Kanaklata Barua and Mukunda Kakoti in Assamese - assamintro.com\nকনকলতা বৰুৱা ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ প্ৰথম মহিলা শ্বহীদ\nকনকলতা বৰুৱাৰ জন্ম হৈছিল শােণিতপুৰ জিলাৰ ছয়দুৱাৰ সমষ্টিৰ কলংপুৰ মৌজাৰ বৰঙাবাৰী গাঁৱত, ১৯২৬ চনত। তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষসকল আছিল আহােম যুগৰ দোলাকাষৰীয়া বৰুৱা বংশৰ লােক। তেওঁলােক শিৱসাগৰৰ বাসিন্দা আছিল। মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত আন বহুতৰ দৰে সেই পৰিয়ালটোৱেও শিৱসাগৰৰ পৰা আঁতৰি আহে আৰু বৰঙাবাৰীত ঘৰ-বাৰী সাজি বসবাস আৰম্ভ কৰে। কনকলতাৰ ককাক ঘনকান্ত বৰুৱা এজন প্রখ্যাত চিকাৰী আছিল। কনকলতাৰ পিতা কৃষ্ণকান্ত বৰুৱাও সমাজৰ এজন গণ্যমান্য ব্যক্তি আছিল। খেতিমাটিৰে আঢ্যৱন্ত আছিল তেওঁলােক, সােণগুটিৰে ভৰি আছিল তেওঁলােকৰ ভঁৰাল। কনকলতাৰ মাকৰ নাম আছিল কর্ণেশ্বৰী। কৃষ্ণকান্তই দুগৰাকী বিয়া কৰাইছিল। কর্ণেশ্বৰী বৰুৱানীৰ ফালৰ কনকলতা আৰু দুজন পুত্ৰ আছিল।\nকনকলতাৰ প্ৰস্তৰ মূৰ্তি, বৰঙাবাৰী\n২২ ডিচেম্বৰ, ১৯২৪\nবৰঙাবাৰী, গহপুৰ, দৰং জিলা (বৰ্তমান শোণিতপুৰ জিলা)\nপ্ৰথম মহিলা শ্বহীদ\nকনকলতাৰ মাথাে পাঁচ বছৰ বয়সতে মাকৰ মৃত্যু হৈছিল। কনকলতাৰ মাহীমাকৰ ফালৰাে তিনিটা সন্তান আছিল— মৃগেন্দ্ৰ বৰুৱা, অন্নদা বৰুৱা আৰু কালিচৰণ বৰুৱা। মাকে কম বয়সতে এৰি থৈ গ’লেও মাহীমাকে অহৰহ মৰমেৰে বুৰাই ৰাখিছিল তেওঁলােকক। সন্তানকেইটিৰ মাজত কোনােধৰণৰ ভেদভাব কৰা নাছিল কাহানিও Kanaklata Barua and Mukunda Kakoti in Assamese\n১৯৩১চনৰ মে’ মাহ। কলংপুৰ মৌজাৰ গমিৰি উচ্চ ইংৰাজী বিদ্যালয় প্রাঙ্গনত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ উদ্যোগত এখন ৰায়ত সভা অনুষ্ঠিত হৈছিল। মাজুলীৰ গড়মূৰ সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ পীতাম্বৰ দেৱগােস্বামীয়ে সভাপতিত্ব কৰা সভাখনৰ আন আন উদ্যোক্তাসকল আছিল ৰত্নকান্ত শর্মা, বাঠুৰাম ভূঞা, নৰেন্দ্ৰ মহন্ত আদি। মহিলা শাখাত সভাপতিত্ব কৰিছিল চন্দ্রপ্রভা শইকীয়ানীয়ে।\nসভাৰ দিনা লােকে-লােকাৰণ্য হৈ উঠিল গােটেই অঞ্চলটো। জ্যোতি আগৰৱালা, পীতাম্বৰ দেৱগােস্বামী, চন্দ্রপ্রভা শইকীয়ানীৰ উদাত্ত ভাষণে ৰাইজৰ বুকুত স্বদেশপ্রেমৰ অগনি দুগুণে জ্বলাই তুলিলে, দেশৰ সেই প্রতিকূল পৰিস্থিতিত হাৰ নামানি সকলােৱে হাতত হাত ধৰি একগােট হৈ থিয় দিবলৈ আৰু ইংৰাজক পুলিয়ে পােখাই উৎখাত কৰিবলৈ প্রতিজ্ঞাবদ্ধ হ’ল। বগা সাজ আৰু গান্ধী টুপী পিন্ধা ভলন্টিয়াৰসকলে যেতিয়া বন্দে মাত’ ধ্বনি দি আগবাঢ়িল, তেওঁলােকক অনুসৰণ কৰিবলৈ সাজু হ’ল সর্বসাধাৰণ ৰাইজ।\n…আৰু কনকলতা? কনকলতাই যেন বুজি উঠিল, কেৱল তাঁতশালত বহি মাকো মাৰিবলৈ, পথাৰত ভূঁই ৰুবলৈ অথবা ৰন্ধা-বঢ়া কৰিবলৈকে তাইৰ জন্ম হােৱা নাই! অৱশ্যে তাৰাে আগতেই কনকলতাৰ কোমল বুকুত অঙ্কুৰিত হৈছিল দেশপ্রেমৰ বীজ। কনকলতাৰ মােমায়েক দেবেন্দ্রনাথ বৰা আৰু যদুৰাম বৰা আছিল কংগ্ৰেছী নেতা। পুতলাৰে দৰা-কইনা খেলাৰ বয়সতে কনকলতাই শুনিবলৈ পাইছিল সাত সাগৰ তেৰ নদী সিপাৰৰ পৰা অহা ইংৰাজে ভাৰতবৰ্ষৰ মানুহৰ ওপৰত কৰা বিভিন্ন ধৰণৰ অত্যাচাৰৰ কথা, দেশৰ স্বাধীনতাৰ বাবে মৰণকো তুচ্ছ কৰা সংগ্রামীসকলৰ কথা, অহিংসাৰে ইংৰাজক উৎখাত কৰিবলৈ বদ্ধপৰিকৰ হােৱা মহাত্মা গান্ধীৰ কথা! মহাত্মাৰ ত্যাগ আৰু অহিংস আদর্শই হৃদয় চুই গৈছিল কনকলতাৰ। মােমায়েকৰ সুৰত সুৰ মিলাই কণমাণি কনকলতায়াে গাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল—\nকোন ক’ত আছ আহ অ’\nতই সন্মুখত হ’ থিয়\nমাতৃ পূজাৰ ভাগ ল’বলৈ\nবেলি কৰ কিয় ?\nভাৰত জুৰি জ্বলিছে সৌৱা\nযুঁজৰ অগনি শিখা\nতই অসমীয়া টোপনি নেৰিলি\nকিনাে কপালৰ লেখা।…\nপাঁচ বছৰ বয়সত কনকলতাক গাঁৱৰে প্রাথমিক বিদ্যালয়ত নাম লিখাই দিয়া হ’ল। নিজৰ মেধাশক্তিৰ পৰিচয় দি কনকলতাই তৃতীয় শ্রেণীলৈকে পঢ়া-শুনা কৰিলে। কিন্তু তাৰ পাছত সেই সময়ৰ সমাজ ব্যৱস্থা অনুসৰি ছােৱালী হিচাপে তেওঁৰ আৰু পঢ়া নহ’ল। পৰিয়ালৰ মানুহে কনকলতাক ঘৰুৱা কাম-বন শিকাই বিৱাহৰ বাবে উপযুক্ত কৰাৰ কথাহে চিন্তা কৰিলে।\nকনকলতাই শৈশৱ অতিক্ৰম কৰি কৈশােৰত ভৰি থ’লে। ইতিমধ্যে পথাৰত ভূই ৰােৱা, ধান দোৱা, জাকৈ মৰা, তাঁত বােৱা, পিঠা-পনা বনােৱা… মুঠতে গাঁৱৰ জীয়ৰী এগৰাকীয়ে কৰিব পৰা সকলাে কামতে পাকৈত হৈ উঠিছিল কনকলতা। ককাক-দেউতাকে আলেঙে আলেঙে খবৰ লৈছিল উপযুক্ত পাত্ৰৰ, মাহীমাকে জাপে জাপে কাপােৰ বৈ পেৰা ভৰাই পেলাইছিল। কিন্তু কেনেওতাে জনা নাছিল, অদৃষ্টই কনকলতাৰ বাবে ইমান সাধাৰণ ভবিষ্যৎ এটা নির্বাচন কৰি থােৱা নাই।\nইতিমধ্যে দ্বিতীয় মহাযুদ্ধ আৰম্ভ হ’ল। ১৯৩৯ত হিটলাৰৰ অধীনত জার্মান বাহিনীয়ে পােলেণ্ড আক্ৰমণ কৰিলে, লগে লগে বৃটিছ চৰকাৰে নিজৰ উপনিবেশিক দেশসমূহৰ স’তে কোনাে ধৰণৰ আলােচনা নকৰাকৈয়ে জার্মানীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘােষণা কৰে। সেই সময়ত ভাৰতৰ গৱৰ্ণৰ আছিল লর্ড লিলিঙ্গ’। কংগ্ৰেছ বা কেন্দ্রীয় বিধান মণ্ডলৰ সদস্যসকলৰ লগত কোনাে আলাপ-আলােচনা নকৰাকৈ যুদ্ধত সন্মতি দিয়া কাৰ্যক অবৈধ আৰু অগণতান্ত্রিক বুলি প্রতিবাদ জনালে কংগ্ৰেছে। বৃটিছ চৰকাৰক স্পষ্টভাৱে জনাই দিয়া হ’ল— স্বাধীনতা প্রদানৰ প্রতিশ্রুতি নিদিলে যুদ্ধত ভাৰতবাসীয়ে সহযােগ নকৰে। কংগ্ৰেছৰ দাবীৰ প্রতি কোনােধৰণৰ গুৰুত্ব নিদিলে বৃটিছ চৰকাৰে। অনিচ্ছা সত্বেও ভাৰতে যুদ্ধত যােগদান কৰিব লগা হােৱাটো সহজভাৱে গ্রহণ কৰিব নােৱাৰিলে কংগ্ৰেছে।\nতীব্র গতিত চলিবলৈ ধৰিলে মহাসমৰ। প্ৰথম অৱস্থাত হিটলাৰৰ জার্মান বাহিনীৰ সমুখত মিত্রপক্ষ তিষ্ঠি থকাই অসম্ভৱ যেন দেখা গ’ল। মিত্রপক্ষৰ বিপর্যয় দেখি বৃটিছ চৰকাৰ চিন্তিত হৈ পৰিল, তেওঁলােকে ভাবিবলৈ বাধ্য হ’ল যে ভাৰতৰ পূর্ণ সহযােগ অবিহনে জার্মান বাহিনীক পৰাভূত কৰা সহজ নহ’ব। শেষত অন্য উপায় নেদেখি ১৯৪০ চনৰ ৮ আগষ্টত বৃটিছ চৰকাৰে এক ঘােষণা যােগে ক’লে যে এখন যুদ্ধ পৰিষদ গঠন কৰি গৱৰ্ণৰ জেনেৰেলৰ কার্যনির্বাহক পৰিষদখন সম্প্ৰসাৰণ কৰা হ’ব আৰু যুদ্ধৰ পাছত ভাৰতীয় প্রতিনিধিসকলক লৈ গঠিত সংবিধান সভাই নতুন সংবিধান ৰচনা কৰিব। এই ঘােষণাক ‘আগষ্ট প্রস্তাৱ ৰূপে জনা যায়। এই প্রস্তাৱত কংগ্ৰেছে সমর্থন নজনালে। এই প্রস্তাৱৰ প্ৰবাদত মহাত্মা গান্ধীয়ে সত্যাগ্রহ আৰম্ভ কৰিলে।\nইতিমধ্যে জাপানে চিংগাপুৰ আৰু ব্ৰহ্মদেশ অধিকাৰ কৰি ৰেংগুণত প্রৱেশ কৰাত বৃটিছ চৰকাৰ আতঙ্কিত হৈ উঠিল। তেওঁলােকৰ বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল যে এনে অৱস্থাত ভাৰতবাসীৰ সহায়-সহযােগ অবিহনে জাপানক প্ৰতিৰােধ কৰা কোনােমতেই সম্ভৱ নহ’ব। ভাৰতৰে স’তে এক বুজা-পৰালৈ আহিবলৈ বৃটিছ পার্লায়ামেন্টে ছাৰ ষ্টেফর্ড ক্রিপচৰ নেতৃত্বত এটা সঁজাতী দল পঠিয়ালে। ক্রিশ্চৰ প্রস্তাৱত যে ইংৰাজৰ নিজৰ স্বার্থ জড়িত হৈ আছে, সেই কথা বুজিব পাৰি কংগ্ৰেছে। তাক অতি শীঘ্ৰেই অগ্রাহ্য কৰিলে।\n১৯৪২ চন। মৌলানা আব্দুল কালাম আজাদৰ সভাপতিত্বত বােম্বাইৰ গােৱালিয়ৰ টেংক ময়দানত অনুষ্ঠিত কংগ্ৰেছৰ জাতীয় অধিৱেশনত ভাৰত ত্যাগ প্রস্তাৱ গৃহীত হয়। এই প্রস্তাৱত বৃটিছ চৰকাৰক সকীয়াই দিয়া হয় যে অনতিপলমে ভাৰত ত্যাগ নকৰিলে সমগ্র দেশজুৰি গণ আন্দোলন গঢ়ি তােলা হ’ব। এই সংগ্রামেই হ’ব স্বাধীনতাৰ অন্তিম সংগ্রাম। কৰিম বা মৰিম— এয়েই হওক সংগ্ৰামৰ মূল মন্ত্র।\nবৃটিছ চৰকাৰে কংগ্ৰেছক বে আইনী ঘােষণা কৰি মহাত্মা গান্ধী প্রমুখ্যে জৱাহৰলাল নেহৰু, মৌলানা আব্দুল কালাম আজাদ, চৰ্দাৰ বল্লভভাই পেটেল আদি নেতাসকলক গ্রেপ্তাৰ কৰিলে। লগে লগে সমগ্র দেশ জ্বলি উঠিল। বিক্ষোভ, সত্যাগ্রহ, ধর্মঘটেৰে উত্তাল হ’ল সর্বত্র। অসমতাে আন্দোলনে ব্যাপক ৰূপ ধাৰণ কৰিলে। বিষ্ণুৰাম মেধি, দেবেশ্বৰ শৰ্মা, হৰেকৃষ্ণ দাসৰ দৰে নেতাসকলক বন্দী কৰা হ’ল। বােম্বাই অধিৱেশনৰ পৰা উভতি অহাৰ বাটত গােপীনাথ বৰদলৈ আৰু সিদ্ধিনাথ শর্মাকো গ্রেপ্তাৰ হ’ল। ভাৰতৰ আন ৰাজ্যসমূহৰ দৰে অসমতাে প্রতিবাদ সভা, বিক্ষোভ, ধর্মঘট পূর্ণগতিত চলিবলৈ ধৰে। ইংৰাজ চৰকাৰে এই আন্দোলন কঠোৰ হাতেৰে দমন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, ব্রজনাথ শর্মা, বিমলা প্রসাদ চলিহা আদি নেতাসকলে আত্মগােপন কৰে। অসম প্রদেশ কংগ্ৰেছ কমিটিয়ে অসম স্বেচ্ছাসেৱক বাহিনী গঠন কৰে। কুৰি হাজাৰৰাে অধিক শান্তি সেনাৰে গঠিত এই বাহিনীটোক বৃটিছ চৰকাৰে বে-আইনী ঘােষণা কৰে আৰু আন্দোলনকাৰীসকলৰ বিৰুদ্ধে অধিক কঠোৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত কৰে। ফলস্বৰূপে একাংশ আন্দোলনকাৰীয়ে অহিংসাৰ পথ ত্যাগ কৰি সশস্ত্র পন্থা হাতত ল’লে আৰু ৰেল লাইন উঠোৱা, চৰকাৰী কার্যালয় জ্বলাই দিয়া, চৰকাৰী সম্পদ নষ্ট কৰা, টেলিফোন সংযােগ বিচ্ছিন্ন কৰাৰ দৰে কূটাঘাতমূলক কার্যত লিপ্ত হল।\nসমগ্র অসমৰ লগতে দৰং জিলাত ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনে ব্যাপক ৰূপ ধাৰণ কৰিলে। গহপুৰ, কলাবাৰী, বৰঙাবাৰী, ঢেকিয়াজুলি, জামুগুৰি, চতিয়া আদি সকলাে ঠাইৰ ডেকা-গাভৰু, পুৰুষ-মহিলাই আন্দোলনত সমানে ভাগ ল’লে। ইতিমধ্যে অমিয় কুমাৰ দাসৰ শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ বাবে সংগঠনৰ দায়িত্ব পুষ্পলতা দাস আৰু জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই কান্ধ পাতি ল’লে।\nসংগ্রামীসকলক দুটা দলত ভাগ কৰা হ’ল— শান্তি বাহিনী আৰু মৃত্যু বাহিনী। সুস্থ-সবল যিকোনাে লােকক শান্তি বাহিনীত অন্তর্ভুক্ত হ’বলৈ দিয়া হ’ল। তেওঁলােকৰ কাম হ’ল গঠনমূলক কামত অংশ লােৱা আৰু শান্তি-শৃংখলা অটুত ৰখা। আনহাতে মৃত্যু বাহিনীৰ বাবে বয়সৰ সীমা ধার্য কৰা হ’ল ১৮ ৰ পৰা ৫০বছৰ। যিসকলে হাঁহিমুখে মৃত্যুক আকোৱালি ল’বলৈ প্রস্তুত, তেওঁলােককহে মৃত্যু বাহিনীত যােগদান কৰিবলৈ দিয়া হ’ল। তেওঁলােকৰ একমাত্র উদ্দেশ্য হ’ব— কৰিম কিম্বা মৰিম। তৰিলে দেশ, মৰিলে স্বর্গ। শান্তি বাহিনী আৰু মৃত্যু বাহিনীৰ লােকসকলক উপযুক্ত প্রশিক্ষণাে দিয়া হ’ল।\nষােল্ল বছৰীয়া উঠন গাভৰু কনকলতা— কল্পনাৰ কাৰেং সজাৰ, উৰুলি এজোলােকা মূৰত লৈ আন এখন ঘৰ পােহৰাবলৈ যােৱাৰ বয়স এয়া। সমুখত পৰি আছে সম্ভাৱনাময় এটা সুদীর্ঘ জীৱন। কিন্তু যৌৱনৰ বলিয়া বানত উটি-ভাহি যাবলৈতাে জন্ম হােৱা নাই তেওঁৰ; দেশমাতৃৰ প্রতি ভালপােৱা যাৰ দেহত তেজ হৈ প্রবাহিত, তেওঁৰ বাবে ব্যক্তিগত সুখ নিতান্তই এক তুচ্ছ কথা। দৃঢ়তাৰে দাবী জনালে কনকলতাই তেওঁক মৃত্যু বাহিনীৰ সদস্যপদ দিয়া হওক। যদিও তেওঁৰ বয়স আৰু পৰিস্থিতিয়ে তাৰ সন্মতি নিদিয়ে, তথাপি কনকলতাৰ মনৰ দৃঢ়তা, সাহস আৰু দেশপ্রেম হৃদয়ঙ্গম কৰি তেওঁক মৃত্যু বাহিনীতে ভর্তি কৰা হ’ল।\nআন্দোলনে ইতিমধ্যে তীব্ৰৰ পৰা তীব্ৰতৰ ৰূপ লৈছে। আন্দোলনকাৰীসকলে এইবাৰ এক অভিনৱ কাৰ্যসূচী হাতত ল’লে— সকলাে আৰক্ষী চকী আৰু কাছাৰী ঘৰত জাতীয় পতাকা উত্তোলন কৰিব লাগিব। সেই অনুসৰি ২০ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনা পতাকা উত্তোলনৰ সিদ্ধান্ত লােৱা হয়। কার্যসূচী সঠিকভাৱে ৰূপায়ণ কৰাৰ উদ্দেশ্যে ৮ তাৰিখে গহপুৰৰ ওচৰৰ জাৰনিয়াল সত্ৰৰ নামঘৰত এখনি সভা অনুষ্ঠিত কৰা হ’ল। সেই সভাত পুষ্পলতা দাসে সংগ্রামীসকলক তেওঁলােকৰ কর্তব্যৰ বিষয়ে অবগত কৰি কয় যে সকলােৱে শােভাযাত্রা কৰি গহপুৰ থানালৈ যাব। শােভাযাত্রাৰ একেবাৰে আগফালে থাকিব মৃত্যু বাহিনীৰ সদস্যসকল।\nসকলােতকৈ আগত থকাজনে পতাকা দাঙি ধৰিব আৰু থানাত উত্তোলন কৰিব। আৰক্ষীৰ ফালৰ পৰা বাধা আহিলেও তেওঁ কিন্তু তেতিয়া পাছ হকিব নােৱাৰিব। কিবা কাৰণত প্ৰথমৰ গৰাকী ব্যর্থ হলে তেওঁৰ নিকটতম আন এজন মৃত্যু বাহিনীৰ সদস্যই সেই পতাকা দাঙি ল’ব আৰু নিজৰ কর্তব্য সম্পন্ন কৰিব। পুষ্পলতা দাসৰ পৰিকল্পনাক সকলােৱে একমুখে সমর্থন জনালে।\n২০ছেপ্তেম্বৰৰ পতাকা উত্তোলন কার্যসূচীৰ প্রস্তুতি চলিবলৈ ধৰিলে। গহপুৰ আৰক্ষী থানাত পুষ্পলতা দাসে পতাকা উত্তোলন কৰাৰ কথা। সেই একে দিনাই ঢেকিয়াজুলিতাে পতাকা উঠোৱাৰ কৰাৰ কথা । সকলাে সিদ্ধান্ত হৈ গৈছিল। হঠাতে কনকলতাই আহি পুষ্পলতা দাসক অনুৰােধ জনালেহি— গহপুৰ আৰক্ষী থানাত পতাকা উত্তোলনৰ দায়িত্ব তেওঁক দিয়া হওক। আত্মবিশ্বাসী ছােৱালীজনীৰ সাহসক অসন্মান নকৰিলে পুষ্পলতা দাসে। গহপুৰ সমদলৰ নেতৃত্ব কনকলতাৰ ওপৰত দি তেওঁ নিজে ঢেকিয়াজুলিৰ দায়িত্ব ল’লে।\n২০ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনা নিচেই পুৱাতে সাৰ পালে কনকলতাই। শােৱাৰ পৰা উঠি বাহি বন কৰি গা পা ধুই দিনটোৰ বাবে প্রস্তুত হ’ল। কিন্তু কিয় জানাে কাহানিও দুর্বল নােহােৱা কনকলতা সেইদিনা যেন কিছু অস্থিৰ হৈ উঠিল। অজান আশঙ্কাত তেওঁৰ বুকুখনি দুৰু-দুৰুকৈ কপিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু কিয়? মৃত্যুভয়কতাে তেওঁ কাহানিবাই জলাঞ্জলি দিছে! তেনেহ’লে কিহৰ এই ব্যাকুলতা?\nভনীয়েকক মৰমেৰে কাষলৈ মাতি আনি কনকলতাই ক’লে— আহচোন, আজি আমি দুয়াে একেলগে জলপান খাওঁ। কিয় জানাে আজি মনটো বৰ কেনেবা কৰিছে। কোনে জানে আজি ওলাই গৈ আৰু উভতিব পাৰাে বা নাই? সেয়া দেশমাতৃৰ আহ্বান মই স্পষ্ট শুনা পাইছাে মই যাবই লাগিব।… শেষবাৰৰ বাবে মৰমৰ ভনীয়েকক আকোঁৱালি লৈ মাকক মাত লগাই ওলাই গ’ল কনকলতা।\nইতিমধ্যে একত্ৰিত হৈছে ৰাইজ। জোনাৰাম ভূঞা, থানেশ্বৰ মহন্ত, মিনাৰাম বৰুৱা, জিতেন বৰা আদি কংগ্ৰেছী নেতাসকল ওলাই আহিছে। কেৱল সেই অঞ্চলৰ ৰাইজেই নহয়— হাৱাজান, হেলেম, কলাবাৰী, বালিজান, বুৰৈ আদি ঠাইৰ পৰাও শত সহস্র মানুহ আহি সমদলত মিলিত হ’ল। বীৰাঙ্গনাৰ দৰে ওলাই আহিল শত শত মহিলা। আন্দোলনকাৰীসকল এইবাৰ দুটা দলত বিভক্ত হ’ল। হাতত পতাকা লৈ মহিলাসকলৰ সবাতােকৈ আগত থিয় দিলে কনকলতাই। তেওঁৰ পাছত সােমেশ্বৰী, পূণ্যপ্রভা বৰুৱা, জোনাকী গগৈ, ভুগিলা বৰা, দেৱলতা বৰুৱা, মাইচেনা বৰুৱাকে ধৰি প্রায় পাঁচশ মহিলা। “জয়, মহাত্মা গান্ধীৰ জয়’, ‘স্বৰাজ আমাৰ জন্মস্বত্ব’, ‘ইংৰাজ ভাৰত ত্যাগ কৰা আদি ধ্বনিৰে আকাশ বতাহ কঁপাই সমদলটো আগবাঢ়ি গ’ল গহপুৰ আৰক্ষী থানা অভিমুখে।\nসমদলটো গৈ আৰক্ষী থানাৰ সমুখত ৰ’লগৈ। তেওঁলােকে দেখিলে, থানাৰ মূল দুৱাৰখন বন্ধ হৈ আছে, এটা সৰু বাটহে খুলি থােৱা হৈছে। সেই সময়ত গহপুৰ থানাৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া আছিল ৰেৱতীমােহন সােম। ৰেৱতীমােহনে আৰক্ষীৰ এটা সশস্ত্র দল লৈ সমুখলৈ ওলাই আহিল আৰু সমদলকাৰীক আগভেটি ধৰিলে। তেওঁ সকীয়াই দিলে— এটা খােজ দিলেই বন্দুকৰ গুলী ফুটিব। যদি মৃত্যুলৈ ভয় আছে উভতি যােৱা। কিন্তু দেশমাতৃৰ বাবে প্ৰাণৰ আহুতি দিবলৈ পােৱাটো যিসকলে পৰম সৌভাগ্য বুলি ভাবে, সেইহেন স্বাধীনতা সংগ্রামীক কি ভয় খুৱাব বন্দুকৰ গুলীয়ে? হাতৰ পতাকাখন সজোৰে খামুচি ধৰিলে কনকলতাই আৰু ৰেৱতীমােহনলৈ চাই স্পষ্টভাৱে ক’লে— “আমাক যাবলৈ দিয়ক ককাইদেউ। আমি দেশমাতৃৰ হকে মহান কর্তব্য পালন কৰিবলৈ আহিছাে, আমাক বাধা নিদিব। আমি নিৰস্ত্ৰ আৰু অহিংসবাদী। আমাক আমাৰ কৰ্তব্য কৰিবলৈ দিয়ক।”\nকিন্তু ৰেৱতীমােহনাে নিজৰ কৰ্তব্যৰ পৰা আঁতৰিবলৈ প্ৰস্তুত নহয়, কোনােমতেই আন্দোলনকাৰীক থানাৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ নিদিয়ে তেওঁ, প্রয়ােজন হলে শক্তিৰাে প্ৰয়ােগ কৰিব।\nআমাক মৃত্যুৰ ভয় নেদেখুৱাব ককাইদেউ, বন্দুকৰ গুলীয়ে আমাৰ শৰীৰ ছিন্ন-ভিন্ন কৰিব পাৰিব, আমাৰ আত্মাক নহয়। কোনাে শক্তিয়ে দেশমাতৃৰ প্রতি আমাৰ ভালপােৱাক আমাৰ হৃদয়ৰ পৰা মচি নিব নােৱাৰে। আপুনি আপােনাৰ কর্তব্য পালন কৰক, আমি আমাৰ কৰাে….\nকথাখিনি কৈয়ে আগবাঢ়িবলৈ উদ্যত হ’ল কনকলতা। তেতিয়াই হঠাৎ গজি উঠিল আৰক্ষী বিষয়া ৰেৱতীমােহনে—\nকোনেও তর্কিবই নােৱাৰিলে। সহকাৰী আৰক্ষী বিষয়া বগাই কোঁচৰ গুলীত তেজে তুমৰলি দেহেৰে বাগৰি পৰিল কনকলতা। তেওঁৰ হাতৰ পৰা ওলাই যাব ধৰা পতাকাখন থাপ মাৰি ধৰিলেহি মুকুন্দ কাকতিয়ে। পাছ মুহুর্ততে গুলীবিদ্ধ হৈ বাগৰি পৰিল মুকুন্দ কাকতিও। একে শাৰীতে থকা হেমকান্ত বৰুৱা, বগাই কছাৰী, থুলেশ্বৰ ৰাজখােৱা, খৰ্গেশ্বৰ বৰুৱা আদিও গুৰুতৰভাৱে আহত হ’ল।\nঅৱশ্যে কনকলতা-মুকুন্দৰ মৃত্যু এনেই নগ’ল। সেই উত্তেজনাময় পৰিৱেশৰ মাজতে কলাবাৰীৰ ৰামপতি ৰাজখােৱাই পাছফালৰ পৰা উঠি গৈ গহপুৰ থানাত পতাকা উত্তোলন কৰিবলৈ সক্ষম হ’ল।… এয়ে কনকলতা। দেশৰ বাবে হাঁহিমুখে নিজৰ জীৱন উচৰ্গা কৰি ভাৰতবৰ্ষৰ স্বাধীনতা সংগ্রামৰ ইতিহাসত নিজৰ নাম তেওঁ সােণালী আখৰেৰে লিখি থৈ গ’ল।\n২০ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনা গহপুৰ আৰক্ষী থানাত পতাকা উত্তোলন কৰিবলৈ গৈ বগাই কোচৰ গুলীত কনকলতা যেতিয়া বাগৰি পৰিল, ঠিক তেতিয়াই তেওঁৰ ওচৰতে ৰৈ থকা মুকুন্দ কাকতিয়ে থাপ মাৰি ধৰিলে পৰি যাব ধৰা জাতীয় পতাকা। কিন্তু এখােজো আগুৱাবলৈ নাপালে মুকুন্দ কাকতিয়ে, আৰক্ষীৰ গুলীত তেঁৱাে এইবাৰ ধৰাশায়ী হৈ বাগৰি পৰিল। মুহুর্ততে নিঃশেষ হৈ গ’ল সম্ভাৱনাময় আৰু এটি ডেকা জীৱন।…\nমুকুন্দ কাকতিৰ জন্ম হয় নলবাৰী জিলাৰ বৰভাগ মৌজাৰ সােণকানি গাঁৱত, ১৯১৯চনত। তেওঁৰ পিতাকৰ নাম মধুৰাম কাকতি আৰু মাকৰ নাম দীনবালা। চাৰিজন ভাই-ককাইৰ মাজৰ মুকুন্দ আছিল তৃতীয়। সৰু কালছােৱাত অসুখ-বিসুখে কাহানিও লগ এৰা নাছিল মুকুন্দৰ, ইটোৰ পাছত সিটো ৰােগে অহৰহ কাবু কৰি ৰাখিছিল তেওঁক। শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ বাবেই ন’ বছৰ বয়সলৈকে মুকুন্দ স্কুললৈকে যাব পৰা নাছিল।\nন’ বছৰ বয়সত মুকুন্দ দতৰা গাঁৱৰ প্রাথমিক বিদ্যালয়ত নাম লগাই দিয়া হয়। প্রাইমাৰী বিদ্যালয়ৰ শিক্ষা শেষ হােৱাৰ পাছত মুকুন্দই বৰশলা মধ্য ইংৰাজী স্কুলত নামভৰ্ত্তি কৰে আৰু তাৰ পৰাই মাইনৰ বিদ্যালয়ৰ শিক্ষা সমাপ্ত কৰে। ঘৰৰ আর্থিক অৱস্থা ভাল নাছিল বাবে উচ্চ শিক্ষা গ্রহণত বাধা আহিল। কিন্তু পঢ়াৰ প্রতি তেওঁৰ আছিল প্রবল ধাউতি৷ কিতাপ-পত্ৰ টোপােলা বান্ধি নিজৰ ভাগ্যক ধিয়াই ঘৰৰ পৰা ওলাই আহিল মুকুন্দ কাকতি। ব্রিগড়, শিৱসাগৰ, যােৰহাট, গুৱাহাটী…. কত যে কিমান ঠাই ঘূৰি ফুৰিলে তেওঁ, কিন্তু ক’তাে পঢ়াৰ সুবিধা কৰিব নােৱাৰিলে। শেষত তেজপুৰৰ ওচৰৰ গমিৰি গাঁৱত থকা ককায়েক লােহিত কাকতিৰ কাষ চাপিল মুকুন্দ। এইবাৰ উচ্চ শিক্ষাৰ সপােন ত্যাগ কৰি অন্ততঃ আত্মনিৰ্ভৰশীল হ’ব পৰাকৈ সাধাৰণভাৱে এখন গেলামালৰ দোকানকে আৰম্ভ কৰিলে তেওঁ।\nসেই সময়ত ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্রামে গণ আন্দোলনৰ ৰূপ পৰিগ্রহ কৰিছে। ভাৰত ত্যাগ প্রস্তাৱৰ প্রতি সমর্থন জনাই দেশৰ প্ৰতিটো চুক-কোণৰ পৰা ওলাই আহিছে হাজাৰ-হাজাৰ পুৰুষ-মহিলা, ডেকা-গাভৰু। মহাত্মা গান্ধীৰ অহিংস আদৰ্শৰে অনুপ্রাণিত হৈ দেশৰ বাবে জীৱন উচৰ্গা কৰিবলৈ কঁকালত টঙালি বান্ধিছে ডেকা-গাভৰুৱে। এনে সংকটৰ সময়ত ভাৰত মাতৃৰ আহ্বানে ব্যাকুল কৰিলে মুকুন্দ কাকতিকো। বুকুৰ মাজত তেওঁ অনুভৱ কৰিলে দেশমাত্র প্রতি গভীৰ দায়বদ্ধতা। …দেশ মাতৃৰ ঋণ শুজিবই লাগিব, বুকুৰ তেজ দি হলেও পৰাধীনতাৰ শিকলি ছিঙি, ভাৰতলৈ স্বাধীনতা আনিবই লাগিব— সংকল্প ল’লে মুকুন্দই। প্রথমে তেওঁ কংগ্ৰেছ স্বেচ্ছাসেৱী দলত ভর্তি হয়, কিছুদিনৰ পাছতেই পাছত মৌজাৰ ধােপাবৰ অঞ্চলৰ পৰিচালকৰ দায়িত্ব গ্রহণ কৰে। তাৰ পাছত আহিল সেই বিশেষ দিনটো— ‘৪২ৰ ২০ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনা কনকলতাৰ নেতৃত্বত সমদলকাৰীসকল যেতিয়া থানা অভিমুখে আগবাঢ়িল তেতিয়া মুকুন্দ আছিল আগশাৰীতে। কনকলতা গুলী খাই বাগৰি পৰাৰ লগে লগে পতাকা তুলি ল’লে মুকুন্দই আৰু তাৰ পাছত তেঁৱাে বীৰদৰ্পে গ্রহণ কৰিলে মৃত্যুক।\nঅসম চৰকাৰে এই দুগৰাকী শ্বহীদৰ নামত তেজপুৰৰ অসামৰিক চিকিৎসালয়খন কনকলতা বৰুৱাৰ নামত আৰু নলবাৰীৰ অসামৰিক চিকিৎসালয়খন মুকুন্দ কাকতিৰ নামত উচৰ্গা কৰিছে।\nAsomar Swadhinata Sangrami written by Hemanta Kumar Bharali (Specially Thanks)


হাংগৰ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(শ্বাৰ্কৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\n"শ্বাৰ্ক" নামৰ পৃষ্ঠাই ইয়ালৈ পুনৰ্নিদেশ কৰিছে। দক্ষিণ এচিয় আঞ্চলিক সহযোগিতা সংস্থাৰ বাবে, ছাৰ্ক চাওক।\nহাংগৰ বা শ্বাৰ্ক (ইংৰাজী: Shark) হৈছে মাছৰ এটা গোট। ইহঁতৰ এটা কাৰ্টিলেজৰ দ্বাৰা গঠিত কংকাল, মূৰৰ কাযত পাঁচৰ পৰা সাতটা পৰ্যন্ত ফুল প্ৰণালী থাকে, আৰু বিভক্তিত ফিছা থাকে। হাংগৰবোৰ অতি ভয়ানক আৰু সেইবাবে সিহঁতক দানৱ আখ্যাও দিয়া হয়৷ হাংগৰ থাকে সাগৰ-মহাসাগৰত৷ সাগৰত ২৫০ বিধমান হাংগৰ পোৱা যায়৷ সিঁহতৰ আকাৰ আৰু ৰং বেলেগ বেলেগ৷ আটাইতকৈ ডাঙৰ আকাৰৰ হাংগৰবোৰ ১৬ মিটাৰমান ডাঙৰ আৰু ১২০০ কিল'গ্ৰাম মানলৈকে ওজন হয়৷ আটাইতকৈ সৰু হাংগৰবিধ মাত্ৰ ৩০ চেণ্টিমিটাৰ দীঘল৷ আধুনিক হাংগৰবোৰ Selachimorpha (বা Selachii) গোত্ৰৰ অন্তৰ্গত raysবোৰৰ এটা ভগ্নী গোট। যিকিনহওক "হাংগৰ" বুলিলে Selachimorphaৰ বাহিৰেও উপ-শ্ৰেণী Elasmobranchiiৰ কিছুমান সদস্য, যেনে Cladoselache আৰু Xenacanthusৰ, লগতে Chondrichthyesৰ অন্তৰ্গত holocephalid eugenedontidansবোৰকো বুজায়। এই ব্যাপক অৰ্থ মতে, প্ৰায় ৪২০ নিযুত বছৰ আগতেই হাংগৰ প্ৰথম অৱস্থিতি ধাৰণা কৰা হয়। Acanthodiansবোৰক প্ৰায়েই "spiny sharks" বুলি কোৱা হয়; যগিও ইহঁক প্ৰকৃততে Chondrichthyes নহয়।\nজীৱাশ্ম কাল: –\nএটা হাংগৰৰ (Carcharhinus amblyrhynchos) ছবি\n† = বিলুপ্ত\nহাংগৰৰ প্ৰায় ৫০০ত কৈও অধিক প্ৰজাতি আছে। ইহঁতৰ আকাৰ ক্ষুদ্ৰ dwarf lanternshark (Etmopterus perryi), যাৰ দৈৰ্ঘ্য মাত্ৰ 17 centimetres (6.7 in)ৰ পৰা 12 মিটাৰs (39 ফুট) পৰ্যন্ত দৈৰ্ঘ্যৰ whale shark (Rhincodon typus) পৰ্যন্ত হব পাৰে। whale shark হৈছে পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ মাছ। হাংগৰ সমুদ্ৰত থাকে আৰু প্ৰায় 2,000 মিটাৰs (6 ফুট) গভীৰতাত বেছিকৈ দেখা পোৱা যায়। bull shark আৰু river sharkৰ দৰে কিছুমান ব্যতিক্ৰম বাদ দি ইহঁতক সাধাৰণতে অলুনীয়া পানীত দেখা পোৱা নাযায়। ইহঁতে সাতটা ফুল প্ৰণালীৰ জৰিয়তে শ্বাস-প্ৰশ্বাস লয়। হাংগৰৰ এক প্ৰকাৰৰ dermal denticle আৱৰণ থাকে, যি সিহঁতৰ চালক ক্ষতি তথা পৰজীৱীৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰাৰ লগতে জলীয় গতিতো সহায় কৰে। ইহঁতৰ কেইবা শাৰীও প্ৰতিস্থাপনীয় দাঁত থাকে।\nGreat white shark, tiger shark, blue shark, mako shark আৰু hammerhead shark-ৰ দৰে বিখ্যাত হাংগৰ প্ৰজাতিবোৰ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ উপভোক্তা —জলজ খাদ্য সৃংখলৰ একেবাৰে ওপৰত অৱস্থিত জীৱ। মানুহৰ ক্ৰিয়াকলাপৰ ফলত বহু হাংগৰ প্ৰজাতি আজি বিলুপ্তিৰ পথত।\nহাংগৰৰ নাক জোঙা আৰু মুখখন ডাঙৰ৷ দাঁতবোৰ চোকা আৰু কেবাপাৰিকৈ থাকে৷ সিহঁতৰ ঘ্ৰাণশক্তি প্ৰখৰ৷ শ্ৰৱণ শক্তিও সমানে তীব্ৰ৷ কেইবিধমান হাংগৰহে নৰখাদক৷ যেনে - হোৱাই ছাৰ্ক৷ ইহঁত ৩৬ ফুট দীঘল আৰু ৪ টন ওজনৰ হয়৷\n↑ বেণু ৱাৰিয়াথ (ফেব্ৰুৱাৰি ২০০৬). "সাগৰৰ দানৱ". নতুন আৱিষ্কাৰ (২য় সংখ্যা): পৃষ্ঠা ২০.\n↑ Martin, R. Aidan. "Geologic Time". ReefQuest. http://www.elasmo-research.org/education/evolution/geologic_time.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2006-09-09.\n↑ Allen, Thomas B. (1999). The Shark Almanac. প্ৰকাশক New York: The Lyons Press. ISBN 1-55821-582-4. OCLC 39627633.\n↑ Budker, Paul (1971). The Life of Sharks. প্ৰকাশক London: Weidenfeld and Nicolson. SBN 297003070.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=হাংগৰ&oldid=228308"ৰ পৰা সংকলিত\nLast edited on 16 May 2020, at 17:55\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=35750।\nএই পৃষ্ঠাখন ১৬ মে’, ২০২০ তাৰিখে ২৩:২৫ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


কাম কমকৈ কৰক, জীৱনটো বেছিকৈ জীয়াই থাকক – Jeevan Britta (জীৱন বৃত্ত)\nসকলোৱে আজিকালি খুব ব্যস্ত৷ সম্ভৱত সকলোৱে ব্যস্ততা ভাল পায় আৰু সেয়া ভাল কথা৷ কিন্তু কেতিয়াবা আপোনাৰ এনে লাগে নেকি আপুনি ক্ৰমান্বয়ে বেছি ব্যস্ত হৈ গৈ আছে আৰু যদিও আপুনি আৰু বেছি কাম কৰি গৈ আছে আপুনি কিন্তু জীৱনটো জীয়াই থকা নাই৷ আপোনাৰ যদি তেনে অনুভৱ হৈছে, আপুনি অকলশৰীয়া নহয়৷\nসম্ভৱত আমি আৰু বেছিকৈ কাম কৰি গৈ আছোঁ কিন্তু আমি আমাৰ জীৱনটো জীয়াই থকা বাদ দিছোঁ৷ বেছিকৈ কাম কৰিব পাৰিলেহে, প্ৰডাক্টিভিটি বাঢ়িলেহে আমি শান্তি পাও আৰু ফলত ইয়াত আমি লাহে লাহে ফচি গৈছোঁ৷ কিন্তু জীৱনটো জীয়াই থাকিবলৈ আমি পাহৰি গৈছোঁ৷\nবহু মানুহে ভাবে যে ব্যস্ততা সফলতাৰ চিন৷ সঁচাকৈয়েনে? এই কথাটোৱে সফলতা মানেনো কি সেই আলোচনালৈ লৈ যাব৷ সফলতা কি সেয়া আপুনি নিজে সিদ্ধান্ত কৰিব পাৰে৷ আন মানুহৰ বাবে সফলতা মানে যদি ব্যস্ততা, সেয়া আপোনাৰ বাবে যে হ’ব লাগিব তেনে কোনো কথা নাই৷ আপোনাৰ বাবে সফলতা মানে আন কিবা হ’ব পাৰে৷ সেয়া আপুনি নিজে ঠিৰাং কৰক৷\nডিচট্ৰকচন বা যিবোৰ বস্তুৱে আপোনাৰ মনোযোগ ব্যাহত কৰে, তেনে অশান্তিবোৰ কমাবলৈ চেষ্টা কৰি চাওকচোন৷ নানা ধৰণৰ বস্তুৰ দ্বাৰা আমাৰ মনোযোগ ব্যাহত হয় আৰু তাৰ ফলত সময়বোৰ উৰি গৈ থাকে, যাৰ ফলত যিবোৰ বস্তু বা কাম আপুনি ভাল পায় সেইবোৰৰ বাবে আপোনাৰ সময় নোহোৱা হয়৷ উদাহৰণ স্বৰূপে, আমি আমাৰ মবাইল ফোন, টেবলেট আৰু আন ইেলকট্ৰনিকছ সামগ্ৰীবোৰৰ স্ক্ৰীণলৈ চাই চাই ইমান সময় নষ্ট কৰোঁ আৰু তাৰ পিছত আমাৰ প্ৰয়োজনীয় কামবোৰৰ বাবে যেনে সদায় ব্যায়াম কৰা, ভালপোৱা লোকসকলৰ লগত কথা পতা, বন্ধু-বান্ধৱক লগ কৰা ইত্যাইদ কামৰ বাবে সময় নাথাকে৷\nপ্ৰতিশ্ৰুতি দিয়াৰ আগতে ভালদৰে চিন্তা কৰক\nকিবা এটা কাম কৰিব বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়াৰ আগতে (কামটো কৰিম বুলি কোৱাৰ আগতে) সাৱধানে চিন্তা কৰি লওক৷ আপুনি যদি সঁচাকৈয়ে কিবা এটা কৰিব নিবিচাৰে তেন্তে প্ৰতিশ্ৰুতি নিদিব৷ কোনোবাই বেয়া পাব বুলি, আপোনাৰ পৰিয়ালে কিবা কৰিবলৈ কৈছে বুলি, সামাজিকভাৱে নহ’ব বা নাই বুলি কোৱাটো বেয়া বাবে আন যিকোনো কাৰণতে নিবিচাৰিলে হ’ব বুলি নক’ব, কৰিম বুলি নক’ব৷\nলৰচৰ নকৰাকৈ থকা আৰু নীৰৱতাই আপোনাক জীৱনটো ভালদৰে বুজাত সহায় কৰিব৷ আমাৰ সচেতনতা বৃদ্ধি কৰি এই দুটা কাম বা অভ্যাসে আপোনাক এক ভাল জীৱন সৃষ্টি কৰিবলৈ সহায় কৰিব৷ লৰচৰ নকৰাকৈ থাকিলে আৰু নীৰৱতা অৱলম্বন কৰিলেহে আপুনি নিজৰ মাতটো ভালদৰে শুনিব পাৰিব, নিজৰ অন্তৰৰ মাতটোৱে কি কৈছে সেয়া বুজি পাব৷ আপোনাৰ চাৰিওফালে হুলস্থূল হৈ থাকিলে, আপোনাৰ মনোযোগ ব্যাহত হৈ থাকিলে, আপুনি অনবৰতে ব্যস্ত থাকিলে কেনেদৰে আপুনি নিজৰ মাতটো শুনিব পাৰিব? যদিও লৰচৰ নকৰাকৈ ৰৈ থকাটো সহজ কাম যেন লাগে, দৰাচলতে ই ইমান সহজ নহয়৷ পৰৱর্তী ৫ মিনিটৰ বাবে লৰচৰ নকৰাকৈ থাকিবলৈ চেষ্টা কৰি চাওকচোন৷ ই কিমান টান?\nএকেদৰে মনে মনে বহি থকাটোও সমানে টান কাম৷ বহু মানুহে অলপ সময়ৰ বাবেও কিবা নোকোৱাকৈ মনে মনে বহি থাকিব নোৱাৰে৷ তেওঁলোকে অনবৰতে কিবা নহয় কিবা এটা কৈ থাকিবলৈ বাধ্য৷\nআপুনি যেতিয়া লৰচৰ নকৰাকৈ বহি থাকে আৰু নীৰৱতাৰ মাজত বেছি সময় কটায়, তেতিয়া আপুনি হয়তো কম কাম সম্পন্ন কৰিব কিন্তু বেছিকৈ জীয়াই থাকিব৷\nকাম কৰা আৰু বেছিকৈ কাম কৰি অটোৱা ভাল কথা কিন্তু আপুনি ইয়াৰ বাবে যদি আুনি জীৱনটো জীয়াই থকাটো তাৰ মূল্য হিচাপে ভৰিবলগীয়া হয় আৰু জীৱনটো জীয়াই থাকিব নোৱাৰে, তেন্তে সম্ভৱত এই মূল্য বহুত বেছি৷\nঅমাৰ জীৱনটো জীয়াই থাকো আহক যাতে বুঢ়া বয়সত, যি সময়ত এই বিষয়ে আমি একো কৰিব নোৱাৰোঁ, তেতিয়া আমাৰ কোনো আক্ষেপ নাথাকে৷


বিবাহ যাত্ৰীৰ গাড়ীৰ সন্মুখত নাহৰফুটুকীৰ বিচৰণ : হাঁহচৰাত আতংক ! - Prag News\nHomeব্ৰেকিং নিউজবিবাহ যাত্ৰীৰ গাড়ীৰ সন্মুখত নাহৰফুটুকীৰ বিচৰণ : হাঁহচৰাত আতংক !\nবিবাহ যাত্ৰীৰ গাড়ীৰ সন্মুখত নাহৰফুটুকীৰ বিচৰণ : হাঁহচৰাত আতংক !\nImage credit : Facebook (Pinku Pol Dutta)\nশিৱসাগৰ : শিৱসাগৰৰ হাঁহচৰাত নাহৰফুটুকীৰ আতংক। হাঁহচৰাৰ ঢেকেৰী খণ্ডৰ বকল, লেবাং আৰু ঢেকেৰী গাঁৱৰ লগতে ডিমুৱালৰ এক বৃহৎ অঞ্চলত সন্ত্ৰাস চলাইছে নাহৰফুটুকী বাঘে। আজি বহু দিনৰ পৰা নাহৰফুটুকী বাঘে পোহনীয়া গৰু-ছাগলী ভক্ষণ কৰি আতংকময় পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰি আহিছে।\nঅঞ্চলটোত অনুৰূপ ঘটনা সংঘটিত হৈছে সোমবাৰে। এখন বিবাহ যাত্ৰীৰ গাড়ীৰ সন্মুখত নাহৰফুটুকী বিচৰণ কৰা দৃশ্য এজনে নিজৰ ম’বাইলৰ কেমেৰাত আৱদ্ধ কৰিলে। ইয়াৰ পাছতে ছচিয়েল মিডিয়াত এই দৃশ্য ভাইৰেল হোৱাক লৈ আৰু অধিক আতংকিত হৈ পৰিছে অঞ্চলটোৰ ৰাইজ।\nবৰ্তমানলৈকে পিঞ্জৰাবদ্ধ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই বন বিভাগ। এই ঘটনাক লৈ বনবিভাগক অৱগত কৰোৱাৰ পাছতো কোনো কাণসাৰ নাই বুলি অভিযোগ কৰিছে স্থানীয় লোকে।\nPrevious articleবৰ্ণ বৈষম্য : ৰশ্মি সামন্তৰ প্ৰসংগত ৰাজ্যসভাত সৰৱ চৰ্চা\nNext articleহত্যা কৰি আত্মহত্যাৰ ৰূপ দিয়াৰ চেষ্টা লম্পট স্বামীৰ


যাদৱ পায়েং - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nভাৰতীয় পৰিৱেশ কৰ্মী আৰু প্ৰকৃতি বৈজ্ঞানিক\nযাদৱ পায়েং (ইংৰাজী: Jadav Payeng) এগৰাকী পৰিৱেশ কৰ্মী। মুলাই তেখেতৰ উপনাম। তেখেতে অসমৰ যোৰহাট জিলাৰ ককিলামুখৰ ওচৰৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ঔনামুখ চাপৰিৰ এক বৃহৎ এলেকাত গছপুলি ৰোপণ কৰি এখন অৰণ্যলৈ ৰূপান্তৰ কৰিছিল। এই ৫৫০ হেক্টৰ অঞ্চল জুৰি থকা এই অৰণ্যখন যাদৱ পায়েঙৰ সন্মানাৰ্থে 'মুলাই কাঠনি' নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে। ঔনামুখ চাপৰিটো ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ এটা বৃহৎ চৰ। ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ২৭ কিলোমিটাৰ আৰু বহলে প্ৰায় ১৫ কিলোমিটাৰ। ১৯৮০ চনত তেখেতে অৰণ্য সৃষ্টিৰ অভিযান আৰম্ভ কৰে। আজি সেই অৰণ্যত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণী দেখা যায়। কেইবিধমান মূল্যবান উদ্ভিদ হ'ল- অৰ্জুন, এজাৰ, গোলমোহৰ, কৰৈ, মজ, শিমলু আদি। প্ৰাণীৰ ভিতৰত গঁড়, ঢেকিয়াপতীয়া বাঘ, হৰিণা, বিভিন্ন ধৰণৰ পৰিভ্ৰমী চৰাই, শগুন আদিয়েই প্ৰধান। শেহতীয়াকৈ নতুন দিল্লীত অৱস্থিত জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ে তেওঁক ‘ভাৰতৰ অৰণ্য মানৱ’ (ফৰেষ্ট মেন অৱ ইণ্ডিয়া) উপাধি প্ৰদান কৰিছে। তেওঁক ২০১৫ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীৰ দিনা পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়।\n১৯৮০ চনৰ পৰা বৰ্তমানলৈ\nপদ্মশ্ৰী বঁটা (২০১৫)\nকমনৱেলথ পইণ্টছ্ অৱ লাইট বঁটা(২০২০)\n১৯৭৯ চনত ষোল্ল বছৰ বয়সত যাদৱ পায়েঙে বানপানীয়ে উটুৱাই অনা বহু সাপ মৃত্যুমুখত পৰা প্ৰত্যক্ষ কৰে আৰু অন্তৰত দুখ পায়। ১৯৮০ চনত গোলাঘাট জিলাৰ বন বিভাগে ককিলামুখাৰ পৰা ৫ কিলোমিটাৰ দূৰত ঔনামুখ চাপৰিৰ ২০০ হেক্টৰ অঞ্চলত বৃক্ষৰোপণৰ আঁচনি গ্ৰহণ কৰে। পাঁচ বছৰত সম্পূৰ্ণ হোৱা এই প্ৰকল্পত মুলাইও আছিল এজন কৰ্মী। প্ৰকল্প শেষ হোৱাৰ পিছত আনবোৰ কৰ্মী গুছি গ'লেও মুলাইয়ে অধিক গছ ৰোৱা আৰু সেইবোৰৰ চোৱা-চিতা কৰা কাম আৰম্ভ কৰে।\nএতিয়া 'মুলাই কাঠনিবাৰী' নামৰে জনা যোৱা হাবিখনত ঢেঁকীয়াপতীয়া বাঘ, এশিঙীয়া গঁড়, এশৰো অধিক হৰিণা, শহাপহু, বান্দৰ আৰু অনেক প্ৰজাতিৰ চৰাই আছে। তাত থকা কেইবাহাজাৰো গছৰ ভিতৰত শিমলু, বাঁহ, শিশু, ডিমৰু, ভেলকৰ, অৰ্জুন, এজাৰ, বগৰী, গমাৰি, সোণাৰু, কৃষ্ণচূড়া, চেগুন আদি প্ৰধান। ৫৫০ হেক্টৰজুৰি কেৱল বাঁহ গছেই আছে।\n১০০টা হাতীৰ এটা জাক প্ৰতিবছৰে হাবিখনলৈ আহে আৰু প্ৰায় ছমাহমান সময় থাকে। যোৱা কেইটামান বছৰত হাবিখনত জাকটোৰ ১০টা পোৱালিও জন্ম হৈছে। ২০০৮ চনত হাতীৰ এটা জাকে হাবিখনৰ পৰা প্ৰায় ১.৫ কিলোমিটাৰ দূৰৰ ঔনাচাপৰি গাঁৱত সম্পত্তিৰ হানি কৰিছিল আৰু সেই হাতীজাকৰ সন্ধান কৰোঁতেই বন বিভাগে এই হাবিখনৰ কথা জানিবলৈ পায়।\nকেইবছৰমান আগতে চোৰাং চিকাৰীয়ে হাবিখনত থকা গঁড় হত্যা কৰিবলৈ চেষ্টা চলায় যদিও মুলাইয়ে বন বিষয়াক এই কথা জনায়। বন বিষয়া আহি চোৰাং চিকাৰীয়ে পাতি থোৱা বিভিন্ন বস্তু জব্দ কৰে।\nযাদৱ পায়েঙে হাবিখনৰ চোৱা-চিতা আৰু ভালকৈ কৰিবলৈ আৰু অসমৰ আন ঠাইত এনে কাম আৰম্ভ কৰিবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে। ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ আন এটা চাপৰিতো গছ ৰোৱা তেওঁৰ আন এটা লক্ষ্য।\n'মুলাই অৰণ্য'তে পঁজাঘৰ সাজি পত্নী বিনীতা পায়েং, দুজন পুত্ৰ আৰু এগৰাকী কন্যাৰ সৈতে মিচিং জনগোষ্ঠীয় যাদৱ পায়েঙে বাস কৰে। গৰু আৰু ম'হৰ গাখীৰ বিক্ৰী কৰাই তেখেতৰ একমাত্ৰ জীৱিকা। শেহতীয়া সাক্ষাৎকাৰ এটাত তেওঁ কয় যে তেওঁৰ প্ৰায় ১০০টা মান গৰু আৰু ম'হ বাঘে বধ কৰিছে। কিন্তু ইয়াৰ বাবে তেওঁ হাবি-বন ধ্বংস কৰা মানুহকহে দোষাৰোপ কৰে।\n২০১২ চনৰ ২২ এপ্ৰিলৰ দিনা ধৰিত্ৰী দিৱসৰ (Earth Day) লগত সংগতি ৰাখি জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালৰ পৰিবেশ বিজ্ঞান বিভাগে যাদৱ পায়েঙক সন্মান জনাবলৈ এখন জনসভাৰ আয়োজন কৰে। সেইদিনা তেখেতে বিশ্ববিদ্যালয় চৌহদত প্ৰতীকী ৰূপত পাঁচজোপা বৃক্ষৰোপণ কৰে। মেগচেচে বঁটা বিজয়ী, জলমানৱ ৰূপে খ্যাত ৰাজেন্দ্ৰ সিং আৰু জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য সুধীৰ কুমাৰ সোপোৰিয়ে অংশ লোৱা এটা প্ৰশ্নোত্তৰ অনুষ্ঠানত পায়েঙে তেখেতৰ অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা কৰে। এই অনুষ্ঠানতে উপাচাৰ্য সোপোৰিয়ে তেখেতক "ভাৰতৰ অৰণ্য মানৱ" (Forest man of India) আখ্যা দিয়ে।\n২০১৫ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীৰ দিনা ভাৰত চৰকাৰৰ তৰফৰ পৰা পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়।\n২০২০ চনত যাদৱ পায়েঙক ১২৮ সংখ্যক "কমনৱেলথ পইণ্টছ্ অৱ লাইট এৱাৰ্ড" বঁটাৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হয়। পৰিৱেশ সুৰক্ষালৈ আগবঢ়োৱা স্বেচ্ছামূলক অৱদানৰ বাবে ৰাণী দ্বিতীয় এলিজাবেথে তেওঁক এই স্বীকৃতি দিয়ে। ১১ মাৰ্চত হ'বলগীয়া এক অনুষ্ঠানত ব্ৰিটিছ উপ-উচ্চায়ুক্ত লিক্ লয়ে তেখেতক এই সন্মান প্ৰদান কৰিব।\n↑ "Jadav Molai Payeng – the 'Forest Man of India', কাৰেণ্ট চায়েন্স, ২৫ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১৪". http://www.currentscience.ac.in/Volumes/106/04/0499.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে: মাৰ্চ 21, 2014.\n↑ 2.0 2.1 2.2 ঘাটৰ সিপাৰৰ কাঠনিবাৰী, লিখক: হেমন্ত ফুকন, দা চানডে ইণ্ডিয়ান ৱেবছাইট\n↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 "Indian Man, Jadav "Molai" Payeng, Single-Handedly Plants A 1,360 Acre Forest In Assam". huffingtonpost.com. http://www.huffingtonpost.com/2012/04/03/indian-man-jadav-molai-pa_n_1399930.html?utm_hp_ref=fb&src=sp&comm_ref=false। আহৰণ কৰা হৈছে: March 6, 2013.\n↑ 8.0 8.1 "Padma Awards 2015". Press Information Bureau. http://pib.nic.in/newsite/PrintRelease.aspx?relid=114952। আহৰণ কৰা হৈছে: 25 January 2015.\n↑ 9.0 9.1 9.2 9.3 "Man creates forest single-handedly on Brahmaputra sand bar". The Asian Age. http://archive.asianage.com/india/man-creates-forest-single-handedly-brahmaputra-sand-bar-972। আহৰণ কৰা হৈছে: March 6, 2013.\n↑ 10.0 10.1 "One of the Greatest Achievements of the Human Race – Jadav Payeng". Ajith Kumar. CC. 2012-08-03. http://www.ajithkumar.cc/my-thoughts/one-of-the-greatest-achievements-of-the-human-race-jadav-payeng/। আহৰণ কৰা হৈছে: 2012-12-31.\n↑ "Real Eco Heroes | ecotourismsocietyofnortheast". Ecotourismsociety.in. http://www.ecotourismsociety.in/real-eco-heroes। আহৰণ কৰা হৈছে: 2012-12-31.\n↑ "যাদৱ পায়েঙলৈ কমনৱেলথ পইণ্টছ অৱ লাইট এৱাৰ্ড". নিয়মীয়া বাৰ্তা. নিয়মীয়া বাৰ্তা: পৃষ্ঠা ১,১২. ৪-৩-২০২০.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত যাদৱ পায়েং সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nযাদৱ পায়েঙৰ সৈতে এটি সাক্ষাৎকাৰ।\nচিত্ৰ সংবাদ: যাদৱ পায়েং\nShort description Enviromentalist, Nature Scientist\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=যাদৱ_পায়েং&oldid=230676"ৰ পৰা সংকলিত\nLast edited on 23 May 2020, at 03:53\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=28564।


নিদাৰুণ সময়... বনৰাজ ভাটিয়ালৈ মনত পৰেনে? | News Next One\nনিদাৰুণ সময়... বনৰাজ ভাটিয়ালৈ মনত পৰেনে?\nये फ़ासले तेरी गलियों के हमसे तय न हुए\nहज़ार बार चले हम, हज़ार बार रुके\nএই গজলটোৱে এটা সময়ত সকলোৰে হৃদয়ত বিশেষ আসন দখল কৰিছিল৷ গজলটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল শ্যাম বেনেগালৰ ছবি মম্ম’ত৷ লিখিছিল গুলজাৰে আৰু কণ্ঠ নিগৰাইছিল জগজিৎ সিঙে আৰু সংগীত কৰিছিল বনৰাজ ভাটিয়াই৷ বলীউডত এসময়ত দপদপাই থকা বনৰাজ ভাটিয়া এতিয়া নিস্বঃ, অসহায়, আৰ্থিক ভাৱে দুৰ্বল এজন বৃদ্ধ ব্যক্তি৷ বৰ্তমান তেওঁৰ বয়স ৯২ বছৰ৷ জীয়াই থকাৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ সংগীতকাৰগৰাকীয়ে বিক্ৰী কৰিবলগীয়া হৈছে ঘৰৰ বাচন-বৰ্তনো৷ বনৰাজ ভাটিয়াৰ কেৰিয়াত মাইলষ্টন আছিল গোবিন্দ নিহলানীৰ পৰিচালিত ছবি ‘তমস’৷ তমসৰ সংগীতে বনৰাজক দিছিল সুকীয়া পৰিচয়, যাৰ বাবে তেওঁ লাভ কৰিছিল ১৯৮৮ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীত নিৰ্দেশনাৰ বঁটা৷ ১৯৮৯ চনত সংগীত নাটক অকাডেমীৰ সন্মানৰ লগতে ২০১২ চনত পদ্মশ্ৰী সন্মানেৰে বিভূষিত হৈছিল বনৰাজ ভাটিয়া৷ অন্যান্য বঁটা আৰু সন্মানতো আছেই...... কিন্তু এইগৰাকী মহান শিল্পী এতিয়া এক অৰ্থত মৰি মৰি জীয়াই আছে... জীৱন সংগ্ৰামে বৰ বেয়াকৈ বিধ্বস্ত কৰিছে একালত সংগীতৰ যাদুৰে লাখ লাখ মানুহক মোহাচ্ছন্ন কৰা বনৰাজক৷\n‘ভাৰত এক খৌজ’ মনত আছেনে?\nহয়তো এই মূহুৰ্তত আপোনাৰো মনত নপৰিব পাৰে কোন বনৰাজ ভাটিয়া? যদি আপুনি দূৰদৰ্শনৰ পৰ্দাত ‘ভাৰত এক খৌজ’ চাইছিল তেন্তে নিশ্চয় সেই গানটোও মনত আছে-\nसृष्टि से पहले सत्य नहीं था\nअसत्य भी नहीं अंतरिक्ष भी नहीं\nछिपा था क्या कहां, किसने देखा था\nএই সংগীত আছিল বনৰাজ ভাটিয়াৰে৷ জানে ভি দ’ য়াৰ’, ৩৬ ছৌৰংগী লেন, ভূমিকা, মন্থন, মণ্ডী, হাল্লা ব’ল, মম্ম’, জুনুন, তৰংগ, ত্ৰিকাল, যাত্ৰা আদি অনেক বলীউডৰ জনপ্ৰিয় ছবিত সংগীত পৰিচালনা কৰা বনৰাজ ভাটিয়াই সৃষ্টি কৰিছে বহুত জিংগলো৷ সেইজন বনৰাজকে এতিয়া পাহৰি পেলাইছে মানুহে৷ তেওঁ আছে এতিয়া একেবাৰে নিঃসহায় অৱস্থাত৷ মুম্বাইৰ এটা পুৰণি এপাৰ্টমেণ্টত তেওঁ অকলেই জীৱন কটাইছে৷ শৰীৰ আক্ৰান্ত এতিয়া নানা ৰোগত৷ আঁঠুৰ বিষ ইমানেই তীব্ৰ যে তেওঁ বিচনাৰ পৰা লৰচৰেই কৰিব নোৱাৰে৷ লাহে লাহে কাণেৰেও কম শুনা হৈ আহিছে৷ স্মৃতিশক্তিও লোপ পাইছে৷ না আছে উপাৰ্জনৰ কোনো পথ না আছে জীৱন জীয়াবলৈ টকা-পইচা৷\nবনৰাজ ভাটিয়াৰ সহায়কাৰী হিচাপে আছে সুজিত কুমাৰ নামৰ এজন লোক৷ বিগত কিছু বছৰ ধৰি সুজিত কুমাৰে সংগীত পৰিচালকগৰাকীৰ চোৱাচিতা কৰি আছে৷ বনৰাজ ভাটিয়া অবিবাহিত৷ তেওঁৰ এগৰাকী ভগ্নী কানাডাৰ নিৱাসী৷ আত্মীয় কিছু লোক মুম্বাইত আছে আৰু তেওঁলোকে সাধ্যানুসৰি ভাটিয়াক সহায় নকৰা নহয়৷ উল্লেখ্য যে বনৰাজে উপাৰ্জনৰ টকা শ্বেয়াৰ মাৰ্কেটত বিনিয়োগ কৰিছিল কিন্তু ২০০০ চনত শ্বেয়াৰ মাৰ্কেটত তেওঁৰ সকলোবোৰ টকা ডুবি যায়৷\n‘মুম্বাই মিৰৰ্চ’ৰ সংবাদকৰ্মী গৈছিল বনৰাজ ভাটিয়াৰ খবৰ কৰিবলৈ৷ সংবাদকৰ্মীৰ দলটোক দেখি তেওঁ প্ৰশ্ন কৰিছিল- ‘‘কোন তোমালোক? আজিকালি কোনো মানুহ মোৰ ওচৰলৈ নাহে৷ কোনো মানুহেই মোৰ খবৰ নলয়৷ তোমালোকে কি বিচাৰি মোৰ ওচৰলৈ আহিছা?’’ ইয়াৰ পৰাই বুজিব পাৰি কিমান অকলশৰীয়া জীৱন কটাইছে... কিমান একাকীত্বত ভূগিছে তেওঁ৷\nপ্ৰকৃততে বনৰাজ ভাটিয়াক কি ৰোগে আক্ৰমণ কৰিছে সেয়া তেওঁ নিজেই নাজানে, কাৰণ চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ গৈ শৰীৰ পৰীক্ষা কৰোৱা বা সময়ে সময়ে ঔষধ পাতি ক্ৰয় কৰিব পৰাকৈ ভাটিয়াৰ আৰ্থিক স্থিতি একেবাৰেই শূন্য৷\nটোপনিত মাতে নিজৰ মেকুৰীজনীক\nবনৰাজ ভাটিয়াৰ সংগী বুলিবলৈ আছিল পপছৌ নামৰ এজনী মেকুৰী৷ ছমাহৰ পূৰ্বে পপছৌ এটি পথ দুৰ্ঘটনাত নিহত হয়৷ তেতিয়াৰে পৰা বনৰাজ বেছিকৈ ভাবুক আৰু মৌন হ’বলৈ ল’লে৷ মেকুৰীজনীলৈ মনত পেলাই এতিয়াও তেওঁৰ অন্তৰাত্মাই কান্দি উঠে৷ সহায়কাৰী সুজিতে প্ৰায়ে শুনিবলৈ পায়, বনৰাজে টোপনিত পপছৌ পপছৌ বুলি চিঞৰি উঠা৷\nনিষ্ঠুৰ নেকি বলীউড?\nবলীউড নিষ্ঠুৰ আৰু নিৰ্মম নেকি? বছৰ বছৰ ধৰি একেলগে কাম কৰা ছবি পৰিচালক, নিৰ্মাতা, প্ৰযোজক কোনেও বছৰ বছৰ ধৰি কোনো ধৰণৰ খবৰ ৰখা নাই বনৰাজ ভাটিয়াৰ৷\nসুদীৰ্ঘ দিন ধৰি এগৰাকী সংগীত পৰিচালকৰ কোনো খবৰ নোহোৱা হ’ল কিন্তু কোনো এজনৰো মনত নপৰেনে তেওঁ জীয়াই আছেনো কি দৰে বুলি এবাৰ খবৰ ল’বলৈ৷ বলীউড ইণ্ডাষ্ট্ৰীত ইমান বছৰ কাম কৰাৰ পাছতো তেওঁৰ এজনো বন্ধু বা সুহৃদ নোহোৱাকৈ থাকিলনে! নে কামৰ সময়তহে কেৱল স্বাৰ্থত ব্যৱহাৰ হৈছিল বনৰাজ ভাটিয়া? তেওঁক বৃদ্ধাৱস্থা বা আৰ্থিক দুৰ্বলতাতকৈও বেছি দুৰ্বল কৰিছে অকলশৰীয়া সময়ে৷ সংগীতৰ লহৰ তুলি মানুহৰ অন্তৰত শান্তিৰ নিজৰা বোওৱা বনৰাজ ভাটিয়াৰ নিজৰ অন্তৰত এতিয়া মাথো দুখৰ লহৰ..... বলীউড ইণ্ডাছট্ৰীত বনৰাজ ভাটিয়াৰ অলেখ অৱদান, কিন্তু সকলো এতিয়া পাহৰণিৰ গৰ্ভত বিলীন৷ এনেকুৱা বনৰাজ ভাটিয়া আৰু হয়তো অনেকজন ওলাব... যিয়ে এসময়ত পোহৰ বিলাই এতিয়া যুঁজিছে মাথোঁ এন্ধাৰৰ সৈতে....


ভাল মানুহৰ কাম - সন্ধান\nYou are at:Home»চিন্তাশিল্প»ভাল মানুহৰ কাম\nভাল মানুহৰ কাম\nBy সমুজ্জ্বল ভৰদ্বাজ on March 8, 2014 চিন্তাশিল্প\nআদিত্য- বিহাৰৰ এখন সৰু গাঁওৰ পৰা নিজক প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ এবুকু প্ৰত্যাশাৰে পঢ়িবলৈ অহা ল’ৰা ৷ আমাৰ সহপাঠী, ভাল বন্ধু ৷\nল’ৰালি কালত সি কান্ধৰ হাড়ৰ কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল ৷ অস্ত্ৰোপচাৰৰ পিছৰপৰা তাৰ সোঁ-কান্ধখন এঢলীয়া ৷ বাঁওহাতৰ মধ্যমা আঙুলিটোৰ আগঅংশ সৰুতে আঘাত লাগি উফৰি পৰিছিল, আঙুলিটোৰ নখটোৱে তেতিয়াৰপৰাই বিকৃত ৰূপ লোৱা ৷ ইমানৰ পিছতো ল’ৰাজন কিন্তু সদায়েই হাঁহিমুখীয়া ৷ হাঁহিৰে দুখ ঢাকিব খোজা দুৰ্দান্ত সাহস তাৰ ৷ সকলোৰে মাজত জনপ্ৰিয় এই ল’ৰাজনেই এটা বহুত ডাঙৰ কাম কৰিলে ৷ আমাৰ চকুত এই কামটোৱেই তাক আৰু মহান কৰি তুলিলে ৷\nবিহাৰৰ ভিতৰুৱা অঞ্চলসমূহৰ কিছুলোকে এতিয়াও বাল্যবিবাহ প্ৰথাক অন্ধভাৱে সমৰ্থন কৰে ৷ মাক-দেউতাকৰ ৰঙা চকুৰ কাঢ়া শাসনৰ আগত পখিলা খেদা বয়সতে দায়িত্বৰ গধুৰ ওৰণি টানি বিবাহত বহিব লগা হয় বহু নাবালিকাই ৷ আদিত্যৰ সম্পৰ্কীয় ভনীয়েক এজনীয়েও এনে পৰিস্থিতিৰ মুখামুখি হ’ব লগা হ’ল ৷ তাইৰ নাম তৰালি ৷ যি বয়সত দেশৰ অন্যান্য ঠাইৰ ছোৱালীয়ে চোতালত বালিঘৰ সাজে, মূষলধাৰ বৰষুণত তিতি বৈ যোৱা কাগজৰ সুঁতিত নাওঁ উটুৱায়, সেই বয়সতে তৰালিয়ে নিৰ্বিবাদে সমৰ্থন জনাব লগা হ’ল বাল্যবিবাহক ৷ আয়োজন কৰা হ’ল বৰভোজৰ ৷ গাঁওবাসী আনন্দোৎসৱত মতলীয়া হ’ল ৷ বিহাৰৰ তপ্ত পৰিবেশত পলকতে বাষ্প হৈ উৰি গ’ল তৰালিৰ শোকাৰ্ত চকুলো ৷\nকথাটো আদিত্যৰ কাণটো পৰিলহি ৷ পিচে আদিত্য কিন্তু এইজাক বলীয়া ধুমুহাত উভালি নপৰিল ৷ ভূপেনদাৰ গীতত সৰুদৈ-সৰুকণে সৰু সৰু সমাজ এৰি সৰু পুঠিমাছ হৈয়ো সৰু পুখুৰীতে বিজুলীক গিলাৰ সাহস দেখুৱাদি আদিত্যয়ো গাঁৱৰ সেই সমাজখনক প্ৰত্যাহ্বান জনালে ৷ প্ৰথমে তৰালিৰ মাক-দেউতাকৰ আগত বাল্যবিবাহৰ পৰৱৰ্তী কালৰ ভয়াৱহ ছবিখন সি দাঙি ধৰিলে ৷ কম বয়সতে সন্তানৰ মাতৃ হ’লে শৰীৰত তাৰ ঋণাত্মক প্ৰভাৱসমূহ কিদৰে পৰে, চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰ হিচাপে এয়াও সি তৰালিৰ ঘৰখনক ভাঙি-পাতি ক’লে ৷ পিচে এয়া হ’লগৈ খোলাকাতিৰ তালহে ৷ আকোঁৰগোজ মাক-দেউতাকৰ কথা- “ছোৱালী হৈ জন্ম লৈছে যেতিয়া তৰালিয়ে এদিন বিয়াত বহিবই লাগিব ৷ সৰুতে জঞ্জালটো মাৰিব পাৰিলে ভালহে কথা…” এইবোৰ ‘ডাঙৰ মানুহৰ সিদ্ধান্ত’ৰ প্ৰতিবাদ কৰা হেতু আদিত্যই নিজৰ মাক-দেউতাকৰ পৰাও কটুবাক্য শুনিব লগা হ’ল ৷\nআদিত্য কিন্তু পিচুৱাই নাহিল ৷ যাৰ অন্তৰত যুক্তি, সাহস, মৰম, দয়া সকলো থাকে, তেনে লোকে অন্যায় কামক কেতিয়াও মানি ল’ব নোৱাৰে ৷ আদিত্যই গোপনে কাষ চাপিল স্থানীয় বেচৰকাৰী সংস্থা এটাৰ ৷ সংস্থাটো লগ হ’ল আৰক্ষী বাহিনীৰ সৈতে ৷ আৰু তাৰ পিছৰখিনি..!\n-বিদ্যালয়ৰ ৰেজিষ্টাৰ বহীখনত তৰালিৰ নাম আকৌ লিপিবদ্ধ হ’ল ৷ সমনীয়াৰ সৈতে কঁকালত গাগৰী লৈ তায়ো সমূহীয়া কুঁৱাটোলৈ পানী আনিবলৈ আকৌ যোৱা হ’ল ৷ বাষ্প হৈ উৰি যোৱা শোকাৰ্ত চকুলোবোৰ আশাৰ বৰষা হৈ সম্ভাৱনাৰ সেউজীয়া জগাবলৈ পুনৰ নামি আহিল তৰালিৰ জগতখনলৈ ৷\nএই গোটেই ঘটনাপ্ৰৱাহৰ নায়ক হৈ ৰ’ল আদিত্য ৷ জীৱনৰ ৰণাঙ্গনত ক্ষত-বিক্ষত হৈয়ো যুঁজিবলৈ এৰি নিদিয়া আদিত্যই তৰালীক নতুন-জীৱন এটি উপহাৰ দিলে ৷ বয়সত সৰু হৈয়ো আদিত্যই ভাল মানুহৰ কাম কৰিলে ৷ আদিত্য- তোলৈ যাচিছোঁ এই বন্ধুৰ ‘লাল চালাম’ ৷ Hats off to you…\n…আদিত্যৰ ঠিকনাত কালি এটা খাম আহিছে ৷ সি গৰ্ভত আলফুলে কঢ়িয়াই আনিছে নৱমৰ পৰা দশম শ্ৰেণীলৈ তৰালিয়ে শ্ৰেণীত প্ৰথম হৈ উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ প্ৰমাণপত্ৰ, এবাকচ শুকান মিঠাই আৰু ময়ূৰৰ পাখিৰে সজা, শ্ৰদ্ধা আৰু কৃতজ্ঞতাৰ চেনেহজৰীৰে গঁথা এটি বিনন্দীয়া ৰাখী ৷\n(গোপনীয়তা ৰক্ষাৰ খাতিৰত চৰিত্ৰদ্বয়ৰ নাম সলাই দিয়া হৈছে ৷)\n– সমুজ্জ্বল ভৰদ্বাজ,\nপ্ৰযত্নে: ৱাৰ্ডেন, একলব্য হল,\nআই. টি. এছ. ডেণ্টেল কলেজ, হস্পিতাল এণ্ড ৰিচাৰ্ছ চেন্টাৰ,\nগ্ৰেটাৰ নইদা, নলেজ পাৰ্ক-৩, প্লট: ৪৯\nজিলা: গৌতম বুদ্ধ নগৰ,\nক্ষন্তেকীয়া জীৱনৰ যুগমীয়া অৱদান\nPrevious Articleশ্বপং য়ং মানাও পয়\nNext Article প্ৰথম ছবি : এপ্ৰিল, ২০১৪\nFollow on Twitter 283\nJanuary 7, 2014 3\nIdrish khan on এমুঠি হাঁহি (নাজমল হুছেইন)\nJob Assam on এমুঠি অণুগল্প (পাপৰি বৰ্মন)\nহাছনুল ইছলাম on প্ৰচলিত শিক্ষা ব্যৱস্থা : শিক্ষক-অভিভাৱক, চৰকাৰ আৰু অসমৰ ভৱিষ্যত(২)


ভানু আথাইয়া - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(ভানু আঠাইয়াৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nভানুমতী আন্নাচাহিব ৰাজোপাধ্যায়\n২৮ এপ্ৰিল, ১৯২৯\nকলহাপুৰ, কলহাপুৰ ৰাজ্য, ব্ৰিটিছ ভাৰত\n১৫ অক্টোবৰ, ২০২০ (৯১ বছৰ)\nশ্ৰেষ্ঠ কষ্টিউম ডিজাইনৰ অস্কাৰ বঁটা, ১৯৮২\nশ্ৰেষ্ঠ কষ্টিউম ডিজাইনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ১৯৯১ আৰু ২০০২\nভানু আথাইয়া (মাৰাঠী: भानु अथैय्या; ২৮ এপ্ৰিল ১৯২৯ - ১৫ অক্টোবৰ ২০২০) এগৰাকী ভাৰতীয় কষ্টিউম ডিজাইনাৰ। তেওঁ ১৯৫০ৰ দশকৰ পৰা প্ৰায় ১০০খন চলচ্চিত্ৰৰ কষ্টিউম ডিজাইন কৰিছে। তেওঁ ১৯৫৬ চনৰ চি.আই.ডি. বোলছবিৰ বেশভূষা তৈয়াৰ কৰি তেওঁ কষ্টিউম ডিজাইনাৰ হিচাপে পৰ্দাপন কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ বিখ্যাত নিৰ্দেশক গুৰু দত্তৰ ছবি প্যাছা (১৯৫৭), চৌধবী কা চান্দ (১৯৬০) আৰু চাহিব বিবি অৰ গোলামত (১৯৬২) কষ্টিউম ডিজাইন কৰে। তেওঁ সুদীৰ্ঘ ৫০ বছৰ কষ্টিউম ডিজাইনৰ লগত জড়িত আছিল। তেওঁ গান্ধী চলচ্চিত্ৰত কৰা কষ্টিউম ডিজাইনৰ বাবে ১৯৮২ চনত শ্ৰেষ্ঠ কষ্টিউম ডিজাইনৰ অস্কাৰ বঁটা। তেওঁ অস্কাৰ বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয়। ইয়াৰ লগতে তেওঁ দুটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছে। ১৯৯১ চনত তেওঁ লেকিন আৰু ২০০২ চনত লাগান ছবিৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ কষ্টিউম ডিজাইনৰ ৩৮তম আৰু ৪৯তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।\n২০১০ চনৰ মাৰ্চ মাহত তেওঁৰ দা আৰ্ট অফ কষ্টিউম ডিজাইন গ্ৰন্থখন প্ৰকাশিত হয়। হাৰ্পাৰ কনিন্সৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত এই কিতাপ তেওঁ ২০১৩ চনৰ ১৩ জানুৱাৰী তাৰিখে চতুৰ্দশ দালাই লামাক উপহাৰ দিছিল।\n২০১২ চনৰ ১৫ ডিচেম্বৰ তাৰিখে তেওঁ তেওঁৰ অস্কাৰ বঁটা একাডেমীলৈ ঘূৰাই দিয়ে। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পৰিয়ালে এই বঁটাৰ ভালকৈ যত্ন লব নোৱাৰিব বুলি তেওঁ এই বঁটা একাডেমীলৈ ঘূৰাই দিছিল।\n২০২০ চনৰ ১৫ অক্টোবৰ তাৰিখে মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত ৯১ বছৰ বয়সত ভানু আথাইয়াৰ মৃত্যু হয়।\n১৯২৯ চনৰ ২৮ এপ্ৰিল তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ কলহাপুৰ ৰাজ্যৰ কলহাপুৰত ভানুমতী আন্নাচাহিব ৰাজোপাধ্যায়ৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ আন্নাচাহিব আৰু মাতৃ শান্তাবাঈ ৰাজোপাধ্যায়। তেওঁ সাতজন সন্তানৰ ভিতৰত তৃতীয় সন্তান আছিল। ভানুৰ পিতৃ আন্নাচাহিব এজন চিত্ৰকৰ আছিল। তেওঁ ন বছৰ বয়সতে পিতৃহাৰা হৈছিল।\nতেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা ঘৰতে আৰম্ভ হৈছিল। তেওঁৰ শিক্ষকে তেওঁৰ ঘৰলৈ আহি ছবি আঁকিবলৈ শিকাইছিল। স্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰি তেওঁ মুম্বাইৰ ছাৰ জে. জে. স্কুল অফ আৰ্টত নামভৰ্তি কৰে। তাৰপৰা তেওঁ ললিত কলা বিভাগৰ প্ৰথম হৈ সোণৰ পদক আৰু ফেল'শ্বিপ লাভ কৰি স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁ ফ্ৰান্সিছ নিউটন সৌজায়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰা প্ৰগেচীভ আৰ্টিষ্টছ গ্ৰুপলৈ সদস্য হিচাপে মনোনীত হৈছিল।\nভানু আথাইয়ায়ে কবি আৰু গীতিকাৰ সত্যেন্দ্ৰ আথাইয়াৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। কিন্তু পিছলৈ তেওঁলোকৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়। তেওঁলোকৰ এগৰাকী জীয়েক আছে আৰু তেওঁ এতিয়া পৰিয়ালৰ সৈতে কলকাতাত থাকে। ভানুয়ে বৰ্তমান মুম্বাইত বাস কৰে।\n(৫৫তম) শ্ৰেষ্ঠ কষ্টিউম ডিজাইনৰ অস্কাৰ বঁটা গান্ধী বিজয়ী \n(৩৬তম) শ্ৰেষ্ঠ কষ্টিউম ডিজাইনৰ বাফটা বঁটা গান্ধী মনোনীত \n১৯৯১(৩৮তম) শ্ৰেষ্ঠ কষ্টিউম ডিজাইনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লেকিন... বিজয়ী \n(৪৯তম) শ্ৰেষ্ঠ কষ্টিউম ডিজাইনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাগান বিজয়ী \n(৫৪তম) জীৱনজোৰা সাধনাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী \n(৪ৰ্থ) লাডলি জীৱনজোৰা সাধনা বঁটা বিজয়ী \n↑ 1.0 1.1 Chatterjee, Madhusree (20 February 2009). "Bhanu Athaiya - India's first Oscar winner walks down memory lane". Hindustan Times. Archived from the original on 27 December 2013. https://web.archive.org/web/20131227010346/http://www.hindustantimes.com/News-Feed/archive/Bhanu-Athaiya-India-s-first-Oscar-winner-walks-down-memory-lane/Article1-381412.aspx। আহৰণ কৰা হৈছে:3May 2013.\n↑ "From dandy to Dandi, it wasalong journey". Hindustan Times. http://timesofindia.indiatimes.com/india/From-dandy-to-Dandi-it-was-a-long-journey/articleshow/35344377.cms। আহৰণ কৰা হৈছে:3May 2013.\n↑ 3.0 3.1 "49th National Film Awards". Directorate of Film Festivals. http://iffi.nic.in/Dff2011/Frm49NFAAward.aspx। আহৰণ কৰা হৈছে: 2013-05-03.\n↑ "The Art of Costume Design, by Bhanu Rajopadhye Athaiya". HarperCollins Publishers India. Archived from the original on4March 2012. https://web.archive.org/web/20120304224854/http://www.harpercollins.co.in/BookDetail.asp?Book_Code=2514। আহৰণ কৰা হৈছে:3May 2013.\n↑ "No one will fight China to makeastand for Tibet". Phayul.com. Archived from the original on2May 2013. https://web.archive.org/web/20130502031725/http://www.phayul.com/news/article.aspx?id=28919&t=1। আহৰণ কৰা হৈছে:3May 2013.\n↑ "Athaiya meets Dalai Lama". The Times of India. http://mobilepaper.timesofindia.com/mobile.aspx?article=yes&pageid=13&sectid=edid=&edlabel=TOIM&mydateHid=21-04-2010&pubname=Times+of+India+-+Mumbai&edname=&articleid=Ar01307&publabel=TOI। আহৰণ কৰা হৈছে:3May 2013.\n↑ Singh, Lada (23 February 2012). "First Indian to win an Oscar, Bhanu Athaiya wants to return her award". Hindustan Times. http://indiatoday.intoday.in/story/first-indian-to-win-an-oscar-bhanu-athaiya-wants-to-return-her-award/1/174950.html। আহৰণ কৰা হৈছে:3May 2013.\n↑ Ghosh, Avijit (15 December 2012). "Bhanu Athaiya returns Oscar fearing theft". The Times of India. http://articles.timesofindia.indiatimes.com/2012-12-15/india/35836042_1_finest-motion-picture-museum-bhanu-athaiya-costume-designer। আহৰণ কৰা হৈছে:3May 2013.\n↑ Lala, Smita (7 May 2008). "My Fundays: Bhanu Athaiya". The Telegraph. http://www.telegraphindia.com/1080507/jsp/telekids/story_9233599.jsp। আহৰণ কৰা হৈছে:3May 2013.\n↑ "The 55th Academy Awards (1983) Nominees and Winners". Academy of Motion Picture Arts and Sciences. http://www.oscars.org/oscars/ceremonies/1983। আহৰণ কৰা হৈছে: 2013-05-02.\n↑ "Film in 1983 - BAFTA Awards". British Academy of Film and Television Arts. http://awards.bafta.org/award/1983/film। আহৰণ কৰা হৈছে: 2013-05-02.\n↑ "38th National Film Awards". Directorate of Film Festivals. http://iffi.nic.in/Dff2011/Frm38thNFAAward.aspx। আহৰণ কৰা হৈছে: 2013-05-03.\n↑ "Filmfare: 'Jodha...' bags 5, Priyanka, Hrithik shine". The Times of India (The Times Group). 1 March 2009. http://timesofindia.indiatimes.com/home/specials/filmfare/Filmfare-Jodha--bags-5-Priyanka-Hrithik-shine/articleshow/4205152.cms। আহৰণ কৰা হৈছে: 11 July 2013.\n↑ "NGO to honour Bhanu Athaiya with Lifetime Achievement award". The Times of India (The Times Group). 21 January 2013. http://articles.timesofindia.indiatimes.com/2013-01-21/news-interviews/36461870_1_special-award-bhanu-athaiya-gender-sensitivity। আহৰণ কৰা হৈছে: 11 July 2013.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত Bhanu Athaiya সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nনিউয়ৰ্ক টাইমছত ভানু আঠাইয়াৰ চলচ্চিত্ৰপঞ্জী\nভানু আথাইয়া সম্পৰ্কে ইণ্টাৰনেট মুভি ডাটাবেছত থকা তথ্য।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ভানু_আথাইয়া&oldid=249477"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১৬ অক্টোবৰ, ২০২০ তাৰিখে ১১:৪২ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


ফণী শৰ্মাৰ নাটক 'চিৰাজ'-এক সমালোচনা - Growhills Publishing\nPosted on May 10, 2020 September 3, 2020\nফণী শৰ্মাৰ নাটক ‘চিৰাজ’–এক সমালোচনা\n(ফণী শৰ্মাৰ নাটক ‘চিৰাজ -এক সমালোচনা)\nPhani Sharmar Natak ‘Chiraj’-Ek Shamalochana (ফণী শৰ্মাৰ নাটক ‘চিৰাজ -এক সমালোচনা Critical Essays on Phani Sharma’s ‘Chiraj’), an Assamese drama by Rabbi Masrur, Published by Growhills Publishing.\nফণী শৰ্মাঃ চমু পৰিচয়\nলক্ষ্মীধৰ শৰ্মাঃ চমু পৰিচয়\nসামাজিক নাটক হিচাপে ফণী শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’\nফণী শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’ নাটকত সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতিৰ চিত্ৰ\nফণী শৰ্মাৰ চিৰাজ নাটকত ‘আঘোণা’ চৰিত্ৰ – এক আলোচনা\nফণী শৰ্মাৰ চিৰাজ নাটকত নাৰী চৰিত্ৰ – এক আলোচনা\nফণী শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’ নাটকত হাস্যৰস\n‘চিৰাজ’ নাটক ৰচনাত ফণী শৰ্মাৰ মৌলিকত্ব\nফণী শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’ নাটকৰ দোষ-গুণ বিচাৰ\nফণী শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’ নাটকৰ সাবিত্ৰী চৰিত্ৰ: এক বিশ্লেষণ\nফণী শৰ্মা আছিল বিংশ শতাব্দীৰ এজন অসমীয়া নামজ্জ্বলা অভিনয় শিল্পী আৰু নাট্যকাৰ।\nতেওঁৰ জন্ম হয় ১৯১০ চনত। বাল্যকালতে তেওঁ মাতৃ হাৰা হয়। দেউতাকে তেওঁক বিদ্যালয়লৈ পঠিয়াইছিল যদিও আনুষ্ঠানিক শিক্ষাই তেওঁল আমুৱাইছিল বাবে উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰিব নোৱাৰি কাঠৰ ব্যৱসায় কৰিবলৈ লয়। কিন্তু ব্যৱসায়ত সফলতা লাভ কৰিব নোৱাৰি হতাশ হৈ পৰে। অৱশ্যে সৰু কালৰ পৰা তেওঁৰ অভিনয়ৰ প্ৰতি ৰাপ আছিল। সেয়ে পোনতে কিছু বছৰ তেওঁ ‘বাণ ৰঙ্গমঞ্চ’ত মহিলাৰ গেলেৰীত গেট কিপাৰ হৈ থাকি লাহে লাহে অভিনয় জগতলৈ আগবাঢ়ে। তেওঁ মাত্ৰ এঘাৰ বছৰ বয়সত ১৯২১ চনত তেজপুৰত ‘লাচিত বৰফুকন’ নাটকত লাচিত বৰফুকনৰ ভাওত অভিনয় কৰি অভিনয় জীৱনৰ পাতনি মেলে। ১৯৩০ চনত তেওঁ ব্রজ শৰ্মাৰ যাত্ৰা পাৰ্টিত যোগ দিয়ে আৰু অভিনয়কে জীৱনৰ ব্রত হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ ‘পূবৰ্ব জ্যোতি’ থিয়েটাৰত যোগ দিয়ে আৰু মঞ্চত বিভিন্ন নাটক অভিনয় কৰি প্ৰভূত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। পিছলৈ তেওঁ বোল ছবি জগততো প্ৰৱেশ কৰে। তেওঁ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ ‘জয়মতী’ বোলছবিত গাঁঠি হাজৰিকাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।\nঅভিনয়ৰ লগে লগে তেওঁ নাটক ৰচনাতো মনোযোগ দি কেইবাটাও মঞ্চ সফল নাটক ৰচনা কৰে। তেওঁ ৰচনা কৰা নাটকসমূহৰ ভিতৰত ‘ভোগ জবা, কিয়, কলা বজাৰ, ৰূপান্তৰ, নাগ পাশ, মায়াঙৰ বেজ’ আদি উল্লেখযোগ্য। তেওঁ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’ নামৰ চুটিগল্পৰ আধাৰত বিখ্যাত ‘চিৰাজ’ নাটক ৰচনা কৰে। তেওঁৰ নাটকসমূহৰ মাজেদি অসমীয়া সমাজৰ বিভিন্ন দিশ মূৰ্ত হৈ উঠিছে।\nএইজন মহান নাট্যকাৰ তথা অভিনেতাজনে ১৯৭০ চনত মৃত্যু বৰণ কৰে। ০ ০ ০\nফণী শৰ্মাৰ নাটক ‘চিৰাজ -এক সমালোচনা\nলক্ষ্মীধৰ শৰ্মা আছিল অসমৰ এজন প্ৰতিভাধৰ সুযোগ্য সন্তান। তেওঁ আছিল একেধাৰে স্বাধীনতা বিপ্লৱী, সাহিত্যিক আৰু সংস্কৃতিৰ পৃষ্ঠপোষক । সাহিত্যিক হিচাপে তেওঁ কবিতা, নাটক, গল্প আৰু প্ৰৱন্ধ ৰচনা কৰিছিল।\nলক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ জন্ম হয় তেজপুৰৰ ভীৰ নামৰ এখন গাওঁত ১৮৯৮ চনত। ছাত্ৰ অৱস্থাৰ পৰাই লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা আছিল অতিকৈ প্ৰতিভাধৰ। আনুষ্ঠানিক শিক্ষাত বিশেষ কৃতিত্ব দেখুৱাব পাৰিছিল বাবে বৃত্তি পোৱাৰ উপৰিও কেইবাটাও স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰিছিল।\nলক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই ১৯২১ চনত অসমৰ অসহযোগ আন্দোলনত যোগ দি মহাত্মা গান্ধীৰ মন্ত্ৰেৰে দীক্ষিত হৈ অসমৰ গাঁৱে-ভূৱে বিপ্লৱৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰিছিল। ১৯৩০-৩১ চনৰ আইন অমান্য আন্দোলনত যোগদান কৰি তেওঁ কাৰাবাস খাটিছিল।\nব্যক্তিত্বৰ দিশৰ পৰা লক্ষ্মীধৰ শৰ্মা আছিল সহজ, সৰল আৰু উদামনা। মানুহক সহজতে মুগ্ধ কৰি মন জয় কৰিব পৰা অদ্ভূদ ক্ষমতা আছিল তেওঁৰ। তেওঁ অসমৰ সুযোগ্য সন্তান স্বাধীনতা বিপ্লৱী তৰুণৰাম ফুকনৰ কন্যাৰ পাণি গ্ৰহণ কৰিছিল।\nছাত্ৰ অৱস্থাৰ পৰাই সাহিত্যৰ প্ৰতি শৰ্মাদেৱৰ ৰাপ আছিল আৰু চেতনা, বাঁহী, আবাহন, ৰাইজ, বন্তী আদি আলোচনীত কবিতা লিখিছিল। তেওঁ কেইবাখনো নাটক ৰচনা কৰিছিল। নাটকবোৰ সামাজিক সমস্যাবোৰৰ ওপৰত ৰচিত আৰু জাতীয় ভাৱধাৰাৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত। ‘নাৰী’ আৰু ‘মৰণ দেৱতা’ তেওঁৰ শ্রেষ্ঠ কবিতা পুথি। তেওঁ বহুতো চুটিগল্প ৰচনা কৰি অসমীয়া চুটিগল্পৰ ভঁৰাললৈ মূল্যৱান অৱদান আগবঢ়াইছে। তেওঁ ‘চিৰাজ’ নামেৰে এটি বিখ্যাত চুটিগল্প ৰচনা কৰে। উক্ত ‘চিৰাজ’ গল্পটি ফণী শৰ্মাই নাট্যৰূপ দিয়ে। নাটকখন অসমীয়া নাট্য সাহিত্যলৈ এক অনবদ্য অৱদান।\nএইজন মহান সাহিত্যিকে মাত্ৰ ৩৫ বছৰ বয়সত ১৯৩৪ চনত দুৰাৰোগ্য ক্ষয়ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যু বৰণ কৰে। ০ ০ ০\nসামাজিক ঘটনাৰাজিৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি যি শ্ৰেণীৰ নাটক ৰচিত হয় তাক ‘সামাজিক নাটক’ বুলি কোৱা হয়। সামাজিক নাটকত সমাজৰ বাস্তৱ সমস্যাৰাজি নাটকৰ উপকৰণেৰে সজাই নাট্য ৰূপ দিয়া হয়। এনে নাটকত সামাজিক বৈষম্য, জাতিভেদ, ধনী-দুখীয়াৰ মাজত দ্বন্দ্ব, যুৱক-যুৱতীৰ প্ৰেম, আদি বিভিন্ন সমস্যাসমূহৰ চিত্ৰ অংকন কৰা হয়। এই শ্ৰেণীৰ নাটকত সামাজিক পৰিস্থিতিৰ দ্বন্দ্বৰ লগতে মানসিক দ্বন্দও ফুটাই তোলাত গুৰুত্ব দিয়া হয়। সামাজিক নাটকক বহুলভাৱে দুই ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি, যথা- ব্যঙ্গ বা হাস্য-ৰসাত্মক সামাজিক নাটক আৰু গহীন ভাৱৰ সামাজিক নাটক। যিবোৰ সামাজিক নাটকত ব্যক্তি বা ব্যক্তি বিশেষৰ ওপৰত লঘু দৃষ্টিৰে বাহ্যিক বা উপৰুৱা দোষ-ক্ৰটিক সমল হিচাপে লৈ হাস্যোদ্বীপক চিত্ৰ অংকন কৰা হয় তাকেই ‘ব্যঙ্গ বা হাস্যোদ্বীপক সামাজিক নাটক’ বুলি কোৱা হয়। আনহাতে যিবোৰ নাটকত সামাজিক লঘু বা উপৰুৱা দোষ-ক্ৰটিৰ ওপৰত আলোকপাত নকৰি সমাজৰ আভ্যন্তৰীণ কেৰোণসমূহক গহীন ভাৱত আলোকপাত কৰা হয় সেইবোৰ নাটকেই ‘গহীন সামাজিক নাটক’।\nলক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ প্ৰখ্যাত ‘চিৰাজ’ শিৰোনামাৰ চুটিগল্পৰ আধাৰত ফণী শৰ্মাই ৰচনা কৰা একে নামৰ পূৰ্ণাঙ্গ নাটকখন সামাজিক নাটক। এইখন নাটকৰ বিষয়-বস্তু সম্পূৰ্ণৰূপেই সামাজিক। সমাজৰ কেইবাটাও বাস্তৱ আৰু জলন্ত চিত্ৰ নাটকখনত সফলভাবে অংকন কৰা হৈছে। এই নাটকখনত ধনী আৰু দুখীয়াৰ জীৱন-প্ৰণালী, ডেকা-গাভৰুৰ প্ৰেম, হিন্দু-মুছলমানৰ মাজত সম্প্ৰীতি, মানৱতাবাদ আৰু কুসংস্কাৰমুক্ত প্ৰগতিশীল নতুন সমাজ গঢ়াৰ আশাবাদৰ চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছে।\nঅসমীয়া সমাজত ধনী আৰু দুখীয়াৰ মাজত চিৰ বৈষম্য বিৰাজমান। ধনীয়ে যিস্থান ভৰিৰে গচকে, দুখীয়াই তেনে ঠাইত শুবলৈকো নাপায়। সেয়ে প্ৰথম অংকৰ প্ৰথম দৃশ্যত বৰুৱাহঁতৰ ড্ৰইংৰূমত যি দলিচা পাৰিছে তাত লগুৱা আঘোনাই বাগৰ দি কৈছে:\n“অঃ অঃ অঃ। আয়ৈ দেহি যেন আলাসতহে বাগৰিছোঁ। উস্, উস্, হুঃ হুঃ যেন তেখেত বিষ্ণুৰ পদুম ফুলৰ অনন্ত শৰ্যাহে। অস্ অস্ কি আৰাম।”\nদ্বিতীয়তে প্ৰেমৰ চিত্ৰখনেই নাটকখনৰ প্ৰধান চিত্ৰ। ইয়াত অভিজাত পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰা কন্দৰ্প নামৰ ল’ৰা এজনে ঘৰৰ কাম কৰা লিগিৰী সাবিত্ৰীৰ লগত পৰা প্ৰেমৰ চিত্ৰ – ইয়াৰ পাতনি, সংঘাত আৰু পৰিণতি স্পষ্টভাৱে ফুটি উঠিছে। প্ৰেম হৈছে এক সহজাত অনুভূতি। ডেকা-গাভৰুৰ অন্তৰত এই অনুভূতি অজানিতভাৱেই উদ্ভৱ হয়। এই অনুভূতিয়ে জাত-পাতৰ বিচাৰ নকৰে। কন্দৰ্প আৰু সাবিত্ৰীৰো সেয়া হ’ল। দুয়োজনৰ হৃদয় মিলিল যদিও সমাজে তাক স্বীকৃতি নিদিলে। অৱশেষত কন্দৰ্পৰ পিতাকে ছলনা কৰি পুতেকক কলিকতালৈ পঠিয়াই দিলে আৰু সাবিত্ৰীক বৰুৱাহঁতৰ বাগিছাৰ জামাদাৰৰ পুতেকলৈ বিয়া দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিলে। কিন্তু সাবিত্ৰীয়ে সেই বিয়াত সন্মতি নিদি ঘৰৰ পৰা পলাই যায়। এনেদৰে সমাজত ধনী-দুখীয়াৰ বৈষম্যৰ বাবেই সিহঁতৰ প্ৰেম সফল হ’ব নোৱাৰিলে।\nতৃতীয়তে, মানৱীয় আৰু উদাৰ চৰিত্ৰৰ মানুহও সমাজত নথকা নহয়। এনেলোকৰ সংখ্যা তাকৰ হ’লেও আছে। সাবিত্ৰীয়ে বৰুৱাহঁতৰ ঘৰৰ পৰা পলাই গ’ল যদিও অৱশেষত ‘চিৰাজ’ নামৰ মুছলমান মানুহ এজনৰ ঘৰত আশ্ৰয় পালে। সেই ঘৰত তাই অকল আশ্ৰয় পোৱাই নহয়, সম্পূৰ্ণ মানৱীয় মৰ্যাদাও পালে। তাতেই তাই কন্দৰ্পৰ ঔৰজাত এটি কন্যা সন্তান ‘সীতা’ৰ জন্ম দিয়ে। সীতাৰ জন্মৰ দুদিন পাছত সাবিত্ৰীৰ মৃত্যু হোৱাত সীতাক চিৰাজে নিজৰ নাতিনীৰ মৰ্যাদাৰে লালন-পালন কৰে। আঠ বছৰ লালন-পালন কৰাৰ পাছত কন্দৰ্পক পাই সীতাক পিতাকৰ হাতত অৰ্পণ কৰি চিৰাজে কৈছে :\n“(বেজাৰত হাঁহি মাৰি) নাই, নাই, মই এইবোৰ কি ভ্ৰম বলকিছোঁ। বাপেকে জীয়েকক লৈ যাব খুজিছে, মই নিদিবৰ কোন? (হাত যোৰ কৰি) মাজে মাজে যাতে ছোৱালীটিক দেখা পাওঁ সেইকন দয়া আপোনালোকে মোক কৰিব।”\nচিৰাজ চৰিত্ৰত এই মানৱীয়তা প্ৰকাশ পোৱাৰ ওপৰিও সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতিৰ ভাৱো তেওঁৰ চৰিত্ৰৰ মাজেদি মূৰ্ত হৈ উঠিছে। চিৰাজে আশ্ৰয় দিয়া সাবিত্ৰী হিন্দুৰ ছোৱালী বুলি জানিব পাৰি সমাজৰ বুঢ়া মানুহ এজনে যেতিয়া আপত্তি দৰ্শাব বিচাৰিছিল, তেতিয়া চিৰাজে কৈছে:\n“এ মোৰ কিহৰ গৰজ পৰিছে হিন্দু-অহিন্দুৰ বিচাৰ কৰিবলৈহে। মানুহে মানুহৰ ঘৰত আশ্ৰয় বিচাৰিছে, মই আশ্ৰয় নিদিলে অমানুহ নহ’মনে?”\nনাটকখন সংস্কাৰবাদী আৰু প্ৰগতিশীল চিন্তাধাৰাৰো দলিল। নাটকৰ শেষৰ ফালে আধুনিক শিক্ষাৰে শিক্ষিত অনিল আৰু কন্দৰ্পৰ পত্নী সৰযুই সাবিত্ৰীৰ গৰ্ভজাত সীতাক সমাজৰ চিৰা-চৰিত পৰম্পৰাৰ বিৰুদ্ধে গৈ সহজে স্বীকাৰ কৰি লৈ অনিলে সীতাক বিয়া কৰাৰ বাবে সাজু হৈছে আৰু সৰযুয়েও সীতাক নিজৰ কন্যাৰ দৰে আকোঁৱালি লৈছে। অনিলে সাম্প্ৰদায়িক গোড়ামিৰ বিৰোদ্ধে সৰৱ হৈ উদাত্ত কণ্ঠে ঘোষণা কৰিছে:\n“যিখন সমাজৰ বিচাৰ আছে, বিবেক নাই- দণ্ড আছে ক্ষমা নাই – তেজ মংহ আছে, হৃদয় নাই- তেনেখন মনুষত্বহীন মানুহে গঢ়া সমাজক অতীতেহে স্বীকাৰ কৰিব পাৰে, ভৱিষ্যতে নকৰে।”\nঅনিলে আকৌ কৈছে:\n“…………….. মানুহে সমাজ গঢ়ে, সমাজে মানুহ নগঢ়ে। যিখন সমাজে মানুহক আপোন হ’বলৈ নিদিয়ে ………….. সেইখন সমাজ কাহানিবাই অতীতৰ ঘৃণনীয় স্মৃতি হ’ব লাগিছিল, মাহীদেউ।”\nআনহাতে চিৰাজে সমাজৰ প্ৰচলিত ৰীতি-নীতিৰ বিৰুদ্ধে বিষাদ কৰি কৈছে:\n“বিবাহৰ পূর্বে ভালপোৱা যদি ব্যভিচাৰ হয়, প্ৰকৃতিদত্ত প্ৰণয় যদি অবৈধ হয়, তেন্তে শাস্ত্ৰৰ ৰথী-মহাৰথী, সতী-মহাসতী, প্ৰায়বিলাকৰ গাই অবৈধ প্ৰণয়, ব্যভিচাৰৰ চেকাৰে লেটী-পেটী হৈ আছে ডাঙৰীয়া। ……………. ভালকৈ মন কৰি চালে দেখিব সেই উৱলি যোৱা সমাজৰ বুকুত এখন নতুন সমাজে ঠন ধৰি উঠিছে।”\nএনেদৰে নাট্যকাৰ ফনী শৰ্মাই নাটকখনৰ মাজেদি সমাজৰ বিভিন্ন দিশ – আন্দাৰ আৰু পোহৰ, পুৰণিৰ বিৰুদ্ধে নতুনৰ আবিৰ্ভাৱ – আদি অতি স্পষ্ট আৰু যুক্তিসংগতভাৱে ফুটাই তোলাত সক্ষম হৈছে। গতিকে ফণী শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’ নাটকখনক এখন সফল সামাজিক নাটক বুলি ক’ব পাৰি। ০ ০ ০\nফণী শৰ্মৰ ‘চিৰাজ’ নাটকত সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতিৰ চিত্ৰ\nফণী শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’ নাটকখন অসমীয়া নাট্য সাহিত্যৰ ভঁৰাললৈ এক ব্যতিক্ৰমধৰ্মী উপহাৰ। চিৰাচৰিত সাম্প্ৰদায়িক গোঁড়ামি আৰু ৰক্ষণশীল সামাজিক পৰম্পৰাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ আৰু প্ৰগতিশীল সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতিৰ বিজয় ঘোষণাই হৈছে ‘চিৰাজ’ নাটকখনৰ প্ৰধান বক্তব্য। নাট্যকাৰে নাটকখনৰ কেইবাটাও চৰিত্ৰৰ মাজেদি -বিশেষকৈ চিৰাজ, কন্দৰ্প আৰু অনিলৰ মাজেদি সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতি, মানৱতাবাদী প্ৰগতিশীল চিন্তাধাৰাৰ চিত্ৰ অংকন কৰিছে।\nনাটকখনৰ ‘চিৰাজ’ নামৰ চৰিত্ৰটোয়েই হৈছে প্ৰধান মানৱীয় চৰিত্ৰ। তেওঁৰ চৰিত্ৰ আৰু মানৱীয়তা কন্দৰ্প আৰু সাবিত্ৰীৰ মাজত সংঘটিত হোৱা প্ৰেম কাহিনীৰ পৰিণতিৰ পৰা বিকাশ হৈছে। কন্দৰ্প হৈছে অভিজাত পৰিয়াল এটিৰ একমাত্ৰ সন্তান। তেওঁ কলিকতাৰ পৰা বি. এ. পৰীক্ষা দি ঘৰলৈ আহি ঘৰুৱা লিগিৰী সাবিত্ৰীৰ প্ৰেমত পৰে আৰু দুয়োজনৰ মাজত শাৰীৰিক সম্পৰ্ক স্থাপন হয়। সাবিত্ৰী অন্তঃসত্বা হয়। বিষয়টি কন্দৰ্পৰ দেউতাকে গম পাই নিজৰ জাত যোৱাৰ ভয়ত ছলনা কৰি কন্দৰ্পক কলিকতালৈ পঠাই দিয়ে আৰু সাবিত্ৰীক বৰুৱাহঁতৰ বাগিছাত কাম কৰা জামাদাৰৰ পুতেকৰ লগত বিয়া দিয়াৰ বন্দোৱস্ত কৰে। কিন্তু সাবিত্ৰী সেই বিয়াত মান্তি নহৈ ঘৰৰ পৰা পলায়ন কৰে। বহু দূৰত এখন অসমীয়া মুছলমান গাঁৱৰ মছজিদৰ কাষত অজ্ঞান হৈ পৰি থকা অৱস্থাত ‘চিৰাজ’ নামৰ মানুহ এজনে দেখা পাই ঘৰলৈ লৈ গৈ ডাক্তৰ মাতি চিকিৎসা কৰি সুস্থ কৰে। পিছলৈ চিৰাজে জানিব পাৰে যে তাই হিন্দুৰ ছোৱালী। সেয়ে গাঁৱৰ দুই এজন মুখীয়াল মানুহৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি তাইক হিন্দু গাওঁ এখনলৈ পঠিয়াই দিব খুজিলে যদিও সাবিত্ৰী যাবলৈ মান্তি নহ’ল। পিছে গাওঁৰ এজন বুঢ়া মানুহে সাবিত্ৰীক হিন্দু বুলি জানিব পাৰি আপত্তি কৰিলত চিৰাজে কয়,\n“এহ মোৰ কিহ’ৰ গৰজ পৰিছে হিন্দু-অহিন্দুৰ বিচাৰ কৰিবলৈহে। মানুহে মানুহৰ ঘৰত অশ্ৰয় বিচাৰিছে, মই আশ্ৰয় নিদিলে অমানুহ নহ’মনে?”\nচিৰাজে উক্ত বক্তব্যৰ দ্বাৰা নাটকখনত পোন প্ৰথমতে প্ৰগতিশীল আৰু মানৱতাবাদী ভাৱধাৰা আৰু সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতিৰ চিন্তা প্ৰতিফলিত কৰিছে।\nদ্বিতীয়তে, চিৰাজে ঘৰত আশ্ৰয় দিয়া সাবিত্ৰীয়ে প্ৰায় ছয় মাহমান পাছত এটি কন্যা সন্তান প্ৰসৱ কৰি দুদিন পিছত সুতিকা বেমাৰত মৃত্যু মুখত পৰে। সন্তানটিৰ নাম ৰাখিলে ‘সীতা’। চিৰাজে সীতাক নিজৰ নাতিনীৰ মৰ্যাদাৰে অতি আদৰ আৰু স্নেহৰ মাজেৰে লালন-পালন কৰে। প্ৰায় আঠ বছৰকাল লালন-পালন কৰাৰ পিছত তাইৰ দেউতাক কন্দৰ্পক পাই সীতাক তেওঁৰ হাতত অৰ্পণ কৰি কৈছে:\n“ ………….. মাজে মাজে যাতে ছোৱালীটোক দেখা পাওঁ সেইকন দয়া আপোনালোকে মোক কৰিব।”\nমুছলমান চিৰাজে হিন্দুৰ ছোৱালী এগৰাকী নিজৰ ঘৰৰ সন্তানৰ দৰে লালন-পালন কৰাটো মহান মানৱতাবাদৰ এক বিৰল নিদৰ্শন।\nকন্দৰ্পই নিজৰ ছোৱালী সীতাক চিৰাজৰ ঘৰৰ পৰা লৈ গৈ কলিকতাত ৰাখিলে আৰু তাতেই পঢ়া-শুনাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিয়ে। সীতাই কলিকতাত ‘অনিল’ নামৰ হিন্দু পৰিয়ালৰ ল’ৰা এজনৰ প্ৰেমত পৰে। কন্দৰ্পই অনিল আৰু সীতাৰ বিয়া সংঘটিত কৰাৰ আগতে তেওঁৰ গুপ্ত প্ৰেম আৰু সীতাৰ জন্ম ৰহস্য সকলোৰে আগত মুকলি কৰে। সামাজিকভাবে বিয়া নোহোৱা অৱস্থাত জন্ম হোৱা সন্তান সমাজৰ চকুত অবৈধ। সেয়ে অনিলৰ মোমায়েক সুবিমলে অনিল আৰু সীতাৰ মাজত বিয়া হোৱাটো নিবিচাৰি কৈছে:\n“নো- নেভাৰ। সমাজৰ নীতি বিৰুদ্ধ তুমি তাইৰ বাপেক হৈছা। তোমাৰ কাৰ্যক স্বীকাৰ কৰিবলৈ গ’লে সমাজত বিবাহৰ আৱশ্যক নাথাকিব। চঞ্চলমতি দুই ডেকা-গাভৰুৰ অবৈধ প্ৰণয়ত মুচলমানৰ ঘৰত জন্ম লোৱা এজনী ছোৱালীক মোৰ ভাগিনলৈ বিয়া কৰালে ব্যভিচাৰক প্ৰশ্ৰয় দিয়া হ’ব।”\nসুবিমলৰ এই সংকীৰ্ণ চিৰাচৰিত গোড়ামিৰ প্ৰত্যুত্তৰত চিৰাজে কৈছে:\n“আপোনাৰ কথা সঁচা হ’লে হিন্দুৰ মহাকাব্য সেই ৰামায়নখন পুৰি পেলোৱাহে যুগুত হ’ব, ডাঙৰীয়া। বিবাহৰ পূর্বে ভালপোৱা যদি ব্যভিচাৰ হয়, প্ৰকৃতিদত্ত প্ৰণয় যদি অবৈধ হয়, তেন্তে শাস্ত্ৰৰ ৰথী-মহাৰথী, সতী-মহাসতী প্ৰায় বিলাকৰ গাই অবৈধ প্ৰণয়, ব্যভিচাৰৰ চেকাৰে লেটি-পেটি হৈ আছে, ডাঙৰীয়া। ……………. ভালপোৱা যদি সমাজৰ চকুত ব্যভিচাৰ হয়, ভালকৈ মন কৰি চালে দেখিব সেই উৱলি যোৱা সমাজৰ বুকুত এখন নতুন সমাজে ঠন ধৰি উঠিছে।”\nচিৰাজ আকৌ কৈছে:\n“ভুল কৰিছে ডাঙৰীয়া, সেইখন সমাজত কোনো সম্প্ৰদায়েই নাই- হিন্দু নাই, মুছলমান নাই, পাৰ্চি নাই, খৃষ্টান নাই, জাতি নাই, অজাতি নাই, ধনী নাই, নিৰ্ধনী নাই। আল্লাৰ আৰ্শীবাদ লৈ অহা সেই মহান সমাজখন হ’ল মহান মানৱ সমাজ।”\nঅনিলৰ মোমায়েকে কোনো যুক্তি নামানি গুচি যাবলৈ ওলোৱাত চিৰাজে কৈছে:\n“ময়ো যাওঁ বৰুৱা বোপা। মই বুজিছো সীতাৰো এইকন ঘৰত ঠাই নহ’ব। তাইকো লৈ যাওঁ। (সীতালৈ চাই) সীতা, সীতা – আই অ’ শুন-………. ভাওনা শেষ হ’ল আই। এতিয়া বল, ঘৰৰ ছোৱালী ঘৰলৈ ওভতি বল।”\nএনেদৰে চিৰাজ চৰিত্ৰৰ মাজেদি প্ৰগতিশীল সম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতিৰ চিত্ৰ নিখুঁতভাবে অংকিত হৈছে।\nপ্ৰগতিশীল, মানৱতাবাদী আধুনিক দৃষ্টিভঙ্গীৰ আন এটি চৰিত্ৰ হৈছে কন্দৰ্প বৰুৱা। কন্দৰ্প আৰু সাবিত্ৰীৰ মাজত স্থাপন হোৱা প্ৰণয়ক কন্দৰ্পৰ পিতৃ-মাতৃয়ে সন্মতি নিদিলেও কন্দৰ্পই ধনী-দুখীয়া, উচ্চ-নীচ আদি পাহৰি সাবিত্ৰীক বিয়া কৰাবলৈ জোৰ দিছে। কন্দৰ্পই সাবিত্ৰীক কৈছে:\n“আজিয়েই মোৰ লগত গুৱাহাটীলৈ ওলোৱা। কৰ্টত আমাৰ বিয়া হ’ব, চিভিল মেৰেজ।”\nকন্দৰ্পই সাবিত্ৰীক বিয়া কৰাবলৈ বদ্ধপৰিকৰ হ’লেও পিতৃ-মাতৃৰ বাবে বিয়াখন হ’ব নোৱাৰিলে। কিন্তু কন্দৰ্প নীৰৱ নাথাকি জাতি-ভেদ, উচ্চ-নীচ ভেদ-ভাৱৰ প্ৰতি প্ৰতিবাদী হৈ উঠিছে। সেয়ে তেওঁ নিজৰ পত্নী সৰযুৰ আগত সাবিত্ৰী তেওঁৰ স্ত্ৰী আছিল বুলি বিনা-দ্বিধাই স্বীকাৰ কৰিছে আৰু সীতাক নিজৰ কন্যাৰ আসনত বহুৱাইছে। কন্দৰ্পই নাটকখনৰ তৃতীয় অংকৰ তৃতীয় দৃশ্যত কৈছে:\n“এইবোৰ আপোনালোকৰ ওচৰত গোপন কৰি ভুল কৰিছোঁ। বিচাৰত যি শাস্তি হয় মোক দিয়ক। কিন্তু সীতা সীতাৰ দৰেই পৱিত্ৰ। মোৰ শাস্তিৰ ভাগ যেন তায়ো ল’বলগীয়াত নপৰে।”\nএনেদৰে কন্দৰ্পৰ চৰিত্ৰৰ মাজদি পৰম্পৰাগত সামাজিক নীতি-নিয়মৰ বিৰুদ্ধে প্ৰাগলভ কণ্ঠত প্ৰতিবাদ ধবনিত হৈছে।\nতৃতীয়তে, প্ৰগতিশীল আৰু সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতিৰ প্ৰতি উদাৰ দৃষ্টিভঙ্গীসম্পন্ন আন এটি চৰিত্ৰ হৈছে অনিল। অনিলে সীতাৰ জন্ম ৰহস্যৰ কথা গম পায়ো তাইক বিয়া কৰাবলৈ সাজু হৈছে আৰু নিজৰ মোমায়েক সুবিলমৰ প্ৰতিবাদত ঘোষণা কৰিছে:\n“নিদিলে নালাগে, আমি নতুন সমাজ গঢ়িম।……………. যিখন সমাজত বিচাৰ আছে, বিবেক নাই – দণ্ড আছে, ক্ষমা নাই- তেজ-মংহ আছে হৃদয় নাই -তেনেখন মনুষত্বহীন মানুহে গঢ়া সমাজক অতীতেহে স্বীকাৰ কৰিব পাৰে, ভৱিষ্যতে নকৰে।”\nঅনিলে আকৌ কেছে:\nএনেদৰে ফণী শৰ্মাৰ চিৰাজ নাটকত সাম্প্ৰদায়িকতাবাদ, সংকীৰ্ণ জাতি-ভেদ আদিৰ বিৰুদ্ধে এক সবল প্ৰতিবাদৰ চিত্ৰ ফুটি উঠিছে আৰু তাৰ ঠাইত এখন সম্প্ৰদায়হীন উদাৰ মানবতাবাদী সমাজ গঠনৰ পোষকতা কৰা হৈছে। ০ ০ ০\nফণী শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’ নামৰ প্ৰখ্যাত নাটকখনত কেইবাটাও চৰিত্ৰ আছে যদিও তাৰে ভিতৰত এটি মাত্ৰ চৰিত্ৰই নাটকখনৰ মূল কাহিনীৰ বাহিৰত থাকি কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে আৰু সেই চৰিত্ৰটো হৈছে – আঘোণা। তেওঁ হৈছে বৰুৱাহঁতৰ ঘৰৰ লগুৱা। তেওঁ নাটকখনত সংস্কৃত নাটকত থকা সূত্ৰধাৰ আৰু ইংৰাজী নাটকত থকা বহুৱা (Clown) ৰ ভূমিকা পালন কৰিছে। অৰ্থাৎ সংস্কৃত নাটকত সূত্ৰধাৰে গ্ৰহণ কৰা ভূমিকাৰ দৰে তেওঁ ‘চিৰাজ’ নাটকত আৰম্ভণিৰ পৰাই মূল ঘটনাৰ আভাষ দিছে, নায়ক নায়িকাৰ মনত পূৰ্বৰাগৰ সৃষ্টি কৰিছে, আৰু কাহিনীৰ ভৱিষ্যত পৰিণতিৰ আভাষ দি এটা দৃশ্যৰ লগত আন এটি দৃশ্যৰ সংযোজন ঘটাইছে। আনহাতে, ইংৰাজী নাটকৰ বহুৱাৰ (Clown) ৰ দৰে নাটকখনত বহুতো জ্ঞানগৰ্ভ কথাৰ অৱতাৰণা কৰি নাটকৰ মূল কাহিনীভাগ আগবঢ়াই লৈ যোৱাৰ লগতে হাস্যৰসৰো সুবিমল খোৰাক যোগাইছে।\nআঘোনা নাটকখনৰ প্ৰধান চৰিত্ৰ নহয় যদিও কন্দৰ্প আৰু সাবিত্ৰীৰ মাজত সম্পৰ্ক স্থাপন হোৱাত অৰিহণা যোগাইছে। কন্দৰ্প হৈছে অভিজাত পৰিয়াল এটিৰ একমাত্ৰ সন্তান। তেওঁ কলিকতাত বি. এ. পৰীক্ষা দি ঘৰলৈ আহিছে। তেওঁক আলপৈচান ধৰিছে আঘোণা আৰু সাবিত্ৰীয়ে। সাবিত্ৰী কন্দৰ্পহঁতৰ ঘৰৰ লিগিৰী। কন্দৰ্প কলিকতাৰ পৰা ঘৰলৈ আহিব বুলি খবৰ পাই বৰুৱাহঁতৰ ড্ৰইংৰূমটো আটোম-টোকাৰিকৈ সজাই মজিয়াত দলিচা পাৰি ৰঙতে আঘোণাই দলিচাৰ ওপৰত বাগৰিছে আৰু সাবিত্ৰীক মাতিছে। সাবিত্ৰীয়ে দলিচাত বাগৰিবলৈ নোযাৱাত আঘোণাই সাবিত্ৰীক কৈছে:\n“এৰা, এৰা, হয়, হয়। মোৰেই ভুল। তোৰ এই যৌৱন কালত কিহ’ৰ দুখত তইনো তলৰ দলিচাত বাগৰিবি সোণ। নেহাত বাগৰিবৰ হ’লে ইয়াত নাবাগৰি (পালেঙলৈ আঙুলিয়াই) সৌ পালেঙতে বাগৰিবি। পিছে আই অ’ শুন, সেই দলিচাৰ পৰা পালেঙলৈ খোজ দিওঁতে লেখি লেখি দিবি। বাওনা হৈ চন্দ্ৰলৈ হাত মেলিলে হামখুৰি খাই পৰিবি।”\nকন্দৰ্প অহাৰ পিছত সাবিত্ৰীয়ে ফুলনিখনলৈ গৈছে ফুল তুলিবলৈ। তেতিয়া কন্দৰ্প ফুলনিৰ পিনে ৰ্ লাগি চাইছে। হঠাৎ আঘোণাই কন্দৰ্পক বাগিছাখনলৈ চাই থকা দেখা পাই কৈছে:\n“অঁ অঁ, মোৰ সোণাই চোৱা। এতিয়াতো তোমাৰ চোৱাৰেই বয়স।”\nতেওঁ আওপকীয়াকৈ আকৌ কৈছে:\n“জৰুৰ, জৰুৰ। ফুলনিখনলৈ নাচাই তুমি সেই ফুলনিত ফুল ছিঙি থকা ছোৱালীজনীক চাবলৈ গৈছানে?”\nতেতিয়া কন্দৰ্পই কৈছে:\nযা। তোৰ মাথো পাক লগোৱা কথা। ফুলনিখন কিন্তু আমাৰ বৰ ধুনীয়া হৈছে, নহয়নে আঘোণা কাই?”\nআঘোণাই ইয়াৰ প্ৰত্যুত্তৰত কৈছে:\n“বৰ ধুনীয়া, বৰ ধুনীয়া। ফুলনিতকৈয়ো (জিভাৰে টকালি মাৰি) ফুল ছিঙি থকাজনী আৰু ধুনীয়া।”\nউপৰুদ্ধৃত কথাফাকিয়ে কন্দৰ্পৰ মনত সাবিত্ৰীৰ প্ৰতি আওপকীয়াকৈ প্ৰেমৰ পূৰ্বৰাগৰ সৃষ্টি কৰিছে। তেওঁৰ কথাত যেন কন্দৰ্প আৰু সাবিত্ৰীৰ মাজত লুকাই থকা কামনাৰ উৎসক জাগৃত কৰিছে। ইয়াৰ পিছত দেখা যায় কন্দৰ্প আৰু সাবিত্ৰীৰ মাজত প্ৰণয়পৰ্ব আৰম্ভ হৈছে।\nআঘোণা অশিক্ষিত যদিও জ্ঞানী। তেওঁ ডেকা-গাভৰুৰ মনস্তত্ব জানে, লগতে সমাজত চলি থকা উচ্চ-নীচৰ ভেদ-ভাৱৰ কথাও তেওঁৰ অৱগত। সেয়ে তেওঁ আগতীয়াকৈ ক’বলৈ সংকোচ কৰা নাই যে কন্দৰ্প আৰু সাবিত্ৰীৰ মাজত প্ৰেম হ’লে সমাজত এই প্ৰেমে স্বীকৃতি নাপায় আৰু এই প্ৰেম ভৱিষ্যতত স্থায়ী নহ’ব। সেয়ে তেওঁ সাবিত্ৰীক এজন জ্ঞানীৰ দৰে সাৱধান বাণী শুনাইছে। এইদৰে:\n“হাঃ হাঃ – কাক মালা পিন্ধালি সাবিত্ৰী? সিহঁত ডাঙৰ মানুহ, ধনী মানুহ। সিহঁতে সাপ হৈ খুটে, বেজ হৈ জাৰে, জুইত চগা পৰে জুই নুনুমায়, চগাৰ পাখি পোৰে, চটফটাই মৰে।”\nআঘোণা বৰুৱাহঁতৰ ঘৰৰ অকল লগুৱাই নহয়; সেইখন ঘৰৰ প্ৰায় অভিভাৱক স্বৰূপ। ঘৰখনৰ ভাল-বেয়া, সুখ-শান্তি আদিৰ কথাও তেওঁ চিন্তা কৰে। কন্দৰ্প আৰু সাবিত্ৰীৰ প্ৰেম পৰিয়ালৰ জ্যাত্যাভিমানৰ বাবে বিবাহলৈ উন্নীত হ’ব নোৱাৰিলে। প্ৰায় আঠ বছৰ পাৰ হৈ গ’ল; ঘৰখনৰ একমাত্ৰ সন্তানে বিয়া নকৰাৰ বাবে ঘৰখনত অশান্তিয়ে দেখা দিলে। পিতৃ-মাতৃ বুঢ়া আৰু দুৰ্বল হৈ আহিল যদিও সন্তানে বিয়া নকৰা দেখি মানসিকভাবে ভাগি পৰিছে। সিহঁতৰ ‘মুকুতাজান’ নামৰ চাহ বাগিছাখন বৰুৱাই বিক্ৰি কৰি দিয়াৰ সিদ্ধান্ত ললে। ঘৰখনৰ ভৱিষ্যতৰ দুৰ্যোগ ভাৱি আঘোণায়ো খং কৰি ঘৰ এৰি যাবলৈ ওলোৱাত কন্দৰ্প সচেতন হ’ল আৰু আঘোণাই তেওঁক যি কৰিব কয়, সেয়ে কৰিবলৈ প্ৰস্তুত আছে বুলি জনোৱাত আঘোণাই তেওঁক অভিভাৱকৰ দৰে শপত বাক্য পাঠ কৰাইছে এইদৰে:\n“জোন বেলি ত’ৰাক স্বাক্ষী কৰি – মোৰ মাতৃ আইৰ চৰণ চুই সত্যে সত্যে তিনি সইত খাইছোঁ-\nতেওঁলোকে যিদিনাই বিয়া কৰিবলৈ হুকুম দিব, কেৰ মেৰ নকৰি বিয়া কৰাম। ইয়াৰ অন্যথ্য হ’লে আইন মতে দণ্ডণীয় হ’ম।”\nআঘোণাৰ কথা আৰু যুক্তিত উপায়ন্তৰ হৈ কন্দৰ্পই সৰযু নামৰ ছোৱালী এগৰাকীক বিয়া কৰালে।\nইতিমধ্যে সাবিত্ৰীয়ে বৰুৱাহঁতৰ ঘৰৰ পৰা পলাই গৈ এটা মুছলমান গাঁৱত ‘চিৰাজ’ নামৰ লোক এজনৰ ঘৰত আশ্ৰয় লৈ কন্দৰ্পৰ দ্বাৰা অন্তঃসত্ত্বা হোৱা সাবিত্ৰীয়ে এটি কন্যা সন্তান জন্ম দি মৃত্যু হয়। সন্তানটিৰ নাম ৰখা হয় ‘সীতা’। তাই ইতিমধ্যে আঠ বছৰ বয়সীয়া হ’ল। এদিন আঘোণা আৰু কন্দৰ্প বাগিছাৰ পৰা ঘূৰি আহোতে চিৰাজৰ ঘৰৰ সন্মুখত ৰাস্তাত গাড়ীৰ চকা ফুটিল। কন্দৰ্প আৰু আঘোণাই চিৰাজৰ ঘৰলৈ গ’ল। ড্ৰাইভাৰে চকা ভাল কৰি থকালৈ সিহঁতে চিৰাজৰ লগত কথা বাৰ্তা হ’ল। কথা প্ৰসঙ্গত আঘোণাই চিৰাজৰ পৰা সীতাৰ পৰিচয় খুচুৰি খুচুৰি জানি ল’লে আৰু সীতা যে কন্দৰ্পৰ ছোৱালী সেয়া আৱিষ্কাৰ কৰিলে আৰু চিৰাজক কৈ মেলি সীতাক কন্দৰ্পৰ হাতত গতাই দিলে।\nদেখা গ’ল সীতাক বিচাৰি পোৱাতো আঘোণাৰ যথেষ্ট ভূমিকা আছে।\nকন্দৰ্পই সীতাক ঘৰলৈ নিনি কলিকতালৈ পঠিয়াই দি তাতেই লিখা-পঢ়া শিকালে। এবাৰ সীতাৰ বাবে কিবা বস্তু কন্দৰ্পৰ হাতত দি পঠোৱাৰ বাবে চিৰাজ কন্দৰ্পহঁতৰ ঘৰলৈ যায়। ইমান দিনলৈ কন্দৰ্পৰ পত্নী সৰযুয়ে সীতাৰ বিষয়ে একো জনা নাছিল। চিৰাজৰ পৰা সৰযুয়ে কৌশল কৰি সীতাৰ বিষয়ে কিবা আভাষ ললে। কিন্তু আঘোণাই সীতাৰ কথা গোপন ৰাখিবলৈ নানান ছলনাৰ আশ্ৰয় ললে। তেওঁ এই কাহিনী গোপন ৰখাৰ বাবে যি কৌশল অৱলম্বন কৰিছিল সেয়াও অভিনৱ আৰু বুদ্ধিৰ পৰিচায়ক।\nনাটকখনত উপৰুৱা ভূমিকা পালন কৰাৰ উপৰিও আঘোণাই হাস্যৰসৰো যোগান ধৰিছে। তেওঁ যোগান ধ’ৰা হাস্য ৰস অতিমাত্ৰাই উপেভাগ্য আৰু প্ৰশংসাৰ যোগ্য। তেওঁ আচৰণ, শাৰীৰিক অঙ্গি-ভঙ্গী, কথা-বতৰা, পৰিস্থিতিৰ বিসঙ্গিতি আৰু ভাষা প্ৰয়োগৰ দ্বাৰা নাটকখনত হাস্যৰসৰ সমল যোগাইছে।\nনাটকখনৰ প্ৰথম অঙ্কৰ প্ৰথম দৃশ্যত বৰুৱাহঁতৰ ড্ৰইংৰূমত দলিচা পাৰি যিষাৰ কথা কৈছে সেয়া নিশ্চয় হাঁহিৰ খোৰাক যোগায়। যেনে- “অঃ অঃ অঃ। আয়ৈ দেহি, যেন আলাসতহে বাগৰিছোঁ। উস্, উস্, হুঃ হুঃ যেন তেখেত বিষ্ণুৰ পদুম ফুলৰ অনন্ত শৰ্যাহে। অস্ অস্ কি আৰাম। (সাবিত্ৰীক দলিচালৈ মাতি আকৌ কয়) আহ সাবিত্ৰী আহ, জোতাৰ ধূলাৰে গোটেইখন মহটিয়াই নেপেলাওঁতেই হেৰ’ দুয়ো পাৰে মানে মজা মাৰি বাগৰি লওঁ।”\nনাটকখনৰ দ্বিতীয় অঙ্কৰ প্ৰথম দৃশ্যত আঘোণাই বৰুৱাৰ ঘৰত গোলামী কৰা এৰি নিজ ঘৰলৈ গুচি যাবলৈ দৰ্মহা খুজি যি হাস্যৰসৰ সৃষ্টি কৰিছে সেয়া বিশেষ উপেভাগ্য। বৰুৱাই হিচাপ কৰি তেওঁৰ বাবে আৰৈ কুৰি বছৰৰ দৰ্মহা দিছে ছয় হেজাৰ টকা। কিন্তু তেওঁ ছয় হেজাৰ টকাৰ হিচাব নুবুজি কুৰিৰ হিচাপত বুজিবলৈ সুধিছে:\n“এ হেজাৰ, শ, এইবোৰ এৰি কুৰিৰ কথা কোৱা। তিনিশ কুৰিয়ে কেই কুৰি?”\nতেতিয়া বৰুৱাই কৈছে:\nআঘোণাই প্ৰত্যুত্তৰত কৈছে:\n’(ভাবি) পোন্ধৰ কুৰি- পোন্ধৰ কুৰি- (চিঞৰি) অ’ অ’ এতিয়া তুমি মোক পোন্ধৰ কুৰি টকাহে দিবা। আৰৈ কুৰি বছৰ তোমাৰ তাত গোলামী খাটিছো, পোন্ধৰ কুৰি টকাৰে ভাল বলধ গৰু এহালো নাপায় এতিয়া।”\nএই একে দৃশ্যতে আঘোণাই কন্দৰ্পক বিয়া পাতিবৰ বাবে যি শপত বাক্য পাঠ কৰাইছে সেয়া হাস্যৰসৰ বিমল উৎস।\nএনেদৰে তৃতীয় অংকৰ প্ৰথম দৃশ্যত আঘোণাই চিৰাজৰ সন্মুখত সৰযুৰ পৰা সীতাৰ বিষয়টো লুকুৱাৰ বাবে যি কৌশল অৱলম্বন কৰিছে সেয়া হাস্যৰসৰ জ্বলন্ত উদাহৰণ। চিৰাজে কন্দৰ্পহঁতৰ ঘৰলৈ আহিছিল কন্দৰ্পৰ জৰিয়তে সীতালৈ এযোৰ পাটৰ মেখেলা পঠিয়াবৰ বাবেহে। এনেতে কথা প্ৰসঙ্গত সীতাৰ কথা উঠিল। আঘোণাই পাৰে মানে প্ৰসঙ্গটি লুকুৱাবলৈ সৰযুক পতিয়ন নিয়াব বিচাৰিছে যে চিৰাজ আহিছে সৰযুৰ বাবে মাদুলি এটি তৈয়াৰ কৰি দিবৰ বাবেহে যাতে সৰযুৱে সন্তানৰ মাক হ’ব পাৰে। সেয়ে আঘোণাই কৌশল কৰি ঔষধি দ্ৰব্যৰ নাম মাতিছে এনেদৰে:\n“কাঁহিবন, তুলসী, দুৰ্বা, বেলপাত, বটবৃক্ষ পত্ৰ, সকলো অফিচৰ কাষতে আছে। চাৰিওফালে মানুহ লগাই দিবি। সময় নাই, দহ বাজে।”\nআকৌ ঘড়ীলৈ চাই আঘোণাই কৈছে:\n“এহ এইডাল ঘড়ী পগলা ফাটেকলৈ পঠিয়াই দিব লাগে আইদেউ, দহত বাৰ বাজে।”\nইয়াৰ উপৰিও আঘোণাই কথা-বতৰাত ভুল শব্দ বা উচ্চাৰণ ভুল কৰি বা অসমীয়াৰ লগত হিন্দি শব্দ মিহলাই ভাষাৰ দ্বাৰাও নাটকখনত হাস্য ৰসৰ সৃষ্টি কৰিছে। যেনে – ‘দৰব’ৰ ঠাইত ‘দাৱাই’, ‘সন্দেছ’ৰ ঠাইত ‘সন্দেহ’ আদি।\nআনহাত শব্দৰ ভূুল উচ্চাৰণ কৰি কোৱা শব্দবোৰ যেনে – নেৰায়ন, জায়েন, গাহান, বাজেনা, পেনচিল আদি।\nঅসমীয়া শব্দৰ লগত হিন্দি শব্দ প্ৰয়োগ কৰি কোৱা সংলাপ, যেনে –\n“কভি চুপ নাথাকোঁ। কাহে থাকেগা? অহ হুঁ হু, চুপ থাক, চুপ থাক। বাপেকে ক’ব – চুপ থাক। মাকে ক’ব – চুপ থাক। পুতেকে ক’ব- চুপ থাক। যেন মোৰ জিভাখনো পৈত্ৰিক সম্পত্তি নহয়হে। ভাত-কাপোৰৰ লেখীয়া যেন সিহঁতেহে দিয়া।”\nএনেদৰে আঘোণাই নাটকখনত হাস্যৰসৰ যোগান ধৰি নাটকখনক এক আকৰ্ষণীয় উপভোগ্য নাটকত পৰিণত কৰিছে।\nইয়াৰ বাহিৰেও নাট্যকাৰে জ্ঞানগৰ্ভ কথা বা পটন্তৰ আঘোণাৰ মুখেদিয়েই প্ৰকাশ কৰিছে যেনে –\n(ক) এঘৰৰ পাটনাদ এঘৰৰ জৰী, এঘৰে পানী তোলে সোৰোক সোৰোক কৰি।\n(খ) য’ত বাঘৰ ভয়, ত’তে ৰাতি হয়।\n(গ) দিন পালেই খেন পায়।\n(ঘ) যাৰ কাৰণে শাঁক-সিন্দুৰ তাকে পাতে ভোকোলা এন্দুৰ।\nওপৰৰ আলোচনাৰ পৰা দেখা গ’ল যে আঘোণাই চিৰাজ নাটকখনৰ কোনো প্ৰধান চৰিত্ৰ নহৈয়ো নাটকখনত কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে আৰু নাটকখন আদিৰ পৰা অন্তলৈকে তেৱেঁই সাফল্যমণ্ডিত কৰিছে যেন লাগে। আধুনিক অসমীয়া নাটকত আঘোণাৰ দৰে ভূমিকা পালন কৰা চৰিত্ৰ খুব কমেই আছে। ০ ০ ০\nফণী শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’ শিৰোনামৰ নাটকখন অসমীয়া নাট্য সাহিত্যৰ ভঁৰাললৈ এক লেখতলবলগীয়া অৰ্ঘ। পৰম্পৰাগত সংকীৰ্ণ সামাজিক ৰীতি-নীতিৰ বিৰুদ্ধে সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতি আৰু প্ৰগতিশীল মানৱতাবাদী ভাৱ-ধাৰাই হৈছে নাটকখনৰ প্ৰধান আলোচ্য বিষয়। নাটকখনত সৰু-বৰ পাঁচটি নাৰী চৰিত্ৰ আছে, যথা- বৰুৱানী, সাবিত্ৰী, সীতা, ফাতেমা আৰু সৰযু। নাট্যকাৰে আটাইকেইটা চৰিত্ৰই সম্পূৰ্ণ বাস্তৱতাৰ ভিত্তিত অংকন কৰিছে।\nনাৰী চৰিত্ৰ পাঁচোটাৰ প্ৰথম চৰিত্ৰটো হৈছে বৰুৱানী। তাই হৈছে কন্দৰ্প বৰুৱাৰ মাতৃ। তাই নাটকখনত চিৰাচৰিত সংকীৰ্ণতা আৰু জাত্যাভিমানী গোড়ামিৰ প্ৰতীক। তাইৰ বাৎসল্য প্ৰীতি সৰ্বসাধাৰণ মাতৃৰ দৰেই। তাই কলিকতাত পঢ়ি থকা একমাত্ৰ পুত্ৰ কন্দৰ্পৰ সুখ আৰু আনন্দৰ বাবে যিখিনি কৰিব লাগে সকলোখিনিয়েই কৰিছে। কন্দৰ্পই কলিকতাৰ পৰা বি. এ. পৰীক্ষা দি ঘৰলৈ অহাৰ বাতৰি পাই আগতীয়াকৈ ঘৰ-বাৰী পৰিষ্কাৰ কৰিছে আৰু ড্ৰইংৰূম সজাই পৰাই নতুন দলিছা পাৰিছে। পুত্ৰ কলিকতাৰ পৰা আহি পোৱাত তাই ভাল-বেয়া সোধ-পোচ কৰি আৰু তাৰ আলপৈচান ধৰাৰ বাবে আঘোণা আৰু সাবিত্ৰী নামৰ চাকৰ দুজনীক লগাইছে। সাবিত্ৰীৰ লগত কন্দৰ্পৰ প্ৰেম হোৱাত পিছলৈ বৰুৱা আৰু বৰুৱানীয়ে এই সম্পৰ্কৰ কথা জানিব পাৰি পুত্ৰ স্নেহত অন্ধ হৈ তাই নিজ পুত্ৰক দোষ নিদি অশিক্ষিত চাকৰনী সাবিত্ৰীকেই দোষাৰোপ কৰি কৈছে:\n“কোনটো ভাল, কোনটো বেয়া- তাক বিচাৰ কৰিবৰ শক্তি অশিক্ষিতৰো আছে। জানোৱাৰেও গা বচাই চলাৰ কাণ্ডজ্ঞান ৰাখে। কিবা এটা হ’লে সাবিত্ৰীহে সমাজৰ পৰা খেদা খাব, কন্দৰ্প বৰুৱাই নাখায়।”\nতাই পুত্ৰ কন্দৰ্প আৰু চকৰনী সাবিত্ৰীৰ প্ৰেমক সমৰ্থন কৰিব পৰা নাই। সেয়ে পুত্ৰক ঘৰৰ পৰা ছলনা কৰি দূৰলৈ পঠিয়াবলৈ যুক্তি দি কৈছে:\n“তই লিখা-পঢ়া শিকি ডাঙৰ হৈছ। এতিয়া তোক লেকচাৰ দিবৰ দিন মোৰ নাই নহয়। কোনটো ভাল, কোনটো বেয়া সেইটো বুজাৰ বয়স তোৰ হৈছে। কি কৰিছ, কি নকৰিছ সেইটো ভাবি চাচোন।”\nদেখা যায় বৰুৱানী হৈছে পুৰণি সমাজৰ প্ৰতীক। সেয়ে তাই কন্দৰ্প আৰু সাবিত্ৰীৰ প্ৰণয় মানি লব নোৱাৰিলে।\nদ্বিতীয় নাৰী চৰিত্ৰটি হৈছে সাবিত্ৰী। তাই বৰুৱাৰ চাহ বাগিছাৰ মহৰীৰ ছোৱালী। পিতৃ-মাতৃৰ আকস্মিক বিয়োগ হোৱাত বৰুৱাহঁতৰ ঘৰত অশ্ৰয় লৈ লিগিৰী হিচাপে থাকে। তাই উঠন যৌৱনা। বৰুৱাৰ পু্‌ত্ৰ কন্দৰ্প কলিকতাৰ পৰা ঘৰলৈ আহি সাবিত্ৰীৰ ৰূপত মোহ গৈ প্ৰণয় পাশত আবদ্ধ হয়। ফলস্বৰূপে সাবিত্ৰী কন্দৰ্পৰ দ্বাৰা অন্তঃসত্বা হয়। তাই বয়সত সৰু আৰু অশিক্ষিত হ’লেও জ্ঞানী। সেয়ে তাই জানে যে কন্দৰ্পই তাইক বিয়া কৰাব বিচাৰিলেও সমাজৰ লগতে কন্দৰ্পৰ পিতৃ-মাতৃয়ে সিহঁতৰ সম্পৰ্ক মানি নলব। যেতিয়া কন্দৰ্পই সাবিত্ৰীক গুৱাহাটীলৈ নি ক’ৰ্ট মেৰিজ কৰিবৰ বাবে প্ৰস্তাৱ দিছে তেতিয়া সাবিত্ৰীয়ে কন্দৰ্পক কৈছে:\n“মই আপোনাক ভাল পাওঁ, ভক্তি কৰোঁ। কিন্তু আপোনাৰ স্ত্ৰী হোৱাৰ মোৰ যোগ্যতা ক’ত? …………. আপুনি আৰু মই সমানে সমানে নহওঁ। আপোনাৰ আজিৰ এই মোহ কিছুদিনৰ পিছত টুটি যাব।”\nতাই আকৌ কৈছে:\n“আপুনিয়েই মোৰ দেৱতা। আপুনি মোৰ অন্তৰত সদায় থাকিব। সদায় মই আপোনাক পূজা কৰিম। বাকী জীৱন আপোনাৰ স্মৃতি লৈয়ে কটাম। ……………………. সমাজৰ চকুত নহ’লেও ঈশ্বৰৰ চকুত আপুনিয়েই মোৰ স্বামী। আপোনাৰ ভালপোৱা মই পাইছোঁ। বিবাহ কৰি ভৱিষ্যতে সেই ভালপোৱা অমৰ্যদা হ’বলৈ নিদিও।”\nকন্দৰ্পৰ পিতৃ-মাতৃয়ে সিহঁতৰ প্ৰণয়ক স্বীকাৰ নকৰি কন্দৰ্পক সাবিত্ৰীৰ পৰা দূৰত পঠিয়াবলৈ পৰিকল্পনা কৰে। কিন্তু কন্দৰ্পই সাবিত্ৰীক এৰি যাবলৈ ইচ্ছা নকৰাত সাবিত্ৰীয়ে কৈছে:\n“মই আপোনাক কাকুতি কৰিছোঁ। ভৰিত ধৰিছোঁ, ভিক্ষা খুজিছোঁ- আপুনি আইতা-দেউতাৰ কথা ৰাখক। তেওঁলোকৰ ওচৰত মোক আৰু বেছি অপৰাধী নকৰিব। তেওঁলোকৰ অভিশাপৰ বোজা মোৰ মূৰত তুলি নিদিব – নিদিব।”\nইয়াৰ পিছত কন্দৰ্পৰ পিতৃ-মাতৃয়ে কন্দৰ্পক ঘৰৰ পৰা কলিকতালৈ পঠিয়াই দিয়ে আৰু সাবিত্ৰীক সিহঁতৰ জামাদাৰৰ পুতেকৰ সৈতে বিয়া দিয়াৰ বন্ধোৱস্থ কৰাৰ ৰাতি সাবিত্ৰী বৰুৱাহঁতৰ ঘৰৰ পৰা পলাই গৈ ‘চিৰাজ’ নামৰ এজন অসমীয়া মুছলমানৰ ঘৰত আশ্ৰয় লয় আৰু তাতে এজনী কন্যা সন্তানৰ জন্ম দিয়ে। সন্তান জন্ম দিয়াৰ দুদিন পিছত তাই সুতিকা বেমাৰত ঢুকায়। মৰাৰ আগতে চিৰাজক কৈ যায় –\n“…………….. মই আৰু নাবাচো। মোৰ মনে কৈছে এদিন হয়তো তেখেতে মোক নিজেই বিচাৰি আহিব। সেইদিনা যদি তেখেতক পায়, ক’ব- তেখেতৰ ওপৰত মোৰ অকনো অভিমান নাই। তেখেতৰ চৰণ চিন্তা কৰিয়েই মই মৰিবলৈ সাহ পাইছোঁ। ছোৱালীটিক যদি তেখেতে নিয়ে দিব।”\nওপৰৰ আলোচনাৰ পৰা দেখা গ’ল যে সাবিত্ৰী অশিক্ষিত হ’লেও জ্ঞানী। তাইক কন্দৰ্পই গ্ৰহণ কৰিলেও উচ্চ-নীচ ভেদ-ভাৱ পোষণ কৰা সমাজে সিহঁতৰ সম্পৰ্কক স্বীকাৰ নকৰিলেহেঁতেন। সেয়ে তাই কন্দৰ্পৰ সৈতে বিয়াত সোমোৱা নাই। বিয়াত নোসোমালেও তাইৰ স্বামী ভক্তি অতুলনীয়।\nতৃতীয় নাৰী চৰিত্ৰটি হৈছে কন্দৰ্প আৰু সাবিত্ৰীৰ সন্তান সীতা। তাই সমাজৰ চকুত অবৈধ সন্তান যদিও মানৱতাবাদী চিৰাজৰ দৃষ্টিত তাই নিষ্কলঙ্ক। তাই চিৰাজৰ ঘৰত ডাঙৰ দীঘল হৈছে। তাই কথা-বতৰাত নাৰী সুলভ চৰিত্ৰৰ পৰিচয় দিছে। পিতাক কন্দৰ্পক পোৱাত কন্দৰ্পৰ লগত কলিকতালৈ গৈ লিখা-পঢ়া কৰিছে আৰু তাতে ‘অনিল’ নামৰ ডেকা এজনৰ লগত প্ৰেমত পৰিছে। পিছত কন্দৰ্পৰ পৰা অনিলৰ মোমায়েক সুবিমলে সীতাৰ জন্ম ৰহস্য জানিব পাৰি তাইক ভাগিনৰ বাবে স্ত্ৰী কৰি লোৱাত প্ৰৱল আপত্তি তোলে। সেয়ে তাই নাৰী সুলভ সৰলতা লৈ চিৰাজৰ লগত চিৰাজৰ ঘৰলৈ গুচি যোৱাৰ আয়োজন কৰে। অৱশেষত অনিলে সাম্প্ৰদায়িক ভেদ-ভাৱ পাহৰি উদাৰনৈতিক দৃষ্টি-ভঙ্গীৰ পোষকতা কৰি সীতাক স্ত্ৰী হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছে।\nএইদৰে নাট্যকাৰে সীতাক অসহায় অৱস্থাত পেলায় যদিও অৱশেষত তাইৰ দ্বাৰা নতুন প্ৰগতিশীল ভাৱ-ধাৰাৰ বাহক হিচাপে অনিলৰ দ্বাৰা তাইক গ্ৰহণ কৰোৱাই তাইৰ প্ৰতি নাট্যকাৰে ন্যায় বিচাৰ কৰিছে।\nনাটকখনৰ আন এটি নাৰী চৰিত্ৰ হৈছে ফাতেমা। তাই চিৰাজৰ ভনী। তাইৰ বিয়া হোৱাৰ কিছু দিন পিছত হাইজা ৰোগত গিৰীয়েক ঢুকুৱাত তাই বিধৱা হয়। ফাতেমা বিধবা হোৱাত ভায়েক চিৰাজৰ লগত থাকিবলৈ লয়। দুয়ো ভাই-ভনীৰ কোনোৱে দ্বিতীয় বিবাহত সোমোৱা নাই। সাবিত্ৰীক পাই তাই নিজৰ ছোৱালীৰ দৰে ঘৰতে ৰাখে। আনকি সাবিত্ৰীৰ সন্তান সীতাক নিজ ঘৰৰ অতি আপোন নাতিনীৰ দৃষ্টিৰে মৰমৰ আসনত বহুৱাই লালন-পালন কৰে। হিন্দুৰ ঘৰৰ ছোৱালী বুলি সীতাৰ প্ৰতি তাইৰ মনত অকনো ভিন ভাৱ নাই। সেয়ে কন্দৰ্পই ছোৱালীজনীক নিবলৈ বিচৰাত ফাতেমাই কৈছে:\n“(প্ৰায় কান্দি) দাদা! কেঁচুৱাৰ পৰা সীতাক মই তুলি তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰিছোঁ। এতিয়া এটা অচিনাকী মানুহৰ হাতত তাইক মই গতাই দিব নোৱাৰোঁ- নোৱাৰোঁ।”\nওপৰৰ বক্তব্যৰ পৰা বুজিব পৰা যায় যে ফাতেমাই সীতাক কিমান আপোন কৰি লৈছিল। নাটকখনত ফাতেমাৰ ভূমিকা কম যদিওতাইৰ মাজেদি মানৱতাবাদ আৰু সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতি প্ৰকাশ পাইছে।\nনাটকখনৰ আন এটি প্ৰগতিশীল চিন্তা-ধাৰাৰ নাৰী চৰিত্ৰ হৈছে সৰযু। তাই কন্দৰ্প বৰুৱাৰ পত্নী। আদিতে কন্দৰ্পই সৰযুৰ পৰা সীতাৰ কথা গোপনে ৰাখিছিল যদিও পিছলৈ যেতিয়া কন্দৰ্পই গোটেই অতীত ৰহস্য প্ৰকাশ কৰে তেতিয়া সৰযুয়ে পোনতে নাৰী সুলভ অভিমান আৰু ঈৰ্ষাৰ ভাৱ দেখুৱালেও পিছলৈ তাই সীতাক গ্ৰহণ কৰিব পাৰিছে। তাই সীতা আৰু অনিলক উদ্দেশ্যি যিষাৰ কথা কৈছে তাৰ মাজেদি তাইৰ প্ৰগতিশীল, সংস্কাৰমনা দৃষ্টিভংগী প্ৰকাশ পাইছে। তাই অনিলক উদ্দেশ্যি কোৱা কথাষাৰ হৈছে:\n“……………. সীতাই কৈছে সমাজে তাইক তোমাৰ আপোন হ’বলৈ নিদিয়ে। সেই আপোন হ’বলৈ নিদিয়া সমাজক এৰি নতুন সামজ গঢ়াৰ তোমাৰ শক্তি আছে জানোঁ?”\nসীতাক অনিললৈ বোৱাঁৰী কৰি ল’বলৈ অনিলৰ মোমায়েক প্ৰতিবন্ধক হৈ থিয় দিয়াত চিৰাজে সীতাক নিজ ঘৰলৈ লৈ যাব বুলি ঘোষণা কৰাত সীতাক উদ্দেশ্যি সৰযুয়ে কৈছে:\n“……………………. ক’লৈ যাবলৈ ওলাইছিলি সীতা? ঘৰলৈ? কিন্তু তোৰ আতাজনৰ ঘৰ তোৰ নিজৰ ঘৰ নহয় সীতা। সি তোৰ মাৰাৰ ঘৰ। তোৰ ঘৰ এইখন।\nসৰযুয়ে আকৌ সীতাক কৈছে:\n“সৰুতে ফটা-কানিৰ দৰা-কইনা সাজি ছোৱালীৰ মাক হৈছিলো, কল্পনাতে সিহঁতৰ মুখত ‘মা’ মাত শুনিছিলো’। আজি মই তেজ-মংহৰে গঢ়া দৰা-কইনা পাই কিয় মাহীদেউ হৈ থাকিম? মোক ‘মা’ বুলি মাত সীতা, মোক ‘মা’ বুলি মাত অনিল।”\nউক্ত বিশ্লেষণৰ পৰা দেখা গ’ল যে সৰযু স্বভাৱতে নাৰী সুলভ আচৰণ কৰিলেও সতীনিৰি কন্যাক তাইৰ নিজৰ কন্যা বুলি গ্ৰহণ কৰাত তাই উদাৰমনা নাৰীলৈ উন্নীত হৈছে। ০ ০ ০\nনাট্যকাৰ ফণী শৰ্মাই তেওঁৰ বহুল সমাদৃত ‘চিৰাজ’ শিৰোনামৰ সামাজিক নাটকখনত পাঠক বা দৰ্শক সমাজক মনোৰঞ্জন দিয়াৰ লগতে নাটকৰ কাহিনীভাগৰ বিকাশ ঘটাই পৰিণতিৰ ফালে আগবঢ়াই নিয়াৰ বাবে সুবিমল হাস্যৰসৰ সৃষ্টি কৰিছে। আঘোণা নামৰ চৰিত্ৰটোৱেই হৈছে নাটকখনত হাস্য ৰসৰ যোগান ধ’ৰা প্ৰধান চৰিত্ৰ। নাট্যকাৰে আঘোণাৰ আচৰণ, ভাষা, পৰিস্থিতি আৰু পৰিৱেশ সৃষ্টিৰ দ্বাৰা হাস্যৰসৰ চিত্ৰ অংকন কৰিছে।\nনাটকখনৰ প্ৰথম অংকৰ প্ৰথম দৃশ্যত আঘোণাই বৰুৱাৰ ঘৰৰ ড্ৰইংৰূমৰ দলিচাৰ ছবি অংকন কৰিবলৈ গৈ নাটকখনৰ আৰম্ভণিতেই হাস্যৰসৰ অৱতাৰণা কৰিছে। নাটকখনৰ প্ৰধান চৰিত্ৰ কন্দৰ্প কলিকতাৰ পৰা বি. এ. পৰীক্ষা দি ঘৰলৈ আহিব বুলি খবৰ পোৱাত আঘোণা আৰু সাবিত্ৰীয়ে ড্ৰইংৰূমটো দলিচা পাৰি ভালদৰে সজাইছে আৰু দলিচাৰ ওপৰত আঘোণাই কন্দৰ্প অহাৰ আগতে অলপ বাগৰ দি¸ কৈছে:\n“অঃ অঃ অঃ আঐ দেহি। যেন আলাসতহে বাগৰিছোঁ। উস্, উস্ উস্ হুঃ হুঃ হুঃ। যেন তেখেত বিষ্ণুৰ পদুম ফুলৰ অনন্ত শৰ্যাহে। অস্ অস্ কি আৰাম!”\nদলিচা এখন পৰা হয় ওপৰেদি খোজকাঢ়ি যাবৰ বাবেহে, শোৱাৰ বাবে নহয়। আঘোণাই এনে দলিচাত বাগৰ দি পাঠক আৰু দৰ্শকৰ মনত হাস্যৰসৰহে যোগান ধৰিছে।\nআকৌ একে অংকৰ একে দৃশ্যত আঘোণাই কন্দৰ্পৰ বাকচ দাঙিব নোঁৱাৰি কৈছে:\n“বাপুকনৰ বাকচ দাঙিবই নোৱাঁৰি আইদেউ। ভিতৰত সেই তেনেই কলিকতাখনেই আহিছে হ’বলা।”\nআঘোণাৰ উক্ত কথাষাৰত হাস্যৰসৰ মৃদ্যু জোকাৰণি আছে। ইয়াৰ উপৰিও একে দৃশ্যতে আঘোণাই কোৱা ‘ল’ৰা দাঁত টিপ খাই বহি যোৱা’ৰ কথা, ‘কলিকতীয়া সন্দেহ’ৰ কথা, সাবিত্ৰী আৰু কন্দৰ্পক আওপকীয়াকৈ জোকোৱাৰ কথা আদিতো হাস্যৰসৰ সমল আছে।\nদ্বিতীয় অংকৰ প্ৰথম দৃশ্যত আঘোণাই বৰুৱাহঁতৰ ঘৰ এৰি যাবলৈ আৰৈ কুৰি বছৰৰ দৰ্মহা খুজি তাক কুৰিৰ হিচাপত বুজিবলৈ চেষ্টা কৰা বিষয়টো হাস্যৰসাত্মক। আঘোণাই কৈছে:\nআকৌ একে দৃশ্যতে আঘোণাই কন্দৰ্পক বিয়া কৰিবৰ বাবে সন্মত থাকিবলৈ যি শপত বাক্য পাঠ কৰাইছে তাতো সুবিমল হাস্যৰসৰ সমল নিহিত হৈ আছে । আঘোণাই শপত বাক্য আগে আগে কৈ গৈছে আৰু কন্দৰ্পই পিছে পিছে আওৰাইছে এনেদৰে:\n“জোন, বেলি, তৰাক সাক্ষী কৰি- ……………………. তেওঁলোকে যিদিনাই বিয়া কৰাবলৈ হুকুম দিব, কেৰ ঘেৰ নকৰাকৈ বিয়া কৰাম। …………. ইয়াৰ অন্যথা হ’লে আইনমতে দণ্ডণীয় হ’ম।”\nনাটকখনৰ তৃতীয় অংকৰ প্ৰথম দৃশ্যটো সম্পূৰ্ণৰূপেই হাস্যৰসাত্মক। এই দৃশ্যত আঘোণাই সৰযুৰ পৰা সীতাৰ প্ৰসঙ্গটো লুকুৱাবলৈ যি কৌশল অৱলম্বন কৰিছে সেয়া হাস্যৰসৰ উজ্জ্বল নিদৰ্শন। আঘোণাই সৰযুক পতিয়ন নিয়াবলৈ বিভিন্ন কবিৰাজী দ্ৰব্যৰ নাম মাতি কন্দৰ্প আৰু চিৰাজক পিছফালৰ পৰা চিঞৰি কোৱা দৃশ্যটো অতিমাত্ৰাই হাস্যৰসাত্মক। আঘোণাই কৈছে:\n“কাঁহিবন, তুলসী, বেলপাত, বটবৃক্ষ আদি সকলো অফিচৰ কাষতেই আছে। চাৰিওফালে মানুহ লগাই দিবি। সময় নাই, দহ বাজে।”\nআকৌ ঘড়ীটোলৈ চাই আঘোণাই কৈছে–\n“এহ্ এইখন ঘড়ী পগলা ফাটেকলৈ পঠিয়াই দিব লাগে আইদেউ। ন বাজাত দহ বাজে, দহ বজাত বাৰ বাজে।”\nইয়াৰ উপৰিও আঘোণাই কথা-বতৰাত ভুল শব্দ বা উচ্চাৰণ ভুল কৰি বা অসমীয়াৰ লগত হিন্দি শব্দ মিহলাই ভাষাৰ দ্বাৰাও নাটকখনত হাস্য ৰসৰ সৃষ্টি কৰিছে। যেনে – ‘দৰব’ৰ ঠাইত ‘দাৱাই’, ‘সন্দেছ’ৰ ঠাইত ‘সন্দেহ’ ইত্যাদি।\nআনহাত শব্দৰ ভূুল উচ্চাৰণ কৰি কোৱা শব্দবোৰ হ’ল – নেৰায়ন, জায়েন, গাহান, বাজেনা, পেনচিল আদি।\nঅসমীয়া শব্দৰ লগত হিন্দি শব্দ প্ৰয়োগ কৰি কোৱা সংলাপৰ দ্বাৰা হাস্য ৰসৰ সৃষ্টি কৰিছে এনেদৰে:\n“কভি চুপ নাথাকোঁ। কাহে থাকেগা? অহ হুঁ হু, চুপ থাক, চুপ থাক। বাপেকে ক’ব – চুপ থাক। মাকে ক’ব – চুপ থাক। পুতেকে ক’ব- চুপ থাক। যেন জোৰ জিভাখনো পৈত্ৰিক সম্পত্তি নহয়হে। ভাত-কাপোৰৰ লেখীয়া যেন সিহঁতেহে দিয়া।”\nএনেদৰে নাট্যকাৰ ফণী শৰ্মাই ‘চিৰাজ’ নাটকখনত চৰিত্ৰ, পৰিৱেশ, ভাষা আৰু প্ৰকাশ ভঙ্গীৰ দ্বাৰা অনবদ্য হাস্যৰসৰ যোগান ধৰি নাটকখনক এখন উপেভাগ্য নাটকত পৰিণত কৰিছে। ০ ০ ০\nনাট্যকাৰ ফণী শৰ্মাই আৱাহন যুগৰ গল্পকাৰ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ বিখ্যাত ‘চিৰাজ’ শিৰোনামৰ চুটিগল্পক নাট্যৰূপ দিয়ে। মূল চুটিগল্পটিৰ কাহিনীভাগেই নাটকখনৰ কাহিনী যদিও নাট্যকাৰ ফণী শমাই নাটকখন ৰচনা কৰোতে কেবাটাও দিশত যথা: চৰিত্ৰ সৃষ্টিত, সংলাপ সৃষ্টিত, অংগ সজ্জ্বাৰ নিৰ্দেশনাত, হাস্যৰস সৃষ্টিত আৰু চিৰাচৰিত সামাজিক ভেদ-ভাৱৰ বিৰুদ্ধে উদাৰমনা আদৰ্শ আৰোপ কৰি নাকখনক মৌলিকত্ব প্ৰদান কৰিছে। তলত ফণী শৰ্মাই চিৰাজ নাটকখনত আৰোপ কৰা মৌলিকত্বৰ দিশবোৰ সংক্ষেপে আলোচনা কৰা হ’ল।\nপ্ৰথমতে ফণী শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’ নাটকখনত যি মৌলিকত্ব চকুত ধৰা পৰে সেয়া হৈছে মূল গল্পত নথকা কেইটিমান চৰিত্ৰ সৃষ্টিত। নাট্যকাৰে আঘোণা, ফাতেমা, আটাৱৰ আদি সম্পূৰ্ণ নতুন আৰু নিজে সজা চৰিত্ৰ সংযোজন কৰিছে। ইয়াৰ ভিতৰত আঘোণা চৰিত্ৰ বিশেষ উল্লেখযোগ্য। এই চৰিত্ৰটিৰ ওপৰত নাট্যকাৰে সংস্কৃত নাটকত থকা সূত্ৰধাৰৰ ভূমিকা অৰ্পণ কৰিছে। তেওঁৰ দ্বাৰা নাট্যকাৰে নাটকৰ কাহিনীভাগ নাটকীয় স্তৰলৈ আগবঢ়াই নিছে, ভৱিষ্য-বক্তাৰ দৰে নাটৰ দৃশ্যবোৰক পৰৱৰ্তী দৃশ্যৰ লগত সংযোজন ঘটাইছে, চৰিত্ৰবোৰক বিশেষকৈ সাবিত্ৰী আৰু কন্দৰ্পৰ প্ৰেমৰ ভৱিষ্যত সম্পৰ্কে সজাগ কৰি দিছে। আঘোণাই প্ৰথম অংকৰ প্ৰথম দৃশ্যত সাবিত্ৰীক উদ্দেশ্যি কৈছে-\n:নেহাৎ বাগৰিবৰ হ’লে ইয়াত নাবাগৰি (পালেঙলৈ আঙুলিয়াই) সেই পালেঙতে বাগৰিবি। পিছে, আই অ’ শুন, সেই দলিচাৰ পৰা পালেঙলৈ খোজ দিওঁতে লেখি লেখি দিবি; বাওনা হৈ চন্দ্ৰলৈ হাত মেলিলে হাম খুৰি খাই পৰিবি।\nআকৌ আঘোণাই কন্দৰ্পৰ মনতো সাবিত্ৰীৰ প্ৰতি পূৰ্ৱৰাগ সৃষ্টিত অৰিহনা যোগাই কৈছে –\n:ফুলনিখন নাচাই তুমি সেই ফুলনিত ফুল ছিঙি থকা ছোৱালীজনীক চাবলৈ গৈছানে?\nবৰ ধুনীয়া! বৰ ধুনীয়া! ফুলনিতকৈয়ো (জিভাৰে টকালি পাৰি) ফুল ছিঙি থকাজনী আৰু ধুনীয়া।\nনাটকখনত, ইয়াৰ উপৰিও, ফণী শৰ্মাই আঘোণাক (যদিও তেওঁ কন্দৰ্পহঁতৰ ঘৰৰ লগুৱা) কন্দৰ্পহঁতৰ অভিভাৱক স্বৰূপ নেতৃত্ব আৰোপ কৰি নাটকখনৰ কাহিনীভাগক যুক্তিসংগতভাৱে আগুৱাই নিয়াত সফল হৈছে।\nচিৰাজ নাটকত সংযোজন কৰা আন এক মৌলিক চৰিত্ৰ হৈছে ফাতেমা। তাই হৈছে চিৰাজৰ ভনী। তাই সৰলমনা, উদাৰ আৰু মানৱদৰদী। সেয়ে তাই সাবিত্ৰীক সেৱা-শুশ্ৰুষাৰে আৰোগ্য কৰি নিজ সন্তানৰ দৰে লালন-পালন কৰিছে। ইয়াৰ উপৰিও আটাৱৰ নামৰ পূৰুষ চৰিত্ৰ এটি সংযোজন কৰি নাটকৰ সৌৰৱ বঢ়াইছে। এইদৰে মৌলিক চৰিত্ৰ সৃষ্টিত নাট্যকাৰ ফণী শৰ্মাই সফলতা অৰ্জন কৰিছে।\nদ্বিতীয় মৌলিক দিশটো হৈছে নাটকখনত পৰিৱেশ আৰু অঙ্গসজ্জ্বা সৃষ্টিৰ দিশটো। সামান্য এটি চুটিগল্পক নাট্যৰূপ দিয়াটো জটিল যদিও নাট্যকাৰ ফণী শৰ্মা অংগ সজ্জ্বা আৰু পৰিৱেশ সৃষ্টিত ইমান নিখুঁত যে কাহিনীভাগ পৰিৱেশৰ ঠাঁচত নিকপকপীয়াকৈ লাগি ধৰিছে।\nতৃতীয়তে, ফণী শৰ্মাই নাটকখনত ৰস সৃষ্টিত এক অভিনৱ আৰু প্ৰশংসনীয় মৌলিকত্ব প্ৰদান কৰিছে। মূল গল্পটো কৰুণ ৰসেৰে সিক্ত, তাত হাস্যৰসৰ সমল নাই। কিন্তু ফণী শৰ্মাই মূল কৰুণ ৰস যথাৰ্থ ৰাখি নিজ দক্ষতাৰে অবিমল হাস্যৰসৰ সৃষ্টি কৰি নাটকখনক অধিক উপেভাগ্য কৰি তুলিছে। আঘোণা হৈছে নাটকখনত থকা একমাত্ৰ হাস্যৰৈসিক চৰিত্ৰ। তেওঁ নাটকখনৰ আদিৰ পৰা অন্তলৈ বিভিন্ন ভূমিকা গ্ৰহণ কৰাৰ লগে লগে হস্যৰসৰ বান বোৱাঁইছে। আঘোণাই সংলাপৰ দ্বাৰা, শাৰীৰিক অংগী-ভংগীৰ দ্বাৰা, আৰু পৰিস্থিতি সৃষ্টিৰ দ্বাৰা নাটকখনত অপূৰ্ব হাস্যৰসৰ যোগান ধৰিছে। উদাহৰণস্বৰূপে আঘোণাই কন্দৰ্পক বিয়াত মান্তি কৰাবলৈ পাঠ কৰোৱা শপত বাক্য, সৰযুৰ পৰা সীতাৰ ৰহস্য লুকাই ৰাখিবলৈ কৰা অভিনয় আদি উল্লেখযোগ্য।\nচতুৰ্থতে, নাট্যকাৰ ফণী শৰ্মাই সংলাপ সৃষ্টিত অভূতপূৰ্ব¸ মৌলিকত্ব প্ৰদৰ্শন কৰিছে। মূল কাহিনীত সংলাপ প্ৰায় নায়েই। কিন্তু লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’ চুটিগল্পটিক নাট্যৰূপ দিওঁতে ফণী শৰ্মাই চৰিত্ৰবোৰৰ মুখত যি সংলাপ আৰোপ কৰিছে, সেয়া নিশ্চয় বিষ্ময়ৰ আধাৰ। সংলাপবোৰ পৰিস্থিতি সাপেক্ষে চুটি-দীঘল যদিও কোনো সংলাপেই অসংলগ্ন নহয়। সংলাপত তেওঁ ৰস সনাৰ উপৰিও তেজস্বীতা প্ৰদান কৰি নাটকীয় আবেদন বাৰুকৈয়ে বৃদ্ধি কৰিছে। উদাহৰণস্বৰূপে চিৰাজৰ মূখত আৰোপ কৰা সংলাপ এটি উদ্বৃত কৰিব পাৰি-\n:এহ মোৰ কিহৰ গৰজ পৰিছে হিন্দু, অহিন্দু বিচাৰ কৰিবলৈহে। মানুহে মানুহৰ ঘৰত আশ্ৰয় বিচাৰিছে, মই আশ্ৰয় নিদিলে অমানুহ নহ’মনে? মানুহজনীক আশ্ৰয় নিদিলে মই খোদাৰ ওচৰত কি কৈফিয়ত দিম …. ?\nপঞ্চমতে, নাট্যকাৰ ফণী শৰ্মাই লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’ চুটিগল্পটি নাট্যৰূপ দিওঁতে প্ৰদান কৰা মৌলিক দিশটো হ’ল মানৱীয় আদৰ্শ সৃষ্টিত। নাট্যকাৰ শৰ্মাই নাটকখনক আধুনিক মানৱতাবাদী উদাৰমনা বিল্পৱী দৃষ্টিভংগীৰ মুখপাত্ৰ হিচাপে উপস্থাপন কৰিছে। মূল গল্পত দেখা যায় অনিল আৰু সৰযুয়ে সীতাৰ জন্ম কাহিনী শুনিবলৈ পাই সীতাক প্ৰত্যাখ্যান কৰিছে। কন্দৰ্প আৰু সীতাৰ প্ৰতি ঘৃণাত নাক কোঁচাইছে। মূল গল্পত লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাই লিখিছে যে যেতিয়া সীতাক অনিলে গ্ৰহণ কৰিবলৈ অমান্তি হৈছে আৰু সৰযুয়ে ‘পতিতা’ আখ্যা দি ঘৰৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিছে, তেতিয়া বেদনাত মৰ্মাহত হোৱা চিৰাজে কৈছে, “ঘৰলৈ বোল মোৰ আই।” বুলি কৈ তাইক ঘৰলৈ লৈ গৈছে। গল্পকাৰে তাৰ পিছত ‘অন্ধকাৰ’ বুলি কৰুণ ৰসাত্মক কৰি গল্পটিৰ যৱনিকা পেলাইছে। কিন্তু ফণী শৰ্মাই নাটকখনত অনিলক আধুনিক সমাজৰ বিপ্লৱী মতাদৰ্শৰে উজ্জ্বীৱিত কৰি কোৱাইছে-\n:মানুহে সমাজ গঢ়ে, সমাজে মানুহ নগঢ়ে। যিখন সমাজে মানুহক আপোন হ’বল নিদিয়ে, যিখন সমাজৰ মানুহৰ ভিতৰত অজস্ৰ শ্ৰেণী বিভেদ কৰাই কাম্য, যিখন সমাজৰ সুবিধাবাদীসকলৰ প্ৰয়োজন অনুযায়ী আইন-কানুনৰ সৃষ্টি, সেইখন সমাজ কাহানিৱাই অতীতৰ ঘৃণনীয় স্মৃতি হ’ব লাগিছিল মাহীদেউ।\nআনহাতে সৰযু চৰিত্ৰতো নাট্যকাৰে উদাৰতা আৰোপ কৰি সীতাক আকোৱালি লোৱাইছে। সৰযুয়ে যদিও প্ৰথম অৱস্থাত সীতাৰ ঘটনাটি সহ্য কৰিব পৰা নাছিল, পিছলৈ সি নাট্যকাৰৰ এজনী মুখপাত্ৰত পৰিণত হয়, যিজনীয়ে চিৰাচৰিত সমাজ ব্যৱস্থাৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতি সীতাক নিজৰ জীয়েকৰ দৰে গ্ৰহণ কৰিছে।\nভাষা সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰতো নাট্যকাৰ ফণী শৰ্মাই মৌলিকত্বৰ পৰিচয় বহন কৰিব পাৰিছে। মাজে মাজে তেওঁ লোক বাক্য (ফকৰা যোজনা) সংযোজন কৰি কাহিনী ভাগক অধিক ৰসাল আৰু ব্যঞ্জনাময় কৰি তুলিছে।\nএনেদৰে দেখা যায় ফণী শৰ্মাৰ কাপেদি লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’ নামৰ চুটিগল্পটিয়ে এক নতুন জীৱন জীৱন লাভ কৰি শোড়শোপচাৰেৰে জিলিকি উঠিছে। ০ ০ ০\nচিৰাচৰিত ৰক্ষণশীল সমাজৰ বিৰুদ্ধে প্ৰগতিবাদী আৰু মানৱতাবাদী ভাধাৰাৰে পৰিপুষ্ট ‘চিৰাজ’ নাটকখন বহুল আলোচিত আৰু সমাদৃত এখন সফল সামাজিক নাটক যদিও কলাত্মক দিশৰ পৰা নাটকখন দোষমুক্ত নহয়। নাটকখনৰ নাটকীয় উপাদান, যথা — কাহিনী, চৰিত্ৰাংকন, সংলাপ, পৰিৱেশ সৃষ্টি আৰু জীৱন দৰ্শন আদি বিচাৰ কৰি চালে ইয়াৰ দোষ-গুণবোৰ সহজতে ধৰা পৰিব। তলত উাপাদানকেইটা সংক্ষেপে বিচাৰ কৰা হ’ল।\nনাটক এখনৰ প্ৰথম উপাদান হ’ল ইয়াৰ কাহিনী অৰ্থাৎ নাটক এখন হ’বলৈ এটি কাহিনী থাকিব লাগিব। কাহিনী গৌণও হ’ব পাৰে বা মুখ্যও হ’ব পাৰে। চিৰাজ’ নাটকখনৰো এটি কাহিনী আছে। ইয়াৰ কাহিনীভাগ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ একে নামৰ চুটি গল্পৰ পৰা লোৱা হৈছে যদিও নাট্যকাৰে নাট্যৰূপ দিওঁতে শেষত কিছু সংযোজনা কৰি বৈপ্লৱিক আদৰ্শ দেখুৱাইছে। নাটকৰ কাহিনীভাগ নিম্নৰূপ-\nমুকুতাজান চাহ বাগিছাৰ মালিক মিষ্টাৰ বীৰেশ্বৰ বৰুৱাৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ কন্দৰ্প কলিকতাৰ পৰা বি. এ পৰীক্ষা দি ঘৰত আহিছে। ঘৰত ‘সাবিত্ৰী’ নামৰ কাম কৰা লিগিৰী এজনী দেখা পাই তাইৰ প্ৰতি প্ৰেমাসক্ত হৈ শাৰীৰিক মিলন ঘটাইছে। ফলত সাবিত্ৰী গৰ্ভৱতী হৈছে। পিতাক বীৰেশ্বৰে কথাটো গম পাই সাবিত্ৰীক নিজৰ চাহ বাগিছাৰ জামাদাৰৰ ল’ৰাৰ লগত বিয়া দিয়াৰ বন্দোৱস্ত কৰি কন্দৰ্পক কলিকতালৈ পঠিয়াই দিছে। সাবিত্ৰীয়ে মনতে কন্দৰ্পকেই স্বামী হিচাপে বৰণ কৰি লৈছে। সেয়ে তাই অইন কতো বিয়াত সোমোৱাৰ ইচ্ছা নকৰি বিয়াৰ আগদিনা ৰাতি ঘৰৰ পৰা পলাই গৈ ‘চিৰাজ’ নামৰ এজন মুছলমান মানুহৰ ঘৰত আশ্ৰয় লৈ এটি কন্যা সন্তান (নাম নুৰ বা সীতা) জন্ম দি মূত্যু মুখত পৰিছে। আঠ বছৰ পিছত কন্দৰ্পই দৈৱক্ৰমে সীতাৰ পৰিচয় পাই তাইক নিজৰ সন্তান হিচাপে গ্ৰহণ কৰি কলিকতালৈ পঠিয়াই দিয়ে। তাতে তাই সুবিমল নামৰ কন্দৰ্পৰ এজন বন্ধুৰ অনিল নামৰ ভাগিনৰ প্ৰেমত পৰে। শেষত অনিল আৰু সীতাৰ বিয়াৰ বন্দোৱস্ত কৰিবলৈ সুবিমল আৰু অনিল সীতাৰ লগত অসমলৈ আহে। তাতে কন্দৰ্পই সিহঁতৰ সন্মুখত সীতাৰ জন্ম ৰহস্য সকলোৰে আগত ব্যক্ত কৰাত সুবিমল ফুকনে সীতাক ভাগিন বোঁৱাৰী কৰাত আপত্তি কৰে যদিও অনিলে ৰক্ষণশীলতাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ মুখৰ হৈ সীতাক গ্ৰহণ কৰে।\nথুলমূলকৈ এইখিনিয়েই নাটকখনৰ কাহিনী। কাহিনীটো নাটকীয় বিভিন্ন ৰসেৰে সিক্ত এটি আধুনিক দৃষ্টিভংগীৰ প্ৰগতিবাদী নাটক। নাট্যকাৰ ফণী শৰ্মাই নাটকখনৰ জৰিয়তে প্ৰগতিবাদী ভাৱধাৰা প্ৰকাশ কৰাত নিঃসন্দেহে সফল হৈছে যদিও পূৰ্ণাংগ নাটক হিচাপে ইয়াৰ কাহিনীভাগক সুবিন্যস্তভাৱে পাঁচোটা ভাগত বা অংকত ভাগ কৰাত সফলতা লাভ কৰিব পৰা নাই। নাটক এখনৰ কাহিনীভাগ আৰম্ভণিৰ পৰা পাঁচোটা বিভিন্ন স্তৰ যথাঃ আৰম্ভণি, প্ৰতিমুখ বা প্ৰবাহ, গৰ্ভ বা শীৰ্ষ বিন্দু, অৱৰোহন আৰু নিৰ্মহণ আদিৰ মাজেদি সামৰণি পাব লাগে। চিৰাজ নাটকখনৰ মুখ বা আৰম্ভণি প্ৰশংসনীয় যদিও বাকীবোৰ স্তৰ বিন্যস্ত কৰোতে নাট্যকাৰে সুষম গতি ৰক্ষা কৰিব পৰা নাই। নাটকখনত শীৰ্ষ বিন্দু স্পষ্ট নহয়। ইয়াৰ উপৰি নাট্যকাৰে কাহিনীভাগ দ্ৰুতাৰে সামৰণিলৈ আগবঢ়াই নিয়া যেন লাগে।\nদ্বিতীয়তে, নাট্যকাৰে চৰিত্ৰাংকন কৰোতেওঁ বহু ক্ষেত্ৰত দুৰ্বলতাৰ পৰিচয় দিছে। অৱশ্যে আঘোণা, সাবিত্ৰী আৰু চিৰাজৰ চৰিত্ৰাংকনত নাট্যকাৰে দক্ষতাৰ পৰিচয় দিব পাৰিছে; কিন্তু নাট্যকাৰে নাটকখনৰ প্ৰধান পুৰুষ চৰিত্ৰ কন্দৰ্পৰ মানসিক দ্বন্দ্ব ফুটাই তোলাত বিফল হৈছে। কন্দৰ্পই সাবিত্ৰীক বিয়া কৰাব নোৱাৰি যি মানসিক দ্বন্দ্বত ভূগিছিল তাৰ আভাষ নাট্যকাৰে দিব পৰা নাই। তেনেদৰে অন্যান্য চৰিত্ৰ যেনে – বুঢ়া, আটাৱৰ, সুবিমল আদিৰ চৰিত্ৰাংকনো আধৰুৱা। নাটকখন ইয়াৰ এক পুৰুষ চৰিত্ৰৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে যদিও নাটকখন চৰিত্ৰ প্ৰধান নহয়, ই কাহিনী প্ৰধান নাটকহে। চৰিত্ৰ প্ৰধান নাটক হ’লে নাট্যকাৰে নাটকখনত নায়ক আৰু নায়িকাৰ মানসিক অন্তঃদ্বন্দ্ব ফুটাই তোলা উচিত আছিল।\nপূৰ্ণাংগ নাটক এখনৰ তৃতীয় উপাদান হৈছে সংলাপ। নাট্যকাৰ ফণী শৰ্মা সংলাপ সৃষ্টিত সফল হোৱা বুলি ক’ব লাগিব। আঘোণাৰ সংলাপে নাটকখনত হাস্যৰস সৃষ্টি কৰাৰ লগতে নাটকৰ কাহিনীভাগক পৰিণতিৰ পিনে আগবঢ়াই নিয়াৰ ভূমিকাও দক্ষতাৰে পালন কৰিছে। তেনেদৰে চিৰাজ আৰু অনিলৰ মুখত জাপি দিয়া সংলাপ অতিকৈ বলিষ্ঠ। কিন্তু কন্দৰ্পৰ সংলাপত নাট্যকাৰে কাহিনীৰ বিকাশত অকনো সহযোগিতা আগবঢ়াব পৰা নাই।\nচতুৰ্থতে, নাট্যকাৰে পৰিৱেশ বা দৃশ্য সজ্জ্বাৰ সৃষ্টিত পটুতাৰ পৰিচয় দিব পাৰিছে। কাহিনীৰ লগত আনকি চৰিত্ৰৰ লগত সামঞ্জস্য ৰাখি মঞ্চ নিৰ্দেশনা দিয়াত নাট্যকাৰ সফল হৈছে। কিন্তু নাট্যকাৰে চৰিত্ৰবোৰৰ সাজ-সজ্জ্বাৰ বিষয়ে ইংগিত কৰাত কৃপণতা কৰিছে। নাটক এখনৰ গুৰুত্ব আৰু আকৰ্ষণ নিৰ্ভৰ কৰে নাটকৰ কথা-বস্তুৰ লগত সঙ্গতি ৰাখি সংযোজন কৰা অন্তৰঙ্গ গীতে। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ ৰচিত মূল গল্পত নথকা অথচ নাট্যকাৰে প্ৰথম অংকৰ প্ৰথম দৃশ্যত আঘোণাৰ মুখত দিয়া গীত আৰু দ্বিতীয় অংকৰ দ্বিতীয় দৃশ্যত সংযোজন কৰা গীতে নাটকৰ গাম্ভীৰ্য বহু পৰিমাণে বৃদ্ধি কৰিছে।\nপঞ্চমতে, নাট্যকাৰে নাটকখনত জীৱন দৰ্শন ফুটাই তুলিব পাৰিছে। অৱশ্যে জীৱন দৰ্শনটো কাহিনীৰ মাজেদিয়েই প্ৰকাশ পাইছে। নাটকখনৰ পৰা আমি এই বাণী লাভ কৰিব পাৰো যে বৰ্তমান সমাজ ক্ৰমান্বয়ে উদাৰ ভাৱাপন্ন হৈ থকাৰ লগতে ৰক্ষণশীলতা যুক্তিৰ তুলাচনীৰে বিচাৰ কৰা আৰম্ভ হৈছে।\nসামৰণিত ক’ব পাৰি যে কলাত্মক দিশৰ পৰা নাটকখনৰ কিছু দোষ বা দুৰ্বলতা থাকিলেও নাটকখনৰ জৰিয়তে আধুনিক প্ৰগতিবদী আৰু উদাৰ মানৱতাবাদী দৃষ্টিভঙ্গী ফুটাই তোলাত নাট্যকাৰে সফলতা লাভ কৰিছে। ০ ০ ০\nসাবিত্ৰী ফনী শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’ নাটকখনৰ প্ৰধান নায়িকা। তাইক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই নাটকখন আৰম্ভ হৈছে । তাই হৈছে মুকুতাজান চাহ বাগিছাৰ মালিক বীৰেশ্বৰ ৰুৱাৰৰ মহৰী এজনৰ একমাত্ৰ কন্যা। মহৰীজনৰ ঘৰ আছিল গোৱালপাৰাত। এদিন আকস্মিক নিউমেনীয়াত মহৰীৰ মৃত্যু হোৱাত সাবিত্ৰীক বীৰেশ্ব বৰুৱাই নিজৰ ঘৰত লিগিৰী হিচাপে আশ্ৰয় দি ৰাখে। সাবিত্ৰী অশিক্ষিত যদিও বীৰেশ্বৰৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ কন্দৰ্পই তাইৰ প্ৰতি আসক্ত হৈ তাইৰ লগত যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে। নাট্যকাৰে সাবিত্ৰীৰ চৰিত্ৰত সৰলতা, কৰ্মপৰায়ণতা, ন্যায়বোধ, বিবেচনা, কৃতজ্ঞতাবোধ, কলা-কুশলী গুণ আৰু উদাৰতা গুণ আৰোপ কৰিছে।\nসাবিত্ৰীৰ সৰলতা আৰু কৰ্মপৰায়ণতা প্ৰশংসাৰ যোগ্য। তাই পিতাকৰ মৃত্যুৰ পিছত বৰুৱাহঁতৰ ঘৰত লিগিৰী হিচাপে আশ্ৰয় লৈ প্ৰশংসনীয় কৰ্মপৰায়ণতা দেখুৱাইছে। তাইৰ কৰ্মপৰায়ণতাৰ আভাষ পোৱা যায় কন্দৰ্পহঁতৰ ড্ৰয়িং ৰূপ সজোৱা কাৰ্যত। আঘোণাৰ লগত একান্তমনে তাই কৰ্মত ৰত হৈছে। তাই আনকি পৰিমাৰ্জিতও। কিয়নো আঘোণাই দলিচাত বাগৰ মাৰি সাবিত্ৰীক তালৈ মতাত তাই হৈছে-\n:(হাঁহি) আমাৰ গৰজ পৰিছে ভৰিৰ গচকা পৰা সেই লেতেৰা দলিচাডালত বাগৰিবলৈ।\nতাইৰ ব্যক্তিত্বত কলা-সুলভ গুণো বিৰাজমান যাৰ বাবে তাই বাগিছাৰ পৰা ফুল ছিঙি আনি বৰুৱাৰ ড্ৰয়িং ৰূপত সজাই থৈছে।\nতাই কন্দৰ্পৰ প্ৰেম পাশত আবদ্ধ হয় আৰু কন্দৰ্পৰ কামনাৰ বলি হৈ গৰ্ভৱতী হয়। কিন্তু তাই কন্দৰ্পৰ লগত বিয়াত সোমাবলৈ মান্তি নহয়। কাৰণ তাই জানে যে কন্দৰ্পৰ বাবে তাই উপযুক্ত নহয়। সেয়ে তাই কন্দৰ্পৰ প্ৰেমত পৰিলেও তেওঁৰ লগত বিয়া হৈ কন্দৰ্পৰ মাক-দেউতাকৰ অন্তৰত আঘাত দিব নোৱাৰে। কন্দৰ্পৰ পিতাক বীৰেশ্বৰে সিহঁতৰ সম্পৰ্কৰ কথা গম পাই তাইক জামাদাৰৰ ল’ৰাৰ লগত বিয়া দিব খুজিছিল যদিও তাই মান্তি নহয়। কন্দৰ্পই সাবিত্ৰীক বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ দিয়াত তাই কৈছে-\n:মই আপোনাক ভাল পাওঁ, ভক্তি কৰোঁ। কিন্তু আপোনাৰ স্ত্ৰী হোৱাৰ মোৰ যোগ্যতা ক’ত?\nসিহঁতৰ মিলন অৰ্থাৎ বিয়া যে সমাজৰ চকুত অস্বাভাৱিক বুলি বিবেচিত হ’ব সেয়া বিবেচনা কৰি তাই কৈছে –\n:যি স্বাভাৱিক সি সদায় হয়। যি অস্বাভাৱিক সি কদাচিতহে হয়। কদাচিত যি হয় সি স্থায়ী নহয়। আপুনি আৰু মই সমানে সমানে নহওঁ।\nওপৰত উদ্বৃত সংলাপ ফাকিয়ে প্ৰমাণ কৰে যে সাবিত্ৰী দুখীয়া ঘৰৰ অশিক্ষিতা ছোৱালী হ’লেও বিবেচকী।\nতাই কন্দৰ্পৰ সতে বিয়াত সোমাবলৈ অনিচ্ছুক যদিও তাই সৰ্বান্তকৰণে কন্দৰ্পকেই স্বামী হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছে। তাই উপলব্ধি কৰিব পাৰিছে যে সিহঁতৰ বিয়া হ’লে সমাজে তাইক মৰ্যদা নিদিব। আনকি কন্দৰ্পৰ পিতৃৃ-মাতৃয়েও তাইক বোঁৱাৰী হিচাপে মানি নল’ব। সেয় তাই কৈছে –\n:সমাজৰ চকুত নহ’লেও ঈশ্বৰৰ চকুত আপুনিয়েই মোৰ স্বামী। আপোনাৰ ভালপোৱা মই পাইছো। বিবাহ কৰি ভৱিষ্যতে সেই ভালপোৱা অমৰ্যদা হ’বলৈ নিদিওঁ।\nকন্দৰ্পৰ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁক অইন কৰবাত বিয়া কৰাবৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছিল যদিও কন্দৰ্পই সাবিত্ৰীক বিয়া কৰোৱাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰাত তাই কৈছে-\n: … ভুল ময়েই কৰিছো। মোৰ সেই ভুলৰ চেকা আপোনাৰ গাত পৰিবলৈ নিদিওঁ। মই আপোনাক মিনতি কৰিছো –মোৰ কাৰণে দেউতা আৰু আইতাৰ মনত আঘাত নিদিব।\nওপৰুদ্বৃত বক্তব্য ফাকিয়ে প্ৰমাণ কৰে যে তাইৰ পিতাৰ মৃত্যুৰ পিছত বৰুৱাহঁতে তাইক আশ্ৰয় দিছে, সেয়ে তাই সিহঁতৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞ।\nতাই সৰ্বান্তকৰণে কন্দৰ্পক স্বামী হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছে। সেয়ে মালিক বীৰেশ্বৰে তাইক জামাদাৰৰ ল’ৰাৰ লগত বিয়া দিয়াৰ যো-যা কৰাত তাই বিয়াৰ আগদিনা ৰাতি ঘৰৰ পৰা পলাই গৈ ‘চিৰাজ’ নামৰ এজন মুছলামন মানুহৰ ঘৰত আশ্ৰয় লৈছে। তাত চিৰাজৰ ভনী ফাতেমাই সিহঁতে ৰন্ধা ভাত খাবনে নাখায় বুলি সোধাত তাই কৈছে –\n: জাতি বিজাতি মানুহে গঢ়া, ঈশ্বৰে গঢ়া নহয়। মানুহে মানুহৰ হাতে খালে যি জাত যায়, তেনে চনকা জাত যোৱাই ভাল।\nউদ্বৃত কথাফাকিত সাবিত্ৰীৰ উদাৰ মনোভাৱ প্ৰকাশ পাইছে।\nচিৰাজৰ ঘৰত তাই এজনী কন্যা সন্তান জন্ম দি মৃত্যু মুখত পৰে। মৰাৰ আগত তাই চিৰাজৰ আগত কৈ যায় –\n:যদি তেখেত (কন্দৰ্প)ক পায়, ক’ব — তেখেতৰ ওপৰত মোৰ অকনো অভিমান নাই। তেখেতৰ চৰণ চিন্তা কৰিয়েই মই মৰিবলৈ সাহ পাইছো।\nউদ্বৃত কথাফাকিৰ দ্বাৰা সাবিত্ৰীৰ অসীম স্বামী ভক্তি প্ৰকাশ পাইছে।\nএইদৰে নাট্যকাৰে ক্ষুদ্ৰ পৰিসৰৰ ভিতৰত সাবিত্ৰীক অভিজাত ঘৰৰ মালিকৰ সন্তানৰ কামনাৰ বলি হৈয়ো এজনী আদৰ্শ নাৰী হিচাপে নাটকখনত অংকিত কৰিছে। নাট্যকাৰে তাইৰ জৰিয়তে সমাজৰ এক অন্ধকাৰ দিশৰ চিত্ৰ অংকন কৰাত সফল হৈছে। ০ ০ ০\nআধুনিক অসমীয়া নাটক\n← তুমি কেমন প্রেমিক\nশিশু পদ্য →


আইনখন বোলে ভাল ! – NewsFile Online (Oxomiya)\nHome / Agriculture / আইনখন বোলে ভাল !\nআইনখন বোলে ভাল !\nচৰকাৰৰ দ্বাৰা নতুন কৃষি আইনৰ সপক্ষে প্ৰচাৰ\nনতুন দিল্লী,৬ডিচেম্বৰ : দিল্লীকে ধৰি দেশৰ বিভিন্ন অঞ্চলত নতুন কৃষি আইনৰ বিপক্ষে প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত হোৱাৰ মাজতে এইবাৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে এই আইন যে প্ৰকৃততে কৃষকৰ বাবে হিতকৰ ,তাকে প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ প্ৰচাৰ চলোৱা দেখা গৈছে ৷\nএই প্ৰচাৰৰ যোগেদি কিয় বৰ্তমানৰ কৃষি আইনে মাত্ৰ ৬ শতাংশ কৃষকৰহে উপকাৰ সাধন কৰি আছে কিয় ৯৪শতাংশ কৃষকৰ উপকাৰ হোৱা নাই,তাক বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিছে ৷ তাৰোপৰি বিতৰ্কিত এম এছ পি পূৰ্বৰ দৰেই বাহাল থাকিব তথা কৃষকসকলৰ সামগ্ৰী বিক্ৰী কৰিবলৈ অতিৰিক্ত ব্যৱস্থাহে কৰা হৈছে,তাকো প্ৰচাৰ অভিযানৰ যোগেদি বুজাবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে ৷\nপুঁজিপতি বণিয়া গোষ্ঠীৰ হিতৰ বাবে নহয়,বৰঞ্চ কৃষকৰ হিতৰ বাবেহে নতুন আইন প্ৰণয়ন কৰা হৈছে তাকো প্ৰচাৰৰ জৰিয়তে বুুুুজাব বিচৰা হৈছে ৷\nকৃষকৰ ভূমি অধিগ্ৰহণ কৰি কৃষকক নিজৰ ভূমিতে শ্ৰমিক কৰিবলৈ এই আইনে চেষ্টা কৰা নাই বুলিও প্ৰচাৰ চলোৱা হৈছে ৷ কৃষি মন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ সিং টোমৰে শনিবাৰে কৃষকৰ হিতৰ বাবে চৰকাৰ দায়বদ্ধ বুলি দোহাৰি কয় যে ইতিমধ্যে কৃষকৰ হিতৰ বাবে চৰকাৰে যথেষ্ট পদক্ষেপ লৈছে ৷ (IANS)


PNR Number Details: ৰে'লত টিকটৰ এই নম্বৰতে লুকাই থাকে আপোনাৰ সকলো তথ্য viral-video-woman-scares-off-crocodile-with-her-slippers-watch-the-video-hb– News18 assam\nPNR Number Details: ৰে'লত টিকটৰ এই নম্বৰতে লুকাই থাকে আপোনাৰ সকলো তথ্য\nRail Ticket PNR Number Importance: টিকটত লিখা এই নম্বৰতেই যাত্ৰীৰ সকলো তথ্য থাকে। ট্ৰেইনৰ টিকটৰ এই বিশেষ নম্বৰৰ বিষয়ে জানি লওক।\nLast Updated : November 17, 2021, 11:17 IST\nবিশ্বৰ বৃহত্তম ৰে'ল নেটৱৰ্ক হ'ল ভাৰতীয় ৰে'ল। প্ৰতিদিনে বহু লাখ লোকে যাতায়ত কৰে ৰে'লেৰে। বহুলোকে নিজৰ যাত্ৰাৰ ২-৩ মাহ পূৰ্বেই নিশ্চিত আসনৰ বাবে টিকট বুক কৰি ৰাখে। পূৰ্বে ৰে'ল ষ্টেচনলৈ গৈ দীঘলীয়া লাইন পাতি টিকট কাটিবলগীয়া হৈছিল। বৰ্তমান ইণ্টাৰনেটৰ যুগত তেনেদৰে লাইন পতাৰ প্ৰয়োজন নাই। এতিয়া টিকট অনলাইৰ জৰিয়তেই কাটিব পৰা যায়। এতিয়া জানক টিকটত থকা ১০ সংখ্যাৰ এটা বিশেষ নম্বৰ। সেই নম্বৰতে থাকে যাত্ৰীৰ সকলো তথ্য।\n১০ সংখ্যাৰ PNR নম্বৰ কিয় গুৰুত্বপূৰ্ণ?\nটিকট বুক কৰাৰ পিছত আপোনাৰ আসনৰ আসনৰ অৱস্থা দেখা যায় PNR নম্বৰৰ সহায়ত। ১০ সংখ্যাৰ PNR নম্বৰ আপোনাৰ টিকটত লিখা থাকে। ইয়াৰ জৰিয়তে আপুনি চাব পাৰিব, আপোনাৰ চিট কনফাৰ্ম হৈছেনে নাই। RACত নে ৱেটিংত আছে টিকট! সকলো জানিব পাৰিব এই PNR নম্বৰ ব্যৱহাৰ কৰি।\nযাত্ৰীৰ বিৱৰণ PNR নম্বৰতে লুকাই আছেঃ\nকোচ, আসনৰ সংখ্যা।\nআপুনি ৰোন ক্লাচত ভ্ৰমণ কৰিছে।\nবোৰ্ডিং ষ্টেচনৰ নাম।\nFirst published: November 17, 2021, 11:17 IST\nIndian RailwayPNR Number Details


লখিমপুৰত প্রলয়–দুঘণ্টাতে উটিল শতাধিক গাঁও – নিয়মীয়া বাৰ্তা\nঅৰুণাচলৰ নাহৰলগুনত ডাৱৰ বিস্ফোৰণ\nনিয়মীয়া বাৰ্তা ১৫ আগষ্টঃ পুৱতিনিশালৈকে শান্ত–সমাহিত হৈ থকা লখিমপুৰ শুকুৰবাৰে নিচেই পুৱাৰ পৰা জল প্রলয়ৰ সৃষ্টি হয়৷ জিলাখনৰ চৌদিশ বিধ্বস্ত কৰি লেখ–জোখ নোহোৱাকৈ ক্ষতি কৰে এই জল প্রলয়ে৷ ফুলবাৰীৰ সুনীল দাস (৪৫) আৰু পুষ্পা ৰায় (১৪)ৰ এই বানত মৃত্যু হোৱাৰ বাতৰি নিশ্চিত হৈছে৷ পৰেশ দাসসহ তিনিজনক উটুৱাই নিছিল শিঙৰাৰ বানে৷ সুনীল, পুষ্পাৰ মৃতদেহ উদ্ধাৰ হ’লেও বিয়লিপর্যন্ত পৰেশৰ সন্ধান ওলোৱা নাই৷ এছ ডি আৰ এফ, এন ডি আৰ এফে জলবন্দীসকলক উদ্ধাৰৰ লগতে মৃতদেহ উদ্ধাৰৰো প্রচেষ্টা অব্যাহত ৰাখিছে৷ শুকুৰবাৰে পুৱাৰে পৰা লখিমপুৰৰ ৰঙানদী, শিঙৰা, জহিং আদি প্রায়বোৰ নদীয়েই পাৰ বাগৰি ভয়াৱহ বানৰ সূচনা কৰে৷ বুৰাই পেলায় বহু অঞ্চল৷ নাৰায়ণপুৰ, নাওবৈচা, লখিমপুৰ আৰু কদম ৰাজহ চক্র এলেকাত ক্ষয়–ক্ষতি হয় সর্বাধিক৷ জহিং দলঙৰ সমীপত পকী পথ, ফুটাভোগত পকী পথ, জাহিঙৰ পশু চিকিৎসা বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয় সংযোগী পথ, বজাৰ তিনিআলি সংযোগী পথ, কামান পাপৰিৰ পৰা হাতীয়ে মৰা সংযোগী পথ, অনিছাবাৰী সংযোগী পথ, হাৰুমতীৰ ৰাষ্ট্রীয় পথ, ছিয়াজুলিৰ পৰা কদম বাগান সংযোগী পথ, ৰে’লৱে ক্রছিঙৰ সমীপত ফুলবাৰী সংযোগী পথ আদি বিভিন্ন পথ বিভিন্ন স্থানত ছিঙি পেলায়৷ আনহাতে, কেছেৰুগুৰি আৰু বাংকেলেং সংযোগী দলং, কাকৈ–ৰাজগড় সংযোগী দলং, ১নং পাঁচনৈ সংযোগী দলংসহ তিনিখন দলং প্রলয়ংকৰী বানত উটি যায়৷ জহিং আমগুৰি স্কুল, জহিং দৈনিক বজাৰ গৃহ, দলহাট গার্লছ স্কুলকে ধৰি বহু স্কুল, বজাৰ অসংখ্য বিদ্যুৎ পৰিবাহী তাঁৰ–খুঁটাৰ বিস্তৰ ক্ষতি হয়৷ বঠাকৰাত সোৱণশিৰিয়ে মথাউৰি খহাই আছে তীব্র গতিৰে৷ আজি পুৱা বেলাৰ ভিতৰতে ২৮খনকৈ গাঁৱৰ ২৩,৫৯১জন লোক বানৰ কবলত ক্ষতিগ্রস্ত হৈছে৷ শস্যক্ষেত্র বিনষ্ট হৈছে ১,১৭৬ হেক্টৰ৷ উল্লেখ্য যে হঠাৎ হোৱা এই বানৰ তাণ্ডৱক লৈ ব্যাপক ৰহস্যৰ সৃষ্টি হৈছে৷ ক’ৰ পৰা নিমিষতে আহিল এই বান? এই প্রশ্ণ এতিয়া লখিমপুৰ জিলাৰ প্রায় সকলো নাগৰিকৰ৷ ইয়াৰ পূর্বে নীপকোৱে হঠাৎ পানী এৰি দিলে জিলাখনত এনে আকস্মিক বানৰ সৃষ্টি হয় যদিও আজি নীপকোৱে পানী এৰা নাই বুলি জানিবলৈ দিছে৷ তথ্য মতে চুবুৰীয়া ৰাজ্য অৰুণাচল প্রদেশত হোৱা ধাৰাবাহিক বৰষুণৰ ফলত লখিমপুৰ জিলাৰ নৈসমূহৰ পানী হঠাৎ বাঢ়ি আছিল৷ আজি অৰুণাচল প্রদেশৰ নাহৰলগুনত ডাৱৰ বিস্ফোৰণ ঘটাত বৃহৎ জল প্রলয়ৰ সৃষ্টি হৈ জিলাখনৰ নৈসমূহ নিমিষতে ওফন্দি উঠে৷ পুৱা প্রায় দুঘণ্টাতে লখিমপুৰ জিলাৰ সকলো নৈয়ে পাৰ ভাঙি জিলাখনত তাণ্ডৱ সৃষ্টি কৰে৷\nলখিমপুৰত জলবন্দী দহখন গাঁৱৰ ৫০ হাজাৰোধিক লোক\nলখিমপুৰত আজি পুৱাতে শেতেলি এৰিয়েই ভয়াৱহ দুর্যোগৰ মুখামুখি হ’ল ৰঙানদীপৰীয়া ৰাইজ৷ পুৱাৰ হঠাৎ ভয়ংকৰ গর্জনেৰে বাঢ়ি অহা ৰঙানদীয়ে এফালৰ পৰা নদীপৰীয়া অঞ্চলসমূহ বুৰাই পেলায়৷ ঘৰৰ ভিতৰত একাঁঠু–একঁকাল পর্যন্ত পানী হোৱাত হুৱাদুৱা লাগে নৈপৰীয়া ৰাইজৰ৷ নিজৰ সম্পত্তি আৰু জীৱন ৰক্ষাৰ বাবে নদীপৰীয়া ৰাইজে আপ্রাণ চেষ্টা চলায়৷ নদীখনৰ কোবাল সোঁতে লখিমপুৰ নগৰৰ পৰা পাঁচনৈ অঞ্চলক সংযোগ কৰা একমাত্র কাঠ–বাঁহৰ দলংখন উটুৱাই নিয়ে৷ ফলত পাঁচনৈ অঞ্চলৰ এক নং পাঁচনৈ, দুই নং পাঁচনৈ, কুলাবিল আদি দহখন গাঁও বহিঃজগতৰে সংযোগ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে৷ জলবন্দী হৈ পৰে অঞ্চলটোৰ প্রায় ৫০ হাজাৰ লোক৷ আনহাতে আমতলা অঞ্চলটোৰ দহখনৰো অধিক গাঁও নদীখনৰ ভয়াৱহ বানৰ কবলত পৰিছে৷\nনাওবৈচাত শিঙৰা নদীৰ বিধ্বংসী ৰূপঃ বিধ্বংসী বানে উটুৱাই লৈ গ’ল তিনিজনকৈ ব্যক্তিক\nদুজনৰ মৃতদেহ উদ্ধাৰ, এজন সন্ধানহীন\nলখিমপুৰ জিলাৰ গাতে লাগি থকা পাহাৰীয়া ৰাজ্য অৰুণাচল প্রদেশৰ লগতে শিঙৰাৰ উৎপত্তিস্থলত শুকুৰবাৰে পুৱতিনিশাৰ পৰা হৈ থকা ধাৰাসাৰ বৰষুণত নদীখনৰ জলপৃষ্ঠ অস্বাভাৱিকভাৱে ওফন্দি অহাৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা বানে নাওবৈচাত হঠাৎ মহাপ্রলয়ৰ সূচনা কৰি অঞ্চলটোৰ ৩০/৪০খনকৈ গাঁৱৰ বাসিন্দাৰ মাজত হাহাকাৰ অৱস্থা সৃষ্টি কৰিছে৷ আজি পুৱা প্রায় ৯ বজাত নদীখনত অহা সাগৰৰ ঢ়ৌসদৃশ বানে চকুৰ পচাৰতে ৰাষ্ট্রীয় ঘাইপথৰ পৰা দলহাট বজাৰ সংযোগী গড়কাপ্টানী পথটো জগন্নাথ মন্দিৰৰ সমীপত প্রায় তিনিশ মিটাৰ উটুৱাই নি নাওবৈচা ৰাজহ চক্রৰ অধীনস্থ চাৰিখন পঞ্চায়তৰ প্রায় ৩০/৪০খন গাঁও সম্পূর্ণভাৱে প্লাৱিত কৰি ১৫নং ৰাষ্ট্রীয় ঘাইপথলৈকো তীব্র ভাবুকি কঢ়িয়াই আনিছে৷ ইতিমধ্যে নদীখনৰ বিধ্বংসী বানত খৰি বুটলি থকা শিশুসহ দুজনকৈ লোকক উটুৱাই লৈ যায়৷ নদীৰ প্রবল সোঁতত উটি যোৱা ব্যক্তিকেইজন হ’ল ২নং ফুলবাৰী গাঁৱৰ সুনীল দাস (৪৫), পুষ্পা ৰয় (১৪) আৰু পৰেশ ৰয় (১০) বুলি জানিব পৰা গৈছে৷ অৱশ্যে গাঁওখনৰ নাতিদূৰৈত সুনীল দাস আৰু পুষ্পা ৰয়ৰ মৃতদেহ স্থানীয় লোকে উদ্ধাৰ কৰে যদিও পৰেশ ৰয়ক এতিয়াও উদ্ধাৰ কৰিব পৰা নাই৷ নদীখনৰ সংহাৰী বানে উল্লিখিত পথটো ছিঙি নিয়াত বর্তমানে বৃহত্তৰ অঞ্চলটোৰ হাজাৰ হাজাৰ বিঘা সজাল ধৰা শালি খেতি পানীৰ তলত ডুব যোৱাত কৃষকসকলৰ মাজত হাহাকাৰ লাগিছে৷ উল্লেখ্য যে শিঙৰা নদীয়ে আজি উটুৱাই নিয়া দলহাট বজাৰ সংযোগী পথ–মথাউৰিটো যোৱা কেইবাবছৰে জৰাজীর্ণ হৈ আছিল যদিও শেহতীয়াকৈ এনৰেগা আঁচনিৰ জৰিয়তে ৬০ লাখ টকাৰে উক্ত পথ মথাউৰিটো নির্মাণ কৰিছিল৷ নদীখনৰ বানে নাওবৈচা ৰাজহ চক্রৰ অন্তর্গত দলহাট, সোণাপুৰ, ৰাণাবাৰী, কঁঠালপুখুৰী, ৰাজআলি, বলমা, বিষ্ণুপুৰ, বালিটিকা, দীঘপুখুৰী, কোঁৱৰপুৰ, শলমৰীয়া, ম’হঘুলি, কুটুকাইকে ধৰি জলবন্দী হৈ থকা ৩০/৪০খন গাঁৱৰ জনসাধাৰণৰ জীৱন ধাৰণৰ কাৰণে অন্ন–বস্ত্র–বাসস্থান্ পানীত ডুব যোৱাৰ ফলত জীৱনযাত্রা ব্যাহত হৈ এক অভাৱনীয় পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হৈছে৷\nবগীনদীত ভয়ংকৰ বান পৰিস্থিতি, কাকৈ গোমনদী, দীর্ঘা নদীৰ বাঢ়নী পানীয়ে বুৰালে শতাধিক বাসগৃহ\nলখিমপুৰ জিলাৰ বগীনদী উন্নয়ন খণ্ড তথা কদম ৰাজহ চক্রৰ অন্তর্গত কেইবাটাও অঞ্চলত শুকুৰবাৰে পুৱাৰে পৰা বান পৰিস্থিতিয়ে ভয়ংকৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে৷ যোৱা কেইবাদিনৰ পৰা নেৰানেপেৰাকৈ দি থকা ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ লগতে শুকুৰবাৰে পুৱা প্রায় ৩ ঘণ্টা ধৰি হোৱা প্রবল বৰষুণৰ ফলত ৰাজহ চক্রটোৰ অন্তর্গত কাকৈ, গোমনদী, দীর্ঘা আৰু বগীনদীৰ বাঢ়নী পানীয়ে কালৰূপ ধাৰণ কৰি ইয়াৰ নামনিৰ বিস্তীর্ণ অঞ্চলত বানৰ সৃষ্টি কৰি তাণ্ডৱ চলায়৷ ইয়াৰে কাকৈ আৰু গোমনদীয়ে সৃষ্টি কৰা বাঢ়নী পানীয়ে কদম টেঙাবস্তি, কদম বাগান গাঁও, কদম বঙালী, কদমিয়াল আৰু ন–ভঙনীয়া গাঁৱৰ শতাধিক লোকৰ বাসগৃহ পানীয়ে বুৰাই পেলোৱাৰ লগতে গাঁওকেইখনৰ শ শ হেক্টৰ শালিধানৰ খেতি পানীত ডুব গৈছে৷ ইয়াৰ উপৰি আন দুখন নৈ ক্রমে দীর্ঘা আৰু বগীনদীয়ে সৃষ্টি কৰা বানৰ ফলত চিয়াজুলি–বোকানলা সংযোগী দীর্ঘা নদীৰ ওপৰত থকা কাঠৰ দলঙৰ এটা মূৰ খহাই নিয়াৰ ফলত বৃহত্তৰ বোকানলা অঞ্চল যোগাযোগ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰিছে৷ তেনেদৰে বগীনদী চিয়াজুলি গডকাপ্ঢানী পথৰ লগত ভংগাবিল শৰণীয়া গাঁৱৰ লগত সংযোগ স্থাপন কৰা দীর্ঘা নদীৰ ওপৰত থকা বাঁহৰ দলঙৰ একাংশ বাঢ়নী পানীয়ে উটুৱাই লৈ যায়৷\nনিমিষতে প্লাৱিত হ’ল হাৰমতীৰ বৃহত্তৰ অঞ্চল\nলখিমপুৰ জিলাৰ হাৰমতীৰ বৃহত্তৰ এলেকা জলমগ্ণ কৰি তুলিছে পাহাৰীয়া নদী বগলীয়ে৷ বিশেষ সূত্রে জানিব পৰা মতে চুবুৰীয়া ৰাজ্য অৰুণাচল প্রদেশৰ পাহাৰৰ পৰা বৈ অহা বগলী নদীৰ উৎপত্তিস্থলত পাহাৰৰ মাটি খহি পানী ওলাই যাব নোৱাৰাকৈ বন্ধ হৈ আছিল৷ শুকুৰবাৰে পুৱা প্রায় ৫ বজাত উক্ত বন্ধ পানীৰ বান্ধটো ভাঙি যোৱাত বগলী নদীয়েদি পানী সোমাই বৃহত্তৰ হাৰমতী অঞ্চল প্লাৱিত কৰাই নহয়, বহু ৰাজহুৱা অনুষ্ঠান–প্রতিষ্ঠানৰ্ লগতে মানুহৰ ঘৰ–বাৰীৰ ব্যাপক ক্ষতি কৰে৷ হাৰমতীৰ ১৫নং ৰাষ্ট্রীয় ঘাইপথৰ ওপৰেদি প্রায় ডেৰ ফুট উচ্চতাৰে পানী বাগৰাত ৰাষ্ট্রীয় ঘাইপথেদি যাতায়াত ব্যৱস্থা ব্যাহত হৈ পৰে৷ তদুপৰি হাৰমতী ছেইণ্ট জেভিয়ার্ছ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ ৰাষ্ট্রীয় ঘাইপথৰ উত্তৰ দিশত থকা প্লে–স্কুলৰ লগতে ছাত্রী নিৱাসৰ বাউণ্ডেৰী ৱাল প্রায় ২০ মিটাৰ ভাঙি উটুৱাই নিয়াত ছাত্রী নিৱাস আৰু প্লে–স্কুল জলমগ্ণ হৈ আৱাসীসকল জলবন্দী হৈ থাকিব লগা হৈছে৷ সেইদৰে ৰাষ্ট্রীয় ঘাইপথৰ দক্ষিণ দিশৰ ছেইণ্ট জেভিয়ার্ছ স্কুলৰ বাউণ্ডেৰী ৱালখন প্রায় ১০ ফুট ভাঙি উটুৱাই নিয়াত বিদ্যালয়ৰ লগতে গির্জা, ছাত্র আৱাস জলমগ্ণ কৰি তোলে৷ হাঠাতে হোৱা পানীৰ প্রকোপ ইমানেই বেছি যে হাৰমতী ৩নং দর্খাস্ত, চান্দমাৰী, হাটখোলা,বগলী, কাঠনী হাৰমতী বজাৰ, হাৰমতী দুইমুখ সংযোগী পথ, হাৰমতী আঞ্চলিক বন বিষয়াৰ কার্যালয় সম্পূর্ণ পানীয়ে আৱৰি ৰাখে৷\nলালুকত গাভৰু নদীৰ বানৰ তাণ্ডৱ, বাট–পথ ছিঙি একাকাৰ, দহখনতকৈ অধিক গাঁও জলমগ্ণ\nযোৱানিশা হৈ যোৱা ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ ফলত শুকুৰবাৰে পুৱাৰে পৰা লালুক অঞ্চলৰ আটাইতকৈ ভয়াৱহ নদী ৰূপে খ্যাত গাভৰু নদীৰ বাঢ়নী পানীয়ে সংহাৰী ৰূপ লৈ দহখনতকৈ অধিক গাঁও জলমগ্ণ কৰি বিস্তীর্ণ এলেকাত বিস্তৰ ক্ষতি কৰে৷ ফলত হাহাকাৰ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হৈছে৷ নদীখনৰ বিধ্বংসী বানে কৰুণাবাৰী উন্নয়ন খণ্ডৰ উত্তৰ লালুক আৰু নিজ লালুক গাঁও পঞ্চায়তৰ নদীপৰীয়া অঞ্চলটোৰ বহুকেইটা ৰাস্তা ছিঙি বহু অঞ্চলৰ যাতায়াত ব্যাহত কৰি তুলিছে৷ নিজ লালুক গাঁও পঞ্চায়তৰ ৯নং ৱার্ডৰ তিনিটাকৈ পথ বাঢ়নী পানীয়ে কেইবাঠাইতো ছিঙি খণ্ড খণ্ড কৰে৷ নদীখনৰ বাঢ়নী পানীয়ে পইতা নদীৰ গাইড বান্ধ, শচীন্দ্র নাৰায়ণ চুবুৰিৰ কৃষি বান্ধ, বালি চৰনী কৃষি বান্ধ ছিঙি বিস্তীর্ণ এলেকা বুৰাই বহু মানুহৰ ঘৰৰ ভিতৰত বাঢ়নী পানী সোমাই নাজল–নাথল অৱস্থাৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ উত্তৰ লালুক গাঁও পঞ্চায়তৰ পানিকা গাঁৱৰ মূল পথটো ছিঙি পেলোৱাৰ ফলত যাতায়াত ব্যাহত হৈ পৰিছে৷ তদুপৰি পঞ্চায়তখনৰ ১০নং ৱার্ডৰ কনগাৰী গাঁৱৰ মূল পথটো বাঢ়নী পানীয়ে কেইবাঠাইতো ছিঙি পেলোৱাৰ ফলত অঞ্চলবাসীৰ যাতায়াত সম্পূর্ণৰূপে বন্ধ হৈ পৰিছে৷\nগহপুৰ ছত্রঙৰ বাঢ়নী পানীয়ে খহাই নিলে মথাউৰি– পথ\nগহপুৰ নগৰৰ সোঁমাজেৰে বৈ যোৱা পাহাৰীয়া খৰস্রোতা নদী ছত্রঙৰ বাঢ়নী পানীয়ে শুকুৰবাৰে পুৱা তাণ্ডৱ চলালে নগৰখনৰ চাৰি, পাঁচ আৰু ছয় নং ৱার্ডত৷ নিশাৰ ভাগত হোৱা প্রবল বৃষ্টিপাতৰ ফলত শুকুকবাৰে পুৱা ৫.৩০মান বজাত ফেনে–ফোটোকাৰে বাঢ়ি অহা নদীখনৰ প্রবল সোঁতে ছিঙি নিয়ে নগৰখনৰ মাজ মজিয়াৰ ৫নং ৱার্ডৰ মথাউৰি তথা প্রধান পথ৷ তদুপৰি নৈখনৰ প্রবল সোঁতে নগৰখনৰ মাজ মজিয়াত ১৫নং ৰাষ্ট্রীয় ঘাইপথৰ ওপৰত থকা পকী দলংখনলৈ তীব্র ভাবুকি কঢ়িয়াই অনাত কিছু সময়ৰ বাবে ৰাষ্ট্রীয় ঘাইপথেৰে যাতায়াত বিঘ্ণিত হৈ পৰে৷ পাঁচ নং ৱার্ডত মথাউৰি তথা পথটো ছিঙাৰ ফলত ভগ্ণ অংশৰে তীব্র গতি জলধাৰা পেড্র’ল ডিপোৰ কাষেৰে বৈ যোৱাৰ ফলত প্রায় তিনি ঘণ্টা ডিপোটো বন্ধ ৰাখিব লগা হয়৷\nঅৰ্থডক্স চাহ উৎপাদকক দিয়া হ’ব ৰাজসাহায্যঃ বিত্তমন্ত্ৰী ড০ শৰ্মাৰ সংবাদমেলত…\nএই মাহতে তিনি দিনত ৩ লাখ ক’ভিড টেষ্ট কৰা হ’বঃ সংবাদমেলত স্বাস্থ্যমন্ত্ৰী…\nএতিয়াৰে পৰা নাম সলনি হ’ল বিটিএডিৰ\nদেশীয় প্রযুক্তিৰে নিৰ্মীত ভাৰতৰ দ্রুততম ইলেকট্রিক বাইক KRIDN! চলি আছে প্রি-বুকিং,…


ন’ৰা জ’নছ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n২০১১ চনৰ এক অনুষ্ঠানত গীত পৰিৱেশন কৰি থকাৰ সময়ত ন'ৰা জ'নছ\nগীতালি ন'ৰা শংকৰ\n৩০ মাৰ্চ, ১৯৭৯ (৪৩ বছৰ)\nব্ৰুকলিন, নিউয়ৰ্ক, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ\nগ্ৰেপেভাইন, টেক্সাছ, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ\nজাজ, blue-eyed soul, ব্লুজ, লোক সংগীত, কাউণ্ট্ৰি মিউজিক, adult contemporary, পপ সংগীত\nভকেল, পিয়ানো, গীটাৰ, বেছ\nন’ৰা জ’নছ (জন্ম ৩০ মাৰ্চ, ১৯৭৯; জন্ম নাম: গীতালি ন’ৰা শংকৰ) এগৰাকী আমেৰিকান সংগীতজ্ঞ আৰু অভিনেত্ৰী। তেওঁৰ ইতিমধ্যে ৫০ মিলিয়নতকৈ অধিক সংগীতৰ এলবাম বিশ্বজুৰি বিক্ৰী হোৱাৰ লগতে অলেখ সন্মানৰ অধিকাৰীও হৈছে। ২০০০ ৰ দশকটোত বিলবৰ্ডে তেওঁক শীৰ্ষ জাজ শিল্পীৰ স্থান দিছিল। তেওঁ ইতিমধ্যে ৯ টাকৈ গ্ৰেমী সন্মান লাভ কৰিছে। ২০০২ চনত জ’নছে তেওঁৰ সংগীতৰ কেৰিয়াৰৰ প্ৰথমটো নিজা এলবাম Come Away with Me মুক্তি দিয়ে, যিটো এলবাম ব্যৱসায়িকভাৱে সফল হোৱাৰ লগতে সমালোচকৰ প্ৰশংসা লভিবলৈ সক্ষম হৈছিল। এই এলবামটো জাজ, কাউন্ট্ৰি আৰু পপ সংগীতৰ ফিউজন আছিল। প্ৰায় ২৬ মিলিয়নৰো অধিক কপি বিক্ৰী হোৱা এই এলবামটোৰ বাবে জ’নছে বৰ্ষটোৰ শ্ৰেষ্ঠ এলবাম, ৰেকৰ্ড অৱ দ্য য়েৰ আৰু শ্ৰেষ্ঠ নৱাগত শিল্পী বঁটাৰ লগত পাঁচটাকৈ গ্ৰেমী বঁটা লাভ কৰিছিল।\n১৯৭৯ চনত তেওঁ নিউয়ৰ্কৰ বেডফৰ্ড ষ্টাভেছাণ্ট, ব্ৰুকলিনত জন্ম লাভ কৰিছিল। জন্মৰ সময়ত নাম আছিল গীতালি শংকৰ। তেওঁৰ অভিভাৱক ক্ৰমে ছ্যু জ’নছ আৰু চেতাৰ পণ্ডিত ৰবি শংকৰ। ১৯৮৬ চনত পিতৃ মাতৃৰ বিচ্ছেদ হোৱাৰ পাছত তেওঁ মাকৰ লগত থাকিবলৈ লয়। তেওঁ পঢ়া শিক্ষানুষ্ঠানসমূহ ক্ৰমে কলিভাইল মিডল স্কুল, গ্ৰেপেভাইন হাইস্কুল আৰু ডেলাছৰ বুকাৰ টি ৱাশ্বিংটন হাইস্কুল ফৰ দ্য পাৰ্ফৰ্মিং এণ্ড ভিজুৱেল আৰ্টছ। ষোল্ল বছৰ বয়সত তেওঁ নামটো ন’ৰা জ’নছলৈ সলনি কৰে।\n২০০০ চনৰ পৰা ২০০৭ চনলৈ তেওঁ লী আলেকজেণ্ডাৰৰ সৈতে দীৰ্ঘদিনীয়া সম্পৰ্কত আছিল। ২০১৪ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত জ’নছে এটি পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিয়ে।\n↑ 1.0 1.1 Dilworth, Thomas J. (July 6, 2007). "What's Next for Norah Jones?". ABC News. http://abcnews.go.com/GMA/SummerConcert/story?id=3342169। আহৰণ কৰা হৈছে: November 19, 2009. "Shankar officially changed her name to Norah Jones when she was 16, and has been using it ever since."\n↑ "Grammy Stars Make Beeline for Korea". The Chosun Ilbo. October 12, 2012. http://english.chosun.com/site/data/html_dir/2012/10/12/2012101201118.html.\n↑ "Artists of the Decade". Billboard.com. http://www.billboard.com/#/charts-decade-end/artists-of-the-decade?year=2009&begin=51&order=position। আহৰণ কৰা হৈছে: 2013-01-06.\n↑ Brown, Helen (April 27, 2012). "Norah Jones, Little Broken Hearts, CD review". The Telegraph. http://www.telegraph.co.uk/culture/music/cdreviews/9229594/Norah-Jones-Little-Broken-Hearts-CD-review.htmll। আহৰণ কৰা হৈছে: 2012-07-30.\n↑ "Norah Jones sweeps Grammy Awards". CNN.com. February 28, 2003. http://edition.cnn.com/2003/SHOWBIZ/Music/02/28/mroom.norah.jones/। আহৰণ কৰা হৈছে: 2010-08-19.\n↑ 6.0 6.1 "Hard to say no to free love: Ravi Shankar". Press Trust of India. Rediff.com. April 29, 2003. http://www.rediff.com/news/2003/may/13ravi.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: June 20, 2014.\n↑ "Norah Jones – Biography". IMDb. http://www.imdb.com/name/nm1289528/bio। আহৰণ কৰা হৈছে: June 20, 2014.\n↑ "Norah Jones and Lee Alexander Call it Quits". theinsider.com. Archived from the original on March 19, 2009. https://web.archive.org/20090319053938/http://www.theinsider.com:80/news/568056_Norah_Jones_breaks_up_with_boyfriend_Lee_Alexander। আহৰণ কৰা হৈছে: 2009-11-14.\n↑ "Michelle Obama Invites Military Mothers To White House For Mother's Day Event". The Huffington Post. http://www.huffingtonpost.com/2014/05/12/michelle-obama-military-mothers_n_5310929.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 2009-11-14.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত ন’ৰা জ’নছ সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nন’ৰা জ’নছ সম্পৰ্কে ইণ্টাৰনেট মুভি ডাটাবেছত থকা তথ্য।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ন’ৰা_জ’নছ&oldid=180740"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০৯ আগষ্ট, ২০১৮ তাৰিখে ১১:০০ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।