যোগানৰ সময় — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / সমাজ কল্যাণ / বিত্তীয় অন্তৰ্ভূক্তি / GST সমন্ধীয় বিভিন্ন প্ৰশ্ন-উত্তৰ / যোগানৰ সময়\nযোগানৰ সময়ৰ বিষয়ত বিভিন্ন প্ৰশ্ন উত্তৰ উল্লেখ কৰা হৈছে।\nযোগানৰ সময় কি ?\nউত্তৰঃ যোগানৰ সময়ে সেই বিন্দুটো নির্দিষ্ট কৰে যেতিয়া জি এছ টি আৰোপ কৰাৰ দায়বদ্ধতাৰ উদ্ভৱ হয়। একোটা যোগান কেতিয়া সম্পন্ন হ’ল সেই কথাও ই সূচায়। সামগ্ৰী আৰু সেৱাৰ বাবে চি জি এছ টি/এছ জি এছ টি আইনে পৃথক যোগানৰ সময় নিদ্ধাৰণ কৰিছে।\nসামগ্ৰীৰ যোগানৰ ক্ষেত্ৰত জি এছ টি আৰোপ কৰাৰ দায়বদ্ধতা কেতিয়া উদ্ভৱ হয় ?\nউত্তৰ : চি জি এছ টি/এছ জি এছ টি আইনৰ অনুচ্ছেদ ১২ আৰু ১৩ত সামগ্ৰীৰ যোগানৰ সময় দিয়া হৈছে। নিম্নোল্লিখিতবিলাকৰ ক্ষেত্ৰত সামগ্ৰীৰ যোগানৰ সময় তাৎক্ষণিক হ’ব, সেইবিলাক হৈছে -\n(১) যোগনীয়াৰে চালান (invoice) জাৰি কৰাৰ তাৰিখ বা অনুচ্ছেদ ৩১ৰ অধীনত যোগানৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ চালান দিবলগা অন্তিম তাৰিখ;\n(২) যি তাৰিখত যোগানৰ বিনিময়ত যোগনীয়াৰে পৰিশোধ লাভ কৰে।\nপ্রশ্ন ৩। সামগ্ৰী আৰু সেৱাৰ বিনিময়ত ভাডচাৰ” যোগানৰ ক্ষেত্ৰত যোগানৰ সময় कि ?\nউত্তৰ : সামগ্ৰী আৰু সেৱাৰ ক্ষেত্ৰত ভাউচাৰ” যোগানৰ সময় হৈছে :\nক) ভাউচাৰ’ দিয়াৰ তাৰিখ, যদি সেই নির্দিষ্ট সময়ত যোগান চিনাক্ত কৰিব পৰা হয়; বা\nখ) আন সকলো ক্ষেত্ৰত “ভাউচাৰ’ খালাচ কৰাৰ তাৰিখ ।\nচি জি এছ টি/এছ জি এছ টি আইনৰ অনুচ্ছেদ ১৩ৰ উপ-অনুচ্ছেদ ২, ৩, ৪ অনুসৰি, য’ত যোগানৰ সময় নির্ণয় কৰাটো সম্ভৱ নহয়, তেনে ক্ষেত্ৰত যোগানৰ সময় কেনেদৰে নিৰ্ণয় কৰা হ’ব ?\nউত্তৰঃ অনুচ্ছেদ ১২(৫)ৰ লগতে ১৩(৫)ত এক অৱশিষ্ট অন্তৰ্ভুক্তিৰ বিধান আছে, য’ত কোৱা হৈছে যে যদি সময়ভিত্তিক মুনাফা (periodical return) দাখিল কৰিবলগীয়া হয় তেতিয়া দাখিলৰ তাৰিখ হ’ব যোগানৰ সময়। অন্য ক্ষেত্ৰবোৰত যেতিয়া চি জি এছ টি/এছ জি এছ টি/আইজি এছ টি পৰিশোধ কৰা হয় সেয়াই হ’ব যোগানৰ তাৰিখ ।\nপৰিশোধ গ্ৰহনৰ তাৰিখ মানে কি' (date of receipt of payment) ?\nউত্তৰ : ই হৈছে যোগনীয়াৰৰ হিচাপ-নিকাচৰ বহীত পৰিশোধ অন্তৰ্ভুক্ত হোৱাৰ সবাতোকৈ আগতীয়া তাৰিখ বা তেওঁৰ বেংক একাউণ্টত পৰিশোধ জমা হোৱাৰ তাৰিখটো।\nধৰা হ’ল আংশিক আগতীয়া পৰিশোধ কৰা হ’ল বা আংশিক পৰিশোধৰ বাবে চালান জাৰি কৰা হ’ল, যোগানৰ সময়ে সম্পূর্ণ যোগান সামৰি ল’বনে ?\nউত্তৰঃ নহ’ব, চালনাৰ বা আংশিক পৰিশোধৰ দ্বাৰা সামৰি লোৱা পৰৱতী সময়লৈকে যোগান সম্পন্ন কৰা হ’ব বুলি ধৰি লোৱা হ’ব।\nবিপৰীত মাচুল (reverse charge)ৰ অধীনত কৰ পৰিশোধযোগ্য হ’লে সামগ্ৰীৰ যোগানৰ সময় কি ? উত্তৰ : নিম্নোল্লিখিত তাৰিখবিলাকৰ সবাতোকৈ আগতীয়াকৈ যোগানৰ সময় হ’বঃ\n(ক) সামগ্ৰীৰ প্ৰাপ্তিৰ তাৰিখ, বা\n(খ) পৰিশোধ কৰাৰ তাৰিখ, বা\n(গ) যোগনীয়াৰৰ দ্বাৰা চালান জাৰি কৰাৰ তাৰিখৰ পৰা ঠিক পিছৰ ৩০টা দিন ।\nবিপৰীত মাচুল (reverse charge)ৰ অধীনত কৰ পৰিশোধযোগ্য হ’লে সেৱাৰ যোগানৰ সময় কি ?\nউত্তৰ : নিম্নোল্লিখিত তাৰিখবিলাকৰ সবাতোকৈ আগতীয়াটাে যোগানৰ সময় হ’বঃ\n(ক) পৰিশোধ কৰাৰ তাৰিখ, বা\n(খ) যোগনীয়াৰৰ দ্বাৰা ইনভাইচ’ জাৰি কৰাৰ তাৰিখৰ পৰা ঠিক পিছৰ ৬০টা দিন।\nবিবেচনাতকৈ যিকোনো ধৰণৰ বিলম্বিত পৰিশোধ বা সুত, বিলম্বিত মাচুল বা অর্থদণ্ডৰ ক্ষেত্ৰত মূল্যৰ সৈতে অতিৰিক্তভাৱে প্রযোজ্য হ’বলগা যোগানৰ সময় কি ?\nউত্তৰ : বিবেচনাতকৈ যিকোনো ধৰণৰ বিলম্বিত পৰিশোধ বা সুত, বিলম্বিত মাচুল\nবা অর্থদণ্ডৰ ক্ষেত্ৰত মূল্যৰ সৈতে অতিৰিক্তভাৱে প্রযোজ্য হ’বলগা যোগানৰ সময় হৈছে উক্ত তাৰিখ, যি তাৰিখত যোগনীয়াৰে এনে অতিৰিক্ত বিবেচনা লাভ কৰে।\nকৰৰ নিৰিখ সলনি হোৱাৰ পিছত সম্পূর্ণ কৰা যোগানৰ ক্ষেত্ৰত যোগানৰ সময়ৰ কিবা পৰিৱর্তন হয় নে ?\nউত্তৰ : হয়। এই ক্ষেত্ৰত অনুচ্ছেদ ১৪ৰ ব্যৱস্থাৱলী প্রযোজ্য হ’ব।\nকৰৰ নিৰিখ সলনি হোৱাৰ আগতে সম্পূৰ্ণ কৰা যোগানৰ পিছত যোগানৰ সময় কি ?\nউত্তৰ : এনে ক্ষেত্ৰত যোগানৰ সময় হ’বঃ\n(১) যেতিয়া এনে ক্ষেত্ৰত চালান ইতিমধ্যে জাৰি কৰা হয় আৰু পৰিশোধ কৰৰ নিৰিখ সলনি হোৱাৰ পিছত লাভ কৰা হয়, তেতিয়া যোগানৰ সময় হ'ব পৰিশোধ লাভ কৰাৰ তাৰিখটো বা চালান জাৰি কৰাৰ তাৰিখটো, যিটোৱেই আগতীয়াকৈ হয়; বা\n(২) যেতিয়া কৰাৰ নিৰিখ পৰিৱর্তন হোৱাৰ আগতেই চালান জাৰি কৰা হয় কিন্তু পৰিশোধ কৰাৰ নিৰিখ সলনি হোৱাৰ পিছত লাভ কৰা হয়, তেতিয়া যোগানৰ\nসময় হ’ব চালান জাৰি কৰা তাৰিখটো; বা কৰাৰ নিৰিখ সলনি হোৱাৰ আগতেই পৰিশোধ লাভ কৰিলে, কিন্তু চালান কৰাৰ নিৰিখ সলনি হোৱাৰ পিছতহে জাৰি কৰিছে, তেতিয়া যোগানৰ সময় হ’ব পৰিশোধ লাভ কৰাৰ তাৰিখটো।\nযেতিয়া কৰাৰ নিৰিখ সলনি হােৱাৰ পিছত যোগান সম্পূর্ণ কৰা হয়, তেতিয়া যোগানৰ সময় কি?\nউত্তৰ : এনেক্ষেত্ৰত যোগানৰ সময় হ’ব\n(১) কৰাৰ নিৰিখ সলনি হোৱাৰ পিছত যেতিয়া পৰিশোধ লাভ কৰা হয়, কিন্তু চালান কৰাৰ নিৰিখ সলনি হোৱাৰ আগতেই জাৰি কৰা হৈছিল, তেনে ক্ষেত্ৰত যোগানৰ সময় হ’ব পৰিশোধ লাভ কৰাৰ তাৰিখটো; বা\n(২) যেতিয়া কৰাৰ নিৰিখ সলনি হোৱাৰ আগতেই চালান জাৰি কৰা হয়। আৰু পৰিশোধ লাভ কৰা হয়, তেতিয়া যোগানৰ সময় হ’ব পৰিশোধ লাভ কৰা তাৰিখটো বা ‘ইনভইচ’ জাৰি কৰা তাৰিখটো, যিটোৱেই আগতীয়াকৈ হয়; বা\n(৩) যেতিয়া কৰৰ নিৰিখ সলনি হোৱাৰ পিছত চালান জাৰি কৰা হয়, বিক্ৰি কৰৰ নিৰিখ সলনি হোৱাৰ পূর্বেই পৰিশোধ লাভ কৰা হয়, তেতিয়া যোগান হ’ব চালান জাৰি কৰাৰ তাৰিখটো।\nআমি ক’ব পাৰো যে ১-৬-২০১৭ৰ পৰা কাৰ্যকৰী হোৱাকৈ কৰৰ নিৰিখ ১৮ শতাংশৰ পৰা ২০ শতাংশলৈ বৃদ্ধি পাব। ২০১৭ৰ এপ্রিলত নিৰিখ বৃদ্ধি পোৱাৰ আগতে যদি সেৱা প্ৰদান কৰা হয় আৰু চালান জাৰি কৰা হয়, কিন্তু নিৰিখৰ পৰিৱর্তন হোৱাৰ পিছত ২০১৭ৰ জুনত ধনাদায় গ্ৰহণ কৰিলে কি কৰৰ নিৰিখ প্ৰযোজ্য ?\nউত্তৰ ঃ যিহেতু সেৱা ১-৬-২০১৭ৰ আগতে প্ৰদান কৰা হৈছিল। সেয়ে পুৰণা ১৮ শতাংশ নিৰিখ প্রযোজ্য।\nআমি ক’ব পাৰো যে ১-৬-২০১৭ৰ পৰা কাৰ্যকৰী হোৱাকৈ কৰৰ নিৰিখ ১৮ শতাংশৰ পৰা ২০ শতাংশলৈ বৃদ্ধি পালে। ২০১৭ৰ এপ্ৰিলত নিৰিখ বৃদ্ধি পোৱাৰ আগতে যদি সামগ্ৰী প্ৰদান কৰা হয় আৰু চালান জাৰি কৰা হয়, কিন্তু নিৰিখৰ পৰিৱর্তন হোৱাৰ পিছত ২০১৭ৰ জুনত ধনাদায় গ্রহণ কৰা হ’ল, কিন্তু ২০১৭ৰ এপ্রিলতে আগতীয়া পৰিশোধ ইতিমধ্যে গ্ৰহণ কৰা হ’লে কি কৰৰ নিৰিখ প্রযোজ্য ?\nউত্তৰ : যিহেতু ১-৬-২০১৭ৰ আগতে চালান প্রদান কৰা হৈছিল আৰু সামগ্ৰী যোগান ধৰা হৈছিল, সেয়ে পুৰণা ২০ শতাংশ নিৰিখ প্রযোজ্য।\nসামগ্ৰী যোগানৰ বাবে চালান জাৰি কৰা সময় সীমা কি ?\nউত্তৰ : চি জি এছ টি/এছ জি এছ টি আইনৰ অনুচ্ছেদ ৩১ অনুসৰি একোজন পঞ্জীভুক্ত কৰযোগ্য লোকে বিৱৰণ, সামগ্ৰীৰ পৰিমাণ আৰু মূল্য, তাৰ ওপৰত পৰিৱর্তিত কৰ আৰু অন্য নির্ধাৰিত তথ্য প্রদর্শন কৰি একোখন কৰাৰ চালান এই সময়ত বা তাৰ পূর্বে জাৰি কৰিব ?\n(ক) গ্রহণ কৰোতাক যোগান ধৰা সামগ্ৰী আঁতৰাই নিয়া, য’ত যোগানত সামগ্ৰীৰ স্থানান্তৰণ জড়িত হৈ থাকে, বা\n(খ) অন্য ক্ষেত্ৰবিলাকত সামগ্ৰী আদায় দিওতে বা গ্রহণ কৰোতাৰ উপলব্ধ কৰোতে ।\nসেৱা যোগানৰ বাবে চালান জাৰি কৰা সময় সীমা কি ?\nউত্তৰ : চি জি এছ টি/এছ জি এছ টি আইনৰ অনুচ্ছেদ ৩১ অনুসৰি একোজন পঞ্জীভুক্ত কৰযোগ্য লোকে সেৱাৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ আগত বা পিছত, কিন্তু এই ক্ষেত্ৰত নির্ধাৰিত সময় সীমাৰ ভিতৰত বিৱৰণ, সামগ্ৰীৰ পৰিমাণ আৰু মূল্য, তাৰ ওপৰত পৰিৱর্তিত কৰ আৰু অন্য নির্ধাৰিত তথ্য প্রদর্শন কৰি একোখন কৰি চালান জাৰি কৰিব |\nসামগ্ৰীৰ ধাৰাবাহিক যোগানৰ ক্ষেত্ৰত চালান জাৰি কৰিবলগীয়া সময়\nসীমা কি ?\nউত্তৰ : সামগ্ৰীৰ ধাৰাবাহিক যোগানৰ ক্ষেত্ৰত যত হিচাপ-নিকাচৰ পৰৱৰ্তী বিৱৰন বা পৰৱৰ্তী পৰিশোধ সন্নিৱিষ্ট হৈ থাকে তেনে ক্ষেত্ৰত এনেদৰে জাৰি কৰা প্ৰতিটো বিৱৰনৰ সময়ত বা তাৰ পূৰ্বে চালান জাৰি কৰিব লাগিব বা প্ৰয়োজন সাপেক্ষে এনেদৰে প্ৰতিটো পৰিশোধ গ্ৰহন কৰাৰ সময়ত চালান জাৰি কৰিব।\nসেৱাৰ ধাৰাবাহিক যোগানৰ ক্ষেত্ৰত চালান জাৰি কৰিবলগীয়া সময় সীমা কি ?\nউত্তৰ: সেৱাৰ ধাৰাবাহিক যোগানৰ ক্ষেত্ৰত,\n(ক) যত চুক্তিৰ পৰা পৰিশোধৰ নিৰ্ধাৰিত তাৰিখ স্পষ্ট কৰিব পৰা যায়,তেতিয়া গ্ৰহন কৰোতাই পৰিশোধ কৰে তাৰ আগত বা পিছত চালান জাৰি কৰিব লাগে কিন্ত এই ক্ষেত্ৰত উল্লেখিত সময় সীমাৰ ভিতৰত কৰিব লাগে,উক্ত সেৱাৰ বাবে যোগনীয়াৰে কোনোধৰনৰ পৰিশোধ লাভ কৰক বা নকৰক।\n(খ) যেতিয়া চুক্তিৰ পৰা পৰিশোধৰ তাৰিখ স্পষ্ট কৰিব পৰা নাযায় তেতিয়া সেৱাৰ যোগনীয়াৰে পৰিশোধ লাভ কৰা প্ৰতিবাৰতে তাৰ আগত বা পিছত চালান জাৰি কৰিব লাগিব।\n(গ) যত একোটা কাৰ্য সম্পূৰ্ন হোৱাৰ সৈতে পৰিশোধ জড়িত হৈ থাকে তেতিয়া উক্ত কাৰ্য সম্পূৰ্ন হোৱাৰ আগত বা পিছত চালান জাৰি কৰিব লাগিব কিন্ত এই ক্ষেত্ৰত নিৰ্ধাৰিত সময় সীমাৰ ভিতৰত তেনে কৰিব লাগিব।\nবিক্ৰিৰ বাবে অনুমোদনৰ ভিত্তিত সামগ্ৰী প্ৰদান কৰিবলগা হলে বা প্ৰেৰন কৰি থকা হলে চালান জাৰি কৰাৰ সময় সীমা কি ?\nউত্তৰ: বিক্ৰি অথবা প্ৰতিদানৰ অনুমোদনৰ ভিত্তিত সামগ্ৰী প্ৰেৰন অথবা গ্ৰহন কৰা হলে চালান যোগান সম্পন্ন হোৱাৰ সময়ত বা অনুমোদনৰ তাৰিখৰ পৰ ছমাহৰ ভিতৰত জাৰি কৰিব লাগিব যিটোৱেই আগতীয়াকৈ হয়।\nঅনুমোদনৰ ভিত্তিত প্ৰেৰণ কৰা পণ্য-সামগ্ৰীৰ যোগানৰ সময় কি?\nউত্তৰ : অনুমোদনৰ ভিত্তিত যোগান সম্পন্ন হ’লে, যোগানৰ সময় হ’ব এটা যোগান সম্পন্ন হ’ব বুলি অৱগত হোৱাৰ সময়খিনি বা যোগান সম্পন্ন হোৱাৰ পৰা ছমাহ, যিটোৱেই আগতীয়া হয়।\nউন্নত পদ্ধতিৰে গোমধানৰ খেতি :\nশেহতীয়া উন্নীতকৰণ: Jun 27, 2019


সঘনাই পুনৰাৱৰ্তী হাৰপিচ কেনেকৈ যায়? হামেটান, লিপষ্টিক, টুথপেষ্ট ভাল নেকি?\nসঘনাই পুনৰাৱৰ্ঘ্যহাৰ হাৰ্পিছে সকলোকে বিৰক্ত কৰে। এইটো এটা বেয়া প্ৰতিচ্ছবি আৰু খাদ্য দুয়োটা হ'ব পাৰে যিয়ে এনে বেদনাদায়ক হাৰপিচ সৃষ্টি কৰে, ই চাপ হ'ব পাৰে। অৱশ্যে, যিসকলে এইচ.এছ.ভি.-1 আৰু এইচ.এছ.ভি.2ৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ চেষ্টা কৰি আছে, মুখ্য সমস্যা হৈছে হাৰপিচ ভাইৰাছ। গতিকে প্ৰাকৃতিকভাৱে মাখিৰ পৰা মুক্তি পোৱাটো সম্ভৱ নেকি, মাখিত লিপষ্টিক বা টুথপেষ্ট প্ৰয়োগ কৰাটো উপযোগী নেকি? এই প্ৰবন্ধত, আমি প্ৰশ্নবোৰৰ বিষয়ে বিতং কৈ বলৈ চেষ্টা কৰিছিলো যেনে ওঁঠত পানী সংগ্ৰহ হাৰপিচৰ লক্ষণ নে নাই, হামেটান ভাল নে নাই, বা যদি সঁচাকৈয়ে ভয়ৰ বাহিৰৰ নিৰপেক্ষতা বুলি এনে ক'ব পাৰে।\nসঘনাই পুনৰাৱৰ্ঘ্য হাৰপিচৰ কাৰণ কি?\nহাৰপিচৰ কাৰণ কিয় হ'ব সেই প্ৰশ্নৰ আটাইতকৈ মৌলিক উত্তৰ হৈছে হাৰপিচ চিম্পলেক্স নামৰ ভাইৰাছ। ভাইৰাছটোৱে ছালসংক্ৰমিত কৰে আৰু ইয়াক সংক্ৰমিত হোৱা স্থানটো প্ৰভাৱিত কৰে, যাৰ ফলত পানী সংগ্ৰহ, ৰঙা আৰু ক্ষতৰ দৰে ৰূপ হয়। সংক্ৰমিত হোৱাৰ পিছত, ই জীৱনজোৰা বিমান ৰক্ষা কৰিব পাৰে। সময়-সময়ত হাৰপিচৰ উন্নতি হ'ব পাৰে, কিন্তু ইয়াক যি ঠাইত অৱস্থিত সেই অঞ্চলত বা চাৰিওফালে বাৰে বাৰে দেখা যায়।\nহাৰপিচ ৰ ক্ষত কেনেদৰে পাৰ কৰিব লাগে সেই প্ৰশ্নৰ কোনো চিকিৎসাগত ভাৱে নিৰ্দিষ্ট সমাধান নাই। যদিও জনসাধাৰণৰ মাজত গুজব আছে যে মাখিত হামেটান, টুথপেষ্ট বা লিপষ্টিক ৰখা ভাল হ'ব, এই পদ্ধতিবোৰো নিশ্চিত নহয়।\nআমাৰ বাকী প্ৰবন্ধত, আপুনি ওপৰোক্ত এপ্লিকেচনবোৰ আৰু অন্যান্য প্ৰাকৃতিক ভেষজ হাৰপিস চিকিৎসা পদ্ধতিবোৰ কি চাবলৈ সক্ষম হ'ব।কিন্তু প্ৰথমে, হাৰপিচ বাৰে বাৰে দেখা ৰবাবে কি কাৰণ আছে সেই বিষয়ে কথা পাতোঁ আহক।\nসঘনাই পুনৰাৱৰ্ঘ্য হাৰপিচ কিয় ওলাই আহে?\nহাৰপিচ চিম্পলেক্স নামৰ ভাইৰাছৰ বাবে সঘনাই পুনৰাৱৰ্ঘ্য হাৰপিচ হয়, যিহেতু আমি ওপৰত উল্লেখ কৰিছিলো। সেইবাবেই পুনৰাবৃত্তি হয়। কিন্তু খাদ্য আৰু আৱেগিক কাৰক থাকিব পাৰে যিয়ে ভাইৰাছটো পুনৰ সক্ৰিয় কৰে, অৰ্থাৎ হাৰপিচ ট্ৰিগাৰ কৰে। উদাহৰণ স্বৰূপে, "ভয়ৰ পৰা" আদি ৰ দৰে এটা অভিব্যক্তি আছে। আচলতে, এই বাক্যাংশটোৱে সত্যক অলপ প্ৰতিফলিত কৰে। গতিকে, হাৰপিচ সৃষ্টি কৰা কাৰকবোৰ কি, যেনে ভয়:\nৰোগ প্ৰতিৰোধ প্ৰণালী দুৰ্বল হোৱা\nঅত্যাধিক ভয় আৰু উদ্বেগ\nসূৰ্যৰ ক্ষতিকাৰক ৰশ্মি (অতিবেগুনী)\nহাৰপিচ ক'ত ওলাই আহে?\nএইটো প্ৰায় যিকোনো স্থানত দেখা যাব পাৰে যাক হাৰপিচ ছালত যোগাযোগ কৰিব পাৰি। এইচ.এছ.ভি.-1 প্ৰকাৰ, বিশেষকৈ মুখৰ এলেকাত দেখা যায়, অত্যাধিক যৌন ক্ষেত্ৰত নিজকে প্ৰকাশ কৰিব পাৰে।\nহাৰপিচ সংক্ৰামক আৰু সেয়েহে হাৰপিচ শৰীৰৰ সংস্পৰ্শৰ যিকোনো সময়ত নিষ্পত্তি হ'ব পাৰে, যাক এজন ব্যক্তিৰ পৰা আন এজনলৈ সংক্ৰমিত কৰিব পাৰি। ইয়াত এনে ঠাই আছে য'ত পদাৰ্থত হাৰপিস দেখা যাব পাৰে:\nপুৰুষ আৰু মহিলা যৌনাঙ্গ,\nমুখ আৰু ওঁঠ…\nসঘনাই পুনৰাৱৰ্তী হাৰপিচ কেনেকৈ যায়?\nহাৰপিচ চিকিৎসাৰ বিষয়ে আটাইতকৈ কৌতুহলী প্ৰশ্নবোৰ হ'ল হাৰপিচ কেনেদৰে যায় বা হাৰ্পিচ কেনেদৰে কম সময়ৰ ভিতৰত েআৰোগ্য হয়। হাৰ্পিচ নামৰ বহুতো পদ্ধতি আছে, যাৰ বাবে ঔষধে এতিয়াও নিশ্চিত নিৰাময় পোৱা নাই। প্ৰথমতে হাৰ্পিচ ক্ৰীম আহে, যি চিকিৎসাগতভাৱে অস্থায়ী সমাধান প্ৰদান কৰে। যিসকলৰ এই ক্ৰীমবোৰ নাই বা চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ যাব নিবিচাৰে তেওঁলোকে বিমানত লিপষ্টিক বা টুথপেষ্ট প্ৰয়োগ কৰি সমাধান বিচাৰে। এই পদ্ধতিবোৰৰ সৈতে ই সঁচাকৈয়ে পাগল হৈ যায় নেকি? যদি আপুনি বিচাৰে, ক্ৰীম, টুথপেষ্ট আৰু লিপষ্টিকৰ দৰে কৌশলৰ সৈতে উত্তৰ বিচাৰোঁ আহক।\nদ্ৰুততম সমাধানৰ সৈতে সঘনাই পুনৰাৱৰ্ক হাৰপিচ কেনেকৈ পাৰ কৰিব?\nআটাইতকৈ দ্ৰুত সমাধান হৈছে হাৰপিচে পোৱা স্থানৰ সৈতে খেলা নহয় আৰু নিয়মীয়াকৈ নিমখ পানীৰে অঞ্চলটো ধুই দিয়া। ইয়াৰ উপৰিও, ময়েশ্চাৰাইজিং ক্ৰীম ব্যৱহাৰ কৰি ক্ষতৰ বিষ হ্ৰাস কৰিব পাৰি। হাৰপিচক কম হস্তক্ষেপ দিয়া হয়, যি সাধাৰণতে2ৰ পৰা4সপ্তাহৰ পৰা নিজৰ অধিকাৰত উন্নত হয়, ই যিমান দ্ৰুততাৰে আৰোগ্য হয়।\nক্ৰীমৰ সৈতে হাৰপিচ কেনেকৈ পাছ কৰিব?\nহাৰপিচ কেনেদৰে পাছ কৰিব লাগে আৰু ক্ৰীম ব্যৱহাৰ কৰাটো ভাল নে নাই সেই দৰে প্ৰশ্নবোৰো সঘনাই সোধা হয়। হাৰপিচৰ চিকিৎসাৰ কোনো সমাধান নাই বুলিও অৰ্থ হৈছে ক্ৰীমবোৰে ইয়াৰ চিকিৎসা নকৰিব। অৱশ্যে, হামেটান ক্ৰীম আৰু একেধৰণৰ ময়শ্চাৰাইজিং ক্ৰীমে বিষ, ঘা, পানী সংগ্ৰহ আৰু হাৰপিচৰ ফলত হোৱা ৰঙা ৰঙাৰ দৰে লক্ষণবোৰ উপশম কৰাত সহায় কৰিব পাৰে। টেটা অভিধান আৰু মহিলা ক্লাবৰ দৰে প্লেটফৰ্মত বহুতো ক্ৰীম আৰু এপ্লিকেচন আছে যাক মাখিৰ বাবে ভাল বুলি দাবী কৰা হয়। অৱশ্যে, মাখিৰ বাবে ভাল ক্ৰীমৰ সন্ধানত ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা একমাত্ৰ উৎস হৈছে এক স্বাস্থ্য সেৱা প্ৰদানকাৰী।\nহামেটন বিমানৰ বাবে ভাল নেকি?\nহামেটান হৈছে মাখিৰ বাবে ভাল বুলি কোৱা ক্ৰীমবোৰৰ ভিতৰত এটা আৰু চিকিৎসকৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত ক্ৰীমবোৰৰ ভিতৰত আছে। হামেটন ক্ৰীম ব্যৱহাৰকাৰীসকলে হাৰপিচ (অস্থায়ীভাৱে) উন্নত কৰাৰ বাবে যথেষ্ট ভাল পায়। অৱশ্যে, চিকিৎসকৰ অনুমোদন অবিহনে ব্যৱহাৰ কৰাটো অসুবিধাজনক হ'ব পাৰে।\nহেমেটান ব্যৱহাৰকাৰীসকলৰ সমীক্ষাৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰণ কৰি, দেখা গৈছে যে হাৰপিচে কম সময়ৰ ভিতৰতে ইয়াৰ উপস্থিতি উন্নত কৰে। এইটো গুৰুত্ব দিয়া হয় যে ই কেৱল হাৰপিচত নহয়, ব্রণতো সফল হয়। হাৰপিচৰ লাভালাভবোৰ হ্ৰাস কৰিবলৈ, হামেটান সফল আৰু পছন্দযোগ্য যেন লাগে।\nলিপষ্টিক ফ্লাইত প্ৰয়োগ কৰা হয় নেকি?\nমাখিত লিপষ্টিক প্ৰয়োগ কৰাটো ভাল এই ধাৰণাটোও যথেষ্ট সচৰাচৰ। বিমানত লিপষ্টিক বা অন্যান্য পদাৰ্থ প্ৰয়োগ কৰাটো এটা অতি বিপদজনক কাম। চিকিৎসাহীন পদাৰ্থৰ ব্যৱহাৰ অসুবিধাজনক। বিশেষকৈ লিপষ্টিক আৰু একে ধৰণৰ ৰাসায়নিক পদাৰ্থই হাৰপিচৰ ক্ষত বোৰ বেয়া কৰিব পাৰে। বিমানত হস্তক্ষেপ কৰা, যি সময়ৰ সৈতে আৰোগ্য হ'ব আৰু কোনো সন্ধান এৰি বনাব, এটা বেয়া প্ৰতিচ্ছবি হ'ব পাৰে যি আৰোগ্য নহয়।\nআনহাতে, হাৰপিচ আৰু একে ধৰণৰ ঘাৰ বাবে তৈয়াৰ কৰা লিপষ্টিক সনি ক্ৰীম আছে। যদি আপোনাৰ চিকিৎসকে এনে ক্ৰীম ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে, আপুনি নিৰ্ধাৰিত ঔষধ গ্ৰহণ আৰু ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।\nফ্লাইত টুথপেষ্ট প্ৰয়োগ কৰা হয় নেকি?\nযদিও টুথপেষ্টৰ বেক্টেৰিয়া ৰোধী গুণ আছে, মাখি সৃষ্টি কৰা ভাইৰাছটো আঁতৰ কৰাৰ গুণ নাথাকিব পাৰে। আনকি যদি ইয়াৰ চিকিৎসাগতভাৱে অপ্ৰমাণিত লাভালাভ থাকে, বিমানত টুথপেষ্ট প্ৰয়োগ কৰিলে ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। ইমান বেছি যে হাৰ্পিচৰ স্থানত স্থায়ী দাগও সৃষ্টি হ'ব পাৰে। সেয়েহে, চিকিৎসকে পৰামৰ্শ দিয়া যিকোনো সামগ্ৰী মাখিলৈ চালিত কৰিব নালাগে আৰু হাৰপিচৰ ক্ষতৰ চিকিৎসা কৰিব নালাগে।\nহাৰপিচ ট্ৰিগাৰ কৰা খাদ্যবোৰ কি?\nযিহেতু এইটো হাৰপিচ ভাইৰাছৰ ফলত হোৱা এক স্বাস্থ্য সমস্যা, ৰোগ প্ৰতিৰোধ প্ৰণালী যথেষ্ট দায়িত্ব পৰে। যেতিয়াই ৰোগ প্ৰতিৰোধ প্ৰণালী দুৰ্বল হয়, হাৰপিচ ভাইৰাছ অধিক সক্ৰিয় হয় আৰু হাৰপিচ হয়। সেয়েহে হাৰপিচ সৃষ্টি কৰা খাদ্যবোৰ হৈছে প্ৰকৃততে এনে খাদ্য যি ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা দুৰ্বল কৰে।\nযিকোনো খাদ্য যিয়ে শৰীৰক টাৰ্চ কৰে আৰু ইয়াত একো যোগ নকৰে ই ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা দুৰ্বল কৰে। সেয়েহে, এই খাদ্যবোৰে হাৰপিচৰ পুনৰ প্ৰদৰ্শন কৰে। সেয়েহে নিম্নলিখিত খাদ্য আৰু অভ্যাসৰ পৰা আঁতৰত থাকিব। ইয়াত খাদ্য আৰু অভ্যাস আছে যি হাৰপিস সৃষ্টি কৰে:\nঅম্লীয় খাদ্য আৰু পানীয় (কোলা, আচাৰৰ ৰস, টাৰ্ণিপ ৰস…)\nহজম কৰা কঠিন খাদ্য।\nপৰিচ্ছন্নতাৰ যত্ন লোৱা নাই\nঅত্যাধিক চৰ্বিযুক্ত খাদ্য, ফ্ৰাই\nএইচ.এছ.ভি.-ৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ বিষয়ে অন্তিম শব্দ\nএইচ.এছ.ভি. হৈছে ভাইৰাছৰ সংক্ষিপ্ত নাম যি বিমানৰ সৃষ্টি কৰে। ইয়াক এইচ.এছ.ভি.-1, এইচ.এছ.ভি.-2, এইচ.এছ.ভি.-3 ৰ দৰে কোডৰ সৈতে শ্ৰেণীবদ্ধ কৰা হয়। মুখৰ এলেকাত হাৰপিচৰ কাৰণ হৈছে HSV1, যৌনাঙ্গত হাৰপিচৰ শ্ৰেণী হৈছে HSV-2, আৰু শংসৰ দৰে স্নায়ুপ্ৰভাৱিত কৰা হাৰপিচৰ শ্ৰেণী হৈছে HSV-3।\nচিকিৎসাগতভাৱে, সকলো হাৰপিচ বিভিন্ন ধৰণে যুঁজ কৰা হয়। হাৰপিচৰ উৎপত্তি হোৱা অঞ্চলটোৱেও বিপদাশংকা বৃদ্ধি কৰাত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। উদাহৰণ স্বৰূপে, এইচ.এছ.ভি.-3 হৈছে এক বিপদাশংকাৰ প্ৰকাৰৰ হাৰপিস। অৱশ্যে, এইচ.এছ.ভি.-2-এ এনে বিপদাশংকা বহন কৰে। মুখ আৰু ওঁঠৰ এলেকাত হোৱা হাৰপিচক আটাইতকৈ সংক্ৰামক হাৰপিস হিচাপে শ্ৰেণীবদ্ধ কৰিব পাৰি।\nফ্লাইৰ বাবে লক্ষ্য ৰাখক\nযিদৰে দেখা যায়, হাৰ্পিচ সাধাৰণতে দেখাত বিৰক্তিকৰ হয়, কিন্তু এইটো স্বাস্থ্যৰ সমস্যা যাক নিয়ন্ত্ৰণত ৰখা প্ৰয়োজন। কাৰণ বিশেষকৈ শিশুৰ বাবে, হাৰপিচ ভাইৰাছে মৃত্যুলৈকে ক্ষতি কৰিব পাৰে।\nশিশুক প্ৰেম কৰোঁতে অতি, অতি সাৱধান হ'ব, বিশেষকৈ যদি আপোনাৰ ওঁঠৰ চাৰিওফালে হাৰপিস থাকে। আপোনাৰ হাৰ্পিচ থকা লোকসকলৰ সৈতে ভাগ বতৰা কৰক যাতে যেতিয়া আপুনি সাৱধানতা অৱল'ব নকৰে তেতিয়া তেওঁলোকে পদক্ষেপ ল'ব পাৰে। যদি আপোনাৰ যৌনাঙ্গৰ এলেকাত হাৰপিস আছে, আপুনি থকা ব্যক্তিজনৰ সৈতে এই তথ্য ভাগ বতৰা কৰক।\nলগতে, হাৰপিচৰ ক্ষত কেনেকৈ যায়? আপুনি আমাৰ আন প্ৰবন্ধটো পৰ্যালোচনা কৰিব পাৰে য'ত আমি প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ বিচাৰি আছো।\nসঘনাই পুনৰাৱৰ্তী হাৰপিচ কেনেকৈ যায়? হামেটন ক্ৰীম হাৰপিচৰ বাবে ভাল নেকি? হাৰপিচ ক্ষতত লিপষ্টিক বা টুথপেষ্ট প্ৰয়োগ কৰিলে হাৰপিস আৰোগ্য হয় নেকি?\nপুৰুষৰ বাবে কুমৰা বীজৰ লাভালাভবোৰ কি? »


হোষ্টেলৰ হেৰোৱা সুবাস বিচাৰি – মানৱেন্দ্ৰ কুমাৰ শৰ্মা – ফটাঢোল\nহোষ্টেলৰ হেৰোৱা সুবাস বিচাৰি – মানৱেন্দ্ৰ কুমাৰ শৰ্মা\nআমাৰ সময়ত হোষ্টেলৰ ‘নিউকামাৰ্চ’ আৰু ফুটবল এটাৰ মাজত কিছুমান চিনিয়ৰৰ দৃষ্টিত বিশেষ তফাত নাছিল; মনোৰঞ্জনৰ নামত নিজ লিপ্সা চৰিতাৰ্থৰ সময়ত তেখেতসকলৰ ধাৰণাত দুয়োটাৰ ভূমিকা প্ৰায় একেই আছিল৷ আমাৰ গাঁৱৰ ফালে হোষ্টেলৰ কিছুমান কথা অহুকাণে-পহুকাণে শুনি হোষ্টেললৈ কাৰোবাক পঠোৱা কথাটো বিয়াৰ পিছত ‘ছোৱালী যমে নিলেও নিয়া জোৱাই নিলেও নিয়া’ কথাটোৰ সমাৰ্থক বুলিও ভাবিছিল৷ কিন্ত উপায়ো নাছিল, অভিভাৱকসকলে সন্তানৰ সু-ভৱিষ্যতৰ আশাত হাতলৈ অহা এনে সুযোগ হাত-বাগৰি যাব দিয়াৰ পক্ষপাতীও নাছিল৷\nতেনেকুৱা এটা পৰিৱেশৰ পৰা অহা এই নিমাখিত বালকজনৰ হোষ্টেলত প্ৰথম পদাৰ্পণৰ সময়ত নিজৰ বুকুৰ ধপ ধপনি নিজৰেই কৰ্ণকুহৰত প্ৰকাণ্ড হৈ বাজি উঠাতো একো ডাঙৰ কথা নহয়৷ আবেলিৰ সিদিনাৰ সময়কণো কিবা যেন প্ৰহেলিকাময় আছিল৷ বয়-বস্তু সহিত ৰিক্সাৰ পৰা দাদাৰ স’তে মোক নমা দেখিয়েই হোষ্টেলৰ বাৰান্দাৰ পকীত বহি থকা কেইজনমানৰ চকুবোৰ উজলি উঠা যেন লাগিল৷ সেই চকুৰেই তেখেতসকলে মোৰ বাবে ৰুম এটা ঠিক-ঠাক কৰিলে৷\nদাদাই মোৰ ফালে চাই ক’লে, ‘ভাইটি অলপো ভয় নকৰিবি৷ ময়োতো হোষ্টেলত থাকিয়েই পঢ়ি আছোঁ৷ কেৱল যি সোধে ভালকৈ কবি৷ চিনাকি হোৱাৰ নামত দুজনমানে হয়তো অলপ ধেমালি কৰিব৷ কিন্তু বদমাচি আৰু ফাঁকি-ফুকা দিয়াৰ চেষ্টা কৰিলেহে বিপদ৷ মনত ৰাখিবি- অতি চালাকৰ গলত ৰচী৷ ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ হোষ্টেলবোৰ এই দিশত অলপ চৰা বুলিও নাম আছে৷ তাতেই যদি কাৰোবাৰ স্ক্ৰু অলপ ঢিলা বা তাৰ এডালেই চিঙা তেতিয়াটো আৰু সমস্যা৷ এনেই চিন্তা কৰিব লগা একো নাই দে৷’ সি মোক আশ্বস্ত কৰিব বিচাৰিছিল যদিও তাৰ অন্তৰ্ধানৰ পাছত মোৰ বুকুৰ ধপধপনি আৰু বাঢ়িল৷\nতেনেকৈয়ে মই হোষ্টেলৰ আবাসী হ’লোঁ৷ মোৰ বাবে একেবাৰেই নতুন পৰিৱেশ৷ ইতিমধ্যে হোষ্টেললৈ নতুন ‘মক্কেল’ এটা অহা কথাতো এচামৰ মাজত সণ্ঢালনি হৈ পৰিছিল৷ গতিকে ৰুমত সোমাই মোৰ বিচনাখন চিজিল লগাম বুলি ভাবোঁতেই বাহিৰলৈ মোৰ ডাক পৰিল৷ ময়ো বলিশাললৈ আগবাঢ়ি যোৱা অবোধ জীৱটোৰ দৰে ন যযৌ ন তস্থৌ খোজেৰে আগবাঢ়িব লগা হ’ল৷\nহোষ্টেলৰ বাৰান্দাতেই কেইজনমানে ফুটবল এটা লৈ খেলি আছিল৷ মোৰ ফালে চাই এজনে চিঞৰ উঠিল,\n“ঐ তই গ’লকীপাৰ হ’৷”\nএনেকৈ কৈয়েই আটিল চেহেৰাৰ পাহাৰীয়া সেই যুৱকজনে মোৰ পৰা দহ-পোন্ধৰমান ফুটমান দূৰৈৰ পৰা সৰ্বশক্তিৰে ফুটবলটোত কিক মাৰাত লাগিল৷ মোৰ নাক-মুখ কিবাকৈ বচালোঁ যদিও দুয়োহাতৰ কনিষ্ঠ আঙুলি দুটা আজিলৈ অলপ বেঁকা হৈয়েই থাকিল৷\nসেই পোন্ধৰ মিনিটমানৰ সময়খিনিয়ে অনাগত ভৱিষ্যতৰ স্পষ্ট ইংগিত এটা মোক দিলে৷\nদিন যোৱাৰ লগে লগে আমাৰ দৰে নৱাগতৰ সংখ্যাই কুৰিৰ ঘৰ চুলে আৰু কম সময়তে প্ৰায়কেইজনৰ মাজত পাৰস্পৰিক আন্তৰিকতা গঢ়ি উঠিল৷ আৰু তেনে নহ’বনো কিয়? একেখন বিচনাৰ তলত সোমাই সমবায় ভিত্তিত মাইকী মহ বিচাৰোঁতে, ফ্ল’ৰত সাঁতোৰ মেলোঁতে, বাথৰূমৰ ভিতৰ সোমাইহে জোতা-মোজা খোলা আৰু ভিতৰতেই পিন্ধি বাহিৰ ওলোৱা, আৰু তেনেকুৱা বহুবোৰ কাম কৰোঁতে এজনে আনজনৰ মুখমণ্ডলত দেখা পোৱা দুৰ্দশা আৰু অসহায়তাই আমাক পৰস্পৰৰ বেছি কাষ চপাই নিছিল৷ সেইসময়ত চিনিয়ৰ কেইজনমানৰ নিৰ্মমতাই তেখেতসকলৰ প্ৰতি আমাক ইমানেই বীতশ্ৰদ্ধ কৰিছিল যে আমাৰ অভিশাপে বাস্তবত সঁচা ৰূপ পোৱাহেঁতেন তেনেকুৱা কেইজনমানৰ নিশ্চয় অকালতে ‘ৰাম নাম সত্য’ হ’লহেঁতেন৷ কথাবোৰ কিন্তু তেনে নহ’ল আৰু হোষ্টেলত হকী ষ্টিকহে উভৈনদী হ’ল৷ আনকি আমাক চিধা কৰাৰ দৃঢ়তা লৈ অনেক হকী ষ্টিক অকালতেই শ্বহীদ হ’ব লগা হ’ল৷\nমাজতে আমাৰ লগৰ এজন ঘৰলৈ যাওঁতে পিছল খাই পৰি হাত এখন ভাগিল৷ এতিয়া প্লাষ্টাৰ লগোৱা সেই দেহাৰে সিনো কিদৰে লীলা-খেলা দেখুৱায়? গতিকে আমি বান্দৰ নাচ দেখুৱাই থকা ৰুমটোৰেই এচুকত থমথম মদন-গোপাল হৈ বহি থকাৰ তাৰ সুযোগ মিলিল৷ দেহৰ সেই অৱস্থাত তাৰ বাবে তেনে জিৰণি সমুচিত যেন লাগিছিল যদিও, আমাৰ চকুত তাৰ চকু পৰিলেই তাৰ দৃষ্টিত আমাৰ প্ৰতি যিহে পেংলাইৰ নাচোন! দুমাহমানলৈ ইতিকিং ভৰা তাৰ সেই নজৰ আমাৰ মনত জুইত ঘিঁউ হৈ জ্বলিল৷ সেই বেদনা আৰু তিক্ততাৰ ভাৰে আমাক পূৰাদমে সংপৃক্ত কৰাত এদিন তাৰ সেই আমেজপূৰ্ণ জীৱন আমাৰ বাবে অসহনীয় হৈ পৰিল৷ তেনে ঈৰ্ষণীয় দিনৰ আকুলতাত আমাৰ মনলৈ আনকি এনে ভাবো আহিল- হে প্ৰভু, তুমি চকু মেলি চোৱা, এই মুহূৰ্ততে মোৰো হাত এখন তাৰ দৰে কৰি দিয়া৷\nপিছে ভগৱানৰ বিচাৰত আমাৰ সেই প্ৰাৰ্থনা কিজানি সমুচিত নাছিল৷ কিজানি তেৰাৰ বিচাৰ আন ধৰণেহে কৰা আছিল৷\nনিয়মমাফিক আন এৰাতিও আমি ডাক পৰা দিশে যাব ওলাইছোঁ, পিছে সেই দিশৰ পৰা ভাঁহি অহা ধাপ-ধুপ শব্দ আৰু অত্যধিক চিঞৰ-বাখৰে আমাক শংকিত কৰিলে৷ চিঞৰৰ গৰাকীৰ তেনে ৰুঢ়তা যে আমাৰ বাবে সুখজনক নাছিল সেই কেইদিনৰ অভিজ্ঞতাই আমাক ভালকৈয়ে বুজাইছিল৷ তথাপি মৰণত শৰণ দি হ’লেও খোজৰ গতি আগলৈ দিয়াতো আমাৰ বাবে সেই দিনকেইটাত ধৰাবন্ধা ৰীতি আছিল৷\nযিমানেই সেই স্থানৰ ওচৰ পাইছিলোঁ আমাৰ ভীতিৰ পৰিমাণো সেই অনুপাতে বাঢ়ি আহিছিল৷ নিশ্চয় আজিয়েই কিবা এটা হেস্তনেস্ত হ’বলৈ গৈ আছে৷ এনেয়ো আমাৰ হোষ্টেলৰ নাম এই ক্ষেত্ৰত এখোপ চৰা৷ আমি ইয়ালৈ অহাৰ কেইবছৰমান আগতে সন্ধানহীন হোৱা নৱাগত এজনৰ নিৰ্জীৱ শৰীৰটো বোলে অৱশেষত ইয়াৰ সমুখত থকা পুখুৰীটোৰ মেটেকাৰ তলতহে ৰহস্যময়ভাৱে উদ্ধাৰ হৈছিল! অৱশ্যে কথাটোৰ সঁচা-মিছা নাজানো৷ কিন্তু সেই দোদুল্যমান অৱস্থাত মনৰ শংকা বৃদ্ধিত এই কথাটোও সিদিনা অনুঘটক হৈ উঠিল৷\nফুটবলৰ কিক মাৰাত সিদ্ধহস্ত পাহাৰীয়া সেই চিনিয়ৰ দাদাজন সেই সময়ত ফুটবল খেলাৰ ভংগীমাতেই আছিল, আৰু আনটো ফালৰ পৰা ‘ৰিটাৰ্ণ’ কিক মাৰিবলৈ উদ্যত হৈ আছিল অইন এজন৷ তেনে ভংগীমাত আৰু দুজনমানো নথকা নহয়৷ কেৱল সিদিনা ফুটবলটোৰ ঠাইত আছিল আমাৰ মাজৰেই কোনোবা এজন৷\nবৈদ্যুতিক পোহৰৰ ব্যৱস্থা সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ কৰা হোষ্টেলৰ বাৰান্দাৰ সেই অংশত পৰা জোনাকৰ ছাঁ-পোহৰৰ অবিমিশ্ৰ সংমিশ্ৰণত কাৰ জীৱনলৈ কাৰ কি পানী খোৱা পুখুৰীত বিহ ঢলাৰ অপৰাধত তেনে দুৰ্দশা নামি আহিল সেই চিন্তাই আমাক ব্যথিত কৰি তুলিছিল৷ তথাপি সেই পৰিৱেশত আমাৰ কৰণীয় যেন একোৱেই নাছিল৷ সেই পৰিৱেশ আৰু পৰিস্থিতিয়ে আমাৰ মনত জন্মোৱা ভয়-ভীতিয়ে আমাৰ বিচাৰ-বিবেচনাক জাগ্ৰত হ’ব নোৱাৰাকৈ ৰুদ্ধ কৰি পেলাইছিল৷ সেয়েহে সেইজনৰ বাহিৰে আমাক সিদিনা ছুটী দিওঁতে, মানে সিদিনাৰ বাবে আমি বান্দৰ নাচৰ পৰা ৰেহাই পোৱা বুলি ঘোষণা কৰাৰ পাছত সকলোৱে নিজ নিজ ৰুমলৈ সুৰসুৰকৈ আহিলোঁ৷\nবিছনাত পৰাৰ পাছতো সেই শব্দবোৰ আমাৰ কাণত বাজি আছিল৷ আমি নিশ্চিত আছিলোঁ, সিদিনা দুডালমান হকী ষ্টিক শ্বহীদ হোৱাতো যে নিৰ্ঘাত৷\nযমৰ দুৱাৰৰ কাঠগড়া যেন লগা সেই ঠাইত আমাৰ দৰে সৰু-সুৰা আচামীক লঘু দণ্ড বিহি বিহি অতদিন যমদূতবোৰৰ হাত-ভৰিবোৰ কিজানি জঠৰ হোৱাৰেই উপক্ৰম হৈছিল৷ সেয়েহে হাত-ভৰিৰ টনটননি মাৰ নিওৱাৰ ইমান এটা সুবৰ্ণ সুযোগ পাই তাক পূৰ্ণ ৰূপ দিয়াত কৃপণালি কৰিবলৈ তাত এজনো দয়াবান নাছিল৷ আচলতে তেনেকুৱা ঠাইত দয়া, মমতা আদি শব্দবোৰেই নিষিদ্ধ৷ সেয়েহে তেওঁলোকে সিদিনা ভকভককৈ তেল তপতোৱাত লাগিল৷ আৰু সেই তপত তেলত পুৰি মৰিব লগা হ’ল সি৷\nআচলতে তাৰ ওপৰত বহুদিনৰ পৰাই কেইজনমানৰ সন্দেহ উপজি আছিল৷ আৰু সিদিনা সি বাথৰুমত সোমোৱাৰ পাছত চিনিয়ৰ এজনে ভিতৰলৈ জুমি চাই তাৰ কাৰচাজি ধৰা পেলালে৷ বাথৰুমৰ দৰ্জা লক কৰিয়েই সি বোলে হাতৰ প্লাষ্টাৰ খুলিলে আৰু ওলোৱাৰ সময়ত আগৰদৰেই প্লাষ্টাৰৰ সেই ফাৰ্মাটোত হাতখন ভৰাই কান্ধৰ স’তে গাঁথি ল’লে৷\nসঁচাকৈ তাৰ চালাকি কম নাছিল৷ আৰু ইমানদিনৰ সেই বিয়াগোম ফাঁকি হাতেলোটে ধৰা পৰাৰ পাছত সেই পৰিৱেশত আৰু তাক কোনে ৰক্ষা কৰে?\nঅতদিনৰ ৰাহি হোৱাবোৰ দুদিনমানৰ ভিতৰত তাৰপৰা উচল কৰা হৈছিল, তাকো চক্ৰবৃদ্ধি সুতৰ হাৰত৷ তিনিদিনলৈ আমাৰ সম্পূৰ্ণ জিৰণি আছিল আৰু অতদিনে আমি বিশ জন নৱাগতৰ সমবায়িক ভুঞ্জন সেই দিনকেইটাত সি অকলে সহিব লগা হৈছিল৷\nতেতিয়া কথাবোৰ অহস্যকৰ আৰু ভয়ংকৰ যেন লাগিছিল যদিও এতিয়া তেনে স্মৃতিত অৱগাহিত হৈ কিন্তু হাঁহিও উঠে, পুনৰ সেই দিনবোৰ ঘূৰাই পাবলৈ মনত শিহৰণো জাগে৷ সঁচাকৈয়ে সেই অধ্যায় আছিল জীৱনৰ অমূল্য আৰু ৰমণীয় অধ্যায়৷ আমাৰ লগত তেনেদৰে সময় কটোৱা দাদাসকলৰ গৰিষ্ঠসংখ্যকেই পিছলৈ আমাৰ অন্তৰংগ সুহৃদ হৈ প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰত অকৃত্ৰিমভাৱে সহায়ৰ হাত আগবঢ়াইছিল৷\n« বাগানীয়া মন – ডলী তালুকদাৰ\nজয় হৰি বোল.. – ভাস্কৰজ্যোতি দাস »\nPranita Giswami Barthakur\nআগতে সেয়ে হোষ্টেলত থাকিবলৈ বৰ ভয় সোমাইছিল। কিন্তু যি ষ্টুডেণ্ট লাইফত হোষ্টেলত থাকি পোৱা নাই, তেওঁ কিন্তু হোষ্টেলৰ মাদকতা উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰে।\nManabendra Kr. Sarma\nহয় বাইদেউ, হোষ্টেলীয়া জীৱন সঁচাকৈয়ে একক আৰু অনন্য৷ সেই সময়ত তিঁতা তিঁতা যেন লগা সময়ৰ সোঁৱৰণো এতিয়া মিঠা যেন লাগে৷


গোন্ধ (বি জে ৰঞ্জন) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nনাই, উত্তৰ নাই, প্ৰতিমা নিমাত।\n-বোলো কি হ’ল, কলা হ’লি নেকি, কি কৈ আছো শুনিছনে?\n-অ’, বাইদেউ শুনিছোঁ।\nপ্ৰতিমা তেনেকুৱাই- কিবা এটা সুধিলে এবাৰতে তাই উত্তৰ নিদিয়ে।\nপ্ৰতিমাই বৰুৱানীহঁতৰ ঘৰত কাম কৰে। দিনে ৰাতি ভাত ৰান্ধে, বাচন ধোৱে, কেতিয়াবা কাপোৰ-কানি ধোৱে আৰু সৰা-মচা ইত্যাদি কামবোৰ কৰে। ৰাতি ভাত ৰান্ধি থৈ তাই ঘৰলৈ উভতি যায়গৈ। তাইক নিবলৈ কেতিয়াবা গিৰিয়েক উমেশ আহে, নাহিলে তাই অকলে যায়। সিহঁতে বৰুৱাহঁতৰ পৰা কিছু দূৰৈত ভাড়াঘৰ এটাত থাকে। উমেশে অ’ত-ত’ত হাজিৰা কাম আদি কৰে।\nবৰুৱানী বাইদেউ বৰ চাফা। পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্ন হৈ থাকে সব সময়তে। গায়েই ধোৱে দিনটোত তিনি-চাৰিবাৰমান। পুৱা গা-পা ধুই মন্দিৰত সোমাই ধূপ, চাকি লগাই পূজা-অৰ্চ্চনা কৰে। কানি-কাপোৰ আদিও ধুনীয়াকৈ পিন্ধে। তেওঁৰ এটা স্বভাৱ আছে- সকলো সহ্য কৰিলেওঁ তেওঁ ‘লেতেৰা’ সহ্য নকৰে, এইটো তেওঁৰ এলাৰ্জিৰ নিচিনা হৈ পৰিছে। বৰুৱানী বাইদেউৰ কথাবোৰ প্ৰতিমাৰ মুখস্থ হৈ গৈছে, যেনে- “কিমান বাৰ ক’ব লাগে খাই থাকোতে হাতখন কাঁহীৰ ওপৰেৰে নানিবি বুলি…হাত ধুলি নে ভালকৈ, চাবি কিন্তু লেতেৰা কৈ আনিলে দলিয়াই দিম….এইবোৰ ক’ত ৰাখিলি..ইমান কওঁ অদৰ্কাৰী বস্তুবোৰ পেলাই দিবলৈ….চাওঁ, দূৰলৈ যাচোন অলপ, তহঁতৰ গাবোৰ যে কেনে গোন্ধায়….”, ইত্যাদি।\nবৰুৱানীক খোৱা বস্তু দিবলৈ গলে বহুত ভাবি চিন্তি যায় প্ৰতিমাই। যিমান পাৰে চাফা কৈ দিয়ে, তথাপি কৰবাত ভুল হৈ যায়। ফলত গালি খায়, কেতিয়াবা মাৰ খোৱাৰো উপক্ৰম হয়। এদিনতো সাংঘাতিক ঘটনা, বৰুৱানীয়ে গা ধুই ওলাই আহোতে কেনেবাকৈ প্ৰতিমাৰ হাত এখন তেওঁৰ শৰীৰত স্পৰ্শ হ’ল, বৰুৱানীয়ে আকৌ গা ধুলেগৈ।\nআজি উমেশো আহিছিল তাইৰ সৈতে ৰাতিপুৱাই। তাকো কাম কৰিব মাতিছিল বৰুৱাহঁতৰ ঘৰত- চাফাইৰ কাম। সি সন্ধিয়াতে গ’লগৈ, যাওঁতে তাইক নিবলৈ ৰাতি নাহে বুলি কৈ গ’ল।\nৰাতি ভাত হোৱাত প্ৰতিমাই দাইলৰ সাজটো পাকঘৰৰ পৰা টেবুললৈ ডাঙি আনোতে অসাৱধানবশতঃ সাজটোত ঢৌ উঠি দালিয়ে তাইৰ আঙুলী এটা চুই গ’ল। তেনেতেনো দেখিব লাগে নে বৰুৱানীয়ে, দেখি ইমান খং উঠিল যে খঙতে কান্দিয়ে পেলালে। আচলতে কান্দোন ওলাল প্ৰতিমাক মাৰিব নোৱাৰি। মাৰ-পিট কৰিলে যদি কাম এৰি দিয়ে? আজিকালি পইচা দিলেওঁ কাম কৰা মানুহ পাবলৈ নাই। তাতে আকৌ গালি পাৰি থাকোতে বৰুৱাই প্ৰতিমাক একো নকৈ বৰুৱানীক হে মনে-মনে থাকিব দিয়াত বৰুৱানীয়ে খঙত থাকিব নোৱাৰা হৈ কাহীখনকে ঘটংকৈ টেবুলত থৈ চিধাই কোঠাত সোমালেগৈ।\nৰাতি ন মান বজাত প্ৰতিমাই বৰুৱাক কলে-চাৰ, মই গৈ থাকোঁ।\nবৰুৱাই কিবা এখন পঢ়ি আছিল, মূৰ ডাঙি প্ৰতিমালৈ চাই তেওঁ কলে- যা নেকি?\nপ্ৰতিমাই ভয় ভয় কৰি কলে-বাইদেউৱে বা আজি ভাত খায় নে নেখায়!\nবৰুৱাৰ চকু আকৌ তললৈ গ’ল, তেওঁ কলে-হাঁ? একো নহয় যা, চিন্তা কৰিব নালাগে, দেৰী হ’ল, তই যাগৈ, কাইলৈ আহিবি।\nপ্ৰতিমাই ঘৰ পাই দেখে উমেশে বিচনাত দীঘল দি পৰি আছে। তাই লৰালৰিকৈ ভাত ৰন্ধাত লাগিল।\nভাত হোৱাত উমেশক খাবলৈ মাতিলে। সি বিচনাৰ পৰাই ক’লে-মই ভাত নাখাওঁ, তই খা।\n-কিয় ? ক’ৰবাত কিবা খাই আহিলি নেকি?\n-নাই খোৱা। আজি পেটতো কিবা-কিবি লাগি আছে।\n-দিনততো ঠিকেই আছিল?\n-তাকেইতো। বৰুৱা চাৰহঁতৰ ৰুমটো যে চফা কৰিলো তেতিয়াৰ পৰা পেটটো ফুলি আছে।\n-তেওঁলোকৰ শোৱা ৰুমটো যে! উফ, কেনেকুৱা গোন্ধাইছিল। কি যে কৰে তাত, সিহঁতেহে জানে! বিচনাৰ তলত কিমান কি ধৰণৰ কাপোৰৰ টোপোলা! চাফা কৰি থাকোতে পেটটো একেবাৰে আঁৰপাক কৰি ওকালি আহিছিল। বিভৎস গোন্ধ, পচা পচা নে নিগনি মৰাৰ নিচিনাই! তেতিয়াৰ পৰা পেটডাল গোমোঠা মাৰি ধৰি আছে। তই খা, মই নাখাওঁ আজি।\nপ্ৰতিমাই ভাত খাই আহি গিৰিয়েকক সুধিলে-নেমু আছে। চৰবত এগিলাচ কৰি দিওঁ নিমখেৰে?\nপ্ৰতিমা বৰুৱাহঁতৰ ঘৰলৈ গৈ আগৰাতিৰ চুৱা বাচনবোৰৰ মাজত কাঁহী দুখন দেখি ৰৈ গ’ল। বৰুৱানীয়ে পিছফালৰ পৰা আহি ক’লে-কিমান কৈছো, কামবোৰ চাফ-চিকুন কৈ কৰিবি। কালি ৰাতি কি মাৰাত্মক গেষ্ট্ৰিক উঠিল! ভাত নাখাম বুলিয়ে ভাবিছিলোঁ, উপায় নাপাই হে দুগৰাহ খাবলগীয়া হ’ল- গেষ্ট্ৰিকৰ পিল খাবৰ বাবে। চাবি কিন্তু, আকৌ লেতেৰা-পেতেৰা কৈ কাম কৰিলে, শুনিছনে?\n-কি হ’ল, কি কৈ আছো শুনিছনে? চাওঁ, আঁতৰি দে অলপ।\n-অ’ বাইদেউ। প্ৰতিমাই সৰুকৈ কৈ আঁতৰি দিলে, বৰুৱানী তাইৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গল।\nবাইদেৱেক পাৰ হৈ যোৱাৰ লগে লগে ক’ৰবাৰ পৰা গোন্ধ এটা উৰি আহি তাইৰ নাকত লাগিল। তাইৰ মনত পৰিল গিৰিয়েকে কালি কাম কৰোতে পোৱা গোন্ধটোৰ কথা।\nগোন্ধটো তাই চিনিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। হয়, চিনাকি গোন্ধ, আগেয়ে পোৱা গোন্ধ, এই ঘৰতেই পোৱা। উমেশে ঠিকেই কৈছিল- বিভৎস গোন্ধ, পচা পচাই নে নিগনি মৰাৰ নিচিনাই….।\nগম নোপোৱাকৈ চাদৰৰ আচলেৰে প্ৰতিমাই নাকটো ঢাকি ললে০০০০।।।\n← সহযাত্ৰী – উপাসনা কৃষ্ণাত্রেয় শৰ্মা\nএই সংখ্যাৰ আঁৰত – জুলাই, ২০১৫ →\nঅংক বাইদেউ (লক্ষ্য জ্যোতি নাথ)


টোকাবহী (প্ৰজ্ঞা) : ১ – ১০ - এই সময়ত ᴾᴶᴹ\nPosted at 20:56h in টোকাবহী, প্ৰজ্ঞাৰ পোহৰ\tby\tপংকজ জ্যোতি মহন্ত0Comments\nন’বেল বঁটা বিজয়ী সাহিত্যিক টনি মৰিছনে ২০১৫ চনত এটা বিশেষ প্ৰবন্ধত লিখিছিল যে— ২০০৪ চনত জৰ্জ ডব্লিউ বুশ্ব ৰাষ্ট্ৰপতিৰূপে পুনৰ নিৰ্বাচিত হোৱাৰ ঠিক পিছৰে খ্ৰীষ্টমাছৰ পিছদিনা, পুৱা তেওঁ বিৰাট গোমা মন এটাৰে দগ্ধ হৈ খিৰিকীৰে দূৰলৈ চাই আছে, নিজকে সম্পূৰ্ণ অসহায় অনুভৱ কৰিছে। তেনেতে এজন শিল্পী-বন্ধুৱে বন্ধদিনৰ শুভেচ্ছা জনাবলৈ তেওঁলৈ ফ’ন কৰিলে। বন্ধুজনে সুধিলে— “কেনে আছা?” আৰু মৰিছনে “অ’, মোৰ ভালেই….; আৰু তোমাৰ?” —এনেধৰণৰ সাধাৰণ উত্তৰ এটা দি নথৈ আচল সত্যটোকেই প্ৰকাশ কৰি ক’লে – “নাই, ভাল নহয়। মই কেৱল হাতাশাতে ভুগি থকা নাই, মই একো কামেই কৰিব নোৱাৰিম যেন পাইছোঁ, একো লিখিব নোৱাৰিম যেন পাইছোঁ; মই যেন পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত হৈ পৰিছোঁ, ইতিমধ্যে লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰা উপন্যাসখনৰ আৰু একোৱেই আগবঢ়াবলৈ মই সক্ষম হোৱা নাই। আগতে মই কেতিয়াও এনে অনুভৱ কৰা নাছিলোঁ, কিন্তু নিৰ্বাচনটোৱে . . . .” মৰিছনে পিছৰ কথাখিনি ক’বলৈ লওঁতেই বন্ধুজনে তেওঁৰ আধৰুৱা কথাৰ মাজতে থাপ মাৰি ধৰি উচ্চ-কণ্ঠে কৈ উঠিল— “নাই, নাই, নাই নাই! শিল্পীসকলে একান্তৰে কামত লিপ্ত হোৱাৰ এয়াই প্ৰকৃত সময় – সকলোপিনে সুন্দৰ হৈ থাকোঁতে নহয়, বৰং শংকাপূৰ্ণ দিনবোৰহে তেওঁলোকৰ প্ৰকৃত সময়। সেইটোৱেই আমাৰ কাম!”\nবন্ধুজনৰ সেই কথাষাৰ আৰু সেই উচ্চ-কণ্ঠ মৰিছনৰ সদায় মনত ৰৈ গৈছিল। মৰিছনে কৈছিল, সেইদিনা তাৰ পিছত গোটেই ৰাতিপুৱাটো তেওঁ নিজকে “মুৰ্খ” যেন অনুভৱ কৰিছিল। বিশেষকৈ, যেতিয়া তেওঁৰ মনলৈ আহিছিল সেইসকল শিল্পী যিসকলে গুলাগসমূহ(gulag)ত, কাৰাগাৰৰ বন্ধ কক্ষত বা চিকিৎসালয়ৰ শয্যাত পৰি তেওঁলোকৰ শ্ৰেষ্ঠ-কৰ্মবোৰ সম্পাদন কৰিছিল; যিসকলে তেওঁলোকৰ কামবোৰ কৰিছিল যেতিয়া তেওঁলোক আছিল হাৰাশাস্তিগ্ৰস্ত, জ্বালাগ্ৰস্ত, নিৰ্বাসিত, তিৰস্কৃত, সশ্ৰম কাৰাদণ্ডী। আৰু সেইসকল যাৰ মৃত্যুদণ্ড কাৰ্যকৰী কৰা হৈছিল।\nপ্ৰবন্ধটোত তেওঁ আৰু লিখিছিল— “There is no time for despair, no place for self-pity, no need for silence, no room for fear. We speak, we write, we do language. That is how civilizations heal.”\nএইখিনিতে মৰিছনৰ আন এষাৰ বিখ্যাত উক্তিও মনলৈ আহিছে— “If there’sabook you want to read, but it hasn’t been written yet, then you must write it.”\nদ্ৰুতগামী হ’বলৈ এহালী ভৰিতকৈয়ো অধিক বস্তু লগা হয়। ইয়াৰ বাবে লগা হয় আমাৰ গোটেই শৰীৰ, সম্পূৰ্ণ মন আৰু অপ্ৰতিৰোধ্য উদ্যম।\nপ্ৰত্যেক দৌৰৰে একোটা উদ্দেশ্য আছে। কেতিয়াবা আমি অগ্ৰমুখী প্ৰক্ষেপ অনুভৱ কৰিম, আৰু কেতিয়াবা পশ্চাদমুখী। আমাৰ যাত্ৰাৰ প্ৰতিটো কিলোমিটাৰেই অৰ্থপূৰ্ণ।\nপ্ৰতিটো ঘৰ্মাক্ত কৰ্মমুহূৰ্তক সন্মান কৰা। অকৰ্মন্যতাক ভয় কৰা। এইটো অতি কঠিন হ’ব। সেইবাবেই আমি ইয়াক ভাল পাওঁ। কৰ্ম-সম্পাদনেৰেহে সন্মান আৰ্জিব পাৰি। সেয়েহে বাহিৰ ওলোৱা আৰু ইয়াৰ পিছ লোৱা। তোমাৰ দুৰ্বলতাক অলিংগণ কৰা আৰু ইয়াক মশিমূৰ কৰি পেলোৱা। নিয়মীয়া আৰু কাৰ্যমুখী কৰ্মই আমাৰ দুৰ্বলতাক আমাৰ শক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব।\nপ্ৰতিটো দৌৰেই দূৰতম বা দ্ৰুততম নহ’ব, কিন্তু প্ৰতিটো দৌৰেই একোটা কৃতিত্ব, আমি এইদৰে চোৱা উচিত। তুমি তোমাত বিশ্বাস নাৰাখোঁতেও আমি তোমাত বিশ্বাস ৰাখোঁ।\nআমাৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব সদায়েই আমাৰ সামৰ্থ্যৰ পৰিসীমাৰ ভিতৰতে আছে।\n(“নাইকী প্লাছ ৰান ক্লাব”ৰ অনুপ্ৰেৰণামূলক বাণীৰ অংশবিশেষৰ অনুবাদ।)\n“পুৰণিকালত মানুহে যেতিয়া একোটা ভালুক হত্যা কৰিব বিচাৰিছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে এক গামলা মৌজোলৰ ওপৰত কাঠৰ গধুৰ কুণ্ডা এটা ওলোমাই বান্ধি থৈছিল৷ মৌখিনি খাবলৈ আহি ভালুকটোৱে কাঠৰ কুণ্ডাটো দূৰলৈ ঠেলা মাৰি দিছিল৷ কুণ্ডাটোৰ মূৰটো গামলাটোৰ পৰা আঁতৰি পুনৰ ঘূৰি আহিছিল আৰু ভালুকটোক এটা খুন্দা শোধাই দিছিল৷ যন্ত্ৰণাত ভালুকটো চটফটাই উঠিছিল আৰু খঙত সি কুণ্ডাটো আগতকৈ বেছি জোৰেৰে ঠেলা মাৰি দিছিল, আৰু ফলশ্ৰুতিত কুণ্ডাটোৱে ভালুকটোক পূৰ্বতকৈয়ো প্ৰচণ্ডভাৱে খুন্দিয়াই পেলাইছিল৷ কুণ্ডাটোৱে ভালুকটোক পুৰা মাৰি নেপেলোৱা পৰ্যন্ত সেয়া চলি আছিল৷ মানুহে যেতিয়া অপকাৰীক (অমঙ্গলক) অপকাৰেৰে প্ৰত্যুত্তৰ দিয়ে এই একে ধৰণেৰেই আচৰণ কৰে৷”\n“যেতিয়া আপুনি কিছুমান মহৎ উদ্দেশ্যৰে, কিছুমান অসাধাৰণ কাৰ্যক্ৰমৰ প্ৰতি অনুপ্ৰাণিত হয়, আপোনাৰ সমস্ত ভাৱনাই সিহঁতৰ বন্ধনবোৰ ছিঙি পেলায়: আপোনাৰ মনে সীমাবদ্ধতাক অতিক্ৰম কৰি গুচি যায়, আপোনাৰ চেতনা প্ৰতিদিশে প্ৰসাৰিত হৈ পৰে, আৰু আপুনি নিজকে আৱিষ্কাৰ কৰে এখন অভিনৱ, বিশাল আৰু অপৰূপ জগতত। আপোনাৰ সুপ্ত অন্তৰ্নিহিত শক্তিসমূহ, দক্ষতাসমূহ আৰু সহজাত বুদ্ধিমত্তাসমূহ পূৰ্ণ-জীৱন্ত হৈ উঠে, আৰু আপুনি নিজকে আৱিষ্কাৰ কৰে নিজে হ’ম বুলি কল্পনা কৰা ৰূপৰ তুলনাত বহু উচ্চতৰ দক্ষতাৰ ব্যক্তিৰ ৰূপত।”\n– পতঞ্জলি (আনুমানিক খ্ৰীঃপূঃ ২য় শতিকা)।\nয়ুভাল ন’আ হেৰাৰিৰ ২০১১ চনত প্ৰকাশিত (ইংৰাজী সংস্কৰণ ২০১৪ চনত প্ৰকাশিত) “Sapiens: A Brief History of Humankind” নামৰ বিশ্ববিখ্যাত গ্ৰন্থখন ৩০টাৰো অধিক ভাষালৈ অনূদিত হৈছে। গ্ৰন্থখনৰ গুণগ্ৰাহী পাঠকৰ ভিতৰত আছে বাৰাক ওবামা, বিল গেটছ, মাৰ্ক জাকাৰবাৰ্গৰ দৰে ব্যক্তি। হেৰাৰিয়ে এটা প্ৰবন্ধত লিখিছিল—\n“যদি আপুনি মোক আৰু এটা চিম্পাঞ্জীক একেলগে এটা নিৰ্জন দ্বীপত থৈ আহে, কোনে তাত বেছি ভালকৈ টিকি থাকিব পাৰে তাক জানিবলৈ, তেন্তে মই নিশ্চিতকৈ চিম্পাঞ্জীটোত মোৰ বাজি লগাম৷\nআমাৰ আৰু আন জন্তুবিলাকৰ মাজৰ প্ৰকৃত পাৰ্থক্যটো আছে সামুহিক পৰ্যায়ত৷ মানুহে বিশ্বখন নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছে এইকাৰণেই যে আমিয়েই মাথোঁ এনে জন্তু যি বহুল সংখ্যকেৰে সৈতে পৰিস্থিতিৰ অনুকূলে সহযোগিতা কৰিব পাৰোঁ৷ পৰুৱা আৰু মৌবোৰেও বহু সংখ্যক একেলগ হৈ কাম কৰিব পাৰে, কিন্তু সিহঁতে সেইটো কৰে এটা খুৱ থিৰ (অনমনীয়, ধৰাবন্ধা) ধৰণে। যদি এটা মৌচাকে এটা নতুন ভাবুকিৰ মুখামুখি হৈ থাকে বা এটা নতুন সুযোগ পায়, তেন্তে মৌবোৰে পৰিস্থিতিত ভালকৈ মোকাবিলা কৰিবলৈ একেনিশাই সিহঁতৰ এটা নতুন সমাজ প্ৰাণালী পুনৰোদ্ভাৱণ কৰিব নোৱাৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, সিহঁতে ৰাণীজনীক মৃত্যুদণ্ড দিব নোৱাৰে আৰু গণতন্ত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব নোৱাৰে। কুকুৰনেচীয়া বাঘবোৰে আৰু চিম্পাঞ্জীবোৰে পৰুৱাতকৈ বহু অধিক নমনীয়তাৰে সহযোগিতা কৰে, কিন্তু সিহঁতে সেইটো কৰিব পাৰে মাথোঁ সিমিত সংখ্যক খুৱ নিবিড়ভাৱে জনা সংগীৰ সৈতেহে। কুকুৰনেচীয়া বাঘবোৰ আৰু চিম্পাঞ্জীবোৰৰ সহযোগিতা ব্যক্তিগত পৰিচয় নিৰ্ভৰ। যদি মই এটা চিম্পাঞ্জী হওঁ আৰু মই আপোনাৰ লগত সহযোগিতা কৰিব বিচাৰোঁ, তেন্তে মই আপোনাক ব্যক্তিগতভাৱে জানিবই লাগিব: আপুনি কেনেকুৱা ধৰণৰ চিম্পাঞ্জী? আপুনি ভাল চিম্পাঞ্জী হয়নে? আপুনি এটা দানৱীয় চিম্পাঞ্জী নেকি? মই আপোনাৰ লগত কেনেকৈ সহযোগ কৰিম যদিহে মই আপোনাক নাজানো?\nমাথোঁ হ’ম’চেপিয়েঞ্চ বিলাকেহে অগণন অচিনাকীৰ লগত অত্যন্ত নমনীয়তাৰে সহযোগ কৰিব পাৰে। আমাৰ এজনৰ ঠাইত এটা বা দহজনৰ ঠাইত দহটা চিম্পাঞ্জী ৰাখক; চিম্পাঞ্জীবোৰে আমাতকৈ শ্ৰেষ্ঠত্ব প্ৰদৰ্শন কৰি দিব পাৰে। কিন্তু ১০০০ চেপিয়েঞ্চৰ বিপৰীতে ১০০০ চিম্পাঞ্জী ৰাখি দিয়ক, আৰু চেপিয়েঞ্চবিলাক সহজেই জয়ী হৈ যাব। কাৰণটো সৰল যে ১০০০ চিম্পাঞ্জীয়ে কেতিয়াও কাৰ্যকৰীভাৱে সহযোগিতা কৰিব নোৱাৰে। ১০০,০০০ চিম্পাঞ্জী ৱাল ষ্ট্ৰীট বা য়াংকী ষ্টেডিয়ামত ভৰাই দিয়ক, আৰু আপুনি পাব চৰম বিশৃংখলতা। তাৰ পৰিৱৰ্তে তাত ১০০,০০০ মানুহ ভৰাই দিয়ক, আৰু আপুনি পাব বানিজ্য নেটৱৰ্কবিলাক আৰু ক্ৰীড়া প্ৰতিযোগিতাসমূহ।\nসহযোগিতা সদায় যে সুন্দৰ এনে নহয়, অৱশ্যেই। গোটেই ইতিহাস জুৰি মানুহে কৰি থকা সমস্ত ভয়ংকৰ কামবোৰো জন সহযোগিতাৰে ফল। কাৰাগাৰবোৰ, কচাইখানাবোৰ আৰু বন্দী নিৰ্যাতন শিবিৰবোৰ (কনচেনট্ৰেছন কেম্পবোৰ) সকলো গণ সহযোগে দিয়া ব্যৱস্থা। চিম্পাঞ্জীৰ কাৰাগাৰ, কচাইখানা বা বন্দী নিৰ্যাতন শিবিৰ নাই।\nতথাপি সকলো জীৱৰ মাজত কেনেকৈ কেৱল মানুহেহে বৃহৎ সংখ্যকেৰে নমনীয়তাৰে সহযোগিতা কৰিবলৈ সক্ষম, খেলিবৰ বাবেই হওক, বানিজ্যৰ বাবেই হওক বা বধকাৰ্য্যৰ বাবেই হওক? উত্তৰটো হ’ল আমাৰ কল্পনাশক্তি। আমি অনেক সংখ্যক অচিনাকীৰ লগত সহযোগিতা কৰিব পাৰো কাৰণ আমি কল্পকাহিনী উদ্ভাৱন কৰিব পাৰোঁ, সেইবোৰ কেউপিনে বিয়পাই দিব পাৰোঁ, আৰু নিযুত সংখ্যক অচিনাকীয়েও সেইবোৰ বিশ্বাস কৰিবলৈ পতিয়ন নিয়াব পাৰোঁ। যেতিয়ালৈকে সকলোৱে একেখিনি কল্পকাহিনীকে বিশ্বাস কৰে, আমি সকলোৱে একেই নীতি পালন কৰোঁ, আৰু তাৰ ফলত আমি কাৰ্যকৰীভাৱে সহযোগিতা কৰিব পাৰোঁ।”\nটনি মৰিছন, টোকাবহী, নাইকী প্লাছ ৰান ক্লাব, প্ৰজ্ঞা, শিল্পীৰ কাম


কাৰ ভুলৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় হকীৰ পৰা বঞ্চিত হ'ল খেলুৱৈ প্ৰসেনজিৎ দেৱ?\nকাৰ ভুলৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় হকী শিবিৰত অংশগ্ৰহণৰ পৰা বঞ্চিত হ’ল খেলুৱৈ প্ৰসেনজিৎ দেৱ?\nFebruary 17, 2022 11:31 am\nকাৰ ভুলৰ বাবে বঞ্চিত হকী খেলুৱৈ প্ৰসেনজিৎ দেৱ? অসমৰ জুনিয়ৰ হকী খেলুৱৈ প্রসেনজিৎ দেৱক জুনিয়ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় হকী শিবিৰলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল।কিন্তু যোৱা ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীৰ পৰা অনুষ্ঠিত হোৱা এই শিবিৰৰ কথা ১১ ফেব্ৰুৱাৰীতহে গম পায় খেলুৱৈজনে ।\nফলত আৰ্থিক অসুবিধাৰ বাবেই যাব নোৱাৰিলে খেলুৱৈজন।উল্লেখ্য যে শিবিৰটো যোৱা ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীৰ পৰা ৩১ মাৰ্চলৈ ভাৰতীয় ক্ৰীড়া প্ৰাধিকৰণ চমুকৈ ছাইৰ বেংগালুৰুত থকা নেছনেল চেণ্টাৰ অৱ এক্সিলেন্সত জুনিয়ৰ পুৰুষ টপছ শাখাত অনুষ্ঠিত হৈছে ।\nউক্ত শিবিৰত ১৩ ফেব্ৰুৱাৰীত উপস্থিত হৈ প্ৰশিক্ষক বি জে কেৰীয়াপ্পাৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল বেংগালুৰু ছাইৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত সঞ্চালকে।\nএই কথা টেলিফোন যোগে খেলুৱৈজনক জনাই অসম হকী সন্থাৰ সম্পাদক তপন দাসে ।লগতে পোনপটীয়াকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় শিবিৰলৈ আমন্ত্ৰণ লাভ কৰা প্ৰসেনজিতেই প্ৰথমগৰাকী অসমৰ পুৰুষ হকী খেলুৱৈ বুলি দাসে মন্তব্য কৰে ।\nএই জুনিয়ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় হকী শিবিৰলৈ আমন্ত্ৰিত মুঠ ৬৫ গৰাকী খেলুৱৈৰ মাজৰ পৰা ৩৭ গৰাকীক ৰাখি বাকীসকলক যাবলৈ দিয়া হ’ব । আমন্ত্ৰিত সকলো খেলুৱৈকে জন্মৰ প্ৰমাণপত্ৰ আৰু পাছপৰ্টৰ লগতে বেংকৰ নথিপত্ৰ নিবলৈ কোৱা হৈছে ।\nকিন্তু ৰাষ্ট্ৰীয় শিবিৰলৈ আমন্ত্ৰণ লাভ কৰা সত্বেও এতিয়া পাছপ’ৰ্ট নথকাত ৰাষ্ট্ৰীয় জুনিয়ৰ হকীৰ অনুশীলনৰ শিবিৰত ভাগ ল’ব নোৱাৰিলে খেলুৱৈ গৰাকীয়ে । এতিয়া প্ৰশ্ন হয় কাৰ ভুলৰ বাবে প্ৰতিভাৱান খেলুৱৈ গৰাকী বঞ্চিত হ’বলগা হ’ল?\nকিয় আগতীয়াকৈ জনোৱা নহ’ল খেলুৱৈগৰাকীক।?কিয় প্ৰশিক্ষণ শিবিৰলৈ নিমন্ত্ৰণী পত্ৰ দিয়াৰ পাছতো খেলুৱৈগৰাকীয়ে লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নহ’ল সেই পত্ৰ? অসম হকী সন্থাৰ বিষয়ববীয়াৰ অমনযোগিতাৰ ফল ভোগ কৰা নাইতো খেলুৱৈগৰাকীয়ে?\nএনেবোৰ প্ৰশ্নই এতিয়া ক্ৰিয়া কৰিছে সচেতন মহলৰ মনত।


নাগাৰা নাম : — Vikaspedia\n‘নাগাৰা নাম’ শব্দটোত লুকাই আছে এক অনুভৱ৷ সৰুৰে পৰাই আমাৰ ঘৰখনত আছিল এক সুকীয়া পৰিবেশ৷ সৰু-ডাঙৰ সকলোৱেই নাগাৰা নাম বুলিলেই বলিয়া৷ নাগাৰা নামত ব্যৱহৃত বাদ্যযন্ত্ৰ নাগাৰা-তাল বজোৱা, বৰদেউতা-খুড়া-দেউতাহঁতক দেখি আমি সৰুবোৰো আকৰ্ষিত হৈছিলোঁ৷ নাগাৰা নামৰ কেছেটেৰে ভৰি আছিল আমাৰ ঘৰ৷ নাম শুনা-গোৱাটো আজৰি সময়ৰ কাম আছিল৷ পাঠকৰ মুখে মুখে আমিও চিঞৰি চিঞৰি গাইছিলোঁ৷\nনাগাৰা নামৰ লগত চিনাকি হৈছিল অসমৰ এগৰাকী নাগাৰা নামৰ সাধক সন্মানীয় ৰামচৰণ ভঁৰালীদেৱৰ কণ্ঠেৰে৷ এক বিশেষ আকৰ্ষণ জাগিছিল এই কণ্ঠৰ প্ৰতি৷ সেই আকৰ্ষণেই টানি লৈ গৈছিল জাৰ-জহকো নেওচি তেখেতৰ অনুষ্ঠান উপভোগ কৰিবলৈ৷\nসেই বিশেষ আকৰ্ষণীয় কণ্ঠৰ গৰাকীৰ লগতেই বন্ধুত্বৰ সম্পৰ্ক স্থাপন হ’ল ফেইচবুকৰ জৰিয়তে৷ এগৰাকী সুন্দৰ মনৰ ব্যক্তি৷ তেখেতৰ বিষয়ে জানিবলৈ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰা মোৰ এটা অনুৰোধতে তেখেতে যুগুতাই দিছিল তেখেতৰ বিষয়ে বিভিন্নজনে কাকত-আলোচনীত লিখা কিছু কথা৷\nসেই কথাবোৰকে আপোনাসবৰ ওচৰত উপস্থাপন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ৷ আশা কৰোঁ সকলোৱে পঢ়ি তেখেতৰ বিষয়ে কিছু কথা জানিবলৈ সক্ষম হ’ব৷\n“নাগাৰা নামৰ যাদুকৰ ৰামচৰণ ভঁৰালী আৰু তেখেতৰ জীৱনৰ বিষয়ে কিছু আলোকপাত”\nদুখেৰে পাতনি জীৱনৰ –\nএটা সাধাৰণ মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত ১৯৩৩ চনত জন্ম লাভ কৰা ৰামচৰণ ভঁৰালীৰ জীৱনৰ আদিছোৱা আছিল পংকিলতৰে ভৰা৷ ঘাত-প্ৰতিঘাতেৰে মোকাবিলা কৰি জীৱনৰ পথত খোজ দিছিল তেওঁ৷ বিশেষকৈ জীৱন সম্পৰ্কে ধাৰণা নৌপজোঁতেই ১৫ বছৰ বয়সত পিতৃ-মাতৃ আৰু ভনীয়েকক চিৰদিনৰ বাবে হেৰুৱায়৷ বেদনাৰে ভাৰাক্ৰান্ত জীৱনটোক এক অন্য দৃষ্টিৰে চাবলৈ বাধ্য হৈছিল কিশোৰ ৰামচৰণ ভঁৰালী৷\nপ্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত পঢ়ি থাকোঁতে ৯ বছৰ বয়সত ৰামচৰণ মাতৃহাৰা হোৱাৰ মৰ্মান্তিক বেদনা সহিবলগীয়া হয়৷ মাতৃ বিয়োগৰ পিছত মাহীমাকৰ অকৃত্ৰিম লালন-পালনত ডাঙৰ-দীঘল হয়৷ কিন্তু তাৰে দুবছৰ পিছতে দ্বিতীয়গৰাকী ভনীয়েক বীণা ভঁৰালীৰ আকস্মিক মৃত্যুৱে তেখেতৰ অন্তৰলৈ পুনৰ বেদনাৰ অশ্ৰু নমাই আনে৷ ভনীয়েক বীণা ভঁৰালীৰ পুষ্পিতা হোৱাৰ দিনাই মৃত্যুক সাৱটি লোৱা ঘটনাটোৱে আজিও ব্যথিত কৰি তোলে তেওঁক৷ ইয়াৰ পিছতো দুখে-সংগ এৰা নাছিল৷\nজাগাৰা হাইস্কুলত অষ্টম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ তেতিয়া৷ তেখেতৰ বয়স ১৫ বছৰ৷ সেই বছৰতে তেখেতৰ পিতৃ ললিত ভঁৰালী পৰলোকগামী হয়৷ মাত্ৰ ৬ টা বছৰৰ ভিতৰতে তিনিজনকৈ আপোন মানুহক হেৰুওৱাৰ বেদনাই ভাৰাক্ৰান্ত কৰি তুলিছিল তেখেতক৷\nইফালে পিতৃৰ মৃত্যুৰ পিছত যৌথ পৰিয়ালটোলৈ ভয়াৱহ দুৰ্যোগ নামি আহে৷ পিতৃ অবিহনে গুৰিয়ালবিহীন নাৱৰ দৰে হৈ পৰে দুৰ্ভগীয়া পৰিয়ালটি৷ একমাত্ৰ উপাৰ্জনকাৰী পিতৃৰ মৃত্যুৰ পিছত পৰিয়ালটোৰ ভৰণ-পোষণৰ ক্ষেত্ৰত সাংঘাতিক সমস্যাই দেখা দিয়ে৷ এনে দুশ্চিন্তাই কিশোৰ ৰামচৰণকো আহুকালত পেলাইছিল৷\nউপায়ন্তৰ হৈ পৰিয়ালটোৱে খোৱা-লোৱাৰ বাবে মাটি বিক্ৰী কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ প্ৰায় ২৫/৩০ বিঘা মাটিৰ ওঠৰ বিঘামান মাটিৰ প্ৰতি বিঘাত ২০০/৩০০ মূল্যত বিক্ৰী কৰি সৰ্বস্বান্ত হৈছিল৷ এটা সময়ত ধনৰ অভাৱত পৰিয়ে তেখেতে দশম শ্ৰেণীতেই শিক্ষা জীৱনৰ সামৰণি মাৰিছিল৷\nযাত্ৰা পাৰ্টিত খোজ –\nইতিমধ্যে পিতৃৰ বিয়োগৰ পিছত পৰিয়ালটোত আৰ্থিক দৈন্যই দেখা দিছিল৷ আৰ্থিক দৈন্যত ভুগি ৰামচৰণে দশম শ্ৰেণীতেই পঢ়াৰ যৱনিকা পেলায়৷ এক দোদুল্যমান অৱস্থাতে বলোৱাৰ ‘প্ৰগতি সংঘ’ৰ যাত্ৰা পাৰ্টিৰ সৈতে এক সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিছিল৷\nঅভিনেতা মহানন্দ শৰ্মা, কামিনী শৰ্মা, বসন্ত শৰ্মা, ৰমণী মোহন ডেকা, চন্দ্ৰ ডেকা অভিনিত বলোৱাৰ এই যাত্ৰা পাৰ্টিটো সেইসময়ত বিখ্যাত আছিল বুলিয়ে ক’ব পাৰি৷ ৰামচৰণৰ মাজত কলাসুলভ গুণ বিচাৰি পাই তেওঁলোকৰ যাত্ৰা পাৰ্টিত সুমুৱাই লোৱাৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়৷\nৰামচৰণে সুৱৰ্ণ সুযোগ বুলি বিবেচনা কৰি পৰিয়ালৰ হকা-বাধা একো নামানি সেইবছৰেই অৰ্থাৎ ১৯৫২ চনত বলোৱা প্ৰগতি যাত্ৰা পাৰ্টিত যোগ দি যাত্ৰা অভিনয়ত খোজ পেলায়৷ ১৯৫২ চনৰ পৰা ১৯৬৩ চনলৈ মুঠ ১১ টা যাত্ৰা পাৰ্টিত তেওঁ অভিনয় কৰিছিল৷\nশিল্প, কৰ্মক্ষেত্ৰ আৰু শিল্পকৰ্মৰাজিৰ বিষয়ে সংক্ষিপ্ত বিৱৰণ –\nইংৰাজী ১৯৬৪ চনত নাগাৰা নামৰ দল এটি গঠন কৰি তেখেতে নাগাৰা শিল্পী (পাঠক) হিচাপে নাগাৰা নামত মনোনিৱেশ কৰে আৰু আজি পৰ্যন্ত নাগাৰা নাম পৰিৱেশন কৰি আছে৷ উল্লেখযোগ্য যে সমগ্ৰ অসমতে নাগাৰা নাম পৰিৱেশন কৰাৰ উপৰি অৰুণাচল প্ৰদেশ আৰু দিল্লীতো তেখেতে নাগাৰা নাম পৰিৱেশন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷\nইয়াৰ ভিতৰত ১৯৭৯ চনত অসম আন্দোলনৰ পটভূমিত ৰচিত আন্দোলনৰ শ্লোগানধৰ্মী নাম এটি পৰিৱেশন কৰি গোটেই অসমতে শ্ৰোতা-দৰ্শকৰ মন মুহিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ ইয়াৰ পিছতে পূৰ্বাঞ্চলীয় লোক পৰিষদৰ অধ্যক্ষ নিবাৰণ বৰাৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰ ওপৰত এটি নাগাৰা নাম পৰিৱেশন কৰি ভূয়সী প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল৷\nইংৰাজী ১৯৯১ চনৰ পৰা ২০১০ চনলৈ অসমৰ শ্ৰোতা-দৰ্শকলৈ তেওঁ অডিঅ’ কেছেট ৮৫ খন আৰু ভিডিঅ’ কেছেট ৩০ খন উপহাৰ দিয়াৰ উপৰি ৬ খন নাগাৰা নামৰ কিতাপ উপহাৰ দিছে৷\n১৯৭৯ চনৰ পৰা অসমত চলা বিদেশী বহিষ্কাৰ আন্দোলনৰ ঘোৰ সমৰ্থক আছিল নাগাৰা নামৰ শিল্পী ৰামচৰণ ভঁৰালী৷ ছাত্ৰসন্থাৰ নেতৃত্বত চলা এই আন্দোলনত যোগ দিয়া ৰামচৰণ ভঁৰালীয়ে এই আন্দোলনটোৰ উদ্দেশ্যৰ পটভূমিত ৰচিত নামটো সেই সময়ত বৰ জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল৷\nতেখেতৰ ভাষাত, “মোৰ এই নামটোৱে সৰ্বাধিক দিন ধৰি একেৰাহে পাঁচ-ছবছৰ অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত পৰিৱেশন কৰিছোঁ৷ ইয়াৰ আগত বা পিছত মোৰ কোনো নাম ইমান জনপ্ৰিয় হোৱা নাছিল৷” এই নামটো দৰাচলতে আন্দোলনৰ শ্লোগানহে আছিল বুলি ক’ব পাৰি, যাৰ বাবে বিভিন্ন ঠাইত নাম পৰিৱেশন কৰি থকাৰ সময়ত আৰক্ষী আহি নাম বন্ধ কৰি দিছিল৷\nআন্দোলনৰ ভৰপক সময়তে এই নামটো পৰিৱেশন কৰি থকাৰ সময়তে কেইবাহাজাৰ শ্ৰোতা-দৰ্শকে ‘ছাত্ৰ আন্দেলন জিন্দাবাদ’ ধ্বনি দি আকাশ-বতাহ মুখৰিত কৰি তুলিছিল৷\n১৯৮০ চনত ৰামচৰণ ভঁৰালীক আৰক্ষীয়ে ঘৰৰ পৰা ধৰি নি মাৰ-পিট কৰি পিছত এৰি দিছিল৷ আৰক্ষীৰ দ্বাৰা অপদস্ত-নিৰ্যাতিত হোৱাটোৱে ৰামচৰণ ভঁৰালীৰ মনক আৰু অধিক জেদী কৰি তুলিছিল৷ আন্দোলনৰ সমৰ্থক হোৱাৰ বাবেই চৰকাৰী নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হোৱা ৰামচৰণ ভঁৰালীয়ে আন্দোলনৰ পৰিসমাপ্তি নোহোৱা পৰ্যন্ত নিজৰ দাড়ি-চুলি নকটাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰে৷\nদীঘল দাঢ়ি আৰু চুলিকোছাৰে পাঠক ৰামচৰণ ভঁৰালী এক অন্য ৰূপেৰে অসমবাসীৰ মাজত পৰিচিত হৈ পৰিল৷ ১৯৮৫ চনৰ ১৫ আগষ্টত চুক্তি অনুসাৰে এই আন্দোলনৰ যৱনিকা পৰাৰ পিছদিনা তেখেতে দাঢ়ি আৰু চুলি পৰিপাটিকৈ কাটিছিল৷\nকিন্তু তেখেতে সেই বেশেৰে নাগাৰা নাম পৰিৱেশন কৰিবলৈ যোৱাত দৰ্শকে পূৰ্বৰ দীঘল দাঢ়ি-চুলিৰে দেখাৰ হাবিয়াস কৰাত পুনৰ তেওঁ দাঢ়ি-চুলি ৰখাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু তেতিয়াৰ পৰাই আজি কেইবাবছৰো ধৰি ৰামচৰণ ভঁৰালীয়ে দাঢ়ি-চুলি কটা নাই৷\nচৰকাৰী স্বীকৃতি নাগাৰা নামক –\nনাগাৰা নাম লোক-সংস্কৃতিৰ অংগ হোৱাৰ পিছতো তেখেতে কৃষ্টিবিধক জাউতিযুগীয়া কৰি ৰখাৰ বাবে যিখিনি ত্যাগ স্বীকাৰ কৰিছে, আন কোনেও কৰা নাছিল বুলিয়ে ক’ব পাৰি৷ চৰকাৰীভাৱেও এলাগি এইবিধ কৃষ্টি৷\nঅসমৰ লোক-সংস্কৃতিৰ কেইবাজনো শিল্পীক চৰকাৰী শিল্পী-পেঞ্চন প্ৰদান কৰি অহা হৈছে যদিও নাগাৰা নামৰ শিল্পীক এনে পেঞ্চন দিয়া হোৱা নাছিল৷ নাগাৰা নামেৰে অসম বিখ্যাত হোৱা ৰামচৰণ ভঁৰালীয়ে শিল্পী-পেঞ্চনৰ বাবে কেইবাবাৰো আৱেদন কৰি বিমুখ হ’বলগীয়া হৈছিল৷\nভঁৰালীয়ে ১৯৯৪ চনত এককালীন চৰকাৰী সাহায্য লাভ কৰে আৰু ১৯৯৮ চনত নাগাৰা নামে পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে চৰকাৰী স্বীকৃতি হিচাপে নাগাৰা নামৰ যাদুকৰ ৰামচৰণ ভঁৰালীয়ে শিল্পী-পেঞ্চন পাবলৈ সক্ষম হয়৷\nৰেডিঅ’-টিভিত ৰামচৰণ ভৰালী –\nনাগাৰা নামেৰে অসমৰ লোক-সংস্কৃতিত বৰপীৰা পাৰি বহিবলৈ সক্ষম হোৱা ৰামচৰণ ভঁৰালীৰ ব্যস্ততাও বহুখিনি বাঢ়িল৷ মাহৰ প্ৰতিটো নিশাই নাগাৰা নাম পৰিৱেশনত ব্যস্ত থকা ৰামচৰণ ভঁৰালীয়ে ১৯৬৮ চনত গুৱাহাটীৰ চান্দমাৰিত নাম পৰিৱেশন কৰিছিল৷ সেইনিশা চান্দমাৰিস্থিত গুৱাহাটী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ অনুষ্ঠান সঞ্চালকগৰাকীয়ে ৰামচৰণ ভঁৰালীৰ নাগাৰা নাম চাই আপ্লুত হয়৷\nনাগাৰা নাম পৰিৱেশনৰ অন্তত অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ বিষয়াগৰাকীয়ে তেখেতক লগ ধৰি ৰেডিঅ’ত নাগাৰা নাম পৰিৱেশন কৰাৰ বাবে আমন্ত্ৰণ জনায়৷ সেইবছৰতে তেখেতে ৰেডিঅ’ত ‘মহিসাসুৰ বধ’ শীৰ্ষক নাগাৰা নামটো পৰিৱেশন কৰি শ্ৰোতা-ৰাইজৰ মনত খলকনি তুলিছিল৷\nগুৱাহাটী মহানগৰীৰ সকলো সৰু-বৰ অনুষ্ঠানতে ৰামচৰণ ভঁৰালীৰ নাগাৰ নাম পৰিৱেশন নিয়মিত হৈ পৰিছিল৷ গুৱাহাটীবাসীৰ লগতে সমগ্ৰ অসমবাসীৰ মাজত তেখেতৰ জনপ্ৰিয়তাই তেখেতক গুৱাহাটী দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰতো নাগাৰা নাম পৰিৱেশনৰ সুযোগ আনি দিছিল৷\n১৯৯৬ চনত তেখেতে গুৱাহাটী দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ যোগে ‘কৃষ্ণ-অৰ্জুন সংবাদ’ শীৰ্ষক নাগাৰা নামটো পৰিৱেশন কৰিছিল৷ টিভিত নাগাৰা নাম পৰিৱেশন কৰোঁতে কেনেকুৱা দেখা গৈছিল সেয়া নিজে উপভোগ কৰিব নোৱাৰিলে, কিয়নো যিদিনা টিভিত তেখেতৰ অনুষ্ঠান সম্প্ৰচাৰ হৈছিল সেইদিনা তেখেত আন ক’ৰবাত নাগাৰা নাম পৰিৱেশনত ব্যস্ত আছিল৷\nনাগাৰা নামৰ কেছেট –\nনাগাৰা নামেৰে জনপ্ৰিয় হৈ পৰা ৰামচৰণ ভঁৰালীৰ নাগাৰা নামক লৈ এচামে ব্যৱসায় কৰাৰো চেষ্টা কৰে৷ ১৯৮৮ চনৰ কথা- সেই সময়ত কেছেট সম্পৰ্কে কোনো স্পষ্ট ধাৰণা নাছিল নাগাৰা নামৰ যাদুকৰ ৰামচৰণ ভঁৰালীৰ৷ বসন্ত বায়ন নামৰ এজন লোকে এদিন আহি তেখেতৰ ক’লে যে কেছেটত তেওঁ নাম গাব লাগে৷\nইয়াৰ বিনিময়ত তেওঁ একো দিব নালাগে৷ অসমৰ প্ৰতি ঘৰে ঘৰে তেওঁৰ নামে সমাদৰ পাব৷ টকা দিব নালাগে, সোণালী প্ৰস্তাৱ৷ লগে লগে সন্মতি জনালে তেওঁ৷ সেইমতে ৰেকৰ্ডিঙো হ’ল ‘লক্ষ্মীনাৰায়ণ’ শীৰ্ষক নামটো৷ এই কেছেটখনে ৰামচৰণ ভঁৰালীৰ জনপ্ৰিয়তা আৰু বহুখিনি বঢ়াই দিয়ে৷ অৱশ্যে মাজতে এদিন বসন্ত বায়নে আহি ২০০ টকা দি গৈছিল৷\nইয়াৰ পিছতে ৰামচৰণ ভঁৰালীৰ নাগাৰা নামৰ কেছেট নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহে সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰত জড়িত যুৱক, নলবাৰীৰ প্ৰতিষ্ঠিত ব্যৱসায়ী তফজ্জুল হুছেইনে৷ তফজ্জুল হুছেইনৰ গ্ৰীণডন ষ্টুডিঅ’ত ৰামচৰণ ভঁৰালীৰ দ্বিতীয়খন নাগাৰা নামৰ কেছেট ‘চিত্ৰকেতু’ ৰেকৰ্ডিং কৰা হয়৷\nএই কেছেটখন অভিলেখ সংখ্যাত বিক্ৰী হয়৷ এই কেছেটখনে তেখেতৰ জনপ্ৰিয়তা আৰু দুগুণে বৃদ্ধি কৰে৷ তেতিয়াৰে পৰা এতিয়ালৈ তেখেতে প্ৰায় চাৰে তিনিকুৰি কেছেটত নাম পৰিৱেশন কৰিছে৷ ইয়াৰ উপৰি শেহতীয়াভাৱে ৬ খন নাগাৰা নামৰ ভি. চি. ডি. নিৰ্মাণ হৈ ওলাইছে৷ সেইকেইখন হ’ল – ‘পদ্মাৰ জন্ম’, ‘কলিৰ আগমন’, ‘সুনীতিৰ বনবাস’, ‘মহিষাসুৰ বধ’, ‘নাগেশ্বৰৰ বিয়া’ আৰু ‘কংসৰ জন্ম’৷\nৰাজ্যিক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত পোৱা সন্মান –\n৩) ২০০২ চনৰ ১২ ছেপ্তমবেৰত অসম নাট্য সন্মিলনৰ পৰা ‘নাগাৰা সূৰ্য’ সন্মান প্ৰদান৷\n৯) ২০১১ চনত ‘জীৱন জোৰা সংস্কৃতি সাধনা বঁটা’৷\n১০)২০১২ চনৰ ২৬ অক্টোবৰৰ পৰা ‘National Folklore Support Centre’ ৰ পৰা ‘টাটা ফেল’শ্বিপ’ লাভ৷\n১২) ২০১৭ চনৰ ১১ ফেব্ৰুৱাৰীত ‘মোহন ভাইৰা বঁটা’৷\nলেখক: দিপিকা ডেকা


কিছু জানিবলগীয়া উচ্চ ৰক্তচাপ : — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / স্বাস্থ্য / ৰোগসমূহ / কিছু জানিবলগীয়া উচ্চ ৰক্তচাপ :\nকিছু জানিবলগীয়া উচ্চ ৰক্তচাপৰ বিষয়ে লিখা হৈছে ।\nবৰ্তমান সময়ত গাঁৱে-ভূঁয়ে, চহৰে-নগৰে স্বাস্থ্য সচেতনতাৰ ক্ষেত্ৰত মানুহ বহুত আগবাঢ়িছে। প্ৰায় প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে নিজক বিভিন্ন ৰোগ-ব্যাধিৰ আক্ৰমণৰ পৰা বচাই এক সুস্থ আৰু নিৰোগী জীৱন যাপনৰ বাবে ব্যক্তিবিশেষে যথেষ্ট চেষ্টাও কৰা দেখা গৈছে। এয়া নিঃসন্দেহে আমাৰ সমাজৰ বাবে ইতিবাচক দিশ। সাধাৰণ স্বাস্থ্যৰ প্ৰতি আজিৰ মানুহৰ সচেতনতা বৃদ্ধিয়ে মানুহৰ আয়ুসকাল বৃদ্ধি কৰাতো অৰিহণা যোগাইছে।\nকিন্তু ইয়াৰ মাজতো কিছুমান কাৰকে মানুহে ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে স্বাস্থ্যৰ ওপৰত নেতিবাচক প্ৰভাৱো পেলাই আহিছে। ইয়াৰ ভিতৰত মানুহৰ জীৱন ধাৰণৰ প্ৰণালীৰ পৰিৱৰ্তন, মানসিক চাপ, নিজ নিজ কৰ্মক্ষেত্ৰৰ হেঁচা ইত্যাদি কিছু কিছু কাৰকে মানুহে নভবাকৈয়ে তেওঁলোকক কিছুমান ৰোগ-ব্যাধিত আক্ৰান্ত কৰাইছে।\nইয়াৰ ভিতৰত উচ্চ ৰক্তচাপ অন্যতম। আজিৰ এই শিতানত উচ্চ ৰক্তচাপ অন্যতম। আজিৰ এই শিতানত উচ্চ ৰক্তচাপনো কি আৰু ৰোগ সম্পৰ্কত কিছু জানিবলগীয়া দিশ সম্পৰ্কে পঢ়ুৱৈ সমাজৰ জ্ঞাতাৰ্থে আগবঢ়োৱা হ’ল।\nউচ্চ ৰক্তচাপনো কি?\nমানুহৰ শৰীৰত দৈনন্দিন অহৰহ ৰক্ত সঞ্চালন হৈ থাকে, শৰীৰত থকা ধমনীসমূহৰ মাজেৰে আৰু এই প্ৰক্ৰিয়া সমগ্ৰ জীৱন ব্যাপী চলে। এনেদৰে ৰক্ত প্ৰৱাহিত হওঁতে এয়াই ধমনীসমূহৰ বেৰত একপ্ৰকাৰ চাপ বা হেঁচা প্ৰয়োগ কৰে।\nএই চাপ বা হেঁচাকে আমি ৰক্তচাপ বুলি কওঁ। এই ৰক্তচাপ যেতিয়া অত্যধিক হয়, তাক উচ্চ ৰক্তচাপ বা Hypertension বা High blood pressure বুলি কোৱা হয়। বহুদিন ধৰি থকা উচ্চ ৰক্তচাপে শৰীৰৰ ধমনীবোৰৰ অনিষ্ট সাধন কৰে। ইয়াৰ ফলত শৰীৰৰ বিভিন্ন অংগ-প্ৰত্যংগসমূহতো নানা বিসংগতিয়ে দেখা দিয়ে।\nউচ্চ ৰক্তচাপত আক্ৰান্ত অধিকসংখ্যক লোকেই ইয়াৰ বিষয়ে জ্ঞাত নহয়। উচ্চ ৰক্তচাপৰ কোনো বিশেষ লক্ষণ(Symtom) নাথাকে। গতিকে অধিকসংখ্যক লোকেই নাজানে যে, তেওঁলোকে উচ্চ ৰক্তচাপত ভুগি আছে। কোনো বিশেষ লক্ষণ নাথাকিলেও উচ্চ ৰক্তচাপে শৰীৰৰ বিভিন্ন অংগ-প্ৰত্যংগসমূহৰ অনিষ্ট সাধন কৰি থাকে আৰু আক্ৰান্ত হোৱা ব্যক্তিজনে এক অকালমৃত্যুক সাবটি ল’বলগা হয়। সেয়েহে উচ্চ ৰক্তচাপক ‘Silent Killer’ বুলিও কোৱা হয়।\nভাৰতবৰ্ষত উচ্চ ৰক্তচাপৰ বোজা(Burden):\nবৰ্তমান ভাৰতবৰ্ষত প্ৰায় ১০ কোটি লোক উচ্চ ৰক্তচাপত ভুগি থকা বুলি গণনা কৰা হৈছে। উচ্চ ৰক্তচাপে ভাৰতবৰ্ষত এক মহামাৰীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছে। এইটোৱে সচেতন মহলক ভবাই তুলিছে যে, ২০২০ চনৰ ভিতৰত ভাৰতৰ প্ৰায় ১/৩ লোক উচ্চ ৰক্তচাপত আক্ৰান্ত হ’ব। সাধাৰণতে এইটো দেখা যায় যে, উচ্চ ৰক্তচাপত আক্ৰান্ত হৈ থকা লোকসকলৰ ভিতৰত মাত্ৰ ১৫-২০% লোকৰহে উচ্চ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণৰ ভিতৰত থাকে।\nশৰীৰত উচ্চ ৰক্তচাপৰ বিৰূপ প্ৰভাৱ:\nশৰীৰৰ বিভিন্ন অংগ-প্ৰত্যংগত উচ্চ ৰক্তচাপৰ যথেষ্ট বিৰূপ প্ৰভাৱ পৰা দেখা যায়। ইয়াৰ অধিকাংশই যথেষ্ট গুৰুতৰ। শৰীৰৰ বেছিকৈ প্ৰভাৱিত হোৱা অংগসমূহ হৈছে:\nউচ্চ ৰক্তচাপৰ ফলত হাৰ্ট ফেইলিয়ৰ(Heart Failure), হাৰ্ট এটেক(Heart attack) আদিৰ দৰে অতি গুৰুতৰ সমস্যাই দেখা দিব পাৰে। বহুদিন ধৰি থকা উচ্চ ৰক্তচাপৰ ফলত হৃদযন্ত্ৰৰ মাংসপেশীবোৰ দুৰ্বল হৈ পৰিব পাৰে।\nবহুদিন থকা উচ্চ ৰক্তচাপ অথবা অতি বেছি ৰক্তচাপৰ ফলত বৃক্ক বিকল হ’ব পাৰে(Renal Failure)। ইয়াৰ ফলত ৰোগীৰ আয়ুস যথেষ্ট পৰিমাণে হ্ৰাস পায়।\nউচ্চ ৰক্তচাপৰ ফলত সঘনাই হোৱা এক গুৰুতৰ বেমাৰ হৈছে মগজুৰ ষ্ট্ৰোক(Stroke)। ইয়াৰ ফলত ৰোগীৰ শৰীৰৰ এটা ফাল(হাত, ভৰি) বিকল হ’ব পাৰে, কথা কোৱাৰ শক্তি হেৰুৱাব পাৰে আৰু বহুক্ষেত্ৰত মৃত্যুপৰ্যন্ত হ’ব পাৰে। উচ্চ ৰক্তচাপে মনত ৰখা আৰু ভবা ক্ষমতা কমাই পেলায়।\nউচ্চ ৰক্তচাপে চকুৰ ভিতৰত থকা ৰেটিনাৰ(Retina)ৰ ক্ষতি সাধন কৰি দৃষ্টিশক্তি হ্ৰাস কৰিব পাৰে।\nউচ্চ ৰক্তচাপৰ ফলত হাৰ্ট ফেইলিয়াৰ ৰোগৰ সৃষ্টি হৈ হাওঁফাওঁত পানী জমা হ’ব পাৰে। ইয়াক(Pulmonary Oedema) বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ ফলত ৰোগীৰ উশাহ ল’বলৈ যথেষ্ট কষ্ট হয় আৰু সোনকালে চিকিৎসা নকৰালে মৃত্যুপৰ্যন্ত হ’ব পাৰে।\nউচ্চ ৰক্তচাপৰ লক্ষণ:\nএইটো মনত ৰখাটো অতি আৱশ্যক যে, উচ্চ ৰক্তচাপৰ কোনো বিশেষধৰণৰ লক্ষণ নাথাকে। বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে উচ্চ ৰক্তচাপত আক্ৰান্ত লোকজনে গমেই নাপায় যে, তেওঁ উচ্চ ৰক্তচাপত ভুগি আছে। কিছুসংখ্যক লোকৰ ক্ষেত্ৰত কিছুমান লক্ষণ দেখা যায় যদিও সেয়া বিভিন্নজনৰ ক্ষেত্ৰত বিভিন্নধৰণৰ হ’ব পাৰে।\nএনে লক্ষণসমূহ উচ্চ ৰক্তচাপৰ বাবে নহৈ আন ৰোগৰ বাবেও দেখা দিব পাৰে। সেয়েহে কিবা লক্ষণ থাকিলেহে উচ্চ ৰক্তচাপ থাকিব পাৰে বুলি ভবাটো উচিত নহয়। কিছু ক্ষেত্ৰত দেখা দিয়া এনে লক্ষণসমূহৰ ভিতৰত প্ৰধান লক্ষণসমূহ হ’ল-\nবেছিকৈ ভাগৰ লগা\nবুকুৰ ধপধপনি হোৱা\nউশাহ ল’বলৈ কষ্ট পোৱা\nনাকেৰে ৰক্তক্ষৰন হোৱা।\nএনে লক্ষণসমূহ দেখা দিলে, বহুক্ষেত্ৰত ৰক্তচাপ অতি বেছি বা কোনো অংগৰ বিসংগতি হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে।\nউচ্চ ৰক্তচাপৰ প্ৰকাৰ:\nপ্ৰায় ৯০% লোকৰ ক্ষেত্ৰত উচ্চ ৰক্তচাপৰ প্ৰকৃত কাৰণ বুজা নাযায়। এনে উচ্চ ৰক্তচাপক Primary বা Essential Hypertension বুলি কোৱা হয়। বাকীসকলৰ ক্ষেত্ৰত উচ্চ ৰক্তচাপৰ এটা কাৰণ বিচাৰি পোৱা যায়। ইয়াক বুলি Secondary Hypernsion কোৱা হয়।\nবৃক্কৰ ৰোগ, ইয়াৰ এক প্ৰধান কাৰণ। বিভিন্ন হৰমনৰ(Hormone) বিসংগতি, বৃক্কলৈ তেজ কঢ়িওৱা ধমনীৱ সৰু হৈ যোৱা, মদ বা আন নিচাযুক্ত দ্ৰব্যৰ অত্যধিক সেৱন আদিৰ ফলতো উচ্চ ৰক্তচাপে দেখা দিব পাৰে।\nউচ্চ ৰক্তচাপৰ মাত্ৰা আৰু জোখ:\nৰক্তচাপ সাধাৰণতে Sphygmomanometer বুলি এক যন্ত্ৰৰ দ্বাৰা জোখা হয়। ইয়াৰ প্ৰথম বা উচ্চ সংখ্যাটোক Systocic Blood pressure বোলা হয় আৰু দ্বিতীয় বা নিম্ন সংখ্যাটোক Diastolic Blood pressure বুলি কোৱা হয়। হৃদযন্ত্ৰ সংকুচিত হোৱাৰ সময়ত(Contraction) থকা ৰক্তচাপেই হৈছে Systolic Blood pressure আৰু দুটা সংকোচনৰ মাজত থকা ৰক্তচাপেই হৈছে Diastolic Blood pressure। ৰক্তচাপ সাধাৰণতে millimeter of Mercury বা mmof Hg হিচাপে প্ৰকাশ কৰা হয়।\nৰক্তচাপ ১২০/৮০তকৈ থাকিলে তাক অনুকূলতম বা Optimum ৰক্তচাপ বুলি কোৱা হয় স্বাভাৱিক বা Normal ৰক্তচাপ 120-129 mm of Hg Systolic আৰু 80-84 mm of Hg Diastolic।\nকোনে উচ্চ ৰক্তচাপত ভূগিব পাৰে:\nযিকোনো লোকে উচ্চ ৰক্তপাচৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হ’ব পাৰে। কিন্তু কিছুমান ক্ষেত্ৰত উচ্চ ৰক্তচাপৰ সম্ভাৱনা বেছি দেখা যায়।\nযদি আপোনাৰ বয়স ৫৫ বছৰতকৈ বেছি।\nযদি আপোনাৰ মা-দেউতা বা ভাই-ভনী উচ্চ ৰক্তচাপত ভুগিছে।\nযদি আপুনি মধুমেহ(Diabetes) ৰোগ বা বৃক্কৰ(Kidney)ৰ ৰোগত ভুগি আছে।\nযদি আপোনাৰ শৰীৰৰ ওজন অত্যধিক বা মেদবহুলতাত ভুগিছে।\nযদি আপুনি অত্যধিক মদ্যপান কৰে।\nযদি আপুনি ধূমপান কৰে।\nযদি আপুনি শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম নকৰে।\nযদি আপুনি মানসিক অশান্তিত ভুগিছে।\nউচ্চ ৰক্তচাপত ভুগিলে কি কৰিব লাগে?\nপ্ৰথম আৰু আটাইতকৈ প্ৰয়োজনীয় কামটো হ’ল এজন অভিজ্ঞ চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ গৈ নিজৰ ৰক্তচাপ পৰীক্ষা কৰা। এজন চিকিৎসকেহে উচ্চ ৰক্তচাপ সঠিককৈ নিৰ্ণয় আৰু চিকিৎসা কৰিব পাৰে। যিহেতু উচ্চ ৰক্তচাপৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট লক্ষণ নাথাকে, গতিকে ৰক্তচাপ পৰীক্ষা নকৰাকৈ ইয়াক নিৰ্ণয় কৰাটো সম্ভৱ নহয়।\nনিয়মীয়াকৈ চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ গৈ স্বাস্থ্য পৰীক্ষা কৰাটো অতি আৱশ্যকীয়। ইয়াৰ দ্বাৰা উচ্চ ৰক্তচাপ উচিতভাৱে চিকিৎসা কৰাৰ লগতে ইয়াৰ শৰীৰৰ ওপৰত থকা আন আন বিৰূপ প্ৰভাৱবোৰ এৰাই চলিব পাৰি। উচ্চ ৰক্তচাপৰ সঠিক চিকিৎসাৰ বাবে দৰবৰ লগতে নিজৰ জীৱন ধাৰণ প্ৰণালী(Life style)ৰো কিছু সাল-সলনি ঘটাব লাগে। যেনে:\nশৰীৰৰ ওজন হ্ৰাস কৰা\nধূমপান পৰিহাৰ কৰা\nমদ্যপান আৰু খাদ্যত নিমখৰ পৰিমাণ হ্ৰাস কৰা\nমানসিক অশান্তি দূৰ কৰা\nফল-মূল, শাক-পাচলি আদি খাদ্য বেছিকৈ গ্ৰহণ কৰা।\nউচ্চ ৰক্তচাপৰ চিকিৎসা:\nউচ্চ ৰক্তচাপৰ চিকিৎসাৰ বাবে বিভিন্নধৰণৰ অতি কাৰ্যক্ষম দৰব বৰ্তমান সহজলভ্য। বেলেগ বেলেগ দৰবৰ কাম কৰাৰ পদ্ধতি বা উপকাৰিতাও বিভিন্ন। ৰোগীজনৰ উচ্চ ৰক্তচাপৰ স্তৰ(Level)ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দৰবৰ নিৰ্বাচন আৰু তাৰ পৰিমাণ বা মাত্ৰা(Dose) নিৰ্দ্ধাৰণ কৰা হয়। ৰোগীজনৰ শৰীৰত থকা আন কোনো ৰোগ যেনে:\nষ্ট্ৰোৰ্ক(Stroke) আদিয়ে দৰবৰ নিৰ্বাচনৰ ওপৰত এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।\nএবিধ দৰব সকলো ৰোগীৰ বাবে উপযুক্ত নহ’ব পাৰে। সেয়েহে উচ্চ ৰক্তচাপৰ চিকিৎসা সদায় অভিজ্ঞ চিকিৎসকৰ দ্বাৰাহে কৰিব লাগে। চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ ফাৰ্মাচীৰ দৰব আনি খোৱাটো অত্যন্ত বিপজ্জনক। উচ্চ ৰক্তচাপ ভালদৰে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ বহুক্ষেত্ৰত একাধিক দৰবৰ প্ৰয়োজন হ’ব পাৰে।\nনিয়মীয়াকৈ দৰব গ্ৰহণ নকৰা আৰু নিয়মীয়াকৈ স্বাস্থ্য পৰীক্ষা নকৰাটো উচ্চ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণ নোহোৱাৰ মুখ্য কাৰণ দৰবৰ কাৰ্যক্ষমতা, বিভিন্নজনৰ ক্ষেত্ৰত ভিন্ন হ’ব পাৰে। সেয়েহে চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ অনুযায়ী নিয়মীয়াকৈ ৰক্তচাপ পৰীক্ষা কৰিব লাগে। তেতিয়াহে এজন ব্যক্তিৰ বাবে দৰবৰ উচিত মাত্ৰা(dose) নিৰ্দ্ধাৰণ কৰাটো সম্ভৱ হয়।\nউচ্চ ৰক্তচাপৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা দৰবসমূহ সাধাৰণতে শৰীৰৰ বাবে নিৰাপদ। কিন্তু আন যিকোনো দৰবৰ নিচিনাকৈ কেতিয়াবা সাধাৰণ পাৰ্শ্বক্ৰিয়া(side effect) দেখা দিব পাৰে। এনেক্ষেত্ৰত শংকিত নহৈ চিকিৎসকৰ লগত পৰামৰ্শ কৰিব লাগে। দৰবৰ মাত্ৰা কমাই দিলে অথবা দৰব সলনি কৰিলে সাধাৰণতে এনে পাৰ্শ্বক্ৰিয়াবোৰ উপশম হয়।\nউচ্চ ৰক্তচাপৰ দৰব চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে বন্ধ কৰা উচিত নহয়। এনে কৰিলে শৰীৰৰ যথেষ্ট ক্ষতি হ’ব পাৰে। স্বাস্থ্য পৰীক্ষাৰ বাবে চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ সময়ত নিৰ্দিষ্ট দৰব সময়মতে সেৱন কৰি যাব লাগে। তেতিয়াহে দৰবৰ কাৰ্যক্ষমতা সম্পৰ্কে চিকিৎসকে সঠিকভাৱে গম পাব পাৰে আৰু দৰবৰ মাত্ৰা সঠিকভাৱে নিৰ্দ্ধাৰণ কৰিব পাৰে।\nউচ্চ ৰক্তচাপ সহজতে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি। এইক্ষেত্ৰত ৰোগীসকলৰ সজগতা আৰু সচেতনতাৰ নিত্যান্ত আৱশ্যক। নিয়মীয়াকৈ অভিজ্ঞ চিকিৎসকৰ দ্বাৰা স্বাস্থ্য পৰীক্ষা কৰোৱা আৰু নিয়মীয়াকৈ দৰব সেৱন কৰাটো নিতান্তই প্ৰয়োজনীয়। আনহাতে উচ্চ ৰক্তচাপ সময়ত সঠিকভাৱে নিয়ন্ত্ৰণ নকৰিলে ই শৰীৰৰ যথেষ্ট ক্ষতি কৰিব পাৰে।\nশৰীৰৰ বিভিন্ন অংগসমূহ বিসংগতিয়ে দেখা দিলে এইসমূহ স্বাভাৱিক অৱস্থালৈ অনাটো বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে সম্ভৱ নহয়। এই সমস্যা অথবা বিপদৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ ৰোগীজন নিজে বিশেষ তৎপৰ হ’ব লাগিব আৰু প্ৰয়োজনীয় চিকিৎসা বিধি মানি চলিবলৈ ইচ্ছুক আৰু আগ্ৰহীও হ’ব লাগিব।\nএইক্ষেত্ৰত চিকিৎসক আৰু নিজৰ পৰিয়ালৰ লোকৰ লগত সহযোগিতাৰে আগবঢ়াটোও নিত্যান্তই আৱশ্যক। ৰক্তচাপ নিয়মীয়াকৈ পৰীক্ষা কৰা আৰু উচ্চ ৰক্তচাপজনিত সমস্যা হ’লে সঠিকভাৱে নিয়ন্ত্ৰণ কৰাটো অপৰিহাৰ্য। এয়াই ব্যক্তিজনক(ৰোগী) এক সুস্থ-সবল জীৱন যাপনত যথেষ্ট সহায় কৰিব।\nSystolic ৰক্তচাপ(mm of Hg)\nDiastolic ৰক্তচাপ(mm of Hg)\n140-159 mm Hg\n90-109 mm Hg\n160-179 mm Hg\nSystolic ৰক্তচাপ 130-139 mm Hg আৰু Diastolic ৰক্তচাপ 85-89 mm Hgক উচ্চ স্বাভাৱিক বা High Normal ৰক্তচাপ বুলি কোৱা হয়।\nলেখক: ডাঃ অমিতাভ মিশ্ৰ(সাদিন)


Est7| AsmULB | STEP | তাৰ পাছত ৰজা আৰু হামনে ৰাণী ইষ্টেৰৰ ভোজলৈ গ’ল।\nহামনৰ বিনাশ। মৰ্দখয়ে উচ্চপদ পোৱা।\n1তাৰ পাছত ৰজা আৰু হামনে ৰাণী ইষ্টেৰৰ ভোজলৈ গ’ল। 2দ্বিতীয় দিনা তেওঁলোকে যেতিয়া দ্ৰাক্ষাৰস বাকি দি আছিল, তেতিয়া ৰজাই ইষ্টেৰক পুনৰ সুধিলে, “ৰাণী ইষ্টেৰ, তোমাৰ নিবেদন কি? তাক তোমালৈ কৰা হ’ব। তোমাৰ অনুৰোধ কি? যদি ৰাজ্যৰ আধা অংশও তোমাক লাগে তাক দিয়া হ’ব।”\n3তেতিয়া ৰাণী ইষ্টেৰে উত্তৰ দি ক’লে, “মই যদি ৰজাৰ দৃষ্টিত অনুগ্ৰহ পাইছোঁ, আৰু যদি আপুনি ভাল দেখে, তেনেহ’লে মোৰ প্ৰাণ মোক দিয়ক। এয়েই মোৰ নিবেদন আৰু মোৰ লোক সকলৰ বাবেও মই এই অনুৰোধ কৰিছোঁ। 4কাৰণ মোক আৰু মোৰ স্বজাতীয় লোকসকলক ধ্বংস, বধ, আৰু বিনষ্ট কৰিবৰ বাবে বিক্রী কৰা হৈছে। আমি যদি কেৱল দাস-দাসী হ’বলৈ বেচা গলোহেঁতেন, তেনেহ’লে মই নিজমে থাকিলো হয়; আৰু ৰজাৰ শান্তিভংগ কৰাৰ একো প্রয়োজন নহ’ল হয়।” 5তেতিয়া ৰজা অহচবেৰোচে ৰাণী ইষ্টেৰক ক’লে, “তেওঁ কোন হয়? এই কাৰ্য কৰিবলৈ সাহ কৰা জন ক’ত আছে?”\n6ইষ্টেৰে ক’লে, “সেই দুষ্ট হামনেই বিৰুদ্ধী আৰু শত্ৰু লোক হয়।” তেতিয়া হামনে ৰজা আৰু ৰাণীৰ আগত আতঙ্কিত হ’ল। 7তেতিয়া ৰজাই ক্ৰোধত দ্ৰাক্ষাৰস পান কৰাৰ পৰা উঠি গৈ ৰাজপ্রসাদৰ বাগিছাত সোমাল; কিন্তু ৰজাই যে হামনৰ বিৰুদ্ধে অমঙ্গল স্থিৰ কৰিলে সেই কথা হামনে গ’ম পাই, ৰাণী ইষ্টেৰৰ পৰা নিজৰ প্ৰাণ ভিক্ষা কৰিবলৈ তাতে থাকিল।\n8তাৰ পাছত ৰজাই ৰাজপ্রসাদৰ বাগিছাৰ পৰা দ্ৰাক্ষাৰস পান কৰা কোঁঠালিলৈ উভটি আহিল। সেই সময়ত ইষ্টেৰে বহা আসনত হামন পৰি আছিল। ৰজাই ক’লে, “এই ব্যক্তিয়ে মোৰ গৃহত মোৰ সন্মুখত ৰাণীক বলাৎকাৰ কৰিব খুজিছে নেকি? এই কথা ৰজাৰ মুখৰ পৰা ওলোৱাৰ লগে লগে দাস সকলে হামনৰ মুখ ঢাকি ধৰিলে।\n9পাছত ৰজাৰ পৰিচৰ্যা কৰা হৰ্বোনা নামেৰে এজন নপুংসকে ক’লে, “যি মৰ্দখয়ে ৰজাৰ পক্ষে হিতজনক সম্বাদ দিছিল, তেওঁৰ বাবে হামনে যুগুত কৰা পঞ্চাশ হাত দীঘল ফাঁচি কাঠডাল হামনৰ ঘৰত পোতা আছে।” ৰজাই ক’লে, “সেই কাঠৰ ওপৰতে ইয়াক ফাঁচি দিয়া হওক।” তাতে মৰ্দখয়ৰ বাবে হামনে যুগুত কৰা ফাঁচি কাঠত হামনক ফাঁচি দিয়া হ’ল। তাৰ পাছতহে ৰজাৰ ক্ৰোধ শান্ত হ’ল।


বিশ্ব এইড্‌ছ দিৱস\nবিশ্ব এইড্‌ছ দিৱস, প্ৰতিবছৰে ১ ডিচেম্বৰৰ দিনা পালন কৰা হয়।১৯৮৮ চনৰ পৰা পালন কৰা এই দিৱস এইড্‌ছৰ দেশব্যাপ্তিৰ প্ৰতি সজাগতাৰ বাবে আৰু এই ৰোগত ভুগি মৃত্যু বৰণ কৰাসকললৈ সমৰ্পণ কৰা হয়। সমগ্ৰ পৃথিৱীজুৰি চৰকাৰ, স্বাস্থ্যকৰ্মী, বেচৰকাৰী সংস্থা আদিয়ে এই দিৱস পালন কৰি এইড্‌ছ প্ৰতিৰোধ আৰু নিয়ন্ত্ৰণৰ শিক্ষা প্ৰসাৰ কৰে।\nHIV-পজিটিভ লোক আৰু এইড্‌ছ আক্ৰান্ত লোকৰ লগত সহমৰ্মিতা প্ৰকাশৰ বাবে ৰঙা ফিটা এক গোলকীয় প্ৰতীক।\n১ ডিচেম্বৰ (1988 (1988)ৰ পৰা)\nবিশ্ব এইড্‌ছ দিৱস বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা (WHO)ৱে মানি অহা আঠটা গোলকীয় জনস্বাস্থ্য প্ৰচাৰ-অভিযানৰ এটা। আনকেইটা হৈছে বিশ্ব স্বাস্থ্য দিৱস, বিশ্ব ৰক্তদান দিৱস, বিশ্ব প্ৰতিষেধক সপ্তাহ, বিশ্ব যক্ষ্মা দিৱস, বিশ্ব ধপাত বিৰোধী দিৱস, বিশ্ব মেলেৰিয়া দিৱস আৰু বিশ্ব হেপাটাইটিছ দিৱস।\n২০১৩ চনৰ তথ্য অনুসৰি এইড্‌ছ ৰোগৰ ফলত বিশ্বজুৰি ৩.৬ কোটি মানুহৰ মৃত্যু হৈছে (১৯৮১-২০১২), আৰু আনুমানিক ৩.৫৩ কোটি মানুহে এইড্‌ছ আক্ৰান্ত জীৱন যাপন কৰি আছে। পৃথিৱীৰ বহু অঞ্চলত এণ্টিৰেট্ৰ'ভাইৰেল ঔষধৰ উন্নত উপলব্ধতা সত্বেও প্ৰতিবছৰে এইড্‌ছে প্ৰতিবছৰে ২,৭০,০০০ শিশুকে ধৰি ২০ লাখ লোকৰ জীৱন নাশ কৰে।\nএটা ৰাছিয়ান ডাকটিকট, ১৯৯৩ চন\nচুইজাৰলেণ্ডৰ জেনেভাৰ বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ দুজন ৰাজহুৱা তথ্য বিষয়া জেইম্‌ছ বান আৰু থমাহ নেটাৰে ১৯৮৭ চনৰ আগষ্টত প্ৰথমবাৰৰ বাবে বিশ্ব এইড্‌ছ দিৱসৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। বান আৰু নেটাৰে তেওঁলোকৰ পৰিকল্পনা এইড্‌ছৰ গোলকীয় আঁচনিৰ (এতিয়া UNAIDS) নিৰ্দেশক ড° জনাথন মেনৰ আগত প্ৰকাশ কৰে। ড° মেনে এই পৰিকল্পনাত সঁহাৰি জনায় আৰু ১৯৮৮ চনৰ ১ ডিচেম্বৰত প্ৰথম বিশ্ব এইড্‌ছ দিৱস পালনৰ পোষকতা কৰে। চান ফ্ৰান্সিস্ক'ৰ প্ৰাক্তন টেলিভিজন সাংবাদিক বানে ১ ডিচেম্বৰৰ দিনটো এইবাবেই প্ৰস্তাৱ কৰিছিল যাতে আমেৰিকান নিৰ্বাচনৰ বহুদিন পাছত আৰু বৰদিনৰ বন্ধৰ আগতে পালন কৰিবলগীয়া এই দিৱসটো পশ্চিমীয়া বাতৰি প্ৰকাশনসমূহে বেছিকৈ প্ৰচাৰ কৰে।\nপ্ৰথম দুবছৰ বিশ্ব এইড্‌ছ দিৱসে শিশু আৰু যুৱ লোকক গুৰুত্ব দিছিল। বহু মানুহে এই থীমৰ সমালোচনা কৰিলেও ই এইড্‌ছ ৰোগৰ লগৈ জড়িত নিন্দা আঁতৰোৱাত সহায় কৰিছিল।\n১৯৯৬ চনত HIV/AIDS সম্পৰ্কে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ যুটীয়া আঁচনি (UNAIDS) আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগে এই বিশ্ব এইড্‌ছ দিৱসৰ পৰিকল্পনা আৰু প্ৰচাৰৰ দায়িত্ব লয়। মাত্ৰ এদিন গুৰুত দিয়াৰ সলনি UNAIDS-এ ১৯৯৭ চনত বছৰজুৰি যোগাযোগ, প্ৰতিৰোধ আৰু আৰু শিক্ষাৰ প্ৰচাৰ চলায়। ২০০৪ চনত বিশ্ব এইড্‌ছ প্ৰচাৰ-অভিযান এটা স্বতন্ত্ৰ সংস্থালৈ পৰিণত হয়।\n"About World Aids Day". National Aids Trust. http://www.worldaidsday.org/about-world-aids-day.php। আহৰণ কৰা হৈছে:4December 2014.\nWorld Health Organization, WHO campaigns.\nWorld Health Organization, HIV/AIDS. WHO Fact sheet N° 360, updated October 2013. Geneva, Switzerland. Accessed 8 April 2014.\n"Joint United Nations Programme on HIV/AIDS (UNAIDS), ''Report on the Global HIV/AIDS Epidemic 2008,'' (Geneva, Switzerland: UNAIDS, July 2008)". UNAIDS. http://www.unaids.org/en/KnowledgeCentre/HIVData/GlobalReport/2008/2008_Global_report.asp। আহৰণ কৰা হৈছে: 2013-12-05.\n"NPR: How World AIDS Day Began". http://www.npr.org/2011/12/01/143017936/how-world-aids-day-began.\nU.S. Centers for Disease Control and Prevention, International News, "World AIDS Day Co-Founder Looks Back 20 Years Later", CDC HIV/Hepatitis/STD/TB Prevention News Update, 12 December 2007\n"Inventors of World AIDS Day: James Bunn and Thomas Netter". http://www.newsworks.org/index.php/local//speak-easy/30571-inventors-of-world-aids-day-james-bunn-and-thomas-netter.\n"Speicher, Sara. "World AIDS Day Marks 20th Anniversary Of Solidarity." ''Medical News Today.'' 19 November 2008". Medicalnewstoday.com. http://www.medicalnewstoday.com/articles/130044.php। আহৰণ কৰা হৈছে: 2013-12-05.\n"van Soest, Marcel. "Accountability: Main Message on World AIDS Day." Joint United Nations Programme on HIV/AIDS. 20 Oct 2006". Unaids.org. 2006-10-20. http://www.unaids.org/en/KnowledgeCentre/Resources/FeatureStories/archive/2006/20061020_Interview_Marcel_van_Soest.asp। আহৰণ কৰা হৈছে: 2013-12-05.\nYearbook of the United Nations 2005. Vol. 59. Geneva, Switzerland: United Nations Publications, 2007. ISBN 92-1-100967-7\nWorld AIDS Day - UK site\nHIC AIDS Slogans\nWorld AIDS Day Campaign - WHO Eastern Mediterranean Region\nWorld Aids Day posters from the AIDS Posters Collection - UCLA Library\nThe ILO's Getting to Zero at the workplace campaign


চৰকাৰৰ অৱহেলা! সদৌ অসম প্ৰাথমিক টেট উত্তীর্ণ শিক্ষক সমাজৰ ৰাজ্যজুৰি অৱস্থান ধৰ্মঘট পালন\nFebruary 1, 2022 12:49 pm\nসদৌ অসম প্ৰাথমিক টেট উত্তীর্ণ শিক্ষক সমাজে আজি ৰাজ্যজুৰি অৱস্থান ধৰ্মঘট কাৰ্যসূচী পালন কৰিছে। সমগ্ৰ অসমৰ লগতে বিশ্বনাথ জিলাটো অনুষ্ঠিত হয় এঘন্টিয়া এই অৱস্থান ধৰ্মঘট কাৰ্যসূচী।\nবিশ্বনাথ জিলা মিছন সমন্বয়কৰ কাৰ্যালয়ৰ সন্মুখত অনুষ্ঠিত হোৱা এই অৱস্থান ধৰ্মঘট কাৰ্যসূচীত চাৰিটা শিক্ষা খণ্ডৰ সৰ্বমুঠ ৪০গৰাকী শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীয়ে অংশগ্ৰহণ কৰে।\nবিভিন্ন সমস্যাৰে জৰ্জৰিত প্ৰায়ে প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচীৰ জৰিয়তে চৰকাৰক উত্থাপন কৰি অহা শিক্ষকসকলে আজি পৰ্যন্ত চৰকাৰৰ পৰা কোনো ধৰণৰ সমাধানৰ পথ পোৱা নাই যাৰ ফলত আজি পুণৰ ৰাজ্যৰ প্ৰতিখন জিলাত এই দৰে প্ৰতিবাদমুখৰ হৈছে শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীসকল।\nলগতে পঢ়ক: উফৰি গ’ল কোভিড বিধি! মাজনিশা মুখ্যমন্ত্ৰীক জন্মদিনৰ শুভেচ্ছা দিবলৈ অনুৰাগীৰ হেতা-ওপৰা\nপ্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰা শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰী সকলৰ বিশেষকৈ দাবী সমুহৰ ভিতৰত মূল দাবীসমূহ হ’ল:\n*পেব(PAB)ৰ নিৰ্দেশনা অনুসৰি দ্বৈত কেডাৰ ভঙ্গ কৰি শীঘ্ৰে সৰ্বশিক্ষাৰ অধীনৰ শিক্ষকসকলৰ চাকৰি নিয়মীয়াকৰণ কৰা।\n*১ জুলাই ২০২০ তাৰিখৰ ৰাজ্যপালৰ নির্দেশনা (Orders by the Governor of Assam)ত উল্লেখিত সকলোবোৰ সুবিধা শীঘ্ৰে প্ৰদান কৰা ।\n*২০১৯ চনৰ জুলাইৰ পৰা বঞ্চিত হৈ ৰোৱা বৰ্দ্ধিত মৰগীয়া বানচ বকেয়াসহ (সৰ্বমুঠ ১৯%) সম্পূর্ণকৈ আদায় দিয়া।\n* কৰ্মৰত অৱস্থাত মৃত্যুবৰণ কৰা শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীৰ পৰিয়ালক তেওঁলোকৰ বাকী থকা কাৰ্যকালৰ (৬০ বছৰলৈ) সম্পূৰ্ণ দৰমহা আৰু অন্যান্য সা-সুবিধা প্ৰদান কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা। (যিটো নিয়মীয়া শিক্ষকসকলক দিয়া হয়)।\n*আপোন ঘৰ লোণ, এনপিএছ, চাৰ্ভিচ বুক, গ্রেচুইটি, শিক্ষক বঁটা আদিৰ বাবে শীঘ্ৰে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা।\n*২০১২ চনৰ পৰা আজিলৈকে কৰ্মৰত অৱস্থাত মৃত্যুবৰণ কৰা শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীৰ পৰিয়ালক ন্যূন্যতম ২০ লাখ টকাৰ এককালীন সাহায্য প্ৰদান কৰা।\n*বদলিকৰণ আইনৰ সংশোধন কৰি বহি:জিলাত কৰ্মৰত শিক্ষকসকলক গৃহ জিলালৈ বদলিৰ সুবিধা প্ৰদান কৰা।\nলগতে পঢ়ক:সংসদত বাজেট উত্থাপন কেন্দ্ৰীয় বিত্তমন্ত্ৰী নিৰ্মলা সীতাৰমনৰ; আশা-প্ৰত্যাশাৰ চাপৰ প্ৰতিফলন!\n* নিম্ন প্রাথমিক বিদ্যালয়ত স্থায়ী প্রধান শিক্ষক পদ সৃষ্টি কৰি যোগ্যতা সম্পন্ন টেট উত্তীর্ণ ঠিকাভিত্তিক শিক্ষকসকলকো এই পদ প্ৰদান কৰা।\nইপিনে, মুখ্যমন্ত্ৰী ড০হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক জন্ম দিনৰ শুভেচ্ছা দিয়াৰ লগতে তেওঁলোকৰ সমস্যাসমূহৰ প্ৰতি দৃষ্টি দিবলৈ কাতৰ অনুৰোধ জনাইছে টেট উত্তীৰ্ণ শিক্ষক সমাজে।


Home ANJAN-SAIKIA CHINTAN অঞ্জন-শইকীয়া চিন্তন চিন্তন\nxukhdukh.com January 06, 2018 ANJAN-SAIKIA, CHINTAN, অঞ্জন-শইকীয়া, চিন্তন,\nচেতনা : ড্য হাৰ্ড মেটাৰ\nচেতনা মোৰ লগৰী, কেতিয়াবা চেতনাই মোক জোলোকে জোলোকে পানী খুৱাই। কিন্তু আমি দুয়ো দুয়োৰে লগৰীয়া, বৰ আপোন, এৰাব নোৱাৰা সম্পৰ্ক আমাৰ। চেতনা মোৰ সংজ্ঞা। চেতনা নাই মানে মই নাই, চেতনা আছে মানে মই আছোঁ।\nএয়া অৱশ্যে মই কোনো চেতনা নামৰ ছোৱালী বন্ধুক বুজাবলৈ কোৱা নাই। গ্ৰীক শব্দ suneidésis বা ইংৰাজী শব্দ consciousness ৰ অৰ্থই যি বুজাই তাক বুজাবলৈহে 'চেতনা ' শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছোঁ।\nমাতৃগর্ভত থকাৰ পৰাই চেতনা আৰু মই লগৰীয়া। মাতৃগর্ভত ভ্ৰুণস্থ হৈ শৰীৰৰ অংগ প্ৰতংগবোৰ গঠন হোৱাৰ কোনটো স্তৰত মানৱ ভ্ৰুণৰ জ্ঞান আহৰণ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হয় এতিয়ালৈকে বিজ্ঞানীসকলে সঠিক কৈ নিশ্চিত হ'ব পৰা নাই, কিন্তু ভ্ৰুণস্থ শিশুৰ চেতনা থকাৰ সংকেত গৰ্ভকালৰ ২৬-২৮ সপ্তাহৰ সময়ছোৱাত অনুভূত হয় বুলি বিজ্ঞানীসকল নিশ্চিত হৈছে।\nবহু গৱেষকৰ মতে মাতৃৰ ডিম্বাণু আৰু পিতৃৰ শুক্ৰানু মিলিত হৈ জাইগত (zygote) গঠন হোৱাৰ পৰ্বতে মানৱ ভ্ৰুণৰ প্ৰাথমিক চেতনা আৰম্ভ হয়। কিন্তু সেয়া এক জীৱকোষৰ সংবেদনশীলতাহে । সেই সংবেদনশীলতাক ভ্ৰুণৰ স্ব-চেতনা বুলি কব নোৱাৰি।\nশুক্ৰানু নিষেচিত ডিম্বকোষৰ কোষীয় পৰ্যায়ৰ চেতনা কি প্ৰক্ৰিয়াৰে এটি মানৱ শিশুৰ উচ্চতৰ আৰু স্বতন্ত্ৰ আত্ম-চেতনা তথা আত্ম-সজাগতাৰ পৰ্যায়লৈ ৰূপান্তৰিত হয় - এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ বিচাৰি উলিওৱা বিজ্ঞানীসকলৰ বাবে যে যথেষ্ট প্ৰত্যাহ্বানপূৰ্ণ হ'ব সেয়া নিশ্চিত।\nগৰ্ভস্থিত ভ্ৰুণৰ মস্তিষ্ক আৰু ইন্দ্ৰিয়বোৰৰ গঠন আৰু বিকাশ প্ৰক্ৰিয়া আগবাঢ়ি যোৱাৰ অৱস্থাতে ইন্দ্ৰিয়বোৰৰ (নাক,কান, চকু, ত্বক, জিভা) প্ৰাথমিক কাৰ্যক্ষমতাও আৰম্ভ হয় আৰু ভ্ৰুণস্থ শিশুৰ আত্মচেতনাৰো আৰম্ভণি হয় । গৰ্ভকালৰ তৃতীয়পৰ্যায়ৰ বেছিভাগ সময়ত শিশু এটিৰ মস্তিস্ক এক নিদ্ৰাৰত সপোন-সদৃশ অৱস্থাত থাকে, তাৰ মাজে মাজে কিছুক্ষণৰ বাবে গৰ্ভস্থ শিশুটিয়ে অংগ সঞ্চালনৰ দ্বাৰা মস্তিষ্কৰ চেতন অৱস্থাৰ সংকেত দি থাকে ।\nমাতৃগৰ্ভস্থিত ভ্ৰুণৰ অংগৰ শাৰিৰীক বিকাশ আৰু ইন্দ্ৰিয়ৰ গঠন আদি বিষয়ৰ লগতে ভ্ৰুণৰ চেতনা, নিদ্ৰা, ইন্দ্ৰিয়লব্ধ জ্ঞান আহৰণ আদি মগজুৰ বিভিন্ন প্ৰক্ৰিয়াৰবোৰৰ কাৰ্য্যক্ষমতা আৰু এইবোৰৰ পৰিমিতি, বিস্তৃতি আদি বিষয়ৰ বহু গৱেষণা চলি আছে আৰু অদূৰ ভৱিষ্যতে আমি এই বিষয়ত বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা জানিব পাৰিম। অৱশ্যেই এই বিষয়বোৰত গৱেষক বিজ্ঞানীসকলৰ মাজত বহু মতভেদো দেখা যায়।\nআমাৰ ভ্ৰুণৰ বিকাশ চেতনাৰ এক সম্প্ৰসাৰণ প্ৰক্ৰিয়া ? নে ভ্ৰুণৰ মগজুৰ বিকাশৰ পৰাহে চেতনাৰ সৃষ্টি হয়? -এনেধৰনৰ মতভেদো গৱেষক সকলৰ মাজত পৰিলক্ষিত হয়।\nঠিক কোনখিনি সময়ৰ পৰা 'মই' আৰু 'চেতনা' লগৰী হ'লো নিৰ্দিষ্টকৈ জ্ঞাত নহলেও মাতৃগর্ভতে আমাৰ যুগলবন্দীত্বৰ প্ৰক্ৰিয়াই গতি পাইছিল সেয়া নিশ্চিত। কিন্তু সেই প্ৰক্ৰিয়াৰ স্মৃতি আমাৰ মগজুৱে সোঁৱৰণ কৰিব নোৱাৰে।\nটোপনিত বাৰু আমি কৰবালৈ যাওঁ নেকি ? দেহটো দেখোন বিছনাতে থাকে ! বিছনাত পৰি লাইট অফ্ কৰি দিয়াৰ পিছত ঠিক কোনটো সময়ত আপোনাৰ টোপনি আহে বা আপুনি নিদ্ৰাৰাজ্যলৈ যায় আপোনাৰ মনত থাকেনে ? সাৰপোৱাৰ পিছত মনত পেলাবলৈ ( মিনিটৰ ঘৰত) চেষ্টা কৰিবচোন । মই বহুত চেষ্টা কৰিও নোৱাৰিলো দেই।\nপ্ৰকৃততে নিদ্ৰাৰত অৱস্থাত আমি বা আমাৰ চেতনা কলৈকো নাযায়। নিদ্ৰাৰত হোৱা মানে আমি আৰু আমাৰ চেতনা দুয়োয়ে জিৰণিহে লওঁ । নিদ্ৰা আৰু চেতনাশূন্যতা সমাৰ্থক নহয়। বৰং নিদ্ৰা চেতনাৰ এক বিশেষ অৱস্থাহে। নিদ্ৰাৰত হোৱা মানে আমাৰ চেতনাৰ লাইটটো চুইছ অফ্ কৰা নহয়, লাইটৰ প্ৰাবল্য ক্ৰমান্বয়ে ডিম ( dim) কৰা যেনহে হয়।\nঘৰৰ চৌপাশৰ কোলাহলৰ পৰা আঁতৰি অলপ শান্তিৰে কাম কৰিবলৈ যেনেকৈ আমি ঘৰৰ দুৱাৰ খিৰিকী বন্ধ কৰি লওঁ তেনেকৈ নিদ্ৰাৰত অৱস্থাত আমাৰ মস্তিস্কই ইন্দ্ৰিয়ৰ খিৰিকীবোৰ জপাই বহিৰ্বিশ্বৰ পৰা আঁতৰি অন্তৰ্জগতত সক্ৰিয়হৈ কাম কৰি থকাৰ দৰে হয়। ঘৰৰ দুৱাৰত কোনোবাই জোৰকৈ ঢকিয়ালে যেনেকৈ আমি মাতিবলৈ বাধ্য হওঁ, তেনেদৰে টোপনিত আমাক কোনোবাই হেচুকি দিলে আমি প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰোঁ।\nআমাৰ নিদ্ৰাৰ গভীৰতা অনুসৰি পাঁচোটাকৈ পৰ্যায় আছে আৰু আমাৰ মস্তিষ্ক কেউটা পৰ্যায়তে ভিন্নধৰনেৰে সক্ৰিয়ভাৱে কাৰ্য্যকৰী হৈ থাকে- সেয়া স্নায়ুবিজ্ঞানী সকলে ইলেক্ট্ৰ-এনকেফেল'গ্ৰাফী কৰি নিৰ্ণয় কৰিছে।\nটোপনিৰ REM (rapid eye movement) পৰ্যায়ত আমি সচৰাচৰ সপোন দেখোঁ। আমি সপোনৰ অভিজ্ঞতা আমাৰ অৰ্ধচেতন অৱস্থাৰ মাধ্যমেৰেই পাওঁ। বাস্তৱযেন পৰিবেশত আমি দেখোঁ, শুনো, স্পৰ্শ কৰো, স্বাদ লওঁ (সম্ভবতঃ আমি সপোনত গোন্ধ নাপাওঁ!)।\nসপোনত আমি নিষ্ক্ৰিয় পৰ্যবেক্ষক নহয়, সপোনত আমি কথা কওঁ, যুদ্ধ কৰোঁ, প্ৰেম-ৰোমান্স কৰোঁ, দৌৰো । সপোনৰ চেতন অৱস্থা, জাগৃত চেতন অৱস্থাৰ দৰে নহয়। সপোনক আমি চেতন-ইচ্ছাৰে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰো, বৰং ঘটনাবোৰ ঘটি থাকে, আমিও স্বপ্নাৰথত উঠি গৈ থাকোঁ। সপোনত আমি আমাৰ বাস্তৱ সামৰ্থ্যক আত্ম-অৱলোকন (introspect) কৰিব নোৱাৰোঁ, আশ্চৰ্য্যজনক ভাবে আমি সপোনত উৰিব পাৰো, বহুদিন আগতে মৃত্যুহোৱা মানুহকো লগ পাওঁ। জাগৃত অৱস্থাৰ বিচাৰেৰে মনোবিজ্ঞানীয়ে সপোনক প্ৰাণৱন্ত সংবেদী-চলন ভ্ৰম (vivid sensory motor hallucinations) বুলি কয়।\nসাধাৰণতে সপোনৰ স্মৃতি বৰ ক্ষন্তেকীয়া, বেছিভাগ পুনৰ জাগৃত অৱস্থালৈ ঘূৰি অহালৈ মনত নাথাকে। সপোন মনত ৰখাৰ একমাত্ৰ উপায় হৈছে সাৰপোৱাৰ পিছত তৎক্ষণাৎ ইয়াক লিখিব লাগে বা আনৰ আগত কৈ দিব লাগে, তেতিয়াহে দেখোঁতাৰ স্মৃতিয়ে ইয়াক গ্ৰহণ কৰে।\nযদিও আমাৰ সপোন মনত নাথাকে, সপোনত ঘটা ঘটনাবোৰৰ সংগতি আমাৰ চেতনাৰ অতীতৰ সজাগ, অৰ্ধসজাগ অভিজ্ঞতাৰ মাজতে থাকে। সপোনত আমাৰ মস্তিস্কই আমাৰ অতীত জীৱনৰ খণ্ডিত অংশৰ ডুখৰীয়া ঘটনাবোৰেই সোঁৱৰণ কৰে । আমি প্ৰায়েই সপোনত গভীৰ দুখ, ভয়, তীব্ৰ উত্তেজনা বা আনন্দৰ অনুভূতিৰ অভিজ্ঞতা লভো।\n'মগজুৱে কিয় আৰু কেনেকৈ সপোন তৈয়াৰ কৰে' - এই প্ৰশ্নটো এতিয়াও এক মৌলিক সাথঁৰ। নিদ্ৰা আৰু সপোনৰ জগতখন বৰ আমোদজনক যদিও মনোবিজ্ঞানী আৰু স্নায়ুবিজ্ঞানীৰ বাবে এক জটিল বিষয়। ফ্ৰয়েদীয় তত্ত্বৰ উপৰিও আধূনিক স্নায়ুবিজ্ঞানী, মনোবিজ্ঞানীসকলে সপোন জগতখনৰ বহু ৰহস্য উন্মোচন কৰিছে আৰু অদূৰ ভৱিষ্যতে আৰু বহু কথা জানিব পৰা যাব বুলি আশা কৰিব পাৰি। তেওঁলোকে 'আমি কিয় সপোন দেখোঁ' বা 'সপোনৰ অৰ্থ কি' - এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ হয়তো সোনকালেই দিব।\nউত্তৰ যিয়েই নহওক লাগে - এই কথা কবই লাগিব যে নিদ্ৰা আৰু সপোন জগতৰ এক সুন্দৰতম বস্তু।\nসংজ্ঞাহীন হৈ 'কমা' লৈ যোৱাৰ আগতে আহকচোন এবাৰ ভাবি চাওঁ 'চেতনা'ৰ সংজ্ঞা নো কি?\nব্যক্তি এজনৰ সংবেদনশীলতা, সজাগতা, অনুভৱ আৰু অভিজ্ঞতা লভাৰ সামৰ্থ্যক - সাধাৰণতে তেওঁৰ চেতনা বুলি কোৱা হয়। ব্যক্তিভাৱনাত 'মই ' অনুভূতি তৈয়াৰ কৰা আৰু জীৱনৰ অনান্য ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা থকা স্বত্বেও চেতনাই কেনেদৰে কাৰ্য্য সম্পন্ন কৰে, সেই বিষয়ে আমি খুব কমেইহে জানিব পাৰিছো।\nমানৱ-চেতনা এক প্ৰিজম্-তুল্য অস্পষ্ট ধাৰণাহে (prismatic ambiguous concept), যাৰ এক সৰ্বগ্ৰহণযোগ্য সংজ্ঞা এতিয়ালৈকে নিৰ্ণয় কৰিব পৰা হোৱা নাই।\nমানৱ-চেতনা মনোবিজ্ঞানী আৰু স্নায়ুবিজ্ঞানী সকলৰ বাবে এক ৰহস্যময় পৰিক্ৰমা। মানৱ মস্তিস্কই স্নায়বিক আৰু জৈৱ-ৰাসায়নিক ক্ৰিয়াকাৰ্য্যৰ জড়িয়তে কেনেকৈ চেতনাৰ সৃষ্টি কৰে স্নায়ুবিজ্ঞানীসকলে সঠিককৈ এতিয়ালৈকে জানিব পৰা নাই।\nআধুনিক বিজ্ঞানে প্ৰত্যয়জনকভাবে দেখুৱাব পাৰিছে যে আমাৰ মস্তিস্কৰ সম্পূৰ্ণ ভৌতিক আৰু ৰাসায়নিক ক্ৰিয়াকাৰ্য্যৰ বাবেই আমাৰ 'চেতনা'ৰ উদ্ভৱ হয়, ইয়াত কোনো অভৌত বা অপাৰ্থিৱ তত্ত্ব নাই । চেতন ব্যৱস্থা এটা পাবলৈ কেৱল ভৌত উপাদানৰ প্ৰয়োজন। পদাৰ্থকণাবোৰ বিশেষ সজ্জা বা শৃংখলত আৱদ্ধ হ'লে চেতনাৰ উদ্ভৱ হয়। কিন্তু কিয় আৰু কেনেকৈ চেতনাশূন্য পদাৰ্থকণা বোৰৰ জটিল সাজোনে চেতনা সৃষ্টি কৰে ?\n- এয়া একৈশ শতিকাৰ আধূনিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানী আৰু স্নায়ুবিজ্ঞানী সকলৰ বাবে এক বৃহৎ প্ৰত্যাহ্বান।\nশল্যচিকিৎসকে কোনো এটা অপাৰেচন কৰাৰ আগতে এনাস্থেচিয়া চিকিৎসকে আমাক ঔষধ প্ৰয়োগ কৰি চেতনাশূণ্য বা সংজ্ঞাহীন কৰে। চেতনাহীন কৰাৰ এই প্ৰক্ৰিয়াটো 'দৰৱ প্ৰয়োগৰ দ্বাৰা আৰোপিত কমা' (Pharmacologically induced coma) বুলি কোৱা হয়।\n'কমা' অৱস্থাত আমাৰ সংজ্ঞা নাইকীয়া হয়। আমি 'সংজ্ঞা' হেৰুওৱা মানে আমি নোহোৱা হৈ যোৱাৰ দৰেই হয়। সংজ্ঞাহীন অৱস্থাত আমাৰ চেতনা 'স্থান আৰু সময়' শূণ্য হৈ পৰা যেন হয়।\nপ্ৰকৃততে কমা অৱস্থাত আমাৰ 'চেতনা'ৰ কি হয় ? এনে অৱস্থাত আমাৰ চেতনা মস্তিস্কৰ এতিয়ালৈকে অনাবিষ্কৃত কোনো স্থানত স্থিত হয় নেকি ? - এই প্ৰশ্নবোৰৰ সম্পূৰ্ণ উত্তৰ আমি স্নায়ুবিজ্ঞানী সকলৰ পৰা সোনকালেই পাম।\nসহজকথাত কমা অৱস্থাত আমি চাউণ্ডপ্ৰুফ, লাইটপ্ৰুফ নিজকে নেদেখা অন্ধকাৰ কোঠা এটাৰ গোপন স্থানত লুকাই থকাৰ দৰে হয় ।\nস্নায়ুবিজ্ঞানী সকলে সংজ্ঞাহীন কমা অৱস্থাৰ মস্তিষ্ক আৰু সুস্থ সচেতন মস্তিষ্কৰ নিউৰ'ইমেজিং টেকনিক fMRI, Pet Scan, EEG আদিৰ সহায়ত বিভিন্ন পৰীক্ষা কৰি দুয়োটা অৱস্থাত মস্তিস্কৰ বিভিন্ন স্থানৰ স্নায়ুকোষৰ বাৰ্তাসংযোগী জালিকাৰ গঠন, ৰক্তসঞ্চাৰন, অক্সিজেন সংপৃক্তি, বৈদ্যুতিক তৰংগ আদিৰ কেনেধৰণৰ পাৰ্থক্য পৰিলক্ষিত হয় - তাৰবিষয়ে বহু ন ন কথা জানিব পাৰিছে। বিগত কিছু বছৰৰ পৰা মানৱ মস্তিস্ক আৰু চেতনাৰ ক্ষেত্ৰখনত অত্যাধুনিক প্ৰযুক্তিৰ সহায়ত বিস্তৃত অধ্যয়ন, গৱেষণা, সম্পৰীক্ষা আৰম্ভ হৈছে। গতিকে অদুৰ ভৱিষ্যতে আমাৰ অন্তৰ্জগতৰ 'মই' টোৰ বিষয়ে ন ন কথা জানিবলৈ সক্ষম হম বুলি অাশা কৰিব পাৰি।\nপ্ৰায় ৮০ বিলিয়ন স্নায়ুকোষৰে গঠিত মস্তিস্কৰ জটিল গঠন আৰু ইয়াৰ কষ্টবোধ্য কাৰ্য্যকুশলতাই মানৱ মনক আবহমান কালৰ পৰাই আশ্চর্যান্বিত কৰি আহিছে। বিখ্যাত জ্যোতির্বিজ্ঞানী কাৰ্ল চেগানে তেওঁৰ 'দ্য কচমচ্' গ্ৰন্থত কোৱা কথাৰেই সম্ভৱ সাৰাংশ লিখিব পাৰি। তেখেতে কৈছিল - '\n"The brain isavery big place inavery small space."\nবহিৰ্বিশ্বৰ বিশালতাৰ দৰে আমাৰ অন্তৰ্জগতো অত্যন্ত বিশাল। আমাৰ মস্তিষ্কৰ জেলিসদৃশ মোনাটোৱে কেনেকৈ বহিৰ্বিশ্বৰ সকলো প্ৰাকৃতিক তথ্য ইন্দ্ৰিয়ৰ জড়িয়তে সংগ্ৰহ কৰি এইবোৰক জীয়াই থকাৰ ৰমনীয় অনুভৱলৈ ৰূপান্তৰ কৰে?\nআমাৰ দেহ তথা মস্তিস্ক সম্পূৰ্ণ প্ৰাকৃতিক উপাদান আৰু নিয়মৰ দ্বাৰাই গঠিত, অথচ আমাৰ আত্মচেতনাৰ পৰা উদ্ভুত 'মই' টোৱে প্ৰকৃতিৰ আন অংশৰ পৰা নিজকে পৃথক অনুভৱ কৰে ?\n- এই ৰহস্যবোৰৰ উত্তৰ অনাগত দিনত বিজ্ঞানে আমাক নিশ্চয় একলা একলাকৈ জানিবলৈ দিব।\nচেতনা জীৱনৰ ৰহস্য, বিশ্বচৰাচৰৰ আশ্বৰ্য্য। চেতনা আমাৰ সকলোৰে জীৱনৰ মৰ্মবস্তু । বিজ্ঞানে মানৱ চেতনাক বিজ্ঞানৰ সূত্ৰত এতিয়ালৈকে বান্ধিব পৰা নাই যদিও বিজ্ঞানৰ গৱেষণাত এয়া স্পষ্ট হৈছে যে ই মস্তিস্কৰ এক অন্তস্থ গুণ বা বৈশিষ্ট্য।\nআমাৰ মনোদৈহিক বিভিন্ন ক্রিয়াকলাপ - ভাষা, কথন, আবেগ, শুনা, দেখা আদিৰ বাবে মগজুৰ বিভিন্ন অংশবোৰ আৰু সেইবোৰৰ স্নায়ুসংযোগী ব্যৱস্থাবোৰ জড়িত বা দায়বদ্ধ। সেইদৰে এইটোও স্পষ্ট যে আমাৰ মস্তিস্কৰ অসংখ্য স্নায়ুকোষৰ কোটি কোটি আন্তঃসংযোগী জটিল ব্যবস্থাৰ বাবেই চেতনাৰ সৃষ্টি হয়। মস্তিস্কৰ মৃত্যু হোৱা মানে স্নায়ুকোষবোৰৰ মৃত্যু। যিদৰে হৃদযন্ত্ৰৰ কাৰ্য্য বন্ধ হোৱাৰ লগে লগে শৰীৰৰ ৰক্তসঞ্চালনৰ পাম্পটোও স্তব্ধ হয়, তেনেদৰে মস্তিস্কৰ মৃত্যুৰ লগে লগে স্নায়ুকোষবোৰৰ ফায়াৰিং স্তব্ধ হয় আৰু চেতনাৰো অস্তিত্ব নোহোৱা হয়।\nএয়াই বিজ্ঞানৰ প্ৰাকৃতিক সিদ্ধান্ত।\nজীৱৰ লক্ষণ চেতনা। এককোষী অনুজীৱৰ পৰা উচ্চতৰ মস্তিষ্কধাৰী প্ৰাণীৰ চেতনাৰ গুনগত মানৰ ভিন্নতা থাকিলেও সকলো জীৱৰে অপৰিহাৰ্য্য বৈশিষ্ট্য হৈছে চেতনা। জীৱকোষৰ পৰাই কোষ বিভাজন প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা আন এটি জীৱকোষৰ সৃষ্টি হয়। জীৱৰ পৰা জীৱৰ সৃষ্টি হোৱা পৰিঘটনাৰ মাজেৰেই চেতনাৰ পৰা চেতনা বিস্তাৰিত হয়। ঘটনাটো এটা চাকিৰ পৰা আন এটা চাকি জ্বলোৱাৰ দৰে হয়।\nজীৱজগতখন মূলতঃ চেতনাৰ জগত। বিশ্বজগতত প্ৰথম জীৱকণা সৃষ্টি হোৱাৰে পৰা জীৱনৰ প্ৰৱাহ আজিকোপতি নিৰৱচ্ছিন্নভাৱে চলি আছে, ভৱিষ্যতলৈও চলি থাকিব। জীৱন প্ৰৱাহৰ অন্য অৰ্থ চেতানৰ প্ৰৱাহ।\nএই চেতনা প্ৰৱাহৰ উৎস বিচাৰিবলৈ হ'লে আমি বহুদূৰ অতীতলৈ পিছুৱাই যাব লাগিব।\nপ্ৰায় ৩০০ কোটিৰ পৰা চাৰিশ কোটি বছৰৰ আগতে জীৱকোষ তথা চেতনা সৃষ্টিৰ আখৰা চলিছিল আদিম পৃথিৱীৰ গৰম পানীৰ ভাণ্ডাৰ মহাসাগৰৰ গৰ্ভপৃষ্ঠত । কিছু মতভেদ আছে যদিও, ওপৰিন-হেলদেনৰ (Oparin-Haldane) জীৱসৃষ্টিৰ তত্ত্বকেই বৰ্তমান আধূনিক বিজ্ঞানীসকলে সমৰ্থন কৰে আৰু মিলাৰ-ওৰে (Miller-urey) নামৰ বিজ্ঞানীদ্বয়ে এই তত্ত্বৰ যথাৰ্থতা, পৰীক্ষাগাৰত কৃত্ৰিমভাৱে পৃথিৱীৰ প্ৰাকজৈৱিক পৰিবেশ তৈয়াৰ কৰি, সফলতাৰে সম্পন্ন কৰি দেখুৱাইছে (১৯৫০চন)।\nবৃহৎ অনুৰ সমাবেশেৰে প্ৰাচীন পৃথিৱীৰ সমুদ্ৰগৰ্ভত কিছুমান কলয়ডীয় দ্ৰৱণৰ সৃষ্টি হৈছিল। এই কলয়ডীয় সমাবেশৰে নাম দিয়া হৈছিল 'কোৱাচাৰভেট' ( Coacervate)। আদিম পৃথিৱীৰ সাগৰৰ গৰমপানীৰ গৰ্ভপৃষ্ঠত কোটি কোটি বছৰ ধৰি কোৱাচাৰভেটৰ লীলা-খেলা চলিছিল। এই লীলা-খেলা আছিল ' বৈদ্যুতিক আৰু ৰাসায়নিক পৰিবৰ্তনৰ'। কেতিয়াবা কোৱাচাৰভেটে নতুন অনুক সাঙুৰি লৈ আকাৰ বঢ়াইছিল, কেতিয়াবা কোনো এটা অংশ ত্যাগ কৰি সৰু হৈছিল। এই গ্ৰহণ আৰু বৰ্জনৰ প্ৰক্ৰিয়াই হৈছে ভৱিষ্যতৰ জীৱৰ গ্ৰহণ-বৰ্জনৰ আদিৰূপ।\nসমুদ্ৰগৰ্ভত সৃষ্টি হোৱা কোৱাচাৰভেটক প্ৰকৃতাৰ্থত জড় আৰু জীৱৰ মিলন বিন্দু বুলি কব পাৰি। জীৱৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে চেতনা। চেতনা যে জড় বস্তুৰেই গুণগত উত্তৰণ সেয়া জড়ৰ পৰা জীৱনলৈ আগবঢ়া পৰিক্ৰমাৰ ধাপবোৰৰ পৰাই বুজা যায়। কোৱাচাৰভেটেই জড় পদাৰ্থত প্ৰথম স্পন্দনৰ ঝংকাৰ তুলিছিল। এটা ভাগি দুটা হোৱা, দুটা লগ হৈ এটা হোৱা - জীৱনৰ এই অনন্ত ছন্দ সাগৰ বুকুত কোৱাচাৰভেটেই আৰম্ভণি কৰিছিল।\nকোৱাচাৰভেটৰ জটিল ৰাসায়নিক গঠন, স্পন্দনৰ অভিনৱত্ব আৰু এইবোৰৰ ওপৰত সূৰ্যৰ তাপ আৰু অতিবেঙুণীয়া ৰশ্মিৰ পৰোক্ষ প্ৰভাৱে গোটবোৰক অধিক জটিল আৰু অধিক স্পন্দনশীল অৱস্থালৈ লৈ গৈছিল । কোটি কোটি বছৰ ধৰি চলি থকা এই পৰিঘটনাৰ মাজতে কোনো এটা সময়ত জীৱকোষৰ তুল্য আদিম কণা গঢ় লৈ উঠিছিল। জড়কণাৰ পৰাই জীৱৰ সাৰবস্তু এমিনো এচিড, জটিল শৰ্কৰা, নাইট্রোজেন খাৰ আদিৰ সৃষ্টি হৈছিল আৰু এইবোৰ বিভিন্ন বিন্যাসত বান্ধ খাইছিল।\nসেইদৰেই এসময়ত ডিঅক্সিৰাইবজ শৰ্কৰা, ফচফেট্, নাইট্রোজেন খাৰ এক বিশেষ সজ্জাত আৱদ্ধ হোৱাৰ ফলত 'ডিঅস্কিৰাইবো নিউক্লিক এচিড' বা DNAৰ কিবাকৈ সৃষ্টি হৈছিল। এই পৰিক্ৰমাৰ সবাতোকৈ গুণগত উত্তৰণ ঘটিছিল যেতিয়া জীৱন অনুৱে প্ৰাণ সংকেত সঞ্চাৰ কৰিব পৰা 'ডি এন এ' (DNA) ক নিজৰ বৃত্তত আৱদ্ধ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।\nজড় অনুবোৰৰ মাজত ঘটি থকা হাজাৰ হাজাৰ বিক্ৰিয়াৰ মাজত দুই এটা বিক্ৰিয়াহে জৈৱ অনু গঠনৰ সঠিক দিশত আগবাঢ়িছিল।\nপৰীক্ষাগাৰত বিচৰামতে বিক্ৰিয়াবোৰ স্তৰে স্তৰে ঘটাই একোটা জৈৱযৌগ সৃষ্টি কৰাতো বৰ্তমান সহজ কাম যদিও নিজে নিজে বিক্ৰিয়া ঘটি জৈৱযৌগ সৃষ্টি হ'বৰ বাবে হাজাৰ হাজাৰ বছৰ লাগিছিল। বালিত এটা বিশেষ মূৰ্তি গঢ়িবলৈ সহজ, কিন্ত বতাহৰ প্ৰভাৱত নিজে নিজে তেনেকুৱা মূৰ্তি এটা গঢ় লবলৈ হাজাৰ হাজাৰ বছৰ লাগিব পাৰে । সেইদৰেই জৈৱ যৌগ সৃষ্টিৰ পৰা ডি এন এ সৃষ্টি হ'বলৈ কোটি কোটি বছৰ লাগিছিল বুলি বিজ্ঞানীসকলে অনুমান কৰিছে।\nএই ' ডি এন এ' কে সাহিত্যৰ ভাষাৰে জীৱন প্ৰবাহৰ মূখ্য সূত্ৰধাৰ বুলি ক'লে অত্যুক্তি কৰা নহব হয়তো।\nসংগীতৰ বিশাল জগতখন মূলতঃ যিদৰে সুৰৰ জগত, বিশাল জীৱজগতখনো মূলতঃ চেতনাৰ জগত। প্ৰতিটো গান যিদৰে নিজস্ব মাদকতা আৰু বৈশিষ্ট্যৰে পূৰ্ণ তেনেকৈ প্ৰতিটো জীৱই স্বকীয় বৈচিত্ৰ আৰু বৈশিষ্ট্যৰে সমৃদ্ধ। সুৰ যিদৰে সপ্তস্বৰৰ গাঁথনিৰ ভিন্ন প্ৰকাশ, জীৱৰ চেতনাও তেনেকৈ আদিম পৃথিৱীৰ সমুদ্ৰগৰ্ভৰ বুকুত সৃষ্টি হোৱা চেতনাৰ স্পন্দনৰেই অপৰিসীম বিস্তৃতি।\nবিশ্ববিখ্যাত বিজ্ঞানী ষ্টিফেন হকিঙে দুবছৰমান আগতে BBCক সাক্ষাৎকাৰত কৈছিল - 'The development of full artificial intelligence could spell the end of human race.'\nকৃত্রিম বুদ্ধিমত্তাৰ বহুল প্ৰয়োগে আজিৰ সময়ছোৱাত মানুহৰ ব্যক্তিগত আৰু সামাজিক জীৱনলৈ কেনেধৰণৰ পৰিৱৰ্তন আনিছে সেয়া আমি আজি পলে পলে অনুভৱ কৰিছোঁ। মহাকাশযান, যুদ্ধ প্ৰযুক্তি মিছাইল দ্ৰ'ন , এন্ডয়ড আই-ফোন মবাইল, ৰবটিক শল্যচিকিৎসা, ডিজিটেল স্মার্ট নিৰাপত্তা ব্যৱস্হা, আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত 'কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা'ৰ বৰ্তমান বিস্তৃত প্ৰয়োগ ঘটাৰ উপৰিও বৈজ্ঞানিক প্ৰবন্ধ যুগুতাই উলিওৱা, সংগীত সৃষ্টি, গীতৰ সুৰ কৰা, সাংবাদিক দৰে বাতৰি সংগ্ৰহ কৰা, ৰোগৰ লক্ষণসমূহ বিশ্লেষণেৰে ৰোগ নিৰ্ণয় আদি বহু বিষয়তো ব্যৱহৃত হৈছে।\nশিল্পকলাৰ সৃষ্টি এতিয়া মানুহৰ 'একক স্বত্ব আৰু অধিকাৰ' হৈ থকা নাই বুলিলে হয়তো ভুল কোৱা নহ'ব। অচিৰেই কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাসম্পন্ন ৰবটে কবিতা লিখিব, গান লিখিব, গল্প উপন্যাস লিখিব , আৰু সেয়া পঢ়ি হয়তো আমি হাঁহিম, কান্দিম, আপ্লুত হ'ম।\nএইবোৰৰ পৰা অৱশ্যে মানৱ জাতিৰ কিবা ক্ষতি হ'ব বুলি কব নোৱাৰি, কাৰন এইসকলোবোৰ পৰিচালিত হ'ব মানৱ মস্তিস্কপ্ৰসুত চেতনাৰ দ্বাৰাহে। কিন্ত যন্ত্ৰবোৰ যদি স্ব-চেতনা যুক্ত হয়, নিজস্ব 'মন' যুক্ত হয়, মেমৰিকাৰ্ড, ইন্টেলিজেন্স কাৰ্ডৰ দৰে 'চেতনা'ৰ মাইক্ৰ'কাৰ্ড, নেনোচিপচ্ সুমুৱাই বিভিন্ন যন্ত্ৰক যদি চেতনাযুক্ত কৰিব পৰা সম্ভৱ হয় - - - - তেতিয়া কি পৰিস্থিতি হবগৈ সেয়া কল্পনা কৰাও বৰ কষ্টকৰ।\nবহু ৰবটিক বিজ্ঞানী প্ৰযুক্তিবিদৰ মতে ষ্টিফেন হকিঙৰ কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা সম্পৰ্কে যি সংশয় - সেয়া অমূলক । তেওঁলোকৰ মতে কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা প্ৰয়োগৰ চূড়ান্ত উন্নতি সাধন হলেও কোনো চফ্টৱেৰ প্ৰগেমিঙৰ দ্বাৰা যন্ত্ৰত 'চেতনা' বা 'মন' তৈয়াৰ কৰা সম্ভৱ নহয়।\nচেতনা, চৈতন্য, আত্মচৈতন্য, আদি বিষয়বোৰ এতিয়া আৰু ধৰ্ম, দৰ্শন, আধ্যাত্মিকতাৰ একচেটিয়া বিষয় হৈ থকা নাই। এয়া এতিয়া বিজ্ঞানীৰ গৱেষণা আৰু পৰীক্ষাগাৰৰ বিষয়। এই কথা ঠিকেই অনুমান কৰিব পাৰি যে বিজ্ঞানৰ আজিৰ 'হাৰ্ড মেটাৰ' চেতনাক বিজ্ঞানীসকলে ভৱিষ্যতে কোবাই, গলাই 'কোমল' কৰিবই। অৱশ্যে সেই কোমল চেতনাই ভৱিষ্যতে কি পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰে সেয়া ভৱিষ্যতেহে ভালদৰে কব পৰা যাব ।\n('মুক্ত চিন্তা' জুলাই,২০১৭ সংখ্যাত প্ৰকাশিত)\nলেখকৰ পৰিচয়: শিশুৰোগ বিশেষজ্ঞ, নগাঁৱ\nTags # ANJAN-SAIKIA # CHINTAN # অঞ্জন-শইকীয়া # চিন্তন\nLabels: ANJAN-SAIKIA, CHINTAN, অঞ্জন-শইকীয়া, চিন্তন


October 2018 – Page3– ফটাঢোল\nছলমান (কাৰ বাপেকৰ কি আহে কি যায় ভংগীত): ইস্ক্ ছে আগে? কেটৰিনা (মুখখন পাতি হাঁহৰ নিচিনা কৰি): কুচ নাহী, কুচ নাহী… এইপিনে আমাৰ দৰে হলধৰ-বলধৰৰ কাৰ লোন, হোম লোন, পেট্ৰ’লৰ খৰচ, ইলেক্ট্রিচিটি বিল, খুলশালীৰ বিয়া আদিৰে পৰা গোপন খৰ-খজুৱতিলৈকে এশ এবুৰি সমস্যাই জুৰুলা কৰা জীৱন, তাৰ মাজতে এপলক মনোৰঞ্জনৰ বাবে টিভিটোৰ সমুখত বহি এই “কুচ নাহী, ফুচ নাহী” গান চাবলগীয়া হ’লে গান বনোৱাজনৰ মুখতে ঠোকোনা মাৰি দিবলৈ মন যায়। গোপন খৰ-খজুৱতিৰ কথাটো সাধাৰাণীকৰণ কৰিহে ক’লো, ছলমান-কেটৰিনাৰ নহ’লেও সাধাৰণ মানুহৰ হয়েই\nOctober 3, 2018 গল্প\t22 Comments\nকান্দোন: এটা ভৌতিক গল্প – দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য\nশব্দটো পৰহি ৰাতি দহমান বজাত শ্ৰীমতীয়ে শুনিলে। আচলতে শব্দ নহয়, কেঁচুৱাৰ কান্দোন। শ্ৰীমতীৰ মতে অলপ অলপ সময়ৰ ব্যৱধানত পাঁচমিনিটমানৰ ভিতৰত তিনি-চাৰিবাৰমান হেনো কান্দিছিল কেঁচুৱা এটাই। ক’ৰপৰা আহিল কেঁচুৱা! : সঁচাকৈ কেঁচুৱাৰ কান্দোন নে? কনফাৰ্মড্ তুমি? নে মেকুৰীৰ চিঞৰ? – সুধিলোঁ এওঁক। : কি ফাল্টু কথা কোৱা হে? কেঁচুৱাই ‘আঁ’ বুলি চিঞৰ এটা মাৰিলেও বুজি পাওঁ সেয়া যে বাচ্ছাই চিঞৰিছে। দুটাকৈ ল’ৰা ডাঙৰ কৰিলোঁ নিজ হাতে। কথা সোধে। পৰহি আমাৰ ঘৰটোত প্ৰথম দিন আছিল, প্ৰথম ৰাতি আছিল। দিনটোৰ ব্যস্ততাৰ বাবে ন’মান\nকিছুমান মানুহ আছে, যিয়ে জীৱনত এনেদৰে সাঁচ বহুৱাই ৰাখে যে যিকোনো সময়ত তেওঁলোকৰ স্মৃতিয়ে আপোনাৰ মুখত এমোকোৰা হাঁহি বিলাব পাৰে৷ অমুকীৰ জীৱনৰ এনে এক প্ৰতিভাশালী ব্যক্তি হ’ল ধুনতী বাই৷ আচল নামটো নকওঁ দিয়ক৷ ইমান এক্টিভ তেখেত যে, চোচিয়েল মিডিয়াত তেখেতৰ চিক্ৰেট ফাদিল কৰাৰ কথা কিবা প্ৰকাৰে গম পালে ঔ কিলাব পাৰে অমুকীক৷ কথাটো সেই অমুকীয়ে শেঙুন থেপীয়া মুখখনৰ সৈতে দুডলীয়া বেণী গুঠি স্কুলত যোৱাৰ দিনৰে৷ ধুনতী বাই তেতিয়া চৈধ্য পোন্ধৰ বছৰীয়া লচপচীজনী আছিল৷ এতিয়াও তেৰাৰ জলৱা আমাৰ অঞ্চলৰ অলিয়ে গলিয়ে\nমোৰ দুজন ভাল বন্ধুৰ কথাৰে লিখনিটোৰ পাতনি মেলিব খুজিছোঁ৷ প্ৰগতিশীল চিন্তাধাৰৰ বাহক সেই যুৱক দুজন হ’ল গুৱাহাটীৰ আবিদ আজাদ আৰু শিৱসাগৰৰ ফৰিদ আহমেদ ‘দুল’৷ যাৰ আদৰ্শ হ’ল – “মোৰ জন্ম এনে এখন সমাজত য’ত সংকীৰ্ণ জাতিভেদ নাই৷ ঈদত নতুন কাপোৰ লওঁ, বিহুতো লওঁ, দুৰ্গা পূজাতো লওঁ৷ হোলীও পাতোঁ, দেৱালীও পাতোঁ৷ সদায় গৌৰৱৰে কওঁ -‘আমি অসমীয়া’৷ মোৰ জনম শংকৰ-আজান ফকিৰৰ পৱিত্ৰ মিলন ভূমি “অসমত” য’ত তিলমানো সাম্প্ৰদায়িকতাৰ স্থান নাই৷” ইয়াৰ পিছতেই নাম ল’ম মোৰ এসময়ৰ প্ৰতিবেশী (সদ্যপ্ৰয়াত) ডা০ গৈ আহমেদ শ্বেখৰ৷\nOctober 3, 2018 কাৰ্টুন\t4 Comments\nবিকট শব্দৰে এলাৰ্মটো বাজি উঠাত বিছনাতে জপিয়াই উঠিলো, চেহ! বহুত দেৰি হৈ গ’ল নেকি? এলাৰ্মটো বা কেইবজাত লগোৱা আছিল! পুৱা দহমিনিট পলম হৈ গ’লেই সকলো খেলিমেলি হৈ যায়। ভয় লাগিল। ভয় লগা দিন এটা আকৌ আৰম্ভ হ’ল। মূৰটো অলপ ঘুৰোৱা যেন লাগিছে। কি হ’ল আকৌ? প্ৰেছাৰটো ঠিকেই আছিল। পিছে এই পুৱাৰ সময়খিনিত প্ৰেছাৰ বাঢ়ি যায়, ষ্ট্ৰ’কবোৰ প্ৰায় এই সময়তে হয়। হে ভগৱান, তেনে কিবা এটা হ’লে কি হ’ব? নমৰিলেও পেৰেলাইছিচ হয়েই দেখোন! মই খোজ কাঢ়িব নোৱাৰা হ’লে, নিজৰ একান্ত ব্যক্তিগত


মেঘমল্লাৰ এপাৰ্টমেণ্ট - Prangon\nঅস, চানমাৰি এৰি আহিলোঁ।\nহেই ৰ’বা, নামিম। – মই চিঞৰি দিলােঁ।\nভিতৰৰ যাত্রী কিছুমানে ভােৰ-ভােৰাই উঠিল। বাছখন সম্পূর্ণ নৌ-ৰওঁতেই মই জাঁপ মাৰি দিলাে।\nকিছুদিন ধৰি এনেকুৱা হৈছে, চিনাকী মানুহ ফুটপাথত দেখিলেও মাত দিয়াটো দূৰৈৰ কথা, ভ্রূযােৰ সামান্য সংকুচিত কৰি ওঁঠলৈ সামান্য স্মিত হাঁহি অনাৰ ভদ্রতাকণাে ৰক্ষা কৰাৰ কথা মনলৈ নাহে। ৰিক্সাত উঠি ক’ত নামিম পাহৰি, সেই ঠাই এৰিও বহুদূৰ গৈয়েই থকা যায়। ঘৰৰ বজাৰ কৰিবলৈ গৈ চেনি আৰু মিঠাতেলৰ ঠাইত দাইল আৰু বিস্কুট লৈ ওভতোঁ। ভয়েই হৈছিল, মোৰ এনেকুৱা হৈছে কিয়? পঢ়া-শুনা কৰি আৱিষ্কাৰ কৰিলোঁ, অন্যমনস্ক হােৱা বাবে অথবা অৱচেতন মনটো কোনাে বিশেষ চিন্তাত ব্যস্ত থাকিলে এনে হ’ব পাৰে।\n: কি হ’ল, খুব চিন্তিত দেখাইছে যে তোমাক? – বাপাদাৰ মাততহে মােৰ সম্বিৎ ঘুৰি আহিল।\nঅদ্ভুত নহয়নাে কি? চানমাৰিত নামি ইমানখিনি খােজ কাঢ়ি মই আলােচনীৰ কার্যালয় পালােঁহি, অথচ মই যে ক’ত ডুবি আছিলোঁ! গাড়ীৰ পৰা নমা মুহূর্তৰে পৰা এতিয়ালৈকে ৰাস্তাত কোনাে চিনাকী মানুহ লগ পালােঁ যদিও নিশ্চয় কাকো মাত দিয়া নগ’ল।\n: গল্পটো লিখিলানে নাই?-বাপাদাৰ মাতত কৰ্তৃত্বৰ সুৰ এটা সদায়েই লাগি থাকে। মই যথাসম্ভৱ বিনয়ী সুৰত ক’লােঁ- নাই, লিখিবই পৰা নাই।\n: ওঁ, আজি কৈ থ’লােঁ, কাইলৈ অফিচ বন্ধ, পৰহি গল্পটো দি যাবা। হ’ব নহয়?- তেওঁৰ প্রশ্নৰ উত্তৰত মই ক’লােঁ-পৰহি মই নিজেই দি যাম।\nআবেলি কাগজ লৈ বহি থাকিলােঁ পঢ়া টেবুলত। অথচ গল্পৰ নাম-গােন্ধ নাই।\n~ফাস্ট ফ্ল’ৰ: ব্লক এ’\nপ্রাণমল্ল বৰুৱা বিচনাৰ কাষ চাপি অহাত ঘৈণীয়েক নীতা বৰুৱা তৎক্ষণাত বিচনাৰ পৰা নামি গ’ল। স্তম্ভিত হ’ল বৰুৱা।\n: কি হল?- ফিচফিচাই সুধিলে বৰুৱাই। সুধি তেওঁ ওচৰৰ কোঠাটোৰ পিনে চালে। তাত তেওঁলােকৰ সন্তান দুটা শুই আছে।\n: ইয়ালৈ কিয় আহিছা? মইতাে তােমাৰ লগত নােশােওঁ। – শীতল কণ্ঠেৰে ক’লে নীতাই।\n: এইকেইদিন কি হৈছে তােমাৰ? কিয় নিজৰ লগতে মােকো শাস্তি দিছা!- মাতটো চেপি কলে বৰুৱাই।\n: মই ঠিকেই আছােঁ, তুমি নিজৰ কথা ভাবা।\n: নিজৰ কথা! মই কি কৰিলোঁ?\nএইবাৰ বিদ্রুপৰ কণ্ঠেৰে নীতাই ক’লে- একো কৰা নাই? আজি দুপৰীয়া শ্বপিং মললৈ যে গৈছিলা, লগত সেইজনী কোন আছিল?\nবৰুৱা জঁই পৰি গ’ল। তেওঁ কোমল সুৰত ক’লে— আস্ সেয়া মােৰ জুনিয়ৰ ৰিচার্ছ ফেল’ শিল্পা।\n: ৱেল, তুমিতাে জুনিয়ৰ হিচাপে সেই ইয়াং গার্লবোৰকে সদায় বিচাৰি পোৱা!\n: কি ফাল্টু কথা কৈ আছা! মই দেখােন মােৰ সকলাে জুনিয়ৰৰ লগত তােমাক ইনট্র’ কৰাই দিছোঁ! আৰু ছােৱালীবােৰক মই বিচাৰি যাওঁনে? মােৰ লেখা পঢ়িহে সিহঁত… – শেষৰফালে তেওঁৰ মাত সৰু হৈ গ’ল। তেওঁ কাষৰ কোঠাৰ পিনে চালে। ৰিকি অথবা ডিম্পু যদি সাৰ পায় ঠিক এই সময়ত, কি হ’ব!\n: অঁ, তুমিতাে লেখিয়েই ছােৱালীবােৰক পতাইছা। কিন্তু কোৱাচোন ৰিচার্ছ ফেল’ বােৰৰ লগত ইমান ক্ল’জ হােৱাৰ দৰকাৰ কি! আজি সেই শিল্পানে চিল্পাৰ লগততাে তুমি বাৰতো বহিছা!\n: মাই ফুট। মােক তুমি চাচপেক্ট কৰি মােৰ পিছত চি আই ডি কৰিছা? হােৱাট এ নেৰ’ মাইণ্ডেদ পার্চন ইউ আৰ!\n: কেৱল সেয়াই নহয়! – ক্রুদ্ধা সাপিনীৰ দৰে ফোঁচফোঁচাই উঠিল ত্রিশ বছৰীয়া উচ্চ শিক্ষিতা নীতা বৰুৱা। বৰুৱা সচকিত হ’ল। তেওঁ শেষ পথ অৱলম্বন কৰিলে, ক’লে— শেষবাৰৰ বাবে কৈছোঁ, প্লিজ মনে মনে থাকা।\n: মনে মনে মই নাথাকোঁ। তােমাৰ পার্চত কণ্ট্রাচেপটিভৰ পেকেট পােৱাৰ পিছতাে মই কি চুপ হৈ বহি থাকিম?\n: কি পাগলৰ দৰে কথা কৈছা, সেয়া মই য়ুজ কৰিবলৈ আনিছোঁ।\n: তুমি কিমান ফাঁকি দিবা! আজি সাত বছৰে আমিতাে তেনে কন্ট্রাচেপ্টিভ য়ুজ কৰা নাই!\n: গ’ টু হে’ল। মই জাষ্ট…\n: ইউ গ’ টু হে’ল! আই নউ ডেট ইউ হেভ ইভেন শ্লেপ্ট উইথ ডেট চিল্পা।\n: কি? চালা… বিচ্ছ, নিজেই খুব ভাৰজিন আছিলি তই?- এইবাৰ স্থান-কাল-পাত্র পাহৰি বৰুৱাই ঘৈণীয়েকৰ চুলিত ধৰি জোকাৰি দি ক’লে- বিয়াৰ আগত তয়াে দেখােন সেই ৰাতুলৰ লগত লেটি-পেটি কৰি আছিলি হা! যাঃ!\nনীতাক তেওঁ চোচৰাই আনি দুৱাৰৰ বাহিৰলৈ গতিয়াই দি দুৱাৰ বন্ধ কৰি দিলে।\n~ফাৰ্ষ্ট ফ্ল’ৰ: ব্লক বি\nসচকিত হ’লােঁ মই।\nআমাৰ মুখামুখি ফ্লেটটোৰ দুৱাৰখন কোনে বাৰু ইমান জোৰে মাৰি দিছে! ঘড়ী চালােঁ। চাৰে দহ। এতিয়ালৈ গল্প আৰম্ভই কৰিব পৰা নাই। আনহাতে বাপাদাক কথা দিছােঁ, পৰহি মই নিজেই গৈ গল্প জমা দি আহিম। কি হ’ব এনেকৈ কাগজ কলম আগত লৈ টোপনিয়াই থাকিলে ?\nবাহিৰৰ পৰা কিবা এটা শব্দ আহিছে।\nকিবা যেন অস্ফুট ভাবে কন্দাৰ শব্দ।\nবাহিৰৰ লাইটটোৰ চুইচ অন কৰি মই দ্রয়িং ৰুমলৈ আহিলােঁ। নিঃশব্দে। যাতে মাহঁতে গম নাপায়। আইহ’লটোৰে চাই দেখােঁ একো নাই।\nতেনেতে দেখিলোঁ প্রাণমল্ল বৰুৱাৰ ফ্লেটৰ সমুখত কোনােবা এটা অর্ধশায়িত অৱস্থাত আছে। কথাটো কি?\nহাৰে, এইজনীটো আন্টি।\nকান্দি আছে নে কি!\nলগে লগে দুৱাৰ খুলিলােঁ।\n: কি হল আন্টি? – মই আণ্টিৰ বাহুত ধৰি সুধিলােঁ। কান্দি কাটি বেচেৰীৰ অৱস্থা নাই। খুব বেয়া লাগিল। আন্টি যে মোৰ বন্ধু।\n: মােক বাহিৰ কৰি দিছে।- কোনােমতে কান্দি কান্দি ক’লে আণ্টিয়ে। মই বুজি পালোঁ। হয়তাে আংকলৰ লগত কিবা লাগিছে।\n: আহক আমাৰ তালৈ।\nমই তেওঁক ধৰি মােৰ কোঠালৈ আনিলােঁ। জাৰটোৰ পৰা পানী এগিলাচ বাকি লৈ আগবঢ়াই দিলােঁ। তেওঁ কোটকোটকৈ খালে পানীগিলাচ। সামান্য সুস্থও হ’ল।\n: ৰ’ব, মাক মাতি দিওঁ। -মই মাহঁতৰ বেডৰুমৰ ফালে আগবাঢ়িবলৈ লওঁতেই তেওঁ সজোৰে প্রতিবাদ কৰিলে- নালাগে, চবেই গম পালে ভাল নালাগিব। এতিয়া থাকোঁ, তেওঁৰ খং কমিব, অলপ দেৰিকে যাম।\n: ঠিক আছে, ইয়াতে অলপ আৰাম কৰক।\nআকৌ কাগজ কলম লৈ বহিলোঁ।\nএইবাৰ কিন্তু মনটো কাগজ-কলমত আবদ্ধ নাথাকিল। মােৰ মনলৈ আহিল এই বৰুৱা আংকল আৰু আন্টিৰ কথা। বর্তমান আংকল এজন প্রথিতযশা লেখক। তাৰােপৰি তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়ত কর্মৰত। বুদ্ধিজীৱীৰ বর্তমান পৃথিৱীখনত তেওঁ বিশেষভাৱে জনপ্রিয়- বিশেষকৈ নৱপ্ৰজন্মৰ মাজত। অথচ আজি তেওঁ নিজৰ পত্নীক ঘৰৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিছে।\nকি বিচিত্র পৃথিবী।\nতাতােকৈ বিচিত্রতৰ মানুহৰ মন।\nআচ্ছা, এওঁলােকক লৈ এটা গল্প লিখিব পৰা যায়নে?\nমই কলমটো হাতত ল’লােঁ।\nঅসমৰ এক বিশিষ্ট সংগঠনৰ মুখ্য উপদেষ্টা বিপ্লৱ চক্রৱর্তীৰ অফিচ হিচাপে ব্যৱহৃত কোঠাৰ টেবুলত থকা দুটা\nটেলিফোনৰ এটা বাজি উঠিল।\nউপদেষ্টাজনৰ ব্যক্তিগত সহকাৰীজনে ফোনটো তুলিলে- হেল’।\n: চক্রৱর্তীক কাইলৈ লগ পাবলৈ এটা এপইন্টমেন্ট লাগিছিল।\n: ছ’ৰি, কাইলৈ সকলাে এপইন্টমেন্ট বাতিল কৰা হৈছে।\n: অ’হ গড, খুব জৰুৰী আছিল।\n: ঠিক আছে, আপুনি পাঁচমিনিট পিছত ফোন কৰক, মই এপইন্টমেণ্টৰ বিষয়ে সুধি থম। অ’ ক’ৰ পৰা ফোন কৰা বুলি\n: পেপাৰৰ পৰা কৰা বুলি ক’লেই হ’ল।\nঠিক পাঁচ মিনিট পিছত একেটা টেলিফোন ৰিং হ’ল। এইবাৰ উপদেষ্টাজনে নিজেই ৰিছিভ কৰিলে।\n: হয়, কওঁক।\n: কাইলৈ আপােনাৰ এটা সৰু সাক্ষাৎকাৰ লাগিছিল। এই যে বামুণপথাৰৰ গণহত্যা- এই ইচ্যুটোৰ ওপৰত আপােনাৰ কমপ্লিমেন্ট লাগে।\n: কাইলে মই ব্যস্ত থাকিম। এতিয়াই সুধিব পাৰে, যদিহে আপােনালােকৰ একো অসুবিধা নাই।\n: প্লিজ হ’ল্ড ফ’ৰ এ মিনাট।\nসিফালৰ পৰা কওঁতাজনে হয়টো ন’টবুক উলিয়াই ললে। তাৰপিছত সােধা হ’ল- এই কাণ্ডৰ বিষয়ে আপােনাৰ মন্তব্য কি?\n: এক জঘন্য হত্যাকাণ্ড এয়া, এইখন চৰকাৰে মাফিয়াৰাজ চলাইছে অসমত।- তীব্র ক্ষোভেৰে কলে উপদেষ্টাজনে।\n: আপুনি মুখ্যমন্ত্ৰীৰ দায়িত্বত থকা হলে কি কৰিলেহেঁতেন? – এইবাৰ এক মুহূর্ত তেওঁ চিন্তা কৰিলে, তাৰপিছত স্পষ্ট কণ্ঠেৰে ক’লে – এনেকুৱা কাণ্ড নঘটিলেইহেঁতেন; আৰু ঘটিলেও চার্টেইনলি মই ৰিজাইন দিলােঁহেঁতেন।\n: অ’কে, থেংক ইউ চাৰ।\n: ৱেলকাম। জয় আই অসম।\nকথা-বার্তা শেষ হ’ল।।\nফোন থৈ তেওঁ অলপ দীঘলকৈ উশাহ ললে। বামুণপথাৰৰ গণহত্যাৰ প্ৰতিবাদত এটা অসম বন্ধ দিয়া বিষয়ত এখন জৰুৰী সভা হ’ব মূল কার্যালয়ত কাইলৈ।\nতাৰ বাবেই কাইলৈ তেওঁ নিজৰ সকলাে কার্যসূচী বাতিল কৰিছে- আনকি এপইন্টমেন্টো। উপদেষ্টাজনে সহকাৰীজনক ক’লে— ফোনকেইটা ডাঙি থােৱা, খুব দিগদাৰি কৰি থাকিব নহ’লে। আৰু শুনা, তুমি শুই থাকা, মােক আঠ বজাত জগাবা।\nনির্দেশ দিয়েই তেওঁ বেডৰুমলৈ আহিল। কম্পিউটাৰ অন হৈ আছিল। তেওঁ এগৰাকী বিদেশী কলগার্লৰ লগত নে’ট চাটিঙত ব্যস্ত হৈছিল। এতিয়া তাই অফলাইন। তেওঁ এটা অন্য ডেটিঙ চাইটত ক্লিক কৰিলে।\nতেতিয়া নিশা চাৰে দহ।\n~ফাৰ্ষ্ট ফ্ল’ৰঃ ব্লক বি।\nৰিডিং টেবুলৰ লাইটটো অফ কৰি দিলে হিমাংকই।\nগল্প লিখিবলৈ গৈ সি যেন অন্য জগতত আছিল ইমানপৰ।\nকোঠাৰ ডিম লাইট জ্বলি আছে এতিয়াও। ৰিডিং টেবুলৰ ঠিক কাষৰ বিচনাত শুই আছে ফাষ্ট ফ্ল’ৰ ব্লক এ’ৰ বাসিন্দা প্রাণমল্ল বৰুৱাৰ পত্নী নীতা বৰুৱা। অলপ সময় আগতে বৰুৱাই তেওঁক ঘৰৰ পৰা গতিয়াই বাহিৰ কৰি দিছে। হিমাংকই তেওঁক দুৱাৰমুখত পাই নিজৰ কোঠালৈ আনি আৰাম কৰিবলৈ দিছে। বৰুৱাৰ খঙ কোনােদিয়েই স্থায়ী নহয়। গতিকে অলপ পিছতে তেওঁ হয়তাে নিজেই ঘৈণীয়েকৰ বিচাৰ খােচাৰ কৰিব।\nমুখা-মুখি ফ্লেট ব্লক বিত বাস কৰা পৰিয়ালটোৰ একমাত্ৰ ল’ৰা হিমাংকৰ লগত নীতাৰ বন্ধুত্ব প্রগাঢ়। ল’ৰাটো দেখাত সাধাৰণ, কিন্তু নীতাই জানে সি আন দহজন ল’ৰাৰ দৰে নহয়। খুব বেছি ইনট্রভার্ট হােৱাৰ বাবে তাক সহজতে বুজা নাযায়।\nবাপাদা খ্যাত সুভাষ ৰঞ্জন গৌতমে শেহতীয়াকৈ এখন মেগাজিন উলিয়াইছে। মালিক-প্রকাশক-সম্পাদক বাপাদা নিজেই। তৰুণ সকলৰ মাজত লাগে লাহে বিপুল জনপ্রিয়তা অর্জন কৰা মেগাজিনখনৰ জৰিয়তেই চর্চাৰ মাজলৈ আহে হিমাংক, এজন অতি তীব্র পর্যবেক্ষণ শক্তি থকা গল্পকাৰ হিচাপে।\nকিছু সময় হিমাংক চকু মুদি বহি থাকিল। তেনেতে সুন্দৰ ৰিংটনেৰে হিমাংকৰ ম’বাইল ফোনটো বাজি উঠিল।\nএটা মেচেজ। হিমাংকই বুটাম টিপিলে। ইমান ৰাতি কোনে মেচেজ দিব পাৰে?\nঅ’ গড্! মবাইলৰ সৰু স্ক্রিণত ভাঁহি উঠিল এগৰাকী নগ্ন মডেলৰ এখন মােহনীয় ছবি। তলত লিখাই আছে -‘এই হিমাংক, লাগে ৰহ’।’\nপিকচাৰ মেচেজটো পঠিয়াইছে গুজৰাটত থকা তাৰ বন্ধু দীপাংকৰে।\nহিমাংকৰ গাটো ৰিমজিম কৰিবলৈ ধৰিলে। ইমান আৱেদনময়ী ছবি এখন দীপাংকৰে ক’ৰ পৰা বাৰু ডাউনল’ড কৰিছে!\nহিমাংকই ফোনটো টেবুলত থৈ নীতা বৰুৱালৈ চালে। তেওঁৰ গাত পাতল নাইটী এটা।\nআস্! নীতা বৰুৱা -যাক সি সদায় লগ পায়- তেওঁৰ শৰীৰটো কোন দিনাৰ পৰা ইমান মােহনীয়া হ’ল বাৰু? সকলাে সংস্কাৰৰ কথা পাহৰি হিমাংকই তেওঁৰ শৰীৰৰ খলা-বমাবোৰলৈ চাই ৰ’ল- তৃষ্ণার্ত চকুৰে।\n: কি চাইছা?-নীতা বৰুৱাৰ মাতত চক খাই উঠিল হিমাংক। তেওঁৰ টোপনি অহাই নাই। ছেঃ সি বেয়াকৈ ধৰা পৰিল। কোনােমতে সেপ ঢুকি ক’লে সি- নাই…. আ… আপুনি কি টোপনি যােৱাই নাই?\n: ওহােঁ, মূৰটো খুব বিষাইছে, তুমি প্লিজ এটা কাম কৰানা, ভিক্স-টিক্স কিবা আছে যদি মােৰ মূৰটো অকণমান পিটিকি দিয়া ভাই।\nহিমাংকই দ্রয়াৰৰ পৰা ভিক্স অকণমান লৈ তেওঁৰ মূৰত লগাই মালিচ কৰিবলৈ ধৰিলে। নীতা বৰুৱাই আৰামাত চকুকেইটা মুদি দিলে। হিমাংকৰ ইচ্ছা হ’ল- সি যেন তেওঁৰ শৰীৰটো আকৌ চাব, এইবাৰ বেছি ওচৰৰ পৰা। তেওঁৰ ওঁঠযুৰি খুব ধুনীয়া।\nজীবনত এবাৰ মাথোঁ হিমাংকই ছােৱালীৰ দেহ স্পর্শ কৰিছিল। এদিন সি উপমাক চুমা খাইছিল- বহু সময় ধৰি। সি নীতা বৰুৱাৰ ওঁঠযুৰি লাহেকৈ চুই চালে। কোমল।\n: তুমি খুব ভাল ল’ৰা হিমাংক। -নীতা বৰুৱাই চকু মেলি হিমাংকৰ হাতখন নিজৰ হাতৰ মুঠিত লৈ ক’লে।\nতেওঁৰ কথা তাৰ কাণলৈ নগ’ল। অজানিতে হিমাংকৰ মুখ হাউলি পৰিছে নীতাৰ মুখৰ ওপৰত।\n: হেই কি হ’ল! -অস্, এইবাৰ সি চক খাই তেওঁৰ মুখৰ ওচৰত ৰৈ গ’ল। কোনােমতে খোনাই কলে সি- আন্টি, পি.. প্লিজ, এটি চুমা…\nদেৱতাৰ পৰা ফ্রয়েডলৈকে কোনেও চিনি নাপালে নাৰীৰ অভ্যন্তৰ। নীতাও নাৰী। কোনে ক’ব নীতাই কিয় হিমাংকক বাধা দিব নােৱাৰিলে।\nসেই বিৰল মুহূর্তত নীতাৰ ভাৱ হ’ল, বয়স বঢ়াৰ বাবেইনে কি বৰুৱাই তেওঁক সেই চেটিছফেকচন দিব পৰা নাই যিখিনি পাৰিছে হিমাংকই।\nনিজৰ অস্তিত্ব পাহৰি কেৱল তেওঁৰ শৰীৰটোক লৈ ব্যস্ত হৈ থকা তৰুণ হিমাংকক নীতাই সাৱটি তাৰ কাণত ক’লে- এই, লাহে লাহে। ভাগৰি যাবা।\nগল্পটো মই হাতত তুলি ল’লােঁ। অৱশ্যেই পঢ়িব নােৱাৰিলােঁ। বাৰে বাৰে মনলৈ আহিল যােৱাৰাতিৰ কথা। বিচনাখনত\nসােঁত-মােচ খাই আছে বিচনা চাদৰ, গাৰু মজিয়াত পৰি আছে। নীতা আণ্টি ৰাতিপুৱা চাৰিজাত উঠি গৈছে মােৰ\nবিচনাৰ পৰা। এতিয়া সময় চাৰে পাঁচ। আত্মবিশ্লেষণ কৰাটো যিহেতু মােৰ জন্মগত অভ্যাস, সেয়ে বিবেক দংশন সামান্যভাৱে অনুভৱ কৰিছোঁ।\nঅৱশ্যে পুলকিতও হৈছোঁ।\nনীতা আণ্টিৰ শৰীৰ বিৰাট ইণ্টাৰেষ্টিং, তাৰােপৰি নিজৰ পুৰুষত্ব প্রমাণ কৰি চাবলৈ মই এটা সুযােগ পালােঁ।\nযা হওঁক, গল্পটো পঢ়িলােঁ।\nগল্পটোৰ পটভূমি এটা দুমহলীয়া ঘৰ ‘মেঘমল্লাৰ এপার্টমেন্ট’। প্রথম মহলাৰ ব্লক এত থাকে প্রাণমল্ল বৰুৱা, এজন লব্ধপ্রতিষ্ঠ লেখক। ব্লক বিত থাকোঁ আমি— য’ৰ এটা কোঠাত এয়া মই বহি আছােঁ।\nসমাজখনৰ অৱক্ষয়ৰ এখন চিত্র আঁকিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ মই এই গল্পটোত।\nলেখক সমাজৰ প্রতিনিধি স্বৰূপ প্রাণমল্ল বৰুৱাৰ আচল ৰূপ হ’ল- তেওঁ নিজৰ পত্নীৰ বাহিৰেও অইন বহু ছােৱালীৰ লগত অবৈধ সম্পর্ক ৰাখে। এই কথাক লৈ ঘৈণীয়েকৰ লগত কাজিয়া লাগিলে তেওঁ ঘৈণীয়েকৰ ভার্জিনিটিৰ ওপৰত সন্দেহ কৰে। ইনটেলেকচুৱেল জায়েন্ট এণ্ড মৰেল ডাৱার্ফ।\nবিপ্লৱ চক্রৱর্তী। অসমৰ ভৱিষ্যত সলাব পৰা, এটা বিশিষ্ট সংগঠনৰ লগত জড়িত এজন লোক, যিয়ে চৰকাৰৰ মইমতালিৰ বিৰােধিতা কৰি অসম বন্ধ দিয়াকেই প্রতিবাদৰ সহজতম পন্থা বুলি বিবেচনা কৰে। কোনােবাই ফোন কৰে বুলিয়েই তেওঁ ৰিচিভাৰ দাঙি থৈ দিয়ে আৰু তেওঁ খুৱ ব্যস্ত থাকে পর্ণ ৱেবচাইট ভিজিট কৰাৰ নিচিনা অত্যন্ত গুৰুত্বপূর্ণ কামত।\nমই সমাজ ব্যবস্থা সলনি কৰিব খােজোঁ, বন্ধুৰ আড্ডাত ডাঙৰ লেকচাৰ দিওঁ। এই বোৰৰ পিছতাে মই যােৱা ৰাতি… ! বর্তমান সময়ৰ সমাজৰ প্রতিভূ স্বৰূপ লেখক, নেতা, যুৱপ্রজন্ম এওঁলােকৰ নগ্ন ছবি মই আঁকিব খুজিছোঁ, গতিকে বিষয়বস্তু নিঃসন্দেহে প্রশংসনীয়। কিন্তু কথা হ’ল বিশ্বসাহিত্যৰ দৰবাৰত ভাল গল্প বুলি তাকেই স্বীকৃতি দিয়া হয় য’ত এটা সুন্দৰ ক্লাইমেক্স থাকে। পাঠকক কাহিনীয়ে হাতত ধৰি নি এনে এক বিন্দুত উপস্থিত কৰায়, য’ৰ পৰা আগবাঢ়িবৰ কোনাে উপায় নাই— অথচ কাহিনীয়ে পাঠকক টানি আছে আগলৈ, কিন্তু গল্পটি শেষ হৈছে। যি গল্প পঢ়াৰ পিছত পাঠকক তাৰ চৰিত্র বা সংলাপে অস্থিৰ কৰি ৰাখে- অন্ততঃ কিছুদিন, সেয়াই মােৰ ধাৰণাত ভাল গল্প।\nঅসফল শিল্পীবােৰ দুর্ভগীয়া।


চক্ৰবেহুত লেখক ৰামানুম-ৰঞ্জিত কুমাৰ শৰ্মা – ফটাঢোল\nDecember 1, 2021 ভিন্নস্বাদ\t12 Comments\nচক্ৰবেহুত লেখক ৰামানুম-ৰঞ্জিত কুমাৰ শৰ্মা\nৰামানুমে দৌৰিছে আৰু দৌৰিছে, কিন্তু আগুৱাব পৰা নাই৷ এনেকৈ দেখোন তেওঁ ৰঙা ফিটাডাল স্পৰ্শ কৰিবই নোৱাৰিব! তেওঁ পুনৰ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু নাই, তেওঁ আগবাঢ়িব পৰা নাই৷ ৰামানুমে অনুভৱ কৰিলে যে তেওঁ দৌৰাৰ বাবে যিমানেই চেষ্টা নকৰক কিয় ভৰিদুখন আগুৱাই যোৱা নাই৷ ভৰিদুখন কিহবাই টানি ধৰা যেনো পালে তেওঁ৷ কিবা এটা যন্ত্ৰণাও অনুভৱ কৰিলে ৰামানুমে৷ ভৰিদুখন জোৰকৈ মেলিবলৈ চেষ্টা কৰোঁতে ৰামানুম সাৰ পাই উঠিল৷ চকুদুটা মেল খোৱাত তেওঁ আচৰিত হ’ল। তেওঁ দেখোন বিছনাতহে আছে, ক’তো দৌৰিবলৈ যোৱা নাই! তেন্তে এইটো কি সপোন দেখিলে তেওঁ? দিনত তেওঁ অলিম্পিক, এছিয়াডৰ কথা এবাৰলৈও মনতো পেলোৱা নাই বা কাৰো লগত সেইবিষয়ে কথাও পতা নাই, তেনেহ’লে দৌৰাৰ সপোন কিয় দেখিলে? কিছুসময় চিন্তা কৰি তেওঁ ভাবিলে, হয়তো মস্তিষ্কৰ ওপৰত পৰা চাপৰ বাবেই এনেকুৱা সপোন দেখা পালে!\nএই চিন্তা অমূলক নহয়৷ ৰামানুম এগৰাকী ব্যস্ত লোক৷ নিজৰ চাকৰি, গৱেষণাৰ উপৰি তেওঁ সাহিত্যচৰ্চাও কৰে৷ প্ৰকৃততে সাহিত্যচৰ্চা কৰে বুলি ক’লে ভুল কোৱা হ’ব, ৰামানুম এতিয়া ভাল আৰু জনপ্ৰিয় লেখক বুলিয়েই ক’ব পাৰি৷ কেইবাখনো কাকত-আলোচনীত তেওঁ নিয়মীয়াকৈ লিখি আহিছে৷ ডিজিটেল মাধ্যমৰ সম্প্ৰসাৰণৰ লগে লগে অনলাইন মেগাজিনৰ বাবেও তেওঁৰ পৰা লেখা বিচৰা লোকৰ অভাৱ নাই৷ কিন্তু সকলোকে তেওঁ সময় দিব নোৱাৰে৷ তথাপি সময় উলিয়াই মাজে-সময়ে অনলাইন মেগাজিনতো চেষ্টা কৰে লেখা দিবলৈ৷ এইটো মাহত তেওঁৰ চিনাকি আৰু ঘনিষ্ঠ কেইজনমানে বৰকৈ কামোৰ দিছে লেখা দিবলৈ, কিন্তু তেওঁহে সময় উলিয়াব পৰা নাই৷ মাহটোৰ বাইশ তাৰিখৰ ভিতৰত লেখা দিব লাগে৷ তেওঁৰ বাবে আৰু তিনিদিন বঢ়াই দিয়া হৈছে৷ সেই অতিৰিক্ত তিনি দিনৰ দুদিন গ’লেই৷\nনিশা বিছনাত দীঘল দি কি লিখিব, কেতিয়া লিখিব বুলি ভাবি থাকোঁতে ৰামানুমৰ টোপনি আহিছিল। সপোনটোৱে তেওঁক জগাই দিলে৷ ৰামানুমে মন কৰিলে, তেওঁ দেখোন ভৰিদুখন কোঁচাই আছে৷ মানে তেওঁ ‘দন্ত্য দ’ হৈ শুইছে! দন্ত্য দ হৈ শুলে সপোনত ক’ত দৌৰিব পাৰিব! ‘নাই, কাইলৈ লিখিবই লাগিব’ বুলি মন দৃঢ় কৰি ৰামানুমে পুনৰ চকুদুটা জপাই দিলে৷\nৰামানুমে লেপটপটো মেলি লৈছিলহে, হঠাৎ কলিং বেলটো বাজি উঠিল৷ উঠি গৈ তেওঁ দুৱাৰ খুলি দিলে৷ ক্ষীণকায় মানুহ এজন সোমাই আহিল৷ মানুহজনৰ পোছাক দেখি ৰামানুমে লোকজনক কাবুলীৱালা যেন পালে। লোকজনৰ বাওঁ হাতত বাজপখী এটা থিয় হৈ আছে৷ চৰাইটোৱে কমাণ্ডো ছিকিউৰিটি ফ’ৰ্চৰ জোৱানৰ দৰে ইফালে সিফালে তীক্ষ্ণ নজৰ দিছে৷ চৰাইটোৰ চকুৱে ৰামানুমৰো ভৰিৰ পৰা মূৰলৈকে এবাৰ বিচৰণ কৰিলে৷ মানুহজনৰ আনখন হাতত এটা বন্দুক৷ ৰামানুমে দেখিলে, বন্দুকটো পুৰণি, কোনো কোনো অংশত মামৰো ধৰিছে৷ মানুহজনে বন্দুকৰ নলীটো ৰামানুমৰ বুকুত লগাই দিলে৷ ভয়ত কঁপি উঠিল ৰামানুম৷ তেওঁ বুজি পালে, এই বন্দুকৰ গুলী ফুটিলে বুকু ভেদ কৰি যায় নে নাযায় সেইটো নিশ্চিত নহয় যদিও ‘চেপ্তিক’ বা ধনুষ্টংকাৰ হৈ যে ভূগিব লাগিব সেইটো ঠিক৷ ভয়ে ভয়ে ৰামানুমে কাবুলীৱালা যেন লগা লোকজনক সুধিলে,\n: কি হ’ল? আপুনি কোন? মই আপোনাৰ কোনটো পানী খোৱা পুখুৰীত বিহ ঢালিলোঁ?\n: মই কুৱেইটী শ্বেইখ৷ মই আৰু মোৰ এই বন্দুকটো সকলোৰে চিনাকি৷ মোক কোনোবাই ফুঁ মাৰি উৰুৱাই দিব পাৰে, কিন্তু বন্দুকটোক সকলোৱে ভয় কৰে৷ আজি কিমান তাৰিখ?\nৰামানুমে ভয়ে ভয়ে ক’লে,\n: মানে টুৱেণ্টি ফ’ৰ৷ তোমাক অতিৰিক্ত সময় দিয়া হৈছিল তিনিদিন, দুদিন গ’লেই৷ লেখা হৈছেনে?\nবন্দুক আৰু চৰাইটোৰ ভাৰৰ লগত নিজৰ ব’ডিটোৰ বেলেঞ্চ এডজাষ্ট কৰি লৈ শ্বেইখে হুংকাৰ দিলে৷\n: লিখিম লিখিম৷ লিখিম মানে লিখিবলৈ বহিছিলোঁৱেই৷ আপুনি আহিহে…৷\nৰামানুমৰ কথা শেষ নহ’লেই, গৰজি উঠিল শ্বেইখ,\n: মাহটোৰ কেইদিন গ’ল?\nভয়ে ভয়ে ৰামানুমে ক’লে,\n: চৌব্বিশ দিন৷\nশ্বেইখ পুনৰ গৰজি উঠিল,\n: কেইটা লিখিবলৈ কোৱা হৈছিল?\nকঁপি কঁপি ৰামানুজে উত্তৰ দিলে,\nশ্বেইখে ৰামানুমৰ বুকুত বন্দুকৰ নলীটো গুজি দি ক’লে,\n: লেখা এটা আৰু দিন চৌব্বিশ? না ইনচাফী নহয়, বহুত গৌলত হুৱা৷ গুলী খাবলৈ সাজু হোৱা৷\nহাতজোৰ কৰি কঁপা কঁপা মাতেৰে ৰামানুমে ক’লে,\n: মই কথা দিছোঁ যেতিয়া লেখা দিমেই৷ কথা দিয়া মানে নিমখ খোৱা।\n‘এতিয়া গুলী খোৱা’ বুলি শ্বেইখে বন্দুকৰ ট্ৰিগাৰ টিপিলে৷\nধপকৈ এটা শব্দ হ’ল৷ খপজপকৈ বিছনাত উঠি বহিল ৰামানুম৷ বুকুত হাত এখন থৈ তেওঁ ইফালে-সিফালে চালে৷ তেওঁ দেখোন বিছনাতে আছে! ক’ত কুৱেইটী শ্বেইখ? তাৰমানে তেওঁ পুনৰ সপোনকে দেখিলে? কিছু চিন্তিত হ’ল ৰামানুম৷ কেনেকুৱা যে সপোন দেখিছে! বিছনাৰ পৰা নামি গৈ যথাস্থানত সৰুপানী চুই আহি লেখক ৰামানুমে ঠাণ্ডা পানী এগিলাচ পি ল’লে৷ তাৰ পাচত পুনৰ বিছনাৰ কাষলৈ আহি তেওঁ ভাবিলে- ‘নিশাৰ ভিতৰতে লিখিয়েই পেলাব নেকি কিবা এটা!’ কিন্তু পিছ মুহূৰ্ততে শ্বেইখৰ চেহেৰাটোলৈ মনত পেলাই ‘হেই সপোনত অহা সেইজনক কোনে ভয় কৰে, কাইলৈ লিখিম’ বুলি ৰামানুম পুনৰ বিছনাত উঠিল৷\nৰামানুমে পুনৰ লেপটপটো মেলি ল’লে৷ তেনেতে কলিং বেলটো বাজি উঠিল৷ তেওঁ উঠি গৈ দুৱাৰ খুলি দিলে৷ জিন্স পেণ্ট, ফুটুকীয়া পাঞ্জাৱী এটা পিন্ধা আৰু কান্ধত বেগ এখন ওলোমাই লোৱা ৩৫-৪০ বছৰমান বয়সৰ লোক এজন সোমাই আহিল৷ ৰামানুমৰ ড্ৰয়িং ৰূমতে বহি মানুহজনে নিজৰ পৰিচয় দিলে৷ তেওঁ এজন কবি, নাম দেৱদাস শৰ্মা৷ ৰামানুমে তেওঁক অহাৰ কাৰণ সুধিলে৷ কবি শৰ্মাই জনালে যে তেওঁ ৰামানুমৰ লেখাটো নিবলৈ আহিছে, কাৰণ আজি মাহটোৰ পঁচিশ তাৰিখ৷\nৰামানুম উচপ খাই উঠিল৷ পঁচিশ তাৰিখ? তেওঁ চৌব্বিশ তাৰিখ বুলিহে ভাবি আছিল! তেওঁ কবি শৰ্মাক ক’লে,\n: মই হাতত এদিন থকা বুলিহে ভাবিছিলোঁ৷ আপুনি মোক দুঘণ্টা সময় দিয়ক, মই লিখি দি আছোঁ৷\nচকু ডাঙৰ কৰি কবি শৰ্মাই ক’লে,\n: মোক তুমি বুলি ক’লেই হ’ব, মই অবিবাহিত৷ কিন্তু কথা হ’ল, চৌব্বিশ পূৰণ চৌব্বিশ, অৰ্থাৎ ৫৭৬ ঘণ্টা পাৰ হৈ যোৱাৰ পাছতো যি কবিয়ে সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে এটি কবিতাৰ কলি, যাৰ কলমত প্ৰাণ পাই নুঠে দুশাৰী বাক্য তেওঁ কেনেকৈ দুঘণ্টাত লিখিব এটা কবিতা অথবা এটা গল্প? হাও ইট ইজ পছিবল?\nসেপ ঢুকি ৰামানুমে ক’লে,\n: কিমান লিখিলোঁ, কিমানৰ অন্তৰ জয় কৰিলোঁ, তথাপিতো হোৱা নাই ক্লান্ত৷ তেন্তে কিয় লোৱা ধাৰণা ভ্ৰান্ত?\nকবি শৰ্মাই তেওঁৰ বেগটোৰ পৰা দুখনমান কাব্যগ্ৰন্থ উলিয়াই লৈ ক’লে,\n: কুৱেইটী শ্বেইখৰ নিৰ্দেশনা, আপুনি আজি কবিতা শুনিব লাগিব আৰু এই কবিতা শুনি শুনিয়েই আপুনি আজিয়েই আপোনাৰ লেখাৰ বিষয় বাছি উলিয়াব লাগিব৷ যদি একো নোৱাৰে, শুনা কবিতাবোৰৰে সাৰাংশকে লিখিব লাগিব৷ মুঠতে লেখা লাগিবই৷\nলেখক ৰামানুমে কিবা কোৱাৰ আগতে কবি শৰ্মাই কাব্যগ্ৰন্থৰ পৰা এটা এটাকৈ কবিতা পাঠ কৰিবলৈ ল’লে৷ প্ৰেম, বিৰহ-বেদনাৰ কবিতা এটাৰ পাচত এটাকৈ কবিয়ে পাঠ কৰি গ’ল৷ ৰামানুমৰ কোঠাটোত কবিতাবোৰ উৰি ফুৰিব ধৰিলে৷ কবিতাবোৰে তেওঁৰ গাৰ চাৰিওফালে খিলখিলাই হাঁহি হাঁহি ঘূৰিবলৈ ধৰিলে৷ ৰামানুম যেন হৰৰ চিনেমাত দেখুওৱা গুহা এটাত সোমাই পৰিল৷ চাৰিওফালে চিঁ চিঁ শব্দ কৰি বহু বাদুলি ঘূৰি ফুৰিছে৷ দূৰৰ পৰা যেন কোনোবা নাৰীৰ অট্টহাস্যও ভাঁহি আহিছে৷ ‘আহ বন্ধ কৰা’ বুলি চিঞৰি ৰামানুম বিছনাত উঠি বহিল৷ ইফালে-সিফালে চাই তেওঁ কাকো নেদেখিলে৷ চাৰিওপিনে চকুহাল ঘূৰাই তেওঁ যি দেখিলে তাৰ পৰা বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল যে এইটোও এটা সপোনহে আছিল৷ তেওঁ চিন্তিত হ’ল। আজি হৈছে কি! এটাৰ পাছত এটাকৈ ভয়লগা সপোনবোৰ তেওঁ কিয় দেখি আছে! ৰামানুমে থিৰাং কৰিলে, এনেদৰে নহ’ব, পুৱা উঠিয়েই কিবা এটা লিখিবই লাগিব৷ বিছনাখনত পুনৰ দীঘল দি তেওঁ কি লিখিব তাকেই থিৰাং কৰি লোৱাৰ চেষ্টা কৰিলে৷ কিন্তু কিছু সময় পাছতেই তেওঁৰ চকুহাল পুনৰ জাপ খাই আহিল৷\nৰাজহাউলীৰ দৰে এটা ভৱনৰ বেচ আহল-বহল কোঠা এটাত সিংহাসনৰ দৰে আকৃতিৰ ডাঙৰ চকী এখনত এজন আদহীয়া লোক বহি আছে৷ কলপ লগোৱা কিচকিচিয়া ক’লা মোচ একোচা আৰু জিলিকি থকা গালদুখনেৰে লোকজনৰ মুখমণ্ডল দেখোনিয়াৰ হৈ উঠিছে। তেওঁৰ মূৰত আছে এটা ‘ৱেষ্টাৰ্ণ হেট’৷ পিন্ধনত জনজাতীয় এটা কোট আৰু এখন দাক্ষিণাত্যৰ বগা ধূতি৷ ধূতিখন তেওঁ দুজাপ কৰি লুঙীৰ দৰে পিন্ধিছে৷ লোকজনৰ দুয়োকাষে আছে দুগৰাকী সুন্দৰী ৰমণী৷ এজনীয়ে সোণৰ কাঁহী এখনৰ পৰা আঙুৰ, কাটি লোৱা আপেল, কাজু বাদাম, কিচমিচ আদি মানুহজনক খুৱাই আছে৷ আনজনীয়ে ডাঙৰ বিচনী এখনেৰে তেওঁক বতাহৰ বা দি আছে৷ মানুহজনৰ আদব-কায়েদা চালে তেওঁক কোনোবা গেঙৰ ‘বছ’ যেনেই লাগে৷ নাম তেওঁৰ হেমন্তমণিয়ম আয়াৰ৷ দুজনমান চন্তৰীয়ে এজন লোকক ধৰি আনি ‘বছ’ হেমন্তমণিয়মৰ সন্মুখত থিয় কৰালে৷ বছে সুধিলে,\n: কোন এওঁ? এওঁক ইয়ালৈ কিয় অনা হৈছে?\nএজন চন্তৰীয়ে ক’লে,\n: বছ, এওঁ ৰামানুম৷ আপুনি পাহৰিলে নেকি বছ? আপোনাৰ সমাজসেৱাৰ বিষয়ে যে এওঁক ৰচনা এখন লিখিব দিছিলে, এইজনেই সেইজন ৰামানুম৷\nবছে চকুদুটা ডাঙৰ কৰি বন্দী মানুহজনলৈ চাই ক’লে,\n: অ’ মনত পৰিছে৷ কি হ’ল বৎস, লেখা ৰেডি হৈছেনে?\nচন্তৰীজনে লগে লগে উত্তৰ দিলে,\n: নাই বছ, এওঁ লিখা নাই৷ সেয়ে ধৰি-বান্ধি লৈ আহিলোঁ৷\nক্ষুব্ধ হৈ উঠিল বছ হেমন্তমণিয়ম৷ নিজৰ সোঁ উৰুতে থাপৰ এটা মাৰি তেওঁ গৰজি উঠিল,\n: কি? এতিয়াও লিখা নাই? আৰু কিমান সময় দিম? নাই নহ’ব, শাস্তি মিলেগা, জৰুৰ মিলেগা৷\nৰামানুমে হাতযোৰ কৰি ক’লে,\n: আৰু দুদিন সময় দিয়ক বছ৷ মই কথা দিছোঁ, লেখা শেষ কৰিমেই কৰিম৷\nবছ হেমন্তমণিয়মে অলপ সময় মৌন হৈ কিবা ভাবিলে, তাৰ পাছত ক’লে,\n: ঠিক আছে, তোমাক মই এটা সুযোগ দিম৷ মোৰ ছিষ্টাৰ ৰজো কালিৰে পৰা শুই আছে৷ যদি তেওঁৰ কাণৰ কাষত প্ৰশ্ন সুধি সুধি তেওঁক টোপনিৰ পৰা জগাব পাৰা তেন্তে তোমাক ৰেহাই দিয়া হ’ব৷ কিন্তু মনত ৰাখিবা, যদিও ৰজো সাৰ নাপায় তেনেহ’লে ‘তুম বচ ন্যহী সক্‌তে’৷\nৰামানুমক ৰজোৰ কাষলৈ লৈ যোৱা হ’ল৷ এটা কোঠাত বিছনা এখনত ৰজো শুই আছে৷ চাৰিওফালে বহু কাগজ সিচঁৰতি হৈ পৰি আছে৷ তাৰ মাজতেই নাক বজাই বজাই ৰজো টোপনিত লালকাল৷ ৰামানুমক ৰজোৰ কাষত প্ৰশ্ন সুধিবলৈ কোৱা হ’ল৷ কিন্তু বহু চেষ্টা কৰিও ৰামানুমে ৰজোক জগাব পৰা উপযুক্ত প্ৰশ্ন মনলৈ আনিব নোৱাৰিলে৷ ৰজোৰ বিছনাৰ কাষত বহি থকা দুই সুন্দৰীৰ চকু-মুখলৈ চাওঁতে চাওঁতে তেওঁৰ ‘ডিমাগ কি বট্টি’ নুমাই থাকিল৷ ৰামানুমক পুনৰ বছৰ সন্মুখলৈ লৈ অনা হ’ল৷ তেওঁৰ ব্যৰ্থতা বছক অৱগত কৰা হ’ল৷ বছ গৰজি উঠিল৷ তেওঁ দুবাৰ হাতচাপৰি বজালে৷ দৈত্যকায় চেহেৰাৰ দুজন পালোৱান আহি বছৰ সন্মুখত থিয় হ’ল৷ বছে সিহঁতক নিৰ্দেশ দিলে, ‘‘হেভেলছ”ৰ দুটা বাল্ব আনি এইজনৰ দুই কাণত লগাই বিদ্যুৎ সংযোগ কৰি দে৷”\nদৈত্যকায় লোকদুজন কিছু সময় থিয় হৈ থাকিল৷ আচলতে এইটো কেনেধৰণৰ শাস্তি সিহঁত দুয়োয়ে বুজিয়েই নাপালে৷\nদুয়োজনকে থিয় হৈ থকা দেখি বছ গৰম হৈ গ’ল৷ উচ্চস্বৰে বছে ক’লে,\n: কি ভাবি আছ? যি কৈছোঁ তাকেই কৰ৷\n‘যি হুকুম বছ’ বুলি পালোৱানদুজন ভিতৰলৈ গ’ল৷ এজনে এডাল তাঁৰেৰে সংযোগ কৰা দুটা বাল্ব আৰু আনজনে দীঘল তাঁৰ আৰু চুইচব’ৰ্ড এখন লৈ আহিল৷ ‘বছ’ৰ নিৰ্দেশত পালোৱান দুজনে ৰামানুমৰ পিনে আগবাঢ়িল৷ দুই চন্তৰীয়ে তেওঁক লৰচৰ কৰিব নোৱাৰাকৈ ধৰি থাকিল৷ পালোৱানদুজন ৰামানুমৰ কাষ পালে৷ বিকট শব্দ এটা ৰামানুমৰ কাণত সোমাল৷ নাই নাই বুলি চিৎকাৰ কৰি উঠিল তেওঁ৷\nএকপ্ৰকাৰ জাঁপ মাৰি উঠাৰ দৰে ৰামানুম পুনৰ বিছনাত উঠি বহিল৷ আতংকিত হৈ তেওঁ কোঠাটোৰ ইফালে-সিফালে চালে৷ চকুদুটা হাতেৰে এবাৰ মোহাৰিও চালে৷ কিছু সময় পাছতহে তেওঁৰ তন্দ্ৰা ভাগিল৷ ৰামানুমে বুজি পালে যে তেওঁ পুনৰ সপোনহে দেখিছে৷ তেওঁক যেন আজি সপোনৰ ভূতে লম্ভিছে। বিছনাৰ কাষতে থকা মেজখনত ৰখা ম’বাইল ফোনটোত দীৰ্ঘ সময় ধৰি বাজি থকা ৰিংট’নটো ৰামানুমে তেতিয়াহে মন কৰিলে৷ ভয়ে ভয়ে তেওঁ ফোনটো ৰিচিভ কৰিলে৷ ফোনত প্ৰণীতা বায়েকৰ মাত ভাঁহি আহিল-\n“দেওবাৰ বুলিয়েই এতিয়াও শুয়েই আছা নেকি? আজি লাষ্ট ডেট, আৰু সময় দিব নোৱাৰোঁ৷ সন্ধিয়ালৈ লেখাটো মোলৈ পঠিয়াই দিবা৷”\n« বাওনা বৰুৱাৰ মহাজীৱনী- ড°সৰোজ কাকতি\nহা হা। মজ্জা লাগিল।\nৰজো জনীয়েহে সপোনে দিঠকে শুয়ে থাকে চবতে😂😂😂\nবঢ়িয়া। ভাল লাগিল পঢ়ি\nএকদম বাস্তৱ সপোন। বঢ়িয়া লাগিল দাদা\nহাঃ হাঃ ৷ ধন্যবাদ জনালোঁ৷