………………শৈশৱ আৰু জীৱনৰ আখৰবোৰ-ভাস্কৰজ্যোতি দাস – ফটাঢোল\nচৰকাৰী বন্ধৰ দিনটোত সম্পাদকীয় লিখিবলৈ পুৱাই ডেস্কটপটো খুলি প্ৰথমেই ভাব এটা আহিল; কি লিখিম! লিখিবলগীয়াতো একোৱেই নাই৷ সকলোৱে সকলো কথা জানেই৷ অন্ততঃ মোতকৈ বেছি ভালদৰে জানে৷ তেন্তে কি লিখিম মই! মোৰ দৰে আউটডেটেড মানুহ এটাই আলোচনীৰ সম্পাদকীয় কি লিখিম!\nকি লিখিম, কি লিখিম বুলি ভাবি থাকোঁতে হঠাতে ল’ৰা দুটামানে ওচৰতে কথা পাতি থকা যেন শুনিবলৈ পালোঁ৷ বাহিৰলৈ গৈ দেখিলোঁ ৬-৭ টামান ল’ৰাই চাইকেল চাৰিখন লৈ কথা পাতি আছে৷ বয়স ১৩-১৪ বছৰমান হৈছে সিহঁতৰ৷ দিনটোৰ প্লেন কিছুমান আলোচনা কৰি আছে৷ আজি দৰিকা নদীৰ ঔগুৰি ডুবিত জাল পেলাব৷ প্ৰথমেই মাছধৰা চাবলৈ যাব, তাৰপাছত পোনজানৰ কাষত বগৰী পাৰিবলৈ যাব৷ তাৰপাছত দিখৌৰ পাৰত গৈ ঢেকীয়া বুটলিব, এটাৰ ঘৰত গোটেইকেইটাই মিলি দিনৰসাঁজ খাব আৰু পিছবেলা লক্ষ্মী টকীজত গৈ নতুন চিনেমাখন চাবগৈ৷ চিনেমা শেষ কৰি এটাৰ ঘৰত থকা পুখুৰীটোত নাও চলাব৷ মুঠতে দিনটোৰ কাৰ্যসূচীখিনি ভালদৰেই পৰিকল্পনা কৰি লৈছে সিহঁতে৷ কিছুসময় ইহঁতৰ কাৰবাৰটো চাই থকাৰ মাজতে হঠাতে কোনোবাই মোৰ পিঠিত এছাৰিৰ কোব এটা দি সুধিছে – “মহাত্মা গান্ধীয়ে ভাৰতত বুনিয়াদী শিক্ষা কোন চনত আৰম্ভ কৰিছিল সেইটো নজনা তহঁতকেইটাই বন্ধৰ দিনত এনেকৈ টলৌ-টলৌকৈ ঘূৰি থাকিবলৈ লৈছ!” পিছলৈ ঘূৰি চাইহে সম্বিত ঘূৰি আহিল৷ চুলতান আহমেদ ছাৰ৷ ছাৰ ৰুগীয়া হৈছে এতিয়া৷ কৈছে -“স্বাস্থ্য অতি বেয়া ভাস্কৰ৷ উশাহ লোৱাত কষ্ট হয়৷ ৰিটায়াৰমেণ্টলৈ বেছি দিন নাই৷ আহিবলগীয়া পৌৰসভা আৰু স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদৰ নিৰ্বাচনবোৰৰ ডিউটিৰ পৰা মোক আঁতৰাই ৰাখিবা৷” ছাৰক ভালদৰে বিদায় জনাই আকৌ ডেস্কটপটোৰ আগত বহি পৰিলোঁ৷ সলনি হোৱা সময়বোৰৰ কথা ভাবিলোঁ৷\nকি লিখিম! একোকে মনলৈ অহা নাই৷ কথা এসোপামানেৰে মনটো ভৰি আছে যদিও একোৱেই লিখিব নোৱাৰোঁ দেখোন৷ এইদৰে কিছুসময়ৰ বহি থাকোঁতে ঘটনা এটা মনত পৰিল৷ ন-দহ বছৰমানৰ আগৰ ঘটনা৷\nব্যস্ত জীৱনশৈলীৰ মাজত চলি থকা এটা সাধাৰণ দিন। সেই দিনকেইটাত কাৰ্যালয়ৰ কামৰ গতিয়ে ব্যস্ততা বঢ়োৱাৰ লগতে দেহ-মনৰ অৱশ ভাবটোও বঢ়াইছে৷ ভাবিলোঁ কাৰ্যালয়লৈ অলপ সোনকালে যাম। বহুতো কাম পেন্দিং হৈ আছে। নমান বজাতেই মোৰ পিঠিত অফিচ বেগ আৰু হাতত বাইকৰ চাবি। বাৰান্দাত ভৰি থৈছোঁহে মাথোঁ, দেখিলোঁ গে’টৰ বাহিৰত ৩ টা সৰু সৰু ল’ৰা-ছোৱালী। ডাঙৰ ছোৱালীজনীৰ বয়স ১১-১২ বছৰমান হ’ব। মলিন চেহেৰা, অপৰিষ্কাৰ দেহ আৰু ক্ষীণ, ক’লা দেহটোত ওলমি থকা মেৰুণ ৰঙৰ এটা ফ্ৰক। বাকী দুটাৰ বয়সো ৫ বছৰৰ পৰা ৮ বছৰৰ ভিতৰতে হ’ব। মাজুটো ল’ৰা।…….হয়টো খোজনীয়া।\n: দাদা, ১০ টকা এটা দিয়কনা, আজি ৰাতিপুৱাৰ পৰা একোৱেই খোৱা নাই\nডাঙৰজনীয়ে আৰম্ভ কৰিলে। মই সুধিলোঁ,\n: তহঁতৰ ঘৰ ক’ত? মা-দেউতা নাই নেকি?\n: নাই দাদা। মা-বাপৰ বিয়া হৈছে, মাটোৰ ওচৰতে আমি আছিলোঁ, মাৰ মানুষটোৱে আমাক তাত থাকিব নিদিয়ে আৰু বাপটোৰ তাত গ’লেভি মাইকীটোৱে আমাকে খেদি দিয়ে, বাপটো মৰিছে।\nডাঙৰজনীৰ অস্পষ্ট কথাখিনিত মনটো সেমেকি গ’ল।\nতাই কোৱা কথাবোৰৰ পৰা গম পালোঁ যে সিহঁত চাহবাগানৰ লোক। ইতিমধ্যে মাজু ল’ৰাটো চোতালত এটা ডাঙৰ পৰুৱাৰ লগত ব্যস্ত হৈ আছে। হাতত এডাল খেৰ। সৰুজনী বাৰান্দালৈ উঠি অহা ষ্টেপ এটাত বহি আছে। দৃশ্যটো আৰু ইয়াৰ প্ৰেক্ষাপতৰ কথা ভাবি মনটো ভৰি পৰিল। আকৌ ভাবিলোঁ কিজানিবা তাই মিছা কথাই কৈছে। হ’লেও দৃশ্যটোৰ বৰ্তমানক লৈ মনত থকা সন্দেহভাব কিছু আঁতৰালোঁ আৰু জেপত হাত দি চালোঁ। খুচুৰা হিচাপে ত্ৰিশ-পঁয়ত্ৰিশ টকামান আছে। তাৰে ত্ৰিশ টকা তাইৰ হাতত তুলি দিলোঁ। আজিৰ তাৰিখত ১০ টকাৰেনো ইহঁতি কি খাব। এনেতে মা আহি বাৰান্দা পালেহি ।\nতাই মাক দেখি এইবাৰ আৰম্ভ কৰিলে,\n: ভাত-চাত কিবা আছে নেকি? কালিৰ পৰা ভাত খাবলৈ পোৱা নাই।\nমই মাক ঘটনাটো বুজাই ক’লোঁ। মায়ে সিহঁতক বাৰান্দাত বহিবলৈ কৈ ভিতৰলৈ গ’ল। মোৰ প্ৰশ্নও চলি থাকিল। এইবাৰ জীৱনৰ প্ৰশ্ন।\n: খুজি-মাগি জীৱনটো পাৰ কৰিবি নেকি? ভাই-ভনীকেইটাৰ কি হ’ব?\nতায়ো অস্পষ্ট উত্তৰ দি গ’ল। মাজতে ঘড়ীটোৰ ফালে মন কৰিলোঁ। এনেতে তিনিখন দিচপ’জেবল প্লেট লৈ মা বাৰান্দাত উপস্থিত হ’লহি। ভাত, তৰকাৰি ইত্যাদিবোৰ বাঢ়ি দিলে আৰু সিহঁতকেইটায়ো পৰম তৃপ্তিৰে খাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মায়ে সুধিলে মোক,\n: ইহঁতকেইটাক ঘৰতে ৰাখি থওঁ নেকি? কামত কিবা সহায় হয়েই বা।\nবিভিন্ন কাৰণ দেখুৱাই মই প্ৰস্তাৱটো অগ্ৰাহ্য কৰিলোঁ। ইফালে ঘড়ীৰ কাঁটাও ঘূৰি আছে। মাক ক’লোঁ,\n: মই যাওঁ দে। তই ইহঁতৰ কাৰণে কিবা কাপোৰ-কানি আছে যদি চাবি।\nকাৰ্যালয় আৰু মোৰ ঘৰৰ দূৰত্ব ১.৫ কিঃমিঃমানহে হ’ব। লাহে লাহে আগবাঢ়িলোঁ। মনত বহুকেইটা প্ৰশ্ন….\n“কি হ’ব ইহঁতকেইটাৰ?\n…জীৱনত কি কৰিব ইহঁতে?\n…মগনীয়াৰ হৈয়ে পাৰ কৰিব নেকি?\n…বেমাৰ যদি হয় তেন্তে কোনে চাব ইহঁতক?…. ইত্যাদি ইত্যাদি।”\nবৰপুখুৰী পাৰৰ আৱৰ্ত ভৱনৰ কাষৰ শ্লপিংটো পাইছোঁহি মাথোঁ। হঠাতে মনত পৰি গ’ল জয়সাগৰস্থিত “আৱাসিক বিশেষ প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ”ৰ কথা। এইখন শিৱসাগৰ জিলাৰ একমাত্ৰ অনাথ আশ্ৰম (কেৱল শিশুৰ)। যোৱাবছৰৰ স্বাধীনতা দিৱসত জিলা প্ৰশাসনৰ কাৰ্যসূচীৰ ভিতৰত আমাৰ ক্লাব “বহ্নিমান সংঘ”ৰ তৰফৰ পৰা তাত দুটা ফিল্টাৰ, শিক্ষণ সামগ্ৰী আৰু খাদ্যবস্তু বিতৰণৰ কথা চূড়ান্ত কৰা হৈছে। আন আন সংঘয়ো স্বাধীনতা দিৱস উপলক্ষে জিলা কাৰাগাৰ, অসামৰিক চিকিৎসালয় আদিবোৰত অনুৰূপ কাৰ্যসূচী লৈছে। মইতো ইহঁতকেইটাক তাতে ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰাই দিব পাৰোঁ। তাত সিহঁতে জীৱনৰ নিম্নতম সুবিধাখিনি হ’লেওতো পাব। পিচে ইহঁতকেইটা তালৈ যায় বা নাযায়। বাইক ঘূৰাই ঘৰলৈ উভতিলোঁ। মনতে এটা প্ৰশ্ন (ভয়)— ইহঁতকেইটা গ’লগৈ নেকি আকৌ? ঘৰৰ চোতালত বাইক ৰখাই চালোঁ। ৰক্ষা, ইহঁত যোৱা নাই। কাপোৰ-কানি সামৰি আছে। ডাঙৰজনীক সুধিলোঁ,\n: পঢ়া-শুনা কৰিবি? স্কুল যাবি স্কুল?\nতাই উত্তৰ দিলে,\n: পইচা লাগিব স্কুল যাবলৈ।\nউত্তৰটো ভাল নালাগিল। আকৌ সুধিলোঁ,\n: লিখা-পঢ়া কৰাৰ মন আছে? আৰু খেলা-ধূলা কৰিবলৈ?\nমুখৰ ভিতৰতে তাই কিবা এটা ভোৰভোৰালে। একো বুজি নাপালোঁ।\nএইবাৰ মই আৰম্ভ কৰিলোঁ,\n: মই তহঁতক এনে এখন স্কুললৈ লৈ যাম য’ত তহঁতক পইচা নালাগে। তাতে তহঁতে পঢ়িবও পাৰিবি, খেলা-ধূলাও কৰিব পাৰিবি, ফুৰিবও পাৰিবি, কাপোৰ-কানিও পাবি।\nমই কথাৰ মাজতে ডাঙৰ দুটাৰ চকুলৈ চালোঁ। সিহঁতৰ চকুত যেন অযুত সপোন। মুখেৰে একো নকৈ মোলৈ একেথৰে চাই আছে। সিহঁতৰ নিমাত সন্মতি তথা সিহঁতৰ কল্পনাৰ সপোনবোৰ দেখি মোৰ কান্দি দিবৰ মন গ’ল। মেনেজমেণ্টৰ লগত যোগাযোগ কৰাই দিলোঁ সিহঁতৰ। বগা ৰঙৰ মাৰুতি ভানত উঠি গুচি গ’ল সিহঁত, লগতে সিহঁতৰ সপোনবোৰ আৰু মায়ে দিয়া কাপোৰৰ টোপোলাটো।\n৩ আগষ্ট ২০১২ তাৰিখে মোৰ লগত এই ঘটনাটো ঘটিছিল আৰু এই কথাখিনি এনেকৈ লিখি মই ফেচবুকৰ অন্যতম সাহিত্যচৰ্চাৰ গোট অসমীয়াত কথা-বতৰাত প’ষ্ট কৰিছিলোঁ৷ অসমৰ প্ৰথমখন ই-আলোচনী “সাহিত্য ডট অৰ্গ”ৰ ১ ভাদ (১৪ আগষ্ট, ২০১২) সংখ্যাত এই লেখাটো প্ৰকাশ পাইছিল৷ কলেজীয়া দিনৰ লেখা-মেলাৰ পাছত মোৰ এইটো লেখা এটা দীঘলীয়া বিৰতিৰ পাছত যিকোনো মাধ্যমত প্ৰকাশিত প্ৰথমটো লেখা আছিল৷ লেখা বুলি নধৰি আচলতে এইবোৰ কিছুমান আখৰ মই সজাইছিলোঁ বুলি ক’লেহে শুদ্ধ হ’ব৷ এটা প্লট, কিছুমান আখৰেৰে এইটো এটা “লেখা” হৈছিল৷\n“কিনো লিখিম?”, “মইতো একো লিখিব নেজানো!”, “একোকে মনলৈ অহা নাই৷” “বিভিন্ন ধৰণৰ কথাৰে মনটো ভৰি আছে৷ লিখিবহে নোৱাৰোঁ দেখোন৷” “মই আজিলৈকে একো লিখিয়েই পোৱা নাই৷” লেখা একোটা বিচাৰিলে সচৰাচৰ পোৱা উত্তৰ এইবোৰেই৷ বহুতৰে নিজৰ কলমটোৰ ওপৰত বা কলমটোক স্বাধীনতা দিয়াত অসুবিধা৷\nএতিয়া উৎসৱ আৰু উদযাপনৰ সময়৷ নৱবৰ্ষ, ভোগালীয়ে হাত বাউলি দি মাতি আছে আমাক। জীৱনটোক ৰং দিবলৈ, অকণমান সুখ, অকণমান আনন্দৰ বাবে আমাৰ মন ব্যাকুল হৈ থাকে৷ কুঁৱলীৰ মিঠা পৰশত দুখৰ ক’লা ডাৱৰে ঢাকি ৰখা মনটো উচ্ছাসিত হৈ পৰে। সৰল অৰ্থত ক’বলৈ গ’লে এই উৎসৱ-পাৰ্বনবোৰ পৰিপূৰ্ণভাৱে জীয়াই থকাৰ কিছুমান মধুৰ অজুহাত। ৰবীন্দ্ৰ নাথ ঠাকুৰে সেয়ে লিখিছিল চাগৈ -“জীৱন-মৃত্যু পায়েৰ ভৃত্য। চিত্ত ভাবনাহীন”\nশৈশৱৰে পৰা আমি বৰদিন, নৱবৰ্ষ, ভোগালীৰ সাধুকথাবোৰ, শিল্পী দিৱসৰ সংকল্পবোৰৰ মাজতে ডাঙৰ হৈছোঁ৷ কিন্তু গতিশীল সময়ৰ আঁচোৰত তথা অপসংস্কৃতিৰ আগ্ৰাসনত আমাৰ উৎসৱবোৰ উপহাসহে হৈ পৰিছে। বয়-বস্তুৰ আকাশলংঘী দাম, কেউফালে অভাৱ-অনাটন, সমস্যা, সংঘাট আদিয়ে আমাক চেপি ধৰিছে। তাৰ মাজতো আমি ভাষাটোৰ বাবে কিবা-কিবি কৰি আছোঁ৷ কিবাকিবি লিখি আছোঁ৷ ধনাত্মক কথা এইবোৰ৷\nলেখা একোটা লিখা নাযায়৷ নিজেই হৈ যায় লেখা এটা৷ মনটো মুকলি কৰি নিজৰ ওচৰে-পাঁজৰে ঘূৰি থকা প্লটবোৰেই একো একোটা লেখাৰ অভিভাৱক৷\nশহুৰ, শাহু আৰু ছোৱালীজনীৰ লগত বহি টি.ভি. চাই আছোঁ৷ চিনেমা নে চিৰিয়েল কিবা এখন চলি আছে৷ টি.ভি-ৰ পৰ্দাত ছোৱালী এজনীক মাকে কান্দি-কাটি কৈ আছে -“কাৰ পাপ আনি পেটত গোটালি হেৰৌ! সমাজৰ আগত নাক উলিয়াব নোৱাৰা কৰিলি৷ হে ভগৱান! তুমি এয়া কি পৰীক্ষা লৈছা আমাৰ লগত৷” অখজা লগা পৰিস্থিতিটোৰ মাজতে আমাৰ পিছফালে ঘৰ মচি থকা বুলবুলিয়ে কৈয়েই দিলে – “হেই আঁকৰী এইজনী! ফাৰ্মাছীৰ পৰা পঞ্চাছটকীয়া টেবলেট এটা আনিব নোৱাৰিলি৷” – প্লট৷\nচাৰ্কুল অফিচলৈ সদায় অহাৰ দৰে মাধৱী আজিও আহিছে৷ একেখিনি কথাকেই মোক কৈছে,\n: ঐ ছাৰ, হুনক আকৌ৷ কালি মুখ্যমন্ত্ৰীয়েই ক’লে পট্টা দিয়াৰ কথা৷ মোৰ পট্টাখন দিয়ক আকৌ৷ জীয়ৰী ছোৱালী এজনী এনেকৈ ঘৰ-মাটি নোহোৱাকৈ থাকিব পাৰোঁ নেকি?\nমই সদায় কোৱা কথাখিনি কওঁ,\n: আপুনি যিটুকুৰা মাটিত বহি আছে সেয়া বেলেগৰ নামত আৱণ্টন দি থোৱা মাটি৷ সেয়া আপুনি নেপায়৷ গুৱাহাটীৰ ফালে মাটি লাগিলে দিয়াব পাৰিম৷\nতাই “মোক বহি থকা মাটিকণেই লাগিব৷ এনেকৈ অন্যায় কৰিলে নহ’ব নহয়” বুলি ভোৰভোৰাই আঁতৰি যায়৷ মই জানো যে তাই কাইলৈ আকৌ আহিব আৰু একেখিনি কথাকেই ক’ব আৰু মই একেধৰণৰ উত্তৰ এটা সাজু কৰি ৰাখিব লাগিব৷ -প্লট\nএনেকুৱা প্লট অজস্ৰ থাকে যিবোৰ আমাৰ চৌপাশে ঘূৰি থাকে৷ সেইবোৰ লিখিলেও জন্ম হয় লেখা একোটাৰ৷ এইবোৰ লেখা লিখিবলৈ গৱেষণা নেলাগে৷ লাগে এটা মন৷ সৰু-সুৰা কথা কিছুমানেৰে আকৌ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিব লাগে৷ প্ৰথমে ভুল হ’ব৷ লাহে লাহে মসৃণ হৈ এটা সময়ত ভাল হ’ব৷ লেখক একোজনৰ নিজা লিখনশৈলী এটাৰ জন্ম হ’ব৷ এইদৰেই ভাষাটোৰ উত্তৰণ হ’ব৷ এইবোৰ এদিনতে হোৱা কথা নহয়৷ অ, আ, ক, খৰ পৰা বিশ্বকোষ নহ’লেও এটা গল্প হ’ব বা কিবা এটা গদ্য বা পদ্য হ’ব৷ মুঠতে লেখা বাঢ়িব লাগিব৷ জাতিৰ কথা কৈ কৈ ভাগ-ভাগ হোৱা অসমীয়াৰ সংজ্ঞাটোক জীয়াই ৰাখিবলৈয়ে ভাষা-সাহিত্য লাগিব৷ আখৰ লাগিব৷\nঅসমত হাস্য-ব্যংগৰ এক ইতিহাসৰ পাতনি ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই কৃপাবৰ বৰবৰুৱাৰ মাধ্যমেৰে আৰম্ভ কৰিছিল৷ পিচে সেই ইতিহাসত তেতিয়াৰে পৰা এতিয়ালৈকে বেছিকৈ চন-তাৰিখ লিখিব পৰা হোৱা নাই৷ চিৰিয়াছধৰ্মী সাহিত্যৰ হেঁচাত হাস্য-ব্যংগই সেই স্থান বা সেই ভূমিকা সমাজত ল’ব পৰা হোৱা নাই৷ প্ৰয়াসবোৰ অব্যাহত থাকিব লাগিব৷ তেতিয়াহে চৰ্চাৰ জগতখনৰ নতুন দুৱাৰ-পদূলি আমি উঠি অহা লেখকচামলৈ খুলি যাব পাৰিম৷\nএতিয়া সামাজিক মাধ্যমত চৰ্চাতকৈ সমালোচনা বেছি হোৱা দেখা যায়৷ ই সমাজখন সঠিক দিশত কিমান আগুৱাই নিব পাৰিছে সেয়া সন্দেহজনক৷ চৰ্চা চলি থাকিব লাগিব৷ চৰ্চাইহে ভাষা বা জাতিৰ প্ৰাপ্তিৰ পৰা পূৰ্ণতাৰ সোণোৱালী বাটত বাটকটীয়াৰ ভূমিকা ল’ব পাৰিব৷\nআহক আমি কল্পনা কৰোঁ যে ক’তো স্বৰ্গ নাই, নৰক নাই। ওপৰত আছে মাথোঁ আকাশ। কোনো দেশ, কোনো ধৰ্ম নাই৷ কল্পনা কৰোঁ যে সকলো মানুহে শান্তিৰে জীয়াই আছে। পৃথিৱীত সম্পত্তি বুলিও একো নাই। লোভ বা ভোক আমাৰ নাই৷ আছে মাথোঁ প্ৰেম আৰু ভাতৃত্ববোধ৷ কল্পনা কৰোঁ যে সপোনপিয়াসী এখিনি মানুহে সমগ্ৰ পৃথিৱীখন ভগাই একেলগে আছে। আশা কৰোঁ আমিও কোনোবা এদিন লগ পাম আৰু চৰ্চাৰ জগত এখনত সেইদিনা এসোপামান আখৰৰ মাজত পৃথিৱীখন এক হৈ পৰিব।\nফটাঢোল ই-আলোচনীৰ এই সংখ্যাটিয়ে ৰাইজৰ পৰা মৰম-আদৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ’লে তাৰ কৃতিত্বৰ অধিকাৰী হ’ব এই সংখ্যাটোৰ সমূহ লেখক-লেখিকা আৰু নেপথ্যৰ ব্যক্তিসকল৷ যদি কিবা ভুল ৰৈ গৈছে তেন্তে সেয়া হ’ব সংখ্যাটোৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব লোৱা এই অভাজনৰ৷\nহাস্য-ব্যংগ সাহিত্যচৰ্চাৰ কমাৰশাল “ফটাঢোল”ৰ জয়যাত্ৰা এইদৰে অবিৰত থাকক৷\nফটাঢোল ই-আলোচনী, পঞ্চম বৰ্ষ, ষষ্ঠ সংখ্যা\n১ জানুৱাৰী, ২০২২ চন৷ শিৱসাগৰ।\n« বেচেৰা-অমিতাভ মহন্ত\nবৰ সুন্দৰ সম্পাদকীয় পঢ়িলোঁ ভাস্কৰ দা ।\nধন্যবাদ শ্ৰুতিমালা৷ সম্পাদকীয়ই যদি কিবা বাৰ্তা দিব পাৰিছে আমাৰ সাৰ্থকতা তাতেই৷\nএটা সুন্দৰ সম্পাদকীয় উপহাৰ দিলা ভাস্কৰ। পঢ়া মানুহ কম ওলালেও লিখি যোৱা।\nExcellent Editorial Bhaskar.\nধন্যবাদ প্ৰশান্ত দা৷ আপোনাৰ মতামত মোৰ বাবে অমুল্য৷\nভাল পালো পঢ়ি ভাস্কৰদা । আপোনাৰ দৰে মইও কল্পনা কৰো এনে এখন পৃথিৱীৰ য’ত কেৱল প্ৰেম আৰু ভ্ৰাতৃত্ববোধ থাকে,কোনো জাত,ধৰ্ম,ঈৰ্ষ,হিংসা নামৰ শব্দই নাথাকে।\nধন্যবাদ বাগ্মিতা৷ মুঠতে পৃথিৱীখন এক হৈ থাকিব লাগিব৷ আমি বহুত ভাগ-ভাগ হ’লোঁ৷ আৰু হ’ব নেলাগে৷\nভাল পালো পঢ়ি ভাস্কৰদা । আপোনাৰ দৰে মইও কল্পনা কৰো এনে এখন পৃথিৱীৰ য’ত কেৱল প্ৰেম আৰু ভ্ৰাতৃত্ববোধ থাকে,কোনো জাত,ধৰ্ম,ঈৰ্ষা,হিংসা নামৰ শব্দই নাথাকে।\nসপোনপিয়াসী এখিনি মানুহে পৃথিৱীখন ভগাই আছোঁ… কিমান ধুনীয়া হৈ পৰিব এই পৃথিৱী!\nবৰ নিটোল সম্পাদকীয় দাদা৷ অভিনন্দন জনালোঁ৷ শুভ নৱবৰ্ষ৷\nধন্যবাদ জ্যোতিৰূপা৷ সম্পাদকীয় যদি কিবা ধৰণেৰে বাৰ্তাবাহী হৈছে; সেয়াহে বিচাৰৰ মাপকাঠী হ’ব৷ অশেষ ধন্যবাদ৷\nদাদা ভাল লাগিল। অলপ বেলেগ সম্পাদকীয় পঢ়িলো বহুতদিন পাছত\nখুব ভাল লাগিল ভাস্কৰ।\nধন্যবাদ ৰিন্টু দা৷\nআপোনি অনুভৱী মানুহ । সম্পাদকীত আপোনাৰ দৈনন্দিনতা দেখিছো । দেখিছো এজন মানৱতাবাদী, দ‍ায়বদ্ধ,স্পষ্টবাদী, বাস্তববাদী জাতীয় চেতনাৰে উদ্বুদ্ধ অসমীয়াৰ প্ৰচ্ছায়া ।\nঅশেষ ধন্যবাদ উদয় আদিত্য ডাঙৰীয়া৷\nব্যতিক্ৰম সম্পাদকীয়। সকলোৰে চিন্তাবোৰ আপোনাৰ দৰে হ’লে পৰিৱৰ্তন নিশ্চয় আহিব।সুন্দৰ বাৰ্তাৰে নিতুল লেখা। পঢ়ি ভাল পালো। অভিনন্দন আৰু শুভকামনা…\nঅশেষ ধন্যবাদ মানসী৷ মই ভাবো; মনবোৰ সকলোৰে ধণাত্মক হৈ থাকিব লাগে৷ পৰিৱৰ্তন আহিবই৷\nবৰ ভাল লাগিল পঢ়ি দাদা, আটাইৰে চিন্তা বোৰ আপোনাৰ দৰে হোৱা হ’লে… শেষত আপোনাৰ চহীটো যে কি ক’ম!\nধন্যবাদ ৰাজশ্ৰী৷ তোমাৰ সহায় পাহৰিব নোৱাৰিম৷ টীম ফটাঢোলৰ প্ৰতিজন সদস্যই সাধুবাদৰ পাত্ৰ৷\nসদায় পঢ়াতকৈ ব্যতিক্ৰম হৈছে৷ বহুকেইটা দিশ সামৰি লৈ সুন্দৰকৈ লিখিলা৷ ভাল লাগিল ৷\nঅশেষ ধন্যবাদ পদ্ম দা৷\nভাল লাগিল ভাস্কৰ। সুন্দৰ সম্পাদকীয়\nধন্যবাদ দিগন্ত৷ চিৰিয়াছ লেখা বহুদিনৰ মুৰত লিখিলোঁ এইবাৰ৷ তুমি সুন্দৰ বুলি কৈছা যেতিয়া কিবা এটা হ’লগৈ বুলি ধৰি ল’ব পাৰি৷\nবৰ ভাল লাগিল৷ সুন্দৰ সম্পাদকীয়৷ সুন্দৰ অনুভৱ৷\nবহুত মননশীল হৈছে সম্পাদকীয়টো ভাস্কৰ৷ এনে এটা ব্যতিক্ৰমী আৰু ভাললগা সম্পাদকীয়ই আশা কৰিছিলোঁ৷ মানৱীয়তা, সমসাময়িক সমস্যাৰে ভাৰাক্ৰান্ত চৌপাশ আৰু উৎসাহজনক কথাখিনিক সহজভাৱে প্ৰকাশ কৰাত তুমি সফল হৈছা৷\nধন্যবাদ৷ চিৰিয়াছধৰ্মী কথাবোৰ লিখিবলৈ চৰ্চা লাগে৷ বহুতো কাৰকৰ বাবে এতিয়া সেয়া কৰিবলৈ মোৰ সময় কম৷ তাৰ মাজতে কিবাকিবি অলপমান লিখিলো সম্পাদকীয়ৰ নামত৷ আচলতে সকলো কথা পজিটিভ হ’ব লাগে৷ সকলোৱে ভাবি লওক যে পৃথিৱীত ঋণাত্মক একো নাই৷ সকলো পজিটিভ৷\nআপোনাৰ বহুতো লেখা পঢ়িছো বিভিন্ন সময়ত। সুন্দৰ এটা সম্পাদকীয় পঢ়িলো । আচলতে ই এক ব্যতিক্ৰমী ধৰণেৰে লেখা সম্পাদয়ীক বুলি কলে বেছিকৈ কোৱা নহব।\nধন্যবাদ অনন্ত৷ বহুদিন চিৰিয়াছ কথা লিখা নাই৷ অনুভৱখিনিকে সম্পাদকীয়ৰ ৰূপ দিলোঁ৷ বাকী বিচাৰ তোমালোকৰ৷\nদূৰ্লভ নাৰায়ণ, জাগুন\nদাদা, আপোনাৰ লেখা বহুদিন পঢ়িবলৈ নোপোৱাৰ দৰে হ’ল৷ অকবত আপুনি যিবোৰ মানবিশিষ্ট লেখা লিখিছিল সেইবোৰে আমাকো কিবাকিবি লিখিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল৷ থাকিল কথা এই সংখ্যাৰ আলোচনীখনৰ৷ সাংঘাটিক ধুনীয়া হৈছে৷ সম্পাদকীয়টোৰ ক্ষেত্ৰত এটা কথাই ক’ম৷ যি মানুহে আপোনাক চিনি নেপায়, তেওঁ এই সম্পাদকীয়টো পঢ়িলে গম পাব আপুনি আচলতে কি হয়! হাতী মাৰি ভুৰুকাত ভৰোৱাৰ দৰে হৈছে৷ আপুনি চিন্তাৰ বাট মোকলাইছে সম্পাদকীয়ৰ মাধ্যমেৰে৷ এটা অতি উচ্চ মানবিশিষ্ট সম্পাদকীয় পঢ়িলোঁ৷\nধন্যবাদ৷ বহুদিন নিলিখাতো নোহোৱা নহয়৷ আকৌ লিখিম৷ বাকী বেছিয়েই ক’লা নেকি তুমি৷ মনৰ কথাবোৰকে মিলাই-মেলি সম্পাদকীয়ৰ নামত লিখি দিলোঁ কিবা এটা৷ আলোচনীখন ভাল হ’লে ইয়াৰ কৃতিত্ব মই নাপাওঁ৷ মই ইয়াৰ যোগ্যও নহয়৷ নেপথ্যৰ লোকসকলহে তেনে সন্মানৰ অধিকাৰী৷ ধন্যবাদ৷\nবঢ়িয়া হৈছে ভাস্কৰ , একে উশাহতে পঢ়িলো ।\nবঢ়িয়া হৈছে ভাস্কৰ, একে উশাহতে পঢ়িলো ।\nধন্যবাদ সুৰজিৎ৷ বহুদিনৰ বিৰতিত এনেকুৱা দায়িত্ব এটা ল’লোঁ৷ আলোচনীখনৰ বাকী শিতানবোৰো পঢ়িবা৷\nবাবা দা, সম্পাদকীয়টো পঢ়িলোঁ ৷আপোনাৰ মনৰ পৰিচয়টো অনুধাৱন কৰিবলৈ এই সম্পাদকীয়টোৱেই যথেষ্ঠ ৷ আপোনাক অভিনন্দন জনালোঁ৷ বাকীখিনি পঢ়িম ৷\nধন্যবাদ বাসু৷ পঢ়িবা৷\nড: বুবুল মহন্ত\nসম্পাদকীয়ত বহুকেইটা সুন্দৰ আৰু ধনাত্মক বাৰ্তা পালোঁ৷ অভিনন্দন ভাস্কৰ৷ তুমি এনেকৈ লিখামেলা কৰা বুলি নাজানিছিলো৷ লিখি থাকিবা৷ তোমাৰ হাত পৈণত৷ থমকিবলৈ নিদিবা৷\nআপোনাৰ মতামতত উৎসাহিত হৈছোঁ দাদা৷ আগলৈও লিখি থাকিবলৈ চেষ্টা কৰিম৷\nআজি তৃতীয়বাৰ চকু ফুৰালো ভাস্কৰ৷ বৰ মন চুই যোৱা কথাবোৰ লিখিলা যিবোৰ পঢ়িবলৈ মোৰ ভয় লাগে৷ এনে বাস্তৱ কথাবোৰৰ পৰা আমি পলাই ফুৰো, কাৰন কথাবোৰে হাণি খুচি দিব খোজে৷\nসুন্দৰ সম্পাদকীয় এটা পাম বুলি জানিছিলোৱেই৷ কিন্তু ইমান সুন্দৰ! লিখি থাকিবা কথাবোৰ৷\nবহুত ভাল লাগিল সম্পাদকীয় পঢ়ি। যেন মনৰ কথাবোৰ এটা এটাকৈ ওলাইছে। সচাঁ কথা জীৱনৰ প্ৰত্যেক মূহুৰ্ততে থাকে একোটা প্লট। অভিনন্দন জনালোঁ। সুন্দৰ সম্পদকীয়, সুন্দৰ আলোচনী এখন আমাক উপহাৰ দিয়া বাবে ধন্যবাদ।


ৰক্তপিপাসু ৪ (প্ৰত্যাৱৰ্তন): জ্যোতি প্ৰকাশ নাথ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nৰক্তপিপাসু ৪ (প্ৰত্যাৱৰ্তন): জ্যোতি প্ৰকাশ নাথ\nৰক্তপিপাসু ৪ (প্ৰত্যাৱৰ্তন)\nখবৰটোৱে চহৰখনত এটা সৰু সুৰা চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰিলে। অৱশ্যে ইয়াত বৈদ্যুতিন মাধ্যমৰ অৱদানো একেবাৰে কম বুলিব নোৱাৰি। আজিৰ ব্যস্ততাৰ যুগত কাৰনো সময় আছে তিনিআলিৰ চুকত কথাৰ মহলা মাৰি থাকিবলৈ। সকলোতে চলিছে আগুৱাই যোৱাৰ প্ৰতিযোগিতা। চাকৰিয়ালে চাকৰি কৰিছে, ব্যৱসায়ীয়ে ব্যৱসায়, মুঠতে উপাৰ্জন কৰিব লাগে। আগৰ মতে হোৱা হ’লে এনেকুৱা এটা খবৰে মানুহৰ মুখ বাগৰিয়ে এঘণ্টাৰ ভিতৰত চহৰৰ সিটো মূৰ পালেহেঁতেন। কিন্তু এতিয়াৰ কথা সুকীয়া। ৰাইজে কামৰ পৰা ঘুৰি আহি সন্ধিয়া দুৰদৰ্শনৰ আগত বহিহে দেশৰ বা-বাতৰি লয়। ৰাতিপুৱা বাতৰি কাকত পঢ়া মানুহ দিনক দিনে কমি আহিছে। কথাটো হয়ো, একেটা খবৰকে আজি ৰাতি টিভিত চোৱাৰ পিছত আকৌ কিয়নো পুৱাই পুৱাই পঢ়ি সময় নষ্ট কৰিব লাগিছে। লছালিক ধুৱাই মেলি আজৰি কৰি স্কুলত থৈ অহাৰ পৰা নিজে কামলৈ ওলোৱালৈ দৌৰাদৌৰি কৰোতেই দেখোন ৰাতিপুৱা কেনি পাৰ হয় গমেই পোৱা নাযায়। ক’তনো আৰু বাতৰি কাকত পঢ়িবলৈ সময় থাকে। অৱশ্যে কাম বন নাইকীয়া এলেহুৱা কিছুমানক এতিয়াও ঘৰৰ বাৰাণ্ডাত বহি পঢ়ি বাতৰি কাকত পঢ়ি থকা দেখা যায়। নিৰুদিষ্ট আৰক্ষী বিষয়া ইন্সপেক্টৰ অপূৰ্ব কলিতা কালি কাহিলীপুৱাতেই সোঁশৰীৰে আহি থানাত উপষ্ঠিত হয়হি। জিলাখনৰ সকলো কেইখন আৰক্ষী চকী আৰু প্ৰশাসনিক কাৰ্য্যালয় সমূহত দুপৰীয়ালৈকে খবৰটো বিয়পি যায়। পিছলৈ ব্যক্তিগত টিভি চেনেল কেইটাই সন্ধিয়াৰ বিশেষ বাতৰিত খবৰটো প্ৰচাৰ কৰাত চহৰখনৰ লগতে সমগ্ৰ অসমে খবৰটো পাবলৈ সক্ষম হয়। সততে এটা অভিযোগ উত্থাপিত হয় যে নিউজ চেনেল কেইটাই ৰাজধানী চহৰ গুৱাহাটীৰ বাহিৰে অসমৰ বাকী ঠাইবোৰৰ বা-বাতৰিত বিশেষ গুৰুত্ব নিদিয়ে। কিন্তু এই খৱৰটোৰ ক্ষেত্ৰত অলপ ব্যতিক্ৰম দেখা পোৱা গ’ল। প্ৰায় আটাইকেটা চেনেলেই বিশেষ গুৰুত্ব সহকাৰে বাতৰিটো পৰিবেশন কৰিলে। পৰ্দাত অপূৰ্ব কলিতাক সাংবাদিকে ঘেৰি ধৰি বিভিন্ন প্ৰশ্ন সোধা দেখা গ’ল। কলিতাই বাকীবোৰ প্ৰশ্নক আওকাণ কৰি ক’লে-\n: সেইদিনাৰ ঘটনাটোৰে পৰা যোৱা দুমাহ ধৰি মই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মাজৰ এটা চৰত কেইজনমান সহৃদয় মাছমৰীয়াৰ লগত আছিলোঁ। তেওঁলোকে মোক অজ্ঞান অৱস্থাত পানীত ওপঙি থকাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰি শুশ্ৰূষা কৰিছিল যদিও জ্ঞান ঘূৰাই পোৱাৰ পিছৰে পৰা মোৰ আগৰ কথা অলপো মনত নাছিল। আনকি মই কোন তাকো মই কব পৰা নাছিলোঁ। কালি ৰাতি হঠাতে মোৰ সকলো মনত পৰাত তেওঁলোকক তাতে এৰি থৈ নিজৰ ভাৰাঘৰলৈ ঘূৰি আহোঁ।\nসাংবাদিকে উপৰ্যুপৰি প্ৰশ্নৰ ওপৰত প্ৰশ্ন কৰিয়ে আছে! “আপুনি বিচাৰি যোৱা অঞ্জন শৰ্মা নামৰ মানুহজনো এতিয়ালৈকে নিৰুদ্দেশ হৈ আছে, এই বিষয়ে আপুনি কি কয়?”…….. “আপুনি সেইদিনা মি: শৰ্মাক কিয় বিচাৰি গৈছিল?”…….. “আপুনি কি সূত্ৰৰ ভিত্তিত কছাৰীবস্তিৰ ছোৱালীজনীৰ ঘটনাটোৰ লগত অঞ্জন শৰ্মাক সাঙোৰ খুৱাব বিচাৰিছিল?”…….. “ইন্সপেক্টৰ অপূৰ্ব কলিতা আপোনাৰ জীৱন ৰক্ষা কৰা সেই সহৃদয় মাছমৰীয়া কেইজন ক’ত আছে, কেমেৰাৰ সন্মুখলৈ আহিবলৈ কওক।“…….. “এতিয়াতো আপোনাৰ সকলো মনত পৰিছে, এতিয়া কওক অঞ্জন শৰ্মাক আপুনি ক’ত লুকুৱাই ৰাখিছে।“……..”আপুনি যোৱা দুমাহে অসম আৰক্ষীৰ কিবা গোপন অপাৰেচনত লিপ্ত আছিল নেকি?”…….. “অঞ্জন শৰ্মাক আপুনিয়ে হত্যা কৰি মৃতদেহ লুকুৱাই ৰাখিছে নেকি?”…….. অপূৰ্ব কলিতাই বাকী একো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ নিদি থানাৰ ভিতৰলৈ সোমাই যোৱা দেখা গ’ল।\nৰাতিলৈ থানাৰ কাষৰ হোটেলখনত সৰু সুৰা খানা এটাৰ আয়োজন হ’ল। হোটেল মানে আচলতে সেইখন চতাই বাহৰ বেৰ দি সজা এখন চাহৰ দোকান। কিন্তু থানাৰ মানুহৰ বিশেষ ‘অৰ্ডাৰ’ পালে সিহতে ভাতৰ ব্যৱস্থা কৰি দিয়ে। মাজে মাজে খানা আদিৰো আয়োজন হয়। কনিষ্টবল তিলক ভূঞা ৰন্ধা বঢ়াত ওস্তাদ। বিশেষকৈ তেওঁ কোমোৰাৰে ৰন্ধা হাঁহৰ মাংসখনৰ সোৱাদৰ কথা অসম আৰক্ষীৰ বহু বিশেষ বিশেষ মানুহেও কৈ থাকে। আজিও হাঁহৰ মাংস আৰু ভকুৱা মাছেৰে খানাৰ আয়োজন চলিছে। থানা খনলৈ বহু মানুহৰ আগমন হৈছে এতিয়ালৈকে। অপূৰ্ব কলিতা এজন সৎ আৰু নিকা ভাৱমূৰ্তিৰ আৰক্ষী বিষয়া বুলি সমগ্ৰ জিলাখনতে বিখ্যাত। সেয়েহে চহৰখনৰ আটাইকেইজন দুই নম্বৰী ব্যৱসায়ীৰ কাৰণে কলিতা চকুৰ কূটা, দাঁতৰ শাল। আজি তিনি বছৰে কলিতা এইখন থানালৈ হৈ অহাৰেপৰা ভালেকেইবাৰ তেওঁক বদলি কৰি আন ঠাইলৈ পঠোৱাৰ চেষ্টা কৰিছে সিহঁতে। বদলি কৰিব নোৱাৰি হত্যা কৰাৰ আঁচনিও লৈছিল ভালেকেইবাৰ, কিন্তু সফল হ’ব পৰানাই কেতিয়াও। মূঠতে ইন্সপেক্টৰ অপূৰ্ব কলিতা লাহে লাহে এক সন্ত্ৰাস হৈ উঠিছিল এই ক’লা ব্যৱসায়ী সকলৰ বাবে। কিন্তু হঠাতে ঘটা এই অঘটনৰ পিছৰ পৰা কলিতা নিৰুদ্দেশ হোৱাত বৰ সকাহ পাইছিল সিহতে। পিছে আজি আকৌ ক’ৰবাৰ আবিৰ্ভাৱ হোৱাৰ খবটো পাই ৰাতিলৈ আৰক্ষীৰ লগত সঘন যোগাযোগ থকা প্ৰায় আটাইখিনি ব্যক্তিয়ে থানাত আহি উপষ্ঠিত হৈছেহি। তাৰ ভিতৰত প্ৰখ্যাত ভূ-মাফিয়া ৰাণাদেৱ অধিকাৰীও আছে। ৰাণাই কথমপিহে এবাৰ কলিতাৰ ৰিভলভাৰৰ গুলিৰ পৰা বাছি থৈছে। নিশা অকলশৰে পাই তেওঁ কলিতাক এবাৰ বাট আগছি ধৰি ধমকি দিছিল। তৰ্কাতৰ্কি বেছি হৈ শেষত হতিয়াহতি হৈছিল আৰু শেষত ৰাণাই বন্দুক উলিওৱাত উপায়হীন হৈ আত্মৰক্ষাৰ বাবে কলিতাই গুলি চলাবলগীয়া হৈছিল। ৰাতিৰ আন্ধাৰত লক্ষ্যভ্ৰষ্ট নহোৱা হ’লে সেইদিনাই কানৰ লতি চুই নগৈ ৰাণাৰ লাওখোলা উৰি গ’লহেঁতেন।\nঅপূৰ্ব কলিতাই অৱশ্যে থানাত সকলোৰে লগত সৌহাদ্যপূৰ্ণ ব্যৱহাৰ কৰায়ে দেখা গ’ল। মানুহজন আচৰিত ধৰণে শান্ত হৈ আছে আজি। যদিও সকলোৰে কেন্দ্ৰবিন্দু তেৱেঁই হয় তথাপিও তেওঁ ভদ্ৰভাৱেই সকলোৰে পৰা আঁতৰে আঁতৰে আছে। দুই এটা কথা পাতিছে আৰু ফালৰি কাটিছে। মাজতে অলপ ভাৰাঘৰৰ পৰা আহো বুলি কৈ এঘন্টামান পিছত আহিছে। সকলোৰে এটায়ে প্ৰশ্ন আপোনাৰ একোৱে মনত নাইনে সেইদিনা কি হৈছিল। আপুনি অতি সোনকালে এজন ডাক্তৰৰ ওচৰত পৰীক্ষা কৰাই লোৱা ভাল হ’ব বুলি বহুতে ক’লে। ডাক্তৰৰ কথা ওলাওঁতেই কলিতাই অলপ জোৰকৈয়ে সেই প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখান কৰি কলে যে নাৱত মাছমৰীয়াকেইজনে তেওঁৰ খুউব ভাল শুশ্ৰূষা কৰিছিল আৰু এতিয়া তেওঁ যথেষ্ট সতেজ আৰু সবল অনুভৱ কৰিছে। গতিকে মিছমিছি ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই।\n: কিন্তু ছাৰ সেইদিনা আপোনাৰ লগত আচলতে কি হৈছিল সেয়া ডাক্টৰৰ ওচৰলৈ গ’লেহে আমাৰ জনাত বেছি সুবিধা হ’ব। আৰু চিকিত্সা কৰিলে কথাবিলাক আপোনাৰ মনতো পৰিব পাৰে।\nচাব-ইন্সপেক্টৰ বৰ্মনে অলপ ভয় ভয়কৈ ক’লে।\n: হ’ব বৰ্মন, আপুনি সম্প্ৰতি বন্ধ কৰি থোৱা কছাৰীবস্তিৰ ছোৱালীজনীৰ কেছটো মই আকৌ খুলিম আৰু মোৰ লগত হোৱা ঘটনাৰ ৰহস্যও অতি সোনকালে ভেদ কৰিম। কাইলৈৰ পৰাই মই কামত লাগি যাম। আপুনি কেৱল মোৰ লগত থাকিব। বাকী মোৰ স্বাস্থ্যৰ কথা আপোনালোকে ইমান চিন্তা কৰিব নালাগে।\nইতিমধ্যে ভাত খাব পৰাকৈ সাজু বুলি তিলক ভূঞাই ঘোষণা কৰিলে। সকলোৰে লগত কলিতাও পাতত বহিল যদিও খাদ্যৰ প্ৰতি তেওঁৰ অকনো লোভ নালাগিল। এনেয়ে তেওঁ মানুহজন ভোজনৰসিক নহয় যদিও আগে-পিছে ভূঞাৰ হাতৰ হাঁহৰ মাংস বুলিলে দুগৰাহ ভাত বেছিকৈ খায়। আজি কিন্তু কোনোমতেহে দুগৰাহ ভাত খালে তেওঁ। মাছৰ টুকুৰাটোৰ পৰা অলপ মাছ চিঙি মুখত ভৰাই দিওতে ওকালি আহিব খুজিছিল। কোনোমতেহে সম্বৰণ কৰি জোৰকৈ গিলিথলে। কিমান দিন হ’ল ভাত এসাঁজ নোখোৱা তেওঁৰ কিন্তু পেটত অলপো ভোক অনুভৱ নাই কৰা কলিতাই। কিন্তু মাজে মাজে ডিঙিটো শুকান হৈ যোৱা যেন লাগে আৰু তেতিয়াই ওচৰতে থকাজনৰ গলধনত কামুৰি তাৰ দেহৰ তেজখিনি শুহি পেলাবলৈ মন যায়। অতি কষ্টেৰে নিজকে সংযত কৰি ৰাখিলে কলিতাই। ভাতৰ থালখনত ভাত আঞ্জা বিলাক এনেয়ে সানি-পিটিকি থাকি অলপ পিছত উঠি আহিল তেওঁ। কলিতাৰ এনেকুৱা কাণ্ড কাৰখানাবোৰ আৰম্ভণিৰে পৰা লক্ষ্য কৰি আছিল ষ্টেট বেংকৰ মেনেজাৰ মুকুট দাসে। মুকুট দাসো আহিছে কলিতাৰ খবৰ এটা ল’বলৈ। আদহীয়া মানুহজনক আগৰে পৰাই তেওঁ অলপ সমীহ কৰি চলে। বৰ মৰমীয়াল আৰু পৰোপকাৰী মানুহ বুলি সমাজত তেওঁৰ এটা নাম আছে। বৃত্তিগত ভাৱে বেংকৰ চাকৰিয়াল যদিও মানুহজন ভালেকেইটা সমাজসেৱী সংস্থাৰ লগত জড়িত। সেই সূত্ৰেই কলিতাৰ লগত তেওঁৰ সম্পৰ্ক। কাম-বনৰ পৰা আজৰি পালে কলিতাই মাজে মাজে তেওঁৰ ঘৰত বহি আড্ডা দিয়ে। বিভিন্ন ধৰণৰ কথাৰ আলোচনা হয়। চৰকাৰি আমোলাৰ দুৰ্নীতিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আধ্যাত্মবাদলৈকে একো বিষয় বাদ নপৰে তেওঁলোকৰ আলোচনাৰ পৰা। মানুহজনৰ জ্ঞানৰ পৰিসৰ অনুমান কৰা টান। ইফালে তেওঁ অবিবাহিত। ঘৰত মাত্ৰ এজন কাম কৰা ল’ৰা থাকে। ৰন্ধবঢ়াৰ পৰা আদি কৰি ঘৰ মচালৈকে সকলো কাম সিয়ে কৰে। সেয়ে দাসৰ ঘৰটো আড্ডা মৰাৰ সুন্দৰ ঠাই। তাৰোপৰি তেওঁৰ ঘৰত থকা প্ৰকাণ্ড কিতাপৰ আলমাৰী কেইটা কলিতাৰ বিশেষ আকৰ্ষণৰ বস্তু। জ্ঞানৰ এক অমূল্য ভাণ্ডাৰ এই আলমাৰী কেইটা। অপূৰ্ব কলিতাৰ কিতাপ পঢ়াৰ নিছা আছিল। বৰ বৰ কলেবৰৰ একোখন কিতাপ এদিনতে পঢ়ি শেষ কৰি কলেজীয়া জীৱনত তেওঁ বহুতৰে বাহ বাহ লৈছিল। কিন্তু পুলিচৰ চাকৰিত সোমোৱাৰ পৰা কিতাপ পঢ়াতো তেওঁৰ কাৰণে পৰ্বতত কাছকণী বিছৰাৰ লেখীয়া হৈছেগৈ। তথাপিও কিন্তু নিচা তেওঁৰ আঁতৰানাই। সেয়ে পঢ়িব নোৱাৰিলেও অন্তত: কিতাপৰ কথাবিলাক শুনিবলৈকে তেওঁ দাসৰ ঘৰলৈ মাজে মাজে যায়। মুকুট দাসে যে তেওঁক লক্ষ্য কৰি আছে সেই কথা কলিতাই নাজানা নহয়। কিবা এটা চিন্তা কৰি তেওঁ কলিতাৰ পিনে আগবাঢ়ি গৈ মাত লগালে\n: কলিতা দা কাইলৈ সন্ধিয়া সময় পালে আপোনাৰ ওচৰলৈ যাম মই, কিছু কথা পাতিবলগীয়া আছে আপোনাৰ লগত।\n: নিশ্চয় নিশ্চয় আপুনি আহিব যেতিয়াই সময় পায়। মোৰ ঘৰৰ দুৱাৰ আপোনাৰ বাবে সদায়ে খোলা আছে।\nবুলি কৈ দাসে অকনমান আগলৈ হাওলি আহি কলিতাক ফুচফুচাই কোৱাৰ দৰে ক’লে-\n: আপুনি আৰু আগৰ সেই ইন্সপেক্টৰ কলিতা হৈ থকানাই যে তাত মই নিশ্চিত। আপুনি বিচাৰিলে মই আপোনাক অকলশৰীয়াকৈ অধ্যয়ন কৰিব বিচাৰোঁ। আপুনি মুঠতে মোৰ ঘৰলৈ অহাৰ আগতে এবাৰ ফোন কৰি খবৰ দি আহিব।\nলাহে লাহে মানুহবোৰ যাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। বাৰ মান বজালৈকে থানাখন প্ৰায় শূণ্য হৈ আহিল। ৰাতিৰ কৰ্তব্যত চাব-ইন্সপেক্টৰ নিতুল শইকীয়াক ৰাখি বৰ্মনো যাবলৈ ওলাল। খৰিকাৰে দাঁত খৰকি খৰকি তেওঁ শাইকীয়ক কলে\n: কলিতা ছাৰ বোধহয় আৰু অলপ সময় থানাতে বহি থাকিব। আপুনি থাকক মই আহোঁগৈ। কাইলৈ আকৌ থানালৈ অহাৰ আগতে এওঁক মাকৰ ঘৰত থৈ আহিবগৈ লাগিব। গতিকে সোনকালে শুওগৈ। ছাৰে ঘৰলৈ গ’লে দ্ৰাইভাৰৰ সৈতে জীপছীখন দি পঠাব।\nবৰ্মণ শইকীয়াৰ সমপৰ্য্যায়ৰ বিষয়া যদিও জেষ্ঠ্য হিচাপে শইকীয়াই তেওঁক ছাৰ বুলি মাতে। খিৰিকিবিলাক বন্ধ কৰিবলৈ এজনক নিৰ্দেশ দি তেওঁ কলিতা বহি থকা কোঠাটোৰ পিনে আগবাঢ়িল। কলিতাই হাতত ফাইল এখন লৈ খুব মনোযোগেৰে পঢ়ি থকা দেখা গ’ল।\n: কি পঢ়িছে ছাৰ?\n: নাই হে শইকীয়া, বৰ্মনে মোৰ কেছটোৰ ওপৰত তৈয়াৰ কৰা প্ৰতিবেদনটোত অলপ চকু ফুৰাই লৈছো। কাইলৈৰ পৰা তদন্ত আৰম্ভ কৰিম বুলি ভাবিছোঁ। বাৰু আপুনি খোৱা-বোৱা কৰিলে নে? ৰাতি বোধহয় আপোনাৰে ডিউটি পৰিছে।\n: হয় ছাৰ। আপুনি যোৱাৰ পৰা ৰাতিৰ ডিউটি প্ৰায়ে ময়ে কৰি আছোঁ।\n: কিয় বৰ্মনে নকৰে নেকি?\n: এহ, কি ক’ম আৰু চাৰ, তেওঁ কয় তেওঁৰ বোলে বয়স হৈছে, ৰাতি টোপনি খতি কৰিব নোৱাৰে। ৰক্তচাপ বাঢ়ে। গতিকে ময়ে কৰোঁ আৰু।\n: কিন্তু সদায় এনেকৈ ৰাতি টোপনি খতি কৰি থাকিলে আপোনাৰ কষ্ট নহয় নেকি? কাইলৈৰ পৰা এসপ্তাহ বৰ্মনে ৰতিৰ ডিউটি কৰিব বুলি কৈ দিব। আৰু অ’ এটা কথা, জীপছী খনত তেল ভৰাই থোৱা আছে নহয়! চাবিপাত মোক দিয়ক।\n: গাড়ী আপুনি চলাব নেকি চাৰ?\n: অ’ কিয়? মই গাড়ী চলাবলৈ পাহৰা নাই নহয়।\n: নহয় মানে বৰ্মন চাৰে কোনোবা এজনক আপোনাৰ লগত পঠিয়াই দিবলৈ কৈছিল, মানে ড্ৰাইভাৰ এজনৰ লগত আপোনাক পঠিয়াই দিব কৈছিল।\n: কাকো মোৰ লগত পঠিয়াব নালাগে, চাবিপাত দিয়ক।\nকথা আগ নবঢ়াই জীপছীৰ চাবিপাত তেওঁ কলিতাক দি চালাম এটা মাৰিলে। মুখেৰে একো নামাতাকৈ কলিতা গৈ গাড়ীত বহিল। থানাৰ পৰা ওলাই কলিতাই অঞ্জন শৰ্মাৰ ঘৰৰ পিনে বাট পোনালে।\nমন্দিৰটোৰ ওচৰৰ পৰাই কলিতাই গাড়ীৰ হেডলাইট অফ কৰি দিলে। আন্ধাৰতো তেওঁ এতিয়া ভালকৈয়ে দেখা পায়। অঞ্জন শৰ্মাৰ ঘৰৰ সন্মুখত থকা লোহাৰ গেটখনত প্ৰকাণ্ড তলা এটা ওলোমাই চীল কৰি থৈ দিয়া আছে। সম্ভৱত কোৰ্টৰ অৰ্ডাৰত পুলিচেই এনেকৈ থৈ দিছে। গাড়ীখন গেটৰ ঠিক মুখতে ৰাখি কলিতাই একেজাপে গাড়ীত ওপৰত পৰিলগৈ। তেওঁৰ দেহৰ ভৰ যেন এতিয়া প্ৰায় শূণ্য হৈ গৈছে। গাড়ীতকৈ গেটখন আৰু ওখ। তথাপিও তেওঁ গাড়ীৰ ওপৰৰ পৰা ঘৰৰ চৌহদলৈ বুলি প্ৰকাণ্ড জাপ এটা মাৰিলে। উৰি অহাৰ দৰে আহি অকনো শব্দ নহোৱাকৈ তেওঁ মাটিত পৰিলহি। ঘৰটো সম্পূৰ্ণ অন্ধকাৰত ডুব গৈ আছে। লাহে লাহে ঘৰটোৰ পিনে আগবাঢ়িল তেওঁ। কিন্তু এয়া কি? ঘৰৰ আগফালে হঠাতে তিনিটা ছায়ামূৰ্ত্তিৰ আবিৰ্ভাৱ হ’ল। আটাইকেইটাৰে শৰীৰবিলাক দীঘল দীঘল অভাৰকোট আৰু মুখবিলাক ক’লা কপোৰেৰে ধকা। আগুৱাব খুজিও থমকি ৰ’ল ইন্সপেক্টৰ অপূৰ্ব কলিতা।\n← আইজলৰ পৰা মই প্ৰাঞ্জলে কৈছোঁ (৭) (প্ৰাঞ্জল কলিতা)\nমই অহল্যাই কৈছোঁ (ৰশ্মি কাশ্যপ) →\nজীৱন, ব্ৰহ্মাণ্ড আৰু সকলো – পঞ্চম খণ্ড\nবেবেৰিবাং -(৩)-(ৰুদ্ৰ নাৰায়ণ কাকতি)


আমাৰ গাওঁৰঃ প্ৰাৰ্থনা চৌধুৰী - মণিকূট\nইতিহাসৰ পম খেদি\nফিটনেচ মন্ত্ৰঃ মিঃ ইউনিভাৰ্চ মহাদেব ডেকা\nঅসমৰ উদ্ভিদ পৰিচয়\n“মণিকূট”ৰ বাবে লেখা আহ্বান\nমণিকূট গল্প-প্ৰৱন্ধ প্ৰতিযোগিতাৰ ফলাফলসমূহ\nHomeসাংস্কৃতিকীগানআমাৰ গাওঁৰঃ প্ৰাৰ্থনা চৌধুৰী\nআমাৰ গাওঁৰঃ প্ৰাৰ্থনা চৌধুৰী\nFebruary 15, 2019 rdcpb গান 0\nভোগেশ্বৰ দেৱালয়ৰ ইতিহাস : দিলীপ কুমাৰ ৰয়\nসাহিত্য অকাদেমি বঁটা, ২০১৮ – এক চাক্ষুষ অভিজ্ঞতাৰ দিনলিপি: মৃণাল কুমাৰ মিশ্ৰ\nOctober 16, 2018 rdcpb গান 0\n50 50Shares Post Views: 109\nএকলা চলো ৰে (সংস্কৃত ৰূপান্তৰ) – ৰঞ্জন বেজবৰুৱা\nDecember 16, 2018 rdcpb গান 0\n8 8Shares Post Views: 34\nBrahmaputra rock n’ rollঃ চৈয়দ আহমেদ শ্বাহ\nDecember 16, 2018 rdcpb গান 2\n6 6Shares Post Views: 15\nনিয়োগ বাৰ্তাঃ প্ৰতিদিন, প্ৰতিপল\nহেপাঁহৰ বৰষুণ : আকাংক্ষা সিংহা\n1 1Shareবৰষুণৰ টোপালবোৰ ফুলহৈ সৰিছিল সিদিনা …. পিয়াহত আতুৰ মোৰ ভগ্ন হৃদয়ে ওৰে ৰাতি তিতিছিল সিদিনা…. হঠাৎ বৰষুণজাকৰ দৰে তুমিও… গুচি গ’লা … মোৰ হৃদয় এতিয়া মৰুভূমি …. আৰু তুমি মোৰ বাবে এজাক হেপাঁহৰ বৰষুণ ….//// [More..]\nনঙঠা ৰজাৰ সাধু : দেৱজিত হাজৰিকা\nএকোকে কৰিব পৰা নাই দুখৰ দিনত … সৰু সৰু মানুহবোৰৰ বুকুবোৰ দুখৰ জুয়ে দহিছে বুকুতে জ্বলাই পুৰি মাৰিছে নঙঠা ৰজাৰ পুত্তলিকা… এফালৰ পৰা দেশখন জ্বলাই খাইছে ভোট খকুৱা পাষণ্ডই দশকৰ পিছত দশক জুৰি গণতন্ত্ৰৰ ভেটাৰখীয়া [More..]\nমই, আঘাতত অভ্যস্ত আই : কুসুমাঞ্জলি শৰ্মা\nআই , I,m used to being hurt মই ,আঘাতত অভ্যস্ত আই সেই তাহানিৰ পৰাই কপালে আঠুৱে থকা চিন বোৰে অহৰ্ণিশে তাকেই সোঁৱৰাই মই আঘাতত অভ্যস্ত আই ‘উস’বুলিও এবাৰো নুঠো মই জানো জানো মোৰ মুখৰ এটি [More..]\nকুঁৱা : কৌস্তুভমণি শইকীয়া দত্ত\n39 39Sharesকুঁৱা খান্দিছোঁ বহু দিন জুৰি নিজক কৈ আছোঁ পানী ওলোৱা নাই থমকি ৰ’বলৈ যা খান্দি যা । মোৰ সেমেকা দুচকুৱে ধুনীয়া পৃথিৱীখনলৈ মূৰ তুলি চায় । মোৰ ভিতৰতো গঢ়ি উঠিবনে এখন ধুনীয়া পৃথিৱী । চকুপানীয়ে [More..]\nনুসুধিবা : অংশুমালা দেৱী\nফাগুনক নুসুধিবা ৰঙৰ কথা নুসুধিবা ধূলিৰ কথা মোৰ পথত এতিয়া ফাগুনৰ বতাহ চোতালত মোৰ সৰাপাতৰ মেলা বসন্তৰ বতৰা সৰা পাতক নুসুধিবা ফাগুনকো নুসুধিবা আৰু মোকো নুসুধিবা মোৰ কথা যি বাটত মই খোজকাঢ়ো সেই বাট তুমি [More..]\nপ্ৰসংগঃ ভাৰতবৰ্ষ : বিশাল অনুৰাগ\n14 14Sharesএইখন ভাৰতবৰ্ষ লুণ্ঠনৰ আকাংক্ষাৰে সংলগ্ন প্ৰতি প্ৰান্তত অস্বাভাৱিক প্ৰসংগ মাত্ৰেই হ’ব পাৰে প্ৰাসংগিক পক্ষপাত সিদ্ধান্তৰে ৰচিত হ’ব পাৰে অখণ্ড আইন তেনে এক প্ৰান্ত হ’ব পাৰে পঞ্জাৱ কিম্বা কাশ্মীৰ হ’ব পাৰে ৰণবীৰ সেনাৰ বিহাৰ কিম্বা পূৰ্বাঞ্চল [More..]\nনীলিম কুমাৰ সমীপেষু : বিশাল ৰায়\n31 31Sharesমাননীয় নীলিম কুমাৰ, আপুনি মোক যেতিয়া এটা জলফাইৰঙী কবিতা লিখিব দিছিল মই শব্দৰ বাটত বাৰে বাৰে উজুটি খাই পৰিছিলোঁ মগজুৰ ভঁৰালত লুকুৱাই ৰাখিছিলোঁ টুকুৰা টুকুৰ অনুভৱৰ স্তৱক আপোনাৰ কবিতাৰ ঘৰত মই চোৰৰ দৰেই সোমাইছিলোঁ এপদ [More..]\nফাগুন বনত : দিলীপ কুমাৰ বৰুৱা\n22 22Sharesবাৰিৰ ঢাপৰে লঠঙা শিমলুৰ কাইটীয়া ডালকেইটাই যেনেকৈহে হাঁহিলে দাঁত নিকতাই মোলৈ ভেবালাগি চাই এতিয়াহে বুজিলো আনটো মূৰত যে ফাগুনে অধীৰ আগ্ৰহেৰে তালৈকে আছে বাট চাই ! সৰাপাততে চোন ফাগুনে ক’ত সপোন ৰচে নিয়ৰৰ আলসুৱা হিয়াতে [More..]\nমুখ ঢাকি আন্ধাৰ হ’ল মানুহঃ ৰমেন গোস্বামী\nসাপৰ নেজ চিঙা ধাৰ মুগীফেঁটী সোঁত চকৰীৰ্ফেঁটী সোঁত সোঁতত উটিছে মুখ উৰি উৰি গঙা চিলনিয়ে সুধিছে গংগাত পানী কিমান ৰাধিকা ভৰিলনে কলসী তোমাৰ শগুনৰ সভাত হাত চাপৰি ডালশলীয়া গছত ভেটি খান্দি নিয়া সোঁতত নাকি চিঙা [More..]\nবিজয়িনীঃ অভিজ্ঞা দত্ত\nFebruary 13, 2019 4\n110 110Sharesমহাকাব্যৰ পৰা ঔদ্যোগীকৰণলৈ ওৰণিৰ পৰা অনৱগুন্ঠিতালৈ যুগ প্ৰবাহিনী তুমি ব্ৰহ্মাণ্ডৰ শ্ৰেষ্ঠ কলা হৈ সিঁচি দিছা সময়ৰ ইতিহাস ৷ সৃষ্টিৰ আঁৰত লুকাই জুমি চাই এটা বেদনাই অহর্নিশ ……… তুমি সাহসৰ প্ৰতীকী সাজেৰে জানকী হৈ ত্যাগৰ ধ্বজ্জা [More..]\nএডালেই মমবাতি, তথাপিঃ খগেশ সেন ডেকা\nএডালেই মমবাতি : তুমি তাক কিয় দুইমূৰে জ্বলাইছা ? অতিশয় অহংকাৰী হ’লেহে এনে কাণ্ড কৰা যায়৷ তুমি কিয় ইমান অহংকাৰী ? চকুত চকু থ’লে আন ফালে চোৱা, হাতত হাত থ’ব খুজিলে ঠেলি দিয়া, হাতৰ আমলখীৰ [More..]\nফিটনেচ মন্ত্ৰঃ মিঃ ইউনিভাৰ্চ মহাদেব ডেকা (তৃতীয় খণ্ড)\nফিটনেচ মন্ত্ৰঃ মিঃ ইউনিভাৰ্চ মহাদেব ডেকা (দ্বিতীয় খণ্ড)\nনষ্ট ল’ৰাৰ বাবে কেইটামান শব্দ: ডঃ বিনিতা বৰা দেৱ চৌধুৰী\nবিজ্ঞান বিচিত্রাঃ ড৹ ৰাস্না ৰাজখোৱা\n বর্ণসংকৰ অজগৰৰ ফ্লৰিডাৰ দ্বীপ এভাৰগ্লেডচলৈ ভাবুকি ফ্লৰিডাৰ দক্ষিণ অঞ্চলত নতুনকৈ আৱিষ্কৃত হোৱা বর্ণসংকৰ অজগৰ (Hybrid Pythons) অবর্ণসংকৰ অজগৰতকৈ যথেষ্ঠ শক্তিশালী আৰু তাৰ পৰিৱেশৰ বাবে বেছি উপযোগী৷ এই বিচিত্ৰ অজগৰ জিনীয়ভাৱে ক’বলৈ গ’লে ব্ৰহ্মদেশীয় অজগৰ (Python Bivittatus)৷ [More..]\nবজালীৰ শব্দকোষ ৪: ডঃ জয়ন্ত কুমাৰ শৰ্মা\n62 62Sharesঅ’ৰঃ ইয়াৰ, এই ঠাইৰ। যেনে – ইয়াধ্ধৰি একো বিচৰি নাপ হৈছি, অ’ৰ বস্তু ত’ত থয়ে। অ’ৰপেঃ ইয়াৰ পৰা। যেনে – অই জেলকা, বস্তুগিলা অ’ৰপে ত’ত নেনবি। অৰণিঃ ওৰণি, তিৰোতাই মূৰ ঢাকি লোৱা কাপোৰ। যেনে – [More..]\nবজালীৰ শব্দকোষ ৩: ডঃ জয়ন্ত কুমাৰ শৰ্মা\n34 34Sharesঅদ্ লঃ মুখ গোমোঠা কৰ। যেনে – কি মুখখেন অদ্ লে থাকা? মায়ে পূজা চাবা নিব যা। অদ্ লনিঃ মুখ গোমোঠা কৰা কাৰ্য্য। যেনে – বাপ্পা ঐ, তোৰ মুখৰ অদ্ লনি মোই আৰ সহ্য কৰবা [More..]\nবজালীৰ শব্দকোষ ২ঃ ডঃ জয়ন্ত কুমাৰ শৰ্মা\nঅখুৰ, অখ্ খুৰমূৰা : দৈত্য, দানব, উদণ্ড লোক। যেনে – যদুৰ চলিটু মহা অখুৰ এ। অগমূৰা : অকৰা, একো নুবুজা। যেনে – হাবিৰামৰ নাইটেকটু কি আগমূৰা চলি এ? অগ্রং বগ্ৰং : সংগতিবিহীন কথা। যেনে – [More..]\nবজালীৰ শব্দকোষ ১ঃ ডঃ জয়ন্ত কুমাৰ শৰ্মা\n298 298Sharesকামৰূপী আঞ্চলিক উপভাষাটোৰ অন্তৰ্ভুক্ত বজালী অঞ্চলত প্ৰচলিত স্থানীয় উপভাষাটোৰ এক সুকীয়া বৈশিষ্ট্য আছে। বজালী অঞ্চলটো পশ্চিমে বৰপেটা আৰু পূৱে নলবাৰী অঞ্চলটোৰ মাজত অবস্থিত। সামাজিক, সাংস্কৃতিক, অৰ্থনৈতিক আদি কাৰণত বজালী অঞ্চলৰ লোকে বৰপেটা আৰু নলবাৰী উভয় [More..]\nকাইলৈৰ দিনটো আমাৰ হ’ব : সনন্ত তাঁতিঃ ২০১৮ চনৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী\nকাইলৈৰ দিনটো আমাৰ হ’ব হয়, কাইলৈৰ দিনটো আমাৰ হ’ব বুলি প্ৰচণ্ড আশাবাদী কবিজনে ভালদৰেই জানিছিল।ভালদৰেই অনুভৱ কৰিব পাৰিছিল যে গভীৰ জীৱনবোধৰ আশাই মানুহক চৰম হতাশাৰ মাজতো পোহৰৰ বাট দেখুৱাব পাৰে। এই আশাক সাৰথি কৰিয়েই কবিয়ে [More..]\nএখন দেশৰ কথাৰে : ৰাজশ্ৰী বৰ্মণ\n54 54Sharesসৎ আৰু নীতিৱান মানুহৰ মই সদায় ভক্ত। ব্যক্তিগত জীৱনতো এই দুই গুণ পালন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আহিছোঁ । কিছুমান জটিল সময়ত সৎ আৰু নীতিৱান ব্যক্তিৰ বিষয়ে কৰা পঢ়াশুনাই মোক বৰ সহায় কৰিছিল । সেই কাহিনীবোৰৰ [More..]\nমোৰ শৈশৱৰ খেল আৰু মোৰ আধুনিকতা : জ্যোতিমণি দেৱী\n8 8Shares‘শৈশৱতে খেলা কত ধেমালি মোৰ আজিও মনত পৰে বালিঘৰ সজা কত কাহিনী আজিও আকুল কৰে।’ শৈশৱ বুলিলেই সোণোৱালী অতীতে দেও পাৰি নাচি উঠে মোৰ চকুৰ আগত । পাহৰিব নোৱাৰা স্মৃতিয়ে মনত দোলা দিয়ে, মোৰ শৈশৱ [More..]\n‘অ’ মোৰ দেশৰ মাটি…’ সৃষ্টিৰ আৰৰ অভিজ্ঞতা : প্ৰয়াস মজুমদাৰ\n55 55Shares‘অ’ মোৰ দেশৰ মাটি…’ – ৰবীন্দ্ৰনাথৰ গীতৰ এফাকি। ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ স্পৰ্শ সৰুৰে পৰা পাইছোঁ। ককা দিলীপ শৰ্মাই ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ সাধনা কৰিছিল। তেওঁ বিভিন্ন সংগীতৰ প্ৰতিষ্ঠানত ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ পাঠ দিছিল। সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান বোৰত ককাই আইতা সুদক্ষিনা [More..]\nFebruary 15, 2019 2\n18 18Shares “Sahitya Academy is the bridge that connects all the languages and literature of India.” হয়, সাহিত্য অকাদেমি এনে এক স্বতন্ত্ৰ অনুষ্ঠান যিয়ে ভাৰতৰ প্ৰতিটো সংবিধান স্বীকৃত ভাষাৰ মাজত এক যোগসূত্ৰ হৈ কাম কৰি আহিছে। [More..]\nবসন্তৰ বতৰা দিয়ে চৰাইয়ে: ঘণশ্যাম ৰাজবংশী\nনিশাৰ আকাশত মুক্ত বিহংগ হৈ উৰি উৰি অহা চৰাইৰ মাত, পুৱাৰ দোকমোকালিতে শুনিবলৈ পাওঁ চৰাইৰবোৰৰ সুুললিত সংগীত। মন পুলকিত হৈ পৰাত চৰাই সম্পৰ্কে লিখিবলৈ মন গ’ল। অসমলৈ বিভিন্ন সময়ত চৰাইৰ প্ৰব্ৰজন ঘটে। অসমৰ মুঠ মাটিকালি [More..]\nঅসমীয়া সংগীতৰ ঐশ্বৰ্য : ধ্ৰুপদী ভাষালৈ ইয়াৰ অনুবাদ-যোগ্যতা আৰু অন্যান্য প্ৰসংগ: ৰঞ্জন বেজবৰুৱা\n56 56Sharesদীৰ্ঘ দিন ধৰি আমি অসমীয়া সংগীতৰ অনুবাদ-কাৰ্যত সবিনয়ে ব্ৰতী হৈ আছোঁ । মুখ্যত: শ্ৰীমন্তশংকৰদেৱৰ পৰা ভূপেন হাজৰিকালৈকে অসমীয়া সংগীতক, আৰু বিশেষকৈ আধুনিক সংগীত আৰু লোকসংগীতক সংস্কৃতলৈ অনুবাদ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি অহাৰ কথা মানুহে অল্প-বিস্তৰ জানে [More..]\nশ্ৰৱণ-অনুভুতি: শ্ৰীকবীন্দ্ৰ কুমাৰ ডেকা\n15 15Sharesমানুহৰ সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ ন ন দিশ উন্মোচনৰ ক্ষেত্ৰত ধ্বনি বা শব্দৰ শ্ৰৱণজনিত ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া সমূহৰ ভূমিকাক অন্যতম কাৰক হিচাপে অৱশ্যেই গণ্য কৰিব পাৰি। প্ৰকৃতি আৰু মানুহৰ বিবিধ বিচিত্ৰ ক্ৰিয়া-কাণ্ড,ঘটনা-পৰিঘটনাসমূহত আনুষংগিকভাৱে নিৰ্গত সুকীয়া সুকীয়া ধ্বনি বা মাতৰ পৰিচয়সূচক অভিজ্ঞতাই [More..]\nগ্ৰন্থ – ক্ৰমবিকাশৰ পৰা গ্ৰন্থমেলালৈ : খজেন ডেকা\n31 31Shares #জ্ঞান অন্বেষণ মানুহৰ পুৰাতন প্ৰবৃতি। বৰ্তমান যুগত মানুহৰ জ্ঞান অন্বেষণৰ অন্যতম আধাৰ হৈছে গ্ৰন্থ। মানৱ সভ্যতাৰ বিকাশ আৰু অগ্ৰগতিত যিসমূহ উপাদানে প্ৰভূত অৰিহণা যোগাই আহিছে তাৰে ভিতৰত গ্ৰন্থ হ’ল অন্যতম উপাদান। মানৱ সভ্যতাৰ প্ৰতিটো যুগৰ, [More..]\nফাগুণ : সঞ্জীৱনী পাঠক\n44 44Sharesচকুপানীখিনিয়ে কোঠাটোৰ পোহৰখিনি ঢাকি পেলাইছে ৷ বিচনাত লেপেট খাই পৰি ৰোৱা তাইৰ জ্বৰীয়া দেহাৰ তপত হাতখনেৰে তাতোকৈ তপত চকুপানীখিনি মচি পেলোৱাৰ বৃথা চেষ্টা এটা চলাই আছে ৷ চকু দুটা মুদি ফোনৰ সিপাৰৰ উশাহকেইটাৰ কথা মনত [More..]\nশুভানু ধ‍্যায়ী – মূলঃ ওড়িয়াঃ আচাৰ্য ভাৱানন্দ, অনুবাদঃ সুৰেন তালুকদাৰ\n8 8Sharesআচাৰ্য ভাৱানন্দঃ আচাৰ্য ভাৱানন্দ ওড়িয়া ভাষাৰ এগৰাকী সুপ্ৰতিষ্ঠিত চুটি গল্প লেখক। তেওঁৰ গল্প আৰু আন লেখাৰ সংখ‍্যা অধিক নহয় যদিও উচ্চ মান বিশিষ্ট হোৱাৰ হেতুকে তেওঁৰ গল্প আন কেইবাটাও ভাৰতীয় ভাষালৈ অনুদিত হৈছে। ————————————————- ৰাধু [More..]\nঅনুগল্প : নৱজিৎ মেধি\nFebruary 15, 2019 3\n126 126Shares[ ১ ] #এক মিনিটৰ গল্প :- *(নিগনি দৌৰ )* অফিচৰ পৰা আহিয়েই সন্ধিয়া শাহুআইক ঘৰত দেখি অনুপম বৰুৱা বৰ আনন্দিত হ’ল । বিয়া কৰোৱা বহু বছৰেই হ’ল যদিও নিজে থকা চহৰখনৰ পৰাই বিয়া কৰোৱাৰ [More..]\nবাস্তৱ : মাছুমা জামান\n114 114Shares[“বাস্তৱ ভয়াবহ সত্য”,,,,সময়ে সময়ে প্ৰতাৰিত হোৱা সচা ভালপোৱাৰ নিদৰ্শন এয়া] দৃশ্য ১: ডাৱৰীয়া বতৰ, ক্ৰমাৎ মুশূলধাৰ বৰষুণৰ অপেক্ষাত গুৱাহাটীৰ পল্টন বজাৰৰ এটি আবেলি। সদাব্যস্ত পল্টন বজাৰ, যেন মানুহৰ মকৰাজল।। বাট পথ, পদপথ, সকলোতে কেৱল ব্যস্ততাৰ [More..]\nউখহা হাতৰ সাহস : ৰুমী নাথ\n“হেৰি বেমাৰী দেহাটোৰে আৰু কোনফালে ঢাপলি মেলিছে ? ” পদূলিৰ জপনা আধা খোলা কৰি দেউতাই মাৰ গৰগৰীয়া শব্দৰ শিকলিডালত মেৰ খাই সাঁউত কৰে একেবাৰে মাৰ সন্মুখ পালেহি । দেউতা — ” তোমাক আৰু কিমান বুজামহে [More..]\nসেৱা : গল্প প্ৰতিযোগিতাৰ শ্ৰেষ্ঠ স্থান প্ৰাপ্ত গল্প : পৰিস্মিতা বৰদলৈ\n14 14Sharesবগলী পাখী যেন ধকধকীয়া কাপোৰখনত ৰঙা কাপোৰেৰে ঘেৰ দিয়া ধুনীয়া চন্দ্ৰতাপখনৰ তলতে ফুলাম গামোচাৰে ঢাকি পাতি লোৱা হৈছে অস্থায়ী মণিকুটটি ৷ মণিকুটটিৰ সন্মুখত মুখামুখিকৈ কলপুলিৰ ঠাৰিৰে সজা গছা দুটিত জ্বলি আছে দুগছি মাটিৰ চাকি ৷ [More..]\nকোকিলা মাহাৰী – ৰবি পাটনায়ক, অনুবাদ: মহেন্দ্ৰ কুমাৰ নাথ\n35 35Shares(উৰিয়া গল্পকাৰ ৰবি পাটনায়ক ভাৰতীয় সাহিত্য জগতৰ এক প্ৰসিদ্ধ নাম৷ তেওঁৰ গল্প ইংৰাজীকে ধৰি বিভিন্ন দেশী-বিদেশী ভাষালৈ অনূদিত হৈছে৷ চাৰিশৰো অধিক চুটি গল্পৰ জনক ৰবি পাটনায়কে উৰিয়া সাহিত্য অকাডেমী বঁটা, সৰলা বঁটা আৰু ১৯৯২ চনত [More..]\nজুইঃ নিংকু নিশা নেওগ\n110 110Sharesপৰীক্ষাহলত ডিউটি দি থকা ধৰণী মাষ্টৰে বাওঁহাতৰ গৰম চিঙৰাটোত একামোৰ মাৰি পৰম তৃপ্তিৰে আইনাৰ গিলাছটোৰ পৰা ৰঙাচাহ এশোঁহা মাৰিছিলহে, কেৰমেৰণি ধৰি দেৱযানীৰ পেটটো পাক মাৰি ধৰিলে। তাই এবাৰ ছাৰৰ হাতৰ চিঙৰাটোলৈ, এবাৰ সন্মূখত মেলি ৰখা [More..]\n171 171Sharesপাতনিঃ দেৱালয়ৰ ইতিবৃত্তি —————————————- ” ধৰ্মস্য তত্ব নিহিতং গুহায়াম্ “–ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল ধৰ্মৰ তত্ব গুহাত নিহিত আছে । অৰ্থাৎ ধৰ্ম কোনো বাহিৰৰ জড় বস্তু নহয় , ই থাকে চেতনাৰ গভীৰত অন্তৰস্থ দেহগুহাত আৱদ্ধ হৈ আৰু [More..]\nৰঙালী বিহু সংখ্যাৰ বাবে লেখা আহ্বান কৰা হৈছে| লেখা পঠোৱাৰ ঠিকনা –\nজুবিন আৰু জুবিনৰ শেহতীয়া সৃষ্টি “মা”\n3.5K 3.5KSharesজুবিন, নামেই যাৰ পৰিচয়। অসমীয়াৰ হিয়াৰ আমঠু। যাৰ কণ্ঠত আছে হৃদয় মুহিব পৰা এক অদ্ভুত শক্তি।যাৰ স্বভাৱত আছে শিশু সুলভ সৰলতা। যাৰ কোমল হৃদয় খনে জিনি যায় প্ৰতিজন মানুহৰে মন। অকল সংগীতেই নহয় জুবিনৰ প্ৰতিটো [More..]\nটাৱাং…টাৱাং….টাৱাং …বৈদূৰ্য্য বৰুৱা\n20 20Sharesমোৰ টাৱাং যাত্ৰাৰ কাহিনী এটা আছিল।কাহিনীটো অলপমান মোৰ বাবে মনত ৰৈ যোৱা বিধৰ আছিল। বহুদিনৰ পৰাই ভাবি আছিলো, এই কাহিনীটো মানে অভিজ্ঞতাতো আপোনাকৰ আগলৈ আগবঢ়াম।পিছে দীঘলীয়া হোৱাৰ ভয়ত লিখা নাছিলো।সেইদিনা ভাৱিলো নাঃ!লিখাই যাওক।টাইপ মাৰি যাবলৈ [More..]\nইটালীৰ ৰোম মহানগৰীত ধ‍্যানমগ্ন এইজন কোন সন্ন্যাসী? : ৰাণা গগৈ\n71 71Sharesইংৰাজীৰ ব‍্যাকৰণৰ শ্ৰেণীত ‘ভূতকাল’ অৰ্থাৎ ‘পাষ্ট টেন্ছ’ৰ বিষয়ে বুজাবলৈ গৈ ইংৰাজী ছাৰে কৈ গ’ল — “I saw the Taj Mahal – এইটো ভুল। শুদ্ধ বাক্যটো হ’ল ‘I have seen the Taj Mahal’ ৷ পিছে এনে কিয় হয়? [More..]\nৰূপোপজীৱিনী বনাম দেহোপজীৱিনী (প্ৰাপ্তবয়স্কৰ যৌনজ্ঞান গ্ৰন্থ) : ড. ধনমণি কলিতা\n89 89Sharesগ্ৰন্থৰ নাম- ৰূপোপজীৱিনী বনাম দেহোপজীৱিনী (প্ৰাপ্তবয়স্কৰ যৌনজ্ঞান গ্ৰন্থ) আলোচক- ড. ধনমণি কলিতা গৱেষণা সহযোগী, অমিয় কুমাৰ দাস সামাজিক পৰিৱৰ্তন আৰু বিকাশ প্ৰতিষ্ঠান। প্ৰকাশক- বান্ধৱ, পাণবজাৰ দাম- ১৫০ টকা প্ৰথমতে তিনিটা কাহিনী- কাহিনী একঃ দুবছৰমান আগতে [More..]\nগ্ৰন্থশিল্পঃ সোণৰ চামুচ মুখত লৈ – বিক্ষিপ্ত আত্মজীৱনীঃ দীপক শৰ্মা\nপ্ৰসঙ্গক্ৰমে কৈ ল’ব বিচাৰিছোঁ, যদিও এই শিতানটি ‘গ্ৰন্থ সমালোচনা’ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে, মোৰ লেখাটো কিন্তু সমালোচনা নহয়। গ্ৰন্থখন পঢ়াৰ পিছৰ মোৰ অনুভৱখিনিহে ইয়াত ব্যক্ত কৰা হৈছে। শিতানটিৰ নাম ‘গ্ৰন্থশিল্প’ দিব পাৰি নেকি উপযুক্তজনে বিবেচনা [More..]\nঅসমৰ উদ্ভিদ পৰিচয় ৪ : ড৹জিন্টু শৰ্মা\nFebruary 13, 2019 3\n123 123Sharesউদ্ভিদ পৰিচয়ঃ ১৭ বৈজ্ঞানিক নাম: Garcinia morella (Gaertn.) Desv. গোত্ৰ : Clusiaceae ইংৰাজী নাম : Indian Gamboge অসমীয়া নাম: কুঁজী থেকেৰা অন্য নাম: তামিল- ইৰাভাচিন্বি, মালায়ালম- ইৰাভি, কানাড়া- আৰদালা বিৱৰণ : প্ৰায় ১০-১৫ [More..]\nঅসমৰ উদ্ভিদ পৰিচয় ৩ঃ ড৹জিন্টু শৰ্মা\n32 32Sharesউদ্ভিদ পৰিচয়ঃ ১১ বৈজ্ঞানিক নাম: Murraya paniculata L. গোত্ৰ: Rutaceae ইংৰাজী নাম: Orange jasmune, Chinese box . অসমীয়া নাম:কামিনী কাঞ্চন। অন্য নাম: হিন্দী- কামিনী, মণিপুৰী- কামিনী কুসুম, তামিল–ভেংগাৰী, তেলুগু- নাগাগুলুংগু, মাৰাঠী- কুংতী, মালায়ালাম– মাৰামুল্লা, নেপালী- [More..]\nঅসমৰ উদ্ভিদ পৰিচয় ২ঃ ড৹জিন্টু শৰ্মা\n50 50Sharesউদ্ভিদ পৰিচয়ঃ ৫ বৈজ্ঞানিক নাম: Albizzia lebbeck (L.) Benth. গোত্ৰ: Mimosaceae ইংৰাজী নাম: Siris Tree, Woman’s Tongue অসমীয়া নাম: কঠিয়া কৰৈ অন্য নাম: হিন্দী – চৰচ্ , তামিল – চিৰিদাম, মালায়লম – ভাগা, মনিপুৰী – খক্ বিৱৰণ: এবিধ বৃহৎ পৰ্ণপাতী বৃক্ষ, বাকলি মুগা বৰণৰ, [More..]\nঅসমৰ উদ্ভিদ পৰিচয় ১ঃ ড৹জিন্টু শৰ্মা\n100 100Sharesউদ্ভিদ পৰিচয়ঃ ১ বৈজ্ঞানিক নাম: Phrynium pubinerve Bl. গোত্ৰ: Marantaceae অসমীয়া নাম: কৌপাত, কৌ। বিৱৰণ: পাত অায়তাকাৰ বা অায়তাকাৰ-ডিম্বাকাৰ, ২০ৰ পৰা ৬০ ছে.মি. দীঘল অাৰু প্ৰায় ৭ – ২০ ছেমি বহল। ফলকৰ গুৰি গোলাকাৰ অাৰু [More..]\nফল্গুধাৰা : পাৰ্থ প্ৰতীম চৌধুৰী\nডিগ্ৰী পঢ়ি থকা অৱস্থাত এবাৰ বৰপেটাৰ কীৰ্ত্তন ঘৰলৈ গৈছিলোঁ । সেয়া মোৰ বৰপেটালৈ হয়তো দ্বিতীয় বা তৃতীয় যাত্ৰা । আমাৰ আদি বাসস্থান বৰপেটা । গুৱাহাটীলৈ উঠি অহা প্ৰায় এশবছৰমান হ’বৰ হ’ল । আজোককাৰ সময়তে গুৱাহাটীৰ [More..]\nভূপেন দা আজি আকৌ এখন চিঠি লিখিলোঁ তোমালৈ… : অংশুমালা দেৱী\nআজি সপ্ততিতম গণৰাজ‍্য দিৱস। তুমিতো জানা ভূপেন দা দেশে স্বাধীনতা লাভ কৰিছিল বহু জনৰ ত‍্যাগ আৰু বলিদানৰ বিনিময়ত।গণৰাজ‍্য দিৱস ভাৰতবৰ্ষৰ এক ৰাষ্ট্ৰীয় উৎসৱ। আজিৰ এই সুন্দৰ দিনটোত মৰণোত্তৰ ভাৱে এই বৰ্ষৰ দেশৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান [More..]\nশিশু , শিক্ষা, বংশগত আৰু পৰিবেশীয় প্ৰভাৱ : বিনু বৰ্মন\n174 174Sharesএজোপা বিশাল গছৰ সম্ভাৱনা যিদৰে এটা ক্ষুদ্ৰ গুটিত নিহিত হৈ থাকে আৰু উপযুক্ত সাৰ , পানী আৰু যত্ন কৰাৰ ফলত ক্ৰমশঃ ডাঙৰ হৈ ফল- ফুল আদিৰে জাতিস্কাৰ হৈ পৰে , তেনেদৰে এটি শিশুৰো পূৰ্ণ বিকাশৰ [More..]\nভায়োলিন বাদন: স্বৰ্ণাভ জ্যোতি মিশ্ৰ\nভায়োলিন বাদন, অৰিন্দম শইকীয়া\nFebruary 16, 2019 1\n216 216Sharesবেহেলা: অৰিন্দম শইকীয়া, দশম শ্ৰেণী আৰু তবলা: অৰিজিৎ শইকীয়া, ষষ্ঠ শ্ৰেণী, আৰ্মী পাব্লিক স্কুল, ডিনজান, ডিব্ৰুগড়৷\nএকেবাৰে আৰম্ভণিৰে পৰা জুবিন গাৰ্গ ৱেব আলোচনী “মণিকূট”ৰ লগত আছে। জুবিন গাৰ্গৰ সান্নিধ্যই মণিকূট পৰিয়ালৰ বাবে কাম কৰি যোৱাৰ এক প্ৰেৰণা। — জয়ন্ত কুমাৰ শৰ্মা (নৱবৰ্ষৰ শুভেচ্ছাঃ জুবিন গাৰ্গ)  Happy new year Zubeen da. — Manoj (নৱবৰ্ষৰ শুভেচ্ছাঃ [More..]\nhttps://m.facebook.com/story.php?story_fbid=2235075576520331&id=100000537303650 [এই শিতানত প্ৰকাশিত লেখাসমূহ সম্পাদনা কৰা নহয়]\nমণিকূট আৰ্কাইভ Select Month March 2019 (1) February 2019 (52) January 2019 (3) December 2018 (82) October 2018 (84) August 2018 (85)\nফেচবুকত মণিকূটৰ পৃষ্ঠা\nজনপ্ৰিয়তাৰ শীৰ্ষৰ দহটা\nমণিকূট প্ৰাংগণ (28,312)\nডঃ ভূপেন হাজৰিকা (6,772)\nৰক্তবীজঃ জুবিন গাৰ্গ (5,306)\nভিতৰ চ’ৰা (5,212)\nজয়ন্ত হাজৰিকা (4,954)\nঅটল বিহাৰী বাজপেয়ীৰ কবিতাঃ পৱিত্ৰ মাৰ্ঘেৰিটা (4,913)\nভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰৰ জনক স্বৰ্গীয় অচ্যুত লহকৰ (4,861)\nবেহেলা বাদনঃ অম্লান দেৱ চৌধুৰী (4,844)\nআশাৰে বাট চালোঃ পণ্টু বৰগোহাঁই (4,775)\nবজালীৰ শব্দকোষ ১ঃ ডঃ জয়ন্ত কুমাৰ শৰ্মা (4,760)\nAnonymous on বাস্তৱ : মাছুমা জামান\nNabajit Medhi on অসমৰ উদ্ভিদ পৰিচয় ৪ : ড৹জিন্টু শৰ্মা\nSanjay on জীৱনৰ দুদিনঃ ৰুমী নাথ\nAnonymous on হেপাঁহৰ বৰষুণ : আকাংক্ষা সিংহা\nIsfaqur Rahman on বিজয়িনীঃ অভিজ্ঞা দত্ত\nAnonymous on বিজ্ঞান বিচিত্রাঃ ড৹ ৰাস্না ৰাজখোৱা\nPradeep gogoi on বিজয়িনীঃ অভিজ্ঞা দত্ত\nAnonymous on বিজয়িনীঃ অভিজ্ঞা দত্ত\nঅসীম তালুকদাৰ on সেৱা : গল্প প্ৰতিযোগিতাৰ শ্ৰেষ্ঠ স্থান প্ৰাপ্ত গল্প : পৰিস্মিতা বৰদলৈ\nCopyright @ monikut.com; manikut.com, digitalbajali.com


~~ ঊনসত্তৰ- দ্বাদশ খণ্ড~~\n~~ জিন থেৰাপী ~~\nশৰ্মা: উহঃ, ৰ’বাচোন নাকান্দিবা৷ কিবা এটা ক’লেই তুমি কান্দি দিয়া৷ এই জুলাই মাহৰ ভৰ গৰমত মৰি আছো তুমি আকৌ কাণৰ কাষতে চিঞৰি দিছা৷ মন দি দৰকাৰী কিবা এটা চাই আছিলো সব খেলিমেলি হৈ গ’ল৷\nশৰ্মানী: জানো জানো তোমাৰ কি দৰকাৰী বস্তু৷ কলিতানীৰ প’ষ্টত কমেণ্ট দি আছিলা৷ কলিতানীয়ে প’ষ্ট দিবই নাপায় দৌৰি গৈ লাভ ৰিয়েক্ট দিবা, কমেণ্ট দিবা৷ ইফালে ঘৰৰ মানুহজনীয়ে প’ষ্ট এটা দিলে দহ ঘণ্টালৈকে লাইক এটা নাই৷ হুক হুক৷ তাই ধুনীয়া, বগা, শ্লিম, এম এ পাছ সেই কাৰণেই তাইৰ প’ষ্টত জঁপিয়াই পৰা৷ হুক হুক৷\nশৰ্মা: হেৰা নাকান্দিবাচোন৷ তুমি খালী কলিতানীৰ লগত সন্দেহ কৰি থাকা৷ তুমি নিজে দেখোন মহন্তৰ প’ষ্টত চুমা খোৱা ইম’জী দিছিলা৷ সেইবোৰ কি?\nশৰ্মানী: উৱা, সি মোৰ ভাইটিৰ দৰে৷ আৰু সি তাৰ ভাগিনীয়েকক লৈ থকা ফ’টোতহে চুমা খোৱা ইম’জী দিছিলো৷\nশৰ্মা: হ’লেও ফ’টোত সিওতো আছিল৷ চুমাটো তাৰ গাত নপৰিব নেকি? বান্দৰটোক লগ পালে খুব পিটিম কোনোবাদিনা৷\nশৰ্মানী: উফঃ, তুমিও বৰ কিবা দেই৷ বাদ দিয়া সেইবোৰ৷ গৰমৰ কথা যে কৈ আছা ইফালে মই কিমান দিন ধৰি এচি এটা আনিবলৈ যে কৈ আছো তাৰ কাণষাৰ নাই৷\nশৰ্মা: হুহ্, ফ্ৰিজটোতে গেছ ভৰাব পৰা নাই আৰু এচিৰ কথা কৈছা৷ টিটুৰ কেৰিয়াৰৰে চিন্তাতে দিন ৰাতি টোপনি নহা হৈছে৷ কি যে কৰি খাব ল’ৰাটোৱে৷ কিমান সপোন দেখিছিলো তাক লৈ৷ না পঢ়াত ভাল হ’ল, না আৰ্টত৷ না গীটাৰ বজাব শিকিলে না কেৰাটেত কিবা এটা কৰিলে৷\nশৰ্মানী: সেইকাৰণেই মই কৈছিলো যে তাক অকল গান, আৰ্ট আৰু ডান্সতে দিওঁ৷ তুমিহে তাক ক্ৰিকেট আৰু কেৰাটেত দিলা৷\nশৰ্মা: উৱা, সি ল’ৰা মানুহ সেই কাৰণে খেলা ধূলাত আগবঢ়াই নিব খুজিছিলো৷ তুমিনো বৰানীহঁতৰ পিংকীৰ লগত ফেৰ মিলাই তাক গান, নাচত দিব খুজিলা৷ আৰু মোৰ নিজৰো সপোন এটা আছিল কেৰাটেত ব্লেকবেল্ট এডাল লম বুলি সেইকাৰণেহে৷\nশৰ্মানী: সেইকাৰণেই বুজিলা৷ সেইকাৰণেই৷ মোৰো ডান্স ইণ্ডিয়া ডান্স আৰু ইণ্ডিয়ান আইডলত যাব হেঁপাহ এটা আছিল৷ তাত শ্বান আহে, প্ৰীতম আহে, হিমেশ আহে৷ সিহঁতে টিটুক আশীৰ্বাদ দিব, মই ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি কান্দিম, কেমেৰা মোৰ পিনে ফ’কাছ কৰিব৷ শ্বান নামি আহি মোৰ হাতত মাইক্ৰফ’নটো দি কিবা ক’বলৈ ক’ব৷\nশৰ্মা: কিন্তু তুমি দেখোন হিন্দী, ইংৰাজী একো ভালদৰে ক’ব নাজানা৷ আৰু শ্বানেতো অসমীয়া বুজি নাপায়৷\nশৰ্মানী: তুমি ঠাট্টা কৰাত লাগিলা৷ কলিতানীৰ দৰে ইংলিছ মিডিয়ামত নপঢ়িলোতো৷ তুমি কি জানিবা মই যোৱা তিনিবছৰৰ পৰা টাটা স্কাইত ইংৰাজী শিকি আছো বুলি৷ আৰু সৰুতে ৰেপিডেক্স ইংলিছ স্পীকিং ক’ৰ্চখন পঢ়িছিলো নহয়৷\nশৰ্মা: ঔকেই ডাৰ্লিং৷ তোমাৰ প্ৰতিভা আছে দেই মানিছো৷ পিছে আজি বৰানীয়ে আজি ’মানুহে বেলেগক কাট মৰাৰ আগতে নিজে কি কৰি আছে’ বুলি কাকনো গোৱাল গালি দিলে ধৰিব পাৰিলানে৷\nশৰ্মানী: হুহ্, কাক দিব আৰু সেইজনীয়ে৷ মোকেই দিলে৷ ময়ে সিদিনা প’ষ্ট দিছিলো যে মানুহে ল’ৰা ছোৱালীক এক্সট্ৰা কাৰিকুলাৰ এক্টিভিটিৰ প্ৰেছাৰ বেছিকৈ দিব নালাগে বুলি৷ তাইক আনফ্ৰেইণ্ড কৰি দিম ৰ’বা৷\nশৰ্মা: অঁ, কৰি দিয়া৷ তোমাৰ লিষ্টখনো বৰ ডাঙৰ হৈ গৈছে নহয়৷ ঘোষণা এটাকে দি দিয়া বহুতকে আনফ্ৰেইণ্ড কৰিম বুলি৷ পিছে হেৰি নহয় কলিতানীকো আনফ্ৰেইণ্ড কৰি নিদিয়া কিয়?\nশৰ্মানী: খালী ঠাট্টা কৰিব জানা৷ ঘোষণা দিবলৈ নাই বেলেগৰ দৰে৷ বিৰাট ’ফানী’ লাগে৷ আৰু শুনা কলিতানীক আনফ্ৰেইণ্ড নকৰো৷ হেজাৰ হ’লেও তাই আমাৰ কাষৰ গাঁৱৰে আৰু তাইৰ প’ষ্টবোৰৰ পৰা বহু কথা গম পাই থাকো মই৷\nশৰ্মা: এটা কথা ভাবিছো বুজিছা৷ টিটুক লৈ কৰা আমাৰ এটা প্লেনো সফল নহ’ল৷ তাতকৈ বেলেগবোৰ বহু আগবাঢ়ি গ’ল৷ খেলৰ কথাই চোৱাচোন৷ ক্ৰিকেট, কেৰাটেত নোৱাৰিলে; আৰ্চাৰী, বক্সিং, দৌৰ এইবোৰতো জয়ন্ত, শিৱ, হিমাহঁত লাইমলাইটত আহি গ’ল৷ গতিকে বাকী থাকিল কি? মই নেটত অলপ ষ্টাডী কৰি দেখিলো যে হাই জাম্পত এতিয়ালৈকে তেনে কোনো চেলিব্ৰিটি পাৰফৰ্মাৰ নাই৷ গতিকে এইটো ফিল্ডত তাৰ কম্পিটিটৰ কম হ’ব৷\nশৰ্মানী: আইডিয়াটো বেয়া নহয়৷ কিন্তু তাৰ ডায়েট গোটেইবোৰ সলনি কৰিব লাগিব৷\nশৰ্মা: এহ্, সেইটোনো কি কথা৷ এতিয়াতো এনেয়ো সি চিপচ, ভুজিয়াহে খাই থাকে৷ মই এটা পাৱাৰ ফুডৰ সন্ধান বিচাৰি পোৱা যেন লাগিছে৷ ক’ব নোৱাৰো কি হয়৷ টিটুৰ মাংসপেশীবোৰ শক্তিশালী কৰিবলৈ ভাল প্ৰ’টিন এবিধ লাগিব৷\nশৰ্মানী: কোৱাচোন কোৱা৷ এচি চেচি নালাগে দিয়া৷ টিটুৰ পাৱাৰ ফুডৰ নামত সব ত্যাগ কৰিম৷ ফেন নচলিলে বিচনী মাৰিম৷ লাগিলে বাইজনীকো বিদায় দিম৷\nশৰ্মা: চোৱা, হাই জাম্প কিহে ভালকৈ মাৰিব পাৰে ভাবি চোৱাচোন৷\nশৰ্মানী: হমমম৷ মই জনাত কেংগাৰু আৰু হলৌ বান্দৰে খুব জঁপিয়াব পাৰে৷\nশৰ্মা: হাউ ব্ৰিলিয়েণ্ট য়ু আৰ! একদম শুদ্ধ উত্তৰ!\nশৰ্মানী: থেংক য়ু থেংক য়ু হানী! তুমি কিমান দিনৰ মূৰত আজি মোক প্ৰশংসা কৰিছা৷ পিঠিখন খজুৱাই দিওঁনে অলপ?\nশৰ্মা: নালাগে এতিয়া৷ পিছে চোৱা, কেংগাৰু অকল অষ্ট্ৰেলিয়াতহে পায়৷ আমিতো অষ্ট্ৰেলিয়াৰ পৰা তাক কেংগাৰুৰ মাংস আনি খুৱাব নোৱাৰো৷ গতিকে বাকী থাকিল অপচন হলৌ বান্দৰৰ৷\nশৰ্মানী: হেহ্ ৰ’বা৷ টিটুৰ দেখোন গাহৰিৰ মাংস খালেই পেট বেয়া কৰে, সিনো হলৌ বান্দৰৰ মাংস খাব পাৰিবনে? আৰু মানুহে শুনিলেই বা কি কি নক’ব৷ এনেয়ো বামুণৰ ঘৰত গাহৰি খোৱা বুলি দুটামানে আমাক ফিচিঙা ফিচিঙি কৰেই৷\nশৰ্মা: চুপ চুপ চুপ৷ এইবোৰ কথা যে তোমাৰ ফটা মুখখনেৰে কাকো নক’বা৷ এনয়ো জানা নহয় হলৌ বান্দৰ মৰা আইনমতে নিষেধ৷ হলৌ বান্দৰৰ মাংস খোৱা শুনিলে বৰ্মন, চক্ৰৱৰ্তীহঁতে আমাক চিধা জেইলত ভৰাবগৈ৷ মই অৰুণাচল বন্ধু দুজনমানৰ লগত ফিটিং এটা কৰিব লাগিব৷ তাত এইবোৰ চলে৷\nশৰ্মানী: এহ্, মোৰ হ’লে জেইলত যাবলৈ একেবাৰে মন নাই দেই৷ তাত বোলে ফোন চোন একো লগত ৰাখিব নিদিয়ে৷ বেলেগ কিবা ভাবা৷\nশৰ্মা: আৰু এটা উপায় আছে৷ এই মাংস খুওৱা ভেজালটো নাইকিয়া কৰি যদি টিটুৰ গাত ডাইৰেক্ট হলৌ বান্দৰৰ জিন ভৰাই দিব পাৰি তেতিয়া একেবাৰে পাৰ্ফেক্ট হয়৷\nশৰ্মানী: জিন থেৰাপী আমাৰ ইয়াতনো ক’ত হ’বগৈ? আৰু সেইবোৰ কৰিবলৈ চাইনা তাইনা যাব লাগিলে ঢেৰ টকা লাগিব দেখোন৷ ক’ত পাবা ইমান টকা? জিএছটি অহাৰ পিছত দেখোন তোমাৰ পাৰ্চটো চেপেটা লাগিয়ে আছে৷\nশৰ্মা: ৰ’বা, ডা° কণীৰাম বৰুৱাৰ কথা পাহৰিলা৷ অসমৰ এই বিজ্ঞানীজনে জিন থেৰাপীৰে বহু ৰোগীক আৰোগ্য কৰিছে বুলি কাকতে পত্ৰই পাই আছে৷ তেওঁৰ ’ভেষজ পদ্ধতিৰে জিন সংৰোপণ’ৰ ওপৰত দুটামান পেটেণ্টো আছে হেনো৷\nশৰ্মানী: সেইটো হ’লেতো ভালেই হয়৷ অসমীয়া চেণ্টি অলপ দি যদি ডিচকাউণ্ট চিচকাউণ্ট পাওঁ পইচাও বাচি যাব৷\nশৰ্মা: তাকেই ভাবিছো৷ দুদিনমান ছুটী লৈ তেওঁৰ ওচৰৰ পৰাই আহোগৈ একপাক৷ হীৰাপুৰ বেছি দূৰ নহয়৷\nশৰ্মানী: পিছে শুনাচোন৷ মোৰ দেখোন ভয় লাগিব ধৰিছে৷ জিন থেৰাপী কৰাৰ পিছত ভৱিষ্যতে যদি টিটুৰ ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ বান্দৰৰ দৰে হয় তেতিয়া কি হ’ব৷\nশৰ্মা: এহ্ ভৱিষ্যতৰ চিন্তা এৰা৷ টিটুৱে দেখোন এনেয়ো ছোৱালীৰ ফালে উভতিও নাচায়৷ স্কুল বাছৰ পৰা নামি লগৰ ল’ৰাকেইটাকহে ফ্লাইং কিছ দিয়া দেখিছো৷\nশৰ্মানী: তুমিও যে আৰু৷ ধেই কিবা!\n© Copyright 2018. www.mridulkumar.com


২ কৰিন্থীয়া 3:12\nআমাৰ এনে আশা থকাত, আমি অতি উদাৰ চিত্তেৰে কথা কওঁ,\nসেয়ে, পৌল আৰু বার্ণব্বাই প্রভুত থাকি, সাহসেৰে প্রচাৰ কৰি সেই নগৰতে বেছ কিছুদিন থাকিল। প্রভুৱে তেওঁলোকৰ মাধ্যমেদি অদ্ভুত লক্ষণ আৰু পৰাক্ৰম কাৰ্য কৰি, তেওঁৰ অনুগ্রহৰ বাক্যৰ সাক্ষ্য দিলে।\nতাতে পৌল আৰু বাৰ্ণব্বাই সাহসেৰে কলে, “প্ৰথমতে আপোনালোকক ঈশ্বৰৰ বাক্য কোৱা উচিত আছিল৷ কিন্তু আপোনালোকে নিজকে দুৰ কৰি অনন্ত জীৱনৰ অযোগ্য দেখুৱালে, সেয়ে চাওক, আমি অনা-ইহুদী লোক সকলৰ মাজলৈ ঘুৰিলোঁ৷\nপাছত পৌল নাম-ঘৰলৈ গ’ল আৰু সেই ঠাইত তিনি মাহ মান থাকি নিৰ্ভীক ভাবে প্ৰচাৰ কৰিলে; আৰু ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ বিষয়ে নানা কথাৰে বাদ-বিচাৰ কৰি লোক সকলক মনোনিবেশ কৰিবলৈ তেওঁ বুজাই দিলে৷\nগতিকে যি উচিত সেইটো কৰিবৰ বাবে তোমাক আজ্ঞা দিবলৈ যীচু খ্রীষ্টত মোৰ সাহস আছে,\nঅৰিমাথিয়াৰ যোচেফ সেই ঠাইলৈ আহিল৷ তেওঁ পৰিষদ মণ্ডলীৰ এজন সন্মানীয় সদস্য আছিল৷ তেওঁ ঈশ্ৱৰৰ ৰাজ্যলৈ অপেক্ষা কৰি আছিল৷ তেওঁ সাহসেৰে পীলাতৰ ওচৰলৈ গ’ল আৰু যীচুৰ দেহ বিচাৰিলে।\nমই পৌল, যীচু খ্ৰীষ্টৰ এজন দাস আৰু ঈশ্বৰৰ শুভবাৰ্তাৰ কাৰণে পৃথক হোৱা আমন্ত্ৰিত পাঁচনি;\n হে প্ৰভু, এতিয়া তেওঁলোকৰ এই ভীতি প্ৰদৰ্শন শুনা! তোমাৰ দাস সকলক তোমাৰ বাক্য অতি সাহসেৰে কবলৈ অনুগ্রহ দান কৰা। তোমাৰ পবিত্ৰ দাস যীচুৰ নামেৰে সুস্থ কৰিবলৈ, আচৰিত কার্য আৰু চিন দেখুৱাবলৈ তুমি তোমাৰ হাত আগবঢ়াই দিয়া”।\nকোনো লোকে খেদি নগলেও দুষ্টলোক দৌৰি পলায়; কিন্তু ন্যায় কাৰ্য কৰা সকল যুৱা সিংহৰ দৰে সাহসী হয়।\n অব্ৰাহামে যিহোৱাৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়ি গৈ সুধিলে, “আপুনি দুষ্টৰ লগত ধাৰ্মিককো বিনষ্ট কৰিব নে? সেই নগৰৰ মাজত যদি পঞ্চাশজন ধাৰ্মিক লোক আছে, সেই পঞ্চাশ জনৰ কাৰণে আপুনি সেই নগৰক ক্ষমা নিদি বিনষ্ট কৰিব নে? ই আপোনাৰ পৰা দূৰ হওক! ধাৰ্মিক আৰু দুষ্টৰ প্রতি একে ধৰণৰ ব্যৱহাৰ কৰি, দুষ্টৰ লগত ধাৰ্মিকৰ প্ৰাণ লোৱা এনে কৰ্ম আপোনাৰ পৰা দূৰ হওক; সমুদায় পৃথিৱীৰ বিচাৰকর্তাজনাই জানো ন্যায়-বিচাৰ নকৰিব?” তেতিয়া যিহোৱাই ক’লে, “যদি চদোম নগৰত পঞ্চাশ জনও ধাৰ্মিক লোক পাওঁ, তেন্তে তেওঁলোকৰ কাৰণে মই সেই গোটেই নগৰ খনকে ক্ষমা দিম।” অব্ৰাহামে উত্তৰ দি ক’লে, “চাওক, যদিও মই কেৱল ধুলি আৰু ছাঁই, তথাপিও মই প্ৰভুৰ লগত কথা ক’বলৈ সাহ কৰিছোঁ; যদি পঞ্চাশজন ধাৰ্মিক লোক নহৈ পাঁচজন কম হয় তেনেহলে কি সেই পাঁচজন কম হোৱাৰ কাৰণে গোটেইখন নগৰকে আপুনি বিনষ্ট কৰিব নে?” তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “মই তাত পঞ্চল্লিশজনক পালেও বিনষ্ট নকৰোঁ।” অব্রাহামে আকৌ তেওঁক ক’লে, “ধৰক, যদি তাত মাত্র চল্লিশজন ধার্মিক লোকক পোৱা গ’ল!” তেওঁ ক’লে, “সেই চল্লিশজনৰ কাৰণেও মই বিনষ্ট নকৰোঁ।” তেতিয়া অব্রাহামে ক’লে, “মোৰ প্ৰভুৱে যেন ক্ৰোধ নকৰে, মই পুনৰ কওঁ যদি তাত ত্ৰিশজনকো পোৱা যায়?” তেওঁ ক’লে, “মই যদি তাত ত্ৰিশজনকো পাওঁ, তেতিয়াও বিনষ্ট নকৰোঁ।” অব্রাহামে ক’লে, “চাওক, মই আকৌ এবাৰ সাহস কৰি প্ৰভুক কব বিচাৰিছোঁ! যদি তাত বিশজনক পোৱা যায়?” “বিশজনৰ কাৰণেও মই সেই নগৰ বিনষ্ট নকৰোঁ।” অৱশেষত অব্রাহামে ক’লে, “প্ৰভুৱে যেন মোক ক্ৰোধ নকৰে; মই কেৱল আৰু এবাৰহে মাথেন কওঁ, তাত যদি দহজনকো পোৱা যায়?” তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “সেই দহজনৰ কাৰণেও মই তাক বিনষ্ট নকৰোঁ।”\nমই প্ৰাৰ্থনা কৰা কালত তুমি মোক উত্তৰ দিলা; তুমি মোৰ প্ৰাণক শক্তি দি মোক উৎসাহিত কৰিলা।\nখ্রীষ্টত বিশ্বাস কৰাৰ দ্বাৰাই আমি সাহস আৰু দৃঢ় প্ৰত্যয়েৰে সৈতে ঈশ্বৰৰ সন্মুখলৈ আহিব ক্ষমতা পালোঁ।\nসেই মহিলাই উত্তৰ দি তেওঁক ক’লে, “মোৰ স্বামী নাই।” যীচুৱে তেওঁক ক’লে, “তুমি ঠিকেই কৈছা যে তোমাৰ স্বামী নাই।\nএতেকে, হে ভাই সকল, সেই মহা-পবিত্ৰ স্থানত প্ৰৱেশ কৰাৰ সম্পূৰ্ণ অধিকাৰ আমাৰ আছে৷ যীচুৰ তেজৰ গুণত আমি নিৰ্ভিকতাৰ সৈতে সেই ঠাইত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰোঁ৷\nএতেকে আমি সাহসেৰে ক’ব পাৰোঁ যে, প্ৰভু মোৰ সহায়কৰ্তা; মই ভয় নকৰিম; মানুহে মোক কি কৰিব?\n মোৰ কাৰণেও প্ৰার্থনা কৰিব, যাতে শুভবার্তাৰ নিগূঢ়-তত্ত্ব সাহসেৰে প্ৰচাৰ কৰিবলৈ মই মুখ মেলিবৰ সময়ত উপযুক্ত কথা মোক দিয়া হয়৷ কিয়নো মই শুভবার্তাৰ কাৰণে শিকলিৰে বন্ধা হৈও এজন ৰাজদূতৰ কাম কৰিছোঁ৷ প্ৰার্থনা কৰিব, বন্দীশালতো যিভাৱে শুভবার্তা কোৱা উচিত, মই সেইভাৱে যেন সাহসেৰে কবলৈ পাৰিম৷\nপিতৰ আৰু যোহনৰ সাহস দেখি আৰু তেওঁলোক লিখা-পঢ়া নজনা লোক বুলি জানিবলৈ পোৱাত, তেওঁলোকে বিস্ময় মানিলে৷ তেওঁলোকে জনিলে যে, পিতৰ আৰু যোহন যীচুৰ লগত আছিল।\n১ তীমথিয় 3:13\nকিয়নো যি পৰিচাৰক সকলে উত্তমৰূপে পৰিচাৰকৰ কাৰ্য কৰে, তেওঁলোকে নিজলৈ সুনাম অৰ্জন কৰে আৰু খ্ৰীষ্ট যীচুত তেওঁলোক বিশ্বাসত সাহসী হয়৷\n১ থিচলনীকীয়া 2:2\nআপোনালোকে এই কথাও জানে যে, আমি আগেয়ে ফিলিপী নগৰত অনেক দুখভোগ কৰিছিলোঁ আৰু আমাক অপমানিত কৰা হৈছিল। তেতিয়া নানা বিৰোধিতাৰ মাজতো আমি আপোনালোকৰ আগত শুভবাৰ্তা কবলৈ আমাৰ ঈশ্বৰত সাহস পালোঁ।\nযিহোৱাক ভয় কৰাই দৃঢ়-বিশ্বাস, আৰু এয়ে তেওঁৰ সন্তান সকলৰ বাবে আশ্ৰয় স্থল হ’ব।\nকিন্তু চোৱা, এওঁতো মুকলিকৈ কথা কৈ আছে, তথাপি তেওঁলোকে এওঁক একো কোৱা নাই। তেনেহলে, এনে হব পাৰে নেকি, শাসনকর্তা সকলে সঁচাই জানিব পাৰিছে যে এই লোক জনেই খ্ৰীষ্ট?\nতেতিয়া পিতৰ আৰু আন পাঁচনি সকলে উত্তৰ দি কলে, “আমি মানুহৰ নহয়, ঈশ্বৰৰহে আজ্ঞা মনা উচিত।\nমোৰ দাস মোচিয়ে তোমাক আজ্ঞা কৰা গোটেই ব্যৱস্থা সাৱধানে পালন কৰি সেই মতে কাৰ্য কৰিবলৈ, মথোন তুমি বলৱান আৰু অতিশয় সাহসিয়াল হোৱা; তুমি যি যি ঠাইলৈ যোৱা, সেই সকলো ঠাইতে কৃতকাৰ্য্য হ’বৰ কাৰণে তুমি সেই ব্যৱস্থাৰ পৰা সোঁ কি বাওঁহাতে নুঘূৰিবা।\nতাতে তেওঁ গ্ৰীকভাষী ইহুদী সকলৰ সৈতে কথোপকথন আৰু বাদ-বিবাদ কৰিলে, কিন্তু তেওঁলোকে তেওঁক বধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আছিল।\n১ তীমথিয় 3:1\nকোনোৱে যদি অধ্যক্ষ পদৰ বাবে আকাংক্ষা কৰে, তেনেহলে তেওঁ উত্তম কৰ্মলৈ ইচ্ছা কৰে, এই কথা বিশ্বাসযোগ্য।\n১ কৰিন্থীয়া 3:12\nএই ভিত্তিমূলৰ ওপৰত যদি সোণ, ৰূপ, মূল্যবান ৰত্ন, কাঠ, খেৰ বা নৰাৰে যদি কোনোৱে সাজে,\nকিয়নো বিধান ভাবি মঙ্গলৰ ছায়া বিশিষ্ট হৈ, বিধান সেইবোৰ বিষয়ৰ প্ৰকৃত ৰূপ নহয়৷ সেয়েহে যি সকল পুৰোহিতে ঈশ্বৰৰ উপাসনা কৰিবলৈ আহে, তেওঁলোকে বছৰ বছৰ একে ৰূপে বাৰে বাৰে বলিদান কৰে; কিন্তু বিধানে সেইবোৰৰ দ্বাৰাই চাপি যোৱা সকলক কেতিয়াও সিদ্ধ কৰিব নোৱাৰে।


ৰাজ্যত চৌদিশে বান! পানীৰ তলত ২১ খন জিলা, ৬ জনৰ মৃত্যু এতিয়ালৈকে… - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nষ্ট্ৰীট লাইট সংস্থাপনৰ নামত লুন্ঠন ঠিকাদাৰ ৰূপত কোন এই ছাত্ৰ…\nসত্রাধিকাৰ নাৰায়ণ চন্দ্র গোস্বামীৰ দেহাৱসান…\nৰাজ্যত চৌদিশে বান! পানীৰ তলত ২১ খন জিলা, ৬ জনৰ মৃত্যু এতিয়ালৈকে…\nডিজেটেল ডেস্কঃ অসমত সৃষ্টি হোৱা প্ৰলয়ংকাৰী বানত এতিয়ালৈকে ৬ জন লোকৰ মৃত্যু ঘটা বুলি জানিব পৰা গৈছে। ৰাজ্যখনৰ উজনি আৰু নামনিৰ প্ৰায় আটাইকেইখন জিলাই কম বেছি পৰিমাণে বানৰ কবলত পৰাত মুঠ ৮ লাখতকৈও অধিক লোকৰ মাজত সৃষ্টি হৈছে হাহাকাৰ পৰিস্থিতিৰ। ইফালে সংহাৰী বানৰ কবলত পৰি ক্ষতিগ্ৰস্থ হৈছে ৰাজ্যখনৰ ২৭ হাজাৰ হেক্টৰতকৈও অধিক কৃষিভূমি।\nউল্লেখ্য যে, নেৰানেপেৰা বৰষুণৰ ফলত নৈৰ জলপৃষ্ঠ বৃদ্ধি হৈ ৰাজখ্যনৰ মুঠ ২৭ খন জিলাৰ ২১ খনেই বানৰ কবলত পৰিছে। যাৰ ফলত জিলা কেইখনৰ ৮ লক্ষাধিক লোকৰ ঘৰ-বাৰী, খেতিপথাৰ প্লাৱিত হৈছে। ইফালে প্ৰলয়ংকাৰী বানৰ ফলত ৰাজ্যখনৰ কেইবাটাও অঞ্চলৰ যাতায়ত ব্যৱস্থা ব্যাহত হৈ পৰাৰ উপৰিও গৃহহাৰা হৈছে কেইবাশ পৰিয়াল।\nধেমাজি আৰু বৰপেটা জিলাতেই বানে অধিক ভয়ংকৰ ৰূপ লোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে। জিলা দুখনৰ বিস্তৃত অঞ্চল বানৰ কবলত পৰাত সাহায্যৰ বাবে যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা অব্যাহত ৰাখিছে প্ৰশাসনে। প্ৰশাসনে ঠায়ে ঠায়ে সাহায্য কেম্প তৈয়াৰ কৰি বান আক্ৰান্ত লোকসকলৰ আশ্ৰয়ৰ ব্যৱস্থা কৰিছে। চৰকাৰী তথ্য অনুসৰি শুকুৰবাৰে ৰাজ্য চৰকাৰে ৭ হাজাৰ বান আক্ৰান্ত লোকক ৬৮টা সাহায্য কেম্পলৈ প্ৰেৰণ কৰিছে।\nইফালে, কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানতো সৃষ্টি হোৱা বানৰ ফলত উদ্যানখনৰ জীৱ-জন্তুক নিৰাপদ স্থানত আশ্ৰয়ৰ প্ৰদানৰ বাবে প্ৰয়াস চলাইছে প্ৰশাসনে। ৰাজ্যখনৰ এনে পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালে শুকুৰবাৰে বান আক্ৰান্ত জিলা সমূহৰ উপায়ুক্তৰ সৈতে ভিডিঅ’ কনফাৰেন্সৰ সহায়ত বাৰ্তালাপ কৰি পৰিস্থিতিৰ বুজ লয়।\nআনহাতে এনে পৰিস্থিতিত যিকোনো ইমাৰ্জেন্সি কলৰ তাৎক্ষণিক উত্তৰ দিয়াৰ লগতে বান প্ৰভাৱিত অঞ্চলসমূহত সাহায্য ব্যৱস্থা অব্যাহত ৰাখিবলৈ জিলা উপায়ুক্তক নিৰ্দেশ দিয়ে মুখ্যমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে।\nপথ দু্ৰ্ঘটনাত নিহতৰ আত্মীয়লৈ ৫ লাখ, আহত সকলে পাব ২.৫ লাখ টকা!…\nষ্ট্ৰীট লাইট সংস্থাপনৰ নামত লুন্ঠন ঠিকাদাৰ ৰূপত কোন এই ছাত্ৰ নেতা..


প্ৰাকৃতিক আশ্চৰ্য : চেৰাপুঞ্জী (মেঘালয়), ওলমা দলং - সন্ধান\nYou are at:Home»অন্যান্য»প্ৰাকৃতিক আশ্চৰ্য : চেৰাপুঞ্জী (মেঘালয়), ওলমা দলং\nBy বিজিত দত্ত on July 26, 2015 অন্যান্য, চিন্তাশিল্প, পৰ্যটন\n© বিজিত দত্ত\nপূৰ্বতে কেইবাবাৰো ডাৱৰৰ দেশ “মেঘালয়” ভ্ৰমণৰ সৌভাগ্য হৈছে যদিও সেই ভ্ৰমণবোৰ কোনো সংহত নাছিল ৷ সেই ভ্ৰমণবোৰত মেঘালয়ৰ খাচিলোকসকলৰ দ্বাৰা সৃষ্ট প্ৰাকৃতিক আশ্চৰ্য দৰ্শন কৰাৰ পৰা বঞ্চিত হৈ আছিলো ৷ এইবাৰ ভ্ৰমণৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল সেই প্ৰাকৃতিক আশ্চৰ্য দৰ্শন কৰা আৰু সেই আশ্চৰ্যক বিশ্ববাসীৰ সন্মুখত চিনাকী কৰাই দিয়া লোক জনক লগ ধৰা ৷ সেই লোকজন হ’ল ডেনিচ ৰায়েন, জন্মসূত্ৰ এজন তামিল যদিও কৰ্মসূত্ৰে অসম আৰু মেঘালয়ত বেছি সময় কটোৱাৰ পাছত বিবাহসূত্ৰে মেঘালয়ৰ বাসিন্দা হয়৷ চেৰাপুঞ্জী পৰ্যটনৰ বাটকটীয়া ডেনিচ ৰায়েন এখন অভিজাত ৰিজৰ্টৰ স্বত্বাধিকাৰী ৷ নিজৰ ব্যৱসায়ৰ উপৰিও স্থানীয়লোক সকলক পৰ্যটন উদ্যোগৰ জৰিয়তে স্বাৱলম্বী হোৱাৰ দিহা কৰিছে শ্ৰী ৰায়েনে ৷ শিক্ষা, স্বাস্থ্য আৰু উপাৰ্জনৰ বাট মুকলি কৰি দিয়াৰ বাবে স্থানীয় বাসিন্দাসকল তেওঁৰ প্ৰতি চিৰ কৃতজ্ঞ ৷\nশ্ৰী ৰায়েনক মই যোৱা বছৰ টাটা নগৰত অনুষ্ঠিত জনগোষ্ঠী সন্মিলনত লগ পাইছিলোঁ ৷ তেতিয়াই চেৰাপুঞ্জীত তেখেতক লগ পোৱাৰ হেঁপাহ পুহি ৰাখিছিলোঁ ৷ সেই উদ্দেশ্য আগত ৰাখি যোৱা মে’ মাহৰ অন্তিম সপ্তাহত মেঘালয় অভিমুখে ৰাওঁনা হও ৷ লগত মোৰ ভিনদেউ, ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ প্ৰবন্ধক ৰাজেন নেওঁগ, ভাগিন সাৰংগ আৰু ভাইটী উদ্দীপন ৷ পুৱা ৬:৩০ বজাত গুৱাহাটীৰ পৰা যাত্ৰা আৰম্ভ কৰি ন বজাত মেঘালয়ত উপস্থিত হৈছিলোঁ ৷ প্ৰথম দুদিন ৰাজধানী শ্বিলঙৰ বিভিন্ন ঠাই দৰ্শন কৰিলোঁ ৷ ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ আটকধুনীয়া গেষ্ট হাউচত নৈশ যাপনৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল ৷\nশনিবাৰে পুৱা সাত বজাত আমি শ্বিলঙৰ পৰা চেৰাপুঞ্জী অভিমুখে ৰাওনা হ’লো ৷ আমি ভাড়া কৰা গাড়ীখনৰ ড্ৰাইভাৰজনক আমাৰ ভ্ৰমণৰ কথা ক’লো ৷ আমাৰ লক্ষ্যস্থান “প্ৰাকৃতিক আশ্চৰ্য”ৰ উপৰিও চেৰাপুঞ্জী ভ্ৰমণ কৰাৰ কথা চালকজনক ক’লো ৷ চালকজনৰ উত্তৰে আমাক বিমোৰত পেলালে ৷ “প্ৰাকৃতিক আশ্চৰ্য” ভ্ৰমণ কৰোতেই এটা সম্পূৰ্ণ দিনৰ প্ৰয়োজন হ’ব ৷ তেখেতৰ মুখেৰেই জানিব পাৰিলোঁ “প্ৰাকৃতিক আশ্চৰ্য” ভ্ৰমণ অতিকে কষ্টসাধ্য ৷ গতিকে আমি প্ৰথমে ভয় খাইছিলোঁ যদিও চালক জনৰ চতুৰামি বুলি ভাবি আমি প্ৰথমেই “প্ৰাকৃতিক আশ্চৰ্য”ৰ অভিমুখে ৰাওনা হোৱাৰ কথা উত্থাপন কৰিলো ৷ সেই উদ্দেশ্যৰে আমাৰ গাড়ী আগবাঢ়িল – দৃষ্টিনন্দন প্ৰাকৃতিক পৰিবেশৰ মাজেৰে ডাৱৰৰ লগত লুকাভাকু কৰি ৷ চেৰাপুঞ্জী উপস্থিত হ’বলৈ পাঁচ কিলোমিটাৰমান থাকোতেই আমাৰ গাড়ী এটা গাঁৱলীয়া পথেৰে অগ্ৰসৰ হ’ল ৷ প্ৰায় ১৫ কি:মি: পথ অতিক্ৰম কৰাৰ পাছত আমি উপস্থিত হ’লোগৈ টাইৰনা নামেৰে এখন গাওঁত ৷ পুৱা দহবজাত গাড়ীৰ পৰা নামি আমাৰ কেমেৰা-ছাতি আদি লৈ টাইৰনাৰ পৰা খোজ কাঢ়িবলৈ সাজু হ’লো ৷ এখন ফলকে আমাৰ মনটো পুলকিত কৰি তুলিলে: “Footpath to Double Decker Root Bridge 3KM” ৷ মাত্ৰ তিনি কিলোমিটাৰ একেবাৰে সহজ – তেনেকুৱা ভাৱেৰে আগবাঢ়িলোঁ ৷ টাইৰনা গাঁৱৰ মাজেৰে আগবাঢ়োতে মন কৰিলো, গাওঁখন অতি পৰিস্কাৰ ৷ মেঘালয়ৰ প্ৰায়বোৰ গাওঁ কম বেছি পৰিমানে পৰিস্কাৰ ৷\nটাইৰনা গাওঁ অতিক্ৰম কৰাৰ পাছত আমাৰ প্ৰকৃত পৰীক্ষা আৰম্ভ হৈছিল ৷ কংক্ৰীটৰ পদপথবোৰ অলপ হলেওঁ অস্বস্থিত পেলাইছিল ৷ লাহে লাহে থিয় থিয় পাহাৰবোৰ বগাব লগা হ’ল, ভয় শংকাত মুখ শুকাই যোৱাৰ উপক্ৰম হৈছিল ৷ খাচি-জয়ন্তীয়া পাহাৰৰ ভাজে ভাজে, কিছু পথ ডাৱৰে ঢাকি থোৱাৰে বাবে দিশ অনুমান কৰিবলৈও কঠিন হৈ পৰিছিল ৷ এটা কঠিন পথৰ যাত্ৰাত পাহাৰৰ তলত পৰা পানীৰ শব্দৰ বাহিৰে আন শব্দ শুনিবলৈ পোৱা নাছিলোঁ ৷ ভোকে পিয়াহে আমাৰ যাত্ৰা পথত কেইবাজোপা কঁঠাল গছত কঁঠাল ওলমি থকা দেখিছিলোঁ ৷ সৌভাগ্য ক্ৰমে এজোপা গছৰ পৰা এটা পকা কঁঠাল আমাৰ সন্মূখতে পৰিছিল ৷ আমি সকলোৱে সেই কঁঠালটো খাই যি তৃপ্তি পাইছিলোঁ, তাক প্ৰকাশ কৰাটো অতিকৈ কঠিন ৷ তাৰ পছত আমি উপস্থিত হ’লোগৈ এখন ওলমা দলঙৰ ওচৰত ৷ দলং খন দেখি শংকিত হৈছিলোঁ যদিও আগবাঢ়িলোঁ ৷ দলংঙৰ তলেৰে শিলৰ মাজেৰে বৈ যোৱা পৰিস্কাৰ পানীখিনিয়ে ভয়ৰ পৰিমাণ হ্ৰাস কৰাত সহায় কৰিলে ৷ আকৌ সেই পাহাৰ বগোৱাৰ কাম আৰম্ভ হ’ল ৷ প্ৰায় এঘণ্টা দুটা পাহাৰ বগোৱাৰ পাছত আন এখন উলমা দলঙৰ মুখামুখি হ’লো ৷ এইখন দলঙৰ সোঁমাজতে জিৰণি ল’ব পৰা সৰু ঠাই অকণমান দেখা পালোঁ ৷ দলঙখন ল’ৰালৰিকৈ অতিক্ৰম কৰি আনটো মূৰত থকা চাহ দোকানখনত বহিলোহি ৷ ক্ষন্তেক বহি চাহ একোকাপ খাই পুনৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলোঁ ৷ মাত্ৰ পোন্ধৰ মিনিট খোজ কাঢ়ি আমাৰ লক্ষ্যস্থানত উপস্থিত হ’লোহি ৷ তিনি ঘণ্টাত তিনি কিলোমিটাৰ পথ অতিক্ৰম কৰি শ্বাসৰুদ্ধ পৰিস্থিতিত চকুৰ সন্মুখত “বিশ্বৰ এক প্ৰাকৃতিক আশ্চৰ্য”, ভয়-শংকা-কষ্ট-ভাগৰ মুহূৰ্ততে অন্তৰ্ধান হ’ল- এয়া আমাৰ সন্মূখত দুমহলীয়া শিপাৰ দলং ৷ দলঙখনত উঠি নামি বিভিন্ন কোণৰ পৰা দৰ্শন কৰিলোঁ ৷ স্থানীয় খাচীলোকসকলৰ প্ৰাকৃতিক প্ৰযুক্তিৰ ওচৰত শ্ৰদ্ধাত মূৰ দো খাই গ’ল ৷ দলঙখন প্ৰাকৃতিকভাৱে সৃষ্টি হোৱা নাই যদিও নংগ্ৰিয়াটৰ বাসিন্দাসকলে প্ৰকৃতিৰ লগত সহাৱস্থানেৰে সাজি উলিয়াইছে এই “প্ৰাকৃতিক আশ্চৰ্য”, অঞ্চলটোত অতিমাত্ৰাত বৰষুণ হৈ থকা আৰু খৰস্ৰোতা নৈ বোৰ অতিক্ৰম কৰিবলৈ কাঠ বা ৰ’দ-চিমেন্টৰ দলং বোৰৰ স্থায়ীত্বৰ ওপৰত সন্দেহ থকাৰ বাবেই এই সৃষ্টি ৷ নৈখনৰ দুই কাষে দুজোপা ৰাবাৰ জাতীয় গছৰ শিপাজোৰা দি তৈয়াৰ কৰা হৈছে এই দলং ৷ এনে দলং নিৰ্মাণ কৰিবলৈ পাই বিশ বছৰ মানৰ প্ৰয়োজন হয় যদিও সম্পূৰ্ণ কাৰ্য্যক্ষম হ’বলৈ প্ৰায় পঞ্চাছ বছৰৰ প্ৰয়োজন ৷\nপ্ৰথমে স্থানীয়লোকসকলে দুজোপা উপযুক্ত গছ নিৰ্বাচন কৰে ৷ তাৰ পাছত বিশেষ প্ৰযুক্তিৰে সেই গছ দুজোপাৰ শিপাবোৰ পৰ্য্যায়ক্ৰমে জোৰা লগাই গৈ থাকে ৷ আৰু এটা সময়ত ই এখন দলঙৰ ৰূপ লয়গৈ ৷ মেঘালয়ত এমহলীয়া শিপাৰ দলং কেইবাখনো আছে ৷ আমি এতিক্ৰম কৰি অহা পথতো এখন দলং পাই আহিছোঁ ৷ কিন্তু এইখনেই একমাত্ৰ দুমহলীয়া শিপাৰ দ্বাৰা নিৰ্মাণ কৰা দলং ৷ খৰস্ৰোতা নদীখনত বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা অহা ভ্ৰমণকাৰীসকলক স্নান কৰি থকা অৱস্থাত পালোঁ ৷ আমিও পানীত নামি পৰোঁ৷ শীতল পানীয়ে আমাৰ কষ্টকৰ যাত্ৰাটোক পাহৰাই পেলালে ৷ কেইবাখনো ফটো সংগ্ৰহ কৰি আমি ওভতনি যাত্ৰাৰ বাবে সাজু হ’লো ৷ ভিনদেউ যথেষ্ট ভাগৰুৱা আছিল ৷ ওভতনি যাত্ৰায়ো যে বেছি কষ্টকৰ হ’ব তাৰ পূৰ্বানুমান কৰিব পাৰিছিলোঁ, কাৰণ এতিয়া আমি খাচি-জয়ন্তীয়া পাহাৰ খণ্ডৰ ওপৰলৈ উঠি আহিব লাগিব ৷ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰাৰ অলপ পাছতে এজাক ডবা-পিটা বৰষুণে আমাক অলপ সতেজ কৰি তুলিলে ৷ ভিনদেউৰ শাৰীৰিক অসুস্থতা আৰু আমাৰো শ্বাস প্ৰশ্বাসত যথেষ্ট কষ্ট হৈছিল ৷ তাৰ মাজেৰে সাৰংগ আৰু উদ্দীপনে যাত্ৰাটোত আমোদজনক কথাৰে ধেমেলীয়া মুহূৰ্ত কিছুমানৰ সৃষ্টি কৰি তুলিছিল ৷ সাৰংগ আৰু উদ্দীপনে ভিনদেউক ধৰি ধৰি ওপৰলৈ তুলি আনিছিল ৷ ভাগৰে আমাক গ্ৰাস কৰিছিল ৷ প্ৰায় ১০ মিটাৰ ব্যৱধানত আমি বহি পৰিছিলোঁ ৷ মাজে মাজে অৰণ্যৰ মাজতে শুই পৰিছিলোঁ ৷ সেই অটব্য অৰণ্যৰ মাজতো খোৱা পানীৰ সুব্যৱস্থাই আমাক যথেষ্ট সকাহ দিছিল ৷ প্ৰায় দুঘণ্টা খোজ কঢ়াৰ পাছত আকৌ এজাক বৰষুণৰ মুখামুখি হ’লো ৷ সেইজাক বৰষুণত আমি পথৰ কাষৰ এটি গীৰ্জাঘৰত আশ্ৰয় ল’লো ৷ বতৰ ফৰকাল হোৱাৰ লগে লগে আমি ওভতনি যাত্ৰাৰ অন্তিম পৰ্য্যায়ত টাইৰনাত আহি উপস্থিত হ’লো ৷ প্ৰায় পাঁচ বজাত গাড়ী চালকজনক লগ পাই আমি যথেষ্ট আনন্দিত হ’লো ৷ গাড়ীৰ চিটত নিজকে এৰি দিলোঁ ৷\nএতিয়া দ্বিতীয় লক্ষ্য ডেনিচ ৰায়েন ৷ ডবাপিটা বৰষুণজাক আৰু লাহে লাহে আন্ধাৰহৈ অহা বাবে আমি ৰায়েনৰ ৰিজ’ৰ্টলৈ যোৱা নাকচ কৰি শ্বিলং অভিমুখে ৰাওনা হ’লো ৷ দিনটো ভোকত থকাৰ বাবে পথৰ কাষৰ Orange Roff নামৰ নিৰামিষ খাদ্যৰ হোটেলখনত আহি উপস্থিত হ’লো ৷ গাড়ীৰ পৰা হোটেলৰ কৰ্মচাৰী এজনে ছাতিৰে আগবঢ়াই নিলেহি ৷ হোটেলখনত উপস্থিত হৈ আচৰিত হ’লো ডেনিচ ৰায়েনক দেখি ৷ এইখন আটকধুনীয়া হোটেল মাত্ৰ এমাহৰ আগত আৰম্ভ কৰা হৈছে ৷ প্ৰায় এঘণ্টা ধৰি আমি খাদ্য গ্ৰহণ কৰাৰ উপৰিও ৰায়েনৰ লগত বিভিন্ন বিষয়ত আলোচনা কৰিলোঁ ৷ সন্ধিয়া ছয় বজাত আমি শ্বিলং অভিমুখে ৰাওনা হ’লো ৷\nওম প্ৰকাশ গাট্টানী মুদ্ৰা সংগ্ৰহালয়\nPrevious Articleআশা আৰু সপোনৰ কেইটামান টুকুৰা…\nNext Article হাৰিয়া খাই হাতীয়ে পিন্ধিলে জোতা\nNilutpal Hazarika on August 29, 2015 4:48 pm\nnesia t mora fhoto keikhan man pathiabo paribo nki?\nসন্ধান on October 14, 2015 1:32 pm\nক্ষমা কৰিব, ফটোবোৰৰ কপিৰাইট বিজিত দত্ত ডাঙৰীয়াৰ লগত আছে ৷ আপুনি তেওঁৰ লগত যোগাযোগ কৰক ৷ ধন্যবাদ ৷\nTuhin on March 1, 2016 12:40 pm\nBreath taking beauty. Nature at its very best 🙂


শেহতীয়াকৈ ৰাহুল গান্ধী নেপাললৈ যোৱা বিয়াখনত বিজেপি নেতা জ্যোতিৰাদিত্য সিন্ধিয়াও উপস্থিত আছিল নেকি? - Factcrescendo Assamese\nশেহতীয়াকৈ ৰাহুল গান্ধী নেপাললৈ যোৱা বিয়াখনত বিজেপি নেতা জ্যোতিৰাদিত্য সিন্ধিয়াও উপস্থিত আছিল নেকি?\nMay 13, 2022 May 13, 2022 Manjori BorkotokyLeaveaComment on শেহতীয়াকৈ ৰাহুল গান্ধী নেপাললৈ যোৱা বিয়াখনত বিজেপি নেতা জ্যোতিৰাদিত্য সিন্ধিয়াও উপস্থিত আছিল নেকি?\nশেহতীয়াকৈ, কংগ্ৰেছ নেতা ৰাহুল গান্ধী নেপালত এখন বিয়াৰ বাবে গৈছিল। সেই সময়ছোৱাত, তেওঁলোকে এটা নাইট ক্লাবলৈও গৈছিল। ইতিমধ্যে সেই নিশাৰ কিছু ফটো আৰু ভিডিঅ’ ভাইৰেল হৈ পৰিছে । ইয়াৰ পিছত, এতিয়া আন এখন ছবি ভাইৰেল হৈ পৰিছে । দাবী কৰা হৈছে যে উক্ত বিয়াখনত বিজেপি নেতা জ্যোতিৰাদিত্য সিন্ধিয়াও উপস্থিত আছিল।\nভাইৰেল হৈ থকা ছবিখনৰ লগতে ব্যৱহাৰকাৰীজনে লিখিছে,”নেপালৰ বিয়াখনত বিজেপি নেতা জ্যোতিৰাদিত্য সিন্ধিয়াও উপস্থিত আছিল”।\nগৱেষণাই দেখুৱাইছে যে…\nআমি গুগল ৰিভাৰ্চ ইমেজ চাৰ্চ কৰি এই ছবিখন পৰীক্ষা কৰিছিলো। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে, আমি এই ছবিখন হিন্দুস্তান টাইমছৰ ৱেবছাইটত ১৫ অক্টোবৰ, ২০১১ তাৰিখে প্ৰকাশ পাইছিল বুলি জানিব পাৰিলো। আপুনি তলত চাব পাৰে:\nখবৰ অনুসৰি ভূটানৰ ৰাজধানীত ৰজা আৰু ৰাণীৰ বিবাহৰ অভ্যৰ্থনাৰ সময়ত কংগ্ৰেছ নেতা ৰাহুল গান্ধী আৰু তেতিয়াৰ কংগ্ৰেছ নেতা জ্যোতিৰাদিত্য সিন্ধিয়া ভূটানৰ প্ৰাক্তন ৰজা জিগমে দৰ্জি ৱাংচুকৰ সৈতে উপস্থিত হৈছিল।\nইয়াৰ পৰা, আমি ক’ব পাৰোঁ যে এই ছবিখন এতিয়াৰ নহয় বৰঞ্চ ২০১১ চনৰ হয় যি সময়ত জ্যোতিৰাদিত্য সিন্ধিয়া কংগ্ৰেছ দলৰ নেতা আছিল।\nশেহতীয়াকৈ কংগ্ৰেছ নেতা ৰাহুল গান্ধী এজন নেপালী বন্ধুৰ বিয়াৰ বাবে পাঁচ দিনৰ বাবে কাঠমাণ্ডুলৈ গৈছিল । এই ভ্ৰমনৰ সময়ৰ তেওঁৰ এটা ভিডিঅ’ ইণ্টাৰনেটত যথেষ্ট আলোচনা কৰা হৈছে। ইয়াত তেওঁলোকক এক নাইট ক্লাবত দেখা যায়।\nতথ্যবোৰ পৰীক্ষা কৰাৰ পিছত, আমি দেখিলোঁ যে ছবিখনৰ বিষয়ে কৰা দাবীটো মিছা। এই ফটোখন ২০১১ চনৰ হয় । তেতিয়া ৰাহুল গান্ধী আৰু জ্যোতিৰাদিত্য সিন্ধিয়া ভূটানৰ ৰজাৰ বিবাহৰ অভ্যৰ্থনালৈ গৈছিল। সেই সময়ত, জ্যোতিৰাদিত্য সিন্ধিয়া বিজেপিত নাছিল, কংগ্ৰেছ দলত আছিল।\nTitle:শেহতীয়াকৈ ৰাহুল গান্ধী নেপাললৈ যোৱা বিয়াখনত বিজেপি নেতা জ্যোতিৰাদিত্য সিন্ধিয়াও উপস্থিত আছিল নেকি?\nTagged Fact CrescendoFact Crescendo Assameseকংগ্ৰেছজ্যোতিৰাদিত্য সিন্ধিয়াফেক্ট ক্ৰেচেণ্ডো অসমীয়াবিজেপিভূটানৰাহুল গান্ধী\nভাইৰেল ভিডিঅ’ত সেইবোৰ ডাইন’চৰৰ পোৱালি নহয়!\nধুমুহা আছানিৰ বাবে শ্ৰীকাকুলামত এখন সোণৰ ৰথ সাগৰত ভাঁহি আহিছিল নেকি? সত্য জানি লওক!\nJanuary 21, 2021 March 12, 2022 Manjori Borkotoky\n‘এছবিআই’য়ে আদানী গ্ৰুপৰ ঋণ ৰেহাই দিয়া নাই\nApril 9, 2022 April 9, 2022 Manjori Borkotoky\nOctober 12, 2020 March 12, 2022 Manjori Borkotoky


বৰ্তমান যুগৰ আধুনিক শিশু! ‘মা’ৰ বিপৰীতে জীৱনৰ প্রথমটো শব্দ ক’লে ‘এলেক্সা’... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nবৰ্তমান যুগৰ আধুনিক শিশু! ‘মা’ৰ বিপৰীতে জীৱনৰ প্রথমটো শব্দ ক’লে ‘এলেক্সা’…\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা May 9, 2019 ত শেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে\nডিজিটেল ডেস্কঃপৃথিৱীত জীৱশ্ৰেষ্ঠ মানুহ। আৰু মানুহ জীয়াই থাকিবলৈ প্ৰয়োজন খাদ্য, বস্ত্ৰ আৰু বাসস্থানৰ। কিন্তু বৰ্তমানৰ আধুনিক যুগত যেন এই তিনিটাৰ উপৰিও আৰু এবিধ বস্তুৰ প্ৰয়োজন হৈ পৰিছে। সেয়া হৈছে ইন্টাৰনেট। এইটো কেৱল এটা উদাহৰণহে ।\nসময়ৰ গতিত মানুহে তথ্য-প্ৰযুক্তিক ইমান আগুৱাই লৈ গৈছে যে, বৰ্তমানৰ যুগত নতুন নতুন গেজেটসমূহৰ প্ৰভাৱ মানুহৰ জীৱনত বাৰুকৈ পৰা পৰিলক্ষিত হৈছে। ম’বাইল, লেপটপ, ইন্টাৰনেটৰ অবিহনে বৰ্তমানৰ পৃথিৱী অচল হৈ পৰিব বুলি ইয়াৰ পৰাই অনুমান কৰিব পাৰি। একেদৰে আমেৰিকাৰ এটি শিশুৰ জীৱনতো এই গেজেটসমূহৰ বিশেষ প্ৰভাৱ পৰা দেখা গ’ল।\nসকলোৰে পিতৃ-মাতৃয়ে বিচাৰে যে- তেওঁলোকৰ সন্তানৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা প্ৰথম শব্দটো ‘মা’ হ’ব। বিশ্বৰ যিকোনো দেশতেই সকলো সন্তানে ‘মা’ শব্দটোৱে প্ৰথম কোৱা পৰিলক্ষিত হয় যদিও, আমেৰিকাৰ এটি দম্পতীৰ ৯ মহীয়া সন্তানৰ ক্ষেত্ৰত পিছে এনে হোৱা দেখা নগ’ল।\nদৰাচলতে, আমেৰিকাৰ এনেবেলৰ এটি দম্পতীৰ সন্তানে জীৱনৰ প্ৰথমটো শব্দ ‘মা বা দেউতা’ কোৱাৰ বিপৰীতে ‘এলেক্সা’হে কয়। সন্তানৰ মুখত এলেক্সা নামটো শুনি হতভম্ব হৈ পৰে পিতৃ-মাতৃ। এলেক্সা হৈছে এমেজন ইক’ ডিভাইজ। এক আন্তৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদমাধ্যম অনুসৰি, শিশুটিয়ে দিনটোৰ প্ৰায়ভাগ সময়ে এলেক্সা ডিভাইজটোৰ সৈতে খেলা-ধূলা কৰিছিল। আৰু দম্পতীহালে সন্তানক ডিভাইজটোৰ সন্মুখত থিয় হৈ ‘এলেক্সা’ কোৱা পৰিলক্ষিত কৰে।\nইয়াৰ দ্বাৰাই বুজিব পাৰি যে, বৰ্তমানৰ সময়ত আধুনিকতাৰ দিশে কিমান আগবাঢ়িছে মানৱ জাতি। এই শিশুটিয়ে প্ৰথম শব্দটো ‘মা’ৰ বিপৰীতে ‘এলেক্সা’ কোৱাত আগন্তুক সময়ত যে মানৱ জাতি আৰু অধিক তথ্য-প্ৰযুক্তিৰ দিশে আগবাঢ়িছে তাৰেই এয়া এক নমুনা।\nবিধ্বস্ত ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথত বাগৰিছে ইখনৰ পিছত সিখন ট্ৰাক, এক্সেভেটৰেৰে বালি পেলাই পুতিছে গাত, চাওক VIDEO\nৰাজ্য প্রশাসনত পদোন্নতি আৰু সালসলনি…\nউচ্চতৰ মাধ্যমিকত নামভৰ্তিৰ বাবে অনলাইন আবেদনৰ আহ্বান কটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ…\nডোনাল্ড ট্ৰাম্পে ধন্যবাদ জনালে ভাৰতীয় বন্ধুক, ক’লে, “আমেৰিকাই ভাৰতক ভাল…


৭ হাজাৰ বিলাসী বাহন, ২৫৫০ কোটিৰ ৰাজপ্ৰসাদ, কে’বাখনো জেট বিমানৰ মালিক, এওঁ কোন? | Asom Live 24\n৭ হাজাৰ বিলাসী বাহন, ২৫৫০ কোটিৰ ৰাজপ্ৰসাদ, কে’বাখনো জেট বিমানৰ মালিক, এওঁ কোন?\nপ্ৰায়বোৰ মানুহেই ধন উপাৰ্জন কৰি পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ধনী মানুহ হোৱাৰ সপোন দেখে৷ কিন্তু কিছুমান মানুহ আছে যি শাসন কৰিবলৈ জন্ম লৈ ৰাজভোগৰ নামত বিলাসী ৰাজপ্ৰসাদ আৰু বাহন ক্ৰয় কৰি জীৱন উপভোগ কৰে৷ অৱশ্যে এনে মানুহ খুব কমেই থাকে আৰু তাৰে এজন হ’ল হাছানাল বলকিয়া।\nএই হাছানাল বলকিয়া হৈছে এছিয়াৰ এখন দেশৰ চুলতান তথা শাসক৷ এছিয়াৰ ব্ৰুনাই নামৰ ইছলামিক দেশখনৰ ৰাজতন্ত্ৰৰ অন্ত পৰিল যদিও এতিয়াও ইয়াৰ চুলচান তথা শাসনৰ ক্ষমতাত আছে এই হাছানাল বলকিয়া।\n১৯৪৬ চনৰ ১৫ জুলাইত তৃতীয় চুলতান ওমৰ আলী ছাইফুদ্দিনৰ পুত্ৰ হিচাপে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল ব্ৰুনাইৰ ৭৫ বছৰীয়া চুলতান হাছানাল বলকিয়াৰ। চুলতান ওমৰ আলী ছাইফুদ্দিনৰ ১০টা সন্তান, ছয়জনী কন্যা আৰু চাৰিজন পুত্ৰৰ সৈতে কেইবাগৰাকীও পত্নী আছিল যদিও কম বয়সতে তেওঁ বলকিয়াক উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে বাছি লৈছিল।\nলগতে পঢ়ক বেংক একাউণ্টত বেলেঞ্চ শূণ্য নেকি! তথাপিও ১০ হাজাৰ টকা উলিয়াব পাৰিব! কিন্তু কেনেকৈ?\nহাছানাল বলকিয়াই মালয়েছিয়াৰ কুৱালালামপুৰৰ ভিক্টোৰিয়া ইনষ্টিটিউচন আৰু ইংলেণ্ডৰ ছেণ্ডহাৰ্ষ্টৰ ৰয়েল মিলিটাৰী একাডেমীত অধ্যয়ন কৰিছিল। হাছানাল বলকিয়াৰ তিনিগৰাকী পত্নীৰ পাঁচজন পুত্ৰ আৰু ৭ গৰাকী কন্যা আছে।\n১৯৬৭ চনৰ ৪ অক্টোবৰত পিতৃৰ অৱসৰৰ পিছত ৰাজকুমাৰ হাছানালে বলকিয়া চুলতানৰ সিংহাসনত আৰোহণ কৰে। ১৯৬৮ চনৰ ১ আগষ্টত তেওঁৰ অভিষেক ঘটে। হাছানাল বলকিয়াক বিশ্বৰ আটাইতকৈ ধনী চুলতানসকলৰ ভিতৰত গণ্য কৰা হয়। ১৯৮০ চনলৈকে তেওঁ আছিল বিশ্বৰ আটাইতকৈ ধনী ব্যক্তি।\nবিজনেছ ইনছাইডাৰৰ এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি হাছানাল বলকিয়াৰ সম্পত্তিৰ মূল্য ১৪,৭০০ কোটিতকৈ অধিক আৰু তেওঁৰ উপাৰ্জনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ উৎস হৈছে খাৰুৱা তেলৰ মজুত আৰু প্ৰাকৃতিক গেছ।\nলগতে পঢ়ক শাৰীৰিক সম্পৰ্ক স্থাপনত অনিচ্ছুক অভিনেত্ৰী পত্নী! বিবাহ বিচ্ছেদ বিচাৰি আদালতত সাংসদ স্বামী\nচেলিব্ৰিটি নেট ৱৰ্থৰ মতে, হাছানাল বলকিয়া বিশ্বৰ অন্যতম ধনী ৰয়েল, যাৰ আনুমানিক সম্পত্তিৰ পৰিমাণ ৩০ বিলিয়ন ডলাৰ। ইণ্ডোনেছিয়া, মালয়েছিয়া, ভিয়েটনাম আৰু থাইলেণ্ডৰ পিছতে ব্ৰুনাই হৈছে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ পঞ্চমখন প্ৰধান তেল উৎপাদনকাৰী দেশ। খাৰুৱা তেল আৰু প্ৰাকৃতিক গেছৰ ৰপ্তানিৰ ফলত চুলতান হাছানাল বলকিয়াক বিশ্বৰ অন্যতম ধনী ব্যক্তি হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। ১৯৮৮ চনত ফ’ৰ্বছ-এ চুলতান বলকিয়াক বিশ্বৰ আটাইতকৈ ধনী ব্যক্তি হিচাপে স্থান দিছিল।\nবলকিয়াৰ গাড়ীৰো ভাল সংগ্ৰহ আছে। ব্ৰুনাইৰ চুলতানজনৰৰ হাতত আছে এখন সোণৰ প্লেটেড ৰ’লছ ৰয়েচকে ধৰি বিশ্বৰ সৰ্বাধিক বিৰল গাড়ী। হটকাৰছৰ এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি বলকিয়াৰ হাতত আছে প্ৰায় ৭ হাজাৰ গাড়ী, যাৰ মূল্য ৫ বিলিয়ন মাৰ্কিন ডলাৰতকৈ অধিক হ’ব৷ তেওঁৰ হাতত আছে ৫০০ খন ৰ’লছ ৰয়েছ আৰু ৩০০ খন ফেৰাৰী।\nBornrich.com ৰ এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি ব্ৰুনাইৰ চুলতানৰ হাতত আছে বিলাসী সুবিধাৰে সজ্জিত বহুতো ব্যক্তিগত জেট বিমান। তেওঁৰ আছে বয়িং ৭৪৭-৪০০, বয়িং ৭৬৭-২০০ আৰু এয়াৰবাছ এ৩৪০-২০০ জেট বিমান। প্ৰতিবেদন অনুসৰি বয়িং ৭৪৭-৪০০ জেট বিমানখন সোণৰ ৰং কৰা হৈছে আৰু ইয়াত ড্ৰয়িং ৰূম আৰু বেডৰুমকে ধৰি আন বহুতো সুবিধা আছে।\nলগতে পঢ়ক ১ লাখ বিনিয়োগেৰে ৫০ লাখ টকা উপাৰ্জন! কেনেকৈ সম্ভৱ হ’ল এয়া?\nতেওঁ যিটো প্ৰসাদত বাস কৰে সেই ৰাজপ্ৰসাদৰ মূল্য জানিও আচৰিত হ’ব। বলকিয়াৰ ইস্তানা নুৰুল ইমান পেলেচৰ মূল্য ২৫৫০ কোটিতকৈও অধিক। এই প্ৰাসাদটোত ১৭০০ ৰো অধিক কোঠা, ২৫৭ টা বাথৰুম আৰু পাঁচটা চুইমিং পুল আছে। ১১০ টা গেৰেজৰ উপৰিও ২০০ টা ঘোঁৰাৰ বাবে শীততাপ নিয়ন্ত্ৰিত আস্তাৱল আছে।\nব্ৰুনাইত কেৱল আৰু কেৱল বলকিয়াৰ শাসন চলি আছে। তেওঁ কেৱল ব্ৰুনাইৰ ৰজা নহয়, দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী, বিত্তমন্ত্ৰী, বৈদেশিক পৰিক্ৰমা আৰু বাণিজ্য মন্ত্ৰী, আৰক্ষী অধীক্ষক, প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰী আৰু সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ অধিনায়ক।\nটাইমছৰ এক বাতৰি অনুসৰি চুলি কটাৰ বাবে বলকিয়াই ১৩ লাখ টকা ব্যয় কৰে। বলকিয়াই মেফেয়াৰৰ ডৰচেষ্টাৰ হোটেলত কাম কৰা লণ্ডনৰ পৰা তেওঁৰ প্ৰিয় নাপিতক মাতি চুলি কাটে!\nTags: asom live 24assam ka tazza khabarassam live 24axom live 24axom live 24 digitalbest news channel in assamBest news channel of assamBest News Portal in AssamBruneiHassanal BolkiahSultan Of Brunei Hassanal Bolkiah\nগৃহ নিৰ্মাণত সূৰ্যৰ ৰশ্মিৰ সু আৰু কুপ্ৰভাৱ! জানিবলৈ চাওক...


মকছুদুল হকৰ সতে অতীতৰ সোঁৱৰণী আৰু পুৰণি বন্ধুত্বৰ নতুন গাঁঠি: বনজিৎ হুছেইন - The Cross Current\nগুৱাহাটীৰ শিল্পগ্ৰামত শতাধিক দৰ্শকৰ সন্মুখত এজন বাংলাদেশী ৰকষ্টাৰে নিভাঁজ অসমীয়াত ক’লে, “মই ষোল্ল বছৰৰ পাছত ঘৰলৈ আহিছো।” তেওঁৰ ব্লকবাষ্টাৰ হিট গানেৰে দৰ্শকসকলক মুগ্ধ কৰি শেষত তেওঁ এজন দাৰ্শনিকৰ দৰে ক’লে, “চৈতন্য দেৱ আৰু লালন ফকিৰৰ দেশৰ পৰা মই গীত লৈ আনিছো শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু আজান ফকিৰৰ এই দেশলৈ, আৰু এইসকল গুৰুৱে আমাক যি শিকাই গৈছে, তাৰ মূলতে আছে মানৱতাৰ প্ৰতি প্ৰেম, যাক কোনো সীমান্ততে বান্ধি ৰাখিব নোৱাৰি।”\nমকছুদুল হকৰ সতে অতীতৰ সোঁৱৰণী আৰু পুৰণি বন্ধুত্বৰ নতুন গাঁঠি\nমূল: বনজিৎ হুছেইন\nএজন বাংলাদেশী ৰকষ্টাৰ…\n২০১২ চনৰ নৱেম্বৰ মাহৰ এটি মধুৰ সন্ধিয়া। গুৱাহাটীৰ শিল্পগ্ৰামত শতাধিক দৰ্শকৰ সন্মুখত এজন বাংলাদেশী ৰকষ্টাৰে নিভাঁজ অসমীয়াত ক’লে, “মই ষোল্ল বছৰৰ পাছত ঘৰলৈ আহিছো।” তেওঁৰ ব্লকবাষ্টাৰ হিট গানেৰে দৰ্শকসকলক মুগ্ধ কৰি শেষত তেওঁ এজন দাৰ্শনিকৰ দৰে ক’লে, “চৈতন্য দেৱ আৰু লালন ফকিৰৰ দেশৰ পৰা মই গীত লৈ আনিছো শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু আজান ফকিৰৰ এই দেশলৈ, আৰু এইসকল গুৰুৱে আমাক যি শিকাই গৈছে, তাৰ মূলতে আছে মানৱতাৰ প্ৰতি প্ৰেম, যাক কোনো সীমান্ততে বান্ধি ৰাখিব নোৱাৰি।” ২০১৫ চনৰ বসন্তত চান্দমাৰি খেলপথাৰত গুৱাহাটী গ্ৰন্থমেলাত সেইজন বাংলাদেশী ৰকষ্টাৰেই আকৌ গুৱাহাটীলৈ আহিছিল, আন এচাম উৎসাহী দৰ্শকক মুগ্ধ কৰিবলৈ। তেতিয়াৰে পৰা অসমত তেওঁৰ অনুৰাগীৰ সংখ্যা বৃহৎ মাত্ৰাত বৃদ্ধি পাইছে।\nএইজন ৰকষ্টাৰ হৈছে মকছুদুল হক – বা, তেওঁৰ সহস্ৰাধিক বাংলাদেশী অনুৰাগীৰ ভাষাত, মেক। বাংলাদেশত বাংলা পপ-ৰক সংগীতৰ অগ্ৰদূত মেক আৰু তেওঁৰ ১৯৮০ৰ দশকৰ পুৰণি বেণ্ড ‘ফীডবেক’ হৈছে বাংলা সংগীতৰ ইতিহাসৰ কিংবদন্তিস্বৰূপ। তেওঁৰ ‘উল্লাস’ আৰু ‘মেলা’ এলবামে বাংলাদেশৰ এলবাম সংগীতক ন-ৰূপ দিয়াই নহয়, ‘মেলা’ এলবামৰ শীৰ্ষক গীত ‘মেলাই যাই ৰে’ – যিটো হৈছে পহিলা বৈশাখ বা অসমীয়া বহাগ বিহুৰ প্ৰতি তেঁওৰ পপ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি – এটি ব্লকবাষ্টাৰ হিট হোৱাৰ লগতে গীতটিৰ এটি কলি – ‘বাসন্তি ৰং সৰি পৰে, ললনাৰে হেতে যায়’ – বৰ্তমান প্ৰায় অমৰ হৈ পৰিছে।\n১৯৯০ৰ দশকৰ পৰা বাউল দৰ্শনক কেন্দ্ৰত ৰাখি মেকৰ গীত লাহে লাহে অধিক ৰাজনৈতিক আৰু প্ৰায় প্ৰতিষ্ঠান-বিৰোধী হৈ পৰে। ৯০ৰ দশকত বাংলাদেশৰ ৰাষ্ট্ৰশক্তিৰ বিৰুদ্ধে গোৱা তেওঁৰ কিছুমান গীত নিষিদ্ধ ঘোষিত কৰা হৈছিল।\nভগাই লোৱা ইতিহাসক সুঁৱৰি…\nআগষ্ট ২০১৭, উত্তৰা, ঢাকা। এখন সস্তীয়া হোটেলৰ কোঠালি এটাত বহি জ্যোষ্ঠ অসমীয়া সাংবাদিক হাইদৰ হুছেইন পুনৰবাৰ নিশ্চিত হ’ব খুজিছিল আমি গুৱাহাটীৰ পৰা বাংলাদেশলৈ পথযাত্ৰা কৰোঁতে তেওঁৰ সকলোবোৰ ঔষধ-পাতি লগত অনা হ’লনে নাই বুলি। মই মোৰ স্মাৰ্টফোনত ব্যস্ত আছিলো টুইটাৰ বা ফেইচবুকত মেক হকক বিচাৰি পাওঁ বুলি। ফেইচবুকত বিচাৰি পাই মই তেওঁক মেছেজ কৰিলো, আৰু দুঘণ্টামানৰ পিছত মোৰ ফোনত বাৰ্তা আহিল মেক হকৰ ৰিপ্লাইৰ: “মই কাইলৈ গোটেই দিনটো খালী আছো, মই তোমাক লগ পালে ভাল পাম। এইটো মোৰ নম্বৰ, ফোন কৰিবা।”\nমই নম্বৰটোত ফোন কৰিলো আৰু মোৰ ভঙা ভঙা বাংলাত কথা পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিলো, আৰু ক্ষন্তেক পাছত ফোনটো হাইদৰ হুছেইনক দিলো, কিন্তু মেকে খাটি শিৱসাগৰীয়া থাঁচত অসমীয়াত কথা পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। আমি অবাক হৈ পৰিলো। এটা ভাষাত মাইক্ৰ’ফোনত কেইষাৰমান কথা কোৱা আৰু বাৰ্তালাপ কৰাটো একেই কথা নহয়।\nদ্বিতীয় দিনা পুৱা মেকে আমাক নমস্কাৰেৰে সম্ভাষণ জনালে তেওঁৰ মীৰপুৰস্থিত আৱাসগৃহ ‘বাউলিয়ানা’ত। তেওঁৰ ‘ঘৰ’—অসম—ৰ পৰা অহা দুজন অচিনাকি ব্যক্তিক আদৰিবলৈ পাই মেক প্ৰকাশ্যে সুখী হৈছিল। পাছত তেওঁ ক’লে, “মই সদায়ে অসমৰ পৰা অহা অতিথিক আতিথ্য জনাবলৈ সুযোগ নাপাওঁ।” চিত্ৰ, কলাসুলভ পোষ্টাৰৰ লগতে শৰাই, বতা আৰু বানবাতিৰে সজাই-পৰাই ৰখা চ’ৰাঘৰত বহি মেকক আমি প্ৰথমেই সুধিলো তেওঁৰ সাৱলীল অসমীয়াৰ বিষয়ে। “এয়া মোৰ মা-দেউতাৰ কাৰণে। মই আৰু মোৰ ভনী ডাঙৰ হওঁতে আমাৰ দেউতাই কঠোৰ নিয়ম বান্ধি দিছিল – ঘৰত থাকোতে অসমীয়াত কথা পাতিব লাগিব নহ’লে বেতৰ কোব খাব লাগিব।”\nমেক বাংলাদেশত থকা এজন দ্বিতীয় প্ৰজন্মৰ গৰ্বিত অসমীয়া যাৰ ৰাষ্ট্ৰীয়তা (nationality) বাংলাদেশী কিন্তু জাতীয়তা (ethnicity) অসমীয়া। বাংলাদেশ আৰু অসমৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ প্ৰেমে আমাৰ ইতিহাসৰ সূক্ষ্ম প্ৰভেদ তথা জটিলতাৰ বহুতো কথাই সোঁৱৰায়। অসমত ‘বাংলাদেশী’ শব্দটোৱেই চুড়ান্ত ক্ষোভৰ উদ্ৰেক কৰে – ‘অবৈধ’ অনুপ্ৰৱেশ আৰু তথাকথিত জনস্ফীতি ইত্যাদি সমস্যাৰ কাৰণে আমি বাংলাদেশক সন্দেহৰ দৃষ্টিৰে চাওঁ – কিন্তু মেকৰ পৰিয়ালৰ ইতিহাসে বিভাজন আৰু প্ৰব্ৰজনৰ কাহিনীৰ এক অস্বীকৃত অধ্যায় পোহৰলৈ আনে, ইতিহাসৰ এনে কাহিনী যি আমি নাজানো বা জ্ঞাতে-অজ্ঞাতে আওকাণ কৰো।\nমেকৰ বংশ হৈছে আহোম ৰজাৰ ৰাজ-দৰবাৰৰ প্ৰভাৱশালী ‘ফাৰ্চি পাৰা’ বা পাৰ্ছী পাঠকৰ কুলৰ। তেওঁৰ পিতৃ তথা ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় নৌ-সেনাৰ এজন স্বনামধন্য নাবিক জাইওল হকে ১৯৫২ চনত অসমৰ যোৰহাটৰ ৰজাবাৰীস্থিত পৈতৃক গৃহৰ পৰা পূব পাকিস্তানলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে। কেৱল এজনৰ বাহিৰে তেওঁৰ আটাইকেইজন খুৰাকেও জাইওল হকৰ পথকে লয় আৰু পূব পাকিস্তানলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে। ঢাকাৰ পৰা ২০ কিলোমিটাৰ দূৰৈৰ এক মূখ্য নদী বন্দৰ নাৰায়ণগঞ্জত থিতাপি লৈ জাইওল হকে চেণ্ডোজ ডাইজ এণ্ড কেমিকেল লিমিটেড নামৰ চুইজাৰলেণ্ডকৰ এটা কোম্পানীত সোমায়। আৰু এই নাৰায়ণগঞ্জতে ১৯৫৭ চনত মেক হকৰ জন্ম হয়।\nবিভাজনৰ পাছত যোৰহাট, নগাওঁ, শিৱসাগৰ আৰু ডিব্ৰুগড়ৰ কেইশমান অসমীয়া মুছলমানে পূব পাকিস্তানলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল। তেওঁলোক সকলোৱেই হকৰ পৰিয়ালৰ দৰে প্ৰতিপত্তিশালী উচ্চ মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ পৰিয়ালৰ আছিল। বিভাজনৰ সময়ত অসমীয়া মুছলমানসকল নিৰ্যাতিত হোৱা নাছিল বা কোনো ধৰণৰ অনিৰাপত্তাৰ কলীয়া ডাৱৰো নাছিল। গতিকে মই ভাবিছিলো প্ৰব্ৰজনৰ এই বিশেষ সোঁতটোৰ কাৰণ কি। মেকে আমাক জনালে: “এয়া কোনোধৰণৰ ভগন বা exodus নাছিল, এয়া আছিল কোনো-কিছুৱে নিজৰ পছন্দমতে কৰা প্ৰব্ৰজন। অসমীয়া মুছলমানসকলে ভাবিছিল যে তেতিয়াৰ পূব পাকিস্তান – বৰ্তমানৰ বাংলাদেশ – হৈছে এখন সুযোগ-সুবিধাৰ দেশ, য’ত তেওঁলোকে ভাবিছিল যে অসামৰিক সেৱা, ৰেলসেৱা আৰু সশস্ত্ৰ বাহিনীত তেওঁলোকে নিজৰ আৰ্জিত দক্ষতাৰে বৃত্তিগত জীৱন উন্নত কৰিবলৈ সুযোগ পাব।”\nমেকে আৰু উনুকিয়াইছিল যে বিভাজনৰ ঠিক পাছতে পূব পাকিস্তানলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লোৱা অসমীয়া মুছলমানসকলৰ কাৰণে এইটো একো কঠিন সিদ্ধান্ত নাছিল, কিয়নো তেওঁলোক অন্ততঃ নিজৰ ঘৰ আৰু আপোনসকলৰ পৰা মাত্ৰ কেইশমান কিলোমিটাৰ দূৰৈতে থাকিব। ১৯৫০ৰ দশকৰ শেষৰ ফাললৈকে পাৰপত্ৰৰ ভূত ওলোৱা নাছিল আৰু ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ মাজৰ ভিজা ব্যৱস্থাও চালুকীয়া অৱস্থাতে আছিল। ঢাকা বা চিটাগঙৰ পৰা ৰেলত উঠি গোলাঘাটৰ ফৰকাটিং জংচন পাবলৈ ২৪ ঘণ্টাতকৈও কম সময় লাগিছিল। প্ৰব্ৰজনকাৰী পৰিয়ালবোৰৰ মাজত পূব পাকিস্তানৰ পৰা বা পূব পাকিস্তানলৈ সঘনাই অহা-যোৱা কৰাতো নিতান্তই স্বাভাৱিক আছিল।\nএখন যুদ্ধ আৰু পথৰ কণ্টক…\n১৯৬৫ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তানৰ যুদ্ধই সকলো সলনি কৰিলে। কঠোৰ ভিজা ব্যৱস্থাৰ বাবে সীমান্ত অতিক্ৰমি অহা-যোৱা কৰাতো পৰিয়ালবোৰৰ কাৰণে প্ৰায় অসম্ভৱ হৈ পৰিল। তদুপৰি সীমান্তৰ দুয়োপাৰে ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতি থকা আনুগত্যৰো পৰীক্ষণ আৰম্ভ হ’ল। বিমলা প্ৰসাদ চলিহা নেতৃত্বাধীন অসম চৰকাৰে অসমত থাকি যোৱা মেকৰ একমাত্ৰ আৰু সবাতোকৈ ডাঙৰজন খুৰাকক পাকিস্তানী এজেণ্ট বুলি গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল আৰু কেইবামাহৰ কাৰণে যোৰহাট কাৰাগাৰত ৰাখিছিল।\nঅস্পষ্ট হ’লেও নিজৰ শৈশৱকালৰ অসম ভ্ৰমণৰ সুমধুৰ স্মৃতি আছে মেকৰ। মই সুধিলো শৈশৱৰ কোনটো অসম ভ্ৰমণ তেওঁৰ স্মৃতিত খোদিত হৈ আছে। ১৯৭২ চনৰ অসম ভ্ৰমণ তেওঁৰ কাৰণে বিশেষভাৱে প্ৰিয়, কিন্তু এই ভ্ৰমণৰ আঁৰত আছে এক কাহিনী – কায়ক্লেশ, সাহস তথা আশ্ৰয় আৰু ‘ঘৰ’ৰ প্ৰতি থকা এক তীব্ৰ আকাংক্ষাৰ কাহিনী – বাংলাদেশ আৰু অসমৰ।\n১৯৭১ চনৰ মাৰ্চ মাহত বাংলাদেশৰ মুক্তিযুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ পাছত সহস্ৰাধিক বঙালী ভাৰতলৈ গুচি আহিছিল। কিন্তু প্ৰায় তিনিশমান অসমীয়া একগোট হৈ ন মাহ লুকাই আছিল জীয়াই থকাৰ তাড়নাত। কিছুসংখ্যকে মুক্তি বাহিনীত যোগ দি পাকিস্তানী সেনাবাহিনীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধও কৰিছিল। মেকে আমাক ক’লে যে বাবলু ৰছিদ নামৰ এজন দ্বিতীয় প্ৰজন্মৰ অসমীয়া পাকিস্তানী সেনাবাহিনীৰ উৎপীড়নৰ বলি হৈ শ্বহীদ হৈছিল আৰু ফাৰুক আহমেদ নামৰ আন এজন অসমীয়া মুক্তি বাহিনীৰ নামজ্বলা গেৰিলা যুদ্ধা আছিল।\nকিন্তু মুক্তিযুদ্ধৰ সময়ত মেকৰ নিজৰ পৰিয়াল কৰাচীত ফচি আছিল। ১৯৭২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত মেকৰ দেউতাক জাইওল হকৰ হৃদযন্ত্ৰজনিত ৰোগৰ কাৰণে পৰিয়ালটোৱে আফগানিস্তান হৈ পাকিস্তানৰ পৰা পলাই আহিবলৈ প্ৰথম প্ৰয়াস কৰিছিল। কিন্তু বালুচিস্তানৰ কুৱেটাৰ ওচৰত সীমান্ত পহৰাদাৰী সেনাই তেওঁলোকক ধৰা পেলাইছিল। একে চনৰে ডিচেম্বৰ মাহত শ্বেইখ মুজিবুৰ ৰহমান আৰু আৱামী লীগৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকা নাজেৰ আহমেদ খান নামৰ এজন ৰাজনীতিবিদৰ সহায়ত তেওঁলোকে পলাবলৈ দ্বিতীয়বাৰ প্ৰয়াস কৰে আৰু অৱশেষত সাত দিনৰ যাত্ৰাৰ অন্তত কাবুলত উপস্থিত হয়গৈ।\nবৰফেৰে আবৃত কাবুলত যেতিয়া ঘোষণা কৰা হ’ল যে বিমানত প্ৰথমে বাংলাদেশী শৰণাৰ্থীক উঠিবলৈ দিয়া হ’ব, মেকে গৰ্বেৰে স্মৃতি ৰোমন্থন কৰি কয় যে তেওঁ ‘জয় বাংলা’ বুলি চিঞৰি উঠিছিল আৰু লগে লগে শতাধিক লোকে তেওঁৰ লগত একেলগে চিঞৰিছিল।\nঅসমত থকা তেওঁৰ আত্মীয়ই ভাবি লৈছিল যে মুক্তিযুদ্ধত জাইওল হক আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ মৃত্যু হৈছে বুলি। তেওঁলোক জীয়াই থকা বুলি আৰু পাকিস্তানৰ পৰা কাবুল হৈ পলাই আহিছে বুলি জানিব পাৰি মেকৰ খুৰাক চাফিকুৰ ৰহমান হোংকাৰে তেওঁলোকক দিল্লী বিমানবন্দৰত লগ ঘৰি একেলগে যোৰহাটলৈ উৰা মাৰে। যোৰহাটৰ বৰহোলাত দহ দিন থকাৰ পাছত তেওঁলোকে অৱশেষত কলিকতাৰ পৰা নিজৰ ন-কৈ স্বাধীন হোৱা মাতৃভূমিলৈ উৰা মাৰে। ঢাকাৰ তেজগাওঁ বিমানবন্দৰত নামি জাইওল হকে তেওঁৰ পুতেকক এইবুলি শপত খোৱাই যে তেওঁলোকে আৰু কেতিয়াও বাংলাদেশ এৰি নাযায়। মেকৰ ভাষাত, “বাহিৰত থিতাপি লোৱাৰ বহুত সুযোগ পোৱা সত্বেও মই এতিয়াও এই শপতক সন্মান জনাওঁ আৰু আশা কৰো যে মই জীয়াই থকা পৰ্যন্ত এই শপত ৰাখিব পাৰিম।”\nপুৰণি বন্ধুত্বক নতুনকৈ গাঁঠি দি…\nপুৱাৰ বেছিভাগ সময় আমি মেকৰ পৰিয়াল, প্ৰব্ৰজনৰ ইতিহাস আৰু বাংলাদেশৰ অসমীয়া সম্প্ৰদায়ৰ বিষয়ে কথা পাতিয়েই কটালো। আমি বাংলাদেশ আৰু অসমৰ বৰ্তমানৰ ৰাজনৈতিক সমস্যাৰ বিষয়ে কথা পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰো মানে ইতিমধ্যে আমাৰ কেইজনমান বাংলাদেশী মানৱ অধিকাৰ কৰ্মীৰ সৈতে সাক্ষাৎ হোৱাৰ কাৰণে পলমেই হৈছিল। মেকে সুধিলে, “আপোনালোক কাইলৈও বাংলাদেশত থাকিবনেকি? আপোনালোকে কমৰেড মানস চৌধুৰীক লগ ধৰিবই লাগিব। মই তেওঁক ফোন কৰিছো ৰ’ব।” “কথা হ’ল। কাইলৈৰ ৰাতিৰ সাজ ইয়াতে। মানসো আমাৰ লগত থাকিব।” গতিকে পৰৱৰ্তী দিনা সন্ধিয়া আমি পুনৰ বাউলিয়ানাত লগ হ’লো। এইবাৰ আমাৰ লগত আছিল এখন ৰাষ্ট্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নৃতত্ব বিভাগৰ যুৱ অধ্যাপক কমৰেড প্ৰফেছাৰ মানস চৌধুৰী আৰু মেকৰ উকীল তথা সমাজকৰ্মী জীৱনসংগী লিৰা এছ. হক।\nআমাৰ সাক্ষাৎ এক মুকলি ৰাজনৈতিক আড্ডা হৈ পৰিল। আমি ঢাকাত আলফা নেতৃবৃন্দৰ আশ্ৰয়ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত প্ৰৱৰ্তিত সামৰিক বাহিনী বিশেষ ক্ষমতা আইন বা চমুকৈ আফচপা (AFSPA) তথা বাংলাদেশত দেশখনৰ সেনাবাহিনীৰ ব্যৱসায়িক স্বাৰ্থ, দক্ষিণ এছিয়াত বাওঁপন্থী আন্দোলনৰ স্থিতি, সংখ্যালঘু ৰাজনীতি আৰু অসম তথা বাংলাদেশত সংখ্যালঘুৰ ওপৰত কৰা ৰাজনীতি আৰু অসম আৰু বাংলাদেশৰ সাম্প্ৰদায়িক আৰু ভাষিক জাতীয়তাবাদৰ ওপৰত আলোচনা কৰিছিলো।\nবঙালী জাতীয়তাবাদৰ সৰৱ সমালোচক মানসে ক’লে, “বঙালী জাতীয়তাবাদ হৈছে ক্ষমতাত থকাসকলৰ কাৰণে স্থিতাৱস্থা বজাই ৰখাৰ এক অস্ত্ৰ, যাতে ৰাজনৈতিক সমালোচনা বংগবন্ধু-ৰবীন্দ্ৰনাথ-নজৰুল-সোণাৰ বাংলাৰ উৰ্দ্ধত যাব নোৱাৰে আৰু তেওঁলোকে যাতে শাসনৰ বাঘজৰী নিজৰ হাততে ৰাখিব পাৰে।” দুষ্টামিৰ হাঁহি মাৰি মেকে ক’লে, “লালন ফকিৰক পাহৰি যাব নালাগে, যদিও বঙালী জাতীয়তাবাদৰ আলোচনাত আমাৰ অংশগ্ৰহণ একেবাৰে শেহতীয়া।”\nএই আলোচনাৰ পাকতে মানসে উল্লেখ কৰিলে যে ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰক সাংগীতিকভাৱে পুনৰ্ব্যাখ্যা কৰিবলৈ অত্যুৎসাহ কৰাৰ কাৰণে কমৰেড মেকক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল। মেক আৰু তেওঁৰ নতুন বেণ্ড, মকছুড অ’ ঢাকাই ‘অ’গ’ ভালোবাসা’ নামেৰে এটা এলবাম মুক্তি দিছিল যিটো হৈছে বাংলাদেশৰ প্ৰথমটো জেঝ-ৰক ফিউজন এলবাম। নবেল বঁটা বিজয়ী ৰবীন্দ্ৰনাথৰ এটা সংগীত সমন্বিত এইটো আছিল বঙালী ভাষাত ব্লুজ, জেঝ আৰু ফিউজন সংগীতৰ লগতে জেঝ আৰু ধ্ৰূপদী বঙালী সংগীতৰ ফিউজনৰ এটা পৰীক্ষামূলক এলবাম। তাকে লৈ ৰক্ষণশীল বঙালী সাংস্কৃতিক শুদ্ধতাবাদীসকলে হৈ-চৈ কৰাত মেকক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি তিনি দিনৰ কাৰণে ঢাকা কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰত ৰখা হৈছিল। আনহাতে সংবাদ মাধ্যমে মেকৰ গ্ৰেপ্তাৰৰ মনেসজা ভুৱা কাৰণ প্ৰচাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। ফলত তেওঁক পুনৰ গ্ৰেপ্তাৰ কৰাৰ কাৰণে ৱাৰেণ্ট জাৰী হ’ল। মেকে জনালে যে ই তেওঁক এনে মানসিক আঘাত দিলে যাৰ কাৰণে তেওঁৰ পত্নী, পুত্ৰ আৰু বন্ধুবৰ্গই তেওঁক এখন গোপন ক্লিনিকত প্ৰায় এবছৰমান ৰাখিছিল।\nলিৰাই আমাক ভদ্ৰভাৱে সোঁৱৰালে যে আমি খোৱা মেজৰ ফালেও চকু দিব লাগে। ৰাতিৰ সাজত আছিল ভাত, কুকুৰা মাংসৰ জোল আৰু খাওঁতাৰ কাৰণে ভজা গৰু মাংস।\nখাই থাকোতে মই মেকক ২০১৩ চনৰ ঢাকাৰ শ্বাহবাগ আন্দোলনৰ বিষয়ে সুধিলো য’ত শত-সহস্ৰ যুৱ বাংলাদেশীয়ে সংসদীয় ৰাজনীতিৰ পৰা ধৰ্মক সম্পূৰ্ণৰূপে পৃথক কৰিবলৈ দাবী জনাইছিল। মই ইতিমধ্যে জানিছিলো যে শ্বাহবাগ আন্দোলনত আগভাগ লোৱা শিল্পী-সমাজকৰ্মীৰ ভিতৰত মেক হকো অন্যতম আছিল। মেকে গৰ্জি উঠি উত্তৰ দিলে, “আমি মোল্লাবোৰক ভালকৈয়ে এসেকা দিলো।”\nইতিমধ্যে প্ৰায় মাজৰাতি হৈছিল। চাদত চিগাৰেট হুঁপি হুঁপি কৰা চমু আলাপৰ পাছত হাইদৰ হুছেইন, মেক হক আৰু মানস চৌধুৰী চ’ৰাঘৰলৈ উভতি আহিল আৰু প্ৰায় একেস্বৰে তেওঁলোকে কৈ উঠিল, “হয়, অসম আৰু বাংলাদেশ সন্দৰ্ভত বহুতো ভুল বুজাবুজি আৰু মিছা সন্দেহ আছে।” অদূৰ ভৱিষ্যতে গুৱাহাটীত এখন দুদিনীয়া অসম-বাংলাদেশ নাগৰিক সমাজ আলোচনাচক্ৰ তথা সাংস্কৃতিক সন্মিলন অনুষ্ঠিত কৰাৰ বিষয়ে কথা পাতি আমি আমাৰ বাৰ্তালাপৰ মোখনি মাৰিলো।


Evah in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Evah ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nEvah की जानकारी\nEvah ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Evah Benefits & Uses in Assamese- Evah ar laabh aaru byavaharsamuh\nEvah ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Evah Dosage & How to Take in Assamese - Evah ar paali aaru xeya kenedore lobo\nEvah ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Evah Side Effects in Assamese- Evah ar parshwakriyasamuh\nEvah সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Evah Related Warnings in Assamese- Evah xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Evahৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Evah with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Evah ar gurutor kriya-pratikriya\nEvah মতভেদসমূহ- Evah Contraindications in Assamese- Evah nishedhsamuh\nEvah ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Evah in Assamese- Evah ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Evah ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Evah Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Evah kriya-pratikriya\nEvah ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Evah Benefits & Uses in Assamese - Evah ar laabh aaru byavaharsamuh\nEvah তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nEvah ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Evah Dosage & How to Take in Assamese - Evah ar paali aaru xeya kenedore lobo\nEvah-ৰ উপাদানসমূহ - Evah Active Ingredients in Assamese - Evah-ar upadaansamuh\nEvah ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Evah Side Effects in Assamese - Evah ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Evah ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nEvah সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Evah Related Warnings in Assamese - Evah xonkranta xatarkatabanisamuh\nEvah-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nযিবোৰ গৰ্ভৱতী মহিলাই চিকিতসকৰ পৰা কেনেকে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে তাৰ পৰামৰ্শ লোৱাৰ পূৰ্বেই Evah লব বিচাৰে। আপুনিও যদি সেয়া নকৰে তেন্তে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব।\nEvah-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Evah এ গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে, গতিকে এই ঔষধটো চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোহোৱাকৈ ব্যৱহাৰ নকৰিব।\nবৃক্কত Evah কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nEvahৰ বৃক্ক ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nযকৃতত Evah কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nEvahৰ দ্বাৰা কলিজা প্ৰভাবিত হব পাৰে। আপুনি যদি এইবিধ ঔষধৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে আপুনি ইয়াক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰা উচিত।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Evah ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nEvah গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত হৃদয় ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Evahৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Evah with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Evah ar gurutor kriya-pratikriya\nEvah তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nEvah মতভেদসমূহ - Evah Contraindications in Assamese - Evah nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Evah লোৱা অনুচিত যাতে -\nEvah ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Evah in Assamese - Evah ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Evah-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Evahয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nহয়, আপুনি আৰামত মেচিনেৰী চলাব পাৰে বা বাহন চলাব পাৰে, যিহেতু Evah লোৱাৰ পিছত ই আপোনাৰ টোপনি ভাৱ নানে।\nহয়, চিকিত্সা পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Evah লওক।\nমানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ বাবে Evah লৈ কোনো লাভ নাই।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Evah ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Evah Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Evah kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Evahৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nEvah আৰু খাদ্যৰ প্ৰভাৱৰ ওপৰত কোনো তথ্য নাই কিয়নো এয়া এতিয়ালৈ বৈজ্ঞানিক ভাৱে গৱেষণা কৰা হোৱা নাই।\nমদ আৰু Evahৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nEvahৰ সৈতে মদ্যপানৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে একো কোৱাটো এতিয়া কঠিন। কিয়নো এইবিষয়ে এতিয়ালৈ একো গৱেষণা হোৱা নাই।\nEvah ৰ অনুকল্প - Substitutes for Evah in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Evah লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Evah ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Evah সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Evah ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Evah সেৱন কৰে?


প্ৰকৃতিৰ সেউজী কোলাত পালিত মাইলিয়েম-চহৰ -ৰঞ্জনা দত্ত - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপ্ৰকৃতিৰ সেউজী কোলাত পালিত মাইলিয়েম-চহৰ —-ৰঞ্জনা দত্ত\n২০১৮ চনৰ জুলাই মাহৰ ২২ তাৰিখৰ পৰা মাত্ৰ ৮ দিনৰ বাবে গৰমৰ বন্ধ পাইছো । স্কুলৰ বাকীবোৰ শিক্ষকে এমাহ বন্ধ পোৱাৰ বিপৰীতে আমি উচ্চ মাধ্যমিকৰ শিক্ষক কেইজনে মাত্ৰ এসপ্তাহহে বন্ধ পাওঁ । বন্ধত দুদিনৰ বাবে ওচৰতে ক’ৰবাত যাব পাৰো নেকি চাবলৈ ‘গুগল’ খুলি বহি গ’লো । দেশতে হওক বা বিদেশতে হওক ক’ৰবাত ফুৰিবলৈ যোৱাৰ আগতে খৰছি মাৰি সকলো চাইমেলি ঠিক ঠাক কৰা কামত ময়েই সদায় আগভাগ লওঁ । এইবাৰ ভন্টি বাইদেউ ( মোৰ জেশাহু) আৰু মোৰ জা মনিকো ওলাবলৈ ক’লো । স্কুল বিলাকৰ গৰমৰ বন্ধ খুলিবৰ হয় বাবে জুলাই মাহৰ শেষৰফালে শ্বিলঙ আৰু চেৰাপুঞ্জীৰ কোনো হোটেলত চিট পোৱা নাযায় । মই ইতিপূৰ্বে ‘গুগল’ত ৰিভিউ চাই শ্বিলঙ -চেৰাপুঞ্জী পথত থকা মাইলিয়েম( Mylliem) নামৰ ঠাইখনৰ ধুনীয়া ফটো দুখনমান দেখিছিলোঁ । এওঁৰ লগত কথাপাতি তাতে হোটেল , হ’ম ষ্টে কিবা পাওঁ নেকি চোৱাত লাগি গ’লো। একেবাৰে সৰু ঠাই মাইলিয়েমৰ হোটেল এখনত এৰাতিৰ বাবে দুটা কোঠালী কোনোমতে বুক কৰিলো। ঘুৰি আহোঁতে শ্বিলঙত এৰাতি থাকিবলৈ লাইটুমখ্ৰাত থকা চিনাকি গেষ্ট হাউচ এটাত বন্দবস্ত কৰা হ’ল। ভিতৰুৱা ঠাইবোৰ ভালদৰে চিনি পায় বাবে এওঁ শ্বিলঙৰ চিনাকি ড্ৰাইভাৰ এজনলৈ ফোন কৰিলে । এওঁ চাকৰিত থকা সময়ত শ্বৱেৰ নামৰ অফিচৰ ড্ৰাইভাৰ জনৰ লগত আমাৰ খুব ভাল ভাব হৈছিল । তেওঁ আমাক সদায় কয় মেঘালয়ৰ ভিতৰত য’লৈকে যাব লগা হয় মোক ক’ব। গতিকে কথা হ’ল আমি শ্বিলং গৈ পোৱাৰ পাছত খিনি তেওঁ ষ্টিয়েৰিং চম্ভালিব ।\nনিৰ্দিষ্ট দিনা ৰাতিপুৱাই আমি যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলোঁ । ৰাতিপুৱাই ওলাইছো বাবে ক’তো এবাৰলৈও যানযঁটৰ অসুবিধাত পৰা নাই । নংপো পাৰ হৈয়ে এঠাইত পুৱাৰ আহাৰ কৰি ললোঁ । পুনৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰি মওৱিয়ং নামৰ ঠাইখনৰ পৰা শ্বৱেৰক খবৰ দিলোঁ । তেওঁ অলপ আগত আমাক লগ ধৰাৰ কথা । হঠাতে গাড়ী খনত কিবা এটা অসুবিধা আৰম্ভ হোৱা যেন লাগিল । গিয়েৰ সলনি কৰাৰ পিছত গাড়ী খনে আগুৱাবলৈ হোহোঁকা পিচলা কৰা হ’ল । গাড়ীখানৰ ওচৰতে ৰাস্তাৰ কাষত ৰৈ থকা শ্বৱেৰক দেখা পালোঁ । মই পিছৰ চিটলৈ আহিলো আৰু শ্বৱেৰে ড্ৰাইভিং চিটত বহি ল’লে। গাড়ী খন চলোৱাত অসুবিধা পাই তেওঁ বাওঁ হাতৰ গলি এটাইদি গাড়ীখন ভৰাই চিনাকি গেৰেজ এটালৈ লৈ গ’ল। শ্বৱেৰে সন্দেহ কৰাৰ দৰেই মেকানিক জনেও একেটা কথাকে ক’লে যে ক্লাট্চৰ ৰবৰ টুকুৰা ক্ষয় গৈছে আৰু অৱস্থা একেবাৰে বেয়া হৈ আছে । কামটো ঠিক কৰাবলৈ গাড়ীখন এৰাতি গেৰেজত থব লাগিব। যিহেতু মাইলিয়েম তাৰ পৰা মাত্ৰ ১৮ কি:মি: আৰু পাহাৰীয়া ৰাস্তা বুলি ধৰিলে ৪০ মিনিট মান লাগিব, আমি মাইলিয়েমলৈ গুছি যোৱাই ঠিক কৰিলোঁ । আমাক হোটেলত নমাই এওঁলোক আহি গাড়ীখন গেৰেজত দিব গৈ । গতিকে গাড়ীখন তেনেকৈয়ে লৈ আমি মাইলিয়েমলৈ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলোঁ । কিন্তু আপাৰ শ্বিলঙ পাৰ হোৱাৰ পিছতেই গাড়ী খন আৰু আগলৈ নাযাওঁ বুলি একেবাৰে ৰৈ গ’ল । কিছুসময় কথা বতৰা পাতি ঠিক কৰিলো যে আমি মাইলিয়েমলৈ টেক্সি এখন লৈ গুছি যাম আৰু এওঁলোকে গাড়ীখন লৈ গেৰেজত দি আহিবগৈ। মওৱিয়ংত থকা হুন্ডাইৰ চাৰ্ভিচ চেন্টাৰৰ কাৰোবাৰ লগত ফোনত কথা পতাৰ পিছত ঠিক হল যে টনা গাড়ী এখন আহি আমাৰ গাড়ীখন টানি লৈ যাবহি। গতিকে শ্বৱেৰে ওচৰতে ৰৈ থকা টেক্সী ড্ৰাইভাৰ জনৰ লগত কথা- বতৰা পাতি আমাক মাইলিয়েমলৈ যাবৰ বাবে টেক্সী এখন বন্দবস্ত কৰি দিলে । এওঁলোকক তাতে এৰি থৈ আমি হোটেল পালোঁহি । ৰাস্তাটোৰ সোঁহাতে বাদামী আৰু ৰঙা ৰঙৰ তিনিমহলীয়া হোটেলখনৰ ৰাস্তাৰ সমতলত থকা প্ৰথম তলাত ৰুম দুটা পালোঁ । দ্বিতীয় তলাত দিবৰ বাবে খুব অনুৰোধ কৰিলো কিন্তু তাৰ কোঠালী কেইটা বুক হৈ আছে বুলি আমাক জনোৱা হ’ল। হোটেলৰ অফিচটো আছিল ওচৰতে থকা ৰেষ্টুৰেন্ট খনত। হোটেলৰ ৰূম কেইটা সৰু ঠাইৰ হোটেল হিচাপে ভালেই যেন লাগিল। আমাৰ লগত থকা বস্তুবোৰ থৈ হাত মুখ ধুই ৰেষ্টুৰেন্ট খনত ভাত খাবলৈ ওলাই গ’লো। তেতিয়া ১টা বাজি গৈছিল । খোৱা বোৱা বৰ সুবিধাৰ নাপালো যদিও তাকে খাই কোঠালীলৈ ঘুৰি আহিলোঁ । শ্বিলঙ চেৰাপুঞ্জীৰ সচৰাচৰ দিনবোৰৰ দৰেই ই ৰ’দ আৰু ডাৱৰৰ সংমিশ্ৰিত দিন এটা আছিল । এওঁলৈ ফোন কৰি গম পালো যে মৱিয়ংত থকা চাৰ্ভিচ চেন্টাৰতে এওঁলোক আছে । শ্বৱেৰে ডাঙৰ ল’ৰাক নিজৰ গাড়ীখন লৈ আনিবলৈ কৈছে । গাড়ীখন অহাৰ পিছতহে তেওঁলোক আহিব পাৰিব । মুঠতে এক ডেৰ ঘন্টাৰ আগতে কোনোমতে আহি পোৱাৰ আশা নাই বুলি ক’লে । আমাৰ প্লেন মতে আজি আমি বাহিৰে বাহিৰে মাওফ্লাঙৰ চেক্ৰেড গ্ৰুভ (sacred groove) চাবলৈ যোৱা কথা আছিল।\nআমাৰ কোঠালী কেইটাৰ সমূখৰ পৰা আধা ঘুৰণীয়া বাৰান্দা খন আৰম্ভ হৈ হোটেলৰ পিছফাল পাইছেগৈ । সন্মুখত শ্বিলং চেৰাপুঞ্জী পথ। বাওঁহাতে হোটেলৰ ৰেষ্টুৰেন্ট খনৰ সতে বহুত দূৰলৈকে দেখা ধুনীয়া মুকলি ঠাই আৰু পিছফালে প্ৰকৃতিৰ পোহাৰ ! বিশাল আৰু অপৰূপ প্ৰাকৃতিক দৃশ্যৰাজি। এঢলীয়া পাহাৰখনত সেউজীয়া গছ গছনি , খেতি আৰু ঘাহঁনিৰে অপূৰ্ব সুন্দৰ মাইলিয়েম গাঁৱৰ এছোৱা । ঘন সেউজীয়া পাহাৰীয়া খেতিৰ মাজত বহুত দূৰে দূৰে দুই এটা ঘৰ । কিবাকৈ এবাৰ ঠাইখিনিলৈ যাব পৰা হ’লে ! কাষৰ চিৰিটোৱেদি ওপৰৰ তলালৈ উঠি যাব পাৰি। আমি উঠি গৈ দেখিলো দুৱাৰখন ভিতৰৰ পৰা বন্ধ । ওপৰৰ তলাটোৰ আগে পিছে আইনা লগোৱা ডাঙৰ বাৰান্দা । হোটেলৰ সহায়ক ল’ৰাটোক সোধাত বহুত ডাঙৰ পাৰ্টি আহিলে সেইটো ৰূম দিয়া হয় বুলি ক’লে । তাৰ পৰা চাগৈ দৃশ্য সমূহ বহু দূৰলৈকে বৰ সুন্দৰকৈ দেখা যাব । এওঁলোক এঘন্টা মান মূৰত শ্বৱেৰৰ অল্ট গাড়ী খন লৈ ওলালহি । হাত মুখ ধুই খোৱা বোৱা কৰে মানে তিনি বাজি গ’ল। ভাগৰ লাগি থকাত ওলাই নাযাওঁ বুলি ক’লে।\nআমি তিনিগৰাকী খোজকাঢ়ি ঠাইখন চাওঁ বুলি ওলাই গ’লো । প্ৰথমে পিছফালৰ বাৰান্দাৰ পৰা দেখা ধুনীয়া গাঁওখনলৈ যাব পৰা ৰাস্তা বিচাৰিবলৈ ল’লোঁ। তালৈ যাবলৈ কিছু ডাঙৰ খাল এটা পাৰ হৈ যাব লাগিব । মই আৰু মণি কিবাকৈ পাৰ হ’ব পাৰিলেও শাৰী পিন্ধি থকা বাইদেউৰ বাবে সেইটো অসম্ভৱ আছিল । অহা কালি ৰাতিপুৱাই অকলে চেষ্টা এটা দিব লাগিব বুলি মনতে ঠিক কৰিলোঁ । ৰাস্তাটো পাৰ হৈ সিপাৰে চাৰিকোণীয়া প্ৰকাণ্ড এটা পুখুৰী । কেইবাজনো মানুহে পুখুৰীটোৰ চাৰিওকাষে হাতত বৰশী লৈ বহি থকা দেখিলোঁ। পুখুৰীটোৰ ফটফটীয়া পানীত আকাশৰ নীলা আৰু ডাৱৰে লুকা ভাকু খেলিছে । চাৰিওফালে ঘন সেউজীয়া ঘাহঁনি আৰু মাজে মাজে কজলা ৰঙৰ ডাঙৰ ডাঙৰ ঘুৰণীয়া শিল। হঠাতে নভবাকৈ আহি ইমান ধুনীয়া ঠাইখন পাই মনটো আনন্দেৰে ভৰি পৰিল। মই ডাঙৰ শিলবোৰৰ ওপৰলৈ উঠি গৈ ফটো তোলাত লাগিলো। বৰশী বোৱা ল’ৰা দুজনমান অসমীয়া । গুৱাহাটীৰ পৰা গৈছে । শিলৰ পাহাৰৰ মাজে মাজে খৰি লুৰি থকা স্থানীয় মানুহ দুই এজন দূৰৈৰ পৰা দেখা পালোঁ । পৰিবেশটো ইমান ধুনীয়া আছিল যে মোৰ ভাব হৈছিল যেন ইয়াৰ পৰা আৰু নেযামেই। কিন্তু হোটেলৰ পিছফালৰ পৰা দেখা অপৰূপ ধুনীয়া ঠাই খিনিলৈ যাবলৈ চেষ্টা এটা কৰিম বুলি তাৰপৰা গুছি আহিলোঁ। ডাঙৰ খালটোৰ পাৰে পাৰে সিপাৰলৈ যোৱাৰ বাট বিচাৰি থাকোতে মানুহ দুজন মানে প্লাষ্টিকৰ ডাঙৰ ডাঙৰ বাস্কেট কিছুমানত খেতিৰ পৰা তুলি অনা মূলাবোৰ খালটোত ধুই থকা দেখা পালোঁ । খালটোৰ পানীবোৰ পৰিস্কাৰ , বোধহয় পাহাৰৰ পৰা বৈ অহা নিজৰাৰ পানী। মই মূলা ধুই থকা মানুহ এজনক সিপাৰলৈ যোৱা বাট আছে নেকি সুধিলোঁ । এজনে অলপ আগলৈ আঙুলিয়াই দেখুৱালে । বাইদেউহঁতে পিছে সিপাৰলৈ যোৱাতকৈ মূলা কিনাতহে বেছি আগ্ৰহ দেখুৱালে । বেছ সস্তাতে অৰ্গেনিক মূলা কিনি আমি হোটেললৈ উভটি আহিলোঁ । এওঁ ইতিমধ্যে ভালদৰে এঘুমটি মাৰি আমালৈ দুবাৰমান ফোন কৰিছিলেই ।শ্বৱেৰে আমাক আন্ধাৰ হোৱাৰ আগতেই গাঁৱৰ ফালে ফুৰাবলৈ নিব খুজিছে । লগত অনা ইলেক্ট্ৰিক কেটলিত চাহ বনাই চাহে বিস্কুটে খাই গাড়ীৰে আমি ওলাই গ’লো ।\nপুখুৰিটো পাৰ হৈ কিছু আগেদি বাঁওহাতে যোৱা পথটোৰে গাড়ী আগবাঢ়িল। পৰিপাটি গাঁও এখন । সৰু পথ যদিও অন্য যান-বাহন নাই বাবে অসুবিধা নোহোৱাকৈ গৈ আছো। টিঙৰ চালি দিয়া অসম আৰ্হিৰ ঘৰবোৰ। আগে পিছে চোতাল। শ্বৱেৰে ক’লে যে ইয়াৰ পৰ্কৰ হেনো ভাল চাহিদা আছে। বেছিভাগ মানুহৰে ঘৰৰ পিচফালৰ চোতালত গাহৰিৰ গড়াল আছে । ইয়াৰ পোৰা গাহৰিৰ ব্যঞ্জন বোৰ হেনো সাংঘাটিক সোৱাদ । আমাক ৰাস্তাৰ কাষৰ দোকান এখনত স্মক পৰ্ক ফ্ৰাই টেষ্ট কৰাবৰ বাবে লৈ যাম বুলি কৈছিল যদিও বাইদেউহঁতে নাখায় বাবে আমি নাযাওঁ বুলি ক’লো। জালুকৰ গুৰি আৰু সৰহকৈ পিয়াঁজ দি ভজা চিকেনৰ থপথপীয়া জোলত নেমুটেঙাৰ ৰস দি ৰন্ধা ‘মাইলিয়েম চিকেন’ খাবলৈ, ইয়াৰ দুখনমান বিশেষ দোকানলৈ হেনো শ্বিলঙৰ পৰা মানুহ আহিয়ে থাকে। শ্বৱেৰৰ মুখত মাইলিয়েম চিকেনৰ বৰ্ণনা শুনি মুখলৈ পানী আহি গৈছিল । শ্বৱেৰে গাড়ীখন আগুৱাই লৈ গৈ মাওদহৰ ওলমা দলংখনৰ ওচৰ পোৱালেগৈ । তাতে চাহৰ লগত ম’ম চাওমিন আদি খাই উভটি আহিলোঁ । তাৰ পৰা হোটেললৈ ১০ কিলমিটাৰ মান হ’ব । ওভটনি যাত্ৰাৰ সময়ত লাহে লাহে আকাশ খনে ৰঙ সলাই ডাৱৰৰ সতে হেঙুলী সুৰুযৰ ৰঙ- বিৰঙী অপূৰ্ব ক’লাজৰ সৃষ্টি কৰিছিল। আন্ধাৰ হ’বলৈ আৰম্ভ কৰাত হোটেললৈ ঘুৰি আহিলোঁ ।\nহোটেল খনৰ তলৰ তলাটোৰ সমূখত এখন ডাঙৰ সমতল । এফালে কিছু ওখকৈ পকা কৰি থোৱা আছে। পকা ডোখৰত কিছু দূৰে দূৰে ৫-৬ টা মান তম্বু তৰি থোৱা দেখা পালোঁ। আবেলি পুখুৰীত মাছ মাৰি থকা দীঘল চুলিৰ লৰা জনকো দেখিলোঁ । শ্বৱেৰে এটা তম্বুত থাকিবলৈ ঠাই পালে । বেছ আহল বহল ঠাই। ঠায়ে ঠায়ে কাঠৰ চকী মেজ বনাই থোৱা আছে। সৰু সৰু দল কিছুমান দেখিলোঁ। তেওঁলোক তম্বুত থাকিব। খালটোৰ ফালে ঘাহঁনিত তিনি ঠাই মানত কেম্প ফায়াৰ কৰিছে। ইমান সুন্দৰ পৰিৱেশ ! ঠান্ডা বতাহ এজাকে মন প্ৰাণ জুৰ পেলাই গৈছিল । ওপৰৰ পৰা আধাফাল জোন আৰু চকু পিৰিকিয়াই থকা তৰাবোৰে আমাক চাই আছিল । আকাশৰ কোনোবা এটা কোণত ৰৈ ৰৈ বিজুলী মাৰি আছিল। আমি কোঠালীলৈ ঘুৰি আহিছিলোঁ ।ৰাতিৰ খোৱা বোৰ ৰূমতে দি থৈ গৈছিল ।\nপিছদিনা ৰাতিপুৱা শুই উঠিয়েই ইটো কোঠালীত থকা বাইদেউক মাতটো লগাই সোনকালে আহিম বুলি কৈ পিছফালৰ ধুনীয়া ঠাইখনলৈ অকলে ওলাই গ’লো । চেৰাপুন্জীৰ ঘন কুঁৱলীৰে ঢাকি ৰখা এটা সুন্দৰ পুৱা । ৰাতি বোধহয় বৰষুণ হৈছিল, মাটিবোৰ তিতি থকা গম পালোঁ । দুই এখন ট্ৰাক পাৰ হৈ যোৱা শব্দৰ বাহিৰে সকলো ফালে নিমাত নিতাল। খালটো পাৰ হৈ গৈ সিপাৰ পালোগৈঁ। কিছুদূৰ সমতলৰ পিচৰ খিনি এঢলীয়া। সুন্দৰ শৃংখলাবদ্ধ ভাবে কৰা খেতিয়েই খেতি। খেতিবোৰৰ মাজত কোনো বেৰ নথকাত অনায়াসে মাজেদি পাৰ হৈ যাব পাৰিছিলোঁ। কুঁৱলীৰ লগত অহা পানীৰ কণিকা বোৰে গালে মুখে মৰমেৰে পৰশ বুলাই গৈছিল । নিজান- নিস্তব্ধ এই পুৱা, ঘন কুঁৱলীৰ আচ্ছাদনৰ মাজত মোৰ পৃথিৱী খনত আছিলো কেৱল মই আৰু মোৰ চাৰিওফালৰ সেউজীয়াবোৰ। বৰষুণ পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰাত ছাতিটো মেলি লৈ হোটেললৈ ঘুৰি আহিছিলো ।\nহোটলত পুৱাৰ আহাৰ কৰি একেবাৰে ওলাই আহিছিলোঁ । পিছৰাতি বৰষুণ দিয়াত শ্বৱেৰৰ তম্বুৰ ভিতৰত হেনো পানী সোমাইছিল। তেওঁ ক’লে যে আমি।চেৰাপুন্জীত কিছুসময় কটাই শ্বিলঙলৈ ঘুৰি যাম । বতৰ বেছ ডাৱৰীয়া আছিল যদিও মাজে ভুমুকি মৰা বেলিটোৱে উজ্জ্বল নীলা আকাশৰ এছোৱাৰ সতে নীলা সেইজীয়া পাহাৰবোৰ লৈ কেতিয়াও নেদেখা এই দৃশ্য অপৰূপ ৰূপেৰে চকুৰ আগত তুলি ধৰিছিলহি। কিমান বাৰ যে আহিছো চেৰাপুন্জীলৈ! কিন্তু আজিৰ দৰে সুন্দৰ কেতিয়াও দেখা নাছিলোঁ । বৰষুণ আৰু ঘন কুঁৱলীৰ বাবে প্ৰথমবাৰ অহা বাইদেউহঁতে জলপ্ৰপাত বোৰ ভালদৰে চাব পৰা নাছিল । নহকালিকাই জলপ্ৰপাতটো ৰাস্তাৰ কিছু ভিতৰলৈ । গাড়ীখন ‘পাৰ্কিং’ত থৈ আগুৱাই আহি পাওঁ মানে বেছ জোৰেৰে বৰষুণ পৰিছিল । জলপ্ৰপাতৰ ভিউ পইন্টত থকা দোকান খনৰ পৰা বান(Banh) নামৰ খাছীয়া ল’ৰাজনে এওঁক চিঞৰি মাতিছিল। বহুত পুৰণা চিনাকি ল’ৰা । তেওঁৰ দোকানতে বহুত সময় বহিলো । দোকানৰ লগতে তেওঁৰ থকা ঘৰ, ওচৰৰ গাঁৱত বহুত মাটি আছে। এইখিনিও নিজৰে মাটি। ভিতৰৰ পাকঘৰৰ পৰা ডাঙৰ একো কাপকৈ গাখীৰ চাহ আৰু বিস্কুট আহিল। তেওঁৰ দোকানৰ পৰা মেঘালয়ৰ ফটো থকা চাহৰ কাপৰ ঢাকনি আৰু পৰম্পৰাগত পোছাক পিন্ধা খাছীয়া পুতলাৰ চাবিৰ ৰিং কিনিলোঁ। তেওঁ নিজৰ খেতিত হোৱা দালচেনি আৰু জালুক এটোপোলাকৈ সকলোকে দিছিল। বৰষুণ বন্ধ হোৱাত ওলাই আহি জলপ্ৰপাতৰ সৌন্দৰ্য্য উপভোগ কৰাত লাগিলো। ডাঙৰ বৰষুণ হৈ যোৱা বাবে নহকালিকাই জলপ্ৰপাতৰ পানী বোৰ প্ৰচন্ড শব্দৰে পৰিছিল ।আগতে দেখা জলপ্ৰপাতটো এক নতুন ৰূপেৰে চকুৰ আগত ধৰা দিছিলেহি। বৰ সুন্দৰ আছিল আমাৰ এই যাত্ৰা ।\nযিকোনো ঠাইলৈ যোৱাৰ আগতে যাত্ৰাৰ সময়টো সঠিক ভাৱে নিৰ্বাচন কৰিলেহে ভ্ৰমণৰ আচল মজাটো ল’ব পাৰি। মই ভাবো শুকান বতৰত চেৰাপুন্জী মাইলিয়েমলৈ যোৱাতকৈ বাৰিষাৰ পিছত গ’লেহে প্ৰকৃত সৌন্দৰ্য্য উপভোগ কৰিব পাৰিব । কিন্তু মাইলিয়েমৰ শীতৰ পুৱা খেতি ঘাঁহনিত পৰা বৰফৰ চাদৰ চাবলৈ হ’লে ডিচেম্বৰ- জানুৱাৰীতহে যাব লাগিব । কেতিয়াবা থকাকৈ গ’লে মাওফ্লাঙৰ চেক্ৰেড গ্ৰুভ খনো চাই আহিব পাৰে।\n← উপহাৰ –ৰিমঝিম দত্ত\nপৰমাণু বিজ্ঞানৰ আইছ’ট’প-অৰবিন্দ গোস্বামী →\nআবু ধাবিৰ প্ৰত্যন্ত মৰুত চিকিৎসাৰ এক সুমধুৰ অভিজ্ঞতা -(জমিল আহমেদ লস্কৰ)\nকাটাৰৰ ডায়েৰী ৮(ডাঃ ভূপেন্দ্ৰ শইকীয়া)\nনিৰ্বাচিত কথা বতৰা\nAugust 19, 2016 March 10, 2021 0


বাৰ্থডে’ কে'ক (- হীৰকজ্যোতি বৈশ্য) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঘটনাটো হৈছে মোৰ জন্মদিনৰ। মই তেতিয়া পঞ্চম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ। চুবুৰীৰ বন্তী আৰু মই নলে গলে লগা বন্ধু। তেতিয়া লগৰ দুজনমানে নিজৰ নিজৰ জন্মদিনত বাৰ্ডে’ কেক বোলা নতুন বস্তু এটা কাটি আমাৰ বয়সৰ সকলোকে বেছ তবধ লগাই থৈছিল। এইটো অবিহনে হেনো চহৰত জন্মদিন হ’বই নোৱাৰে। বাৰ্ডে’ কেক মই তেতিয়ালৈ দুবাৰহে দেখিছিলোঁ। প্ৰথমতে ওচৰৰ দুলাল হঁতৰ টিভিত এদিন দেখিছিলোঁ, সৰু ল’ৰা এজনৰ জন্মদিনত ৰং-চঙীয়া ঘূৰণীয়া বস্তু এটাৰ চাৰিওফালে মম জ্বলাই লৈ চুৰি এখনেৰে কাটিছে। মাকক খুৱাই দিছে, দেউতাকক খুৱাই দিছে, লগৰ বোৰক খুৱাই দিছে আৰু তাৰ পিছত লগৰবোৰে তাক বহুত উপহাৰ দিছে। আৰু দ্বিতীয়বাৰ দেখিছিলো কেইমাহমান আগত বন্তিৰ জন্মদিনত। তায়ো বহুত মানুহৰ মাজত নতুন ফুটফুটীয়া ফ্ৰকটো পিন্ধি দেউতাকে আনি দিয়া সেই ঘুৰণীয়া কিবাটো চুৰী এখনেৰে কাটিছিল। তাইৰ মাকে হেনো গুৱাহাটীত থকা মোমায়েকৰ পুতেকৰ জন্মদিনত এনেকুৱা বাৰ্ডে’ কেক কটা নিয়মটো দেখি আহিছিল। কেকটো কটাৰ সময়ত চোন মাকজনীয়ে কিবা “হেপী বাৰ্ডে টু ঊ, হেপী বাৰ্ডে টু ঊ” বুলি আওৰাইছিল আৰু আমাকো আওৰাব কৈছিল। আমিও আওৰাইছিলো একেদৰে। সৰু সৰু একোটুকুৰা কেক আমাকো খাবলৈ দিছিল। বাহঃ ইমান যে সোৱাদ লগা আছিল। আমন্ত্ৰিত মানুহবোৰে তাইক হৰেক ৰকমৰ ৰং-চঙীয়া উপহাৰ দিছিল। কি যে ভাল লাগিছিল!\nকথাটো ভাবিয়ে মোৰ মনটো ৰিমজিম ৰিমজিম কৰিলে। কাইলৈ মোৰ জন্মদিন। এতিয়ালৈ যিমান বাৰ মোৰ জন্মদিন আহিছে, প্ৰতিবাৰেই মায়ে চুবুৰিৰ তিৰোতাসকলক মাতি চোতালত নাম জুৰে। নাম শেষ হ’লে তিৰোতাসকলক চাহ-জলপান খুৱাই। খাই-বৈ তিৰোতাসকল গুচি যায়। মায়ে দিয়া নতুন কাপোৰ আৰু দেউতাই দিয়া মহৎ লোক এজনৰ জীৱনী কিতাপখনৰ বাদে আৰু কোনেও একো উপহাৰ নিদিয়ে মোক। ধেই, সেয়াও কিবা জন্মদিন হ’লনে! এইবাৰ নহ’ব এনেকৈ। মোকো লাগিব বাৰ্ডে’ কেক। লাগিবই। লগৰবোৰক মাতিম। উপহাৰো পাম। এতিয়া দেউতাক সৈমান কৰাৰহে কথা।\nভয়ে ভয়ে দেউতাৰ ওচৰলৈ গ’লো। কথাটো ক’লো। দেউতাই প্ৰথমতে একো কোৱা নাই। মই বাৰে বাৰে কৈ থকাত দেউতাই ঘোপাকৈ চাই ক’লে, “কেক কাটিবি? হ’বদে কালি পুৱাই লৈ আনিম।” মই আচৰিত। দেউতাই গালিও নিদিলে অথচ লগে লগে সৈমানো হ’ল! ইমান ভাল দেউতা!\nআনন্দত আত্মহাৰা হৈ স্কুললৈ গ’লো। লগৰ বিলাকক মাতিলোঁ, “অ’ই শুন সকলোৱে। কালি মোৰ জন্মদিন। আবেলিকৈ আমাৰ ঘৰলৈ যাবি সকলোৱে। বাৰ্ডে কেক আনিব দেউতাই। আৰু এটা কথা নাপাহৰিবি। কেকটো মই কাটিবৰ সময়ত তহঁতে ডাঙৰ ডাঙৰকৈ ক’বি হেপী বাৰ্ডে টু ঊ। আহিবি দেই।” কালি আগৰ শাৰীত বন্তীৰ কাৰণে ঠাই ৰখাৰ বাবে ৰতনৰ লগত মোৰ কাজিয়া লাগিছিল। বন্তীৰ ঠাইখিনিতে সি বহিব খুজিছিল। মই নিদিও। সি স্কেলেৰে মোক কোব এটা শোধালে। ময়ো তাৰ পিঠিত ঘোচ এটা বহাই দিলো। তথাপি বন্তীৰ ঠাইত বহিব নিদিলোঁ। তাৰ লগত মোৰ মতামতি নাই কালিৰ পৰা। হ’লেও জন্মদিনত এটা উপহাৰৰ আশাত তাকো ক’লো, “ৰতন, তয়ো যাবি।” সি ক’লে, “ও।”\nপিছদিনা ৰাতিপুৱা উঠি দেখো দেউতা নাই। ভাবিলোঁ কেক আনিবলৈ গৈছে চাগে। আবেলিটোৰ বাবে মনতে জল্পনা-কল্পনা কৰোতে ১১ টা বাজিল। দেউতাই বাহিৰৰপৰাই মাত লগালে, “অ’ নোমল, তোৰ কেক আহি গ’ল।” একে জাপে দৌৰি গ’লো। বাহঃ, কাৰ্টনৰ ভিতৰত আনিছে! ইমান ডাঙৰ কাৰ্টন! কেকটোও চাগে ইমানেই ডাঙৰ। আপোনাআপুনি হাঁহি এটা ওলাই আহিল। কেকটো এবাৰ চাবলৈ খুব মন গ’ল। দেউতাক ওজৰ দেখুৱালো এবাৰ চাবৰ কাৰাণে। দেউতাই ক’লে, “এতিয়া নালাগে। খৰধৰ কৰোতে কেনেবাকৈ কেকটো ভাঙি গ’লে সকলো অথলে যাব। একেবাৰে আবেলি খুলি দিম।” ইমানকৈ কোৱাৰ পিছতো দেউতাই নামানিলে। হওক তেনে। আবেলি হ’বই অলপ পিছত।\nআবেলি হ’ল। লগৰবোৰ আহিল ধুনীয়া কাপোৰ পিন্ধি। বন্তীও তাইৰ সেই ফুটফুটীয়া ফ্ৰকটো পিন্ধি আহিল। ফুটফটীয়া ফ্ৰকত ইমান ভাল লাগে তাইক। ময়ো মায়ে আনি থোৱা নতুন গেঞ্জী, নতুন চোলা আৰু নতুন হাফ পেণ্ট পিন্ধি সাজু হ’লো। লগৰকেইটাৰ লগত টেবুল এখন বাৰান্দালৈ উলিয়াই আনি মম কেইডালমান টেবুলখনৰ কাষে কাষে জ্বলাই দিলো। দেউতাক ক’লো কেকটো উলিয়াই অনাৰ কথা। দেউতাই কেকটোৰ ওচৰলৈ গ’ল। পাছে পাছে মই। কাৰ্টনটো আৱৰি থকা ৰছীৰ বান্ধবিলাক দেউতাই খুলি দিলে। মই চকু ডাঙৰ কৰি দিলো। কেনেকুৱা বা ৰং কেকটোৰ। টিভিত দেখা কেকটো বগা আছিল, বন্তীৰ কেকটো গুলপীয়া। মোৰটো একা? দেউতাই লাহে লাহে হাতখন সোমাই দিলে কাৰ্টনৰ ভিতৰত। মই এবাৰ সেপ ঢুকি মনতে আওৰালোঁ, “হেপী বাৰ্ডে টু ঊ….”। দেউতাই লাহে লাহে উলিয়াই আনিলে। এয়া কি!! এটা প্ৰকাণ্ড জাতিলাও!!!\nপিছদিনা পুৱা মোৰ প্ৰচণ্ড অনিচ্ছা সত্ত্বেও দেউতাই স্কুললৈ যাব ক’লে। মই নাযাও। দেউতাৰ ৰঙা চকু। দেউতাই ক’লে যে মোক চাইকেলেৰে থৈ আহিব স্কুলত। হ’লেও আজি যাবৰ মন নাই। সকলোৱে আজি মোক লাজ দিব। বন্তিয়েও। দেউতাই চাইকেলত উঠাই মোক লৈ গ’ল। ৰাস্তাত বন্তিৰ মাকে দেউতাক মাত লগালে, “কিহে নোমলৰ দেউতাক, কালি পুতেকৰ জন্মদিনত লাও এটুকুৰা দি পঠিয়ালে যে?” দেউতাই এখন ভৰি নমাই চাইকেলৰ ওপৰত বহিয়েই হাঁহি এটা মাৰি ক’লে, “কি ক’ব বন্তীৰ মাক, ল’ৰাক চহৰীয়া নে বিলাতী কেক লাগে। মই বোলো এইবিলাক নিজেও খাব নালাগে লগৰ পেন্দুকনা কেইটাক খুৱায়ো জিভাত ৰং লগাব নালাগে। তাতকৈ ঘৰৰে জাতিলাওটো খা। নিজেও খা, অইনকো খুৱা। বহুত উপকাৰী। কেক কটাৰ দৰেই চুৰীৰে ঘেচেপ ঘেচেপ কাটি ভগাই দিয়ালো আৰু। হে হে হে। পুঠি-খলিহনা দুটামান লাওটুকুৰাৰ লগত খাৰেৰে ৰান্ধি খাব, বাৰ্ডে কেকতকৈ বেছি তৃপ্তি পাব।” কথাখিনি কৈ দেউতাই হাঁহি হাঁহিয়ে স্কুললৈ লৈ গ’ল মোক।\n(বিঃ দ্ৰঃ- যোৱাৰাতি বন্ধু কাজলে কোৱা ঘটনা এটাৰ আধাৰত লিখা)\n← হিচাপ+-x%+-%+ (- বি. জে. ৰঞ্জন)\nদুঘণ্টাৰ পৃথিৱী (-নন্দিতা খাখলাৰী) →