱল এটা মন্তব্য 757 দৰ্শন\nএটা সাৰগৰ্ভ উক্তিৰে আমাৰ আলোচনাৰ পাতনি মেলিব খুজিছো । ‘জনজাতীয় সংস্কৃতিত শিৱ’ শীৰ্ষক সৈনিক শিল্পী বিষ্ণুৰাভাৰ এটি চিন্তাশীল নিবন্ধত উল্লেখ কৰা হৈছেঃ ‘এটা জাতিৰ লগত আন এটা জাতিৰ সমন্বয় হ’বলৈ হ’লে পৰস্পৰৰ ভিতৰত উভয়ৰ বিষয়ে সম্পূৰ্ণ জ্ঞান থকা উচিত। নিজৰ ধৰ্ম, কৃষ্টি, সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ উপৰিও আন ধৰ্ম, কৃষ্টি, সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ বিষয়ে গভীৰ জ্ঞান থকা উচিত। পৰস্পৰৰ ভিতৰত অকৃত্ৰিম আৰু আন্তৰিক শ্ৰদ্ধা ৰাখি কালৰ ৰথৰ চকাৰ অগ্ৰগতিৰ তালে তালে প্ৰগতিৰ অসীম বাটেদি অগ্ৰসৰ হোৱা উচিত।\nগভীৰ জ্ঞান, গভীৰ অধ্যয়ন নাথাকিলে ভুল-ক্ৰুটি যথেষ্ট থাকি যোৱাত প্ৰগতিৰ বাটত পৰস্পৰৰ ভিতৰত কাজিয়া হোৱাৰ ফলত হেঙাৰ পৰিবৰ সম্ভাৱনা। তদুপৰি পৰস্পৰৰ ধৰ্ম, কৃষ্টি, সংস্কৃতি আৰু সমাজৰ বিষয়ে গভীৰ জ্ঞান আৰু অধ্যয়ন নাথাকিলে এই দুয়ো জাতিৰ সমন্বয় বিশুদ্ধ হ’ব নোৱাৰে, বৰং কলুষেৰে ভৰপূৰ হৈ ধ্বংসৰ বাটহে মুকলি কৰা হয়৷ ( বিষ্ণু ৰাভা, জনজাতীয় সংস্কৃতিত শিৱ, বিহু সংখ্যা, অসমবাণী )\nসংৰক্ষণৰ অভাৱত জৰাজীৰ্ণ ৰূপ লোৱা বিষ্ণু ৰাভাৰ বাসগৃহ\nৰাভাৰ এই দৃষ্টিকোণ পুথিগন্ধী নহয়। অসমৰ বিশাল জনগণৰ নিবিড় সান্নিধ্যলৈ আহি ৰাভাৰ মন কোঁহত সি ঠাই লৈছিল। তেওঁ দেখিছিল যে নানা জাতি-উপজাতি তথা ধৰ্মৰ লোকৰ আবাসভূমি অসমৰ প্ৰগতিৰ ক্ষেত্ৰত ‘সমন্বয়’ এটি অপৰিহাৰ্য বিষয়। এই ‘সমন্বয়’ আকাশৰ পৰা খহি পৰা বস্তু নহয়। অথবা ই কেৱল এটা শ্লোগান নহয়। ইয়াৰ লগত যদি তেজ-মঙহৰ সম্পৰ্ক নাথাকে, তেন্তে সি কেৱল শব্দৰ মৰুবালিতে শুকাই থাকিবলৈ বাধ্য। বিশেষকৈ, অসমীয়া সংস্কৃতিৰ কলিজা সদৃশ অসমৰ পাহাৰ-ভৈয়ামৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ ওচৰ চাপি তেওঁ দেখিছিল যে এই জনগোষ্ঠীসমূহ সমাজৰ আন অংশতকৈ অৱহেলিত। তেওঁলোকে প্ৰভুত্বশীল জাতিৰ দ্বাৰা জৰ্জৰিতও। জনগোষ্ঠীসমূহৰ কৃষ্টি-সভ্যতা উপেক্ষিত, তেওঁলোকৰ অতীত ঐতিহ্যও ধিমিক-ধামাক। অসমীয়া সমাজৰ ধ্বজাবাহীসকলৰ লগত তেওঁলোকৰ প্ৰকৃততে সামাজিক-মানসিক সাযুজ্য গঢ়ি উঠা নাই। ত্ৰিশৰ দশকতে লিখা ‘বৃহত্তৰ অসমৰ কল্পনা’ নামৰ এখন ৰচনাত ৰাভাই এই বুলি সকীয়নি দিছিলঃ ‘অসমৰ অত্যাচাৰিত আৰু অৱনত জাতিসমূহক আন আন উন্নত জাতিৰ লগতে একে আসনতে ঠাই দিবলৈ অসমৰ প্ৰত্যেক ৰাজনীতিক আৰু সমাজনেতাসকলে এতিয়াৰ পৰা চেষ্টা কৰা উচিত। তাকে নকৰিলে অৱনত জাতিসকলৰ বুকুত বিদ্ৰোহৰ অগ্নি জ্বলাই অসমত আৰু এটা গৃহকন্দলৰ(Civil War) বাহ সাজি দিয়া হ’ব৷ এইবিলাক কাৰ্যৰ কাৰণে অসমৰ ধনকুবেৰসকলৰ আগত বহল কৰ্মক্ষেত্ৰ পৰি ৰৈছে৷’ ( বিষ্ণু ৰাভা, বৃহত্তৰ অসমৰ কল্পনা, আৱাহন, ২য় বছৰ, ১১ সংখ্যা, পৃঃ১৩১৩-১৩১৯)\nৰাভাৰ দৃষ্টিত এই অত্যাচাৰিত আৰু অৱনত জাতিসমূহ আছিল অসমৰ জনজাতিসকল৷ আৰ্যসকল অসমত প্ৰবেশ কৰাৰ পিছতে ক্ৰমে জনজাতিসকল সাংস্কৃতিক আৰু অৰ্থনৈতিকভাৱে উপেক্ষিত আৰু অৱহেলিত হ’ব ধৰিছিল৷ অথচ তেওঁলোকেই অসমৰ সংস্কৃতিৰ ভেটি নিৰ্মাণ কৰিছিল৷ পঞ্চাশৰ দশকত যেতিয়া ৰাভাই বিপ্লৱী কমিউনিষ্ট দলৰ কৰ্মী হিচাপে অসমৰ ইমূৰৰপৰা সিমূৰলৈ ভ্ৰমণ কৰিলে তেতিয়া ৰাভাৰ মনত জনজাতীয়সকলৰ পিছপৰা জুৰুলা অৱস্থাটো আৰু বেছিকৈ অনুভূত হ’ল৷ তেওঁ দেখিলে যে, তেওঁলোকৰ সমাজ-জীৱন সম্পৰ্কে অসমৰ অজনজাতীয় বুদ্ধিজীৱীসকল অথবা ৰাজনীতিকসকলৰ নিৰ্ভেজাল আগ্ৰহ নাই৷ সেয়ে জনজাতীয় ৰাইজক জাগ্ৰত হ’বলৈ তেওঁ আহ্বান জনালে (যোগেশ দাস (সম্পাদক), বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা ৰচনা সম্ভাৰ, ১ম খণ্ড, ১৯৮৯, পৃঃ১৮৯-৯০)ঃ\nট্ৰাইবেল! জাগ ট্ৰাইবেল !\nতিয়াগি ঘুমটি তোৰ পাহৰাই নিয়া\nনয়ন কুসুম মেল।\nজাগিব লাগিব তই কছাৰী, মিকিৰ,\nখাচী, ৰাভা, গাৰো, মিৰি, কুকী, নগা, বীৰ\nখামটি, মিচিমি, আবৰ, লালুং, লুচাই,\nচিংফৌ, চিনটেং, মণিপুৰী, তাই,\nটিপৰা, ডিমাছা, অকা, দফলা ককাই\nচুটীয়া, মদাহী, দেউৰী, টোটোলা, কোচ\nজাগিব লাগিব তই জাগ\nপাতিব লাগিব নৱ মেল\nপ্ৰথমে তয়েই দিলি অসমত টিঙিৰী অগনি\nইমান শকতি তোৰ\nআছ পৰি কিয় আজি টোপনিত ঘোৰ?\nঅসমৰ জনজাতীয় সমস্যাৰ দুটা দিশত ৰাভাই গুৰুত্ব দিছিল যেন লাগে- এটা সাংস্কৃতিক আৰু আনটো অৰ্থনৈতিক৷ জনজাতীয়সকলৰ হেৰাই যাব ধৰা সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যকতুলি ধৰাৰ ৰাভা পক্ষপাতি আছিল। তাক সংৰক্ষণ কৰাৰো তেওঁ পোষকতা কৰিছিল। তেওঁ দেখিছিল যে ক্ৰমাৎ বাঢ়ি অহা আৰ্যপ্ৰীতিয়ে আমাৰ জাতিটোৰ গৌৰৱপূৰ্ণ অতীত মষিমূৰ কৰিব আৰু সাংস্কৃতিকভাৱে অসমত ভাৰসাম্যহীন অৱস্থা এটাৰ সৃষ্টি কৰিব। এনে ক্ষেত্ৰত মাটিৰ কৃষ্টিক উজলাই ৰাখিবলৈ আমি সকলোৱে সচেষ্ট হ’ব লাগিব। সকলো জাতি-উপজাতিৰে কৃষ্টি-সংস্কৃতি আৰু সমাজৰ সমগণতান্ত্ৰিক বিকাশৰ পথ আমি ৰচিব লাগিব। তেহে অসমীয়া সমাজখন বাচিব পাৰিব। তেওঁৰ মত আছিলঃ অসমীয়া সমাজক একগোট কৰি গোটাব পাৰিলেহে আমাৰ আৰ্থিক, ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ উন্নতি হ’ব আৰু আমি জীয়াই থাকিব পাৰিম। জাতি-জনজাতিৰ ভিতৰত থানবান হ’লে প্ৰত্যেক জনগোষ্ঠী মৰিব। মূলতঃ এনে দৃষ্টিভংগী আগত ৰাখিয়েই সাম্যবাদী ৰাভাই জনজাতিসকলৰ অতীত ইতিহাসৰ প্ৰতি বস্তুনিষ্ঠ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিছিল।\n‘জনজাতীয় সংস্কৃতিত শিৱ’ নামৰ ৰচনাখনত বিষ্ণু ৰাভাই জনজাতীয়সকলৰ সমস্যা কেতবোৰৰ যুক্তি আৰু তথ্যপূৰ্ণ বিশ্লেষণ আগবঢ়াইছে। তেওঁ তাত লিখিছে, অসমৰ পৰ্বত আৰু ভৈয়ামৰ জনজাতিৰ বিষয়ে ‘তাত্ত্বিক আৰু তাথ্যিক’ আলোচনা আৰু গূঢ় গৱেষণা হোৱা নাই। এইবাবে জাতি সম্পৰ্কে বিশ্লেষণত ভুল ৰৈ গৈছে। ইয়াৰ পৰিণতিত নানান সমস্যা আৰু বেমেজালিৰ সৃষ্টি হৈছে। ৰাভাই দেখুৱাইছে যে জনজাতিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ বহু পণ্ডিত মূলতঃ বেদ, বেদান্ত, উপনিষদ, পুৰাণাদিক সাৰথি কৰি গৱেষণাত মনোনিৱেশ কৰে। ইয়াৰ ফলত অনেক কেৰোণে ঠাই লৈছে। ৰাভাই এই অভিজ্ঞতাৰ ভেটিতে কৈছে, জনজাতিৰ ধৰ্ম, ভাষা, কৃষ্টি, সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ বিষয়ে গভীৰ জ্ঞান আৰু অধ্যয়ন নাথাকিলে জনজাতিৰ বিষয়ে কৰা ৰচনা শুদ্ধ আৰু সঠিক হ’ব নোৱাৰে। কিন্তু এই জ্ঞান তেওঁলোকৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ আহৰণ কৰা সম্ভৱ নহয়। অনুসন্ধিৎসুসকল ‘জনজাতিৰ হিয়াৰ আমঠু, কলিজাৰ এডুখৰি আৰু বুকুৰ এফাল হ’বলৈ শিকিব লাগিব। ‘ (বিষ্ণু ৰাভা, জনজাতীয় সংস্কৃতিত শিৱ, বিহু সংখ্যা, অসমবাণী )\nনিবন্ধটোত ৰাভাই লিখিছে, আৰ্য হিন্দুসকলে এক প্ৰথাৰে আন আন অনাৰ্য জাতিসকলৰ দেৱতা আৰু কৃষ্টিক নিজৰ সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱেৰে ‘আৰ্যান্বিত’ কৰি লৈছিল। জনজাতিৰ মাজত শিৱৰ ধাৰণা নাছিল। এই ধাৰণা আৰ্যসকলে জাপি দিয়া ধাৰণাহে। চুতীয়াসকলৰ ‘গীৰা-গীৰাচী’-বুঢ়া-বুঢ়ী দেৱতা দুগৰাকীক হৰ-পাৰ্বতী, লালুঙৰ মহাদাই, ৰাভা কোঁচৰ খকচী-লেঙামাৰা’, বড়ো কছাৰীৰ বুঢ়া-বাথৌ-চিজৌক শিৱ বুলি আখ্যা দিয়া হৈছিল। ৰাভাই বিশ্লেষণ আগবঢ়াইছে, বড়োসকলৰদেৱ-দেৱীক আৰ্যসকলে আৰ্য, শিৱ, শাক্ত, আৰু তান্ত্ৰিক সংস্কৃতিৰ ৰহণেৰে বোলাই এই বড়োসকলৰ ওপৰত ধাৰ্মিক আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰি ব্ৰাত্য ধৰ্মত দীক্ষিতকৰণেৰে নিজৰ কৰি লৈছিল। খামৰূ, খামৰূব, খামাই-খা, ভুল্লী,ভুল্লুং বুথুৰক তেওঁলোকে কামৰূ, কামৰূপ, কামদা-বৰদা,কামাখ্যা আৰু ‘ব্ৰহ্মপুত্ৰ মহাভাগ শান্তনু কুল-নন্দন আমোঘা গৰ্ভসম্ভূত লৌহিত্য’ আখ্যা দি কুৰ্ম-পুৰাণ লিংগ-পুৰাণ, শিৱপুৰাণ, স্কন্দ-পুৰাণ আদি অলৌকিক কাহিনীৰ সৃষ্টি কৰে । ৰাভাৰ মতে, এই প্রক্রিয়াই জনজাতিসকলৰ বিশুদ্ধ সংস্কৃতিক দুষ্কৃতিৰে কলুষিত কৰিছে।\n‘বজ্জানৰ বিলুপ্তিৰ কাহিনী’ শীর্ষক আন এটা নিবন্ধত ৰাভাই জনজাতীয় লুপ্তপ্রায় ঐতিহ্যক সোঁৱৰাই দিবলৈ প্রয়াস কৰিছে। প্রাচীন কাহিনীৰ আলমত তেওঁ ৰচনাখনত লিখিছে, বজ্জান অর্থাৎ জনজাতিসকলক নিৰ্মূল কৰিবৰ কাৰণে অজ্ঞাত শত্ৰুৱে কৰা সংকল্প আৰু চেষ্টা সত্ত্বেও বজ্জানসকলৰ পৰাজয় চূড়ান্ত হোৱা নাছিল। নেপালত লিচ্ছভিসকলৰ বাস আৰু প্ৰথম চন্দ্ৰগুপ্তৰ লিচ্ছভি কন্যাকুমাৰী দেৱীৰ লগত হােৱা বিবাহে প্রমাণ কৰে যে অজাতশত্রুৰ লগত হােৱা যুদ্ধৰ আঠশ বছৰৰ পিছলৈকে লিচ্ছভি বংশৰ ৰাজত্ব চলি আছিল। ৰাভাই কৈছে, এয়া জনজাতিসকলৰ শক্তি-শৌৰ্যৰ দৃষ্টান্ত। এই শক্তিকে বুদ্ধদেৱৰ দিনত চক্ৰান্ত আৰু ষড়যন্ত্ৰৰে ভাঙি পেলোৱা হৈছিল।\nআৰ্যসকলে কৰা চক্ৰান্ত আৰু আৰ্যীকৰণ প্ৰক্ৰিয়াৰ বৰ্ণনা দি এই ৰচনাখনতো ৰাভাই লিখিছেঃ\n‘চাণক্যৰ কৌটিল্য শাস্ত্ৰ’ জন্ম হােৱাৰ লগে লগে জনজাতীয় মহাশক্তি কুটিল চক্ৰান্তৰে চূৰমাৰ কৰিবলৈ নানা ষড়যন্ত্ৰ আৰ্যসকলৰ দ্বাৰা চলোৱা হৈছিল। কিৰাত বংশৰ যিয়ে ৰজা হয়, অভিষেকৰ পাছত আৰ্য ব্ৰাহ্মণসকলে তেওঁক ব্ৰাত্য ক্ষত্ৰিয়ত দীক্ষিত কৰি বড়ো জনসাধাৰণৰ পৰা পৃথক কৰিছিল। নৰকৰ পৰা ৰজাসকলক আৰ্যীকৰণেৰে বেলেগ কৰি অভিষিক্ত কৰা হৈছিল। কৌটিল্য শাস্ত্ৰ জন্ম হোৱাৰ পাছত আৰ্যীকৰণ, ব্ৰাত্য ক্ষত্ৰিয় আদি কৰাৰ নিয়ম প্ৰচলিত হয় আৰু এই নীতি শক্তিমান হ’বলৈ বাধ্য হয়।'(বিষ্ণু ৰাভা, বজ্জানৰ বিলুপ্ত কাহিনী, বিষ্ণু ৰাভা ৰচনাৱলী ১ ম খণ্ড, জাৰ্ণাল এম্পৰিয়াম)\nঅসমীয়া সমাজ আৰু সংস্কৃতিতো ৰাভাই জনজাতীয় উপাদানৰ সন্ধান কৰিছিল। বহু অসমীয়া শব্দত তেওঁ বড়ো উপাদান আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। আনকি সংস্কৃত মূলৰ পৰা অহা বুলি প্ৰচলিত বহু অসমীয়া শব্দ তেওঁ জনজাতীমূলীয় বুলি দেখুৱাইছে। এনে আৱিষ্কাৰত বহু ক্ষেত্ৰত ৰাভাই মৌলিকতা দাবী কৰিব পাৰে যদিও তেওঁ আনুষ্ঠানিক গৱেষক নাছিল। ‘কৈ থাকোমানে ওৰকে নপৰে’ শীৰ্ষক ৰচনা এখনত তেওঁ ‘বিহু’, ‘বহাগ’ আদি শব্দ বড়ো মূলৰ পৰা অহা বুলি দেখুৱাইছে। তেওঁৰ মতে বড়োসকলৰ ‘বি’ মানে মগা, ‘হু’ মানে দিয়া। গুৰুজনাক ভকতি মাগিলে তেওঁ আশীষ দিয়ে। মাক-দেউতাকক শ্রদ্ধা যাচিলে তেওঁলোকে ল’ৰা-ছোৱালীলৈ চেনেহ দিয়ে। এইদৰে বিহুৰ দিনাই হিয়াৰ ভাবৰ আদান-প্রদান হয়। এই মন্তব্য তাৎপর্যপূর্ণ এই বাবেই, ‘বিহু’ শব্দটি সংস্কৃত ‘বিষুব’ শব্দৰ পৰা অহা বুলি কোৱা হয়। তেনেকৈ ‘বহাগ’ শব্দ ‘বৈছাগা’ৰ (বৈছা-বছৰ, গা-জনম) পৰা অহা বুলি ৰাভাই মন্তব্য কৰিছে। বৰদৈচিলা’ও ৰাভাৰ মতে বড়োসকলৰ এগৰাকী গোঁসানী। ‘বাৰ’ মানে বতাহ বা ধুমুহা, ‘দৈ’ মানে পানী বা বৰষুণ, ‘চিখলা’ মানে গাভৰু বা গোঁসানী বা অপেস্বৰী। ‘বাৰদৈচিখলা’ মানে ধুমুহা বৰষুণৰ গোঁসানী। এই বাৰদৈচিলাৰ পৰাই বাৰদৈচিলা জটায়ুৰ জীয়ৰী আৰু গৰুড়ৰ বোৱাৰী বুলি এটি কাহিনী প্রচলিত আছে । (নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য (সম্পাদক), বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাঃ জীৱন আৰু কৃতি, ১৯৮৫, পৃঃ১১১ ) ৰাভাৰ মতে, এনে অনুসন্ধান ড° সুনীতি কুমাৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ দৰে প্ৰসিদ্ধ গৱেষকৰ দ্বাৰা স্বীকৃত হৈছে। বড়ো শব্দ ভুল্লংবুথুৰ পৰা ব্ৰহ্মপুত্র শব্দৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে ৰাভাই প্রকাশ কৰা মত ড° চট্টোপাধ্যায়ে গ্রহণ কৰিছিল।\nআর্যসৃষ্ট ৰূপকথাক অতীত অসমৰ ইতিহাস অনুসন্ধানৰ নিৰ্ভৰযোগ্য ভিত্তি হিচাপে ৰাভাই কেতিয়াও গ্রহণ কৰা নাছিল।\nকেৱল জনজাতিসকলৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য বিচাৰি ৰাভাই জনজাতি সমস্যাৰ উন্মোচন কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা নাছিল। মূল সমস্যা যে অৰ্থনৈতিক , তাৰ প্ৰতি তেওঁৰ দৃষ্টি আছিল সজাগ প্ৰহৰীৰ দৰে। তেওঁ দেখিছিল যে জনজাতিসকলৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য অৱহেলিত হোৱাৰ উপৰি , সমাজৰ সম্পত্তিশালী শ্ৰেণীৰ হাতত তেওঁলোকে হেৰুৱাইছে মাটি আৰু বাসস্থানো। জনজাতি ৰাইজৰ ভূমি সমস্যা এটা প্ৰধান সমস্যা হিচাপে দেখা দিছিল। ইয়াৰ লগে-লগে সৃষ্টি হৈছিল অন্ন-বস্ত্ৰৰ সমস্যা। বিপ্লৱী কমিউনিষ্ট দলত অন্তৰ্ভূক্ত হৈ ৰাভাই যেতিয়া গাঁৱে গাঁৱে পৰিভ্ৰমণ কৰিছিল, তেতিয়া জনজাতিসকলৰ এই শোচনীয় অর্থনৈতিক অৱস্থাটাৱে তেওঁৰ চকুত মূর্ত হৈছিল। অজ্ঞাতবাসৰ সময়ছােৱা ৰাভাই মূলতঃ জনজাতীয় অঞ্চলতে কটাইছিল। হয়তো দলৰো তেনেকুৱাই নির্দেশ আছিল। অৱশ্যে জনজাতীয় গাঁৱত কটােৱাটাে ৰাভাৰ বাবে অধিক নিৰাপত্তাজনক আছিল। তেতিয়াৰ কামৰূপ আৰু গোৱালপাৰাৰ বহু অঞ্চল ভ্রমণ কৰি এই প্রবন্ধ লেখকৰ তেনে অনুভৱ হৈছে। কামৰূপৰ বেলতলা, ঔগুৰি, ৰতনপুৰ, বকো, দীঘেলী, চত্রা, মছলপুৰ, গোৱালপাৰাৰ বেংটল, সৰু কুৰুছাকাটি, দোতমা, দুধনৈ, ছটমাটিয়া আদি অঞ্চলৰ মাধৱ ৰাভা, কাতিৰাম ৰাভা, শৰৎ ৰাভা, ৰাজেন পাম, ৰতি স্বৰ্গিয়াৰী, বিপিন দৈমাৰী, প্রকাশ বসুমতাৰী, ভৱেন ওৱাৰী আদি ৰাভাৰ সন্নিধ্য পোৱা অজ্ঞাতবাসৰ সহযোগী (কাতিৰাম ৰাভাক বাদ দি) সৈনিক যোদ্ধাসকলৰ লগত কথা পাতি আমি এই অঞ্চলৰ জনসাধাৰণৰ অৰ্থনৈতিক অনগ্ৰসৰতা সম্পৰ্কে ৰাভাৰ সতর্ক ভূমিকাৰ কাহিনী জানিব পাৰিছিলো। এই অঞ্চলসমূহত গঢ়ি উঠা অর্থনৈতিক আন্দোলনত ৰাভাই ৰাইজৰ এজন হৈ অংশ গ্রহণ কৰিছিল। দুটামান উদাহৰণ দিয়া যাওকঃ\n‘১৯৪৫ চনত পলাশবাৰীৰ বঙৰা গাঁৱত আধিয়াৰ আন্দোলন গঢ়ি উঠিছিল। এই আন্দোলনৰ পটভূমি আছিলঃ এই অঞ্চলৰ মাটিৰ মালিকক কৃষকে প্রতিপুৰা মাটিত ৩০ পুৰাকৈ ধান আধি হিচাপে দিব লাগিছিল। বিপ্লৱী কমিউনিষ্ট দলে এনে অন্যায়ৰ প্ৰতিবাদ কৰি কৃষকক সংগঠিত কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্রহণ কৰিলে। দলৰ নেতা গোবিন্দ কলিতা প্রমুখ্যে দলৰ কৰ্মীসকলে আলোচনা কৰি সিদ্ধান্ত গ্রহণ কৰে যে মাটিৰ মালিকক ধন দিয়াৰ পৰিমাণ কমোৱা যাওক – বাম মাটিৰ কাৰণে আঠপুৰা আৰু দ মাটিৰ কাৰণে বাৰ পুৱা। এই সিদ্ধান্তই কৃষকসকলক বিপুলভাৱে আলোড়িত কৰে। দক্ষিণ কামৰূপ আধিয়াৰ আন্দোলনৰ ঘাটি হৈ পৰে । ইয়াৰ পিছত এই আন্দোলন অসমৰ আন আন অঞ্চললৈকো বিয়পি পৰে। গোবিন্দ কলিতাই আমাক কৈছে বঙৰাৰ এই আধিয়াৰ আন্দোলন ভাৰতৰ ভিতৰতে প্রথম আছিল। টেলেঙ্গানা আছিল দ্বিতীয়।’ (নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য, প্ৰসেনজিৎ চৌধুৰী, পৰমানন্দ মজুমদাৰ, ৰজনীকান্ত শৰ্মা (সম্পাদক), সতীৰ্থৰ দৃষ্টিত বিষ্ণু ৰাভা, ১৯৮৭, পৃঃ ৯)\nবঙৰাৰ আধিয়াৰ আন্দোলনৰ জৰিয়তে বিষ্ণু ৰাভা কৃষক আন্দোলনৰ লগত জড়িত হৈ পৰে। কৃষক আন্দোলনৰ মন্ত্ৰণা লৈ ৰাভাই মূলতঃ জনজাতীয় অঞ্চলত সোমাই পৰিছিল। কৃষক আৰু বনুৱা সমাজক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ বিপ্লৱী কমিউনিষ্ট দল গঠন কৰিছিল। ‘অসম কৃষক বনুৱা পঞ্চায়ত।’ এই সংগঠনৰে তিনিদিনীয়াকৈ মহাসন্মিলন পলাশবাৰীৰ কাষত ভাঙুৰীপাৰাত অনুষ্ঠিত হৈছিল ১৯৪৫ চনৰ জানুৱাৰী মাহত। এই সন্মিলনত ৰাভাই শিল্পী হিচাপে যোগ দিছিল আৰু গাভৰুহঁতৰ সৈতে গাইছিলঃ ব’ল ব’ল ব’ল ব’ল কৃষক শক্তি দল,/ অ’ বনুৱা সমনীয়া আগবাঢ়ি যাওঁ ব’ল।’ সন্মিলনলৈ দুধনৈ ছটমাটিয়াৰ পৰা অহা শ্ৰী শৰৎ ৰাভাক বিষ্ণু ৰাভাই কৈছিলঃ গোৱালপাৰাৰ পৰা এজন ৰাভা ছাত্ৰ অহা বুলি জানি তোমাক মাতিছো। মই স্বাধীনতা সংগ্ৰামত যোগ দিছো, কিন্তু কোনো ৰাজনৈতিক দলত যোগদান দিয়া নাই। এতিয়া দেখিছো দুখীয়া মানুহৰ বাবে আমাৰ দৰে পিছপৰা জনজাতি লোকৰ বাবে এই দলটোৱেই উপযুক্ত হ’ব।…\n১৯৪৮ চনত ৰাভা জনজাতি অধ্যুষিত বকো অঞ্চলৰ মাকেলি ৰিজাৰ্ভত হোৱা কৃষক সমাবেশত যোগদান কৰিছিল। বকোৰ সৰবৰহী সমাজসেৱী কাতিৰাম ৰাভাই ৰাভাৰ বিষয়ে লিখা স্মৃতিলেখাত উল্লেখ কৰিছে– এই অঞ্চলত দুখীয়া মাটিহীন খেতিয়কসকলে মাকেলি ৰিজাৰ্ভত খেতি কৰাৰ বাবে মাটি বিচাৰিছিল। চৰকাৰৰ ওচৰত মাটিৰ বাবে ৰাইজে আবেদন কৰিছিল। এই উদ্দেশ্যে ৰিজাৰ্ভত হোৱা কৃষক সমাৱেশত বিষ্ণু ৰাভাই সভাপতিত্ব কৰিছিল। সভাত ৰাভাই কৃষকসকলৰ নিকৰুণ দুৰাৱস্থা বিৱৰি কৈছিল। কৃষকসকলক মাটি দিবলৈ সভাপতিৰ আসনৰ পৰাই ৰাভাই চৰকাৰৰ ওচৰত দাবী কৰিছিল। শেষত চৰকাৰে কৃষকসকলৰ এই জোৰদাৰ দাবী মানি লৈ ৰিজাৰ্ভত মাটি দিবলৈ বাধ্য হৈছিল। (নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য (সম্পাদক), বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাঃ জীৱন আৰু কৃতি, ১৯৮৫, পৃঃ১৪১ ) এনেকৈ জনজাতি সমাজৰ অৰ্থনৈতিক আন্দোলনত সংযুক্ত হৈ ৰাভাই তেওঁলোকক সাম্যবাদৰ চেতনা দিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছিল।\nইমানখিনি পঢ়াৰ পিছতো পাঠকৰ মনত হয়তো ধাৰণা হ’ব পাৰে যে ৰাভা সংকীৰ্ণ জাতীয়তাবাদী আছিল। জনজাতি ঐতিহ্যৰ সন্ধান অথবা জনজাতিৰ সমস্যাৰ উৎস বিচৰাৰ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰাৰ অৰ্থ সংকীৰ্ণ জাতীয়তাবাদ হ’ব নোৱাৰে। তেওঁ কোনো দিনে কোনো জাতীয়তাবাদী দলৰ লগত যুক্ত নাছিল আৰু বিচ্ছিন্নতাবাদক তেওঁ কাহানিও প্ৰশয় দিয়া নাছিল। মৃত্যুৰ আগলৈ তেওঁ কমিউনিষ্ট দলৰে সদস্য আছিল। মাৰ্ক্সীয় চিন্তাৰ পোহৰেতে ৰাভাই অসমৰ জাতিগত সমস্যাৰো সমাধান বিচাৰিছিল। অসমৰ জাতি-উপজাতিৰ অসম বিকাশত সেয়ে ৰাভা ক্ৰুদ্ধ হৈ উঠিছিল আৰু সমূহ জনগোষ্ঠীৰ সমবিকাশৰ গণতান্ত্ৰিক অধিকাৰৰ সপক্ষে তেওঁ থিয় দিছিল। জনগোষ্ঠীসমূহৰ ভাষা-কৃষ্টিক সমমূল্য দিয়াৰ বাবে ৰাভাই আহ্বান জনাইছিল। তেওঁ বুজি উঠিছিল যে সমবিকাশৰ প্ৰশ্নৰ সমাধান নোহোৱাকৈ সম্প্ৰীতিৰ এনাজৰী কেতিয়াও সুদৃঢ় হ’ব নোৱাৰে আৰু ভৱিষ্যতে ‘অসমীয়া এটা বৃহৎ জাতি হিচাপে বাচি থাকিব নোৱাৰে। ‘\nবিগত বছৰবোৰত জনজাতিসকলৰ অন্তৰত যি ক্ষোভৰ অগনিয়ে স্থিতি লাভ কৰিলে সি কেতিয়া নুমায়, তাক এতিয়াই ক’ব নোৱাৰি । কেবাটাও জনগোষ্ঠীয়ে নিজৰ ৰাজনৈতিক অধিকাৰ বিচাৰিছে। ইফালে তথাকথিত অসমীয়া জাতীয়তাবাদীসকলৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ সমবেত সংগীত এতিয়াও শেষ হোৱা নাই !\n( সংলগ্ন ছবি আৰু আলোকচিত্ৰ হিমাংশু আচাৰ্যৰ)\nটেগকমৰেড জনজাতি সমস্যা বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাৰ বৈপ্লৱিক চিন্তাধাৰা (ড° সঞ্জীৱ কুমাৰ বৰকাকতী)\nপৰৱৰ্তী লেখা কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ পত্নী মোহিনীবালা ৰাভাৰ মনৰ কথা (কৌস্তুভমণি শইকীয়া)\nজুন 20, 2017 at 7:11 পূর্বাহ্ণ\nপ্ৰৱন্ধটো সুন্দৰকৈ প্ৰকাশৰ বাবে ধন্যবাদ জনালো।এটাই শুধৰণি দিও:বৃহত্তৰ অসমৰ কল্পনা ৰচনাখন প্ৰকাশ হোৱা আৱাহনৰ পৃষ্ঠা সংখ্যা হ’ব লাগে-1313-1319


২৭ আগষ্ট - Howling Pixel\n২৭ আগষ্ট (ইংৰাজী: 27 August) হৈছে গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জীৰ ২৩৯তম (অধিবৰ্ষত ২৪০তম) দিন। বছৰ শেষ হ'বলৈ ১২৬ দিন বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-\n১৯০৮ চনৰ আজিৰ দিনটোতে ক্ৰিকেট খেলুৱৈ ছাৰ ডন ব্ৰেডমেনৰ জন্ম হয়।\n১৯৬৫ চনৰ আজিৰ দিনটোতেই ফ্ৰান্সৰ এগৰাকী খ্যাতনামা স্থপতিবিদ, শিল্পী আৰু লেখক লী ক'ৰবাজিয়েৰ মৃত্যু হয়।\n১৯৭৯ আজিৰ দিনটোতে লৰ্ড মাউণ্টবেটেনৰ মৃত্যু হয়।\n১৬০৪ চনৰ আজিৰ দিনটোতে শিখ গুৰু অৰ্জুনদেৱৰ উদ্যোগত ‘গ্ৰন্থ চাহেব’ সংকলন আৰু সংগৃহীত হয়। সেই বছৰৰে সেই দিনটোত অমৃতসৰৰ স্বৰ্ণ মন্দিৰত ইয়াক সংৰক্ষণ কৰা হয়।\n১৮৫৯ চনৰ আজিৰ দিনটোতে আমেৰিকাৰ পেনছিলভেনিয়াত খাৰুৱা তেলৰ সন্ধান পোৱা হয়।\n১৮৮৩ চনৰ আজিৰ দিনটোতে ক্ৰাকাষ্ট’ৱাত সৰ্ববৃহৎ আগ্নেয়গিৰিটো উদ্গীৰণ হৈছিল।\n১৯৩৯ চনৰ আজিৰ দিনটোতে জাৰ্মানীৰ ডন অহাইনে নিৰ্মাণ কৰা জেট ইঞ্জিনেৰে সজ্জিত উৰাজাহাজ পৰীক্ষামূলক উৰণ সম্পন্ন হয়।\n১৯৪৭ চনৰ আজিৰ দিনটোতে ভাৰতৰ বৃহত্তম সংবাদ সংস্থা প্ৰেছ ট্ৰাষ্ট অব ইণ্ডিয়া, সংক্ষেপে পি. টি. আই. গঠন হয়।\n২০০৩ চনৰ আজিৰ দিনটোতে প্ৰায় ৬০ হাজাৰ বছৰৰ অন্তত মংগল গ্ৰহ পৃথিৱীৰ নিকটতম স্থানত অৱস্থিত হয়।\nঅসম বিধানসভা (ইংৰাজী: Assam Legislative Assembly) ভাৰতবৰ্ষৰ অন্তৰ্গত অসম ৰাজ্যৰ এখন এককক্ষীয় সভা৷ অসমৰ ৰাজধানী দিশপুৰত ইয়াৰ অৱস্থিতি৷ অসম বিধানসভা মুঠ ১২৬ জন বিধানসভা সদস্যৰে গঠিত৷ এই সদস্য সকলক পোণপটীয়াভাৱে অসমৰ বিভিন্ন এক আসন বিশিষ্ট নিৰ্বাচনী সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচিত কৰা হয৷ অসম বিধানসভাৰ সম্পুৰ্ন কাৰ্যকাল ৫ (পাঁচ) বছৰ কিন্তু যিকোনো সময়তে অনাস্থা প্ৰস্তাৱ নতুবা ৰাষ্ট্ৰপতি শাসন প্ৰৱৰ্তনৰ দ্বাৰা এই সভা ভঙ্গ কৰিব পাৰি৷\nএ ললিতা (২৭ আগষ্ট ১৯১৯ - ১৯৭৯) আছিল এগৰাকী বৈদ্যুতিক অভিযন্তা যাক ভাৰতৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা অভিযন্তা হিচাপে স্মৰণ কৰা হয় ৷ ইয়াৰোপৰি ললিতা আছিল মাদ্ৰাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ কলেজ অৱ ইঞ্জিনিয়াৰিঙ,গিণ্ডীৰ পৰা ডিগ্ৰীপ্ৰাপ্ত প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় মহিলা ৷\nছানিয়া মিৰ্জা (জন্ম ১৫ নবেম্বৰ, ১৯৮৬, মুম্বাই, মহাৰাষ্ট্ৰ) ভাৰতৰ এগৰাকী টেনিচ খেলুৱৈ। ২০০৩ চনৰ পৰা ২০১৩ চনলৈকে ক্ৰমাগত ভাৱে এটা দশক মহিলা টেনিচ সংঘ (ডব্লু’ টি এ)ৰ একক আৰু দ্বৈত শাখাত ভাৰতীয় খেলুৱৈৰ ভিতৰত শীৰ্ষস্থানত থাকে। একক শাখাৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত অংকিতা ৰেইনা ছানিয়াৰ স্থানত অধিস্থিত হয়। মাত্ৰ ১৮ বছৰ বয়সতে বিশ্ব টেনিচত লাভ কৰা সফলতাৰ বাবে ছানিয়াক ২০০৬ চনত পদ্মশ্ৰী বটা প্ৰদান কৰা হয়। এই সন্মান লাভ কৰা ছানিয়া কণিষ্ঠতম খেলুৱৈ। ২০০৬ চনত ছনিয়াই ডব্লু’ টি এৰ সন্মানীয় "ম’ষ্ট ইম্প্ৰেচিভ নিউ কামাৰ" সন্মান লাভ কৰে। ১৯৯৯ চনত বিশ্ব জুনিয়ৰ টেনিচ চেম্পিয়নশ্বিপত ভাগ লৈ ছানিয়াই নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল। ইয়াৰ পাছত ছানিয়াই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ প্ৰতিযোগিতাত ভাগ লোৱা আৰম্ভ কৰে আৰু সফলতা লাভ কৰে। ২০০৩ চনত ছানিয়া ৱাইল্ড কাৰ্ড এণ্ট্ৰিৰ জড়িয়তে ৱিম্বিল্ড’নৰ ছোৱালীৰ দ্বৈত শাখাত প্ৰৱেশ কৰে আৰু বিজয়ী হয়। ২০০৪ চনৰ সুন্দৰ প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ২০০৫ চনক ছানিয়াক অৰ্জুন বটা প্ৰদান কৰা হয়। ২০০৫ চনৰ শেষলৈকে ছানিয়াৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ৰেংকিং ৪২ হৈছিলগৈ, যিটো ভাৰতীয় মহিলা খেলুৱৈৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ আছিল। ২০০৯ চনত ছানিয়া গ্ৰেণ্ড শ্লেম প্ৰতিযোগিতাত বিজয়ী হোৱা প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা হয়। মহেশ ভূপতিৰ সৈতে মিলি ছানিয়াই সেইবাৰৰ অষ্ট্ৰেলিয়ান অ’পেনৰ মিক্স-ডাব’লচ্ খিতাপ দখল কৰে। ছানিয়াৰ নিজৰ একক কেৰিয়াৰত ছেটলেনা কুজনেট্‌চ’ভা, ভেৰা ভ’নাৰেভা, মেৰিয়ন বাৰ্ট’লি আদি খেলুৱৈৰ উপৰিও প্ৰক্তন বিশ্বৰ শীৰ্ষ স্থানৰ খেলুৱৈ মাৰ্টিনা হিংগিজ,ডিনাৰা ছাফিনা আৰু ভিক্ট’ৰিয়া আজাৰেংকাক পৰাস্ত কৰিছে। ২০০৭ চনত বিশ্ব ৰেংকিঙত ছানিয়াই ২৭ পৰ্যন্ত আৰোহন কৰে। হাতৰ গাঁঠিৰ আঘাতৰ বাবে ছানিয়াই একক কেৰিয়াৰ সামৰি, মাত্ৰ দ্বৈত শাখাতে নিজৰ কেৰিয়াৰ সীমাবদ্ধ ৰাখিবলৈ বাধ্য হয়। বৰ্তমান মহিলাৰ দ্বৈত শাখাত ছানিয়া ৰেংকিং ১, ২০১৫ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ছানিয়া বিশ্বৰ শীৰ্ষ স্থানত উপনীত হয়। বৰ্তমানলৈকে ছানিয়াই ছাৰিটাকৈ গ্ৰেণ্ডশ্লাম খিটাপ দখল কৰিছে (মহিলা দ্বৈত শাখাৰ ৱিম্বিল্ড’ন খিটাপ আৰু তিনিটা আন গ্ৰেণ্ডশ্লামৰ মিক্সড ডাবল্‌চ খিটাপ), ২০১৪ চনত ক্লাৰা ব্লেকৰ সৈতে তেওঁ "ডব্লু’ টি এ টুৰ চেম্পিয়নশ্বিপ (ডব্লু’ টি এ ফাইনেলচ)"ৰ বাবে নিৰ্বাচিত হয় আৰু বিজয়ী হয়। ইয়াৰ উপৰিও ৬টা স্বৰ্ণ পদক সহ ছানিয়াই এচিয়ান গেমচ্, কমনৱেল্‌থ গেমচ্ আৰু এফ্ৰ’-এচিয়ান গেমচ্‌ত মুঠ ১৪টা পদক দখল কৰিছে।\n২০০৫ চনত টাইম আলোচনীয়ে ছানিয়াক ""৫০ হিৰ’জ অব এচিয়া"" তালিকাত স্থান দিয়ে। ২০১০ চনত "দা ইক’নমিকচ্ টাইমচ্"এ "৩৩ ৱ’মেন হু মেড ইণ্ডিয়া প্ৰাউড" তালিকাত স্থান দিয়ে।\n২০১৪ চনৰ ২৫ নবেম্বৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ এচিয়াৰ বাবে "ৱ’মেন গুডৱিল এম্বেচেডৰ" হিচাপে নিযুক্ত হয়।\nন্যায়ধীশ জগদীশ সিং খেহৰ (জন্ম:২৮ আগষ্ট ১৯৫২) ভাৰতৰ বৰ্তমান ৪৪তম মুখ্য ন্যায়াধীশ। তীৰথ সিং ঠাকুৰে অৱসৰগ্ৰহণ কৰাত তেওঁ ৪ জানুৱাৰী ২০১৭ তাৰিখে ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ ৰূপে শপত গ্ৰহণ কৰে। ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ পদত অধিষ্ঠিত হোৱা খেহৰ শিখ সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰথম ব্যক্তি।\nভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা (ইংৰাজী: Indian Space Research Organisation), চমুকৈ ইছৰোৰ অধ্যক্ষ হৈছে সংস্থাটোৰ সৰ্বোচ্চ পদাধিকাৰী। ১৯৬২ চনত বিক্ৰম সাৰাভাইৰ অধ্যক্ষতাত Indian National Committee for Space Research (INCOSPAR) গঠন কৰা হৈছিল। বিক্ৰম সাৰাভাইৰ প্ৰচেষ্টাত বৰ্তমানৰ ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা ১৯৬৯ চনত গঢ় লৈ উঠিছিল। তেতিয়াৰে পৰা এতিয়ালৈকে ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থাৰ অধ্যক্ষ হিচাপে দহগৰাকী ব্যক্তি ইয়াৰ অধ্যক্ষ হিচাপে অধিস্থিত হৈছে। এওঁলোকৰ ভিতৰত অধ্যাপক সতীশ ধৱনে সৰ্বাধিক ১২ বছৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।\nমুকেশ চন্দ মাথুৰ (মাৰাঠী: मुकेश; ২২ জুলাই, ১৯২৩ - ২৭ আগষ্ট, ১৯৭৬) এজন ভাৰতীয় হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ সঙ্গীত শিল্পী যি সংক্ষেপে মুকেশ নামেৰে পৰিচিত। হিন্দী চলচ্চিত্ৰত অসাধাৰণ অৱদানৰ বাবে তেখেত মহম্মদ ৰফি, মান্না দে আৰু কিশোৰ কুমাৰৰ দৰে একেশ্ৰেণীৰ গায়ক হিচাবে গণ্য হয়। তেখেত শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত অসংখ্যবাৰ মনোনয়ন পোৱাৰ লগতে ১৯৭৩ চনত মুক্তি পোৱা ৰজনীগন্ধা চলচ্চিত্ৰৰ "কোই বাৰ য়ুহি দেখা হ্যায়" গীতটোত কন্ঠ দিয়াৰ বাবে পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। মুকেশ ৰাজ কাপুৰৰ কন্ঠ দিয়াৰ বাবেও জনপ্ৰিয়।\nচাৰ্লছ-এডৱাৰ্ড জিয়েনেৰেট-গ্ৰীজ (ইংৰাজী: Charles-Édouard Jeanneret-Gris),যাক প্ৰধানকৈ লী ক'ৰবাজিয়ে (ইংৰাজী: Le Corbusier) (French: [lə kɔʁbyzje];৬ অক্টোবৰ, ১৮৮৭– ২৭ আগষ্ট, ১৯৬৫) নামেৰে জনা যায়, এগৰাকী খ্যাতনাম স্থপতিবিদ, শিল্পী আৰু লেখক৷ তেওঁক আধুনিক স্থপতিবিদ্যাৰ জনকসকলৰ মাজত অন্যতম বুলি গণ্য কৰা হয়৷ ইউৰোপ, ভাৰত, আমেৰিকাৰ বিভিন্ন অঞ্চলত সিঁচৰিত হৈ থকা বিভিন্ন অট্টালিকাসমূহ তেওঁৰ পাঁচটা দশক জোৰা স্থপতিবিদ্যাৰ নিদৰ্শন৷\nআজি: ১৯ অক্টোবৰ, ২০১৯


মাত্ৰ কেইটামান উপায়েৰে নিজকে কোভিডৰ পৰা কৰিব পাৰে সুৰক্ষিত– News18 Assam\nকোভিড–১৯ৰ পৰা বাচিবলৈ একমাত্ৰ উপায় শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধী ক্ষমতা বৃদ্ধি\nFrench Open 2021: বাৰবোৰা ক্ৰেজচিকোভাৰ শিৰত ফ্ৰেন্স অপেনৰ মহিলাৰ খিতাপ। পৰাস্ত কৰিলে এনাষ্টেচিয়া পাভলিচেনকোভাক।\nUpdated:May 6, 2021, 7:01 PM IST\nৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধিৰ কিছু টিপছ\nLast Updated: May 6, 2021, 7:01 PM IST\nভাৰতত কোভিড-১৯ৰ দ্ৰুত সংক্ৰমণে প্ৰতিদিনে গঢ়ি আছে নতুন অভিলেখ। কোভিড পৰিস্থিতি যোৱাবৰ্ষতকৈ বহুগুণে সংকটজনক হোৱাৰ সমান্তৰালকৈ নতুন নতুন প্ৰকাৰৰ কোৰোণাই সৃষ্টি কৰিছে ত্ৰাস।\nএনে পৰিস্থিতিত মাস্ক, ছেনিটাইজাৰৰ ব্যৱহাৰেই যে কোভিডৰ পৰা আপোনাক বচাই ৰাখিব পাৰিব তেনে নহয়, কোভিডৰ সংক্ৰমণৰ পৰা বাচি থকিবলৈ নিজৰ শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধী ক্ষমতা অটুট থকা দৰকাৰ। এইক্ষেত্ৰত মাত্ৰ কেইটামান সাধাৰণ কথা নিজৰ প্ৰতিদিনৰ ৰুটিনত যোগ কৰাটো শ্ৰেয় আপোনাৰ সুস্বাস্থ্যৰ বাবে। কিয়নো বিশেষজ্ঞসকলে কয় যে শৰীৰত ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধি মানে ৰোগৰ দ্ৱাৰা সংক্ৰমিত হোৱাৰ সম্ভাৱনা হ্ৰাস।\nশৰীৰত এণ্টি–অক্সিডেণ্ট বৃদ্ধি কৰক: বৰ্ধিত এণ্টি–অক্সিডেণ্টে অক্সিডেটিভ চাপ হ্ৰাস কৰে, যিয়ে শৰীৰৰ কোষবোৰ স্বাস্থ্যৱান কৰি ৰখাত সহায় কৰে। যথেষ্ট পৰিমাণে বতৰৰ ফল আৰু পাচলি খোৱাৰ ফলত শৰীৰত এণ্টিঅক্সিডেণ্ট বৃদ্ধি হয়। শৰীৰত ভিটামিন চি-ৰ পৰ্যাপ্ত যোগানৰ ফলতো ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰাত শৰীৰ সমৰ্থ হয়।\nবনৌষধি আৰু মছলা: হালধি, আদা, জালুক খাদ্যতালিকালৈ আনক। ইয়াক মুখ্যতঃ ৰন্ধনত মছলা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, ইয়াৰ যথেষ্ট ঔষধি গুণ থাকে। ডালচেনি, লং, ইলাচীয়ে আহাৰৰ সোৱাদ বৃদ্ধি কৰাৰ লগতে শৰীৰক বিভিন্ন ৰোগৰ পৰা মুক্ত ৰখাত সহায় কৰে।\nটোপনিৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি: বিভিন্ন অধ্যয়নে দেখুৱাইছে যে টোপনিৰ অভাৱে শৰীৰক দুৰ্বল কৰে আৰু অসুস্থ হোৱাৰ প্ৰৱণতা বৃদ্ধি কৰে। সেয়েহে, ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ পৰ্যাপ্ত টোপনি অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।\nওপৰঞ্চি আহাৰ পৰিহাৰ কৰক: পেট খালী থকা অৱস্থাত খাদ্য খোৱা অতি আৱশ্যকীয়। আগতে খোৱা খাদ্য হজম নোহোৱাকৈয়ে পুনৰ খাদ্য খোৱাৰ অভ্যাস পৰিহাৰ কৰিব। অৰ্থাত ভোক লাগিলেহে খাদ্যগ্ৰহণ কৰা আৱশ্যক। এনে কৰিলে শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ প্ৰণালীয়ে (immune system) সঠিকভাৱে কাম কৰে।\nব্যায়াম: নিয়মীয়া ব্যায়ামে বহুতো স্বাস্থ্য সমস্যা সহজ কৰে। নিয়মীয়াকৈ কমেও ৩০ মিনিটৰ বাবে শাৰীৰিক ব্যায়ামৰ প্ৰয়োজন।\nসূৰ্যৰ পোহৰ: সূৰ্য হৈছে শক্তিৰ উৎস। সূৰ্যই মানৱ শৰীৰত ভিটামিন ডি সংশ্লেষণ কৰাত সহায় কৰে, যাৰ ফলত শৰীৰৰ বিভিন্ন বীজাণু ধ্বংস হয়। নিয়মীয়াকৈ প্ৰতিদিনে কিছু সময়ৰ বাবে ৰাতিপুৱাৰ সূৰ্যৰ পোহৰত পোনপটীয়াকৈ থাকিব।\nFirst published: May 6, 2021, 5:35 PM IST\nপ্ৰেমিকৰ সৈতে লগ হৈ নিজ কন্যাই হত্যা কৰিলে পিতৃক! পিছত youtube-ত ভিডিও আপলোড কৰি জনালে ঘটনাৰ সবিশেষ\nএটা মাহৰ ভিতৰতেই কাল ক'ৰোনাই কাঢ়ি নিলে পিতৃ-মাতৃক ! ৩ ছাত্ৰীৰ সন্মুখত গভীৰ প্ৰত্যাহ্বান...\n৪ বছৰে সম্পূৰ্ণ নহ'ল এখন পকী দলং নিৰ্মাণৰ কাম, আজিও বাঁহৰ দলঙেৰে অহা-যোৱা কৰে ৰাইজে...\nCorona সংক্ৰমণ ! এখন গাঁৱত একেদিনাই ১২২জনৰ Covid Testৰ পিছত ওলাল ৪০ জনৰ ক'ভিড পজিটিভ ফলাফল...\nপ্ৰেমিকৰ সৈতে লগ হৈ নিজ কন্যাই হত্যা কৰিলে পিতৃক!\nএটা মাহৰ ভিতৰতেই মাতৃ-পিতৃক হেৰুৱাই দিশহাৰা তিনি কন্যা...\n৪ বছৰে সম্পূৰ্ণ নহ'ল এখন পকী দলং নিৰ্মাণৰ কাম...\nএখন গাঁৱত একেদিনাই ৪০জন আক্ৰান্ত ক'ৰোনাত...\nনগাঁও জিলা প্ৰশাসনৰ আজৱ কাণ্ড! ৰাজকোষৰ ধন লুণ্ঠনৰ চেষ্টা!


“বিগ-ব্ৰেকিং” : দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য – ফটাঢোল\nসাতবজাৰ বাতৰি শেষ হোৱাৰ লগে লগে ছাব-এডিটৰ বৰাই এডিটৰ-ইন-চিফ চলিহালৈ চালে-‘ছাৰ, একো ব্ৰেকিং নিউজ নায়েই ন’ বজাৰ প্ৰাইম টাইমলৈ। সকলোবোৰ অলৰে’ডি সাতবজাৰ নিউজত দেখুওৱা হৈ গৈছে৷’\n‘আচ্ছা, সেই শিল্পী গোলাপ গগৈৰ অৱস্থা কেনে? আছে নে জীয়াই? নে গ’লগৈ..? এসপ্তাহ আগতেই যোৱা-থোৱা অৱস্থা আছিল দেখোন৷ পৰমাক কৈছিলোঁ নিউজ এটা ৰে’ডি কৰি থবলৈ, থৈছে নে? আমাৰ চেনেলতেই কিন্তু ফাৰ্ষ্ট মিনিমাম দহ মিনিটৰ ভিডিঅ’ৰে নিউজ টেলিকাষ্ট হ’ব লাগিব, মনত ৰাখিবা৷’\n‘পৰমাই দুদিন আগতেই ৰে’ডি কৰি থৈছে, ছাৰ৷ এডিট কৰাও হৈ গৈছে৷ ব্ৰিলিয়েন্ট ভিডিঅ’৷ মাজে মাজে চিনেমাৰ দৃশ্য কিছুমান ভৰাই দিছে৷ বেকগ্ৰাউণ্ডত বাজি থাকিব ছেড ছং..চিন্তা নকৰিব মৃত্যুৰ বাতৰি’ৰ একমিনিটৰ ভিতৰত আমিয়েই প্ৰথম এক্সক্লুছিভ দেখুৱাম!’\n‘বঢ়িয়া। অলপ আগতে লালগণেশ’ত ভয়ংকৰ এক্সিডেন্ট এটা হোৱা বুলি শুনিছিলোঁ। ব্ৰেকিং পাৰি?’\n‘নাই, একো ভয়ংকৰ নহয়। সৰু-সুৰা আঘাট..’।\n‘ছেহ: এটাও নমৰিল?… বিহুও নাই। প্ৰি-পূজা ফাংচন আৰম্ভ হ’বলৈ সময় আছে। কি কৰা যায়!’\nএনেতে নিউজ-এডিটৰ বৰ্মন লৰি আহিল।\n‘ছাৰ কথা এটা কওঁ। আমাৰ কেমেৰামেন ৰাম্পুৱে মাজে মাজে ৰাস্তাই-ঘাটে ছোৱালী-তিৰোতা থাকিলে ভিডিঅ’-ফ’টো লয়। মোক দেখুৱায়। মোৰ অলপ এইবিধত দুৰ্বলতা আছে বুলি জানে সি। আজি ৰিপ’ৰ্টাৰ সুনন্দই এনেই অলপ দুই-এশাৰী কৈ ভিডিঅ’ এটা কৰি থৈছিল। আন বেলেগ নাই যদি, অলপ বেলেগকৈ এইটোকে দেখুৱাব পাৰি দেখোন। বহুতেই এইবোৰত কম ৰস পাইনে!’ কথাখিনি ফুচফুচাই কৈ বৰ্মনে ঢেকঢেকাই হাঁহিলে।\n‘কেনেকুৱা ভিডিঅ’? সেই ‘সৰস্বতী পূজাৰ ধুনীয়া ছোৱালীবোৰ’ টাইপৰ নেকি? বিতৰ্ক নহয়তো?’\n‘চুটি কাপোৰ-মূল বিষয়! আপুনি চিন্তাই নকৰিব। একেবাৰে ‘বিগ-ব্ৰেকিং’! এঘন্টাৰ ভিতৰতে ৰে’ডি কৰি টেলিকাষ্ট কৰিম। অলপ বিতৰ্ক হ’লে আমাৰেই ভাল। আগতে এশজনে যদি আমাৰ চেনেলটোৰ কথা শুনিছিল, এতিয়া হাজাৰজনে শুনিব!’\n‘ঠিকে আছে। লগতে সেই চুটি কাপোৰ বা ৱেষ্টাৰ্ণ পিন্ধা কেইজনীমানৰ লগত এক-দুইমিনিট মান কথাও পাতিবা। প্ৰশ্ন সুধিবা অসম সংক্ৰান্তীয়। যেনে ধৰা, বিহু কেইটা, কঙালী বিহু কোনটো মাহত হয়, ৰসৰাজ কাক কোৱা হয়, আদি ইত্যাদি’।\nমান্তি হ’ল সকলো।\nবৰ্মনহঁত কামত ব্যস্ত হ’ল। ভিডিঅ’ এডিট কৰা হ’ল। মাজে মাজে ‘কাঁটা লাগা’ই চিঞৰিলে। চাৰে ন’বজাত নিউজ ৰীডাৰ পৰমাণু চেতিয়াই গহীন স্বৰেৰে ‘ছিৰিয়াছ’ হৈ বাতৰি পঢ়া আৰম্ভ কৰিলে যেন ছোৱালী-তিৰোতাই চুটি পোচাক পিন্ধা বন্ধ কৰিলে অসমৰ পৰা বানপানী, বাংলাদেশী-সকলো সমস্যা নিমিষতে লোপ পাব।\nক্লিপ চলি থাকিল। মাজে মাজে পৰমাণুৱে কৈ গ’ল স্ক্ৰীপ্ট অনুসৰি। স্ক্ৰীনত ক্লিপ চাই আছে সকলোৱে। হঠাতে পৰমাণুৱে জ্বৰ ঘমা দি ঘামিলে। পানী এগিলাচ ঘোট ঘোটকৈ পি খালে। ব্ৰেক আৰম্ভ হ’ল। ডাঙৰকৈ বাজিল-‘ইমান ডাঙৰ, সঁচাকৈয়ে’।\nপৰমাণুৰ মনত পৰিল এসপ্তাহ আগত তেওঁলোকৰ প্ৰথম বিবাহ-বাৰ্ষিকীৰ দিনা পত্নীক উপহাৰ দিয়া মিনিস্কাৰ্টটোলৈ।\n‘এহ, অলপ চুটি..ৰাস্তাই-ঘাটে পিন্ধিলে মানুহে বা কি ভাবে!’- পত্নীয়ে অলপ দিগদাৰ পাইছিল।\n‘কি নো ভাবা ও ইমানকৈ। তুমি যিটো পিন্ধিলে ‘কমফ’ৰ্টেবল’ সেইটোৱেই পিন্ধা ভাল। সমাজৰ সকলো মানুহৰ কথা চিন্তা কৰিলে একোৱেই কৰিব নোৱাৰিবা দেখোন। কাপোৰ চুটি-দীঘলকলৈ কিহৰ নো ইমান টেনশ্যন?!’\n….ব্ৰেক চলি আছে। পৰমাণুৱে ফোন লগালে কেমেৰামেন ৰাম্পুলৈ-‘ঐ চাল্লা হাৰামী, কাৰ কাৰ ফ’টো লৈ ফুটেজ বনাইছ তহঁতে? দেখা নাই ছেকেণ্ড ক্লিপটোত মোৰ পত্নী আৰু তাইৰ বান্ধৱীও আছিল। বৌৱেৰাই মাছে-মঙহেৰে ভাত খুৱাই পঠাইছিল তহঁতক দুদিন, চিনিব নোৱাৰিলি?’\n‘ওহ দাদা, আমি মানে এইবাৰ মুখ চোৱাই নাছিলোঁ নহয়। অকল শৰীৰটোহে। বৌৰ আকৌ ককাল’ৰ ওপৰ ভাগো চোৱা নাই, কেনেকৈনো চিনি পাম আপুনিয়েই কওঁকচোন’!\n« ঈদ মোবাৰক : নাজিয়া হাচান\nড্ৰেগন ভক্ষণ : ৰঞ্জিত কুমাৰ শৰ্মা »\nবাপ্পা ঐ কি সাংঘাটিক লিখিছা অ দিগন্ত!\nহাঃ হাঃ হাঃ, বহুত হাঁহিলো। আপোনাৰ লিখনি মোৰ সদায় প্ৰিয়।\nকি তীক্ষ্ণ ব্যংগাত্মক লেখা! 👌👌


OTP নিদিলে লাভ নকৰিব গেছ চিলিণ্ডাৰ! ১ নৱেম্বৰৰ পৰা সলনি হ’ব গেছ চিলিণ্ডাৰ হোম ডেলিভাৰীৰ সম্পূৰ্ণ নিয়ম /home-delivery-system-of-domestic-lpg-gas-cylinder-is-going-to-change-from-1st-november– News18 Assam\nOTP নিদিলে লাভ নকৰিব গেছ চিলিণ্ডাৰ! ১ নৱেম্বৰৰ পৰা সলনি হ’ব গেছ চিলিণ্ডাৰ হোম ডেলিভাৰীৰ সম্পূৰ্ণ নিয়ম\nUpdated:October 18, 2020, 1:37 PM IST\nএই নতুন চিষ্টেমৰ অধীনত, গেছ চিলিণ্ডাৰৰ ডেলিভাৰী তেতিয়ালৈকে সম্পূৰ্ণ নহ’ব, যেতিয়ালৈকে গ্ৰাহকে কোড নেদেখুৱাব।\nLast Updated: October 18, 2020, 1:37 PM IST\nঘৰত ব্যৱহাৰ কৰা এল পি জি চিলিণ্ডাৰ ক্ৰয়ৰ ক্ষেত্ৰত বহু কেইটা নতুন নীতি-নিয়ম নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে। অহা নৱেম্বৰ মাহৰ পৰা বলৱত্ হ’ব এই সমূহ নীতি-নিয়ম। এতিয়া গ্ৰাহকক এল চি জি চিলিণ্ডাৰৰ বাবে ৱান-টাইম পাচৱৰ্ডৰ প্ৰয়োজন হ’ব।\nনতুন চিষ্টেমক DAC নামেৰে নামাকৰণ কৰা হৈছে। অৰ্থাত্ ডেলিভাৰী অথেণ্টিকেশ্যন কোড। এতিয়াৰ পৰা কেৱল বুকিং কৰিলেই চিলিণ্ডাৰ ডেলিভাৰী নহ’ব। বৰঞ্চ এতিয়াৰ পৰা ৰেজিষ্টাৰ্ড মোবাইল নম্বৰলৈ এটা কোড পঠিওৱা হ’ব। ডেলিভাৰীৰ সময়ত সেই কোড দিয়াৰ পিছতহে লাভ কৰিব চিলিণ্ডাৰ।\nকোনো গ্ৰাহকৰ যদি মোবাইল নম্বৰ ডিষ্ট্ৰিবিউটৰৰ ওচৰত ৰেজিষ্টাৰ কৰা নাথাকে, তেন্তে ডেলিভাৰী বয়ৰ ওচৰত যি এপ থাকিব, তাৰ পৰা ৰিয়েল টাইম আপোনাৰ নম্বৰ ৰেজিষ্টাৰ কৰিব পাৰিব। ইয়াৰ পিছতে এটা কোড জেনেৰেট হ’ব।\nতেল কোম্পানীয়ে বলৱত্ কৰিছে এই নতুন চিষ্টেম। যা’তে গেছ চিলিণ্ডাৰ চুৰি আদি ঘটনা নাইকীয়া কৰিব পৰা যায়, লগতে ডেলিভাৰীৰ ক্ষেত্ৰত থকা বিসংগতি দূৰ হয়। প্ৰথম অৱস্থাত এই চিষ্টেম দেশৰ ১০০ খন প্ৰধান চহৰত আৰম্ভ হ’ব। পাইলট প্ৰজেক্ট হিচাপে ৰাজস্থানৰ জয়পুৰত এই ব্যৱস্থা প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছে।\nকোড নাথাকিলে নহ’ব ডেলিভাৰীঃ\nএই নতুন চিষ্টেমৰ অধীনত, গেছ চিলিণ্ডাৰৰ ডেলিভাৰী তেতিয়ালৈকে সম্পূৰ্ণ নহ’ব, যেতিয়ালৈকে গ্ৰাহকে কোড নেদেখুৱাব। কোড গ্ৰাহকৰ ৰেজিষ্টাৰ্ড মোবাইল ফোনলৈ আহিব। ইয়াৰ বাবে গ্ৰাহকে গেছ এজেন্সীৰ সৈতে নিজৰ মোবাইল নম্বৰ আপজেট ৰাখিব লাগিব।