Kabul Airport Blasts Update: কাবুল বিস্ফোৰণৰ মৃতকৰ সংখ্যা ৯০লৈ বৃদ্ধি! ঘটনাৰ দায়িত্ব স্বীকাৰ আইএছৰ– News18 assam\nKabul Airport Blasts Update: কাবুল বিস্ফোৰণৰ মৃতকৰ সংখ্যা ৯০লৈ বৃদ্ধি! ঘটনাৰ দায়িত্ব স্বীকাৰ আইএছৰ\nতালিবানৰ তৰফৰ পৰা চৰকাৰী ভাবে অৱশ্যে ৭২ জনৰ মৃত্যু হৈছে বুলি দাবী কৰিছে।\nকাবুলৰ ধাৰাবাহিক বোমা বিস্ফোৰণত মৃত্যু হোৱা লোকৰ সংখ্যা ৯০ জনলৈ বৃদ্ধি। আহতৰ সংখ্যা ডেৰশৰো অধিক। আফগানিস্তানৰ স্থানীয় সংবাদ মাধ্যমে কৰিছে এই দাবী। ইছলামিক ষ্টেটে এতিয়া আক্ৰমণৰ দায়িত্ব লৈছে।\nবৃহস্পতিবাৰে সন্ধিয়া প্ৰথমে ভয়ংকৰ বিস্ফোৰণত কঁপি উঠিছিল আফগানিস্তানৰ কাবুল বিমান বন্দৰ। বিমান বন্দৰৰ নিচেই বাহিৰত হোৱা দুটা আত্মঘাতী বিস্ফোৰণ ঘটে। ইয়াৰ ঠিক পিছতে পুনৰ এটা বিস্ফোৰণ কাণ্ড সংঘটিত হয়। বিস্ফোৰণত ১৩ জন মাৰ্কিন সেনা নিহত হোৱাৰ খবৰ ওলাইছে।\nতালিবানৰ তৰফৰ পৰা চৰকাৰী ভাবে অৱশ্যে ৭২ জনৰ মৃত্যু হৈছে বুলি দাবী কৰিছে। মৃতকৰ মাজত আছে ২৮ জন তালিবানীও। এই আক্ৰমণক লৈ বৃহস্পতিবাৰে দিনৰ ভাগত শংকা প্ৰকাশ কৰি আমেৰিকাই সাৱধানতা অৱলম্বনৰ নিৰ্দেশ দিছিল যদিও অৱশেষত ৰোধ কৰিব নগ'ল আক্ৰমণ। আক্ৰমণৰ পিছত অধিক সতৰ্ক হৈছে মাৰ্কিন সেনা।\nইফালে কাবুল বিমানবন্দৰত বিস্ফোৰণৰ ঘটনাত যিয়েই জড়িত নাথাকক কিয়, তেওঁলোকক বিচাৰি উলিয়াই শাস্তি দিয়াৰ হুংকাৰ দিলে মাৰ্কিন ৰাষ্ট্ৰপতি জো বাইডেনে। জো বাইডেনে কয়, ‘যিয়ে এই আক্ৰমণ সংঘটিত কৰিছে আৰু যিয়ে আমেৰিকাৰ ক্ষতি বিচাৰে, তেওঁলোকে এটা কথা জানি থওক, আমি তেওঁলোকক ক্ষমা নকৰো। আমি পাহৰি নাযাওঁ। আমি তেওঁলোকক বিচাৰি উলিয়াই শাস্তি দিম।’\nAfghanistan Bomb BlastISISKabul Airport Blasts UpdateTaliban


Post Office rules Changes from 1st April know details | Post Office Rules: ডাকঘৰৰ একাউণ্ট থকাসকলৰ বাবে ডাঙৰ খবৰ! ১ এপ্ৰিলৰ পৰা সলনি হ'ব নিয়ম– News18 assam\nPost Office Rules: ডাকঘৰৰ একাউণ্ট থকাসকলৰ বাবে ডাঙৰ খবৰ! ১ এপ্ৰিলৰ পৰা সলনি হ'ব নিয়ম\nLast Updated : March 14, 2022, 15:33 IST\nসলনি হৈছে ডাকঘৰৰ নানা আঁচনি। এই নতুন নিয়ম ১ এপ্ৰিলৰ পৰা প্ৰযোজ্য হ'ব। গতিকে গ্ৰাহকে এতিয়াৰ পৰা নতুন নিয়ম অনুসৰি 'টাইম ডিপজিট একাউণ্ট' বনাব লাগিব। ইয়াৰ উপৰি আপুনি ছিনিয়ৰ চিটিজেন ছেভিংছ স্কিম আৰু মান্থলী ইনকাম স্কিমত বিনিয়োগ কৰিবলৈ ছেভিংচ একাউণ্ট বা বেংক একাউণ্ট খুলিব লাগিব।\nইয়াৰ আগতে, ইণ্ডিয়া পোষ্ট (India Post) পেমেণ্ট বেঙ্কত সীমাহীন বিনামূলীয়া লেনদেনৰ সুবিধা আছিল। কিন্তু এতিয়াৰ পৰা গ্ৰাহকে কেৱল তিনিটা বিনামূলীয়া লেনদেন কৰিব পাৰে। তিনিটা বিনামূলীয়া লেনদেনৰ ক্ষেত্ৰত মিনি ষ্টেটমেণ্ট, নগদ ধন উলিওৱা আৰু নগদ জমা ৰখাৰ সুবিধা আছে। অৱশ্যে, ইণ্ডিয়া পোষ্ট পেমেণ্ট বেংকত বিনামূলীয়া সীমা শেষ হোৱাৰ পিছত প্ৰতিটো লেনদেনৰ বাবে মাচুল ভৰিব লাগিব।\nআনহাতে এতিয়াৰ পৰা বিনিয়োগকাৰীসকলে সূত ৰূপে নগদ ধন নাপাব। কিছুমান আঁচনিৰ বাবে এই নিয়ম ইণ্ডিয়া পোষ্টে জাৰি কৰিছে। ১ এপ্ৰিলৰ পৰা জমাকৰ্তাসকলে মাহিলি বিনিয়োগ আঁচনি (MIS), জ্যেষ্ঠ নাগৰিক সঞ্চয় আঁচনি (SCSS), টাইম ডিপোজিট একাউণ্ট (TD)ৰ পৰা নগদ ধন ল'ব নোৱাৰিব। পৰিৱৰ্তে প্ৰত্যক্ষ সূতৰ ধন ছেভিংছ একাউণ্টলৈ প্ৰেৰণ কৰিব চৰকাৰে। এই সংশোধিত নিৰ্দেশনা সকলোৰে বাবে প্ৰযোজ্য। এইক্ষেত্ৰত, কৰ্তৃপক্ষই মাহিলি, তিনিমহীয়া বা বাৰ্ষিক সূতৰ পৰিমাণৰ ক্ষেত্ৰত একে নিয়ম প্ৰস্তুত কৰিছে।\nনতুন নিয়ম অনুসৰি, ডাকঘৰৰ সঞ্চয় আৰু চলিত একাউণ্টত এমাহত ২৫,০০০ টকা উলিওৱাৰ বাবে কোনো মাচুল লোৱা নহ'ব। তাৰ পিছত যদি গ্ৰাহকে টকা উলিয়ায়, তেওঁ মুঠ উলিওৱাৰ পৰিমাণৰ ওপৰত ন্যূনতম ২৫ টকা বা ০.৫ শতাংশ মাচুল পৰিশোধ কৰিব লাগিব। যদি গ্ৰাহকে নতুন নিয়ম অনুসৰি মাহে ১০,০০০ টকালৈকে নগদ ধন জমা কৰে, তেন্তে কোনো মাচুল লোৱা নহ'ব। যদি আপুনি তাতকৈ অধিক জমা কৰে, ডাকঘৰৰ ছেভিংচ একাউণ্ট ডিপ'জিটৰৰ ওপৰত ন্যূনতম ২৫ টকা আদায় কৰা হ'ব।\nFirst published: March 14, 2022, 15:33 IST\nNew rulespost office


October 1, 2020 সম্পাদকীয়\nSeptember 1, 2020 সম্পাদকীয়\nAugust 1, 2020 সম্পাদকীয়\nJuly 1, 2020 সম্পাদকীয়\nJune 1, 2020 সম্পাদকীয়\nMay 1, 2020 সম্পাদকীয়\nApril 1, 2020 সম্পাদকীয়\nপ্ৰাণৱন্ত নগৰখনক যেন নিশাৰ ভিতৰতে যাদুকৰে ৰুমাল জোকাৰি পৰিণত কৰিলে এখন মৃত নগৰীত! নগৰৰ মুখ্য প্ৰবেশ বন্ধ, জনশূন্য স্থলপথ, ৰুদ্ধ আকাশী পথ, বন্ধ পোহাৰ, নিৰ্জন খেলপথাৰ, স্তব্ধ সকলো কাৰ্যালয়, নিষিদ্ধ সকলো সমাবেশ। নগৰৰ প্ৰতিটো কোণত কেৱল তহলদাৰী আৰক্ষীৰ বাহন আৰু মহাকাশচাৰীৰ পোচাকেৰে তৎপৰ চিকিৎসাকৰ্মীৰ দল।আতংকিত নগৰবাসী গৃহবন্দী। চাৰিওফালে মাথো ফুচফুচ আলোচনা, কোন পথেৰে আহি এইবাৰ সোমাব সেই অদৃশ্য শত্ৰু! ঠিক যেন বিজ্ঞানভিত্তিক কোনো কল্প কাহিনীৰ পটভূমি! পিচে পৃথিবীৰ প্ৰায় সকলো ডাঙৰ মহানগৰীৰ এনে ৰূপান্তৰেই যেন সকলোৱে দেখিছে সম্প্ৰতি। যেন এক\nMarch 1, 2020 সম্পাদকীয়\n“আহ আহ ওলাই আহ সজাগ জনতা আহ আহ ওলাই আহ পোহৰ আনোতা …………..” – ভূপেন দা এটা আন্দোলনৰ প্ৰয়োজনীয়তাঃ- হয়, আন্দোলন এটাৰ খুবেই প্ৰয়োজন হৈছে৷ ইমানবোৰ আন্দোলনৰ মাজতো আকৌ আন এটা আন্দোলনৰ এটাৰ খুবেই প্ৰয়োজন হৈছে৷ অপ্ৰিয় যদিও সত্য যে বিগত কেইদশকমান ধৰি জাতিটোৱে মূলত এটা দিশতে নিজৰ অস্তিত্ব খুব সবলকৈ জাহিৰ কৰিব পাৰিছে; সেয়া হৈছে আন্দোলন৷ অন্যায় অনিয়মৰ প্ৰতিবাদ হ’ব লাগে৷ কিন্তু আমি সঠিক দিশত আন্দোলনবোৰ আগবঢ়াই নিব পাৰিছোঁনে? সমস্যাবোৰ শেষ হ’লনে? এই আন্দোলনবোৰ নেতা, মন্ত্ৰী, এমএলএ গঢ়াৰ কমাৰশাল\nFebruary 1, 2020 সম্পাদকীয়\nখহি পৰিলেও কাজল আকাশ, পকনীয়াত নেহেৰুৱাব হাঁহি দুৱাৰত কঠোৰ টোকৰত ৰাতিবোৰ ছেদেলি ভেদেলি হয়৷ ধুমুহা এজাকৰ দৰে কেইবাজনো সোমাই আহে৷ ৰাতি দুই বজাত পাকঘৰৰ চৌকা জ্বলে৷ চূড়ান্ত ধৃষ্টতাৰে উদ্যত মাৰণাস্ত্ৰ ডাইনিং টেবুলত ৰাখি সিহঁতবোৰে ধোঁৱাবলি থকা ভাত খায়৷ কেতিয়াবা দুদিন তিনিদিন ধৰি কোনোবা এটা কোঠাৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰি সিহঁত সোমাই থাকে৷ ঘৰৰ গৰাকীৰ অনুমতি লোৱাৰ প্ৰয়োজনবোধৰ প্ৰশ্নই নুঠে! বন্ধ দুৱাৰৰ ফাঁকেৰে গুলীয়াগুলী, জাতীয় পতাকা জ্বলাই দিয়া ইত্যাদি টুকুৰা টুকুৰ বাক্যবোৰ চিগাৰেটৰ ধোঁৱাৰ লগত উৰি আহে৷ কেতিয়াবা আহে গোটেই ঘৰখনকে গুলীয়াই\nDecember 1, 2019 সম্পাদকীয়\nজীৱন যুঁজ, সুখ-দুখ আৰু Windows 10 অপাৰেটিং চিষ্টেম জীৱনৰ যুঁজ! খুব পৰিচিত শব্দ, নহয় নে? হয়, আপুনি বা মই, আমি সকলোৱে নিজৰ নিজৰ জীৱনটোত ক’ৰবাত নহয় ক’ৰবাত এখন যুঁজত অৱতীৰ্ণ হৈ আছোঁ৷ খুবেই স্বাভাবিক, নিজৰাৰ সৌন্দৰ্য্যও শিলত ঠেকা খালেহে প্ৰতিস্ফুত হয়৷ শিশুৰ প্ৰথম কান্দোনৰপৰা যৌৱনৰ জীৱিকা, ঘৰ-সংসাৰৰ ঘাত প্ৰতিঘাতৰ মাজতেই জীৱনটো নিজৰ গতিৰে সুন্দৰ! পোৱা নোপোৱা, সুখ-দুখ, প্ৰাপ্তি-প্ৰত্যাখ্যান আদিৰ মাজতেই জীৱনৰ পৃষ্ঠাবোৰত যোগ হৈ যায় দিন-মাহ-বছৰ ইত্যাদি৷ ক’ৰবাত পঢ়া মনত আছে “add life to your days, not days to your


মানসিক টেনচন, আয়ুৰ্বেদ আৰু আমিবোৰ – Mahabahoo\nHome/Assam News & Articles/মানসিক টেনচন, আয়ুৰ্বেদ আৰু আমিবোৰ\nডা. মুকুল শৰ্মা\nসকলোবোৰ ভৌতিক সা সুবিধা, বিজ্ঞান – প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ ইমান অগ্ৰগতি, ইমান শিক্ষাগত অৰ্হতা, অৰ্থনৈতিক ভাবে টনকীয়াল হোৱাৰ পিছতো আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ ইমান বিলাক চিকিৎসক তথা চিকিৎসালয় থকাৰ পিছতো আজিৰ মানুহৰ শাৰীৰিক তথা মানসিক স্বাস্থ্যৰ মান বা স্তৰ দিনক দিনে নিম্নগামী হৈ গৈ থকাৰ কাৰণ কি?\nএইটো সঁচা কথা যে আমাৰ পূৰ্ব পুৰুষ সকলতকৈ গড় হিচাপে আমাৰ আয়ুস বৃদ্ধি পাইছে কিন্তু মন কৰিবলগীয়া কথাটো হ’ল আজিৰ পাঁচ ছয় বছৰীয়া শিশু এটাই যিমান ঔষধ সেৱন কৰে আমাৰ ককা আজোককা সকলে হওঁতো গোটেই জীৱনতো সিমান ঔষধ ব্যৱহাৰ কৰি পোৱা নাছিলে। বিভিন্ন পৰিপূৰক আহাৰ (nutritional supplement) সেৱনৰ পিছতো এই অৱস্থাৰ কিন্তু তাৰতম্য হোৱা নাই। ইয়াৰ বিপৰীতে আমাৰ মানসিক শান্তি পদে পদে বিঘ্নিত হৈছে আৰু মানুহ হৈ পৰিছে মানসিক টেনচন বা চাপেৰে গ্ৰাসিত। গৱেষণাৰ পৰা প্ৰতীত হৈছে যে মানুহৰ স্বাস্থ্যৰ এই অৱনতিৰ মূখ্য কাৰণ হ’ল ঋণাত্মক মানসিক স্ট্ৰেচ (stress) বা চাপ। এই ঋণাত্মক মানসিক চাপ সৃষ্টি হয় আমাৰ পৰিপুষ্টিহীন দুৰ্বল স্নায়ুতন্ত্ৰ (nervous system) ৰ পৰা । পৰিয়াল, সমাজ বা পৰিবেশত হোৱা সামান্য পৰিবৰ্তনৰ লগত আমি নিজকে খাব খুৱাই লবলৈ সামৰ্থ্য নহওঁ আৰু জীৱনৰ দ্ৰুত দৌৰত আমি পিছ পৰি ৰৈ যাওঁ। এই মানসিক চাপে আমাৰ মানসিক সুস্থিৰতা বা ভাৰসাম্যতাত আঘাত হানে আৰু আমাৰ জীৱন হৈ পৰে দুখময়ী, স্বভাৱ হৈ পৰে খিংখিঙিয়া, সৰু সৰু কথাতে খং উঠে, মানসিক অৱসাদ বা depression, উদ্বিগ্নতা (anxiety) আদিয়ে আগুৰি ধৰে, সৰু সৰু কথাতেই ভিতিগ্ৰস্হ হওঁ, হৃদস্পন্দন বা বুকুৰ ধপধপনি বৃদ্ধি পায় (palpitation)।মানসিক চাপৰ ফলত মানুহ এজনৰ যে অকল মানসিক স্বাস্থ্যৰ ওপৰতে প্ৰভাৱ পেলাই তেনে নহয়। ইয়াৰ ফলত মানুহৰ বিভিন্ন শাৰীৰিক ব্যাধি যেনে- বদহজম, উচ্চ ৰক্তচাপ, ডায়েবেটিছ, থাইৰয়ডৰ সমস্যা, মেদবহুলতা, আৰ্থাইটিছ, বন্ধ্যাত্ব ইত্যাদি বেমাৰৰ দ্বাৰাও আক্ৰান্ত হব পাৰে ।মানসিক সুস্থিৰতা হেৰোৱা মানুহ এজনৰ যে অকল নিজৰেই ক্ষতি হয় তেনে নহয় ইয়াৰ দ্বাৰা নিজৰ সংসাৰ বা সমাজৰো ক্ষতি হব পাৰে।\n#মানসিক টেনচন বা চাপ কিয় হয়?\nআমাৰ শৰীৰটো হ’ল এটা তন্ত্ৰৰ লগত অন্য এটা তন্ত্ৰৰ পাৰস্পৰিক সম্পৰ্কৰে গঢ়া এটা জটিল প্ৰণালী বা ব্যৱস্থা আৰু এই প্ৰণালীটো নিয়ন্ত্ৰিত হয় মগজুৰ দ্বাৰা। শৰীৰৰ বিভিন্ন অংশত স্নায়ু বা নাৰ্ভবোৰৰ দ্বাৰা দৰকাৰ অনুযায়ী মগজুৱে যোগাযোগ স্থাপন কৰে। মগজুৱে কিন্তু নিজৰ কাৰ্য্য পৰিচালনা কৰাৰ বাবে কোনো ধৰণৰ পোষকতত্ব বা পোষকদ্ৰব্য জমা কৰি নাৰাখে। মগজুৰ কাৰ্য্য সূচাৰুৰূপে সমাধান হবলৈ ইয়াক দৰকাৰ হয় ধাৰাবাহিক আপূৰ্তি বা পোষণৰ, যাক আমি লাভ কৰো আমাৰ আহাৰ আৰু বিহাৰ (জীৱনশৈলী) ৰ পৰা।\nকিন্তু মগজুত হোৱা পোষণৰ অভাৱত মগজুৰ লগতে ইয়াৰ লগত সংযোজিত স্নায়ু বা নাৰ্ভবিলাকৰ কাৰ্য্যকুশলতাত প্ৰভাৱ পৰে আৰু মগজুই সূচাৰুৰূপে কাৰ্য্য সম্পাদন কৰিবলৈ অপাৰগ হয়। দূৰ্ভাগ্যবশতঃ বৰ্তমান আমি প্ৰদূষিত বাতাবৰণৰত বাস কৰো আৰু আমাৰ চাৰিওফালৰ পানীও প্ৰদূষিত তথা আমি ব্যৱহাৰ কৰা খাদ্য বস্তুবোৰ যথেষ্ট পৰিমাণে কৃত্ৰিম সাৰ তথা কীটনাশক ৰাসায়নিক দ্ৰব্য ব্যৱহাৰ কৰি উৎপন্ন কৰা হয়। লগতে আমাৰ দ্ৰুত দৈনন্দিন জীৱনশৈলীৰ প্ৰভাৱত আমাৰ মগজুত অত্যধিক চাপ পৰে। ফলশ্ৰুতিত আমাৰ স্নায়ুতন্ত্ৰই অত্যধিক ক্লান্তি বা ভাগৰ অনুভৱ কৰে আৰু ইয়াৰ প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ আমাৰ শৰীৰৰ ওপৰতো পৰে। আমাৰ জীৱনৰ এই দ্ৰুত জীৱনশৈলীক আমি এখন গাড়ী বা স্কুটাৰৰ উদাহৰণেৰে বুজাব পাৰো। যেতিয়া আমি এখন গাড়ী বা স্কুটাৰ লাহে লাহে গানৰ কলি গুণগুণাই চলাওঁ থাকো আমি মানসিক ভাৱে খুব ৰিলাক্স হৈ বা কোনো চাপ নহোৱাকৈ চলাব পাৰো। আনহাতে সেই একেখন গাড়ী যদি আমি খুব দ্ৰুত গতিত চলাও আমি মানসিক ভাবে খুব সজাগ হৈ অতি মনোযোগেৰে সৈতে চলাব লগা হয়। যিয়ে আমাৰ মগজুত অলাগতীয়াল চাপৰ সৃষ্টি কৰে। আমি আমাৰ পূৰ্ব পুৰুষ সকলৰ কথালৈ মন কৰিলেই কথাটো স্পষ্ট হব।আগতে আমাৰ পূৰ্ব পুৰুষ সকলে গৰু গাড়ী বা ৰিক্সাত ঘূৰিছিল আৰু আজিকালি আমি গাড়ী নহোৱাকৈ ক’তো যোৱাৰ কথা কল্পনাই কৰিব নোৱাৰো। আগতে আমাৰ ককা, আজোককা সকলে ৬০ – ৭০ বছৰ বয়সত নিজৰ এটা ঘৰ বনাব পাৰিছিল। আজিকালি মানুহৰ ৩০ বছৰ বয়সতে নিজৰ ঘৰ বনাই লয়। সেই ঘৰত আচবাব পত্ৰবোৰ যোগাৰ কৰিবলৈ আগতে বহুত মাহৰ দৰকাৰ হৈছিল আৰু আজিকালি এসপ্তাহ দুই সপ্তাহতে সকলো যোগাৰ হৈ যায়। আগৰ দিনত এজন মানুহে গোটেই জীৱনত যিমান ফুৰিছিল আজিকালি আমি এমাহতে সিমান ফুৰো। গতিকে সময় যিমানেই অতিবাহিত হৈ গৈ আছে আমাৰ জীৱনো সিমানেই দ্ৰুত হৈ গৈ আছে আৰু জীৱনৰ এই দ্ৰুত গতিৰ প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱ পৰিছে আমাৰ মগজুৰ ওপৰত। মগজুৱে অত্যধিক চাপ লব লগীয়া হৈছে। কিন্তু সেই অনুপাতে আমি কিন্তু মগজুক পৰিপুষ্টি বা পোষণ কৰিব পৰা নাই। ইয়াৰ ফল স্বৰূপে আমাক আগুৰি ধৰিছে বিভিন্ন ধৰণৰ জীৱনশৈলী গত বেমাৰ আজাৰে যেনে- মানসিক অৱসাদ বা ডিপ্ৰেচন, মানসিক উদ্বিগ্নতা বা anxiety, নিদ্ৰাহীনতা, খিংখিঙিয়া স্বভাব, বাৰে বাৰে মেজাজ সলনি হোৱা, দ্ৰুত হৃদস্পন্দন বা palpitation ইত্যাদি। কিন্তু অকল যে ই মানসিক সুস্থিৰতাক আঘাত হানিছে তেনে নহয় ইয়াৰ ফলত বহুতো শাৰীৰিক ব্যাধিয়েও আমাক জুৰুলা কৰিব ধৰিছে। তাৰে ভিতৰত উচ্চ ৰক্তচাপ, ডায়েবেটিছ, থাইৰয়ডৰ সমস্যা, হৃদৰোগ, ষ্ট্ৰোক, আৰ্থাইটিছ, বন্ধ্যাত্ব, কিছুমান কৰ্কট ৰোগ, শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা কমি গৈ বিভিন্ন ভাইৰাছ জনিত ৰোগ, multiple sclerosis, এলাৰ্জী, atopic dermatitis, পাচনতন্ত্ৰ সম্বন্ধীয় সমস্যা যেনে- GERD, পাকস্থলী বা ডুৱডেনামৰ আলচাৰ, Irritable bowel syndrome, ulcerative colitis, স্নায়ুতন্ত্ৰৰ কাৰ্য্যক্ষমতা হ্ৰাস পোৱাৰ বাবে বিভিন্ন স্নায়বিক ৰোগ যেনে- পাৰ্কিনচন ডিজিচ ইত্যাদি প্ৰধান।\n#আয়ুৰ্বেদিক_দৃষ্টিভংগী-আগতেই উল্লেখ কৰা হৈছে যে আয়ুৰ্বেদত আমাৰ শাৰীৰিক আৰু মানসিক ব্যাধি উৎপন্ন হোৱাৰ বাবে মূখ্যতঃ দুটা কাৰকক জগৰীয়া কৰা হৈছে। সেইয়া হ’ল আমি খোৱা আহাৰ আৰু আমাৰ বিহাৰ বা জীৱনশৈলী। বৰ্তমান আমাৰ আহাৰ বিহাৰ থিক নহোৱা বাবে আমাৰ মগজুৰ কাৰ্য্যক্ষমতা হ্ৰাস পাই গৈ আছে। মগজুৰ মূখ্য কাম হ’ল বুদ্ধি উৎপন্ন কৰা। যদি মগজু দুৰ্বল হয় বা অসম্যক হয় ইয়াৰ পৰা উৎপন্ন বুদ্ধিও অসম্যক বা দুৰ্বল হয়। যদিহে আমাৰ মগজু অৰ্থাৎ মূখ্য যন্ত্ৰটোৱেই থিক নাথাকে ইয়াৰ পৰা উৎপাদিত বস্তু অৰ্থাৎ বুদ্ধি কেনেকৈ সম্যক বা থিক হব। দুৰ্বল মগজুৰ পৰা যোগাত্মক বুদ্ধি উৎপন্ন হবই নোৱাৰে। আমাৰ শৰীৰত বুদ্ধিৰ কামনো কি? বুদ্ধিয়ে আমাৰ মনটোক নিয়ন্ত্ৰণ কৰে, মনক কোনো কাম কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। আয়ুৰ্বেদ মতে মন অচেতন যদিও ই সকলোবিলাক কামেই কৰে। যেনে- আমি সেইটো বস্তুহে খাওঁ যিটো খাব আমি মন কৰো, আমি সেই ঠাইলৈকেহে যাওঁ য’ত আমি যাবলৈ মন কৰো, আমি সেই মানুহৰ লগতহে কথা পাতো যাৰ লগত কথা পাতিবলৈ আমি মন কৰো। গতিকে কবলৈ গ’লে আমি যিমানবিলাক কাম কৰো সকলোবিলাক মনৰ আধাৰত কৰো। আয়ুৰ্বেদৰ মতে এই মনৰো দুটা ভাগ থাকে। এটা হ’ল ধনাত্মক ভাগ যাক আমি সাত্বিক মন বা সত্ব গুণযুক্ত মন বুলি কওঁ আৰু এটা হ’ল ঋণাত্মক ভাগ যাক আমি ৰজ আৰু তম গুণযুক্ত মন বুলি কওঁ। ধনাত্মক গুণযুক্ত সাত্বিক মনৰ অধিকাৰী হ’লে তেনে মানুহ সৎ বুদ্ধি যুক্ত, শান্তিপ্ৰিয়, নিজৰ সক্ষমতা অনুসৰি জীৱনত যিখিনি পায় তাতেই সন্তুষ্ট থাকে, সৰু সৰু কথাতেই সুখী হয়, ভৌতিক বস্তুৰ প্ৰতি তেনে লোকৰ অভিলাষা নাথাকে, তেনে মানুহ কল্যাণকামী হয় অৰ্থাৎ নিজৰ লগতে অইনৰো সদায় ভাল চিন্তা কৰে। এনেকুৱা গুণযুক্ত লোকৰ মানসিক চাপ থকাৰ সম্ভাৱনাই নাই। আনহাতে ৰজ আৰু তম গুণযুক্ত লোক সদায় ঋণাত্মক চিন্তাধাৰা যুক্ত হয়। তেনে মানুহ কাম, ক্ৰোধ, লোভ, মোহ, ইৰ্ষা, দ্বেষ, ভয় ইত্যাদি গুণেৰে গ্ৰাসিত হৈ থাকে। সেয়েহে তেনে মানুহৰ কেতিয়াও মানসিক সুস্থিৰতা নাথাকে। আধুনিক বিজ্ঞান, প্ৰযুক্তি বিদ্যাৰ সকলো সা সুবিধা পোৱাৰ পিছতো আজিৰ মানুহ মানসিক চাপেৰে ভাৰাক্ৰান্ত হোৱাৰ মূখ্য কাৰণেই হ’ল মানুহৰ শৰীৰত হোৱা এই ৰজ আৰু তম গুণৰ আধিক্যতা। সেয়েহে তেনে মানুহৰ ডাঙৰ ডাঙৰ অট্টালিকা, দামী দামী গাড়ী, সফল ব্যৱসায় ইত্যাদি থকাৰ পিছতো মানসিক চাপৰ পৰা মুক্ত হব নোৱাৰে। এইটোৱেই হ’ল কাৰণ আজিকালি মানুহ সম্পদশালী, বিজ্ঞান প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ সা সুবিধা, উচ্চ শিক্ষাগত অৰ্হতা, ঐশ্বৰ্য্য বিভূতি, ডাঙৰ ডাঙৰ চিকিৎসালয়, বহু সংখ্যক চিকিৎসক থকাৰ পিছতো মানসিক ভাৱে অসুস্থ। আনহাতে আমাৰ ককা, আজোককাৰ দিনত এই সকলোবিলাক নথকাৰ পিছতো মানসিক ভাবে সুস্থ আছিল। আজিৰ মানুহে যদি নিজৰ মানসিক চাপ পৰিহাৰ কৰিব পাৰে তেনেহ’লে নিশ্চিত ভাবে আমি আমাৰ পূৰ্ব পুৰুষ সকলতকৈ মানসিক ভাবে সুখী হব পাৰিম আৰু লগতে সমাজত উচ্চ ৰক্তচাপ, ডায়েবেটিছ, থাইৰয়ডৰ সমস্যা, বন্ধ্যাত্ব ইত্যাদি সমস্যা বহু পৰিমাণে কমি যাব।\n#মানসিক চাপ বা টেনচনৰ আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসা – যিহেতু মানসিক চাপৰ মূখ্য কাৰণ অস্বা‌স্থ্যকৰ আহাৰ বিহাৰ গতিকে আমাৰ যদি আহাৰ বিহাৰ থিক হয় তেন্তে আমি মানসিক চাপমুক্ত হব পাৰো। আমি যদি সথিক আহাৰ, সথিক পৰিমাণত, সথিক সময়ত, সথিক নিয়ম অনুযায়ী সেৱন কৰো তেন্তে মানসিক চাপ বুলিয়েই নহয় যিকোনো বেমাৰৰ পৰাই নিজকে আতৰাই ৰাখিব পাৰো। লগতে আয়ুৰ্বেদত কিছুমান ঔষধীৰ কথা উল্লেখ আছে যাক আমি মেধ্য ৰসায়ন নামেৰে জানো যিবিলাকে মগজুৰ কাৰ্য্যক্ষমতা বৃদ্ধিত সহায় কৰে। এনে ঔষধীৰ ভিতৰত ব্ৰাহ্মী, অশ্বগন্ধা, জতামাংসী, শংখপুষ্পী, বচা ইত্যাদি প্ৰধান। এই ঔষধী সমূহে মগজুৰ স্নায়ুকোষ সমূহক উৰ্বৰা শক্তি প্ৰদান কৰে। কথাখিনি আমি এটা উদাহৰণেৰে বুজাব পাৰো। ধৰা হ’ল আমাৰ মগজুটো এটা কম্পিউটাৰ। কম্পিউটাৰ এটা দুই ধৰণৰ উপাদানেৰে গঠিত হাৰ্ডৱেৰ আৰু ছফ্টৱেৰ। হাৰ্ডৱেৰ হ’ল কম্পিউটাৰটো যিহেৰে গঠিত সেইটো আৰু ছফ্টৱেৰ হ’ল কম্পিউটাৰৰ জ্ঞান খিনি। যদি এটা জটিল ছফ্টৱেৰ আমি এটা পুৰণি কম্পিউটাৰত স্থাপন (install) কৰিবলৈ চেষ্টা কৰো সেইটো install নহব। তেনেদৰে বৰ্তমান আমাৰ দ্ৰুত জীৱনশৈলীৰ প্ৰভাৱত আমাৰ কম্পিউটাৰৰূপী মস্তিস্কৰ হাৰ্ডৱেৰ দুৰ্বল হৈ পৰিছে। ইয়াৰ ফলত আমি বিভিন্ন মাধ্যমৰ পৰা লাভ কৰা বিভিন্ন জ্ঞান যেনে- আহাৰ সম্পৰ্কীয় জ্ঞান, জীৱনশৈলী সম্পৰ্কীয় জ্ঞান, যোগাসনৰ আমাৰ জীৱনত গুৰুত্ব কিমান, ধ্যানৰ আমাৰ জীৱনত কিমান মহত্ব, relaxation ৰ আমাৰ জীৱনত মহত্ব কিমান, ধনাত্মক চিন্তাৰ আমাৰ জীৱনত গুৰুত্ব কিমান এই সকলোবিলাক জ্ঞান আমাৰ চাৰিওফালে বিদ্যমান হোৱাৰ পিছতো আমি এইবিলাক আমাৰ মস্তিষ্কত install বা আয়ত্ব কৰিবলৈ অপাৰগ হওঁ কাৰণ আমাৰ মস্তিষ্ক দুৰ্বল। এই দুৰ্বল মস্তিষ্কক উৰ্বৰা শক্তি বা পোষণ প্ৰদান কৰিবলৈ আমাক মেধ্য ৰসায়নৰ দৰকাৰ হয়।লগতে সথিক পৰিমাণৰ আৰু সথিক সময়ত নিদ্ৰা, উপযুক্ত যোগাসন, ধ্যান, ধনাত্মক চিন্তাধাৰা এই সকলোবোৰৰো দৰকাৰ আছে। যিদিনাই আমাৰ মস্তিষ্কৰূপী হাৰ্ডৱেৰ শক্তিশালী হব সিদিনাই এই সকলোবোৰ জ্ঞান মগজুই আয়ত্ব কৰিবলৈ সক্ষম হব আৰু মানুহ মানসিক চাপমুক্ত জীৱন অতিবাহিত কৰিবলৈ সক্ষম হব।\n#যোগাসন- মানসিক চাপ আতৰাবলৈ নিম্নোক্ত যোগাসন সমূহ এজন যোগ পৰামৰ্শদাতাৰ তত্বাৱধানত অভ্যাস কৰিলে সুফল পোৱা যায়। যেনে- উৎথিত ত্ৰিকোণাসন, বিপৰীত কৰণী, উৎথান শিশোসান, উত্তানাসন, গড়ুৰাসন, বালাসন, সেতুবন্ধাসন, জানু শীৰ্ষাসন, শবাসন, সুখাসন, বিতিলাসন, মৰ্জৰিআসন , অৰ্ধ পিঞ্চ ময়ুৰাসন ইত্যাদি। লগতে দৈনিক ধ্যান কৰা উচিত।\nCooch Beharer Itihash, Assam and finding the roots\nৰাৱণেই আছিল প্ৰথম আকাশচাৰীঃ\nPrague, Sun and some Gelato\nStatus of Women Beyond Their Homes In India\nযদি পৃথিৱীৰ ঘূৰ্ণন বন্ধ হয় অথবা বিপৰীত দিশে ঘূৰে\nUN urges accountability for escalating ‘catastrophe’ in Myanmar\nভাইৰাছৰ দৰেই ‘মিউটেশ্যন’ হৈছে ‘ফেক’ সংবাদৰোঃ সমীক্ষাৰ প্ৰতিবেদন!!\nমাহেকীয়াৰ বিষয়ে জানো আহক\n| কিংবদন্তি বড়তালা আৰু ইতিহাসে কথা কয় ||


Assamese Cultural Writing: April 2019\n[Dainik Asam, 28 April, 2019]\nঅনুপম কৌশিক বৰাৰ “বৰনদী ভটিয়ায়” চোৱাৰ মজাটোৱেই বেলেগ। এই যে “বেলেগ”, এই কথাটোৱেই আমাৰ মনত এটা মিশ্ৰিত প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিছিল। আশা কৰোঁ বেছিসংখ্যক দৰ্শকৰ মনতে এনে হ’ব। এইটো এটা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা। কেৱল চিনেমা চোৱাৰ ক্ষেত্ৰতে নহয়, যিকোনো শিল্পৰূপৰ বাবেই আমি কিছুদিনৰ পৰা বাৰে বাৰে দোহাৰি থকা কিছুমান সিদ্ধান্ত এইখিনিতে পুনৰ সন্মুখলৈ গুছি আহে।\nচিনেমাখনে কাহিনী এটা ক’ব খোজে। কাহিনীটো নিজেই কেইবাটাও কাহিনীৰ গুণিতক। অলপ সৰলীকৰণ কৰি চাবলৈ গ’লে কাহিনী এটা নিটোল ভাবে কৈ যাব পৰাটোৱেই চিনেমা নিৰ্মাতাৰ প্ৰথম আৰু ঘাই দায়িত্ব তথা প্ৰত্যাহ্বান, ঠিক যেনেকৈ চৰিত্ৰ এটাক বিশ্বাসভাজন প্ৰত্যয়ী ৰূপত দাঙি ধৰিব পৰাটোৱেই অভিনেতাৰ প্ৰথম চৰ্ত। কাহিনী শুনি (চাই) ভাল পোৱা ৰাইজে বৰনদী ভটিয়ায়ৰ কাহিনীত মজা পাবই। কিন্তু তাৰো আগবাঢ়ি চিনেমাখনে আন কিছুমান বস্তু আমালৈ এৰি থৈ যায়। চিনেমাখনৰ উৎকৰ্ষতা এইখিনিতেই। বৰনদী ভটিয়ায়-ৰ কাহিনীটো নিজেই এটা কাহিনী কেৱল নহয়, বৰঞ্চ এটা কাহিনীকথনৰ কাহিনী। কাহিনী এটা কৈ যোৱাতকৈও কাহিনীটো কেনেকৈ ক’ম সেই কথাটোক আগলৈ লৈ অনাটো চিনেমাখনৰ কৃতিত্ব। মাজুলী চিনেমাখনৰ পটভূমি, আৰু একপ্ৰকাৰে মাজুলী কেন্দ্ৰীয় বিষয়বস্তুও। কিন্তু মাজুলী সম্পৰ্কে থকা আমাৰ সহজ ধাৰণাখিনি ই নস্যাৎ নকৰিলেও মাজুলী সম্পৰ্কে বিশেষ বেছি কথাও নকয়। সাংস্কৃতিক প্ৰাণকেন্দ্ৰ অথবা বানপানীৰ অনুষংগখিনি সামান্যভাবেহে আহিলেও দৰ্শকৰ সামূহিক স্মৃতিৰ কোঠালিত সেইবোৰ আছেই বুলি ধৰি লৈ তাৰ আগৰ পৰা কথাবোৰ আগবাঢ়ে। সেই হিচাপেৰে বৰনদী ভটিয়ায় এক ধাৰণাবাদী বা কনচেপচুৱেল আৰ্ট। কেইবাটাও কাহিনীৰ সংযোজনেৰে এখন চিনেমাৰ নিৰ্মাণ আৰু নতুন কথা হৈ থকা নাই। ইয়াৰ আগতে ভাস্কৰ হাজৰিকাৰ “কথানদী”, সান্তনা বৰদলৈৰ “মাজৰাতি কেতেকী” অথবা ৰীমা বৰাৰ “বকুল”ৰ সোৱাদ অসমৰ ৰাইজে পাই থৈছে। কিন্তু তথাপি “বৰনদী ভটিয়ায়”ৰ ক্ষেত্ৰত অসৰলৰৈখিক আৰু কথকতাৰ বহুত্বখিনি অলপ পৃথক। প্ৰটাগনিষ্ট-কেন্দ্ৰিক নেৰেটিভৰ ধাৰণাটো চিনেমাত চিৰকালেই প্ৰভাৱশালী হৈ থাকিলেও প্ৰটাগনিষ্ট-ৰ ধাৰণাটোৱে ইয়াত প্ৰাধান্য নাপায়। সেয়েহে চিনেমাখনৰ নিৰ্মাতাসকলে ইয়াৰ সাৰাংশ বা চিনপছিছ লিখিবৰ পৰত কেনেধৰণৰ অসুবিধাৰ বা সন্মুখীন হৈছিল- এনে কথাত কৌতূহল জাগে। ঠিক প্ৰটাগনিষ্ট নহয় কিন্তু কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ মৌকণে বেজী-গুলিৰে ফুল বাচি থকালৈ চাই এনে লাগে যেন মৌকণেই এই কাহিনীগুচ্ছক সী গৈ আছে।\nকনচেপচুৱেল আৰ্ট কথাষাৰ ইচ্ছাকৃতভাবেই উল্লেখ কৰিছিলোঁ কাৰণ ইয়াত শিল্পদৰ্শনৰ তাৎক্ষণিক আনন্দখিনিয়েই শেষ কথা হৈ নাথাকে। সাময়িক আনন্দপ্ৰদানৰ উৰ্দ্ধলৈ গৈ দ্ৰষ্টাৰ মনক কিছুমান প্ৰশ্নৰ উদ্ৰেক কৰিবলৈ শিল্প উদ্যত হৈ ৰয়। তাকে কৰিবলৈ যাওতে শিল্প নিৰ্মাণৰ আৰু শিল্প অনুধাৱনৰ কিছুমান মূলগত পদ্ধতি আৰু উপাদানক ইয়াত পৃথক পৃথক কৈ তুলি ধৰা হয়। মঞ্চৰ অভিনয় বনাম ৰূপালী পৰ্দাৰ অভিনয়ৰ ধৰণ-কৰণৰ প্ৰভেদ তথা চিনেমাত নাটকীয়তা আৰু নাট্য উপাদানৰ সচেতন প্ৰয়োগ তেনে এটি বিষয়। অসমীয়া চিনেমাৰ অভিনয়ত অতিনাটকীয়তা এটা পুৰণি গুৰুতৰ অভিযোগ। তাৰ বিপৰীতে আৰু অলপ আগবাঢ়ি গৈ সচেতন ভাবে নাটকীয়তাৰ প্ৰয়োগ কিন্তু আন এটা মজাৰ বিষয়। পূৰ্ৱস্থিত এটা নাট্যৰূপক চিত্ৰনাট্যৰূপ দিয়াটো নতুন কথা নহয় আৰু ইচ্ছাকৃতভাবেই নাটকীয় সংবেদনশীলতাক ব্যৱহাৰ কৰাৰো দেধাৰ উদাহৰণ আছে। এই দিশেৰে ইয়াৰ আগতে “ৰ’দৰ চিঠি” নামৰ চিনেমা এখনে মানুহক বিৰক্ত কৰিছিল। “বৰনদী ভটিয়ায়”ত নাটকীয় উপাদানৰ সূক্ষ্ম (Subtle) প্ৰয়োগে দৰ্শকক আনন্দ দিব। তেনেদৰেই, এটা বিশেষ গানৰ দৃশ্যাংশত মাজুলীবাসী বিভিন্ন ব্যক্তিৰ মুখাবয়ব এখনৰ পিছত এখনকৈ আহিবলৈ ধৰে- এটা কলাজৰ দৰে। মূল কাহিনীটোৰ সৈতে ইয়াৰ পোনপটীয়া সংযোগ বিচাৰিবলৈ গ’লে ভুল কৰা হ’ব। সকলোতে যুক্তি নাখাটে। চিনেমাখনৰ নিজস্ব গতিৰ যুক্তিৰেহে ইয়াক চাব লগিব। একেদৰেই একোটা আকস্মিক মৃত্যুৰ দৃশ্যত ক’তো কেনিও শোকৰ চিন চাব নাই। মৃত্যুৰ দৰে এটা জটিল আৰু চৰম গভীৰ বিষয়তো হাঁহিৰ খোৰাকহে যোগায় এই চিনেমাখনে। এনে কেতবোৰ দিশেৰে চাবলৈ গ’লে “বৰনদী ভটিয়ায়” আচলতে এখন ননচেন্স ফিল্ম।\nধাৰা, শৈলী, ৰীতি, প্ৰকাৰ কিম্বা genre চিনেমাৰ ক্ষেত্ৰত অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ এইবাবেই যে এটা এটা genre-এ একো একোধৰণৰ বিশেষ সংবেদনশীলতাৰ দাবী কৰে। দ্ৰষ্টাৰ প্ৰত্যাশা যেনেকৈ সেই অনুযায়ী বাঢ়িবলৈ লয়, নিৰ্মাণ কৌশল আৰু নন্দনতাত্বিক সমল-সঁজুলি সমূহেও সেইমতেই গঢ়-গতি ল’বলৈ আৰম্ভ কৰে। এতিয়া প্ৰশ্নটো হ’ল “বৰনদী ভটিয়ায়” কেনেকুৱা চিনেমা এই প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ কেনেকৈ দিম? কি genre-ৰ চিনেমা? চিনেমাখন নিৰ্মাণ হোৱাৰ পৰত আৰু নিৰ্মাণ হৈ যোৱাৰ পিছতো মাজুলীৰ পটভূমিত চিনেমা এখন হৈ আছে বুলি খবৰ প্ৰচাৰ হৈ আছিল আৰু কিছুমান নিৰ্মীয়মান অৱস্থাৰ স্থিৰচিত্ৰও আমি চাবলৈ পাই আছিলোঁ। মাজুলীৰ পটভূমিত বুলি কোৱাৰ লগে লগেই চিৰিয়াছ চিৰিয়াছ ভাব এটা আহিয়েই যায়। প্ৰিমিয়াৰ শ্ব’ এটা হৈ যোৱাৰ পিছত সাধাৰণ ৰাইজৰ বাবে ৰীলিজ দিবৰ পৰত নিৰ্মাতাসকল অলপ অসুবিধাত পৰিল। প্ৰথম দৰ্শনৰ দৰ্শক সকলৰ একাংশৰ প্ৰতিক্ৰিয়া মিশ্ৰিত আছিল। কাৰণ সাংঘাতিক চিৰিয়াছ কাহিনী এটা চাবলৈ গৈ তেওঁলোকে হেনো গোটেই সময় জুৰি হাঁহি হাঁহি উপভোগ কৰি এটা ‘ফীল গুড’ ফেক্টৰ লৈহে হলৰ পৰা ওলাই আহিল। অনুপম কৌশিক বৰাৰ লগত এবাৰ এই সম্পৰ্কত কথাও হৈছিল যে নতুনকৈ ৰীলিজ হ’বলগীয়া চিনেমাখনৰ পোষ্টাৰৰ আবেদনটো কেনেকুৱা হোৱা উচিত? যিকোনো চিনেমাৰে প্ৰম’চনৰ স্তৰত ই এক জটিল সমস্যা। কাৰণ পোষ্টাৰ এখনে আন একো নক’লেও অন্তত: চিনেমাখন কোন জাতৰ সেই কথাটো কৈ দিয়ে। পোষ্টাৰখন চায়েই আপুনি গম পায় চিনেমাখন কল্পবিজ্ঞানৰ নে সামাজিক ড্ৰামা নে থ্ৰীলাৰ নে হাস্য-ব্যংগৰ। পোষ্টাৰ এখনত চকু পৰা মাত্ৰেই চিনেমাখন চাবলৈ আপোনাৰ মানসিক প্ৰস্তুতি আৰম্ভ হৈ যায়।\nএই প্ৰশ্নটো “বৰনদী ভটিয়ায়”ৰ বাবে বেছি জটিল আছিল এই কাৰণেই যে চিনেমাখনে এটা নিজস্ব একক শৈলীৰ নিৰ্মাণ কৰি চলে। সম্পূৰ্ণ নিজস্ব ধৰণেৰে ইয়াৰ আগতে সাৰ্থক ভাবে এটা শৈলীগত প্ৰশ্ন তুলি ধৰি আমাক চমৎকৃত কৰিব পৰা অসমীয়া চিনেমা আছিল জয়চেং দহোতীয়াৰ “হান্দুক”। বৰনদীত হাস্যৰসৰ উপাদান সৰ্বত্ৰ ভৰি আছে আৰু সেইবোৰৰ ঘাইকৈ দুটা প্ৰকৃতিৰ। এটাৰ প্ৰকৃতি ননচেন্স আনটোৰ ব্যংগ। ননচেন্স খিনি বিষয়বস্তুৰ ফালৰ পৰাও আৰু চিনেমেটিক উপস্থাপনৰ দিশেৰেও। চিনেমাখনৰ টাইটেল চং-টোৰ মাজতেই অধিবাস্তৱবাদৰ নিচিনা দৃশ্যকল্প আছে এনেধৰণেৰে-\nক'লা দাঁত নিকটাই\nকিছুমান উপাদান থাকিলেও ননচেন্স সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহৃত ননচেন্স অভিধাটো ইয়াত হুবহু ৰূপত হয়তো উল্লেখ কৰিব পৰা নাযাব। ইয়াত ননচেন্স হাস্যৰ অনুভৱখিনি বহু পৰিমাণে কাষ চাপি যায় ডাৰ্ক হিউমাৰ আৰু ব্লেক কমেডীৰ ফালে। হাঁচি এটা মাৰিয়েই মানুহ এজন মৰি যায়। তাৰ পিছত আপুনি অপেক্ষা কৰি ৰয় পৰৱৰ্তী হাঁচিটো বা কোনে মাৰে। প্ৰটাগনিষ্ট সাধাৰণতে সৰ্বগুণাকৰ “ভাল মানুহ” হোৱাৰ বিপৰীতে সহজ সৰল দেখনীয়াৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ মৌকণ (দৰথী ভৰদ্বাজ) আকৌ “কুলক্ষণীয়া”। ব্যংগৰ মূল আধাৰটোক সমাজ বাস্তৱতা বা সমালোচকী দৃষ্টি বুলি নকৈ জনমানসত স্বাভাৱিকতাৰে সঘনে দৃশ্যমান আৰু ক্ৰমে গৃহীত হ’বলৈ লোৱা ক্লিচে কিম্বা পাল্প বুলি ক’লেহে বেছিকৈ শুৱাব। গায়ক হ’বলৈ মন কৰা ল’ৰাই কাব্যিক কাব্যিক যেন লগা নাম লৈ পপুলাৰ গায়ক হয়গৈ, মঞ্চত গায়ক উঠাৰ লগে লগেই “বিহু লাগে বিহু লাগে” বুলি দৰ্শকে চিঞৰ ধৰে। ইয়াৰ আগতে “লোকেল কুংফু” শৃংখলাৰ চিনেমা দুখনে অসমীয়া চিনেমালৈ পাল্প (Pulp) কমেডীৰ অনুভৱ এটা আনিছিল। মন কৰিবলগীয়া যে লোকেল কুংফুৰ পৰিচালক কেনী বসুমতাৰী “বৰনদী ভটিয়ায়”ৰ এজন অভিনেতা সকলৰ এজন। একেদৰেই মূলত: সামাজিক মাধ্যমত মিষ্টাৰ ৰাজকুমাৰৰ ভিডিঅ’ চিনেমাবোৰৰ সপক্ষে বিপক্ষে বিভিন্ন প্ৰতিক্ৰিয়াই সঘনে স্থান পাবলৈ লওতে আমি ভাল পাইছিলোঁ এই কথাটোতে যে কেনেবাকৈ অসমৰ স্থবিৰ আৰু ম’ন’লিথিক সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডলত পপুলাৰ আৰু “অন্য”(other) স্তৰৰ সমল সম্পৰ্কে কথা পাতিবৰ সুবিধা এটাই লাহে লাহে গা কৰি উঠিছে। চিৰিয়াছ চিনেমা নিৰ্মাণৰ পৰম্পৰাগত ভাবে বন্দিত ‘বাস্তৱবাদী’ দিশে আগ নাবাঢ়ি অন্য বাট লোৱাৰ বাবে নিৰ্মাতাৰ দু:সাহসক স্বীকাৰ কৰিবই লাগিব। উল্লেখ কৰি থওঁ যে ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়, দিল্লীত প্ৰশিক্ষিত অনুপম কৌশিক বৰাই ছবিও আঁকে, লিখা মেলাও কৰে। বহুআয়তনিক শিল্পচৰ্চাৰ অভিজ্ঞতা এনেকৈয়ে ফলপ্ৰসু হয়। ইমানকালে অসমীয়া চিনেমাৰ ক্ষেত্ৰত নাটকৰ মানুহে চিনেমাৰ পথাৰত ভৰি থোৱাৰ ফলত মাধ্যমগত অনুভৱত অনুবাদৰ বাবে ঘটা অথন্তৰখিনি অনুপমে নিৰাময় কৰিব পাৰিছে যেন লাগিল।\nঅনুপম কৌশিক বৰাৰ ৰচিত, প্ৰযোজিত আৰু পৰিচালিত চিনেমা “বৰনদী ভটিয়ায়”, (In Love, By the River) ৮ মাৰ্চ ২০১৯-ত ৰিলীজ হোৱাৰ কথা আছিল যদিও পিছুৱাই অহা মে’ মাহৰ তিনি তাৰিখে ছবিগৃহত মুক্তি পাব। দৰথী ভৰদ্বাজ, অনুপম কৌশিক বৰা, কেনী বসুমতাৰী, সোণমণি শৰ্মা, কৌশিক নাথ, হিমাংশু গগৈ, ৰাজীৱ নাথ, মণিষা ভূঞা, দিগন্ত কোঁৱৰ আদি মেটমৰা কলাকুশলীৰ দ্বাৰা অভিনীত মৌকণ, জয়, তপন, ভাস্কৰ, লুইত আৰু সীমান্তৰ এই কাহিনী (অথবা কাহিনীগুচ্ছ) মুম্বাই ফিল্ম উৎসৱ (MAMI), ২০১৮-ৰ অ’ফিচিয়েল চিলেকচন আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা ফিল্ম উৎসৱ, ২০১৮-ৰ সামৰণিৰ চিনেমা আছিল।\nঅধিকাংশ দৰ্শকেই চিনেমাখন আঁকোৱালি ল’ব বুলি বিশ্বাস আছে। তাৰ মাজতো কিছুমানক হয়তো হতাশ কৰিব- যিটো স্বাভাৱিক। কিন্তু ভাল পোৱা বেয়া পোৱাৰ ব্যক্তিগত স্তৰখিনিৰ সিপাৰে এই কথাও সত্য যে চিনেমাখনে বিভিন্ন দিশেৰে দৰ্শক এজনক ভাবকুল কৰি তুলিবলৈ সক্ষম হ’ব। অসমৰ সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডলৰ উপলব্ধ সমল সমূহক লৈ মাজে মধ্যে লেখা মেলা কৰি থাকোঁতে আমি প্ৰায়ে এটা সমস্যাৰ সন্মুখীন হওঁ। ক’ব খোজা কথা বা পতি থকা বিষয়খিনিৰ অনুপাতে উপযুক্ত সমল প্ৰায়ে বিচাৰি পোৱা নাযায়। একোটা তত্ব, বিশ্লেষণ কিম্বা আলোচনা আগবঢ়াই নিবৰ বাবে সন্মুখত সেই আলোচনাৰ বাবে উপযুক্ত সমল নাথাকিলে সিদ্ধান্তখিনিয়েই বিভ্ৰান্তিকৰ হৈ ৰয়। আনহাতে চিনেমা বুলিলেই সদায়ে বিশ্ববন্দিত ক্লাছিক সমূহ কিম্বা শিল্প বুলিলেই মহৎ শিল্পী সকলৰ উদাহৰণকে লৈ সদায়ে কথা পাতি থাকিব নোৱাৰি। শিল্পদৰ্শন সম্পৰ্কীয় কিছু কথা পাতিবলৈ লৈ সন্মুখত যদি ব্যাখ্যাৰ বাবে উপযুক্ত সমল নাথাকে কথাখিনিও আধৰুৱা হৈ ৰয়। “বৰনদী ভটিয়ায়” চিনেমাখন চাই উঠি তৎক্ষণাৎ এই কথাটোৱেই মনলৈ আহিছিল যে এতিয়া আমি পাতিবখোজা কথাবোৰ পাতিবলৈ সমল এটা হাততে পালোঁ। চিনেমা নিৰ্মাণ, কাহিনী কথন আৰু সামগ্ৰিকভাবে শিল্প সম্পৰ্কেই “বৰনদী ভটিয়ায়”-এ কেইটিমান বিষয়বস্তু আমাৰ সন্মুখলৈ ইচ্ছাকৃতভাবেই তুলি ধৰে। চিনেমা বিষয়ক কিছুমান কথা বহলাই পতাৰ অৱকাশ আছে আৰু তেনে কিছুমান বিষয়ৰ প্ৰতি “বৰনদী ভটিয়ায়”-এ হয় বিশেষ ভাবে আমাৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে, নহয় আগলৈ হ’ব পৰা সম্ভাৱ্য আলোচনাত এইখন চিনেমাৰ প্ৰসংগ ঘূৰি ঘূৰি অহাৰ সম্ভাৱনা ৰাখে। চিনেমা-কথকতা-নিৰ্মাণ প্ৰসংগ, চিনেমা-বাস্তৱতাৰ ধাৰণাৰ পুনৰনিৰ্মান প্ৰসংগ, কেমেৰাৰ বাবে অভিনয় তথা ৰূপালী পৰ্দাত মঞ্চাভিনয়ৰ উপযোজন, চিনেমাত পোৰ্ট্ৰেইট আৰু লেণ্ডস্কেপৰ প্ৰয়োগৰ ধৰণ, চিনেমাত ৰীতি কিম্বা শৈলী, চিনেমাৰ গান, Literary Pun আৰু চিনেমাত ইয়াৰ প্ৰয়োগ, এমেচাৰ প্ৰয়াসৰ সাম্প্ৰতিক স্থিতি তথা ক'লাব'ৰেচন আৰু প্ৰায়োগিক কলাৰ অভিযোজনা আদি হ’ল তেনে কিছুমান সম্ভাব্য বিষয়।\nPosted by Samudra Kajal Saikia at 4:51 AM\n(ঘাই লেখা “প্ৰতিবাদৰ নন্দনতত্ব”ৰ অংশ গোটাচেৰেক)\n(মুক্তচিন্তা, চতুৰ্থ বছৰ তৃতীয় সংখ্যা, এপ্ৰিল ২০১৯-ৰ প্ৰতিবাদী সাহিত্য বিশেষ সংখ্যাত প্ৰকাশিত। অতিথি সম্পাদক- অচ্যুত মাধৱ দাস)\n"অসমীয়া মধ্যবিত্ত" এই অভিধাটো কেৱল এটা অৰ্থনৈতিক ভিত্তি-প্ৰসূত আৰু হৈ থকা নাই, ই এটা মনস্তাত্বিক বিভাগো হৈ উঠিছে। মন কৰিবলগীয়া যে অসমীয়া কবিতাৰ ৰচয়িতা, পাঠক, সংকলক-সংগ্ৰাহক, প্ৰকাশক আৰু আলোচক সমন্বিতে এই ক্ষেত্ৰখনৰ সৈতে জড়িত সমস্ত ব্যক্তিয়েই মূলত: মধ্যবিত্তীয় সমাজখনৰ অংশীদাৰ। সেয়েহে অসমীয়া ভাষাৰ কবিতাৰ মাজত প্ৰতিবাদী কবিতাৰ কথা পাতিবলৈ গৈয়ো ইয়াক এৰাই চলিব নোৱাৰি। লগতে আৰু কিছুমান কথা অৱধাৰিত ভাবেই আহি পৰে যিখিনি বহুলাংশে চৰ্বিত চৰ্বন হ'লেও উপেক্ষা কৰা নাযায়। সকলোৰে আৰম্ভণীতেই "প্ৰতিবাদী কবিতা" মানে কি, এই আখ্যাৰে একাংশ কবিতাক বিভূষিত কৰা উচিত নে অনুচিত, যদি উচিত তেনেহ'লে এই আখ্যাৰ অন্তৰালত কেনেধৰণৰ বিচাৰ-সঁজুলিয়ে কাম কৰিব এইখিনি প্ৰশ্ন আহি পৰে। এইখিনিৰ লগতে কবিতাৰ মানে ই আৰু কবিতাৰ উদ্দেশ্য কি- এই প্ৰাচীন তত্ৰাচ মূলগত প্ৰশ্নখিনিয়েও নতুনকৈ উকমুকাবলৈ ধৰে। প্ৰতিবাদী বোলোঁতেই যিহেতু সমাজ আৰু সময়ৰ অনুষংগটো অঁহিয়আঁহিকৈ জড়িত হৈ থাকে সেয়েহে সমাজ চিন্তনৰ আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী ধাৰা সাম্যবাদ বা মাৰ্ক্সবাদী দৰ্শন-চৰ্চাৰো সংযোগ আপোনআপুনি আহি পৰিব। ফলত কবিৰ ৰাজনৈতিক স্থিতিৰ প্ৰসংগটো এইখিনিত অংগাংগীভাবে জড়িত। কবিতাৰ বাচিক, ‘শাব্দিক’ বা ছপাৰূপৰ দৃশ্যমান ৰূপটোৰ ব্যতিৰেকেও ইয়াৰ এটা স্থান-কাল নিৰ্ভৰ প্ৰায়োগিক পাৰফৰমেটিভ দিশ আছে যিয়ে প্ৰতিবাদী কবিতা মূলত: বিষয়বস্তু নিৰ্ভৰ বিভাজন বুলি থকা ধাৰণাটোৰ বিপৰীত মেৰুলৈ কথাখিনিক ঠেলি দি শিল্পৰ আংগিক বা ৰূপগত দিশটোলৈকো পোহৰ নিক্ষেপ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব। কোনখিনি কবিতা সমাজ-বাস্তৱতাৰ কবিতা আৰু কেতিয়াৰ পৰা ই “প্ৰতিবাদী কবিতা”ৰ অভিধা গ্ৰহণ কৰিব পাৰে? এই প্ৰশ্নটো সেয়েহে যুগপৎ ভাবে থাকিব।]\nবছৰ দিয়েক আগে হায়দৰাবাদৰ পৰা ছাত্ৰ এজনে ফোন কৰিছিল। এটা ছাত্ৰ আন্দোলনৰ অংশ হিচাপে আমাৰ লিখা এটা 'প্ৰতিবাদী' গান তেওঁলোকে গাইছিল আৰু তাৰ বাবে মোৰ কিবা আপত্তি থাকিব পাৰে নেকি অথবা অনুমতি ল'ব লাগিব নেকি সুধিছিল। সেইটোনো আৰু কি কথা অনুমতি কিহলৈ লাগে বুলি কওঁতেহে তেওঁ ক'লে যে তেওঁলোকৰ এজন চিনিয়ৰে হেনো বাধা দিছিল। তেওঁৰ যুক্তি আছিল এই গানটো ২০০৭ চনৰ বৰোডাৰ আন এটা ছাত্ৰ আন্দোলনৰ অংশ আছিল। যিহেতু এটা প্ৰসংগৰ স্মৃতি জড়িত হৈ আছে সেয়ে সেই গানটো হায়দৰাবাদত গোৱাৰ তেওঁ পক্ষপাতী নহয়। কবিতা আৰু গান আদি সৃষ্টিমূলক কৰ্মই এহাতে সাৰ্বজনীনতা বিচাৰি যায় যদিও একোটা স্থান কাল নিৰ্ভৰ প্ৰসংগৰ পৰা সেয়া উৰ্দ্ধত নহয়। বাক্যটো ওলোটাই ক'বও পাৰি। একোটা প্ৰসংগ সাঙোৰ খাই থকাৰ পিছতো সৃষ্টিশীল কৰ্মই ইয়াৰ আৱেদন সাৰ্ৱিক হ'বলৈ আগবাঢ়ি যায়। এটা কথকতাই যেতিয়া ৰূপক বা আন অলংকাৰিক ৰূপ লয় তেতিয়া সি প্ৰসংগৰ পৰা প্ৰসংগান্তৰলৈ গুছি যায়। শুনা যায় এটা সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত পৰিৱেশনৰ বাবে মাতি অনা লোকশিল্পী সকলৰ প্ৰতি দেখুওৱা অৱহেলা আৰু দুৰ্ব্যৱহাৰ প্ৰত্যক্ষ কৰাৰ পিছতেই ভুপেন হাজৰিকাই "তুমি বিয়াৰ নিশাৰ শয়ন পাটিৰ এপাহি ৰজনীগন্ধা, তোমাৰ মূল্য এনিশাৰ" গীতটো ৰচিছিল। কিন্তু মাত্ৰ এনিশাৰ মূল্যৰ ৰজনীগন্ধাৰ সৈতে মানৱীয় মূল্যক সাঙোৰি ৰূপকৰ সৃষ্টি কৰাৰ পিছত গানটোৱে এটা সাৰ্বজনিক ৰূপ পালে। ‘পাছ’ৰ বিখ্যাত “সকলোতকৈ বিপদজনক” কবিতাটো সাম্প্ৰদায়িকতা-বিৰোধী আন্দোলন, পেলেষ্টাইনৰ প্ৰতি সহমৰ্মিতাৰ অনুষ্ঠান, অথবা অতি শেহতীয়া “নফৰৎ কে খিলাফ” বা ঘৃণাৰ বিৰুদ্ধে একত্ৰ হোৱা স্বতস্ফুৰ্ত শৈল্পিক সমাৱেশ- সকলো আয়োজনতেই আকাশে বতাশে গুঞ্জিত হৈছিল। ফইজ আহমেদ ফইজৰ “মুঝছে পেহলি চি মুহাব্বত মেৰে মেহবুব না মাংগ” (“আগৰ দৰে আকৌ ভালপোৱাৰ কথা নক’বি সোণ”) বিপ্লৱৰ পথাৰত সততে প্ৰতিধ্বনিত হোৱা সামাজিক চেতনাৰ গান যদিও একে সময়তে প্ৰেমৰ গানৰ আসৰতো ই সঘনে আহি ভুমুকি মৰা এটা দুৰ্দান্ত প্ৰেমৰ গান।\nবিশেষকৈ প্ৰতিবাদী কবিতা আৰু গানৰ এটা ব্যৱহাৰিক বা প্ৰায়োগিক আৰু লগতে তাৎক্ষণিক দিশ থাকে। এই তাৎক্ষণিকতাৰ বাবেই এইবোৰ এটা সময়ৰ দাবীৰ সৈতে সাঙোৰ খাই ৰয়। প্ৰতিবাদী কিম্বা সমাজৰ প্ৰতি প্ৰতিক্ৰিয়া সূচক কবিতা আদিক বুজাবলৈ সেয়েহে দুই একে অন্তৰ্মুখীৰ বিপৰীতে বহিৰ্মুখী বুলি অভিহিত কৰাও দেখা যায়। (প্ৰাঞ্জল শৰ্মা বশিষ্টৰ ২০০৯ চনত লিখিত “১৯৯০ৰ পাছৰ আধুনিক অসমীয়া কবিতা: দুটা ধাৰাৰ আলোচনা”ত অন্তৰ্মুখী আৰু বহুমুখী ধাৰা বুলি উল্লেখ আছে)। একক ব্যক্তিসত্বা হিচাপে কবিৰ অন্তৰ্মনৰ ভাৱপ্ৰকাশেই শেষ কথা হৈ নাথাকি এটা তাৎক্ষণিক কিম্বা সমসাময়িকতাৰ প্ৰায়োগিক দিশে ধাৱমান হোৱাৰ বাবেই এইখিনিক বহিৰ্মুখী বোলা হৈছে হয়তো। প্ৰতিবাদী কণ্ঠ বুলিলেই কেইটিমান প্ৰাতঃস্মৰণীয় নাম সন্মুখলৈ ভাঁ‌হি আহে। কেইবাটাও প্ৰতিবাদী শৈল্পিক আয়োজনত উপস্থিত থকাৰ পিছত অনুভৱ হয় যেন ফইজ আহমদ ফইজ, দুষ্মন্ত কুমাৰ অথবা 'পাছ'ৰ গান আৰু কবিতা সেইসমূহৰ অপৰিহাৰ্য অংগ। অসমৰ ক্ষেত্ৰতো জ্যোতিসংগীত আৰু ৰাভা সংগীতৰ পৰা ভূপেন হাজৰিকালৈকে প্ৰতিবাদী গীতমাতৰ সম্ভাৰ তেনেই তাকৰীয়া নহয়। কিন্তু এটা পৰ্যায়ৰ পৰা নতুন সৃষ্টিকৰ্তা সকলক আলোচনাৰ মাজলৈ আনিব খুজিলে যেন প্ৰভাৱী প্ৰতিবাদী কণ্ঠ অলপ স্তিমিত হৈ আহিছে। ইয়াৰ কাৰণটোনো কি?\nআলোচনাৰ সুবিধাৰ বাবে কিছু আলোচকে “অন্তৰ্মুখী” আৰু “বহিৰ্মুখী” বুলি বহলাৰ্থত দুভাগ কবিতাৰ কথা ক'লেও মনত ৰখা ভাল যে বহিৰ্মুখী জাতৰ সকলো ৰচনাৰে চৰিত্ৰ একে নহয়। সমাজ বাস্তৱতা, সমাজ সচেতনতা কিম্বা ৰাজনৈতিক হ'লেই কবিতা এটা প্ৰতিবাদী নহ'বও পাৰে। সেয়ে সমাজ সচেতনতামূলক আৰু প্ৰতিবাদী- এই দুই ধাৰাক নিলগাই ৰখাই ভাল, যদিওবা দুইটা ক'লা-বগাৰ মাজৰ একাংশ ছাইৰঙী এলেকা সদায়েই থাকিব। ব্যৱহাৰিক বা প্ৰায়োগিক দিশটো প্ৰতিবাদী কবিতাৰ এটা প্ৰাথমিক দিশ। মতাদৰ্শৰ স্পষ্টতা আন এটা প্ৰাথমিক দিশ। নিজে স্পষ্ট হৈ নল'লে আপুনি কাৰ বিৰুদ্ধে আৰু কিয় প্ৰতিবাদ কৰিব? কাব্যৰ তথা সাহিত্যৰ নন্দনতত্বৰ এটা প্ৰৱক্তা মহলে সমাজবিষয়ক কবিতা কেনেবাকৈ শ্লোগানধৰ্মী হৈ পৰিছে নেকি তাৰ প্ৰতি তীক্ষ্ণ নজৰ ৰাখে। কিন্তু প্ৰতিবাদী কবিকূলে তালৈ বৰকৈ ভ্ৰূক্ষেপ নকৰে। দুষ্মন্ত কুমাৰৰ "মেৰে চিনে মেঁ নহী ত’ তেৰে চিনে মেঁ চহী, হ' কহীঁ ভী আগ লেকিন আগ জলনি চাহিয়ে"- যদি এটা শ্লোগান হৈয়ো উঠে সেয়া সেই বিশেষ কাব্যকৃতিৰ দুৰ্বলতা নহয়, বৰঞ্চ অন্য এক সাৰ্থকতাহে হ'ব। এইটোৱেই আন সমাজ সচেতন কাব্যজিজ্ঞাসাৰ সৈতে প্ৰতিবাদী কবিতাৰ মূলগত পাৰ্থক্য। এইখিনিতেই প্ৰতিবাদী কবিতা মানেই একোটা পাৰফৰমেন্স টেক্সট। হয় পঠণযোগ্যতা বা আবৃত্তি-যোগ্যতাৰ ধাৰণাৰে এনে কবিতাই পাঠকক উৎসাহিত কৰিব, নহয় কবিতাটোৱে নিজৰ আংগিকেৰে নিজৰ মাজতেই এটা পাৰফৰমেন্স হৈ উঠিব। সেয়েহে “দেশ বুলিলে আদেশ নালাগে” বোলা বাক্যাংশ কেতিয়াবা শ্লোগান, কেতিয়াবা দেৱাল লিখন, কেতিয়াবা কবিতা।\nঅসমৰ শিল্প সাহিত্যৰ পৰিমণ্ডল, কৰ্মী, দ্ৰষ্টা আৰু পৃষ্ঠপোষক সমস্ত অত্যন্ত সাৱধানী। সুখৰ কথা যে "সমাজ সচেতনতা" আৰু "মাটিৰ গোন্ধ" অসমীয়া শিল্প সাহিত্য বিচাৰৰ এক মাপকাঠি। একে সময়তে দুখৰ কথা যে এক পৰিমাপক হৈ পৰাৰ ফলত বহুখিনি সৃষ্টিকৰ্মত এইখিনি উপাদান প্ৰাণহীন আড়ম্বৰ হৈহে উপস্থিত হয়হি। যিহেতু অসমীয়া বুলি চিহ্নিত মান্য অসমীয়া ভাষিক চৰ্চাসমূহ বহুলাংশে মধ্যবিত্তীয় এটা শ্ৰেণীৰ মাজতে আৱদ্ধ, সেয়েহে মধ্যাবিত্তীয় সেই মনস্তাত্বিক শ্ৰেণীটোৰ আদৰ্শগত অৱস্থানখিনিৰ পৰা শৈল্পিক উপাদানখিনিও মুক্ত হ'বগৈ নোৱাৰে। এই কাৰণতেই অসমীয়া কবিসকল সংযত আৰু সাৱধানী। মধ্যবিত্তীয় নৈতিক বিধি-বিধানৰ পৰা কেনেবাকৈ অলপমানো কক্ষচ্যুতি ঘটিলেও তাৰ পৰাও উদ্ধাৰৰ বাট উলিয়াই থোৱা আছে। অজামিল উপাখ্যানত এবাৰ নাৰায়ণ নামটো লৈয়েই উদ্ধাৰ পোৱাৰ দৰেই চৰকাৰ বিৰোধী কিম্বা স্থিতাৱস্থাবিৰোধীয়েও "সংবিধানত মোৰ পূৰ্ণ আস্থা আছে" বুলি কৈয়েই যেনেকৈ দোষমুক্ত হ'ব পাৰে তেনেকৈয়ে শিল্পী সাহিত্যিকেও "মই আচলতে মানৱতাবাদীহে" বুলি কৈয়েই সংসাৰৰ পাপৰ ভাৰ ত্যাগ কৰি বৈতৰণী পাৰ হ'ব পাৰে। এনে পৰিৱেশত সমাজৰ প্ৰতি সচেতনতা প্ৰকাশ এটা মূল্য-আৰোপিত দিশ, কিন্তু অলিখিত চৰ্ত সাপেক্ষে সি জনতাক জাগ্ৰত কৰিব নালাগিব। সেই সূত্ৰেই প্ৰতিবাদী কবিতাতকৈ সমাজ-সচেতন কবিতাৰ পাল্লা ভাৰী। আধুনিকতাবাদ অসমত বহু পলমকৈ আৰম্ভ হোৱাৰ পিছত আধুনিকতাবাদী প্ৰপঞ্চখিনিয়ে সাৰ্বিক ৰূপত আৱৰি ৰখাত এতিয়াও বাস্তৱতাৰ ৰূঢ়তাৰ পৰা আঁ‌তৰত শিল্পী সমাজক নিৰ্বাসিত কৰি ৰখাৰ প্ৰৱণতাটো সক্ৰিয় হৈ ৰৈছে। সেয়েহে শিল্পী সমাজে সমাজ সচেতনতা বা দায়বদ্ধতাৰ নামত যিখন সমাজৰ কথা কয় সেইখন সমাজৰ তেওঁ আভ্যন্তৰীণ অংশ নহয়েই। অন্যত্ৰ আমি সেয়েহে "টুৰিষ্ট কবি" অভিধাটো ব্যৱহাৰ কৰিছোঁ। ফুল, তৰা আৰু প্ৰেম-বিৰহৰ স্বপ্নালোকৰ পৰা মাজে মাজে তেওঁলোকে টুৰিষ্টৰ দৰে সমাজ ভ্ৰমণ কৰিবলৈ আহে। গতিকে এটা নিৰ্দিষ্ট সুবিধাজনক দূৰত্ব বজাই ৰখা সৃষ্টিশীল ব্যক্তিৰ ৰচনাৰ ব্যৱহাৰিক আৰু প্ৰায়োগিক দিশটো উহ্য থকাটোৱেই স্বাভাৱিক।\nযেনেকৈয়ে হওক, সমাজ আৰু সময়ৰ কথা আৰু তাৰ লগতে ব্যক্তিসত্বাৰ অনুভৱৰ প্ৰকাশ সকলো সময়তে আদৰণীয়। কিন্তু এইখিনিতো অলপ অসুবিধাৰ দিশ আছে। বহিৰ্মুখী, তাৎক্ষণিক, ৰাজনৈতিক, প্ৰতিবাদী ৰচনা চিৰকালেই অফ-বিট। বদনামী। কেতিয়াবা বিতৰ্কিত আৰু কেতিয়াবা সমাজৰ এটা বৰ্গত ক্ষুন্ন কৰিব পৰা। এই শ্ৰেণীৰ ৰচনাৰ সৈতে অনাভ্যস্ত একোজন টুৰিষ্ট কবিয়ে হঠাতে আহি এদিন লিখিবলৈ বহিলে তেওঁলোকৰ দীৰ্ঘকালীন শৈল্পিক চৰ্চাৰে আয়ত্ব কৰা নান্দনিক উপলব্দ্ধিখিনিয়ে সুবিচাৰ নাপায়। অসমীয়া কবিতালৈ অনবদ্য অৱদান আগবঢ়োৱাৰ পিছতো মাজে মাজে কেইটিমান তাৎক্ষণিক কবিতা লিখিবলৈ গৈ নীলিম কুমাৰেও বেয়া লেখা লিখিছে। নৱকান্ত বৰুৱা প্ৰতিবাদী কবি নাছিল, বা বহিৰ্মুখী ধাৰাটোৰ অংশীদাৰ বুলিও কোনেও নকয়। তথাপি “পেলেস্তাইন”ৰ দৰে কবিতা তেওঁৰ দ্বাৰা সম্ভৱ হৈছিল। এনে ক্ষমতা সকলোৰে আয়ত্বত নাথাকিবও পাৰে। কেইজনমান নতুন টুৰিষ্ট গায়কক দেখিছোঁ- হঠাৎ দায়বদ্ধতা প্ৰকাশৰ বাহ্যিক তাগিদাতেই হয়তো এদিন অসম বন্ধৰ বিৰুদ্ধে কিম্বা এদিন পৰিৱেশ সংৰক্ষণৰ বিষয়ে গান একোটা কৰি উলিয়ালে। কিন্তু এই ৰচনাখিনি ইমানেই নিষ্প্ৰাণ যে জনতাৰ মাজলৈ তাৰ বাৰ্তা সম্প্ৰসাৰিতও নহয়গৈ, শিল্পীৰ কামৰ অন্য মাত্ৰা হিচাপেও একো সংযোজন নঘটে। এনে পৰিস্থিতিত শ্ৰোতা- দৰ্শক- পাঠকে ওলোটাই ক'বলৈ বাধ্য হয়- "নালাগে বোপাই দেশ উদ্ধাৰ কৰিবগৈ নালাগে, ফুল তৰা পখিলাৰ গানকেই গা"। দায়বদ্ধতা প্ৰকাশক মাপকাঠি বা গুণগত মানৰ পৰিমাপক হিচাপে লোৱা সকলে মনত ৰখা ভাল যে কৈফী আজমী আছিল সাম্যবাদৰ কৰ্মী আৰু বিপ্লৱী সত্বাৰ মানুহ। কিন্তু যিখিনি প্ৰেমৰ গীত তেওঁ লিখি থৈ গৈছে সেইখিনি কেৱল নিভাঁজ প্ৰেমৰ গীত। প্ৰেম, বিৰহ, প্ৰকৃতি- কোনোটো বিষয়েই অপৰাধ নহয়। সমাজ, ৰাজনীতি বিষয়ক গানখিনি কাষৰীয়াকৈ থ'লেও ভূপেন হাজৰিকা দুৰ্দান্ত প্ৰেমিক। সেয়েহে “আন নালাগে অন্ততঃ প্ৰেমটোকে ভালকৈ কৰিবলৈ শিক” বুলি শ্ৰোতা-পাঠকে আটাহ পাৰিবলৈ বাধ্য হৈ উঠে।\nএটা মজাৰ কথা যে প্ৰতিবাদী কবিতা সম্পৰ্কীয় কথা পাতিবলৈ ল'লেই কবিতা মানে কি, কবিতাৰ উদ্দেশ্য কি এনেধৰণৰ প্ৰশ্ন কিছুমানেৰে কবিতাৰ উৎপত্তিৰ পৰা দেহবিচাৰলৈকে বহু কথা আহি পৰে। কথাখিনি স্বাভাৱিক যেন লাগিলেও আচলতে এয়া একপ্ৰকাৰে চক্ৰান্তমূলক। কাৰণ এটা 'প্ৰেম'ৰ কবিতাৰ কথা পাতিবলৈ লৈ কোনেও নোসোধে কবিতা মানে কি, কবিতাই কি কাম কৰে। প্ৰতিবাদী কবিতাক আওহতীয়া আছুতীয়াকৈ ৰাখিবৰ বাবেই এই যো জা। প্ৰতিবাদী কবিতা সম্পৰ্কে ভৱেন বৰুৱায়ো বৰ সদ্ভাৱ প্ৰকাশ কৰা নাছিল। হাস্যকৰ হ’লেও সত্য যে শস্য আৰু মৈথুনৰ প্ৰয়োজন থকালৈকে মানুহ থাকিব আৰু কবিতা থাকিব মানুহৰ ৰখীয়া হৈ বুলি কৈ ভয় নাই ভয় নাই বোলা মাভৈবাণীক আপ্তবাক্য বুলি মানি চলা, কবিতা মানৱ মনৰ চিৰন্তন সংগী বুলি মানি অহা সত্বায়ো হঠাৎ কবিতাৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য সম্পৰ্কে প্ৰশ্ন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰি দিয়ে যদিহে প্ৰতিবাদী কবিতাৰ প্ৰসংগ সন্মুখলৈ আহে। কবিতাৰ (বা শিল্পৰ আৰু সাহিত্যৰ) কোনো ব্যৱহাৰিক দিশ থাকিব নালাগিব, স্পষ্টকৈ এইখিনি কথা নোকোৱাকৈয়ো ইয়াৰ দ্বাৰা এনে এটা মানসিক অৱস্থানকেই সযতনে সংৰক্ষণ কৰি থকা হয়। এনে পৰিস্থিতিত কবিযশপ্ৰাৰ্থীৰ বাবে সঁচায়ে এটা দ্বিধা-দ্বন্দৰ অৱস্থা আহি পৰে। কাৰণ অল্পধতুৱা ন-কবিয়ে কবিতা হ’লেও হ’ল নহ’লেও নাই বুলি মৰসাহ কৰি আগবাঢ়ি আহিবলৈ ভয় কৰে। ইয়াতকৈ হীৰেণীয়, ফুকনীয়া কিম্বা নৱকান্তীয় কাব্যভাষাৰ অনুকৰণীয় পথ এটাৰেই কবিতাৰ চৰ্চা কৰিবলৈ তেওঁলোকে উৎসাহ বিচাৰি পায়। বিপ্লৱী সত্বাৰ কবিয়েও কবিতাক সংজ্ঞায়িত কৰি চলিবৰ দায়িত্ব এটা কান্ধ পাতি লৈ আগবাঢ়ে-\n“ৰাতিয়ে উপহাৰ দিব নোৱাৰে সূৰ্য\nবহুতৰপীয়া সমতলত "পলিথিনৰ ঢোঁৰকাউৰী" আৰু সিদ্ধাৰ্থ শংকৰ কলিতাৰ কবিতা\nঅলপতে ২০১৭ চনৰ দৈনিক অসম সাহিত্য বঁটা আগবঢ়োৱা হ'ল কবি সিদ্ধাৰ্থ শংকৰ কলিতালৈ তেওঁৰ প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ কবিতাৰ সংকলন "পলিথিনৰ ঢোঁৰাকাউৰী"ৰ বাবে। সিদ্ধাৰ্থ শংকৰ সঘনে কবিতা লিখি প্ৰকাশ কৰি বিপুল জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰা কবিসকলৰ এজন নহয়। যি ধৰণৰ কাব্যভাষাই এই সময়ৰ অসমীয়া কবিতাৰ জনপ্ৰিয়তাৰ ক্ষেত্ৰখন আগুৰি আছে সিদ্ধাৰ্থ তাৰ পৰা আঁতৰত। এনে ক্ষেত্ৰত এইখন কাব্যসংকলনৰ প্ৰথম সংস্কৰণ অতি কম সময়তে শেষ হৈ দ্বিতীয় প্ৰকাশৰ মুখ দেখাটোৱে কাব্যপুথিখন পাঠক সমাজে আকোঁৱালি লোৱাটোকেই সূচায়।\nসম্প্ৰতি কেৱল সময়ৰেখাৰ মাপকাঠিৰে শিল্পৰ, চিন্তনৰ কিম্বা মননৰ অগ্ৰগতিৰ খতিয়ন যে ল'ব পৰা নাযায় সেই কথাটোৱেই বাৰে বাৰে প্ৰমাণিত হ'বলৈ লৈছে। কিন্তু তৎসত্বেও সমালোচনাৰ আন কোনো বলিষ্ঠ প্ৰণালীতত্বই গা কৰি নুঠাত সেই একেটা সময়-ৰেখা-নিৰ্ভৰ দৃষ্টিকোণতে অসমীয়া সমালোচকবৃন্দ আৱদ্ধ হৈ ৰৈছে। প্ৰায়ে আপত্তি শুনা যায় যে মহেন্দ্ৰ বৰাৰ "নতুন কবিতা" (১৯৫৬) আৰু ভৱেন বৰুৱাৰ "ৰূপান্তৰৰ পৰ্ব"ৰ পিছত অসমীয়া কবিতাৰ পৰ্বান্তৰ, যুগবিভাজন অথবা শ্ৰেণী-বিন্যাসৰ কোনো উদাহৰণ অথবা পদ্ধতিবিধি (মেথ'ড'ল'জী) বহল সংখ্যক পাঠকৰ বাবে গ্ৰহণযোগ্য হোৱাকৈ দেখা নগ'ল। উদাহৰণ স্বৰূপে বিগত শতিকাৰ শেষ দশকৰ কবিতা আৰু এই শতিকাৰ প্ৰথম দশকৰ কবিতাৰ মিল বা অমিল কিবা পোৱা গ'ল নে? আজিৰ পৰা ত্ৰিশ বছৰৰ আগৰ যিখিনি প্ৰশ্ন অসমীয়া কবিতাৰ আলোচনাত সঘনে উত্থাপিত হৈছিল, আজি ত্ৰিশ বছৰৰ পিছতো সেই প্ৰশ্নখিনি একে ঠাইতে একেদৰেই আছে। অসম আন্দোলনৰ দৰে অসমৰ ৰাজনৈতিক অৰ্থনৈতিক সামাজিক প্ৰেক্ষাপটক চিৰকাললৈ সলনি কৰি দিয়াৰ ঘটনায়ো অসমীয়া কবিতাৰ আলোচকক এটা লংগৰ-বিন্দু বা এংকৰ-পইণ্ট দিব নোৱাৰিলে। আন্দোলনৰ পূৰ্ৱ আৰু উত্তৰকালৰ পৰ্যালোচনাই গা কৰি নুঠিলে আজিলৈকে। নৱকান্তৰ "হে অৰণ্য, হে মহানগৰ"ত ভেঁজা দি যি এক আধুনিকতাবাদী বাগধাৰাক একালত গা কৰিবলৈ দিয়া হৈছিল সেইখিনিও বহুলাংশে পশ্চিমীয়া আধুনিকতাবাদৰ সংজ্ঞা আৰু কথা-বাৰ্তাৰ দেশীকৰণৰ এটা প্ৰচেষ্টাৰ ফচল মাত্ৰ। পৰিৱৰ্তিত সমাজ আৰু অৰ্থব্যৱস্থা, ঔদ্যোগীকৰণ আদিৰ অনুষংগখিনি অষ্টদশ আৰু উনবিংশ শতিকাৰ ইউৰোপৰ পৰা আনি বিংশ শতিকাৰ শেষাৰ্ধৰ অসমৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত বাৰে বাৰে প্ৰয়োগ কৰি থকা যে আৰু নাযাব সেয়া ইমানদিনে বুজি উঠিব পৰা হৈছোঁ। আনহাতে একে সময়তে বৌদ্ধিক দৈন্যতাৰ কাৰণতেই হওক বা অনীহাৰ বাবেই হওক, আধুনিকতাৰ পৰৱৰ্তী সমস্ত চৰ্চাৰ প্ৰতিয়েই সন্দিহান হৈ থাকি আধুনিকতাতে খোপনি পুতি থাকি এই সময়ৰ ৰচিত অসমীয়া কবিতাকো আধুনিক কবিতা বুলিয়েই উল্লেখ কৰি থকাটোও দুৰ্ভাগ্যজনক এটা ঘটনা। এনে ক্ষেত্ৰত সিদ্ধাৰ্থ শংকৰৰ কবিতাৰ কথা আমি কেনেকৈ পাতিম? কোনো পূৰ্বাপৰ নিৰ্মিত প্ৰণালীতত্ব নাথাকিলেও অন্তত সিদ্ধাৰ্থক নগৰীয়া আৰু যান্ত্ৰিক উপাদানৰ সৈতে কবিতাৰ চৰ্চা কৰাৰ বাবেই "আধুনিক কবি" বোলাটো যে উচিত নহ'ব সেই কথা মানি লোৱা ভাল।\nএকালৰ অসমীয়া সাহিত্যৰ আলোচনী কেন্দ্ৰিক যুগবিভাজন আজিৰ সময়ত আৰু প্ৰায়োগিক হৈ থকা নাই, আৰু একেদৰে সামাজিক-ৰাজনৈতিক ঘটনা একোটাক ভিত্তি হিচাপে লৈয়ো অসমীয়া কবিতাৰ অগ্ৰগতিৰ পৰ্ব আলোচনা হোৱা দেখা নাযায়। আনহাতে আজিৰ সময়ত কেইজনমান অগ্ৰজ কবিৰ কবিতাৰ বিপুল জনপ্ৰিয়তা আৰু পৰিক্ষীত 'গ্ৰহণযোগ্যতা'ৰ ভিত্তিতেহে এই সময়ৰ বুজন সংখ্যক কবিৰ কবিতাক আমি চিনি পোৱা হ'লোঁ। নিৰ্দিষ্ট কেইটিমান কাব্যভাষাক অসমীয়া কবিতাৰ বোৱতীসুঁতিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পৰা এনে বিশেষ চাৰিজন কবিক আমি প্ৰায়ে 'সোণালী চতুৰ্ভূজ' আখ্যা দিওঁ। সেইসকল যথা- নৱকান্ত বৰুৱা, হীৰেন ভট্টাচাৰ্য, অজিৎ বৰুৱা আৰু নীলমণি ফুকন। এই সময়ত চৰ্চা অব্যাহত ৰখা বুজন সংখ্যক কবিয়েই এই সকলৰ কবিতা পঢ়িছে, এইসকলৰে কোনোবা নহয় কোনোবা এজনৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছে। কবিৰ জন্মৰ চন-তাৰিখেৰে অথবা প্ৰকাশিত কবিতাৰ তাৰিখেৰে সময়-ৰেখা নিৰ্ধাৰণ কৰি পৰ্বান্তৰ চিহ্নিত কৰাটোৱেই যিহেতু একেমাত্ৰ প্ৰণালী হ'ব নোৱাৰে, অগ্ৰজ সকলৰ কাটি যোৱা বাটেৰে আগবঢ়া সকলক একোটা কাব্যভাষা নিৰ্মাণৰ পদ্ধতিলৈ চকু দি একোটা ঘৰানা অথবা স্কুলিঙত অন্তৰ্ভূক্ত কৰি কথা পতাটোও এটা পদ্ধতি হ'ব পাৰে।\nকবি মাত্ৰেই ব্যক্তিবিশিষ্টতাৰে চিহ্নিত হ'লেও এটা ভাষাত ৰচিত কবিতাৰ এটা সামগ্ৰিক পৰিচয় থাকিব পাৰে, বা থাকে। জনপ্ৰিয় স্তৰৰ কিছুসংখ্যক কবিৰ কবিতালৈ চাই এটা মজাৰ কথা অনুধাৱন কৰা যায়। মজাৰ কথাটো এই যে, আজিৰ তাৰিখত চৰ্চাত নিমগ্ন অধিকাংশ কবিৰ কবিতাৰ মাজত নিহিত 'সুৰ' কিম্বা 'স্বন' যিটো, সেইটোৰ উৎস ওপৰত উল্লেখ কৰি অহা সোণালী চতুৰ্ভূজৰ মাজৰ এজনো নহয়। অলপ উজাই গৈ আমি পাম দেৱকান্ত বৰুৱাৰ নাম, যাৰ কবিতাৰ মাজৰ লীৰিকেল সুৰ এটাই আজিকোপতি নতুন নতুন কবিৰ কবিতাৰ মাজতো ধৰা দি কবিতাক এক বহল সংখ্যক পাঠকৰ মাজত জনপ্ৰিয় কৰি ৰাখিছে। ১৯৬৬ চনত কবিতাপুথিত সংকলিত কবিতাৰ "তুমি নুবুজিবা সখি!/ কিনো বেদনাত/ ষষ্ঠীত প্ৰতিষ্ঠা কৰা দেৱীক বিসৰ্জো আমি বিজয়াৰ/ বিফল সন্ধ্যাত" ধৰণৰ সুৰ এটা এতিয়াও অসমীয়া কবিতাত সুলভ। "কবিতা এটা লিখাৰ আগেয়ে (অথবা পঢ়াৰ আগেয়ে) সুৰ এটাই ধৰা দি যায়" জাতীয় কিছু স্বীকাৰোক্তি (?) অথবা ব্যাখ্যা মাজে মাজে শুনিবলৈ পাই থাকোঁ। কিছু কবিয়েও এইখিনি কথা কৈ আহিছে, কিছু কবিৰ সম্পৰ্কে কিছু সমালোচকেও এই একেখিনি কথাকেই কৈ আহিছে। এই সুৰৰ মোহত আবিষ্ট কবিকূল আৰু সমালোচকবৃন্দৰ জনপ্ৰিয়তাৰ বাবেই "কবিতা সুখপাঠ্য হ'ব লাগে" ধৰণৰ মতপোষণৰ মাজেদি এটা "সুখপাঠ্যতা"ৰ ধাৰণা এতিয়াও আমাৰ মাজত সুখেৰে খাই বৈ জীয়াই আছে। তাকৰীয়া অলপমান কবিহে আছে যাৰ কাৰণে এই সুৰটো প্ৰথম চৰ্ত নহয়। (মন কৰিব এই 'সুৰ'ৰ ধাৰণাটোৰ লগত কবিতাৰ ছন্দৰ কিম্বা ধ্বনিময়তাৰ কোনো সংগতি নাই।) এনেকুৱা কেৱল "কিবা জনা নজনা, চিনা নিচিনা সুৰ এটাই মনত দোলা দি যায়" বুলিয়েই সিদ্ধাৰ্থ শংকৰ কলিতাৰ কবিতাৰ কথা সামৰি থ'ব নোৱাৰি।\nজনমানসত থকা সহজ ধাৰণাৰ বিপৰীতে শব্দৰ অৰ্থত বান্ধ খাই থকাজন কবি নহয়েই, আনকি আৰু এঢাপ আগুৱাই ক'ব খোজোঁ শব্দৰ মোহত আবিষ্ট হৈ ৰোৱাটোও কবিৰ কাম নহয়। শব্দক এটা নতুন মাত্ৰা দিয়াত, শব্দক অৰ্থৰ বন্ধনৰ পৰা মুক্তি দিয়াত, শব্দৰ সম্ভাৱনাৰ পৰিসৰ বহলাই নিবলৈ চলোৱা প্ৰচেষ্টাতেইহে কবিজন কবি হৈ উঠে। "পলিথিনৰ ঢোঁৰাকাউৰী" সংকলনখনৰ প্ৰথমটো কবিতাতে ("চহৰখনলৈ যেতিয়া সন্ধিয়া নামে") তৰালি শব্দটো কেইবাটাও মাত্ৰালৈ সম্প্ৰসাৰিত হৈছে।\n"চহৰখনলৈ যেতিয়া সন্ধিয়া নামে\nআবেগত ভৰ দি\nতৰালি বাজি উঠে"\nপংক্তিটো স্বয়ংসম্পূৰ্ণ। সন্ধিয়াৰ সৈতে তৰালিৰ সংযোগখিনি সহজাত ধাৰণাৰে সৈতে পাঠকে নিজে নিজে বিচাৰি উলিয়াব। কিন্তু তৰালি বাজি উঠাৰ কাৰবাৰটো প্ৰথম চমক। চাক্ষুস অভিজ্ঞতা এটাক শাব্দিক প্ৰপঞ্চৰ ৰূপত তুলি ধৰাটো এটা চমকেই। এই আলংকাৰিক প্ৰয়োগ নীলমণিৰ 'কিন কিন হেঙুলীয়া'ৰ দৰে। কিন্তু এইখিনিয়ে শেষ কথা নহয়। এটা দৃশ্যমান জ্যোতিকণাক বাজি উঠাৰ ধ্বনিসংগতি দিয়া চমকটোতে আৱদ্ধ হৈ থাকিলে পাঠকে ঠগন খাব। কাৰণ সিদ্ধাৰ্থৰ কবিমন একমাত্ৰিক অথবা সৰলৰৈখিক নহয়। সমান্তৰাল তলৰ সহাৱস্থান সিদ্ধাৰ্থৰ কবিতাৰ চৰিত্ৰ। এই চৰিত্ৰই এটা সুৰ ধৰি আগ বঢ়া অসমীয়া কবিতা পঢ়ি অভ্যস্ত পাঠকক সন্তুষ্ট নকৰিবও পাৰে। এই একেটা কবিতাতে "সাগৰলৈ মেলি দিয়ে/ তাইৰ ঢৌ খেলা চুলিটাৰি"-ৰ দৰে দুটা চৰণে কাব্যিক আৰু তাতোকৈ বেছি লীৰিকেল সুৰ এটা ধৰিবৰ চেষ্টা কৰি আকৌ ক'বলৈ লয়\nবাইকেৰে উটি আহে দুজন চেঙেলীয়া"।\nআৰম্ভণীতে আপাত দৃষ্টিত ধৰা পৰা এটা পাৰিৱেশিক বৰ্ণনাৰ অংশ যেন লগা "তৰালি" ক্ৰমশ: এটা চৰিত্ৰলৈ পৰ্যৱেশিত হৈ উঠে। সেই চৰিত্ৰক কেন্দ্ৰ কৰি আগবাঢ়ে ঘটনাৰ বৰ্ণনা। কবিতাত মাটিৰ গোন্ধ থাকিব লাগে বোলা এক ধৰণৰে ধূতি-নীতিৰে আক্ৰান্ত অসমীয়া কবিতাৰ মহলত পেষ্টোৰেল বা গ্ৰামীণ পৰিৱেশৰ আধিপত্যৰ মান্যতা আছে। তেনে ক্ষেত্ৰত আশ্চৰ্যজনকভাবে সিদ্ধাৰ্থৰ কবিতা নগৰীয়া। জোনৰ পোহৰৰ বিপৰীতে হেল'জেনৰ পোহৰতহে কবিয়ে দেখে খিৰিকীৰে দৃশ্য।\nশব্দ আৰু শব্দৰ বিন্যাস চয়নত সিদ্ধাৰ্থ শংকৰ কলিতাই বিশেষ মনযোগ আৰোপ কৰে। কেতিয়াবা আপাত দৃষ্টিৰে পৰস্পৰ সংযোগৰহিত দুটা শব্দৰ যুগপৎ উপস্থিতিয়ে পাঠকক কিছু সময়ৰ বাবে থমকি ৰৈ ভাবিবলৈ বাধ্য কৰায়। সিদ্ধাৰ্থৰ কবিতা ৰূপক-ঘন। এইখিনিতে মন কৰিবলগীয়া যে মেটাফৰ আৰু এলিগ'ৰী- দুয়োটাৰে প্ৰচলিত অসমীয়া ৰূপ- ৰূপক। "পলিথিনৰ ঢোঁৰাকাউৰী"ৰ কবিতাখিনিত বাচ্যালংকাৰ ৰূপক আৰু এটা আবয়ৱিক ঠগ হিচাপে ৰূপক- দুয়োটাই সমানে উপস্থিত।\nসকলোৰে শেষত কবিতা শব্দৰ খেল। এই শব্দৰ খেলাখনত ধ্বনিৰ গুৰুত্ব বিশেষভাবে মনকৰিবলগীয়া। আনটো গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ হ'ল এইবোৰৰ মাজত নিহিত থকা অন্তৰ্পাঠৰ ঘনত্ব। প্ৰতিটো কবিতায়েই পূৰ্ৱাপৰস্থিত কোনোবা নহয় কোনোবা পাঠৰ অনুষংগ টানি আনে। "খলনৰকাসুৰ" কবিতাটোৰ নীলিম কুমাৰৰ "নৰকাসুৰ" কবিতাটোৰ সৈতে এটা তুলনামূলক বিশ্লেষণ আগবঢ়াই সুলেখক মৃদুল শৰ্মাই এই কথা স্পষ্ট কৰি থৈছে যে সিদ্ধাৰ্থৰ কবিতা সৰলৰৈখিক কিম্বা একমাত্ৰিক নহয় ("এটা মিথ্ আৰু দুটা কবিতা", ড: মৃদুল শৰ্মা, গৰীয়সী, ছেপ্টেম্বৰ, ২০১৭)। এই মাত্ৰাৰ বহুত্বই নাটকীয় সংঘাতৰ সৃষ্টি যেনেকৈ কৰে, তেনেকৈয়ে সৃষ্টি কৰে শ্লেষ আৰু ব্যংগৰ। কেতিয়াবা প্ৰচলিত কিংবদন্তী বা মীথ আহি তেওঁৰ কবিতাত সোমাইছেহি, আৰু আন সময়ত তেওঁৰ কবিতাৰ মাজৰ বৰ্ণনাই নিজেই এটা মীথ স্বৰূপ সংবেদনশীলতা পৰিগ্ৰহণ কৰিছে। "চকু", "পত্নীৰ প্ৰেমিক" আদি কবিতাবোৰ একো একোটা কাহিনীকথন।\nকথকতাত গীতিময়তাতকৈ নাটকীয়তাক আকোঁৱালি লোৱাটো "পলিথিনৰ ঢোঁৰাকাউৰী"ৰ কবিতাসমূহৰ বৈশিষ্ট্য। নাটকীয়তা বোলোতেও সাধাৰণ অৰ্থত নাটকীয় প্ৰয়োগৰ উপযোগী, নাট্য-চেতনাৰ অনুষংগ আদিৰ কথা বুজোৱাতকৈ ক'ব খুজিছোঁ যে কবিতা একোটাৰ গঢ়-গতি নিজেই নিজৰ মাজতেই এটা নাট্য অভিজ্ঞতাৰ আধাৰ। কবিতাৰ পঠনে উৎকণ্ঠা, বিস্তাৰ আৰু সংঘাতৰ মাজেৰে আগবাঢ়ি এক অনন্য অভিজ্ঞতা প্ৰদান কৰে। "খলনৰকাসুৰ", "সীতা", "শিয়ালৰ পৰমপিতা"ৰ দৰে কবিতাত দেখ দেখকৈ মীথৰ অনুষংগ আছে। কিন্তু কবিতাকেইটিৰ গঢ়-গতিয়েও মীথৰ কথকতা আৰু নাটকীয় দ্যুতি পৰিগ্ৰহণ কৰাটোহে অধিক চিত্তাকৰ্ষক ঘটনা। কোনো মীথৰ অনুষংগ নথকাকৈও "চকু" অথবা "মায়াপুৰী" শীৰ্ষক সমসাময়িক নগৰীয়া কিম্বা মফস্বলীয় পদ্যসমূহেও নিজৰ মাজতেই এক ধৰণৰ মীথৰেই নিৰ্মাণ কৰি গৈছে। "নৈৰ প্ৰেমিক" কবিতাৰ বেলকনি, আৰামী চকী, এছটা শিল এইবোৰ থিয়েটাৰী প্ৰপ (প্ৰ'পাৰ্টী) নহয়। এই বস্তু বা সম্পদসমূহো একো একোটা চৰিত্ৰ। বস্তু, স্থান, সময়, মানুহ, আবেগ আদি মূৰ্ত কিম্বা বিমূৰ্ত, জৈৱিক কিম্বা অজৈৱিক সমস্ত উপাদানক চৰিত্ৰায়ণ কৰি এখন সমতলত উপস্থাপন কৰিব পৰাটো এটা বিশেষ দক্ষতা। আৰু সমস্ত কথকতাৰ পৰিসমাপ্তি ঘটে একোটা অপ্ৰত্যাশিত কৃশ বা সূক্ষ্ম (subtle) সংঘাতত, যিটো সচৰাচৰ একাংকিকা নাটকৰ আৰু ছুটিগল্পৰ বিশেষ বৈশিষ্ট্য বুলি পৰিগণিত হৈ থাকে। কোনোটো কাহিনী কথনৰ বেলিকায়ে পাঠকে আৰম্ভণীতে অনুমান কৰিব নোৱাৰে পৰিসমাপ্তি কি হ'বগৈ। সেয়েহে এটা দুটাকৈ "পলিথিনৰ ঢোঁৰাকাউৰী"ৰ কবিতাসমূহ পঢ়ি গৈ থাকোতে ক্ৰমশ: পাঠকৰ জিজ্ঞাসাও বাঢ়ি গৈ থাকে আৰু প্ৰতিটো কবিতাতেই এটা সংঘাতৰ বাবে পাঠক-মন উৎসুক হৈ ৰৈ থাকে।\nকিন্তু সকলোৰে শেষত চকুত পৰা বিশেষ চৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট্যটো হ'ল শব্দৰ সংঘাতৰ মাজেৰে ধৰা পৰা এটা শ্লেষ, ব্যংগ অথবা ননচেন্সৰ চেতনা। এখন একক সমতলত কথা পাতিবলৈ যেন কবি নাৰাজ। এই কথাটোৰেই প্ৰমাণ পাওঁ "নীলা" কবিতাটোৰ সমস্ত দেহভাগ আগবঢ়াৰ পিছত শেষলৈ যেতিয়া কয়-\nনীলাৰ কথা কৈ কৈ মিছাতে আপোনাক আমনি কৰি আছোঁ\nআপুনি পিছে ইমান একাণপতীয়াকৈ শুনি আছে যে!"\n"প্ৰাপ্তিয়ে কেতিয়াও পলুৱাব নোৱাৰে/ অপ্ৰাপ্তিৰ পিয়াহ" বুলি এটা পৰ্যবেক্ষণ মূলক সিদ্ধান্তৰে আৰম্ভ কৰা "শিয়ালৰ পৰমপিতা" কবিতাটোৰ আধাৰ মীথ তথা মহাকাব্য। জীৱন আৰু জগতবীক্ষাৰ কথাৰে ভৰা এই ধৰণৰ কবিতাই মহাকাব্যিক চৰিত্ৰ আৰু পৰিস্থিতিৰ পুনৰ-পাঠ নিৰ্মাণেৰে আধুনিকতাৰ সৌধ নিৰ্মাণ কৰা নৱকান্ত বৰুৱাৰ দৰে কবিলৈ মনত পেলোৱাটো স্বাভাৱিক। কিন্তু সিদ্ধাৰ্থ শংকৰৰ কবিতাৰ মাজৰ মহাকাব্যৰ উপস্থিতিয়ে এখন সমতলৰ পৰা অন্য এখন সমতললৈ নিমিষতে গতি কৰিবৰ সাহস (দু:সাহস) ৰাখে।\nমলত্যাগৰ সময়ত সন্মুখীন হোৱা\nশিয়ালক সলনি কৰে ফেউৰালৈ"।\nইয়াৰ আগলৈকে মানৱ, মহামানৱ, কাব্য, মহাকাব্য, জগত, মহাজগত আদিৰ প্ৰতি সুউচ্চ ধাৰণাৰ সৌধ নিৰ্মাণ কৰি চলা আধুনিক কবিৰ পক্ষে এই কাৰ্য সম্ভৱপৰ নাছিল।\nভিন্ন সমতলৰ সংঘাতখিনিয়ে কিছু পাঠকক আৰম্ভণীতে অতৃপ্ত কৰিলেও পিছলৈ এই চৰিত্ৰয়েই বিশেষ আনন্দৰো যোগান ধৰিব। যিকেইটা কবিতাত এই সমতলৰ বহুত্বৰ অভাৱ সেইকেইটা কবিতাহে পুনৰপঠনত কিছু পৰিমাণে দুৰ্বল যেন লাগিবগৈ পাৰে। "সীতা" নামৰ কাহিনীটো ব্যক্তিগতভাবে মই শুনিছিলোঁ ২০০৬ চনত দাক্ষিণাত্যৰ পুৰাতাত্বিক অঞ্চলত ভ্ৰমণৰ কালত। মহাৰাজা ছায়াজী ৰাও বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক দীপক কাণাল অজস্ৰ মীথ আৰু সাধুকথাৰ ভঁড়াল। তেখেতে শুনাইছিল লংকাজয়ৰ পিছত সীতাৰ প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ কালত বান্দৰ সুন্দৰীসকলৰ মাজত জাগ্ৰত হোৱা ঔৎসুক্যৰ কাহিনী- সীতা কিমান সুন্দৰী? এই একেটা কাহিনীয়েই আহি সিদ্ধাৰ্থ শংকৰৰ কবিতাত পুনৰকথিত হৈছেহি। কাহিনীটোৰ মাজেদি সাংস্কৃতিক ভিন্নতা সাপেক্ষে সৌন্দৰ্যৰ ধাৰণাও যে ভিন্ন হয় তাকেই সূচায়, তাৰ লগতে প্ৰচলিত ক্ষমতাৱন্তৰ সৃষ্ট কাহিনী আৰু ইতিহাস-কথনৰ সমান্তৰাল ভাবে থাকিব পৰা বা থকা নিম্নবৰ্গীয়ৰ বৈকল্পিক ব্যাখ্যানকো সূচায়। কাহিনীটো নিজেই নন্দনতত্ব সম্পৰ্কীয় এটা বাগধাৰাৰ প্ৰতিভূ। সৌন্দৰ্যৰ ধাৰণা, সেই ধাৰণাৰ সৈতে প্ৰাসংগিক অনুষংগৰ সংযুতি আৰু সেই ধাৰণাৰ বাচিক কিম্বা দৃশ্যগত প্ৰতিৰূপায়ণ- এই গোটেইখিনি কথা পাতিবৰ বাবে এই কাহিনীটোৱে দুৱাৰ মুকলি কৰি দিয়ে। ব্যংগ আৰু হাস্যৰ জৰিয়তে আনন্দদায়ক হ'লেও পৰ্যাপ্ত সুযোগ থকা সত্বেও এইটো কবিতাত সমতলৰ বহুত্ব অনুপস্থিত হোৱাটোৱে (যিটো কামত কবি সিদ্ধাৰ্থ আচলতে সিদ্ধহস্ত) আমাক নিৰাশ কৰে।\nকবিতাচৰ্চাৰ সৈতে জড়িত হৈ থকা সময়লৈ চাই কবিৰ কবিতাৰ সংখ্যা তেনেই তাকৰীয়া। সংখ্যাৰ দিশেৰে একেদিনাই অনেক কবিতা লিখি উলিওৱা কবিযশপ্ৰাৰ্থীৰে ভৰি থকা এই সময়ত সিদ্ধাৰ্থৰ কবিতাৰ প্ৰতি এই মনোবৃত্তি প্ৰশংসনীয়। পাঠক হিচাপে আমাৰ অনুভৱ হয় একো একোটা শব্দ আৰু শব্দ-বিন্যাসৰ চয়নৰ আঁৰত কবিয়ে হয়তো যথেষ্ঠ সময়ৰ বিনিয়োগ কৰে। স্বতষ্ফুৰ্ততাক কবিয়ে নাকচ কৰি চলিছে। অসমীয়া কবিতাৰ সুৰীয়া ধাৰাটোৰ পৰা আঁতৰত বুলি কৈছিলোঁ যদিও শব্দৰ ধ্বনিময়তাৰ প্ৰতি একান্ত মনোযোগেৰে পাঠৰ ধ্বনিময় অভিজ্ঞতা এইখিনি কবিতাই প্ৰদান কৰে। তাৰ ফলত অত্যন্ত জটিল ৰূপকৰ ঘনত্বই কোনোবাটো কবিতা বুজিবলৈ টান পালেও পাঠকক পাঠৰ অনন্দৰ পৰা বঞ্চিত প্ৰতিহত নকৰে। সেই অৰ্থত ক'ব লাগিব "পলিথিনৰ ঢোঁৰাকাউৰী"ৰ কবিতাখিনি ধ্বনিময় পঠনৰ অভিজ্ঞতা, ৰূপক-ঘন কথকতা আৰু গদ্যময়তাৰ সুষম সংশ্লেষণ।\nকিন্তু কবিতা এটা লিখিবলৈ লৈ তাক এটা শৰীৰ দিবৰ সময়ত কবিয়ে জড়তা অনুভৱ কৰে নেকি সেই শংকাও মাজে মাজে হয়। যাৰ ফলত কেইটিমান কবিতাৰ কলেৱৰ আৰু অলপ সৰু হ'লে ভাল আছিল যেন লাগিব। অৱশ্যে সেয়া সাংঘাতিক দোষণীয় একো নহয়। সিদ্ধাৰ্থ শংকৰ কলিতা এই লেখকৰ সমসাময়িক। একে বয়সৰ আন কবিয়ে যি সময়ত কবি-যশ-কামনাৰে কাকত আলোচনীৰ পাতত কবিতা প্ৰকাশৰ কচৰৎ কৰিছিল সেই সময়তে সিদ্ধাৰ্থয়ো কবিতা লেখা আৰম্ভ কৰিছিল যদিও নিজকে কবিতাৰ পাঠক হিচাপেহে স্বীকৃতি দি বেছি ভাল পাইছিল। কেৱল বয়োজ্যেষ্ঠ অগ্ৰজৰ কবিতাহে যে সিদ্ধাৰ্থৰ কণ্ঠস্থ আছিল এনে নহয়। নিজৰ সমকালীন ন-লেখকৰ কবিতাও সিদ্ধাৰ্থই উদ্দাত্ত কণ্ঠে আওৰাবৰ ক্ষমতা ৰাখিছিল যিটো আমাৰ মনত এটা বিৰল ঘটনা। ব্যাপক স্তৰত কবিতাৰ অধ্যয়ণ আৰু গৱেষণাৰ মাজেৰে আহি আজি সিদ্ধাৰ্থ শংকৰে নিজকে কবি হিচাপে নিজকে পৰিচয় দিবলৈ লৈছে। এইখিনিতেই আমাৰ পৰামৰ্শ এয়ে যে সিদ্ধাৰ্থ শংকৰে কবি হিচাপে আৰু অলপ সঘনে লেখা মেলা কৰিবলৈ লওক। আৰম্ভণীতেই কৈ আহিছোঁ, এইজন কবিক আধুনিক কবি বুলি উল্লেখ কৰা উচিত নহয়। কবিতা লিখাৰ নামেৰে বিৰাট দায়িত্ব লৈ তেওঁ বহি থকা নাই। শোণিতপুৰৰ (এতিয়াৰ বিশ্বনাথ জিলাৰ) চতিয়া নামৰ কৃষিভিত্তিক জীৱন-প্ৰৱাহৰে ভৰপুৰ সৰু অঞ্চলটোৰ বাসিন্দা হৈয়ো নিজকে চহা-জীৱনৰ অনুৰাগী বুলি দেখুৱাবলৈ তেওঁ যেনেকৈ ধান-গান-বানৰ ছন্দময়তাত আৱদ্ধ হৈ থাকিবলৈ নাৰাজ, একেদৰেই সমাজৰ দায়িত্ববোধ প্ৰদৰ্শণ কৰাৰো দায়ভাগ লৈ থকা নাই। আজি কবিৰ মজা কৰাৰ মন- এয়াও কবিৰ মেজাজ।


৯৯ শতাংশ কৰ’ণা প্ৰতিৰোধ কৰিবলে সক্ষম নেছেল স্প্ৰে! – Pratham Khabar\nঘৰ/Covid-19/৯৯ শতাংশ কৰ’ণা প্ৰতিৰোধ কৰিবলে সক্ষম নেছেল স্প্ৰে!\nPratham Khabar News Send an email মে' 28, 2021\n0 204 এক মিনিটতকৈ কম\nকৰ’ণাৰ সংহাৰী ৰূপত শংকিত হৈ পৰিছে সমগ্ৰ বিশ্ব৷ এই মহাব্যাধি ৰোগৰ সংক্ৰমণৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ ইতিমধ্যে ক’ভিড টীকাকৰণ আৰম্ভ হৈছে৷\nআমেৰিকা, ইজৰাইল, ইংলেণ্ড, ৰাছিয়া আৰু ভাৰতসহ কেইবাখনো দেশে ইতিমধ্যে উদ্ভাৱন কৰিছে ক’ভিড ভেকচিন৷ ভেকচিন প্ৰদান চলি আছে যদিও সেইয়া পযাপ্ত হোৱা নাই৷ কেইবাখনো দেশত নাটনি হৈছে ভেকচিনৰ৷ এনেবোৰ উৎকণ্ঠা চলি থকাৰ মাজতে কানাডাৰ এটা প্ৰতিষ্ঠিত ঔষধ কোম্পানীয়ে প্ৰস্তুত কৰিছে ‘নেছেল স্প্ৰে’৷ ছেনোটাইজ কোম্পানীয়ে উদ্ভাৱন কৰা স্প্ৰে ব্যৱহাৰে ৯৯শতাংশ ৰোধ কৰিব ক’ভিডৰ৷ এই দাবী কোম্পানীটোৰ৷\nনেছেল স্প্ৰে’ ৰ প্ৰামাণিক টেষ্টিং কৰাৰ পিছত মাৰ্কিন যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ইউ ট্ৰাষ্টক ইউনিভাৰ্চিটিয়ে ৯৯ শতাংশ ৰোধ প্ৰতিৰোধ কৰিব পৰা ক্ষমতা আছে বুলি নিশ্চিত কৰে৷\nকৰ’ণা কেন্দ্ৰীক পৰিস্থিতিৰ মাজত ককবকাই থকা বিশ্ববাসীক ‘নেছেল স্প্ৰে’ কিদৰে উপসম কৰাত সহায়ক হয় সেইয়া আগন্তুক দিনত হ’ব লক্ষণীয়৷\nAnti-COVID Covid INDIA Nasal Spray News Time Assam Pratham Khabar\nএতিয়াৰে পৰা টোলগেইটত দহ ছেকেণ্ডতকৈ বেছি সময় অপেক্ষা কৰিলে দিব নালাগে মাচুল\nআৰু ১৫ দিনৰ বাবে নিশ্চিন্ত ছচিয়েল নেটৱৰ্ক ব্যৱহাৰকাৰীসকল\nহংকঙৰ বিৰুদ্ধে অৱতীৰ্ণ হোৱাৰ পূৰ্বে সুখবৰ সুনীল চেত্ৰী বাহিনীৰ


এজন ছাত্রই পঢ়িব নিশ্চয়, কিন্তু তেওঁ কিয় পঢ়িব? — Vikaspedia\nনিজৰ ল’ৰা নাইবা ছোৱালীয়ে পঢ়াশুনা নকৰে—এই আক্ষেপ বহুতো অভিভাবকৰে থাকে। তাৰবাবে সন্তানক গালি শপনিও দিয়ে। শিক্ষক –শিক্ষয়িত্রী সকলেও তাত যোগ দিয়ে। কাম একো নহয়। বৰঞ্চ নিজৰ ভাগ্য, নিজৰ মেধা সম্পর্কে ছাত্র-ছাত্রীৰ হতাশা বাঢ়িয়েই গৈ থাকে। পঢ়াশুনা কৰ---বুলি ক’লে অধিকাংশই ইমান কঠিন কাম নকৰিবও পাৰে। তাৰ আগতে এজনৰ ওচৰত দায়বদ্ধ হৈ থাকিব লগা কামটো তেওঁ কৰিব কিয়?আৰু কেনেকৈ কৰিব?\nগতিকেএটা নির্দিষ্ট সময়ত গৈ ছাত্র বা ছাত্রীয়ে নিজে ঠিক কৰি ল’লে ভাল, তেওঁ কিয় লিখাপঢ়া কৰিব। ন্যুনতম কিছু লিখাপঢ়াৰ এক সামাজিক উপযোগিতা আছে। সেই কথা ভাবি সমাজে বা চৰকাৰেও সামাজিক শিক্ষাৰ হাৰ বঢ়োৱাত গুৰুত্ব দিয়ে। অনিচ্ছুক অভিভাৱকৰ সন্তানকো স্কুললৈ লৈ অহাত সর্বশিক্ষা আঁচনিয়ে যে তাত্ত্বিকভাৱেও এনেবোৰ কাৰণতে গুৰুত্ব প্রদান কৰে । কিন্তু উচ্চমাধ্যমিকৰ পাছৰ সময়ত আৰম্ভ হয় বিশেষীকৰণ। আমাৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাই কলা- বাণিজ্য- বিজ্ঞান এই তিনিটা শাখাত ছাত্র-ছাত্রী সকলক ভগাই লয়। অইন ব্যৱস্থাত এই বিভাজন অন্য প্রকাৰেও হয়। এনে বয়সত ধৰি লোৱা হয় যে ছাত্রই নিজে কি পঢ়িব পাৰে এই সম্পর্কে সিদ্ধান্ত লোৱাৰ ক্ষমতা অর্জন কৰিছে। কিন্তু আমাৰ সমস্যা হ’ল, আমি যদিও দেখাত বহুতে আত্মকেন্দ্রিক আৰু নিজ ইচ্ছাৰে জীৱনটোক গঢ় দিব বিচাৰো, বহুতে ব্যাক্তিৰ অধিকাৰ আৰু ব্যক্তিস্বাধীনতাৰ সম্পর্কে নিজেও সচেতন, আনকো সচেতন কৰিব বিচাৰো—বাস্তবত আমি সামাজিক ইচ্ছাক অতিক্রম কৰিব নোৱাৰো। আমি সদায় সমাজ বিচ্ছিন্ন হোৱাৰ এক আতঙ্কৰ মাজতে জীৱব যাপন কৰো। জীৱনটোক নিজ ইচ্ছাৰে গঢ় দিয়াৰ ইচ্ছাৰ আন অর্থ কিন্তু সমাজত নিজৰ গ্রহণযোগ্যতা বঢ়োৱাৰ চিন্তাই। সমাজৰ বাহিৰত গৈ কিবা কৰা নহয়। ‘সমাজত নিজৰ গ্রহণ যোগ্যতা’ কথাটোৰ দুটা দিশ আছে। নিজৰ গ্রহণ যোগ্যতাৰ চিন্তাটো ব্যক্তিকেন্দ্রিক, সমাজত গ্রহণযোগ্যতাৰ চিন্তাটো সামাজিক। অর্থাৎ আমাৰ এই চিন্তাৰ এক দ্বান্দ্বিক চৰিত্র আছে। ব্যক্তিস্বার্থৰ চিন্তাই যদি অধিক গুৰুত্ব পাবলৈ লয়, তেনেহলে কিন্তু আমি ব্যর্থ হ’ব পাৰো, কিন্তু কথাটোৰ সামাজিক দিশ বা সামাজিক স্বার্থৰ চিন্তাই যদি অধিক গুৰুত্ব পায় তেনে হলে আমাৰ সফলতাক কোনেও ৰখাব নোৱাৰে। ইয়াৰে পৰা আৰম্ভ হয় প্রকৃতার্থত মানুহ হোৱাৰ শিক্ষা। মূল্যবোধৰ শিক্ষা কিম্বা ভ্যালু এডুকেশ্বন অইন পদ্ধতিৰে পাব নোৱাৰি। আমি নিজে কি কৰিম এই ধাৰণাটো সদায় সমাজৰ পৰাহে গ্রহণ কৰো। কিন্তু আমাৰ ব্যক্তিস্বার্থ চিন্তাই অত্যাধিক গুৰুত্ব পালে আমি কি কৰো ,আটাইতকৈ সহজ আৰু জনপ্রিয় ধাৰণাটোকে সকলোৰে আগতে গ্রহণ কৰো। কিয়নো , আমাৰ ব্যক্তিকেন্দ্রিক আৰু স্বার্থচিন্তাই কয়—আমি সহজতে আৰু সোনকালে নিজৰ গ্রহণ যোগ্যতা বঢ়াব লাগে। মোৰ যদি সাহিত্যৰ প্রতি আগ্রহ বেছি, মই ছাত্রও ভাল—মই কলা শাখাৰ ছাত্র হ’ব লাগিছিল। আৰু নিজে এজন লিখক বা সমালোক হিচাবে জীৱনটোক গঢ় দিবৰ বাবে সপোন দেখিব লাগিছিল। সেয়া নকৰাকৈ আমি কৰিম কি—ভাল ছাত্র বিজ্ঞান শাখাত পঢ়িব লাগে, ডাক্তৰ হ’ব লাগে—আমাৰ সমাজে গঢ় দিয়া এনে এক যান্ত্রিক ধাৰণাৰ প্রতি আমি আকর্ষিত হ’ম। পিছে মই, ডাক্তৰ হ’ব পাৰিম নে নাই, মই ডাক্তৰ হ’লে মোৰ ওচৰ চুবুৰিয়াৰ কিবা লাভ হ’ব নে নাই সেইবোৰ দূৰৈৰ নাইবা বৃহৎ চিন্তা কোনেনো কৰে? আচল কথা বিজ্ঞান শাখাত নাম ভর্তি কৰি ওচৰ চুবুৰিয়াক কথাটো জনাই সামাজিক সন্মান আৰু প্রতিপত্তি বঢ়াব পৰাটোৱে বহুতোৰ ওচৰত অত্যন্ত গুৰুত্ব পূর্ণ কথা। পিছে, মই বিজ্ঞান শাখাত ভালকৈ পঢ়িব নোৱাৰিলো, প্রতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাত উত্তীর্ণ হ’ব নোৱাৰিলো, গ’লো নহয় বাঙ্গালুৰুত কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান পঢ়িবলৈ। কিয়নো, আজিকালি ই এক নতুন জনপ্রিয় বিষয়। মোৰ বিষয়টোৰ প্রতি আগ্রহ নাথাকিলে কি হ’ল—মা-দেউতাই ওচৰ চুবুৰিয়াক ক’ব পৰা হ’ল –আমাৰ লৰাটো বাঙ্গালুৰুত পঢ়ে। এনেকৈ নিজা বাস্তৱ বুজি নোপোৱাকৈ আনৰ দেখাদেখি নিজৰ জীৱনৰ লক্ষ্য স্থিৰ কৰাৰ পাছত কিমান যে ল’ৰা - ছোৱালীৰ ভবিষ্যৎ এন্ধাৰত হেৰাই যায় আমি খবৰে নকৰো। আমি খবৰ ৰাখো কেৱল হাতৰ মুঠিত গণিব পৰা মুষ্ঠিমেয় কৃতকার্যজনৰ। নিশ্চয় কৃতকার্যজনৰ খবৰ ৰাখিব লাগে, তেওঁ কেনেকৈ কি কৰিলে তাৰ পৰা শিক্ষা ল’ব লাগে প্রেৰণা ল’ব লাগে—সেই বুলি নিজৰ বাস্তৱতাক পাহৰিব নেলাগে, আৰু ব্যর্থজনৰ পৰাও শিকিব লাগে। পিছে সেই ব্যর্থজনৰ কথা কিতাপ পুঁথিত , বাতৰি কাকতত পঢ়িবলৈ পোৱা নাযায়, তেওঁলোক আমাৰ চাৰিওকাষে অখ্যাত হৈয়ে জীবন যাপন কৰে।


ভিন্নস্বাদ – Page 32 – ফটাঢোল\nFebruary 1, 2018 ভিন্নস্বাদ\t4 Comments\nপৰিচিতি – জয়ন্ত শৰ্মা\nবস্তু এটা থৈ থোৱা ঠাইত বিচাৰি নোপোৱাটো মোৰ অভ্যাসেই। এহাত মান ইফাল সিফাল হ’লেও বস্তু এটা মোৰ চকুত নপৰে। বিৰোধী দলে চৰকাৰৰ সকলো কামতে ভুলকে দেখাৰ দৰে মোৰ চকুৱেও সেই লোকৰ দোষ হে বিচাৰি ফুৰে। বিধানসভাৰ দৰে এখন হুলস্থুলৰ সৃষ্টি হোৱাতকৈ ঘৰৰ মানুহে মোৰ কোনো বস্তুত হাতেই নিদিয়ে। ৰাস্তাঘাট ভাল কৰিব নোৱাৰি ধৰ্ণা আন্দোলনৰ সন্মুখীন হোৱা চৰকাৰে নমামি, ধূতি-পাঞ্জাৱী, সংস্কৃতৰ দৰে আন কথালৈ দৃষ্টি আঁতৰোৱাৰ দৰে ময়ো ঘৰৰ একো কাম নকৰা কথাটো তল পেলাবলৈকে আচলতে এখন নাটক কৰোঁ। কাম নকৰাৰ\nচকুৰ উৎপত্তি কেনেকৈ হল ,তাৰ কোনো নিৰ্ণয় অদ্যপৰিমিত হোৱা নাই।এই বিষয়টো লৈ অনেক পণ্ডিতৰ বাদ -বিবাদ। কিছুমানৰ মতে চকু গজে। তেতিয়া জ্ঞান-বুদ্ধি উদয় হোৱাই ইয়াৰ লক্ষণ। কিছুমানৰ মতে চকুত পৰে। আন কিছুমানৰ মতে চকুত লাগে। গতিকে এইক্ষেত্ৰত চকু মেলি চালে দেখা যায়, চকু মুদা কুলিহৈ থকাই ভাল! ঘপহকৈ গুপুত জন্মৰহস্য কৈ দিলে অন্য চকু চৰহা পণ্ডিতৰ চকু পোৰা অৱস্থা হ’ব। তেতিয়া তেওঁ ৰুদ্ৰমূৰ্তি ধৰি চকুটেলেকা কৰি শিয়াল খেদা দিলে চকুত ধুলি মাৰি পলাই সৰাই টান হ’ব। সিমান চকু থাকি খালত পৰা বিধৰ নহয়\nFebruary 1, 2018 ভিন্নস্বাদ\t32 Comments\nমই অসমৰ তেজাল যুৱক – ধ্ৰুৱজ্যোতি অৰ্জুনা\nমই অসমৰ ডেকাল’ৰা। অসমৰ সংস্কৃতি মোৰ দেহৰ ৰন্ধ্ৰে ৰন্ধ্ৰে বিৰাজমান। এই দেশৰ মাটি সাৰুৱা। গতিকে ইয়াত মই একো নকৰিলেও কিবা কিবি গজিবই! এই গজাবোৰৰ ভিতৰত অলেখ পাবত গজাও পাব। যেনে বিভিন্ন নামধাৰী সংগঠন, নিজকে নিবনুৱা বুলি অহংকাৰ কৰা সংস্থা, চান্দা সংন্থা, অমুক সংন্থা, তমুক সংন্থা ইত্যাদি। বেছি সাৰুৱা মাটিত গজাবোৰে কেতিয়াবা অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ লৈও গজে। সেই অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰবোৰ এনেয়ে পেলাই থ’লে ভোটা হ’ব বুলি কেতিয়াবা দলঙে-বজাৰে তাৰ চোক পৰীক্ষা কৰিও চোৱা হয়। সেই পৰীক্ষাত দুই চাৰিজন সাধাৰণ মানুহ নিহত হ’লেও সেই কথা\nFebruary 1, 2018 ভিন্নস্বাদ\t2 Comments\nহেপ্পি মাঘ বিহু – খনীন্দ্ৰ ভূষণ মহন্ত\nতাৰিখঃ ১৩ জানুৱাৰী, ২০৩০ স্থানঃ শ্যামকানু সত্র, নগাঁও শ্যামকানু সত্রৰ উমৈহতীয়া চোতালখনতে ভেলাঘৰটো। সত্রৰ সকলো মানুহ লগ হৈ তাতে মাঘ বিহু উদযাপনৰ দিহা কৰিছে। বিহুৰ লগত সঙ্গতি ৰাখি বিভিন্ন খেল যেনে, কুকুৰা যুঁজ, কণী যুঁজ, ৰচী টনা ইত্যাদি পাতিব। তাতে আকৌ ৰাতিলৈ সকলোৱে মিলি উৰুকাৰ ভাতসাঁজো খোৱাৰ কথা আছে। গতিকে কোনোবা যদি বজাৰলৈ ওলাইছে, কোনোবাই কলপাত কাটিবলৈ গৈছে। কোনোৱে যদি ভেলাঘৰৰ ভিতৰখন চাফা কৰাত লাগিছে, কোনোৱে খৰি-খেৰৰ ব্যৱস্থা কৰিছে। মুঠতে সকলো নিজৰ নিজৰ কামত ব্যস্ত। সময় তেতিয়া ৩ মান বাজি\nFebruary 1, 2018 ভিন্নস্বাদ\t30 Comments\nবিজ্ঞাপনৰ পাৰ্শ্বক্ৰিয়া – জিমী শইকীয়া\n“সাত সমুন্দৰ পাৰ ম্যেই তেৰে পিছে পিছে আ গয়ী…” টি.ভি.ত দি আছে মোৰ প্ৰিয় গীতৰ এটি অন্যতম গীত। শুনা মাত্ৰেই ৰ’ব‌ই নোৱাৰিলো। সাত-সুমন্দৰৰ সুৰ শুনি ময়ো পাকঘৰৰ দহো-বন কাতি কৰি ল’ৰি আহিলোঁ টি.ভি.ৰ সন্মুখলৈ। কাম কৰিবলৈ বহু সময় পাম। আহি দেখিলো দুগৰাকী মহিলাই এক বিশেষ চাৱনিৰে পৰস্পৰৰ মুখলৈ চাইছে। অনুমান কৰি ক’ব পাৰি যে তাৰে এগৰাকী শাহু আৰু আনগৰাকী বোৱাৰী। বোৱাৰীগৰাকীয়ে নিজে খাই থকাৰ ভাগৰ পৰা এডোখৰ চকলেট শাহুআইলৈও আগবঢ়াই দিলে। তাৰপিচত দুয়োগৰাকীয়ে দৌৰি আহি জঁপিয়াই, কঁকাল ভাঙি নাচিবলৈ ধৰিলে।\nFebruary 1, 2018 ভিন্নস্বাদ\t9 Comments\nশনি-ভোজন – প্ৰণীতা গোস্বামী বৰঠাকুৰ\n: হেৰৌ কাইলৈ পুৱাতে মগনীয়া এজন চাবিহঁক ঔ। বৰুৱাই প্ৰায় চিঞৰিয়েই ক’লে কথাখিনি। ঘৰৰ সকলোৱে বুজি পালে যে, কাইলৈ পুৱাৰপৰা এটা ব্যস্ত দিন আৰম্ভ হ’ব তেওঁলোকৰ। আবেলি – : হেৰা, মোনাটো দিয়া, কাইলৈৰ বাবে বজাৰ কৰি আনো আজিয়েই। ঘৈণীয়েক মিনতিৰ ফালে চাই চাৰ্টটো পিন্ধি পিন্ধিয়েই ক’লে বৰুৱাই। বৃত্তিত চৰকাৰী চাকৰিয়াল বৈকুণ্ঠ বৰুৱা এজন ধাৰ্মিক মানুহ। কথাই-বাৰ্তাই মানুহজন ভলভলীয়া। কথা ক’লে গোটেইখন গমগমাই যায়। সৰুকৈ কথা কোৱা মানুহ তেওঁৰ অপছন্দ। পূজা-পাৰ্বনত তেওঁৰ অটল বিশ্বাস। পুৱা গোঁসাই সেৱা কৰি ধূপ-ধূনা জ্বলাই চন্দনৰ\nখটাধৰক লৈ মহা চিন্তা দিবাকৰ আৰু কণিকাৰ। সিয়েই একমাত্ৰ সন্তান। আগলৈ-পিচলৈ বুলিবলৈ খটাধৰেই। পিচে মাক-দেউতাকৰ মৰমৰ কোবত খটাধৰে এতিয়ালৈকে জীৱনৰ কোনো লক্ষ্যই দেখুৱাব পৰা নাই। একেটা মাত্ৰ পো, আদৰৰ নহব’নো কিয়, মাটিত থ’লে পৰুৱাই খাব, মূৰত থ’লে ওকনিয়ে খাব। খটাধৰ অৱশ্যে দুয়োৰে মূৰত উঠিয়েই ডাঙৰ হৈছে আৰু এতিয়া সি মৰমৰ কোবত মূৰৰ পৰা ননমাই হ’ল। স্কুললৈ ঠিকেই যায়, কিন্তু পঢ়া-শুনাত সমূলি মন নাই। কোনোমতে ৩০ৰ ঘৰত নম্বৰকেইটা টানি-টুনি যোগ কৰি আগবাঢ়ি গৈ আছে। তাক পঢ়াৰ কথা ক’লে খটাধৰে চকু দুটা\nপাভ মাছ ভিত্তিক উপমাবোৰ মোৰ ভাল-বেয়া দুয়োটাই লাগে। ভাল এইবাবেই লাগে – গৌৰৱবোধ হয়। জনজীৱনত বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ হ’বলৈ হ’লে একোটা উপমা প্ৰায় সকলোৱে সহজেই বুজি পোৱা হ’ব লাগিব। অৰ্থাৎ তেনে মাছ খোৱাৰ শকতি এদিন সাধাৰণ অসমীয়াৰ আছিল। বেয়া লাগে এইবাবেই যে পাভ মাছৰ লোকেলকেইটা খাব পৰাকৈ সেই সক্ষম অসমীয়াসকলৰ মই যোগ্য উত্তৰাধিকাৰী হ’ব নোৱাৰিলোঁ। ধিক্ জীৱন। মোৰ আটাইতকৈ ভাল লগা উপমাটো হ’ল -‘পাভচোঁচা’। কিন্তু মই নিশ্চিত হ’ব পৰা নাই সেই চোঁচাটো হাতৰ আঙুলিৰে কাঁহীৰ কাষত নে মুখৰ ভিতৰত। মুখৰ ভিতৰত\nJanuary 1, 2018 ভিন্নস্বাদ\t12 Comments\nআপুনি বুদ্ধিজীৱী হ'ব খোজে নেকি? AKA Buddhijivee for Dummies – অভিজিত কলিতা\nআপুনি বুদ্ধিজীৱী হ’ব খোজে নেকি? বিচাৰে নেকি যে আপুনি প্ৰতিটো চেনেলৰ, প্ৰতিটো টিভি শ্ব’তে আমন্ত্ৰিত হওক, অসমৰ ৰাইজে আপোনাৰ কথা ধ্ৰুৱসত্য বুলি ধৰি লৈ আনকি নিজৰ প্ৰাণো দিবলৈ সাজু হওক। মনুষ্য জাতিয়ে ভাবিবপৰা সকলো বিষয়তে আপোনাৰ বিদগ্ধ পাণ্ডিত্য দেখি ৰাইজৰ চকু অমৰাগুটীয়া হওক। টিভিৰ নিউজ মুখফটা এংকৰসকলকো আপুনি বাকপটুতাৰে বাকৰূদ্ধ কৰি দিয়ক। আপোনাৰ বাবেই চেনেলৰ টি আৰ পি বাৰিষাৰ দিনত লাইজাবৰি শাক বঢ়াদি বাঢ়ক। আপোনাৰ চহৰৰ সকলো সভা সমিতিতে আপুনি বিশিষ্ট অতিথি হওক, উপদেষ্টা হওক, আপোনাক ‘বিগ বজাৰত’ দেখিলে দুই\nJanuary 1, 2018 ভিন্নস্বাদ\t6 Comments\nমাই ৱাইফ ইজ এ চুপাৰষ্টাৰ – ঈশানজ্যোতি বৰা\n“ইমান পৰ লাগেনে ! সামান্য হৰিণ এটা ধৰি আনোতে ইমান পৰ লাগেনে ! হাই বিধি ! বোলো পূবৰ বেলি কোন কেতিয়াবাই গৈ মূৰৰ ওপৰত উঠিল ৷ বাহিৰত মোকলাই দিয়া সমস্ত কাপোৰ-কানি শুকাই শিলহেন টান হৈ পৰিল৷ অথচ এতিয়ালৈকে এটাৰো দেখা-দেখি নাই৷ ক’ত যে কি কৰি ফুৰিছেগৈ !” ছীতাৰ প্ৰচণ্ড খং উঠিছে৷ এনেকৈ আৰু কাম হয় নেকি ! শত্ৰু-সন্ধানত সহায়ক হ’ব বুলি দুয়োটাৰে ধনু-কাঁড়ত জিপিএছ-টিপিএছ ইনষ্টল কৰি দিলো;তথাপিও এইকেইটাৰ স্কিলৰ বিকাশ হোৱায়েই নাই৷ চৰ্বানন্দই স্কিল ডেভেল’পমেণ্টৰ চাকৰিটো বাদ দিয়াৰ পিছত দেশখন


দিপাংকৰ লাহনৰ কবিতা: কেচা তেজৰ ফাকু - Hourly Times\nদিপাংকৰ লাহনৰ কবিতা: কেচা তেজৰ ফাকু\nMay 15, 2019000 1 min3yrs 51\nআমাৰ কেচা তেজেৰে\nফাকু খেলিলে সেই\nমানৱ ৰূপি দানৱ বোৰে।\nনুশুনিলে আমাৰ অনুৰোধৰ\nঅহঃ অসহ্য লাগিছে অ।\nমা তোলৈ মোৰ বৰ মনত পৰিছে অ,\nআৰু নেদেখিম ছাগে\nতোৰ মৰম লগা মূখনি।\nহে অসমীয়া সমাজ,\nআমি আচল অসমীয়া। আমাক নামিৰিবি\nআমি মৰি থাকিম,\nবৰ বিষাইছে অ”\nকি ভূল আছিল আমাৰ,\nকি ভূল কৰিলো আমি,\nআমি মাত্ৰ প্ৰকৃতিৰ পৰশ বিছাৰি আহিছিলো\nকি সেইয়াই ভূল আছিল নেকি আমাৰ? আমাক জীয়াই থাকিবলৈ নিদিয় কিয় ?\nআমাৰ মনতো আছে অজুত অলেখ সপোন\nসেইবোৰ আধৰুৱা হৈয়ে ৰ’ব ।\nএকোয়েই বুজি নাপালো আমি\nমাথো আমাৰ কেচা তেজৰ গোন্ধ\nচাৰিও ফালে বিয়পি পৰিছে।\nআমাৰ দৰে আৰু কাৰো লগত\nনেখেলিবা কেচা তেজৰ ফাকু।


Hair Greying: অসময়ত চুলিত বগা ৰং ধৰিছে? এই নিয়মসমূহ মানি চলক আৰু ক'লা কৰি ৰাখক আপোনাৰ চুলি– News18 assam\nHair Greying: অসময়ত চুলিত বগা ৰং ধৰিছে? এই নিয়মসমূহ মানি চলক আৰু ক'লা কৰি ৰাখক আপোনাৰ চুলি\nভিটামিন A, C, B6 আৰু B12-য়ে চুলিৰ স্বাস্থ্য পুনৰুদ্ধাৰ কৰাত পোনপটীয়াকৈ সহায় কৰিব পাৰে। ইয়াৰ উপৰি কেৰাটিনৰ জৰিয়তে চুলিৰ স্বাস্থ্য পুনৰুদ্ধাৰ কৰা সম্ভৱ।\nঅসময়ত চুলি পকিবলৈ (Grey Hair) ধৰিছে ! ক'লা চুলিবোৰ বগা হৈ আহিছে! ইয়াৰ পৰা উপশম পোৱাৰ কোনো উপায় নাই নেকি? আছে। যদি আপুনি ঘৰতে কেইটামান নিয়ম মানি চলে, তেন্তে আপোনাৰ ক'লা চুলি (Black Hair) পুনৰ উভতি আহিব। সাধাৰণতে, অস্বাস্থ্যকৰ আহাৰ, অনিয়মীয়া জীৱনশৈলীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি লিভাৰৰ সমস্যালৈকে এই সকলোবোৰেই চুলি পকাৰ (Grey Hair) অন্যতম কাৰণ। সেইবোৰ কেনেদৰে সমাধান কৰিব লাগে। আপোনাৰ ক'লা চুলিবোৰ কেনেকৈ আপুনি উভতাই পাব তাৰ উপায় চাওঁ আহক।\nযদি আপোনাৰ শৰীৰত ভিটামিন (Vitamins)ৰ অভাৱ থাকে, তেনেহ'লে যি কোনো বয়সতে পকা চুলিৰ সমস্যাই দেখা দিব পাৰে। ইয়াৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ আপুনি আপোনাৰ আহাৰত কেইটামান বিশেষ বস্তু যোগ দিব লাগিব। প্ৰথমতে থাকিব লাগিব, সেউজীয়া পাচলি, ষ্ট্ৰবেৰী, কিৱি, আনাৰস, তৰমুজ । ইয়াৰ উপৰিও পাচলিৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত হ'ব লাগিব আলু, কেপচিকাম, ভেষজ তেল, চয়াবীন। ইয়াৰ উপৰিও, কণী, চাউল, গাখীৰ, মাছ, মুৰ্গীৰ মাংসও আপোনাৰ বগা চুলিৰ পৰিমাণ হ্ৰাস কৰাত সহায় কৰিব ।\nএই পর্যন্ত চুলি বগা পৰা বা চুলি পকা সমস্যা নিৰাময়ৰ বাবে কোনো নিৰ্দিষ্ট ঔষধ ওলোৱা নাই। কিন্তু স্বাস্থ্যৰ সামগ্ৰিক উন্নতিৰ ফলত, আপোনাৰ বগা চুলি হ্ৰাস কৰিব পাৰি। যদি ভিটামিনবোৰ পৃথকে গ্ৰহণ কৰিব লগা হয়, তেন্তে আপুনি চিকিৎসকৰ সৈতে কথা পাতিব লাগিব। ঔষধটো চিকিৎসকৰ প্ৰেছক্ৰিপশ্বনৰ পিছতহে গ্ৰহণ কৰিব লাগে।\nমনত ৰাখিব যে ভিটামিন A, C, B6 আৰু B12-য়ে চুলিৰ স্বাস্থ্য পুনৰুদ্ধাৰ কৰাত পোনপটীয়াকৈ সহায় কৰিব পাৰে। ইয়াৰ উপৰি কেৰাটিনৰ জৰিয়তে চুলিৰ স্বাস্থ্য পুনৰুদ্ধাৰ কৰা সম্ভৱ।\nFirst published: March 22, 2022, 19:33 IST\nHair CareHair care tipsPrevent Grey Hair


চুটি গল্প - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome Unlabelled চুটি গল্প\nপৃথিৱীখনত ইমানবোৰ কথা থকাৰ স্বত্তেও কি মন গৈছে জানো ছেণ্ডেলৰ কথাহে লিখিবলৈ লৈছো আজি৷ তাকো এযোৰ সাধাৰণ বাটা নীলা-বগা ছেণ্ডেলৰ কথা৷ মনত পৰাৰে পৰাই বাটা ছেণ্ডেল পিন্ধি আহিছো, হাইস্কুললৈ যোৱাৰ পিছত অৱশ্যে ক'লা ৰঙৰ জাপানীজ ছেণ্ডেল এযোৰ পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ কথাও মনত পৰে চেৰেং চেৰেং৷ বা: সেইযোৰ পিন্ধাৰ মজাই বেলেগ আছিল দেই৷ নৰম আৰু অলপ ওখ গোৰোহাৰ তাতে দিনো গৈছিল নহয় বহুত৷ ক্ষয় যোৱাৰো ভয় নাছিল৷ ৰংটোও সম্পূৰ্ণ অটুট আছিল শেষলৈকে৷ পিছে সেইযোৰ পিন্ধি খোজ কাঢ়িলে চেটেপ চেটেপকৈ যিটোহে শব্দ হৈছিল সেইকাৰণেসেইযোৰ ছিঙাৰ পিছত আৰু ফিটা সলাই বা নতুন তেনে এযোৰ আৰু লোৱা নহ'ল৷\nপিছত কলেজৰ হোষ্টেললৈ আহোঁতে মাহঁতে নতুন হাৱাই এযোৰ কিনি দিলে৷ নীলা-বগা বাটাৰ চিকচিকাই থকা ছেণ্ডেলযোৰ মোৰ প্ৰথমে বৰ বিশেষ আদৰৰ নাছিল কাৰণ জাপানীজ ছেণ্ডেলযোৰৰ অনুপস্থিতি বহুদিনলৈকে সহজভাৱে ল'ব পৰা হোৱাই নাছিলো কিজানি৷ সেই কাৰণে মোৰদ্বাৰা বিশেষ ব্যৱহাৰ নোহোৱাকৈয়ে আছিল ছেণ্ডেলযোৰ প্ৰথমতে৷ পিছে এগৰাকী চিনিয়ৰ ৰুমমেটৰ এদিন কথাটো চকুত পৰিল আৰু মই নিপিন্ধা দেখি তেখেতে সেইযোৰ মুক্তমনেৰে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে লাহে লাহে৷\nমন কৰাই নাছিলো বহুদিনলৈকে কিন্তু হঠাৎ এদিন দেখো ছেণ্ডেলযোৰ বৰ লেতেৰা আৰু যেন পুৰণা পুৰণা দেখা হৈছে! অলপ অলপকৈচোন ময়ো পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰিলো - আৰু প্ৰায়ে ছেণ্ডেলযোৰ পিন্ধি থাকিহে ভাল পোৱা হ'লো৷ একেই অৱস্থা বাইদেউ গৰাকীৰো, তেখেতো যেন সেই ছেণ্ডেলযোৰ নহ'লে থাকিবই নোৱাৰিব৷ পিছে মোৰহে ছেণ্ডেল মোৰ যেতিয়াই মন যায় তেতিয়াই পিন্ধিম! কিন্তু বাইদেউ গৰাকীও ইতিমধ্যে সেইযোৰৰ লগত সম্পূৰ্ণ অভ্যস্ত হৈ পৰিছিল৷ সেইযোৰ পিন্ধি তেখেতে আকৌ মাজে মাজে ক্লাছ কৰিবলৈও যোৱা হৈছিল তেতিয়ালৈ৷ কেতিয়াবা বিচাৰিয়ে নেপাওঁ ক'ত গ'ল বুলি তাৰ পিছত দেখো বাইদেউৰ টেবুলৰ তলত এপাত, আনপাত তেখেতৰ বিচনাৰ তলত৷\nএইদৰেই দিন গৈ আছিল৷ কিয়জানো ছেণ্ডেলযোৰ যেন মোৰ বেছিকৈ মৰমৰ হৈ আহিছিল দিন যোৱাৰ লগে লগে৷ আৰু যেন বাইদেউৰো৷ যেতিয়াই লাগে এজনীয়ে আনজনীক নোসোধাকৈয়ে পিন্ধি য'তে ত'তে গুছি যাওঁ আৰু নিজৰ লগত ৰাখি থওঁ৷ শুই উঠি কেতিয়াবা বিচনাৰ পৰা ভৰি নমাই ছেণ্ডেলযোৰ ওচৰত নেদেখিলে আচৰিত হ'ব লগীয়া একো নাছিল৷\nহোষ্টেলত থাকি পোৱা বহুতেই হয়তো কিছুমান এনে ৰুমমেট বা চৰিত্ৰ লগ পাইছে যি নিজৰ বস্তু নেথাকিলে বহুদিনলৈকে আনৰ পৰা বস্তু ধাৰ কৰি কৰি চলি থাকে৷ কেতিয়াবা দুই এটা বস্তু গৰাকীৰ অনুমতি সাপেক্ষে ভগাই ব্যৱহাৰ কৰাতো নিশ্চয় নিতান্তই সৰু কথা৷ ময়ো কেতিয়াবা লগৰ ছোৱালীৰ পৰা দুই এটা কাপোৰ কানি ধাৰলৈ আনি পিন্ধিছিলো বা পিন্ধিবলৈকো দিছিলো৷ এবাৰ মোৰ নতুন ছুৱেটাৰ এটা লগৰ এজনীয়ে ইমান পিন্ধিছিল যে মই পিছত নিজে পিন্ধোতে কিছুমানে কৈছিলেও "ঐ তই 'অমুক'ৰ ছুৱেটাৰ পিন্ধিছ নেকি? ভালেই লাগিছে দে"; সেইটো তাৰপিছত এবাৰ ঘৰলৈ যাওঁতে যি থৈ আহিলো যে আহিলো আৰু আকৌ পিন্ধা নহ'ল আৰু সেইটো!\nএবাৰ শুনিছিলো এজনী আছিল হেনো টুথপেষ্ট বোলে কিনিয়েই নেপালে, ৰুমমেটৰ পৰাই লৈ চলাই দিলেপুৰা গোটেই কেইবছৰ৷ অথচ ঘৰৰ অৱস্থাও বোলে বেচ ভাল আছিল, এনে নহয় যে টুথপেষ্ট এটা কিনিব নোৱাৰিব! সেইগৰাকীৰ ৰুমমেটে হেনো পিছলৈ উপায় নেপাই টুথপেষ্ট, শ্যেম্পু জাতীয় বস্তুবোৰ লুকুৱাই থোৱা কৰিছিলে মাজে মাজে৷ তেনেকুৱা অভিজ্ঞতা চাগৈ হোষ্টেলত এটুকুৰা জীৱন কটোৱা প্ৰায় সকলোৰে অলপ অচৰপ হৈছে বা কাহিনী হ'লেও শুনিবলৈ পাইছে৷ যি কি নহওক আজি মোৰ সেই ছেণ্ডেলযোৰলৈহে দেখোন বৰকৈ মনত পৰিছে, সেয়ে বাকী কাহিনী বাদ!\nএদিন চিনিয়ৰ বাইদেউজনীৰ বাইদেউ এগৰাকী আহিল তেখেতৰ ঘৰৰ পৰা, গুৱাহাটীত কিবা কাম আছিল বাবে৷ কেইদিনমান থাকিব হেনো৷ তেখেতেতো আহিয়েই 'ভনীয়েকৰ' বুলি ভাবি মোৰ ছেণ্ডেল যোৰ অধিকাৰ কৰিলেহি! মই বাথৰুমলৈ যোৱাৰ সময়তো ছেণ্ডেলযোৰ বিচাৰি ফুৰিব লগীয়া অৱস্থা হ'লহি!\nতেখেতক মোৰেই ছেণ্ডেলযোৰ দুবাৰমান খুজিব লগা হ'ল, "বাইদেউ ছেণ্ডেলযোৰ অলপ দিবচোন, এইমাত্ৰই আহিম"৷ প্ৰথম দুবাৰ মান দিলে কিন্তু তাৰ পিছত এবাৰটো এনেকুৱা চাৱনি এটা দিলে যেন আচলতে এনেকৈ মোক কৈছেহে - তোমাৰ কি বাৰে বাৰে লোকৰ ছেণ্ডেল খুজি পিন্ধিবলৈ লাজ নেলাগে? নিজেএযোৰ কিনি ল'ব নোৱাৰা???\nমোৰ পিছে পেটে পেটে হাঁহিমেই নে কৈয়ে দিম আচলতে মোৰহে বুলি নিজেই ধৰিব পৰা নাছিলো৷ ছেণ্ডেলযোৰ খুলি থৈ মই বিচনাত উঠাৰ পিছত তেখেতে লৈ গৈ তেওঁলোকৰ বিচনাৰ ওচৰত থৈ দিয়েগৈ৷\nমোৰ লেতেৰা পেতেৰা ছেণ্ডেলযোৰনো কিয় আমাৰ তিনিওৰে ইমান মৰমৰ হৈ পৰিছিল কোনো কাৰণ ভাবি পোৱা নাছিলো পিছে৷ তথাপি ভাবি আছিলো কিনো ডাঙৰ কথাটো হ'ল বুলি৷ হাৱাই ছেণ্ডেলহে! চেনৰিটা বা পালচ জোতাটো নহয়! আৰু আমিতো বেলেগ এযোৰ কিনি আনিও ল'ব পাৰো মন গ'লে৷ পিছে নাই তেনেকুৱা কিবা এটা কৰাৰ কাৰো গাত লক্ষণেই নাই দেখোন৷ আন এদিন ক্লাছৰ পৰা আহি দেখিলো বাইদেৱেক গৰাকীয়ে এযোৰ চিকচিকাই থকা নতুন বাটা ছেণ্ডেল পিন্ধি চকীত বহি ভৰি জোকাৰি জোকাৰি কিবা কিতাপ পঢ়ি আছে৷ মনটো ভাল লাগি গ'ল - ভাবিলো ভাল হ'ল এইবাৰ, অন্তত: মোৰ ছেণ্ডেলযোৰ বিচাৰি ঘুৰি ফুৰিব নেলাগে আৰু৷ তাকে ভাবি নিজৰ ছেণ্ডেলযোৰ বিচাৰিছোহে বিচাৰিছো পিছে নেপাওঁহে নেপাওঁ দেখোন! আৰে, ক'ত যাব পাৰে? বাইদেউহঁতেতো নিজাকৈ নতুন ছেণ্ডেল এযোৰ আনি লৈছে বাৰু, সেইবুলি লাজতে মোৰ ছেণ্ডেলজোৰে ক'ৰবাত ৰোহঘৰত সোমাবগৈ লাগেনে আৰু? তেনেতে চিনিয়ৰ বাইদেউগৰাকীও আহি ওলাল ক্লাছৰ পৰা৷ দুই এটা কথা পতাৰ পিছত ৰাইজক সুধিলো মোৰ পুৰণা ছেণ্ডেলযোৰ দেখিছিলে নেকি বাৰু, ক'ত গ'ল জানো৷\nতেতিয়াহে গম পোৱা গ'ল বাইদেৱেকে বোলে দিনটো ঘঁহি পিহি 'ভনীয়েকৰ' পুৰণা ছেণ্ডেলযোৰ ধুই নতুন যেন কৰি পেলালে৷ সেই কামটোতে দিনটো লাগি থকাৰ কাৰণে হেনো তেখেতে ক'ৰবাত আজি গৈ কৰিবলগীয়া দৰকাৰী কাম এটাও পিছদিনালৈ পিছুৱাই দিছে৷ ভনীয়েকে হাঁহিত বাগৰি পৰিবলৈহে বাকী৷ "এইযোৰ মোৰ ছেণ্ডেল নহয় নহয়, তাইৰহে"! বাইদেৱেক গৰাকীৰ মুখখন চাব লগীয়া হৈছিল, একো নকৈ তেখেতে লাহেকৈ ছেণ্ডেলযোৰ মোৰ ওচৰত খুলি থৈ গ'লহি৷ মোৰ আকৌ কিবা এটা লাজ লাগিল এইবাৰ, 'হ'ব দিয়ক এতিয়া আপুনিয়েই পিন্ধকচোন' বুলি ৰুমৰ পৰা পলালো৷\nউৎসঃ লেখিকাৰ ব্লগ http://nila-blue.blogspot.in


কবিতা :: Kobita - আৰম্ভণি :: Arambhani.com :: অসমীয়া ভাষা সাহিত্য সৃষ্টিৰ এক অভিনৱ প্ৰয়াস :: Assamese Poem - Assamese Poems- Assamese Kobita – Asomiya Poem – Asomiya Kobita – Assamese poetry – Assamese poets - Axomiya Kobita - Assamese Love Poems\nপিতাই --- মৃদুল শইকীয়া (মৃদু জোনাক পয়োভৰ)\nSubmitted by আৰম্ভণি on Sun, 09/29/2013 - 17:34\nতইয়েই ক'চোন ?\nতোৰ ঋণ মই\nকিদৰে পৰিশোধ কৰো ?\nআছিল যি দুটুপি চকুলো\nসেইয়া আইৰ নামতে\nএতিয়া মোৰ দুহাত শূণ্য\nতইয়েই ক' পিতাই\nকি দিওঁ তোক ?\nRead more about পিতাই --- মৃদুল শইকীয়া (মৃদু জোনাক পয়োভৰ)\nজোনাকী --- মৃণালৰাজ কলিতা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Thu, 09/26/2013 - 04:24\nজোনাকী তুমি ইমান উতলুৱা\nএকে ঠাইতে কিয় বাৰু নৰোৱা,\nপচোৱাৰ লগত মিলিব খোজা\nক’ই দুয়ো-দুয়োৰে মনৰ বতৰা,\nআকাশত জিলিকা তৰাৰ দৰে\nতুমিয়ো জিলিকিব খোজা\nবিৰিখৰ পাতে পাতে......\nদিনৰ দিনটো থকা দুবৰিত বাগৰি\nগধূলী হ’লেই অহা পথাৰ উপচি\nতোমাক দেখিলেই মোৰ\nউভতি আহে ল’ৰালি,\nতোমাৰ লগত থকা\nহাতে হাত ধৰি\nতোমালৈ ৰৈ আছো\nমই নিশব্দে, নিৰৱে.........\nRead more about জোনাকী --- মৃণালৰাজ কলিতা\nওৰণি --- দাদুল ভূঞা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Thu, 09/26/2013 - 04:17\nৰভাৰ তলিত তেওঁ ওৰণি খনৰে\nঢাকিছিল তেওঁৰ মুখ,\nওৰণিৰ তলত লাজ\nলাজকৈ হাহিঁ এটা মাৰিছিল\nন-কইনা জনী হৈ আহিবৰ দিনা\nদেউতাই দেখা নাছিল তেওঁৰ মুখ\nতেওঁৰ তিলফুলীয়া ওঁঠৰ হাহিঁ।\nলাহে লাহে অচিনাকি ঘৰখন\nঅচিনাকি মানুহবোৰ চিনাকি হ'ল\nতেওঁৰ ওৰণি খনৰ ফাঁকেৰে কপাল\nদেউতাক চাহ কাপ ওপৰৰ পৰাই দিব\nতামোলৰ বটাতো আনলৈ ঠেলি দিব\nলাহে লাহে ওৰণি খনৰ\nফাকেঁৰে জিলিকি উঠিল\nনেঘেৰী কলডিলীয়া খোপা\nতাৰ পিছত তেওঁৰ মেঘালি চুলী।\nএতিয়া তেওঁ পাহৰিলে চাদৰ- মেখেলা,\nRead more about ওৰণি --- দাদুল ভূঞা\nমা --- ৰিমকি ভাগৱতী\nSubmitted by আৰম্ভণি on Tue, 09/24/2013 - 04:03\nহে ঈশ্বৰ মোৰ পৃথিৱীৰ...\nকিমানখন আকাশ সামৰি,\nহৃদয়ৰ বাবে সাজিছা ঘৰ |\nকেনেকৈ ভাৰ বান্ধিলৈছা সাগৰ সদৃশ মমতা...\nকোনেনো দিলে তোমাক হিমালয়ৰ দৰে স্থিতপ্ৰজ্ঞতা\nপ্ৰলয়ংকৰি সময়ে যেতিয়া ঠেকেচি যায় জীৱন....\nদেউতাই দিয়ে ছাঁ\nআৰু তুমি কোমল এজাক বৰষুণহৈ পুনৰ জীপাল কৰা জীৱন.....\nহে ঈশ্বৰ মোৰ পৃথিৱীৰ\nMorigaon Civil Hospital\nRead more about মা --- ৰিমকি ভাগৱতী\nশেৱাঁলি --- পল্লৱ কুমাৰ নাথ\nSubmitted by আৰম্ভণি on Tue, 09/24/2013 - 03:54\nপদুলিমুখৰ দুৱৰি লানীত নিশব্দ ভাবে পৰি ৰই...\nশৰতৰ কুঁৱলীৰে সেমেকি।\nহেঙুলি সুৰুজৰ আভাৰে আলোকিত হৃদয়লৈ\nমই বিচাৰি যাওঁ তাইৰ সুবাস ।\nএক অভিসাৰী অভিলাষ ।\nকবি :: পল্লৱ কুমাৰ নাথ ।\nRead more about শেৱাঁলি --- পল্লৱ কুমাৰ নাথ\nআগমন --- পল্লৱ কুমাৰ নাথ\nSubmitted by আৰম্ভণি on Sun, 09/22/2013 - 03:45\nআজি শৰতে আহি দুৱাৰত টোকৰ মাৰিছেহি...\nশুভ্ৰ কোঁৱলিৰ ভাষাৰে !\nবুকুৰ নিশব্দ খিৰিকীৰে সোমাই আহিছে তাইৰ আবাহন ।\nমোৰ আশাজ্জল চকুত...\nতাইৰেই অপেক্ষা ।\nআৰু তাইৰ হৃদয়ৰ নিভৃত কোনত...\nকবি :: পল্লৱ কুমাৰ নাথ\nRead more about আগমন --- পল্লৱ কুমাৰ নাথ\nসোণৰ পঁজা --- মৃণালৰাজ কলিতা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Sat, 09/21/2013 - 04:29\nদুখীয়াৰ সোণৰ পঁজা\nআছে তাত সুখৰ মেলা\nদুখীয়াৰ সোনৰ পঁজা ।\nদিন-ৰাতি কাতি কৰি\nকাম কৰে মিলিজুলি\nনাই তাত ভাগ-বতৰা\nদুহাতেৰে কৰে কাম\nমাটিত পেলায় কপালৰ ঘাম\nসপোনৰ নাই আশা\nটকাৰে কৰা কামবোৰ\nপছন্দ নহয় সিহঁতৰ\nলাগে মাথো শ্রমৰ সুধা\nদুখীয়াৰ সোনৰ পঁজা ।।\nRead more about সোণৰ পঁজা --- মৃণালৰাজ কলিতা\nস্বনিৰ্বাসন --- ৰিমকি ভাগৱতী\nSubmitted by আৰম্ভণি on Fri, 09/20/2013 - 04:06\nমই স্বনিৰ্বাসন লৈছো,\nআজি তোমাৰ প্ৰেমৰ দুনিয়াৰ পৰা |\nযদিওবা কথা আছিল খোজত খোজ থৈ,\nজীৱন সৰোৱৰ পাৰ হোৱাৰ ||\nহৰুৱাই পেলালো মই মোৰ সপোনৰ ৰং,\nতমসাগ্ৰস্ত দুচকুলৈ মই\nআৰু বগাব নোৱাৰো\nতোমাৰ আকাংক্ষাৰ পাহাৰ,\nএতিয়া যে হৃদয় মোৰ পক্ষাঘাতত জুৰুলা ...\nসুখ-দুখৰ দুয়োতি পাত্ৰ পূৰ্ণ হোৱাৰ পাছত উপলৱ্ধিয়ে চিঞৰিছে জীৱনৰ অৰ্থ হীনতাৰ গান,\nআৰু মই স্বনিৰ্বাসন লৈছো,\nআজি তোমাৰ প্ৰেমৰ দুনিয়াৰ পৰা ||\nRead more about স্বনিৰ্বাসন --- ৰিমকি ভাগৱতী\nঅনুপমা --- হেমেন নাথ\nSubmitted by আৰম্ভণি on Fri, 09/20/2013 - 03:59\nতেওঁ ৰৈ আছে মোলে'\nমোৰ বিষাদৰ দিনলিপিত তেওঁ সানে ভালপোৱাৰ ফাকু\nযিয়ে অনন্ত সম্ভাৰেৰে ভৰাই তুলিছে মোক\nতেওঁক দিবলে' অযুত\nআৰু একো নাই |\nকবি :: হেমেন নাথ\nRead more about অনুপমা --- হেমেন নাথ\nমই ডামিনীয়ে কৈছো --- দাদুল ভূঞা(জোনাক)\nSubmitted by আৰম্ভণি on Tue, 09/17/2013 - 04:06\nতিল তিলকৈ মৃত্যুৰ ক্ষন গনিছ\nআন্ধাৰ কাৰগাৰৰ বুকুত,\nমৰি মৰি তহঁতে জীয়াতু ভূগিছ\nশূন্যত ওলমিছে তহঁতৰ জীৱন, যৌৱন।\nকামাতুৰ পুৰুষ তহঁত,\nআন্ধাৰৰ এৰাতি তহঁতে খিলখিলাই হাঁহিছিলি\nঅকলশৰীয়া নাৰীৰ ওপৰত\nতহঁতৰ যৌনাংগৰ বীৰত্ব।\nজনশূন্যতাৰ বুকুত চিঞৰি চিঞৰি কান্দিছিলো মই,\nতহঁতৰ পাশৱিক কামনাত\nবাট হেৰুৱাইছিলো ৰঙীন জীৱনৰ।\nতহঁতৰ বাবে আজি স্বর্গগত মই,\nস্বর্গৰ অপেস্বৰী হৈ হাঁহি হাঁহি চাই আছো,\nচাই আছো তহঁতে মৃত্যুৰ ক্ষন গনাৰ মুহুর্ত।\nহে' মহামান্য আদালতৰ জর্জ চাহাব\nআপোনাক শত সহস্র ধন্যবাদ।\nRead more about মই ডামিনীয়ে কৈছো --- দাদুল ভূঞা(জোনাক)\nপ্ৰলয় --- মৃণালৰাজ কলিতা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Mon, 09/16/2013 - 04:59\nপ্ৰলয়ৰ হিংসুক প্ৰাণ\nসহিব নোৱাৰা তেজৰ জোৱাৰ,\nকিমান দিন বিয়পি থাকিব.........\nঅসমীৰ বুকুত তেজৰ বান,\nনাহে নেকি আলিংগন\nপাখি মেলা আকাৰ ধল\nমিলনৰ মধু ক্ষণ ???\nআইতাৰ মুখৰ সাধু\nশেঁতা পৰা তনু\nকোনে চাবহি ঘুৰি\nআজি কাৰোৱেই নাই আজৰি,\nশেৱালীৰ শুভ্র বুকু,\nজুখি চাবহি কোনে\nসবায়ে খেলিছে মাথোন\nৰক্ত তেজৰ ফাকু ।।\nকবি :: মৃণালৰাজ কলিতা\nজিলা- বাকচা, অসম\nRead more about প্ৰলয় --- মৃণালৰাজ কলিতা\nহৃদয়ৰ হাবিয়াস --- মৃণালৰাজ কলিতা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Sun, 09/15/2013 - 03:48\nদূৰণীৰ মনোমোহা ছবি,\nসপোন কাজলনৰঙী ।।\nজোৱাৰৰ অতব্য ধবনি,\nব্যাকুল হৃদয়-বাণী ।।\nখোজে প্রতি অসহায়ী,\nব্যৰ্থ মন-অনুৰাগী ।।\nল’বানে জোনৰ ওৰণি,\nমাথোন তুমিয়েই শুভাকাংশী ।।\nRead more about হৃদয়ৰ হাবিয়াস --- মৃণালৰাজ কলিতা\nস্বপ্ন --- মৃণালৰাজ কলিতা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Sat, 09/14/2013 - 03:55\nসেউজী শোভাই আনে\nসেই স্বপ্নত ভাঁহি উঠে\nসাৰ পাই উঠি দেখো\nখিৰিকীৰ ফাকেৰে জুমি\nনিৰীহ চৰাইৰ গান ।\nবিদাই দিয়া স্বপ্নৰ ৰাত্রি,\nজীৱনৰ মায়া কি ।।\nRead more about স্বপ্ন --- মৃণালৰাজ কলিতা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Fri, 09/13/2013 - 04:08\nস্পেছিয়েল আলু পৰঠা আৰু বিৰিয়ানীৰ সুৱাদেৰে উৎফূল্লিত হৈ এটা মৃদু\nসন্তুষ্টিপূৰ্ণ হাঁহিৰে 'পাঞ্জাব হোটেল'ৰ পৰা ওলাই আহিলো যোৱাকালি\nৰাতিপুৱা ন মান বাজিত । ৰাস্তাৰ সমীপত পাওতেই ৰৈ থকা এখন নতুন বগা এল্ট\nকাৰৰ কাষেৰে দেখা পালো দুখন অসাধাৰণ ভৰি । কিছুদুৰ আগবাঢ়ি গৈ দেখিলো দুখন\nহস্তীসদৃশ ভৰি লৈ অৱস হৈ বোকাতে বহি হাত পাতি থকা ব্যক্তি এজন । সকলোৰে\nবাবে অত্যাৱশ্যকীয় বুলি বিবেচিত হোৱা ভৰি দুখন যেন তেওঁৰ বাবে হৈ পৰিছে\nদূৰবোধ্য বোঁজা । গৈ তেওঁৰ ওচৰ পালোগৈ।\n"কালি গোটেই ৰাতি বৰষুণত তিতিলো... তাতে আকৌ পুৱাৰ পৰা যিহে ৰদ দিছে !...\nRead more about অসহ্য (কথা কবিতা) -- পল্লৱ কুমাৰ নাথ\nতুমি মমতাজ --- দাদুল ভূঞা(জোনাক)\nSubmitted by আৰম্ভণি on Fri, 09/13/2013 - 04:00\nবাঃ কি মষ্টি, প্রেমৰ এই যোৰি।\nআমাক প্রেমৰ বাবে নালাগে পার্কৰ\nনালাগে যান্ত্রিক পৃথিৱীৰ যান্ত্রিক\nআমাৰ বাবে শৰতৰ জোনাক ৰাতিয়েই\nভাল, ভাল সেউজীয়াৰ শস্যময় পৃথিৱী।\nএখনি সচাঁ হৃদয়ৰ\nসঁচা মৰম দিব পৰা\nতুমি মোৰ মমতাজ,\nআৰু মই ছাহজাহান।\nমই তোমাৰ স্মৃতিত,\nমোৰ হৃদয়ৰ পাৰ ঘাটত,\nবনাই থম প্রেমৰ তাজমহল।\nতুমি ৰ' লাগি চাই থাকিবা মোক আৰু মই\nবাঃ কি মষ্টি, প্রেমৰ এই\nRead more about তুমি মমতাজ --- দাদুল ভূঞা(জোনাক)\nশুপ্ৰভাত--- মৃণালৰাজ কলিতা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Thu, 09/12/2013 - 05:03\nআকাশৰ বেলিটি ৰংচুৱা হৈ ওলাইছে\nপদুলীমুৰৰ কৃষ্ণঁচূড়া জোপাৰ ওপৰেৰে,\nবতাহেওঁ ঢৌ তুলি নাচিব ধৰিছে\nনৈৰ দেও লগা পানীৰ সৈ’তে,\nপখীবোৰ বিৰিখৰ ডালত গুণ-গুণাব ধৰিছে\nযেন জগাই দিব খুজিছে\nসেউজীয়া ধাননি পথাৰ,\nনৈৰ কাণত বা লাগি হালি-জালি নাচ কঁহুৱা,\nএটি-দুটি পাহিৰে নিৰ্মিত\nএটি ধুনীয়া গোলাপ কলিৰ দৰে\nহেঁপাহেৰে উপচি থকা মোৰ\nহৃদয়ৰ কোঠালি ।।\nRead more about শুপ্ৰভাত--- মৃণালৰাজ কলিতা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Wed, 09/11/2013 - 09:12\nআন্ধাৰ ৰাতি এটা উত্যাপন কৰো মোৰ\nজুৰলা জুপুৰা পজাঁটিত কুকুৰ এটাই\nধুমুহা এজাক গিৰপ গিৰপকৈ পাৰ হৈ যায়\nমোৰ শীতানৰ গাৰুটি কপে ভয়ত, মই মৌন\nহৈ বহি থাকো\nজানোচা কলিজা ফালি ওলাই আনিব তেজ।\nএনেদৰে হেজাৰ জন গ'ল\nআন্ধৰৰ ফটিকা পান কৰি\nবুকুত তেজৰ কঁৰাল বান্ধি।\nআজি মোৰ পিৰালিৰ\nকাষেদি ধুমুহা এজাক পাৰ\nহৈ গৈছে গিৰিপ গিৰিপ জোতাৰ শৱদত\nকপি উঠিছে মোৰ ভগ্ন বুকু।\nগনতন্ত্রৰ বুতজোতাৰে গচকি থৈ যায়\nRead more about ধুমুহা --- দাদুল ভূঞা(জোনাক)\nঅব্যক্ত --- চন্দনা শইকীয়া\nSubmitted by আৰম্ভণি on Wed, 09/11/2013 - 03:45\nমোৰ মৌন ওঁঠৰ ভাষা\nতুমি জানো নুবুজা ?\nসকলো ভালপোৱা মাথো তোমাৰ\nবাবেইতো সৃষ্টি হোৱা ! নকলেও\nতোমাৰ কলিজাৰ ধপ্ধপনিৰ\nনাছি উঠা মোৰ\nমন আলফুলীয়া ?\nতোমাৰ প্ৰেমৰ সুৰত\nসুৰ মিলাই গোৱা\nতুমি জানো নুশুনা ?\nকবি :: চন্দনা শইকীয়া\nইমেইল :: Chandanamainasaikia@gmail.com\nRead more about অব্যক্ত --- চন্দনা শইকীয়া\nদিনবোৰ --- বিপুল চন্দ্ৰ আৰ্য্য\nSubmitted by আৰম্ভণি on Tue, 09/10/2013 - 03:25\nপানীৰে পথাৰ উপচি গল,\nপুঠী দৰকিনাই দেও দি নাচিছে,\nআনন্দত বাৰিষা আহিছে বুলি ।\nবানপানীৰ উপদ্রপ ।\nতথাপিও খেতিয়কৰ ৰঙীন স্বপ্ন ।\nসেউজীয়া গাভৰু ধাননী পথাৰ ।\nকাতি বিহু কঙালী,\nভোগালীৰ পিঠা পায়খৰ বতৰ ।\nমন হেপাহেৰে ভৰা,\nকহুবা, মদাৰ, পলাশ ফুলিলে\nহাড় কপোবা জাৰ ।\nবৰদৈচিলা মাকৰ ঘৰলৈ যায় ।\nপাত সৰি ন-কুঁহিপাত ওলালে,\nবহাগ, ৰঙালীৰ শুভেচ্ছা লৈ ।\nবিহুত মোন চঞ্চল হল\nমনত মাথো প্রেয়সীৰ উদ্বেগ\nবিহুবান আৰু মৰমৰ উল্লেখ ।\nRead more about দিনবোৰ --- বিপুল চন্দ্ৰ আৰ্য্য\nনষ্টালজীয়া --- বিপুল চন্দ্ৰ আৰ্য্য\nSubmitted by আৰম্ভণি on Thu, 09/05/2013 - 09:38\nক্র:মশ যৌবনৰ ডুবাৰদলিত\nতাইৰ এতিয়া ভৰ বাৰিষা,\nলাহী ককাল সেউজীয়া গাভৰু ।\nদৃষ্টীত ঢালি দিয়ে মদ, নিচা\nৰূপ লাবন্য যেন পকা আপেল,\nহাঁহিলে আখৈ বিৰিখে\nওঠ তাইৰ গোলাপৰ পাহি,\nদেহৰ আকৃতি পাহাৰ,গুহা,\nতেজাল ডেকা ল’ৰা মই\nৰিপু বিলাক অস্হিৰ,\nমাথো পান কৰিবলে হেঁপাহ\nএয়াই মোৰ নষ্টালজীয়ানে.....?\nকবি: বিপুল চন্দ্ৰ আৰ্য্য\nফোন নং ৯৭০৬৯৪৫২৮৩\nRead more about নষ্টালজীয়া --- বিপুল চন্দ্ৰ আৰ্য্য\nমিলনৰ প্ৰতিচ্ছবী --- বিপুল চন্দ্ৰ আৰ্য্য\nSubmitted by আৰম্ভণি on Wed, 09/04/2013 - 04:20\nযোবনৰ ঢৌ সাগৰত পৰি\nমন নদীত যোবাৰৰ আবৃত্তি,\nহৃদয় চিহ্ন বিচিহ্ন\nচকুত মাথো অশ্রুঅঞ্জলী ।\nশোক অনুতাপত এটাই চিন্তা,\nওৰে দিনটো মাথো তাৰেই প্ৰতিচ্ছবী,\nজীবনৰ প্রতিটো খোজতে\nএৰিব নোবাৰা এক মায়ামোহ ।\nমন নাওঁখন ছেদেলি-ভেদেলি,\nহৃদয়ত মাথো এক প্রতিবিম্ব ।\nমিলনৰ দুটি হিয়াৰ আকাংখা,\nকেতিয়ানো ফুলশর্য্যা হব,\nদুজন মিলি একে শৰীৰ, প্রাণ আৰু মন ।\nলিখক: বিপুল চন্দ্ৰ আৰ্য্য\nগেৰুকাবাৰী , বঙাইগাঁও,অসম\nফোন নং : ৯৭০৬৯৪৫২৮৩\nRead more about মিলনৰ প্ৰতিচ্ছবী --- বিপুল চন্দ্ৰ আৰ্য্য\nউজ্জ্বল গুচি এন্ধাৰ হ’ল --- উজ্জ্বল শৰ্মা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Tue, 09/03/2013 - 03:22\nচিনি পাইছানে মোক ?\nসেই যে ক্ষীণকৈ লাজকুৰীয়া ল’ৰাতো,\nপ্রতিতো কথাতে বেঙাৰ দৰে হাঁহি থকা\nসেই যে অকৰাতো ।\nঅ’, মই সেই অকৰাতোৱেই কৈছো ।\nএদিন এই বেঙাতোৰেই প্রেমত পৰিছিলা,\nলাজকুৰীয়া হাঁহিটিতে ভোল গৈছিলা,\nমোৰ অকৰামিবোৰতে প্ৰাণ খুলি হাঁহিছিলা ।\nপিছত কি হ’ল ?\nযে লাহে লাহে মোক সলনি কৰিব ধৰিলা ?\nপৰিবৰ্তনৰ বতাহ এনেকৈ লাগিল যে,\nহাঁহিত লাজ গুচি কপটতাৰ প্রতিফলন হ’ল,\nঅকৰা ল'ৰাতো লাহে লাহে চালাক হ’ল,\nপ্রিয় ৰঙটিও এতিয়া বগাৰ ঠাইত\nক'লালৈ সলনি হ’ল ।\nRead more about উজ্জ্বল গুচি এন্ধাৰ হ’ল --- উজ্জ্বল শৰ্মা\nৰেঙনি --- লতিকা কলিতা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Sun, 09/01/2013 - 05:44\nদুখ মোৰ জীৱন লগৰী\nসঁচাই, জানানে তুমি ?\nদুখে মোৰ জীৱন আঁৱৰি ৰাখিছে ।\nকিন্তু সুখ ক’তা ?\nসুখেতো মোক কাহানিও দেখা দিয়া নাই ।\nসুখ মোৰ অচিন পথিক স্বৰূপ ।\nসুখলৈ মোৰ হাবিয়াস নাই ।\nদুখো অৱশ্যে বিচৰা নাই,\nতথাপি কেতিয়াবা সপোন দেখো......\nসুখে মাতে মোক হাতবাঁউলি দি ।\nতুমি তোমাৰ নিজৰ পথত অগ্রসৰ হোৱা\nবিছাৰি পাবা এদিন সুখৰ দুৱাৰ দলি ।\nযদি বিচৰা সুখৰ ৰেঙনি......\nহ'বলৈ চেষ্টা কৰা তুমি স্বাৱলম্বী ।।\nকবি- লতিকা কলিতা\nRead more about ৰেঙনি --- লতিকা কলিতা\nনিষিদ্ধ ভ্ৰুণ --- ৰাজীৱ কায়ষ্হ\nSubmitted by আৰম্ভণি on Fri, 08/30/2013 - 04:26\nএনিশাৰ বীৰ্য উমত দিনবোৰে বাগৰ সলালে;\nআশ্ৰয় উদৰত স্পন্দিত এটি ভ্ৰুণ ।\nঅংগ পোখালিম পথত\n"নিষিদ্ধ নাৰী ভ্ৰুণৰ ফলক"\nবৈষম্যৰ ক্লীৱশীল প্ৰাচীৰ...!\nএবেগেত মান পিছুৱাই গ'ল\nভাড়াক্ৰান্ত ভ্ৰুণৰ পানচৈ....\nমাতৃৰ পৰাধীন উদৰৰ\nকোনো বিষাক্ত কাঁইটত;\nখুচি খাই খাই\nভোগ্য জৰায়ু মুখত\nকৰিলে নিষিদ্ধ ভ্ৰুণৰ মৰ্মান্তিক কাহিনী ।"\nRead more about নিষিদ্ধ ভ্ৰুণ --- ৰাজীৱ কায়ষ্হ\nসপোন --- জিণ্টু্ হালৈ\nSubmitted by আৰম্ভণি on Wed, 08/28/2013 - 03:55\nএটা সপোন দেখিছিলো ভালপোৱাৰ নৈত দুয়ো একেলগে\nউজাই যোৱাৰ মৰমবোৰ যত আমাৰ লগৰী হব\nভাবিছিলো তোৰ বুকুত সাঁজি লম\nভালপোৱাৰ এখন ঘৰ মাঁথো মোৰ বাবে\nকিন্তু সপোনবোৰচোন হঠাতে খহি গল\nতই গুচি গলি অচিনা বাটেৰে মই নজনাকে\nলগত লৈ গলি মোৰ সপোন, মোৰ হাহিবোৰ\nকত গলি তই কাক সুধিম তোৰ ঠিকনা\nআকো উভটি আহিবিনে\nমোৰ সপোনবোৰ কাষত ৰাখি তই জানো সুঁখী হব পাৰিবি..\nফোন নম্বৰ: ৯৭০৭৫৩৬৪৫২,৭৩৯৯১০০৭১৯\nRead more about সপোন --- জিণ্টু্ হালৈ\nঅনুভৱ ৷৷ জিণ্টু্ হালৈ ৷৷ প্ৰেমৰ অনুভৱৰ অসমীয়া কবিতা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Mon, 08/26/2013 - 04:00\nজীৱনৰ প্ৰতিটো পল-অনুপল\nতোমাৰ নামতেই উচৰ্গিত\nবুকুত নিৰৱে কিৰিলিয়াই উঠে\nযদিও নাজানো তোমাৰ অনুভৱ কি ?????\nহৃদয়ৰ দলিচাত আলফুলে\nসাঁচি ৰখা মৰমবোৰ\nনিগৰি ৰয় কেৱল তোমাৰ বাবে\nকি ভুল আছিল মোৰ\nকিয় কঢ়িয়াব লগা হ'ল যন্ত্ৰনা\nমৰম, ভালপোৱা, সময়\nএকোৰেতো আভাৱ নাছিল\nআচলতে মই বুজি নাপালো তোমাক\nকি বিচাৰিছিলা মোৰপৰা...\nRead more about অনুভৱ ৷৷ জিণ্টু্ হালৈ ৷৷ প্ৰেমৰ অনুভৱৰ অসমীয়া কবিতা\nশব্দ, শোষন ইত্যাদি --- দাদুল ভূঞা(জোনাক)\nSubmitted by আৰম্ভণি on Sun, 08/25/2013 - 04:10\nশব্দবোৰে মোৰ বুকুত আক্রমন কৰে,\nকেতিয়াবা নিশা কেতিয়াবা পুরা।\nবৰ জোৰকৈ খুন্দা মাৰি মোক কোঙা কৰি পেলাই,\nকহুনাৰে ধান চপোরাদি চপাই আনো শব্দবোৰ।\nবগা কাগজৰ উকা পাতত লিখি যাওঁ ধনতন্ত্র কিম্বা শোষনৰ বিৰুদ্ধে ,\nউকমুকাই থকা দন্তবিষ্ফোৰক শব্দবোৰ।\nউকা কাগজৰ পাতত শব্দৰে দেখা পাওঁ স্বাধীনতাৰ সপোন,\nদেখা পাওঁ আইৰ বুকুত শোষন বিহীন স্বতন্ত সমাজ।\nপিতাইৰ নাঙলৰ মুঠিত জীয়াই থকাৰ বাসনা ,\nএন্ধাৰত সাবটো পিতাইক শোষন কৰা ধনতন্ত্রৰ কৰাল গ্রাস।\nপিতাইয়েও স্বাধীনতা বিচাৰে নাঙলৰ মুঠিত,\nনাঙলৰ সিৰলুৰে সৃষ্টিৰ পথাৰত আকি যায় অসমতল ভূগোল।\nRead more about শব্দ, শোষন ইত্যাদি --- দাদুল ভূঞা(জোনাক)\nপ্ৰেম --- জিণ্টু্ হালৈ\nSubmitted by আৰম্ভণি on Sun, 08/25/2013 - 04:03\nহাঁহিবলে পাহৰি নাযাবা\nদুখবোৰে আমনি কৰিলেও\nসিহঁতক তুমি মনৰ শক্তিৰে\nতুমি সুখী হোৱা\nউজ্জল হওঁক তোমাৰ মনোমোহা জীৱন\nপ্ৰতিটো পলে তোমাৰ সুখৰ কুটা আনক কঢ়িয়াই\nসাজি তোলক সপোনৰ কাৰেংঘৰ\nমাথো তুমি সলনি নহবা\nতোমাৰ লগত বন্ধুত্ব কৰি এটা উপহাৰ পাইছিলো\nউপহাৰটো হ'ল ভালপোৱা\nমইটো নোৱাৰিলো তোমাৰ লগত\nকিন্তু তোমাৰ ছাঁ টোৱে মোৰ লগ\nনেৰি ব যেন পাইছো........\nRead more about প্ৰেম --- জিণ্টু্ হালৈ\nSubmitted by আৰম্ভণি on Wed, 08/21/2013 - 04:02\nতোমাক যে চিনিব পৰা নাই ।\nকেতিয়াবা দেখাটোও মনত নাই ।\nকিয় আহিছা মোৰ জীৱনলৈ ?\nনাই, নাই তোমাৰ উদ্দেশ্য মই জানিব খোজা নাই ।\nতোমাৰ আগমন মোৰ যে অসহনীয় ।\nহেৰাই গ’ল জীবনৰ পোহৰবোৰ\nএতিয়া মাথো চাৰিওফালে এন্ধাৰ, কেৱল এন্ধাৰ\nখেপিয়াই খেপিয়াই বিচাৰি ফুৰিছো জীবনৰ মাদকতা.........\nভাগৰুৱা হৈ পৰিছো মই......\nজিৰণি লব খুজিছো তোমাৰ কোলাত,\nহ’লেও তুমি অচিনাকি কোনো কথা নাই ।\nমোৰ আপোন বুলিবলৈ যে কোনো নাই ।\nRead more about বিষাদ --- লতিকা কলিতা\nতোমাৰ আগমণলৈ --- ৰূপম বেজ\nSubmitted by আৰম্ভণি on Fri, 08/16/2013 - 05:15\nআপেখিছো তোমাৰ আগমণলৈ\nবাৰে বাৰে আজি দেখিছো\nতোমাৰ ক'লা চুলিৰ মাজত আঘোনৰ ধাননিৰ ...\nলুঙলুঙীয়া আৰু দীঘল বাট ৷\nকপালৰ ৰঙা বেলিটিয়ে ডাৱৰ ফালি\nভুমুকি মাৰিছেহি মোৰ মনৰ আকাশত...\nপোহৰাই তুলিছে চৌদিশে\nখোজ লৈছো আজি পুণৰ\nসন্ধানহীণ জীৱনৰ বাটত ৷\nবসন্তৰপৰস পাই আজি তুমি\nনকৈ সাজি-কাঁছি ওলাইছা\nতোমাৰ জেউতী চৰা ৰূপত\nউজ্বলি উঠিছে মোৰ মনৰ আকাশ\nকল্পনাৰ কঁঠিয়া বুলাই দুয়ো\nএমুঠি দুমুঠিকৈ ৰুমসজল ধৰাত ৷\nRead more about তোমাৰ আগমণলৈ --- ৰূপম বেজ\nস্বাভিলাষ --- সত্যজিত কাকতি\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,665\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,756\nদেৱালয় --- গীতিমা বৰুৱা শৰ্মা\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,309\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:104\n১০০ দিন আৰু সেই সন্ধিয়াতো --- বিকাশ কলিতা\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:3,205\nকবিতা :: তোমাক পাই --- শেখৰ ভট্ৰাচাৰ্য\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,288\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 23\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 67\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 73\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 141\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 209\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 203\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 111\nকবিতা :: আমি ইমান নিষ্ঠুৰ কেনেকৈ হওঁ --- জাহাঙ্গীৰ আলম\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 167\nকবিতা :: কেনভাচ --- সোনমনি ৰাজ বৰুৱা\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 183\nকবিতা :: এজাক বতাহ বলিছে --- ৰাজিদুল ইছলাম\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 164


তাজাখবৰঃ গুৱাহাটীৰ ৩০/১০ৰ বিস্ফোৰণৰ গোচৰৰ ন্যায়ঃ দোষী সাব্যস্ত হোৱা কোন এই ৰঞ্জন দৈমাৰীৰ ১৪ সংগী? - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome TAJA KHABAR তাজাখবৰ তাজাখবৰঃ গুৱাহাটীৰ ৩০/১০ৰ বিস্ফোৰণৰ গোচৰৰ ন্যায়ঃ দোষী সাব্যস্ত হোৱা কোন এই ৰঞ্জন দৈমাৰীৰ ১৪ সংগী?\nতাজাখবৰঃ গুৱাহাটীৰ ৩০/১০ৰ বিস্ফোৰণৰ গোচৰৰ ন্যায়ঃ দোষী সাব্যস্ত হোৱা কোন এই ৰঞ্জন দৈমাৰীৰ ১৪ সংগী?\nxukhdukh.com January 28, 2019 TAJA KHABAR, তাজাখবৰ,\nদহটা বছৰৰ অপেক্ষাৰ অন্তত আজি গুৱাহাটীৰ চিবিআইৰ বিশেষ আদালতে অসম কঁপোৱা ৩০/১০ ধাৰাবাহিক বোমা বিস্ফোৰণৰ ১৫জন অভিযুক্তক দোষী সাব্যস্ত কৰাৰ সুখবৰ৷ ২০০৮ চনৰ ৩০ অক্টোবৰৰ ধাৰাবাহিক বিস্ফোৰণৰ ১৫জন অভিযুক্ত ক্ৰমে এনডিএফবিৰ অধ্যক্ষ ৰঞ্জন দৈমাৰীৰ সৈতে জৰ্জ বড়ো, অজয় বসুমতাৰী, নীলিম দৈমাৰী, জয়ন্তী ব্ৰহ্ম, খৰ্গেশ্বৰ বসুমতাৰী, মথুৰাম ব্ৰহ্ম, আনচাই বড়ো, বি থৰাই ওৰফে বৈশালী, ইন্দ্ৰ ব্ৰহ্ম, লক' বসুমতাৰী, প্ৰভাত বড়ো, ৰাজু সৰকাৰ, ৰাজেন গয়াৰী, মৃদুল গয়াৰীক দোষী সাব্যস্ত কৰাৰ বাতৰিও প্ৰকাশ পাইছে৷\nঅহা বুধবাৰেহে ব্যক্তিকেইজনক যাৱজ্জীৱন কাৰাদণ্ড অথবা মৃত্যুদণ্ডৰ ঘোষণা হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে৷ লগতে ৰঞ্জন দৈমাৰীৰ অন্তৱৰ্তীকালিন জামিনো বাতিল কৰাৰ খবৰ৷ আজি চিবিআইৰ আদালত চৌহদতে পুনৰ গ্ৰেপ্তাৰ কৰি দৈমাৰীক গুৱাহাটী কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰলৈ পঠোৱা হৈছে৷ উল্লেখনীয় যে যোৱা ২০১৩ চনৰ জুন মাহৰ পৰাই দৈমাৰী অন্তৱৰ্তীকালিন জামিনত আছিল৷ এতিয়া দৈমাৰী আৰু সংগীবৃন্দই চিবিআই আদালতৰ ৰায়ৰ বিৰুদ্ধে উচ্চ ন্যায়ালয়ত পুনৰীক্ষণৰ বাবে আবেদন জনাব বুলিও প্ৰকাশ পাইছে৷ দৈমাৰীৰ ভগ্নীয়ে এই প্ৰসংগত, আজিৰ ৰায়দানে বড়ো শান্তি প্ৰক্ৰিয়া বিঘ্নিত কৰিব বুলিও শংকা প্ৰকাশ কৰিছে৷\nঅৱশ্যে সচেতন ৰাইজ, গুৱাহাটীৰ অধিবক্তা সমাজ আদিয়ে আজি চিবিআই আদালতৰ এই ন্যায়দানক আদৰণি জনাইছে আৰু বুধবাৰে দৃষ্টান্তমূলক শাস্তি প্ৰদান কৰা হব বুলিও আশা প্ৰকাশ কৰিছে।\n"মানৱীয়তাৰ খাতিৰত ৰঞ্জন দৈমাৰীৰ ফাঁচি হ’ব নালাগে"-আজিৰ ৰায়ক লৈ প্ৰতিক্ৰিয়া বিটিচি প্ৰধান হাগ্ৰামা মহিলাৰীৰ। আইনে আন শাস্তি দিয়ক, কিন্তু মানৱীয়তাৰ খাতিৰত ফাঁচি হ’ব নালাগে বুলি মন্তব্য কৰিলে মুহিলাৰীয়ে।\nBy xukhdukh.com on January 28, 2019


মিজোৰাম : শৈক্ষিক সমিতিয়ে চিয়াহত দশম আৰু দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ বাবে বিদ্যালয় পুনৰ খোলাৰ অনুমোদন জনাইছে – MyNewsNE\nমিজোৰাম : শৈক্ষিক সমিতিয়ে চিয়াহত দশম আৰু দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ বাবে বিদ্যালয় পুনৰ খোলাৰ অনুমোদন জনাইছে\nBy MyNews Editor\t On Oct 29, 2021\nবৃহস্পতিবাৰে, ২৮ অক্টোবৰত, চিয়াহ জিলাৰ শিক্ষা সম্পৰ্কীয় জিলা পৰ্যায়ৰ টাস্ক ফ’ৰ্চ সমিতিয়ে ১ নৱেম্বৰৰ পৰা দশম শ্ৰেণী আৰু দশম শ্ৰেণীৰ বাবে বিদ্যালয় পুনৰ খোলাৰ কথা ঘোষণা কৰে।\nজিলা দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা প্ৰাধিকৰণৰ (ডিডিএমএ) উপায়ুক্ত আৰু অধ্যক্ষ, কেচাৱন আৰ, আইএএছৰ অধ্যক্ষতাত অনুষ্ঠিত এখন বৈঠকত এই সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হয়।পুংখানুপুংখ আলোচনা আৰু চিকিৎসা বিভাগ, আৰু শিক্ষা বিভাগৰ প্ৰতিবেদন বিবেচনা কৰাৰ পিছত বৈঠকখনে সিদ্ধান্তটোৰ সমাধান কৰে।\nশিক্ষা বিভাগৰ তথ্য অনুসৰি, মুঠ ৯৫ জন শিক্ষক Covid-19 সংক্ৰমণত আক্ৰান্ত হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত, ৮৯ জন শিক্ষক আৰোগ্য হৈছে, আনহাতে ৬ জন শিক্ষক বৰ্তমান চিকিৎসাধীন হৈ আছে। যদি শিক্ষাৰ্থীসকলৰ তথ্য প্ৰসংগত লোৱা হয়, মুঠ ৩৫৮ জন শিক্ষাৰ্থী ইতিবাচক বুলি জনা গৈছে। আনহাতে, ৩৫৬ জন শিক্ষাৰ্থী আৰোগ্য হৈছে, আৰু ২ জন শিক্ষাৰ্থী বৰ্তমান ঔষধৰ অধীনত আছে।\nবিষয়াসকলে আৰু জনায় যে, বৰ্তমান চিয়াজিলাৰ ভিতৰত ১৩১ খন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, ৭৭ খন মধ্য বিদ্যালয়, উচ্চ বিদ্যালয় ২৬ খন আৰু ৭ খন উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় আছে।\nচিকিৎসা বিভাগৰ বিষয়াসকলে জনাইছিল যে, কেইজনমান শিক্ষকৰ বাহিৰে, সকলো অনুষদক Covid-19 ভেকছিন প্ৰদান কৰা হৈছে।\nইফালে, বিষয়াসকলে সিদ্ধান্তটো অনুমোদন জনাইছে, এই চৰ্তৰ সৈতে যে ইয়াৰ পিছত Covid-19 উপযুক্ত আচৰণ (চি.এ.বি.) কঠোৰভাৱে পালন কৰিব লাগিব।সমিতিখনে জিলা শৈক্ষিক বিষয়া (ডিইঅ’)ক সকলো বিদ্যালয়ে Covid-19 মানক সঞ্চালন প্ৰক্ৰিয়া (এছ.ও.পি.) আৰু চি.এ.বি. পালন কৰাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ আহ্বান জনায়।\nগৃহমন্ত্ৰী অমিত শ্বাহে ২০ নৱেম্বৰত ছিকিম ভ্ৰমণ কৰিব


সম্পাদকীয় – ফটাঢোল\nMay 3, 2022 সম্পাদকীয়\t29 Comments\nসম্পাদকীয় : শংকৰজ্যোতি বৰা\nদুদিনমান আগৰ কথা৷ আমাৰ গাঁৱৰ বিহুখনৰ বিহুৱতী প্ৰতিযোগিতা চলি আছিল৷ তাত বিচাৰকে বিহুৱতীক সোধা প্ৰশ্ন এটাত নতুন কথা এটা জানিবলৈ পালোঁ৷ সন্ধ্যাৰ সমাৰ্থক ‘গধূলি’ শব্দটোৰ অৰ্থ৷ যেতিয়া পথাৰৰ পৰা আবেলি গৰুৰ পালটো গাঁৱলৈ ওভতাই আনে, তেতিয়া জাক জাক গৰুৰ খোজত বাটৰ পৰা ধূলি উৰে৷ গো আৰু ধূলি, একেলগে গোধূলি বা গধূলি৷ আজিৰ গৰুৰ পাল নেদেখা ল’ৰা ছোৱালীয়ে এইটো নজনাটো মানি ল’ব পাৰি, মোৰ দৰে বয়সীয়া এটাই নজনাটো নিজেই মানিব নোৱাৰি৷ তেতিয়াই ভাবিছোঁ, আচলতে আমি কিমান জানো, কিমান শিকিছোঁ৷ মোৰ দৰে\nApril 1, 2022 সম্পাদকীয়\t5 Comments\nসম্পাদকীয়- জয়ন্ত প্ৰীতম\nআলোচনীখনৰ সম্পাদকৰ দায়িত্ব লোৱা দিনটোৰ পৰা মই চিন্তা কৰি থাকিলোঁ যে মই কেনেধৰণৰ সম্পাদকীয় লিখিম বা লিখা উচিত। খাৰখোৱা মগজুক যিমানেই এই কথাটোক লৈ জোৰ দিলোঁ, সিমানেই দেখোন চিন্তাবোৰ কৰ্পূৰৰ দৰে ক’ৰবালৈ উৰি যাবলৈ ধৰিলে। কি কৰিম, কি লিখিম একো উৱাদিহ নাপালোঁ। আনপিনে আলোচনী সম্পূৰ্ণ কৰাৰ অন্তিম মুহূৰ্তটোও একেবাৰে কাষ চাপি আহিল। অৱশেষত সকলোবোৰ নঞৰ্থক কথা মনৰ মাজৰ পৰা আঁতৰাই থৈ ভাবিলোঁ, মনলৈ যি আহে তাকেই লিখোঁ। বৰ বেছি চিন্তা কৰি নাথাকোঁ। লেখাটো লিখি থাকোঁতে ক’ৰবাত কুলি চৰাই এটাই কু-উ\nMarch 1, 2022 সম্পাদকীয়\t18 Comments\nপাৰ্শ্বজ্যোতি- হাঁহিৰ বাবে অজুহাত\nএই যে ২৪ ঘণ্টাত এটা আহ্নিক গতিৰ দিন সম্পন্ন হয়, ৭ টা দিনত এটা সপ্তাহ বা ৩০ দিনত এক মাহ! সময়ৰ এই জোখ-মাখবোৰত আমি কেতিয়াবা নিজকে এবাৰলৈ হ’লেও প্ৰশ্ন কৰিছোঁনে, যোৱা মাহটোত, যোৱা সপ্তাহত বা কালিৰ দিনটোত মই কেইবাৰ হাঁহিলোঁ! নিশ্চিতভাবে আপুনি বা মই দুখৰ, কষ্টৰ নতুবা জীৱনৰ সংঘৰ্ষৰ কথাবোৰক লৈ যিমানবাৰ নিজৰ লগত আলোচনা কৰিলোঁ বা চিন্তা কৰিলোঁ, হাঁহিব পৰা ক্ষণবোৰক লৈ খুব কমেই আত্মবিভোৰ হ’লোঁ৷ অথচ পুৱাৰ পৰা ৰাতি চকুৰ পতা জাপ খোৱালৈকে এই জীৱন যাত্ৰাৰ সংঘৰ্ষবোৰ কেৱল\nFebruary 1, 2022 সম্পাদকীয়\t23 Comments\nনতুন বছৰটো আৰম্ভ হোৱাৰ সময়তে নতুন কাম এটাৰ দায়িত্ব পাইছিলোঁ, ফটাঢোল ই-আলোচনীৰ পঞ্চম বৰ্ষৰ সপ্তম সংখ্যাৰ সম্পাদনাৰ ভাৰ। বছৰটো সুন্দৰকৈ আৰম্ভণি কৰাৰ যেন এক অৱকাশ। সেইখিনি সময়তে, নতুন বছৰটো ভাল লগাকৈ আৰম্ভ কৰোঁ বুলি আলমাৰী খুচৰি প্ৰিয় লেখিকাৰ কিতাপ এখনো উলিয়াই লৈছিলোঁ পঢ়িবলৈ বুলি। অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীৰ ‘কেথেৰিনাৰ সৈতে এটি নিৰ্জন দুপৰীয়া’; বহুদিনৰ পিছত পঢ়াৰ বাবেই হয়তো কিতাপখনৰ বহুতো কথা নতুনকৈ পঢ়া যেন লাগিল, অনেক কথাই নতুন ধৰণে ভাবি চোৱাৰ অৱকাশ যোগালে। কেথেৰিনাৰ জড়িয়তেই চিনাকি হ’ল গ‍্যেটেৰ সৈতে, জোহান ৱ’ল্ফগেং\nJanuary 1, 2022 সম্পাদকীয়\t47 Comments\n………………শৈশৱ আৰু জীৱনৰ আখৰবোৰ-ভাস্কৰজ্যোতি দাস\nচৰকাৰী বন্ধৰ দিনটোত সম্পাদকীয় লিখিবলৈ পুৱাই ডেস্কটপটো খুলি প্ৰথমেই ভাব এটা আহিল; কি লিখিম! লিখিবলগীয়াতো একোৱেই নাই৷ সকলোৱে সকলো কথা জানেই৷ অন্ততঃ মোতকৈ বেছি ভালদৰে জানে৷ তেন্তে কি লিখিম মই! মোৰ দৰে আউটডেটেড মানুহ এটাই আলোচনীৰ সম্পাদকীয় কি লিখিম! কি লিখিম, কি লিখিম বুলি ভাবি থাকোঁতে হঠাতে ল’ৰা দুটামানে ওচৰতে কথা পাতি থকা যেন শুনিবলৈ পালোঁ৷ বাহিৰলৈ গৈ দেখিলোঁ ৬-৭ টামান ল’ৰাই চাইকেল চাৰিখন লৈ কথা পাতি আছে৷ বয়স ১৩-১৪ বছৰমান হৈছে সিহঁতৰ৷ দিনটোৰ প্লেন কিছুমান আলোচনা কৰি আছে৷ আজি\nDecember 1, 2021 সম্পাদকীয়\t25 Comments\nসম্পাদকীয়- প্ৰণীতা গোস্বামী বৰঠাকুৰ\nপল অনুপল কৰি, বাৰ দিন মাহ কৰি বছৰবোৰ পাৰ হৈ যায়।… সোঁৱৰণীৰ দলিচাত সময়ৰ আবিৰে সেন্দুৰীয়া ফুল বাচি যায়।। বছৰবোৰ যেন চকুৰ আগতে শেষ হৈ গৈ আছে। নতুনক আদৰি লৈ ৰং-তামাচা কৰি স্মৃতিবোৰ সজীৱ হৈ থাকো‌ঁতেই বছৰটো শেষ হ’বৰ হয়েই। আকৌ নতুন এটা বছৰক বহুত আশাৰে আদৰি অনা হয়। মনত আকৌ নতুন উদ্যম, নতুন প্ৰত্যাশাই পোশা মেলে, বিশ্বাসে খোপনি পোতে। আমি কৰ্মস্পৃহা পাওঁ, জীয়াই থকাৰ হেঁপাহ জাগে। এইদৰেই নিৰবচ্ছিন্নভাৱে জীৱন আগবাঢ়ি গৈ আছে, সোঁৱৰণীৰ জোলোঙাটোও গধুৰ হৈ গৈ আছে। সময়ে\nNovember 1, 2021 সম্পাদকীয়\t6 Comments\nইটো সিটো আৰু কিবাকিবি বহুতো-সুস্মিতা দাস\nসম্পাদকীয় লিখিবলৈ বহি কলমটো খুলি বহি ৰৈছোঁ। কি লিখোঁ, কেনেকৈ লিখোঁ, ক’ৰপৰা আৰম্ভ কৰোঁ, চাৰিওফালে দেখোন অশান্ত সময়ৰ কথা। সেয়ে কথাবোৰ নিজৰ পৰাই আৰম্ভ কৰোঁ বুলি ভাবিছোঁ। বছৰটোৰ মাজভাগত মা আৰু দেউতা একেদিনাই ক’ৰোণাত আক্ৰান্ত হৈছিল। দেউতাৰ ভাইৰেল লোড বহুত বেছি আছিল। খবৰটোৱে আমাৰ তিনিও ভাই-ভনীকে জোকাৰি গৈছিল। মাহঁতক ঘৰতে ৰখাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হ’ল। সৰু ভাইটিটোৱে এমাহকাল ছুটি লৈ অকলে যি ধৰণেৰে মা দেউতাৰ পৰিচৰ্য্যা কৰিলে সেয়া হয়তো মই ছোৱালী হৈয়ো কেতিয়াও কৰিব নোৱাৰিলোঁহেঁতেন। দুঃসময়ৰ এই সময়ছোৱাতেই ঘৰৰ কাষৰ মানুহ\nOctober 1, 2021 সম্পাদকীয়\t19 Comments\nহাস্যৰসে জীৱনলৈ কঢ়িয়াই আনে সুন্দৰতা আৰু সুস্বাস্থ্য\nবিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ আশীষধন্য হৈ মানৱজাতিয়ে উন্নতিৰ জখলাৰে আজি দুৰন্ত গতিৰে উধাইছে যদিও সকলো মানুহৰ মনৰপৰা একপ্ৰকাৰে নিশ্চিহ্ন হৈ পৰিছে মনৰ শান্তি আৰু মুখৰ হাঁহি।এনে এক জটিল সন্ধিক্ষণত ‘ফটাঢোল’ ফেছবুক গ্ৰুপৰ ব্যঙ্গ সাহিত্যক পুণৰুজ্জীৱিত কৰাৰ যি প্ৰচেষ্টা,সেয়া সঁচাই শলাগিবলগীয়া। অসমীয়া সাহিত্যত ‘নৱৰস’ৰ এক উপাদান হৈছে ‘হাস্যৰস’।’বৈষ্ণৱ সাহিত্য’ত এই ৰসৰ প্ৰভাৱ তেনেকৈ দেখা নাযায়।আনহাতে সাহিত্যৰ প্ৰাণবস্তুৱেই হৈছে ‘ৰস’।অৰ্থাৎ ‘ৰস’ অবিহনে সাহিত্য নিষ্প্ৰাণ।সাহিত্য জগতত বৈচিত্ৰপূৰ্ণ ৰস সৃষ্টি কৰি পাঠকক অনিৰ্বচনীয় আনন্দৰ সন্ধান দিয়াটোৱেই সাহিত্যিক এজনৰ মূল লক্ষ্য।নাট্যশাস্ত্ৰ প্ৰণেতা ভৰতৰ মতে…… ‘ন ৰসাদৃতে\nসম্পাদকৰ দৰে গধুৰ দায়িত্ব মোৰ বাবে জীৱনত এয়া প্ৰথম। গতিকে ভয় আৰু শংকাৰ মাজতে মাহটো আৰম্ভ হৈছিল। আজি ইমান মাহে চকুৰ সন্মুখতে এজনৰ পিছত এজন সাংঘাতিক প্ৰতিভাশালী ব্যক্তিৰ সম্পাদনা দেখি আহিছোঁ। তেওঁলোকৰ মনৰ কথাবোৰ পঢ়িছিলোঁ৷ বহু কথা শিকিছিলোঁ, বহু কথাই মনত বাহ সাজিছিল, কিন্তু মই নিজে তেনে এটি গধুৰ দায়িত্ব ল’ব পাৰিম বুলি আত্মবিশ্বাস গঢ়ি উঠা নাছিল। সেয়ে মোৰ দৰে এজন সাধাৰণ পঢ়ুৱৈৰ বাবে বৰ সহজ নাছিল এই যাত্ৰাটো৷ শব্দৰ ভঁৰাল মোৰ তেনেই খৰাং৷ গতিকে শব্দৰ মালাৰে আপোনালোকক বান্ধি ৰাখিবৰ\nAugust 1, 2021 সম্পাদকীয়\t23 Comments


নৱম আধ্যা পদুম "With orient pearl, with ruby red, With marble white, with sapphire blue, Her body every way is fed, Heigh ho, fair…………. Nature herself her shape admires; The gods are wounded in her sight; And love forsakes his heavenly fires And at her eyes his brand doth light" -T. Lodge\nপদুমৰ নিচিনা কুমলীয়া ছোৱালী এজনীৰ পক্ষে ইমানবোৰ বেঢ়ি ধৰা বিপদ সহা অসম্ভৱ। প্ৰথম, যত তেওঁ মন-প্ৰাণ সপিছিল, তেওঁৰ পৰা বিচ্ছেদ। দ্বিতীয়, আপোন দেশৰ ঘৰ দুৱাৰ এৰি বনবাস। উপজিবৰে পৰা দুখ কাক বোলে যি নেজানিছিল, যি শান্তি-সুখৰ সুবিমল ছাঁত আলসুৱা হৈ বাঢ়িছিল, তেনে কোমল ছোৱালী এজনীয়ে বাঘ ভালুক আদি হিংসুক জন্তুৰে সৈতে দুৰ্ঘোৰ অৰণ্যত দুৰ্ঘোৰ ক্লেশত বাস কৰিবলগীয়া হল। তাৰ উপৰি চেনেহৰ বাপেক দদায়েকহঁতৰ ৰাজদ্ৰোহ অপৰাধত কোন সময়ত কি হয় চিন নাই। শত্ৰুয়ে বিচাৰি পিয়াপি লগাইছে, পালেই অঘটন ঘটিব। আৰু ভবিষ্যতলৈ বা নিজৰ কপালত কি আপদ আছে, তাকো তেওঁ কব নোৱাৰে। ইত্যাদি চিন্তাত পদুম জলকা লাগিল। এইবিলাক নিজৰ চিন্তা-ভাৱনাতকৈও তেওঁৰ প্ৰাণৰ সূৰ্য্যৰ বা কি হল এই চিন্তাত তেওঁ একেবাৰেই এধামৰা হল। এতিয়াও যদি তেওঁ কোৱাচিলাৰ মুখেও এবাৰ বাতৰি শুনিব পায় যে সূৰ্য্য ভালে আছে, তেন্তে তেওঁ এই জনমৰ আশা এৰি একেবাৰেই চকু মুদিব পাৰে। লাহে লাহে তেওঁৰ নিজৰ আৰু বাপেক-মাকৰ বিষয়ে চিন্তা, কেৱল এটা চিন্তাত পৰিণত হল যে "সূৰ্য্য ভালে আছে নে ?" "সূৰ্য্য ভালে আছে" এই কথা শুনিবলৈ পালে পদুমে মহাসুখেৰে এই জীৱন পৰিত্যাগ কৰিব পাৰে। এই দুখময় সংসাৰত আৰু একোলৈকে তেওঁৰ বাসনা নাই ; মাত্ৰ বাসনা 'সূৰ্য্যৰ সুখ'। পদুমে এতিয়া মনতে সংকল্প কৰিলে যি মুহূৰ্ত্ততে তেওঁ সূৰ্য্য জীয়াই থকা বাতৰি শুনিব, সেই মুহূৰ্ত্ততে তেওঁ মনত শান্তি লভি বিহ খাই প্ৰাণত্যাগ কৰি ক্লেশপূৰ্ণ পৃথিৱীৰ পৰা নিত্যধামলৈ গতি কৰিব। এই অভিপ্ৰায়ে তেওঁ ৰিহাৰ আচলত সদাই বিহ এডোখৰ বান্ধি থৈছিল।\nভুটীয়া চৰ্দ্দাৰৰ জীয়েক কুৰ্ম্মীয়ে যিদিনাখনৰে পৰা পদুমে সৈতে সখি বন্ধালে, সেই দিনাখনৰে পৰা তাই পদুমৰ মৰমতে মৰা হল। ৰাতিৰ কেদাঁড়হে কুৰ্ম্মী পদুমেৰে এৰা এৰি হৈ থাকে, ৰাতি পুৱাল বুলিলেই আহি পদুমৰ ওচৰ ওলালহি। পদুমক বেজাৰ কৰি থকা দেখিলে তাই কত বুজাই কত প্ৰবোধ দিয়ে, কত গালি পাৰে। পদুম ঘাইকৈ কিহত ম্ৰিয়মান হৈ আছে, এই কথা কুৰ্ম্মীয়ে নেজানি পদুমক কয় "ঐ হখি, তুৰনু কিহত আকৌ ইমানকৈ বেজাৰ তো আৰু ? মুৰ ঘৰেই তুৰ ঘৰ, মুৰ মানুহেই তুৰ মানু, তুৰ গাওঁতকৈ মুৰ গাওঁত তই থাকি হুখ পাবি; মুৰ হৈতে তই উমলিবি ; হৌ পৰ্ব্বতত তয়ে ময়ে উঠিম, পুল চিঙ্গিম, মলা সিঙ্গিম, তয়ো পিন্ধিবি ময়ো পিন্ধিম ; মুৰ গাওঁত হকলুই তুক মৰম কৰিব। মুৰ বাপেকক মুই কৈছোঁ তহঁতিক হোনকালে ইয়াৰ পৰা আমাৰ ঘৰলৈ নিব আৰু হখি, তই আকৌ বেজাৰ নকৰিবি ; তই বেজাৰ কৰিলি মুৰো বেজাৰ লাগে, তই কান্দিলি মুৰো কান্দুন আহে। " এইদৰে কুৰ্ম্মীয়ে পদুমক মনৰ বেজাৰ গুচাবলৈ দিনৰ দিনটো কত উপায় উলিয়াই থাকে তাৰ অন্ত নাই। কেতিয়াবা সিহঁতৰ পৰ্ব্বতৰ গীতকে গাব, কেতিয়াবা সাধুকথাকে এটা কব, কেতিয়াবা কিবা এটা বস্তুকে খাবলৈ আনি দিব, কেতিয়াবা বনৰীয়া ফুল চিঙি আনি মলা গাঁথি পদুমৰ খোপাত পিন্ধাইকে দিব ; কেতিয়াবা বা সোণপৰুৱা ধৰি আনি কপালত ফোট পিন্ধাব ইত্যাদি প্ৰকাৰে কুৰ্ম্মীয়ে পদুমৰ মন ভালে ৰাখিবলৈ যত্ন কৰি থাকে, কুৰ্ম্মী ওচৰত থাকে মানে পদুমে ৰং থাকে আঁতৰ হলেই আকৌ শোক-ডাৱৰে পদুমক ঢাকি পেলায়, আকৌ চকুৰ পৰা বেজাৰ-বৰষুণ পৰিবলৈ ধৰে।


Gen 30 | AsmULB | STEP | ৰাহেলে যেতিয়া দেখিলে যে তেওঁ যাকোবলৈ কোনো সন্তান জন্ম দিব পৰা নাই, তেতিয়া বায়েকক হিংসা কৰিবলৈ ধৰিলে। ৰাহেলে যাকোবক ক’লে, “মোক সন্তান দিয়া, নহ’লে মই মৰিম।”\nবিলহা আৰু জিল্পাৰ সন্তানসকল\n1ৰাহেলে যেতিয়া দেখিলে যে তেওঁ যাকোবলৈ কোনো সন্তান জন্ম দিব পৰা নাই, তেতিয়া বায়েকক হিংসা কৰিবলৈ ধৰিলে। ৰাহেলে যাকোবক ক’লে, “মোক সন্তান দিয়া, নহ’লে মই মৰিম।” 2তেতিয়া ৰাহেললৈ যাকোবৰ অতিশয় খং উঠিল। তেওঁ ক’লে, “যিজনে তোমাক গৰ্ভফল নিদিয়াকৈ ৰাখিছে, মই সেই ঈশ্বৰ নেকি?”\n3ৰাহেলে ক’লে, “চাওঁক, মোৰ দাসী বিলহা আছে; আপুনি তাইৰ সৈতে শয়ন কৰক যাতে তাই মোৰ কোলাত সন্তান দিব পাৰে আৰু মই তাইৰ দ্বাৰাই সন্তান লাভ কৰিম।” 4তেতিয়া ৰাহেলে তেওঁৰ দাসী বিলহাৰ লগত যাকোবৰ বিয়া দিলে।\n5তাতে বিলহা গৰ্ভৱতী হৈ যাকোবলৈ এটি পুত্ৰ প্ৰসৱ কৰিলে। 6তেতিয়া ৰাহেলে ক’লে, “ঈশ্বৰে মোৰ কথা শুনি সুবিচাৰ কৰিলে। তেওঁ নিশ্চয়কৈ মোৰ কাকুতি শুনিলে আৰু মোক এটি পুত্ৰ দিলে।” সেয়ে তেওঁ সেই পুত্রৰ নাম দান (সুবিচাৰ) ৰাখিলে।\n7ৰাহেলৰ দাসী বিলহা পুনৰ্ব্বাৰ গৰ্ভৱতী হৈ যাকোবলৈ দ্বিতীয় পুত্ৰ প্রসৱ কৰিলে। 8তেতিয়া ৰাহেলে ক’লে, “মই মোৰ বাইদেউৰ সৈতে মালযুদ্ধ কৰি জয়ী হ’লো।” সেয়ে তেওঁ ল’ৰাটিৰ নাম নপ্তালী (মালযুদ্ধ) থলে।\n9পাছত লেয়াই নিজে গর্ভধাৰণ কৰিবলৈ এৰা দেখি, তেৱোঁ নিজৰ দাসী জিল্পাক যাকোবৰ ভার্য্যা কৰি দিলে। 10তাতে লেয়াৰ দাসী জিল্পাই যাকোবলৈ এটি পুত্ৰৰ জন্ম দিলে। 11লেয়াই ক’লে, “ই কেনে সৌভাগ্য!” এইবুলি তেওঁ ল’ৰাটিৰ নাম গাদ (সুভাগ্য) ৰাখিলে।\n12তাৰপাছত লেয়াৰ দাসী জিল্পাই যাকোবলৈ তেওঁৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ জন্ম দিলে। 13তাতে লেয়াই ক’লে, “মই সুখী! কিয়নো ছোৱালীবোৰে মোক সুখী বুলি ক’ব।” সেয়ে তেওঁ তাৰ নাম আচেৰ (সুখী) ৰাখিলে।\nলেয়া পুণৰ মাতৃ হোৱা\n14পাছত ঘেহুঁধান দোৱাৰ সময়ত, ৰূবেণে ওলাই গৈ পথাৰত দুদা ফল পাই তেওঁৰ মাক লেয়াক আনি দিলে; তেতিয়া ৰাহেলে লেয়াক ক’লে, “তোমাৰ পুত্রই অনা দুদা ফলৰ কেইটামান মোকো দিয়া।” 15তাতে লেয়াই তেওঁক ক’লে “তুমি মোৰ স্বামীকে ল’লা, ই জানো সৰু কথা? আকৌ এতিয়া মোৰ পুত্রই অনা দুদা ফলো তুমি ল’ব খোজানে?” তেতিয়া ৰাহেলে ক’লে, “তেন্তে তোমাৰ পুত্রই অনা দুদা ফলৰ সলনি তেওঁ আজি ৰাতি তোমাৰে সৈতে শয়ন কৰিব।”\n16গধূলিপৰত যাকোব যেতিয়া পথাৰৰ পৰা উলটি আহিল লেয়াই বাহিৰলৈ আহি তেওঁক আগবঢ়ায় আনিবলৈ গ’ল। লেয়াই ক’লে, “তুমি আজি ৰাতি মোৰ লগত শয়ন কৰিব লাগে; কিয়নো মোৰ ল’ৰাই অনা দুদা ফল দি মই আপোনাৰ বেচ দিলোঁ।” তাতে সেই ৰাতি যাকোবে লেয়াৰ সৈতে শয়ন কৰিলে। 17ঈশ্বৰে লেয়াৰ প্ৰাৰ্থনা শুনিলে আৰু তেওঁ পুণৰ গৰ্ভৱতী হৈ যাকোবলৈ পঞ্চম পুত্ৰ প্রসৱ কৰিলে। 18তেতিয়া লেয়াই ক’লে, “মই মোৰ স্বামীক মোৰ দাসীক দিছিলোঁ আৰু সেয়ে, ঈশ্বৰে মোক তাৰ বেচ দিলে।” তাৰ কাৰণে তেওঁ পুত্রৰ নাম ইচাখৰ [বেচ] ৰাখিলে।\n19পাছত লেয়া আকৌ গৰ্ভৱতী হ’ল আৰু যাকোবলৈ তেওঁ ষষ্ঠ পুত্ৰ প্রসৱ কৰিলে। 20লেয়াই ক’লে, “ঈশ্বৰে মোক এক উত্তম উপহাৰ দিলে। এতিয়া মোৰ স্বামীয়ে মোক সন্মান কৰিব, কিয়নো মই তেওঁলৈ ছয়টি পুত্ৰ প্রসৱ কৰিলো।” তাতে লেয়াই তেওঁৰ পুত্রৰ নাম জবুলুন (সন্মান) ৰাখিলে। 21তাৰ পাছত তেওঁ এজনী ছোৱালী প্ৰসৱ কৰিলে আৰু তাইৰ নাম দীনা ৰাখিলে।\nৰাহেলৰ প্রথম সন্তান\n22পাছত ঈশ্বৰে ৰাহেলক সুঁৱৰিলে। ঈশ্বৰে ৰাহেলৰ প্ৰাৰ্থনা শুনিলে আৰু তেওঁকো গৰ্ভধাৰণৰ ক্ষমতা দিলে। 23তাতে ৰাহেল গৰ্ভৱতী হ’ল আৰু তেওঁ এটি পুত্ৰ প্রসৱ কৰিলে। তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “ঈশ্বৰে মোৰ অপযশ দূৰ কৰিলে।” 24তেওঁ সন্তানৰ নাম যোচেফ (বৃদ্ধি) ৰাখি ক’লে যে, “যিহোৱাই মোক আন এটি পুত্ৰ দান কৰিলে।”\nলাবনৰ সৈতে যাকেবৰ নতুন বন্দোবস্ত।\n25ৰাহেলে যোচেফক প্ৰসৱ কৰাৰ পাছত যাকোবে লাবনক ক’লে, “এতিয়া মোক বিদায় দিয়ক যাতে মই নিজৰ দেশ আৰু নিজৰ ঘৰলৈ যাব পাৰো। 26মোৰ ভার্য্যা আৰু সন্তানসকলৰ কাৰণে মই আপোনাৰ সেৱা কৰিলো। এতিয়া তেওঁলোকক লৈ মোক যাবলৈ দিয়ক। কিয়নো আপুনি নিজেই জানে মই কিভাৱে আপোনাৰ সেৱা কৰিলো।”\n27তেতিয়া লাবনে তেওঁক ক’লে, “যদিহে মই তোমাৰ দৃষ্টিত অনুগ্ৰহপ্ৰাপ্ত হৈছোঁ, তেন্তে থাকা। কাৰণ যিহোৱাই যে তোমাৰ কাৰণে মোক আশীৰ্ব্বাদ কৰিছে, তাক মই অনুমান কৰি বুজিছোঁ।” 28তেওঁ আৰু ক’লে, “তোমাৰ বেচ তুমি নিৰূপণ কৰা, মই তাকে তোমাক দিম।”\n29তেতিয়া যাকোবে তেওঁক ক’লে “মই কেনেকৈ আপোনাৰ সেৱা কৰিছোঁ আৰু মোৰ হাতত আপোনাৰ পশুৰ জাকবোৰৰ কি অৱস্থা হৈছে, তাক আপুনি জানে। 30মই অহাৰ আগেয়ে আপোনাৰ পশুধন অলপ আছিল; কিন্তু এতিয়া সেইবোৰ বাঢ়ি গৈ প্রচুৰ হ’ল; মই যি যি ঠাইতে কাম কৰিলো তাতেই যিহোৱাই আপোনাক আশীৰ্ব্বাদ কৰিলে। কিন্তু মোৰ নিজৰ পৰিয়ালৰ কাৰণেনো মই কেতিয়া কাম কৰিম?”\n31তেতিয়া লাবনে ক’লে, “মই তোমাক কি বেচ দিম?” যাকোবে ক’লে, “আপুনি মোক একোকে দিব নালাগে। আপুনি যদি মোলৈ এই কাম কৰে, তেন্তে মই পুণৰ আপোনাৰ পশুৰ জাক চৰাম আৰু তাৰ যত্ন লম। 32আজি আপোনাৰ আটাইবোৰ পশুৰ জাকৰ মাজেদি মোক যাবলৈ দিয়ক। সেইবোৰৰ মাজৰ যিবোৰ ভেড়াৰ গাত ফুটুকা-ফুটুকী আৰু পখৰা-পখৰি দাগ আছে আৰু সকলো ক’লা বৰণৰ ভেড়া আছে, মই বেলেগ কৰিম। আকৌ যি ছাগলী ফুটুকা-ফুটুকী আৰু পখৰা-পখৰি দাগ আছে, সেইবোৰকো বেলেগ কৰিম। সেয়ে মোৰ বেচ হব।\n33তাতে ভৱিষ্যতে যেতিয়া আপুনি মোৰ বেচ চাবলৈ আহিব, তেতিয়া মোৰ ন্যায় কার্যই আপোনাৰ আগত মোৰ পক্ষে সাক্ষ্য দিব; ফুটুকা-ফুটুকী আৰু পখৰা-পখৰি দাগ নথকা, এনে কোনো ছাগলী আৰু ক’লা বৰণ নোহোৱা, এনে কোনো ভেড়া যদি মোৰ ওচৰত পায়, সেয়ে মই চুৰ কৰা বুলি ধৰা হ’ব।” 34তেতিয়া লাবনে ক’লে, “বাৰু, তোমাৰ কথাৰ দৰেই হওঁক।”\n35পাছত লাবনে সেই দিনাই পখৰা-পখৰি আৰু ফুটুকা-ফুটুকি দাগ থকা মতা ছাগলী আৰু পখৰা-পখৰি ও ফুটুকা-ফুটুকী মাইকী ছাগলীবোৰক অৰ্থাৎ যিবোৰৰ গাত বগা বৰণ আছিল সেইবোৰক আৰু ক’লা বৰণৰ ভেড়াবোৰক বেলেগ কৰি নিজৰ পুতেকসকলৰ হাতত সেইবোৰ গটাই দিলে। 36তাৰপাছত তেওঁ যাকোবৰ ওচৰৰ পৰা তিনি দিনৰ পথৰ দূৰত্বলৈ আতৰি গ’ল আৰু যাকোবে লাবনৰ অৱশিষ্ট পশুৰ জাকবোৰ চৰাবলৈ ধৰিলে।\n37তাৰ পাছত যাকোবে ঝাও, বাদাম আৰু অম্মোন গছৰ কেঁচা ডাল কাটি আনি সেইবোৰৰ বগা আঁচৰ ছাল গুছালে। তাতে ডালবোৰত থকা ভিতৰৰ বগা কাঠৰ আঁচ দেখা পোৱা গ’ল। 38পশুৰ জাকবোৰে যেতিয়া পানী খাবলৈ আহে, তেতিয়া তেওঁ সেই ডালবোৰ লৈ সিহঁতৰ সন্মুখত পানী খোৱা পাত্রবোৰৰ মাজত থিয়কৈ থয়; তাতে পানী খাবলৈ আহোঁতে, সিহঁত গাভিনী হয়।\n39এইদৰে সেই ডালবোৰৰ সন্মুখত মিলিত হোৱাৰ পাছত জাকবোৰ গাভিনী হয় আৰু সিহঁতে ফুটুকা-ফুটুকী ও পখৰা-পখৰি পোৱালি জগায়। 40যাকোবে মাইকী ভেড়াবোৰক বেলেগ কৰে আৰু পোৱালীবোৰক লৈ লাবনৰ আচঁ থকা পশুবোৰ আৰু ক’লা বৰণীয়া সকলো ভেড়াবোৰৰ মাজত ৰাখে; এইদৰে তেওঁ নিজৰ কাৰণে বেলেগে এক পশুপাল গঢ়ি তোলে আৰু সেইবোৰক তেওঁ লাবণৰ জাকৰ সৈতে মিলিবলৈ নিদিয়ে।\n41যেতিয়া জাকত থকা স্বাস্থ্যবান ভেড়াবোৰ গাভিনী হয়, তেতিয়া যাকোবে সিহঁতৰ পানী খোৱা পাত্রৰ মাজত চকুৰ সম্মুখত সেই ডালবোৰ থয় যাতে সেই ডালবোৰৰ সন্মুখতে সিহঁত গাভিনী হয়। 42কিন্তু দুৰ্ব্বল পশুবোৰৰ আগত হ’লে নথয়; তাতে দুৰ্ব্বলবোৰ লাবণৰ আৰু বলী পশুবোৰ যাকোবৰ হয়।