বিশ্লেষণঃ সুস্থ গণতন্ত্ৰ ৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত ৰক্ষা কৰিব লাগিব বিৰোধীৰ 'ভোট বিভাজন' :: অনন্ত কলিতা - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome ANANTA-KALITA ARTICLE RECENT অনন্ত কলিতা চিন্তন প্ৰৱন্ধ বিশ্লেষণঃ সুস্থ গণতন্ত্ৰ ৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত ৰক্ষা কৰিব লাগিব বিৰোধীৰ 'ভোট বিভাজন' :: অনন্ত কলিতা\nxukhdukh.com January 25, 2021 ANANTA-KALITA, ARTICLE, RECENT, অনন্ত কলিতা, চিন্তন, প্ৰৱন্ধ,\nসুস্থ গণতন্ত্ৰ ৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত ৰক্ষা কৰিব লাগিব বিৰোধীৰ 'ভোট বিভাজন'\nঅসম জাতীয় পৰিষদৰ ৰাজনৈতিক অভিৱৰ্তন অতি উৎসাহপূৰ্ণভাৱে সমাপ্ত হ’ল। আছুৰ প্ৰাক্তন সাধাৰণ সম্পাদক লুৰীণজ্যোতি গগৈ সভাপতি নির্বাচিত হ’ল। বিজেপিৰ সংগী অগপক বাদ দি এতিয়া অসমত দুটা মুখ্য আঞ্চলিক দলৰ জন্ম হ’ল। আনটো অখিল গগৈৰ নেতৃত্বৰ ৰাইজৰ দল। অসমীয়া জাতি তথা অসমৰ সকলাে খিলঞ্জীয়া জাতি-জনগােষ্ঠী বর্তমান অস্তিত্বৰ মাৰাত্মক সংকটত। অসমৰ থলুৱা জনসাধাৰণৰ অস্তিত্বৰ প্ৰতি ভাবুকি লৈ অনা বিজেপি চৰকাৰখনক গাদীচ্যুত কৰাটোৱে হ’ল মূল লক্ষ্য অসমপ্রেমী ৰাজনৈতিক শক্তিসমূহৰ। এই স্বৈৰাতান্ত্রিক সাম্প্রদায়িক ৰাজনৈতিক শক্তিটোৱে অসমীয়া জাতিসত্তাৰ প্ৰতি ভাবুকি আনিয়েই এৰা নাই, অসমৰ প্রাকৃতিক সম্পদ, ৰাজহুৱা সম্পদবােৰ আম্বানী-আদানিৰ নিচিনা বৃহৎ পুঁজিপতি গােষ্ঠীক গটোৱাৰ প্রক্রিয়া আৰম্ভ কৰিছে। অসমৰ ৰাজনীতিৰ এই পটভূমিত শক্তিশালী হিন্দুত্ববাদী বিজেপি দলক পৰাভূত কৰিবলৈ এক ঐক্যবদ্ধ মর্চা জৰুৰী।\nএজেপি দলৰ জন্মটো অসমৰ ৰাজনীতিত এক গুৰুত্বপূর্ণ ঘটনা। ছয়বছৰীয়া আন্দোলনৰ মাজেৰে শক্তিশালী অগপ দলৰ জন্ম হৈছিল। অসমৰ জনসাধাৰণৰ সর্বান্তকৰণে সমর্থন লাভ কৰি অসম চৰকাৰৰ গাদী দখল কৰিব পাৰিছিল। অসমৰ জনসাধাৰণে আশা কৰিছিল অগপ চৰকাৰে অসমৰ জাতি সমস্যাকে ধৰি অর্থনৈতিক সমস্যাৰ এটি সুসমাধান কৰিব। দুর্ভাগ্যজনক যে অসমৰ জনসাধাৰণৰ এই চৰকাৰখনে পাঁচ বছৰতে আস্থা হেৰুৱালে। চৰকাৰখন দুর্নীতিকে ধৰি সকলাে বিষয়তে ব্যর্থ হ’ল আৰু অপদার্থ-দুর্নীতিগ্রস্ত চৰকাৰৰূপে পৰিগণিত হ’ল। কংগ্ৰেছৰ তৰুণ গগৈ চৰকাৰখনেই একেৰাহে। ১৫ বছৰ নির্বাচিত হ’ব পাৰিছিল। কিন্তু জাতীয়তাবাদী চিন্তাধাৰাৰ অসমৰ সর্বক্তৰৰ জনসাধাৰণৰ অকুণ্ঠ সমর্থন লৈ নির্বাচিত হােৱা চৰকাৰখন পাঁচ বছৰৰ বেছি দিন একেৰাহে অসমৰ জনসাধাৰণৰ আস্থাভাজন হৈ থাকিব নােৱাৰিলে। বর্তমান অগপকে ধৰি অনেক জাতীয়তাবাদৰ প্রবক্তাৰে বিজেপি দল ভর্তি হৈ গৈছে। জাতীয়তাবাদীৰাজনীতিৰ এই পটভূমিতে প্রতিফলিত হৈছে যে জাতীয়তাবাদী আদর্শক নিজৰ ক্ষমতা আৰু সমৃদ্ধিৰ জখলা হিচাপেহে এই নেতাবােৰে ব্যৱহাৰ কৰিছে। প্রকৃত জাতীয়তাবাদী অসমপ্রেমী আত্মত্যাগী আদৰ্শৰ ৰাজনীতিৰ তথা নেতৃত্বৰ অভাৱতেই আজি প্রাকৃতিক সম্পদত চহকী অসম অর্থনৈতিকভাৱে অতি অনগ্ৰসৰ হৈ থাকিল আৰু সম্পদবােৰাে লুট হৈ গ'ল, আনফালে অসমীয়া জাতিসত্তা অস্তিত্বহীন হােৱাৰ দিশত অগ্রগতি কৰিলে।\nঅসমৰ ৰাজনীতিৰ এই প্রেক্ষাপটত বৰ্তমানৰ জাতীয়তাবাদীৰাজনৈতিক দল এজেপি আৰু ৰাইজৰ দলৰ অসমৰ পৰম্পৰা জাতীয়তাবাদী ৰাজনৈতিক চিন্তাধাৰাৰ ব্যতিক্রমী দল হ’ব লাগিব। অর্থাৎ জনসাধাৰণৰ সম্পূর্ণ আস্থা পাবলৈ প্রকৃত জাতীয়তাবাদী আদর্শ তথা অসমপ্রেমী, জনসাধাৰণৰ প্রেমী, নিস্বার্থ আত্মত্যাগী আদৰ্শৰ হ’ব লাগিব। তামিলনাড়ু, মহাৰাষ্ট্র, পঞ্জাব আনকি অন্ধ্রপ্রদেশ, তেলেংগানা আদি ৰাজ্যবােৰত জাতীয়তাবাদী দলবােৰে অসমৰ অগপৰ নিচিনা জনসাধাৰণৰ আস্থা হেৰুৱা নাই তথা তেওঁলােকে ৰাজ্যবােৰৰ জাতিসত্তাৰ স্বার্থ ৰক্ষা তথা অর্থনৈতিক উন্নয়নত বিশেষ ভূমিকা গ্রহণ কৰিব পাৰিছে। মহাৰাষ্ট্ৰত শিৱসেনাই ৰাষ্ট্ৰীয় দলৰ লগত মৰ্চা কৰিলেও অসমৰ অগপই ‘কা’ আইন সমর্থন কৰাৰ নিচিনা মাৰাঠী জাতিসত্তাৰ স্বার্থ জলাঞ্জলি দিয়া নাই তথা অর্থনৈতিক দিশটো মহাৰাষ্ট্ৰৰ তথা জনসাধাৰণৰ উন্নতিৰ সঠিক কার্যসূচী লৈছে। সেইদৰে তামিলনাড়ুৰাে ডি এম কে বা এ আই ডি এম কে দলে সর্বভাৰতীয় দলৰ লগত মৰ্চাত যােগ দিওঁ তামিল জাতিসত্তাৰ স্বাৰ্থ ৰক্ষা কৰিছে তথা অর্থনৈতিক দিশতাে ৰাজ্যৰ উন্নতি কৰিছে। অবিভক্ত অন্ধ্রপ্রদেশতাে এন টি ৰামাৰাও আৰু চন্দ্রবাবু নাইডুৰ নেতৃত্বৰ তেলুগুদেশম দলে ৰাজ্যখনৰ অর্থনৈতিক উন্নয়নৰ লগতে তেলুগু জাতিৰ স্বাৰ্থ ৰক্ষাত বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।\nবর্তমান অসমত অসম জাতীয় পৰিষদ আৰু ৰাইজৰ দলে অসমীয়া জাতি তথা বিভিন্ন খিলঞ্জীয়া জাতি-জনগােষ্ঠীৰ প্রতি ‘কা’ আইনে যি বিপদ কঢ়িয়াই আনিছেইয়াৰ বিৰুদ্ধে দৃঢ় অৱস্থান লােৱাৰ বিকল্প নাই। এজেপি দলৰ নেতৃত্বৰ মাজত কিছুমান নেতাৰ ক্ষেত্ৰত দোদুল্যমানতা পৰিলক্ষিত হৈছিল। আজি অসমৰ ৰাজনীতিত গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ'ল বিজেপিবিৰােধী ভােটবােৰ বিভাজন। হ'ব নালাগে। অকল ‘কা’ আইন , বিৰােধিতা মানে বিজেপি বিৰােধিতা নহয়। কা’আইন বিৰােধিতা অসমৰ ক্ষেত্ৰত প্রথম বিষয় নিশ্চয় হ'ব। কাৰণ ‘কা’ আইন বলৱৰ দ্বাৰা অসমীয়া তথা বিভিন্ন খিলঞ্জীয়া জাতিৰ অস্তিত্বই নােহােৱা কৰিব। তদুপৰি বিজেপি চৰকাৰৰ যি অর্থনৈতিক নীতি, সেই অর্থনৈতিক নীতিৰে অসমৰ সকলাে প্রাকৃতিক সম্পদকে ধৰি মাটি-ভেটি দেশী-বিদেশী পুঁজিপতিক গতাব। ৰাজহুৱা সম্পদবােৰাে পুঁজিপতিক বিক্ৰী কৰা আৰম্ভ কৰিছে। অসম কৃষিপ্রধান দেশ, বিজেপি চৰকাৰে কিন্তু কৃষিখণ্ডক কৃষকৰ অধিকাৰৰ পৰা লৈ গৈ কৰ্প'ৰেটৰ হাতত অৰ্পণ কৰাৰ বাবে ইতিমধ্যে\nসেইবাবে কেন্দ্ৰত ফেচিবাদী, সাম্প্রদায়িক হিন্দুত্ববাদী বৃহৎ পুঁজিপতিৰ দালাল দল এটা যদি ক্ষমতাত থাকে, অকল অসমৰ চৰকাৰখনৰ ক্ষমতা দখল কৰিলেই অসমৰ তথা অসমৰ জনসাধাৰণৰ সমস্যাবােৰৰ সমাধান হয়। এই কাৰণেই অসমৰ জাতীয়তাবাদী বা আঞ্চলিক দলবােৰে কেন্দ্ৰৰ শাসন ক্ষমতাত অধিষ্ঠিত ৰাজনৈতিক শক্তিৰ প্রতি অর্থাৎ দেশৰ ৰাজনীতিৰ প্রতিও লক্ষ্য ৰাখিব লাগিব। এজেপিৰ সভাপতি লুৰীণজ্যোতি গগৈৱে কোৱাধৰণে সর্বভাৰতীয় দল মানে বিজেপিৰ চৰিত্ৰৰ বা নীতি-আদৰ্শৰ নহয়, তথা কোনাে আঞ্চলিক দলেই সর্বভাৰতীয় দলক সমর্থন কৰিলেই অস্পৃশ্য হ'ব . নােৱাৰে। ভাৰতবৰ্ষৰ অংগৰাজ্য অসম। অসম এখন স্বাধীন দেশ নহয়। লােকসভাই প্রণয়ন কৰা নীতি-আইন কেন্দ্রীয় চৰকাৰে জোৰজবৰদস্তি বলৱৎ কৰাৰ চেষ্টা কৰিব। এই পটভূমিত কেন্দ্ৰত স্বৈৰাচাৰী বা ফেচিবাদী সাম্প্রদায়িক আদৰ্শৰ চৰকাৰ এখন থাকিলে কোনাে ৰাজ্য চৰকাৰে ৰাজ্যৰ স্বার্থ তথা জনসাধাৰণৰ স্বাৰ্থৰক্ষাৰ কোনাে কামেই কৰিব নােৱাৰিব। যেনে- বর্তমান কেন্দ্রীয় চৰকাৰৰ নীতি হিন্দুত্ববাদী হােৱা বাবে এক দেশ, এক ধর্ম, এক ভাষা, এক জাতিৰ দেশ গঢ়িবলৈ কা’ আইন প্রৱর্তন কৰি অসমীয়া জাতিৰ অস্তিত্বই নিঃশেষ কৰিব বিচাৰিছে। মােডী চৰকাৰখনৰ পুঁজিপতিৰ স্বাৰ্থৰক্ষাৰ আইন কৰিছে, যি আইনৰ বিৰুদ্ধে পঞ্জাব, হাৰিয়ানাকে ধৰি দেশৰ কৃষক সমাজ সর্বাত্মক আন্দোলনত নামি পৰিছে। এই কৃষকবিৰােধী জনবিৰােধী আইনৰ বিৰুদ্ধে সংগঠিত হােৱা আন্দোলনৰ প্রতি অসমৰ আঞ্চলিক দল নিমাত থাকিব নােৱাৰে। ই আই এ বা Environmental Impact Assessment Act, 2020ৰ দ্বাৰা অসমৰ সকলাে প্রাকৃতিক সম্পদবােৰ বাধাহীনভাৱে পুঁজিপতিৰ অধিকাৰত দিয়াৰ ব্যৱস্থা ইতিমধ্যে কৰিছে। অসমৰ আঞ্চলিক দলবােৰে এই আইনৰ বিৰােধিতা কৰিবই লাগিব। বিজেপি চৰকাৰে ক্রমে ক্রমে দেশৰ সাংবিধানিক যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় ধাৰণাটো বিলুপ্তি ঘটাই সকলাে অর্থনৈতিক গণতান্ত্রিক ক্ষমতা কেন্দ্রীয় চৰকাৰৰ হাতত লৈ লৈছে। এই ক্ষমতা কেন্দ্রীয়কৰণৰ ধাৰণাটোৰ ফেচিবাদী ধাৰণা, ৰাজ্যবােৰৰ কোনােধৰণৰ স্বকীয় ক্ষমতাই নাথাকিব। বিজেপি চৰকাৰে সকলাে ক্ষমতা কেন্দ্রীভূত কৰি আছে কেন্দ্ৰৰ হাতত আৰু কৰ্প'ৰেটৰ হাতত। যেনে—বিদ্যুতৰ সেৱা সংবিধানৰ কনকাৰেন্ট লিষ্টত আছিল, বিজেপি চৰকাৰে বিদ্যুতৰ ওপৰত ৰাজ্যবােৰৰ সকলাে অধিকাৰৰ বিলুপ্তি ঘটাই পুঁজিপতিৰ অধিকাৰত দি দিছে। সেইদৰে অনেক চৰকাৰী ক্ষমতাই হস্তান্তৰ কৰিছে কৰ্প'ৰেটৰ হাতলৈ।\nএই নীতিবোৰ হােৱাৰ বাবেই অসমৰ সকলাে প্রাকৃতিক সম্পদ অধিকাৰ পুঁজিপতিক দিয়াৰেই ব্যৱস্থা হোৱা নাইনে? একালত, বিজেপি ক্ষমতাত নথকাত বৃহৎ নদীবান্ধৰ বিৰুদ্ধে হােৱা আন্দোলনত এই দলে অংশগ্রহণ কৰিছিল। ক্ষমতাত আহি পুঁজিপতিৰ স্বাৰ্থৰক্ষাৰ বাবে তৎপৰভাৱে বৃহৎ নদীবান্ধ সম্পূর্ণ কৰিবলৈ ওলাইছে আৰু বৃহৎ নদীবান্ধৰ নতুন নতুন প্রকল্প হাতত লৈছে। এই পটভূমিতে এজেপি আৰু ৰাইজৰ দলে সর্বভাৰতীয় দলৰ নীতি আৰু কার্যক্রমণিকাৰ প্রতি লক্ষ্য ৰাখিব লাগিব। অগপ দলৰাে কোনাে অর্থনৈতিক কার্যসূচী বা নীতি নাছিল। যি কাৰণে অগপ দলে দুটা কালৰ বাবে শাসন ক্ষমতা দখল কৰিও অসমৰ কোনােধৰণৰ অর্থনৈতিকভাৱে উন্নতি কৰিব নােৱাৰিলে। অগপ দলৰ অর্থনৈতিক ভিছনাে নাছিল। এজেপি আৰু ৰাইজৰ দলৰ অর্থনৈতিক নীতিৰাে প্রয়ােজন। কেন্দ্রীয় চৰকাৰবােৰৰ নব্যউদাৰ অর্থনীতিৰ পটভূমিত অসম চৰকাৰে কি ধৰণৰ অর্থনৈতিক নীতি গ্রহণ কৰি অসমৰ অর্থনৈতিক উন্নয়ন কৰিব সেইটোৰ স্পষ্ট ধাৰণা থকা উচিত। আজি কেৰালা চৰকাৰৰ শাসন ক্ষমতাত সর্বভাৰতীয় বাওঁদল এটা আছে। মােডী চৰকাৰৰ নিচিনা পুঁজিপতিৰ স্বাৰ্থৰক্ষাৰ চৰকাৰ এখন থকাৰ পাছতাে কেৰালা চৰকাৰে কেন্দ্ৰৰ লগত বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত সংঘৰ্ষৰ মােকাবিলা কৰি কেনেকৈ ৰাজ্যখনৰ তথা ৰাজ্যবাসীৰ চমকপ্রদ উন্নয়ন কৰিছে সেইধৰণৰ আদর্শ ল'ব পাৰিলেহে অসম আৰু অসমৰ জনসাধাৰণৰ উন্নতি সাধন কৰিব পৰা যাব।\n২০২১ চনৰ বিধানসভা নির্বাচন সমাগত। নির্বাচনৰ বাবে সাজু হােৱাৰ সময় হৈছে। কা’ আইন বিৰােধী, বিজেপিৰ নীতি বিৰােধী ৰাজনৈতিক শক্তিবােৰ ঐক্যবদ্ধ হােৱাৰ উপযুক্ত সময়। পলম হলেই বিজেপিৰ সুবিধা হ’ব। বিশেষকৈ যিবিলাক দলৰ গণভিত্তি আছে বিভিন্ন অঞ্চলত ভােটদাতাক আকর্ষিত কৰিব পাৰে সেইবােৰ দল ঐক্যবদ্ধ হােৱাটো জৰুৰী। এজেপি আৰুৰাইজৰ দলৰ সৰ্বভাৰতীয় দলৰ প্রতি বিদ্বেষপূর্ণবা পক্ষপাতিত্বমূলক দৃষ্টিভংগীনথকাই ভাল। এইবাৰৰ নিৰ্বাচনৰ দৃঢ় দৃষ্টিভংগী হ’ব লাগিব, বিজেপিবিৰােধী ভােটবােৰ বিভাজিত হ'ব নালাগে। বিজেপিয়ে সুখী হ’ব যদি বিজেপিবিৰােধী ভােটবােৰ বিভাজিত হয়। কংগ্ৰেছ দলৰ ডাঙৰ ভাইৰ দৃষ্টিভংগী আছে। ঘােষণা কৰিছে কংগ্ৰেছ দলে চৰকাৰ গঠন কৰিবই। কংগ্ৰেছ দলে নিজৰ গণভিত্তি পৰীক্ষা কৰি উচিত সিদ্ধান্ত লােৱাটো জৰুৰী। বিহাৰৰ নিৰ্বাচনৰ পৰা কংগ্ৰেছ দলে শিক্ষা লােৱা উচিত। এই সকলােবােৰ সমস্যা পর্যালােচনা কৰি এজেপি আৰু ৰাইজৰ দলে নির্বাচনৰ প্রতি শীঘ্ৰে সাজু হােৱাটো বাঞ্ছনীয়। মনত ৰখা উচিত জাতীয়তাবাদৰ গণভিত্তিৰ ক্ষেত্ৰত ১৯৮৫ চনৰ অৱস্থা নাই। বর্তমান বিভিন্ন দলৰে বিভিন্ন অঞ্চলত গণভিত্তি আছে। এই গণভিত্তিবােৰৰ ভােটদাতাসকলৰ ভােট যাতে বিভাজিত নহয় সেইটোৰ প্রতি লক্ষ্য ৰাখিব লাগিব। তেতিয়াহে শক্তিশালী বিজেপিক পৰাস্ত কৰিব পৰা যাব।\nTags # ANANTA-KALITA # ARTICLE # RECENT # অনন্ত কলিতা # চিন্তন # প্ৰৱন্ধ\nBy xukhdukh.com on January 25, 2021


ৱিকিপিডিয়া:About the Sandbox - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nৱিকিপিডিয়া:About the Sandbox\nমটক জনগোষ্ঠীৰ এক চমু আলোচনা (হৰিকান্ত দুৱৰা)\nমটক অসমৰ এটা অতি পুৰণি জাতি । অসমৰ আদিমবাসী কছাৰী আৰু চুতীয়াবিলাকৰ লগত সান-মিহলি হ'লেও মটকবিলাকৰ গুৰি-গোষ্ঠী আহোম, খামতি আৰু নৰাবিলাকৰ লগত একে আৰু তেওঁলোক সকলোৱে একে 'টাই' জাতিৰ মানুহ । মটকবিলাক আহোম, খামতি আৰু নৰাবিলাকতকৈ আগতে অসমলৈ আহে আৰু ঠিক কোন সময়ত তেওঁলোক অসমলৈ আহে সেইটো বুৰঞ্জীত পোৱা নাযায় । অনেকে 'মটক' এটা ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায় বুলি ক'ব খোজে বা ধাৰণা কৰে । তেওঁলোকৰ সেই ধাৰণা ভুল । মটকবিলাক কছাৰী, আহোম, খামতি আদিৰ দৰে এটা জাতি বা tribe । এই কথা বুৰঞ্জীয়ে ভালকৈ প্ৰমাণ কৰে ।\nঅসমত বসবাস কৰা মটক জনগোষ্ঠীৰ ঐতিহ্য থকাৰ বাবেই ১৭৮৮ চনত স্বৰ্গদেউ সৰ্বানন্দ সিংহই বেংমৰাত বৰ্তমান তিনিচুকীয়াত মটক ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু বেংমৰা মটক ৰাজ্যখন আহোম স্বৰ্গদেউসকলে স্বীকৃতি দিছিল । ১৮২৬ খৃঃত ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ যোগে অসমৰ শাসন ভাৰ বৃটিছসকলে লোৱাৰ পিছতো বেংমৰা মটক ৰাজ্যখন বৃটিছসকলে অধিকাৰ নকৰি কৰতলীয়া ৰাজ্য হিচাপে স্বীকৃতি দিছিল । বুৰঞ্জীৰ তথ্যমতে ব্ৰিটিছৰ বিষয়া Mr. White য়ে বেংমৰা মটক ৰাজ্যৰ শাসনকৰ্ত্তা বৰসেনাপতিৰ মৃত্যু নোহোৱা পৰ্যন্ত বৃটিছসকলে মটক ৰাজ্যৰ ওপৰত হাত নিদিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল । বৃটিছ চৰকাৰেও Mr. White ৰ পৰামৰ্শ মানি লৈছিল । ১৮৩৮ খৃঃত মটিবৰ বৰসেনাপতিৰ মৃত্যু হোৱাৰ পিছত বৰসেনাপতিৰ মাজু পুত্ৰ ভগীৰথ (মাজু গোহাঁই)ক বেংমৰা মটক ৰাজ্যৰ শাসনকৰ্ত্তা নিযুক্তি দিছিল । বৰপুত্ৰক ব্ৰিটিছে এজন বিষয়া হিচাপে নিযুক্তি দিছিল ।১৮৪২ খৃঃত ইষ্ট-ইণ্ডিয়া কোম্পানীত মটক ৰাজ্যখন চামিল কৰি মটক জনগোষ্ঠীৰ স্বাধীনতা হৰণ কৰিলে ।\nমটক জনগোষ্ঠীৰ ঐতিহাসিক সংজ্ঞা সম্পৰ্কত চমু পৰিচয় দিব বিচাৰিছো । অসমত বসবাস কৰা মটক জনগোষ্ঠীৰ সম্পৰ্কত ড. বাণীকান্ত কাকতিদেৱে উল্লেখ কৰিছে, "In the northeast frontier of Assam is notavery considerable river name Dikrang . Dressed up in Sanaskrit garb as Dikhara vasini , it is frequently mentioned in the Kalika Purana and Yogini Tantra as the eastern most boundary of ancient Kamrupa . Naraka cleared out the aboriginal Kirata from his kingdom up to this point . In tantric literature the region wherethrough this river flows was knows ad saumara . Just now this portion of land falls within the north eastern frontier tract ,akind of no man's land where verious tribal groups , the Abors , the Miris , the Mishimis , the Khamtis and the Mataks dwells . (The Drend Goddess Tamreswaris (Ekaraj) The Mother Goddess Kamakhya P. 55-56)\n৬৫০ খৃঃত চীনদেশৰ পৰিব্ৰাজক হিউৱেন চাঙৰ কামৰূপ ৰাজ্য ভ্ৰমণ টোকাত উল্লেখ কৰা মতে কামৰূপ ৰাজ্যৰ পূৱ সীমাত চীন দেশৰ 'সু' নামে এজাতি লোক বাস কৰিছিল । এই ঠাইলৈ যোৱা বাট বৰ দুৰ্গম, প্ৰায় দুমাহ লাগে । এই 'সু' নামৰ চীনা প্ৰজাতি লোকৰ সম্পৰ্কে চীন দেশৰ Huiku Huang নামৰ এজন গৱেষক পণ্ডিতে তেখেতৰ Siam Dai kingdom ৰ সম্পৰ্কত ১৯৯০ চনৰ চতুৰ্থ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বুৰঞ্জী সন্মিলনত প্ৰকাশ কৰিছিল, "The Muttacks the branch of original 'yue' tribe and they came to Brahmaputra Valley before Christian era ."\nটাই আহোম ভাষাত 'মটক' শব্দই 'জ্ঞানী' 'পৰাক্ৰমী' লোকক বুজায় । আহোম শব্দ ম = পণ্ডিত, জ্ঞানী, ক্ষমতাশালী + টক = জোখা, পৰীক্ষিত । 'হেমকোষ' অভিধানে 'মটক' শব্দৰ অৰ্থ অসম দেশৰ এজাতি হিন্দু ধৰ্ম লোৱা আদিমবাসী মানুহ আৰু এই শব্দই বৰ নিষ্ঠুৰ মানুহক বুজাই বুলি উল্লেখ কৰিছে । 'চন্দ্ৰকান্ত' অভিধানে মটক সকল আহোম আগমনৰ পূৰ্বৰে পৰা বসবাস কৰি থকা উজনি অসমৰ একাংশ 'অধিবাসী' বুলি ব্যাখ্যা কৰিছে । (চন্দ্ৰকান্ত অভিধান, পৃঃ ৮১৭, ১৯৩২ চনৰ সংস্কৰণ) ।\n'আহোম বুৰঞ্জী'ত The Matak descended from Phukhau family (afamily originated from seeds sewn) বুলি উল্লেখ থকাৰ উপৰিও মটকসকল টাই আহোম সকলৰ অসম আগমনৰ পূৰ্বেই যে এই খণ্ডলৈ অহা সেই সম্পৰ্কে উমান দিয়া ভালেমান গুৰুত্বপূৰ্ণ তথ্যৰ সম্ভেদ পোৱা যায় ।\nউপৰৰ তথ্য বিলাকৰ পৰা ক'ব বিচাৰো যে মটক এটা জনগোষ্ঠী, ই সম্প্ৰদায় নহয় । মটক জনগোষ্ঠীৰ নিজস্ব স্বকীয় বৈশিষ্ট্য আছে, নিজস্ব ভাষা-সংস্কৃতি, জনগোষ্ঠীয় জতুঁৱা ঠাচ আছে, ধৰ্ম আছে । কিন্ত্ত মোৱামৰীয়া বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ শিষ্য-প্ৰশিষ্য হোৱাৰ বাবে ই আৰ্যীকৰণৰ নামত ই অসমীয়া জাতিৰ সৰ্বসাধাৰণ শ্ৰেণী লোকৰ এটা অংগ হৈ পৰিল ।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ৱিকিপিডিয়া:About_the_Sandbox&oldid=177645"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২৪ এপ্ৰিল, ২০১৮ তাৰিখে ০১:২১ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


অসমত, মন আৰু মগজৰ সাৰুৱা পৰিৱেশত থাকি নিয়মীয়াকৈ লিখা কাম কৰিম বুলি মনটো বান্ধি আহিছিলো। যোৱা প্ৰায় এটা বছৰ কেনেকৈ পাৰ হৈ গ’ল গমেই নাপালোঁ বুলি ক’লেও কথাষাৰ সম্পূৰ্ণ অসত্য নহ’ব। কিন্তু উভতি চালে দেখোঁ লিখাৰ ঘৰত মনি-নমনি উপস্থিতি! কেতিয়াবা পুৱাই ভাবো আজি এই কথাটো লিখিবই লাগিব।আজি নহ’লেও কালিলৈ খাটাং। মুঠতে এই সপ্তাহত লিখিমেই! সময় পাৰ হৈ গুছি যায়, বিষয়বস্তু ধূসৰ হৈ আহে। মোৰ সংকল্প সংকল্প হৈয়েই ৰৈ যায়!\nআজিও তেনে হ’ব পাৰিলেহেঁতেন! কিন্তু আজিৰ বিষয়টো তেনেকৈ আঁতৰাই ৰাখিব পৰা বিষয় নহয়। মোৰ ল’ৰা দুটা আৰু সিহঁতৰ বয়সৰ হাজাৰ হাজাৰ সন্তানৰ ভৱিষ্যত আৰু তাৰপিছত আহি থকা থকা নতুন প্ৰজন্মৰ জীৱনৰ লগত সম্পৰ্ক থকা এইটো গহীন বিষয়। এই দৃষ্টিকোণৰ পৰা চাবলৈ হ’লে আচলতে মই মোৰ নিজৰ স্বাৰ্থতেই এই কথা লিখিবলৈ লৈছোঁ।\nআজি বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱস – ৫ জুন। সমগ্ৰ বিশ্ব আৰু মানৱজাতি পৰিৱেশ সম্পৰ্কে দিনে দিনে অধিক সচেতন হৈ আহিছে। জলবায়ুৰ পৰিৱৰ্তন, পৃথিৱী নামৰ গোলকটোৰ ওপৰত দিনে দিনে বাঢ়ি অহা উত্তাপ, খোৱাপানীৰ সমস্যা, বন সংৰক্ষণ, বায়ু প্ৰদূষণ, কাৰ্বণ নিৰ্গমণ আদি সমস্যাৰ কথা কম বেছি পৰিমানে আজিকালি সকলোৱেই গম পায়। কিন্তু যিটো সমস্যাৰ ভয়াবহতাৰ কথা মই আজি লিখিবলৈ লৈছো, সেইটোৰ তুলনাত এইবোৰ সমস্যা নগন্য।\nএটা কথা লক্ষ্য কৰিছেনে? আজিকালিৰ শাক পাছলি আৰু মাছকে ধৰি কৃষিজাত সামগ্ৰীত আগৰ সেই সোৱাদ নাই? কিয় এনে হৈছে? এটা গৱেষণাই প্ৰমান কৰি দেখুৱাইছে যে আমাৰ ককাদেউতাই এটা কমলা খালে যিমান ‘ভিটামিন-এ’ শৰীৰে গ্ৰহন কৰিছিল এতিয়া সিমান পৰিমানৰ ‘ভিটামিন-এ’-ৰ বাবে ৮টা কমলা খাব লগা হয়! (source- the times of India)।\nকিয় এনে হৈছে?\nমানৱ শৰীৰ সন্দৰ্ভত দৰ্শন, বিজ্ঞান আৰু আধ্যাত্মিকতা – এই সকলোৱে এই কথা স্বীকাৰ কৰে যে আমাৰ শৰীৰটোলৈ মাটিৰ অৱদান অনস্বীকাৰ্য। “মাটিৰ মানুহ তুমি মাটিত মিলিবা…” কবিয়ে কৈছে। শৰীৰটো সৃষ্টি হোৱা পঞ্চভূতৰ এটা উপাদান মাটি! ধৰিত্ৰীৰ বুকুত বিদ্যমান সকলো জীৱৰে ওতঃপ্ৰোত সম্পৰ্ক মাটিৰ লগত। মাটিত মিলি থকা জৈৱ উপাদানসমূহক বিজ্ঞানে ‘হিউমাচ’ বুলি কয়। তাৰপৰাই ‘হিউমেন’ শব্দটোৰ সৃষ্টি হৈছে যদিও মই নাজানো।\nমাটিক মাটি বুলি ক’বৰ বাবে তাত অন্ততঃ ৩ ৰ পৰা ৬ শতাংশ জৈৱিক উপাদান থাকিব লাগে। কিন্তু দেখা গৈছে ভাৰতৰ ৬২ শতাংশ মাটিত থকা এই জৈৱিক উপাদানৰ পৰিমানৰ মাত্ৰ ০.৫ শতাংশ। ইউৰোপৰ ৭৫ শতাংশ মাটিত এই জৈৱিক উপাদানৰ পৰিমান ২ শতাংশতকৈও কম। পাৰস্য আৰু উত্তৰ আফ্ৰিকাৰ ৭৩ শতাংশ মাটি খেতিবাতিৰ অনুপযোগী হৈ পৰিছে। সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ মাটিৰ ক্ষেত্ৰত ৫২ শতাংশ মাটি খেতিবাটিৰ অনুপযোগী হৈ আহিছে। এইদৰেই যদি দিনবোৰ গৈ থাকে অহা ৩০ বছৰৰ ভিতৰত পৃথিৱীৰ ওপৰত থকা কৃষিৰ বাবে উপযোগী ৯০ শতাংশ মাটিতেই শষ্য উৎপাদনৰ ক্ষমতা লোপ পাব। ২০২০ চনত পৃথিৱীত থকা ৭ বিলিয়ন জনসংখ্যা ২০৫০ চনত ৯.২ বিলিয়ন হ’বগৈ আৰু তেতিয়া পৃথিৱীৰ ওপৰত থকা মাটিয়ে মাত্ৰ ৪০ শতাংশ লোকৰ বাবেহে খাদ্য প্ৰস্তুত কৰা ক্ষমতা বহন কৰিব!\nএচামুচ মাটিত ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ যিমান জীৱানু থাকে সিমান সংখ্যক মানুহেই নাই পৃথিৱীত। এইবোৰ কেনেকৈ আৰু কেতিয়া সৃষ্টি হৈছিল? পৃথিৱীৰ বুকুত সৃষ্টি হোৱা বিভিন্ন জীৱ, বৃক্ষ, আৰু তৰু তৃণৰ জীৱন পুনঃপৌনিক গতিত মাটিত লয় হৈ গৈ এই উপাদানৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ইয়াক ইংৰাজীত বায়ডাইভাৰচিটি (Biodiversity)বুলি কয়। কিন্তু মানৱ সৃষ্ট প্ৰদূষণে এই প্ৰাকৃতিক প্ৰক্ৰিয়ালৈ বিপুল পৰিৱৰ্তন আনি দিলে। প্ৰতিবছৰে প্ৰায় ২৭০০০ জীৱ পৃথিৱীৰ পৰা লুপ্ত হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিছে। মাটিক আৱৰি ৰখা গছ-গছনি তড়িৎ গতিত নোহোৱা হৈ গৈ আছে আৰু ইয়াৰ ব্যাপক প্ৰভাৱ পৰিছে মাটিৰ ওপৰত। এই প্ৰক্ৰিয়াটোৰ নাম দিয়া হৈছে মাটিৰ বিলুপ্তি বা soil extinction।\nমাটিয়ে যেতিয়া মাটিৰ গুণ হেৰুৱায় তাত জীৱৰ সৃষ্টি নহয়, নগজে তাত বন-বৃক্ষ, তৰু-তৃণ নতুবা শষ্য সম্ভাৰ। নোসোহে সি গলিত পদাৰ্থ নতুবা পানী। নেগেলে তাত কোনো প্ৰাণীৰ শৰীৰ!\nআমি এই ভয়াবহ দিনৰফালে ক্ৰমশঃ আগুৱাই গৈ আছো। অবিশ্বাস্য কিন্তু সত্য। আমাৰ মৰমৰ সন্তান আৰু আগন্তুক প্ৰজন্মৰ বাবে আমি দি থৈ যাম এনে এখন পৃথিৱী য’ত থাকিব ‘নাখাই মৰাৰ বিভীষিকা’, অম্লজানহীন বতাহ আৰু যুগ যুগ ধৰি অগলিত মৃতদেহ পৰি থাকিব পৰা মাটি!\nআহক, আমাৰ সীমিত শক্তিৰ আমাৰ নিজৰ ভৱিষ্যতৰ মঙ্গলৰ বাবেই পৰিৱেশ ৰক্ষা কৰিবৰ বাবে কিবা নহয় কিবা এটা কৰোঁ, সৰু হলেও অন্ততঃ কিবা এটা কৰোঁ!\nPosted by Utpal Badol Baruah at 10:32 AM No comments:\nস্বাধীনতাৰ অমৃত মহোৎসৱঃ মানিকী জেঠাই\nআমাৰ দেশে স্বাধীনতা লাভ কৰা ৭৫ বছৰ হ’ল। সেই উপলক্ষে “স্বাধীনতাৰ অমৃত মহোৎসৱ” নাম দি কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ উদ্যোগত দেশে বছৰজোৰা এলানি কাৰ্যসূচী পালন কৰি আছে। ইয়াৰ উদ্দেশ্য বৰ্তমানে পাহৰি যাব খোজা অনেক স্বাধীনতা যুঁজাৰুৰ লুপ্তপ্ৰায় কাহিনী পাহৰণিৰ গৰ্ভৰ পৰা তুলি আনি ৰাইজক অৱগত কৰোৱা। বাতৰি কাগজ, অনাতাঁৰ আৰু দূৰদৰ্শনত আগেয়ে নজনা এনে বহু সঁচা কাহিনী জানিব পাৰিছোঁ।\nএই সন্দৰ্ভত মোৰ মনত বাৰে বাৰে এটা কথা মনত পৰি আছে।\nএতিয়া বিশ্বনাথ, আগৰ শোনিতপুৰ আৰু স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সময়ৰ দৰং জিলাৰ আমাৰ অঞ্চলটো আছিল জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, তুলসীচন্দ্ৰ হাতীবৰুৱা, লক্ষীনাথ বৰুৱা, বিজয়চন্দ্ৰ ভাগৱতী আদিলোকৰ প্ৰধান কৰ্মস্থলী। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত ৰীডাৰ প্ৰয়াত যজ্ঞেশ্বৰ হাতীবৰুৱা আৰু গীতিকবি কেশৱ মহন্তৰ আত্মজীৱনতো আমাৰ অঞ্চলটোৰ সেই সময়ৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ কিছু কথা লিপিবদ্ধ হৈছে।\nমই সৰুতে শুনা সেই সময়ৰ এটা কাহিনী আৰু এগৰাকী নাৰীলৈ মোৰ এতিয়াও বৰ মনত পৰি থাকে।\nমোৰ বয়স তেতিয়া নিচেই সৰু, স্কুললৈ যাবলৈ আৰম্ভ কৰিছোঁহে মাত্ৰ। তেতিয়াই তজবজীয়া সদায় হাঁহি মাতি থকা এগৰাকী পৌঢ় মহিলা আমাৰ ঘৰলৈ প্ৰায়েই আহিছিল। তেখেতৰ মাতটো মোটা আছিল আৰু তামোলৰ পিকেৰে মুখখন প্ৰায়েই ৰঙা হৈ আছিল। শৰীৰ লাহী আছিল। আমাৰ অঞ্চলটোত বাস কৰা হাজাৰ হাজাৰ নিম্ন মধ্যবিত্ত পৌঢ় মহিলাৰ দৰে হলেও তেখেতৰ কেতবোৰ কাম আৰু কথাৰ বাবে তেখেত এগৰাকী আগৰণুৱা নাৰী হিচাপে চকুত পৰা ধৰনৰ আছিল। তেখেতক আমি মানিকী জেঠাই বুলি সম্বোধন কৰিছিলো। তেতিয়াই শুনিছিলোঁ,- স্বাধীনতা সংগ্ৰামত মানিকী জেঠাইয়ে লোৱা অগ্ৰণী ভূমিকাৰ কথা। শুনিছিলোঁ,- এবাৰ ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ নেতৃত্বত সেই অঞ্চলৰ গাঁৱবোৰৰ পৰা ৰাইজ আন্দোলন কৰিবলৈ আলিবাটলৈ ওলাই আহিছিল। তেনেকুৱা সময়ৰে এদিন মাগুৰমাৰী গাওঁত হোৱা এখন সভাত উদাত্ত কণ্ঠেৰে জ্যোতিপ্ৰসাদে ভাষণ দি সমবেত ৰাইজক আবেগিক কৰি তুলিছিল। তাৰপিছত আছিল ৰাইজৰ পৰা দান বৰঙনি সংগ্ৰহ কৰাৰ কাৰ্যসূচী। গঞাই নিজ নিজ সামৰ্থ্য অনুসৰি যিয়ে যি পাৰে তাকে আগবঢ়াইছিল। দেশপ্ৰেমত গদ্গদ্ হৈ মহিলাৰ মাজত জিলিকি থকা মানিকী জেঠাইয়ে কাণত পিন্ধি থকা থুৰীয়াযোৰৰ পৰাই এখন কাণৰ পৰা এপাত থুৰীয়া খুলি স্বাধীনতা সংগ্ৰামলৈ বুলি দান দিছিল। তেখেতৰ সেই কামে নাৰীসমাজত নিশ্চয় ব্যাপক প্ৰভাৱ পেলাইছিল আৰু ৰাইজৰ সংগ্ৰামী সত্তাক অধিক শক্তিশালী কৰাত বহু সহায় কৰিছিল। শুনা মতে, কাণত পিন্ধি থকা সেই থুৰীয়াজোৰেই আছিল মানিকী জেঠাইৰ একমাত্ৰ সোণৰ সম্পদ।\nপিছলৈ, তেখেতৰ পুত্ৰ দুলালদাক আমি লগ পাইছিলো। তেখেতসকল খাতিখোৱা ঘৰৰ সদস্য আছিল। মোৰ মনত প্ৰায়েই এটা প্ৰশ্নৰ উদয় হৈছিল। এজোৰ থুৰীয়াৰ এপাত দান দিয়াৰ পিছত সিপাতৰ কি হ’ল? দেশে স্বাধীনতা পোৱাৰ পিছত তেখেতৰ আকৌ এপাত থুৰীয়া গঢ়াবৰ মন গৈছিল নেকি? নে, ৰূঢ় বাস্তৱত, হাতত থাকি যোৱা পাতো এদিন খোৰাকী খোৱাৰ নামত মানিকী জেঠাইয়ে বিক্ৰি কৰি দিবলৈ বাধ্য হৈছিল? মোৰ মনত এনে প্ৰশ্নৰ উদয় হোৱাৰ বহু আগতেই মানিকী জেঠাইয়ে ইহ সংসাৰৰ পৰা মেলানি মাগিছিল।স্বাধীন দেশে স্বাধীনতা সংগ্ৰামীসকললৈ আগবঢ়োৱা চৰকাৰী অনুদান, পুৰষ্কাৰ আদিৰ তালিকাত মানিকী জেঠাইৰ নামটো সোমোৱাৰ কথাই নাছিল!\nচতিয়াৰ পৰা উত্তৰফালে বৰপামলৈ যোৱা পথটোৰ সাপেখাতী বুলি কোৱা অঞ্চলটোতে মানিকী জেঠাইৰ ঘৰ আছিল। তেখেতৰ এজন ল’ৰাৰ নাম দুলাল। দুলাল বৰা (!)। মানিকী জেঠাইৰ কাহিনী ক’বলৈ মই বৰদেউতা বা জেঠাই বুলি মাতিব পৰা সেই অঞ্চলটোত এতিয়া আৰু কোনো জীয়াই থকা নাই। তথাপিও মোৰ দৃঢ় বিশ্বাস, মানিকী জেঠাইৰ সেই জীয়া কাহিনীৰ চাক্ষুস বৰ্ণনা দিব পৰা কোনোবা নহয় কোনোবা মানুহ এতিয়াও আমাৰ অঞ্চলটোত জীয়াই আছে।\nআমাৰ ঠাইৰ মোৰ ভাতৃসম সাংবাদিক বন্ধুসকলক মই অনুৰোধ জনাইছোঁ, পাহৰনিৰ গৰ্ভৰ পৰা সাধাৰণ হৈও অসাধাৰণ, নিস্বাৰ্থ দেশপ্ৰেমৰ চিনাকি দিয়া নিমাখিত মানিকী জেঠাইৰ কাহিনীটোৰ লগত ৰাইজক চিনাকি কৰি দিবলৈ আপোনালোকে অলপ কষ্ট কৰিবনে?\nPosted by Utpal Badol Baruah at 7:31 AM No comments:\nএইবাৰৰ “অসম গ্ৰন্থমেলা ২০২২” কেইবাটাও কাৰণত মোৰ বাবে স্মৰ্তব্য হৈ ৰ’ব। আৰম্ভণিতে কেইটামান বছৰ গ্ৰন্থমেলা অনুষ্ঠিত হৈছিল পানবজাৰৰ জৰ্জ খেলপথাৰত। সেইসময়ত মই কটন কলেজৰ ছাত্ৰাবাসৰ ছাত্ৰ আছিলোঁ আৰু দিনটোত কেইবাপাকো গ্ৰন্থমেলালৈ পাক মাৰি আহিব পৰা অৱস্থাত আছিলোঁ। সেই সময়ত মোৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ অসুবিধাটো আছিল কিতাপ কিনিবলৈ হাতত একেবাৰে পইচা নাছিল! একোখন কিতাপ লিৰিকি বিদাৰি চাই চাই, তাৰ সুগন্ধ লৈ এক লোলুপ দৃষ্টিৰে ভৱিষ্যতলৈ কিনাৰ সংকল্প ৰাখি আকৌ হোষ্টেললৈ ঘূৰি আহিছিলোঁ। মই অসমৰ বাহিৰত থকা অৱস্থাতে গ্ৰন্থমেলাৰ স্থান চানমাৰিৰ অসম অভিযান্ত্ৰিক প্ৰতিষ্ঠানৰ খেল পথাৰলৈ সলনি হৈছিল। এই সময়ছোৱাত ঢৌতে খৰ মাৰিহে মই গ্ৰন্থমেলাৰ বাকৰিত কেইবাবাৰো পদাৰ্পন কৰিছিলোঁ, কিন্তু গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটো চোৱাৰ সুবিধা হোৱা নাছিল। এইবাৰৰ কথাটো আছিল বেলেগ। ২৯ ডিচেম্বৰৰ পৰা ৯ জানুৱাৰীলৈ অনুষ্ঠিত হোৱা "অসম গ্ৰন্থমেলা"ত ৫ জানুৱাৰী তাৰিখে মই এটা নিমন্ত্ৰণ পালোঁ – “লেখক-পাঠক-সাহিত্য সংগঠকৰ আলচ” শীৰ্ষক এটা আলোচনা চক্ৰলৈ মোকো নিমন্ত্ৰণ জনালে। সাহিত্যৰ আলোচনা সম্পৰ্কে মোৰ মনত ক’ব লগা কিছু কথা বহুদিন ধৰি জমা হৈ আছিল। মোৰ ভাগত পৰা দুইমিনিটমান সময়ত মই ক’ব লগা কথাখিনিৰ সামান্য অংশহে ক’ব পাৰিলোঁ যেন লাগিল। গতিকে মনৰ কথাখিনি ইয়াতে লিখিম বুলি ঠিক কৰিলো। দ্বিতীয় কথা, গ্ৰন্থমেলাৰ সামৰণি অনুষ্ঠানলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰি অনা হৈছিল গোৱাৰ কোংকণী সাহিত্যৰ নমস্য লেখক এইবাৰৰ সাহিত্যৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী শ্ৰীযুত দামোদৰ মৌজুক। তেখেতৰ লগত মোৰ সদ্ভাৱ মই গোৱাত থকা দিনৰে পৰা। সেয়ে তেখেতৰ আগমনে মোক বাৰুকৈয়ে উৎসাহিত কৰিলে। গ্ৰন্থমেলা, সাহিত্য সভা আদি অনুষ্ঠানত উপস্থিত থকা বাহিৰৰ অতিথিক আমাৰ সাহিত্যৰ মানৰ ওপৰত কিমান আৰু কেনেকুৱা পৰিচয় দিব পৰা যায় সেই সম্পৰ্কে মোৰ মনত সংশয় আছে। সেয়া আগলৈ লিখিম, আজি সাহিত্যৰ আলোচনা চক্ৰ সম্পৰ্কে মোৰ মনত থকা কথাখিনিৰ এটা কথা কৈ লওঁ।\nমই অসমত এতিয়ালৈকে দেখা সাহিত্য আলোচনাসমূহত মূলতঃ নিজস্ব ৰচনা, কবিতা বা সমালোচনা আদি পাঠ কৰাহে দেখি আহিছো। মুকলি মঞ্চত সাহিত্যিকে সাধাৰণতে নিজস্ব ৰচনাৰ বা আত্মকথাৰেই আলোচনাৰ সামৰণি মাৰে। লেখকৰ সৃষ্টিসমূহ নিজ সন্তানৰ দৰে। স্পৰ্শকাতৰ পিতৃ-মাতৃৰ দৰে সন্তানৰ সমালোচনা কোনেও শুনিব নোখোজে যেন লাগে। এটা ব্যতিক্ৰমী সাহিত্য অনুষ্ঠানত উপস্থিত থকাৰ মোৰ সৌভাগ্য হৈছিল ২০১২ চনত। পাঞ্জাৱৰ “কহানী-পাঞ্জাৱ” নামৰ ত্ৰৈমাসিক আলোচনী এখনে এটা সাহিত্যৰ অনুষ্ঠান পাতে, ব্যতিক্ৰমী অনুষ্ঠান। হিমাচল প্ৰদেশৰ ডেলহাউচীত অনুষ্ঠিত হোৱা তিনিদিনীয়া অনুষ্ঠানটোলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰি অনা হৈছিল সাতজন গল্পকাৰক। লগতে আমন্ত্ৰিত হৈছিল গল্পসাহিত্যত দখল থকা কেইবাজনো গুণী পণ্ডিত। গল্পকাৰজনে পাঠ কৰাৰ পিছত গল্পটোৰ ওপৰত নিৰ্মোহ আলোচনা কৰা হৈছিল। অনুষ্ঠানটোত হোৱা অভিজ্ঞতাৰ কথা মই “সাদিন” নামৰ কাকতখনত ৩০ নৱেম্বৰৰ সংখ্যাটোত লিখি কৈছিলো – “হিমাচলৰ ধলাধৰ পৰ্বতৰাজিৰ সুশোভিত গৰ্ভত, ডেলহাউচিত তিনিদিন শেষ হ’ল। কেইবাজনো নতুন গল্পকাৰে জানি গ’ল ক’ত আছে তেওঁলোকৰ সৃষ্টিত কেৰোণ। কেনেকৈ তেওঁলোকৰ গল্পটোৰ মান আৰু উন্নত হ’ব পাৰিলেহেঁতেন। কি কি উপাদানে এটা গল্পক নিৰ্দিষ্ট পৰ্যায়লৈ লৈ যাব পাৰে বা কি দুৰ্বলতাই এটা নিটোল সৃষ্টিকো এক নিৰ্দিষ্ট পৰিসৰৰ ভিতৰতে আৱদ্ধ কৰি ৰাখে। সৃষ্টিকৰ্তাক আগত ৰাখি গুৰু স্থানীয় লোকে যদি এনেদৰে নিৰপেক্ষ নিৰ্মোহভাৱে সৃষ্টিকৰ্মৰাশি বিশ্লেষণ কৰি দেখুৱাব পাৰে, তাতকৈ আৰু ডাঙৰ শিক্ষা, প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কিবা প্ৰয়োজন আছেনে? পিঠিত তোষামোদৰ থপথপনি বা উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত সমালোচনাতকৈ এনে অনুষ্ঠানে লেখক গঢ়াত বা লেখাক উন্নীত কৰাত বহুত বেছি অৰিহণা যোগাব পাৰে।” মোৰ ব্লগটোত লেখাটো আছে, অনুসন্ধিৎসু পঢ়ুৱৈয়ে পঢ়ি চাব পাৰে। (http://www.utpalbadolbaruah.com/2012/11/my-latest-article-on-sadin-dated-30-nov.html)। অনুষ্ঠানটোলৈ মোক নিমন্ত্ৰণ কৰা নাছিল, নিমন্ত্ৰণৰ মই যোগ্যই নাছিলোঁ, মই গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটো প্ৰত্যক্ষ কৰাৰ সুযোগ পাইছিলো অসমৰ প্ৰতিষ্ঠিত কবি-গল্পকাৰ মোৰ ভাতৃসম অতনুদাৰ (অতনূ ভট্টাচাৰ্য) সৌজ্যনত। আমি অসমতো এনেধৰণৰ অনুষ্ঠান এটা পাতিব নোৱাৰোঁনে?\nগ্ৰন্থমেলাত আলোচনা কৰিব লগা বিষয়টো আছিল “লেখক-পাঠক-সাহিত্য সংগঠকৰ আলচ”। মই জানি আহিছিলোঁ যে যি লিখে তেওঁ লেখক আৰু যি পঢ়ে তেওঁ পাঠক। সাহিত্য সংগঠক কোন? সাহিত্য সৃষ্টি ব্যক্তিগত সাধনাৰ ফচল। সেয়ে মই সাহিত্য-সংগঠক হিচাপে একেবাৰে সংবেদনশীল নাছিলোঁ, ভুল ভাগিল যেতিয়া গম পালোঁ – সম্পাদক, প্ৰকাশক, বিতৰক এই সকলো লোক যি সাহিত্যৰ বিকাশত প্ৰভূত বৰঙনি আগবঢ়াব পাৰে, এই ভাগটোৰ সদস্য। কথাটো যদি সেয়ে হয়, নতুন সাহিত্য সৃষ্টিত বা নতুন সাহিত্যিকক উৎসাহ দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত এই সাহিত্য-সংগঠকসকলৰ ভূমিকা অপৰিহাৰ্য। মোৰ কেইবাজনো লেখক বন্ধুৱে কোৱা মতে কিতাপ প্ৰকাশৰ পিছতে প্ৰকাশকৰ লগত তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কত ঘূণে ধৰিছে। মই চিনি পোৱা এজন সাহিত্যিকে নিজে কিতাপ প্ৰকাশ কৰাটোৱেই বুদ্ধিমানৰ কাম বুলি হাতে কামে লাগিছে। বহুতৰ মতে প্ৰতিষ্ঠিত লেখক নহলে প্ৰকাশকে নতুন লেখকক ৰয়েল্টি নিদিয়ে। সম্পাদকসকলো এই ক্ষেত্ৰত সমালোচনাৰ উৰ্ধত নহয়। একমাত্ৰ “প্ৰান্তিক” নামৰ আলোচনীখনৰ বাহিৰে আন কোনো পত্ৰিকাৰে নতুন লেখকক স্বইচ্ছাৰে সময়মতে মাননি দিয়াৰ উদাহৰণ নাই। অথচ চুবুৰীয়া ৰাজ্যৰ “দেশ” নামৰ আলোচনীখনৰ পত্ৰলেখককো মাননি দিয়াৰ ব্যৱস্থা আছে। এই সম্পৰ্কে আজিৰ পৰা ২৩ বছৰৰ আগতে ১৯৯৮ চনৰ ১০ আগষ্ট তাৰিখে “আমাৰ অসম” কাকতত “লেখকৰ পুৰস্কাৰ” শীৰ্ষক মই এখন চিঠি লিখিছিলোঁ। দুখৰ কথা, দুটা দশকৰ পিছতো আমাৰ অৱস্থাটোৰ একো বিশেষ পৰিৱৰ্তন হোৱা নাই। লেখক-পাঠক-সাহিত্য সংগঠক এই তিনিও বিন্দুকে স্পৰ্শ কৰি থকা ত্ৰিভুজটোৰ তিনিওডাল বাহু যদি শক্তিশালী নহয় উদ্যোগ হিচাপে সাহিত্যক প্ৰতিষ্ঠা কৰাটো অৱশ্যেই হ’ব এটা কঠিন কাম! চিঠিখন ইয়াৰ লগতে প্ৰকাশ কৰিছো।\nএইবাৰৰ গ্ৰন্থমেলাত পাঁচ কোটিৰো অধিক গ্ৰন্থ বিক্ৰী হোৱাটো বৰ ভাল কথা। ভাল পঢ়ুৱৈ থাকিলে ভাল লেখকো ওলাব। কিন্তু আমি সচতন থাকিব লাগিব। সঁচা কথাটো হৈছে, কিতাপ বিক্ৰীৰ সূচকে সাহিত্যৰ মান নিৰূপণ নকৰে, নকৰে ক্ষণিক জনপ্ৰিয়তাইও। শইকীয়া ছাৰে (ড° ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া) কোৱা এষাৰ সোণসেৰীয়া কথা মই সদায় স্মৰণ কৰোঁ – “পেনপেনীয়া সাহিত্য বছৰি বহুত সৃষ্টি হয়, কিন্তু মগজ খটুৱাই পৰিশ্ৰম কৰি লেখা ভাবগধুৰ সাহিত্যহে ভৱিষ্যতলৈ জীয়াই থাকে!”\nPosted by Utpal Badol Baruah at 9:17 PM No comments:\nপুৰণি বন্ধুক লগ পোৱাৰ আনন্দই সুকীয়া।\nকটন কলেজৰ “থাৰ্ড মেছ” বা আনন্দৰাম বৰুৱা ছাত্ৰাবাসত একেলগে থকা বন্ধু এজন এতিয়া এমেৰিকাত থাকে। সেইযে, ৩৪ বছৰৰ আগতে এৰিলোঁ, তাৰপিছত আৰু দেখা সাক্ষাৎ হোৱা নাই। নহ’লেও কি হ’ল, হোষ্টেলত চিনিঅৰ দাদহ’তৰ একেলগে ৰেগিং খোৱা সতীৰ্থ, ডাইনিং হলত পুৱা গধূলি একেলগে ভাত খোৱা আৱাসী, দুটা বছৰ একেটা ঘৰৰ ছালৰ তলতে বাস কৰা বাসিন্দা, - মোৰ বেটছ্ মেট্। এওঁ কবিৰাজ ধৰণৰ ছাত্ৰ আছিল। কৰিড’ৰৰ ৰেলিঙডালত বহি ভৰি জোকাৰি জোকাৰি বহি থকা আমি কেতিয়াবা দেখোঁ, পঢ়া টেবুলৰ পৰা উঠি হাতত জাৰটো লৈ বন্ধু খোৱাপানী আনিবলৈ গৈছে। আমাক দেখি সি লাজ কৰাৰ দৰে কৰে। কেতিয়াবা আকৌ দেখোঁ, হাফ লুঙী পিন্ধি আমাৰ আগেদিয়েই সি সমূখত থকা প্ৰসাৱগাৰটোলৈ আগবাঢ়িছে। সি ৰিঙি মাৰে – “ঐ, আড্ডা মাৰিছ? মাৰ মাৰ, তহ’ত আটাইকেইটাই গেৰা মৰাটো খাটাং।” আমিও উত্তৰ দিওঁ – “ফাল, ফাল, তইয়েই ফাল!” দুবছৰ একেলগে থকাৰ পাছত, বিদায় পৰত মই তাৰ অটোগ্ৰাফত কি লিখিছিলোঁ আজিও মোৰ স্পষ্টকৈ মনত আছে – “তোক মই সৰুপানী চুবলৈ যাওঁতেহে হোষ্টেলত দেখাৰ সৌভাগ্য হৈছিল যদিও তোৰ স্মৃতি মোৰ মানসপটত চিৰ সেউজ হৈ জিলিকি থাকিব। নাপাহৰিবি।”\nতাৰপিছত আমি দুয়ো দুটা কক্ষপথত ঘুৰিবলৈ ল’লো। ইটোৰ লগত সিটো কক্ষপথৰ যোৱা ৩৪ বছৰে ক’তো কটাকটি হোৱা নাই। ১৮ অক্টোবৰৰ দিনা ৱাটছআপত এটা মেছেজ আহিল – “ঐ চতিয়া, চিনি পাইছনে? তই বোলে গুৱাহাটীতে আছ, কুমুদদাৰ পৰা তোৰ নম্বৰটো পালোঁ!”\n৩ তাৰিখে, ৩৪ বছৰৰ পিছত দেখা হ’ল বন্ধুৰ লগত! সি ক’লে – “মই গোটেইখন ভ্ৰমি আহিছো, ওচৰলৈ নাহিবি।” তাৰ কথালৈ কাণ নকৰি মই তাক সাৱতি ধৰিলোঁ। আজিৰ পৰা তিনি দশকৰ আগৰ বিচিত্ৰ স্মৃতিয়ে আমাৰ মনটো ৰঙাই তুলিলে। আমাৰ সময়ৰ এজন মেধাৱী ছাত্ৰ - নাম তাৰ ভৱেশ ডেকা।\nঅকল ভৱেশেইনে? আমাৰ দিনবোৰত আজিৰ দৰে আমি “বস্তুৰ বহতীয়া” হোৱা নাছিলোঁ। আমাৰ সমস্ত সময় মোবাইল ফোনে কাঢ়ি ল’ব পৰা নাছিল। একেলগে খেলা, ফুৰা আৰু আড্ডা মৰাৰ বাবে আমাৰ হাতত বহুত সময় আছিল। সেই সময়তে আৰম্ভ হোৱা বন্ধুত্বৰ এনাজৰীডালে আজিও আমাৰ বহুতকে নিকপকপীয়াকৈ বান্ধি ৰাখিছে। তেনে বহু বন্ধুকে লগ পাই অতীত ৰোমন্থনেৰে আমি অনেকবাৰ অনেকঠাইত আত্মহাৰা হৈ পৰিছোঁ। এনে বহু আমোদজনক অভিজ্ঞতাও আছে।\nএবাৰ হঠাতে পুৰণি বন্ধু এজনক পালোঁ চেন্নাই মহানগৰীত। আমাতকৈ তেওঁ এবছৰ ডাঙৰ। তেওঁ তেওঁৰ গাত থকা কেইটামান গুণৰ বাবে হোষ্টেলত “নাৰদ” নাম পাইছিল। আমিও তেওঁৰ কথা পাতোঁতে সততে নাৰদদা বুলিয়েই কৈছিলোঁ। তেওঁৰ প্ৰকৃত নামটো কি আছিল আমি কষ্ট কৰিহে মনত পেলাব লগা হৈছিল। হঠাতে চেন্নাই মহানগৰীৰ এটাইত মোক দেখি তেওঁ পৰম আন্তৰিকতাৰে উৰ্ধবাহু প্ৰসাৰিত কৰি মোৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়ি আহিল। মোৰ তেওঁক মাতিব পৰা নামটো মনত নপৰেহে নপৰে! বাৰে বাৰে নাৰদদা-নাৰদদা নামটো মনলৈ আহি আছে! পৰিস্থিতিটো চম্ভালিবলৈ বৰ অসুবিধা হৈছিল সেইদিনা।\nকবি কেশৱ মহন্তই এবাৰ কৈছিল,- বন্ধুত্ব কৰা সহজ, ৰখা টান। হয়, এটা বয়সৰ পিছত যুগমীয়া বন্ধুত্ব কৰা আৰু ৰখা সঁচাকৈয়ে টান কাম হৈ পৰে। পুৰণি বন্ধুত্বতো কেতিয়াবা কেৰোণ লাগে। এটা সময়ত তয়াঁ-হয়াঁ কৰি হাঁহি-মাতি দিন কটোৱা কোনোবা বন্ধুৱে পিছত লগ পালে আগৰ “তই”-ৰ সলনি আপুনি বা তুমি সম্বোধন কৰি আগৰ সম্পৰ্কটো বিকৃত কৰি পেলায়। কবি গল্পকাৰ অতনু ভট্টাচাৰ্যৰ “অক্তোপাছ” নামৰ এটা গল্প আছে। বেছ আমোদজনক গল্প (ওভতনি যাত্ৰা আৰু অন্যান্য গল্প নামৰ সংকলনটোত আছে, পৃষ্ঠা ৬৮)। বেংকৰ সৰু চাকৰি এটা কৰি পেটে ভাটে খাই থকা ললিতক মানুহ এজনে বিচাৰি আছে। নিজস্ব অভিজ্ঞতাৰে ললিত নিশ্চিত হ’ল যে মানুহজন বীমা কৰিবলৈ অহা এজন এজেণ্ট! মানূহজনৰ মুখামুখি নহ’বলৈ ললিত দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ হ’ল। কিন্তু ওভতনি বাটত মানহজনে ললিতৰ পিছ ল’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে। সম্ভাৱ্য বীমা কিনাৰ বিভীষিকাত ললিতে খৰ খোজেৰে পলাবলৈ ধৰিলে। তেনেতে হঠাতে গাড়ী এখন লৈ ওলালহি বহু বছৰ লগ নোপোৱা কলেজৰ বন্ধু চাংকু! চাংকুৱে ললিতক ঘৰলৈ নিব খোজে, নহ’লে নিজেই আহিব এদিন –“গধূলি সাত বজাৰ পাছততো ঘৰতেই থাক? এদিন আহি আছোঁ। আৰু শুন, আমাৰ এওঁক এটা এজেঞ্চি লোৱাই দিছোঁ। তহঁতৰ দুয়োৰে নামত পলিছি দুখন কৰাই ল’ম দেই।” থাকে, তেনেকুৱা বন্ধুও থাকে!\nঅকল পুৰণি বন্ধু বুলিয়েই নহয়, বহু দিনৰ মূৰত পুৰণি বস্তুৰ লগত হঠাতে ভেটাভেটি হ’লেও মানুহৰ আনন্দৰ সীমা নাথাকে। যদি সেই বস্তুটোৰ লগত স্পৰ্শকাতৰ স্মৃতি বি়জড়িত হৈ থাকে, তেতিয়াটো ক’বই নালাগে। ড° ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া ছাৰে তেনেকুৱা এটা কাহিনী তেখেতৰ আত্মজীৱনী “জীৱন বৃত্ত”-ত লিখি থৈ গৈছে। (পৃষ্ঠা ২২১-২২৫)। লণ্ডনত উপস্থিত হোৱাৰ কিছুদিনৰ পাছতে তেখেতে কেপষ্টান ট’বেকোৰ চেপেটা টিন এটা কিনিছিল। লণ্ডনত সেইটো প্ৰায়েই তেখেতে লগত লৈ ফুৰিছিল। এতিয়া গৱেষণাৰ কাম কৰি থকাৰ মাজতে কেইজনমান বন্ধুৱে কম্পাছ এডালেৰে ঘঁহি ঘঁহি শইকীয়া ছাৰৰ নামটোৰ লগতে নিজৰ নামটোও লিখি দিলে। তাকে দেখি বাকী কেইজনেও নিজৰ নিজৰ নামকেইটা লিখি দিলে। ধেমালি কৰি থাকোঁতেই ছাৰৰ কাৰণে সাঁচি থবলগীয়া বস্তু এটাৰ সৃষ্টি হ’ল। সেই টেমাটো তেখেতে কেইবাবাৰো হেৰুৱাইছিল আৰু পাছত ঘুৰাই পাইছিল। কাহিনীকেইটা এবাৰ পঢ়িলে সতকাই পাহৰা টান। এসময়ত টেমাটো তেখেতে সযতনে বাকচত ভৰাই থৈ দিলে। কথাখিনিৰ শেষত তেখেতে লিখিছে, -“ থৈ দিছোঁ। টেমাটোৰ ৰং উঠি গ’ল, ৰঙৰ লগতে বন্ধুহঁতৰ চহীবোৰো অদৃশ্য হ’ল। তথাপি থৈ দিছোঁ। টেমাটো দেখিলেই চকুৰ আগত জীৱনৰ এটা অধ্যায় মুকলি হোৱা যেন লাগে।”\nমইও তেনেকৈ বহু বস্তু থৈ দিছোঁ। ছাত্ৰ জীৱন শেষ হওঁ নৌ-হওঁতেই মই এখন কলেজত শিক্ষকতা কৰিছিলোঁ। সুবিধাটো পাইছিলোঁ মোৰ এজন আন্তৰিক বন্ধু শৰ্মাদাৰ (শ্ৰী কন্দৰ্প শৰ্মা) সহযোগত। কামটো আৰম্ভ কৰাৰ তিনিমাহ মান পিছত মোক দৰমহা দিছিল। তাৰে মোৰ ভণ্টিৰ কাৰণে কাঞ্চিপূৰমত প্ৰস্তুত এখন গুলপীয়া ৰঙৰ শাৰী আৰু মোৰ কাৰণে আঁচ টনা চোলা এটা কিনিছিলোঁ। শাৰীখনৰ খবৰ নাজানো, চোলাটো কিন্তু এতিয়াও আমৰ বাকচৰ তলত সুৰক্ষিত হৈ পৰি আছে। ঘৰত কাঢ়া নিৰ্দেশ দিয়া আছে, - “যাকে যি দিবলৈ মন আছে দি থাকা, কিন্তু খবৰদাৰ, এই চোলাটোত হাত নলগাবা।” তাৰোপৰি, মোৰ ল’ৰাদুটা সৰু হৈ থাকোঁতে সিহঁতৰ লগত কটোৱা সোণালী সময়ৰ কিছুমান ডুখৰীয়া স্মৃতি জমা হৈ গৈ আছে! অকাল বিয়োগ নহ’লে, জীৱনত হয়তো এনে এটা দিন আহিব যেতিয়া ল’ৰাহঁত নিজ নিজ কক্ষপথেৰে পৰিভ্ৰমণ কৰা আৰম্ভ কৰিব, আৰু নিসংগ অৱস্থাত এইবোৰ স্মৃতিৰেই হয়তো মই সাৰ পাম, তাৰেই আবেলি হঁব, আৰু তেনে স্মৃতিকেই সাৰথি ৰাতি টোপনি যাম।\nনিৰ্মল আনন্দৰ উৎস মই আন এটা কথাটো পাওঁ। কলেজত পঢ়ি থকা দিনতে মোৰ হাতত এখন কিতাপ আহি পৰিছিল। কিতাপখনৰ লেখক আছিল উইলফ্ৰেড্ ফাঙ্ক আৰু নৰ্মান লুইছ। জনাই জানে, ইংৰাজী শব্দৰ ওপৰত চিন্তা-চৰ্চা কৰি কিতাপ লিখা বিষয়টোত নৰ্মান লুইছৰ সমকক্ষ কোনো নাই। তেখেতৰ সেই কিতাপখনত একোটা শব্দৰ জন্ম-বৃতান্ত (Etymology), শব্দটোৰ বিকাশ আৰু তাৰ প্ৰয়োগৰ ওপৰত ইমান সুন্দৰ বিশ্লেষণ আছিল যে অনেক দুষ্প্ৰাপ্য শব্দ মোৰ মনত বহি গ’ল। একাটা নিৰ্দিষ্ট পৰিৱেশত সেই শব্দটোহে খাজে-খোপে খাই পৰে। এটা উদাহৰণ দিওঁ, - সৰু ল’ৰা এটাই পুতলা মটৰ চাইকেল এখনত উঠি মুখেৰে ভোঁ-ভোঁ শব্দ কৰি মটৰ চাইকেল চলাইছে। এই কথাটোক আপুনি ইংৰাজীত কেনেকৈ ক’ব? ল’ৰাটোৱে মটৰ চাইকেল চলাই আছে বুলি ক’লে কথাটো সত্য নহ’ব। আচলতে ল’ৰাটোৱে মটৰ চাইকেলৰ অৱয়ব এটাত বহি কল্পনাতহে মটৰ চাইকেল চলাই আছে। ঠিক তেনেকৈ আপুনি কল্পনাত বন্ধুৰ সান্নিধ্যৰ কথা ভাবি আছিল। আপুনি ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে তেখেতৰ সান্নিধ্যৰ খুহুতীয়া কথা এটা মনত পৰাত আপোনাৰ মুখেদি হাঁহি ওলাই গ’ল। আচলতে কল্পনাত আপুনি তেখেতৰ সান্নিধ্যতে আছিল! এই কথাটো কেনেকৈ ক’ব? এই অনুভৱ প্ৰকাশ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰকৃত শব্দটো হৈছে – vicarious। The child was ridingabike vicariously. The experience with your friend was vicarious. ঠিক তেনেকৈ শিকা কেইটামান শব্দ হৈছে Obsequious. Sublimate, effete, weltschmerz, pander, wanton ইত্যাদি। আগতে শিকি অহা এই শব্দবিলাকক সততে দেখা নাযায়। কিন্তু কেতিয়াবা কিতাপৰ পাতত বা বাতৰি কাগজৰ শিৰোনামাত তেনে নাম দেখিলে পুৰণি বন্ধু এজনক লগ পোৱাৰ দৰে মনটো উজলি উঠে। সেই শব্দটোৰ জন্ম, বিকাশ আৰু তাৰ প্ৰয়োগৰ ধৰণটো মনত পৰি যায়। মোৰ ক্ষেত্ৰত, আই.আই.টি প্ৰতিষ্ঠানৰ হেমেনদাৰ (ড° হেমেন দাস) হোষ্টেলৰ বিচনাত শুই শুই শুকান জৰাজীৰ্ণ সেই কিতাপখন পঢ়ি থকা মূহূৰ্তটো বাংময় হৈ উঠে। শইকীয়া ছাৰৰ ভাষাত, জীৱনৰ এটা অধ্যায় মুকলি হৈ যোৱা যেন লাগে।\nবন্ধু, বস্তু আৰু শব্দ। আমি যে ভৱিষ্যতৰ আৰ্থিক সুৰক্ষাৰ বাবে ফিক্স ডিপজিট কৰোঁ, জীৱন বীমা কৰোঁ, কৰ্মচাৰীসকলৰ বাবে প্ৰভিডেণ্ট ফাণ্ড থাকে, এইবোৰে আৰ্থিক নিৰাপত্তাৰ কাম কৰে। কিন্তু ভৱিষ্যতৰ মানসিক প্ৰশান্তি সুৰক্ষাৰ বাবে আমি কি কৰোঁ, ক’ত ইনভেষ্ট কৰোঁ? আচলতে একো নকৰোঁৱেই নেকি! মোৰ এনে লাগে, এই নিৰাপত্তাৰ বাবে প্ৰত্যেক মানুহেই বন্ধু, বস্তু আৰু শব্দৰ ওপৰত বিনিয়োগ কৰিব লাগে। বস্তু মানে স্মৃতি বিজড়িত উপাদান। ক্ষণিক সফলতাই গজদন্ত মিনাৰৰ শিখৰলৈ কাৰোবাক লৈ যাব পাৰে, কিন্তু জীৱনৰ বিয়লি বেলাত, নিসংগ পৰত, সুখৰ দিনত কৰা এই বিনিয়োগে মানুহক নিৰ্মল আনন্দৰ খোৰাক দিব পাৰে।\n(এখন ফটোত ভবেশৰ লগত মই, আনখন ইণ্টাৰনেটৰ পৰা লোৱা।)\nPosted by Utpal Badol Baruah at 12:41 AM No comments:\nএটা সুদীৰ্ঘ সময়ৰ ইতিহাস গৰকি অহা চিন্তা-ভাৱনা, যুক্তি-বিশ্বাস, দণ্ড-খৰিয়াল, বাক-বিতণ্ডা, বাধা-নিষেধ, অভিযোগ-প্ৰতি অভিযোগৰ অন্ত পেলাই অৱশেষত আমাৰ ঘৰত আৱিৰ্ভাৱ ঘটিলহি এটা কণমানি কুকুৰ পোৱালীৰ।\nপোহনীয়া জীৱ-জন্তুৰ প্ৰতি মোৰ অত্যধিক আকৰ্ষণো নাই, বিকৰ্ষণো নাই! ষষ্ঠ শ্ৰেণীত পঢ়োঁতেই সহপাঠী বাবুলৰ (ধৰণীধৰ ৰাজখোৱা) সহযোগত, স্কুললৈ অহা-যোৱা কৰা বাটতে থকা বিমান ছাৰৰ ঘৰৰ পৰা, ছালত বগা আৰু কমলা ৰঙৰ সংমিশ্ৰণ থকা মেকুৰী পোৱালী এটা ঘৰলৈ লৈ আনিছিলোঁ। কথাটো দেউতাই বৰ ভাল পোৱা নাছিল। কিন্তু মানুহৰ উপৰিও পোহনীয়া গৰু, ছাগলী, উদঙীয়া কুকুৰ আদি অনেক জীৱ-জন্তুৱে বিচৰণ কৰি থকা ঘৰখনত সেই সামান্য মেকুৰী পোৱালীটোৱে দেউতাৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিব পৰা একো বিশেষ ঘটনা ঘটাব পৰা নাছিল। সেয়ে আমাৰ চাৰিটা ল’ৰা ছোৱালীৰ আবুৰৰ আঁৰে আঁৰে তাই চন্দ্ৰকলা বঢ়াদি বাঢ়ি আহিছিল। ৰঙটোৰ বাবেই তাইক দেখা সকলো তাইৰ প্ৰেমত পৰিছিল। মজিয়াত পীৰা পাৰি ভাত খোৱা দিনত নিজৰ কাঁহিৰ এগৰাহ ভাত তাইৰ কাৰণেও ওচৰৰে মজিয়াত ঢালি দিছিলোঁ। মাজে মাজে চকুহাল জপাই মনপুতি চেলেকি চেলেকি তাই ভাত খাই থকা দৃশ্যটো আজিও মোৰ মনত সজীৱ হৈ আছে। ঠাণ্ডা দিনবোৰত গাত গৰম কাপোৰ এখন লৈ পঢ়িবলৈ বহোঁতে তাইও কেতিয়াবা কুচি-মুচি ওচৰ চাপি আহি কাপোৰৰ তলত সোমাইছিলহি। কেতিয়াবা ভৰি দুটাৰ মাজত গা ঘঁহাই ঘঁহাই খোৱা দিবলৈ আব্দাৰ ধৰিছিল। এটা সময় আহিছিল, আমি খাবলৈ লওঁতে ওচৰে পাজৰে মেকুৰীজনী নেদেখিলে আমাৰ ভাত-খোৱা আধাখোৱা যেন লাগিছিল। কেতিয়াবা তাই জীয়া সাপ এটা বা এন্দুৰ একোটা মুখেৰে কামুৰি আমাৰ আগলৈ ধৰি আনিছিল। এসময়ত মেকুৰীজনীৰ কেইবাটাও পোৱালী জগিছিল। পোৱালীকেইটাৰ বৰণ দেখি অনেকেই তাইক বিলাতী জাতৰ বুলি কৈছিল আৰু পোৱালীকেইটা পুহিবলৈ নিবলৈ দিবৰ বাবে আমাক খাটনি ধৰিছিল। মই কলেজত পঢ়ি থকা দিনলৈ তাইৰ বয়স হৈছিল আৰু দুৰ্বল দেখা গৈছিল। তেতিয়ালৈ আমি টেবুলত বহি ভাত খাবলৈ লৈছিলোঁ আৰু খোৱাৰ সময়ত তাইৰ সান্নিধ্যৰ অনুভৱো মোৰ মনত লাহে লাহে ম্লান পৰি আহিছিল।এদিন, কলেজ বন্ধ থকাৰ সময়ত মই ঘৰত থাকোঁতে, ওচৰতে থকা ধানখুন্দা মিল এটাৰ দাঁতিত তাইক মৃত অৱস্থাত আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল। সেইদিনা মোৰ কাৰো লগত কথা পাতিবলৈ মন যোৱা নাছিল।\nমা-ৰ লগত একেলগে কাম কৰা শিক্ষয়িত্ৰী গুণলতা বাইদেউৰ সহযোগত আমাৰ ঘৰলৈ এবাৰ এটা ভাটৌ চৰাই আহিছিল। কে-কে-কে শব্দৰে তাই আমাৰ ঘৰটো পুৱাৰে পৰা মুখৰ কৰি তুলিছিল। তাইৰ খাদ্যৰ বাবে ৰঙা পকা জলকীয়া আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ বুট-মাহ আদি যোগান ধৰি আমি তাইক মাত-মাতিবলৈ শিকাইছিলোঁ। এই কামটোত আমি বৰ সফল হোৱা নাছিলোঁ। তাই আছিল বৰ নিৰ্জু প্ৰকৃতিৰ ভাটৌ চৰাই। পাখিখিনি কিছু পৰিমানে চুটি কৰি কাটি দি সঁজাটোৰ দুৱাৰখন খুলি দি আমি প্ৰমাণ চাইছিলোঁ তাই উৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব নেকি! – নাই, নকৰিছিল। হয়তো তাই উৰিবলৈ পাহৰি গৈছিল। তাৰপিছত এটা দিন আহিছিল, ৰাতিপুৱাই সঁজাৰ দুৱাৰখন আমি খুলি দিওঁ, চৰাইটোৱে দেও দি দি চোতালত ঘুৰি ফুৰে, জপিয়াই জপিয়াই ইঠাইৰ পৰা সিঠাইলৈ যায়, তাৰপিছত আকৌ আহি সঁজাত সোমায় থাকে! তাই উৰিবলৈ সঁচাকৈয়ে পাহৰি গৈছিল। এদিন গাঁৱৰ চেৰেলা কুকুৰ এটাই তাইক ডিঙিত কামুৰি ধৰি চকুৰ পলকতে দৌৰ ল’লে। পিছে পিছে আমিও খেদা ল’লো। তাই কুকুৰটোৰ আহাৰ হ’ল। কেইবাদিনলৈও আমাৰ ঘৰখন নিৰামুহি খোৱা মৃতকৰ ঘৰ যেন ম্ৰিয়মান হৈ থাকিল।\nএইয়াই মূলতঃ মোৰ পেত অৰ্থাৎ পোহনীয়া জন্তুৰ লগত থকা প্ৰত্যক্ষ অভিজ্ঞতা। ঘৰলৈ পোহনীয়া জন্তুৰ আগমণক লৈ মই বৰ চিন্তিত নহয়, ভয় লাগে প্ৰস্থানক লৈ! গাৰ ছাঁৰ দৰে লাগি থাকি এই পোহনীয়া জীৱ-জন্তুবোৰে জীৱনৰ অন্তিম ক্ষণত গৰাকীৰ পৰা বিদায় লোৱাৰ যি হৃদয় বিদাৰক বেদনাৰ সৃষ্টি কৰে সেইয়া অকল ভুক্তভোগীয়েহে উপলব্ধি কৰিব পাৰে। মোৰ মনত সৃষ্টি হোৱা এই ভাবটোত খুশৱন্ত সিঙৰ লেখাৰ প্ৰভাৱ আছে। দেশ বিভাজনৰ সময়ত হঠাতে লাহোৰৰ পৰা দিল্লীলৈ ভাগি আহিব লগা সময়খিনিত পোহনীয়া কুকুৰটোক খুশবন্ত সিঙে বন্ধু মজনুৰ কাদিৰৰ ওচৰত এৰি থৈ আহিছিল। কেইবাদিনৰ পিছত সি কেনেবাকৈ তাৰ পৰা মুকলি হৈ লাহোৰৰ পৰা দিল্লী অভিমূখে আহি থকা অৱস্থাত পথৰ দাঁতিত ধৰা পৰিছিল। চিম্বা নামৰ সেই পোহনীয়া কুকুৰটোৰ সান্নিধ্য বিৱৰণ কৰি তেখেতে তাৰ মৃত্যুৰ সময়ৰ কথাও বৰ্ণনা কৰিছে। তেখেতৰ আত্মজীৱনীৰ ১৮৮ পৃষ্ঠাৰ পৰা ১৯১ পৃষ্ঠালৈ সন্নিৱিষ্ট কৰা কথাখিনিৰ শেষৰভাগটো এনেকুৱা – “চিকিৎসক ডাক্তৰজনে মালাক (সিঙৰ জীয়াৰী) ক’লে – চিম্বাৰ গাত এতিয়া অহস্য বিষ, দুয়োখন ভৰিয়েই পেৰালাইচিছ হৈ গৈছে, আৰু বেছি সময় জীয়াই থকাৰ আশা নাই। তেওঁ মালাৰ অনুমতি লৈ এটা টোপনিযোৱা দৰৱ দিলে আৰু চিৰকালৰ বাবে চিম্বা টোপনিত ঢলি পৰিল। মই যদি মোৰ জীৱনৰ নিকট বন্ধুসকলৰ কথা ক’ব লগা হয়, চিম্বাৰ কথা আগতেই ক’ব লাগিব। আমি দুনাই কেতিয়াও আৰু কুকুৰ নুপুহিলোঁ। আচলতে প্ৰিয়বন্ধুৰ ঠাই কোনেও কেতিয়াও পূৰা কৰিব নোৱাৰে।”\nমোক মোৰ ডাঙৰ ল’ৰা বাপুৱেও এটা প্ৰভুভক্ত কুকুৰৰ কাহিনী কৈ শুনালে। গৰাকী উভতি আহিব বুলি এটা ৰে’ল ষ্টেচনত ন বছৰ ধৰি অপেক্ষা কৰি কৰি মৃত্যু বৰণ কৰা (১৯৩৪ চন) হাছিকো নামৰ এটা কুকুৰৰ হৃদয়স্পৰ্শী কাহিনী। এই কুকুৰটোৱে বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠতম প্ৰভুভক্ত কুকুৰৰ মৰ্যাদা পাইছে। “অৰণ্যৰ কথা” নামৰ কিতাপখনত পাইছিলোঁ, জিম কৰবেটে তেওঁৰ আত্মজীৱনীত “ৰবীন” নামৰ কুকুৰটোৰ কথা পৰম কৃতজ্ঞতাৰে লিখি থৈ গৈছে। জংঘলৰ মাজত কুকুৰটোৰ সহায়ে কেনেকৈ তেওঁক অনেক দুৰ্ভাৱনাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল তাত সেইকথাও আছে। আমাৰ বিমানকোঠত কুকুৰৰ সহায়ত আমি বিস্ফোৰক সামগ্ৰীৰ অনুসন্ধান কৰোঁ। অলপতে দহ বছৰ কামত লগোৱাৰা পিছত দুটা সুঠাম-সৱল কুকুৰক অৱসৰ দিয়া হৈছে। সুৰক্ষা বিভাগৰ সহকৰ্মীসকলে অনুষ্ঠিত কৰা এটা জাকজমকীয়া অনুষ্ঠানত মখমলৰ বিচনাৰ ওপৰত বহিবলৈ দিয়া কুকুৰদুটাক পুষ্প-বৃষ্টিৰ মাজেৰে অৱসৰ প্ৰদান কৰা হ’ল!\nবন্ধু ৰাণাই (ৰাণা গগৈ) তেওঁৰ ‘“ধৰাৰ দিহিঙে-দিপাঙে’’ নামৰ কিতাপখনত সন্নিৱিষ্ট কৰা ‘“আমেৰিকাত ব্যয়বহুল এটা ব্যস্ত শনিবাৰ’” নামৰ কাহিনীটোত পোহনীয়া জন্তু আৰু গৰাকীৰ মাজত সৃষ্টি হোৱা এটা হৃদয়স্পৰ্শী সম্পৰ্কৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে।\nমুঠতে মানুহ আৰু কুকুৰৰ সম্পৰ্ক খৃষ্টপূৰ্ব দহ হাজাৰ বছৰমান পুৰণি। বৰ্তমান সময়ত মই নিজেই দেখিছোঁ, জীৱনৰ শেষ সময়ৰ নিসংগ পৰত অনেক বৃদ্ধ-বৃদ্ধাই ওচৰ চপাই লোৱা বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ প্ৰভুভক্ত পেত কুকুৰ, দুখ-সুখৰ দৈনন্দিন সংগী। মানুহৰ বুকুৰ মাজত ফল্গুৰ দৰে চিৰসঞ্জীৱিত হৈ থকা স্নেহ, বিশ্বাস, মৰমৰ বৃদ্ধ কালত একমাত্ৰ অৱলম্বন! মই মনে মনে ভাবোঁ, এই দৃষ্টিকোণৰ পৰা আৰু কেইবছৰমান ৰ’ব পৰা গ’লহেঁতেন নেকি!\nউনবিংশ শতিকাৰ শিল্প বিপ্লৱে মানুহৰ জীৱন পৰিক্ৰমালৈ চিনিব নোৱাৰাকৈ পৰিৱৰ্তন আনি দিলে। কষ্ট কৰি কৰিব লগা কামটো মেছিনে সহজতে কৰি দিব পৰা হ’ল। প্ৰথম-প্ৰথম মানুহৰ জীৱন ধাৰণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰীৰ আৱিষ্কাৰ হৈছিল। পিছলৈ সামগ্ৰীৰ আৱিষ্কাৰ কৰি লৈ মানুহৰ প্ৰয়োজন সৃষ্টি কৰা হ’ল। সমাজ ব্যৱস্থাই বস্তুবাদী (materialistic) ৰূপ পালে। বস্তুৰ লোভ আৰু আক্ৰোশে লাহে লাহে মানুহৰ চিন্তা-চেতনা আৰু অনুভূতিকো গ্ৰাস কৰি ল’লে। মানুহ বস্তুৰ বহতীয়া হৈ পৰিল। জীৱন পৰিপূৰ্ণ কৰিব পৰা প্ৰমূল্য আৰু অনুভূতিৰ অন্ত পৰিল! স্বামী-স্ত্ৰীৰ বিশ্বাসে নতুন ৰূপ পালে, সন্তানে পিতৃ-মাতৃৰ মৰম আৰু সান্নিধ্যৰ পৰা বঞ্চিত হৈ বস্তুতেই মগন হৈ পৰিল! সলনি হ’ল মাটিৰ ওপৰৰ সম্পৰ্কবোৰৰো।\nপ্ৰগতি আৰু প্ৰযুক্তিৰ এই বিভ্ৰান্তিকৰ দিনতো মানুহৰ হৃদয় আজিও চৰ্তহীন বিশ্বাস আৰু আস্থাৰ বাবে বিয়াকুল। আমাক প্ৰয়োজন কাৰোবাৰ, যাৰ আছে আপোনাৰ কথা শুনাৰ সীমাহীন ধৈৰ্য, যি নকৰিব অযথা তৰ্ক বিতৰ্ক অথবা মান- অভিমান, যিয়ে কৰিব নোৱাৰিব সত্যৰ অপলাপ, যিয়ে কৰিব নোৱাৰিব দিয়া আৰু লোৱাৰ চতুৰ হিচাপ-নিকাচ! যাৰ জীৱনৰ অৰ্থ হ’ব কেৱল চৰ্তহীন প্ৰেম, বিশ্বাস আৰু ভালপোৱা।\nমানুহৰ জীৱনৰ এই প্ৰয়োজন পূৰণ কৰিব পৰাকৈ পেত্ বা পোহনীয়া জন্তুতকৈ আছেনে আন কোনোবা শ্ৰেষ্ঠ? সম্ভাৱ্য মৃত্যু যন্ত্ৰণাৰ বেদনা বা বাধাতকৈ জীৱন বাটৰ সান্নিধ্য আৰু উপলব্ধি নিশ্চয় অধিক অৰ্থবহ!\nPosted by Utpal Badol Baruah at 12:39 AM 1 comment:\nজীৱন বাটৰ দুই নম্বৰঃ\nআজি ভালেমান দিন ধৰি মই Customer Care বা “অতিথি সেৱা” নামৰ বিষয়টোৰ লগত লাগি আছোঁ, প্ৰথম অৱস্থাত প্ৰত্যক্ষভাৱে আৰু এতিয়া পৰোক্ষভাবে। বৰ আমোদজনক বিষয়। অতিথি এজনে আচলতে গৃহস্থৰ পৰা বিচাৰে কি! এই প্ৰসংগটো আহিলেই মোৰ ড° ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া ছাৰৰ “আগন্তুক” নামৰ অনাতাঁৰ নাট এলানিলৈ মনত পৰে। সূক্ষ্ম পৰ্যবেক্ষণেৰে বৰ মনোগ্ৰাহীকৈ লিখা সেই নাটলানি এবাৰ শুনিলে সতকাই পাহৰা টান। ঘৰলৈ আলহী আহিলে কেতিয়াবা যে এৰি দিবলৈকে মন নাযায়, বিদায় লওঁতে চকুপানী ওলাঁও ওলাঁও কৰে! আকৌ কেতিয়াবা আলহী “কেতিয়া যায় - কেতিয়া যায়” লাগে, দুৱাৰদলি পাৰ হলেই ‘ৰক্ষা পালোঁ’ ধৰণৰ ভাব এটা আহি সকাহ দিয়েহি! এইধৰণৰ মূহুৰ্তবোৰ ছাৰৰ হাতৰ পৰশত জীৱন্ত হৈ উঠিছিল। হিন্দী ভাষাত “অতিথি তুম কব যাওগে” বুলি পৰেশ ৰাৱাল আৰু অজয় দেৱগণে অভিনয় কৰা হাস্যৰসৰ চিনেমা এখনো আছে। এইয়া ব্যক্তিগত পৰ্যায়ৰ আলহী। পিছে, মই আজি ক’বলৈ ওলোৱা আলহী ব্যক্তিগত পৰ্যায়ৰ মাহী-পেহী লেখিয়া আলহী নহয়, কৰ্পৰেট আলহী। অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠানৰ ভাষাত কাষ্টমাৰ! ডাকঘৰত ডাক টিকট এটা কিনিবলৈ যাওঁতে আপুনি ডাকঘৰৰ আলহী, বেংকৰ কাম এটা লৈ গৈ উপস্থিত হোৱা বেংকৰ আলহী, স্কুলত ভৰ্তি হ’বলৈ গৈ এপৰ থিয় দি থাকিব লগা হোৱা স্কুলখনৰ আলহী আৰু চৰকাৰী অফিচত কাম লৈ গৈ আমনজিমনকৈ বহি থকা অফিচটোৰ আলহী আৰু শেষত, মই কৈ থকা বিষয়টো, অৰ্থাৎ এয়াৰপৰ্টত উৰাজাহাজ ধৰিবলৈ গৈ বোন্দাপৰ দি বহি থকা এয়াৰপৰ্টৰ যাত্ৰী আলহী!\nকুৰী বছৰতকৈও অধিককাল বিষয়টোৰ লগত লাগি থাকি মই এইটোৱেই শিকিলোঁ যে অতিথি সেৱা এনেকুৱা এটা বস্তু যাৰ মূল্য দাতাই নহয় একমাত্ৰ ক্ৰেতাইহে ঠিক কৰিব পাৰে। কথাষাৰ অলপ বহলাই ক’ব লাগিব। তাহানি চৰকাৰী অফিচ হিচাপে প্ৰথম-প্ৰথম ভৰি দি পোৱা আমাৰ ডাকঘৰটোত মহাত্মা গান্ধীৰ ছবি এখন ওলমি আছিল। তাতে লিখা আছিল – “অতিথি হৈছে সাক্ষাৎ দেৱতা! প্ৰতিষ্ঠানটোৱে তেওঁক আচলতে একো উপকাৰ কৰা নাই, তেওঁহে অফিচটোলৈ আহি প্ৰতিষ্ঠানটোৰ উপকাৰ কৰিছে!” খালি কাউণ্টাৰটোৰ সমূখত প্ৰায়েই উপায়হীন হৈ থিয় দি থকা মই ডাকঘৰটোত কেনেধৰণৰ দেৱতা বুজি পাবলৈ মোৰ টান লাগিছিল। শৈশৱতে বিভ্ৰান্ত হৈ যোৱা এই কথাষাৰৰ গূঢ়াৰ্থ বুজিলো অতি পলমকৈ!\nপৃথিৱীৰ বুকুত যিমান বিমানকোঠ আছে, তাৰ ভিতৰত অতিথি সেৱাত আজি বহুবছৰ ধৰি অবিসংবাদিত হৈ প্ৰথম স্থানত আছে ছিংগাপুৰৰ ছাংগি বিমানকোঠ। যাত্ৰীৰ বাবে বিমানকোঠটোৱে কৰা নাই কি? টেনিছ কৰ্ট, চুইমিং পুল, পখিলা গাৰ্ডেন আৰু শেহতীয়া ভাৱে যাত্ৰীৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবে তৈয়াৰ কৰা এটা কৃত্ৰিম ঝৰ্ণাই যাত্ৰীসকলক অহৰহ সেৱাৰ সমল যোগাইছে। খোৱাৰ সুবিধা বা কিনা-কুটাৰ সুবিধাৰ কথা নক’লোৱেইবা! কিন্তু মোৰ উপলব্ধি, পাৰ্থিব এই উপাদানসমূহে বিমানকোঠটোক শ্ৰেষ্ঠ প্ৰতিপন্ন কৰা নাই, কৰিছে এই উপাদানসমূহ আৰু যন্ত্ৰ-পাতিৰ পিছফালে লুকাই থকা সৰু সৰু কিছুমান মানুহ আৰু সেই মানুহৰ প্ৰৱল ইতিবাচক দৃষ্টিভংগীয়েহে! যাত্ৰীসকলৰ মানসিকতা পুংখানুপুংখভাৱে অধ্যয়ন কৰি, কৰ্মচাৰীসকলক উপযুক্ত প্ৰশিক্ষণেৰে প্ৰশিক্ষিত কৰি লৈ তেওঁলোকৰ ‘হৃদয়ৰ পৰা সেৱা’ কৰাৰ যি হাবিয়াস (passion) ছাংগি বিমানকোঠে সৃষ্টি কৰিব পাৰিছে, সেইয়া মোৰ বাবে অপাৰ বিষ্ময়!\nএটা উদাহৰণ দিওঁ নেকি, আগতে অনেকবাৰ বিভিন্ন পৰিৱেশত এই কথা মই কৈ আহিছোঁ।\n২০১৪ চন। মই তেতিয়া ফিলিপিনছৰ মক্টান ছেবু নামৰ বিমানকোঠ এটাত কাম কৰি আছো। ছিংগাপুৰৰ বিমানকোঠটোৱেদিয়েই অহা-যোৱা কৰিব লগা হয়। তেনেকৈয়ে এবাৰ ফিলিপিনছৰ পৰা আহি নামিলোঁহি ছিংগাপুৰ বিমানকোঠত। প্ৰায় পাঁচ ঘণ্টাৰ পাছত দিল্লীলৈ অহা বিমান। বৃহৎ বিমানকোঠটোৰ টাৰ্মিনেল ভৱনত ঠায়ে ঠায়ে আছে অতিথি সেৱা কেন্দ্ৰ (Customer Care বা Information Counter)। সমগ্ৰ বিমানকোঠতে ইণ্টাৰনেটৰ বিনামূলীয়া সুবিধা আছে কিন্তু তাৰ বাবে পাছৱৰ্ড এটা কাষ্টমাৰ কাউণ্টাৰৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰি ল’ব লাগে। মই আগবাঢ়ি যোৱা দেখিয়েই কাউণ্টাৰৰ ল’ৰাজন ঠিয় হ’ল। মোক ৱাই-ফাই পাছ ৱৰ্ড এটা লাগিছিল! ‘নিশ্চয়’ বুলি ল’ৰাজনে মোৰ পাছপৰ্টখন টেবুলৰ মেছিনটোত এবাৰ ঘঁহাই লৈ মোৰ হাতত কাগজ এটুকুৰা তুলি দিলে। তাৰপিছত মোৰ হাতৰ মোবাইলটোলৈ চাই ক’লে, - “আপুনি দিয়ে যদি মইয়েই ফোনটোত পাছৱৰ্ডটো লগাই দিব পাৰোঁ।” মইও ভালেই পালোঁ। মূহুৰ্ততে ল’ৰাটোৱে অতি ক্ষীপ্ৰভাৱে কামটো কৰি দিলে! নেটৱৰ্কৰ উজ্জ্বল ৰেখাকেইডালে মোৰ মনটোও পোহৰাই তুলিলে। প্ৰতিদানত ধন্যবাদ শব্দটোকে কেইবাবাৰো কৈ মই উভতিব খুজিলোঁ। ল’ৰাজনে আকৌ মাত লগালে,- ‘এক্সকিউজ মি ছাৰ?’ আচৰিত হৈ মই উভতি চালোঁ। - “ছাৰ, আপুনি পিঠিত লেপটপ্ এটাও লৈ আছে, সেইটোও যদি ব্যৱহাৰ কৰিব খোজে, সেইখন কাগজৰ নম্বৰটোৱে কাম নকৰিব, এইখনো লৈ যাওক, তাতে লেপটপৰ বাবে পাছৱৰ্ড লিখা আছে!”\nহতভম্ব হৈ গ’লো। আনন্দৰ সীমা নাথাকিল! অতিথি সেৱাৰ কি এক অপূৰ্ব নিদৰ্শন! লগে লগে ওচৰতে থকা কাউণ্টাৰ এটাত গৈ ল’ৰাটোৰ সেৱাৰ প্ৰশংসাসূচক মন্তব্য এটা লিখি কৰ্তৃপক্ষলৈ প্ৰেৰণ কৰিলোঁ!\nকিয় ইমান আনন্দিত হ’লো মই?\nভাবি ভাবি মই এই সিদ্ধান্ততে উপনীত হ’লো যে আগন্তুকে যেতিয়া আশাকৰাতকৈ সামান্য বেছি পায়, তাতেই নিহিত থাকে অতিথি সেৱাৰ সফলতা! অক্কণমান, সামান্য, আশা কৰাতকৈ অলপ অধিক উপাদানে অতিথি সেৱাৰ মান কেয়াৰৰ (Care) পৰা চেটিচফেকচনলৈ (Satisfaction) আৰু চেটিচফেকচনৰ পৰা ডিলাইটলৈ (Delight) মানদণ্ড উঠাই লৈ যাব পাৰে! আপাতঃদৃষ্টিত একেবাৰে নগন্য যেন লগা এই সামান্য অতিৰিক্তৰ প্ৰভাৱ সীমাহীন! আমাৰ লগৰ ৰাতুলে সমাজবিদ্যাত ২৯ নম্বৰ পাই অষ্টম শ্ৰেণীত ফেইল কৰিছিল, বিমানে সেই একে বিষয়তে ৩১ নম্বৰ লৈ নৱম শ্ৰেণীলৈ উত্তীৰ্ণ হোৱাত কৃতকাৰ্য হৈছিল। মাত্ৰ দুটা নম্বৰে সিহঁতৰ জীৱনত পাছ-ফেইলৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। মাত্ৰ দুটা নম্বৰে!\nজীৱনত উভতি চালে এনে লাগে, সেই অক্কণমান, সততে ধৰিব নলগা দুই নম্বৰ, প্ৰাপ্যতকৈ সামান্য অধিক, - এই মন্ত্ৰই জীৱন বাটৰো যেন সফলতাৰ সঁচাৰ-কাঠি!\n(ফটোদুখন ইণ্টাৰনেটৰ পৰা সংগ্ৰহিত)\nমনত আছে, ছাত্ৰাৱস্থাত প্ৰাচীন সাহিত্য চয়নত পাইছিলোঁ, মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে শৰত ঋতুৰ ৰূপত মুগ্ধ হৈ “শৰৎ বৰ্ণনা” নামৰ কবিতাটো লিখিছিল – “শৰত সমান নাহি সুখকাল, হৰৈ দুখ অনুক্ৰমে।” একেটা কবিতাৰে এঠাইত আছে,- “গগণ নিৰ্মল স্বচ্ছ ভৈল জল, দূৰ গৈল মেঘগণ!” দূৰ হ’বলৈ এইবাৰ পিছে মেঘগণ ওচৰলৈকে নাহিল। দিনতে এন্ধাৰ কৰি অহা কলীয়া মেঘ দেখাই নাপালোঁ। দবাপিতা বৰষুণ এজাক চাম চাম বুলি থকাতে থাকিল!\nআহিনৰ ৰূপ প্ৰকৃতিৰ পৰিৱৰ্তনত। পৰিৱৰ্তনেও এইবাৰ লুকাভাকু খেলিছে। প্ৰকৃতি যেন শেনৰ এজাত! এই অক্তোবৰ মাহতো এপ্ৰিল মাহৰ দৰে গেলেপা লগা গৰম। ক’ত গ’ল আমাৰ ল’ৰালিৰ আহিন!\nযেনেকুৱা অঞ্চলত আমাৰ ল’ৰালি পাৰ হৈছিল, তেনেকুৱা অঞ্চলক আজিকালি ‘সংৰক্ষিত বনাঞ্চল’ নতুবা ‘অভয়াৰণ্য’ বোলে। শৈশৱ আৰু কৈশোৰত আমি বিচৰণ কৰি ফুৰা অঞ্চলত এনেকুৱা দিনত, শৰতৰ ডাঠ কজলা ছাঁৰ মাজেদি উজ্জ্বল ৰ’দৰ পোহৰ আহি মাটিত পৰেহি। তাত প্ৰখৰ উজ্জ্বলতা আছিল, নাছিল অসহনীয় উত্তাপ। এতিয়া বৃক্ষহীন বসুমতীৰ ওপৰত আহিনৰ দিনতো উত্তাপ আৰু উজ্জ্বলতাৰ থৈয়া-নথৈয়া ৰণ!\nআমাৰ ঘৰৰ সমূখত আছিল দিগন্ত বিস্তৃত ধাননি পথাৰ। দিনে দিনে আহিনৰ পথাৰে বৰণ সলায়। সেইজীয়াৰো যে কত ৰূপ! সজাল ধৰা ৰোৱাৰ ওপৰেদি ঢৌ খেলি খেলি পাৰ হৈ যায় শৰতৰ “শীতল শিশিৰ ঢালা” (ৰবীন্দ্ৰনাথ)! ক’ত গ’ল এনে দিনৰ “মহা সুখকৰ সুৰভি শীতল, বহে বায়ু সৰ্বক্ষণ”? (শঙ্কৰদেৱ)। যিঠাইৰ ধাননি পথাৰৰ সৰু সৰু আলিয়েদি ল’ৰি গ’লে আমি ৰোৱাৰ মাজত লুকাই গৈছিলো, তাত আজিকালি খেতি নহয়! যুগ যুগ ধৰি বৈ থকা ডিপলোঙা নদীয়ে বাৰিষা হিৰ হিৰ শব্দ কৰি কালৰূপ ধৰি খেদি আহে আৰু দুয়োপাৰ ওপচাই পেলায়। ধান নহয় তাত। এতিয়া সেই পথাৰবোৰত পুখুৰী খন্দাৰ কথা ভবা হৈছে। কিয় নদীখনে এনে কৰে? আগতেতো তেনে নাছিল! পৃথিৱীৰ বহুদেশত বহু নদীৰ মৃত্যু হৈছে। আমাৰ দেশৰে অনেক নদী পৃথিৱীৰ বুকুত মিলি যাব নোৱাৰা আৱৰ্জনাই পুতি পেলাব ধৰিছে। অল্পমতি মানুহে অভ্যাসৰ সলনি কৰি নদ-নদী বচোৱাৰ চেষ্টা কৰাৰ সলনি প্ৰকৃতিৰ লগত সংঘৰ্ষ কৰিবলৈ সেই নদ-নদী চাফা কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে।\nপৃথিৱীৰ বুকুত সভ্যতাৰ আৰম্ভনিৰে পৰা হয়তো এটা প্ৰজন্মই আগন্তুক আন এটা প্ৰজন্মৰ ভৱিষ্যতক লৈ সদায় সন্দেহ প্ৰকাশ কৰি আহিছে। “নাই আৰু সেই দিন নাই” বুলি আক্ষেপ কৰিছে। কিন্তু এতিয়াৰ দৰে অতীতত কেতিয়াও যেন অনাগত ভৱিষ্যতক লৈ মানূহ ইমান শংকিত হ’ব লগা হোৱা নাছিল! ক’ৰবাত কিবা এটা হৈছে, কিন্তু ক’ত কি হৈছে কোনেও নাজানে! পৃথিৱী নামৰ গ্ৰহটো ক্ৰমান্বয়ে সূৰ্যৰ ওচৰ চাপি গৈছে নেকি? বাৰ্ষিক গতি – আহ্নিক গতিতো একেই আছে!\nআকাশে পিন্ধা নাই শাৰদীয় শোভা, বতাহে অনা নাই আহিনৰ মাদকতা, বেলিৰ পোহৰত নাই কোমল স্নিগ্ধতা! “পুৱতি নিয়ৰ সানি চেঁচা বা-ছাটি, বৈ যায় কপাল তিয়াই..” নলিনীবালাৰ এই কবিতাফাঁকি নিশ্চয় শীতকালৰ!\nবলিয়া বাস্তৱক মানি লৈ ঢৌতে খৰ মাৰি কেইটামান ঘণ্টা জংঘলত থাকি আহিলোগৈ। ভূটান-অসমৰ বনাঞ্চলে কেইটামান প্ৰহৰৰ বাবে মোক আকৌ ল’ৰালিলৈ লৈ গ’ল। উলুৱনিৰ মাজে মাজে মুক্ত বিচৰণ কৰি কেইটামান ঘণ্টা দেহৰ সিৰা উপসিৰাইদি সুমুৱাই ল’বলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ জীৱনামৃত। স্মৃতিকাতৰতাই ম্ৰিয়মান কৰিছে, বৰ্তমানে হতাশ কৰিছে আৰু ভৱিষ্যতে শংকিত কৰিছে। শেহতীয়া ভাবে পৃথিৱীৰ বহু ঠাইত মাটিয়ে ‘মাটিৰ গুণ’ এৰিছে (soil depletion)। শেষ হৈছে মাটিৰ উৰ্বৰতা আৰু পৌনঃপৌনিক উৎপাদন ক্ষমতা। তেনে মাটিত শস্য নগজে, পানী নৰয়, পোক পতঙ্গই আশ্ৰয় ল’ব নোৱাৰে, আচৰিত কথা, তেনে মাটিত মৃত্যুৰ পাছতো মিলি নাযায় মাটিৰ মানুহ!\nসংশয়ৰ এই মূহুৰ্তত এটাই মাথো সান্ত্বনা, ক’ৰবাত নহয় ক’ৰবাত, অন্ততঃ এক নগণ্য সংখ্যক লোকে হলেও আন্তৰিকতাৰে ইয়াৰ পৰিত্ৰাণৰ বাবে অহোৰাত্ৰি কাম কৰি আছে।\nআটাইলৈ শাৰদীয় ওলগ জনালোঁ।\nPosted by Utpal Badol Baruah at 11:12 AM No comments:


এদিন এখন দেশৰ ৰাণীয়ে খিৰিকিমুখত বহি চিলাইৰ কাম কৰি থাঁকোতে বেজীয়ে আঙুলিত বিন্ধাত এটোপাল তেজ ক'লা কাঠৰ খিৰিকিত থকা বৰফত পৰিল। তাকে দেখি ৰাণীৰ বৰফৰ দৰে গাৰ ছাল, তেজৰঙা ওঁঠ আৰু ৰ দৰে ক'লা চুলিৰ ছোৱালী এজনীৰ মাক হ'বলৈ মন গ'ল। অতি সোনকালেই ৰাণীয়ে ঠিক তেনেকুৱা এজনী ছোৱালী জন্ম দিলে আৰু নাম থলে স্ন' হোৱাইট। ইয়াৰ পিছতে ৰাণীৰ মৃত্যু হয় আৰু ৰজাই ধুনীয়া কিন্তু অহংকাৰী ৰাণীক নতুনকৈ বিয়া কৰাই। নতুন ৰাণীৰএখন যাদুকৰী আইনা আছিল। সেই খনক ৰাণীয়ে প্ৰায়ে সুধিছিল, “হে মোৰ মৰমৰ যাদুকৰী আইনা, কোৱাচোন কোন পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ধুনীয়া?” (ইংৰাজী: Magic mirror on the wall/ Who is the fairest of them all?; জাৰ্মান: Spieglein, Spieglein, ander Wand / Wer ist die Schönsteim ganzen Land?; ইটালীয়ান: Specchio, servo delle miebrame/ chi è la più bella di tutto il reame?) আৰু আইনাখনে সদায় ৰাণীৰ নাম লৈছিল। স্ন' হেৱাইট যেতিয়া আঠবছৰীয়া হ'ল তেতিয়া এদিন ৰাণীয়ে আইনাখনক কোন আটাইতকৈ ধুনীয়া সোধাত স্ন' হোৱাইটক আটাইতকৈ ধুনীয়া বুলি ক'লে। এয়া শুনি ৰাণী ইৰ্ষান্বিত হয়। তেওঁ এজন সৈনিকক স্ন'হোৱাইটক মাৰিবলৈ আদেশ দিয়ে আৰু প্ৰমাণ হিচাপে তাইৰ হাওঁফাওঁ আৰু যকৃত লৈ আহিবলৈ কয়। পিছে সৈনিক জনৰ স্ন' হোৱাইটলৈ মৰম ওপজে আৰু ৰাণীৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ কৈ তাইক অৰণ্যত এৰি থৈ আহে। ৰাণীক সৈনিকজনে গাহৰি এটাৰ হাওঁফাওঁ আৰু যকৃত পঠিয়াই দিয়ে আৰু তেওঁ স্ন' হোৱাইট আৰু নাই বুলি পৰম তৃপ্তিৰে সেয়া ৰান্ধি খায়। অৰণ্যৰ মাজত স্ন' হোৱাইটে এটা পঁজাঘৰ বিচাৰি পায় য'ত সাতটা বাওঁনাই বাস কৰিছিল। বাঁওনাহঁতে স্ন' হোৱাইটক ক'লে যে যদি তাই সিহঁতৰ ঘৰটো ৰখি থাকৈ, সিহঁতক বিছনা পাৰি দিয়ে, কাপোৰ চিলাই কৰি দিয়ে আৰু সকলো বস্তু চাফ চিকুণকৈ ৰাখে তেতিয়া তাই সিহঁতৰ লগত থাকিব পাৰিব আৰু যি বিচাৰে তাকেই পাব। সিহঁত ঘৰত নাথাকিলে ঘৰৰ ভিতৰত কাকো সোমাবলৈ নিদিবলৈও তাইক সঁকিয়াই থয়। ইফালে মাহীমাকে যাদুকৰী আইনাৰ সহায়ত গম পায় যে স্ন' হোৱাইট বাঁওনাহঁতৰ ঘৰত আছে। তেওঁ তিনিবাৰ ছদ্মবেশ ধৰি স্ন' হোৱাইটক মাৰিবলৈ আহে। প্ৰথমবাৰ তেওঁ কাপোৰ বেপাৰী হৈ আহে আৰু তাইক কাপোৰযোৰ ইমান টানকৈ পিন্ধাই দিয়ে যে তাই অচেতন হৈ পৰে পিছত বাঁওনাহঁতে আহি কাপোৰৰ গাঁঠি খুলি দিয়াত তাই সেইবাৰলৈ ৰক্ষা পৰে। দ্বিতীয়বাৰ তেওঁ এজনী বুঢ়ীৰ ভেশ লৈ আহে আৰু স্ন' হোৱাইটৰ চুলিখিনি বিষাক্ত ফণী এখনেৰে আঁচুৰি তাইক অচেতন কৰি পেলাই। পিছত বাঁওনাহঁতে ফণীখন উলিয়াই দিয়াত তাই সুস্থ হয়। আৰু শেষত ৰাণীয়ে এজনী খেতিয়কৰ গৃহিণীহৈ আহি তাইক এটা বিষাক্ত আপেল খাবলৈ দিয়ে। স্ন' হোৱাইটে খাব নোখোজাত তেওঁ নিজেই বিষ নিদিয়া ফাল টোত একামোৰ মাৰে। তাকে দেখি তায়ো আপেলটোত কামোৰ মাৰে আৰু লগে লগে মাটিত ঢলি পৰে। এইবাৰ কিন্তু বাওঁনাহঁতেও তাইক জগাব নোৱাৰিলে আৰু মৃত বুলি ভাবি এটা কাঁচৰ কফিনত ভৰাই থয়। এদিন এজন ৰাজকুমাৰ সেইফালেৰে যাওঁতে স্ন' হোৱাইটক দেখি মন্ত্ৰমুগ্ধ হয়। তেওঁ লগুৱাকেইটাৰ হতুৱাই কফিনেৰে সৈতে তাইক লৈ যায়। পিছে হঠাৎ কোনোবা এটা উজুতি খোৱাত স্ন' হোৱাইটৰমুখৰ পৰা আপেলটুকুৰা ওলাই পৰে (কিছুমানৰ মতে ৰাজকুমাৰে চুমা খাওঁতে) আৰু তাই জী উঠে আৰু দুয়ো বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ইফালে মাহীমাকো পুনৰ আইনাখনক কোন সবাতোকৈ ধুনীয়া সোধাত নতুন ৰাণীৰ বুলি ক'লে। নতুন ৰাণী কোন নজনাকে মাহীমাকে বিয়াত উপস্থিত হয় আৰু স্ন' হোৱাইটক দেখি হতভম্ব হয়। নিজৰ অপকৰ্মৰ শাস্তি হিচাপে তেওঁক এযোৰ লোহাৰ জোতা পিন্ধি মৃত্যু নোহোৱালৈকৈ নাচিব দিয়া হয়।\nলিটল স্নো হোয়াইট\nগ্ৰীম ভাতৃদ্বযয়ে প্ৰকাশ কৰা প্ৰথম সংস্কৰণত খলনায়িকা আছিল স্ন' হোৱাইটৰ ইৰ্ষাপৰায়ণ মাতৃ। তদুপৰি পিছৰ সংস্কৰণবোৰত মাকে নিজেই স্ন' হোৱাইটক ফুল আনিবলৈ যোৱা বুদ্ধিৰে অৰণ্যত এৰি থৈ আহে, প্ৰথম সংস্কৰণত এই কামটো লগুৱা বা সৈনিক এজনে কৰে।। বিশ্বাস কৰা হয় যে শিশুৰ মাজত জনপ্ৰিয় কৰি তুলিবলৈ পিছলৈ মাহীমাকৰ চৰিত্ৰটো সৃষ্টি কৰা হয়।\nইউৰোপৰ বহুতো দেশত এই সাধুটোৰ পৰিৱৰ্তিত ৰূপ দেখিবলৈ পোৱা যায় য'ৰ কিছুমানত বাওঁনাৰ ঠাইত ডকাইত থাকে। Johann Georg von Hahn সংগ্ৰীহিত এক আলবেনিয়ান সংস্কৰণত প্ৰধান চৰিত্ৰটো ৪০টা ড্ৰেগনৰ সৈতে বাস কৰে। আন দুটা আলবেনিয়ান সংস্কৰণত স্ন হোৱাইটক মাহীমাক আৰু দুজনী ইৰ্ষাপৰায়ণ ভনীয়েকে হত্যা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। ভাৰতীয় মহাকাব্যিক কবিতা পদ্মাৱততো ৰাণী নাগামতিয়ে পোহনীয়া ভাটৌটোক কোন বেছি ধুনীয়া, তেওঁ নে পদ্মাৱতী বোলা সোধা কথাটোক ইয়াৰ লগত ৰিজাব পাৰি। ৰাছিয়ান লেখক আলেকজেণ্ডাৰ পুস্কিনৰ কবিতা দ্য টেল অৱ দ্য ডেড প্ৰিন্সেছ এণ্ড চেভেন নাইটচত বাওঁনাৰ ঠাইত সাতজন নাইট থাকে।\nটেনিথ লীৰ চুটিগল্প ৰেড এজ ব্লাড (একেনামৰে গল্পপুথিত প্ৰকাশিত) আৰু নীল গেইমেনৰ চুটিগল্প স্ন' গ্লাচ এপল্ছক স্ন হোৱাইটৰ আধুনিক সংস্কৰণ বুলিব পাৰি। এই থীম ব্যৱহাৰ কৰ আন লেখক সমূহ হ'ল ডনাল্ড বাৰ্থেল্ম (তেওঁৰ উপন্যাস স্ন হোৱাইটত), জেন য়লেন (তেওঁৰ গল্প স্ন ইন চামাৰ), ডেব্ৰা ডয়ল আৰু জেমচ ডি.মেকডোনাল্ড (দ্য কুইনছ মিৰৰ গল্পত), এন ছেক্সটন (তেওঁৰ কবিতা স্ন' হোৱাইট এণ্ড দ্য চেভেন দ্ৱাৰ্ফছ) আদি।\nজেছি ব্ৰাহাম হোৱাইটৰ ১৯১২ চনৰ নাটক"স্ন' হোৱাইট এণ্ড চেভেন দ্ৱাৰ্ফ"ৰ পৰা ১৯১৬ চনত চাৰ্ল ডাউলীৰ নিৰ্দেশনাত আৰু এডল্ফ জুকৰ, ডেনিয়েল ফ্ৰহমেনৰ প্ৰযোজনাত ফেমাছ প্লেয়াৰ্ছ-লেস্কি কৰ্পোৰেছনে স্ন হোৱাইট নামৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰে। ইয়াত মাৰ্গাৰেট ক্লাৰ্কে স্ন হোৱাইট ক্ৰেইটন হেলে প্ৰিন্স ফ্লৰিমণ্ড আৰু ডৰথী কামিঙে কুইন ব্ৰেংগোমাৰৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে। ১৯৩৭ চনৰ ডিজনীৰ"স্ন' হোৱাইট এণ্ড চেভেন দ্ৱাৰ্ফ"ত থকা সাতটা বাঁওনাৰ নাম হল ডক, গ্ৰাম্পী, হেপী, স্লীপি, বেশ্বফুল, স্নীজি আৰু ডপী। আকৌ ইয়াত ৰাজকুমাৰ আৰু স্ন হোৱাইটৰ আগৰ পৰাই চিনা পৰিচয় থাকে। এই স্ন' হোৱাইটজনী ডিজনীৰ পাৰ্ক আৰু ৰিজৰ্ট সমূহত দেখা পোৱা যায় আৰু ডিজনী প্ৰিন্সেছ সমূহৰো ই অংশ। ইয়াৰ উপৰিও Coal Black and deSebben Dwarfs (১৯৪৩), Schneewittchen und die siebenZwerge (জাৰ্মান, ১৯৫৫) Snow White and theThree Stooges (১৯৬১), Schneewittchen und die sieben Zwerge (১৯৬২), A SnowWhite Christmas (১৯৮০), Snow White (১৯৮৭), Happily Ever After (১৯৮৮) আদিতো স্ন' হোৱাইটৰ কাহিনীভাগৰ কিছু সালসলনি ঘটোৱা দেখা যায়। ১৯৯৪ চনত চ'নীয়ে তেওঁলোকৰ যাদুকৰী সাধুৰ সংগ্ৰহৰ অংশ হিচাপে স্ন' হোৱাইটৰ এক এনিমেটড সংস্কৰণ মুকলি কৰে। ২০০১ চনত হলমাৰ্কে SnowWhite: The Fairest of Them All নামৰ চিনেমা নিৰ্মাণ কৰে য'ত দৈত্য দানৱ আদি আন বহুতো যাদুকৰী প্ৰাণী আছিল। এই সাধুটোক ভেটি কৰি ২০০৪ত7Dwarves – Men Alone in theWood নামৰ এখন ধেমেলীয়া চিনেমা বনোৱা হয়। এইচ.বি.ও.ৰ Happily Ever After: FairyTales for Every Child ত হে'ল বেৰীক স্ন' হোৱাইট আৰু লে'লা ৰকনক দুষ্ট ৰাণীৰ ৰূপত দেখুওৱা হয়। ২০০৭ চনত নিৰ্মিত চিনেমা ছিডনী হোৱাইট এই প্ৰাচীন সাধুটোৰেই এক আধুনিক ৰূপ। ইয়াত আমাণ্ডা বীনচে ছিডনী হোৱাইট (স্ন' হোৱাইট) ছাৰা পেক্সটনে ৰাছেল ৱিচ্ছবাৰ্ণ (দুষ্টা ৰাণী) আৰু মেট লঙে টাইলাৰ প্ৰিন্স (প্ৰিন্স চাৰ্মিং) ৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছিল। ২৮ফেব্ৰুৱাৰী ২০১২ ত দ্য এছাইলামে প্ৰযোজনা কৰা "গ্ৰীমচ স্ন হোৱাইটে " মুক্তি লাভ কৰে যত জেন মাৰ্চে ৰাণী, এলিজা বেনেটে স্ন' হোৱাইট আৰু জেমি থমাচ কিঙে প্ৰিন্স আলেকজেণ্ডাৰৰ ভাওঁ লৈছিল। ৩০ মাৰ্চ ২০১২ত ৰিলেটিভলী মিডিয়াই তাৰ্চেম সিং নিৰ্দেশিত "মিৰৰ মিৰৰ" বোলা এক প্ৰকল্প মুকলি কৰে। ইয়াত জুলিয়া ৰবাৰ্টচএ দুষ্ট ৰাণী, লিলি কলিন্ চেস্ন' হোৱাইট, আৰ্মি হেমাৰে প্ৰিন্স এন্দ্ৰিউ এলকট আৰু নাথান লেনে ৰাণীৰ মুখ্য DOMO ৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে। ২০১২ ত নিৰ্মিত ৰুপাৰ্ট চেণ্ডাৰ্চ নিৰ্দেশিত চলচ্চিত্ৰ "স্ন হোৱাইট এণ্ড দ্য হাণ্টছমেন" ত ক্ৰিষ্টেন ষ্টিৱাৰ্টক স্ন' হোৱাইট, চাৰ্লিজ থেৰণক ৰাণী, ক্ৰিছ হেমছৱৰ্থক এৰিক, দ্য হাণ্টছমেন আৰু ছেম ক্লেফিনক প্ৰিন্স ৱিলিয়ামৰ ৰূপত দেখা গৈছে।\nব্ৰিটিছ পেণ্টোমাইম (এক প্ৰকাৰৰ সংগীতালেক্ষ) সমূহত স্ন' হোৱাইট এক জনপ্ৰিয় থীম। ইনটু দ্য ৱুদ্ছ নামৰ সংগীতালেক্ষত স্ন' হোৱাইটক এজন ৰাজকুমাৰৰ নিষিদ্ধ প্ৰেমিকাৰ ৰূপত দেখুওৱা হয়। ১৯৭৪ চনৰ পৰা সূদীৰ্ঘ কাল জুৰি ছান ফ্ৰান্সিচকো ত চলি অহা"বীচ্চ ব্লেংকেট বেবীলন" নাটত জ্যুড স্মিথৰ দ্বাৰা ৰূপায়িত স্ন' হোৱাইট এক কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ।\nস্ন' হোৱাইট : হেপীলী এভাৰ আফ্টাৰ (চুপাৰ এন.ই.এছ., ১৯৯৪)\nস্ন' হোৱাইট দ্য ভেইল অৱ মাই হাৰ্ট (পি.চি., ১৯৯৯)\nকগামি নো অৰ্গেলঃ স্ন' হোৱাইট এণ্ড দ্য চেভেন ক্লেভাৰ বয়জ (প্লে ষ্টেচন২, ২০০৬)\nস্ন' হোৱাইট (আই ফোন, ২০০৯) ক্ৰেজী ফেচঃ স্ন' হোৱাইট (আই ফোন, ২০১০)\nস্ন হোৱাইট ষ্টোৰী চাইমছ মেটচ গেম (আই ফোন, ২০১০)\n১৯৮৬ চনত বাৰ্টেলছ নামৰ এজন জাৰ্মান পণ্ডিতে প্ৰকাশ কৰে স্ন' হোৱাইটৰ সাধুটো ১৭২৯ চনত Lohr am Main ত জন্ম লাত কৰা মাৰিয়া চোফিয়া মাৰ্গাৰেটা কেথেৰিনা ভন আৰ্থেলৰ (ইং Maria Sophia Margaretha Catherina von Erthal) বিষয়ে ৰচিত। তেওঁৰ দেউতাক ল'ৰ মিৰৰ ফাৰ্মৰ (Lohr mirrorfirm) নিৰ্দেশক আৰু জ্যেষ্ঠ শাসক আছিল আৰু সেই সূত্ৰে ল'ৰ দূৰ্গত বাস কৰিছিল। ১৭৪১ চনত তেওঁৰ মাতৃৰ মৃত্যুত দেউতাকে ১৭৪৩ চনত দ্বিতীয় বিবাহ কৰে আৰু অহংকাৰী মাহীমাক ক্লডিয়াই তেওঁৰ প্ৰথম বৈবাহিক জীৱনৰ সন্তান কেইটিক হে বেছি মৰম কৰিবলৈ লয়। সাধুত উল্লিখিত বাওঁনাকেইটা দৰাচলতেল'ৰৰ পৰা ৩৩ কিঃমিঃ দূৰত বাস কৰা কেইজনমান সৰুমুচৰীয়া লোৰ খনিত কাম কৰা শ্ৰমিক আছিল। দ্য টকিং মিৰৰ বোলা এখন এতিয়াও মাৰিয়াৰ জন্মস্থান লৰ দূৰ্গৰ স্পেচাৰ্ট মিউজিয়াম (spessart museum) ত আছে।\n১৯নৱেম্বৰ ২০০৮ত "দ্য ৱাল্ট ডিজনী কোম্পানী"য়ে স্ন হোৱাইট নামটোৰ ট্ৰেডমাৰ্কৰ কাৰণে ইউ.এচ.পেটেণ্ট এণ্ড ট্ৰেডমাক অফিচত আবেদন জনাইছে যিয়ে চিনেমাটেলিভিছনৰেডিঅমঞ্চকম্পিউটাৰইণ্টাৰনেট বাতৰি ফটোগ্ৰাফ আদি সকলো বিনোদনৰ মাধ্যম সামৰি লব। মাত্ৰ কাল্পনিক বা বাস্তৱিক সাহিত্য কৰ্ম ইয়াৰ আওঁতাত নপৰিব।\n↑ J. G. v. Hahn (1864) . Griechische und albanesische Märchen, Volume 2, "Schneewittchen", pp. 134–143. W. Engelmann, Leipzig.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=স্ন%27_হোৱাইট&oldid=267121"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১০ মাৰ্চ, ২০২১ তাৰিখে ১৩:৫১ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


হৃৎপিণ্ডৰ প্ৰকট অক্ষমতা — Vikaspedia\nহৃৎপিণ্ডৰ প্ৰকট অক্ষমতা\nতেজ চলাচলৰ অন্যতম বিপদজনক গণ্ডগোলৰ কাৰণ হ’ল হৃৎপিণ্ডৰ প্ৰকট অক্ষমতা। সেয়া দেখা দিব পাৰে বহু সময় ধৰি অক্সিজেন গেছৰ স্বল্পতাৰ ফলত। অক্সিজেনৰ স্বল্পতা সৃষ্টি হয়-অতি বেছি পৰিমাণে ৰক্তপাত হ’লে মানসিক আঘাতজনিত কাৰণত স্নায়ু আঘাতপ্ৰাপ্ত হ’লে, হৃৎপিণ্ডৰ কপাটৰ বিকাৰ থাকিলে (মাইট্ৰাল ষ্টেনোচিচ), ৰক্তচাপ বহু বেছি পৰিমাণে বাঢ়ি গ’লে, হৃৎপিণ্ডৰ মাংসপেশী দুৰ্বল হ’লে, বিভিন্ন ধৰণৰ বিষৰ বিষক্ৰিয়া ইত্যাদি বিভিন্ন কাৰণত।\nহৃৎপিণ্ডৰ প্ৰকট অক্ষমতাত হৃৎপিণ্ডৰ মাংসপেশীয়ে সংকোচন ক্ষমতা হেৰুৱাই পেলায়। সেয়ে হৃৎপিণ্ডলৈ উভতি অহা তেজবোৰ পুনৰ নিক্ষেপ কৰিবলৈ অপাৰগ হয়। ফলত হৃৎপিণ্ডৰ পৰা নিক্ষিপ্ত তেজৰ পৰিমাণ (কাৰ্ডিয়াক আউটপুট) কমি গৈ থাকে আৰু তেজ এঠাইত জমা হৈ থাকে। হৃৎপিণ্ডৰ বাওঁ নিলয়ৰ অক্ষমতাত তেজ জমা হয় প্ৰধানকৈ হাঁওফাঁওৰ ভিতৰত। তেনে অৱস্থাত শ্বাসকষ্ট, নাড়ী দ্ৰুত হোৱা, তেজত অক্সিজেন কমি যোৱা আৰু আম্লাধিক্য হোৱা, হাঁওফাঁওৰ শোথ আদি উপসৰ্গ পৰিলক্ষিত হয়।\nযদি সোঁ নিলয়ৰ অক্ষমতাই দেখা দিয়ে তেন্তে তেজ সৰবৰাহৰ বৃহৎ চক্ৰত তেজ জমা হ’ব ধৰে। তেতিয়া হাত-ভৰি ফুলা, যকৃতৰ বৃদ্ধি আদি পৰিলক্ষিত হয়। ৰক্তপ্ৰবাহৰ গতি আৰু বিভিন্ন অংগলৈ অক্সিজেনৰ সৰবৰাহ হ্ৰাস পায়।\nএকাপ গাখীৰৰ সৈতে ২-৩ চামুচ অৰ্জুন গছৰ ছালৰ ৰস আৰু এচামুচ ঘিউ মিহলাই খাব। এনেকৈ দিনত ২-৩ বাৰকৈ খাব লাগে।\nএক কি.গ্ৰা. ঘিউ ভালকৈ ধুই লোৱা অৰ্জুন গছৰ ডাল দুই কি.গ্ৰা. আৰু চাৰি লিটাৰ পানী একেলগে মিহলাই উতলাব। উতলি উতলি যেতিয়া এক লিটাৰমান থাকিব তেতিয়া নমাই মিশ্ৰণটো চেকি ল’ব। এই ঘিউ ভাগ অলপ অলপকৈ সেৱন কৰিব।\n১০০ গ্ৰাম ময়দা, অৰ্জুন গছৰ ছালৰ গুড়ি ১০০ গ্ৰাম, ছাগলীৰ গাখীৰ এক লিটাৰ, ১০০ গ্ৰাম ঘিউ আৰু ১০০ গ্ৰাম চেনি মিহলাই ভালদৰে উতলাব। এই মিশ্ৰণটো মৌৰ সৈতে মিহলাই কিছুদিন খালে অতি প্ৰবল হৃদৰোগো আৰোগ্য হয়।


সুগন্ধি পখিলা: February 2011\nসঁচা কথা মনালিছা,\nযুঁজি যুঁজি ভাগৰি পৰিছোঁ ’৭৯ৰ পৰা\nব্যাকৰণবিহীন যুদ্ধৰ ভাষা, লিখি আছোঁ\nশুনাই আছোঁ অনৰ্গল, নুশুনাজনক\nতেওতো নুবুজে কোনেও\nবহু কষ্ট হয়, আইৰ পৰা নিলগত\nবিশ্বাস কৰা মনালিছা, আইৰ আঁচলে আজিও ৰিঙিয়ায়\nমন যায় দেউতাৰ সতে পথাৰত বোকা ফেনেকিবলৈ\nভাইটিৰ স’তে খেলিবলৈ এপলক,\nভন্টিৰ স’তে গাবলৈ গান সন্ধিয়া পৰত\nতুমি হয়্তো বুজিও নুবুজা, অহোৰাত্ৰ সুধি আছা\nদূৰণীৰ পৰা কিদৰে মচিম ম‍ই আইৰ কপালৰ আঘাত\nসেওঁতাত যে এই সেন্দুৰ ৰঙী তেজৰেই কৰাল\nকি দৰৱে ভৰাই তুলিব আইৰ বিক্ষত দেহৰ আঘাত\nসেই বন দৰৱৰ ঠিকনা বিছাৰিয়েই মোৰ জংঘলে জংঘলে আৱাস\nপ্ৰহসন এতিয়া মাথোঁ, মোৰ বিগত সময়\nপাহৰনি মোৰ পুৰণি সপোন, যেন এখিলা ধুই পেলোৱা কাগজৰ পাত\nনাজানিলো, কিয় অতিথিৰ আগমনে বসন্ত আনিলে পিতাইৰ গাত\nসহোদৰেও অঘৰী সজালে ৰাজপাতৰ আশাত\nতুমিও নিলিখা চিঠি, উজাগৰি ৰাতি হৃদয়ৰ কবিতা সানি\nহয়তো ঘৰ এৰিলে এনেকুৱাই হয়\nসতিনীৰ পুতেকে আহি ল’ব‍ই ভেঁটি\nনাস্তিক হ’বৰ মন মোৰ এতিয়াৰ পৰা\n"অতিথি দেৱো ভৱঃ" ধৰ্মৰ ঢোল\nকিৰাতৰ ৰাজপাত, চাণ্ডালৰ দয়া\nঘৰৰ ল’ৰা মৰিছেগৈ, কাৰ কি অহা-যোৱা?\nদ্বাৰা: HRISHIRAJ SHARMA সময়: Tuesday, February 15, 2011 1 মন্তব্য এই লিখনিৰ সংযোগ\nচটু মাঝি: বৰ্ণালী হাজৰিকা\n(গল্প নহয়, কিন্তু গল্পৰ দৰে লগা সত্য ঘটনা....)\nশহুৰদেউতাৰ বছেৰেকীয়া শ্ৰাদ্ধৰ বাবে ডিচেম্বৰৰ মাজভাগত ডিব্ৰুগড়ৰ ঘৰলৈ যাবলগীয়া হৈছিল কমদিনৰ চুটিত। ছোৱালী দুজনীয়েও অসমলৈ যাবলৈ পালে বৰ ভাল পায়।দিনৰ দিনটো ইজোপা সিজোপা গছৰ তলে তলে ঘুৰি ফুৰি, নানান ফুল পাত গোটাই, দদায়েকহঁতৰ লগত পুখুৰীত মাছ ধৰি, পথাৰলৈ গৈ, চাহ বাগানৰ মাজে মাজে ঘুৰি পকি বৰ আনন্দ পায় ।\nআমাৰ ঘৰটো চাহবাগানৰ একেবাৰে কাষতে হোৱা বাবে চাহ জনজাতিৰ সকলো ধৰণৰ উত্‍সৱ, পূজা-পাৰ্বন, সিহঁতৰ কাম-কাজৰ সময়, বাগানৰ ঘণ্টা আদিৰ লগত আমাৰ বহু দিনৰ চিনা পৰিচয় ।দিনটোৰ যিকোনো সময়ত কোনোবা নহয় কোনোবা এটা ওলাইহি কাম-বন কি আছে কৰি দিবলৈ, নতুবা হেঁপাহতে ‘চা-পানী’ একাপ পাম বুলি..\nতেনেকুৱা দুপৰীয়া এটাত.., মই আগফালৰ বাৰান্দাতে চুলি শুকুৱাই বহি আছিলো । গেটৰ ফালে পিঠি দি থকাৰ বাবে কোন অহা-যোৱা কৰি আছে সিমান মন দিয়াও নাছিলো । কোমল ৰ’দজাকত বহি আলিজালিকৈ টোপনিয়াই থাকোতে হঠাত্ কাণৰ কাষতে শুনিলোঁ, ‘আইতা..অ’....আইতা, আণ্ডা ল’বি..?’ ঘুৰি চাই দেখো অকণমাণি প্ৰায় ৭/৮ বছৰীয়া ল’ৰা এটি ৰৈ আছে মোৰ ওচৰত !\nঘৰুৱা মূৰ্গীৰ কণী ম‍ই এনেইও বিচাৰিয়ে ফুৰোঁ, তাক সুধিলো, ‘কি অ’ই- কাক মাতিছ?’ সি মোক আকৌ সুধিলে, ‘আইতা আণ্ডা ল’বি?’ ম‍ই বোলো-‘...অ’ ল’ম, পিছে আণ্ডা ক’ত...?’ সি পিছ্ফালে হাতৰ মুঠিৰ মাজত লৈ অনা এটা কণী উলিয়াই দিলে..। মোৰ খঙে-হাঁহিয়ে আধামৰা অৱস্থা, ক’লো, ‘এটা কণী লৈ আহিছ, আৰু চিঞৰ-বাখৰ কৰি আছ ? কিমান দিব লাগিব তোক ?’-তাৰ স্পষ্ট উত্তৰ,‘পাঁচ টকা ।’ ম‍ই বোলো-‘ঠিক আছে, দিম । ত‍ই আৰু কেইটামান ক’ৰবাৰপৰা যোগাৰ কৰি লৈ আন যা ।’\n‘আপোনাক কালি আৰু এটা আনি দিম’ -\nতাৰলগত চুপতি মাৰি ভালেই লাগিছিল ।\nম‍ই সুধিলো,-‘এটা এটা কৈ ত‍ই কি উমনি দি থোৱা মূৰ্গী কণীবোৰ আনি দিবি নেকি.??’\nএইবাৰো তাৰ স্পষ্ট উত্তৰ- ‘নহয়, কালি পাৰিব আণ্ডা, তেতিয়া এটা আনি দিম..’ এইবাৰ ম‍ই চকীখন অলপ ঠিক-ঠাক কৰি বহিব ল’গা হ’ল, কাৰণ যিমান ধেমালিৰ সুৰত ম‍ই কথা সুধি আছো, সি কিন্তু কোনো কথাই ধেমালিৰ সুৰত লোৱা নাই..... . . .\nসুধিলো,-‘কি নাম তোৰ ?’ ‘চটু মাঝি’ ।\nম‍ই তাক চিকচিকিয়া পাঁচ টকা এটা দিলো, ‘কালিলৈ পালে আনিবি যা বুলি......’\nভাড়াঘৰৰ বঙালী মানুহজনীয়ে চিঞৰ-বাখৰ লগালে, “ইয়াত ঘৰৰ ডিম চাৰিটকাতে পায়..”\nচটু মাঝিৰ কথা ম‍ই পাহৰি গ’লো ।\nপিছদিনা, অ‍ইন কামকাজত লাগি থাকি, কিবা কথাত আগফালে বাহিৰলৈ যাওঁতে মন কৰিলো, এপ‍ইচামান ল’ৰাটো আজিও বাহিৰত ৰৈ আছে । আজি সি ‘আইতা..আইতা’ বুলি চিঞৰাও নাই । তাক দেখি মোৰ মৰম লাগিল ।\n‘ত‍ই আকৌ আহিলি যে..? আজি কণী পালি নে না‍ই?’ তাৰ হাতত যোৱাকালিৰ নিচিনাকৈ আৰু এটা কণী\n‘কি হ’ল- এটাই আনিলি যে, আৰু নাপালি...?’\n‘নাই , এদিনত এটাহে পাৰে...!’-\nঅ’ ঠিকেইতো, এদিনত এটা‍ইটো পাৰিব, ময়ো যে আৰু..!!\nম‍ই তাৰ কাষত আঠু কাঢ়ি বহি ল’লো ।\n‘এতিয়া তোৰ কাহিনীটো ক’চোন ..\nকালি দিয়া প‍ইচাটো কি কৰিলি..? মামা পুংটে কিনিলে নে মিঠাই..?’\n‘পেন এটা কিনিলো ।’\nমোৰ চকখোৱাৰ পাল..!!\n‘পেন ? ত‍ই স্কুল যাৱ নেকি ? কোন ক্লাচত পঢ় ? ক’ত থাক’? ঘৰত কোন কোন আছে...?? ম‍ই তাক এফালৰ পৰা সুধি গ’লো, একেলেঠাৰিয়ে ।মোৰ মনত এসাগৰ প্ৰশ্ন ।\nউত্তৰত সি যি ক’লে, মোটামুটি এনেধৰণৰ- কালি দিয়া চিকচিকিয়া প‍ইচাটোৰে সি এটা পেন কিনিলে । ঘৰত তাৰ দুজনী ভনীয়েক, মাক-দেউতাক লাইনত যায় পাত তুলিবলৈ ।মোৰ ধাৰণা আছিল, সৰু ভনীয়েকজনী নিশ্চয় মাকৰ কোলাত হ’ব । কিন্তু নহয়, চটু মাঝি, চতুৰ্থ মানত পঢ়ে, তাৰ ডাঙৰ ভনীয়েক দ্বিতীয় আৰু সৰুজনী প্ৰথম মানত পঢ়ে ।স্কুলৰপৰা কিতাপপত্ৰ পায় কিন্তু, বহী শেষ হ’ল, কিনিবৰ বাবে ঘৰত থকা তিনিজনী মূৰ্গীৰ (দুজনীয়ে কণী পাৰি আছে)কণী বেচিব লগা হৈছে । আজিৰ কণী বেচা প‍ইচাৰে সি বহী এখন কিনিব ।সৰু ভনীয়েকে কণী খুউব ভাল পায়, সেয়ে এটা কণী তা‍ইৰ বাবে সদায় থৈ আহে ।\nপৃথিবীৰ অষ্টম আশ্চৰ্য্যৰ নিচিনা ম‍ই তালৈ তধালাগি চাই ৰ’লো. .ইমানকণ ল’ৰাটোৰ ইমান গভীৰ চিন্তা শক্তি...!\nবৰ মৰম লাগিল তালৈ-, সুধিলো, ‘স্কুলত পঢ়াইনে ভালকৈ..? কি কি পঢ় বাৰু..?’ অসমীয়া আৰু অংক সি খুউব ভাল পায়...!\nনেওঁতা কিতাপ না‍ই, মাকে তাক কিনি দিব নহলে সি নিজে কিনি ল’ব...... এনেকৈয়ে...!\nকিন্তু অসমীয়াৰ কিতাপখন আছে, সি নেওঁতা আওঁৰালে স্কুলত শিকোৱা....\nম‍ই সুধিলো তাক, কবিতা কি আছে, কিবা এটা শুনা- কিব্বা এটা... ! আৰু চকু দুটা মুদি ল’লো....\nতাৰ মুখেদি সলসলকৈ ওলায় আহিল- ‘লঘোণ’..\n‘একোকে নাখাওঁ আজি, একেবাৰে ভোক নাই,\nআছে যদি আধাসেৰ, চিৰা দিবি ভাল চাই,\nদৈ মোক নেলাগে, গাখীৰৰ সৰ পালে,\nখেজুৰীৰ গুড় নেকি?, লৈ আহ এইফালে,\nনাই যদি মালভোগ, জাহাজী কলকে আন,\nআজি মোৰ লঘোণত, এয়ে হ’ব জলপান.......’\n...‘আৰু এটা গাবি নে....?’\nসি বৰ হেপাহেৰে আকৌ গালে- ‘মৰমৰ আই’...\n‘ কোনে মোক তুলি তালি কৰিলে ডাঙৰ,\nমৌ সনা মিঠা মাতে, পাহৰি ভাগৰ,\nকৰিছিল স্নেহ মোক দুগালত চুমা খাই\nতেঁৱে মোৰ পূজনীয়া মৰমৰ আই...’\nহাতত লৈ থকা পঞ্চাশ টকীয়া নোটখন তাৰ হাতত গুজি দিয়াৰ অদম্য ইচ্ছা থকা স্বত্তেও – চটু মাঝিৰ আত্মসন্মানত ম‍ই আঘাত দিব নুখুজিলোঁ... ...!!\nচিকচিকিয়া পাঁচটকীয়াটো লৈ চটু মাঝি দৌৰি দৌৰি দোকানৰ ফালে গুচি গ’ল....!!\nদ্বাৰা: bornaly সময়: Saturday, February 12, 20110মন্তব্য এই লিখনিৰ সংযোগ\nতেতিয়া Vs এতিয়া\nক্ৰিং ক্ৰিং ক্ৰিং.....\n: (সিফালৰ পৰা) হেল্ল,\n: কোনে কৈছেলে বাৰু ?\n: হেৰি নহয় এইটো নিত্য কটকীৰ ঘৰ নহয়নে বাৰু ?\n: অ’ হয়, আপুনি কোনে কৈছিলে ?\n: অ; ম‍ই যোৰহাটৰ পৰা অৰুণ বৰুৱাই কৈছিলো |\n: অ’ মামা, কি খবৰ আপোনাৰ, বহুদিনৰ মূৰত ফোন কৰিলে যে ? মামীৰ ভালনে বাৰু ?\n: অ’ ভালেই আছোঁ, হেৰি নহয় নয়ন, ম‍ই বহুতদিন ধৰি ফোন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি পোৱা নাছিলো, ফোনটো dead আছিল নেকি অ ?\n: হয় মামা, ওচৰতে ধোবী ঘাট এটা আছে নহয়, মাজে মাজে তাৰবোৰ কাটিলৈ যায়, কাপোৰ মেলা ৰছী কৰিবলৈ, দেউতাই P&T officeঅলৈ গৈ গৈ ৪দিন মান আগতে ফোনটো ঠিক কৰালে |\n: অ’ ভালেই হল দে , আজি কালি এই ফোনবোৰ হোৱাৰ পৰা অন্ততঃ ২-৩ মাহৰ মুৰে মুৰে তহতঁৰ খা-খবৰ এটা লব পৰা হৈছোঁ , বাৰু হেৰি নহয়, দেউতাৰক দেছোন, ভিনদেউৰ খবৰ এটা লওঁ, আকৌ ফোনৰ লাইন বা কেতিয়া পাওঁ কব নোৱাৰোঁ নহয় |\n: ৰব দেই মামা, দি আছো..( দেউতা অ দেউতা যোৰহাটৰ অৰুণ মামাই ফোন কৰিছে.. )\nringtone বাজিছে... (যি কোনো শব্দ কল্পনা কৰি ললেই হ’ল)\n: তোমাৰ এই mobileটোৰ পৰা উপাই নাই আৰু, শান্তিৰে চিনেমা এখনো চাবলৈ নাপাওঁ, বিয়াৰ আগতেই এনেকুৱা....\n: কিয় তেনেকৈ কৈছা নাপায় নহ্য়, important phoneনো হব পাৰে..\n: থোৱা তোমাৰ important phone !!!\nringtone বাজিয়েই আছে...\n: অ’ মামা, আকৌ ফোন কৰিলে যে ? কওঁকছোন কি হল ?...\n: হেৰি ত‍ই ক’ত আছ’ , দেউতাৰে mobileটো off কৰি থৈছে, কাৰোবাৰ লগত আকৌ কিবা লাগিল নেকি ?\n: অ’ মামা ম‍ই ঘৰত নাই নহয় , এখন অতি জৰুৰী meeting আছো, ম‍ই ঘৰলৈ গৈ আপোনাক miss call দিম বাৰু ...\n: অ, হয় নেকি, জানো পাই এই mobileবোৰ হোৱাৰ পৰা কোন কত থাকে একো ধৰিব নোৱাৰা হলো.. হ’ব বাৰু দে ...........\nদ্বাৰা: বনজীত্ সময়: Saturday, February 12, 20112মন্তব্য এই লিখনিৰ সংযোগ\nশীৰ্ষক: চুটি গল্প\nআজিৰ অসমৰ সাংস্কৃতিক দিগন্ত\nসঁচা, অসমী আই ভাগি-ছিগি গ’ল । জিলাবোৰ সৰু-সৰু ৰাজ্য হ’ল । তথাপি কিন্তু আমাৰ অসমীয়াৰ কৰ্তব্য কমা নাই । নাগালেণ্ডৰ ডালিমীয়ে আজিও ‘নাগামিজ’ ভাষা কয় ।\n‘দুৰ্বল মানুহে যদি\nজীৱনৰ কোবাল নদী,\nপাৰ হয় তোমাৰে সাহত\nতুমি হেৰুৱাবানো কি ?’...\n...অসমীয়া গীত নগা বিদ্ৰোহী, অবিদ্ৰোহীয়ে নাগামিজ ভাষাত আজিও গায় এইবুলি-\n‘দুবলা মানুহ যদি\nজীৱ্নৰ পাগলা নদী,\nপাৰ হয় তোৰেই তাকত্‍ত,\nতুমি হাৰাবনু কি ?\nমানুহ মানুহৰ বাবে...\nমানুহ যদিহে নাহব মানুহ,\nচৈতান কেতিয়াভি নাহব মানুহ,\nআৰু চৈতানটো যদি মানুহ হয়\nচৰম পাব কোনেনো কবি ও’ সাথী ’......\n...যেতিয়া নগা ভাই-ভনীৰ কণ্ঠত শুনো, মোৰ আনন্দাশ্ৰু ওলায় । মেঘালয়ৰ গাৰোপাহাৰৰ তুৰালৈ যেতিয়া গীতগাবলৈ মাতে আৰু তেতিয়া গাৰোসকলৰ কৃষ্টি ‘ৱাংগলা’ত মই নিজেই যোগদান কৰোঁ, তেতিয়া হেজাৰ হেজাৰ গাৰো ভাই-ভনীয়ে চিঞৰে ‘এটা বিহু গাওঁক’। তেতিয়া মন বিচলিত হয় । অৰুণাচললৈ গৈ, টিৰাপত টাংচাসকলে নামঘৰত যেতিয়া মাধৱদেৱৰ ‘মুক্তিত নিস্পৃহ যিটো সেহি ভকতক নমো’ গোৱা শুনো, তেতিয়া কান্দিবৰ মন যায় ।\n~মিজোৰাম ৰাজ্যলৈ গৈ যেতিয়া আজিৰ এম এল এ জলিয়ানাৰ কথা শুনো-‘ছাৰ, ইউ মাষ্ট কাম টু আইজল ভেৰি অফেন । আৱাৰ পিপল লাভ এছামিজ পিপল’- তেতিয়া চকুপানী থিতাতে মচি কওঁ-‘চিবাই চিবাইজ লিয়ানা, ধন্যবাদ । ’ কাৰ্বি আংলঙৰ ডিফুত যেতিয়া কাৰ্বি কৃষ্টিক মই সন্মান জনাওঁ, তেতিয়াহে মোক সন্মান কৰে অসমীয়াৰূপে । সন্মান পাৰস্পৰিক কথা । আমি অৰুণাচললৈ গৈ দেখো ভঙা ভঙা অসমীয়াত অৰুণাচলৰ ভাই-ভনী সকলে কথা পাতিছে । ভাওনা কৰিছে লখিমপুৰৰ ঘাৰমৰা সত্ৰৰ কিম্বা তেজপুৰৰ শ্ৰদ্ধেয় গহন গোসাঁইৰ মৰমত কিম্বা গজেন বৰুৱাদেৱৰ শিক্ষাত । তেতিয়া মোৰ বুকু হমহম কৰে । ৰাজনৈতিক কাৰণত হয়তো সৰু সৰু ভাইসকলে, সাবালক হোৱাৰ পিছত, একোটা নিজ নিজ কোঠা বা ৰাজ্য ল’লে । ৰাজনৈতিক, ভৌগোলিক কোঠাহে- সেইবোৰ । মনৰ সাগৰত জানো পাৰ থাকে? সাংস্কৃতিক জগতৰ জানো কিবা সীমা থাকে ? কৰ্নেল ৰাজা চাহেব আৰু ৰাজ্যপাল বি কে নেহৰু চাহাবৰ অনুৰোধ আৰু অৰুণাচলৰ বহুতো ডেকা-বুঢ়া জনজাতীয় নেতাৰ মৰমত মই লিখিছিলো-\n‘অৰুণ কিৰণ শিৰৰ ভূষণ\nগলে হিমৰ ধল\nপুৱাৰ সূৰুযে চুমা খোৱা দেশ\nআমাৰ অৰুণাচল ’\nতেতিয়া মই অসমৰ হৈও, ‘আমাৰ’ অৰুণাচলৰ ‘আমাৰ’ কথাষাৰিৰ সৈতে সঁচাকৈয়ে নিজকে মিলাই দিছিলো । এজন অৰুণাচলৰ জনজাতীয় ডেকাই ‘আমাৰ’ অৰুণাচল বুলি যি আগ্ৰহেৰে গাব, আমাৰ অসমীয়াসকলেও একে আগ্ৰহেৰেই সেই ‘আমাৰ’ কথাষাৰি লোৱা উচিত । তাত জনজাতীয়ই ভুল নুবুজে যে ‘আমাৰ’ বুলি কৈছে অসমীয়াই, গতিকে তেওঁলোকে আমাৰ অৰুণাচলক শোষণ কৰিব !! তেনেকৈ কোনো জনজাতীয়ই ভবা মই অন্ততঃ দেখা নাই । অৰুণাচলত হিন্দি দিছে । কোনোবাই হয়তো একেটা গীতকে গাব এই বুলি-\n‘অৰুণ কিৰণ শিৰ কি ভূষণ,\nকণ্ঠে হিম কি ধাৰা,\nপ্ৰভাত সূৰ্য্য-চুম্বিত দেশ,\nঅৰুণাচল হামাৰা ’\nএই গীত গাই যদি কোনো জনজাতীয় ছাত্ৰই এজন কাশ্মীৰী শিক্ষকক (অৰুণাচলৰ) সোধে- ‘ছাৰ, “হম ৱহা যায়েংগে” মানে কি ?’ তেতিয়া সেই কাশ্মীৰী শিক্ষকজনে জনজাতীয় ছাত্ৰক অসমীয়াত বুজাই দিয়ে, ‘মই তালৈ যাম’ বুলি । চাংলাঙৰ টিছাৰ্চ ট্ৰেইনিং কলেজত মই জনৈক অনা-অসমীয়া শিক্ষকক প্ৰশ্ন কৰাত তেওঁ মোক কৈছিল- ‘দাদা, পহলে অসমীয়া শিখ লেতাহুঁ- অৰুণাচলমে পঢ়ানে কে লিয়ে!’ এইবোৰ মই নিজে দেখা-শুনা কথা । সত্য । মহাসত্য !!\nসেইবুলি অসমীয়াই কেৱল বিচাৰিলেই নহ’ব । দিবও লাগিব । ‘গিভ এণ্ড টেক’ নীতিয়েহে ভুল বুজাবুজি দূৰ কৰে । আমি অৰুণাচল, মিজোৰাম, মেঘালয়, নাগালেণ্ডৰ কৄষ্টিক, বড়ো, মিচিং,কাৰ্বি, উত্তৰ কাছাৰৰ কৃষ্টিক সন্মান দেখুৱাব লাগিব । সাহিত্য সভাৰ অধিবেশনবোৰত দীঘল দীঘল গাৰুত আঁউজি প্ৰস্তাৱ লোৱাটোৱেই শেষ কথা নহয় । সাংস্কৃতিক, অৰ্থনৈতিক কথাও সোমাই থাকে ।\nঅৰুণাচলৰ কাঠখিনিৰে যদি অসমৰ ৰে’ল লাইনৰ শ্লিপাৰ হয়, অসমৰ চাহ যদি মিজোৰামে খাব লগা হয়, মেঘালয়ৰ আলু, কচু, বন্ধাকবি, চিমেণ্ট যদি অসমৰ ফাঁচীবজাৰত বেচিব লগা হয়, নাগালেণ্ডৰ বাঁহ যদি অসমৰ কাগজ কলত দৰকাৰ হয়, অসমৰ হোজাই, লালুকৰ ধান যদি জনজাতীয় ৰাজ্যবোৰলৈ যাবলগীয়া হয়, তেতিয়া পাহাৰৰ তলীতে, ভৈয়ামৰ সীমাতে, ক’ৰবাত নহয় ক’ৰবাত মানুহ মানুহৰ মিলন হ’বই – আৰু মানুহ মানুহৰ মিলন হ’লেই বিনিময় হ’বই- অৰ্থনিতিৰ, সুখৰ, দুখৰ অভিমানৰ ।...আৰু সেই বিনিময়ৰ মাধ্যম হ’ল ভাষা. সাহিত্য, কৄষ্টি । মৌন হৈ বিনিময় কৰিব পাৰি জানো ? অসমৰ নতুন পুৰুষে সেয়েহে পূৰ্বভাৰতত যোগসূত্ৰ ৰখাত নতুন দিগন্তৰ কথা ভাল বুলি ক’ব খোজো । যুগ যুগৰ বন্ধুত্বৰ সাঁকো ভাঙোতা ওলাব । পিছে সেই ভাঙোতাসকল দূৰৰ মানুহ । আমি ওচৰতে থকা মানুহৰ মাজত থকা সাঁকোসমূহ নিজেই ইতিবাচক বা পজিটিভ দৃষ্টিভংগীৰে মেৰামতি কৰি ল’ব লাগিব ।এয়েই সময় ! এয়েই সময় !!\n( ‘প্ৰসঙ্গঃ সুন্দৰৰ’ – ডঃ ভূপেন হাজৰিকা, মূল লেখাটি পাঠকৰ ৰসাস্বাদনৰ বাবে হুবহু আগবঢ়োৱা হ’ল :\nবৰ্ণালী হাজৰিকা )\nদ্বাৰা: bornaly সময়: Wednesday, February 09, 20113মন্তব্য এই লিখনিৰ সংযোগ\nআহোমসকল বিৰাট মঙ্গোলীয় গোষ্ঠীৰ এটা ঠাল । খৃঃ পূঃ কেইবা শতিকাৰো আগতেই এওঁবিলাকৰ প্ৰবজন আৰম্ভ হয় । চীনদেশৰ সাৰুৱা উপত্যকা অঞ্চলেই যদিও টাই সকলৰ আদি বাসস্থান, তথাপি ভাষা আৰু সংস্কৃতি উভয় বিষয়তে আহোমসকলৰ ওপৰত চীনা সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱৰ মাত্ৰা নিচেই তাকৰ। চীনদেশত বিভিন্ন বংশৰ ৰজাসকলে সাম্ৰাজ্য স্থাপনৰ প্ৰচেষ্টা চলোৱাৰ লগে লগে টাই সকলৰ প্ৰবজন আৰম্ভ হয় । তথাপি দক্ষিণ চীনৰ য়ুনান প্ৰদেশত খৃষ্টীয় পঞ্চম-ষষ্ঠ শতিকামানলৈকে এওঁবিলাকে সুকীয়া ভাষা, সংস্কৃতি আৰু ৰাজ্য শাসনৰ প্ৰণালীৰে বসবাস কৰে । এই সময়তে টাই জাতিটো কেইবাটাও শাখাত ভাগ হৈ দক্ষিণ-পূব এচিয়াত বিয়পি পৰে ( Linguistic Survey Of India Vol. II, pp. 59-60)। তাৰে এটা শাখাই উত্তৰ ব্ৰহ্মত ছ্শ বছৰমান ৰাজত্ব কৰাৰ পিছত চুকাফাৰ নেতৃত্বত পাটকাই পৰ্ব্বত পাৰ হৈ আহি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত ৰাজ্য স্থাপন কৰেহি । এই ঠালটোৱেই কালক্ৰমত ‘আহোম’ নামেৰে জনাজাত হৈ পৰে আহোমসকলে নিজকে কিন্তু ‘খাম-টাই’ নামেৰেহে চিনাকী দিছিল ।\nআহোমসকলে অসমত ৰাজ্য শাসন কৰিছিল যদিও তেওঁ বিলাকৰ ভাষা প্ৰজাৰ ওপৰত জাপি দিবলৈ চেষ্টা নকৰিছিল। তাৰ সলনি নিজেই অসমীয়া ভাষা গ্ৰহণ কৰি তাৰ উন্নতিৰ অৰ্থেহে পাৰেমানে চেষ্টা কৰিছিল । আহোমভাষা পঞ্চদশ শতিকামানলৈকে আহোমসকলৰ মাজত চলি থকা যেন লাগে কিন্তু বুৰঞ্জী লিখা আৰু ধৰ্ম সম্পৰ্কীয় কামত আহোম ৰাজত্বৰ বেলি মাৰ যোৱাৰ পিছতো আহোমভাষা চলি আছিল । সাধাৰণ কথোপকথনত বিনিময় হোৱা ভালেকিছুমান আহোম ভাষাৰ শব্দ অসমীয়া ভাষাত সোমাই পৰে । তাৰে কিছুমান শব্দ একেবাৰে জীণ গ’ল, কিছুমান শব্দৰ মাথোন আঁতি-গুৰি খুচৰিব পৰা হৈ আছে । জান, কাৰেং, ফেটা, পাং, ফাও, বুৰঞ্জী, ডাং, আদি শব্দ অসমীয়া ভাষাত মিলি গ’ল কিন্তু কিছুমান শব্দৰ ভাষাতাত্বিক আলোচনাৰ থল আছে । ভাষাতত্ববিদসকলৰ আলোচনাৰ বাবেই আমি কিছুমান শব্দ উল্লেখ কৰিব খুজিছোঁ । ইয়াৰে কিছুমান শব্দ পোনপতীয়াকৈ অসমীয়া ভাষাত সোমাইছে আৰু কিছুমান অপভ্ৰংশ হৈ নতুবা যুক্ত হৈ সোমাইছে ; যেনে- পাং-পাত,ফাং-কাট, লাং-খাই পৰ ইত্যাদি ।\nআহোম শব্দ অসমীয়া শব্দ\nটুপ টুপ, ঘৰৰ আগ ভাগ\nৰাপ ৰাপ, অনুৰাগ\nডয়ৰিক ডৰিক চৰাই\nলম ওলম, ওলমি পৰা\nহুক হুক, হুক-হুককৈ কন্দা\nডাক ডাক, দংশন কৰা\nডুঙ ডোং, খাল ডোং\nমিট মিট, মিট দা\nফাক ফাক, দা থোৱা সঁজুলি\nঅক অক, উকলিওৱা\nছপ চপ, চপচপীয়া\nলিনকাই লিংকাই, আলজিভা\nজাপ জাপ, ভাঁজ কৰা\nবেঙ বেঙা, অঁকৰা\nবে-বে বেবা, চিঞঁৰা\nবান বান, বানবাটি, বানকাঁহী\nবাক লিখ, আঁক-বাক\nফাট ফাট, বেপাৰ কৰা আৰু কৰ দিয়া ঠাই\nপম পম, পমি যা\nটিপ টিপ, টিপ খা, খাঁজ খা\nনুই নুই, নুইকৰা,উলাই কৰা\nখট খট-বান্ধ, বান্ধ\nকন কণ, অঙ্কুৰ, গজালি\nকেপ কেপ-কেপাই থকা\nকিট কিট কেট কেট, কেটকেটা\nজী জী, জীয়েক\nটঙ টং-কৰা, গমি চোৱা\nপিং পিং,শূল, কাঁইট\nপুং পুং, খনি\nফুট ফুট ধৰা\nবাং বাং-বাংকৈ, বাৰে-বাংকৰা\nচাক বিহুৰ গৰুগা ধো‍ওৱা চাক\nথাপ থাপ, থাপ মাৰি নিয়া\nলিন লীণ, মিলি যোৱা\nহিত হিত, উপকাৰ\nহাই হাই, দন্দ, কাজিয়া\nখাং খাং, হোৰা, পাচি\nজান জান, জুৰি\nবক বক, বলকা\nজাঙ জাঙ, সেজ\nফাই (জুই) ফাঁই (খং)\nলাঙ-খা লিঙ-খি লাঙ-খা লিঙ-খি\nলিং-লাং লিং-লাং, অথালি-পথালি\nলাং-থাং লাং-থাং, খেলি-মেলি\nএই শব্দবোৰ আহোম আৰু অসমীয়া ভাষাত সমানে পোৱা হয় ।তদুপৰি এই শব্দবোৰৰ গঢ়লৈ চাই শব্দবোৰ আহোম ভাষাৰপৰাই অসমীয়া ভাষালৈ অহাটো স্বাভাৱিক ।\nছাক জাক, জুম\nছিপ চীপ, ফাঁচ\nচুপ চোহ, শুহি নিয়া\nবু বোবা, মূৰ্খ\nখেট খেদ, পিছে পিছে যা\nকাপ কাপ-খাই পৰ\nখাক খেক, খেক-খেকাই থকা\nখু-টা-ৰা খুতৰা শাক\nছিক জেক, জেকা\nচং চেং, চুলি-চেং\nছক চোক, সোৱাদ\nচয় চই, কৰ\nছাম চাম, বহ(হাতীত)\nআও আওতোৱা, নিকা কৰ\nএই শব্দবোৰৰ গুৰিতে আহোম শব্দ ; কিন্তু উচ্চাৰণগত অপভ্ৰংশ হৈ অসমীয়া ভাষাত সোমাইছে । তদুপৰি ৰাজকাৰ্য্যত ব্যৱহাৰ হোৱা কিছুমান আহোম শব্দ একেবাৰেই অসমীয়া হৈ গ’ল । যেনে :\nফুকন (ফু= বগা, ধুনীয়া ; ক’ন= মানুহ)\nচাওডাং (চাও= ডাঙৰীয়া, ডাং= দণ্ড )\nম’হুং = মোহন\nলিকচন= (লিক-চো-আন); লিগিৰা লৰাৰ খেল\nকাৰেং (কা= নাচনী, ৰেণ= ঘৰ) ৰজাৰ আমোদৰ ঘৰ\nকিছুমান আহোম শব্দ বুৰঞ্জী সমূহৰ যোগেদি অসমীয়া ভাষাত সোমায় ।এই শব্দবোৰ উপযুক্ত ভাৱ প্ৰকাশৰ বাবে পোনপতীয়াকৈ ব্যৱহাৰ হৈছে ।বুৰঞ্জী, চকলং আদি শব্দবোৰ অসমীয়া ভাষালৈ আহোমভাষাৰ অনন্য সাধাৰণ অৱদান । বুৰঞ্জীবোৰত পোৱা আহোম শব্দৰ ভিতৰত পুলিন, পুথাৱ, থেম-কৰা, চৌখাম, স্লেদাম-স্লেফু, ৰিক‍খন-মুংখন, কাঁৰফাই, চৌতাং,ওল, মিচাং, কাইচেঙ্গমুং, হুহি-মাৰ, ত্যৌখাম ইত্যাদি উল্লেখযোগ্য।\nআহোমসকলৰ এটা বিশেষত্বপূৰ্ণ পৰম্পৰা আছে যে তেওঁবিলাকৰ বংশৰ ডাঙৰ-সৰু পুৰুষানুক্ৰমে চলি থাকে । ডাঙৰ ঘৰ সদায় ডাঙৰ, সৰু ঘৰ সদায় সৰু, বয়সৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে । অসমলৈ আহি আহোমসকলে ভাষা, সংস্কৃতি সকলো পাহৰিলেও সমন্ধবাচক শব্দবোৰ কিন্তু নাপাহৰিলে; সেয়েহে তেওঁবিলাকৰ নিচাদেউ, এপাদেউ, এনাইদেউ, পুথাও, আথাও, পুলিন, কাই, আপুটি আদি শব্দবোৰ আজিও চলি আছে ।\nনিচাদেউ = মাক-বাপেকৰ ককায়েক\nএপাদেউ = নিচাদেৱেকৰ ঘৈণীয়েক, মাক বা বাপেকৰ বায়েক\nএনাইদেউ = মাকৰ মাক\nপুথাও = মাক বাপেকৰ দেউতাক, বুঢ়াদেউতাক, ককাক\nআথাও = বুঢ়ীমাক\nকাই = ককাই\nআপুটি = বোপাই, বোপা, বাপু ইত্যাদি\nস্বৰ্গদেউ চুকাফাই অসমত ৰাজ্য পাতোঁতে বা-বিষয়াৰ সংখ্যা তেনেই তাকৰীয়া আছিল । স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপসিংহৰ দিনত(১৬০৩-৪১চন) বিষয় আৰু বিষয়া উভয়েৰে সংখ্যা বৃদ্ধি পায় । ডা-ডাঙৰীয়া সকলক আহোম পৰম্পৰা অনুযায়ী শপতগ্ৰহণ কৰোৱা হৈছিল । অসমীয়া ভাষাৰ বুৰঞ্জীত এই বিষয়াসকলক অসমীয়া উপাধিৰেই উল্লেখ কৰা হৈছে কিন্তু আহোম ভাষাৰ বুৰঞ্জীত আহোম ভাষাৰেহে দিয়া হৈছে\nৰজাঘৰৰ ভিতৰুৱা কাৰ্য্যত গাম্ভীৰ্য্য ৰক্ষাৰ বাবেই আহোম শব্দটোহে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল । এইখিনিতে এই শব্দখিনিও উল্লেখ কৰিব খুজিছোঁ :\nৰজা = চাও-ফা\nবুঢ়াগোহাঁই = চাও-ফ্ৰঙ-মুং\nবৰগোঁহাই = চাও-থাও-লুং\nবৰপাত্ৰগোহাঁই = চাও-ছেঙ-লুং\nবৰবৰুৱা = ফু-কেন-লুং\nবৰফুকন = ফু-কন-লুং\nশদিয়াখোৱা গোহাঁই = চাও-ব-ঙেন\nমৰঙীখোৱা গোহাঁই = চাও-মা-ৰাঙ-কি\nন্যায়সোধা ফুকন = ফু-কন-ছন-ঙিন\nকলীয়াবৰীয়া ফুকন = ফু-কন-টুন-ৰুঙ-ডাম\nখাৰ্ঘৰীয়া ফুকন = ফু-কন-খাৰী\nখোৱাং ফুকন = ফু-কন-খু-আঙ\nজালভাৰী ফুকন = ফু-কন-খে\nঢেকীয়াল ফুকন = ফু-কন-ফা-কুট\nডেকা ফুকন = ফু-কন-বাও\nবাইলুং ফুকন = ফু-কন-বাই-লুঙ\nতামুলী ফুকন = ফু-কন-মা-মূ\nদেওধাই ফুকন = ফু-কন-ম’-ছাই\nন-ফুকন = ফু-কন-মৌ\nচোলাধৰা ফুকন = ফু-কন-জাম-ছু\nনাওশলীয়া ফুকন = ফু-কন-ৰু\nৰাইডঙীয়া ফুকন = ফু-কন-ৰাই-ডাং\nচিৰিং ফুকন = ফু-কন-ছি-ৰিঙ\nপৰ্বতীয়া ফুকন = ফু-কন-ডয়\nদোলাকাষৰীয়াবৰুৱা = ফু-কে-কান-ৰাম\nবেজবৰুৱা = ফু-কে-চাঙ-ছা-ৰি\nদিহিঙ্গীয়া ৰাজখোৱা = ফু-কিন-মুঙ-টাই-মুং\nহাতীমূৰীয়া = চাও-ৰু-চাং\nবৰচেটিয়া = চাও-চিঙ-লুং\nবৰভঁৰালী = চাও-জি\nমহঙৰ গোঁহাই = চাও-ব-ক্লঙ\nকুকুৰাচোৱা = চাও-কাই\nবানৰুকীয়া গোহাঁই = চাও-কান-বান-ৰুক\nফুকন = ফু-কন\nবৰুৱা = ফু-কে\nহাজৰিকা = ৰু-ৰিঙ\nশ‍ইকীয়া = ৰু-পাক\nবৰা = ৰু-ছাও\nসন্দিকৈ = লা-টাই-মুং\nদিহিঙ্গীয়া হিলৈদাৰী = লান-চঙ-ক্লঙ\nআহোম ভাষাটো সম্প্ৰতি এটা লুপ্ত ভাষা ।কেইখনমান ছপা পুথি আৰু কিছুমান সাঁচিপতীয়া পুথিৰ বাহিৰে আহোম ভাষাৰ আজি অস্তিত্বই নোহোৱাৰ নিচিনা ।আহোমভাষাৰ ব্যাকৰণ সম্পৰ্কে ভাষাতত্ববিদ ডঃ গ্ৰীয়েৰ্চন আৰু স্বৰ্গীয় গোপাল চন্দ্ৰ বৰুৱাই মাথোন সামান্যভাৱে বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিকোণেৰে আলোচনা কৰিছিল ।এই ভাষাটোৰ শব্দতত্ব আৰু উচ্চাৰণ-বিজ্ঞান সম্পৰ্কে যথেষ্ট আলোচনাৰ থল আছে ।আমি মাত্ৰ সামান্য আলোচনাৰে ভাষাতত্ববিদৰ আগলৈ এইখিনি আগ বঢ়াই দিলোঁ ।\n(আহোম জাতি আৰু অসমীয়া সংস্কৃতি – ডঃ লীলা গগৈ, লেখাটি পাঠকলৈ আগবঢ়োৱা হ’ল -বৰ্ণালী হাজৰিকা)\nদ্বাৰা: bornaly সময়: Saturday, February 05, 20112মন্তব্য এই লিখনিৰ সংযোগ


লক্ষ্য ২০২১ : অখিল বাহিনীয়েই ভৰসা ভূঞা নেতৃত্বাধীন আঞ্চলিক গণ মৰ্চাৰ!\n‘ফেচিষ্ট’ বিজেপিক প্ৰতিহত কৰিবলৈ উমৈহতীয়া ৰণনীতি প্ৰস্তুত!\nশনিবাৰে কৃষক মুক্তিৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰ্যালয়ত অনুষ্ঠিত বৈঠকৰ দৃশ্য। ফটো: নৰ্থইষ্ট নাও\nসমাগত ২০২১ৰ বিধানসভাৰ নিৰ্বাচন। ৰাজ্যত এতিয়া কৰ’নাৰ বিৰুদ্ধে যিদৰে যুঁজ চলি আছে তাৰ সমান্তৰালকৈ চলি গৈছে বিভিন্ন ৰাজনৈতিক দলৰ নিৰ্বাচনী তৎপৰতা।\nকি কংগ্ৰেছ, কি বিজেপি বা অন্যান্য ৰাজনৈতিক দলেই হওঁক,সকলোৱে নিজস্ব ধৰণে কুচ কাৱাজ চলাই নিছে।\nতাৰ মাজতে আজি ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ আজিত কুমাৰ ভূঞাৰ নেতৃত্বত নৱ গঠিত আঞ্চলিক গণ মৰ্চা আৰু কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ নেতৃত্বৰ মাজত আজি এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈঠক অনুষ্ঠিত হয়।\nযি আলোচনাত স্থান পালে ‘ফেচিষ্ট’, ‘সাম্প্ৰদায়িক’ বিজেপিক ২০২১ ৰ নিৰ্বাচনত প্ৰতিহত কৰা প্ৰসংগ।\nকৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ গুৱাহাটীৰ গান্ধীবস্তিস্থিত কেন্দ্ৰীয় কাৰ্যালয়ত আজি দিনৰ ১-০০ বজাৰ পৰা অনুষ্ঠিত হোৱা এই বৈঠকত আঞ্চলিক গণ মৰ্চাৰ হৈ মুখ্য আহ্বায়ক অজিত কুমাৰ ভূঞাই অসমৰ বহুধাবিভক্ত আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক শক্তিক একত্ৰিত কৰি এক শক্তিশালী আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক মঞ্চ গঠনৰ বাবে আঞ্চলিক গণ মৰ্চাই এক বিশেষ উদ্যোগ গ্ৰহণ কৰাৰ কথা আলোচনা কালত উল্লেখ কৰে।\nআলোচনাৰ অন্তত তেওঁ সংবাদমেলত কয়, ‘ বিজেপি-আৰ এছ এছ’ৰ ফেচীবাদী আৰু সাম্প্ৰদায়িক ৰাজনীতিক উৎখাত কৰিবলৈ ৰাজ্যৰ সকলো প্ৰগতিশীল গণতান্ত্ৰিক দল আৰু আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক শক্তিক একত্ৰিত কৰি এক শক্তিশালী আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক মঞ্চ গঠনৰ বাবে আঞ্চলিক গণ মৰ্চাই উদ্যোগ গ্ৰহণ কৰিছে। কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিয়েও অসমৰ জনসাধাৰণৰ মৌলিক সমস্যাসমূহ আৰু ৰাজনৈতিক প্ৰশ্নবোৰ লৈ দীৰ্ঘদিন ধৰি এক গণ আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দি আহিছে। ৰাইজৰ মাজত জনমত সৃষ্টি কৰা আৰু সংগঠিত কৰাৰ প্ৰচেষ্টা গঢ়ি তুলিছে।‘\n‘যাৰবাবে বৰ্তমান বিজেপি দল আৰু চৰকাৰে একমাত্ৰ কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ নেতৃত্বক প্ৰধান শত্ৰু হিচাপে বাছি লৈছে।‘ ভুঞাই লগতে কয়।\nঅসমৰ ৰাজনীতি আৰু সমাজ জীৱনত কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ এক বিশেষ ভূমিকা আছে বুলি ভূঞাই মত পোষণ কৰি লগতে কয়, ‘আঞ্চলিক গণ মৰ্চাৰ এই মঞ্চত কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ প্ৰত্যক্ষ সহযোগ আৰু সমৰ্থন আগবঢ়াব বুলি আশা কৰিছো।‘\nএই বৈঠকত কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ হৈ সভাপতি ভাস্কো-ডি শইকীয়াই আঞ্চলিক গণ মৰ্চাৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্যক আদৰণি আৰু শুভেচ্ছা জনায়।\nশইকীয়াই কয়, ‘যোৱা ২০১৫ বৰ্ষত কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ তৃতীয় দ্বি-বাৰ্ষিক অধিবেশনৰ প্ৰতিনিধি সভাত কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতি আৰু ইয়াৰ আটাইকেইটা গণ সংগঠনৰ সৰ্বসন্মতি ক্ৰমে গণ মুক্তি সংগ্ৰাম অসম নামৰ এটা ৰাজনৈতিক দল গঠনৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। অখিল গগৈৰ নেতৃত্বত চাৰিজন ব্যক্তিক লৈ এটা আহ্বায়ক সমিতি গঠন কৰি দিয়া হৈছিল। ২০১৮ চনত পাৰ্টি আৰু আমাৰ গণ সমূহৰ যৌথ কাৰ্যনিৰ্বাহ সভাত এই ৰাজনৈতিক দলটোৰ নেতৃত্বত সংসদীয় ৰাজনীতিত অংশগ্ৰহণৰ সিদ্ধান্ত চুড়ান্ত কৰা হৈছিল। সেইমৰ্মে কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতি আৰু আমাৰ গণ সংগঠনে ২০২১ৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ এক সিদ্ধান্ত কাৰ্যকৰী হৈ আছে।‘\n‘সেয়ে গণ মুক্তি সংগ্ৰাম অসম আৰু আমাৰ গণ সংগঠনসমূহৰ সৈতে আলোচনা কৰি সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰাৰ পিছতহে আঞ্চলিক গণ মৰ্চাৰ প্ৰতি আমাৰ সমৰ্থন আগবঢ়োৱাৰ ক্ষেত্ৰত চুড়ান্ত সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিব পৰা যাব,’-সভাপতি ভাস্কো-ডি শইকীয়াই উল্লেখ কৰে।\nতেওঁ লগতে কয়, ‘বিজেপি, আৰ এছ এছ’ৰ ফেচীবাদী আৰু সাম্প্ৰদায়িক ৰাজনীতি নিৰ্মূল কৰিবলৈ সাম্প্ৰদায়িক, প্ৰগতিশীল গণতান্ত্ৰিক আৰু জাতীয়তাবাদী ভাৱাপন্ন ৰাজনৈতিক শক্তিসমূহ ঐক্যবদ্ধ হোৱাৰ প্ৰয়োজন আছে।‘\nঅৱশ্যে, আঞ্চলিক গণ মৰ্চাৰ সৈতে কৃষক মুক্তিৰ সহযোগিতা আৰু অংশগ্ৰহণ কেনেধৰণৰ হব সেই সিদ্ধান্ত কাৰ্যনিৰ্বাহক সভাই গ্ৰহণ কৰাৰ পিছতহে আজিৰ বৈঠকত স্পষ্ট কৰি দিয়া হয়।\nঅতিশীঘ্ৰে ফেচিষ্ট, সাম্প্ৰদায়িক বিজেপি-আৰ এছ এছ’ক ক্ষমতাচ্যুত কৰিবলৈ আঞ্চলিক গণ মৰ্চাৰ সৈতে কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিয়ে এক উমৈহতীয়া ৰণনীতি তৈয়াৰ কৰিবলৈ কাৰ্যকৰী ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব বুলিও তেওঁ কয়।\nআজিৰ বৈঠকত আঞ্চলিক গণ মৰ্চাৰ হৈ মুখ্য আহ্বায়ক অজিত কুমাৰ ভূঞা, মনজিৎ মহন্ত, মীৰা বৰঠাকুৰ,লাচিত বৰদলৈ, শান্তনু বৰঠাকুৰ আৰু কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ হৈ সভাপতি ভাস্কো-ডি শইকীয়া, কাৰ্যকৰী সভাপতি অনিল বড়ো, যুটীয়া সাধাৰণ সম্পাদক মুকুট ডেকা, ছাত্ৰ মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ সম্পাদক দেৱব্ৰত শইকীয়া আৰু গণ মুক্তি সংগ্ৰাম অসমৰ আহ্বায়ক হুছেইন মহম্মদ ছাহজাহানে অংশগ্ৰহণ কৰে ।


Contexts : Sociology\nItems in Sociology\nEnglish: Aka, Hrusso,\nAssamese: অঁকা, হ্ৰুছু,\na hill tribe of Arunachal Pradesh. The Aka, also known as Hrusso, are found in the Thrinzo area in West Kameng and East Kameng of the Indian state of Arunachal Pradesh. Their language belongs to the Tibeto-Burman family.Polygamy is widely practiced in their patrilineal society, and the social factor of cross-cousin marriages are accepted.\nঅৰুণাচল প্ৰদেশৰ পাহাৰীয়া জনজাতি । পূব আৰু পশ্চিম কামেং অঞ্চলত ঘাইকৈ বসতি লক্ষ্য কৰা যায় ।\nAssamese: লালুং, তিৱা,\nan aboriginal tribe in Assam.\nঅসমৰ এটা উল্লেখযোগ্য জনগোষ্ঠী৷\nAn ethnic group of Assam, mostly inhabiting in Dima Hasao (formarly North Cachar Hills) district of Assam. They also have sizeable population in Cachar, Karbi Anglong and Nagaon Districts of the State and in Dimapur in the state of Nagaland.\nan ethnic tribe of Assam related to Ahoms, usually Buddhists\nআহোমসকলৰ সমগোষ্ঠীৰ, সাধাৰণতে বৌদ্ধ ধৰ্ম্মাৱলম্বী অসমৰ এক জনজাতি৷\nAssamese: বাহিৰা কিতাপ,\nany book that is not (directly)apart ofaschool or university curriculum but which the students read for their academic enhancement or interest in specific subjects.\nছাত্ৰ- ছাত্ৰীয়ে পঢ়া বা পঢ়িব লগা কিন্তু পাঠ্যক্ৰমত নথকা বিভিন্ন বিষয়ৰ কিতাপ৷\nমানুহৰ মাজত বৰ্ণগত বিভিন্নতাৰ সৈতে জৰিত বা সেই বিষয়ৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা\nthe elder than any other inagiven group.\nThe one between the eldest and the youngest.\nEnglish: feeding trough,\nA wooden Structure build to feed domestic animals such as Pigs or Swine in the remote areas of Assam or any country side in the world\none of the traditional racial divisions of humankind\nপৃথিৱী বিভিন্ন দেশত বাস কৰা এক মানৱ-গোষ্ঠী\nEnglish: low caste,\nAssamese: অকুল, অজাতি, নীহ কুল,\n(so-called) low caste or origin.\n(তথাকথিত) নিম্ন জাত বা কুল৷\ninfluence on or popularity among the masses\nসৰ্বসাধাৰণ জনতাৰ মাজত থকা জনপ্ৰিয়তা বা প্ৰভাৱ\nof, relating to, or involvingacombination of social and economic factors\nসামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক উপাদানৰ সমাহাৰৰ সৈতে জড়িত বা সেই সম্পৰ্কীয়\nEnglish: social system,\nThe system of rituals and customs prevalent inagiven society.\nসমাজত প্ৰচলিত নীতি নিয়ম, প্ৰথা ইত্যাদি।\nEnglish: polarization, polarisation,\na sharp division, as ofapopulation or group, into opposing factions\nকোনো জনসমষ্টি বা দলক দুই পৰস্পৰ-বিৰোধী শিবিৰত ভাগ কৰা প্ৰক্ৰিয়া\nEnglish: nuclear family,\na couple and their dependent children, regarded asabasic social unit\na person who believes in racism, the doctrine thatacertain human race is superior to any or all others\nবৰ্ণবাদ বা বৰ্ণবৈষম্যত বিশ্বাস ৰখা বা তেনে মতবাদক সমৰ্থন কৰা লোক\nবৰ্ণবাদ বা বৰ্ণবৈষম্য সম্পৰ্কীয়\na particular community of Assam\nঅসমৰ এক বিশেষ সম্প্ৰদায়\nChild ofason. Grandchild from son`s side.\nChild ofadaughter. Grandchild from daughter`s side\nEnglish: Down to earth,\nAssamese: মাটিৰ মানুহ,\nVery simple honest man. Down to earth.\nঅতি সহজ সৰল সাধাৰণ লোক৷\nThe Hajong isatribal ethnic group in the Indian Subcontinent. The Hajong are the fourth majority tribe in Meghalaya. Hajong people are spread out across northeast India and Bangladesh. At present their population is more than 200,000 in India and 50,000 in Bangladesh\nএটা জনগোষ্ঠী৷ হাজংসকল অসম অৰুণাচল মেঘালয় আৰু বাংলাদেশত বাস কৰে৷ তেওঁলোকৰ ভাষা অসমীয়া ভাষাৰ কাষচপা৷ হাজোৰ হয়গ্ৰীৱ মাধবৰ উপাষক হাজোৰ প্ৰৱজিত বাবে এওঁলোকক হাজং বোলে৷\nAssamese: আদি, আবৰ,\nA major tribe of Arunachal Pradesh.\nআদি জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ দুটা বিভাগ আছে: ব’গোম (Bogum) আৰু ব’মি (Bomi)৷ এইসকলৰ মাজতো বহুতো উপ-জনগোষ্ঠী আছে৷ আনহাতে গাল’ঙ (Gallong) আৰু অন্য সাতটা গোট লগ লাগি আদি জনগোষ্ঠীৰ আনটো অংশ গঠন হৈছে৷ এই জনগোষ্ঠীৰ লোকসকল সাধাৰণতে গণতান্ত্ৰিক প্ৰকৃতিৰ লোক আৰু তেওঁলোকৰ কেবাং (Kebang) নামৰ এখন গাওঁ পৰিষদ থাকে৷ আদি লোকসকলৰ পৰম্পৰাগত নৃত্য হৈছে প’নুঙ ৷ এই নৃত্য সমগ্ৰ অৰুণাচলতে পৰিচিত৷ তেওঁলোকৰ গাঁওসমূহ সাধাৰণতে পাহাৰৰ ওচৰত অৱস্থিত৷ পুৰুষসকলে কেইবাগৰাকী তিৰোতা বিয়া (polygyny) কৰা দেখা যায়৷ কিন্তু একেসময়তে বহু বিবাহ কৰোঁতাৰ (Polyandry) কথা জনা নাযায়৷ আদি জনগোষ্ঠীৰ মহিলাসকল নিপুণ শিপিনী আৰু তেওঁলোকে শিল্পীসুলভ বস্ত্ৰ বয়। এওঁলোকক আগেয়ে আবৰ বুলি কোৱা হৈছিল।\nTamil Nadu ( The Land of Tamils or Tamil Country) is one of the 29 states of India. Its capital is Chennai (formerly known as Madras), the largest city.\nতামিল ভাষী লোকসকল৷\nথেৰাবাদী (হীনযান) বৌদ্ধধৰ্মী ভিক্ষু-ভিক্ষুনীসকলক ভান্তে বোলে৷\nEnglish: Industrial Revolution,\nAssamese: শিল্প বিপ্লৱ, উদ্যোগ বিপ্লৱ,\nইউৰোপত ১৭৬০চন-১৮৬০চন সময়ছোৱাত হোৱা শিল্প উদ্যোগত হোৱা বৈপ্লবিক পৰিবৰ্তন৷\nA major pan-ethnic group. They primarily inhabit Western Asia, North Africa, parts of the Horn of Africa, and other areas in the Arab world.\nমূলত আৰৱ উপদ্বীপ আৰু উত্তৰ আফ্ৰিকাৰ ছিমেটিক জনগোষ্ঠীৰ লোক৷\nThe Borahis,aTibeto-Burman people, were subsumed into the Ahom fold.\nমধ্যযুগৰ অসমৰ এক জনগোষ্ঠী সময়ত এওঁলোক আহোমসকলৰ লগত জিন গল৷\nEnglish: Reang, Riang,\nReang or Riang are one of the 21 scheduled tribes of the Indian state of Tripura Riang. It is subtribe of Tripuri.\nত্ৰিপুৰাৰ এটি জনগোষ্ঠী৷ ত্ৰিপুৰীসকলৰ উপজাতি৷\nA dynasty of Assam in midle age. Srimanta sankardev is from this dynasty and originated frm Kannauj.\nমধ্যযুগৰ অসমৰ এটি ৰাজবংশ৷ শংকৰদেৱৰ আদিপুৰুষ বাৰভূঞাসকল কান্যকুব্জৰ পৰা আহিছিল৷\nAn indigenous people in southeastern Bangladesh. Their language and culture very very close to Assamese. They celebrate Biju.\nচিটাগঙৰ এটা জনগোষ্ঠী৷ তেওঁলোকৰ ভাষা সংস্কৃতি অসমীয়াৰ কাষ চপা৷ তেওঁলোকে বিষু পালন কৰে৷\nHmar is the name of one of the numerous Chin-Kuki-Mizo tribes of India, spread overalarge area in the northeast.\nকুকি-চিন গ্ৰুপৰ অন্তৰ্ভূক্ত উত্তৰ পূৱ ভাৰতৰ এটি জনহোষ্ঠী৷\nEnglish: Kuki-Chin, Zomi,\na number of related Tibeto-Burman tribal peoples spread throughout the northeastern states of India, northwestern Burma, and the Chittagong Hill Tracts of Bangladesh. In Northeast India, they are present in all states except Arunachal Pradesh. This dispersal across international borders is mainly attributed to the British colonial policy\nকুকি, মিজো, মাৰ আদি কৰি ভালেকেইটা গোষ্ঠীক একেলগে কুকি-চিন বুলি কোৱা হয়৷\nEnglish: School of thought,\nA collection or group of people who share common characteristics of opinion or outlook ofaphilosophy, discipline, belief, social movement, economics, cultural movement, or art movement.\nকোনো এক বুদ্ধিজীৱিৰ সমূহ, যিসকলে কোনো এটা দাৰ্শণিক, কলা বা অন্য বিযয়ত একেধৰণৰ মত পোষণ কৰে৷\nEnglish: Karl Marx,\nKarl Marx wasaGerman philosopher, economist, sociologist, journalist, and revolutionary socialist. Marx's work in economics laid the basis for much of the work including comunist manifesto and Das Capital.\nজাৰ্মান দাৰ্শনিক, অৰ্থনীতিবিদ, বৈপ্লৱিক সমাজবাদী চিন্তাবিদ৷ কমিউনিষ্ট মেনিফেষ্ট আৰু ডাচ কেপিটেলৰ স্ৰষ্টা হিচাপে অমৰ৷\nA man who married earlier than elder brother\nককায়েকে বিয়া পতাৰ আগেয়ে বিয়া হোৱা ভায়েক৷\nEnglish: Marma, Mogh, Magh,\nAssamese: মগ, মাৰমা,\nThe second largest ethnic community in Chittagong Hill Tracts (CHT). They live in the three hill districts of Bandarban, Khagrachari and Rangamati. Some are live in the coastal districts of Cox`s Bazar and Patuakhali. They are sometimes referred as Mogh/Magh and were known by that term for centuries until the late 1940s.\nচিটাগং পাহাৰীয়া অঞ্চলৰ এটা উল্লেখযোগ্য জনগোষ্ঠী৷\nEnglish: Rahul Sankrityayan, kedernath pandey,\nAssamese: ৰাহুল সাংকৃত্যায়ন, কেদাৰ নাথ পাণ্ডে,\nThe Father of Hindi Travel literature, was one of the most widely traveled scholars of India, spending forty-five years of his life on travels away from his home.\nৰাহুল সাংকৃত্যায়ন তথা কেদাৰনাথ পাণ্ডে (৯ এপ্ৰিল, ১৮৯৩ – ১৪ এপ্ৰিল, ১৯৬৩), আছিল ভাৰতৰ এজন স্বনামধন্য পৰ্যটক, বৌদ্ধ সহ বিভিন্ন শাস্ত্ৰত সুপণ্ডিত, মাৰ্ক্সীয় শাস্ত্ৰত দীক্ষিত ৷ তেওঁ জীবনৰ ৪৫ বছৰ ব্যয় কৰে বিভিন্ন স্থানত ভ্ৰমণ কৰি অভিজ্ঞতা সঞ্চয় কৰিছিল।\nEnglish: Nathan Brown,\nAssamese: নাথান ব্ৰাউন,\nAn American Baptist (22 June 1807 – 1 January 1886) missionary to India and Japan, Bible translator, and abolitionist. He is noted for his works on Assamese language, grammar and script.\nএগৰাকী আমেৰিকান বেপ্টিষ্ট মিচনাৰী (২২ জুন ১৮০৭ - ১ জানুৱাৰী ১৮৮৬), আমেৰিকাৰ দাসপ্ৰথা বিৰোধক আৰু অনুবাদক আছিল৷ তেখেতৰ কৰ্মক্ষেত্ৰ আছিল অসম আৰু জাপান৷ তেখেতে অসমীয়া ভাষা, অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু অসমীয়া লিপিৰ উন্নয়ন আৰু বিকাশৰ বাবে নেতৃস্থানীয় অৱদান দি গৈছে৷ শিৱসাগৰত অৱস্থান কৰি তেখেতে আত্মাৰাম শৰ্মাৰ সহযোগত আমাৰ ত্ৰাণকৰ্তা যিশুখ্ৰীষ্টৰ নতুন নিয়ম নামেৰে বাইবেলৰ নিউ টেষ্টামেন্টৰ অসমীয়া অনুবাদ তথা প্ৰথম অসমীয়া ছপা কিতাপ প্ৰকাশ কৰিছিল৷\nEnglish: Miles Bronson,\nAssamese: মাইলচ ব্ৰনচন,\n(1812–1883) One of the first American Baptist missionaries who worked in the state of Assam in northeastern India.\nএগৰাকী আমেৰিকান ব্যেটিষ্ট মিচনাৰী আছিল আৰু অসম, ভাৰতৰ উত্তৰপূৰ্ব আৰু বিশেষকৈ অসমীয়া ভাষাৰ বাবে তেখেতে প্ৰভূত কাম কৰি গৈছে৷ তেখেতৰ কাৰ্য্যৰ ভিতৰত তেখেতে প্ৰণীত কৰা অসমীয়া অভিধানখন মুখ্য৷ ১৯৩৮ চনৰ ৪ জুলাই তাৰিখে অসমৰ শদিয়ালৈ অহা ব্ৰনচনে তাৰ এবছৰ আগতেই অহা নাথান ব্ৰাউন আৰু অ’ টি কাট্টাৰৰ প্ৰমূখ সহযোগী আছিল৷\nEnglish: Friedrich Max Muller, Max Muller,\n(6 December 1823 – 28 October 1900),aGerman-born philologist and Orientalist, who lived and studied in Britain for most of his life. He was one of the founders of the western academic field of Indian studies and the discipline of comparative religion.\nজাৰ্মান পণ্ডিত৷ প্ৰাচ্যতত্ববিদ৷\nEnglish: Friedrich Engels,\nAssamese: ফ্ৰেডৰিক এঞ্জেলচ,\nHe wasaGerman social scientist, author, journalist, businessman, political theorist, philosopher, and father of Marxist theory, together with Karl Marx.\nঊনৈশ শতিকাৰ জাৰ্মান সমাজ বি়ঞ্জানী, লেখক, চিন্তাবিদ৷ কাৰ্লমাক্সৰ সৈতে এখেতে দিয়া অৱদানে পৃথিৱীৰ ৰূপেই সলনি কৰি দিছিল৷\nThe Assamese Muslim people who came with the Mughals during their Assam invasion in 1600-1700 ADs OR before and stayed back in Assam and assimilated in the greater Assamese society.\nমোগলৰ আক্ৰমণৰ সময়ত অহা বা তাতোকৈ আগৰে পৰা থকা অসমৰ অসমীয়া মুছলমান ধৰ্মী লোকসকল৷\nAn ethnic group belong to the Indo-Mongoloid family. The fourteen major Naga tribes are the Angami, Ao, Chakhesang, Chang, Khemungan, Konyak, Lotha, Phom, Pochury, Rengma, Sangtam, Sema, Yimchunger and Zeliang.\nমূলত নগাভূমি আৰু মণিপুৰ, অসম নগাপাহাৰৰ সীমান্তৱৰ্তী অঞ্চলত বাস কৰা ১৪ - ১৬ টা জনগোষ্ঠীৰ উমৈহতীয়া পৰিচয় নগা৷\nA major tribe of Naga society.\nনগাসকলৰ উল্লেখযোগ্য এটা উল্জল্লখযোগ্য গোষ্ঠী।\nA major community in Assamese society.\nঅসমীয়া সমাজৰ উল্লেখযোগ্য সম্প্ৰদায়৷\nA major naga tribe.\nনগাসকলৰ এটা প্ৰধান গোষ্ঠী৷\nA member ofagroup of peoples speaking western Iranian languages and inhabiting the transnational region of Kurdistan in southwest Asia.\nকুৰ্দিস্তানত বাস কৰা আৰু কুৰ্দ ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ অনুগামী লোকসকল৷\nEnglish: Galong, Galo,\nAssamese: গাল', আদি-গাল' , গালং,\nA major tribe in Arunachal. They are consideredadivision under large Tribe Adi.\nঅৰুণাচলৰ এটা মূল জনগোষ্ঠী৷ গালংসকলক আদি জনগোষ্ঠীৰ এটা ভাগ বুলি ধৰা হয়৷\nEnglish: Nocte Tribe,\nA tribe is inhabited mainly in the central regions of the Arunachal Pradesh. Etymologically `Nocte` means "people living in an organized community". In the Ahom and early British periods Nocte tribes were referred to as Borduarias, Panduarias, Namsangia and Jaipurias. They had come into close contact with general people in the middle of the 19th Century. The Noctes belong to the Mongoloid type. Nocte tribes had close relation with the Naga tribal communities isaknown fact. The society is divided into two - The Royal Lowang Kepi and the Tangmo. Each class consists of many lineage groups called `Ku` or `Ru`. The tribe asawhole is endogamous.\nনক্তে জনগোষ্ঠীৰ লোকসকল তিৰাপ জিলাৰ মাজ ভাগত, ৱানছ’ সকলৰ পূবত বসবাস কৰে৷ তেওঁলোকৰ সমাজখন দুজন শক্তিশালী মুখিয়াল: নামচাঙ আৰু বৰদুৰীয়াৰ দ্বাৰা সুচাৰুৰূপে পৰিচালিত৷ তেওঁলোকে বৈষ্ণৱ ধৰ্ম মানি চলে আৰু অসমৰ নাজিৰাৰ বাৰেঘৰ সত্ৰৰ শিষ্য আছিল৷ বাৰেঘৰ সত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাতা-সত্ৰাধিকাৰ শ্ৰী ৰাম দেৱ আতাৰ ঘনিষ্ঠ বন্ধু নগা নৰোত্তম তেওঁৰ প্ৰথম শিষ্য আছিল৷ ন’ক্তে জনগোষ্ঠীৰ লোকসকল মূলতঃ নিমখ উৎপাদনৰ বাবে পৰিচিত আছিল৷ নিমখেই তেওঁলোকৰ বেপাৰ আৰু বিনিময়ৰ মুখ্য সামগ্ৰী আছিল৷ তেওঁলোকে কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিছিল৷ ইয়াৰ উপৰিও তেওঁলোকে ব্যৱসায়ৰ বাবে পাণ উৎপাদন কৰিছিল\nA small tribe of North-East India. They refer to themselves as Senji-Thonji, but the name Sherdukpen, which is what the neighboring tribes call them, was adopted by the Indian Government.\nছেৰ্ডুকপেন হৈছে এটা সৰু জনগোষ্ঠী৷ তেওঁলোক ভাল খেতিয়ক যদিও বেপাৰ-বাণিজ্যত বেছি গুৰুত্ব দিয়ে৷ তেওঁলোক সাধাৰণতে মহাযান বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু জনগোষ্ঠীয় পৰম্পৰাগত ধৰ্মীয় বিশ্বাস কৰে৷\nA tribe of Arunachal Pradesh, which isamember of the larger designation of Tani Tribes. Most Tagins are concentrated in Daporijo, Upper Subansiri district but some are also found in adjoining parts West Siang. In 1971, about 20,000 claim to be of Tagin ethnicity. Tagins are generally adherents of Donyi Polo, although two groups of Tagin–the Nah and Mra have come under the influence of Tibetan Buddhism.\nতাগিন জনগোষ্ঠীৰ লোকসকল উজনি সোৱণশিৰি জিলাত বসবাস কৰে৷ তেওঁলোক সাধাৰণতে কৃষিজীৱি৷ পুৰুষসকলে কেইবাগৰাকী তিৰোতা বিয়া কৰোৱা দেখা যায়৷ তেওঁলোকৰ সাজ-পোছাক তেনেই সাধাৰণ৷ মাত্ৰ এখন কাপোৰৰ দ্বাৰাই শৰীৰটো আৱৰি ৰাখে\nA tribal people inhabiting the Patkai hills of Longding District in the state of Arunachal Pradesh, India. They haveapopulation of 35,000.\nৱাংচু জনগোষ্ঠীৰ লোকসকল নাগালেণ্ড সীমান্তত অৱস্থিত তিৰাপ জিলাৰ পশ্চিম ভাগত বাস কৰে৷ তেওঁলোক ৰঙিয়াল আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰমী লোক৷ পূৰ্বতে শিৰশ্চেদ প্ৰথা কৰা তেওঁলোকৰ পৰম্পৰা আছিল৷\nEnglish: Ganak, Daibagya,\nAssamese: গণক, দৈৱজ্ঞ, দৈৱজ্ঞ বাহ্মণ, সূৰ্য্য বিপ্ৰ, সূৰ্য্যদ্বিজ,\nA cast or community. A group of 11 brahmins who came to Assam between 1509-1686 AD from present day Kanauj of Uttar Pradesh. They were brought by the then Ahom king for their skill in Mathematics and bookkeeping.\n১৫০৯ - ১৬৮৬ চনত উত্তৰ প্ৰদেশৰ কনৌজৰ পৰা অহা ১১ জন Sakaldwipiya Brahmins `ৰ ভিতৰত যিকেইজন গণনা কৰাত ভাল আছিল (astrology , perform various Vedic rituals, name-giving ceremony called ganana) তেখেত সকলৰ কাৰণে আহোম ৰজাই গণক বুলি এটা সম্প্ৰদায়ৰ জন্ম দিছিল৷\nFollowers of feminism. Feminism isarange of movements and ideologies that shareacommon goal: to define, establish, and achieve equal political, economic, cultural, personal, and social rights for women.\nনাৰীবাদৰ প্ৰৱক্তা আৰু অনুগামীসকল৷ নাৰীৰ সুৰক্ষা, সমতা, ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক অধিকাৰৰ বাবে গঢ়ি উঠা মতবাদ আৰু আন্দোলননেই নাৰীবাদ৷\nনাৰীৰ সুৰক্ষা, সমতা, ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক অধিকাৰৰ বাবে গঢ়ি উঠা মতবাদ আৰু আন্দোলন৷\nAssamese: কুটাভাস, বিৰোধাভাস,\nদেখাত স্ববিৰোধী যেন লগা উক্তি বা মত, যিটো চালি-জাৰি চালে শুদ্ধ যেনও লাগে৷\nস্বেচ্ছাচাৰী, জাতীয় ভাৱাপন্ন সোঁপন্থী চৰকাৰ বা সামাজিক অনুষ্ঠান৷\nEnglish: Zeme Naga, Ozemi, Nzemi, Zeme, Zemai, Zemei, Ziama, Jemi, Yemi,\nAssamese: জেমি, জেমি নগা,\nZeme Naga isagroup of Naga people from northeastern parts of India. They also speakalanguage of the same name (see Zeme language). Other names include Ozemi, Nzemi, Zeme, Zemai, Zemei, Ziama, Jemi, Yemi, etc. The term "Zainme" means people, but depending on what tribe you belong to different words can mean different things. The Zemes that are inhabiting in Nagaland call themselves Zeliang and those of the Manipur borders are called Zeliangrong. There are many different tribes that speak Zeme Naga even though it isaendangered language. The tribes who still use this language are spread out among different parts of India.\nনগাসকলৰ এটা জনগোষ্ঠী৷ মণিপুৰ, নগাভূমি আৰু অসমত এওঁলোক বাস কৰে৷\nEnglish: world view,\nA comprehensive world view or worldview is the fundamental cognitive orientation of an individual or society encompassing the entirety of the individual or society`s knowledge and point of view.\nকোনো ব্যক্তি বা সমাজৰ সমস্ত জগত বা সমাজ সম্পৰ্কে সামগ্ৰিক ধাৰণা৷\nThe act of adapting behavior to the norms ofaculture or society is called socialization. Socialization can also mean going out and meeting people or hanging out with friends. The word socialization can mean "the process of making social."\nসামাজিক নীতি-নিয়ম শিকা আৰু মিলিজুলি থকা গুণ৷\nEnglish: lower middle class,\nAssamese: নিম্ন মধ্যবিত্ত,\nthe social group between the working class and the middle class.\nমধ্যবিত্ত আৰু শ্ৰমজীৱি লোকসকলৰ মাজৰ শ্ৰেণীটো৷\nEnglish: upper middle class,\nAssamese: উচ্চ মধ্যবিত্ত,\nthe social group between the upper and the middle class made up of well-paid professionals, managers, and their families.\nমধ্যবিত্ত আৰু উচ্চবিত্ত লোকসকলৰ মাজৰ শ্ৰেণীটো৷ সাধাৰণতে বেছি বেতনধাৰী পেচাদাৰী লোকসকল আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালসমূহ এনে শ্ৰেণীত পৰে৷\nEnglish: Iron age,\nThe Iron Age is the period generally occurring after the Bronze Age, marked by the prevalent use of iron. Ancient iron production is known to have taken place in Anatolia at least as early as 1200 BC, with some contemporary archaeological evidence pointing to earlier dates.\nশৈল আৰু ব্ৰঞ্জ যুগৰ পাছত, যি সময়ত মানুহে প্ৰচুৰভাৱে লোহা ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ শিকিলে, সেই যুগক লৌহযুগ বোলে৷ খ্ৰীঃ পূঃ ১২০০ মানৰ পৰা এই যুগ আৰম্ভ হৈছিল৷\nEnglish: Baloch, Baluch,\nAssamese: বালোচ, বালুচ, বালুচী, বেলুচ,\nবৰ্তমান পাকিস্থানৰ বেলুচিস্তান প্ৰদেশৰ বাসিন্দাসকল। বেলুচ বা বেলুচী বুলিও জনা যায়।