বৰ ডাঙৰ 'পেগাছাছ'ৰ চকুঃ আৰঁত কোন? - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nকেতিয়াবা ভাৱেনে, বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিয়ে আমাক কিমান দূৰ আগুৱাই নিলে? দুদিনৰ কাম দুই মিনিটতে শেষ কৰিব পৰা ভিন্ন প্ৰযুক্তিৰ নিত্য নতুন উদ্ভাৱন, ১০জনৰ কাম ১জনেই কৰিব পৰা অত্যাধুনিক যন্ত্ৰ-পাতিৰ উদ্ভাৱনে সহজ কৰিলে বহু কঠিন কাম। আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ কাম-কাজবোৰ সহজ আৰু -সৰল কৰি তোলাৰ পাছতো বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ বিকাশ আৰ্শীবাদ নে অভিশাপ, তাৰ ওপৰত বাবে বাবে কিয় আলোচনা কৰিব লগা হয়!\nবিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ দ্ৰুত বিকাশে এখন সমাজত ধনাত্মক আৰু ঋণাত্মক দুই ধৰণেই প্ৰভাৱ পেলায়। বহুসময়ত বিজ্ঞান প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰ মানুহে কিধৰণে প্ৰয়োগ কৰে তাৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰ কৰে। একাংশ দুষ্ট চক্ৰই বিজ্ঞান প্ৰযুক্তিক বিভিন্ন সময়ত নেতিবাচক বা ঋণাত্মক কামত ব্যৱহাৰ কৰে বাবেই সময়ে সময়ে বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ বিকাশক লৈ প্ৰায়ে প্ৰশ্ন উত্থাপিত হয়।\nশেহতীয়াকৈ সমগ্ৰ বিশ্ব তথা বিশেষভাৱে ভাৰতত চৰ্চা লাভ কৰা এটা বিষয়ো এই বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ সৈতেই সংলগ্ন বিষয়। বিষয়টো হৈছে- পেগাছাছ। পেগাছাছক লৈ বিৰোধী-শাসকপক্ষৰ কথাৰ কটাকটিৰ লগতে সদনৰ মজিয়া কিদৰে উত্তপ্ত হৈ পৰিছে নতুনকৈ কোৱাৰ হয়তো প্ৰয়োজন নাই। দেশৰ প্ৰায় ৩শতাধিক লোকৰ ওপৰত এই পেগাছাছে চকু ৰাখিছে বুলি চৰ্চা হৈছে।\nপেগাছাছ বিষয়টোৱে বিগত দিনকেইটাই ইমানেই চৰ্চা লাভ কৰিছে যে , সকলো লোকৰে সাধাৰণ এক ধাৰণা ইতিমধ্যে স্পষ্ট হৈছে। পেগাছাছ হৈছে এটা ছফ্টৱেৰ। পেগাচাছ স্পাইৱেৰ ইজৰাইলী চাইবাৰ চোৰাংচোৱা প্ৰতিষ্ঠান এনএছঅ’ গ্ৰুপৰ দ্বাৰা সৃষ্টি কৰা এটা নিৰীক্ষণ চফ্টৱেৰ। এই প্ৰতিষ্ঠানটোৱে অপৰাধ আৰু সন্ত্ৰাসবাদী কাৰ্যকলাপ প্ৰতিৰোধৰ জৰিয়তে জীৱন ৰক্ষা কৰাৰ একমাত্ৰ উদ্দেশ্যৰে পেগাচাছ স্পাইৱেৰ প্ৰস্তুত কৰিছিল। কেৱল আইন প্ৰৱৰ্তনকাৰী আৰু চৰকাৰৰ চোৰাংচোৱা সংস্থাকহে এই প্ৰতিষ্ঠানটোৱে বিক্ৰী কৰে অত্যাধুনিক ছফ্টৱেৰ পেগাছাছ।\nএতিয়ালৈকে প্ৰকাশ কৰা তথ্য অনুসৰি, এই পেগাছাছৰ কৱলত পৰিছে দেশৰ প্ৰভাৱশালী ৰাজনীতিক, সাংবাদিক, ন্যায়াধীশ, সমাজকৰ্মীৰ লগতে কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীয়ো। ৪৫গৰাকী সাংবাদিক, ৩গৰাকী বিৰোধী নেতা, ২গৰাকী কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী, আৰু ৩গৰাকী ন্যায়াধীশৰ দৰে গণ্যমাণ্য ব্যক্তিক এতিয়া পেগাছাছে ৰাখিছে নিজৰ কৱলত। ইফালে অতি শেহতীয়াকৈ প্ৰকাশ কৰা তথ্য অনুসৰি, কংগ্ৰেছ নেতা ৰাহুল গান্ধীৰ ৪গৰাকী ঘনিষ্ঠকো পেপাগাছে তীক্ষ্ন চকু ৰাখিছে।\nএতিয়া জানি লওঁক পেগাছাছে কেনেকৈ কাম কৰেঃ-\nইতিমধ্যে উল্লেখ কৰা হৈছে যে, পেগাছাছ এটা স্পাইৱেৰ ছফ্টৱেৰ। যিকোনো এটা মোবাইলত যেতিয়া এই পেগাছাছে প্ৰৱেশ কৰে তেতিয়া সেই মোবাইলৰ সকলো তথ্যত কজ্বা কৰে এই ছফ্টৱেৰটোৱে। এই ছফ্টৱেৰটো কিমান শক্তিশালী সেই কথাৰ প্ৰমাণ দিবলৈ এটা উদাহৰণ এইখিনিতে উল্লেখ কৰিব লাগিব। যিকোনো হেকিং ছফ্টৱেৰ সাধাৰণতে এপলৰ আইফোনত কেতিয়াও প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰে। আইফোনৰ ইন্টাৰনেল চিকউৰিটী চিষ্টেম ইমানেই শক্তিশালী যে হেকাৰে যিয়েই ছফ্টৱেৰ নহওঁক এনে ফোন কেতিয়াও হেক কৰিব নোৱাৰে। কিন্তু পেগাছাছে এই আইফোনকো কজ্বা কৰিব পাৰে। গতিকে এবাৰ ভাৱক কিমান শক্তিশালী এই পেগাছাছ।\nপেপাগাছৰ সকলো প্ৰগাম এনেভাৱে ডিজাইন কৰা হৈছে যে, যিকোনো স্মাৰ্টফোনত এবাৰ প্ৰৱেশ কৰাৰ পিছত ফোনকলৰ উপৰিও কেমেৰা, ৰেকৰ্ডিং, অডিঅ’, টেক্স মেজেজ, ইমেইল, লোকেশ্বনৰ লৈকে সকলো তথ্য লাভ কৰিব পাৰি। কেৱল তথ্য সংগ্ৰহেই নহয়, এই ছফ্টেৱেৰৰ জৰিয়তে সেই তথ্যসমূহ বিষয়ে সবিশেষ জানিবলৈ বিশ্বৰ সকলো ভাষালৈ ভাষান্তৰ কৰিব পাৰে পেপাগাছে। ইয়াৰ জৰিয়তে ভুক্তভোগীৰ স্ক্ৰীণশ্বট ল’বলৈ, কীষ্ট্ৰোক ৰেকৰ্ড কৰিবলৈ, আৰু ব্ৰাউজাৰৰ সবিশেষপ্ৰাপ্ত কৰিবলৈও সক্ষম হয়।\nপ্ৰথম কেতিয়া চৰ্চা লাভ কৰিছিল পেগাছাছেঃ-\nভাৰতকে ধৰি মুঠ প্ৰায় ৪৫খন দেশে কিনি থৈছে পেগাছাছ চফ্টৱেৰ। ইয়াৰ ভিতৰত কেইবাখনো উন্নত দেশো আছে। পেগাছাছ প্ৰথমবাৰ চৰ্চালৈ আহিছিল ২০১৬চনত। ডুবাইৰ মানৱধিকাৰ কৰ্মী অহমদ মনছুৰে প্ৰথমবাৰৰ বাবে পেগাছাছক চৰ্চালৈ আনিছিল। মানৱধিকাৰ কৰ্মীগৰাকীলৈ প্ৰথমে আহিছিল এটা বিশেষে মেছেজ। মেছেজটোত কিছু বিসংগতি ধৰা পেলাই মনছুৰে টেৰেন্টু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ লেবত ফোনটো পৰীক্ষা কৰিছিল। পিছত চাইবাৰ সুৰক্ষা সংস্থা লুকআউটৰ সহায়ত পোহৰলৈ আহিল যে, মানৱধিকাৰ কৰ্মীগৰাকী ফোনটো পেগাছাছৰ জৰিয়তে হেক হৈছে।\nএই ঘটনাৰ পাছতে পুনৰ ২০১৭চনক পেগাছাছ সংবাদ শিৰোনামলৈ আহিছিল। মেক্সিক’ৰ চৰকাৰে পেগাছাছ ব্যৱহাৰ কৰি দেশৰে বিভিন্ন খণ্ডৰ ব্যক্তিৰ চোৰাংচোৱা গিৰি কৰিছিল। সমাজকৰ্মী, মানৱধিকাৰ কৰ্মী, সংবাদিকৰ লগতে বিভিন্ন উচ্চস্তৰীয় কৰ্মচাৰীৰ ফোন পেগাছাছৰ জৰিয়তে হেক কৰিছিল চৰকাৰে। চৰকাৰৰ এই কৰ্মকাণ্ডৰ বিৰুদ্ধে সেইসময়ত যথেষ্ট প্ৰতিবাদ হৈছিল মেক্সিকত।\nদুটা এনে ঘটনা পাৰ হৈ যোৱা পাছত ২০২১ত পুনৰ সংবাদ শিৰোনাম দখল কৰিছে পেগাছাছে। এইবাৰ পেগাছাছৰ লক্ষ্য ভাৰত। কেৱল ভাৰতেই নহয় ডুবাইৰ ৰাজকুমাৰীৰ ফোনো শেহতীয়াকৈ পেগাছাছৰ কৱলত পৰিছে। ২০২১ত পেগাছাছৰ প্ৰসংগতো পোহৰলৈ আনিলে ফৰবিদেছন নামৰ এটা সংবাদ সংস্থাই। এমেনেন্ট্ৰী ইন্টাৰনেচনেলৰ সহযোগত পেগাছাছৰ কৱলত কোন কোন আছে তাৰ তালিকা প্ৰকাশ কৰা হৈছে। শেহতীয়াকৈ পেগাছাছৰ কৱলত পৰা প্ৰায় ৩০০গৰাকী সম্ভাৱ্য লোকৰ নামো প্ৰকাশ কৰা হৈছে।\nআপোনাৰ মোবাইলতো ইনষ্টল হৈ যাব পাৰে পেগাছাছ, কিন্তু আনইনষ্টল কৰিব কেনেকৈঃ-\nবৰ্তমান সময়ত বহুতো হেকাৰে পেগাছাছ ছফটৱেৰবিধ ব্যৱহাৰ কৰি ফেচবুক, হোৱাটচ্ এপ, টুইটাৰ, মেইল আদি হেক কৰি আহিছে। আপুনি ইণ্টাৰনেটৰ পৰা যিকোনো চফ্টৱেৰ ডাউনলোড কৰোতে, হোৱাটচ্ এপ বা অন্যান্য মাধ্যমত কোনো ব্যক্তিয়ে যিকোনো ফাইল প্ৰেৰণ কৰিলে পেগাছাছ ছফটৱেৰবিধ সেই ফাইলটোৰ ভিতৰতে সোমাই আপোনাৰ মোবাইলত নিৰ্দিষ্ট ফাইলটোৰ সমান্তৰালভাৱে ইনষ্টল হ’ব পাৰে। গতিকে পেগাছাছক আপোনাৰ ফোনৰ পৰা আতঁৰাব কেনেকৈ-\n১. প্ৰথমে আপুনি আপোনাৰ মোবাইলৰ Play Store ছফটৱেৰলৈ গৈ Menu ত থকা Play Protect Optionটো ক্লিক কৰি Turn on কৰি ৰাখিব।\n২. তাৰ পিছত মোবাইলৰ Settingsলৈ গৈ Additional Setting ক্লিক কৰিব। (Samsung ফোনৰ ক্ষেত্ৰত Biometricks and Security Optionত ক্লিক কৰিব)\n৩.তাৰ পিছত Need Additional Settingত ক্লিক কৰি Privacyত ক্লিক কৰি Special App Accessত ক্লিক কৰিব।\n৪. তাৰপিছত Device Admin App ত ক্লিক কৰি Play Buttonৰ কাষৰ Blue Tick (✔) ত ক্লিক কৰিব।\n৫. তাৰ পিছত Deactivate This Device Admin Appত ক্লিক কৰিব।\n৬. শেষত পুনৰ App তালিকালৈ আহি পৃথককৈ Appটো Uninstall কৰি দিব।\nপেগাছাছৰ অসম কানেকশ্যনঃ\nৰাহুল গান্ধীৰ পৰা আদি কৰি প্রশান্ত কিশোৰ, প্রাক্তন নির্বাচনী আয়ুক্ত অশোক লাভাছা, বিজেপি মন্ত্রী অশ্বিনী বৈষ্ণৱ, প্রহ্লাদ পেটেলৰ লগতে কেইবাগৰাকী বিশিষ্ট সাংবাদিক আৰু মানৱাধিকাৰ কর্মীৰ ম’বাইল হেক কৰি ফোনকল বা ব্যক্তিগত তথ্য চৰকাৰক যোগান ধৰাৰ অভিযোগ শেহতীয়াকৈ উত্থাপন হৈছে। এই প্ৰসংগক লৈ দেশৰ ৰাজনীতি গৰম হৈ থকাৰ পাছতে শেহতীয়াকৈ অসমৰ সৈতেও পেগাছাছৰ কানেকশ্যন পোহৰলৈ আহিছে।\nপেগাছাছৰ ফোন টেপিং তালিকাত নাম অন্তর্ভুক্ত হৈছে সদৌ অসম ছাত্র সন্থা (আছু)ৰ মুখ্য উপদেষ্টা ড০ সমুজ্জ্বল ভট্টাচার্য আৰু আলোচনাপন্থী আলফা নেতা অনুপ চেতিয়াৰ৷ পেগাছাছৰ নিৰীক্ষণত থকা সমুজ্জ্বল ভট্টাচার্য আৰু অনুপ চেতিয়াৰ লগতে দিল্লীস্থিত মণিপুৰৰ এজন লেখক মালেম নিৎথোজাৰ নামো তালিকাত আছে৷ উল্লেখ কৰা প্ৰয়োজন যে, পেগাছাছৰ কৱলত পৰা সম্ভাৱ্য লোকৰ তালিকাতহে নাম আছে ড০ সমুজ্জ্বল ভট্টাচার্য আৰু আলোচনাপন্থী আলফা নেতা অনুপ চেতিয়াৰ৷ দেশৰ প্ৰাক্তন মুখ্য ন্যায়াধীশ ৰঞ্জন গগৈৰ নামো এই তালিকাত থকা বুলি চৰ্চা হৈছে।\nৰাষ্ট্রীয় সংবাদ প্রতিষ্ঠানে প্রকাশ কৰা অনুসৰি ‘কা’বিৰোধী আন্দোলনক নেতৃত্ব দিয়া ড০ সমুজ্জ্বল ভট্টাচার্য আৰু অনুপ চেতিয়াৰ কার্যকলাপ নিৰীক্ষণত ৰখাৰ বাবেই এইদৰে ফোন টেপিং কৰা হৈছিল৷ সমান্তৰালভাৱে অসম চুক্তিৰ ৬নং দফা সন্দর্ভত গঠন কৰি দিয়া উচ্চস্তৰীয় কমিটীয়ে প্রতিবেদন দিয়াৰ পিছতো ইয়াক কার্যকৰী নকৰাৰ বাবে সেই সময়ত সৰৱ হৈছিল আছুৰ মুখ্য উপদেষ্টাগৰাকী৷\nইফালে প্রাক্তন আলফা নেতা অনুপ চেতিয়াৰ ফোন ২০১৮ চনৰ পৰা টেপিং কৰা বুলি অভিযোগ উঠিছে৷ বিশেষকৈ ২০১৮ চনত তিনিচুকীয়াত হিন্দু বাংলাভাষী পাঁচজন লোকক আলফাই হত্যা কৰা ঘটনাৰ পর্যবেক্ষণ কৰিবলৈ গৈছিল অনুপ চেতিয়া৷ ‘কা’বিৰোধী আন্দোলনৰ সময়তে সংঘটিত এই ঘটনাক লৈ যথেষ্ট প্রতিক্রিয়াৰ সৃষ্টি হোৱাৰ লগতে অনুপ চেতিয়াৰ তিনিচুকীয়া ভ্রমণক লৈ গৃহ মন্ত্রালয়তো উদ্বিগ্ণতাৰ সৃষ্টি হৈছিল৷ সেই সময়ৰ পৰাই অনুপ চেতিয়াৰ ফোন টেপিং সম্ভাৱনাক উনুকিয়াইছে ৰাষ্ট্রীয় সংবাদ মাধ্যমে৷\nপেগাছাছৰ ফোন টেপিঙৰ অনুসন্ধানৰ বাবে গঠন টাস্ক ফোৰ্চ ইজৰাইল চৰকাৰৰঃ-\nবিশ্বজুৰি জোকাৰণিৰ সৃষ্টি কৰা ইজৰাইলৰ স্পাইৱেৰ পেগাছাছৰ ফোন টেপিং বিতৰ্কৰ মাজতে ইজৰাইলৰ চৰকাৰে এই বিষয়ত অনুসন্ধান কৰিবলৈ টাস্ক ফোৰ্চ গঠন কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰিছে।এই টাস্ক ফোৰ্চত অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হৈছে দেশ খনৰ বহু কেইগৰাকী শীৰ্ষ মন্ত্ৰীক। ইজৰাইলে গঠন কৰা টাস্ক ফোৰ্চ গঠন কৰা হৈছে দেশ খনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তা পৰিষদকলৈ।\nফ্ৰান্সৰ Le Monde কাকতত প্ৰকাশিত প্ৰতিবেদন অনুসৰি ইজৰাইলৰ প্ৰতিষ্ঠানটোৱে পেগাছাছ স্পাইৱেৰ বিশ্বৰ আন দেশক বিক্ৰী কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ইজৰাইলৰ চৰকাৰৰ সৈতে কোনো চুক্তি কৰা নাছিল। সেই দিশৰ পৰা পেগাছাছ বিতৰ্কৰ সৈতে ইজৰাইলৰ চৰকাৰ পোনপটীয়াকৈ জৰিত নহয়।\nপেগাছাছক লৈ কেন্দ্ৰ নিমাত কিয়ঃ-\nপেগাছাছক লৈ শাসক-বিৰোধী তীব্ৰ বাক-বিতণ্ডাত লিপ্ত আছে যদিও এতিয়ালৈকে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে কোনো ধৰণৰ কথা ৰাজহুৱা কৰা নাই। বিৰোধীয়ে অভিযোগ উত্থাপন কৰিছে যে, ২০১৭চনত প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডী ইজৰাইল যাত্ৰাৰ সময়তে পেগাছাছক লৈ কথা হৈছিল। বিৰোধী এই অভিযোগ খণ্ডনো কৰা নাই কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে।\nইফালে পেগাছাছ কৰ্তৃপক্ষৰ ফালৰ পৰাও স্পষ্ট কৰি দিয়া হৈছে যে, চৰকাৰৰ বাবে তেওঁলোকে এই চফ্টৱেৰ কাকো বিক্ৰী নকৰে। প্ৰতিষ্ঠানটোৱে দাবী কৰিছে যে, এই চফ্টৱেৰ দেশৰ ৰাজনীতিক, সাংবাদিকৰ দৰে ব্যক্তিৰ চোৰাংচোৱা কৰাৰ উদ্দেশ্য প্ৰস্তুত কৰা নাই। সন্ত্ৰাসবাদৰ বিৰুদ্ধে, অপৰাধমূলক কাম-কাজৰ দমনৰ উদ্দেশ্যেহে এই চফ্টৱেৰ প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল আৰু তেনেকৈয়ে ব্যৱহাৰ কৰা হৈ আছে।\nপ্ৰতিষ্ঠানটোৰ এই স্পষ্টীকৰণৰ পাছতে প্ৰশ্ন হয়, যদিহে চৰকাৰেই এই চফ্টৱেৰটো কিনিব পাৰে, তেনেহলে বৰ্তমানৰ চৰকাৰে বিৰোধী নেতা, সাংবাদিক আৰু সামাজিক ক্ষেত্ৰৰ সৈতে জড়িত থকা দেশৰ লোকসকলৰে চোৰাংচোৱাগিৰি কিয় কৰিছে? ইফালে যদিহে এই চোৰাংচোৱাগিৰি ভাৰত চৰকাৰৰ অজ্ঞাতসাৰে হৈছে, তেনেহলে ইজৰাইলৰ সৈতে আলোচনা কৰি ইয়াৰ ওপৰত কঠোৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা হোৱা নাই কিয়?\nপেগাছাছে দেশৰ আভ্যন্তৰীণ সুৰক্ষাৰ লগতে ব্যক্তিৰ ব্যক্তিগত স্বাধীনতাৰ প্ৰতিও ভাবুকি আনিছে। পেগাছাছক লৈ বিৰোধীয়ে কেন্দ্ৰৰ স্থিতিক সন্দেহৰ চকুৰে চাইছে। এইখিনিতে উল্লেখ কৰি লাগিব যে, দেশত পেগাছাছৰ জৰিয়তে ফোন টেপিঙৰ বিৰুদ্ধে চাঞ্চল্য সৃষ্টি হৈ থকাৰ মাজতে দৈনিক ভাস্কৰে ১৫ বছৰ পূৰ্বে নৰেন্দ্ৰ মোডী গুজৰাটৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ হৈ থকাৰ সময়ত গুজৰাটৰ বিৰোধী নেতাকে ধৰি বহু ব্যক্তিৰ ফোন টেপিঙৰ ঘটনা সংঘটিত হোৱাৰ বিষয়ে বাতৰি প্ৰচাৰ কৰিছিল।\nইয়াৰ পাছতে আয়কৰ বিভাগে সংবাদ গোষ্ঠীটোৰ বিৰুদ্ধে অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল। দিল্লী, মধ্যপ্ৰদেশ, মহাৰাষ্ট্ৰ, গুজৰাট, ৰাজস্থান আদিত থকা দৈনিক ভাস্কৰৰ কাৰ্যালয়ত বৃহস্পতিবাৰে( ২২জুলাই, ২০২১) এই অভিযান চলাইছে দৈনিক ভাস্কৰে। সংবাদ প্ৰতিষ্ঠানটোৱে চৰকাৰৰ ভুল নীতিক সমালোচনা কৰাৰ বাবেই কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে আয়কৰ বিভাগৰ জৰিয়তে সংবাদ গোষ্ঠাটোৰ মুখ বন্ধ কৰিব বিচাৰিছে বুলি অভিযোগ তুলিছে।\nপেগাছাছ বিৰ্তকৰ সময়তে গুজৰাটৰ এই প্ৰসংগটো পুনৰ চৰ্চালৈ অহাৰ লগে লগে বৰ্তমানৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰখনৰ ওপৰতো বিভিন্নজনে সন্দেহ প্ৰকাশ কৰিছ। বিৰোধীয়ে কব খোজে যে, গুজৰাটৰ নৰেন্দ্ৰ মোডী মুখ্যমন্ত্ৰী হৈ থকা অৱস্থাত ফোন টেপিং আৰু বৰ্তমান দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হৈ থকা অৱস্থাত পেগাছাছৰ দৰে ঘটনা আচৰিত হব লগা একো নাই। এয়া তেওঁলোকে কৰিয়েই আহিছে। বিৰোধীৰ এনে অভিযোগক তথ্য প্ৰমাণ সহকাৰে কেন্দ্ৰই উত্তৰ দিয়েনে নিদিয়ে, সেয়া লক্ষ্য কৰিব দেশবাসীয়ে…\nকেঁচা চাহপাতৰ মূল্য হ্ৰাসঃ চৰাইদেউ সোনাৰিত চাহ খেতিয়কৰ প্ৰতিবাদ…


বিহংগম দৃষ্টিৰে বিংশ শতিকা - মূল: এৰিক হবছবম, ভাবানুবাদ : ময়ূৰ চেতিয়া - মুক্ত চিন্তা\nবিহংগম দৃষ্টিৰে বিংশ শতিকা - মূল: এৰিক হবছবম, ভাবানুবাদ : ময়ূৰ চেতিয়া\n(এয়া হৈছে এৰিক হবছবমৰ ‘এজ অব এক্সট্রিমছ : দা ছর্ট টুৱেন্টিয়েথ চেঞ্চুৰি : ১৯১৪-১৯৯১’ শীর্ষক বিখ্যাত গ্রন্থখনৰ প্রস্তাৱনামূলক অধ্যায়। গ্রন্থখন ১৯৯৪ চনত প্রকাশিত হৈছিল। ইয়াত লেখকে বিংশ শতিকাৰ প্রতি এক বিহংগম দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিছে আৰু কেতবোৰ সাধাৰণ সিদ্ধান্ত বিকশিত কৰিছে। অধ্যায়টোক এক সুকীয়া প্রবন্ধ হিচাপেও পঢ়িব পৰা যায়।\nহবছবমক অনুবাদ কৰা সহজ নহয়। জার্মান মূলৰ অন্যান্য লেখকৰ দৰেই হবছবমেও অতিশয় দীঘল দীঘল বাক্য লিখে। বুজাত সহজ হোৱাকৈ আমি ইয়াত দীঘল বাক্যবোৰ য’ত সম্ভৱ সৰল কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ। প্রয়োজনবিশেষে কেতবোৰ অতিৰিক্ত তথ্য-পাতিৰো যোগান ধৰিছোঁ। কাজেই এই অসমীয়া সংস্কৰণটোক অনুবাদ বোলাতকৈ ভাবানুবাদ বোলাটোহে অধিক শুদ্ধ হ’ব। অসমীয়া পাঠকে লেখনিটো পঢ়ি ভাল পাব বুলি আশা কৰিলো। – অনুবাদক।)\n১৯৯২ চনৰ ২৮ জুন। ফ্রাঞ্চৰ ৰাষ্ট্রপতি মিতেঁহই হঠাতে সিদ্ধান্ত ল’লে যে তেওঁ ছাৰাজেভো চহৰলৈ যাব। য়ুগোশ্লাভিয়া দেশৰ অন্যতম মূল চহৰ ছাৰাজেভো তেতিয়া গৃহযুদ্ধৰ আৱর্তত। চৌদিশে মৰামৰি, কটাকটি। যুদ্ধৰ ফলত ইতিমধ্যেই লাখ লাখ মানুহৰ মৃত্যু ঘটিছে। এনে এক অৰাজক পৰিস্থিতিত হিলৈ আৰু বৰটোপৰ গুলীৰ মাজত ফ্রাচোঁৱা মিতেঁহ ছাৰাজেভোলৈ যোৱাৰ উদ্দেশ্য কি আছিল?\nমিতেঁহই আচলতে য়ুগোশ্লাভিয়াৰ সংকট সম্পর্কে বিশ্বৰ অন্যান্য দেশবোৰ যে অতিশয় গম্ভীৰ - এই কথাটো স্থানীয় নেতাসকলক বুজাবলৈ গৈছিল। তেওঁৰ দৰে এজন অশীতিপৰ, বৃদ্ধ তথা সন্মানীয় ৰাজনেতাই মৃত্যুৰ আশংকাকো নেওচা দি ৰণথলীলৈ এনে উদ্দেশ্যৰে যাত্রা কৰাৰ কথাটো বাতৰিকাকতবোৰত বেছ গুৰুত্বসহকাৰে প্রকাশ কৰা হৈছিল। তেওঁৰ সাহসক প্রশংসাও কৰা হৈছিল। পিছে মিতেঁহৰ ছাৰাজেভো যাত্রাৰ আন এটাও দিশ আছিল। তেওঁ গমন কৰিবলৈ চয়ন কৰা দিনটো আছিল ১৮ জুন; বিশ্ব ইতিহাসত এই দিনটোৰ এক বিশেষ তাৎপর্য আছিল। পিছে কাকত-আলোচনীবোৰে তাৰ তাৎপর্য বুজিবই নোৱাৰিলে। এই দিশটো সম্পর্কে কাকতবোৰ নিমাত হৈয়েই ৰ’ল।\n১৮ জুন : কি হৈছিল এই দিনটোত? কিয় ফৰাচী ৰাষ্ট্রপতিজনে ছাৰাজেভোলৈ যাবলৈ এই দিনটোকে নির্বাচিত কৰি লৈছিল? কিয়নো ৭৮ বছৰ আগতে ১৯১৪ চনত ঠিক এই দিনটোতে অষ্ট্রিয়া-হাংগেৰিৰ আর্কডিউক ফ্রানজ ফার্ডিনাণ্ডক ছাৰাজেভো চহৰখনতে হত্যা কৰা হৈছিল। এই ঘটনাটোৱেই কেইসপ্তাহমানৰ ভিতৰতে প্রথম বিশ্বযুদ্ধৰো সূচনা কৰিছিল। ৰাজনৈতিক ভুল তথা হঠকাৰিতাই কেনেদৰে ভীষণ ধ্বংসলীলা সৃষ্টি কৰিব পাৰে, এই কথাটো নাটকীয়ভাৱে বুজাবলৈকে মিতেঁহই এই দিনটো চয়ন কৰি লৈছিল। ছাৰাজেভো - একেখন চহৰ, একেটাই দিন। ১৯১৪ চনত এইখন চহৰৰ এটা ঘটনাৰপৰাই প্রথম বিশ্বযুদ্ধৰ সূচনা হৈছিল, ১৯৯২ চনতো মানুহে যাতে একেধৰণৰ ভুলকে নকৰে, সেই কথাটোকে যেন মিতেঁহই একেটা তাৰিখতে যাত্রা কৰি প্রতীকী ৰূপত বুজাব খুজিছিল।\nদুর্ভাগ্যবশতঃ কেইজনমান বৃদ্ধ মানুহ তথা ইতিহাসবিদৰ বাহিৰে আন বেছিভাগ মানুহেই এই প্রতীকৰ তাৎপর্য বুজি নাপালে। কোনো এখন কাকতেই তাৰিখটোৰ তাৎপর্য সম্পর্কে কোনো মন্তব্য নকৰিলে। ঐতিহাসিক স্মৃতি দীর্ঘ সময়ৰ বাবে সজীৱ কৰি ৰখাৰ ক্ষেত্রত বিংশ শতিকা অক্ষম যেনেই প্রতীয়মান হৈছে। স্মৃতি হৈ পৰিছে ক্ষণভংগুৰ। প্রথম বিশ্বযুদ্ধৰ স্মৃতি ইতিমধ্যেই বিস্মৃতিলৈ, পাহৰণিলৈ পৰিণত হৈছে।\nআমাৰ বোধেৰে বিংশ শতিকাৰ শেহৰছোৱাত দেখা পোৱা এটা বিশেষ পৰিঘটনা হৈছে – অতীতৰ স্মৃতিৰ বিধ্বংসকৰণ। কেনেদৰে আমাৰ বর্তমানৰ যুগটো এক বিশেষ ঐতিহাসিক পৰিক্রমাৰ জৰিয়তে বিকশিত হৈছেহি – এই কথাষাৰ আজিৰ দিনৰ বেছিভাগ ডেকা-গাভৰুৱেই উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰে। এই নতুন প্রজন্মটোৰ চেতনা হৈছে চিৰায়ত বর্তমানৰ চেতনা; এনে এক বর্তমান যাৰ কোনো অতীত যেন নায়েই! বিংশ শতিকাৰ ঘটনাৱলীয়ে কেনেদৰে আজিৰ বর্তমানটো নির্মাণ কৰিছে – এই বিষয়ে জানিবলৈ নতুন ডেকা-গাভৰুচামৰ কোনো আগ্রহ নাই। যেনেধৰণৰ ক্রিয়াপদ্ধতিৰদ্বাৰা মানুহে নিজৰ সাম্প্রতিক অভিজ্ঞতাবোৰ পুৰণি প্রজন্মৰ ঘটনাৱলী তথা অভিজ্ঞতাৰ স’তে তুলনা কৰি চায় তথা ঐতিহাসিক শিক্ষা লাভ কৰিবলৈ যত্ন কৰে – এই সমস্ত ক্রিয়াপদ্ধতিবোৰ আজিৰ দিনত যেন লুপ্তপ্রায় হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিছে।\nকথাষাৰ কেৱল বিংশ শতিকাৰ শেহৰছোৱাত জন্ম লাভ কৰা নতুন প্রজন্মটোৰ ক্ষেত্রতে প্রযোজ্য নহয়। সমস্ত যুগটোৱেই নিজৰ ৰাজহুৱা অতীতটোক পাহৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। এই বিষয়ে মোৰ মনত কোনো সন্দেহ নাই যে ১৯৮৯ চনত বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশৰ বিদেশ মন্ত্রীসকলে নিউৰেমবার্গ ট্রায়েল সম্পর্কীয় একোখন ছেমিনাৰত অংশগ্রহণ কৰা হ’লে বিশেষভাৱে উপকৃত হ’লহেঁতেন। কেনেদৰে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ ধ্বংসলীলাৰ পাছত বিশ্বৰ দেশবোৰে অতিশয় যত্ন তথা সাৱধানতাৰে বিভিন্ন শান্তি চুক্তি তৈয়াৰ কৰি উলিয়াইছিল – এই কথাবোৰ আজিৰ বিশ্বৰ বিদেশ মন্ত্রীসকলে জনা উচিত। দুর্ভাগ্যজনকভাৱে এনে সমস্ত শিক্ষা আজি তেওঁলোকে পাহৰি পেলাইছে।\nএই কিতাপখনত মই কেৱল ঘটনাৰ বর্ণনা কৰা নাই। সেয়া মোৰ উদ্দেশ্যও নহয়। অৱশ্যে মোৰ এনে অভিজ্ঞতাও ঘটিছে য’ত প্রতিভাৱান ডেকা আমেৰিকান ছাত্রই মোক এনেদৰে প্রশ্ন কৰিছে – “মহাশয়, এই যে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ বোলা শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়, তাৰ মানে কি প্রথম বিশ্বযুদ্ধ বুলিও এখন যুদ্ধ আছিল?” অর্থাৎ বিংশ শতিকাৰ প্রাথমিক ঘটনাৱলী সম্পর্কেও আজিও প্রজন্মটো ভালকৈ পৰিচিত বুলি নিশ্চিতকৈ ক’ব নোৱাৰি। সি যি নহওক, এই কিতাপখনত মই ১৯১৪-১৯৯১ সময়ছোৱাৰ বিভিন্ন ঘটনাৱলীক কেনেদৰে বিশ্লেষণ কৰা যায়, কেনেদৰে সিবিলাকৰ আন্তঃসম্পর্কবোৰ বুজিব পৰা যায় – এই সম্পর্কেহে কিছু কথা আলোচনা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ। বিংশ শতিকাৰ ঘটনাৱলীয়ে সিবিলাকৰ বিশিষ্ট ৰূপ কিয় লাভ কৰিলে, কেনেদৰে ঘটনাৱলীয়ে সেইধৰণৰ গতি ল’লে যিধৰণৰ গতি দেখা পোৱা গ’ল? মই এই প্রশ্নবোৰৰ কেতবোৰ উত্তৰ দিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ।\nমোৰ দৰে বুঢ়া মানুহ এজনে – যাৰ জন্ম হৈছিল ১৯১৭ চনত – তেওঁ বিংশ শতিকাৰ ইতিহাস লিখাৰ অর্থ হৈছে – লেখনিয়ে এক আত্মজীৱনীমূলক চৰিত্রও ধাৰণ কৰিব। মোৰ দৰে, আমাৰ দৰে মানুহবোৰে বিংশ শতিকাৰ ইতিহাস লিখোঁতে আচলতে নিজৰ স্মৃতিৰ বিষয়েও লিখিব। ইয়াৰ জৰিয়তে তেওঁলোকে নিজৰ স্মৃতিবোৰ সতেজ কৰিবলৈ তথা শুধৰাবলৈ চেষ্টা কৰিব। আমিবোৰ এটা বিশেষ যুগৰ, বিশেষ সময়ৰ মানুহ আছিলোঁ। সামান্য পৰিমাণে হ’লেও মানৱ এজেণ্ট হিচাপে বিংশ শতিকাটো নির্মাণ কৰাত আমাৰো হাত আছিল। শতিকাটো সম্পর্কে আমাৰ দৃষ্টিভংগী শতিকাটোৰ গুৰুত্বপূর্ণ ঘটনাৱলীবোৰেই নির্মাণ কৰি দিছিল। আমিবোৰ এই শতিকাটোৰে অংশবিশেষ। শতিকাটোও আমাৰ অংশবিশেষ বুলিব পাৰি। পাঠকসকলে, বিশেষকৈ কলেজ বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়া ডেকা ছাত্র-ছাত্রীসকলে – যাৰ বাবে ভিয়েটমান যুদ্ধও হৈছে দূৰ অতীতৰ কোনো ঘটনা – তেওঁলোকে এই কথাষাৰ মনত ৰখা উচিত।\nমোৰ যুগৰ আৰু মোৰ পটভূমিৰ ইতিহাসবিদ একোজনৰ বাবে ইতিহাসৰ বিধ্বংসকৰণ হৈছে অসম্ভৱ কিয়নো আমাৰ যুগত বাট-পথ আৰু ৰাজহুৱা স্থানবোৰৰ নাম কোনো ৰাজহুৱা ব্যক্তিৰ নামেৰে নামকৰণ কৰাৰ পৰম্পৰাটো তেতিয়ালৈকে শেষ হোৱা নাছিল (উদাহৰণ : প্রাকবিশ্বযুদ্ধকালীন প্রাগৰ উইলছন ষ্টেচন, পেৰিছৰ মেট্র’ স্তালিনগ্রাড)। আমাৰ যুগলৈকে বিভিন্ন দেশৰ মাজত শান্তি চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰাটো প্রয়োজনীয় বুলিয়েই বিবেচিত হৈছিল আৰু সিবিলাকক ৰাজহুৱাভাৱে চিহ্নিত কৰাটো জৰুৰী বুলি ভবা হৈছিল (ভার্ছাইৰ চুক্তি)। ৰাজহুৱা ঘটনাবোৰ আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনযাত্রাৰ অংশবিশেষ আছিল। সিবিলাকে আমাৰ ব্যক্তিগত জীৱনবোৰ কেৱল প্রভাৱিতই কৰা নাছিল, বৰং সিবিলাকে আমাৰ ব্যক্তিগত তথা ৰাজহুৱা জীৱনবোৰ নির্মাণ পর্যন্ত কৰিছিল। উদাহৰণস্বৰূপে – এই লেখকৰ বাবে ১৯৩৩ চনৰ ৩০ জানুৱাৰি তাৰিখটো কোনো সাধাৰণ দিন নাছিল। সিদিনা হিটলাৰ জার্মানিৰ চেঞ্চেলৰ পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল আৰু এই লেখকে সেইদিনা ভনীয়েকৰ স’তে স্কুলৰপৰা ঘৰলৈ ঘূৰি আহি থাকোতে ক’ৰবাত খবৰটো দেখিছিল। জাৰকালি বার্লিনৰ ৰাজপথত খোজ কাঢ়ি আহি থকা সেই পোন্ধৰবছৰীয়া কিশোৰজনে ঠিক কোনখিনি ঠাইত এই খবৰটো দেখিছিল – সেয়া আজি আৰু মোৰ মনত নাই, কিন্তু কিশোৰজনে হেডলাইনটো একেথিৰে চাই থকা দৃশ্যটো এতিয়াও মোৰ মনত আছে। সপোনৰ দৰে সেই দৃশ্যটো আজিও মই দেখা পাওঁ।\nএই কথাখিনি আচলতে মোৰ দৰে বৃদ্ধ ইতিহাসবিদৰ ক্ষেত্রতে কেৱল প্রযোজ্য নহয়। বিশ্বৰ এক বৃহৎ অংশৰ সাধাৰণ জনগণৰ বৃদ্ধ অংশটোৱে এই একেইধৰণে শতিকাৰ কেন্দ্রীয় ঘটনাবোৰ অনুভৱ কৰিছিল। সেয়েহে মোৰ দৰেই তেওঁলোকৰ বাবেও অতীত হৈছে বর্তমানৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ। বিংশ শতিকাৰ কেন্দ্রীয় ঘটনাৱলীয়ে মোৰ প্রজন্মৰ সকলোৰে জীৱনত দ-কৈ ছাব কাটি গৈছে। যিখন পৃথিৱী ১৯৮০ দশকৰ শেহত ছাৰাখাৰ হৈ গৈছিল – সেইখন আমাৰ পৃথিৱী আছিল। সেইখন পৃথিৱীৰ জন্ম হৈছিল ১৯১৭ চনৰ ৰুছ বিপ্লৱ আৰু তাৰ বিশ্বজনীন প্রভাৱৰ ঔৰসত। সেইখন পৃথিৱীৰ ধাৰণাবোৰ আমাৰ বাবে সহজাত ধাৰণা আছিল; তেনেদৰেই আমি পৃথিৱীখন চাবলৈ, বিশ্লেষণ কৰিবলৈ শিকিছিলোঁ। উদাহৰণস্বৰূপে, ঔদ্যোগীকৃত আধুনিক অর্থনীতিবোৰক ‘পুঁজিবাদী’ (আমেৰিকা, পশ্চিম ইউৰোপ, জাপান ইত্যাদি) আৰু ‘সাম্যবাদী’ (ছোভিয়েট মডেল অনুসৰণ কৰা দেশবোৰ) – এইদৰে দুই ভাগত – দুটা সম্পূর্ণ বৈকল্পিক শিবিৰত বিভক্ত কৰি চোৱাটো বিংশ শতিকাৰ মানুহৰ বাবে সহজাত আছিল। আজি পাছলৈ ঘূৰি চালে অনুভৱ হয় – এইজাতীয় শ্রেণীকৰণবোৰ বহু দূৰৈলৈ বিভ্রান্তিকৰ তথা কৃত্রিম আছিল। পিছে লগতে এইটো কথাও সত্য যে এই দুয়ো বিশ্বৰ শ্রেণীকৰণ কৰিবলৈ কোনো সন্তোষজনক বিকল্প শব্দও এতিয়ালৈকে বিকশিত হোৱা নাই। এফালে আমেৰিকা, জাপান, ছুইডেন, ব্রাজিল, পশ্চিম জার্মানি, দক্ষিণ কোৰিয়াৰ দৰে দেশ; আনফালে ছোভিয়েটশাসিত দেশবোৰ তথা পূব আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ দেশবোৰ। দুয়োৰে মাজত থকা পার্থক্যবোৰ চিহ্নিত কৰিব পৰাকৈ শ্রেণীকৰণৰ আন কোনো বৈকল্পিক নীতি কি হ’ব পাৰে, সেয়া এতিয়াও বিচাৰি পোৱা হোৱা নাই। দ্বিতীয়টো শ্রেণীৰ দেশবোৰৰ ভিতৰত ছোভিয়েটশাসিত দেশবোৰ ইতিমধ্যেই ভাগি-ছিগি গৈছে; আনহাতে পূব আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ দেশবোৰ এতিয়াও বর্তি আছে; কিন্তু দুয়োবিধ যে বহু ক্ষেত্রত একে শ্রেণীৰে দেশ – সেই সম্পর্কে কোনো সন্দেহ নাই।\nঅক্টোবৰ বিপ্লৱৰ পৰাজয়ৰ পাছত যিখন বিশ্ব বর্তি ৰ’ল – এই পৃথিৱীখনৰ অনুষ্ঠান তথা ধাৰণাবোৰ এসময়ত গঢ় লৈছিল দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ বিজয়ী অংশটোৰ ঔৰসত। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত যিসকল পৰাজিত হৈছিল – তেওঁলোকৰ মাত-কথা আজি আৰু শুনিবলৈ পোৱা নাযায়। তেওঁলোকৰ কণ্ঠ ৰুদ্ধ হৈ পৰিল বা ৰুদ্ধ কৰি পেলোৱা হ’ল। আচলতে বিশ্ব ইতিহাসৰ পাতৰপৰাই তেওঁলোকক মচি পেলোৱা হ’ল আৰু কেৱল ‘ভাল বনাম বেয়াৰ যুদ্ধ’-জাতীয় নৈতিক নাটকৰ খলনায়কৰ পাত্রৰ ৰূপতে তেওঁলোকৰ অস্তিত্ব বর্তি ৰ’ল। এই একেফেৰা কাম অনাগত সময়ছোৱাত শীতল যুদ্ধৰ পৰাজিত পক্ষটোৰ ক্ষেত্রতো কৰা হ’ব। অৱশ্যেই ই সদৃশধৰণে দীর্ঘ সময় ধৰি বর্তি হয়তো নাথাকিব; পূর্বৰ তীব্র ৰূপো সি হয়তো ধাৰণ নকৰিব।\nবিংশ শতিকাৰ যুগটো সেয়েহে বিভিন্ন ছেকুলাৰ ধর্মৰ সংঘাতৰ কাল বুলি ক’ব পাৰি। অসহিষ্ণুতা হৈছে এনে সংঘাতৰ কেন্দ্রীয় উপাদান। আনকি যিসকলে “আমাৰ কোনো মতাদর্শ নাই” বুলি ঢোল পিটি ফুৰিছিল তথা অনা-মতাদর্শগত চিন্তনৰ বৈচিত্র্যৰ ওপৰত জোৰ দিছিল, তেওঁলোকেও কিন্তু প্রকৃতপক্ষে কোনো বৈকল্পিক ছেকুলাৰ ধর্মৰ সহাৱস্থানৰ কথাটো মানি ল’বলৈ সাজু নাছিল; তেওঁলোকৰ বাজে বিশ্বত যে অন্য কোনো ব্যৱস্থাৰ অস্তিত্বৰ বাবেও স্থান থাকিব পাৰে, সেয়া চিন্তনৰ স্বাধীনতাৰ ওকালতি কৰাসকলেও কোনোপধ্যে মানি নলৈছিল। ধর্মীয় বা মতাদর্শগত যুদ্ধৰে পৰিপূর্ণ এই শতিকাটো বিশ্লেষণ কৰোঁতে ইতিহাসবিদসকল সেয়েহে অজস্র সমস্যাত পৰিব লগা হয় – কিয়নো ইতিহাসবিদৰ কাম কাৰোবাক নিন্দা কৰা বা প্রশংসা কৰা নহয়; বৰং ইতিহাসবিদৰ কাম হৈছে ঘটনাৱলীক বুজিবলৈ চেষ্টা কৰা, সিবিলাকৰ বিশ্লেষণ কৰা। পিছে যিটো যুগ মতাদর্শগত যুদ্ধৰেই পৰিপূর্ণ, তাত নিন্দা বা প্রশংসা কৰাৰ লোভ ইতিহাসবিদজনে সামৰিব পাৰিবনে?\nবিশ্লেষণৰ সমুখত অৱশ্যে সমস্যা কেৱল ইতিহাসবিদৰ মতাদর্শীয় আৱেগেই নহয়। সমস্যা এইটোও যে আমিবোৰ – অর্থাৎ ইতিহাসবিদ একোজনো এইটো যুগৰে সৃষ্টি। যিটো ঐতিহাসিক প্রক্রিয়াৰ আমি বিশ্লেষণ কৰিব বিচাৰিছোঁ – সেই ঐতিহাসিক প্রক্রিয়াটোৱে স্বয়ং আমাকে নির্মাণ কৰি থৈছে। মতাদর্শীয় আৱেগ নিয়ন্ত্রণ কৰাটো সম্ভৱপৰ; নিন্দা কৰা মানেই বিশ্লেষণৰ কার্য সামৰি থোৱা নিশ্চয় নহয়। এইক্ষেত্রত “বুজিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ আগেয়ে সকলোকে মাফ কৰি দিব লাগিব” বোলা ফৰাচী পটন্তৰটো মুঠেও শুদ্ধ নহয়। উদাহৰণস্বৰূপে, নাজি জার্মানিৰ আৱেগবিবর্জিত বস্তুনিষ্ঠ বিশ্লেষণ কৰাৰ অর্থ এইটো নহয় যে আমি নাজি জার্মানিৰ অপৰাধবোৰ মাফ কৰি দিম। ঘটনাবহুল বিংশ শতিকাত যৌৱনপ্রাপ্ত হোৱা কোনো মানুহেই judgement নিদিয়াকৈ থাকিব পাৰিব বুলি মোৰ বিশ্বাস নহয়। নিন্দা-প্রশংসা সকলোৱেই কৰে, আগলৈকো কৰিব। পিছে সেই মাত্রাত ঘটনাৱলীৰ বিশ্লেষণ কৰাটোহে কঠিন কাম; নিন্দা-প্রশংসা কৰা সহজ, বুজাটোহে টান।\nবিংশ শতিকা বোলোতে আমি ১৯১৪ৰপৰা ১৯৯১পর্যন্ত সময়ছোৱা – অর্থাৎ প্রথম বিশ্বযুদ্ধৰ আৰম্ভণিৰপৰা ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ পতনলৈকে – বুজাইছো। প্রশ্ন হৈছে : এই নাতিদীর্ঘ অথচ ঘটনাবহুল শতিকাটোৰ তাৎপর্য কেনেদৰে অনুধাৱন কৰা যায়? এইক্ষেত্রত সমস্যা হৈছে - অনাগত সময়ছোৱাত ঘটনা প্রবাহে কি ৰূপ হ’ব সেয়া আমি নাজানো। নতুন শতিকাটো কেনেদৰে বিকশিত হ’ব – সেয়া এতিয়াও ভৱিষ্যতৰ গর্ভত। অৱশ্যে ঘটনাপ্রবাহে যিয়েই ৰূপ নলওক কিয়, বিংশ শতিকাই যে অনাগত শতিকাটোৰ ওপৰত বিশেষ প্রভাৱ পেলাব সেয়া নিশ্চিত। মনত ৰখা ভাল যে ইতিহাসবিদৰ কাম ঘোঁৰা দৌৰত পইছা লগোৱা নহয়; বৰং ইতিহাসবিদৰ কাম হৈছে ইতিমধ্যেই জয়-পৰাজয় ঘোষিত হৈ যোৱা দৌৰবোৰৰ বিশ্লেষণ কৰাহে। আৰু এনেও বিগত ৪০ বছৰৰ ইতিহাস চালে দেখা যায় যে প্রফেছন যিয়েই নহওক কিয় - সকলো প্রকাৰৰ ভৱিষ্যতদ্রষ্টাৰ ভৱিষ্যৎবাণীবোৰ অত্যন্ত বিভ্রান্তিকৰ বুলি প্রমাণিত হৈছে। আজিৰ দিনত কেৱল চৰকাৰ তথা গৱেষণা কেন্দ্রসমূহেহে ভৱিষ্যত্দ্রষ্টাৰ ওপৰত কিছু দূৰৈলৈ ভৰসা কৰে বা ভৰসা কৰাৰ ভাও জোৰে! দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পাছত ভৱিষ্যৎবাণী ভুল প্রমাণিত হোৱাৰ প্রৱণতাটো অধিক বৃদ্ধিহে হ’ল যেন ধাৰণা হয়।\nনাতিদীর্ঘ বিংশ শতিকাটোক তিনিটা ভাগত বিভক্ত কৰিব পাৰি। ১৯১৪-১৯৪৫ - এইছোৱা হৈছে বুর্জোৱা সভ্যতাৰ মহাবিনাশৰ যুগ (প্রথম আৰু দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ, ৰুছ বিপ্লৱ, ১৯৩০ৰ বিশ্ব আর্থিক সংকট, ফেছিবাদৰ উদয়)। ইয়াৰ পাছৰ ২৫-৩০ বছৰ কাল সোণালী যুগ বুলি ক’ব পাৰি যেতিয়া সমস্ত বিশ্বতে আর্থিক বিকাশ আৰু সামাজিক ৰূপান্তৰণে ভীষণ গতি লাভ কৰিলে। যিমান তড়িৎ গতিৰে সোণালী যুগটোৱে মানৱ সমাজখন সলনি কৰি পেলালে, সেয়া সমস্ত মানৱ ইতিহাসৰে এক অভূতপূর্ব ঘটনা বুলি ক’ব পাৰি। ১৯৭০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিছোৱাত এই সোণালী যুগৰ সমাপ্তি ঘটিল। ইয়াৰ পাছতে পুনৰ সংকট আৰু অস্থিৰতাৰ আন এটা যুগ আৰম্ভ হল। ছোভিয়েট ৰাছিয়া আৰু পূব ইউৰোপত ই এক সামগ্রিক বিনাশ আৰু বিখণ্ডনৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিলে। ৯০ দশকত থিয় হৈ আজি এনে অনুভৱ হৈছে – শতিকাটোৱে যেন অস্থিৰতা আৰু সংকটৰপৰা আৰম্ভ কৰি শেহান্তৰত পুনৰ সংকট আৰু অস্থিৰতাৰ মাজেদিয়েই মেলানি মাগিলে। মাথোঁ মাজতে ডাৱৰীয়া বতৰত এচেৰেঙা ৰ’দৰ দৰেই ২৫-৩০ বছৰীয়া এছোৱা সোণালী যুগ দান কৰি থৈ গ’ল। কিন্তু শতিকাটোৰ আৰম্ভণিৰ দৰেই সমাপ্তিও বিষণ্ণতা আৰু গোমা পৰিবেশৰ মাজতেই সমাপন হ’ল। অৱশ্যে শেহৰছোৱা অস্থিৰতা আৰু সংকটে প্রলয় সৃষ্টি কৰিব বুলি ভবাটোও অতিশয়োক্তি হ’ব। ইতিহাসৰ অন্ত পৰিছে বুলি ঘোষণা কৰা জনৈক অদৃষ্টবাদী দার্শনিককো ইতিহাসবিদৰ এফেৰি শিক্ষা এইখিনিতে দিব পাৰি : বাকী যিয়েই নহওক কিয় – মানৱ জাতিৰ ভৱিষ্যত নিশ্চয় থাকিব। ইতিহাসৰ যদি কোনো সুনিশ্চিত সাধাৰণীকৰণ কৰিব পাৰি, সেয়া হৈছে – চৰৈৱেতি চৰৈৱেতি! যেতিয়ালৈকে মানুহৰ অস্তিত্ব থাকিব, তেতিয়ালৈকে ইতিহাসো গতিমান হৈ থাকিব!\nবিংশ শতিকাৰ তিনিটা যুগ অনুসৰি এই কিতাপখনো সেইমতে সজোৱা হৈছে। প্রথমে প্রথম বিশ্বযুদ্ধৰপৰাই আৰম্ভণি কৰা হৈছে – যি ১৯ শতিকাৰ বুর্জোৱা সভ্যতাৰ বিখণ্ডনৰ সূচনা কৰিছিল। এই সভ্যতাৰ অর্থনীতি আছিল পুঁজিবাদী; আইন তথা সাংবিধানিক গাঁথনি আছিল উদাৰবাদী; আধিপত্যশীল বুর্জোৱা শ্রেণীটোৰ ৰূপ অনুসৰিয়েই এই সমাজখনকো সজাবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছিল। জ্ঞান-বিজ্ঞান আৰু শিক্ষাৰ ক্ষেত্রবোৰত ভীষণ অগ্রগতি লাভ কৰা এই সভ্যতাই নিজ বৈষয়িক তথা নৈতিক বিকাশৰ তীব্রবেগ দেখি বেছ গর্ব অনুভৱ কৰিছিল। লগতেই এই সভ্যতাই তীব্রভাৱে অনুভৱ কৰিছিল যে মানৱ ইতিহাসৰ ভৱিষ্যত লিখনৰ ক্ষেত্রত ইউৰোপৰ এক কেন্দ্রীয় ভূমিকা থাকিব। ইতিমধ্যেই ইউৰোপ বিজ্ঞান, কলা, ৰাজনীতি আৰু ঔদ্যোগিক বিপ্লৱৰ বাটকটীয়াত পৰিণত হৈছিল; ইউৰোপীয় অর্থনীতিয়ে বিশ্বৰ দূৰদিগন্তৰ দেশবোৰত প্রবেশ কৰিছিল; ইউৰোপীয় সৈনিকসকলে বিশ্বৰ বেছিভাগ অঞ্চল পদানত কৰি পেলাইছিল। ভীষণ গতিৰে ইউৰোপীয় লোকৰ জনসংখ্যাও বৃদ্ধি পাইছিল আৰু অৱশেষত ই বিশ্বৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ এক-তৃতীয়াংশত পৰিণত হৈছিল। ইউৰোপৰ প্রধান ৰাষ্ট্রবোৰেই বিশ্ব ৰাজনীতিৰ ছিষ্টেমটো নির্মাণ কৰিছিল।\nপ্রথম বিশ্বযুদ্ধৰ দশকটোৰপৰা আৰম্ভ কৰি দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধলৈকে – এই সময়ছোৱা ইউৰোপীয় বুর্জোৱা সভ্যতাৰ মহাবিনাশৰ সময় আছিল। চল্লিশ বছৰ ধৰি ই এটা দুর্যোগৰপৰা আনটোলৈ জঁপিয়াই ফুৰিছিল। আনকি উৎকট প্রতিক্রিয়াশীল বুদ্ধিজীৱীসকলেও ন দি ক’ব পৰা নাছিল যে এই সভ্যতা অদূৰ ভৱিষ্যতে বাচি থাকিব পাৰিব। দুখন বিশ্বযুদ্ধ আৰু তাৰ সমান্তৰালভাৱে অহা গোলকীয় বিপ্লৱ আৰু বিদ্রোহৰ দুটা প্রচণ্ড ঢৌৱে এই সভ্যতাৰ সীমা সংকুচিত কৰি পেলালে। প্রথমে বিশ্বৰ ১/৬ অংশ সাম্যবাদৰ অধীনলৈ আহিল; দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পাছত ই বিশ্বৰ ১/৩ অংশপর্যন্ত বৃদ্ধি পালে। বিয়াগোম ঔপনিবেশিক সাম্রাজ্যবোৰ ভাগি-ছিগি ধ্বংসস্তূপত পৰিণত হ’ল। মহাৰাণী ভিক্টোৰিয়াৰ মৃত্যুৰ সময়ত ব্ৰিটিছ সাম্রাজ্যই ক্ষমতা, প্রতাপ আৰু আত্মবিশ্বাসৰ শীর্ষস্থানত আৰোহণ কৰি আছিল; পিছে সি আন এটা প্রজন্মপর্যন্তও স্থায়ী নহ’ল। উইনষ্টন চার্চিলৰ (১৮৭৪-১৯৬৫) মৃত্যুৰ বেছ আগেয়েই এই সমস্ত সাম্রাজ্যৰ চিন-চাব নাইকিয়া হৈ পৰিল।\nঅধিক গুৰুত্বপূর্ণভাৱে – এক অভূতপূর্ব বিশ্ব আর্থিক সংকটে শক্তিশালীতকৈয়ো শক্তিশালী পুঁজিবাদী দেশবোৰক আঁঠু ল’বলৈ বাধ্য কৰিলে। ১৯ শতিকাৰ উদাৰবাদী পুঁজিবাদে নির্মাণ কৰা এক একক বিশ্ব অর্থনীতিৰ বিকাশ প্রক্রিয়া থমকি ৰ’বলৈ বাধ্য হ’ল; ই আনকি পিছ হুঁহকি অহা যেনো ভাব হ’ল। বিপ্লৱ আৰু যুদ্ধৰপৰা সদায়েই নিৰাপদ দূৰত্বত অৱস্থান কৰা আমেৰিকাৰো পতন সন্নিকট যেন প্রতিভাত হ’ল। এফালে পুঁজিবাদী অর্থনীতিবোৰ থৰথৰকৈ কঁপি উঠিল, আনফালে এখনৰ পাছত আনখনকৈ দেশত উদাৰবাদী গণতন্ত্রৰ অনুষ্ঠানবোৰ লুপ্ত হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে। ১৯১৭-১৯৪২ সময়ছোৱাৰ শেহান্তৰত ইউৰোপ আৰু আমেৰিকাৰ মাত্র কেইখনমান দেশতহে উদাৰ-গণতান্ত্রিক অনুষ্ঠানবোৰ বর্তি ৰ’ল। সকলোতে ফেছিবাদী আন্দোলন তথা তাৰ অনুগামী কর্তৃত্ববাদী শাসনে ভয়ংকৰ প্রগতি লাভ কৰিলে।\nউদাৰ-পুঁজিবাদ আৰু সাম্যবাদৰ এক অস্থায়ী তথা অদ্ভুত মিত্রজোঁটেহে ফেছিবাদৰ এই অদম্য শক্তিক ৰোধ কৰি গণতন্ত্রক ৰক্ষা কৰিবলৈ সক্ষম হ’ল। চাবলৈ গ’লে, নাজি জার্মানিক মূলতঃ ৰেড আর্মিয়েই পৰাস্ত কৰিলে; সেইফেৰা কাম কৰাৰ শকতি প্রকৃততেই কেৱল ৰেড আর্মিৰহে আছিল। কেইবাটাও দিশৰপৰা সাম্যবাদ আৰু পুঁজিবাদৰ ফেছিবাদবিৰোধী মিত্রতাৰ সময়খিনিয়ে – অর্থাৎ ১৯৩০ তথা ৪০ৰ দশককেইটাই - বিংশ শতিকাৰ ইতিহাসৰ নির্ণায়ক মুহূৰ্তটো গঠন কৰিছিল। এয়া এক প্রকাৰৰ ঐতিহাসিক বিড়ম্বনা বুলিয়েই ক’ব পাৰি – শতিকাৰ বেছিভাগ সময়েই পুঁজিবাদ আৰু সাম্যবাদ ইটো সিটোৰ ঘোৰ বিৰোধী আছিল; অথচ মানৱ সভ্যতাক ফেছিবাদী ধ্বংসযজ্ঞৰপৰা ৰক্ষা কৰাৰ বাবে দুয়োৰে সাময়িক মিত্রতা প্রয়োজনীয় হৈ পৰিছিল।\nহিটলাৰৰ সেনাবাহিনীক পৰাস্ত কৰা ছোভিয়েট ৰাছিয়াৰ শাসনব্যৱস্থাটো অক্টোবৰ বিপ্লৱেই নির্মাণ কৰি দিছিল। অক্টোবৰ বিপ্লৱ অবিহনে হিটলাৰক ৰোধ কৰাটো ৰাছিয়াৰ বাবে সম্ভৱপৰ নাছিল। এই কথাটো বুজি পাবলৈ দুই বিশ্বযুদ্ধত ৰুছ অর্থনীতিৰ তুলনামূলক ৰেকর্ড সম্পর্কীয় গাট্রেল আৰু হেৰিছনৰ গৱেষণাবোৰলৈ মন কৰা উচিত । অর্থাৎ অক্টোবৰ বিপ্লৱ অবিহনে পশ্চিম ইউৰোপৰ দেশবোৰ আজি উদাৰ সংসদীয় গণতন্ত্র হৈ থাকিব নোৱাৰিলেহেঁতেন। সিবিলাকত ফেছিবাদী বা কর্তৃত্বশীল শাসকৰে শাসন চলি থাকিলেহেঁতেন। এই অদ্ভুত শতিকাটোৰ এক বৃহৎ বিড়ম্বনা হৈছে যে – যি অক্টোবৰ বিপ্লৱৰ লক্ষ্য আছিল পুঁজিবাদৰ গোলকীয় বিধ্বংসকৰণ, সেই বিপ্লৱে শেহপর্যন্ত তাৰ মূল শত্রু – অর্থাৎ পুঁজিবাদক ৰক্ষা কৰাৰ ক্ষেত্রত এক বিশেষ ভূমিকা পালন কৰিলে। অক্টোবৰ বিপ্লৱ তথা পাছলৈ বিশাল সাম্যবাদী শিবিৰৰ অস্তিত্বই সৃষ্টি কৰা ভীতিৰ ফলতেই দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পাছত পশ্চিম ইউৰোপীয় দেশবোৰে অর্থনীতিৰ বিপুল কল্যাণকামী সংস্কাৰকার্য সমাপন কৰিলে। মুক্ত বাণিজ্যৰ মতান্ধতা দলিয়াই পেলাই পশ্চিম ইউৰোপৰ দেশবোৰে আর্থিক পৰিকল্পনাৰ যোগেদি পুঁজিবাদক এক নতুন সঞ্জীৱনী সুধা প্রদান কৰিলে। আর্থিক পৰিকল্পনাৰ যোগেদি ছোভিয়েট ইউনিয়নে লাভ কৰা অগ্রগতিৰ ৰেকর্ড অবিহনে আর্থিক তত্ত্বত “পৰিকল্পনা”ক এক সন্মানজনক স্থান দিয়াটো প্রায় অসম্ভৱ আছিল।\nতথাপিও – দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ ঠিক পাছৰ সময়খিনিত – যেতিয়া আর্থিক মন্দাৱস্থা, ফেছিবাদ আৰু যুদ্ধৰ কৰাল গ্রাসৰপৰা ইউৰোপে কোনোমতে কঁকাল দাঙিবলৈ চেষ্টা কৰি আছিল – তেতিয়া এনে ভাব হৈছিল যে বিপ্লৱৰ গোলকীয় ঢৌ অহৰহ বৃদ্ধি হ’ব ধৰিছে আৰু ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ নেতৃত্বত – যি ইতিমধ্যেই এক ছুপাৰ পাৱাৰলৈ উত্তীর্ণ হৈছিল - বিপ্লৱে আৰু অগ্রগতি লাভ কৰিব।\nপিছে আজি পাছলৈ ঘূৰি চালে এটা কথা স্পষ্ট হৈ পৰে – পুঁজিবাদৰ এই প্রতিদ্বন্দ্বী শিবিৰৰ শক্তি তাৰ শত্রুৰ দৰে সিমান সবল নাছিল। মহাবিনাশৰ যুগত ১৯ শতিকাৰ বুর্জোৱা সমাজখন ধ্বংস হৈ নোযোৱা হ’লে অক্টোবৰ বিপ্লৱ বা ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ উদয়ৰ কোনো প্রশ্নই উত্থাপন নহ’লহেঁতেন। মহাবিনাশে বুর্জোৱা সভ্যতাৰ সন্মান আৰু শক্তি চূৰমাৰ কৰি নেপেলোৱা হ’লে ৰাছিয়াৰ দৰে দুখীয়া কৃষকপ্রধান দেশ এখনত বলছেভিকসকলে নির্মাণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা ব্যৱস্থাটোক কোনেও গোলকীয় পুঁজিবাদৰ বাস্তৱসন্মত বিকল্প বুলি নক’লেহেঁতেন। পিছে ১৯৩০ৰ বিশ্ব আর্থিক সংকটে কোঙা কৰি পেলোৱা পৃথিৱীখনত – যাৰপৰা ছোভিয়েট ইউনিয়ন সম্পূর্ণভাৱে মুক্ত আছিল আৰু তীব্র গতিৰে ঔদ্যোগীকৰণৰ বাটেৰে আগ বাঢ়ি গৈছিল – তেনে এখন পৃথিৱীত ছোভিয়েট ৰাছিয়া পুঁজিবাদৰ বাস্তৱসন্মত বিকল্প যেনেই প্রতীয়মান হৈছিল। হিটলাৰৰ উদয়ে ছোভিয়েট ইউনিয়নক ফেছিবাদবিৰোধী সংগ্রামখনৰ অপৰিহার্য অংগ কৰি তুলিলে আৰু অৱশেষত এই সংগ্রামখনেই ছোভিয়েট ইউনিয়নক এক বিশ্বশক্তি – এক ছুপাৰ পাৱাৰত পৰিণত কৰিলে। বিংশ শতিকাৰ সমস্ত দ্বিতীয়ার্ধ ছোভিয়েট ইউনিয়ন আৰু আমেৰিকাৰ সংঘাতে পদানত তথা ভয়ার্ত কৰি ৰাখিছিল; অৱশ্যে এতিয়া ঘূৰি চালে অনুভৱ হয় – ই বহু ক্ষেত্রত বিশ্বৰ ৰাজনৈতিক গাঁথনি সুস্থিৰ কৰি ৰখাৰ ক্ষেত্রতো ভূমিকা পালন কৰিছিল। শতিকাটোৰ মাজভাগত ১৫ বছৰমান কালৰ বাবে ছোভিয়েট ৰাছিয়া বিশ্বৰ এক-তৃতীয়াংশ অঞ্চলৰ – যাক সমাজবাদী শিবিৰ বুলি নামকৰণ কৰা হৈছিল – অপ্রতিৰোধ্য মুৰব্বী হিচাপে পৰিচিত হৈছিল; খন্তেকৰ বাবে এনে অনুভৱো হৈছিল – যেন এই সমাজবাদী শিবিৰে আর্থিক বিকাশৰ ক্ষেত্রত পুঁজিবাদী দেশবোৰকো পিছ পেলাই যাব।\nদ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পাছৰ কালত কেনেদৰে আৰু কিয় পুঁজিবাদে এক তীব্র গতিৰ আর্থিক বিকাশৰ যুগত ভৰি দিছিল – যাক সোণালী যুগ (১৯৪৭-৭৩) বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল – যাৰ তীব্র গতিয়ে স্বয়ং পুঁজিবাদকো বিস্ময়াভিভূত কৰি তুলিছিল – ই হৈছে বিংশ শতিকাৰ ইতিহাসবিদসকলৰ সমুখত উত্থাপিত হোৱা আটাইতকৈ ডাঙৰ প্রশ্ন। এই প্রশ্নৰ কোনো সর্বসন্মত উত্তৰ আজিপর্যন্ত বিচাৰি পোৱা হোৱা নাই আৰু ময়ো তাৰ কোনো সন্তোষজনক উত্তৰ দিব পাৰিম বুলি নাভাবো। ইয়াৰ বাবে হয়তো আমি ভৱিষ্যতৰ বাবে অপেক্ষা কৰিব লাগিব – যেতিয়া বিংশ শতিকাৰ সমস্ত ‘দীর্ঘম্যাদী বিকাশ-পথ’ (long wave) আমাৰ সমুখত স্পষ্ট হৈ পৰিব। সোণালী যুগৰ পাছতে আৰম্ভ হ’ল সংকটৰ আন এছোৱা কাল - যাৰ আজিপর্যন্ত সমাপ্তি হোৱা নাই। সি যি নহওক, এতিয়াই “কিয়” প্রশ্নটোৰ উত্তৰ দিব নোৱাৰিলেও, সোণালী যুগে “কেনেদৰে” বিপুল মাত্রাত আর্থিক, সামাজিক তথা সাংস্কৃতিক ৰূপান্তৰণ সাধন কৰিলে, তাৰ এক ৰূপৰেখা নিশ্চয় প্রস্তুত কৰিব পৰা যায়। এই ৰূপান্তৰণ ইমানেই বৃহৎ, ইমানেই তীব্রবেগী আৰু ইমানেই প্রচণ্ড আছিল যে সমস্ত মানৱ ইতিহাসতে তাৰ কোনো তুলনা দেখিবলৈ পোৱা নাযায়। এই বিষয়ক বিভিন্ন দিশ সম্পর্কে কিতাপখনৰ দ্বিতীয় অংশত আলোচনা কৰা হৈছে। ভৱিষ্যতৰ ইতিহাসবিদসকলে বিংশ শতিকাৰ ইতিহাস লিখোঁতে হয়তো সোণালী যুগটোকেই আটাইতকৈ বেছি গুৰুত্ব দিব; কিয়নো এই যুগটোতেই শতিকাটোৱে ইতিহাসৰ বুকুত আটাইতকৈ বেছি পৰিবর্তন সাধন কৰিলে। সমগ্র বিশ্বৰে মানৱ জীৱনত এই যুগটোৱে যেনেধৰণৰ পৰিবর্তন সূচনা কৰিলে – সি চমৎকাৰ হোৱাৰ লগতে দীর্ঘম্যাদী বুলিও ক’ব পৰা যায়। আজি আৰু এই পৰিবর্তনবোৰক কোনোপধ্যেই ঘূৰাই পেলাব (reversal) পৰা নাযাব। বিশ্বৰ এক বিশালসংখ্যক জনগণৰ বাবে সোণালী যুগটোৱে ইতিহাসৰ এক দীর্ঘকালৰ অৱসান সূচনা কৰিলে যাৰ আৰম্ভণি ঘটিছিল সাত-আঠ হেজাৰ বছৰ আগেয়ে – যেতিয়া প্রস্তৰ যুগত মানুহে খেতি-বাতি শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। সোণালী যুগটোত এক বিশালসংখ্যক জনগণে খেতি-বাতি কৰি তথা জন্তু পোহপাল দি জীৱিকা আহৰণ কৰা বন্ধ কৰিলে; তেওঁলোকে ঔদ্যোগিক সমাজত ভৰি দিলে।\nএনে বিশাল পৰিবর্তনৰ তুলনাত বিংশ শতিকাৰ সর্বাধিক আলোচিত মতাদর্শগত সংঘাতখন – অর্থাৎ ‘সমাজবাদ’ আৰু ‘পুঁজিবাদ’ৰ সংঘাতখন – যাৰ নেতৃত্ব প্রদান কৰিছিল ক্রমে ছোভিয়েট ৰাছিয়া আৰু আমেৰিকাই – আপেক্ষিকভাৱে গুৰুত্বহীন যেনেই অনুভৱ হয়। ভৱিষ্যতৰ ইতিহাসবিদসকলৰ বাবে ইয়াৰ গুৰুত্ব বেছ সীমিত হ’ব বুলিয়েই ক’ব পাৰি। এই মতাদর্শগত যুদ্ধখনক ১৬ তথা ১৭ শতিকাৰ ধর্মযুদ্ধ বা ক্রুছেডবোৰৰ স’তে তুলনা কৰিব পাৰি। যিসকল লোক বিংশ শতিকাৰ নিবাসী আছিল – তেওঁলোক নিশ্চিতভাৱেই এই ছেকুলাৰ ধর্মযুদ্ধৰদ্বাৰা গভীৰভাৱে প্রভাৱিত হৈছিল। এই লেখকো তাৰ ব্যতিক্রম নহয়; বৰং তাৰ স্পষ্ট প্রভাৱ এই কিতাপখনত দেখা পোৱা যাব। বিংশ শতিকাৰ এজন ইতিহাসবিদে লিখা এই কিতাপখনত সামাজিক বিপ্লৱ, শীতল যুদ্ধ, ‘প্রকৃততে অস্তিত্বৱান সমাজবাদ’ৰ দোষ-ত্ৰুটি আদি বিভিন্ন দিশ সম্পর্কে বিস্তৰভাৱে আলোচনা কৰা হৈছে। কিন্তু তথাপিও মনত ৰখা ভাল যে বিংশ শতিকাৰ সাম্যবাদী শাসনতন্ত্রবোৰে সূচনা কৰা মূল তথা স্থায়ী পৰিবর্তনটো আছিল – কৃষিমূলক তথা অনগ্রসৰ দেশ কিছুমানৰ তীব্র গতিৰে আধুনিকীকৰণ কৰা। সেইফালৰপৰা চাবলৈ গ’লে ই পুঁজিবাদী সোণালী যুগৰ সমান্তৰাল আছিল। সোণালী যুগৰ পুঁজিবাদী দেশবোৰৰ বিপৰীতে সাম্যবাদী দেশবোৰৰ আধুনিকীকৰণ নীতি কিমানদূৰলৈ অধিক বা কম পৰিমাণে কার্যকৰ আছিল – সেয়া সদ্যহতে আমাৰ বিচার্য বিষয় নহয়। কিন্তু এটা কথা ঠিক যে আমাৰ বোপা-ককাসকলৰ পুৰণি পৃথিৱীখন আধুনিকীকৰণ তথা ঔদ্যোগীকৰণে বিপুলভাৱে সলনি কৰি পেলালে – সেয়া লাগে পুঁজিবাদৰ অধীনতেই হওক বা সাম্যবাদী ৰাষ্ট্রৰ অধীনতে হওক। পিছলৈ ঘূৰি চালে স্পষ্ট হৈ পৰে যে ১৯৬০ৰ দশকপর্যন্ত সাম্যবাদী দেশবোৰে পুঁজিবাদী দেশবোৰৰ ঠিক সমপর্যায়ৰ নহ’লেও তুলনাযোগ্য পর্যায় লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল – যদিওবা আজিৰ দৃষ্টিৰে চাবলৈ গ’লে এনে তুলনা হাস্যকৰ যেন লাগিব পাৰে। সেই সময়ৰ এজন ব্ৰিটিছ প্রধানমন্ত্রীয়ে আমেৰিকান ৰাষ্ট্রপতি এজনক এইবুলি কোৱাৰো ৰেকর্ড আছে : “ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ সক্রিয় অর্থনীতিখনে অতি সোনকালেই বৈষয়িক সম্পদ উৎপাদনৰ ক্ষেত্রত পশ্চিমীয়া পুঁজিবাদী দেশবোৰক পিছ পেলাই যাব” (Horne, 1989, p. 303)। সি যি নহওক, আমাৰ মূল কথাটো হৈছে যে ১৯৮০ৰ দশকৰ সমাজবাদী বুলগেৰিয়া তথা পুঁজিবাদী ইকুৱেডৰ – ১৯৩৯ চনৰ বুলগেৰিয়া বা ইকুৱেডৰৰ তুলনাত ইখন সিখনৰ বেছি কাষ চপা আছিল। এই ৪০ বছৰত দুয়োখন দেশৰ বিপুল ৰূপান্তৰণ ঘটিছিল।\nসোণালী যুগৰ পাছতে অহা সংকটৰ দশককেইটাই ছোভিয়েট ৰাছিয়া আৰু পূব ইউৰোপত সংহাৰী ৰূপ ধাৰণ কৰিলে। এখনৰ পাছত আনখনলৈ সাম্যবাদী ৰাষ্ট্রবোৰৰ পতন ঘটিল। ই সৃষ্টি কৰা ফলাফলবোৰৰ সম্পূর্ণ হিচাপ এতিয়াই কৰিব পৰা হোৱা নাই যদিও ইয়াৰ ঋণাত্মক দিশেই যে অধিক হ’ব – সেই সম্পর্কে কোনো সন্দেহ নাই। অৱশ্যে সংকট কেৱল সাম্যবাদী ৰাষ্ট্রবোৰৰ মাজতে সীমাবদ্ধ হৈ থকা নাছিল। সমগ্র বিশ্বৰ দেশবোৰেই সংকটৰ মুখামুখি হৈছিল। এইক্ষেত্রত সংকটৰ মাত্রাৰ ক্ষেত্রত তাৰতম্য দেখা যাব পাৰে কিন্তু সংকটে যে মতাদর্শীয় তথা ৰাজনৈতিক গাঁথনি নির্বিশেষে সমস্ত বিশ্বৰে দেশবোৰ চুই গৈছিল – এই কথা স্পষ্ট। সংকটৰ এনে বিশ্বব্যাপী চৰিত্রৰ অন্তৰালত কাৰণ কি আছিল? কাৰণ আছিল সহজ; কিয়নো সোণালী যুগত ইতিমধ্যেই এখন একক, ক্রমবর্ধমানভাবে সংলগ্ন তথা গোলকীয় বিশ্ব অর্থনীতিৰ নির্মাণ কৰা হৈছিল যি বিশ্বৰ জাতিৰাষ্ট্রবোৰৰ আৰু লগতে বিভিন্ন ৰাষ্ট্রীয়-মতাদর্শৰ সীমা পাৰ হৈ চালিত হৈছিল। ফলত বিভিন্ন শাসনতন্ত্রৰ স্বকীয় অনুষ্ঠানবোৰৰ স্বতন্ত্রতা সংকুচিত হৈ পৰিছিল। প্রথমে ভবা হৈছিল যে ১৯৭০ৰ দশকৰ আর্থিক সমস্যাবোৰ সোনকালেই আঁতৰি যাব আৰু বিশ্ব অর্থনীতিৰ অহৰহ প্রগতি পুনৰ পূর্বৰ স্তৰলৈ ঘূৰি আহিব। সেয়েহে প্রথমছোৱাত সাম্যবাদীয়েই হওক বা পুঁজিবাদীয়েই হওক – সকলো ৰাষ্ট্রয়েই সমস্যাৰ দীর্ঘকালীন সমাধান উলিয়াবলৈ চেষ্টা কৰাৰ সলনি সাময়িক সমাধানহে বিকশিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। পিছে লাহে লাহে এই কথা স্পষ্ট হৈ পৰিল যে সমস্যাৰ চৰিত্র সাময়িক নহয়; বৰং ই হৈছে এক দীর্ঘম্যাদী সমস্যা। পুঁজিবাদী দেশবোৰত এইবাৰ সমস্যাৰ ৰেডিকেল উত্তৰ বিচৰা হ’ল; সোণালী যুগৰ বিকাশ সুনিশ্চিত কৰা অথচ এতিয়া ক্রমবর্ধমানভাবে বিফল হৈ পৰা যেন অনুভৱ হোৱা কেইনছীয় আর্থিক তত্ত্ব দলিয়াই পেলোৱা হ’ল আৰু চর্তহীন মুক্ত বাণিজ্যৰ পোষকতা কৰা মতান্ধ অর্থনীতিবিদসকলৰ পৰামর্শবোৰ কামত লগোৱা হ’ল। পিছে গোড়া নিউ ক্লাছিকেল আর্থিক তত্ত্বও সিমানখিনি সফল হ’ব নোৱাৰিলে। ১৯৮০ তথা ১৯৯০ৰ দশকপর্যন্ত মহাবিনাশ যুগৰ বহুতো পুৰণি সমস্যাই পুঁজিবাদী দেশবোৰত পুনৰ দেখা দিলে – যিবোৰ সমস্যা পুনৰ ঘূৰি নাহিবই বুলি ভবা হৈছিল : বৃহৎ হাৰৰ নিবনুৱা সমস্যা, তীব্র চক্রীয় অধোগতি (cyclical slumps), এফালে গৃহহীনতা আৰু আনফালে বৈভৱপূর্ণ অট্টালিকাৰ মাজত দেখা পোৱা বৈসাদৃশ্য, ৰাষ্ট্রৰ সীমিত সম্পদ আৰু সীমাহীন খৰছৰ বোজা – ইত্যাদি। সমাজবাদী দেশবোৰৰ ফালে চালে দেখা যায় যে সিবিলাকৰ অর্থনীতিবোৰ ইতিমধ্যেই অতিশয় দুর্বল তথা লৰক-ফৰক হৈ পৰিছিল। বিভিন্ন আন্তর্জাতিক বিত্তীয় অনুষ্ঠানৰপৰা ঋণ লৈ সিবিলাকে নিজৰ সমস্যাবোৰৰ সমাধান কৰিব খুজিছিল। পুঁজিবাদী দেশবোৰতকৈও অধিক ৰেডিকেল কার্যসূচী এই সমাজবাদী দেশবোৰত লোৱা হৈছিল আৰু অৱশেষত পতনৰ দিশেৰেই সিবিলাকে গতি কৰিছিল। ৯০ৰ দশকত এই সমস্ত শাসনপ্রণালীবোৰৰ বিঘটন ঘটিছিল আৰু এইখিনিতেই মোৰ গ্রন্থখনো সমাপ্ত হৈছে। প্রথম বিশ্বযুদ্ধক যিদৰে বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণি বুলি ক’ব পৰা যায়, সমাজবাদী ৰাষ্ট্রবোৰৰ পতনক এই শতিকাটোৰ সামৰণি পর্ব বুলি অভিহিত কৰিব পৰা যায়।\n১৯৯০ৰ দশকত লিখি সমাপ্ত কৰা অন্যান্য গ্রন্থৰ দৰেই মোৰ কিতাপখনেও এক অনিশ্চিত ভৱিষ্যতৰ ফালে দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰি সামৰণি মাৰিছে। শতিকাৰ শেহৰছোৱাত বিশ্বৰ এটা অংশৰ পতনে আনটো অংশৰ সমস্যাবোৰো উদঙাই দিলে। আশীৰ দশক পাৰ হৈ আহি সময়ে নব্বৈৰ দশকত ভৰি দিয়াৰ লগে লগেই এটা কথা স্পষ্ট হৈ পৰিল যে সংকট কেৱল আর্থিকেই নহয়, ই ৰাজনৈতিক ৰূপো ধাৰণ কৰিছে। ইষ্ট্রিয়াৰপৰা ভ্লাডিভষ্টক পর্যন্ত এই বিশাল অঞ্চলটোত সাম্যবাদী শাসনতন্ত্রৰ পতনে ভীষণ ৰাজনৈতিক অনিশ্চয়তা, অস্থিৰতা, গণ্ডগোল তথা গৃহযুদ্ধ সৃষ্টি কৰিলে। প্রায় ৪০ বছৰ ধৰি যিটো আন্তর্জাতিক ছিষ্টেমে সমস্ত বিশ্বৰ আন্তর্জাতিক নীতি সুস্থিৰ কৰি ৰাখিছিল, সি নিমিষতে নোহোৱা হৈ পৰিল। এই সুস্থিৰতাৰ ওপৰত ভৰসা কৰি চলা আভ্যন্তৰীণ ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থাবোৰৰ দুর্বলতাও ততালিকে স্পষ্ট হৈ পৰিল। আর্থিক সমস্যাবোৰে পুনৰ উদাৰ-গণতান্ত্রিক দেশবোৰৰ ৰাজনৈতিক অনুষ্ঠানবোৰৰ বাবে সমস্যা সৃষ্টি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তৃতীয় বিশ্বৰ ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থাবোৰো কঁপি উঠিল। ৰাজনীতিৰ প্রাথমিক ইউনিট – অর্থাৎ ভৌগোলিক, সার্বভৌমিক তথা স্বাধীন জাতি-ৰাষ্ট্রবোৰে আৱিষ্কাৰ কৰিলে যে এফালে ৰাষ্ট্রৰ সীমনা চেৰাই যোৱা গোলকীয় অর্থনীতিখনে সিহঁতক চাৰিওফালৰপৰা টানি-আঁজুৰি অৱস্থা নাইকিয়া কৰিছে; আৰু আনফালে বিভিন্ন বিচ্ছিন্নতাবাদী তথা নৃগোষ্ঠীয় আন্দোলনে সিবিলাকৰ অস্তিত্বলৈকে সংকট নমাই আনিছে। আনকি পুৰণা ৰাষ্ট্রবোৰো এই সংকটৰপৰা আঁতৰি থাকিবলৈ সক্ষম নহ’ল। কিছুমান বিচ্ছিন্নতাবাদী আন্দোলনে দাবী কৰিলে যে যিমানেই অপ্রাসংগিক, অবাস্তৱ তথা ক্ষুদ্র আকাৰৰ নহওক কিয় – সিহঁতক নিজস্ব জাতিৰাষ্ট্র গঠন কৰিবলৈ সুযোগ-অধিকাৰ দিব লাগে। বিংশ শতিকাৰ শেহান্তৰত ৰাজনীতিৰ ভৱিষ্যত কি হ’ব – সেয়া এতিয়াও স্পষ্ট নহয়, কিন্তু ৰাজনীতিৰ বর্তমান যে ভীষণ সংকটৰ মাজত আছে, তাক অস্বীকাৰ কৰাৰ উপায় নাই।\nবিশ্ব অর্থনীতি আৰু বিশ্ব ৰাজনীতিৰ অনিশ্চয়তাতকৈও অধিক স্পষ্টভাৱে ধৰা দিয়া সাম্প্রতিক সংকটটো হৈছে – নৈতিক আৰু সামাজিক সংকট। ৫০ৰ দশকৰ সময়ৰেপৰা মানৱ জীৱনৰ যেনেধৰণৰ তীব্র পৰিবর্তন সাধন কৰা হৈছিল – তাৰ প্রকাশ অৱশেষত শতিকাটোৰ শেহৰছোৱাৰ সংকটৰ সময়ত দেখা পোৱা গ’ল। ১৮ শতিকাৰ প্রথমছোৱাতে পুৰণি সমাজৰ বিৰুদ্ধে যুঁজি আধুনিকতাই নিজৰ বিজয় ঘোষণা কৰিছিল। আধুনিকতাৰ কেতবোৰ অনন্য বৈশিষ্ট – যেনে মানৱতাবাদ তথা যুক্তিবাদ জাতীয় ধাৰণাবোৰ – শীতল যুদ্ধৰ দুয়ো প্রতিদ্বন্দ্বী শিবিৰেই মানি লৈছিল। আচলতে এনে কেতবোৰ উমৈহতীয়া মূল্যবোধৰ বাবেই ফেছিবাদৰ বিৰুদ্ধে – যি এনে সমস্ত মূল্যবোধ নাকচ কৰিছিল – সাম্যবাদ আৰু উদাৰ-পুঁজিবাদৰ মিত্রজোঁট গঠন সম্ভৱপৰ হৈছিল। পিছে নব্বৈৰ দশকপর্যন্ত দৃশ্যপট সম্পূর্ণ সলনি হৈ পৰিল। এই প্রসংগতে ৰক্ষণশীল জার্মান ইতিহাসবিদ মাইকেল ষ্টার্মাৰে ১৯৯৩ চনত এনেদৰে লিখিছে,\nপশ্চিম আৰু পূবৰ মাজত কেতবোৰ আশ্চর্যকৰ উমৈহতীয়া মূল্যবোধ আছিল। পূবত চৰকাৰী মতাদর্শই জোৰ দি কৈছিল যে স্বয়ং মানুহেই হৈছে নিজৰ ভাগ্যনিয়ন্তা। আমি পশ্চিমৰ মানুহবোৰেও এই কথাখিনিৰ এটা নৰম সংস্কৰণ মানি লৈছিলোঁ – যদিওবা আমাৰ ইয়াত তাক ইমান তীব্র ৰূপত তথা চৰকাৰী মতাদর্শ হিচাপে দাঙি ধৰা হোৱা নাছিল। যি কি নহওক, আমিও বিশ্বাস কৰিছিলো যে মানুহ নিজৰ ভাগ্য নিয়ন্তা হোৱাৰ পথেৰে আগ বাঢ়ি গৈ আছে। ...পিছে আজি এই সমস্ত আশাবাদ পূবৰ পৃথিৱীখনত লুপ্ত হৈ পৰিছে – পশ্চিমত অৱস্থা ইমান শোচনীয় হোৱা নাই যদিও আশাভংগ হোৱাৰ অনুভৱ দুয়োখন পৃথিৱীতে তীব্র ৰূপত দেখা দিছে। (From Bergedorf, 98, p. 95)\nকালৰ কি বিচিত্র পৰিহাস : মানৱ কল্যাণৰ ক্ষেত্রখনত অৰিহণা বুলিবলৈ যিটো শতিকাৰ ওচৰত এটায়েই মাথোঁ উপাদান আছিল – অর্থাৎ বিজ্ঞান তথা প্রযুক্তিনির্ভৰ বৈষয়িক প্রগতি – সেই একমাত্র উপাদানটোকে সম্পূর্ণভাৱে নস্যাৎ কৰা বহুতো মানুহ তথা ‘পাব্লিক অপিনিয়ন’ শতিকাটোৰ শেহত দেখা পোৱা গ’ল; এনে বহুতো মানুহে নিজকে চিৰিয়াছ চিন্তাবিদ বুলিও দাবী কৰিলে।\nঅৱশ্যে নৈতিক সংকট এইখিনিতে সীমাবদ্ধ হৈ নাথাকিল। মানৱ সম্পর্কৰ যিবোৰ ঐতিহাসিক গাঁথনি আধুনিক মানৱে সমাজ পৰিচালনা সুচল কৰিবলৈ প্রাক-পুঁজিবাদী তথা প্রাক-ঔদ্যোগীকৃত অতীতৰপৰা আমদানি কৰি লৈছিল, এনে সমস্ত গাঁথনিবোৰো সংকটত পৰা দেখা গ’ল। এই সংকট সমাজ সংগঠিত কৰা এটা বিশেষ ৰূপ মাত্রৰে সংকট নাছিল; বৰং সমাজ সংগঠনৰ প্রতিটো ৰূপেই সংকটত পৰা দেখা গ’ল। এই যে কোনো অসংজ্ঞায়িত ‘নাগৰিক সমাজ’ বা ‘সম্প্রদায়’ৰ নামত আজিৰ দিনত আহ্বান জনোৱা হয়, ই আচলতে নিজকে হেৰুৱাই পেলোৱা দিগবিদিকহীন এটা প্রজন্মৰে লক্ষণ মাত্র। আচলতে ঠিক সেইখিনি সময়তে নাগৰিক সমাজ বা সম্প্রদায়ৰ নামত আহ্বান জনোৱা আৰম্ভ হ’ল, যিখিনি সময়লৈকে ইতিমধ্যেই সিবিলাকৰ পৰম্পৰাগত অর্থবোৰ ধ্বংস হৈ গৈছিল; আজিৰ দিনৰ সিবিলাক একোটাহঁত ফোপোলা শব্দৰ বাহিৰে আন একো নহয়। গ্রুপৰ পৰিচয় সংজ্ঞায়িত কৰিবলৈ এতিয়া আৰু কোনো ধনাত্মক উপাদান বাকী নৰ’ল; বৰং কোনবোৰ মানুহ এই গ্রুপৰ অংশ নহয় – অর্থাৎ বহিৰাগত – সিবিলাকৰ চিনাক্তকৰণৰ যোগেদিয়েই গ্রুপৰ পৰিচয় নির্মাণ কৰা আৰম্ভ হ’ল।\nকবি টি এছ এলিয়টে লিখি গৈছে – ‘এনেদৰেই শতিকাটোৰ অন্ত পৰিল; কোনো বিস্ফোৰণৰ জৰিয়তে নহয়; বৰং মৌন গেঙনিৰ মাজত’। নাতিদীর্ঘ বিংশ শতিকাটো গেঙনি আৰু বিস্ফোৰণ – দুয়োৰে মাজতে অন্ত পৰিল।\nবিষয় ইতিহাস বিংশ শতিকাৰ ইতিহাস\nNo Comments : "বিহংগম দৃষ্টিৰে বিংশ শতিকা - মূল: এৰিক হবছবম, ভাবানুবাদ : ময়ূৰ চেতিয়া"


অন্য এক পৃথিৱী – মাধুৰীমা ঘৰফলীয়া | Xahitya.Org\nঅন্য এক পৃথিৱী – মাধুৰীমা ঘৰফলীয়া\nবতাহখিনি গাত লাগিল আৰু লগা-লগ শেষ হৈ গ’ল৷ অভিহঁতে কিবা এটা চুই চাবলৈও সুবিধা নাপালে৷ কিজানি সিহঁতি ৱম হলত সুমুৱাই নাই তেনে এক ভাৱত গোটেইকেইটাই পাছলৈ উভতি চালে৷ গছ-গছনিৰ বাহিৰে সিহঁতৰ একো নেদেখাত সিহঁত আশ্বস্ত হল৷ তাৰমানে সিহঁতি পৃথিৱীলৈ উভতি আহিল!\nউল্লাসত অভিয়ে উকিয়াই দিলে৷\n-কোন অ’ সেইটো এই ভৰ দুপৰীয়া উকি মাৰিবলৈ আহিছ?\nঅভিয়ে উকিটো মৰাৰ লগে লগে অলপ আঁতৰে থকা হাঁফলুটোৰ পাছফালৰ পৰা কোনোবাই গৰজি উঠিল৷ গৰজনিটো শুনি অভিহঁতৰ ভয় লগাৰ সলনি বেছি স্ফূৰ্তিহে লাগিল৷ সি পপীক সাৱটি ধৰি আকৌ চিঞৰি উঠিল\n-আমি সফল হলো পপী, আমি সফল হলোঁ৷ য়াহুওওও\n-আৰে এবাৰ ক’লে নুশুন নেকি৷ মাৰ লাগে৷\nজোপোহাবোৰ খচমচাই কোনোবা এটা অভিহঁতৰ ফালে আগবাঢ়ি আহিল৷ অভিয়েও শুনকচোন ডাঙৰীয়া বুলি কৈ সেইফালে অলপ আগবাঢ়ি গ’ল৷\n-কি শুনকচোন ডাঙৰীয়া হে …কোনোমতে বেমাৰী বুঢ়ীজনী শুইছে৷ ই আক ইয়াতে ……….\nজোপোহা ফালি ওলাই অহা আগন্তুকে অভিহঁতক দেখাৰ লগে লগে চিঞৰি উঠিল\nইফালে অভিহঁতৰো একে দশা৷ চিঞৰৰ কোবত হাবিখন লৰাই দিয়াৰ দৰে হ’ল৷ হঠাৎ মূৰৰ পাছফালে কিবা এটা আঘাত পাই সিহঁত এটা এটাকৈ ঢলি পৰিল৷\nকাৰোবাৰ গুণগুণনিত এটা এটাকৈ অভিহঁতে সাৰ পালে৷ আকৌ আগৰ দৰে একেই দশা৷ এইবাৰ অলপ বেছিকৈহে৷ কাৰণ সিহঁতৰ হাত ভৰি বান্ধি থোৱা হৈছে৷ সিহঁতি চাৰিওফালৰ পৰিবেশটো চালে৷ গুহাৰ দৰে লগা পৰিষ্কাৰ কোঠা এটাত সিহঁতক বন্দী কৰি ৰখা হৈছে৷ পপীয়ে অভিলৈ চালে৷ তাৰ চকুতো বাকীসকলৰ দৰে বিস্ময়ে ঠাহ খাই আছে৷\n-পৃথিৱী এনেকুৱাই নেকি?\nমিমোৰ প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ নিদি অভিয়ে বৰুৱালৈ চাই ভয়ে ভয়ে সুধিলে\n-খুৰা মই যি দেখিলোঁ আপুনিও সেইটোৱেই দেখিছিল নে?\n-নাজানো অভি মই কি দেখিলোঁ! মোৰচোন সকলোবোৰ সপোন সপোন লাগি আছে!\n-আমি অক্ৰামত থকাহ’লেই ভাল আছিল৷\nপপী উচুপি উঠিল৷ তেনেতে কাৰোবাৰ খোজৰ শব্দ শুনি গোটেইকেইটা জঠৰৰ দৰে হৈ পৰিল৷ আগন্তুক দুজন আছিল৷ তাৰে এজন সিহঁতি দেখাজন৷ আনজন অচিনাকি৷ তেওঁলোক দুজনে ইজনে সিজনলৈ চালে\n-ভাগ্যই তই সেইখিনি সময়তে তাত ওলালিহি৷ নহ’লে ইহঁত গোটেইকেইটাক মই অকলে কাবু কৰিব নোৱাৰিলোঁহেঁতেন৷ কিন্তু বৰ বেছি জোৰেৰে মাৰিলি নেকি বাৰু?\n-নাই ককাই মই কেৱল অচেতন হৈ যোৱাকৈ মাৰিছিলোঁ৷\n-তেন্তে ইহঁত ইমান বেঙাটোৰ দৰে কিয় হৈ আছে৷\nআগতে দেখা আগন্তুকজনে অভিহঁতৰ কাষলৈ আহি সিহঁতৰ নাক কাণবোৰ পৰীক্ষা কৰিবলৈ লাগিল৷ এইদৰে পৰীক্ষা কৰি থাকোঁতে কোনোবা এপাকত মিমোৰ নাকত তেওঁৰ নোম এডাল সোমাই যোৱাত সি বৰ জোৰেৰে হাঁচি মাৰি উঠিল৷ লগতে পৰিস্থিতি পাহৰি গালি পাৰি দিলে\n-এইবোৰ কি ল’ৰা ধেমালি কৰি আছা হে! !\nপিছমুহূৰ্ততে নিজৰ ভুল বুজিব পাৰি সি দাঁত কামুৰি উঠিল৷ আনফালে তাক মাত মতা দেখি আগন্তুকজন জঁপিয়াই উঠিল৷\n-মই কৈছিলোঁ নহয় ককাই বেছি জোৰেৰে মৰা নাছিলোঁ বুলি দেখিলে!\n-দেখিলোঁ দেখিলোঁ মহেন!\n-মহেন! ! তোৰ..আপোনাৰ নাম মহেন! !\nএইবাৰ অভিৰ মুখৰ পৰা মাত ওলাল৷\n-অ’ মহেন! কিবা অসুবিধা?\n-না নাই অসুবিধা একো নহয়৷ কিন্তু এইয়া কেনেকৈ সম্ভৱ! ! আমি ক’ত আছোঁ?\nঅভিৰ প্ৰশ্নত মহেনৰ হৈ সিজনেহে মাত লগালে৷\n-কি কেনেকৈ সম্ভৱ? নামটো মহেন হ’বলৈ অসম্ভৱ কিবা হ’ব লাগে নেকি? আৰু তোমালোক এতিয়া জুৰুকাত আছা৷\n-জুৰুকা! ! অহ্! !\nনামটো শুনিয়ে অভিহঁত ভাগি পৰিল৷ তাৰমানে ….কিবা এটা ভাবি সি আকৌ সুধিলে\n– কিন্তু আপোনালোকে কথা কেনেকৈ কৈছে?\nঅভিৰ কথাটো শুনি আগন্তুক দুজনে পেটত ধৰি ধৰি হাঁহিবলৈ ধৰিলে৷ অলপ দেৰি হঁহাৰ পাছত মহেন বোলাজনে অভিলৈ চাই সুধিলে\n-সেই একেটা প্ৰশ্নকে যদি মই আপোনালোকক কৰোঁ? আপোনালোকে কেনেকৈ কথা কৈছে?\n-কাৰণ আমি মানুহ৷ আৰু আপোনালোক …\nকিবা এটা ক’বলৈ লৈও অভি ৰৈ গ’ল৷ কি বুলি ক’ব সি? ক’বলৈ যে শব্দই বিচাৰি পোৱা নাই৷ সিহঁতৰ সমুখত ৰৈ থকা দুজনে সিহঁতৰ দৰেই কথা কৈছে, সিহঁতৰ দৰেই হাঁহিছে কিন্তু সিহঁত মানুহ নহয়৷ সিহঁত জন্তু! অভিহঁতৰ সমুখত ৰৈ থকা সেই আগন্তুক দুজন দুটা জন্তু৷ বেছিকৈ কথা কৈ থকাজন এটা বান্দৰ আৰু তেওঁৰ লগত থকা মহেন বোলাজন এটা ভালুক ! আচৰিত দুয়োটা জন্তুৱে মানুহৰ দৰেই কথা পাতিছে৷ এতিয়া অভিয়েনো কেনেকৈ কয় সিহঁত জন্তু বুলি! সেইবুলি ক’লে সিহঁতি বা কি ৰূপ লয়৷\n-আপোনালোকে নকলে যে আমিনো আপোনালোকৰ বাবে কি?\nমহেন ভালুকে অভিৰ চাৰিওফালে ঘূৰি ঘূৰি গহীন হৈ সুধিলে৷\n-মানে আমাৰ পৃথিৱীত আপোনালোকক জন্তু বুলি কয়৷ আপোনাক ভালুক আৰু সিজনক বান্দৰ৷\nভালুকটোৰ ৰূপ দেখি পপীয়ে কঁপি কঁপি মাত লগালে৷ তাকে দেখি বান্দৰটোৱে জঁপিয়াই পপীৰ কাষ পালেগৈ৷\n-তোমালোক পৃথিৱীৰ পৰা আহিছা?\n-অ’ ঠিক পৃথিৱীৰ পৰা পোনে পোনে নহয়৷ পৃথিৱীৰ পৰা অক্ৰাম পালোঁ আৰু অক্ৰামৰ পৰা ইয়াত!\nপপীৰ কথাষাৰ শুনি বান্দৰটোৱে কিৰিলিয়াই উঠিল৷\n-মহেন মই কৈছিলোঁ নে যুগককাই মিছা কথা নকয়৷ চোৱা পৃথিৱীৰ পৰা মানুহ ওলালহি৷ আস আমাৰ সুখৰ দিন সমাগত৷ খোলা খোলা এওঁলোকৰ বান্ধবোৰ খোলা৷\nপৃথিৱী শব্দটোৱে যেন বহু কিবা কিবি সলনি কৰি পেলালে৷ বান্দৰটোৱে আনন্দত অধীৰ হৈ অভিহঁতৰ বান্ধবোৰ খুলি দিলে৷ কিন্তু মহেন ৰূপী ভালুকটোৱে তেতিয়াও সন্দেহজনক ভাৱে সিহঁতলৈ চাই থাকিল৷ অভিহঁতৰ বান্ধবোৰ খুলিয়েই বান্দৰটো কোঠাটোৰ পৰা ওলাই গ’ল৷ অলপ সময়ৰ পাছতে বান্দৰটোৰ লগত কেইবাটাও জন্তু সোমাই আহিল৷ গোটেইকেইটা জন্তুৱে অভিহঁতৰ চাৰিওফালে ঘূৰি ঘূৰি চাবলৈ ধৰিলে৷ অভিহঁতে মাথো চকু ডাঙৰ কৰি সকলোকে চাই থাকিল৷\n-যুগ ককাৰ কথাবোৰ দেখোন সঁচা হ’বলৈ ধৰিছে৷ তোমালোকে এটা কাম কৰা এওঁলোকৰ ভালকৈ আলপৈচান ধৰাচোন৷ খা খবৰবোৰ লোৱা৷ তেতিয়ালৈকে মই যুগককাৰ পৰা কিবা নতুন কথা উলিয়াব পাৰোঁ নেকি চেষ্টা কৰোঁগৈ৷\nজন্তুবোৰৰ ভিতৰত থকা শহা এটাই বৰ গহীনহৈ কথাষাৰ ক’লে৷ অভিহঁতে মন কৰিলে বাকীকেইটা জন্তুৱে শহাটোক অলপ সমীহ কৰি চলিছে আৰু শহাটোৰ কথাকেইটা শুনাৰ লগে লগে অভিহঁতক বৰকৈ প্ৰশয় দিব নোখোজা যেন দেখুৱা ভালুকটোৱেও ইফাল সিফাল কৰি সিহঁতৰ আল-পৈচান ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে৷\nজন্তুবোৰৰ আতিথ্যই অভিহঁতক আচৰিত কৰি তোলাৰ লগতে জন্তুবোৰৰ প্ৰতি থকা ভয় ভাৱবোৰো কমাই আনিলে৷ সেইবুলি সিহঁতৰ মনবোৰ ফৰকাল নহ’ল৷ সিহঁতি ইতিমধ্যে বুজি উঠিছিল জে শৰ্মাই যিটো আকাংক্ষাত সিহঁতক ৱম হলৰ কথা পাহৰি যাবলৈ কৈছিল এতিয়া সেইটোৱেই হ’ল৷ অৰ্থাৎ সিহঁতি পৃথিৱী নাপালেগৈ৷ অক্ৰামৰ মাজেদি আহি আন এখন পৃথিৱীৰ দৰেই পেৰেলেল ৱল্ডত সোমালহি! কিন্তু এইখন পেৰেলেল ৱল্ড অক্ৰামতকৈ বেলেগ তাৰ প্ৰমাণ ইতিমধ্যে সিহঁতৰ আশে পাশে কথা কৈ ঘূৰি ফুৰা জন্তুবোৰেই৷ কিন্তু এই জন্তুবোৰে সিহঁতৰ ভাষাটো ইমান স্পষ্টকৈ কেনেকৈ জানে? পেৰেলেল ৱল্ডৰ প্ৰতিৰূপ থাকিব পাৰে, মানুহ বা জীৱ জন্তুৰ থাকিব পাৰে কিন্তু ভাষাৰ প্ৰতিৰূপ তাকো মানুহ নথকাকৈ কেনেকৈ সম্ভৱ? নে এইখন পেৰেলেল ৱল্ডৰ পৰা পৃথিৱীলৈ কিবা সহজ সংযোগ আছে? এশ এবুৰি প্ৰশ্নৰে সিহঁতৰ মনবোৰ ভাৰাক্ৰান্ত হৈ পৰিল৷\nপ্ৰায় দুঘণ্টামানৰ পাছত খোৱাই বোৱাই জন্তুবোৰে সিহঁতক জিৰণি ল’বলৈ বুলি কোঠাটোত এৰি গ’ল৷ অৱশ্যে কোঠাটোৰ একমাত্ৰ দৰজাখন যে বাহিৰৰ পৰা বন্ধ কৰি গৈছে সেইটো দৰজাখনত হোৱা শব্দটোৰ পৰা অনুমান কৰিলে৷\n-এতিয়া কি কৰা যায়?\nঅভিৰ প্ৰশ্নত কোঠাটোৰ বেৰবোৰ পৰীক্ষা কৰি থকা মিমো আৰু বৰুৱাই তালৈ উভতি চালে৷\n-কিবা এটা কৰিবলৈ জানো আমাৰ হাতত কিবা উপায় আছে!\n-আমি ইয়াৰ পৰা পলাই যাওঁ বল৷\nপপীয়ে অভিৰ হাতখন জোকাৰি ক’লে৷ অভিয়ে কোনো প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ নকৰি মিমোলৈ চালে৷ মিমোৱে তেতিয়াও কোঠাটোৰ বেৰখন পৰীক্ষা কৰি আছিল৷\n-মোৰ যদি ভুল হোৱা নাই আমি পানীৰ মাজত থকা গুহা এটাৰ মাজত আছোঁ৷\nনষ্টালজিয়া-১ (নিতুল বৰা)\nজীৱন, ব্ৰহ্মাণ্ড আৰু সকলো ( উদ্দীপ তালুকদাৰ )\nঅসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী (ড° মৃণাল জ্যোতি গোস্বামী)


বাজিকৰ আৰু আন আন গল্প/দৰ্শন - ৱিকিউৎস\nবাজিকৰ আৰু আন আন গল্প/দৰ্শন\n32642বাজিকৰ আৰু আন আন গল্পশৰৎচন্দ্ৰ গোস্বামী\nকলিকাতাৰ কলেজত পঢ়োঁ, মেচত থাকোঁ। আমাৰ ঘৰটো দোতালা, তাৰ গাতে লাগা তেতালা ঘৰ এটা। ইয়াতে এঘৰ বঙালী মানুহ থাকে।\nঘৰত কোন আছে নাই কব নোৱাৰোঁ। কিন্তু তেতালাৰ ছাদত দেখোঁ কেইটামান ছলি ভাঠি পৰত ৰং-ধেমালি কৰি থাকে।\nসেই দিনা কলেজৰপৰা আহি পানীৰ কলৰ কাষত থিয় হৈ মুখ ধুইছোঁ। কলটো দুয়োটা ঘৰৰ যিখন সাধাৰণ দেৱাল তাতে লাগা।\nহঠাৎ এটা বিকট চিৎকাৰ শুনি চাওঁ, ওপৰৰ পৰা গিৰিপ কৰি ছলি এটা আহি মোৰ ওপৰতে পৰে। [ ৫৬ ] তেতিয়া কেনেকৈ এই কামটো কৰিছিলোঁ, কব নোৱাৰোঁ। বোধ কৰোঁ শৰীৰ যন্ত্ৰই এই দৰে আকস্মিক বিপদৰ প্ৰতিকাৰ কৰে।\nকিন্তু এই ঘটনাৰ আকস্মিকতা অলপ কম পৰাত দেখিলোঁ যে মোক আমাৰ মেছৰ লৰাবিলাকে আৰু বঙালী ঘৰৰ মানুহ কেইজনমানে বৰ বাহবা দিছে— মই ওপৰৰপৰা ছলিটোক আলাঙতে ধৰিলোঁ, আৰু এই দৰে তাইক অৱশ্যম্ভাৱী মৃত্যুৰপৰা ৰক্ষা কৰিলোঁ।\nতাই আঠ-ন বছৰ মানৰ ছোৱালী এজনী।\nকোৱা বাহুল্য যে বঙালী ঘৰৰ লগত মোৰ চিনাকি হল।\nএই ঘটনাকে সূত্ৰ কৰি তেওঁলোকে আমাৰ মেছৰ সকলোটিকে এদিন বৰ ডাঙৰ ভোজ পাতি খুৱালে; মোক ছোৱালী জনীৰ দাদা পতাই দিলে।\nতাৰ পাছত প্ৰায় দুদিনে তিনদিনে মোৰ নিমন্ত্ৰণ আছেই। আজি কাৰ্তিক পূজা, কালি গোপাষ্টমী ব্ৰত, পৰহি জীব তত্ত্ব আৰু এদিন বোৱাৰীৰ তত্ত্ব— এইদৰে নিতৌ নহলেও, প্ৰায় সদাই, সন্দেশ, ৰসগোল্লা আৰু কিবাকিবি পিঠাৰে [ ৫৭ ] মোৰ আপৰাহ্নিক ভোজনটি তাহাঁতৰ ঘৰতে সমাধা হবলৈ ধৰিলে। আগৰ চিনাকিও গহন হল।\nদুৰ্ভাগ্যক্ৰমে আন ছাত্ৰই বিশ্ব-বিদ্যালয়-দৌৰৰ যি জপনা- বিলাক চাৰি বছৰত পাৰ হয়, তাত যে সাত বছৰ লাগিল।\nএই সাতো বছৰ অৱশ্যে মই আগৰ ঘৰটোৰ মেছতে থাকা নাছিলোঁ। কিন্তু পৰিচয় হোৱাৰ পাছত এই সাতো বছৰে বঙালী ঘৰৰ লগত আহা-যোৱা, জলপান খোৱা চলি আছিল।\nবঙালী গৃহস্থজনৰ নাম সুশীল বাবু। তেওঁ সদাগৰী অফিচত ছ শ মান টকাত কাম কৰে।\nসুশীল বাবুৰ যি জনী ছোৱালীৰ জীৱন এনে অসম্ভাবিত ৰূপে ৰক্ষা কৰি মই বীৰ নাম পাইছিলো, তাইৰ নাম লতিকা।\nআগৰ ডোখৰত তাই কথা কোৱা নাই; কিন্তু মোৰ এই নাওমান কথাটি তাইক লৈহে।\nযেতিয়া লতিকাৰ বয়স বাৰ তেৰ বছৰ হৈ আহিল, তেতিয়া তাই মোৰ লগত আগৰ দৰে ধেমালি-ধুমুলা কৰিবলৈ সঙ্কোচ বোধ কৰিব ধৰিলে; আমাৰ আগৰ ঘনিষ্ঠ সদ্ভাৱ কোলাত লোৱা, ফুৰিবলৈ যোৱা, ইত্যাদি-বিলাক নাই [ ৫৮ ] মাৰ গৈ কেৱল কথা-বাৰ্তা, জলপান দিয়া, বঙালী কিতাপ কাকতৰ কথা ইত্যাদি অৰ্থহীন আলাপত ৰল গৈ।\nঅৰ্থহীন হয়, কিন্তু এই অৰ্থহীন আলাপো এদিনলৈকো ৰসহীন হোৱা নাছিল। ময়ো তাইৰ লগতে বাৰে ভচহু কথা পাতি বৰ ভাল পাওঁ, আৰু তায়ো মোৰ মনেৰে মোৰ লগত কথা পাতি বৰ ভাল পায়। দুদিন তিনদিনলৈকে তাইক দেখা নাপালে মোৰ মনতো বেয়া লাগে, আৰু সাক্ষাতৰ ব্যবধান কিছু দীঘল হলে তায়ো কিছু ঘনাই যাবলৈ মোক অনুৰোধ কৰে, বা নোযোৱা কথাটোত অভিমান জনায়।\nআপোনালোকে তৎক্ষণাৎ সিদ্ধান্ত কৰিব পাৰে যে আমি পৰস্পৰৰ প্ৰেমত আৱদ্ধ হলোঁ। কিন্তু মুঠেই তেনে নহয়। আমাৰ বিয়া যে হব নোৱাৰে এই কথা তায়ো জানিছিল, ময়ো জানিছিলোঁ। আৰু এনেয়ে সেই বয়স-সুলত প্ৰণয়ৰ ভাৱ অলপমানো মোৰ মনত সোমোৱা নাছিল; আৰু মোৰ বিশ্বাস তাৰ মনটোও সেইদৰে শুভ্ৰ হৈ আছিল।\nতথাপিতো দুয়োৰো ভিতৰত যে এনে এটা স্নেহৰ মধুৰ সম্বন্ধ ঘটিছিল, সি মনত পৰিলেই আজিও মোৰ মন হৰ্ষিত হৈ উঠে।\nবোধ কৰোঁ সৌন্দৰ্যৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হোৱা মনৰ স্বভাৱ। ধুনীয়া ফুলটিক যিদৰে ভাল পাওঁ, প্ৰকৃতিৰ কোনো সুন্দৰ [ ৫৯ ] দৃশ্যত যিদৰে মন মুগ্ধ হয়, সেইদৰে সুন্দৰী ছোৱালীৰ ৰূপ দেখি, তাক চাই থাকিবলৈ যি হেপাহ হয়, সিও নিস্কলুষ হৈ থাকিব পাৰে। অনেকৰ মনত থাকেও। মোৰো তেনেকুৱা হৈছিল। আন্ধাৰ ঘৰৰ চাকিৰ দৰে, পুহ মাহৰ নিশাৰ জুইৰ দৰে, লতিকাই মোৰ মনত, মোৰ সমস্ত প্ৰাণত এক অবৰ্ণ্য পোহৰ আৰু প্ৰীতিৰ ভাৱ উদ্ৰেক কৰিছিল।\nদীঘলীয়া সাত বছৰৰ পাছত যেতিয়া মই অসমলৈ ঘূৰি আহিলোঁ, আমাৰ বিদাযৰ দৃশ্যৰ যি কৰুণতা, সি আজিও মোৰ চকুলৈ পানী নিগৰি আনে। কান্দা-কাতা কিবা হৈছিল জানো? নহয়। দুয়ো দুইকো নীৰৱ নিশ্চল ভাৱে চোৱা, আৰু অন্তৰৰ অন্তৰত এক দীৰ্ঘ নিৰাশ আৰু উদাস ভাৱ। দুয়ো দুয়োৰো কথা বুজি পাইছিলোঁ⸺ মনে মনক সমস্ত কাৰুণ্য জনাইছিল; আৰু দুয়ো বুজিছিলোঁ কি জানি এই জন্মৰ কাৰণে এয়ে শেষ দেখা।\nইয়াৰ পাছত বহুত দিন গল। আগৰ কালৰ সুখ-দুখৰ স্মৃতিৰ ওপৰত এটা বিস্মৃতিৰ পাতল তৰপ পৰিল। বহু পুৰণি চিত্ৰই সময়ৰ স্নিগ্ধতা গোটাই যি এক প্ৰকাৰ মৃদু সৌন্দৰ্য ধাৰণ কৰে, মোৰো লৰা আৰু ডেকা কালৰ স্মৃতিৰ ওপৰেদি কালৰ সোঁত বৈ যোৱাত, সেই কালৰ দুখ-সুখৰ অনুভূতিৰ তেনে মৃদু ভাৱ হল। লতিকাৰ কথা [ ৬০ ] দিন মনত পৰে⸺ মনত পৰে তাইৰ শেষ দিনাৰ বিদায়ৰ দৃশ্য, সেই অন্তৰৰ উদাস ভাৱ। আৰু জানিবৰ মন যায লতিকাৰ কি হল, কাৰ লগত বিয়া হল, তাইৰ পিতাক সুনীল বাবু আৰু মাক জীয়াই আছে নে চাগৈ। কিন্তু জানিবৰ একো উপায় নাই।\nকেইবা বছৰৰ পাছত সংসাৰৰ কাৰ্যৰ থেলাত এবাৰ কলিকাতা পালোঁ গৈ। কাম-কাজ শেষ হল। লতিকাৰ কথা আহিবৰ পৰা মনত আছিল। এইবাৰ তেওঁলোক থাকা ঘৰটোলৈ গলোঁ। গৈ যে দেখোঁ আগৰ ঘৰৰ, আমাৰ মেছৰ, একো চিন-চাব নাই। Calcutta Improvement Trust (“কলিকাতা উন্নতি কৰা সমাজৰ”) ৰ কৃপাত সেই ঠাইত প্ৰকাণ্ড ৰাজ-আলি। মানুহক সুধিলোঁ, কোনেও একো কব নোৱাৰে।\nঅন্তৰৰ কৌতুহল তাতেই লীন হল।\nএদিন ৰেল ষ্টেচনৰ ফালে ফুৰিবলৈ গৈছোঁ। কলিকাতাৰ ফালৰ ডাক-গাড়ী যোৱাৰ প্ৰথম ঘণ্টাটো দিলে। এনেতে এজন চাহাবী পোচাক পিন্ধা বঙালী বাবু আৰু এগৰাকী তিৰোতা আহি প্ৰথম শ্ৰেণীৰ খালি কামৰাটোত উঠিল। লগত বোধ কৰোঁ দুই তিন জন লৰা-ছোৱালীও আছিল। তেতিয়া মন কৰাৰ বিশেষ কাৰণ নাছিল।\n[ ৬১ ] অলপ পাছতে দ্বিতীয় ঘণ্টা পৰিল। গাড়ী খন হুপ্ হুপ্ কৰি লাহেকৈ লৰিল।\nচকুৱে চকুৱে পৰিল। এই জনী প্ৰথম শ্ৰেণীৰ কামৰাত এই বাবুৱনী জনী— এওঁ লতিকা নহয় নে? তবধ লাগি চাই ৰলোঁ। ৰেল প্ৰায়-প্লেট্ ফৰম্ পাৰ হল।\nএনেতে চাহাব-বেশী বাবুজনে হেট্‌টোৰে মোৰ ফালে চাই বৰকৈ বাৱ দি মাতা দেখিলোঁ। মই লৰ দিলোঁ, খিৰকিৰ মুখত লতিকা বুলি যাক ভাবিছিলোঁ, তেওঁক ওলাই থাকা দেখিলোঁ। কিন্তু ৰেলৰ বেগ চৰিল। তেওঁ বিলাকে হাত ডাঙিলে; ময়ো কলিকাতাৰ ডাক-গাড়ী দৌৰি ধৰা অসম্ভৱ কামৰ পৰা ক্ষান্ত হলোঁ।\nপিয় হৈ পাছ ফালে দেখোঁ, বঙালী এজনেও মোৰ দৰে দৌৰিছে, আৰু থিয় হৈ হেফাই-ফেপাই কৈছে—“নাঃ, আৰ পাৰা গেল না।”\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=বাজিকৰ_আৰু_আন_আন_গল্প/দৰ্শন&oldid=70936"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ১১ জুলাই ২০২০ তাৰিখে ২০:২৮ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


চম্পাৱতী নিৰৱধি ( অনিতা গগৈ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nশৰত কালৰ সময়ছোৱাত পদ্মজাৰ মন খুব আনন্দেৰে ভৰি পৰে৷ দেও দি দি নাচে মন যেন চঞ্চলা হৰিণী৷ চম্পাৱতীৰ নিৰ্মল স্ফটিক হেন জলধাৰা, পাৰৰ লানি নিচিগা শুকুলা কহুঁৱাৰ ঢৌ খেলা শুকুলা সাগৰেৰে চম্পাৱতীৰ মিতিৰালি৷\nদিগন্ত বিয়পা পাৰাপাৰহীন নীলা… আকাশখন যেন চম্পাৱতীৰ ফটফটীয়া নিৰ্মল জলধাৰা৷ পাৰৰ কহুঁৱাৰ উখল মাখল লানি নিচিগা শুকুলা পথাৰ যেন আকাশৰ উতনুৱা মেঘবোৰ৷ আনন্দত ক’ব নোৱাৰা হৈ নামিহে আহিছে গোটেইখন.. চম্পাৱতীৰ বুকুলৈ৷ তাইক ইৰ্ষান্বিত কৰিবলৈ৷\nওহোঁ নহয়, তাইৰ কাষলৈহে আহিছে সিহঁত৷ কুঁৱৰী তাই৷ চম্পা মাথোন এখনি সামান্য নৈ৷ শীৰ্ণ এটি জলধাৰা৷ তাইৰ দৰে ইমান মোহিনী ৰূপ, ইমান প্ৰাণোচ্ছলা মন চম্পাৰ নাই৷ নদীৰ পানীত জিলিকি উঠা নিজৰেই মুখচন্দ্ৰ চাই বিমুগ্ধ হয়, পদ্মজা৷\n“ভাবিছা নেকি চম্পা, যদি মই নাহোঁ, পুৱাই পুৱাই তোমাৰ পানীৰে স্নান কৰিবলৈ, আকাশখন আহিব তোমাক চাবলৈ?” নীল গগনত উৰি উৰি ৰঙত মতলীয়া হৈ বিভিন্ন পখীয়েও তাইৰ ফলীয়া হৈ কয়, “নাহে নাহে, কদাপি নাহে কুঁৱৰী, বন-বননি জুৰি ইমান যে বিচিত্ৰ বনফুলৰ মনমতলীয়া সুবাস.. সেয়া মাথোঁ তোমাৰ বাবে ..সেউজ দূৱৰিৰ দলিচাৰ জলমল নিয়ৰৰ মুকুতাৰ চকু চাট মৰা সম্ভাৰ মাথোঁ তোমাৰ বাবেই… ফুলে ফুলে উৰি উৰি ভ্ৰমৰৰ মধুগুঞ্জন, ৰং-বিৰঙী পখিলাৰ সিঁচি দিয়া ৰং মাথোঁ তোমাৰ বাবেই৷” আৰক্ত হৈ উঠে পদ্মজাৰ মুখমণ্ডল৷ পাৰলৈ কোনো মতে উঠি আহে তাই৷\n…ভিজা কাপোৰখিনি সামৰি বগীজামুজোপাৰ কাষ পাওঁতেই তাইৰ আগতে ওলায়হি মকৰন্দ৷ মুখখন ওন্দোলাই, দুচকু পেন্দুৱা কৰি তাই হাতখন মেলি দিয়ে৷ হাতৰ তলুৱাত কিবা এটা চেঁচা চেঁচা লগাত এচাৰ মাৰি হাতখন জোকাৰি তাই দেখে, এটা পেটুৱা গঙ্গাটোপ৷\n“সেয়া তুমি, ৰূপ গৰবিনী পদ্মজা৷ আৰু ..বালিত পৰি ফুটি যোৱা গঙ্গাটোপৰ দৰেই এদিন নাইকীয়া হ’ব, ধূলিস্যাৎ হৈ যাব এদিন তোমাৰ এই সকলো গৌৰৱ কিন্তু, থাকি যাব তোমাৰ প্ৰতি মোৰ বুকুভৰা ভালপোৱা৷ হাঃ হাঃ হাঃ……”\nখং আৰু অনামী উত্তেজনাত থৰথৰকৈ কঁপি উঠে পদ্মজা৷ খন্তেক পিছত তাইৰ হুঁচ আহে যে বেলি বহু হ’ল৷ খৰধৰকৈ তাই চম্পাৱতীৰ বুকুলৈ নামি গৈ নিৰ্মল জলেৰে কলচি পূৰ্ণ কৰি উঠি আহে৷\n“আহাঁ কুঁৱৰী, বেগাই ব’লা, মন্দিৰৰ প্ৰাতঃ আৰতিৰ সময় হৈছে৷” বাৰেবৰণীয়া বনফুলেৰে একুকি পূজাৰ ফুল তুলি আনি তাইৰ ওচৰত ৰৈ মালতীয়ে ক’লে৷ মালতী পদ্মজাৰ দাসী হ’লেও সখী৷ দুয়ো প্ৰায় সমবয়সীয়া৷ দিনটোৰ বেছিভাগ সময় একেলগে থাকে যেন অভিন্ন হৃদয় লগৰী৷\n“কুঁৱৰী তুমি এই মকৰন্দৰ সৈতে বাৰ্তালাপ কৰাটো কিন্তু ভাল হোৱা নাই৷ দেউতাই গম পালে কথা বিষম হব”\n“একো গম নাপায় বলা” গহীনাই ক’লে পদ্মজাই৷\nআচল কথা কোনেও নাজানে, কেৱল মকৰন্দৰ চকুতহে যে ধৰা পৰিছিল ..প্ৰতি শৰততে, পদ্মজাৰ দুখন পাখি গজে ..পিঠিৰ ঠিক সোঁমাজতে! ছাঁৰ দৰে, তাইৰ স’তে থকা মালতীৰো অবিদিত৷ খুব সন্তৰ্পনে, সংগোপনে ৰাখে তাই সেই অনন্য সম্পদ৷ মন্দিৰৰ পূজাৰীৰ তনয় ঋষিৰাজক তাইৰ ভাল লাগে ..তেওঁক তাই এই বিষয়ে ক’ব বুলি বহুদিন পাঙিছে কিন্তু সুদৰ্শন এই ব্ৰাহ্মন যেন পৃথিৱীৰ সকলো কথাতে নিস্পৃহ৷ অপমানিত বোধ কৰে সপ্তদৰ্শী পদ্মজাই৷ তাইৰ ইমান ৰূপৰ কি মূল্য আছে? কি মূল্য আছে তাইৰ ষোল্লকলাৰ বিদ্যাৰ.. যদি তাই প্ৰেমাস্পদকেই নোৱাৰে আকৰ্ষিব৷ এদিন মাথোঁ এপলকৰ বাবে যোৱাবছৰ দুৰ্গাপূজাৰ অষ্টমীৰ দিনা তাইৰ অসাৱধান খোজত খঁহি পৰা বাওঁভৰিৰ নুপুৰ ধাৰ তাইক উঠাই দি তেওঁ মাথোঁ মাতিছিল, _\n“কুঁৱৰী” আস! সন্মোহিত হৈ ঠাইতে ৰৈ গৈছিল তাই৷\nকি সুন্দৰ! সাগৰ গভীৰ দুচকু এই তৰুণৰ৷ কি হৃদয় আলোড়িত কণ্ঠ যেন ঝংকাৰিত হৈছে হাজাৰখন ৰৌদ্ৰবীনা সমস্বৰে! কিন্তু সেয়ে… আৰু যেন নাই কোনো অনুভূতি৷ কোনো দিন নাচায়ে দুচকু তুলি৷ তাইৰ হেজাৰ প্ৰশ্ৰয়কো কটাক্ষ নকৰাকৈ নিৰ্বিকাৰ হৈ ৰয় গৌৰ বদন.. কাৰ্তিক হেন সুন্দৰ দৰ্শণ ঋষিৰাজ৷ সুন্দৰ কিন্তু হিমশীতল; যেন ধ্যানমগ্ন কোনো যোগী! হৈ আছে ধ্যানস্থ শতাব্দী জুৰি৷\nকি সুন্দৰ তেওঁৰ ব্যক্তিত্ব৷ সুন্দৰ কণ্ঠেৰে, যেতিয়া পাঠ কৰে কোনো স্তোত্ৰ, অথবা বীনা সংগত কৰি যেতিয়া আলাপ কৰে… সপ্তস্বৰ, গায় কোনো গীত.. সন্মোহিত হৈ পৰে পদ্মজা৷\nমনত পৰে তাইৰ, আজিৰ পৰা আঠবছৰৰ আগৰ দুৰ্গাপূজাৰ কথা৷ মৌজাদাৰ কীৰ্তিলংকাৰ বৰুৱাৰ ঘৰত যথাবিহিত নিয়ম, পৰম্পৰানুযায়ী পুৰুষাণুক্ৰমে চলি অহা পূজাভাগৰ আয়োজন চলিছে৷ পত্নী কাত্যায়নী দেৱীয়ে নিজেই সকলো তদাৰক কৰিছে, অথচ ঘৰখনত মানুহৰ অভাৱ নাই৷ শাহু শশীপ্ৰভা, স্বামী কীৰ্তিলংকাৰ, দেৱৰ যশোলংকাৰ, দুই কন্যা পদ্মজা আৰু অন্ত্যজাৰ উপৰিও আলধৰা মানুহকে ধৰি প্ৰায় বাৰজন মানুহৰ দায়িত্ব কাত্যায়নীৰ৷ সকলোৰে মাতৃহে যেন তেওঁ৷ মৌজাদাৰ কীৰ্তিলংকাৰ সদায় তেওঁৰ চাৰিজন কৰ্মচাৰীৰে সৈতে, মৌজাৰ কাম লৈয়ে ব্যস্ত৷ ভাতৃ যশোলংকাৰ ব্যস্ত অধ্যয়ন আৰু চিত্ৰবিদ্যা চৰ্চাত৷ মাতৃদেৱী শশীপ্ৰভা নিজৰ ব্ৰত তথা পূজা অৰ্চনাতে ব্যস্ত৷ তাতে আকৌ এইবাৰৰ পূজাৰ কথা কিছু ব্যতিক্ৰম৷ মৌজদাৰে মানস কৰিছে গোঁসানীৰ চৰণলৈ আগবঢ়াব ৩১ টা মহৰ বলি৷ অপুত্ৰক মানুহজনৰ মনোবাঞ্ছা যেন পূৰ কৰে মা জগদ্ধাত্ৰীয়ে.. পূজাভাগ যেন কোনো বিশৃংখলা নোহোৱাকৈ, ঘাটি নলগাকৈ সম্পন্ন হয়, তাৰ বাবে মৌজাদাৰনীয়ে সদাসতৰ্ক দৃষ্টি ৰাখিছে সকলো ক্ষেত্ৰতে৷ পূজা সম্পন্ন কৰিবৰ বাবে, কনৌজৰ পৰা নিমন্ত্ৰণ কৰি অনা হৈছে পুৰোহিত পুণ্ডৰীকাক্ষক৷ তেওঁৰ লগত সহায়কাৰী হিচাপে আহিছে তেওঁৰ কিশোৰ পুত্ৰ ঋষিৰাজ৷ দুয়োৰে থকা খোৱাৰ সুব্যৱস্থা কৰি দিয়া হৈছে৷ মাহ দিন ধৰি কঠোৰ ব্ৰত তথা নীতি নিয়ম পালন কৰিছে কীৰ্তিলংকাৰে, অভীষ্ট সিদ্ধিৰ উদ্দেশ্যে৷\n“পদ্মজা, এইফালে আহাচোন, এয়া লোৱা’৷” মৰলীয়া গছৰ পাতেৰে মেৰিয়াই অনা এমুঠিমান ৰসাল কলাজামু তাইৰ হাতত তুলি দিলেহি, মকৰন্দই৷ এনেই তাই দেখিব নোৱাৰে তাক.. কিন্তু তাইৰ পচন্দৰ ফলখিনি নলৈ নোৱাৰিলে, কিবা এটা কোৱাৰ আগতেই মকৰন্দ উধাও৷\nহাউলীৰ পিছফালৰ কাথিত, তাইৰ প্ৰিয় ঠাই টুকুৰাত বহি লৈ তাই খোৱাত মনোনিৱেশ কৰিলে৷\n“এইবাৰ বলি চোৱা যদি, মোৰ লগত ওলাবা পদ্মজা৷”\nক’ৰবাৰ পৰা পুনৰ ওলাই ক’লেহি মকৰন্দই৷ তাই কেউফালে চালে, কোনোবাই শুনিছে নেকি কথাষাৰ৷ ওহো, বিশাল হাউলিটোত মানুহে গিজগিজাই থকা স্বত্বেও বেৰত পৰি, পতঙ্গৰ সন্ধানত থকা জেঠীকেইটাইহে শুনিলে কেৱল। আনকি তামোল গছ কেইজোপাত বাহ বান্ধি থকা টোকোৰাকেইটাইও মন নকৰিলে কথাষাৰ৷ আস্বস্ত হয় পদ্মজা কিন্তু মকৰন্দক একো নক’লে তাই৷ কেৱল পূজাৰ ওচৰ চাপিলেহে পুস্কৰ আৰু মকৰন্দৰ হাউলিলৈ অহাৰ সুযোগ মিলে৷ ককায়েক পুস্কৰৰ গাত হাতীৰ সমান বল৷ পিতাকৰ পাছত পুৰুষানুক্ৰমে সিয়ে বলিকটাৰ কাম কৰি আহিছে মৌজাদাৰৰ পূজাস্থলীত৷ নিৰ্জু মানুহটো৷ আনকি ন’বছৰীয়া পদ্মজাৰ আগতো সন্ত্ৰস্ত হৈ ৰয়৷\nআনহাতে সৰুভাই মকৰন্দ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত৷ বাঘৰ আগতেল খোৱা৷ খেল ধেমালিত আগৰণুৱা৷ পঢ়া শুনাত মন নাই যদিও কথাবোৰ সাৰুৱা৷ এদিন অন্যমনস্কভাৱে হাউলিৰ প্ৰকাণ্ড বাৰীখনলৈ যাওঁতে অকস্মাতে পদ্মজাই গচকিব লোৱা ফেটিসাপ এডালৰ পৰা ক্ষিপ্ৰভাৱে পিছলৈ তাইক টানি ৰক্ষা কৰিছিল মকৰন্দই৷ তেতিয়াৰে পৰা তাই চিনি পায় তাক৷ কেৱল এটা কথাত তাইৰ ভাল নালাগে যে সি তাইক আনৰ দৰে কুঁৱৰী বুলি নামাতে৷ সমীহ নকৰে৷\nমকৰন্দৰ লগতে তাই প্ৰথম গৈছিল চম্পাৱতীৰ তীৰলৈ৷ নদীৰ ফটিক হেন পানীত খেলি ফুৰা বিভিন্ন মাছবোৰ দেখুৱাই তাৰ সেই ধূৰ্ত হাঁহিতো মাৰি কৈছিল, “পদ্মজা, তুমি আকাশত উৰি ফুৰা পখীবোৰৰ সৈতে সখী পাতা, মই সাউতকৈ জলকুঁৱৰীৰ কাষৰ পৰা আঁহোগৈ” কৈয়ে পানীত জঁপিয়াই নোহোৱা হৈছিল সি৷ খন্তেক পাছত ভুটুংকৈ তাইৰ আগত ওলাই কৈছিল\n“ব’লা, ব’লা সোনকালে তোমাক হাউলিত থৈ আহোঁ৷”\nকি এক বন্য জীৱন তাৰ! পদ্মজাৰ ইৰ্ষা হয় তালৈ৷ সাংঘাতিক বান্ধোন তাইৰ সকলো কথাতে৷\nকেতিয়াবা তাইৰ ভাব হয় যদি, যদি.. তাইৰো থাকিলহেতেন দুখন ডেউকা; পখীৰ দৰেই৷ আইতাই দেখোন কয়, একান্তমনে অন্তৰেৰে বিচাৰিলে দেৱীমাই সৰ্ব ইচ্ছা পূৰ্ণ কৰে৷ সেয়ে, পুৱাতেই তাই মালতীৰ সৈতে নিজেই চম্পাৱতীৰ জল আনেগৈ বিগ্ৰহৰ স্নানৰ বাবে৷\nমকৰন্দৰ কথামতে, নাযাওঁ বুলি ভাবিও সেইবাৰ পূজাত তাই মন্দিৰৰ গোপন দুৱাৰেৰে চাবলৈ গৈছিল বলি৷ কিছু অন্ধকাৰ চুক এটাত ৰৈ, নিষিদ্ধ দৰ্শনৰ অনামী উত্তেজনাৰে শিঁহৰিত কম্পমান বক্ষৰে চকুৰ পলক নেপেলোৱাকৈ ৰৈ আছিল তাই৷ পুৰোহিতৰ বেদ মন্ত্ৰোচাৰন, ধূপ, দীপ, নৈবেদ্যৰে সূবাসিত পূজাস্থলী৷ সাজু হৈছে বলিশাল৷ ৩১টা মহৰ বলি৷ প্ৰথম মহটো আনি, বলিশালত দিঙি টো সুমুৱাই দিয়া হ’ল৷ পূজাৰীয়ে কঁপালত তাৰ তিলক আঁকি দিলে৷ মৌজাদাৰ কীৰ্তিলংকাৰে, ভাৱস্থিৰে, গম্ভীৰ মুখাবয়ৱেৰে আগবাঢ়ি গৈ, পুৰোহিতৰ দিহানুযায়ী উচৰ্গা কৰিলে আৰু মহটোৰ কানত মন্ত্ৰোচাৰণ কৰিলে৷ বিশাল বপুৰ মহটো শায়িত হৈ আছে, সম্ভাব্য মৃত্যুৰ পদধ্বনি হয়তো শুনিছে সি! পুস্কৰৰ হাতত চিক্ মিকাই উঠিছে প্ৰকাণ্ড খঞ্জৰ৷ ৰক্তবৰ্ণ দুচকুত হত্যাৰ লালসা৷ হঠাৎ শূন্যৰ পৰা বিজুলী বেগেৰে নামি আহিছে বিভীষিকা৷ একেটা পূৰ্ণহতীয়া ঘাপতেই চিটিকি পৰিছে বিশাল বপুৰ মহটোৰ খণ্ডিত শিৰ৷ চিটিকি পৰিছে ৰক্তৰ অবিৰাম স্ৰোত৷ আ..স৷ বুলি চিঞৰি ঠাইতে ঢলি পৰিল পদ্মজা৷\nকিমান সময় তাই নেজানে..কিন্তু সকলোৱে কোৱা মতে, সম্পূৰ্ণ দিন জুৰি অচেতন হৈ আছিল তাই৷ তিনিদিন জুৰি তীৰকঁপে জ্বৰ৷ ভ্ৰম বকিছিল তাই৷\nৰুষ্ট হৈছিল মৌজাদাৰ৷ পূজা কিন্তু ঠিকেই পাৰ হ’ল৷ ৩১টা নিৰীহ প্ৰানীৰ কেঁচা তেজেৰে নৈ ব’লে কীৰ্তিলংকাৰৰ হাউলিত৷ সেই তেজৰ নদীত ফুলি জকমকালে মৌজাদাৰৰ তেজ, বংশজ.. পুত্ৰসন্তান শুভংকৰ!\nগৰ্ভৱতী কাত্যায়নী দেৱীয়ে পুত্ৰৱতী হৈ তুলি দিছিল, গৰ্বিত ভংগীমাৰে পূজাৰ পাঁচমাহৰ পিছতে মৌজাদাৰৰ হাতত তেওঁৰ অভীষ্ট ধন৷ দেৱীৰ মাহাত্ম্যৰে ধন্য হৈছিল সকলো৷ তেতিয়াৰ পৰা প্ৰতিবছৰেই চলি আহিছে দেৱীৰ আগত বলি, য’তি নপৰাকৈ৷\nপদ্মজা আৰু শৈলজাৰ ওপৰত অনবৰতে তীক্ষ্ণ দৃষ্টি৷ শাসনৰ শিকলি৷ কিন্তু কোঁৱৰ শুভংকৰৰ বাবে সকলো শশব্যস্ত৷ সাতববছৰীয়া ল’ৰাটো অত্যন্ত সুন্দৰ৷ সকলো কথাতে মেধাবী৷ সুস্বাস্থ্যৰ৷ কিন্তু…নিৰ্বাক৷ তাৰবাবে সকলোৱে দোষে পদ্মজাক৷ তাই যদি অথন্তৰ নঘটালেহেতেন পূজাত, নিশ্চয় এনে অথন্তৰ নহ’লহেতেন৷\nপ্ৰতিবছৰে পূজাৰ সময়ত পদ্মজাৰ গা বেয়া হয়৷ মনৰতো কথাই নাই৷ ভনীয়েক শৈলজা আক’ খুবেই নিৰাসক্ত৷ একোতেই ৰুচি নাই৷ কিতাপ এজাপ আগত লৈ দিনটো বহি থাকে তাই আইতাকৰ কোঠালিত৷ অশান্ত কেৱল পদ্মজা৷ বুকুভঙা বিষাদে শৰীৰ মন কপাঁই যায় তাইৰ৷ প্ৰায়েই এই সকলো শাসন উফৰাই তাইৰ মন যায়… যেন উৰি যাব দূৰ কোনো প্ৰান্তৰলৈ য’ত কোনো অবিচাৰ নাই৷ নাই পোতাশালৰ অন্ধকাৰ৷\nপ্ৰতিবছৰে শৰতকালতে তাইৰ গজি উঠা অপৈনত ডেউকা কাটি দিয়া হয়! কবিৰাজী দৰব আৰু মন্ত্ৰেৰে পুনৰ গজি উঠিব নোৱাৰাকৈ মন্দিৰৰ পূজাৰী পুণ্ডৰীকাক্ষৰ দিহাৰে, তাইৰ চিকিৎসা কৰা হয়৷ দুবছৰ মান পাখি নগজা দেখি সকলো আশ্বস্ত হয়৷ বৰ্তমানে, তাইৰ বয়স ষোল্ল পাৰ হৈ সোতৰত ভৰি দিছে৷ পুনৰ গজি উঠিছে তাইৰ দুখন ডেউকা৷ পৈনত, ৰংচঙীয়া, শক্তিশালী৷ কোনেও নজনাকৈ সংগোপনে তাই লুকুৱাই ৰাখিছে সেই অনন্য সম্পদ৷ যিদৰে শৰীৰৰ ভিতৰত লুকাই থাকে আত্মা!\nতাই ভাবিছিল ঋষিৰাজক দেখুৱাব তাইৰ সেই গুপ্তধন৷ কিন্তু সম্ভেদ পালে মকৰন্দই৷ কি আছিল জানো সময়, তাই পাহৰিছে। মকৰন্দই তাইৰ হাতত দিছিলহি এসোপামান চেঁচোৰ৷\nকৈছিল হাঁহি হাঁহি… “এয়া মই৷ শিপাই ৰম তোমাৰ জীৱনত, তুমি কাহানিও উভালি আঁজৰাব নোৱাৰাকৈ৷” নীৰৱে ৰোৱা পদ্মজাৰ চকুত চকু থৈ পুনৰ কৈছিল –“উৰিবলৈ যদি শিকিব বিচাৰা, ওলাবা চম্পাৱতীৰ তীৰলৈ, কোনেও নাপাব ভূ৷”\n“এইবাৰৰ পৰা পূজাত বোলে বলি নহয়” চিকমিকাই উঠিল তাইৰ দুচকু৷ “কি! কেনেকৈ জানিলা? কোনে ক’লে…?”\n“কোনে আৰু ক’ব? মই কৈছোঁ চাবা, আৰু কোনোদিনে নহয় বলি৷”\nকি কয় এই যুৱকে! অসম্ভৱ৷ অতদিনে চলি অহা মৌজাদাৰৰ হাউলিৰ পূৰ্ব পৰম্পৰা ভংগ হ’ব? সামান্য বলিকটীয়াৰ ভায়েকৰ কথাত!\nইতিমধ্যে চাপি আহিছে পূজাৰ দিন৷ এইবাৰৰ পূজা৷ এইবাৰ আহুতি দিব মৌজাদাৰৰ পুত্ৰ শুভংকৰে৷ তেওঁৰ মংগল কামনাৰেই পূজা ..বলি৷ সেই তেতিয়াৰে পৰা পূজাৰ সকলো আয়োজনৰ পৰা আঁতৰাই ৰখা হয় পদ্মজাক৷ কেৱল জিদ কৰি পূজাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় জলৰ যোগান ধৰে তাই৷ নিদিষ্ট সময়ত, যথাবিধি… আৰম্ভ হ’ল পূজাৰ লৌকিকতা৷ মকৰন্দৰ কথাত অনুসন্ধিৎসু তাই মন্দিৰৰ গৱাক্ষৰে প্ৰত্যক্ষ কৰিলেগৈ পূজাৰ যথাবিধি আচাৰ৷\nবলিশাল সাজু! মকৰন্দই টানি আনিছে বিশাল বপুৰ মহটো৷ সাজু হৈছে বলিকটীয়া পুস্কৰ৷ ঘন বাৰিষাৰ উন্দোলাই আকাশৰ অনা কলীয়া মেঘৰ মাজেৰে চমকি উঠা বজ্ৰৰ দৰে নামি আহিছে বিজুলী বেগেৰে ৰক্তবৰ্ণ থিৰ পলকৰ পুষ্কৰৰ ধাৰাল খঞ্জৰ৷ উৎকণ্ঠাৰ এটি মাথোঁ লহমা৷ ক্ষণিকৰ ব্যৱধান৷ ক্ষিপ্ৰতাৰে মহৰ সলনি বলিশালত পৰি আছে মকৰন্দৰ দিখণ্ডিত শৰীৰ৷\n“আ..আ..আহ! মকৰন্দ, এয়া কি কৰিলা? কিয় কিয়?”\n…স্তব্ধ সময়৷ হতবাক পৃথিৱী৷ ৰৈ গ’ল যেন এটা যুগ৷ সেই তেতিয়াৰে পৰা বন্ধ হৈ গ’ল মৌজাদাৰৰ পূজামন্দিৰৰ বলিপ্ৰথা৷\nবুকুভৰা হুমুনিয়াহ এচলু চম্পাৱতীৰ সোঁতত এৰি দিলে পদ্মজাই… আজিও নীৰৱে বৈ আছে চম্পাৱতী… বুকুত লৈ এটি অপৈনত কিন্তু অপাৰ্থিৱ কৈশোৰ প্ৰেম কাহিনী৷ আজিও যেতিয়াই আহে চম্পাৰ তীৰলৈ আহে পদ্মজা কুঁৱৰী, গছে পাতে.. ফুলে… লাগি থকা মকৰন্দৰ পৰশ বিচৰি, তেওঁৰ ভাব হয় যেন কোনোবা পলকত ভুটুংকৈ চম্পাৱতীৰ বুকুৰ পৰা ওলাই আহি মকৰন্দই ক’বহি,\n“লোৱা এয়া মোৰ হৃদয়, মাথোঁ তোমাৰ বাবে” ৷\n← মাজনী, ভগৱানে তোৰ মংগল কৰক (দ্বিজেন্দ্ৰ নাথ শৰ্মা)\nপ্ৰেম, চিগাৰেট অথবা শূন্যতাৰ সাধু (উপাসনা কৃষ্ণাত্ৰেয় শৰ্মা) →\nবিভোৰ বসন্তৰ ৰাগ – মধুমিতা বৰুৱা শইকীয়া


ঙাহ ল'ও ডৰ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nঙাহ ল'ও ডৰ\nএই প্ৰবন্ধৰ মান উন্নত কৰিবৰ বাবে এখন আলোকচিত্ৰৰ প্ৰয়োজন হৈছে। এখন মুক্ত অনুজ্ঞাপত্ৰ থকা আলোকচিত্ৰ আপলোড কৰি আপুনিও এই প্ৰবন্ধৰ মানদণ্ড উন্নত কৰিব পাৰে।\nমুক্ত চিত্ৰ সন্ধান আহিলা ব্যৱহাৰ কৰি আপুনি ফ্লিকাৰ বা অনান্য ৱেবছাইটৰ পৰা চিত্ৰ সংযোগ কৰিব পাৰে।\nঙাহ ল'ও ডৰ (ইংৰাজী: Nghah Lou Dawr/Nghah Loh Dawr) হৈছে মিজোৰামত পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰচলিত কিনা-বেচাৰ এক পদ্ধতি য'ত বিক্ৰেতাৰ অবিহনেই বিপণী এখনৰ পণ্যসামগ্ৰী গ্ৰাহকসকলে পছন্দ অনুসৰি নিৰ্দিষ্ট মূল্য পৰিশোধ কৰি ক্ৰয় কৰাৰ ব্যৱস্থা আছে। মিজোৰামৰ ৰাজধানী আইজলৰপৰা প্ৰায় ৬৫ কি:মি: দূৰত্বত অৱস্থিত চিলিং চহৰত এই ব্যৱস্থাটো ঘাইকৈ দেখা পোৱা যায়। ঙাহ ল'ও ডৰৰ অৰ্থ হৈছে 'ক্ৰেতাবিহীন বিপণী'। এই পদ্ধতিত পথৰ কাষত চালি সাজি বিপণী একোখন স্থাপন কৰা হয়। স্থানীয় লোকসকলে নিজৰ উৎপাদিত সামগ্ৰীসমূহ আনি ইয়াত বিক্ৰীৰ বাবে সজাই ৰাখে। এই বিপণীসমূহত কোনো বিক্ৰেতা নাথাকে। একোখন ফলকত সামগ্ৰীসমূহৰ মূল্য গ্ৰাহকে দেখা পোৱাকৈ লিখি ৰখা হয়। বাটেদি যোৱা লোকে এই মুক্ত বিপণীসমূহৰ পৰা পছন্দ অনুসৰি সামগ্ৰী সংগ্ৰহ কৰিব পাৰে। মূল্য পৰিশোধ কৰিবৰ বাবে ইয়াত একোটা বাকচ বা টেমা (পৱিচা বউন) ৰখা হয় আৰু ইয়াত কোনো তলাৰ ব্যৱস্থা নাথাকে। গ্ৰাহকসকলে পছন্দৰ সামগ্ৰী লোৱাৰ পিছত ফলকত উল্লিখিত মূল্য এই বাকচত জমা ৰাখে। খুচুৰাৰ বাবে গ্ৰাহকে নিজেই বাকচত থকা টকাৰ বিনিময় কৰিব পাৰে। এই সমগ্ৰ ব্যৱস্থাটো পাৰস্পৰিক বিশ্বাসৰ ওপৰত আধাৰিত। এই বিপণীসমূহত ঘাইকৈ কৃষিজাত সামগ্ৰী যেনে শাক-পাচলি আৰু ফল-মূলৰ লগতে ফলৰ ৰস, শুকান মাছ, পানীশামুক আদি পোৱা যায়।\n↑ "Mizoram teaches how trust can be becomeastate’s ethos". Economic Times. 24 Jun 2020. https://m.economictimes.com/news/politics-and-nation/mizoram-teaches-how-trust-can-be-become-a-states-ethos/nghah-lou-dawr/slideshow/76553722.cms। আহৰণ কৰা হৈছে: November 26, 2020.\n↑ Raya Ghosh (June 20, 2020). "In some Mizoram shops, you will not find shopkeepers. This is the story behind it". India Today. https://www.indiatoday.in/trending-news/story/in-some-mizoram-shops-you-will-not-find-shopkeepers-this-is-the-story-behind-it-1690918-2020-06-20। আহৰণ কৰা হৈছে: November 26, 2020.\n↑ Saumya Agrawal (Jun 20, 2020). "Mizoram's 'shops without shopkeepers' work on the principle of trust". Times Now News. https://www.timesnownews.com/the-buzz/article/mizorams-nghah-lou-dawr-culture-of-shops-without-shopkeepers-work-on-the-principle-of-trust/609202। আহৰণ কৰা হৈছে: November 26, 2020.\n↑ Trishna Sengupta (Jun 19, 2020). "Mizoram has shops without shopkeepers, it’s all about keeping faith in humanity". Hindustan Times. https://www.hindustantimes.com/it-s-viral/mizoram-has-shops-without-shopkeepers-it-s-all-about-keeping-faith-in-humanity/story-hicMAYuaZWtTgu8n7kTbXP.html। আহৰণ কৰা হৈছে: November 26, 2020.\n↑ Sanchari Pal (August 1, 2016). "Difficult to Imagine Shops without Shopkeepers? Mizoram Has Had Them for Years!". The Better India. https://www.thebetterindia.com/63223/nghah-lou-dawr-shop-mizoram/। আহৰণ কৰা হৈছে: November 26, 2020.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ঙাহ_ল%27ও_ডৰ&oldid=277186"ৰ পৰা অনা হৈছে\nচিত্ৰ সন্ধানী প্ৰবন্ধ\nএই পৃষ্ঠাখন 15 মে' 2021 তাৰিখে ১৮:৩৩ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


গ্ৰন্থ আলোচনা: নিষিদ্ধ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nড. আকাশীতৰাৰ উপন্যাস ‘নিষিদ্ধ’।\nপ্ৰথম প্ৰকাশ ২০১১।\nপ্ৰকাশক: শ্ৰী প্ৰদ্যুত হাজৰিকা, এম.বি.এ; বনলতা, ডিব্ৰুগড়।\nনিষিদ্ধ আকাশীতৰাৰ শেহতীয়া উপন্যাস। বৰ্তমান সময়ৰ এটি সবাতোকৈ চৰ্চিত বিষয় সমকামিতাকলৈ এই উপন্যাসখন ৰচনা কৰা হৈছে। লেখিকাৰ মতে-সমাজৰ মাপকাঠিৰে নিষিদ্ধ সকলো অনুভূতি নিষিদ্ধ নহয়। ব্যক্তিৰ ভিতৰৰ জগতখনত লিংগৰ প্ৰাধান্যতকৈ আত্মা আৰু প্ৰেমৰ প্ৰাধান্যই বেছি। সেয়ে সমকামীসকলৰ জীৱন প্ৰৱাহত মানৱীয়তাৰ গোন্ধেই বেছি। অসমত সমকামিতাক বিষয় হিচাপে লৈ লিখা এইখনেই সম্ভৱতঃ প্ৰথম উপন্যাস।\nএই উপন্যাসত সম্পূৰ্ণ নতুন ষ্টাইল এটাৰে তিনিটা ভিন্ন প্লটত গাঁও, চহৰ আৰু সৰু চহৰৰ এখন স্পষ্ট ছবি পাঠকে পাব।\nপ্ৰথম প্লট:- যি কথা নহ’ল কোৱা।\nমূল চৰিত্ৰ-অভিমন্যু চলিহা।\nবয়স: চল্লিশ (দেখাত ত্ৰিশ যেন লাগে)।\nপেছা: চিত্ৰকৰ, কবি, ভাস্কৰ্যশিল্পী।\nনিচা: মানুহৰ চৰিত্ৰ অধ্যয়ন, প্ৰকৃতি।\nপৰিয়াল: বুঢ়া দেউতাক (লগত নাথাকে), কুকুৰ (মেণ্ডি), (ডিভোৰ্চি)।\nগুণ: সৃষ্টিশীল, বাস্তৱবাদী, অতি অনুভুতিপ্ৰৱণ, আশাবাদী।\nদোষ: কাকো দুখ দিব নোৱাৰে, কাজিয়া কৰিব নজনা, ডিপ্ৰেচিভ, হতাশাগ্ৰস্ত।\nলিঙ্গ: পুৰুষ; কিন্তু নিজকে নাৰী বুলি পৰিচয় দি ভাল পায়, নাৰীৰ দৰে সাজ-পোছাক কৰি ভাল পায়, কেৱৰ পুৰুষৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয়। নাৰীক বান্ধৱী বা ভণ্টীৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰে।\nস্বাস্থ্য: ভাল, কিন্তু কলিজাৰ দুডাল সিৰা বন্ধ হোৱাৰ বুৰঞ্জী আছে।\nব্যক্তিগত দুৰ্ঘটনা: ডিভোৰ্চ-হতাশজনিত কাৰণত পাঁচবাৰ আত্মহত্যাৰ চেষ্টা।\nসমাজক কি ক’ব বিচাৰে: জীয়াই থাকা আৰু জীয়াই থাকিবলৈ দিয়া। Live and let Live.\n……এটা অগতানুগতিক চৰিত্ৰ অভিমন্যু। মানুহৰ মাজত মানুহ বিচাৰি ফুৰা এটা আলসুৱা অকলশৰীয়া মন। তেজ মাংসৰ শৰীৰৰ দুৰ্বোধ্যতা ভেদি আত্মাৰ লগৰী বিচাৰি ফুৰা এটা অতৃপ্ত আত্মা। জেদী আৰু আভিমানী। অকলে থাকিয়েই ভাল পায়। নিয়মীয়াকৈ ডায়েৰী লিখে।…অভিমানৰ বুৰঞ্জী। পোৱা নোপোৱাৰ খতিয়ান। আৰ্ট গেলাৰীতে লগ পাইছিল সুৰুযলোচন বৰুৱাক। অভিমন্যুৰ ছবিৰ প্ৰশংসা কৰি পেপাৰত বিবৃতি দিয়ে। খেয়ালী মনৰ অভিমন্যু প্ৰেমত পৰে সুৰুযলোচনৰ। দেহে মনে সকলো উদঙাই দিয়াৰ পাছত সুৰুযলোচনে কুঠাৰাঘাত সানে অভিমন্যুৰ বিশ্বাসৰ ওপৰত। তথাকথিত ভদ্ৰতাৰ মুখা পিন্ধা সুৰুযলোচনে নিজৰ স্বাৰ্থ পূৰণ হোৱাৰ পাছত ফুটবলৰ দৰেই দলিয়াই পেলাইছে অভিমন্যুৰ নিষ্পাপ প্ৰেমক। কথাৰ অৰ্থ নথকা লোভী-মিছলীয়া, উতনুৱা সুৰুযৰ প্ৰতাৰণাই জোঁকাৰি যায় অভিমন্যুক! অভিমানৰ বান ৰুধিব নোৱাৰি অভিমন্যু গুচি যায় হষীকেশলৈ শিপাৰ সন্ধান বিচাৰি….\nদ্বিতীয় প্লট:-ক’ত যে আছিলা…\n’উদং কৰি নাযাবা বুকুৰ বাকচ\nজানাই দেখো, চিকুণাই লৈছোঁ আমাৰ\nঘনচিৰিকা থকা ঘৰ…’\nনাম: ঝৰ্ণা বনিয়া।\nবয়স: সাতচল্লিশ বছৰ।\nসম্পত্তি: চহৰত নিজৰ ঘৰ আৰু এটা ফাৰ্ম হাউচ।\nদোষ: কম কথা কোৱা- মুডী।\nপৰিয়াল: মাক, দেউতাক তিনিজনী বাই-ভনী, কিন্তু অকলে কোম্পানীৰ কোৱাৰ্টাৰত থাকে।\nনাম: ৰুবী বৰা।\nগুণ: একেবাৰে নিৰ্জু।\nসম্পত্তি: স্বামীৰ সকলো সম্পত্তিৰ অংশীদাৰ।\nদোষ: খেয়ালিমনৰ আৰু আঁকোৰগোজ।\nপৰিয়াল: স্বামী, দুটা সন্তান (দিল্লী আৰু চেন্নাইত পঢ়ি আছে)।\nজীৱন সহজ। প্ৰাচুৰ্যৰে ভৰা জীৱন। বহুতে এই প্ৰাচুৰ্যক লৈ গৌৰৱ কৰে আৰু বহুতে এই প্ৰাচুৰ্যৰ অৱক্ষয়ত মূৰ আচাৰি নীৰৱে কান্দে- বন্দী বিহঙ্গৰ দৰে।…ৰুবী বৰুৱাও বন্দী বিহঙ্গ। স্বামী অম্লান বৰাৰ চকুত লগা আভিজাত্যৰ ধামখুমীয়াত পৰি ৰুবীৰ শিশুৰ দৰে কোমল মনটো মৰহি যায়। শামুকৰ খোলাৰ দৰে নিজকে আবদ্ধ কৰি থয় ৰুবীয়ে। তৈল নগৰী দুলীয়াজানৰ অতিৰিক্ত আভিজাত্যই কাঢ়ি নিয়ে ৰুবীৰ মুখৰ হাঁহি।….জালনী ক্লাবৰ নৈশ পাৰ্টিত পুৰুষ মহিলাৰ সমাগম। ৰুবীৰ ৰূপত মাতাল হৈ সকলোৱে নাচি উঠে। কিন্তু ৰুবী নিৰ্বাক। যেন নিমখৰ এটা দুমুনীয়া বস্তা! অম্লানৰ মতে ক’ল্ড কফি।…সংগীতৰ তালে তালে নাচি উঠা ৰুবীৰ গাত হাত দিবলৈ গৈ ঝৰ্ণাৰ ঘোচাত ঘূণীয়া হৈ পৰি যায় প্ৰবোধ চলিহা। ঝৰ্ণাৰ তেজ ওলোৱা হাতখনত শাৰীৰ আঁচলটোৰে মোহাৰি ৰুবীয়ে কয়- থেংক্‌চ, Thank you ঝৰ্ণা, যোৱা দহ বছৰে এই মানুহটোৰ ভয়ত মই নাচিবলৈ দিগদাৰ পাই আহিছোঁ। যি কাম অম্লানে কৰিব লাগিছিল তুমি কৰিলা।….ঝৰ্ণাৰ পৰশত সাৰ পায় উঠে ৰুবীৰ মাজত শুই থকা শিশুটো। যি গান গাব জানে, হাঁহিব জানে, মৰম দিব জানে লব জানে।….লাহে লাহে ৰুবীয়ে খুলি দিছিল মনৰ দুৱাৰ ঝৰ্ণাৰ আগত- অম্লানে বিয়াৰ তিনিদিনৰ দিনাই হাত উঠাইছে কাৰণ নোহোৱাকৈ এতিয়ালৈকে। আৰু সেই খঙতে এতিয়ালৈকে অম্লানক মই নিজক দিয়া নাই- সেউজীয়া গছ আৰু শুকান কাঠৰ পাৰ্থক্য জানা নহয়? মই শুকান কাঠ। সেউজীয়াখিনি লুকুৱাই ৰাখিছোঁ। খঙত…কেৱল খঙত..বহুত খং আছে মোৰ ঝৰ্ণা। হক কথাত মই ধ্বংস কৰি দিম পৃথিৱী। মৰি যাম অকলে নিজৰ মাজত। কাকো ভয় নকৰোঁ। একো হেৰুওৱাৰ নাই মোৰ ভয়, কাৰো লগত বেয়া হ’বলৈ ভয় নকৰোঁ, কতো মোৰ স্বাৰ্থ নাই…প্লিজ খালি।…ৰুবীক পোৱাৰ বাবেই ঝৰ্ণা প্ৰেমত পৰে জীৱনৰ। ক্ষণে ক্ষণে সন্দিহান হৈ উঠে ৰুবীৰ চিন্তাত। হৃদয়ৰ সমস্ত আকুলতাৰে সাৱতি লয় ৰুবীক। এক নিৰাপত্তা এক সীমাহীন মমতাৰে আবৰি ৰাখিব খোজে ৰুবীক। ৰুবীয়ে গায়-\n’পৰিচয় যদি সৰাপাতে পাতে\nতোমাৰ ঠিকনা হৃদয়ত থ’ম\nমনে বিচাৰিলে, কাণে কাণে ক’লোঁ\nতোমাৰ জীৱনত নিজৰা হ’ম….\nনাম:নীৰৱ হাতীমূৰীয়া (বুম্বা)\nঘৰ: জোকতলি, বিশ্বনাথ চাৰিআলি\nবয়স: পোন্ধৰ বছৰ\nনিচা: ছোৱালীৰ সাজ-পোছাক পিন্ধি ভাল পোৱা আৰু চিলাই, উল গোঁঠা ইত্যাদিত পাৰ্গত।\nপৰিয়াল: যৌথ-পৰিয়াল, পৰিয়ালৰ সদস্য বাৰজন।\nগুণ: ঘৰুৱা কাম-কাজত পাকৈত, সৰল, কঠোৰ পৰিশ্ৰমী।\nদোষ: ছোৱালীৰ দৰে আচাৰ-ব্যৱহাৰ, বৰ অনুভুতিপ্ৰৱণ।\nনাম: নিবিড় হাতীমূৰীয়া (কাৱৈ)\nঘৰ:জোকতলি, বিশ্বনাথ চাৰিআলি\nনিচা:ভাং, বিড়ি, চিগাৰেট\nপৰিয়াল: ঐ (অৰ্থাত্ নীৰৱ হাতীমূৰীয়াৰ স’তে একে)\nগুণ: সাহসী, টেঙৰ, ধূৰ্ত।\nদোষ: কামচোৰ, এলেহুৱা।\n…এই চৌধ্য পোন্ধৰ বয়সতে নিষিদ্ধতাৰ দুনীয়াত ভৰি দিয়া বুম্বা আৰু কাৱৈয়ে ধৰাত পৰি গাঁও এৰি গুৱাহাটী পায়গৈ। কাৱৈৰ টেঙৰালিত কেনেবাকৈ থকা খোৱাৰ সুবিধা হব বুলি গেৰেজ এটাত কাম বিচাৰি যায দুয়ো। কাৱৈয়ে গেৰেজতে কাম পায় আৰু বুম্বাক গেৰেজৰ মালিকৰ ঘৈণীয়েকৰ বিউটি পাৰ্লাৰত সহায় কৰি দিবলৈ লৈ যায়। দুখন সুকীয়া জগতত সোমায় পৰে দু্য়ুটা। চহৰীয়া জীৱনত নিষিদ্ধতাৰ সোৱাদ বিচাৰি যোৱা কাৱৈ পুলিচৰ হাতত পৰি জেললৈ যায়। আনহাতে বুম্বাই মৰমী বিউটি পাৰ্লাৰত কাম শিকি নিজা ববীয়াকৈ সংস্থাপন ঠিক কৰি লয়। শেষত কাৱৈকো উপাৰ্জনৰ বাট দেখুৱায়। কিন্তু সফলতাৰ এই দীঘল বাট চোৱাত বুম্বাই মুখামুখি হয় বোলছবি জগতৰ কিছুমান নিৰ্মম সত্যৰ লগত। চালে চকুৰোৱা বোলছবি জগতৰ পৰ্দাৰ আঁৰত যে কি ভয়ানক জগত এখন লুকাই আছে তাক দূৰৰ পৰা অনুমান কৰিব নোৱাৰি। কেমেৰা-লাইট-এক্‌চনৰ চকু চাট মৰা পোহৰত লেনদেন চলে জীৱন যৌৱনৰ। হেঁপাহৰ-সপোনৰ। কুটিল ৰাজনীতিত পৰি মৃত্যু ঘটে নিৰ্ভেজাল প্ৰেমৰ। উঠি অহা প্ৰতিভাৰ। Gay-Lesbian সকলৰ বাবে যেন এখন মুক্ত জগত এই বোলছবি জগত। গ্লেমাৰ আৰু টকা পইচাৰে কিনি লয় জীৱনৰ প্ৰতিটো পল-অনুপল। মুকলি বেহা চলে নিষিদ্ধতাৰ। তাৰ মাজতো প্ৰেমে গজালি মেলে। সৰু সৰু মান অভিমানে থিতাপি লয় মনৰ কোনোবা গোপন কোণত…\n…উপন্যাসৰ খনৰ তিনিওটা প্লটৰ আঁত ধৰে ডা: সৌমাৰ কাকতিয়ে। সাংবাদিক ৰাতুলৰ বৰুৱাৰ কৌতুহলৰ প্ৰশমন ঘটাবলৈ বুলিয়ে নহয়, সমাজৰ এক কঠোৰ সত্যক স্পষ্ট ভাষাৰে দাঙি ধৰিছে। ’Homosexuality is noradisease, notacrime’. ই প্ৰকৃতিৰ পাকচক্ৰ। মানুহৰ বৰণীয়া ৰূপৰ এটা বেলেগ ৰূপ…।\nমানুহ বিজ্ঞানৰ থিয়ৰী নহয়। মানুহৰ মন এখন কেনভাচৰ দৰে। যেনেকৈ চোৱা তেনেকৈ দেখিবা। মানুহ, পানীৰ দৰে। মনেৰে যি পাত্ৰতে থবা সেয়াই আকাৰ ল’ব।\n← কৃষিবিজ্ঞানৰ প্রাসঙ্গিকতা : ৰুদ্ৰ নাৰায়ণ বৰকাকতি\nবৰাক উপত্যকাত মোৰ অভিজ্ঞতা : দিগন্ত যাদৱ শৰ্মা →\n”মৌন ওঁঠ মুখৰ হৃদয়”–(অনামিকা বৰু‌ৱা)


Home dr. biraj kr sarma REVIEW ডাঃ বিৰাজ কুমাৰ শৰ্মা পৰ্যবেক্ষণ পৰ্যবেক্ষণ\nxukhdukh.com December 25, 2015 dr. biraj kr sarma, REVIEW, ডাঃ বিৰাজ কুমাৰ শৰ্মা, পৰ্যবেক্ষণ,\nনতুন বটলত পুৰণি মদেৰে\nকি সপোন দেখিব অসমৰ জনতাই\nবৰ্তমান সময়ত কংগ্ৰেছৰ অপশাসনত ৰাইজ অতিষ্ঠ হৈ সমাগত ২০১৬ বৰ্ষত হ’বলগা বিধানসভা নিৰ্বাচনত এক বিকল্পৰ সন্ধানত নামি পৰিছে আৰু এক যোগ্য নেতৃত্বৰ প্ৰত্যাশা কৰিছে যাতে অসমৰ দৰে এখন সমস্যাজৰ্জৰ ৰাজ্যত সৰ্বাংগীন উন্নয়নৰ স্বাৰ্থত এক বলিষ্ঠ নেতাই ৰাজ্যখনৰ নেতৃত্ত্ব লৈ আগবাঢ়িব পাৰে। এই কথা সৰ্বজনবিদিত যে ২০১৬ চনত যি দলৰেই চৰকাৰ নহওক কিয়, ৰাজ্যখনৰ সামূহিক উন্নয়ন সাধিবলৈ হ’লে যে এক কঠিন প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মূখীন হ’ব লাগিব সেইয়া ধূৰূপ। কাৰণ বৰ্তমানৰ কংগ্ৰেজ চৰকাৰৰ অপশাসনে ৰাইজক এনেদৰে অতিষ্ঠ কৰি তুলিছে যে অনাগত নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছক একেসা দিয়াৰ স্বাৰ্থত অন্য দলৰ চৰকাৰ সকলোৰে কাম্য আৰু এই কথা সকলোৰে মুখে মুখে।\nতৰুণ গগৈ নেতৃত্ত্বাধীন কংগ্ৰেছ চৰকাৰৰ তৃতীয়টো কাৰ্যকালে ৰাইজক এনেদৰে বিতুষ্ঠ কৰি তুলিছে আৰু ৰাইজৰ এই ক্ষোভৰ অগনি মনতে উমি উমি জ্বলি আছে। তেওঁলোকৰ তৃতীয়টো কাৰ্যকালত যিমানেই ফটাঢোল নবজাওক কিয়, এই কাৰ্যকালটোত কংগ্ৰেছ চৰকাৰৰ সাফল্য বুলিবলৈ হয়তো একো নাই | ক্ষমতাৰ খকত ৰাজনৈতিক দলৰ নেতাসকলৰ নিকৃষ্ট ৰাজনীতি, ৰাজ্যৰ জনপ্ৰতিনিধিৰ ব্যক্তিগত লাভালাভৰ বাবে নিজৰ কৰ্তব্যলৈ পিঠি, বিসম্বাদ আদিয়ে যেন সমস্যাজৰ্জৰ আমাৰ ৰাজ্যৰ জনসাধাৰণক একো ফল দিবলৈ সক্ষম নহ’ল। এনে এক সন্ধিক্ষণতেই আকৌ অসমত বিৰোধী দলৰ অভাৱৰ ছবিখন সুস্পষ্ট হৈ পৰিল। আনহাতে এনে এক সময়তে ৰাজ্যৰ ৰাজনীতিত এক শক্তিশালী ৰাজনৈতিক বিকল্পৰ অভাবেও যেন ৰাজ্যৰ জনসাধাৰণক হতাশাত পেলোৱাত অৰিহণা যোগাইছে।\nঅসম আন্দোলনৰ গইনা লৈ অসমত দুবাৰকৈ শাসনৰ বাঘজৰী হাতত লোৱা অসম গণ পৰিষদ আজি অস্তিত্ত্বৰ সংকটত, বদৰুদ্দিন আজমল নেতৃত্ত্বাধীন এ.আই.ইউ.ডি.এফ.ৰ ৰাজনীতি লুঙী টুপিৰ মাজতেই যেন আবদ্ধ, নাই কোনো বিজ্ঞানসন্মত দৃষ্টিভংগী। আনহাতে কৃষক নেতা অখিল গগৈৰ নেতৃত্ত্বত শেহতীয়াকৈ ভূমিষ্ঠ হোৱা গণমুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিলৈকো ৰাইজৰ তেনে কোনো 'ৰাজনৈতিক' আকৰ্ষণ অদ্যপি পৰিলক্ষিত হোৱা নাই। এনে এক সন্ধিক্ষণত সকলোৱে পৰম আশা ৰাখিছিল ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ ওপৰত। এটা সময়ত অসমৰ ৰাজনীতিত অস্পৃশ্য হৈ থকা ভাজপাৰ প্ৰতি জনসমৰ্থন বাঢ়ি আহিছিল। কাৰণ পৰম্পৰাগত কলুষিত ৰাজনীতিৰ পৰিবৰ্তে কিছুমান নতুন মুখৰ ভাজপালৈ আগমনে তথা ৰাজ্যখনৰ শিক্ষিত আৰু বিদ্বৎ মহলৰ বহুতেই ভাজপাৰ প্ৰতি আগবঢ়োৱা আৰু প্ৰত্যক্ষ আৰু পৰোক্ষ সমৰ্থনে এই কথা নিশ্চিত কৰিছিল যে অসমৰ ৰাজনীতিত পৰিবৰ্তনৰ লক্ষ্যৰে ভাৰতীয় জনতা পাটিৰ উত্থানে অসমত এক নতুন দিগন্তৰ সূচনা কৰিব।| যি সময়ত সকলোৱে ৰাজ্যখনৰ বৃহ্ত্তৰ স্বাৰ্থৰ পৰিবৰ্তে নিজৰ ব্যক্তিগত স্বাৰ্থত ৰাজনীতিৰ ক্ষেত্ৰত ব্যস্ত আছিলে, তেনে এক সময়তো কিন্তু কেইজনমান স্থিতপ্ৰজ্ঞ ব্যক্তিয়ে কঠিন সময়তো ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ স্থিতি ৰাজ্যত সুদৃঢ় কৰিবলৈ হাতে কামে লাগি পৰিছিল।\nসময় বাগৰিল। দেশৰ ৰাজনীতিতো পৰিবৰ্তনৰ সূচনা হ’ল। আৰু ইয়াৰ লগে লগে অসমৰ ৰাজনৈতিক পৰিবৰ্তনও হ’বলৈ ধৰিলে। এসময়ৰ অস্পৃশ্য ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিও অসমৰ ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰখনলৈ এক নতুন সম্ভাবনাৰ দিশ মুকলি কৰিলে। কিন্তু তেনে এক সময়তে যেন ভাজপাৰ মাজত আহি দেখা দিলে অন্য এক প্ৰত্যাহ্বান। ব্যক্তি আহিলে হয় কিন্তু নেতৃত্ব দিব পৰাকৈ নেতৃত্বৰ অভাবহে দলটোত সুস্পষ্ট হ’বলৈ ধৰিলে। কাৰণ ৰাজনীতি কৰিবলৈ হ’লে অকল স্থিতপ্ৰজ্ঞ বা বিদ্ব্যৎ হ’লেই নহব, আন আনুষাংগিক গুণ কিছুমানো থাকিব লাগিব। তেনে এক জটিল সন্ধিক্ষণতেই দলৰ স্থিতি শক্তিশালী কৰাৰ নামত আন দলত নিজৰ ৰাজনৈতিক ভৱিষ্যত সুস্থ নেদেখি অন্য দলৰ পৰা বিভিন্ন আমদানিকৃত নেতা-পালিনেতাৰে ভাজপাৰ চোতাল ভৰি পৰা দেখা গৈছে। নক’লেও হ’ব যে আজিৰ দিনৰ ৰাজনীতিত নীতি-আদৰ্শৰ কোনো স্থান নাই আৰু নীতি-আদৰ্শক চুৰিকাঘাত কৰি অকল যদি ক্ষমতা দখলেই একমাত্ৰ অভিপ্ৰায় হয়, তেনে পৰম্পৰা অব্যহত থাকিলে অদূৰ ভৱিষ্যতে ভাজপাই অসমৰ শাসনভাৰ দখল কৰিলেও একো ফল নহব আৰু জনসাধাৰণৰ সমস্যা সমস্যা হৈয়ে থাকি যাব।\nকাৰণ নীতি-আদৰ্শ এজন ব্যক্তিৰ নিশাটোৰ ভিতৰতে সলনি হোৱা বস্তু নহয়। ভিতৰত কদৰ্যতা জীয়াই ৰাখি বাহ্যিকভাৱে নীতি-আদৰ্শৰ আৱৰণেৰে এজন ব্যক্তিয়ে কেতিয়াও সমাজৰ হিতৰ কাৰণে চিন্তা কৰিব নোৱাৰে আৰু নীতি-আদৰ্শতকৈ তেওঁৰ দৃষ্টিত ব্যক্তিস্বাৰ্থ ইহে অধিক প্ৰাধান্য পাব। অসমে আজি এক ভয়াবহ যুগসন্ধিৰ মাজত দিন নিয়াব লগা হৈছে। অসমৰ দৰে এখন বিভিন্ন জাতি-জনজাতিৰ সমাহাৰৰ এখন ৰাজ্যত এজন উদাৰবাদী তথা ৰাজ্যখনৰ সমূহ জাতি-জনগোষ্ঠীৰ সৰ্বাংগীন উন্নয়নৰ লক্ষ্যৰে আগবাঢ়িব পৰা নেতাৰহে অতিশয় প্ৰয়োজন। অকল মাত্ৰ নিজ জাতি-জনগোষ্ঠীৰ সমস্যা সমাধানৰ লক্ষ্যৰে গঠিত ৰাজনৈতিক দলে অসমৰ সমূহীয়া উন্নয়ন সাধন কৰিব নোৱাৰে। অসমত আজি এনে এজন নেতাৰ প্ৰয়োজন যিজনৰ চিনাকি কোনো বিশেষ জাতি-জনজাতিৰ প্ৰতিনিধি হিচাবে নহয়, তেখেতত পৰিচয় এনে সংকীৰ্ণতাৰ উৰ্দ্ধত এজন সৰ্বগ্ৰহণযোগ্য নেতা ৰূপেহে চিনাকি থাকিব লাগিব যিয়ে সমাজলৈ পৰিবৰ্তন আনিবৰ বাবে বলিষ্ঠ নেতৃত্ব ল’ব পাৰে |\nঅসমৰ জনতাই পৰিবৰ্তনৰ সপোন দেখিছে। কিন্তু এই কথা অনস্বীকাৰ্য যে একেগৰাকী শাসকেই কাউৰীয়ে ম’ৰা চৰাইৰ পাখি পিন্ধাৰ লেখিয়াকৈ নিশাৰ ভিতৰতে পোছাক সলনি কৰি প্ৰতীক চিহ্নৰ পৰিবৰ্তনেৰে ৰাজ্য এখনলৈ পৰিবৰ্তন আনিব নোৱাৰে! কোনো স্থিতপ্ৰজ্ঞ ব্যক্তিৰে মাত্ৰ এটি নিশাৰ ভিতৰত নীতি-আদৰ্শ সলনি হ’ব নোৱাৰে আৰু নীতি-আদৰ্শ এৰাতিৰ ভিতৰতে সলনি কৰিব পৰা বস্তু নহয়। এখন সমাজৰ পৰিৱৰ্তন সাধিবলৈ হ’লে লাগিব সকলো জাতি-জনগোষ্ঠীৰ প্ৰতি এক সমভাবপন্ন বলিষ্ঠ নেতৃত্ব, যাৰ থাকিব লাগিব দূৰদৰ্শিতা তথা ক্ষমতা আৰু ব্যক্তিস্বাৰ্থৰ উৰ্দ্ধত এক সামাজিক দায়িত্ববোধ।\nআজি আমি দেখিবলৈ পাইছো যে ক্ষমতাৰ স্বাৰ্থতহে অসমৰ ভিন্নাদৰ্শৰ নেতা কৰ্মীৰ মাজত অহি-নকুল সম্পৰ্ক হৈছে, ৰাজ্যখনৰ সৰ্বাংগীন উন্নয়নৰ স্বাৰ্থত নহয়। সেইদিনা এজন ৰাজনৈতিক নেতাই কোনো লুকঢাক নকৰাকৈ কৈ উঠিল যে ৰাজনীতিৰ মূল লক্ষ্য ই হৈছে হেনো ক্ষমতা। যদি ক্ষমতাই ৰাজনৈতিক দলৰ মূল লক্ষ্য হয়, তেন্তে খাদী কাপোৰ আৰু গান্ধী টুপি পিন্ধি ৰাইজক আভুৱা ভৰি সমাজ পৰিৱৰ্তনৰ সপোন কিয় দেখুওৱা হয়? এই উত্তৰ হয়তো আমাৰ ৰাজনৈতিক নেতাসকলৰ নাই।এয়াই নেকি আমাৰ আজিৰ ৰাজনৈতিক নেতাৰ আদৰ্শ! এনে এচাম ৰাজনীতিকৰ হাতত দেশ পৰিচালিত হ’বৰ বাবেই আমাৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী সকলে প্ৰাণ বিসৰ্জন দিছিল নেকি, এনে এচাম শাসক দেশবাসীক উপহাৰ দিবৰ বাবেই মহাত্মা গান্ধী, সুভাষ চন্দ্ৰ বসু আদিয়ে আহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিলে নেকি?\nআনহাতে শেহতীয়াকৈ বিহাৰৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনক লৈ উৎসাহিত হোৱাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই কাৰণ তাত স্পষ্ট হৈ পৰিছে যে তাত গণতন্ত্ৰ নহয়, এককথাত লালুপ্ৰসাদ যাদবৰ পৰিয়ালতন্ত্ৰৰহে যেন জয় হৈছে। আৰু দেশ কঁপাই তোলা কেলেংকাৰীৰ নায়ক লালুপ্ৰসাদ যাদৱৰ উত্থানহে ভাজপাৰ বিৰোধীতাৰ নামত সম্ভৱ হৈ পৰিছে | এই কথাই যেন উৎসাহিত কৰিব আনকো। বিহাৰৰ নিৰ্বাচনী ফলাফলক আদৰ্শ হিচাবে দাঙি ধৰি আগবঢ়াতো হ’ব অতিশয় দূৰ্ভাগ্যজনক কাৰণ তাত একপ্ৰকাৰ মোডীবিৰোধী শিবিৰৰহে জয় হৈছে, সুস্থ গণতন্ত্ৰৰ জয় হৈছে বুলি একাষাৰতে এতিয়াও ক’ব পৰা হোৱাগৈ নাই। কিন্তু যিয়েই নহওক কিয়, ২০১৬ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ ফলাফলৰ সৈতে অসমৰ ভৱিষ্যতৰ প্ৰশ্ন যে জড়িত হৈ থাকিব সেইয়া নিশ্চিত। কিন্তু ইয়াৰ পিছতো যদি ভোটাৰে সুতা-কম্বল, এবাণ্ডোল টিনপাত আৰু মদ-মাংসৰ লোভতেই যদি নিজৰ বহুমূলীয়া ভোটতো এইবাৰু বিক্ৰী কৰে, তেন্তে একো পৰিবৰ্তন আশা কৰিব নোৱাৰো। আমি সকলোৱেই পৰিবৰ্তন লাগে বুলি চিঞঁৰিহে থাকো, কিন্তু নিজকে কেতিয়াও পৰিবৰ্তন কৰিব নোখোজো।\nTags # dr. biraj kr sarma # REVIEW # ডাঃ বিৰাজ কুমাৰ শৰ্মা # পৰ্যবেক্ষণ\nBy xukhdukh.com on December 25, 2015\nLabels: dr. biraj kr sarma, REVIEW, ডাঃ বিৰাজ কুমাৰ শৰ্মা, পৰ্যবেক্ষণ


দেশত কৰ’নাৰ চতুৰ্থ ঢৌৰ সতৰ্কতা! পুনৰ বৃদ্ধি পালে দৈনিক সংক্ৰমণ, সক্ৰিয় ৰোগীৰ সংখ্যা\nCovid-19 Update: দেশত কৰ’নাৰ চতুৰ্থ ঢৌৰ সতৰ্কতা! পুনৰ বৃদ্ধি পালে দৈনিক সংক্ৰমণ, সক্ৰিয় ৰোগীৰ সংখ্যা\nJune 12, 2022 12:26 pm\nদেশত কৰ’নাৰ চতুৰ্থ ঢৌ দুৱাৰদলিত নেকি? যিদৰে কৰ’নাৰ সংক্ৰমণ নিৰন্তৰ বৃদ্ধি পাই আছে তালৈ চাই সেই আশংকাই মূৰ দাঙি উঠিছে। দেশৰ প্ৰায় সকলো ঠাইতে নতুনকৈ কৰ’না ৰোগীৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাইছে। বিশেষকৈ মুম্বাই, দিল্লীৰ দৰে চহৰত সংক্ৰমণৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাইছে। সক্ৰিয় ৰোগীৰ সংখ্যা বৃদ্ধি হৈ আছে।পজিটিভিটিৰ হাৰেও উদ্বিগ্নতা বঢ়াইছে।\nঅৱশ্যে বিশেষজ্ঞসকলে এতিয়াই আতংকিত হোৱাৰ কোনো কাৰণ নাই বুলি জানিবলৈ দিছে। তথাপি প্ৰশাসনে সতৰ্কতা বৃদ্ধি কৰিছে।\nদেওবাৰে স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্ৰালয়ে জনোৱা অনুসৰি যোৱা ২৪ ঘণ্টাত দেশত ৮,৫৮২ জন লোক কৰ’নাত আক্ৰান্ত হৈছে। একেৰাহে দুদিন ধৰি দেশখনত দৈনিক ৮হাজাৰৰো অধিক লোক সংক্ৰমিত হোৱাৰ খবৰ পোৱা গৈছে।\nবৰ্তমান দেশত ৪৪ হাজাৰ ৫১৩ জন সক্ৰিয় কৰ’না ৰোগী আছে। সেয়া কালিৰ তুলনাত ৪,১৪৩ জন অধিক। দেশৰ সক্ৰিয় ৰোগী ০.১০ শতাংশত উপনীত হৈছে। দৈনিক পজিটিভিটিৰ হাৰ প্ৰায় ২.৩০ শতাংশলৈ বৃদ্ধি পাইছে।\nতথ্য অনুসৰি যোৱা ২৪ ঘন্টাত কৰ’নাত ৪ জন লোকে প্ৰাণ হেৰুৱাইছে। এই সংখ্যাটোৱে অলপ সকাহ দিছে। এতিয়ালৈকে দেশত মুঠ কোভিড মৃত্যুৰ সংখ্যা হৈছে ৫লাখ ২৪ হাজাৰ ৭৬১জন।\nদৈনিক কৰ’না ৰোগীৰ সংখ্যাৰ বৃদ্ধিৰ লগতে লগতে সুস্থতাৰ হাৰেও উদ্বেগৰ সৃষ্টি কৰিছে। তথ্য অনুসৰি, দেশত এতিয়ালৈকে ৪ কোটি ২৬ লাখ ৫২ হাজাৰ ৭৪৩ জন লোক কৰ’নাৰ পৰা সুস্থ হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত যোৱা ২৪ ঘণ্টাত মাত্ৰ ৪,৪৩৫ জন লোকহে কৰ’নাৰ পৰা সুস্থ হৈ উঠিছে। সুস্থতাৰ হাৰ ৯৮.৬৮ শতাংশলৈ হ্ৰাস পাইছে।\nস্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্ৰালয়ে দিয়া তথ্য অনুসৰি দেশত এতিয়ালৈকে ১৯৫কোটি ৭লাখতকৈয়ো অধিক লোকক কৰ’নাৰ ভেকচিন দিয়া হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত যোৱা ২৪ ঘন্টাত ১৩ লাখৰো অধিক লোকক ভেকচিন প্ৰদান কৰা হয়।


আপোনাৰ একাউণ্টৰ পৰা আত্মসাত্ কৰিব পাৰে কষ্টৰ ধন! বহিঃ ৰাজ্যৰ পৰা নিয়ন্ত্ৰিত হৈছে এ টি এম চুৰিৰ বৃহত্ নেটৱৰ্ক! পোহৰলৈ আহিছে ভয়ংকৰ তথ্যassam-atm-loot-network-controlled-from-the-outside-tvnilotpal– News18 Assam\nআপোনাৰ একাউণ্টৰ পৰা আত্মসাত্ কৰিব পাৰে কষ্টৰ ধন! বহিঃ ৰাজ্যৰ পৰা নিয়ন্ত্ৰিত হৈছে এ টি এম চুৰিৰ বৃহত্ নেটৱৰ্ক! পোহৰলৈ আহিছে ভয়ংকৰ তথ্য\nUpdated:September 24, 2020, 8:43 PM IST\nকোন এই কাছিম খান?\nLast Updated: September 24, 2020, 8:43 PM IST\nহাৰিয়ানাৰ পৰা নিয়ন্ত্ৰিত হয় অসমৰ এ টি এম হেকাৰৰ সাম্ৰাজ্য। অসমৰ নগাঁও জিলাৰ জুৰীয়া, ৰূপহীহাট আৰু চামগুৰিৰ সংখ্যালঘূ অধ্যূষিত অঞ্চলৰ একাংশ অপৰাধীৰ সহায়ত এ টি এম চোৰৰ গেঙে ৰাজ্যখনত গোপনে চলাই আছে এ টি এম লুটৰ দৰে অপৰাধজনিত কাম-কাজ। এ টি এম চোৰৰ গেঙত আছে হোজাই জিলাৰো বহু কুখ্যাত অপৰাধী। আনহাতে অসমত এ টি এম চোৰৰ সাম্ৰাজ্যৰ মাষ্টাৰ মাইণ্ড হ'ল এগৰাকী কয়লা ব্যৱসায়ী। জানিব পৰা মতে, কাচিম খান নামৰ এগৰাকী কয়লা ব্যৱসায়ীয়ে বহিঃৰাজ্যৰ চোৰৰ সৈতে মিলিত হৈ চলাই আছে এই ব্যৱসায়।\nকেনেকৈ পোহৰলৈ আহিল এই তথ্য?\nসমগ্ৰ অসমতে এ টি এম চুৰিৰে সন্ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰা চোৰে নগাঁৱৰো বহু এ টি এম লুটিছিল। যোৱা বছৰৰ শেষৰ ফালে আনকি এ টি এম চোৰে নগাঁও সদৰ আৰক্ষীৰ সন্মুখত থকা ভাৰতীয় ষ্টেট বেংকৰ এ টি এম লুটপাত কৰাৰো চেষ্টা কৰিছিল।\nনগাঁৱত ক্ৰমাত্ বৃদ্ধি পোৱা এ টি এম চুৰিৰ দৰে ঘটনাৰ তদন্তকাৰী দলে হোজাই জিলাত অভিযান চলাই গ্ৰেপ্তাৰ কৰে দিলোৱাৰ হুছেইন আৰু আব্দুল ৰহমান নামৰ দুটা দুধৰ্ষ চোৰক। নগাঁও আৰক্ষীৰ জেৰাত এই দুই অপৰাধীয়ে স্বীকাৰ কৰে নগাঁও জুৰীয়াৰ চাহাবুদ্দিন নামৰ অপৰাধীটোৰ কথা। নগাঁও আৰক্ষীয়ে চাহাবুদ্দিনক বিচাৰি তেওঁৰ বাসগৃহত অভিযান চলাই যদিও আৰক্ষীৰ দল উপস্থিত হোৱাৰ পূৰ্বেই ঘৰৰ পৰা পলায়ন কৰে। অভিযানকাৰী আৰক্ষীৰ দলে চাহাবুদ্দিনৰ ঘৰৰ পৰা জব্দ কৰে এ টি এম চুৰিত ব্যৱহৃত গেছ চিলিণ্ডাৰ আৰু গেছ কাটাৰ।\nকাছিম খান! অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত সংঘটিত এ টি এম লুটপাত কৰা কাছিম খান পেছাত কয়লা ব্যৱসায়ী। জনৈক ৰকিবুল নামৰ অসমৰ এজন প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিৰ সৈতেও সুসম্পৰ্ক এই কাছিম খানৰ। এই কাছিম খানেই নগাঁও জিলাৰ চামগুৰি, জুৰীয়া আৰু হোজাই জিলাৰ ডবকা, মোৰাঝাৰ আদি অঞ্চলৰ বহু কুখ্যাত অপৰাধীৰ সৈতে লগ হৈ অসমত চলাইছে এ টি এম চুৰিৰ এক বৃহৎ নেটৱৰ্ক।\nএই কুখ্যাত গেঙটোৱে টাৰ্গেট কৰি লৈছে উজনি অসমৰ যোৰহাট, শিৱসাগৰ, ডিব্ৰুগড় আৰু তিনিচুকীয়া জিলাৰ চহৰসমূহত থকা বিভিন্ন এ টি এমক। নগাঁও আৰক্ষীৰ জালত এতিয়ালৈকে পুঠি-খলিহনা পৰিছে যদিও কাছিম খানৰ দৰে মূল মাষ্টাৰ মাইণ্ডক গ্ৰেপ্তাৰ নকৰালৈকে অসমৰ ৰাইজে এই অপৰাধী চক্ৰৰ সন্ত্ৰাসৰ পৰা কেতিয়াও মুক্ত হ'ব নোৱাৰিব।\nFirst published: September 24, 2020, 8:43 PM IST


কাংক্ষিত জোনাক- জয়শ্ৰী মেছ গগৈ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nফ্লাইটৰ ভিতৰত ব্যস্ততাৰে এয়াৰ হোষ্টেজগৰাকী আগবাঢ়িছে সন্মুখলৈ৷ পৰিপাটি পোছাক, ডাঠ নীলা চৰ্টচ্৷ ধৰিত্ৰীৰ সুধিবলৈ মন গ’ল সিহঁতৰ কোনোবা এগৰাকীক মাতি আনি৷ যন্ত্ৰবৎ তাইৰ হাতখন মূৰৰ ওপৰত থকা বুটামত পৰিল৷ সপ্ৰতিভ চকুৰে এগৰাকী আগবাঢ়ি আহিল৷\n: ইউ নিদ চামথিং ম্যাম?\nধৰিত্ৰীয়ে বোবা হৈ চাই থাকিল৷ আকৌ দুচকু ভৰি আহে৷\n: ম্যাম? মে আই হেল্প ইউ? ম্যাম, ম্যাম?\nৰূমাল খন দুচকুত হেঁচি তাই মূৰ জোকাৰে\n: ন’ প্লিজ্। আই এম চ’ৰি!\nএয়াৰ হোষ্টেজ গৰাকী উভতি যায়৷\n: এক্সকিউজ মি? এক্সকিউজ মি ..\nলগাতকৈ অলপ ডাঙৰকৈ ওলোৱা শব্দৰ উৎস বিচাৰি অধিকাংশ যাত্ৰীয়ে পিছলৈ উভতি চালে৷\n: এক্সুৱেলি আই নিদ আ পিল্য’ প্লিজ্৷\nআই ৰিয়েলি ফিল ভেৰি আন ইজি৷ প্লিজ্ ডু চামথিং৷\n: অ কে চাৰ৷\nপাৰ ভঙা দুখৰ মাজতো কিয় জানো ধৰিত্ৰীৰ দুচকুত জিলিকিব ধৰে কথা কব গৈ চেন্দুইচ মুখৰ পৰা পেলাই দিয়া মানুহজন৷ ধৰিত্ৰীয়ে চাব নোৱাৰে, নাই নাচায়৷ কিন্তু ৱাচৰুম, লাষ্ট কল! হিয়েৰ ইজ্ দ্যা লাষ্ট কল ফৰ ব্লা ব্লা ….\nধৰিত্ৰীৰ মুখেৰে ওলাই আহে প্ৰিয় শব্দ এটি\nশেষ বাৰ কাক জানো তাই কৈছিল এনেদৰে! কিবা অদ্ভুত অঘাইতং কাম কৰি থকাবোৰক তাই মাথোঁ এটাই কথা কয়৷ পাগল … কাম নাই আৰু?\nতাতেই থাকে দুষ্টামিবোৰক উপভোগ কৰা সমূহ তৃপ্তি, সন্তুষ্টি৷ নিৰ্দোষ ধেমালিৰ উৎসবোৰ তাই ভাল পায়৷ ইহঁতৰ বাবে তাই এটাই শব্দ সজাই ৰাখে৷ পাগল …!\nসকলোৱে বেল্ট মাৰি সাজু৷ এপাকত এগৰাকীয়ে আহি ধৰিত্ৰীক সোঁৱৰাই দি গ’ল\n: ম্যাম, বেল্ট প্লিজ্৷\nধৰিত্ৰীয়ে বেল্ট লগায়৷ কেপ্তেইনে নিজৰ আৰু বাকী সকলৰ পৰিচয় দিয়ে৷ বাকীবোৰ চিৰাচৰিত৷ ক্ৰমশঃ বিমানখন কঁপি উঠে৷ চিঁ.. ই ..ই ..\nমন্থৰ গতি, ভূমাস্পৃহাৰ আৱেশত বন্দী ধাতৱ প্ৰাণ৷ কিন্তু অলেখৰ জীৱনৰ বাবে উৰা মাৰে, দৌৰে আকাশেৰে, মেঘৰ আঁৰে আঁৰে৷ মেঘৰ চোতালেৰে৷ কিছু সময়ৰ পিছত গুৱাহাটী পাব৷\nগাঁৱৰ মানুহবোৰ লগ পাব৷ কিছুমানে ক’ব ভালেই কৰিলে বাইদেউ, ডাঙৰ মানুহ হ’ব৷ আমাৰ কাৰণে কিবা অলপ কৰিলেই হ’ল আৰু!\nকাৰোবাৰ কাৰণে কিবা এটা কৰিবলৈ মানুহে বাহিৰত পঢ়াটো ইমানেই প্ৰয়োজনীয় নে? মানৱতাৰ, সততাৰ পাঠ বিক্ৰী হয় নেকি যে বৰ্ডিং স্কুলত গৈ পঢ়িব লাগে? মাক ক’ত? পৃথিৱীৰ আদিপাঠ প্ৰকৃতিৰ মাজতেই দেখোন সৰ্বদা জিলিকে৷ সময়ত গছে পাত সলায়, চৰায়ে মাতে৷ সূৰ্য উঠে, ডুব যায়; বৰষুণ আহে, বতাহ দিয়ে; গছে ফুল দিয়ে, ফল দিয়ে – পকে৷ নৈ বৈ যায়, নিশা তৰাই হাঁহে৷\nপ্ৰকৃতিৰ পাঠশালা পাহৰি সততাৰ পাঠখিনি ভাটৌৰ মাত মাতিবলৈ তাই আলফুল আৰু নৱৰূপক শিকাব বিচৰা নাছিল৷ উদং পথাৰৰ নৰাৰ মাজত লুকাই মাকলৈ ৰৈ থকা ধৰিত্ৰী আজি বৰ অসহায়৷ বৰ অসহায়!\n: এক্সকিউজ মি ম্যাম? লান্স, ভ্যেজ অৰ নন ভ্যেজ?\nধৰিত্ৰীয়ে মূৰ জোকাৰে৷\nকিয় জানো দেহৰ ক’তো পুৰণি উঠা নাই৷ খাব কিয়, কেনেকৈ খাব?\n: ৱাটাৰ প্লিজ্!\nক্ষন্তেক পাছতে পৰিচাৰিকাগৰাকী পানী লৈ আকৌ হাজিৰ হয়৷\n: এনিথিং এলচ্ ম্যাম?\n: ন’ থেংকচ্৷\nবিমান খন কঁপি উঠে৷ মাজে মাজে তেনে হয়৷ অসমান মেঘৰ চোতালত কোনোবাই যেন তামোলৰ ঢকুৱা পাৰি চোঁচৰাই নিছে৷\nতাই খিৰিকীৰে দূৰলৈ চায়৷ জাঁপ মাৰি দিব পৰা হ’লে!\nনাঃ পাখি থকা হ’লে! মনাব নোৱাৰা মানুহৰ দেহ মন এৰি উৰা মাৰিলেহেতেন কোনোবা নতুন দ্বীপৰ সন্ধানত৷\nসাগৰৰ উপকূলত নৱৰূপ আৰু আলফুলক এৰি দিলেহেতেন৷ বুঢ়া চল’মানৰ দৰে তাই একছত্ৰী সম্ৰাজ্ঞী হ’লহেতেন৷ নৱৰূপ আৰু আলফুলে শংখ বুটলি ৰং শিঙা বজাই আনন্দৰ বাতৰি বিলালেহেতেন৷ জীৱনৰ বাবে, পৃথিৱীৰ বাবে৷\n: লেডিজ এণ্ড জেণ্টেলমেন, ডিছ ইজ কেপ্তেইন অমৰেন্দ্ৰ সিং উইথ কো পাইলট কেপ্তেইন জিতেন্দৰ্৷ ইউ কেন এনজয় দ্যা ইষ্টাৰ্ণ পাৰ্টছ অৱ হিমালয়া আউট চাইদ দ্যা উইণ্ড’৷ কেপ্তেইনে লাহে লাহে কৈ গ’ল ….\nশুকুলা শিৰস্তান পিন্ধি হিমালয়ে ৰ’দ পুৱাইছে৷ বাগদোগ্ৰা পাবৰ সময় হৈছে৷ প্ৰায় পোন্ধৰ মিনিটৰ বাবে ৰ’ব৷ দুজনমানৰ ব্যস্ততা আৰম্ভ হ’ল, তেওঁলোকে নামিব৷ কিছু সময়ৰ পাছত বিমানখন পুনৰ উৰিল৷ এইবাৰ গুৱাহাটী৷ তাত ৰৈ থাকিব বিনন্দ৷ তাই জানে ওৰেটো বাট সি মুখেৰে একো নক’ব৷ আলফুলক লৈ অনাৰ দিনা সি পুৱাই এমুঠি শেৱালি লৈ আহিছিল৷ কৈছিল –\n: ফুল, এয়া চোৱা তুমি! য’তেই থাকা আমোল মোলাই থাকিবা দেই ফুল!\nঘৰৰ পৰা এয়াৰপ’ৰ্টলৈ গাড়ীখন ভৰি আছিল মৰিশালিৰ নিস্তব্ধতাৰে৷ আলফুলেও বিশেষ একো কোৱা নাছিল৷\nমূৰত পিন্ধা বেণ্ডডালৰ হালধীয়া ফুলপাহ এবাৰ চায়, এবাৰ মাকলৈ চায়৷\nএবাৰ মাকক পিন্ধাই দিয়ে, এবাৰ হাঁহে৷\nমা … মোৰ মা টো বুলি তাই চুমা খাই সাৱটি ধৰে৷ আচৰিত লাগে ধৰিত্ৰীৰ আলফুল কেনেকৈ ইমান মেচিওৰ!\nবিনন্দই একো নামাতে, সি গাড়ী চলায়৷ টুপ-টুপকৈ তাৰ চকুৰ পানী সৰে৷ এবাৰ হঠাৎ ব্ৰেক মাৰে জোৰেৰে৷ ক্ৰাঁ……ছ\n: এক্কেঘাপে দুটুকুৰা কৰিম৷ গাড়ী চলাব আহিছ?\nবিনন্দৰ এই ৰূপ আদিত্যই কেতিয়াও দেখা নাছিল৷ আদিত্যই মাতিব সাহস নকৰিলে৷\nবিনন্দ আজিও কান্দিব৷ আজিলৈ সি কম হাতী হ’ল নে? কান্ধত আলফুল নৱৰূপ থাকিলে দুয়োটা উঠে৷ কিমান যে চাবুকৰ কোব খাই বান্দৰ হৈ নাচিছে৷\nআলফুলক লৈ যাব বুলি শুনাৰ দিনা চন্দ্ৰ বৰাৰ ঘৰৰ গৰু কেইটাক সিহঁতৰ চোতাললৈকে কোবাই কোবাই খেদিছিল৷\n: আৰু যদি আলফুলে ৰোৱা ফুল তহঁতৰ গৰুৱে খায়, চাবি? তহঁতৰ আটাইবোৰকে জুঁতি লৈ হাল বাম মই৷\nআদিত্যৰ চিঞৰত সি গোঁ-গোঁৱাই উভতি আহিছিল ঘৰলৈ৷ যাওঁতে চিঞৰি কৈছিল\n: মানুহ মানুহৰ দৰে হ’ব লাগে৷ কণমানি তাই৷ থুই..ই..\nগুৱাহাটী পাব আৰু৷ আকৌ পৃথিৱীৰ প্ৰেম৷ বিমান, বিমানকোঠ৷ মানুহে ঘৰ নেৰে কিয়? বিমানখনে বিমানকোঠ? কিয় চিঙিব নোৱাৰে বান্ধোন?\nএক অস্ফুট শব্দ চিটিকি আহে ধৰিত্ৰীৰ মুখেৰে৷ ক’তা? তাইৰ আছে জানো কিবা বান্ধোন? সততাৰ বান্ধোন কোনো কালেই নাছিল দেখোন৷\nমানুহ বোৰ সাজু হৈছে৷ অনিচ্ছাস্বত্বেও তাই ঘৰলৈ যাবই লাগিব৷\n: এক্সকিউজ মি?\nধৰিত্ৰীয়ে পাৰ হৈ যোৱা কিছু সময়তে ধৰিব পৰা হৈছে সেয়া কাৰ মাত!\n: আপুনি মোক এৰি থৈ আহিলে?\nহাৰে! কোনে কাক এৰিলে বাৰু? সৰু ল’ৰাৰ দৰে ৱাচৰুম যাওঁ বুলি দৌৰ মাৰিলে; আৰু এতিয়া কৈছে এৰি থৈ আহিল৷\nধৰিত্ৰীয়ে উভতি চালে৷\n: অ অ … চকু কেইটা দেখিলেই গম পায়৷\nধৰিত্ৰীৰ দিগদাৰ লাগিল৷ অদ্ভুত দেই!\n: চিঞৰিছে কিয়?\nতাই গহীন কৈ ক’লে৷\n← দেউললৈ নিমন্ত্ৰণ.. -ধৰ্মজ্যোতি ভট্টাচাৰ্য\nঅসমত পমুৱাৰ আগমন আৰু অসমৰ নেতৃত্ব —তুলতুল কুটুম →


অস্কাৰ বঁটা (The Oscars Awards) in Assamese - GK 2021 অস্কাৰ বঁটা (The Oscars Awards) in Assamese - GK 2021\nHomeOscarsঅস্কাৰ বঁটা (The Oscars Awards) in Assamese - GK 2021\nঅস্কাৰ বঁটা (The Oscars Awards) in Assamese - GK 2021\nASSAMESE GK Wednesday, January 27, 2021 2\nঅস্কাৰ বঁটা (The Oscars Awards) in Assamese: নমস্কাৰ বন্ধু বান্ধৱী সকল 🙏 আজি মই আপোনালোকৰ লগত অস্কাৰ বঁটা ৰ বিষয়ে অলপ আলোচনা কৰিম বুলি ভাবিছোঁ - অস্কাৰ বঁটা কি ? কেতিয়া পৰা অস্কাৰ বঁটা দিয়া আৰম্ভ কৰা হৈছিল? অস্কাৰ বঁটাৰ বিভাগসমূহ কি কি?\nঅস্কাৰ বঁটা কি? (What is Academy Awards?) In Assamese\nঅস্কাৰ বঁটা বা একাডেমি বঁটা (Academy Awards বা The Oscars) হৈছে চলচ্চিত্ৰজগতৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ পাৰদৰ্শিতাক সন্মান জনাই প্ৰদান কৰা আমেৰিকাৰ এক বাৰ্ষিক বঁটা।\nএই বঁটাপ্ৰাপকে চৰকাৰীভাৱে Academy Award of Merit হিচাপে গণ্য কৰা এটা প্ৰতিমূৰ্ত্তি লাভ কৰে।\nএই বঁটাপ্ৰদান অনুষ্ঠান পোনপ্ৰথমে ১৯২৯ চনত 'হলিউড ৰ'জভেল্ট হোটেল'ত অনুষ্ঠিত হৈছিল। অস্কাৰ বঁটা প্ৰতিবছৰে Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS)-ৰ উদ্যোগত প্ৰদান কৰা হয়।\nপোনপ্ৰথমে ১৯৫৩ দুৰদুৰ্শনযোগে প্ৰচাৰিত এই বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠান বৰ্তমান প্ৰায় ২০০ৰো অধিক দেশত প্ৰচাৰিত হয়।\nশেহতীয়াকৈ ৮৬ তম অস্কাৰ বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠান ২০১৪ চনৰ ২ মাৰ্চ তাৰিখে লছ এঞ্জেলেছৰ ড'লবি থিয়েটাৰত অনুষ্ঠিত হৈ যায়।\nঅস্কাৰ বঁটাৰ বিভাগ সমূহৰ লগতে ইয়াক কেতিয়া পৰা দিয়া হৈছিলে জানো আহক -\nমুখ্য ভূমিকাত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ অস্কাৰ বঁটা-১৯২৮ চনৰ পৰা আৰম্ভ।\nশ্ৰেষ্ঠ সহ অভিনেতাৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Supporting Actor)- ১৯৩৬ চনৰ পৰা।\nমুখ্য ভূমিকাত শ্ৰেষ্ঠা অভিনেত্ৰীৰ অস্কাৰ বঁটা ( Academy Award for Best Actress)-১৯২৮ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠা সহ অভিনেত্ৰীৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Supporting Actress)-১৯৩৬ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ এনিমেটেড ফীচ্চাৰৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Animated Feature) ২০০১ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ এনিমেটেড চুটি ফিল্ম ৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Animated Short Film)-১৯৩১ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ চিনেমাট'গ্ৰাফীৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Cinematography) ১৯২৮ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ কষ্টিউম ডিজাইনৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Costume Design) ১৯৪৮ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Director) ১৯২৮ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ তথ্যচিত্ৰৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Documentary)১৯৪৩ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ চুটি তথ্যচিত্ৰৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Documentary Short) ১৯৪১ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ সম্পাদনাৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Film Editing)-১৯৩৪ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ বিদেশী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Foreign Language Film) ১৯৪৭ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ লাইভ একশ্যন চুটি চলচ্চিত্ৰৰ অস্কাৰ বঁটা Academy Award for Best Live Action Short Film) ১৯৩১ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ প্ৰসাধন তথা চুলিৰ সজ্জাৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Makeup and Hairstyling) -১৯৮১ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ মৌলিক ষ্ক'ৰৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Original Score) -১৯৩৪ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ মৌলিক সংগীতৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Original Song)-১৯৩৪ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ মৌলিক ছবিৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Picture)-১৯২৮ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ প্ৰডাক্স'ন ডিজাইনৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Production Design) ১৯২৮ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ শব্দ সম্পাদনাৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Sound Editing) ১৯৬৩ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ চাউণ্ড মিক্সিঙৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Sound) ১৯৩০ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ ভিজুৱেল এফেক্টৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Visual Effects) ১৯৩৯ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ এডেপ্টেড স্ক্ৰীণপ্লেৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Adapted Screenplay) ১৯২৮ চনৰ পৰা।\nশ্ৰেষ্ঠ মৌলিক স্ক্ৰীণপ্লেৰ অস্কাৰ বঁটা (Academy Award for Best Original Screenplay) ১৯৪০ চনৰ পৰা।\n" আমাৰ ফেচবুক পেজ - বাৰ্তালাপ "\nAwards GK Oscars\nPartha Pratim Saikia Thursday, January 28, 2021


Search Result of Medicine\nঅক্সফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মেডিচিনৰ অধ্যাপকৰ দাবী “অমিক্ৰন আমি এবছৰ আগতে দেখাৰ দৰে একেৰোগ নহয়!”\nইংলেণ্ডত ক'ভিডৰ বাবে কোনো নিয়ম প্ৰৱৰ্তন নকৰাৰ বাবে চৰকাৰৰ সিদ্ধান্তক প্ৰচুৰ সমালোচনা কৰিছে।\nবিজ্ঞানীয়ে আৱিস্কাৰ কৰিলে ডেংগু জ্বৰৰ ঔষধ\nঅতি সোনকালে এই ঔষধৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়সমূহত পৰীক্ষণ কৰা হ'ব\nNEIFM in Pasighat has been renamed as NEIAFMR\nThe NEIARMR is mandated for imparting quality education and research in Ayurveda & Folk Medicine at Pasighat, Arunachal Pradesh. The consequential changes will also be carried out in the Memorandum of Association & Rules and Regulations.\nকেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গৱেষকে কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা ব্যৱহাৰ কৰি ক'ভিড চিকিৎসাৰ বাবে উলিয়ালে ২০০ বিধ ঔষধ\nএক নেটৱৰ্ক সৃষ্টি কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল\nক'ভিড-১৯ৰ এন্টিভাইৰেল ঔষধৰ বাবদ আমেৰিকাই বিনিয়োগ কৰিব ৩ বিলিয়ন ডলাৰ\nগৱেষণা আৰু পৰীক্ষাগাৰৰ সমৰ্থনৰ বাবে ৩০০ নিযুততকৈও অধিক ধন প্ৰদান কৰিছে\nড্ৰ'নখন পৰীক্ষামূলকভাৱে ২০ কিলোমিটাৰ পৰ্যন্ত উৰিব পাৰে\nGST rates on all Covid treatment related medicines /items, ambulance rates slashed\nThe 44th meeting of the GST Council on Saturday decided to slash rates of several Covid-relief items to5per cent from existing 12-18 per cent levels, although it kept the much talked-about tax rate on vaccines unchanged at5per cent.\nভুৱা ৰেমডেচিভিৰ গ্ৰহণ কৰি চিকিৎসকৰ মৃত্যু\nচিকিৎসালয় কৰ্তৃপক্ষই পুডুচেৰীৰ পৰা ৰেমডেচিভিৰ ঔষধৰ পালি সংগ্ৰহ কৰিছিল\nআটাইতকৈ ব্যয়বহুল ঔষধৰ প্ৰয়োজন হোৱা মুম্বাইৰ শিশুটি\n২.৬ লাখতকৈও অধিক লোকৰ সহায় লাভ কৰি ১৬ কোটি টকাৰ ঔষধটি ক্ৰয় কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে\nফাইজাৰে ভাৰতক দিলে ৫১৩ কোটি টকাৰ ঔষধৰ অনুদান\nআমি এই ৰোগৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতৰ যুঁজত অংশীদাৰ হ'বলৈ প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ\nRamdev releases research paper on 'first evidence-based medicine for COVID-19'\nOver 50 free round-the-clock medical camps have come up at Singhu, one of the multiple Delhi borders, where farmers have been agitating against the three recently enacted farm laws, braving the winters, for the last 15 days. Free medicines and ambulance services are also being provided to the agitating farmers.\nAll Rights Reserved 2022 © The Janambhumi | Total visits : 71629345