ফলাফলৰ তালিকাঃ ভাৰত-ভিয়েটনাম ভাৰ্চুৱেল সন্মিলন (২১ ডিচেম্বৰ, ২০২০)\nPosted On: 21 DEC 2020 7:50PM by PIB Guwahati\nশান্তি, সমৃদ্ধি আৰু জনতাৰ অৰ্থে ভাৰত-ভিয়েটনামৰ যুটীয়া লক্ষ্য।\nভাৰত-ভিয়েটনামৰ বিস্তৃত কৌশলগত অংশীদাৰিত্বৰ ভৱিষ্যৎ অগ্ৰগতি, বদ্ধমূল ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক সম্পৰ্ক, উমৈহতীয়া মূল্য আৰু স্বাৰ্থৰ ভেটি নিৰ্মাণ আৰু দুই ৰাষ্ট্ৰৰ মাজত পাৰস্পৰিক কৌশলী বিশ্বাস আৰু বুজা-বুজিক আগবঢ়াই নিবলৈ।\nবিস্তৃত কৌশলগত অংশীদাৰিত্বৰ পৰৱৰ্তী ৰূপায়ণৰ অৰ্থে ২০২১-২০২৩ সময়ছোৱাৰ বাবে কৰ্ম পন্থা।\n২০২১-২০২৩ সময়ছোৱাত উভয় পক্ষৰদ্বাৰা প্ৰস্তাৱিত নিকপকপীয়া কৰ্মৰ জৰিয়তে “শান্তি, সমৃদ্ধি আৰু জনতাৰ অৰ্থে যুটীয়া লক্ষ্য”ৰ ৰূপায়ণ।\nডঃ এছ. জয়শংকৰ\nশ্ৰী ফাম বিন মিন\nউপ প্ৰধানমন্ত্ৰী ও বৈদেশিক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰী\nভাৰতৰ প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰালয়ৰ প্ৰতিৰক্ষা উৎপাদন বিভাগ আৰু ভিয়েটনামৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰালয়ৰ প্ৰতিৰক্ষা উদ্যোগৰ সাধাৰণ বিভাগৰ মাজত প্ৰতিৰক্ষা উদ্যোগৰ সহযোগিতা সন্দৰ্ভত ৰূপায়ণৰ ব্যৱস্থা।\nদুয়োখন দেশৰ প্ৰতিৰক্ষা উদ্যোগসমূহৰ মাজত সহযোগিতাক প্ৰোৎসাহিত কৰি তুলিবলৈ কাৰ্যপন্থা আগবঢ়াবলৈ।\nশ্ৰী সুৰেন্দ্ৰ প্ৰসাদ যাদৱ\nযুটীয়া সচিব (নৌসেনা প্ৰণালী)\nমেজৰ জেনেৰেল লুং থান চৌং\nভাৰতৰ দূতাবাস, হানৈ আৰু ভিয়েটনামৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰালয়ৰ টেলিকমিউনিকেশ্যন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মাজত ৰাষ্ট্ৰীয় টেলিকমিউনিকেশ্যন বিশ্ববিদ্যালয়, না ট্ৰাংগ, ভিয়েটনামৰ আৰ্মি ছফ্টৱেৰ পাৰ্কৰ অৰ্থে $৫ নিযুত ইণ্ডিয়ান গ্ৰান্ট এচিটেন্সৰ বাবে চুক্তি।\nছফ্টৱেৰ এপ্লিকেশ্যনসমূহৰ ক্ষেত্ৰখনত প্ৰশিক্ষণ আৰু সেৱাৰ অৰ্থে সুবিধাসহ টেলিকমিউনিকেশ্যন বিশ্ববিদ্যালয়, না ট্ৰাংগৰ আৰ্মি ছফ্টৱেৰ পাৰ্কত আইটি আন্তঃগাঁথনি স্থাপন সহজতৰ কৰি তুলিবলৈ।\nশ্ৰী প্ৰণয় বাৰ্মা\nভিয়েটনামৰ ভাৰতৰ এম্বেচাদৰ\nকৰ্ণেল লি জুৱান হাং,\nচেন্টাৰ ফৰ ইউনাইটেড নেশ্যনছ পিছকিপিং অপাৰেশ্যন, ভাৰত আৰু ভিয়েটনাম ডিপাৰ্টমেন্ট অৱ পিছকিপিং অপাৰেশ্যন ফৰ ক’অপাৰেশ্যন ইন ইউনাইটেড নেশ্যনছ পিছকিপিঙৰ মাজত ৰূপায়ণৰ চুক্তি।\nইউএন পিছকিপিঙৰ ক্ষেত্ৰখনত সহযোগিতাৰ উন্নয়নৰ অৰ্থে বিশেষীকৃত ক্ৰিয়া-কলাপসমূহ চিনাক্ত কৰিবলৈ।\nমেজৰ জেনেৰেল অনিল কুমাৰ কাছিদ\nঅতিৰিক্ত সঞ্চালক প্ৰধান (আইচি)\nমেজৰ জেনেৰেল হং কিম ফুং\nভাৰতৰ এট’মিক এনাৰ্জি ৰেগুলেটৰী ব’ৰ্ড (AERB) আৰু ভিয়েটনাম এজেন্সী ফৰ ৰেডিয়েশ্যন এণ্ড নিউক্লিয়াৰ ছেফটি (VARANS)ৰ মাজত বুজাবুজিৰ চুক্তি।\nৰেডিয়েশ্যন সুৰক্ষা আৰু পাৰমাণৱিক সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰসমূহত দুয়োখন দেশৰ নিয়ামক সংস্থাৰ মাজত পাৰস্পৰিক সহযোগিতাক প্ৰোৎসাহিত কৰি তুলিবলৈ।\nশ্ৰী জি. নাগেশ্বৰ ৰাও\nপ্ৰফেচৰ গুয়েন টুৱান খাই\nচিএছআইআৰ-ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অৱ পেট্ৰ’লিয়াম আৰু ভিয়েটনাম পেট্ৰ’লিয়াম ইনষ্টিটিউটৰ মাজত বুজাবুজিৰ চুক্তি।\nপেট্ৰ’লিয়াম গৱেষণা আৰু প্ৰশিক্ষণত সহযোগিতাক প্ৰোৎসাহিত কৰি তুলিবলৈ।\nডঃ অঞ্জন ৰায়\nশ্ৰী গুয়েন আন ডাও\nভাৰতৰ টাটা মেম’ৰিয়েল চেন্টাৰ আৰু ভিয়েটনাম নেশ্যনেল কেন্সাৰ হাস্পতালৰ মাজত বুজাবুজিৰ চুক্তি।\nকৰ্কট ৰোগীসকলৰ অৰ্থে প্ৰশিক্ষণ আৰু বৈজ্ঞানিক গৱেষণা, হেল্থ কেয়াৰ সেৱা, ডায়েগনছিচ আৰু চিকিৎসাত সহযোগিতা ক্ষেত্ৰসমূহত আদান-প্ৰদানক প্ৰোৎসাহিত কৰি তুলিবলৈ।\nডঃ ৰাজেন্দ্ৰ এ বাডৱে\nশ্ৰী লি ভান কোৱাং\nভাৰতৰ নেশ্যনেল ছ’লাৰ ফেডাৰেশ্যন আৰু ভিয়েটনাম ক্লিন এনাৰ্জি এছ’চিয়েশ্যনৰ মাজত বুজাবুজিৰ চুক্তি।\nভাৰতীয় আৰু ভিয়েটনামৰ সৌৰ শক্তি উদ্য়োগসমূহৰ মাজত জ্ঞান, উত্তম পন্থা, তথ্যৰ আদান-প্ৰদানক প্ৰোৎসাহিত কৰি তুলিবলৈ আৰু ভাৰত আৰু ভিয়েটনামত সৌৰ শক্তিক প্ৰোৎসাহিত কৰি তুলিবলৈ নতুন বাণিজ্যিক সুযোগৰ সন্ধান কৰিবলৈ।\nশ্ৰী প্ৰণৱ আৰ. মেহতা\nশ্ৰী ডাউ ডু ডৌং\n১। ভাৰত চৰকাৰৰদ্বাৰা ভিয়েটনামলৈ আগবঢ়োৱা $ ১০০ নিযুত ডিফেন্স লাইন অৱ ক্ৰেডিটৰ অধীনত ভিয়েটনাম ব’ৰ্ডাৰ গাৰ্ড কামাণ্ডৰ অৰ্থে হাই স্পীড গাৰ্ড ব’ট (HSGB) নিৰ্মাণ প্ৰকল্পৰ ৰূপায়ণ; ভিয়েটনামক এখন সম্পূৰ্ণ এইচএছজিবি আগবঢ়োৱা; ভাৰতত নিৰ্মাণ কৰা দুখন এইচএছজিবি মুকলি; আৰু ভিয়েটনামত নিৰ্মাণৰ অৰ্থে সাত এইচএছজিবি ৰ কীল-লেয়িং।\n২। ভিয়েটনামৰ নিন থুৱান উপকূলৰ স্থানীয় লোকসকলৰ সুবিধাৰ্থে $১.৫ নিযুতৰ ভাৰতীয় ‘গ্ৰান্ট-ইন-এইড’ সাহাৰ্য্যৰ সৈতে সাত উন্নয়ন প্ৰকল্প সম্পূৰ্ণ আৰু হস্তান্তৰ।\n৩। সাম্প্ৰতিক পাঁচৰপৰা ২০২১-২০২২ বিত্তীয় বৰ্ষৰপৰা দহলৈ বাৰ্ষিক কুইক ইমপেক্ট প্ৰজেক্ট (QIP)সমূহৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰা।\n৪। ভিয়েটনাম (মাই চনস্থিত মন্দিৰৰ এফ-ব্লক; কোৱাং নাম উপকূলৰ ডং ডুং বৌদ্ধ বিহাৰ; আৰু ফু য়েন উপকূলৰ হান চাম টাৱাৰ)ৰ ঐতিহ্য সংৰক্ষণত তিনি নতুন উন্নয়ন অংশীদাৰিত্ব প্ৰকল্প।\n৫। ভাৰত-ভিয়েটনাম সভ্যতা আৰু সাংস্কৃতিক সম্পৰ্ক সন্দৰ্ভত বিশ্বকোষ প্ৰস্তুতৰ অৰ্থে দ্বিপাক্ষিক প্ৰকল্প মুকলি।\n(Release ID: 1682579) Visitor Counter : 34\n(Release ID: 1682579)


Disprin in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Disprin ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\n74 लोगों ने इस दवा को हाल ही में खरीदा\n74 लोगों ने इस दवा को हाल में खरीदा\nDisprin ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Disprin Price and Pack Size in Assamese - Disprin ar mulya aaru pakor size\nDisprin Tablet ₹9.0 दवा खरीदें\nDisprin की जानकारी\nDisprin ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Disprin Benefits & Uses in Assamese- Disprin ar laabh aaru byavaharsamuh\nDisprin ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Disprin Dosage & How to Take in Assamese - Disprin ar paali aaru xeya kenedore lobo\nDisprin ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Disprin Side Effects in Assamese- Disprin ar parshwakriyasamuh\nDisprin সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Disprin Related Warnings in Assamese- Disprin xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Disprinৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Disprin with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Disprin ar gurutor kriya-pratikriya\nDisprin মতভেদসমূহ- Disprin Contraindications in Assamese- Disprin nishedhsamuh\nDisprin ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Disprin in Assamese- Disprin ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Disprin ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Disprin Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Disprin kriya-pratikriya\nDisprin ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Disprin Benefits & Uses in Assamese - Disprin ar laabh aaru byavaharsamuh\nDisprin তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nDisprin ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Disprin Dosage & How to Take in Assamese - Disprin ar paali aaru xeya kenedore lobo\nDisprin-ৰ উপাদানসমূহ - Disprin Active Ingredients in Assamese - Disprin-ar upadaansamuh\nDisprin ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Disprin Side Effects in Assamese - Disprin ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Disprin ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nDisprin সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Disprin Related Warnings in Assamese - Disprin xonkranta xatarkatabanisamuh\nDisprin-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Disprinএ মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক, আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Disprin পুনৰাই গ্ৰহণ নকৰিব।\nDisprin-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাসকলে Disprin ৰ মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। আপুনি যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া লক্ষ্য কৰে লগে লগে Disprin গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰে। আপোনাৰ চিকিতসকৰ সৈতে যোগাযোগ কৰক আৰু আপোনাৰ চিকিতসকে সুৰক্ষিত বুলি কোৱাৰ পিছতহে পিছত ব্যৱহাৰ কৰিব।\nবৃক্কত Disprin কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDisprinৰ বৃক্ক ৰ ওপৰত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কেইটামান ঘটনাহে ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে।\nযকৃতত Disprin কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nকলিজা ত Disprinৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে কোনো বৈজ্ঞানিক গৱেষনা নথকাত, Disprinৰ [Organ]ৰ ওপৰত সুৰক্ষাৰ তথ্য উপলব্ধ নহয়।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Disprin ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDisprinৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে হৃদয় ক প্ৰভাবিত কৰে।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Disprinৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Disprin with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Disprin ar gurutor kriya-pratikriya\nDisprin তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nDisprin মতভেদসমূহ - Disprin Contraindications in Assamese - Disprin nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Disprin লোৱা অনুচিত যাতে -\nDisprin ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Disprin in Assamese - Disprin ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Disprin-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Disprin আসক্তি সৃষ্টি কাৰক বুলি কোনো সাক্ষ্য নাই।\nহয়, আপুনি আৰামত মেচিনেৰী চলাব পাৰে বা বাহন চলাব পাৰে, যিহেতু Disprin লোৱাৰ পিছত ই আপোনাৰ টোপনি ভাৱ নানে।\nহয়, Disprin লোৱাৰ পিছত কোনো পাৰ্শ্চক্ৰিয়া দেখা নাযায়।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Disprinৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Disprin ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Disprin Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Disprin kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Disprinৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Disprin লোৱাটোৱে একো সমস্যাৰ সৃষ্টি নকৰে।\nমদ আৰু Disprinৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nDisprin আৰু মদৰ প্ৰতিক্ৰিয়া সন্দৰ্ভত এতিয়ালৈ কোনো তথ্য উপলব্ধ নহয় কিয়নো এই বিষয়ত এতিয়ালৈ গৱেষণা হোৱা নাই।\nDisprin ৰ অনুকল্প - Substitutes for Disprin in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Disprin লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Disprin ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Disprin সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Disprin ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Disprin সেৱন কৰে?


ৰমাকান্ত দেউৰী আখ্যান : কেবিনেট মন্ত্ৰিত্ব আছিল মোদী-শ্বাহৰ প্ৰতিশ্ৰুতি; বিসৰ্জন দিছিল ৪টা সমষ্টি\n‘মোদী, অমিত শ্বাহে’ তিৱাসকলৰ পৰা এজনক কেবিনেট মন্ত্ৰিত্ব দিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল। চৰকাৰ গঠনৰ দুবছৰৰ পিছত ২৬ এপ্ৰিলত সোণোৱাল ( Sonowal ) মন্ত্ৰীসভা সম্প্ৰসাৰণ কৰাৰ পিছতে তিৱা জনগোষ্ঠীৰ পৰা মন্ত্ৰিত্বপ্ৰত্যাশী মৰিগাঁৱৰ বিধায়ক ৰমাকান্ত দেউৰীয়ে আজি ২৭ এপ্ৰিলত নৰ্থ ইষ্ট নাও-ৰ আগত ‘বঞ্চনা’ৰ এই বিস্ফোৰক অভিযোগ উত্থাপন কৰিছে।\nযোৱা বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে বিজেপিয়ে তিৱা জাতীয় ঐক্যমঞ্চক ‘মোদী, অমিত শ্বাহৰ ওচৰলৈ লৈ’ যোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰি দেউৰীয়ে কয় যে উক্ত বৈঠকত তেওঁলোকক ‘সন্মান দি’ কেবিনেট মন্ত্ৰিত্বৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া হৈছিল। উল্লেখযোগ্য যে যোৱা বিধানসভা নিৰ্বাচনত তিৱা ঐক্যমঞ্চ বিজেপি মিত্ৰজোঁটৰ অন্যতম অংশীদাৰ আছিল আৰু মিত্ৰজোঁটৰ মূল প্ৰচাৰ ছবিৰ দেউৰী অন্যতম মুখ আছিল।\n‘তিৱা জাতীয় ঐক্যমঞ্চই ৫টা সমষ্টিত প্ৰাৰ্থিত্ব দিব খুজিছিল’ বুলি উল্লেখ কৰি দেউৰীয়ে কয় যে ‘দেশৰ কাৰণে এইবাৰ দিব নালাগে’ বুলি তেওঁলোকক নিৰ্বাচনত বাৰণ কৰা হৈছিল। বটদ্ৰৱাত যোৱা নিৰ্বাচনত ১,৬৫,০০০ সংখ্যালঘু ভোট পৰা বুলি উল্লেখ কৰি দেউৰীয়ে প্ৰশ্ন কৰে ‘আমাৰ ২৮ হাজাৰ ভোট নিদিয়া হ’লে বটদ্ৰৱাত জিকিলেহেঁতেন নেকি? ৰহাত জিকিলেহেঁতেন নেকি?’\nদেউৰীয়ে কয় যে জনগোষ্ঠীয় এজনে মন্ত্ৰিত্ব পাব বুলিয়ে মধ্য অসমৰ সকলো জাতি-জনগোষ্ঠীৰ ৰাইজে মিলি যোৱা নিৰ্বাচনত মিত্ৰজোঁটক ভোট দিছিল। উল্লেখযোগ্য যে ৰমাকান্ত দেউৰীয়ে মন্ত্ৰিত্ব নোপোৱাৰ প্ৰতিবাদত সদৌ তিৱা ছাত্ৰ সন্থা, সদৌ তিৱা মহিলা সন্থা, তিৱা যুৱ-ছাত্ৰ পৰিষদ, তিৱা মহিলা কল্যাণ পৰিষদ, জাতীয় ঐক্যমঞ্চ আদি সকলো তিৱা জাতীয় সংগঠনৰ লগতে কোঁচ ৰাজবংশী ছাত্ৰ সন্থা, চুতীয়া জাতি যুৱ সন্মিলন, কোঁচ ৰাজবংশী সন্মিলনী, চুতীয়া জাতি সন্মিলনেও আজি ২৭ এপ্ৰিলত অসম বন্ধ আহ্বান জনাইছিল।\nআনহাতে আজিৰ বন্ধটো তেওঁ সমৰ্থন কৰা নাই, বৰঞ্চ বন্ধ দিব নালাগে বুলিহে তেওঁ সংগঠনবোৰক ‘বুজোৱা’ বুলি মন্তব্য কৰি দেউৰীয়ে কয় যে বন্ধই মন্ত্ৰিত্ব পোৱা নোপোৱাটো নিৰ্ধাৰণ নকৰে। ‘কৰ্মীখিনিলে দুখ লাগিছে, কাকো বুজাব পৰা নাই এতিয়া’ বুলি মন্তব্য কৰি তেওঁ লগতে প্ৰশ্ন কৰে ‘আজিলৈকে অসমৰ কোনো চৰকাৰতে তিৱা জনগোষ্ঠীৰ মন্ত্ৰী নাই। ক্ষোভ উজাৰিবনে নে নুজাৰিব? কেনেকে বাধা দিম?’\nনৰ্থ ইষ্ট নাওৰ সৈতে হোৱা বিশেষ সাক্ষাৎকাৰত তিৱা নেতাজনে আগবঢ়োৱা মন্তব্য আৰু মধ্য অসমৰ আজিৰ পৰিস্থিতিয়ে ‘জাতি’ৰ প্ৰতিনিধিত্ব দিব নোৱাৰি ‘জাতি, মাটি, ভেটি’ ৰক্ষাৰ শ্ল’গানেৰে গঠিত সোণোৱাল চৰকাৰে থৰকাছুটি হেৰুওৱাৰ ইংগিত দিছে।\nমন্ত্ৰীসভা সম্প্ৰসাৰণত নৈতিকতাৰ ‘কোনো কথা নাই’ বুলি ডিব্ৰুগড়ৰ বিধায়ক প্ৰশান্ত ফুকনে নতুন মন্ত্ৰীয়ে শপত লৈ থকাৰ সময়তে কালি অসম বিজেপিৰ পঞ্চায়ত নিৰ্বাচন ৰণকৌশল সমিতিৰ সভাপতিৰ পদ ত্যাগ কৰিছিল।\nআনহাতে মন্ত্ৰীসভাত সংখ্যালঘু এজনো মন্ত্ৰী নথকাত বৰাক উপত্যকাৰ সোনাই সমষ্টিৰ বিজেপি বিধায়কজনেও ক্ষোভ ওজৰাৰ লগতে মন্ত্ৰীসভাত বৰাকৰ মাত্ৰ এজনহে প্ৰতিনিধি থকাত বৰাকৰ বিভিন্ন দল-সংগঠনেও প্ৰতিবাদ কৰিছে।


পাপন এতিয়া ব্লগাৰ;বাইক চলাই ক'ত ঘুৰি ফুৰিছে,কি ক'লে পাপনিয়ানক! -\nHomeআঞ্চলিকপাপন এতিয়া ব্লগাৰ;বাইক চলাই ক'ত ঘুৰি ফুৰিছে,কি ক'লে পাপনিয়ানক!\nপাপন এতিয়া ব্লগাৰ;বাইক চলাই ক'ত ঘুৰি ফুৰিছে,কি ক'লে পাপনিয়ানক!\nগুৱাহাটীঃ জোনাকী ৰাতি নিয়ৰৰ ফুল বিছাৰি মন উৰি গুচি যায় পাপনৰ গীত শুনি। ভাৰতীয় সংগীত জগতত এক চিনাকী নাম পাপন। পাপন এণ্ড ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী নামৰ পাপনৰ বেণ্ডটোৱে ইতিমধ্যে বিশ্বৰ চুকে-কোণে শ্ৰোতা-দৰ্শকক নিজৰ সংগীতেৰে মোহাচ্ছন্ন কৰি আহিছে। অংগৰাগ পাপন মহন্ত এইবাৰ ওলাইছে এটা বেলেগ ৰূপত। পাপন এতিয়া ব্লগাৰ, বাইক চলাই ঘূৰি ফুৰিছে প্ৰকৃতিৰ মাজত। পোহৰ-পাৰিজাত-পত্নীক লৈ শ্বিলঙৰ নৈসৰ্গিক পৰিবেশত সময় কটাইছে পাপনে।\nজোনাকী ৰাতি নিয়ৰৰ ফুল বিছাৰি মন উৰি গুচি যায় …\nঅসমৰ সাংস্কৃতিক জগতৰ ভোটাতৰা, বিহু সম্ৰাটখ্যাত প্ৰয়াত খগেন মহন্তৰ পৰিচয় নতুনকৈ দিয়াৰ প্ৰয়োজন নাই৷ সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰখনত বৰেণ্য শিল্পী খগেন মহন্ত আৰু অৰ্চনা মহন্তৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ অংগৰাগ পাপন মহন্তইয়ো ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত অনবদ্য পৰিচয়েৰে প্ৰতিষ্ঠা ইতিমধ্যেই লাভ কৰিছে৷ অসমৰ সংগীত জগতত এক স্বকীয় ভূমিকা অটুট ৰখাত সদায় ব্যতিক্ৰমী পাপন৷ ‘প্ৰাগ নিউজ’ত সম্প্ৰচাৰিত শ্যামকানু মহন্তৰ বিশেষ অনুষ্ঠান ‘যোগাত্মক দৃষ্টিৰে’ত সংগীত জগতত পিতৃৰ অনবদ্য অৱদানৰ কথা সুঁৱৰিলে পাপনে৷ বৰ্তমান গুৰুজনাৰ অপূৰ্ব সৃষ্টি ‘বৰগীত’ৰ ওপৰতো পুংখানুপুংখ অধ্যয়নেৰে বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ অন্যতম হাবিয়াস পূৰণৰ চেষ্টা চলাই আহিছে পাপনে৷\nপোহৰ-পাৰিজাত-পত্নীৰ সৈতে পাপন\nঅসমৰ যুৱ প্ৰজন্মৰ হাৰ্টথ্ৰব জুবিন গাৰ্গ সম্পৰ্কে কৰা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত পাপনে কয়, ‘জুবিন গাৰ্গৰ কণ্ঠ প্ৰাকৃতিক, ঈশ্বৰপ্ৰদত্ত’। অসমৰ লোকসংগীতৰ ফিউজন ঘটাই এমটিভি ক’ক ষ্টুডিঅ’ৰ মজিয়ালৈ লৈ যোৱা পাপনে ইয়াক এক অন্য মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে। পাপনৰ আহিব লগা এটি অসমীয়া গানৰ এলবাম শীঘ্ৰেই মুকলিৰ পথত থকাৰ লগতে এটি হিন্দী গীতৰো এলবামৰ কাম চলি থকা বুলি জানিবলৈ দিয়ে৷ সম্পূৰ্ণ সাংস্কৃতিক পৰিৱেশত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা অংগৰাগ পাপন মহন্তই নিয়াৰিকৈ চলাই গৈছে নিজৰ চাৰিজনীয়া সংসাৰো৷ পত্নী, এটি পুত্ৰ সন্তান আৰু এগৰাকী কন্যা সন্তানৰ সৈতে সুখী জীৱন-যাপন কৰিছে পাপনে৷\nPrevious articleসোঁশৰীৰে ঘূৰি নাহিল বিক্ৰমজিৎ, যোৰহাটত বৈছে চকুলোৰ লুইত!\nNext articleমাজুলীত দলঙৰ ৰাজনীতিঃ কি বিচাৰে সত্ৰাধিকাৰে?


সাউদৰ দেশ “ভেনিছ“ত এদিন- ৰমণ বৈষ্ণৱ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nএই বছৰৰে ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ কথা৷\nমিলান চহৰৰ(ইটালী) লগতে ইউৰোপক তেতিয়া শীতৰ প্ৰকোপে বাৰুকৈয়ে কোবাই গৈছে৷ মধ‍্য আৰু পশ্চিম ইউৰোপত এইবাৰৰ শীতৰ প্ৰকোপ আগৰ বছৰবোৰতকৈ তুলনামূলকভাৱে বেছি হৈছিল৷ প্ৰচণ্ড তুষাৰপাতৰ ফলত কহুৱা কোমল বগা দলিছা একো একোখনেহে যেন আৱৰি ধৰিছিল ধৰাৰ চৌপাশ৷ এই ঠাণ্ডাত বাহিৰলৈ ওলাবলৈ এসোপামান কাপোৰ পিন্ধিহে সাহস কৰিব পৰা গৈছিল৷ ইতিমধ্যে বিশ্ববিদ্যালয়, অফিচ, কাছাৰী ইত‍্যাদি বিলাকে সাময়িক বন্ধ ঘোষণা কৰিলে৷ গতিকে এই চেগতে ফুৰিবলৈ তেতিয়া হাতত অফুৰন্ত সময়৷ কিন্তু ঠাণ্ডাৰ প্ৰকোপৰ পৰাহে সাহস গোটাবলৈ টান হৈছিল৷\nফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ আৰম্ভণিতে ইংলেণ্ডৰ (UK) কেম্ব্ৰিজত থকা মোৰ একালৰ হোষ্টেল চিনিয়ৰ দিবাকৰ বৰুৱা দাৰ (অৰিজিনেলি শিৱসাগৰৰ) ফোন আহিল৷\n“ৰমণ, গৈ আছো এইকেইদিনতে মিলানলৈ, ফুৰাবি ইটালীখন ভালকৈ“\nময়ো মনতে বৰ ফূৰ্তি পালো৷ বৰুৱা দাক লগ পাম প্ৰায় সুৰ্দীঘ আঠ বছৰমানৰ মূৰত৷ তাতে বিদেশত আপোন কোনোবা এজনক লগ পালে এনেও মনটো বৰ ভাল লাগে৷ ময়ো লগে লগে মবাইলতে কেলেণ্ডাৰখন উলিয়াই লৈ সম্ভাব্য তাৰিখ কেইটামান ক’লো সুবিধা অনুযায়ী৷ গতিকে কথামতেই কাম৷ আধাঘণ্টাৰ ভিতৰতে ৱাটচ এপ্ ত দিবাকৰ দাৰ মেছেজ এটা আহিল৷ “ঐ, ফ্লাইট বুক হৈ গ’ল৷“ লণ্ডনৰ পৰা ষোল্ল তাৰিখে আবেলি উৰা মাৰিব মিলান এয়াৰপ’ৰ্টলৈ, মাত্ৰ ডেৰ ঘণ্টাৰ যাত্ৰা৷\nপূৰ্ব নিৰ্ধাৰিত সূচীমতে ষোল্ল ফেব্ৰুৱাৰীৰ সন্ধিয়া ছয় বজাত মিলান এয়াৰপ’ৰ্টত দিবাকৰ দা অহা বিমানখনে অৱতৰণ কৰিলে৷ পিছদিনা ৰাতিপুৱা ঠিক কৰিলো যে সেইদিনা মিলান চহৰ খনতে ঘূৰাৰ লগতে চুইজাৰলেণ্ড সীমান্তৰ “ক’ম’“ হ্ৰদলৈ যাত্ৰা কৰাৰ কথা৷ কাৰণ, চুইজাৰলেণ্ড সীমান্তলৈ মিলানৰ পৰা মাত্ৰ আশী কি.মি৷ দ্ৰুতবেগী ৰেলত মাত্ৰ এঘণ্টাৰ বাট৷ দিনটো ক’ম’ হ্ৰদৰ মনোমোহা দৃশ্যৰ আমেজ লৈ সন্ধিয়া মিলানলৈ উভতিলো৷ সেইদিনা ৰাতিৰ আহাৰ সোনকালে গ্ৰহণ কৰি নিদ্ৰাদেৱীৰ কোলাত আশ্ৰয় ল’লো৷ কাৰণ পিছদিনা ৰাতিপুৱাতে সাউদৰ দেশলৈ অৰ্থাৎ ভেনিছলৈ যোৱাটো ঠিক কৰিলো৷ মিলানৰ পৰা উত্তৰ-পূৱ দিশত আদ্ৰিয়াটিক সাগৰৰ বুকুত অৱস্থিত ভেনিছলৈ প্ৰায় দুশ ষাঠি (২৬০ কিমি) কি.মি বাট৷ ৰেলত প্ৰায় ৪ ঘণ্টাৰ যাত্ৰা৷\nপিছদিনা ৰাতিপুৱা সোনকালেই সাৰ পালো৷ সৰুৰে পৰা শুনি থকা সপোনৰ চহৰখনলৈ জাগি থকা এক অনামী উৎকণ্ঠাৰ বাবেই কিজানি এৰ্লাম বজাৰ আগতেই সাৰ পালো৷ (পাঠক সকলৰ কাৰোবাৰ নিশ্চয় এনেকুৱা হৈ পাইছে চাগে)৷ খৰতকীয়াকৈ কামবোৰ কৰি ব্ৰেকফাষ্ট কৰি ষ্টেছনলৈ ঢাপলি মেলিলো৷ এক চেকেণ্ডৰো ইফাল সিফাল নহয় ট্ৰেইন এৰোতে৷ সোনকালে সাৰ পালো যদিও যেনেতেনে ট্ৰেইন এৰিবলৈ দুই মিনিট থাকোতেহে ষ্টেছন পালোহি৷\nগন্তব‍্যস্থান পোৱাৰ মজাই বেলেগ যদিও যাত্ৰাৰ সময়খিনিৰ মাদকতাই সুকীয়া৷ বিভিন্ন সৰু বৰ চহৰৰ মাজেদি সৰ্পিল গতিৰে আগবাঢ়িল ৰেলখন৷ মিলানৰ পৰা প্ৰায় ডেৰ ঘণ্টাৰ যাত্ৰাৰ অন্তত ভেৰ’না ( Verona) নামৰ ষ্টেচন এটাত আমি যোৱা ট্ৰেইনখন সলনি কৰি অন‍্য এখন ট্ৰেইনত যাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল৷ উল্লেখযোগ্য যে, চৌপাশৰ অতুলনীয় নৈসৰ্গিক সৌৰ্ন্দয‍্যই ৪ ঘণ্টাজুৰি সময় কিদৰে মোহাচ্চন্ন কৰি ৰাখিলে গমকে নাপালো৷\n১০ বজাত আমি ভেনিছৰ “চাণ্টা লোচিয়া“ ষ্টেছনত উপস্থিত হ’লোগৈ৷ ট্ৰেইনৰ পৰা নমাৰ লগে লগে শীতল বতাহ এজাকে আমাক চুই গ’ল৷ মনটো কিবা এক অজানা আনন্দত পুলকিত হৈ উঠিল৷ আদ্ৰিয়াতিক সাগৰৰ বুকুত উপঙি থকা ভেনিছ নগৰীখনৰ ৰূপৰ বৰ্ণনা সঁচাই অতুলনীয়‌৷ সাগৰৰ নীলা জলৰাশিয়ে আৱৰি থকা চহৰখনত স্থলপথ বুলিবলৈ নাইয়ে, ট্ৰেইন ষ্টেছনটোৱেই সীমা৷ মূল চহৰখন সাগৰৰ বিশাল জলৰাশিৰ মাজত অৱস্থিত৷ মেচিন চালিত জাহাজ বিলাক (ভেপেৰাট’) আৰু বঠাচালিত নাও (যাক গণ্ডোলা বুলি কোৱা যায়) বিলাকেই পৰিবহণৰ প্ৰধান মাধ্যম৷ সাগৰীয় চহৰখনত প্ৰকৃতি আৰু মানৱসৃষ্ট স্থাপত‍্যকলাৰ অনুপম নিদৰ্শন দেখি মুহূৰ্তৰ বাবে যেন হেৰাই গ’লো এক অনাবিল প্ৰশান্তিত৷ নাও চালকবিলাকে প্ৰফুল্লচিত্তে আপোনমনে কিবা গুণগুণাই নাও চলাই থকা দেখি ময়ো জয়ন্ত হাজৰিকাদেৱৰ সেই বিখ্যাত গীতটি মৃদু স্বৰেৰে গুনগুনাই উঠিছিলো৷\n“ —-মোৰ এই নাও, মাথোঁ বাই যাওঁ\nপাৰ দেখো নাই, পাৰ বাৰু ক’ত?\nমোৰ যত গান, মাথোঁ গাই যাওঁ—-“\nচাণ্টা লোচিয়া ষ্টেচনৰ সন্মুখৰ বহল খটখটীটোৰে নামি আহিলো৷ সেই সময়ত দেশী-বিদেশী পৰ্য‍্যটকৰে উদুলি মুদুলি ভেনিছৰ দুৱাৰদলি৷ কোনোবাজন যদি পৰিয়ালসহ নতুবা বন্ধুবৰ্গৰ লগত আহিছে, আন কোনোবাজন নৱবিবাহিতা পত্নীৰ সৈতে প্ৰৱাস ভ্ৰমণলৈ৷ মুঠৰ ওপৰত চৌদিশে এক উৎসৱমুখৰ ব‍্যস্ততা৷ জানিব পাৰিলো যে বছৰৰ প্ৰায় প্ৰতিটো দিনেই এনে এক প্ৰাণময় পৰিৱেশে বিৰাজ কৰি থাকে সাগৰীয় চহৰখনত৷ ঐতিহাসিক স্থাপত‍্য কলাৰ লগতে প্ৰকৃতিৰ অনুপম সৌন্দৰ্যই ভেনিছক আন চহৰ বিলাকতকৈ এক সুকীয়া পৰিচয়েৰে মহীয়ান কৰি ৰাখিছে৷ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰখ‍্যাত জীৱন-ধাৰা আৰু ভ্ৰমণ (Lifestyle/Travel) সম্বন্ধীয় আলোচনী “Conde’ Nast Traveller“ৰ 2016 চনৰ সমীক্ষা মতে বিশ্বৰ মনোৰম চহৰবিলাকৰ ভিতৰত ভেনিছে শীৰ্ষস্থান দখল কৰিছে৷\nষ্টেচনৰ পৰা নামি আহি দেখা পালো এটি কাউণ্টাৰৰ সন্মুখত দীঘলীয়া শাৰী৷ অলপ সময় ইফালে সিফালে চাই এগৰাকী আদহীয়া ব্যক্তিৰ ওচৰলৈ গৈ সোধাত গম পালো যে দিনটোৰ বাবে একোখনকৈ পাচ (Travel Pass) ক্ৰয় কৰিলে যিমান মন যায় নাওবিলাকত ঘূৰি ফুৰিব পাৰি৷ আমিও সময় নষ্ট নকৰি শাৰীত থিয় হ’লো৷ পিছে টিকেট লোৱাৰ পাছতহে কোনখন ফেৰীত উঠিব লাগে, কোনখন ক’লৈ যাব আদি লৈ সমস্যাত পৰিলো৷ কাৰণ ফেৰীবিলাকেও চহৰৰ মেত্ৰ’বিলাকৰ দৰে এক নিৰ্দিষ্ট দিশত যাত্ৰা কৰি ক্ৰম অনুযায়ী একোখনকৈ ঠাইত উপস্থিত হয়৷ ঠিক কৰা হ’ল যে প্ৰথমতে আমি লিড’ সাগৰতীৰলৈ যাম, তাৰপৰা এখন আটকধুনীয়া গাঁও হিচাপে পৰিচিত “বুৰানো“ (Burano)লৈ যাত্ৰা কৰিম৷ চাণ্টা লোচিয়াৰ পৰা প্ৰায় 15 কি.মি দুৰত অৱস্থিত লিড’ সাগৰতীৰে প্ৰায় ১১ কি.মি জুৰি আদ্ৰিয়াতিক সাগৰৰ সৈতে সহাৱস্থান কৰি আছে৷ বিশ্বৰ ভিতৰতে অন্যতম এক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ “ভেনিছ ফিল্ম ফেষ্টিভেল“ প্ৰতি বছৰে ইয়াতেই অনুষ্ঠিত হয়৷ আমি সঠিক ফেৰীখন বিচাৰি উলিয়াই সন্মুখৰ খালী ঠাই ভাগত থকা একো একোখন আসন গ্ৰহণ কৰিলো৷ যাত্ৰীৰে গিজগিজাই থকা আমাৰ ফেৰীখনে নিৰ্দিষ্ট সময়ত যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে৷ আমি বাহিৰৰ ফালে খালী ঠাইডোখৰত থকা হেতুকে নিৰ্মল বতাহকণৰ লগতে মনোৰম দৃশ্যবোৰো কেমেৰাত আৱদ্ধ কৰিবলৈ সুবিধা হৈছিল৷ সৰু বৰ কেনেল(Canal-খাল)বোৰেদি তথা মাজে মাজে দুই এখন দলঙৰ তলেদি মধ্যগতিত আগবাঢ়িল ফেৰীখন৷ বঠাচালিত “গণ্ডোলা“বিলাকত নৌকা বিহাৰ কৰা প্ৰেমিক যুগলবোৰক দেখি আশী দশকৰ এখন হিন্দী বোলচবি “দ‍্য গ্ৰেট গেম্বলাৰ“ (The Great Gambler)ৰ “দ’ লব্জ কী হ‍্যে দিল কি কাহানী“ শীৰ্ষক জনপ্ৰিয় গীতটিৰ অমিতাভ বচ্চন আৰু জীনত আমনৰ যুটিটো মনলৈ আহিছিল৷\nনীলিম জলভাগৰ লগতে লাগি থকা এটা আওপুৰণি, ফুলেৰে সু-সজ্জিত ঘৰৰ বাৰাণ্ডাত বহি কফিত চুমুক দি থকা এহাল বৃদ্ধ দম্পতীৰ হাঁহিমুখীয়া মুখকেইখন দেখি মনতে ভাৱ হৈছিল যেন পৃথিৱীৰ সবাতোকৈ সুখী দম্পতী তেওঁলোক৷ জীৱনৰ আবেলিপৰত সুৰুযৰ কিৰণে হেঙুলীয়া কৰি তোলা নীলিম সলিলৰাশিত নিজকে বিলাই দি আপোনপাহৰা হোৱাটো কি যে চাগে এক উপলব্ধি, আঃ!\nমনৰ ভাৱনাত বুৰ গৈ থাকোতে উচ্চ স্বৰৰ হাঁহিতহে সম্বিত ঘূৰি আহিল৷ দেখিলো কাষতে বহি থকা কেইজনমানে কিবা ৰগৰ তুলি আছে৷ কেওজনেই ষাঠিৰোৰ্ধৰ৷ বয়সৰ চাপ স্পষ্ট যদিও তাৰুণ‍্যৰে তজবজীয়া একো একোজন যেন চফল ডেকা৷ কথোপকথন শুনি অনুমান কৰিলো জাৰ্মান হ’ব তেওঁলোক৷ এনে ভাৱ হ’ল যেন একঘেয়ামী জীৱনৰ পৰা কিছু অব্যাহতি বিচাৰি বন্ধুবৰ্গৰ লগত অৱসৰ বিনোদনৰ বাবে আহিছে৷ যদিও একো বুজি নাপালো, তথাপি তেওঁলোকৰ হাঁহি দেখি ময়ো মিচিকিয়া হাঁহি এটা মাৰিলো৷ ধীৰে ধীৰে ফেৰীখনে মূল সাগৰৰ পানী ভাগলৈ আগবাঢ়িল৷ ইটোৰ পাছত সিটো ষ্টেচন অতিক্ৰম কৰি ফেৰীখন ক্ৰমান্বয়ে লিড’ সাগৰতীৰৰ দিশে অগ্ৰসৰ হ’ল৷\nপ্ৰায় ৪৫ মিনিটযোৰা যাত্ৰাৰ অন্তত লিড’ ষ্টেচনত উপস্থিত হ’লোগৈ৷ ষ্টেচনৰ পৰা ওলাই সন্মুখৰ মসৃণ পথটিৰে আগবাঢ়িলো৷ পথৰ দুয়োকাষে সৰু বৰ সদাব্যস্ত ৰেস্তোৰাঁবোৰত পৰ্য‍্যটকবিলাকৰ সমাগম যথেষ্ট৷ আমিও এখন কেফেত(Cafe’) লঘু আহাৰ গ্ৰহণ কৰি সাগৰতীৰলৈ বুলি বাট ল’লো৷ সৰু চহৰখনৰ মাজেদি প্ৰায় ১৫ মিনিট খোজকঢ়াৰ পাছত আমি গন্তব‍্যস্থান পালোগৈ৷ তাত বৰ বিশেষ সমাগম নাছিল সেই সময়ত৷ আদ্ৰিয়াতিক সাগৰৰ মৃদু ঢৌবিলাকে অনবৰতে আমনি কৰি থকা শুভ্ৰ বলুকাৰাশিৰ ওপৰেৰে লাহে লাহে খোজ ল’লো৷ শান্ত-সৌম‍্য সাগৰখনৰ পৰা অহা চেঁচা বতাহজাকে চুই যোৱাত জেকেটটো উলিয়াই পিন্ধি শিলাময় ওখ ঠাই এটুকুৰা বিচাৰি বহি ল’লো৷ দিবাকৰ দা ফটোগ্ৰাফীত ব্যস্ত৷ ময়ো ফোনৰ কেমেৰাতে যিমান পাৰো আৱদ্ধ কৰিবলৈ যত্ন কৰিলো বিশাল সলিল ৰাশিৰ নীলিম আকাশখনৰ সৈতে একাত্ম হোৱাৰ নিৰৱচ্ছিন্ন প্ৰয়াসক৷\nসাগৰৰ অক্লান্ত ঢৌবোৰৰ মাজত কিমান সময় আপোনপাহৰা হৈ থাকিলো গমেই নাপালো৷\n—- “সাগৰ দেখিছা? দেখা নাই কেতিয়াও?\nময়ো দেখা নাই, শুনিছো তথাপি,\nনীলিম সলিলৰাশি বাধাহীন উৰ্ম্মিমালা আছে দূৰ দিগন্ত বিয়াপি“—–\nকবি দেৱকান্ত বৰুৱাদেৱৰ সেই বিখ্যাত কবিতা ফাঁকিলৈ মনত পৰিল৷ ইয়াৰ আগতে এবাৰলৈহে সাগৰক ওচৰৰ পৰা চোৱাৰ সুযোগ পাইছিলো৷ ২০১১ চনত পুৰী ভ্ৰমণত যাওঁতে বংগোপ সাগৰৰ বিশালকায় ৰূপ দেখি অভিভূত হৈ পৰিছিলো৷ কিমান ক্ষুদ্ৰ আচলতে আমাৰ অস্তিত্ব অনুভৱ কৰিছিলো৷ একান্তই নিজৰ সেই মধুৰ সময়খিনিত কিছু সময় বিলীন হৈ কটোৱাৰ পাছত আমি ওভতনি বাট বুলিলো৷ এইবাৰ আমাৰ লক্ষ্য স্থান “বুৰানো৷“ নানাৰঙী ঘৰেৰে পৰিবেস্থিত এখন দেখিলেই মন মুহি নিয়া গাওঁ৷ লিড’ সাগৰতীৰৰ পৰা প্ৰায় 11 কি. মি বাট৷ যথাসময়ত বুৰানো যাবলগীয়া নিৰ্দিষ্ট ফেৰীখন আহি উপস্থিত হ’ল৷ আকৌ আৰম্ভ হ’ল সাগৰৰ বুকুত ফেৰী যাত্ৰা৷ তেতিয়া লাহে লাহে আকাশখন গোমা কৰি আহিছিল৷ এটোপাল দুটোপাল বৰষুণ পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে৷ মনতে প্ৰাৰ্থনা কৰিলোঁ যাতে দবাপিটা বৰষুণ নাহিলেই হয়৷ দেখিলো দিবাকৰ দাই চিটটোতে আউজি এঘুমতি মাৰিছে(আচলতে Power Nap বুলি কয় ইংৰাজীত)৷ হেডফোনডাল সংযোগ কৰি মই পাপনৰ গীতৰ লিষ্ট এখন লগাই ল’লো৷\nপ্ৰায় ৪৫ মিনিটমানৰ অন্তত বুৰানো ষ্টেচন পালোগৈ৷ সৰু গাওঁখনৰ প্ৰৱেশ দ্বাৰত কিছুমান বিপণীৰ সন্মুখত পৰ্য্যটকৰ ভিৰ দেখিলো৷ গম পালো তাত হস্তনিৰ্মিত বিভিন্ন সামগ্ৰী পোৱা যায়৷ আপোনজনলৈ বুলি ভেনিচৰ স্মৃতি হিচাপে বহুজনে দুই এপদ ক্ৰয় কৰিছে৷ মূল প্ৰৱেশপথটিৰে সোমাই গৈ বহুতো আইচক্ৰীম, পিজ্জা আদিৰ দোকান দেখা পালো৷ পৰ্য‍্যটকবিলাক পিজ্জা, স্পেঘেটী, আইচক্ৰীম আদিৰ জুতি লোৱাত ব্যস্ত৷ অইন কিছুমানে ইটালীয়ান ৱাইন (wine)ৰ সোৱাদ লৈ সৰস আলোচনাত ব্যস্ত৷ পৰ্য‍্যটকেৰে গিজগিজাই থকা সত্বেও বিশৃংখলতা তেনেও নাই৷ বুৰানো গাওঁখনে প্ৰথম দৃষ্টিতে আমাক মোহিত কৰিলে, ভিন্নৰঙী ঘৰবিলাকৰ ৰং বোৰ ইটালীয়ান চৰকাৰে নিৰ্ধাৰিত কৰি ৰাখিছে৷ কোনোবা বাসিন্দাই যদি কিবা কাৰণত ঘৰৰ ৰং পৰিবৰ্তন কৰিব বিচাৰে, তেন্তে আগতীয়াকৈ চৰকাৰক জনাব লাগিব৷ গাওঁখন বিভিন্ন সৰু সৰু পদপথেৰে সংলগ্ন৷ গাওঁখন “মাজৰ’ব’“ (Mazzorbo) নামৰ আন এটা সাগৰীয় দ্বীপৰ সৈতে এখন দলঙেৰে সংযোগ হৈছে৷ জনশ্ৰুতিমতে, অতীজতে বুৰানো গাওঁখন বুৰিয়ানা (Buriana) নামৰ এটা সমুদায়ে স্থাপন কৰিছিল, যাৰ বাবে গাওঁখনৰ নাম বুৰানো হ’ল৷\nআমি গাওঁখনৰ অলিয়ে গলিয়ে ঘূৰি সাগৰৰ দাঁতিতে থকা ৰেষ্টোঁৰাত দুপৰীয়াৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰিবলৈ সোমালো৷ সেই সময়ত জনসমাগম কম আছিল বাবে ভালেই পালো৷ একোটাকৈ পিজ্জাৰ লগতে শীতল পানীয় সেৱন কৰাত দেহৰ শক্তিকণ আকৌ ৰিচাৰ্জ হৈ গ’ল৷ প্ৰায় এঘণ্টা মানৰ পাছত আমি গাওঁখনৰ পৰা ওলাই আহিলো৷ এইবাৰ আমাৰ উভতনি যাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল ভেনিচ চহৰৰ কেন্দ্ৰৰ দিশে৷ বিশ্বখ্যাত ৰিয়াল্ট’ দলং, চেইণ্ট মাৰ্ক’ কেথেড্ৰেল আদি চকুৰ আগত ভাঁহি উঠিল৷ ঐতিহ্যমণ্ডিত ভেনিচ আন্তৰ্জাতিক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চৌহদ দূৰৰ পৰাই দেখা পালো৷\nসন্ধিয়া তেতিয়া প্ৰায় আঠ বাজিছে৷ আমি ঘূৰি পকি চাণ্টা লোচিয়া ষ্টেচনৰ ওচৰ পালোহি৷ ভেনিচৰ পৰা দিবাকৰ দা যাব ইটালীৰ ৰাজধানী চহৰ ৰোমলৈ (Rome)৷ দুদিন ৰোমত কটাই আকৌ মিলানলৈ উভতিব৷ কিছু এৰাব নোৱাৰা কামৰ বাবে মই মিলানলৈ উভতিব লগীয়াত পৰিলো৷ গতিকে, কাউণ্টাৰত গৈ মই মিলানৰ বাবে ট্ৰেইনৰ টিকেট এটা বুক কৰি ল’লো৷ দিবাকৰ দাৰ বাছখনৰ বাবে তেতিয়াও যথেষ্ট সময় আছিল৷ প্ৰায় আধা ঘণ্টামান ইফালে সিফালে টহল দি অৱশেষত দিবাকৰ দাৰ পৰা বিদায় ল’লো৷ যথাসময়ত ট্ৰেইনখনে যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে৷ মাজতে ভেৰ’না (Verona) নামৰ ষ্টেচন এটাত ট্ৰেইন সলনি কৰিব লগা হ’ল৷ উল্লেখযোগ্য যে উইলিয়াম চেক্সপিয়েৰৰ “ৰোমিঅ’-জুলিয়েট“ কাহিনীৰ পটভূমি এই ভেৰ’না চহৰ৷ পৰৱৰ্তী ট্ৰেইনখন অলপ পলমকৈ আছিল৷ অৱশেষত প্ৰায় তিনিঘণ্টাৰ যাত্ৰাৰ অন্তত মিলান পালোহি৷\nঘৰ পাই লগে লগে স্নান কৰি বন্ধু এজনে মোলৈ বুলি ৰান্ধি থোৱা ভাতসাঁজ খাই বিছনাত বাগৰ দিলো৷ ক্লান্তিত চকু জাপ খাই আহিছিল যদিও চকুৰ আগত তেতিয়াও ভেনিচৰ মনোমোহা দৃশ্যবোৰৰ অগাদেৱা হৈ আছিল৷ ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে কেতিয়ানো নিদ্ৰাদেৱীৰ কোলাত আশ্ৰয় ল’লো গমকে নাপালো৷


ডাইনীজনী - মুক্ত চিন্তা\n(অনুবাদকৰ টোকা : ৰুছিয়ান লিখক এণ্টন ছেখভৰ নাম নুশুনা গল্প-ৰসিকৰ সংখ্যা কমেই ওলাব। পেছাত চিকিৎসক ছেখভৰ বিভিন্ন গল্প সেইবোৰৰ অন্তৰ্নিহিত তীক্ষ্ণ আবেদনৰ বাবে বিখ্যাত; পৃথিৱীৰ নানা ভাষালৈ তেওঁৰ গল্প অনূদিত হৈছে। “ডাইনীজনী (The Witch)” নামৰ এই গল্পটোত ছেখভে ৰাইজা নামৰ এক অপৰিতৃপ্ত নাৰীৰ ছবি অংকন কৰিছে,যাৰ জৈৱিক প্ৰয়োজনসমূহৰ প্ৰতি তেওঁৰ পতি,ছেভলি সম্পূৰ্ণ নিৰাসক্ত। ছেভলিৰ নিৰাসক্তিত অতীষ্ঠ ৰাইজাই সেইবাবে পৰপুৰুষৰ আশ্ৰয় বিচাৰে,কিন্তু তাৰ বাবে ছেভলিয়ে তাইক ডাইনী বুলি দোষ দিয়ে। শেষ-পৰ্যন্ত ৰাইজাৰ ওচৰত ছেভলি হৈ পৰে মূল্যহীন। পঢ়ুৱৈয়ে গল্পটোৰ ৰস আস্বাদন কৰিব নোৱাৰিলে ব্যৰ্থতা অনুবাদকৰ।)\nসন্ধিয়া লাগি আহিছিল । গীৰ্জাৰ ৰখীয়া, ছেভলি গাইকিন গীৰ্জাৰ লগতে লাগি থকা তাৰ জুপুৰিটোৰ প্ৰকাণ্ড পালেংখনত পৰি আছিল । যদিও ফুট-গধূলিতে তাৰ শুই পৰাৰ অভ্যাস, তেতিয়াও তাৰ টোপনি অহা নাছিল । টাপলি-মৰা লেপখনৰ তলৰপৰা এমূৰেদি তাৰ ৰঙা খহটা চুলিখিনি ওলাই আছিল, আৰু আনটো মূৰেদি ওলাই আছিল তাৰ হটঙা লেতেৰা ভৰিহাল । সি কাণ পাতি কিবা শুনি আছিল । গীৰ্জাৰ চৌহদত লাগি থকা তাৰ জুপুৰিটোত থকা একমাত্ৰ খিৰিকীখনৰ দাঁতিতেই আছিল বিস্তীৰ্ণ পথাৰখন । আৰু তাত চলি আছিল এখন প্ৰকৃতিৰ যুদ্ধ । পৃথিৱীৰপৰা কাক নিশ্চিহ্ন কৰিবলৈ, কাক ধ্বংস কৰিবলৈযে প্ৰকৃতিয়ে তাণ্ডৱ চলাই আছিল, কোৱা টান; কিন্তু কোনোবাই নিশ্চয় তাৰ বাবে বাৰুকৈয়ে ভুগি আছিল । বাহিৰত এক প্ৰচণ্ড ধুমুহা বলি আছিল; ধুমুহা কেতিয়াবা পথাৰৰ ওপৰেদি বৈ গৈছিল, কেতিয়াবা গীৰ্জাৰ চালখনত খুন্দিয়াইছিল, কেতিয়াবা উৰি গৈছিল ওচৰৰ হাবিখনৰ ওপৰেদি । হো-হোৱনি, চেঁ-চেঁয়নি... কোনোবাই যেন অন্তৰৰ আঘাতত খিৰিকীৰ পাল্লাবোৰত, ছালখনত বা জুহালখনত উচুপি আছিল । সেয়া কাৰোবাৰ সহায়ৰ বাবে মৰা চিঞৰ নাছিল, সেয়া যেন আছিল কৰোবাৰ দুঃস্বতাৰ কান্দোন, যাৰপৰা কোনো মুক্তি নাই ! সকলোতে এটা পাতল বৰফৰ চামনি পৰিছিল, গলা বৰফৰ পানীবোৰ চকুলোৰ দৰে বোকা-পানী লৈ ৰাস্তাৰে বাগৰি গৈছিল । বৰফ গলিছিল ঠিকেই, কিন্তু স্বৰ্গৰপৰা যেন সেয়া দেখা যোৱা নাছিল আৰু সেইবাবে আকৌ বৰফৰ কণিকাবোৰ সিঁচি দিছিল । বতাহ বলিছিল মাতালৰ দৰে আৰু বৰফৰ কণিকাবোৰক থিৰেৰে থাকিবলৈ দিয়া নাছিল, আন্ধাৰে-মুন্ধাৰে সিহঁতক অঁকাই-পকাই কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল ।\nখিৰিকীখনৰ কাষত, টুল এখনৰ ওপৰত বহি আছিল ছেভলি গাইকিনৰ ঘৈণীয়েক, ৰাইজা নিল’ভনা । আন এখনৰ ওপৰত ঢিমিক-ঢামাককৈ জ্বলি থকা এটা টিপ-চাকিৰ পোহৰ তাইৰ সুগঢ়ী কান্ধখনত, তাইৰ গাভৰু শৰীৰটোত আৰু তাইৰ মজিয়ালৈকে দীঘল বেণীডালত পৰিছিল । তাই খহটা আঁহেৰে মোনা গুঁঠি আছিল । তাইৰ পাকৈত হাত দুখনে খৰকৈ কাম কৰি আছিল, কিন্তু তাইৰ নিটোল শৰীৰটো, গভীৰ চকু দুটা, বৈ পৰা চেলাউৰি দুটা, মিহি ওঁঠ দুটা, বগা ধুনীয়া ডিঙিটো – সকলো যেন নিঃশব্দে শুই আছিল ! মাজে মাজে মাথোন তাই হাতখন দাঙি ডিঙিটো পোনাইছিল আৰু খিৰিকীখনলৈ চাইছিল, খিৰিকীখনৰ বাহিৰত তেতিয়া বৰফৰ ধুমুহা বলি আছিল – আৰু পুনৰ কামত মনোনিবেশ কৰিছিল । তাইৰ ধুনীয়া নাকটোৰে আৰু গালত থকা টোলটোৰে সৈতে মোহনীয়া মুখখনত আশা, আনন্দ, দুখ – একো ভাবেই প্ৰকাশ পোৱা নাছিল ।\nএটা সময়ত তাইৰ কাম শেষ হ’ল । তাই মোনাখন আঁতৰাই থ’লে আৰু আৰামত গাটো টঙাই খিৰিকীখনলৈ নিৰুদ্বেগভাৱে চালে । খিৰিকীখনত বৰষুণৰ পানীবোৰ চকুপানীৰ দৰে বৈ আহিছে, বতাহত চিটিকি পৰা বৰফৰ কণিকাবোৰে যেন ৰাইজালৈ চাই পিছ মুহূৰ্ততে গলি গৈছে... ।\n“শুই থাক ।”, ছেভলিয়ে গোৰগোৰালে । ৰাইজা নিমাতে থাকিল । কিন্তু হঠাতে তাইৰ চকু দুটা কঁপি উঠিল আৰু কিবা এটালৈ কাণ পাতিলে । ছেভলিয়ে লেপৰ তলৰপৰা পৰিবৰ্তনটো লক্ষ্য কৰিলে আৰু সুধিলে, “কি হ’ল?”\n“একো নাই হোৱা... কোনোবা অহা যেন লাগিছে ।”, তাই লাহেকৈ উত্তৰ দিলে ।\nছেভলিয়ে হাত-ভৰি মাৰি লেপখন দলিয়াই বিছনাৰ ওপৰতে আঁঠু কাঢ়ি বহিল আৰু ঘৈণীয়েকৰ ফালে এক অপ্ৰকাশ্য ঘৃণাৰে চাই থাকিল । চাকিটোৰ সামান্য পোহৰে তাৰ নুখুৰোৱা দাড়িৰে ভৰা, আই-দাগ থকা কুৎসিত মুখখন পোহৰাই তুলিলে আৰু তাৰ খহটা চুলিখিনিৰ ওপৰেৰে বাগৰি গ’ল ।\n“শুনিছানে?”, ৰাইজাই সুধিলে।\nধুমুহাৰ নিয়মিত হো-হোৱনিৰ মাজতো সি ৰিণিকি ৰিণিকি মহৰ কুন-কুননিৰ দৰে এটা শব্দ শুনিবলৈ পালে, যেন সি কাৰোবাৰ গালত পৰিবলৈ বিচাৰিছে আৰু বাৰে বাৰে বাধা পাই খং উঠিছে!\n“সেইটো ডাক-গাড়ীৰ শব্দ ।”, ছেভলিয়ে বিৰবিৰালে আৰু আঁঠু কোঁচাই বহিল ।\nগীৰ্জাটোৰ প্ৰায় দুমাইল আঁতৰেদি এটা ডাক-গাড়ীৰ ৰাস্তা গৈছে। বতাহৰ দিনত, ৰাস্তাৰ ফালৰপৰা গীৰ্জাটোৰ ফালে বতাহ বলিলে সিঁহতে ডাক-গাড়ীখনৰপৰা ঘণ্টাৰ শব্দ শুনা পায়।\n“হে’ ভগৱান । মানুহে যে কি বতৰত ফুৰিবলৈ ওলায় !” ৰাইজা আচৰিত হ’ল ।\n“হু..., এয়া চৰকাৰী কাম । ভাল লাগক নালাগক, যাবতো লাগিবই ।”\nলাহে লাহে শব্দটো সৰু হৈ নোহোৱা হ’ল ।\n“গাড়ীখন গ’লগৈ ।”, কৈ কৈ ছেভলি নিৰুদ্বেগভাৱে আকৌ বিছনাত উঠিল । কিন্তু সি লেপখন পুনৰ গায়ে-মূৰে টানি ল’লে কি নল’লে, এইবাৰ অলপ ডাঙৰকৈয়ে ঘ্ণ্টাৰ শব্দ এটা শুনিবলৈ পালে । ছেভলিয়ে উদ্বেগেৰে ঘৈণীয়েকৰ ফালে চাই জাঁপ মাৰি বিছনাৰপৰা নামি আহিল আৰু খুপি খুপি জুহালৰ ওচৰত অহা-যোৱা কৰি থাকিল । ঘণ্টাটো কিছু সময় বাজি আকৌ একেবাৰে নাইকিয়া হৈ পৰিল ।\n“নুশুনা হ’লো যেনিবা !”, ছেভলিয়ে থমকি ৰৈ ঘৈণীয়েকৰ ফালে চাই চকু দুটা সৰু সৰু কৰি পেংলাইৰ সুৰেৰে কৈ উঠিল । সেই মুহূৰ্ততে বতাহ এজাকত দুৱাৰখন ঠেলা খাই উঠিল, আৰু লগে লগে পুনৰ ঘ্ণ্টাৰ শব্দটো বাজি উঠিল। ছেভলি শেঁতা পৰি গ’ল, গলহেঁকাৰি এটা মাৰি পুনৰ সি মজিয়াত জোৰে জোৰে খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিলে ।\n“ডাকোৱালে ধুমুহাত বাট হেৰুৱালে ।”, আতংকিতভাৱে ঘৈণীয়েকলৈ চাই সি বিৰবিৰালে, “শুনিছনে ? ডাকোৱালে ধুমুহাত বাট হেৰুৱালে । ম... মই জানো নহয় ! মই হ’বলা... বুজি পোৱা নাই বুলি ভাবিছ ?”, ছেভলিয়ে কোনোমতে কৈ গ’ল, “হঁয়ে; মই চব বুজি পাইছো, দেই !”\n“কি গম পাইছা তুমি?”, ৰাইজাই ভেঁকাহি মাৰি সুধিলে, খিৰিকীখনৰ ওপৰত চকু ৰাখি ৰাখি ।\n“এইবোৰ চব তই কৰিছ, চালী ডাইনী ! হতচিৰী যাঁতী ! এই বৰফৰ ধুমুহা, ডাকোৱালে বাট হেৰুউৱা, চব তই কৰিছ – তই !”\n“তুমি পাগল হ’লা, মূৰ্খ !”, তাই নিৰুদ্বেগভাৱে ক’লে ।\n“মই তোক বহুদিনৰপৰা চাই আছো; আৰু চব দেখা পাই আছো নহয় ! তোক বিয়া কৰোৱাৰ দিন ধৰি দেখিছো, তোৰ গাত কোনোবা ডাইনীৰ তেজ নিশ্চয় আছে ।”\n“ফুঃ...”, ৰাইজাই যেন আচৰিত হৈ গাটো জোকাৰি ভগৱানলৈ সেৱা জনালে; আৰু ক’লে, “যোৱা যোৱা, বুৰ্বক ক’ৰবাৰ ।”\n“ডাইনী ডাইনীয়েই !”, ছেভলিয়ে তাৰ চোলাটোৰে নাকটো চাফা কৰি গৰগৰাই কৈ গ’ল, “তই মোৰ পত্নী হ’লেও, চৰকাৰী চাকৰিয়ালৰ ঘৰৰ জী হ’লেও, মই দহজনৰ আগত ক’বলৈও ভয় নকৰোঁ । হে ভগৱান, কি দেখিছোঁ এইবোৰ ! যোৱাবছৰো উৎসৱৰ সময়ত যে বৰফৰ ধুমুহা হৈছিল, মনত আছে নহয় ? সেইযে কাৰিকৰটো তোৰ ঘৰ পাইছিলহি । তাৰ পিছত ছেণ্ট আলেক্সি দিৱসৰ দিনা, নদীৰ বৰফ ভাগি গৈছিল আৰু চহৰৰপৰা পুলিছ আহিছিলযে? সেইদিনাও সি, সেই অসভ্যটোৱে, তোৰ লগত কি কৰি আছিল, জানো নহয় । ৰাতিপুৱা উঠি তাক মই দেখিছিলো নহয়, তাৰ উখহা চকু দুটা আৰু ফুলা গাল দুখনযে ! তাৰ পিছত আকৌ যোৱা আগষ্ট মাহৰ উপবাসৰ দিনত দুবাৰ ধুমুহা আহিছিল আৰু দুয়োবাৰেই সেই চিকাৰীটো আহি ওলাইছিল । মই সেই অধমটোক দেখা নাই জানো ? আহ...হা, চোৱা, তাই লাজত কেনেকৈ ৰঙা পৰিছে এতিয়া !”\n“বাদ দিয়া; তুমি একো দেখা নাই ।”\n“অ’, হয়নে ? আৰু এইবাৰ খ্ৰীষ্টমাছৰ আগেয়ে শ্বহীদ দিৱসৰ দিনা গোটেই দিন আৰু ৰাতি ধৰি ধুমুহা মাৰিছিল যে – আছেনে মনত ? – সেই পুলিছৰ কেৰাণীটোৱে বাট হেৰুৱালে আৰু পালেহি এইখিনি, কুকুৰটো ।... ফুঃ ! বাৰেঘৰী! তইতো তাৰ কাৰেণেই যাদু কৰি বতৰ বেয়া কৰিছিলি, নহয় জানো ? সেই ফটুৱা, কটীয়া-মটীয়া, কুন্ধচ চেহেৰাৰ কেৰাণীটো ! দেখিবলৈ সি ভাল হ’লেও বেলেগ কথা আছিল । কিন্তু, ধুইৎ । সিটো অসুৰৰ দৰে কুৎচিৎ আছিল দেখাত ।”\nছেভলিৰ ফোঁপনি উঠিল, তভক মাৰি ৰ’ল, মুখখন মচিলে আৰু বাহিৰলৈ কাণ পাতিলে । ঘ্ণ্টাৰ শব্দ শুনা নাই আৰু । কিন্তু বতাহে মূধচখন এতিয়াও কোবাই আছে ।\n“আৰু এতিয়াও সেই একেই কথা !”, ছেভলিয়ে কৈ গ’ল, “ডাকোৱালে জানো এনেই বাট হেৰুৱাইছে ! সি যদি তোক বিচাৰি অহা নাই, তেন্তে মোৰ চকু ফুটাই দিবি । হয়তো, বতৰৰ সুযোগতে সি এতিয়া ঘূৰি ঘূৰি এইখিনি পাবহি আৰু তই তাক সহায় কৰিবি । গম পাই আছোঁ মই । হঁয়ে বেটী ডাইনী, তই লুকুৱাব পাৰ, কিন্তু ধুমুহা আৰম্ভ হওঁতেই জানিছোঁ মই চব কথা ।”\n“মূৰ্খ !”, ৰাইজাই হাঁহি উঠিল, “কিহে বুৰ্বক, তুমি ভাবিছা তেনে ময়েই ধুমুহা বলাই আছো?”\n“হু, কথা শুনা ! ধুমুহা তই বলাৱ বা নবলাৱ, মই এটা কথা জানো যে তোৰ তেজ গৰম হ’লে বতৰ বেয়া হ’বই আৰু বতৰ বেয়া হ’লে পগলা এটা এইখিনি পাবহিয়েই । প্ৰত্যেকেবাৰেই সেই একেই কথা । তেন্তে তোৰ বাহিৰে আৰু কাক দোষ দিম ?”\nতাৰ কথাখিনিত অধিক জোৰ দিবলৈ সি কপালত হাতখন লগালে, বাঁও চকুটো বন্ধ কৰিলে আৰু সুৰ লগাই ক’বলৈ ধৰিলে, “হাৰামখোৰ! তই ডাইনী নহৈ মানুহ হোৱাহেঁতেন মই থাকোঁতেও সেই কাৰিকৰ, কেৰাণী বা চিকাৰী পিশাচহঁতৰ লগত হলিগলি কৰাতকৈ সিহঁতৰ কাষেই চাপিব নালাগিছিল, হয়নে নহয় ?”\n“তুমি এটা নিৰ্বোধ, ছেভলি”, ৰাইজাই অলপ সহানুভূতিৰে তালৈ চাই ক’লে, “দেউতা জীয়াই থাকোতে ইয়ালৈ সকলোধৰণৰ মানুহ আহিছিল, জ্বৰৰ চিকিৎসা কৰাবলৈ – গাঁৱৰপৰা, পামবোৰৰপৰা, আৰ্মেনিয়ানসকলৰ খাটবোৰৰপৰা । সিহঁত প্ৰায় সদায় আহিছিল, কোনেওতো সিহঁতক পিশাচ বুলি কোৱা নাছিল । তেন্তে, ধুমুহাত পৰি বছৰৰ এদিন কোনোবা এটা আহিলে, তুমি বুৰ্বকৰ দৰে যা-তা কথাবিলাক কেলেই ভাবা !”\nঘৈণীয়েকৰ যুক্তিয়ে যেন ছেভলিক স্পৰ্শ কৰিলে । সি তাৰ খালী ভৰি দুখন বহলকৈ মেলি থিয় হ’ল আৰু চিন্তা কৰিলে । সি এতিয়াও ঘৈণীয়েকৰ কথাত সম্পূৰ্ণকৈ পতিয়ন যোৱা নাই, তাতে ঘৈণীয়কৰ নিৰুদ্বেগ কথা-বতৰাবোৰো তাৰ ভাল লগা নাই । হ’লেও কেইমুহূৰ্তমান ভাবি মূৰটো লৰাই সি ক’লে, “সিহঁততো বুঢ়া বা বিকলাংগ মানুহ নাছিল, ইয়াত আশ্ৰয় বিচাৰি অহা সকলোৱেই সদায় ডেকা মানুহ আছিল, কিয়? আৰু সিহঁতে অকণমান জুই সেকিবলৈ আহিলে বাৰু একো নাই, কিন্তু সিঁহতে কিয় সদায় তোৰ লগত সেইবোৰ কৰিছিল? ওহোঁ, তহঁত তিৰোতাবোৰৰ নিচিনা ধূৰ্ত পৃথিৱীত নাই । সঁচা মগজ তহঁতৰ সামান্যও নাই, কিন্তু বেয়া বুদ্ধি... বাপ্‌ৰে ! হে’ মাতা, ৰক্ষা কৰিবা ।... সেয়া ডাকোৱালৰ ঘণ্টা । ধুমুহা আৰম্ভ হওঁতেই জানিছিলো মই, তোৰ মনত কি আছিল । সেয়া তোৰ ডাইনী-বিদ্যা, হাৰামজাদী ।”\n“তুমি মোকে কেলেই গালি পাৰি থাকা ?”, ৰাইজাৰ অৱশেষত ধৈৰ্য হেৰাল । “তুমি কেলেই মোক ইমান খুঁচি-বিন্ধি থাকা ?”\n“কেলেই জান ?... ভগৱানে নকৰক, কিন্তু আজি যদি কিবা এটা হয়, শুনিছনে ?... আজি যদি কিবা এটা হয়, কাইলৈ পুৱাই মই চিধা ফাদাৰ নিক’ডিমৰ ওচৰলৈ যাম আৰু সকলো কথা কৈ দিম । মই ক’ম, ‘ফাদাৰ নিক’ডিম, মোক ক্ষমা কৰিব, কিন্তু মোৰ ঘৈণী এজনী ডাইনী ।’ ফাদাৰে সুধিব, ‘কিয় ?’ ‘জানেনে কিয় ? কৈছোঁ, ৰ’ব...’ আৰু মই তেওঁক সকলোবোৰ কৈ দিম । আৰু শুন, সিপুৰীততো পিছৰ কথা, এইপুৰীতে তই উপযুক্ত শাস্তি পাবি । তহঁতৰ নিচিনাবোৰৰ বিৰুদ্ধে সেইকাৰণেই দৈনিক গীৰ্জাত প্ৰাৰ্থনা কৰা হয়, গম পাইছনে ?”\nহঠাৎ খিৰিকীখনত এটা টোকৰ পৰিল । টোকৰতো ইমান ডাঙৰ আৰু অসাধাৰণ ধৰণৰ আছিল যে ভয়তে ছেভলি বগা পৰি গ’ল আৰু পিছফালে প্ৰায় বাগৰি পৰো পৰো হ’ল । ৰাইজাও জাপ মাৰি উঠিল আৰু তায়ো শেঁতা পৰি গ’ল ।\n“ভগৱানৰ শপত, আমাক ভিতৰলৈ আহিবলৈ দিয়া আৰু অলপ জুই সেকিবলৈ দিয়া !”, কোনোবাই কঁপা কঁপা মাতেৰে এইদৰে ক’লে । “কোন আছে ভিতৰত ? ঈশ্বৰক দোহাই, আমি ৰাস্তা হেৰুৱাইছো ।”\n“কোন সেয়া ?”, ৰাইজাই সুধিলে; খিৰিকীখনলৈ নোচোৱাকৈয়ে ।\n“ডাকোৱাল”, আন এজনে উত্তৰ দিলে ।\n“তোৰ কৌশল খুব কামত আহিল”, হাতখন লৰাই লৰাই ছেভলিয়ে ক’লে, “মই মিছা কৈছিলোনে ? যা, চাগৈ বাহিৰত ।”\nছেভলি জাঁপ মাৰি বিছনাত উঠিল, তুলিখনৰ ওপৰত চিধাকৈ গা এৰি দিলে আৰু বেৰৰ ফালে মুখ কৰি খঙত ফোঁচফোঁচাই থাকিল । পিছমুহূৰ্ততে সি ডিঙিৰ পিছফালে এছাটি ঠাণ্ডা বতাহ অনুভৱ কৰিলে । দৰ্জাখন খোল খালে আৰু মূৰৰপৰা ভৰিলৈকে বৰফেৰে ঢকা এজন ওখ-পাখ মানুহক দুৱাৰডলিত দেখা গ’ল । তেওঁৰ পিছফালে একেই অৱস্থাৰ আৰু এজনক দেখা গ’ল ।\n“টোপোলাবিলাক লৈ আহোঁনে ?”, বহা বহা মাতেৰে দ্বিতীয়জনে সুধিলে ।\n“সেইবিলাক বাহিৰত কেনেকৈ ৰাখিবা !”, কৈ কৈ প্ৰথমজনে মূৰৰ পাগুৰিটো খুলিবলৈ চেষ্টা কৰিলে । কিন্তু খুলিব নোৱাৰি তেওঁ চেষ্টা এৰি টুপিৰে সৈতে গোটেই জেকেটটো মূৰেৰে উলিয়াই জুহালৰ গুৰিলৈ দলিয়াই দিলে । তাৰ পিছত তেওঁ গাৰপৰা কোটটোও খুলি খঙেৰে দলি মাৰি দি গৃহস্থৰ লগত কথা এষাৰো নপতাকৈ ঘৰটোৰ এফালৰপৰা আনফাললৈ পায়চাৰি কৰিবলৈ ধৰিলে ।\nতেওঁ আছিল এজন সুশ্ৰী ডেকা ডাকোৱাল, চুলিখিনি বগা; তেওঁৰ পিন্ধনত আছিল এযোৰ জধলা ইউনিফৰ্ম আৰু পুৰণি ক’লা এযোৰ ওখ বুটজোতা । পায়চাৰি কৰি কৰি গাটো অলপ গৰম কৰি তেওঁ মেজত বহিলহি, বোকা-লগা ভৰি দুখন চিধাকৈ মেলি দিলে আৰু হাত দুখনৰ ওপৰত থুঁতৰিখন ৰাখিলে । তেওঁৰ শেঁতা মুখখন ঠায়ে ঠায়ে ঠাণ্ডাত ৰঙা পৰিছিল আৰু এইমাত্ৰ যে তেওঁ এক ভয়ংকৰ পৰিস্থিতিৰপৰা বাচি আহিছে, তাৰ চিন তেতিয়াও আছিল। খং, এইমাত্ৰ পোৱা শাৰীৰিক আৰু মানসিক কষ্টৰ পিছতো, আৰু চকুৰ চেলাউৰি, মোচ আৰ চুটি দাড়িখিনিৰপৰা বাগৰি অহা পানীখিনিৰ সত্ত্বেও তেওঁৰ শৰীৰৰ কমনীয়তা ওলাই পৰিছিল ।\n“একদম কুকুৰৰ জীৱন, দেই !”, ডাকোৱালজনে ইফালে সিফালে চাই ক’লে । তেওঁ যেন এতিয়াও বিশ্বাস কৰিব পৰা নাই যে তেওঁ গৰম কোঠা এটাত আছে । “আমি প্ৰায় হেৰাইছিলোৱেই ! তোমালোকৰ ঘৰৰ পোহৰ নেদেখা হ’লে কিযে হ’লহেঁতেন ! কেতিয়াযে এই জীৱনৰপৰা মুক্তি পাম, ভগৱানেহে জানে ।”, ৰাইজালৈ চাই আকৌ সুধিলে, “পিছে, এইখিনি কি ঠাই ?”\n“এয়া জেনেৰেল কালিন’ভস্কিৰ মাটিৰ গুল্যায়েভস্কি হিল ।”, লাজ লাজকৈ ৰাইজাই ক’লে ।\n“ষ্টিফেন, শুনিছানে ? আমি গুল্যায়েভস্কি হিল পালোহি ।”, ডাকোৱালজনে তেওঁৰ চালকজনলৈ চাই ক’লে ।\n“হয়, আমি বহুদূৰ পালোহি ।”, কোনোমতে কথাকেইটা কৈ চালকজন ওলাই গ’ল আৰু আৰু এবস্তা চিঠি লৈ আহিল; আকৌ এবাৰ ওলাই গৈ ডাকোৱালজনৰ ডাঙৰ পেটীডালেৰে সৈতে ছবিত দেখাৰ নিচিনা তৰোৱালখন লৈ আহিলগৈ । দেৱালৰ কাষতে চিঠিবিলাক থৈ সি বাহিৰৰ কোঠাটোলৈ গৈ তাৰ পাইপডাল জ্বলাই বহি ল’লে ।\n“চাহ একাপ খাব নেকি ?”, ৰাইজাই সুধিলে ।\n“চাহ খাই বহি থাকিবলৈ ক’ত সময় আছে ?”, মুখ ফুলাই ডাকোৱালে ক’লে, “লৰালৰিকৈ অলপ গৰম লগাই আমি ওলাব লাগিব, নহ’লে আমি ডাক-ৰে’লখন নাপামগৈ নহয় । দহ মিনিটমান থাকি আমি ওলামেই আৰু; খালী আমাক ৰাস্তাটো দেখুৱাই দিবা ।”\n“অহ! কিযে লেতেৰা বতৰ !”\n“ওঁ..., পিছে তোমালোকৰ পৰিচয় ?”\n“আমি ? আমি ইয়াতে থাকো, গীৰ্জাটোৰ ওচৰত । আমি পুৰোহিতৰে মানুহ । সেয়া মোৰ গিৰিহঁত । ছেভলি, উঠাচোন, আলহীক সম্বৰ্ধনা জনোৱা ।... ডেৰ বছৰ আগলৈকে এইখন বেলেগ গাঁও আছিল । ডাঙৰ মানুহবিলাক থকালৈকে ইয়ালৈ বেছি মানুহ আহিছিল, গীৰ্জাৰ আয় ভালেই আছিল । কিন্তু, কি ক’ম; গম পাইছাই, তেওঁলোক যোৱাৰ পিছৰপৰাই আমাৰ চলিবলৈ টানেই হৈ আহিছে । ইয়াৰপৰা আটাইতকৈ ওচৰৰ গাঁওখন হ’ল মাৰ্ক’ভ্‌কা, তালৈ প্ৰায় তিনি মাইল দূৰ । ছেভলিয়ে অৱসৰ লোৱাৰ পিছত এতিয়া চকীদাৰৰ কাম কৰে; তেওঁ গীৰ্জাটো চোৱা-চিতা কৰে...।”\nৰাইজাই এই কথাও ক’বলৈ নাপাহৰিলে যে ছেভলি যদি মুখিয়ালজনৰ পত্নীৰ ওচৰলৈ গৈ বিশ্বপলৈ চিঠি এখন লিখাই আনে, সি ভাল চাকৰিয়েই পাব । “কিন্তু তেওঁ মুখিয়ালৰ পত্নীৰ ওচৰলৈ নাযায়, কাৰণ তেওঁ এলেহুৱা আৰু ভয়াতুৰ । যি কি নহওক, আমি পুৰোহিতৰ মানুহেই...।”, ৰাইজাই ক’লে ।\n“তোমালোকে কেনেকৈ জীৱন নিৰ্বাহ কৰা ?”, ডাকোৱালজনে সুধিলে ।\n“আমাৰ এখন সৰু শাক-পাচলিৰ বাগিছা, আৰু গীৰ্জাৰ অলপ মাটি আছে । পিছে তাৰপৰা বেছি উপাৰ্জন নহয় ।”, ৰাইজাই দুখ কৰিলে । “ওচৰৰ গাঁওখনৰ বুঢ়া-কৃপণ ফাদাৰ নিক’ডিমে ইয়াত গৰমৰ আৰু ঠাণ্ডাৰ ছেন্ট নিক’লাছ দিৱস পালন কৰে আৰু সকলো শস্য চপাই লৈ যায় । আমাৰ হৈ কোনেও নকয় !”\n“তই মিছা কথা কৈছ ।”, ছেভলিয়ে গৰ্‌গৰাই উঠিল । “ফাদাৰ নিক’ডিম এজন মহাপুৰুষ, গীৰ্জাৰ এজন প্ৰকৃত ভক্ত। তেওঁ যদি কিবা নিছে, তেন্তে সেয়া তেওঁৰ প্ৰাপ্যই !”\n“অহ... কথাবিলাক তাৰমানে এনেকুৱা !”, মিচিকিয়াই হাঁহি এক বুজি পোৱা ভাবত ডাকোৱালজনে ক’লে, “তোমালোকৰ বিয়াৰ পিছে কিমান দিন হ’ল ?”\n“তিনি বছৰৰ আগেয়ে ইষ্টাৰৰ আগৰ দেওবাৰৰ দিনা বিয়া হৈছিল আমাৰ । মোৰ দেউতাই ইয়াত আগতে চকীদাৰ কৰিছিল । মৃত্যুৰ আগে আগে তেওঁ গীৰ্জাৰ পৰিচালনা সমিতিক মোৰ বিয়াৰ বাবে এজন বৰলা মানুহৰ বাবে খাতিৰ কৰিলে যাতে তেওঁৰ চাকৰিটো আমাৰ হাততে থাকে । তেতিয়া মই এওঁক বিয়া কৰালো ।”\n“আহা... এক গুলীত দুই চিকাৰ !”, ডাকোৱালজনে ছেভলিলৈ চাই ক’লে, “চাকৰিও পালা, ছোৱালীও পালা !”\nছেভলিয়ে ভৰিখন খঙেৰে লৰালে আৰু দেৱালৰ কাষলৈ আৰু চাপি গ’ল । ডাকোৱালজন মেজৰ ওচৰৰপৰা আঁতৰি গ’ল আৰু গাটো পোনাই ডাক-টোপোলাটোৰ ওপৰতে বহিল । অকণমান ভাবি তেঁও টোপোলাটো হাতেৰে চপাই ল’লে, তৰোৱালখন আনফালে ঠেলা মাৰি থ’লে আৰু মজিয়াত ঢলি পৰিল ।\n“একদম কুকুৰৰ জীৱন”, কৈ কৈ তেওঁ মূৰৰ পিছফালে হাত দুখন দিলে আৰু চকু দুটা মুদি দিলে, “উস ! মুক্ত টাটাৰ এজনৰ কিযে এয়া জীৱন !”\nঅচিৰেই সকলো নিজম পৰিল । ছেভলিৰ ফোঁচফোঁচনি আৰু ঘুমন্ত ডাকোৱালজনৰ শব্দ কৰি কৰি লোৱা দীঘলীয়া উশাহৰ শব্দৰ বাহিৰে একো নুশুনা হৈ পৰিল । মাজে মাজে তেওঁৰ ডিঙিৰপৰা চকাৰ কেৰ্‌কেৰণিৰ দৰে এটা শব্দ হৈছিল আৰু মাজে মাজে তেওঁ ভৰিৰে ডাক-টোপোলাটো ঠেলা মাৰি দিছিল । কিছু সময় পাৰ হ’ল । ছেভলিয়ে লেপখনৰ তলতে বাগৰ সলালে আৰু ঘূৰি চালে । তাৰ ঘৈণীয়েকে গালত হাত দুখন থৈ ডাকোৱালজনলৈ তন্ময় হৈ চাই চাই টুলখনত বহি আছিল । থৰ লগা মানুহৰ দৰে তাইৰ মুখখন স্থিৰ হৈ আছিল ।\n“অ’ই, কি চাই আছ তই ?”, ছেভলিয়ে খঙেৰে ফুচফুচালে ।\n“কেলেই লাগিছে তোমাক ? তুমি শোৱা মানুহ, শুই থাকা !”, ঘৈণীয়েকে মুখখন নুঘূৰোৱাকৈয়ে উত্তৰ দিলে ।\nছেভলিয়ে খঙেৰে বুকুৰপৰা গোটেইখিনি বতাহ ফোঁচকৈ উলিয়াই দি হঠাতে দেৱালৰ ফালে ঘূৰিল । কেইমিনিটমানৰ পিছত সি অধৈৰ্যভাৱে আকৌ ঘূৰি চালে, বিছনাৰ ওপৰতে আঁঠু কাঢ়ি বহিল আৰু গাৰুটোত হাত দুখন দি ঘৈণীয়েকলৈ প্ৰশ্নবোধকভাৱে চাই থাকিল । তাই তেতিয়াও অলৰ-অচৰভাৱে আলহীজনৰ ফালে তধা লাগি চাই আছিল । তাইৰ গালদুখন উজ্জ্বল হৈ আছিল আৰু তাইৰ চকু দুটা কিবা এটা আশাত চিকমিকাই আছিল । ছেভলিয়ে গল হেঁকাৰি মাৰি ডিঙিটো পৰিষ্কাৰ কৰিলে, বিছনাৰ ওপৰত পেটেৰে বগুৱা বাই আগ বাঢ়ি গ’ল আৰু ডাকোৱালজনৰ মুখখন ৰুমাল এখনেৰে ঢাকি দিলে ।\n“কি কৰিছা সেয়া ?”, ৰাইজাই সুধিলে ।\n“তেওঁৰ চকু দুটাত পোহৰ নপৰিবলৈ ঢাকি দিছোঁ ।”\n“তেন্তে লেম্পটোৱেই নুমুৱাই দিয়া ।”\nছেভলিয়ে সন্দেহেৰে ঘৈণীয়েকলৈ চালে, লেম্পটো ফুৱাই নুমুৱাবলৈ ওঁঠ দুটা আগ বঢ়াই দিলে, কিন্তু হঠাতে তেওঁ সিদ্ধান্ত সলনি কৰিলে । হাত দুখন চেপা মাৰি সি কৈ উঠিল, “ৰাক্ষসৰ দৰে ধূৰ্তালি কৰিছ যে ? উস ! তিৰোতাতকৈ লেতেৰা জীৱ কিবা আছেনে !”\n“উস ! দীঘল-ঠেঙীয়া অসুৰ !”, চকু ঘোপা কৰি তীব্ৰ খঙত ৰাইজাই ফোঁচফোঁচাই উঠিল, “অলপ ধৈৰ্য ধৰাচোন ।”\nপুনৰ আৰামেৰে বহি লৈ তাই ডাকোৱালজনৰ মুখলৈ তধা লাগি চাই থাকিল ।\nডাকোৱালজনৰ মুখখন যে ঢাক খাই আছিল, সেই কথাটোৱে তাইক আমনি কৰা নাছিল । তেওঁৰ কেৱল মুখতেই নহয়, তেওঁ গোটেই মানুহজনৰ ওপৰতে, তেওঁৰ সমগ্ৰ কমনীয়তাৰ প্ৰতিয়েই তাইৰ মনোযোগ আকৰ্ষিত হৈছিল । তেওঁৰ বুকুখন আছিল বহল আৰু শক্তিশালী, তেওঁৰ হাত দুখন আছিল দীঘল আৰু সুঠাম, তেওঁৰ পেশীবহুল সুগঢ়ী ভৰি দুখন আছিল ছেভলিৰ হটঙা ভৰি দুখনতকৈ বহুত বেছি আকৰ্ষণীয় । আচলতে তেওঁৰ লগত ছেভলিৰ তুলনাই কৰিব নোৱাৰি ।\n“যদিও মই দীঘল-ঠেঙীয়া অসুৰ”, ছেভলিয়ে কিছু সময়ৰ পিছত ক’লে, “তথাপিও ইহঁত ইয়াত শোৱাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই... সিহঁত চৰকাৰী চাকৰিয়াল, আমি সিহঁতক ৰখাৰ বাবেও চাগে’ কৈফিয়ৎ দিব লাগিব । তুমি যদি চিঠি নিছা, নিয়া, তুমি শুই থাকিব নোৱাৰা নহয়... এই, তুমি !”, ছেভলিয়ে বাহিৰৰ কোঠাটোলৈ চাই চিঞৰিলে, “হে’ৰা, চালক । কি নাম তোমাৰ ? ৰাস্তাটো দেখুৱাই দিওঁনে তোমালোকক ? উঠা, ডাকোৱাল শুই থাকিলে নহ’ব নহয় !”\nছেভলিয়ে এইবাৰ উত্তেজিতভাবে ডাকোৱালজনৰ ওচৰলৈ দৌৰ মাৰিলে আৰু তেওঁৰ হাতখনত ধৰি টানিবলৈ ধৰিলে ।\n“হে’ৰা, ডাঙৰীয়া; তোমালোক নোযোৱা কেলৈ, যোৱাগৈ । এতিয়াই যোৱাগৈ, শুই থাকিব নোৱাৰিবা ।”\nডাকোৱালজন জাঁপ মাৰি উঠিল আৰু বহি পৰিল, অবুজভাৱে কেউফালে চালে আৰু আকৌ শুই পৰিল ।\n“কেতিয়া যাবা তোমালোক ?”, ছেভলিয়ে ঢকিয়াই ঢকিয়াই কৈ থাকিল, “ডাক বিভাগৰ কামেই এয়া, সময়ত পৌঁছি যোৱা; শুনিছানে নাই ? মই তোমালোকক লৈ যাম, ব’লা ।”\nডাকোৱালজনে চকু মেলিলে । ধুনীয়াকৈ টোপনি যোৱাৰ পিছত তেওঁ সবল আৰু গৰম অনুভৱ কৰিছিল; টোপনিৰ জালত তেওঁ ৰাইজাৰ বগা ডিঙিটো আৰু স্থিৰ আকৰ্ষণীয় চকু দুটা দেখা পালে । চকু দুটা জপাই তেওঁ মিচিকিয়াই হাঁহিলে, যেন তেওঁ সপোনতো তাকেই দেখি আছিল !\n“চোৱা, এনেকুৱা বতৰত তুমি কেনেকৈ যাবা !”, তেওঁ এটা কোমল নাৰী-কণ্ঠ শুনা পালে, “তুমি ভালদৰে টোপনি যোৱা, গাটো ভাল লাগিব ।”\n“আৰু ডাক ?”, ছেভলিয়ে চিন্তিতভাৱে সুধিলে, “ডাক কোনে কঢ়িয়াব ? তই নিবি নেকি ?”\nডাকোৱালজনে আকৌ চকু মেলিলে, ৰাইজাৰ গালৰ ধুনীয়া টোল দুটালৈ চালে, তেওঁ ক’ত আছে বুজি পালে, আৰু ছেভলিৰ কথা কাণত পৰিল । এই ঠাণ্ডা আন্ধাৰ ৰাতিখন ওলাই যোৱা চিন্তাত যেন তেওঁ জিকাৰ খাই উঠিল ।\n“আৰু পাঁচ মিনিটমান শুই ল’ব পাৰো দেখোন”, তেঁও হামি এটা মাৰি ক’লে, “এনেও দেৰি হ’বই আৰু...।”\n“আমি কিজানি সময়তে পামগৈ”, বাহিৰৰ কোঠাটোৰপৰা এটা কণ্ঠ শুনা গ’ল, “কেতিয়াবা ৰে’লখনৰ সময় ব্যতিক্ৰম হ’বও পাৰে, ভাগ্য থাকিলে অলপ দেৰিও হ’ব পাৰে ।”\nডাকোৱালজন উঠিল, হওঁ-নহওঁকৈ থিয় হৈ তেঁও কোটটো পিন্ধিবলৈ ধৰিলে ।\nছেভলিয়ে যেতিয়া দেখিলে যে আলহীসকল যাবলৈ ওলাইছে, আনন্দত সি নাকেৰে শব্দ কৰিবলৈ ধৰিলে ।\n“অলপ ধৰি দিয়াচোন”, চালকজনে চিঠিৰ টোপোলা এটা দাঙিবলৈ লৈ চিঞৰিলে । ছেভলি দৌৰি ওলাই গ’ল আৰু তেওঁক চিঠিৰ টোপোলাবিলাক চোতাললৈ নিবলৈ সহায় কৰি দিলে ।\nডাকোৱালজনে তেওঁৰ পাগুৰিটোৰ গাঁঠিটো খুলিবলৈ ধৰিলে । ৰাইজাই তেওঁৰ চকুলৈ চাই থাকিল, যেন তাই এইদৰে তেওঁৰ অন্তৰলৈকে চাই ল’ব খুজিছে!\n“চাহ একাপ খাই যোৱা...”, তাই ক’লে ।\n“মই না বুলি নক’লোহেঁতেন..., কিন্তু চোৱা, তেওঁলোক সাজু হৈছেই ।”, ডাকোৱালজনে ক’লে ।\n“দেৰি এনেও হৈছেই দেখোন ।”\n“থাকা না...”, তাই চকু দুটা তললৈ নমাই তেওঁৰ হাতত ধৰি অনুনয় কৰিলে ।\nঅৱশেষত ডাকোৱালজনে তেওঁৰ পাগুৰিটো খুলিলে আৰু ওচৰত ৰাইজা থিয় হৈ থকাত ইতস্ততঃ কৰি কাপোৰখন কিলাকুটিৰ ওপৰেদি পেলাই ল’লে । কেইটামান মুহূৰ্ত পাৰ হৈ গ’ল... ।\n“তোমাৰ ডিঙিটো ইমান... ধুনীয়া !...” হাতৰ আঙুলিৰে তেওঁ তাইৰ ডিঙিটোত হাত ফুৰালে । তাই বাধা নিদিলে; এইবাৰ তেওঁ তাইৰ ডিঙিটো আৰু কান্ধ দুখন মোহাৰি দিলে ।\n“মই কওঁ, তুমি বহুত...”\n“তুমি থাকি যোৱানা... অলপ চাহ খোৱা ।...”\n“ক’ত দিলা সেইটো ?”, বাহিৰৰপৰা চালকজনৰ কণ্ঠ শুনা গ’ল, “ওঁহো, সেইটো পথালিকৈ দিয়া ।”......\n“তুমি থাকি যোৱানা... শুনিছানে, বাহিৰত কেনেকৈ হো-হোৱাই বতাহ বলিছে ?”\nডাকোৱালজনৰ টোপনি ভালকৈ ভগাই নাছিল, কষ্ট আৰু ডেকা বয়সৰ ডাঠ ঘুমটিৰ মায়াজালৰপৰা তেওঁ ভালকৈ মুক্ত হ’বই পৰা নাছিল; হঠাতে তেওঁৰ এনেকুৱা এক ইচ্ছা জাগিল যে তাৰ আগত এই চিঠিৰ টোপোলা, ডাক-ৰে’ল... সকলো অসাৰ লাগিল, সকলো তেওঁ পাহৰি গ’ল । ভূমুকিয়াই তেওঁ দুৱাৰৰ ফালে চালে; আৰু যেন তেওঁ পলাইহে বাচিব খুজিছে, এইদৰে তেওঁ ৰাইজাক কঁকালত দুই হাতেৰে মেৰিয়াই ধৰিলে ! তেওঁ এইবাৰ লেম্পটো নুমুৱাই দিবলৈ উদ্যত হ’ল...। কিন্তু ঠিক তেনেতেই বাহিৰৰ কোঠাটোত জোতাৰ শব্দ হ’ল আৰু চালকজন দুৱাৰমুখত উপস্থিত হ’ল । চালকজনৰ কান্ধৰ ওপৰেদি দেখা গৈছিল ছেভলিক । মুহূৰ্ততে ডকোৱালজনে হাত দুখন নমাই আনিলে আৰু ইতঃস্তত ভাবেৰে থিয় হৈ থাকিল । এইবাৰ তেওঁলোক বাচি গ’ল ।\n“সকলো সাজু”, চালকজনে ক’লে । ডাকোৱালজন একমুহূৰ্ত থিয় হৈ থাকিল, লাহে লাহে মূৰ দুপিয়ালে যেন এতিয়াহে তেওঁ ভালকৈ সাৰ পালে, আৰু চালকজনৰ পিছে পিছে ওলাই গ’ল ।\nৰাইজা অকলে থাকি গ’ল ।\n“আহাঁ, বহাহি আৰু আমাক ৰাস্তাটো দেখুৱাই দিয়াহি !”, চোতালত তাই গিৰিয়েকক মতা শুনা পালে ।\nডাক-গাড়ীৰ ঘণ্টাটো এবাৰ বাজো-নাবাজোকৈ বাজি উঠিল, আৰু এবাৰ বাজিল; তাৰ পিছত ঘৰটোৰপৰা ঘ্ণ্টাৰ শব্দটো আঁতৰি গৈ থাকিল।\nশব্দটো লাহে লাহে নুশুনা হৈ আহিল, ৰাইজাই পৰিশ্ৰান্তভাৱে ইফালে সিফালে খোজ কাঢ়ি ফুৰিলে । প্ৰথমতে তাই শেঁতা পৰিছিল, কিন্তু পাছলৈ তাই গোটেইজনী ৰঙা পৰি আহিল । তাইৰ মুখখন অপূৰ্ণ আশাৰ নিষ্ফল আক্ৰোশত বিকৃত হৈ পৰিল, উশাহ ফোঁপনিলৈ পৰিবৰ্তিত হ’ল, তাইৰ চকু দুটা জান্তৱ, বৰ্বৰ খঙত জ্বলি আহিল । সৰু জুপুৰিটোত পায়চাৰি কৰি ফুৰোঁতে তাইক গৰম লোহাৰে ভয় খুওৱা গৰালত মহটিয়াই ফুৰা বাঘিনী এজনীৰ দৰে দেখাইছিল ।\nএক মুহূৰ্তত তাই ৰৈ নিজৰ ঘৰখনলৈ চকু দিলে, ঘৃণাত তাইৰ নাক কোঁচ খাই আহিল । কোঠাটোৰ আধাখিনিমান জুৰি আছে বিছনাখন; দেৱালখনৰ সমগ্ৰ দৈৰ্ঘ জুৰি লেতেৰা তুলিখন, খহটা মটীয়া ৰঙৰ গাৰুকেইটা, এখন লেপ আৰু বহু ধৰণৰ কাপোৰৰ টুকুৰাৰে বিছনাখন থিয় হৈ আছে । বিছনাখন আছিল এক কুন্ধচ, কুৰূপ বস্তু; ছেভলিৰ মূৰত কেতিয়াবা তেল লগাবলৈ মনত পৰিলে থিয় হৈ অহা অবাধ্য চুলিবোৰৰ দৰে । বিছনাখনৰপৰা বাহিৰৰ ঠাণ্ডা কোঠাটোলৈ যোৱা দুৱাৰখনলৈকে আছে ক’লা জুহালখন, তাৰ চাৰিওফালে সিঁচৰতি হৈ পৰি আছে বিভিন্ন পাত্ৰ আৰু বাচন-বৰ্তন । ঘৰত বৰ্তমান অনুপস্থিত ছেভলিকে ধৰি, সকলোবোৰেই লেতেৰা, অপৰিষ্কাৰ, ক’ৰবালৈকে যেন ভেঁকুৰ লগা – এইবোৰৰ মাজত এগৰাকী সুগঢ়ী নাৰীৰ ধুনীয়া বগা ডিঙি এটা অথবা নিপোটল কোমল শৰীৰ এটা যেন কোনোমতেই খাপ নাখায় ।\nৰাইজা বিছনাখনলৈ দৌৰ মাৰি গ’ল, হাত দুখন দলিয়াই দিয়াৰ দৰে মেলি দিলে, জাঁপ মাৰি উঠিল আৰু বিছনাখন টুকুৰা-টুকুৰকৈ ফালি পেলালে । তাৰ পিছত, তাই যেন ধূলিবোৰৰ বাবে ভয়হে খাইছে, সেইদৰে জঁপিয়াই নামি আহিল আৰু পুনৰ ইফালে সিফালে খোজ কাঢ়ি ফুৰিবলৈ ধৰিলে ।\nছেভলি দুঘণ্টামানৰ পিছত পৰিশ্ৰান্ত হৈ, বৰফেৰে ঢাক খাই ঘূৰি আহিল । ৰাইজা কাপোৰ সলাই বিছনাত পৰি আছিল । তাইৰ চকু দুটা বন্ধ আছিল; কিন্তু তাইৰ মুখৰ অভিব্যক্তিৰপৰা সি গম পালে, তাইৰ টোপনি যোৱা নাই ।\nঘূৰি আহোঁতে সি শপত খাই আহিছিল যে অন্ততঃ পিছদিনালৈকে সি তাইক স্পৰ্শ নকৰে, কিন্তু এতিয়া সি তাইক উপলুঙা নকৰাকৈ থাকিব নোৱাৰিলে ।\n“তোৰ ডাইনী-বাজিয়ে কাম নিদিলে, সি গ’লগৈ ।”, এক কুটিল হাঁহিৰে সি ক’লে ।\nৰাইজাই একো নক’লে, কিন্তু তাইৰ থুঁতৰিখন সামান্য কঁপি উঠিল । ছেভলিয়ে কাপোৰ সলালে, ৰাইজাৰ ওপৰেৰে পাৰ হৈ গ’ল আৰু দেৱালৰ কাষত শুই পৰিল ।\n“কাইলৈ মই ফাদাৰ নিক’ডিমক ক’ম, কেনে চৰিত্ৰৰ পত্নী তই ।”, সি ভোৰভোৰালে আৰু কুঁচি-মুচি ল’লে ।\nৰাইজাই তাৰ ফালে মুখ কৰিলে, তাইৰ চকু দুটা যেন দপ্‌দপাই জ্বলি উঠিল ।\n“তোমাৰ বাবেতো চাকৰিটোৱেই যথেষ্ট, ঘৈণী এজনী জংঘলতে বিচাৰি নল’লা কিয় ? জহন্নামে যোৱা তুমি !”, ৰাইজাই ক’লে, “মইতো তোমাৰ পত্নী নহয়, এজনী এলাগী, অষ্পৃশ্য তিৰোতাহে । উস, ভগৱান !”\n“হ’ব হ’ব,... শুই থাক এতিয়া ।”\n“অহ, মই কিমান দুঃস্থ !”, ৰাইজাই উচুপি উঠিল, “তুমি নোহোৱা হ’লে মই কোনোবা সদাগৰ বা কোনোবা ভদ্ৰলোকক বিয়া কৰালোহেঁতেন ! তুমি নোহোৱা হ’লে মই মোৰ পতিক ভাল পালোহেঁতেন । আৰু তুমি কেতিয়াও নুবুজিলা কেলেই তোমাৰ পত্নীৰ ইচ্ছা-অনিচ্ছাবোৰ, মনৰ কথাবোৰ ? তুমিতো বৰফত পোত খাই থকা পাষাণ নহয়, তুমিতো হাড়-কঁপা শীতত নিথৰ হৈ যোৱা নাই, তেন্তে ইমান নিষ্ঠুৰ কিয় তুমি ?”\nৰাইজাই বহু সময় কান্দি থাকিল । অৱশেষত তাই দীঘলকৈ উশাহ এটা এৰি শান্ত হৈ পৰিল । বাহিৰত ধুমুহা বলিয়েই আছিল । জুহালত, ছিমনিটোত, দেৱালৰ বাহিৰত কিবা এটাই চেঁ-চেঁয়াই উঠিল; ছেভলিৰ এনেকুৱা লাগিল যেন সেই শব্দটো তাৰ ভিতৰৰপৰা, তাৰ কাণৰ ভিতৰৰপৰা আহিছে । আজিৰ সন্ধ্যাটোৱে তাৰ ঘৈণীয়েকৰ প্ৰতি থকা সন্দেহ সঁচা বুলি প্ৰমাণ কৰিলে । তাৰ আৰু সন্দেহ নাই যে তাৰ ঘৈণীয়েকেই কোনোবা ভূত-প্ৰেতৰ লগ লাগি বতাহ আৰু ডাক-গাড়ীবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে । তাৰ বেছিকৈ দুখ লাগিল এই কাৰণে যে, এই ৰহস্য, অলৌকিকতা আৰু আচৰিত শক্তিয়ে তাৰ কাষত থকা নাৰীগৰাকীক এনেকুৱা এক সৌন্দৰ্য প্ৰদান কৰিছে, যাক সি ইমানদিনে অনুভৱ কৰিব পৰা নাছিল । সি অনুভৱ কৰিলে, আচলতে তাৰ মূৰ্খামিৰ বাবে সি তাইৰ চাৰিওফালে এক কাব্যিক ইন্দ্ৰজাল তৰি পেলাইছিল; সি তাইক আৰু অধিক সুশ্ৰী, সুগঢ়ী, ধুনীয়া দেখা পাই আহিছিল । আৰু তাৰ কুন্ধচ ৰূপৰ লগত তুলনা কৰি সি নিজে ইমানদিনে সিহঁত দুটাৰ মাজত এখন দেৱালৰ সৃষ্টি কৰি নিজকে তাইৰ ওচৰলৈ চাপিব নোৱৰা কৰি পেলাইছিল ।\n“ডাইনী !”, সি ভোৰভোৰালে, “ফুঃ, ভয়লগা জীৱ !”\nআজি, প্ৰথমবাৰৰ বাবে, তাই শান্ত হোৱাৰ পিছত আৰু সাধাৰণভাৱে উশাহ ল’বলৈ আৰম্ভ কৰাৰ পিছত সি আঙুলি এটাৰে তাইৰ গালখন স্পৰ্শ কৰিলে, তাইৰ ডাঠ ৰেশমী চুলিকোছা কিছু সময় হাতত লৈ তাৰ কোমলতা অনুভৱ কৰিলে । তাৰ লাহে লাহে সাহস বাঢ়ি আহিল আৰু তাইৰ ডিঙিটো মোহাৰি দিলে ।\n“আঁতৰি যোৱা !”, তাই চিঞৰি উঠিল, আৰু তাৰ নাকত কিলাকুটিৰে ইমান জোৰেৰে খুন্দা মাৰি দিলে যে সি চকুৰে জলক-তবক দেখা পালে । তাৰ নাকৰ বিষটো সোনকালেই ভাল হ’ল। কিন্তু হৃদয়ৰ বেদনাখিনি তেনেকৈয়ে থাকি গ’ল ।\nমূল (ৰুছিয়ান) : এণ্টন ছেখভ\nঅনুবাদ : ড° বসন্ত কুমাৰ বৰা\nবিষয় এণ্টন ছেখভ ডাইনী\nNo Comments : "ডাইনীজনী"


বিহুৰ চোলা | Assamese short story by Chandana Hira\nHomeচুটিগল্পবিহুৰ চোলা | Assamese short story by Chandana Hira\nতাতোকৈ চেনেহৰ মাকো,\nতাতোকৈ চেনেহৰ ব'হাগৰ বিহুটি\nনেপাতি কেনেকৈ থাকো”।\nপদূলী মূখৰ আমজোপাত ফুলি থকা কপৌ ফুলকেইপাহলৈ চাই চাই চুমিয়ে যোঁজনা ফাঁকি গুণ গুণাই আইতাকক ক’লে----\n: আইতা,যোৱাবাৰ তুমি মোক বিহুৰ চোলা দিম বুলিও নিদিলা , এইবাৰ কিন্তু দিবই লাগিব। যোৱাবাৰ মোক বিহুৰ চোলা কিয় নিদিলা আইতা?\nমোমায়েকৰ ঘৰত থকা মাতৃহাৰা চুমিক আইতাকে উত্তৰ দিলে------:\nএইবাৰ নিশ্চয় দিম আইজনী।যোৱাবাৰ কৰ'ণা মহামাৰীৰ কাৰণে বিহু পাতিব পৰা নগ'ল নহয়! ছয়-সাতমাহ দেখোন লক্‌ডাউন হৈয়ে থাকিল। কৰো মানুহ ক'তো যাব নোৱাৰা\nঅৱস্থা।দোকান- পোহাৰ বন্ধ।খাব-লব নাপাই মানুহবোৰৰ পানীত হাঁহ নচৰা অৱস্থা।তেনেস্থলত বিহুৰ চোলাৰ কথা কেনেকৈ ভাবিম বাৰু কোৱাচোন আইজনী?\nচুমি: কৰ’ণা মহামাৰী কিনো আইতা?\nআইতা: এই কৰ'ণা ভাইৰাছ বা ক’ভিড - ১৯ ৰোগবিধ "SARS- Cov-2" ভাইৰাছৰ দ্বাৰা সংক্ৰমিত হোৱা ৰোগ ।এই ৰোগ প্ৰথমে ২০১৯ চনত চীন দেশৰ য়ুহান চহৰত আৰম্ভ হৈছিল। ক্ৰমান্বয়ে এই ৰোগে মহামাৰীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে।অকল ভাৰততে নহয়, আমেৰিকা, ইটালী,স্পেইন, ইউৰোপ আদি দেশবোৰো মৰিশালিত পৰিণত হয়।মুঠতে ই গোটেই বিশ্বকে গ্ৰাস কৰি পেলায়।\nচুমি: ই কেনেকৈ সোঁচৰে আইতা?\nআইতা : ই অতি সহজতে সোঁচৰিব পাৰে। সেয়ে তাৰ কাৰণে আমি কিছুমান সাৱধানতা অৱলম্বন কৰা অতিকে প্ৰয়োজন।বিশেষ দৰকাৰ নহ'লে বাহিৰলৈ ওলাই যাব নালাগে। গ'লেও মুখত মাক্স পিন্ধিব লাগে। মানুহৰ ওচৰত গ'লেও কমেও দুই মিটাৰৰ দূৰত্ব বজাই ৰাখিব লাগে যাতে ইজনৰ গাৰ পৰা সিজনৰ গালৈ ভাইৰাছবিধ সহজে বিয়পিব নোৱাৰে। তাৰোপৰি বাহিৰলৈ গৈ যিকোনো বস্তু চুলে চাবোনেৰে হাত ধুব লাগে নাইবা চেনিটাইজ কৰিব লাগে। তাৰোপৰি ঘৰলৈ আহি গা-পা ধুই কাপোৰ-কানি ভালদৰে চাবোনেৰে ধুই মেলি ৰ'দত শুকুৱাব লাগে। নহ'লে আমাৰ ক’ভিড হোৱাটো নিশ্চিত।\nচুমি: অ' এতিয়াহে বুজিলো আইতা, তুমি সেইকাৰণে মোক গেটৰ বাহিৰলৈ যাব দিয়া নাছিলা আৰু আমাৰ স্কুল সেই কাৰণে খোলা নাছিল, নহয়নে আইতা?\nআইতা: ও ও তুমি ঠিকেই কৈছা।\nচুমি: কিন্তু তুমি মোক এইবাৰ ধুনীয়া বিহুৰ চোলা এটা আনি দিবই লাগিব আৰু মই সেইটো পিন্ধি মামাৰ লগত বিহু ফাংচন চাবলৈ যাম।\nআইতা: বিহুৰ চোলা আনি দিম বাৰু।কিন্তু ফাংচন চোৱা কথাটোহে ক'ব নোৱাৰিম আইজনী। কাৰণ আমি আগৰ নিচিনাকৈ জাক্-জমকতাৰে বিহু পালন কৰিব নোৱাৰিম চাগৈ! কাৰণ আমাৰ দেশত এতিয়াও কৰ'ণাৰ প্ৰকোপ কমা নাই।সেয়ে আমি প্ৰতিজন নাগৰিকে কৰ'ণাৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ সাৱধানতা অৱলম্বন কৰা উচিত৷ তাৰোপৰি এই ৰোগৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ ভেক্‌চিন লোৱাটো অতি জৰুৰী।\nচুমি: হ'ব দিয়া আইতা মই ফাংচন চাবলৈ নাযাওঁ বাৰু, তোমাৰ লগতে থাকিম। তুমি কেবল মোক ধুনীয়া চোলা এটা আনি দিবা।\nআইতা: আই ঐ দেহি, মোৰ ছোৱালীজনীয়ে ইমান বুজে ! কথাষাৰ কৈ আইতাকে তাইক সাৱটি ধৰি গালে-মুখে চুমা আঁকি দিলে।\nবঙৰা পাছনীয়া‌পাৰা ম:বি:\nPh no. -7002785923\n১ম বছৰ-৫ম সংখ্যা গদ্যশিল্প চুটিগল্প


ঠেঁটুৱৈ লগা জাৰত কঁপি ফুটপাথতে দিন কটাইছে দেশৰ হৈ খেলা প্ৰাক্তন হকী খেলুৱৈয়ে\nফটো উৎস: ছচিয়েল মিডিয়া\nএসময়ত ভাৰতীয় দলৰ হৈ হকী খেলা খেলুৱৈগৰাকীয়ে হয়তো সপোনতো ভবা নাছিল যে জীৱনলৈ তেওঁৰ এনেকুৱা এটা দিনো আহিব পাৰে।\nহাড় কঁপোৱা জাৰত দিল্লীৰ ফুটপাথত অত্যন্ত কঠিন দিন পাৰ কৰিছে প্ৰাক্তন খেলুৱৈগৰাকীয়ে।\nছচিয়েল মিডিয়াত খেলুৱৈগৰাকীৰ পৰিচয় পোহৰলৈ অহাৰ পাছতে এতিয়া ক্ৰীড়া মন্ত্ৰী কিৰেন ৰিজিজু আৰু বলীউদৰ তাৰকা অমিতাভ বচ্চন সহায়ৰ বাবে আগবাঢ়ি আহিছে।\nখেলুৱৈগৰাকীৰ ফটো ইতিমধ্যে ছচিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হৈ পৰিছে। জানিব পৰা মতে, খেলুৱৈগৰাকীৰ নাম অমৰজিৎ সিং।\nতেওঁ জুনিয়ৰ হকীত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। খেলৰ সুবাদতে তেওঁ লণ্ডন আৰু জাৰ্মানীতো কেইবছৰমান কটাইছিল।\nHe is Mr. Amarjeet Singh, former Indian Junior #Hockey Player, represented india in athletics, spent many years in London & Germany, but unfortunately now he is on the footpath at Basant Road, Paharganj, Delhi. Can you help him please Shri @KirenRijiju ji? @PMOIndia @HMOIndia ?? pic.twitter.com/t5mbUC8E1m\n— अतुल अग्रवाल Atul Agrawwal (@atulagrawwal) December 29, 2019\nকিন্তু এতিয়া এই খেলুৱৈগৰাকী দিল্লীৰ পাহাৰগঞ্জ অঞ্চলত কোনো মতে জীৱন নিৰ্বাহ কৰি আছে।\nঅৱশ্যে, খেলুৱৈগৰাকীৰ সম্পৰ্কত এতিয়াও অধিক তথ্য লাভ কৰিব পৰা হোৱা নাই। ছচিয়েল মিডিয়াৰ প’ষ্ট দেখাৰ পাছত ক্ৰীড়া মন্ত্ৰী ৰিজিজুৱে সহায়ৰ আশ্বাস দিছে।\nতেওঁ টুইটাৰত লিখিছে: ‘’ছচিয়েল মিডিয়াৰ জৰিয়তে নিৰন্তৰ কৈ এইটো কৈ আহিছো যে যিকোনোৱে যি বাস্তৱত ভাৰতৰ হৈ খেলিছে আৰু এতিয়া যদি দুৰ্ভাগ্যজনক অৱস্থাত আছে তেতিয়াহ’লে তেওঁক বিত্তীয় সাহায্য দিয়া হ’ব। তেওঁৰ ঠিকনা বিচাৰি পালে আমি নিশ্চয় সহায় কৰিম।‘’\nI’ve repeatedly circulated and informed through social media also that anyone who has genuinely played for India but who’s living an indigent life, will be provided some financial assistance. Will do needful if his address is found.\n— Kiren Rijiju (@KirenRijiju) December 30, 2019\nইপিনে, অমিতাভ বচ্চনেও টুইট কৰি এই খেলুৱৈগৰাকীক সহায় কৰাৰ ইচ্ছা ব্যক্ত কৰিছে। তেওঁ লিখিছে:’’এইটো সম্ভৱ হ’বনে যে তেওঁৰ ঠিকনা লাভ কৰিব পাৰে যাতে তেওঁক ক’ত আৰু কেনেকৈ সহায় আগবঢ়াব পৰা যায়।‘’


শ্ৰীকৃষ্ণকীৰ্তন - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nপ্ৰাচীন নাট্যধৰ্মী গীতিকাব্য\nশ্ৰীকৃষ্ণকীৰ্তন এখন প্ৰাচীন নাট্যধৰ্মী গীতিকাব্য। ইয়াত মুঠ ১৩টা খণ্ড আৰু ৪১৮ টা গীত আছে। এই গ্ৰন্থখনৰ কবি বড়ু চণ্ডীদাস। গ্ৰন্থখন উদ্ধাৰ কৰিছিল বঙালী পণ্ডিত বসন্তৰঞ্জন ৰায়ে। বাঁকুৰা জিলাৰ এজন ব্ৰাহ্মণৰ ঘৰত এই পুথিখন উদ্ধাৰ হয়। এই পুথিখনক উদ্ভৱকালীন অসমীয়া ভাষাৰ দ্বিতীয় সাহিত্যিক নিদৰ্শন বুলি কোৱা হয়। ১৯১৬ চনত বসন্তৰঞ্জন ৰায়ৰ সম্পাদনাত বংগীয় সাহিত্য পৰিষদৰ পৰা এই পুথিখনৰ প্ৰথম সংখ্যা এটি ছপা হৈ ওলায়। ভাষাবিদ সকলৰ অনুমান ভিত্তিত এই কাব্য গ্ৰন্থ খন ৰচনা কৰা হৈছিল ত্ৰয়োদশ-চতুৰ্দশ শতিকাত। গ্ৰন্থখনৰ ভাষা পুৰণি অসমীয়া ভাষা।[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন]\n১৯১৬ চনত প্ৰকাশিত শ্ৰীকৃষ্ণকীৰ্তনৰ বেটুপাত\n3 সম্পাদনা আৰু প্ৰকাশ\nশ্ৰীকৃষ্ণকীৰ্তন উদ্ভৱকালীন অসমীয়া ভাষাৰ দ্বিতীয় সাহিত্যিক নিদৰ্শন। বিষয় বস্তুৰ ফালৰ পৰা এই কাব্য গ্ৰন্থ খন ৰাধা-কৃষ্ণৰ লৌকিক পৰকীয়া প্ৰেম লীলাক কেন্দ্ৰ কৰি ৰচনা কৰা। এই কাব্য গ্ৰন্থখন আদিৰসৰ। ড॰ লীলাৱতী শইকীয়াৰ সম্পাদনাত এই কাব্যগ্ৰন্থ খনৰ এটা সম্পাদিত ৰূপ অসমীয়া ভাষাত প্ৰকাশ পাইছে। গ্ৰন্থখনৰ মুঠ খণ্ডৰ সংখ্যা ১৩টা এই তেৰটা খণ্ডত মুঠ ৪১৮টা গীত আছে। প্ৰথমৰ জন্মখণ্ডৰ প্ৰথম গীতটোৰ প্ৰথম পাঁচটা পদ নাই। শেষৰ ৰাধা-কৃষ্ণ খণ্ডটোৰো শেষৰ কেইশাৰীমান নাই। এই কাব্যগ্ৰন্থ খনত ৩২টা ৰাগ আৰু ১৫টা তালৰ উল্লেখ আছে। মুঠ ১৬১টা শ্লোকৰ ভিতৰত ২৮টা শ্লোকৰ পুনৰাবৃত্তি ঘটিছে। দেশীয় ভাষাৰ উপাদানৰ পৰ্যাপ্ততা কেৱল শ্ৰীকৃষ্ণকীৰ্তনতেই বৰ্তমানলৈকে লক্ষ্য কৰা হৈছে। শ্ৰীকৃষ্ণকীৰ্তনৰ আধাৰ গ্ৰন্থ প্ৰধানকৈ বিষ্ণু পুৰাণ।\nশ্ৰীকৃষ্ণকীৰ্তনৰ মুখ্য চৰিত্ৰ মাত্ৰ তিনিটা- শ্ৰীকৃষ্ণ, ৰাধা আৰু বড়ায়ি। গ্ৰন্থখনৰ মুঠ তেৰটা খণ্ড হৈছে ক্ৰমে- জন্মখণ্ড, তাম্বুলখণ্ড, দানখণ্ড, নৌকাখণ্ড, ভাৰখণ্ড, ছত্ৰখণ্ড, বৃন্দাবনখণ্ড, কালীয় দমন খণ্ড, বস্ত্ৰহৰণ খণ্ড, বাণখণ্ড, বংশী খণ্ড, ৰাধা-কৃষ্ণ খণ্ড আৰু ৰাধা বিৰহ খণ্ড। জন্মখণ্ডত দেৱতা সকলৰ প্ৰাৰ্থনাত জগতৰ ভাৰ নোহোৱা কৰিবলৈ কৃষ্ণ আৰু ৰাধাৰ জন্ম কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তাম্বুলখণ্ডত ৰাধাৰ সৌন্দৰ্য্যৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ বড়ায়িৰ হাতত তাম্বুল পঠিয়াই ৰাধাক কৃষ্ণই প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱ দিছে। দানখণ্ডত ৰাধাক পাবলৈ শ্ৰীকৃষ্ণই যমুনা নদীৰ পাৰত দানীৰ অভিনয় আৰু ৰাধা-কৃষ্ণৰ মিলনৰ বৰ্ণনা আছে। নৌকাখণ্ডত আছে শ্ৰী কৃষ্ণই ঘটোৱালৰ ৰূপ ধৰি ৰাধাৰ সৈতে কৰা জলকেলিৰ বৰ্ণনা। ভাৰখণ্ডত ৰাধাৰ হাতৰ পৰা গাখীৰৰ কলহ কৃষ্ণই কঢ়িয়াই নিয়াৰ কথা আছে। ছত্ৰখণ্ডত মথুৰালৈ যোৱাৰ বাটত শ্ৰীকৃষ্ণই ৰাধাৰ বাবে ছাতি ধৰি দিছে। বৃন্দাবনখণ্ডত গোপী আৰু ৰাধাৰ সৈতে গান-নাচত ব্যস্ত হৈছে। কালীয় দমন খণ্ডত কালী সাপক মাৰি কালীহ্ৰদৰ পানী পৰিষ্কাৰ কৰাৰ কথা আছে। বস্ত্ৰহৰণ খণ্ডত কৃষ্ণই গা-ধুই থকা গোপী সকলৰ কাপোৰ লুকুৱাইছে। বাণখণ্ডত শ্ৰীকৃষ্ণই ৰাধালৈ মদন বান অৰ্থাৎ কাঁড় মাৰিছে। বংশী খণ্ডত শ্ৰী কৃষ্ণৰ বাঁহীৰ মাতত ৰাধাৰ উৎকণ্ঠা, বড়ায়িৰ উচতনিত ৰাধাই বাঁহী লুকুৱা আৰু পুনৰ ঘূৰাই দিয়া আদিৰ বৰ্ণনা আছে আৰু শেষৰ ৰাধা বিৰহ খণ্ডত ৰাধাৰ দুখ প্ৰকাশ, ৰাধা-কৃষ্ণৰ মিল আৰু কৃষ্ণই মথুৰালৈ কৰা যাত্ৰা সম্পৰ্কে উল্লেখ আছে।\nসম্পাদনা আৰু প্ৰকাশসম্পাদনা কৰক\nএই গ্ৰন্থখনৰ কবি বড়ু চণ্ডীদাস। গ্ৰন্থখন উদ্ধাৰ কৰিছিল বঙালী পণ্ডিত বসন্তৰঞ্জন ৰায়ে। বাঁকুৰা জিলাৰ এজন ব্ৰাহ্মণৰ ঘৰত এই পুথিখন উদ্ধাৰ হয়। ১৯১৬ চনত বসন্তৰঞ্জন ৰায়ৰ সম্পাদনাত বঙ্গীয় সাহিত্য পৰিষদৰ পৰা এই পুথিখনৰ প্ৰথম সংখ্যা এটি ছপা হৈ ওলায়। ভাষাবিদ সকলৰ অনুমান ভিত্তিত এই কাব্য গ্ৰন্থ খন ৰচনা কৰা হৈছিল ত্ৰয়োদশ-চতুৰ্দশ শতিকাত। বসন্তৰঞ্জন ৰায়ৰ সম্পাদনাত গ্ৰন্থখনৰ মুঠ নটা আৰু পিছত অমিত্ৰসূদনৰ সম্পাদনাত আঠটা সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছে। আনহাতে ড॰ লীলাৱতী শইকীয়াৰ সম্পাদনত এই কাব্যগ্ৰন্থ খনৰ এটা সম্পাদিত ৰূপ অসমীয়া ভাষাত প্ৰকাশ পাইছে।\nশ্ৰীকৃষ্ণকীৰ্তন' কাব্যৰ ৰচক বড়ুচণ্ডীদাস। যদিও তেওঁৰ আত্মপৰিচয় বা জীৱনকথা জাতীয় বিশেষ পোৱা নাযায় সেয়ে তেওঁৰ প্ৰকৃত পৰিচয় ধোঁৱাচ্ছন্ন বুলি কোৱা হয়। কাব্যত তেওঁৰ তিনিটা বিশেষণ পোৱা যায় – 'বড়ুচণ্ডীদাস', 'চণ্ডীদাস' আৰু 'আনন্ত বড়ুচণ্ডীদাস'। ইয়াৰে মাজৰ 'বড়ুচণ্ডীদাস' নামটো কাব্যৰ ২৯৮টা স্থানত আৰু 'চণ্ডীদাস' নামটো আছে ১০৭ বাৰ। ৭টি পদত 'অনন্ত' শব্দটিৰ ব্যৱহাৰ মন কৰিব পাৰি। ড॰ মিহিৰ চৌধুৰী কামিল্যাৰ মতে, চণ্ডীদাসৰ নাম আৰু বড়ু প্ৰকৃতপক্ষে তেওঁৰ কৌলিক উপাধি বাঁড়ুজ্য বা বন্দ্যোপাধ্যায়ৰ অপভ্ৰংশ। কবি চৈতন্য পূৰ্বৱৰ্তী কালৰ মানুহ। সম্ভৱত পঞ্চদশ শতাব্দীৰ প্ৰথম চোৱাত তেওঁ জীৱিত আছিল। বঙালী সাহিত্যত চণ্ডীদাস সমস্যা আৰু পদাৱলিত চণ্ডীদাসৰ জন্মভূমি বাঁকুড়া আৰু বীৰভূমিৰ মাজত যিমানেই বিবাদ নাথাকক কিয়, ড॰ মিহিৰ চৌধুৰী কামিল্যৰ ভাষাতাত্ত্বিক তথ্যপ্ৰমাণৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত হয় যে, 'শ্ৰীকৃষ্ণকীৰ্তন'ৰ ৰচয়িতা বড়ুচণ্ডীদাস বাঁকুৰা জিলাৰ সদৰ মহকুমা ছাতনাৰ অধিবাসী আছিল। বড়ুচণ্ডীদাস বাসুলী দেৱীৰ উপাসক আছিল আৰু দেৱীমন্দিৰৰ নিকটবৰ্তী স্থানত তেওঁৰ 'চিত্ৰনাটগীতি' পৰিবেশনৰ নাট্যশালা আছিল। এই বাসলী দেৱী প্ৰকৃতপক্ষে শক্তিদেৱী চণ্ডী অথবা মনসাৰ অন্য নাম। সম্ভৱত বাসলী দেৱীৰ পূজাত গীত পৰিবেশনৰ উদ্দেশ্যে দেৱীৰ স্বপ্নাদেশত তেওঁ এই কাব্য ৰচনা কৰিছিল।\n↑ 1.0 1.1 1.2 Sen, Sukumar (1991, reprint 2007). Bangala Sahityer Itihas, Vol.I, Kolkata: Ananda Publishers, আই.এচ.বি.এন. 81-7066-966-9, pp.120-154\n↑ বাংলা সাহিত্যেৰ ইতিবৃত্ত, প্ৰথম খণ্ড, অসিতকুমাৰ বন্দ্যোপাধ্যায়, মডাৰ্ণ বুক এজেন্সী প্ৰাইভেট লিমিটেড, কলকাতা, ২০০৬, পৃ. ২২৮-২৯\n↑ Bhowmik, Dulal (2012). "Srikrishnakirtan". In Islam, Sirajul; Jamal, Ahmed A.. Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh (Second সম্পাদনা). Asiatic Society of Bangladesh. http://en.banglapedia.org/index.php?title=Srikrishnakirtan.\n↑ Stewart, T. K. (1986). "Book Review: Singing the Glory of Lord Krishna: The "Śrīkṛṣṇakīrtana"". Asian Folklore Studies (Nanzan Institute for Religion and Culture) খণ্ড 45 (1): 152–154. doi:10.2307/1177851.\n↑ Devnath, Samaresh (2012). "Chandidas". In Islam, Sirajul; Jamal, Ahmed A.. Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh (Second সম্পাদনা). Asiatic Society of Bangladesh. http://en.banglapedia.org/index.php?title=Chandidas.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=শ্ৰীকৃষ্ণকীৰ্তন&oldid=213890"ৰ পৰা অনা হৈছে\nLast edited on 28 January 2020, at 09:55\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=55217।\nএই পৃষ্ঠাখন ২৮ জানুৱাৰী, ২০২০ তাৰিখে ১৫:২৫ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


| Easy way to clean oily and sticky kitchen– News18 assam\nHome » photogallery » lifestyle »Kitchen cleaning tips: পাকঘৰৰ চাৰিওফালে তেল চিটিকনি পৰিছে? চিন্তা নাই, এই উপায়েৰে পাকঘৰ হৈ উঠিব একেবাৰে চকচকীয়া\nKitchen cleaning tips: পাকঘৰৰ চাৰিওফালে তেল চিটিকনি পৰিছে? চিন্তা নাই, এই উপায়েৰে পাকঘৰ হৈ উঠিব একেবাৰে চকচকীয়া\nKitchen cleaning tips: পাকঘৰৰ তেল চিকটি সহজতে কেনেদৰে পৰিষ্কাৰ কৰিব লাগে জানি লওক\n| September 06, 2021, 17:48 IST\nদুৰ্গা পূজালৈ আআৰু বেছি দিন নাই। পূজাৰ বাবে ঘৰ-বাৰী চফা কৰিবলৈ হ'লেই। গোটেই ঘৰটো পৰিষ্কাৰ কৰাৰ কথা ভাবিলেই হয়তো সকলোৰে মূৰ গৰম হৈ যায়। ঘৰ চাফা কৰোতে কৰোতে পূজাই শেষ হৈ যাব! পিছে আচলতে তেনে নহয়, পাকঘৰৰ পৰাই ঘৰটো পৰিষ্কাৰ কৰা আৰম্ভ কৰক। গতিকে পাকঘৰটো কম কষ্টত, সহজতে কেনেদৰে পৰিষ্কাৰ কৰিব লাগে জানি লওক।\nৰন্ধন গেছৰ কাৰণে পাকঘৰত তেল চিকটি পৰে। সেয়েহে পাকঘৰত গেছৰ চাৰিওফালে টাইলছ লগাওক। আপুনি দেখিব যে তেল চিকটিৰ পৰিমাণ বহুত হ্ৰাস পাইছে, আৰু টাইলছবোৰ পৰিষ্কাৰ কৰাটোও বহুত সহজ। (Photo Collected)\nৰন্ধাৰ পিছত প্ৰতিদিনে গেছৰ কাষৰ ঠাইবোৰ পৰিষ্কাৰ কৰক । চাবোনৰ পানী বা লিকুইড ক্লিনাৰেৰে গেছৰ চাৰিওফাল পৰিষ্কাৰ কৰক। (Photo Collected)\nপাকঘৰত কেতিয়াবা ডাঠ চামনি ধৰণৰ এলান্ধু ওলমি থাকে। গেছত ৰন্ধাৰ ফলত কেতিয়াবা পাকঘৰত পাতল ধোঁৱা হয়। ইয়াৰ উপৰি ৰন্ধা তেল ৰন্ধাৰ সময়ত জ্বলে আৰু তেলৰ ধোৱাই মকৰা জাল আদিত লাগিধৰে আৰু তাতেই ধূলি-মাকতি লাগি এলান্ধুৰ দৰে হয়। ইয়াৰ পৰা পৰিত্ৰাণৰ বাবে সপ্তাহত এবাৰ পাকঘৰটো পৰিষ্কাৰ কৰা উচিত। তিনি-চাৰি সপ্তাহ এনে কৰিলে পিছত ইয়াৰ পৰিমাণ কমি যায়।\nপাকঘৰৰ বিভিন্ন সামগ্ৰী যেনে বিভিন্ন মছলা বটল, খাদ্য সামগ্ৰী থোৱা টেমা,জাৰ আদি আনুষংগিক সামগ্ৰী সপ্তাহত কমেও এদিন পৰিষ্কাৰ কৰিব। (Photo Collected)\nতেল চিকটিবোৰ পাকঘৰৰ খিৰিকীৰ গ্ৰীল বা জালনা বা গ্লাছত লাগি থাকে । গতিকে কেইদিনমানৰ ভিতৰতে চাবোন পানীত তিয়াই ৰাখক আৰু স্পঞ্জ বা কাপোৰেৰে পাকঘৰৰ খিৰিকীৰ গ্ৰীল পৰিষ্কাৰ কৰক। (Photo Collected)\nযেতিয়া গেছৰ বাৰ্ণাৰৰ ভিতৰত লেতেৰা জমা হয় তেতিয়া বাৰ্ণাৰৰৰ জুই ৰঙচুৱা হয়। ফলস্বৰূপে পাকঘৰটো তৈলাক্ত অনুভৱ হোৱাৰ অধিক সম্ভাৱনা থাকে। গতিকে পাকঘৰত গেছৰ বাৰ্ণাৰ পৰিষ্কাৰকৈ ৰাখিব। (Photo Collected)\nপাকঘৰত থকা অতিৰিক্ত সামগ্ৰীবোৰ আঁতৰাওক আৰু পাকঘৰৰ প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰীবোৰৰ পৰা এইবোৰ পৃথককৈ ৰাখক। (Photo Collected)


rbi-will-transfer-surplus-fund-government-know-how-will-you-get-benefits– News18 assam\nৰিজাৰ্ভ বেংকে মোদী চৰকাৰক দিব ১.৭৬ লাখ কোটি, কি সকাহ পাব জনতাই?\nএছক’ৰ্ট ছিকিউৰিটীৰ ৰিছাৰ্চ হেড আছিফ ইকবালৰ মতে ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ পৰা চৰকাৰে লাভ কৰা ধনৰ পৰা সাধাৰণ লোকে বহুখিনি সকাহ পাব।\nLast Updated : August 27, 2019, 08:09 IST\nভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰক লাভাংশ আৰু ছাৰপ্লাছ ফাণ্ডৰ সহায়ত ১.৭৬ লাখ কোটি টকা প্ৰদান কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছে। কেন্দ্ৰীয় বেংকে এক বিবৃতিত কয় যে ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ পৰিচালনা মণ্ডলীৰ মতে ১,৭৬,০৫১ কোটি টকা চৰকাৰক ট্ৰান্সফাৰ কৰা হ’ব, ইয়াৰ ভিতৰত ২০১৮–১৯ৰ বাবে ১,২৩,৪১৪ কোটি টকা ছাৰপ্লাছ আৰু ৫২,৬৩৭ কোটি টকা অতিৰিক্ত বিধান হিচাপে ধৰা হ’ব। চৰকাৰে লাভ কৰা এই ধনৰাশিৰ পৰা আপোনাৰ কি লাভ হ’ব?\nএছক’ৰ্ট ছিকিউৰিটীৰ ৰিছাৰ্চ হেড আছিফ ইকবালৰ মতে ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ পৰা চৰকাৰে লাভ কৰা ধনৰ পৰা সাধাৰণ লোকে বহুখিনি সকাহ পাব। জনসাধাৰণে চাকৰি হেৰুৱাবলগীয়া নহ’ব। উল্লেখযোগ্য যে অট’মোবাইল ক্ষেত্ৰত মন্দাৱস্থাৰ বাবে ৩ লাখৰো অধিক লোকে চাকৰি হেৰুৱাইছে। এনে অৱস্থাত চৰকাৰে সাহায্য পুঁজি যোগান ধৰিলে চাকৰি হেৰুৱাবলগীয়া নহ’ব।\nশ্বেয়াৰ বজাৰত লাভ\nবিশেষজ্ঞৰ মতে, সাহায্য পুঁজি ঘোষণা আৰু বজাৰত তাৰল্য বৃদ্ধিৰ দ্বাৰা শ্বেয়াৰ বজাৰত অধিক গতি দেখা যাব। সোমবাৰে শ্বেয়াৰ বজাৰত ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ পৰা চৰকাৰে ছাৰপ্লাছ লাভ কৰাৰ সম্ভাৱনাৰ বাবে অধিক গতি লাভ কৰা দেখা যায়। ইয়াৰ জৰিয়তে শ্বেয়াৰ বজাৰত বিনিয়োগ কৰাসকলে পাব অধিক লাভ।\nমিচ্যুৱেল ফাণ্ডত বিনিয়োগকাৰীৰ লাভ\nমিচ্যুৱেল ফাণ্ডত বিনিয়োগ কৰাসকলে পাব আকৰ্ষণীয় ৰিটাৰ্ণ। চৰকাৰে এই ধনৰাশিৰে বিত্তীয় সংকটৰ সৈতে যুঁজি থকা ক্ষেত্ৰসমূহক সকাহ দিব পাৰে। ইয়াৰ প্ৰভাৱ ষ্টক মাৰ্কেটত দেখা যাব আৰু মিচ্যুৱেল ফাণ্ডত বিনিয়োগ কৰাসকলৰ লাভ বৃদ্ধি হ’ব।\nসহজতে ঋণ লাভ\nRBIৰ পৰা লাভ কৰা ছাৰপ্লাছ ফাণ্ডৰ ধন চৰকাৰে বেংকত জমা কৰিব। চৰকাৰে পূৰ্বেও চৰকাৰী বেংকত ৭০ হাজাৰ কোটি টকাৰ পুঁজি জমাৰ ঘোষণা কৰিছে। বেংকত ধন বিনিয়োগৰ ফলত তাৰল্য বৃদ্ধি পাব। বিত্তীয় সংকটৰ সৈতে যুঁজি থকা বেংকসমূহে সকাহ পাব। ছাৰপ্লাছ নগদ হ’লে বেংকে সহজতে ঋণ প্ৰদান কৰে। ইয়াৰ দ্বাৰা সামগ্ৰী আৰু সেৱাৰ চাহিদা বৃদ্ধি পায় অৰ্থাৎ খৰচ বৃদ্ধি হয়, যিটো দেশৰ অৰ্থব্যৱস্থাৰ মেৰুদণ্ডস্বৰূপ।\nঘৰ কিনাসকলে পাব পাৰে ৰেহাই\nৰিয়েল ইষ্টেট ছেক্টৰৰ বাবে চৰকাৰে ছাৰপ্লাছ ফাণ্ড ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। দেশজুৰি আম্ৰপালী, ইউনিটেক আৰু জেপিৰ দৰে আধৰুৱা প্ৰকল্পসমূহ সম্পূৰ্ণ কৰাৰ বাবে চৰকাৰে বিত্তীয় সাহায্য প্ৰদান কৰিব পাৰে।\nFirst published: August 27, 2019, 08:09 IST


ৰাজ্যসভা নিৰ্বাচনৰ প্ৰাৰ্থীৰ তালিকা প্ৰকাশ কৰিলে কংগ্ৰেছে; তালিকাত কোন কোন?\nRajya Sabha polls: ৰাজ্যসভা নিৰ্বাচনৰ প্ৰাৰ্থীৰ তালিকা প্ৰকাশ কৰিলে কংগ্ৰেছে; তালিকাত কোন কোন?\nঅহা ১০ জুনত অনুষ্ঠিত হ’ব ৰাজ্যসভাৰ নিৰ্বাচন। কংগ্ৰেছে এই নিৰ্বাচনৰ বাবে ১০ জন প্ৰাৰ্থীৰ এখন তালিকা ঘোষণা কৰিছে। প্ৰাক্তন কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী পি চিদাম্বৰম, জয়ৰাম ৰমেশ, অজয় মাকেনৰ লগতে দলটোৰ মুখ্য মুখপাত্ৰ ৰণদীপ সুৰজেৱালাক তালিকাখনত স্থান দিয়া হৈছে।\nতামিলনাডুৰ পৰা চিদাম্বৰমৰ নাম আৰু ৰমেশৰ নাম কৰ্ণাটকৰ পৰা দিয়া হৈছে । আনহাতে, হাৰিয়ানাৰ পৰা মাকেনৰ নাম আৰু সুৰজেৱালাৰ নাম ৰাজস্থানৰ পৰা দিয়া হৈছে।\nতদুপৰি, কংগ্ৰেছৰ তালিকাত ৰাজস্থানৰ মুকুল ৱাচনিক আৰু প্ৰমোদ তিৱাৰীৰ নাম আছে। মধ্য প্ৰদেশৰ দিয়া হৈছে বিবেক তানখাৰ নাম। ৰাজীব শুক্লা আৰু ৰঞ্জিত ৰঞ্জনক ছত্তীশগড়ৰ পৰা দিয়া হৈছে আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰ পৰা ইমৰান প্ৰতাপগড়ীয়ে টিকট পাইছে।\nঅহা দুমাহৰ ভিতৰত ৰাজ্যসভাত খালী হ’বলগীয়া ৫৫ টা পদৰ ভিতৰত ৭ জন কংগ্ৰেছৰ সদস্য। তেওঁলোক হৈছে চিদাম্বৰম (মহাৰাষ্ট্ৰ), জয়ৰাম ৰমেশ (কৰ্ণাটক), অম্বিকা চোনি (পঞ্জাৱ), বিবেক তানখা (মধ্য প্ৰদেশ), প্ৰদীপ তামতা (উত্তৰাখণ্ড), কপিল চিব্বল (উত্তৰ প্ৰদেশ) আৰু ছায়া বাৰ্মা (ছত্তীশগড়)।


কাছাৰখন অসমৰ বাবে এটা আহুকাল আৰু এটা বোজা : ধীৰেন্দ্ৰনাথ চক্ৰবৰ্তী\nএইবাৰ অসমক খণ্ড-বিখণ্ড কৰাৰ পৰামৰ্শ জ্যেষ্ঠ সাংবাদিক ধীৰেন্দ্ৰনাথ চক্ৰবৰ্তীৰ\nবিভিন্ন সময়ত বিতৰ্কিত মন্তব্য কৰি চৰ্চাত থকা ৰাজ্যৰ জ্যেষ্ঠ সাংবাদিক ধীৰেন্দ্ৰনাথ চক্ৰবৰ্তীয়ে আজি পুনৰ এক বিতৰ্কিত মন্তব্য কৰিছে। এইবাৰ অসমক পুনৰ কেইবাটাও খণ্ডত বিভক্ত কৰাৰ পৰামৰ্শ আগ বঢ়াইছে জ্যেষ্ঠ সাংবাদিকজনে।\n৯ জুলাইত গুৱাহাটী প্ৰেছ ক্লাবত এখন সংবাদমেল অনুষ্ঠিত কৰি অসমক পুনৰ ভাষা-সম্প্ৰদায়ৰ ভিত্তিত বিভক্ত কৰাৰ পোষকতা কৰে চক্ৰবৰ্তীয়ে। তেওঁ বৰাক উপত্যকাৰ তিনিখন জিলাক অসমৰ পৰা পৃথক কৰি দিব লাগে, উত্তৰ কাছাৰ পাৰ্বত্য জিলা (বৰ্তমানৰ ডিমা হাচাও) আৰু কাৰ্বি আংলং জিলাও অসমৰ লগত থাকিব নালাগে বুলি তেওঁ পৰমৰ্শ আগ বঢ়ায়। ইয়াৰ উপৰি বড়োলেণ্ডকো পৃথক ৰাজ্যৰ মৰ্যদা দিয়াৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথা কয় জ্যেষ্ঠ সাংবাদিকজনে।\n“মই নিজে কাছাৰকে ধৰি বৰাক উপত্যকাৰ তিনিখন জিলা অসমৰ পৰা যাব লাগে বুলি ভাবো। কাছাৰখন অসমৰ বাবে এটা আহুকাল আৰু এটা বোজা। আৰু যি পাহাৰী জিলা, বিশেষকৈ উত্তৰ কাছাৰত অসমীয়া ভাষা নচলে, তাত আগৰ যিসকল কছাৰী মানুহ আছিল সেইসকলে এতিয়া হিন্দী কয়, অসমীয়া নকয়। সেই কাৰণে মই ভাবিছো উত্তৰ কাছাৰ আৰু কাৰ্বি আংলঙো অসমৰ পৰা গ’লে অসমৰ কোনো ক্ষতি নহয়। আমি একেলগে থাকি দন-হাই কৰি আমাৰ শত্ৰুতা বঢ়োৱাতকৈ নিলগে নিলগে থাকি বন্ধু হোৱা উচিত।” এইদৰে কয় চক্ৰবৰ্তীয়ে।\nচক্ৰবৰ্তীয়ে ব্যাখ্যা দাঙি ধৰি কয় যে পৃথকে পৃথকে থাকিলে তেওঁলোক একেলগে থকাৰ ফলত হোৱা হাই-উৰুমিবিলাক, বিদ্বেষ আৰু বিশ্বাসহীনতাৰ কথাবোৰ নাইকিয়া হ’ব আৰু তেওঁলোকেও শান্তিপূৰ্ণভাৱে থাকিব পাৰিব।\nলগতে পৃথক বড়োলেণ্ডৰ আন্দোলন সন্দৰ্ভত তেওঁ কয়, “পৃথক বড়োলেণ্ডৰ বাবে ‘ডিভাইড আছাম ফিভটি-ফিভটি’ বোলা কথাষাৰ সম্পূৰ্ণ অযুক্তিকৰ, ভুল আৰু মূৰ্খামিহে।”\nতেওঁ কয়, “তেৰ লক্ষতকৈও কম বড়ো মানুহে তিনিকোটি মানুহৰ ভাগ বিতৰণত ‘ফিভটি-ফিভটি’ বিচাৰিব পাৰেনে? বড়োসকলে যিহেতু সুকীয়া সত্তা বিচাৰিছে যিবিলাক গাঁৱত শতকৰা ৫০ৰ বেছি বড়ো মানুহৰ বসতি আছে সেইবিলাক গাওঁ বড়োলেণ্ডত যাওক, কিন্তু ৫০ শতাংশতকৈ কম বড়ো মানুহ থকা গাওঁসমূহ বড়োলেণ্ডত সোমাব নোৱাৰে।”\nতেওঁ বড়ো আন্দোলনৰ ভয়াৱহতেৰ কথা সুঁৱৰি বড়োৰ দৌৰাত্ম্যৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ ৫০ শতাংশতকৈ বেছি বড়ো মানুহ থকা অঞ্চল লৈ এখন পৃথক বড়োলেণ্ড হ’ব লাগে বুলি মন্তব্য কৰে।\nআনহাতে, পৃথক কোচ ৰাজ্য সম্পৰ্কত তেওঁ কয়, “কোচসকলে পৃথক ৰাজ্য কিয় বিচাৰে মই ক’ব নোৱাৰে। এখন পৃথক ৰাজ্য লৈ এজন কোচ মুখ্য মন্ত্ৰী, ১০ জনমান কোচ মন্ত্ৰী আৰু অতি বেছি ৬০জন কোচ বিধায়ক পাব। চাকৰিয়াল নো কেইজন থাকিব? অসমতে তিনি কোটিৰ ৫ লাখ মান অসমীয়া মানুহহে চাকৰিয়াল আছে। কিন্তু অসমত থাকিয়ে শৰৎ সিংহ কোচ সম্প্ৰদায়ৰ মানুহ মুখ্য মন্ত্ৰী হৈছে, বহুকেইজন মন্ত্ৰী হৈছে। গতিকে অসমত থাকিয়ে যদি মুখ্য মন্ত্ৰী বা মন্ত্ৰী হ’ব পাৰে অসমৰ পৰা বাহিৰ হৈ যোৱাৰ প্ৰয়োজন কি?”\nঅৱশ্যে তেওঁ নামনি অসমৰ বংগমূলীয় মুছলমান মানুহখিনিৰ অসমপ্ৰেম সম্পৰ্কত কোনো সন্দেহ নাই বুলি কৈ আহোমসকলৰ দৰে তেওঁলোকো অসমীয়া হৈ পৰিব বুলি মন্তব্য কৰে।


নয়না বুঢ়াগোঁহাই চেণ্ট ইউ এ ফ্ৰেণ্ড ৰিকুৱেষ্ট – উজ্জ্বল দিপ্লু গগৈ – ফটাঢোল\nMay 1, 2021 ভিন্নস্বাদ\t8 Comments\nনয়না বুঢ়াগোঁহাই চেণ্ট ইউ এ ফ্ৰেণ্ড ৰিকুৱেষ্ট – উজ্জ্বল দিপ্লু গগৈ\n২০১২ৰ গ্ৰীষ্মৰ এটা দিন৷ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ হোষ্টেলৰ ছুপাৰ চিনিয়ৰ হিচাপে দহমান বজাত শুই উঠি আড্ডা দিয়াৰ বাহিৰে বিশেষ কাম নাথাকে৷ জুনিয়ৰবোৰ ক্লাচলৈ যায়, আমি এটা ৰূমৰপৰা আনটো ৰূমলৈ পায়চাৰি কৰি ফুৰোঁ৷ তেনেকুৱা এটা দিনতে ৰূমৰ হেলিকপ্তাৰৰ পাংখা যেন চিলিং ফেনখন কাৰেণ্ট যোৱাৰ কাৰণে “কেৰেৰেৰেক কেৰেৰেক কেৰেক কেক” কৰি ৰৈ গৈছিল৷ গৰমত কাৰ মগজুত জুই লাগিছিল পাহৰিলোঁ, কিন্তু জুই লগাটোৱে কৈ উঠিল,\n: ব’ল আমি ফেচবুকত ছোৱালীৰ নামত ফেক একাউণ্ট এটা খুলি লগৰকেইটাক অলপ নচুৱাওঁ৷\nপৰিকল্পনা পূৰ্ণদ্যোমে চলিল৷ প্ৰথম কাম আছিল নামাকৰণ কৰা৷ বিশ্বাস জন্মোৱা নাম এটাৰ প্ৰয়োজন হৈছিল; প্ৰিয়া, প্ৰীতি, বৰষা, বৰ্ণালী, প্ৰিয়ংকা ইত্যাদি নামবোৰৰ মাজত কোনটো বাছনিত তোলোঁ বুলি ভাবি থাকোঁতে এটাৰ মুখত ওলাল,\n: নয়না বুঢ়াগোঁহাই কেনেকুৱা হ’ব?\n: গভীৰতা থকা নাম৷\nমোৰফালে চোৱাত ক’লোঁ,\n: বিয়াৰ পিছত আমাৰ লগৰবোৰ বাপেক হ’লে নামবোৰ তইহে চাই দিবিগে৷\nআনটো লগৰে মুখত কিবা চোবাই থকাৰ বাবে হাতেৰেই থাম্বচ্ আপ দি সমৰ্থন জনালে৷ নয়নাৰ জন্ম এইদৰেই হ’ল কিন্তু তেতিয়ালৈকে নয়নাৰ মুখখনৰ গঢ় দিব পৰা হোৱা নাছিল৷\nগহীন আলোচনা এটাৰ সমান্তৰালকৈ যুক্তি-তৰ্ক চলাৰ পিছত আমি ইণ্টাৰনেটত খুচৰিলোঁ ‘পাকিস্তান মডেল, বাংলাদেশ মডেল, অমুক ঠাইৰ মডেল, তমুকৰ মডেল৷’ বাচি বাচি অৱশেষত আমি পাকিস্তানৰ মডেল এগৰাকীক বাছনিত তুলিলোঁ৷ একাউণ্ট খোলা হ’ল, মডেলগৰাকীৰ ফটোখন আপল’ড কৰা হ’ল প্ৰফাইল পিকচাৰত৷ বায়’ডাটাত লিখা হ’ল –\n‘ষ্টাডিজ এট আইডল, গুৱাহাটী ইউনিভাৰ্চিটী৷’\nসন্ধিয়া হৈ আহিল, হিটলিষ্ট এখন বনোৱা হ’ল৷ এফালৰপৰা নিজৰ হোষ্টেলৰ উপৰিও আন আন চিনাকিবোৰক টাৰ্গেট কৰি নয়নাই এটা এটা মানুহক ফ্ৰেণ্ড ৰিকুৱেষ্ট দি গ’ল৷ বহুকেইজনে লগালগ ফ্ৰেণ্ড ৰিকুৱেষ্ট গ্ৰহণো কৰিলে৷ দুজনমান বাৰু এইবোৰ ক্ষেত্ৰত আগৰণুৱা আছিল, সেয়েহে আগেভাগে তেওঁলোকে হাই, হেল্ল’, কি খবৰ ইত্যাদিও দিলে৷ মুহুৰ্তৰ ভিতৰতে নয়নাৰ বন্ধুৰ সংখ্যা ৫০জনৰো অধিক হ’ল৷ উপৰাউপৰিকৈ নয়নাৰ খবৰ লোৱা মেচেজকৰ্তা ঢেৰ ওলাল৷ আমি চাই গ’লো,\n“আৰে এইটো দেখোন অমুক, আজি দিনত গাৰ্লফ্ৰেণ্ডৰ হাতত ধৰি জালুকবাৰীত বজাৰ কৰি আছিল৷”\n“উৱা আমাৰ তমুকো দেখোন কম নহয়, এনেই ৰাতি মালটো খাই নিচা ধৰাৰ এক্টিং কৰে, এতিয়া তাৰ মেচেজৰ কোব চা৷”\n“ইচৰাম ইয়াক কিন্তু এনেকৈ মেচেজ কৰা মানুহ বুলি ভবা নাছিলোঁ, পৰহি প্ৰাগজ্যোতি হলত বক্সত গাৰ্লফ্ৰেণ্ডৰ লগত বহি আন্ধাৰত…৷”\nঅৱশ্যে নয়নাই ইমান মিঠা মিঠা লগা ভাল মেচেজবোৰৰ মাজত গালিও খাইছিল, কিছুমান ল’ৰাই ঠেঁহ পাতিছিল,\n“ইমান মেচেজ কৰাৰ পিছতো কিয় ৰিপ্লাই নকৰা?”\n“অ’ই ছোৱালী, ৰাতিখন কাক মেচেজ কৰিবলৈ আহিছ? নিজৰ বয়ফ্ৰেণ্ড নাই যদি চাই ল’ কাৰোবাক, মোৰ বয়ফ্ৰেণ্ডক কিয় হাই বুলি ক’বি৷” ইত্যাদি ইত্যাদি৷\nইতিমধ্যে নয়নাৰ ডিমাণ্ড মাৰ্কেটত হেভী হৈ যোৱাৰ লগে লগে আমিও কিছু ক্ষেত্ৰত মাৰ্কেটিঙ পলিচীত কঠোৰ হ’ব লগাত পৰিল৷ হিটলিষ্টৰ কনচেপ্তটো সলনি কৰি আমি প্ৰাইম টাৰ্গেট লিষ্ট বনালোঁ৷ নাম্বাৰ ১ত ৰাখিলোঁ আমাৰে এজন জ্যেষ্ঠ আৱাসী লীলামণি দাক (নামটো কাহিনীৰ স্বাৰ্থত সলনি কৰা হৈছে)৷\nলীলা দা সেইসময়ত হোষ্টেলত কামদেৱ উপাধিৰে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত তজবজীয়া প্ৰেমিক৷ গাৰ্লফ্ৰেণ্ডৰ বেষ্ট ফ্ৰেণ্ডেয়েও তেখেতক গন্ধৰ্বপ্ৰথা মতে বেষ্ট ফ্ৰেণ্ড কৰি থৈছে৷ সংসাৰৰ ৰমৰমীয়া সুখত তেখেত তেতিয়া সপ্তম স্বৰ্গৰ ওপৰত কিন্তু, ক্ৰিকেট মেটচ্ এখনত ভাল খেলি থকা বেটচ্মেন এজনো হঠাৎ আউট হয়৷ আৰু সেইটো অভাৰ বল কৰিবলৈ আহিছিল নয়না বুঢ়াগোঁহাই৷ অনিয়মীয়া বলাৰ নয়না৷ লীলা দাই প্ৰথমটো বল বেকফুটলৈ আহি কীপাৰলৈ এৰি দিলে অৰ্থাৎ নিজৰ গাম্ভীৰ্য্য বহাবলৈ লীলা দাই ৰিকুৱেষ্টটো নধৰিলে৷ আমি পাঁচটা বল লীলা দালৈ কৰিলোঁ; লীলা দাৰ কোনোবা ফটোত লাইক মাৰিলোঁ, ষ্টেটাচত কমেণ্ট পেলালোঁ কিন্তু লীলা দাই প্ৰতিটো বল কীপাৰলৈ এৰি দিলে৷ অৱশেষত ৰিস্ক লৈ শেষৰটো বল নয়নাই এৰিল একেবাৰে লাহেকৈ৷ নয়নাই ফ্ৰেণ্ড ৰিকুৱেষ্টটো কেঞ্চেল কৰি দিলে৷ ললীপপ যেন আৱেগিক বল দেখি লীলা দা ৰ’ব নোৱাৰিলে৷ বেটত লগাই চিধা মিড অফৰ ফিল্ডাৰৰ হাতত কেটচ্ তুলি দিলে৷ পিছদিনা ৰাতিপুৱা শুই উঠি দেখা পালোঁ;\n“লীলামণি চেণ্ট ইউ এ ফ্ৰেণ্ড ৰিকুৱেষ্ট৷”\nবন্ধুত্বৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰাৰ অলপ পাছতে লীলা দাৰ মেচেজ “গুডমৰ্ণিং৷” প্ৰতি গুডমৰ্ণিঙৰ পিছতে লীলা দাৰ প্ৰশ্নবাণ আৰম্ভ৷ কাষৰ ৰূমটোতে বহি লৈ আমিকেইটাই লীলা দাৰ প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ দিয়াত ব্যস্ত হ’লোঁ৷ এজনে তাৰ মাজতে কৈ উঠিল,\n: ইম্প্ৰেচিভ, লীলা দাৰ ৰিপ্লাই চা না ব্বে! এনেকৈ কেনোবাদিনা ছোৱালীক মেচেজ দি পাইছনে তহঁতি!\nআন এটাই মাত লগালে,\n: যি ধুনীয়াকৈ কথাবোৰ কৈছে, মই ১১০% চিউৰ এনেকুৱা মেচেজ পালে লীলাদাৰ গাৰ্লফ্ৰেণ্ডৰ বেষ্টফ্ৰেণ্ডৰ মাকো লীলাদাৰ বেষ্টফ্ৰেণ্ড বনি যাব৷\nতাৰ কথাত আমাৰ হাঁহিৰ ৰোল উঠিল৷ তেনেতে দুৱাৰত কাৰোবাৰ নক শুনি লৰালৰিকৈ নয়নাৰ প্ৰফাইলটো বন্ধ কৰি দুৱাৰখন খুলি দিলোঁগৈ৷ হাতত ম’বাইলটো লৈ স্বয়ং লীলা দা আমাৰ সন্মুখত; মুখত হাঁহি, আমাক ফুৰ্তিৰে নিজেই বাতৰিটো দিলে,\n: চিবচাগৰ ফালৰ আপী এটা পতছি ৰহ, যি মেচেজ দিচ্ছি পুৱাতে বাপ্পা ঔ৷\nআমি তেখেতক “বাপ্পা ঔ”তে ৰখাই কথাৰ পাক ঘূৰালোঁ, তেখেতে নয়নাৰ সম্পূৰ্ণ বৰ্ণনাৰ সৈতে তাইৰ ঘৰৰ কথা, তাইৰ ভাললগা-বেয়ালগা, বয়ফ্ৰেণ্ডহীন জীৱনৰ কথা, কি ৰঙৰ নেইলপলিচ লগাই সকলোবোৰ আমাৰ আগত কৈ গ’ল৷ বিৱৰণ শুনি আমি অবাক, মই মনতে ভাবিলোঁ ‘লীলা দাই এই গতিত ক’ৰ্চৰ বস্তু মনত ৰখা হ’লে ফাৰ্ষ্ট ক্লাচ ফাৰ্ষ্ট হ’লহেঁতেন৷’\nতেনেতে হঠাৎ লীলা দাই ক’লে,\n: কিন্তু আপীটুই ফন নাম্বাৰ নিদে ঐ, খুজলিউ নিদে, বোলে লগ পাই লওঁ৷\nআমি এটাই আনটোৰ মুখলৈ চালোঁ, “ক’ৰপৰানো নম্বৰটো দিওঁ তেখেতক৷”\nদিন বাগৰিল, নয়না+লীলাৰ অনলাইন প্ৰেম হ’বলৈ বাধা মাত্ৰ মাজত লগ পাই লোৱাৰ সূতাডাল৷ সেইডাল কাটিব পাৰিলেই নয়না হৈ পৰিব আজীৱন লীলা দাৰ৷ সেইদিনটো আছিল শনিবাৰ, লীলা দাৰ ৰূমলৈ গাৰ্লফ্ৰেণ্ড আৰু বেষ্টফ্ৰেণ্ডজনী আহিছে ভাত খোৱাকৈ৷ ৰাতিপুৱাৰপৰা লীলা দাৰ ব্যস্ততা, পিঁয়াজ-আলুৰ বাকলি গুচাইছে, নহৰু-আদা ঠেতালিছে, বোলে ব্ৰইলাৰ মুৰ্গীৰ জোল ৰান্ধিব!\nবাৰ বজাৰ আগে আগে আলহী পালেহি৷ আমিও “বৌ ভাল নে” বুলি খবৰ লৈ এটা এটাকৈ ৰূমত সোমালোঁহি৷ নয়নাৰ প্ৰফাইলটো খুলি লীলা দালৈ মেচেজ পঠালোঁ,\n: মই মেইন গেটত আছোঁ, লগ কৰোঁ আহা৷\nদুই মিনিটৰ মূৰত লীলা দাৰ মেচেজ,\n: মোৰ গা একদম বেয়া, উঠিবই পৰা নাই, আজি নালাগে দিয়া আন এদিন লগ কৰিম৷\nনয়নাই এৰি নিদিলে, তাইৰ যে লগ কৰিবৰ মন,\n: মোৰ মন আছিল তোমাক লগ ধৰিবলৈ, আহানা কিবাকৈ৷\nতেনেতে আমি এখন হাতত বাল্টি, আনখনত ম’বাইলটো লৈ লীলা দাক লেট্ৰিনত সোমোৱা দেখা পালোঁ৷ লেট্ৰিনৰ দুৱাৰ মৰাৰ শব্দৰ লগে লগে লীলা দাৰ টাইপিং ষ্টাৰ্ট,\n: মই এক্কেবাৰে নোৱাৰিম জানানে, মই উঠিব পৰা অৱস্থাতে নাই, পেৰাচেটামুল খাইছোঁ, তেহে যদি জ্বৰ ভাল হয়৷\nনয়না নাচোৰবান্দা, তাই কৈ উঠিল,\n: ৰ’বা মইয়েই তোমাৰ ৰূমলৈ গৈ আছোঁ, খবৰ কৰি আহোঁ৷\nলীলা দাৰ চুপাৰফাষ্ট ৰিপ্লাই,\n:নানানানানানানা, ৰ’বা মই গৈ আছোঁ৷\n: কিয়, মই তোমাৰ ৰূমলৈ যাব নাপায়?\nলীলা দাৰ ৰিপ্লাই,\n: বয়জ হোষ্টেল যে, আহিলে ল’ৰাবোৰে কি ভাবিব ঠিক নাই৷ মইয়ে গৈ আছোঁ লগ কৰিম৷\nঠিক তেনেতে লেট্ৰিনত ফ্লাচ মৰা শব্দ শুনিলোঁ, কেইছেকেণ্ডমান পিছত দুৱাৰখন ধামকৈ মৰাৰ শব্দ৷ বাৰাণ্ডাত ৰৈ আমি দুটামানে তেখেতৰ আলেখ-লেখ চাই আছিলোঁ৷ আমাৰ কাষেৰে সাউৎকৈ পাৰ হৈ যাওঁতে চিন্তাক্লিষ্ট মুখেৰে তেখেতে কৈ গ’ল,\n“মল্লু এ বা……৷”\nইতিমধ্যে ব্ৰইলাৰ মাংসই কেৰাহীত বকবকাবলৈ লৈছে৷ গাৰ্লফ্ৰেণ্ডে লীলা দাক সুধিছে ইমান দৌৰাদৌৰি কৰিবলৈ কিহে পাইছে৷\nলীলা দাৰ উত্তৰ,\n:এম.ফিলৰ গাইডে এতিয়াই মাতিছে৷\nআমি নয়নাৰ ফালৰপৰা শেষ অস্ত্ৰপাত এৰিলোঁ, ‘\n: তুমি কি পিন্ধি আহিবা?\n: ৰেডকালাৰ টি-চাৰ্ট৷\nনয়নাৰ উত্তৰ আহিল,\n: এইখিনিত ৰেড টি-চাৰ্টত ঢেৰ মানুহ আছে, তুমি এটা কাম কৰা না ডিঙিত এখন গামোচা লৈ আহা আৰু এটা কেপ পিন্ধি আহিবা৷\nলীলা দাৰ মাথা গৰম হৈ আহিল৷ এফালে ৰূমত গাৰ্লফ্ৰেণ্ড, আনফালে নয়নাৰ তাগিদা৷ আমি জানিছিলোঁ যে লীলাদাৰ ৰূমত এখনো ভাল গামোচা আৰু টুপী নাই৷ সেয়েহে আগতীয়াকৈ হালধীয়া টুপী এটা আৰু গামোচা এখন ৰূমত যোগাৰ কৰি থৈছিলোঁ৷ অনবৰতে লোকৰ বস্তুৰে কাম চলি যোৱা লীলা দা দৌৰি আহি আমাৰ ৰূমত সোমালহি; বিছনাৰ খুটিত ওলমি থকা হালধীয়া টুপীটোলৈ এবাৰ চালে, খন্তেক কিবা ভাবি পতককৈ মূৰত পিন্ধি ল’লে৷ তাৰপাছত ৰছীত ওলোমাই থোৱা গামোচাখন ডিঙিত ওলোমাই এটাও মাত নমতাকৈ বাহিৰলৈ তুফান গতিত ওলাই গ’ল৷ আমি হালধীয়া টুপীটো নেদেখা হোৱালৈকে চাই ৰ’লোঁ৷\nফেচবুকত মেচেজ আহিল,\n: নয়না ক’ত তুমি, মই মেইনগেটত ৰৈ আছোঁ?\nন’ ৰিপ্লাই, ন’ ৰিপ্লাই, ন’ ৰিপ্লাই ফ্ৰম নয়না’চ ছাইড৷\n: আৰে কোৱানা ক’ত আছা, মই ৰঙা টি-চাৰ্ট, ডিঙিত গামোচা লৈ হালধীয়া টুপী পিন্ধি মেইন গেটৰ ঠিক তলতে ৰৈ আছোঁ৷\nনয়নাই টাইপ কৰিবলৈ ষ্টাৰ্ট কৰিলে,\n: তুমি ইমান দেৰি লগালা, মই তোমাৰ ৰূমলৈ গৈ আছোঁ খবৰ ল’বলৈ৷\nগ্ৰীষ্ম ঋতুৰ ঘামে জোল বোৱাই নিয়া গৰমত আমি হোষ্টেলৰ বাহিৰত দেখা পালোঁ, ”হালধীয়া টুপী এটা প্ৰচণ্ড গতিত হোষ্টেলৰ ফালে দৌৰি আহি আছে৷ টুপী পিন্ধা মানুহজনে ফোঁপাই মেলি গোটেই হোষ্টেলটো কোনোবা মানুহক বিচৰাৰ দৰে তল-ওপৰ লগালে৷ ইতিমধ্যে অদ্ভূত ৰঙৰ কাপোৰৰ কম্বিনেচন পিন্ধা লীলা দাক দেখি সকলোৰে হাঁহিৰ ৰোল উঠিছিল৷ চেতনা তেখেতৰ অলপ অলপকৈ ঘূৰি আহিছিল৷\nআমি তেখেতৰপৰা নিৰাপদ দূৰত্বত থিয় হৈ গান এটা জুৰিছিলোঁ,\n“কজৰা ৰে কজৰা ৰে, তেৰে কালে কালে নেইনাআআআ, নেইনাআআআআ, নেইনাআআআআআআ…৷”\nলীলা দাই পিন্ধি থকা চেণ্ডেল এপাত আমালৈ লক্ষ্য কৰি দলি মাৰি পঠিয়ালে৷ লীলা দাৰ বৌয়ে সেই সময়ত কেৰাহীত মাংস ৰান্ধি ভোৰভোৰাই আছিল,\n: খানা খাবলৈ মাতি সদায় ইয়াৰ বাহানা, মইয়েই বনাবহি লাগে৷ আজি আহক ইয়াক!\n« বেয়া খবৰটো-দিম্পল কলিতা\nকৰ’ণাৰ কৃপা – মিণ্টু কলিতা »\nহাহাহা ভাল জমনি\nবহুত ধুনীয়া লিখনি, ভাল লাগিল পঢ়ি।\nজমাইছে ককাইদেউ। হালধীয়া টুপি এটা হোষ্টেললৈ আহি থকাৰ অৱস্থাটো কল্পনা কৰিয়েই হাঁহিত ফাটি পৰিছোঁ। সুন্দৰ উপস্থাপন।\nহা হা।লীলা দাৰ ৰূপ কল্পনা কৰি হাঁহিত ফাটি গৈছো।\nধেই, কম কচুগুটি নে তোমালোক😂😂\nএএঃ নেপাই এনেকুৱা কৰিব।


মহানুভৱতা | An Assamese Story by Tanuja Begum\nHomeচুটিগল্পমহানুভৱতা | An Assamese Story by Tanuja Begum\nপ্ৰিয়ংকাৰ খিংখিঙীয়া হৈ পৰা স্বভাৱটোৰ বাবে মাক লীলাৱতী বহুত চিন্তাত ভুগিছে ।প্ৰিয়ংকা এইবাৰ দশম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী। পঢ়া-শুনাত মেধাৱী প্ৰিয়ংকাই পৰীক্ষাত ভাল ফলাফল কৰিব বুলি মাকৰ লগতে বিদ্যালয়খনৰ শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰী তথা ওচৰ- চুবুৰীয়া খুবেই আশাবাদী। কিন্তু হঠাতে মানৱ জীৱনলৈ ভাবুকি অনা ক'ভিত-19 নামৰ ভাইৰাছটোৱে যেন সকলো খেলি-মেলি লগাই দিলে। চৰকাৰে মানৱ জীৱনৰ সুৰক্ষাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি লকডাউন প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰিলে। ফলত বিদ্যালয়সমূহ বন্ধ দিবলগীয়া হ’ল। প্ৰিয়ংকাৰ দৰে মেধাৱী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে নানান সমস্যাৰ সন্মুখীন হ’ব লগা হ’ল। প্ৰিয়ংকাৰ দেউতাকে সৰু-সুৰা পাচলিৰ দোকান এখন দি ঘৰখন কোনোমতে চলাই আছে। প্ৰিয়ংকাই দেউতাকক কেতিয়াও বস্তুৰ বাবে হাৰাশাস্তি কৰা নাই। বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীৰ প্ৰচেষ্টা আৰু অধ্যাৱসায়ৰ ফলত প্ৰিয়ংকাই প্ৰতিটো পৰীক্ষাত ভাল ফলাফল দেখুৱাবলৈ সক্ষম হৈছে। কিন্তু যোৱা কিছুদিন ধৰি প্ৰিয়ংকা যথেষ্ট খিংখিঙীয়া হৈ পৰিছে। নিজৰ একমাত্ৰ জীয়েকৰ পৰিৱৰ্তিত স্বভাৱ লৈ মাক-দেউতাক চিন্তিত হৈ পৰিছে। দেউতাক জগতে প্ৰিয়ংকাৰ মূৰত হাত বোলাই লাহেকৈ সুধিলে –\n“কি হৈছে প্ৰিয়া? দেউতাৰাক সকলো খুলি ক’ব নোৱাৰা নেকি?” দেউতাকৰ কোমল মাতষাৰত প্ৰিয়ংকা ভাগি পৰিল। ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি কান্দি প্ৰিয়ংকাই ক’ব ধৰিলে,\n“দেউতা মোৰ লগৰ সকলোৱে অনলাইন ক্লাছ আৰম্ভ কৰিছে। সকলোৰে ওচৰত দামী দামী মোবাইল আছে। কিন্তু মই কি কৰিম? মই জানো তুমি যে ইমান টকাৰে মোক দামী মোবাইল এটা কেতিয়াও আনি দিব নোৱাৰা। মই বৰ ভাগি পৰিছো অ’ দেউতা"।\nপ্ৰিয়ংকাৰ কথা শুনি ঘৰৰ বাহিৰতে ৰৈ থকা মিনতিৰ মনত আঘাত লাগিল। মিনতি প্ৰিয়ংকাৰ সম্পৰ্কীয় জেঠায়েকৰ ছোৱালী। 'সমাজ কল্যাণ' নামৰ এন. জি. অ. টো চলোৱা মিনতিয়ে ঘৰে ঘৰে বিনামূলীয়া চেনিটাইজাৰ, মাস্ক বিতৰণ কৰিছে। তাকে বিতৰণ কৰিবলৈ আহি মিনতিয়ে প্ৰিয়ংকাৰ কথা শুনি এটা সিদ্ধান্ত লৈ পেলালে। মিনতিয়ে ভিতৰ সোমাই প্ৰিয়ংকাক ক’লে –\n“প্ৰিয়ংকা আমাৰ এন. জি. অ. ই প্ৰত্যেক দিনাই এঘাৰ বজাত ক্লাছ কৰিব। কিন্তু মাত্ৰ পাঁচগৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক লৈ ৪টা দল কৰিম আৰু ৪টা দলকেই প্ৰত্যেক দিনা প্ৰতিটো বিষয়ক সাঁঙুৰি লৈ পঢ়ুওঁৱা হ’ব। তুমি যদি আগ্ৰহী তেন্তে তোমালোকৰ বিদ্যালয়ৰ খেলপথাৰত অহা সোমবাৰৰ পৰা আহিব পাৰিবা। কিন্তু মনত ৰাখিবা মাস্ক আৰু চেনিটাইজাৰ বাধ্যতামূলক।”\nমিনতি বাইদেউৰ কথা শুনি প্ৰিয়ংকা যেন আনন্দত জঁপিয়াই উঠিব। প্ৰিয়ংকাৰ স্ফূৰ্তি দেখি মাক-দেউতাকৰো চিন্তা দূৰ হ’ল। মিনতিৰ চকুৰ পৰা সৰি পৰিল আনন্দৰ চকুপানী।\nনাম – তনুজা বেগম\nবিদ্যালয় – ধোপাতাৰী শিলভড়াল হাইস্কুল\nশিক্ষাখণ্ড – কৰৰা


দৈনিক বজ্ৰাসন কৰিও আপোনাৰ শৰীৰৰ বহু ৰোগ নিৰাময় কৰিব পাৰে — Vikaspedia\nবজ্ৰাসন কৰা ঠাই কেনেকুৱা হ’ব লাগে?\nবজ্ৰাসন কেতিয়া কৰিব নালাগে?\nবজ্ৰাসন কেনেকৈ কৰা হয়?\nবজ্ৰাসনে শৰীৰত কেনেদৰে ক্ৰিয়া কৰে?\nবজ্ৰাসনে আমাৰ শৰীৰটোক বজ্ৰৰ দৰে দৃঢ় (কঠিন বা শক্তিশালী) আৰু স্থিৰ কৰি তোলে। সেইবাবে এই আসনক বজ্ৰাসন (Bozrasana) বোলে। এই আসনৰ সহায়ত আমাৰ শৰীৰত ধ্যান বিশ্ৰাম আৰু স্বাস্থ্যৰ অপূৰ্ব সমাহাৰ ঘতে। বজ্ৰাসনেই একমাত্ৰ আসন যাক খাদ্য খোৱাৰ পিছতেই কৰিব পাৰি বা যিকোনো সময়ত কৰিব পাৰি।\nযোগৰ নিয়ম অনুসৰি সকলো প্ৰকাৰৰ আসন – প্ৰাণায়াম প্ৰকৃতিৰ মুকলি পৰিৱেশত কৰিব লাগে।যাতে আমি বিশুদ্ধ অক্সিজেন লাভ কৰিব পাৰো।অসুবিধা হ’লে ঘৰৰ ভিতৰত বা বাৰাণ্ডাতো কৰিব পাৰি।বজ্ৰাসনত বহিবৰ বাবে মজিয়া বা মাটিত এখন ‘yoga mat’,ডাঠ কম্বল, ডাঠ চাদৰ আদি পাৰি ল’ব লাগে।নহ’লে বিচনাৰ ওপৰতো কৰিব পাৰি।অৱশ্যে ঘৰৰ ভিতৰত কৰিলে ঘৰৰ দুৱাৰ-খিৰিকীবোৰ খোলা ৰাখিব লাগে।\nআঁঠু,গোৰোহাৰ গাঁঠি,আঙুলিৰ গাঁঠি,কঁকালৰ তলৰ অংশৰ মাংসপেশীৰ অত্যন্ত বিষ থাকিলে বজ্ৰাসন কৰিব নালাগে।ভৰিৰ যিকোনো অংশত হাড় ভগা থাকিলে হাড় ভালদৰে জোৰা নলগা পৰ্যন্ত এই আসনত বহিব নালাগে।\nপ্ৰথমে ‘দণ্ডাসন’ত বহি লওক।\nএতিয়া বাওঁভৰিখন আঁঠুত ভাজ কৰি নিতম্বৰ কাষত গোৰোহাটো ৰাখি একেদৰে সোঁ ভৰিখনো ভাজ কৰি লওক।\nআঁঠু দুটা আৰু ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলি দুটা লগ লগাই গোৰোহাৰ ওপৰত বহি লওক।\nলক্ষ্য কৰিব লাগে যাতে ভৰিৰ পতা দুখন মাটি (floor)ত ভালদৰে লাগি থাকে আৰু গোৰোহা দুটা নিতম্বৰ বাহিৰৰ ফালে সামান্য ওলাই থাকে।\nএতিয়া মেৰুদণ্ডসহ কঁকাল, বুকু আৰু ডিঙি পোন কৰি হাত দুখন আঁঠু দুটাৰ ওপৰত ৰাখক।\nগোটেই শৰীৰটো শিথিল কৰি দিব লাগে যাতে আপুনি বেচ আৰামেৰে বহি সুখ অনুভৱ কৰিছে।\nলাহে লাহে চকু মুদি উশাহ-নিশাহ স্বাভাৱিকভাৱে ৰাখক।এই সময়ছোৱাত আপোনাৰ মনত আজ্ঞাচক্ৰ (কপালৰ ফোঁট লোৱা ঠাই)ত স্থিৰ কৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰক।ইয়েই হ’ল পূৰ্ণ বজ্ৰাসন পদ্ধতি।\nবজ্ৰাসনত বহিলে আঁঠু আৰু ভৰিৰ নিম্ন অংশত প্ৰচুৰ চাপ পৰে।চাইটিক নাৰ্ভ আৰু স্নায়ুৰজ্জু সক্ৰিয় হৈ উঠে।বজ্ৰাসনে শৰীৰৰ প্ৰতিটো চক্ৰ যেনে মুলাধাৰ চক্ৰ,স্বাধিষ্ঠান চক্ৰ,মণিপুৰ চক্ৰ,অনাহত চক্ৰ,বিশুদ্ধ চক্ৰ,আজ্ঞা চক্ৰ আৰু সহস্ৰা চক্ৰৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলায়।যাৰ ফলত এই চক্ৰসমূহৰপৰা নি:সৰণ হোৱা হ’ৰম’ন আৰু অন্যান্য ৰসবোৰ শৰীৰত সঠিক মাত্ৰাত ৰাখে।মণিপুৰ চক্ৰৰ ওপৰত বিশেষ প্ৰভাৱ পৰে বাবে এই চক্ৰৰ অন্তৰ্গত যকৃত,পাকস্থলী আৰু অগ্ন্যাশয় গ্ৰন্থি অধিক কাৰ্যক্ষম হয়।বজ্ৰাসনে পাকস্থলীৰ সংকোচন আৰু প্ৰসাৰণ ক্ৰিয়া নিয়ন্ত্ৰণ কৰে ফলত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পাচক ৰসৰ নি:সৰণ ঘটে।সিৰা,ধমনী আৰু হৃদযন্ত্ৰৰ কাৰ্য সক্ৰিয় হয়।ফলত ৰক্ত সঞ্চালন প্ৰক্ৰিয়া ঠিকমতে ঘটে।শৰীৰৰ প্ৰতিটো কোষলৈ বিশুদ্ধ অক্সিজেন প্ৰবাহিত হয়,নতুন কৈশিকা গঠন হয়,তেজৰ দূষিত পদাৰ্থবোৰ পৰিষ্কাৰ হয়।\nবজ্ৰাসনৰ উপকাৰ -\nদৈনিক আহাৰ খোৱাৰ পিছত নিম্নতম পাঁচমিনিট সময় বজ্ৰাসনত বহিলে পাকস্থলীত খাদ্য মিহলি আৰু পাচন প্ৰক্ৰিয়া ঠিকমতে ঘটে।ফলত শৰীৰৰ হজম শক্তি বৃদ্ধি পায়।\nএই আসনে পিঠিৰ বিষ আৰু কঁকালৰপৰা ভৰিৰ গোৰোহালৈ থকা চাইটিক নাৰ্ভৰ সমস্যাবোৰ দূৰ কৰে।ফলত ভৰিত শিৰামূৰি ধৰা,ভৰি টনা,ভৰিৰ জিনজিননি উঠা এই স্নায়ুজনিত ৰোগবোৰ দুৰ হয়।\nবজ্ৰাসনত নিয়মিত বহা অভ্যাস কৰিলে ভৰিৰ জোৰা বা সন্ধিবোৰৰ জঠৰতা দুৰ হয় আৰু তাত হোৱা বাতবিষ নিৰাময় হয়।\nএই আসনত বহাৰ অভ্যাস কৰিলে মেৰুদণ্ডৰ সমস্যা দূৰ হয়,মেৰুদণ্ড পোন আৰু সবল হয়।\nবজ্ৰাসনে ভৰিৰ সিৰাবোৰে টোপোলা বন্ধা(varicose vein)ৰোগ নিৰাময়ত সহায় কৰে।\nখাদ্য খোৱাৰ পিছত বজ্ৰাসনত পাঁচ মিনিট বহিলে এক কিলোমিটাৰ দূৰত্ব খোজকঢ়াৰ সমান ফল পোৱা যায়।\nনিয়মিত বজ্ৰাসন অভ্যাসে গেষ্ট্ৰিক,এচিডিটি আৰু পিত্তৰোগ নিৰাময় কৰে।\nবজ্ৰাসনে হজম আৰু পাচন বৃদ্ধি কৰি তেজত থকা শৰ্কৰাৰ পৰিমাণ কমাই দিয়ে;ফলত ডায়েবেটিছ ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণ হোৱাত সহায় কৰে।\nবজ্ৰাসনে শ্বাসজনিত সমস্যা যেনে উশাহ-নিশাহত কষ্ট পোৱা,কফ, এজমা আৰু শৌচ কঠিন হোৱা সমস্যাবোৰ দূৰ কৰে।\nশৌচ কঠিন হোৱা ৰোগীয়ে নিয়মিতভাৱে পুৱা শুই উঠি এগিলাচ কুহুমীয়া পানী খাই ৫-১০ মিনিট বজ্ৰাসনত বহিলে এই ৰোগ নিৰাময় হয়।\nবজ্ৰাসনে বৃক্ক মূত্ৰনলী আৰু মূত্ৰাশয় অধিক শক্তিশালী কৰি তোলে,ফলত প্ৰস্ৰাৱজনিত ৰোগবোৰ দূৰ হয়।\nএই আসন নিয়মিত ১০-৩০ মিনিট পৰ্যন্ত অভ্যাস কৰি শাৰীৰিক আৰু মানসিক স্থিৰতা বৃদ্ধি কৰিব পাৰি।\nদৈনিক দুই- তিনি দিনৰ মূৰে মূৰে মূৰত তেল মালিচ কৰি পুৱাৰ কোমল ৰ’দত নিম্নতম পাঁচ মিনিট সময় বজ্ৰাসনত বহিলে সাধাৰণ আৰু দীৰ্ঘদিনীয়া মূৰৰ বিষ নাইকিয়া হয়।\nনিয়মিত বজ্ৰাসনত বহি পাঁচ মিনিট সময় ম’হৰ শিঙৰ ফণীৰে চুলিৰ গুৰিত অলপ দুখ পোৱাকৈ মূৰ ফণিয়ালে চুলিৰ গুৰি মজবুত হয়,চুলি নসৰে আৰু নপকে।\nঅত্যন্ত ব্যস্ত ব্যক্তিসকলে কিতাপ,আলোচনী,বাতৰিকাকত আদি পঢ়োতে বিচনাৰ ওপৰত বজ্ৰাসনত বহি পঢ়িব পাৰে বা টিভি চোৱা কাৰ্য এই আসনত বহি কৰিলেও বজ্ৰাসনৰ সু-ফল পাব পাৰে।\nএই আসনে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ যৌন গ্ৰন্থিৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলায়।যৌন গ্ৰন্থিবোৰ সবল আৰু সক্ৰিয় হয়।যৌন হ’ৰম’ন নি:সৰণ হোৱাত সহায় কৰে।নপুংসকতা আৰু ব্যন্ধা সমস্যা লাহে লাহে দূৰ হয়।\nএই আসনে উচ্চ আৰু নিম্ন ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে।\nবজ্ৰাসনে শৰীৰৰ ভাগৰ দুৰ কৰি শৰীৰক বিশ্ৰাম প্ৰদান কৰে।


Home MONOR-KATHA RATUL-BEZBARUA মনৰ কথা ৰাতুল-বেজবৰুৱা মনৰ কথা\nxukhdukh.com August 31, 2015 MONOR-KATHA, RATUL-BEZBARUA, মনৰ কথা, ৰাতুল-বেজবৰুৱা,\nদ্বিতীয়খন ঢকুৱাখনা আপুনি চিনি পাইনে?\nজীয়াই থকাৰ তাগিদাত কলিকতাত থকা আজি ভালে কেইবছৰেই হ’ল। চহৰখন ভাল, মানুহখিনিও ভাল। ইয়াত ৰিক্সাৱালাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ডাঙৰ ডাঙৰ মন্ত্ৰী আমোলা, উদ্যোগপতিলৈকে সকলোৰে জীৱনৰ মূল্য আছে। সঠিক মূল্যায়ন কৰি জীৱনটোক সৰ্বাংগীন সুন্দৰ ভাৱে উপভোগ কৰাৰ কিটিপ সমূহ এই মানুহখিনিয়ে ভালদৰে জানে। আমি শিকিব লগা বহুত আছে। চহৰ খনত দিনটোৰ বেছিভাগ সময় হিন্দী, মাজে মাজে ইংৰাজী আৰু ভঙা ভঙা বাংলাৰ মাজেৰেই পাৰ হয়। যদিও ভাষা কেইটা শুৱলা, সমগ্ৰ বিশ্বব্যাপি ব্যৱহৃত তথাপি এই ভাষাৰে কথা পাতিলে যেন কথাবোৰ সম্পূৰ্ণ নহয়। জিভাখনে মাতৃভাষাটোক বিচাৰি প্ৰতি মূহুৰ্ততে লক লকাই ফুৰে। জননীৰ চিৰ চেনেহী ভাষাটিৰে কথা পাতিব নোৱাৰাৰ দুখে মনটোত কুট-কুটাই থাকে। সেয়ে চহৰ খনৰ ৰাষ্টাই ঘাটে ঘূৰি ফুৰোতে ক’ৰবাত অসমীয়াত কথা পতা শুনিলে আগদেৱা দি হ’লেও চিনাকি হও; মনৰ হেঁপাহেৰে দুৱাষাৰ কথা পাতো।\nসিদিনাখনৰ কথা। আবেলি সময়ত গৰিয়াহাটৰ ফুটপাথেৰে গৈ থাকোতে হঠাৎ অসমীয়াত কথা পতা শুনিলো। উভতি চাই দেখো এহাল চল্লিছ উৰ্দ্ধৰ দম্পতি। আগবাঢ়ি গৈ চিনাকি হ’লো। মানুহহাল গুৱাহাটীৰ বুলি ক’লে ইয়ালৈ অহা বেছি দিন হোৱা নাই। প্ৰত্যুত্তৰত মোৰ ঘৰৰ বিষয়ে সুধিলে৷ মই ঢকুৱাখনাৰ বুলি কোৱাত মোক আচৰিত কৰি এটা সাংঘাটিক অভিব্যক্তিৰে মানুহজনে ক’লে “অহ, তুমি ঢকুৱাখনাৰ হে”। তাৰ পাছত আৰু অলপ কথা পাতি তেখেতলোকৰ পৰা বিদায় ল’লো!\nমানুহজনে “অহ, তুমি ঢকুৱাখনাৰ হে” বুলি কৈ কি বুজাব বিচাৰিছিল মই ভাল দৰেই বুজি পালো। তেখেতক দুখ নিদিওঁ। তেখেতে তেনেকৈ ভবাৰ স্থল আছে। কিয়নো ল’ৰালিতে ওখোৰা মোখোৰা, মাজে মাজে পুখুৰী সদৃশ গাত থকা যিটো পথেৰে আমি গামোছাৰে এটা গাৰু বন্ধা, ক’কাৰ চাইকেলখনৰ ধামত বহি ঢকুৱাখনা নগৰলৈ গৈছিলো সেই পথটো এতিয়াও আগৰ দৰে ভগা চিগা অৱস্থাতে আছে। আজি তাৰিখত আমাৰ গাঁওৰ মাজেৰে জিলাৰ সদৰ লখিমপুৰলৈ যাবলৈ চৰকাৰী দূৰৰ কথা এখন ব্যক্তিগত বাছও নাই, ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথত বাদ দি। বৈদ্যুতিক সংযোগৰ নামত খুটা আৰু তাঁৰবোৰ থকাতো হয় কিন্তু বিদ্যুতে মাজে মাজেহে ভূমুকিয়াই। মোবাইল ফোনৰ ব্যৱহাৰকাৰীৰ স্ংখ্যা ঢেৰ, মাত্ৰ নেটৱৰ্ক বিচাৰি গছত উঠিবলৈহে বাকী। চিকিৎসা সেৱা তথৈবচ; ৰোগীৰ সংখ্যা গণি শেষ কৰিব নোৱাৰা কিন্তু যথোপযুক্ত চিকিৎসক আৰু ৰোগীৰ জোখাৰে হস্পিতেল নাই। বাঁহ বেতৰ ক্ষুদ্ৰ কুটিৰ শিল্পৰ বাহিৰে ডাঙৰ উদ্যোগ বুলিবলৈ একোৱে নাই।\nএতিয়াও এনে কিছুমান গাঁও আছে য’ত এখন গাড়ী আহিলে ৰঙা পৰা গাল-মুখৰ অৰ্ধউলংগ কন কন শিশুৱে “গাড়ী আহিছে” বুলি চিঞঁৰি পাছে পাছে দৌৰে। এডাল জেওৰাৰ খৰিৰ এটা মূৰ পুৰি ধোঁৱা উলিয়াই দুয়োটা ভৰিৰ মাজত সেইডাল ৰাখি কনমানি বোৰে “মটৰ চাইকেল” খেলে। ধনী মানুহ বুলিবলৈ হ’লে কেইজনমান ঠিকাদাৰ আৰু কলেজৰ অধ্যাপকৰ বাহিৰে যিখন ঘৰত পতি পত্নী দুয়োজনেই শিক্ষক, সেইখন ঘৰেই আটাইতকৈ ধনী। ভৰ বাৰিষা বানে জুলোকা জুলোকে পানী খুওৱাৰ কথাখিনি নকওঁ; সেইখিনি সকলোৰে জ্ঞাত। হয়, আপোনালোকৰ মনত দোলি থকা, সীমাহীন পৰিশ্ৰমেৰে, খাটি খোৱা এখিনি মানুহে পদে পদে স্ংগ্ৰাম কৰি, দুখ কষ্টৰে দুৰ্বিসহ জীৱন কটোৱা, দৰিদ্ৰতাই কোঙা কৰা ঢকুৱাখনা খন এই খনেই।\nকিন্তু আৰু এখন ঢকুৱাখনা আছে। এইখন সবল সমৃদ্ধিশীল য’ত নাই অভিজাত্যৰ অহংকাৰ, যান্ত্ৰিকতাৰ কোৰ্হাল; আছে সৃজনীশীলতাৰ পৰম তৃপ্তি আৰু সৃষ্টিৰ সুতীব্ৰ বাসনা। ইয়াত নিষ্পাপ শিশুৰ হাঁহিৰ খলকনিয়ে শব্দহীন আকাশখন পোহৰাই তোলে। এইখন ঢকুৱাখনাৰ মদকতাই সুকীয়াই। ইয়াৰ চাৰিকড়ীয়াৰ পাৰৰ আমেজসনা হিমশীতল বতাহ চাঁতিয়ে আপোনাৰ অন্তৰ আত্মাক প্ৰশান্তি দিব। গনেশ গগৈৰ কবিতাৰে জীপাল হয় ইয়াৰ প্ৰতিটো সন্ধ্যা। দোভাগ নিশা ঘুনা-সুঁতিৰ পৰা কুৱলিৰ আভৰণ ফালি অহা কোনোবা অচিন গৰখীয়াৰ বাঁহীৰ আকূল সুৰে অথবা বিৰহাচলা পথাৰৰ পৰা বুকু ভেদি অহা মিছিং ডেকাৰ ঐনিতমে মন প্ৰাণ শাঁত পেলাব।\nইয়ালৈ ব’হাগত আহিবচোন, বাসুদেৱ থানৰ গোঁসাইৰ আশীৰ্বাদলৈ ম’হঘুলি চাপৰিত সকলোৱে একত্ৰিত হৈ ফাট বিহু উদযাপন কৰিম। এইখন ঢকুৱাখনালৈ আহিলে থেকেৰাগুৰি অথবা দাঙধৰলৈ নোযোৱাকৈ নাথাকিব। তাত কাংকানহতৰ চাং ঘৰত আথে বেথে কেঁচা জলকীয়া ভাঙি দি পুৰা গৰৈ মাছেৰে দিয়া এচোঙা মিঠা আপঙৰ ৰাগীয়ে আপোনাক মতলীয়া কৰিব। সোৱণশিৰিৰ চাপৰিৰ ম'হৰ খুটিৰ এঠা দৈৰে খোৱা কোমল চাউলৰ জলপান মুঠিৰ সোৱাদ মৃত্যু পৰ্য্যন্ত আপোনাৰ জিভাত লাগি থাকিব। ঢোলপেটা কেঁকুৰী কৃষিজীৱি ৰাইজৰ সোণালী শইচৰ সোণতলী। ইয়াৰ মাছে মঙহে উভৈনদী, শস্য শ্যামলা বহুতো গাৱত নিমখকনৰ বাহিৰে কিনিব লগা একো নহয়। তাৰ হাঁহিমুখীয়া আইতাজনীৰ শোঁটোৰা শোঁটোৰ কোমল হাতখনেৰে জুতিৰে ঔটেঙা দি ৰন্ধা আঁৰি মাছ জোল, আলু পিতিকা, খাৰৰ আঞ্জা আৰু কলদিল-পাৰৰ মাংসৰ সৈতে জহা চাউলৰ ভাত মুঠিয়ে আপোনাক স্বৰ্গ সুখ দিব। বেলি লহিওৱাৰ পৰত আপুনি যদি টেকেলিফুটাৰে ফেৰিৰে দিচাংলৈ যায়, তেন্তে ব্ৰক্ষ্মপুত্ৰৰ বুকুত বেলিটিৰ সোনালী আভাৰ সৈতে ধেমালি কৰা শিহুবোৰৰ জলকেলিয়ে আপোনাক পৰম শান্তি দিব। তাৰোপৰি বান্তৌ গাৱৰ শিপিনীয়ে তাঁতশালত বোৱা মূগাৰ ভমকা ফুলীয়া কাপোৰ যোৰ নাইবা দক্ষিণ চাপৰিৰ ৰংমিলিয়ে বুটা বছা মিছিং সাজযোৰে আপোনাক মোহচ্ছন্ন কৰি ৰাখিব।\nএইখন বৰ্ণিল ঢকুৱাখনাতে ভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ সমন্বিতে এটা জাতিৰ পুৰ্ণাবয়ব সৃষ্টি হয়। ইয়াত সাম্প্ৰদায়িক, গোষ্ঠীগত তথা জাতিগত সংঘৰ্ষ নাই। যুগ যুগ ধৰি ইয়াৰ জনজাতি সমূহে সহিঞ্চুতা আৰু সম্প্ৰীতিৰ সংমিশ্ৰণ ঘটাই এখন নিৰপেক্ষ সমাজৰ উন্মেষ ঘটাইছে। ইয়ালৈ আহিলে আপুনি লভিব অকৃটিম মৰম আৰু অনাবিল আনন্দৰ সঁফুৰা। সময় উলিয়াব পাৰিলেই এই ঢকুৱাখনালৈ ঢপলিয়াই দৌৰ মাৰো। ইয়াৰ মায়া মোহে মোক আচ্ছন্ন কৰি ৰাখিছে কাৰণ “জননী জন্মভূমি স্বৰ্গাদপী গৰিয়সী”।\nলেখক কলকাতাত কৰ্মৰত, ফোন: ০৭৮৯০৮৪৬৪৬৯\nTags # MONOR-KATHA # RATUL-BEZBARUA # মনৰ কথা # ৰাতুল-বেজবৰুৱা


দ্বীপেন বৰুৱাদেৱৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰ | Interview with Dwipen Baruah\nHomeInterviewদ্বীপেন বৰুৱাদেৱৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰ | Interview with Dwipen Baruah\nদ্বীপেন বৰুৱাদেৱৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰ\nকামৰূপৰ শৈক্ষিক গোট 'জ্ঞানম'ৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ হ'বলগীয়া বৈদ্যুতিন আলোচনী 'জ্ঞানম' তৃতীয় সংখ্যাৰ সাক্ষাৎকাৰ শিতানটিৰ বাবে মই অসমৰ চিৰসেউজ কণ্ঠশিল্পী শ্ৰদ্ধাৰ শ্ৰীযুত দ্বীপেন বৰুৱাদেৱৰ ওচৰ চাপিছিলোঁ। অতি সৰল মনৰ বৰুৱাদেৱে আমি সোধা প্ৰশ্নসমূহৰ উত্তৰ খুব সুন্দৰকৈ প্ৰকাশ কৰিলে এনেদৰে-----\n১. আমাৰ প্ৰশ্ন: স্কুলীয়া শিক্ষাত সংগীত কেনেদৰে সহায়ক হয় বুলি ভাৱে আপুনি?\nদ্বীপেন বৰুৱাদেৱ : সংগীতে উৎসাহজনক পৰিৱেশ এটাৰ সৃষ্টি কৰে। তাৰোপৰি পঢ়া-শুনাৰ লগতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ সংগীতৰ প্ৰতি ধাউতিও বঢ়ায়।\n২. আমাৰ প্ৰশ্ন: আপোনাৰ স্কুলীয়া শিক্ষাৰ কিছু অনুভৱ জানিব বিচাৰিছোঁ।\nদ্বীপেন বৰুৱাদেৱ: মই আমাৰ ঘৰৰ ওচৰৰে লতাশিল প্ৰাইমেৰী স্কুলত পঢ়িছিলোঁ। আমাৰ প্ৰধান শিক্ষক স্বৰ্গীয় প্ৰভাত চৌধুৰীদেৱে গান সাংঘাতিক ভাল পাইছিল। তেখেতে অফ্ পিৰিয়ডত মোক ঘৰলৈ যাব নিদি গান গাবলৈ দিছিল। মই গান নাগাইছিলোঁ, মোৰ তিনিজন দাদা ব্ৰজেন বৰুৱা, নিপ বৰুৱা আৰু জীৱন বৰুৱা তেওঁলোক বোলছবিৰ পৰিচালক আছিল আৰু সংগীতৰ লগত জড়িত হৈ আছিল। সেয়ে ছাৰে মোক গান গাবলৈ দিলে মোৰ দাদাহঁতেহে গান গায়, মই নাগাঁও বুলি কৈছিলোঁ। তেতিয়া ছাৰে নিজেই হাৰমনিয়ামখন উলিয়াই মোক কৈছিল যে তই গান গোৱা ঘৰৰ ল'ৰা যিহেতু গাবই লাগিব, গা। তেনেকৈ গাইছিলোঁ । তেতিয়া মই গানৰ স্কেল বা গানৰ একোৱেই নাজানিছিলোঁ। দাদাহঁতৰ পৰা শুনি দুই-এক লাইন জানিছিলোঁহে মাথোন । আমাৰ স্কুলৰ খুব সুন্দৰ পৰিৱেশত আমি বহুত খেলা-ধূলা কৰিছিলোঁ। মই যদি গায়ক নহলোঁহেতেঁন তেন্তে খেলুৱৈ হলোঁহেতেঁন। মই ৰঞ্জী ট্ৰফীও খেলিছিলোঁ।\n৩. আমাৰ প্ৰশ্নঃ আমাৰ থলুৱা গীত-মাত সমূহে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ মাজত দেশপ্ৰেমৰ ভাৱ জগাই তুলিব পাৰেনে ?\nদ্বীপেন বৰুৱাদেৱ: নিশ্চয় পাৰে। প্ৰথমে আমি বৰগীত, লোকগীত বা অন্য থলুৱা গীত-মাতসমূহ শিকাইহে অন্য আধুনিক গীতসমূহ শিকালে মই ভাল বুলি ভাৱোঁ।\n৪. আমাৰ প্ৰশ্নঃ ছাত্ৰ- ছাত্ৰীসকলৰ সামগ্ৰীক শিক্ষা আৰু আত্মবিকাশত সংগীত শিক্ষাই কেনেদৰে সহায় কৰে বুলি ভাৱে আপুনি?\nদ্বীপেন বৰুৱাদেৱ: সংগীতে মন-প্ৰাণ ভালে ৰাখে। আজিকালি আকৌ 'মিউজিক থেৰাপী'ৰ ব্যৱস্থাও হৈছে। গতিকে নিশ্চিতভাৱে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বিকাশত সংগীতে সহায় কৰিব।\n৫. আমাৰ প্ৰশ্ন: মূল্যবোধৰ ভাৱ আহৰণ কৰিবলৈ তথা শিক্ষাৰ্থীসকলৰ সুস্থিৰতা বজাই ৰাখিবলৈ সংগীতে সহায় কৰেনে ?\nদ্বীপেন বৰুৱাদেৱ: এইক্ষেত্ৰত সংগীতটো খুব দৰকাৰী। প্ৰথমে লোকসংগীতসমূহ শিকাব লাগে। লাহে লাহে এই গীতসমূহ তেওঁলোকৰ হৃদয়ংগম হ'লে নিজক চিনি পাব আৰু ইয়েই মূল্যবোধৰ ভাৱ আহৰণত সহায়ক হ'ব। পিছলৈ পাশ্চাত্য সংগীতসমূহ শিকিলেও মিলাব জনা হ'ব।\n৬. আমাৰ প্ৰশ্ন: ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক দিয়া সংগীত শিক্ষাই ভবিষ্যতে তেওঁলোকৰ স্বাৱলম্বনত সহায়ক হ'বনে?\nদ্বীপেন বৰুৱাদেৱ: কিছুমানৰ ক্ষেত্ৰত হ'ব পাৰে যদিহে আগ্ৰহটো থাকি যায়।\n৭. আমাৰ প্ৰশ্ন: আপোনাৰ বৰ্ণিলময় সংগীত যাত্ৰাৰ আৰম্ভণিৰ বিষয়ে জানিব বিচাৰিম।\nদ্বীপেন বৰুৱাদেৱ: মায়ে ঘৰত গান গাই থাকিছিল। ৰেডিঅ'ত গান শুনিছিলোঁ। ব্ৰজেন দা, নিপ দা, ৰমেন দাহঁতে গাইছিল। তেনেকৈ সৰুৰে পৰাই সংগীতৰ মাজতেই আছিলোঁ যদিও মই নাগাইছিলোঁ। এদিন সন্ধিয়া ঘৰৰ বাৰান্দাখনতেই মই বহি আছিলোঁ। ব্ৰজেনদাহঁতে বাৰাণ্ডাখনৰ গাতে লাগি থকা ৰুমটোত গান বনাই গাই আছিল। তাৰে এটা গান মোৰ বৰ ভাল লাগিছিল আৰু তেওঁলোকে গাই থাকোতে প্ৰায়খিনি মোৰ মনত ৰৈ গৈছিল। পিছত মই ব্ৰজেন দাক কৈছিলোঁ যে মোকো কোৰাচত হ'লেও গোৱাবিচোন। ব্ৰজেন দাই তেতিয়া মোক কৈছিল যে তই কোৰাচ নহয় ভালকৈয়েই গাব লাগিব আৰু কেইদিনমান পিছত কলকাতালৈ ৰেকৰ্ডিংৰ বাবে লৈ গৈছিল। সেইসময়ত মই কটন কলেজত পঢ়ি আছিলোঁ। ষ্টুডিঅ'ত নিৰ্মলা মিশ্ৰৰ লগত দ্বৈত কণ্ঠৰ গীত এটিত কণ্ঠদানৰ বাবে সাজু মই। গানটোত প্ৰথম পাৰ্ট তেওঁৰ আছিল, সেয়ে হয়তো সিমান ভয় নাখালোঁ। ৰেকৰ্ডিং হোৱাৰ পিছত গানটো যেতিয়া আমাক শুনালে, মই মোৰ মাতটো ধৰিব পৰা নাছিলোঁ আৰু ভাবিছিলোঁ যে মোৰ মনটো বেয়া নলগাবলৈ ব্ৰজেন দায়ে মোক গানটো এনেয়ে গাবলৈ দি আচলতে বেলেগকহে গোৱাইছে। ভবাখিনি ব্ৰজেনদাক সুধিলোঁও। সেইটো মোৰেই মাত বুলি ব্ৰজেই দাই পতিয়ন নিয়ালে মোক। জীৱনৰ সেই প্ৰথম গানটোৱে 'ড০ বেজবৰুৱা' বোলছবিৰ 'কি নাম দি মাতিম' । সেয়াই গানৰ আৰম্ভণি আছিল আৰু খেলুৱৈৰ পৰা গানৰ জগতলৈ ধাৱমান হ'লোঁ।\n৮. শেষত 'জ্ঞানম'ক উদ্দেশ্যি অকণমান কিবা ক'ব নেকি?\nদ্বীপেন বৰুৱাদেৱ: 'জ্ঞানম'লৈ মই আন্তৰিক শুভেচ্ছা জনালোঁ। 'জ্ঞানম' লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্যত সফল হওঁক আৰু জনপ্ৰিয় হওঁক। শেষত আটাইলৈ নৱবৰ্ষৰ শুভেচ্ছা জনালোঁ।\nসাক্ষাৎকাৰ লওঁতা :\nসদস্যা, শৈক্ষিক গোট জ্ঞানম, কামৰূপ\nঅলংকৰণ :- পূবালী শইকীয়া দাস\n১ম বছৰ-৩য় সংখ্যা Interview


দানিয়েল5- पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (দানি 5)\nবহু বছৰৰ পাছত বেলচচৰ ৰজাই তেওঁৰ এক হাজাৰ প্ৰধান লোকৰ বাবে এটা বৰ ভোজ দিলে, আৰু সেই এক হাজাৰ লোকৰ সাক্ষাতে তেওঁ দ্ৰাক্ষাৰস পান কৰিলে।\nবেলচচৰে দ্ৰাক্ষাৰস পান কৰি থাকোঁতে, যিৰূচালেম মন্দিৰৰ পৰা তেওঁৰ পিতৃ নবূখদনেচৰে অনা সোণৰ আৰু ৰূপৰ পাত্ৰবোৰত যাতে ৰজা আৰু তেওঁৰ প্ৰধান লোকসকল, তেওঁৰ পত্নী আৰু উপপত্নীসকলে পান কৰিব পাৰে, সেই বাবে সেই পাত্ৰবোৰ আনিবলৈ আজ্ঞা কৰিলে।\nযিৰূচালেমত থকা ঈশ্বৰৰ গৃহৰ মন্দিৰৰ পৰা অনা সেই সোণৰ পাত্ৰবোৰ দাস সকলে আনিলে। ৰজা আৰু তেওঁৰ প্ৰধান লোকসকল, তেওঁৰ পত্নী আৰু উপপত্নীসকলে সেই পাত্রবোৰত পান কৰিলে।\nতেওঁলোকে দ্ৰাক্ষাৰস পান কৰি তেওঁলোকৰ সোণ, ৰূপ, পিতল, লোহা, কাঠ, আৰু শিলৰ দেৱতাবোৰৰ প্ৰশংসা কৰিলে।\nসেই মুহূৰ্ত্ততে মানুহৰ হাতৰ আঙুলি ওলাই দীপাধাৰৰ সন্মুখত দেখা দিলে, আৰু ৰাজ প্রাসাদৰ দেৱালত লিপা চূণৰ ওপৰত লিখিলে। লিখি থকাৰ সময়ত ৰজাই হাতৰ এটা অংশ দেখা পালে।\nতেতিয়া ৰজাৰ মুখ বিবৰ্ণ হ’ল, তেওঁ চিন্তাত ব্যাকুল হ’ল; তেওঁৰ অঙ্গ-প্রত্যঙ্গই ভাৰগ্রস্ত হ’ল, আৰু তেওঁৰ আঁঠু কঁপিবলৈ ধৰিলে।\nৰজাই বৰকৈ চিঞৰী, মৃতলোকৰ লগত কথা পতা বুলি দাবী কৰা সকলক, জ্ঞানীলোকক, আৰু জ্যোতিষী সকলক আনিবলৈ আজ্ঞা দিলে। ৰজাই বাবিলত নিজৰ জ্ঞানসম্পন্নতাৰ দ্বাৰাই পৰিচিত লোকসকলক ক’লে, “যি কোনোৱে ইয়াত লিখা কথা আৰু ইয়াৰ অৰ্থ মোক ব্যাখ্যা কৰি বুজাব, তেওঁক বেঙেনা বৰণীয়া বস্ত্র পিন্ধোৱা হ’ব, আৰু তেওঁৰ ডিঙিত সোণৰ হাৰ দিয়া হ’ব। তেওঁক ৰাজ্যৰ তৃতীয় শ্ৰেণীৰ শাসকৰ ক্ষমতা দিয়া হ’ব।\nতাৰ পাছত ৰজাৰ লোকসকল, যি নিজৰ জ্ঞানসম্পন্নতাৰ দ্বাৰাই পৰিচিত, তেওঁলোকে ভিতৰলৈ সোমাল; কিন্তু তেওঁলোকে সেই লিখা কথা পঢ়িব নোৱাৰিলে, বা ৰজাক তাৰ অৰ্থ ব্যাখ্যা কৰি বুজাবও নোৱাৰিলে।\nতেতিয়া ৰজা বেলচচৰ অতিশয় ব্যাকুল হ’ল, আৰু তেওঁৰ মুখ বিবৰ্ণ হ’ল। তাতে তেওঁৰ প্ৰধান লোকসকল বিহ্বল হ’ল।\nতেতিয়া ৰজা আৰু তেওঁৰ প্ৰধান লোকসকলৰ কথা শুনি, ৰাজমাতা ভোজৰ ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই আহিল, ৰাজমাতাই ক’লে, “মহাৰাজ চিৰজীৱি হওক! আপোনাৰ চিন্তাই আপোনাক অশান্তি নকৰক, আৰু আপোনাৰ মুখ বিবৰ্ণ নহওক।\nপবিত্ৰ দেৱতাবোৰৰ আত্মা থকা এজন মানুহ আপোনাৰ ৰাজ্যত আছে। আপোনাৰ পিতৃ থকা সময়ত জ্ঞান, বিবেচনা, আৰু দেৱতাবোৰৰ প্রজ্ঞাৰ দৰে প্রজ্ঞা তেওঁত বিচাৰি পোৱা গৈছিল। আপোনাৰ পিতৃ, ৰজা নবূখদনেচৰে, তেওঁক শাস্ত্রজ্ঞ, মৃতলোকৰ লগত কথা পতাসকল, জ্ঞানীলোক, আৰু জ্যোতিষী সকলৰ ওপৰত অধ্যক্ষ নিযুক্ত কৰিছিল।\nতেওঁৰ অন্তৰত উত্তম আত্মা, বিবেচনা শক্তি, সপোনৰ ফলিতা ক’ব পৰা, নিগূঢ় বাক্য ব্যাখ্যা কৰিব পৰা, আৰু সমস্যা সামাধান কৰিব পৰা গুণ পোৱা গৈছিল; তেওঁৰ নাম দানিয়েল, ৰজাই তেওঁক বেলটচচৰ নাম দিছিল। এতিয়া সেই দানিয়েলক মতা হওক, আৰু তেৱেঁ আপোনাক ইয়াত কি লিখা আছে তাৰ অৰ্থ ক’ব।”\nতাৰ পাছত দানিয়েলক ৰজাৰ ওচৰলৈ অনা হ’ল, ৰজাই দানিয়েলক ক’লে, “মোৰ পিতৃ মহাৰাজে যিহূদা দেশৰ পৰা অনা দেশান্তৰিত যিহূদী লোকসকলৰ মাজত যি দানিয়েল আছিল, সেই দানিয়েল আপুনিয়ে নে?\nমই আপোনাৰ বিষয়ে শুনিছোঁ যে, আপোনাত দেৱতাবোৰৰ আত্মা আছে, আৰু জ্ঞান, বিবেচনা, আৰু উত্তম প্রজ্ঞা আপোনাত পোৱা যায়।\nজ্ঞানসম্পন্নতাৰ দ্বাৰাই পৰিচিত লোক, আৰু মৃতলোকৰ সৈতে কথা পতা বুলি দাবী কৰা লোকসকলক ইয়াত কি লিখা আছে পঢ়ি ইয়াৰ অৰ্থ মোক বুজাবলৈ, মোৰ ওচৰলৈ অনা হৈছিল; কিন্তু তেওঁলোকে এই কথাখিনিৰ অৰ্থ বুজাব নোৱাৰিলে।\nমই শুনিছোঁ যে, আপুনি অৰ্থ বুজাব পাৰে, আৰু সমস্যা সামাধান কৰিব পাৰে। সেয়ে এতিয়া যদি আপুনি এই লিখা কথাখিনি পঢ়িব পাৰিব, আৰু ইয়াৰ অৰ্থ মোক বুজাব পাৰিব, তেনেহ’লে আপোনাক বেঙেনা বৰণীয়া বস্ত্র পৰিধান কৰোঁৱা হ’ব, আপোনাৰ ডিঙিত সোণৰ হাৰ পিন্ধোৱা হ’ব, আৰু আপোনাক ৰাজ্যৰ তৃতীয় শ্ৰেণীৰ শাসকৰ ক্ষমতা দিয়া হ’ব।\nতেতিয়া দানিয়েলে ৰজাৰ সন্মুখত উত্তৰ দি ক’লে, “আপোনাৰ উপহাৰবোৰ নিজৰ বাবে ৰাখক, আৰু আপোনাৰ পুৰস্কাৰ আন লোকক দিয়ক। তথাপি মই মহাৰাজৰ আগত এই লিখা কথাখিনি পঢ়িম, আৰু ইয়াৰ অৰ্থ মহাৰাজক বুজাম।\nহে মহাৰাজ, সৰ্ব্বোপৰি ঈশ্বৰে আপোনাৰ পিতৃ নবূখদনেচৰক ৰাজ্য, মহিমা, মৰ্যদা, আৰু ঐশ্বৰ্য দিছিল।\nঈশ্বৰে তেওঁক দিয়া মহিমাৰ কাৰণে, সকলো দেশৰ লোক, আৰু সকলো ভাষাৰ লোকে তেওঁৰ সাক্ষাতে কঁপিছিল আৰু ভয় কৰিছিল। তেওঁ যিসকলক বধ কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিছিল, তেওঁলোকক বধ কৰিছিল, আৰু যিসকলক জীয়াই ৰাখিবলৈ ইচ্ছা কৰিছিল, তেওঁলোকক জীয়াই ৰাখিছিল। তেওঁ ইচ্ছা কৰা সকলক উন্নত কৰিছিল, আৰু যি সকলক ইচ্ছা কৰিছিল তেওঁলোকক নত কৰিছিল।\nযেতিয়া তেওঁৰ হৃদয় অহংকাৰী আৰু তেওঁৰ মন কঠিন হৈছিল, আৰু তেওঁ গৰ্ব্ব আচৰণ কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁক ৰাজ সিংহাসনৰ পৰা নমোৱা হৈছিল, আৰু তেওঁলোকে তেওঁৰ পৰা তেওঁৰ ঐশ্বৰ্য কাঢ়ি লৈছিল।\nতেওঁক মানুহৰ মাজৰ পৰা দূৰ কৰা হৈছিল, তেওঁৰ হৃদয় জন্তুৰ সদৃশ হৈছিল, আৰু তেওঁ বনৰীয়া গাধৰ লগত বাস কৰিছিল, তেওঁ গৰুৰ দৰে ঘাঁহ খাইছিল, আৰু তেওঁৰ শৰীৰ আকাশৰ নিয়ৰত তিতিছিল; মানুহৰ ৰাজ্যত যে, সৰ্ব্বোপৰি ঈশ্বৰে শাসন কৰে, আৰু যিজনক তেওঁ ইচ্ছা কৰে, সেই জনকে তাৰ ওপৰত নিযুক্ত কৰে, এই বিষয়ে তেওঁ নজনালৈকে সেই অৱস্থাত আছিল।\nহে বেলচচৰ, আপুনি তেওঁৰেই পুত্ৰ, আপুনি এই সকলো জানিও, আপোনাৰ হৃদয় নম্ৰ কৰা নাই।\nস্বৰ্গৰ প্ৰভুৰ বিৰুদ্ধে আপুনি নিজকে উচ্চ কৰিলে, আৰু তেওঁৰ গৃহৰ পৰা পাত্রবোৰ তেওঁলোকে আপোনাৰ আগত আনিলে, আৰু আপুনি আৰু আপোনাৰ প্ৰধান লোকসকল, আপোনাৰ পত্নী আৰু উপপত্নীসকলে সেইবোৰত দ্ৰাক্ষাৰস পান কৰিলে। যিবোৰে নেদেখে, নুশুনে, আৰু একোকে নাজানে, তেনে ৰূপ, সোণ, পিতল, লোহা, কাঠ, আৰু শিলৰ দেৱতাবোৰক আপুনি প্ৰশংসা কৰিলে। আপোনাৰ নিশ্বাস যি জনাৰ হাতত আছে, আৰু আপোনাৰ সকলো পথ যি জনে জানে, সেই ঈশ্বৰক আপুনি সমাদৰ নকৰিলে।\nসেই বাবে ঈশ্বৰৰ সন্মুখৰ পৰা এখন হাত পঠালে, আৰু এই কথাখিনি লিখা হ’ল।\nলিখা কথা খিনি এই, “মিনে, মিনে, তিকেল, উফৰ্চীন।”\nকথাখিনিৰ অৰ্থ এই: মিনে, ঈশ্বৰে আপোনাৰ ৰাজ্য গণনা কৰি, তাৰ অন্ত কৰিলে;\nতিকেল, আপোনাক তুলাচনীত জোখা হ’ল, আৰু কম পোৱা গ’ল;\nপিৰেচ, আপোনাৰ ৰাজ্য ভাঙি মাদীয়া আৰু পাৰসীসকলক দিয়া হৈছে।”\nতাৰ পাছত বেলচচৰে আজ্ঞা দিলে, আৰু তেওঁলোকে দানিয়েলক বেঙেনা বৰণীয়া বস্ত্ৰ, তেওঁৰ ডিঙিত সোণৰ হাৰ পিন্ধালে; আৰু ৰাজ্যৰ তৃতীয় শ্ৰেণীৰ শাসকৰ ক্ষমতা তেওঁৰ থাকিব বুলি ৰজাই ঘোষণা কৰিলে।\nসেই ৰাতিয়েই কলদীয়াৰ ৰজা বেলচচৰক হত্যা কৰা হৈছিল।\nতাৰ পাছত মাদীয়াৰ দাৰিয়াবচৰ প্ৰায় বাষষ্টি বছৰ বয়সত তেওঁ সেই ৰাজ্য পাইছিল।


অসুৰক্ষিত দিচপুৰ থানাই কেনেদৰে দিব ৰাইজৰ সুৰক্ষা?\nকিমান সুৰক্ষিত অসমৰ ৰাজধানী দিচপুৰ?\nগুৱাহাটী , July 13, 2019 5:52 pm\nকিমানদূৰ সুৰক্ষিত অসমৰ ৰাজধানী দিচপুৰ? অসুৰক্ষিত দিচপুৰ থানাই কেনেদৰে ৰাইজক সুৰক্ষা দিব? ডিজিটেল প্ৰযুক্তিৰ লগত খোজ মিলাই অসম পুলিচে টুইটাৰ আদি সামাজিক মাধ্যমত বেছ জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছে যদিও নিৰাপত্তাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযুক্তিৰ সদব্যৱহাৰ কৰাত যেন এতিয়াও বহু পিছ পৰি আছে।\nসময়ে সময়ে গুৱাহাটী মহানগৰীত চি চি টিভিৰ কেমেৰাৰ অভাৱৰ সুযোগ গ্ৰহণ কৰি দুষ্কৃতিকাৰীয়ে বিভিন্নধৰণৰ অপৰাধমূলক কাৰ্য্য সংঘটিত কৰি আহিছে। কিন্তু, এনে এক সময়তে গুৱাহাটীৰ আন ঠাইৰ কথা বাদেই খোদ সচিবালয়ৰ গাতে লাগি থকা দিচপুৰ থানাতে নাই পৰ্যাপ্ত চি চি টিভি কেমেৰাৰ ব্যৱস্থা।\nউল্লেখযোগ্য যে ১২ জুলাইৰ নিশা দিচপুৰ আৰক্ষী থানাৰ সন্মুখতে ১০ এ পি বি এনৰ চেকেণ্ড ইন কামাণ্ডাৰ গায়ত্ৰী সোণোৱালৰ স্বামী ববী সিঙে অসম পশু চিকিৎসা বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ৰ দেবব্ৰত কোঁৱৰ নামৰ এগৰাকী কনিষ্ঠ চিকিৎসকক অশ্ৰাব্য ভাষাৰে গালি পাৰি প্ৰহাৰ কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন হৈছিল।\nলগতে পঢ়ক আৰক্ষী বিষয়াৰ স্বামীৰ গুণ্ডাগিৰি! ‘প্ৰতাপী পত্নী’ৰ ক্ষমতা প্ৰয়োগেৰে পশু চিকিৎসকক প্ৰহাৰ, দুৰ্ব্যৱহাৰ\nউক্ত অভিযোগৰ পিছতে ঘটনাৰ চি চি টিভি কেমেৰাৰ ভিজুৱেল সংগ্ৰহ কৰিবলৈ নৰ্থ-ইষ্ট নাওৰ সাংবাদিক দিচপুৰ আৰক্ষী থানাত উপস্থিত হৈছিল। কিন্তু দিচপুৰ আৰক্ষীৰ হাতত নাই ঘটনাৰ ভিজুৱেল, কাৰণ থানাখনৰ বাহিৰত নাই এটাও চি চি টিভি কেমেৰা!\nএই সংক্ৰান্তত চি চি টিভি ফুটেইজ চাব পৰা কম্পিউটাৰ থকা থানাৰ অতিৰিক্ত আৰক্ষী আয়ুক্ত হিমাংশু দাস প্ৰশ্ন কৰাত তেওঁ কম্পিউটাৰটো দেখুৱাই ‘এই তিনিটা থানাৰ ভিতৰৰ কেমেৰা, এইকেইটা সক্ৰিয়। বাকী কেইটা গেটৰ বাহিৰৰ, এইকেইটাই কাম নকৰে‘ বুলি উত্তৰ দিয়ে।\nইয়াৰ পিছতে আমাৰ সাংবাদিকে আহি বাহিৰত চি চি টিভি কেমেৰা বিচৰাত এটাও কেমেৰা দেখিবলৈ নাপালে। আনকি অসম সচিবালয়ৰ সন্মুখভাগতো দেখিবলৈ পোৱা নগ’ল এটাও চি চি টিভি কেমেৰা।\nউল্লেখযোগ্য যে ২০০৮ চনৰ ৩০ অক্টোবৰৰ গুৱাহাটীৰ ধাৰাবাহিক বোমা বিস্ফোৰণৰ পিছত মহানগৰীৰ বিভিন্ন স্থানত চি চি টিভি কেমেৰা সংস্থাপন কৰা হৈছিল যদিও ইয়াৰ বেছি সংখ্যকেই এতিয়া বিকল হৈ আছে।\nযোৱা ১৫ মে’ত গুৱাহাটীৰ জু-ৰোডত সংঘটিত গ্ৰেণেড বিস্ফোৰণৰ ঘটনাৰ সময়টো উক্ত স্থানত চি চি টিভি কেমেৰা নথকাত আৰক্ষীয়ে ক্ষিপ্ৰতাৰে তদন্ত পক্ৰিয়া চলোৱাত অসুবিধাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল।