Coelone in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Coelone ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nCoelone ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Coelone Benefits & Uses in Assamese- Coelone ar laabh aaru byavaharsamuh\nCoelone ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Coelone Dosage & How to Take in Assamese - Coelone ar paali aaru xeya kenedore lobo\nCoelone ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Coelone Side Effects in Assamese- Coelone ar parshwakriyasamuh\nCoelone সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Coelone Related Warnings in Assamese- Coelone xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Coeloneৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Coelone with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Coelone ar gurutor kriya-pratikriya\nCoelone মতভেদসমূহ- Coelone Contraindications in Assamese- Coelone nishedhsamuh\nCoelone ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Coelone in Assamese- Coelone ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Coelone ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Coelone Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Coelone kriya-pratikriya\nCoelone ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Coelone Benefits & Uses in Assamese - Coelone ar laabh aaru byavaharsamuh\nCoelone তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nCoelone ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Coelone Dosage & How to Take in Assamese - Coelone ar paali aaru xeya kenedore lobo\nCoelone-ৰ উপাদানসমূহ - Coelone Active Ingredients in Assamese - Coelone-ar upadaansamuh\nCoelone ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Coelone Side Effects in Assamese - Coelone ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Coelone ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nCoelone সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Coelone Related Warnings in Assamese - Coelone xonkranta xatarkatabanisamuh\nCoelone-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Coeloneএ মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক, আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Coelone পুনৰাই গ্ৰহণ নকৰিব।\nCoelone-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাসকলে Coelone ৰ মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। আপুনি যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া লক্ষ্য কৰে লগে লগে Coelone গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰে। আপোনাৰ চিকিতসকৰ সৈতে যোগাযোগ কৰক আৰু আপোনাৰ চিকিতসকে সুৰক্ষিত বুলি কোৱাৰ পিছতহে পিছত ব্যৱহাৰ কৰিব।\nবৃক্কত Coelone কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nCoelone গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত আপোনাৰ বৃক্ক ত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। যদি এয়া হয় তেন্তে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বন্ধ কৰিব। আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লওক আৰু তেখেতে কোৱা অনুসৰি কৰক।\nযকৃতত Coelone কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nCoelone গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত আপোনাৰ কলিজা ত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। যদি এয়া হয় তেন্তে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বন্ধ কৰিব। আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লওক আৰু তেখেতে কোৱা অনুসৰি কৰক।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Coelone ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় can be affected by Coeloneৰ দ্বাৰা [Organ] প্ৰভাবিত হব পাৰে। আপুনি যদি এইবিধ ঔষধৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে আপুনি ইয়াক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰা উচিত।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Coeloneৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Coelone with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Coelone ar gurutor kriya-pratikriya\nCoelone তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nCoelone মতভেদসমূহ - Coelone Contraindications in Assamese - Coelone nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Coelone লোৱা অনুচিত যাতে -\nCoelone ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Coelone in Assamese - Coelone ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Coelone-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nCoeloneৰে অভ্যাস গঠনৰ কোনো কথাৰ প্ৰতিবেদন পোৱা নাই।\nহয়, Coelone লোৱাৰ পিছত এনে কাৰ্যকলাপ বা কাম কৰা নিৰাপদ যিহেতু ই আপোনাক তন্দ্ৰাচ্ছন্ন নকৰে।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Coelone লোৱা উচিত।\nCoelone য়ে মানসিক বিসংগতিৰ চিকিত্সা কৰাত বা নিৰাময় কৰাত অক্ষম।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Coelone ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Coelone Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Coelone kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Coeloneৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Coelone আৰু খাদ্য একেলগে লোৱাটোৰ পিছৰ পৰ্যায়ৰ বিষয়ে একো ক'ব পৰা নাযায়।\nমদ আৰু Coeloneৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nCoeloneৰ সৈতে মদ্যপানৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে একো কোৱাটো এতিয়া কঠিন। কিয়নো এইবিষয়ে এতিয়ালৈ একো গৱেষণা হোৱা নাই।


ক'ৰোনা সংকটৰ সময়তে এখন ৰাজ্যৰ কৰ্মচাৰীসকলে ভাল খবৰ পাব পাৰে!– News18 Assam\nভাল খবৰ: ক'ৰোনা সংকটৰ সময়তে এখন ৰাজ্যত ২০ শতাংশ বৃদ্ধি হ'ব পাৰে কৰ্মচাৰীৰ দৰমহা! ক'ত, কিমান দৰমহা বৃদ্ধি হ'ব?\nUpdated:May 5, 2021, 5:10 PM IST\nক'ৰোনা সংকটৰ এই সময়ত পঞ্জাৱ চৰকাৰৰ কৰ্মচাৰীসকলে ভাল খবৰ পাব পাৰে। ৰাজ্য চৰকাৰৰ ষষ্ঠ দৰমহা আয়োগে কৰ্মচাৰীসকলৰ দৰমহা দুগুণ কৰাৰ পৰামৰ্শ দিছে।\nক'ৰোনা সংকটৰ এই সময়ত, পঞ্জাৱ চৰকাৰৰ কৰ্মচাৰীসকলে ভাল খবৰ পাব পাৰে। ৰাজ্য চৰকাৰৰ ষষ্ঠ দৰমহা আয়োগে কৰ্মচাৰীসকলৰ দৰমহা দুগুণ কৰাৰ পৰামৰ্শ দিছে। সোনকালেই সকলো কৰ্মচাৰীৰ দৰমহা বৃদ্ধি হ'ব পাৰে। আয়োগে মুখ্যমন্ত্ৰী কেপ্টেইন অমৰিন্দৰ সিঙৰ ওচৰত কৰ্মচাৰীসকলৰ নিম্নতম মজুৰি বৃদ্ধি বিচাৰি এখন প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিছে।\nধন নিয়ন্ত্ৰণ অনুসৰি, কৰ্মচাৰীসকলৰ নিম্নতম মজুৰি প্ৰতি মাহে ৬৯৫০ টকাৰ পৰা ১৮,০০০ টকালৈ বৃদ্ধি কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে। সোনকালেই চৰকাৰে সিদ্ধান্তটোৰ বিষয়ে ভাল খবৰ শুনাব পাৰে। একে সময়তে, বিভিন্ন ধৰণৰ ভাট্টাও বৃদ্ধি কৰিবলৈ কোৱা হৈছে।\nচৰকাৰৰ বোজা কিমান বাঢ়িব?\nমুখ্যমন্ত্ৰী কাৰ্যালয়ৰ এজন মুখপাত্ৰই কৈছিল যে এই পৰামৰ্শৰ ফলত প্ৰতি বছৰে ৩৫০০ কোটি টকাৰ অতিৰিক্ত বোজা হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। মুখপাত্ৰজনে কৈছিল যে কৰ্মচাৰীসকলৰ দৰমহা আৰু পেঞ্চন গড়ে ২০ শতাংশ বৃদ্ধি হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে৷ তেওঁ লগতে কয় যে পঞ্চম দৰমহা আয়োগৰ পৰামৰ্শৰ তুলনাত দৰমহা ২.৫৯ শতাংশ বৃদ্ধি হ'ব পাৰে৷\nৰাজ্য চৰকাৰৰ বিত্ত বিভাগক এই বিষয়ে অৱগত কৰা হৈছে যাতে ইয়াক পৰৱৰ্তী পদক্ষেপৰ বাবে কেবিনেটত ৰাখিব পৰা যায়। প্ৰতিবেদনখন আয়োগে চৰকাৰক দাখিল কৰিছে যেতিয়া ৰাজ্যখনৰ অৰ্থনৈতিক পৰিস্থিতি ইতিমধ্যে ক'ৰোনাৰ কাৰণে চাপত আছে।\nভাট্টা কিমান বৃদ্ধি হ'ব?\nপেঞ্চন আৰু ডি.এ. বৃদ্ধি কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে, আনহাতে স্থিৰ চিকিৎসা ভাট্টা আৰু গ্ৰেজুইটী দুগুণ কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে। যদি পৰামৰ্শবোৰ গ্ৰহণ কৰা হয়, কৰ্মচাৰী আৰু পেঞ্চনাৰসকলে এতিয়া ১,০০০ টকাৰ এক নিৰ্ধাৰিত চিকিৎসা ভাট্টা লাভ কৰিব। লগতে মৃত্যু হোৱা বা অৱসৰৰ পিছত পোৱা গ্ৰেজুইটী এক নিযুতৰ পৰা বিশ লাখলৈ বৃদ্ধি কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে।\nদৰমহা ২০ শতাংশ বৃদ্ধি হ'ব পাৰে\nআশা কৰা হৈছে সকলো কৰ্মচাৰীৰ বাবে গড় দৰমহা ২০ শতাংশ বৃদ্ধি কৰা হ'ব। অৱশ্যে, নিম্নতম দৰমহা এতিয়া ২.৫৯ গুণ বৃদ্ধি কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে। অৰ্থাৎ এতিয়ালৈকে সৰ্বনিম্ন মজুৰি যাৰ আছিল ৬৯৫০ টকা, এতিয়া ১৮,০০০ টকালৈ বৃদ্ধি হ'ব।\nFirst published: May 5, 2021, 5:10 PM IST


গোমাতা : গোমাংস - মুক্ত চিন্তা\nগোমাতা : গোমাংস\n(ৰচনা কাল : ১৯৭৯ চন। প্রবন্ধটো প্রথমে অসম্পূর্ণভাৱে প্রকাশিত হয় 'নতুন বাঁহী'-ত, এপ্রিল-মে’ আৰু ছেপ্টেম্বৰ-অক্টোবৰ, ১৯৮১ চনত। পাছলৈ 'সমাজ আৰু সংস্কৃতি' আৰু 'নিষিদ্ধ প্রসংগ' গ্রন্থত সংকলিত হয়।)\nসৌধাতকি: কি বশিষ্ঠ?\nদণ্ডায়ন: আকৌ কি?\nসৌধাতকি: সেইটো কিবা বাঘৰ নিচিনা হ’ব বুলি মোৰ অনুমান হৈছিল।\nদণ্ডায়ন : কি যে কোৱা।\nসোধাতকি : সি আহিয়েই আমাৰ বেচাৰী কপিলা দামুৰীটোকে ততালিকে মাৰি পেলালে!\nদণ্ডায়ন: মধুপর্কবিধি সামিষ হ’ব লাগে, ধর্মশাস্ত্ৰৰ এই আজ্ঞাৰ প্ৰতি অতিশয় সন্মান কৰি গৃহস্থসকলে কোনো শ্রোত্ৰিয় অতিথি আহিলে দামুৰী বা বলধ মাৰি তাৰ মঙহ ৰান্ধে, কিয়নো ধৰ্মসূত্ৰকাৰসকলে তেনেভাৱেই উপদেশ দি থৈছে।\nগো-বধ মহাপাপ। গোমাংস-ভক্ষণ নৰক-গমনৰ পূৰ্বচৰ্ত। এয়া ধৰ্মৰ কথা, শাস্ত্ৰৰ সতৰ্কবাণী, ঐতিহ্যৰ নিৰ্দেশ। স্বাভাৱিকতে গো-মাতা, গো-পূজা, গো-ৰক্ষা ইত্যাদি লৈ যিসকল অহৰহ ব্যস্ত তেওঁলোকৰ বাবে এইধৰণৰ সংলাপ নিৰ্মমভাৱে অস্বস্তিকৰ। অৱশ্যে উক্ত কথোপকথনখিনিক তুলনামূলকভাৱে আধুনিক কোনো নাট্যকাৰৰ সংলাপ হোৱাহঁতেন বেলেগ কথা আছিল, কাৰণ সেই ক্ষেত্ৰত সংলাপখিনিক সংস্কৃত নাট্যসাহিত্যত কোনো মুছলমান নাট্যকাৰৰ ষড়যন্ত্ৰমূলক অনুপ্ৰবেশৰ ফল কিম্বা ঐতিহ্য-হননকাৰী কোনো নাস্তিক কমিউনিষ্টৰ দুৰভিসন্ধিমূলক ইতিহাস-বিকৃতি বুলি প্ৰচাৰ কৰা গ’লহেঁতেন। পিছে আমি উল্লেখ কৰা সংলাপখিনি এখন প্রাচীন সংস্কৃত নাটকৰপৰাহে লোৱা, নাট্যকাৰৰ নাম ভৱভূতি আৰু নাটকৰ নাম ‘উত্তৰৰামচৰিত’। প্রাচীন ভাৰতত গোমাংসৰ প্ৰচলনৰ প্রমাণ হিচাপে সংস্কৃত নাটকৰপৰা লোৱা এই দৃষ্টান্তই কেৱল গো-মাতাৰ উগ্র-অন্ধ ভক্তসকলৰ মনতেই নহয়, সাধাৰণ হিন্দু ৰাইজৰ মনতে অস্বস্তিৰ জন্ম দিয়াটো স্বাভাৱিক। কাৰণ, আমাৰ দেশৰ সকলো হিন্দুৱে এই কথা মনে-প্রাণে বিশ্বাস কৰি আহিছে যে আমাৰ গো-প্রধান ঐতিহ্যত গো-মাংস চিৰকালেই অভক্ষ্য। মহাকাব্যত এইধৰণৰ কথাও কোৱা হৈছে যে যিসকলে গোবধ কৰে বা কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে আৰু গোমাংস ভক্ষণ কৰে তেওঁলোকে বধ কৰা গৰুজনীৰ গাত যিমানডাল নোম থাকে সিমান বছৰৰ কাৰণে নৰকত গেলি-পচি মৰে।(১) — হিন্দুশাস্ত্রত এইধৰণৰ গো-ভক্তি বিৰল নহয়। কোৱা বাহুল্য যে গোবধ, গোমাংস ইত্যাদি সম্পর্কে আমি সচৰাচৰ যিবোৰ ধাৰণাক সঁচা বুলি ভাবোঁ সেইবোৰ প্রাচীন ভাৰতৰ ইতিহাসৰদ্বাৰা সমর্থিত নহয়। এই বিষয়ে ইতিমধ্যে পণ্ডিতসকলে অ'ত-ত'ত কিছু আলোচনা কৰিছে আৰু সেইবোৰৰ ভিত্তিত আমি দেখুৱাবলৈ যত্ন কৰিম যে প্রাচীন হিন্দু সমাজত গোবধ আৰু গোমাংস ভক্ষণক পাপ বুলি গণ্য কৰা নহৈছিল। ইয়াৰ উপৰি পৰৱৰ্তী কালত গোবধৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা জাৰি কৰাৰ লগত যে ক্রমবিকশমান অর্থনীতি আৰু বৈদিক ধৰ্মৰ হিংস্ৰতাৰ সম্পর্ক আছিল তাৰো কিছু আভাস দিবলৈ চেষ্টা কৰিম।\n১৮৭১ চনৰ কথা। বংগদেশৰ JOURNAL OF THE ASIATIC SOCIETYত ভাৰতবিদ ৰাজেন্দ্রলাল মিত্রই এটি প্রবন্ধ লিখে — ‘BEEF IN ANCIENT INDIA’।(২) যিমানদূৰ জনা যায় প্রাচীন ভাৰতত গো-মাংসৰ প্রচলন সম্পর্কে বিতৰ্কৰ প্রথম সূত্রপাত হয় এই প্রবন্ধ প্ৰকাশৰ পাছৰপৰাই। হিন্দু শাস্ত্ৰৰপৰা দিয়া বহু উদাহৰণৰ সহায়ত প্রবন্ধটোত মিত্রই এই কথা অতি স্পষ্ট আৰু নিৰ্ভীকভাৱে প্রমাণ কৰিছে যে প্রাচীন হিন্দু সমাজত গোবধ কৰা হৈছিল আৰু গোমাংস ভক্ষণো সেই সমাজত নিষিদ্ধ নাছিল; তেওঁ আনকি গোবধ আৰু গোমাংস কিয় পৰৱৰ্তী কালত নিষিদ্ধ বুলি ঘোষণা কৰা হ’ল তাৰ এটি ব্যাখ্যাও এই প্রবন্ধটিত দিছে। মিত্ৰৰ এই গুৰুত্বপূর্ণ প্রবন্ধৰ বিষয় আৰু ব্যাখ্যা সম্পর্কে আলোচনা কৰাৰ আগতে আমি অন্যান্য কেইজনমান লিখকে এই সম্পর্কে কি মতামত ব্যক্ত কৰিছে তাৰ কিছু আভাস দিবলৈ যত্ন কৰিম। পণ্ডিত ধর্মানন্দ কৌসম্বীয়ে তেওঁৰ ভগৱান বুদ্ধ নামৰ কিতাপখনত এই কথা উল্লেখ কৰিছে যে এসময়ত গোমাংস ব্রাহ্মণসকলৰ প্রিয় আহাৰ আছিল; যাজ্ঞবল্ক্যৰ বক্তব্য এইক্ষেত্ৰত অত্যন্ত পোনপটীয়া : ‘ইয়াৰদ্বাৰা শৰীৰ মঙহাল হয়, গতিকে মই ইয়াৰ মঙহ অৱশ্যে খাম।‘ কৌসম্বীৰ মতে বৌদ্ধ আৰু জৈনসকলৰ চেষ্টাত গোমাংস নিষিদ্ধ হোৱাৰ পাছতো ব্রাহ্মণসকলৰ মাজত সি নিষিদ্ধ হ’বলৈ আৰু কেইবা শতিকাও সময় লাগিছিল।(৩) বহুতে হয়তো ভাবিব পাৰে যে বিশেষ কিছুমান কাৰণে ব্রাহ্মণসকলৰ অধঃপতন হৈছিল যদিও বৈদিক যুগত — যি যুগত হিন্দুধৰ্মৰ মহান আধ্যাত্মিক ভিত্তি প্রতিষ্ঠিত হৈছিল – সেই সময়ছোৱাত নিশ্চয় হিন্দু সমাজে গো-মাতাৰ মাংস ভক্ষণৰপৰা নিজকে মুক্ত ৰাখিছিল। পিছে ইতিহাসে ইয়াৰ বিপৰীতেহে সাক্ষ্য দিয়ে। এই সম্পর্কে কুনহান ৰাজাই লিখা কথাকেইষাৰ বিশেষভাৱে অনুধাৱনযোগ্য :\n‘People are shocked when they are told that the people in the Vedic times drank alcohol and they ate meat, even beef. We must realise that the cannons of morality and of good life in those days cannot be fixed on the standards of our notions as existing at present.'(৪)\nএই উক্তিৰ সপক্ষে তেওঁ ঋগবেদৰপৰা কেইটামান প্রমাণ কিতাপখনত উল্লেখ কৰিছে। ম্যাকডনাল আৰু কেইথেও প্রায় একে কথাকেই সংক্ষেপে উল্লেখ কৰিছে : ‘The flesh of both cows and bulls was sometimes eaten.’(৫) কেৱল আদি-বৈদিক যুগতেই নহয়, পৰৱৰ্তী কালতো যে গোমাংস হিন্দু সমাজত সম্পূর্ণ নিষিদ্ধ হোৱা নাছিল সেই কথা আমি ইতিমধ্যে উল্লেখ কৰিছোঁ। এই প্রসংগত এজন লিখকে বৃহদাৰণ্যক উপনিষদৰপৰা দিয়া এটা তথ্যৰ উল্লেখ কৰাটো অপ্রাসংগিক নহ’ব।(৬) এই উপনিষদত কোৱা হৈছে যে যশস্বী, দীর্ঘজীৱী, মধুভাষী, চতুৰ্বেদজ্ঞ, বাকপটু পুত্র প্রার্থনা কৰিলে তৰুণ বা বয়স্ক ষাঁড়ৰ মাংসৰ লগত পলান্ন ৰান্ধি খাব লাগে। প্রাচীন ভাৰতত গোমাংস নিষিদ্ধ হোৱাহেঁতেন নিষিদ্ধ আহাৰ খাই সুপুত্র লাভ কৰাৰ কথাই কেতিয়াও ধর্মশাস্ত্রত স্থান নাপালেহেঁতেন।\nআমাৰ যিসকল আধুনিক ঐতিহাসিকে প্রাচীন ভাৰতৰ ইতিহাস ৰচনাক অবৈজ্ঞানিক তথা সংকীর্ণ দৃষ্টিভংগীৰপৰা মুক্ত কৰিব বিচাৰিছে তেওঁলোকে গোমাংস সম্পৰ্কীয় সমস্যাটোৰ ওপৰত নতুনকৈ আলোকপাত কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে। ৰমিলা থাপাৰে এঠাইত কৈছে যে আৰ্যসকলে কেতিয়াও গোমাংস আৰু মদ নাখাইছিল বুলি কোৱাৰ অর্থ হ’ব পুৰাতাত্ত্বিক আৰু সাহিত্যিক প্রমাণক অস্বীকাৰ কৰা। অলপতে আৰ এছ শৰ্মাই স্পষ্টভাৱে লিখিছে :\n‘It is because of prominence of pastoral life that beef eating prevailed in Vedic times... Even when societies in different parts of the country became fully agricultural, the practice persisted with certain sections of the people, especially with those belonging to the class of artisans and agricultural labourers. Even in Gupta times in the sixth century, the law-giver Brihaspati informs us that artisans in the Middle country or Madhya desh were beef-eaters.’(৮)\nযিসকলে সমসাময়িক মূল্যবোধৰ ভিত্তিত প্রাচীন ভাৰতৰ ইতিহাস ৰচনা কৰিব বিচাৰে তেওঁলোকৰ অনৈতিহাসিক দৃষ্টিভংগীক খণ্ডন কৰিবলৈ এইধৰণৰ ঐতিহাসিক তথ্য-প্রমাণৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম। বস্তুবাদী সমাজতত্ত্বৰ ওপৰত আস্থা থকা ঐতিহাসিকসকলৰ লিখনিত স্বাভাৱিকতে এইধৰণৰ তথ্য প্রমাণ বেছি পোৱা যায়, কাৰণ দেশৰ ধৰ্মীয় ঐতিহ্যৰ বিষয়ে কাল্পনিক, মনে-গঢ়া সত্যৰ প্ৰচাৰতকৈ বাস্তৱ, বিষয়গত সত্যৰ ওপৰত এইসকল ঐতিহাসিকৰ আস্থা অধিক। এই ঐতিহাসিকসকলৰ ভিতৰত ৰাহুল সাংকৃত্যায়ন অন্যতম। বৈদিক সমাজত গোবধ আৰু গোমাংসৰ প্ৰচলন সম্পর্কে তেওঁ কিছু আভাস দিছে৷ আৰ্যসকলৰ যজ্ঞিক কার্যকলাপৰ বর্ণনা কৰোতে তেওঁ লিখিছে : ‘... আর্য স্ত্রী-পুৰুষে তেতিয়া নিজ হাতেৰে গৰু, ছাগলী বা এইধৰণৰ অন্যান্য পশু বধ কৰি সেইবোৰক জুইত পুৰিছিল — পাছত সোমৰসৰ লগত সেই আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ সময়ত দেৱতা, প্রকৃতি আৰু পিতৃপুৰুষক এই আনন্দমত্ততাৰ অংশ দিছিল।’(৯) ৰাহুল সাংকৃত্যায়নে উল্লেখ কৰিছে যে গৰুক পৱিত্ৰ জ্ঞান কৰাৰ কথা সর্বপ্রথম প্রাচীন মিছৰত সৃষ্টি হয়, যদিও – প্রাচীন ভাৰতৰ দৰেই – মিছৰতো গৰুক ঈশ্বৰৰ বাবে সর্বাপেক্ষ উপযুক্ত বলি বুলি বিবেচনা কৰা হৈছিল। তেওঁৰ মতে গৰুৰ গাখীৰৰ জীৱন-ৰক্ষণ শক্তিত বিস্মিত হৈ এটা সময়ত মানুহে গৰুক পৱিত্ৰ আৰু দিব্য বুলি ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰে।(১০) গোবধ, গোমাংস, গোভক্তি ইত্যাদি সম্পর্কে বস্তুবাদী ঐতিহাসিকসকলৰ মতামতৰ আলোচনা প্রসংগত আমি ভগৱান বুদ্ধৰ লেখক ধর্মানন্দ কৌসম্বীৰ সুযোগ্য পুত্র দামোদৰ ধৰ্মানন্দ কৌসম্বীৰ বক্তব্য উল্লেখ কৰা উচিত হ’ব। তেওঁৰ মতে বৈদিক যাগ-যজ্ঞত গোবধ কৰাটো স্বাভাৱিক, কাৰণ বৈদিক সমাজ মূলতঃ পশুপালকৰ সমাজ আৰু যি ব্রাহ্মণসকলে পৰৱৰ্তী কালত গোবধক ব্রাহ্মণ হত্যাৰ সমতুল্য বুলি ঘোষণা কৰিলে প্রাচীন কালত সেই ব্রাহ্মণসকলৰ প্রিয় খাদ্য কি আছিল সেই বিষয়েও কৌসম্বীৰ বক্তব্য নির্ভীক আৰু স্পষ্ট। তেওঁ লিখিছে : ‘The main Vedic sacrifice was of cattle, natural inapredominantly pastoral society.... A modern orthodox Hindu would place beef-eating on the same level as cannibalism, whereas Vedic brahmins had fattened uponasteady diet of sacrificed beef.’(১১) কোৱা বাহুল্য যে কালক্ৰমত ব্রাহ্মণসকলৰ এই প্রিয় খাদ্য হিন্দু সমাজত নিষিদ্ধ হ'ল।\n১৮৭২ চনত প্রকাশিত ৰাজেন্দ্রলাল মিত্ৰৰ ঐতিহাসিকভাৱে গুৰুত্বপূর্ণ আৰু তথ্যবহুল প্রবন্ধ ‘Beef in Ancient India’ৰ কথা এই আলোচনাৰ আৰম্ভণিতেই উনুকিয়াই অহা হৈছে। এতিয়া সংক্ষেপে উল্লেখ কৰা যাওক মিত্ৰৰ এই গুৰুত্বপূর্ণ প্রবন্ধটোত কেনেকৈ তেওঁ বিভিন্ন শাস্ত্ৰৰপৰা দিয়া দৃষ্টান্তৰ সহায়ত প্রাচীন ভাৰতত গোমাংসৰ প্ৰচলনৰ কথা প্রমাণ কৰিছে। আমি ইতিমধ্যে উল্লেখ কৰিছোঁ যে বৈদিক সমাজত গোবধ নিষিদ্ধ নাছিল। মিত্ৰই তেওঁৰ প্ৰবন্ধত এই সত্য প্রমাণ কৰিবলৈ বেদত উল্লেখ থকা গোমেধ যজ্ঞৰ কথা আমাক সোঁৱৰাই দিছে। উল্লেখযোগ্য যে গোড়া পণ্ডিতসকলে এই গোমেধ সম্পর্কে দিয়া সকলো উদ্ভট ব্যাখ্যাৰ ওপৰত মিত্ৰই কোনো আস্থা ৰাখিব পৰা নাই। তেওঁৰ মতে প্রাচীন বৈদিক ক্রিয়া-কাণ্ডৰ বৰ্ণনা থকা ধর্মশাস্ত্রত এনে বহু অনুষ্ঠানৰ কথা আছে যিবোৰৰ কাৰণে গোমাংসৰ প্রয়োজন আৰু ‘considerable stress is laid on the kind and character of the cattle which should be slaughtered for the supply of meat for the gratification of particular divinities.’(১২) কেৱল গোবধৰ কথাই নহয়, মিত্ৰৰ প্রবন্ধটোৰপৰা এই কথাও জনা যায় যে গোবধ কৰাৰ পাছত কেনেকৈ গৰুৰ শৰীৰটোক কাটিব লাগে তাৰ বিস্তাৰিত বিৱৰণো ধর্মীয় শাস্ত্রত আছে।(১৩) ইয়াৰ উপৰি আন এটি কৌতূহলোদ্দীপক তথ্যও মিত্ৰৰ এই প্রবন্ধটিত পোৱা যায়। ব্রাহ্মণ হত্যা, ব্রাহ্মণৰ স্বর্ণ চুৰি ইত্যাদি অপৰাধক যাজ্ঞবল্ক্যই মহাপাতক বুলি কৈছে কিন্তু ‘the mischievous killing of cattle is included among secondary or upapataka offences, and the expiation for it is comparatively slight.’(১৪) তাৰ মানে যাজ্ঞবল্ক্যৰ দৃষ্টিত গো-হত্যাতকৈ ব্রাহ্মণৰ সোণ চুৰি কৰাটো বেছি গুৰুতৰ অপৰাধ আৰু সেইবাবে প্রথমবিধ অপৰাধৰ শক্তিও দ্বিতীয়বিধতকৈ লঘু। কোৱা বাহুল্য যে গোমাংস আছিল যাজ্ঞবল্ক্যৰ অন্যতম প্রিয় খাদ্য।\nআমাৰ এই আলোচনাৰ আৰম্ভণিতেই আমি ভৱভূতিৰ ‘উত্তৰৰাম চৰিত’ৰপৰা যিখিনি সংলাপ উদ্ধৃত কৰিছো তাৰ বিস্তাৰিত উল্লেখ মিত্ৰৰ ‘Beef in Ancient India’তো পোৱা যায়। গোবধ আৰু মৃত গৰুৰ পুনর্জীৱনৰ উদ্ভট ব্যাখ্যাৰ আলোচনা প্রসংগত তেওঁ ভৱভূতিৰ নাটকৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। তেওঁৰ যুক্তি এনেধৰণৰ : যদি বধ কৰাৰ পাছত প্রাচীন ভাৰতত গৰুৱে পুনৰ জীৱন লাভ কৰাৰ কথাটো সঁচা তেন্তে বশিষ্ঠৰ আহাৰৰ কাৰণে কিয় বাল্মীকীয়ে দামুৰী বধ কৰাইছিল? অর্থাৎ, ভক্ষণ কৰাৰ পাছত দামুৰীৰ পুনর্জীৱন জানো সম্ভৱ ? মিত্ৰই অৱশ্যে এই কথা তেওঁৰ প্রবন্ধত কোৱা নাই যে ভবভূতিৰ সময়লৈকে হিন্দু সমাজত গোমাংস ভক্ষণ চলিছিল। Encyclopaedia of Religion and Ethicsতো এই কথা পোৱা যায় যে ভৱভূতিৰ নাটকৰপৰা এই সিদ্ধান্তলৈ আহিব নোৱাৰি যে নাট্যকাৰে বাস কৰা সমাজখনত গোমাংসৰ প্রচলন আছিল। এই প্রসংগত আমি ধর্মানন্দ কৌসম্বীৰ মতামত উল্লেখ কৰা উচিত হ’ব। তেখেতৰ ভগৱান বুদ্ধ নামৰ কিতাপৰপৰাই আমি ‘উত্তৰৰাম চৰিত’ৰ সংলাপখিনি লৈছো। কৌসম্বীৰ মতে ডাঙৰ বলদ মাৰি আলহীৰ সৎকাৰ কৰাৰ প্রথা ব্রাহ্মণসকলৰ মাজত ভৱভূতিৰ দিনলৈকে কম-বেছি পৰিমাণে চলি থকা যেন অনুমান হয়।(১৫) কৌসম্বীয়ে কৈছে যে ভৱভূতিক সপ্তম শতাব্দীৰ নাট্যকাৰ বুলি ধৰা হয় আৰু সেই কালত আজিৰ দৰে গোমাংস সম্পূর্ণভাৱে নিষিদ্ধ হোৱা হ'লে বশিষ্ঠই দামুৰী খোৱাৰ উল্লেখ তেওঁৰ নাটকত হয়তো কৰিব নোৱাৰিলেহেঁতেন। সি যি কি নহওক, এই কথা সত্য যে প্রাচীন ভাৰতত এসময়ত আলহীক আদৰ-সৎকাৰ কৰিবলৈ গো-বধ কৰা হৈছিল। এইবাবেই নিশ্চিত অতিথিক ‘গোঘ্ন’ বোলা হয়; গোঘ্নৰ অর্থ হ’ল গো-হত্যাকাৰী।(১৬) মনুৱেও ৰজা বা অন্যান্য সন্মানিত অতিথিৰ অভ্যর্থনাৰ কাৰণে গোমাংস পৰিৱেশন কৰাৰ কথা কৈছে।(১৭) গোভিলাই শ্রাদ্ধ অনুষ্ঠানৰ বাবেও গোমাংসৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। গোমাংসৰ সপক্ষে এই শাস্ত্রীয় নির্দেশবোৰ মিত্ৰই তেওঁৰ প্ৰবন্ধটিত সুন্দৰভাৱে পৰিৱেশন কৰিছে।\n‘Beef in Ancient India'ত ৰাজেন্দ্ৰলাল মিত্রই কেৱল শাস্ত্রীয় আৰু ধর্মীয় নির্দেশনাবোৰেই যে উল্লেখ কৰিছে তেনে নহয়; তেওঁৰ মূল বক্তব্যৰ সত্যতা প্রতিপন্ন কৰিবলৈ তেওঁ আনকি ভাৰতীয় চিকিৎসা শাস্ত্ৰৰপৰাও তথ্য-প্রমাণ সংগ্ৰহ কৰিছে। দুটামান উদাহৰণ লোৱা যাওক। চৰক-সংহিতাত কোৱা হৈছে যে ম’হ, গৰু আদিৰ মাংস সদায় খোৱা উচিত নহয়। অর্থাৎ, ম'হ বা গৰুৰ মাংস অভক্ষ্য নহয়, কেৱল স্বাস্থ্যজনিত কাৰণে সেই মাংস সদায় খাব নালাগে। একেখন চিকিৎসা-শাস্ত্ৰৰ অন্য স্থানত গৰ্ভৱতী তিৰোতাৰ বাবে গোমাংস উপকাৰী বুলি কোৱা হৈছে কাৰণ গোমাংস ভ্ৰূণৰ বাবে শক্তিবৃদ্ধিকাৰক। মিত্ৰই লিখিছে যে প্রাচীন কালৰ অন্যান্য চিকিৎসাশাস্ত্রতো এইধৰণৰ নির্দেশ পোৱা যায় আৰু ক'তো গোমাংসক চৰমভাৱে নিষিদ্ধ কৰা হোৱা নাই।(১৮) স্বাস্থ্যবৃদ্ধি বা আৰোগ্য লাভৰ বাবে গোমাংস-গ্ৰহণৰ অস্বস্তিকৰ সমস্যাটোক আয়ুৰ্বেদ শাস্ত্রই কি দৃষ্টিভংগীৰে বিচাৰ কৰিছে সেই কথা বিশদভাৱে দেবীপ্রসাদ চট্টোপাধ্যায়ে Science and Society in Ancient India নামৰ তথ্যপূর্ণ কিতাপখনত আলোচনা কৰিছে। আয়ুৰ্বেদত গো-পূজাৰ কথা আছে, ব্রাহ্মণ আৰু গৰুৰ বিৰুদ্ধে শক্ৰতা নকৰিবলৈও নির্দেশ দিয়া হৈছে; আনকি এনে কথাও কোৱা হৈছে যে ৰোগীৰ ঘৰলৈ যাওঁতে বলদ কিম্বা উচ্চবৰ্ণৰ ব্যক্তিৰ দৰে পৱিত্ৰ বস্তুৰ লগত সাক্ষাৎ হ’লে চিকিৎসকৰ সাফল্য অৱধাৰিত।(১৯) দেবীপ্রসাদ চট্টোপাধ্যায়ে তেওঁৰ সূক্ষ্ম, বিশ্লেষণাত্মক, বস্তুনিষ্ঠ দৃষ্টিভংগীৰে প্রমাণ কৰি দেখুৱাইছে যে এইধৰণৰ গো-ভক্তিৰ লগত ভাৰতীয় চিকিৎসাশাস্ত্ৰৰ বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগীৰ কোনো সংগতি নাই। চট্টোপাধ্যায়ৰ মতে দৰাচলতে বস্তুবাদ-বিৰোধী শাস্ত্রকাৰসকলক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ আৰু তেওঁলোকৰ হস্তক্ষেপৰপৰা ৰক্ষা পাবলৈহে চিকিৎসা শাস্ত্রত ধর্মীয় ধ্যান-ধাৰণাৰ বাবে ঠাই কৰি দিয়া হৈছিল। চট্টোপাধ্যায়ৰ ভাষাত : ‘Evidently the worship of the cow is recommended from the point of view of orthodox religion and the prescription of its flesh from that of medicine proper. In our text [i.e. Caraka Samhita] in its present form, the former is loosely super-imposed on the latter, without any effort to make the two coheres.’(২০)\nখাদ্যৰ ক্ষেত্ৰত চৰক-সংহিতাৰ মূল দৃষ্টিভংগী পাপ-পুণ্যৰ দৰে ধৰ্মীয় কু-সংস্কাৰৰপৰা মুক্ত : মানুহৰ শৰীৰটো খাদ্যৰেই সৃষ্টি, গতিকে যি খাদ্য স্বাস্থ্যৰ বাবে হিতকৰ সেই খাদ্যকেই মানুহে গ্রহণ কৰা উচিত।(২১)\nএইধৰণৰ সংস্কাৰমুক্ত দৃষ্টিভংগী থকাৰ বাবেই প্রাচীন ভাৰতৰ চিকিৎসকসকলে বিভিন্ন প্রকাৰৰ ৰোগৰপৰা আৰোগ্য লাভৰ কাৰণে অন্যান্য পশুৰ মাংসৰ লগতে গোমাংস ভক্ষণৰ নির্দেশো স্পষ্টভাৱে দিছে। এই প্রসংগত দেবীপ্রসাদ চট্টোপাধ্যায়ে কেইটামান উদাহৰণ উল্লেখ কৰিছে। আয়ুৰ্বেদ শাস্ত্ৰৰ মতে কিছুমান ৰোগৰ উৎপত্তি হয় বায়ুৰ আধিক্যৰ বাবে। চৰক সংহিতাত এইধৰণৰ বায়ুজনিত ৰোগৰ বাবে গোমাংস অত্যন্ত হিতকাৰী বুলি উল্লেখ আছে। আকৌ, যক্ষ্মা ৰোগৰ ফলত ক্ষীণ হৈ পৰা ৰোগীৰ কাৰণে – অন্যান্য কিছুমান মাংসৰ লগতে — গোমাংস ভক্ষণৰ নির্দেশো দিয়া হৈছে, কাৰণ চিকিৎসকসকলৰ মতে গোমাংস শৰীৰ মাংস বৃদ্ধিৰ সহায়ক।(২২) এইবোৰ উদাহৰণৰপৰা এই কথাই স্পষ্টভাৱে প্রমাণিত হয় যে প্রাচীন চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ফালৰপৰা গোমাংস ভক্ষণৰ লগত ধর্ম-অধৰ্মৰ কোনো প্রশ্ন জড়িত হৈ থকা নাই। প্রসংগক্রমে আমি এইখিনিতে বুদ্ধৰ কথা উল্লেখ কৰাটো বোধহয় অপ্রাসংগিক নহ’ব। শ্ৰাৱস্তী নগৰীত আজিৰপৰা প্রায় পঁচিশ শ বছৰ আগতে বুদ্ধই কৈছিল – ভিক্ষুকগণ, অনুমতি দিছোঁ – ৰুগ্ন অৱস্থাত কেঁচা মাংস খাওক আৰু কেঁচা ৰক্ত পান কৰক।(২৩) বুদ্ধৰ এই নির্দেশৰ লগত প্রায় পঁচিশ শ বছৰ পাছত — যেতিয়া অজ্ঞ আৰু ধূৰ্তৰ বাহিৰে প্রায় সকলোৱে বিজ্ঞানৰ সাফল্য আৰু ভৱিষ্যৎ সম্ভাৱনাক স্বীকাৰ কৰি লৈছে — সেই যুগত গান্ধীয়ে কি কৈছে তাৰ এটি তুলনা কৰা যায় : ‘Doctors violate our religious instinct. Most of the medical preparations contain either animal fat or spirituous liquors.’(২৪) কোৱা বাহুল্য যে এই মতামত আনকি আলোচনাযোগ্যও নহয়। ধর্মীয় প্রবৃত্তিৰ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত গান্ধীয়ে বুদ্ধকে চেৰ পেলাই গৈছে।\nআমাৰ আলোচনাৰ এই স্তৰত স্বাভাৱিকতে অনুসন্ধিৎসু মনত প্রশ্ন জাগিব : যদি গোমাংসৰ প্রচলন নিষিদ্ধ নাছিল তেন্তে কিয় পৰৱৰ্তীকালত হিন্দু সমাজত গোবধ আৰু গোমাংস সম্পূর্ণভাৱে নিষিদ্ধ হ’ল? হিন্দুসকল হঠাৎ মানৱিক আৰু অহিংস হৈ পৰিছিল নে আন কিবা আর্থ-সামাজিক কাৰণ এই নিষিদ্ধকৰণৰ লগত জড়িত? ইতিহাসৰ বস্তুনিষ্ঠ ছাত্ৰৰ বাবে এইধৰণৰ প্রশ্নৰ সামাজিক তাৎপর্য অপৰিসীম। আমাৰ আলোচনাৰ পৰৱৰ্তী অংশত আমি এই বিষয়ে কেইজনমান ঐতিহাসিকৰ মতামত দাঙি ধৰিম আৰু আমাৰ সীমিত সামর্থ্য অনুযায়ী বস্তুনিষ্ঠ ব্যাখ্যাৰ বিষয়ে কিছু আভাস দিবলৈ যত্ন কৰিম।\nপ্রথমেই ৰাজেন্দ্রলাল মিত্ৰৰ ব্যাখ্যাৰ কথা উল্লেখ কৰা যাওক। ‘Beef in Ancient India’ৰ শেষাংশত তেওঁ হিন্দু সমাজত কিয় গোমাংস নিষিদ্ধ হ’ল তাৰ এটি ব্যাখ্যা দিবলৈ যত্ন কৰিছে। মিত্ৰৰ মতে ব্রাহ্মণসকলে বৌদ্ধধৰ্মৰ বিৰোধিতা কৰিবলৈ গৈ দেখিলে যে প্রাণীৰ প্রতি অহিংসাৰ মতবাদ জনগণৰ মনত দ-কৈ শিপাই গৈছে। সেইবাবে তেওঁলোকে ধীৰে ধীৰে আৰু গোপনভাৱে এই অহিংস ধৰ্মক এনেভাৱে গ্রহণ কৰিলে যে সি তেওঁলোকৰ শাস্ত্ৰৰেই অংশ যেন লগা হৈ পৰিল :\n"... when the Brahmans had to contend against Buddhism, which emphatically and so successfully denounced all sacrifices, they found the doctrine of respect for animal life too strong and too popular to be overcome, and therefore gradually and imperceptibly adopted it in suchamanner as to make it appearapart of their Sastra.”(২৫)\nগান্ধীৰ দৰে যিসকলে বিশ্বাস কৰে যে অহিংসা ধৰ্মই হ’ল প্রকৃততে ‘root of Hinduism’(২৬) তেওঁলোকৰ বাবে মিত্ৰৰ এই বক্তব্য গ্রহণযোগ্য নোহোৱাটোকেই স্বাভাৱিক। মিত্ৰই তেওঁৰ প্ৰবন্ধত এই কথাও কৈছে যে হিন্দুধৰ্মৰদ্বাৰা প্রচাৰিত অহিংসা ধর্ম সমাজত সাধাৰণভাৱে প্রতিষ্ঠিত হ’বলৈ কিছু সময় লৈছিল, যদিও ইয়াৰ জনপ্রিয়তাৰ ভিত্তি ইতিমধ্যেই বৌদ্ধধৰ্মৰ শিক্ষাই তৈয়াৰ কৰি থৈছিল। মিত্ৰৰ প্ৰবন্ধৰ এই কথাকেইটা এই প্রসংগত বিশেষভাৱে অনুধাৱনযোগ্য, কাৰণ ইয়াৰ মাজতেই মিত্ৰৰ ব্যাখ্যাৰ অসম্পূর্ণতাও নিহিত হৈ আছে : ‘The abstention was at first, no doubt, optional, but gradually it became general partly fromanatural disposition to benevolence and partly out of respect for the feeling of Budhist neighbours.’(২৭) হিন্দু ধৰ্মৰ পশু বধ নিষিদ্ধকৰণ, —বিশেষকৈ গোবধ নিষিদ্ধকৰণৰ — ব্যাপক জন-স্বীকৃতিৰ ব্যাখ্যা প্রসংগত মিত্ৰই কেৱল মানৱ প্রকৃতিৰ স্বাভাৱিক মমত্ববোধ আৰু বৌদ্ধ ধর্মাৱলম্বী প্রতিবেশীৰ প্ৰতি থকা শ্রদ্ধাবোধৰ কথাই উল্লেখ কৰিছে; অহিংসা ধৰ্মৰ উৎস আৰু ব্যাপক প্রচাৰ তথা স্বীকৃতি যে বিশেষ কিছুমান আর্থ-সামাজিক দাবীৰ লগত অংগাংগীভাৱে জড়িত তাৰ কোনো ইংগিত মিত্ৰৰ প্ৰবন্ধত পোৱা নাযায়। এই কাৰণে মিত্ৰৰ ব্যাখ্যাক অসম্পূর্ণ বুলি ক’লে নিশ্চয় ভুল কোৱা নহ’ব, যদিও এই অসম্পূর্ণতাৰ বাবে এশ বছৰ আগতে লিখা প্রবন্ধৰ লিখকক কিমানদূৰ দোষাৰোপ কৰিব পৰা যায় সেই কথাও এক বিচার্য বিষয়।\nধর্মানন্দ কৌসম্বীৰ মতে পোনপ্ৰথমতে বৌদ্ধসকলেই বোধহয় গোমাংস আহাৰৰ বিৰুদ্ধে আন্দোলন কৰে।(২৮) বুদ্ধই যাগ-যজ্ঞত গাই, বলদ আৰু অন্যান্য প্রাণী হত্যা কৰাটো সমর্থন নকৰিছিল। অৱশ্যে কেৱল বুদ্ধই নহয়, আন বহুতেই বৈদিক যাগ-যজ্ঞৰ অন্তঃসাৰশূন্যতা আৰু উদ্ভট যুক্তিক সমর্থন কৰিব নোৱাৰিছিল। এই প্রসংগত কৌসম্বীয়ে উল্লেখ কৰা চাৰ্বাকপন্থীসকলৰ সুন্দৰ শ্লোক এটা উল্লেখ কৰা যায় : ‘অগ্নিষ্টোম যজ্ঞত বধ কৰা পশু যদি স্বৰ্গলৈ যায় তেন্তে সেই যজ্ঞত যজমানে নিজৰ বাপেকক বধ নকৰে কিয়? বেদৰ কর্তা তিনিটা — ভণ্ড, ধূর্ত আৰু ৰাক্ষস।’ কৌসম্বীয়ে তেওঁৰ ভগৱান বুদ্ধত বৌদ্ধ সাহিত্যৰপৰা উদ্ধৃত কৰা বিভিন্ন উদাহৰণৰ সহায়ত সেই সময়ৰ যাগযজ্ঞ আৰু বুদ্ধৰ প্রতিক্রিয়া সম্পর্কে কিছু আভাস দিছে। এটা উদাহৰণ লোৱা যাওক : বুদ্ধ ভগৱান শ্রাৱন্তীত আছিল। তেতিয়া কোসলৰাজ পসেনদিৰ মহাযজ্ঞৰ আৰম্ভ হ’ল। তাত পাঁচশ বলদ, পাচশ দমৰা, পাচশ দামুৰী, পাঁচশ ছাগলী আৰু পাঁচশ ভেৰা বলিশালত বলি দিয়া হৈছিল। দণ্ডৰ ভয়ত ৰজাৰ দাস, দূত আৰু কৰ্মচাৰীসকলে চকুপানী টুকি কান্দি কান্দি যজ্ঞৰ কাম কৰি আছিল। এইবোৰ দেখি ভিক্ষুকসকলে ভগৱানক সেই কথা জনালে। তেতিয়া ভগৱানে ক’লে, যি যজ্ঞৰ কাৰণে ছাগলী, ভেৰা আৰু গৰু আদি প্রাণী মৰা হয়, তেনে যজ্ঞলৈ সদাচাৰী মহর্ষি নাযায়।(২৯) কৌসম্বীয়ে উল্লেখ কৰা আৰু এটা উদাহৰণত দেখা যায় যে বলদ, দামুৰী আদি মাৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়াৰ পাছত ৰজাৰ দাস, দূত আৰু কৰ্মচাৰীসকলে চকুপানী টুকি কান্দি সেই কাম কৰি থাকে। প্রশ্ন হ’ল, ৰজাৰ দাস, দূত আৰু কৰ্মচাৰীসকলৰ কান্দোনৰ প্রকৃত কাৰণ কি? এই প্রশ্ন কৌসম্বীয়ে নিজেও উত্থাপন কৰিছে আৰু তাৰ উত্তৰত তেওঁ যিখিনি কথা লিখিছে তাৰপৰা এই আভাস পোৱা যায় যে পশুবধ – বিশেষকৈ গোবধৰ — নিষিদ্ধকৰণৰ লগত সাধাৰণ কৃষিজীৱী ৰাইজৰ অর্থনৈতিক স্বাৰ্থ বিশেষভাৱে জড়িত। কৌসম্বীয়ে লিখিছে : ইয়াৰ কাৰণ আছিল এয়ে যে যজ্ঞত বধ কৰা পশুবোৰ দুখীয়া খেতিয়কহঁতৰপৰা বলেৰে কাঢ়ি অনা হৈছিল আৰু তাৰ ফলত খেতিয়কসকলৰ বৰ কষ্ট হৈছিল।(৩০) এই বিষয়ে আৰু কিছু কৌতূহলোদ্দীপক তথ্য পোৱা যায়। অবিশ্বাস্য যেন লাগিলেও এই কথা সঁচা যে অশোকৰ ৰাজত্বকালত বজাৰ আৰু চাৰিআলিত অন্যান্য মাংসৰ লগতে গোমাংসও বিক্ৰী কৰা হৈছিল।(৩১) ধর্মানন্দ কৌসম্বীৰ মতে বুদ্ধৰ কালতো এই প্রথাৰ প্রচলন আছিল ; কিন্তু বুদ্ধই যাগ-যজ্ঞ যিদৰে নিষেধ কৰিছে, এই কথাৰ হ’লে তেনেকৈ নিষেধ কৰা নাই।(৩২) কৌসম্বীৰ বিশ্লেষণ অনুযায়ী ইয়াৰ কাৰণ এয়ে যে যি গাই বা বলদক কচায়ে বধ কৰিছিল সেই গায়ে গাখীৰ দিয়া নাছিল কিম্বা সেই বলদ কৃষিকৰ্মৰ বাবে উপযুক্ত নাছিল। কিন্তু ৰজা-মহাৰজাসকলে কৰা আড়ম্বৰপূৰ্ণ বৈদিক যজ্ঞবোৰৰ কথা আছিল সুকীয়া। সেইবোৰ যজ্ঞত শ শ দমৰা বা দামুৰী বধ কৰা হৈছিল আৰু কৃষিকাৰ্যৰ বাবে ই কি পৰিমাণে ক্ষতিকাৰক সেইটো সহজেই অনুমেয়।(৩৩)\nৰাজেন্দ্রলাল মিত্ৰৰ ব্যাখ্যাৰ আলোচনা প্রসংগত আমি দেখিছে যে হিন্দু ধৰ্মৰ অহিংসা নীতিৰ ব্যাপক জন-স্বীকৃতিৰ কাৰণ হিচাপে তেওঁ মানৱ-প্রকৃতিৰ সহজাত মমত্ববোধ আৰু হিন্দুসকলৰ প্রতিবেশী বৌদ্ধসকলৰ প্ৰতি থকা শ্রদ্ধাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। এই ব্যাখ্যা আজিৰ বিচাৰত বৈজ্ঞানিক নহয় : অহিংসা ধৰ্মৰ জন্ম, প্ৰচাৰ আৰু স্বীকৃতিৰ আর্থ-সামাজিক কাৰণবোৰ ইয়াত অনুল্লিখিত থাকি গৈছে। তদুপৰি প্রশ্ন হয় : যদি সহজাত মমত্ববোধৰ কাৰণে অহিংসা নীতিয়ে ব্যাপক স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল তেন্তে ভাৰতীয় সমাজ বিকাশৰ বিশেষ এই স্তৰত এই মমত্ববোধ হঠাৎ জাগ্ৰত আৰু সক্রিয় হৈ পৰিল কিয়? দৰাচলতে উৎপাদন ব্যৱস্থাৰ অগ্রগতি আৰু বিভিন্ন সামাজিক শক্তিৰ উত্থান-পতনৰ লগত— শেষ বিচাৰত— সামাজিক, নৈতিক আৰু ধৰ্মীয় ধ্যান-ধাৰণা সম্পর্কিত। বস্তুবাদী সমাজতত্ত্বই আমাক এই শিক্ষাই দিয়ে। এইফালৰপৰা চাবলৈ গ’লে ধর্মানন্দ কৌসম্বীৰ ব্যাখ্যাত, পৰোক্ষভাৱে, অহিংসা নীতিৰ ব্যাপক জন-স্বীকৃতিৰ বিষয়ে কিছু মূল্যৱান ইংগিত পোৱা যায়; যেনে, সাধাৰণ কৃষিজীৱী ৰাইজে বৈদিক যাগ-যজ্ঞৰ বলিদান প্রথাক ভাল নাপাইছিল আৰু সেইধৰণৰ সামাজিক পৰিৱেশত প্রাণীহত্যা-বিৰোধী অহিংসা-নীতি জনপ্রিয় হোৱাটোৱেই স্বাভাৱিক। পিছে এই বিষয়ে অধিক স্বচ্ছ আৰু বস্তুনিষ্ঠ ব্যাখ্যাৰ পাবলৈ হ’লে আমি দামোদৰ ধৰ্মানন্দ কৌসম্বীৰ মতামত সংক্ষেপে উল্লেখ কৰিব লাগিব। কৌসম্বীৰ লিখনিৰপৰা এই কথা বুজা যায় যে মূলতঃ ক্রমবিকশমান কৃষি অর্থনীতিৰ দাবীতহে ভাৰতীয় সমাজত কালক্ৰমত গোবধ নিষিদ্ধ বুলি ঘোষিত হ’ল। কাৰণ পশুপালক বৈদিক সমাজৰ যাগ-যজ্ঞৰ বলিদান প্রথা– যি প্রথাৰ কাৰণে সাধাৰণ কৃষকৰ গাই-বলদ বলেৰে কাঢ়ি অনা হৈছিল– সেই প্রথা যে ক্রমবিকশমান কৃষিকাৰ্যৰ বাবে অনিষ্টকৰ সেই কথা সহজেই অনুমান কৰা যায়। কোসম্বীয়ে কৈছে : ‘The Vedic animal sacrifices were far too onerous foradeveloping agrarian economy'.(৩৪) তেওঁ Culture and Civilization of Ancient India নামৰ কিতাপখনত লিখিছে যে গোমাংস নিষিদ্ধকৰণৰ অৰ্থনৈতিক ভিত্তিৰ কথা প্রমাণ কৰিবলৈ দুটা তাৎপর্যপূর্ণ উদ্ধৃতিয়েই যথেষ্ট। প্রথমটো হ’ল এনে এটা পুৰণি গাথা— যিটো বুদ্ধৰ মুখ-নিঃসৃত বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। উদ্ধৃতিটোৰ প্রথম বাক্যকেইটা আমাৰ আলোচনাৰ বাবে গুৰুত্বপূর্ণ : ‘পিতা-মাতা, ভাই আৰু আন আন ইষ্ট-কুটুম্বৰ নিচিনাকৈয়ে গৰুও আমাৰ মিত্র, কিয়নো গৰুৰ ওপৰতে খেতি নির্ভৰ কৰে। সিয়েই আমাক অন্ন, বল, কান্তি আৰু সুখ দিওঁতা...।’ এই উদ্ধৃতিৰ পাছতেই কৌসম্বীয়ে মন্তব্য দিছে যে নিষিদ্ধকৰণৰ প্ৰথমাৱস্থাত গোমাংস ভক্ষণক পাপ বুলি গণ্য কৰা নহৈছিল। দ্বিতীয় উদ্ধৃতিটো কৌসম্বীয়ে মাও জে ডঙৰপৰা লৈছে। এই উদ্ধৃতিৰ কেইটামান তাৎপর্যপূর্ণ কথা হ’ল : ‘বস্তু কঢ়িওৱা বলদবোৰ কৃষকসকলৰ বাবে সম্পদস্বৰূপ। যিহেতু এই জন্মত গো-বধ কৰিলে পাছৰ জন্মত গৰু হৈ জন্ম ল’ব লাগিব এইটো একপ্রকাৰৰ ধৰ্মীয় বিশ্বাস– সেইবাবে এইবিধ বলদক বধ কৰা অনুচিত বুলিয়েই ভবা হয়। ক্ষমতালৈ অহাৰ আগতে ধর্মীয় নিষেধাজ্ঞাৰদ্বাৰা গোবধ ৰোধ কৰাৰ বাহিৰে অন্য উপায় কৃষকসকলৰ হাতত নাছিল...’।(৩৫) কৃষি অর্থনীতিৰ লগত নৈতিক তথা ধর্মীয় ভাবধাৰাক সম্পর্কিত কৰি বস্তুনিষ্ঠ ঐতিহাসিক কৌসম্বীয়ে যি ব্যাখ্যা আগ বঢ়াইছে সি গো-বধ আৰু গোমাংস নিষিদ্ধকৰণৰ প্ৰশ্নটোক বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগীৰে বিচাৰ কৰি চাবলৈ ইতিহাসৰ সমাজসচেতন প্রতিজন ছাত্রকেই উৎসাহিত কৰিব আৰু সেইবাবেই আমিও এই ব্যাখ্যা সম্পর্কে কিছু বহলাই আলোচনা কৰিবলৈ যত্ন কৰিলো।\nএইখিনিতে আমি নৃতত্ত্ববিদ মাৰৱিন হাৰিছৰ মতামত উল্লেখ কৰাটো বোধহয় অপ্রাসংগিক নহ'ব। কাৰণ তেওঁৰ সংস্কৃতি সম্পৰ্কীয় কিতাপখনৰ 'Mother Cow’ শীর্ষক অধ্যায়ত মূলতঃ কৃষিস্বাৰ্থৰ পৰিপ্রেক্ষিততহে গো-বধ নিষিদ্ধকৰণৰ ব্যাখ্যা কৰা হৈছে। তেওঁৰ ব্যাখ্যা সম্পর্কে চমু আভাস পোৱা যাব এই কথাকেইষাৰত :\n‘It seems probable that the sense of unutterable profanity elicited by cow slaughter has its roots in the excruciating contradictions between immediate and long run conditions of survival. Cow love with its sacred symbols and holy doctrines protects the farmer against calculations that are rational only in the short term.’(৩৬)\nখৰাং বতৰ আৰু দুর্ভিক্ষৰ সময়ত খেতিয়কে গৰু বধ কৰা বা বেচি দিয়াৰ যথেষ্ট সম্ভাৱনা থাকে, যদিও কষ্ট সহিব পৰা শক্তি এই গৰুবোৰৰ প্ৰচুৰ। হ্যাৰিছে এই মন্তব্যৰ সপক্ষে উদাহৰণো দিছে। দ্বিতীয় মহাযুদ্ধৰ সময়ত বংগদেশত দেখা দিয়া দুর্ভিক্ষৰ সময়ত গো-বধৰ সংখ্যা ইমান বাঢ়ি গৈছিল যে ব্রিটিছ চৰকাৰে গোৰক্ষাৰ কাৰণে সৈন্যৰো সহায় ল’বলগীয়া হৈছিল। ১৯৬৭ চনত ‘নিউয়র্ক টাইমছ’ত প্রকাশিত এটা বাতৰি মতে বিহাৰত দুর্ভিক্ষৰ জ্বালাত হিন্দুৱে গৰু মাৰি তাৰ মাংস খাবলৈ কুণ্ঠাবোধ কৰা নাছিল। হ্যাৰিছৰ অনুমান মতে সম্ভৱতঃ তাৎক্ষণিক স্বস্তি দিব পৰা এইবিধ কাৰ্যৰপৰা খেতিয়কসকলক বিৰত ৰাখিবলৈ গোবধ নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল; কিয়নো, এনে কার্য স্বাভাৱিকতে খেতিয়কসকলৰ বাবেই ক্ষতিকৰ— কাৰণ বিপদ আঁতৰ হোৱাৰ পাছত পথাৰৰ কাম চলাবলৈ গৰুৰ অভাৱ হয়। মাৰৱিন হ্যাৰিছৰ এই ব্যাখ্যাৰেই কেৱল গোবধ নিষিদ্ধকৰণক সম্পূর্ণভাৱে বুজা সহজ নহয় সঁচা, কিন্তু কৃষি অর্থনীতিৰ লগত এই নিষিদ্ধকৰণ যে ওতপ্রোতভাৱে জড়িত সেই কথা পৰিষ্কাৰকৈ উপলব্ধি কৰাত তেওঁৰ ব্যাখ্যাই নিশ্চয় সহায় কৰে।\nগোবধ নিষিদ্ধকৰণৰ উৎস অনুসন্ধান কৰোতে আমি দেখিছোঁ যে যোৱা শতিকাৰ ৰাজেন্দ্রলাল মিত্ৰৰপৰা আৰম্ভ কৰি এই শতিকাৰ দামোদৰ ধৰ্মানন্দ কৌসম্বী পর্যন্ত– সকলোৱে কিবা নহয় কিবা প্রসংগত বুদ্ধৰ অহিংসা নীতিৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। আকৌ, কৌসম্বীৰ আলোচনাৰপৰা আমি এই কথাও জানিব পাৰিছো যে মূলতঃ কৃষিকাৰ্যৰ দাবীতহে এটা সময়ত আমাৰ সমাজত গোবধ নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল। স্বাভাৱিকতে বিশ্লেষণ-প্ৰৱণ অনুসন্ধিৎসু মনত প্রশ্ন জাগিব : বুদ্ধৰ গোবধ সম্পৰ্কীয় অহিংসা নীতি কি কেৱল কৃষিজীৱী ৰাইজৰ স্বাৰ্থৰ স’তেই সম্পর্কিত? প্রশ্নটো তাৎপর্যপূর্ণ, বিশেষকৈ বস্তুবাদী ঐতিহাসিকসকলৰ বাবে। কাৰণ, যিসকলে বৌদ্ধধৰ্মৰ বস্তুবাদী ব্যাখ্যা দিবলৈ চেষ্টা কৰিছে তেওঁলোকৰ বহুতেই এই ধর্মমতক বণিক শ্রেণীৰ স্বার্থৰ লগত সম্পর্কিত কৰা দেখা যায়। নির্বিঘ্ন ব্যৱসায়-বাণিজ্যৰ বাবে নিৰ্বিৰোধ, শান্ত সামাজিক পৰিৱেশৰ প্রয়োজন। ৰাহুল সাংকৃত্যায়নৰ মতে এইবাবেই এসময়ত বৃহৎ বণিকসকল বৌদ্ধধৰ্মৰ প্রতি আকৃষ্ট হয় আৰু খ্ৰীষ্টীয় প্রথম শতাব্দী পর্যন্ত এই ধৰ্মৰ উন্নতিৰ বাবে বণিকসকলে মুক্তহস্তে দান কৰে।(৩৭) বণিক-স্বাৰ্থৰ লগত বৌদ্ধধৰ্মৰ সম্পর্ক ইমান ঘনিষ্ঠ যে ইতিহাসৰ বস্তুবাদী ব্যাখ্যাৰ ওপৰত বিশেষ আস্থা নথকা বাশ্বামৰ দৰে ঐতিহাসিকেও এই সত্যক অস্বীকাৰ কৰিব পৰা নাই : ‘We can parallel the rise of Buddhism and Jainism... with the rise of an important mercantile class needing less expensive and less complicated rituals and demandingamore significant role in the religious life of India that the Brahmans would concede.’(৩৮) এতিয়া প্রশ্ন হ’ল : গোবধৰ প্রতি বুদ্ধৰ যি দৃষ্টিভংগী তাৰ লগত বণিক স্বার্থৰ কিবা সম্পর্ক আছে নে নাই? যদি আছে তেন্তে সেই সম্পর্ক কিধৰণৰ? এই প্রশ্নৰ এটি সমিধান দিবলৈ চেষ্টা কৰিছে নৰেন্দ্রনাথ ভট্টাচাৰ্যই তেওঁৰ Ancient Indian Ritual and their Social Contents নামৰ কিতাপখনত।(৩৯) কৌসম্বীৰ ব্যাখ্যাৰ লগত ভট্টাচাৰ্যৰ বিচাৰ-বিশ্লেষণৰ পাৰ্থক্য আছে, কাৰণ কৌসম্বীৰ দৰে গোবধ নিষিদ্ধকৰণৰ সৈতে কৃষিজীৱী ৰাইজৰ স্বার্থক যুক্ত কৰাৰ পৰিৱৰ্তে ভট্টাচাৰ্যই কেৱল বণিকসকলৰ স্বার্থকেই সর্বাধিক গুৰুত্ব দিছে। গৰু আমাৰ মিত্র, গৰুৱে খেতিৰ কাম কৰে, আমাক অন্ন, বল, কান্তি আৰু সুখ দিয়ে ইত্যাদি কথা থকা বৌদ্ধ-সাহিত্যৰ গাথাটো আমি ইতিমধ্যে উদ্ধৃত কৰিছোঁ। নৰেন্দ্রনাথ ভট্টাচাৰ্যই এই গাথাৰ ভাবার্থ সংক্ষেপে উল্লেখ কৰি এই সিদ্ধান্তলৈ আহিছে যে বণিকসকলৰ ক্রমবর্ধমান দাবীয়েই যে গো-ৰক্ষা সম্পৰ্কীয় এই শিক্ষাৰ ভিত্তি সেই বিষয়ে কোনো সন্দেহ নাই। এফালৰপৰা চাবলৈ গ’লে ভট্টাচাৰ্যৰ ব্যাখ্যা বোধহয় কিছু পৰিমাণে অসম্পূর্ণ, যদিও যি বণিকসকল বৌদ্ধধৰ্মৰ সমর্থক আৰু প্ৰচাৰক তেওঁলোকৰ স্বাৰ্থৰ লগত বুদ্ধ-নিন্দিত গোবধৰ নিষিদ্ধকৰণৰ সম্পর্কৰ বিষয়ে অন্ততঃ কিছু আভাস তেওঁৰ লিখনিত পোৱা যায়।\nনৰেন্দ্ৰনাথ ভট্টাচাৰ্যই তেওঁৰ Ancient Indian Rituals and their Social Contentsঅত লিখা কিছু কথাই ভাৰতীয় ইতিহাসৰ বস্তুবাদী ছাত্ৰৰ বাবে চিন্তাৰ নতুন খোৰাক যোগায়। ভট্টাচাৰ্যৰ মতে পশুপালনৰ স্তৰলৈ বিৱৰ্তিত হোৱাৰ পাছতো সমাজত প্রাক্-পশুপালক সমাজৰ বহুতো ধর্মীয় আচাৰ-অনুষ্ঠান বহুদিনলৈকে থাকি যায়। পশু বলিদান প্রথা এই আচাৰ-অনুষ্ঠানবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম। স্বাভাৱিকতে, সমাজ বিকাশৰ এটা স্তৰত, উচ্চতৰ পশুপালক সমাজৰ প্রয়োজনৰ লগত এই আদিম প্রথাবোৰ খাপ খাব নোৱৰা হয়। উত্তৰ-ঋক্বৈদিক সমাজত এই বলিদান প্রথা গো-সম্পদৰ অর্থহীন ধ্বংসৰ কাৰণ হৈ পৰিছিল বুলি ভট্টাচাৰ্যই উল্লেখ কৰিছে। আলোচনা প্রসংগত তেওঁ এঠাইত লিখিছে : ‘In higher pastoral societies, cattle are used principally for milk and wealth, not for meat, and therefore the flesh of domestic animals— especially female— is commonly tabooed. This alone explains the taboo of beef eating which is one of the main characteristics of present day Hindu society.’(৪০) কৃষিকাৰ্যৰ প্রয়োজনৰ ওপৰত উপযুক্ত গুৰুত্ব নিদিয়াকৈ কেৱল এই ব্যাখ্যাৰে গোমাংস নিষিদ্ধকৰণৰ প্রশ্নটো সঠিক আৰু সম্পূর্ণভাৱে বুজাটো সম্ভৱ হয় নে নহয় সেইটো অৱশ্যে এটা বিতর্কমূলক বিষয় আৰু ভাৰতৰ সমাজ ইতিহাস সম্পর্কে পর্যাপ্ত পৰিমাণৰ অধ্যয়ন থকা লোকেহে সেই বিতর্কত অংশ ল'ব পাৰে। আমি বর্তমান সেই বিতর্কলৈ নগৈ অন্য এটা কথাহে উল্লেখ কৰিব বিচাৰিছে। কথাটো হ’ল, বণিক স্বাৰ্থৰ লগত গোবধ নিষিদ্ধকৰণৰ সম্পর্ক। ভট্টাচাৰ্যৰ মতে উচ্চতৰ পশুপালক সমাজত উদ্বৃত্ত উৎপাদন হোৱাৰ ফলত ব্যৱসায়ৰ প্রচলন আৰম্ভ হয় আৰু যিহেতু বাণিজ্যত গৰুৱেই হ’ল বিনিময়ৰ আটাইতকৈ সুবিধাজনক মাধ্যম সেইবাবে এই সমাজত বৈদিক যাগযজ্ঞৰ পশু-বলিদান প্রথা– যি প্রথামতে ব্যাপক গো-বধো কৰা হৈছিল– সেই প্রথা ব্যৱসায়-বাণিজ্যৰ বাবে ক্ষতিকাৰক হৈ পৰে :\n‘Higher pastorals and also higher agriculturists led to the production of surplus and prepared the ground for the rise of urban settlements. Trade was facilitated in which cattle served as the best medium of exchange. The Brahmanical religious practices did not suit this new condition. The Brahmanical attitude towards trade was not helpful.’(৪১)\nএই বিচাৰ-বিশ্লেষণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ভট্টাচাৰ্যই কৈছে যে বুদ্ধৰ গোৰক্ষামূলক নীতি-শিক্ষা বণিক শ্রেণীৰ দাবীৰ ওপৰত প্রতিষ্ঠিত। তাৰ মানে, কৃষি-কাৰ্যৰ প্রয়োজনৰ খাতিৰত নহয়, ব্যৱসায়-বাণিজ্যত বিনিময়ৰ মাধ্যম হিচাপে গৰুৰ ভূমিকা গুৰুত্বপূর্ণ কাৰণেহে বণিক শ্রেণীৰ দাবীৰ প্রতি নৈতিক সমর্থন আগ বঢ়োৱা বৌদ্ধধর্মই এই শিক্ষা দিছে। কোৱা বাহুল্য যে ভট্টাচাৰ্যৰ এই সিদ্ধান্তক সম্পূর্ণভাৱে গ্রহণযোগ্য বুলি ক’ব নোৱাৰি— যদিও বণিকসকলৰ স্বাৰ্থৰ লগত গোবধ নিষিদ্ধকৰণৰ সম্পর্ক অনুসন্ধান কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ই এক নতুন চিন্তা-উদ্রেককাৰী ব্যাখ্যাৰ সন্ধান দিছে। ভট্টাচাৰ্যৰ কথাখিনিৰ তাৎপর্যও এইবাবে গুৰুত্বপূর্ণ।\nআমি এই আলোচনাৰ আৰম্ভণিতে উল্লেখ কৰিছোঁ যে বস্তুবাদী সমাজতত্ত্বৰ ওপৰত আস্থা থকা ঐতিহাসিকসকলে আমাৰ ঐতিহ্যৰ বিচাৰ-বিশ্লেষণৰ ক্ষেত্ৰত কাল্পনিক তথা মনে-গঢ়া সত্যতকৈ বাস্তৱ, বিষয়গত সত্যৰ ওপৰতহে সামগ্রিক গুৰুত্ব দিয়ে। সেইবাবে আলোচনা শেষ কৰাৰ আগতে গোমাংস নিষিদ্ধকৰণৰ স্পম্পর্কে আমি যি দুই-এটা বস্তুবাদী বিশ্লেষণৰ কথা জানিব পাৰিছোঁ সেই বিষয়ে কিঞ্চিৎ বহলাই ব্যাখা কৰিবলৈ যত্ন কৰিলো। বহু ক্ষেত্ৰত দেখা যায় যে আমাৰ দেশৰ অতীত ইতিহাস ব্যাখ্যা কৰোতে অ-বস্তুবাদী ঐতিহাসিকসকল সমসাময়িক ভাবাদর্শৰদ্বাৰা নিয়ন্ত্রিত হয়। অৱশ্যে কেতিয়াবা ভাবাদর্শৰ এই নিয়ন্ত্রণকার্য অজ্ঞাতেই চলে; কিন্তু হ’লেও— শেষ বিচাৰত— এনে ধৰণৰ ইতিহাস-ৰচনাই সমসাময়িক ভাবাদর্শৰ সনাতনত্ব প্রমাণ কৰিব বিচৰা কিম্বা জাতীয় ঐতিহ্য সম্পর্কে ভিত্তিহীন তথা অহেতুক গর্ববোধৰ জন্ম দিব বিচৰা শক্তিবোৰৰ হাততেই হাতিয়াৰ তুলি দিয়ে। গোবধ বা গোমাংস ভক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত এইধৰণৰ অপব্যাখ্যা বা ভুলৰ সম্ভাৱনা পূৰামাত্রাই আছে– কাৰণ এই বিষয়ত হিন্দু সমাজ– আনকি শিক্ষিত হিন্দুসকলো— ধর্ম-সচেতন। কিন্তু সমসাময়িক হিন্দু সমাজত গোবধ, গোমাংস ইত্যাদি সম্পর্কে যিবোৰ ধাৰণা চলি আছে সেইবোৰৰদ্বাৰা নিয়ন্ত্রিত দৃষ্টিভংগীৰে বিচাৰ কৰিলে আমাৰ ঐতিহ্য সম্পর্কে জানো সঠিক ধাৰণা পোৱাটো সম্ভৱ? আমাৰ দীর্ঘ আলোচনাৰ মাজতেই এই প্রশ্নৰ উত্তৰ নিহিত আছে। বস্তুবাদী ঐতিহাসিকসকলৰ বিচাৰ-বিশ্লেষণ অবৈজ্ঞানিক আৰু বিষয়ীগত দৃষ্টিভংগীৰপৰা মুক্ত আৰু সেইবাবে আমি তেওঁলোকৰ লিখনিৰপৰা যি অতীতৰ পৃথিৱীৰ কথা জানিবলৈ পাওঁ সেইখন পৃথিৱী সাধাৰণতে আমাৰ দৰে নহয়, আমাতকৈ গুণগতভাৱে ভিন্ন— আৰু এই ভিন্নতা দৰাচলতে সমাজৰ গতিশীলতাৰেই প্রমাণ। কোৱা বাহুল্য যে আমাৰ আলোচ্য বিষয়ৰ ক্ষেত্ৰত এই গতিশীলতাৰ ভূমিকা গুৰুত্বপূর্ণ, কাৰণ ইতিমধ্যে আমি দেখিছোঁ যে সমাজৰ পৰিবর্তনশীলতাৰ বাবেই এটা সময়ত আমাৰ সমাজত গোবধ আৰু গোমাংস ভক্ষণক নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল। এইধৰণৰ ব্যাখ্যা অৱশো বহুতৰেই বাবে গ্রহণযোগ্য নহয়। প্রাচীন ভাৰতীয় সমাজত গোমাংসৰ প্রচলনৰ কথা বহুতে ইতস্ততঃভাৱে স্বীকাৰ কৰিলেও গোবধ নিষিদ্ধকৰণক নৈতিক অগ্রগতি হিচাপে ভবা মানুহৰ অভাৱ আমাৰ সমাজত নাই। গতিকে এইধৰণৰ নৈতিক অগ্রগতিৰ লগত উৎপাদন-ব্যৱস্থাৰ পৰিবর্তন, কৃষি অর্থনীতি, বিনিময়ৰ মাধ্যম হিচাপে গৰুৰ গুৰুত্বৰ দৰে স্থূল কথাক সম্পর্কিত কৰিলে তেওঁলোক অসন্তুষ্ট হোৱাটোৱেই স্বাভাৱিক। কিন্তু গোবধ, গোমাংস ইত্যাদি সম্পর্কে ধর্মীয় শাস্ত্র, চিকিৎসা শাস্ত্ৰ, আচাৰ-অনুষ্ঠান ইত্যাদিৰপৰা যি সত্য জনা যায় তাক বস্তুনিষ্ঠ, সমাজ-সচেতন ঐতিহাসিকে অস্বীকাৰ কৰে কেনেকৈ? ‘সমাজ-সচেতন’ বিশেষণটো আমি সচেতনভাৱে প্রয়োগ কৰিছো, কাৰণ গোবধ আৰু গোমাংসৰ প্রচলন সম্পৰ্কীয় ঐতিহাসিক সত্যৰ সন্ধান ৰাজনৈতিক সমস্যাৰ স’তেও জড়িত হৈ পৰিছে। আনকি গোমাংসৰ প্রশ্নক কেন্দ্ৰ কৰি হিন্দু-অহিন্দুৰ মাজত কেতিয়াবা তিক্ত অনৈক্যৰ সৃষ্টি হোৱা দেখা যায় : গো-প্রীতিয়ে দৰাচলতে হিন্দুসকলৰ মানৱ-প্রীতি একবিন্দুও বঢ়াব পৰা নাই।(৪২) গতিকে এই সম্পর্কে সমাজ-সচেন ঐতিহাসিকসকল তৎপৰ হোৱা উচিত। জনসাধাৰণৰ অজ্ঞতাৰ সুযোগ লৈ ন্যস্ত স্বার্থই জাতিদম্ভ, সাম্প্রদায়িক কুৎসা, ধর্মীয় কুসংস্কাৰ ইত্যাদিৰদ্বাৰা নানা প্রকাৰৰ বিভেদ সৃষ্টি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে আৰু কিছু ক্ষেত্ৰত সফলো হয়। বস্তুবাদী ঐতিহাসিকসকলৰ গৱেষণালব্ধ সত্য আৰু শিক্ষাৰ সহজবোধ্য ব্যাপক প্রচাৰ এই অকল্যাণকামী অজ্ঞতাৰ বিৰুদ্ধে এক শক্তিশালী হাতিয়াৰ। সীমিত বিদ্যা-বুদ্ধিৰে আমি বর্তমান নিবন্ধত এই মংগলময় হাতিয়াৰৰ ব্যৱহাৰ শিকিবলৈ যত্ন কৰিছোঁ।\nসূত্র নির্দেশ আৰু প্রাসংগিক টোকা :\n(১)⇑ Cow (Hindu), Encyclopaedia of Religion and Ethics (Ed. J. Hastings p. 225) মহাভাৰতৰ এই উদ্ধৃতিৰ পাছত লিখকজনে কৈছে : “The same feeling is already present, but not yet so strongly developed, in Vedic times.’ (p.225) এইধৰণৰ উক্তিয়ে এনে ধাৰণাৰ সৃষ্টি কৰাৰ সম্ভাৱনা থাকে যে বৈদিক যুগত গোবধ নিষিদ্ধ আছিল। উল্লেখযোগ্য যে Beef in Ancient Indiaৰ পাতনিত স্বামী ভূমানন্দই ‘মহাভাৰত’ৰপৰা এটা তাৎপর্যপূর্ণ উদ্ধতি দিছে। উদ্ধৃতিটোৰ সাৰাংশ হ’ল : প্রাচীন কালত ৰজা ৰন্তিদেৱৰ ৰন্ধনশালত দৈনিক দুহেজাৰ গৰু বধ কৰা হৈছিল। কালিদাসৰ ‘মেঘদূত’ কাব্যত ৰজা ৰন্তিদেৱে যজ্ঞত বধ কৰা গৰুৰ চৰ্মস্তূপৰপৰা প্রৱাহিত শোণিত-উদ্ভূত নদীৰ উল্লেখ আছে। (দ্রষ্টব্য : কালিদাসেৰ মেঘদুত, অনুবাদক : অমূল্য চন্দ্র সেন, পৃঃ ৪৪)।\n(২)⇑ এই প্রবন্ধটো মিত্ৰৰ Indo-Aryans গ্রন্থৰ অন্তর্ভুক্ত কৰা হয়। পৰৱৰ্তী কালত প্রবন্ধটো পৃথকভাৱে প্রকাশ কৰা হয়।\n(৩)⇑ ধর্মানন্দ কৌসম্বী, ভগৱান বুদ্ধ (অনুবাদক, চক্ৰেশ্বৰ ভট্টাচার্য), পৃঃ ২৮৩।\n(8)⇑ C. Kunhan. Raja, The Quintessence of the Rigveda, p. 119. বেদত গোবধ, গোমাংস ইত্যাদিৰ কথা আছে বুলি ক’লে বহুতো ঐতিহ্যপন্থী নাৰাজ হয়। অলপতে এইধৰণৰ উক্তিৰ উত্তৰত এখন ধর্ম-প্রচাৰৰ পত্রিকাই বেছ গৰ্বেৰে লিখিছে যে বেদত গোবধ নিষিদ্ধ কৰা নির্দেশৰ সংখ্যা শতাধিক হ’ব। (Truth, 25th May 1979) হয়তো এই নির্দেশসমূহ গোমাংসৰ প্রতি আসক্তি নথকা আৰ্যায়িত অনাৰ্যৰ ৰচনাও হ’ব পাৰে। (Mahadev Chakrabarty, ‘Beef-Eating in Ancient India’, Social Scientist, June, 1979) ইয়াৰ উপৰি এই নির্দেশবোৰ পৰৱৰ্তী কালৰ সংযোজন হয় নে নহয় কিম্বা গৰুৰ প্ৰতি থকা এই শ্রদ্ধাৰ ক্ষেত্ৰত ক্রমবিকশমান পশুপালক সমাজৰ প্ৰভাৱ কিধৰণৰ সেই বিষয়ে পর্যাপ্ত অধ্যয়ন থকা লোকৰপৰাহে জনা যাব। পিছে কুনহানে তেওঁৰ কিতাপখনত ঋকবেদৰপৰা উদ্ধৃত কৰা উদাহৰণৰপৰা বুজা যায় যে ঋকবেদে গোবধ, গোমাংস ভক্ষণ ইত্যাদি পাপৰপৰা মুক্ত নহয় : ‘To the fire who has the bull as food, who has the cow as food - we offer these songs "For whom horses, buffaloes, oxen, cows and goats were brought out and offered in that fire'. ‘The heroes cooked the spotted bull’. উল্লেখযোগ্য যে কুনহান বস্তুবাদী নহয়, তেওঁৰ ঐতিহ্য-গর্ব বহু ক্ষেত্ৰত পীড়াদায়ক।\n(৫)⇑ A. A. Macdonell & A. B. Keith, Vedic Index of Name and Subjects, p. 233.\n(৬)⇑ সুৰেশচন্দ্র বন্দোপাধ্যায়, তিন হাজাৰ বছৰেৰ লোকায়ত জীৱন, পৃঃ ১৪৯।\n(৭)⇑ Romila Thapar & others, Communalism and the Writing of Indian History, p. 11.\n(৮)⇑ R. S. Sarmah, In Defence of Ancient India, pp. 20-21.\n(৯)⇑ ৰাহুল সাংকৃত্যায়ন, মানব সমাজ, পৃঃ ১৩৪-১৩৫।\n(১০)⇑ ঐ, পৃঃ ৬১।\n(১১)⇑ D. D., Kosambi, The Culture and Civilization of Ancient India in Historical Outline, p. 102.\n(১২)⇑ R. Mitra, Beef in Ancient India, p. 8.\n(১৩)⇑ Ibid, p. 20.\n(১8)⇑ Ibid, p. 30.\n(১৫)⇑ ধর্মানন্দ কৌসম্বী, ভগৱান বুদ্ধ, পৃঃ ২৮৪।\n(১৬)⇑ R. Mitra, ‘Beef in Ancient India’, PP 5-6 :fr: efe: 'Coilo offo asso & 1. Destructive to cows 2. One who has killedacow. 3. One for whomacow is killed,aguest. (Apte, The Practical Sanskrit-English Dictionary). লক্ষণীয় যে তৃতীয় অর্থটোৱে প্রাচীন প্রথাৰ স্মৃতি বহন কৰিছে।\n(১৭)⇑ R. Mitra, Beef in Ancient India, pp. 6-7.\n(১৮)⇑ Ibid, 7.\n(১৯)⇑ Debiprasad Chattopadhyaya, Science and Society In Ancient India, pp. 381-382.\n(২০)⇑ Ibid, p. 16.\n(২১)⇑ Ibid, p. 387.\n(২২)⇑ Ibid, p. 385.\n(২৩)⇑ ৰাহুল সাংকৃত্যায়ন, বৈজ্ঞানিক বস্তুবাদ, পৃঃ ৩৩।\n(২৪)⇑ Quoted in L.S.S. O'Malley, Indian Caste Customs, p.120.\n(২৫)⇑ R. Mitra,‘Beef in Ancient India’, p. 34.\n(২৬)⇑ M.K. Gandhi, Non-Violence in Peace and War (Vol-1), p.6.\n(২৭)⇑ R. Mitra, ‘Beef in Ancient India’, p. 35. এই প্ৰসংগত আমি হাট্টনৰ মত উল্লেখ কৰিব পাৰোঁ। তেওঁৰ মতে, হিন্দুশাস্ত্রত গোবধ নিষিদ্ধকৰণৰ লগত 'public feeling’অৰ প্রতি সন্মান প্রদর্শনৰ যি সম্পর্ক দেখা যায় সি হ’ল ‘a clear indication of the contrast between the religions of the socially superior Aryan invaders and the cattle-cherishing inhabitants who formed the bulk of the population. (J.H. Hutton, Caste in India, p. 228.) অতএব, ‘the reverence paid to cattle predates the RigVedic invasion'. (Ibid, 227) এই কথা অৱশ্যে সহজেই অনুমান কৰা যায় যে হাট্টন-উল্লেখিত ‘Cattle Cherishing inhabitants'সকল মূলতঃ কৃষিজীৱী— আৰু কৃষিজীৱী হোৱাৰ কাৰণে তেওঁলোকৰ সমাজত গোবধ নিষিদ্ধ হোৱাটো স্বাভাৱিক। এইখিনিতে উল্লেখ কৰা উচিত হ’ব যে সিন্ধু-সভ্যতাৰ গৱেষণাৰ লগত বিশেষভাৱে যুক্ত অতুল সুৰৰ মতে সিন্ধু-সভ্যতাৰ ধাৰকসকলে গোমাংস নাখাইছিল। (দ্রষ্টব্য : অতুল সুৰ, সিন্ধু-সভ্যতাৰ স্বৰূপ ও অবদান, পৃঃ ৪৬) সিন্ধু সভ্যতা মূলতঃ কৃষিভিত্তিক কাৰণে তাত গোমাংসৰ প্রচলন নাছিল নেকি?\n(২৮)⇑ ধর্মানন্দ কৌসম্বী, ভগৱান বুদ্ধ, পৃঃ ২৮২\n(২৯)⇑ ঐ, পৃঃ ২২৮-২২৯।\n(৩০)⇑ ঐ, পৃঃ ২৩৪।\n(৩১)⇑ D. D., Kosambi, The Culture and Civilization of Ancient India in Historical Outline, p, 162.\n(৩২)⇑ ধর্মানন্দ কৌসম্বী, ভগৱান বুদ্ধ, পৃঃ ২৩৫।\n(৩৩)⇑ সন্দেহ হয়, যাগ-যজ্ঞৰ উদ্দেশ্যে সাধাৰণ খেতিয়কৰ গৰু-ছাগলী কাঢ়ি অনাৰ মাজত অর্থনৈতিক উদ্দেশ্যও লুকাই আছিল। কাৰণ সাধাৰণ খেতিয়ক যিমানেই নিঃস্ব হয় আৰু যিমানেই দাৰিদ্ৰ্যৰ মাজত ডুব যায় সিমানেই তেওঁলোক কিছু ক্ষেত্ৰত মহাজন, জমিদাৰ ইত্যাদিৰ ওপৰত অধিক নির্ভৰশীল হৈ পৰে।\n(৩৪)⇑ D. D. Kosambi, “The Decline of Buddisim in India”, Exasperating Essays, p. 65.\n(৩৫)⇑ D. D. Kosambi, The Culture and Civilization of India in Historical Outline, p. 103. বৌদ্ধ সাহিত্যৰ গাথা উদ্ধৃত কৰাৰ পাছত কৌসম্বীয়ে কৈছিল, ‘There was no question of beef-eating asasin in the earlier days of the ban’. ইয়াৰপৰা সহজেই অনুমান কৰা যায় যে পৰৱৰ্তী কালত ব্রাহ্মণসকলে এই নিষিদ্ধকৰণক ধর্মীয় কুসংস্কাৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে : যি ব্রাহ্মণসকল এসময়ত গোমাতাৰ প্রধান ভক্ষক আছিল তেওঁলোকেই হৈ পৰিল গোমাতাৰ প্রধান ৰক্ষক। গো-ভক্তি সম্পৰ্কীয় ধর্মীয় কুসংস্কাৰৰ সামাজিক-ৰাজনৈতিক তাৎপৰ্যৰ বিষয়ে দেবীপ্রসাদ চট্টোপাধ্যায় : ‘For the purpose of ruling the people effectively, the law-givers and statesmen foundacluster of superstitions extremely useful, which therefore they wanted systematically to enforce. The religious reverence for the cows and Brahmins belongs to this cluster. (D. Chattopadhyaya, Science and Society in Ancient India, p. 386).\n(৩৬)⇑ M. Harris, Cows, Pigs, Wars and Witches, p. 22.\n(৩৭)⇑ ৰাহুল সাংকৃত্যায়ন, মানব সমাজ, পৃঃ ১১৭-১১৮।\n(৩৮)⇑ A. L. Basham, Aspects of Ancient Indian Culture, pp. 32-33.\n(৩৯)⇑ N. N. Bhattacharya, Ancient Indian Rituals and their Social Content, p. 16.\n(80)⇑ Ibid, p. 15.\n(৪১)⇑ Ibid, p. 16, এই প্রসংগত এংগেলছৰ এই কথাকেইষাৰ উল্লেখ্য : ‘The principal article which the pastoral tribes offered their neighbours for exchange was cattle, ... in short, cattle assumed the function of money and served as money already at this stage.’ (F. Engels, The Origin of the Family, Private Property and the State, pp. 156-7), লক্ষণীয় যে cattle শব্দৰ লগত অৰ্থ আৰু সম্পদ বিষয়ক কেইবাটাও শব্দ সম্পর্কিত : ‘The word pecuniary is derived from the Latin pecus, cattle, and the words cattle, chattel and capital are related.’ (The Columbia Encyclopaedia, p. 364) ঋকবেদত গৰু আৰু অস্থাৱৰ সম্পদৰ অর্থত পশু শব্দটো ব্যৱহাৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনাৰ কথাও ঐতিহাসিকসকলে অনুমান কৰে। (R. S. Sarmah, ‘Forms of Property in the Early Portions of the Rg Veda’ in Indian History Congress, Vol. 1, p. 96) উল্লেখযোগ্য যে গোবধ নিষিদ্ধকৰণৰ লগত কিছু ক্ষেত্ৰত বণিক শ্রেণীৰ অন্যান্য স্বার্থও পৰোক্ষভাৱে জড়িত থকাৰ সম্ভাৱনা নথকা নহয়। যেনে, যি বৈদিক যাগযজ্ঞৰ বলিদান প্রথাই সাধাৰণ কৃষিজীৱী ৰাইজৰ গোসম্পদ ধ্বংস কৰি তেওঁলোকৰ ক্রয়-ক্ষমতা কমাই দিছিল সেই বলিদান প্রথাৰ বিৰুদ্ধে কোৱা কথা জানো বণিক শ্ৰেণীৰ স্বাৰ্থৰ সপক্ষেও নাযায়? আকৌ, নিজ পক্ষক শক্তিশালী কৰিবলৈ আৰু জনসমর্থন লাভৰ খাতিৰত সেই সময়ৰ বণিক শ্রেণীয়ে হয়তো এনে কিছু দাবীৰ প্রতি সমর্থন আগ বঢ়াইছিল যিবোৰ মূলতঃ সাধাৰণ ৰাইজৰ প্রয়োজনোদ্ভূত। অৱশ্যে এইবোৰ আমাৰ অনুমানহে। এই বিষয়ে অধিক গৱেষণাৰ প্রয়োজন আছে।\n(৪২)⇑ হ্যাৰিছৰ মন্তব্য এই প্রসংগত উল্লেখ কৰা যায় : ‘Love of cow does not stimulate love of man. Since Moslems spurn pork but eat beef, many Hindus consider them to be cow-killers. Before the partition of Indian subcontinent into India and Pakistan, bloody communal riots aimed at preventing the Moslems from killing cows became annual occurrences.' (Marvin Harris, Cows, Pigs, Wars and Witches, p. 16) অতীততো গোহত্যাৰ প্ৰশ্নই সাধাৰণ ৰাইজৰ ঐক্যক বিঘ্নিত কৰিছিল বুলি সহজেই অনুমান কৰা যায় : ‘... the horror expressed by devout Hindus over the slaughter of cattle served to strengthen the division between Hindus, Muslims and Christians in the Mughal period.' (Encyclopaedia Britannica, voll III, p. 206).\nবিষয় গোমাতা গোমাংস\n2 Comments : "গোমাতা : গোমাংস"\nস্বামী বিবেকানন্দই কোৱা মতে 'গো-মাংস ভক্ষণ নকৰা হিন্দু এজন ভাল হিন্দু হবই নোৱাৰে"। ভাৰতত এনেকুৱা এটা সময় আছিল যেতিয়া কোনো বামুনে গৰু নাখালে তাক ভাল বামুন বুলি কোৱা নহৈছিল। বেদত গো-হত্যা কৰি তাৰ মাংসৰে অতিথী আপ্যায়ন কৰাৰ উদাহৰণ আছে বুলি স্বামী জীয়ে তেখেতৰ ভাষনত নিজে প্ৰকাশ কৰিছে। তলৰ লিংকত গৈ স্বামী বিবেকানন্দই ১৯০০ চনৰ ২ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে California ৰ Shakespeare Club ত দিয়া ভাষনটো পঢ়ি চাওঁক।\nInaspeech Delivered by Swami Ji, at the Shakespeare Club, Pasadena, California, on February 2, 1900 on the topic "BUDDHISTIC INDIA"...\nRead his whole speech in below link -


29,007 (August 2012)\n২০০৪ চনৰ নৱেম্বৰত এই ৱিকি নিউজ ছাইটটোৱে কেনেদৰে কাম কৰিব সেয়া প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। ২০০৪ চনত ছাইটটো "ডেম'" (demo)ৰ পৰা "বেটা" অৱস্থালৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। সেই সময়তে, জাৰ্মান ভাষাতো ইয়াৰ উন্মোচন কৰা হয়। ইয়াৰ পিছতে ইটালিয়ান, ডাটছ, ফ্ৰেন্স, স্পেনিছ, ছুইডিছ, বুলগেৰিয়ান, প'লিছ, পৰ্তুগীজ, ৰোমানিয়ান, ইউক্ৰেনিয়ান, ছাৰ্বিয়ান, জাপানীজ, ৰাছিয়ান, হেব্ৰেউ, আৰবীক, থাই, নৰৱেজিয়ান, চাইনীজ, তুৰ্কীছ, কোৰিয়ান, হাংগেৰিয়ান, গ্ৰীক, স্পেৰেণ্ট', চেক আৰু আলবেনিয়ান ভাষাটো ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।\nৱিকি নিউজৰ মূল লক্ষ্য হৈছে "ছাইটটোৰ তথ্যসমূহ প্ৰাসঙ্গিক, সত্যতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰা উচিত আৰু ইয়াক এটা মুক্ত সংবাদৰ উৎস হিচাবে গঢ় দিয়া।" সাম্প্ৰতিক কালৰ বিভিন্ন ঠাইৰ সংবাদ সমূহ ইয়াত পৰিবেশন কৰা হয়।\nৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্যান্য ভগ্নীপ্ৰকল্প সমূহৰ দৰে, ৱিকি নিউজৰ সংবাদ সমূহ সকলোৱে সম্পাদনা কৰিব পাৰে। প্ৰবন্ধটো লিখাৰ এসপ্তাহৰ পাছত প্ৰবন্ধসমূহ সুৰক্ষিত কৰা হয়, যাতে কোনেও ইয়াক বিনষ্ট কৰিব নোৱাৰে। এই সমূহ প্ৰেছ এডিটৰ (Press Editor) আৰু প্ৰশাসক সকলেহে সম্পাদনা কৰিব পাৰে। ৱিকি নিউজত যিকোনো লোকেই নতুন প্ৰবন্ধৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। ইয়াক সুৰক্ধষিত কৰাৰ আগতে যিকোনো লোকেই সম্পাদনা কৰিব পাৰে। অন্যান্য ভগ্নী প্ৰকল্প সমূহৰ দৰে ৱিকি নিউজৰ প্ৰবন্ধ সমূহৰ উৎসৰ উদ্ধৃতি দিয়া, ঘটনা সমূহ update কৰি ইয়াৰ মান উন্নত কৰিবৰ বাবে বহুলোকৰ সম্পাদনাৰ প্ৰয়োজন হ’ব পাৰে। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্যান্য ভগ্নীপ্ৰকল্প সমূহৰ দৰে, ৱিকি নিউজৰ প্ৰশাসক সকলৰ হাতত যিকোনো সভ্যকে নিষ্ক্ৰীয় অথবা সক্ৰীয় কৰিব পৰা ক্ষমতা আছে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁলোকে প্ৰবন্ধসমূহ সুৰক্ষিত কৰি ৰখাৰ লগতে কোনো সম্পাদকৰ অনুৰোধত প্ৰবন্ধ সমূহ সম্পাদনাৰ বাবে অনুমতি দিয়ে।\nৱিকি নিউজ প্ৰকৃততে কি\n↑ "Wikinews.org Site Info". Alexa Internet. http://www.alexa.com/siteinfo/wikinews.org। আহৰণ কৰা হৈছে: 2012-08-02.\n123 Erik Möller: The history of Wikinews and my role in it Wikinews.org, accessed July 2, 2010\n12K.C. Jones (January 14, 2008). "Wikinews Gets Big Interview: Israeli President Shimon Peres". Information Week. http://www.informationweek.com/story/showArticle.jhtml?articleID=205604529.


ATM Pin: আপুনি জানেনে ATMৰ ৪টা সংখ্যাৰ পিন কিয় থাকে ? পূৰ্বতে ইয়াৰ সংখ্যা কেইটা আছিল ?– News18 assam\nATM Pin: আপুনি জানেনে ATMৰ ৪টা সংখ্যাৰ পিন কিয় থাকে ? পূৰ্বতে ইয়াৰ সংখ্যা কেইটা আছিল ?\nএটিএমৰ পিন সম্পৰ্কীয় আকৰ্ষণীয় তথ্য (Why ATM has4digit long pin)- Bankingৰ ইতিহাসৰ আটাইতকৈ সফল আৱিষ্কাৰ হৈছে এটিএম যন্ত্ৰ। এই যন্ত্ৰটো জন শ্বেফৰ্ড-বেৰন (John Shepherd-Barron) নামৰ এজন স্কটিছ বিজ্ঞানীয়ে আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। শ্বেফৰ্ড বেৰনৰ জন্ম শ্বিলং চহৰত হৈছিল।\nLast Updated : February 21, 2022, 16:11 IST\nবিজ্ঞানে মানুহৰ জীৱন সহজ কৰাৰ কাম কৰিছে। বিজ্ঞানৰ জৰিয়তে, একাধিক আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল, যাৰ ফলত আমাৰ জীৱন আগতকৈ সহজ হৈ পৰিছিল। এনে এটা অনুসন্ধান হৈছে এ.টি.এম., যাৰ জৰিয়তে বেঙ্কৰ দীঘলীয়া শাৰী আৰু ধনৰ বাবে ঘণ্টাৰ অপেক্ষা সমাপ্ত হৈছিল। আজি আমি এই এটিএমৰ পিন সম্পৰ্কীয় আকৰ্ষণীয় তথ্য আপোনালোকৰ সৈতে ভাগ বতৰা কৰিবলৈ গৈ আছোঁ (Why ATM has4digit long pin)।\nBankingৰ ইতিহাসৰ আটাইতকৈ সফল আৱিষ্কাৰ হৈছে এটিএম যন্ত্ৰ। এই যন্ত্ৰটো জন শ্বেফৰ্ড-বেৰন (John Shepherd-Barron) নামৰ এজন স্কটিছ বিজ্ঞানীয়ে আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। আমোদজনক ভাৱে, শ্বেফৰ্ড বেৰনৰ জন্ম ভাৰতৰ শ্বিলং চহৰত হৈছিল। ১৯৬৯ চনত তেওঁ এটা ধন উলিওৱা যন্ত্ৰ আৱিষ্কাৰ কৰে, যি সমগ্ৰ বিশ্বতে জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।\n৪ সংখ্য়াৰ পিন কিয় ৰাখে?\nএতিয়া ডাঙৰ প্ৰশ্নটো হ'ল যে যেতিয়া শ্বেফৰ্ড বেৰনে এটা এটিএম মেচিন তৈয়াৰ কৰিছিল আৰু ইয়াত এটা কোডিং প্ৰণালী স্থাপন কৰিছিল, তেতিয়া পিন নম্বৰ ৪ টা সংখ্য়া কিয় ৰাখিছিল? অৱশ্যে, আপুনি জানি আচৰিত হ'ব যে প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত, পিনটো ৪ টা সংখ্যাৰ হ'ব লাগে বুলি তেওঁৰ কোনো পৰিকল্পনা নাছিল, কিন্তু তেওঁ ইয়াক ৬ টা সংখ্যাত ৰাখিব বিচাৰিছিল। যেতিয়া তেওঁ তেওঁৰ পত্নী কেৰোলিনৰ ওপৰত ইয়াৰ সৈতে পৰীক্ষা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, তেওঁৰ পত্নীয়ে বাৰে বাৰে ৬ টা সংখ্যাৰ ভিতৰত ২টা সংখ্যা পাহৰি গৈছিল আৰু তেওঁ মাত্ৰ ৪ টা সংখ্যা মনত ৰাখিছিল। একে সময়তে, তেওঁ গম পালে যে গড় হিচাপত, মানুহৰ মগজুৱে ৬ ৰ পৰিৱৰ্তে ৪ টা সংখ্যা সহজে মনত ৰাখিব পাৰে।\nATM transactionsbankingInteresting FactUnknown facts


তামেংলং জিলা - মণিপুৰৰ জিলা Info. About. What's This\n★ তামেংলং জিলা - মণিপুৰৰ জিলা ..\n★ তামেংলং জিলা\n১৯১৯ চনত ব্ৰিটিছৰ শাসনৰ সময়ত মণিপুৰ হিলছৰ চাৰিটা মহকুমা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়- উত্তৰ-পূব মহকুমা, উত্তৰ-পশ্চিম, দক্ষিণ-পূব আৰু দক্ষিণ-পশ্চিম মহকুমা৷ ইয়াৰে উত্তৰ-পশ্চিম মহকুমাটোৰ সদৰ খঞ্জাও, তামেংলং গাঁৱত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়৷ Khunjao, এই মহকুমাৰ বিষয়া হিচাপে নিয়োগ কৰা হয় ৱিলিয়াম শ্ব Mr. William Shaw ক৷ ১৯২৩ চনত এই সদৰ ঠাই খুঞ্জাওৰ পৰা ৩ কিমি দুৰত্বত অৱস্থিত বৰ্তমানৰ তামেংলঙলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হয়৷ পৰৱৰ্তী কালত উত্তৰ-পশ্চিম মহকুমাকে তামেংলং নামেৰে অভিহিত কৰে৷ ১৯৬৯ চনত এই তামেংলং পূৰ্ণাংগ জিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়৷\n২০০৬ চনৰ ভাৰতৰ পঞ্চায়তী ৰাজ মন্ত্ৰালয়ে ভাৰতৰ আটাইতকৈ অৱহেলিত ২৫০ খন জিলাৰ ভিতৰত তামেংলং এখন বুলি অভিহিত কৰে। ভাৰতৰ Backward Regions Grant Fund Programme BRGF পুঁজিৰ পৰা অনুমোদন লাভ কৰা মণিপুৰৰ তিনিখন জিলাৰ ভিতৰত তামেংলং অন্যতম৷\nশেহতীয়াকৈ ননী জিলা Noney District-খন তামেংলঙৰ পৰা পৃথক কৰি পূৰ্ণাংগ জিলাৰ মৰ্য্যদা দিয়া হয়৷\nজিলাখনৰ ব্যৱহৃত মূল ভাষাসমূহ চিনী-তীব্বতীয় মূলৰ Sino-Tibetan languages৷ এই ভাষা/উপভাষাসমূহ হৈছে:\nইনপুই Inpui language.\nৰংমেই Rongmei Language.\nজেমি Zeme language.\nলিয়াংমাই Liangmai Language.\nজেলিয়াংগ্ৰং Zeliangrong Language.\nম খ যমন ত ৰ সকল ৰ জ যপ লসকল উচ চ ন য য লয আৰক ষ ৰ জন ত ক দলসম হ জ ল উখৰ ল চ ন দ ল চ ড চ ন দপ ৰ ত ম ল থ ব ল প ব ইম ফল পশ চ ম ইম ফল ব ষ ণ প ৰ স ন পত ম খ য নগৰ\nWikipedia: তামেংলং জিলা\nতমজল, তামেংলং জিলা, মণিপুৰৰ জিলা. তামেংলং জিলা,\nতমজল তামেংলং জিলা মণিপুৰৰ জিলা. তামেংলং জিলা\nডিমোগ্রাফি তমেংলোং ডিস্ট্রিক্টা.\nএ বছর তাই মণিপুরের তামেংলং জেলা প্রশাসন আজ রবিবার থেকেই সব এয়ারগান জমা নিতে শুরু করেছে। গ্রাম পঞ্চায়েতে সকলের এয়ারগান জমা রাখতে হবে, যত দিন না আমুরের দল. মণিপুরে জাতীয় সড়ক নির্মাণে. ইম্ফল: পৃথক নাগা অধ্যুষিত জেলা তৈরির সিদ্ধান্তের জেরে রীতিমতো অশান্ত মণিপুর৷ মণিপুরের উখরুল, চান্দেল, তামেংলং, ও সেনাপতি জেলা নাগা অধ্যুষিত এলাক৷ এই অঞ্চলে.\nতিনি বজাৰ 10 টা শীৰ্ষ খবৰ.\nইম্ফলঃ মণিপুরের তামেংলং জেলায় বুধবার ভোরে জেলা কালেক্টর রবীন্দ্ৰ সিং বলেন,শিশু. PIB Headquarters কভিড ১৯ৰ সন্দৰ্ভত. ডিজিটেল সংবাদ ৱাখা মণিপুৰৰ তামেংলং জিলাত বুধবাৰে পুৱা নগা বিদ্ৰোহী সংগঠন এন এছ চি এন মুইভা গোট আৰু ২৯ নং আছাম… উত্তৰ পূব ভাৰত চৰকাৰৰ এন এছ চি এন আই এম ৰ সামূহিক. আমুর ফ্যালকন বাঁচাতে জমা থাকবে. মৃত্যু হোৱা ব্যক্তি কেইগৰাকীৰ ভিতৰত তিনিগৰাকী পূৱ ইম্ফল আৰু এগৰাকীকৈ থৌবাল আৰু তামেংলং জিলাৰ। আনহাতে, মণিপুৰত শুকুৰবাৰে ৩০৪ গৰাকী লোকৰ শৰীৰত কৰনা ভাইৰাছৰ.\nউত্তৰ পূব Archives Page9of 93 Asomiya Pratidin.\nতামেংলং এবং তৌসেম মহকুমার অন্তর্গত ওই ১১টি গ্রামের প্রতিনিধিরা এই ঘোষণা করেছেন।. NSCN IM cadre killed in Manipur encounter Sangbad Pratidin. ধুবুৰীৰ জিলা উপায়ুক্তই এই লৈ তদন্তৰ নিৰ্দেশ দিয়াৰ পাছতেই আউল লাগিছে এতিয়া মণিপুৰৰ তামেংলং জিলাত অসম ৰাইফলছৰ উদ্যোগত বিশ্ব বন্যপ্ৰাণী দিৱসৰ লগত সংগতি. উত্তৰ পূব Archives Page 12 of 95 Asomiya Pratidin. মণিপুরের উখরুল, তামেংলং, চাণ্ডেল, সেনাপতি নাগা অধ্যূষিত জেলা। সেখানে নাগাল্যান্ডের বৃহত্তম দল ও শাসক জোটের প্রধান দল এনপিএফ এবং এনএসসিএন আই এম জঙ্গিদলের.\nCentral Minister Prakash Javadekar Slams Okram Ibobi Singh for.\nডিজিটেল সংবাদ ৱাখা মণিপুৰৰ তামেংলং জিলাত বুধবাৰে পুৱা নগা বিদ্ৰোহী সংগঠন এন এছ চি. All page 25 February.p65 Dainik Agradoot. প্রচারকের সংখ্যা ৪০ এর বদলে ৩০ ৪৮ ঘন্টা আগে সংশ্লিষ্ট জেলা নির্বাচন অতিরিক্ত টাকা, মকিরবার্টের রাজ্যের উন্নয়নে তাঁরাও অংশীদার ও পরাতন তামেংলং গ্রামের।. মণিপুরে ভূস্খলনে ৯ জনের মৃত্যু. মৰিগাঁও জিলা প্রশাসনে জিলাখনৰ সকলাে ৰাজনৈতিক দলৰ উপস্থিতিত ডিমৌ, ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীঃ শিৱসাগৰ জিলা ডিমৌৰ থাওৰা চাহ বাগিচাত যােৱা লিখিছাে যে মণিপুৰৰ তামেংলং. Unit 4.pmd. ডিজিটেল সংবাদ, দক্ষিণ শালমাৰাঃ দক্ষিণ শালমাৰা মানকাচৰ জিলাৰ পৰা চুবুৰীয়া ৰাজ্য ডিজিটেল সংবাদ ৱাখা মণিপুৰৰ তামেংলং জিলাত বুধবাৰে পুৱা নগা বিদ্ৰোহী সংগঠন এন এছ চি. মণিপুৰত বিগত ২৪ ঘণ্টাত কৰনাৰ. এইবিধ ভাইৰাছত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যু হােৱা লােকৰ সংখ্যা ৬৪জন আৰু জিলা। এই পিছপৰা সহায় কৰিছিল। পিছে মণিপুৰৰ তামেংলং ইন্টাৰনেটৰ ক্ষেত্ৰতাে একেই অৱস্থা। অকল.\nএন এফ এ অসমৰ মিজো জিলাৰ বিভিন্ন অংশত থকা চৰকাৰী কার্যলয় আৰু সুৰক্ষা কর্মী থকা জিলা পৰিষদ, উত্তৰ মণিপুৰ স্বায়ত্বশাসিত জিলা পৰিষদ, তামেংলং স্বায়ত্বশাসিত জিলা পৰিষদ. All page4February.p65 Dainik Agradoot. মণিপুৰৰ তামেংলং জিলাত অসম ৰাইফলছৰ উদ্যোগত বিশ্ব বন্যপ্ৰাণী দিৱসৰ লগত সংগতি জিলাৰ সৰুপথাৰ আৰক্ষী থানাৰ অন্তৰ্গত নাওঁজান বেতনিত মঙলবাৰে সন্ধিয়া সংঘটিত.\nঅসম ৰাইফলছৰ মণিপুৰৰ টামেংলংত কভিড.\nএবার তার প্রজনন ক্ষেত্র চিনে পৌঁচেছে আমুর ফ্যালকন। তামেংলং ফরেস্ট ডিভিশনের বিভাগীয় বনাধিকারিক জানিয়েছেন, উত্তর পূর্ব চিনে গতবছরের প্রজনন ক্ষেত্রের. হাজার হাজার কিলোমিটার পথ পেরিয়ে. Odd বাংলা ডেস্ক: তামেংলং একটি পার্বত্য জেলা, মণিপুরের একটি জীব বৈচিত্র কেন্দ্র। মনোরম প্রাকৃতিক সৌন্দর্যের মাঝে যারা বাইরে বাইরে কিছু সময় ব্যয় করতে চান,. সাত বজাৰ দহটা শীৰ্ষ বাতৰি. কয়েক দিন আগেই মণিপুরের তামেংলং জেলাকেই বিভক্ত করে ননে সহ সাতটি জেলা গঠন করা হয়। এই সিদ্ধান্তের প্রবল বিরোধিতা করে নাগা জনগোষ্ঠীর লোকেরা। শুরু হয়েছিল. Nabadwip, Nadia Kausik Banerjee Photography, 34 4, Chari. সকলো সাহায্য প্ৰদানৰ নিশ্চিতি প্ৰদান কৰে৷ মণিপুৰঃ তামেংলং জিলা চিকিৎসালয়ত ট্ৰুনেট পৰীক্ষণ যন্ত্ৰ স্থাপন কৰা হৈছে৷ এই জিলাখনেই হল ৰাজ্যখনৰ ভিতৰত সবাতোকৈ. তামেংলং ভারতের বুকে এক খণ্ড Dailyhunt. তামেংলং, মনিপুর: ঘুরে ঘুরে বেড়ানো নয়, এক জায়গায়,একান্তে থাকতে পছন্দ করেনেঅনেকে। পশ্চিমবঙ্গ পত্রিকায় নদিয়া জেলা সংখ্যায় প্রকাশিত মোহিত রায়ের প্রবন্ধ, পৃ. ৫৩. অশান্ত মণিপুরে একাধিক বাসে আগুন. বিগত ২৪ ঘণ্টাত মণিপুৰৰ থৌবাল জিলা আৰু পূৱ ইম্ফল, পশ্চিম ইম্ফল, তামেংলং, চান্দেল,.


ভাৰতত ২৩ জানুৱাৰীত আহিব কোৰোণা পিক? আক্ৰান্ত হ’ব পাৰে ৭ লাখতকৈ অধিক লোক– News18 assam\nভাৰতত এটা দিন কোভিড ১৯ৰ ২,৫৮,০৮৯ নতুন ঘটনা পোহৰলৈ অহাৰ পিছত দেশত সংক্ৰমিতৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পালে ৩,৭৩,৮০,২৫৩জনলৈ।\nদেশত কোৰোণা ভাইৰাছৰ সংক্ৰমণে উদ্বেগজনক ৰূপ ধাৰণ কৰাৰ সময়তে এই বিষয়টোক লৈ চৰ্চা আৰম্ভ হৈছে যে সংক্ৰমণৰ গতি হ্ৰাস হ’ব পাৰে নেকি? এনে অৱস্থাত আন এটা প্ৰশ্ন সন্মুখলৈ আহিছে যে জানুৱাৰীৰ শেষত কোৰোণাৰ চৰম পৰ্যায় পোৱাৰ যি কথা বিশেষজ্ঞসকলে কৈছিল, সেই অনুমান ভুল আছিল নেকি? নতুন পৰিসংখ্যালৈ চালে ভাৰতত কোভিড–১৯ৰ চৰম পৰ্যায় এতিয়া ২৩ জানুৱাৰীত হ’ব পাৰে। কোৱা হৈছে যে এই সময়ছোৱাত দেশত ৭ লাখৰো অধিক লোক আক্ৰান্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে।\nভাৰতত এটা দিন কোভিড ১৯ৰ ২,৫৮,০৮৯ নতুন ঘটনা পোহৰলৈ অহাৰ পিছত দেশত সংক্ৰমিতৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পালে ৩,৭৩,৮০,২৫৩জনলৈ। সংক্ৰমণৰ মুঠ সংখ্যাৰ ভিতৰত অমিক্ৰনত আক্ৰান্তৰ ঘটনা আছে ৮,২০৯টা। কেন্দ্ৰীয় স্বাস্থ্য মন্ত্ৰণালয়ৰ ফালৰ পৰা সোমবাৰে পুৱা প্ৰকাশ কৰা আপডেট অনুসৰি, দেশত ২৯খন ৰাজ্য তথা কেন্দ্ৰীয়শাসিত অঞ্চলত এতিয়ালৈ কোৰোণা ভাইৰাছৰ অমিক্ৰন ভেৰিয়েণ্টৰ ৮,২০৯ ঘটনা পোহৰলৈ আহিছে। ইয়াৰ ভিতৰত ৩,১০৯জন সংক্ৰমণমুক্ত হৈছে বা আন স্থানলৈ গৈছে।\nFirst published: January 18, 2022, 12:33 IST\ncorona virusCovid 19Omicron Variant


দৈত্য উভতি নাহিল - Mahabahu.com\nহঠাৎ, একেবাৰে হঠাৎ, পোনপ্ৰথমে এটি সুদৃশ‍্য দালান। দুমহলীয়া, চালে চকুৰোৱা দালান। তাৰ পিছত এখন সেউজীয়া ৰঙৰ ‘মাৰুতি জেন্‘- শীত-তাপ নিয়ন্ত্ৰিত। তাৰ পিছতেই ৰূপৰ জেউতি বৈ পৰা, হাঁহিত মুকুতা সৰা, চকুৰ চাৱনিৰে বুঢ়া-মেথাকো বিহ্বল কৰিব পৰা অপূৰ্ব সুন্দৰী অষ্টাদশী গাভৰুৰ পাণিগ্ৰহণ। ডিঙিত সোণৰ শকত চেইন আৰু হাতত ‘ইন্ডিয়া কিং’ চিগাৰেটৰ পেকেট। ইমান আচম্বিতে ঘটনাবোৰ ঘটিল যে সকলো অবাক, কিংকৰ্তব‍্যবিমূঢ় !!..\nযোৱা পৰহিলৈ যিজন জয়দেৱ ডেকা আছিল সকলোৰে উপহাসৰ পাত্ৰ, যাক দেউতাকে দিছিল ‘এলাইবাদু’ উপাধি, ‘ক’ৰ চুককেইটাও যি জয়দেৱে চিনি নাপায়, ঘৰৰ কাম-কাজ একোকে নকৰি যি দিনৰ দিনটো দেৱেনৰ দোকানৰ সন্মুখত কেৰম খেলি থাকে, যাৰ নাই কোনোধৰণৰ উপাৰ্জনৰ এপইচা, যি শাসক দলৰো সদস্য নহয় অথবা সন্ত্ৰাসবাদী সংগঠন বা আত্মসমৰ্পণকাৰীৰ মুক্তিযোদ্ধাৰ তালিকাভুক্ত সদস‍্যও নহয় কিম্বা অসম লোকসেৱা আয়োগৰ দালালো নহয়, সেই গজমূৰ্খ জয়দেৱৰ হঠাৎ, একেবাৰে হঠাৎ, কিদৰে সম্ভৱ হ’ল এই বিপুল বৈভৱৰ গৰাকী হোৱাৰ?…\nসকলোৰে আলোচনাৰ বিষয়বস্তু হৈ পৰিল জয়দেৱ ডেকা।\nআগেয়ে দুমাহত একোবাৰকৈ বৰগছৰ তলত ‘পীৰালিয়ান’ বা ‘ইটালিয়ান’ চেলুনত নাপিতৰ কেচি-ক্ষুৰেৰে গাল দুখনৰ হাবি-জংগল আৰু মূৰৰ চুলি পৰিপাটি কৰা জয়দেৱৰ সুদৃশ‍্য দালানৰ সন্মুখৰ ল’নত এতিয়া সন্ধিয়া জ্বলে নিয়ন চাকি, বৈঠকখানাৰ ৰঙীণ টিভিত চলে হিন্দী বোলছবি আৰু দালানৰ পিছপিনে অহৰহ গৰ্জন কৰি থাকে এটা বিৰাট জেনেৰেটৰে। দালানৰ ভিতৰত এতিয়া সদায় ৰং-ৰহইচ, হাঁহি-খিকিন্ডালি। চকুচৰহা বুলি অসমীয়াক নিন্দা কৰি লাভ নাই। এনেবোৰ ঘটনা ঘটিলে মানুহ চকুচৰহা নহবই বা কিয়? যি আমগুৰি গাঁৱত টিনপাতৰ ঘৰ মাত্ৰ তিনিটা, য’ত আজিও যোৱা নাই অসম ৰাজ‍্যিক বিদ‍্যুত পৰিষদৰ খুটা, য’ত এখন স্কুটাৰৰ ছাঁটোও দেখিবলৈ নাই, দুখন কেৰম ব’ৰ্ড, তিনিখনমান লুডু, কেইযোৰমান তাচ আৰু এটামান ফুটবলেৰে যি আমগুৰিয়ে আজৰি সময় অতিবাহিত কৰে, যি আমগুৰিলৈ আজিও নাযায় বাতৰিকাকত- সেইহেন আমগুৰিৰ সবাতোকৈ অকৰ্মণ‍্য তথা ভোদা যুৱক জয়দেৱ ডেকাৰ এনে পৰিৱৰ্তন! জয়দেৱৰ বিষয়ে আলোচনা কৰি কৰিয়েই এতিয়া সময় অতিবাহিত হয় আমগুৰিত। জয়দেৱক সুধিলে যি উত্তৰ পোৱা যায়, তাতো সন্তুষ্ট নহয় চকুচৰহাৰ দল, কাৰণ জয়দেৱৰ উত্তৰ একেটাই-‘সকলো তেৰাৰ ইচ্ছাতেই সম্ভৱ হৈছে।’ কিন্তু কোন সেই ‘তেৰা’?……\n“যোৱা পৰহিলৈ যিজন জয়দেৱ ডেকা আছিল সকলোৰে উপহাসৰ পাত্ৰ, যাক দেউতাকে দিছিল ‘এলাইবাদু’ উপাধি, ‘ক’ৰ চুককেইটাও যি জয়দেৱে চিনি নাপায়, ঘৰৰ কাম-কাজ একোকে নকৰি যি দিনৰ দিনটো দেৱেনৰ দোকানৰ সন্মুখত কেৰম খেলি থাকে, যাৰ নাই কোনোধৰণৰ উপাৰ্জনৰ এপইচা, যি শাসক দলৰো সদস্য নহয় অথবা সন্ত্ৰাসবাদী সংগঠন বা আত্মসমৰ্পণকাৰীৰ মুক্তিযোদ্ধাৰ তালিকাভুক্ত সদস‍্যও নহয় কিম্বা অসম লোকসেৱা আয়োগৰ দালালো নহয়, সেই গজমূৰ্খ জয়দেৱৰ হঠাৎ, একেবাৰে হঠাৎ, কিদৰে সম্ভৱ হ’ল এই বিপুল বৈভৱৰ গৰাকী হোৱাৰ?…”\nবৰ্তমান সফল যুৱক জয়দেৱে পুৱাই আমগুৰি গাঁৱৰ পথত গাড়ীখন নিজে চলাবলৈ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰে, কাষত বহি থাকে নবনিযুক্ত ড্ৰাইভাৰ কামিনী। পথৰ ধূলি উৰে। গাড়ী চলে, গাড়ী ৰৈ যায়, পুনৰ গাড়ী চলে, গিয়েৰ সলনি কৰা শব্দ শুনা যায়, হৰ্ণ বাজে-এক জাগৰিত পৰিৱেশ। পুৱাই সাৰ পায় আমগুৰিয়ে। জয়দেৱৰ চমৎকাৰ প্ৰত‍্যক্ষ কৰিবলৈ বোৱাৰী পুৱাৰ পূৰ্বেই শেতেলিৰ পৰা নামি পৰে বোৱাৰীসকল, নামি পৰে শহুৰ-শাহু, কণ কণ শিশু। আবেলিপৰত আকৌ আন এক দৃশ্য-এটা প্ৰকান্ড এল্চেচিয়ান কুকুৰ বাওঁফালে আৰু অপূৰ্ব সুন্দৰী ঘৈণী সোঁফালে- জয়দেৱ ডেকা ফুৰিবলৈ যায় পহুমাৰা নৈৰ পাৰে পাৰে। সকলোৰে চকু থৰ। বিশ্বৰ সবাত’কৈ সফল যুৱক জয়দেৱ। কিন্তু কোন সেই ‘তেৰা’? ক’ত পালে জয়দেৱে সাতৰজাৰ ধন?\nসত‍্যক সদায় ঢাকি ৰাখিব নোৱাৰি। সত্য এদিন উদ্ভাসিত হবই- মহা মহা মনীষীয়ে কোন কাহানিবাই কৈ গৈছে। এই কথা সঁচা। সেইবাবেই ‘তেৰা’ৰো ৰহস্য উদ্ধাৰ হ’ল। ওৰ ওলাল উৰহী গছৰ। কিন্তু চকুচৰহাৰ দলৰ চেষ্টাত নহয় দেই(সেইসকলে হয়তো এতিয়াও গমকেই পোৱা নাই), ওৰ ওলাল বেলেগ ধৰণেহে। জয়দেৱৰ ঘৈণীয়েকৰ ভায়েকৰ বন্ধু এজনৰ প্ৰেমিকাৰ ভনীয়েকৰ প্ৰেমিকৰ সুন্দৰী ভনীয়েকৰ কাতৰ অনুৰোধ উপেক্ষা কৰিব নোৱাৰি জয়দেৱে ‘কাকো নকবা, তোমাকহে ক’লো’ বুলি ‘তেৰা’ৰ ৰহস্য ভাঙি-পাতি বেকত পিছত সেই সুন্দৰী গাভৰুৱে ‘কাকো নক’ব দেই’ বুলি ককায়েকৰ বন্ধু এজনক নিৰ্জন স্থানত অকলশৰে পাই কথাৰ ভান্ডাৰ শেষ হৈ যোৱাৰ পিছত অৱশেষত ‘তেৰা’ৰ ৰহস্য বেকত কৰি দিলত ময়ো স্বাভাৱিকতে উৰহীৰ ওৰ পালোহক(যুধিষ্ঠিৰে হেনো মাকক শাও দিছিল যে নাৰীয়ে কেতিয়াও পেটৰ কথা লুকুৱাই ৰাখিব নোৱাৰিব)।\nদুমহলীয়া দালান, গাড়ীৰ মালিক হোৱাৰ পূৰ্বে তথা বিবাহপাশত আৱদ্ধ হোৱাৰ পূৰ্বে জয়দেৱ আছিল ঘৰখনৰ চকুৰ কুটা দাঁতৰ শূল। অকৰ্মণ‍্য, ধোদৰ পচলা জয়দেৱে ইফালৰ খৰি এদাল সিফালে থবলৈ টান পাইছিল যদিও নিষ্ঠাসহকাৰে সময়ে সময়ে ঘৰৰ আটালত উঠিছিল তাত থকা বয়-বস্তু তললৈ নমাই আনিবলৈ। ঘটনা ঘটাৰ দিনাও আটালত জয়দেৱে উঠিছিল বকা-কোমোৰা এটা তললৈ নমাই আনিবলৈ। পিছে আটালত উঠি কোমোৰাটোৰ পিনে হাতখন মেলি দিয়াৰ লগে ক্ষীণ পোহৰত তেওঁৰ দৃষ্টিগোচৰ হ’ল যে কোমোৰাটোৰ নিচেই ওচৰতে পৰি আছে এটা বটল। সাঁফৰ মাৰি থোৱা এটা সুন্দৰ বটল। জয়দেৱে কোমোৰাটোৰ লগতে বটলটোও তললৈ নমাই আনিলে খুব সাৱধানে ভলুকা বাঁহৰ বলডালত খোপে খোপে খোজ দি দি।…\nআমগুৰিৰ সকলোৰে প্ৰধান আলোচ‍্য বিষয়-জয়দেৱ ডেকাৰ ঐশ্বৰ্য্য-বিভূতিৰ আদি-মূল সেই বটলটোৱেই। জয়দেৱে বকাকোমোৰাটো ডাঙৰ ঘৰৰ মজিয়াত থৈ বটলটো হাতত লৈ নিজৰ কোঠাত সোমাল আৰু বটলটোৰ সাঁফৰখন খুলি পেলালে। অবিশ্বাস‍্য! অসম্ভৱ! অকল্পনীয়!\nপাঠকসমাজ, মই শুনা কথা বিশ্বাস কৰক। আলাদিনৰ আচৰিত চাকিৰ পৰা দৈত‍্যৰ আৱিৰ্ভাব হোৱাৰ দৰেই বটলটোৰ ভিতৰৰ পৰাও ধোঁৱা ওলাবলৈ ধৰিলে আৰু ধোঁৱাই পকোৱা কুন্ডলীৰ মাজৰপৰা কিম্ভূতকিমাকাৰ চেহেৰাৰ বিৰাট বপুৰ এক দৈত্য জয়দেৱৰ সন্মুখত আৱিৰ্ভাব হ’ল। ভয়তে জয়দেৱ মূছকঁছ গ’ল। লগে লগেই দৈত‍্যই ‘ফু:ফু:’ মন্ত্ৰৰে জয়দেৱৰ জ্ঞান ওভতাই আনিলে আৰু আলাদিনৰ আচৰিত চাকিৰ দৈত‍্যৰ দৰে কোমল সুৰত নহয়, চকু ৰঙা কৰি ক্ৰুদ্ধ কন্ঠৰে ক’লে-‘জয়দেৱ ডেকা, মই এক ভয়ানক দৈত‍্য, কিন্তু মই কাৰো দাস নহয়। ঋষিৰ শাপত মই বন্দী। ঋষিৰ শাপমোচন তথা মুক্তিৰ বাবে মোৰ এতিয়া এটাই পথ আছে- মোক বটলৰপৰা মুক্ত কৰাৰ বাবে ঋষিবাক্য অনুসৰি মোক উদ্দেশ‍্যি আপোনাৰ মুখৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা যিকোনো সৎ কামৰ দায়িত্ব পালন কৰিবলৈ মই দায়বদ্ধ। আপুনি যি সৎ কামকেই কৰিবলৈ কয়, মই তাকেই পালন কৰিম। কিন্তু ঋষিবাক‍্য অনুসৰিয়েই, আপুনি মোক কাম দিব নোৱাৰিলেই , অৰ্থাৎ মই এটা কাম কৰি দিয়াৰ পিছতেই অইন এটা কাম মোক দিব নোৱাৰিলেই মই আপোনাক কেঁচাই কেঁচাই চোবাই খাই মোৰ পেটত ভৰোৱাৰ লগে লগেহে মোৰ প্ৰকৃত মুক্তি সম্ভৱ হ’ব। গতিকে বিলম্ব নকৰি মোক কাম দিয়ক।’\nজয়দেৱৰ অৱস্থা পাঠকসমাজে নি:সন্দেহে অনুমান কৰিব পাৰিছে। ভয়তে ঠক্ঠক্-কৈ কপিঁ কপিঁ তেওঁ দৈত‍্যক আদেশ দিলে-‘মহাৰাজ, দৈত‍্য মহাৰাজ, মোক সকলো সুবিধা থকা দুমহলীয়া দালান এটা সাজি দিয়ক।’\nদৈত‍্যই জয়দেৱৰ ফালে চাই মিচিকিয়াই হাঁহিলে, আৰু ক’লে-‘ইও এটা কাম হ’লনে?’\nমুখৰ ভিতৰতে বিৰ্-বিৰ্-কৈ কিবাকিবি মন্ত্ৰ গাই ‘ফু:’ বুলি দৈত‍্যই কোৱাৰ লগে লগেই জয়দেৱৰ খেৰীঘৰ অন্তৰ্ধান হৈ পৰিল আৰু সুদৃশ‍্য এক দুমহলীয়া দালানে ঠাইখিনিৰ শোভা এনেদৰে বৃদ্ধি কৰিলে যে সেই দৃশ্য চাই পুনৰ মূছঁকছ গ’ল জয়দেৱ। এইবাৰো দৈত‍্যই জয়দেৱৰ সম্বিত ঘূৰাই আনি ক্ৰুদ্ধভাৱে ক’লে-‘মূছঁকছ গ’লেই নহ’ব, মোক কাম লাগে, কাম দিব নোৱাৰিলেই মই আপোনাক খাম।’ জয়দেৱ বিবুধিত পৰিল। কি কৰা যায়!\nযোৱা বছৰ বন্ধু এজনৰ লগত গুৱাহাটীৰ মেডিকেল কলেজৰ চিকিৎসালয়লৈ যাওতে এবিধ গাড়ী দেখা পাইছিল। নামটোও মনত আছে-‘মাৰুতি’। সেই মাৰুতি গাড়ী এখনকে লাগিব বুলি দৈত‍্যক ক’লে কেনে হয়? মৰসাহ কৰি জয়দেৱে দৈত‍্যক হুকুম দিলে- ‘এখন মাৰুতি গাড়ী লাগে’।\nক্ৰুদ্ধ দৈত‍্যৰ মুখত পুনৰ দেখা গ’ল দুৰ্লভ মিচিকিয়া হাঁহি। মাত্ৰ এখন! কোনখন? এল্টো, জেন, ছুইফ্ট, বেলেন’, ব্ৰীজা,…কোনখন?\nপুনৰ বিৰ্ বিৰ্ মন্ত্ৰ উচ্ছাৰণ, আৰু ‘ফু:‘! জয়দেৱ ডেকাৰ গাড়ী হাজিৰ-এখন সেউজীয়া জেন্!\n‘মোক কাম দিয়ক, সোণকালে কাম দিয়ক, নহলে আপোনাক খাম’-দৈত‍্যই জয়দেৱৰ ফালে চাই গৰজি উঠিল, কাৰণ তেওঁ গাড়ীখনৰ ফালে একেথৰে চাই থাকি বহু সময় নষ্ট কৰিছিল বাবে দৈত‍্য অধৈৰ্য হৈ পৰিছিল। কি কাম দিয়া যায়-জয়দেৱে চিন্তা কৰিলে।\n‘দুহাতেৰে দাতাকৰ্ণৰ দৰে খৰছ কৰিলেও যাতে মই ধনৰ অভাৱত নপৰো তেনেকুৱা এটা ব‍্যৱস্থা কৰি দিয়ক’-দৈত‍্যৰ ফালে চাই জয়দেৱে হুকুম দিলে।\nদৈত‍্যৰ মুখত পুনৰ হাঁহি বিৰিঙি উঠিল। কিবা এক মন্ত্ৰ পাঠ কৰি ‘ফু:’ বুলি কৈ দৈত‍্যই জয়দেৱৰ কাণত ফুচ্ফুচাই ক’লে-‘আপুনি মাটিত তিনিটা গোৰ মাৰি আপোনাৰ প্ৰয়োজনীয় ধনৰ বিষয়ে চিন্তা কৰিলেই আপোনাৰ হাতলৈ আপোনা-আপুনি ধনখিনি আহিব, কিন্তু এই কামটো বেলেগে দেখাকৈ নকৰিব, পৰীক্ষা প্ৰাৰ্থনীয়।’\nজয়দেৱে মাটিত তিনিটা গোৰ মাৰি মনে মনে ১০০০০ টকাৰ কথা চিন্তা কৰাৰ লগে লগেই ২০০০ টকীয়া ৫ খন খম্-খমীয়া নোট তেওঁৰ হাতলৈ আচম্বিতে আহি গ’ল। আনন্দত তেওঁ উত্ৰাৱল হৈ পৰিল। ইও কি সম্ভৱ? জয়দেৱে মনৰ উলাহত কি কৰিব-কি নকৰিব ভাবি থাকোতেই দৈত‍্যই পুনৰ গৰজি উঠিল-‘মোক কাম দিয়ক, নহলে মই আপোনাক খাও আৰু যাওঁ।’ জয়দেৱ হতবুদ্ধি হৈ পৰিল। দুমহলীয়া সুদৃশ‍্য দালান, মাৰুতি গাড়ী, হাতত সাতৰজাৰ ধন, অথচ দৈত‍্যই ভোগ কৰিব নিদিয়ে। কাম, কাম, কাম, নহলে খাম, খাম, খাম! কি কৰা যায়? আৰুনো কি লাগে জয়দেৱ ডেকাক?\n‘মোক বিশ্বসুন্দৰীতকৈও সুন্দৰী, বুদ্ধিমতী, অসমীয়া বুজি পোৱা আৰু ক’ব পৰা এজনী ঘৈণী আনি দিব লাগে আৰু বিবাহ কৰাই দিয়াৰ লগতে ফুলশয‍্যাৰ ব‍্যৱস্থাও কৰি দিব লাগে’- জয়দেৱৰ হুকুম।\n“পদুম ফুলৰ পাপৰিৰ দৰে ওঁঠ, আল্-কাতৰাতকৈও ক’লা আৰু আঠুলৈ বৈ পৰা অবৰ্ণনীয় শোভাবৰ্ধক চুলি, আলপিনোন্নত উদ্ধত বক্ষ, উন্নত নিতম্ব, মুক্তাৰ দৰে দাঁত, কাশ্মীৰী আপেলৰ দৰে গাল, দুচকুৰ আটলান্টিকৰ নীলাত ডুবি যায় সহস্ৰ ডিঙা, খোজত নাচে হিয়া, সুগোল হাতদুখন যেন কেঁচা বাঁহ পুৰি উলিয়াই অনা ফেঁহু, আৰু নাভিৰ গভীৰত আছে এনে মাধ‍্যাকৰ্ষণ শক্তিৰোধী চুম্বক- যাৰ সন্মুখত নিষ্ক্ৰিয় হৈ যাব পাৰে আলেকজেন্ডাৰৰ তৰোৱাল-এনে এগৰাকী কঁকাল খামুচীয়া সুন্দৰীৰো সুন্দৰী , মহাসুন্দৰী ঘৈণী জয়দেৱ ডেকাৰ!!”\nএই হুকুমো দৈত‍্যই ততাতৈয়াকৈ পালন কৰিলে আৰু এনে এগৰাকী সুন্দৰীৰো সুন্দৰী গাভৰু ক’ৰবাৰ পৰা আনি হাজিৰ কৰাই জয়দেৱৰ লগত গন্ধৰ্ব বিবাহ কৰাই দিলে যে সেইগৰাকী গাভৰুৰ ৰূপৰ জেউতিৰ সন্মুখত নিষ্প্ৰভ হৈ পৰিব উৰ্বশী, মেনকা, ৰম্ভা কিম্বা ঐশ্বৰ্য্য, প্ৰিয়ংকা, কেটৰিণা। বিবাহ সুকলমে সম্পন্ন হ’ল, ফুলশয‍্যা তৈয়াৰ কৰি দিয়াৰ লগতে ৰাতিপুৱালৈ জয়দেৱক ৰেহাই দি দৈত্য অন্তৰ্ধান হ’ল। অন্তৰ্ধান হোৱাৰ পূৰ্বে দৈত‍্যই কৈ গ’ল যে পুৱা ছয় বজাৰ লগে লগে দৈত‍্যক কাম দিব লাগিব, নহলে জয়দেৱৰ নিস্তাৰ নাই।\nপদুম ফুলৰ পাপৰিৰ দৰে ওঁঠ, আল্-কাতৰাতকৈও ক’লা আৰু আঠুলৈ বৈ পৰা অবৰ্ণনীয় শোভাবৰ্ধক চুলি, আলপিনোন্নত উদ্ধত বক্ষ, উন্নত নিতম্ব, মুক্তাৰ দৰে দাঁত, কাশ্মীৰী আপেলৰ দৰে গাল, দুচকুৰ আটলান্টিকৰ নীলাত ডুবি যায় সহস্ৰ ডিঙা, খোজত নাচে হিয়া, সুগোল হাতদুখন যেন কেঁচা বাঁহ পুৰি উলিয়াই অনা ফেঁহু, আৰু নাভিৰ গভীৰত আছে এনে মাধ‍্যাকৰ্ষণ শক্তিৰোধী চুম্বক- যাৰ সন্মুখত নিষ্ক্ৰিয় হৈ যাব পাৰে আলেকজেন্ডাৰৰ তৰোৱাল-এনে এগৰাকী কঁকাল খামুচীয়া সুন্দৰীৰো সুন্দৰী , মহাসুন্দৰী ঘৈণী জয়দেৱ ডেকাৰ!!\nকথাবোৰ বিশ্বাসেই নহয়। কিন্তু বিশ্বাস হওক বা নহওক, ফুলশয‍্যাখন ব‍্যৱহৃত হ’ল। নতুন দালানৰ স্নানাগাৰত থকা চেম্পু-চাবোনেৰে ঘৈণীয়েকে জয়দেৱক গা-পা ধুৱাই দিয়াৰ পিছত দুয়োৰে মধুৰ মিলনে তৃপ্ত কৰিলে দৈত‍্যই যোগান ধৰা ফুলশয‍্যাৰ ৰজনীগন্ধা। দুমহলীয়া দালানটোও যেন সাৰ্থক হ’ল।কিন্তু জয়দেৱৰ বাবে সুখ যেন ক্ষন্তেকীয়া। ৰাতিটো পুৱালেই দৈত‍্যক কাম দিব লাগিব। কিন্তু কি কাম দিয়া মায়? ঘৰ, গাড়ী, অফুৰন্ত ধন, সকলোবোৰেই হ’ল, আৰুনো কি লাগে মানুহক, জয়দেৱ ডেকাক! সাতৰজাৰ ধন হাতৰ মুঠিত। যি ইচ্ছা তাকেই কৰিব পাৰি। আমেৰিকা-ইউৰোপ ভ্ৰমণ তুচ্ছ কথা, ঘৰ-প্ৰাসাদ সজা তুচ্ছ কথা, মাছে-মঙহে দকচি খোৱা তুচ্ছ কথা। কি লাগে? কি লাগে আৰু? পুৱতি নিশালৈ কথাবোৰ মনতে পাগুলি থাকি জয়দেৱ কিংকৰ্তব‍্যবিমূঢ় হৈ পৰিল। কি কাম দিয়া যায় দৈত‍্যক?\nজয়দেৱৰ এনে অৱস্থা ঘৈণীয়েকে মনে মনে লক্ষ‍্য কৰি আছিল। যদিও ঘৈণীয়েকে কহুঁৱা-কোমল কৰঙণ দুখনৰ মাজত জয়দেৱৰ এখন কৰঙণ সুমুৱাই লৈ নিশ্চিন্তে টোপনি অহাৰ দৰে শুই আছিল, আলেঙে আলেঙে তেওঁ দেখিছিল জয়দেৱৰ মুখমন্ডলত বিষাদ আৰু উদ্বিগ্নতাৰ চিন। তেওঁ লাহে লাহে টোপনি ভঙাৰ ভাও জুৰি জয়দেৱৰ হাত দুখন সুগোল বক্ষৰ মাজত সুমুৱাই লৈ ক’বলৈ ধৰিলে-‘স্বামী, আপুনি কি চিন্তাত পৰিছে মোকো কওকচোন, কিজানিবা কিবা কৰিব পাৰোৱেই।’\nজয়দেৱে হাঁহিলে। শেঁতা হাঁহি।\nক’লে-‘ ডাৰ্লিং, তোমাক কোৱাত মোৰ অকণো আপত্তি নাই। তুমি যদি মোক সহায় কৰিব পাৰা, সেই সহায় তুমি তোমাকেই কৰাৰ দৰে হ’ব। কাৰণ মোৰ মৃত্যু মানে তুমিও বিধৱা হ’বা।’ এইবুলি কৈ জয়দেৱে সকলো বিৱৰি ক’লে।\nসকলোবোৰ কথা শুনি জয়দেৱৰ পত্নীয়ে মিচিকিয়াই হাঁহিলে আৰু ক’লে-‘স্বামী, আপুনি মিছাই ভয় খাইছে। এতিয়া শান্তিৰে শোৱক। মই আপোনাৰ কপালখন আৰু ভৰি দুখন পিটিকি দিওঁ। ৰাতি পুৱালেই আপোনাৰ সমস্যা শেষ।’\nজয়দেৱে হাঁহিলে।প্ৰসন্ন হাঁহি। ঘৈণীয়েকৰ বুদ্ধিটো শুনি প্ৰসন্নচিত্তে তেওঁ শৰীৰটো পুনৰবাৰ সঁপি দিলে শয‍্যা আৰু পত্নীক।\nকথামতেই কাম। পুৱা ছয় বজাৰ লগে লগেই দৈত‍্যই ‘কলিং বেল’ নিৰন্তৰে বজাবলৈ ধৰিলে আৰু দুৱাৰতো ঢকিয়াবলৈ ধৰিলে। জয়দেৱে হামিয়াই-হিকটিয়াই ওলাই আহিল আৰু এঙামুৰি ভাঙিবলৈ ধৰোতেই দৈত‍্যই হুংকাৰ দিলে-‘মোক কাম দিয়ক।’\nএইবাৰ জয়দেৱে মিচিকিয়াই হাঁহিলে আৰু ঘৈণীয়েকে শিকাই দিয়া মতে দৈত‍্যক হুকুম দিলে-‘মোৰ ভাইটোৱে বি-এ পাছ কৰাৰ আজি ৩ বছৰেই হ’ল, চাকৰি-বাকৰি নাই। আপুনি গুৱাহাটীৰ কাহিলীপাৰাৰ শিক্ষাবিভাগৰ কাৰ্যালয়লৈ গৈ মোৰ ভাইটোৰ বাবে শিক্ষকৰ চাকৰি এটা যোগাৰ কৰিব লাগ। কিন্তু চৰ্ত এটা আছে-আপুনি কাকো ঘোচ দিব নোৱাৰিব আৰু কাম শেষ নোহোৱাকৈ উভতি আহিব নোৱাৰিব। যাওক এতিয়া।’\nদৈত‍্যই এটা বেঁকা হাঁহি মাৰিলে আৰু ক’লে-‘ইও এটা কাম হ’লনে?’ দৈত‍্য অন্তৰ্ধান হ’ল।\nদৈত‍্য অন্তৰ্ধান হ’ল যি হ’লেই। আজিলৈ দৈত‍্য উভতি অহা নাই। দৈত্য হয়তো কোনোকালে উভতি আহিবও নোৱাৰিব। গতিকে জয়দেৱ ডেকাৰ এতিয়া জয়জয় ময়ময়।\nসকলো ‘তেৰা’ৰেই ইচ্ছা!!\n# Heading Image: www.millersguild.com\nTags: দৈত্য উভতি নাহিল\nKaleidoscope of life & the Altering Hues “What is your favourite cartoon character?” A random question from Neerja and a...


October 2019 – ফটাঢোল\nফটাঢোল ই-আলোচনীৰ শাৰদীয় সংখ্যাৰ সাক্ষাৎকাৰৰ অতিথি হিচাপে আমি এইবাৰ কাষ চাপিছিলোঁ জনপ্ৰিয় কণ্ঠশিল্পী, সদাহাস্যময়ী, আমাৰ সকলোৰে অতি মৰমৰ মৌচুমী চহৰীয়া বাইদেউৰ। যোৱা ২১ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে বাইদেউৰ লগত আগতীয়াকৈ হোৱা যোগাযোগৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ফটাঢোল পৰিয়ালৰ ফালৰ পৰা তেখেতৰ কাহিলিপাৰাস্থিত ফ্লেটত আমি গধূলি প্ৰায় ৫:৩০ বজাত উপস্থিত হৈছিলোঁ। স্বভাৱসুলভ হাঁহিটোৰে তেখেতে আমাক সম্ভাষণ জনাই ভিতৰলৈ মাতি নি বহিবলৈ দিলে। ফটাঢোল : নমস্কাৰ বাইদেউ, ফটাঢোল পৰিয়ালৰ তৰফৰ পৰা আপোনাক আন্তৰিক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিলোঁ আপোনাৰ বহুমূলীয়া সময়ৰ পৰা কিছু সময় আমাৰ কাৰণে উলিয়াই দিয়াৰ বাবে।\nOctober 3, 2019 আপদীয়া পদ্য\t2 Comments\nপদ-ছন্দ – হেমেন ডেকা\nআমি হ’লো মুখপুথিৰ জনাজাত কবি আং বাং কবিতা লিখাই যাৰ হবি৷ বিবিধ শব্দৰ পাতো নিয়মিত খেলা বানান শুধৰাবলৈ লাগে পিছে হেলা৷ নিতৌ আপডেট দি থাকো পুৱা-গধূলি নকৰো কাৰোৰে সৈতে অকণো ধেমালি৷ বিখ্যাত কবিৰ ভাব-ভাষা কৰো চুৰ বিৰহৰ বেদনাৰে দিওঁ তাত সুৰ৷ মনত নাই খ্যাতিৰ বাসনা সমূলি মাথোঁ নাভাবে যেন অমুকাক মামুলি৷ অসাৰ সংগদোষতে আজি হ’ল এই গতি খায় সদায় সোমৰস বাতিয়ে বাতি৷ গৰমত ইমান যে লাগে চাটিফুটি গেলাবিধ খালেহে আহে মৰ-ঘুমটি৷ চিলমিল টোপনিত দেখে কাণ্ড এটি চোঁচা মাৰি আহে\nবন্ধুজনৰ গাড়ীখন বাংলোটোৰ চৌহদত সোমোৱাত গাড়ীৰ পৰা নামিয়েই মই সুধিলোঁ, : এওঁলোকৰ ঘৰততো কুকুৰ নাই? বন্ধুৱে ক’লে, : তুমি কুকুৰলৈ বৰ ভয় কৰাহে! মই ক’লোঁ, : মানুহৰূপী কুকুৰবোৰক ভয় নকৰোঁ৷ সিহঁতক চম্ভালিব পাৰোঁ৷ কিন্তু আচল কুকুৰলৈহে খুব ভয় কৰোঁ৷ মই কুকুৰ থকা ঘৰ ভাল নাপাওঁ৷ তেনে ঘৰলৈ গ’লে গৃহস্থতকৈয়ো আগতে কুকুৰেহে ভুকি ভুকি স্বাগতম জনায়৷ গিৰিহঁতৰ লগত নমস্কাৰৰ আদান-প্ৰদান হ’ল কি নহ’ল কুকুৰটোৱে যেন গালিহে দিবলৈ লয়, “ইয়ালৈ কিয় আহিছ বে? তোৰ বাপেৰৰ ঘৰ নেকি? গুচি যা ইয়াৰ পৰা৷” আকৌ\nঘটনাৰ নায়ক আমাৰ সকলোৰে প্ৰিয় চৌধুৰী বাবু। সম্পূৰ্ণ নামটো দি এইটো লিখনি তেওঁলৈ পঠিয়াই এগালমান গালি খাই থোৱাৰ অভিজ্ঞতাৰ বাবে চৌধুৰী বাবু বুলিয়েই কাহিনী আগবঢ়ালোঁ। সমনীয়া হ’লেও স্নাতক মহলাৰ পৰা পুণাত অধ্যয়ন কৰাৰ সূত্ৰে চহৰ খনৰ বিষয়ে তেওঁৰ অভিজ্ঞতা আমাতকৈ বেছি কাৰণ আমি গুৱাহাটীত স্নাতক সম্পূৰ্ণ কৰি স্নাতকোত্তৰ অধ্যয়নৰ বাবেহে পুণালৈ গৈছিলোঁ। পুণাৰ পুৰণি ছাত্ৰ হিচাবে সকলো ক্ষেত্ৰতে চৌধুৰী চাহাব আগৰণুৱা, পিচিঅ’ বা পাণ দোকানত এক দুই লাইন মাৰাঠী কৈও কেতিয়াবা কেতিয়াবা আমাৰ দৰে নৱাগত সকলৰ মাজত চমক সৃষ্টি কৰে,\nএজাৰ ফুল ভালপাওঁ মই৷ এজাৰৰ বেঙুনীয়া ৰংবোৰলৈ চাই মই আপোনপাহৰা হৈ পৰোঁ৷ কিন্তু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত থকা শাৰী শাৰী এজাৰ কেইজোপা দেখিলে মনত শোকে খুন্দা মাৰি ধৰিব খোজে৷ এজাৰ কেইজোপাৰ মাজত যেন ক’ৰবাত নিজকে বিচাৰি পাওঁ৷ এই এজাৰৰ তলে তলেই এদিন সেই হোষ্টেলখনলৈ গৈছিলোঁ৷ আমাৰ “ফ্ৰেণ্ড হোষ্টেল” সেইখন৷ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰতিটো ছাত্ৰীনিবাসৰ লগত একোটাকৈ ছাত্ৰাৱাসৰ সম্পৰ্ক থাকে, যাক “ফ্ৰেণ্ড হোষ্টেল” বুলি কোৱা হয়৷ হোষ্টেললৈ নতুন আৱাসী অহাৰ পিছত দুয়োখন ফ্ৰেণ্ডহোষ্টেল লগ হৈ এটা “টি পাৰ্টী” আয়োজন কৰে৷ টি পাৰ্টিটো হয় ছাত্ৰাৱাসখনত\nৰ’ব হে, মোৰ দুখেভৰা জীৱনৰ আন এটা মৰ্মান্তিক কাহিনী পঢ়িবলৈ ওলাইছোঁ বুলি চিৰিয়াচ হৈ নেযাব। অসমীয়া ভাষাত এইটোৱেই সমস্যা, কওঁ কিবা এটা ৰাইজে বুজে কিবা আন এটা। মোৰ কোনো শৈশৱৰ, যৌৱনৰ সপোনৰ মৃত্যু হোৱা নাই, আচলতে সপোনতে মোৰহে মৃত্যু হ’ল। মানে ‘ডেথ অৱ এ ড্ৰীম’ নহয়, ‘ডেথ ইন মাই ড্ৰীম’ হে! সেয়া চাওক, ইংৰাজীত কোৱাৰ লগে লগে পটকৈ বুজি পালে। আচলতে হ’ল কি, যোৱাকালি মোৰ সপোনত মোৰ মৃত্যু হ’ল। কি হ’ল কি নহ’ল ভালকে বুজি নেপালোঁ, কিন্তু মই হঠাৎ উপলব্ধি\nআমাৰ ভাৰতবৰ্ষ এখন যুৱ দেশ। ভাৰতৰ প্ৰতি তিনিজন ব্যক্তিৰ এজন, এগৰাকী যুৱক বা যুৱতী।আজিৰ যুৱ প্ৰজন্ম কাইলৈ দেশৰ ভৱিষ্যত, দেশৰ মানৱ সম্পদ। গতিকে এই সময়ছোৱাতে প্ৰতিজন যুৱক, যুৱতীয়ে এজন সুনাগৰিক হিচাপে নিজকে গঢ়িবলৈ যত্নপৰ হ’ব লাগে। সুনাগৰিক বুলি ক’লে কেৱল পঢ়া শুনা ভালকৈ কৰি চিকিৎসক, অভিযন্তা, অধ্যাপক বা ডাঙৰ বিষয়া হোৱাকে নুবুজায়৷ তাৰ পৰিৱৰ্তে এজন এনে ব্যক্তিক বুজাই যি সমাজ বা দেশৰ ওপৰত বোজা নহৈ তেওঁৰ নিজৰ ফালৰ পৰা কিবা হ’লেও অৱদান আগ বঢ়াব পৰাকৈ সক্ষম। সাধাৰণতে ১৫ বছৰৰ পৰা\nআমাৰ নতুন চম্পাসুৰে হেনো “ফটাঢোল”ৰ এই মাহৰ সাক্ষাৎকাৰ শিতানৰ বাবে অসমৰ এগৰাকী বিখ্যাত সংগীতশিল্পীৰ ওচৰ চাপিছে । আলোচনীখনৰ শাৰদীয় সংখ্যাটিত আমি এইগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত শিল্পীৰ জীৱনৰ কিছু অপ্ৰকাশিত কাহিনী হয়তো পঢ়িবলৈ পাম ।বিখ্যাত লোকসকলৰ অখ্যাত কাহিনীবিলাক জানিবলৈ পোৱাৰ মজাই বেলেগ, নহয়নে? পিছে পঢ়ুৱৈসকলে এটা কথা জানি হয়তো আচৰিত হ’ব যে পোনতে চম্পাসুৰে কিন্তু আন এজন বিশ্ববিখ্যাত ব্যক্তিৰহে সাক্ষাৎকাৰ লোৱাৰ মানসেৰে ব্যক্তিগৰাকীৰ অফিচিয়েল ই-মেইল আই ডিলৈ এটা অনুৰোধ প্ৰেৰণ কৰিছিল, যি অনুৰোধ ৰক্ষা কৰি ব্যক্তিগৰাকীয়ে তেওঁক সাক্ষাতৰ বাবে এটা তাৰিখো দিছিল ।


মনৰ কথাঃ পৰিৱর্তনৰ নামত প্ৰকৃততে কি পালে অসমে? :: লীলাকান্ত পায়েং - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome LEELAKANTA PAYENG LILAKANTAPAYENG মনৰ কথা মনৰ-কথা লীলাকান্ত পায়েং মনৰ কথাঃ পৰিৱর্তনৰ নামত প্ৰকৃততে কি পালে অসমে? :: লীলাকান্ত পায়েং\nxukhdukh.com November 28, 2018 LEELAKANTA PAYENG, LILAKANTAPAYENG, মনৰ কথা, মনৰ-কথা, লীলাকান্ত পায়েং,\n‘পৰিৱর্তন’-অসমৰ এটা সময় আছিল যেতিয়া এই শব্দটোৱে উজনিৰ পৰা মধ্য অসম তথা নামনি অসমলৈকে সকলো মানুহৰ অন্তৰত তোলপাৰ লগাইছিল। কংগ্রেছৰ পোন্ধৰ বছৰীয়া কুশাসনত সাধাৰণ ৰাইজ অতিষ্ঠ হৈ পৰিছিল। এইয়ে সাধাৰণ জনতাই পৰিৱর্তন বিচাৰিছিল। পৰিৱর্তনৰ নামত আমাৰ অসমীয়া ইমানেই আৱেগ হৈ পৰিছিল যিকোনো প্রকাৰে কংগ্রেছৰ শাসনৰ পৰা মুক্ত হ’ব বিচাৰিছিল। আমি পৰিৱর্তন বিচাৰিছিলোঁ কিন্তু পৰিৱর্তন নিজৰ বাবে বিচৰা নাছিলোঁ, এই পৰিৱর্তন সমাজৰ সামগ্রিক উন্নয়নৰ বাবে বিচাৰিছিলোঁ।\nকংগ্রেছ চৰকাৰৰ পতন হোৱাৰ মূল কাৰণ দুটি হৈছে বাংলাদেশী সমস্যা আৰু দুর্নীতি। কংগ্রেছ চৰকাৰৰ পূর্বে আমাৰ ৰাজ্যত অসম গণ পৰিষদ দলৰ শাসন চলিছিল। কিন্তু দুয়োটা দলে সাধাৰণ জনতাক ৰাম ঠগন দিলে। সাধাৰণ জনতাৰ সা-সুবিধা, ধন-সম্পত্তি লুটি-পুতি খালে। গতিকে বিজেপি দলক ভোট নিদি সাধাৰণ জনতাৰ আন কোনো বিকপ্ল নাছিল। বর্তমান অসমত সাধাৰণ জনতাৰ হ’কে কাম কৰা ৰাজনৈতিক দলৰ অতিকৈ প্রয়োজন হৈ আছে। বিজেপি দলে যেতিয়া পৰিৱর্তনৰ শ্ল’গান গাইছিল তেতিয়া আমাৰ বহু কেইজন সাহিত্যিক-বুদ্ধিজীৱি বিৰোধিতা কৰিছিল। পিছে এই নিকিন লেখকে বহু আগশাৰীৰ কেইবা খনো বাতৰি কাকতত পৰিৱর্তনৰ সপেক্ষে লিখিছিলোঁ। আনকি নির্বাচনত জয়ী হোৱাৰ পাছতো ‘দৈনিক গণ অধিকাৰ’ কাকততো বিজেপি চৰকাৰে আগন্তক দিনবোৰত কৰিব লগীয়া কাম সম্পর্কেও এক চমু খাতিয়ান দাঙি ধৰিছিলোঁ। আচলতে পৰিৱর্তনৰ নামত কেন্দ্র আৰু ৰাজ্যত বিজেপি দলে চৰকাৰ গঠন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। নির্বাচনৰ সময়ত বিজেপিৰ নেতা-পলিনেতাই আমাৰ সাধাৰণ ৰাইজক কম প্রতিশ্রুতি দিছিল নে। আমাৰ জাতিটো আৱেগ জর্জৰিত বুলি জানি বিজেপি দলে কম ইমান কৌশল ৰচিলে যে এক নতুন আশাত আৰু অসমত সাধাৰণ জনতাৰ ভাল দিন আহিব বুলি পৰিৱর্তনৰ সূত্র প্রয়োগ কৰিলে। কিন্তু নির্বাচনত জয়ী সাব্যস্ত হোৱাৰ পাছত বিজেপি দল সম্পূর্ণ ওলোটা খৰ মাৰিলে।\nআমি ভাবিছিলোঁ যে অসমত বসবাস কৰা কোটি জনতাৰ আশা-সপোন বোৰ বাস্তৱত ৰূপায়িত হ’বলৈ গৈ আছে। কিন্তু দেখা গ’ল যে বিজেপি দলে পৰিৱর্তনৰ নামত সাধাৰণ ৰাইজক ভেল্কিবাজী মাৰিলে। নির্বাচনত বিজেপি চৰকাৰ বিজয়ী সাৱ্যস্ত হোৱাত নৱপ্রজন্মই এক গুৰুত্ব পূর্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। আচলতে নৱপ্রজন্মই দিয়া ভোটৰ বাবে ৰাজ্যত বিজেপি চৰকাৰ গঠন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল বুলি ক’ব পাৰি। বিজেপি দলে নৱপ্রজন্মক আকর্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাৰ মূল কাৰণ আছিল দুর্নীতি মুক্ত অসম আৰু নিৱনুৱা যুৱক-যুৱতীক নিযুক্তি প্রদান কৰা। কিন্তু আজিলৈকে বিজেপি চৰকাৰে নিৱনুৱা যুৱক-যুৱতীৰ বাবে তেনে বিশেষ ব্যৱস্থা গ্রহণ কৰা দেখা পোৱা নগ’ল। বিজেপি চৰকাৰে নতুনকৈ অসম চৰকাৰৰ বিভিন্ন বিভাগত নতুন পদৰ সৃষ্টি কৰা হোৱা নাই। ৰাজ্যত নাৰী সৱলীকৰণ আঁচনি প্রস্তত হ’ল কিন্তু ৰাজ্যত এই দুই বছৰত নাৰী ধর্ষণ, নাৰী অত্যাচাৰ আদি বেছিকৈ বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিছে। ‘কৃষকৰ বিকাশ মানেই ৰাজ্যৰ বিকাশ’ বুলি শ্ল’গান গোৱা বিজেপি দলে এই দুই বছৰত কৃষকৰ বাবে তেনে বিশেষ গুৰুত্ব পূর্ণ কাম কৰিছে বুলিব নোৱাৰি।\nপূর্বৰ তুলনাত দেশ তথা ৰাজ্যত কৃষকে নিজৰ প্রাপ্য অধিকাৰ বিচাৰি প্রতিবাদ তথা আন্দোলন বেছিকৈহে চলাব লগীয়া হৈছে। পূর্বৰ তুলনাত কৃষকৰ আত্মহত্যাৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাইছে। দুর্নীতি মুক্ত দেশ গঢ়াৰ পৰিকল্পনা কৰা বিজেপি চৰকাৰে বিমুদ্রাকৰণ কৰি বিদেশৰ ছুইছ বেঙ্কত জমা হৈ থকা ক’লা টকা ঘুৰাই আনিম বুলি কোৱা বিজেপি চৰকাৰে সঁচাই ক’লা টকাবোৰ দেশলৈ ঘুৰাই আনিলেনে। অকল অসম লোকসেৱা আয়োগৰ দুর্নীতিৰ অন্ত পৰিলেই অসম দুর্নীতি মুক্ত বুলিব নোৱাৰি। ‘ষ্টার্ট আপ’ আৰু ‘ডিজিটেল ইণ্ডিয়াৰ’ যোগেদি স্মার্ট ভিলেজৰ সপোন দেখা চৰকাৰৰ দিনত অন্ধবিশ্বাস আৰু কু-সংঙ্কাৰৰ ফলত নিতৌ মানুহ মৃত্য বৰণ কৰিয়েই আছে।\nএই চৰকাৰৰ দিনত অভাৱনীয় হাৰত ডাইনী হত্যা, অন্ধবিশ্বাস-কুসংঙ্কাৰৰ দৰে ঘটনা বোৰ বৃদ্ধি পাইছে। অনিয়মীয়া দৰমহা আৰু নিযুক্তিৰ অভাৱত শিক্ষক সকল আত্মহত্যাৰ দৰে জঘন্য কাণ্ড সাবটিব লগীয়া হৈছে। এইয়া আমাৰ দেশ তথা ৰাজ্যৰ পৰিৱর্তন। কেন্দ্র তথা ৰাজ্যত বিজেপি চৰকাৰ গঠন হ’লে বানপানী আৰু গৰাহ খহনীয়া নিচিনা সমস্যাক অধিক গুৰুত্ব দিয়া হ’ব বুলি কোৱা হৈছিল যদিও আজিও এইবোৰ নগণ্য বিষয়। ৰাজ্যত বিজেপি চৰকাৰ বিজয়ী সাৱ্যস্ত হোৱাৰ মূল কাৰণ আছিল বিজেপি দলৰ কেইবাটাও নির্বাচনী ইচ্চু যেনে-বাংলাদেশীক টানি আজৰি অসমৰ পৰা উলিয়াই দিয়া হ’ব, ডাঙৰ নদী বান্ধ বন্ধ হ’ব, অসমৰ মাটি বাংলাদেশক এক ইঞ্চিও প্রদান কৰা নহ’ব ইত্যাদি ইত্যাদি। কিন্তু বর্তমান প্রতিজন জনতাই জানে যে ৰাজ্যত বিজেপি চৰকাৰে কেনে ধৰণৰ ভূমিকা পালন কৰি আছে। ‘জাতি-মাটি-ভেটি’ৰ শ্ল’গানৰ নামত কেন্দ্র আৰু ৰাজ্যত বিজেপি চৰকাৰ গঠন কৰি দেশ তথা ৰাজ্যক বিক্রী কৰিবলৈ নামি পৰিছে। ‘আচ্চে দিনৰ’ প্রতিশ্রতি দিয়া বিজেপি চৰকাৰ আৰু ‘সর্বাৰ চৰকাৰ সকলোৰ বিকাশ’ বুলি কোৱা চৰকাৰে আমাৰ সাধাৰণ ৰাইজক ৰাম ঠগন দিলে। এইয়ে আজি ৰাজ্যৰ সাধাৰণ নাগৰিক হিচাপে মই প্রশ্ন কৰিবলৈ বাধ্য-‘জনতাই বিচৰা পৰিৱর্তন এইয়া নেকি আৰু সঁচাই পৰিৱর্তনৰ নামত মই, আপুনি কি পালোঁ? পঞ্চায়ত নিৰ্বাচনত ৰাইজে আকৌ যে শাসকৰ পৰিবৰ্তন নিবিচাৰিব, সেই কথাও কিন্তু এই প্ৰেক্ষাপটত গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা হৈ পৰিছে।\nTags # LEELAKANTA PAYENG # LILAKANTAPAYENG # মনৰ কথা # মনৰ-কথা # লীলাকান্ত পায়েং\nBy xukhdukh.com on November 28, 2018


শিয়াল, নাটক আৰু পুলিচ :: ছাত্রাবাসৰ এডোখৰ (২) (দিগন্ত যাদৱ শৰ্মা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n(‘কনিষ্টবল’ এজনে আনজনক ক’লে -“অই, কি উগ্রপন্থী অ’ ভয়তে দেখোন কঁপি আছে। ইমান ভয় নে ইহঁতৰ। এনেকৈ দেশ স্বাধীন কৰিবলৈ আহে? হাঃ হাঃ হাঃ!’)\nমাজনিশা দুই/তিনি বজাত পুলিচৰ লগত ছুপাৰ ছাৰৰ আবাসলৈ যাবলৈ নিশ্চয় কাৰো ভাল নালাগিব। তাতে যদি আকৌ কোনো অসামাজিক কার্যত জড়িত থকাৰ সন্দেহত ধৰি লৈ যায়, তেতিয়াতো কথাই নাই। সদায়ে সকলোৰে মাজত ভাল ল’ৰাৰ দৰে হৈ থকাজনৰ অৱস্থা কি হ’ব পাৰে সেইটো সহজেই অনুমেয়। বোধকৰো মোৰ ভাগ্য সুপ্রসন্ন আছিল। কিয়নো মই তেনে এক অৱস্থাৰ পৰা ৰক্ষা পৰিছিলো। মোৰ বৰকৈ ঠাণ্ডা লগাত আৰু মহৰ কামোৰৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ ৰঞ্জিত আৰু বিপুলক এৰি থৈ সোনকালেই আহি ছাত্রাবাসত সোমাইছিলোহি। তাতে আকৌ কম্বলখনো নিবলৈ পাহৰিছিলো।\nৰঞ্জিত আৰু বিপুলক লগত লৈ পুলিচৰ এ এছ আইজনে ছুপাৰ ছাৰৰ আবাসৰ কলিং বেল টিপিলে। ক’তনো কলিং বেল বাজিব, কাৰেন্টেই নাই! বেছি ৰাতি হোৱা বাবেই নেকি এ এছ আইজনে ছাৰক জগাবলৈ অলপ ইতস্ততঃ কৰিছিল, দর্জাখনতো লাহে লাহেহে টোকৰ মাৰিছিল। ছাৰ উঠি নাহেহে দেখোন, ৰঞ্জিত আৰু বিপুলৰ এইবাৰ সঁচাকৈয়ে ভয় লাগিবলৈ ধৰিলে। কি হ’ব যদি পুলিচে পোনে পোনে থানালৈয়ে লৈ যায়, নাক-কাণ গোটেই কটা যাব। ৰঞ্জিতৰ আৰু বেছিকৈহে ভয় লাগিবলৈ ধৰিলে। কিয়নো তাৰ বায়েকৰ অহা মাহত বিয়া। ভায়েকক থানাত ভৰোৱাৰ খবৰ কেনেবাকৈ যদি ভাবি ভিনীহিয়েকৰ ঘৰত ওলাই গ’ল, হ’ল আৰু! বিয়া ভাঙিও যাব পাৰে। এইবোৰ ভাবি ভাবি যি হয় হয় থাকক বুলি ৰঞ্জিতে জোৰে জোৰে চিঞৰিব ধৰিলে…\n“ছাৰ ছাৰ, সোনকালে দৰ্জা খোলক’।\nকিছু সময় পিচত ছাৰে দর্জা খুলি দিলে। এ এছ আইজনে ‘চেলুট’ এটা মাৰি সুধিলে –\n“ক্ষমা কৰিব ছাৰ, এই ৰাতিখন আপোনাক আমনি দিয়াৰ বাবে, এই ছাত্র দুজন আপোনাৰ এই ছাত্রবাসটোৰ আবাসী নেকি …?’\nছাৰে চকু দুটা মোহাৰি মোহাৰি এবাৰ আমাক দুজনৰ ফালে চাই আৰু এবাৰ এ এছ আইজনৰ ফালে চাই কলে,\n“হয়তো! দুয়োজন মোৰে ছাত্র, কি কৰিলে ইহঁতে ইমান ৰাতি।’\nওস স্বস্তি! ৰঞ্জিত আৰু বিপুলৰ মুখত এতিয়াহে পানী আহিল।এই ডিচেম্বৰ মাহৰ ঠাণ্ডাতো সিহঁত দুয়োটাৰ পিয়াহত অন্ঠ কন্ঠ শুঁকাই গৈছিল। যিয়েই নহওঁক কিয়, অন্ততঃ পুলিচৰ হাতৰ পৰা নিস্তাৰ পোৱা যাব। ছাৰে যি শাস্তি দিয়ে দি থাকিব। বেয়া কাম কৰিবলৈটো জংগললৈ যোৱা নাছিল। পুলিচৰ লগতহে মিছামিছিকৈ ভুল বুজাবুজি হৈছিল। উস, ৰক্ষা এতিয়া! …\nবোধকৰো তেতিয়া আমি তৃতীয় বর্ষৰ দ্বিতীয় ষান্মাসিকৰ ছাত্র। মহাবিদ্যালয় সপ্তাহৰ বাবে মোটামুটি সকলোৱে সাজু। বিভিন্ন ধৰণৰ প্রতিযোগিতাবোৰ আছেই। তাতে আকৌ নাটকত প্রতি বছৰৰ দৰে এইবাৰো প্রথম পুৰস্কাৰটো আঁজুৰি আনিবৰ বাবে আমাৰ ছাত্রাবাসৰ নাটক কৰা কেইজনে কঁকালত টঙালি বান্ধিছেই। ভাল নাটক এখন বাছনি কৰা হ’ল। ইতিমধ্যে ‘ৰিহাৰ্ছেল’ও আৰম্ভ হৈ গৈছিল। মই অৱেশ্যে মূল নাটকত অংশগ্রহণ কৰা নাই। কিন্তু আন যাবতীয় কাম যিবোৰ আছে সেইবোৰৰ দায়িত্বত মই আছো।যেনে নাটক চলি থকা সময়ত ওপৰত উঠি ‘ষ্টেজ’ত সঠিক ঠাইত সঠিক পোহৰৰ ব্যবস্থা কৰা, আগতে বাণীবদ্ধ কৰি থৈ দিয়া বিভিন্ন শব্দবোৰ উপযুক্ত সময়ত ‘টেইপ ৰেকৰ্ডাৰ’টোৰ দ্বাৰা বজাই শুনোৱা। নাটকলৈ আৰু বেছি দিন নাই। দিলীপে ক’লে যে শিয়ালৰ মাত দেখোন বাণীবদ্ধ কৰা হোৱাই নাই। দিলীপ নাটকখনৰ পৰিচালকো, অভিনেতাও। চিন্তাত পৰিলো শিয়ালৰ মাত এতিয়া ক’ৰ পৰা পাম। বুবুলদাই ক’লে –\n“কিয় আমাৰ কলেজৰ খেলপথাৰখনৰ গাতে লাগি থকা জংগলখিনিতে ৰাতি ৰাতি শিয়ালে দেখোন হোৱা দিয়ে। ৰাতি ভাত পানী খাই টেইপ ৰেকৰ্ডাৰটো লৈ তাত গৈ ৰখি থাকিবি। শিয়ালে হোৱা দিব, তহঁতে ‘ৰেকৰ্ডিং’ কৰি লৈ আহিবি।’\nঅ’ হয়তো বুদ্ধিটো দেখোন ভালেই। গতিকে সেইমতে কাৰ্য সম্পাদন কৰাৰহে কথা।\nসেই ৰাতিয়েই ভাত-পানী খাই ৰঞ্জিত আৰু বিপুলক লগত লৈ টেইপ ৰেকৰ্ডাৰটোৰ সৈতে জংগললৈ ওলালো। খেলপথাৰখনৰ একোণত জৰাজীৰ্ণ সৰু ঘৰ এটা আছিল, তাৰেই বাৰান্দাত কাগজ পাৰি বহি আমি শিয়ালৰ ‘কে কে হোৱা’ৰ বাবে আপেক্ষা কৰিলোঁ। বাহিৰত বৰ ঠাণ্ডা, ফিৰফিৰিয়া বতাহো দি আছে। সিহঁত দুয়োজনে কম্বল এখন লৈ আহিছিল। মইহে আনিবলৈ পাহৰিলো। মোৰ বৰ ঠাণ্ডা লাগিব ধৰিলে, পিন্ধি থকা জেকেটটোৱেও ঠাণ্ডা আঁতৰাব নোৱাৰিলে। ইফালে ম’হৰ কামোৰবোৰ আছেই। বুবুলদাৰ কথা মতে তেতিয়ালৈকে শিয়াল আহি নোপোৱাত আৰু এনেদৰে বাহিৰত ৰৈ থাকিব নোৱাৰি মই ৰঞ্জিত আৰু বিপুলৰ পৰা বিদায় মাগি ছাত্রাবাস পালোহি।\nৰঞ্জিত আৰু বিপুলে শিয়ালৰ আপেক্ষা কৰি কৰি টোপনিয়াবলৈ ধৰিলে। শিয়ালৰ হোৱাও দেখোন শুনিবলৈই পোৱা নাই তেতিয়ালৈকে। খেলপথাৰখনৰ দাঁতিয়েদি ‘নেচনেল হাইৱে’টো। গাড়ী-মটৰৰ আহ-যাহ তেতিয়ালৈকে কমি গৈছে। ট্রাকবোৰ চলি আছে মাজে মাজে। নিশা দুইমান বাজিছিলে চাগে’! বিপুলে আকৌ মাজে মাজে টোপনিতে মুখেৰে কিবাকিবি বিৰবিৰাই থাকে। সেইদিনাখনো তেনে হৈছিল। ৰঞ্জিতৰ চিলমিলীয়া টোপনি আহিব ধৰিছিল, সি বিপুলক হেঁচুকি দিলে। ছাত্রাবাসলৈ ঘূৰি যাবলৈও মন গ’ল, কিন্তু আকৌ পিছদিনাখন আহিব লাগিব বুলি আৰু কিজানি অলপ পিচত শিয়ালৰ হোৱা শুনিবলৈ পোৱা যায়েই… সেই আশাত সিহঁত হামিয়াই হিকতিয়াই ৰৈ থাকিল।\n“ফুৰৰৰৰৰৰত … ফুৰৰৰৰৰৰত’ হুইছেলৰ শব্দ।\n“দুপ দাপ … দুপ দাপ’\nখকামকাকে ৰঞ্জিত আৰু বিপুলে ঘৰটোৰ বাৰান্দাৰ মজিয়াৰ পৰা উঠি বহিল।\nটোপনিৰ জালত কি সেইটো, কপালতে লগাই থৈ দিছে, বাপৰে ইমান ঠাণ্ডা… সন্মুখতে পিষ্টল দেখি ৰঞ্জিতৰ সৰুপানী সৰকি যোৱাৰ উপক্রম হ’ল।\nইফালে কোনোবা এজনে ৱাকিটকীত কথা পাতি আছে। বিপুলে বুজিলে যে তাৰমানে সিহঁত পুলিচৰ পাল্লাত পৰিল। এই ৰাতিখননো কিহে পাইছিল জংগলৰ কাষত ৰৈ থাকিবলৈ। বাপ্পেকে পুলিচে বুজি পালেই হয় সিহতৰ কথাবোৰ, যিহে দিনকাল পৰিছে।\nদুজন মানে সিহঁত দুয়োটাকে জপটিয়াই ধৰি লৈ ভালকৈ তালাচি ল’লে। নাই কি পাব, টেইপ ৰেকৰ্ডাৰটোৰ বাহিৰে আছিলনো আৰু কি! অৱশ্যে ৰঞ্জিতৰ পেন্টৰ পকেটত চাধাৰ টেমা এটা আছিল।\n“উগ্রপন্থী ওলাইছ, ‘আর্মৰ্ছ’ ক’ত লুকুৱাই ৰাখিছ ক’ …\n“ছাৰ, দুজনক ধৰিছো। কম বয়সৰ ল’ৰা। একো উলিয়াব পৰা নাই এতিয়ালৈকে। হয়তো এই জংগলতে লুকুৱাই ৰাখিব পাৰে’- এজনে ৱাকিটকীত কথা পাতিয়েই আছে। সেইফালৰ পৰাও কিবাকিবি নির্দেশ আহিছে।\n‘কনিষ্টবল’ এজনে আনজনক ক’লে -“অই, কি উগ্রপন্থী অ’ ভয়তে দেখোন কঁপি আছে। ইমান ভয় নে ইহঁতৰ। এনেকৈ দেশ স্বাধীন কৰিবলৈ আহে? হাঃ হাঃ হাঃ!’\nকোনোমতে ৰঞ্জিতে সেপ ঢুকি প্রকৃত কথাখিনি ক’লে। বহুত ‘ক্রছ কোৱেচন’ৰ আৰু ‘ৱাকিটকী’ত ওপৰৱালাৰ লগত কথাপতাৰ পিচত পুলিচে সিহঁত দুয়োজনকে আমাৰ ‘হোষ্টেল ছুপাৰীন্টেডেন্ট’ মানে ছাত্রবাসৰ তত্ত্বাৱধায়কৰ ওচৰলৈ লৈ আহিছিল …\nমহাবিদ্যালয় সপ্তাহ আৰম্ভ হ’ল। নাটকত অংশগ্রহণ কৰাৰো সময় উপস্থিত হ’লহি। আমাৰ কিন্তু আৰু শিয়ালৰ ‘কে কে হোৱা’ বাণীবদ্ধ কৰা নহ’লগৈ। তথাপিও আমি দুজনমানে যিমান পাৰি শিয়ালৰ নিচিনাকৈ মাত উলিয়াবৰ চেষ্টা কৰিছিলো, পিছে আশানুৰূপ নোহোৱাত শিয়ালৰ ‘কে কে হোৱা’ নাটকৰ পৰাই বাদ দিলো। ইমানখিনি লটিঘটি হোৱাৰ পিছতো কিন্তু আগৰ দুবছৰৰ দৰে দিলীপৰ নেতৃত্বত আমাৰ ছাত্রাবাসেই বিজয়ীৰ সন্মান লাভ কৰিছিলো আৰু লগতে আছিল দিলীপৰ শিৰত শ্রেষ্ঠ অভিনেতাৰ মুকুট।


আপোচ | নীলা চৰাই: অনলাইন অসমীয়া সাহিত্য, কবিতা, গল্প, প্ৰবন্ধ\nApril 14, 2012 April 12, 2018 ধ্ৰৱজ্যোতি শৰ্মা 1 Comment ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মা\n—তোমাৰ জীৱনলৈ কেতিয়াবা এনেকুৱা কিছুমান পৰিস্থিতি আহি পৰিব, যিবোৰৰ লগত তুমি মিট্-মাট কৰিবই লাগিব।\n—তোমাৰ জীৱনটো একপক্ষীয় হৈ যাব। তুমি নিজে সুখী হ’বা, কিন্তু আনক সুখী কৰিব নোৱাৰিবা।\n—আনৰ সুখ-দুখৰ কথা চিন্তা কৰিবলৈ গ’লে মোৰ ধ্যান-ধাৰণা, আদৰ্শ দেখোন সকলোবোৰ ত্যাগ কৰিব লাগিব।\n—সেইটোৱেই আচল কথা। জীৱনটো বাঙ্ময় কৰি তুলিবলৈ কিছুমান ক্ষেত্ৰত তুমি এৰা-ধৰা কৰিবই লাগিব। অৰ্থাৎ কিবা এটা পাবলৈ তুমি কিবা অলপ এৰিবই লাগিব। একেলগে দুটা ফল তুমি কেতিয়াও ধৰিব নোৱাৰা।\n…পৰাণ বৰুৱাই বিমান ফুকনৰ লগত কৰা বাৰ্তালাপৰ এয়া কিয়দংশ। পিছে এই বাৰ্তালাপ এতিয়াৰ নহয়। বহুদিনৰ পূৰ্বৰ, তেওঁলোক দুয়ো কটন কলেজত পঢ়ি থকা সময়ৰ। পৰাণ বৰুৱাই তেওঁৰ প্ৰিয়তম বন্ধু বিমান ফুকনৰ লগত আবেলি বা সন্ধ্যা এনেদৰেই আড্ডা মাৰি সময়বোৰ পাৰ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ আড্ডাস্থলী আছিল পাণবজাৰৰ এখন নিৰ্দিষ্ট ৰেষ্টুৰেণ্ট। সমুখত ধূমায়িত চাহৰ পিয়লা লৈ বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত পাণ্ডিত্য জাহিৰ কৰি কৰি তেওঁলোকে এনেকৈয়ে পাৰ কৰি দিছিল অকালতে বৈধৱ্যক আঁকোৱালি লোৱা নাৰীৰ দৰে বিষণ্ণ গধূলিবোৰ। ৰবি ঠাকুৰ, জীবনানন্দ, কেম্যু, কুণ্ডেৰা, জয়চ্ আদিৰ লগত চিনাকি হ’বলৈ মাজে মাজে জিলা পুথিভঁৰাললৈ গৈছিল। বন্ধৰ দিনত কেতিয়াবা চিনেমা চাইছিল। আবেলি আৰু সন্ধ্যাৰ আজৰি সময়কণ পাৰ কৰিবলৈ প্ৰায়বোৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েই এনেবোৰ পন্থাকে অৱলম্বন কৰিছিল। কাৰণ এতিয়াৰ দৰে মহানগৰীৰ আবহাওৱা আৰু কটন কলেজৰ পৰিৱেশ সেই সময়ত ইমান মুক্ত নাছিল যে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীবোৰে প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ লগত দীঘলী পুখুৰীৰ পানীত নৌকা-বিহাৰ কৰি কিম্বা কোনো উদ্যানত গাত গা লগাই নিঃসংকোচে সময়বোৰ পাৰ কৰি দিব। কাৰোবাৰ মাজত হৃদয় বিনিময় হৈছিল যদিও সংশ্লিষ্ট প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাহালৰ বাহিৰে সেই কথা বাকীবোৰে খুব কমেইহে গম পাইছিল।\nশৈশৱৰে পৰা পৰাণ বৰুৱা আছিল আঁকোৰগোজ স্বভাৱৰ। নিজৰ মতত তেওঁ সদায় দৃঢ় আছিল। আদৰ্শৰ ক্ষেত্ৰত বৰুৱাই কেতিয়াও কাৰো লগত আপোচ কৰা নাছিল। তেওঁ সমগ্ৰ জীৱনটো নিজৰ আদৰ্শত অটল হৈয়ে থাকিব পাৰিব বুলি ভাবিছিল। বহু ক্ষেত্ৰত সফলো হৈছিল তেওঁ। কিন্তু কিছুমান ঘৰুৱা, স্পৰ্শকাতৰ বিষয়ত নিজৰ আদৰ্শ জলাঞ্জলি দিবলৈ তেওঁ বাধ্য হৈ পৰিছিল। বিষয়বোৰৰ লগত মিত্ৰতা স্থাপন কৰাটোৱেই উত্তম হ’ব বুলি গণ্য কৰিছিল। সেই কলেজীয়া বন্ধু বিমল ফুকনে কোৱাৰ দৰেই।\n—তই ক’লেই হ’বনে? কাপোৰ-কানি, গহনা-গাঁঠৰি নিদিয়াকৈ আমি কেতিয়াও ছোৱালী ঘৰ সুমুৱাবহি নোৱাৰোঁ।\n—আস্! তোমালোকে কথবোৰ বুজিবলৈ চেষ্টা কৰাচোন।\n—কিটো বুজিবলৈ আছে অ’? বিয়াৰ আগতে ছোৱালীক কাপোৰ-কানি, গহনা-গাঁঠৰি আদি দি জোৰোণ পিন্ধোৱাটো এটা ডাঙৰ নিয়ম। এই নিয়ম পালন নকৰাকৈ আমি কেনেকৈ ছোৱালী ঘৰ সুমুৱাওঁ, কচোন?\n—তোমালোকক মই নিয়মটো পালন নকৰিবলৈ কোৱা নাই নহয়। মাথোঁ কৈছোঁ, এযোৰ কাপোৰ আৰু এটা আঙঠি দিলেই হ’ব। কেৱল মানুহক দেখুৱাবলৈকে টকা-পইছা খৰচ কৰি ইমানবোৰ কাপোৰ-কানি, গহনা-গাঁঠৰি দিয়াৰ কোনো অৰ্থ নাই।\n—অৰ্থ-অনৰ্থৰ কথাটো বাদ দে। প্ৰথমে মান-সন্মানৰ কথাটো চিন্তা কৰ। এযোৰ কাপোৰ আৰু এটা আঙঠি লৈ জোৰোণ পিন্ধাবলৈ গ’লে কইনাৰ ফালৰ মিতিৰে আমাক টোকোনা বুলি নাহাঁহিবনে? আমাৰ নাকটো তেতিয়া ক’ত থাকিবগৈ?…\nমাক, পেহীয়েক, মামীয়েক, বায়েক— কাকোৱেই পৰাণ বৰুৱাই সৈমান কৰাব নোৱাৰিলে। নিজৰ মতত সকলো নাছোৰবান্দা। বহুতো তৰ্কাতৰ্কিৰ মূৰত তেওঁলোকে শেষ ঘোষণা কৰি দিলে— কাপোৰ-কানি, আ-অলংকাৰ সৰহকৈ দি পৰাণে যদি ছোৱালী বিয়া নকৰায়, তেনেহ’লে তেওঁলোক কোনোৱেই তাৰ বিয়াত সহযোগ নকৰে। সি অকলেই বিয়া পাতি আনি অকলেই সুখেৰে থাকক।\nপৰাণ বৰুৱাই চকুৰে ধোঁৱা-কোৱা দেখিলে। এফালে তেওঁৰ আদৰ্শ, আনফালে পৰিয়াল-স্বজন। তেওঁ এতিয়া কাক ধৰিব, কাক এৰিব !\nপৰাণ বৰুৱাই কলেজত পঢ়ি থাকোঁতেই প্ৰতিজ্ঞা কৰি থৈছিল— নিজৰ বিয়াত তেওঁ কইনাঘৰৰ পৰা কেতিয়াও যৌতুক নলয় আৰু নিজেও কইনাক বিশেষ একো নিদিয়ে। তেওঁ বাহ্যিক জাক-জমকতা কেতিয়াও পছন্দ কৰা নাছিল। তেওঁৰ মতে, এইবিলাকে মানুহক পৰোক্ষভাৱে দুৰ্নীতিপৰায়ণ কৰি তোলে। তেওঁৰ কইনাৰ জোৰোণৰ কাৰণে কাপোৰ-কানি, আ-অলংকাৰ ককায়েকহঁতেই যোগাৰ কৰিব যদিও তেওঁ ভালদৰেই জানে,— ককায়েকহঁতে সেইবোৰ যোগাৰ কৰোঁতে কেতিয়াও নিজৰ দৰমহাৰ টকা খৰচ নকৰে। কাৰোবাৰ পৰা লোৱা ঘোচৰ টকাৰেই যোগাৰ কৰিব। নিজৰ দৰমহাৰ টকাৰে যোগাৰ কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ সামৰ্থ্যও নাই। তেওঁৰ কইনাৰ ঘৰৰ অৱস্থাও ভাল নহয়। কেৱল ‘ষ্টেণ্ডাৰ্ড মেইনটেইন’ৰ কাৰণেই তেওঁলোকে যৌতুকত যিবোৰ বস্তু দিব বুলি কৈছে, তেওঁৰ কেৰাণী চাকৰি কৰা ভাবী শহুৰেকে যে কেৱল সৎ উপায়েৰে ঘটা টকাৰে সেইবোৰ দিব নোৱাৰে, তেওঁ ভালদৰেই বুজি পায়। কিন্তু এইবোৰ কথা পৰিয়ালৰ মানুহবোৰে বুজি নাপায়। বুজিব নোখোজেও। পৰিয়ালৰ মানুহখিনিৰ মতে, ওচৰ-চুবুৰীয়া মানুহবোৰে ন-কইনাৰ লগতে যৌতুকত অনা বস্তুবোৰো চাবলৈ আহে। গতিকে তেওঁলোকক যৌতুকো লাগিব। কিন্তু যৌতুক দিব নোৱৰাৰ কাৰণেই দুখীয়া ঘৰৰ কিমান শিক্ষিতা ছোৱালীও অবিবাহিতা হৈয়ে জীৱন কটাব লগা হৈছে, বিবাহৰ পিছতো কিমান ছোৱালীয়ে যৌতুক দিব নোৱৰা কাৰণে পতিগৃহৰ অবৰ্ণনীয় শাস্তি খাব লগা হৈছে, সেই কথা উপলব্ধি কৰিবলৈ তেওঁলোকে যত্ন কৰা নাই। তেওঁলোকে কেৱল ভুৱা আভিজাত্য আৰু বাহ্যিক জাক-জমকতা লৈহে চিন্তিত।\nপৰাণ বৰুৱাৰ মাজু বৌৱেকজনী শিক্ষিতা। বহু কথা বুজে। আনকো বুজাব পাৰে। নিশা ভাত-পানী খোৱাৰ পিছত পৰাণক তেওঁ নিজৰ কোঠালৈকে একাষৰীয়াকৈ মাতি নি ক’লে— চোৱা পৰাণ, তোমাৰ কথাখিনি মই নুবুজা নহয়। বিভিন্ন কাৰণত পুৰণি নীতি-নিয়ম কিছুমান আমি এতিয়া এৰিবৰ হ’ল। কিন্তু এইবোৰ এৰিবলৈ গৈ তুমি জানো মা-দেউতাক এৰিব পাৰিবা? তেওঁলোক সংস্কাৰাচ্ছন্ন মানুহ। তেওঁলোকৰ মনত দুখ নিদিবলৈ তুমি তেওঁলোকৰ মতেই চলিব লাগিব আৰু তেওঁলোকৰ আশীৰ্বাদ অবিহনে তুমি জানো বিয়া পাতি শান্তি পাবা?\nবৌৱেকৰ বুজনিয়েহে পৰাণৰ মনত কিছু পৰিমাণে ৰেখাপাত কৰিলে। সেইনিশা তেওঁ চকুৰ টিপ এটা নমৰাকৈ কথাবোৰ চিন্তা কৰিলে। বহুতো যোগ-বিয়োগ কৰি অৱশেষত তেওঁ পৰিয়ালটোৱে বিচৰা মতেই যাবলৈ সিদ্ধান্ত লৈ পেলালে।\n—তুমি কি সিদ্ধান্ত ল’লা?\n—সিদ্ধান্ত ল’বলৈ আৰু কিটো আছে? বাবলুক ঘৰৰ ওচৰৰ প্ৰাথমিক স্কুলখনতে নাম লগাই দিম।\n—মই কিন্তু তোমাৰ সিদ্ধান্ত মানি ল’ব নোৱাৰোঁ। বাবলুক মই ইংলিছ মিডিয়ামতহে পঢ়াম। অসমীয়া মাধ্যমৰ স্কুলত পঢ়িলে ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ বহু ক্ষেত্ৰত পিছ পৰি যায়।\n—কোনে কৈছে? এইবোৰ ভ্ৰান্ত ধাৰণা। তুমি-মইতো ইংলিছ মিডিয়ামত নপঢ়াকৈয়ে আজি এইটো অৱস্থাত উপনীত হৈছোঁহি। শিক্ষা ব্যৱস্থাটো সঠিক হ’লে মাধ্যমটোৱে একো অন্তৰায়ৰ সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে।\n—আনৰ দিন আৰু এতিয়াৰ দিনৰ মাজত বহুত পাৰ্থক্য। বৰ্তমান প্ৰতিযোগিতাৰ যুগ। তুমি যিমানেই যুক্তি নিদিয়া, মই বাবলুক ইংলিছ মিডিয়ামতহে পঢ়ুৱাম।\nপৰাণ বৰুৱা এইবাৰো বিমোৰত পৰিল। তেওঁ নিজে অসমীয়াৰ অধ্যাপক। কলেজৰ ক্লাছবোৰত মাতৃভাষাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ বিষয়ে তেওঁ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীবোৰক নানা ভাষণ দিয়ে। বৰ্তমান গাঁও-চহৰ সকলোতে অলিয়ে-গলিয়ে গজি উঠা ইংৰাজী মাধ্যমৰ স্কুলবোৰৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ সদায় সৰব। ল’ৰা-ছোৱালীক অসমীয়া মাধ্যমৰ স্কুলত পঢ়াবলৈ তথা ইংৰাজী মাধ্যমৰ স্কুলবোৰৰ বিৰুদ্ধে বাতৰি কাকতত দুই-এটা নিবন্ধও লিখিছে তেওঁ। মাতৃভাষাটোৰ পোষকতা কৰি মেলে-মিটিঙে তেওঁ সাৰুৱা ভাষণ দিয়ে। তেনেস্থলত তেওঁ যদি নিজৰ সন্তানকে ইংৰাজী মাধ্যমৰ স্কুলত পঢ়ুৱায়, তেওঁৰ সন্মানটো ক’ত থাকিবগৈ? কথা আৰু কামৰ মাজত পৰস্পৰ মিল নথকা ভণ্ড বুলি সমাজে তেওঁক নাহাঁহিবনে? সুবিধাবাদী বুলি নকব’নে?\nকিন্তু বৰুৱাৰ পত্নীও একা-চেকা। এবাৰ অঁকৰা মৈত উঠিব পাৰিলে নামিব নোখোজে। তেওঁৰ মতে অসমীয়া মাধ্যমৰ স্কুলবিলাকৰ শিক্ষা পদ্ধতি ভাল নহয়। শিক্ষকসকলো ফাং-ফুং। তিনি-চাৰিবাৰৰ মূৰত মেট্ৰিক পাছ কৰা প্ৰাৰ্থীয়েও ঘোচ খুৱাই চাকৰি লৈ বহি আছে। এনেবোৰ শিক্ষকে ল’ৰা-ছোৱালীক কি শিক্ষা দিব? বহু শিক্ষক নিজৰ এলআইচিৰ এজেণ্টৰ লেখিয়া উপৰুৱা ব্যৱসায়বোৰৰ প্ৰতিও বেছি আকৰ্ষিত। তদুপৰি অসমীয়া মাধ্যমত পঢ়া ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ ‘স্মাৰ্টনেছো’ গঠন নহয়— যাৰ কাৰণে ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ প্ৰশাসনিক সেৱাৰ নিচিনা প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাবোৰত খুব কমেইহে কৃতকাৰ্য হয়। প্ৰতিমাৰ খুবেই ইচ্ছা— বাবলুক আগলৈ তেওঁ এজন প্ৰশাসনিক বিষয়া কৰিব। গতিকে তাই এতিয়াৰ পৰাই বাবলুৰ যতন ল’ব খোজে। নিজৰ ইচ্ছা পূৰণৰ কাৰণে তাই পুতেকক এতিয়াৰ পৰাই গঢ়ি তুলিব।\nএই কথাটো লৈয়ে পত্নীৰ লগত পৰাণ বৰুৱাৰ মতান্তৰ ঘটি থাকিল। নিজৰ খুঁটিটো কোনেও এৰি নিদিয়ে। অৱশেষত নিজৰ দাবী পূৰণৰ কাৰণে প্ৰতিমাই যিদিনা বাপুজীৰ নীতি গ্ৰহণৰ কথা ঘোষণা কৰিলে, সেইদিনাহে বৰুৱাৰ গা চেবালে। প্ৰতিমাৰ ঘৰুৱা কাম-কাজত সম্পূৰ্ণ তিনি দিন অসহযোগ আৰু অনশনৰ পিছত বৰুৱা নিজৰ খুঁটি লৰাবলৈ বাধ্য হ’ল।\nচহৰখনৰ সবাতোকৈ আঢ্যৱন্ত ইংৰাজী মাধ্যমৰ স্কুল ‘লিটল ফ্লাৱাৰ’ৰ পৰা বাবলুৰ নামভৰ্তিৰ ‘ফৰ্ম’ এখন আনি দিয়াৰ দিনা প্ৰতিমা ইমানেই আনন্দিত হ’ল যে মনৰ আনন্দতে তাই গিৰিয়েকে ভাল পোৱা কেইবাবিধো ব্যঞ্জন ৰান্ধি খুৱালে। পৰাণ বৰুৱাই পিছে সেইদিনা কোনোবিধ ব্যঞ্জনতেই সোৱাদ নাপালে। কাৰণ, পৰাজয়ৰ গ্লানিয়ে ইতিমধ্যে তেওঁৰ শৰীৰৰ সৰ্বত্ৰ বিৰাজ কৰি পেলাইছিল।\nকথা বুলিলেই বতাহ। ঘুনুক-ঘানাককৈ কথাটো পৰাণ বৰুৱাৰ কাণতো পৰিল। কথাটো শুনি তেওঁ কিছু পৰিমাণে চিন্তান্বিত হ’ল যদিও আচৰিত নহ’ল। আজিকালি ল’ৰা-ছোৱালীৰ গতি-গোত্ৰ একো ধৰিব নোৱাৰি। বৰ্তমান তেওঁৰ জীয়েক নীতু উপনীত হোৱা বয়সটো ল’ৰা-ছোৱালীৰ কাৰণে খুবেই বিপজ্জনক। জীৱন ভঙা-গঢ়াৰ বয়স। তেওঁ শুনাৰ দৰে সঁচাকৈয়ে যদি নীতুৰ ক্ষেত্ৰত এনেকুৱা কিবা এটা ঘটিছেও, বুজালে তাই নিশ্চয় নুবুজাকৈ নাথাকিব। যিকোনো উপায়েৰে তাইক শুদ্ধ পথলৈ আনিবই লাগিব।\nকথাটো অহুকাণে-পহুকাণে প্ৰতিমাৰো কৰ্ণগোচৰ হ’ল। দুয়ো আলোচনা কৰি কথাটো জীয়েকক পোনপটীয়াকৈ সোধাই উত্তম হ’ব বুলি ভাবিলে।\n—আমি শুনা কথাবোৰ সঁচানে নীতু? এদিন ভাত খোৱা টেবুলত পৰাণ বৰুৱাই নিজেই সুধিলে জীয়েকক।\n—সঁচা দেউতা। নীতুৱেও নিৰ্ভীকভাৱে উত্তৰ দিলে।\n—তুমি এইবোৰ কি কৰিবলৈ ওলাইছা? তুমি দেখিছোঁ এতিয়া আমাৰ মান-সন্মান সকলো ধূলিস্যাৎ কৰি দিবা।\n—তোমালোকৰ মান-সন্মান হানি হ’ব পৰাকৈ মই একো বেয়া কাম কৰা নাই দেউতা। কাৰোবাক ভাল পোৱাটো একো বেয়া কাম হ’ব নোৱাৰে।\n—বেয়া কাম নহয় ঠিকেই। কিন্তু তুমি যাৰ লগত আবেগিক সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিছা, তেওঁ যে আমাৰ লগত নিমিলে।\n—কিয় নিমিলিব দেউতা? তেওঁৰ শিক্ষা-দীক্ষা, ৰূপ-সৌন্দৰ্য সকলো আছে। মাথোঁ তেওঁৰ কাষ্টটো ল’। সেই কাৰণেই?\n—কথাটো বুজিছাই যদি তুমি এনেকুৱা এটা অবিবেচক কাম কৰিবলৈ কিয় আগবাঢ়ি গৈছা?\n—যি কৰিবলৈ ওলাইছোঁ, মই জানি-বুজিয়েই কৰিছোঁ দেউতা। তোমালোকে পুৰণিকলীয়া হিপ’ক্ৰেটিক মনোভাবটো এৰিব নোৱাৰা কাৰণেহে এনেকৈ ভাবিব পাৰিছা।…\nজীয়েকৰ লগত তৰ্ক কৰি পৰাণ বৰুৱা জিকিব নোৱাৰিলে। নীতুৱে একেবাৰে যুক্তিৰ কথাই কৈছে। কিন্তু সেই বুলিয়েই তাই নীচ কুলৰ ল’ৰা এটাক জীৱনসংগী কৰিব বিচৰা কথাটো তেওঁ কেতিয়াও সহজভাৱে ল’ব নোৱাৰে। জীয়েকক সেই কাম কৰিবলৈ তেওঁ কেতিয়াও দিব নোৱাৰে। বৰুৱাই বহু ঠাই ফুৰিছে, বহু কথা শিকিছে, আৰু আনকো বহু কথা শিকাইছে; তথাপি তেওঁ মনৰ পৰা কিছুমান সংস্কাৰ খেদিব পৰা নাই। যিটো কাৰণে তেওঁ নিজেও যথেষ্টখিনি ত্যাগ কৰিব লগা হৈছিল। চাকৰিত সোমোৱাৰ এবছৰৰ পিছতে বৰুৱাৰ হৃদয়ত এজনী ছোৱালীয়ে প্ৰৱেশ কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰেম একপক্ষীয় নাছিল। ছোৱালীজনীয়েও তেওঁক হিয়া উজাৰি ভাল পাইছিল। কিন্তু কেৱল নীচ কুলৰ হোৱা কাৰণেই ছোৱালীজনীক তেওঁ আপোন কৰি ল’ব পৰা নাছিল। বন্ধ কোঠাৰ বতাহৰ দৰেই তেওঁৰ হৃদয়ৰ আবেগ-অনুভূতিবোৰ ৰুদ্ধ হৈ ৰৈছিল। তেওঁ নিজেও বুজি পোৱা নাছিল— সমাজৰ বিভিন্ন দিশত সংস্কাৰমুক্ত তেওঁৰ মনটো এই ক্ষেত্ৰত কিয় ইমান কঠোৰ হৈ পৰিছিল। মিলন অসম্ভৱ বুলি নিশ্চিত হৈ থকা সত্ত্বেও ছোৱালীজনীৰ বেলেগ এজনৰ লগত বিয়া ঠিক হোৱাৰ খবৰটো শুনাৰ পিছত কিয় জানো বৰুৱাৰ এনে লাগিছিল— যেন তেওঁৰ জীৱনৰ সৰ্বস্ব হেৰাই গ’ল! অপ্ৰাপ্তিৰ বেদনাত জৰ্জৰিত হৃদয়খন শাঁত পেলাবলৈকে সেইদিনা তেওঁ জীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে সুৰাৰ আশ্ৰয় লৈছিল। পিছলৈ সুৰাপানৰ অভ্যাসটো তেওঁৰ নিয়মিত হৈ পৰিছিল। বিয়াৰ পিছত প্ৰতিমাইহে এই বদ অভ্যাসটো এৰুৱাব পাৰিছিল।\nজীয়েকক বুজোৱাটো বৰুৱাই ভবাতকৈ বহুত কঠিন আছিল। তাই নিজৰ মততে দৃঢ় হৈ থাকিল। তাই সেই ল’ৰাটোকে বিয়া কৰাব। বুজনিয়ে কাম নিদিয়াত বৰুৱাই জীয়েকক এইবাৰ শেষ কথা শুনাই দিলে— এই ক্ষেত্ৰত তেওঁ কেতিয়াও মিট্-মাট কৰিব নোৱাৰে। নীতুৱে যদি সেই ল’ৰাটোকে বিয়া কৰায়, তেওঁ আৰু কোনোদিনেই তাইৰ মুখ নাচায়। নীতুৱেও দেউতাকক শেষ কথা শুনাই দিলে— দেউতাকে যদি তাইক সেই ল’ৰাটোলৈ বিয়া নিদিয়ে, তাই দেউতাকৰ আগতে গাত জুই লগাই আত্মহত্যা কৰিব।\nপৰাণ বৰুৱাই এইবাৰো উজুটি খালে। তেওঁ জানে— নীতু তেওঁৰ দৰেই জেদী প্ৰকৃতিৰ। জেদত পৰি তাই অনেক কামেই কৰি দিব পাৰে। আগতে এনেকুৱা বহুতো উদাহৰণ দেখুৱাই থৈছে তাই। তাই যদি সঁচাকৈয়ে কিবা এটা অঘটন ঘটাই দিয়ে, সকলোৱে তেওঁকেই নুদুষিবনে? জীয়েক তেওঁৰ দেহৰ এফাল। আদৰ্শৰ তাগিদাত মুখ নাচাওঁ বুলি কৈছে যদিও জীয়েকৰ কিবা এটা হ’ব লাগিলে তেৱোঁ জানো সহ্য কৰিব পাৰিব? জীয়েকৰ শোকে তেওঁক খুলি খুলি নাখাবনে? তেওঁ মৰি মৰি জীয়াই থাকিব লাগিব। জীয়াই থকাৰ একো অৰ্থই নাথাকিব।… এনেবোৰ কথা চিন্তা কৰিয়েই বৰুৱাই নিজৰ মত সলনি কৰি পেলালে। সন্তানৰ প্ৰতি থকা মোহ আৰু মৰমৰ ওচৰত তেওঁৰ সংস্কাৰে হাৰ মানিবলৈ বাধ্য হ’ল।\nপৰিয়ালৰ বাকী মানুহবোৰে সহযোগ নকৰাত বৰুৱাই জীয়েকৰ বিয়াখন মন্দিৰতে পাতি দিলে। বিয়াৰ দিনা বিভিন্ন কামত ব্যস্ত থকাৰ মাজতো কিয় জানো তেওঁৰ মনলৈ সেই কলেজীয়া বন্ধু বিমল ফুকনে কোৱা কথাকেইষাৰ আহিবলৈ ধৰিলে। বহুদিনৰ আগতে বিমল ফুকনে কোৱা সেই কথাকেইষাৰ শৃংখলাবদ্ধভাৱে স্মৰণ নহ’ল যদিও বৰুৱাই আজি সঁচাকৈয়ে অনুভৱ কৰিলে— জীৱনৰ কিছুমান সৰু-সুৰা কথাৰ লগত মানুহে আপোচ কৰি চলিবই লাগিব।«\n← সুভ নববৰ্স!\nপ্ৰাত্যহিক জীৱনৰ সুন্দৰ উপস্থাপন- আদৰ্শ আৰু বাস্তৱৰ মাজত তাল মিলাই চলিয়েই আমি কালাতিপাত কৰো-


মোবাইল ৰিপেয়েৰিং টেকনিছিয়ানত কেৰিয়াৰ গঢ়ক - Gorajan Goodluck Tutor Centre\nHome কেৰিয়াৰ গঢ়ক মোবাইল ৰিপেয়েৰিং টেকনিছিয়ানত কেৰিয়াৰ গঢ়ক\nকেৱল 45 দিনৰ ভিতৰত এই ক্ষমতা উন্নত কৰক আৰু হৈ যাওক মোবাইল ৰিপেয়েৰিং টেকনিছিয়ান\nযদি আপুনি মেচিনৰ ৰেপিয়েৰিংৰ কাম ভাল পাই তেন্তে আপুনি মোবাইল ৰিপেয়েৰিং টেকনিছিয়ান হৈ নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিব পাৰে ৷ এই ক্ষেত্ৰত নিজৰ কেৰিয়াৰ ঠিক কৰিবলৈ হলে 45 দিনৰ ট্ৰেনিং লৈ নিজৰ skills ক বিকাশ কৰিব পাৰি ৷ এবাৰ যদি আপুনি টেকনিকেল জ্ঞান লাভ কৰি লয় আৰু তাৰ পিছত আপুনি নিজেই ব্যৱসায় কৰিব পাৰিব ৷ আপুনি পাৰ্ট টাইম হিচাপেও এই ফিল্ডত কাম কৰিব পাৰিব ৷ এই কেৰিয়াৰত আহিবৰ বাবে আপোনাৰ প্ৰয়োজন হব-\n· মোবাইল Engineering ত আপোনাৰ ৰুচি থকা উচিত ৷\n· আপুনি এই ফিল্ডত কাম কৰিবৰ বাবে আগ্ৰহ হব লাগিব৷\nকেনেকৈ ডেভলপ হব আপোনাৰ Skills :\n· মোবাইল ৰিপেয়েৰিংৰ বিভিন্ন কোৰ্চ বিভিন্ন সংস্থাই অফাৰ কৰি থাকে ৷ আপুনি এই কোৰ্চবোৰৰ জৰিয়তে নিজৰ SKILLS উন্নত কৰিব পাৰিব ৷\n· কোৰ্চ কৰাৰ পিছত কোনো এজন ভাল Expert ৰ ওচৰত কাম কৰি অভিজ্ঞতা অৰ্জন কৰি লব পাৰিব ৷ আকৌ অনলাইন ভৰপূৰ হৈ থকা ভিডিঅৰ জৰিয়তে এই ক্ষমতাবোৰ অৰ্জন কৰি লব পাৰিব৷\n· এই ফিল্ডত আহিবৰ বাবে কোনো বিশেষ Background ৰ প্ৰয়োজন নহয় ৷ হলেও GRADUATE সকলক JOB ত অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হয় ৷\nকেনে ধৰণৰ কোৰ্চ অফাৰ কৰি আছে :\n· আপুনি তিনি মাহৰ চাৰ্টিফিকেট কোৰ্চ কৰিব পাৰে ৷ ইয়াত আপুনি সদায়2ঘন্টা ক্লাছ কৰিব লাগিব ৷\n· যদি আপুনি সদায়4ঘন্টাৰ ক্লাছ কৰে তেন্তে 45 দিনত এই ৰিপেয়েৰিংৰ কাম শিকি লব পাৰিব ৷\n· যদি Full Day Training লয় তেন্তে 15 দিনৰ ভিতৰত মোবাইলৰ হাৰ্ডৱেৰ বা চফটৱেৰৰ Basic Training লব পাৰিব ৷\n·6মাহৰ মোবাইল বা লেপটপ Engineering ৰ Certified কোৰ্চ লব পাৰিব ৷\n· বিভিন্ন ধৰণৰ অনুষ্টানে Online Course অফাৰ কৰি থাকে ৷ এবাৰ ভৰ্তি হোৱাৰ পিছত আপুনি ঘৰতেই ভিডিঅৰ জৰিয়তে ৰিপেয়েৰিংৰ জ্ঞান অৰ্জন কৰি লব পাৰিব ৷\nকাম ক’ত পাব :\n· মোবাইল Manufacturing Company ত কাম পাব পাৰে ৷\n· মোবাইল Service Centre ত কাম পাব পাৰে ৷\n· নিজৰ মোবাইল ৰিপেয়েৰিংৰ দোকান আৰম্ভ কৰিব পাৰিব ৷\n· India Training Institute , Delhi ৰ মতে ছিনিঅৰ ফেকাল্টি বিজয় কুমাৰৰ মতে Class VIII or Class X passed কৰা Student এ Rs.8000 –Rs. 10000 লৈকে আৰম্ভনি দৰমহা পাব পাৰে ৷\n· যিসকল আবেদক Graduation Complete কৰিছে তেওঁলোক Rs. 12000-Rs.15000 লৈকে দৰমহা পাব পাৰে ৷ International Company এ Graduate Candidate সকলক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে ৷\n· যিসকল নিজৰ বাবে কাম কৰে তেওঁলোক আৰামত Rs. 25000—Rs. 30000 লৈকে মাহেকে আয় কৰে ৷\nকোনটো সংস্থাই এই কোৰ্চ অফাৰ কৰে :\n· The National Institute For Entrepreneurship And Small Business Development , NOIDA.\n· India Training Institute , New Delhi\n· GRAS , New Delhi


১. আজি হাতোৰা পাৰ্টিয়ে দেশজুৰি উদযাপন কৰিছে "ঠগ দে"! দেশৰ জনতাক যি উপায়েৰে উল্লু বনাই আছে, সেই প্ৰক্ৰিয়াটোক ৰাষ্ট্ৰীয়ভাৱে উদযাপন কৰাৰ লক্ষ্যৰেই এই দিৱস উদযাপন কৰা হৈছে বুলি ৰাহুল বাবাই নিজৰ পাঠশালাত ব্যক্ত কৰিছে।\n২. "ঘোঁৰা কিনা-বেচাৰ হাতপুথি" নামৰ গ্ৰন্থখনি ৰাইজৰ বাবে অতি কষ্টৰে লিখি উলিয়াইছে বিশিষ্ট থলুৱা ঘোঁৰা বিক্ৰয়-বিপনন বিশেষজ্ঞ ডঃ বিশ্ব শৰ্মাই। ইংৰাজীলৈও অনুবাদ কৰি এই গ্ৰন্থখনিত থকা বিশ্বমানৰ অমূল্য অভিজ্ঞতাক বিশ্ব সভালৈ নিয়াৰ প্ৰয়োজন বুলি গ্ৰন্থ উন্মোচনী সভাত হিয়াৰ আমঠু সমষ্টিৰ বিশিষ্ট বাসিন্দা সঞ্জয় সিঙ মন্তব্য কৰিছে।\n৩. অবিজিত ভট্টাচাৰ্যৰ নতুন নাটক "মই পদ্মকাইয়ে কৈছো-মাফ কৰিব!" অহা বৰ্ষত ভ্ৰাম্যমানৰ মঞ্চত নিৰ্বাচনী বতৰত তুলিব প্ৰচণ্ড জোকাৰণি। প্ৰতিদ্বন্দী থিয়েটাৰ পাৰ্টিৰ বাবেও তেওঁ "ধনী কেনেকৈ হ'ল প্ৰশান্ত" নামৰ ৰহস্যধৰ্মী নাটকখন ৰচনা কৰি থকা বুলি জানিব পৰা গৈছে। এই নাটকৰ বাবে ৰসাল গগৈয়েও সমল যোগান ধৰিছে বুলি ভট্টাচাৰ্যই জনাইছে।\n৪. মদ কম্বল বিলাই ভোট কিনাৰ সামৰ্থ থকা ব্যক্তিকহে অনাগত লোকসভাত হাতোৰা পাৰ্টিয়ে টিকট দিব বুলি কৰিলে ঘোষণা। আচল এম-পাৱাৰড, মানে মানি পাৱাৰ, মাচল পাৱাৰ থকা সকলক বাদ দি, নিশকতীয়া কোনো লোকেই যাতে এনে টিকট নাপাই তাৰ বাবে সঠিক খবৰ পাবৰ বাবে ৰাহুল বাবাই দলীয় খবৰি সকলৰ পৰা গোপন ভোট লোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰা বুলি জনসম্পৰ্কৰক্ষী বিষয়া জাপানী খুড়াই গোপনে জনাইছে।\n৫. পোন্ধৰ-ষোল্ল বছৰ বয়সৰ বিশ শতাংশই বিদ্যালয়লৈ নায়ায় বুলি প্ৰথম নামৰ সংস্থাই প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ কৰাৰ পাছত এতিয়া, সেই সকল কিশোৰ-কিশোৰীৰ তথ্য তথা ঠিকনা বিচাৰি তথ্য জনাৰ অধিকাৰ আইনৰ আধাৰত আবেদন কৰিছে আধুনিকা গৃহিনী সংঘই। তেওঁলোকক পুৰঠ বনকৰা ল'ৰা-ছোৱালীৰ ৰূপত অতি শীঘ্ৰেই সংস্থাপন দিব বুলি সম্পাদিকা ৰচকী বৰুৱাই আমাক জনাইছে।\n৬. ৰাজ্য সভা উপলক্ষে আবতৰীয়াকৈ অসমত উদযাপিত হ'ল পৰম্পৰাগত বোকা খেচা তথা বোকা চতিওৱা খেলত। শেহতীয়াকৈ এই খেলত আন্তৰ্জাতিক অভিজ্ঞতা লৈ অহা মাজৰজন ভূ্ঞাই ভাল প্ৰদশৰ্ন দেখুৱাই আৰু ঘৰুৱা দল হোজাই কেপ্টেইন আজকল চাহাবৰ চকুৰ পানী বোৱাই দিয়াৰ বাতৰিয়ে পাইছে সংবাদ শিৰোনামা।\n৭. শাহুৱে-ননদে মিলি বোৱাৰী পুৰি মৰা ঘটনা নিলৰ্জভাৱে আমাৰ সমাজত সুলভ। এনেবোৰ খবৰে ছাল ডাঠ কৰা অসমীয়াইও এতিয়া এটি নতুন খবৰত চমকি উঠিব লগা হৈছে। ডিফুত জোঁৱায়েকে হত্যা কৰিলে বৃদ্ধা শাহুক। এনে গছত গৰু উঠা বাতৰিৰে অসমত পৰম্পৰাগত হত্যাৰ ধাৰাক নস্যাত কৰাৰ ষড়যন্ত্ৰ চলিছে বুলি মতামত দিছে সদৌ অসম যুঁজাৰু শাহু সন্থাই।\nউতপল তালুকদাৰৰ এটি পুৰণি কাৰ্টুন। সৌজন্যঃ গুগুল ইমেজ\n৮. দিচাং-ৰজাবাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় পথৰ কাষতে দুটাকৈ মৃতদেহ উদ্ধাৰ হোৱা ঘটনাত স্বস্তি পেলাইছে স্থানীয় আৰক্ষী সেৱা সন্থাই। দুৰ্গম গাড়ী নোযোৱা ঠাইত মৃতদেহ পেলাই হাৰাশাস্তি নকৰা বাবে সদৌ অসম হত্যাকাৰী সন্থালৈ তেওঁলোকে জ্ঞাপন কৰিলে আন্তৰিক কৃতজ্ঞতাও।\n৯. গুৱাহাটীত অহা ২৫তাৰিখে এক লাইভ পাঠশালাত বক্তৃতা প্ৰদান কৰিব ৰাহুল মাইনাই। এই কাৰ্যসূচী সকলো শিশু তথা শিশুৰ কাৰ্যসূচী চাই ভালপোৱা লোকে পোগো চেনেলত উপভোগ কৰিব পাৰিব বুলিও জানিব পৰা গৈছে। মাইনাৰ বাবে ললিপপৰ ফ্লেভাৰ নিৰ্ণয় কৰাকলৈ দিছপুৰত যথেষ্ট উত্তেজনাৰ সৃষ্টি হোৱাৰ খবৰ পোৱা গৈছে। ফেভৰিট ফ্লেভাৰ নাপালে মাইনাই মাকক পেচ ধৰিব পাৰে বুলিও কইনাধৰাৰ পাকঘৰৰ পৰা খবৰ আহিছে।\n১০. জিলাই জিলাই কমিচন গোটোৱাৰ বাবে যদি থাকে ডেপুটী-কমিচনাৰ, তাৰ ওপৰত কমিচন খোৱাৰ উদ্দেশ্যে থকা মন্ত্ৰীবোৰ আচলতে কমিচনাৰ আৰু সবাৰে ওপৰত মুখ্যমন্ত্ৰী হেনো চীফ কমিচনাৰ। এই মন্তব্য কৰি সকলোকে বিধান সভাত মনোৰঞ্জন যোগালে পদুম পাৰ্টিৰ মনোৰঞ্জন দাসে। দাসৰ এই সংজ্ঞা কিমান সংসদীয় সেই বিষয়ে অনুসন্ধান চলি থকা বুলি গোপন খবৰ।