পত্নীৰ চিঠি (স্ত্ৰীৰ পত্ৰ)- মূল-বাংলা লিখক-কবিগুৰু শ্ৰী ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ (সংগ্ৰহ- গল্প গুচ্ছ) অনুবাদ-তৃষ্ণা টি. ভূঞা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপত্নীৰ চিঠি (স্ত্ৰীৰ পত্ৰ)- মূল-বাংলা লিখক-কবিগুৰু শ্ৰী ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ (সংগ্ৰহ- গল্প গুচ্ছ) অনুবাদ-তৃষ্ণা টি. ভূঞা\nশ্ৰী চৰণ কমলেষু,\nআজি আমাৰ বিবাহৰ পোন্ধৰ বছৰ হ’ল, কিন্তু এতিয়ালৈ তোমালৈ বুলি চিঠি লিখা নাছিলো৷ চিৰদিন তোমাৰ আশে পাশে পৰি থাকিলো,মৌখিক কথা আমি বহুত পাতিলো, কিন্তু এজনে আনজনক কেতিয়াও চিঠি লিখি নাপালো৷\nআজি মই আহিছো শ্ৰীক্ষেত্ৰৰ দৰ্শনৰ হকে পুৰীলৈ আৰু তুমি চাগে তোমাৰ অফিচৰ কামত ব্যস্ত আছা৷ শামুকৰ নিজৰ খোলটোৰ লগত যেনেকুৱা সম্বন্ধ, কলিকতা চহৰখনৰ লগত তোমাৰ সম্পৰ্ক ঠিক একেই৷ তোমাৰ কেৱল দেহেই নহয়, তোমাৰ প্ৰাণৰ লগতো এই চহৰখন এনেকৈয়ে বান্ধ খাই গৈছে৷ সেইকাৰণেই চাগে তুমি অফিচত ছুটীৰ বাবে আবেদন নকৰিলা মোক সংগ দি ইয়াত আহিবলৈ৷ বিধাতাৰ চাগে এয়ে অভিপ্ৰায় আছিল; তেখেতে কেৱল মোৰ ছুটী মঞ্জুৰ কৰিলে৷\nমই তোমাৰ ঘৰৰ মাজু বোৱাৰী৷ আজি পোন্ধৰ বছৰ পিছত পুৰীৰ এই বিশাল সমুদ্ৰ ঘাটত ভৰি থৈ বুজিব পাৰিছো যে তুমি দিয়া সাংসাৰিক সম্বন্ধটোৰ বাহিৰেও মোৰ আন এক সম্বন্ধ আছে- এই বিশাল ধৰা আৰু ভগৱানৰ লগত ৷ সেই সাহসতে আজি এই চিঠিখন লিখাৰ প্ৰয়াস কৰিছো৷ ইয়াক কেৱল মাজু বোৱাৰীয়ে লিখা এখন সাধাৰণ চিঠি বুলি উপহাস নকৰিব৷\nতোমাৰ সৈতে মোৰ কপালত যি লিখা আছিল সেইটো বিধাতাই মঞ্জুৰ কৰাৰ আগতেই সন্নিপাত জ্বৰত মোৰ ডাঙৰ ভাইটো ঢুকাই থাকিল৷ সেই দুৰ্ভাগ্যৰ দিনতেই মোৰ হাতৰ ৰেখাবোৰ তোমাৰ হাতলৈ ঠেলি তোমাৰ বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ মোৰ ঘৰলৈ অনা হৈছিল৷ দুখ বেদনা পাহৰি সকলোৱে ক’লে “মৃণাল ছোৱালী যে সেইকাৰণেই সাৰি গ’ল কালৰ কু প্ৰকোপৰ পৰা, ল’ৰা হ’লে নাবাছিলেহেতেন“৷ যেন চোৰবিদ্যাত যমৰাজ নিপুণ, দামী বস্তুত তেখেতে নজৰ নিদিয়ে৷\nমই মৃত্যুৰ কাৰণে জন্ম লোৱা সাধাৰণ মানুহ এগৰাকী বুলি নাভাবিবা৷ এই কথাটো বুজাই দিবলৈ এই চিঠিখন লিখাৰ উদ্দেশ্য৷\nযিদিনাখন তোমাৰ দূৰ সম্পৰ্কীয় মামাজনে তোমাৰ বন্ধু নীৰদক লৈ মোক তোমাৰ কাৰণে চাবলৈ আহিছিল, মোৰ বয়স তেতিয়া মাত্ৰ বাৰ বছৰ৷ মোৰ ঘৰ এখন বহুত পিছপৰা আৰু ভিতৰুৱা গাঁওত য’ত দিনতেই শিয়ালে হুৱা দিয়ে৷ ৰেল স্টেচনৰ পৰা ১৪ মাইল দূৰৰ এই গাঁওখনলৈ আহযাহ কৰাৰ একমাত্ৰ বাহন এখন গৰুগাড়ী৷ তাৰ পিছত বাকী তিনি মাইল কেঁচা ৰাস্তা যত খোজকাঢ়ি নতুবা দোলাত উঠিহে যাব পৰা যায়৷ সেই দিনা তোমালোকৰ চাগে বৰ কস্ট হৈছিল নহয়? তাৰে ওপৰত আমাৰ পূৱ-বংগৰ খাদ্যসম্ভাৰ! তোমাৰ মামাই এতিয়ালৈ আমাৰ আপ্যায়ণৰ উপলুঙা কৰিবলৈ একো সুযোগেই নেৰে৷\nতোমাৰ মাৰ একমাত্ৰ জেদ আছিল ডাঙৰ বোৱাৰীৰ ৰূপৰ অভাৱ মাজু বোৱাৰীৰ সুন্দৰ চেহেৰাৰে পূৰণ কৰা৷ নহলেনো ইমান কষ্ট কৰি আমাৰ গাঁওলৈ কিয় আহিলেহেতেন! আমাৰ বংগ দেশত জানো কেতিয়াবা হালধীয়াজ্বৰ, পেটচলা আৰু ছোৱালীৰ আকাল পৰিছে?\nসেইদিনা পিতাইৰ হিয়াখনত সুখ আৰু উৎসাহৰ জোৱাৰ ভাটা উঠিছিল৷ আইৰ আনন্দই কুলাই পাচিয়ে নধৰাত তেখেতে বাৰে বাৰে দূৰ্গাদেৱীৰ জাপ জপিছিল৷ চহৰৰ দেৱতা স্বৰূপ মানুহক গাঁওৰ এই সাধাৰণ পূজাৰীয়েনো কেনেকৈ তুষ্ট কৰিব ! কন্যাৰ ৰূপৰ ওপৰতেই তেঁওলোকৰ একমাত্ৰ ভৰসা আছিল৷ কিন্তু ছোৱালীৰ ৰূপৰ মূল্য জানো নিৰ্ধাৰণ কৰিব পৰা যায়? যিয়ে চাব আহে , যি ৰূপত তাইক আদৰি লয়, সেয়াই তাইৰ দাম৷ অনন্য ৰূপ গুণেৰে আভুষিতা হোৱাৰ পিছতো চাগে সেইকাৰণে আমাৰ মনৰ পৰা নিজৰ ভৱিষ্যতক লৈ সন্দেহৰ মেঘ নুগুচে৷\nকেৱল ঘৰৰে নহয়, সমস্ত চুবুৰীৰে মোলৈ অহা এই বিবাহ প্ৰস্তাৱক লৈ অনা উলহ মালহে মোৰ বুকুত অজানিতে শিল এটা হৈ বহি পৰিলে৷ এনেকুৱা অনুভৱ হ’ল যেন এই ধৰাৰ সমস্ত শক্তি সেই দুই পৰীক্ষকৰ চকুত তুলাচনী হৈ জিলমিলাইছিল যাৰ আগত এজনী বাৰ বছৰীয়া ছোৱালীক বহুৱাই দিয়া গৈছিল এখন অভিজাত ঘৰৰ বোৱাৰীৰ পদবী লাভ কৰাৰ পৰীক্ষা হিচাবে৷ সেই চাৰিজুৰি চকুৰ কঠোৰ পৰীক্ষাত মই যেন লুকাবলৈও অসমৰ্থ হৈ গৈছিলো৷\nসম্পুৰ্ণ আকাশজুৰি সেইদিনা বিয়াৰ উৰুলি আৰু এক অনাময় জয়জয়কাৰ বাজি উঠিছিল যিদিনা মই তোমাৰ ঘৰত ভৰি দিছিলোঁ৷ মোৰ আন সকলো গুণ গৰিমাক আওকাণ কৰি তোমাৰ ঘৰ আৰু আত্মীয় স্বজনে একপক্ষে মানি লৈছিল যে যিয়ে নহওক মই তোমালোকে গৌৰৱ কৰিব পৰাকৈ ধুনীয়া৷ মোৰ সৌন্দৰ্য্যক লৈ কৰা কথাৰ গুণগুণনিত তোমাৰ বৌ আৰু মোৰ জেঠশাহুৰ মুখখন বিবৰ্ণ হৈ পৰিছিল৷ কিন্তু তোমালোকৰ অভাৱে চুই নোপোৱা অভিজাত ঘৰখনত মোৰ ৰূপৰ কি দৰকাৰ হৈছিল সেয়া মোৰ কুমলীয়া মগজৰ অগোচৰ আছিল৷ ৰূপ নামৰ বস্তুবিধ যদি কোনো ঋষি-মনিষীয়ে গংগামাটিৰে বনোৱা মূৰ্তি এটা হ’লহেঁতেন তেতিয়াও ইয়াৰ আদৰ সন্মান বিশ্বাসজনীয়৷ কিন্তু বিধাতাৰ সৃষ্ট এই ৰূপ যদি কোনোবাৰ ভোগ বিলাসৰ পুতলা হয় তেন্তে ইয়াৰ দাম এই সংসাৰত অনুচিত বুলি মই বুজোঁ৷\nমই অনিন্দ্য ৰূপৱতী বুলি সকলোৱে একমুখে কয়৷ এই সত্য পাহৰিবলৈ তোমাক বেছি দিন নালাগিল৷ কিন্তু মোৰ এই ৰূপৱতী শৰীৰৰ ভিতৰৰ মানুহজনীৰ ভিতৰত যে প্ৰখৰ বুদ্ধি গুণো আছে সেইটো তুমি প্ৰতি খোজতে মনত ৰাখিবলগীয়া হ’ল৷ মোৰ এই বোধশক্তি সহজ-সাধাৰণ৷ নহলে জানো মই তোমাৰ ঘৰ পৰিয়ালৰ আভিজাত্যৰ ফোপোলা খেলখন এতিয়ালৈ উপভোগ কৰি থাকিলোহেঁতেন? মোৰ এই বোধশক্তি আৰু মিথ্যাক নেওচি সত্যৰ পূজা কৰা স্বভাৱটোৰ কাৰণে মোৰ আই বহু উদ্বিগ্ন থকা আছিল৷ তেখেতৰ মতে এজনী নাৰীৰ ইমান জ্ঞান এক অভিশাপত কৈ বেছি একো নহয়৷ সমাজত এই বুদ্ধিমত্তা আৰু জ্ঞান লৈ চলা নাৰীয়ে পদে পদে লাঞ্ছনা হে পায়৷ কিন্তু মই কি কৰিম তুমিয়ে কোৱা! তোমাৰ ঘৰৰ বোৱাৰী হৈ চলিবলৈ যিমান বুদ্ধিমতী বোৱাৰীৰ দৰকাৰ, ভগবানে চাগে মোক তাতকৈ অশেষ গুণ বুদ্ধি আৰু জ্ঞান ভুলতেই দিলে৷ এতিয়া তাক ঘূৰাও কেনেকৈ! তোমাৰ পৰিয়াল আৰু সমাজে মোক চতুৰ আৰু কপট বুলি দিনে ৰাতিয়ে এইটো কাৰনতে কটু কথা শুনাই বুলি মই ভালকৈ অনুভৱ কৰোঁ৷ তিতা কথাৰেই অক্ষমেও অলপ শক্তি পাওক বুলি হয়তো ইমানদিনে মই এইবোৰ আওকাণ কৰি আহিছোঁ৷\nমোৰ আন এক ৰূপ তোমাৰ ঘৰ পৰিয়ালৰ মানুহৰ দৃষ্টিৰ বাহিৰত আছিল৷ মই গোপনে কবিতা লিখিছিলো৷ঁ মোৰ লিখনিসমূহ জাবৰ জোথৰেই নহওক কিয়, কিন্তু তোমালোকৰ অন্তেষপুৰৰ মজবুত বেৰেও তাক লৰাব পৰা ক্ষমতা নাছিল৷ মোৰ কবিতাবোৰৰ মাজতেই মই মোৰ মুক্তি আৰু স্বাধীনতা বিচাৰি পাইছিলোঁ৷ সেইবোৰৰ মাজতেই মই মোৰ ভিতৰৰ মানুহজনীক বিচাৰি পাইছিলোঁ৷ মাজু বোৱাৰীৰ ভিতৰৰ মই মানুহজনী, যি তোমালোকৰ কাৰনে এজনী সঁজাৰ বিলাতী পখীতকৈ বেছি নাছিলে, তোমালোকে চিনিবই নোৱাৰিলা৷\nতোমাৰ ঘৰৰ মোৰ অন্যতম প্ৰিয় ঠাইখন হৈছে তোমালোকৰ মহলৰ পিছফালে পৰিত্যক্ত ঠাইত থকা গোহালিটো ৷ তোমালোকৰ ৰাজমহল নিচিনা সুন্দৰ চাৰিবেৰৰ সৌন্দৰ্য্য ম্লান কৰিব নোৱাৰাকৈ সেই গাই গৰুকেইজনীৰ কাৰনে কেইফুটমানৰ সেই সৰু গোহালিটো আছিল৷ সেই গোহালিৰ কপকপীয়াকৈ বন্ধোৱা চাৰিবেৰৰ মাজত আবদ্ধ হৈ ঘাহ চোবাই থকা গাইকেইজনীক মোৰ কিবা আপোন যেন লাগিছিল৷ মই গাঁওলীয়া ছোৱালী৷ যিদিনাই তোমাৰ ঘৰলৈ বিয়া হৈ আহিছিলো সেইদিনাই সেই গোহালিটো আৰু তাত থকা গাই দুজনী আৰু দমৰা কাঢ়লী তিনিটা দেখি চহৰৰ মাজমজিয়াত থকা তোমালোকৰ আঢ্যবন্ত ঘৰখন মোৰ আপোন গাঁওৰ পঁজাটো যেন লাগিছিল৷ যেতিয়ালৈ ন-বোৱাৰী হৈ আছিলো তেতিয়ালৈ লুকাই চুৰকৈ সিহঁতক খুৱাইছিলোঁ৷ এতিয়া মুক্তমনে খুৱাও কাৰণে হ’বলা তোমাৰ ঘৰৰ মানুহে মোৰ গাঁওলীয়া স্বভাৱটোৰ ওপৰত ঠাট্টা মস্কৰা কৰে৷\nতোমাৰ মনত আছেনে আমাৰ ছোৱালী সন্তানজনী মৃত হৈ জন্ম পাইছিল? মোৰ এনে লাগিছিল যে যোৱাৰ সময়ত তাই মোক তাইৰ লগত যাব মাতিছিল৷ যদি তাই জীয়াই থাকিলেহেঁতেন মোৰ জীৱনৰ যি চৰম সত্য মোৰ আগত কিজানি তাই ডাঙি ধৰিলেহেঁতেন৷ মই কেৱল মাক হোৱাৰ বেদনাহে পালোঁ; মাতৃত্বৰ সুখ আৰু মুক্তি বৰদান লাভ কৰিবলৈয়ে নহ’ল৷\nমোৰ মনত আছে সেই বিলাতী ডাক্টৰজনে যে মোৰ প্ৰসৱৰ সময়ত মোক পৰিত্যক্ত ভঁৰাল ঘৰটোত থোৱা দেখি আশ্বৰ্য্যচকিত হৈ তোমালোকক বেয়াকৈ কৈছিল৷ তোমালোকৰ মহলৰ সন্মুখৰ ফালে সুশোভিত বাগিছা আৰু বাৰান্দা চৰাঘৰ ইত্যাদি বিলাসী আচবাবে সজাই ৰাখিছিল৷ কিন্তু ঘৰৰ ভিতৰছোৱা যেন এম্ব্ৰইডাৰীৰ ওলোটা ভাগটো যত নানাৰঙী ঊণসুতাবিলাকে বিশৃংখল কোলাহল কৰে৷ ঘৰৰ ভিতৰৰ কোঠাবিলাক যেন ৰ’দ বতাহ সোমাব নোৱাৰা দূৰ্গ হে৷ ভিতৰৰ চোতালখনত আৱৰ্জনাই মূৰ ডাঙি উঠে৷ তোমাৰ ৰাজমহলৰ বেৰ, মজিয়া আদিত মলিৰ প্ৰলেপ যেন এক এৰাব নোৱাৰা ব্যথা৷ কিন্তু ডাক্টৰ চাহাবৰ ভুল হৈছিল৷ তেখেতে ভাবিছিলে যেন আমি আঠো প্ৰহৰেই দুখত ভুগিছোঁ৷ কিন্তু আচলতে কথাটো ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত৷ আমাৰ ভিতৰৰ অনাদৰখিনি যেন এক তুঁহজুইৰ সমান আছিল৷ আমি বাহিৰৰ পৰা দেখা নাপাওঁ কিন্তু ভিতৰি ভিতৰি জ্বলি আমাক তাৰ অভ্যাস কৰাই দিয়ে৷ মোৰ প্ৰসৱ বেদনাৰ সময়ত মই পোৱা অনাদৰখিনিও একেই৷ যেতিয়া আত্মসন্মানৰ জলাঞ্জলি দিয়া যায়, অনাদৰখিনি অন্যায় যেন নলগা হৈ পৰে৷ দুখ বেদনাবোৰ কমকৈ অনুভৱ হয়, সেইকাৰণেই চাগে আমি নাৰীয়ে ইমান যাতনা সহিও হাহিমুখে ৰওঁ৷ সেইকাৰণেই কওঁ যে আমি স্ত্ৰী জাতিৰ দুখী হোৱাটো নিশ্চিত, কিন্তু তোমাৰ সমাজ ব্যৱস্হাই যেতিয়া অনাদৰক ঢাল হিচাবে আঁকোৱালি লয়, আমাৰ কাৰণে চাগে সেয়াই সঠিক৷ আদৰ পালে বুকুৰ দুখ যন্ত্ৰণাবোৰ আচলতে বেছিকৈ অনুভৱ হয়৷\nতুমি যেনেকৈয়ে নাৰখিছিলা কিয়, মোৰ সেই প্ৰসৱ সময়ত মোৰ মনত তিলমানো দুখ উকমুকাই উঠা নাছিল৷ সেই সৰু বন্ধ কোঠালিটোত যেন মৃত্যুদূত আহি মোৰ শেতেলীত ৰৈ আছিল৷ কিন্তু মৃত্যুত জানো কিবা গৌৰৱ আছে? আমাৰ কাৰণে মৃত্যু ইমান সহজ যে মৰিবলৈও লাজ লাগে৷\nমোৰ সন্তানজনী যেন সান্ধ্য তৰাৰ দৰ্শন পোৱাৰ আগতেই মাৰ যোৱা এটি জোনবাই৷ তাই যোৱাৰ পিছত মই আকৌ মোৰ জীৱন সোঁতত বব ধৰিলোঁ৷ মোৰ জীৱনৰেখা এনেকৈয়ে মচ খালেহেঁতেন আৰু মই চাগে আজি তোমাক এই চিঠিখনো লিখিব নোৱাৰিলোহেঁতেন যদি মোৰ জীৱনলৈ বিন্দু নাহিলেহেঁতেন৷ যেনেকৈ সামান্য বতাহজাকে এটি গছৰ বীজ কৰবাৰ পৰা লৈ আহি তোমাৰ পকা মজিয়াৰ ঠেক ফাটত এটি পুলিৰ সৃষ্টি কৰে, ঠিক তেনেকৈয়ে মোৰ ঘৰ সংসাৰত লীন জীৱনত এটি সৰু কণ আহি চিটিকি পৰিলে যাৰ ফলত মোৰ সংসাৰখনত আউল লাগিব আৰম্ভ হ’ল৷\nবিধৱা মাকৰ মৃত্যুৰ পিছত খুৰাক খুৰীয়েকহঁতৰ অত্যাচাৰ সহিব নোৱাৰি যেতিয়া তোমাৰ ডাঙৰবৌৰ সৰু ভনীয়েক বিন্দু তোমাৰ ঘৰলৈ আশ্ৰয় বিচাৰি আহিছিল; তোমালোকে সেই সৰু ছোৱালীজনীৰ দুখত সমভাগী হব এৰি তাইক এটি বোজাৰ নিচিনা অনুভৱ কৰিছিলা৷ মোৰ আপদীয়া স্বভাৱ কি কৰোঁ কোৱা-যেতিয়া তোমালোকে বিন্দুক আশ্ৰয় দিবলৈ বিৰক্তি প্ৰদৰ্শন কৰিছিলা, তেতিয়া মোৰ অন্তৰাত্মাই সেই নিৰাশ্ৰিতাজনীক তোমালোকৰ বাধা নেওচি হ’লেও আশ্ৰয় দিবলৈ কৈছিল৷ আনৰ ঘৰত ঘৰৰ মানুহৰ অনুমতিৰ বিৰুদ্ধেও আশ্ৰয় লবলৈ বাধ্য হোৱাটো জানো অপমানতকৈ ডাঙৰ নহয়? যিজনী ছোৱালীয়ে বিবশ হৈ এই অপমানকো আঁকোৱালি লব বাধ্য হৈছে তাইক এই ঘৰটোৰ চুক এটাত উপেক্ষিত হৈ থাকিব দিব পাৰিনে?\nতোমাৰ ডাঙৰবৌৰ কৰুণ মুখখন মোৰ ভালকৈ মনত আছে৷ তেখেতে দুখত ভাগি পৰি অসহায় ভনীয়েক বিন্দুক নিজৰ ওচৰলৈ মাতি পঠিয়াইছিল৷ কিন্তু যেতিয়া তেখেতৰ স্বামী তোমাৰ ডাঙৰ ককাইদেৱে বিন্দুক তোমালোকৰ ঘৰত ৰখাৰ কাৰণে অনিচ্ছা প্ৰকট কৰিছিল, তেখেতেও বিন্দুক লোকচক্ষুত উপেক্ষা কৰিব আৰম্ভ কৰিছিল৷ নিজৰ অনাথ ভনীয়েকক মন খুলি মৰম কৰিবলৈ তেখেত অসমৰ্থ আছিল, কাৰণ তেঁও যে এজনী পতিব্ৰতা আদৰ্শ বোৱাৰী !\nডাঙৰবৌৰ এই দুবিধা দেখি মোৰ বুকুখনে উচুপি উঠিছিল৷ শাহুআই আৰু ঘৰৰ আন সদস্যৰ ককৰ্থনাৰ পৰা বচাবলৈ তেখেতে ঘৰৰ সমস্ত কামভাৰ বিন্দুৰ সেই কণমানি হাত দুখনৰ ওপৰত সঁপি দিছিল৷ মই কেৱল দুখেই নহয় লাজো পাইছিলো ইয়াকে দেখি৷\nডাঙৰবৌৰ পিতৃ বংশত উচ্চ জাতিতোৰ বাহিৰে একো গৌৰৱ কৰিবলগীয়া বস্তু নাছিল৷ তেখেত ৰূপে গুণ আৰু ধন সকলো ফালৰ পৰা উপেক্ষিতা আছিল৷ তোমালোকৰ নিচিনা অভিজাত ঘৰত তেওঁ নিজকে নগন্য বুলি মানি লৈছিল আৰু এইকাৰণেই যথাসম্ভৱ আদৰ্শ বোৱাৰীৰ নিচিনাকৈ সকলো সহি গৈছিল৷\nতেখেতৰ পলৰীয়া দৃষ্টান্তৰ আগত মই বিমোৰত পৰিছিলোঁ । মই কথমপি নিজকে ইমান তললৈ ঠেলি দিবলৈ বাধ্য নাছিলোঁ৷ যিটো কথা সত্য তাক মই বেলেগৰ খাতিৰত মিছা প্ৰমাণ কৰিবলৈ কেতিয়াও ৰাজী নাছিলোঁ যাৰ বহুত প্ৰমাণ তুমি ইতিমধ্যে পাই থৈছা৷\nবিন্দুক তোমাৰ মহলৰ চিৰিৰ তলত পোক পতংগৰ নিচিনা আশ্ৰয় লৈ থকা দেখি মই মোৰ কোঠলিত আশ্ৰয় দিছিলোঁ৷ “মাজু বোৱাৰীয়ে গৰীব ছোৱালীজনীক মূৰৰ ওপৰত উঠাইছে“ বুলি ডাঙৰবৌয়ে আনৰ আগত মোক ভৰ্ৎসনা কৰি দেখুওৱাও মই শুনিছোঁ৷ মই জানিছিলোঁ মোক ককৰ্থনা কৰিলেও তেখেতে মনত পৰমশান্তি পাইছিল নিজৰ ভনীয়েকক মই ইমান মৰমেৰে আগুৰি ৰখা দেখি৷ এতিয়া কিন্তু যেন সমস্ত দোষ মোৰ ওপৰতে জাপি দিয়া হৈছিল এজনী অসহায় ছোৱালীক আশ্ৰয় দিয়া বাবে৷ বিন্দুৰ বয়স কম আছিল কিন্তু ডাঙৰবৌয়ে দুবছৰমান বঢ়াই কৈছিল৷ এনে ককৰ্থনা সহ্য কৰি থকাতকৈ বিন্দুক বিয়া দি যাতে তেঁও মুক্ত হব পাৰে তাৰ কাৰণে৷\nমই ওচৰলৈ মাতিলে বিন্দু বহুত ভয়ে ভয়ে মোৰ ওচৰলৈ আহিছিল যেন মোৰ শৰীৰত তাইৰ শৰীৰে স্পৰ্শ কৰিলে মই অশ্পৃশ্য হৈ যাম৷ নিজৰ ঘৰৰ মানুহে আপদ বুলি গণ্য কৰা চকুৰ আগত দেখি ডাঙৰ হোৱা বিন্দুৰ কাৰণে মৰমীয়াল মইজনী যেন আচহুৱা আছিলোঁ৷ সেইকাৰণেই যেতিয়াই বিন্দুক মই মৰমেৰে মোৰ কোঠালিত আশ্ৰয় দিছিলোঁ তাইৰ বুকুখনে ধম ধমকৈ ধান বন্ধা নিচিনা কঁপিছিল৷ মোৰ কোঠালিতে কিয় মোৰ মনতো তাইৰ কাৰণে ঠাই আছে এই কথাটো তাইক বহুত মৰমেৰে বুজাব লগা হৈছিল৷\nকিন্তু মোৰ কোঠালিটো কেৱল মোৰেই নাছিল৷ সেইকাৰণে তাইক তাতে ৰখাতো ইমান উজু নাছিল৷ দুই চাৰিদিন মান পিছত তাইৰ সৰ্ব শৰীৰত ৰঙা ফোঁহাৰ নিচিনা বস্তুৱে দেখা দিছিল৷ কিজানি কিবা ঘামচি জাতীয় বেমাৰেই হব৷ তুমি কৈছিলা সৰুআই ওলাইছে৷ বিন্দুৰ ঠাইত আমাৰ ছোৱালীজনী হলে চাগে এনেকৈ নকলাহেঁতেন৷ তোমাৰ চুবুৰীৰ সেই অকৰ্মণ্য ডাক্টৰজনে দুই তিনিদিন ৰৈ পেলাই হে বেমাৰটো কি কব পাৰিব বুলি কৈছিল৷ কিন্তু দুই তিনিদিন এনেকৈ ছোৱালীজনীক ভুগিব দিব পাৰি জানো? বেচেৰী বিন্দুজনী আকৌ নিৰাশ্ৰীতা হোৱাৰ ভয়ত কঁপি উঠিছিল৷ মই কৈছিলো সৰুআই ওলাইছে যদি কি হ’ল, বেচেৰীজনীক অকলে পচিবলৈ থোৱাতকৈ ময়েই তাইৰ লগত তোমালোকৰ মহলৰ চুকত লাগি থকা পৰিত্যক্ত কোঠাটোত থাকিম৷ এই কথাটোত তোমালোক সকলো জাঙুৰ খাই উঠি সংহাৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিলা৷ যেতিয়ালৈ ডাঙৰবৌৰ গাত অলপ হুচ আহি বিন্দুক হস্পিতাললৈ নিয়াটো থিৰাং কৰিলে তেতিয়ালৈ বিন্দুৰ বেমাৰটো ভাল হৈ গ’ল৷\nঅনাদৃত পালন পোষণৰ এটা ভাল দিশ হ’ল যে ই আমাৰ শৰীৰটোক একেবাৰে অজৰ অমৰ কৰি দিয়ে৷ বেমাৰ আজাৰেও যেন কাষ চাপিবলৈ ভয় কৰে৷ কোনো কাৰণত কিবা ৰোগে লম্ভিলেও দুদিনতে এই অনাদৃত কায়া এৰি দিয়ে৷ বিন্দুৰ শৰীৰৰ এই বেমাৰটোও ঠিক এনেকুৱা আছিল৷\nবিন্দুৰ মনৰ পৰা মোৰ প্ৰতি থকা শংকা আৰু লাজ যেতিয়া লাহেলাহে মাৰ গ’ল তেতিয়া এক দুষ্ট গ্ৰহই তাইক গ্ৰাস কৰিব ধৰিলে৷ তাই মোক ইমান আদৰ আৰু সন্মান কৰিব ধৰিলে যে কেতিয়াবা মই ভয়তে বিচলিত হৈ উঠিছিলোঁ৷ মৰম চেনেহৰ এনেকুৱা প্ৰতিমা মই আগতে কেতিয়াও দেখা নাছিলোঁ৷ কেৱল কিতাপত পঢ়িবহে পাইছিলোঁ, তাকো মাত্ৰ স্ত্ৰী-পুৰুষৰ মাজৰ সম্পৰ্ক হিচাবে৷ বহু সময় হৈ গৈছিল মই নিজকে আইনাৰ আগত চোৱা৷ কিন্তু এই সৰু ছোৱালীজনী আহি যেন মোক মোৰ নিজৰ ৰূপৰ বৰষুণত তিয়াই লুতুৰি পুতুৰি কৰি দিলে৷ গোটেই দিনতো যেন মোৰ ৰূপ গুণ বখানি তাইৰ হেঁপাহ নপলায়৷ যদি ৰাতিপুৱা স্নানৰ পিছত মই নিজেই মোৰ খোপাটো বান্ধো বা শৃংগাৰ কৰোঁ তাই মুখ ফুলোৱা হ’ল৷ যেন মোৰ কেশৰাশিত আতোলতোল কৰি তাই বন্ধা খোপাটোৰ ওপৰত তাইৰ হাত দুখনৰে অধিকাৰ৷ বিয়া সবাহে গ’লে কেতিয়াও মই সাজি কাচি যোৱাৰ দৰকাৰেই অনুভৱ নহৈছিল৷ কিন্তু বিন্দুৱে মোক জোৰ জুলুম কৰি হলেও সজাই পৰাই পঠাইছিল৷\nতোমাৰ হাউলীৰ ভিতৰত কেতিয়াও অলপো কেঁচা মাটি দেখা নাপালোঁ৷ কিন্তু উত্তৰ ফালে থকা কোঠাটোৰ বেৰখনৰ পিছফালৰ থকা নলটোৰ ওচৰত নাজানো কেনেকৈ এডাল গাঁওলীয়া গছপুলিয়ে ফুট মেলিলে! যিদিনাখন সেই পুলিটিত ৰঙচুৱা কোমল পাতে কোঁহ মেলা দেখিলোঁ সেইদিনা বুজিব পাৰিলোঁ যে এই ধৰাত সঁচাকৈয়ে বসন্ত নামে৷ তেনেকৈয়ে যিদিনা মোৰ এই গাৰ্হস্থ্য জীৱনৰ কোনো এক ক্ষণত সেই অনাদৃত ছোৱালীজনীৰ চেহেৰাত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এটি সেউজবুলীয়া হাঁহি দেখিছিলোঁ সেইদিনা মোৰ মন এনেকৈ প্ৰফুল্লিত হৈ উঠিছিল যেন হৃদয় কুঞ্জত ফুলা তৃপ্তিৰ ফুলবিলাক এই ধৰাতেই পাহ মেলে, স্বৰ্গীয় সুখ বোলা বস্তু যেন ইহ জনমতে পোৱা যায়৷\nমই আৰু বিন্দুৱে যেনেকৈ দুই নিস্পাপ অন্তৰেৰে পৰস্পৰক মানৱীয় মৰম চেনেহ কৰিছিলো সেয়া তোমালোকৰ কাৰণে যেন অবৈধ আছিল৷ যিদিনা মোৰ কোঠালিৰ পৰা মোৰ কেইপদমান অলংকাৰ নোহোৱা হৈছিল সেইদিনা নিৰ্লজ্জভাৱে তোমালোকে বিন্দুৰ ফালে আঙুলি টোৱাইছিলা৷ যেতিয়া স্বদেশী আন্দোলনৰ সময়ত আমাৰ ঘৰবোৰত জেৰা চলোৱা হৈছিল, তেতিয়াতো বিন্দুক ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ চোৰাংচোৱা বুলি সন্দেহ কৰিবলৈ তোমালোকক এক মিনিটো নালাগিল৷\nবিন্দুক তোমালোকে ইমান পৰিত্যক্তা মানি চলিছিলা যে তোমাৰ ঘৰৰ বাকী আলধৰা সকলোৱেও তাইক কোনো কামত সহায় নকৰিছিল৷ সিহঁতৰ মাজৰ কোনোবাজনীক যদি মই কেতিয়াবা কিবা কাম পাচিছিলোঁ, বিন্দুৱে সংকোচতে কামখিনি কৰাৰ কাৰণে আগভাগ লৈছিল৷ এইবোৰ কাৰণতে কেতিয়াবা মোৰ অনুভৱ হৈছিল যেন বিন্দু মোৰ একান্ত দাসীহে হৈ পৰিছে৷ বিন্দুৰ মোৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা আৰু মোৰ কামখিনি তাই মই নোকোৱাকৈ হাহি মুখে কৰাটো তোমালোকৰ সহ্যাতীত আছিল৷ বিন্দুৰ মলিয়ন কাপোৰৰ ঠাইত যেতিয়া মই মৰমেৰে দিয়া দামী কাপোৰবোৰে ল’ব ধৰিলে তোমালোকে ইমান আহত হ’লানে যে তুমি মোৰ হাতখৰচো বন্ধ কৰি দিছিলা? সেইবাবেই মই পিছদিনাখনৰ পৰা তুমি দিয়া দামী বস্ত্ৰ ত্যাগ কৰি সাধাৰণ তাঁতী শাৰী পিন্ধিব ললোঁ৷ আৰু যেতিয়া মোতীৰ মাকে মোৰ এৰেহা থালখন ধুবৰ কাৰণে উঠাব ওলাইছিলে মই মানা কৰি নিজে ধুব লৈ গৈছিলোঁ৷ এক সাধাৰণ জীৱন যাপন কৰিবলৈ যেতিয়া মই ঘৰুৱা কামবোৰ দাসীসকলৰ লগত কৰিব ললোঁ তেতিয়া তোমাৰ হেনো মানহানি হৈছিল৷ মোৰ সুখ শান্তিৰ অবিহনে তোমাৰ ঘৰখনচোন নিয়াৰিকৈ চলে৷ কিন্তু তোমাৰ অশান্তি হ’লে যেন এই পৃথিৱীখনো স্তব্ধ হৈ যাব৷ এই কথাটো মোৰ বিবেকে কিয় মানি লব নোৱাৰিলে তুমি নুবুজিবা!\nযিমানে তোমাৰ ঘৰখনৰ মোৰ আৰু বিন্দুৰ ওপৰত ৰোষ বাঢ়ি গৈ থাকিল, বিন্দুও চাওতে চাওতে গাভৰু হ’ল৷ এই স্বাভাৱিক কথাটো যেন তোমালোকৰ অস্বাভাৱিক লাগিলে আৰু তাইক কাৰোবাৰ হাতত বিয়া দি গতাই তোমালোকে আজৰি হবলৈ তৎপৰ হৈ পৰিলা৷ মই নহ’লে চাগে এতিয়ালৈ তোমালোকে তাইক কেতিয়াবাই লেইলেই চেইচেই কৰি ঘৰৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিলাহেঁতেন৷ কিন্তু মোৰ বুদ্ধি আৰু চতুৰতাক চাগে তোমালোকে গোপনে সমীহ কৰা আৰু তাৰ কাৰণে হয়তো বিন্দুক বিয়া দি বাহিৰ উলিয়াই দিয়াৰ বাহিৰে আৰু কোনো পথ তোমালোকে বিচাৰি নাপালা ৷\nঅৱশেষত বিন্দুৰ বিয়াখন হ’ল৷ ডাঙৰবৌয়ে মা কালীৰ নাম জপি বিন্দুৰ বিয়া হৈ বংশৰ নাম ৰক্ষা হোৱা কাৰণে এভাগ পূজাও আগবঢ়ালে৷\nকিন্তু বিন্দুৰ দৰাজন কেনেকুৱা আছিলে তাইৰ বিয়াৰ আগতে মই জানিবই নোৱাৰিলো৷ তোমালোকৰ পৰাহে শুনিছিলোঁ যে সকলোফালৰ পৰা ভাল সেই ল’ৰাজন৷ বিন্দুৱে ভয়ে দুখে জৰ্জৰিত হৈ মোৰ ওচৰত শৰণাপন্ন হৈ কেৱল সুধিছিল “বাইদেউ, মোৰ বিবাহ হোৱাতো সকলোৰে কাৰণে ইমান প্ৰয়োজনীয় কিয়?“\nমই তাইক বুজাই বঢ়াই কৈছিলো “ বিন্দু , ল’ৰাজন ভাল বুলি শুনিছো৷“\nবিন্দুৱে মোৰ ফালে আচৰিত হৈ সুধিছিল “যদি ল’ৰাজন ইমান ভাল আৰু উপযুক্ত, মোক বাৰু কিয় পছন্দ কৰিলে?“\nদৰা পক্ষই বিন্দুক এবাৰো নোচোৱাকৈয়ে বিবাহ ঠিক কৰিছিল৷ ডাঙৰবৌৰ লগতে মইও বহু উদ্বিগ্ন হৈ পৰিছিলোঁ এই কথাটোত৷\nবিন্দুৱে এক অজান আশংকাত অহৰ্নিশে উচুপি থকা হ’ল৷ তাইৰ মনত কি ধুমুহা বলিছে মই তাক বাৰুকৈয়ে অনুভৱ কৰিছিলোঁ৷ বিন্দুৰ কাৰণে মই এতিয়ালৈ তোমালোকৰ ঘৰখনৰ লগত বহু মতভেদ আৰু বিদ্ৰোহ কৰিলোঁ৷ কিন্তু তাইৰ বিয়া ভাঙি যোৱাৰ ভয়ত কিছুমান প্ৰশ্ন উকমুকাই থকাৰ পিছতো তোমালোকৰ পৰা উত্তৰ বিচাৰিবলৈ সাহস নাপালো৷ তাইৰ বিয়া হৈ যোৱাটো মইও কামনা কৰিছিলোঁ৷ মোৰ মৃত্যুৰ পিছত তাইৰ একো আলাই আথানি নহওক বুলি ৷\nএজনী ছোৱালী যিজনীৰ দুখৰ বাহিৰে নিজা আন একো নাই৷ কোৱা অনুচিত যদিও ৰূপৰ ফালৰ পৰাও বিন্দু বহু অভাগিনী৷ তাইৰ শ্যামবৰণীয়া শেতা শৰীৰটোৰ লগত তাইক জানো তাইৰ স্বামীৰ পক্ষই ভালদৰে আদৰি লব তাকে লৈ মই বহুত চিন্তাত পৰিছিলোঁ৷\nবিন্দুই কৈছিল “বাইদেউ বিয়ালৈ মাথো পাঁচ দিন বাকী আছে৷ মই ভয়তে যদি তেতিয়ালৈ মৰি যাঁও?“মই তাইক কেৱল মৃদু ধমকি দি চিন্তা কৰিবলৈ মানা কৰিলোঁ৷\nবিবাহৰ এদিন আগেয়ে তাই আহি ক’লে “বাইদেউ মই লাগিলে গোহালিতে পৰি থাকিম৷ আপোনাৰ শৰণতে পৰি থাকিম৷ মোক এনেকৈয়ে খেদি নিদিব৷“\nকিছু দিনলৈ মই ডাঙৰবৌক মনে মনে উচুপি থকা দেখিছিলোঁ৷ বিন্দুৰ বিয়াৰ দিনাখনো তেঁও গোপনে উচুপিছিল৷ কিন্তু সমাজৰ নিয়মৰ আগত জানো হৃদয়খন ডাঙৰ! বুকুত শিল বান্ধি তেখেতে ক্ৰন্দনৰতা বিন্দুক কৈছিল “ বিন্দু তই কেলেই কান্দিছ? নাজান নেকি যে এজনী নাৰীৰ কাৰণে বিবাহেই তাইৰ মুক্তিস্থল৷ এতিয়াৰ পৰা তোৰ স্বামীয়েই তোৰ সৰ্বস্ব৷“\nআচল কথাটো এয়ে আছিল যে ইয়াৰ বাহিৰে আন একো উপায় নাছিল৷ বিন্দুৰ বিয়া যেন এক অকথ্য বাস্তৱ আছিল৷\nমই বিচাৰিছিলোঁ তাইৰ বিয়া আমাৰ ঘৰৰপৰা হওক৷ কিন্তু তোমালোকে কৈছিলা যে দৰাঘৰে বিয়াখন তেওঁলোকৰ ঘৰৰপৰা হোৱাতো বিচাৰিছে৷ তেওঁলোকৰ বংশত হেনো এইটো নিয়ম চলে৷\nমই বুজিব পাৰিছিলো৷ বিন্দুৰ বিয়াত যদি তোমালোকে কেও কিছু খৰচ কৰিবলগীয়া হয় তেতিয়া হয়তো তোমালোকৰ গৃহ দেৱতা যেন ৰুষ্ট হৈ পৰিব৷ সেইকাৰণেই যেন মই একো নক’লোঁ কিন্তু এটা কথা এতিয়া কও যে সেই দুৰ্কপলীয়া ছোৱালীজনীৰ লগত মই মোৰ কিছু গহনা আৰু কাপোৰ মনে মনে পঠিয়াই দিছিলোঁ । ডাঙৰবৌৱে কিজানি গম পাইছিল৷ কিন্তু তেখেত মনেমনে থাকিলে যাতে বিন্দুৰ বিয়াত একো বাধা নাহে৷ তোমাক তোমাৰ ভগৱানৰ শপত, তেওঁক পাৰিলে ক্ষমা কৰিবা৷\nযোৱাৰ সময়ত বিন্দুৱে মোক সাৱটি ধৰি সুধিছিল “বাইদেউ, আপোনালোকে মোক সদায়ৰ কাৰণে ত্যাগ কৰিলে নেকি?“ মই কৈছিলোঁ “ নাই বিন্দু৷ তোক মই মোৰ প্ৰাণ থকালৈ ত্যাগ কৰিব নোৱাৰোঁ“\nতিনি দিন পাৰ হ’ল৷ তোমালোকৰ তালুকৰ প্ৰজাই বিন্দুৰ বিয়াত তোমালোকক ভোজৰ বাবে উপহাৰ দিয়া ভেৰা ছাগলীটো মই মনে মনে কয়লা থোৱা তোমালোকৰ পৰিত্যক্ত কোঠা এটাত লুকুৱাই থৈছিলোঁ৷ যেতিয়া সময় পাইছিলোঁ নিজে গৈ দানাপানী খুৱাই আহিছিলোঁ৷ বাকী সময়ত তোমালোকৰ আলপৈচান ধৰা কিছুমানক অনুগ্ৰহ কৰিছিলোঁ ছাগলীজনীৰ যত্ন লবলৈ৷ কিন্তু সিহঁতেও ছাগলীজনীক খুৱওা বাদ দি যেতিয়া তাইক ভোজৰ ব্যঞ্জনৰ দৃষ্টিৰে বেছিকৈ চাব ধৰিলে, তাইক নিজে যত্ন লোৱাৰ বাহিৰে মোৰ হাতত আৰু একো উপায় নাছিল৷\nসেইদিনা যেতিয়া মই ছাগলীজনীক খুৱাবলৈ সেই কোঠাটোত সোমাইছিলোঁ, বিন্দুক তাৰে এচুকত উচুপি থকা দেখি শিঁয়ৰি উঠিছিলোঁ৷ মোক দেখি তাই মোৰ ভৰি দুখন সাৱটি বহুপৰ কান্দিলে৷\nবিন্দুৰ গিৰিয়েক এজন মানসিক সন্তুলন হেৰোৱা অৰ্থাৎ তোমালোকৰ সহজ ভাষাত এজন পাগল আছিল৷\n“সঁচাই কৈছানে বিন্দু?“-মোৰ ভৰিৰ তলৰ পৰা যেন মাটি এচপৰা খহি পৰিছিল৷\n“মই আপোনাৰ আগত এতিয়ালৈ মিছা মাতিছো জানো বাইদেউ! তেখেত এজন পাগল৷ মোৰ শহুৰ দেউতাই এই বিয়াত অসন্মত আছিল৷ কিন্তু মোৰ শাহুআইৰ নেৰানেপেৰা জেদত তেওঁ হাৰ মানিলে৷ সৰু ল’ৰাজনৰ বিয়া নহ’লে তেখেতে মুক্তি নাপাব বুলিয়েই বিয়া ঠিক কৰি মোৰ শাহুআই কাশী ভ্ৰমণলৈ গুচি গ’ল৷ তেওঁলোক সকলোৱে মিছাৰ আৰত মোক তেখেতৰ লগত বান্ধি দিলে অ’ বাইদেউ!“\nমই কয়লা দমটোৰ ওপৰত ঢাচকৈ বহি পৰিলোঁ৷ এজনী নাৰীয়ে আন এজনী নাৰীৰ জীৱনৰ লগত এনেকৈ খেলিব পাৰেনে?\nঘৰত সকলোৱে কথাটো গম পোৱাৰ পিছত তোমাৰ মা অৰ্থাৎ মোৰ শাহুআইয়ে ক’লে “বিন্দু এতিয়া ছোৱালী হৈ থকা নাই যে নিজৰ মন হ’লে আহিব আৰু গুচি যাব৷ পাগল হ’লে কি হ’ল? তাইৰ স্বামী যেতিয়া সেই কথাটো তাই পাহৰি গিৰিয়েকৰ ঘৰলৈ গুচি যোৱা উচিত৷“\nবিন্দুৰ গিৰিয়েকজন দেখা মাত্ৰকে পাগল যেন নালাগিছিল৷ কিন্তু কেতিয়াবা সি ইমান উন্মাদ হৈ পৰিছিল যে তাক তলা লগাই কোঠাত বন্ধ কৰি থোৱাৰ বাহিৰে আন একো উপায় নাছিল৷ বিবাহৰ ৰাতি সি ঠিকেই আছিল৷ কিন্তু ৰাতি টোপনি খতি আৰু হৈ হাল্লাৰ মাজত থাকি পিছদিনা তাৰ বিকৃতি ঘটিছিল৷ বিন্দুৱে দুপৰীয়া পিতলৰ থাল এখনত ভাত লৈ খাবলৈ বহাত সি আহি তাইৰ থালখন দলিয়াই দিছিল৷ হঠাৎ সি অনুভৱ কৰিছিলে যে সেইজনী তাৰ ঘৈণীয়েক বিন্দু নহয় ৰাণী ৰাসমণি হে৷ লগুৱাজনে চাগে সোণৰ কাহীখন চুৰ কৰি নিজৰ থাল খনতহে ৰাণীক ভাত সজাই দিলে৷ তাৰ খঙৰ এইটো কাৰণ আছিল৷ বিন্দুৱে ভয়তে আৰু ভোকতে বহুত কান্দিলে৷ ৰাতি যেতিয়া শাহুৱেকে জোৰ কৰি তাইক তাৰ লগত শুব পঠালে তাইৰ প্ৰাণপখী যেন শুকাই গ’ল৷ কিন্তু শাহুৱেকৰ ক্ৰোধৰ আগত তাই একো কৰিব নোৱাৰিলে৷ বিন্দুৰ শাহুৱেকৰ মানসিক অৱস্থাও বৰ এটা ভাল নাছিল৷ তেখেত সম্পুৰ্ণ ৰূপে পাগল নাছিল কাৰণে আৰু ভয়াবহ আছিল৷ বিন্দুৱে অৱশেষত তাইৰ পাগল গিৰিয়েকৰ লগত ৰাতি কটাবলৈ বাধ্য হ’ল৷ কিন্তু ৰাতি এপৰলৈ তাইৰ টোপনি নাহিল৷ যেতিয়া তাইৰ গিৰিয়েকৰ চকু লাগিলে তাই তাৰপৰা পলাই আহি মোৰ ওচৰ পাইছিল৷\nঘৃণা আৰু খঙতে মোৰ সমগ্ৰ শৰীৰ জ্বলিব ধৰিলে৷ মই ক’লো “এনেকৈ মানুহক ঠগি পতা বিবাহৰ একো মূল্য নাই৷ বিন্দু তই আগতে যেনেকৈ আছিলি এতিয়াও তেনেকৈ থাক মোৰ লগত৷“\nতোমালোকে প্ৰতিবাদ কৰি কৈছিলা “বিন্দু মিছলীয়া…!“\nমই কৈছিলো “নহয়৷ তাই মিছলীয়া নহয়৷ মই বিশ্বাস কৰো তাইক৷“\nতোমালোকে ভয় দেখুৱাব চেষ্টা কৰি কৈছিলা “বিন্দুৰ গিৰিয়েকহঁতে যদি পুলিচক কৈ আমাক জেলত পঠিয়াই তেতিয়া?“\nমোৰ উত্তৰ আছিলে “এজনী ছোৱালীক প্ৰৱঞ্চনাৰে পতা বিয়া আৰু তাৰ পিছৰ অত্যাচাৰ দেখি আইনে তেওঁলোকক হে দণ্ড দিব৷“\nতুমি কৈছিলা “এইৰ কাৰণে আমি এতিয়া কোৰ্ট কাছাৰী গলেহে হৈছে! তাইৰ লগত কিবা হ’লে আমাৰ কি আহে যায়?“\nমই কৈছিলো “ মই নিজৰ গহনা বিক্ৰী কৰি হলেও আদালতত গোচৰ ৰুজু কৰিম বিন্দুৰ ন্যায়ৰ হকে৷“\nতুমি কৈছিলা “এজনী পৰৰ ছোৱালীৰ কাৰণে এতিয়া তুমি উকীলৰ নিচিনা পৰপুৰুষৰ লগত হলিগলি কৰিবা ?“\nতোমাৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ মোৰ লগত তেতিয়া নাছিল৷ মূৰটো বেৰত আচাৰাৰ বাহিৰে মোৰ ওচৰত যেন একো উপায় নাছিল তেতিয়া!\nএইফালে বিন্দুৰ বৰজনাক আহি হুলস্থুল লগালে৷ থানাত আমাৰ বিপক্ষে গোচৰ তৰিব বুলি বাৰে বাৰে ধমকিও দিলে৷\nমোৰ ভিতৰৰ সহনশক্তিখিনি যেন বিলুপ্ত হৈ গৈছিল এইবোা দেখি৷ কচাইৰ হাতৰ পৰা এৰাল খাই যিজনী গাই মোৰ ওচৰত আশ্ৰয় বিচাৰিছিল, তাইক পুনৰ কচাইৰ ওচৰত কেনেকৈ সঁপি দিও? মই গুজৰি উঠি কৈছিলোঁ “কৰক থানাত গোচৰ৷“\nএইখিনি কৈ মই বিন্দুক মোৰ কোঠালিলৈ লৈ গৈ তলা বন্ধ কৰি সকলোৰে বেয়া দৃষ্টিৰ পৰা দূৰত ৰাখিম বুলি ভাবিছিলোঁ৷ মই গোটেই ঘৰখন চলাথ কৰিও তাইক নাপালোঁ৷ তোমালোকৰ লগত যেতিয়া মই বিন্দুৰ হকে তৰ্ক কৰি আছিলোঁ সেই সময়তে তাই গৈ বৰজনাকৰ ওচৰত তাইৰ জীৱনৰ চাবিকাঠি সমৰ্পণ কৰি দিলে৷ তাই বুজিব পাৰিছিল, যদি তাই এই ঘৰ এৰি নাযায় তেতিয়া মোৰ জীৱন সংকটত পৰিব৷\nবিয়াৰ পিছতে এনেকৈ পলাই আহি যেন বিন্দুৱে নিজৰ কষ্ট আৰু বঢ়াই লৈছিল৷ তাইৰ শাহুৱেকৰ মতে তাইৰ গিৰিয়েকজনে তাইক খাই পেলোৱা নাছিল যে পলাই যোৱাৰ নিচিনা অসন্মানৰ কাম এটা তাই কৰিলে৷ অযোগ্য পতি এই সংসাৰত দুৰ্লভ নহয়৷ তাৰ তুলনাত তেখেতৰ পুত্ৰ অৰ্থাৎ বিন্দুৰ গিৰিয়েক এটি সোণৰ প্ৰতিমাতকৈ কম নহয় যাক বিন্দুৱে ইমান অপমানিত কৰিলে৷\nডাঙৰবৌৱে কৈছিল “ যাৰ ভাগ্যখনেই বেয়া, তাৰ কাৰণে দুখ কৰাটো ব্যৰ্থ৷ পাগল হলেও তেখেত এতিয়া বিন্দুৰ স্বামী৷“\nমোৰ চকুৰ সন্মুখত এখন ছবি ভাহি উঠিছিল এজনী তোমালোকৰ সমাজৰ পতিব্ৰতা নাৰীৰ যিয়ে নিজেই তাইৰ স্বামীক বেশ্যাৰ ওচৰলৈ লৈ গৈছিল৷ ইতিহাসৰ এই ধৃষ্টতাপূৰ্ণ আখ্যান প্ৰচাৰ কৰি কেতিয়াও তোমালোকৰ পুৰুষত্ব এবাৰলৈও কঁপি উঠা নাছিল৷ এইকাৰণে মানৱ জীৱন পোৱাৰ পিছতো তোমালোকে বিন্দুৰ দুৰৱস্হা বুজিব নোৱাৰিলা৷ তোমালোকৰ মূৰ লাজত দো নাখালে এবাৰলৈও৷ বিন্দুৰ কাৰণে মোৰ দুখত বুকু ফাটি পৰিছিল৷ লগতে তোমালোকৰ কাপুৰুষতা দেখি লাজ পাইছিলোঁ মানুহ হোৱাৰ৷\nমই ভালদৰে বুজি উঠিছিলোঁ যি এতিয়া যদি মৃত্যুও কাষ চাপে, বিন্দু আমাৰ ঘৰলৈ কাহানিও নাহিব৷ কিন্তু মই তাইক কথা দিছিলো যে মোৰ প্ৰাণ থকালৈ মই তাইক অকলে কষ্ট পাই তিলতিলকৈ মৰিব নিদিও৷ মোৰ সৰু ভাই শৰত তেতিয়া কলিকতাৰ কলেজ এখনত পঢ়ি আছিল৷ তুমি জানাই চাগে কেনেকৈ বিভিন্ন সমাজসেৱাৰ কামত সি ব্ৰতী৷ প্লেগ মহামাৰীয়ে মাৰি নিয়া গলিবোৰত এন্দুৰ মৰাৰ পৰা দামোদৰৰ বানপানীয়ে জুৰুলা কৰা লোকৰ পৰিচৰ্য্যা কৰা এই সকলোতে শৰত ইমান উৎসাহী যে এফ এ পৰীক্ষাত দুবাৰ অনুত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছতো সমাজসেৱা কৰিবলৈ সি এৰি নিদিলে৷ মই তাক মাতি কৈছিলোঁ “যেনেকৈ হলেও বিন্দুৰ খা খবৰ এতিয়া তয়েই পঠিয়াব লাগিব৷ মোলৈ চিঠি লিখাৰ সাহস চাগে এতিয়া তাই নকৰিব৷ তাই লিখিলেও যে চিঠিখন মোৰ হাত পাব সেয়া কঠিন৷“\nএই কামটোৰ ঠাইত যদি মই তাক ডকাহকা দি বিন্দুক মোৰ ওচৰলৈ আনিব দিলোহেঁতেন নতুবা তাইৰ পাগল গিৰিয়েকৰ মূৰ ছিঙি আনিব ক’লোহেঁতেন সি বেছি ভাল পালেহেতেন৷ মোৰ দৰে সিও অন্যায় সহিব আৰু চাব নোৱাৰে যে !\nশৰতৰ লগত বাৰ্তালাপ কৰি থকা সময়তে তুমি কোঠাত সোমাই তিৰস্কাৰৰ সুৰেৰে সুধিছিলা “এতিয়া আকৌ কি ষড়যন্ত্ৰ কৰিছা দুয়ো মিলি৷“\nশৰত আৰু মোক একেলগে দেখি তোমাৰ জিজ্ঞাসা বঢ়াত আকৌ সুধিছিলা “বিন্দুক লৈ আহি কৰবাত গোপনে ৰখাৰ দিহা কৰা নাইতো তোমালোকে?“\nমই কৈছিলো “বিন্দু যদি নিজেই আহিলেহেঁতেন তাইক লুকুৱাই ৰাখিলোহেঁতেন কিবা প্ৰকাৰে৷ কিন্তু এতিয়া তাই কেতিয়াও নাহে, তুমি নিশ্চিন্ত থাকা৷“\nমই জানিছিলো তোমালোকে শৰত মোৰ ওচৰলৈ অহাতো ভাল নোপোৱা৷ তোমাৰ মনত ভয় আছিল যে তাৰ ওপৰত পুলিচৰ কাঢ়া দৃষ্টি আছে৷ কেতিয়াবা কিবা কাৰণত যদি সি ৰাজনীতিৰ মেৰপাকত ফচে তেতিয়া তোমালোকৰ বহুত বদনাম হ’ব৷ তোমালোকৰ এই আশংকাৰ কাৰণেই মই তাৰ কাৰণে ভাই দ্বুজৰ তিলক বেলেগৰ হাতত পঠাও প্ৰতি বছৰে৷\nএদিন তোমাৰপৰাই শুনিলোঁ যে বিন্দু আকৌ পলাই গ’ল৷ তাইৰ বৰজনাক আহিছিল হেনো তোমালোকৰ ওচৰলৈ৷ শুনি মোৰ বুকুত যেন শেলে বিন্ধিলে৷ সেই হতভাগিনীজনীৰ অসহ্য কষ্টখিনি মোৰ বুকুত বাৰে বাৰে অনুভৱ কৰিলোঁ৷\nশৰতে তাইৰ বিচাৰ খোচৰত তৎপৰ হৈ পৰিলে৷ সন্ধিয়া মোৰ ওচৰলৈ আহি ক’লে “বিন্দু তাইৰ সম্বন্ধীয়া ককায়েক এজনৰ ঘৰলৈ গৈছিল৷ কিন্তু তেওঁলোকে ওলোটা ক্ৰুদ্ধ হৈ তাইৰ আকৌ শহুৰেকৰ ঘৰলৈ পঠিয়াই দিলে৷ বিন্দুৰ যাত্ৰাপথত গাড়ী-ঘোঁৰাত যিমান খৰচ হৈছিল তাৰে পৰিণাম বেচেৰীয়ে বাৰুকৈ ভুগিলে৷“\nতোমাৰ খুৰীদেউ শ্ৰী ক্ষেত্ৰৰ তীৰ্থভ্ৰমণৰ সময়ত তোমালোকৰ ঘৰলৈ আহিছিল ৷ মই তোমাক আগ্ৰহেৰে কৈছিলোঁ মোৰো যাবৰ ইচ্ছা আছে বুলি৷\nমোৰ মনত তীৰ্থস্থান আৰু ধৰ্মৰ প্ৰতি আগ্ৰহ দেখি তুমি আনন্দতে কোনো আপত্তিয়ে নকৰিলা৷ কিন্তু তুমি এই কথাটোও মনত ৰাখিলা যে মই যদি কলিকতাত থাকিব লগীয়া হয় তেতিয়া চাগে বিন্দুৰ কথাটো লৈ আকৌ হৈ হাল্লা কৰিম৷ মোৰ কাৰণে তোমালোকৰ যাতে আৰু একো সমস্যা নহয় তাৰ কাৰণে তুমি হাঁহিমুখে মোৰ ভ্ৰমণত যোৱা কথাটোত সমৰ্থন কৰিছিলা৷\nমই বুধবাৰে যাত্ৰা কৰাটো থিৰাং কৰিলোঁ৷ দেওবাৰেই সকলোখিনি ঠিকঠাক কৰিলোঁ৷ শৰতক মোৰ ওচৰলৈ আকৌ এবাৰ মাতি তাক ক’লোঁ “যেনেকৈ হলেও বুধবাৰে পুৰী যোৱা ৰেলগাড়ীখনত বিন্দুক বহুৱাই থৈ যাবি৷“\nশৰতে উৎফুল্লিত হৈ ক’লে “তুমি নিশ্চিত থাকা বাইদেউ৷ মই তাইক কেৱল গাড়ীত বহুৱায়ে নহয়, তাইৰ লগত একেবাৰে পুৰীলৈও যাম৷ এ\n← অঘৰীৰ ডায়েৰী — অভিজিৎ মেধি\nধোঁৱাখোৱা — অনিতা গগৈ →\nলাইন অফ ফায়াৰ (Line of Fire ) (মূল : সতীশ ধল, অসমীয়া অনুবাদ : প্ৰতিভূ দত্ত)


NO! এনেকৈ আৰু নহ'ব... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nবিশেষ লেখামুখ্য-পৃষ্ঠাসম্পাদনা মেজ\nNO! এনেকৈ আৰু নহ’ব…\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা\t Dec 5, 2021 ত শেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে\nক‘লা দেওবাৰ! এফালে আলোচনা, আনফালে বৰ্বৰতা!\nহাঁহ-কুকুৰাকো মানুহে এনেকৈ নামাৰে। ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰ অতি দমন মানসিকতা পুনৰ প্ৰতিফলিত হ’ল নাগালেণ্ডত। নিৰীহ নগা লোকৰ ওপৰত গুলীবৰ্ষণ কৰি বীৰত্ব প্ৰদৰ্শন কৰা সেনাৰ দ্বাৰাই সংঘটিত এই ঘটনা ভাৰতৰ আন প্ৰান্তত হোৱা হ’লে দেশ জ্বলি গ’ল হয়। কিন্তু নাগালেণ্ড বা উত্তৰ-পূবত বিদ্ৰোহী দমনৰ নামত সেনাই কি পৰ্যায়লৈ গৈ অভিযানৰ দোহাই দি সাধাৰণ জনতাক হত্যা কৰিব পাৰে সেই প্ৰমাণ এইটোৱে প্ৰথম নহয়।\nনাগালেণ্ডৰ মন জিলাৰ অ’টিং বস্তিত সেনাৰ গুলীত নিহত হোৱাৰ লোকৰ সংখ্যা ১৩হৈছেগৈ। এতিয়াও বহুসংখ্যক লোক সন্ধানহীন হৈ আছে। সন্ধানহীন হোৱা সকলৰ ভিতৰত শিশু আৰু মহিলাও আছে বুলি স্থানীয় লোকে সদৰি কৰিছে। এম্বুছ কৰিবলৈ গৈ নিৰীহৰ বুকুত তপত গুলী গুজিঁ দিয়াৰ পাছত এতিয়া সেনা কৰ্তৃপক্ষই বিষয়টোৰ সন্দৰ্ভত নীৰৱতা অৱলম্বন কৰিছে।\nনাগালেণ্ডৰ মুখ্যমন্ত্ৰী নেফিউ’ ৰিঅ’ই এনে অমানৱীয় কাণ্ডৰ বিৰুদ্ধে গৃহমন্ত্ৰী অমিত শ্বাহৰ সৈতে কথা পাতিছে। অমিত শ্বাহে ঘটনাৰ সন্দৰ্ভত দুখ প্ৰকাশ কৰি এই কাণ্ডৰ উচ্চ পৰ্যায়ৰ তদন্ত কৰাৰ আশ্বাস দিছে। কেন্দ্ৰীয় গৃহমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে এছ আই টি গঠনৰ কথাও কৈছে। নাগালাণ্ডত ইতিমধ্যে ক্ষোভৰ জুইঁ জ্বলিছে। জাতীয় দল-সংগঠনসমূহে প্ৰশ্ন কৰিছে কেনেকৈ সেনাই এজন দুজন নহয় ১৩জনতকৈ অধিক নগা লোকৰ জীৱন কাঢ়ি নিয়াৰ অধিকাৰ পালে!\nনাগালেণ্ডত বিচিন্নতাবাদ আজিৰ নহয়। সেই ঘাঁত মলম সনাৰ সলনি এনেদৰে আঘাত সানিলে ক’ৰ পৰা সমাধান হ’ব ভাৰত ৰাষ্ট্ৰৰে হোৱা সংঘাত। নগাসকলে উগ্ৰ জাতীয়তাবাদ পৃষ্ঠপোষকতাৰে স্বাধীন নাগালেণ্ডৰ দাবী দীৰ্ঘদিন ধৰি সংগ্ৰাম চলাই আহিছে। তেওঁলোকে নিজকে স্বাধীন বুলি দাবী কৰে। ভাৰত ৰাষ্ট্ৰৰ বিৰুদ্ধে নাগালেণ্ডে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰাৰ নজিৰ আছে।\n১৮১৬চনৰ পৰাই ইংৰাজসকল অহাৰ সময়ৰ লৈকে বাৰ্মাৰ অধীনত আছে নাগালেণ্ড। বিট্ৰিছ সকলে সহজতে নাগালেণ্ডক দখল কৰিব পৰা নাছিল। নগা ক্লাৱৰ জন্ম হৈছিল ১৯১৮চনত। নাগা নেচনেল কাউন্সিল গঠন কৰি এই ক্লাৱৰ পৃষ্ঠপোষকতাতেই মুক্তি সংগ্ৰামৰ পাতনি মেলা হৈছিল।\n১৯৪৭চনৰ ১৪আগষ্টত স্বাধীন ৰাজ্য ঘোষণা কৰিছিল নাগালেণ্ডে। গঠন কৰা হৈছিল নগা ফেডাৰেল আৰ্মী আৰু নগা ফেডাৰেল চৰকাৰ। ১৯৫৮চনত নগাসকলৰ এই আন্দোলন দমন কৰিবলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল সেনা বাহিনী। তেনে সংঘাতৰ মাজেৰে আগবাঢ়ি ৭০দশকত নাগা নেচনেল কাউন্সিলৰ সৈতে শ্বিলং চুক্তি স্বাক্ষৰিত হৈছিল।\nএই শান্তি চুক্তিয়েও নগালেণ্ডৰ সমস্য়া সমাধান কৰিব পৰা নাছিল। এন এন চিক নেতৃত্ব দিয়া এচাম লোকে গঠন কৰিছিল এন এন চি এন। থুইং গাৰ্লো, মুইভা, এছ এছ খাপলাং, ইছাক চি চি চ্যু আদিয়ে সেই আন্দোলনৰ নেতৃত্ব লৈছিল। তাৰ পাছত নগালেণ্ডত আকৌ বিদ্ৰোহৰ আৰম্ভণি হৈছিল।\nএন এছ চি এন দুটা ভাগত বিভক্ত হৈ পৰে। এটা দলে বৃহত্তৰ নাগালিমৰ দাবী তোলাৰ বিপৰীতে আনটোৱে নগা অধ্যুষিত এলেকা সামৰি বৃহত নাগালিমৰ সপোন দেখিছিল। উত্তৰ পূবত এন এছ চি এন আছিল ভাৰত ৰাষ্ট্ৰৰ বিৰুদ্ধে ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান। ১৯৫৭চনত ইছাক মুইভাৰে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ আলোচনাত বহে। অস্ত্ৰবিৰতি ঘোষণা কৰে দুয়োপক্ষই। কিন্তু আলোচনাৰ নামত দুয়ো পক্ষৰ মাজত একো আগনাবাঢ়িল।\n৮০খনৰো অধিক বৈঠক হল। সাৰ্বভৌম নগালেণ্ড আৰু আন ৰাজ্য নগা অধ্যুষিত অঞ্চলসমূহ নাগালিমত অন্তভূক্তৰ বিষয়ৰ পৰা এন এছ চি এন ইছাক মুইভা কিছু হ’লেও আতৰি আহিল। ২০১৬ত ইছাক আৰু ২০১৭ত খাপালাঙৰ মৃত্যু ঘটে। নগালেণ্ডৰ শান্তি আলোচনা ফল কি হল, সেয়া আজি অস্পষ্ট।\nইফালে নগালেণ্ডত এন এছ চি এন খাপলাং গোটৰ বিৰুদ্ধে অভিযান চলি থাকিল। এক অস্থিৰ আৰু উদ্বিগনতাৰ মাজেৰে নগালেণ্ডত এতিয়া সাধাৰণ লোকৰ দিন অতিবাহিত হয়। সেই ধাৰাবাহিকতা এতিয়াও অব্যাহত আছে। এফালে বিচিন্নতাবাদ আনফালে বিদ্ৰোহী দমনৰ নামত সেনাৰ সন্ত্ৰাস। দুয়ো পক্ষৰে লক্ষ্য সাধাৰণ জনতা।\nসেনাৰ এই কাণ্ডৰ পাছত নগালেণ্ডত কৰ্তন কৰিব লগা হৈছে ইন্টাৰনেট সেৱা। এক ডিচেম্বৰৰ পৰা অনুষ্ঠিত হৈ থকা হৰ্ণবিল মেলাৰ কাৰ্যসূচীতো ইয়াৰ প্ৰভাৱ পৰিছে। নিৰীহ নগা লোকক হত্যা কৰি সেনাৰ অভিযানকাৰী দল নগালোকৰ ক্ষোভৰ বলি হৈছে। সেনাৰ এই দলটো আছিল ২১ পেৰাকামাণ্ডো। সদৰি হোৱা খবৰ অনুসৰি চোৰাংচোৱাই তেওঁলোকক উক্ত অঞ্চলত এন এছ চি এন কেডাৰ উপস্থিতিৰ খবৰ দিছিল।\nসেই খবৰৰ ভিত্তিতে এই অভিযান চলিছিল। লৱাৰ টিঅ’ৰ কয়লাখনিৰ পৰা কাম কৰি উভতি অহা লোকক ৰ্নিবিচাৰে গুলী কৰাৰ ফল এয়া। এই ঘটনাৰ পাছতে শ শ নগা লোক ওলাই আহি সেনাৰ বাহন জ্বলাই দিছিল। নগা লোকৰ আক্ৰমণত আহত হৈছে কেইবাগৰাকীও সেনা। তাৰে এজন সেনা জোৱান গৌতম লালৰ মৃত্যু হৈছে।\nআনহাতে সেনাৰ গুলীচালনাত নিহত হৈছে নগামফো , লাঙলুন, মামপেই, হকুপ, লংৱাঙ , ছমৱাঙ, থাপৱাঙ, এছ খাঙহৱাঙ, থাকৱাঙ, ছেইৱাঙ, পাওকাম, ইনজুঙ, আৰু পেপন নামৰ লোককেইগৰাকী। চোৰাংচোৱাই সেনাৰ পেৰা কমাণ্ডোক এখন বগা বাহনত সন্দেহজনক এন এছ চি এন ( ৱাই এ) গোটৰ কেডাৰ যোৱা বুলি তথ্য যোগান ধৰিছিল । সেই তথ্য আধাৰত সেনাই তিৰু-অটিঙ পথত এম্বুশ পাতি পিক আপ ট্ৰাকখন ৰ’বলৈ নিৰ্দেশ দিছিল যদিও বাহন নোৰোৱাত সেনাই ধাৰাসাৰ গুলীবৰ্ষণ কৰে ।\nক’লা দেওবাৰ! বিদ্ৰোহীৰ বিৰুদ্ধে চলা ভুল অভিযানত প্ৰাণ যোৱা নিৰীহ নগা লোককেইজনৰ আত্মীয়সকল ম্ৰিয়মান। খং আৰু ক্ষোভত জাগি উঠিছে নগা জাতীয় দল-সংগঠন। তেওঁলোকে ইয়াক আখ্যা দিছে ক’লা দেওবাৰ। ভাৰতৰাষ্ট্ৰই আৰু কিমান এনে দমনৰ নামত সন্ত্ৰাস চলাব। সেনাক বা এই পেৰা কামাণ্ডোক যদি সচাঁকৈয়ে ভুল খবৰ দিয়াৰ বাবে এনে এক ডাঙৰ ঘটনা সংঘটিত হল, তাৰ দায়িত্ব কোনে লব। ইতিহাসে কয় নগা জাতিক জোকাই নল’ব…\nভট্টদেৱ বিশ্ববিদ্যালয় বজালীৰ শিক্ষক সংস্থা গঠন…\nচোৰাংচোৱা ভুল তথ্যঃ নাগালেণ্ডত সেনাৰ পেৰা কমাণ্ডোৰ গুলীবৰ্ষণত ১৪ গৰাকী নিৰীহ গাওঁবাসীক হত্যা…


16.06.22 Morning Assame Murli Om Shanti BapDada Madhuban\n“মৰমৰ সন্তানসকল – তোমালোক কোনো দেহধাৰীৰ নাম ৰূপত আবদ্ধ হ'ব নালাগে, তোমালোকে অশৰীৰী হৈ পিতাক স্মৰণ কৰা তেতিয়া আয়ুস বৃদ্ধি হ'ব, নিৰোগী হৈ গৈ থাকিবা”\nবিচাৰ বুদ্ধি সম্পন্ন সন্তানসকলৰ মুখ্য লক্ষণসমূহ কি হ'ব?\nযিসকল বিচাৰ বুদ্ধি সম্পন্ন হ'ব তেওঁলোকে প্ৰথমে স্বয়ং ধাৰণা কৰি তাৰপাছত অন্যক কৰাব। ডাৱৰ ভৰপূৰ হৈ বৰ্ষা কৰিবগৈ। পঢ়াৰ সময়ত হামিয়াই নাথাকিব। ব্ৰাহ্মণীসকলৰ ওপৰত দায়িত্ব আছে – 1) ইয়ালৈ তেওঁলোককহে লৈ আহিব লাগে যিসকল সজীৱ হৈ গৈ আকৌ বৰ্ষা কৰে। 2) ইয়ালৈ তেওঁলোকহে আহিব লাগে যিসকলে ভালদৰে যোগত থাকি বায়ুমণ্ডল শক্তিশালী কৰি তোলাত সহায় কৰে। বিঘিনি নানে। ইয়াত আশে-পাশে বহুত শান্তি থকা উচিত। কোনো প্ৰকাৰৰ কোলাহল যাতে নহয়।\nওঁম্ নমঃ শিৱায়ে...\n‘ওঁম্ শান্তি’ৰ অৰ্থতো বুজোৱা হৈছে নহয় - পিতাই কয়, আত্মা আৰু পৰমাত্মা শান্ত স্বৰূপ হয়। যেনেকুৱা পিতা তেনেকুৱা সন্তান। গতিকে পিতাই সন্তানসকলক বুজায় - তোমালোক শান্ত স্বৰূপতো হোৱাই। বাহিৰত কোনো শান্তি পোৱা নাযায়। ৰাৱণৰাজ্য নহয় জানো। এতিয়া এই সময়ত কেৱল তোমালোকে পিতাক স্মৰণ কৰা, মই এওঁৰ শৰীৰত বিৰাজমান হৈ আছোঁ। তোমালোকক যি মত দিওঁ সেইমতে চলা। বাবাই কোনো নাম ৰূপত আবদ্ধ নকৰায়। এই নাম ৰূপ হৈছে বাহ্যিক। এই ৰূপত তোমালোক আবদ্ধ হ'ব নালাগে। গোটেই জগতে নাম ৰূপত আবদ্ধ কৰায়। বাবাই কয় - এই সকলোৰে নাম ৰূপ আছে, ইয়াক স্মৰণ নকৰিবা। নিজৰ পিতাক স্মৰণ কৰা তোমালোকৰ আয়ুসো স্মৃতিৰ দ্বাৰাই বৃদ্ধি হ'ব, নিৰোগীও হ'বা। লক্ষ্মী-নাৰায়ণো তোমালোকৰ দৰে আছিল, কেৱল শোভিত। এনেকুৱা নহয় যে ছাদৰ সমান ওখ-পাখ হয়। মনুষ্যতো মনুষ্যই হয়। সেয়েহে পিতাই কয় – কোনো দেহধাৰীক স্মৰণ কৰিব নালাগে। দেহক পাহৰিব লাগে। নিজক আত্মা বুলি বুজা - এই শৰীৰতো এৰিব লাগিব। দ্বিতীয় কথা - গাফিলতি নকৰিবা, বিকৰ্মৰ বোজা শিৰত বহুত আছে। বহুত গধুৰ বোজা। কেৱল এজন পিতাৰ স্মৃতি অবিহনে আঁতৰিব নোৱাৰে। পিতাই বুজাইছে - যিসকল সকলোতকৈ উচ্চ পাৱন হয়, তেওঁলোকেই আকৌ সকলোতকৈ পতিত হয়, এইক্ষেত্ৰত আচৰিত হ’ব নালাগে। নিজক চাব লাগে। পিতাক বহুত স্মৰণ কৰিব লাগে। যিমান সম্ভৱ পিতাক স্মৰণ কৰা, বহুত সহজ। যিজন ইমান মৰমৰ পিতা হয় তেওঁক উঠোঁতে-বহোঁতে স্মৰণ কৰিব লাগে। যাক আহ্বান কৰে যে পতিত-পাৱন আহক, কিন্তু গভীৰ মৰম নাথাকে। মৰম তথাপি স্বামী, পুত্ৰ আদিৰ প্ৰতি থাকে। কেৱল কৈছিল - পতিত-পাৱন আহক। পিতাই কয় - সন্তানসকল, মই কল্পই কল্পই, কল্পৰ সংগমত আহোঁ। গায়নো কৰা হৈছে - ৰুদ্ৰ জ্ঞান যজ্ঞ। কৃষ্ণতো হয়েই সত্যযুগৰ ৰাজকুমাৰ। তেওঁ আকৌ সেইটো নাম ৰূপ দেশ কালৰ বাহিৰে অন্যত আহিব নোৱাৰে। নেহৰুও সেইটো ৰূপত, সেইটো পদত আকৌ কল্পৰ পাছত আহিব। তেনেকৈয়ে শ্ৰীকৃষ্ণও সত্যযুগত আহিব। তেওঁৰ চেহেৰা সলনি হ'ব নোৱাৰে। এই যজ্ঞৰ নামেই হৈছে ৰুদ্ৰ জ্ঞান যজ্ঞ। ৰাজস্ব অশ্বমেধ যজ্ঞ। বাদশ্বাহীৰ কাৰণে উৎসৰ্গিত অৰ্থাৎ তেওঁৰ হৈ যোৱা। পিতাৰ হৈছা গতিকে এজনকে স্মৰণ কৰিব লাগে। বুদ্ধিৰ যোগসূত্ৰ হদৰ পৰা ছিঙি বেহদৰ সৈতে গঢ়িব লাগে, বহুত উচ্চ পিতা। তোমালোকে জানা যে পিতাই আহি কি দিয়ে। বেহদৰ পিতাই তোমালোকক বেহদৰ উত্তৰাধিকাৰ দি আছে, যিটো কোনেও দিব নোৱাৰে। মনুষ্যইতো সকলোৱে ইজনে সিজনক মাৰে, কাটি থাকে, আগতে জানো এনেকুৱা হৈছিল।\nতোমালোকে জানা পিতা আকৌ আহিছে। তেওঁ কয় – কল্প কল্পৰ সংগমযুগত, যেতিয়া নতুন সৃষ্টিৰ স্থাপনা কৰিব লাগে তেতিয়া মই আহোঁ। বিচাৰেও নতুন সৃষ্টি, নতুন ৰামৰাজ্য। তাত সুখ সম্পত্তি সকলো আছে, কাজিয়া কৰোঁতা কোনো নাথাকে। শাস্ত্ৰবোৰত সত্যযুগ, ত্ৰেতাকো নৰক কৰি দিছে। এয়া ভুল নহয় জানো। তেওঁলোকে অসত্য শুনায়, পিতাই সত্য শুনায়। পিতাই কয় - তোমালোকে মোক সত্য বুলি কোৱা নহয়। মই আহি সত্য কথা শুনাওঁ।5হাজাৰ বছৰ পূৰ্বে ভাৰতত কাৰ ৰাজ্য আছিল। সন্তানসকলে জানে - যথাযথ5হাজাৰ বছৰ পূৰ্বে এই লক্ষ্মী-নাৰায়ণৰ ৰাজ্য আছিল। এনেকৈ কয়ো – যীশুখ্ৰীষ্টৰ3হাজাৰ বছৰ পূৰ্বে ভাৰত স্বৰ্গ আছিল। হিচাপতো একেবাৰে চিধা। কয় - কল্পৰ আয়ুস ইমান (5 হজাৰ বছৰ) কিয় ৰাখি দিছে! হেৰৌ হিচাপ নকৰা কিয়। যীশুখ্ৰীষ্টৰ ইমান সময় হ'ল। যুগেই হৈছে এই4টা। আধাকল্প দিন, আধাকল্প ৰাতিত লাগি যায়। বুজাওঁতাগৰাকী বহুত ভাল হ'ব লাগে। পিতাই বুজায় - সন্তানসকল, কাম মহাশত্ৰু হয়। ভাৰতবাসীয়েহে দেৱতাসকলৰ মহিমা গায় - সৰ্বগুণ সম্পন্ন, 16 কলা সম্পন্ন, সম্পূৰ্ণ নিৰ্বিকাৰী…… আকৌ 16108 গৰাকী ৰাণী ক’ৰপৰা আহিল! তোমালোকে জানা ধৰ্মশাস্ত্ৰ একোৱেই নাই। ধৰ্মশাস্ত্ৰ সেইখনকে কোৱা হয় - যি ধৰ্ম প্ৰতিষ্ঠাপকে উচ্চাৰিত কৰে (শুনায়)। ধৰ্ম প্ৰতিষ্ঠাপকৰ নামত শাস্ত্ৰ ৰচনা হ’ল। এতিয়া তোমালোক সন্তানসকল নতুন সৃষ্টিলৈ যোৱা। এয়া সকলো পুৰণা তমোপ্ৰধান, সেইবাবে পিতাই কয় - পুৰণা বস্তুৰ পৰা বুদ্ধিৰ যোগসূত্ৰ আঁতৰাই মামেকম্ (কেৱল মোক; পৰমাত্মাক) স্মৰণ কৰা - তেতিয়া তোমালোকৰ বিকৰ্ম বিনাশ হ'ব।\nভুল কৰিলে তেতিয়া বাবাই বুজায়, এওঁৰ ভাগ্যই এনেকুৱা। হওতে একেবাৰে সহজ কথা। তোমালোকে জানো এইটো বুজিব নোৱাৰা? মোহৰ আঁত সকলোফালৰ পৰা আঁতৰাই একমাত্ৰ পিতাক স্মৰণ কৰা। 21 জন্মৰ বাবে তোমালোকৰ আৰু কোনো দুখ নাথাকিব। তোমালোক ইমান কুঁজা (প্ৰতিবন্ধী) আদিও নোহোৱা। তাততো বুজি পায় বচ্ আয়ুস পূৰা হ'ল, এইটো শৰীৰ এৰি অন্য এটা ল’ব লাগে। যিদৰে সাপৰ দৃষ্টান্ত আছে, জন্তুৰ দৃষ্টান্ত দিয়ে। নিশ্চয় তেওঁলোকে জানিছিল। এই সময়ৰ মনুষ্যতকৈ অধিক জ্ঞান জন্তুৰো থাকে। ভোমোৰাৰ উদাহৰণো ইয়াৰেই। পোকবোৰ কেনেকৈ লৈ যায়। এতিয়া তোমালোকৰ সুখৰ দিন আহি আছে। কন্যাসকলে কয় - আমি পৱিত্ৰ হৈ থাকোঁ, সেয়েহে বহুত মাৰ খাবলগীয়া হয়। অৱশ্যে হয়, সন্তানসকলেতো কিছু সহ্য কৰিবই লাগিব। অবলাসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰ হয় – এনেকৈও গায়ন আছে। অত্যাচাৰ কৰিলে তেতিয়াহে পাপৰ কলহ ভৰিব। ৰুদ্ৰ জ্ঞান যজ্ঞত বিঘিনিতো বহুত আহিব। অবলাসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰ হ'ব। এনেকৈ শাস্ত্ৰবোৰতো গায়ন আছে। কন্যাসকলে কয় - বাবা আজিৰ পৰা5হাজাৰ বছৰ পূৰ্বে আপোনাক লগ পাইছিলোঁ। স্বৰ্গৰ অধিকাৰ লৈছিলোঁ। মহাৰাণী হৈছিলোঁ। বাবাই কয় – হয় কন্যাসকল, ইমান পুৰুষাৰ্থ কৰিব লাগিব। স্মৰণ শিৱবাবাক কৰিব লাগে, এওঁক নহয়। এওঁ গুৰু নহয়। এওঁৰ কাণেও শুনে। তেওঁ তোমালোকৰ পিতা, শিক্ষক, সৎগুৰু হয়। এওঁৰ দ্বাৰা শিকি আনক শিকায়। সকলোৰে পিতা সেই এজনেই। আমাকো শিকাওঁতা তেৱেঁই সেইবাবে বেহদৰ পিতাক স্মৰণ কৰিব লাগে। বিষ্ণু বা ব্ৰহ্মাক জানো পতিৰো পতি বুলি ক’ব। শিৱবাবাকহে পতিৰো পতি বুলি কোৱা হয়। তেন্তে কিয়নো তেওঁৰ শৰণাপন্ন নহওঁ। তোমালোক সকলো প্ৰথমে মূলবতন নিজৰ মা-পিতাৰ ঘৰলৈ যাবা তাৰপাছত শহুৰৰ ঘৰলৈ আহিব লাগে। প্ৰথমে শিৱবাবাৰ সন্মুখত গৈ চালাম দিব লাগিব, তাৰপাছত সত্যযুগলৈ আহিম। কিমান সহজ পা-পইচাৰ কথা।\nবাবাই সকলোফালৰ সন্তানসকলক লক্ষ্য কৰে। ক’ৰবাত কোনোবাই কলমটিয়াইতো নাথাকে। যদি কলমটিয়ালে, হামিয়ালে, বুদ্ধিযোগ অন্যফালে গ’ল তেন্তে তেওঁলোকে বায়ুমণ্ডল নষ্ট কৰি দিয়ে, কিয়নো বুদ্ধিযোগ বাহিৰত ভ্ৰমি ফূৰে নহয়। সেইবাবে বাবাই সদায় কয় - ডাৱৰ এনেকুৱা লৈ আহা, যাতে সজীৱ হৈ গৈ বৰ্ষা কৰে। নহ’লেনো বাকী আহি কি কৰিব। লৈ আহোঁতাসকলৰ ওপৰতো দায়িত্ব আছে। কোনগৰাকী ব্ৰাহ্মণী বিচাৰ বুদ্ধি সম্পন্ন যিয়ে ভৰপূৰ হৈ গৈ বৰ্ষা কৰিব। তেনেকুৱাসকলক লৈ আনিব লাগে। বাকী অন্যক লৈ আহিলে লাভেই বা কি। শুনি, ধাৰণা কৰি আকৌ ধাৰণা কৰাব লাগে। পৰিশ্ৰমো কৰিব লাগে। যদি এই ভাণ্ডাৰৰ পৰা খোৱা তেন্তে দুখ-কষ্ট দূৰ হৈ যায়। গতিকে ইয়ালৈ তেওঁলোক আহিব লাগে - যিসকল যোগযুক্ত হৈও ভালদৰে থাকিব পাৰে। নহ'লে বায়ুমণ্ডল নষ্ট কৰি দিয়ে। এই সময়ত আৰুহে সাৱধানে থাকিব লাগে। ফটো আদি তোলাৰো কথা নাই। যিমান সম্ভৱ পিতাৰ স্মৃতিত থাকি যোগদান দিব লাগে। আশে-পাশে বহুত শান্তি বিৰাজ কৰিব লাগে। হস্পিতাল সদায় নিলগত একাষৰীয়া ঠাইত থাকে, য'ত কোলাহল নহয়। ৰোগীক শান্তি লাগে। তোমালোকে নিৰ্দেশনা পোৱা – গতিকে সেই শান্তিত থাকিব লাগে। পিতাক স্মৰণ কৰা, এয়া হৈছে প্ৰকৃত শান্তি। বাকী হৈছে কৃত্ৰিম। তেওঁলোকে কয় নহয় - দুই মিনিট সম্পূৰ্ণ নিস্তব্ধতা (ডেড চাইলেন্স)। কিন্তু সেই দুই মিনিটত বুদ্ধি ক'ত ক’ত গৈ থাকে। এজনৰো প্ৰকৃত শান্তি নাথাকে। তোমালোক উপৰাম হৈ যাবা। মই আত্মা, এয়া হৈছে নিজৰ স্বধৰ্মত থকা। বাকী শ্বাসৰোধ কৰি শান্ত হৈ থকা, সেয়া কোনো প্ৰকৃত শান্তি নহয়। কয় - তিনি মিনিট মৌনতা (শান্ত অৱস্থা), অশৰীৰী হোৱা – কাৰো শক্তি নাই যিয়ে এনেকৈ ক’ব পাৰে। পিতাৰে মহাবাক্য - মৰমৰ সন্তানসকল, মোক স্মৰণ কৰা তেতিয়া তোমালোকৰ জন্ম-জন্মান্তৰৰ পাপ খণ্ডন হৈ যাব। নহ’লে পদ ভ্রষ্ট হৈ যাব আৰু শাস্তিও খাব লাগিব। শিৱবাবাৰ নিৰ্দেশনা মতে চলিলেহে কল্যাণ হয়। পিতাক সদায় স্মৰণ কৰিব লাগে। যিমান সম্ভৱ অতিকৈ মৰমৰ পিতাক স্মৰণ কৰিব লাগে। বিদ্যাৰ্থীয়ে নিজৰ শিক্ষকৰ সন্মান ৰখাৰ বহুত খেয়াল ৰাখিবলগীয়া হয়। যদি গৰিষ্ঠসংখ্যক বিদ্যাৰ্থী উত্তীৰ্ণ নহয় তেন্তে শিক্ষকৰ বেতন বৃদ্ধি নহয়। ইয়াত কৃপা বা আশীৰ্বাদৰ কথা নাথাকে। প্ৰত্যেকে নিজৰ ওপৰত কৃপা বা আশীৰ্বাদ কৰিব লাগে। বিদ্যাৰ্থীয়ে নিজে নিজৰ ওপৰত কৃপা কৰে, পৰিশ্ৰম কৰে। এয়াও হৈছে পঢ়া। যিমানে যোগযুক্ত হ’বা সিমানে বিকৰ্মাজিৎ হ'বা, উচ্চ পদ পাবা। স্মৃতিৰে সৰ্বদা নিৰোগী হ'বা। ‘মনমনাভৱ’ (নিজক আত্মা বুলি বুজি মোক পৰমাত্মাক স্মৰণ কৰা)। কৃষ্ণই এনেকৈ ক’ব পাৰিব জানো। এনেকৈ নিৰাকাৰ পিতাই কয় - বিদেহী হোৱা। এয়া হৈছে ঈশ্বৰৰ বেহদৰ পৰিয়াল। মা-পিতা, ভাই-ভনী আছে বচ্, অন্য কোনো সম্বন্ধ নাই। অন্য সকলো সম্বন্ধত খুড়া, মামা, ক'কা থাকে। ইয়াত কেৱল ভাই-ভনীৰহে সম্বন্ধ। এনেকুৱা কেৱল সংগমৰ বাহিৰে কেতিয়াও নহয়। যিহেতু আমি মাতা-পিতাৰ পৰা উত্তৰাধিকাৰ লওঁ। অপাৰ সুখ পাওঁ নহয়। ৰাৱণৰাজ্যত হৈছে অপাৰ দুখ। ৰামৰাজ্যত অপাৰ সুখ, যাৰ বাবে তোমালোকে পুৰুষাৰ্থ কৰা। যিয়ে যিমান পুৰুষাৰ্থ কৰে সেয়া কল্প কল্পৰ বাবে সিদ্ধ হৈ যায়। প্ৰাপ্তি বহুত শ্ৰেষ্ঠ। যিসকল কোটিপতি, পদমপতি আছে, তেওঁলোকৰ সকলো ধন মাটিত মিলি যাব। অলপ যুদ্ধ লাগিবলৈ দিয়া তেতিয়া দেখিবা কি হয়। বাকী কাহিনী হৈছে তোমালোক সন্তানসকলৰ। সঁচা কাহিনী শুনি তোমালোক সন্তানসকল সত্যখণ্ডৰ মালিক হোৱা। এইটো দৃঢ় নিশ্চয় আছে নহয়। নিশ্চয় অবিহনে ইয়ালৈ কোনো আহিব নোৱাৰে। তোমালোক সন্তানসকলে কোনো গাফিলতি কৰিব নালাগে। পিতাৰ পৰা সম্পূৰ্ণ উত্তৰাধিকাৰ ল’ব লাগে, যিদৰে মম্মা-বাবাই লৈ আছে। ভাল বাৰু!\n(1) শৰীৰৰ পৰা উপৰাম হৈ স্বধৰ্মত স্থিত হৈ থকাৰ অভ্যাস কৰিব লাগে। যিমান সম্ভৱ অতিকৈ মৰমৰ পিতাক স্মৰণ কৰিব লাগে। মোহৰ আঁত সকলো ফালৰ পৰা আঁতৰাই দিব লাগে।\n(2) পঢ়াৰ প্ৰতি পূৰা ধ্যান দি নিজৰ ওপৰত নিজে কৃপা অথবা আশীৰ্বাদ কৰিব লাগে। বুদ্ধিৰ যোগসূত্ৰ হদৰ পৰা আঁতৰাই বেহদৰ সৈতে গঢ়িব লাগে। পিতাৰ হৈ পিতাৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ উৎসৰ্গিত হৈ যাব লাগে।\nসদায় সত্যৰ সংগৰ দ্বাৰা দুৰ্বলতাসমূহ সমাপ্ত কৰোঁতা সহজ যোগী, সহজ জ্ঞানী হোৱা\nযিকোনো দুৰ্বলতা তেতিয়া আহে যেতিয়া সত্যৰ সংগৰ পৰা কাষৰীয়া হৈ যায় আৰু অন্যৰ সংগ লৈ লয়। সেইবাবে ভক্তিত কোৱা হয় সদায় সৎসংগত থাকা। সৎসংগ অৰ্থাৎ সদায় সত্য পিতাৰ সংগত থাকা। তোমালোক সকলোৰে বাবে সত্য পিতাৰ সংগ অতি সহজ কিয়নো সমীপৰ সম্বন্ধ হয়। সেয়েহে সদায় সৎসংগত থাকি দুৰ্বলতাসমূহ সমাপ্ত কৰোঁতা সহজ যোগী, সহজ জ্ঞানী হোৱা।\nসদায় প্ৰসন্ন হৈ থাকিবলৈ হ'লে প্ৰশংসা শুনাৰ ইচ্ছা ত্যাগ কৰি দিয়া।\nমাতেশ্বৰী জিৰ অমূল্য মহাবাক্য - "মুক্তি আৰু জীৱনমুক্তিৰ অৱস্থা"\nমুক্তি আৰু জীৱনমুক্তি দুয়োটা অৱস্থা নিজা নিজা, এতিয়া যিহেতু আমি মুক্তি বুলি কওঁ তেন্তে মুক্তিৰ অৰ্থ হৈছে আত্মা শৰীৰৰ ভূমিকাৰ পৰা মুক্ত, তাৰমানে আত্মাৰ শৰীৰ সহিত এইখন সৃষ্টিত ভূমিকা নাই। যিহেতু আত্মাৰ মনুষ্যৰ শৰীৰত ভূমিকা নাই তাৰমানে আত্মা নিৰাকাৰী সৃষ্টিত আছে, সুখ-দুখৰ পৰা উপৰাম সৃষ্টিত আছে ইয়াকে মুক্ত অৱস্থা বুলি কোৱা হয়। ইয়াক কোনো মুক্তি পদ বুলি নকয় আৰু যিসকল আত্মা কৰ্ম বন্ধনৰ পৰা মুক্ত অৰ্থাৎ শৰীৰেৰে ভূমিকা পালন কৰা সত্ত্বেও আত্মা কৰ্ম বন্ধনৰ পৰা উপৰাম, তেন্তে তাক জীৱনমুক্ত পদ বুলি কোৱা হয় যিটো সকলোতকৈ উচ্চ অৱস্থা। সেয়া হৈছে আমাৰ দেৱতাৰ প্ৰালব্ধ, এইটো জন্মতে পুৰুষাৰ্থ কৰিলে এই সত্যযুগী দেৱতাৰ প্ৰালব্ধ পোৱা যায়, সেয়া হৈছে আমাৰ উচ্চ পদ কিন্তু যিসকল আত্মা ভূমিকাত নাই তেনে আত্মাৰ পদৰ কথা কেনেকৈ কোৱা হ'ব? যেতিয়া আত্মাৰ মঞ্চত ভূমিকা নাথাকে তেন্তে মুক্তি কোনো পদ নহয়। এতিয়া ইমানবোৰ যি মনুষ্য সম্প্ৰদায় আছে সেই সকলো সত্যযুগত নাথাকে কিয়নো তাত মনুষ্য সম্প্ৰদায় কমসংখ্যক হয়। গতিকে যিয়ে যিমান প্ৰভুৰ সৈতে যোগসূত্ৰ গঢ়ি কৰ্মাতীত হৈছে, তেওঁলোকে সত্যযুগী জীৱনমুক্ত দেৱী-দেৱতা পদ পায়। বাকী যিসকল ধৰ্মৰজাৰ দ্বাৰা শাস্তি খাই কৰ্মবন্ধনৰ পৰা মুক্ত হৈ শুদ্ধ হৈ মুক্তিধামলৈ যায়, তেওঁলোক মুক্তিত থাকে কিন্তু মুক্তিধামত কোনো পদ নাই, সেইটো অৱস্থাতো পুৰুষাৰ্থ অবিহনে আপোনাআপুনি এটা সময়ত পোৱাই যায়। দ্বাপৰৰ পৰা কলিযুগৰ অন্তলৈকে মনুষ্যৰ ইচ্ছা জাগি আহিছে যে আমি জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰত নাহোঁ, সেই আশা এতিয়া পূৰ্ণ হয়। ইয়াৰ অৰ্থ সকলো আত্মাই মুক্তিধাম অৱশ্যে অতিক্ৰম কৰিব লাগে। ভাল বাৰু!


শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ চাৰ্কিট\nঅসম বিধানসভাৰ চলিত বাজেট অধিৱেশনৰ আজি অৰ্থাৎ ৩০ মাৰ্চত মুখ্যমন্ত্ৰী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই বিৰোধীৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ চাৰ্কিট সন্দৰ্ভত এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিকল্পনাৰ কথা ঘোষণা কৰিছে। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে পৰ্যটন ক্ষেত্ৰখনক নতুন মাত্ৰা দিয়াৰ বাবে ব্যৱস্থা কৰা বুদ্ধ চাৰ্কিটৰ দৰে অসমতো শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ চাৰ্কিট বা পৰিক্ৰমা বা ভাল শব্দ এটাৰে মহাপুৰুষগৰাকীৰ জন্মৰ পৰা মৃত্যুলৈকে জীৱন পৰিক্ৰমাটোক এটা পৰ্যটন পেকেজত সামৰি লোৱা হ'ব। কেনে হ'ব শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ চাৰ্কিটৰ ৰূপৰেখা?\nশ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ চাৰ্কিট। এইটোৱেই নাম হ’ব নে আন কিবা, সেইটো এতিয়াই ন দি ক’ব পৰা হোৱা নাই।কথাবোৰ এতিয়াও এজন ব্যক্তিৰ পৰিকল্পনাৰ পৰিধিতে সীমাবদ্ধ হৈ আছে। তাৰ পৰা বাহিৰ ওলোৱাৰ পিছত কি নাম লাভ কৰে, সেয়া জানিব পৰা হ’ব। কিন্তু ‘শংকৰদেৱ চাৰ্কিট’ত অন্তৰ্নিহিত হৈ আবেদনখিনিৰ পৰা ই বৰ বেছি আঁতৰলৈ গুচি নাযাব, সেইটো কিন্তু ন দি ক’ব পাৰি। বিষয়টোৰ গভীৰতালৈ যোৱাৰ পূৰ্বে অলপ ৰাজনীতিৰ কথা পাতি লওঁ। গণতান্ত্ৰিক শাসন ব্যৱস্থাত ৰাজনীতিৰ মূল্য আৰু গুৰুত্ব অপৰিসীম। ৰাজনীতি কৰা লোক অৰ্থাৎ ৰাজনীতিকসকলেই ৰাষ্ট্ৰ পৰিচালনা কৰে। ইয়াৰ বাবে ৰাজনীতিকক ক্ষমতাৰ দৰকাৰ। সৰল অৰ্থত ক’বলৈ গ’লে, ক্ষমতা হৈছে ৰাজনীতিকৰ অন্তহীন সন্ধান। আনহাতে, শাসনৰ বাঘজৰীডাল হাতত পৰাৰ পিছত তাক পিছলি নোযোৱাকৈ গোটেই জীৱনটো ধৰি ৰখাৰ প্ৰচেষ্টাও ৰাজনীতিকৰ এটা ডাঙৰ লক্ষ্য। তেওঁলোকৰ কাম-কাজবোৰো এইটো বৃত্তৰ পৰিধিতে ঘূৰে বা ঘূৰি থাকে। অৱশ্যে ইয়াৰ সৰলীকৰণো শুদ্ধ নহয়। সকলোৱে ক্ষমতাৰ বাবে ৰাজনীতি নকৰে। কিন্তু আজিৰ তাৰিখত তেওঁলোক ব্যতিক্ৰম। এই যে ৰাজনীতিকে কৰা কামবোৰ, তাত কোনোৱে ৰাজনীতিৰ গন্ধ পায়। বিশেষকৈ বিৰোধী শিবিৰে প্ৰথমে সেইবোৰত ৰাজনীতিৰ গন্ধ আছে নে নাই, তাৰ সন্ধান কৰে। অৱশ্যে এইটো অস্বাভাৱিকো নহয়। বিৰোধীকো ক্ষমতা লাগে। এইবোৰৰ মাজতো কিছুমান কাম বা চিন্তা ব্যতিক্ৰম হৈ থিয় দিয়ে। ৰাজনীতিৰ ঊৰ্ধ্বলৈ গুচি যায়।\nমুখ্যমন্ত্ৰী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই বিগত বৰ্ষৰ অক্টোবৰত শুৱালকুছিত অনুষ্ঠিত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ আৱিৰ্ভাৱ মহোৎসৱত প্ৰথমে এই পৰিকল্পনাটোৰ কথা সংবাদ মাধ্যমৰ জৰিয়তে ৰাজহুৱা কৰিছিল। তেওঁ এজন ৰাজনীতিক। এটা ৰাজনৈতিক দলৰ নেতা। তেওঁৰ কাম-কাজ, চিন্তা-ধাৰাত ৰাজনৈতিক দলটোৰ নীতি-আদৰ্শৰ প্ৰতিফলন ঘটাতো স্বাভাৱিক। সেয়ে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱক লৈ তেওঁ কৰা পৰিকল্পনাটোতো কোনোৱে ৰাজনীতিৰ গন্ধ পাব পাৰে। কোনোবাৰ নাকত তেনে গন্ধ এটা গৈ খুন্দা মাৰিব পাৰে। কিন্তু পৰিকল্পনাটোৱে যদি বাস্তৱ ৰূপ লাভ কৰে, সি অসম তথা অসমীয়া জাতিৰ বাবে এটা মহৎ কাম কৰা হ’ব। অসমৰ জাতীয় জীৱনত ইয়াৰ প্ৰভাৱ সুদূৰ প্ৰসাৰী হৈ পৰিব। মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱক আজিৰ পৃথিৱীয়ে অধিক ভালদৰে আৰু অৰ্থৱহ ধৰণে বুজিব পাৰিব। মুখ্যমন্ত্ৰী ড০ শৰ্মাই সাংবাদিকৰ আগত কৈছিল, মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে জন্মৰ পৰা মৃত্যুলৈকে অসমৰ যি যি ঠাইলৈ গৈছিল বা পদৰেণু পৰিছিল, সেই সকলোবোৰ ঠাই পৰ্যটন কেন্দ্ৰলৈ উন্নীত কৰি ‘বৌদ্ধ চাৰ্কিট’ৰ দৰে এটা পৰ্যটন পেকেজসদৃশ ব্যৱস্থা গঢ়ি তোলা হ’ব। যাত্ৰাটো গুৰুজনাৰ জন্মস্থানৰ পৰা আৰম্ভ হৈ মহাপ্ৰয়াণৰ পৱিত্ৰভূমি মধুপুৰত সমাপ্ত কৰা হ’ব। যাত্ৰাপথত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে জীৱন পৰিক্ৰমাত বাহৰ পতা অসমৰ প্ৰতিখন ঠাইক স্পৰ্শ কৰা হ’ব। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে অনুৰূপ ব্যৱস্থা এটা বৌদ্ধ ধৰ্মক লৈ গঢ়ি তুলিছিল। ‘বৌদ্ধ চাৰ্কিট’ নামেৰে জনাজাত পৰ্যটন ব্যৱস্থাটোত ভাৰতত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ সৈতে সম্পৰ্কিত পৱিত্ৰ স্থানসমূহক সামৰি লোৱা হৈছে। ৰে’লৰ সেই যাত্ৰাটো উত্তৰপ্ৰদেশৰ বাৰাণসীৰ পৰা বিহাৰৰ বুদ্ধগয়ালৈ সামৰি লোৱা হৈছে। মুখ্যমন্ত্ৰী ড০ শৰ্মাৰ পৰিকল্পনাটোৰ ক্ষেত্ৰখন ইয়াতকৈ অধিক বহল আৰু বৈচিত্ৰ্যময় হ’ব। কিয়নো আৱৰ্তটোত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ প্ৰায় সমগ্ৰ জীৱন পৰিক্ৰমাটো অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকিব।\nপ্ৰশ্ন হয়, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ চাৰ্কিট নামৰ এই ধাৰণাটোৱে আমাক কি দিব? ইয়াক জানিবলৈ হ’লে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু তেওঁৰ জীৱন পৰিক্ৰমাৰ তাৎপৰ্যৰ অনুসন্ধান কৰিব লাগিব। মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কি বা কোন, সেইটো অসমৰ জনসাধাৰণক নতুনকৈ কোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই। আমেৰিকাৰ ষ্টকহ’ম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক ড০ উইলিয়াম স্মিথে কৈছিল, ‘মই বিশ্বৰ প্ৰায় সকলো ধৰ্মৰ দৰ্শন আৰু সেই দৰ্শনৰ স্ৰষ্টা ধৰ্মগুৰুসকলৰ জীৱনীও অধ্যয়ন কৰিলোঁ, কিন্তু আচৰিত কথা যে একেবাৰে প্ৰচাৰ নোহোৱা ভাৰতৰ পূবত অৱস্থিত অসমত প্ৰচলিত (এক শৰণ হৰি নাম ধৰ্ম) ধৰ্মটো বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠ তথা বিজ্ঞানসন্মত ধৰ্ম বুলি মই প্ৰমাণ পালোঁ। এই ধৰ্ম দৰ্শনৰ প্ৰৱৰ্তকজন বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠ ধৰ্মগুৰু।‘ জগতগুৰু মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ মাথোঁ ধৰ্মগুৰুৱেই নহয়, তেওঁ এজন সমাজ সংস্কাৰক, কবি, না্ট্যকাৰ, সাহিত্যিক, সুদক্ষ নেতা। সৰ্বগুণাকৰ। বিশ্বৰ এজন শ্ৰেষ্ঠ মানৱ। এই মহাপুৰুষ, যুগনায়কগৰাকীয়ে বিভিন্ন কাৰণত এখন ঠাইৰ পৰা এখন ঠাইলৈ পৰিভ্ৰমণ কৰিবলগীয়া হৈছিল। কেতিয়াবা ৰাজৰোষত পৰি ঠাই এৰিবলগীয়া হৈছিল। কেতিয়াবা ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ তাগিদাত, কেতিয়াবা জ্ঞানৰ অন্বেষণত তেওঁ বিভিন্ন ঠাই ভ্ৰমণ কৰিছিল। তেওঁ য’লৈ গৈছিল, তাতেই সৃষ্টি আৰু কৃতিৰে এখন নতুন পৃথিৱী গঢ়ি থৈ আহিছিল। মুখ্যমন্ত্ৰী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ পৰিকল্পনাত সেইবোৰ বিষয়ে নিশ্চয় স্থান পাইছে। পাটবাউসীত থকা সময়ছোৱাত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে স্থায়ীকৈ সত্ৰ স্থাপন কৰি জীৱনৰ বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ কাম সমাপন কৰিছিল। তেওঁ কীৰ্তন ঘোষাৰ শেষৰ অংশ তাতেই ৰচনা কৰিছিল। তদুপৰি, পাটবাউসীতে ভাগৱতৰ প্ৰথম, দ্বিতীয়, তৃতীয়, সপ্তম, অষ্টম, দশম, একাদশ আৰু দ্বাদশ স্কন্ধৰ ভাঙনিও কৰে। এক কথা ক’বলৈ গ’লে পাটবাউসী আছিল শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ সৃষ্টি আৰু কৃতিৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ভূমি। এই পৱিত্ৰ ভূমিতেই মহাপুৰুষজনাই ৰুক্মিণী হৰণ, ভক্তি প্ৰদীপ, নিমি নৱ সিদ্ধ সংবাদ, কালীয় দমন আদি ৰচনা কৰে। তেওঁৰ একমাত্ৰ সংস্কৃত গ্ৰন্থ ‘ভক্তি ৰত্নাকৰ’-ও পাটবাউসীতে ৰচিত। তাত বহি গুৰুজনাই বিভিন্ন ভটিমা, বৰগীতো ৰচনা কৰিছিল। পাটবাউসীতে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ অসমীয়াগৰাকীয়ে মহাপুৰুষ মাধৱদেৱক এখন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল। তাৰেই ফচল নামঘোষা। যেতিয়া পৰ্যটক বা ভক্ত এজনে সেই চাৰ্কিটটোৰ অংশ হিচাপে পাটবাউসীত ভৰি দিব, তাত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ সেই সৃষ্টি আৰু কৃতি প্ৰত্যক্ষ কৰিব পৰাকৈ উপস্থাপনৰ ব্যৱস্থা থাকিব লাগিব। তেতিয়াহে পৰ্যটন ব্যৱস্থাটো সাৰ্থক হ’ব। অসম তথা বাহিৰৰ পৰা অহা লোকেও শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱক ভালদৰে বুজিব পাৰিব। আলিপুখুৰী গাঁৱৰ পৰা আহি শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে বৰদোৱাত থকা সময়ছোৱাত অসমত নাট্য আন্দোলন এটাৰ জন্ম হয়। ‘চিহ্নযাত্ৰা’ ইয়াৰ উৎকৃষ্ট উদাহৰণ। বৰপেটাৰ সৈতে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ অমৰ সৃষ্টি ‘বৃন্দাবনী বস্ত্ৰ’ৰ কাহিনী জড়িত হৈ আছে। বস্ত্ৰখনক বিস্ময় বুলিও ক’ব পাৰি। বৰদোৱাৰ পিছত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে ৰৌতালৈ যায় বুলি চৰিতপুথিত উল্লেখ আছে। তাৰ পাছত তেওঁ গাংমৌত বসতি পাতে। গাংমৌত তেওঁ প্ৰায় সাত বছৰ আছিল। গাংমৌত যুগনায়ক শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ ধৰ্মমূলক ৰচনাই নতুন গতি লাভ কৰিছিল। তাত তেওঁ কীৰ্তন ঘোষাৰ পাষণ্ড মৰ্দন, অজামিল উপাখ্যান আৰু প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ ৰচনা কৰে। গাংমৌতে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে কালজয়ী বৰগীত ‘পাৱে পৰি হৰি, কৰোহো কাতৰি, প্ৰাণ ৰাখবি মোৰ’ ৰচনা কৰে। মহাপুৰুষগৰাকীয়ে প্ৰথম পুত্ৰ ৰামানন্দৰ জন্মৰ বাতৰি পাই আহ্লাদিত হৈ বৰগীতটো ৰচনা কৰিছিল। গাংমৌৰ পৰা তেওঁ মাজুলীৰ ধোঁৱাহাট-বেলগুৰিলৈ যায়। এই পৱিত্ৰভূমিৰ সৈতে অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ এটা উল্লেখযোগ্য ঘটনা সংঘটিত হৈছিল। শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ মণিকাঞ্চন সংযোগ ঘটে। তাত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে কীৰ্তনঘোষাৰ কেইবাটাও অধ্যায় ৰচনা কৰে। তাৰ পৰা তেওঁ ভটিয়াই কোচ ৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰে। মধুপুৰত সামৰণি পৰা এই যাত্ৰাটোতো মহাপুৰুষগৰাকীয়ে অসমক বহু অমূল্য অৰিহনা যোগাই ধন্য কৰিছে। চূণপোৰা, কুমাৰকুছি, পাটবাউসী, তাঁতিকুছি, বৰ্তমান বঙাইগাঁও জিলাৰ আমগুৰি, ঘৰশিয়া সত্ৰৰ পৱিত্ৰভূমি, ৰামৰায়কুটি আদি পাৰ হৈ তেওঁ বৰ্তমানৰ কোচবিহাৰ জিলাত প্ৰৱেশ কৰে। জিলাখনত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে কেইবাখনো সত্ৰ স্থাপন কৰাৰ পিছত মধুপুৰত জীৱনৰ অন্তিম দিনকেইটা কটায়। তেওঁৰ ভটিয়নী যাত্ৰাটো বহু কাহিনী, কৃতি আৰু সৃষ্টিৰে সমৃদ্ধ। সেই প্ৰতিটো স্থানত তেওঁৰ কাম-কাজৰ প্ৰতিফলন ঘটাকৈ উপস্থাপনৰ ব্যৱস্থা থাকিব লাগিব।\nলেখাটোৰ মাজতে প্ৰশ্ন এটা কৰি থৈছিলোঁ, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ চাৰ্কিট নামৰ এই ধাৰণাটোৱে আমাক কি দিব? মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱক জনাবলৈ, বুজাবলৈ আৰু জানিবলৈ ই এটা উত্তম ব্যৱস্থা হ’ব। যিয়ে যাত্ৰাটোৰ অংশীদাৰ হ’ব, তেওঁ হৃদয়ত যুগপুৰুষগৰাকীৰ ছবি এখন কঢ়িয়াই লৈ যাব। মহাপুৰুষগৰাকীৰ বিষয়ে অধিক অধ্যয়ন আৰু তথ্য সংগ্ৰহৰ প্ৰতি কৌতুহল কৰি তুলিব। অসমৰ বাহিৰৰ পৰা অহা পৰ্যটকে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱক অধিক প্ৰাঞ্জলকৈ হৃদয়ত স্থাপন কৰাৰ সুবিধা পাব। অসমত পৰ্যটন উদ্যোগটো সমৃদ্ধিশালী হ’ব। কৰ্মসংস্থাপনৰ ক্ষেত্ৰখন সম্প্ৰসাৰিত হ’ব। বহু অনাদৃত-অৱহেলিত নতুবা অল্পখ্যাত সত্ৰ আৰু স্থানৰ বিষয়ে মানুহ জানিব পাৰিব। যেনে ঘৰশিয়া সত্ৰ। মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে স্থাপন কৰা সত্ৰখনৰ বিষয়ে অসমৰ বেছিভাগ লোক জ্ঞাত নহয়। সত্ৰখন যুগ যুগ ধৰি জংঘলৰ মাজত আবৃত হৈ পৰি আছিল। আনকি দাঁতি কাষৰীয়া লোকেও ইয়াৰ বিষয়ে ভালদৰে জনা নাছিল। ঐতিহাসিক অসম আন্দোলনৰ সৈতে সাঙোৰ খাই থকা প্ৰেমকান্ত মহন্তদেৱে সত্ৰখনক মানুহৰ মাজলৈ উলিয়াই আনিছিল। তাৰ পিছত সত্ৰখনৰ কিছু উন্নতি ঘটে। সেই অঞ্চলটো অতি পিছপৰা। তেনে ঠাইৰ বিকাশত মুখ্যমন্ত্ৰী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ পৰিকল্পনাটোৱে বিশেষভাৱে অৰিহনা যোগাব পাৰে। মুঠতে পৰিকল্পনাটোৰ যোগাত্মক দিশ অনেক। আশা কৰোঁ, অতি সোনকালে ই বাস্তৱ ৰূপ পৰিগ্ৰহ কৰিব।


ভীমবৰ দেউৰী আৰু অসমৰ জাতি সমস্যাত এভুমুকি ( ড° পৰমানন্দ মজুমদাৰ ) - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / অতিথি সম্পাদকৰ চ’ৰা / ভীমবৰ দেউৰী আৰু অসমৰ জাতি সমস্যাত এভুমুকি ( ড° পৰমানন্দ মজুমদাৰ )\nডিচেম্বৰ 2, 2016\tঅতিথি সম্পাদকৰ চ’ৰা, জননেতা ভীমবৰ দেউৰী বিশেষ মন্তব্য কৰক 387 দৰ্শন\nভীমবৰ দেউৰীক অসমৰ আজি প্ৰজন্মই নেজানে৷ তেওঁ ঢুকোৱা অৰ্ধশতিকা পাৰ হৈ গ’ল৷ ১৯০৩ চনৰ পৰা ১৯৪৭ চনলৈ মাথোঁ ৪৪ টা বসন্তৰ নাতিদীৰ্ঘ তেওঁৰ জীৱন কালত তেওঁ লোৱা ভূমিকাই অসমীয়া জাতিৰ কলিজাক স্পৰ্শ কৰি গৈছিল৷ কিন্তু অসমীয়া মধ্যবিত্তৰ প্ৰভাৱশীল অংশই তেওঁক কোনোদিনে স্বীকৃতি দিব নেজানিলে৷ তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত অৰ্ধশতিকা ধৰি অসমত ভালেমান জাতীয়তাবাদী আন্দোলন হৈ গ’ল, কিন্তু জাতিটোৰ অস্তিত্বসূচক (!) আন্দোলনসমূহত আমি ভীমবৰ দেউৰীৰ দৰে ব্যক্তিত্বক তুলি ধৰা নেদেখিলোঁ৷ যি সময়ত অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰীৰ দৰে লোকৰ সক্ৰিয় আৰু সতেজ ভূমিকাৰ বিষয়ে আজিৰ অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ প্ৰবক্তাসকলে আকাশ-বতাহ কঁপাই তুলিছে, সেই একে সময়তে এজন প্ৰখৰ সমাজ চেতনাসম্পন্ন ব্যক্তি ভীমবৰ দেউৰীক স্মৰণ কৰিব নোৱাৰাটো যে জাতি সম্পৰ্কে থকা সংকীৰ্ণ ধ্যান-ধাৰণাৰে অভিব্যক্তি সেইকথা আজিৰ অসমৰ পটভূমিয়ে পৰীক্ষাগাৰত প্ৰমাণ কৰাৰ নিচিনাকৈয়ে সকলোকে দেখুৱাই দিছে৷ আজি ভাবি আচৰিত লাগে, ভীমবৰ দেউৰীৰ দৰে ব্যক্তিকো এটা সময়ত সাম্প্ৰদায়িক আখ্যা দিবলৈ অসমীয়া মধ্যবিত্তৰ এচামে কুণ্ঠাবোধ কৰা নাছিল৷\nকি কৰিছিল ভীমবৰে ? তেওঁ জীৱনৰ আদিকালতে উপলব্ধি কৰিলেঃ ভাৰতৰ অন্য ৰাজ্যৰ তুলনাত অসমখন পিছপৰা, অসমৰ ভিতৰৰে আকৌ পিছ পৰা হ’ল জনজাতিসকল৷ এই উপলব্ধি হৈছিল তেওঁৰ নিজৰ জীৱনৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰাই – সেয়া আনে জাপি দিয়া নাছিল৷ দুটা দৃষ্টান্তই সেই কথা প্ৰতিপন্ন কৰেঃ\n[ক] ভীমবৰ দেউৰী আছিল অতি মেধাবী ছাত্ৰ৷ উজনি অসমৰ শিৱসাগৰ জিলাৰ পানীদিহিং মৌজাৰ দৰে এটা পিছপৰা অঞ্চলৰ পৰা তেওঁ পাঁচটা বিষয়ত ‘লেটাৰ’ লৈ প্ৰথম বিভাগত প্ৰবেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ সময়ত সমগ্ৰ অঞ্চলটোৰ বৰ্ণহিন্দুসকলৰ মাজতো এজনো মেট্ৰিকুলেট নাছিল৷ কটন কলেজলৈ পঢ়িবলৈ আহি তেওঁ নিজ চকুৰে দেখিলেহি জনজাতি ছাত্ৰসকল কিমান অস্পৃশ্য৷ সেই সময়ত কটন কলেজত জনজাতীয়সকলৰ বাবে আছুতীয়াকৈ দ্বিতীয় ছাত্ৰবাসটো ৰখা হৈছিল৷ বাকী বৰ্ণহিন্দু ছাত্ৰৰ কাৰণে প্ৰথম ছাত্ৰবাসটো ৰখা হৈছিল৷ এনে বৈষম্যমূলক ব্যৱস্থাৰ বিৰুদ্ধে সকলো জনগোষ্ঠীৰে ছাত্ৰসকলে আন্দোলনত অৱতীৰ্ণ হ’ব লগা হ’ল৷ বিজয় চন্দ্ৰ ভাগৱতীৰ দৰে সেই সময়ৰ ছাত্ৰয়ো এনে ব্যৱস্থাৰ বিৰুদ্ধে থিয় হৈছিল।\nভীমবৰৰ কটন কলেজৰ সহপাঠী ৰবীন্দ্ৰ কছাৰীয়ে সেই কথা স্মৰণ কৰি লিখিছেঃ ‘উঠি অহা ডেকাসকলে ‘দ্বিতীয় মেছ’ মানে ‘২ নং মেছ’ নহয়, অৰ্থাৎ ‘প্ৰথম মেছত যাৰ স্থান নাই তেওঁ দ্বিতীয় মেছত থাকিব লাগে’ – আন কথাত ‘অস্পৃশ্য মেছ’ বুলি ক’লেও বঢ়াই কোৱা নহ’ব৷ অৰ্থাৎ, কছৰী, মিৰি, লালু, দেউৰী, ৰাভা আদি কোনো ভৈয়ামৰ ট্ৰাইবেল ছাত্ৰৰ বাবে বৰ্ণহিন্দু বা ‘স্পৃশ্য’সকলৰ মেছত স্থান নাছিল’৷\nকটন কলেজত পঢ়া সময়তে (১৯২৫-১৯২৯) ১৯২৮ চনত অসমলৈ চাইমন কমিচন আহিছিল৷ চাইমন কমিচনৰ ওচৰত অসমৰ জনজাতি আৰু অনগ্ৰসৰ সম্প্ৰদায়ৰ তৰফৰ পৰা স্মাৰকপত্ৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল৷ স্মাৰকপত্ৰত জনজাতিসকল শৈক্ষিক, আৰ্থিক আদি সকলো দিশতে কিদৰে অৱহেলিত আৰু বঞ্চিত হৈ আছে তাক তুলি ধৰা হৈছিল৷ কটন কলেজত অধ্যয়নৰত এজন প্ৰখৰ বুদ্ধিসম্পন্ন জনজাতীয় ছাত্ৰ ভীমবৰ দেউৰীয়ে এই ঘটনা লক্ষ্য নকৰাকৈ নিশ্চয় থকা নাছিল৷ তদুপৰি চাইমন কমিচনত সাক্ষ্য দিয়া মহীচন্দ্ৰ মিৰি এই সময়তে (সাক্ষ্য দিয়াৰ আগেয়ে) অম্বিকাগিৰীৰ ‘চেতনা’ৰ পাতত লিখা এখন ছিঠিত লিখিছিল যে অসমৰ দাঁতি কাষৰীয়া অঞ্চলত অনেক জাতি আছে৷ এই জাতিসমূহৰ বেলেগ বেলেগ ভাষাও আছে৷ ভাষাসমূহ এতিয়াও দোৱান হিচাপেই আছে৷ এই অঞ্চলৰ পৰা যিবোৰ ল’ৰা-ছোৱালী স্কুল-কলেজলৈ আহিছে, তেওঁলোকে নিজৰ দেৱান এৰি আনৰ লগত মিহলি হ’ব নোখোজে৷ এই সময়তে ১৯৩০ চনত ‘আৱাহন’ৰ পাতত বিষ্ণু ৰাভাই লিখা ‘বৃহত্তৰ অসমৰ কল্পনা’ নামৰ এখন ৰচনাত এইবুলি সকীয়াই দিছিল যে অসমৰ অত্যাচাৰিত আৰু অৱনত জাতিসমূহক আন আন উন্নত জাতিৰ লগত একে আসনতে ঠাই দিবলৈ যদি অসমৰ ৰাজনীতিক আৰু সমাজনীতিকসকলে চেষ্টা নকৰে, তেন্তে অসমত ভৱিষ্যতে গৃহ কন্দলৰ সূচনা হ’ব।\n(খ) কটন কলেজৰ পৰা সুখ্যাতিৰে স্নাতক ডিগ্ৰীলৈ ভীমবৰে কলিকতাৰ পৰা আইনৰ ডিগ্ৰী লয়৷ তাৰ পৰা উভতি আহি তেওঁ অসম অসামৰিক সেৱা (Assam Civil Service) পৰীক্ষা দি কৃতকাৰ্যতা লাভ কৰে আৰু অতিৰিক্ত সহায়ক আয়ুক্ত (Extra Assistant Commissioner) পদত নিযুক্তিৰ বাবে নিৰ্বাচিত হয়৷ সেই নিযুক্তিৰ বাবে নিৰ্বাচিত হয়৷ সেই সময়ত অসম চৰকাৰৰ চাকৰিসমূহ সম্প্ৰদায়সমূহৰ জনসংখ্যাৰ ভিত্তিতহে ভাগ কৰি নিযুক্তি দিয়া হৈছিল৷ কিন্তু দেউৰী জনগোষ্ঠী তেতিয়ালৈকে চৰকাৰী চাকৰিৰ যোগ্য সম্প্ৰদায় হিচাপে তালিকাভুক্ত হোৱা নাছিল৷ আনকি ১৯৩১ চনত আগৰ লোকপিয়লবোৰত দেউৰীসকলৰ পৃথককৈ পিয়ল হোৱা নাছিল৷ তদুপৰি চাইমন কমিচনটো দেউৰী জনগোষ্ঠীৰ হৈ কোনো স্মাৰকপত্ৰ প্ৰদান কৰা হোৱা নাছিল৷ সেয়েহে প্ৰতিযোগিতাত নিৰ্বাচিত হোৱা স্বত্বেও ভীমবৰৰ দৰে তীক্ষ্ণ মেধাবী ছাত্ৰ ই, এ, চি, পদত নিযুক্তিৰ পৰা বঞ্ছিত হ’ব লগা হ’ল৷ এই ঘটনাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিততে তেওঁ চাকৰি কৰাৰ সিদ্ধান্তকে ত্যাগ কৰি স্বাধীনভাৱে ওকালতি কৰিবলৈ ল’লে৷\nএই দুয়োটাঘটনাই ভীমবৰৰ পৰৱৰ্তী জীৱনকালত বিশেষভাৱে ক্ৰিয় কৰিছিল বুলি আমাৰ ধাৰণা৷ তদুপৰি এই সময়ছোৱাতে তেওঁ নিশ্চয় অসমীয়া মধ্যবিত্তৰ জনজাতিসকলৰ প্ৰতি থকা উদাসীন দৃষ্টিভংগীকো লক্ষ্য নকৰাকৈ থকা নাছিল৷ কাৰণ অসমীয়া মধ্যশ্ৰেণীৰ ভালেমান খ্যাতিমান প্ৰতিনিধিয়ে এই সময়ছোৱাতে জনজাতিসকলক অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিত লীন হ’বলৈও আহ্বান দিছিল৷ তেওঁলোকে এই ধাৰণা দিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছিল যে জনজাতিসকলে সুকীয়া বৈশিষ্ট্য জীয়াই ৰখাটো অসমীয়া জাতিৰ পক্ষে মংগলজনক নহ’ব৷ দুটি উদাহৰণ আমি ইয়াতে উল্লেখ কৰিব বিচাৰিছোঃ\nচাইমন কমিচন অহাৰ তিনিবছৰ আগেয়ে ১৯২৫ চনত কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য আৰু মহাদেৱ শৰ্মাৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পোৱা পষেকীয়া আলোচনী ‘আসাম হিতৈষী’ৰ এটি সম্পদকীয় মন্তব্য আছিল এনেকুৱাঃ\n‘আসামৰ ফালৰ সৰহভাগ কছাৰীয়ে কেতিয়াবাই দোৱান পাহৰিলে, অসমীয়া ভাষাইহে তেখেতসকলৰ ভাষা, এনেস্থলত গোৱালপাৰাৰ বৰো দোৱান তেখেতসকলৰ মাতৃভাষা নহয় হেতুকে জাতীয় ভাষা হ’ব নোৱাৰে৷ আগেয়ে বৰো দোৱানক ভাষা কৰা কোনো কথাই নাছিল, সৰল চিত্তৰ কছাৰীসকলক খ্ৰীষ্টান কৰিবৰ অভিপ্ৰায়ে পাদুৰী চাহাবসকলে, গাৰো, খাছীয়া দোৱানক ৰোমান আখৰেৰে বেলেগ ভাষা কৰি পেলোৱাৰ দৰে কছাৰী দোৱানকো ভাষা কৰা দ্বাৰাই অসমীয়া জাতিৰ জাতীয়তা পতা সম্পৰ্কে কি যে অনিষ্ট সাধন কৰিছে ভাবিলেই দুখ লাগে৷ বৰ্তমান শিক্ষিত কছাৰী যুৱকসকলে যেন কথাটি ভাবি চায়৷’\nআনটো দৃষ্টান্ত ল’ব বিচাৰিছোঁ – অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণৰ পৰা৷ ১৯২৪ চনত সাহিত্য সভাৰ আসনৰ পৰা আনন্দচন্দ্ৰ আগৰৱালাই কৈছিলঃ\n‘এখন দেশৰ সকলো মানুহ এক ভাষা-ভাষী নহ’লে জাতীয়তা গঠন কৰা টান৷ আমাৰ দেশত সমতলত থকা মিৰি, মিকিৰ আৰু নগাই অসমীয়া ভাষা লৈছে৷ গতিকে পৰ্বতীয়া জাতি আৰু চাহ বাগিচাৰ বনুৱা আৰু আন দেশৰ পৰা আহি ইয়াত নিগাজীকৈ থকা লোকসকলৰ মাজত অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্যৰ ধৰ্ম আৰু জ্ঞান বিলাব লাগে৷’\nএনে পটভূমিতে ভীমবৰ দেউৰীৰ চেতনাত জনজাতিসকলৰ স্বাধিকাৰ সংগ্ৰাম জাগ্ৰত কৰিছিল৷ তেওঁ অনুভব কৰিলে যে দেউৰীকে ধৰি সোণোৱাল কছাৰী, মটক, মিছিং, বড়ো, তিৱা, ৰাভা আদি অনগ্ৰসৰ জনগোষ্ঠীসমূহ ঐক্যবদ্ধ হৈহে নিজৰ উন্নতি আনিব পাৰিব৷ তেওঁৰ উদ্যোগত ১৯৩৩ চনত নগাঁৱৰ ৰহাত অসমৰ জনগোষ্ঠীসমূহৰ প্ৰতিনিধিত্বমূলক অধিৱেশন অনুষ্ঠিত হয় আৰু অধিৱেশনৰ স্থলতে Assam Backward Plains Leagueৰ জন্ম হয়৷ ইয়াৰ সভাপতিৰ পদত অধিষ্ঠিত হয় চাইমন কমিচনত কছাৰীসকলৰ হৈ সাক্ষ্য দিয়া প্ৰতিনিধি যাদৱ চন্দ্ৰ খাখলাৰি আৰু ভীমবৰ দেউৰী হয় সম্পাদক৷ ইতিহাসৰ পাতত লীগ গঠনৰ পটভূমিকো এনেদৰে বৰ্ণিত হৈছে (ৰমেশ কলিতাৰ ভাষাত)ঃ\n‘জনজাতীয় লোকৰ ওপৰত এফালে হিন্দু বৰ্ণবাদীসকলৰ আৰ্থ-সামাজিক শোষণ নিপীড়ন আৰু আনফালে পূৰ্ববংগীয় মুছলিম পমুৱাৰ অসম আগমন আৰু সেইসকল লোকক জনজাতি অধ্যুষিত এলেকাৰ সমীপৱৰ্তী অঞ্চলত পুনৰ্বাসনৰ ব্যৱস্থাই জনজাতীয় লোকসকলকো সাম্প্ৰদায়িক ৰাজনৈতিক সংগঠন গঢ়ি তুলিবলৈ পৰোক্ষভাৱে উৎসাহিত কৰিছিল৷’\nলীগৰ দায়িত্ব বহন কৰি ভীমবৰে অসমৰ জনগোষ্ঠীসমূহৰ অনগ্ৰসৰ অৱস্থাৰ কথা চৰকাৰৰ ওচৰত উত্থাপন কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু নানা ঠাইত সংগঠনৰ কামতো উঠি পৰি লাগিল৷ লীগৰ দাবীৰ প্ৰতি সঁহাৰি দিয় চৰকাৰে ১৯৩৫ চনত অসমৰ বিধান সভাৰ মুঠ ১০৮ খন আসনৰ ৪ খন জনজাতিৰ কাৰণে সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰে৷ লীগৰ প্ৰচেষ্টাতে দেউৰীৰ দৰে জনগোষ্ঠীও অনগ্ৰসৰ ভৈয়াম জনজাতি তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়৷ ১৯৩৯ চনত সাধাৰণ নিৰ্বাচনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে সংৰক্ষিত আসনৰ জৰিয়তে ‘ট্ৰাইবেল লীগ’ৰ ৰূপনাথ ব্ৰহ্ম, ৰবিচন্দ্ৰ কছাৰী, কাৰ্কচন্দ্ৰ দলে আৰু ধীৰ সিং দেউৰী জয়ী হৈ বিধানসভাৰ সদস্য হ’বলৈ সক্ষম হ’ল৷ ১৯৩৯ চনত ‘ট্ৰাইবেল লীগ’ৰ বিধানসভাৰ সদস্য কেইগৰাকীৰ অনুৰোধ আৰু প্ৰাদেশিক কংগ্ৰেছ দলৰ সন্মতিত অসমৰ ৰাজ্যপালে ভীমবৰ দেউৰীক উচ্চ পৰিষদ অৰ্থাৎ বিধান পৰিষদৰ সদস্য হিচাপে মনোনীত কৰে৷\nউচ্চপৰিষদৰ সদস্যৰূপে ভীমবৰে দক্ষতাৰে বিধানসভাৰ মজিয়াত জনজাতিসকলৰ অনগ্ৰসৰতাৰ কথা তুলি ধৰাৰ উপৰি সামগ্ৰিকভাৱে অসমৰ সমস্যাৰাজিও তুলি ধৰিছিল৷ ইয়াৰ ভিতৰতে তেওঁৰ এটা উল্লেখযোগ্য ভাষণ আছিল – প্ৰব্ৰজন সম্পৰ্কে৷ তেওঁ দেখিছিল চুবুৰীয়া পূৰ্ববংগৰ পৰা যিদৰে অবাধ গতিত অসমলৈ প্ৰব্ৰজন হ’বলৈ ধৰিছে সিয়ে ভৱিষ্যতে অসমলৈ সংকট কঢ়িয়াই আনিব৷ তেওঁ এনে প্ৰব্ৰজনৰ বাবে চাদুল্লা মন্ত্ৰীসভাই উৎসাহিত কৰা বুলি অভিযোগ তুলি ১৯৪০ চনৰ বাজেটৰ বিতৰ্কত এনেদৰে কৈছিলঃ\nউচ্চপৰিষদৰ সদস্যৰূপে ভীমবৰে দক্ষতাৰে বিধানসভাৰ মজিয়াত জনজাতিসকলৰ অনগ্ৰসৰতাৰ কথা তুলি ধৰাৰ উপৰি সামগ্ৰিকভাৱে অসমৰ সমস্যাৰাজিও তুলি ধৰিছিল৷ ইয়াৰ ভিতৰতে তেওঁৰ এটা উল্লেখযোগ্য ভাষণ আছিল – প্ৰব্ৰজন সম্পৰ্কে৷ তেওঁ দেখিছিল চুবুৰীয়া পূৰ্ববংগৰ পৰা যিদৰে অবাধ গতিত অসমলৈ প্ৰব্ৰজন হ’বলৈ ধৰিছে সিয়ে ভৱিষ্যতে অসমলৈ সংকট কঢ়িয়াই আনিব৷ তেওঁ এনে প্ৰব্ৰজনৰ বাবে চাদুল্লা মন্ত্ৰীসভাই উৎসাহিত কৰা বুলি অভিযোগ তুলি ১৯৪০ চনৰ বাজেটৰ বিতৰ্কত এনেদৰে কৈছিলঃ ‘…He (চাদুল্লা) wants to satisfy indigenous people requiring protection and at the same time provide room for setling landless immigrant population. The difficulty is that there is no end to the number of landless immigrant population. Such landless immigrants are being given lands in the vast areas of different district of Assam Valley. Their number, instead of dwingling, has been gradually increasing. There could have been such provision of land and the difficulty would have been already settled had the government taken steps to restrict or rather stop immigration from other provinces. I do not see how the Hon’ble Finance Minister can satisfy immigrants of such an increasing flow? I also ask how the Government of Assam is bound to provide land to the landless people of other provinces? Assam is notacharitable institution where all poor landless peoples of other provinces should be treated and given lands. Any Government in Assam must first see to the welfare of the peoples inhabiting it and should not invite people from other provinces giving them advantages which are really harmful to the peoples inhabiting it.’\nজনজাতিসকলক কৰা বঞ্চনা, অৱহেলা আদি নানা দিশ ভীমবৰে যুক্তিনিষ্ঠতাৰে উচ্চ সদনৰ মজিয়াত উত্থাপন কৰিছিল৷ সেইবোৰৰ ভিতৰত শিক্ষা, অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি জনজাতি ছাত্ৰক কলেজৰ সাধাৰণ ছাত্ৰবাসত থকা-খোৱাৰ বাধা নিষেধলৈকে নানা প্ৰসংগৰে সদনত চৰকাৰক ব্যতিব্যস্ত কৰি তুলিছিল৷১৯৩৫ চনৰ এক্ট অনুসাৰে জনজাতীয়সকলে বিধানসভাত প্ৰতিনিধিত্বৰ সুযোগ পোৱা বাবে তেওঁ সন্তোষ ব্যক্ত কৰি ১৯৪০ চনৰ বাজেট বিতৰ্কত মন্তব্য কৰিছিলঃ ‘It has given us great advantages and inspired our people wih hope and created an unmistakable feeling they can also march along in co-operation with other advanced communities.’ .’ কিন্তু জনসংখ্যা অনুপাতে অসম বিধানসভা আৰু উচ্চ পৰিষদত জনজাতিসকলৰ সঠিক প্ৰতিনিধিত্ব যে হোৱা নাই সেই কথা সকীয়াই দি তেওঁ কৈছিলঃ\n‘The tribal peoples are the oldest inhabitants of the province. They have their own heritage. They are the people who can really claim Assam to be their own. Most unfortunately to us and to the eternal shame to the section of the people in whose hand, directly or indirectly, the Government of Assam had fallen for the last hundred years, the case of the tribal peoples, particularly of the plain, had been utterly neglected, They have now become the poorest and the most backward people of the province.\nWe now eagerly look forward that justice will be done to us and truibal peoples, case will be fairly and justly treated in the next revision of the Government of India Act, including the federal part of in..\nউচ্চ পৰিষদৰ সদস্যৰূপে ভীমবৰ দেউৰীয়ে জনজাতীয়সকলক বহিৰাগত হেঁচাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ প্ৰৱৰ্তন কৰা ব্যৱস্থা লাইন প্ৰথা সমগ্ৰ অসমতে কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ সচেষ্ট হৈছিল৷ উল্লেখযোগ্য যে মৌলানা হামিদ খান ভাসানীয়ে পমুৱা মুছলিম জনসাধাৰণৰ মাজত নিজৰ জাতীয়তাবাদী মুছলমান ভাবমূৰ্তি গঢ়ি তোলাৰ উদ্দেশ্যে লাইন প্ৰথা ৰদ কৰাৰ কাৰণে এই সময়তে ব্যাপক গণভিত্তি প্ৰস্তুত কৰিছিল৷ ১৯৪১ চনৰ বাজেট বিতৰ্কত অংশগ্ৰহণ কৰি এই সম্পৰ্কে ভীমবৰে কৈছিল যে লাইন প্ৰথাৰ ওপৰতেই অসমীয়া জাতি আৰু ট্ৰাইবেল ৰাইজৰ ভৱিষ্যৎ নিৰ্ভৰ কৰিছে৷ কিন্তু ভীমবৰৰ ধাৰণা ধূলিসাৎ হ’বলৈ বেছি দিন নালাগিল৷ লাইন প্ৰথাই ট্ৰাইবেলসকলক পমুৱাসকলৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিলে৷ ১৯৪১ চনত Government Land Devolopment Scheme অনুসৰি পতিত মাটি মাটিহীন ট্ৰাইবেল আৰু অসমীয়াসকলক দিবলৈ যি পৰিকল্পনা কৰা হৈছিল তাৰো বিপৰীত ফলহে দেখা গ’ল৷ কাৰণ, জনজাতিসকলে চৰকাৰক বিঘাই প্ৰতি ৫ টকা প্ৰিমিয়াম দি মাটি ল’বলৈ সক্ষম নহ’ল৷ লাইন প্ৰথা উঠি যোৱাৰ লগে লগে জনজাতীয় প্ৰজাসকলৰ দুখ-দুৰ্গতিৰ সীমা নাইকিয়া হ’ল৷ ইয়াৰ পিছত জনজাতীয় ৰাইজক ৰক্ষণাবেক্ষণ দিবলৈ ভীমবৰে দূৰদৰ্শিতাৰে উদ্ভাৱন কৰিলে ট্ৰাইবেল বেল্ট আৰু ব্লকৰ অাঁচনি৷ ভীমবৰে ৩৩টা বেল্ট আৰু ব্লকৰ অাঁচনি সদনত তুলি ধৰে৷ বিষ্ণুৰাম মেধিৰ দৰে প্ৰভাৱশীল নেতাৰ প্ৰতিবাদ সত্ত্বেও, ঘাইকৈ গোপীনাথ বৰদলৈৰ সমৰ্থনত এই বিল সদনত গৃহীত হৈছিল৷ ভীমবৰে বিশ্বাস কৰিছিল কেৱল এই বেল্ট আৰু ব্লকহে অসমৰ পিছপৰা জাতিসমূহৰ ৰক্ষাকবচ হ’ব৷\nজনজাতি আৰু পিছপৰা সম্প্ৰদায়ৰ সমঅধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিবলৈ গৈ এই সম্প্ৰদায় সম্পৰ্কে ভুল ব্যাখ্যা বিশ্লেষণ কৰিবলৈ যোৱা লোকসকলক তেওঁ মুকলিকৈ সমালোচনা কৰিবলৈ দ্বিধা কৰা নাছিল৷ মটকসকলৰ এখন সভাত তেওঁ এই বিষয়ে উল্লেখ কৰি কৈছিলঃ ‘অসম ট্ৰাইবেল লীগৰ নেতাসকলৰ ট্ৰাইবেল জাতিবিলাকৰ লোকসকলক ট্ৰাইবেল জাতীয় লোক বুলি পৰিচয় দিবলৈ দিয়া নিৰ্দেশৰ বিৰুদ্ধে ট্ৰাইবেল জাতীয় লোকসকলৰ মাজত তেওঁলোকক জাতিত হিন্দু আৰু ধৰ্মত হিন্দু বুলি লিখিবলৈ কোৱা প্ৰচাৰ কাৰ্যৰ পৰা এইটো বঢ়িয়াকৈ বুজা যায় যে বৰ্ণহিন্দুৰ সৰহভাগ লোকেই পিচপৰি থকা জাতিবিলাকক ৰজাঘৰত সুকীয়া সুবিধা দিয়াৰ বিৰুদ্ধবাদী৷ ট্ৰাইবেল জাতীয় লোকসকলৰ সংখ্যা বৃদ্ধি হোৱাকৈ লৈ বাতৰি- কাকতবিলাকত যিবোৰ অযুক্তিকৰ আলোচনা চলিছে তাৰ পৰাও এই সত্যৰেই প্ৰতিপন্ন হয়৷ বৰ্ণহিন্দুৰ নেতাসকলে ধৰ্মত হিন্দু বুলি লিখা আৰু তপছিলভুক্ত হিন্দুৰ ভিতৰত নপৰা সকলো হিন্দুকে বৰ্ণহিন্দুৰ ভিতৰত পেলাই বজাৰত সুকীয়া সুবিধা নোপোৱা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব বুলি তেওঁলোকৰ বৰ্তমান প্ৰচাৰ-কাৰ্যবিলাকৰ পৰা বুজিব পাৰি৷ …. ধৰ্মৰ নামত শিক্ষা আৰু আৰ্থিক ব্যৱস্থাত পিছপৰা জাতিবিলাকৰ লোকসকলক তেওঁলোকৰ আৱশ্যকীয় ৰাজনৈতিক স্বত্ব আৰু আন আন ৰজাঘৰীয়া সুবিধাবিলাকৰ পৰা বঞ্চিত কৰিবৰ চেষ্টা কৰিব পাৰে৷’\nCommunity বা সম্প্ৰদায়ৰ ভুল ব্যাখ্যা কৰা বাবে ভীমবৰে কংগ্ৰেছীলোককো সমালোচনা কৰিছিল৷ কাৰণ ট্ৰাইবেল বুলি এটা সম্প্ৰদায় নাই বুলি তেওঁলোকে ‘তৰ্কৰ মহাজাল’ ৰচনা কৰিছিল৷ আকৌ হিন্দু মহাসভাৰ ‘জাতিত হিন্দু আৰু ধৰ্মত হিন্দু’ লিখিবলৈ কৰা প্ৰচাৰৰ উদ্দেশ্য যে জনজাতিসকলক সুকীয়া সুবিধাৰ পৰা বঞ্চিত কৰা সেই কথাও তেওঁ উল্লেখ কৰিছিল৷ হিন্দু মহাসভাই জাকে জাকে হিন্দু শৰণাৰ্থীক আনি অসম ভৰাই দিয়াৰ যি প্ৰস্তাৱ লৈছিল, তেনে হিন্দুসকলকো প্ৰতিক্ৰিয়াশীল বুলি তেওঁ মন্তব্য কৰিছিল৷ অৰ্থাৎ প্ৰব্ৰজনৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ দৃষ্টিভংগী সাম্প্ৰদায়িক নাছিল৷ আনহাতে উচ্চ সম্প্ৰদায়ৰ পক্ষপাতিত্বমূলক ভূমিকাকো যুক্তিনিষ্ঠাভাৱে জুকিয়াই চাইছিল৷ কাৰণ, জনজাতিসকলক নিয়োগৰ ক্ষেত্ৰত সংৰক্ষণৰ সুবিধা দিয়াৰ এটা বৃহৎ অংশ পক্ষপাতী নাছিল আৰু এই ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকে অহৰ্তাৰ ভিত্তিতহে নিয়োগ হ’ব লাগে বুলি কৈছিল৷ ভীমবৰে এনে দৃষ্টিভঙ্গীক সমালোচনা কৰি কৈছিল যে এইসকল বৰ্ণহিন্দুই পিছে নিজৰ বেলিকা অহৰ্তাৰ ঠাইত বিচাৰিছিল সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা৷ সুৰমা উপত্যকাৰ তুলনামূলকভাৱে অধিক উন্নত বৰ্ণহিন্দুসকলৰ লগত প্ৰতিযোগিতা কৰিব নোৱাৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ বৰ্ণহিন্দুৰ কাৰণে নিয়োগৰ ক্ষেত্ৰত সংৰক্ষণ বিচাৰিছিল আৰু পাইছিলো৷ ভীমবৰৰ ভাষাতঃ ‘There isatendency among the advance communities also foracertain percentage for their people, The Assam Valley Hindus want thatacertain percentage of services should be reserved for them; they do not like to compete with the Surma Vally Hindus.’\nএনে দৃষ্টিভংগীৰ বাবে বৰ্ণহিন্দুৰ মাজত ‘Communal tendency’ আছে বুলি তেওঁ মুকলিকৈ কৈছিল৷ যিসকলে জনজাতিসকলৰ অহৰ্তাৰ প্ৰশ্ন তুলিছিল তেইসকলৰ প্ৰতি যুক্তিৰ বন্দুক টোঁৱাই তেওঁ কৈছিলঃ পিছপৰা সম্প্ৰদায়, জনজাতিসকলক প্ৰশিক্ষণৰ দ্বাৰা অহৰ্তাসম্পন্ন কৰা যুগুত৷ চাদুল্লাৰ আমোলত মুছলমানসকলে শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত কিছু অগ্ৰাধিকাৰ পোৱাৰ কথা সদনত উল্লেখ কৰি ভীমবৰে তেনেদৰে জনজাতিসকলকো সুযোগ দিবলৈ চাদুল্লা চাহাবক আহ্বান জনাইছিল৷ আকৌ বৰ্ণহিন্দুসকলে এশটা বছৰে এনে সুযোগ পাই আহিছে বুলি তেওঁ উল্লেখ কৰি কৈছিলঃ ‘The advanced communities during the last one hundred years enjoyed in this particular field also privileges far in excess of what they are entitiled to. They should now make certain sacrifice for our good and advancement.’\nবৰ্ণহিন্দুৰ নেতিবাচক ভূমিকা সম্পৰ্কে ভীমবৰৰ মনত যি সংশয়ে দেখা দিছিল সি যে অমূলক নাছিল তাক ইতিহাসে প্ৰমাণ কৰিছে৷\nঅসমৰ জনজাতিসকলৰ অনগ্ৰসৰতাৰ কথা ভীমবৰে কেৱল এক ৰাজনৈতিক দৃষ্টিকোণেৰে চোৱা নাছিল অথবা ই তেওঁৰ ৰাজনৈতিক জীৱনৰ উত্থানৰ আহিলাস্বৰূপ আছিল বুলি ক’লে তেওঁৰ প্ৰতি ভীষণ অন্যায় কৰা হ’ব৷ জনজাতিসকলৰ আৰ্থ-সামাজিক তথা মনস্তাত্বিক আদি বিভিন্ন দিশেই তেওঁ আন্তৰিকতাৰে তুলি ধৰিবলৈ যত্ন কৰিছিল৷ তেওঁৰ চিন্তা-চেতনাত এক সমাজ-সংস্কাৰকৰ ভূমিকাও আমি দেখিবলৈ পাওঁ৷ ভীমবৰে নিজেও বড়ো সম্প্ৰদায়ৰ ছোৱালী বিবাহ কৰিছিল (ৰূপনাথ ব্ৰহ্মৰ কন্যা কমলা দেৱীক)৷ সেই সময়ত বিভিন্ন ট্ৰাইবেল জাতিৰ মাজত আন্তঃবিবাহ হোৱা নাছিল৷ সকলো ট্ৰাইবেলৰ মাজত ঐক্য আৰু নিবিড় সম্বন্ধ গঢ়াৰ এয়া যেন আছিল এক বাস্তৱিক পদক্ষেপ৷\nজনজাতিসকলৰ অনগ্ৰসৰতাৰ মূলতেই তেওঁ চিনাক্ত কৰিছিল অশিক্ষা৷ তেওঁ উপলব্ধি কৰিছিল যে জনজাতিসকলৰ মাজত শিক্ষাৰ বহল প্ৰচাৰ অবিহনে তেওঁলোকৰ দুৰৱস্থাৰ অৱসান কৰিব পৰা নাযাব৷ এই ক্ষেত্ৰত তেওঁ প্ৰাথমিক শিক্ষা সকলোৰে বাবে বাধ্যকামূলক কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল৷ কামৰূপ জিলাৰ ট্ৰাইবেল সন্মিলনৰ প্ৰথম অধিৱেশনৰ (১৯৩৮) সভাপতিৰ আসনৰ পৰা এই বিষয়ে বিশদ আলোচনা কৰি তেওঁ কৈছিলঃ\n‘প্ৰাইমেৰী শিক্ষা বাধ্যতামূলক কৰিব পাৰিলে দেশৰ আৰু বিশেষকৈ আমাৰ পিছপৰা সম্প্ৰদায়বিলাকৰ কল্যাণ হ’ব৷ আমি ট্ৰাইবেল, অনুন্নত হিন্দু, বনুৱা সম্প্ৰদায় আদি শিক্ষাত পিছপৰি থকা লোকসকলে আমাৰ মাজত বহল শিক্ষা প্ৰচাৰৰ কাৰণে একযোগে দাবী কৰিলে আৰু আন্দোলন কৰি থাকিলে যিকোনো গবৰ্ণমেে°টই নহওক প্ৰাইমেৰী শিক্ষা বাধ্যতামূলক কৰিবলৈ বাধ্য হ’ব৷’\nশিক্ষাৰ সম্প্ৰসাৰণৰ অৰ্থে প্ৰয়োজনীয় হ’লে দুপইচাকৈ খাজনা ধায্য কৰিবও লাগে বুলি ট্ৰাইবেল লীগৰ কোকৰাঝাৰ অধিৱেশনে সিদ্ধান্ত লৈছিল৷ এই কথা সদৰি কৰি তেওঁ সমজুৱাক কৈছিল যে চেকেণ্ডাৰী আৰু উচ্চ শিক্ষা, মেডিকেল, এগ্ৰিকালচাৰ, ইঞ্জিনিয়াৰিং আদি ব্যৱসায়মূলক শিক্ষাতো পিছপৰা জনগোষ্ঠীসমূহৰ বাবে সুকীয়া ব্যৱস্থা কৰিব লাগে৷ তেওঁ এই কথাও সকীয়াই দি কৈছিল যে কেৱল লোকসংখ্যা অনুপাতে এই বিলাকত বৃত্তি আদি দিলেই নহ’ব৷ সকলো দিশতে যাতে পিছপৰা অৱস্থাটো অাঁতৰাই উন্নত জাতিসমূহৰ শাৰী পূৰাব পাৰে তাৰো দিহা কৰিব লাগিব৷ সদনৰ মজিয়াতো তেওঁ কৈছিল জনজাতিসকলৰ শিক্ষাৰ শিতানত ধন বিনিয়োগৰ ক্ষেত্ৰত জনসংখ্যাৰ শতাংশই মাপকাঠি হ’ব নালাগে৷ প্ৰয়োজনহে হ’ব লাগে, তাৰ ভিত্তিঃ\n‘A sufficiently large sum should every year be earmarked for our education, In caldulating this sum, not percentage of population, but should necessity should be the basis’.\nজনজাতিসকলৰ আৰ্থিক দুৰৱস্থাৰ বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰি তেওঁ কৈছিল, পিছপৰা সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলৰ প্ৰধান জীৱিকা নিৰ্বাহৰ অৱলম্বন হৈছে কৃষি৷ কিন্তু ইয়াৰ উন্নতিৰ কাৰণে চৰকাৰ আৰু শিক্ষিত সম্প্ৰদায়ৰ পক্ষৰ পৰা একোৱেই কৰা হোৱা নাই৷ খেতিৰ উৎপন্ন বস্তু বজাৰত বিক্ৰীৰ উপযোগী কৰা শিল্প আৰু বজাৰত বিক্ৰীৰ যি ব্যৱসায়– সি আছে আনৰ হাতত৷ ভীমবৰে কৈছে, এনে হ’বলৈ পাইছে এহাতে খেতিয়কসকলৰ সংঘবদ্ধতা নথকাৰ কাৰণে, আনহাতে চৰকাৰেও কৃষকসকলৰ ব্যৱসায়ৰ প্ৰতি দৃষ্টি নিদিয়াৰ কাৰণে৷ ইয়াৰ কাৰণেই কৃষকৰ পৰিশ্ৰমৰ ফল ভোগ কৰিব পাৰিছে বিদেশী কলৰ গৰাকীসকলে আৰু ব্যৱসায়ীসকলে৷ এইবাবে তেওঁ জনজাতি সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলৰ চাকৰি-বাকৰি আৰু ব্যৱসায়ত মনোযোগ দিবলৈও আহ্বান জনাইছিল৷\nযেতিয়া তেওঁ কংগ্ৰেছত যোগ দি গোপীনাথ বৰদলৈৰ মন্ত্ৰীসভাত যোগ দিছিল, তেতিয়াও তেওঁ মন্ত্ৰীত্বৰ আসনৰ পৰা একে কথাকে কৈছিলঃ ‘তথাকথিত শিক্ষিত সমাজৰ পাহৰণিত পৰি থকা দেশৰ আৰু সমাজৰ প্ৰকৃত শক্তি খেতিয়ক আৰু বনুৱা ৰাইজৰ সৰ্বাঙ্গীন উন্নতি আৰু জাগৰণৰ আচল ভেটি বান্ধিবৰ দিন আহি হাতত পৰিছেহি৷ আমি যদি কৰ্তব্য জানো আৰু পালন কৰো, আমি ভেটি বান্ধিবই লাগিব৷’\nজনজাতিসকলৰ অনগ্ৰসৰতাৰ আন এক কাৰণ উদঘাটন কৰি ভীমবৰ দেউৰীয়ে আমি ইতিপূৰ্বে উল্লেখ কৰা অভিভাষণত কৈছিল যে অবাধিত বা ধাৰা নিছিগাকৈ মদ বা লাওপানী খোৱাৰ প্ৰথা জনজাতিসকলৰ পিছপৰা অৱস্থাৰ এটা প্ৰধান কাৰণ৷ তেওঁ যুক্তি দিছেঃ ‘মদে মানসিক অৱসতা বা জড়তা বঢ়ায়৷ ই মানুহৰ চিন্তাশক্তি শিথিল কৰি শেষত নষ্ট কৰি পেলায়৷ আমি দুৰ্ঘোৰ শাৰিৰীক পৰিশ্ৰম কৰিব পাৰোঁ, ৰ’দ-বৰষুণ সহিব পাৰো, কিন্তু মগজ খটোৱা কাম কৰিবলৈ বৰ টান পাওঁ আৰু এলাহ লাগে৷ জীৱনৰ সৰহভাগ সময় মদৰ জালত পৰি থাকি আমি আমাক ভগৱানে দিয়া মনোবৃত্তি আৰু মানসিক শক্তি হীন-বল আৰু ধ্বংস হ’বলৈ দিছোঁ৷ এই পাপৰ প্ৰতিফল স্বৰূপে আজি আমি বিংশ শতিকাৰ সভ্যতাৰ দিনতো পিছপৰা, নিৰক্ষৰ আৰু হীনবল৷’\nত্ৰিশৰ দশকত জনজাতিসকলৰে এখন সভাত মদৰ ক্ষতিকাৰক দিশবোৰৰ বিষয়ে ক’ব পৰাটো কম কথা নাছিল৷ এনে দৃষ্টিভঙ্গীৰে ১৯৪১ চনত আমি পূৰ্বে উল্লেখ কৰা মটক জাতিৰ সভাখনতো ভীমবৰে কৈছিল যে অনগ্ৰসৰ জনজাতিৰ লোকসকলেও চাফ-চিকুণ থাকিবলৈ শিকিব লাগিব৷ গাঁৱত আলি-পদুলি আদি উন্নত আৰু ভাল পানী খোৱাৰ বন্দবস্ত কৰিব লাগিব৷ গাঁবৰ মানুহবিলাকে মিছা কুসংস্কাৰ আঁতৰাব লাগিব৷ কানি নিৰ্মূলকৰণৰ অৰ্থে আন্দোলনত অৱতীৰ্ণ হ’ব লাগিব।তেওঁৰ দৃঢ় ধাৰণা আছিল এয়েঃ মদ, লাওপানী, কানিৰ দৰে বৰবিহ সমজৰ পৰা নোহোৱা নহ’লে অনগ্ৰসৰতা কেতিয়াও অন্ত নপৰিব।\nঅনগ্ৰসৰ জনজাতিসকলৰ কল্যাণেই আছিল ভীমবৰ দেউৰীৰ জীৱনৰ ব্ৰত৷ কিন্তু তাৰ অৰ্থ এয়া নাছিল যে বৃহৎ অসমীয়া জাতিৰ তেওঁ পৃষ্ঠপোষক নাছিল৷ অসম আৰু অসমীয়া জাতিৰ সামূহিক স্বাৰ্থ তেওঁৰ চেতনাত সদায় প্ৰবাহমান হৈ আছিল৷ সেইবাবে তেওঁ সামূহিক স্বাৰ্থৰ সপক্ষে থিয় দি ‘ট্ৰাইবেল লীগ’ৰ দাবীও সময়ত এৰি দিবলৈ কুন্ঠাবোধ কৰা নাছিল৷ সদায়েই তেওঁ তাক খামুচি ধৰি ৰখাৰ পক্ষপাতিও নাছিল৷ অনগ্ৰসৰ জনগোষ্ঠীসমূহৰ চেতনাক উদ্বেলিত কৰিবলৈ তেওঁ যি প্ৰচাৰ চলাইছিল, সেইবোৰ সভা-সমিতিত তেওঁ এনে কথা কেতিয়াও কোৱা নাছিল অসমীয়া জাতিৰ আন অংশবোৰতকৈ তেওঁলোক পৃথক৷ কামৰূপ জিলাৰ ট্ৰাইবেল সন্মিলনৰ অধিৱেশনত তেওঁ এই কথা স্পষ্টকৈ কৈছিলঃ ‘আমি আমাৰ দুখ-দুৰৱস্থাৰ কথা কওঁতে আৰু আমাৰ দাবীবিলাক দাঙি ধৰোঁতে আমি এইটো পাহৰিব নালাগে যে আমি আসমীয়া জাতিৰ এটা অঙ্গ৷ অসমীয়া জাতৰ উন্নতি আৰু অৱস্থা ভাল হ’লে আমাৰ অৱস্থাও লগে লগে ভাল হ’বলৈ বাধ্য৷ আমাৰ উদ্দেশ্য হ’ব লাগিব আমাৰ অসমীয়া জাতীয়তাক বলীয়ান কৰি তোলা৷’\nঅধিৱেশনত তেওঁ অসমীয়া জাতিৰ শত্ৰু আঙুলিয়াই দি কৈছিল যে অসমৰ প্ৰদান শিল্প চাহ বেপাৰো ভাৰতৰ অন্য প্ৰদেশলৈ গৈছে আৰু ইউৰোপলৈও প্ৰতি মিনিটতে যাব লাগিছে৷ তেওঁ ক্ষোভেৰ কৈছিলঃ ‘প্ৰকৃতিৰ ৰম্যভূমি আৰু সোণৰূপৰ আকৰেৰে ভৰা এই নিৰুপমা অসম মাতৃৰ বুকুত থাকিও আমি অসমীয়া দুখীয়া,জুৰুলা আৰু আনৰ মুখলৈ চোৱা৷’ তেওঁ কৈছিল, অসমীয়া অৰ্থ উপাৰ্জনৰ পথবিলাক নিজৰ হাতত নাই৷ গতিকে তাক অসমীয়া নিজৰ হাতলৈ আনিব লাগিব৷ কিন্তু তাকে কৰিবলৈ যাওঁতে এক অসাম্প্ৰদায়িক দৃষ্টিভংগীৰে আগবাঢ়িবলৈ তেওঁ আহ্বান জনাইছিল৷ কৈছিলঃ হিন্দু -মুছলমান খ্ৰীষ্টীয়ান আদি ভেদভাব থাকিব নালাগিব৷ তেওঁ এই সন্দেহো কৰিছিল যে আন প্ৰদেশীয় আৰু ভাৰতীয় বাণিজ্য গোষ্ঠীয়ে অসমৰ বাণিজ্য হস্তগত কৰি ৰাখিবলৈ হিন্দু-মুছলমান আদি ভেদভাবৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে৷ মন্ত্ৰীত্ব বহন কৰাৰ পিছত ভীমবৰে এজন বন্ধুলৈ লিখিছিল, তেওঁৰ জীৱনৰ উদ্দেশ্য ইংৰাজী পঢ়ি চাকৰি কৰাই নাছিল৷ নিজৰ জাতিৰ, ওপজা ঠাইৰ গাঁবলীয়া খেয়িক সম্প্ৰদায় আৰু জননী অসমৰ উন্নতি সাধনা কৰাহে তেওঁৰ লক্ষ্য৷\nঅসম সাহিত্য সভাৰ দৰে অনুষ্ঠানৰ আগভাগতে (১৯৪৪ চনৰ পূৰ্বৱতী কালত) ভীমবৰে আজীৱন সভ্য হৈছিল৷ উচ্চ শিক্ষাৰ পৰা বঞ্চিত অসমৰ এখন বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপনৰ প্ৰয়োজনৰ কথাই ভীমবৰৰ হিয়াকো খুন্দিয়াইছিলহি৷ উচ্চ সদনৰ ভাষণত তেওঁ এই বিষয়েও গুৰুত্ব সহকাৰে উল্লেখ কৰিছিল৷ ১৯৩৯ চনত দিয়া বাজেটৰ বিতৰ্কৰ ভাষণত তেওঁ অসমত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্থাপনৰ বাবে পুঁজিৰ ব্যৱস্থা কৰিবলৈ পৰামৰ্শও দিছিল৷ গতিকে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় জন্ম প্ৰক্ৰিয়াত তেৱোঁ আমাৰ সকলোৰে এজন স্মৰণীয় সৈনিক৷\nঅসমক পাকিস্থানৰ লগত সাঙুৰিবলৈ চৰকাৰে যি পৰিকল্পনা কৰিছিল, সেই ক্ষেত্ৰতো ভীমবৰ দেউৰীৰ তেজস্বী ভূমিকা আছিল সাহসী আৰু স্পষ্টবাদী৷ সাধাৰণতে ভীমবৰ সেই ভূমিকা উচ্চাৰিত হোৱা শুনা নাযায়৷১৯৪৬ চনৰ ১১ ফেব্ৰুৱাৰীতে গোপীনাথ বৰদলৈ মন্ত্ৰীসভা গঠিত হয়৷ এই সময়তে কেবিনেট মিছন ভাৰতলৈ আহে আৰু ভাৰতক ক, খ আৰু গ (A,B,C,Group) তিনিটা গ্ৰুণত বিভক্ত কৰাৰ প্ৰস্তাৱ কৰি অসমৰ পূৰ্ববংগৰ মুছলমান অধ্যুষিত অঞ্চলৰ স’তে সাঙুৰি ‘গ’ সমষ্টিৰ অন্তভূৰ্ক্ত কৰিবলৈ বিচাৰে৷ এনে ব্যৱস্থাৰ প্ৰস্তাৱত অসমৰ লোকসকল জাঙুৰ খাই উঠে৷ মুছলিম লীগ আছিল এনে গ্ৰুপিং প্ৰস্তাৱৰ সমৰ্থক৷ ভীমবৰ দেউৰী আৰু ট্ৰাইবেল লীগৰ নেতাসকলে এই ব্যৱস্থাৰ যোগেদি অসমক পাকিস্তানক অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ ষড়যন্ত্ৰৰ বিৰুদ্ধে থিয় হ’ল৷ ভীমৰব এনে সংকটময় অৱস্থাত সমগ্ৰ অসমৰ স্বাধীনতা, অখণ্ডতা, তথা অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত অনগ্ৰসৰ জাতিসমূহৰ দাবীকো পৰিহাৰ কৰাৰ বাবে প্ৰস্তুত বুলি বিবৃতি দিয়ে৷ ইতিমধ্যে ৰাইজৰ বল পাই অসম প্ৰাদেশিক কংগ্ৰেছেও গ্ৰুপিঙৰ বিৰুদ্ধে থিয় হয়৷ ভীমবৰে গোপীনাথ বৰদলৈৰ নেতৃত্বত অসমৰ স্বাৰ্থ ৰক্ষা পৰিব বুলি আস্থা প্ৰকাশ কৰে আৰু ট্ৰাইবেল লীগৰ দাবী পালনৰ ক্ষেত্ৰতো তেওঁৰ পৰা কিছু নিশ্চিতি লাভ কৰে৷ ট্ৰাইবেল লীগৰ এটা মূল দাবী আছিল ‘সুকীয়া নিবাৰ্চন’৷ কিন্তু ভীমবৰে দেখিলে সুকীয়া নিবাৰ্চনৰ দাবীত লাগি থাকিলে গ্ৰুপিং বিৰোধী আন্দোলন দুৰ্বল হ’ব, সেয়ে তেওঁ কংগ্ৰেছে দিয়া বিকল্প ‘যুটীয়া নিবাৰ্চন’ৰ ব্যৱস্থা– য’ত সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা থাকিব, মানি ল ‘বলৈ তেওঁ লীগ ‘ৰ সদস্যসকল বুজাব ধৰিলে৷ ‘লীগ’ৰ সদস্যসকলৰ বিৰোধিতা গুচাবলৈ শেষত ভীমবৰ সফল হৈছিল৷ সেই ‘যুটীয়া নিবাৰ্চন’ৰ পদ্ধতি আজিকোপতি চলি আছে৷ পিছে ভীমবৰে এইটো বিচৰা নাছিল যে এই বিশেষ ব্যৱস্থা স্থায়ী হ’ব লাগিব৷ মাথোঁ কেইবছৰমানৰ বাবেহে সেয়া প্ৰয়োজন বুলি তেওঁ ভাবিছিল৷\nস্মৰণীয় যে এই সময়ত ভীমবৰে ‘অসমীয়া’ কাকতত সুকীয়া নিবাৰ্চনৰ দাবী পৰিহাৰ কৰি গ্ৰুপিং ব্যৱস্থাৰ বিৰুদ্ধে থিয় হ’বলৈ জনজাতীয় ৰাইজক আহ্বান জনাই এটি বিবৃতিও প্ৰকাশ কৰিছিল৷ ডাঃ ভূবনেশ্বৰ বৰুৱাৰ দৰে লোকে ভীমবৰৰ এনে ঐতিহাসিক ভূমিকাক প্ৰশংসা কৰি লিখা চিঠি এখন আমি ইয়াতে উল্লেখ কৰিব খোজোঃ\nতোমাৰ অসমীয়াত ৩ তাং বিবৃতি পঢ়ি বৰ ৰং পালো৷ অসমৰ জীৱন-মৰণ সমস্যাক অনুভৱ কৰি Tribal সম্প্ৰদায়ক এইদৰে আচল বাট দেখুৱাই দিয়াত নিজৰ দায়িত্ব আৰু দেশ সেৱকৰ আচল পৰিচয় দিছা৷\nআসাম সমষ্টি গঠনত সোমালে অসমীয়াৰ কি দুৰৱস্থা হ’ব ভাৰতৰ আন আন প্ৰদেশৰ মানুহে অনুভৱ কৰিব পৰা নাই৷ যদিও কিছুমানে কৰিছে তথাপি নিজ বৃহত্তৰ স্বাৰ্থৰ বাবে আসামক বলি দিবলৈ আগবাঢ়িছে৷\nএতিয়া আমি সকলো অসমীয়াই Tribal league, কি আহোম league সকলোৱে একে লগ হৈ এই জীৱন-মৰণ সমস্যাত যুঁজিব লাগিব আৰু তোমাৰ ভাষাত এইদৰে গাঁৱে-ভূঞে চিয়ঁৰি ফুৰিব লাগিব ‘‘সুকীয়া নিবাৰ্চন লাভৰ বিনিময়ত ট্ৰাইবেল সকলে নিজৰ মাতৃভূমি মুছলিম লীগৰ ওচৰত বিক্ৰি নকৰে৷” তোমাৰ এই ধুনীয়া কথাষাৰি আসামৰ নতুন বুৰঞ্জীত সোণালী আখৰেৰ লেখা থাকিব৷\nশ্ৰী ভুবনেশ্বৰ বৰুৱা\nভীমবৰ বা ট্ৰাইবেল লীগৰ এটা দুখ থাকি গ’ল৷ সেয়া- Constituent Assembly কুলধৰ চলিহা, ৰোহিনী চৌধুৰী, অমিয় কুমাৰ দাস, চাদুল্লা আদিৰ স’তে জনজাতীয় প্ৰতিনিধি হিচাপে লীগে ভীমবৰক যোৱাটো বিচাৰিছিল৷ ভীমবৰে নিজেও ইচ্ছা কৰিছিল৷ কাৰণ, তেওঁ ভাবিছিল জনজাতিসকলৰ সমস্যা সম্পৰ্কে দুটা দশক লাগি থকাৰ তেওঁ তালৈ গৈ আচল তথ্য দিব পাৰিব।ভীমবৰ আৰু লীগৰ স্বপ্ন আছিল Constituent Assembly অসমক Special Stutus দিয়াৰ কাৰণে দাবী তুলিব যাতে থলুৱা মানুহখিনিয়ে ভূমিস্বস্ত নেহেৰুৱায়৷ (এনে দাবীৰ যে এক ভিত্তি আছিল সি আজি প্ৰতিপন্ন হৈছে৷ বৰ্তমান অসমৰ জাতীয়তাবাদৰ প্ৰবক্তাসকলৰ মুখতো সেই দাবী উচ্চাৰিত হৈছে৷) কিন্তু কংগ্ৰেছ লীগ আৰু ভীমবৰৰ ভাবনাক মুষিমুৰ কৰি প্ৰতিনিধি পঠাবলৈ সিদ্ধান্ত কৰিলে ধৰণীধৰ বসুমতাৰীক৷ এই সিদ্ধান্তত ‘লীগ’ অতি ক্ষুণ্ণ হৈছিল৷ কাৰণ ধৰণীধৰ বসুমতাৰী কোনোদিনে ‘লীগ’ৰ সদস্য নাছিল৷ তেওঁ আছিল আজীৱন কংগ্ৰেছী ৷ ভীমবৰ দেউৰী তেতিয়াও কংগ্ৰেছৰ সদস্য হোৱা নাছিল৷ এনেদৰে জনজাতিসকলৰ স্বাৰ্থৰ অনুকুলে বক্তব্য দাঙি ধৰাৰ সুযোগৰ পৰা ‘লীগ’ অথবা ভীমবৰ দেউৰী বঞ্চিত হ’ল৷\nইমানখিনি পঢ়াৰ পিচত পাঠকৰ মনত স্বাবাৱিকতে প্ৰশ্ন উদয় হ’ব– স্বাধীনতা আন্দোলনত ভীমবৰ দেউৰীৰ ভূমিকা কি আছিল ? স্বাধীনতা আন্দোলনত ভীমবৰে সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণ কৰা নাছিল আৰু বিৰোধিতাও কৰা নাছিল৷ স্বাধীনতাৰ প্ৰশ্নত অসমৰ জনজাতিসকলৰ মাজত কিছু সন্দেহ অথবা দ্বিধাগ্ৰস্ততাও দেখা গৈছিল৷ তেওঁলোকৰ মনত ধাৰণা হৈছিল যে স্বাধীনতা হয়তো সকলোৰে বাবে সমভাৱে নাহিব, অৰ্থাৎ স্বাধীনতাৰ স্বাদ সকলোৱে সমান বাৱে নাপাব৷ ভীমবৰে উচ্চ সদনৰ ভাষণত কৈছিলঃ ‘If Swaraj is to come, it must come to each and every section of the populace. It is for this reason and for the reason and for the reason that we may not miss to utilise the advantages so conferred by the constitution, we are definitely for working out the constitution.’\nএই সন্দৰ্ভত ট্ৰাইবেল লীগৰ স্পষ্ট নীতিও আছিলঃ “…এই নীতি হৈছে চলি থকা গৱৰ্ণমেন্টে আমাৰ শিক্ষা আৰু আৰ্থিক অৱস্থাৰ উন্নতিৰ কাৰণে কাম কৰিলে আৰু আমাৰ সমূহ স্বাৰ্থৰ বিৰুদ্ধে নগ’লে সেই গৱৰ্ণমেন্টক সমৰ্থন কৰা৷ অতি দূৰৰ এটা আদৰ্শ আগত লৈ চলিত গৱৰ্ণমেন্ট বিৰুদ্ধে আন্দোলন কৰি আমাৰ পিচপৰা অৱস্থা দূৰ কৰিবৰ কাৰণে চলিত গৱৰ্ণমেন্টে কৰিব খোজা কাম বা দিয়া সুবিধাবিলাক হেৰুৱাই গৈ চিৰকাল পিছপৰা হৈ থাকিবৰ আমাৰ ইচ্ছা নহয়৷”\nভীমবৰ দেউৰী আৰু ট্ৰাইবেল লীগৰ কৰ্মীসকলে এই কথাও লক্ষ্য কৰিছিল যে স্বাধীনতা আন্দোলনৰ বহু নেতাই জনজাতি সৰ্ম্পকত ভাল ধাৰণা পোষণ কৰা নাছিল, বৰং জনজাতিসকলৰ পূঞ্জীভূত ক্ষোভ আৰু তেওঁলোকৰ অনগ্ৰসৰতাৰ প্ৰশ্নত বিৰূপ মন্তব্যহে কৰিছিল।এনে পটভূমিয়ে জনজাতিসকলৰ বৃহৎ অংশক স্বাধীনতা সন্দৰ্ভত সন্দিহান কৰি তুলিছিল৷\nপিছে ভীমবৰ দেউৰী আৰু ট্ৰাইবেল লীগৰ কৰ্মকতাসকল স্বাধীনতা আন্দোলনৰ পৰা সম্পূৰ্ণ আঁতৰত আছিল বুলিও ক’ব নোৱাৰি৷ সাংগঠনিকভাৱে নহ’লেও লীগৰ কিছু কৰ্মীয়ে ব্যক্তিগতভাৱে স্বীধীনতা আন্দোলনত যোগদান কৰিছিল৷ ভীমবৰৰ লগত স্বাধীনতা আন্দোলনৰ বহুকেইজন সেনানীৰ ঘনিষ্ঠ যোগাযোগ আছিল বহু কংগ্ৰেছ কৰ্মী আত্মগোপনৰ সময়ছোৱাত ভীমবৰৰ ঘৰত কটাইছিল৷ সেইসকলৰ ভিতৰত বিশিষ্ট স্বাধীনতা যুঁজাৰু শংকৰ বৰুৱা অন্যতম৷ শংকৰ বৰুৱাই সঘনে ভীমবৰৰ আতিথ্য গ্ৰহণ কৰিছিল৷ আন সকলৰ ভিতৰত আছিলঃ বিনয় ভূষণ চক্ৰৱৰ্তী, নীলমণি বৰঠাকুৰ, ডাঃ ভুবনেশ্বৰ বৰুৱা আদি৷ গোপীনাত বৰদলৈ আছিল ভীমবৰৰ আটাইতকৈ ঘনিষ্ঠ বন্ধু৷\nভীমবৰ দেউৰীক বৰদলৈয়ে বুজি পাইছিল আৰু শ্ৰদ্ধাৰ আসনত বহুৱাইছিল৷ তেওঁৰ আমন্ত্ৰণত ভীমবৰে কংগ্ৰেছত যোগ দিবলৈ আৰু মন্ত্ৰীত্বৰ পদ ল’বলৈ ৰাজী হৈছিল৷ বৰদলৈ ডাঙৰীয়াই ভীমবৰৰ মৃতুত এনেদৰে স্মৰণ কৰিছিলঃ ‘‘জীৱিত অলস্থাত তেওঁক বহু সহকৰ্মী আৰু অনুসৰণকাৰীসকলে আৰু ঠিক তেনেকৈয়ে আন দলৰ তেওঁৰ প্ৰতদ্বন্দ্বী বহুলোকে তেওঁক পূৰ্ণমাত্ৰাই সাম্প্ৰদায়িক বা ‘চেকচনেল’ নেতা বুলি প্ৰতিপন্ন কৰিছিল বা এতিয়াও কৰি আছে কিন্তু দেউৰীক মই যিদৰে জানিচিলো তাৰ পৰা মই ইয়াকে ডাঠি ক’ব পাৰোঁ যে তেওঁ ট্ৰাইবেলসকলৰ নেতৃত্ব কৰিলেও জাতিসকলক উন্নতি পথলৈ নিবলৈ চেষ্টা কৰাটো যদি আমি দোষৰ কথা বুলি ভাবোঁ৷তেন্তে অন্ধক বাট দেখুৱাবলৈ চেষ্টা কৰাটোকো আমি দোষণীয় বুলি ক’ব লাগিব৷ বহুতে ক’ব পাৰে যে যেতিয়া অন্ধই অন্ধক বাট দেখুৱাবলৈ যায়, উভয়ে খালত পৰে৷ ইয়াৰ উত্তৰত মই ইয়াকে কওঁ যে ভীমবৰৰ নেতৃত্বত এধানো অন্ধৰ ভাব নাছিল৷”\nস্বাধীনতা আন্দোলনত সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণ নকৰিলেও অথবা স্বাদীনতা সম্পৰ্কে দ্বিধাগ্ৰস্ততা প্ৰকাশ কৰিলেও ভীমবৰ ব্ৰিটিছৰ আন্দোলনৰ তেৱোঁ আছিল এজন তেজস্বী প্ৰবক্তা৷ অসমক পাকিস্তানৰ অন্তভূৰ্ক্ত কৰিবলৈ ব্ৰিটিছে কৰা ষড়ন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ লোৱা ভূমিকাৰ কথা আমি ইতিমধ্যে উল্লেখ কৰিছোঁ৷ মহাত্মা গান্ধী যেতিয়া ডিব্ৰুগড়লৈ আহিছিল, তেতিয়া ভীমবৰ ডিব্ৰুগড়ত ওকালতি কৰি আছিল৷ এজন সুদক্ষ উকীল হিচাপে তেওঁ তেতিয়া জনজাত ৷ গান্ধীৰ সম্বৰ্ধনা সভাৰ লগত তেৱোঁ জড়িত হৈ পৰিছিল৷ গান্ধীক প্ৰদান কৰা সম্বৰ্ধনা পত্ৰখন ভীমবৰেই লিখিছিল৷ কিয়নো সেই সময়ত তেওঁৰ দৰে ইংৰাজী জনা লোক অঞ্চলটোত বৰ তাকৰ আছিল৷ সেই গান্ধীৰ নেতৃত্বত যেতিয়া ভাৰতবৰ্ষই স্বাধীনতা লাভ কৰিলে, সেই মুহূৰ্তত ভীমবৰ ধাৰণা হৈচিলঃ এই স্বাধীনতা আচল স্বাধীনতা নহয়৷\nগান্ধী আৰু আম্বেদকাৰৰ জনজাতি সৰ্ম্পকে থকা ধাৰণাৰ ভীমবৰ আৰু ট্ৰাইবেল লীগ আছিল চোকা সমালোচক ৷ গান্ধীয়ে বৰ্ণহিন্দু আৰু শূদ্ৰৰ বাহিৰে বাকী সকলক হৰিজন হিন্দু বুলি চিহ্নিত কৰিছিল৷ এনেদৰে জনজাতিসকলক হৰিজনসকলৰ লগত সাঙুৰি সকলোতকৈ নিম্ন মৰ্যাদা দিব খোজাৰ ভীমবৰ আছিল বিৰোধী৷ ট্ৰাইবেল লীগে এই বিষয়ে স্পষ্ট মত প্ৰকাশ্যে কৰিছিলঃ\n‘…… এই হৰিজন মন্দিৰ প্ৰৱেশ বিল আনি ট্ৰাইবেল জাতীয় লোকসকলৰ ‘হৰিজন হিন্দু’ নামে অভিহিত কৰি হিন্দু সমাজৰ অতি নিম্নস্তৰত ঠাই দি চিৰকালৰ কাৰণে হেয় প্ৰতিপন্ন কৰিবৰ যি চেষ্টা কৰিছে তাক দেখিও আমি তবধ মানিছোঁ৷ দেখিছো আমাৰ উন্নতিৰ পথ নহয়৷ শিক্ষিত সম্প্ৰদায়ৰ অনেকৰ ভাব আমাৰ প্ৰতি সৰল নহয়৷’\nআম্বেকাৰৰ দৃষ্টিভঙ্গী সম্পৰ্কে ভীমবৰ তথা ট্ৰাইবেল লীগৰ দৃষ্টিভঙ্গীৰ মৌলিক পাৰ্থক্য প্ৰণিধানযোগ্য ৷ আম্বেদকাৰৰ ধৰণা আছিল ট্ৰাইবেলবিলাক যিহেতু অশিক্ষিত হৈ আছে গতিকে তেওঁলোকক শাসনৰ অংশীদাৰ কৰা উচিত নহয়৷ ‘Times of India’ ত চল্লিছৰ দশকত আম্বেদকাৰে যেতিয়া এনেদৰে বিবৃতি প্ৰকাশ কৰিছিল অসমৰ ভীমবৰ দেুৰীৰ নেতৃত্বত ট্ৰাইবেল লীগে পুস্তিকাৰ জৰিয়তে তাৰ ঘোৰা প্ৰতিবাদ কৰিছিল৷ তেওঁলোকে যুক্তি আৰু তথ্যৰে প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ যত্ন কৰিছিল যে অসমৰ ট্ৰাইবেলসকল আম্বেদকাৰে কোৱাৰ দৰে অশিক্ষিত হৈ থকা নাই৷ বহু লোক শিক্ষিত ওলাইছে।লীগৰ পুস্তিকাত তাৰ তালিকা প্ৰকাশ কৰি আম্বেদকাৰৰ বিবৃতিৰ আন্তঃসাৰশূন্যতা প্ৰতিপন্ন কৰা হৈছিল৷ পিচপৰা জাতিৰ প্ৰতিভূ আম্বেদকাৰৰ জনজাতি সন্দৰ্ভত এনে ভ্ৰান্ত ধাৰমাৰ বাবেই হয়তো ট্ৰাইবেল লীগৰ বুৰজ্ঞীত আম্বেদকাৰক মৰ্যাদাৰ আসনত বহুৱা হোৱা নাই৷\nভীমবৰ দেউৰী আজি ইতিহাস হ’ল৷ আজি অসমত জনজাতীয় আন্দোলনসমূহে যি মোৰ লৈছে, সমগ্ৰ অসমেই যিদৰে সমস্যাৰ বা-মাৰলীত পৰিছে– এই সময়ক ভীমবৰ দেউৰীৰ জীৱন আৰু কৰ্মত ভুমুকি মাৰিলে তেওঁৰ মৌলিক চিন্তাৰ বহু দিশ উজ্জ্বল হৈ আমাৰ চকুত ধৰা দিয়ে৷ ত্ৰিশ -চল্লিছৰ দশকৰ আৰ্থ-সামাজিক তথা ৰাজনৈতিক পটভূমিত তেওঁৰ ভূমিকাৰ ঐতিহাসিকতা অস্বীকাৰ কৰাৰ ক্ষমতা আজি আৰু আমাৰ নাই৷ যিসকলে তেওঁৰ দৃষ্টিভঙ্গীক সাম্প্ৰদায়িক আখ্যা দিব বিচাৰিছিল, সেইসকলৰ দৃষ্টিভংগী যে অসাম্প্ৰদায়িক নাছিল, তাক ইতিহাসেই প্ৰমাণ কৰিলে৷ আৰু যিসকলে তেওঁক কেৱল ট্ৰাইবেল নেতাহে বুলি ইতিহাসত অভিহিত কৰিব বিচাৰিছে, তেওঁলোকৰ দৃষ্টিভংগীও যে অপ্ৰাসংগিক নহয় সেইকথাও ভীমবৰৰ দৃষ্টিভংগীয়ে প্ৰতিপন্ন কৰিলে৷ জাতিগত প্ৰশ্নত ভীমবৰৰ দৃষ্টিকোণ শ্ৰেণীগত নাছিল সেয়াও নহয়৷ কৃষকসকলৰ সৰ্বাংগীণ মংগল অবিহনে অসমীয়া জাতিৰ সম্ভৱ বুলি তেওঁ ভাবিব পৰা নাছিল৷ তেওঁৰ চিন্তাৰাশিত মাৰ্ক্সীয় চিন্তাৰো স্পৰ্শ পৰিছিল বুলি আমাৰ ধাৰণা হয়৷ তেওঁৰ পুত্ৰই আমাক জনোৱা মতে তেওঁ মাৰ্ক্সীয় গ্ৰন্থাৱলী কিছু অধ্যয়ন কৰিছিল৷ এনে দৃষ্টিভংগীৰ পোহৰতে হয়তো জাতিগত নিপীড়নৰ প্ৰশ্নটোৰ সমাধান তেওঁ বিচাৰিছিল৷ ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যৰ কূটকৌশল আৰু শাসন-শোষণৰ স্বৰূপ তেওঁ ভালদৰেই উপলব্ধি কৰিছিল৷ তেওঁলোকৰ নীতিৰ বাবেই যে বৰ্ণহিন্দু আৰু জনজাতিসকলৰ মাজৰ ব্যৱধান দ্ৰুত হৈছিল তাক তেওঁ ছাত্ৰকালতে হৃদয়ংগম কৰিছিল৷ এইবাবেই পিছৰ কালত তেওঁ ৰাইজক ক’ব পাৰিছিল যে অসমখন আচলতে অসমীয়াৰ দেশ বুলিব নোৱাৰি৷ কাৰণ, অসমৰ চাহ আৰু তেলৰ দৰে শিল্পৰ ওপৰত অসমীয়াৰ কোনো এক্তিয়াৰ নাই, সেইবোৰ ইউৰোপীয়সকলৰ হাতত আৰু তাৰ সকলো মুনাফা তেওঁলোকেই লৈ গৈ আছে৷\nভীমবৰ আছিল প্ৰখৰ বুদ্ধিৰ বাকপটু এজন সমাজনেতা৷ কিন্তু সেয়াই তেওঁৰ ব্যক্তিত্বৰ মূলধন নাছিল৷ তেওঁ আছিল এজন যুক্তিবাদী চেতনাৰ প্ৰতিভূ-ইতিহাস নিষ্ঠতাৰ প্ৰতীক৷\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা আজিৰ জাতি-জনগোষ্ঠীগত সমস্যাৰ পটভূমিঃ ‘চেকচনেল’ নেতা নহয়, ভীমবৰ দেউৰী সমগ্ৰ অসমৰে নেতা ( দ° দেৱব্ৰত শৰ্মা )\nপৰৱৰ্তী লেখা অসমৰ ত্ৰাণকৰ্তাৰ ৰূপত জননেতা ভীমবৰ দেউৰী ( ডাঃ অনিল ভৰালী )


স্থগিত হ’ল উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষা আৰু হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষা ! Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nস্থগিত হ’ল উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষা আৰু হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষা !\nগুৱাহাটী : ৰাজ্যৰ ক'ভিড পৰিস্থিতিৰ বাবে আজি পিছুৱালে দুটাকৈ চূড়ান্ত পৰীক্ষা৷ অহা ১১মে'ৰ পৰা অনুষ্ঠিত হ'ব লগা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষা আৰু অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষা স্থগিত ৰাখে৷ বিভাগীয় কৰ্তৃপক্ষই পৰীক্ষাৰ দিন পৰৱৰ্তী সময়ত ঘোষণা কৰিব৷\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : নিৰ্বাচনোত্তৰ হিংসাত জৰ্জৰিত বংগ, মমতাৰ শান্তিৰ আহ্বান, বিজেপিৰ প্ৰতিবাদ\n২০২১বৰ্ষৰ মেট্ৰিক পৰীক্ষা দুই-এদিনৰ ভিতৰতে দিব পৰীক্ষাৰ নতুন তাৰিখ৷ এই কথা জানিবলৈ দিয়ে 'ছেবা'ৰ অধ্যক্ষ ৰমেশ চন্দ্ৰ জৈনে৷\nইয়াৰ উপৰি ক'ভিডৰ বাবে ১১ মে'ত হ'বলগীয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ পৰীক্ষাও পিছোৱা হৈছে বুলি জানিবলৈ দিয়ে ৷ মে' মাহৰ শেষৰ ফালে পৰীক্ষাৰ পৰৱৰ্তী নতুন সময় সূচী ঘোষণা কৰাৰ সম্ভাৱনা আছে। যদি পৰিস্থিতি অধিক অৱনতি ঘটে অনলাইনযোগে পৰীক্ষা অনুষ্ঠিত কৰাৰো চিন্তা চৰ্চা কৰি আছে বুলি জানিবলৈ দিয়ে৷ অৱশ্যে কাউঞ্চিলে সেয়া পৰিস্থিতি সাপেক্ষে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিব। ছাত্ৰ ছাত্ৰী সকলক হতাশ নোহবলৈ আহ্বান।


বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱস - Mahabahu.com\nin Opinion, Special Report, World\n-প্ৰণামীকা বৰা |\nপ্ৰজাতি এটাই প্ৰকৃতিৰ সৈতে শান্তিপূর্ণভাবে সহাৱস্থান কৰি স্বাভাবিক জীৱন ধাৰণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পৰিস্থিতিক পৰিৱেশ বোলা হয়। পৰিৱেশ সম্পৰ্কত প্ৰত্যক্ষ আৰু পৰোক্ষভাৱে চিন্তা-চৰ্চা ১৯৬২ চনৰ আগলৈকে একেবাৰে সীমিত আছিল। ১৯৬৬ চনত ৰাছেল কাৰ্ছনৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত ‘Silent Spring’ নামৰ গ্ৰন্থখনে এই দিশত নতুন দৃষ্টিভঙ্গীৰ প্ৰসাৰ ঘটায়।\n১৯৭২ চনৰ ৫ জুন তাৰিখে ছুইডেনৰ ষ্টকহ’ম মহানগৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘই মানৱ পৰিৱেশ সম্পৰ্কীয় এখন আন্তর্জাতিক সন্মিলন অনুষ্ঠিত কৰে। এই সন্মিলনে সমগ্র বিশ্বতে পৰিৱেশ শিক্ষা আৰু পৰিৱেশ অধ্যয়নৰ ওপৰত এক জনজাগৰণৰ সূচনা কৰে। সেয়ে ৫ জুন তাৰিখটো বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়।\nকেৱল বৃক্ষ-ৰোপণতেই বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱসৰ উদ্দেশ্য সমাপ্ত নহয়।\nউদ্দেশ্য হোৱা উচিত-\n• পৰিৱেশ আৰু ইয়াৰ সমস্যা সম্পৰ্কত ব্যক্তি আৰু সমাজৰ বিভিন্ন গোট সমূহৰ মাজত সজাগতা আৰু সচেতনতাৰ ভাৱ জাগৃত কৰা।\n• পৰিৱেশীয় সমস্যা সমূহ সমাধানৰ কৌশল উদ্ভাবন কৰাৰ বাবে চেষ্টা কৰা।\n• প্ৰাকৃতিক সম্পদ সমূহৰ অনিয়ন্ত্রিত ব্যৱহাৰ আৰু জনসংখ্যা বিস্ফোৰণৰ কু-প্ৰভাৱ সম্পৰ্কে বুজি উঠাত সহায় কৰা।\nউল্লেখযোগ্য যে পৰিৱেশ সুৰক্ষা আৰু সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা নিজৰ সংবিধানত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা বিশ্বৰ ভিতৰতে ভাৰতবৰ্ষই প্ৰথম দেশ। ভাৰতৰ সংবিধানত সন্নিৱিষ্ট পৰিবেশ সুৰক্ষা সম্পৰ্কীয় আইন কেইখন হৈছে –\nক) ১৯৭২ চনৰ বন্যপ্ৰাণী( সংৰক্ষণ) আইন,\nখ) ১৯৭৪ চনৰ বন (সংৰক্ষণ) আইন,\nগ) ১৯৭৭ চনৰ পানী( প্ৰদূষণ নিবাৰণ আৰু নিয়ন্ত্রণ) শুক্ল আইন\nঘ) ১৯৮১ চনৰ বায়ু ( প্ৰদূষণ নিবাৰণ আৰু নিয়ন্ত্রণ) আইন\nঙ) ১৯৮৬ চনৰ পৰিৱেশ ( সুৰক্ষা) আইন আৰু\nচ) ১৯৯১ চনৰ “পাব্লিক লায়েবিলিটি” বীমা আইন\nপ্ৰতিবছৰ বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱসৰ এটা নিৰ্দিষ্ট বিষয় থাকে, এইবছৰৰ বিষয় “পৰিস্থিতি তন্ত্ৰৰ পুনৰুদ্ধাৰ”।\nএই বিষয়ত বিভিন্ন মহাবিদ্যালয় আৰু অন্যান্য অনুষ্ঠানে এইবছৰ প্ৰৱন্ধ প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰা দেখা পোৱা গৈছে। এই প্ৰচেষ্টা এক যোগাত্মক প্ৰচেষ্টা। পৰিৱেশ দিৱসৰ বিষয়সমূহৰ বিস্তৃত ৰূপত অধ্যয়ন হওঁক, চৰ্চা হওঁক!\nবিশ্ব পৰিৱেশ দিৱসত এক নতুন চিন্তা কৰো আহক –\nআপোনালোকে ৰুবলৈ অনা গছ পুলিটোৰ বৈজ্ঞানিক নাম জনাৰ চেষ্টা কৰো আহক। চৌপাশৰ পৰিৱেশৰ উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণী সমূহৰ বৈজ্ঞানিক নাম জানিবলৈ চেষ্টা কৰো আহক! পৰিৱেশৰ সুৰক্ষাৰ হকে মাত মাতো আহক!\nTags: বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱস


চিন্তনঃ সংবাদ মাধ্যমলৈ অহা প্ৰত্যাহ্বানঃ ছপা বনাম ডিজিটেল মেডিয়া :: অজয় লাল দত্ত - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome AJOY LAL DUTTA ARTICLE CHINTAN RECENT অজয় লাল দত্ত চিন্তন চিন্তনঃ সংবাদ মাধ্যমলৈ অহা প্ৰত্যাহ্বানঃ ছপা বনাম ডিজিটেল মেডিয়া :: অজয় লাল দত্ত\nxukhdukh.com December 30, 2018 AJOY LAL DUTTA, ARTICLE, CHINTAN, RECENT, অজয় লাল দত্ত, চিন্তন,\nঅসমৰ সংবাদ জগতত অৰুণোদয়ৰ দিনৰে পৰা নতুন নতুন সংবাদ পত্ৰই সময়ে সময়ে ভুমুকি মাৰি আহিছে। কিছুমান ক্ষণস্থায়ী হৈছে, কিছুমানে কেইবছৰ মানৰ আয়ুসেৰে নিজৰ নাম ৰাখি গৈছে, আৰু কেইখনমানহে শতিকাজোৰাকৈ দীৰ্ঘজীৱি হৈছে। এই কেইটা বৰ্ষতে বিশ্বৰ প্ৰযুক্তিৰ সৈতে ফেৰ মেলাই অসমীয়া ভাষাতো ডিজিটেল মেডিয়াৰ প্ৰকল্পও গঢ় লৈ উঠিছে। ই-মেগাজিন, বেৱ-পৰ্টেল, নিউজ-পৰ্টেল, ব্লগ, মাল্টি-মেডিয়া (ভিডিঅ' আৰু লেখা) আদি বেলেগ বেলেগ ৰূপত ডিজিটেল মেডিয়াই গঢ় লৈছে। ইউনিকোড ফণ্ট চিষ্টেমৰ প্ৰসাৰতাৰ লগে লগেই ইণ্টাৰনেট মাধ্যমত আঞ্চলিক ভাষাৰ ব্লগ আৰু ডিজিটেল মেডিয়া সুচল হৈ পৰিছে। অসমীয়া ভাষাতো তেনে বহুকেইটি মেডিয়া গঢ় লৈ উঠিছে। প্ৰতিটো গণমাধ্যমকে সুধী সমাজে যাত্ৰাৰম্ভৰ সময়ৰ পৰাই পৰ্যবেক্ষণ কৰে আৰু গণমাধ্যম একোটাক পাঠক-নাগৰিকেও মূল্যাংকন কৰিবলৈ ধৰে।\nছপা মাধ্যম বনাম ডিজিটেলঃ\nবিশেষকৈ বিশ্বৰ ছপা মাধ্যমক এতিয়া “দ্ৰুত বেগী খবৰে আৰু ইণ্টাৰনেট-টিভিৰ জৰিয়তে ঘৰে ঘৰে “সহজলভ্যতা”ই গভীৰ প্ৰত্যাহ্বান জনাইছে। মেডিয়া বেৰণ ৰূপাৰ্ট মাৰ্দোছে এযুগ আগতে তেওঁৰ প্ৰতিস্থিত কাকতৰ পৰা হোৱা লভ্যাংশক 'সোণৰ নদী' বুলি আখ্যা দিছিল, কিন্তু তেখেতেই সাম্প্ৰতিক সময়ত 'নদীও এদিন শুকায়' বুলি মত দিবলৈ বাধ্য হ'ল। বাফেল্ল নিউজৰ স্বত্তাধিকাৰী ৱাৰেন বাফেটৰ মতেটো চেটেলাইট ব্ৰডকাষ্টিং আৰু ইণ্টাৰনেট আগতীয়াকৈ ওলোৱা হ'লে ছপা মাধ্যমৰ বাতৰি কাকতৰ সৃষ্টিয়েই নহ'লহেতেন! নতুন প্ৰজন্মৰ বাবে চ'চিয়েল মেডিয়া এতিয়া টিভিতকৈ বেছি উপভোগ্য তথ্য-উতস হৈ পৰিছে। “দ্য ইকনমিষ্ট”ৰ দৰে প্ৰকাশন সংস্থায়ো এতিয়া চ'চিয়েল মেডিয়া প্লেটফৰ্মৰ ব্যৱহাৰ কৰি পাঠক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ বিশাল কৰ্মদল ৰাখিব লগা হৈছে। ফ্ৰান্সৰ ইতিহাসপ্ৰসিদ্ধ দৈনিক কাকত Le Monde য়ে নিজৰ সমলৰ প্ৰচাৰ আৰু পাঠক আকৰ্ষণৰ বাবে আৰ্টিফিচিয়েল ইন্টেলিজেন্সৰো সহায় লোৱাৰো খবৰো প্ৰকাশ পাইছে। উল্লেখযোগ্য যে, কাকতে সংবাদাতা নিৰ্ভৰ বাতৰি প্ৰকাশ কৰাৰ বিপৰীতে গুগোল, য়াহু আদিয়ে নিজা সাংবাদিক অবিহনেও বিশ্বজোৰা জালপঞ্জীৰ পৰা কম্পিউটাৰ এলগৰিথমৰ সহায়ত অবিৰত বাতৰিৰ প্ৰৱাহ সৃষ্টি কৰি ৰাখিছে, গতিকে নিউজ-ভেল্যু অতি ক্ষণিকৰ হৈ উঠিছে। এয়া হৈছে খবৰ বাতৰিৰ কাৰিকৰী প্ৰত্যাহ্বান।\nআমেৰিকান লেখক মাইকেল কনেলীয়ে কৈছে- 'এখন বাতৰিকাকত হৈছে এটা জাতিৰ কেন্দ্ৰবিন্দু স্বৰূপ, ই হৈছে ধ্বজবহনকাৰী এটা স্তম্ভ; ইয়াক বেৱচাইট বা ব্লগে স্থানচ্যুত কৰিব নোৱাৰে।' চ'চিয়েল মেডিয়াত যদিও খবৰ-বাতৰি দ্ৰুত গতিত সঞ্চাৰিত হয়, তাত কোনো সম্পাদক নাথাকে! সেয়ে প্ৰকৃত সত্যক প্ৰত্যায়িত কৰাৰ বাবে নাথাকে উপায়। বহু কেইটা ৰাজনৈতিক দলে দেশে-বিদেশে সংগঠিত ৰূপত প্ৰফেশ্বনেল টীমৰ দ্বাৰা মানুহৰ মাজত বিৰোধী দলৰ বিষয়ে অৰুচিকৰ, মৰ্যদাহানিকৰ খবৰ, ফটোশ্বপ কৰা ভুৱা ফটো, এডিট কৰা ভিডিঅ' আদি প্ৰচাৰ কৰি ৰাজনৈতিক উদ্দেশ্যত ব্যৱহাৰ কৰাৰ কথা এতিয়া সৰ্বজন-বিদিত। ফলত, এতিয়া, শেহতীয়াকৈ টুইটাৰ, ফেচবুক, হোৱাটচএপ আদি সংস্থাই 'ফেক-নিউজ'ৰ প্ৰৱাহক ৰোধৰ বাবে আন্তৰ্জাতিক স্তৰতো কাৰ্যকৰী পদক্ষেপ লবলৈ বাধ্য হৈছে। হোৱাটছ-আপে আনকি 'ফেক নিউজ' বিলাই নিদিবলৈ আৰু মানুহৰ মাজলৈ সচেতনতা আনিবলৈ অসমীয়া ভাষাকে ধৰি বিভিন্ন আঞ্চলিক ভাষাতো বিজ্ঞাপনমূলক প্ৰচাৰ অভিযান চলাইছে।\nপেশাগত ভাৱে সংগঠিত-ব্যৱস্থাপিত চাইবাৰ কৰ্মদলঃ\nচাইবাৰ কোষ, আই-টি চেল আদি এতিয়া ভাৰতৰ ৰাজনীতিৰ চৰ্চিত বিষয়। প্ৰশান্ত কিশোৰ, ৰজত শেঠীৰ দৰে নিৰ্বাচনৰ প্ৰফেচনেল ষ্ট্ৰেটেজিক কনচাল্টটেণ্ট, এতিয়া ৰাজনীতিৰ জগতত বিখ্যাত নাম। প্ৰতিটো ৰাজনৈতিক দলেই এতিয়া ২০১৪চনৰ নিৰ্বাচনোত্তৰ সময়ত নিজা নিজা চাইবাৰ দল নিযুক্তি দিছে, অনলাইন মত-যুদ্ধ চলাইছে। কিছুমানে হয়তো কেইবাতৰপীয়া ধৰণে, ৰাষ্ট্ৰীয়, ৰাজ্যিক, জিলা, শাখা পৰ্যন্ত চাইবাৰ কৰ্মীৰ দল গঢ়িছে। একে বাতৰি ষ্ট্ৰেটেজিক কনচাল্টটেণ্টে অনুমোদন দিয়াৰ পাছতে চ'ছিয়েল মেডিয়াত ভাইৰেল হোৱাকৈ প্ৰচাৰ কৰাৰ বাবে এই প্ৰশিক্ষিত কৰ্মদলে মনোনিৱেশ কৰে। কোনো এটা বাতৰিক লৈ প্ৰপাগাণ্ডাৰ এটা ধাৰা সৃষ্টি কৰাটোৱেই দলবোৰৰ মূল কাম। একেটা কথাকে বাৰ বাৰ ভিন্ন মাধ্যমেৰে মানুহৰ মাজলৈ বিয়পাই দিলে, মিছাকে সঁচা পতিয়ন নিয়াব পাৰি। আৰু এয়াই হৈছে এনেবোৰ দলৰ মূলমন্ত্ৰ। আনকি নিজৰ নিজৰ দলৰ নেতাৰ চ'ছিয়েল মেডিয়া অনুসৰণকাৰীৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰিবৰ বাবে নতুন নতুন ভুৱা একাউণ্ট সৃষ্টি কৰা। বিপক্ষৰ নেতাক চাইবাৰ আক্ৰমণ কৰা, যি কোনো দলৰ বিৰোধী স্থিতিৰ মতামত আহিলেই ট্ৰল কৰা আৰু কিবা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়ে সামাজিক যোগসূত্ৰৰ মাধ্যমত আলোচিত হ'লে, তাক তল পেলাবলৈ অনাহক কথাৰ অৱতাৰণা কৰা, তেনে অনৰ্থক কথালৈ মানুহৰ মন-মগজু ঢাল খুৱাই, আচল ইচ্যুবোৰ তল পেলোৱা, এইবোৰ হৈছে, এনে কৰ্মদলৰ দৈনন্দিন দায়িত্ব। তথ্য-প্ৰযুক্তি কৰ্মদলৰ গুৰুত্ব ইমানেই বৃদ্ধি পাইছে যে, পূৰ্বতে অভিজ্ঞতা থকা সকলক এতিয়া বিৰোধীয়ে ভাড়ালৈ লোৱাৰো ঘটনা ঘটিছে আৰু এওঁ এক পেশালৈ পৰিণত হৈছে। গতিকে, ভুৱা-উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত বাতৰিৰ 'প্ৰফেচনেল ফেক্টৰী' সংগঠিত ৰূপত আজি আমাৰ দেশত শাসক-বিৰোধী সকলো পক্ষৰে আছে। আৰু সেয়েই, প্ৰাক্-নিৰ্বাচনী বতৰত এতিয়া প্ৰতিটো খবৰো যে অতি স্পৰ্শকাতৰ হব, সেই কথাও আমি বুজি উঠিব লাগিব।\nভাৰতীয় সংবাদ মাধ্যমলৈ প্ৰত্যাহ্বানঃ\nভাৰতবৰ্ষত এতিয়া সংবাদ মাধ্যমে চৰকাৰৰ ওপৰত তীক্ষ্ণ দৃষ্টি ৰখা নাই, বৰঞ্চ সংবাদ মাধ্যম কোনে কি ছপা কৰিছে, তাৰ ওপৰতহে চৰকাৰেহে তীক্ষ্ণ দৃষ্টি ৰাখিছে বুলি উদ্বেগজনক কথা প্ৰকাশ পাইছে। ৰিপৰ্টাৰচ উইডাউট বৰ্ডাছ (Reporters without Borders) নামৰ আন্তৰ্জাতিক সংস্থাই প্ৰকাশ কৰা ২০১৮বৰ্ষৰ প্ৰেছ ফ্ৰীডম ইনডেক্সত পূৰ্বতকৈ দুটা স্থান অৱনমিত হৈ ভাৰতবৰ্ষই ১৩৮তম স্থানত উপনীত হৈছেহি। বহুত্ববাদৰ স্তৰ, সংবাদ মাধ্যমৰ স্বাধীনতা, পৰিৱেশ আৰু চেল্ফ চেন্সৰশ্বিপ, স্বচ্ছতা, আইনী ৰূপৰেখা আৰু তথ্য-বাতৰিৰ উপলদ্ধতাৰ বাবে আন্তঃগাঁঠনিক মূল্যায়ন কৰি এই সূচকাংক নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে। মূল্যায়িত হোৱা ১৮০খন দেশৰ ভিতৰত ভূটান ৯৪, নেপাল ১০৬, ম্যানমাৰ ১৩৭ স্থানত আৰু পাকিস্তান ১৩৯ স্থানত থকাৰ বিপৰীতে নৰ্থ-কোৰিয়া একেবাৰে নিম্নস্তৰত আছে। ভাৰতৰ এই স্থান অৱনমনৰ কাৰক হিচাবে বিদেশী সাংবাদিকক বহু পৰিস্থিতিত বাৰণ কৰা, পুলিচ অথবা দুৰ্বৃত্তৰ হাতত সাংবাদিক আক্ৰান্ত হোৱা, গৌৰী লংকেশ-বুখাৰীৰ দৰে সাংবাদিকৰ হত্যা, ট্ৰল আৰ্মীৰ দ্বাৰা সংগঠিত চাইবাৰ আক্ৰমণ আদিক চিনাক্ত কৰা হৈছে।\nচ'ছিয়েল মেডিয়া এই চাইবাৰ কোষৰ কৰ্মদলৰ ধাৰাবাহিক কৰ্মকাণ্ডৰ পৰা ভাৰাক্ৰান্ত হৈছেই। কিন্তু প্ৰতিষ্ঠিত সম্পাদক থকা সংবাদ সংস্থা সমূহো এতিয়া পৰিবৰ্তনৰ বতাহত আক্ৰান্ত হৈছে। আনকি টেলিভিচিনৰ পৰ্দাতে নিজৰ পক্ষপাতিত্ব সদম্ভে ঘোষণা কৰি, সেই পক্ষৰ হৈ প্ৰচাৰ-প্ৰপাগাণ্ডা কৰাত লাজ কি ধৰণৰ মুকলি প্ৰশ্ন কৰা চেনেল, মুখ্যসম্পাদক-এংকৰ আদিও ওলাইছে! নিৰপেক্ষ মেডিয়াৰ ধাৰণা সমূলি বাদ দিয়াই ভাল ধৰণৰ পৰিৱেশ গঢ়িছে। নিজে পক্ষপাতিত্ব কৰাৰ লগে লগেই আনবোৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ কৰ্মীকো দলগত লেবেল লগোৱাৰ এক দৃষ্টিকটু প্ৰতিযোগিতা এতিয়া সৃষ্টি হৈছে। প্ৰেছ কাউন্সিল অৱ ইণ্ডিয়াৰ তদানীন্তন অধ্যক্ষ মাৰ্কেণ্ড কাটজুৰ মতে ভাৰতীয় মেডিয়া তিনিটা ডাঙৰ সমস্যাৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হৈছে। এক-প্ৰয়োজনীয় গুৰুত্বপূৰ্ণ আলোচনাৰ সলনি, মানুহৰ মন-মগজু আন বিষয়লৈ ঢাল খুওৱা, দুই-সাম্প্ৰদায়িক ভাৱে দেশৰ জনতাক বিভক্ত কৰা আৰু তিনি-অন্ধবিশ্বাস আৰু ধৰ্মান্ধতাৰ প্ৰচাৰ। এই সময়ত ৰাজনৈতিক ভাৱে, দেশৰ সংবাদ সংস্থা সমূহক, আনকি সাংবাদিক সকলকো দৰবাৰী বনাম প্ৰতিষ্ঠান-বিৰোধী, দুটা স্পষ্ট ভাগ কৰি লেবেল লগোৱাৰ অপচেষ্টা দৃষ্টিকটু হৈ দেখা দিছে। অনুসন্ধানমূলক সাংবাদিকতাৰ ধাৰাও দেশত স্থবিৰ হৈ পৰিছে। কেলেংকাৰীৰ বাতৰি প্ৰকাশ কৰা সংবাদ মাধ্যমৰ ওপৰত শ-শ কোটি টকাৰ মানহানিৰ গোচৰ তৰি দিয়াৰ নতুন নতুন উদাহৰণ সৃষ্টি হৈছে। এই ডিচেম্বৰ মাহতে, মণিপুৰত এগৰাকী সাংবাদিকক ‘চ’চিয়েল মেডিয়া’ত কৰা মন্তব্যৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তা আইনৰ অধীনত গ্ৰেপ্তাৰ কৰি এবছৰৰ বাবে পোতাশাললৈ নিক্ষেপ কৰাও হৈছে। সিদিনা অসমতে সাংসদ এগৰাকীক সাংবাদিকে কেমেৰাৰ সমুখতে সোধা প্ৰশ্নৰ সময়ত মাইক কাঢ়ি আক্ৰমণ কৰিবলৈ উদ্যত হোৱা আৰু অসংসদীয় ভাষাৰে মৰ্যদাহানি কৰাৰ দৰে ঘটনা ঘটিছে। অন-কেমেৰাই এনে নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হব লগা হোৱা ঘটনাই, কেমেৰাৰ আঁৰত সাংবাদিকে কিমান দাবী ভাবুকিৰ সন্মুখীন হব লগা হৈছে, তেনে পৰিস্থিতি সহজেই অনুনেয়। ডিজিটেল মেডিয়াৰ সাংবাদিক সকলেও এতিয়া নিজাকৈ সংগঠন খুলি নিজৰ সুৰক্ষাৰ বাবে দাবী কৰিব বা আইনৰ কাষ চাপিবলৈ বাধ্য হৈছে।\nসংবাদসেৱীৰ আৰ্থিক অৱস্থাঃ\nসাংবাদিক সকলক মজিথিয়া সমিতিৰ নিৰ্দেশনা মানি বেছি সংখ্যক সংবাদ সংস্থায়েই প্ৰাপ্য উন্নত মজুৰি তথা সা-সুবিধা প্ৰদান কৰা নাই। মুষ্টিমেয় কেইজনমান নামজ্বলাৰ ভাল পেকেজ পায়। গুৰুত্বপূৰ্ণ বাতৰি প্ৰকাশ কৰা নকৰাৰ শেষ সিদ্ধান্ত লোৱা বহুতেই আপোচ কৰাৰো সঘন অভিযোগ নথকা নহয়। তাৰ বিপৰীতে, মফচলীয় বহুতো সাংবাদিকৰেই নিয়মীয়া আৰ্জন অতি দুখজনক। বহুত পেপাৰৰ মালিকে প্ৰেছ-কাৰ্ডখন দিছে যেতিয়া অনৈতিক উপায়েৰে স্থানীয় সাংবাদিকে ঠিকা-ঠুকলি-ব্লেকমেইলিং আদি কৰিয়ে পেট-প্ৰৱৰ্তাবই ধৰণৰ মানসিকতা পোষণ কৰে। সৰু-বৰ চহৰৰ সাংবাদিকে জীৱন-নিৰ্বাহৰ তাড়ণাত এনেবোৰ পন্থা অৱলম্বন কৰিবলৈ বাধ্য হয়। ফলত হালধীয়া সাংবাদিকতাৰ বাট খোল খায়। সাংবাদিককে চাৰ্কুলেচনৰ দায়িত্ব, বিজ্ঞাপন গোটোৱাৰ দায়িত্ব আদিও দিয়ে প্ৰকাশন প্ৰতিষ্ঠানে। কিন্তু সমাজ শুধৰোৱাৰ দায়িত্ব লোৱা সাংবাদিক সকলেই নিজৰ প্ৰাপ্য আদায় কৰিবলৈ অপাৰগ হৈ ৰৈছে। কোম্পানী খুলি পেপাৰ চলোৱা সকলেও এম্লয়িজ ষ্টেট ইঞ্চুৰেঞ্চৰ যোগেদি স্বাস্থ্য সেৱা অন্তত নিশ্চিত কৰিব পাৰে বা লাগে যদিও, অসমত তেনে সুবিধা পোৱা সাংবাদিকৰ সংখ্যা অতি নগণ্য। ফলত কিবা অসুবিধা হলেই চৰকাৰী শাসনত থকা মানুহৰ পৰা অনুগ্ৰহ লব লগাত পৰে। এইবোৰ কথাই সাংবাদিকতাৰ মানকেই মাত্ৰ নিম্নগামী নকৰে, জনসাধাৰণৰ দৃষ্টিতো সংবাদ সেৱা ক্ষেত্ৰখনৰ স্থিতিক অৱনতি কৰায়। ছপা মাধ্যমে চৰকাৰী বিজ্ঞাপনো লাভ কৰে, আৰু চৰকাৰৰ সৈতে সংঘাত সেয়ে এৰাই চলিব লগা হয়। ডিজিটেল মেডিয়াই সেয়া লাভ নকৰে, আৰু সেয়ে চৰকাৰী অনুগ্ৰহৰ পৰা মুক্ত হব পাৰে। সেয়ে কোনো পৃষ্ঠপোষকৰ ধনৰ বিনিয়োগ বা গুণগ্ৰাহী পাঠকৰ অনলাইন দান এই দুটা মডেলৰ ভিত্তিতহে এতিয়া ভাৰতত অনলাইন বেৱ-মেডিয়া চলি থকা বুলিব পাৰি। কিছু ধন অনলাইন বিজ্ঞাপনৰ পৰাও আহৰণ কৰিব পাৰে।কিন্তু ৰাজহৰ ক্ষেত্ৰত কেৱল অনলাইন এডচেন্সৰ বিজ্ঞাপনৰ ওপৰতে আঞ্চলিক ভাষাৰ কোনো বেৱচাইট জীয়াই থকাটো সম্ভৱপৰ নহয়। সেয়ে ডিজিটেল মেডিয়া অসমত অসমীয়া ভাষাত অৰ্থনৈতিকভাৱে অন্ততঃ স্বতন্ত্ৰ আৰু স্বনিৰ্ভৰশীল হৈ গঢ়ি উঠিবলৈ সময় লাগিব।\nমানুহে টিভিৰ পৰ্দাত দেখিলে-শুনিলেও, কম্পিউটাৰ-মোবাইলৰ পৰ্দাত পঢ়িলেও কিন্তু কাকতখনত পুৱা বিশ্লেষণ সহ হাতত লৈ পঢ়িলেহে স্বাভাৱিক পাঠকৰ সুখানুভূতিটো লাভ কৰে। বিশেষকৈ বয়স্ক লোক সকলে। সেয়ে কব পাৰি যে, আজিৰ এই পটভূমিত ছপা আৰু ডিজিটেল দুয়োটা সংবাদ মাধ্যমেই নিজা নিজা প্ৰত্য়াহ্বান লৈ আগবাঢ়িছে। চতুৰ্থ স্তম্ভ ৰূপে ছপা মাধ্যমক আখ্যা দিয়াৰ দৰে এতিয়া ডিজিটেল মেডিয়াও ক্ৰমাত গণতন্ত্ৰৰ পঞ্চমটো স্তম্ভ স্বৰূপ হৈ পৰিছে। এই প্ৰাক-নিৰ্বাচনী ক্ষণত টিভিৰ বাহিৰেও এই দুয়োটা সংবাদ মাধ্যমেই যে ভাৰতীয় গণতন্ত্ৰৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত জনমতক একগোট কৰাত যে প্ৰভূত ভূমিকা পালন কৰিব, আৰু কোনোটোৱেই কোনোগুণেই কম-গুৰুত্বৰ নহয়, সেই কথাও কিন্তু নিশ্চিত।\nBy xukhdukh.com on December 30, 2018