অপ্ৰেম, নিৰাপত্তাহীনতা, ভাঙোনৰ ছবি – লাভলেছ – চিনেকথা\nপৰিচালক – Andrey Zvyagintsev\nদৃশ্য ১ : ল’ এংগোল শ্বটত এজোপা লঠঙা গছ। ক’লা চানেকীয়া গা-গছ, ঠেঙুলিৰ মাজেৰে সৰকি অহা শুকুলা বৰফে গছজোপাৰ সৌন্দৰ্য দুগুনে বঢ়াইছে। এইবাৰ কেমেৰাত মাটি ফুটি ওলোৱা বৰ বৰ কাঁইটৰ দৰে সম্পূৰ্ণ লঠঙা গছবোৰেৰে অৰণ্যৰ একাংশ, চৰাইৰ মাত, বতাহৰ সোঁ-সোৱনি। অ’ত-ত’ত বৰফ জমিলেও জলাধাৰত গছবোৰৰ পৰিস্কাৰ প্ৰতিচ্ছবি। আমাৰ দৰে শীতৰ নামত বছৰটোৰ মাত্ৰ কেই পষেকমান পুৱা গধুলিৰ কুঁৱলীখিনিক লৈয়েই কাব্য কৰি থকা মানুহৰ বাবে ৰাছিয়াৰ এই পৰিৱেশ কেনে সৰগীয় সেই কথা বৰ্ণনাৰ প্ৰয়োজন নাই। চিনেমাট’গ্ৰাফী ৫১ বছৰীয়া প্ৰসিদ্ধ ৰাছিয়ান চিনেমাট’গ্ৰাফাৰ মিখাইল ক্ৰিকমেনৰ।\nদৃশ্য ২ : ক্ল’জ শ্বটত খিৰিকিৰে বাহিৰলৈ চাই থকা ১২ বছৰীয়া ল’ৰা আলোশ্বা। কলিং বেলৰ শব্দই তন্ময়তা ভঙা আলোশ্বাৰ চকু-মুখত বিষন্নতা।\nমই প্ৰথম দৃশ্যত বৰ্ণনা কৰি অহা মস্কোৰ সেই সুন্দৰ বাতাবৰণৰ মাজেৰে কিছুসময় পূৰ্বে স্কুলৰ পৰা উভতিছে আলোশ্বা। পিছে নিজৰ পঢ়া টেবুলত বহি অন্য ভাৱনাত ডুব গৈ থকা বিষন্ন ল’ৰাটোৰ মুখত না সুন্দৰ আবেলিটোৰ ৰং, না তাৰ বয়সৰ চঞ্চলতা। তেনেতে মাকে কোঠাটোলৈ লৈ আহিছে তাহাঁতৰ ফ্লেটটোৰ গ্ৰাহক হ’ব খোজা এটা পৰিয়ালক–“এইফালে এটা চিলড্ৰেন ৰূমো আছে।”\nএই বাক্যটোৱেই যেন বিশ্ববিখ্যাত ৰাছিয়ান পৰিচালক Andrey Zvyagintsev-ৰ শেহতীয়া চিনেমা “লাভলেছ”ৰ বুকুত নিহিত থকা অপ্ৰেম, কঠোৰতা, ভাঙোন, যন্ত্ৰনা-নিৰাপত্তাহীনতাৰ কথা ক’বলৈ উদ্যত হৈছে। প্ৰেমহীন ঘৰখনৰ গৰাকী আলোশ্বাৰ পিতৃ-মাতৃয়ে বিবাহ বিচ্ছেদ কৰিব খুজিছে। সেয়ে ফ্লেটটো বিক্ৰী কৰিবলৈ ওলাইছে। ইতিমধ্যে অন্য সংগীৰ লগত তেওঁলোকৰ নতুন জীৱন আৰম্ভ হৈছেই। পিতাকৰ প্ৰেয়সী অন্ত:সত্বা মাকেনো কিয় প্ৰেমিকৰ লগত মুকলি জীৱন এটা কটোৱাৰ পৰিৱৰ্তে আলোশ্বাক নিজৰ লগত লৈ যাব? মাক গৰজি উঠে–“তোমাৰ ভুলৰ কাৰনেহে সি জন্ম হ’ল। তুমিহে মোক এবৰ্শ্বন কৰিব নিদিলা। তোমাক ফেমিলি লাগে, হুহ।” জন্মদাতাৰ বাবেও নিতান্তই অলাগতিয়াল, বোজা হৈ পৰাটোযে কেনে অসহনীয় সেইকথা বুজিব পৰাকৈ আলোশ্বা পৈনত।\nদৃশ্য ৩ : ফ্ৰেমত আলোশ্বাহঁতৰ ডাইনিং ৰূম। সময় পুৱা। আগনিশা মাক-দেউতাকৰ কাজিয়া শুনাৰ পাছত আহিবলগা ধুমুহাজাকৰ ত্ৰাস-দুখত তেনেই চেপেটা লগা আলোশ্বা। খোৱা মেজত বহি খোৱাখিনি লিৰিকি বিদাৰি আছে। সমুখত ম’বাইলত চকু গুজি থিয় হৈ আছে মাক।\n— মোৰ ভোক নাই\n— খোৱা। হোৱাই শ্বুড আই থ্ৰ’ ইট এৱে?\n— মোৰ অক্কনো ভোক নাই\n— গা বেয়া নেকি? দুৰ্বল দেখাইছে যে\n— নাই ।নহয় ।\n— হ’ব যোৱা। আই উইল পুট ইট এৱে।\nম’বাইলৰ পৰা চকু নাঁতৰালে তেওঁ। সেয়ে কনমানি পুতেকৰ চকুৰে বৈ অহা চকুলো ধাৰ নিষ্ঠুৰ-নিৰুদ্বেগ মাকে নেদেখিলে, দেখিলে দৰ্শকে। সেই নিৰৱ কান্দোন ইমানেই শক্তিশালী আছিল যে ক্ষন্তেক পাছৰ মাক আৰু দেউতাকৰ বেলেগ বেলেগ সংগীৰ লগত হোৱা যৌন মিলনৰ উত্তেজক দৃশ্যকো সি নিষ্প্ৰভ কৰি তুলিছিল। আলোশ্বাৰ মাকে হয়তো নিজৰ মাকৰ পৰাই নিষ্ঠুৰতাৰ পাঠ শিকিছিল। কাৰণ আলোশ্বাক বিচাৰি ৰেচকিউ স্কোৱাডৰ কৰ্মীৰ সৈতে মাক-দেউতাক মাজনিশা আলোশ্বাৰ আইতাকৰ ঘৰ পোৱাৰ পাছত আইতাকৰ কথা-বতৰা, ব্যৱহাৰৰ কঠোৰতাই আমাক বিস্মিত কৰিছিল।\nআলোশ্বা চিৰদিনলৈ নিৰুদ্দেশ হৈছিল। পুলিচে বিভিন্ন অজুহাত আৰু দীঘলীয়া প্ৰক্ৰিয়া এটাৰ অসুবিধাৰ কথা কৈ অনুসন্ধানৰ ভাৰ চাৰ্ছ এণ্ড ৰেচকিউ স্কোৱাডক অৰ্পন কৰিবলৈ মাকক পৰামৰ্শ দিছিল। আচলতে চিনেমাখনৰ কাহিনী মস্কোৰ “লিজা এলাৰ্ট চাৰ্ছ-এণ্ড-ৰেচকিউ টীম” নামৰ সন্ধানহীন হোৱা মানুহ বিচাৰি উলিওৱা এটা স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠনৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত। চিনেমাখনৰ আৰম্ভনিতে আমাৰ যিহাল নিৰ্দয়, অতি আত্মকেন্দ্ৰিক পিতৃ-মাতৃৰ সৈতে পৰিচয় হৈছিল আলোশ্বাৰ নিৰুদ্দেশৰ পাছত সেই ছবিৰ সামান্য পৰিৱৰ্তন ঘটিল। পুত্ৰক বিচাৰি উলিয়াবলৈ কৰা তেওঁলোকৰ প্ৰয়াস আৰু আলোশ্বাৰ বয়সৰ তেজে তুমৰলি মৃতদেহ এটা মৰ্গত দেখাৰ পাছত দুয়োৰে মানসিক অৱস্থা দেখি তেওঁলোকৰো এখন অন্তৰ আছে বুলি অলপ স্বস্তি অনুভৱ কৰিলো। এইখিনিতে মানে মৰ্গৰ ভিতৰত মাক-দেউতাকহালৰ শোক-উদ্বিগ্নতা দেখুওৱা এটা “টু শ্বট” পাহৰিব নোৱাৰিম।\nস্বেচ্ছাসেৱী দলটোৰ আপ্ৰাণ চেষ্টাৰ পাছতো আলোশ্বাৰ সন্ধান নোলাল। স্কুল-মল-বাট পথৰ চিচি টিভি ফুটেজ পৰীক্ষা কৰা হ’ল, বন-জংঘল পাত পাত কৰা হ’ল। pan shot-ত আন্ধাৰ-পোহৰৰ মাজৰ বননিও আলোশ্বাৰ অনুসন্ধানৰ সাক্ষী হৈ ৰ’ল। শেষলৈ দেখা গ’ল পিতৃৰ দ্বিতীয় পত্নীৰ পৰা ওপজা সন্তান ডাঙৰ হ’ল, মাকৰো নতুন সংসাৰ হ’ল। পিতৃ-মাতৃৰ নিষ্ঠুৰতাৰ ফল বা চিকাৰ হৈ আলোশ্বা ৰাছিয়াৰ বাট-পথ-বাছষ্টপত কেৱল একো একোখন উৱলি যোৱা পোষ্টাৰ হৈ ৰৈ গ’ল।\nবহু যুগ ধৰি সাম্যবাদী ৰাজনীতি-সমাজনীতিত অভ্যস্ত ৰাছিয়াৰ নতুন ৰাজনীতি, ভঙা-গঢ়াৰ পৰিৱৰ্তনে কঢ়িয়াই আনিছিল অনেক অসুস্থ প্ৰতিযোগিতা। সেই ভাঙোনৰ পাৰ্শ্বপ্ৰতিক্ৰিয়াৰ স্বৰূপেই একপ্ৰকাৰ “লাভলেছ”ৰ কাহিনীৰ বৈশিষ্ট্য। পৰিচালনা, অভিনয়, চিনেমাট’গ্ৰাফী, সংগীতৰ অভিনৱত্বৰে লাভলেছ আমাৰ বাবে এখন স্মৰণীয় চিনেমা হৈ ৰ’ব। এটা সাক্ষাৎকাৰত পৰিচালক zvyagintsevয়ে উল্লেখ কৰা অনুসৰি ইংৰাজী “লাভলেছ” শব্দটোৱে মূল ৰাছিয়ান নামটোৰ প্ৰকৃত অৰ্থ বুজাব পৰা নাই। সেই শব্দাৰ্থ লাভলেছতকৈও কৰুণ।\nAndrey zvyagintsev-ৰ ২০১৪ৰ চিনেমা “লেভিয়াথানে”ও আমাক দিছিল ৰাছিয়াৰ শেহতীয়া পৰিস্থিতিৰ কিছু ছবি আৰু অভিনৱ চলচ্চিত্ৰীয় অভিজ্ঞতা। শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ এছিয়া পেচিফিক স্ক্ৰীণ এৱাৰ্ড লাভ কৰা লেভিয়াথানৰ দৰে লাভলেছেও অস্কাৰ বঁটাৰ (৯০ সংখ্যক) শ্ৰেষ্ঠ বিদেশী ভাষাৰ ছবি শিতানৰ মনোনয়ন লাভ কৰিছিল। ৰাছিয়া, ফ্ৰান্স, বেলজিয়াম আৰু জাৰ্মানীৰ আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় সহ প্ৰযোজনাত নিৰ্মিত লাভলেছে বিশ্ব সমালোচকৰ বিশেষ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰাৰ লগতে লাভ কৰিছে কাঁন ফিল্ম ফেষ্টিভেল ২০১৭ৰ জুৰী পুৰস্কাৰ। চিনেমাট’গ্ৰাফাৰ ক্ৰিকমেনলৈও লাভলেছে আনি দিছে বহু সন্মান। বৃত্তিত অভিযন্তা ক্ৰিকমেনে নৰৱেৰ চিনেমা মিছ জুলী, ৰাছিয়াৰ চাইলেন্ট ছওলছ্ৰ লগতে Andrey zvyagintsevৰ আটাইকেইখন চিনেমাতে চিনেমাট’গ্ৰাফাৰ হিচাপে কাম কৰিছে। ‘লাভলেছ’ত ক্ৰিকমেনে কাহিনীৰ কাৰুণ্য আৰু গুৰুত্বক ডকুমেন্টেৰী ষ্টাইলৰ বাস্তৱ চিনেমাট’গ্ৰাফীৰে অনন্য মাত্ৰা দিছে। লেভিয়াথান আৰু ‘লাভলেছ’ নিৰ্মাণৰ পূৰ্বে ১৯৬৪ চনত জন্মগ্ৰহন কৰা বিশ্বসমাদৃত পৰিচালক-চিত্ৰনাট্যকাৰ Andrey petrovich zvyagintsev-য়ে নিৰ্মাণ কৰা আন উল্লেখযোগ্য ছবি হ’ল “দ্য ৰিটাৰ্ণ” (২০০৩), “দ্য বেনিশ্বমেন্ট”(২০০৭) আৰু “এলেনা” (২০১১)।\nগড় মাপকাঠী 4.1 / 5. ভোট : 82\nচলচ্চিত্ৰ ৰসিক তথা সু-লেখিকা নিজৰা ৰাজকুমাৰীয়ে চলচ্চিত্ৰ সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন লেখা মেলাৰে এখন বিশেষ আসন দখল কৰিছে। তেখেতৰ চলচ্চিত্ৰ সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন লেখা মেলা নিয়মিয়াকৈ বিভিন্ন কাকত-আলোচনীতকৈ প্ৰকাশিত হৈ আহিছে।


Tuxiril X in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Tuxiril X ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nTuxiril X के प्रकार चुनें\nTuxiril X ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Tuxiril X Price and Pack Size in Assamese - Tuxiril X ar mulya aaru pakor size\nTuxiril X Syrup ₹49.0 दवा खरीदें\nTuxiril X की जानकारी\nTuxiril X ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Tuxiril X Benefits & Uses in Assamese- Tuxiril X ar laabh aaru byavaharsamuh\nTuxiril X ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Tuxiril X Dosage & How to Take in Assamese - Tuxiril X ar paali aaru xeya kenedore lobo\nTuxiril X ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Tuxiril X Side Effects in Assamese- Tuxiril X ar parshwakriyasamuh\nTuxiril X সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Tuxiril X Related Warnings in Assamese- Tuxiril X xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Tuxiril Xৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Tuxiril X with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Tuxiril X ar gurutor kriya-pratikriya\nTuxiril X মতভেদসমূহ- Tuxiril X Contraindications in Assamese- Tuxiril X nishedhsamuh\nTuxiril X ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Tuxiril X in Assamese- Tuxiril X ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Tuxiril X ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Tuxiril X Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Tuxiril X kriya-pratikriya\nTuxiril X ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Tuxiril X Benefits & Uses in Assamese - Tuxiril X ar laabh aaru byavaharsamuh\nTuxiril X তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nTuxiril X ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Tuxiril X Dosage & How to Take in Assamese - Tuxiril X ar paali aaru xeya kenedore lobo\nTuxiril X-ৰ উপাদানসমূহ - Tuxiril X Active Ingredients in Assamese - Tuxiril X-ar upadaansamuh\nTuxiril X ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Tuxiril X Side Effects in Assamese - Tuxiril X ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Tuxiril X ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nTuxiril X সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Tuxiril X Related Warnings in Assamese - Tuxiril X xonkranta xatarkatabanisamuh\nTuxiril X-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nTuxiril Xএ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত সুতীব্ৰ প্ৰভাৱ দেখুৱায়। এইবাবে ইয়াক চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে গ্ৰহণ কৰিব। আপোনাৰ ইচ্ছা অনুসৰি গ্ৰহণ কৰিলে ই ক্ষতিকাৰক হব পাৰে।\nTuxiril X-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nTuxiril X প্ৰথমে চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ গ্ৰহণ কৰা উচিত নহয় কাৰণ ইয়াৰ ফলত স্তন্যপায়ী মহিলাৰ গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে।\nবৃক্কত Tuxiril X কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nTuxiril X গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত বৃক্ক ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nযকৃতত Tuxiril X কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nTuxiril Xৰ কলিজাত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই কলিজা ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Tuxiril X ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nTuxiril Xএ হৃদয়ত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে পুনৰ আৰম্ভ কৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Tuxiril Xৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Tuxiril X with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Tuxiril X ar gurutor kriya-pratikriya\nTuxiril X তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nTuxiril X মতভেদসমূহ - Tuxiril X Contraindications in Assamese - Tuxiril X nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Tuxiril X লোৱা অনুচিত যাতে -\nTuxiril X ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Tuxiril X in Assamese - Tuxiril X ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Tuxiril X-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nTuxiril X লোৱাটো আসক্তিত পৰিণত হ'ব পাৰে। সেয়ে আপুনি চিকিত্সা পৰামৰ্শৰ আধাৰতহে এয়া সেৱন কৰা উচিত।\nনহয়, Tuxiril X লোৱাৰ পিছত, আপুনি গাড়ী চলাব নালাগে বা গধুৰ মেচিনপাতি চলাব নালাগে, কিয়নো আপোনাৰ টোপনি ভাৱ আহিব পাৰে।\nহয়, আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহ Tuxiril X লোৱাটো নিৰাপদ।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Tuxiril Xৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Tuxiril X ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Tuxiril X Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Tuxiril X kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Tuxiril Xৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Tuxiril X আৰু খাদ্য একেলগে লোৱাটোৰ পিছৰ পৰ্যায়ৰ বিষয়ে একো ক'ব পৰা নাযায়।\nমদ আৰু Tuxiril Xৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nTuxiril X আৰু মদ একেলগে পান কৰাৰ ফলত আপোনাৰ দেহত গুৰুতৰ প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।\nTuxiril X ৰ অনুকল্প - Substitutes for Tuxiril X in Assamese\nTuxiril X के लिए सारे विकल्प देखें\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Tuxiril X লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Tuxiril X ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Tuxiril X সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Tuxiril X ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Tuxiril X সেৱন কৰে?


ভাওনাৰ সংবাদ –অসীমা শইকীয়া দত্ত – ফটাঢোল\nজীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে লিখি থাকোতে হাঁহিছো। সকলো মনত পৰি।\nলগৰজনীৰ গাঁৱত ভাওনা। তাইৰ দুটা ভায়েকৰ ভাও চাবলৈ সাদৰেৰে নিমন্ত্ৰণ কৰিছে মোক। তাইৰ দেউতাকৰ চাইকেলৰ হেণ্ডেলত গাৰু এটা বান্ধি গ’লো। মই লোকৰ গাৰুত নুশুও তাতে। চিক্সমানত পঢ়ি আছোঁ তেতিয়া। ৰাতিলৈ দাদাও যাব ভাওনালৈ, সেয়েহে অনুমতি পালোঁ। লগৰজনীৰ ভায়েকক সুধিলো কি ভাও? সি বোলে,\n: অ’ মোৰ মেইন ভাও। গোটেই ৰাতিটো মোকেই দেখিব। খালি বচন নাই।\nধেইত! বোবা ভাওনা মানে! অংগী ভংগীৰে মাইম ভাওনা। সি বোলে,\n:ধৈ বোবা নহয়, মই দুৱৰী লৈছোঁ বচন নাই। যাঠী এপাত লৈ লগৰটোৰ লগত ৰজাৰ ওচৰত ৰ’ব লাগে।\nহৰি হৰি! সেইটো হ’বলা মেইন ভাও!\nসিটো ভায়েকক সুধিলো, তই কি?\n: মোৰতো দামী। অকণমান ওলালেও বচন আছে। দূত মই।\nহৰি হৰি! কি চাবলৈ অত ফুটনি মাৰি আনিলে মোক! পিছত গম পালো সিহঁতৰ দেউতাক ব্ৰহ্মা হৈছে।\nৰাতিলৈ খদমদম। দূতৰ মূৰৰ মলাতো হেৰাল। অহ, ওলাবৰ হ’ল, কি পিন্ধিব এতিয়া! দূতৰ মুকুটতো মলাৰ দৰে। ওপৰলৈ জোঙা টোপ থাকে। মোৰ চকু পৰিল সিহঁতৰ মধ্যমীয়া দ’ল শৰাইখনত। ওপৰতো খুলি তাক পিন্ধাই দিলোঁ। মূৰত খাপ খাই পৰিল। সি সন্তুষ্ট হ’ল। এবাৰহে ওলাব সি। যুদ্ধ বা প্ৰৱেশৰ চেও নাই যেতিয়া ক’ত পৰিবনো? ধৰিবও নোৱাৰিব কোনেও। মজা।\nভাওনা আৰম্ভ হ’ল। ব্ৰহ্মাৰূপী লগৰজনীৰ বাপেক ওলাল। ব্ৰহ্মাৰ মুখ তিনি ত্ৰৈলোক্যত। বাকী মুখ লগাই মুখা যিখন পিন্ধিলে তেওঁলৈ বহুত ডাঙৰ হয়। নিজৰ আচল মুখ ক’ৰবাত সোমাল আধলিটোৰ দৰে। বচন ক’লে এনে লাগে যেন মণিকূটৰ ভিতৰৰপৰাহে কৈছে। মই পৰি পৰি হাঁহিলো। লগৰজনীয়ে সেমেনা সেমেনি কৰিলে। ওলাল দুৱৰী ভায়েক। বচন নাই তাৰ। কিন্তু মুখখন মাজে আনাকোণ্ডাৰ দৰে মেলে, আকৌ জপায়। দুবাৰমান বচন কৈ থকা ৰজাও ৰয়, বোলে ইয়াৰ বচন নেকি এইখিনিত মুখ মেলিছে যে! চেকেণ্ডত কৰে সি সেইটো কাম। হ’ল কি ইয়াৰ? পিছত গম পালো, মেকআপে মুখখন টানি ধৰিছে জপাই থ’লত। সেয়েহে মেলি দিয়ে সি মুখখন।\nএইবাৰ আহিল দূত।\n“এহিক্ষণে ৰাজকুমাৰ সহিতে সংবাদ লৈয়া সভাগৃহে দূত প্ৰৱেশ কৰল।”\nদুৱাৰ মুখত আঁঠুকাঢ়ি বুকুত হাত থৈ ‘মহাৰাজ’ বুলি দূত হাজিৰ। তাৰ লগত আৰু বেলেগ ৰাজ্যৰ ৰাজকুমাৰ।\n: কি সংবাদ আনিছা দূত? এওঁ কোন সুদৰ্শন যুৱক? আগেয়েতো দেখা নাই।\nওচৰৰ মানুহবোৰৰ চেপা মাত, ”আগলৈ যা, ৰজাৰ ওচৰলে যা ঐ।” মুখমেলাৰ ফূৰ্তিত মুৰ দুপিয়াই নাৰ্ভাছ কৰি দূত আগুৱাই গ’ল।\n“মহাৰাজ, এখেত আমাৰ গাঁৱৰ কণপাইৰ পুতেক বাপধন। মেট্ৰিকত তিনিবাৰ ফেইল” – এইবুলি মূৰ জোকাৰি বচন কওঁতেই বাপধন ৰাজকুমাৰৰ গোৰত মূৰৰ মুকুট খোল খাই দ’ল শৰাইৰ জোঙতো কাটাঙকৈ ৰজাৰ ভৰিত পৰিল।\n“আয়ৌ কি পিন্ধি ওলাইছে অ’ এইটো! উস উস, ভৰিটো গ’ল মোৰ।”\nলগে লগে ভাওনাগৃহ আন্ধাৰ কৰা হ’ল। এসোপা হাঁহিত গোটেইখন ৰজনজনাই উঠিল। মুকুটৰ আইদিয়া দিয়াজনী ৰাতিয়েই পলায়ন ককায়েকৰ লগত। গাৰুটো সিহঁতৰ ঘৰতে থাকিল।\n« ডাক্তৰ – ডা° পাৰ্থ সাৰথি ভূঞা\nভালপাব নিশিকিলোঁ পাইও হেৰুৱালোঁ – মিৰাজুল ৰছিদ »\nউস, হাঁহি মৰিছো।\nতোমাৰ লিখা সদায়ে এনজয় কৰো পঢ়ি৷ বৰ ৰস পালোঁ অসীমা৷\nআপোনাৰ লেখাত হাহি মৰো।\nবঢ়িয়া, তামাম হাহিঁলু\nকম ভাগ্য নে তেনে ভাওনা চাব পৰাটো।\nমন বেয়া লাগি থাকিলে আপোনাৰ লেখাই মহৌষধৰ কাম কৰেহে।\nভাল হাঁহিলোঁ দে… মেকআপে মুখ মেলাই দিলে।\nহাঁহিয়েই আছো— তোমাৰ লেখাবোৰ পঢ়িলে মানুহে মনৰ দুখ পাহৰি পেলায়।\nউপমাবোৰ বৰ ধুনীয়াকৈ দিয়া।ভাল লাগে।\nহাঃ হাঃ… বঢ়িয়া\nপাল নামৰ পৰা আহি শুবলৈ লৈয়ো লেখাটো নপঢ়ি নোৱাৰিলো লেখিকাৰ নাম দেখি।চাই দেখিলো আগতে পঢ়িলো তথাপি আকৌ হাঁ‌হি ললো অলপ।\nএই ৰাতিখন পঢ়ি থাকোঁতে ৰৈ ৰৈ হাঁহিছো অই! মানুহ মাৰিবা দেই! সঁচাকৈয়ে ভাল লাগে তোমাৰ লিখনিবোৰ।\nপুৰণি ভেঁটিত মিঠা লাও গজোৱাৰ কৌশলত অতি নিপুণ _____ অসীমা শইকীয়া ৷ নজৰত সিয়ে আহে মনলৈ ৷\nভাল লাগিল বহুত….\nধ্ৰুৱ জ্যোতি অৰ্জুন\nগোঁসানীৰ লিখনি পঢ়িম অাৰু বাগৰি বাগৰি নাহাঁহিম হব্বই নোৱাৰে ।\nবাটলু গোঁসানী ঐ, বৰ হঁহুৱালা৷ কি খাবা কোৱা৷\nকণপাইৰ পুতেক বাপধনলৈহে দুখ লাগিছে, সৱেই গম পাই গ’ল চাগৈ, সি তিনিবাৰ মেট্ৰিক ফেইল বুলি।\nখুব ভাল লাগিল পঢ়ি, খুব হাঁ‌হিলো\nবাপ্ ঐ… পেট বিষাই গৈছে আৰু। হাঃহাঃহাঃ\nঅসীমা অ । মুকুটৰ আইডিয়া দিয়াজনী ……………


বটদ্ৰৱাত সত্ৰীয়া পৰম্পৰাৰে মাঘ বিহু উদযাপন... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nবটদ্ৰৱাত সত্ৰীয়া পৰম্পৰাৰে মাঘ বিহু উদযাপন…\nডিজিটেল সংবাদ বটদ্ৰৱাঃ অসমীয়া জাতীয় উৎসৱ তথা বাপতি সাহোন ভোগালী বিহুটি গুৰুজনাৰ জন্মস্থান বটদ্রৱাত সম্পূৰ্ণ স্বকীয় শৈলী তথা সত্রীয়া শৈলীৰ পৰম্পৰাগত কাৰ্যসূচীৰে উদযাপন কৰা হয়। বিহুৰ চাৰিদিন পূৰ্বৰ পৰা বটদ্রৱাৰ প্রতিঘৰ গৃহষ্ঠৰ চোতেলে চোতালে ৰাইজ সমবেত হৈ সমস্বৰে ‘গৃহষ্ঠ সমন্ধে কুশলে উচ্চ বাকে বোলা হৰি..’ বুলি হৰিধ্বনি দিয়া অনুপম পৰম্পৰাৰে প্রতিঘৰ গৃহস্থৰ পৰা দান বৰঙণি সংগ্রহ কৰে।\nএই দান-বৰঙণিৰে এইবেলি শলগুৰি সত্রৰ ৰাইজে দৌল মন্দিৰৰ বাকৰিত আৰু নৰোৱা সত্রৰ ৰাইজে আকাশী গংগাৰ তীৰত ৰাজহুৱা ভেলাঘৰ সাজি সেই ভেলাঘৰতে উৰুকাৰ নিশা সমবেত হৈ মুচুকুণ্ড স্তুতিৰ ‘মন ৰাম বোলা’ শীৰ্ষক কীৰ্তন পৰিবেশন কৰে। শুক্ৰবাৰে বিহুৰ দিনা পুৱাই বটদ্রৱাবাসী ৰাইজে উক্ত ভেলাঘৰত সমবেত হৈ ‘গ’ল কুঁজি গ’ল চন্দন পিন্ধাৱলৈ গ’ল…’ শীৰ্ষক দিহা পৰিবেশন কৰাৰ অন্তত ভেলাঘৰত অগ্নি সংযোগ কৰি বছৰটোৰ মংগলৰ বাবে ঈশ্বৰৰ ওচৰত প্রাৰ্থনা জনোৱা ঐতিহ্যময় কৃষ্টিৰে বৰদোৱাৰ ৰাইজে ভোগালী বিহুটি উদযাপন কৰে।\nতাৰোপি বিহুৰ দিনাই সত্ৰৰ গৃহষ্ঠই সত্ৰাধিকাৰ প্ৰমুখ্যে থানৰ কেৱলীয়া ভকত-বৈষ্ণৱক ন-চাউল দি সেৱা লোৱা এক সুন্দৰ পৰিবেশ পৰিলক্ষিত হয়| বৈষ্ণৱক ন-চাউল দি সেৱা লোৱা এক সুন্দৰ পৰিবেশ পৰিলক্ষিত হয়| আনহাতে আজি পহিলা মাঘৰ দিনা পুৱাৰে পৰা আগমন ঘটা তীৰ্থযাত্ৰী সমাগমত বটদ্ৰৱা থানত এক উদুলি-মুদুলি পৰিবেশৰ সূচনা হয়|\nবছৰটোৰ মংগলৰ নিমিত্তে ৰাজ্যৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা অহা ভক্তপ্ৰাণসকলে কীৰ্তনঘৰ, পদশিলা, দৌলমন্দিৰত বন্তি নৈৱেদ্য আগবঢ়াই সেৱা জনাই। ইফালে বটদ্ৰৱাৰ বালিসত্ৰ, কুজিসত্ৰ, নসত্ৰ, কৰচোং সত্ৰ, নৰোৱা ভেটিয়নী সত্ৰটো সত্ৰীয়া পৰম্পৰাৰে ভেলাঘৰ সাজি নাম প্ৰসঙ্গৰে মাঘ বিহু উদযাপন কৰে।\nধেমাজি এছ. বি. আইৰ ২৩ জন কৰ্মচাৰীৰ ভিতৰত ১৪ জনৰ দেহতেই কোভিড…\nনিৰ্ভীক আৰু সাহসী সাংবাদিক কামাল খানৰ বিয়োগঃ দেশজুৰি শোকৰ ছাঁ….


শ্ৰীধৰ চিল্লালৰ অভিলেখ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবিদ্যালয়ৰ শিক্ষকজনৰ দীঘল নখটো শ্ৰীধৰৰ সমনীয়া এজনে ভাঙি দিলে। শিক্ষকজন খঙত ফাটি পৰিল। সমনীয়াজন আৰু শ্ৰীধৰক এই অপৰাধৰ বাবে কঠোৰ শাস্তি দিয়া হ’ল। শ্ৰীধৰ আচৰিত হ’ল। শিক্ষকজনৰ নখ এটাৰ বাবেই ইমান খং উঠিব লাগে নে? আচলতে কথাটোনো কি? শিক্ষকজনৰ নখটোৰ সতে আন কিবা ৰহস্য জড়িত হৈ আছে নেকি? শ্ৰীধৰে শিক্ষকক কথাটো সুধিবলৈ মন মেলিলে।\nকথামতেই কাম। শ্ৰীধৰে ভঙা নখটোৰ কথা তেওঁক সুধিলে। তেওঁৰ নখ এটা ভাঙি যোৱা বাবে তেওঁনো কিয় শ্ৰীধৰ আৰু তেওঁৰ লগৰীয়াৰ ওপৰত খৰ্গহস্ত হৈ পৰিল, সেইয়া শ্ৰীধৰে জানিব বিচাৰিলে। শিক্ষকজনে শ্ৰীধৰক কলে যে নখ এটা দীঘল কৰিবলৈ কেনেধৰণৰ যতন লবলগীয়া হয়, সেইয়া শ্ৰীধৰহঁতে অনুমান কৰিব নোৱাৰে আৰু সেইবাবেই নখটো নোহোৱা বাবে তেওঁ কেনে কষ্ট পাইছে, সেইয়া তেওঁলোকে নুবুজিব। শ্ৰীধৰে কথাটো সঁচাকৈ নুবুজিলে। শ্ৰীধৰৰ মুখলৈ চাই শিক্ষকজনে আকৌ ক’লে যে যিহেতু শ্ৰীধৰে আজিলৈকে কোনো কাম গুৰুত্বসহকাৰে কৰা নাই, গতিকে এনেধৰণৰ কামৰ গুৰুত্ব তেওঁ কোনো কালেই অনুভৱ কৰিব নোৱাৰিব।\nশ্ৰীধৰ আচৰিত হ’ল। এটা নখৰ বাবেও তেওঁ এনেকৈ কব পাৰেনে? শিক্ষকজনৰ কথাই তেওঁক জেদী কৰি তুলিলে। শ্ৰীধৰে সেই সময়তেই এক ডাঙৰ সিদ্ধান্ত ললে। শিক্ষকজনৰ দৰেই সেই তেতিয়াৰ পৰাই শ্ৰীধৰেও বাওঁহাতখনৰ নখ কটা সমূলি বাদ দিলে।\nলাহে লাহে সময় বাগৰিল। শ্ৰীধৰে কিন্তু নখ নাকাটিলে। পৰিয়ালৰ লোকসকলে শ্ৰীধৰক নখ নকটা বাবে তিৰস্কাৰ কৰিলে। শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীসকলৰ দ্বাৰাও তেওঁ তিৰস্কৃত হ’ল। পৰিয়াল-পৰিজন তথা শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীসকলে তেওঁৰ নখৰ প্ৰতি থকা এই মোহক এক ঘৃণা লগা কাৰবাৰ বুলি অভিহিত কৰিলে।\nলাহে লাহে নখকেইটাৰ বাবে শ্ৰীধৰৰ সমস্যা বাঢ়ি আহিল। শিক্ষা সমাপ্ত কৰি জীৱিকাৰ সন্ধানত তেওঁ বিভিন্ন অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানত তাঁতবাতি কাঢ়িও জীৱিকাৰ একো সন্ধান নাপালে। বিভিন্ন প্ৰতিষ্ঠানত তেওঁৰ নখকেইটাৰ বাবে তেওঁক নিযুক্তি দিয়া নহ’ল। ইফালে পৰিয়ালৰ মানুহবোৰেও তেওঁক লেতেৰা বুলি সম্পূৰ্ণৰূপে উপেক্ষা কৰিলে। তেওঁৰ চোলা-কাপোৰ আদিও পৰিয়ালৰ মানুহে ধুই নিদিয়া হ’ল। দীঘল নখকেইটা লৈ তেওঁ অসম্ভৱ যন্ত্ৰণা সহি নিজৰ কাম কৰি গ’ল।\nশ্ৰীধৰৰ নখৰ বাবে হাজাৰটা সমস্যাৰ সৃষ্টি হ’ল। শ্ৰীধৰ কিন্তু নাচোৰবান্দা। যিয়েই নহওক, তেওঁ নখ নাকাটে। শ্ৰীধৰৰ বিয়াৰ বয়স হৈ আহিল। এইবাৰ তেওঁৰ বাবে আন এক সমস্যাই দেখা দিলে। ক’ৰবাত কোনো এগৰাকী ছোৱালী পছন্দ হ’লেও তেওঁৰ নখ কেইটি বিয়া পতাৰ ক্ষেত্ৰত অন্তৰায় হৈ পৰিল। ক’ৰবাত যদি ছোৱালীজনী তেওঁৰ সতে বিয়াত বহাৰ সন্মতি দিয়ে, ছোৱালীৰ পৰিয়ালৰ লোকে তেওঁৰ নখকেইটা দেখি সেই বিয়া নাকচ কৰে। ক’ৰবাত আকৌ পৰিয়ালে সন্মতি প্ৰদান কৰিলেও ছোৱালী বিয়াত বহিবলৈ ৰাজী নহয়। অৱশেষত তেওঁ জ্যেষ্ঠ ভাতৃৰ খুলশালী এজনীৰ সতে বিয়াত বহিল। সেই সময়ত শ্ৰীধৰৰ বয়স উনত্ৰিশ বছৰ।\nএইবোৰ মানুহজন মানে শ্ৰীধৰ চিল্লালে নিজে কোৱা কথা। মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুনা চহৰত বাস কৰা বিৰাশী বছৰীয়া তেওঁ শ্ৰীধৰ চিল্লাল।\nশ্ৰীধৰ চিল্লালৰ বয়স বাঢ়ি আহিল। কালক্ৰমত তেওঁ দুই সন্তানৰ পিতৃ হ’ল। জীৱিকা হিচাপে তেওঁ বাচি ললে ফটোগ্ৰাফী। নখকেইটাৰ ভৰত তেওঁৰ বাওঁহাতখন প্ৰায় অকামিলা হৈ পৰিল। হয়তো নখ কটাৰ কথা ভাৱিলেই শ্ৰীধৰ চিল্লালৰ মনত শিক্ষকজনৰ কথাই ৰেখাপাত কৰি থাকিল আৰু সেই কথাই তেওঁক নখ কটাৰ পৰা বাৰণ কৰিলে।\nচিল্লালৰ নখবোৰ বাঢ়ি আহিল। তেওঁৰ নখবোৰৰ দৈৰ্ঘ্য হ’ল প্ৰায় ৯০৯.৬ ছেণ্টিমিটাৰ। ১৯৫১ চনত তেওঁৰ বয়স আছিল প্ৰায় পোন্ধৰ বছৰ। সেই তেতিয়াই তেওঁ শেষবাৰৰ বাবে নখ কাটিছিল। এতিয়া সেই নখবোৰ তিনিমহলীয়া অট্টালিকা এটাৰ সমান হৈছেগৈ। পৃথিৱীৰ সবাতোকৈ দীঘল নখৰ অধিকাৰী বুলি ‘গিনিজ বুক’ত শ্ৰীধৰ চিল্লালৰ নামটো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হ’ল। শ্ৰীধৰ চিল্লালৰ কষ্ট সাৰ্থক হ’ল। তেওঁ নিজৰ অভিব্যক্তি এনেদৰে প্ৰকাশ কৰিলে,\n: গিনিজ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডে স্বীকৃতি দিয়াৰ পিছত মই জীৱনৰ সৰ্বোত্তম লক্ষ্যত উপনীত হোৱা যেন অনুভৱ কৰিলোঁ।\nপিছে বয়স বঢ়াৰ লগে লগে নখবোৰ ৰাখিবলৈ শ্ৰীধৰ চিল্লালৰ দেহাটোৱে লাহে লাহে সক্ষমতা হেৰুৱালে। বিৰাশী বছৰীয়া দেহাটোৰ নখবোৰ থকা তেওঁৰ বাওঁহাতখন এই নখৰ ভৰতেই প্ৰায় অকামিলা হৈ পৰিছিল। এইবাৰ তেওঁৰ দেহাটোৱে এই নখৰ বোজা কঢ়িয়াবলৈ অক্ষম হৈ পৰিল।\nঅৱশেষত ষাঠি বছৰতকৈও অধিক কালৰ পিছত শ্ৰীধৰ চিল্লালে তেওঁৰ নখকেইটা কাটিবলৈ মন মেলিলে। অৰ্থাৎ প্ৰায় পোন্ধৰ বছৰৰ পৰাই নখ কাটিবলৈ এৰা চিল্লালে এইবাৰ নখবোৰ কাটিব। পিছে এই নখৰ বাবেই জীৱনটোত তেওঁৰ কম নগুৰ-নাকটি হৈছে নে? নখবোৰ যদি সংৰক্ষণ কৰিবই নোৱাৰি, তেওঁনো কিয় নখবোৰ ৰাখিলে? সেয়েহে তেওঁ নখ কটাৰ আগেয়ে তেওঁৰ নখবোৰ সংৰক্ষণ কৰাৰ কথা ভাবিলে।\nপৃথিৱীৰ বিভিন্ন আশ্চৰ্যকৰ বস্তু সংৰক্ষণ কৰি থোৱা ৰবাৰ্ট ৰিপলি নামৰ মানুহ এজনে প্ৰতিষ্ঠা কৰা ‘ৰিপলি’জ বিলিভ অৰ নট!’ Ripley’s Believe or Not! ) নামৰ প্ৰতিষ্ঠানটোৰ সতে শ্ৰীধৰ চিল্লালে যোগাযোগ কৰিলে। প্ৰতিষ্ঠানটোৰ কৰ্মকৰ্তাসকলেও কথাটো শুনি বৰ ৰস পালে। এইয়া তেওঁলোকৰ বাবে এক সংৰক্ষণ কৰিবলগীয়া সম্পদ। শ্ৰীধৰ চিল্লালৰ অনুৰোধক সঁহাৰি জনাই ‘ৰিপলি’জ বিলিভ অৰ নট!’ -এ তেওঁৰ নখবোৰ সংগ্ৰহালয়ত সংৰক্ষণ কৰিব বুলি তেওঁক প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে।\n২০১৮ চনত শ্ৰীধৰ চিল্লাল আমেৰিকাত উপস্থিত হ’লগৈ। শ্ৰীধৰ চিল্লালৰ নখ কটাৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠানটোৱে এক বিশেষ অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰিলে। এই অনুষ্ঠানটিতেই শ্ৰীধৰ চিল্লালৰ নখবোৰ কটা হ’ল।\nপৰবৰ্তী পৰ্যায়ত শ্ৰীধৰ চিল্লালৰ নখবোৰ আমেৰিকাৰ নিউয়ৰ্ক আৰু আৰ্মষ্টাৰডামৰ সংগ্ৰহালয়ত সংৰক্ষণ কৰা হ’ল।\nএনেদৰে জেদ এটাৰ বশবৰ্তী হৈয়েই সৌ সিদিনা অৰ্থাৎ ২০১৮ চনত শ্ৰীধৰ চিল্লাল আৰু তেওঁৰ নখবোৰে বিশ্ববাসীৰ আগত স্বীকৃতি লাভ কৰিলে।\nবাওঁহাত অৰ্থাৎ এখন হাতত থকা সবাতোকৈ দীঘল নখৰ গৰাকী হিচাপে চিহ্নিত হৈ ৰ’ল ভাৰতবৰ্ষৰ পুনা চহৰৰ শ্ৰীধৰ চিল্লাল।


অসম ভ্ৰমণৰ প্ৰাকক্ষণত প্রধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীলৈ ২৪টা প্ৰশ্ন ৰিপুন বৰাৰ Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nঅসম ভ্ৰমণৰ প্ৰাকক্ষণত প্রধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীলৈ ২৪টা প্ৰশ্ন ৰিপুন বৰাৰ\nগুৱাহাটী : অসম ভ্ৰমণৰ প্ৰাকক্ষণত প্রধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীলৈ ২৪টা প্ৰশ্ন প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সভাপতি, সাংসদ ৰিপুণ বৰাৰ৷ north east industrial and investment policy বন্ধ কৰি চৰকাৰে কি নতুন উদ্যোগ অসমলৈ আনিলে বুলি প্ৰথমে প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰে বৰাই৷ ১৯৬৯ৰ পৰা ৯০:১০ত কেন্দ্ৰীয় পুঁজি পাই আহিছিল অসমে। বিশেষ ৰাজ্যৰ মৰ্যাদা পাই আহিছিল অসমে। সেয়া নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে কৰ্তন কৰাৰ পিছত বছৰি ৭০০০ ৰ পৰা ৯০০০ কোটি টকা হেৰুৱাইছে। অসমক মোদীয়ে প্ৰতাৰণা কৰা নাই নে? টালি টোপালা বান্ধি কিমান জন বাংলাদেশী গ'ল বুলিও প্ৰশ্ন কৰে বৰাই৷\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : ছনু ছুডৰ মুম্বাইৰ অট্টালিকাতো বিএমচিৰ বুলডজাৰ!\n৬ মাহৰ ভিতৰত ৬জনগোষ্ঠীৰ জনজাতিকৰণৰ প্ৰতিশ্ৰুতি চৰকাৰে দিছিল। সেই প্ৰতিশ্ৰুতিৰ কি হ'ল বুলিও প্ৰশ্ন কৰে প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সভাপতিগৰাকীয়ে। তেওঁ লগতে প্ৰশ্ন কৰে যে, BRGS ৰ পুঁজি কিয় বন্ধ কৰি দিলে? গুৱাহাটীৰ স্মাৰ্ট চিটী ক'লৈ গ'ল? কি হ'ল? জাতি মাটি ভেটিৰ শ্লোগান দি ২৭ খন লাভজনক তৈল ক্ষেত্ৰ ব্যক্তিগত কোম্পানীক দিলে। গোপীনাথ বৰদলৈৰ নামত থকা বিমানবন্দৰ বিক্ৰী কৰিলে, কামাখ্যা ৰে'ল ষ্টেচন ব্যক্তিগত কোম্পানীক বিক্ৰী কৰিলে মোদীয়ে৷ বৰাই লগতে অভিযোগ কৰে যে, কংগ্ৰেছে গঢ়ি যোৱা সম্পদবোৰ বিক্ৰী কৰি এতিয়া দেশ চলাইছে মোদীয়ে। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়োপাৰে এক্সপ্ৰেছ হাইৱে গঢ়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতি ক'লৈ গ'ল বুলিও তেওঁ প্ৰশ্ন কৰে।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : ট্ৰাম্পৰ নীতি সলনিৰ বাবে সাজু বাইডেন, ইছলামিক দেশলৈকো সকাহ!\nআনহাতে প্ৰায় ৮০০০০ কোটি টকাৰ ঋণ ল'বলগীয়া হোৱাৰ বাবে অসমৰ চৰকাৰক অকৰ্মন্য আখ্য ৰিপুন বৰাৰ। আজি জন্ম পোৱা অসমৰ এটি শিশুৰ মূৰত ৩৫৬৯০ টকাৰ ঋণ। এয়া অষ্টলক্ষ্মীৰ দেশ হয়নে? অসমীয়াৰ স্বাভিমানক আঘাত কৰি বলপূৰ্বকভাৱে ‘কা' জাপি দিলে। আৰু আমাৰ মাজত বিভাজন আনিলে। অসম চুক্তিৰ আত্মাক টেঁটুচেপি হত্যা কৰিলে বুলিও অভিযোগ কৰে ৰিপুণ বৰাই।\nতেওঁ প্ৰশ্ন কৰে যে, অসমৰ কাগজ কল দুটা কিয় বন্ধ কৰিলে? কিয় বিক্ৰী কৰিবলৈ ওলাইছে?আপুনি অসমৰ প্ৰাপ্য জিএছটিৰ অংশ কিয় মুকলি কৰি নিদিলে? অসমৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ চূড়ান্ত তালিকা ওলাই যোৱাৰ পাছতো মোদী চৰকাৰে কিয় তাক আওকাণ কৰি ৰাখিলে বুলিও তেওঁ প্ৰশ্ন কৰে৷


Viral Video | Bride and groom : দুই ফিটনেছ গুৰুৰ শুভ পৰিণয়, বিয়াত যি কৰিলে দৰা-কইনাই মুহূৰ্ততে হ'ল ভাইৰেল– News18 Assam\nViral Video | Bride and groom : দুই ফিটনেছ গুৰুৰ শুভ পৰিণয়, বিয়াত যি কৰিলে দৰা-কইনাই মুহূৰ্ততে হ'ল ভাইৰেল\n»Viral Video | Bride and groom : দুই ফিটনেছ গুৰুৰ শুভ পৰিণয়, বিয়াত যি কৰিলে দৰা-কইনাই মুহূৰ্ততে হ'ল ভাইৰেল\nUpdated:August 28, 2021, 9:47 PM IST\nViral Video | Bride and groom : বিয়াৰ এটা ভিডিঅ' শেহতীয়াকৈ ভাইৰেল হৈ পৰিছে। সেই ভিডিঅ'টোত আছে কি?\nLast Updated: August 28, 2021, 9:47 PM IST\nযি কোনো বিয়া ঘৰতে নানা মজাৰ ঘটনা দেখিবলৈ পোৱা যায়। ঘটনাটো ঘটাৰ মুহূৰ্তত অস্বস্তিকৰ যেন লাগিলেও পিছত কিন্তু এইবোৰেই হৈ পৰে হাঁহিৰ খোৰাক। এইবোৰেই পিছত সকলোৰে মনত আনন্দ দিবলৈ সক্ষম হয়। বিয়া ঘৰৰ এনে বহু মজাৰ ভিডিঅ' ভাইৰেল হৈ থাকে (Viral Video - Bride and groom) । এইবাৰো একেধৰণৰ ভিডিঅ' ভাইৰেল হৈ পৰিছে (Viral Video) ছচিয়েল মিডিয়াত।\nশেহতীয়াকৈ এখন বিবাহৰ ভিডিঅ' ইণ্টাৰনেটত ভাইৰেল হৈ পৰিছে। পিছে সেই ভিডিঅ'টোত কি আছে? জানিব পৰা মতে দৰা-কইনা দুয়ো ফিটনেছ প্ৰশিক্ষক। তেওঁলোকৰ প্ৰেম দীঘলীয়া। কিন্তু বিয়াখন অলপতে হৈছিল। বিয়াখনৰ কেইবাটাও ভিডিঅ' ছচিয়েল মিডিয়াত আপলোড কৰিছিল। তাৰে এটাত 'ফিটনেছ ফ্ৰিক' দৰা-কইনাই ৰভাতলীতে পুশ্ব আপ কৰি থকা দেখা গৈছে। দৰা-কইনাৰ এই ভিডিঅ'টো দেখি আচৰিত হৈছে নেটিজেনসকল। নৱ দম্পতীয়ে বিবাহৰ গধুৰ কাপোৰ পিন্ধিও পুশ্ব আপ কেনেকৈ কৰিছে বুলি সকলো হতবাক। ইনষ্টাাগ্ৰামত শ্বেয়াৰ হৈছে এই ভিডিঅ'।\nকইনাগৰাকীৰ নাম অক্ষিতা অৰোৰা মহাজন। অক্ষিতাই এই ভিডিঅ'টো তাইৰ ইনষ্টাগ্ৰামত পোষ্ট কৰিছিল। অক্ষিতাক তাইৰ স্বামী আদিত্য মহাজনৰ সৈতে পুশ্ব আপ কৰা দেখা গৈছে। ভিডিঅ'টো চোৱাৰ পিছত, নেটিজেনসকলে কয় যে দুয়োকে বিবাহৰ সাজত ধুনীয়া দেখাইছে। দুয়োৰে কাণ্ডত নেটিজেনসকল আচৰিত হোৱাৰ লগতে প্ৰশংসাও কৰিছে।\nএই ভিডিঅ'টোৰ সময়ত 'বচপন কা প্যাৰ' গানটো বাজি আছিল যিটো শেহতীয়াকৈ ভাইৰেল হৈ পৰিছে।\nFirst published: August 28, 2021, 8:49 PM IST


জীৱনৰ অন্য নাম সংগ্ৰাম - খণ্ড (১৩) - পূৰ্ণিমা বৰঠাকুৰ বেজবৰা\nদেউতাকৰ কাম সকাম সকলো সুকলমে শেষ হ’ল ৷ কংকীৰ স্বামী বসন্ত চৌধুৰীৰ ছুটীও প্ৰায় শেষ হ’বৰ হ’লহি ৷ অৰুন্ধতী বৰুৱা ৰ কোনো পৰিৱৰ্তন নাই ৷ ডাক্তৰে কৈছে তেওঁৰ স্মৃতিশক্তি প্ৰায় শেষ হৈ গৈছে ৷ কোনোবা এডাল সিৰা মাত্ৰ সষ্টম হৈ থকা বাবে নলিনীৰ কথা তেওঁৰ মনত আছে ৷ নলিনীৰ বাহিৰে কাৰো কথাই মনত নাই অৰুন্ধতী বৰুৱাৰ ৷ আনকি আজি ইমান দিনে নিজৰ জীয়ৰী কংকী ,যিজনী ছোৱালীৰ বাবে ইমান আকুল ব্যাকুল হৈ আছিল আজি সেইজনী ছোৱালীকে চিনি নোপোৱা হ’ল ৷ কংকীয়ে কিমান যে চেষ্টা কৰিলে... নাই কোনোপধ্যেই মাকৰ মনলৈ তাইৰ আৰু ভায়েক কংকুৰ কথা আনিব নোৱাৰিলে ৷ উপায়ন্তৰ হৈ কংকীয়ে কিছুদিন পাছত মাকক চিকিৎসাৰ বাবে মুম্বাইলৈ লৈ যাবহি বুলি ভৰসা দি এতিয়া সদ্যহতে নলিনীৰ হাততে মাকৰ ,ভায়েকৰ সমস্ত দায়িত্ব দি কংকী মুম্বাইলৈ যাবলৈ ওলাল ৷ এইসময়ত তাই মাকক কোনো কাৰণতে নিব নোৱাৰে ৷ তাই কিবা কৰি নিব বিচাৰিলেও তাইৰ স্বামী বসন্ত আৰু তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে কোনো কাৰণতে এই সময়ত মাকক এই অৱস্থাৰে লৈ যোৱাৰ অনুমতি নিদিয়ে কিয়নো কংকীৰ গৰ্ভত এতিয়া তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ পাঁচ মাহ চলি আছে ৷ এনে অৱস্থাত মাকক পৰিচৰ্যা কৰি থাকিলে পেটৰ সন্তানটোৰ গাত কিবা প্ৰভাৱ পৰিবও পাৰে ! গতিকে কংকীৰ কোনো উপায় নাছিল ৷\nহওঁতে একপক্ষীয় দৃষ্টিৰে কথাটো হয় যদিও নলিনীৰ সৰু মনটোৱে বুজি পাবলৈ অলপ জটিল হ’ল । নিজৰ মাকক চোৱা-চিতা কৰিলে কাৰোবাৰ কিবা লোকচান হ’ব পাৰে জানো ! নলিনীৰ মতে ইয়াৰ প্ৰভাৱ হয়তো ভালহে হ’লহেঁতেন ,ভৱিষ্যতে কংকীৰ সন্তানে তাৰ মাক-দেউতাক অৰ্থাৎ কংকী আৰু বসন্ত চৌধুৰীক সহৃদয়তাৰে শুশ্ৰূষা কৰিলেহেঁতেন ! আজি বাৰু কংকী বাৰ মাক বুলিহে সকলোৱে কথাটো এনেকৈ ভাৱিছে কিন্তু কংকী বাৰ মাকৰ ঠাইত যদি বসন্ত ভিনদেউৰ মাক বা দেউতাকৰ এনে কৰুণ অৱস্থা হ’লহেঁতেন তেতিয়াও কি এনেকুৱাই কৰিলেহেঁতেন ! নহয় , কেতিয়াও ( No , never ) এনে নকৰিলেহেঁতেন ! নলিনী এশ শতাংশ নিশ্চিত যে তেতিয়া কংকী বায়ে তেনেকুৱা কিবা এটা কোৱা হ’লে ওলোটাই কংকী বায়েকক কথাহে শুনালেহেঁতেন ! কংকী বায়েকেও মাকক নিব নোৱাৰা কথাবোৰত হয়ভৰ দি এনে অৱস্থাত এৰি থৈ যাব ওলোৱা দেখি নলিনী আচৰিত হৈছিল আৰু তাইৰ মনে ঢুকি পোৱা ভাৱ বোৰৰ কথা কংকীক কৈ দিবৰ মন গৈছিল নলিনীৰ কিন্তু কংকী বায়েকৰ সংসাৰখনৰ সুখ-শান্তিৰ কথা ভাৱিয়েই নলিনী মনে মনে থাকিল ৷ মাকক নিনিলেই যদি বায়েক সুখত থাকিব পাৰে থাকক ৷ ইয়াত মাকৰ ওচৰত নলিনী আৰু ভায়েক-ভনীয়েকহঁত তো আছেই...\nনলিনীয়ে ভাৱিলে "মই আছোঁ যেতিয়া কোনো চিন্তা নাই , কোনেও নাচালেও বৰমাক মই কেতিয়াও মৰিবলৈ এৰি নিদিওঁ ৷ মই বৰমাক ইয়াতে চিকিৎসা কৰাম ৷ অলপ কষ্ট হ’ব কোনো কথা নাই ৷ ঈশ্বৰে ইমানখিনি সহায় কৰিছে যেতিয়া বাকী খিনিও সুকলমেই কৰি যোৱাৰ শক্তি নিশ্চয় দিব... ” । কথাবোৰ মনতে পাগুলি পাগুলি কংকী বায়েকক পদূলিলৈকে আগবঢ়াই দি নলিনী লৰালৰিকৈ বৰমাকৰ ওচৰলৈ বুলি ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল গৈ...( আগলৈ )\nTags: উপন্যাস জীৱনৰ অন্য নাম সংগ্ৰাম পূৰ্ণিমা বৰঠাকুৰ বেজবৰা


exclusive-interview-of-amit-shah-said-on-various-issue– News18 Assam\n#AmitShahToNews18 : News18ৰ সৈতে আছুতীয়া সাক্ষাৎকাৰত কেন্দ্ৰীয় গৃহমন্ত্ৰী অমিত শ্বাহ, কি কি ক’লে অমিত শ্বাহে?\nআৰক্ষীৰ জালত পৰিল ৭ ‘ভূত’! ক’ত এই ঘটনা?\nবিদ্যুৎ পৰিবাহী তাঁৰত এজন যুৱক, উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আহিল ৰে’ল, তাৰ পিছত... চাওক VIDEO\nঅমিত শ্বাহে কয়, ২০২০ চনত হ’বলগীয়া পশ্চিম বংগৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত বিজেপিয়ে দুই তৃতীয়াংশ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰিব\nUpdated:October 17, 2019, 9:16 AM IST\nUpdated: October 17, 2019, 9:16 AM IST\nNews18 Network গ্ৰুপৰ এডিটৰ–ইন–চীফ ৰাহুল যোশীৰ সৈতে হোৱা এক আছুতীয়া সাক্ষাৎকাৰত মিলিত হয় কেন্দ্ৰীয় গৃহমন্ত্ৰী অমিত শ্বাহ। এই সাক্ষাৎকাৰত বিভিন্ন প্ৰসংগ উত্থাপন কৰে বিজেপিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতিগৰাকীয়ে। কি কি প্ৰসংগত অমিত শ্বাহে আগবঢ়ালে মন্তব্য?\nদক্ষিণ–পূবত বিজেপিৰ সফলতাৰ হাৰ\nদ্বিতীয়বাৰৰ বাবে দেশৰ শাসনৰ ভাৰে যেন সমগ্ৰ দেশত গেৰুৱা ঢৌ অধিক দীৰ্ঘস্থায়ী কৰি তুলিছে। দেশৰ পূব আৰু দক্ষিণৰ ৰাজনীতিৰ যুঁজ বিজেপিৰ বাবে সমানেই কঠিন। এই প্ৰসংগত কেন্দ্ৰীয় গৃহমন্ত্ৰী অমিত শ্বাহে কয় যে সমগ্ৰ দেশৰ ভিতৰত বিজেপিৰ সফলতাৰ হাৰৰ চিত্ৰখন পূব আৰু দক্ষিণত অলপ অন্য ধৰণৰ। সমগ্ৰ দেশত বিজেপিৰ ফলাফল লাহে লাহে ভাল হৈ গৈছে।\nপশ্চিম বংগ বিধানসভা নিৰ্বাচন\nNews18ৰ সৈতে হোৱা সাক্ষাৎকাৰত অমিত শ্বাহে কয়, ২০২০ চনত হ’বলগীয়া পশ্চিম বংগৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত বিজেপিয়ে দুই তৃতীয়াংশ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰিব। লগতে শ্বাহে কয় যে মহাৰাষ্ট্ৰত শিৱসেনাৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰিছে বিজেপিয়ে। তথাপি বিজেপিয়ে অধিকসংখ্যক আসনেৰে সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰিব বুলি আশা কৰিছো।\nকাশ্মীৰ প্ৰসংগক লৈ অমিত শ্বাহে কয় যে কাশ্মীৰক লৈ ভৱিষ্যত পৰিকল্পনা তৈয়াৰ কৰা হৈছে। আমোলাসকলক লৈ আমি এটা টীম গঠন কৰিছো। যিটো টীমে কাশ্মীৰৰ আগন্তুক ১৫ বছৰৰ ব্লুপ্ৰিণ্ট তৈয়াৰ কৰিছে।\nৰাজনীতি বা ধৰ্মৰ ৰং সানি সমগ্ৰ দেশত যিদৰে ব্যক্তিগত আক্ৰমণ বা গণপ্ৰহাৰৰ ঘটনা বৃদ্ধি পাইছে সেই সন্দৰ্ভত স্বাহে কয় যে এইধৰণৰ ঘটনা পূৰ্বেও ঘটিছিল। জোৰ–জুলুমকৈ এই ঘটনাক ৰাজনীতিৰ ৰহন নসনাই ভাল। মই ভাবো এয়া এক সামাজিক বিষয়।\nসমগ্ৰ দেশত হিন্দী ভাষাক গুৰুত্ব দিয়া হওক। সম্প্ৰতি হিন্দী ভাষাক লৈ অমিত শ্বাহৰ মন্তব্য আৰু তাৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা বিতৰ্কক লৈ গৃহমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে কয় যে আমাৰ মন্তব্যক ভুলকৈ তুলি ধৰা হৈছে। মই ইংৰাজীৰ সলনি হিন্দী ভাষা ব্যৱহাৰৰ কথা কৈছিলো। দেশৰ প্ৰতিটো আঞ্চলিক ভাষাৰ গুৰুত্বৰ কথা বুজাব বিচাৰিছিলো।\nNRCক লৈ দেশৰ ৰাজনীতি উত্তপ্ত হৈ আছে। এন আৰ চি প্ৰসংগত অমিত শ্বাহে কয়, ‘NRCৰ বিষয়টো আইন আৰু আদালতৰ অধীনস্থ। কিন্তু কোনোবা যদি বাহিৰৰ পৰা আহি দেশৰ আভ্যন্তৰীণ শান্তি নষ্ট কৰে তেন্তে তেওঁক কেতিয়াও শৰণাৰ্থী হিচাপে গণ্য কৰা নহয়। সমগ্ৰ দেশতে কাৰ্যকৰী হ’ব NRC।\nৰাম মন্দিৰ প্ৰসংগ\nআন বিভিন্ন প্ৰসংগৰ সৈতে অমিত শ্বাহে উল্লেখ কৰে ৰাম মন্দিৰ প্ৰসংগও। ৰাম মন্দিৰ প্ৰসংগত সোধা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত শ্বাহে কয় যে এইক্ষেত্ৰত উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সিদ্ধান্তক আমি সন্মান জনাম।\nআকৌ মাতৃ হ’বলৈ ওলাইছে ঐশ্বৰ্য ৰায়!ছচিয়েল মিডিয়াত সৰব আলোচনা\n‘ভয়’ত কঁপি আছিল ৰোহিত শৰ্মা, কপালৰ পৰা বৈছিল ঘাম, তাৰ পিছতো ২৬৪ ৰান!


দুৰ্ভাগ্যজনক! ধুবুৰীত ধোঁৱাচাঙত পৰিণত শিশু শ্ৰম নিবাৰণ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ আইন -\nHomeআঞ্চলিকদুৰ্ভাগ্যজনক! ধুবুৰীত ধোঁৱাচাঙত পৰিণত শিশু শ্ৰম নিবাৰণ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ আইন\nদুৰ্ভাগ্যজনক! ধুবুৰীত ধোঁৱাচাঙত পৰিণত শিশু শ্ৰম নিবাৰণ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ আইন\nডিজিটেল ডেস্ক : বিগত দুটা বৰ্ষত সমগ্ৰ বিশ্বৰ লগতে ভাৰতবৰ্ষকে ধৰি অসমেও ক’ভিড অতিমাৰীৰে সমানে যুঁজ দি আহিছে। এই যুঁজত বহুতো লোক সুস্থ হ’ল যদিও বহুত লোকে হেৰুৱালে নিজৰ আপোজনক । একেদৰে ক’ভিড মহামাৰীয়ে ৰাজ্যৰ বহু শিশুক অনাথ কৰাৰ লগতে শ্ৰমিক হ’বলৈও বাধ্য কৰোৱাৰ দৰে ঘটনা নিতৌ পোহৰলৈ আহিব ধৰিছে। এনে সময়ত ধুবুৰীত পুনৰ ধোঁৱাচাঙত পৰিণত হ’ল শিশু শ্ৰম নিবাৰণ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ আইন।\nউল্লেখ্য যে, ‘শিশু শ্ৰম নিবাৰণ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ আইন-১৯৮৬’ অনুসৰি ৫-১৮ বছৰৰ শিশুসকলক এই আইনৰ আওঁতাত ধৰা হয়। বিশ্বজুৰি শিশুৰ অধিকাৰ আৰু শিশু শ্ৰমিক নিৰ্মূল কৰাৰ উদ্দেশ্য প্ৰতি বছৰে ১২ জুনৰ দিনটো বিশ্ব শিশু শ্ৰমিক বিৰোধী দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়। কিন্তু ক’ভিড পৰিস্থিতিৰ বাবেই হওক বা আন কোনো কাৰণতে হওক বৰ্তমান ধোঁৱাচাঙত পৰিণত হোৱা দেখা গৈছে শিশু শ্ৰম প্ৰতিৰোধ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ আইনখন।\nধুবুৰীৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত দিনকদিনে বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিছে শিশু শ্ৰমিকৰ সংখ্যা। তেনে সময়তে ধুবুৰী জিলা প্ৰশাসন, সমাজ কল্যাণ বিভাগ, চাইল্ড লাইন, ডি চি পি ইউ আৰু চি ডব্লিউ চিকে ধৰি কেইবাটাও সংগঠনে যৌথভাৱে চলোৱা অভিযানত ধুবুৰীৰ বিলাসিপাৰা আৰু চাপৰ অঞ্চলৰ প্ৰকাশ পাইছে এই তথ্য।\nআৰক্ষীৰ সহযোগত বিভিন্ন মটৰ চাইকেল, মটৰ গেৰেজ আৰু হোটেলত কাম কৰি থকা অৱস্থাত উদ্ধাৰ কৰা হয় ১৫গৰাকীকৈ শিশু-কিশোৰ শ্ৰমিক। উদ্ধাৰ কৰা শিশু-কিশোৰ শ্ৰমিকক নিশা স্বাস্থ্যপৰীক্ষা সম্পন্ন কৰাই ধুবুৰী ছায়া ছিলড্ৰেন হোমত ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। ইপিনে, উদ্ধাৰ হোৱা শিশু-কিশোৰ শ্ৰমিকৰ ভিতৰত একাংশই বিভিন্ন বিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰত অৱস্থাত আছে যদিও আৰ্থিক দৈন্যতাৰ বাবে বিভিন্ন মটৰ চাইকেল অথবা মটৰ গেৰেজ আৰু হোটেলত কাম কৰি দুপইচা উপাৰ্জনৰ পথ বাছি ল’বলৈ বাধ্য হৈছে।\nPrevious articleধিক্কাৰ! নিজ পিতৃয়ে হত্যা কৰিলে ৮ বছৰীয়া কন্যা সন্তানক\nNext articleগংগা অথবা যমুনা: নদী পৰিষ্কৰণ অথবা সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ আন্তৰিক প্ৰয়াস সুদূৰপৰাহত


এই ভাইৰেল ফটোখনত অসমৰ চিকিৎসা কৰ্মীজনে যাবতীয় পোছাক আৰু মাস্কৰ অভাৱত প্লাষ্টিকৰ বেগ পিন্ধিছে নেকি? - Factcrescendo Assamese\nচীন দেশৰ ৱুহান নামৰ ঠাইখনৰ পৰা সংক্ৰমিত হোৱা ক’ৰনা ভাইৰাছ ৰোগে ধীৰে ধীৰে বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশলৈ বিয়পি পৰিছে । এই বীজাণুৰ আক্ৰমণৰ ফলত চীনত তিনিহেজাৰতকৈ অধিকৰ মৃত্যু হৈছে আৰু হাজাৰ হাজাৰ মানুহ আক্ৰান্ত হৈছে । সমগ্ৰ বিশ্বতে এতিয়ালৈকে মুঠ ১৩ হাজাৰতকৈও অধিক মানুহৰ এই ভাইৰাছৰ আক্ৰমণৰ ফলত মৃত্যু হৈছে ।\nচয়নিকা নামৰ এটা ফেচবুক প্ৰফাইলৰ পৰা মাৰ্চ ২৩, ২০২০ তাৰিখে এখন ফটো আপলোড কৰা হৈছিল য’ত দাবী কৰা হৈছে যে অসম চৰকাৰে ডাক্তৰ আৰু চিকিৎসা কৰ্মী সকলক যাবতীয় পোছাক আৰু মাস্ক যোগাৰ দিব পৰা নাই । ফটোখনত এজন মানুহক পলিথিনেৰে সমগ্ৰ গা-মূৰ মেৰিয়াই লোৱা দেখা গৈছে । ফটোখনৰ ওপৰত “অসমৰ চিকিৎসা কৰ্মী সকলে যাবতীয় পোছাক আৰু মাস্কৰ অভাৱত বায়’মেডিকেল ৱেষ্ট পেলাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা প্লাষ্টিক বেগ পিন্ধিব লগা হৈছে” বুলি লিখা আছে । উক্ত পোষ্টটো ৭৮ বাৰ শ্বেয়াৰ হৈছে আৰু ভাইৰেল হৈ পৰিছে ।\nএনে ধৰণৰ পোষ্ট বিভিন্নজনে আৰু শ্বেয়াৰ কৰিছে ।\nসঁচাকৈ এই ফটোখনত দেখা পোৱা অসমৰ চিকিৎসা কৰ্মীজনে যাবতীয় পোছাক আৰু মাস্কৰ অভাৱত বায়’মেডিকেল ৱেষ্ট পেলাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা প্লাষ্টিক বেগ পিন্ধিব লগা হৈছে নেকি? সত্য কি? জানোঁ আহক ।\nপ্ৰথমে আমি ভাইৰেল ফেচবুক পোষ্টবোৰৰ কমেণ্টছ বোৰ পঢ়িলোঁ আৰু গম পালোঁ যে ভাইৰেল ফটোখনৰ উৎস হ’ল এক টুইটাৰ পোষ্ট । উক্ত টুইটাৰ পোষ্টটোত লিখা আছে যে উক্ত ফটোখন অসমৰ ডিব্ৰুগড় স্থিত অসম মেডিকেল কলেজৰ হয় ।\nইয়াৰ পাছত আমি অসমৰ স্বাস্থ্য মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ টুইটাৰ একাউণ্টত এই বিষয়ে এক টুইট দেখা পালোঁ । তেওঁ স্পষ্ট কৰিছে যে যাবতীয় পোছাক আৰু মাস্ক যোগান ধৰা হৈছে আৰু কোনোবাই উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিতভাৱে মিছা তথ্য এনেদৰে বিয়পাইছে । তেওঁ লগতে পুলিচক এই বিষয়ে এক তদন্ত কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছে ।\nআমি অসম মেডিকেল কলেজৰ অধীক্ষক ডাক্তৰ ইন্দ্ৰ নাথ চুতীয়াৰ সৈতে এই বিষয়ে যোগাযোগ কৰিলোঁ । তেওঁ আমাক জনালে যে আচলতে এই ভাইৰেল ফটোখন এজন ডাক্তৰে ডিউটি শেষ হোৱাৰ পাছত ধেমালিতে তোলা ফটো হয় । তেওঁলোকৰ ওচৰত যাৱতীয় পোছাক আৰু মাস্ক যথেষ্ট আছে আৰু বেছিকৈ লাগিব পাৰে বুলি অৰ্ডাৰ দিয়াও আছে বুলি তেওঁ আমাক লগতে জনালে ।\nএই ভাইৰেল ফটোখনত দেখা পোৱা অসমৰ চিকিৎসা কৰ্মীজনে যাবতীয় পোছাক আৰু মাস্কৰ অভাৱত বায়’মেডিকেল ৱেষ্ট পেলাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা প্লাষ্টিক বেগ পিন্ধিব লগা হোৱা নাই । এইখন আচলতে ধেমালিতে তোলা ফটো হয় আৰু অসম মেডিকেল কলেজত যাৱতীয় পোছাক আৰু মাস্ক যথেষ্ট আছে ।\nTitle:এই ভাইৰেল ফটোখনত অসমৰ চিকিৎসা কৰ্মীজনে যাবতীয় পোছাক আৰু মাস্কৰ অভাৱত প্লাষ্টিকৰ বেগ পিন্ধিছে নেকি?\nTagged AssamAssam Medical College HospitalCOVID 19dibrugarhDoctorDr Indra Nath SutiaHarjit Singh BhattiHimanta Biswa Sarma


ছন্দ মর্ম আৰু চনেটৰ দেহবিচাৰ - (সমুদ্ৰ কাজল শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nছন্দ মর্ম আৰু চনেটৰ দেহবিচাৰ – (সমুদ্ৰ কাজল শইকীয়া)\nকেতিয়াৰ পৰা আৰু কি কাৰণত অসমীয়া কাব্যচৰ্চাৰ পৰা ছন্দই মেলানি মাগিলে সেয়া এক কৌতুহলৰ বিষয়। “আধুনিক যুগৰ কবিতা নানাভাবে ছন্দৰ পাৰ বুৰাবৰ প্ৰয়াসী। উনবিংশৰ অষ্টম দশকত ভোলানাথ আৰু ৰমাকান্তই প্ৰথম অমিত্ৰাক্ষৰ ৰচে”- এয়া মহেশ্বৰ নেওগদেৱৰ কথা (অসমীয়া কবিতাৰ কাহিনী, সঞ্চয়ন, সাহিত্য অকাদেমি, ১৯৭১, পৃ-১৭)। অমিত্ৰাক্ষৰ হ’লেও সেয়া এক ছন্দই। কিন্তু মিত্ৰাক্ষৰ ছন্দৰ চৰ্চা আন আন ভাষাবোৰত একেবাৰেই লোপ পোৱা নাই যিটো আমি দেখা পাইছোঁ অসমীয়া কবিতাৰ ক্ষেত্ৰত। অসমীয়া কবিতাৰ বাবে এয়া শুভ লক্ষণ নহয়। ছন্দৰ মৰ্ম বুজি নোপোৱাৰ ফলতে আজিৰ তাৰিখত কবিতা চৰ্চা পানীমিঠৈ হ’ল। দৈনিক বাতৰি কাকতৰ পৃষ্ঠা জুৰি হাজাৰে হাজাৰে কবিকূলৰ সৃষ্টি হ’ল। কাব্যৰ ভাষাই হেৰুৱালে সংহত আৰু মাৰ্জিত ৰুচিবোধ। পাঠকে হেৰুৱালে মনৰ মাজত কোনোবাখিনিত ৰৈ যোৱা একোটা নৈৰ্ব্যক্তিক অণুৰণন।\nআমি জনাত বিশেষ মনযোগ সহকাৰে অন্ত্যমিল সহ ছন্দিত পদ্য আৰু কবিতা লিখা আমাৰ শেষ কবি দুগৰাকী নৱকান্ত বৰুৱা আৰু অজিত বৰুৱা। অন্যান্য দুই একে কেতিয়াবা কিবা কাৰণত মিত্ৰাক্ষৰ লিখিলেও তাক চৰ্চা বুলি ক’ব নোৱাৰি। দুখ লগাকৈ এনেকুৱাও পৰিলক্ষিত হয় যে বহুতে বুজিয়েই নাপায় যে কেৱল অন্ত্যমিলেই ছন্দ নহয়। ছন্দৰ কোনো ধাৰণা নোহোৱাকৈ কেৱল অন্ত্যমিল ৰক্ষা কৰি চলিলে তাৰ পঠনে কেতিয়াবা পীড়া হে দিয়ে। তদুপৰি মাজে সময়ে ছেগা চোৰোকাকৈ যি দুই এক অন্ত্যমিলৰ লেখা দেখা পাওঁ সেইবোৰ হয় খুহুতীয়া বা ব্যঙ্গাত্মক ভাবৰ লেখাত হে বেচিকৈ দেখা যায়। এনে এটা ধাৰণাই অসমীয়া মনত ঠাই পালে যেন ছন্দ কেৱল হয় শিশুৰ বাবে নহয় ধেমেলীয়া কথা-বাৰ্তাৰ বাবে। অসমীয়া কাব্যৰ চিৰিয়াছ চৰ্চাৰ পৰা অন্ত্যমিল আৰু ছন্দ- দুয়োটাই চিৰ-বিদায় মাগিলে বুলি কোৱাটো অত্যুক্তি নহ’ব।\nএই ছন্দহীনতা বা ছন্দ বিদ্বেষৰ আঁৰত দুটা কাৰণ অনুমান কৰিব পাৰি। অসমীয়া জাতীয় জীৱন আৰু ব্যক্তি জীৱনৰো বিক্ষিপ্ততা আৰু বিচ্ছিন্নতাই ইয়াৰ কাৰণ বুলি ভাবিবলৈ মন যায়। সুস্থ গাঠণিক চৰ্চাৰ প্ৰতি অনীহা অসমীয়া মনস্তত্বৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। কৰ্মবিমুখ আৰু এলেহুৱা বুলি পৰিগণিত এই জাতিৰ মানুহে কবিতাৰ ক্ষেত্ৰতো অধ্যাৱসায় আৰু চৰ্চাৰ প্ৰতি বৈৰাগ্য প্ৰদৰ্শণ কৰিবলৈ কাৰ্পণ্য কৰা নাই। দ্বিতীয় কাৰণটোও অনুমানৰ ভিত্তিত ধাৰণ কৰা। চূড়ান্ত সত্য নহ’বও পাৰে আৰু জাতীয়তাবাদী ভাষা প্ৰেমিকক এই মন্তব্যই ক্ষুদ্ধ কৰিবও পাৰে, যে অসমীয়া ভাষাৰো অলপ সীমাবদ্ধতা আছে যিয়ে ছন্দিত ৰচনাৰ প্ৰতি লেখক-কূলক প্ৰৰোচিত নকৰে। কথাষাৰ হুবহু শুদ্ধ নহ’লেও ভাষাজনিত এটা কাৰণ নিশ্চিত ভাবে আছে। অসমীয়া আৰু বঙালী ভাষাৰ শব্দ-সম্ভাৰৰ আকৃতি প্ৰকৃতি প্ৰায় একেই। দুটা, তিনিটা আৰু চাৰিটা আখৰৰ শব্দই এই দুটা ভাষাত অধিক। চাৰি আখৰৰ শব্দবোৰকো ছন্দৰ খাতিৰত দুটা দ্বি-অক্ষৰ শব্দ-সমষ্টি বুলি ধৰি ল’ব পাৰি। পাঁচ বা ততোধিক অক্ষৰৰ শব্দবোৰ সচৰাচৰ সংস্কৃত বা আন কোনো বিদেশী মূলৰ নহ’লেবা দুটা কথাৰ সংমিশ্ৰণৰ তৈয়াৰ কৰি লোৱা এটা কথা। এই কাৰণতে এই দুটা ভাষাৰ আদি ছন্দ প্ৰকৰণৰ কিছু বিশিষ্টতা উমৈহতীয়া। যেনে, অসমীয়া আৰু বঙালী পয়াৰত চৈধ্যটাকৈ আখৰ থাকে। এইখিনি কথা প্ৰমথ চৌধুৰী নামক এক বঙালী লেখকৰ লেখাৰ পৰা অনুধাৱণ কৰিছোঁ। কথাখিনি পঢ়ি থাকোতে এবাৰ গুণগুণাই চালোঁ-\nপ্ৰথমে প্ৰণামো ব্ৰহ্মৰূপী সনাতন\nসৰ্ব অৱতাৰৰ কাৰণ নাৰায়ণ… ইয়াতো দেখোন চৈধ্যটাকৈয়ে আখৰ আছে।\nকিন্তু ইমান মিল থকা সত্বেও প্ৰায়োগিক দিশত দুয়োটা ভাষা সম্পূৰ্ণ পৃথক। বঙালী কবিতা আজিও বহুলাংশে ছন্দ নিৰ্ভৰ। পান (pun), অনুপ্ৰাস, ধ্বনিগত পুণৰাবৃতি বঙালীত তেনেই সুচল। এয়া কেৱল কবিতাৰ কথা নহয়। বঙালীৰ সহজাত কথা বতৰাতো সি ধৰা পৰে। একো পঢ়া শুনা কৰিব নালাগে, মাথোঁ দেৱাল লেখন, কোনোবা কোম্পানীৰ বিজ্ঞাপনৰ প্ৰচাৰ পত্ৰবোৰ চালেও ধৰা পৰে। শব্দৰ ধ্বনিৰ গুৰুত্ব কি সেয়া সেইবোৰতেই ওলাই পৰে। কিন্তু আধুনিক বা সাম্প্ৰতিক অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰয়োগত সেইবোৰ একেবাৰেই চকুত নপৰে। প্ৰতিটো ভাষাৰেই কিছুমান সুকীয়া বৈশিষ্ট্য থাকে। হয়টো অসমীয়া ভাষাৰ ধ্বনিগত বৈশিষ্ট্য অলপ বেলেগ।\nকিন্তু ডাকৰ বচন, ফকৰা যোজনা- পটন্তৰ আদিৰে ভৰপুৰ গ্ৰাম্য কথিত ভাষাত ধ্বনিৰ এটা আপুৰুগীয়া মৰ্ম আজিও আছে। একমাত্ৰ এই কথাষাৰেই মই ওপৰত উল্লেখ কৰা ভাষাৰ সীমাবদ্ধতাৰ মন্তব্যটো নাকচ কৰিবলৈ যথেষ্ট। তাৰ মানে এইটোৱেই হ’লগৈ নেকি যে গোটেই গণ্ডগোলখিনি কেৱল আধুনিক কিম্বা নাগৰিক অসমীয়া ভাষা-প্ৰয়োগৰ বেলিকাহে সৃষ্টি হৈছে? এই কথাৰ উল্লেখে আমি আগতে কোৱা দুটা কথাৰ দ্বিতীয়টো কথা খণ্ডণ কৰি আকৌ প্ৰথমটো কথালৈকে মন টানে। মানে সম্ভৱ আধুনিক কথা-বাৰ্তাত ভাষাৰ মুল-চ্যুতি বা বিচ্ছিন্নতায়েই এই ছন্দহীনতাৰ কাৰক। সময়ৰ লগে লগে ভাষা সলনি হয়েই, নতুন ভিন্নমূলীয় শব্দৰ আহৰণ হ’বই। কিন্তু ভাষাৰ কালিকাটো হেৰালে সি হৈ পৰে ছন্দ ৰহিত। কাৰণ বিদেশী মূলৰ শব্দৰেও অন্ত্যমিল সহজ-সাধ্য। কিন্তু অন্ত্যমিলেই শেষ কথা নহয়। ছন্দৰ আছল মৰ্ম ভাষাৰ কালিকাত হে বিৰাজমান।\nমাজে মাজে বিৰাট অহংকাৰী হৈ এনেকৈ ভাবি ভাল লাগে যে আজিৰ তাৰিখত এই অধমো ছন্দ-অভ্যাসেৰে অসমীয়া ভাষাত কবিতা লেখা কবি। বিশেষকৈ ছন্দৰ সম্রাজ্ঞী (নে সম্রাট?) চতুৰ্দশপদী বা চনেটৰ অভ্যাসী । ছন্দজ্ঞান আমাৰ তেনেকৈ নাই। অসমীয়া ভাষাৰ ছাত্ৰ আমি নহওঁ, সেই সূত্ৰে খুব বেছি অধ্যয়ণ আমাৰ নাই। কিন্তু অলপ অচৰপ জ্ঞানেৰেই ছন্দৰ মৰ্ম আৰু গুৰুত্ব বুজি তাৰেই যি পাৰো চেষ্টা কৰি আহিছোঁ, আৰু যিমানেই দিন বাগৰে সিমানেই জ্ঞানেৰে বা তথ্যসম্ভাৰেৰে নহ’লেও অভিজ্ঞতা আৰু উপলব্দধিৰে ছন্দ-মৰ্ম কিছুখিনি বুজি পাবলৈ আৰম্ভ কৰিছোঁ।\nঅসমীয়া ভাষাত লেখা বহুখিনি চনেটৰ ভিতৰত বাচি মেলি পঞ্চাশটা চনেটৰ এটা সংকলণ প্ৰকাশ কৰাৰ হাবিয়াস পুহি ৰাখিছিলোঁ যদিও প্ৰকাশকৰ অভাবত সেয়া কাৰ্যকৰী নহ’ল। ছপা আৰু অনলাইন মাধ্যমতে চেগা চোৰোকাকোই পাঠকলৈ সেইবোৰ আগবঢ়াই আহিছোঁ। ইয়াৰ প্ৰায়খিনি চনেটেই ক খ খ ক, ক খ খ ক, গ ঘ গ ঘ গ ঘ ছন্দ প্ৰকৰণৰ পেট্ৰাৰ্কীয় আৰ্হিৰে ৰচিত। এয়াই মোৰ প্ৰিয় ছন্দ প্ৰকৰণ। অসমীয়া আদি-চনেট হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীদেৱৰ প্ৰিয়তমাৰ চিঠিৰো এয়ে প্ৰকৰণ আছিল। কেৱল অন্ত্যমিলেই নহয়, চৰণ সমূহৰ আখৰৰ সঙ্খ্যাও ছন্দৰ দাবী অনুসাৰে সজ্জিত। বিষয় বা ভাবৰ ফালৰ পৰা বিভিন্ন সময়ত লিখা এই সংকলণ প্ৰয়াসী কবিতাবোৰ পৰস্পৰ সম্পৰ্কযুক্ত নহয় ছন্দ প্ৰকৰণেৰে হে একত্ৰিত। “মন কৰিবলগীয়া কথাষাৰ হ’ল, চনেট এনেকুৱা এক কাব্যৰূপ য’ত বাকী সকলোবোৰ দিশেই গৌণ – ছন্দৰূপটোহে মূখ্য” (মহেন্দ্ৰ বৰা, সাহিত্য উপক্ৰমণিকা, বনলতা সংস্কৰণ ১৯৯১, পৃ- ৬৩)।\n(কবিতাক আৰু কিমান দায়িত্ব দিবা?)\nপ্ৰাপ্তিৰ প্ৰাচুৰ্যতকৈ সদায়ে ইমান ভাৰী কিয় অপ্ৰাপ্তিৰ পাল্লা (২৪)\nএই কথাকেই ভাবি তুমি তোমাৰ কোঠালিৰ খিলি লগোৱা। (২২)\nটুকুৰিয়াইছিলোঁ জানো তোমাৰ বন্ধ দুৱাৰত কাহানিবা, (২২)\nকৰিছিলোঁ জানো কেনেবাকৈও ভংগ তোমাৰ নিৰৱতাৰ প্ৰতিজ্ঞা? (২৪)\nতোমাক বিচাৰি নিজৰ ভিতৰতে ঘুৰ্মুটিয়াইছিলোঁ, মোৰ শ্লাঘা! (২৪)\nঅজানা অহমিকাত চকুযুৰি খুলি হৈছিলোঁ একো নেদেখা। (২২)\nবতাহক-আকাশক কৈছিলোঁ কথাখিনি – তোমাক ক’ব খোজা, (২২)\nসঘন নিশ্বাসত কঁপিছিল বতাহ, ফাটিছিল আকাশৰ ৰেঘা। (২৪)\nওহোঁ, তোমাৰ দুৱাৰত কাহানিওতো মোৰ টোকৰ নাছিল পৰা, (২৪)\nপঞ্চম ৰাগত তোমাৰ বন্ধ ঘৰ নাছিল কাহানিও এটিবাৰো কঁপি উঠা। (২৮)\nআজি মই জানোঁ, বুজি পাওঁ জানা, কোনো প্ৰাপ্তিয়েই ঢাকিব নোৱাৰা (২৪)\nতোমাৰ অপ্ৰাপ্তিৰ শূণ্যতা কেৱল মোৰ মলঙা কবিতাৰে ঢাকিব খুজিছা। (২৮)\nকবিতাৰ ওপৰত তোমাৰ ইমানেই অফুৰন্ত ভাৰসা। হেৰা- (২৪)\nকবিতাৰো সীমাবদ্ধতা থাকিব পাৰে। কবিতাক আৰু কিমান দায়িত্ব দিবা? (২৮)\nএই পদ্যৰ অষ্টক আৰু ষষ্টকৰ বিভাজন সুষ্পষ্ট। অন্ত্যমিলৰ বাহিৰেও অষ্টকৰ প্ৰথম স্তৱকৰ প্ৰথম, চতুৰ্থ আৰু দ্বিতীয় স্তৱকৰ প্ৰথম আৰু চতুৰ্থ চৰণৰ আখৰৰ সংখ্যা ২৪। তদ্ৰুপ প্ৰথম স্তৱকৰ মাজৰ দুশাৰী আৰু দ্বিতীয়টোৰ মাজৰ দুশাৰী মিল থকা যাৰ আখৰ সংখ্যা ২২। তেনেকৈয়ে ইয়াৰ ক খ খ ক, ক খ খ ক বিন্যাস সিদ্ধ হৈছে। আনহাতে দ্বিতীয়টো ভাগ অৰ্থাৎ ষষ্টকৰ বিন্যাস গ ঘ, গ ঘ, গ ঘ _ ক্ৰমে ২৪ আৰু ২৮ সংখ্যক আখৰৰ চৰণৰ ব্যস্তানুপাতেৰে সিদ্ধ হৈছে।\nআমাৰ আৰু অলপ সংখ্যক চনেট আছে শ্বেইকছপীয়েৰৰ চনেটৰ আৰ্হিত। ক খ ক খ, ক খ ক খ, ক খ ক খ, গ গ, অথবা ক খ ক খ, গ ঘ গ ঘ, ঙ চ ঙ চ, ছ ছ – এনেকৈ সজাই লোৱা এই ইংৰাজী মূলতকৈ ইটালীয় মূলৰ ছন্দ-সজ্জা লিখি আমাৰ বেছি ভাল লাগে। কিন্তু ইংৰাজী ছন্দ সজ্জায়েও মাজে মাজে ভাল পঠনৰ অভিজ্ঞতা দিয়ে আৰু কেতিয়াবা বিশেষকৈ তাৰ অন্তস্থ দুই চৰণৰ বিশেষত্বৰ বাবে কিছুমান বিশেষ ভাব প্ৰকাশৰ বাবে এই আৰ্হিটোও ফলদায়ক হৈ পৰে। এইখিনিতে মোৰ নিজৰে ভাল লগা এটা এই আৰ্হিৰ পদ্য-\nতোমাক ক’ব খোজা কথাষাৰনো মই ক’ত কেনেকৈ ক’ম? (২১)\nনদীৰ পাৰত ক’লে নৈয়ে শুনে, হাবিত ক’লে বিৰিখে শুনে। (২২)\nঅৰঙে দৰঙে গা ঘেলাই ফুৰা নৈ চৰিত্ৰ কি বখানিম? (২১)\nজানাইতো সকলো, বিৰিখৰো যে বতাহৰ স’তে মেল জমে। (২২)\nবাৰে বাৰে কিবা এটা ক’ব খোজোঁ এটি দুটি কবিতাতে (২০)\nনিশকতীয়া কবি মই, মোৰ কবিতাৰোতো কোনো ভাৰসা নাই (২৩)\nআজিলৈকে একো কামেই কৰিব পৰা নাই ঠিকমতে (২০)\nকাৰো অশ্ৰু মচিব পৰা নাই, ক’তো জুই নুমুৱাব পৰা নাই (২৩)\nযিমানে খুলি দিওঁ হাতৰ মুঠি, ঘূৰি মোৰ এন্ধাৰলৈকে সোমাই আহে (২৬)\nনিজতে গুজৰি নিজতে গুমৰি মোৰ কবিতা নিজতে জামৰি পৰে (২৫)\nমোৰ শব্দবোৰ কেনেকৈ জিয়াব বাৰু তোমাৰ উশাহৰ উম নাপালে? (২৬)\nমোৰ কবিতা হৈ পৰিল নন বায়োডিগ্ৰেডেবল্আৱৰ্জনাৰ দৰে (২৫)\nনগৰে চহৰে ঘূৰি ঘৰে ঘৰে বহু দুৱাৰত টুকুৰিয়ালে (২৩)\nতোমাৰ তেজৰ বাটটোহে মোৰ কবিতাই আজিলৈ নিচিনিলে। (২৩)\nপ্ৰায় পাঁচবছৰৰ ব্যৱধানত লিখা প্ৰায় একে ধৰণৰ বিষয়বস্তুক লৈ হোৱা দুটা ভিন্ন মানসিক স্থিতিৰ এয়া ভিন্ন ট্ৰিটমেন্টৰ চনেট। ইটালীয় আৰ্হিৰ দৰে অষ্টক আৰু ষষ্টক বিভাজন এইটোত নাই, বৰঞ্চ শ্বেইকছপীয়েৰৰ দৰে অন্তস্থ দুশাৰীহে ইয়াত ষ্পষ্ট। প্ৰথম তিনিওটা স্তৱকতেই প্ৰথম আৰু তৃতীয়ৰ মিল আছে, আৰু তেনেকৈ দ্বিতীয় আৰু চতুৰ্থৰ বন্ধুত্ব আছে। প্ৰথম স্তৱকৰ প্ৰথম তৃতীয় চৰণৰ ২১ আখৰৰ মিল (তাৰ লগতে ‘ক’ম’ আৰু ‘-নিম’ ধ্বনিৰ মিল), দ্বিতীয় চতুৰ্থ চৰণৰ ২২ আখৰৰ মিল (লগতে ‘শুনে’ আৰু ‘জমে’ৰ মিল)। দ্বিতীয় চৰৰণৰ তেনেকৈয়ে ২০ আৰু ২০ৰ মিল (লগতে কবিতাতে- ঠিকমতে তে ধ্বনিমিল), ২৩ৰ স’তে ২৩ৰ মিল (লগতে নাই-নাই একেৰূপ ধ্বনি)। তৃতীয় স্তৱক ২৫ আৰু ২৬ আখৰৰ বিন্যাস (লগতে হে-ৰে-লে-ৰে এ-ধ্বনিৰ মিল)। সামৰনিৰ দুই চৰণ তেনেকৈয়ে লে-লে ধ্বনিৰে অন্ত্যমিলেৰেও মিলে, ২৩ আখৰৰ সমষ্টিৰেও মিলে।\nচনেট আটাইতকৈ কঠিন ছন্দ সজ্জাৰ ভিতৰত এটা। কেতিয়াৰ পৰা আৰু কেনেকৈ চনেট লিখা আৰম্ভ কৰিছিলোঁ ঠিক মনত নাই। কিন্তু চনেট লিখিয়েই এতিয়া আটাইতকৈ ভাল লাগে। যিখিনি কথা ক’বলগীয়া বুলি মনলৈ আহে, সেইখিনি চৈধ্যটা শাৰীৰ মাজতে সাঙোৰ খাই পৰে অৱলীলাক্ৰমে। অষ্টক আৰু ষষ্টকৰ বিভাজনটোও আমাৰ বাবে বেছ আৰামদায়ক। নাট্য শিল্পৰ লগত সৰুৰে পৰাই জৰিত বাবেই ছাগৈ এক গাঠণিক প্ৰক্ৰিয়াই আমাক অভিভূত কৰি ৰাখে। কথাখিনি কেনেকৈ আৰম্ভ কৰিব লাগিব, কেনেকৈ আগবঢ়াই নিব লাগিব আৰু কেনেকোই শেষ কৰিব লাগিব তাৰ সম্যক ধাৰণায়েতো নাটক ৰচনাৰ প্ৰাথমিক জ্ঞান। সেই জ্ঞানেই চনেট ৰচনাতো আমাক সহায়ক হয়। তাৰ লগতে আমি গদ্যৰো প্ৰেমিক। যেনেকৈ সাৱলীল গদ্যৰ ক্ষেত্ৰত মানুহে কাব্যগন্ধী, কবিতা কবিতা লগা, কাব্যময় আদি বিশেষণ প্ৰয়োগ কৰে, তেনেকৈয়ে আমি গদ্যগন্ধী কবিতা ভাল পাওঁ। এই চনেটৰ অভ্যাসতো সেয়া বৰ্তি থাকে। প্ৰায় এটা দশক আগৰ কথা, কবি-বন্ধু স্নেহাঙ্কৰে এখন সৰু আলোচনীৰ বাবে কবিতা বিচাৰিছিল। সেই সময়ত লেখা দুটি খচৰা-স্বৰূপ চনেট পঠাইছিলোঁ। খচৰাস্বৰূপ বুলি এইবাবেই কৈছোঁ যে সেইকেইটা কবিতাৰ প্ৰতিটো চৰণৰ কাষত শব্দসংখ্যা উল্লেখ কৰা আছিল। স্নেহাংকৰে কৰিলে কি, প্ৰকাশ কৰোতে চৰণৰ কাষত লিখি থোবা অক্ষৰ-সংখ্যাখিনিও লগতে প্ৰকাশ কৰিলে। পিছত কথাটোত হাঁহি উঠিলেও তেওঁ যুক্তি দিলে, গঠণ প্ৰক্ৰিয়াৰ এটা আভাস কবিতাৰ লগতে প্ৰকাশ হ’লে তাত আপত্তি কি? ঠিকেই।\nচনেট কিয় চতুৰ্দশপদী?\n“খুব সম্ভৱ, কলাপ্ৰবীণ ইটালীয় আৰু অন্যদেশীয় কবিসকলে পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা দেখিছে যে, পূৰ্ণৰসাভিব্যক্তিৰ পক্ষে চতুৰ্দশপদেই সমীচীন, আৰু সেয়েই সাহিত্য-সংসাৰত চলি আহিছেহক।” প্ৰিয়নাথ সেন দেৱে “চনেট-পঞ্চাশৎ” নামৰ কিতাপৰ সমালোচনাসূত্ৰে চনেটৰ আকৃতি আৰু প্ৰকৃতিৰ বিশেষ পৰিচয় দি এই মত প্ৰকাশ কৰিছিল। এইখিনি উদ্ধৃতিৰেই প্ৰমথ চৌধুৰীয়ে তেখেতৰ “চনেট কিয় চতুৰ্দশপদী” নামৰ আলোচনাটি আৰম্ভ কৰিছে।\nবঙালী কবিতা মই বিশেষ পঢ়া নাই। বঙালী চনেট পঢ়া তেনেকৈ বিশেষ মনত নাই। অন্যান্য বিদেশী ভাষাৰ কবিতাও খুব কমেই হে পঢ়িছোঁ। মোৰ কবিতাৰ বুজা পৰাৰ ঘৰটোৰ ভেঁটীৰ পৰা ৰুৱা-পান্তি-মাৰলিলৈকে সকলোতে অসমীয়া কবিতাই। কিন্তু মাজতে প্ৰমথ চৌধুৰীৰ বঙালী চনেট সম্পৰ্কীয় লেখা এটা দেখি তাৰ কিছু সাৰাংশ অসমীয়াত আকৌ এবাৰ লিখিবৰ মন গ’ল। আলোচনাটিত চনেট কি কাৰণতনো চৈধ্য শাৰীৰ হ’ল বা কি কাৰণতনো এই চৈধ্যশাৰীৰ গাঠনিটো ইমান মজবুত হ’ল তাৰ অতি অগতানুগতিক আৰু মনোৰম ব্যাখ্যা আছে। লেখাটো হুবহু অনুবাদ কৰিব পাৰিলেই ভাল আছিল। পিছে সেয়া বহুলাংশে বঙালী কবিতা সম্পৰ্কীয় বাবেই তাৰ প্ৰতি অসমীয়া কবিতাৰ পাঠকৰ বিশেষ আগ্ৰহ নাথাকিবও পাৰে। সেয়ে সুবিধানুসাৰে কিছু আলচ কৰা যাওক। এই নিম্নোক্ত কথাখিনি কেৱল উদ্ধৃতি।\n“নানা যুগে নানা দেশে নানা কবিৰ হাতে হাতে ঘূৰিও চনেটে যে নিজৰ আকৃতি আৰু ৰূপ বজায় ৰাখিব পাৰিছে, তাৰ পৰা এয়াই প্ৰমাণ হয় যে চনেটৰ সাঁচত ভিন্ন ৰূপ ভাব মূৰ্তি ঢালাই কৰিব পাৰি, আৰু সেই সাঁচ ইমানেই টনকিয়াল যে বৰ বৰ কবিকূলৰ ভাবৰ জোৰতো সেই গঢ় ভাঙি ছিঙি যোৱা নাই। কিন্তু কি কাৰণতনো চনেটে চতুৰ্দশপদী হৈয়েই জন্ম লাভ কৰিলে সেই প্ৰশ্নৰ সঠিক উত্তৰ আজিলৈকে নাই। বাৰ অথবা ষোল নহৈ চনেটৰ পদ সংখ্যা চৈধ্য কিয় কি কাৰণত হ’ল সেয়া জানিবৰ এটা হাবিয়াস জাগ্রত হোবাটো একেবাৰে অস্বাভাবিক নহয়।\nকি কাৰণত চনেট চতুৰ্দশপদী হৈছে সেই সম্বন্ধে মোৰ এটা মত আছে আৰু সেই মত কেৱল অনুমানৰ ওপৰতে প্ৰতিষ্ঠিত- তাৰ সপক্ষে কোনো ধৰণৰ অকাট্য প্ৰমাণ দিবলৈ মই অপাৰগ। … চৈধ্য কিয়? এই প্ৰশ্ন চনেটৰ দৰেই আমাৰ পয়াৰ সম্পৰ্কেও সুধিব পৰা যায়। ইয়াৰ এটা সমস্যাৰ মীমাংসা কৰিব পাৰিলে অন্যটোৰ মীমাংসাৰ পথে আমি বহুখিনি অগ্ৰসৰ হ’ব পাৰিম।\nমোৰ বিশ্বাস, বঙালী পয়াৰৰ প্ৰতি চৰণত আখৰৰ সংখ্যা চতুৰ্দশ হোৱাৰ একমাত্ৰ কাৰণ এই যে, বাংলা ভাষাত প্ৰচলিত অধিকাংশ শব্দ হয় তিনি আখৰৰ নহ’লে চাৰি আখৰৰ। পাঁচ ছয় আখৰৰ শব্দ প্ৰায়ে হয় সংস্কৃত নহয় বিদেশী। গতিকে সাতটা আখৰৰ কমে সকলো সময়তে দুটা আখৰৰ একত্ৰ সমাৱেশৰ সুবিধা পোৱা নাযায়। সেই সাতক দুগুণ কৰি ল’লেই শ্লোকৰ প্ৰতি চৰণ যথেষ্ট প্ৰশস্ত হয় আৰু অধিকাংশ প্ৰচলিত শব্দই সেই চৈধ্য আখৰৰ মাজত খাপ খাই পৰে। উল্লেখ কৰা দৰকাৰ যে আমাৰ ভাষাত দুই আখৰৰ শব্দৰ সংখ্যাও কম নহয়। কিন্তু সেই দুই আখৰৰ শব্দবোৰক চাৰি আখৰৰ শব্দবোৰৰ লগতে সাঙুৰি থ’ব পাৰি- যিহেতু দুই স্বাভাবিক ভাবেই চাৰিৰ অন্তৰ্ভূত।\nএই চৈধ্যটা আখৰ থকাৰ কাৰণেই আমাৰ ভাষাত কবিতা লেখাৰ বাবে পয়াৰেই আটাইতকৈ প্ৰশস্ত। একেটানতে দীঘলীয়া কিবা লিখিবলৈ হ’লে, অথবা য’ত বহুত কিবা কিবি একেবাৰতে ক’ব লগীয়া হয় সেই ক্ষেত্ৰতো বঙালী কবিসকলৰ পয়াৰৰ আশ্ৰয় আৱলম্ব বাদে উপায়ন্তৰ নাই। কৃত্তিবাসৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ পৰ্যন্ত বঙ্গালী কাব্যনাটক ৰচয়িতা মাত্ৰেই পুৰ্বোক্ত কাৰণে অসংখ্য পয়াৰ লিখিবলৈ বাধ্য হৈছে, আৰু চিৰদিনৰ বাবেই সেই পয়াৰৰ ওপৰতেই সেই প্ৰতিভা চিহ্নিত হৈছে।\nপয়াৰত চতুৰ্দশ আখৰৰ দৰে চনেটত চতুৰ্দশ পদৰ একত্ৰ সংঘটন, মোৰ বিশ্বাস, বহুমাত্ৰাই একে ধৰণৰ যোগাযোগে সিদ্ধ হৈছে।\nসকলোৱে বোধহয় জানে যে জীৱজগৎ আৰু কাব্যজগতৰ ক্ৰমোন্নতিৰ নিয়ম পৰস্পৰবিৰোধী। জীৱ উন্নতিৰ সোপানত বগাবৰ লগে লগেত তাৰ ক্ৰমিক পদলোপ হয়, কিন্তু কবিতাৰ উন্নতিৰ লগে লগে পদবৃদ্ধি হয়। পদ্য দুটি চৰণ লৈয়েই জন্মগ্ৰহণ কৰে, দ্বিপদেই হ’ল সকলো দেশৰ সকলো ভাষাৰ আদিছন্দ। কলিযুগৰ ধৰ্মৰ দৰে, অথবা বকৰ দৰে কবিতা এটা ঠেঙ্গত ঠিয় হৈ থাকিব নোৱাৰে।\nএই দ্বিপদীৰ পৰাই কাব্যজগতৰ দ্বিতীয় স্তৰত ত্ৰিপদীৰ আবিৰ্ভাৱ হয় আৰু ত্ৰিপদী কালক্ৰমত চতুষ্পদীত পৰিণত হয়। কবিতাৰ পদবৃদ্ধিৰ এয়ে শেষ সীমা। কিয়? – এই কথাটো অলপ বুজাই কোৱা দৰকাৰ। আমি যেতিয়া মিল প্ৰধান চনেটৰ গঠণ-ৰহস্য উদ্ঘাটন কৰিবলৈ ওলাইছোঁ তেতিয়া মিত্ৰাক্ষৰযুক্ত দ্বিপদী, ত্ৰিপদী আৰু চতুষ্পদীৰ আকৃতিৰ আলোচনা কৰাটোৱেই আমাৰ পক্ষে সঙ্গত হ’ব। অমিত্ৰাক্ষৰ ছন্দ কামচাৰী, চৰণৰ সংখ্যা-বিশেষৰ ওপৰত তাৰ কোনো নিৰ্ভৰ নাই, সেয়ে কোনো ধৰৰণৰ অংকৰ ভিতৰত তাক আবদ্ধ ৰখাৰ যুক্তিও নাই।\nদ্বিপদীৰ চৰণ দুটি ইটোৰ লগত সিটো মিলি যায়। ত্ৰিপদীৰ প্ৰথম দুটি চৰণ দ্বিপদীৰ দৰে আশে পাশে মিলে, তৃতীয় চৰণটি পৰিপূৰক আন্য এটি চৰণৰ অভাৱত থিয় দি থাকে আৰু অন্য এটা ত্ৰিপদীৰ সান্নিধ্য লাভ কৰিলে তাৰ তৃতীয় চৰণৰ সৈতে মিত্ৰতা বন্ধনত আবদ্ধ হয়। বঙালী, সংস্কৃত, ইংৰাজী আৰু ফৰাছী ভাষাৰ ত্ৰিপদীৰ (Tezza Rima) গঠণ স্বতন্ত্ৰ। ইটালীয় ত্ৰিপদীৰ প্ৰথম চৰণৰ সৈতে তৃতীয় চৰণৰ মিল হয় তথা দ্বিতীয় চৰণ মিলৰ বাবে পৰৱৰ্তি ত্ৰিপদীৰ প্ৰথম চৰণলৈ অপেক্ষা কৰে। ইটালীৰ ত্ৰিপদী তিনি চৰণতেই সম্পূৰ্ণ। ভাব আৰু অৰ্থৰ ক্ষেত্ৰত এটাৰ সৈতে অন্যটি পৃথক আৰু বিচ্ছিন্ন। পূৰ্বাপৰ যোগাযোগ কেৱল মিল-সূত্ৰেহে ৰক্ষিত হয়। এটা কবিতাৰ ভিতৰত- সেয়া যিমানেই দীঘল নহওক কিয় সেই যোগৰ ক’তো বিচ্ছেদ নাই। প্ৰথমৰ পৰা শেষলৈকে এটা কবিতাৰ অন্তৰ্ভূত ত্ৰিপদীবোৰ এই মিলনসূত্ৰেই গ্ৰথিত, আৰু স্ক্ৰুৰ (screw) পাকৰ দৰে পৰস্পৰযুক্ত। নমুনাস্বৰূপে ৰবাৰ্ট ব্ৰাউনিঙ ৰচিত “দা ষ্টেচ্যু এণ্ড দা বাষ্ট” নামৰ কবিতাৰ ছয়টি চৰণ দিয়া হ’ল। পাঠকে দেখা পাব যে প্ৰথম ত্ৰিপদীৰ মধ্যম চৰণটি মিলৰ বাবে দ্বিতীয় ত্ৰিপদীৰ প্ৰথম চৰণলৈ বাট চাই থাকে।\nঅৰ্থাৎ ত্ৰিপদীৰ বিশেষত্ব হ’ল দুটি চৰণ আশে পাশে নিমিলি মধ্যস্থ কিম্বা দুটি চৰণ জপিয়াই গৈ মিলে। ত্ৰিপদীৰ এই মিলৰ ক্ষণিক বিচ্ছেদ ৰক্ষা কৰি চাৰিটি চৰণৰ মাজত দুযোৰা মিলক স্থান দিবৰ ইচ্ছাৰ পৰাই চতুষ্পদীৰ জন্ম। দুটা দ্বিপদী অগা-পিছাকৈ বহাই দিলেই চতুষ্পদী হৈ নাযায়। চতুষ্পদীত হয় প্ৰথম চৰণ তৃতীয় চৰণৰ লগত নহয় চতুৰ্থ চৰণৰ লগত মিলে। এক প্ৰকাৰে ক’ব পাৰি চতুষ্পদীৰ আকৃতি দ্বিপদীৰ আৰু প্ৰকৃতি ত্ৰিপদীৰ।\nআগেই কৈছোঁ যে দ্বিপদী, ত্ৰিপদী আৰু চতুষ্পদীয়েই পদ্যৰ মূল উপাদান। বাদ বাকী যিমান প্ৰকাৰ পদ্যৰ আকাৰ দেখা পোৱা যায় সেই সকলোবোৰেই দ্বিপদী, ত্ৰিপদী আৰু চতুষ্পদীক হয় ভাঙি ছিঙি নহয় যোৰা টাপলি দি গঢ়া – এই সত্য প্ৰমাণ দিবৰ বাবে হয়তো উদাহৰণ দিবৰ আৱশ্যক নাই।\nকবিতাৰ ইতিপূৰ্বে বৰ্ণিত ত্ৰিমূৰ্তিৰ সমন্বয়ে একমূৰ্তি গঢ়িবৰ ইচ্ছাটোৰ পৰাই চনেটৰ সৃষ্টি। এই কাৰণতেই চনেটে আকৃতিত “সমগ্ৰতা, একাগ্ৰতা” আৰু সম্পূৰ্ণতা লাভ কৰিছে। ত্ৰিপদীৰ সৈতে চতুষ্পদী যোগ কৰিলে সপ্তপদ পোৱা যায় আৰু সেই সপ্তপদক দুগুণ কৰি লোৱাৰ ফলতেই চনেটে চতুৰ্দশপদ লাভ কৰিছে। এই চতুৰ্দশপদৰ ভিতৰত দ্বিপদী, ত্ৰিপদী আৰু চতুষ্পদী তিনিওৰে স্থান আছে, আৰু তিনিটিয়েই সমানে খাপ খাই পৰে।\nপেট্রাৰ্কৰ চনেটৰ অষ্টক পৰষ্পৰে মিলিত আৰু দুটি যমজ চতুষ্পদীৰ সমষ্টি আৰু প্ৰতি চতুষ্পডীৰ অভ্যন্তৰত এটাকৈ গোটা গোটা দ্বিপদী বিদ্যমান। ষষ্টকো তেনেকুৱাকৈয়ে দুটি ত্ৰিপদীৰ সমষ্টি। ফৰাছী চনেটো সেই একেই নিয়মে গঠিত, উভয়ৰ মাজত পাৰ্থক্য মাথোঁ ষষ্ঠকৰ মিলৰ বিশিষ্টতাত। ফৰাছী ভাষাত ইটালীৰ ভাষাৰ দৰে পদে পদে ছত্ৰ ব্যৱধান দি চৰণে চৰণে মিলন সাধন কৰা সম্ভৱ নহয়, সেয়েহে ফৰাছী চনেটত ষষ্ঠকৰ প্ৰথম দুই চৰণে দ্বিপদীৰ আকাৰ ধাৰণ কৰে।\nচনেট ত্ৰিপদী আৰু চতুষ্পদীৰ যোগে আৰু গুণে নিষ্পন্ন হৈছে বুলিয়েই চতুৰ্দশপদী হ’বলৈ বাধ্য”।\n(প্ৰমথ চৌধুৰী, “সনেট কেন চতুৰ্দ্দশপদী?”, সমালোচনা সংগ্ৰহ, অষ্টম সংস্কৰণ, কলিকাতা বিশ্ববিদ্যালয়, ১৯৬৫, পৃ- ১৫৯-১৬২)\n← “কাব্য সাহিত্য বিশেষ” – আৰু এটা বিস্ফোৰণৰ আশংকাত.. (মৈত্ৰেয়ী পাটৰ)\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ কাব্য চিন্তা- ( ড° মৃণাল জ্যোতি গোস্বামী) →\nসাহিত্যৰ কাব্য সাহিত্য বিশেষ সংখ্যাটি পঢ়ি বৰ ভাল লাগিল – বিশেষ কৈ ভাল লাগিল সম্পাদকীয় আৰু হৰেকৃষ্ন ডেকা ডাঙৰীয়াৰ মন্তব্যসমূহ | দুয়োজন সম্পাদকলৈ হিয়াভৰা ওলগ যাচিলো |\nক খ খ ক\nআদি শাৰীবোৰত শব্দ (বৰ্ণ)ৰ নিৰ্দিষ্ট সংখ্যা থাকে নেকি?


সোণাপুৰ মহাবিদ্যলয় ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপন বৰ্ষৰ অনুষ্ঠানৰ চমু খতিয়ান -\nসোণাপুৰ মহাবিদ্যলয় ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপন বৰ্ষৰ অনুষ্ঠানৰ চমু খতিয়ান\nআৰম্ভণিতেই সকলোলৈকে সশ্ৰদ্ধ সম্ভাষণ জ্ঞাপন কৰিলোঁ ৷ ৰাইজৰ আশীৰ্বাদ আৰু সহায় সহযোগিতাৰে সোণাপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ ৰূপালী জয়ন্তী বৰ্ষৰ সামৰণি অনুষ্ঠান ইংৰাজী ১৭, ১৮ আৰু ১৯ নবেম্বৰ ২০১৬ বৃহস্পতি ,শুক্ৰ আৰু শনিবাৰে তিনি দিনীয়া কাৰ্য্যৰ্সূচীৰে অনুষ্ঠিত হৈ যায় ৷ আপোনালোক সকলোৱে আগবঢ়োৱা সহায় সহযোগিতাৰ বাবে আপোনালোক সদৌটিলৈকে সশ্ৰদ্ধ সম্ভাষণ লগতে কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিলোঁ ৷\nইং ১৭–১১–২০১৬, বৃহস্পতিবাৰে পুৱা ৮.৩০ বজাত মহাবিদ্যালয়ৰ NCC কেদাৰৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলে গাৰ্ড অব্ অনাৰেৰে অতিথি সকলক পতাকা উত্তোলন স্থলীলৈ আদৰণি জনায় ৷\nমহাবিদ্যালয় পতাকা আৰু ৰূপালী জয়ন্তীৰ পতাকা ক্ৰমে ,অধ্যক্ষ, ড৹ দেৱব্ৰত খনিকৰ আৰু সোণাপুৰ মহাবিদ্যলয় ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপন সমিতিৰ কাৰ্যকৰী সভাপতি, শ্ৰীযুত সম্বৰ ৰংপি ডাঙৰীয়া দেৱৰ দ্বাৰা উত্তোলনেৰে সোণাপুৰ মহাবিদ্যলয় ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপনৰ সামৰণি মহোৎসৱৰ শুভাৰম্ভণি কৰা হয় ৷ একে সময়তে পঞ্চবিংশতিখন পতাকা উত্তোলন কৰে পঁচিশ গৰাকী বিশিষ্ট নিমন্ত্ৰিত অতিথিয়ে ৷ উক্ত পতাকা উত্তোলন কাৰ্যসূচীত মহাবিদ্যালয় সংগীত পৰিবেশন কৰে মহাবিদ্যালয় শিক্ষক কৰ্মচাৰী আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে ৷\nপুৱা ৯.০০ বজাত বন্তি প্ৰজ্বলন আৰু শ্ৰদ্ধাঞ্জলি অনুষ্ঠানৰ শুভাৰম্ভণি কৰে মহাবিদ্যালয়ৰ এগৰাকী বয়োজ্যেষ্ঠ প্ৰতিস্থাপক কাণ্ডাৰী শ্ৰীযুত ৰাখাল চন্দ্ৰ কলিতা মহোদয়ে ৷ এই শ্ৰদ্ধাঞ্জলি অনুষ্ঠানত উপস্থিত সকলো প্ৰতিস্থাপক কাণ্ডাৰীৰ লগতে শিক্ষক -কৰ্মচাৰী , ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে পুস্পাঞ্জলি প্ৰদানেৰে যিসকল প্ৰতিষ্ঠাপক কাণ্ডাৰীয়ে আমাৰ মাজৰপৰে মেলানি মাগিলে তেখেত সকললৈ শ্ৰদ্ধা জ্ঞাপন কৰে ৷\nপুৱা ১১.৩০ বজা ত সোণাপুৰ মিনি ষ্টেডিয়ামৰ পৰা এক বৰ্ণিল সাংস্কৃতিক শোভাযাত্ৰা ৰ উদ্বোধন কৰে সন্মানীয় বিধায়ক তথা মহাবিদ্যালয় খনিৰ এগৰাকী অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক কাণ্ডাৰী শ্ৰী যুত অতুল বৰা দেৱে ৷ মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্র-ছাত্ৰীৰ প্ৰায় ৩১ টা বিভিন্ন সাংস্কৃতিক দল ডিমৰীয়া অঞ্চলৰ ভালেসংখ্যক সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান- প্ৰতিষ্ঠানৰ লগতে অঞ্চলটিৰ কেইবাখনো শিক্ষানুষ্ঠানে এই বৰ্ণিল সাংস্কৃতিক শোভাযাত্ৰাত অংশ গ্ৰহণ কৰে ৷ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী ,শিক্ষক-কৰ্মচাৰী আৰু সহস্রাধিক ৰাইজৰ অংশগ্ৰহণেৰে সোণাপুৰৰ পৰা মিলনপুৰ হৈ মহাবিদ্যালয় খনিলৈ হোৱা এই বৰ্ণিল সাংস্কৃতিক শোভাযাত্ৰা আছিল এক অভূতপূৰ্ব অনু্ষ্ঠান ৷\nআবেলি ২.৩০ বজা : প্ৰতিষ্ঠাপক সম্বৰ্ধনা আৰু অন্তৰংগ আলাপ অনুষ্ঠানটিৰ সঞ্চালনা কৰাৰ বাবে শ্ৰী যুত অনুপ শংকৰ ভাদুড়ী দেৱক নিমন্ত্ৰণ কৰা হৈছিল যদিও তেখেতৰ বিশেষ জৰুৰী কামৰ বাবে এই অনুষ্ঠানটিত উপস্থিত থাকিব নোৱাৰিলে ৷\nপ্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক তথা সোণাপুৰ মহাবিদ্যলয় ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপন সমিতিৰ মুখ্য উপদেষ্টা –শ্ৰীযুত উপেন বৰা দেৱে আঁত ধৰা প্ৰতিষ্ঠাপক সম্বৰ্ধনা আৰু অন্তৰংগ আলাপৰ গাম্ভীৰ্যপূৰ্ণ অনুষ্ঠানটিত প্ৰয়াত ১৭ গৰাকী প্ৰতিষ্ঠাপককে ধৰি মুঠ ৪১ গৰাকী প্ৰতিষ্ঠাপক কাণ্ডাৰীক সম্বৰ্ধনা জনোৱা হয় ৷\nসন্ধিয়া ৫.০০ বজাত অধ্যাপিকা মণিমালা দাস আৰু বি. ভক্. পাঠ্যক্ৰমৰ ২৫ গৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে এখনি সংগীতালক্ষ্যেৰে বন্তি প্ৰজ্বলন অনুষ্ঠানত ২৫ গছি বন্তি প্ৰজ্বলনেৰে এক মনোৰম অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত কৰে ৷\nসন্ধিয়া ৫.৩০ বজাত অনু্ষ্ঠিত হোৱা প্ৰথম দিনৰ সাংস্কৃতিক সন্ধিয়াত মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী , শিক্ষক –কৰ্মচাৰী সকলে অংশ গ্ৰহণ কৰে ৷ ICCR-ৰ সৌজন্যত বিভিন্ন সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান আৰু পূৰ্ণশিল্পম্ দলৰ লগতে দিগন্ত মধুৰ গোস্বামীৰ “Sand Animation” অনুষ্ঠান আছিল উক্ত নিশাৰ অন্যতম সাংস্কৃতিক কাৰ্যসূচী ৷\nইং ১৮–১১–২০১৬, শুক্ৰবাৰে, পুৱা ৯.৩০ বজাত অনুষ্ঠিত হয় মহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষক – কৰ্মচাৰীৰ লগতে ছাত্ৰ –ছাত্ৰীৰ বিচিত্ৰা অনুষ্ঠান ৷\n১০.৩০ বজাত মহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষক গোটৰ আৰ্থিক দানেৰে মহাবিদ্যালয় লাইব্ৰেৰিলৈ আগবঢ়োৱা “ Teachers Corner “ ৰ শুভ উদ্ধোধন কৰে ডাউন টাউন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সন্মানীয় উপাচাৰ্য ডা৹ ৰমেশ চন্দ্ৰ ডেকা মহোদয়ে ৷\nদিনৰ ১২.৩০ বজাত আলোচনা চক্ৰ আৰু গ্ৰন্থ উন্মোচনী সভাখন অনু্ষ্ঠিত হয় ৷ মহাবিদ্যালয় শিক্ষক কৰ্মচাৰী আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে পৰিবেশন কৰা আদৰণি সমবেত সংগীতেৰে আৰম্ভ হোৱা আলোচনা চক্ৰ আৰু গ্ৰন্থ উন্মোচনী সভাখনত আদৰণি ভাষণ পাঠ কৰে সোণাপুৰ মহাবিদ্যলয় ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপন সমিত মুখ্য সম্পাদক তথা মহাবিদ্যলয়ৰ অধ্যক্ষ ড৹ দেৱব্ৰত খনিকৰ দেৱে ৷\nউদ্ভাসিত উত্তৰ-পূব ভাৰত : ২০৩০: “Emerging North-East India:-2013” শীৰ্ষক আলোচনা চক্ৰত মুখ্য অতিথি হিচাপে ভাষণ প্ৰদান কৰে অসম চৰকাৰ সন্মানীয় শিক্ষামন্ত্ৰী ড৹ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্ম্মা দেৱে ৷ মুখ্য আলোচক পদ্মশ্ৰী পেট্ৰিচিয়া মুখীম, বিশিষ্ট সাংবাদিক, শ্বিলং টাইমচ্ মেঘালয় আৰু, , ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছ” ৰ উত্তৰ-পূব প্ৰতিনিধি বিশিষ্ট সাংবাদিক শ্ৰীযুত সমুদ্ৰ গুপ্ত কাশ্যপ দুয়োগৰাকীয়ে বিষয়টিৰ ওপৰত বিষদভাবে আলোচনা আগবঢ়ায় ৷ সভাত সন্মানীয় বিধায়ক তথা মহাবিদ্যালয়খনিৰ এগৰাকী অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক কাণ্ডাৰী শ্ৰী যুত অতুল বৰা দেৱেও বিশিষ্ট অতিথি হিচাপে উপস্থিত থাকে ৷\nএই সভাতেই ড৹ নিজৰা হাজৰিকা আৰু ড৹ মনি ৰাম কলিতাই আঁত ধৰা গ্ৰন্থ উন্মোচন অনুষ্ঠানত সোণাপুৰ মহাবিদ্যলয় ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপনৰ স্মৃতি গ্ৰন্থ –‘প্ৰজ্ঞা আলোক’ উন্মোচন কৰে অসম চৰকাৰ সন্মানীয় শিক্ষামন্ত্ৰী ড৹ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্ম্মা দেৱে ৷\nড৹ বিমান পাটোৱাৰী সম্পাদিত : CHALLENGES OF ENVIRONMENT AND DEVELOPMENT IN INDIA. – গবেষণা গ্ৰন্থ আৰু ড৹ নিজৰা হাজৰিকা সম্পাদিত IDENTITY : A CRITICAL PERSPECTIVE গ্ৰন্থ দুখন উন্মোচন কৰে শ্বিলং টাইমচ্ৰ বিশিষ্ট সাংবাদিক, পদ্মশ্ৰী পেট্ৰিচিয়া মুখীমে ৷\nড৹ বীৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত : লোকসংস্কৃতিৰ বিচিত্ৰা : কিছু তত্ত্ব কিছু তথ্য ; লোকসংসস্কৃতিৰ সাধক শ্ৰীযুত মুৰুলীধৰ দাসৰ গ্ৰন্থ ‘লোকসংসস্কৃতিৰ সুবাস’ ; ড৹ মনিৰাম কলিতা সম্পাদিত : ‘নাট্যালোচনা’ আৰু TEACHERS DIRECTORY: Published by the Sonapur College Teachers Unit\nগ্ৰন্থকেইখনি উন্মোচন কৰে শ্ৰীযুত সমুদ্ৰ গুপ্ত কাশ্যপ, মহোদয়ে ৷\nআবেলি ৩.৩০ বজা ত ন-পুৰণি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অন্তৰংগ অনু্ষ্ঠানৰ আঁত ধৰে মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰী শ্ৰীযুতা বৰষা মেধী আৰু প্ৰাক্তন ছাত্ৰ শ্ৰীমান ৰূপজ্যোতি কোঁৱৰে ৷ প্ৰাক্তন ছাত্ৰ সন্মিলনীৰ সৌজন্যত উদীয়মান বাঁহী বাদক শিল্পী শ্ৰীমান নিবিৰ শৰ্মাৰ বাঁহী বাদন আৰু কন্ঠশিল্পী শ্ৰীমতী জ্যোতি শৰ্মাৰ গীতৰ শৰাইৰ লগতে এই অনুষ্ঠানত ভালেসংখক প্ৰাক্তন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে অংশগ্ৰহন কৰি অন্তৰংগ আলাপ আৰু গীত-মাতেৰে অনুষ্ঠানটি জীপাল কৰি তোলে ৷\nসন্ধিয়া ৫.৩০ বজাত অধ্যাপক মণিমালা দাস আৰু বি. ভক্. পাঠ্যক্ৰমৰ ২৫ গৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে আন এখনি সংগীতালক্ষ্যৰে বন্তি প্ৰজ্বলন অনুষ্ঠানত ২৫ গছি বন্তি প্ৰজ্বলনেৰে এক মনোৰম অনুষ্ঠান প্ৰদৰ্শন কৰে ৷\nসাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান উদ্বোধন কৰে শিক্ষক তথা স্থানীয় বিশিষ্ট শিল্পী শ্ৰীযুত লাচিত কাঠাৰদেৱে ৷ উক্ত নিশাৰ সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ বিশেষ আকৰ্ষণ আছিল বিশিষ্ট বাঁহী বাদক শ্ৰী যুত দীপক শৰ্মাৰ Band of Brothers ৰ অনুষ্ঠান পৰিবেশন ৷\n১৯-১১-২০১৬, শনিবাৰ দিনৰ ১০.৩০ বজাত সোণাপুৰ মহাবিদ্যলয় ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপনৰ সামৰণি অনুষ্ঠানৰ মুকলি সভাখন অনুষ্ঠিত হয় ৷\nবিশিষ্ট অতিথি হিচাপে ভাষণ প্ৰদান কৰে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সন্মানীয় উপাচাৰ্য ড৹ কন্দৰ্প কুমাৰ ডেকা মহোদয়ে ৷\nমুখ্য অতিথিৰ ভাষণত অসমৰ সন্মানীয় মুখ্যমন্ত্ৰী শ্ৰীযুত সৰ্বানন্দ সোণোৱালদেৱে অসমৰ সম্পদ সমূহৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ আৰু বৰ্ধনৰ বাবে যুৱ প্ৰজন্মৰ কৰণীয় আৰু দায়িত্বৰ বিষয়ে ব্যখ্যা প্ৰদান কৰে ৷ সোণাপুৰ মহাবিদ্যলয়খনিক গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যায়ৰ ভিতৰত এখন শ্ৰেষ্ঠ মহাবিদ্যালয় হিচাপে প্ৰতিস্থা কৰিবলৈ মহাবিদ্যলয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক কঠোৰ প্ৰৰিশ্ৰমী হ’বলৈ মুখ্যমন্ত্ৰী মহোদয়ে মুকলি আহ্বান জনায় ৷\nসন্মানীয় অতিথি হিচাপে সন্মানীয় শ্ৰীযুত পৰিমল শুক্লবৈদ্য, গড়কাপ্তানী মন্ত্ৰী , অসম চৰকাৰ; সন্মানীয় ডা৹ হৰিপ্ৰসাদ শৰ্ম্মা, ৰেক্টৰ, গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় ; সন্মানীয় নৃত্যাচাৰ্য পদ্মশ্ৰী যতীন গোস্বামী বিশিষ্ট সত্ৰীয়া নৃত্যৰ গৱেষক পণ্ডিত ; সন্মানীয় ড৹ বিশ্বজিৎ বসুমতাৰী , সঞ্চালক, লক্ষ্মীবাঈ ৰাষ্টীয় শাৰিৰীক শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান আৰু সন্মানীয় শ্ৰীযুত অতুল বৰা, স্থানীয় বিধায়ক মহোদয়েও এই মুকলি সভাত উপস্থিত থাকি ভাষণ প্ৰদান কৰে ৷\nসন্ধিয়া ৫.৩০ বজাত অধ্যাপক মণিমালা দাস আৰু বি. ভক্. পাঠ্যক্ৰমৰ ২৫ গৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে আন এক ব্যতিক্ৰমী আলখ্যেৰে ২৫ গছি বন্তি প্ৰজ্বলনেৰে এটি অনুষ্ঠান পৰিবেষন কৰে ৷\nবিশেষ সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান উদ্বোধন কৰে মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন অধ্যাপিকা তথা ডি ৱাই ৩৬৫ৰ পৰিচালন সঞ্চালক শ্ৰীযুতা দিপান্নীতা জয়সৱাল মহোদয়াই ৷ মহাবিদ্যালয়ৰ ন-পুৰণি ছাত্ৰ-ছাত্ৰী, শিক্ষক-কৰ্মচাৰীয়ে প্ৰদৰ্শন কৰা গীত আৰু নৃত্যানু্ষ্ঠানে সাংস্কৃতিক সন্ধিয়াটি জীপাল হৈ উঠিছিল ৷\nনিশালৈ জুবিন গাৰ্গৰ গীতৰ শৰাই অনুষ্ঠানত মহাবিদ্যালয়খনি জন সমুদ্ৰত পৰিণত হৈ পৰিছিল ৷\nনিশা ১২.৩০ বজাত আতচ বাজিৰে সোণাপুৰ মহাবিদ্যলয় ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপনৰ সামৰণি মৰা হৈছিল ৷\nসোণাপুৰ মহাবিদ্যলয় ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপনৰ শুভাৰম্ভণি দুদিনিয়াকৈ ইংৰাজী ২ আৰু ৩ আগষ্ট,২০১৫ ৰবিবাৰ আৰু সোমবাৰ, দুদিনীয়া কাৰ্য্যৰ্সূচীৰে অনুষ্ঠিত কৰাৰ পৰা বছৰযোৰা বিভিন্ন কাৰ্যসূচী অনুস্থিত কৰি অহা হৈছিল ৷\nবিগত ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপন লগত সংগতি ৰাখি বৰ্ষটিত অনুষ্ঠিত কৰা বিভিন্ন কাৰ্যক্ৰমনিকা সমূহ বিষয়ে চমুকৈ কিছুকথা এই চেগতে অবগত কৰিব বিচাৰিছোঁ ৷\n১) ইংৰাজী ২ আৰু ৩ আগষ্ট,২০১৫ ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপনৰ শুভাৰম্ভণি সমাৰোহৰ উল্লেখযোগ্য সফল\nকাৰ্যসূচী সমূহ আছিল :\nক) মাননীয় ভাৰত চৰকাৰৰ তেতিয়াৰ সন্মানীয় যুৱ কল্যাণ আৰু ক্ৰীড়া দপ্তৰৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী শ্ৰী যুত সৰ্বানন্দ\nসোণোৱাল মহোদয়ৰ অংশগ্ৰহনেৰে শ্ৰী যুত সম্বৰ ৰংপি দেৱৰ আৰ্থিক অনুদানেৰে নিৰ্মিত মহাবিদ্যালয়ৰ\nপ্ৰৱেশ দ্বাৰৰ মুখ্য তোৰণ উন্মোচন কৰিছিল অসম সাহিত্য সভাৰ সন্মানীয় সভাপতি মাননীয় ড৹\nধ্ৰুৱজ্যোতি বৰা মহোদয়ে ৷\nখ) UGC ৰ অনুদানেৰে নিৰ্মিত মহাবিদ্যালয়ৰ ইনড’ৰ ষ্টেডিয়ামৰ উদ্ধোধন কৰিছিল ভাৰত চৰকাৰৰ সন্মানীয় যুৱ কল্যাণ আৰু ক্ৰীড়া দপ্তৰৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী মাননীয় শ্ৰী যুত সৰ্বানন্দ সোণোৱাল মহোদয়ে ৷\nগ) মহাবিদ্যালয়ৰ নৱনিৰ্মিত ‘মিনি থিয়েটাৰ হল’ আৰু ‘কম্পিউটাৰ লেবৰটৰী’ৰ শুভ উদ্বোধন কৰিছিল ক্ৰমে\nমাননীয় ড৹ মৃদুল হাজৰিকা,সন্মানীয় উপাচৰ্য, গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় আৰু মাননীয় ড৹ ধ্রুৱজ্যোতি\nশইকীয়া, সন্মানীয় উপাচাৰ্য,কটন কলেজ ৰাজ্যিক বিশ্ববিদ্যালয় ৷\nঘ) ‘অসমত উচ্চ শিক্ষা আৰু ইয়াৰ প্ৰত্যাহ্বান’ বিষয়ক আলোচনা লগতে গ্ৰন্থ উন্মোচনী সভা অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল ৷\nকটন কলেজ ৰাজ্যিক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সন্মানীয় উপাচাৰ্য ড৹ ধ্রুৱজ্যোতি শইকীয়া , গুৱাহাটী\nবিশ্ববিদ্যালয়ৰ সন্মানীয় উপাচৰ্য ড৹ মৃদুল হাজৰিকা আৰু বিশিষ্ট শিক্ষাবিদ মাননীয়া ড৹ গায়ত্ৰী ভট্টাচাৰ্য\nমহোদয়াই উক্ত আলোচনাত অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল ৷\n১) Dr. Nizara Hazarika আৰু Dr. Biman Patowary য়ে সম্পাদনা কৰা গৱেষণা গ্ৰন্থ ‘Social\nEquity and Sustainable Development’ গ্ৰন্থখনি উন্মোচন কৰে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সন্মানীয়\nউপাচাৰ্য মাননীয় ড৹ মৃদুল হাজৰিকা মহোদয়ে ৷\n২) Dr. Bipul Borahৰ গৱেষণা গ্ৰন্থ “Economic Appraisal of Orange Cultivation (Application of Agricultural\nand Financial Economics) উন্মোচন কৰে জাগীৰোড কলেজৰ সন্মানীয় অধ্যক্ষ, ড৹ ভৱন চন্দ্ৰ নেওগ\n৩) Dr. Nizara Hazarika ৰ গৱেষণা গ্ৰন্থ ‘Colonial Assam and Women’s Writing’ উন্মোচন কৰে গুৱাহাটী\nবিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত অধ্যাপিকা মাননীয়া ড৹ গায়ত্ৰী ভট্টাচাৰ্য বাইদেৱে ৷\nঙ) বিশিষ্ট ভায়লিন বাদক মনোজ বৰুৱাদেৱে ভায়লিন বাদন, বিশিষ্ট শিল্পী শ্ৰীযুত আলখ্য চক্ৰৱৰ্ত্তী আৰু\nদীক্ষুৰ গীতৰ শৰাই সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত কাৰ্যসূচীৰ মূল আকৰ্ষণ আছিল ৷\n২) ২৭ আৰু ২৮ আগষ্ট ,২০১৫ তাৰিখত UGCৰ অনুদানেৰে সোণাপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ\nউদ্যোগত আৰু XIMIT ৰ সহযোগত – “ English Language teaching in India: Problems and\nProspects “ বিষয়ত ৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনা চক্ৰ অনুষ্ঠিত হয় । উক্ত নামেৰেই সম্পদিত ৰূপত গৱেষণা গ্ৰন্থ\nপ্ৰকাশ কৰা হয় ৷\n৩) ১৫ আৰু ১৬ চেপ্তেম্বৰ,২০১৫ তাৰিখত UGCৰ অনুদানেৰে সোণাপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ ভূগোল বিজ্ঞন বিভাগ\nআৰু North East India Geographical Sosiety ৰ সহযোগত “Challenges of Environment and\nDevelopment in North East India” শীৰ্ষক ৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনা চক্ৰ অনুষ্ঠিত কৰা হয় ।\n৪) ১৩ আৰু ১৪ নৱেম্বৰ,২০১৫ তাৰিখত UGCৰ অনুদানেৰে সোণাপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ অৰ্থনীতি বিভাগৰ\nউদ্যোগত আৰু সোণাপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ ভূগোল সমাজৰ সহযোগত – “ Panchayati Raj and Rural\ndevelopment in India: Problems and Prospects “ বিষয়ত ৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনা চক্ৰ অনুষ্ঠিত হয় । উক্ত\nনামেৰেই সম্পদিত ৰূপত গৱেষণা গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰা হয় ৷\n৫) ২৮ জানুৱাৰী, ২০১৬ তাৰিখত সোণাপুৰ মহাবিদ্যালয়ে অনুষ্ঠিত কৰি থকা সদৌ অসম আন্তঃ\nমহাবিদ্যালয় তৰ্ক প্ৰতিযোগিতাখনি ৰূপালী জয়ন্তী বৰ্য উপলক্ষে এইবেলি North East Inter\nCollege Debate Competition হিচাপে ২৮ জানুৱাৰী, ২০১৬ তাৰিখত অনুষ্ঠিত কৰা হয় ।পূৰ্বাঞ্চলৰ\nপ্ৰায়কেইখন ৰাজ্যৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে এই তৰ্ক প্ৰতিযোগিতাত অংশ গ্ৰহণ কৰাটো এই তৰ্ক প্ৰতিযোগিতাৰ\nউল্লেখযোগ্য সফলতা ৷ এই তৰ্ক প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতবৰ্ষৰ লোক সভাৰ প্ৰাক্তন Speaker Sjt. P. A.\nSangma মহোদয়ৰ Speaker হিচাপে অংশগ্ৰহণে মহাবিদ্যালয়খনক ধন্য কৰিলে ৷\n৬) ইংৰাজী ১৮ মে ,২০১৬ ,বুধবাৰে গ্ৰন্থ উন্মোচন তথা আলোচনা সভা এখন অনুস্থিত কৰা হয় ৷\nআলোচনাৰ বিষয় আছিল ‘গ্ৰন্থৰ গুৰুত্ব’ ৷ মুখ্য আলোচক: হিচাপে উপস্থিত আছিল বিশিষ্ট সাহিত্যিক তথা\nনিয়মীয়া বাৰ্তা কাকতৰ মুখ্য সম্পাদক, শ্ৰীযুত ফনীন্দ্ৰ দেৱচৌধুৰী মহোদয় ৷\nএই সভাতেই গ্ৰন্থ উন্মোচন কৰা হয় :\nশ্ৰী যুত উপেন বৰা দেৱৰ গল্প সংকলন “দাপোণ” আৰু ড৹ ববী দাস মহোদয়াৰ গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ -: “Buddhism in Assam from Earliest Times to 13th Chentury A.D.”\nউন্মোচন কৰে শ্ৰীযুত ফনীন্দ্ৰ দেৱচৌধুৰী দেৱে ৷\nসোণাপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ গৱেষনামূলক জাৰ্ণেল- “Budding Scholar” উন্মোচন কৰে পূৱ\nকামৰূপ জিলাৰ উপায়ুক্তমাননীয় শ্ৰীযুত ৰাজেন্দ্ৰ নাথ গগৈ মহোদয়ে ৷\nসোণাপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ বাৰ্ষিক আলোচনী উন্মোচন কৰে সোণপুৰ বালিকা বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান\nশিক্ষয়ত্ৰী, মাননীয়া শ্ৰীযুতা দীপ্তিময়ী বৰা বাইদেউয়ে ৷\n৬) ২৫ জুন,২০১৬ তাৰিখত সোণাপুৰ মহাবিদ্যালয় DDU KAUSHAL কেন্দ্ৰৰ সহযোগত গুৱাহাটী\nবিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ B. VOC. প্ৰাঠ্যক্ৰম থকা মহাবিদ্যালয় সমূহৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলক উপকৃত কৰাকৈ\n– “Development of Soft Skill” বিষয়ক এখনি কৰ্মশালা অনু্ষ্ঠিত কৰা হয় ৷ সমল ব্যেক্তি হিচেপে এই\nকৰ্মশালত অংশ গ্ৰহন কৰে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপ-পৰীক্ষা নিয়ন্ত্ৰক ড৹ দেৱহৰি তালুকদাৰ, শ্ৰীযুত\nৰঞ্জন বৰুৱা, ড৹ মৃনময় শৰ্ম্মা, শ্ৰীযুত বিজিৎ দেৱবাৰ্মা আৰু শ্ৰীযুতা হৰিণী মাধৱনে ৷\n৭) অসম সত্ৰ মহা সভাই আৰম্ভ কৰা ‘মহাভাগৱত যাত্ৰা’ ইং ২৩ আগষ্ট, ২০১৬ তাৰিখত সোণাপুৰ\nমহাবিদ্যলয়ত ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপনৰ লগত সংগতি ৰাখি ৰাজহুৱা সভা এখনি অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল ৷\nশ্ৰীযুত জীৱেশ্বৰ গোস্বামী, শ্ৰীশ্ৰী মাহৰা সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ প্ৰভু, শ্ৰীযুত প্ৰফুল্ল প্ৰাণ মহন্ত, উপদেষ্টা,\nমহাভাগৱত যাত্ৰা অসম সত্ৰ মহা সভা , শ্ৰী জগত বনিয়া, মূখ্য প্ৰচাৰক, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘ আৰু\nড৹ স্বপ্নালী দাস, অধ্যাপক, কটন মহাবিদ্যালয় ,-এই বিশিষ্ট ব্যক্তি সকলে উক্ত সভাত ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলক\nআধ্যাত্মিক শিক্ষাৰ গুৰুত্বৰ উপৰত বক্তব্য আগবঢ়ায়ছিল ৷\n৮) ইংৰাজী ২৭ আগষ্ট ,২০১৬ তাৰিখত U.G.C.ৰ অৰ্থ সাহায্য আৰু মানৱ অধিকাৰ আয়োগৰ\nসহযোগত -মানৱ অধিকাৰ সজাগতা বিষয়ক আলোচনা সভা এখনিৰ আয়োজন কৰা হয় ৷\nমূখ্য অতিথি হিচাপে আলোচনাত অংশ গ্ৰহণ কৰে মানৱ অধিকাৰ আয়োগৰ অধ্যক্ষ তথা উচ্চ\nন্যায়ালয়ৰ প্ৰাক্তন মূখ্য ন্যায়ধীস সন্মানীয় ড৹ আফ্তাব হুছেইন শইকীয়া মহোদয়ে ৷\nসন্মানীয় অতিথি হিচাপে মানৱ অধিকাৰ আয়োগৰ সন্মানীয় সদস্য শ্ৰীযুত তৰুণ ফুকন মহোদয়েও\n-মানৱ অধিকাৰ আৰু আইনৰ সুৰক্ষা সমূহৰ বিষয়ে বহলাই ব্যাখ্যা কৰে ৷\nএই সভাতেই সোণাপুৰ মহাবিদ্যালয়ত আৰম্ভ কৰা U.G.C. Sponsored “Certificate Course on\nHuman Right” ত সফলতাৰে উৰ্ত্তীৰ্ণ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলক উৰ্ত্তীৰ্ণৰ প্ৰমাণ পত্ৰ বিতৰণ কৰা হয় ৷\n৯) ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপনৰ এই পবিত্ৰ বৰ্যটিত ডঃ ধনজিৎ মেধি ফাউণ্ডেচনৰ সহযোগত ড৹ ধনজিৎ মেধি\nস্মাৰক বক্ততা ইং ১ চেপ্তেম্বৰ, ২০১৬, বৃহস্পতিবাৰে অনু্ষ্ঠিত কৰা হয় ৷\nবন্তি প্ৰজ্বলন আৰু শ্ৰদ্ধাঞ্জলি প্ৰদান অনুষ্ঠানেৰে শুভাৰম্ভ হোৱা এই অনুষ্ঠানত বন্তি প্ৰজ্বলক হিচাপে উপস্থিত থাকে\nশ্বহীদ মণিৰাম দেৱান মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত অধ্যাপক মাননীয় শ্ৰী যুত তুৱাৰাম খনিকৰ মহোদয় ৷\n“বৰ্তমানৰ সমাজিক পৰিবেশৰ প্ৰেক্ষাপটত নৈতিক আৰু আধ্যাত্মিক শিক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আৰু শিক্ষানুষ্ঠান সমূহৰ কৰণীয় “ শীৰ্ষক উদ্বোধনী ভাষণত খনিকৰ মহোদয়ে বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ সৎ ব্যবহাৰ উপৰত গুৰুত্ব প্ৰদানৰ বাবে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলক আহ্বান জনায় ৷ ঘৰখনে দিব লাগিব আধ্যাত্মিক উপাসনা,নৈতিকতা,মৰম-স্নেহ-প্ৰীতি, ত্যাগৰ আদৰ্শ ৷ এইখিনি কথাকেই সাৰোগত কৰি শিক্ষানুষ্ঠান সমূহেও শিক্ষা ব্যবস্থাটোক আগুৱাই নিব লাগিব বুলি তেখেতে যথেষ্ট তাত্বিক ভাষন আগবঢ়ায় ৷\nমূল বক্ততা প্ৰদান কৰি শ্ৰী শ্ৰী আউনিআটি সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ মাননীয় শ্ৰী শ্ৰী ড৹ পিতাম্বৰ দেৱ গোস্বামী মহোদয়য়ে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলক চাৰিত্ৰিক শিক্ষা প্ৰদানত গুৰুত্ব আৰূপ কৰে ৷ চাৰিত্ৰিক শিক্ষাৰ অভাৱতেই বৰ্তমান সমাজত সৃষ্টি হৈছে ৷ গতিকে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত ভদ্ৰতা, শিষ্টাচাৰ, সৌজ্যণ্যতা, সৌন্দয্যবোধ, পৰিস্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা, স্নেহ-প্ৰীতি, ভাতৃত্ববোধ, আন্তৰিকতা,সৎতা,এইবোৰ শিক্ষা ঘৰখন,শিক্ষানুষ্ঠাণ,অন্যান্ন সামাজিক অনুষ্ঠনৰ লগতে সমাজৰ সকলো ব্যক্তিয়েই গুৰুত্ব প্ৰদানৰ বাবে তেখেতে মুকলিকে আহ্বান জনায় ৷\nবিশিষ্ট অতিথি হিচাপে ভাষণ প্ৰদান কৰি দিছপুৰ বিধান সভা সমষ্টিৰ বিধায়ক মাননীয় শ্ৰী যুত অতুল বৰাদেবে মোৱাইলৰ অপব্যৱহাৰে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰ যথেষ্ট ক্ষতি কৰিছে; গতিকে এই ক্ষেত্ৰত অভিভাবক, শিক্ষক, জ্যেষ্ঠজন সকলোৱে সচেতন হবৰ বাবে তেওঁ আহ্বান জনায় ৷\nএই সভাতেই ড৹ ধনজিৎ মেধি দেবৰ গৱেষণা গ্ৰন্থখনি- ড৹ মনি ৰাম কলিতা আৰু শ্ৰীযুত যোগেন কলিতাদেৱৰ দ্বাৰা সম্পাদনা কৰা – “অসমৰ মাঘ বিহু এটি সমীক্ষা “ নামৰ গবেষণা গ্ৰন্থখনি উন্মোচন কৰে শ্ৰী শ্ৰী আউনিআটি সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ মাননীয় শ্ৰী শ্ৰী ড৹ পিতাম্বৰ দেৱ গোস্বামী মহোদয়ে ।\nসোণাপুৰ মহাবিদ্যালয় শিক্ষক গোটৰ বছৰেকীয়া গৱেষণা মূলক গ্ৰন্থ –“ Sona Sophia” উন্মোচন কৰে মাননীয় শ্ৰী যুত তুৱাৰাম খনিকৰ মহোদয়ে ৷\n১০) ইংৰাজী ২৩ আৰু ২৪ চেপ্তেম্বৰ ,২০১৬ তাৰিখত UGCৰ অনুদানেৰে সোণাপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ IQAC ৰ\nউদ্যোগত আৰু Indian National Trust for Art and Cultural Heritage ( INTACH)ৰ সহযোগত –\n“ Culture and Social Values’ quest for Sustainability inaMarket Drivan Society” বিষয়ত ৰাষ্ট্ৰীয়\nআলোচনা চক্ৰ অনুষ্ঠিত কৰা হয় । অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ৰাজীৱ গান্ধী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন উপাচাৰ্য ড৹\nঅন্নদা চৰণ ভাগৱতী আৰু North East Hill University ৰ Cultural Studies বিভাগৰ মূৰব্বী অধ্যাপক\nড৹ দেশমণ্ড খাৰমাফ্লাং ৰ উপস্থিতিয়ে এই ৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনা চক্ৰখনি সাফল্য মণ্ডিত কি তুলিছিল ৷ উক্ত\nনামেৰেই সম্পদিত ৰূপত গৱেষণা প্ৰত্ৰ সম্বলিত গ্ৰন্থ এখনিও প্ৰকাশ কৰা হয় ৷\n১১) ইংৰাজী ২৬ আৰু ২৭ চেপ্তেম্বৰ ,২০১৬ তাৰিখত English Langage Teaching Association, Assam Chapter-ৰ উদ্যোগত আৰু Sonapur College DDU KAUSHAL কেন্দ্ৰৰ সহযোগত “National Conference on Reading ,Teaching and Performing Shakespeare” ৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনা চক্ৰ অনুষ্ঠিত কৰা হয় ৷\n১২) ইংৰাজী ৫নবেম্বৰ তাৰিখে ৰূপালী জয়ন্তী অনুষ্ঠানত প্রাক্তন ছাত্র ছাত্রীৰ সক্ৰিয় অংশগ্রহণৰ বাবে\nআহ্বান জনাবলৈ এখনি প্রাক্তন ছাত্র ছাত্রীৰ সমাৰোহ অনুষ্ঠিত কৰা হয় ৷\nএইখিনিতে ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপনৰ সামৰণি মহোৎসৱৰ আয় ব্যয়ৰ সম্যক ধাৰণা দিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছঁ ৷\nসোণাপুৰ মহাবিদ্যলয় ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপনৰ আৰম্ভনিৰ পৰা সামৰণি মহোৎসৱলৈকে যিখিনি কাৰ্যসূচী ৰূপায়ন কৰাৰ বাবে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হৈছিল তাৰ প্ৰায় সকলোখিনি ৰূপায়ন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়াস কৰা হৈছিল আৰু সকলো শিক্ষক-কৰ্মচাৰী, ন-পুৰণি ছা্ত্ৰ-ছাত্ৰী, প্ৰতিষ্ঠাপক কাণ্ডাৰী, সদৌটি ৰইজৰ সক্ৰিয় সহায় সহযোগিতাত সফলকাম হৈছিলোঁ বুলি আমি বিশ্বাস কৰো ৷ এই সকলো ক্ষেত্ৰতে যি সকল ব্যক্তি, অনু্ষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানে আৰ্থিক আৰু শ্ৰম দানেৰে সক্ৰিয় সহায় সহযোগিতা আগবঢ়ালে সকলোলৈকে এই সুযোগতে পুনৰ সোণাপুৰ মহাবিদ্যালয় পৰিয়ালৰ হৈ শ্ৰদ্ধা আৰু কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিলো ৷ ইমান বহলভাবে গ্ৰহণ কৰা কাৰ্যসূচী সমূহ ৰূপায়ন কৰিবলৈ যাওঁতে ভুল ভ্ৰান্তি হোৱাতো স্বাভাবিক ৷ গতিকে আমাৰ ভুল ক্ৰূতিৰ বাৱে ক্ষমা বিচাৰি লগতে গঠনমূলক দিহা পৰামৰ্শ আশা কৰি এই প্ৰতিবেদন সামৰাৰ আগেয়ে পুনৰ সদৌটিলৈকে শ্ৰদ্ধাৰে আহ্বান জনাইছোঁ -আহক সকলোৱে মিলি উচ্চ শিক্ষাৰ এই সোণাপুৰ মহাবিদ্যলয় খনিক বৌদ্ধিক জাগৰণৰ এক প্ৰাণকেন্দ্ৰ হিচাপে উজ্বলাই তুলো ৷\nড৹ বিপুল বৰা ড৹ দেৱব্ৰত খনিকৰ\nড৹ বিমান পাটোৱাৰী অধ্যক্ষ,\nসম্পাদকদ্বয়, সোণাপুৰ মহাবিদ্যালয়,\nৰূপালী জয়ন্তী উদযাপন সমিতি,


নিলাজ পাকিস্তান! ভাৰতীয় সেনালৈ লক্ষ্য কৰি ধাৰাসাৰ গুলীবৰ্ষণ|exchange-of-fire-between-the-two-sides-is-still-on-after-pakistan-violated-ceasefire– News18 Assam\nUpdated:August 17, 2019, 5:19 PM IST\nকোনো দিন যেন শুধৰণি নহ’ব পাকিস্তানৰ!\nLast Updated: August 17, 2019, 5:19 PM IST\nকোনো দিন যেন শুধৰণি নহ’ব পাকিস্তানৰ! শুকুৰবাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মজিয়াত চীনৰ কান্ধত উঠি ভাৰতক বিপদত পেলাবলৈ চলোৱা প্ৰচেষ্টা ব্যৰ্থ হোৱাৰ পিছতো যেন অনুসূচনা নাই ইমৰান খানৰ দেশখনৰ। শনিবাৰে ভাৰত–পাক সীমান্তৰ ৰাজৌৰী ছেক্টৰত ভাৰতীয় সেনালৈ লক্ষ্য কৰি পাকিস্তানী সেনাই কৰিছে ধাৰাসাৰ গুলীবৰ্ষণ।\nশনিবাৰে পুৱাৰ পৰাই পাকিস্তানী সেনাই অব্যাহত ৰাখিছে গুলীচালনা। পাক সেনাৰ গুলীত শ্বহীদ হৈছে সন্দীপ থাপা নামৰ এগৰাকী ভাৰতীয় সেনা জোৱান। এনেদৰে যুদ্ধ বিৰতি উলংঘা কৰি পাকিস্তানৰ এই গুলীচালনাক এতিয়া যোগ্যপ্ৰত্যুত্তৰ দিছে ভাৰতীয় সেনা বাহিনী।\nFirst published: August 17, 2019, 5:05 PM IST


ৰূপোৱালী মেঘৰ ছায়া - মৌচুমী বৰি - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nৰূপোৱালী মেঘৰ ছায়া – মৌচুমী বৰি\nপ্ৰাপ্তিৰ হোষ্টেলীয়া জীৱনৰ সুখ-দুখৰ মাজত সোমাই পৰা অৰুন্ধতীয়ে ডায়েৰিখন সামৰি থ’লে৷কাৰণ চৈধ্যদিনীয়া ডিউটি শেষ কৰি আজি অনুৰাগ আহিব৷শিৱসাগৰৰ পৰা গুৱাহাটী, গুৱাহাটীৰ পৰা ট্ৰেইনেৰে নিউজলপাইগুৰি তাৰপিছত চিকিম……ইমানদূৰ ভ্ৰমণ কৰি ভাগৰি পৰিব অনুৰাগ – অৰুন্ধতীয়ে ভাবিলে৷\nতাই বেলকণিত থিয় হৈ বাট চাই ৰ’ল অনুৰাগলৈ বুলি৷অলপ দেৰিৰ পিছতে এখন ভেন আহি কোৱাৰ্টাৰৰ সন্মূখত ৰ’লহি৷ভেনৰ দুৱাৰ খুলি অনুৰাগ ওলাই আহিল৷ভেনৰ ড্ৰাইভাৰ টুকেন্দ্ৰই অনুৰাগৰ বেগটো ধৰি দিলে৷ড্ৰাইভাৰটোৰ স’তে অনুৰাগ চিৰিৰে চাৰিমহলাৰ ওপৰত থকা কোৱাৰ্টাৰটোলৈ বুলি আহি থাকিল৷\nঅৰুন্ধতীয়ে দুৱাৰখন খুলি দিলে৷অনুৰাগ যেন এটি মিঠা সুবাস হৈ সোমাই আহিল –অৰুন্ধতীৰ তেনে লাগিল৷টুকেন্দ্ৰই বেগ থৈ অনুৰাগ-অৰুন্ধতীৰ পৰা বিদায় লৈ গ’লগৈ৷\n:খুউব ভাগৰ লাগিছে নহয়? – অৰুন্ধতীয়ে সুধিলে অনুৰাগক\nঅনুৰাগে অৰুন্ধতীক কাষলৈ চপাই আনি চকুত চকু থৈ ক’লে –\n:তোমাৰ মুখখন দেখিলে মোৰ যত’ যিমান ভাগৰ সকলো অন্তৰ্ধান হৈ যায় সোণজনী ৷\nকিয় জানো হঠাতে অৰুন্ধতীৰ অনুৰাগৰ সন্মূখত ভীষণ লাজ লাগি গ’ল;বগা মুখখনি সেন্দুৰবুলীয়া হৈ পৰিল৷লাজতে চকু নমাই আনি তাই ক’লে–\n:তুমি আজৰি হোৱা, মই তোমাৰ বাবে চাহ-জলপান যোগাৰ কৰোঁ৷\nঅৰুন্ধতীৰ যে লাজ লাগিছে সেইকথা অনুৰাগৰ বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল৷\n:হঠাতে লাজুকীলতাজনীৰ দৰে হ’লা যে?হা: হা: হা:\nহাঁহি হাঁহি অনুৰাগে অৰুন্ধতীৰ গালত চুমা এটা দি হাতত টাৱেলখন লৈ বাথৰূমত সোমাল৷\nপূজাৰ বতৰ৷অৰুন্ধতী কাপোৰ পেকিং কৰাত ব্যস্ত৷বন্ধৰ দিনকেইটা দাৰ্জিলিঙত কটাব অৰুন্ধতী আৰু অনুৰাগে৷ড্ৰাইভাৰ টুকেন্দ্ৰক কৈ থোৱা আছে পিছদিনা পুৱা আহিবৰ বাবে৷\nপিছদিনা পুৱা দহ বজাত টুকেন্দ্ৰৰ ভেনখন আহি অৰুন্ধতীৰ কোৱাৰ্টাৰৰ সন্মূখত ৰ’লহি৷লৰালৰিকৈ অনুৰাগ-অৰুন্ধতী হাতত বেগ লৈ চিৰিৰে নামি গ’ল তললৈ৷টুকেন্দ্ৰই দুয়োকে দেখি ভেনৰ দুৱাৰ খুলি দিলে৷দুয়ো ভেনৰ চিটত বহাৰপিছত ভেনখনে গতি ল’লে৷বাজি উঠিল কিশোৰ কুমাৰৰ গান — “পল পল ডিল কে পাছ তুম ৰেহতি হ’/জীৱন মিঠি প্যাস য়ে কেহতি হ’”…..এটি ধুনীয়া ৰোমান্টিক গীত,কাষত প্ৰিয়তম অনুৰাগ আৰু ৰাস্তাৰ কাষে কাষে বৈ থকা অৰুন্ধতীৰ প্ৰিয় তিস্তানদীৰ শোভা …ইয়াতকৈ ভাল লগা মুহুৰ্ত অৰুন্ধতীক আৰু কি লাগিছে!!\n:এই, কি ভাবি আছা?—অনুৰাগে সুধিলে অৰুন্ধতীক\n:গানটো শুনি আছোঁ, ইমান ধুনীয়া ৰোমান্টিক গান!টুকেন্দ্ৰ ভাইয়া, বৰ ধুনীয়া গান লগাইছা দেই৷\nঅৰুন্ধতীৰ কথা শুনি টুকেন্দ্ৰই হাঁহিলে৷অকোৱা-পকোৱা ৰাস্তা, কাষে কাষে চকু জুৰাই যোৱা সেউজীয়া বননি—অৰুন্ধতীৰ ভাল লাগে,এনেকুৱা ৰাস্তাত ৰোমাঞ্চ থকা যেন লাগে তাইৰ৷প্ৰকৃতিৰ নীৰৱতাৰ বন্দনাৰে কবিতা কবিতা লগা পৰিৱেশ!দুপৰীয়া এক বজাত অৰুন্ধতীহঁত দাৰ্জিলিং পালেগৈ৷আগৰে পৰাই বুক কৰি থোৱা হোটেল জননী ভিলাত ড্ৰাইভাৰ টুকেন্দ্ৰই অৰুন্ধতী-অনুৰাগক থৈ তেওঁ পুনৰ চিকিমলৈ উভতি গ’ল৷\nঅসমৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ ঠাণ্ডা যেনেকুৱা দাৰ্জিলিঙৰ ঠাণ্ডাও তেনেকুৱাই—অৰুন্ধতীয়ে ভাবিলে৷কোঠাটোত সোমায়েই অৰুন্ধতীৰ কোঠাটোৰ চাৰিওফালে চকু গ’ল–এখন সুধবগা ডানলপৰ বিচনা,শুই শুই চাব পৰাকৈ এটা এল.চি.ডি টিভি, একাষত কাপোৰ থোৱা ৱাৰড্ৰব ইত্যাদি ইত্যাদি৷\nফ্ৰেছ হৈ অৰুন্ধতী বিচনাত আউজি বহিল, লেপখন গালৈ টানি ললে তাই৷অনুৰাগে টিভিটো অন কৰিলে৷\n:ৰাগ, চাহৰ অৰ্ডাৰ দিয়াছোন, মূৰটো টিঙটিঙোৱা যেন লাগিছে৷\nঅৰুন্ধতীৰ কথামতে অনুৰাগে ইন্টাৰকমত চাহৰ অৰ্ডাৰ দিলে আৰু বিচনালৈ উঠি আহি অৰুন্ধতীৰ গাত গা লগাই বহিল৷অৰুন্ধতীয়ে টিভিটোলৈ মনোযোগেৰে চাই থকা দেখি অনুৰাগে অভিমানৰ সুৰত ক’লে –\n:অৰু, আমি তেন্তে টিভি চাবলৈকে দাৰ্জিলিং আহিলোঁ?\nঅনুৰাগৰ কথাত অৰুন্ধতীয়ে হাঁহি পেলালে আৰু অনুৰাগৰ গালত টপককৈ চুমা এটা দিলে৷তেনেতে কলিং বেলটো বাজি উঠিল—\n:উহ, এই মৰকেলেপটো এতিয়াহে আহিব লাগেনে? – এইবুলি কৈ অনুৰাগ উঠি গৈ দুৱাৰখন খুলি দিলে৷হোটেল বয়টোৱে টেবুলখনত চাহ দুকাপ থৈ আঁতৰি গ’ল৷\nপুৱা দুই বজাতে অনুৰাগে অৰুন্ধতীক জগাই দিলে৷সিহঁতে সূৰ্যোদয় চাবৰ বাবে টাইগাৰ হিললৈ যোৱাৰ কথা ৷পুৱা দুই-তিনি বজাৰ পৰাই মানুহৰ লাইন লাগে বোলে৷অৰুন্ধতীৰ মিঠা টোপনিৰ পৰা একেবাৰে উঠিবৰ মন নাছিলেই, উপায়বিহীন হৈ শুৱাৰ পৰা উঠিল তাই৷ অনুৰাগে ফোনত আগদিনা বুক কৰা টেক্সি ড্ৰাইভাৰৰ লগত কথা পাতিলে৷\n:অৰু, সোনকালে সাজু হোৱা, টেক্সি বাহিৰত ৰৈ আছে৷\nদুয়ো গৈ হোটেলৰ বাহিৰত উপস্থিত হ’ল৷বাহিৰত ষ্ট্ৰীট লাইটৰ পোহৰত টুৰিষ্টৰ সমাগম দেখা পালে অৰুন্ধতী-অনুৰাগে৷লানি লানি টেক্সি৷অনুৰাগে সিহঁতৰ টেক্সি ড্ৰাইভাৰটোলৈ আকৌ ফোন লগালে৷অলপ পিছতে টেক্সি এখন আহি অনুৰাগ-অৰুন্ধতীৰ কাষত ৰ’লহি৷দুয়ো টেক্সিত বহাৰ পিছত টাইগাৰ হিললৈ বুলি টেক্সিখন আগবাঢ়িল৷ৰাস্তাত অৰুন্ধতীয়ে নিজকে অসুস্থ অনুভৱ কৰিলে, বমি বমি ভাব এটা আহি তাইৰ ডিঙিত ৰ’লহি৷\n:ৰাগ, টেক্সিখন ৰাখিব কোৱা,মোৰ বমি আহিছে\nলৰালৰিকৈ অনুৰাগে ড্ৰাইভাৰক টেক্সিখন ৰখাবলৈ দি অৰুন্ধতীক ধৰি বাহিৰলৈ লৈ আহিল৷বাহিৰলৈ ওলাই সলসলকৈ বমি কৰিলে তাই৷অনুৰাগে পানীৰ বটলৰ সাফৰ খুলি পানী খাব দিলে তাইক৷তাৰপিছত টেক্সিত বহি অনুৰাগৰ কান্ধত মূৰটো থৈ ক’লে —\n:ৰাগ, গাটো খুব বেয়া লাগিছে৷\n:অকনমান চকু মুদি দিয়া, ভাল পাবা৷\nটেক্সিখন ধীৰে ধীৰে আগবাঢ়িল৷\nযেতিয়া অনুৰাগ-অৰুন্ধতী টাইগাৰ হিলত গৈ উপস্থিত হ’ল তেতিয়া সূৰ্যোদয় চাবলৈ লোকে-লোকাৰণ্য হৈ পৰিছিল৷এই সূৰ্যোদয় চাবলৈ বোলে মানুহক ভাগ্য লাগিব৷ভাগ্য ভাল থাকিলেহে সূৰুযে মিচিকি হাঁহি মাৰি ওলাই আহে৷টাইগাৰ হিল পাওঁতে অৰুন্ধতীয়ে অলপ সুস্থ অনুভৱ কৰিলে আৰু দুয়ো টেক্সিৰ পৰা ওলাই সূৰ্যোদয় চাবৰ বাবে মানুহৰ ভীৰৰ মাজত সোমাই পৰিল৷অনুৰাগে কেমেৰাটো কান্ধত লৈ ল’লে৷লাহে লাহে সূৰুয ওলাবৰ হ’ল, মানুহৰ উৎকন্ঠা বাঢ়ি আহিল৷পিছে সকলোৰে আশাত চেচাঁপানী পৰিল যেতিয়া সকলোৱে আকাশত ডাৱৰ দেখিলে৷যি সৌন্দৰ্যৰে ৰূপৱান হৈ সূৰুয ওলাব লাগিছিল তেনেদৰে সূৰুয নোলাল, ডাৱৰৰ আঁৰত ঠেহ পাতিলে সূৰুযে৷তেনেকৈয়ে সকলোৱে ফটো তুলিলে ঠেহ লগা সূৰুযৰ,ফটো তুলিলে অনুৰাগেও৷অদূৰত দেখা গ’ল পৃথিৱীৰ ভিতৰতে তৃতীয় ওখ শৃংগ বৰফময় কাঞ্চনজংঘাৰ জিলিকনি!নিজ সৌন্দৰ্যৰে মূৰ্তমান হৈ কাঞ্চনজংঘাই যেন সকলো টুৰিষ্টক সুপ্ৰভাত জনালে৷কাঞ্চনজংঘাৰ সৌন্দৰ্যত সুৱগা চৰে যেতিয়া সূৰযৰ সোনালী পোহৰ আহি কাঞ্চনজংঘাৰ ওপৰত পৰে৷তেনে এক বিৰল দৃশ্য দেখাৰ পৰাও অৰুন্ধতী-অনুৰাগৰ লগতে তালৈ অহা সকলো লোক বঞ্চিত হৈ ৰ’ল৷অনুৰাগে কাঞ্চনজংঘাৰো ফটো উঠালে৷\nটাইগাৰ হিলৰ পৰা উভতি আহি দুয়ো পুৱাৰ আহাৰৰ বাবে হোটেল এখনত সোমাল৷\nব্ৰেকফাষ্ট কৰি উঠি মিৰিক হ্ৰদলৈ বুলি টেক্সি আগবাঢ়িল৷ড্ৰাইভাৰে গাড়ীত ইংলিছ গান লগালে৷শুনি বেয়া নালাগিল অৰুন্ধতীৰ৷অকোৱা-পকোৱা মিহি ৰাষ্টা,পাহাৰৰ শোভা, মানুহৰ ঘৰ মাজে মাজে চাহবাগিচাৰ সেউজীয়া অপূৰ্ব সৌন্দৰ্যই অৰুন্ধতীক উন্মনা কৰি তুলিলে৷পৃথিৱীৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ ধুনীয়া ৰাস্তা যেন লাগিল অৰুন্ধতীৰ!\nহঠাতে বতৰটো গোমা কৰি আহিল৷ অৰুন্ধতীয়ে দেখিলে টেক্সিৰ সমূখৰ আইনাত এটোপাল,দুটোপাল বৰষুণৰ পানী৷কুঁৱলীময় সেমেকা ৰাস্তাৰে টেক্সিখনে গতি ল’লে৷এখন সৰু বজাৰ দেখা পালে অৰুন্ধতীহঁতে—\n:এইখন মিৰিকৰ মূল বজাৰ, Mirik isasmall town of untouched natural beauty! – টেক্সি ড্ৰাইভাৰজনে ক’লে৷\nতেনেই সৰু বজাৰ, এটা গলিৰে টেক্সিখন গৈ থকা যেনহে লাগিল অৰুন্ধতীৰ৷মিৰিক বজাৰ পাৰ হৈ অলপ দূৰ গৈ ড্ৰাইভাৰজনে সিহঁতক পুলিচ ষ্টেচনটো দেখুৱাই দিলে৷পুলিচ ষ্টেচনটোৰ কাষেৰে অকোৱা পকোৱা ৰাষ্টাৰে টেক্সিখন গৈ থাকিল৷ৰাষ্টাত বহুতো স্কুলৰ ল’ৰা-ছোৱালী দেখি অৰুন্ধতীৰ মনটো এনেয়ে ভাল লাগি গ’ল৷প্ৰায় দুপৰীয়া এক বজাত মিৰিক হ্ৰদ পালেগৈ৷ধুনীয়া শান্ত-সৌম্য হ্ৰদটোলৈ চাই অৰুন্ধতীহঁত অভিভূত হ’ল৷হ্ৰদৰ ইটো পাৰে এখন অৰণ্য৷হ্ৰদটোৰ মাজত এখন দীঘল ব্ৰীজ৷বটিং চিষ্টেমো আছে হ্ৰদটোত৷\n:ব’লা, অলপ হ্ৰদৰ পাৰত বহোঁগৈ৷—অনুৰাগে ক’লে৷\nঅৰুন্ধতী আৰু অনুৰাগ গৈ হ্ৰদৰ পাৰৰ বননিতে বহি ল’লে৷হ্ৰদৰ শান্ত পানীয়ে অৰুন্ধতীৰ মনতো যেন শান্তিৰ এছাটি বা ছটিয়াই গ’ল৷\n:কি ভাবি আছা? – অৰুন্ধতীৰ সোঁহাতখন নিজৰ হাতৰ মুঠিত সোমোৱাই অনুৰাগে মৰমেৰে সুধিলে৷অৰুন্ধতীয়ে পানীলৈ গভীৰভাৱে চাই ধেমালিকৈ ক’লে –\n:তোমাৰ প্ৰেমিক তোমাৰ কাষতে আছে সোনজনী, পানীলৈ নাচাই মোলৈ চোৱা৷\nঅনুৰাগৰ কথাত অৰুন্ধতীয়ে হাঁহি পেলালে আৰু অনুৰাগক সুধিলে—\n:পৰিৱেশটো তোমাৰ কেনে লাগিছে ৰাগ?\n:তুমি মোৰ কাষত থাকিলে যি কোনো পৰিবেশেই ভাল লাগে- মাছৰ বজাৰ, পাছলিৰ বজাৰ, চিনেমা হলৰ পৰা ওলাই আহোঁতে হোৱা হাই-উৰুমি সকলো পৰিবেশেই মোৰ প্ৰিয় হ’ব যদিহে তুমি মোৰ কাষত থাকা৷\n: আচ্ছা! মিষ্টাৰ ৰোমান্টিক ৰাগ কোৱাছোন বাৰু,তুমি যে মোৰ কাষত ইমান ৰোমান্টিক হৈ থাকা,এনেকৈ গোটেই জীৱন ৰোমান্টিক হৈ থাকিবানে?শুনিছোঁ, সংসাৰ পুৰণি হ’লে বোলে এনেবোৰ ৰোমান্টিক বিলাস নাথাকে৷\n:অৰু, আমাৰ এই মধুৰ সময়বোৰত এনেবোৰ চিন্তা মনলৈ কিয় আনা?মই বেয়া পাওঁ… অনুৰাগে মুখ ফুলালে৷অৰুন্ধতীয়ে অনুৰাগৰ নাকতে মৰম অকন কৰি ক’লে-\n:হ’ব মোৰ সোণটো, ফটো উঠো ব’লা৷\nঅৰুন্ধতী ব্ৰীজখনৰ ফালে আগবাঢ়িল৷বহু ফটো উঠিলে দুয়োটাই৷\n:বৰ ভোক লাগিছে, ব’লা হোটেল বিচাৰি যাওঁ – অনুৰাগে ক’লে৷\nদুয়োজনে হোটেল এখনত দুপৰীয়াৰ ভাত সাজ খাই যাবলৈ ওলাল৷\nসেইদিনা হোটেল জননী ভিলা পাওঁতে সিহঁতৰ গধূলী হ’ল৷\nৰাতি শুবৰ পৰত অনুৰাগে অৰুন্ধতীক বুকুৰ মাজলৈ চপাই আনিলে আৰু সুধিলে—\n:কাইলৈ ক’ত যাম বুলি ভাবিছা?\n:ক’ত যাবা? – ওলোটাই সুধিলে তাই\n:ৰক গাৰ্ডেনলৈ যাম দিয়া\nঅৰুন্ধতীৰ অনুৰাগৰ বুকুৰ মাজত সোমাই মাকলৈ মনত পৰিল৷ঘৰৰ সৰু হোৱা বাবে বিয়াৰ আগলৈকে তাই মাকৰ লগত শুইছিল আৰু টোপনি নোযোৱালৈকে মাকে তাইক বুকুৰ উম দি শুৱাইছিল৷পুৰুষো কেতিয়াবা মাকৰ দৰেই মমতাময়ী হৈ উঠে – অৰুন্ধতীয়ে ভাবিলে৷\nঅনুৰাগৰ নাকৰ শব্দত তাই গম পালে অনুৰাগ টোপনি গ’ল৷তাই সন্তৰ্পনে অনুৰাগৰ বাহুবন্ধনৰ পৰা ওলাই আহিল আৰু অনুৰাগৰ মুখলৈ চালে – এটি পৱিত্ৰ শিশুৰ দৰে শুই পৰিছে অনুৰাগ৷অনুৰাগৰ কপালত চুমা এটা দি তাই টোপনি যাবলৈ চেষ্টা কৰিলে৷\nপিছদিনা হোটেলতে ব্ৰেকফাষ্ট কৰি অনুৰাগহঁত ৰক-গাৰ্ডেন আৰু গংগামায়া পাৰ্ক চাবলৈ বুলি টেক্সিত বহিল৷পাহাৰীয়া অকোৱা-পকোৱা ৰাষ্টাৰে টেক্সি আগবাঢ়িল ৷অৰুন্ধতীয়ে খিৰিকীৰে দূৰৈৰ পাহাৰৰ প্ৰাকৃতিক শোভা চাই ৰ’ল৷এনে লাগিল শুকুলা ডাৱৰবোৰ যেন আকাশৰ ওপৰৰ পৰা পাহাৰলৈ নামিহে আহিছে৷পাহাৰৰ বগাখিনি ডাৱৰ নে বৰফ ধৰিব নোৱাৰিলে তাই৷ “মোহনীয়” শব্দটো যেন প্ৰতিমুহুৰ্ততে দাৰ্জিলিঙৰ আকাশ-বতাহৰ স’তে খাপ খাইহে পৰে৷অৰুন্ধতীহঁত যেতিয়া ৰক গাৰ্ডেন পালেগৈ টুৰিষ্টৰ সমাগমেৰে পৰিবেশটো গিজগিজাই আছিল৷শিলনিৰ মাজে মাজে ওপৰৰ পৰা কলকলাই বৈ অহা এটি জলপ্ৰপাত!অকোৱা-পকোৱাকৈ ওপৰলৈ উঠি যাব পৰা একোখন ব্ৰীজ৷ওপৰে-তলে মানুহেই মানুহ৷অৰুন্ধতী-অনুৰাগেও অকাই-পকাই ওপৰলৈ খোজকাঢ়ি উঠি গ’ল,বিভিন্ন প’জত ফটো উঠিলে সিহঁতে৷ৰক গাৰ্ডেনৰ প্ৰাকৃতিক শোভা সামৰি গংগামায়া পাৰ্ক চাবলৈ গ’ল অৰুন্ধতীহঁত৷গংগামায়া পাৰ্কখন বৰ দীঘল৷খোজকাঢ়ি খোজকাঢ়ি অৰুন্ধতীৰ ভাগৰ লাগিল৷বেঞ্চ এখনত বহি পৰিল তাই৷খোজকঢ়া ভাগৰ কাতি কৰি দুয়োজনে চাহ একাপ খাবৰ বাবে এখন ৰেষ্টুৰেন্টত গৈ বহিলগৈ৷অৰুন্ধতীয়ে লক্ষ্য কৰিলে—টুৰিষ্টৰ সমাগমেৰে পাৰ্কখন সজীৱ হৈ উঠিছে৷চাহ খাই অৰুন্ধতীহঁত আগবাঢ়িল৷এঠাইত নেপালী লোকনৃত্য দেখা পালে৷ অনুৰাগে লোকনৃত্যৰ ভিডিঅ’ কৰিলে৷ট্ৰেডিশ্যনেল ড্ৰেছ পিন্ধি অৰুন্ধতীয়ে ফটোও উঠিলে৷পিছে পাৰ্কখন ইমানেই দীঘলীয়া আছিল যে অৰুন্ধতীহঁতে শেষ সীমা নাপালেগৈ৷আধাতে উভতি সেইদিনা গংগামায়া পাৰ্কৰ সামৰণি মাৰিলে৷পিছদিনা পুৱাই অৰুন্ধতী-অনুৰাগে “বাটাছিয়া লুপ” চাবলৈ গ’ল৷বাটাছিয়া লুপৰ মনোমোহা পৰিপাটি দৃশ্যই মোহিত কৰিলে অৰুন্ধতীক৷ইয়াত ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ সময়ত প্ৰাণ বিসৰ্জন দিয়া এজন গোৰ্খা সৈণিকৰ মূৰ্তি প্ৰতিস্থা কৰি থোৱা আছে৷বাটাছিয়া লুপৰ পৰা শুভ্ৰ বৰফময় কাঞ্চনজংঘাৰ দৃশ্য দেখিবলৈ পোৱা যায়৷এজন প্ৰফেশ্যনেল কেমেৰা মেনে অৰুন্ধতী-অনুৰাগক নেপালী বেশ-ভূষাৰে ফটো তুলিলে আৰু অনুৰাগৰ পৰা ঠিকনাটো লৈ ডাকযোগে ফটোকেইখন পঠিয়াই দিব বুলি ক’লে৷ “বাটাছিয়া লুপ” চাই লৰালৰিকৈ অনুৰাগ-অৰুন্ধতী নিজৰ হোটেললৈ উভতি আহিল৷\nকোঠাত সোমায়েই অৰুন্ধতী কাপোৰ জপাত ব্যস্ত হৈ পৰিল৷কাপোৰ পেকিং কৰা শেষ কৰি ফ্ৰেছ হৈ অনুৰাগ-অৰুন্ধতীয়ে “জননী ভিলা”ৰ কোঠা এৰিলে আৰু হোটেলৰ ফৰ্মেলিটি খিনি শেষ কৰি দুয়ো উলাই আহিল৷বুক কৰি থোৱা টেক্সিত উঠি অনুৰাগ-অৰুন্ধতীয়ে সেইদিনা দাৰ্জিলিং এৰিলে৷ ■■\nদাৰ্জিলিঙৰ পৰা ঘূৰি আহিয়েই অৰুন্ধতী কলেজৰ ক্লাছবোৰত ব্যস্ত হ’ব লগা হ’ল৷সেইদিনা অৰুন্ধতী কলেজলৈ যোৱাৰ পিছত অনুৰাগ কোৱাৰ্টাৰটোত অকলশৰীয়া হৈ পৰিল৷অকলশৰীয়া মুহুৰ্তকেইটা পাৰ কৰিবৰ বাবে অনুৰাগে বুকছেল্ফৰ কিতাপ খুচৰিলে৷এনেকৈ কিতাপ খুচৰি থাকোঁতে এখন ডায়েৰি অনুৰাগৰ হাতত লাগিল৷ডায়েৰি খনত কিনো আছে বুলি পাত লুটিয়ালে অনুৰাগে৷অৰুন্ধতীৰ হাতৰ আখৰ দেখি তাৰ অনুসন্ধিৎসা বাঢ়ি গ’ল৷\n“এইবোৰচোন অৰুৱে লিখা কবিতা!মোৰ অৰুৱে তেন্তে কবিতাও লিখে!মোকটো তাই কোনোদিন কবিতা লিখে বুলি কোৱা নাই!!”—অনুৰাগৰ অভিমান হ’ল৷অভিমানী মনটোৰেই সি কবিতাবোৰ পঢ়ি গ’ল —\nতোমাৰ পৰা মোলৈ\nএটা দীঘলীয়া বাট\nস্মৃতিভ্ৰংশ মানুহৰ দৰে\n“অৰুৰ জীৱনত কোনোবা ক্লজফ্ৰেণ্ড আছিল যি অৰুৰ জীৱনৰ পৰা আঁতৰি গ’ল – কবিতাটোৱে সেইটোৱে কৈছে বোধহয়”—অনুৰাগে ভাবিলে ৷\n“পুৰণি চিনাকী বিষাদ\nকোন সূদুৰৰ পৰা ভাঁহি অহা\nবাঁহীৰ কৰুণ সুৰ যেন\nবিষাদে বিষাদক আবৰা…”\n“অৰুৰ মনত কিবা দুখ আছে কবিতাটোৱে সেইটোকে কৈছে নেকি!মোৰ লগত দুখ শ্বেয়াৰ নকৰে নহয়!!”—অনুৰাগে এইবাৰ অভিমানত নিজৰ মাজতে মুখ ফুলালে৷\n“বুকুত জীপাল হৈ উঠে\nসেউজীয়া নিয়ৰ তিতা ঘাঁহনি এডৰা..\nকবিতাৰ শাৰী গুণগুণাই গুণগুণাই\nএটোপাল গানৰ চকুলোৰে মই\nসান্নিধ্যৰ উশাহ বিচাৰি….”\n“আপোনজনৰ সান্নিধ্য বিচৰা বিষাদৰ কবিতাচোন এইয়া !!”—অনুৰাগে ভাবিলে৷\nতাৰপিছত “তুমি” নামৰ এটা কবিতাত অনুৰাগৰ চকু থৰ হৈ গ’ল—\nএপাহ ৰঙা গোলাপ\nধুমুহা-বৰষুণৰ এছাটি বতাহ\nতুমি সাৰথি ভঙা-গঢ়াৰ\nতুমি বন্ধু বুজা-নুবুজাৰ\nজীৱন-মৰণে উশাহে নিশাহে\nমাথোঁ তুমি,তুমি আৰু তুমি”\nকবিতাটো পঢ়ি অনুৰাগৰ উশাহটো চুটি হৈ যোৱা যেন লাগিল৷অৰুৰ কোনোবা ভালপোৱা আছিল৷অৰুৰ যদি তেনে এটা অতীতেই আছিল তাই মোক কিয় আজিলৈকে কোৱা নাই!!অনুৰাগৰ কান্দিবৰ মন গ’ল৷ “নাই আৰু পঢ়িব নোৱাৰি”—ডায়েৰিখন জপাই থ’লে অনুৰাগে৷\nকলেজৰ পৰা আহি অনুৰাগৰ মুখত ফুটি উঠা বিবৰ্ণ চেহেৰাই অৰুন্ধতীক চিন্তাত পেলালে৷\n:তোমাৰ কিবা হৈছে নেকি ৰাগ?গা ভাল নাই নেকি?\n:নাই,একো হোৱা নাই – অনুৰাগে বৰ কষ্টৰে কথাকেইটা ক’লে৷\n:মিছা কথা নক’বা৷মোৰ আৰু তোমাক চিনি পাবলৈ অকনো বাকী নাই ৰাগ৷তোমাৰ সঁচাই কিবা হৈছে৷কোৱা ৰাগ,কি হৈছে তোমাৰ?\nঅনুৰাগে তললৈ মূৰটো কৰি অলপদেৰি মনে মনে থাকিল তাৰপিছত অৰুন্ধতীৰ ডায়েৰিখন আনি অৰুন্ধতীৰ হাতত দিলে৷\n:আজি তোমাৰ কবিতা পঢ়িলোঁ৷তুমিটো কবিতা লিখা বুলিও মোক কোনোদিন কোৱা নাই!!-অনুৰাগে অভিমানেৰে কৈ উঠিল৷অৰুন্ধতীয়ে এইবাৰহে উৰহী গছৰ ওৰ ধৰিব পাৰিলে৷অৰুন্ধতীৰ হাঁহি উঠিল যদিও অনুৰাগৰ চিৰিয়াছ মুখখন দেখি হাঁহিটো সামৰি থ’লে তাই৷\n:ৰাগ, কবিতা লিখোঁ বুলি তোমাক কবলৈ সময়েই বা কেতিয়া পাইছোঁ৷আৰু ডায়েৰিত লিখা এইবোৰ যে কবিতাও নহয়,মোৰ মাথোঁ অনুভৱৰ টুকুৰা৷তোমাক ক’ব লাগিব বুলিও কোনোদিন মনলৈ অহাই নাই৷আৰু ৰাগ,এইখন মোৰ পুৰণি ডায়েৰি,বিয়াৰ আগৰ৷\n:বুজিছোঁ…অৰু,তুমি কাৰোবাক ভাল পাইছিলা?ডায়েৰিত “তুমি” নামৰ কবিতা এটা পঢ়িলোঁ!\nঅনুৰাগৰ কথা শুনি অৰুন্ধতীৰ হাঁহিমেই নে কান্দিম তেনে লাগিল৷তাই মৰমেৰে অনুৰাগক ক’লে—\n:ৰাগ,তুমিয়েই মোৰ প্ৰিয়তম,মোৰ প্ৰেম মাথো তোমাৰ বাবে৷কাৰোবাক হয়তো ভাল লাগিছিল কেতিয়াবা কিন্তু সেইয়া প্ৰেম নাছিল৷ “তুমি” কবিতাটো মই কোনো বিশেষজনক লৈ লিখা নাছিলোঁ ৰাগ৷ “তুমি” শব্দটো মোৰ বাবে মাথোঁ এটি চিম্বলহে সেইয়া ফুলো হ’ব পাৰে,শিলগুটিও হ’ব পাৰে, আকাশ হ’ব পাৰে, প্ৰেৰণা হ’ব পাৰে, প্ৰেমৰ অনুভৱো হ’ব পাৰে….\n:তোমাৰ কোনোবা ক্লজফ্ৰেণ্ড আছিল?বন্ধু নামৰ কবিতাটো যে লিখিছা!! – অনুৰাগে জেৰা কৰি গ’ল৷\n:আছিল ৰাগ, এজনী মোৰ খুউব ভাল বান্ধৱী আছিল৷তাই মোক এদিন ভুল বুজি আঁতৰি গ’ল৷মনত বৰ দুখ পাইছিলোঁ,ক’ম বাৰু তোমাক বেলেগ এদিন৷\n:আৰু যে আৰু এটা কবিতাত লিখিছা – সান্নিধ্যৰ উশাহ বিচাৰি….\n:উস ৰাম!তোমাক এতিয়া সৱ কবিতাৰে ব্যাখ্যা দিব লাগিব দেখিছোঁ …সান্নিধ্যৰ উশাহ বিচাৰি মানে মই তোমাকে বিচাৰি আছিলোঁ কিন্তু তুমি মোৰ কাষত তেতিয়া নাছিলা… হ’বনে?\nঅনুৰাগৰ মুখলৈ উজ্জ্বলতা ঘূৰি অহা দেখি অৰুন্ধতীয়ে স্বস্তিৰ নিশ্বাস এৰিলে৷\n:ৰাগ, এটা কথা কওঁ..আমাৰ সম্বন্ধৰ ভেটিটোৱেই হ’ল – প্ৰেম,বিশ্বাস আৰু বুজাবুজি..তুমি মোক সম্পূৰ্ণৰূপে বিশ্বাস কৰিব লাগিব ৰাগ৷তুমি জানানে–সন্দেহ আৰু অভিমানে সম্বন্ধৰ ভেটিলৈ শিথিলতা আনে৷\n:অৰু,মোৰ সোণজনী৷মই সাহিত্যৰ মানুহ নহয়৷যি বুজি পাওঁ চিধাচিধিকৈয়েই বুজি পাওঁ৷আজিৰ পৰা মই তোমাৰ পৰা কেতিয়াও তোমাৰ কবিতাৰ ব্যাখ্যা নিবিচাৰোঁ৷এইয়া কাণত ধৰিছোঁ চোৱা৷বহুত আঘাত দিলোঁ তোমাক৷মোক ক্ষমা কৰিবা৷—অনুৰাগে কাণদুখনত ধৰিয়েই ক’লে৷\nহঠাতে অৰুন্ধতীৰ জোৰকৈ হাঁহি উঠি গ’ল৷হাঁহি হাঁহি তাই ডায়েৰিখনৰ পাত এখিলা মেলি ল’লে আৰু অনুৰাগক কাষলৈ মাতিলে৷অনুৰাগে অৰুন্ধতীৰ কোলাত মূৰটো থ’লে আৰু ক’লে-\n:কি পঢ়ি শুনাবা,শুনুৱা\n:“তুমি”ৰ বিষয়ে পঢ়ি শুনাম,শুনা—\n“নাজানো,বন্ধুৰ দৰে তুমিচোন মোৰ নিচেই কাষত আহি থিয় হোৱা৷এই যে তুমি, “তুমি” বাৰু কোন?তুমি নিসংগতা,তুমি কবিতা অথবা তুমিয়েই মই?তুমি অশৰীৰি সত্তা যাৰ লগত মোৰ খুবেই অন্তৰংগতা৷তুমি মোৰ গাৰ ছাঁটোৰ দৰে৷তুমিয়েই জীৱন৷\nমনটো যেতিয়া দুখেৰে ভৰি পৰে তুমি নিটোল কবিতাৰ দৰে মোৰ আগত থিয় হোৱা৷জীৱনৰ কথা ভাবিলে তুমি মোৰ কাষত থাকা,প্ৰেমত পৰিলে তুমি মোৰ বুকুৰ মাজত সুহুৰি বজাই ঘূৰি ফুৰা৷ তুমি অশৰীৰি মোৰ আজীৱন আত্মীয়৷মোৰ যিদিনা মৃত্যু হ’ব তুমিও সেইদিনা মোৰ লগতে মাটিত শুই পৰিবা৷আত্মাৰ স’তে তুমি মিলি পৰিবা৷তুমি মোৰ বাবে ঈশ্বৰৰ উপহাৰ”\nকথাখিনি পঢ়ি অৰুন্ধতীয়ে অনুৰাগলৈ চালে৷অনুৰাগ তেতিয়া টোপনিত…..\nচিকিমৰ চৈধ্যদিনীয়া অফ ডিউটি সামৰি অনুৰাগ কৰ্মস্থলীলৈ যাব ওলাল৷অনুৰাগৰ সান্নিধ্যৰে মন-প্ৰাণ ভৰি থকা অৰুন্ধতীৰ মনটো জঁই পৰি যোৱা ফুল পাহিৰ দৰে হৈ পৰিল৷এটি বিষাদভৰা মনলৈ টোকেন্দ্ৰৰ ভেনখনতে অনুৰাগক অসম অভিমুখী ট্ৰেইনত উঠাই দিবৰ বাবে অৰুন্ধতীও ওলাল৷বহু দেৰি অৰুন্ধতী অনুৰাগৰ বুকুৰ মাজত সোমাই থাকিল, টোকেন্দ্ৰই বজোৱা কলিং বেলৰ শব্দতহে তাই অনুৰাগৰ বুকুৰ পৰা ওলাই আহিল৷ ড্ৰাইভাৰ টোকেন্দ্ৰই অনুৰাগৰ বেগটো লৈ চিৰিৰে তললৈ নামি গ’ল আৰু অনুৰাগ-অৰুন্ধতীও তাৰ পিছে পিছে তললৈ নামি গ’ল৷\nদুঘন্টামানৰ পিছতে অনুৰাগহঁত নিউ-জলফাইগুৰি ট্ৰেইন ষ্টেচন পালেগৈ৷ষ্টেচনৰ ভিতৰতে থকা ৰেষ্টুৰেন্টএখনত তিনিও কফি খালে৷ট্ৰেইন এৰিবৰ হ’লত অনুৰাগে অৰুন্ধতীক জোৰকৈ চুমা এটা দি ডবাত উঠিল৷এজন পুলিচে সিহঁতৰ ফাললৈ চাই মিচিক-মাচাক কৈ হাঁহি থকা অৰুন্ধতীৰ চকুত পৰিল৷ট্ৰেইনখনে গতি ল’লে,ট্ৰেইনখনৰ স’তে অনুৰাগো অৰুন্ধতীৰ পৰা শাৰীৰিকভাৱে দূৰলৈ গৈ থাকিল কিন্তু অনুৰাগৰ মৰম-সুবাস অৰুন্ধতীৰ বাহিৰে-ভিতৰে বৈ থাকিল৷চলমান ট্ৰেইনখনলৈ চাই তাই ভাবিলে – জনমে জনমে তাই মাথোঁ অনুৰাগৰ, অনুৰাগৰ আৰু অনুৰাগৰ৷\nএটি ভাগৰুৱা অৱস দেহাৰে অৰুন্ধতী নিজৰ কোৱাৰ্টাৰ পালেহি৷কিবা এক শূন্যতাই চুই গ’ল তাইক৷কাপোৰ-কানি সলাই ফ্ৰেছ হৈ ল’লে তাই৷পাৰ্ট টাইম কাম কৰা ছোৱালী পুষ্পা আহিল৷ পুষ্পাক চাহ বনাবলৈ কৈ তাই বিচনাত পৰি প্ৰাপ্তিৰ ডায়েৰিখন লৈ এনেয়ে চকু ফুৰালে৷\nহঠাতে কলিং বেলটো বাজি উঠিল৷পুষ্পাই দুৱাৰ খুলি দিলে৷অৰুন্ধতীৰ কলিগ অমৃতা সোমাই আহিল৷প্ৰাপ্তিয়ে ডায়েৰিখন টেবুলত থৈ শোৱা কোঠাৰ পৰা ড্ৰয়িং ৰূম পালেহি৷\n:কি কৰি আছিলা ?—অমৃতাই সুধিলে অৰুন্ধতীক\n:এনেয়ে বিচনাত পৰি আছিলো, আজি অনুৰাগ গ’লগৈ নহয়৷—অৰুন্ধতীয়ে ক’লে৷\n:আচ্ছা,সেইকাৰণে মন বেয়া নহয়?—অমৃতাই হাঁহি সুধিলে\nঅমৃতাৰ কথাত অৰুন্ধতীয়ে মাথোঁ হাঁহিলে৷\n:আজি গধূলি মোৰ ঘৰত চাহৰ পাৰ্টি দিছোঁ, আহিবা –অমৃতাই ক’লে\n:কিয়, কিবা স্পেচিয়েল আছে নেকি?\n:নাই, নাই এনেয়ে, আমি গোটেই কেইগৰাকী লেডিজ বহুদিন লগ হোৱা নাই যে, সেইকাৰণে গেট-টুগেদাৰ ৰাখিছোঁ\n:ঠিক আছে, যাম বাৰু – অৰুন্ধতীয়ে নিমন্ত্ৰণটো পাই ভালেই পালে, অন্তত: অনুৰাগৰ অনুপস্থিতিয়ে মনলৈ অনা বিষাদখিনি অকনমান পাতলাই ৰাখিব পাৰিব৷\nপুষ্পাই দুয়োলৈকে চাহ আনি চেন্টাৰ টেবুলত থ’লেহি৷চাহ খাই দুই এটা কথা পাতি অমৃতা গ’লগৈ৷পুষ্পাও সেইদিনাৰ কাম সামৰি বিদায় ল’লে৷\nঅৰুন্ধতীয়ে প্ৰাপ্তিৰ ডায়েৰিখনৰ কেইটামান পৃষ্ঠা পঢ়িবলৈ বুলি মেলি ল’লে—–\nবিৰিণাই এনেকৈ ক’ব পাৰে বুলি মই সপোনতো ভবা নাছিলোঁ৷বিৰিণা আৰু মই এটা মাহৰ “মেছ চেক্ৰেটেৰী” হৈছিলোঁ৷আমি মেছৰ বজাৰ কৰিবলৈ গ’লে বজাৰ কৰি উঠি চাহ-মিঠাই খাইছিলোঁ মেছৰ টকাৰেই৷মেছ চেক্ৰেটেৰীৰ সেই সুবিধাকণ আছে বুলিয়েই মই ভাবিছিলোঁ সেয়ে সমজুৱা টকাৰে চাহ-মিঠাই খাই মোৰ বিশেষ অপৰাধবোধ হোৱা নাছিল কিন্তু তাই মোক এদিন ক’লে –\n“প্ৰাপ্তি, মেছৰ টকাৰে ঘৰৰ মানুহৰ বাবে কাপোৰৰ বজাৰ কৰোঁ ব’লা৷”\nবিৰিণাৰ কথাত মোৰ চকু কঁপালত উঠিল,মই প্ৰতিবাদ কৰিলোঁ—\n“কৃষ্ণ প্ৰভু, এনে কথা মোৰ আগত নক’বা”\n“প্ৰাপ্তি,তুমি তেনেই আকৰীজনীয়েই হৈ আছা৷তুমি নাজানা, কিমান ছোৱালীয়ে মেছৰ টকা মাৰি মাকলৈ শাৰী,ভনীয়েকলৈ চুৰিডাৰ পিচ লৈ যায়!”\nবিৰিণাৰ কথাত মোৰ খং উঠি আহিল,মই ক’লো—\n“মই তেনে নিকৃষ্ট কাম কৰিব নোৱাৰোঁ!!”\nখঙতে বিৰিণাক বজাৰৰ মাজতে এৰি মই হোষ্টেললৈ উভতি আহিলোঁ৷প্ৰিয়াহঁতক বিৰিণাই মোক কোৱা কথাখিনি ক’লোহি ৷প্ৰিয়াই মোক ক’লে—\n“জানানে, তাই তোমাৰ বিষয়ে বহুত কিবাকিবি কৈ থৈছে,তুমি বেয়া পাবা বুলি ইমানদিনে কোৱা নাছিলোঁ—তুমি বোলে মেছৰ বজাৰ কৰিবলৈ গ’লে অনবৰতে মেছৰ টকাৰে খাওঁ খাওঁ কৰি থাকা”\nবিৰিণাই মোৰ বিষয়ে ইমান বেয়াকৈ লগোৱা শুনি মনটো দুখেৰে ভৰি পৰিল৷যেন তেন মেছৰ বাকী দিনবোৰ পাৰ হ’বলৈ দিলোঁ মই৷বিৰিণাৰ লগত মাত-বোলো বন্ধ কৰিলোঁ মই৷মোৰ এনে আচৰণত এদিন বিৰিণাই মোৰ ওচৰত ক্ষমা খুজিলে –মই বিৰিণাক ক্ষমা কৰি দিলোঁ আৰু হৃদয়ত লগা আঘাতখিনি পাহৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ৷\nমোৰ হোষ্টেল জীৱনত বিৰিণাকেই আটাইতকৈ আচৰিত যেন লাগে৷\nসিদিনা বিৰিণাই ফোনত কাৰোবাক কৈ থকা শুনিলোঁ – “আজিৰ পৰা তোমাৰ স’তে মোৰ সম্বন্ধ শেষ, মোলৈ আৰু ফোন নকৰিবা৷” কৰিডৰত লগ পাই মই বিৰিণাক সুধিলোঁ – “তই কাক ইমান দম দিলি অ’ বিৰিণা?” বিৰিণাই হাঁহি হাঁহি ক’লে – “প্ৰাঞ্জলক..তাক সলাবৰ হ’ল আৰু বুজিছ’?ব’ৰ লাগিছে মানুহটো মোৰ”!বিৰিণাৰ কথাত বিশেষ আচৰিত নহ’লো মই৷সকলোৱে জানে, তাই এনেকুৱাই৷দিল্লীত চাকৰি কৰি থকা প্ৰাঞ্জল দা লৈহে বেয়া লাগিল!বেচেৰা প্ৰাঞ্জল দা, অলপ দিনৰ আগতে বিৰিণালৈ চুৰিদাৰ পিচ, টেডি বিয়েৰ পঠাইছিলহে!\nবিৰিণা বাৰু কিয় এনেকুৱা? সপোন ভাঙি ভাল পায়!!\nকলেজৰ ক্লাছবোৰ পুৰাদমে হৈছিল৷ তৃতীয় বৰ্ষ হোৱাৰ বাবে আমি পঢ়াত আগতকৈ বেছি গুৰুত্ব দিব লগা হৈছিল৷কলেজৰ শিক্ষাগুৰুসকলে লোৱা ক্লাছবোৰলৈ আজিও ৰিণি ৰিণি মনত পৰে৷চেমিনাৰৰ বাবে প্ৰস্তুতি হোৱা দিনবোৰ, লেবৰ ভাইভাৰ সময়কণ – কি যে ভয় লগা সময় আছিল সেইয়া!লেবৰ ভাইভা শেষ হ’লে সাগৰ সাঁতুৰি পাৰ হোৱা যেন লাগিছিল মোৰ!\nহোষ্টেললৈ নতুন ছোৱালী আহিছিল৷এজনী মৰম লগা পৰীৰ দৰে ভন্টী এজনীও আমাৰ ৰূমমেট হৈছিল৷আমাৰ সময়ৰ ৰেগিংবোৰ নাইকীয়া হৈছিলগৈ৷নৱাগতা সকলৰ পৰিচয় পৰ্বতে সকলো সামৰনি পৰিছিল৷হোষ্টেলৰ চিনিয়ৰ আৱাসী হিচাপে নতুনকৈ অহা ল’ৰা-ছোৱালীবোৰক কেচুৱা কেচুৱা লাগিছিল মোৰ৷মনত পৰিছিল জয়া বাইদেউহঁতলৈ৷ জয়া বাইদেৱে যে আজিও মোক ফোনত “কিড” বুলিয়েই মাতে৷\nবৃত্তৰ দৰে ঘূৰি আছিল জীৱন!এই জীৱনৰ মাজতে ঘটি যোৱা দুই এক ঘটনাই হোষ্টেলীয়া জীৱনৰ অভিজ্ঞতাৰ ভঁৰাল চহকী কৰিছিল৷\nসেইদিনা নাজমা বাইদেউক সকলোৱে ঘেৰি আছিল আৰু তেওঁলৈ প্ৰশ্নবান নিক্ষেপ কৰা হৈছিল—\n“আপুনি চুৰ কৰিছে বুলি স্বীকাৰ কৰিব লাগিব!!”\nনাজমা বাৰ উত্তৰ—\n“মই চুৰ নকৰিলে কেনেকৈ স্বীকাৰ কৰিম?মোক চোৰ সজোৱা হৈছে!!”\n“নহয় আপুনিয়েই চুৰ কৰিছে”\n—এনেকৈ এঘন্টা পাৰ হ’ল তথাপি নাজমা বাই স্বীকাৰ নকৰিলে তাই চুৰ কৰিছে বুলি!!\nআচলতে সেইদিনা নাজমা বাৰ ৰূমমেট আৰ্চীৰ আঠহাজাৰ টকা হেৰাইছিল৷কথাটো গধূলি প্ৰাৰ্থনা কৰা সময়ত সকলোকে জনোৱাত সকলো কোঠাৰে ভি.আই.পিৰ তালাচী চলোৱাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল৷যেতিয়া নাজমা বাৰ ভি.আই.পি খোলাৰ পাল আহিল তেতিয়া নাজমা বাই তাইৰ ভি.আই.পিৰ ছাবি বয়ফ্ৰেণ্ডৰ হাততহে থাকে বুলি জনালে৷শেষত হোষ্টেলৰ ছোৱালীবোৰে ভি.আই.পিৰ বেলেগ বেলেগ ছাবি লৈ খুলিবলৈ চেষ্টা কৰোঁতে ভি.আই.পিটো খোল খাই গ’ল আৰু আৰ্চীৰ আঠহাজাৰ টকাখিনি ওলাই পৰাৰ উপৰিও আনগৰাকী ৰূমমেটে পিন্ধা কেইযোৰমান চুৰিডাৰ পিচো ওলাল৷নাজমা বাই তেনেকৈ ধৰা পৰি যোৱাত তাই সজোৰে প্ৰতিবাদ কৰিলে যে তাইক চোৰ সজোৱা হৈছে – এইবোৰ সকলো ৰূমমেট সকলৰ ফন্দি৷কোনোপধ্যে নিজে কৰিছোঁ বুলি তাই স্বীকাৰ নকৰিলে৷\nআচলতে নাজমা বাৰ যে চোৰ স্বভাৱ আছে সেইটো হোষ্টেলত “অপেন চিক্ৰেট” আছিল৷নাজমা বাই কেৱল এইবোৰেই চুৰ কৰা নাছিল, ইটো সিটো ৰূমৰ পৰা কফি কাপ, ফণি, পাউডাৰ আদিও চুৰ কৰিছিল৷পিছত সকলোৱে বুজি পাইছিল যে নাজমা বাৰ এই চোৰ স্বভাৱটো মানসিক সমস্যাৰ অন্তৰ্গত যাক ডাক্তৰী ভাষাত ক্লেপট’মেনিয়া বুলি কোৱা হয়৷\n“ভেলেন্টাইন ডে”ৰ দিনা মই নিবিড়ৰ পৰা এখন চিঠি পাইছিলোঁ৷মই চিঠিখন প্ৰিয়াৰ যোগেৰে পাইছিলোঁ৷ এইবাৰ এইকথা জনাবলৈ মোৰ মৰমৰ জয়া বাইদেউ নাছিল৷প্ৰিয়াই মোক নিবিড়ৰ পক্ষত কৈছিল আৰু চিঠিখন পঢ়ি চাবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল৷\nমই ভয়ে ভয়ে কৌতুহলেৰে মেলি চাইছিলোঁ চিঠিখন৷চিঠিখন খুলি চায়েই অবাক হৈ ৰৈ গৈছিলোঁ মই!ইমান সুন্দৰ আখৰ!!যেন মুকুতা-মণি!!তাৰ চকু দুটাৰ দৰেই ধুনীয়া তাৰ আখৰবোৰো!কি লিখিছিল নিবিড়ে? ভালপোৱাৰ কথা!!এৰা, ভালপোৱাৰ কথাই লিখিছিল সি!চিঠিখন পঢ়ি সেইদিনা ৰাতি মই জোনৰ জোনাকলৈ চাই ৰৈছিলোঁ৷মনৰ চেতাৰখন যেন বাজিছিল!এক স্নিগ্ধ কোমল সুবাসে চুই গৈছিল মোক!\nমই ভাবি ৰৈছিলোঁ –মানুহ এনেকৈয়ে প্ৰেমত পৰে নেকি? মোৰ সপোনৰ ৰাজকুমাৰ এইজনেই নে যাক মই বছৰ ধৰি মনৰ গহণত লুকুৱাই ৰাখিছোঁ?এইজনেই নে সেইজন পুৰুষ যাৰ স’তে মই বিয়াত বহিম!!\nসেইদিনা এটি উজাগৰী ৰাতি পাৰ কৰিছিলোঁ মই!কিমান যে কথা ভবা নাছিলোঁ!জীৱনৰ কথা!! নিবিড়ৰ কথা!!\nপিছদিনা দেওবাৰ আছিল৷নিবিড় আহিছিল মোক লগ কৰিবলৈ৷গেইটৰ মুখতে ৰৈ আছিল সি!মই প্ৰিয়াক লৈ তাৰ ওচৰলৈ গৈছিলোঁ৷কিবা এক লাজত ৰঙা-চিঙা পৰিছিলোঁ মই৷প্ৰিয়াই বাহানা উলিয়াই নিবিড়ৰ লগত কথা পাতিবলৈ মোক সুবিধা কৰি দিছিল৷সি মোক সুধিছিল –\n:কালি চিঠিখন পাই তুমি কিবা ভাবিলানে?\n:মই মা-দেউতাৰ সমৰ্থনতহে বিয়া সোমাম৷মা-দেউতাৰ পছন্দক মই অগ্ৰাধিকাৰ দিম৷মা-দেউতাৰ সিদ্ধান্তই মোৰো সিদ্ধান্ত হ’ব৷\n:অ’কে, মই তোমাৰ মনৰ কথা জানিলোঁ৷তথাপি কওঁ-তুমি মোৰেই কইনা হ’বা মানে মই তোমাকেই বিয়া পাতিম – নিবিড়ে কৈছিল\n:মই মৌন হৈ আছিলোঁ\nনিবিড়ে মোৰ পৰা বিদায় লৈ গুছি গৈছিল কিন্তু এৰি থৈ গৈছিল যেন সুবাসিত সময়!!প্ৰিয়াই আহি মোক জোৰকৈ চিকুটি দিয়াত হে সম্বিত ঘূৰাই পাইছিলোঁ৷\n:ব’ল, এতিয়া গা ধুব লাগে\nপ্ৰিয়াই মোক টানি নিয়াদি হোষ্টেললৈ লৈ গৈছিল আৰু মণিমালাহঁতক চিঞৰি মাতিছিল,তাৰপিছত মোৰ ওপৰত বাল্টিয়ে বাল্টিয়ে পানী ঢালিছিল সিহঁতে ফূৰ্তিতে!!মই চিঞৰিছিলোঁ—মই এতিয়াও নিবিড়ক “য়েছ” বুলি কোৱা নাই, কিন্তু সিহঁতে মোৰ কথা নুশুনিলে!!নিবিড়ৰ নামত জুৰুলি-জুপুৰিকৈ গা ধুব লগা হৈছিল মই!!\nকলেজীয়া জীৱনত কোনোদিন প্ৰেমত নপৰোঁ বুলি ভবা মই প্ৰাপ্তিয়ে নিবিড়ৰ প্ৰেমত পৰিছিলোঁ৷নিবিড়ে মোলৈ লেণ্ডলাইনত ফোন কৰিছিল৷সদায় ফোন কৰাৰ শেষত সি মোক কৈছিল –“এক মিনিট ৰ’বা”, মই ৰৈছিলোঁ, সি মাথোঁ হাঁহিছিল আৰু ফোনটো কাটি দিছিল৷\nসি বাৰু কিয় কয় “এক মিনিট ৰ’বা”, মই ভাবি পোৱা নাছিলোঁ৷\nসি মোক এদিন তথাকথিত “ডেটিঙ”ত লগ ধৰিছিল৷সেইদিনা মই ডেটিঙত যাবলৈ ৰেডি হ’বলৈ লৈ নাৰ্ভাছ কৰিছিলোঁ৷কলগেটেৰে নিজৰ দাঁতকেইটা কিমানবাৰ যে মজা নাছিলোঁ এনেয়ে, কমলা ৰঙৰ চুৰিডাৰযোৰ পিন্ধি আইনাৰ আগত ৰৈছিলোঁ বহুত সময়, ভাবিছিলোঁ বাৰে বাৰে–“মোক বাৰু ধুনীয়া দেখাইছেনে?”\nনিবিড়ে আকাশ নীলা ছাৰ্ট এটা পিন্ধিছিল৷পাৰ্ফিউমৰ মৃদু গোন্ধ এটা আহি নাকত লাগিছিলহি মোৰ!\n: “ক’ত যাবা?” – নিবিড়ে সুধিছিল মোক\n: “তুমি যলৈকে নিয়া তালৈকে যাম”\nমোৰ কথা শুনি সি হাঁহিছিল৷\nসেইদিনা আমি উডলেণ্ড গৈছিলোঁ……..\nএনেকৈয়ে মাজে মাজে নিবিড় আৰু মই ফুৰিছিলোঁ৷প্ৰায়ে গধূলি “লেইক”ৰ পাৰত বহিছিলোঁ৷নিবিড়ৰ নিবিড় সান্নিধ্যৰে উন্মনা হৈছিলোঁ মই৷এৰা, দেউতাৰ পিছতেই নিবিড়েই যেন হৈ পৰিছিল মোৰ প্ৰিয় পুৰুষ৷\nহোষ্টেললৈ আহি পঢ়া টেবুলত বহি মাজে মাজে নিবিড়ৰ কথাই ভাবি ৰৈছিলোঁ৷নিবিড়ে সিহঁতৰ হোষ্টেলৰ কাহিনী কৈ মোক হহুঁৱাইছিল৷এদিন সি তাৰ লগৰ ধৰ্মজিতৰ কথা কৈছিল৷ ধৰ্মজিতে এইখন কলেজলৈ পঢ়িবলৈ অহাৰ আগতে এজনী ছোৱালীক টিউচন কৰিছিল৷ লাহে লাহে সি সেই ছোৱালীজনীৰ প্ৰেমত পৰিল আৰু ছোৱালীজনীও তাৰ প্ৰেমত পৰিল৷কলেজলৈ পঢ়িবলৈ অহাৰ পিছত সি নিয়মীয়াকৈ দুখন চিঠি লিখা কৰিলে – এখন তাৰ প্ৰেয়সীলৈ আৰু এখন ছোৱালীজনীৰ মাকলৈ৷এদিন ভুলবশত: তাৰ প্ৰেয়সীৰ চিঠিখন প্ৰেয়সীৰ মাকলৈ দিয়া চিঠিখনৰ খামত সোমাল য’ত সি তাৰ প্ৰেয়সীক “দেহা” বুলি সম্বোধন কৰিছিল৷প্ৰেয়সীৰ মাকে তাৰ চিঠিখন পাই ধৰ্মজিতৰ প্ৰেম বাহিৰ কৰিলে৷\nএবাৰ এজনী অচিন ছোৱালী আহি তাৰ বন্ধু বিকাশক ভাল পাওঁ বুলি কৈ বিকাশৰ কোঠাত গোটেই দিনটো বহি ৰৈছিল আৰু সেইদিনা বিকাশ পলাই আছিল ছোৱালী জনীৰ পৰা৷পিছত হোষ্টেল চুপাৰে বুজাই বঢ়াই ছোৱালীজনীক হোষ্টেলৰ পৰা পঠাব লগা হৈছিল৷ ■■\n← ৰাতিৰ শেষ প্ৰহৰৰ কবিতা – পৰী পাৰবীন\nকুচিয়া মাছৰ জ্বাল – পূৰৱী বৰদলৈ →\nকথোপকথন -১১ (- ধীৰাজ কলিতা)\nগজপুৰীয়াৰ পৃথিৱী ভ্ৰমণ (মৃণাল জ্যোতি গোস্বামী)


গড় দ’ল - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(গড় দৌলৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nসপ্তম আৰু অষ্টম শতিকা\nইটা আৰু ভাৰতীয় স্থানীয় চিমেন্ট\n'গড় দ'ল বা গড় দৌল শোণিতপুৰ জিলাত অৱস্থিত ভাৰতীয় পুৰাতত্ব বিভাগৰ সংৰক্ষিত স্থান। ই অসমৰ ৰাজ্যিক সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্নৰ অন্যতম। ই তেজপুৰৰ পৰা প্ৰায় ৭ কিঃমিঃ নিলগত তৰাজান কুমাৰগাঁৱত অৱস্থিত। গড় দ'লৰ ভাৰতীয় পুৰাতত্ব অনুসন্ধান বিভাগে প্ৰদান কৰা নম্বৰ হ'ল S-AS-95। ইয়াৰ মাটি কালি প্ৰায় ২৫০x২৫০ বৰ্গ মিটাৰ। ইয়াত ইটাৰ দুশাৰী সাঁচ পোৱা গৈছে যাক কোনো মন্দিৰৰ বেদী বুলি অনুমান কৰা হয়। ইয়াৰ ধ্বংসাৱশেষ খ্ৰীষ্টীয় সপ্তম আৰু অষ্টম শতিকাৰ।\nগড় দৌলৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ\nহিন্দু শাস্ত্ৰ মতে এই ঠাই ৰজা বাণাসুৰে তেওঁৰ জীয়েক ঊষাক ৰাখিবলৈ সজোৱা গড় আছিল। ঊষায়ে তাইৰ শৈশৱ ইয়াতেই অতিবাহিত কৰিছিল।\nগড় দৌলৰ ধ্বংসাৱশেষ বহু পৰিমাণে এতিয়াও আৱিষ্কৃত হোৱা নাই। অসমৰ পুৰাতত্ব অনুসন্ধান বিভাগে এই ধ্বংসাৱশেষ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে কাম কৰি আছে লগতে ইয়াক পৰ্যটন ক্ষেত্ৰ হিচাপে গঢ় দিবলৈ এটি উদ্যান নিৰ্মান কৰাইছে।\n↑ "Protected Monuments in Assam". Archaeological Survey of India. http://asi.nic.in/asi_protected_monu_assam.asp। আহৰণ কৰা হৈছে:5October 2013.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত Garh Doul সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=গড়_দ’ল&oldid=170213"ৰ পৰা সংকলিত\nঅসমৰ ৰাজ্যিক সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্ন\nএই পৃষ্ঠাখন ২৫ আগষ্ট, ২০১৭ তাৰিখে ২২:১৯ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


আন্দোলন .. আৰু কিমান ? – অন্তহীন দিগন্ত\nআন্দোলন .. আৰু কিমান ?\nbritul sharma\tডায়েৰীৰ পাতৰ পৰা (From the pages of my diary)\t January 9, 20190Minutes\nঅপ্ৰিয় হʼলেও সঁচা কথাবোৰ কবই লাগিব। নাগৰিকত্ব বিধেয়ক লৈ অসম উত্তাল হৈ থকাৰ সময়তে শ্ৰমিকসংঘৰ ধৰ্মঘট সংঘটিত হৈছিল কালি(৮ জানুৱাৰী) আৰু আজি(৯ জানুৱাৰী) এই দুই দিন ধৰি। কালি আছু সমন্বিতে বহুসংখ্যক জাতীয় সংগঠনে অসম বন্ধ ঘোষণা কৰা বাবে শ্ৰমিক সংঘৰ ধৰ্মঘটে সিমান গুৰুত্ব নাপালে। কিন্তু আজি অসম বন্ধ নাই। গতিকে কামৰ সংক্ৰান্তত আমাৰ কোম্পানীৰ শিলিগুৰি স্থিত অফিচৰ সৈতে ফোনযোগে কথা পাতোতে গম পালো তাত কাম চলি আছে। কালিও আবেলিৰ ফালে কিছু পৰিমাণে কাম হৈছে। কিন্তু আমাৰ ইয়াত(অসমত) শ্ৰমিক সংঘৰ আওতাত পৰা কোনো এজন শ্ৰমিক বা কৰ্মচাৰীয়ে কামত হাত দিয়া নাই। ফলত সম্পূৰ্ণ স্থিতাৱস্থা বাহাল হৈছে। কালিৰ কথা বাৰু নকওঁ; অসম বন্ধও আছিল। কিন্তু আজিও কৰ্মস্থলী সম্পূৰ্ণ স্থবিৰ হৈ আছে। দুপৰীয়ালৈ খবৰ-খাতি লৈ গম পালো, অকল পশ্চিম বংগতেই নহয়, বিহাৰ উৰিষ্যা আদি অন্যান্য ঠাইতো কাম চলিছে। কাগজে-পত্ৰই ধৰ্মঘট চলিছে কিন্তু তলে তলে যিমানখিনি পাৰি কামো চলাই থকা হৈছে।\nআমি সৰুৰে পৰাই গম পোৱা কথা, যে পশ্চিম বংগ কমিউনিষ্টৰ জেগা। কিন্তু সেই জেগাতেই আজি এনে এটা কৰ্ম সংস্কৃতি গঢ় লৈ উঠিছে যে ধৰ্মঘট ঘোষণা কৰি নিজৰ প্ৰতিবাদো সাব্যস্ত কৰিছে আনহাতে কোম্পানীৰ যাতে খুব বেছি ক্ষতি নহয় তাৰবাবে পূৰ্ণগতিত নহলেও পাৰ্য্যমানে তলে তলে কামো কৰিছে। কোম্পানীবোৰে নিজৰ অফিচ বা কাৰখানা বহাবলৈ ঠাই নিৰ্বাচন কৰোতে এনে ধৰণৰ কথাবোৰেই সিদ্ধান্ত ভালেখিনি প্ৰভাৱিত কৰে। তাৰ বিপৰীতে অসমত ধৰ্মঘট সম্পূৰ্ণ সফল কৰি দুদিন ধৰি কাম কাজ বন্ধ কৰি সকলোৱে মহা আৰামত বহি আছে। এনে স্থলত কোন কোম্পানীয়ে অসমত নিজৰ কাৰখানা বহুৱাব?\nনাগৰিকত্ব বিধেয়ক আৰু তাৰ বিৰুদ্ধে ঘোষণা কৰা অসম বন্ধৰ কথা বাৰু নকওঁ। সেয়া স্পৰ্শকাতৰ বিষয়। কিন্তু এইখিনিতে এয়াও মন কৰিব লগীয়া যে আন্দোলনকেই সকলো বস্তু হাচিল কৰাৰ একমাত্ৰ আহিলা বুলি জ্ঞান কৰা অসমীয়া জাতিয়ে সকলো সময়তে অকল আন্দোলনেই কৰি আহিছে। আনকি উদ্যোগীকৰণ আৰু খিলঞ্জীয়াৰ নিয়োগৰ বাবেও সময়ে সময়ে আন্দোলন কৰা নজিৰ আছে। কিন্তু নিবনুৱা সমস্যাৰ সমাধান আন্দোলনত নাই। পশ্চিম বংগত সৃষ্টি হোৱাৰ নিচিনা কৰ্মসংস্কৃতিয়েহে নিবনুৱা সমস্যা নাশ কৰিব পাৰে। বিশ্লেষণ কৰি চালে দেখা যাব যে আন্দোলনে আচলতে কোনো ধৰণৰ সমস্যাই সমাধান নকৰে। নাগৰিকত্ব বিধেয়ক উত্থাপন হোৱাৰ পৰিস্থিতি আহিবই নালাগিছিল। কৰ্মৰ বলেৰে বলিষ্ঠ, নিজৰ ভাষা সংস্কৃতিৰ প্ৰতি সজাগ এটা জাতিৰ পৰিপন্থী এনে এখন বিধেয়ক উত্থাপন কৰিবলৈ কোনোৱে সাহস নকৰিলেহেতেন। কৰ্ম আৰু জাতিৰ অস্তিত্বৰ মাজত এক ওতঃপ্ৰোতঃ সম্পৰ্ক আছে। কৰ্মই মানুহক সকলোফালৰ পৰা স্বাৱলম্বী কৰে। সমাজৰ সকলো মানুহে স্বাৱলম্বী হʼলে সমাজখনৰ উন্নতি অৱশ্যম্ভাৱী। তেনে এটা উন্নত জাতিৰ বুকুত কুঠাৰাঘাট কৰিবলৈ কোনোৱে সতকাই সাহস কৰিব নোৱাৰে। কিন্তু তাৰ বিপৰীতে আৰামপ্ৰীয়, অসমীয়াৰ ক্ষেত্ৰত এই বিধেয়কখন উত্থাপিত হʼল। আমি আমাৰ বল-শক্তি আৰু তেজস্বীতাৰ পৰিচয় অকল আন্দোলনতহে দিওঁ। কামত নহয়।\nএসময়ত আমি অসমীয়া জাতিয়ে সকলো বস্তু আন্দোলনৰ জড়িয়তেই পাইছিলো বাবে আমাৰ মানসপতত আজিও খোদিত হৈ ৰৈছে যে আন্দোলনেই সকলো সমস্যাৰ সমাধান। আন্দোলনেই সকলো হাচিল কৰাৰ সকলোতকৈ ভাল উপায়। কিন্তু আমি উপলব্ধি কৰিব পৰা নাই যে সময় সলনি হৈছে। আজি আৰু সেই দিন নাই। বৰঞ্চ, অসমীয়া জাতিৰ ৰাজহাড়দাল সকলো ফালৰ পৰা শক্তিশালী কৰি তুলিলেহে এটা শক্তিশালী জাতি হিচাপে আমি ঠিয় দিব পাৰিম আৰু সকলোফালৰ পৰা সফল হবও পাৰিম। কিন্তু সেইখিনি নকৰি অকল আন্দোলন কৰি থাকিলে আমাৰ ওপৰত সকলোফালৰ পৰা বিভিন্ন ধৰণে কুঠাৰাঘাট হৈয়েই থাকিব। হাজি হয়তো নাগৰিকত্ব বিধেয়কৰ ৰূপত, কাইলৈ হয়তো অত বচৰে সমাধান নোহোৱা বানপানী সমস্যাৰ ৰূপত, পৰহিলৈ হয়তো আন কিবা। ইয়াৰ অন্ত নাই।\nআৰু এটা কথা, ৰাজনৈতিক আৰু জাতীয়, উভয় ধৰণৰ দল সংগঠনবোৰে অসমীয়া জাতিটো পৰি মৰা বিধৰ হৈ থকাটোৱেই বিচাৰে। সকলোৱে কৰ্মত ব্যস্ত হৈ গʼলে আন্দোলন কৰিবলৈ মানুহ নোলাব যে!\nPrevious Post কিহৰ ভিত্তিত কি আৰু কেনেদৰে ?\nNext Post বুঢ়া শালিকাই মাত নধৰে