আৰব্ধ: May 2020\nসংগোপনে আহিছিল তেওঁ মোৰ হৃদয়লৈ।অজানিতে লাহে লাহে।চঞ্চলা আছিলো ময়ো,চিতপখিলী হৈ উৰি ফুৰাৰ মন আছিল মোৰো।আকাশ চুৱাৰ হেঁপাহ মনত সাঁচি দূৰন্ত গতিৰে আগুৱাই গৈছিলোঁ মই।বাটত হাজাৰ কাঁইট পালেও মোৰ আত্মবিশ্বাসেৰে হেলাৰঙে কাঁটি পেলাইছিলো সেই কাঁইট।কি দুৰ্বাৰ হেঁপাহ।জীৱনটো উপভোগ কৰাৰ এক অদম্য আকাংক্ষা।মা দেউতাৰ মৰম আৰু কঠোৰ শাসনৰ মাজত ডাঙৰ দীঘল হোৱা মই জনী সৰুৰে পৰা তেওঁলোকৰ অজানিতে বহু কামেই কৰিছোঁ।চকলেট খাবলৈ দিয়া পইচাৰে স্কুললৈ যাওঁতে চাৰিআলিত হাত পাতি থকা কণমানিকেইটাৰ হাতত তুলি দিছোঁ।টিফিনত খাবলৈ দিয়া লুচি ভাজিৰ আধা কেতিয়াবা সিহঁতক দি গৈছোঁ।বাকচৰ তলত সোমাই থকা মাৰ নিপিন্ধা চাদৰ মেখেলা মনে মনে নি দিছোঁ কণমানিকেইটাৰ মাকলৈ।কলেজত দেৰিলৈকে ক্লাছ আছিল বুলি কেতিয়াবা সিহঁতৰ জুপুৰি ঘৰটোত সোমাইছোগৈ।আগ্ৰহেৰে সোতোৰা সোতোৰ হাতখনেৰে বাকি দিয়া চাহকাপ খাই তৃপ্তিত আৰু একাপ দিয়ক বুলি খাই আহিছো।সঁচাই জীয়াই থাকিব জানিলে দুখীয়াৰ ঘৰতো পৰমান্ন পায় আৰু নাজানিলে দালানৰ পৰমান্নও গৰললৈ ৰূপান্তৰিত হয়।ইউনিভাৰ্চিটি পঢ়িবলৈ আহি সোমাই পৰিছিলোঁ এটা NGO ত য'ত সমাজৰ এই পঢ়িব নোৱাৰাখিনিক আমি বন্ধত নিজে পঢ়াইছিলোগৈ।নিজে কিবা এটা বেলেগ কৰাৰ এই হেঁপাহৰ মাজতেই মই লগ পাইছিলোঁ স্বস্তিকক।একেই চিন্তা, একেই সপোন একেই পৰিকল্পনা।উসঃ কেতিয়াও নেদেখা এটি সপোন।হাতে হাত ধৰি আগুৱাই যোৱাৰ সপোন।এজনে আনজনক আপোন কৰি লোৱাৰ সপোন।দুয়ো ঘৰৰ মতত নভবাকৈয়ে অতি সোণকালেই আমাৰ বিয়া হৈ গৈছিল।\nবিয়াৰ পিছৰপৰাই সপোনে যেন মুখথেকেচা খাইছিল।আগতে প্ৰতিটো কথাতে মই তোমাৰ লগত আছো বুলি কোৱা স্বস্তিকে- মায়ে বিচৰা ধৰণে কামবোৰ কৰি যোৱা না ৰু বুলি ক'বলৈ ধৰিলে।\nপ্ৰথম প্ৰথম নতুন নতুন বুলি মনে নামানিলেও মই দুই এটা কথা মানি নচলা নহয়।কিন্তু লাহে লাহে যেন ই নিত্য নৈমিত্তিক ঘটনালৈ ৰূপান্তৰিত হ'ল।সহায়কৰা মানুহ গৰাকী নাহিলে প্ৰায়েই মই অফিচৰ পৰা ছুটী ল'ব লগা হ'ল।NGO ৰ কাম আছে বুলি ক'লে এনে দেখুৱাই যেন তইহে গোটেই NGO টো চলাৱ তই নাথাকিলে NGO নচলে।এইবোৰ এটিটিউদ সহ্য কৰি কৰি বিয়াৰ এবছৰ পাৰ হ'ল।এইবাৰ আহিল হনিমুন পৰ্ব।হনিমুন মানে বিয়াৰ এবছৰলৈকে আমি ক'লৈকো যাবলৈ সময় নাপালো।শাহুৰ ভাষাত --ভীষণ ব্যস্ত স্বস্তিক।ল'ৰাটোৰ অফিচৰ কামৰ পৰা মূৰ ডাঙিবলৈও সময় নাই আৰু এই হনিমুন নে চনিমুন এইবোৰটো সাধাৰণ কথা।বিয়াৰ এবছৰ হৈ যোৱাৰ পিছত এদিন শাহু আয়ে উলিয়ালে---\nশুনিছ বাবা এইবাৰ পূজা বন্ধত আমি গোটেই পৰিয়ালটো ক'ৰবাত ফুৰিবলৈ যাম বুজিছ,তহঁতো বিয়াৰ পিছৰপৰা ক'লৈকো যোৱা নাই নহয় ।গতিকে, ফুৰি অহাও হ'ব।সকলো গ'লো দিল্লী,ৰাজস্থান ফুৰি আহিলোঁ।তাজমহলৰ সন্মুখত থিয় হৈ নানা ভংগীমাৰে পজ দিওতে মমতাজজনীলৈ হৃদয়ৰ কোনোবা এটি কোণত ঈৰ্ষা থাকি গ'ল।পাৰেনে কোনোবাই প্ৰেমৰ বাবে ইমান সুন্দৰ সৌধ গঢ়াব।\nলাহে লাহে স্বস্তিকো এনেকুৱা হৈ পৰিল মাৰ মতে চলি যোৱানা,কিনো হ'ব?ঘৰখন শান্তিৰে থাকিলেই হ'ল।শেষ আঘাতটো লাগিছিল তেতিয়া যেতিয়া ভন্টীৰ বিয়াত অফিচৰ পৰা ১০ দিনৰ ছুটী লৈয়ো ৫দিন মই ঘৰতে ভাত চাহ বনাই খুৱাব লগা হৈছিল।এৰালত বান্ধ নোখোৱা ছোৱালী আছিলো মই তথাপিও সংসাৰখন থিকে চলক বুলি এৰালত বান্ধ খাইছিলোঁ মই।ভন্টীৰ বিয়ালৈ আহি দৌৰ মাৰিছিলো মই সেই ৰঙা চাহটুপীৰ সোৱাদ ল'বলৈ।হতাশ হৈছিলো মই সেই চাহটুপী দিয়া গৰাকী আৰু নাছিল এই পৃথিৱীত।ল'ৰাটোৱে সংসাৰ পাতিলে আৰু ছোৱালী জনী আৰঘৰে তাৰঘৰে কাম বন কৰি চলি আছে।লৈ আনিলোঁ মই ব'ল মোৰ লগত থাকিবি।দৰকাৰ হ'লে NGO ত কাম কৰিবি।ঘৰত সোধা নহ'ল।পৰিস্থিতি দেখি মইয়ে তাইক অনাটো কৰ্তব্য বুলি ভাবিলোঁ।লৈ আহিলোঁ মোৰ বুলি ভবা আপোন ঘৰখনলৈ।শাহুৱে তাইক দেখিয়েই অলেখ প্ৰশ্ন।কোন হয়,কিয় আনিছা?আমাৰ ঘৰত তাইৰ নিচিনা ছোৱালী থাকিবলৈ ঠাই নাই নহয়।অ' আই সাতে পাচে ইমান বোৰ কথা মই ভবাই নাছিলো।তিনি মহলীয়া ঘৰটোত এজনী ছোৱালীৰ বাবে যে ঠাই নহ'ব মোৰ নিচিনা এজনীয়েটো কল্পনাই কৰিব নোৱাৰো।ভাবিলোঁ স্বস্তিকক কৈ ওপৰৰ খালি হৈ থকা ভাড়াৰুমটোতে এইক থাকিবলৈ দিম।পিছে স্বস্তিকক কওঁতে ক'লে\n*তোমাক মই তাতেই কৈছিলোঁ ঘৰত মায়ে আপত্তি কৰিব।নিজে আনিছিলা যেতিয়া কি কৰা কৰা।মই মাৰ লগত লাগিব নোৱাৰো।\n*থিক আছে তেন্তে মাৰ লগত নালাগা যেতিয়া মই কৰা কামতো আপত্তি নকৰিবা।মনে মনে চাই থাকা বুলি গহীনত কথা কেইটা কৈ ওলাই আহিলোঁ।\n*আহ সীতা তই তোৰ বেগটো লৈ ওপৰলৈ আহ বুলি জাৰুটো লৈ ওপৰলৈ উঠি গ'লো।শাহু আয়ে মোলৈ ৰ লাগি চাই ৰ'ল। থিক কৰি দিলোঁ তাইৰ বাবে ওপৰৰ ৰুম এটা।শাহুৱে তললৈ নামি আহোঁতে ভুৰভুৰালে\n* মোৰ ঘৰত মোৰ পাৰমিছন নোলোৱাকৈ ছোৱালী ৰাখে,ইমান সাহ।\n*আপোনাৰ যেনেকৈ এইখন ঘৰ মোৰো তেনেকৈ এইখন ঘৰ।গতিকে কাৰো পাৰমিছনৰ দৰকাৰ নাই।\nবিয়াৰ তিনিবছৰ মান পাৰ হ'ল।এইবাৰ আহিল নাতি প্ৰসঙ্গ।ওলাওতে সোমাওতে এটা কথাই মূৰটো গৰম কৰি দিছে যোৱা এবছৰে ।নাতি লগে,মৰাৰ আগতে নাতি হওঁক নাতিনী হওঁক মুখখন চাই যায়।যদি মই নোৱাৰোঁ তেন্তে পুতেকলৈ এতিয়াও ছোৱালীৰ লাইন লাগিয়েই আছে।\n*তেন্তে ছোৱালী চাওক মা,মই ডিভৰ্চ দিবলৈ ৰেদি আছো।\nকথাষাৰ মোৰপৰা তেওঁ আশা কৰা নাছিল।\n*আইঐ কি কোৱা হে, চৌধুৰী বংশৰ ল'ৰাৰ ডিভৰ্চ হ'ব।অসম্ভৱ এইয়া।\n*তেন্তে দ্বিতীয় বিবাহৰ চিন্তা এৰক।কাৰণ আজিকালি প্ৰথমা পত্নী থাকোঁতে দ্বিতীয় বিবাহ আইনমতে দণ্ডনীয়।\n*আজিকালি কত' তেনেকৈ বিয়া হৈয়ে আছে।আমাৰ পুৰণা গাঁৱৰ ছোৱালী এজনীকে চাম।গাঁৱৰ মানুহে এইবোৰ চিন্তা নকৰে।\n*ময়ো গাঁৱৰে ছোৱালী মা।বিয়া হৈ আছে কিন্তু গম পোৱাৰ লগে লগে ৰঙাঘৰৰ ভাতো খাই আছে।\n* তেতিয়া হ'লে মানে দেউতাৰৰ দৰে ময়ো নাতিৰ মুখ নেদেখাকৈয়ে এই সংসাৰৰ পৰা বিদায় ল'ব লাগিব।।\nআতৰি আহিলো মই।একপ্ৰকাৰ জয়ৰ ছাবিকাঠী ডাল মোৰ হাতত লৈ।\nছোৱালীৰ খবৰ তেওঁ নকৰা নহয়,মনে মনে কোনোবা তেওঁৰ পুতেকলৈ আহিব নেকি বিচাৰ খুচাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে।\nক'তো ছোৱালীৰ খবৰ নাপায় এইবাৰ এদিন ভাতৰ পাতত ওলিয়ালে।\n*বাবা, বোৱাৰীক কাইলৈ গাইন' ডাক্তৰৰ ওচৰলৈকে লৈ যাবিচোন।সময়বোৰ গৈ আছে নহয়।\n*হ'ব মা বুলি পুতেকে শলাগ ল'লে।\nএকো নামাতিলো মই ।ইতিমধ্যে মই দুজনমান ডাক্তৰক কোনেও নজনাকৈ চেকআপ কৰাইছো।মোৰো মন যায় মা হ'বলৈ।সৰুৰে পৰা কণমানি কেইটাক ভাল পোৱা মইজনীয়ে সন্তান নোহোৱাৰ বাবে নিজৰে কিবা দোষ আছে বুলি ভাবি কেইবাটাও টেষ্ট কৰাইছো।কিন্তু প্ৰতিটো টেষ্টতে মোৰ ৰিপৰ্ট থিকেই থাকে।শেষত ডাক্তৰে হাজবেণ্ডক লৈ যাবলৈ কয় যদিও প্ৰয়োজন নোহোৱাৰ বাবে মই কোৱা নাছিলো।যিহেতু এই বিষয় লৈ স্বস্তিক আৰু মোৰ মাজত কোনো দিন আলোচনা হোৱা নাছিলে।\nস্বস্তিককো যিহেতু মোৰ আগৰ টেষ্টৰ কথা কোৱা নাছিলোঁ সেয়ে পুনৰ একেখিনি টেষ্টকে আকৌ কৰিলোঁ।\n*সকলো থিকে থাকিলেই হ'ল বুজিছা,নহ'লে ডাক্তৰে যি কৰিবলৈ কয় কৰি যাবা আৰু।\n*হ'ব মা।। মনে মনে ভাবো মোৰটো থিকেই আহিব।এতিয়া পুতেৰাৰ টেষ্টৰ পাল পৰিলে বা তুমি কি কোৱা\nৰিপৰ্ট মোৰ সকলো পজিতিভ অহা দেখি দুয়ো মাক পুতেক আচৰিত।স্বস্তিকো হতভম্ব।মানে তেওঁও পেটে পেটে মোকেই জগৰীয়া কৰি আছিল,মাত্ৰ মুখেৰে প্ৰকাশহে কৰা নাছিল।\n*হ'বই নোৱাৰে, তেতিয়া হ'লে অতদিনে তুমি প্ৰেগনেন্ট হোৱা নাই কিয়?\n*মই কি জানো?\n*বাবা ,কাইলৈ বেলেগ এজন ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ লৈ যাবি এওঁক আৰু এইবাৰ বেলেগ এটা লেবৰটৰীত টেষ্ট কৰাবি।এইটো কেতিয়াও হ'ব নোৱাৰে।\nৰ'ব নোৱাৰিলোঁ মই,টেষ্ট কৰাটো কি ইমান সহজ কথা।খঙতে আগৰ ৰিপৰ্ট বোৰ দেখুৱাই দিলোহি।চহৰৰ নামী দামী ডাক্তৰৰ ওচৰৰ ৰিপৰ্ট।হতবাক দুয়ো।\n*তেন্তে ইয়াৰ অৰ্থ কি?সন্তান জন্ম দিব নোৱাৰাৰ দোষ কি তোৰ?\nমৌন হৈ পৰিছে স্বস্তিক।\nমন গৈছে মোৰ দুয়ো মাক পুতেকৰ মৌনতাৰ মাজত মই ক'ম ---কেনেকুৱা লাগিল মা,বিধাতাৰ টাঙোন।এইবাৰ আপুনি তেন্তে মোলৈকে ল'ৰা এটা চাওঁক।নিজৰ পুতেকলৈ ছোৱালী বিচৰাৰ দৰে আৰু মিঃ স্বস্তিক মাৰ কথা শুনা ,মাৰ মতে চলা ঘৰখন শান্তিত থাকিব বুলি কোৱা তুমি এতিয়া কৰিবা কি?হস্পিতাল যাবা,টেষ্ট কৰিবা নে মই সন্তান দিব নোৱাৰো বুলি ঘৰৰ পৰা খেদি দিবা।\nএকো নকলো মই।দুয়োকে কোঠাটোৰ ভিতৰত অকলে এৰি থৈ ওলাই আহিলোঁ।বৈ যাওক হৃদয়ৰ ওচুপনি বোৰ,বৈ যাওক অন্তৰৰ হেপাঁহ বোৰ।\nপিছদিনা স্বস্তিকক লৈ ওলাই গ'লো।আজি কোনেও একো সোধা নাই।ক'লৈ যোৱা, কিয় যোৱা?\nদুদিনমানৰ পিছত সকলো কৰ্টৰ কাম সমাধা কৰি অনাথ আশ্ৰমৰ পৰা এটা ল'ৰা আৰু এজনী ছোৱালী তুলি ল'লো।একো নকলে শাহু আয়ে।স্বস্তিকেও এইবাৰ নক'লে মাক সোধা,মায়ে বা কি কয়।\nদুয়োটাকে আনি মাৰ কোলাত তুলি দিলোঁ ।\n*লওঁক আপোনাৰ নাতি, এটাও নহয় দুটাকে।\nহাঁহি এটি মাৰি হেঁপাহৰে দুয়োটাকে কোলাত লৈ চুমা এটা এটা খালে।ল'ৰা ছোৱালীকেইটাক সীতাৰ কোলাত তুলি দি মোক সাৱটি ধৰিলে।\n*ধন্যবাদ তোমাক, ল'ৰাটোক লোক লজ্জাৰ পৰা বচালা।নহ'লে এই জনমত মই নিজকে কেতিয়াও ক্ষমা কৰিব নোৱাৰিলো হয়।\nআকৌ সেই মুক্ত বিহঙ্গজনী হৈ পৰিছোঁ মই।আকৌ সেই হেঁপাহে হাতবাউলি মাতিছে।সপোনবোৰে আকৌ পোখা মেলিছে।হেঁপাহ আকাশ চুৱাৰ হেঁপাহ।\nLabels: Assamese story, Novel, Poem\nসাথিয়া তুনে ক্যা কিয়া\nবেলিয়া য়ে তুনে ক্যা কিয়া\nমেনে কিয়া তেৰা ইন্টেজাৰ\nইতনা কৰনা মুজে প্যাৰ।\nগানটো শুনি শুনি খিড়িকী খন খুলি দিলে চন্দনাই ।ভাল লাগে তাইৰ দীঘলীয়া যাত্ৰাটোত যদি গাড়ীখনত এনে সুমধুৰ গীত বাজি যায়,সময়খিনি কেতিয়া পাৰ হয় তাই গমকে নাপায়।এই ভাল লগা তাইৰ বৰ্তমানৰ নহয় সৰুৰে।সৰুতে দেউতাকহঁতৰ লগত ক'ৰবালৈ গ'লেও তাই দেউতাকক খাতনি ধৰে টেপতো বজাই দিবলৈ আৰু এতিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ঘৰলৈ অহা-যোৱা কৰা গাড়ীতো প্ৰায়ে তাই গান শুনি ভাল পায়।গাড়ীত নবজালেও কেতিয়াবা তাই মবাইলতে হেডফোন লগাই শুনে।এনেদৰেই অকলশৰীয়া আৰু দীঘলীয়া যাত্ৰাটো তাই গান,চিপচৰ মাজেৰেই পাৰ কৰে।ঘৰৰ পৰা মাজে মাজে ফোন আহে ছোৱালী থিকে থাকে আহিছেনে নাই, কিবা অসুবিধাটো হোৱা নাই ইত্যাদি প্ৰশ্নৰে।এনেদৰেই তাই কোনো অসুবিধা নোহোৱাকৈ যাত্ৰা চলাই আছে।আজি তাতে তাইৰ কাষৰ চিটত কোনো নাই বহা ,গতিকে মুক্তমনে তাই খিড়িকীৰে প্ৰাকৃতিক দৃশ্য উপভোগ কৰি গৈ আছে।এইদৰে গৈ থাকোতে কেতিয়ানো তাইৰ টোপনি আহিল গমেই নাপালে।হঠাৎ কাৰোবাৰ মাতত তাই চক খাই উঠিল।\n*Excuse me,অলপ বেগটো হাতত ল'ব নেকি? ল'ৰাজনৰ মাততহে চন্দনা সাৰ পালে আৰু লৰালৰিকৈ বেগটো কোচত সোমোৱাই ল'লে।কোনো নথকাৰ বাবে তায়ে দুইটা চিটৰ একছত্ৰী সম্ৰাট হৈ আছিল।পুনৰ গান শুনি শুনি চন্দনা বিভোৰ হ'ল।অলপ দূৰ যোৱাৰ পিছত কাষৰ ল'ৰাজনে মাত লগালে\n*তুমি ক'লৈ যাবা?\n*মোৰ ঘৰ তাতেই।\n*ক'ৰবাত ফুৰিবলৈ আহিছিলা?\n*নাই, মই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়ি আছো\n*তেন্তে গল্প,কবিতা লিখা ছাগে?\n*লিখো মাজে মাজে,মন গ'লে।। উত্তৰ নিদো বুলি ভাবিও চন্দনাই এটাৰ পিছত আনটোৰ উত্তৰ দি গৈছে।মাকে সদায় কয় গাড়ীত আহোঁতে যাৰে তাৰে লগত কথা নাপাতিবি,সাবধানে আহিবি।সাবধানীৰ মৰণ নাই।\n*ময়ো লিখো কবিতা, নাটক লিখো,নাটক কৰোঁ।পঢ়িব?\n*এতিয়া মন নাই।কওঁ বুলিয়েই ক'লে চন্দনাই, মনে মনে বেয়াও লাগিল।তথাপিও ক্ষন্তেকৰ চিনাকিতে ইমান বেছি কথা পাতিব নোৱাৰি পাই।চন্দনাই কথাষাৰ কৈয়েই চকু দুটা জপাই দিলে।গাড়ীখন আমনিত চাহ খাবৰ বাবে ৰখালে,নামি গ'ল তাই ফ্ৰেছ হৈ চাহ একাপ খাই ল'লে।পুনৰ গাড়ী ষ্টাৰ্ট হ'ল।মাকৰ ফোন আহিল, কিন্তু ৰিচিভ কৰিবলৈ লওতেই ফোনটো অফ হৈ থাকিল, তেতিয়াহে মনত পৰিল চন্দনাৰ আহিবৰ সময়ত ফোনৰ চাৰ্জ নাছিল।এতিয়াটো মাকৰ আৰু চিন্তা হ'ব ,কি বা হ'ল ছোৱালীজনীৰ,ফোনটো কিয় লগা নাই ইত্যাদি হাজাৰটা প্ৰশ্নই মাকৰ প্ৰেচাৰ বঢ়াই দিব।উপায়ন্তৰ হৈ তাই কাষতে বহি অহা জনৰপৰা ফোনটো খুজি মাকলৈ ফোন কৰি আদ্যোপান্ত বিৱৰণ দিলে আৰু মাকেও ঘৰ নোপোৱালৈকে ল'ৰাজনৰ ফোনতেই যোগাযোগ কৰি থাকিল।\n*চন্দনা বৰদলৈ আৰু আপোনাৰ?\nসেইয়াই আৰম্ভণি দুয়োৰে সম্পৰ্কৰ,ফোন নাম্বাৰ বিচাৰিছিল সীমান্তই।নিদো বুলি ভাবিও দি দিছিল তাই।ঘৰ গৈ পোৱাৰ পিছত ফোন আহিছিল মাজে মাজে সীমান্তৰ।ভাল, বেয়া সৰু সুৰা কথা পাতিছিল।হোষ্টেললৈ অহাৰ পিছতো সীমান্তৰ ফোন মাজে মাজে আহিছিল।লাহে লাহে সীমান্তৰ ফোন অহাটো নিয়মলৈ পৰিণত হৈছিল।এৰো বুলিও এৰিব নোৱাৰা সম্পৰ্ক এটা।লাহে লাহে হোষ্টেল মেটকেইজনীৰ মাজতো কথাটো সৰব হৈ পৰিছিল।গোটেইকেইজনীয়ে আজিকালি তাইক চন্দনাৰ সলনি সীমা বুলি মাতে।ক্লাছটো থিক একেই।এনেদৰেই সময় গৈ থাকিল, আজিকালি এবাৰৰ সলনি দিনটোত কেইবাবাৰো ফোন আহে, ৰিচিভ নকৰো বুলি ভাবিলেও ফোনটো আহিলে চন্দনাই ৰিচিভ নকৰাকে থাকিব নোৱাৰে।চলি থাকিল দুয়োৰে ফোনত বাংময় আলাপ।কোনো সম্পৰ্কৰ নাম নথকা এটা সম্পৰ্ক।প্ৰেম,বন্ধুত্ব নে আন কিবা বুজি নাপায় চন্দনাই।সেই যে গাড়ীত এদিন লগ পাইছিল তাৰ পিছত আৰু কোনোদিন লগ পোৱা নাছিল।কিন্তু দুয়োৰে দুয়োৰ নজনা কথা একো নাছিল।হঠাতে এদিন ফোনত সীমান্তই প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল চন্দনাক ।ফোনটো কাটি দিছিল তাই।অজান এক শিহৰণে শিহৰিত কৰি পেলাইছিল তাইৰ সৰ্বশৰীৰ।কি নাম এই শিহৰণৰ,এইয়াই নেকি প্ৰেম,ভালপোৱা।নাজানে তাই ,নুবুজে তাই,বাৰে বাৰে ঘৰৰ কথা মনলৈ আহে।কি হ'ব ঘৰত জানিলে?বাছত এদিন লগ পোৱা ল'ৰাজনৰ সৈতে তাইৰ প্ৰেম,মানি ল'বনে ঘৰত?লগৰ কেইজনীয়ে জুকোৱা আৰম্ভ কৰি দিছিল।দুদিন মান পিছত তাইৰ নামত হোষ্টেললৈ এখন চিঠি আহিছিল সীমান্তৰ পৰা।চিঠিখন পঢ়িবলৈ ভয় কৰি পঢ়া টেবুলতে থৈ দিছিল তাই চিঠিখন।চিঠিখন পাই লগৰকেইজনীৰহে তত নাইকিয়া হৈছিল।ভাস্বতীৰ মতে নীলা খামৰ চিঠি।পঢ়ি গৈছিল তাই এফালৰ পৰা\nভালে আছা নিশ্চয়।সেইদিনা কথাষাৰ কোৱাৰ পিছত তুমি ফোনটো কাটি দিলা।একো নক'লা।ভাবিচা চাগে দুদিনীয়া চিনাকিৰ মই তোমাৰ লগত ধেমালি কৰিছোঁ।কিন্তু এইয়া কোনো প্ৰতাৰণা বা ধেমালি নহয়।তোমাৰ লগত কথা পাতি পাতি তুমি মোৰ এতিয়া দৈনন্দিন অভ্যাস হৈ পৰিলা।এদিন তোমাৰ মাত নুশুনিলে এতিয়া মোৰ হৃদয়ে হাহাকাৰ কৰি উঠে।নাজানো তোমাৰ কেনে হয় কিন্তু আজিকালি তোমাক কাষত পোৱাৰ হেপাঁহটোৱে মোক বৰকৈ আমনি কৰে।ফোনত ক'ব পাৰোনে নাই মই নাজানো তুমি বা ফোনত আকৌ কথা পাতানে নাই মই নাজানো সেয়ে চিঠিখনতেই মই তোমাক মোৰ মনৰ কথাবোৰ ক'লো।মই তোমাক ভালপাওঁ চন্দনা, এইয়া কোনো কবিৰ কাব্যিকতা বা নাটক কৰা অভিনেতাৰ অভিনয় নহয়।এজন প্ৰেমিকৰ নিজৰ প্ৰেমিকালৈ থকা নিভাঁজ ভালপোৱা মাত্ৰ।প্ৰয়োজন হ'লে মই তোমাৰ ঘৰত কথা পাতিম।মাথোঁ তোমাৰ উত্তৰটো মোক জনাবা।যদি মোক তুমি ভাল নোপোৱা আৰু কোনোদিন তোমাৰ লগত যোগাযোগ নকৰোঁ।\nএকে উশাহতে পঢ়িছিল ভাস্বতীয়ে চিঠিখন।ভাস্বতীৰ মতে, সি বৰ ভাল ল'ৰা।চাকৰিও আছে।ভৱিষ্যত চিন্তা কৰিব লগা একো নাই।গতিকে ,তই হা কৰি দে।লগৰ দিপশ্ৰী, মৃণালী, ছেম,অংকু,নিবেহঁতেও হয়ভৰ দিলে।কি কৰিব কি নকৰিব একো থিৰাং কৰিব নোৱাৰিলে তাই।দুদিন তেনেদৰেই পাৰ হ'ল।ক'তো অকণো মন নবহা হ'ল।তাইৰ এনে অৱস্থা দেখি দিকুৱে এদিন নিজে চন্দনাৰ ফোনটোৰপৰা ফোন লগালে আৰু চন্দনাই কিবা কয় কথা পাতক বুলি চন্দনাক ফোনটো দি দিলে।কি কম কি নকম বুলি ফোনটো তাই ল'লে যদিও একো ভাষা নোলোৱা হ'ল।উপায়ন্তৰ হৈ সীমান্তই আৰম্ভণি কৰিলে, লাহে লাহে কথাবোৰ সহজ হ'ল।কৈ পেলালে সাচি ৰখা মনৰ সকলো কথা,তাইৰ অন্তৰতো যে এতিয়া সীমান্তয়ে ঠাই লৈ পেলাইছে সেই কথা।সেইয়াই আৰম্ভণি আৰু সেই প্ৰেম আজিও চলি আছে ।দুয়োখন ঘৰৰ অমতৰ বাবে প্ৰায় পাচ বছৰ সিহঁতে দূৰে দূৰে থাকিব লগা হৈছিল।চন্দনাৰ ঘৰত গম পোৱাৰ লগে লগে সম্পূৰ্ণ বিৰোধিতা কৰিছিল মাক-দেউতাকে, থিক সেইদৰে সীমান্তৰ ঘৰতো।এঘৰে যেতিয়া মানি নলয় আনঘৰে কিয় মানি ল'ব।প্ৰায় ছমাহ মান ফোনৰ পৰা দূৰত ৰাখিছিল চন্দনাক ঘৰত।কাৰো লগত কথা পাতিবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল।সীমান্তই যোগাযোগ কৰাৰ কোনো পথেই বিচাৰি পোৱা নাছিল।সেইখিনি সময়তে কিমান ল'ৰা আহিছিল চন্দনাক চাবলৈ, কিন্তু নানা উজুহাত দেখুৱাই তাই সকলো ল'ৰাকে নাকচ কৰিছিল।কিমান মাৰ খাইছিল মাকৰ তাই।তথাপিও কোনোপধ্যে হাৰ মনা নাছিল তাই।দৰকাৰ হ'লে বিয়া নোহোৱাকৈ থাকিব তথাপিও বেলেগলৈ বিয়া নহয়।সীমান্তইও যোগাযোগৰ সকলো প্ৰচেষ্টা কৰিছিল,ঘৰৰ পৰা বহু দিন দূৰতো আছিল।শেষত দেউতাকৰ অসুখেহে তাক ঘৰৰ ওচৰ চপাই আনিছিল।দেউতাকৰ বোৱাৰী চোৱাৰ হেপাঁহটো পূৰাবলৈকে এইবাৰ সীমান্তৰ মাকে চন্দনাক আঁকোৱালি লৈছিল আৰু চন্দনাৰ ঘৰতো এই পাচ বছৰে জীয়েকৰ আকোৰগুজ স্বভাৱে দেউতাকহঁতক বিমোৰত পেলাইছিল।উপায়ন্তৰ হৈ অৱশেষত দুয়ো ঘৰৰ সন্মতিত চন্দনা আৰু সীমান্তৰ বিয়াখন হৈ গৈছিল।আজীৱন দুয়ো দুয়োৰে হৈ ৰোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে নিয়ৰৰ ফুল গচকি চন্দনা সোমাই পৰিছিল সীমান্তৰ জীৱনৰ ৰ'দালি হৈ।\nলকডাউনৰ সময়ত নকৰিবলগীয়া কাম কিজানি নাই ভাস্বতীৰ।সৰুতে আধৰুৱা হৈ ৰুৱা হেপাঁহবোৰ পুনৰ জী উঠিছে।সৰুতে গাঁৱৰ লাইব্ৰেৰীত অনুষ্ঠিত হোৱা মইনা পাৰিজাত ,বিহু ফাংচনত গান গাই,বিহু নচা ভাস্বতীৰ ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে লগে দেউতাকৰ আদেশ মানি সিমানতে অন্ত পেলোৱা হ'ল।পোখা মেলিলে মাথোঁ লিখি থকাৰ অভ্যাসটো।তাকো এতিয়া কৰ্মব্যস্ততাৰ বাবে ধুৱা চাঙত উঠিল।লকডাউনৰ সময়খিনি নাযায় নোপোৱাই হৈছে।কি কৰোঁ কি নকৰোকৈ ভাস্বতীয়ে পুৰণি এলবামটোকে ড্ৰয়াৰৰ পৰা উলিয়াই ল'লে।এফালৰ পৰা লুতিয়াই গ'ল পুৰণি হেপাঁহৰ দিনবোৰ।এতিয়াটো এলবামৰ প্ৰয়োজনেই নহয়।ল'ৰা-ছোৱালীয়েও বুজি নাপায় এলবাম কি বস্ত।সিহঁতে মাথো মবাইলৰ ফটো গেলেৰী নহ'লে DSLR ৰৰ গেলেৰীৰ কথাহে বুজে।পুৰণি ৰীল কেমেৰা দেখিছে সিহঁতে ভাস্বতীৰ ড্ৰয়াৰত পুৰণি স্মৃতি ৰূপে।হাঁহে সিহঁতে মায়ে নো কেনেকুৱা বস্তু সোমোৱাই থয় বুলি।\nমনত পৰিল ভাস্বতীৰ চাদৰ মেখেলা পিন্ধি প্ৰথম প্ৰথম যেতিয়া সিহঁত অষ্টম শ্ৰেণীত থাকোতে সৰস্বতী পূজালৈ গৈছিল ক্লাছৰ গোটেইখিনি মিলি ষ্টুডিঅ'ত গৈ ফটো উঠিছিল।ভয়,লাজ ,শংকাৰ মাজেৰে সিহঁতৰ গোটেই গ্ৰুপটো সোমাই গৈছিল ষ্টুডিঅ'লৈ।দুজনীমান তলত বহিছিল, দুজনীমান বেঞ্চ এখনত আৰু দুজনীমান থিয় হৈছিল।এইদৰেই সিহঁতৰ প্ৰথমখন চাদৰ-মেখেলা পিন্ধা ফটোৰ চিন ৰখা হৈছিল আৰু ইয়াৰ পিছত প্ৰতি বছৰৰ সৰস্বতী পূজাত ষ্টুডিঅ'ত গৈ ফটো উঠাতো সিহঁতৰ অভ্যাসত পৰিণত হৈছিল।ইয়াৰ পিছত আহিল দশম শ্ৰেণীৰ বিদায় সভা পৰ্ব।ভাস্বতীয়ে দেউতাকক কৈ কৈ কেমেৰাটোত ৰীল ভৰাই লৈছিল, সম্পূৰ্ণ ৩৫কপি ফটো সিহঁতে মাৰিব পাৰিব।ছাৰ -বাইদেউসকলৰ লগত ,গোটেই ক্লাছটোৰ লগত আৰু বেছিভাগ সিহঁত চাৰিজনী উঠিছিল।চাৰিজনী মানে ভাস্বতী,মমী,হাচিনা আৰু বিউটী।ৰুনজুন তেতিয়া সিহঁতৰ লগত নাছিল।অষ্টম শ্ৰেনীলৈকে একেলগে পঢ়া ৰুনজুনে নৱম শ্ৰেণীত বেলেগ স্কুললৈ গুচি গৈছিল।গতিকে ৰৈ গৈছিল সিহঁতৰ গ্ৰুপটোত সিহঁত চাৰিজনী।স্কুল, টিউচন, কাৰোবাৰ ঘৰলৈ যোৱা সকলোতে এই চাৰিজনীয়েই ফুৰিছিল।ফটো কেইখন চাই চাই ভাস্বতীৰ কথাবোৰ সৌ সিদিনাৰ যেনহে লাগিল।\nপাট লুতিয়াই আন একপি ফটোত ভাস্বতীৰ চকু পৰিল।ফটোকপিত চাৰিজনীৰ এজনী নাই।এদিন গোটেই কেইজনী তামাং ছাৰৰ টিউচনৰ পৰা উলটি আহোঁতে বিউটীৰ কাম থকা বাবে টাউনলৈ ওলাল।বিউটীৰ ঘৰ ভাস্বতীৰ ঘৰৰ ওচৰতে বাবে একেলগে সিহঁতৰ অহা যোৱা আৰু টাউনতে হাচিনাৰ ঘৰ বাবে গোটেই কেইজনী টাউনলৈ গ'ল,বাকী ৰ'ল মাথোঁ মমী।যিহেতু তাইৰ ঘৰ বিপৰীত দিশত আৰু মেট্ৰিক পৰীক্ষাও সমাগত সেয়ে একান্ত বাধ্য ছোৱালীৰ দৰে সময় অপব্যয় নকৰি মমী গুচি আহিছিল ঘৰলৈ বুলি।বিউটীৰ কিনিবলগীয়া ষ্টেচনাৰী দোকান খনৰ ওচৰতে এখন ষ্টুডিঅ' আছিল।বস্তু কিনি হোৱাৰ পিছত হাচিনাৰ এতিয়া ষ্টুডিঅ' এৰি গুচি আহিবলৈও মন যোৱা নাছিল, ইফালে তাই সেইদিনা পিন্ধি আহিছিল সেইবাৰ ঈদত লোৱা ধুনীয়া চেলৱাৰযোৰ,বিউটীয়েও পিন্ধি গৈছিল পূজাত লোৱা নীলা চুমকি থকা চেলৱাৰযোৰ।গতিকে ষ্টুডিঅ' দেখি দুয়োজনী ৰ'ব নোৱাৰা হ'ল।ভাস্বতীৰ উত্তৰলৈ বাট নাচায় ষ্টুডিঅ'ত সোমাই লাগি গ'ল দুয়োজনী চুলি আচুৰা,ড্ৰেচ থিক কৰা আদিত ।এইবাৰ আহিল ফটো উঠা কাৰ্য্যলৈ।আজিকালিৰ দৰে তেতিয়া একপি উঠি আকৌ বেয়া হ'লে পুনৰ উঠাৰ নিয়ম নাছিল তেতিয়া।একপি ফটোত ৩০ টকাকে দিব লগা হৈছিল।গতিকে বিভিন্ন এংগলৰ পৰা এটা শ্বটত ফটো পাৰফেক্ট হোৱাকৈ গোটেইকেইজনী এইবাৰ সাজু হ'ল ফটো উঠাত।চুলিখিনি দুভাগ কৰি এভাগ পিছফালে ৰাখি এভাগ আগফালে কৰি গোটেইকেইজনীৰ মুঠতে ফটো উঠাৰ ষ্টাইল একেই।ফটো উঠাৰ পিছত এতিয়াহে মনত পৰিল সিহঁতৰ মাজত যে মমী নাই আৰু দুদিনমানলৈ মমী ফটোত নথকাৰ দুখত মমীৰ চিৰা হেন মুখখন ফুলা লুচিলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল।বহু দিনলৈ সেই ফটোখন মমীয়ে দেখিলে খঙত ,অভিমানত জ্বলি পকি আহিছিল।আজিও ভাস্বতীৰ মন গ'ল মমীৰ জ্বলা জুইত ঘিউ ঢালিবলৈ ।সিহঁত কেইজনীৰ whatsapp গ্ৰুপটোত পুনৰ ভাস্বতীয়ে ফটোকপি পঠিয়াই দিলে।বিউটী ,হাচিনাই হাঁহিছে আৰু মমীয়ে অনলাইনৰ পৰা অফলাইন হৈছে।\nসেই যে বাটকুৰি বাই গৈছিলোঁ সৰুতে পাঠশালালৈ\nহাতত টিঙৰ বাকচ,মাটিৰ ফলি আৰু পেঞ্চিললৈ\nবস্তা এটিৰ ওপৰত বহি লিখিছিলোঁ জীৱনৰ আদিপাঠ অ,আ,ক,খ।\nডাঙৰ আঁহত গছজোপাৰ তলত ৰৈ হেড ছাৰৰ লগত\nগাইছিলো এক,দুই, তিনি, চাৰি,নেওঁতাৰ শাৰী শাৰী।\nআহিছিলোঁ দুপৰীয়া মায়ে ৰান্ধি থোৱা ভাত মুঠি খাই যাবলৈ।\nকঢ়িয়াইছিলো কেতিয়াবা ছাৰ-বাইদেউলৈ বুলি মালপোৱা গৰম চাহৰ কেটলী।\nছুটীত লোকৰ বাৰীয়ে বাৰীয়ে আম,অমৰাৰ জুতি লৈ\nখাইছিলোঁ গালি গৃহস্থৰ লগতে মা-দেউতাৰ।\nইউনিফৰ্ম বুলিলে বুজিছিলো বগা চাৰ্ট,নীলা স্কাৰ্টটোৰ কথা\nনাছিল আমাৰ কোনো জোতা-মোজা।\nহ'মৱৰ্ক,টিউচন, আৰ্ট ক্লাছ, মিউজিক ক্লাছৰ বোজা।\nএতিয়া, কণমানিহঁতৰ পিঠিত চোন কিতাপৰ বোজাই বোজা।\nপ্লে স্কুললৈ গৈয়ে চোন সিহঁতে ভাৰ বান্ধে\nEnglish,Maths,Gk,Art ৰ কিতাপৰ বোজা।\nমাতৃভাষাৰ অবিহনেই আৰম্ভ হয় সিহঁতৰ জীৱনৰ আদিপাঠ।\nচাৰ্ট,পেন্টৰ লগতে টাই,আই কাৰ্ডৰে সাজে ইউনিফৰ্মৰ সজ্জা।\nজুন, জুলাইৰ প্ৰচণ্ড গৰমতো সিহঁতে পিন্ধে জোতা-মোজা।\nস্কুলৰ পৰা ঘৰলৈ আহোঁতে আনে বিষয়ে প্ৰতি হ'মৱৰ্কৰ বোজা।\nআমাৰ দৰে টিফিনত ঘৰলৈ আহিবলৈ নাই সিহঁতৰ আহৰি\nটিফিনট মেগী, কেক,পিজ্জা,বাৰ্গাৰৰ যে আমনি।\nআমাৰ দৰে খোজকাঢ়ি কাঢ়ি নাযায় সিহঁত স্কুললৈ\nস্কুল বাছ,বাইক,প্ৰাইভেট কাৰৰ যে এতিয়া দপদপনি।\nLabels: Assamese poem, novel etc., story\nলকডাউনে মিঃ বৰুৱাৰ অৱস্থা শোচনীয় কৰি তুলিছে।লকডাউনে সকলো ৰুটিন সলনি কৰি দিছে।পত্নী মৌৰ ব্যস্ততা কিন্তু আগতকৈ বেছিহে বাহিছে।ভাড়াঘৰত কৰিবলগীয়া কাম বিশেষ নাথাকে।সেয়ে বন্ধ বুলি অলপ উঠাও দেৰি হয়।উঠি ৰুম চাৰিটা সৰামোছা কৰি চিধাই মৌ বাথৰুমত সোমাই।বাথৰুমৰ পৰা উলাইয়ে ব্ৰেকফাষ্টৰ বাবে কেতয়াবা মেগী, কেতিয়াবা অ'টছ,কেতিয়াবা কৰ্ণফ্লেক্সৰে পুৱাৰ পেট পূজা হৈ যায়।কেতিয়াবা কাৎচিতহে ৰুটি ভাজিৰ পৰ্ব চলে।ইয়াৰ পিছতে আৰম্ভ হয় মৌৰ অনলাইন ক্লাছ আৰু মিঃ চৌধুৰীৰ দুপৰীয়া আহাৰৰ যোগাৰৰ কাৰ্য্য,কেতিয়াবা পাচলি কাটি দিয়া নহ'লে দাইলখিনিকে বঢ়াই দিয়া, ইত্যাদি ।তাৰ মাজতে দোকানৰ বস্তু কঢ়িওৱাটোতো আছেই। মৌয়ে ইউটিউব চাই চাই নানা তৰহৰ খানা বনাইছে আৰু ফটো তুলিছে।খোৱাৰ আগতে ফটো কিন্তু উঠাবই লাগিব।সকলোৱে গ্ৰুপত ইমান ধুনীয়া ধুনীয়া লালমোহন,ৰচগোল্লা ,জেলেপী বনাই বনাই ফটো দিছে,তেওঁ নিদিলে সিহঁতে একো বনোৱা নাই বুলিয়েই ভাবিব,মাজে মাজে সেয়ে মৌৱেও ষ্টেটাছ দিছে।মিঠাইটো মিঠাইয়ে এই মাছ,মাংস,কণী পনীৰৰ ৰেচেপীৰে সকলোৰে ষ্টেটাছ,ৱাল ভৰ্তি হৈ গৈছে।ৰেচেপিটো ৰেচেপিয়েই বহুতে আকৌ কেচা মাছ,মাংসৰো ফটো দিছ।মিঃ বৰুৱাই বুজি নাপায় এই বিপদৰ সময়ত দুবেলা দুমুঠি খাবলৈ নোপোৱাখিনিক তহঁতে দিব লাগেনে নে মাছে মাংসৰে ভাত খাইছ বুলি মানুহক জনাব লাগে।\nমৌয়ে খানা বনাই বনাই আমনি লাগিলে কেতিয়াবা কিবা কিবি লিখিছে আৰু দুটামান গ্ৰুপত কপিপেষ্ট কৰিছে।যেন সাহিত্য অকাডেমি বঁটাটো এইবাৰ তেওঁলৈকে আহিব।লগৰ দুজনীমানে ফোন কৰে 'বাহ মৌ মজা লিখিছ কিন্তু, কিন্তু কি জান উৰ্মিয়ে কৈছে তাই বোলে ডঃ উপাধি লৈও এইবোৰ লিখা মেলা কৰা নাই।ফেচবুক আৰু কিবা সাহিত্য লিখাৰ মঞ্চ নেকি।দৰকাৰ হ'লে প্ৰান্তিক, গৰিয়সীত লিখিম তেতিয়াহে ষ্টেণ্ডাৰ্ড থাকিব।'এইবোৰ সৰব আলোচনাৰে বৰুৱাৰ চাৰি কোঠালী সৰব হৈ পৰিছে।\nকেতিয়াবা চকুত কাজল আৰু ওঁঠত লিপষ্টিক বুলাই ফটো দুকপি মান উঠিছে বাকী মেক্আপৰ কাম আজিকালি ফোনৰ কেমেৰাই কৰি দিয়ে।নহ'লে মিঃ বৰুৱা লকডাউনতে কেইবাৰ ষ্টেচনাৰী দোকানৰ তলা ভাঙিব লগীয়া হ'ল হেঁতেন থিক নাছিল।কেতিয়াবা মন গ'লে তাকে প্ৰফাইল পিক চেঞ্জ কৰিছে বা ষ্টেতাছ দিছে।কেতিয়াবা আকৌ সেই কিবা হেনো বেষ্ট ফ্ৰেইণ্ড চেলেঞ্জ,ফিৰ মুস্কুৰায়েগা ইণ্ডিয়া চেলেঞ্জ আদিত টেগ কৰিছে আৰু নিজেও ফটো আপলোড কৰিছে।\nচেকেণ্ড লকডাউনত মৌৰ মবাইলত এটা নতুন এপ্ ডাউনলড হ'ল টিকটক।ল'ৰা-ছোৱালীবোৰেটো কৰেই এই বুঢ়াকেইটাৰো তত নাইকিয়া হ'ল।আইঐ ল'ৰাইও ছোৱালী হৈ হৈ যি ভিডিঅ' বনাব একেবাৰে ঘোৰ কলিযুগ।মৌৰো তত নাইকিয়া হ'ল।লগৰ মিচেছ বৰা,শৰ্মানীহঁতে কৰিছে তাই নকৰিলে একেবাৰে আউটডেটেড হৈ যাব।গতিকে আৰম্ভ হৈ গ'ল ড্ৰেচ সলাই সলাই নানান টিকটক কৰাৰ ভিডিঅ।\nএইবাৰ মৌ অভিনেত্ৰীৰ লগতে গায়িকা হ'ব।সৰুতে মইনা পাৰিজাত, অকণিৰ মেল,গাওঁৰ বিহু মঞ্চত গান গোৱা মৌৱে এইবাৰ 3.0 লকডাউনত ষ্টাৰমেকাৰ ডাউনলড কৰিছে।অসমীয়া গান পিছত গাব,প্ৰথম হিন্দী গানেৰেই আৰম্ভ কৰিব।তেতিয়াহে সকলোৱে বুজিব।প্ৰেকটিছ কৰি আছে মৌৱে আৰু মিঃ বৰুৱাই পাচলি কাটি ভাজি খন বঢ়াই দিছে।\nব্যস্ত মৌ ,ব্যস্ত মানে সাংঘাটিক ব্যস্ত।এতিয়া ইউটিউবত এটা vlog খুলিছে।অফিচলৈ যোৱাৰ সময়ত এখন দীঘল লিষ্ট বৰুৱাৰ হাতত তুলি দিছে।কিবা হেনো Italian coffee panna cotta বনাব।বৰুৱাৰ ফতককৈ মনত পৰি গ'ল আগৰ দালগনা কফিৰ ৰেচেপিটোলৈ।উসঃ দালগনা কফিয়েও মাজতে কমখন খলকনি তোলা নাই।সকলোৰে Facebook, WhatsApp ত শুনি শুনি আমাৰ মৌয়ে বনাইছিল।fb ৰ পেজত কোনো এজনে ধেমালি কৰি দিয়া দালগনা কফিৰ ৰেচেপি দেখি মৌৱে লগে লগে পাকঘৰলৈ দৌৰি গ'ল।\n*ইমান ইজি বুজিছা,আগতে জনা হ'লে কেতিয়াবাই বনালো হয় বুলি দালগনা কফি ৰেডী।\nবৰুৱাই সুধিলে---"কেনেকৈ বনাইনো?\nমৌৰ যেন ক'বলৈ সময় নাই।লগে লগে ফটো মাৰি FB, WhatsApp ত দিলেই--My dalgona coffee is ready.\n* আইঐ এইবোৰ কি বিস্কুট চোন ? বৰুৱা\n*অ',লালচাহত দুখনমান মেৰীবিস্কুট দিলেই দালগনা কফি হৈ যায়--মৌ।\n*তেন্ত ইয়াত কফি নাই?\n*নাই , বুলি মৌয়ে চামুচেৰে এচামুচ আনি মুখত সোমোৱালে।লগে লগে মৌৰ মুখৰ পৰা সেই কফি আহি বৰুৱাৰ চাৰ্টত পৰিল।উসঃ কি অদ্ভূত টেষ্ট ।সৰু ল'ৰা-ছোৱালীক যে বিস্কুট তিয়াই জলপান খুৱাই তালৈ মনত পৰি গ'ল বৰুৱাৰ।মৌৱে এইবাৰ ইউটিউব চাৰ্চ কৰিলে ,লগে লগে fb,WhatsApp ৰ পৰাদালগনা কফিৰ ফটো delete কৰি দিয়া হ'ল।\nবহু বছৰ পিছত আৰাধ্যা আহিছে নিজৰ ঠাইখনলৈ।এটা বহুজাতিক কোম্পানীত চাকৰি কৰা আৰাধ্যাৰ কেইবা বছৰ হ'ল তাইৰ মৰমৰ ঠাইখনলৈ নহা।আজি তাই অহাৰ আৰতো আছে মমী,ৰুনজুন,প্ৰেৰণা,দিগন্ত,নয়নৰ হাত।ৰাজীৱ গান্ধী ইন্টাৰনেচনেল এয়াৰপৰ্টৰ লঞ্জত বহি আছে তাই এতিয়া ,ফ্লাইট এৰাৰ সময়লৈ আৰু এঘন্টা বাকী।শুৱা নহ'ল তাইৰ যোৱা ৰাতি।লগৰখিনিক লগ পোৱাৰ হেপাঁহত উৰে ৰাতি তাই উজাগৰে কটালে।শুলেই যেন সময় উৰি যাব।পুৱা ছয় বজাত ফ্লাইট,গতিকে তিনি বজাত কেব মাতি তাই উলাই আহিল এয়াৰপৰ্টলৈ।যাম বুলি ভাবিলে যেতিয়া এতিয়া আৰু পলম কৰিব নোৱাৰি।সেইয়াই যাত্ৰা আৰু এতিয়া তাই অপেক্ষাৰত উৰিবলৈ,হেপাঁহৰ ঠাইখন পাবলৈ।\nসময়মতেই ফ্লাইটখন লেণ্ড কৰিলে,নিজৰ মাটিত ভৰি দি আৰাধ্যা ভাবুক হৈ পৰিল।মনত পৰি গ'ল সৰুতে পঢ়া কবিতা এফাকিলৈ -\nজ্বলা নাই হিয়া যাৰ স্বদেশ প্ৰেমেৰে\nআছে নে কোনোবা এনে অ'ই?\nপুনৰ দিগন্তই পঠোৱা গাড়ীখনত তাই বহি পৰিল।শৈশৱৰপৰা একলগে খেলি-ধূলি ডাঙৰ হোৱা দিগন্তৰ আজি বিয়া।তাই এই ঠাই এৰি যোৱাৰ আগতেই মমী,প্ৰেৰণা,ৰুনজুনৰ বিয়া হৈ গৈছিল।সিহঁতো আহি পাইছে।এইকেইদিন সিহঁতৰ ফোনৰ উপৰি ফোন।মুঠতে তাই আহিবই লাগিব।খিড়িকীখন খুলি দিলে আৰাধ্যাই,সোমাই আহিল তাইৰ আপোন ঠাইখনৰ চিনাকি চিনাকি লগা গোন্ধটো।আউল বাউল হৈ পৰা চুলিকেইডালত ক্লাচ ডাল মাৰিবলৈ লৈয়ো তাই ৰৈ গ'ল।মনত পৰিল এষাৰি কথালৈ -'উৰিব দিয়া তোমাৰ চুলিকেইডালক,কিমান আৰু বান্ধি ৰাখিবা,সিহঁতৰোটো থাকে উৰাৰ মন।'নাবান্ধিলে আৰাধ্যাই এৰি দিলে উৰিবলৈ।কিয় জানো হঠাৎ তাইৰ ৰাজদ্বীপৰ কথা মনত পৰি গ'ল।যান্ত্ৰিক জীৱনৰ ব্যস্ততাই তাইক পাহৰাই দিছিল সকলো।আহিব নেকি সিও দিগন্তৰ বিয়ালৈ।\nবাইদেউ পালোহি, বুলি ল'ৰাজনে কোৱাতহে আৰাধ্যাই গম পালে।নামিয়েই দেখিলে দৰা সাজত গোটেইটো পীতাম্বৰ হৈ তামোল-পাণৰ বঁটাৰে সৌটো দিগন্ত।হাঁহি হাঁহি আগুৱাই আহিল সি,লগত মমী ,প্ৰেৰণা আৰু ৰুনজুন।গোটেই কেইটাই আহি সাৱটি ধৰিলেহি তাইক।মিনিটতে হাঁহি, কান্দোন,মৰম ,আবেগবোৰৰ যেন মিশ্ৰণ হৈ পৰিল।উসঃ,কিমান বন্ধুত্ব থাকিলে ইমান আকুলতা থাকিব পাৰে।সোমাই গ'ল তাই।সকলোৱে আহি তাইৰ খবৰ ল'লে।লগতে মাক-দেউতাকৰো,যিহেতু তেওঁলোকো এতিয়া ককায়েকৰ লগত দিল্লীত থাকে।\nগা-পা ধুই ফ্ৰেছ হৈ তাই লৈ অনা পাটৰ কাপোৰ যোৰ পিন্ধিবলৈ ল'লে।হঠাৎ বাহিৰত তাই কোনোবাই কোৱা শুনিলে, অ' ৰাজদ্বীপ আহা,আহা।আৰাধ্যাৰ বুকুৰ ধপধপনিটো যেন ক্ৰমাৎ বাহিবলৈ ধৰিলে।লগতে থকা মমীক তাই সুধিলে, ৰাজো আহিব নেকি? তাই উত্তৰ দিলে-'অ' কিয় তই গম নাপাৱ।'\nএৰা,কিমান দিন যে হ'ল তাৰ খবৰ নোলোৱা- আৰাধ্যাই মনতে ভাবিলে।এসময়ত ৰাজদ্বীপেই আছিল তাইৰ দুখৰ সমভাগী,যাক তাই মন খুলি সকলো কথাই কৈছিল।মমী,প্ৰেৰণা, ৰুনজুনৰ বিয়া হোৱাৰ পিছত সিহঁত নিজৰ সংসাৰত ব্যস্ত আছিল,দিগন্ত,নয়নো গুচি গৈছিল ৰিচাৰ্চৰ কামত।বন্ধু বুলি ৰৈ গৈছিল তাই আৰু ৰাজ।অবিনাশৰ মৃত্যুৰ পিছত তাই পাগল হৈ গৈছিল সম্পূৰ্ণৰূপে।সেই সময়ত তাইৰ ওচৰত আছিল ৰাজ।কোনো সময়তে অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰিব নিদিয়া ৰাজ তাইৰ বাবে যেন হৈ পৰিছিল তাইৰ দুখৰ ঔষধ।উজাগৰী নিশা সি তাইক শুনাইছিল তাইৰ প্ৰিয় গীত' মায়াময় ৰূপালী জোনাক'।অৰ্গেনত বজাইছিল সি 'উজাগৰী এই ৰাতি তোমাৰ কথা ভাবি'।এবছৰ ধৰি ঘৰতে সোমাই থকা আৰাধ্যাক সিয়েই এপ্লাই কৰি দিছিল এই চাকৰিটোৰ বাবে।চাকৰিটো পাইছিল তাই,গুচি গৈছিল তাই অসম এৰি,অনুৰাগৰ স্মৃতি এৰি।ৰাজ আহিছিল তাইক বিদায় দিবলৈ এয়াৰপৰ্টলৈ।হৃদয় খুলি কৈছিল তাৰ মনৰ কথা, প্ৰেমত পৰিছে সি তাইৰ,।কথাকেইটাই তাইক হুলে বিন্ধাদি বিন্ধিছিল।নোৱাৰে তাই বন্ধুত্বৰ শিকলি ছিঙি ইমান সোনকালে প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গঢ়িব।গুচি গৈছিল তাই এক মিনিটো পলম নকৰি, সোমাই গৈছিল তাই চেকিং কৰাই লঞ্জলৈ।তাৰ পিছত কোনোদিনে খবৰ লোৱা নাই ইটোৱে সিটোৰ।আৰাধ্যাই নিবিচাৰে অনুভৱৰ মৃত্যুৰ বাবে তাইক কোনোবাই পুতৌৰ দৃষ্টিৰে চাওক।তাইৰ দুখ দেখি কোনোবাই তাইক আকোঁৱালি লওক।নতুন ঠাইখনত নিজকে তাই কঠোৰ কৰি তুলিছিল।কেতিয়াবা ৰাজৰ কথা মনত পৰিলেও আকৌ সেই অহং ভাবটোৱে তাইক বেৰি ধৰে।সিও কোনোদিনে খবৰ লোৱা নাই তাইৰ।\nকথাবোৰ ভাবি ভাবি ওলাই থাকোতেই ৰুনজুন সোমাই আহিল -'ব'ল অই,তোৰ ওলায়েই হোৱা নাই।পানী তুলি আহিলোগৈ,দৰা নোৱাবৰে হ'ল।'কথাষাৰ কৈ প্ৰায় টানি নিয়াৰ দৰেই তাই আৰাধ্যাক লৈ গ'ল--'সৌটো দিগু চালপীৰাত বহিলেই,আহ,আহ সোনকালে।'\nমাহ-হালধিৰে সকলোৱে তাক নুৱাইছে।আৰাধ্যাইও তাক সানি দিলে ,শুভেচ্ছা দিলে যুগ্ম জীৱন সুখৰ হোৱাৰ।ৰভাতললৈ তাক দাঙি নিছে ,দাঙি নিয়াজন আন কোনো নহয় ৰাজ।হঠাৎ চকুৱে চকুৱে পৰিল দুয়ো দুয়োৰে।কি কৰিব কি নকৰিব ভাবি তাই তলমূৰ কৰিলে আৰু একাষে বহি ৰ'ল।প্ৰেৰণা আহি ওচৰতে বহিল- ঠেহ-পেচবোৰ বাদ দে আৰু, নিজৰ জীৱনটোৰ কথা ভাব',তাই ক'লে। আৰাধ্যাই বুজিছে তাই কি ক'ব বিচাৰিছে।একো নক'লে,মাথো হাঁহি এটা মাৰিলে।অতিথিয়ে ৰভাতল ভৰি পৰিছে, লাহে লাহে সকলো ব্যস্ত হৈ পৰিছে।\nৰাতি দৰা যোৱাৰ সময় হ'ল।সকলো সাজু হৈছে।দিগন্তই সকলোকে কোন ক'ত যাব থিক কৰি দিছে।প্ৰেৰণা আৰু ৰুন নাযায় সৰু সৰু সিহঁতৰ কণমানি কেইটাৰ বাবে।বৰযাত্ৰী যাবৰ বাবে এখন ছুপাৰ থিক কৰিছে।সকলোৱে ছুপাৰত হাঁহি-ধেমালি কৰি যাব।মমীয়ে আহি ক'লেহি--'কিমান দিনৰ মূৰত যে এনেকৈ দৰাৰ লগত যাম।কিমান ভাল লাগিব ন ? আৰাধ্যাৰ মনত পৰিল,সৰুতে মোমায়েকহঁতৰ বিয়াতহে এনেকৈ গৈছিল সিহঁত।তাৰ পিছত বৰযাত্ৰী হৈ কেৱল ককায়েকৰ বিয়াতহে গৈছিল ,তাকো দৰাৰ কাষত বহি।ভাল লাগি গ'ল তাইৰ মনটো।\nসকলো যাত্ৰী গাড়ীত নিজৰ নিজৰ সুবিধা মতে বহি ল'লে।আৰাধ্যাইও খিড়িকীৰ কাষৰ ছিট এটা বাছি ল'লে।মমী ছোৱালীজনীৰ লগত বহিছে আন এটি ছিটত।বাছ ষ্টাৰ্ট দিছে,ফোপাই জোপাই উঠিলহি ৰাজদ্বীপ।উঠিয়েই খালী ছিটৰ সন্ধানত নামিল সি।আৰাধ্যাৰ কাষৰ ছিটতে সি বহিলহি।দুয়োৱে দুয়োৰ চকুলৈ চাই ৰ'ল,কিন্তু কোৰো মুখৰ মাত নোলাল।অলপ দূৰ যোৱাৰ পিছত আৰাধ্যাই মাত লগালে--ভাল নে তোৰ?\n*ও ভালেই আৰু তোৰ?\n*বিয়া বাৰু পাতিলি?অজানিতে ওলাই গ'ল আৰাধ্যাৰ মুখৰপৰা কথাষাৰ।\n*না------ই বুলি সি বেকাকৈ হাঁহি এটা মাৰিলে।\nইয়াৰ পিছত আৰু কোনেও কাকো একো নুসুধিলে।সকলোৱে নাচ বাগ কৰোতে কাৰো মাত কোনেও নুশুনা অৱস্থা হ'ল।আৰাধ্যাইও নাচিলে,বহু দিনৰ মূৰত নাচিছে তাই প্ৰাণখূলি লগতে ৰাজেও।প্ৰায় দুঘন্টাৰ মূৰত সিহঁত কইনা ঘৰ পালেগৈ। বিবাহৰ সকলো নীতি নিয়ম হোৱাৰ পিছত সিহঁত পুনৰ আগৰ দৰেই উভতি আহিল বাছখনত।আৰাধ্যাৰ ভাগৰ লাগিছিল, কেতিয়ানো তাইৰ টোপনি গুচি গৈছিল তাই গমকে নাপালে।\n'অ'ই আৰাধ্যা উঠ,পালোহি আমি' বুলি মমীয়ে লৰাই দিয়াতহে তাই সাৰ পালে।সাৰ পাই দেখিলে শুই আহিছিল তাই ৰাজৰ কান্ধত মূৰ থৈ।বহি আহিছিল সি একো নোকোৱাকৈ।\n*SORRY বুলি তাই লৰালৰিকৈ বাছখনৰ পৰা নামি আহিল।আৰু দুদিন থাকিল আৰাধ্যা তাত।গোটেই কেইজনীৰ ঘৰলৈও এপাক এপাক মাৰিলে।আহিবৰ দিনা দিগন্তই তাইৰ ওচৰলৈ আহি এখন কিতাপ দিছিল -\n*'এইখন ল,ৰাজে দিছিল, তই চাকৰি জইন কৰিবলৈ যোৱাৰ দিনা দিবলৈ নিছিল, দিয়া নহ'ল।এতিয়া ৰাখি থ।ভাবিবি কথাবোৰ, সময় আৰু মানুহ ৰৈ নাথাকে।ৰাজ আজিও ৰৈ আছে।'\nলৈছিল আৰাধ্যাই কিতাপখন, মেলি চাইছিল প্ৰথম পৃষ্ঠা, লিখা আছিল "\nমৰমৰ,আৰাধ্যালৈ --ৰাজ অপেক্ষাৰত।"\nসকলোৰে পৰা বিদায় লৈ আৰাধ্যা কেবখনত বহিল।ফোনটো উলিয়াই দাইল কৰিলে ৰাজৰ নাম্বাৰটোত------।\nশ শ বছৰ জুৰি পূজ্যা তুমি\nজনকনন্দিনী তুমি সৌন্দৰ্যৰ প্ৰতীক\nতোমাৰ ৰূপৰ লাৱণ্যই ক্ৰমে ক্ৰমে বিদাৰিছিল তোমাৰ স্বামীৰ হৃদয়।\nবাল্মীকিৰ ৰামায়ণৰ পাতে পাতে তোমাৰ ৰূপৰ জেউতি।\nধষিৰ্তা নহয় তুমি, তথাপিও ধুবীৰ দুচকুত তুমি হ'লা বেশ্যা।\nঅন্ধ তোমাৰ স্বামী, ৰাজধৰ্মৰ কৰ্তব্যৰ আৰত বাৰে বাৰে অপমানিত তুমি\nৰাঘৱ তেওঁ, স্বয়ং বিষ্ণুৰ অৱতাৰ।\nনানা কূট কৌশলেৰে মহাভাৰতৰ নায়ক তেওঁ।\nনাছিল নেকি সাহস তেওঁৰ তোমাৰ সন্মুখ সমৰত থিয় হৈ ঢাল হ'বলৈ।\nকিয় নোৱাৰিলে আজিৰ দুই এক পুৰুষৰ দৰে তোমাক লগোৱা লাঞ্চনা নুই কৰিবলৈ।\nনে এইয়াও চলনা এক,যুগে যুগে নাৰীক বেশ্যা সজোৱাৰ।\nনে মুকলি কৰি গ'ল যুগে যুগে নাৰীৰ লাঞ্চিতা হোৱাৰ পথ।\nৰাৱণৰ অন্যায়ৰ যদি বিচাৰ হয়,তেন্তে ভাৰ্য্যাক কৰা এই অন্যায়ৰ বিচাৰ নহ'ল কিয়?\nকাৰণ তেওঁ পুৰুষুত্তম?ৰাজমহলৰ কন্যাই যদি বনে জংঘলে পত্নীধৰ্ম পালন কৰে\nতেন্ত পতি ধৰ্ম ক'ত?\nসীতাৰ বাবে যদি পত্নী ধৰ্ম শ্ৰেষ্ঠ হয় তেন্তে তেওঁৰ বাবে ৰাজধৰ্ম কিয় শ্ৰেষ্ঠ হ'ল?\nআছেনে উত্তৰ ইয়াৰ ? নাই।\nপ্ৰশ্ন কৰোতাৰেই যে অভাৱ কাৰণ তেওঁ যে পৰম পুৰুষ।\nকিয় হ'ল জানকী জানকীবল্লভৰ বাবে পৰিত্যক্তা।\nনে থৈ গ'ল দৃষ্টান্ত যুগে যুগে হাজাৰ হাজাৰ জানকী পৰিত্যক্ত হ'বলৈ।\nথৈ গ'ল নেকি পুৰুষ নামৰ জাতিটোৰ বাবে নাৰীক পৰিত্যাগ কৰাৰ দৃষ্টান্ত।\nজীৱন পৰিক্ৰমাত সন্দেহ, প্ৰত্যাখ্যান কৰা জানকী জননীৰ কোলাত ঠাই পায়েই কিয় হ'ল পূজিতা?\nনে ত্যাগ,প্ৰতিদানৰ অন্য ৰূপ পূজা ।\nআজিও দেশে, দেশে,ঘৰে ঘৰে প্ৰত্যাখিত সীতা ।\nপুৰুষ চৰিত্ৰ দুটাই ৰাঘৱ আৰু ৰাৱণ।\nস্কুল বাছখনৰ পৰা নামিয়েই গুণগুণে মাকক দেখুৱালে তাইৰ লগৰ মমতাক। সৃষ্টিয়েও দূৰৰপৰা দেখিলে কণমানিজনীক।ভাদ মাহৰ উৎকট গৰমত হাত কটা চোলাটোৰ সৈতে ঘামি জামি সৰু টোল এখনত তাই বহি আছে।লগত এগৰাকী মহিলা।সৃষ্টিৰ চকু পৰিল মহিলা গৰাকীয়ে চাৰিআলিটোৰ চ'কত সৰু ষ্টভ এটা জ্বলাই পকৰী বনাই আছে।মানুহ গৰাকীক সৃষ্টিয়ে আগতেও দেখিছে সেই ঠাইতে।কেতিয়াবা মন গ'লে তাই তেওঁৰ পৰা পকৰী, আলুচ'প দুটামানো কিনি নিয়ে।গুণগুণক লৈ আগবাঢ়ি গ'ল সৃষ্টি মমতাৰ ওচৰলৈ।গৈয়ে গুণগুণে মমতাক মাতিলে।মানুহ গৰাকীয়ে মূৰ তুলি চালে।সিহঁতক দেখি তেওঁ যেন আজি ভালপোৱা নাই।সৃষ্টিয়ে আগৰ দৰেই মানুহ গৰাকীৰ পৰা পকৰী ল'লে।মমতাকো মাতিলে-ইয়াত কি কৰি আছা মমতা?\nমানুহগৰাকীয়ে মাত লগালে,-"আজি দেউতাক নাই ঘৰত সেয়ে মোৰ লগতে লৈ আহিলোঁ।"অ' ভালেই কৰিলে দিয়ক-সৃষ্টিয়ে বুজিলে মানুহ গৰাকী মমতাৰ মাক।যাবা নেকি আমাৰ ঘৰলৈ ব'লা।বেয়া লাগিল সৃষ্টিৰ এই গৰমত কণমানিজনী ৰ'দত আছে।আপুনি ঘৰলৈ যাওঁতে আমাৰ ঘৰৰপৰা তাইক লৈ যাব বুলি কৈ সৃষ্টিয়ে সিহঁতক লৈ ঘৰলৈ গ'ল।চাৰিআলিটোৰ কাষতে তাইৰ ভাড়াঘৰটো।পৰাগৰ চাকৰি সূত্ৰে সিহঁত সেই ঠাইত থাকে।সৃষ্টিয়েও সেই ঠাইৰে স্কুল এখনত শিক্ষকতা কৰে।গুণগুণকো সেই একেখন স্কুলতে এইবাৰ নাম লগাই দিছে।সৃষ্টিয়ে গম পোৱা নাছিল যে সেই পকৰী বিক্ৰী কৰা মহিলা গৰাকীৰ ছোৱালীয়েই মমতা।\nস্কুলৰ পৰা আহি গুণগুণ,মমতা আৰু তাই ভাত কেইটামান খাই বিচনাত পৰিল।গুণগুণৰ লগতে মমতাৰো টোপনি গ'ল।সন্ধিয়া সৃষ্টিয়ে দুইজনীকে উঠাই গাখীৰ আৰু বিস্কুট দিলে।মৰম লগা মমতা জনীলৈ সৃষ্টিয়ে লক্ষ্য কৰিলে ।সৃষ্টিয়ে যি কৈছে যেনেকৈ কৈছে তাই কৰি গৈছে।সন্ধিয়া হোৱাৰ পিছতো মাক নহা দেখি মমতাই অলপ ভয়ো খাইছে।এপাকত সৃষ্টিয়েও মন কৰিছে ,আঠ বজালৈকে তাইক নিবলৈ চোন মাক অহা নাই।এবাৰ গেটৰ ওচৰলৈ গৈ গুটেইকেইজনীয়ে চাই আহিল মানুহ গৰাকী আছেনে নাই।আছে মূৰ ওপৰলৈ নকৰাকৈ কৰি গৈ আছে নিজৰ কৰ্ম।মমতাই মাকক একে ঠাইতে দেখি আশ্বস্ত হ'ল।সোমাই আহিল সিহঁত।দুয়োজনীকে খেলিবলৈ দি সৃষ্টিয়ে ৰাতিৰ আহাৰৰ চিন্তা কৰিলে।পৰাগ অফিচৰ কামত গুৱাহাটীলৈ যোৱাত সেইদিনা কেৱল সিহঁতহে আছিল ঘৰত।সৃষ্টিয়ে তথাপিও অলপ সৰহকৈয়ে ৰান্ধিছিল।কিয় জানো সৃষ্টিৰ মন গ'ল আজি মমতাৰ পচণ্ডৰ কিবা এটা বনাবলৈ।উৎসাহেৰে আহি তাই মমতাক সুধিলে-মমতা,তুমি ঘৰত ভাতৰ লগত কি খাই ভাল পোৱা?\nসংকোচবিহীনভাবে তাই একেষাৰে কৈছিল-নিমখ ভাত।\nগুণগুণে তপৰাই মাত লগাইছিল -নিমখ ভাত সেইটো আকৌ কি ভাত।আমি মাংস ভাত,কণী ভাতহে খাওঁ।\nসৃষ্টিয়ে গুণগুণক বুজাইছিল-নহয় অ'নিমখ ভাত মানে আমি যে কেতিয়াবা পইতা ভাত খাওঁ সেইয়া।গুণগুণে বুজি পোৱাৰ ভঙ্গীৰে -অ' আচ্ছা,গুণগুণৰ মনত এইবাৰ আৰু এটা প্ৰশ্নৰ উদয় হ'ল--মা,মা মমতাৰ মাকেনো কিয় ৰাষ্টাত পকৰী বনাই?ঘৰত কিয় নবনাই? সৃষ্টিৰ যেন উত্তৰৰ অভাৱ হ'ল।কি ক'ব তাই ধৰিবই পৰা নাই।শিশু মনৰ এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰৰ বাবে তাই অলপ ৰ'ল আৰু ক'লে-তোমাৰ দেউতা আৰু মই যেনেকৈ কাম কৰো মমতাৰ মাকেও কাম কৰে।সেয়ে যেনিবা সকলোৰে কাম একে নহয়।মই যেনেকৈ দেউতাৰ কাম কৰিব নোৱাৰো,ঠিক তেনেকৈ দেউতাই য়ো মোৰ কাম কৰিব নোৱাৰে।ঠিক সেইদৰে মমতাৰ মাকৰ কামটোও মই কৰিব নোৱাৰো।সেইকাৰণে মাজে মাজে মই তেওঁৰ পৰা পকৰী কিনি আনো।\nসৃষ্টিৰ ভাত বনাই হ'ল।দেৰি হোৱা দেখি দুয়োজনীকে তাই ভাত বাঢ়ি দিলে।মমতাই বৰ তৃপ্তিৰে ভাতকেইটা খালে।ইমান দেৰি হ'ল মানুহ গৰাকী এতিয়াও নাই।সৃষ্টিয়ে দুইজনীকে শুৱাই দিলে, মমতা প্ৰথম নুশুৱে,মাকৰ লগত ঘৰলৈ যাব লাগিব।মা আহিলে জগাই দিব বুলি কোৱাতহে শুলে।\nপ্ৰায় দহ মান বজাত মানুহ গৰাকী আহিছিল।দিনটো পৰিশ্ৰম কৰি ভাগৰুৱা হৈ অহা মানুহ গৰাকীলৈ সৃষ্টিৰ বেয়া লাগিছিল।বাহিৰৰ বাৰাণ্ডাতে তেওঁ বহি ৰৈছিল।আহিয়েই পানী এগিলাচ বিচাৰিছিল।\nমনে মনে সৃষ্টিৰ খং উঠিছিল।এনেদৰে ৰাতি দহটালৈকে ছোৱালীজনীৰ সৈতে তেওঁ কেনেকৈ ঘৰলৈ যাব।ইফালে দেউতাকো নাই।সৃষ্টিয়ে মানুহ গৰাকীক ভিতৰলৈকে মাতিলে।নাহে তেওঁ ঘৰলৈ যায়।এই ৰাতিখন ছোৱালী জনীৰে সৈতে ঘৰলৈ যোৱাটো যে ভাল নহয় সৃষ্টিয়ে মানুহ গৰাকীক বুজালে।\n"আপুনি আজিহে চাইছে বাইদেউ, কাইলৈ আমাক কোনে চাব?"কান্দি কান্দি মানুহ গৰাকীয়ে কৈ উঠিল।\nসৃষ্টিয়ে ধৰিবই নোৱাৰিলে হঠাৎ কি হৈ গ'ল -মানে?\nসি আমাক এৰি থৈ গ'ল বাইদেউ।যোৱা দুমাহ ধৰি তাৰ একো খবৰ নাই।গুৱাহাটীত কোম্পানীৰ চাকৰিত যাওঁ বুলি কৈ আমাক এৰি থৈ গ'ল।ইয়াত ইটা ভাটাত কাম কৰিছিলে আৰু মই এই দোকান খন দিছিলোঁ।দুইটাৰ উপাৰ্জনেৰে মাছে মাংসই নাখালেও ঘৰখন চলি গৈছিল।তাইকো আপোনাৰ স্কুলতে দিছিলোঁ।ভাবিছিলো নিজে নোৱাৰিলেও ছোৱালীজনীকে মানুহ কৰিম।সেয়ে ইমান ডাঙৰ স্কুলখনতে দিছিলোঁ।কিন্তু এতিয়া দুমাহৰ ফিজ দিব নোৱাৰাৰ বাবে এতিয়া স্কুলৰ পৰা তাইক উলিয়াই দিছে।\nসৃষ্টিয়ে জানে সেইখন স্কুলত পঢ়োৱাটো ইমান সহজ কথা নহয়।পৰাগে চাকৰি কৰে যদিও সিহঁতৰে কেতিয়াবা ফিজ দিবলৈ টনাটনি হয়।কি ক'ব কি নক'ব ভাবি তাই ক'লে-হ'ব এতিয়া তুমি ভিতৰলৈকে আহাছোন।কিবা এটা চিন্তা কৰিব লাগিব।\n" নাই বাইদেউ শাহু মা ঘৰত অকলে আছে।মই যাব লাগিব।নহ'লে তেওঁ ৰৈ থাকিব আমালৈ"-তেওঁ ক'লে।\nতেন্তে তুমি অকলে যোৱা।মমতাক এই ৰাতি খন নিব নালাগে।তাই শুই আছে।\nভিতৰলৈ আহিল মানুহ গৰাকী, মমতাক গুণগুণৰ লগত একেলগে শুই থকা চাই তেওঁ ওলাই আহিল।"তেন্তে মই গৈ থাকো বাইদেউ, কাইলৈ ৰাতিপুৱাই মই লৈ যামহি।মা অসুখীয়া,একো কৰিব নোৱাৰে।মই গৈ ভাত বনাবগৈ লাগিব।"\nৰ'বা,মই তোমালৈ ভাত বনাইছিলোৱে।কেইটামান খোৱা আৰু অলপ তোমাৰ শাহুমাৰ কাৰণে লৈ যাবা।ইমান ৰাতি গৈ তুমি ভাত বনাব নালাগে।\nমানুহগৰাকীয়ে সংকোচ কৰিছিল যদিও বাধা নিদিলে।দুয়োজনীয়ে একেলগে ভাতকেইটা খালে। থালখন তাই উঠাই নিছে বেছিনটোলৈ ,সৃষ্টিয়ে বাধা দিলত তাইৰ পুনৰ চকুলো বাগৰি আহিল।টিফিনটো লৰালৰিকৈ বান্ধি সৃষ্টিয়ে তাইক ক'লে-এইটো লোৱা আৰু সোনকালে এতিয়া যোৱা।কাইলৈ পুৱা মমতাৰ স্কুল বেগ আৰু ইউনিফৰ্মযোৰ লৈ আহিবা।কাইলৈ তাই গুণগুণৰ লগতে স্কুল যাব।আজিৰ পৰা মমতাৰ স্কুলৰ খৰচ মোৰ।\nহঠাৎ মানুহগৰাকীয়ে সৃষ্টিৰ ভৰিত ধৰি হুকহুকাই কান্দিবলৈ ধৰিলে।"আপোনাৰ ওচৰত সদায় মই ঋণী হৈ ৰ'ম বাইদেউ।"\nসৃষ্টিয়ে মানুহ গৰাকীক আকোঁৱালি ল'লে আৰু ক'লে-যোৱা এতিয়া তোমাৰ শাহু মা তোমালৈ ৰৈ আছে।গ'লগৈ তেওঁ।সৃষ্টিয়ে তেওঁ যোৱ বাটটোলৈ চাই বহু সময় ৰৈ থাকিল।যিজনী মাকক এৰি পুতেক গুচি গ'ল সেইজনী মাকৰ বাবে আজি বোৱাৰী ঢপলিয়াইছে ,এইয়াই সম্পৰ্ক,মমতাৰ বোন্ধোন।\nLabels: assam, Assamese story, axomiya, best story, Best writer, bodo, good story, join ask axom, Lockdown, Manaswee, missing, swati, tihili\nনিজৰ ঠাইখন পোৱাৰ লগে লগে স্বাতী সদায়েই আপোন পাহৰা হৈ পৰে।এই যে চিনাকি চিনাকি লগা সুবাস এটা ,আসঃ মতলীয়া হৈ পৰে তাই।আলোকে গাড়ীখন ৰখায়েই হোটেল খনত সোমালগৈ।স্বাতীয়ে গাড়ীখনৰ পৰা নামি তাইৰ চিনাকি ঠাইখন চাইছে কিজানি কোনোবা চিনাকি মুখ দেখেই।নাই কোনো নাই।অলপ আগুৱাই গৈ তাই দেখা পালে একালৰ তাই কৰা মহাবিদ্যালয় খনৰ তাই পঢ়োৱা অত্যন্ত চোকা সকলোৰে মৰমৰ ছাত্ৰ বিমানক।এক মিনিটৰ ভিতৰতে তাইৰ মনলৈ আহিল কলেজত কৰি থকা সময়ৰ সিহঁতৰ হাঁহি ধেমালিবোৰ।বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা বিভিন্ন সময়ত সহায় বিচাৰি কৰা ফোনবোৰলৈ। Facebookৰ জৰিয়তে তাই গম পাইছে যে সিও এতিয়া এখন ভাল মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক।তাই দুগুণ উৎসাহেৰে আগুৱাই গ'ল।কিন্তু এইয়া কি সিচোন তাইক দেখিও তাৰ দামী Royal Enfieldখন চলাই গুচি গ'ল।\nস্বাতীৰ সৰ্ব শৰীৰ যেন চুম্বকলৈ ৰূপান্তৰিত হ'ল।না তাই আগলৈ যাব পাৰিছে না তাই পিছুৱাব পাৰিছে।\n"Ma'am কি হ'ল আপোনাৰ ?এনেকৈ ৰৈ আছে যে?"ল'ৰা এটাৰ মাততহে স্বাতীয়ে সম্বিত ঘূৰাই পালে।\nঅ' নাই এনেই ,চাইছো ঠাইখন কিমান সলনি হ'ল।\n"ভালনে আপোনাৰ?অকলে আহিছে?"\nনাই নাই গৃহস্থ আৰু ল'ৰাটোও আছে। স্বাতীয়ে কথা পাতিছে যদিও মনত পেলাব পৰা নাই ল'ৰাটো কোন আছিল। মোৰ ভালেই তোমাৰ কোৱা।কি কৰি আছা?স্বাতীয়ে কথাৰ মাজতে মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰিছে ল'ৰাটো কোন আছিল।নাই নপৰে মনত ।এটা কথা তাই বুজিছে যে এইজনো তাই পঢ়োৱা কোনোবা ছাত্ৰই হ'ব।\nমোৰ ভালেই ,ইয়াতে সৰু ষ্টেচনাৰী দোকান এখন দিছোঁ।\nঅ' ভালেই কৰিছা দিয়া।পিছে বিয়া-বাৰু পাতিলানে নাই?\nল'ৰাটোৱে লাজতে কোচমোচ খাই ক'লে-এস নাই বাইদেউ।\nস্বাতীৰো লাজ লাগিল কি খন যে সুধি আছোঁ।\nআহক বাইদেউ মোৰ দোকানলৈ।স্বাতীয়েও না কৰিব নোৱাৰিলে।ইমান আন্তৰিকতাৰে মাতিছে সি।ইতিমধ্যে গৃহস্থ আৰু ল'ৰাটোও চাহ খাই আহিল।চিনাকি কৰাই দিলে তাই সকলোকে।গোটেই কেইজন গ'ল তাৰ দোকানলৈ।স্বাতীয়ে দুই এটা বস্তুও কিনি ল'লে তাৰ দোকানৰ পৰা।সি পইচা নলয় স্বাতীয়ে নেৰে।দুটা মান ধমক দি জোৰ কৰিয়েই তাই দি থৈ আহিল পইচাকেইটা।\n"আপুনি সদায় এনেকৈয়ে থাকে।"আপোনাৰ গালি খায়েই থাকিম আৰু।"\nমনত পৰিল স্বাতীৰ ৰূপ ,হয় ইয়েই ৰূপ।সদায় লাষ্ট বেঞ্চত বহা,শ্ৰেণীলৈ দেৰিকৈ অহা ,সোমায়েই তাইৰ গালি খোৱা ল'ৰাটো-----ৰূপজ্যোতি।গালি পাৰিলে সি মাজে মাজে তাইক কয় -"আপুনি সদায় এনেকৈয়ে থাকে।"\nসদায় বিমানৰ দৰে নিয়মানুৱৰ্তী হ'বলৈ,পঢ়া-শুনা কৰিবলৈ উদাহৰণ দি গালি দিয়া ৰূপে মাজে মাজে তাইক কৈছিল-আপুনি সদায় এনেকৈয়ে থাকে।\nওলাই আহিল তাই এক প্ৰশান্তিৰে,বিমানৰ বাবে নহয় ৰূপৰ দৰে সেই হাজাৰজন Back bencher ৰৰ সফলতাৰ বাবে।চাহ খোৱা নহ'ল তাইৰ, ৰূপে যেন তাইক প্ৰাপ্তিৰ এপিয়লা চাহ খুৱাই পঠিয়াইছে। সেই সুৱাদ তাই আজীৱন কঢ়িয়াব।\nবি.দ্ৰ.lockdown ৰ দিনকেইটাত লিখা মেলাকে কৰা বুলি কৈ উৎসাহ দিয়া শ্ৰদ্ধাৰ ললিত মহাৰ হাতত মোৰ এক ক্ষুদ্ৰ প্ৰয়াস।\nLabels: assam, Assamese story, Best writer, good story, Lockdown, Manaswee, swati, tihili\nআলোকৰ ট্ৰেন্সফাৰে সকলোকে চিন্তাত পেলালে।কোনোদিনে নোযোৱা ঠাই, কোন সম্পৰ্কীয় মানুহো নাই, কি হ'ব।তথাপিও আলোকৰ সাহসতে পৰিয়ালৰ সকলোৱে আহি সিহঁতক তাত থৈ গ'লহি।সৰু ঠাই।আকালো নাই, ভঁৰালো নাই।বিভিন্ন জাতি-জনজাতিৰ লোকেৰে ঠাইখন সাতভনীৰ দৰে।বড়ো,ৰাভা,মিচিং, বঙালী, নেপালী আদিবাসী সকলো লোকেৰে ভৰা ঠাইখনত প্ৰথম প্ৰথম স্বাতীৰ আখজা লাগিছিল।কিন্তু সময়ৰ লগে লগে সকলো স্বাভাৱিক হ'ল।লাহে লাহে নিজে বজাৰ কৰিবলৈ যাবলৈ সাহস কৰিবপৰা হ'ল।নিজৰ প্ৰয়োজনীয় বস্তু কেইটা নিজে কিনিব পৰা হ'ল।বজাৰলৈ গৈয়ে তাই প্ৰথম প্ৰথম এটা কথা শিকিছিল যে সেই ঠাইৰ মানুহে অসমীয়া ক'ব নাজানে।বড়োসকলে নিজৰ মানুহখিনিৰ লগত বড়োত,ৰাভাসকলে ৰাভাত,নেপালীসকলে নেপালীত কথা পাতে, বাকী মানুহ খিনিৰ লগত হিন্দীত কথা পাতে।স্বাতী আচৰিত হৈছিল।একেখন অসমতে থাকি অসমীয়াত দুই একে কথা পতাৰ বাদে বাকীখিনিয়ে নাপাতে।নাজানে নে ক'ব নিবিচাৰে তাই বুজি নাপায়।এবাৰ তাই এজন দৰ্জীৰ ওচৰলৈ কাপোৰ চিলাবলৈ গৈছিল।দৰ্জীজন আমাৰ থলুৱা লোকেই আছিল।সোমোৱাৰ লগে লগে মানুহজনে মাত লগালে----"আইয়ে বেহেনজী ক্যা চিলৱানা হেই"? স্বাতীয়েও হিন্দীতেই সকলোখিনি বুজাই ঘৰমুৱা হ'ল। দুদিনমান পিছত তাই আলোকৰ লগত বজাৰলৈ যাওঁতে কাপোৰযোৰ আনিবলৈ দৰ্জীজনৰ ওচৰত সোমাল।দেখিয়েই তেওঁৰ একেই সম্ভাষণ-"আইয়ে বেহেনজী ক্যা চিলৱানা হেই"? এইবাৰ আলোকে মাত লগালে -একো চিলাবলৈ নাই নিবলৈহে আহিছোঁ।"এইবাৰ দৰ্জীজনে অসমীয়াতে উত্তৰ দিলে।কিন্তু যেতিয়াই সুবিধা পাই তেতিয়াই হিন্দী ক'বলৈ নাপাহৰিলে আৰু আলোকেও তাৰ উত্তৰ অসমীয়াত দিবলৈ নাপাহৰিলে।\nএনেদৰেই সময় পাৰ হ'ল।স্বাতীয়েও স্থানীয় স্কুল এখনতে সোমাই ল'লে।ভাল লাগে কণ কণ ল'ৰা-ছোৱালী খিনিৰ মাজত তাইৰ সময় অতিবাহিত কৰি।কিন্তু লাহে লাহে তাই বুজি উঠিলে যে ইয়াৰ ল'ৰা-ছোৱালীবোৰে দুই একৰ বাহিৰে নিজৰ মাতৃভাষাটোক অংক,বিজ্ঞানৰ দৰে ভয় কৰে।নাজানে ক'ত কি হয়।অসমীয়া পঢ়িবও নাজানে, লিখিবও নাজানে ।এবাৰ তাই এটা শ্ৰেণীত সুধিলে -শংকৰদেৱ কোন হয় ? উত্তৰ আহিল-"শংকৰদেৱ অসমীয়াৰ ভগৱান।"কি এক নতুন পৰিভাষা।কাতি বিহুত আমি কি কৰোঁ? উত্তৰ-"কাতি বিহুত আমি খেতে গৈ দিয়া জলাও।"\nশ্ৰেণীত যদি তাই পঢ়াওতে কয়,আমি অসমীয়া।উত্তৰ আহে ,নহয় বাইদেউ আমি বড়ো,আমি ৰাভা, আমি বঙালী, আমি নেপালী।উসঃ ক'ত যায় তাই, কেনেকৈ বুজাই আমি সকলো মিলিয়েই যে অসমীয়া।আনকি হায়াৰছেকেণ্ডেৰী পঢ়া ল'ৰা -ছোৱালীকেইটাৰ মুখতো একেই কথা।কেৱল যে তেওঁলোকে অসমীয়া নাজানে এইটোও নহয় ,কোনো কোনোৱে নিজৰ নিজৰ মাতৃভাষা বড়ো,ৰাভাটোও নাজানে।কোনো কোনোৱে অসমীয়া ক'ব পাৰে কিন্তু পঢ়িব,লিখিব নোৱাৰে।স্বাতীয়ে বুজি উঠিছে যে এইয়া সেই ল'ৰা-ছোৱালী কেইটাৰ ভুল নহয়।সেই ঠাইখনৰ মানুহখিনিয়ে নিজকে আধুনিক সজাবলৈ গৈ বা অসমীয়া ক'লে লাজ পোৱাৰ ভয়ত ব্যৱহাৰ নকৰোতে নকৰোতে ল'ৰা-ছোৱালী খিনিৰ এই অৱস্থা।\nস্বাতীয়ে প্ৰথম সিহঁতক বুজায় অসম কি,অসমীয়া কোন?বুজে সিহঁতে।উচ্চ শ্ৰেণীটো তাই মাজে মাজে আৰম্ভ কৰে স্বৰবৰ্ণ,ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ অনুশীলন।শ্ৰেণীত সোমালে আজিকালি সিহঁতে Good morning Ma'am বুলি নকয়,সিহঁতে সম্ভাষণ জনায় সু প্ৰভাতেৰে,আবেলি হ'লে শুভ আবেলি বুলি।শ্ৰেণীত আজিকালি সিহঁতে হিন্দী বা বেলেগ ভাষাত স্বাতীক উত্তৰ নিদিয়ে, চেষ্টা কৰে সম্পূৰ্ণ অসমীয়াত ক'বলৈ।স্বাতীয়েও বুজে সিহঁতৰ অৱস্থাটো।য'ত পাৰে তাই অনাৱশ্যক পাঠ বাদ দিয়ে।পঢ়ালেও কিছুমান পাঠ পৰীক্ষাত অন্তৰ্গত নকৰে।লাহে লাহে ভাল পাই সিহঁতে অসমীয়া বিষয়টো।স্বাতী কেতিয়াবা স্কুললৈ নগ'লে সিহঁতে বেয়া পাই।তাইৰ ঠাইত বেলেগ শিক্ষকে পঢ়ালে সিহঁতৰ ভাল নালাগে।কাৰণ বেলেগ বিষয় সিহঁতে ইংৰাজী বা হিন্দীত শিকে।কেৱল অসমীয়া বিষয়টোহে সিহঁতে অসমীয়াত পঢ়িব পাৰে বা শিকিব পাৰে।স্বদেশ -প্ৰেম কবিতাৰে স্বাতীয়ে বুজাই নিজৰ মাতৃভূমিক ভাল পোৱাৰ কথা, নিজকে অসমীয়া বুলি গৰ্ব কৰাৰ কথা।"জন গন মন অধিনায়ক জয় হে"ৰ লগতে সিহঁতে শিকিছে বুকুত হাত থৈ "অ'মোৰ আপোনাৰ দেশ "গাবলৈ।স্বাতীয়ে মাজে মাজে শ্ৰেণীত শুনাই লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ বুঢ়ী আইৰ সাধুৰ এটি, দুটি সাধু,শুনিবলৈ কয় ভূপেন হাজৰিকাৰ গীতসমূহ।আজিকালি স্বাতীয়ে ক'ব নালাগে,সিহঁতে নিজেই কয় "আমি অসমীয়া নহওঁ দুখীয়া।"\nLabels: Assamese story, axomiya, best story, bodo, join ask axom, missing


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - मई 15\n২ সামুয়েল 1:1-27\n1. চৌলৰ মৃত্যুৰ পাছত, দায়ূদে অমালেকীয়া সকলক বধ কৰি ঘূৰি আহিল আৰু চিক্লগত দুদিন থাকিল।\n2. পাছত তৃতীয় দিনত, চৌলৰ সেনাবাহিনীৰ ছাউনিৰ পৰা ফলা কাপোৰেৰে সৈতে এজন মানুহ আহিল; তেওঁৰ মুৰত মাটি লাগি আছিল। তেওঁ দায়ূদৰ ওচৰলৈ আহি শিৰনত হৈ প্রণাম কৰিলে।\n3. তেতিয়া দায়ূদে তেওঁক সুধিলে, “তুমি ক’ৰ পৰা আহিছা?” তেওঁ উত্তৰ দি ক’লে, “মই ইস্ৰায়েলৰ সেনা ছাউনিৰ পৰা পলাই আহিছোঁ।”\n4. দায়ূদে তেওঁক সুধিলে, “তাত কি হ’ল, সেই বিষয়ে মোক কোৱাচোন।” তেওঁ ক’লে, “লোকসকল যুদ্ধৰ পৰা পলাল, অনেক পতিত হ’ল। লোকসকলৰ মাজত অনেক লোক মৰিল। চৌল আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ যোনাথনৰো মৃত্যু হ’ল।”\n5. তেতিয়া দায়ূদে সেই সম্বাদ দিয়া ডেকা লোক জনক সুধিলে, “চৌল আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ যোনাথনৰ যে মৃত্যু হ’ল, সেই বিষয়ে তুমি কেনেকৈ জানিলা?”\n6. তেতিয়া সেই ডেকা লোক জনে ক’লে, “ঘটনাক্ৰমে মই গিলবোৱা পৰ্ব্বতত আছিলোঁ আৰু তাতে চৌলে বৰছাৰ ওপৰত ভৰ দি আছিল আৰু ৰথ ও অশ্বাৰোহীসকলে তেওঁৰ পাছে পাছে বৰকৈ খেদি খেদি প্রায় তেওঁৰ ওচৰ চাপি আহিছিল।\n7. তেতিয়া তেওঁ ঘূৰি মোক দেখি মাতিলে। তেতিয়া মই উত্তৰ দি ক’লো, “মই ইয়াত আছোঁ৷”\n8. তেওঁ মোক সুধিলে, “তুমি কোন?” মই তেওঁক ক’লো, “মই এজন অমালেকীয়া লোক।”\n9. তেতিয়া তেওঁ মোক ক’লে, “মই বিনয় কৰোঁ, তুমি মোৰ ওচৰত থিয় হৈ মোক বধ কৰা কাৰণ মোক শিৰামূৰিয়ে ধৰিছে, যদিও মোত এতিয়াও প্ৰাণ আছে।”\n10. তেতিয়া মই গৈ তেওঁৰ ওচৰত থিয় হৈ তেওঁক বধ কৰিলোঁ; কিয়নো তেওঁ পৰাজিত হোৱাৰ পাছত যে পুনৰ তেওঁ আৰু জীয়াই নাথাকিব, সেই বিষয়ে মই নিশ্চয়ে জানিছিলোঁ৷ এতিয়া মই তেওঁৰ মূৰৰ কিৰীটি আৰু বাহুৰ বাজু লৈ, এই ঠাইত মোৰ প্ৰভুৰ ওচৰলৈ লৈ আহিছোঁ।”\n11. তেতিয়া দায়ূদে নিজ কাপোৰ ধৰি ফালিলে আৰু তেওঁৰ লগৰ আটাই লোকসকলেও সেই দৰে কৰিলে।\n12. চৌল, তেওঁৰ পুত্ৰ যোনাথন আৰু যিহোৱাৰ প্ৰজা ইস্ৰায়েল বংশ তৰোৱালত পতিত হোৱাৰ বাবে তেওঁলোকে শোক কৰি কৰি কান্দিলে আৰু সন্ধ্যালৈকে লঘোনে থাকিল।\n13. পাছত দায়ূদে সেই বাতৰি অনা ডেকা মানুহজনক ক’লে, “তুমি ক’ৰ মানুহ?” তেওঁ উত্তৰ দি ক’লে, “মই এজন প্রবাসী অমালেকীয়া মানুহ।”\n14. দায়ূদে তেওঁক ক’লে, “তুমি যিহোৱাৰ অভিষিক্তজনক বধ কৰিবৰ অৰ্থে নিজ হাত মেলিবলৈ ভয় নকৰিলা, ই কেনে কথা?”\n15. দায়ূদে ডেকাসকলৰ মাজৰ এজনক মাতি এই আজ্ঞা দি ক’লে, “তুমি ওচৰলৈ গৈ তেওঁক বধ কৰা।” গতিকে সেই লোকজনে গৈ তেওঁক প্ৰহাৰ কৰি আঘাত কৰিলে৷ তাতে সেই অমালেকীয়াজনৰ মৃত্যু হ’ল।\n16. তেতিয়া দায়ূদে সেই মৃত অমালেকীয়াজনক ক’লে, “তোমাৰ ৰক্তপাতৰ দোষ তোমাৰ নিজ মূৰতেই থাকক; কিয়নো, ‘ময়েই যিহোৱাৰ অভিষিক্ত জনক বধ কৰিলোঁ’ এইবুলি তোমাৰ নিজ মুখেৰেই নিজৰ বিৰুদ্ধে সাক্ষ্য দিলা।”\n17. তেতিয়া দায়ূদে চৌল আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ যোনাথন, এই মৃতকেইজনৰ বিষয়ে বিলাপেৰে গীত গালে।\n18. তেওঁ যিহূদাৰ সন্তান সকলক এই ধনুগীত শিকাবলৈ দিলে; চোৱা, যি গীত যাচেৰ পুস্তকখনিত লিখা আছে।\n19. হে ইস্ৰায়েল, তোমাৰ উচ্চস্থানবোৰত ৰত্ন দুটি বধ কৰা হ’ল! হায় হায়, বীৰসকল কেনেকৈ পতিত হ’ল!\n20. গাত’ত এই বিষয় প্ৰকাশ নকৰিবা, অস্কিলোনৰ বাটত এই বিষয় প্ৰচাৰ নকৰিবা; কৰিলে পলেষ্টীয়াসকলৰ জীয়ৰীসকলে আনন্দ কৰিব, অচুন্নৎসকলৰ জীয়ৰীসকলে উল্লাস কৰিব।\n21. হে গিলবোৱা পৰ্ব্বত, তোমাৰ ওপৰত নিয়ৰ বা বৰষুণ নহওক, বা উত্তোলনীয় নৈবেদ্যৰ পথাৰ নহওঁক, কিয়নো সেই ঠাইত বীৰসকলৰ ঢাল পেলোৱা হ’ল। তেলেৰে অভিষিক্ত নোহোৱা চৌলৰ ঢাল পেলোৱা হ’ল৷\n22. হত হোৱা লোকসকলৰ তেজ আৰু বীৰসকলৰ দেহৰ পৰা যোনাথনৰ ধনু বিমুখ নহৈছিল, চৌলৰ তৰোৱালো শুদাই ঘূৰি নাহিছিল।\n23. চৌল আৰু যোনাথন, জীৱন কালত প্ৰিয় আৰু সন্তোষজনক আছিল, আৰু মৰণৰ কালতো তেওঁলোক পৃথক নহ’ল; তেওঁলোক ঈগল পক্ষীতকৈয়ো বেগী আছিল, তেওঁলোক সিংহতকৈয়ো বলৱান আছিল।\n24. হে ইস্ৰায়েলৰ জীয়ৰীসকল, চৌলৰ বাবে ক্ৰন্দন কৰা, তেওঁ তোমালোকক ৰঙা বৰণীয়া বস্ত্ৰ পিন্ধাই ভূষিত কৰিছিল, তেওঁ তোমালোকৰ বস্ত্ৰৰ ওপৰত সোণৰ অলঙ্কাৰ পিন্ধাইছিল।\n25. হায় হায়, যুদ্ধৰ মাজত বীৰসকল কেনেকৈ পতিত হ’ল! তোমাৰ উচ্চ স্থানবোৰত যোনাথন হত হ’ল৷\n26. হে মোৰ ভাই যোনাথন, তোমাৰ বাবে মই দুখিত হৈছোঁ৷ তুমি মোলৈ অতি মৰমীয়াল আছিলা৷ নাৰীসকলৰ প্ৰেমতকৈয়ো তোমাৰ প্ৰেম মোৰ পক্ষে চমৎকাৰ আছিল।\n27. হায় হায়, বীৰসকল কেনেকৈ পতিত হ’ল আৰু যুদ্ধৰ অস্ত্ৰবোৰ যুদ্ধক্ষেত্ৰত নষ্ট হ’ল!”\n২ সামুয়েল 2:1-32\n1. তাৰ পাছত দায়ূদে যিহোৱাক সুধিলে আৰু ক’লে, “মই যিহূদাৰ কোনো এখন নগৰলৈ উঠি যাম নে?” তাতে যিহোৱাই তেওঁক ক’লে, “উঠি যোৱা।” দায়ূদে সুধিলে, “মই কোন খন নগৰলৈ যাব লাগিব?” যিহোৱাই উত্তৰ দি ক’লে, “হিব্ৰোণলৈ।”\n2. এই হেতুকে দায়ূদে তেওঁৰ নিজ দুজনী ভাৰ্য্যা, যিজ্ৰীয়েলৰ অহীনোৱম আৰু কৰ্মিলীয়া মৃত নাবলৰ তিৰোতা অবীগলক লগত লৈ সেই ঠাইলৈ গ’ল।\n3. দায়ূদে তেওঁৰ লগত থকা লোকসকলক লগত ল’লে আৰু তেওঁলোক প্ৰতিজনে নিজ নিজ পৰিয়ালৰ সৈতে হিব্ৰোণৰ সেই নগৰবোৰত বাস কৰিবলৈ ধৰিলে৷\n4. তেতিয়া যিহূদাৰ পৰা লোকসকল আহিল আৰু দায়ূদক যিহূদা বংশৰ ওপৰত ৰজা অভিষেক কৰিলে। তেওঁলোকে দায়ূদক ক’লে, “যাবেচ-গিলিয়দৰ লোকসকলে চৌলক মৈদাম দিলে৷”\n5. তেতিয়া দায়ূদে যাবেচ-গিলিয়দৰ লোকসকলৰ ওচৰলৈ দূত পঠাই তেওঁলোকক এইবুলি কোৱালে, “তোমালোকে নিজ প্ৰভু চৌলক মৈদাম দি, আনুগত্য দেখুৱাই যি দয়া ব্যৱহাৰ কৰিলা, তাৰ বাবে তোমালোক যিহোৱাৰ আশীৰ্ব্বাদ-প্ৰাপ্ত থ’লো।\n6. এতিয়া যিহোৱাই তোমালোকলৈ আনুগত্য অংগীকাৰ আৰু বিশ্ৱস্ততাৰে ব্যৱহাৰ কৰক৷ আৰু তোমালোকে সেই কাৰ্য কৰা হেতুকে, ময়ো তোমালোকলৈ সেই দয়াৰ বাবে অনুগ্ৰহ কৰিম।\n7. এই হেতুকে এতিয়া তোমালোকৰ হাত সবল হওঁক আৰু সাহিয়াল হোৱা, কিয়নো তোমালোকৰ প্ৰভু চৌলৰ মৃত্যু হোৱাত, যিহূদা বংশই তেওঁলোকৰ ওপৰত মোকেই ৰজা অভিষেক কৰিলে।”\n8. ইয়াৰ ভিতৰতে নেৰৰ পুত্ৰ যি অবনেৰ চৌলৰ সেনাপতি আছিল, তেওঁ চৌলৰ পুত্ৰ ঈচ্‌বোচতক মহনয়িমলৈ লৈ গ’ল।\n9. তেওঁ ঈচবোচতক গিলিয়দৰ, অচুৰীয়াসকলৰ, যিজ্ৰিয়েলৰ, ইফ্ৰয়িমৰ, বিন্যামীনৰ আৰু গোটেই ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত ৰজা পাতিলে।\n10. চৌলৰ পুত্ৰ ঈচ্‌বোচতৰ চল্লিশ বছৰ বয়সত ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত ৰাজত্ব কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰি দুবছৰলৈ ৰাজ্য শাসন কৰিলে৷ কিন্তু যিহূদাৰ বংশ দায়ূদৰ পাছত চলোঁতা আছিল।\n11. দায়ূদে হিব্ৰোণত যিহূদা-বংশৰ ওপৰত সাত বছৰ ছমাহ ৰাজত্ব কৰিলে।\n12. এদিন নেৰৰ পুত্ৰ অবনেৰ আৰু চৌলৰ পুত্ৰ ঈচ্‌বোচতৰ দাসবোৰে মহনয়িমৰ পৰা গিবিয়োনলৈ গৈছিল৷\n13. এনেতে চৰূয়াৰ পুত্ৰ যোৱাব আৰু দায়ূদৰ দাসবোৰ ওলাই গিবিয়োনৰ পুখুৰীৰ ওচৰত তেওঁলোকৰ সন্মুখত উপস্থিত হ’ল৷ এদল পুখুৰীৰ ইপাৰে আন দল পুখুৰীৰ সিপাৰে বহিল।\n14. তেতিয়া অবনেৰে যোৱাবক ক’লে, “বিনয় কৰোঁ, ডেকাসকলে উঠি আমাৰ আগত যুদ্ধ-ক্ৰীড়া কৰক।” তেতিয়া যোৱাবে ক’লে, “তেওঁলোক উঠক।”\n15. তেতিয়া সেই ডেকা লোকসকলে সংখ্যা অনুসাৰে, চৌলৰ পুত্ৰ ঈচ্‌বোচতৰ আৰু বিন্যামীনৰ পক্ষে বাৰজন আৰু দায়ূদৰ দাসবোৰৰ বাৰজন, উঠি একে লগে গোট খালে।\n16. সিহঁত প্ৰতিজনে নিজৰ অহিতে যুদ্ধ কৰাজনৰ মূৰত ধৰি কাষত তৰোৱালেৰে খোচাত, সকলো একেলগে মৰা পৰিল; এই হেতুকে সেই ঠাই “হিল্কৎ-হচুৰীম” বা “তৰোৱালবোৰৰ ক্ষেত্ৰ” নামেৰে প্ৰখ্যাত হ’ল; সেয়ে গিবিয়োনত আছে।\n17. পাছত সেইদিনা ঘোৰ যুদ্ধ হোৱাত, অবনেৰ আৰু ইস্ৰায়েল লোকসকল দায়ূদৰ দাসবোৰৰ আগত পৰাজিত হ’ল।\n18. সেই ঠাইত যোৱাব, অবীচয় আৰু অচাহেল নামেৰে চৰূয়াৰ এই তিনিজন পুত্ৰ আছিল৷ অচাহেল বনৰীয়া হৰিণৰ নিচিনা বেগী আছিল।\n19. পাছত অচাহেলে সোঁ কি বাওঁফালে নুঘূৰি অবনেৰৰ পাছে পাছে খেদি গ’ল।\n20. তেতিয়া অবনেৰে পিছলৈ ঘূৰি চাই সুধিলে, “তুমি অচাহেল হোৱানে?” তেওঁ কলে, “মই হওঁ।”\n21. তাতে অবনেৰে তেওঁক ক’লে, “তুমি সোঁহাতে বা বাওঁহাতে ঘূৰি, সৌ ডেকাসকলৰ কোনো এজনক ধৰি তেওঁ পিন্ধা গাৰ কৱচ লোৱাগৈ।” কিন্তু অচাহেলে তেওঁৰ পাছত খেদি যোৱাৰ পৰা ঘূৰিবলৈ মান্তি নহ’ল।\n22. গতিকে অবনেৰে অচাহেলক পুনৰায় ক’লে, “মোৰ পাছৰ পৰা ঘূৰা; মই কিয় তোমাক আঘাত কৰি মাটিত পেলাম? আৰু তাকে কৰিলে তোমাৰ ককায়েৰ যোৱাবৰ আগত মই কিদৰে মুখ দেখুৱাম?”\n23. তথাপি অচাহেলে ঘূৰিবলৈ মান্তি নহ’ল; এইকাৰণে অবনেৰে বৰছাৰ কুৰাৰে তেওঁৰ পেটত এনেকৈ খুচিলে যে, কুৰাডাল পিঠিয়েদি বাহিৰ ওলাল৷ তেতিয়া তেওঁ সেই ঠাইতে পৰি তেতিয়াই মৰিল৷ যি ঠাইত অচাহেল পৰি মৃত্যু হৈছিল, সেই ঠাইত যিমান লোক আহিল, সেই সকলো তাতেই থিয় হৈ ৰ’ল।\n24. কিন্তু যোৱাব আৰু অবীচয়ে অবনেৰৰ পাছে পাছে খেদি গ’ল। পাছত বেলি মাৰ যাওঁতে, তেওঁলোকে গিবিয়োন মৰুপ্ৰান্তৰ বাটৰ ওচৰত থকা গীহৰ সন্মুখৰ অম্মা পৰ্ব্বত পালেগৈ৷\n25. পাছত বিন্যামীনৰ সন্তান সকলে অবনেৰৰ পাছত যাবৰ বাবে গোট খাই এটা পৰ্ব্বতৰ টিঙত থিয় হৈ ৰ’ল।\n26. তেতিয়া অবনেৰে যোৱাবক মাতি ক’লে, “তৰোৱালে জানো সদাকাল গ্ৰাস কৰিব পাৰিব? শেষত ইয়াৰ ফল যে অতি তিক্ত হ’ব, তাক তুমি নাজানানে? এই হেতুকে তুমি নিজ ভাইসকলৰ পাছে পাছে খেদি অহাৰ পৰা ওভোটাবলৈ, নিজৰ লোকসকলক কিমান কাললৈ আজ্ঞা নিদিয়াকৈ থাকিবা?”\n27. তেতিয়া যোৱাবে ক’লে, “যিহোৱাৰ জীৱনৰ শপত, তুমি কথা নোকোৱা হ’লে, ৰাতিপুৱাই লোকসকলে নিশ্চয়ে গুচি গ’লহেঁতেন আৰু প্ৰতিজনে নিজ নিজ ভাইৰ পাছত খেদি নগ’লহেঁতেন!”\n28. তেতিয়া যোৱাবে শিঙা বজোৱাত, সকলো মানুহ ৰ’ল আৰু ইস্ৰায়েলৰ পাছত কোনেও খেদি নগ’ল আৰু যুদ্ধও নকৰিলে।\n29. তাৰ পাছত অবনেৰ আৰু তেওঁৰ লোকসকলে অৰাবায়েদি গোটেই ৰাতি যাত্ৰা কৰিলে। তেওঁলোকে যৰ্দ্দন পাৰ হৈ পাছদিনা ৰাতিপুৱা যাত্ৰা কৰি মহনয়িম গৈ পালে।\n30. তেতিয়া যোৱাবে অবনেৰৰ পাছত খেদি যোৱাৰ পৰা উভতি আহিল আৰু আটাই লোকক তেওঁ গোট খুৱালে; কিন্তু দায়ূদৰ ঊন্নৈশজন সৈন্য আৰু অচাহেলকক নাপালে।\n31. কিন্তু দায়ূদৰ দাসবোৰে বিন্যামীন আৰু অবনেৰৰ লোকসকলক এনেকৈ আঘাত কৰিলে যে, তেওঁলোকৰ তিনিশ ষাঠিজন লোক মৰিল।\n32. তেতিয়া লোকসকলে অচাহেলক তুলি কৰিলে যে, বৈৎলেহেমত থকা তেওঁৰ পিতৃৰ মৈদামতে মৈদাম দিলে৷ যোৱাব আৰু তেওঁৰ লোকসকল ওৰে ৰাতি যাত্ৰা কৰি ৰাতিপুৱা হিব্ৰোণ পালেগৈ।\n1. মোৰ প্ৰাণে নিৰন্তৰে কেৱল ঈশ্বৰলৈহে অপেক্ষা কৰে; তেওঁৰ পৰাই মোৰ পৰিত্ৰাণ হয়।\n2. কেৱল তেৱেঁই মোৰ শিলা আৰু মোৰ পৰিত্ৰাণ; তেওঁ মোৰ উচ্চ দুৰ্গ, মই অতিকৈ লৰচৰ নহম।\n3. এজন মানুহক তোমালোকে কিমান দিনলৈকে মাৰিবৰ বাবে আক্ৰমণ কৰি থাকিবা? তেওঁ হালি থকা দেৱাল আৰু পৰোঁ পৰোঁ হোৱা বেৰৰ নিচিনা ।\n4. তেওঁলোকে কেৱল তেওঁৰ সন্মানীয় উচ্চ পদৰ পৰা পেলাবলৈহে কুমন্ত্ৰণা কৰিছে; তেওঁলোকে মিছা কথাত সন্তোষ পায়; মুখেৰে আশীৰ্ব্বাদ কৰে, কিন্তু অন্তৰেৰে তেওঁলোকে শাও দিয়ে। [চেলা]\n10. ৰজাৰ ওঁঠত ঈশ্বৰীয় বাক্য থাকে; বিচাৰত তেওঁৰ মুখে অন্যায়ৰ কথা নকয়।\n11. সঠিক তুলাচনী যিহোৱাৰ পৰা আহে; আৰু মোনাত থকা সকলোবোৰ দগা তেওঁৰেই সৃষ্টি।\n12. যেতিয়া ৰজাই বেয়া কৰ্ম কৰে, তেতিয়া কিছুমান অবজ্ঞা কৰিবলগীয়া বিষয় হয়, কাৰণ তেওঁৰ সিংহাসন সৎ কাৰ্য কৰাৰ দ্বাৰাই স্থাপন কৰা হৈছে।\n1. যোহনতকৈ যীচুৱে যে বেছি শিষ্য কৰি বাপ্তিস্ম দি আছে, এই কথা ফৰীচী সকলে শুনিছে বুলি যীচুৱে জানিব পাৰিলে;\n2. যদিও যীচুৱে নিজে বাপ্তিস্ম দিয়া নাছিল, কিন্তু তেওঁৰ শিষ্য সকলেহে দিছিল।\n3. তেতিয়া তেওঁ যিহুদীয়া প্রদেশ এৰি পুনৰ গালীল প্ৰদেশলৈ গ’ল।\n4. গালীললৈ যোৱাৰ সময়ত তেওঁ চমৰীয়া প্রদেশৰ মাজেদি যাব লগা হ’ল।\n5. তেওঁ চমৰীয়াৰ চুখৰ নামৰ এখন নগৰলৈ আহিল। এই নগৰ খন যাকোবে তেওঁৰ পুতেক যোচেফক যি ডোখৰ মাটি দিছিল, তাৰ ওচৰতে আছিল।\n6. সেই ঠাইতে যাকোবৰ নাদ আছিল। যাত্রা কৰি শ্রান্ত হৈ পৰাত যীচুৱে গৈ সেই নাদৰ দাঁতিত বহিল। তেতিয়া সময় প্রায় ভৰ-দুপৰীয়া আছিল।\n7. এনে সময়তে চমৰীয়াৰ এগৰাকী মহিলাই পানী তুলিবলৈ আহিল। যীচুৱে তেওঁক ক’লে, “মোক অলপ পানী খাবলৈ দিয়াছোন।”\n8. সেই সময়ত যীচুৰ শিষ্য সকলে নগৰলৈ খোৱা বস্তু কিনিবলৈ গৈছিল।\n9. সেই চমৰীয়া মহিলা গৰাকীয়ে যীচুক ক’লে, “আপুনি এজন ইহুদী মানুহ হৈয়ো মোৰ পৰা কেনেকৈ পানী খাব খুজিছে? মইতো চমৰীয়া মহিলা!” কিয়নো সেই সময়ত ইহুদী সকলে চমৰীয়া সকলৰ লগত কোনো ধৰণৰ মিলা প্রীতি নাছিল।\n10. যীচুৱে উত্তৰ দি তেওঁক ক’লে, “তুমি যদি জানিলাহেঁতেন যে ঈশ্বৰৰ দান কি আৰু কোনে তোমাক ‘মোক পানী খাবলৈ দিয়া’ বুলি কৈছে, তেনেহলে তুমিয়েই তেওঁক খুজিলাহেঁতেন আৰু তেৱোঁ তোমাক জীৱনময় পানী দিলেহেঁতেন।”\n11. সেই মহিলাই তেতিয়া উত্তৰ দিলে, “মহাশয়, আপোনাৰ ওচৰত পানী তুলিবলৈ পাত্ৰ নাই আৰু নাদটোও গভীৰ; তেনেহলে আপুনি ক’ৰ পৰা সেই জীৱনময় পানী পাব?\n12. আপুনি জানো আমাৰ পিতৃপুৰুষ যাকোবতকৈ মহান? তেওঁ আমাক এই নাদটো দি গ’ল। তেওঁ নিজে এই নাদৰ পানী খাইছিল। তেওঁৰ সন্তান আৰু পশুবোৰেও ইয়াৰ পানী খাইছিল।”\n13. যীচুৱে উত্তৰ দি তেওঁক ক’লে, “এই পানী খোৱা প্ৰতিজনৰ আকৌ পিয়াহ লাগিব;\n14. কিন্তু মই যি পানী দিম, তাক যি কোনোৱে পান কৰে, তেওঁৰ কোনো কালে পিয়াহ নালাগিব। বৰং মই যি পানী তেওঁক দিম, সেই পানী তেওঁৰ ভিতৰত অনন্ত জীৱনলৈকে বুৰবুৰাই ওলাই থকা পানীৰ ভুমুক হ’ব।”\n15. সেই মহিলাই তেওঁক ক’লে, “হে মহাশয়, মোৰ পিয়াহ যেন নালাগে আৰু পানী তুলিবলৈ যেন ইয়ালৈ আহিব নালাগে, এই কাৰণে সেই পানী মোক দিয়ক।”\n16. যীচুৱে তেওঁক ক’লে, “যোৱা, তোমাৰ স্বামীক ইয়ালৈ মাতি আনাগৈ।”\n17. সেই মহিলাই উত্তৰ দি তেওঁক ক’লে, “মোৰ স্বামী নাই।” যীচুৱে তেওঁক ক’লে, “তুমি ঠিকেই কৈছা যে তোমাৰ স্বামী নাই।\n18. কিয়নো তোমাৰ স্বামী পাঁচ জন হৈ গ’ল আৰু এতিয়া যি জন আছে, তেৱোঁ তোমাৰ স্বামী নহয়; সেয়ে তুমি যি কৈছা ই সঠিক!”\n19. সেই তিৰোতাই যীচুক ক’লে, “মহাশয়, মই দেখিছোঁ, আপুনি এজন ভাৱবাদী।\n20. আমাৰ পিতৃপুৰুষ সকলে এই পৰ্বতৰ ওপৰত ভজনা কৰিছিল; কিন্তু আপোনালোক ইহুদী সকলে কয় যে যিৰূচালেমেই সেই ঠাই য’ত লোক সকলে ভজনা কৰা উচিত।”\n21. যীচুৱে তেওঁক ক’লে, “হে নাৰী, মোৰ কথা বিশ্বাস কৰা! এনে কাল আহিছে যেতিয়া তোমালোকে পিতৃ ঈশ্বৰৰ ভজনা এই পর্বতত নাইবা যিৰূচালেমত নকৰিবা।\n22. তোমালোকে যিহক নাজানা, তাৰ ভজনা কৰা; আমি যিহক জানো তাৰ ভজনা কৰোঁ; কিয়নো পৰিত্রাণ ইহুদী লোকৰ মাজৰ পৰাই আহিছে।\n23. কিন্তু যি কালত স্বৰূপ ভকত সকলে আত্মাৰে আৰু সত্যেৰে পিতৃৰ ভজনা কৰিব, এনে কাল আহিছে, এনে কি এতিয়াই সেই সময় হৈছে; কিয়নো পিতৃয়ে এনেকুৱা ভকত সকলকহে বিচাৰে।\n24. ঈশ্বৰেই আত্মা আৰু তেওঁৰ ভজনা কৰা সকলে আত্মাৰে আৰু সত্যেৰে তেওঁক ভজনা কৰিব লাগে।”\n25. সেই মহিলাই তেওঁক ক’লে, “মচীহ, যি জনক খ্ৰীষ্ট বোলা হয়, তেওঁ যে আহি আছে সেই বিষয়ে মই জানো। তেওঁ যেতিয়া আহিব, তেতিয়া আমাক সকলো কথা জনাব।”\n26. যীচুৱে তেওঁক ক’লে, “তোমাৰে সৈতে কথা-বাৰ্ত্তা হোৱা ময়েই সেই মচীহ।”\n27. তেনে সময়তে তেওঁৰ শিষ্য সকল ঘূৰি আহিল আৰু এগৰাকী মহিলাৰ সৈতে যীচুক কথা পাতি থকা দেখি আচৰিত হ’ল। তথাপি কোনেও তেওঁক এই কথা নুসুধিলে “আপুনি কি বিচাৰিছে?” বা “কি কাৰণে আপুনি তেওঁৰ লগত কথা পাতিছে?”\n28. সেই মহিলা গৰাকীয়ে তেতিয়া নিজৰ পানী লোৱা পাত্ৰ তাতে এৰি থৈ নগৰলৈ গৈ লোক সকলক মাতি ক’লে,\n29. “আহাঁছোন, এজন মানুহক চোৱাঁহি; মই যি সকলো কৰিলোঁ, তেওঁ সেই সকলোকে মোক ক’লে। এই জনেই সেই খ্ৰীষ্ট নেকি?”\n30. তেতিয়া লোক সকলে নগৰৰ পৰা ওলাই যীচুৰ ওচৰলৈ আহিব ধৰিলে।।


মুক্তি দেউলৰ ৰূপকাৰ বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা ( চিন্ময় মাধুৰ্য ডেকা) - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / অতিথি সম্পাদকৰ চ’ৰা / মুক্তি দেউলৰ ৰূপকাৰ বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা ( চিন্ময় মাধুৰ্য ডেকা)\nJune 8, 2017\tঅতিথি সম্পাদকৰ চ’ৰা, বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা বিশেষ সংখ্যা মন্তব্য দিয়ক 572 দৰ্শন\nমহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্রসাদ আগৰৱালাৰ পাছতে বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাক অসমৰ সৰ্বকালৰ এজন শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া হিচাপে অভিহিত কৰিব পাৰি। বিষ্ণু ৰাভাই জ্যোতিপ্ৰসাদৰ ৰূপান্তৰৰ আদৰ্শৰ মাজেৰেই অসমক চিৰসুন্দৰ কৰাৰ সংকল্প লৈছিল। তিলক হাজৰিকাৰ ভাষাত ক’বলৈ গ’লে– “জ্যোতিপ্ৰসাদৰ ‘জনতা’ হল ৰাভাৰ ‘ৰাইজ’। জ্যোতিপ্ৰসাদে জনতাৰ প্ৰাণৰো প্ৰাণত লুকাই থকা শিল্পীজনক জগাই তুলিব খুজিছিল, নিজৰ একাগ্ৰ সাধনা আৰু প্ৰতিভাৰে এটা সুৰৰ দেউল সজাই পৰাই তুলিছিল। কিন্ত ৰাভাই তেওঁৰ ৰাইজৰ মুক্তিৰ বাবে সহস্ৰ সংগ্রামত জঁপিয়াই পৰিছিল, পুঁজিপতিৰ শোষণ- শাসনৰ পৰা সমাজক মুক্ত কৰাৰ স্বপ্ন দেখিছিল, জ্যোতিপ্ৰসাদৰ শিল্পী জনতাক সামাজিক ন্যায় আৰু সমতাৰ বেদীত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ হাতে কামে লাগি গৈছিল।” ৰাভাদেৱে অসমীয়া সমাজক পুঁজিপতিৰ শোষণ – শাসনৰ পৰা মুক্ত কৰি এখন শ্ৰেণীহীন সমাজ গঠনৰ বাবে এটা সাংস্কৃতিক বিপ্লৱৰ প্ৰয়োজনীয়তা উপলব্ধি কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত তেনে এক সৰ্বব্যাপী সাংস্কৃতিক বিপ্লৱৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ৰাভাই পৰম্পৰাক অন্ধভাৱে আকোঁৱালি লোৱা নাছিল আৰু যান্ত্ৰিকভাৱে বিসৰ্জনো দিয়া নাছিল৷ তেওঁ কালচেতনাৰ আধাৰত পৰম্পৰাক বিচাৰ কৰি তাৰ পৰা ভালবোৰ আহৰণ কৰি বেয়াবোৰ বিসৰ্জন দিছিল। তেওঁৰ এই বাস্তৱিক দৃষ্টিভংগীৰ মূলতে আছিল বৈজ্ঞানিক বস্তুবাদ। মাৰ্ক্সবাদ আৰু লেনিনবাদৰ অধ্যয়নে তেওঁৰ এই দৃষ্টিভংগীক নতুন মাত্ৰা দিছিল। কেশৱ মহন্তৰ মতে – “মাৰ্ক্সীয় দৃষ্টিভংগী গ্ৰহণ কৰাটো বিষ্ণু ৰাভাৰ জীৱন চৰ্যাৰ স্বাভাৱিক পৰিণতি। কাৰণ তেওঁৰ প্ৰাপ্ত প্ৰতিভাই আছিল বিশ্লেষণধৰ্মী, তথ্যানুসন্ধানী আৰু বিদ্ৰোহী। মাৰ্ক্সবাদ গ্ৰহণে তেওঁৰ সেই প্ৰতিভাক শ্ৰেণী- চেতনা আৰু সমাজ চেতনাৰ জিণ্জ্ঞিৰিগছ পিন্ধাই দিলে। মানুহৰ আত্মা য’ত লাঞ্ছিত , জীৱন য’ত বঞ্চিত সেই সমাজৰ অভিন্ন হৈ ৰাভাই তেওঁৰ শিল্প ভাৱনাৰ ভিত্তিভূমি পাইছিল, মাৰ্ক্সীয় বীক্ষাৰ লগত পৰিচয়ৰ মাজেদি তেওঁ সেই সমাজৰ শ্ৰমজীৱী মানুহৰ শোষণৰ কাৰণ চিনি পালে।”\nজীৱনৰ মধ্য বয়সত তেওঁ বৈজ্ঞানিক সমাজবাদৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হয়৷ তেওঁ Revolutionary Communist Party of India(RCPI) ত যোগদান কৰিলে আৰু তাৰ পাছৰপৰাই তেওঁ অসমৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ মানুহৰ মনৰ বুজ লৈ ঘূৰি ফুৰিলে৷ সেই সময়ছোৱাত তেওঁ অসমৰ বাৰেৰহণীয়া কলা- সংস্কৃতি তথা অসমৰ বিভিন্ন জাতি জনগোষ্ঠীৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰিবলৈ সুবিধা পাইছিল৷ তেওঁ সেই সময়ছোৱাতে বিভিন্ন গীত -মাত -কবিতা ৰচনাৰ দ্বাৰা অসমৰ সৰ্বহাৰা মানুহক শাসক শ্ৰেণীটোৰ বিৰুদ্ধে সজাগ কৰি তুলিছিল। ৰাভাই ‘বাঁহী’ আলোচনীৰ ষষ্ঠ বছৰৰ বিহু সংখ্যাত তেওঁৰ নিভাঁজ অসম প্ৰেমৰ নিদৰ্শন দি লিখিছে – “বুঢ়া লুইত! আই অসমীৰ জনমকালৰ পৰা তই বৈ আছ আৰু বৈ থাকিবিও। আজি কৈ যা, সমিধান দি যা অসমীৰ মউসনা সোঁৱৰণি! নিমাতী অতীত স্মৃতিৰ গোপন কুঞ্জৰ এচুকত সোণৰ সঁজাত বন্দিনী সোঁৱৰণি পখি আজি আমাৰ মাজলৈ এৰি দি যা !”\nৰাভাৰ সৃষ্টিৰাজিত অসমৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ প্ৰতি তেওঁৰ গভীৰ প্ৰেম পৰিস্ফুট হৈ উঠিছে। তেওঁ জনজাতিসকলক উদ্দেশ্যি কৈছিল–\n“ট্ৰাইবেল ! জাগ ট্ৰাইবেল\nতিয়াগী ঘুমটি তোৰ কউটিকলীয়া ,\nঅতীত গৰিমা তোৰ পাহৰাই নিয়া ,\nনয়ন কুসুম পাহি মেল….”\nতেওঁ অসমৰ জনগোষ্ঠী সমূহক অসমীয়া জাতিৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ বাবে শংকৰ মিছন গঠন কৰাৰ পৰামৰ্শ দি কৈছিল– ” অসমৰ অত্যাচাৰিত আৰু অৱনত জাতি সমূহক আন আন উন্নত জাতিসমূহৰ লগত একে আসনতে ঠাই দিবলৈ অসমৰ প্ৰত্যেক জন ৰাজনীতিজ্ঞ আৰু সমাজ নেতা সকলে এতিয়াৰ পৰাই চেষ্টা কৰা উচিত। তাকে নকৰিলে অৱনত জাতি সমূহৰ বুকুত বিদ্ৰোহৰ অগ্নি জ্বলিব আৰু অসমত এটা গৃহ কন্দলৰ বাঁহ সাজি দিয়া হব।” বিষ্ণু ৰাভাই সেই তেতিয়াই অসমৰ জনগোষ্ঠীয় সমস্যাসমূহ মৰ্মে মৰ্মে উপলব্ধি কৰিছিল আৰু চৰকাৰ তথা সমাজ কৰ্মীসকলক শংকৰ মিছন আদি গঠনৰ জৰিয়তে অসমৰ সকলো জাতি জনগোষ্ঠীক সম মৰ্যাদা তথা সম অধিকাৰ দিয়াৰ কথা কৈছিল৷ কিন্তু, কোনেও ৰাভাৰ পৰামৰ্শক উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰিলে৷ ফলত বৰ্তমান অসমৰ সৰ্বত্ৰে জনগোষ্ঠীয় সমস্যা গা কৰি উঠিছে আৰু ‘জনগোষ্ঠী পৰিচয়’ৰ ৰাজনীতিৰ নামত বাৰেৰহণীয়া অসমীয়া সমাজ থান-বান হোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে।\nবিপ্লৱী কমিউনিষ্ট পাৰ্টিত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ পাছত ৰাভাই এখন শোষণ-শ্ৰেণীহীন সমাজ গঠনৰ বাবে অহোপুৰুষাৰ্থে কৰিছিল। তেওঁ জনতাৰ শিল্পী হিচাপে জনতাক সজাগ কৰাৰ বাবে গীত-কবিতা-নাটক আদি মাধ্যমৰ সহায় লৈছিল। অসমীয়া ডেকা সকলক উদ্বুদ্ধ কৰিবলৈ কৈছিল- –\n“অ, অসমীয়া ডেকা দল !\nআজি তোৰ এই তেজাল বদন মলিন কিয় হ’ল?\nআগবাঢ়ি যাওঁ বল ঐ আগবাঢ়ি যাওঁ বল!”\nতেওঁ বৃটিছৰ পদলেহনকাৰী ভাৰতৰ বুৰ্জোৱা শাসক গোষ্ঠীৰ বিৰুদ্ধেও তীব্ৰ ঘৃণা পোষণ কৰি কৈছিল–\n“ভাৰত সাগৰ এৰি গ’ল, ত্যাজি শাসনৰ থল,\nগঢ়ি শোষণৰ কল, বৃটেইন সাউদৰ দল।\nগ’ল বগা বঙাল ইংৰাজ\nপাতি ধনবাদ, কৰি বৰবাদ।”\nতেওঁ ভাৰতৰ গণতন্ত্ৰ-স্বাধীনতাক ব্যৰ্থ/ভুৱা বুলি কৈ কৈছে–\n“ৰাইজৰ জন্মভূমি, শ্ৰেয়সী প্ৰয়সী,\nস্বৰ্গদপী গৰিয়সী,এমুঠি ধনীৰ হ’ল সুখ,\nকোটি কোটি ৰাইজৰ হ’ল বিধে বিধে দুখ,\nএয়ে হ’ল স্বাধীনতা,ভুৱা স্বাধীনতা।”\nতেওঁ জমিদাৰ-মহাজনৰে গঠিত ধনীক শ্ৰেণীটোকো সকীয়াই কৈছে–\n“দুখীয়াৰ কলিজাৰ নিঙাৰি ল,\nটুপি টুপি তেজ শুহি পিয়,\nৰুকি ৰুকি মঙহ চোৱাই খাৱ,\nকুৰুকি হাড়কেইডালো চোবাৱ,\nহুচিয়াৰ! হুচিয়াৰ !!\nএইদৰে তেওঁ বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন ধৰণে শ্ৰমজীৱী তথা সৰ্বহাৰা শ্ৰেণীৰ মানুহক সজাগ কৰি তুলিছিল মহাজন -জমিদাৰ-চৰকাৰৰে গঠিত শাসক গোষ্ঠীৰ শোষণৰ বিৰুদ্ধে। তেওঁ গোটেই জীৱন সৰ্বহাৰাৰ সৰ্বস্ব ফিৰাই অনাৰ স্বপ্ন বুকুত বান্ধি অসমৰ দিহিঙে-দিপাঙে ঘূৰি ফুৰিছিল। তেওঁৰ মূল লক্ষ্যই আছিল দুৰ্বলী – নিৰ্বলীসকল উৎপীড়নৰ পৰা ৰক্ষা পাওক আৰু প্ৰভু শ্ৰেণীৰ শোষণ লোপ হওক ।তেওঁ ইয়াক কৰিবলৈ যাওঁতে বহুত প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হৈছিল৷ তেওঁ স্বজাতিৰ মানুহৰ পৰাই সন্মুখীন হৈছিল তীব্ৰ লাঞ্ছনাৰ, চৰম অপমানৰ। আনকি তেওঁক স্বাধীন চৰকাৰে দেশদ্ৰোহী বুলি তেওঁৰ ককালত পঘাৰে বান্ধি ৰাজপথৰ মাজেৰে লৈ গৈছিল। ইমানবোৰ অপমান-লাঞ্ছনাৰ পাছতো কিন্ত ৰাভাদেৱে ক্ষান্ত নহ’ল , তেওঁ সংগ্ৰামৰ আন এটা নাম হিচাপে চিৰদিন অসমত স্মৰণীয় হৈ ৰ’ল।\nবৰ্তমান অসমীয়া জাতি এক জটিল সন্ধিক্ষণত উপনীত হৈছে। বিভিন্ন প্ৰতিক্ৰিয়াশীল কাৰকৰ বাবে অসমীয়া জাতি আজি ধ্বংস হওঁ হওঁ। জাতিৰ এই সন্ধিক্ষণত আমি বিষ্ণু ৰাভা প্ৰমুখ্যে জাতিৰ আন আন প্ৰকৃত পথপ্ৰদৰ্শক সকলৰ কৰ্মৰাজিক ন ন ৰূপত মূল্যায়ন কৰাটো খুব প্ৰয়োজনীয় হৈ পৰিছে। বিশেষকৈ বিষ্ণু ৰাভাৰ সংগ্ৰামী জীৱন আৰু তেওঁৰ ৰাজনৈতিক আদৰ্শক আমি সঠিক ৰূপত মূল্যায়ন কৰি জনসাধাৰণৰ মাজলৈ লৈ যোৱা উচিত । বিষ্ণু ৰাভাক কেৱল ‘কলাগুৰু’ অভিধাতে সীমাবদ্ধ কৰি ৰাখি তেওঁৰ সংগ্ৰামী জীৱন-আদৰ্শক গাপ দিয়াৰ যি প্ৰচেষ্টা চলি আছে, তাক প্ৰতিহত কৰি যুৱ প্ৰজন্মৰ ওচৰত বিষ্ণুৰাভাক জনপ্ৰিয় কৰিব পাৰিলেহে আমি অসমৰ আকাশত ইন্দ্ৰধনু ৰচিব পাৰিম।\n( সমল গ্ৰন্থ-আলোচনীঃ বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা ৰচনাৱলী , হীৰেন গোঁহাই ৰচনাৱলী, গৰীয়সী )\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা অসমীয়া-সমনীয়াৰ পৰা বনুৱা-সমনীয়ালৈ বিষ্ণু ৰাভাৰ বৰ্ণিল যাত্ৰা ( বৰ্ণালী বৰুৱা দাস )\nপৰৱৰ্তী লেখা বিষ্ণু ৰাভাৰ জীৱন লেখা ‘কল্যাণ খৰমান’ আৰু অন্যান্য ( মীনাক্ষী বৰুৱা )


কল্যাণকামী ৰাষ্ট্ৰৰ নেতৃত্ব কেনে হোৱা উচিত ? - প্ৰতিধ্বনি pratidhwani\nHome / প্রবন্ধ / কল্যাণকামী ৰাষ্ট্ৰৰ নেতৃত্ব কেনে হোৱা উচিত ?\nসামাজিক মূল্যবোধৰ আধাৰত সামাজত তিনিধৰণৰ শ্ৰেণী বিভাজন আছে ৷ সেয়া হৈছে ধনী শ্ৰেণী, মধ্যবিত্ত শ্ৰেণী আৰু দৰিদ্ৰ শ্ৰেণী ৷ সেইদৰে সামাজিক নেতৃত্বৰ ক্ষেত্ৰতো তিনিধৰণৰ শ্ৰেণীৰ মানুহ আছে ৷ প্ৰথম শ্ৰেণীটো নেতৃত্বকাৰী , দ্বিতীয়টোয়ে অনুসৰণ কাৰী আৰু নিৰপেক্ষ ৷\nপ্ৰথম শ্ৰেণীটোয়ে নেতৃত্বপ্ৰদান কৰে , দ্বিতীয়টোয়ে অনুসৰণ কৰে আনটো অৰ্থাৎ তৃতীয়টো নেতৃত্বও নকৰে আৰু অনুসৰণো নকৰে , মাত্ৰ জীয়াই থাকিবলৈ সংগ্ৰাম কৰে ৷ অৱশ্যে এই শ্ৰণীটোৱে পৰিস্থিতি অনুযায়ী অনুসৰণো কৰিব পাৰে ৷\nনেতৃত্বপ্ৰদানকাৰী শ্ৰেণী হিচাপে জীৱন যাপন কৰাটো গৌৰৱৰ কথা , সেইবাবে এইটোও নহয় যে অনুসৰণকাৰী শ্ৰেণী হৈ থকাটো লাজৰ কথা ৷ এয়া ভৱাটো অনৰ্থক মাথোঁ, কিয়নো এজন ভাল অনুসৰণকাৰীয়ে এজন উৎকৃষ্ট নেতৃত্ব প্ৰদানকাৰী হ’ব পাৰে ৷ সাধাৰণতে এজন বুদ্ধিমান মানুহে প্ৰথমে অনুসৰণ কৰে , তাৰ পৰা ভাল বেয়া বিশ্লেষণ কৰি চায় , তাৰ পিছতহে ভাল গুণবোৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু এটা সময়ত উৎকৃষ্ট নেতৃত্ব প্ৰদানকাৰী হৈ উঠে ৷ অনুসৰণ নকৰা কোনো মানুহ উৎকৃষ্ট নেতৃত্ব প্ৰদানকাৰী হ’ব নোৱাৰে ৷ এয়াও সত্য যে সকলো অনুসৰণকাৰীয়ে নেতৃত্বপ্ৰদানকাৰী শ্ৰেণীৰ সমকক্ষ হ’ব নোৱাৰে ৷ নেতৃত্ব প্ৰদান কৰিবলৈ সেই মানুহজনৰ বিশেষ গুণসমূহ থাকিব লাগিব ৷ এজন সৰ্বগুণ সম্পন্ন নাগৰিকেহে ভাল নেতৃত্ব প্ৰদানৰ গুণকাৰী হ’ব পাৰে ৷ সৃষ্টিশীল নেতাবোৰ চম্বুকৰ দৰে মানুহক আকৰ্ষণ কৰিব পাৰে ৷ প্ৰকৃত নেতা এজন ভাল ব্যক্তিত্বৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ লোক সকলোক নিজৰ ফালে টানি নিয়ে সাগৰৰ দৰে , নৈ সমূহ তাৰ পিনে গতি কৰে ৷\nইয়াৰ বিপৰীতে বৰ্তমান দেখা যায় ৰাজনীতিত সকলোৱে মাথোঁ পদবী আৰু ক্ষমতাৰ পিছত দৌৰি ফুৰে , ইয়াৰ এটাই কাৰণ বৰ্তমান সময়ত আমাৰ দেশত উৎকৃষ্ট নেতাৰ অভাৱ ৷ বৰ্তমান নেতৃত্বদান কৰা প্ৰায়ভাগ নেতাই নেতা হোৱাৰ আৰত আছে ক্ৰিমিনেল কেছ , অত্যাধিক ধন সম্পদ , সন্ত্ৰাসবাদী , ৰেপকেছৰ আচামী আদি , গতিকে এইবোৰৰ পৰা আমি দেশৰ বিকাশক কথা চিন্তাই কৰিব নোৱাৰি ৷ ইহঁতে জনতাৰ কি হৈ আছে বা দেশৰ গণতন্ত্ৰ কি হৈ আছে তাৰ প্ৰতি ভ্ৰুক্ষেপ নকৰে ৷ সকলোৱে নিজৰ নিজৰ পদবী আৰু ক্ষমতাৰ বাবে দৌৰ থাকে ৷ যিকোনো মূল্যৰ বিনিময়ত ইয়াক হস্তগত কৰিব বিচাৰে , লাগিলে তাৰ বাবে হত্যা হিংসাই কৰিব নালাগক কিয় ৷ বৰ্তমান আমাৰ দেশতে স্পষ্ট হৈ পৰিছে ক্ষমতাকেন্দ্ৰিক ৰাজনীতিৰ বাবে ধৰ্মৰ নামত মানুহক উচটাই চৌদিশে হিংসা , হত্যা আদিৰ দৰে অমানবীয় কামবোৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে ৷ এফালে কৃষকে খাদ্যৰ অভাৱত আত্মহত্যা কৰি আছে ৷ কৃষকে উৎপাদন সামগ্ৰীৰ নূন্যতম মূল্য এটা নাপাই ঠায়ে ঠায়ে প্ৰতিবাদমূখৰ হৈ পৰিছে ৷ আনফালে দেশৰ নেতাবোৰে দেশৰ বিকাশক বুঢ়া আঙুলি দেখুৱাই জাতি- ধৰ্মৰ নামত বিষবাষ্প বিয়পাই আছে ৷ এইবোৰক মানুহে বা নিজকে নিজে নেতা বুলি আখ্যা দিলেও মই এইবোৰক সৃষ্টিশীল নেতাৰ তালিকাৰ স্থান দিয়াতো দূৰৰে কথা নেতাৰ স্থানতো স্থান দিব খোজা নাই ৷ এইবোৰ নামধাৰী ভণ্ড নেতা ৷ উৎকৃষ্ট নেতা এজনে পদবীকেন্দ্ৰীক ৰাজনীতি নকৰে ৷ অসফলতাৰ মাজতো জনগণৰ প্ৰেৰণা হৈ থিয় দি থাকে ৷ বিপদ – আপদক ভয় নকৰে আৰু লোৱাতকৈ দিয়াৰ ওপৰতহে বিশ্বাস ৰাখে ৷ যিসকলে লোৱাতকৈ দিয়াৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখে সিহঁতেইহে উৎকৃষ্ট নেতা ৷ উৎকৃষ্ট নেতাই সদায় নিজক প্ৰশ্ন কৰে ‘ মই কিমানখিনি দিব পাৰিছো ?’ ড০ এ.পি.জে. আব্দুল কালামে কৈছে ‘‘ নেতা এজনে অইনে তেওঁক কি কৰিব পাৰিব সেইটো সোধাৰ সলনি তেওঁ অন্যক কি দিব পাৰিব সেই কথাটোহে চিন্তা ৷’’\nঅকল সেয়াই নহয় মই ভাবো এজন উৎকৃষ্ট নেতাৰ বা নেতৃত্বৰ আন বহুতো গুণ থাকিব লাগে ৷ সেইবোৰ হ’ল - ভাল ব্যক্তিত্ব , আত্মনিয়ন্ত্ৰণ , নিৰপেক্ষতা , নৈতিক দায়বদ্ধতা , প্ৰবুদ্ধ , সশক্তকৰণ ক্ষমতা , সৎ - সাহসী , আত্মবিশ্বাস ,ইচ্ছাশক্তি , দূৰদৃষ্টি সম্পন্ন আৰু গঠণমূলক দৃষ্টিভংগী , ন্যায়নিষ্ঠ , সমদৰ্শী , অনুশাসন , মহানুভৱতা , সম দৃষ্টি , প্ৰশংসাকাৰী , দঢ় সংকল্পবদ্ধ , কল্পনা প্ৰৱনতা , স্বাৰ্থহীন মনোভাৱ , শৃঙ্খলাবদ্ধ জ্ঞান , কৃতিত্বৰ ভাগ বটৰাৰ গুণ , প্ৰেৰণাকৰ , মিতভাষী বা অল্পভাষী , যুক্তিসংগত ভষণৰ দক্ষতা ইত্যাদি ৷ এইসমূহ গুণৰ ভিতৰত তলত কিছু আলোচনা কৰিলোঁ ৷\nএজন উৎকৃষ্ট নেতা হ’বলৈ হ’লে ভাল ব্যক্তিত্বৰ গৰাকী হ’বই লাগিব ৷ ভাল ব্যক্তিত্ব থাকিলেহে এজন নেতাই আনক আকৰ্ষণ কৰিব পাৰে ৷ যেনেকৈ এটি সুগন্ধিময় ফুল এটিয়ে নিজৰ ভাল সুবাসৰ বলত মৌমাখিবোৰক আকৰ্ষণ কৰে , ঠিক তেনেকৈ এজন নেতা ভাল ব্যক্তিত্বৰ গৰাকী হলে সকলোকে আকৰ্ষণ কৰিব পাৰে ৷ বেয়া ব্যক্তিত্বৰ গৰাকী হ’লে আনক আকৰ্ষণ কৰিব নোৱাৰে . সেইবোৰ নেতাৰ আশেপাশে ভিৰ কৰি থকাবোৰ প্ৰায়ভাগে অৰ্থলালসাত অথবা ভয়ত কাষত থাকে ৷ অন্তৰৰ পৰা সিহঁতে আগবাঢ়ি নাহে , কিন্তু উৎকৃষ্ট ব্যক্তত্বৰ আকৰ্ষণৰ শক্তি অত্যাধিক , স্বতস্ফুৰ্তভাৱেই আগবাঢ়ি আহে জনতা ৷ বৰ্তমান মুছোলিনি , হিটলাৰৰ দৰে এনে বহুতো নেতা আছে যিসকলে ভাল ব্যক্তিত্ব নাই , সিহঁতে জোৰ কৰি বা চক্ৰান্ত কৰি নেতৃত্ব দখল কৰে ৷ কিছুমানে এনেকুৱা পৰিস্থিতি সৃষ্টি কৰিছে যে কিছুসময়ৰ বাবে ভুৱা ব্যক্তিত্বৰ ফালে আকৰ্ষিত হলেও পিছ মুহূৰ্ততে নিজৰ ভুল ধৰিব পাৰি তাৰ পৰা আতৰি আহিছে ৷\nযেনেদৰে মুচোলিন, হিটলাৰৰ নেতৃত্ব বেছি দিন টিকি থকা নাছিল, ঠিক তেনদৰে বৰ্তমান নেতাবৰো নাথাকে। ইতহাসত মুচোলিন, হিটলাৰক ধ্বংস মুখি নেতৃত্ব ৰ বাবে যুগ যুগ ধৰি গালি দিয়াৰ দৰে তেনে নেতাবোৰকো ইতিহাসে ক্ষমা নকৰে।\nএজন উৎকৃষ্ট নেতা হ’বলৈ হলে প্ৰবুদ্ধ নাগৰিক হোৱাটো অত্যাধিক দৰকাৰ। ভাৰতৰ বাবে এয়া নিৰাশাজনক কথা যে বৰ্তমান ভাৰতবৰ্ষত প্ৰায়ভাগ নেতাই প্রবুদ্ধ হীন। যাৰ বাবে বিকশিত ৰাষ্ট্ৰ এখনৰ কথা আমি ভবিবলৈ ভয় লাগে। প্ৰায়বোৰেই চালাক চতুৰ যদিও প্রবুদ্ধ নহয়। এজন প্ৰবুদ্ধ নেতা হ’বলৈ হলে সৰ্বদিশৰ জ্ঞান থাকিব লাগিব। সৰ্ব শিক্ষাৰে শিক্ষিত হ’ব লাগিব। কিয়নো জ্ঞান, বিবেক, কৰ্ম দক্ষতা, চৰিত্ৰ আৰু মানসিক বিকাশৰ কাৰণে দিয়া প্ৰশিক্ষনেই শিক্ষা। লগতে প্ৰবুদ্ধ নেতা এগৰাকীৰ দুচকুত স্বপ্ন , নৈতিক দায়বদ্ধতা, চেতনা, মানসিক শক্তি সমৃদ্ধি আৰু প্ৰগতিৰ বাবে কৰ্ম উদ্দীপনা থাকে, সেয়েহে উৎকৃষ্ট নেতৃত্বৰ বাবে প্ৰবুদ্ধ হোৱাটো প্ৰয়োজন।\nএজন উৎকৃষ্ট নেতাৰ আত্মনিয়ন্ত্ৰণ ক্ষমতা থাকিব লাগে। আত্মনিয়ত্ৰণে ভাল চৰিত্ৰ গঢ়ি তোলে, লগতে ভাল আভ্যাস গঢ়ি তোলে। যি অভ্যাসে নেতা জনক সুযোগ্য আৰু আত্মবিশ্বাসী কৰি তুলিব। আত্মবিশ্বাসেহে মানুহক শক্তি আৰু প্ৰেৰণা যোগায় নিজৰ লক্ষ্যত উপস্হিত হ’বলৈ । সেয়েহে নেতাজনে প্ৰথমে আত্মনিয়ন্ত্রণ শিকিব লাগে, নিজৰ মন নিয়ন্ত্ৰণ কৰি বিবেকক উচ্চ স্থান দিব লাগে, আবেগ অনুভূতি, লোভ- লালসা দুখ- কষ্ট, কথা- বতৰা আদি সকলো নিজে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰিব লাগিব। যেতিয়া নিজক নিয়ন্ত্ৰণ কৰা শক্তি নিজে সৃষ্টি কৰি লব তেতিয়াহে এজন নেতাই উৎকৃষ্ট নেতৃত্বৰ দিশে আগবাঢ়িব পাৰিব। যি নেতাৰ আত্মনিয়ন্ত্রণ নাথাকে তাৰ আনৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পৰা ক্ষমতা নাথাকে ৷\nনিৰপেক্ষতাও এটা ডাঙৰ গুণ ৷ এজন উৎকৃষ্ট নেতা হ’বলৈ হ’লে তাৰ নিৰপেক্ষ গুণ থাকিব লাগিব ৷ সেয়া ধৰ্মৰ ক্ষেত্ৰতেই হওঁক বা ব্যক্তি বিশেষেই নহওঁক কিয় সকলো দিশতে সম দৃষ্টিৰে চাব পৰা হ’ব লাগিব ৷ সকলোকে মানৱীয় দৃষ্টিৰে চাব পাৰিব লাগিব ,কাকো ভেদভাৱৰ দৃষ্টিৰে তুলাচনীত তুলিব নোৱাৰিব ৷ এজন নেতা সদায় নিৰপেক্ষ হ’ব লাগে , নহলে তেওঁৰ অনুগামী সকলোক নিজৰ বশৱৰ্তী কৰি ৰাখিব নোৱাৰে ৷\nনৈতিক দায়বদ্ধতা হ’ল উৎকৃষ্ট নেতৃত্বৰ আন এক উপাদান ৷ এজন উৎকৃষ্ট নেতা হ’বলৈ হ’লে তেওঁ প্ৰতি মুহূৰ্ততে নিজৰ দায়বদ্ধতাৰ কথা অনুধাৱন কৰিব লাগিব ৷ নিজৰ সমষ্টি বা দেশৰ প্ৰতি , প্ৰতিজন মানুহৰ অথবা সকলো বিষয়ৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰতি মুহূৰ্ততে দায়বদ্ধ থাকিব লাগিব ৷ প্ৰতিটো ভাল – বেয়া কামৰ বাবে তেওঁ দায়বদ্ধ হ’ব লাগিব , নৈতিক দায়বদ্ধতাই এজন মানুহক তেওঁৰ সুযোগ্য অসনলৈ উত্তৰণ কৰায় ৷\nসশক্তিকৰণ গুণ হ’ল নেতাৰ আন এক উল্লেখনীয় গুণ ৷ এই গুণটো বৰ্তমান সময়ত অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় , যদিও কোনেও গুৰুত্ব দিয়া দেখা নাযায় ৷ বিকশিত ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে দেশক আগুৱাই লৈ যাবলৈ হলে সশক্তকৰণৰ গুণ থকা নেতাৰ হাৰ বাঢ়িব লাগিব ৷ এজন উৎকৃষ্ট নেতাৰ মূল্যবান গুণটোৱেই হ’ল সশক্তকৰণ ৷ নেতাজন নিজেও সশক্ত হ’ব লাগিব আৰু আনকো সশক্ত কৰি তুলিব লাগিব ৷ আমাৰ সমাজৰ সকলো বিষয় , যেনে – শিক্ষা , অৰ্থনৈতিক , প্ৰশাসনিক , ৰাজনৈতিক , সমাজনীতি আদি সকলো দিশৰ পৰা মানৱ সম্পদক সশক্তকৰণ কৰাৰ প্ৰয়োজন ৷ এয়া এক উৎকৃষ্ট নেতৃত্বৰ দ্বাৰাহে সম্ভৱ৷ ধৰি লওক এখন প্ৰতিষ্ঠানত এজন মালিক আৰু চাৰিজন কৰ্মচাৰী আছে ৷ এজন উৎকৃষ্ট নেতাই সদায় মন দিব সেই চাৰিজন কৰ্মচাৰীক কেনেকৈ সশক্ত কৰি গঢ়ি তুলিব পাৰি ৷ এনে চেষ্টাৰ ফলত কৰ্মচাৰীকেইজন মালিকৰ অনুগত্য শ্বিকাৰ কৰিব , আনহাতে স্বৰ্থপৰ মালিকে তেনে নকৰে কিয়নো তেওঁ ভাৱে সিহঁতক সশক্ত কৰি তুলিলে মোৰ লগত প্ৰতিদণ্ডিতা কৰিব , সেয়েহ সিহঁতৰ কথা নাভাৱে ৷ যাৰ বাবে এদিন কৰ্মচাৰীৰ মনত বিদ্বেষৰ ভাৱ জন্ম হয় ৷ ‘‘কোনো নেতাই নিজৰ প্ৰতিষ্ঠানত কৰ্মৰত লোকক সশক্ত কৰে , তেতিয়া এনে নেতাৰ জন্ম হয় , যি স্বয়ং ৰাষ্ট্ৰৰ গতি বা সোঁতকো সলনি কৰি দিব পাৰে ৷’’ ড.এ.পি.জে.আব্দুল কালাম ৷\nযিকোনো নেতৃত্বৰ বাবে নেতাজন সৎসাহসী হোৱাটো বাঞ্চনীয় ৷ অদম্য শক্তি আৰু সৎ - সাহসৰ ফলতহে এজন নেতাই সকলো পৰিস্থিতিত আগবাঢ়ি যাব পাৰে ৷ নেতা এজনে সকলো সময় সজাগ থকাৰ প্ৰয়োজন , কাৰণ ৰাজনীতিত নিজৰ অনুসৰণ কাৰীয়েই প্ৰতিদ্বন্দ্বি হৈ উঠিব পাৰে বা যিকোনো পৰিস্থিতি সৃষ্টি কৰি দিব পাৰে , তাৰ সতে মোকাবিলা কৰাৰ শক্তি থাকিব লাগিব নেতাজনৰ ৷ অথবা যিকোনো মুহূৰ্ততে নিজৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিয়ে সৰ্বশক্তি প্ৰয়োগ কৰি তাক ভীতি গ্ৰস্থ কৰাৰ চেষ্টা কৰিব পাৰে , সেয়েহ এজন নেতা সাহসী হোৱাৰ প্ৰয়োজন , কাৰণ ভীতি গ্ৰস্থতাই এজন মানুহক মানসিকভাৱে দুৰ্বল কৰি তোলে , তেতিয়া তাৰ ভাল বেয়া বিচাৰ ক্ষমতা লোপ ৷\nদূৰ দৃষ্টি সম্পন্ন আৰু গঠণমূলক দৃষ্টিভংগী থকা নেতাই উৎকৃষ্ট নেতৃত্ব প্ৰদান কৰিব পাৰে ৷ যিমান দূৰলৈ এজন সাধাৰণ মানুহে লক্ষ্য কৰিব নোৱাৰে , তাত তেওঁ লক্ষ্য স্থিৰ কৰিব লাগিব ৷ দূৰদৃষ্টি সম্পন্ন নেতা এজনেহে সঠিক সিদ্ধিন্ত ল’ব পাৰে ৷ উৎকৃষ্ট ভৱিষ্যতৰ প্ৰতি গুৰুত্ব দি নেতৃত্বৰ বাবে সঠিক সিদ্ধান্ত লোৱাটো বহুত ডাঙৰ কাম ৷ তাৰ লগতে এজন নেতাৰ গঠণ মূলক গুনো থাকিব লাগে ৷ গঠণ মূলক নেতৃত্বই দেশ এখনক উন্নয়নৰ পথেৰে দ্ৰুত গতিত আগবঢ়াই নিয়াব পাৰে ৷\nনেতা এজন সত্যনিষ্ঠ আৰু ন্যায়নিষ্ঠ নহলে উকৃষ্ট নেতা হ’ব নোৱাৰে তথা উৎকৃষ্ট নেতৃত্বপ্ৰদানকাৰী হ’ব নোৱাৰে ৷ তেওঁৰ সত্যৰ প্ৰতি নিষ্ঠা থাকিব লাগিব ৷ যিকোনো পৰিস্থিতিতে সত্যৰ হৈ থিয় দিব লাগিব ,ন্যায়ৰ পক্ষত মাত মাতিব লাগিব ৷ মিছাৰ আৰত মুখ লুকাই নিজৰ স্বাৰ্থৰ কথা চিন্তা কৰিব নালাগিব ৷ এটা কথা সদায় মনত ৰাখিব লাগিব যে সত্য হ’ল সূৰ্যৰ দৰে , তাৰ প্ৰকাশ কোনেও ঢাকি ৰাখিব নোৱাৰে , কিছুসময়ৰ বাবে আৰালত থাকিলেও ঠিক সময়ত ওলাই আহিবই ৷ সদায় সত্যৰ পথত চলিব লাগিব আৰু ন্যায়ৰ পক্ষত থিয় দিব লাগিব ৷ সদায় বিবেকক প্ৰশ্ন কৰিব লাগিব ‘ যি কৰিলোঁ সেয়া ন্যায়সংগত হৈছেনে ?’ বিবেকেই উত্তৰ দি দিব ৷ ন্যায়ৰ পক্ষত থাকি অন্যায়ৰ বিপক্ষে মাত মাতিব পৰা সাহস থাকিব লাগিব ৷ সমাজৰ ন্যায় প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পৰাটোহে উৎকৃষ্ট নেতৃত্বৰ লক্ষণ ৷\nউৎকৃষ্ট নেতা প্ৰেৰণাকৰ হ’ব লাগে ৷ সেই নেতা জনক চাই আন দহজনে যাতে প্ৰেৰণা পায় বিকাশৰ দিশে আগবাঢ়িবলৈ ৷ সেই নেতাজনে বিপদৰ সময়ত সকলকে প্ৰেৰণা দি আশাৰ বাটেৰে আগবঢ়াই লৈ যাব পৰা ক্ষমতা থাকিব লাগিব ৷ সমস্যাৰ মাজতে সম্ভৱনা সৃষ্টি কৰিব পাৰিব লাগিব ৷ বিপদ আপদৰ মাজেৰেই দৃঢ় পদক্ষেপ ল’ব লাগিব সম্ভাৱনাৰ দিশে আগবাঢ়ি যাবলৈ , তেতিয়া অনুগামী সকলেও প্ৰেৰণা পাব সমস্যাৰ মাজত কেনেকৈ দৃঢ় পদক্ষেপ ল’ব লাগে ৷\nস্বাৰ্থহীন মনোভাৱে এজন নেতাক উৎকৃষ্ট নেতালৈ উদ্ধৃত কৰে ৷ নেতাজনে সদায় নি:সাৰ্থভাৱে কাম কৰি যোৱা উচিত ৷ কেতিয়াও নিজৰ স্বাৰ্থৰ কথা ভাবিব নালাগে ৷ মানুহৰ বাবে নিস্বাৰ্থ ভাৱে কাম কৰি গলে মানুহেও তাক বুকুত ধাৰণ কৰি লয়৷ গতিকে নেতাই নিস্বাৰ্থভাৱে ৰাইজৰ সেৱা কৰি গলে ৰাইজেও সেই নেতাক উচ্চ অসনত বহুৱাব ৷ আজিকালি নেতাবোৰে নিৰ্বাচন অহাৰ আগে আগে হে ৰাইজৰ কাষত যায় আৰু সুতা – কম্বল , কেইটামান টকা দি ৰাইজৰ কাৰাৰ অভিনয় কৰে ৷ এইবোৰে জনমানসত নেতাজনৰ স্থান অৱনমিত কৰে ৷ গতিকে নেতা এজনে সদায় ৰাইজৰ সেৱা কৰিবলৈ প্ৰস্তুত থাকিব লাগে আৰু সাধ্য মতে ৰাইজৰ সেৱা কৰি যাব লাগে ৷\nওপৰত উল্লেখ কৰা সকলোবোৰ গুণ নেতৃত্ব প্ৰদানকাৰীৰ মাজত থাকিলেহে তাক আমি উৎকৃষ্ট নেতৃত্বকাৰী বুলি ক’ব পাৰোঁ ৷ এনে উৎকৃষ্ট নেতাই মানৱ কল্যানৰ হকে কাম কৰিব পাৰে আৰু ৰাষ্ট্ৰক কল্যাণকামী ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে গঢ়ি তুলিব লাগে ৷ বৰ্তমান এনে নেতৃত্বৰ অভাৱ যদিও আমি আশাবাদী এদিন ৰাষ্ট্ৰই ভাল নেতৃত্বপ্ৰদানকাৰী পাব ৷ সেয়েহ আমি গুৰুত্ব দিব লাগিব উৎকৃষ্ট নেতৃত্ব সৃষ্টি কৰাত ৷ বৰ্তমান যিকোনো কামৰ বাবে উপযুক্ত শিক্ষাৰ প্ৰয়োজন হয় কিন্তু যি নেতৃত্বই সমগ্ৰ ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে তাৰ ওপৰত আমি গুৰুত্ব নিদিও , যাৰ ফলত সময়ে সময়ে ৰাষ্ট্ৰতন্ত্ৰ অচল হৈ পৰে ৷ কল্যানকামী ৰাষ্ট্ৰৰ সপোন দেখিবলৈ হ’লে প্ৰথমে আমি উৎকৃষ্ট নেতৃত্বপ্ৰদানকাৰী সৃষ্টি কৰিব লাগিব ৷\n@বেগম আছমা খাতুন\nকল্যাণকামী ৰাষ্ট্ৰৰ নেতৃত্ব কেনে হোৱা উচিত ? Reviewed by Begum Asma on April 02, 2021 Rating: 5


মগজু চােকা ৰখাৰ বাবে প্রয়োজনীয় খাদ্য - SANGBAD PRAHARI\nHome বিশেষ পৃষ্ঠা স্বাস্থ্য মগজু চােকা ৰখাৰ বাবে প্রয়োজনীয় খাদ্য\nমগজু চােকা ৰখাৰ বাবে প্রয়োজনীয় খাদ্য\nSangbad Prahari September 06, 2016\nবাচি খালে যদি কেন্সাৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰি, হৃদযন্ত্র সচল ৰাখিব পাৰি, তেনেহ’লে মগজুক কিয় তীক্ষ কৰি ৰাখিব নােৱাৰি? নিশ্চয় পাৰি। এই ক্ষেত্ৰত প্রথম পৰামর্শ হ’ল এন্টিঅক্সিডেন্টসমৃদ্ধ খাদ্য।এন্টিঅক্সিডেন্ট কোষৰ ক্ষতিকৰ জৈৱ-ৰাসায়ণিক প্রক্রিয়াৰদ্বাৰা উৎপন্ন যৌগবোৰক ভাঙি পেলায়। ফলত কোষবোৰ থাকে। কর্মক্ষম আৰু তৰুণ। ইয়াৰোপৰি এন্টিঅক্সিডেন্ট শিৰা-ধমনীৰ স্মৃতিস্থাপকতা, হৃদযন্ত্ৰৰ কাৰ্যক্ষমতা বঢ়ায়, ফলত হৃদপিণ্ড আৰু মগজু থাকে সুস্থ-সবল। মাংস জাতীয় খাদ্য খালে শৰীৰত হিমোসিষ্টিন নামৰ এক ধৰণৰ আমাইনো এছিড উৎপন্ন হয়। বয়স বঢ়াৰ লগে লগে এই হিমোসিষ্টিন উৎপাদনৰাে প্রক্রিয়া বাঢ়ি যায়। এই হিমােসিষ্টিন ধমনীৰ প্ৰাচীৰত জমে আৰু তেজ চলাচলত বাধাৰ সৃষ্টিকৰে। সেইকাৰণে মাংস জাতীয় খাদ্যবোৰ বেছিকৈ খাব নালাগে। তেনেহ’লে কি খাব ? আগতেই কোৱা হৈছে এন্টিঅক্সিডেন্টসমৃদ্ধ খাদ্যৰ কথা। ভিটামিন ইছি৷আদি এন্টিঅক্সিডেন্ট ভিটামিন। গাখীৰ, কলিজা,ছয়াবিন, সেউজীয়া শাক-পাচলি, ফল-মূল আদিত প্ৰচুৰ পৰিমানে এন্টিঅক্সিডেন্ট থাকে।\nসম্প্রতি কিছুসংখ্যক গৱেষকে নির্দিষ্ট কিছু খাদ্যৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰােপ কৰিছে যেনে পালেং শাক, ব্লবেৰি, ষ্ট্ৰবেৰি ইত্যাদি। ছায়াবিন আৰু নহৰুৰ প্রতিও গুৰুত্ব দিছে| তেখেতসকলৰ মতে ছয়বিন আৰু নহৰু তেজৰ ক্ষতিকাৰক এলডিএল কলেষ্টেৰলৰ মাত্রা কমায়। ফলত ধমনীৰ মাজেৰে তেজ সুচল আৰু মগজুৰ কোষবােৰ সুস্থ-সবল থাকে। বিজ্ঞানীসকলে ফলিক এছিডসহ ভিটামিন বি-কমপ্লেক্সৰ অন্যান্য ভিটামিনৰ প্ৰতিও সমান গুৰুত্ব দিছে। এইকাৰণেই। বিশেষকৈ হিমোসিষ্টিন দূৰ কৰিবলৈ ভিটামিন ১২-এৰ তুলনা নাই। যেতিয়া-তেতিয়াই কোনােবাৰ ভোক লাগিলে আমি তাক পেটুবুলিয়েই কওঁ। কিন্তু কিছুমানে আকৌ এই শিৰােনামৰ ভয়ত মনেমনেই থাকে। এখেতসকলৰ বাবেও সুখবৰ! সম্প্রতি লাদান বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এদল গৱেষকে জানিবলৈ দিছে, ভোক তাৰেই বেছি লাগে যাৰ মস্তিষ্ক অধিক কার্যক্ষম। অকল শাৰীৰিক পৰিশ্রমেইনহয়, মস্তিষ্কৰ পৰিশ্ৰমেও ভোক বঢ়ায়। অধিক পঢ়া-শুনা কৰা, গৱেষণা কৰা, সাহিত্যচর্চা, চিত্ৰকলা, ভাস্কর্য ইত্যাদি সৃষ্টিশীল কাম-কাজৰ লগত জড়িত, তেওঁলোকৰ মগজুৰ অত্যাধিক পৰিশ্রম হয়। ফলত তেওঁলোকৰ ভোকৰ ভাৱটোও বেছি হয়। শৰীৰতত্ববিদ ডঃ এঞ্জেল ট্রেম্বলিৰ নেতৃত্বত এদল গৱেষকে এক দশকৰ গৱেষণাৰ অন্তত এই তথ্য জানিবলৈ দি কৈছে, “অকল শাৰীৰিক পৰিশ্ৰমৰ ফলতেই ভোকনাবাঢ়ে, মগজুৰ পৰিশ্ৰমেও ভোক বঢ়ায়, আৰু কোনো ধৰণৰ পৰিশ্ৰম নকৰা মানুহৰ ভোকৰ ভাৱ কম হয়। কাৰণ তেওঁলোকৰ শৰীৰ-মগজু কোনোটােৱেই পৰিশ্ৰান্ত নহয়।”সৃষ্টিশীল আৰু গৱেষণামূলক কাম-কাজে মগজুত ইমান চাপৰ সৃষ্টি কৰে যে শৰীৰে খাদ্যৰ অভাৱ অনুভৱ কৰে। ফলত বাৰেবাৰে ভোক লাগে। ডঃ এঞ্জেলে কোৱা মতে এইধৰণৰ মানুহৰ প্ৰতি ৪৫ মিনিটৰ মূৰে মূৰে ভোক লাগে। এটা সময়ত ভোকৰ তাৰণাত পাগল যেন অনুভৱ কৰে। এই কাৰণেই দেখা যায় ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে পঢ়াৰ টেবুলৰ পৰা উঠি মাজে মাজে কিছু খোৱাৰ উদ্দেশ্যে পাকঘৰলৈ সোমায়। কিছুসংখ্যক মানুহে ভুল বুজি এওঁলোকক প্রয়োজনীয় খাদ্য সৰবৰাহ নকৰে।\nTags # বিশেষ পৃষ্ঠা # স্বাস্থ্য\nBy Sangbad Prahari at September 06, 2016\nLabels: বিশেষ পৃষ্ঠা, স্বাস্থ্য


হৃদয়ে বিচাৰে তোমাক, – Dainandin Barta Live\nBREAKING NEWS @ দৈনন্দিন বাৰ্তা LIVE\nঅসমৰ শ্রমিকক বৰ্হিৰাজ্যত হত্যা\nহাটশিঙিমাৰীত পোষণ অভিযানৰ শুভাৰম্ভ জিলা উপায়ুক্তৰ\nবিপজ্জনক হৈ পৰিছে মোহনবাৰী-নগাঘূলি পথ\nচামতাত কৃতি শিক্ষক-সমাজকৰ্মী অপূৰ্ব কুমাৰ বৰ্মনৰ মাহিলি তিথি পালন\nDainandin Barta Live\n* দৈনন্দিন বাৰ্তা LIVE (An Assamese 24×7 Live News Portal run by www.dainandinbartagroup.in)\nTest Post September 22, 2018\nঅসমৰ শ্রমিকক বৰ্হিৰাজ্যত হত্যা September 15, 2018\nহাটশিঙিমাৰীত পোষণ অভিযানৰ শুভাৰম্ভ জিলা উপায়ুক্তৰ September 15, 2018\nবিপজ্জনক হৈ পৰিছে মোহনবাৰী-নগাঘূলি পথ September 15, 2018\nচামতাত কৃতি শিক্ষক-সমাজকৰ্মী অপূৰ্ব কুমাৰ বৰ্মনৰ মাহিলি তিথি পালন September 15, 2018\nBreaking News@দৈনন্দিন বাৰ্তা LIVE\nহৃদয়ে বিচাৰে তোমাক,\nFebruary 14, 2018 February 14, 2018 DainandinBarta Live\nআজি তোমালৈ বৰকৈ মনত পৰিছে । তুমি অহাৰ দিনা চাৰিওফালে ফুল ফুলিছিল। এই যে কৃষ্ণচূড়াৰ ডালটো কিমান ৰঙা হৈছিল তুমিতো দেখিছিলাই । আমি এই পদপথেৰেই দুহাতত ধৰি আগুৱাইছিলো সৌ কেন্টিনৰ তিনি নম্বৰ টেবুলখনলৈ । আমাক একেলগে দেখি আমাৰ হোষ্টেলৰ টিংকু, ৰাহুল আৰু জ্যোৰ্তিময় দাদাই যে, মাইনা-মাইনা বুলি চিঞৰিছিল তোমাৰ জানো মনত নাই । লাজতে তোমাৰ গুলপীয়া গাল দুখন তেজৰঙা হৈ পৰিছিল, ময়ো মুচকচ গৈছিলো । একেথৰে চাইছিলো ভৰিৰ তলৰ মাটি ডোখৰলৈ, যেন আমি একোৱেই দেখা নাই ।\nসেইদিনা আছিল দেওবাৰ, আমি দুয়ো শুক্ৰেশ্বৰ ঘাটলৈ আহিছিলো । চিটিবাছৰ মহিলা সংৰক্ষিত আসন সমূহ খালী থকা সত্ত্বেও তুমি সোঁ‌হাতৰ আসনৰ খিৰিকী কাষত বহিছিলা । চিটিবাছৰ ঠেক আসনৰ সুযোগ লৈ ময়ো গাতে গা লগাই বহিছিলো । তোমাৰ দেহৰ পৰা ভাহি অহা সুকোমল গোন্ধ আৰু চুলিৰ জেতুকা জেতুকা গোন্ধটোৱে বৰকৈ আমনি কৰিছিল । গাত গা লগাই বহিছিলো যদিও তোমাক স্পৰ্শ কৰাৰ সাহস নহৈছিল । এক বুজাব নোৱাৰা হেপাঁ‌হত শুক্ৰেশ্বৰৰ এছটা শিলত বহি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানীৰ ঢৌ গণিছিলো । তুমি দেখুৱাইছিলা কি দৰে ৰান্ধনী বেলিৰ হেঙুলীয়া আভাৰে পশ্চিম আকাশ পোহৰাই আছিল ।\nযোৱা বছৰৰ আজিৰ দিনটোতে আমি দেওশাল মন্দিৰলৈ গৈছিলো ।তোমাৰ চাগৈ ভালকৈয়ে মনত আছে দেওশালত সেৱা জনাই আমি যে আমচাংৰ মাজত সজা স্প্ৰীং ভেলী ৰিজ’ৰ্টলৈ গৈছিলো । উটৰ পিঠিত উঠোতে তুমি বৰ ভয় কৰিছিলা । ভয়তে মোৰ দুবাহুত প্ৰথম বাৰৰ বাবে সাৱটি ধৰিছিলা । আস্ , কি আলিংগন । ঘৰমূৱা যাত্ৰাত তোমাক যে কৈ গৈছিলো আৰিমত্তৰ কাহিনী, দেওশালৰ বৰ্ণনা, জোনবিলৰ পাৰত বহা মামা-মামীৰ কাহিনী । তুমি বৰ উৎকন্ঠাৰে শুনি গৈছিলা কাহিনীবোৰ । ঔপন্যাসিক ড° ৰীতা চৌধুৰীৰ সেই অনুপম সৃষ্টি দেওলাংখুইৰ পাতত পোৱা কাহিনীৰ লগত যে তুমি ৰিজাই গৈছিলা ।\nমোৰ কলিজাৰ ধপ্‌ধপনিত তুমিয়েই আছা । তথাপিও আজি হৃদয়ে তোমাকেই বিচাৰে এক বেলেগ ৰূপত — দুৱৰিয়ে যি দৰে সদায় কুঁ‌ৱলি বিচাৰে, যি দৰে ফুলে সদায় পখিলা বিচাৰে, ঠিক একেদৰেই মোৰ হৃদয়েও তোমাকেই বিচাৰে ।\n(লেখাটি মৰমৰ দিপাশ্ৰীলৈ )\nলেখক – দিগন্ত কুমাৰ বড়া\nভ্ৰাম্যভাষ – ৯৬১৩৬-৯৬১৪৬\nপ্ৰবন্ধ ভেলেন্টাইন ডে... বিশেষ\nএন ই লাইভ ট্যুডেৰ সাংবাদিক সন্মিলন সম্পন্ন\nমুঢ়ানীৰ দেউৰাম ভূঞাৰ মৃত্যু:\nFebruary 14, 2018 DainandinBarta Live 0\nSpread the loveSharing is caring!6sharesFacebook6TwitterGoogle+Pinterest0 ...\nJanuary 4, 2018 DainandinBarta Live 0\nআঞ্চলিক ৰাজনৈতিক শক্তিৰ প্ৰাসংগিকতা আৰু আজিৰ অসম\nSpread the loveSharing is caring!0sharesFacebook0TwitterGoogle+Pinterest0 ...\nচিন্তা স্পন্দন প্ৰবন্ধ\nJanuary 3, 2018 DainandinBarta Live 0\nসোনোৱাল কছাৰী ভাষা-সংস্কৃতি বনাম কুসুম কৈলাশৰ ইপং-সিপং\nSpread the loveSharing is caring!0sharesFacebook0TwitterGoogle+Pinterest0সোনোৱাল কছাৰী ভাষা-সংস্কৃতি বনাম কুসুম কৈলাশৰ ইপং-সিপং ...\nগণৰাজ্য দিৱসৰ শুভেচ্ছা\nদেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী শ্ৰীযুত নৰেন্দ্ৰ মোদী ডাঙৰীয়া ৰ ৬৯ সংখ্যক গণৰাজ্য দিৱসৰ শুভেচ্ছা....\n৯৪ নং সৰুপথাৰ বিধান সভা সমষ্টিৰ ফটোযুক্ত ভোটাৰ তালিকাৰ খচৰা প্ৰকাশ September 15, 2018\nহাটশিঙিমাৰীত কৃষকক বিজ বিতৰণ জিলা প্ৰশাসনৰ September 15, 2018\nমঙ্গলদৈত বিজেপি চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে দৰং জিলা কংগ্ৰেছৰ বিশাল ধৰ্ণা কাৰ্যসূচী September 15, 2018\nসৰা ফুলৰ সুবাস…. April 10, 2018\n#Breaking March 19, 2018\nLotus blooming inapond as seen in Guwahati on 11-12-17. Pix by UB Photos\nWater resource minister Keshab Mahanta distributing bi-cycle to the Tea tribe beneficiaries at Kaliabor in Nagaon on 05-12-17. #UB Photos\nআমগুৰি মহাবিদ্যালয়ৰ সোণালী জয়ন্তী উদযাপনৰ সামৰণী অনুষ্ঠানৰ মুকলি সভা দৃশ্য\nWater resource minister Keshab Mahanta distributing water purifier filter to the Tea tribe beneficiaries at Kaliabor in Nagaon on 05-12-17.#UB Photos\nবটদ্ৰৱাৰ দলংঘাটত অগপৰ সমষ্টি ভিত্তিত কৰ্মী সভা\nনাজিৰাত ভাৰতীয় নিৰ্বাচন আয়োগৰ উদ্যোগত অনুষ্ঠিত কুইজ প্ৰতিযোগিতাৰ এক দৃশ্য\nকেন্দ্রীয় চুকাফা দিবসৰ শুভাযাত্ৰাই মুহিলে সোণাৰিবাসীক\nঅসম অনুসূচিত জাতি যুৱ-ছাত্ৰ সন্থা দ্বাৰা ড. বি.আৰ. আম্বেদকাৰৰ ৬২ তম মহাপ্ৰয়ান দিৱস উপলক্ষ্যে উলিওৱা শোভাযাত্ৰা এটি মুহূৰ্ত , স্থান :- গুৱাহাটী @UB Photo\nবৃদ্ধ মাতৃ জয়মতী এতিয়া শিৱসাগৰ ৰাজপথৰ আলহী\nsu ka fa\nশিৱসাগৰ কৌমুদালয়ত বিশ্ব দিব্যাংগ দিৱস উপলক্ষে সাংস্কৃতিক সন্ধিয়া দৃশ্য\nCharleeRead Now@DAINANDIN BARTA\ncharlee read now @DAINANDIN BARTA\n✍ Select Month September 2018 (8) April 2018 (1) March 2018 (27) February 2018 (121) January 2018 (188) December 2017 (252) November 2017 (262)\nHitesh Himangshu Photography\nFarmers busy in reaping paddy at Kinapathar at Naryanpur in Lakhimpur #ub\nA child holdingabunch of paddy during harvesting by farmers inapaddy field in Jagiroad #ub\nFarmers busy in harvesting paddy onafield at Bakaliaghat in Karbi Anglong #ub\nRows of paddy ready to harvest at Deta Dem village in Upper Siang District of Arunachal Pradesh #ub\nRows of paddy ready to harvest at Deta Dem village in Upper Siang District of Arunachal Pradesh#ub\nFarmers busy in harvesting paddy inafield at Milanpur in Tezpur#ub\nGaro tribal villagers busy in drying paddy to extract rice onapaddy field at Ukium village in Kamrup district @ub\nRabha women busy in collecting paddy onafield at Tangla@ub\nজন্ম\t২৩ মাৰ্চ, ১৮৯৮ বৰপেটা, অসম মৃত্যু\t২৪ ডিচেম্বৰ, ১৯৭৭ পেচা\tকবি ভাষা\tঅসমীয়া ৰাষ্ট্ৰীয়তা\tভাৰতীয় নাগৰিকত্ব\tভাৰতীয় উল্লেখনীয় কৰ্মৰাজী\tসন্ধিয়াৰ সুৰ অলকানন্দা উল্লেখযোগ্য বঁটা\tসাহিত্য অকাডেমি বঁটা পদ্মশ্ৰী বঁটা দাম্পত্যসংগী\tজীৱেশ্বৰ চাংকাকতি\nজন্ম\t১৮৬৪, ১৪ অক্টোবৰ আহঁতগুৰি মৃত্যু\t১৯৩৮, ২৬ মাৰ্চ ডিব্ৰুগড় পেচা\tগল্পকাৰ, নাট্যকাৰ, ঔপন্যাসিক, কবি, হাস্যৰসাত্মক লেখক, সমালোচক ভাষা\tঅসমীয়া ৰাষ্ট্ৰীয়তা\tভাৰতীয় নাগৰিকত্ব\tভাৰতীয় শিক্ষা\tকলা স্নাতক সময়\t১৮৬৪-১৯৩৮ উল্লেখনীয় কৰ্মৰাজী\tমোৰ জীৱন সোঁৱৰণ শ্ৰীশ্ৰী শঙ্কৰদেৱ আৰু শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱ উল্লেখযোগ্য বঁটা\tঅসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি (১৯২৪ চন), অসম ছাত্ৰ সন্মিলনীৰ সভাপতি (১৯১৬ চন) দাম্পত্যসংগী\tপ্ৰজ্ঞাসুন্দৰী দেৱী\nজন্ম\t৮ ছেপ্টেম্বৰ. ১৯২৬ শদিয়া, অসম মৃত্যু ৫ নৱেম্বৰ ২০১১ মুম্বাই, মহাৰাষ্ট্ৰ, ভাৰত পেচা\tগীতিকাৰ, সুৰকাৰ, গায়ক আৰু চলচিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু পৰিচালক ৰাষ্ট্ৰীয়তা ভাৰতীয় উল্লেখযোগ্য বঁটা\tপদ্মশ্ৰী সংগীত নাটক একাডেমী পুৰস্কাৰ দাদাচাহেব ফাল্‌কে পুৰস্কাৰ অসম ৰত্ন পদ্ম ভূষণ দাম্পত্যসংগী\tপ্ৰীয়ম হাজৰিকা (m. 1950–63) সহযোগী\tকল্পনা লাজমী সন্তান\tতেজ ভূপেন হাজৰিকা\n১৮৯৩ চনত স্বামী বিবেকানন্দ জন্ম\tজানুৱাৰী ১২ , ১৮৬৩ সোমবাৰ কলকাতা, বেংগল, ভাৰত মৃত্যু\tজুলাই ৪ , ১৯০২ (৩৯ বছৰ) শুক্ৰবাৰ বেলুৰ মঠ, কলকাতা প্ৰকৃত নাম\tনৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত প্ৰতিষ্ঠাপক\tৰামকৃষ্ণ মঠ আৰু ৰামকৃষ্ণ মিশ্যন গুৰু\tৰামকৃষ্ণ পৰমহংস দৰ্শন\tবেদান্ত সাহিত্যিক কৰ্ম\tৰাজযোগ, কৰ্মযোগ, ভক্তিযোগ আৰু জ্ঞানযোগ উল্লেখযোগ্য শিষ্য(সকল)\tস্বামী সদানন্দ, ভগ্নী নিবেদিতা প্ৰভাৱিত কৰিছে[দেখুৱাওক] উক্তি\tCome up, O lions, and shake off the delusion that you are sheep; you are souls immortal, spirits free, blest and eternal; ye are not matter, ye are not bodies; matter is your servant, not you the servant of matter. স্বাক্ষৰ\nDraft NRC 31Dec 2017 || NRCত আপোনাৰ নাম কেনেকৈ চাব || www.draftnrcassam.net www.draftnrcassam.in www.nrcassamonline.in\nDRAFT NRC WEBSITE\nwww.partdraftnrcassam.in www.partdraftnrcassam.com www.partdraftnrcassam.net www.draftnrcassam.net www.draftnrcassam.in www.draftnrcassam.com www.nrcassamonline.net www.nrcassamonline.in\nE-Paper@THE ASSAM RISING\nGreylag geese fly at Pobitora Wildlife Sanctuary on 31-12-17.pix by ub photos\nসমসাময়িক Select Category Breaking News@দৈনন্দিন বাৰ্তা LIVE E-Paper উদ্যমী ক্ৰীড়া বাৰ্তা চিন্তা স্পন্দন পৰ্যটন প্ৰবন্ধ ফটো সংবাদ বিশেষ বাৰ্তা ভেলেন্টাইন ডে… বিশেষ মহানগৰ বাৰ্তা মুখ্য পৃষ্ঠা ৰাজনীতি ৰাজ্য ৰাষ্ট্ৰীয় বাৰ্তা সমসাময়িক সাংস্কৃতিক বাৰ্তা\nCategories Select Category Breaking News@দৈনন্দিন বাৰ্তা LIVE E-Paper উদ্যমী ক্ৰীড়া বাৰ্তা চিন্তা স্পন্দন পৰ্যটন প্ৰবন্ধ ফটো সংবাদ বিশেষ বাৰ্তা ভেলেন্টাইন ডে… বিশেষ মহানগৰ বাৰ্তা মুখ্য পৃষ্ঠা ৰাজনীতি ৰাজ্য ৰাষ্ট্ৰীয় বাৰ্তা সমসাময়িক সাংস্কৃতিক বাৰ্তা\nUsers Yesterday : 811\nViews Today : 884\nCopyright © All rights reserved @ www.dainandinbartagroup.in 2017 ( An Assamese 24×7 Live News Portal run by www.dainandinbartagroup.in) twitter.com/kumar_ashwaini


মূৰ্তিয়ে কথা কয় - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমূৰ্তিয়ে কথা কয়\nলেখক- নন্দিনী নীলাভ\nতেওঁ এজন শিল্পী। তেওঁৰ হাতৰ কুশলতাত নিতৌ সৃষ্টি হয় নতুন ভাস্কৰ্য্য। শিল্পী নিপুণ। নিৰ্মাণ কৰাই তেওঁৰ কাম। বুদ্ধিদীপ্ত চকুৰে তেওঁ কুৰুকি কুৰুকি সোমাই পৰে এটুকুৰা শিলৰ মাজত নাইবা এটুকুৰা কাঠৰ ভিতৰত নাইবা মাটিৰ লদা এটুকুৰাৰ বুকুত। নিৰ্মাণ কৰাই তেওঁৰ উদ্দেশ্য। বাসনা। হবি। তামোলৰ সেলেঙী বোৱাই নিৰ্মিলিত নয়নেৰেও তেওঁ দেখি থাকে নিৰ্মিতিৰ বিবিধ ভঙ্গীমা। যেতিয়ালৈ নিৰ্মাণ কাৰ্য সম্পূৰ্ণ নহয় তেতিয়ালৈ তেওঁৰ মনৰ কূটকূটনি শান্ত নহয়। মাটিৰ লদাক তেওঁ সানি পুতকি লয়। থুকুচি থুকুচি নিমজ কৰে। কিবা এটা গঢ় দিয়াৰ চেষ্টা কৰে। মন পছন্দৰ নহ’লে আকৌ ভাঙে। আকৌ গঢ়ে। ধাতুৰ টুকুৰাক হাতুৰীৰে পিটি পিটি আকাৰ দিয়ে। আঙঠাৰে জ্বলায়। আকৌ গঢ় দিয়ে। পাথৰৰ বুকুত নক্সা আঁকে। মাপনীৰে জোখ -মাখ লয়– দীঘ-প্ৰস্থ, কঠোৰতা ইত্যাদিৰ। তাৰ পিছত কুট কুট, খুট খুট, খুট খুট..। এইবাৰ তেওঁ কাঠ এটুকুৰা বিচাৰি পাইছে। শুকান, নীৰস। তেওঁ তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰে বহু বাৰ কাঠ টুকুৰা লক্ষ্য কৰিছে। ওলোটাই বগৰাই চাইছে। এলাগীহৈ পৰি থকা কাঠ টুকুৰাতো আছে নেকি সৃষ্টিৰ সম্ভাৱনা? কি নিৰ্মাণ কৰিব পৰা যাব বাৰু কাঠ টুকুৰাৰে?\nৰাতিলৈ শিল্পীয়ে সপোন দেখে। শিল্পীৰ নিৰ্মাণ গৃহৰ ছয়া ময়া অন্ধকাৰত কাঠ টুকুৰা এটা মূৰ্তিলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। শিল্পী ওচৰ চাপি যায়। মূৰ্ত্তিটোৱে কক্ষৰ দুৱাৰ খুলি ওলাই যায়। শিল্পীও পিছে পিছে গৈ থাকে। গৈ গৈ দুয়ো এক ওখ পাহাৰৰ উচ্চতাত উপনীত হয়। মূৰ্তি আৰু শিল্পী দুয়ো নিজৰ ভাৱনাত নিমগ্ন হৈ পৰে। দুয়ো বহি থকা উচ্চতাৰ পৰা শিল্পীয়ে তললৈ চাই পঠিয়ায়। পশ্চিম আকাশত ওপঙি আছে ডুব মাৰিবলৈ সাজু হোৱা সূৰুজ। যোৱাৰ আগেয়ে হেঁপাহ পলুৱাই ৰঙ ছটিয়াই দিছে। প্ৰকৃতিয়ে যে কেতিয়াও কৃপনালি নকৰে। কিমান যে উদাৰ প্ৰকৃতি! শিল্পী আৰু মূৰ্তিৰ ভৰিৰ কাষেৰে উৰি গৈছে এজাক সেউজীয়া চৰাই। সিহঁতৰ দীঘল ফিছা বোৰত ৰাঙলী পোহৰ বিচ্ছুৰিত হৈছে। শিল্পী আৰু মূৰ্তিৰ ভৰিৰ তলত থকা সৰু সৰু সেউজ পাহাৰৰ লানি বোৰলৈ লাহে লাহে পাতলীয়া কুঁৱলী নামি আহিছে। পাহাৰৰ ফাকে ফাকে নামি আহি পোহৰ বোৰো যেন কুঁৱলীৰ ওপৰতে উবুৰি খাই পৰিছে। কুঁৱলী-পোহৰ, পোহৰ -কুঁৱলী। কুঁৱলীয়ে লগত লৈ আহিছে গধূলিৰ বতৰা। কোমল এন্ধাৰ। পোহৰ -কুঁৱলী-পাতলীয়া অন্ধকাৰৰ বিচিত্ৰ মেলা। লগতে পাহাৰত প্ৰতিধ্বনিত হোৱা চৰাইৰ কাকলিয়ে শিল্পীক এক অনিৰ্বাচনীয় জগতলৈ লৈ গৈছে। এন্ধাৰৰ বুকুত লুকাই পৰাৰ আগতে জগতৰ সৌন্দৰ্যখিনি হুপি হুপি পান কৰিবলৈ শিল্পী উদগ্ৰীৱ হৈ পৰিছে। শেহৰটো টোপাললৈ যেন তেওঁ পিয়েই থাকিব। শিল্পীৰ দুচকুৱে সদায় সৌন্দৰ্যকে বিচাৰি ফুৰে। নিজৰ সৃষ্টিৰ মাজেৰে তেওঁ অসুন্দৰকো সুন্দৰ কৰি তোলে। ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিৰ একো একোটা বিন্দু তেওঁ নিজ হাতেৰে পুনৰ পৰিস্ফুট কৰি তোলে। তাৰ বাবে তেওঁ বিষয়ৰ গভীৰতৰলৈ গতি কৰে। সুখ, দুখ, সুন্দৰতা, মলিনতাক সূক্ষ্ম ভাবে নিৰীক্ষন কৰে। তেতিয়া তেওঁৰ সৃষ্টি সুন্দৰহৈ পৰে। শিল্পীয়ে মূৰ্তিলৈ লক্ষ্য কৰে। প্ৰকৃতিৰ শান্ত কোলাত মূৰ্তিৰ মনটোও যেন জিৰণি লৈছে। শিল্পীৰ তেনেকুৱাই অনুভৱ হয়। মূৰ্তিয়েও চিন্তা কৰিব পাৰে নে? শিল্পীয়ে ভালদৰে লক্ষ্য কৰি দেখিবলৈ পালে যে মূৰ্তিৰ চকুত চকুপানী। মূৰ্তিৰ দেহৰ অ’ত ত’ত তেজ বিৰিঙি উঠিছে। হাত ভৰিৰ ঠায়ে ঠায়ে উখহি পৰিছে। মূৰ্তি মৌন যদিও মুখমণ্ডলৰ ৰেখা বোৰে সুন্দৰকৈ তেওঁৰ কষ্টখিনি প্ৰতিফলিত কৰিছে। মূৰ্তিৰ মৌনতাখিনি অধ্যয়ন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা শিল্পীয়ে দেখিলে যে পশ্চিমৰ ৰঙচুৱা খিনিৰ পৰা চকু আঁতৰাই মূৰ্তিয়ে পাহাৰৰ তলিলৈ চাই ৰৈছে। মূৰ্তিৰ দৃষ্টি অনুসৰণ কৰি শিল্পীয়ে দেখিবলৈ পালে দুজন অচিনাকি যুৱক। দুয়ো পাহাৰ খনৰ নামনিত বাগৰি পৰি আছে। লৰচৰ নাই। জীয়াই আছে নে নাই ধৰিব নোৱাৰি। দুয়োৰে দেহত কাৰোবাৰ অত্যাচাৰৰ স্পষ্ট চিন। মূৰৰ পৰা নিগৰি অহা তেজে সেউজীয়া বন জীপাল কৰি তুলিছে। শিল্পীৰ বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল। তেওঁলোক কোনো বন্য জন্তুৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হোৱা নাই। ভোক নাথাকিলে বন্য জন্তুৱেও হেনো আক্ৰমণ নকৰে। কিন্তু মানুহ? মানুহৰ বিষয়ে আজিকালি আগজাননী দিব নোৱাৰি। মানুহৰ মগজুৰ কোষবোৰ কেতিয়া হিংস্ৰতাৰ বাবে বা বৰ্বৰতাৰ বাবে উদগ্ৰীৱ হৈ পৰে সেয়া শিল্পীয়ে নাজানে। মূৰ্তিয়েও নাজানে। কিন্তু সেই হিংস্ৰতা, বৰ্বৰতা, উগ্ৰতাই দুয়োৰো মনত যি আন্দোলনৰ সৃষ্টি কৰে, সেই আন্দোলনে প্ৰবল নিৰাশাৰ জন্ম দিয়ে। সেই নিৰাশাকো শিল্পীয়ে কেতিয়াবা আধাৰ কৰি লয়। নিজৰ শিল্পকৰ্মৰ দ্বাৰা মনৰ ক্ষোভ বোৰ প্ৰকাশ কৰি পেলায়। কিন্তু মূৰ্তিয়ে? মূৰ্তিয়ে কি কৰিব? নিজৰ ক্ষোভ বোৰ কেনেকৈ প্ৰদৰ্শন কৰিব? কেনেকৈ নিজৰ মন পাতলাব? শিল্পীয়ে মূৰ্তিক এতিয়াও নিজক প্ৰকাশ কৰাৰ মাধ্যম প্ৰদান কৰা নাই। সেয়ে মূৰ্তিৰ দেহত দুখ বোৰ তেজ হৈ, আঘাত হৈ দেখা দিছে। শিল্পীয়ে মূৰ্তিৰ আঘাত বোৰ নাইকিয়া কৰি দিব বিচাৰিলে। তেওঁ মূৰ্তিৰ ফালে হাত আগবঢ়ালে। কিন্তু সেই সময়তে তেওঁৰ নিদ্ৰা ভংগ হৈ গ’ল। শিল্পীয়ে মূৰ্তিৰ কথাকে ভাবি থাকিল। দুটি ভূ লুণ্ঠিত দেহ দেখি মূৰ্তি নিজেও আঘাত প্ৰাপ্ত হৈছে। তেনেকুৱা কিমান যে দেহ ছিন্ন ভিন্ন ৰূপত অ’ত-ত’ত পৰি ৰ’বলৈ ধৰিছে আজি কালি! পুৰুষৰ দেহ! নাৰীৰ দেহ! ভ্ৰূণৰ দেহ! মূৰ্তিৰ আত্মাত লগা আঘাত বোৰে দেহত ৰক্তজবা হৈ দেখা দিছে। তাৰমানে মূৰ্তি কেৱল মাত্ৰ কাঠ এটুকুৰা নহয়। মূৰ্তিৰ অনুভৱ আছে। সকলো মানুহ মূৰ্তিৰ দৰে হোৱা হেঁতেন! শিল্পীয়ে দীৰ্ঘ শ্বাস এৰে।\nনিশালৈ আকৌ আগৰাতিৰ ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি ঘটে। শিল্পীয়ে এইবাৰ মূৰ্তিক বজাৰ এখনৰ মাজে মাজে গৈ থকা দেখিবলৈ পালে। কাঠ টুকুৰাই মূৰ্তিৰ ৰূপলৈ কক্ষৰ দুৱাৰ খুলি বজাৰত ঘূৰি ফুৰিছে। তাকে দেখি শিল্পীও পিছে পিছে লৰ দিলে। কোলাহল পূৰ্ণ বজাৰ। দৰদাম চলিছে। বেপাৰীৰ এটাই লক্ষ্য-অলপ বেছি ধন আহৰণ। বেয়াকো ভাল বুলি পতিয়ন নিয়াবৰ যত্ন। ইফালে গ্ৰাহকৰ চেষ্টা হৈছে–কম দামত ভাল বা অধিক বস্তু লাভ। ক্ৰেতা -বিক্ৰেতাৰ টনা আজোৰা। লাভ লোকচানৰ অংক চলি থাকে। ধন-ভোগ-জীৱন। শিল্পীয়ে দেখিলে এটা ছাগলীক মানুহ এজনে টানি টানি লৈ গৈছে। পাহোৱাল বাহুৰে তেওঁ এজন কচাই। ছাগলীটোৱে বে বে কৈ চিঞৰি ঠেঙৰ খুৰা কেইটাৰে মাটিত খোপনি দি নিজকে বচাবলৈ চেষ্টা কৰিছে। কচাই জনে এবাৰ পিছফালে চাই ৰছীডালত পূৰ্ণ জোৰ প্ৰয়োগ কৰি ছাগলীক টানি লৈ গৈছে। শেষত বেৰ এখনৰ পিছফালে কেইটামান বেবনি দি ছাগলী নিমাত হৈ পৰিছে। বেচেৰা ছাগলী! অলপ সময়ৰ পিছত মুণ্ডহীন ছাগলীটো দোকানত ওলমি ৰৈছে। গুলপীয়া মঙহৰ লোভত গ্ৰাহক সকল উবুৰি খাই পৰিছে।\nছাগলীৰ পিছে পিছে দৌৰি আহিছে এজনী সৰু ছোৱালী জনী। সেই সৰু ছোৱালী জনীক কেইটামান হৃষ্ট পুষ্ট মানুহে থাপ মাৰি ধৰি লৈছে। ছাগলীটো তাইৰ বৰ মৰমৰ আছিল। নাম দিছিল ‘ধুনু’। তাইৰ মৰমৰ ‘ধুনু’ৰ গুলপীয়া মঙহ ৰছীত ওলমি থকাৰ দৰে মানুহ কেইজনেও তাইক আলাসতে দাঙি লৈ গ’ল। । সিহঁতৰ কোৱাৰি বোৰত লোভৰ লেলাৱটি। মুখত কুৎসিত হাঁহি। বহুদিন লঘোণে থকা নৰ খাদক। হায়! ছাগলীটোৰ দৰে এতিয়া তায়ো চিঞৰিব। নিজক বচোৱাৰ বৃথা চেষ্টা কৰিব। হাত ভৰি আচাৰিব। যন্ত্ৰণাত কাতৰ হৈ পৰিব। ধুনুতকৈ বহুত বহুত বহুত অধিক কষ্ট লাভ কৰি হয়তো তাই মৰণক সাৱটি ল’ব। জীয়াই থকাৰ ইচ্ছা থাকিলেও তাইক সেই সুবিধা দিয়া নহ’ব। তাৰ সলনি সিহঁতে হয়তো তাইৰ মূৰটো শিলেৰে খুন্দিয়াই থেতালি পেলাব। নাইবা টেটু চেপি প্ৰাণ বাহিৰ কৰি দিব। জৰাসন্ধ ফলা দি ফালি পেলাব। জ্বলাই পেলাব, এচিড ঢালি দিব..!\nকিবাকৈ বাচি থাকিলেও তাইৰ জানো শান্তি, বিশ্বাস, আত্মবিশ্বাস ইত্যাদিবোৰ ঘূৰি আহিব? মানুহেৰে ভৰি থকা বজাৰ খনত ইমান ডাঙৰ ঘটনা হৈ যোৱা দেখিও কোনেও একো নকৰিলে। আচৰিত! বৰ আচৰিত! দুই এজনে মাত মাতিব বিচাৰিলে যদিও সেই নৰ খাদকৰ দলটোৰ এজনে আহি সিহঁতৰ কাণত ফুচ ফুচাই কিবা ক’লে। ফলত সিহঁত নিমাত হৈ ৰ’ল। ইফালে মূৰ্তিয়ে সৰু ছোৱালীজনী দাঙি লৈ যোৱা মানুহ দলৰ পিছে পিছে দৌৰি যাবলৈ ধৰিলে। সেই সময়তে শিল্পীও সাৰ পাই উঠি বহিল।\nপিছদিনাখন শিল্পীয়ে কাঠ টুকুৰাৰ কাষলৈ গ’ল। বহু সময় তেওঁ কাঠ ডাল লিৰিকি বিদাৰি চালে। তাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ সঁজুলি বোৰ লৈ কামত লাগি পৰিল। তেওঁৰ মনলৈ আহি থাকিল সপোনত দেখা সেই মূৰ্তিটো। কাম আৰম্ভ হোৱাৰ পিছত শিল্পীৰ খাৱন শোৱনৰ বিচাৰ নাথাকে। লক্ষ্য থাকে মাথোঁ সৃষ্টি। কেতিয়াবা তেওঁ অৰ্ধ নিৰ্মিত মূৰ্তিৰ কাষতে ভাগৰ জিৰায়। শুই পৰে। এদিন তেনেকুৱা তন্দ্ৰালস মুহূৰ্ততে মূৰ্তি আহি তেওঁক দেখা দিলে। শিল্পীয়ে এইবাৰ মূৰ্তিৰ পিছে পিছে নগ’ল। বৰঞ্চ মূৰ্ত্তিক হাতত ধৰি এটি প্ৰাচীন চুবুৰীলৈ লৈ গ’ল। মাটিৰে লেপা কেঁচা চোতালৰ এমূৰে মিঠা তেলৰ এটি চাকি। তাৰ পোহৰত এজন দাঁত খোলা আলৰ বৃদ্ধই সাঁচিপাতৰ পুথি আগত মেলি লৈছে। এন্ধাৰ চোতালখনত ধান খেৰ পোৰা গোন্ধ। জংগলৰ পৰা ওলাই অহা জোনাকী পৰুৱা বোৰে নিৰ্বিঘ্নে চোতালৰ এন্ধাৰ খিনিত ঘূৰি ফুৰিছে। উৱলি যোৱা সাঁচিপাতৰ পুথি খনত থকা আখৰ বোৰৰ পৰা পোহৰ বাহিৰ হৈ আছে। তাৰ পোহৰত বৃদ্ধ জনৰ নাতিয়েকৰ চকু দুটা উজ্জ্বল হৈ উঠিছে। ভূত ভৱিষ্যত সকলো তাৰ চকুত জিলিকি উঠিছে। মূৰ্তিয়ে আচৰিত হৈ বৃদ্ধৰ মুখলৈ প্ৰশ্নবোধক দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিলে। বৃদ্ধই মাথোঁ ফেলেক কৈ হাঁহি এটি মাৰিলে। তেওঁৰ শোতোৰা পৰা মুখ খনৰ মকৰাজালৰ দৰে ৰেখা বোৰে বহু কথাই কৈ পেলালে। তাত লুকাই থকা জ্ঞান, বোধ, মমত্ব, কৰুণা আদিয়ে আশীৰ্বাদ ৰূপ লৈ মূৰ্তিক পোহৰাই তুলিলে। শিল্পীয়ে মাত দিলে, “এয়াই আমাৰ শিপা।” বৃদ্ধৰ হাতৰ কাষতে থকা সৰু চুঙাটোৰ পৰা খাগৰীৰ লিখা সঁজুলিটো মূৰ্তিয়ে হাতত তুলি লৈ চিন্তাত নিমগ্ন হ’ল। লগে লগে শিল্পীয়েও যেন তেওঁৰ নিজৰ লক্ষ্য স্পষ্টকৈ দেখা যেন পালে। শিল্পীয়ে নতুন উদ্যমেৰে মূৰ্তিটো সাজি উলিওৱাত লাগি গ’ল। শিল্পীয়ে এই মূৰ্তিত প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব। মূৰ্তিয়ে কথা ক’ব। শিল্পীয়ে কৈ পেলাব নোৱাৰা কথাবোৰ মূৰ্তিয়ে প্ৰকাশ কৰিব। মূৰ্তিৰ মাজতে শিল্পীয়ে নিজক দেখিব। এই মূৰ্তিয়ে মানুহৰ মনলৈ শান্তি আনিবলৈ যত্ন কৰিব। অতীতৰ সৈতে ভৱিষ্যতক চিনাকি কৰাব। জীৱনৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনিব। মন বোৰ পোহৰাবলৈ যত্ন কৰিব। দুৰ্বলীক সাহস দিব। সত্য আৰু শুদ্ধৰ বীজ ৰোপণ কৰিব…। শিল্পীয়ে যিমানে কথা বোৰ ভাবিবলৈ ধৰিলে, সিমানে তেওঁৰ হস্তচালনা বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ কল্পনাৰ মূৰ্তি গঢ়ি উঠিবলৈ আৰু অলপহে বাকী। শিল্পীয়ে মূৰ্তিক অনুভূতি, ভাৱনা, সহৃদয়তাৰ সংমিশ্ৰণত তৈয়াৰ কৰা পোছাক এযোৰ পিন্ধাই দিলে। শেষত মূৰ্তিৰ প্ৰসাৰিত হাতত তেওঁ কলম এটি গুজি দি নীৰৱধি হোৱাৰ আশিস প্ৰদান কৰিলে।


ধনদা পাঠক - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nপ্ৰাগনিউজৰ সাক্ষাৎকাৰ অনুষ্ঠানত জীয়ৰী বিৰিণাৰ সৈতে ধনদা পাঠক\nকটন মহাবিদ্যালয়, গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়\nভাবিত চন্দ্ৰ বৰ্মন (পিতৃ)\nজয়ন্তী বৰ্মন (মাতৃ)\nধনদা পাঠক (বিবাহৰ পূৰ্বে বৰ্মন; ইংৰাজী: Dhanada Pathak) এগৰাকী অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী। তেওঁ বিশেষকৈ কামৰূপী লোকগীতৰ বাবে জনাজাত। তেওঁ এগৰাকী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত কণ্ঠশিল্পী। তাৰোপৰি তেওঁ মঞ্চতো গীত পৰিবেশন কৰি আহিছে। সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী কামৰূপী লোকগীতৰ প্ৰখ্যাত কণ্ঠশিল্পী ৰামেশ্বৰ পাঠক তেওঁৰ স্বামী।\n3 পাৰিবাৰিক জীৱন\nবৰ্তমানৰ বৰপেটা জিলাৰ ৰাউলি সত্ৰত ভাবিত চন্দ্ৰ বৰ্মনৰ ঔৰসত আৰু জয়ন্তী বৰ্মনৰ গৰ্ভত ধনদা পাঠকৰ জন্ম হয়। মাক-দেউতাকৰ তিনিজন পুত্ৰ আৰু তিনিজনী জীয়ৰীৰ ভিতৰত তেওঁ আছিল কনিষ্ঠ। তেওঁৰ দেউতাক ৰাউলি অপেৰা নামেৰে এটা যাত্ৰাপাৰ্টিৰ গৰাকী আছিল, যাৰ সৈতে তেওঁৰ ডাঙৰ ককায়েক যাদৱ চন্দ্ৰ বৰ্মনো সক্ৰিয়ভাবে জড়িত হৈ আছিল। স্বাভাৱিকতে তেওঁ এক সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডলৰ মাজত ডাঙৰ-দীঘল হয়। যাত্ৰাপাৰ্টিৰ গীত-নাচ প্ৰত্যক্ষ কৰি তেওঁৰ সাংস্কৃতিক জগতখনৰ প্ৰতি আগ্ৰহ উপজিছিল। যাত্ৰাপাৰ্টিৰ চোকৰা নাচ চাই তেওঁ নাচিবলৈ আৰু নৃত্য-ৰচনা কৰিবলৈ শিকিছিল। দেউতাক, ককায়েকহঁতেও তেওঁক এই গীত,নাচ,অভিনয়ত উৎসাহ যোগাইছিল।\nবনিয়াকুছিৰ সৰুক্ষেত্ৰী হাইস্কুলৰ পৰা তেওঁ মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। অসমীয়া বিষয়ত সন্মানসহ স্নাতক ডিগ্ৰি লয় কটন কলেজৰ পৰা। স্নাতকোত্ততৰ ডিগ্ৰি লয় গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা। তেওঁ অসমীয়া সাহিত্য আৰু অসমীয়া ভাষাতত্ব- এই দুটা বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰি লৈছিল।\nতেওঁ ভাৰতীয় খাদ্য নিগমৰ এগৰাকী চাকৰিয়াল আছিল।\n১৯৭৩ চনত স্নাতক মহলাৰ তৃতীয় বৰ্ষত থাকোঁতে তেওঁ গুৱাহাটী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰত কণ্ঠ-সংগীতৰ অডিচন দিয়ে আৰু প্ৰথম প্ৰচেষ্টাতে উত্তীৰ্ণ হয়। অডিচনৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰিবলৈ ধনদা পাঠকক ককায়েক হেমচন্দ্ৰ বৰ্মনে লোকগীতৰ প্ৰতিষ্ঠিত ৰামেশ্বৰ পাঠকৰ ওচৰলৈ লৈ গৈছিল। অডিচনৰ এবছৰ পিছতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ হোষ্টেলত থাকি পঢ়াশুনা কৰি থকা ধনদা পাঠকৰ সৈতে ৰামেশ্বৰ পাঠকৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়। এই শিল্পী দম্পতিহালক অসমীয়া লোক-সংগীতৰ পুৰোধা বুলি গণ্য কৰা হয়। অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰত গীত গোৱাৰ উপৰিও তেওঁলোকৰ এশৰো অধিক গ্ৰামফোন ৰেকৰ্ড আৰু পঞ্চাচৰো অধিক অডিঅ’ কেছেট প্ৰকাশ পাইছে। অসমৰ প্ৰায়বোৰ মুখ্যমুখ্য ঠাইত দুয়ো একেলগে গীত পৰিবেশন কৰাৰ উপৰিও দিল্লী, বাংগালুৰু, মুম্বাই, কলকাতা, উৰিষ্যা, হিমাচল প্ৰদেশ আদিতো মঞ্চানুষ্ঠান কৰিছে। অসমীয়া লোকগীতক দ্বৈত আৰু কোৰাচ শৈলীত পৰিবেশন কৰা তেওঁলোক প্ৰথম শিল্পী।\nধনদা পাঠকে ষষ্ঠ শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতে এখন ভলীখেলত ৰামেশ্বৰ পাঠকক প্ৰথম দেখা পাইছিল। তেওঁলোকৰ চিনা-জনা আছিল যদিও তেওঁলোকৰ বিবাহৰ পূৰ্বে কোনো প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক সংঘটিত হোৱা নাছিল। অসমীয়া সাংস্কৃতিক জগতৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ব্যক্তি পুৰুষোত্তম দাস, প্ৰভাত শৰ্মা আদিৰ প্ৰচেষ্টাত দুয়োৰো মাজত বিবাহ সম্পন্ন হয়। দম্পতিহাল দুজন পুত্ৰ আৰু দুজনী কন্যাৰ পিতৃ-মাতৃ। তেওঁলোকৰ কনিষ্ঠ জীয়ৰী বিৰিণা পাঠকো লোকগীত এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত শিল্পী। ২০১০ চনত তেওঁৰ স্বামীৰ মৃত্যু হয়।\n↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 "অজিত ভূ়্ঞাৰ সৈতে সাক্ষাৎ". প্ৰাগনিউজ. https://www.youtube.com/watch?v=FBlW1IhFDzw। আহৰণ কৰা হৈছে: 17 March 2022.\n↑ 2.0 2.1 2.2 Manjit Kumar Sarma. "A profile of Rameshwar and Dhanada Pathak". www.oocities.org. https://www.oocities.org/bipuljyoti/music/rameswar_dhanada.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 17 March 2022.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ধনদা_পাঠক&oldid=316835"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১৮ মাৰ্চ, ২০২২ তাৰিখে ১৪:৪২ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


ব্যক্তিগত ভাবে মই এগৰাকী পিতৃক হেৰুৱাৰ দৰে বেদনা অনুভৱ কৰিছােঁঃ সৰ্বানন্দ সােণােৱাল - NEWS8 NorthEast\nব্যক্তিগত ভাবে মই এগৰাকী পিতৃক হেৰুৱাৰ দৰে বেদনা অনুভৱ কৰিছােঁঃ সৰ্বানন্দ সােণােৱাল\nনিউজ ডেস্ক। অসমৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈৰ (৮৬) দেহাৱসান।\nGMCH ত সন্ধিয়া ৫.৩৪ বজাত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ।\nক’ৰোনাত আক্ৰান্ত হোৱাৰ পিছৰে পৰা স্বাস্থ্যজনিত সমস্যাত ভুগি আছিল গগৈ।\nজিএমচিএইচত চিকিৎসাধীন গগৈৰ স্বাস্থ্য নিৰীক্ষণ কৰি আছিল এইমছৰ বিশেষজ্ঞ চিকিৎসকেও।\nকিন্তু সকলোখিনি প্ৰচেষ্টাক বিফল কৰি গগৈয়ে সম্বৰণ কৰে ইহলীলা।\nঅসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সােণােৱালে তৰুণ গগৈৰ স্বাস্থ্যৰ গুৰুতৰ অৱনতি ঘটনাত নিজৰ সকলাে চৰকাৰী কাৰ্যসূচী বাতিল কৰে।\nতেওঁ ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা পুনৰ বিমানেৰে গুৱাহাটীত উপস্থিত হয়।\nতৰুণ গগৈৰ মৃত্যুৰ আনুষ্ঠানিক ঘােষণাৰ পাছতে জিএমচিএইছত উপস্থিত হৈ নশ্বৰ দেহত শেষ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰে।\nCM Shri @sarbanandsonwal expresses his condolences after paying tributes to former Assam CM Tarun Gogoi. GoA will observe three day state mourning in respect of the departed leader. pic.twitter.com/QOVzuEdFoA\n— Chief Minister Assam (@CMOfficeAssam) November 23, 2020\nটুইটাৰত মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সােণাৱালৰ মন্তব্যঃ\nকেইদিনমান আগলৈকে সপ্ৰতিভ হৈ থকা মাননীয় প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী, মোৰ পিতৃসম তৰুণ গগৈ ডাঙৰীয়াৰ দেহাৱসানত অতিকৈ মৰ্মাহত হৈছোঁ। তেখেতৰ সহজ-সৰল ব্যক্তিত্ব আৰু অক্লান্ত কৰ্মস্পৃহাই কেৱল অসমৰে নহয়, দেশৰে ৰাজনীতিৰ পথাৰত এক শক্তিশালী চানেকি দেখুৱাই থৈ গ’ল।পৰম শ্ৰদ্ধাৰ গগৈ ডাঙৰীয়াৰ বিয়োগ মোৰ বাবে এক ব্যক্তিগত ক্ষতি। এইগৰাকী মহীৰূহৰ প্ৰস্থানে অসমৰ ৰাজনীতিত এক অপূৰণীয় শূন্যতাৰ সৃষ্টি কৰিলে।এই শোকস্তব্ধ মুহূৰ্তত তেখেতৰ শোকসন্তপ্ত পৰিয়ালবৰ্গ তথা গুণমুগ্ধসকললৈ গভীৰ সমবেদনা জনালোঁ আৰু বিদেহ্ আত্মাৰ চিৰশান্তি কামনা কৰিছোঁ।ঔঁ শান্তি\nঅসম চৰকাৰে তৰুণ গগৈৰ মৃত্যুত তিনিদিনীয়া ৰাজিক শােক পালনৰ কথা ঘােষণা কৰিছে।\nউল্লেখ্য যে যোৱা ২২ আগষ্টত ক’ভিড-১৯ পজিটিভ হয় তৰুণ গগৈ, প্ৰায় ২ মাহ হাস্পতালত থকাৰ অন্তত দুৰ্গাপূজাৰ মাজতে ৰিলিজ দিয়া হৈছিল গগৈক।\nকিন্তু স্বাস্থ্য পুনৰ বেয়া হোৱাত পূজাৰ ১০ দিনৰ পাছত জি এম চি এইচত ভৰ্তি কৰোৱা হয় প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰীগৰাকীক।\nনতুন দল খুলি নিজৰ শক্তি দেখুৱাওক হিমন্তই! প্ৰত্যাহ্বান জনালে হাগ্ৰামাই\nঅৰিজ দম্পতীৰ হত্যাকাৰী কােন? ক্লু বিচাৰিছে ফিংগাৰপ্ৰিণ্ট বিশেষজ্ঞই\nনিজ সংস্থাৰে বিষয়া-কৰ্মচাৰীৰ বিৰুদ্ধে দুৰ্নীতিৰ গােচৰ CBI ৰ, কাৰ্যালয়-ঘৰত তালাচী অভিযান


জোনবাই এ' তৰা এটি দিয়া - Fahujali\nPosted on November 2, 2015 November 4, 2015 by admin in ধাৰাবাহিক উপন্যাস\nসৃষ্টি বকুল বিনীতা\nমানুহ জীৱশ্ৰেষ্ঠ | মানুহৰ বাবেই যেন সুখ-দুখ, হাঁহি-কান্দোন | মানুহে কথা ক’ব পাৰে, গান গাব পাৰে, নাচিব পাৰে, ভাবিব পাৰে, খেলিব পাৰে, পঢ়িব পাৰে, লিখিব পাৰে, গাড়ী চলাব পাৰে, উৰিব পাৰে, নতুন নতুন সৃষ্টি কৰিব পাৰে | সৃষ্টিৰ অনাদিত মানুহ অভ্য়স্ত | ইচ্ছাই মানুহৰ হাতিয়াৰ | গতিকে মানুহে ভবাত আপত্তি নাই | সঁচাকৈ মানুহে মানুহৰ সকলো কাৰ্যত কোনোৱে বাধা দিব পাৰেনে ? হয়তো পাৰে | হয়তো নোৱাৰে | কিন্তু এজন মানুহে আন এজন মানুহক বাধা দিব নোৱাৰা এটাই বস্তু আছে, সেইটো হৈছে মনৰ অব্যক্তভাব আৰু চিন্তাবোৰ | কাকো অলপো আমনি নিদিয়াকৈ ভাবি যাব পাৰি; কোনে বাধা দিব ? কোনে জানিব কোনে কি কথাৰে মনৰ ভাববোৰক মনতে সজাই দূৰ-দিগন্ত পোৱাইছেগৈ | কোনে জানে কাৰ মনৰ ভাবে কি পাকচক্ৰত পৰি চাকনৈয়াৰ সৃষ্টি কৰি সোমাই আছে | কাৰোবাৰ ভাবেৰে সপোন সৃষ্টি কৰিছে | পিতাই যেতিয়া বাৰীত মনে মনে কাম কৰি থাকে, মই ভাবো পিতাই অকল কামটোতে মগ্ননে ? আন কথা ভাবি থকা নাইনে বাৰু ? যদি ভাবিছে কি ভাবিছে বাৰু ?? আয়ে যেতিয়া ভাত ৰান্ধি থাকে, মনে মনে পাচলি কুটি থাকে, আইৰ কাষলৈ গৈ অন্বেষণ কৰো | আয়ে কেৱল পাচলি কটাত মগ্ননে ? নাই, নাই আয়ে অকল পাচলি কুটি থকাৰ কথা ভবা নাই; অন্য এক ভাবত আই বিভোৰ | কিন্তু তথাপিও প্ৰতিটো কাম আয়ে চিজিল কৈ কৰি গৈছে | ক’তো খুঁত নাই | অথচ্ আয়ে আন কিবা ভাবত নথকাও নহয় | কিন্তু আয়ে ধৰা নিদিলে মোক | মোলৈ চাই সুধিলে—–\n—–ভোক লাগিছে নেকি মাইনী ? আঞ্জা হ’বই এতিয়া | অলপ ৰ’ |\n—–ওঁহো নাই লগা | বৰ ঠাণ্ডা লাগিছে | সেয়ে জুইৰ কাষলৈ আহিছো |\nআচৰিত, আইৰ বাহিৰৰ ৰূপটো মই ঠিকেই দেখিলো | কিন্তু অন্তৰৰ ৰূপটো ? নেদেখিলো; হয়তো দেখা নাপামো কেতিয়াও | মই বাৰু কথাৰ অংশীদাৰ নহওঁ | কিন্তু, পিতা মাৰ কিমান কাষৰ, কিমান ওচৰ, ইজনৰ ওচৰত সিজন সমৰ্পণ | ইজন, সিজনৰ সুখ-দুখৰ সমভাগী | নিশা সপোন এটা দেখিলেও মাজৰাতি সাৰ পাই আইয়ে পিতাইক সপোনটো কয় আৰু পিতাইয়ে শলাগি শুনি যায় | কোনেও কাকো কথা লুকুৱাই নথয় | এক মধুৰ বুজা-পৰা সম্পৰ্ক | আয়ে বাৰু জানিব পাৰেনে পিতাইয়ে মৌন অৱস্থাত কি ভাবি থাকে, আৰু পিতায়ে শুনি পায়নে মাৰ অন্তৰ খনে কি ভাবেৰে কথা কৈ থাকে ? ইস, নাপায় নাপায়, পোৱাহেঁতেন কি হ’লহেঁতেন বাৰু ?\n—–পলাশীহঁত বাহিৰত আছেনে ?\n—–আছে আই | কিবা ক’ব নেকি ?\n—–ওঁ, সিহঁতকো ভাত খাবলৈ কগৈ যা | অথনিৰে পৰা তোৰ লগত খেলি আছে, সিহঁতৰো ভোক লাগিব পায় | আইৰ কথা শুনি মই একেলৰে চুকুৰমণি আৰু পলাশীৰ কাষ পালোগৈ | সিহঁত দুজনীয়ে কথা পাতি আছিল | মই ভাত খোৱাৰ কথা কোৱাৰ লগে লগে দুয়োজনীৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙিল | সেই হাঁহিত ময়ো যোগ দিলো | ভাত খাবলৈ পিতাক মাতিবলৈ গ’লো | পিতায়ে গৰুক পানী খুৱাই আছিল | হঠাত্ পদূলিত দেখিলো নয়নককাইদেউ আহি আছে |\n—–নয়নকাইটি তোমাক দেখি প্ৰথমে চিনিবই পৰা নাছিলো | ভালনে ?\n—–হয়নেকি মাইনী ? মই কিন্তু তোমাক দূৰৰপৰাই চিনি পাইছো |\n—–ইছ্ তুমি মিছা কথা কৈছা |\n—–নহয় মাইনী মই সঁচা কথা কৈছো | আৰু তোমাকনো সঁচা নকৈ পাৰোনে ? বাৰু কোৱাচোন তুমি মোক কিয় চিনি পোৱা নাছিলা ?\n—–মুখত ইমানসোপা দাঢ়ি ৰাখিছা | কেনেকৈ চিনি পাম ? তুমি বৰ খীণাইছা ককাইটি |\n—–ওঁ, বৰ কষ্ট হৈছে মাইনী | সেয়ে খীণাইছো |\nআজি নয়ন ককাইটিক কিয় জানো মোৰ অচিনাকী মানুহ যেন লাগিছে | তাৰ মুখলৈ একেথৰে ৰ’ লাগি চাই থাকিলো | পিতায়ে গৰুক পানী খুৱাই আমাৰ কাষ পালেহি |\n—–ছাৰ ভালনে ? সি পিতাক শ্ৰদ্ধাৰে সুধিলে |\n—–অ’ নয়ন, ভাল; ভাল ! তোৰ কেনেকুৱা ?\n—–ভালেই ছাৰ |\nপিতায়ে সোধো নুসোধোকৈ সুধিলে—–\n—–নয়ন তোৰ কথা এটা শুনিছিলো, সঁচানেকি ?\n—–সঁচা ছাৰ, সি লাহেকৈ ক’লে |\nপিতায়ে পুনৰ সুধিলে—–\n—–হঠাত্ আই-পিতাহঁতক এৰি গুছি গলি ! কথাটো ভাল হ’ল জানো ?\n—–নাজানো ছাৰ; নিজৰ কথা অকণো চিন্তা নকৰাকৈ গুছি গ’লো | ভাল হ’ব বুলিয়েই ওলাই গৈছো ছাৰ, আচলতে মনটোক বুজাব নোৱাৰিলো ছাৰ | সেয়ে……\n—–মাইনী, বৰপিতাই, ভাত বাঢ়িলে | আয়ে মাতিছে | পলাশীয়ে চিঞৰিলে ঘৰৰ ভিতৰৰ পৰা |\n—–অঁ গৈছো বুলি মই সঁহাৰি দিলো |\nপিতায়ে গহীন স্বৰেৰে ক’লে—–\n—–হওক | ঈশ্বৰে তহঁতৰ মংগল কৰক | মইনো কি ক’ম ?\n—–ভাল ছাৰ; আহিছো | সি আৰু এক চেকেণ্ডো নৰ’ল | দীঘল দীঘল খোজ দি সি আঁতৰি গ’ল | এবাৰ উভতি চাব বুলি যোৱাৰ ফালে চাই থাকিলো | সি নাচালে | কিয় জানো মোৰ বুকুৰ কোনোবা একোণত দুখ এটাই চকুলৈ উজাই আহিল | বুজা-নুবুজাকৈ মই ৰৈ থাকিলো | পিতায়ে ক’লে—–\n—–ব’ল আইজনী, ভাত খাওঁগৈ |\nচুকুৰমণিয়ে ক, খ পঢ়িব নাজানে | আচলতে স্কুললৈ যাবলৈকে নাপালে | আমাৰ ঘৰৰ ওচৰতে সিহঁতৰ ঘৰখন | সিহঁতৰ ঘৰখনত ইটোৰ পাছত সিটোকৈ জন্ম হৈ থকা ভায়েক-ভনীয়েকক মাকৰ দৰে ডাঙৰ-দীঘল কৰি থাকোতেই তাইৰ স্কুল যোৱা নহ’ল, পঢ়া লিখা নহ’ল | স্কুলৰ পৰা আহি আবেলি সৰু বাইদেউৰ ওচৰত অংক শিকি থাকিলে জুৱেলক কোঁচত লৈ তাই আমাৰ পঢ়া চাই থাকে | তাইৰ চকুহালিক মোৰ খুউব ভাল লাগে | তাইৰ চেলাউৰিযোৰ বৈ পৰা | দীঘল দীঘলকৈ নোম থকা ডাঙৰ ডাঙৰ ক’লা চকু দুটাৰে বৰ আগ্ৰহেৰে তাই চাই থাকে | প্ৰায়ে তাই বৰ আলফুলে আমাৰ কলম দুটা চুই চায় | লিখি চাই | কি লিখে তাই বুজি নাপায় | আমিও নাপাওঁ | আমি হাঁহো, তাইও হাঁহে | আৰু এটা কাৰণত তাইক ভাল লাগে | তাইৰ কণ্ঠটো বৰ শুৱলা | বৰ সুৰীয়া মাতেৰে তাই ঝুমুৰ গীত গাই ভায়েকক ওমলাই থাকে | তাই বৰ সহজ-সৰলকৈ আহি সুধিলে—–\n—–তহঁতি নেখেলিবি নেকি মাইনী ?\n—–ওহোঁ নেখেলো | আমাৰ বছৰেকীয়া পৰীক্ষা পাইছেহি নহয় | সেয়ে পঢ়িব লাগে | চুকুৰমণি নিৰাশ হ’ল | এইখিনি সময়ত তাই আমাৰ সৈতে খেলিবলৈ আহিছিল বুলি মই বুজি পালো | কিন্তু এতিয়া আমি তাইক দিব নোৱাৰো | খেলা-ধূলাতকৈ পঢ়া-শুনাটোৱেই এতিয়া আমাৰ প্ৰধান কৰ্তব্য | পঢ়িব পৰা হ’লে এই সময়ত চুকুৰমণিয়েও আমাৰ সৈতে পঢ়িলেহেঁতেন | কিন্তু তাইতো পঢ়িব নাজানে | তাইক সুধিলো—–\n—–চুকুৰমণি, তোৰ পঢ়িবৰ মন যায়নেকি ?\n—–যায় ত’ |\n—–কিয় স্কুললৈ যাব নুখুজিলি ? পলাশীয়ে সুধিলে |\n—–ক’ত যাবি ৰে, মাই বাগান ভাই-ভনীগিলাক কোনে চাব | হামদেৰ মানুহগিলা অকল ছোৱাগিলা জনম দিব জানে | ছোৱাগিলাক ”পঢ়াম, লিখাম” এই কথাভী ভাবতে নাই পাৰে | কেতিয়াবা মোৰ খুব মনে লাগি জানি, তহঁতৰ নিচিনা স্কুল গুচি যাম | লিখা-পঢ়া কৰিম |\n—–কিয় ? তহঁতৰ মানুহৰো বহুত ল’ৰা-ছোৱালী আমাৰ স্কুললৈ যায় ?\n—–যায় ত’ মই জানি নহয় | হামদেৰ তো কপালে নাইখে ৰে’ | তাইৰ কথাখিনি শুনি মোৰ বেয়া লাগিল | তাইক মৰমেৰে ক’লো—–\n—–চুকুৰমণি, তোক আমি আমি দুজনীয়ে আখৰ লিখিবলৈ আৰু পঢ়িবলৈ শিকাম | শিকিবি ?\n—–শিকালে শিকিব ত’ | মোৰ নামটো লিখিব পাৰলে ভি বহুত ভাল লাগবেক্ | মোৰ নাম চুকুৰমণি, চুকুৰমণি উৰাং | তাই তাইৰ নামটো মুখত আওঁৰালে | চুকুৰমণি আমাৰ সমবয়সীয়া | দুজনী ভনীয়েক আৰু তিনিটা ভায়েক | তাইৰ মাক-বাপেকে চাহ বাগানত কাম কৰে | তাইক আমাৰ সৰু বাইদেউৱে বৰ মৰম কৰে | আমাৰ দুজনীক মৰম কৰাৰ দৰে |\nএদিন সৰু বাইদেউৱে তাইক এখন চিলেট আৰু কেইডালমান পেঞ্চিল উপহাৰ দি ক’লে—–”মই তোক কিবা এটা কথা ক’লে আৰু কাম দিলে যে মন দি কৰ, সেইকাৰণে তোক মই এইখন দিছো |\nচুকুৰমণিৰ চকুদুটা উজ্জ্বল হৈ উঠিল | চিলেটখন বৰ আবেগেৰে তাই বুকুত সাৱটি ল’লে | তাইৰ উজ্জ্বল চকুদুটাত আকাশৰ তিৰবিৰ তৰাটি মই খন্তেকৰ বাবে দেখা পালো | মই নিশ্চিত হ’লো চুকুৰমণিয়েও আজিৰ পৰা আকাশৰ সপোন দেখিব | সেই সপোন কেৱল তায়েই নেদেখে | তাইৰ ভায়েক-ভনীয়েকহঁতেও দেখিব | চুকুৰমণিয়ে সিহঁতক দেখুৱাব সেই সপোন |