Flaza in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Flaza ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nFlaza की जानकारी\nFlaza ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Flaza Benefits & Uses in Assamese- Flaza ar laabh aaru byavaharsamuh\nFlaza ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Flaza Dosage & How to Take in Assamese - Flaza ar paali aaru xeya kenedore lobo\nFlaza ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Flaza Side Effects in Assamese- Flaza ar parshwakriyasamuh\nFlaza সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Flaza Related Warnings in Assamese- Flaza xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Flazaৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Flaza with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Flaza ar gurutor kriya-pratikriya\nFlaza মতভেদসমূহ- Flaza Contraindications in Assamese- Flaza nishedhsamuh\nFlaza ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Flaza in Assamese- Flaza ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Flaza ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Flaza Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Flaza kriya-pratikriya\nFlaza ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Flaza Benefits & Uses in Assamese - Flaza ar laabh aaru byavaharsamuh\nFlaza তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nFlaza ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Flaza Dosage & How to Take in Assamese - Flaza ar paali aaru xeya kenedore lobo\nFlaza-ৰ উপাদানসমূহ - Flaza Active Ingredients in Assamese - Flaza-ar upadaansamuh\nFlaza ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Flaza Side Effects in Assamese - Flaza ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Flaza ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nFlaza সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Flaza Related Warnings in Assamese - Flaza xonkranta xatarkatabanisamuh\nFlaza-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nFlaza গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত গৰ্ভৱতী মহিলাই বহুতো অসুবিধাৰ সমুখীন হৈছে। গতিকে চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে কোনোপধ্যেই গ্ৰহণ নকৰিব।\nFlaza-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nFlaza প্ৰথমে চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ গ্ৰহণ কৰা উচিত নহয় কাৰণ ইয়াৰ ফলত স্তন্যপায়ী মহিলাৰ গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে।\nবৃক্কত Flaza কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nFlaza গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত বৃক্ক ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nযকৃতত Flaza কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nFlazaএ কলিজাত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে পুনৰ আৰম্ভ কৰক।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Flaza ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় can be affected by Flazaৰ দ্বাৰা [Organ] প্ৰভাবিত হব পাৰে। আপুনি যদি এইবিধ ঔষধৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে আপুনি ইয়াক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰা উচিত।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Flazaৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Flaza with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Flaza ar gurutor kriya-pratikriya\nFlaza তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nFlaza মতভেদসমূহ - Flaza Contraindications in Assamese - Flaza nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Flaza লোৱা অনুচিত যাতে -\nFlaza ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Flaza in Assamese - Flaza ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Flaza-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Flazaৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nহয়, আপুনি আৰামত মেচিনেৰী চলাব পাৰে বা বাহন চলাব পাৰে, যিহেতু Flaza লোৱাৰ পিছত ই আপোনাৰ টোপনি ভাৱ নানে।\nহয়, কিন্তু Flaza লোৱাৰ পূৰ্বে ডাক্তৰৰ সৈতে পৰামৰ্শ লোৱাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।\nনহয়, Flazaয়ে কোনোধৰণৰ মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সা কৰিব নোৱাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Flaza ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Flaza Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Flaza kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Flazaৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Flaza আৰু খাদ্য একেলগে লোৱাটোৰ পিছৰ পৰ্যায়ৰ বিষয়ে একো ক'ব পৰা নাযায়।\nমদ আৰু Flazaৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Flaza লোৱাৰ সময়ত মদ্যাপন কৰা সম্পৰ্কত একো ক'ব পৰা নাযায়।


মুক্তি লাভ কৰিলে ‘দ্য আৰ্চিছ’ৰ প্ৰথমখন পোষ্টাৰে - VOICE 24x7\nমন্তব্য নিদিয়াকৈ থাকিব নোৱাৰিলে অগষ্ট্য নন্দাৰ ককাদেউতাক অমিতাভ বচ্চনেও\nমুক্তি লাভ কৰিলে ‘দ্য আৰ্চিছৰ প্ৰথমখন পোষ্টাৰে। আগাষ্টিয়া নন্দাই আৰ্চি, সুহানা খানে ভেৰোনিকা আৰু বেটিৰ চৰিত্ৰত সুখী কাপুৰৰ সৈতে পোষ্টাৰখনে আকৰ্ষণ কৰিলে চলচিত্ৰ প্ৰেমীসকলক। দ্য আৰ্চিছ কমিক্সৰ বলীউড অভিযোজন ‘দ্য আৰ্চি’ছ পৰিচালনা কৰিছে জয়া আখটাৰে।\nআৰ্চিছৰ প্ৰথম পোষ্টাৰখনেই যথেষ্ট খলকনি তুলিছে সামাজিক মাধ্যমত। অগষ্ট্য নন্দাৰ ককাদেউতাক, শক্তিশালী অভিনেতা অমিতাভ বচ্চনেও অৱশেষত তেওঁৰ উত্তেজনা ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে।সামাজিক মাধ্যমত তেওঁ লিখিলে, “আন এটি সন্তানৰ অভ্যোদয় … মোৰ নাতি। অগাষ্টিয়া,তোমালৈ মোৰ বহুত বহুত আশীৰ্বাদ । ভাল পাওঁ তোমাক।” (Another SONrise… my grandson. All the blessings, Agastya. Love you.”)\nআনহাতে অগস্ত্য নন্দাৰ মাতৃ শ্বেতা বচ্চন নন্দাই ইনষ্টাগ্ৰামত মজাৰ টিজাৰ টো শ্বেয়াৰ কৰি লিখিছে, “এইটো তেওঁলোকৰ কাহিনী।”\nতেওঁ পোষ্টাৰখন শ্বেয়াৰ কৰি লিখিছিল, “মেমৰি লেনত ভ্ৰমণ কৰিবলৈ সাজু হওক কিয়নো জয়া আখটাৰৰ আৰ্চিছ সোনকালেই কেৱল নেটফ্লিক্সত আহি আছে।”\n২০২৩ চনত মুক্তি লাভ কৰিব ‘দ্য আৰ্চিছে’ । এইটো প্ৰথম বাৰৰ বাবে নহয় যে ভেৰোনিকা, বেটি, ৰেগি আৰু জুগহেডকে ধৰি আৰ্চি এণ্ড্ৰ’জ আৰু তেওঁৰ দলটোৰ দুঃসাহসিক অভিযানক এখন চলচ্চিত্ৰ বা শৃংখলাত গ্ৰহণ কৰা হৈছে। সমগ্ৰ পৃথিৱীয়ে আৰ্চি এণ্ড্ৰ’জক আদৰণি জনাইছিল যেতিয়া তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে পেপ কমিক্সত উপস্থিত হৈছিল।\nজয়া আখটাৰে এপ্ৰিলত আৰ্চিছৰ দৃশ্যগ্ৰহণ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ ক্লেপবোৰ্ডৰ এখন ছবিৰে ঘোষণা কৰিছিল আৰু লিখিছিল, “বেক টু দ্য ফিউচাৰ” ৷\nত্ৰিপুৰাৰ মুখ্যমন্ত্ৰী বিপ্লব কুমাৰ দেৱৰ পদত্যাগ


‘মৌ’ আৰু বলিনাৰায়ণ বৰা\nPublished on August 31, 2019 | News Source: ডo তপতী বৰুৱা কাশ্যপ\nএকোখন পুৰণি কিতাপ বা পুৰণি আলোচনীৰ পাত লুটিয়াবলৈ পোৱাটো সঁচাকৈয়ে গৌৰৱৰ কথা৷ এটা অজানা অতীতৰ সন্ধান লাভ বৰাৰ যেন অন্যতম উপায়৷ এটা যুগক চিৰন্তন ৰূপ দিয়াত সহায় কৰে একোখন গ্রন্থই৷ সেয়ে পুৰণি গ্রন্থ একোখনৰো প্রয়োজনীয়তা অশেষ৷\nবর্তমান আমাৰ সমাজত প্রায়েই চর্ হোৱা এটা অভিযোগ হৈছে– ‘অসমীয়া গ্রন্থৰ ভৱিষ্যৎ কি হ’ব?’ কিন্তু এই অভিযোগৰ বিপৰীতে কালৰ বুকুত কিছু চিহু থৈ যোৱাৰ বাবে সদায়েই নিশ্চয় অসমীয়া গ্রন্থৰ প্রয়োজন হ’বই৷ এই ক্ষেত্রত মতবিৰোধ থকাটো অপ্রাসংগিক৷ এখন পুৰণি গ্রন্থই আমাক ইতিহাসৰ বহুতো জ্ঞান দিব পাৰে৷\nঅলপতে হাতত তুলি লোৱা এখন গ্রন্থই মোক সেই সুযোগ দিলে আৰু গ্রন্থখন পঢ়ি যথেষ্ট আনন্দিত হ’লোঁ৷ অৱশ্যে গ্রন্থখন হাতত লৈ অসমীয়া গ্রন্থ হয়নে নহয়, সেই কথা নিশ্চিত কৰিবৰ বাবে কিছু মুহূর্ত ৰ’ব লগাও হ’ল৷ কাৰণ কলকাতাৰ ছপাশালত ছপা কৰা গ্রন্থখনৰ ‘ৰ’ বর্ণটোৰ সলনি বাংলা ভাষাৰ ‘র’ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু গ্রন্থখন হৈছে– ‘মৌ’ কাকতৰ সংগ্রহ৷ এই গ্রন্থখন সম্পাদনা কৰি পণ্ডিত সত্যেন্দ্র নাথ শর্মাই কৈছিল– ‘মৌ’ কাকতখনৰ ফটোষ্টেট কপি এটা ব্রিটিছ মিউজিয়ামৰ পৰা সংগ্রহ কৰি শ্রদ্ধাস্পদ বেণুধৰ শর্মাই আমাক দিয়েহি৷ সেই ফটো কপিৰে অবিকল ৰূপ এটা এই ছপা প্রতিলিপিত প্রকাশ কৰা হৈছে৷ বলিনাৰায়ণ বৰাৰ জীৱনীৰো এটা চমু আভাস পাতনিত দাঙি ধৰা হৈছে৷’\nঅসমীয়া আলোচনীৰ ইতিহাসত হৰনাৰায়ণ বড়াই সম্পাদনা কৰা ‘মৌ’ এখন উল্লেখনীয় আলোচনী কাকত৷ এই আলোচনীৰ আগতে প্রকাশ হোৱা অসমীয়া আলোচনী কাকতকেইখন আছিল– অৰুনোদই (১৮৪৬-১৮৮২), আসাম বিলাসিনী (১৮৭১-১৮৮৩), আসাম মিহিৰ (১৮৭২-১৮৭৩), আসাম দর্পণ (১৮৭৪-১৮৭৫), চন্দ্রোদয় (১৮৭৬), আসাম দীপক (১৮৭৬), গোৱালপাৰা হিতসাধিনী (১৮৭৬-১৮৭৮), আসাম নিউজ (১৮৮২-১৮৮৫), আসাম বন্ধু (১৮৮৫-১৮৮৬) আৰু মৌ (১৮৮৬-১৮৮৭)৷\n১৮৮৬ চনত ‘মৌ’ নামৰ মাহেকীয়া কাকতখন বলিনাৰায়ণ বৰাৰ উদ্যোগত আৰু হৰনাৰায়ণ বৰাৰ সম্পাদনাত প্রকাশ হয়৷ পণ্ডিত সত্যেন্দ্র নাথ শর্মাদেৱে কৈছে– ‘নামত নহ’লেও কামত সম্পাদক আৰু সৰহভাগ প্রবন্ধৰ লেখক বলিনাৰায়ণ বৰা ডাঙৰীয়া এজন সুদক্ষ বিলাতফেৰৎ ইঞ্জিনীয়াৰেই কেৱল নাছিল, এগৰাকী সংস্কৃত, বঙলা আৰু ইংৰাজী সাহিত্যৰ লগত ঘনিষ্ঠ সম্পর্ক থকা প্রতিভাশীল ব্যক্তি আছিল৷’\n১৮৫২ চনত উত্তৰ গুৱাহাটীত জন্ম লাভ কৰি ১৮৬৮ চনত গুৱাহাটী চেমিনাৰীৰ পৰা সুখ্যাতিৰ এণ্ট্রেন্স পাছ কৰে (বর্তমানৰ বিখ্যাত কটন কলেজিয়েট স্কুল)৷ ১৮৭২ চনত গীলখ্রাইষ্ট স্ক’লাৰশ্বিপ লৈ ইংলেণ্ডলৈ যায় আৰু ১৮৭৭ চনত কুপাৰ হিল৲ছ কলেজৰ পৰা চিভিল ইণ্ডিনীয়াৰিং ডিগ্রী লৈ ১৮৭৮ চনত ভাৰতলৈ উভতি আহে৷ তেওঁ ইঞ্জিনিয়াৰ হিচাপে চাকৰিৰ সৰহভাগ কাল নগাঁও, যোৰহাট, গোলাঘাট, শিৱসাগৰ, গুৱাহাটী, শ্রীহট্ট আদি বিভিন্ন ঠাইত কটাই ছুপাৰিণ্টেডিং ইঞ্জিনীয়াৰ হিচাপে ১৯০৭ চনত কামৰ পৰা অৱসৰ লয়৷\nতেওঁ কলকাতাৰ সেই সময়ৰ চিভিলিয়ান ৰমেশ চন্দ্র দত্তৰ দ্বিতীয় কন্যাক বিয়া কৰাইছিল৷ চৰকাৰী চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্রহণ কৰাৰ পাছত তেওঁ অসমলৈ উভতি নাহি ৰাঁচী, কলকাতা, দার্জিলিং আদি ঠাইত কিছু বছৰ অতিবাহিত কৰে৷ তাৰ মাজতে তেওঁ ইংলেণ্ডলৈ পুনৰ ঘূৰি গৈ সাত বছৰ কাল তাত অতিবাহিত কৰে৷ ১৯২৭ চনত তেওঁৰ কলকাতাত মৃত্যু ঘটে৷\nএগৰাকী সুদক্ষ অভিযন্তা হৈও তেওঁ সাহিত্য চর্ অটুট ৰাখিছিল৷ স্কুলীয়া ছাত্র অৱস্থাতে তেওঁ বাংলা ভাষাত কবিতা ৰচনা কৰিছিল৷\n১৮৮৪ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত কলকাতাৰ পৰা নগাঁৱলৈ জাহাজেৰে আহেঁাতে গুৱাহাটীৰ জাহাজঘাটত বহি এটা সুন্দৰ গুৱাহাটী বিষয়ক ইংৰাজী কবিতা ৰচনা কৰিছিল৷ ‘অফট এজ আই পাছ মাই নেটিভ টাউনইন জার্নিছ আপ এণ্ড ডাউন দা ষ্ট্রীমছেদ ৰি-কালেকশ্যনছ কাম ডেয়াৰ ৰাউণ্ডএণ্ড প্লাঞ্জ মি ফাষ্ট ইন পেন৲ছিভ ড্রিম’\nবলিনাৰায়ণ বৰা আছিল প্রত্যন্ত অধ্যয়নশীল ব্যক্তি৷ তেওঁৰ পুত্র ডাঃ ইন্দ্র নাৰায়ণ বৰাই দেউতাকৰ জীৱনীত উল্লেখ কৰিছে যে তেওঁ পিতৃয়ে তেওঁৰ ডায়েৰীত তেওঁ অধ্যয়ন কৰা গ্রন্থৰ নাম আৰু তাৰ বহুতো উদ্ধৃতি লিপিবদ্ধ কৰি থৈছিল৷ সেইদৰে তেওঁ বহুতো অসমীয়া প্রবচন সংগ্রহ কৰি ৰাখিছিল৷ ১৯৪৩ চনত তেওঁৰ পুত্রই ২৫০টা অসমীয়া প্রবচনক ‘অসমীয়া প্রবচন’ নাম দি পুথিৰ আকাৰত প্রকাশ কৰে৷\nতেওঁ চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ লৈ কলকাতাত থাকোঁতেই ইংৰাজীত এখন ভূগোল বিষয়ক কিতাপ আৰু অসমীয়াত ভাৰতবর্ষৰ বুৰঞ্জী এখন প্রণয়ন কৰি দাশগুপ্ত এণ্ড কোম্পানীৰ যোগেদি প্রকাশ কৰিছিল বুলি ইন্দ্র নাৰায়ণ বৰাই তেওঁৰ পিতৃৰ জীৱনীখনত উল্লেখ কৰিছিল৷\nবলিনাৰায়ণ বৰাই কিছু পৰিমাণে ফৰাচী আৰু লেটিন ভাষাও জানিছিল৷ উল্লেখযোগ্য যে ‘মৌ’ কাকতত প্রকাশিত সকলোবোৰ প্রবন্ধই তেওঁ নিজেই লিখিছিল৷ আৰু সেই প্রবন্ধসমূহৰ বিষয়বস্তু আছিল অসমৰ শিক্ষা, সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক অৱস্থা, ৰাজহ আৰু ভূমি ব্যৱস্থা, স্ত্রী-স্বাধীনতা আদি৷\nউক্ত প্রবন্ধবোৰৰ জৰিয়তে বলিনাৰায়ণ বৰাৰ ব্যক্তিত্বত ভাৰতীয় ঊনবিংশ শতিকাৰ নৱজাগৰণৰ প্রভাৱ বিশেষভাৱে পৰিলক্ষিত হয়৷ ‘মৌ’ৰ প্রথম সংখ্যা প্রকাশ হৈছিল ১৮৮৬ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত৷ সেই সংখ্যাত প্রকাশিত এটা উল্লেখযোগ্য প্রবন্ধ আছিল– ‘তিরুতার বন কি?’ উক্ত প্রবন্ধত তেওঁ কৈছে– তিরুতাই যে লিখা পঢ়া নকরিব এইটো কোৱা নাযায়, লিখা পঢ়া করক, ঘরতে ভায়েক ককায়েকর মুখর পরা পঢ়ক়, কি ছোয়ালীর পঢ়াশালিত তিরুতা অধ্যাপকর মুখর পরা পঢ়ক, ইয়াত কারও আপত্তি নাই৷ কিন্তু কিমান দিনলৈকে পঢ়িব আৰু কি পঢ়িব? যিমান দিনলৈকে ভাষা ভালকৈ ক’ব, লিখিব আৰু বুঝিব নোৱাৰে তিমান দিনলৈকে পঢ়ক৷ ...ঘরেই ছোয়ালীর ঘাই পঢা়শালি৷’\nএখন সমাজৰ এটা সময়ক বর্ণনা কৰা তেওঁৰ অধিকাংশ প্রবন্ধতেই সমাজ ব্যৱস্থাৰ স্বাক্ষৰ প্রতিফলিত কৰিছে৷\nসেইদৰে ‘ইংরাজি শিক্ষা’ নামৰ প্রবন্ধত তেওঁ কৈছে– ‘মানুহে নপতিয়াব পারে কিন্তু এই কথা সঁচা যে যেতিয়া বংগদেশত ইংরাজি পঢ়াশালি সমূলি নাছিল, কিন্তু কতবাত দুটা এটা মাথোন পোনে পানে পাতা হৈছিল, তেতিয়াই আসামত ইংরাজি শিক্ষার আৰম্ভ হয়৷ গুৱাহাটীর জিলা স্কুলর বয়স এতিয়া ৫২ বছর হলহি৷ ৫২ বছৰিয়া পুরনি পঢ়াশালি বংগদেশত নিচেই তাকর৷’ অসমীয়া সমাজখনৰ উন্নতিৰ বাবে সচেতন বৰাদেৱে এই প্রবন্ধতে উল্লেখ কৰি কৈছে– ‘অলপমান পঢ়িলেই অসমীয়া লরাবোর কামত সোমাবলৈ যায়৷ এইটোও আসামত ইংরাজি শিক্ষার উন্নতি নোহোৱার এটা কারন৷ এই অনিষ্ট গবর্নমেণ্টে কিছু পরিমানে নিবারন করিব পারে. নিবারন উপায় টি অসমীয়া মানুহে ভাল নেপাব পারে, কিন্তু অন্তত তেওঁবিলাকর তারে মহৎ উপকার হ’ব সেই উপায় এই যে গবর্নমেণ্টর সকলো কেরানি মহরি কামবোর খালি হ’লেই অসমীয়াক নিদি বঙালিক দিব লাগে৷ তেনে করিলে অসমীয়া বোরে উচচ শিক্ষা করিবলৈ বাধ্য হ’ব৷’\n‘মৌ’ কাকতত প্রকাশিত ‘চাহ বাগিচার কুলি’ নামৰ প্রবন্ধটোৰ প্রতিবাদ কৰি লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই দিয়া চিঠি আৰু তাৰ মতব্যসমূহ বলিনাৰায়ণ বৰাই ১৮৮৭ চনৰ ফেব্রুৱাৰী সংখ্যাত প্রকাশ কৰে৷ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই লিখিছিল– ‘সম্পাদক দেও৷ আপোনাৰ ‘মৌ’ত ‘চাহ বাগিচার কুলি’ শীর্ষক প্রবন্ধর সোয়াদ লৈ বৰ টেঙা লাগিল, সমুলী সোয়াদ নেপালোঁ, আরু কোনো লোকেও যে পাইছে, এনে ঠাৱর করিবলৈ টান পাই সেই বিষয়ে ফাকি চেরেক লেখিবলৈ কাঁপ ধরিলোঁ৷’\nসেই দুজন গুণী-জ্ঞানী পুৰুষৰ আলোচনাই আমাক বহুতো সত্যৰ সম্ভেদ দিয়ে৷ এনেধৰণৰ অতীতৰ কথাই আমাক জ্ঞান দিয়াৰ লগতে কিছু পৰিমাণে আনন্দও দিয়ে৷\nবর্তমান আমাৰ সমাজত নাৰীৰ স্বাধীনতাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বহু পৰিৱর্তন দেখিছোঁ৷ বহুদূৰ আগুৱাই আহিলোঁ আমি সেই দিনবোৰৰ পৰা৷ তথাপি সেই সময়ৰ এজন উচচচিন্তাৰ ব্যক্তি বলিনাৰায়ণ বৰাক স্মৰণ কৰাটো সকলো সময়ৰে বাবেই প্রাসংগিক হৈ ৰ’ব৷\nAll Rights Reserved 2020 © The Janambhumi | Total visits : 15784193


বেবেৰিবাং – অংশুমান শইকীয়া – ফটাঢোল\nSeptember 1, 2018 দৈনন্দিন\t7 Comments\nবেবেৰিবাং – অংশুমান শইকীয়া\nফেচবুকত টেগাৰু অকবি সকলৰ অত্যাচাৰত পৰম অতিষ্ঠ হৈ দত্ত দাই ভাবিলে ইহঁতক এতিয়াই নাকী নলগালে পিছলৈ পৰিস্থিতি আউট অৱ কন্ট্ৰল হৈ যাব। গতিকে মাষ্টাৰ প্লেন এটা বনাই দত্ত দাই ছদ্মৰূপ ধাৰণ কৰি ৰৰ এজেন্টৰ দৰে অকবিৰ মাজত সোমাই পৰিল। দত্তদাকো সোনকালেই অকবি সকলে আদৰি ল’লে। মাষ্টাৰ প্লেনৰ অংশৰূপে দত্ত দাই এদিন অকবি সকলক এটা প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ালে – “বন্ধু সকল একতাই পৰম বল, গতিকে আভি অকবিসকলো সংগঠিত হোৱাটো অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ”। সকলোৱে কথাটোত হয়ভৰ দিয়াত দত্তদাই আগভাগ লৈ লৰালৰিকৈ এটা ৱাটচআপ গ্ৰুপ বনাই দিলে। প্ৰায় দুশ জন অকবিক ফেবুৰ পৰা বাছি বাছি মুহূৰ্ত্ততে গ্ৰুপটোত এড কৰা হ’ল। মুখ্য এডমিন ৰূপে থাকিল আমাৰ দত্ত দা (এতিয়া দত্তদা কোন বুলি অনুগ্ৰহ কৰি নুসুধিব আকৌ)। দুদিনৰ বিৰামহীন নটিফিকেচনৰ অন্তত ঠিৰাং কৰা হ’ল যে কবি সকলে যিদৰে কবি সন্মিলন পাতে, আমিও পাতিম। কবি সকলে ৰংঘৰৰ বাকৰিত পাতে আমি ৱাটচআপ গ্ৰুপটোতে পাতিম আৰু ইয়াৰ পৰাই বাচনি কৰা হ’ব অসমৰ নিকৃষ্ট অকবি জনক।\n👍👍👌👌👏👏 আদিৰে প্ৰস্তাৱটো সমৰ্থন কৰা হ’ল।\nআৰম্ভ হৈ গ’ল অকবিৰ দুনিয়াৰ প্ৰথম খন মহাযুদ্ধ।\nপ্ৰথমে আৰম্ভ কৰিলে এজনে\n” এই জোনাকী ৰাতি\nআকাশলৈ উৰি গ’ল এজাক হাতী “\n😍😍😘😘😗😗👏👏👍👍👌👌 এইদৰে বিভিন্ন জনে সমৰ্থন আগবঢ়ালে ।\nপ্ৰায় দহ ঘন্টা ধৰি চলিল অকবিতাৰ মহাভাৰত। অকবিসকল কনফুজাই গ’ল। ইমানগাল অকবিতাৰ মাজত নিকৃষ্ট কোনটো? ইটোতকৈ সিটো চৰা!\nকাৰোবাৰ উয়েঁ খোৱা দাঁতত যদি ভগা বীণাৰ ঝংকাৰ\nকাৰোবাৰ আকৌ উঠন বুকুত মৰমৰ সমাহাৰ\nকাৰোবাৰ ভয়াল ৰাতিৰ হাহাকাৰ\nকাৰোবাৰ ভদীয়া কুকুৰৰ চিৎকাৰ।\nশেষত জ্যেষ্ঠ হিচাপে দত্তদাকে এই জটিল বিষয়টো সমাধান কৰিবলৈ সকলোৱে অনুৰোধ জনালে।\n🙏🙏 এনেকুৱা এটা দি দত্তদাই আৰম্ভ কৰিলে।\n“প্ৰিয় বন্ধুসকল আপোনাসৱে এই অভাজনক এনেহেন গুৰু দ্বায়িত্বভাৰ দিয়াত মই অত্যন্ত সুখী হৈছোঁ। কিন্তু সিদ্ধান্ত লোৱাৰ আগতে যিহেতু মই নিজেও এজন অকবি, গতিকে আপোনালোকৰ আগত মোৰ দ্বাৰা ৰচিত এটা অকবিতা শুনোৱাৰ লোভ সম্বৰণ কৰিব পৰা নাই। যদিহে আপোনালোকে আজ্ঞা দিয়ে, মই মোৰ অকবিতাৰ দুশাৰী মান আপোনাসৱৰ শ্ৰীচৰণত অৰ্পণ কৰিব বিছাৰো।”\nসকলোৱে হয়ভৰ দিয়াত দত্তদাই আৰম্ভ কৰিলে,\nবাকচৰ ওপৰত আন এটা বাকচ\nসেইটোৰ ওপৰত অন্য এটা বাকচ\nতাৰ ওপৰত আৰু এটা বাকচ\nবাকচৰ ওপৰত আকৌ বাকচ ….\n(অমুক, তমুক, ভচুক লেফ্ট)\nবাকচৰ ওপৰত তিনিটা বাকচ\n(9865******* আৰু দহ জন লেফ্ট)\nএইবাৰ বাকচৰ ওপৰত দহটা বাকচ\n(700123**** আৰু এশ সাতানব্বৈ জন লেফ্ট)\nবাকচৰ ওপৰত আকৌ বাকচ\nশেষত দত্তদাৰ সঙ্গী ৰূপে গ্ৰুপটোত এজনহে থাকিলগৈ ।\nদত্ত দা Typing…..\nসঙ্গীয়ে আৰু নিজকে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰা হ’ল । দত্ত দাৰ পৰবৰ্তী বাকচ অহাৰ আগতেই লৰালৰিকৈ মেচেজ এটা টাইপ কৰি দত্ত দাক সুধিলে, ” দাদা আৰু কিমান বাকচ আছেগৈ?”\n“মুৰুখ তইযে বাকচৰ পিছত লাগি আছ! অকবিতাৰ সাৰমৰ্ম নুবুজ কিয়?\nআব্বে বাকচৰ বেলেঞ্চ চা বে বেলেঞ্চ।\nবাকচৰ ওপৰত ইমানবোৰ বাকচ। তথাপিও কিন্তু পৰি যোৱা নাই, ধেমালি নেকি! বুজি পালিনে এতিয়া মানসিক বলাৎকাৰ কাক কয়?”\n« ফটাপ্ৰেম – প্ৰিয়ংকা হাজৰিকা\nঅক্সফৰ্ড – নিৰ্মালী বৰমূদৈ »\nথেংক ইউ 🙃\nহাঃ হাঃ তামাম দেখোন এইটো৷ মজ্জা দেই ৷\nসকলোলৈকে ধন্যবাদ থাকিল 🙏🙏\nবঢ়িয়া, দত্ত দা চেল্যুট।


High Blood Pressure: উচ্চ ৰক্তচাপৰ সমস্যা ? অত্যাধিক হোৱাৰ আগতে ঘৰুৱা উপায়েৰে ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰক ...| High Blood Pressure: tips to control high blood pressure by home remedies– News18 assam\nHome » photogallery » health-well-being »High Blood Pressure: উচ্চ ৰক্তচাপৰ সমস্যা ? অত্যাধিক হোৱাৰ আগতে ঘৰুৱা উপায়েৰে ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰক ...\nHigh Blood Pressure: উচ্চ ৰক্তচাপৰ সমস্যা ? অত্যাধিক হোৱাৰ আগতে ঘৰুৱা উপায়েৰে ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰক ...\nযদি ৰক্তচাপ অধিক হয়, ষ্ট্ৰোক আৰু হাৰ্ট এটাকৰ আশংকা যথেষ্ট বৃদ্ধি হয় !\n| March 10, 2022, 19:52 IST\nউচ্চ ৰক্তচাপ বা উচ্চ ৰক্তচাপ নিঃসন্দেহে ভয়ানক! পৃথকে কোনো লক্ষণ দেখা নাযায়। কিন্তু যদি ৰক্তচাপ অধিক হয়, ষ্ট্ৰোক আৰু হৃদ আক্ৰমণৰ আশংকা যথেষ্ট বৃদ্ধি হয়! যিসকলৰ উচ্চ ৰক্তচাপ আছে তেওঁলোকে প্ৰায়ে নিয়মীয়া ঔষধ গ্ৰহণ কৰিব লগা হয়। গতিকে প্ৰথমে থাকিবলৈ সাৱধান হ'ব! অত্যাধিক হোৱাৰ আগতে, ঘৰত কিছুমান ঘৰুৱা প্ৰতিকাৰ অনুসৰণ কৰক, আপুনি উচ্চ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰে--\nউচ্চ ৰক্তচাপ থকা সকলে প্ৰতিদিনে কমেও ৩০ ৰ পৰা ৪০ মিনিটৰ বাবে ব্যায়াম কৰিব লাগে। আপুনি যিমানে ব্যায়াম' কৰিব, ৰক্ত সঞ্চালন সিমানে অধিক হ'ব, হৃদযন্ত্ৰ সিমানেই স্বাস্থ্যৱান হ'ব। ৩০ মিনিটৰ বাবে দ্ৰুতগতিত খোজ কঢ়া বা জগিং কৰাও উপকাৰী।\nপৰিশোধিত কাৰ্বোহাইড্ৰেট যেনে ময়দা, চেনী, বগা চাউল, কেক, পেটি, বাৰ্গাৰ, বগা পাউৰুটি নাখাব। ময়দাৰ ৰুটিৰসলনি, জোৱাৰ, বজৰা, ৰাগি ব্ৰেড বা মাল্টিগ্ৰেইন ময়দাৰ ৰুটি খাব। হল-হুইট গ্ৰেনৰ পাউৰুটি খাব। মনত ৰাখিব যে আপুনি আপোনাৰ ওজন যিমানে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব, ৰক্তচাপ সিমানে কম হ'ব।\nউচ্চ ৰক্তচাপ থকা সকলৰ বাবে, পটাছিয়াম হৈছে এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ পুষ্টি। সেয়েহে আহাৰত কল, আভাকাডো, বিলাহী, ৰঙীন আলু, চালমন মাছ, টুনা, বাদাম, দৈ আদি খাদ্য ৰাখিব।\nধূমপান আৰু সুৰাপান হ্ৰাস কৰক। ধূমপান বা সুৰা পান অতি সীমিত ধৰণে কৰক।\nবিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ মতে, আপুনি প্ৰতিদিনে ৫ গ্ৰামতকৈ অধিক নিমখ খাব নালাগে। যিসকলৰ উচ্চ ৰক্তচাপৰ সমস্যা আছে, যদি তেওঁলোকে পাৰিলে নিমখ স্পৰ্শ কৰা বন্ধ কৰিব।


SSUHS B. Sc. Nursing আৰু D.Pharm Admissionৰ জাননী 2019: - News in Assam- Career News in India\nHome Admission Notice\nSSUHS B. Sc. Nursing আৰু D.Pharm Admissionৰ জাননী 2019:\nin Admission Notice, Uncategorized\nSSUHS B. Sc. Nursing আৰু D.Pharm Admissionৰ জাননী 2019: BSc Nursing আৰু D.Pharm Addmission প্ৰবেশ পৰীক্ষ। Srimanta Sankardeva University of Health Sciences Entrance নাৰ্চ পাঠ্য়ক্ৰমৰ ২০১৯ অনলাইন যোগেৰে আবেদন বিচৰা হৈছে। অনলাইন আবেদন ২৪ জুন (24 June) ২০১৯ পৰা ৯ জুলাই (09 July) ২০১৯ লৈ হব।\nSSUHS D.Pharm & BSc Nursing Admission 2019 – Online Application\nসংগঠনৰ নাম (Board Name): Srimanta Sankardeva University of Health Sciences\nB.Sc নাৰ্চৰ বাবে অৰ্হতাৰ বিবৰন (BSC Nursing Eligibility)\nশিক্ষাগত অৰ্হতা: উচ্চতৰ মাধ্য়মিক উত্তীৰ্ণ হব লাগিব। ইংৰাজী বিষয় সহ যিকোনো এটা বিষয় পাদাৰ্থ বিজ্ঞান অথবা ৰসানয়ন বিজ্ঞান অথবা জীৱ বিজ্ঞানত ৫০% মাৰ্ক থাকিব লাগিব। SC, ST, STP, STH পাৰ্থীৰ ৪০% মাৰ্ক হলেও হব।\nবয়স: ১৭ ৰ পৰা ২৪ (24 Years) বছৰ হব লাগিব। SC ST পাৰ্থীৰ বাবে ৩ বছৰ ৰেহায় দিয়া হব।\nD. Pharma অৰ্থাত Diploma in Pharmacy পাঠ্য়ক্ৰমৰ অৰ্হতা\nশিক্ষাগত অৰ্হতা: উচ্চতৰ মাধ্য়মিক উত্তীৰ্ণ হব লাগিব। লগতে পাদাৰ্থ বিজ্ঞান, ৰসায়ন বিজ্ঞান আৰু জীৱ বিসজ্ঞান / অথবা গনিত বিষয় থাকিব লাগিব\nপ্ৰবেশ পৰিক্ষাৰ তাৰিখ: ২১ জুলাই ২০১৯\nপৰীক্ষাৰ মাচুল: 1200 টকা\nঅধিক জানিবলৈ তলত দিয়া লিংকত ক্লিক কৰে যেন…\nকৰ্মচাৰী ভৱিষ্যনীধি আয়োগত ২৮০ টা পদ খালী: EPFO Recruitment 2019\nঅসম পুলিচত আবেদন কেনেকৈ কাৰিব? How to Online Apply Assam Police Recruitment 2019\nFor obc students how much percentage required


সম্পাদকীয় (মৌচুমী বৰি) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅলপ জীৱনমুখী চিন্তা:\nপ্ৰতিজন মানুহৰ মাজতে ইতিবাচক আৰু নেতিবাচক ধ্যান-ধাৰণা বা চিন্তন ওচৰা-উচৰিকৈ বাস কৰে৷ এজন ইতিবাচক ব্যক্তিয়ে এটা দিনৰ শেষত, এটি সুন্দৰ দিন উপহাৰ দিয়াৰ বাবে ঈশ্বৰৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞ হৈ ৰয় আৰু ন-উদ্যমেৰে নতুন দিনৰ বাবে অপেক্ষা কৰে৷ কিন্তুু এজন নেতিবাচক ব্যক্তিৰ দিনটো শেষ হোৱাৰ লগে লগে মনৰ বেলিও ডুব যায়৷ জীৱনৰ পৰা এটা দিন নাইকিয়া হ’ল বুলি হতাশাত ভোগে৷ প্ৰকৃততে ইতিবাচক বা নেতিবাচক –এই দুয়োটাই আমাৰ মনৰ নিজস্ব দৃষ্টিভংগী (attitude) মাথোঁ৷ উইলিয়াম মেকপীচ থেকাৰে নামৰ এজন চিন্তাবিদৰ এষাৰ উক্তি প্ৰণিধানযোগ্য – “সংসাৰখন এখন দাপোণ, প্ৰতিজন লোকেই ইয়াত নিজৰ নিজৰ মুখখনৰ প্ৰতিফলন দেখিবলৈ পায়৷ ঘোপা চাৱনিৰে চালে সংসাৰেও তোমাক ঘোপা চাৱনিৰে চাব, হাঁহি হাঁহি চালে দেখিবা সংসাৰখন এক ৰঙীয়াল বিশ্বস্ত সংগী”৷\nঅলপতে হোৱাটচ-এপত এটা সৰু কাহিনী পঢ়িবলৈ পাইছিলোঁ –\nএবাৰ এখন আশ্ৰমত শিষ্যই গুৰুক ক’লে – “গুৰুদেৱ, আপোনাৰ এজন ভক্তই আশ্ৰমত উপহাৰস্বৰূপে এজনী গাইগৰু দি গৈছে”৷\nগুৰুৱে ক’লে – “ভালেই হৈছে, আমি সকলোৱে গাখীৰ খাবলৈ পাম”৷\nএসপ্তাহৰ পিছত শিষ্যই পুনৰ গুৰুক ক’লে – “গুৰুদেৱ, আপোনাৰ ভক্তজনে উপহাৰ দিয়া গাইজনী আজি ঘূৰাই লৈ গ’ল”৷\nতেতিয়া গুৰুৱে ক’লে – “ভালেই হৈছে৷ ৰাতিপুৱা উঠিয়েই গোবৰ পেলোৱা জঞ্জালৰ পৰা মুক্তি পালোঁ”৷ কাহিনীটোত গুৰুৱে পৰিবেশ সলনি হোৱাৰ লগে লগে শান্তভাৱে নিজৰ মনৰ স্থিতিও সলনি কৰিছে৷ নিজৰ দৃষ্টিভংগী ইতিবাচক দিশত লৈ যোৱা বাবেই তেওঁৰ মনৰ শান্তি বিঘ্নিত নহ’ল৷\nইতিবাচক চিন্তাৰ অসীম শক্তি আছে৷ এটা ইতিবাচক চিন্তাই একহেজাৰ নেতিবাচক চিন্তাক জয় কৰিব পাৰে৷ ইতিবাচক চিন্তাৰ শক্তিৰে গোটেই বিশ্বতে উদ্ভাসি উঠা বিজ্ঞানী- ষ্টিফেন হকিং, কবি জন কীটছ, সংগীতজ্ঞ বিথোফেন আদি মনিষী সকলৰ প্ৰেৰণাদায়ী জীৱনৰ কথা কিতাপৰ পাতে পাতে আমি পঢ়িবলৈ পাওঁ৷ এই মনিষী সকলৰ জীৱনৰ সাফল্যৰ আঁৰত কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰাৰ ক্ষমতা, অপৰাজেয় ইতিবাচক মন তথা আশাবাদ আৰু প্ৰৱল অনুসন্ধিৎসাৰ সংমিশ্ৰন ঘটিছিল৷\nজেক কেনফিল্ডে Chicken Soup For The Soul গ্ৰন্থত লিখিছে – “আশাবাদী চিন্তাই যে কেৱল তোমাক সমৃদ্ধ কৰে সেইয়া নহয়, তোমাৰ শুভচিন্তাই গোটেই বিশ্বতে এক ইতিবাচক তৰংগৰো সৃষ্টি কৰে৷ ” আমি জীৱনত যেতিয়া কিবা এটা পাব বিচাৰোঁ তেতিয়া আমাৰ মনত এক সন্মোহন শক্তি উন্মুক্ত হয় আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আকৰ্ষণ সূত্ৰানুযায়ী আমি বিচৰা বস্তুটো আমাৰ নিচেই কাষতে আহি ৰয়হি৷ কিন্তুু যেতিয়া আমি বেয়া হ’ব বুলি আশংকা কৰোঁ, তেতিয়া আমাৰ মনত এক বিকৰ্ষক শক্তিৰ উদ্ৰেক হয় আৰু সেই শক্তিয়ে আমাৰ মনৰ পৰা আটাইতকৈ ভালটো আঁতৰাই পেলায়৷ বিশ্বাস, আস্থা, পৰিশ্ৰম আৰু আশাবাদী মনৰ মিশ্ৰণে অসম্ভৱ বুলি ধৰি লোৱা কথা একোটাকো সম্ভৱ কৰি তোলে৷\nসেয়ে আহক ইতিবাচক চিন্তাৰে আমি আমাৰ জীৱনটো আগুৱাই নিওঁ আৰু এখন সুন্দৰ সমাজ গঢ়াত অৰিহণা যোগাওঁ৷\nঅলপ অন্য প্ৰসঙ্গ:\nঅসমত প্ৰতি বছৰে প্ৰলয়ংকৰী বান আৰু সমান্তৰালভাৱে গৰাখহনীয়াই জনজীৱনলৈ সীমাহীন দুখ-দুৰ্গতি আৰু বিপৰ্যয় কঢ়িয়াই আনে৷ বানপানীৰ কবলত বহুলোকৰ প্ৰাণহানি হোৱাৰ উপৰি পশুধন-কৃষিভূমিৰ শইচৰ হানি-বিঘিণি হয়৷ তদুপৰি নিজৰ আজোককাৰ দিনৰপৰা বসবাস কৰি অহা ভেটি-মাটি চকুৰ আগতে নৈত বিলীন হৈ সৰ্বস্বান্ত হোৱা জনৰ মৰ্মন্তুদ কাহিনী আজি অসমৰ চিনাকি আৰু সুলভ দৃশ্য হৈ পৰিছে৷ বানগ্ৰস্ত মানুহক সহায় কৰিবৰ বাবে বিভিন্ন সংগঠনৰ পৰা ধৰি ব্যক্তিগত ভাৱে হ’লেও বহুতো হৃদয়ৱান লোক সাহায্যৰ বাবে আগবাঢ়ি অহা দেখা যায়৷ এই ক্ষেত্ৰত চৰকাৰেও ক্ষন্তেকীয়া চিন্তাৰে মাথোঁ দুৰ্ভগীয়া লোক সকলৰ সাহায্যৰ বাবে আগবাঢ়ি আহে৷ জোৰা-টাপলি মাৰি সমস্যাৰ সমাধান কৰি থয়, স্থায়ী সমাধান নহয়৷ এসময়ত হোৱাং হো নদী চীনৰ দুখৰ কাৰণ আছিল কিন্তুু এতিয়া চীনৰ বাবে সেই হোৱাংহো নদী সমৃদ্ধিৰ কাৰণ হৈ পৰিছে৷ লুইত আৰু ইয়াৰ উপনৈ সমূহৰ জলশক্তিৰ ঋণাত্মক দিশবোৰ ধনাত্মক শক্তিৰে মষিমূৰ কৰি আমাৰ লুইতখনিকো আমি সমৃদ্ধিৰ কাৰক কৰি তুলিব নোৱাৰিমনে? এইক্ষেত্ৰত নিশ্চয় কেন্দ্ৰ-ৰাজ্য উভয় চৰকাৰে মানৱ জাতিৰ কল্যাণ আৰু প্ৰগতিৰ দিশত জলসম্পদৰ সদ্ব্যহাৰ কৰি দৃঢ় পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিবলৈ সাজু হোৱা উচিত৷\nৰিঅ’ অলিম্পিক ২০১৬:\nএইবাৰ ৰিঅ’ অলিম্পিকৰ উদ্বোধনী অনুষ্ঠানৰ মূল বিষয় আছিল “প্ৰদূষণ প্ৰতিৰোধ”৷ইয়াৰ অংশ হিচাপে প্ৰতিগৰাকী এথলিটক একোটাকৈ গছপুলি ৰুবলৈ কোৱা হৈছে৷আশা কৰা হৈছে– কম দিনৰ ভিতৰতে ৰিঅ’ত “এথলিট ফৰেষ্ট” এখন গঢ়ি উঠিব৷নি:সন্দেহে এইয়া এক ইতিবাচক পদক্ষেপ৷অলিম্পিকত আমাৰ ভাৰতৰ পৰা এশজনৰো ওপৰৰ খেলুৱৈয়ে অংশগ্ৰহণ কৰিছে৷ ৷ খেলুৱৈ সকলৰ পৰা দেশবাসীয়ে যিমান আশাৰে ভাৰতলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়াই আনিব বুলি বাট চাইছিল সেই হিচাপত পদক লাভৰ ক্ষেত্ৰত আশানুৰূপ ফলাফল লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই৷সেইবাবে বহুজনে খেলুৱৈ সকলক সমালোচনা কৰা দেখা গৈছে ৷ কিছু সংখ্যক লোকৰ মতে ই এক অৰ্থৰ অপচয় হে মাথোঁ৷ কিন্তু অলিম্পিকৰ দৰে পৃথিৱীৰ সৰ্ববৃহৎ খেল মঞ্চত যোগদান কৰি যোগ্য প্ৰতিদ্বন্দিতা আগবঢ়াব পৰাটোও এক বৃহৎ সফলতাই৷প্ৰতিযোগিতাত অংশ গ্ৰহণ কৰি লাভ কৰা অভিজ্ঞতাই প্ৰতিজন খেলুৱৈক তেওঁলোকৰ জীৱনত ইতিবাচক প্ৰভাৱ পেলোৱাৰ লগতে দেশৰ ক্ৰীড়া ক্ষেত্ৰতো এক যোগাত্মক দিশ সূচনা কৰিব বুলি নিশ্চয় আশা কৰিব পৰা যায়৷শেহতীয়াকৈ দীপা কৰ্মকাৰে জিমনাষ্টিকত শীৰ্ষ চাৰিৰ ভিতৰত নিজক মজুত ৰাখিবলৈ সক্ষম হ’ল, তাৰপিছতেই সাক্ষী মালিকে মহিলা শাখাৰ কুস্তিত ব্ৰঞ্জৰ পদক আৰু পি ভি সিন্ধুই বেডমিন্টনৰ মহিলাশাখাত ৰূপৰ পদক লাভ কৰি দেশলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়াই অনাৰ লগতে ভাৰতৰ মহিলা জিমনাষ্টিক,কুস্তি আৰু বেডমিন্টনত এক নতুন দিগন্তৰ সূচনা কৰিলে৷আমি দেশবাসীয়ে তেওঁলোকক লৈ সঁচাই গৌৰৱ অনুভৱ কৰিছোঁ৷বৰ্তমান দেশৰ অন্য এক প্ৰত্যাহবান “কন্যা সন্তান” ৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত এই তিনিগৰাকী মহিলা খেলুৱৈৰ সফলতাই দেশৰ জনজীৱনত এক ইতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাব বুলি আশা কৰিব পাৰি৷\nযোৱা ৫ আগষ্ট,২০১৬ তাৰিখে অসম বাসীক কন্দুৱাই অনন্তধামলৈ গতি কৰা অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ মহীৰূহ স্বৰ্গীয় মহিম বৰা দেৱলৈ সাহিত্য ডট অৰ্গৰ ফালৰ পৰা গভীৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলী জ্ঞাপন কৰিলোঁ৷\nঅসমীয়া সাহিত্য জগতৰ বটবৃক্ষস্বৰূপ শ্ৰদ্ধেয় হোমেন বৰগোহাঞি ছাৰে তেওঁৰ আপুৰুগীয়া দুটি লেখা ইউনিকডলৈ ৰূপান্তৰ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া বাবে তেওঁলৈ গভীৰ কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিলোঁ৷\n“অসমীয়াত কথা বতৰা গোট”ৰ সন্মানীয় প্ৰশাসকবৃন্দ প্ৰমুখ্যে “সাহিত্য ডট অৰ্গ”ৰ স্থায়ী সম্পাদনা সমিতিৰ সমূহ সদস্যবৃন্দলৈ\nঈশানজ্যোতি বৰা, প্ৰাণজ্যোতি নাথ, সুব্ৰতা গোস্বামী, নৱাকাশ, জয় দ্বীপ, মনোহৰ দত্ত, ৰূপাঙ্কৰ চৌধুৰী, ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মা, মল্লিকা কলিতা, শেৱালি দত্ত,অনুপমা বৰগোহাঁই, ভৈৰৱ পাৱে আৰু এই সময়ত নাম মনলৈ নহা শুভাকাংক্ষী সকল….\nঅসমীয়াত কথা বতৰা গোটৰ সন্মানীয় সদস্যবৃন্দ\nসেইসকল লেখকলৈ–যি সকলৰ লেখাৰে আগষ্ট সংখ্যাৰ সাহিত্য ডট অৰ্গ সমৃদ্ধ হ’ল\nঅজস্ৰ ভুল-ত্ৰুটি আমাৰ অজ্ঞানতা বা সীমাবদ্ধতাৰ বাবে থাকি যাব পাৰে৷ পাঠকে মৰমেৰে আদৰি লৈ সেই সমূহ শুধৰাই ল’ব বুলি আমি আশাবাদী৷\nসম্পাদক,সাহিত্য ডট অৰ্গ , আগষ্ট সংখ্যা\n← বিশিষ্ট কবি কুশল দত্তৰ স’তে এটি আলাপ\nএটা শব্দৰ অনুপস্থিতি : ডাঃ কুমাৰ পাৰ্থপ্ৰতিম৷ →\nএই সংখ্যাৰ আঁৰত- নৱেম্বৰ, ২০১৫\nসাম্প্ৰতিক সময়ৰ প্ৰাসংগিক বিষয় সমূহৰ সাৱলীল বিশ্লেষণ আৰু নিৰ্মোহ মন্তব্যই সম্পাদকীয়টোক এক গুৰুমাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে৷ এগৰাকী ইলেক্ট্ৰনিক্সৰ অভিযন্তা হৈয়ো সাহিত্য ডট অৰ্গৰ দৰে এখন আলোচনীৰ সম্পাদনা কৰিব পৰাটো ‘ইতিবাচক চিন্তাৰ অসীম শক্তিৰ ফল’ বুলিব পাৰি৷——আশীৰ্বাদ আৰু শুভকামনা সদায় থাকিব৷\nঅসমীয়া কাকতত পঢ়িবলৈ পালো ‘,,,,হাতীৰ নৱজাতকক লৈ,,,,”. ইয়াত নৱজাতক ব্যৱহাৰ কৰা উচিত নে?


শিক্ষাৰ ধাৰণা আৰু লক্ষ্য Class 11 [প্রশ্নোত্তৰ] Education Chapter 1\nপাঠৰ নাম বিকাশ\nগােট প্রথম অধ্যায়\nপাঠৰ নং ১\nশিক্ষাৰ ধাৰণা আৰু লক্ষ্য Class 11\nক. অতি চমু প্রশ্নোত্তৰ: (প্রত্যেকটোৰ মূল্যাংক-১)\n১। Educare শব্দৰ অর্থ কি?\nউত্তৰঃ প্রতিপালন কৰা বা তুলি-তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰা ।\n২। লেটিন শব্দ Educatum ৰ অর্থ কি ?\nউত্তৰঃ শিক্ষাদান কৰা কাৰ্য।\n৩। ‘Emile’ গ্ৰন্থৰ ৰচক কোন?\nউত্তৰ: জে. জে. ৰুচো।\n৪। ‘Republic’ গ্ৰন্থৰ ৰচক কোন?\n৫। কোনে শিক্ষাক দ্বিপাক্ষিক প্রক্রিয়া বুলি অভিহিত কৰিছে?\nউত্তৰ: শিক্ষাবিদ চাৰ জন আদামচে।\n৬। ব্যক্তিকেন্দ্রিক শিক্ষাৰ গুৰি ধৰোতা কোন?\n৭। ত্রিপাক্ষিক শিক্ষাত কি কি তিনিটা দিশৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়?\nউত্তৰঃ শিক্ষার্থী, শিক্ষক আৰু সামাজিক পৰিবেশ।\n৮। শিক্ষাই সুস্থ দেহত সুস্থ মনৰ সৃষ্টি কৰে : কথাষাৰ কাৰ?\n৯। কোন শিক্ষাবিদে শিক্ষাৰ লক্ষ্য হিচাপে সামাজিক যােগ্যতা অর্জনৰ ওপৰত গুৰত্ব দিছে?\nউত্তৰঃ জন ডিউইয়ে।\n১০। শিক্ষাত সমাজকেন্দ্রিক লক্ষ্যত বৰ্তমানৰ বাবে গ্রহণযােগ্য দৃষ্টিভংগী কোনে আগবঢ়ায়?\nউত্তৰঃ শিক্ষাবিদ জন ডিউইয়ে।\n১১। শিক্ষাৰ কি লক্ষ্যত ব্যক্তিসত্বাৰ বিকাশৰ ওপৰত সর্বাধিক গুৰুত্ব আৰােপ কৰা হৈছে?\nউত্তৰ: শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্রিক লক্ষ্যত।\n১২। কিণ্ডাৰ গার্ডেন স্কুলৰ জন্মদাতা কোন?\nউত্তৰ: জার্মানীৰ শিক্ষাবিদ ফ্রবেল।\n১৩। ১২ বছৰৰ পৰা ১৮ বছৰ বয়সৰ স্তৰটোৰ নাম কি?\nউত্তৰ: কৈশােৰ কাল।\n১৪। জন্মৰ পৰা ৫ বছৰ বয়সৰ স্তৰটোৰ নাম কি?\nউত্তৰ : শৈশৱ কাল।\n১৫। শুদ্ধনে অশুদ্ধ লিখাঃ\n(ক) শিক্ষাৰ ঘাই লক্ষ্য বিকাশহে, শিক্ষাদান নহয়।\n(খ) শিক্ষা মানুহৰ সভ্যতা সংস্কৃতিৰ বিকাশক, সংৰক্ষক নহয়।\n(গ) অনানুষ্ঠানিক শিক্ষা ব্যক্তিৰ সমগ্ৰ জীৱন জুৰি চলি থাকে।\n(ঘ) বিদ্যালয় হৈছে আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ প্ৰধান কেন্দ্র।\n(ঙ) পার্চি নান শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্রিক শিক্ষাৰ প্রধান সমর্থক আছিল।\n(চ) নিৰক্ষৰ লােক মানেই অশিক্ষিত নহয়।\n(ছ) দর্শন আৰু শিক্ষাৰ মাজত কোনাে সম্পর্ক নাই।\n(জ) আধুনিক শিক্ষা হ’ল শিশুকেন্দ্রিক।\n(ঝ) পৰিপূৰ্ণ জীৱনৰ বাবে শিক্ষাৰ ঘাই প্রচাৰক আছিল হার্বার্ট স্পেনচাৰ।\n(ঞ) আনুষ্ঠানিক শিক্ষা সামাজিকভাবে স্বীকৃতিপ্রাপ্ত।\n(ট) শিশু মাতৃ গৰ্ভত ২৮০ দিন থাকে।\n(ঠ) কৈশােৰ কালত বৃত্তি সচেতন ভাৱ নাথাকে।\n(ড) বাল্যকালৰ এটা বৈশিষ্ট্য হল সমকামীতা\nউত্তর : শুদ্ধ।\n(ট) বাল্যকালত দলৰ প্রতি আনুগত্য দেখা নাযায়।\n(ণ) শৈশৱকালত শিশু আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ উপযােগী হয়।\n(ত) জন্মৰ পৰা দুমাহলৈকে শিশুক নৱজাতক বুলি ধৰা হয়।\n(থ) আচৰণৰ পৰিশােধন প্রক্রিয়াই হ’ল শিক্ষা।\nClass 11 Education Chapter 1 Question Answer in Assamese\n১৬। খালী ঠাই পূৰণ কৰা\n(ক) ব্যক্তিকেন্দ্রিক শিক্ষাৰ গুৰি ধৰােতা____৷\nউওৰ : জন ডিউই।\n(খ) শিক্ষাৰ দুটা অর্থ : এটা সংকীর্ণ আনটো____৷\nউত্তৰ : ব্যাপক।\n(গ) শিক্ষা এক ত্রিপাক্ষিক____৷\nউত্তৰ : প্রক্রিয়া।\n(ঘ) শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্রিক আৰু সমাজকেন্দ্রিক লক্ষ্যৰ এটা আনটোৰ____৷\nউত্তৰ : পৰিপূৰক।\n(ঙ) ____শিক্ষা নহয়।\n১৭। শুদ্ধ বিকল্পটো বাছিউলিওৱা:\n(ক) কৈশােৰ কাল হল অপৰাধ প্রবণতাৰ/ ধুমুহা আৰু পীড়নকাল।\nউত্তৰ: ধুমুহা আৰু পীড়নৰ ।\n(খ) মানৱ জীৱনৰ প্রথম পাঁচ বছৰ কালক নবজাতক / পূর্ববাল্যকাল / শৈশৱ কাল বােলা হয়।\nউত্তৰ: পূর্ববাল্য কাল।\n(গ) দলানুগত্য হ’ল শিশু কালৰ / বাল্য কালৰ / প্রাপ্তবয়স্ক কালৰ বৈশিষ্ট্য।\nউত্তৰ : বাল্য কালৰ।\n(ঘ) প্রশ্ন সােধা কালছােৱাই শৈশৱ কালৰ /বয়ঃসন্ধিৰ / প্রাপ্তবয়স্ক কালৰ বৌদ্ধিক কথা সূচায়।\nউত্তৰ : শৈশৱ কালৰ।\n(ঙ) অনুকৰণপ্রিয়তা শৈশৱ কালৰ / বাল্য কালৰ / কৈশোেকালৰ বৈশিষ্ট্য।\nশিক্ষাৰ ধাৰণা আৰু লক্ষ্য একাদশ শ্ৰেণী\nখ. চমু প্রশ্নোত্তৰ ; (প্রত্যেকটোৰ মূল্যাংক -২/৩)\n১। শিক্ষাৰ সংজ্ঞা দিয়া।\nউত্তৰ : শিক্ষাৰ সংজ্ঞা বিভিন্ন পণ্ডিতে বিভিন্ন ধৰণে দিছে। যেনেঃ\nএৰিষ্ট’টলৰ মতে, সুস্থ দেহত সুস্থ মনৰ সৃষ্টি কৰাই | জন ডিউইৰ মতে, শিক্ষা হৈছে এক জীৱন-ধাৰণ প্রক্রিয়া, যাৰ যােগেদি অভিজ্ঞতাৰ পূনর্গঠন কৰিব পৰা যায়। পেষ্টালজিৰ মতে, মানুহৰ অন্তনিহিত শক্তিৰ স্বাভাৱিক, সুসামঞ্জস্য আৰু প্রগতিশীল বিকাশেই হ’ল শিক্ষা। আকৌ মহাত্মা গান্ধীয়ে শিক্ষাৰ দ্বাৰা শিশুৰ দৈহিক, মানসিক আৰু আধ্যাত্মিক সকলাে প্ৰকাৰৰ বিকাশৰ কথাকে বুজাইছে।\n২। শিক্ষাৰ দ্বিপাক্ষিক প্রক্রিয়া বুলিলে কি বুজা ?\nউত্তৰঃ চাৰ জন আদামচে শিক্ষাক ‘দ্বিপাক্ষিক প্রক্রিয়া’ বুলি অভিহিত কৰিছে। ইয়াৰ এটা পক্ষ হৈছে শিক্ষক আৰু আনটো হৈছে শিক্ষার্থী। এজন ভাল শিক্ষকৰ ব্যক্তিত্বই শিক্ষার্থীৰ ওপৰত প্রত্যক্ষ আৰু পৰােক্ষভাৱে প্ৰভাৱ পেলায়। অর্থাৎ এজন শিক্ষকে নিজৰ ব্যক্তিত্বক শিক্ষার্থীৰ ব্যক্তিত্বৰ লগত একাকাৰ কৰে। সেয়ে শিক্ষাক দ্বিপাক্ষিক প্রক্রিয়া বুলি অভিহিত কৰা হৈছে। শিক্ষার্থী আৰু সামাজিক পৰিবেশ (পাঠ্যক্রম)ক বুজায়।\n৩। শিক্ষাৰ ত্রিপাক্ষিক প্রক্রিয়া বুলিলে কি বুজা ?\nউত্তৰ : শিক্ষাবিদ জন ডিউই শিক্ষাক ‘ত্রিপাক্ষিক প্রক্রিয়া বুলি অভিহিত কৰি কৈছে যে শিক্ষাৰ লগত শিক্ষক, শিক্ষার্থী আৰু সামাজিক পৰিবেশ জড়িত হৈ আছে। সামাজিক পৰিবেশৰ ভিতৰত পাঠ্যক্রম অন্তর্ভুক্ত। তেওঁৰ মতে শিক্ষাই মূলতঃ সামাজিক চেতনাৰ পৰা সৃষ্টি হয়। সেয়ে শিক্ষাই ব্যক্তি আৰু সমাজ উভয়ৰে প্রয়ােজন পূৰণ কৰাত গুৰুত্ব দিব লাগে। সেয়ে শিক্ষা প্রক্রিয়াই শিক্ষক, শিক্ষার্থী আৰু সামাজিক পৰিবেশ (পাঠ্যক্রম)ক বুজায়।\n৪। শিক্ষা এক জীৱনব্যাপী প্রক্রিয়া’? ব্যাখ্যা কৰা।\nউত্তৰঃ শিক্ষাবিদ জন ডিউইয়ে শিক্ষাক একজীৱনব্যাপী প্রক্রিয়া বুলি অভিহিত কৰি কৈছে যে শিক্ষা অবিৰতভাৱে চলি থাকে। অর্থাৎ শিশু এজনৰ জন্মৰ লগে লগে শিক্ষা আৰম্ভ হয় আৰু মৃত্যুলৈকে ই চলি থাকে। সংকীর্ণ অর্থতহে শিক্ষাৰ সমাপ্তি আছে।কিন্তু বহল অর্থত শিক্ষাৰ কোনাে সমাপ্তি নাই। এনে দৃষ্টিভংগীত আনুষ্ঠানিক শিক্ষা সংকীর্ণ শিক্ষা বাস্তৱততা দেখা যায় যে আনুষ্ঠানিক শিক্ষাই জীৱনৰ বাবে প্রয়ােজনীয় সকলাে শিক্ষা সামৰি লব নােৱাৰে। আনুষ্ঠানিক শিক্ষা শেষ হােৱাৰ পিছতাে বাস্তৱ জীৱনৰ পৰা মানুহে প্রয়ােজন সাপেক্ষে বহুতাে শিক্ষা লাভ কৰিব লগা হয়। সেয়ে শিক্ষাক এক জীৱন ব্যাপী প্রক্রিয়া বুলি কোৱাৰ যুক্তিযুক্ততা আছে।\n৫। ‘এজন আক্ষৰিক জ্ঞান নথকা লােক অশিক্ষিত নহয়। –ব্যাখ্যা কৰা।\nউত্তৰ : লিখিব আৰু পঢ়িব জনা লােক এজনক সাক্ষৰ বুলি কোৱা হয়। UNESCOৰ মতে, দৈনন্দিন জীৱনত এজন ব্যক্তিয়ে বােধগম্যতাৰে চুটি আৰু সাধাৰণ বাক্য পঢ়িব আৰু লিখিব পৰাকেই সাক্ষৰতা বােলে।\n৬। শিক্ষা কেই প্ৰকাৰৰ আৰু কি কি?\nউত্তৰঃ শিক্ষা তিনি প্রকাৰৰ । যেনেঃ\n(ক) আনুষ্ঠানিক শিক্ষা।\n(খ) অনানুষ্ঠানিক শিক্ষা।\n(গ) অগতানুগতিক শিক্ষা বা অনৌপচাৰিক শিক্ষা।\n৭। শিক্ষাৰ লক্ষ্য কেইপ্ৰকাৰৰ আৰু কি কি?\nউত্তৰ : শিক্ষাৰ লক্ষ্য চাৰি প্ৰকাৰৰ। যেনে:\n(ক) ব্যক্তিকেন্দ্রিক লক্ষ্য\n(খ) সমাজকেন্দ্রিক লক্ষ্য।\n(গ) বৃত্তিমূখী লক্ষ্য।\n(ঘ) গণতান্ত্রিক লক্ষ্য।\nগ. মজলীয়া উত্তৰৰ প্ৰশ্নঃ(প্রত্যেকটোৰ মূল্যাংক-৪)\n১। আনুষ্ঠানিক শিক্ষা কাক বােলে ? আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ প্রধান বৈশিষ্ট্যসমূহ কি কি?\nউত্তৰ : কোনাে আনুষ্ঠানিক শিক্ষা প্রতিষ্ঠানৰ জৰিয়তে নির্দিষ্ট আচঁনি, সময়সীমা, পাঠ্যক্রম আদি অনুসৰণ কৰি যি শিক্ষা প্রদান কৰা হয় তাকে আনুষ্ঠানিক শিক্ষা বােলে। আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ মূল উদ্দেশ্য হল জ্ঞান আহৰণ আৰু কর্মকৌশল আয়ত্ব কৰি সমাজৰ উপযুক্ত নাগৰিক হিচাপে গঢ়ি তােলা। আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ কিছুমান বৈশিষ্ট্য আছে। যেনে:\n(ক) আনুষ্ঠানিক শিক্ষা প্রাথমিক বিদ্যালয়ত আৰম্ভ হয় আৰু ই বিশ্ববিদ্যালয় পর্যন্ত বর্তী থাকে।\n(খ) আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ নির্দিষ্ট সময় সীমা থাকে।\n(গ) এনে শিক্ষা নির্ধাৰিত পৰিকল্পনা, অচনি, সময়সীমা, পাঠ্যক্রম আদি থাকে।\n(ঘ) প্রশিক্ষণ প্রাপ্ত শিক্ষকৰ দ্বাৰা এনে শিক্ষা প্রদান কৰা হয়।\n(ঙ) অনুশাসন কঠোৰ আৰু নিয়ন্ত্রিত।\n(চ) শিক্ষার্থীৰ যোগ্যতা পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা নিৰূপণ কৰা হয়।\n(ছ) এনে শিক্ষা খৰচী।\n(জ) বৌদ্ধিক জ্ঞানৰ প্ৰসাৰ ঘটোৱাই এনে শিক্ষাৰ উদ্দেশ্য।\n২। অনানুষ্ঠানিক শিক্ষা কাক বােলে? ইয়াৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্যসমূহ উল্লেখ কৰা।\nউওৰঃ ব্যক্তি এজনে নিজ নিজ পৰিবেশত মুক্ত অৱস্থাত স্বতঃস্ফূর্তভাৱে যি শিক্ষা লাভ কৰে, তেনে শিক্ষাকে ‘অনানুষ্ঠানিক শিক্ষা বােলে। এনে শিক্ষা কোনাে পাঠ্যপুথি অনুসৰণ কৰি বাস্তৱ জীৱনৰ পৰা মৃত্যুলৈয়ে নিজে নিজে লাভ কৰা হয়। অনানুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ কিছুমান বৈশিষ্ট্য আছে। যেনে :\n(ক) অনানুষ্ঠানিক শিক্ষা মুক্ত আৰু স্বতঃস্ফুর্ত শিক্ষা।\n(খ) এনে শিক্ষা জীবনব্যাপী চলি থাকে ।\n(গ) এনে শিক্ষাৰ কোনাে নির্ধাৰিত পাঠ্যক্রম নাথাকে।\n(ঘ) কোনাে অনুশাসন নাথাকে।\n(ঙ) এনে শিক্ষাৰ যােগ্যতাৰ কোনাে আনুষ্ঠানিক প্রমাণ পত্ৰ নাথাকে।\n(চ) অনানুষ্ঠানিক শিক্ষাত কোনাে শিক্ষকৰ দ্বাৰা শিক্ষা দান কৰা নহয়।\n(ছ) এনে শিক্ষাৰ প্রধান উদ্দেশ্য হৈছে ব্যৱহাৰিক জ্ঞানৰ বিকাশ সাধন কৰা।।\n(জ) এনে শিক্ষা যিকোনাে পৰিবেশৰ পৰা লাভ কৰিব পাৰি।\n৩। অনৌপচাৰিক বা অগতানুগতিক শিক্ষা কাক বােলে? ইয়াৰ প্রধান বৈশিষ্ট্য কি কি ?\nউত্তৰঃ যিসকল লােকে আনুষ্ঠানিক শিক্ষা লাভ কৰিব নােৱাৰে সেইসকল লােকৰ বাবে চৰকাৰে সুকীয়াকৈ যি শিক্ষাদানৰ ব্যৱস্থা কৰিছে তাকে ‘অনৌপচাৰিক শিক্ষা’ বা ‘অগতানুগতিক শিক্ষা বুলি কোৱা হয়। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা আয়ােগে পােন প্ৰথমতে ‘Learning to be’ নামৰ প্রতিবেদনত অনৌপচাৰিক শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছে।\nঅনৌপচাৰিক শিক্ষাৰ কিছুমান বৈশিষ্ট্য হলঃ\n(ক) অনৌপচাৰিক শিক্ষাৰ নিৰ্ধাৰিত সময় সীমা নাথাকে।\n(খ) এনে শিক্ষাত শিক্ষার্থী প্রয়ােজন অনুসৰি বিভিন্ন ধৰণৰ পাঠ্যক্ৰমৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।\n(গ) মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়, যােগাযােগ পাঠ্যক্রম, অংশকালীন শিক্ষা ব্যৱস্থা আদিৰ জৰিয়তে এনে শিক্ষা প্রদান কৰা হয়।\n(ঘ) এনে শিক্ষাৰ শিক্ষার্থীৰ বয়সৰ কোনাে সীমা নাথাকে।\n(ঙ) ই পৰিৱৰ্তনশীল পাঠ্যক্রম, আত্ম অনুশাসন আৰু সজাগতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।\n(চ) মূল্যায়নৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ডিগ্ৰী, প্রমাণ পত্র আদি প্ৰদান কৰা হয়।\n৫। আনুষ্ঠানিক শিক্ষা আৰু অনানুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ মাজৰ মূল পার্থক্য লিখা।\nউত্তৰ : আনুষ্ঠানিক শিক্ষা আৰু অনানুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ মাজৰ মূল পার্থক্য হলঃ\n(ক) আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ এক পূর্ব পৰিকল্পিত আচঁনি আৰু ৰূপৰেখা থাকে। অনানুষ্ঠানিক শিক্ষা মুক্ত আৰু স্বতঃস্ফূর্ত শিক্ষা। এনে শিক্ষা যিকোনাে পৰিবেশৰ পৰা লাভ কৰিব পাৰি\n(খ) আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ নির্দিষ্ট সময় সীমা থাকে। কিন্তু অনানুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ কোনাে নির্দিষ্ট সময় সীমা নাথাকে।\n(গ) এনে শিক্ষা নির্ধাৰিত পৰিকল্পনা, আঁচনি, সময়সীমা পাঠ্যক্রম আদি থাকে। কিন্তু অনানুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ কোনাে নির্ধাৰিত পাঠ্যক্রম নাথাকে।\n(ঘ) প্রশিক্ষণ প্রাপ্ত শিক্ষকৰ দ্বাৰা এনে শিক্ষা প্রদান কৰা হয় অনানুষ্ঠানিক শিক্ষাত কোনাে শিক্ষকৰ দ্বাৰা শিক্ষা দান কৰা নহয়।\n(ঙ) অনুশাসন কঠোৰ আৰু নিয়ন্ত্রিত। অনানুষ্ঠানিক শিক্ষাত কোনাে অনুশাসন নাথাকে।\n(চ) শিক্ষার্থীৰ যােগ্যতা পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা নিৰূপণ কৰা হয়। অনানুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ যােগ্যতাৰ কোনাে আনুষ্ঠানিক প্রমাণ পত্ৰ নাথাকে।\n(ছ) বৌদ্ধিক জ্ঞানৰ প্ৰসাৰ ঘটোৱাই এনে শিক্ষাৰ উদ্দেশ্য। অনানুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ প্রধান উদ্দেশ্য হৈছে ব্যৱহাৰিক জ্ঞানৰ বিকাশ সাধন কৰা।\n৬। আনুষ্ঠানিক শিক্ষা আৰু অগতানুগতিক বা অনৌপচাৰিক শিক্ষাৰ মাজত থকা পার্থক্যসমূহ লিখা।\nউত্তৰঃ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা আৰু অনৌপচাৰিক শিক্ষাৰ মাজৰ মূল পার্থক্য হলঃ\n(ক) আনুষ্ঠানিক শিক্ষা প্রাথমিক বিদ্যালয়ত আৰম্ভ হয় আৰু ই বিশ্ববিদ্যালয় পর্যন্ত বর্তী থাকে। আনাহতে মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়, যােগাযােগ পাঠ্যক্রম, অংশকালীন শিক্ষা ব্যৱস্থা আদিৰ জৰিয়তে অগতানুগতিক শিক্ষা প্রদান কৰা হয়।\n(খ) আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ নির্দিষ্ট সময় সীমা থাকে। অনৌপচাৰিক শিক্ষাৰ নিৰ্ধাৰিত সময় সীমা নাথাকে।\n(গ) এনে শিক্ষা নির্ধাৰিত পৰিকল্পনা, আঁচনি, সময়সীমা পাঠ্যক্রম আদি থাকে। কিন্তু অগতানুগতিক শিক্ষাত শিক্ষার্থী প্রয়ােজন অনুসৰি বিভিন্ন ধৰণৰ পাঠ্যক্ৰমৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।\n(ঘ) প্রশিক্ষণ প্রাপ্ত শিক্ষকৰ দ্বাৰা এনে শিক্ষা প্রদান কৰা হয়। অগতানুগতিক শিক্ষাত শিক্ষকৰ ভূমিকা কম। এনে শিক্ষা বহু সময়ত যােগাযােগ মাধ্যমেৰে শিক্ষা প্রদান কৰা হয়।\n(ঙ) অনুশাসন কঠোৰ আৰু নিয়ন্ত্রিত। অনৌপচাৰিক শিক্ষাত কঠোৰ নিয়ন্ত্রণ নাথাকে।\n(চ) শিক্ষার্থীৰ যােগ্যতা পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা নিৰূপণ কৰা হয়। অগতানুগতিক শিক্ষাৰ যােগ্যতাৰ কোনাে আনুষ্ঠানিক প্রমাণ পত্র নাথাকে।\n(ছ) বৌদ্ধিক জ্ঞানৰ প্ৰসাৰ ঘটোৱাই এনে শিক্ষাৰ উদ্দেশ্য। অগতানুগতিক শিক্ষা পৰিৱৰ্তনশীল পাঠ্যক্রম, আত্ম অনুশাসন আৰু সজাগতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।\n৭। অগতানুগতিক শিক্ষাৰ পাঁচটা, লক্ষ্য বা উদ্দেশ্য লিখা।\nউত্তৰঃ যিসকল লােকে আনুষ্ঠানিক শিক্ষা লাভ কৰিব নােৱাৰে সেইসকল লােকৰ বাবে চৰকাৰে সুকীয়াকৈ যি শিক্ষাদানৰ ব্যৱস্থা কৰিছে তাকে অনৌপচারিক শিক্ষা’ বা ‘অগতানুগতিক শিক্ষা বুলিল কোৱা হয়। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা আয়ােগে পােন প্রথমতে ‘Learning to be’ নামৰ প্রতিবেদন অনৌপচাৰিক শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছে। অনৌপচাৰিক শিক্ষাৰ কিছুমান উদ্দেশ্য হলঃ\n(ক) শিক্ষাক সার্বজনীন ৰূপ দিয়াত সহায় কৰা।\n(খ) ব্যক্তিৰ জীৱন ধাৰাৰ মানদণ্ড উন্নত কৰাত সহায় কৰা।\n(গ) ব্যক্তিৰ মনত সামাজিক সচেতনতাবােধ জগাই তােলা।\n(ঘ) শিক্ষার্থীসকলক শিক্ষাৰ মূল সুঁতিৰ প্রতি অনুধাৱিত কৰা।\n(ঙ) দেশৰ আর্থ-সামাজিক বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত বৰঙণি আগবঢ়াব পৰাকৈ সকলােকে উপযুক্ত কৰি গঢ়ি তােলা।\n৮। শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্রিক আৰু সমাজকেন্দ্রিক লক্ষ্যৰ বিষয়ে লিখা।\nউত্তৰ : শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্রিক লক্ষ্যৰ প্ৰৱক্তাজন হ’ল চাৰ পাৰ্চিনান। পার্চিনানৰ মতে, শিক্ষা আঁচনি নির্ভৰ কৰে ব্যক্তিৰ শ্রেষ্ঠতম সম্ভাৱনাৰ উচ্চতম বিকাশৰ ওপৰত। এনে শিক্ষাৰ লক্ষ্যই বিশ্বাস কৰে যে প্রত্যেক শিশু তথা ব্যক্তিৰ একোটা নিজস্ব সত্তা আছে। অর্থাৎ সকলাে ব্যক্তিযে কিছুমান নিজস্ব গুণ আৰু সম্ভাৱনা লৈ জন্ম গ্রহণ কৰে। প্রত্যেক ব্যক্তিৰ এই গুণ আৰু সম্ভাৱনাক উপযুক্ত পৰিবেশত বিকাশ সাধন কৰাই ব্যক্তিকেন্দ্রিক শিক্ষাৰ মূল লক্ষ্য। শিক্ষাবিদ হার্বার্ট স্পেনচাৰেও শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্রিক লক্ষ্যৰ ওপৰত জোৰ দি কৈছে যে ব্যক্তি এজনৰ স্বতন্ত্র সত্বাক স্বীকাৰ কৰি তাৰ পূর্ণ বিকাশ সাধন কৰাৰ চেষ্টা কৰা উচিত।\nআনহাতে যি শিক্ষাই ব্যক্তিৰ স্বকীয়তা আৰু প্রয়ােজনীয়তাক গৌণ বিবেচনা কৰি সমাজৰ অস্তিত্ব আৰু প্ৰয়ােজনীয়তাক আগস্থান দি শিক্ষা ব্যৱস্থা। প্ৰৱৰ্তন কৰাই হৈছে শিক্ষাৰ সামাজিক লক্ষ্য। শিক্ষাৰ সমাজিক লক্ষ্যৰ প্রধান পৃষ্ঠপােষক আছিল জন ডিউই। এনে শিক্ষাৰ প্রধান লক্ষ্য হৈছে সমাজৰ উন্নতি সাধন কৰা। ব্যক্তিৰ অৱস্থিতি কেৱল সমাজৰ বাবেহে। সমাজ আৰু ৰাষ্ট্ৰ নােহােৱাকৈ ব্যক্তি কোনাে অস্তিত্ব নাই। ব্যক্তি সদায় সমাজমুখী আৰু সমাজৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। ব্যক্তিৰ আশা-আকাঙ্খা, আদর্শ, সংস্কৃতি আদি বিকাশ হয় সমাজৰ যােগেদি। সেয়ে শিক্ষাৰ প্রধান লক্ষ্য শিশুৰ ভৱিষ্যত সমাজিক জীৱৰ বাবে উপযুক্ত কৰি তােলা।\n৯। শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্রিক লক্ষ্যৰ দুর্বলতাসমূহ উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰ : শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্রিক লক্ষ্যৰ দুর্বলতাসমূহ হলঃ\n(ক) ব্যক্তিকেন্দ্রিক শিক্ষাই ব্যক্তি স্বাধীনতাক প্রতিনিধিত্ব কৰে। কিন্তু শিশুক অবাধ স্বাধীনতা দিলে তেওঁলােকৰ সুস্থ বিকাশত বাধাৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে। কাৰণ শিশুয়ে স্বাধীনতাৰ প্রকৃত অর্থ নুবুজে।\n(খ) ব্যক্তিৰ পৰিপূর্ণ বিকাশ সমাজতহে সম্ভৱ। কাৰণ ব্যক্তিৰ ব্যক্তি সত্ত্বাক ব্যক্তিত্বলৈ উন্নীত কৰিব পাৰে সমূহীয়া জীৱনৰ অভিজ্ঞতাইহে।\n(গ) ব্যক্তিকেন্দ্রিক শিক্ষাই ব্যক্তিক স্বার্থপৰ আৰু আত্মকেন্দ্রিক কৰি তুলিব পাৰে। ফলত সমাজত বিৰােধ আৰু বিশৃঙ্খলতাৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে।\n(ঘ) শিশুৰ স্বাভাৱিক প্ৰৱণতাসমূহক অতি বেছি গুৰুত্ব দিয়াটো তাত্বিক আৰু প্রায়ােগিক দিশৰ পৰা অপ্রাসঙ্গিক।\n১০। শিক্ষাৰ বৃত্তিমূলক লক্ষ্য বুলিলে কি বুজা? ইয়াৰ প্ৰয়ােজনীয়তা কি?\nউত্তৰঃ শিক্ষাৰ যি লক্ষ্যই ব্যক্তিক জীৱন ধাৰণৰ বাবে উপার্জনক্ষম কৰি তােলাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে তাকে শিক্ষা বৃত্তিমূলক লক্ষ্য বােলে। বৃত্তিমূলক শিক্ষাৰ প্রধান প্ৰৱক্তা আছিল মহামানৱ মহাত্মা গান্ধী।\nশিক্ষাৰ বৃত্তিমূলক লক্ষ্যৰ প্ৰয়ােজনীতা হ’লঃ\n(ক) বৃত্তিমূলক শিক্ষাই ব্যক্তি জীৱনৰ অর্থনৈতিক দিশটোত গুৰুত্ব দিয়ে। এনে শিক্ষাৰ জৰিয়তে ব্যক্তিয়ে অর্থনৈতিক স্বাৱলম্বীতা লাভ কৰিব পাৰে।\n(খ) বৃত্তিমূলক শিক্ষাই সমাজৰ পৰা অর্থনৈতিক বৈষম্য আঁতৰ কৰাত ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\n(গ) নিম্ন বুদ্ধাংক ব্যক্তিৰ বাবে বৃত্তিগত শিক্ষা ফলপ্রসু।\n(ঘ) বৃত্তিমূলক শিক্ষাই নিবনুৱা সমস্যা সমাধানত অৰিহণা যােগাব পাৰে।\n(ঙ) এনে শিক্ষাই ব্যক্তিৰ নিজস্ব প্রতিভা, যােগ্যতা, সম্ভাৱনীয়তা বিকাশত সহায় কৰিব পাৰে।\n১১। শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্রিক আৰু সমাজকেন্দ্রিক লক্ষ্যৰ মাজত থকা পার্থক্য নিৰূপণ কৰা।\nউত্তৰঃ শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্রিক আৰু সমাজকেন্দ্রিক লক্ষ্যৰ মাজত থকা পার্থক্যসমূহ হ’ল :\n(ক) শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্রিক লক্ষ্যৰ দৃষ্টিভংগী প্রাকৃতিক আৰু বৈজ্ঞানিক। কিন্তু সমাজ কেন্দ্রিক শিক্ষাৰ লক্ষ্য হ’ল আর্থ- সামাজিক।\n(খ) শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্রিক লক্ষ্যই মানুহৰ জৈৱিক অস্তিত্ব বিকাশৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে। আনহাতে, শিক্ষাৰ সমাজকেন্দ্রিক লক্ষ্যই মানুহৰ সামাজিক যোগ্যতা লাভৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব দিয়ে।\n(গ) শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্রিক লক্ষ্য প্রকৃতিবাদৰ ওপৰত প্রতিষ্ঠিত। আনহাতে শিক্ষাৰ সমাজকেন্দ্রিক লক্ষ্য প্রয়ােগবাদৰ ওপৰত প্রতিষ্ঠিত।\n(ঘ) শিক্ষাৰ ব্যক্তিকেন্দ্রিক লক্ষ্যই ব্যক্তিৰ বিকাশৰ পূর্ণ স্বাধীনতা দিয়ে। কিন্তু সমাজকেন্দ্রিক লক্ষ্যই ব্যক্তিৰ সামাজিক প্রয়ােজন পূৰণ কৰাৰ ওপৰত জোৰ দিয়ে।\nঘ, ৰচনাধর্মী প্রশ্নোত্তৰ ঃ (প্রত্যেকটোৰ মূল্যাংক – ৫/ ৬)\n১। ১৯৮৬ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা নীতি অনুসৰি শিক্ষাৰ লক্ষ্যসমূহ কি কি আলােচনা কৰা।\nউত্তৰঃ ১৯৮৬ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষানীতিৰ মূল লক্ষ্য আছিল দেশৰ মানৱ সম্পদৰ বিকাশ সাধন কৰা। এইনীতি অনুসৰি চৰকাৰে কেন্দ্ৰীয় শিক্ষা দপ্তৰক মানৱ সম্পদ উন্নয়ন দপ্তৰ হিচাপে নামাকৰণ কৰা হয়। এই শিক্ষা নীতিৰ মূল লক্ষ্যসমূহ আছিল –\n(ক) এই শিক্ষানীতি মতে শিক্ষা আঁচনি সকলাে লােকৰ বাবে উমৈহতীয়া হ’ব লাগে যাতে সকলােৱে মানবিশিষ্ট শিক্ষা লাভ কৰিব পাৰে।\n(খ) ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষানীতিৰ আন এক লক্ষ্য আছিল সমগ্র বিশ্বৰ সকলাে লােকৰ মাজত বিশ্ব ভাতৃত্ববােধ আৰু বুজাপৰাৰ সৃষ্টি কৰা।\n(গ) ১৯৮৬ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা নীতিয়ে জীৱন ব্যাপী শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ ওপৰত জোৰ দিয়ে। দেশৰ যুৱক, যুৱতী, গৃহিনী, শ্রমিক, আদি সকলাে শ্ৰেণীৰ লােকে নিজৰ সুযােগ- সুবিধা অনুসৰি যিকোনাে সময়তে শিক্ষা লাভ কৰিব পাৰে তাৰ বাবে এই শিক্ষা নীতিয়ে গুৰুত্ব আৰােপ কৰে।\n(ঘ) জাতি, বর্ণ, ধর্ম নির্বিশেষে সকলাে লােকে শিক্ষা গ্রহণ কৰাৰ ওপৰত ই জোৰ দিয়ে।\n(ঙ) দেশৰ সামাজিক লােকাচাৰ, সংস্কৃতি আদিৰ ভিন্নতাক শিক্ষার্থীয়ে ভালদৰে বুজি পােৱাৰ ওপৰত এই শিক্ষা নীতিয়ে গুৰুত্ব দিয়ে। ইয়াৰ বাবে সংযােগী ভাষাৰ বিকাশৰ লগতে এটা ভাষাৰ পৰা আন এটা ভাষালৈ গ্রন্থৰ অনুবাদ কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছিল। ই বহুভাষী অভিধান আৰু পৰিভাষা প্রকাশ কৰিবলৈয়াে পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছিল।\n(চ) এই শিক্ষা নীতিয়ে প্রশিক্ষণপ্রাপ্ত শিক্ষক নিযুক্তি, বিদ্যালয় নির্মাণ, শিক্ষক প্রশিক্ষণ কেন্দ্র স্থাপন, পৰীক্ষা পদ্ধতিৰ সংশােধন আদিক মূল লক্ষ্য হিচাপে বিবেচনা কৰিছিল।\nHere we discuss the question answers to the Class 11 Education Lesson “শিক্ষাৰ ধাৰণা আৰু লক্ষ্য”. Education questions and answers of AHSEC 1st year are available here. This HS 1st Year Assamese Medium Education question answers of the previous year will give studentsaclear insight into the exam paper pattern and can focus only on important questions.\nশিক্ষাৰ পৰিসৰ আলােচনা কৰা।\nউত্তৰ : শিক্ষাৰ পৰিসৰ বুলিলে শিক্ষাই সামৰি লােৱা বিষয়বস্তুক বুজায়। শিক্ষাৰ পৰিসৰ অতি ব্যাপক। ব্যক্তিৰ বিকাশৰ শাৰীৰিক, মানসিক, নৈতিক, সামাজিক, আধ্যাত্মিক আদি সকলাে দিশকেই সামৰি লয়। ইয়াৰ পৰিধি সংক্ষেপে তলত উল্লেখ কৰা হ’লঃ\n(ক) শিক্ষাইব্যক্তিৰ সকলাে ব্যক্তিগত আৰু সামাজিক জীৱন-যাপন কৰাৰ বাবে প্রয়ােজনীয় সকলো জ্ঞানৰ শাখা সামৰি লয়।\n(খ) ব্যক্তিৰ সমগ্ৰ জীৱনেই শিক্ষাৰ পৰিধিৰ ভিতৰত পৰে। শিক্ষা ব্যক্তিৰ জন্মৰ লগে লগে আৰম্ভ হয় আৰু অবিৰাম গতিত চলি থাকে।\n(গ) শিক্ষাই ব্যক্তি আৰু পৰিবেশৰ মাজত সুস্থ সমযোজনাৰ প্রয়ােজনীয় সকলাে দিশ অন্তর্ভূক্ত কৰে।\n(ঘ) শিক্ষাই সভ্যতা সংস্কৃতি, ঐতিহ্য আদি সংৰক্ষণৰ বাহক বা প্রবাহ। এই সকলােবােৰ কার্য শিক্ষাৰ পৰিধিৰ অন্তর্গত তদুপৰি ব্যক্তিৰ পৰিপূর্ণ বিকাশত প্ৰভাৱ পােলােৱা সকলাে কার্যই শিক্ষাই সামৰি লৈছে। শিক্ষা- মনােবিজ্ঞান,শিক্ষা দর্শন, শিক্ষা সমাজতত্ব, শিক্ষাদানৰ কৌশল , শিক্ষা প্রযুক্তি আদি সকলাে ক্ষেত্রতে শিক্ষাৰ পৰিধি বিৰাজমান।\nশিক্ষাৰ সংকীর্ণ আৰু বহল অর্থ ব্যাখ্যা কৰা৷\nউত্তৰঃ শিক্ষাক সংকীর্ণ আৰু বহল। এই দুটা অর্থত প্ৰয়ােগ কৰা হয়। সংকীর্ণ অর্থত শিক্ষা হৈছে বিদ্যালয়ৰ জৰিয়তে লাভ কৰা শিক্ষা। বিদ্যালয়ত ভর্তি হােৱাৰ লগে লগে এনে শিক্ষা আৰম্ভ হয় আৰু বিদ্যালয় এৰাৰ লগে লগে এনে শিক্ষা অন্ত পৰে বুলি ধৰা হয়। শিক্ষার্থীয়ে শিক্ষানুষ্ঠানত লাভ কৰা জ্ঞান পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা জোখা হয়। সংকীর্ণ অর্থত শিক্ষাত নির্ধাৰি আঁচনি, পাঠ্যক্রম, সময়সূচী আৰু নীতি-নিয়ম পূর্ব পৰিকতভাৱে যুগুত কৰা থাকে। শিশুসকল লগতে সমাজ কল্যাণ সাধনৰ বাবে এই আঁচনিযুক্ত শিক্ষা প্রদান কৰা হয়। প্রচলিত সমাজৰ ঐতিহ্য সমূহ ভৱিষ্যত সমাজৰ উঠি অহা চামলৈ প্ৰেৰণ কৰাই সংকীর্ণ অর্থত শিক্ষাৰ মূল লক্ষ্য। শিক্ষাৰ এই উদ্দেশ্য পূৰণৰ অৰ্থেবিদ্যালয় স্থাপন কৰা হয় আৰু শিক্ষকৰ নিযুক্তি দিয়া হয়।আনহাতে শিক্ষাৰ বহল অর্থত শিক্ষাক একজীৱন জোৰা প্রক্রিয়া বুলি বিবেচনা কৰা হয়।এনে শিক্ষা শৈশৱ, বাল্যকাল, কৈশোেৰ, যৌৱন বৃদ্ধ আদি সকলাে স্তৰতে লাভ কৰিব পৰা যায়। শিক্ষাৰ বহল অর্থত কোৱা হয় যে জীৱনেই। হৈছে শিক্ষা আৰু শিক্ষাই জীৱন। ই ব্যক্তিৰ জন্মৰ পৰা মৃত্যুলৈকে সকলাে অভিজ্ঞতাক সামৰি লয়। বহল অর্থত শিক্ষাই আনুষ্ঠানিক শিক্ষাক সংকীর্ণ শিক্ষা বুলি বিবেচনা কৰে তাৰুই সামাজিক পৰিবেশত বাস্তৱ জীৱনৰ মুখামুখি হৈ ব্যক্তিয়ে গ্রহণ কৰা শিক্ষাক সমর্থন কৰে। ৰেমন্ট,হুৱাইট হেড আদি শিক্ষাবিদসকলে শিক্ষাৰ বহল অর্থৰ সমর্থন কৰে।


হোৱাটছএপ-ফেচবুকৰ এডমিন যদি সাৱধান, নহ’লে যাব জেইল!\nHome > হোৱাটছএপ-ফেচবুকৰ এডমিন যদি সাৱধান, নহ’লে যাব জেইল!\nডিজিটেল ডেস্কঃ আপুনি যদি ভাৰতত আছে আৰু আপুনি যদি ছচিয়েল নেটৱৰ্কিং ছাইট যেনে ফেচবুক আৰু মেচেজিং এপ যেনে হোৱাটছএপ ব্যৱহাৰ কৰে, তেন্তে ভাল কথা। আপুনি যুগৰ সৈতে মিলি আগবা়ঢি গৈছে। কিন্তু যদি আপুনি হোৱাটছএপ বা ফেচবুকৰ গ্ৰুপ, পেজ আদিৰ এডমিন হয়, তেন্তে সাৱধান হৈ আগবাঢ়ক।\nকিয়নো কাৰোবাৰ বিদ্বেষজনিত মন্তব্য, আপত্তিজনক ফটো-ভিডিঅ’ৰ বাবে আপুনি জেল হাজোতত যাবলগা হ’ব পাৰে। ভুৱা চিঠি, উৰাবাতৰি, অথবা কিবা বিষয়ত অপবাখ্যা আগবঢ়োৱা পোষ্ট আপোানৰ গ্ৰুপ বা পেজত নিজে লিখাতো বাদেই, আনে পোষ্ট কৰিলেও তাৰবাবে জগৰীয়া হ’ব আপুনি।\nএনেই এক যুটীয়া অধিসূচনা জাৰি কৰিছে বাৰাণসীৰ জিলা দণ্ডাধীশ যোগেশ্বৰ ৰাম মিশ্ৰা আৰু বাৰাণসীৰ আৰক্ষীয়ে। বাৰাণসীৰ আৰক্ষী আয়ুক্তগৰাকীয়ে জনোৱামতে এনে আপত্তিজনক পোষ্টৰ বাবে গ্ৰুপ বা পেজৰ এডমিনজনৰ বিৰুদ্ধে এজাহাৰ দাখিল কৰিব পাৰে।\n'ছ'চিয়েল মিডিয়াত ভালেমান এনে গোট আছে যিবোৰে বাতৰি যোগানৰ নামত চাঞ্চল্য সৃষ্টি কৰিবপৰা আৰু সৰ্বাসাধাৰণক ভূল পথে নিব পৰা ধৰণৰ মনেসজা উৰাবাতৰি প্ৰচাৰ কৰি দেশৰ সংহতিৰ প্ৰতি ভয়ংকৰ বিপদ মাতি আনিছে।’- অধিসূচনাখনত এনেদৰে উল্লেখ কৰা হৈছে।\nকিন্তু এতিয়াৰপৰা এনেধৰণৰ ভুৱা বাতৰি গোট বা পেজত অনুমোদন জনোৱা এডমিনজনৰ বিৰুদ্ধে এজাহাৰ দাখিল কৰি গোচৰ চলাব পৰা যাব।\n'ছ'চিয়েল মিডিয়াত বাক স্বাধীনতা গুৰুত্বপূৰ্ণ, তাৰ লগে লগে কিন্তু গুৰুত্বপূৰ্ণ সামাজিক দায়বদ্ধতা।’- এইবুলি উল্লেখ কৰা হৈছে অধিসূচনাখনত।\nSource URL: http://www.newsnextone.com/whatsapp-group-admin-may-land-in-jail-over-offensive-content-remark


বিহু আদৰণি কবিতাৰ মূলভাব - Bihu Aadoroni - Assam Bed Help\nIn this post, you will getasummary of the Assamese poem Bihu Aadaroni. The poet of this Assamese poem is Mitradev Mahanta. This poem is taken from class6Assamese book. Since the book in every school is different, this poem may or may not be in every Assamese textbook of class. ইয়াত বিহু আদৰণি নামৰ কবিতাৰ মূলভাব দিয়া হৈছে। কবিতাটোৰ কবি মিত্ৰদেৱ মহন্ত। কবিতাটো ষষ্ঠ শ্ৰেণীৰ অসমীয়া পাঠ্য-পুথিৰ পৰা লোৱা হৈছে। বিহু আদৰণি কবিতাটোৰ সাৰাংশ সকলো ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে বুজি পোৱাকৈ সহজ ভাষাত সুন্দৰকৈ দিয়া হৈছে।\nThe Full Version of the Poem – Bihu Aadaroni | বিহু আদৰণি কবিতাটো\nকবি: মিত্ৰদেৱ মহন্ত\nশুনা এ চ’তাই\nৰঙালীক আহাঁ৷ লৈ।\nবাট চাই চাই\nথাকিম কিমান ৰৈ।।\nআওলা পেলালোঁ জুৰি।।\nসাজিলোঁ বাঁহৰ চাট।।\nঢোল টকা পেঁপা\nসাৰিলোঁ চোতাল বাট।।\nআঁচুৰ ভমকা ফুল।\nবায়ে আনি থ’লে\nৰচঙ্গা কপৌৰ ফুল।।\nপিতাই আনিলে গৈ।\nতিল, গুড় দিহা কৈ।।\nথৈছে সেন্দূৰী কৈ।\nআহাঁ ৰঙালীক লৈ।।\nThe summary of this poem is given below. কবিতাটিৰ সাৰাংশ তলত দিয়া হৈছে।\nবিহু আদৰণি কবিতাৰ মূলভাব / সাৰাংশ – The Summary of the Poem “Bihu Aadaroni”\nপ্ৰশ্ন: বিহু আদৰণি কবিতাটিৰ মূলভাব লিখা।\n“বিহু আদৰণি” কবিতাটিৰ জৰিয়তে হেঁপাহৰ ব’হাগ বিহুটিৰ প্ৰতি থকা প্ৰতিজন অসমীয়াৰ ৰঙিয়াল মনোভাব সুন্দৰকৈ ফুটি উঠিছে। বিহুটি সোনকালে নহা কাৰণে ল’ৰাৰ পৰা বুঢ়ালৈকে সকলোটি উদ্বিগ্ন হৈ পৰিছে। কাৰণ বিহুটি আহিব বুলি সময়ৰ আগতেই সকলো আয়োজন কৰি পেলাইছে। জেতুকা, থেৰেজু, বৰ্হমথুৰিৰে ৰং সানি বিহুবলিয়া হ’বলৈ আমি চ’ত মাহতেই সাজু হৈছোঁ। তৰাৰ পঘাৰে গৰুক ন-পঘথা দিবলৈ, মাখিয়তী পাতেৰে গধূলি গৰুৰ গাত মৰমেৰে কোবাবলৈ আমি সকলো আনি হাতে পোৱাতে থৈছোঁ। হালধি, থেকেৰা, বেঙেনা আনিছোঁ চাট সাজিবলৈ আৰু শেষত ঢোল, টকা, পেঁপা আদিবোৰ সুৰত বান্ধি থৈছোঁ বজাই আনন্দ কৰিবলৈ। ভমকাফুলীয়া গামোচা তাতৰ পৰা কটা হৈ গ’ল। খোপাত মাৰিবলৈ কপৌফুল পোৱাতে আছে। তিল, গুড়, পিঠা সকলো যুগুতোৱা হ’ল। ঘৰৰ ডাঙৰজনে নতুন বছৰত লিখিবলৈ নাহৰপাত আনিলে আৰু আইতাই গোসাঁইঘৰো অঁটালে। এই আটাইবোৰ কৰা হ’ল, কিন্ত বিহু অহা নাই। চ’ত মাহে বাট ভেটি থৈছে। গতিকে আটায়ে চ’তক খাটনি ধৰিছে যাতে চ’ত মাহে (চ’তাই) নিজেই গৈ বিহুটিক আদৰি আনে।


আমেৰিকাৰ বিমান বন্দৰত যুৱতীক তালাচীৰ নামত কাপোৰ খুলি নিৰ্যাতন - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nআমেৰিকাৰ বিমান বন্দৰত যুৱতীক তালাচীৰ নামত কাপোৰ খুলি নিৰ্যাতন\nডিফু সমষ্টিৰ কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী বীৰেণছিং ইংতিৰ মনোনয়ন দাখিল... • তেজপুৰত মনোনয়ন দিবলৈ গ’ল হিমন্ত বিশ্ব! তাৰপাছত কি ক’লে... • নাতিসহ প্ৰাক্তন কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীৰ পুনৰ কংগ্ৰেছত যোগদান... • মোডীৰ ১৫ লাখ টকীয়া নহয়, এইবাৰ ৰাহুলৰ ৭২ হাজাৰ টকীয়া প্ৰতিশ্ৰুতিঃ কংগ্ৰেছ শাসনলৈ আহিলেই ৰূপায়ন হ'ব নুন্যতম আয় গেৰেন্টী যোজনা • লোকসভা নিৰ্বাচন কোন সমষ্টিৰ পৰা খেলিব মোহময়ী অভিনেত্ৰী উৰ্মিলাই... • তেজপুৰ লোকসভা সমষ্টিৰ প্ৰাৰ্থী পল্লৱ লোচন দাসে দাখিল কৰিলে মনোনয়ন • প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ নৰেশ গোৱেলে এৰিব জেট এয়াৰৱেইজ... • মনোনয়ন পত্ৰ দাখিল মঙ্গলদৈ লোকসভা সমষ্টিৰ বিজেপি প্ৰাৰ্থী দিলীপ শইকীয়াৰ • এক নম্বৰী বিজেপিৰ স্থান নাই বিজেপিতঃ তৰুণ গগৈ • মঙলদৈ সমষ্টিৰ কংগ্ৰেছ প্ৰাৰ্থী ভূৱনেশ্বৰ কলিতাৰ মনোনয়ন দাখিল\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা\t Dec 11, 2018 ত\nডিজিটেল ডেস্কঃ প্ৰতিদিনে সমগ্ৰ বিশ্বৰ অসংখ্য মহিলা-যুৱতীয়ে নিজৰ কৰ্মক্ষেত্ৰত, গাড়ীত, বাট-পথত নিৰ্যাতনৰ বলি হৈ আহিছে। কিন্তু এগৰাকী যুৱতী কেৱল মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ হোৱাৰ বাবেই তালাচীৰ নামত বিমান বন্দৰত নিৰ্যাতন চলোৱাৰ ঘটনাই বিশ্বজুৰি চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰিছে। এই ঘটনা সংঘটিত হৈছে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ এটা বিমান বন্দৰত।\nএটা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমত সোমবাৰে এই কথা প্ৰকাশ কৰে জেইনাৰ নামৰ নিৰ্যাতিতা যুৱতীগৰাকীয়ে। আমেৰিকাৰ নাগৰিক জেইনাৰে অভিযোগ কৰা মতে, ৱাছিংটনৰ পৰা হাৱাৰ্ডলৈ যোৱাৰ সময়তে বিমান বন্দৰত তেওঁক নিৰ্যাতন চলায়। বিমান বন্দৰৰ নিৰপত্তাৰক্ষীয়ে তালাচী চলোৱাৰ লগতে তেওঁক পৰিধান কৰি থকা সকলো বস্ত্ৰ খুলিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।\nআনহাতে, যুৱতীগৰাকীয়ে তেওঁলোকৰ নিৰ্দেশ মানিবলৈ অমান্য হোৱাত তেওঁক সন্ত্ৰাসবাদী সজাই গুলিয়াই হত্যা কৰাৰো ভাবুকি দিছিল বুলি অভিযোগ কৰে নিৰ্যাতিতা যুৱতী গৰাকীয়ে।\n“মই যেতিয়া বিমান বন্দৰত উপস্থিত হওঁ, তেতিয়া সকলোকে সাধাৰণভাবে তালাচী চলোৱা হৈছে। কিন্তু মোক তালাচী চলাই তেওঁলোকে মোৰ শৰীৰত হাত দিয়ে। মই তেওঁলোকৰ আচৰণ বুজিব পাৰি বাধা দিবলৈ চেষ্টা কৰাত মোক দেহৰ সমস্ত কাপোৰ খুলিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। অন্যথা মোক সন্ত্রাসবাদী সজাই বিমান বন্দৰতে গুলিয়াই মৰাৰো ভাবুকি দিয়ে। মই এগৰাকী মুছলিম সম্প্ৰদায়ৰ যুৱতী হোৱাৰ বাবেই মোৰ সৈতে এনে আচৰণ কৰে।”- এই মন্তব্য জেইনাৰৰ।\nউল্লেখ্য যে, ইয়াৰ পূৰ্বেও আমেৰিকাৰ মুছলিম সম্প্ৰদায়ৰ যুৱক-যুৱতীৰ ওপৰত ৰাষ্ট্ৰখনৰ আৰক্ষী, প্ৰশাসনে বিভিন্ন প্ৰকাৰে নিৰ্যাতন চলোৱাৰ অভিযোগ উত্থাপন হৈছে। চলিত বৰ্ষৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত এজন আমেৰিকান মুছলিম যুৱকক সন্ত্ৰাসবাদীৰ সন্দেহত আমেৰিকাৰ সেনাই যুৱকজনক বাসগৃহতে তেওঁক গুলিয়াই হত্যা কৰিছিল। কিন্তু পিছত যুৱকজন কোনো সন্ত্ৰাসবাদী কাৰ্যকলাপৰ সৈতে জড়িত নহয় বুলি প্ৰকাশ পায়।\n‘পাপ্পু’ জাৱান হৈ গ’ল! বিজেপিক এতিয়া ৰক্ষা কৰক মোডীয়ে, VIDEO\nবিধ্বস্ত! তথাপিও হিমন্তৰ বাবে অল ইজ ৱেল…


Never eat these food items made in china contains posion sankri -চীনৰ খাদ্যদ্ৰব্য ক্ৰয় কৰে নেকি? তেন্তে জানি লওক চীনে বিশ্বত কেনে বিষাক্ত ৰেচন বিক্ৰী আছে, ভুলবশতঃ সেইবোৰ নাখাব!– News18 assam\nHome » photogallery » health-well-being »ভুলবশতঃ চীনা খাদ্যদ্ৰব্য ক্ৰয় কৰে নেকি? তেন্তে জানি লওক চীনে বিশ্বত কেনে বিষাক্ত ৰেচন বিক্ৰী কৰি আছে...\nভুলবশতঃ চীনা খাদ্যদ্ৰব্য ক্ৰয় কৰে নেকি? তেন্তে জানি লওক চীনে বিশ্বত কেনে বিষাক্ত ৰেচন বিক্ৰী কৰি আছে...\nচীনৰ বিৰুদ্ধে বিশ্বলৈ কোৰোনা (Covid19) বিয়পোৱাৰ অভিযোগ উত্থাপিত হৈছে। কিন্তু যেতিয়া চীনা কেটাৰিঙৰ কথা আহে, চীনে ইতিমধ্যে ইয়াৰ কিছুমান খাদ্য সামগ্ৰীৰ বাবে কুখ্যাত। শেহতীয়া প্ৰতিবেদন অনুসৰি, চীনে খাদ্য সামগ্ৰীত বিষাক্ত দ্ৰব্য প্ৰস্তুত কৰি বজাৰত বিক্ৰী কৰি আছে। যদি আপুনিও চীনত তৈয়াৰ কৰা এই বস্তুবোৰো খাই আছে, সাৱধান হ'ব...\n| December 05, 2021, 22:46 IST\nনিমখঃ চীনত তৈয়াৰ কৰা নিমখত ধাতুৰ টুকুৰা পোৱা গৈছে। খাদ্যত মিহলি কৰাৰ পিছতো ই দ্ৰৱীভূত নহয়। ইয়াৰ ফলত পেটৰ বহুতো ৰোগ হ'ব পাৰে। যদি আপুনি এনে নিমখৰ পেকেট ক্ৰয় কৰি আছে, ইয়াৰ পৰীক্ষা কৰাটো নিশ্চিত কৰা উচিত।\nনহৰুঃ পৃথিৱীৰ বহু প্ৰকাৰৰ খাদ্যসামগ্ৰী নহৰু অবিহনে অসম্পূৰ্ণ। চীন দেশেও নহৰু যথেষ্ট পৰিমাণে ব্যৱহাৰ কৰে। বিশেষকৈ চীনত মানুহে খাদ্যত নহৰু বোছি পৰিমাণে ব্যৱহাৰ কৰে। চীনে মানুহৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰিবলৈ বিভিন্ন ৰাসায়নিক পদাৰ্থৰ সৈতে নহৰুৰ খেতি কৰে। সেইবোৰ খোৱাটো স্বাস্থ্যৰ বাবে অতি ক্ষতিকাৰক।\nশিশু খাদ্যঃ চীনে টকা উপাৰ্জন কৰিবলৈ যিকোনো কৰিব পাৰে। চীনৰ বহুতো কাৰখানাত শিশুৰ বাবে তৈয়াৰ কৰা খাদ্যত অস্বাস্থ্যকৰ দ্ৰব্য পোৱা গৈছে। সেইবোৰ তাত বিক্ৰী কৰাত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰা হৈছে, কিন্তু ইয়াৰ পেকেটবোৰ বাহিৰৰ দেশবোৰত বিক্ৰী কৰা হৈছে। সেয়ে শিশু খাদ্য ক্ৰয় কৰাৰ আগতে আপুনিও চোৱা দৰকাৰ যে চীনত তৈয়াৰ কৰা এনে খাদ্য ব্যৱহাৰ কৰে নেকি।\nপেক কৰা গাখীৰঃ কেঁচুৱাৰ খাদ্যৰ দৰে চীনত বিষাক্ত গাখীৰ তৈয়াৰ কৰা হয়। বহুতো চীনা লোকে ইয়াক পান কৰি অসুস্থ হৈ পৰিছে। বৃক্কৰ ওপৰত সেইবোৰৰ বেয়া প্ৰভাৱ পৰে। যদি আপুনি আপোনাৰ পৰিয়ালক ভাল পায়, পৰিয়ালটোক এনেধৰণৰ গাখীৰৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিব।\nৰাইচঃ চীনত প্লাষ্টিকৰ চাউল তৈয়াৰ হোৱাৰ খবৰো পোৱা গৈছিল। চীনা কাৰখানাত তৈয়াৰ কৰা এই চাউলবোৰত বিভিন্ন ধৰণৰ ৰাসায়নিক পদাৰ্থ থাকে। সেইবোৰ খোৱাৰ ফলতো কৰ্কট ৰোগ হ'ব পাৰে। চীনৰ পৰা অহা চাউলৰ সলনি দেশী চাউল পছন্দ কৰা উচিত।\nবন্ধাকবিঃ প্ৰতিটো পাচলি আৰু ফলৰ এটা বিশেষ ঋতু থাকে। তেনে ক্ষেত্ৰত যদি আপুনি ঋতুৰ পিছত কোনো ফল এটা দেখে, বুজি ল'ব যে ইয়াত কিবা এটা গোলমাল আছে। চীনত বন্ধাকবি বহুত খোৱা হয়। যেতিয়া ঋতু শেষ হয়, কৃষকসকলে এইক্ষেত্ৰত এটা ব্যৱস্থা প্ৰয়োগ কৰে, যি ইয়াক সতেজ দেখায়, কিন্তু ই স্বাস্থ্যৰ বাবে হানিকাৰক। এনেদৰে অফ ছীজন বন্ধা কবি ক্ৰয় কৰা পৰিহাৰ কৰিব।\nচয়াচছঃ চীনা খাদ্যত চয়াচছ তীব্ৰভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কিন্তু আপুনি জনা উচিত যে সেইবোৰ তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহৃত ৰাসায়নিক পদাৰ্থবোৰৰ দ্বাৰা কৰ্কট ৰোগ হোৱাৰ আশংকা আছে। চীনৰ পৰা অহা চয়াচছ ব্যৱহাৰ নকৰাই ভাল।\nঅইলঃ চীনৰ পৰা এটা খবৰ আহিছিল যে ৰেষ্টুৰেণ্টত ব্যৱহৃত তেল পুনৰ কাৰখানালৈ ঘূৰাই পঠোৱা হয়। সেইবোৰ তাত পুনৰ পৰিষ্কাৰ কৰা হয় আৰু পিছত পুনৰ পেক কৰে। এনেক্ষেত্ৰত যদি আপুনি চীনত তৈয়াৰ কৰা তেলৰ পেকেট এটা ক্ৰয় কৰি আছে, তেন্তে আপুনি ভুল কৰি আছে।


Assamese Cultural Writing: June 2017\nনতুন দৰ্শকৰ সন্ধানত অসমীয়া চিনেমা\nসমসাময়িক অসমীয়া চিনেমাৰ গতি বিধি আৰু দৰ্শনৰ দৰ্শন\nঅসমীয়া চিনেমাৰ সংকট অথবা দুৰৱস্থা সম্পৰ্কে যেতিয়াই কথা পতা হয় তেতিয়াই এশ এবুৰি সমস্যাৰ কথা ওলাই পৰে যদিও আমাৰ দৃষ্টিত মূলগত সমস্যাখিনিৰ কথা সদায়ে বাদ পৰি ৰয়। আজিৰ আলোচনাত সেইখিনি কথাকে পোহৰলৈ আনিবৰ চেষ্টা কৰা হ'ব। জয়জয়তে প্ৰথম বাক্যটোলৈ আকৌ এবাৰ চকু দিয়া যাওক। অসমীয়া চলচ্ছিত্ৰ অথবা চিনেমা সম্পৰ্কীয় কথা বতৰাত কেনেবাকৈ "সংকট" অথবা "দুৰৱস্থা"ৰ কথা আহি পৰাটো তেনেই স্বাভাৱিক বুলি অৱচেতনাত আমি মানিয়ে লৈছোঁ। আমি মানিয়ে লৈছোঁ যে অসমত চিনেমা উদ্যোগটো পিছপৰা, চালুকীয়া অথবা সচ্চল নোহোৱা। এই হীনমন্যতাৰ বাস্তৱিক ভিত্তি থাকিলেও দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰাৰ বেলিকা আমাৰ কিছু অসাৱধানতায়ো ইয়াত অৰিহণা যোগাই থকাৰ কথাটো উলাই কৰিব নোৱাৰি। কাৰণ অসমীয়া চলচ্ছিত্ৰৰ ঊষাকালৰ কথা পতিবলৈ গৈ জ্যোতিপ্ৰসাদৰ নাম আহি পৰাৰ লগে লগে কিন্তু অমি ঠিকেই বুজি পাওঁ যে আৰম্ভণীৰ কালটো কেনেকৈ গৌৰৱোজ্জল আছিল। পুঁজিৰ নাটনি বা সুবিধাৰ অভাৱৰ কথাখিনি আৰু নতুন কথা হৈ থকা নাই। সেয়েহে আমাৰ প্ৰধান আলোচ্যখিনি হ'ব - দৰ্শনৰ দৰ্শন। এই কথাত থকা দৰ্শন শব্দটো দুটা অৰ্থত ব্যৱহৃত। প্ৰথমটো দৰ্শন যদি চোৱা, প্ৰেক্ষা কৰা, দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰা অৰ্থত; দ্বিতীয়টো দৰ্শন ফিল'চ'ফী অৰ্থত। টেকনিকেল বা কাৰিকৰী দিশৰ কথা নপতাকৈ চিনেমাৰ দৰে এটা জটিল মাধ্যমক লৈ আলোচনা কৰিব নোৱাৰি বুলি জানোঁ। কিন্তু সেই কাৰিকৰী দিশবোৰৰ ব্যতিৰেকে দৰ্শনগত কিছু কথাও সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ যিখিনি বাদ দি আমি কোনোকালেই এটা ভৱিষ্যতমুখী বাগধাৰাক জন্ম দিব নোৱাৰিম। আৰু এনেকৈ ফঁহিয়াই গৈ থাকিলে এটা সময়ত আমি দেখা পাম যে অসমীয়া চিনেমাৰ সংকট, বিপৰ্যয় অথবা সমস্যাসমূহৰ মূল কেৱল 'চিনেমা' নামৰ এই মাধ্যমটোৰ অন্তৰ্গত চৰ্চা সমূহৰ ভিতৰতে নাই। সামগ্ৰিকভাবে অসমীয়া সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডলত বিৰাজমান কিছু জঠৰতাই ইয়াৰ বাবে দায়ী আৰু তাৰ বাবেই আমাক লাগে এক বহু-ক্ষেত্ৰভিত্তিক আলোচনাৰ মঞ্চ।\nঅসমীয়া সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডলৰ মূলগত সমস্যাখিনি\nচিনেমা এখনৰ নিৰ্মাণৰ দিশটো যে জটিল কেৱল সেয়েই নহয়, প্ৰাৰম্ভিক পৰিকল্পনাৰে পৰা নিৰ্মাণ-উত্তৰ পৰ্যায়ৰ বিতৰণ, পৰিবেশন আদিলৈকে কাৰিকৰী জটিলতাৰ অন্ত নাই। অৰ্থ বা পুঁজিৰ নাটনি, কাৰিকৰী সম্পদ আৰু দক্ষতাপূৰ্ণ কৰ্মীদলৰ অভাৱ আদি বহু সমস্যাৰ মাজেৰে চিনেমা এখন সম্পূৰ্ণ হৈ উঠিব পাৰে। কিন্তু অসমত সা-সুবিধাৰ অভাৱ বুলি মূৰে কপালে হাত দি থকা সকলক যদি সোধা হয় সা-সুবিধানো ক'ত উভৈনদী হৈ আছে তেতিয়া উত্তৰ নেথাকে। যোৱা এটা দশকৰো অধিক কাল ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ চলচ্ছিত্ৰৰ সৈতে জড়িত প্ৰেক্ষাপট ঘনিষ্ঠ ভাবে দেখা পাই যি বুজিলোঁ - প্ৰাথমিক সমস্যাখিনি সকলোতে একেই। মুম্বাই চিনেমা শিল্পৰ স্বৰ্গ বুলি যদি ভাবি থকা হয় তেনেহ'লে মুম্বাইত থাকি কাম কৰিবলৈ বিচৰা ব্যক্তি এজনক এবাৰ লগ পালেই আপুনি বুজি পাব যে প্ৰায় একেখিনি সংগ্ৰামৰ মাজেৰেই তেওঁলোকো আগবাঢ়িছে। তেনে কাৰিকৰী বিচাৰত এটা ওলোটা দিশহে চকুত পৰে। মুম্বাইৰ দৰে ব্যয়বহুল আৰু ঘন জনবসতি ঘন প্ৰতিযোগিতাৰ ঠাইতকৈ অসমৰ গাঁৱে ভূয়ে আঞ্চলিক পটভূমিৰ চিনেমা এখন কৰি উলিওৱাটোহে তেনেই সহজ। চাৰিওফালে প্ৰকৃতিৰ এনে বিনন্দীয়া ৰূপ যে কেমেৰাটো এনেয়ে এপাক ঘূৰাই ক্লিক কৰিলেই হ'ল, দৃষ্টি নন্দন ফটো এখন এনেয়ে হয়। অভিনেতা অভিনেত্ৰীৰ আকাল কোনোকালেই নাছিল। প্ৰডাকচন দল এটাৰ ভৰণ পোষণৰ আধা খৰচ অঙহী বঙহীৰ বদান্যতাতেই হৈ যায়। আৰু টেকনিকেল কথাখিনি? এতিয়া হাতে হাতে ডিজিটেল কেমেৰা। ঘৰে ঘৰে ডেকা ল'ৰা ছোৱালী আছে যিয়ে দেশ বিদেশৰ নাম কৰা প্ৰতিষ্ঠানত শিক্ষাগত অৰ্হতা লৈ আছে বা লৈ আহিছে। গতিকে কাৰিকৰী অসুবিধাৰ কথা আলোচনা কৰি, অসমত অসুবিধা ঢেৰ বুলি হামৰাও কাঢ়ি থকাটো আচলতেই বাতুলতাৰ বাদে আৰু একো নহয়। একে আপাহতে ক'ব পাৰি, অসমত কাম কৰি স্বীকৃতি পোৱা নাযায় বুলি অভিযোগটোও মানি ল'বলৈ টান। মাত্ৰ এখন বা দুখন চিনেমা কৰিয়েই ইয়াত নিজকে চিনেমা-নিৰ্মাতা বুলি পৰিচয় দিব পাৰি। এখনমান চিনেমা কেনেবাকৈ কৰি ল'ব পাৰিলেই সভাই সমিতিয়ে গামোছা পিন্ধি ঘূৰি ফুৰিব পাৰি। এশখনমান চিনেমাত সহযোগী হিচাপে কাম কৰি, পঞ্চাশখন মানৰ চিত্ৰনাট্য লিখি, বিশখনমানত কেমেৰাৰ কাম কৰি, ত্ৰিশখনমান পৰিচালনা কৰি নিজকে চিনেমা নিৰ্মাতা বুলি সাব্যস্ত কৰিবৰ ইয়াত প্ৰয়োজনেই নহয়। গতিকে ইয়াৰ পিছত কোনে ক'ব অসমত চিনেমা-নিৰ্মাতা হিচাপে আত্মপৰিচয় গঢ় দিয়াটো সহজ নহয় বুলি? সি যি কি নহওক, সদ্যহতে শ্লেষ পৰিহৰ কৰিও এইখিনি কথাৰে ইয়াকে বুজাব খোজা হৈছে যে অসম আওহতীয়া বা পিছপৰা বুলি অথবা অসমত সুবিধাৰ অভাৱ বুলি হুমুনিয়াহ কাঢ়ি থকাৰ কোনো কাৰণ নাই আৰু অসমীয়া চিনেমাৰ আচল সংকটখিনি তাত নায়েই। তেনেহ'লে সংকটখিনি ক'ত? Philosophy of Seeing বা দৰ্শনৰ দৰ্শনত।\nখুব জয়জয় ময়ময় অৱস্থা এটা নহ'লেও অসমীয়া চিনেমাৰ যাত্ৰা এটা আপোন পথেৰে আগুৱাই গৈয়ে আছে আৰু যোৱা দুটা বছৰত বহুখিনি ভাল খবৰে আমাক আনন্দ দিছে। এই সময়তে এইখিনি কথাক যদি আমি ইতিবাচক ভাবে চাবলৈ নিশিকোঁ তেনেহ'লে ভুল কৰা হ'ব। কে'বাজনো নতুন পৰিচালকে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছে আৰু নতুন নতুন বিষয়বস্তুৰ লগতে নতুন ট্ৰিটমেণ্টেৰেও আমাৰ মনযোগ আকৰ্ষণ কৰিছে। এনে সময়তো এই নতুন কামখিনি ভালকৈ চাব নেজানিলে আমি একেখিনি ভুলকেই বাৰে বাৰে কৰি থকাৰ দৰে হ'ব। কথা হ'ল চিনেমা এখন এটা শিল্পবস্তু, আৰু শিল্পবস্তু মানেই কেৱল এটা "বস্তু" নহয়, এটা সম্পূৰ্ণ বাগধাৰা বা ডিছকোৰ্ছ। এখন চিনেমা মানে এটা চিন্তাৰ সূত্ৰ, এটা কথকতা, এটা অভিজ্ঞতা। সেই হিচাপেৰে চিনেমাখনলৈ আলোকপাত কৰিবলৈ নিশিকাটো অসমীয়া বৌদ্ধিক মহলৰ এটা দুৰ্বলতা, লগতে সামগ্ৰিক জনমানস বা সামুহিক চেতনাৰো (Collective Consciousness) এটা অন্ধকাৰ দিশ। কথাখিনি জটিল, আৰু কেনেকৈ কি কি কাৰক ইয়াৰ অন্তৰালত সোমাই আছে তালৈ এবাৰ চকু দিয়া যাওক।\n১) বিভ্ৰান্তিকৰ আধুনিকতাবাদ\nঅসমীয়া সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডলত কলা-চৰ্চাৰ এটা নিৰবিচ্ছিন্ন ইতিহাস আজিলৈকে নিৰ্মিত নহ'ল। "আধুনিকতাবাদ" কথাষাৰ যিমানেই বিতৰ্কসূচক নহওক কিয়, সমগ্ৰ বিশ্বৰ লগতে ভৰতবৰ্ষৰ সামগ্ৰিক পৰিপ্ৰেক্ষিততো আধুনিকতা আৰু আধুনিকতাবাদৰ আধাৰিত এটা বাগধাৰা আছে যাৰ আলমত আজিৰ সাংস্কৃতিক আৰু বৌদ্ধিক অৱস্থানখিনি নিৰ্মিত। অসমৰ ক্ষেত্ৰত আধুনিকতাবাদ সাম্পৰ্কীয় দিশ-নিৰ্ণায়ক আলোচনাই গা কৰি নুঠিলে। সেইমতে এটা আধুনিক অসমীয়া সাংস্কৃতিক ইতিহাসেও গা কৰি নুঠিলে।\n২) অত্যাধিক সাহিত্য-প্ৰেম\nঅসমীয়া আধুনিকতাবাদৰ যি বা উন্মেষ ঘটিছিল সেয়া অৰুণোদয়, জোনাকী, আৱাহন আদি কেইখনমান আলোচনীৰ জৰিয়তে, আৰু তেনেকৈ সাহিত্যৰ মাধ্যমেৰে ঘটাৰ ফলতেই নেকি, অসমীয়া সমাজত সাহিত্যই (মানে শব্দ-শিল্পই) এটা বিশেষ গুৰুত্ব লাভ কৰি আহিছে। এতিয়া এইটো কেতিয়াবা এটা উপলব্দ্ধি আৰু কেতিয়াবা এটা প্ৰশ্ন যে সেয়েই কাৰণ নেকি যে আমি আজিও চিনেমা এখন বা নাটক এখন তাৰ সাহিত্য-মূল্যৰ দ্বাৰাই বিচাৰ কৰিবলৈ বিচাৰোঁ? আটাইতকৈ দুখলগা অৱস্থাটো হ'ল দৃশ্যশিল্পৰ আৰু এই কথা আমি অকপটে স্বীকাৰ কৰিব পাৰোঁ। চিত্ৰকলা বা ভাষ্কৰ্য আদি দৃশ্যকলা দৰ্শনৰ কোনো অভিজ্ঞতা আমাৰ জীৱন শৈলীৰ সৈতে জড়িত নহয়। ছবি এখনৰ সন্মুখত ঠিয় হৈ আমি সেইখন চোৱাৰ আগতেই সুধি পেলাওঁ - "এই ছবিখনে কি বুজাব খুজিছে?" মানেটো হ'ল যে চকুৰ সন্মুখত থকা দৃশ্যমান বস্তু এটাক চকুৰে চাই চাক্ষুস অভিজ্ঞতা লাভ কৰাৰ আগতেই তাৰ মানে বা অৰ্থ বিচাৰি এনেকৈ হাবাথুৰি খাওঁ যে তাৰ মানেটো কোনোবাই কৈ দিলেই যে আমি বাচি যাওঁ। চকু মেলি চাবলৈ আমাৰ আটাইতকৈ বেছি এলাহ।\n"মই আৰ্ট বুজি নাপাওঁ" বুলি ৰাজহুৱাকৈ ঘোষণা কৰা মানুহেও যেতিয়া অসমত চলচ্ছিত্ৰ সমালোচনা কৰে তেতিয়া সেইটো এটা সমস্যা। কাৰণ চিনেমা মূলতে এটা দৃশ্য মাধ্যম। চিনেমা বুজাবলৈ তাহানিৰ সেই "বোলছবি" শব্দটো পৰিহাৰ কৰি সেয়েই "চলচ্ছিত্ৰ" শব্দটো আজি বহুজনগৃহীত হৈ উঠিছে। অলপতে চিনেমা সম্পৰ্কীয় অসমীয়া কিতাপ এখন হাতত পৰিছিলহি যাৰ নাম আছিল "চলচ্ছিত্ৰ সাহিত্য"। আমাৰ বাবে সেই নামটোৱেই আছিল অপ্ৰীতিকৰ। অসমীয়া সাহিত্যৰ শ্ৰেণীকোঠা সমূহত নাটককো নাট্য-সহিত্য বুলি অভিধা এটা নিৰ্মাণ কৰি তাক পৰিবেশন আৰু অভিজ্ঞতাৰ পৰা নিলগাই আনি শব্দৰ মেৰপাশত আৱদ্ধ কৰি ৰখাৰ চক্ৰান্ত এট অতীজৰে পৰাই চলি আহিছে। মুঠতে সাতে সোতৰই মিলি দৈহিকতা (physicality), পাৰিবেশিকতা (Performativity), অভিজ্ঞতা (Experience) এইবোৰৰ পৰা শিল্পক আঁতৰাই ৰখাৰ স্বভাৱ এটা অসমীয়াৰ আছেই আছে।\n৩) মধ্যবিত্তৰ ঐতিহ্যৰ ধাৰণা\nআধুনিকতাবাদ বুলি শব্দ এটা ওলাইছিল যেতিয়া তাৰ হাত ধৰিয়েই আৰু এটা শব্দ আহিব সেয়া হ'ল মধ্যবিত্ত। অসমীয়া সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডল বুলি যেতিয়াই কৈছোঁ তেতিয়াই আমি ধৰিয়েই লৈছোঁ যে অসমীয়া মধ্যবিত্ত বুলি এটা বিশেষ শ্ৰেণীৰ কথাই বুজোৱা হৈছে। এই বিশেষ শ্ৰেণীৰ অন্যান্য সূচকবোৰৰ লগতে আটাইতকৈ সাধাৰণ সূচক দুটা হৈছে একমুখিতা বা একপাৰ্শ্বিকতা (unilateral) আৰু জাতীয়তাবাদ। এই জাতীয়তাবাদ আৰু মধ্যবিত্তীয় সংস্কৃতি-মনষ্কতাৰ প্ৰভূত্ববাদে ক্ৰমে ক্ৰমে সমাজৰ, সংস্কৃতিৰ সকলো বৈচিত্ৰ্যময় উপাদান যে মষিমূৰ কৰি আগবাঢ়ে সেই কথা দোহাৰিবৰ প্ৰয়োজন নাই। খুব সাধাৰণ ভাবে বুজাবলৈ হ'লে আপুনি মন কৰক, নতুনকৈ উঠি অহা সংগীত শিল্পী এজনক দেখিলেই আমি আশা কৰিম তেওঁ শীমন্ত শংকৰদেৱ, অথবা জ্যোতিপ্ৰসাদ-বিষ্ণুপ্ৰসাদ সম্পৰ্কে জানক। এই যি আমাৰ আকাংক্ষা, সেয়া কিন্তু সেই ব্যক্তিবৃন্দৰ অৱদানৰ বিৰাটত্বৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধশীল হোৱাৰ ফচল নহয়। বৰঞ্চ একধৰণৰ জাত্যাভিমান আৰু 'ঐতিহ্য' ৰক্ষাৰ হাবিয়াসহে মাথোঁ। কাৰণ অলপ মন দি চালেই বুজিব পৰা যায় যে এই "ঐতিহ্যৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাশীল" হোৱাৰ বা হৈ উঠাৰ প্ৰক্ৰিয়াখিনি কিন্তু এই সময়ৰ মধ্যবিত্ত সমাজখনৰ সংস্কৃতি সম্পৰ্কে থকা ধাৰণাখিনিৰ অনুকূলে যাবই লাগিব। দ্বিতীয় এটা উদাহৰণ হ'ল এয়ে যে আজিৰ তাৰিখত অসমত এজন দৰ্শক-শ্ৰোতাই শুনিবলৈ বিচৰা বৰগীত, লোকগীত, হৰিনাম, আধুনিক গীত, ৰক আৰু পপ সকলোৰে গায়ক পৰিবেশক একেজনেই। সংগীতৰ বিভিন্ন ধাৰা (Genre) সম্পৰ্কে আমি কৌতুহল দেখুৱালেও প্ৰকৃতাৰ্থত আমাৰ ৰসাস্বাদানৰ সীমাবদ্ধতাক স্বীকাৰ কৰিবলৈ বেয়া পাওঁ। সেয়েহে কৰোঁ কি, সকলোকে নিজাকৈ এটা নতুন সাঁচত পেলাই লৈ কৃত্ৰিম ৰূপ এটা গঢ়ি লওঁ। যি সময়ত জুবিন গাৰ্গ নামৰ গায়কজন জনপ্ৰিয়তাৰ শীৰ্ষত, সেই সময়ত উত্তৰসূৰী সকলো গায়কেই জুবিনৰ দৰে হ'বলৈ বিচাৰে, আৰু কোনোবাখিনিত সাধাৰণ ৰাইজেও তেনে হোৱাটোৱেই হয়তো কামনা কৰে। বাৰু, এইখিনি আমি কিয় পাতি আছোঁ? এইখিনি উদাহৰণে আমি কৰি থকা আলোচনাখিনিত কেনেকৈ সহায় কৰিব?\nকথাখিনি এইবাবেই ওলাল যে যিমানেই আমি মুখেৰে বৈচিত্ৰ্যৰ কথা কৈ নাথাকো কিয়, বৈচিত্ৰ্যৰ প্ৰতি আমাৰ বিৰাট ভয়। যি কোনো ক্ষেত্ৰতেই Genre-ভিত্তিক সম্পৰীক্ষাৰ প্ৰতি আমাৰ কুটিল দৃষ্টি। এই সমস্যাটোৰ দ্বাৰা আটাইতকৈ বেছিকৈ ক্ষতিগ্ৰস্থ হোৱা মাধ্যমটো হ'ল অসমীয়া চিনেমা। চিনেমা মানেই এটা "কাহিনী" থাকিব লাগিব (কাহিনী মানে গল্প), পাৰিবাৰিক হ'ব লাগিব, আৰু চিনেমাখনে সমাজৰ প্ৰতি কিবা এটা "মেছেজ" দিব লাগিব এনে ধৰণৰ কিছুমান সৰলৰৈখিক আৰু একেমুখী ধাৰণাৰে সমস্ত চিনেমা-শিল্প ইমানদিনে আক্ৰান্ত হৈ থাকিল। সেই "মেছেজ"টোও আকৌ কোনোবা এজন অভিনেতাৰ মুখেৰে সংলাপৰ ৰূপত কোৱাই বুজাই দিব লাগিব। সেইটোও এটা কথা। সেয়ে নহ'লে চিনেমাখনৰ নিৰ্মাণৰ ফৰ্ম-ৰ বা ট্ৰিটমেণ্টৰ মাজতে যদি মেছেজটো সোমাই থাকে তেনেহ'লেতো মহা বিপদ! তেনেহ'লে চিনেমাখন চাব লাগিব, চকু মেলি চোৱাৰ অভ্যাস যে আমাৰ নায়েই, কি কৰা যায়?\n৪) সমাজৰ চকীদাৰ অথবা মৰেল পুলিচ\nউক্ত প্ৰসংগখিনিৰ সৈতে সংপৃক্ত আৰু এটা কথা এয়ে যে এইখিনি কথাই একধৰণৰ সামাজিক চকীদাৰৰ জন্ম দিয়ে যিয়ে শিল্পবস্তু এটালৈ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰাৰ আগেয়ে, বা শিল্পকলাৰ ৰসাস্বাদানৰ পদ্ধতি বা প্ৰক্ৰিয়া সমূহৰ অনুধাৱণৰ আগেয়েই শিল্পীৰ কৰণীয় কি হোৱা উচিত, শিল্পৰ দায়িত্ব কেনে সেই সম্পৰ্কে পূৰ্বাপৰ স্থিত প্ৰতীতিক সংৰক্ষিত কৰি শিল্পৰ জয়যাত্ৰা বিঘ্নিত কৰি থাকে। পাঠক-দৰ্শক-শ্ৰোতা জনতাৰ এক্তিয়াৰ পূৰণ কৰোতে কৰোতে শিল্পৰ উশাহ বন্ধ হয়। "শিল্পৰ সামাজিক দায়বদ্ধতা থাকিব লাগে", "মাটিৰ গোন্ধ থাকিব লাগে" - এনে ধৰণৰ পৰম আৰু চৰম কিছুমান ধূতি নীতিত আৱদ্ধ হৈ যে শিল্পীসকলহে ক্ষতিগ্ৰস্থ হয় তেনে নহয়। দৰ্শক সমাজো সমানেই ক্ষতিগ্ৰস্থ হয়। কাৰণ এই ধূতি-নীতি বা শুচিবায়ুৰ মাজেৰে শিল্প এটাৰ প্ৰতি দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰাৰ ফলত শিল্পকৰ্মটোক তাৰ আপোন স্থানত ৰাখি দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিবলৈ আমি অপাৰগ হৈ ৰওঁ।\n৫) অসামাজিক আপোনভোলা শিল্পী\nউক্ত প্ৰসংগখিনিৰ ক'ৰবাত কেনেবাকৈ কিছুমান ইতিবাচক ভূমিকা থাকিব হয়তো পাৰিলে হেতেন, কিন্তু অসমৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত তাৰ কোনো সুযোগ নাথাকিল কাৰণ কথাখিনি এটা বাহ্যিক তৰপতেই আৱদ্ধ থাকিল। যদিও শিল্পীৰ বা শিল্পকৰ্মৰ "সামাজিক দায়বদ্ধতা"ৰ কথাখিনি ইমান বছি গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ থাকিল একে সময়তেই সেই শিল্পীক আৰু শিল্পকৰ্মক সমাজবহিৰ্ভূত কৰি ৰখাৰ প্ৰৱণতাখিনিও চলি থাকিল। এই দুইটা কথা পৰস্পৰ বিৰোধী। সামাজিক দায়বদ্ধতা বুলি কওতে, "সমাজ" আৰু "দায়" এই দুয়োটা ধাৰণাই ব্যৱহাৰ হয় পোছাকী ৰূপত। প্ৰকৃত অৰ্থত কোনেও আজিলৈকে বিচৰা নাই শিল্পীয়ে বা কবিয়ে ৰাজনীতি কৰক। যেতিয়াই এটা সমাজিক সমস্যাক লৈ শিল্পীকূল সৰৱ হ'বলৈ চেষ্টা কৰিছে তেতিয়াই কিন্তু তেওঁক নিৰুৎসাহিত কৰা হৈছে। শিল্পীও যে এই একেখন সমাজৰে অংগ সেই কথাটো মানি চলিবলৈ এতিয়াও অসমীয়া মানুহ নাৰাজ। শিল্পীসকল খেয়ালী, বলীয়া, পগলা, আপোনভোলা - এনে কিছুমান ধাৰণাৰ পোষকতা কৰি শিল্পকৰ্ম যে একধৰণৰ বৌদ্ধিক চৰ্চা সেই গোটেই কথাটোকেই মষিমূৰ কৰি দিয়া হয়। গতিকে তাৰ পিছত আৰু পাতিবলৈ বুলি একো কথা নাথাকে। অসমত শিল্প সমালোচনা, চিনেমা সমালোচনা, সাহিত্য সমালোচনা বৰকৈ নাই বুলি যি অভিযোগটো মাজে মাজে শুনিবলৈ পোৱা যায় তাৰ ভিত্তিমূল কিন্তু আন একো নহয়, এইখিনিহে। শিল্পক আপোনভোলা মানুহৰ খেয়ালী মনৰ কাম বুলি ধৰি লৈ তাৰ কোনো বৌদ্ধিক পশ্চাৎপট নাই বুলি ধৰি ল'লে আৰু পাতিবলৈ কি কথাটো থাকিল?\nদৰ্শনৰ দৰ্শন : Philosophy of Seeing\nযোৱা দুটা বছৰত ৰীমা বৰা, জয়ছেং জয় দহোতীয়া, হিমজ্যোতি তালুকদাৰ, ধ্ৰৱ বৰদলৈ, মনজুল বৰুৱা, নৱ নাথ, খঞ্জন কুমাৰ নাথ আদি কেইবাজনো নতুন পৰিচালকে বহুকেইখন নতুন চিনেমা আমালৈ আগবঢ়ালে। ইমানকালে অসমীয়া চিনেমাত থকা স্থৱিৰতাক ভাঙি এইখিনি মানুহে বৈচিত্ৰ্যক আঁকোৱালি লৈছে। 'মূলসূতি'লৈ উপভাষাৰ আমদানী ঘটিছে। কাহিনী-কথনে নতুন নতুন Genre-ৰ ফালে চকু দিছে। এই সময়ত আমি সন্মুখীন হোৱা অসমীয়া চিনেমা আটাইকেইখনেই একো একোটা ডিছকোৰ্ছ যিটো এটা অভূতপূৰ্ব ঘটনা। কিন্তু সেই বাগধাৰালৈ গৈ কথা পাতিবলৈ দৰ্শক আলোচকৰ মাজত কোনো ধৰণৰ উৎসাহ তেনেকৈ দেখা পোৱা নগ'ল। কিছুমান সৰ্বজনবিদিত কথাবতৰাতে চিনেমা সম্পৰ্কীয় আলোচনাবোৰ পাক ঘূৰণি খাই থাকিল। এটা পৰ্যায়ত চিনেমা এখনৰ নিৰ্মাণ-পৰ্বত থকা কাৰিকৰী অসুবিধা, ডিষ্ট্ৰিবিউচনৰ সমস্যা, অসমীয়া চিনেমা আৰু 'হিন্দী বলয়'ৰ আগ্ৰাসন - এইবোৰ কথাকেই আমি পাতি থাকিলোঁ। দ্বিতীয় পৰ্যায়ত আমি পাতি থাকিলোঁ চিনেমাখনে কি ক'ব খুজিছে, তাৰ কাহিনী কেনেকুৱা, কাৰ অভিনয় 'যথাযথ' ইত্যাদি। এহাতে কাৰিকৰী মাধ্যম এটা হিচাপে ট্ৰিটমেণ্ট সম্পৰ্কেও আমি একো কথা নাপাতিলোঁ, আনহাতে এটা বৌদ্ধিক চৰ্চা হিচাপে নিৰ্মাতাৰ ৰাজনৈতিক অৱস্থান সম্পৰ্কেও কথা পাতিবলৈ আমাৰ সাধ্যই নুকুলালে। যি বা অলপ অচৰপ আলোচনা হ'ল সেইখিনিও "এয়া মোৰ ব্যক্তিগত মত হে দেই" বা "কেৱল এজন দৰ্শন হিচাপে অনুভৱ খিনিহে কৈছোঁ" এনে ধৰণৰ কৈফিয়ৎ ভৰা, ব্যক্তিকেন্দ্ৰিক মেজাজী (idiosyncratic) সুৰৰ মাজতেই সেইখিনি হেৰাই থাকিল। এনেকৈ বাগধাৰা এটা আগুৱাব নোৱাৰে। যি দেশত সমালোচনা মানে কেৱল নিন্দাবাদ আৰু পৰচৰ্চা, 'সমালোচক' আৰু 'বুদ্ধিজীৱী' শব্দ দুটা কেৱল উপলুঙা-সূচক গালি, সেই দেশত সমালোচনাৰ সংকট, দৰ্শকৰ বৌদ্ধিক কছৰতৰ অভাৱ বা সীমাবদ্ধতাখিনিয়ে চিনেমা নিৰ্মাণৰ গতিপথখিনিক প্ৰভাৱিত কৰিবই। কাৰণ নিৰ্মাতা আৰু দ্ৰষ্টাৰ পাৰস্পৰিক সংযোগৰ মাজেৰেহে সাংস্কৃতিক বা শৈল্পিক চৰ্চা এটাই গা কৰি উঠে। এটাক বাদ দি আনটোৰ কথা পাতিব নোৱাৰি।\nদ্ৰষ্টাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিত : TowardsaNew Spectatorship\nচিনেমা সম্পৰ্কীয় যিকোনো কথা পাতিবলৈ গ'লেই দ্ৰষ্টাবাদ বা স্পেক্টেটৰছিপ আটাইতকৈ বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰসংগ। অসমীয়াত “স্পেক্টেটৰ” (spectator) কথাষাৰৰ আক্ষৰিক প্ৰতিশব্দটো হয়তো হ'বগৈ “দ্ৰষ্টা”, দেখোতা - যিয়ে দেখে, যিয়ে চাই থাকে। সচৰাচৰ মই অ'ডিয়েন্স শব্দৰ প্ৰতিশব্দ হিচাপে 'দৰ্শক' আৰু স্পেক্টেটৰৰ প্ৰতিশব্দ 'দ্ৰষ্টা' ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ভাল পাওঁ। কিন্তু অসমীয়া কথা বাৰ্তাত আমি দ্ৰষ্টা শব্দটো খুব বেছিকৈ ব্যৱহাৰ নকৰোঁ, সেয়েহে মই এই আলোচনাত দৰ্শক বুলিয়েই ক'ম। স্পেক্টেটৰ কথাষাৰৰ পৰিধি বহল আৰু জটিল, ইয়াৰ সংজ্ঞা নিৰূপণ উজু নহয়। স্পেক্টেটৰ মানে চাওতা, দেখোতা, উপভোক্তা, চাক্ষুস-সাক্ষী, সহযাত্ৰী, গ্ৰাহক, সংগ্ৰাহক, অভিযোজক, পৰ্যবেক্ষক, নিৰীক্ষক। আলোচনাৰ ক্ষেত্ৰ (discipline) বিশেষে ইয়াৰ অৰ্থ ভিন্ন হ'ব পাৰে তথা স্থান আৰু কালৰ পৰিপ্ৰেক্ষিততো ইয়াৰ প্ৰায়োগিক মতলব সলনি হৈ যাব পাৰে। ই কেতিয়াবা নিচক ব্যক্তি-বিশেষ, কেতিয়াবা একোটা সামাজিক গোট। যিহেতু স্পেক্টেটৰৰ লগত দেখা বা চোৱাৰ প্ৰসঙ্গটো মূলগত ভাবে জড়িত, ই সততে মনস্তাত্বিক প্ৰসঙ্গবোৰ কঢ়িয়াই ফুৰে। আকৌ দৃষ্টি বা দৰ্শন যিহেতু আমাৰ পূৰ্বাপৰ ধাৰণাৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰশীল স্পেক্টেটৰৰ সৈতে কে'বাটাও দাৰ্শনিক তত্বও জড়িত হৈ আছে। একেদৰেই ই এটা ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক প্ৰসংগ।\nবিগত শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধতহে উত্তৰ-আধুনিকতাবাদী চিন্তাৰ প্ৰসাৰৰ হাত ধৰি বিভিন্ন অধ্যয়ণ আৰু ব্যৱহাৰিক চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰত স্পেক্টেটৰ সম্পৰ্কে সচেতনতা বৃদ্ধি পায়। তাৰ আগলৈকে শিল্প কৰ্ম এটাত স্ৰষ্টা কোন, স্ৰষ্টাই কি ক'ব খুজিছে বা কি বুজাব খুজিছে, বিষয়বস্তু কি, শিল্পবস্তুটোৰ মানে বা অৰ্থ কি - এইবোৰ কথায়েই প্ৰাধান্য পাই আহিছিল। দ্ৰষ্টা কোন বা দ্ৰষ্টাৰ সামাজিক বা মানসিক অৱস্থান কোনখিনিত, ঠিক কোন স্থানিক আৰু কালভিত্তিক অৱস্থানত ঠিয় হৈ শিল্পবস্তু এটালৈ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰি থকা হৈছে, আৰু এই দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰি থকা বা মাথোঁ চাই থকা কাৰবাৰটোৱেনো কেনেকৈ শিল্পবস্তুৰ নিৰ্মাণৰ কামখিনিকো প্ৰভাৱিত কৰে সেইখিনি কথাই তাৰ আগলৈকে গুৰুত্ব পোৱা নাছিল। মূলতে কথাখিনি দুমুখীয়া। সাংস্কৃতিক উপাদান এটাই ইয়াৰ নিজৰ দৰ্শক-শ্ৰেণীক যেনেকৈ গঢ় দি লয়, তেনেকৈয়ে দৰ্শক সকলৰ ৰুচি, অভিৰুচি আদিয়েও সাংস্কৃতিক উপাদানটোৰ গঢ় গতি নিৰূপণ কৰি থাকে। স্পষ্টত: আজিৰ তাৰিখত অসমীয়া চিনেমাৰ অৱস্থান যেনেকুৱাই নহওক কিয়, ইয়াৰ ভাগ্য নিৰ্ণায়কৰ ভূমিকা পালন দৰ্শক সকলেই কৰি আছে। দুখৰ কথা যে এইখিনি কথা অসমৰ সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডলত এতিয়াও দুৰ্লভ। এতিয়াও অসমীয়া কবিতাৰ শ্ৰেণীকোঠাত "ইয়াত কবিয়ে ক'বলৈ বিচাৰিছে যে" বুলিয়ে পাঠদান কৰি থকা হয়। কবিতা এটা নিৰ্মাণত পাঠকৰ ভূমিকা এতিয়াও নিষ্ক্ৰিয় আৰি নিষ্প্ৰভ। সেই একেটা কাৰণতেই চিনেমা সম্পৰ্কীয় কথাতো নিৰ্মাতা সকলেই আজিও শেষ কথা হৈ আছে। হয়তো সেয়েই কাৰণ, মাত্ৰ এখন চিনেমা কৰাৰ পাছতো এজন ব্যক্তিয়ে চিনেমা-নিৰ্মাতাৰ আখ্যা পাবলৈ সক্ষম হৈ উঠে আৰু গামোছা সংগ্ৰহ অভিযানত নামি যাব পাৰে। তাৰ পিছত আৰু চিনেমা মানে এটা শিল্পবস্তু, আৰু এটা শিল্পবস্তু মানে এটা বাগধাৰ হিচাপে আৰু কথা পাতিবৰ অৱকাশ নৰয়গৈ।\nঅসমীয়া চিনেমাৰ গতিবিধি নিৰ্ণয় কৰাত যে দৰ্শকৰ বৌদ্ধিক, মানসিক আৰু সামাজিক অৱস্থানে এটা বিস্তৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি আহিছে সেইখিনি কথা বুজিবলৈকে ওপৰত অসমৰ (বা অসমীয়া) সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডলত আৱৰ্তমান সামূহিক চেতনাজনিত কথাখিনি উনুকিয়াবলৈ বাধ্য হৈছিলোঁ।\nবৌদ্ধিক অনীহা বুলি যিটো প্ৰসংগ উল্লেখ কৰা হৈছিল তাৰ এটা উপসৰ্গ হ'ল কোনো এটা বিষয়ৰে গভীৰতালৈ নগৈ তাক উপৰুৱা দৃষ্টিৰে নিৰীক্ষণ কৰাৰ প্ৰৱণতা আৰু তাকে লৈ চালে বেৰে কোবাই কথা পাতি থকাৰ প্ৰৱণতাখিনি। এই সময়ৰ ব্যৱসায়িক চিনেমা এখন মুক্তি দিয়াৰ পৰত তাৰ বিষয়ে কথা পাতিবলৈ গৈ বিশ্ববিশ্ৰুত শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰ-নিৰ্মাতা একোজনৰ অনুষংগ আনি অথবা বিশ্বৰ ধ্ৰুপদী চিনেমা একোখনৰ তুলনা আনি লোৱাটো বাতুলতা। তুলনা হ'ব পাৰে সমগোত্ৰীয় সমলৰ মাজতহে। এনেধৰণৰ এটা তুলনামূলক অধ্যয়ণৰ আঁসোৱাহ অলপতে চকুত পৰিছিল যেতিয়া একে সময়তে মুক্তি লাভ কৰা দুখন ছবি, অসমীয়া "অন্তৰীণ" আৰু বিশ্বজুৰি ব্যৱসায় কৰা "বাহুবলী"ক একেলগে সাঙুৰি আলোচনা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছিল। "বাহুবলী"ৰ দৰে ব্যৱসায়িক চিনেমাৰ আগ্ৰাসনে অসমীয়া চালুকীয়া উদ্যোগ এটাক ক্ষতিগ্ৰস্থ কৰাৰ কথাখিনিলৈকে ঠিকে আছিল। কিন্তু একেটা আলোচনাতে যদি দুয়োখন চিনেমাৰ বিতং আলোচনা হ'বলৈ হয় তেনেহ'লে সেয়া বিশ্চিতভাবে আমাৰ Anaalogical Disorder, আন একো নহয়। তাৰ মানেটো হ'ল আমি এতিয়াও চিনেমা চাবলৈ শিকা নাই। অসমীয়া চিনেমাৰ দৰ্শকৰ সীমাবদ্ধতাৰ বিপৰীতে এই সময়ত মুক্তি পোৱা অসমীয়া চিনেমা সমূহৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশটো হ'ল Genre Experimentation বা ভিন্ন ধাৰাৰ সম্পৰীক্ষা। ইয়াৰ আগলৈকে অসমীয়া চিনেমাই ইমানখিনি বৈচিত্ৰ্য একে সময়তে দেখা পোৱা নাছিল। ৰীমা বৰাৰ "বকুল", ভাস্কৰ হাজৰিকাৰ "কথা নদী", দীপ চৌধুৰী "আলিফা", হিমাংশু প্ৰসাদ দাসৰ "ছাকিৰা আহিব বকুল তলৰ বিহুলৈ", ববী শৰ্মা বৰুৱাৰ "সোণাৰ বৰণ পাখী", জয়চেং দহোতীয়াৰ "হান্দুক" আৰু কেনী বসুমতাৰীৰ "লোকেল কুংফু ২" এইখিনি চিনেমা অসমত অসমীয়া ভাষাত নিৰ্মিত নতুন চিনেমা আৰু এই আটাইখিনিয়েই সমুলি নতুন নতুন দিশ উন্মোচন কৰিছে। বিষয়বস্তুৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ট্ৰিটমেণ্টলৈকে যি ভিন্নতা এইখিনিত দেখা গৈছে সেইখিনিয়ে চিনেমা নিৰ্মাণৰ কৌশলগত দিশবোৰৰ লগতে তাতোকৈ অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাবে স্পেক্টেটৰছিপৰ এটা ৰূপান্তৰ কামনা কৰে। একালৰ অসমীয়া চিনেমা মানেই মধ্যবিত্তীয় পাৰিবাৰিক কাহিনী, দৈনন্দিন জীৱনৰ ইটো সিটো অথবা প্ৰেম বিষয়ক কথকতা বুলি থকা ধাৰণাটোৰ পৰা অসমীয়া চিনেমাৰ পৰিসৰটো এইখিনি চিনেমাই বহুখিনি বহলাই পেলালে। এই সময়ত দৰ্শক হিচাপে সাধাৰণ ৰাইজৰ দায়িত্ব আৰু বেছি বাঢ়িল। বহুত্ব, ভিন্নতা আৰু বৈচিত্ৰ্যক আঁকোৱালি ল'ব পৰা মানসিকতা গঢ় দিবৰ এয়েই সময়।\n"হান্দুক", "লোকেল কুংফু" ইত্যাদি...\nঅসমীয়া চিনেমা বুলি কিবা ধাৰা এটা আছে নে নাই নাজানো, তাতোকৈ ডাঙৰ কথা আজিৰ তাৰিখত তেনে এটা ধাৰাৰ সন্ধান কৰাটো কিমান প্ৰাসংগিক হ'ব সিও এক প্ৰশ্ন। তথাপি অসমীয়া চিনেমাক এটা নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰাৰ প্ৰসংগত জয়ছেং জয় দহোতীয়াৰ অসমীয়া আৰু মৰাণ ভাষাত নিৰ্মিত "হান্দুক" আৰু কেনী বসুমতাৰীৰ "লোকেল কুংফু" শৃংখলাৰ ছবি দুখনৰ কথা আমি বিশেষভাবে পাতিবলৈ ভাল পাম।\nঅসমত আলফাৰ উত্থানৰ পৰৱৰ্তী সময়ৰ ভাৰতীয় সেনাৰ অত্যাচাৰ, দিকভ্ৰান্ত জনসাধাৰণ আৰু 'স্থবিৰ হৈ পৰা' দৈনন্দিন জীৱন যাত্ৰাক কেন্দ্ৰ কৰি নিৰ্মিত "হান্দুক"ৰ বিষয়বস্তুৰ জটিলতা আৰু কাহিনী কথনৰ জটিলতা দুয়োটাই মন কৰিবলগীয়া। চিনেমাখনে এটা কাহিনী এক নিৰ্দিষ্ট ধৰণেৰে নকয়। সেয়েহে আমিও এতিয়া চিনেমাখনৰ কাহিনী কি বুলি সুধিলে তাক সৰলীকৰণ কৰি এটা ৰৈখিক ৰূপত আগবঢ়াই থ'লে পাপে চুব। একপ্ৰকাৰে ক'বলৈ গ'লে চিনেমাখনৰ প্ৰটাগনিষ্ট মুক্তি নামৰ যুৱকজন গোটেই চিনেমাখনতে উহ্য। মানে যাৰ কোনো স্ক্ৰীণ প্ৰেজেন্স নাই। ঘৰৰ পৰা পলাতক মুক্তি নামৰ যুৱক এজন যাক মৃত বুলি ভাবি অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া পতাৰ পিছতো তেওঁ আচলতে জীৱিত নে মৃত সেই কথা সন্দেহৰ আৱৰ্তত থাকি যায়। আনফালে আছে মুক্তি এদিন নিজৰ অভিযানত সফল হ'ব অথবা উভটি আহিব বুলি ৰৈ থকা প্ৰেমিকা। এটা সময়ৰ পিছত মুক্তিৰ দৰেই বিপ্লৱ নামৰ আন এজন যুৱকে প্ৰটাগনিষ্টৰ স্থান অধিকাৰ কৰি লয় যি সংগঠনলৈ গৈয়ো এটা সময়ত আত্মসমৰ্পণৰ পথ সাবটি লয়। দুটা ভিন্ন সময়ৰ কাহিনী চতুৰতাৰে বৰ্ণিত হৈছে য'ত সৰলৰৈখিক কাহিনী কথনৰ পৰম্পৰাকো ৰক্ষা কৰিবলৈ বিচৰা হোৱা নাই। এইটোও চিত্ৰনাট্য ৰচয়িতাৰ এটা অনন্য চেলেঞ্জ। মুক্তিৰ অনুপস্থিতিত মুক্তিৰ মাক হীৰামণি (বানদৈ চেতিয়া অভিনীত), এগৰাকী আদহীয়া মহিলাৰ দৈনন্দিন জীৱনযাত্ৰাৰ মাজেৰেহে কাহিনীটো আগবাঢ়িছে। আৰু সেই হিচাপেৰে মুক্তিৰ বাবে চিন্তিত মাতৃগৰাকীহে চিনেমাখনৰ আচল প্ৰটাগনিষ্ট। অথচ এইগৰাকী প্ৰটাগনিষ্টৰ মুখত এটাও সংলাপ নাই। বিষয়বস্তুৰ নিৰ্বাচন, তাক উপস্থাপনৰ কৌশলগত দিশসমূহৰ লগতে অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশটো হ'ল ইয়াৰ নিৰ্মাণ কৌশল। পৰিচালকে অত্যন্ত ধৈৰ্য আৰু সংযমেৰে দৃশ্য নিৰ্মাণৰ অতি প্ৰয়োজনীয় টেকনিক মণ্টাজ চিনেমাখনত পৰিহাৰ কৰি চলিছে। গোটেই চিনেমাখন 'নিৰবিচ্ছিন্ন চলন্ত শ্বট' (Uninterupted Continuous Shot) ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। অৰ্থাৎ ইয়াত চিকুৱেন্স মানে আৰু একাধিক শ্বটৰ সংচয়ন নহয়, বৰঞ্চ প্ৰতিটো শ্বটেই একো একোটা চিকুৱেন্স। ইয়াক মঞ্চায়িত বা Staged বুলিও ক'ব পাৰি। অৰ্থাৱহ আৰু সফল মণ্টাজ নিৰ্মান কৰাটো বৰ সহজ কথা নহয়। কিন্তু তাৰ মানে এইটো নহয় যে একক শ্বটৰ পৰিকল্পনা কৰাটো উজু। যথেষ্ঠ অধ্যয়ণ, নিপুণ পৰিকল্পনা আৰু সকলো কলাকুশলীৰ পূৰ্ণ মনযোগ আৰু সহযোগিতাৰ মাজেৰেহে ই সম্ভৱপৰ হৈ উঠে। ইয়েই সূচক যে কি কৰিব খুজিছে আৰু কেনেকৈ কৰিব খুজিছে সেই সম্পৰ্কত পৰিচালক সম্পূৰ্ণ স্পষ্ট। এই স্পষ্টতায়েই নিৰ্মাতাৰ ব্যক্তিনিষ্ঠতা (Subjectivity) তুলি ধৰিছে। গোটেই চিনেমাখনৰ ভিতৰতে মাত্ৰ দুঠাইত কেমেৰাৰ মুভমেণ্ট ব্যৱহৃত হৈছে আৰু সেই দুটাও অত্যন্ত কৌশলী আৰু সঠিক মাপ জোখেৰে কৰা। ভেটফুল পুণিৰে ভৰি থকা জলাশয় এটাৰ পাৰত হঠাতে মাকগৰাকীয়ে শুনিবলৈ পায় কোনোবাই যেন "মা" "মা" বুলি মাতিছে। মাতটোৰ উৎস বিচাৰি উধাতু খাই হীৰামণিয়ে হাবিয়নি ফালি ফালি আগবাঢ়ে। কেমেৰাই তেওঁক অ'ভাৰ-দা-চ'লজাৰ অণুসৰন কৰে। গৈ গৈ দেখে হাবিৰ মাজতে কোনোবা মাক এগৰাকীয়ে কেঁচুৱা নিচুকাইছে। কোন এই মাকগৰাকী? হাবিৰ মাজত কিয় কেঁচুৱা নিচুকাই আছে? তেওঁ কি হীৰামণিৰেই অন্তৰ-সত্বা, double? মাতটো তেনেহ'লে ক'ৰ পৰা ভাঁহি আহিছিল। প্ৰশ্নবোৰৰ কোনো উত্তৰ নাই। এই চিকুৱেন্সটোতো কোনো কাট নাই, কিন্তু কেমেৰাৰ দুৰ্দান্ত মুভমেণ্ট আছে। হীৰামণিক অণুসৰন কৰি থকা কেমেৰাটো এটা চৰিত্ৰ। আন এটা গুৰুত্বমূৰ্ণ কেমেৰাৰ মুভমেণ্ট, য'ত কেমেৰাটো কেৱল এটা কেমেৰা নহয় বৰঞ্চ এটা যৰিত্ৰ সেয়া হ'ল বিপ্লৱ গাঁৱলৈ উভটি অহাৰ পিছত যেতিয়া এটা চৰিত্ৰই মুক্তিৰ মাকলৈ বুলি চিঠি এখন কঢ়িয়াই আনি বিপ্লৱৰ হাতত তুলি দিয়েহি। এইটো এটা যোগসূত্ৰ - য'ত মুক্তি (অদ্যোপান্ত নিৰুদ্দিষ্ট) আৰু বিপ্লৱ (যি এট ওভটনিৰ পথ বিচাৰি ফুৰিছে) দুয়োৰে মাজত। মুক্তি সম্পৰ্কে হীৰামণিলৈ কিহৰ সম্বাদ? মুক্তি জীৱিত নে মৃত? প্ৰশ্নবোৰৰ কোনো উত্তৰ নাই। কিন্তু এই পত্ৰবাহকজনক পৰ্দাত দেখা নাযায়। কাৰণ আমাক চিনেমাখন দেখুৱাই থকা কেমেৰাটোৱেই এই চৰিত্ৰটো।\nসাধাৰণ ভাবে চিনেমা এখন চাবলৈ গৈ এনেকুৱা বা তেনেকুৱা কিবা এটা চাবলৈ পাম বুলি আশা কৰি যোৱা সাধাৰণ দৰ্শক এজন "হান্দুক" চাই স্বাভাৱিকতে অপ্ৰস্তুত হ'ব। কিন্তু এটা চাৰপ্ৰাইজ ভেল্যুৰ যদি কোৱা হয় তেন্তে "হান্দুকে" দৰ্শকজনক জোকাৰি যোৱাটো খাটাং। অসমীয়া চিনেমাৰ দৰ্শকৰ স্থবিৰ শিল্প-জিজ্ঞাসালৈ চালে "হান্দুক" নিশ্চয়কৈ এখন সময়তকৈ আগবঢ়া চিনেমা।\nএকেদৰেই অসমীয়া চিনেমাৰ ক্ষেত্ৰখনত "লোকেল কুংফু" শৃংখলাৰ প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় দুয়োখন চিনেমাই অভিনৱ। চিনেমাৰ নিৰ্মাণ কৌশল, কাহিনী-কথন বা আন কথাবোৰ নিলগাই থৈয়ো তাৰ আদৰ্শায়ন বা প্ৰতীতিটোৱেই ইমান শক্তিশালী যে বাকী সকলো চিনেমাকে চেৰ পেলাই ইয়াৰ উপস্থিতিটোৱে আমাক আগলৈ আলোচনা কৰিবলৈ এক অনন্য মাত্ৰা দিব। কাৰণ আচৰিত ধৰণেৰে এই চিনেমাই অসমীয়া চিনেমাৰ দৰ্শনৰ অভিজ্ঞতা আৰু পৰম্পৰাক সমূলি ভেঙুচালি কৰি এক genre-ভিত্তিক ৰীতি প্ৰৱৰ্তনৰ চেষ্টা কৰে। হাস্যৰসেৰে ভৰপূৰ, একচন ধৰ্মী আৰু গুৱাহাটীৰ আঞ্চলিক ভাষাৰে নিৰ্মিত এই ছবিখনে চিনেমাৰ অভিনয় সম্পৰ্কীয় পাৰম্পৰিক একেঘেয়ামীখিনিকো অতিক্ৰম কৰি কিছুমান নতুন প্ৰশ্ন সন্মুখলৈ লৈ আনিছে। আগতে উল্লেখ কৰি অহাৰ দৰে অসমৰ সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডলত কোনটো বস্তু কেনেকুৱা হ'ব লাগে কেনেকুৱা হ'ব নেলাগে সেইবোৰ কথাৰ সূচিবায়ুৰে শ্বাসৰূদ্ধ পৰিবেশ এটা আছেই। তাৰ মাজত পৰি চিনেমা, ধাৰাবাহিক আদিত দেখা পোৱা অভিনয় সমূহৰ মাজতো কিছুমান stereotype বা ধৰাবন্ধা পদ্ধতি আমি বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি দেখি আহিছোঁহক। শুনিবলৈ অপ্ৰিয় হ'লেও ক'ব লাগিব যে অসমীয়া চিনেমাৰ অভিনেত্ৰী সকলৰ কথা কোৱাৰ সুৰ একেটাই, যি চিনেমাই নহওক, যি পটভূমিয়েই নহওক, যি চৰিত্ৰই নহওক। সাধাৰণ চৰ্ত সমূহ এনেধৰণৰ - মাতটো শুনিবলৈ শুৱলা হ'ব লাগে, উচ্চাৰণ সমূহ পৰিষ্কাৰ হ'ব লাগে, মান্য অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰয়োগ হ'ব লাগে - ইত্যাদি। কিন্তু লোকেল কুংফুৰ দৰ্শকে জানে যে এই চিনেমাৰ নিৰ্মাতা আৰু কলাকুশলী সেইবোৰ কথা লৈ একেবাৰেই চিন্তিত নহয়।\nএতিয়া কিছুমান প্ৰশ্ন আহি পৰক। "হান্দুক"ৰ পৰিচালকে যিহেতু মন্থৰ গতিৰ কাহিনী কথনত বাট এটা বিচাৰি লৈছে আৰু কেমেৰাৰ প্ৰলোভনক পৰিহাৰ কৰিবলৈ যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা কৰিছে, চিনেমাখনৰ মন্থৰ গতিক আমি তাচ্ছিল্য কৰিম নেকি? নে সেইটোক নিৰ্মাতাৰ এটা শিল্পভাষা হিচাপে গ্ৰহণ কৰি সেই ভাষাটো বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিম? কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ হীৰামণিৰ মুখত এটাও সংলাপ নাই, যি চৰিত্ৰৰ মাতটোকেই শুনিবলৈ পোৱা নগ'ল সেই চৰিত্ৰৰ অভিনেত্ৰীৰ অভিনয় কুশলতা সম্পৰ্কে আমি কেনেকৈ কথা পাতিম? অভিনয়ত সংলাপেই সকলো বুলি ভাবি থকা আমাৰ গতানুগতিক ধাৰণাৰে চৰিত্ৰটো build-up নহ'লেই বুলি কৈ থ'ম নেকি? কাহিনীটো যিহেতু সৰলৰৈখিক নহয়, সেইটোক এটা আসোঁৱাহ বুলি ধৰি ল'ম নেকি? "লোকেল কুংফু"ৱে যিহেতু মান্য অসমীয়া ভাষা গ্ৰহণ কৰা নাই আৰু গুৱাহটীয়া কথ্য ভাষাৰ প্ৰয়োগ কৰিছে তাক আমি অসমীয়া ভাষালৈ সংকট কঢ়িয়াই আনিছে বুলি কৈ হৈ চৈ লগাম নেকি? লঘূ বিষয়বস্তুৰে 'এমেচাৰ' ট্ৰিটমেণ্টেৰে চিনেমাখনে অন্য এটা সোৱাদ দিছে কাৰণেই তাক গতানুগতিক ধাৰণাৰ "অসমীয়া চিনেমা" বুলিব পৰা ধাৰাটোৰ আলোচনাখিনিৰ পৰা আছুতীয়াকৈ থৈ দিম নেকি? যিহেতু কিবা এটা "সমাজ সচেতনতা" বা "দায়বদ্ধতা"ৰ কথা ইয়াত নাই, ইয়াক বেয়া শিল্প বুলি ডাষ্টবিনলৈ দলিয়াম নেকি? আমাৰ হাতত চিনেমা এখন সম্পৰ্কে কথা পাতিবলৈ কি কি মাপকাঠি বা কেনেধৰণৰ মানদণ্ড আছে, what are the tools and methods do we have, কেনেকুৱা দৃষ্টিৰে অমি "হান্দুক" চাম আৰু কেনেকুৱা দৃষ্টিৰে আমি "লোকেল কুংফু" চাম? "লোকেল কুংফু"ৰ কথা পাতিবলৈ গৈ আমি সত্যজিৎ ৰায়ৰ চিনেমাৰ কিবা অনুষঙ্গ আনি কথা পাতিলে সেয়া উচিত বিচাৰ হ'বনে?\nএশ এবুৰি প্ৰশ্নৰ মাজত এয়া মাত্ৰ তেনেই কেইটামানহে। এইখিনি প্ৰশ্ন অনতিপলমে আমি নিজে নিজকে কৰি চোৱাটো প্ৰয়োজনীয়। অসমীয়া সাংস্কৃতিক চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰখনক মধ্যবিত্তীয় আধুনিকতাবাদী ৰক্ষণশীলতাৰ পৰা মুক্ত কৰি তুলিবলৈ ই অতীৱ জৰুৰী হৈ পৰিছে। ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ জয়জয় ময়ময় কালতো ইয়াৰ নাট্যগূণ, নন্দনতত্ত্ব আদি সমালোচিত হৈছিল আৰু সেইবোৰৰ মাপকাঠি আছিল সদায়েই বিশ্ব-নাট্যচৰ্চাৰ মান্য ৰূপটো। কিন্তু ভ্ৰাম্যমান আছিল ভ্ৰাম্যমাণ। ই কোনোকালেই কেৱল নাটক নাছিল। নাট্যচৰ্চাৰ উৰ্ধলৈ গৈ ই আছিল একধৰণৰ জনসংস্কৃতিৰ অংগ, Popular Culture, ইয়াত পৰিবেশ, কোন শ্ৰেণীৰ দৰ্শকক উদ্দেশ্য কৰি কোন স্থান আৰু কালৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত কেনেকৈ কৰা হৈছে সেইবোৰ কথাহে বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ হোৱা উচিত আছিল। কিন্তু 'নাট্য-সাহিত্য' অধ্যয়ণত অভ্যস্ত অসমীয়া বৌদ্ধিক মহলত জন সংস্কৃতিৰ প্ৰতি দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিবৰ কোনো আহিলা নাছিল। এতিয়া সেই একেটা ভুলেই অসমীয়া চিনেমাৰ এই নতুন উত্থানৰ সময়খিনিত যাতে নঘটে তাৰ প্ৰতি অলপ সাৱধান হোৱা উচিত। অসমীয়া চিনেমা সম্পৰ্কে চলি থকা বহুতো নেতিবাচক গুজবৰ মাজতো নতুন নতুন পৰিচালকৰ আৱিৰ্ভাৱ ঘটিছে আৰু নতুন চিন্তাৰ উন্মেষো দেখা গৈছে। সময়ৰ লগে লগে নতুন সম্ভাৱনাই মূৰ দাঙি উঠিবই। এইখিনিতে আচল দায়িত্বখিনি দৰ্শকৰহে। দৰ্শনপদ্ধতি সম্পৰ্কে চিন্তা চৰ্চাৰ প্ৰয়োজনীয়তা এইখিনিতেই। নহ'লে আমি আকৌ নতুন সম্ভাৱনাখিনি হেৰুৱাই পেলাম।\nঅৱস্থান গ্ৰহণ : Spatial Positioning of the Work and the Maker\n"হান্দুক" সম্পৰ্কে আমাৰ উচ্চসিত প্ৰসংশা প্ৰকাশ পালেও এটা অসুবিধাৰ দিশো আছে। কিন্তু এই অসুবিধাটো কেৱল "হান্দুক"ক লৈয়ে নহয়, বৰঞ্চ প্ৰায় সকলোখিনি অসমীয়া চিনেমাক লৈয়েই আছে। আৰু এঢাপ আগবাঢ়ি গৈ অসুবিধাখিনি চিনেমাৰ লগতে নাটক, গল্প, কবিতা, গান আদি সমস্ত সাংস্কৃতিক উপাদানক লৈয়েই বুলি ক'বলৈ ভাল পাম। সেইটো হ'ল অৱস্থান গ্ৰহণৰ সমস্যা। "হান্দুক"খন চাই ইমানেই ভাল পাইছিলোঁ যে নতুন দিল্লীত এমাহতকৈয়ো কম সময়তে হোৱা দুটা চলচ্ছিত্ৰ মহোৎসৱত চিনেমাখন দুবাৰ চাইছিলোঁ। এটা প্ৰদৰ্শনৰ অন্তত উপস্থিত থকা পৰিচালক দহোতীয়াই দৰ্শকৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত জনাইছিল যে তেওঁ চিনেমাখনৰ মাজেৰে এটা কবিতা নিৰ্মাণ কৰিব খুজিছিল। কেইদিনমানৰ আগতে ববী শৰ্মা বৰুৱাৰ "সোণাৰ বৰণ পাখি"ৰ পৰিবেশনৰ পাছতো পৰিচালিকাৰ মুখত একেটা কথাকেই শুনিবলৈ পাইছিলোঁ। কথাখিনিত ভুল একো নাই, "হান্দুক" আৰু "সোণাৰ বৰণ পাখি" দুয়োখনেই একো একোটা কবিতাৰ দৰেই আছিল। কিন্তু সমস্যাটো হ'ল এই কবিতা কবিতা লগা কিবা এটা নিৰ্মাণ কৰিব খোজা বুলি নিৰ্মাতাই নিজে ঘোষণা কৰাৰ মনোবৃত্তিটো। কাৰণ এটা পৰ্যায়ত এনেধৰণৰ স্বীকাৰোক্তিয়ে সৃষ্টিশীল ব্যক্তিগৰাকীৰ ৰাজনৈতিক স্থিতিহীনতাকে সূচায়। "হান্দুক"ৰ জৰিয়তে নিৰ্মাণ কৰা কবিতাটো উপভোগ কৰিও এই কথা অনস্বীকাৰ্য যে বিষয়বস্তু, উপস্থাপন পদ্ধতি আৰু স্থান-কাল সকলোখিনিয়েই প্ৰত্যক্ষভাবে ৰাজনৈতিক। তেনেক্ষেত্ৰত নিৰ্মাতা গৰাকীয়ে এপলিটিকেল বা অৰাজনৈতিক অৱস্থান এটা কেনেকৈ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে? একেটা কথাই খাটিব আনখন চিনেমাৰ ক্ষেত্ৰত।\nলোকগীতৰ সাম্রাজ্ঞী প্রতিমা পাণ্ডেৰ জীৱনৰ ভেটিত নিৰ্মিত বায়'পিকখনত পৰিচালিকাই বিতৰ্কমূলক কিছু দিশ জ্ঞানসাৰে পৰিহাৰ কৰি চলিছিল বুলি জনাইছিল আৰু সেইখিনিত বিশেষ আপত্তিও নাই। কিন্তু তৎস্বত্বেও এগৰাকী মহিলাক কেন্দ্ৰ কৰি নিৰ্মিত চিনেমা (মন কৰিব, পৰ্দাত মহিলাৰ উপস্থাপন - এই বিষয়টোৱেই এটা ৰাজনৈতিক বিষয়), অসমৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ লগত এটা অঞ্চলৰ লোকগীতৰ সংচয়ণ আৰু সংৰক্ষণৰ প্ৰসংগ বা Archival Strategy, প্ৰটাগনিষ্ট গৰাকীৰ ব্যক্তিনিষ্ঠা (Subjectivity), আঞ্চলিক পৰিচয় আৰু জাতীয় পৰিচয়ৰ প্ৰশ্ন, মান্যভাষা আৰু উপভাষাৰ দ্বন্দ, ইতিমধ্যেই প্ৰতিস্থিত মহলৰ প্ৰভূত্ববাদ, সাংস্কৃতিক আগ্ৰাসন, পৰিয়ালতন্ত্ৰ আৰু ব্যক্তিমনৰ সংঘাত - এই গোটেইবোৰকে সাঙুৰি সদৌ শেষত চিনেমাখন আছিল এখন ৰাজনৈতিক চিনেমা (সকলো চিনেমাই ৰাজনৈতিক)। এনে ক্ষেত্ৰত চিনেমা এখনৰ নিৰ্মাণৰ পাছত তাক "মাথোঁ এটা কবিতা" নিৰ্মাণৰ প্ৰচেষ্টা বুলি কোৱাটো অলপ অসুবিধাজনক। কাৰণ এইখিনিত কবিতা বুলি কওতেও কবিতা কথাষাৰকো লয়, ৰোমাণ্টিকতা আৰু মনোগ্ৰাহিতাৰ দিশেৰেহে সংজ্ঞায়িত কৰি লোৱা হয়। এইখিনি কথা চিনেমাখনৰ বাবে যেনেকৈ ক্ষতিকাৰক, কবিতাৰ কাৰণেও সমানেই ক্ষতিকাৰক।\nএনেধৰণৰ উদাহৰণ আৰু ওলাব য'ত শিল্পবস্তুৰ নিৰ্মাতাই এটা স্পষ্ট ৰাজনৈতিক অৱস্থান গ্ৰহণ কৰিবলৈ নাৰাজ। এনে সময়ত এই "কবিতা কবিতা লগা কিবা এটা" বুলি কৈ থোৱাটো এটা অত্যন্ত সুবিধাবাদী স্থিতি। কাৰণ "এটা কবিতা যেন" বুলি কৈ দিয়াৰ পিছত তাক লৈ বিতৰ্ক (সদৰ্থক ভাৱত) এটা কৰিব নোৱাৰি আৰু তেনেকৈয়ে এটা বাগধাৰা আগুৱাই নিব নোৱাৰি। এই দোষখিনি এই পৰিচালক সকলৰ নহয়। ইয়াৰ উঁহ বিচাৰিবলৈ হ'লে আমি আাগতে আলোচনা কৰি অহা কাৰক সমূহলৈ উভটি গৈ চাব লাগিব, আৰু তেতিয়াই দেখিম যে যিকোনো কথাৰে অন্তৰ্ভাগলৈ নগৈ তাক বাহ্যিক তৰপ একোটাতে বিচাৰ কৰাৰ প্ৰৱণতা এটা অসমীয়াৰ সকলো চৰ্চাতে আছে। এনে কাৰণতে কবিতা কবিতা যেন লগা গল্প, গল্প গল্প যেন লগা ছবি, নাটক নাটক যেন লগা চিনেমা এনেবোৰৰ পয়োভৰ অসমীয়া সৃষ্টিশীল জগতখনত আটাইতকৈ বেছি।\nআজি নাগৰাজ মঞ্জুলেৰ "চৈৰাট" সম্পৰ্কে আৰু নতুনকৈ কোৱাৰ একো প্ৰয়োজন নাই। মাৰাঠী ভাষাৰ এই চিনেমাখনে ব্যৱসায়িক ভাবে সকলো ৰেকৰ্ড ভঙাৰ লগে লগে দৰ্শকৰ মাজত বিপুল সঁহাৰি পোৱাৰ লগতে সমালোচকৰ দ্বাৰাও উচ্চ প্ৰশংসিত হোৱাৰ আঁৰৰ কাৰণ কে'বাটাও হ'লেও মূলগত কাৰণটো কিন্তু পৰিচালকৰ সুস্পষ্ট ৰাজনৈতিক অৱস্থানহে। আচলতে এই আলোচনালৈ "চৈৰাট"ৰ নামো আনিবই নেলাগে। অলপতে "অয়ল জীৱিচিৰিপ্পুণ্ডু" (Ayal Jeevichirippundu) নামেৰে মালায়লম ভাষাৰ চিনেমা এখন চাই এটা আলোচনা আগবঢ়াইছিলোঁ। চিত্ৰনাট্যকাৰ Vyasan K P-ৰ পৰিচালক হিচাপে ডেবুট ফিল্ম, মানে প্ৰথম চিনেমা। নতুন দিল্লীৰ হেবিটেট চলচ্ছিত্ৰ উৎসৱত, ২৮ মে' ২০১৭ তাৰিখৰ দৰ্শনীত উপস্থিত থকা দৰ্শকে উচ্চস্বৰে প্ৰসংশা কৰিছিল যদিও পাছত অলপ বিচাৰ খোচাৰ কৰি গম পালোঁ চিনেমাখনে সমালোচকবৃন্দৰ পৰা বৰ বিশেষ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিব পৰা নাই। দুই এজন অভিনেতাৰ অভিনয়ৰ জঠৰতাকে ধৰি চিত্ৰনাট্যৰ শিথিলতালৈকে সাঙুৰি কে'বাটাও দোষ তেওঁলোকে অনুধাৱণ কৰিছে। কিন্তু তৎস্বত্বেও চিনেমাখনৰ আঁৰত পৰিচালকৰ অৱস্থান গ্ৰহণৰ প্ৰশ্নটোত কিন্তু কোনো সন্দেহ নাছিল। এনে ধৰণৰ আৰু বহুতো উদাহৰণ ওলাব। বিশ্বৰ অন্যন্য প্ৰান্তৰ কথা বাদ দি, ভাৰতবৰ্ষৰে অন্যান্য আঞ্চলিক ভাষাত নিৰ্মিত একোখন অখ্যাত চিনেমায়ো কোনোদিন আমাক এইখিনি অসুবিধা দিয়া নাই যিখিনি অসুবিধা আমাক সকলো পৰ্যায়ৰ প্ৰায় সকলোখিনি অসমীয়া চিনেমায়েই দি আহিছে। এতিয়া ইয়াৰ কেৰোণটো ক'ত সেই প্ৰশ্ন আমিয়েই সুধিব লাগিব আৰু সমাধানৰ পথো আমিয়েই বিচাৰি উলিয়াব লাগিব। আমি মানে দৰ্শকসকলে।\nএইখিনি কথা পতা জৰুৰী এইবাবেই যে টেকনিক, ট্ৰিটমেণ্ট, কাহিনী-কথন এই সকলোবোৰৰে উৰ্ধত থাকে আচলতে শিল্পবস্তুটোৰ অৱস্থান আৰু নিৰ্মাতাৰ অৱস্থান গ্ৰহণৰ ষ্ট্ৰেটেজী। আগতে কৈ অহাৰ দৰেই উত্তৰ-ডিজিটেল যুগত কাৰিকৰী সা সুবিধাৰ অভাৱৰ কথাখিনিৰ আৰু ভিত্তি নাই। হাতে হাতে ফাইভ ডি কেমেৰা থকা আৰু অঞ্চলে অঞ্চলে কোনোবা প্ৰতিষ্ঠানত শিক্ষাগত অৰ্হতা লৈ অহা ন-শিকাৰু কৰ্মীৰ পয়োভৰৰ দিনত টেকনিক সম্পৰ্কীয় কথাখিনি আৰু জটিল হৈ নেথাকিল। সময়ৰ হিচাপেৰে অলপ উভটি গৈ তাতোকৈ ডাঙৰ কথা বিগত শতিকাৰ ষঠি-সত্তৰৰ দশকতে কনচেপচুৱেল আৰ্টৰ উত্থানৰ পিছত আচলতে শিল্পবস্তুৰ শাৰীৰিক অবয়ৱটো গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা আচলতেই নাছিল। তাৰ প্ৰায় অৰ্ধ শতিকাৰ পিছত আজি ইউটিউব সঞ্চাৰিত ভিডিঅ' নন্দনতত্বৰ উত্থানৰ কালত দৃশ্য-শ্ৰাব্য মাধ্যমৰ উপাদান সমূহৰ মনোগ্ৰাহীতাৰ ধ্ৰুপদী সংজ্ঞাখিনি আৰু আগৰ দৰে একে হৈ থকা নাই। চিনেমাত কণ্টিউনিটি সমস্যা এটা সঘনে দেখিবলৈ পোৱা সমস্যা যদিও কণ্টিউনিটি সমস্যাই চিনেমা এখনৰ মান মূলগত ভাবে ধূলিস্যাৎ কৰি দিব নোৱাৰে। কিন্তু নিৰ্মাতাৰ ধাৰণাগত অৱস্থানেই যদি স্পষ্ট নহয়, চিনেমাখনে যদি কেনেবাকৈ এটা বাগধাৰা জন্ম দিবই নোৱাৰে তেনেহ'লে সেইখন চিনেমা নিৰ্মাণৰ কোনো অৰ্থই নাই বুলি ক'লেও ভুল নহ'ব।\nপৰিশেষত, নতুন ধাৰাৰ অসমীয়া চিনেমাই হয়তো ইতিমধ্যেই বাট বুলিছে আমি দেখাহে পোৱা নাই। এতিয়া আমাক লাগে নতুন ধাৰাৰ দৰ্শক আৰু বহুমূখী দৰ্শন-তত্ত্ব। ইমান দিনে আমাক ঢাকি ৰখা মধ্যবিত্তীয় আধুনিকতাবাদী আচ্ছাদনখিনিৰ পৰা মুক্ত হ'ব পৰাটোৱেই প্ৰথম চৰ্ত। দ্বিতীয়তে, চিনেমাক কেৱল একক মাধ্যম হিচাপে গণ্য নকৰি জনসংস্কৃতি, জনপ্ৰিয় সংস্কৃতি (Mass and Popular)-ৰ অংগ হিচাপেও চাব পৰাৰ এক বীক্ষণ প্ৰক্ৰিয়াৰ বিকাশ ঘটিব লাগিব। শিল্পবস্তুক কেৱল এটা বস্তুমূল্যতে আৱদ্ধ কৰি নেৰাখি ইয়াক এটা চিন্তন আৰু মননৰ প্ৰক্ৰিয়া হিচাপে গ্ৰহণ কৰিবৰ মানসিকতা গঢ়ি তুলিব লাগিব। এচাম নতুন দৰ্শক আমাক সঁচায়ে লাগে।


মুম্বাই মচালা (লঘু লেখা) - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome Unlabelled মুম্বাই মচালা (লঘু লেখা)\nক. ইমান মৰম ভাল নহয়!\nআমাৰ ভতিজাটি আহিছে। সি কিবা অলপ খাবলৈ লৈছে। মেগী খোৱাতো তাৰ অভ্যাস আছিল যদিও এইবাৰ এৰিছে। সি বোলে এইবাৰ মই তাক আগতে শিকোৱা ব্ৰেড, কণী লেটিয়াই সৰু সৰু আকাৰত বিলাহীৰ চচ দি বনাই দিয়াটো অভ্যাসো কৰিছে। সেয়ে সি মোক তাৰ হাতেৰে বনাই খুৱাবলৈ বুলি পাকঘৰৰ পৰা হেপাঁহত লৈ আহিছে।\nতাকে দেখি, কিনো ইমান আগ্ৰহৰ বস্তু বুলি আমাৰ ওঠৰ মহীয়া সন্তানটিও ককায়েকৰ ওচৰলৈ দৌৰ মাৰিছে। কি নতুন বস্তু লৈ ককায়েক আৰু দেউতাক খোৱা টেবুলত বহিছে তাক লৈ তাৰ নতুন বস্তু শিকা-চোৱাৰ পৰত আগ্ৰহ হোৱাটো স্বাভাৱিকেই।\nমই তাৰ মুখলৈ হাতেৰে লৈ অকণ আগবঢ়াই দিলো। সিও ৰং পাই, সোৱাদ পাই টকালি পাৰিলে। এইবাৰ তাৰ ককায়েকৰ হাতেৰ খোৱাৰ মন। আঠ বছৰীয়া ভতিজাই কাটা চামুচ লৈ খাই আছিল। সি এটুকুৰ কণী সনা ব্ৰেডৰ টুকুৰা কাটা চামোচৰ আগত ফুটুৱাই লৈ মৰমেৰে ভায়েকৰ পিনে আগুৱাই দিলে। সৰুটোৱেই ককায়েকৰ প্ৰতি হেপাঁহত উধাতু খাই তাৰ ফালে মুখ মেলি দৌৰ মাৰিছে।\nমোৰ ইফালে চকু থৰ হোৱা অৱস্থা.... কাঁটা চামুচ আগবাঢ়ি গৈছে..মেলা মুখৰ ফালে.. সিটোৱে ক্ৰমাত হিচাব নোহোৱাকৈ ককায়েকৰ ফালে দৌৰি আহিছে। ইটোও আহিছে, সিটোও.... আহিয়েই আছে, আহিয়েই আছে.... বেছিকৈ সোমাই যায় যদি... মগজুত চিন্তা.. হে ভগৱান...\nহঠাতে যেনিবা শগুনে থপিওৱা দি মাকে কৰবাৰ পৰা আহি কনমানিটো কোলালৈ তুলি নিলে!\nভাগ্য! ,... মই চিঞৰিলো "যেতিয়াই তেতিয়াই ইমান মৰম ভাল নহয়"!\nকনমানি দুটাই কি হল ধৰিব নোৱাৰি ভেবা লাগি চাই ৰ'ল!\nখ. আৰ্শীবাদেহে কথা\nপৰহি জিমখানালৈ গৈছিলো। বোলো অলপ ব্যায়াম পাতি কৰা যাওক। এজন সুহৃদয় বন্ধুৱে ইটো কৰ, সিটো কৰ কৰি মৰমৰ অত্যাচাৰ চলাই থাকিল। এইবোলে ১০কিলমিটাৰ বেগত দৌৰ, অলপ ৰ, আকৌ দৌৰ...মোৰ ইফালে দম ফাটি গৈছে। বন্ধুৱে নুবুজে!\nতাৰ পাছত বোলে, এইটো এনেকৈ মাৰ, বাই চেপ ওলাব, ট্ৰাই চেপ ওলাব... অত্যাচাৰ মুঠতে।\nমই তেওঁক ক'লো বোলো কালি দাদা-বৌ এহালিৰ তাত ভাত খাবলৈ মাতিছিল। লগে লগে বুৰঞ্জীজনা বাবে বন্ধুৱে সুধিলে, কাৰ হাতেৰে খাবলৈ পালা? বৌৰ নে? নে সদায়ৰ দৰে বৌৰ লেকচাৰ, আৰু দাদাই ৰন্ধা খানা!\nমই বোলো মইতো ভাগ্যৱান, সেয়ে বৌৰ হাতেৰেই খালো।\nবন্ধুৱে কিবা এটা গোন্ধ পাই, আকৌ সুধিলে, তাৰ মানে?\nমানে আৰু কি, ঘৰত যদি মহিলাৰ হাতেৰে খাবলৈ পায় তাৰ মানে আপুনি ভাগ্যৱান। আৰু স্বামীক যদি পত্নীয়ে সদায় নিজ হাতেৰে বনাই খোৱায়, তেওঁ ভাগ্যৱতী! আৰু যি গৰাকী পত্নীয়ে সদায় পতিয়ে বনোৱা খাবলৈ পায় তেৱেঁই সৌভাগ্যৱতী!\nবন্ধুৱে অলপ চিন্তা কৰি ক'লে- "সঁচাই কলনীত ভাগ্যবান, ভাগ্যৱতী কমেই আছে... নহ'লে কামকৰা বাইয়ে বনায়, নাহিলে পতিয়ে!"\nমই বোলো, "কি কৰিব, আশীৰ্বাদেহে কথা আৰু!"\nবন্ধুৱে প্ৰশ্ন কৰিলে, "তাৰ মানে?"\nবোলে মানে বুলিবলৈ কি আছে, বিয়া বাৰুত সকলোৱে আহি "সৌভাগ্যৱতী ভৱঃ" বুলি ভুৰি ভুৰি আৰ্শীবাদ দিলেনো এনেকুৱা নহৈ পাৰেনে?\nবন্ধুৱে লজিক বিচাৰি ফুৰিছিল চাগৈ... তেওঁৰ চকুলৈ চালো, হয়তো কথাটো ধৰণৰ এটা ভাৱেহে যেন বিজুলী খেলি গৈছে.....তেওঁৰ দুচকুত!\nসদায় টেটুলৈকে ধৰা গঞা শিক্ষাৰ্থী এজনে মাষ্টৰ হোৱাৰ মানসেৰে বোলে টেট' পৰীক্ষাত লিখিলে...\nভদকাঃ ৰাছিয়ান শৈলীত আমাৰ দেশৰে সুৰা নিৰ্মাণ কাৰাখানাত তৈয়াৰ কৰা চুলাই বিধক ভদকা বোলে!\nদেশতে তৈয়াৰী এইবিধ বিদেশী চুলাইক মতা-মাইকী মানুহ উভয়েই খাব পাৰে। এইবিধ চুলাই নাইট চুপাৰত বিশেষ ভাৱে বিচলেৰীৰ বটলত মিলাই পান কৰাৰ বাবে অতিশয় উপযোগী। নাইট চুপাৰ বাছৰ কাউণ্টাৰৰ কাষৰ দোকানত ইয়াৰ বিক্ৰী সৰ্বাধিক!\nএইবিধ চুলাইৰ গোন্ধ কম। ঠেটুৱৈ ধৰা ঠাণ্ডাতো খালে গা গৰম উঠে। গৰম দিনত খালেও কোনেও আপত্তি কৰিব লগা নাই।\nদেশত য়ৌ য়ৌ শনি সিঙ নামৰ এটা গায়কে এই চুলাই বিধক নিজৰ গানৰ মাজেৰে প্ৰমোচন কৰিছে। গানটোৰ মাজেদি শনি সিঙে প্ৰতিদিনে চাৰি বটললৈকে খোৱাৰ অভ্যাসক কোনেও বাধা নিদিয়াৰ বাবেই কু-অভ্যাসটো গঢ়ি উঠা বুলিও জনপ্ৰিয় শিল্পীজনে প্ৰকাশ কৰিছে।


আইৰ মুখৰ মাতষাৰ থাকিবগৈনে? যোৱা সময়ছোৱাত বাৰে বাৰে এই প্রশ্নই আমাৰ সামূহিক চেতনাক আমনি কৰিছেহি। এই সময়খিনিত চৰকাৰীভাৱে লোৱা কেতবোৰ সিদ্ধান্তই আমাক শংকিত আৰু ব্যথিত কৰি তুলিছে।\nশেহতীয়াকৈ কেন্দ্ৰীয় গৃহমন্ত্ৰী অমিত শ্বাহৰ এক বক্তব্যই পুনৰ “ভাষা বিতৰ্ক”টোক জোৰদাৰ কৰিছে। গৃহমন্ত্ৰীয়ে তেওঁৰ\nবক্তব্যত হিন্দী ভাষাক দশমশ্ৰেণী পৰ্যন্ত বাধ্যতামূলক কৰাৰ বাবে উত্তৰ- পূৰ্বাঞ্চলৰ আঠখন ৰাজ্যই লোৱা সিদ্ধান্তৰ কথা সদৰি কৰিছিল। এইখিনিতে মন কৰিব যে গৃহমন্ত্ৰীয়ে এনে নিৰ্দেশনা কেন্দ্ৰই দিয়া বুলি কোৱা নাই। ৰাজ্যসমূহে নিজেই এই\nক্ষেত্ৰত সন্মতি প্রকাশ কৰা বুলিহে কৈছে। যি কি নহওঁক, হিন্দী ভাষাৰ আধিপত্য সম্পৰ্কীয় বিতৰ্কটো ভাৰতত নতুন নহয়।\nস্বাধীনতাৰ পূৰ্বৰে পৰা কংগ্ৰেছৰ ভিতৰত এই বিতৰ্ক চলি আছিল আৰু সংবিধান প্রণয়নৰ সময়ত এই প্রসংগক লৈ সংবিধান\nসভাত চিন্তাকৰ্ষক বিতৰ্ক হৈছিল। আজি যেতিয়া গৃহমন্ত্ৰীৰ বক্তব্যই সমগ্ৰ দেশতে ভাষা সম্পৰ্কীয় বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিছে,\nতেনে সময়ত আমাৰ সংবিধানে এই অত্যন্ত আবেগিক ভাষাৰ প্রশ্নটোক কিদৰে চাইছে তাক বুজাটো ভাল।\nভাৰতবৰ্ষৰ সংবিধানৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশটো হ’ল ভাৰতৰ বৈচিত্ৰ্যক দিয়া স্বীকৃতি৷ দেশৰ ভাষিক, সাংস্কৃতিক, ধৰ্মীয় বৈশিষ্ট্যৰ স্বীকৃতি সংবিধানে দিছে। সংবিধানৰ প্রস্তাৱনাৰ পৰা শেষলৈকে এই বৈচিত্ৰ্যৰ স্বীকৃতি পোৱা যায়।\nসংবিধানৰ ১৯ নং অনুচ্ছেদে ভাৰতৰ ভিতৰত বাস কৰা এক সুকীয়া ভাষা, লিপি আৰু সংস্কৃতিৰ অধিকাৰী\nজনসমষ্টিক নিজৰ ভাষা, লিপি আৰু সংস্কৃতিৰ সংৰক্ষণৰ অধিকাৰ প্রদান কৰিছে। এই অধিকাৰ মৌলিক অধিকাৰৰূপে\nস্বীকৃত। সংবিধানৰ ১৭ নং অধ্যায়ত থকা অনুচ্ছেদ ৩৪৩ ৰ পৰা ৩৫১ অনুচ্ছেদ হ’ল ভাষা সম্পৰ্কীয় অনুচ্ছেদ। এই অধ্যায় ভালদৰে মন কৰিলে দেখা যায় যে ইয়াত হিন্দীক কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ চৰকাৰী ভাষা ৰূপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে, ৰাষ্ট্ৰভাষা হিচাবে নহয়।\nকিন্তু, সেই স্বীকৃতিও চৰ্ত সাপেক্ষ। প্রথমটো চৰ্ত হ’ল যে সংবিধান গ্ৰহণৰ ১৫ বছৰ পৰ্যন্ত ইংৰাজী চৰকাৰী ভাষাৰূপে ব্যৱহৃত হৈ থাকিব আৰু দ্বিতীয়তে পোন্ধৰ বছৰ অতিক্ৰম কৰি যোৱাৰ পাছত সংসদে আইন প্রণয়নৰ দ্বাৰা ইংৰাজী বা দেৱনাগৰিক উল্লেখিত উদ্দেশ্যত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিব। এইখিনিতে সংবিধানৰ ৩৫১ নং অনুচ্ছেদটো গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ ৩৫১ নং অনুচ্ছেদে হিন্দী ভাষাৰ বিকাশ বা উন্নয়ন তথা বিস্তাৰৰ দায়িত্ব কেন্দ্রীয় চৰকাৰক দিছে। কিন্তু এই অনুচ্ছেদত কোৱা হিন্দী ভাষাটো একেবাৰে সংস্কৃতমূলীয় শুদ্ধ হিন্দী ভাষাটো নহয়৷ ইয়াত হিন্দুস্তানী তথা অন্যান্য আঞ্চলিক ভাষাৰ শব্দ সম্ভাৰেৰে সমৃদ্ধ হোৱা ভাৰতৰ মিশ্ৰিত সংস্কৃতিক প্রতিনিধিত্ব কৰা এক ভাষাৰ কথাহে কোৱা হৈছে ।\nঅনুচ্ছেদ ৩৫১ টো এনে ধৰণৰ– It shall be the duty of the Union to promote the spread of the Hindi Language, to develop\nit so that it may serve asamedium of expression for all the elements of the composite culture of\nIndia and to secure its enrichment by assimilating without interfering with its genius , the forms,\nstyle and expression used in Hindustani and other languages of India, specified in Eighth\nSchedule, and by drawing, wherever necessary or desirable, for its vocabulary, primitively on\nSanskrit and seconderlity on other Languages.\nআনহাতে ৩৪৫ নং অনুচ্ছেদে ৰাজ্য এখনৰ বিধান মণ্ডলক ৰাজ্যখনৰ প্রচলিত এটা বা দুটা ভাষাক ৰাজ্যখনৰ বাবে চৰকাৰী ভাষা কৰাৰ অধিকাৰ দিছে।\nসংবিধানৰ উপৰোক্ত অনুচ্ছেদসমূহৰ পাঠে তলৰ কথা কেইটা স্পষ্ট কৰে-_\nক) সংবিধানে ভাষাৰ দৰে স্পৰ্শকাতৰ বিষয় এটা বিবেচনা কৰোতে হিন্দী আৰু অন্যান্য আঞ্চলিক ভাষাসমূহৰ মাজত এক ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰিছিল।\nখ) হিন্দীক ৰাষ্ট্ৰভাষা কৰা নাছিল। কেৱল কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ বাবে চৰকাৰী ভাষা কৰিছিল।\nগ) হিন্দীৰ প্রসাৰৰ কথা কওঁতেও ইয়াক ভাৰতবৰ্ষৰ মিশ্ৰিত সংস্কৃতিৰ প্রতিনিধিত্ব কৰিব পৰা এটা ভাষালৈ ৰূপান্তৰৰ কথা কোৱা হৈছে আৰু\nঘ) ভাষা আৰু লিপিৰ সুৰক্ষাক মৌলিক অধিকাৰৰূপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে।\nসংবিধানত ভাষা সম্পৰ্কীয় ব্যৱস্থাবোৰ অন্তৰ্ভূক্ত কৰোতে সংবিধান সভাত যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণ বিতৰ্ক হৈছিল।\nমৌলিক অধিকাৰ সম্পৰ্কীয় বিতৰ্কৰ পাছতে ভাষা সম্পৰ্কীয় বিতর্ক সংবিধান সভাত জোৰদাৰ হৈছিল। ইয়াৰ কাৰণ\nআছিল সংবিধান সভাত হিন্দীৱালী (Granville Austin ৰ ভাষাত) সদস্যসকলে হিন্দীক ৰাষ্ট্ৰভাষা কৰাৰ বাবে উঠিপৰি\nভাষা সম্পৰ্কীয় বিতৰ্কটো এনে ৰূপ পাইছিলগৈ যে ই সংবিধান প্রণয়নৰ কামটোকে পিছুৱাই দিয়াৰ উপক্ৰম\nহৈছিল। ড০ বি আৰ আম্বেদকাৰে এই বিতৰ্কৰ প্রসংগ উত্থাপন কৰি পৰৱৰ্ত্তী সময়ত লিখিছিল- “There was no\narticle which proved more controversial than Article 115, which deals with the (Hindi) question.\nNo article produced more opposition, more heat.”\nআম্বেদকাৰে কোৱা এনে গৰম বিতৰ্কৰ কাৰণ আছিল হিন্দী উগ্ৰ জাতীয়তাবাদীসকলে সংবিধান সভাৰ বাহিৰে- ভিতৰে হিন্দীক ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা কৰাৰ বাবে গঢ়ি তোলা হেঁচা। একাংশ হিন্দী উগ্ৰ জাতীয়তাবাদীয়ে আনকি সংবিধানৰ অষ্টম অনুসূচীত আঞ্চলিক ভাষাসমূহৰ অন্তৰ্ভূক্তিৰো বিৰোধিতা কৰিছিল। সংবিধানৰ ভাষা সম্পৰ্কীয় অনুচ্ছেদ কেউটা আছিল মুন্সী-আয়েংগাৰ সূত্ৰৰ ফচল ,যাক আয়েংগাৰে আখ্যা দিছিল “acompromise between opinion which were not easily reconcilable”\nইমান চেষ্টাৰ পাছতো কিয় হিন্দী ভাষাক ৰাষ্ট্ৰ ভাষা কৰা নহ’ল? এইটো আজিৰ তাৰিখতো গুৰুত্বপূৰ্ণ প্রশ্ন। ইয়াৰ প্রধান কাৰণ আছিল যে বহু আঞ্চলিক ভাষা হিন্দীতকৈ বহু পুৰণি আৰু সমৃদ্ধ আছিল। দ্বিতীয় কাৰণটো আছিল হিন্দীয়ে ভাৰতবৰ্ষৰ মিশ্ৰিত সংস্কৃতিক প্রতিবিন্বিত কৰিব পৰা নাছিল। আজি সেই অৱস্থাৰ পৰিৱৰ্ত্তন ঘটিছে নেকি? অন্যান্য কাৰ্যকৰী দিশৰ পৰাও কথাটো এনে হোৱা নাই যে হিন্দী ভাষা নহ’লে আমি চলিবই নোৱাৰিম। তেনে ক্ষেত্ৰত দশম শ্রেণী পৰ্যন্ত হিন্দী ভাষাক বাধ্যতামূলক কৰিম বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি আমাৰ খিলঞ্জীয়াৰ প্ৰেমত মজি থকা মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে গৃহমন্ত্ৰী অমিত শ্বাহক দিলে কিয়? নে সংবিধান গঢ়াৰ সময়ত আধৰুৱা হৈ ৰোৱা হিন্দী উগ্ৰ জাতীয়তাবাদীসকলৰ সপোনক পূৰ্ণ ৰূপ দিয়াৰ দায়িত্ব আমাৰ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে গ্ৰহণ কৰিছে?\nহিন্দী ভাষাৰ বাধ্যতামূলক শিক্ষাই অসমীয়া তথা অসমৰ ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ জনগোষ্ঠীবোৰৰ ভাষাৰ ভৱিষ্যতৰ প্রতি ভাবুকি আনিব। এতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে বিকশিত নোহোৱা আমাৰ বহু জনগোষ্ঠীয় ভাষাই হিন্দীৰ আগ্রাসনত হেৰাই যোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। হিন্দী বাধ্যতামূলক কৰাৰ পাছৰ পদক্ষেপবোৰ হ’ব এই ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ জনগোষ্ঠীবোৰৰ মাজত হিন্দীৰ প্রসাৰ ঘটোৱা।\nঅসমীয়াৰ আগ্ৰাসনৰ শংকাত থকা এই জনগোষ্ঠীবোৰৰ মাজত হিন্দীৰ প্রসাৰ সম্ভৱো হ’ব যাৰ ফলত এই জনগোষ্ঠীবোৰৰ\nনিজস্ব ভাষাৰ বিকাশৰ পথ ৰুদ্ধ হ’ব আৰু একে সময়তে অসমীয়া আৰু অন্যান্য জনগোষ্ঠীসমূহৰ মাজত অসমীয়া ভাষাৰ জৰিয়তে কিছু পৰিমাণে এতিয়াও শক্তিশালী হৈ থকা সম্পৰ্কৰ বান্ধ লাহে লাহে ঢিলা হ’ব। হিন্দী বাধ্যতামূলক কৰাৰ আৰঁত যে এনে উদ্দেশ্য নাই তাক আমি নদি ক’ব পাৰিমনে?\nভাষা এক ৰাজনৈতিক আৰু আদৰ্শগত প্রশ্ন। সেয়েহে ভাষা সম্পৰ্কীয় সিদ্ধান্তবোৰ বিচাৰ কৰোতে যি আদৰ্শগত\nবা ৰাজনৈতিক অৱস্থানৰ পৰা এই সিদ্ধান্তবোৰ গ্ৰহণ কৰা হয় তাৰ পৰা নিলগাই বিচাৰ কৰিব নোৱাৰি। আজি হিন্দী ভাষাক বাধ্যতামূলক কৰোতে ক’ৰবাত হিন্দী, হিন্দু, হিন্দুস্তানৰ ৰাজনৈতিক কল্পনায়ো ক্ৰিয়া কৰি আছে নেকি তাকো বিচাৰ কৰা\nভাল। কাৰণ, এই কল্পনা ভাৰতবৰ্ষৰ বৈচিত্ৰ্যৰ পৰিপন্থী, সাংবিধানিক অভিপ্রায়ৰ পৰিপন্থী। সংবিধানৰ ভাষা সম্পর্কীয়\nব্যৱস্থাবোৰৰ মূল অভিপ্রায়ক আমি মনত ৰখা উচিত। আৰু সেয়া হ’ল ভাষাৰ বৈচিত্ৰ্যৰ সুৰক্ষা৷\nআমি যিদৰে অসমীয়া ভাষাক অন্য ভাষা-ভাষী মানুহৰ ওপৰত জাপি দিয়াৰ বিৰোধী হোৱা উচিত ,ঠিক তেনেদৰে হিন্দীকো অসমীয়া ভাষা কোৱা মানুহৰ ওপৰত জাপি দিয়াৰ বিৰোধিতা কৰা উচিৎ ।\nপৃথিৱীৰ এটা চুকত বাস কৰা এমুঠিমান অসমীয়া ভাষী, বড়ো ভাষী, মিছিং ভাষী, ডিমাছা ভাষী আৰু অসমত যিমান সৰু সৰু ভাষা নিজৰ আইৰ মুখৰ ভাষা বুলি ভবা মানুহ আছে,সকলোৱে যাতে নিজৰ ভাষাক লৈ গৌৰৱেৰে জীয়াই থাকিব পাৰে তেনে এক পৰিবেশ সৃষ্টি কৰাহে উচিৎ।\nশান্তনু বৰঠাকুৰ গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ অধিবক্তা\nলেখকৰ ফোন নম্বৰ:94351-04888