08.05.22 Avyakt Bapdada Assame Murli 31.12.90 Om Shanti Madhuban\n“*“তপস্যাই আটাইতকৈ শ্ৰেষ্ঠ সমাৰোহ, তপস্যা অৰ্থাৎ পিতাৰ সৈতে আনন্দোৎসৱ কৰা”*”\nআজি বাপদাদাই চাৰিওফালৰ সকলো নতুন জ্ঞানৰ দ্বাৰা সকলো সময়ত নতুন জীৱন, নতুন বৃত্তি, নতুন দৃষ্টি, নতুন সৃষ্টিৰ অনুভৱ কৰোঁতা সন্তানসকলক স্নেহৰ বাবে অভিনন্দন জনাই আছে। এই সময়ত চাৰিওফালৰ সন্তানসকলে নিজৰ অন্তৰ ৰূপী দূৰদৰ্শনৰ দ্বাৰা বৰ্তমান সময়ৰ দিব্য দৃশ্য চাই আছে। সকলোৰে এটাই সংকল্প দূৰৈত থাকিও সমীপত অনুভৱ কৰিব লাগে। বাপদাদায়ো সকলো সন্তানক চাই আছে। সকলোৰে নতুন উৎসাহ-উদ্দীপনাৰ আন্তৰিক অভিনন্দনৰ সুৰ শুনি আছে। সকলোৰে বিচিত্ৰ স্নেহভৰা সুৰ বহুত সুন্দৰ হয় সেয়েহে সকলোকে লগে লগে প্ৰতিদানত সঁহাৰি জনাই আছে। নতুন বছৰৰ, নতুন উৎসাহ-উদ্দীপনাৰ সকলো সময়ত নিজৰ মাজত দিব্যতা অনাৰ বাবে সদাকাললৈ অভিনন্দন। কেৱল আজি নৱবৰ্ষৰ বাবে অভিনন্দন নহয়, কিন্তু অবিনাশী পিতাৰ অবিনাশী প্ৰীতি পালন কৰোঁতা সন্তানসকলৰ প্ৰতি সংগমযুগৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ত জীৱনত নবীনতা আনোঁতা হয় সেয়েহে প্ৰতিটো মুহূৰ্তৰ বাবে অবিনাশী পিতাৰ অবিনাশী অভিনন্দন। বাপদাদাৰ বিশেষ আনন্দেৰে ভৰা অভিনন্দনেৰেই সকলো ব্ৰাহ্মণে শ্ৰীবৃদ্ধি কৰি আছে। ব্ৰাহ্মণ জীৱনৰ প্ৰতিপালনৰ আধাৰ হৈছে অভিনন্দন। অভিনন্দনৰ আনন্দেৰেই আগবাঢ়ি গৈ আছা। পিতাৰ স্বৰূপত সকলো সময়তে অভিনন্দন। শিক্ষকৰ স্বৰূপত সকলো সময়তে “চাব্বাচ চাব্বাচ” ৰ বাণীয়ে সন্মান সহকাৰে উৰ্ত্তীণ কৰাই আছে। সৎগুৰুৰ ৰূপত প্ৰতিটো শ্ৰেষ্ঠ কৰ্মৰ আশীৰ্বাদ সহজে আৰু আনন্দময় জীৱনৰ অনুভৱ কৰাই আছে সেইবাবে পদমাপদম ভাগ্যৱান হোৱা। ভাগ্যবিধাতা ভগৱানৰ সন্তান হৈ গ’লা অৰ্থাৎ সম্পূৰ্ণ ভাগ্যৰ অধিকাৰী হৈ গ’লা। মনুষ্যইতো বিশেষ দিনত বিশেষ অভিনন্দন জনায় আৰু তোমালোকে কেৱল নৱবৰ্ষৰ অভিনন্দন পোৱা নেকি? এক তাৰিখৰ পৰা দুই তাৰিখ হৈ গ’লে তেতিয়া অভিনন্দনো সমাপ্ত হৈ যাব নেকি? তোমালোকৰ বাবে সকলো সময়, প্ৰতিটো মুহূৰ্ত বিশেষ হয়। সংগমযুগ হয়েই বিশেষ যুগ, অভিনন্দনৰ যুগ। নিতৌ অমৃতবেলা পিতাৰ পৰা অভিনন্দন পোৱা নহয়! এয়াতো নিমিত্ত মাত্ৰ দিৱস উদযাপন কৰা। কিন্তু সদায় স্মৃতিত ৰাখিবা যে প্ৰতিটো মুহূৰ্ত আনন্দৰ মুহূৰ্ত। আনন্দই আনন্দ নহয় জানো? যদি কোনোবাই সোধে তোমালোকৰ জীৱনত কি আছে? তেন্তে কি উত্তৰ দিবা? আনন্দই আনন্দ আছে নহয়! গোটেই কল্পৰ আনন্দ এইটো জীৱনতে অনুভৱ কৰা কিয়নো পিতাৰ সৈতে মিলনৰ আনন্দৰ অনুভৱে গোটেই কল্পৰ ৰাজ্য অধিকাৰী আৰু পূজ্য অধিকাৰী দুয়োটাৰে অনুভৱ কৰায়। পূজ্যবোধৰ আনন্দ আৰু ৰাজ্য কৰাৰ আনন্দ - দুয়োটাৰে জ্ঞান এতিয়া আছে, সেয়েহে এতিয়া আনন্দ আছে।\nএই বছৰ কি কৰিবা? নবীনতা আনিবা নহয়! এইটো বছৰ সমাৰোহ বৰ্ষ হিচাপে উদযাপন কৰিবা। ভাবি আছা তপস্যা কৰিব লাগে নে সমাৰোহ পাতিব লাগে? তপস্যাই হৈছে আটাইতকৈ শ্ৰেষ্ঠ সমাৰোহ। কিয়নো হঠযোগতো কৰিব নালাগে। তপস্যা অৰ্থাৎ পিতাৰ সৈতে আনন্দোৎসৱ কৰা। মিলনৰ আনন্দ, সৰ্ব প্ৰাপ্তিৰ আনন্দ, সমীপতাৰ অনুভৱৰ আনন্দ, সমান স্থিতিৰ আনন্দ। তেন্তে এয়া সমাৰোহ নহ’ল জানো। সেৱাৰ ডাঙৰ ডাঙৰ সমাৰোহ নকৰিবা, কিন্তু তপস্যাৰ বাতাবৰণ বাণীৰ সমাৰোহতকৈও অধিক আত্মাক পিতাৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত কৰিব। তপস্যা হৈছে আত্মিক চুম্বক যে আত্মাসকলৰ শান্তি আৰু শক্তিৰ অনুভৱ দূৰৈৰ পৰাই হ’ব। তেন্তে নিজৰ মাজত কি নবীনতা আনিবা? নবীনতাই সকলোৰে প্ৰিয় হয়। গতিকে সদায় নিজক পৰীক্ষা কৰা যে আজি দিনটোত মনেৰে অৰ্থাৎ নিজৰ সংকল্প শক্তিত কি বিশেষত্ব আনিলোঁ? আৰু অন্য আত্মাসকলৰ প্ৰতি মনৰ সেৱা অৰ্থাৎ শুভ ভাৱনা, শুভ কামনাৰ বিধিৰ দ্বাৰা কিমান বৃদ্ধি প্ৰাপ্ত হ’ল? অৰ্থাৎ শ্ৰেষ্ঠত্বৰ কি নবীনতা আনিলা? লগতে বাণীত মধুৰতা, সন্তুষ্টতা, সৰলতাৰ নবীনতা কিমান আহিল? ব্ৰাহ্মণ আত্মাৰ বাণী সাধাৰণ বাণী নহয়। বাণীত এই তিনিটা কথাৰ অনুভূতি নিজৰ আৰু অন্য আত্মাসকলৰ হওক। ইয়াক নবীনতা বুলি কোৱা হ’ব। লগতে প্ৰতিটো কৰ্মত নবীনতাৰ অৰ্থাৎ প্ৰতিটো কৰ্মই নিজৰ প্ৰতি আৰু অন্য আত্মাসকলৰ প্ৰতি প্ৰাপ্তিৰ অনুভৱ কৰাব। কৰ্মৰ প্ৰত্যক্ষ ফল আৰু ভৱিষ্যতৰ জমা ফলৰ অনুভৱ হওঁক। বৰ্তমান সময়ত প্ৰত্যক্ষ ফল সদায় আনন্দ আৰু শক্তিৰ প্ৰসন্নতাৰ অনুভূতি হওঁক আৰু ভৱিষ্যতৰ জমাৰ অনুভৱ হওঁক। তেতিয়া সদায় নিজক ভৰপূৰ অনুভৱ কৰিবা। কৰ্মৰূপী বীজ প্ৰাপ্তিৰ বৃক্ষৰে ভৰপূৰ হওঁক। খালী হৈ নাথাকক। ভৰপূৰ আত্মাৰ স্বভাৱসিদ্ধ নিচা অলৌকিক হয়। তেন্তে এনেকুৱা নবীনতাৰ কৰ্ম কৰিছানে? লগতে সমন্ধ সম্পৰ্ক ইয়াত কি নবীনতা আনিব লাগে?\nএইটো বছৰ দাতাৰ সন্তান মাষ্টৰ দাতা - এইটো স্মৃতি স্বৰূপত অনুভৱ কৰা। লাগিলে ব্ৰাহ্মণ আত্মা হওঁক, বা সাধাৰণ আত্মা হওক কিন্তু যাৰেই সমন্ধ-সম্পৰ্কত আহা, সেই আত্মাসকলৰ মাষ্টৰ দাতাৰ দ্বাৰা প্ৰাপ্তিৰ অনুভৱ হওঁক। লাগিলে সাহস পাওঁক বা উৎসাহ-উদ্দীপনা জাগক, শান্তি আৰু শক্তি পাওক, সহজ বিধি পাওক, আনন্দ পাওক - অনুভৱৰ বৃদ্ধিৰ অনুভূতি হওক। প্ৰত্যককে কিবা নহয় কিবা দিব লাগে, ল’ব নালাগে, দিব লাগে। দিয়াতেই লোৱা সমাহিত হৈ আছে। কিন্তু মই আত্মা মাষ্টৰ দাতা হ’ব লাগে। সেই অনুসৰি নিজৰ স্বভাৱ সংস্কাৰত পিতাৰ সমান হোৱাৰ নবীনতা আনিব লাগে। “মোৰ স্বভাৱ” নহয়, যি পিতাৰ স্বভাৱ সেয়া মোৰ স্বভাৱ। যি ব্ৰহ্মাৰ সংস্কাৰ সেয়া ব্ৰাহ্মণৰ সংস্কাৰ। এনেকৈ নিতৌ নিজৰ মাজত নবীনতা আনিলে নতুন সংসাৰৰ স্থাপনা স্বতঃ হৈয়েই যাব। তেন্তে বুজিলা নতুন বছৰত কি কৰিবা? যি পাৰ হৈ গ’ল সে পাৰ হৈ যোৱা বৰ্ষৰ সমাপ্তি সমাৰোহ উদযাপন কৰিবা, আৰু বৰ্তমানৰ সমানতা আৰু সমীপতাৰ সমাৰোহ উদযাপন কৰিবা আৰু ভৱিষ্যতৰ সদাকালৰ সফলতাৰ সমাৰোহ উদযাপন কৰিবা। সমাৰোহ বৰ্ষ উদযাপন কৰি উৰি থাকিবা।\nডবল বিদেশীসকলে আনন্দত থকাতো পচন্দ কৰা নহয়! তেন্তে আনন্দৰ বাবে দুটা কথা স্মৃতিত ৰাখিবা- এটা হৈছে ‘ডট’ (বিন্দু) আৰু আনটো হৈছে ‘নট’ (নহয়)। ‘নট’ কাক কৰিব লাগে - এইটোতো জানা নহয়। মায়াক “নট এলাও” (নিষিদ্ধ কৰিবা)। ‘নট’ কৰিব জানানে? নে অলপ অলপ ‘এলাও’ কৰিবা। ‘ডট’ লগাই দিয়া তেতিয়া ‘নট’ হৈয়েই যাব। ডবল নিচা আছে নহয়।\nভাৰতবাসীয়ে কি কৰিব? ভাৰত মহান দেশ - এইটো আজিকালিৰ শ্লোগান। আৰু ভাৰতৰে মহান আত্মাসকলক মহাত্মা বুলি গায়ন কৰা হৈছে। গতিকে ভাৰত মহান অৰ্থাৎ ভাৰতবাসী মহান আত্মা। গতিকে সকলো সময়ত নিজৰ মহানতাৰে ভাৰত মহান আত্মাসকলৰ স্থান, দেৱ আত্মাসকলৰ স্থান সাকাৰ ৰূপত কৰি তুলিবা। চিত্ৰ সমাপ্ত হৈ চৈতন্য দেৱ আত্মাসকলৰ স্থান সকলোকে দেখুৱাবা। গতিকে ডবল বিদেশী আৰু ভাৰত নিবাসী নহয়, কিন্তু দুয়োবিধেই এতিয়া মধুবন নিবাসী হোৱা। বাৰু।\nচাৰিওফালৰ সকলো মাষ্টৰ দাতা আত্মাসকলক, সদায় পিতাৰ দ্বাৰা অভিনন্দন পোৱা বিশেষ আত্মাসকলক, সদায় আনন্দত থাকোঁতা ভাগ্যৱান আত্মাসকলক, সদায় নিজৰ মাজত নবীনতা আনোঁতা মহান আত্মাসকলক, ফৰিস্তা তথা দেৱ আত্মা হ’বলৈ ওলোৱা সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ আত্মাসকলক বাপদাদাৰ স্নেহপূৰ্ণ স্মৰণ আৰু নমস্কাৰ। প্ৰতিটো মুহূৰ্তৰ বাবে অভিনন্দন আৰু নমস্কাৰ।\nদলসমূহৰ সৈতে অব্যক্ত বাপদাদাৰ সাক্ষাৎকাৰ\n(1) অচল-অটল আত্মা হওঁ - এনেকুৱা অনুভৱ কৰানে? এফালে অস্থিৰতা আৰু আনফালে তোমালোক ব্ৰাহ্মণ আত্মাসকল সদায় অচল (স্থিৰ)। যিমানে তাত অস্থিৰতা সিমানে তোমালোকৰ ভিতৰত অচল-অটল স্থিতিৰ অনুভৱ বাঢ়ি গৈ আছে। যিয়েই হৈ নাযাওঁক, সকলোতকৈ সহজ যুক্তি হ’ল - একো নতুন নহয়। একো নতুন কথা নহয়। কেতিয়াবা আচম্বিত হোৱা যায় যে এয়া কিয় হৈ আছে, কি হ’ব? আচম্বিত তেতিয়া হোৱা যায় যেতিয়া নতুন কথা হয়। কিবা কথা ভবাই নাই, শুনাই নাই, বুজাই নাই আৰু আকস্মিকভাৱে হৈ গ’লে তেতিয়া আচম্বিত হোৱা যায়। গতিকে আশ্চৰ্য নহয় কিন্তু ফুলষ্টপ হওঁক। জগত বিবুদ্ধিত পৰোঁতা আৰু তোমালোক আনন্দত থাকোঁতা হোৱা। জগতৰ লোকসকল সৰু সৰু কথাত বিবুদ্ধিত পৰে - কি কৰোঁ, কেনেকৈ কৰোঁ…। আৰু তোমালোক সদায় আনন্দত থাকা, বিবুদ্ধিত পৰাতো সমাপ্ত হৈ গ’ল। ব্ৰাহ্মণ মানে আনন্দ, ক্ষত্ৰিয় অৰ্থাৎ বিবুদ্ধিত পৰা। কেতিয়াবা আনন্দ, কেতিয়াবা বিবুদ্ধিত পৰে। তোমালোক সকলোৱে নিজৰ নামেই ব্ৰহ্মাকুমাৰ আৰু ব্ৰহ্মাকুমাৰী বুলি কোৱা। ক্ষত্ৰিয় কুমাৰ আৰু ক্ষত্ৰিয় কুমাৰী বুলিতো নোকোৱা নহয়? সদায় নিজৰ ভাগ্যৰ আনন্দত থাকোঁতা হোৱা। অন্তৰত সদায় স্বতঃ এটাই গীত বাজি থাকে – বাঃ! বাবা আৰু বাঃ! মোৰ ভাগ্য! এইটো গীত বাজি থাকে, ইয়াক বজোৱাৰ আৱশ্যকতা নাই। এয়া অনাদি বাজিয়েই থাকে। হায় হায় সমাপ্ত হৈ গ’ল, এতিয়া হ’ল বাঃ! বাঃ! হায় হায় কৰোঁতাতো গৰিষ্ঠ সংখ্যকেই হয় আৰু বাঃ! বাঃ! কৰোঁতা বহুত কম আছে। তেন্তে নৱবৰ্ষত কি স্মৃতিত ৰাখিবা? বাঃ! বাঃ! যি সন্মুখত দেখিলা, যি শুনিলা, যি ক’লা - সকলো বাঃ! বাঃ! হায় হায় নহয়। হায় এয়া কি হৈ গ’ল! নহয় বাঃ! এয়া বহুত ভাল হ’ল। কোনোবাই বেয়াও কৰক কিন্তু তোমালোকে নিজৰ শক্তিৰে বেয়াক ভাললৈ পৰিৱৰ্তন কৰি দিয়া। এয়াইতো পৰিৱৰ্তন নহয় জানো। নিজৰ ব্ৰাহ্মণ জীৱনত বেয়া নহয়েই। কোনোবাই যদি গালিও দিয়ে তেন্তে মহত্ব গালি দিওঁতাজনৰ, যিয়ে সহন শক্তিৰ পাঠ পঢ়ালে। মহত্বতো হ’ল নহয়, যি তোমালোকৰ মাষ্টৰ হৈ গ’ল। তোমালোকে গমতো পালা যে সহন শক্তি কিমান আছে, তেন্তে বেয়া হ’ল নে ভাল হ’ল? ব্ৰাহ্মণৰ দৃষ্টিত বেয়া নহয়েই। ব্ৰাহ্মণৰ কাণে বেয়া শুনিবলৈ নাপায়েই, সেয়েতো ব্ৰাহ্মণ জীৱন আনন্দৰ জীৱন। এতিয়াই বেয়া, এতিয়া ভাল - তেন্তে আনন্দ থাকিব নোৱাৰে। সদায় আনন্দই আনন্দ। গোটেই কল্পত ব্ৰহ্মাকুমাৰ আৰু কুমাৰী শ্ৰেষ্ঠ হয়। দেৱ আত্মাসকলো ব্ৰাহ্মণৰ তুলনাত একো নহয়। সদায় এইটো নিচাত থাকা, সদায় সুখী হোৱা আৰু আনকো সদায় সুখত ৰাখা। থাকাও আৰু ৰাখাও। মইতো আনন্দত থাকোঁ, এনেকুৱা নহয়। মইতো সকলোকে আনন্দত ৰাখোঁ - এয়াও হওঁক। মইতো সুখত থাকোঁ - এয়াও স্বাৰ্থ হয়। ব্ৰাহ্মণৰ সেৱা কি? জ্ঞান দিয়াই আনন্দিত হ’বৰ বাবে।\n(2) বিশ্বৰ যিমানেই শ্ৰেষ্ঠ আত্মাৰ গায়ন কৰা হয় তেওঁলোকতকৈ তোমালোক কিমান শ্ৰেষ্ঠ হোৱা। পিতা তোমালোকৰ হৈ গ’ল। তেন্তে তোমালোক কিমান শ্ৰেষ্ঠ হৈ গ’লা! সৰ্ব শ্ৰেষ্ঠ হৈ গ’লা। সদায় এইটো স্মৃতিত ৰাখিবা যে উচ্চতকৈও উচ্চ পিতাই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ আত্মা কৰি তুলিলে। দৃষ্টি কিমান উচ্চ হৈ গ’ল, বৃত্তি কিমান উচ্চ হৈ গ’ল! সকলো সলনি হৈ গ’ল। এতিয়া কাৰোবাক চালে তেতিয়া আত্মিক দৃষ্টিৰে চাবা আৰু সকলোৰে প্ৰতি কল্যাণৰ বৃত্তি হৈ গ’ল। ব্ৰাহ্মণ জীৱন অৰ্থাৎ প্ৰত্যেক আত্মাৰ প্ৰতি দৃষ্টি আৰু বৃত্তি শ্ৰেষ্ঠ হৈ গ’ল।\n(3) নিজে নিজৰ সফলতাৰ তৰা হওঁ - এনেকুৱা অনুভৱ কৰানে? য’ত সৰ্বশক্তি আছে, ত’ত সফলতা জন্ম সিদ্ধ অধিকাৰ হয়। যিয়েই কাৰ্য কৰা, শৰীৰ নিৰ্বাহৰ অৰ্থেই হওঁক, ঈশ্বৰীয় সেৱাৰ অৰ্থেই হওক। কাৰ্যত কাৰ্য কৰাৰ পূৰ্বে এইটো নিশ্চয় কৰা। নিশ্চয় জন্মাতো ভাল কথা কিন্তু বাস্তৱত অনুভৱী আত্মা হৈ নিশ্চয় আৰু নিচাত থাকা। সৰ্বশক্তি এই ব্ৰাহ্মণ জীৱনৰ সফলতাৰ সাধন হয়। সৰ্বশক্তিৰ মালিক হোৱা সেয়েহে যি কোনো শক্তিক যেতিয়াই আদেশ দিবা, সেই সময়তে হাজিৰ হওঁক। যিদৰে সেৱাধাৰী আছে, সেৱাধাৰীক যি সময়তে আদেশ কৰা তেতিয়া সেৱাৰ বাবে সাজু হয় সেইদৰে সৰ্বশক্তি তোমালোকৰ আদেশত চলক। যিমানে মাষ্টৰ সৰ্বশক্তিমানৰ আসনত স্থিত হৈ থাকিবা সিমানে সৰ্বশক্তিয়ে সদায় আদেশ মানি থাকিব। অলপো যদি স্মৃতিৰ আসনৰ পৰা তললৈ নামি আহা তেন্তে শক্তিসমূহে আদেশ নামানিব। চাকৰৰ ক্ষেত্ৰতো কোনোবা একান্ত বাধ্য হয়, কোনোবা অলপ তল-ওপৰ কৰোঁতা হয়। তেন্তে তোমালোকৰ আগত সৰ্বশক্তি কেনেকুৱা হয়? আদেশ পালন কৰোঁতা হয় নে অলপ দেৰিকৈ উপস্থিত হয়? যিদৰে এই স্থূল কৰ্মেন্দ্ৰিয়বোৰক, যি সময়ত, যেনেকৈ আদেশ দিয়া, সেই সময়ত কৰ্মেন্দ্ৰিয় আদেশ অনুসৰি চলে, সেইদৰে এই সূক্ষ্ম শক্তিসমূহো আদেশ অনুসৰি চলোঁতা হওঁক। পৰীক্ষা কৰা যে গোটেই দিনটোত সৰ্বশক্তি আদেশ অনুসৰি চলিলনে? কিয়নো যেতিয়া এই সৰ্বশক্তি এতিয়াৰ পৰা তোমালোকৰ আদেশ অনুসৰি চলিব তেতিয়াহে অন্তিমতো তোমালোকে সফলতা প্ৰাপ্ত কৰিব পাৰিবা। ইয়াৰ বাবে বহুকালৰ অভ্যাসৰ প্ৰয়োজন। তেন্তে এই নৱবৰ্ষত আদেশ অনুসৰি চলোৱাৰ বিশেষ অভ্যাস কৰিবা কিয়নো বিশ্বৰ ৰাজ্য প্ৰাপ্ত কৰিব লাগে নহয়। বিশ্ব ৰাজ্য অধিকাৰী হোৱাৰ আগতে স্বৰাজ্য অধিকাৰী হোৱা।\nনিশ্চয় আৰু নিচাই প্ৰতিগৰাকী সন্তানক উৰন্ত কলাৰ অনুভৱ কৰাই আছে। ডবল বিদেশীসকল ভাগ্যৱান হয় যিয়ে উৰন্ত কলাৰ সময়ত আহি উপস্থিত হৈছে। আহোৰণ কৰাৰ বাবে পৰিশ্ৰম কৰিবলগীয়া নহ’ল। বিজয়ৰ তিলক সদায় মস্তকত চিকমিকাই আছে। এই বিজয়ৰ তিলকেই আনকো আনন্দিত কৰিব কিয়নো বিজয়ী আত্মাৰ চেহেৰা সদায় হৰ্ষিত হৈ থাকে। গতিকে তোমালোকৰ হৰ্ষিত চেহেৰা দেখি সকলো আনন্দৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয় কিয়নো জগতৰ আত্মাসকলে আনন্দ বিচাৰি আছে আৰু তোমালোকৰ চেহৰাত যেতিয়া আনন্দৰ ৰেঙনি দেখে তেতিয়া নিজেও আনন্দিত হয়। তেওঁলোকে ভাবে এওঁলোকৰ কিবা প্ৰাপ্তি হৈছে। আগলৈ তোমালোকৰ চেহেৰাৰ আনন্দৰ আকৰ্ষণে আৰু সমীপত আনিব। কাৰোবাৰ হয়তো শুনিবলৈ সময়ো নাথাকিব তেতিয়া চেকেণ্ডত তোমালোকৰ চেহেৰাই সেই আত্মাসকলৰ সেৱা কৰিব। তোমালোক সকলোৱে স্নেহ আৰু আনন্দ দেখি ব্ৰাহ্মণ হ’লা নহয়। গতিকে তপস্যা বৰ্ষত এনেকুৱা সেৱা কৰিবা।\n(4) একমাত্ৰ পিতা, আন কোনো নাই - এইটো স্থিতিত সদায় স্থিত হৈ থাকোঁতা সহযোগী আত্মা হোৱানে? এজনক স্মৰণ কৰা সহজ। অনেকক স্মৰণ কৰা কঠিন হয়। অনেক বিস্তাৰ এৰি সাৰ স্বৰূপ একমাত্ৰ পিতা - এইটো অনুভৱত কিমান আনন্দ আছে। আনন্দ জন্মসিদ্ধ অধিকাৰ হয়, পিতাৰ সম্পদ হয় তেন্তে পিতাৰ সম্পদ সন্তানসকলৰ বাবে জন্মসিদ্ধ অধিকাৰ হয়। নিজৰ সম্পদ হয় তেন্তে নিজক লৈ গৌৰৱ হয় - নিজৰ হয়। আৰু পাইছাও কাৰ পৰা? অবিনাশী পিতাৰ পৰা। তেন্তে অবিনাশী পিতাই যি দিব, অবিনাশীয়ে দিব। অবিনাশী সম্পদৰ নিচাও অবিনাশী হয়। এই নিচা কোনেও কাঢ়ি নিব নোৱাৰে কিয়নো এয়া হানিকাৰক নিচা নহয়। এয়া প্ৰাপ্তি কৰাওঁতা নিচা। সেয়া প্ৰাপ্তি হেৰুওৱাৰ নিচা। তেন্তে সদায় কি স্মৃতিত থাকে? একমাত্ৰ পিতা, আন কোনো নাই। দ্বিতীয় তৃতীয় আহি গ’লে তেতিয়া সংঘাত হ’ব। আৰু একমাত্ৰ পিতা থাকিলে তেতিয়া একৰস স্থিতি হ’ব। এজনৰ ৰসত স্নেহত লীন হৈ থাকিবলৈ বহুত ভাল লাগে কিয়নো আত্মাৰ আচল স্বৰূপেই হ’ল - একৰস।\nবিদায় বেলাত নৱৰৰ্ষৰ শুভাৰম্ভৰ বাবে অভিনন্দন : চাৰিওফালৰ স্নেহী আৰু ভাগ্যৱান সকলো সন্তানক বিশেষ নতুন উদ্দীপনা, নতুন উৎসাহৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্তৰ বাবে অভিনন্দন, নিজেও হীৰা হোৱা আৰু জীৱনো হীৰা হয় আৰু হীৰক প্ৰভাত, সন্ধিয়া, হীৰক ৰাত্ৰি সদায় থাকক। এইটো বিধিৰে অতি শীঘ্ৰে নিজৰ ৰাজ্য স্থাপন কৰিবা আৰু ৰাজ্য কৰিবা। নিজৰ ৰাজ্য প্ৰিয় হয় নহয় জানো। তেন্তে এতিয়া সোনকালে (নিজৰ ৰাজ্য) আনা আৰু ৰাজ্য কৰা। নিজৰ ৰাজ্য সন্মুখত দৃষ্টিগোচৰ হৈ আছে নহয়। গতিকে এতিয়া ফৰিস্তা হোৱা আৰু দেৱতা হোৱা। চাৰিওফালৰ সন্তানসকলে বিশেষ পদমগুণ স্নেহপূৰ্ণ স্মৰণ স্বীকাৰ কৰিবা। বিদেশৰ সকলেই হওক বা দেশৰ সকলেই হওঁক তপস্যাৰ উৎসাহ-উদ্দীপনাত ভাল হয় আৰু য’ত তপস্যা আছে ত’ত সেৱা আছেই। সদায় সফলতাৰ বাবে অভিনন্দন। প্ৰত্যেকেই এনেকুৱা নবীনতা দেখুৱাবা যাতে গোটেই বিশ্বই তোমালোকৰ ফালে চায়। নবীনতাৰ লাইট-হাউচ হ’বা। ভাল বাৰু। প্ৰত্যেকে নিজৰ প্ৰতি স্নেহপূৰ্ণ স্মৰণ আৰু অভিনন্দন স্বীকাৰ কৰিবা।\nশুদ্ধ সংকল্প আৰু শ্ৰেষ্ঠ সংগৰ দ্বাৰা পাতল হৈ আনন্দৰ নৃত্য কৰোঁতা অলৌকিক ফৰিস্তা হোৱা\nতোমালোক ব্ৰাহ্মণ সন্তানসকলৰ বাবে প্রতিদিনৰ মুৰুলীয়েই শুদ্ধ সংকল্প। কিমান শুদ্ধ সংকল্প পিতাৰ দ্বাৰা সদায় পুৱাতে পোৱা যায়, এই শুদ্ধ সংকল্পত বুদ্ধি ব্যস্ত কৰি ৰাখা আৰু সদায় পিতাৰ সংগত থাকা তেতিয়া পাতল হৈ আনন্দৰ নৃত্য কৰি থাকিবা। আনন্দিত হৈ থকাৰ সহজ সাধন হ'ল - সদায় পাতল হৈ থকা। শুদ্ধ সংকল্প পাতল হয় আৰু ব্যৰ্থ সংকল্প গধুৰ হয় সেয়েহে সদায় শুদ্ধ সংকল্পত ব্যস্ত হৈ পাতল হোৱা আৰু আনন্দৰ নৃত্য কৰি থাকা তেতিয়া অলৌকিক ফৰিস্তা বুলি কোৱা হ’ব।\nপৰমাত্ম স্নেহৰ প্ৰতিপালনৰ স্বৰূপ হৈছে - সহজযোগী জীৱন।


প্ৰতীক্ষা (ডাঃ দীপুল হালৈ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপ্ৰতীক্ষা (ডাঃ দীপুল হালৈ)\nবিয়া হোৱাৰ দুবছৰলৈ সাগৰ আৰু অৰুণিমাই পৰিয়াল বঢ়োৱাৰ কথা ভবা নাছিল | মানুহে ভাল খবৰ সুধিবলৈ লোৱাতহে সিহঁতে সন্তানৰ কথা ভাবিলে | ভবাৰ পাচতো বহু মাহ গ’ল | মাহৰ সেই বিশেষ দিনকেইটালৈ দুয়ো অধীৰ আগ্ৰহেৰে বাট চাই থাকে | দুদিন মান আগবাঢ়িলেই মনটো অলপ ভাল লাগে | কিজানিবা ভাল খবৰ ওলায়েই | দিনেদিনে চিন্তা বাঢ়ি গৈছিল |\nএদিন অফিছৰ শ‍ইকীয়া বোলা এজনে সুধিলে, “ সাগৰদা, ভাল খবৰ কিবা আছে নেকি ? ”\nসাগৰে দুনাই সুধিলে, “কেনেকুৱা , কেনেকুৱা ভাল খবৰ ?”\n“বিয়াৰ পাচৰ ভাল খবৰ আকৌ ”\n“নাই, নাই ”সাগৰ বৰুৱাই সামান্য হাঁহি উত্তৰ দিলে |\nৰাতি সাগৰে অৰুণিমাক ক’লে, “ অৰু , আজিকালিচোন মানুহবিলাকে বৰকৈ ভাল খবৰ সুধিবলৈ লৈছে | ”\n“সুধিব‍ই | মোৰো কেঁচুৱা দেখিলে মনটো বেয়া লাগে | কিমান দিন আৰু এনেকৈ থাকিবা, কিবা এটা কৰিব লাগে |” –অৰুণিমাই ক’লে |\n“এৰা ”- সাগৰে ক’লে, “ ভাল স্ত্ৰীৰোগ বিশেষজ্ঞ এজনৰ ওচৰলৈ যাব লাগিব |”\nঅফিছৰ হেমন্ত বৰাই এদিন কওঁ নকওঁকৈ ক’লে, “ বৰুৱা, বেয়া নাপায় যদি কথা এষাৰ কওঁ |”\n“কওঁক, কিয় বেয়া পাম | ”\n“আমাৰ ওচৰৰ বিডিঅ’ এজনৰ বহু বছৰ ধৰি সন্তান নাছিল | বহুতো ভাল ভাল ডাক্তৰক দেখুৱাইছিল যদিও ল’ৰা-ছোৱালী হোৱা নাছিল | শেষত এগৰাকী মহিলাই সপোনত পোৱা দৰব খোৱাৰ এবছৰ পাচতেই ছোৱালী এজনী হ’ল | মনৰ আনন্দতে মানুহগৰাকীক ঢেৰ কিবা কিবি দিলে | এনেয়ে মানুহগৰাকীয়ে তেনেকৈ একো নলয় | … এবাৰ নহলে নাযায় কিয় | ” অৰুণিমাক দৰৱ আনি খুৱালে | বনগুটি সদৃশ দৰৱ কেইটা একো হেৰফেৰ নোহোৱাকৈ কুকুৰাই ডাক নিদিওঁতেই খালে | এফালে সোমাই আনফালে ওলাল , সিহঁতৰ সংসাৰলৈ তৃতীয় প্ৰাণীৰ আগমন নহ’ল | এদিন গেৰুৱা বস্ত্ৰধাৰী বাবাজী এজনে জোৰ কৰি হস্তৰেখা পৰীক্ষা কৰিলে | বাবা ভোলানাথৰ নামত প্ৰসাদ আগবঢ়াবলৈ একাৱন্ন টকা লৈ গ’ল |\nপ্ৰতি দেওবাৰে অৰুণিমাহঁতৰ কিট্টি পাৰ্টি | ৰূপচৰ্চা, পৰচৰ্চা, ৰন্ধন-প্ৰনালী, টি.ভি.ৰ শাহু-বোৱাৰীৰ ধাৰাবাহিককে ধৰি নানা বিষয়ৰ আলোচনা , ফূৰ্তি-তামাচা | কেচুৱা নথকাসকললৈ নানা উপদেশ | এজনীয়ে ক’ব সত্যনাৰায়ণ পূজা পাতিব লাগে, এজনীয়ে ক’ব গৰখীয়া গোসাইথালৈ যাব লাগে , কোনোবা এজনীয়ে কয় গৰখীয়া সবাস পাতিব লাগে , লাড়ুৱা গোপালৰ ফটো শোৱনীকোঠাত আৰিব লাগে | গ্ৰহৰত্নৰ কথা কওঁতাৰতো লেখ নাই | পাচলৈ অৰুণিমাই কিট্টি পাৰ্টিলৈ নোযোৱা হৈছিল |\nগ’ল, অৰুণিমাহঁতো গৰখীয়া থানলৈ গৈ বট গছত গামোছা আঁৰিলে, টিলিঙামন্দিৰলৈ গৈ টিলিঙা ওলোমালে, বগা বাবাৰ মাজাৰত মমবাতি জ্বলালে, কলনীৰ গৰু নৰখা গৰখীয়াক আদৰি আনি সেৱা কৰিলে | ভকত সেৱা , নামপ্ৰসংগও বহুত কৰিলে | দহো আঙুলিত গ্ৰহৰত্নৰ আঙঠিয়ে ভিৰ কৰিলে | একো বাদ নপৰিল | উপদেশৰ জোৱাৰত সিহঁত বহুত উটিলে | “বেয়া নাপাই যদি কথা এষাৰ কওঁ” বোলোতাক “নকব” বুলি কোৱাহ’ল | অ’ত ত’ত ভালেকেইজন ডাক্তৰক দেখুৱালে | দুবাৰ সৰু অপাৰেচন দুটাও কৰিলে | এনেকৈয়ে সাতটা বছৰ পাৰ হৈ গ’ল | একো নহ’ল | বহুতে এইবাৰ অসমৰ বাহিৰলৈ গৈ দেখুৱাবলৈ উপদেশ দিলে |\nমুখ খুলি নকলেও সিহঁতৰ ঘৰে বাহিৰে এক অশান্তিকৰ পৰিবেশৰ সৃষ্টি হৈছিল | কেতিয়াবা কোনোবাই কথাৰ মাজতে সুধি দিয়ে, “ ল’ৰা-ছোৱালী কেইটা?” বা “কোনক্লাছত পঢ়ি আছে ?” দুয়োৰো বেয়া লাগে | এটা তেনেকুৱা প্ৰশ্নই কেতিয়া গোটেই দিনটো বিষাদেৰে ভৰাই তোলে | সিহঁতে সন্তান হোৱা-নোহোৱালৈ যিমানচিন্তিত তাতকৈ আন মানুহৰ কথা-কাণ্ড, হকে-বিহকে দিয়া উপদেশবোৰেহে বেছি আমনিদিয়া হ’ল | বাটত সৰু সাপ এডাল মৰি থাকিলেও য’ত মানুহে জুম পাতি চাবলৈ সময় ওলায় তাত সিহঁতক উপদেশ দিবলৈ ক’ত মানুহৰ অভাৱ হ’ব বুলি সাগৰে অৰুণিমাক বুজনি দিয়ে |\nসাগৰৰ ডাক্তৰ বন্ধু বিশ্বজিতে ফোনত কথা পাতোতে এদিন ক’লে, -“ সাগৰদা, এবাৰ আশা হস্পিতেলত দেখুৱাওক না; মোৰ মিছেচৰ বায়েকৰো তাত আই ভি এফ কৰি ছোৱালী এজনী হৈছে |”\n“ কি সমস্যা আছিল বাৰু ? ”- সাগৰে সুধিলে |\n“টিউবৰ ব্লক আছিল বুলি কৈছিল | ” –বিশ্বজিতে ক’লে, “ প্ৰথমবাৰ বাইদেউৰো চাকছেচ হোৱা নাছিল, দ্বিতীয়বাৰ হ’ল | গৈ আহক এবাৰ |”\n“বিশ্বজিত, আই ভি এফ কৰিলে বহুদিন থাকিব লাগিব নেকি বাৰু ?”\n“ নাই নালাগে, ওচৰৰ লজ বা হোটেলত এমাহমান থাকিলেই হব | ৰিজাল্টৰ পাছত আহিব পাৰিব | ”\nআশা হস্পিতেলৰ ডা: হৃদয় মহন্ত‍ই কাউনচেলিঙৰ সময়ত ৰিপোৰ্টবোৰ চাই ক’লে, “ ডিম্ববাহী নলীৰ সমস্যা | দুয়োফালে বন্ধ আছে বাবে কনচিভ কৰা নাই | আই ভি এফ কৰাই ভাল | এই পদ্ধতিত নিৰ্দ্দিষ্ট কিছুমান দৰৱ ব্যৱহাৰ কৰি মহিলাৰ ডিম্বাশয়ত অধিক ডিম্বৰ সৃষ্টি কৰা হয় | তাৰপাচত সৰু এক পদ্ধতিৰ দ্বাৰা ডিম্ব বাহিৰলৈ আনি শুক্ৰৰ লগত নিষেচন হ’বলৈ দিয়া হয় | নিষেচিত ডিম্ব পাচত মহিলা গৰাকীৰ জৰায়ুত স্থাপন কৰা হয় | চৈধ্য দিন পাচত গৰ্ভধাৰণৰ পৰীক্ষা কৰাহয় | ”\nসাগৰে সুধিলে, – “ চাৰ, আই ভি এফৰ সফলতা কিমান ?”\n“বিশৰ পৰা পচিশ শতাংশ | ”- ডাক্তৰে ক’লে |\n“ কিমান টকা খৰছ হ’ব ? ”- সাগৰে আকৌ সুধিলে |\n“ এক–দেৰলাখ টকা খৰচ হয় | অৱশ্যে দৰৱ বেছি প্ৰয়োজন হলে খৰছ বেছিও হব পাৰে |”\nএটি আশা লৈ দুয়ো ডাক্তৰৰ শীত-তাপ নিয়ন্ত্ৰিত কোঠাৰ পৰা ওলাই আহিছিল |\nতাৰ পাচত বহুতো পৰীক্ষা, আল্ট্ৰাচাউন্ড, এক্স ৰে | অহা যোৱা |\nঅধীৰ আগ্ৰেহেৰে সাগৰে অ’টিৰ সমুখত বহি অপেক্ষা কৰিছে | বহু প্ৰতীক্ষাৰ অন্তত দ্বিতীয়বাৰ আই ভি এফত আশাৰ মুখ দেখিছে | সাগৰে এবাৰ বহিছে, এবাৰ ঠিয় হৈছে | ইফালে সিফালে পাইচাৰি কৰিছে | বাৰে বাৰে ঘড়ীটোলৈ চাইছে | চিনেমাৰ দৃশ্যৰ দৰে হৈ যোৱা ঘটনাবোৰ মনলৈ আহি আছে | প্ৰথমবাৰ আই ভি এফৰ বাবে যোৱাৰ দিনটো, দৈনিক বেজী লবলৈ হস্পিতেললৈ অহা যোৱা, পিক-আপ, এম্ব্ৰাইও ট্ৰেন্সফাৰ | এম্ব্ৰাইও ট্ৰেন্সফাৰৰ দিনা ফ্লেটলৈ আহোতে কিমান যে সাৱধানেৰে অকনো জোকাৰণি নোহোৱাকৈ গাড়ী চলাইছিল | বিধে বিধে ভাল ভাল ফল-মূল আনি খুৱাইছিল | প্ৰায় সকলো কাম সি নিজে কৰিছিল | সেই দিনটোৰ কথা- যিদিনা ফলাফলৰ বাবে দুয়ো পৰ দিছিল | সিহঁতৰ লগতে ৰৈ আছিল ডিব্ৰুগড়ৰ জিনা হাজৰিকাহঁত, শ্বিলঙৰ গীতা কুমাৰী, পাঁচবাৰ আই ভি এফ কৰিও হতাশ নোহোৱা মিজোৰামৰ হাঁহিমুখিয়া লালডিনপুইহঁত | অৰুণিমা সাগৰহঁতে বুজিছিল যে এনেকুৱা শত-সহস্ৰলোক আছে যি তথাকথিত নিঃসন্তান হৈও সন্তানৰ মুখ দেখিছে | দেৱালত আঁৰি থোৱা কেঁচুৱাৰ ফটোবোৰে তাকে কয় | এক বজাত ৰিপোৰ্ট দিয়াৰ কথা আছিল | প্ৰতিমূহুৰ্তত সচকিত হৈ আছিল | ফলাফল ডাক্তৰে কোৱাৰ পাচত সি নিৰুত্তৰ হৈ ৰৈছিল | ঘৰলৈ আহি অৰুণিমাই প্ৰথমে চকুলো টুকিছিল, তাৰপাচত ফেকুৰি ফেকুৰি কান্দি শেষত চিঞৰি চিঞৰি কান্দিছিল | সাগৰেও কান্দিছিল | অৰুণিমাক বুজাবলৈ যেন সাগৰৰ ভাষা হেৰাই গৈছিল | মাথো কৈছিল, – “ অৰু, হতাশ নহ’বাচোন , লালডিনপুইক চোৱাচোন – পাঁচবাৰকৈ অসফল হৈও হাৰি যোৱা নাই; আৰু তাইৰ সেই হাঁহিটো |”\n“কংগ্ৰেচুলেশ্বন ”অ’টি দুৱাৰখন সামান্য মেলি ডা: মহন্ত‍ই হাঁহি মাৰি ক’লে , “ এতিয়া সোনকালে মিঠাই আনকগৈ | ”\n“অভিজ্ঞতাৰ ওপৰত প্রতিষ্ঠিত হ’লেও সাহিত্য বাস্তৱতেঅভিজ্ঞতাৰ যাদুঘৰ নহয়। নিৰ্বাচন কৌশল,কল্পনা, আৰু ৰীতিৰ সহায়েৰে অভিজ্ঞতাৰ কেঁচা সঁজুলি গঢ়ি-পিটি ল’লেহে প্রকৃত সাহিত্যৰ সৃস্টি হয়।” – কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ।


যামিনী কৃষ্ণমূৰ্তি - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n২০ ডিচেম্বৰ, ১৯৪০ (৮০ বছৰ)\nমাদানাপল্লী, মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সি, ব্ৰিটিছ ভাৰত\nভাৰত নাট্যম আৰু কুচিপুড়ি নৃত্যশিল্পী\nযামিনী কৃষ্ণমূৰ্তি (জন্ম: ২০ ডিচেম্বৰ ১৯৪০) এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশিল্পী। তেওঁ ভাৰত নাট্যম আৰু কুচিপুড়ি নৃত্যৰ পাৰদৰ্শিতাৰ বাবে বিখ্যাত। ভাৰত চৰকাৰে তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে কলা শিতানত ১৯৬৮ চনত ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে। ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০০১ চনত ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ আৰু ২০১৬ চনত ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰে।\n১৯৪০ চনৰ ২০ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সিৰ মাদানাপল্লীত যামিনী কৃষ্ণমূৰ্তিৰ জন্ম হৈছিল। বৰ্তমান এই ঠাই অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ চিত্তোৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত। তেওঁ অৰ্ধ চন্দ্ৰৰ নিশা জন্ম গ্ৰহণ কৰাৰ বাবে তেওঁৰ ককাকে তেওঁৰ নাম যামিনী পূৰ্ণতিলাকা ৰাখিছিল। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে ৰাতিৰ ভ্ৰূৰ ওপৰত এটা পূৰ্ণ চিহ্ন। তেওঁ তামিলনাডুৰ চিদাম্বৰমত ডাঙৰ হৈছিল যদিও মাতৃভাষা তেলেগু আছিল।\n১৯৫৭ চনত মাদ্ৰাজত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে যামিনী কৃষ্ণমূৰ্তিয়ে ৰাজহুৱাকৈ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। তেওঁ অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ ভগৱান ভেংকটশ্বৰৰ মন্দিৰ তিৰুমালা তিৰুপতি দেৱস্থানমৰ আস্থানা নৰ্তকী অৰ্থাৎ স্থায়ী নৰ্তকীৰ সন্মান লাভ কৰিছিল। কিছুমান সমালোচকৰ মতে তেওঁৰ নৃত্যয়ে লয়বদ্ধ ব্যক্তিত্বক প্ৰতিফলিত কৰে। তেওঁক কুচিপুড়ি নৃত্যৰ শিখাবাহক হিচাপেও অভিহিত কৰা হয়। তেওঁ কুচিপুড়ি আৰু ভাৰত নাট্যম দুয়ো শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ পটীয়সী। ভাৰতৰ ৰাজধানী নতুন দিল্লীৰ হৌজ খাছত তেওঁৰ যামিনী স্কুল অফ ডান্স নামেৰে নৃত্যৰ প্ৰতিষ্ঠান আছে। ইয়াত তেওঁ নতুন চামক শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ শিক্ষা দান কৰে। ইয়াৰ লগতে তেওঁ দেশ-বিদেশৰ বিভিন্ন স্থানত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছে। তেওঁ নৃত্য সাধনাত ব্যস্ত থাকি কেতিয়াও বিবাহ নকৰিলে। শিৱ গণেশ তেওঁৰ ব্যৱস্থাপক আৰু জে. এগ্ৰী গ্ৰীয়েট তেওঁৰ ব্যক্তিগত সচিব।\nতেওঁৰ আত্মজীৱনী এ পেছন ফৰ ডান্স অৰ্থাৎ নৃত্যৰ প্ৰতি স্পৃহা প্ৰকাশিত হৈছে আৰু পাঠকৰ সমাদৰো লাভ কৰিছে।\nতেওঁ কলা ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে তেওঁ বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছে। ভাৰত চৰকাৰে কলা শিতানত তেওঁক ১৯৬৮ চনত ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী, ২০০১ চনত ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ আৰু ২০১৬ চনত ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰে।  ২০১৪ চনৰ ৮ মাৰ্চ তাৰিখে আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱস উপলক্ষে অনুষ্ঠিত সম্ভৱী স্কুল অফ ডান্সৰ নায়িকা এক্সচেলেন্স পাৰচনীফাইডত নাট্য শাস্ত্ৰ পুৰস্কাৰৰে যামিনী কৃষ্ণমূৰ্তিক সন্মানিত কৰা হৈছিল। তেওঁ ইয়াত "কুচিপুড়িলৈ মহিলাৰ অৱদান" শীৰ্ষক ব্যক্তব্য আগবঢ়ায়।\nনায়িকা এক্সচেলেন্স পাৰচনীফাইডত যামিনী কৃষ্ণমূৰ্তি\nনাট্য শাস্ত্ৰ পুৰস্কাৰ\nযামিনী কৃষ্ণমূৰ্তিয়ে উন্মোচন কৰা দা মেজিক অফ কুচিপুড়িৰ ডিভিডিৰ মুহূৰ্ত\n↑ "Kuchipudi ambassadors". The Hindu. http://www.hindu.com/fr/2008/12/19/stories/2008121950440300.htm.\n↑ PTI. "Pratibha presents Sangeet Natak Akademi fellowships, awards". The Hindu. http://www.thehindu.com/news/cities/Chennai/article801055.ece?homepage=true.\n↑ "The Tribune — Windows — This Above All". tribuneindia.com. http://www.tribuneindia.com/2000/20000408/windows/above.htm.\n↑ "Lecture Demonstration at Nayika, Bangalore". www.thehindu.com. http://www.thehindu.com/features/friday-review/dance/unsung-heroes/article5780869.ece। আহৰণ কৰা হৈছে: 2014-03-27.\n↑ "Yamini Krishnamurthy in "Naykia-Excellence Personified"". www.narthaki.com. http://www.narthaki.com/info/prv14/prv854.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 2014-03-14.\n↑ "Yamini Krishnamurthy Confer with Natyashastra Award". www.buzzintown.com. http://www.buzzintown.com/bangalore/events/nayika-excellence-personifed/id--883150.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 2014-03-14.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=যামিনী_কৃষ্ণমূৰ্তি&oldid=254668"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১৫ ডিচেম্বৰ, ২০২০ তাৰিখে ১৭:২২ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


দাতা কৰ্ণ অক্ষয় কুমাৰ! দেশজুৰি প্ৰশংসিত বলীউডৰ খিলাড়ী\nমই যেতিয়া মোৰ অভিনয় যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিলো মোৰ একোৱেই নাছিল। শূন্য আছিলো\nUpdated: 29-Mar-20 @ 15:07\nভাৰত এতিয়া কৰ’ণা ভাইৰাছত আক্ৰান্ত। প্ৰতিদিনে বৃদ্ধি পাইছে মৃত্যু আৰু আক্ৰান্ত হোৱা লোকৰ সংখ্যা। দেশৰ এই দুৰ্যোগৰ সময়ত বলীউডৰ জনপ্ৰিয় অভিনেতা অক্ষয় কুমাৰে PM-CARES ফাণ্ডত দান কৰিছে ২৫ কোটি টকা। অভিনেতাগৰাকীয়ে আগবঢ়োৱা এই বিশাল ধনৰাশিৰ বাবে দেশজুৰি প্ৰশংসিত হৈছে খিলাড়ী অক্ষয় কুমাৰ। দেশৰ সংকটৰ সময়ত তেওঁ সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা এয়াই প্ৰথম নহয়।\nইয়াৰ পূৰ্বে অক্ষয়ে পুলৱামা শ্বহীদৰ পৰিয়াললৈ ৫কোটি, অসমৰ বানপানীত ২ কোটি, চেন্নাই বানত ১ কোটি, চিআপপিএফৰ পৰিয়াললৈ ১.০৮ কোটি,WCLলৈ ৫০ লাখ, HFTলৈ ১.৫কোটি টকা আৰু শেহতীয়াকৈ কৰ’ণাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিবলৈ চৰকাৰলৈ আগবঢ়ালে ২৫ কোটি টকা। কেৱল এয়াই নহয় অনেক সৰু-বৰ বিপদতো মানুহক সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহে অক্ষয় কুমাৰ।\nঅভিনেতাগৰাকীয়ে কৰ’ণা সংকটত ২৫ কোটি আগবঢ়োৱাৰ সিদ্ধান্ত লওতে অক্ষয়ৰ পত্নী টুইংকল খান্নাই সুধিছিল-ইমানখিনি টকা সঁচাকৈয়ে আপুনি দিব ওলাইছেনে?পাৰিব জানো? টুইংকলৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দি অক্ষয়ে কৈছিল-”মই যেতিয়া মোৰ অভিনয় যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিলো মোৰ একোৱেই নাছিল। শূন্য আছিলো।\nকিন্তু আজি মই সমাজক কিবা দিব পৰা অৱস্থাত যিহেতু আছো সেয়ে মই দিবই লাগিব আৰু পৰালৈকে দি যাম সেইসকলক যি অভাৱত আছে।” কেৱল অভিনয়ৰ কাৰণেই নহয় এনে মহানুভৱতা আৰু মানৱ দৰদী গুণৰ বাবেও জনসাধাৰণৰ হৃদয়ত সুকীয়াকৈ আসন ল’বলৈ সক্ষম হৈছে বলীউডৰ খিলাড়ী অক্ষয় কুমাৰ। তেওঁক এতিয়া অনুৰাগীয়ে নতুনকৈ নাম দিছে-দাতা কৰ্ণ।\n29-Mar-20 @ 13:54


সুখবৰ, ২০২০ ত চিকিৎসাখণ্ডত উপলদ্ধ হ'ব কেন্সাৰ ৰোগৰ প্ৰতিষেধক! - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nসুখবৰ, ২০২০ ত চিকিৎসাখণ্ডত উপলদ্ধ হ’ব কেন্সাৰ ৰোগৰ প্ৰতিষেধক!\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা\t Feb 2, 2019 ত\nডিজিটেল ডেস্কঃ কেন্সাৰ। এনেকুৱা এবিধ ৰোগ যি ৰোগে বহু পৰিয়াললৈ নমাই আনে অন্ধকাৰ। হাতত ধন থাকিলেও এই ৰোগৰ পৰা বাচিব পৰা কোনো পথ নাথাকে। অৱশ্যে কেন্সাৰৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত যদি চিকিৎসা কৰা হয় তেতিয়া এইক্ষেত্ৰত সকাহ পায় ৰোগীয়ে। কিন্তু শেষৰ স্তৰত এই ৰোগৰ পৰা উপশম পোৱাৰ কোনো বাট নাথাকে। কিন্তু শেহতীয়াকৈ এই ক্ষেত্ৰলৈ আহিছে এক সুখবৰ।\nইজৰাইলৰ ‘ডুবেট মু টা ট’ নামৰ প্ৰতিষ্ঠানটোৰ এদল বিজ্ঞানীয়ে আৱিষ্কাৰ কৰি উলিয়াইছে কেন্সাৰ ৰোগৰ প্ৰতিষেধক। ইতিমধ্যে এই প্ৰতিষেধক বিধৰ সন্দৰ্ভত কৰা পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰি শেষ পৰ্যায়ত উপনীত হৈছে বিজ্ঞানী দলটো। এই পৰীক্ষাত যদি সফল হয় তেন্তে ২০২০ তে বিশ্বৰ চিকিৎসাখণ্ডত পোনপ্ৰথম বাৰৰ বাবে উপলদ্ধ হ’ব এই যুগান্তকাৰী প্ৰতিষেধকবিধ,যাৰ জৰিয়তে শৰীৰৰ পৰা সম্পূৰ্ণ ৰূপে নিৰ্মূল কৰিব পৰা যাব কেন্সাৰ বীজাণুক।\nইজৰাইলৰ এখন স্থানীয় বাতৰি কাকতত প্ৰতিষ্ঠানটোৰ সঞ্চালক ড’ন এৰিডৰে জানিবলৈ দিয়ে যে – এই প্ৰতিষেধকবিধে কেন্সাৰ ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰথম দিনাই পৰাই প্ৰতিক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰিব। সঞ্চালক গৰাকীয়ে জনোৱা মতে কেন্সাৰৰ আনবোৰ ঔষধৰ তুলনাত এই প্ৰতিষেধক বিধ মূল্য হ’ব যথেষ্ট কম। উল্লেখ্য যে, নিগনিৰ দেহত এই প্ৰতিষেধক বিধ পৰীক্ষা কৰি ইতিমধ্যেই সফল হৈছে বিজ্ঞানী দলটো। ২০১৯ৰ মাজভাগত মানুহৰ শৰীৰত পৰীক্ষা কৰাৰ পাছতে এই প্ৰতিষেধক বিধৰ সন্দৰ্ভত চূড়ান্ত সিদ্ধান্ত ল’ব দলটোৱে।\nগোলাঘাটৰ সৰুপথাৰত ডাইনীৰ সন্দেহত এগৰাকী মহিলাক হত্যাৰ চেষ্টা\nতামিলনাডুত ভয়ংকৰ পথ দুৰ্ঘটনা, থিতাতে নিহত ৪ গৰাকী মহিলাৰ সৈতে মুঠ ৬জন লোক\nএতিয়া ভয় নাই! চোৰে বাহনত হাত দিলেই মোবাইলত আহিব এৰ্লাট, সবিশেষ…


কৃষকৰ আয় দুগুণ কৰিবলৈ: — Vikaspedia\nজঁছোৱা ডি কাষ্ট্ৰো হ’ল ক্ষুধাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়া ব্ৰাজিলৰ এজন পুষ্টি বিশেষজ্ঞ। তেওঁ ১৯৫২ চনত ‘জিয়’পলিটিক্স অব হাংগাৰ’ নামৰ যুগান্তকাৰী গ্ৰন্থখনত ক্ষুধা আৰু প্ৰজননৰ এক সমীকৰণ দাঙি ধৰিছিল। মালথুছে কৈছিল যে জনবিসফোৰণে খাদ্য সংকটৰ সৃষ্টি কৰে, কিন্তু ইয়াৰ বিপৰীতে কাষ্ট্ৰোৱে গ্ৰন্থখনৰ উল্লেখ কৰিছিল- বুভুক্ষু জনতাৰ প্ৰজনন ক্ষমতা অধিক হয়, ফলত ক্ষুধাৰ্ত দেশৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ প্ৰাবল্য অধিক। অৰ্থাৎ খাদ্য, বস্ত্ৰ আৰু বাসস্থানৰ দৰে মৌলিক প্ৰয়োজনীয়তাখিনিৰ অভাৱীসকলৰ মাজত প্ৰজননৰ মাত্ৰ অধিক হৈ সন্তানৰ সংখ্যা বাঢ়ি যায়। খাদ্যাভাৱত নতুন প্ৰজন্মটো শাৰীৰিক আৰু মানসিক দুই প্ৰকাৰে দুৰ্বল আৰু পংগু হৈ পৰে, যথা সময়ত সেইটো প্ৰজন্ম প্ৰাপ্তবয়স্ক হৈয়েই পুনৰ একেধৰণৰ আন এটা দু:সহ জীৱনচক্ৰ আৰম্ভ কৰে। এনেকৈ খৰতকীয়াকৈ আগবঢ়া জীৱনচক্ৰৰ সমান্তৰালকৈ জনসংখ্যাও দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পায়। ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত চালে দেখা পাওঁ- ১.২৫ শতাংশ বাৰ্ষিক জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰেৰে আৰু ৬৮.৮৯ বছৰ গড় আয়ুসেৰে ২০১৬ চনত ভাৰতৰ মুঠ জনসংখ্যা হৈছেগৈ ১৩৩.৬২ কোটি। দ্বেগৰ বিষয় এয়ে যে ২০২২ চনত ভাৰত পৃথিৱীৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছি জনসংখ্যাৰ দেশলৈ ৰূপান্তৰ হ’ব। জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ লগে লগে আৱাসৰ খাতিৰত কৃষিভূমিৰ পৰিমাণ দিনক দিনে হ্ৰাস হৈ গৈ আছে আৰু বৰ্দ্ধিত জনগনক খাদ্য সুৰক্ষা দিবলৈ নিম্নগামী কৃষিপথাৰৰ ওপৰত হেঁচা ক্ৰমান্বয়ে বাঢ়িবলৈ ধৰিছে। ইমান মানুহক খাদ্য যোগান ধৰিবলৈ আমাৰ দেশ সমৰ্থ হ’বনে?\nসত্তৰৰ দশকত ক্ষুধা নিবাৰণৰ হকে সেউজ বিপ্লৱৰ সূচনা হোৱাৰ সময়তে বহুল পৰিমাণে কৃত্ৰিম ৰাসায়নিক সাৰ আৰু কীটনাশক ব্যৱহাৰ হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত বিশ্বৰ বিদ্বৎ সমাজ কৃত্ৰিম ৰাসায়নিক দ্ৰব্যৰ অপকাৰিতাৰ বিষয়ে সজাগ হ’বলৈ ধৰিলে। অপকাৰী কীট-পতংগৰ বিষয়ে, কৃত্ৰিম ৰাসায়নিক দ্ৰব্যৰ অপকাৰিতাৰ বিষয়ে সজাগ হ’বলৈ ধৰিলে। অপকাৰী কীট-পতংগৰ বিষয়ে, কৃত্ৰিম কীটনাশক প্ৰয়োগৰ বিষয়ে জানিবলৈ আমি অলপ আগলৈ ঘূৰি যাব লাগিব। ছুইজাৰলেণ্ডৰ ৰসায়নবিদ পল হাৰমাল মূলাৰে ১৯৩৯ চনত ডি ডি টিৰ কীটনাশক তত্ত্ব আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ছোৱাত মেলেৰিয়া আৰু টাইফাছ ৰোগৰ বিৰুদ্ধে ডি ডি টি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। যুদ্ধক্ষেত্ৰত সৈনিকৰপৰা শিশুলৈ প্ৰত্যেকেই গাত পাউডাৰ সনাৰ দৰে ডি ডি টি ঘঁহি মহ-ডাঁহ আৰু ছাল ওকণিৰ আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা পৰিছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সমাপ্তিৰ পিছত কৃষিক্ষেত্ৰৰ কীট-পতংগ নিয়ন্ত্ৰণৰ নামত জধে-মধে ডি ডি টি ব্যৱহৃত হৈছিল। মানৱ সমাজৰ বাবে সুফলদায়ক এই কীটনাশকৰ চমৎকাৰী আৱিষ্কাৰৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৪৮ চনত মুলাৰক ন’বেল বঁটাৰে বিভূষিত কৰা হৈছিল যদিও ডি ডি টিৰ এই জয়যাত্ৰা বেছিদিন নিটিকিল। মানুহ লাহে লাহে ডি ডি টিৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা ক্ষতিকাৰক দিশ সম্পৰ্কে অৱগত হ’বলৈ ধৰিলে। ১৯৬২ চনত ২৭ ছেপ্টেম্বৰত প্ৰকাশিত মাৰ্কিন লেখিকা ৰাছেল কাৰ্চনৰ ‘ছাইলেন্ট স্প্ৰিং’ নামৰ গ্ৰন্থখনে সমগ্ৰ বিশ্বত খলকনি তোলে আৰু ১৯৭২ চনত মাৰ্কিন যুক্তৰাজ্যই মেলেৰিয়া নিয়ন্ত্ৰণৰ বাদে আন ক্ষেত্ৰত ডি ডি টিৰ ব্যৱহাৰ নিষিদ্ধ কৰে। সময়ৰ লগে লগে ৰসায়নবিদসকলৰ অহোৰাত্ৰ কষ্টৰ ফলস্বৰূপে বহুকেইটা কীটনাশক আৱিষ্কাৰ হয় আৰু এটা এটাকৈ কেইবাটিও নিষিদ্ধ হয়। আপোনাৰ মনতো হয়তো প্ৰশ্ন উদয় হ’ব যে ক্ষুদ্ৰকায় পোক-পতংগৰ দৰে অপকাৰী জীৱক নাশ কৰিব পৰা ডি ডি টিনো আমাৰ বাবে কেনেকৈ অনিষ্টকাৰী হ’ব পাৰে? ধৰক, এখন পথাৰৰ শস্যক আক্ৰমণকাৰী কীট-পতংগ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে ডি ডি টি প্ৰয়োগ কৰা হ’ল। এইটো কথা ঠিক যে প্ৰয়োগ কৰাৰ সময়ত কীটনাশকৰ বেছিভাগ অংশই ছিটিকি গৈ কাষৰ ঘাঁহ-বনত পৰিব। প্ৰকৃততে যিকোনো কীটনাশকৰ প্ৰায় ১ শতাংশ মানহে লক্ষ্যত, মানে অপকাৰী কীট-পতংগৰ দেহক স্পৰ্শ কৰিব পাৰে, বাকী সৰহ অংশই উপকাৰী পতংগকে ধৰি অন্যান্য জীৱক আক্ৰমণ কৰাৰ লগতে পৰিৱেশ প্ৰদূষিত কৰে। ফলত, সেই ঘাঁহনিত চৰি থকা গাই গৰুৱে প্ৰত্যক্ষভাৱে ডি ডি টি উদৰস্থ কৰিব। পৰ্যায়ক্ৰমে ডি ডি টি গৰুৰ তেজৰপৰা গাখীৰলৈ আৰু গৰুৰ গাখীৰ পান কৰাৰ পিছত মানুহৰ দেহত প্ৰৱেশ কৰিব, আকৌ মাতৃদুগ্ধৰ মাধ্যমেৰে নৱজাত শিশুও মাৰাত্মক ডি ডি টিৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিব। এনেদৰে গাখীৰৰপৰা প্ৰস্তুত হোৱা দৈ, ঘিউ, মাখনজাতীয় সামগ্ৰীসমূহত এই কীটনাশকৰ গাঢ়তা বাঢ়ি যায়। ভাৰতীয় পটভূমিত, সেউজ বিপ্লৱেৰে গোটেই দেশৰ দুৰ্ভিক্ষ নিবাৰণত নেতৃত্ব লোৱা পঞ্জাব-হাৰিয়ানাত জধে মধে কৃত্ৰিম ৰাসায়নিক দ্ৰব্যৰ অপব্যৱহাৰৰ ফলত মাটি-পানী-বায়ু কলো প্ৰদূষিত হৈ পৰিছে। পতংগ নিয়ন্ত্ৰণৰ অমোঘ অস্ত্ৰ ডি ডি টি কৃষিক্ষেত্ৰত কোন কাহানিবাই নিষিদ্ধ কৰাৰ পিছতো হাৰিয়ানাৰ সদ্যোজাত শিশুৱে এতিয়াও মাতৃদুগ্ধৰ লগত খাদ্য শৃংখলেৰে সোমাই পৰা এই কীটনাশক পান কৰে। এই দুখন ৰাজ্যৰ মাটি-পানী প্ৰদূষণমুক্ত কৰাৰ বাবে তেওঁলোকৰ চৰকাৰে ডেইৰী খণ্ডক গুৰুত্ব দি গোবৰেৰে কৃষি কৰাত প্ৰাধান্য দিছে।\nপৰিৱেশ প্ৰদূষণৰ অন্যতম কাৰক এই ৰাসায়নিক কীটনাশকবোৰে, ব্যৱহাৰৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত পতংগ নিয়ন্ত্ৰণত সফলতা দেখুৱালেও পৰৱৰ্তী সময়ত এইবোৰৰ সক্ৰিয়তা হ্ৰাস হৈ ফুটুকাৰ ফেনত পৰিণত হৈ পৰে। আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা হ’ল- অঞ্চল বিশেষে ভাৰতীয়সকলৰ খাদ্যাভ্যাস বেলেগ বেলেগ আৰু বেছিভাগ কৃষকৰ নিজস্ব খেতিমাটি তেনেই নগণ্য হোৱাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত কম কমকৈ ভিন ভিন খেতি সামান্যতম যান্ত্ৰিকীকৰণেৰে কৰাৰ ফলত এটা খেতি নষ্ট নহ’লে আন এটা খেতিৰে উৎপাদনে আমাক দুৰ্ভিক্ষমুক্ত কৰি ৰাখিবলৈ সক্ষম। মন কৰিবলগীয়া কথাটো হৈছে বিশালাকাৰ পথাৰত মাথোন একেটা খেতি কৰিলে, পোক-পতংগ, বেমাৰ-আজাৰৰৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ বৃদ্ধি পায় আৰু ইয়াৰ লগত সংগতি ৰাখি, কৃত্ৰিম ৰাসায়নিক দ্ৰব্য প্ৰয়োগৰ মাত্ৰা বঢ়াই গৈ থাকে আৰু এসময়ত কৃত্ৰিম ৰাসায়নিক দ্ৰব্যবোৰ অপকাৰী কীট-পতংগৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিক্ৰিয়াহীন হৈ পৰে। উদ্বেগৰ বিষয় এয়ে যে কৃষিভূমিত দেখা পোৱা ন ন অপকাৰী কীট-পতংগৰ বাবে মূলত: জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ লগতে নভবা-নিচিন্তাকৈ জধে-মধে প্ৰয়োগ কৰা কৃত্ৰিম ৰাসায়নিক পদাৰ্থই দায়ী। কেইবছৰমান আগেয়ে অসমলৈ আগমন ঘটা কপাহী পোকৰ আক্ৰমণৰপৰা অমিতাকে ধৰি কেইবাবিধো শস্যই নিস্তাৰ পোৱা নাই। বিলাহীৰ বাবে অত্যন্ত অনিষ্টকাৰী টুটা(Tuta absoluta)নামৰ চকৰীৰ অসমত এতিয়াও প্ৰৱেশ ঘটনা নাই যদিও ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত ইয়াৰ উপদ্ৰৱ আৰম্ভ হৈছে। ২০১৬ চনত অসমত শুঁৰপোকৰ তাণ্ডৱ হোৱাৰ সময়তে তামিলনাডুৰ নাৰিকল উদ্যান আৰু পঞ্জাব-হাৰিয়ানা-ৰাজস্থানৰ কপাহ খেতিত বগামাখি(Whitefly)ৰ উপদ্ৰৱ পৰিলক্ষিত হয়।\nআন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা হ’ল- দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ৰেপৰা কিছুমান দেশে শত্ৰুদেশৰ খেতিপথাৰকো আক্ৰমণৰ লক্ষ্য কৰি লোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে, বিশেষকৈ জাৰ্মানীয়ে কাগজৰ বাকচত ৫০-১০০টা ‘কলৰাড’ পটেট’ বিটল’ Isle of Wight ভৰাই দ্বীপৰ আলু খেতিত নিক্ষেপ কৰিছিল বুলি তথ্য পোৱা যায়। অপতৃণনাশকেৰে কৃষিভূমি বিনষ্ট কৰি শত্ৰু দমনৰ এক ক’লা ইতিহাস ইয়াত উল্লেখ কৰিব খুজিছোঁ। ১৯৫৬-৭৫ চনৰ ভিয়েটনাম যুদ্ধৰ মাজৰছোৱা সময়ত, উগ্ৰপন্থী সংগঠন ‘নেচনেল লিবাৰেচন ফ্ৰ্ন্ট’ক দমনৰ বাবে, মাৰ্কিন যুক্তৰাজ্যৰ পৃষ্ঠপোষকতাত দক্ষিণ ভিয়েটনামৰ ২০ হাজাৰ বৰ্গ কিলোমিটাৰ জংঘল আৰু দুহাজাৰ বৰ্গ কিলোমিটাৰ কৃষিভূমিত প্ৰায় ৫.৭৫ কোটি লিটাৰ এজেন্ট অৰেঞ্জ অপতৃণনাশক এৰোপ্লেনেৰে ছটিয়াই দিয়া হৈছিল। এজেন্ট অৰেঞ্জ হ’ল- সুমথিৰা বৰণীয়া ২,৪,৫-টি আৰু ২,৪-ডি নামৰ দুবিধ অপতৃণনাশকৰ মিশ্ৰণ। অত্যাধিক ৯মাত্ৰাত প্ৰয়োগ কৰা অপতৃণনাশকে যিকোনো তৃণজাতীয় শস্যক ধ্বংস কৰিব পাৰে। খেতিপথাৰত এজেন্ট অৰেঞ্জৰ প্ৰয়োগেৰে শস্য নষ্ট কৰি ভোকাৰ্ত শত্ৰুক হত্যা কৰাৰ লগতে ঘনঘোৰ অৰণ্যত লুকাই থকা শত্ৰুক সহজে দমনৰ পৰিকল্পনা কৰাৰ সময়ত মানৱ স্বাস্থ্যৰ প্ৰতি সৃষ্টি হ’ব পৰা ভাবুকিক আওকাণ কৰা হৈছিল। কিন্তু পৰৱৰ্তী সময়ত দেখা গ’ল এজেন্ট অৰেঞ্জৰ অবিবেচকী ব্যৱহাৰে কেইবাহাজাৰ নিৰপৰাধী মানুহক পংগু কৰাৰ উপৰি বহু হাজাৰ শিশু জন্মগত খুঁত লৈ ওপজিছিল। মাৰ্কিন যুক্তৰাজ্যৰ তত্ত্বাৱধানত আৰম্ভ হোৱা এই পৰিৱেশ বিধ্বংসী কাৰ্যক্ৰমণিকাৰ বাবে বিশ্বৰ বিদ্বৎ সমাজ অসস্তুষ্ট হৈ পৰে আৰু ১৯৬৭ চনত ১৭জন ন’বেল প্ৰাপক আৰু ৫ হাজাৰ অন্যান্য সচেতন ব্যক্তিয়ে এই ধ্বংসলীলা সমাপ্ত কৰিবৰ বাবে আহ্বান জনায়। ইতিহাসৰ এইবোৰ ঘটনাক উপেক্ষা কৰিব নোৱাৰি, কিয়নো সময়ে সময়ে ইতিহাসৰো পুনৰাবৃত্তি ঘটে।\nঅধিক শস্য উৎপাদনেৰে বৰ্দ্ধিত জনগনক খাদ্য সংকটৰপৰা মুক্তি দিবলৈ বহু সমস্যা আছে। কিন্তু, এই সকলো সমস্যা নেওচি অধিক ফচল লাভৰ বাবে আমি জৈৱ নিৰ্ভৰ ‘সমন্বিত পতংগ নিয়ন্ত্ৰণ ব্যৱস্থাপনা’(Integrated Pest Management বা চমুকৈ IPM)ৰ লগতে ‘ইক’লজিকেল ইঞ্জিনীয়াৰিং’(Ecological Engineering)ৰ সহায় ল’লে নিশ্চয়কৈ সুফল পাবলৈ সক্ষম হ’ম। কৃষিক্ষেত্ৰত পোক-পতংগ নিৰ্মূলৰ বাবে ১৯৬৭ চনৰপৰা বিশ্ব খাদ্য আৰু কৃষি সংস্থাই গুৰুত্ব নিৰ্মূলৰ বাবে ১৯৬৭ চনৰপৰা বিশ্ব খাদ্য আৰু কৃষি সংস্থাই গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা আই পি এমৰ মূল ভিত্তি হ’ল-পতংগ নিয়ন্ত্ৰণৰ বিভিন্ন কৌশলসমূহ যথাযথভাৱে ব্যৱহাৰ কৰি কৃত্ৰিম ৰাসায়নিকৰ ব্যৱহাৰ হ্ৰাস কৰা। অপকাৰী পতংগ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে শস্য পৰিচৰ্যা(ৰোগ বা পতংগৰ আক্ৰমণ প্ৰতিৰোধী বীজৰ ব্যৱহাৰ/সঠিক সময়ত পুলি ৰোপণ), যান্ত্ৰিক(পতংগৰ ডিম্ব বা পলু দেখা মাত্ৰেই নিধন/ফেৰমন ফান্দ বা আকাশ বাতি জ্বলাই পতংগ নিয়ন্ত্ৰণ), জৈৱিক(ট্ৰাইক’গ্ৰামা পৰজীৱীৰে অপকাৰী পতংগৰ ডিম্ব নিধান/পৰভোজী চৰাইৰদ্বাৰা পতংগ নিয়ন্ত্ৰণ), থলুৱা প্ৰযুক্তি কৌশল(বাঁহৰ জেং ধাননিৰ ওপৰেদি চোঁচৰাই চেলেকা পোক নিয়ন্ত্ৰণ) আদি নিয়ন্ত্ৰণ ব্যৱস্থাসমূহ নিৰ্দিষ্ট সময়ত ব্যৱহাৰ কৰাৰ পিছতো যদি অপকাৰী কীট-পতংগই অৰ্থনৈতিক ক্ষতিকাৰী সীমা(Economicg Threshold Level বা ETL-মানে পতংগনাশক ব্যৱহাৰৰ লক্ষ্ণণৰেখা)ত উপনীত হয়, তেতিয়াহে কৃত্ৰিম ৰাসায়নিক দ্ৰব্য সঠিক মাত্ৰাত ব্যৱহাৰৰ অনুমতি দিয়া হয়। ভাৰত চৰকাৰে ১৯৮৫ চনৰপৰা আই পি এমক চৰকাৰী যোজনাৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে। আমি এটা কথা মনত ৰখা প্ৰয়োজন যে যিকোনো পৰিৱেশতন্ত্ৰত অপকাৰী কীট-পতংগৰ সমান্তৰালকৈ এইবোৰক প্ৰাকৃতিকভাৱে ধ্বংসকাৰী কিছুমান জীৱও থাকে, যিবোৰ কৃষকৰ পৰম মিত্ৰ। আন নিয়ন্ত্ৰণ ব্যৱস্থাপনাৰ ফলাফল মানুহৰ তৎক্ষণাত দৃষ্টিগোচৰ নহয় বাবে সেইবোৰ প্ৰয়োগ নকৰি চিধাই কৃত্ৰিম ৰাসায়নিকৰ ব্যৱহাৰতহে কৃষকসকলে গুৰুত্ব দিয়ে। আমি সকলোৱে এতিয়া উপলব্ধি কৰিছোঁ যে কৃত্ৰিম ৰাসায়নিক দ্ৰব্যৰ অপপ্ৰয়োগে আমাৰ পৰিৱেশতন্ত্ৰৰ যথেষ্ঠ ক্ষতি কৰিছে। ৰাসায়নিক কীটনাশকৰ অবিবেচকী ব্যৱহাৰে অপকাৰীৰ লগতে মিত্ৰ পতংগবোৰকো ধ্বংসৰ গৰাহলৈ ঠেলি দিয়ে আৰু ৰাসায়নিক দৰৱৰ সক্ৰিয়তা হ্ৰাস হোৱাৰ পিছত অপকাৰী পতংগই ইহঁতৰ দমনকাৰী মিত্ৰ পতংগৰ অনুপস্থিতিত বেছিকৈ বাঢ়িবলৈ সুবিধা পায়। সেয়েহে জৈৱ-নিৰ্ভৰ আই পি এম-ত পৰজীৱী বা পৰভোজী জীৱক অধিক মাত্ৰাত ব্যৱহাৰেৰে, ৰাসায়নিকশূন্য কৃষি ব্যৱস্থাপনাত গুৰুত্ব দিয়া হয়। দ্বিতীয়তে, কম কমকৈ বেলেগ বেলেগ খেতি কৰিলে অপকাৰী পোক-পতংগক প্ৰাকৃতিকভাৱে দমন কৰি থকা মকৰা, জিঞা আদি জীৱবোৰৰ সক্ৰিয়তা বৃদ্ধিৰ ফলত এটোপালো ৰাসায়নিক দ্ৰব্য ব্যৱহাৰ নকৰাকৈয়ে শস্য ৰক্ষা কৰিব পৰা যায়। উদাহৰণস্বৰূপে, পোক-পতংগৰ বিকৰ্ষক উদ্ভিদৰ কেইটামান শাৰী মুখ্য খেতিৰ মাজে মাজে লগাব পাৰি। খেতিৰ চৌপাশে অতি স্পৰ্শকাতৰ গছ ৰুই পোক-পৰুৱাক তালৈ আকৰ্ষিত কৰি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি। জিঞা, গাগিনী, মকৰাই শস্যৰ অপকাৰী পোক-পতংগক খাদ্যৰ ৰূপত গ্ৰহণ কৰে, ফলত এই স্পৰ্শকাতৰ গছৰ ওপৰত অপকাৰীৰ লগতে উপকাৰী পতংগৰ উপস্থিতিও বাঢ়ে। এতিয়া ধৰক- বন্ধাকবিৰ প্ৰধান শত্ৰু ‘ডায়মণ্ড বেক মথ’ সৰিয়হৰ প্ৰতি বেছিকৈ আকৰ্ষিত হয়, গতিকে কবিৰ চাৰিওকাষে সৰিয়হ লগাই এই পোকক তালৈ আকৰ্ষিত কৰি, তাতেই নিয়ন্ত্ৰণৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিলে গোটেই খেতিডৰাক কৃত্ৰিম ৰাসায়নিক কীটনাশক ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ ৰক্ষা কৰিব পাৰি। সেইদৰে, বিলাহীৰ শত্ৰু ‘হেলিক’ভাৰ্পা আৰ্মিজেৰা’ নামৰ কীটৰপৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ বিলাহীডৰাৰ চাৰিওকাষে নাৰ্জীফুল প্ৰায় এপষেকমানৰ আগেয়ে লগাব লাগে। ইফালে, শস্যকৃমি আক্ৰান্ত অঞ্চলত খেতিৰ মাজে মাজে নাৰ্জিফুল ৰুব লাগে, কিয়নো এই ফুলৰ শিপাত শস্যকৃমিক নিয়ন্ত্ৰ্ণ কৰিব পৰা ৰসায়ন থাকে। আনহাতে, নহৰু, পিঁয়াজ, পদিনা আদি উদ্ভিদবোৰে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ কীট-পতংগক বিকৰ্ষণ কৰে। এইদৰে মূল খেতিৰ লগত অন্যান্য স্পৰ্শকাতৰ বা বিকৰ্ষক উদ্ভিদ উচিত পৰিকল্পনাৰে কৰ্ষণৰ দ্বাৰা পোক-পতংগ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি। ইয়াক ‘ইক’লজিকেল ইঞ্জিনীয়াৰিং’ বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ ফল ততাতৈয়াকৈ দেখা পোৱা নাযায় যদিও ক্ষুধাৰ্ত জনতাক খাদ্য যোগান ধৰিবলৈ এই পদ্ধতি দুটি নিশ্চয়কৈ সমৰ্থৱান।\nলেখক:ৰুদ্ৰ নাৰায়ণ বৰকাকতি(দৈনিক অসম)


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - मई 12\n১ সামুয়েল 26:1-25\n1. পাছত জীফীয়াসকলে গিবিয়াত থকা চৌলৰ ওচৰলৈ গ’ল আৰু ক’লে, “দায়ুদ জানো মৰুপ্ৰান্তৰ সন্মুখত থকা হখীলা পাহাৰত লুকাই থকা নাই?”\n2. তেতিয়া চৌল উঠিল আৰু জীফৰ মৰুপ্ৰান্তলৈ নামি গ’ল। তাতে তেওঁ ইস্ৰায়েলৰ তিনি হাজাৰ মনোনীত লোকক লগত ল’লে আৰু জীফৰ মৰুপ্ৰান্তলৈ দায়ূদক বিচাৰি গ’ল।\n3. চৌলে হখীলা পাহাৰত ছাউনি পাতিলে, সেয়া মৰুপ্ৰান্তৰ পথৰ দাতিত আছিল। কিন্তু দায়ুদ মৰুপ্ৰান্তত আছিল, তেওঁ দেখিলে যে চৌলে তেওঁক বিচাৰি মৰুপ্ৰান্তলৈ আহিছে।\n4. তেতিয়া তালৈ দায়ুদে চোৰাং-চোৱা পঠিয়ালে আৰু চৌল যে নিশ্চয়ে আহিছে, সেই বিষয়ে জানিব বিচাৰিলে।\n5. পাছত দায়ুদ উঠিল আৰু চৌলে ছাউনি পতা ঠাইলৈ গ’ল। তেওঁ চৌল আৰু তেওঁৰ সেনাপতি নেৰৰ পুত্ৰ অবনেৰৰ শোৱা ঠাই চালে; তেতিয়া চৌল ছাউনিৰ ভিতৰত শুই আছিল আৰু লোকসকল ছাউনিৰ চাৰিওফালে শুই আছিল।\n6. তাতে দায়ূদে হিত্তীয়া অহীমেলক আৰু চৰূয়াৰ পুত্ৰ যোৱাবৰ ভায়েক অবীচয়ক ক’লে, “চৌলৰ ছাউনিৰ ওচৰলৈ মোৰ লগত কোন যাব?” অবীচয়ে ক’লে, “আপোনাৰ লগত মই যাম।”\n7. সেয়ে দায়ুদ আৰু অবীচয়ে সেই ৰাতি সেনাসকলৰ ওচৰলৈ গৈ দেখিলে যে, চৌল ছাউনিৰ ভিতৰত শুই আছে আৰু তেওঁৰ মূৰ-শিতানৰ ওচৰত তেওঁৰ যাঠী মাটিত খোঁচ মাৰি থোৱা আছে। অবনেৰ আৰু তেওঁৰ সেনাসকলে তেওঁৰ চাৰিওফালে শুই আছিল।\n8. তেতিয়া অবীচয়ে দায়ূদক ক’লে, “আজি ঈশ্বৰে আপোনাৰ শত্ৰুক আপোনাৰ হাতত সমৰ্পণ কৰিছে, এতিয়া যাঠীৰে তেওঁক একেবাৰে মাটিয়ে সৈতে শালিবলৈ মোক অনুমতি দিয়ক; মই তেওঁক দ্ধিতীয়বাৰ আঘাত নকৰোঁ।”\n9. দায়ূদে অবীচয়ক ক’লে, “তেওঁক বিনষ্ট নকৰিবা; কাৰণ যিহোৱাৰ অভিষিক্ত জনৰ বিৰুদ্ধে হাত দাঙি কোনো নিৰপৰাধী হৈ থাকিব নোৱাৰে?”\n10. দায়ূদে পুনৰ ক’লে, “যিহোৱাৰ জীৱনৰ শপত, তেওঁক যিহোৱাই আঘাত কৰিব, বা তেওঁৰ অন্তিম কাল আহিলে তেওঁ নিজে মৰিব, নাইবা তেওঁ ৰণলৈ গৈ তাতেই বিনষ্ট হ’ব।\n11. মই যে যিহোৱাৰ অভিষিক্ত জনৰ বিৰুদ্ধে হাত দাঙিম, যিহোৱাই মোৰ পৰা এনে কাৰ্য দূৰ কৰক; কিন্তু মই বিনয় কৰোঁ, তুমি এতিয়া গৈ, তেওঁৰ মূৰ-শিতানৰ ওচৰত থকা যাঠি আৰু জলপাত্ৰটো লৈ আহাঁ, তাৰ পাছত আমি গুচি যাম।”\n12. এইদৰে দায়ূদে চৌলৰ মূৰ-শিতানৰ ওচৰৰ পৰা সেই যাঠি আৰু জলপাত্ৰটো লৈ আতৰি আহিল, কিন্তু কোনেও তাক নেদেখিলে আৰু নাজানিলে। তেতিয়া কোনেও সাৰ নাপালে; কিয়নো সকলোৱেই নিদ্ৰিত আছিল, কাৰণ যিহোৱাই তেওঁলোকক ঘোৰ নিদ্ৰাত পেলাইছিল।\n13. পাছত দায়ুদ আনফালে গ’ল আৰু পৰ্ব্বতৰ টিঙলৈ উঠি গ’ল; তেওঁলোকৰ মাজত বৰ বহল ঠাই আছিল।\n14. তেতিয়া দায়ূদে লোকসকলক আৰু নেৰৰ পুত্ৰ অবনেৰক মাতি ৰিঙিয়াই ক’লে, হে অবনেৰ, তুমি জানো উত্তৰ নিদিয়া? তাতে অবনেৰে উত্তৰ দি ক’লে, “ৰজালৈ চিঞৰি কোৱা তুমি কোন?”\n15. পাছত দায়ুদে অবনেৰক কলে, “তুমি জানো বীৰ নোহোৱা? ইস্ৰায়েলৰ মাজত তোমাৰ নিচিনা কোন আছে? তেনেহলে তুমি নিজ প্ৰভু ৰজাক কিয় ক্ষমা নকৰিবা? কিয়নো চোৱা, তোমাৰ প্ৰভু ৰজাক ধ্বংস কৰিবলৈ লোকসকলৰ মাজত কোনোবা এজন সোমাইছিল।\n16. তুমি ভাল কৰ্ম কৰা নাই। যিহোৱাৰ জীৱনৰ শপত, তোমালোক প্ৰাণণ্ডৰ যোগ্য; কিয়নো তোমালোকে যিহোৱাৰ অভিষিক্ত তোমালোকৰ প্ৰভুক ৰক্ষা কৰা নাই। আৰু তুমি এতিয়া চোৱা, ৰজাৰ মূৰ-শিতানৰ ওচৰত থকা বৰছা আৰু জলপাত্ৰ ক’ত আছে?\n17. তেতিয়া চৌলে দায়ুদৰ মাত বুজি পাই ক’লে, “হে মোৰ বোপা দায়ুদ, এয়ে তোমাৰ মাত নে?” তাতে দায়ুদে ক’লে, “হয় প্ৰভু মহাৰাজ, মোৰ মাত।”\n18. তেওঁ পুনৰ ক’লে, “মোৰ প্ৰভুৱে আপোনাৰ দাসৰ পাছে পাছে কিন্তু খেদি আহিছে? মই নো কি কৰিলোঁ? আৰু মোৰ হাতত বা কি অনিষ্ট আছে?\n19. এই হেতুকে বিনয় কৰোঁ, মোৰ প্ৰভু মহাৰাজে আপোনাৰ দাসৰ কথা শুনক। যদি যিহোৱাই মোৰ বিৰুদ্ধে আপোনাক উদগাই থাকে, তেন্তে তেওঁ নৈবেদ্যৰ ঘ্ৰাণ গ্ৰহণ কৰক; কিন্তু যদি মানুহৰ সন্তান সকলেহে তাক কৰে, তেন্তে সিহঁত যিহোৱাৰ সাক্ষাতে শাপগ্ৰস্ত হওঁক; কিয়নো মই যেন যিহোৱাৰ আধিপত্যৰ ভগী নহ’ম, এই কাৰণে সিহঁতে অন্য দেৱতাবোৰৰ আৰাধনা কৰাগৈ বুলি মোক আজি বাহিৰ কৰি খেদিলে।\n20. এই হেতুকে এতিয়া যিহোৱাৰ অসাক্ষাতে মোৰ তেজ ভুমিত নপৰক; কিয়নো পৰ্ব্বতত কইৰা চৰাইৰ পাছত খেদি ফুৰা চিকাৰীৰ নিচিনাকৈ, ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই এটি কুকুৰচিটিকাক বিচাৰি ওলাই আহিছে।”\n21. তাতে চৌলে ক’লে, “মই পাপ কৰিলোঁ। হে মোৰ বোপা দায়ুদ, তুমি উভটি আহাঁ; মই তোমাক পুনৰ হিংসা নকৰোঁ; কিয়নো আজি মোৰ প্ৰাণ তোমাৰ দৃষ্টিত মহামূল্যৱান হ’ল; চোৱা, মই অজ্ঞানৰ কৰ্ম কৰিলোঁ আৰু অতিশয় ভুলত পৰিলোঁ।”\n22. পাছত দায়ূদে উত্তৰ দিলে, “হে মহাৰাজ, যাঠিডাল চাওক; আৰু ডেকাসকলৰ কোনো এজনে আহি ইয়াক লৈ যাওক।\n23. যিহোৱাই প্ৰতিজনক তাৰ ধাৰ্মিকতা আৰু বিশ্বস্ততা অনুসাৰে প্ৰতিফল দিব; কিয়নো যিহোৱাই আজি আপোনাক মোৰ হাতত শোধাই দিছিল, কিন্তু মই যিহোৱাৰ অভিষিক্ত জনৰ বিৰুদ্ধে হাত দাঙিবলৈ সন্মত নহ’লো।\n24. এই হেতুকে চাওক, আজি যেনেকৈ মোৰ সাক্ষাতে আপোনাৰ প্ৰাণ মহামূল্যৱান হ’ল, তেনেকৈ যিহোৱাৰ সাক্ষাতে মোৰ প্ৰাণো মহামূল্যৱান হওক, আৰু তেওঁ সকলো সঙ্কটৰ পৰা মোক উদ্ধাৰ কৰক।”\n25. পাছত চৌলে দায়ূদক ক’লে, “হে মোৰ বোপা দায়ুদ, তুমি ধন্য; তুমি অৱশ্যে মহৎ কৰ্ম কৰিবা, আৰু কৃতকাৰ্যও হ’বা।” পাছত দায়ূদে নিজ বাটেদি গুচি গ’ল, আৰু চৌলো তেওঁৰ ঠাইলৈ উভটি গ’ল।\n১ সামুয়েল 27:1-12\n1. পাছত দায়ূদে মনতে ভাবিলে, ‘মই এতিয়া কোনো এদিন চৌলৰ হাতত বিনষ্ট হ’ম। পলেষ্টীয়াসকলৰ দেশলৈ পলাই যোৱাৰ বাহিৰে, মোৰ আন কোনো উপায় নাই; তালৈ গ’লে চৌলে ইস্ৰায়েলৰ সকলো অঞ্চলত মোক বিচাৰিবলৈ ক্ষান্ত হ’ব, আৰু মই তেওঁৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা পাম’।\n2. এই কাৰণে দায়ুদ উঠিল আৰু নিজৰ ছশ লোকক লগত লৈ মায়োকৰ পুত্ৰ গাতৰ ৰজা আখীচৰ ওচৰলৈ গ’ল।\n3. দায়ূদে গাতত আখীচৰ সৈতে বাস কৰিবলৈ ল’লে, তেওঁ আৰু তেওঁৰ লোকসকলে নিজ নিজ পৰিয়ালে সৈতে তাতে বাস কৰিলে। বিশেষকৈ দায়ুদ আৰু তেওঁৰ ভার্যা যিজ্ৰিয়েলীয়া অহীনোৱম আৰু মৃত নাবলৰ তিৰোতা কৰ্মিলীয়া অবীগল তেওঁৰ সৈতে তাতে প্ৰবাস কৰিলে।\n4. পাছত চৌলে দায়ুদ পলাই যোৱাৰ খবৰ শুনিলে আৰু তেওঁক বিচাৰি নুফুৰিলে।\n5. তাৰ পাছত দায়ূদে আখীচক ক’লে, “মই যদি আপোনাৰ দৃষ্টিত অনুগ্ৰহপ্ৰাপ্ত হৈছোঁ, তেনেহলে দেশৰ নগৰবোৰৰ মাজৰ কোনো এখন নগৰত মোক থকিবলৈ ঠাই দিয়ক; কিয়নো আপোনাৰ এই দাসে আপোনাৰ লগত ৰাজধানীত কিয় বসতি কৰিব?”\n6. তাতে আখীচে সেইদিনা চিক্লগ নগৰ তেওঁক দিলে; সেয়ে আজিলৈকে চিক্লগ যিহূদাৰ ৰজাসকলৰ অধিকাৰত আছে।\n7. দায়ূদে পলেষ্টীয়াসকলৰ দেশত সম্পূৰ্ণ এবছৰ চাৰি মাহ বাস কৰিলে।\n8. সেই সময়ত দায়ুদ আৰু তেওঁৰ লোকসকলে গৈ, গচুৰীয়া, গিৰ্জীয়া, আৰু অমালেকীয়া লোকসকলক আক্ৰমণ কৰিবলৈ গৈছিল; কিয়নো এই লোকসকলে অতীতত চূৰৰ পৰা মিচৰ দেশলৈকে বাস কৰি আছিল।\n9. দায়ূদে সেই দেশত থকা লোকসকলক আক্ৰমণ কৰিলে আৰু তেওঁলোকৰ পুৰুষ-মহিলা কাকো জীয়াই নাৰাখিলে। তাৰ পৰা সকলো মেৰ-ছাগ, গৰু, গাধ, উট, আৰু কাপোৰ আদি লৈ আখীচৰ ওচৰলৈ উভতি আহিল।\n10. তাতে আখীচে ক’লে, “আজি তোমালোকে কাৰ বিৰুদ্ধে আক্রমণ কৰিছিলা?” তেতিয়া দায়ূদে উত্তৰ দি ক’লে, “যিহূদাৰ দক্ষিণ অঞ্চলৰ বিৰুদ্ধে,” বা “কেনীয়া সকলৰ দক্ষিণ অঞ্চলৰ বিৰুদ্ধে,” বা “যিৰহমেলীয়া সকলৰ দক্ষিণ অঞ্চলৰ বিৰুদ্ধে।”\n11. কিন্তু ‘দায়ূদে আমাৰ বিৰুদ্ধে এনে কৰ্ম কৰিলে’ এইদৰে সিহঁতে ক’ব পাৰে বুলি ভাবি, দায়ূদে কোনো পুৰুষ বা মহিলাক গাতলৈ আনিবৰ বাবে জীয়াই নাৰাখিলে। তেওঁ পলেষ্টীয়াসকলৰ দেশত বাস কৰা গোটেই কালত এইদৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।\n12. আখীচে দায়ূদক বিশ্বাস কৰিছিল আৰু কৈছিল, “তেওঁ নিজ জাতি ইস্ৰায়েলৰ আগত নিজকে অতি ঘিণলগীয়া কৰিছে, গতিকে তেওঁ সদায় মোৰ দাস হৈ থাকিব।”\n6. ঈশ্বৰে নিজৰ পবিত্র ঠাইত ক’লে, “মই উল্লাস কৰিম; মই চিখিম ভাগ বাঁটি দিম, আৰু চুক্কোতৰ উপত্যকা জুখি দিম।\n7. গিলিয়দ মোৰেই আৰু মনচিও মোৰেই; ইফ্ৰয়িম মোৰ শিৰোৰক্ষক; যিহূদা মোৰ বিচাৰ-দণ্ড;\n8. মোৱাব মোৰ প্ৰক্ষালন-পাত্ৰ; মই ইদোমলৈ মোৰ জোতা দলিয়াই দিম; হে দেশ, তুমি জয়ধ্বনি কৰা ।”\n9. কোনে মোক সেই দৃঢ় নগৰৰ ভিতৰলৈ লৈ যাব? কোনে মোক ইদোমলৈ লৈ যাব?”\n10. হে ঈশ্বৰ, তুমি আমাক ত্যাগ কৰা নাই নে? হে’ ঈশ্বৰ, তুমিতো আমাৰ সৈন্য সমূহৰ লগত যুদ্ধলৈ নোযোৱা।\n11. শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে আমাক সহায় কৰা; কিয়নো মানুহৰ সহায় বৃথা।\n12. ঈশ্বৰৰ সহায়ৰ দ্বাৰাইহে আমি জয়জয়কাৰ হ’ম; কিয়নো তেৱেঁই আমাৰ শত্ৰুবোৰক বিদ্রুপ কৰিব।\n4. যিহোৱাই সেই উদ্দেশ্যে সকলোকে সৃষ্টি কৰিলে; এনে কি, তেওঁ দুষ্টলোককো দুৰ্দ্দশা-দিনৰ বাবে সৃষ্টি কৰিলে।\n5. অহংকাৰী হৃদয়ৰ প্ৰত্যেক লোকক যিহোৱাই ঘিণ কৰে; যদিও তেওঁলোকে হাতত ধৰাধৰিকৈ থাকে, তথাপিও তেওঁলোকে দণ্ড নোপোৱাকৈ নাথাকিব।\n1. তিন দিনৰ দিনা গালীল প্ৰদেশৰ কান্না নগৰত এখন বিয়া হৈছিল আৰু যীচুৰ মাক তাত আছিল।\n2. সেই বিয়ালৈ যীচু আৰু তেওঁৰ শিষ্য সকলকো নিমন্ত্ৰণ কৰা হৈছিল।\n3. পাছত যেতিয়া দ্ৰাক্ষাৰস শেষ হৈ আহিল, তেতিয়া যীচুৰ মাকে আহি যীচুক ক’লে, “তেওঁলোকৰ দ্ৰাক্ষাৰস শেষ হ’ল।”\n4. যীচুৱে তেওঁক ক’লে, “হে নাৰী, এই কথাত মোৰ সৈতে কি কাম? মোৰ এতিয়াও সময় হোৱা নাই।”\n5. তেওঁৰ মাকে দাস সকলক ক’লে, “এওঁ তোমালোকক যিহকে কয়, তাকে কৰিবাহঁক।”\n6. সেই ঠাইতে ইহুদী সকলৰ ৰীতি অনুসাৰে শুচি হবৰ কাৰণে পাথৰৰ ছয়টা পানী থোৱা শিলৰ পাত্র আছিল। সেইবোৰৰ প্রত্যেকতে প্ৰায় আশীৰ পৰা এশ বিশ লিটাৰ পানী ধৰে।\n7. যীচুৱে দাসবোৰক ক’লে, “এই পাত্রকেইটাত পানী ভৰাই দিয়া।” দাসবোৰে তেতিয়া সেই পাত্রকেইটাৰ কাণলৈকে পূৰ্ণ কৰি পানী ভৰাই দিলে।\n8. তাৰ পাছত যীচুৱে সিহঁতক ক’লে, “এতিয়া তাৰ পৰা অলপ উলিয়াই ভোজৰ অধিকাৰীৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱা।” তাতে দাসবোৰে সেইদৰে কৰিলে।\n9. ভোজৰ অধিকাৰীয়ে পানীৰ পৰা হোৱা সেই দ্ৰাক্ষাৰস চাকি চালে; কিন্তু সেই ৰস ক’ৰ পৰা আহিল, তেওঁ নাজানিলে। যি দাসবোৰে পানী তুলিছিল, সিহঁতেহে জানিলে। তেতিয়া ভোজৰ অধিকাৰীয়ে দৰাক মাতি ক’লে,\n10. “সাধাৰণতে সকলো মানুহে প্রথমে উত্তম দ্ৰাক্ষাৰস পৰিবেশন কৰে আৰু অতিথি সকলে সেয়া ইচ্ছামতে খোৱাৰ পাছত, তেওঁলোকক আগতকৈ নিম্নমানৰ দ্রাক্ষাৰস পৰিবেশন কৰে। কিন্তু তোমালোকে হ’লে এতিয়ালৈকে উত্তম দ্ৰাক্ষাৰস ৰাখি থৈছা।”\n11. গালীল প্ৰদেশৰ কান্না নগৰত এই প্রথম আচৰিত চিনৰ কার্য কৰি যীচুৱে নিজৰ মহিমা প্রকাশ কৰিলে। তাতে তেওঁৰ শিষ্য সকলে তেওঁৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰিলে।\n12. তাৰ পাছত যীচুৱে তেওঁৰ মাক, ভায়েকহঁত আৰু শিষ্য সকলৰ সৈতে কফৰনাহূমলৈ গ’ল আৰু তাতে তেওঁলোক কিছুদিন থাকিল।\n13. ইহুদী সকলৰ নিস্তাৰ-পৰ্ব পালনৰ সময় ওচৰ হোৱাত যীচু যিৰূচালেমলৈ গ’ল।\n14. তেওঁ তাত গৈ দেখিলে যে মন্দিৰৰ মাজত লোক সকলে ষাঁড়-গৰু, মেৰ, কপৌ চৰাই বেচি আছে আৰু ধন সলোৱা লোক সকলো তাত বহি আছে।\n15. তেতিয়া তেওঁ কিছুমান ৰছীৰে এডাল চাবুক বনাই ললে আৰু সেইডালেৰে ষাঁড়-গৰু, মেৰবোৰেৰে সৈতে সকলোকে মন্দিৰৰ পৰা খেদাই দিলে, আৰু ধন সলোৱা সকলৰ টকা-পইচা সকলো বাকি দি সিহঁতৰ মেজবোৰ লুটিয়াই পেলালে।\n16. যি সকলে পাৰচৰাই বেচিছিল, তেওঁলোকক ক’লে, “ইয়াৰ পৰা এইবোৰ লৈ যোৱা! মোৰ পিতৃৰ গৃহক ব্যৱসায়ৰ গৃহ নকৰিবা।”\n17. ইয়াতে শাস্ত্রত লিখা এই কথা তেওঁৰ শিষ্য সকলৰ মনত পৰিল: “তোমাৰ গৃহৰ প্রতি মোৰ আগ্ৰহে মোক গ্ৰাস কৰিব।”\n18. তেতিয়া ইহুদী নেতা সকলে যীচুক সুধিলে, “এইবোৰ আচৰিত কাৰ্য কৰিবলৈ তুমি যে অধিকাৰ পাইছা, তাৰে কি প্রমাণ তুমি আমাক দেখুৱাব পাৰিবা?”\n19. যীচুৱে তেওঁলোকক ক’লে, “তোমালোকে এই মন্দিৰ ভাঙি পেলোৱা, মই তিনি দিনত তাক তুলি ধৰিম।”\n20. তেতিয়া ইহুদী সকলে ক’লে, “এই মন্দিৰ নির্ম্মাণ কৰোঁতে ছয়চল্লিশ বছৰ লাগিছিল আৰু তুমি তাক তিন দিনতে তুলিবা নে?”\n21. কিন্তু যীচুৱে মন্দিৰ বুলি নিজৰ দেহ-মন্দিৰৰ বিষয়লৈহে সেই কথা কৈছিল।\n22. সেয়ে, পাছত যেতিয়া যীচুক মৃত লোকৰ মাজৰ পৰা তোলা হ’ল, তেতিয়া তেওঁৰ শিষ্য সকলৰ মনত পৰিল যে তেওঁ এই কথাই কৈছিল। তেতিয়া তেওঁলোকে ধৰ্মশাস্ত্ৰৰ কথাত আৰু যীচুৰ এই কথাত বিশ্বাস কৰিলে।\n23. নিস্তাৰ-পৰ্বৰ সময়ত যিৰূচালেমত থাকোতে যীচুৱে যিবোৰ আচৰিত কাম কৰি চিন দেখুৱালে, সেইবোৰ দেখি বহু মানুহে তেওঁৰ নামত বিশ্বাস কৰিলে।\n24. কিন্তু যীচুৱে হ’লে তেওঁলোকৰ ওপৰত নিজে কোনো বিশ্বাস স্থাপন নকৰিলে, কাৰণ তেওঁ সকলো লোককে জানিছিল।\n25. মানুহৰ সম্পর্কে কোনো লোকৰ সাক্ষ্যৰ প্ৰয়োজন তেওঁৰ নাছিল; কিয়নো মানুহৰ অন্তৰত কি আছে, তেওঁ নিজে তাক জানিছিল।


এক মিনিটৰ গল্প-বিড়ম্বনা -ৰীতা গোৱালা\nHomeএক মিনিটৰ গল্প\nডায়েৰীৰ পৃষ্ঠা লুটিয়াই -( ১ )\nচাৰিওফালে সেউজীয়া চাহ গছ । মাজে মাজে মালাত মণি গুঁঠাৰ দৰে শ্ৰমিকৰ ঘৰবোৰ । বাগিচাখনৰ সোঁ-মাজতে শ্ৰমিকৰ সন্তান পঢ়িবলৈ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়খন । এইকেইদিন বিদ্যালয়খনত বছৰেকীয়া পৰীক্ষা চলি আছে । আজি ফুলমনি বাইদেৱে পাঁচোটা শ্ৰেণীত অকলে পাছবেলাৰ প্ৰশ্ন কাকতবোৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত বিলাই দিলে । বিদ্যালয়খনত ২০০ গৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত মাত্ৰ দুজনহে শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰী আছে । তাতে আকৌ আজি বাগিচাত দৰমহা আৰু ৰেচনৰ দিন । সেয়ে ৰমেন চাৰ আজি বিদ্যালয়লৈ আহিছে যদিও পুৱাৰে পৰা শ্ৰমিকৰ ৰেচন কাৰ্ড লিখাত ব্যস্ত হৈ আছে । বাইদেৱে অকলেই সকলো শ্ৰেণীৰ পৰীক্ষা ল'বলগীয়া হৈছে । তেখেতে পঞ্চম শ্ৰেণীৰ শেষৰ বেঞ্চ দুখনলৈ চাই ক'লে-"তোমালোকে বৰ লাহে-লাহে লিখিছা । অলপ সোনকালে লিখিবলৈ চেষ্টা কৰা ।" ঠিক সেই সময়তে ক্ৰিং ক্ৰিং চাইকেলৰ বেল বজোৱা শুনিবলৈ পালে । বাইদেৱে খিৰিকিৰে জুমি চাই দেখে যে বাগান অফিচৰ চকীদাৰ বিৰবলে তেওঁক মাতিছে । বাইদেউ আগবাঢ়ি গ'ল -\n: বাইদেউ ৰমেন চাৰেৰ ৰেচন কাৰ্ড লিখা হলেক ন ? বড় চাহেব পুছতে ৰহে । জলদি কৰতে বলছে । ৰেচনটা জলদা-জলদি দিতে বলছে । আইজ তলপেৰ দিন ত । আৰ বাইদেউ তদেৰকেও তলপ দিতেলে আইজ জলদি হাঁকাছে । আইজ বলে বহুত কেজলী কাম কৰা মানুষ আছে ।\n: কিন্তু বিৰবল আইজ ত ছানাদেৰ বছৰেকীয়া পৰীক্ষা হছে । কি ৰকম ন জলদি যাতে পাৰব ! ঐ যে লাচ দিগে বঠে আছে ছানাৰা । অৰা ত বহুত লাহে লাহে লিখে । স্কূলেই নাই আচে । অকল পৰীক্ষা দিতেলে হে আচে ।\n: হঁ বাইদেউ । হামি জানি অদেৰ বাত । অৰা ত ছানা খেলাতে যায় বাগানে । এদেৰ ন কি দষ । মাই-বাপৰাই নাই চচে ।\n: ছানা খেলা ঘৰটামেও ভাল ব্যৱস্থা থাকলে কন' একটা হতলে । বাগানেৰ ইউনিয়নটাতো অলপ মন দিতে লাগে এই সবে ।\n: কাকে কি বলবি বাইদেউ । সব ত বড় চাহাবেৰ চখ দেখলেই কাঁপে । কখন কখন ইৰকম লাগে চাহাবদেৰ সুবিধাৰ খাতিৰেই যেন ইউনিয়নটা হামৰা বানাই ৰাখেছি । বেড়েই দুখ লাগে জানি ।\nৰমেন চাৰে ৰেচন কাৰ্ডবোৰ সামৰি সামৰি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক ভাল ধৰণে পৰীক্ষাত লিখিবলৈ কৈ চকীদাৰক উদ্দেশ্যি ক'লে -\n: চল চল বিৰবল দা । নহ'লে ৰাচন দিতেলে হামাৰ বহুত দেৰি হৈ যাবেক ।\n: বাইদেউ তুই ভী জলদি আচবি । না হ'লে যাৱা তলপেৰ দিনটাৰ বাত মনে আছে ন । তলপ দিতেলে তুই যে অলপ দেৰিলে অফিচ পঁহচে ৰহি । বড় চাহাবে অফিচেৰ দুৱাৰ মুখেই তকে ছেকেকৰে কি ৰকম কঠুৱাল কঠুৱাল বাত বলতে ৰহে । হামাকে বহুত দুখ লাগতে ৰহে বাইদেউ । বেটি ছানাটাকেও নাই ছাড়ে অৰা ।\nচকীদাৰজনৰ চাইকেলত উঠি ৰমেন চাৰ অফিচমুখে ৰাওনা হ'ল । ফুলমনি বাইদেউ একে ঠাইতে শিলৰ মূৰ্তিৰ দৰে থিয় হৈ ভাৱিবলৈ ধৰিলে - হয় , যোৱাটো দৰমহাৰ দিনটোত তেওঁৰ সামান্য পলম হওঁতে চাহাবে বৰ ককৰ্থনা কৰিছিল । অফিচৰ দুৱাৰ মুখতে যমৰ দৰে ৰৈ আছিল তেওঁৰ বাবে । "কোম্পানীয়ে দৰমহা দিয়ে যেতিয়া এদিন হ'লেও কোম্পানীৰ কাম কৰিবই লাগিব" বুলি ডিঙিৰ সিৰ ছিঙি যোৱাকে চিয়ঁৰি চিয়ঁৰি তেওঁক এক প্ৰকাৰৰ গালিয়েই পাৰিছিল । বাইদেউ অবাক হৈছিল । তাৰ মানে তেওঁ অতদিনে কোম্পানীৰ কাম কৰা নাছিল নেকি ? তেওঁ ভাৱি একো পাৰাপাৰ পোৱা নাছিল । তেওঁ চলচলীয়া চকুৰে চাহাবৰ ফালে চাইছিল । চাহাবৰ অঙঠাৰ দৰে ৰঙা চকু দুটিৰে অগ্নি বৰষি তেওঁক যেন জ্বলাই হে মাৰিব । বাইদেউৰো খং উঠি আহিছিল । এই যেন চিলনীৰ দৰে উৰি গৈ চাহাবৰ চকু দুটি কাঢ়ি আনি গুটি খেলিলেহে মনটোৱে শান্তি পাব । তেনে অনুভৱ হৈছিল তেওঁৰ । কিন্তু তাকো যে কৰিব নোৱাৰে । এক অজান শিকলিৰে তেওঁৰ হাত-ভৰিবোৰ কটকটীয়াকৈ বান্ধি থোৱা যেন অনুভৱ হৈছিল । তেওঁ চাহাবৰ খং উঠাৰ কাৰণটো ভালদৰেই বুজি পাইছিল । কাৰণ বাইদেৱে বিদ্যালয় আধাতে এৰি ৰেচন বা দৰমহা দিব নোৱাৰো বুলি আপত্তি কৰিছিল । তাৰেই পৰিণাম যে এই আজিৰ ধুমুহাজাক ।\nঠিক সেই সময়তে বিকট হৰ্ণ বজাই বিলাসী গাড়ী এখন বিদ্যালয়ৰ সন্মুখেদি পাৰ হ'বলৈ ধৰিছিল । তেওঁ হৰ্ণৰ শব্দত বাস্তৱলৈ ঘূৰি দেখে যে শীত-তাপ নিয়ন্ত্ৰিত বিলাসী গাড়ীখনত চাহাবৰ সন্তান দুটি স্কুলৰ পৰা ঘৰলৈ উভতি আহি আছে । তাই নিজ বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ- ছাত্ৰীসকলৰ মুখলৈ চাই পঠিয়ালে । অতিপাত গৰমত কৃষ্ণ বৰণৰ মুখবোৰ যেন লাহে লাহে পীত বৰণৰ হ'বলৈ ধৰিছে । বাইদেৱে ভাৱিলে সিহঁত কোনটো শাৰীত পৰে বাৰু - শিক্ষক নে মহৰী ? তেওঁ বহু দিনৰ পৰা যুঁজি যুঁজিও নিজৰ মাজত এই প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ বিচাৰি পোৱা নাই । কি যে বিড়ম্বনা...\nTags: এক মিনিটৰ গল্প গল্প ৰীতা গোৱালা


জাপানিজ এনকেফেলাইটিছ (ইংৰাজী: Japanese encephalitis)মহৰ দ্বাৰা সংক্ৰমিত এটা প্ৰাণীজনিত ৰোগ (Zoonotic disease)। কিউলিছিন মহে এই ৰোগ বিয়পায়। এই ৰোগৰ কাৰক ভাইৰাছ বিধৰ নাম হ’ল জাপানিজ এনকেফেলাইটিছ ভাইৰাছ। প্ৰথমে জাপানত চিনাক্ত হৈছিল বাবে এই ৰোগক জাপানিজ এনকেফেলাইটিছ বুলি নামকৰণ কৰা হৈছিল। এই ভাইৰাছবিধ ভাইৰাছৰ 'Flaviviridae' পৰিয়ালৰ অন্তৰ্ভুক্ত এবিধ ভাইৰাছ৷\nপ্ৰজাতি: জাপানিজ এনকেফেলাইটিছ ভাইৰাছ\nপোহনীয়া গাহৰি আৰু বনৰীয়া বগলীজাতীয় চৰাই (herons)ৰ দেহত এই ৰোগৰ বীজাণু সঞ্চিত (reservoir) হৈ থাকে৷ কিউলেক্স মহৰ দুটা প্ৰধান প্ৰজাতি 'Culex tritaeniorhynchus' আৰু 'Culex vishnui'ৰ দ্বাৰা মানুহলৈ বিয়পে৷ এই ৰোগবিধ দক্ষিণ-পূব এছিয়া আৰু পূব এছিয়াত সচৰাচৰ হোৱা দেখা যায়\nজাপানিজ এনকেফেলাইটিছ ৰোগ সংক্ৰমণৰ পিছত ৫-১৫ দিনলৈ সুপ্ত ৰূপত থাকিব পাৰে৷ সাধাৰণতে প্ৰতি ২৫০ সংক্ৰমিত ৰোগীৰ এজনহে আক্ৰান্ত হয়৷\nএই ৰোগৰ প্ৰধান লক্ষণ জ্বৰ আৰু মূৰৰ বিষ৷ এই লক্ষণসমূহ ১-৬ দিন পৰ্য্যন্ত থাকিব পাৰে৷ ৰোগৰ অগ্ৰগতিৰ লগে লগে অন্যন্য লক্ষণ যেনে ডিঙিৰ জড়তা (neck rigidity), আভোক, ওজন হ্ৰাস (cachexia), দেহৰ কোনো অংশৰ অসাৰতা (hemiparesis) আৰু দেহৰ উষ্ণতা 38–41 °C (100.4–105.8 °F) পৰ্যন্ত বৃদ্ধি পোৱা আদি লক্ষণে দেখা দিয়ে৷ শেষ অৱস্থাত মানসিক অনগ্ৰসৰতা (Mental retardation) দেখা দি ক'মা অৱস্থালৈকো যাব পাৰে৷\nএই ৰোগত মৃত্যুৰ হাৰ ভিন্ন হয় যদিও শিশুৰ ক্ষেত্ৰত মৃত্যুৰ সম্ভাৱনা অধিক বুলি জনা যায়৷ [উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন]\nজন্তুৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰধান লক্ষণ হ'ল, গাহৰিৰ সন্তানহীনতা (infertility) , গৰ্ভপাত (abortion), জ্বৰ আৰু আলস্যভাব৷ \nজাপানিজ এনকেফেলাইটিছৰ টীকাকৰণে আজীৱন এই ৰোগ হোৱাৰ পৰা নিবাৰণ কৰিব পাৰে৷ বৰ্তমান এই ৰোগৰ ব্যৱহৃত টীকাসমূহ হ'ল- SA14-14-2, IC51 (অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু নিউজিলেণ্ডত JESPECT আৰু অন্য সকলো ঠাইত IXIARO নামেৰে বাণিজ্যিকভাৱে প্ৰচলিত) আৰু ChimeriVax-JE ( IMOJEV নামেৰে বজাৰত উপলব্ধ)\n১৯৩০ ৰ দশকত জাপানত ফৰ্মেলিনৰ দ্বাৰা নিস্ক্ৰিয় কৰা নিগনিৰ মগজুৰ পৰা উৎপাদন কৰা টীকাবিধ ১৯৬০ আৰু ১৯৮০ ৰ দশকত ক্ৰমান্বয়ে টাইৱান আৰু থাইলেণ্ডত প্ৰচলন কৰা হৈছিল৷ এই টীকাৰ বহুল ব্যৱহাৰে জাপান, কোৰিয়া, টাইৱান আৰু ছিংগাপুৰত জাপানিজ এনকেফেলাইটিছ ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণ কৰি ৰাখিছে৷ জীৱন্ত নিগনিৰ দেহত উৎপাদন কৰা টীকাৰ অত্যাধিক মূল্যৰ বাবে দুখীয়া দেশসমূহে এতিয়াও নিয়মিত টীকাকৰণ প্ৰক্ৰিয়াত এই ৰোগৰ টীকাবিধ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পৰা হোৱা নাই৷ \nজাপানিজ এনকেফেলাইটিছ ৰোগৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট (specific) চিকিৎসা নাই৷ এই ৰোগত সচৰাচৰ সহায়কাৰী চিকিৎসা (supportive) হে কৰা হয়৷  এই ৰোগ এজন ৰোগীৰ পৰা অন্য সুস্থ লোকলৈ নিবিয়পে৷[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন]\nমহামাৰী বিজ্ঞান (Epidemiology)\nসমগ্ৰ এছিয়াত বাৰ্ষিক প্ৰায় ৭০,০০০ লোক জাপানিজ এনকেফেলাইটিছ ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ তথ্য পোৱা যায়৷ ইয়াৰ ভিতৰত এই ৰোগত মৃত্যুবৰণ কৰা ৰোগীৰ হাৰ প্ৰায় ০.৩%-৬০%৷ অনগ্ৰসৰ অঞ্চলত এই ৰোগ সংক্ৰমিত হোৱাৰ সম্ভাৱনা আটাইতকৈ বেছি৷\nঅতীতত জাপানিজ এনকেফেলাইটিছ ৰোগৰ সংহাৰী ৰূপৰ পিছত বৰ্তমান টীকাকৰণৰ যোগেদি ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণলৈ আনিব পৰা দেশসমূহ হৈছে- চীন, কোৰিয়া, জাপান, টাইৱান আৰু থাইলেণ্ড৷ অন্যন্য দেশসমূহ যেনে ভিয়েটনাম, কম্বোডিয়া, ম্যানমাৰ, ভাৰত, নেপাল আৰু মালয়েছিয়াত বৰ্তমানেও এই ৰোগৰ সংক্ৰমণ হৈ থকা দেখা যায়৷\nমানুহ, গৰু আৰু ঘোঁৰা এই ৰোগৰ সংক্ৰমণৰ অন্তিম পোষক (dead-end hosts )৷ গাহৰিৰ দেহত এই ৰোগৰ বীজাণুৰ দ্ৰুত বৃদ্ধি ঘটে আৰু সেয়েহে গাহৰিয়ে এই ৰোগ বিয়পোৱাত এক প্ৰধান ভূমিকা পালন কৰে৷ অৱশ্যে জাপানিজ এনকেফেলাইটিছ ভাইৰাছৰ প্ৰাকৃতিক পোষক (natural hosts) মানুহৰ পৰিৱৰ্ত্তে বনৰীয়া চৰাইহে বাবে এই ৰোগ সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্মূল কৰা সম্ভৱ নহয় বুলি জনা যায়৷\nএই ভাইৰাছ ১৫০০ ৰ দশকত ইণ্ডোনেছিয়া-মালয়েছিয়াত কোনো ভাইৰাছৰ বিৱৰ্তনৰ ফলত উৎপত্তি হৈছে বুলি ধাৰণা কৰা হয়৷ পৰৱৰ্ত্তীকালত ই পাঁচবিধ ভিন্ন জিন'টাইপলৈ বিৱৰ্ত্তিত হৈ এছিয়া মহাদেশত বিয়পি পৰে৷ \nজাপানিজ এনকেফেলাইটিছ ভাইৰাছ 'flavivirus' গোটৰ এটা ভাইৰাছ আৰু ই ৱেষ্ট নীল ভাইৰাছ (West Nile virus) তথা ছেইন্ট লুইছ এনকেফেলাইটিছ (St. Louis encephalitis) ভাইৰাছৰ ওচৰ সম্পৰ্কীয়৷ \nজাপানিজ এনকেফেলাইটিছ মানুহৰ চেৰামত এন্টিবডিৰ চিনাক্তকৰণ আৰু cerebrospinal fluid (IgM capture ELISA) দ্বাৰা ধৰা পেলোৱা হয়৷ \nSolomon, T. (2006). "Control of Japanese encephalitis - within our grasp?". New England Journal of Medicine খণ্ড 355 (9): 869-71. doi:10.1056/NEJMp058263. PMID 16943399.\nJapanese Encephalitis Virus reviewed and published by WikiVet, accessed 11 October 2011.\nSchiøler KL, Samuel M, Wai KL (2007). "Vaccines for preventing Japanese encephalitis". Cochrane Database Syst Rev (3): CD004263. doi:10.1002/14651858.CD004263.pub2. PMID 17636750.\nSolomon T, Dung NM, Kneen R, Gainsborough M, Vaughn DW, Khanh VT (2000). "Japanese encephalitis". Journal of Neurology Neurosurgery and Psychiatry খণ্ড 68 (9): 405-15. doi:10.1136/jnnp.68.4.405.\nCampbell GL, Hills SL, Fischer M, Jacobson JA, Hoke CH, Hombach JM, Marfin AA, Solomon T, Tsai TF, Tsu VD, Ginsburg AS (November 2011). "Estimmated global incidence of Japanese encephalitis:asystematic review". Bull World Health Organ খণ্ড 89 (10): 766-74. doi:10.2471/BLT.10.085233. PMID 3209971.\nGhosh D, Basu A (September 2009). Brooker, Simon. ed. "Japanese encephalitis-a pathological and clinical perspective". PLoS Negl Trop Dis খণ্ড3(9): e437. doi:10.1371/journal.pntd.0000437. PMID 19787040. PMC 2745699. http://dx.plos.org/10.1371/journal.pntd.0000437.\nMohammed MA, Galbraith SE, Radford AD, Dove W, Takasaki T, Kurane I, Solomon T (July 2011). "Molecular phylogenetic and evolutionary analyses of Muar strain of Japanese encephalitis virus reveal it is the missing fifth genotype". Infect Genet Evol খণ্ড 11 (5): 855–62. doi:10.1016/j.meegid.2011.01.020. PMID 21352956.\nHe B (March 2006). "Viruses, endoplasmic reticulum stress, and interferon responses". Cell Death Differ. খণ্ড 13 (3): 393–403. doi:10.1038/sj.cdd.4401833. PMID 16397582. http://www.nature.com/cdd/journal/v13/n3/full/4401833a.html.\nSu HL, Liao CL, Lin YL (May 2002). "Japanese encephalitis virus infection initiates endoplasmic reticulum stress and an unfolded protein response". J. Virol. খণ্ড 76 (9): 4162–71. doi:10.1128/JVI.76.9.4162-4171.2002. PMID 11932381. PMC 155064. http://jvi.asm.org/cgi/content/full/76/9/4162.\nShrivastva A, Tripathi NK, Parida M, Dash PK, Jana AM, Lakshmana Rao PV (2008). "Comparison ofadipstick enzyme-linked immunosorbent assay with commercial assays for detection of Japanese encephalitis virus-specific IgM antibodies". J Postgrad Med খণ্ড 54 (3): 181–5. doi:10.4103/0022-3859.40959. PMID 18626163. http://www.jpgmonline.com/article.asp?issn=0022-3859;year=2008;volume=54;issue=3;spage=181;epage=185;aulast=Shrivastva.\nClark, Michael; Kumar, Parveen J. (2002). Clinical Medicine (5th সম্পাদনা). প্ৰকাশক London: W B Saunders. ISBN 0-7020-2579-8.\nMonath, TP (1986). "Pathobiology of the flaviviruses". In Schlesinger, Milton J.; Schlesinger, Sondra. The Togaviridae and Flaviviridae. প্ৰকাশক New York: Plenum Press. পৃষ্ঠা. 375–440. ISBN 0-306-42176-3.\nThe Encephalitis Society—A Global resource on Encephalitis


Pilcef in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Pilcef ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nPilcef ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Pilcef Benefits & Uses in Assamese- Pilcef ar laabh aaru byavaharsamuh\nPilcef ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Pilcef Dosage & How to Take in Assamese - Pilcef ar paali aaru xeya kenedore lobo\nPilcef ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Pilcef Side Effects in Assamese- Pilcef ar parshwakriyasamuh\nPilcef সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Pilcef Related Warnings in Assamese- Pilcef xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Pilcefৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Pilcef with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Pilcef ar gurutor kriya-pratikriya\nPilcef মতভেদসমূহ- Pilcef Contraindications in Assamese- Pilcef nishedhsamuh\nPilcef ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Pilcef in Assamese- Pilcef ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Pilcef ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Pilcef Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Pilcef kriya-pratikriya\nPilcef ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Pilcef Benefits & Uses in Assamese - Pilcef ar laabh aaru byavaharsamuh\nPilcef তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nPilcef ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Pilcef Dosage & How to Take in Assamese - Pilcef ar paali aaru xeya kenedore lobo\nPilcef-ৰ উপাদানসমূহ - Pilcef Active Ingredients in Assamese - Pilcef-ar upadaansamuh\nPilcef ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Pilcef Side Effects in Assamese - Pilcef ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Pilcef ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nPilcef সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Pilcef Related Warnings in Assamese - Pilcef xonkranta xatarkatabanisamuh\nPilcef-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nPilcef গৰ্ভৱতী মহিলাৰ বাবে সুৰক্ষিত।\nPilcef-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nPilcef ৰ স্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত অতি সীমিত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ থাকিব পাৰে। তেনে ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ থাকিলেও নিজে নিজে আঁতৰি যায়।\nবৃক্কত Pilcef কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nPilcefৰ বৃক্কত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই বৃক্ক ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nযকৃতত Pilcef কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nPilcefৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে কলিজা ক প্ৰভাবিত কৰে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Pilcef ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nআপুনি হৃদয় ৰ ক্ষতিৰ কোনো আশংকা নকৰাকৈ Pilcef গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Pilcefৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Pilcef with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Pilcef ar gurutor kriya-pratikriya\nPilcef তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nPilcef মতভেদসমূহ - Pilcef Contraindications in Assamese - Pilcef nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Pilcef লোৱা অনুচিত যাতে -\nPilcef ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Pilcef in Assamese - Pilcef ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Pilcef-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nPilcefৰে অভ্যাস গঠনৰ কোনো কথাৰ প্ৰতিবেদন পোৱা নাই।\nPilcef লোৱাৰ পিছত আপোনাৰ টোপনিভাৱ আহিব পাৰে। সেয়ে এনে কাম কৰাটো নিৰাপদ নহয়।\nহয়, কিন্তু Pilcef লোৱাৰ পূৰ্বে ডাক্তৰৰ সৈতে পৰামৰ্শ লোৱাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Pilcef ব্যৱহৃত নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Pilcef ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Pilcef Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Pilcef kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Pilcefৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Pilcef লোৱাট নিৰাপদ।\nমদ আৰু Pilcefৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nPilcefৰ সৈতে মদ্যপানৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে একো কোৱাটো এতিয়া কঠিন। কিয়নো এইবিষয়ে এতিয়ালৈ একো গৱেষণা হোৱা নাই।


ভাড়াঘৰ – হিতেশ বি বৰুৱা – ফটাঢোল\nৰাজশ্ৰী প্ৰডাকচনৰ শেহতীয়া নিবেদন।\nপ্ৰযোজনা: ৰাজশ্ৰী শৰ্মা\nকাহিনী, চিত্ৰনাট্য আৰু পৰিচালনা: হিতেশ বি বৰুৱা।\nভাস্কৰ বৰ ডেকা\nপৰ্দাৰ লাইট জ্বলাৰ লগে লগেই ফটাঢোল প্ৰডাকচনৰ ল’গ’টো উজ্জ্বল হৈ ওলাব আৰু ধূপ ধূনাৰে পৰ্দাখন ঢাকি ধৰিব। বেকগ্ৰাউণ্ডত হৰেক ৰকমৰ মানুহৰ শব্দ, কোনোবা পোহাৰীয়ে মাছ ল’ব নে বুলি চিঞৰাৰ পৰা কোনোবা সৰু ল’ৰাই চিঞৰি চিঞৰি গান গোৱা শুনা যাব। ধোঁৱা আঁতৰি যোৱাৰ লগে লগে দেখা যাব এটা পুৰণি অসম আৰ্হিৰ ঘৰ, সন্মুখত এখন টু-লেট বুলি চূণেৰে লিখা টিন ওলমি আছে।\nগাঁওৰে দুজন ল’ৰা মাধুৰ্য্য আৰু দীপাংকৰ লগ হৈ গুৱাহাটীত এটা ভাড়াঘৰ ল’লে।\nৰাতিপুৱা দুইজনে কিবা অলপ বনাই দিনটোলৈ ওলাই যায় দিউটিলৈ বুলি।\nদিনটোৰ শেষত সন্ধিয়া ৰুমলৈ দুইজনে আহি আকৌ চাহ একাপ খাই ভাত বনাবলৈ যায়।\nএনেদৰে প্ৰথমতে দুজনে ঠিকে ঠাকে কামবোৰ কৰি আছিল।\nকিন্তু লাহে লাহে দুজনৰ এলেহুৱা ভাব মনলৈ আহিল।\nএদিন দুইজনে অফিচৰ পৰা আহি কেৰম খেলিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে,কেৰম খেলি আছে খেলি আছে…সময় গৈ কেনেকৈ ১২.৩০ পালে গম নাপালে।\nদুজনে খৰধৰ কৈ হাতত কুকাৰ,কাঁহি বাতি, কৰাছ সাজু কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।\nকুকাৰৰ ঢাকনি গুচাই চাই যে…চাউল ধুই থোৱা হে আছে, কিন্তু চাউল বহাই নিদিলে।\nদুয়োৰে মাজত তৰ্ক-বিতৰ্ক হৈ পানী এগিলাছ খাই শুই থাকিলে।\nপুৱতি নিশা ৩.৪৫ বজাত ভোকত ৰ’ব নোৱাৰি দীপাংকৰে মনে মনে চাউল আৰু আলু দুটামান কাটি বহাই দিলে।\nযেতিয়া হুইছেল আহিল কুকাৰৰ, মাধুৰ্য্য ই সাৰ পাই উঠি ক’লে ,”ভাত ৰান্ধিছা নেকি 🤔 দে দে মোৰো ভোক লাগিছে, অলপ খাই লও।”\nআকৌ দুদিন মান পাছত ভাত খোৱা সময়ত দেখে যে ৰুমত পানী নাই,\nদুইজনে আকৌ তৰ্ক বিতৰ্ক কৰি চাউল ধোৱা পানীৰে মুখ হাত ধুই উঠিলে।\nলাহে লাহে দীপাংকৰৰ মাধুৰ্য্যৰ ওপৰত খং উঠিবলৈ ধৰিলে,\nভাবিলে “ভাল ল’ৰা এজন মোৰ ৰূম সংগী হিচাপে পালে ইয়াক ৰুমৰ পৰা উলিয়াই দিম।\nএনেও ই কাম বন নকৰে,অফিচৰ পৰা আহি মূৰত গামোচা এখন বান্ধি কাণত ম’বাইলটো লৈ গামোচাৰ তলেৰে ম’বাইলটো সুমাই ছোৱালীৰ লগত লিলিমাই কৰি থাকে,আনকি বাথৰুম গ’লেও ম’বাইলটো লৈ যায়, মুঠতে ম’বাইল নেৰে সি।\nৰাতি আকৌ লেপৰ তলত ফুচফুচাই কথা পাতি থাকে গোটেই নিশাটো।\nসিহে জানে ইমান কৈ কি কথা পাতে।”\nএনেকৈ ভাবি থাকোঁতে মাধুৰ্য্য ই ক’লে,”ঐ দীপাংকৰ, মই অহা মাহত ৰুম এৰি দিম।\nমই ভালপোৱা ছোৱালী জনীক চাবলৈ আহিছে কোনোবাই,ঘৰৰ মানুহে মোৰ তাতেই বিয়া নিদিয়ে, গতিকে মই পলাই লৈ আহিম।”\nদীপাংকৰে ক’লে,” ঠিক আছে,তই ৰুম ক’ত লম বুলি ভাবিছা?”\nমাধুৰ্যই ক’লে ,”আমাৰ চৌহদৰ সৌ সিমুৰৰ ৰুমটো খালি হ’ব, গতিকে মই তাতেই থাকিম।”\nএইফালে দীপাংকৰৰ চিন্তা হ’ল,ৰুমৰ ভাড়া বহুত,অকলে দিব লাগিলে টান পৰিব। গতিকে ভাল ল’ৰা এজন চাব লাগিল।\nসেইবুলি অলপ বিছাৰ খোছাৰ কৰোঁতে ভাস্কৰ আহি ওলাল দীপাংকৰৰ অফিচত।\nভাস্কৰে ক’লে,” ঐ দীপাংকৰ মোক এটা ৰুম লাগে।\nনতুনকৈ কাম এটা পাইছোঁ,তই হেনো অকলে থাকিবি অহা মাহৰ পৰা, মোক কথাটো মাধুৰ্যই ক’লে।”\nদিপাংকৰে ক’লে ,”হয় কথাটো।\nতই অহা মাহৰ পৰা আহিবি মোৰ ৰুমত থাকিবলৈ।”\nভাস্কৰে আহিলে সেই দিনটোৰ পাছত।\nকিন্তু দীপাংকৰক যে শনি লগ এৰা দিয়া নাই।\nসেই একে অবস্থা…সকলো কাম দীপাংকৰে কৰিব লাগে ৰুমত। মাজে সময়ে দুয়োজনে ধেমালি কৰিছিল, জমনি গান গায়,\nকেতিয়াবা ভাস্কৰক জোকোৱাকৈ গান গাইছিল…ঐ তপা ঐ তপা জানা নহি,মুজহে চোৰকে ও মুজহে চোৰকে,\nআকৌ কেতিয়াবা ডাইলগ মাৰে..\n.হামে তৌহ লড়কী নে লুটা,\nপেৰো মে চপ্পল ফুটা,\nমেৰা কিস্তি ভী ওহি দুবা\nযাহা পইছা কম থা।\nএবাৰ আকৌ ভাস্কৰে গায় জমনি গান।\nএটুকুৰা শুকান ৰুটি পানীত ভাহি যায়,\nতাকে দেখি দিপাংকৰে পানীৰ পৰা বুটলি আনি খায়,\nমোৰ মনত দিপাংকৰৰ কাৰ্য দেখি খং উঠি যায়।\nক’ৰ যে খাবলৈ নোপোৱা এইটো ভিক্ষাৰীৰ জাত।\nভাস্কৰে কোনোবা অফিচাৰৰ গাড়ী চলাই।\nগতিকে ৰাতিপুৱা ৮ বজাত কিবা অলপ খাই আকৌ নিশা ১০ বজাৰ পাছত ৰুমলৈ ঘুৰি আহে।\nগতিকে ৰাতিপুৱা আৰু ৰাতি দীপাংকৰে ভাত বনাব লগীয়া হয়।\nভাস্কৰৰ আকৌ বেয়া অভ্যাস আছে। সি ৰুমত আহিলে গা নোধোৱেই প্ৰায় আৰু বিড়ি খোৱা অভ্যাস আছে।\nআনহাতে সি ৰাতি শোৱাৰ পাছত ইমান নাক বজাই যে দীপাংকৰৰ টোপনি নাহে। কেতিয়াবা দীপাংকৰে কাগজৰ টুকুৰা এটা মেৰিয়াই লৈ ভাস্কৰৰ নাকত সোমাই দিয়ে, যেতিয়া সি সাৰ পাই তেতিয়া দীপাংকৰে অলপ টোপনি মাৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।\nদীপাংকৰে ভাবিলে..,”মই অকলে ৰুমৰ ভাড়া বেছিকৈ ভৰিব লাগে বুলি যিয়ো এজন আনিলো,এইজনো সেই একেই।\nমই যেন ঘৰৰ তিৰোতাৰ দৰে সকলো কাম কৰিব লাগে। গতিকে ইয়াক কিবা উপায়ে খেদিব লাগিব।”\nসেই বুলি ৰাতি দীপাংকৰে ভাস্কৰক ক’লে ,”অহা মাহত মোৰ মামাৰ ল’ৰা আহিব মোৰ লগত ৰুমত থাকিবলৈ, গতিকে তই এটা বেলেগ ৰুম চা।\nকাৰণ মামাৰ ল’ৰাই নতুনকৈ কাম এটা পাইছে।”\nভাস্কৰে ঠিক আছে বুলি ক’লে।\nএইফালে আকৌ দীপাংকৰে অনুৰূপ মহন্তক লগ পালে।\nঅনুৰূপৰ লগত কথা বতৰা পাতি থাকোঁতে ৰুমৰ কথাটো ওলাল।\nঅনুৰূপে ক’লে, “ভালেই হ’ল, মইয়ো ৰুম এটা বিচাৰি আছিলোঁ।কাৰণ মোৰ ৰুমটো পাহাৰৰ ওপৰত। সেয়ে দিউটিৰ পাছত ইমান কষ্টৰে ওপৰত উঠিবলৈ মন নাযায়।”\nদীপাংকৰে ক’লে,” ঠিক আছে,অহা মাহৰ ১ তাৰিখৰ পাছত আহিলে হ’ল, কিন্তু দুই এদিনৰ ভিতৰতে মোৰ ৰুমত আহিবা চোন।”\nদীপাংকৰে ভাবিলে,ৰুমত কাম নকৰে সেইটো ডাঙৰ কথা নহয়। গতিকে অনুৰূপ মহন্তক ৰুমত থাকিবলৈ দি পৰীক্ষা কৰিব লাগিব যে নাক বজাই নে নবজায়।\nঅনুৰূপ আহিল দুদিনমান পাছতে,\nৰাতি ভাত খাই বৈ যেতিয়া অনুৰূপ শুইছে.. যেনে শুইছে তেতিয়াৰ পৰাই একদম অকনমান সময়লৈকে বন্ধ নহয় নাকেৰে শব্দ কৰি নাক বজাই আছে।\nএইফালে দীপাংকৰৰ টোপনি অহা নাই,ইমান শব্দ যে নাকৰ কাষেৰে ছাগলী এটা পাৰ হৈ গ’লে নাকৰ ভিতৰত সুমাই যাব….যেন কুম্ভকৰ্ণ হে শুইছে।\nৰাতিপুৱা ৪ বজাত দীপাংকৰ বিছনাৰ পৰা উঠি একে চৌহদত থকা মাধুৰ্য্যৰ ৰুমত শুবলৈ গ’ল।\nকাৰণ ১০ দিনমান আগতে মাধুৰ্য্যৰ পত্নী ববিতা ঘৰলৈ গৈছে।\nদীপাংকৰে শোৱাৰ সময়ত ম’বাইলত এলাৰ্ম দি থৈছিল ৮ বজালৈ।\nআঠ বজাত যেতিয়া দীপাংকৰ বিছনাৰ পৰা ৰুমলৈ আহে অনুৰূপে চাহ বনাই আছে।\nঅনুৰূপে সুধিলে ইমান পুৱাই ক’ত গৈছিলা, মই কল কৰিছিলোঁ তুমি ৰিচিভ কৰা নাই যে?\nদিপাংকৰে ক’লে পুলিচৰ পোষ্ট এটাত এপ্লাই কৰিছোঁ, সেয়ে অকনমান দৌৰাৰ প্ৰেকটিছ কৰি আছোঁ।\nঅনুৰূপে ক’লে ভালেই কৰিছা।\nদীপাংকৰে ভাবিলে বেটা ৰাতিটো নাক বজাই বিন্দাছ টোপনি মাৰিলি…মোৰ হে টোপনি নহ’ল।\nগতিকে তোক কিবা উপায়ে না কৰিব লাগিব মোৰ ৰুমত থকাটো।\nদুদিনমান পাছত দীপাংকৰে অনুৰূপক কল কৰিলে আৰু ক’লে,” অনুৰূপ। মোৰ ৰুমত তোমাক থকাৰ কথা কৈছিলো। কিন্তু এটা অসুবিধা হ’ল। মোৰ মামাৰ ল’ৰা আহিব মোৰ ৰুমত থকাৰ বাবে, গতিকে তুমি বেয়া নাপাবা।\nসেয়ে আগতীয়াকৈ কৈ দিলোঁ,যাতে তোমাৰ বিপদ নহয়। গতিকে তুমি ভাল ৰুম পালে, তুমি থকা ৰুমটো এৰি দিবা।\nএতিয়াই ৰুম এৰি নিদিবা।”\nঅনুৰূপে “ঠিক আছে বাৰু বুলি”ফোন কাটি দিলে।\nআকৌ দীপাংকৰে ৰুমৰ সংগী বিচাৰিবলৈ ধৰিলে।\nএইবাৰ আকৌ হৃষিকেশক লগ পালে।\nহৃষিকেশ নতুনকৈ চিকুৰিটি গাৰ্ড হিচাপে কাম এটা পাইছে হেনো।\nসেয়ে তেওঁ গুৱাহাটীত ভাড়াঘৰ বিছাৰি ফুৰিছে।\nদীপাংকৰক লগ পাই সকলো কথা ক’লে।\nদীপাংকৰে ক’লে যে,” ঠিক আছে হৃষি, তুমি আহিবা পাৰা মোৰ ৰুমত থাকিবলৈ অহা মাহৰ পৰা।”\nহৃষিকেশ আহিল সেইদিনটোত আৰু নতুনকৈ সোমোৱা কামত জইন কৰি দীপাংকৰৰ লগত থাকিবলৈ ল’লে।\nইতিমধ্যে দীপাংকৰৰ ৰেকৰ্ড বেয়া হৈ আহিছে ভাৰা ৰুমত।\nভাড়াঘৰৰ মালিক, সোমেশ্বৰ বৰাই কয়, “দীপাংকৰ…\nতোমাৰ দেখোন ৰুমত থকা মানুহ সঘনে সালসলনি হৈ থাকে?\nআচলতে তুমি বেয়া নে… তোমাৰ লগৰবোৰ বেয়া?\nইমান যে ল’ৰা আহিল আৰু গ’ল।”\nএইফালে আকৌ কাষৰ ভাড়া থকা পৰিয়ালটোৱে কৈ থাকে দীপাংকৰক যে-,” দীপাংকৰ তুমি বিয়াখন পাতি লোৱা।\nএনেকৈ কিমান ল’ৰা আহিল কিমান গ’ল।\nগতিকে মানুহে তোমাক বেয়া বুলি ভাবিব।”\nৰাতি ৰাতি আকৌ ফোন কৰোঁতে প্ৰেমিকা নিৰ্মালীৰ আব্দাৰ,\n” বাবু,ভাত খালা?\nদিপাংকৰ ,”কলিজা ঐ মোৰ ৰুমত আজি চাউল নাই।”\nনিৰ্মালীয়ে ক’লে “দেহা ঐ..তেনেকৈ নকবা …তুমি নাখালে মইও নাখাও।।\nকেতিয়া বিয়া কৰাবানো মোক? মই জানা কালি সপোনত তোমাক দেখিছো,তুমি আমাৰ ঘৰলৈ আহিছা। পিছে এই যে মোৰ দাদা দেবজিত টো, তোমাক ইমান মাৰিলে কিবা। দেখিব মন নাযায় ।”\nদিপাংকৰে ক’লে -“খুল্লাম-খুল্লাম খুল্লা প্যাৰ কৰেংগে হাম দোনৌ,\nদেৱজিত দা চে নহি দোৰেংগে হাম দোনৌ,\nপ্যাৰ হাম কীয়া তৌহ চুৰি নহি\nদিল যোৰা যৰি হে চোৰেংগে নহি\nহাম তুম ৰাজী\nক্যা কৰেগা তুমাহাৰা দেৱজিত পাজী।”\nএই সকলো কথা ভাবি দীপাংকৰে মনতে ঠিৰাং কৰিলে যে- এইবাৰ মই ইয়াক যিমান পাৰোঁ ধৈর্য্য ধৰি থাকিবলৈ চেষ্টা কৰিম।\nযিহেতু গোটেই কেইজনে মোৰ হাতেৰে খোৱা বোৱা কৰিলে।\nৰুমত যিমান জন আহিল… সকলোৱে মোক সিহঁতৰ তিৰিৰ নিচিনাকৈ কাম কৰালে।\nএইবুলি সকলো কাম নিজেই কৰে।\nহৃষীকেশক একো কাম কৰিবলৈ দিয়া নাই।\nআচলতে হৃশিকেশৰ দিউটিৰ সময় হৈছে ৰাতিপুৱা ৬ বজাৰ পৰা ১২ বজালৈ আৰু সন্ধিয়া ৬ বজাৰ পৰা ১০ বজালৈ এ টি এমৰ দিউটি।\nএইফালে দিপাংকৰৰ দিউটি সোমবাৰৰ পৰা শুকুৰবাৰলৈ ৰাতিপুৱা ১০ বজাৰ পৰা ৭ বজালৈ।\nকেৱল দেওবাৰে দিনৰ ১২ বজাৰ পৰা ৰাতি ৮ বজালৈ। দীপাংকৰে এটা ট্ৰেভেল এজেঞ্চীত কাম কৰে নৈশ বাছত।\nএদিন দীপাংকৰে দিউটিলৈ খৰধৰ কৰি যোৱাৰ বাবে কুকাৰ আৰু কেৰাহীটো ধুবলৈ পাহৰি গ’ল।\nদীপাংকৰে গাড়ীত গৈ আছে.. এনেতে হৃষিকেশে ফোন কৰি ক’লে,” দীপাংকৰ, তুমি কুকাৰ আৰু কেৰাহীটো কিয় ধুই থৈ নগলা।”\nহৃষিকেশৰ কথা শুনি দীপাংকৰৰ খং মূৰৰ চুলিৰ আগ পালে।\nকোনোমতে ক’লে ,” ঠিক আছে.. মই ৰাতি ৰুমত আহি আছোঁ।” এই বুলি ফোনটো কাটি দিলে।\nৰাতি ৰুমত আহি হৃষিকেশক দীপাংকৰে ক’লে ,”মই সদায় সকলো কাম কৰোঁ,আজি পাহৰি যোৱা বাবে বাছন খিনি ধুৱা নহ’ল, তুমি সেই অকনমান কামটোৰ বাবে মোক কল কৰিছা।\nতোমাৰ লাজ নালাগে।\nএতিয়াই ওলাই যোৱা ৰুমৰ পৰা… নহ’লে কথা বেয়া হ’ব।\nতোমাৰ সকলো কাপোৰ, বাচন বৰ্তন মই দলিয়াই বাহিৰ কৰি দিম।\nকি বুলি ভাবিছা মোক।”\nহৃষীয়ে দিপাংকৰক কয়,”কি কথা বেয়া হ’ব…গাত হাত লগাই দেখুওৱা চোন।”\nদীপাংকৰে তাৰ কথা শুনি দুখন হাতৰে বাহুৰ পৰা চাৰ্টটো কোচাই লৈ ক’লে…২ কিল ৫০০ গ্ৰামৰ হাত হয় এইখন,এটা মাৰিম উৰি গৈ ক’ৰবাত পৰিবা। এইবুলি যিটো প্ৰচণ্ড ঘোচা মাৰিলে হৃষীক…সি গৈ গছৰ ঠানি এটাৰ চেপত বেহুছ হৈ ওলমি থাকিল।\nদীপাংকৰে গছত উঠি গৈ তাক নমাই আনিলে আৰু চকু মুখে পানী মাৰি দিলে, যেতিয়া হৃষীৰ হুছ আহিলে…সি আৰু পিছফালে নচোৱা কৈ দৌৰি থাকিল।\nএনেদৰে মাৰি ধৰি দম দি হৃষিকেশক ৰুমৰ পৰা খেদি পঠিয়ায় দীপাংকৰে।\nভাড়াঘৰত লটিঘটিৰ কথা দীপাংকৰে তাৰ লগত কাম কৰা তবিবৰ ৰহমানক ক’লে.”.ঐ ভাই,কিবা এটা উপায় দে না মোক,মোৰ বৰ লটিঘটি হৈ থাকে দেখোন… ভাড়াঘৰত থাকিবলৈ অহা মোৰ সংগীৰ লগত,কি কৰা যায়।”\nতবিবৰ ৰহমানে অলপ সময় চিন্তা কৰি ক’লে, “বেলেগ উপায় নাই, তই তোৰ বিয়াখনে পাতি ল’লে ভাল হ’ব,\nগতিকে দেৰি কৰি লাভ নাই।”\nদীপাংকৰক মাজত লৈ সকলোৱে (ভাড়াঘৰৰ মালিক, অনুৰূপ, ভাস্কৰ, হৃষীকেশ) আলোচনা কৰা দেখা যায়। সকলোৱে কথা পাতি শেষত নিৰ্মালীক ফোন কৰি মাতি পঠিয়ায়।\nনিৰ্মালীৰ লগত ফোনত কথা পাতিবলৈ পায় দীপাংকৰে ফুৰ্টিতে এফাকি গীত গালে… হাঁহে হৈ চৰিম গৈ নিৰ্মালিৰ পুখুৰীত,মাখি হৈ পৰিম নিৰ্মালিৰ গালত,ইমান দিনে অকলশৰীয়া জীৱন কটালো,আজিহে এজনী বিছাৰি পালোঁ।\nনিৰ্মালিয়ে দীপাংকৰৰ গীত শুনি লাজতে কৈ উঠিল…যা দুষ্টটো কৰবাৰ।\nদীপাংকৰ,”তুমি সুধিছিলা নহয় কেতিয়া বিয়া কৰাম বুলি। আজিয়েই বিয়া হ’বা মোৰ লগত?”\nনিৰ্মালী,” হ’ম বাৰু। পিছে তুমি মোক এটা প্ৰমিজ কৰিব লাগিব।”\nদীপাংকৰ,”কি কোৱা। তোমাৰ চব কথা মানিবলৈ ৰেডি মই।”\nনিৰ্মালী,”ভাত খাই উঠি বাচনবোৰ কিন্তু তুমি ধুব লাগিব।”\nসকলোৰে সমস্বৰে মৰা হাঁহিত পৰ্দাৰ মাজলৈ “The End” ওলাই আহে।\n« ফটাপ্ৰশ্ন এপ্ৰিল, ২০১৯\nফটা প্ৰেম – মাধুৰীমা ঘৰফলিয়া »\nচিনেমা চাই ভাল লাগিল\nদ্বিতীয়বাৰ চালো চিনেমাখন, খুব ভাল লাগিল হিতেশ।\nহিট দেই ৷ আৰু লাগিব আগলৈ\nমই এইখন স্পিলবাৰ্গৰ দ্বাৰা ৰিমেক বনাম।\nমজ্জা হৈছিল কিন্তু এইখন ৷


ৰাজনীতি - Khatang Khabar\nGMC নিৰ্বাচনঃ ‘মই ধৰ্মৰ ৰাজনীতি নকৰোঁ, কৰ্মৰ ৰাজনীতি কৰিম’- জয়লাভৰ পিছতে আপৰ প্ৰাৰ্থী মাচুমা বেগমৰ প্ৰতিক্ৰিয়া; ইফালে ১৩নং ৱাৰ্ডত জয়লাভ কৰিছে অগপৰ প্ৰাৰ্থী পূৰৱী তালুকদাৰে\n‘পিয়াঁজৰ দাম কমিছে, আলুৰ দাম বাঢ়িছে, গতিকে পিয়াঁজ ভাজি খাওক; লগতে যিবোৰ বস্তুৰ দাম বাঢ়িছে সেইবোৰ নাখাব’- আজৱ মন্তব্য বিধায়ক অতুল বৰাৰ\n‘বাঢ়িব লাগিছিল ২ টকা, বঢ়োৱা হৈছে ৫৯ পইচাহে’- বিদ্যুৎ মাচুল বৃদ্ধিৰ সপক্ষে গৈ উদ্ভট মন্তব্য শক্তি মন্ত্ৰী বিমল বৰাৰ (Bimal Borah)\nবিদ্যুৎ মাচুল বৃদ্ধিৰ সপক্ষে গৈ উদ্ভট মন্তব্য শক্তি মন্ত্ৰী (Power Minister) বিমল বৰাৰ (Bimal Borah), ক’লে- ২ টকাৰ ঠাইত বঢ়োৱা...\nদিল্লীৰ (Delhi) এমচিডি (MCD Election) নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে নেতাসকলৰ পৃথক-পৃথক ৰূপ সন্মুখলৈ আহিবলৈ ধৰিছে, কিন্তু আম আদমী পাৰ্টিৰ (AAP) এজন কাউঞ্চিলাৰে...\n‘মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে মোৰ ভাষণৰ ওপৰত ডেৰ ঘণ্টা ভাষণ দিয়ে আৰু মই এক মিনিট কথা ক’লেই বহিষ্কাৰ কৰে’- বাজেট অধিবেশনৰ প্ৰথম দিনটোতে বিধানসভাৰ পৰা বহিষ্কৃত হৈ বিধায়ক অখিল গগৈৰ (Akhil Gogoi) ক্ষোভ প্ৰকাশ\nঅসম বিধানসভাৰ (Assam Assembly) ২০২২-২৩ বৰ্ষৰ বাজেট অধিবেশনৰ প্ৰথম দিনাখনে বিধানসভাৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হৈছে শিৱসাগৰ সমষ্টিৰ বিধায়ক অখিল গগৈক...\nসমষ্টি উন্নয়ন পুঁজিৰে নিৰ্মিত শংকৰদেৱ কৃষ্টি বিকাশ কেন্দ্ৰৰ ‘ভাৰত ৰত্ন’ ড° ভূপেন হাজৰিকা প্ৰেক্ষাগৃহ” ভৱন শুভ উদ্বোধন সাংসদ প্ৰদ্যুৎ বৰদলৈৰ\nআজি নগাঁও লোকসভাৰ সাংসদ প্ৰদ্যুৎ বৰদলৈয়ে (Loksabha MP Pradyut Bordoloi) সমষ্টি উন্নয়ন (সাংসদ পুঁজি) পুঁজিৰে হোজাই জিলাৰ শংকৰদেৱ নগৰত নিৰ্মাণ...\nAssam Byelection Result 2022: মাজুলীত বৃহৎ জয়ৰ দিশে আগবাঢ়িছে বিজেপিৰ ভূবন গাম, প্ৰায় ৩৭,৮৮২টা ভোটত আগবাঢ়ি আছে\nAssam Byelection Result 2022: আজিৰ দিনটোত উত্তৰ প্ৰদেশসহ পাঁচখন ৰাজ্যৰ লগতে অসমৰো মাজুলী উপ-নিৰ্বাচনৰ (Byelection Result 2022) ভোটগণনা অব্যাহত (Vote...\n‘Who The Hell You Are, তুমি ক’বলৈ কোন? বিহু ৰাইজে পাতে। এমাহ পাতে, দুমাহ পাতে সেয়া ৰাইজৰ কথা’- নাম উল্লেখ নকৰাকৈ মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মালৈ প্ৰশ্ন কণ্ঠশিল্পী জুবিন গাৰ্গৰ\n'বিহু ৰাইজে পাতে। তুমি ক’বলৈ কোন?”– ৰহাত অনুষ্ঠিত সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ পৰা মুখ্যমন্ত্ৰীক প্ৰশ্ন জনপ্ৰিয় কণ্ঠশিল্পী জুবিন গাৰ্গৰ (Zubeen Garg)। উল্লেখ্য...\n‘ভয়-ভাবুকি কিয় দিব লাগে; খেলিবলৈয়ে মানুহ নাই কংগ্ৰেছৰ, যি কেইজন আছে অলপ মৰম কৰিলেই যোগদান কৰিব বিজেপিত’- এই মন্তব্য পীয়ুষ হাজৰিকাৰ\nপৌৰসভা নিৰ্বাচনলৈ (Municipal Election) মাজত মাত্ৰ কেইটামান দিন! শিৱসাগৰত (Sivasagar) অখিল গগৈৰ বাবে যেন মূৰৰ কামোৰণি হৈছে মন্ত্ৰী পীয়ুষ হাজৰিকা...\n‘এসপ্তাহত বিহু শেষ কৰিব নোৱাৰে; এয়া অসম্ভৱ কথা, এটা সপ্তাহত বিহু পাতিবলৈ হ’লে শিল্পীসকলক হেলিকপ্তাৰ দিব লাগিব’- প্ৰতিক্ৰিয়া কণ্ঠশিল্পী জুবিন গাৰ্গৰ\nবিহু (Bohag Bihu) অনুষ্ঠিত কৰাক লৈ ৰাজ্যত চৰ্চা অব্যাহত থকাৰ সময়তে এইবাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছে যুৱ প্ৰজন্মৰ হাৰ্টথ্ৰ’ব জুবিন গাৰ্গে...\nনিজে থকা ঠাইখনৰ নাম আপুনিও সলনি কৰিব বিচাৰে নেকি? মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই দিছে এই সুযোগ; ইফালে ইয়াক লৈ বিৰোধীৰ প্ৰশ্ন- ‘গাওঁ, চহৰৰ নাম সলনি কৰিলে মানুহৰ পেট ভৰিব নেকি?’\nআপুনি থকা ঠাইখনৰ নামটো সলনি কৰিব বিচাৰে নেকি? মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই (CM Himanta Biswa Sarma) দিছে এই সুযোগ। ৰাজ্য...\n‘মই বিজেপিৰ সভা বুলি গম নাপাওঁ, টয়লেটলৈহে আহিছিলো’- বিজেপিৰ গুৰুত্বপূর্ণ সভাত বিধায়ক শ্বেৰমান আলী, সাংবাদিকৰ কেমেৰা দেখি পলায়নৰ চেষ্টা বিধায়কগৰাকীৰ\nবিজেপিৰ (BJP) গুৰুত্বপূর্ণ সভাত বিধায়ক শ্বেৰমান আলী (MLA Sherman Ali)। সাংবাদিকৰ কেমেৰা দেখি পলায়নৰ চেষ্টা শ্বেৰমান আলীৰ। 'মই বিজেপিৰ সভা...


গৌৰৱ গগৈ কোন? মই চিনি নাপাওঁ : নেডাৰ আহ্বায়ক হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা\nবোকাখাত , March 23, 2019 5:28 pm\n‘গৌৰৱ গগৈ কোন? মই চিনি নাপাওঁ, তেওঁ কাৰোবাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।’ বোকাখাতত আজি অনুষ্ঠিত এক নিৰ্বাচনী সভাত সংসাদ গৌৰৱ গগৈক উদ্দেশ্যি এই মন্তব্য নেডাৰ আহ্বায়ক হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ।\nকলিয়াবৰ লোকসভা সমষ্টিত অগপ-বিজেপি মিত্ৰযোটৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে শুকুৰবাৰে অৰ্থাৎ ২২ মাৰ্চত মণি মাধৱ মহন্তৰ নাম ঘোষণা কৰে। ইয়াৰ পিছতে আজি বোকাখাতত অনুষ্ঠিত হয় নিৰ্বাচনী সভা। এই নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰ সভা আহ্বান কৰে অগপ, বিজেপি আৰু গণশক্তিয়ে৷\nনিৰ্বাচনী সভাত অংশ গ্ৰহণ কৰি মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই কয় অগপ, বিজেপি আৰু গণশক্তিৰ নেতৃত্ব যথেষ্ট শক্তিশালী। গতিকে অগপক পুনৰ শক্তিশালী কৰিবৰ বাবে হিমন্তই আহ্বান জনায়।\nতাৰোপৰি হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই কয় যে মোদীক পুনৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী কৰাৰ স্বাৰ্থতে পুনৰ অগপৰ সৈতে মিত্ৰতা হৈছে। প্ৰতিটো ৰাজনৈতিক দলৰে সাংগঠনিক ভেটি দৃঢ় কৰাৰ অধিকাৰ আছে। কলিয়াবৰত অগপ প্ৰাৰ্থীগৰাকীক জয়ী কৰাবলৈ বিজেপি আৰু গণশক্তিৰ কৰ্মীৰ দায়িত্ব বেছি। এই নিৰ্বাচন অসমীয়াৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ নিৰ্বাচন।\nইফালে সভাত বিৰোধী দলৰ হৈ প্ৰতিদন্দ্বিতা আগবঢ়োৱা সাংসদ গৌৰৱ গগৈৰ লগতে প্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰী তৰুণ গগৈকো মন্ত্ৰী হিমন্তই তীব্ৰ সমালোচনা কৰে। লগতে কংগ্ৰেছ আৰু এই আই ইউ ডি এফৰ মাজত চৰ্চিত হৈ থকা মিত্ৰতাসন্দৰ্ভত শৰ্মাই কয় যে ‘পুত্ৰমোহত বন্দী তৰুণ গগৈয়ে আজমলক আঁকোৱালি ল’ব পাৰে, কিন্তু আমি নলওঁ।’


ৰাষ্ট্ৰীয় কন্যা শিশু দিৱস বিশেষ - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome Unlabelled ৰাষ্ট্ৰীয় কন্যা শিশু দিৱস বিশেষ\nতুহিনাৰ তিনিটা সপোন\nতুহিনা বগী, খুৱ ধুনীয়া আৰু মৰম লগা ছোৱালী আছিল৷ সৰু সৰু জাপখোৱা চকু, ভেটেকী নাক, বতাহত ফিৰফিৰকৈ উৰি ফুৰা দীঘল চুলি৷ আন শিশুৰ দৰেই তাইৰ শৈশৱ৷ পখিলা খেদা, শিলগুটি লৈ হেতালি খেলা, কেতিয়াবা কাবাডী আৰু পাছলৈ ঘৰৰ সমুখৰ পথাৰত বেডমিণ্টন৷\nতাইৰ মাক-দেউতাক অধ্যাপক৷ সেয়ে আন গাঁৱৰ সৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ পৰা নতুন আভিজাত্যৰ দাবীৰে তাইক আঁতৰাই ৰখা হৈছিল৷ ফলত তাই পোৱা নাছিল, খালত মাছ ধৰাৰ সুখ, শিঙি মাছৰ বিষৰ অনুভৱ৷ তাই পোৱা নাছিল উজানৰ পানীত দু-ভৰিৰে খেদ-খেদাই থকাৰ সুখ৷ আলাসৰ লাৰু ৰুপে তুলিবলৈ চাইছিল তাইক৷ তাইৰ লগৰীয়া বুলিবলৈ তিনিবছৰ সৰু তাইৰ কণমানি ভাইটিতো৷ আৰু খেলিবলৈকো চৰকাৰী চাকৰিয়াল প্ৰতিবেশীৰ দুগৰাকীমান সমনীয়া৷ তাইৰ পৃথিৱীখন সৰু আছিল৷ তথাপি তাতে তাই পখিলাৰ দৰে ডেই দি ৰঙীন পাখিৰে উৰি ফুৰা সপোন দেখিছিল৷\nতুহিনা নাচিব পৰা বয়স হোৱাৰ পৰতে মাকে ধুনীয়াকৈ বিহু শিকাইছিল৷ বিহুগীতৰ তালে তালে তাইৰ লয়-লাসতাত তাইৰ সপোনবোৰে উৰাৰ বাট বিচাৰি পাইছিল৷ কৰ্টৰ ফিল্ডৰ বিহুতলীত মৌ-কুঁৱৰী নাচিবৰ বাবে মৰম লগা নাচনীজনীৰ ৰূপত তুহিনাই মাকৰ আঙুলিত ধৰি প্ৰথমবাৰ উঠো-নুঠোকৈ গৈ ধুনীয়াকৈ দুপাক মান নাচি দিছিলগৈ৷ মৰম লগা কণমানিজনীৰ নাচত বিচাৰকৰ মনত ৰং লাগিছিল৷\nপ্ৰথমবাৰ নাচোতেই তাইক উদগনি পুৰষ্কাৰ এটা দিয়া হৈছিল৷ ইয়েই যেন তুহিনাৰ সপোনত ৰং সানিলে৷ তাই সপোন দেখা হ’ল৷ বিহুৱতী হোৱাৰ সপোন৷ ঢোল পেপাঁৰ তালত নিজকে হালি-জালি প্ৰকৃতিৰ বাসন্তী উচাহৰ লয়ত ঢৌ তোলাৰ বাসনা এটা বুকুৰ মাজত গঢ় লৈ উঠিল৷ মাক-দেউতাকেও মফচলীয় চহৰ খনৰ আটাইতকৈ ভাল বিহু শিকোৱা শিল্পী গৰাকীকে মাতি আনি ঘৰতে অভ্যাস তথা প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ উপায় কৰা হ’ল৷ তাই মনপুতি নাচিলে মনৰ উলাহত৷ এপাহ নিষ্পাপ ফুলৰ দৰে তাই লহপহকৈ বঢ়াৰ লগে লগে তাইৰ প্ৰতিভাৰ সুগন্ধে সকলো ফালেই সুৱাস চটিয়াবলৈ ধৰিলে৷ মৌ-কুঁৱৰী, বিহু-কুঁৱৰীৰ খিতাপ, শ্বিল্ডেৰে তাহাঁতৰ আলহী কোঠা শুৱনি কৰিবলৈ ধৰিলে৷\nপিছে তাই সময়ৰ সতে গাভৰু হ’ল৷ মাক-দেউতাকেও শৈশৱ-কৈশোৰৰ দুৱাৰ দলিত তাইক ঠন ধৰিবলৈ দিয়া নাচৰ সেই মঞ্চখনৰৰ পৰা আকৰ্ষণটো দূৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে৷ মাক-দেউতাকৰ ইচ্ছা, নাচি কি হব, আমাৰ ছোৱালী ডাক্তৰ হব৷গাভৰু হলি, এতিয়া আৰু ডনডনাই সেই ডেকা ল’ৰাৰ লগত নাচি ফুৰিবলৈ তোৰ লাজ নালাগে৷ আন প্ৰফেচৰৰ জীয়েক-পুতেক ডক্তৰ ইঞ্জিনীয়াৰ হব, আৰু তই বিহু-নাচনী! এইবোৰ গালিৰে, এইবোৰ কথাৰে তাইৰ ঘৰত বিহু নচাৰ কথাটো দোহৰাৰ বাটটোও বন্ধ কৰি দিয়া হ’ল৷\nকিন্ত তুহিনা সপোন দেখা ছোৱালী৷ তাই মৌচাক পঢ়ে, তাই সফুঁৰা পঢ়ে৷ তাই বাতৰি-কাকতৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ কৰে প্ৰতি-নিয়ত একোটা অন্বেষাৰ যাত্ৰা৷ তাইৰ সপোনবোৰে মনৰ মাজতে লহপহকৈ বাঢ়ি আহিবলৈ ধৰি৷ তাইৰ বিহু-সম্ৰাজ্ঞী হোৱাৰ সপোন৷ এচিয়া, ইউৰোপৰ দেশে বিদেশে সংস্কৃতি তথা সমন্বয়ৰ কাৰ্যসূচীৰ মাজেৰে তাইৰ প্ৰতিভাৰ স্বাক্ষৰ দানৰ সপোন৷ তাই বিহু নাচি, তাই পাৰফৰমিং আৰ্টচ পঢ়ি সেই বিষয়ৰে বিশেষজ্ঞা হোৱাৰ সপোনে মনৰ মাজতে উকমুকাই থাকিবলৈ ধৰে৷\nক্লাছ এইটৰ পাছতে মেট্ৰিকৰ নম্বৰৰ লক্ষ্য৷ তাৰ পাছত উচ্চতৰ মাধ্যমিকত বিজ্ঞান শাখাত নাম-ভৰ্ত্তি৷ তাই যে বাধ্য সন্তান৷ অথচ বুকুত কলমলাই থাকে, সেই অবাধ্য সপোন৷ যাক তাই কব নোৱাৰে, যাক তাই পাব নোৱাৰে৷\nতুহিনাই মিঠাই খায় ভাল পাইচিল৷ জিলেপী তাইৰ প্ৰিয় মিঠাই৷ জিলেপীৰ ৰং আৰু সোনাৰুৰ ৰং তাই মিলাই থাকে৷ কোনটো বাৰু বেছি মোহনীয়া? অৱশেষত তাই সিদ্ধান্ত লয়, জিলেপীয়েই ভাল, দেখিবলৈকো ধুনীয়া, তাতে ইমান সোৱাদ লগা৷ তাই সৰুৰে পৰাই গৰম জিলেপী আনিবৰ বাবে কৰ্টৰ সমুখৰ সুকুমাৰহঁতৰ মিঠাইৰ দোকানখনলৈকে যায়৷ কেতিয়াবা তাইৰ স্কুলৰ সহপাঠী সুকুমাৰলৈ হিংসা লাগে৷ সি চাগে ঘৰৰ দোকান বাবে বিনা-পইচাতে জিলেপী খায় থাকিব পাৰে!\nএলপি স্কুলৰ পৰা লগতে পঢ়া সুকুমাৰে বয়জ স্কুলত নাম লগালে পঞ্চম শ্ৰেণীত৷ আৰু তুহিনাই ছোৱালী হাইস্কুলত৷ একেটা বাটৰ স্কুললৈ সিহঁতৰ ঘৰৰ পৰা প্ৰায় দুই কিল’মিটাৰ৷ চিক্স-মান পোৱাৰ পাছতে সুকুমাৰে এখন ৰঙা চাইকেল কিনিলে৷ ঘৰৰ ওচৰৰ লৰা-ছোৱালীবোৰ একেলগেই স্কুল যোৱাৰ নিয়ম বাবে, সিঁহতো জাক-পাতি খোজ-কাঢ়িয়েই স্কুললৈ গৈছিল৷ পিছে সুকুমাৰে চাইকেল কিনা দেখি, তাইকো দেউতাকে এখন নীলা চাইকেল কিনি দিলে৷ তেতিয়াৰ পৰা সিহঁত জাকটোৰ পৰা আতঁৰ হ’ল৷\nসুকুমাৰৰ ৰঙা চাইকেলৰ কাষে কাষে তুহিনাৰ নীলা চাইকেলে স্কুলৰ বাটত ভৰি দিলে৷ ৰঙা-চাইকেল নীলা-চাইকেল একেলগে যোৱা দেখি দুষ্ট-ল’ৰাবোৰে সিহঁতক জোৰা দি জোকাবলৈ লাগিলে৷ জোকালেই সুকুমাৰে তাইৰ চকুলৈ চোৱা হল, লাহে লাহে তুহিনাও তাৰ চকুলৈ চাবলৈ শিকিলে৷ তাইৰ গাল দুখন তেনে মুহূৰ্তত সুকুমাৰৰ চাইকেলখনৰ দৰেই ৰঙা পৰা হ’ল৷ এদিন কোনো এটা দুষ্ট ল’ৰাই -চা চা তুহিনাৰ গালত সুকুমাৰৰ চাইকেলৰ ৰং বুলিও জোকালে, তেতিয়া তুহিনাৰ গালেদি দুধাৰি চকুলো বৈ আহিল৷ চাইকেল ৰাখি সুকুমাৰ নামি আহিল৷ স্কুলৰ ইউনিফৰ্মৰ নীলা চোলাটোৰে তাইৰ চকুপানী খনি মচি দিলে৷\nতুহিনা যেন লাহে লাহে গহীন হবলৈ ধৰিলে, সিদিনাৰ পৰা৷ সুকুমাৰৰ চকুলৈ চাবলৈ লাজ লাজ ভাৱ৷ তাই গাভৰু হোৱাৰ পৰা সুকুমাৰ স্কুললৈ যোৱাৰ সময়ত চাইকেল লৈ নোযোৱা কৰিলে৷ দেউতাকৰ নতুন বাজাজ স্কুটাৰখনে তাইক থৈ অহা হ’ল, তাইক লৈ অহা হ’ল৷ মাক-দেউউতাকে এইটৰ পৰা তাইক আৰু তীব্ৰ বেগত লৈ যোৱাৰ চেষ্টা চলালে৷ বেচেৰা সুকুমাৰ চাইকেলৰ গতিতে ৰৈ গল৷ তাই হাত-বাউল দিলেও বেচেৰাই সেই গতিৰ ফেৰ মাৰিব নোৱাৰা হ’ল৷\nতুহিনাই বিহু কুঁৱৰী হ’লে, সুকুমাৰে লগৰ ল’ৰাক চাহ-মিঠাই খুওৱাৰ বাটো বন্ধ হ’ল৷ কাৰণ এতিয়া তুহিনা ৰুদ্ধ ঘৰৰ মাক-দেউতাকৰ সপোন খেদা ছোৱালী৷ তাই আৰু সুকুমাৰ, সিহঁতৰ ভালপোৱাৰ অনুভৱ অদূৰত ওলমিবলৈ ধৰিলে, সৰাৰ কোনো সম্ভাৱনা নোহোৱাকৈ.....৷\nপিছে বাণিজ্য শাখাত উচ্চতৰ মাধ্যমিকত প্ৰথম বিভাগ পোৱা সুকুমাৰে সিদিনা স্ফুৰ্তি কৰিব পৰা নাছিল৷ কাৰণ তুহিনাই বিজ্ঞান শাখাত ৰিজাল্ট বেয়া কৰিছে৷ তাই আচলতে বিজ্ঞান পঢ়া ছোৱালীয়েই নাছিল৷ তাই নাচি ভাল পোৱা ছোৱালী৷ সুৰ তাল লয়ত দেউ দি উৰি ফুৰা পখীজনী ধৰি, বিজ্ঞানগাৰৰ পইঁতাচোৰা কাটিবলৈ লগোৱাৰ মাক-দেউতাকৰ যি টোগলকী কাৰবাৰ, সেইবোৰ দেখি সুকুমাৰৰ এনেয়েও বিতৃষ্ণা উপজিছিল৷ তথাপি অধ্যাপক-অধ্যাপিকাইনো নিজৰ সন্তানৰ বাবে ভালেই চিন্তা কৰিব বুলি সিও নিজকে প্ৰবোধ দিছিল৷ প্ৰবোধ নিদিওনো সি কৰিব কি? স্কুটাৰত বহিবলৈ লোৱাৰ পৰাই তুহিনাৰ সতে তাৰ সপোন দেখাৰো ভয় লগা হৈ পৰিছিল...তাৰ এনে লগা হ’ল যেন, তাৰ শৈশৱৰ সেই বান্ধৱী যেন হঠাত দূৰ আকাশৰ তৰা হৈ পৰিছে৷\nতথাপি এতিয়া তাইৰ ৰিজাল্ট বেয়া হোৱাত, অথচ সি ফাৰ্ষ্ট ডিভিজন পোৱাত তাৰ মনটো দুখৰ মাজতো যেন অকন ফৰকাল লগা হ’ল৷ অত ডাৱৰীয়াৰ পাছত যেন সেইকন ফৰকালতে তাৰ আকাশত পুনৰ তুহিনাই ভুমুকি মাৰিলে৷\nসি সাহস কৰি এদিন তুহিনাহঁতৰ ঘৰ পালেগৈ৷ তাইক মাত লগাবৰ বাবে, সাহস দিবৰ বাবে৷ তুহিনাই সিদিনা কান্দিছিল, মাক-দেউতাকেও লাজতে মুখ দেখুৱাবলৈ নহা বাবে আলহী কোঠাত সি কেইবা বছৰৰ পাছত তাইক নিৰলে কাষত পালে৷ তাইৰ চকুলৈ চালে৷ তাইক চকু পানী মচি পুনৰ আগুৱাই যাবলৈ প্ৰেৰণা দিলে৷ তুহিনাৰ মাকেও তাক দুৱাষাৰ ভালকৈ মাত দিয়াত সাহস দিবলৈ যোৱা সুকুমাৰৰ বুকুতহে নকৈ সাহ সোমাল৷ সি সিদিনা ৰাতি পুনৰ তুহিনাৰ সপোন দেখিবলৈ লাগিল৷ তাইৰ চকুলৈ চোৱাৰ সপোন, তাইৰ দুহাতত ধৰাৰ সপোন৷ সি মনে মনে তাইক মনৰ কথাখিনি সুযোগ বুজি জনাবলৈকে ঠিক কৰিলে৷\nহঠাত এদিন সুকুমাৰক মিঠাইৰ দোকানৰ পইচা লোৱা কাউণ্টাৰত বহি থকাৰ পৰা তুহিনাৰ দেউতাকে গৈ চোঁচৰাই আনিলে৷ সন্ধিয়াৰ বেলিকা, চাহ-তাহ খাবৰ বাবে মানুহ দুনুহেৰে ভৰা সময়৷ অধ্যাপককো সকলোৱে চিনিয়ে পায়৷ সকলোৱে ধৰি সুকুমাৰক তেখেতৰ হাতৰ পৰা এৰুৱালে৷\nপাছত গম পোৱা গ’ল সুকুমাৰে দিয়া প্ৰেমৰ চিঠি এখন তুহিনাৰ কিতাপৰ মাজত পোৱা গৈছে৷ সিদিনা সুকুমাৰে চৰ খায়ো যিমান দুখ পোৱা নাছিল, তাতোকৈ বেছি মানুহৰ আগত সি বা তাৰ দেউতাকে পোৱা লাজটোহে দুখৰ ডাঙৰ কথা হৈ পৰিল৷\nতথাপি এটা কথা সি বুজি নাপালে, সি দিয়া একমাত্ৰ চিঠিখনৰ উত্তৰটো তুহিনাই নিদিলেই, সিতো তাইক সেইখন ফালি পেলাবলৈকো কৈছিল, কিন্তু তাই চিঠিখন যোৱা এবছৰে ধৰি কিতাপৰ মাজত কঢ়িয়াই লৈ ফুৰাৰ কি কাৰণ থাকিব পাৰে৷ তাই আচলতে তাক ভাল পায় নে নাপায়? কোনো এটা কথাই সুকুমাৰৰ মনত পৰিস্কাৰ হৈ নুঠিল৷ তাৰ দেহ-মন ভালপোৱাৰ পোৱা-নোপোৱাৰ দোমোজাৰ অনুভূতি খিনিৰ মাজতে দুলি থাকিল৷\nৰিজাল্ট বেয়া কৰাৰ বাবেটো তুহিনাৰ মন বেয়া আছিলেই৷ তাইৰ প্ৰেমৰ একমাত্ৰ সপোনটোক ৰং দিয়া সেই সুকুমাৰৰ একমাত্ৰ চিঠিখন পাই দেউতাকে যি ধৰণৰ প্ৰতিক্ৰিয়া দেখুৱালে তাকে লৈ তাই ভাগি পৰিল৷ এজন অধ্যাপকৰ ছোৱালী হৈ এটা মিঠাই দোকানীৰ পুতেকৰ লগত প্ৰেম কৰ, জনজাতীয় ছোৱালী হৈ এটা সাধাৰণ বঙালী ল’ৰাৰ লগত প্ৰেম কৰ, তাৰ বাবেই সকলো ডুবিচ, পঢ়া শুনাত নাক-কান কাটিলি এতিয়া...দেউতাকৰ ৰুদ্ৰমূৰ্তি, খং, দুগালত চৰ আদিৰ মাজত তুহিনা হঠাত ধুমুহা এটাত বিধস্ত হৈ পৰা যেন হ’ল৷ তাইৰ সকলো বিফলতাৰ দোষ নিৰ্দোষ সুকুমাৰৰ ওপৰত পৰাটোৱে তাইক দোষী দোষী ভাৱ এটাত ডুৱাই পেলালে৷ দোকানত গৈ দেউতাকে মাৰ-পিট কৰা, সাধাৰণ কথা এটাকে ৰাজহুৱা কৰি লাজত পেলোৱা কথাটোৱে সৰল তুহিনাজনীক ফাঁট মেলা বসুমতী পাতালে লুকাও অৱস্থা কৰিলে৷\nতাইটো কোনো দোষ কৰা নাছিল৷ এবছৰ আগতে সুকুমাৰে দিয়া ভালপোৱাৰ প্ৰস্তাৱত তাই মাক-দেউতাকৰ সন্মানৰ খাতিৰতে হা-কৰা নাছিল৷ তাইৰ মনৰ ৰাজকুমাৰজনকো তাই মন দিয়া নাছিল৷ মাথো ভালপোৱাৰ সেই সোঁৱৰণিক তাইৰ দুখৰ সময়ৰ অকন সুখৰ ছাঁ বুলিহে সাঁচি ৰাখিছিল৷ অথচ এইয়া কি হৈ গ’ল৷ বিফলতাৰ পাছত বিফলতা, জীৱনত আৰু পাবলৈ চাবলৈ তুহিনাৰ যেন একোৱেই নাই, কবলৈ যেন একোৱেই নাই, কোনোৱেই যেন তাইৰ আপোন নহয়৷ ভালপোৱাৰ সপোনটোৰ সমাধিত তুহিনা মুৰ্চা যোৱাৰ উপক্ৰম হ’ল৷ তাই চেতন হেৰুৱাই পৰি গ’ল তাইৰ কোঠাৰ মজিয়াতে৷\nতুহিনাৰ মনৰ অৱস্থা দিনক দিনে বেয়াৰ ফাললৈ ঢাল খালে৷ অনেক পূজা-পাতল, পাথৰ আদিৰ পৰিধান আদিৰে চেষ্টা কৰা হ’ল৷ তথাপি একো ভাল হোৱাৰ উমঘাম নোহোৱা হ’ল৷ সেই ধুনীয়া গোলাপ যেন ছোৱালীজনীৰ ৰং ৰূপ শুকাই যাবলৈ ধৰিলে৷ তাই কথা নকয়, নামাতে; অলস, অৱশ দৃষ্টিৰে মাথো তাই চাই থাকে, মুকলি আকাশ৷\nতুহিনাই মনে মনে ভাবে তাইক মুক্তি লাগে৷ এই আপোন মানুহ বোৰৰ পৰা৷ ইঁহত তাইৰ-জীৱন যৌৱন সকলো কথাৰ শত্ৰু, সকলো আশা-আকাংখ্যাৰ শত্ৰু৷ গাঁৱৰ ঘৰৰ পৰা অহা আইতাকে খালি তাইৰ শৈশৱৰ সেই মৌ-কুঁৱৰী দিনৰ সেই কোমল মনা, পখিলা জনীৰ চঞ্চলতাক তাইৰ মাজত বিচাৰি বাৰে বাৰে হতাশ হৈছে৷\nপৰিয়ালৰ মানুহবোৰৰ লগতে সদাশয় শুভাকাংখীয়ে আলোচনা কৰি তেখেত সকলৰ ধৰ্ম গুৰুৰ আশ্ৰমলৈকে অলপ দিনৰ বাবে তুহিনাৰ মনৰ শান্তি প্ৰাপ্তিৰ বাবে পঠাবৰ ঠিক কৰিলে৷ সেই মতে মাক-দেউতাকে তাইক লৈ গৈ বৃহৎ আশ্ৰমখনৰ বুকুত তাইক থৈ আহিলগৈ৷ তাই গুৰুৰ চৰণত আশ্ৰয় পালে৷ তাই যেন মুক্তিৰ এটা পথা পালে৷ তুহিনাৰ মনলৈ এটা প্ৰশান্তিৰ ভাৱ আহিল৷ অন্ততঃ তাৰ শত্ৰু সকলৰ পৰা আঁতৰি আহি তাই যেন এক অনাবিল প্ৰশান্তিৰ সন্ধান পাইছে৷ বহুদিন টোপনিৰ ৰেশ নহা চকু দুটালৈ যেন টোপনি আহিবলৈ লৈছে৷ মুকুতিৰ সপোনে যেন তাইক আকোঁৱালি লবলৈ দুহাত মেলিছে৷\nপুৱাৰ পৰাই ভজন, কীৰ্তন, প্ৰাৰ্থনা৷ লগতে সেৱা কৰ্মৰ বাবে চৌহদতো সাৰি পুচি আশ্ৰমৰ বাসিন্দা সকলেই সকলো কৰিব লাগে৷ খোৱা-বোৱাও সুষম৷ দিনতীয়া দীঘল কৰ্ম-ব্যস্ততাৰ মাজত লাহে লাহে যেন তুহিনাই অন্য এক জীৱন বিচাৰি পালে৷ তাইৰ মনৰ বিশৃংখল ভাৱনাবোৰ গুৰুৰ চৰণতে সমৰ্পন কৰি যেন তাই মুকলি হব পাৰিছে৷ সুকুমাৰৰ প্ৰতি কৰা দেউতাকৰ অন্যায় দু-ব্যৱহাৰ, তাইৰ ভালপোৱাৰ সপোন, তাইৰ নাচৰ সপোন এইবোৰ যেন এই আধ্যাত্মিক পৃথিৱীৰ বিশালতাৰ তুলনাত খুৱেই ক্ষুদ্ৰাদিক্ষুদ্ৰ৷ তাই অন্য এক জীৱন যাত্ৰাত, অন্য এক পৃথিৱীত লাহে লাহে নিজক বিলীন কৰিব ধৰিলে৷\nতাইৰ মনৰ লগতে স্বাস্থ্যটোও ঠন ধৰি আহিল৷ তাইৰ গাভৰু দেহটোত লাৱণ্যতাই ভৰ কৰি ধৰিলেহি৷ ঘৰৰ পৰা মাক-দেউতাক অহা স্বত্বেও তাই তেওঁলোকক দেখা নকৰিলে৷ খিৰিকীৰে তাইৰ ভাল হোৱা উজ্বলি উঠা মুখনি চায়েই গুৰুৰ আশীষ বুলি মাক-দেউতাকেও প্ৰশান্তিৰে চাই ঘূৰি গলগৈ৷\nএবছৰমান যোৱাৰ পাছত এক খবৰে আমাৰ ক্ষুদ্ৰ চহৰ খন কঁপাই তুলিলেহি৷ আহিল তুহিনাৰ আত্ম-হননৰ খবৰ৷ আশ্ৰমৰ ভিতৰুৱা কৰ্ম-কাণ্ডৰ বহুতো মুখ-ৰোচক বাতৰিও ওলাল৷ তাত হেনো পুৰণি ভক্ত সকলৰ ৰাতি সেৱা নামৰ এক নিয়ম প্ৰচলন আছে৷ ৰাতিৰ গভীৰ অন্ধকাৰত একোটা কোঠাত এই সকল আশ্ৰমৰ সেৱক আৰু সেৱকীয়ে গুৰুজনাৰ সতে একেলগে ভক্তিৰ সাগৰত বিলীন হৈ যায়৷ তেতিয়া হেনো সকলোৰে গাত দেৱী-দেৱতাই স্থিতি লয়৷ তেতিয়া কোনো গুৰু, কোনো সেৱক-সেৱকীৰ পাৰ্থক্য নাথাকে৷ ইয়াৰ মাজতে তেওঁসৱৰ মাজত দৈহিক মিলন পৰ্যন্ত হয়৷ এইয়া হেনো স্বৰ্গীয় অনুভূতি প্ৰাপ্তিৰ এক মাধ্যমহে৷\nখবৰবোৰ পাই হতাশ হলো৷ মানসিক শান্তি বিচাৰি, পীড়াৰ পৰা মুক্তি বিচাৰি যোৱা তুহিনাও সেই ভোগৰ বলি হ’ল৷ সেই কোমল অৱলা নাৰীয়ে সেই ঘটনাক স্বৰ্গীয় অনুভূতিৰ বাহক ৰূপে গণ্য কৰিব নোৱাৰিলে৷ ভালপোৱাৰ সমাধিত মূৰ্চা যোৱা তুহিনাই, তাইৰ সৰ্বস্ব হেৰুৱা বুলি মানসিক ভাৱে ভাগি পৰিল৷ তাইৰ মুক্তিৰ বাটত তাইৰ দেহৰ পৰা কোনোৱে সোলকাই নিয়া চাদৰখন আৰু অকন উশাহ দিবলৈ ওপৰত ঘুৰি থকা চিলিঙ ফেনখনেই সাৰথি হ’ল৷ তুহিনাই সপোন সাৱতিয়ে পৃথিৱীৰ মাজত লুকাই পৰিল৷\nকিন্তু জনশ্ৰুতি মতে, আত্ম-হননে হেনো মুক্তিৰ বাট নিদিয়ে, সেয়া যদি সঁচা হয়, তেন্তে কোনোবাই বিহু কুঁৱৰী নাচি ৰাতি ঘূৰি অহাৰ পথত, অথবা ভালপোৱাৰ ঘাটত অথবা শান্তি আশ্ৰমৰ কোনো কোণত তাইৰ আত্মাৰ সতে মুখামুখি নহবতো৷ উত্তৰ মোৰ ওচৰত নাই, আপোনাৰ ওচৰত আছেনে?\nউপসংহাৰঃ তুহিনাক মই ভালদৰে জানিছিলো৷ তাইৰ মৌ-কুঁৱৰী ৰূপৰ খোপা শুৱনি কৰিছিল আমাৰ বাৰীৰ বগা তগৰে, প্ৰতিটো বছৰেই৷ উজনীৰ ফালে আহিলে আমাৰ চহৰলৈ আহিব৷ চহৰ পোৱাৰ আগে আগেই তুহিনাৰ সমাধিস্থ কৰা ঠাই৷ তাতেই কেতিয়াবা আপুনিও তিনিপাহ বগা তগৰ দিবহি, অন্ততঃ তুহিনাৰ তিনিটা সপোনৰ সমাধিত!\nপষ্টমৰ্টেমঃ জীয়াই থকাটোৱেই প্ৰাথমিক কথা৷ জীয়াই থাকিহে খেদিব লাগে পাব পৰা সপোন৷ অভিভাৱকৰ সপোনতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কণমানিৰ আপোন সপোন৷ সেয়া বুজক, আৰু তাতেই আপোনাৰ সপোনৰো প্ৰাপ্তি হব৷\nসকলোৰে নিজা এক জীৱন-ভালপোৱা-সপোন থাকে৷ এইবোৰ একান্তই ব্যক্তিগত৷ গতিকে, সেই কথাক সন্মান কৰাই মংগল৷\nমানসিক ৰোগ বা ডিপ্ৰেচনৰ প্ৰাথমিক দৰৱ বুজাবুজি, সান্নিধ্যতা আৰু বিশ্ৰাম৷ আজি মানসিক চিকিৎসা পদ্ধতি বহু আগুৱাইছে৷ তাতেই শৰণাপন্ন হওক৷\nএই পথেই দিব এক সফল, সমৃদ্ধ জীৱনৰ শিলান্যাস, অন্ততঃ সমাধি নহয়!


অসম–মেঘালয় আন্তঃৰাজ্যিক সীমান্তৰ ইপাৰ–সিপাৰৰ কেইখনমান গাঁৱৰ উন্নয়ন সম্পৰ্কীয় কিছু আলোকপাত | ChandubiNews\nHomeARTICLEঅসম–মেঘালয় আন্তঃৰাজ্যিক সীমান্তৰ ইপাৰ–সিপাৰৰ কেইখনমান গাঁৱৰ উন্নয়ন সম্পৰ্কীয় কিছু আলোকপাত\nআন্তঃৰাজ্যিক সীমান্তত অসমৰ গাঁৱৰ আৰ্থ–সামাজিক উন্নয়নৰ ক্ষেত্ৰত মেঘালয় চৰকাৰ ইমান আগ্ৰহী হৈ পৰিছে কিয়? ইয়াৰ বিপৰীতে সীমান্তৰ অসমীয়া গাঁও সমূহেও মেঘালয়ৰ লগত চামিল হোৱাৰ বাবে ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰি থাকে। এই গাঁওসমূহে বিগত সময়ত মেঘালয় প্ৰশাসনক বিভিন্ন প্ৰকাৰে সহায়–সহযোগ কৰি অহা দেখা গৈছে। কিহৰ আশাত মতলীয়া হৈ অসমীয়া গাঁওসমূহে মেঘালয়ক সমৰ্থন কৰি আহিছে। সীমান্তৰ ইপাৰ–সিপাৰৰ কেইখনমান গাঁৱৰ উন্নয়নৰ ছবি আগবঢ়ালো।\nআন্তঃৰাজ্যিক সীমান্তৰ পশ্চিম গুৱাহাটীৰ কাষৰীয়া বহুকেইখন মেঘালয়ৰ গাঁও আছে যিয়ে সকলো সময়তে অসমৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰশীল–\nকলং (নংকাৰলং)– আমাৰ পশ্চিম গুৱাহাটী সমষ্টিৰ আন্তঃৰাজ্যিক সীমান্তৰ লগত লাগি আছে মেঘালয়ৰ ১০নং জিৰাং সমষ্টি। আমি কলং বুলি জনা গাঁওখন মেঘালয় গেজেটত নংকাৰলং নামেৰে অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে। ৰাণী মূল কেন্দ্ৰৰ পৰা এঘণ্টাৰ বাট অতিক্ৰম কৰিলে কলং নামৰ গাৰো জনগোষ্ঠীৰ গাঁও এখন পোৱা যায়। কলং সম্পূৰ্ণৰূপে মেঘালয়ৰ অধীন। আমাৰ অসমৰ নাৰলিং, আমৰিঙতকৈও ওচৰত আছে কলংখন। ওখ পাহাৰৰ টিঙত অৱস্থিত কলং। কিন্তু মেঘালয়ে সেই কলং গাঁওখনৰ উন্নয়নৰ নামত কৰিছে কি? ১৯৯৬ চনত মেঘালয় সৰ্বশিক্ষা অভিযান মিচনে গাঁওখনত গাৰো মাধ্যমৰ এখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয় স্থাপন কৰিছে। নংকাৰলং প্ৰাথমিক বিদ্যালয়খন স্থাপন কৰা আজি ২৬ বছৰ হ’ল যদিও ইয়াক প্ৰাদেশীকৰণৰ ব্যৱস্থা কৰা নাই। গাঁওখনৰ মানুহবোৰে খোৱাপানী নিজৰাৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰে। ৰোগীক সাঙিত তুলি আনি ৰাণীত চিকিৎসা চলাব লাগে। ৰাষ্টাঘাট, খোৱাপানী, বিজুলী কোনো এটাৰে সূচল ব্যৱস্থা নাই। যুগ যুগ ধৰি এনে ব্যৱস্থা চলি আছে। মেঘালয়ৰ স্থায়ী বাসিন্দা হৈও অশেষ দুখ–কষ্টৰ মাজেৰে জীৱন–যাপন কৰিবলগীয়া হৈছে। গাঁওখনৰ কিছুলোকে আমাৰ আগত মাজে–মাজে ব্যক্ত কৰে– “আমি অসমৰ লগত থাকিলেই বেছি সুবিধা পালোহেতেন। আমাৰ চকুৰ পলকতে অসমৰ গাঁও সমূহে ইমান সুবিধা লাভ কৰি আছে। অথচ বহু কষ্ট কৰিও নিজৰ চৰকাৰৰ পৰা সেইখিনি সুবিধা পাবলৈ আমি সক্ষম হোৱা নাই। ইমান দুখ–কষ্টৰ মাজত জীয়াই আছো সেইবোৰ আমাৰ চৰকাৰে দেখা নাপায়”। কিন্তু বাস্তৱত অসমৰ ভোটাৰ হ’বলৈ কোনো প্ৰকাৰে চেষ্টা কৰা দেখা নাই আৰু নকৰেও, সেয়া তেওঁলোক মানসিকভাৱে প্ৰস্তুত। মনত স্তুপীকৃত ক্ষোভবোৰ আঁতৰোৱাৰ বাবেহে তেওঁলোকে মাজেমাজে এইবোৰ কথা ব্যক্ত কৰে।\nকণ্ঠম পাহাম (উমচালিয়াং)– ৰাণীৰ পৰা ডেৰ ঘণ্টাৰ বাট অতিক্ৰম কৰিলেই পোৱা যায় কণ্ঠম পাহাম নামৰ কাৰ্বি জনগোষ্ঠীৰ বসতিপ্ৰধান গাঁও এখন। অবিভক্ত অসমখন ১৯৭২ চনত বিভক্ত হোৱাৰ পাছত কণ্ঠম পাহাম গাঁওখন সম্পূৰ্ণৰূপে মেঘালয়ৰ অন্তৰ্ভূক্তি হ’ল। ইয়াৰ লগেলগে কণ্ঠম পাহামৰ পৰিৱৰ্তে উমচালিয়াং নাম ল’লে। উমচালিয়াং মেঘালয়ৰ সম্পূৰ্ণ অধীন যদিও গাঁওখন আজি পৰ্যন্ত কোনো উন্নতি নঘটিল। খোৱাপানী, বিজুলী, পথ যোগাযোগ কোনো এটা ব্যৱস্থাৰে উন্নতি নঘটালে মেঘালয় চৰকাৰে। শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত গাঁওখনত দুখন শিক্ষানুষ্ঠান গঢ়ি উঠিছে– ১৯৮৫ চনত খাছি মাধ্যমৰ উমচালিয়াং প্ৰেচবেটেৰিয়ান প্ৰাথমিক বিদ্যালয় আৰু ২০০৮ চনত ইংৰাজী মাধ্যমৰ উমচালিয়াং প্ৰেচবেটেৰিয়ান উচ্চ প্ৰাথমিক বিদ্যালয় স্থাপন কৰে। উচ্চ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়খন এতিয়াও চৰকাৰীকৰণ হোৱা নাই। গাঁওবাসী সামগ্ৰীক উন্নয়নৰ পৰা বঞ্চিত যদিও নিজ চৰকাৰৰ প্ৰতি ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰি অসমত চামিল হ’বলৈ সিদ্ধান্ত লোৱা নাই আৰু সেইকথা নাভাৱেও।\nনংগ্ৰিম–জিৰাং (সৰু জিৰাং)– ইপিনে, কলঙৰ সম দূৰত্বত অৱস্থিত নংগ্ৰিম–জিৰাং (সৰু জিৰাং)। নংগ্ৰিম জিৰাংখন ভাগ হৈ উমক্ৰেম দিখং, জাৰেই বাচাই, নিউ উমক্ৰেম নামৰ তিনিখন নতুন গাঁৱৰ সৃষ্টি হৈছে। নংগ্ৰিম–জিৰাং গাঁৱলৈ যোৱা পথ এটি পকীকৰণ কৰা হৈছে। দহ বছৰ আগতে নিৰ্মাণ কৰা এই পথটো ৰাণী–মাইৰাং পথত সংযোগ ঘটিছে। আন্তঃৰাজ্যিক সীমান্তৰ শুকুৰবৰীয়া নামৰ ঠাইখন অতিক্ৰম কৰি কিছু দূৰ আগবাঢ়ি গ’লে নংগ্ৰিম–জিৰাং সংযোগী পথটো পোৱা যায়। গাঁওকেইখনৰ ঠায়ে ঠায়ে খোৱাপানীৰ ব্যৱস্থা কৰিছে কিন্তু বিজুলী যোগান ব্যৱস্থা অনিয়মীয়া। চাৰিওখন গাঁৱৰ মাজত এখন চৰকাৰী বুনিয়াদী বিদ্যালয় আছে। আজি ১৮ বছৰ আগতে গাঁওকেইখনৰ ৰাইজে নিৰ্মাণ কৰা এম ই বিদ্যালয়খন চৰকাৰীকৰণৰ ব্যৱস্থা আজিলৈ নহ’ল। আনহাতে, নংগ্ৰিম জিৰাঙৰ পৰা চাৰি কিলোমিটাৰ নিলগত স্থাপন কৰা নিউ উমক্ৰেম গাঁওখনলৈ যোৱা পথটো এতিয়াও দূৰ্গম হৈয়েই আছে। চাৰিখন গাঁৱৰ মাজত এখনো উপস্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ নাই। সাধাৰণ চৰ্দি–জ্বৰ হ’লেও ৰাণী সমূহীয়া চিকিৎসা কেন্দ্ৰত আহিব লাগে। খাদ্য, নিৰ্মাণকে আদিকৰি অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰীৰ বাবে অসমৰ ৰাণীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। হাজাৰ বিপদত পৰিলেও তেওঁলোকে অসমত চামিল হোৱাৰ কথা নাভাবে।\nবেলাহাৰী– আনপিনে, পশ্চিম গুৱাহাটীৰ পূব–দক্ষিণ কোণৰ অন্তিম প্ৰান্তত অৱস্থিত মুদুকীৰ পৰা দুই কিলোমিটাৰ নিলগত অৱস্থিত বেলাহাৰী, তাৰপৰা বাওঁফালে চাৰি কিলোমিটাৰ নিলগত মাউদেম আৰু সোঁফালে তিনি কিলোমিটাৰ নিলগত ৰাজাখুমাই। প্ৰায় এশটা বৰ্ষ গৰকা গাঁওকেইখন খাছি জনবসতিপ্ৰধান। আজি দহ বছৰ আগতে গাঁওকেইখনত ট্ৰাক যাবপৰা ৰাষ্টা এটা নিৰ্মাণ কৰিছে মাথো। খৰালিকালত বাইক, কাৰ, ট্ৰাক আদি চলাচল কৰে যদিও বাৰিষাকালত ট্ৰাক গাড়ীও চলাচল কৰিব নোৱাৰা অৱস্থা এটাৰ সৃষ্টি হয়। দেখাত চৰকাৰীভাৱে বিদ্যুৎ সংযোগ দিছে কিন্তু কিমান দিন বিজুলী নাথাকে সেয়া ঠিৰাংকৈ ক’ব নোৱাৰি। ২৫ কিলোমিটাৰ নিলগৰ পাথাৰখামাত প্ৰাথমিক স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ আছে যদিও পথ যোগাযোগ ব্যৱস্থা সূচল নোহোৱাত তালৈ যাব নোৱাৰে। তাৰ পৰিৱৰ্তে অসমৰ লোহাৰঘাট, মিৰ্জা, বিজয় নগৰ, ছয়গাঁও আদিতহে মানুহখিনিয়ে চিকিৎসাপাতি কৰিবলগা হয়। বেলাহাৰী, ৰাজাখুমাইৰ পৰা পাথাৰখামালৈ পথ যোগাযোগৰ ব্যৱস্থা এতিয়াও দূৰ্গম। গাঁও দুখনৰ মানুহখিনিয়ে পাথাৰখামালৈ পোনপোটীয়াকৈ যোৱাৰ পৰিৱৰ্তে অসমলৈ নামি আহি মুদুকীৰ পৰা শুকুৰবৰীয়া আন্তঃৰাজ্যিক সীমান্তৰে পুনৰ মেঘালয়ত প্ৰৱেশ কৰিহে অহা–যোৱা কৰিব লাগে। পথ যোগাযোগ ব্যৱস্থা দূৰ্গম হোৱা বাবে প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বিপৰীতে অনুমোদন হোৱা সূলভ মূল্যৰ চাউল ২কিলো দোকানীয়ে কাটি ৰাখে। ট্ৰাকেৰে এক গাড়ী ইটা নিব লাগিলে গাড়ী ভাড়াৰ নামত খৰচ হয় ৮ হেজাৰ টকা। অথচ অসমৰ পৰা উক্ত গাঁওখনলৈ দূৰত্ব মাত্ৰ তিনি কিলোমিটাৰ। তাৰ পাছতো ৰাজ্য চৰকাৰে গাঁওকেইখনৰ পথ যোগাযোগ, পানী যোগান, বিজুলী যোগানৰ ব্যৱস্থা সূচল কৰি তোলা নাই। ৰাতিপুৱাৰ পৰা গধুলিলৈকে অসমৰ মানুহৰ লগতে হ’লি–গ’লি, সকলোক্ষেত্ৰতে অসমৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল তাৰপাছতো তেওঁলোকে অসমত চামিল হোৱাৰ কথা কাহানিও নাভাবে। সদায় নিৰ্দিষ্ট দূৰত্ব বোজাই ৰাখি তেওঁলোকে অসমৰ সৈতে চলাচল কৰি আছে।\nমেঘালয়ত থকা দুখন পুৰণি অসমীয়া গাঁও উমচাও আৰু বাৰেগাঁও– ৰাণীৰ পৰা পচিশ কিলোমিটাৰ নিলগত অৱস্থিত মেঘালয়ৰ দুখন অসমীয়া গাঁও উমচাও আৰু বাৰেগাঁও। ৰাণীৰ দক্ষিণ দিশৰ ৰাণী–মাইৰাং পথেৰে পচিশ কিলোমিটাৰ অতিক্ৰম কৰিলে বাণিজ্যিক চহৰ পাথাৰখামা পোৱা যায়। পাথাৰখামাৰ পৰা দক্ষিণ–পশ্চিম দিশে এশ মিটাৰ নিলগত আছে উমচাও আৰু তাৰপৰা এক কিলোমিটাৰ নিলগত বাৰেগাঁও। প্ৰায় ডেৰশ বছৰৰ আগতে স্থাপন হোৱা গাঁওকেইখন হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ বসতিপ্ৰধান। ১৯৭২ চনত অসম–মেঘালয় বিভক্ত হোৱাৰ সময়ত গাঁও দুখনৰ পৰা কিছু পৰিয়াল ভৈয়ামলৈ নামি আহিছিল আৰু বাকীবোৰ পৰিয়াল তাতেই নিগাজীকৈ থাকি গৈছিল। কিন্তু আজিৰ তাৰিখত তেওঁলোক মেঘালয়ৰ মৰ্যাদা বিহীন একো একোজন লোক। তেওঁলোকক দিয়া হোৱা নাই পাৰ্বত্য জনজাতিৰ মৰ্যাদা। তেওঁলোক আজিও মেঘালয়ৰ জনজাতিলোক নহয় সাধাৰণ শ্ৰেণীৰলোক বুলিহে গণ্য কৰা হয়। মেঘালয়ত তেওঁলোক অজনজাতি শ্ৰেণীৰ লোক হোৱা বাবে বৰ্তমান ৰাজ্যখনত মাটি–বাৰীৰ অধিকাৰ লাভ নকৰে, আইনগতভাৱে মাটি কিনাৰ অধিকাৰো তেওঁলোকৰ নাই। অবিভক্ত অসম থকাৰ সময়ত যিসকলে ভূমিৰ পট্টা লাভ কৰিছিল সেয়াই, ১৯৭২ চনত অসম–মেঘালয় বিভক্ত হোৱাৰ পাছৰ পৰা মেঘালয়ত থকা কোনো অসমীয়াই নতুনকৈ ভূমিৰ পট্টা লাভ কৰা নাছিল। প্ৰায় ২০০২ চনৰ পৰা মেঘালয়ত থকা বড়ো, ৰাভা, হাজং আদি জনজাতিসকলক মাটি–বাৰীৰ সামান্য অধিকাৰ প্ৰদান কৰিছিল। কিন্তু সেই অধিকাৰৰ পৰা উমচাও, বাৰেগাঁৱৰ ৰাইজে উপকৃত হ’ব পৰা নাই। কিয়নো গাঁও দুখনৰ সকলো ভূমি ইতিমধ্যে খাছিলোকৰ নামত পট্টা হৈ উঠিছিল। সেয়ে আজি বসবাস কৰি থকা বস্তিটো, খেতিপথাৰখনৰ প্ৰকৃত গৰাকী তেওঁলোক নহয় সেই ভূমিৰ প্ৰকৃত গৰাকী কোনো খাছিলোকহে। ভূমিৰ প্ৰকৃত অধিকাৰ লাভ নকৰা বাবে তেওঁলোকে মাটিৰ ৰাজহ চৰকাৰ অথবা এলেকাধিপতি (ৰজা)ক দিব নোৱাৰে, দিবলাগে কোনোবা খাছি ভূ–স্বামীকহে। গাঁও দুখনৰ দুই–এজনে চতুৰ্থ বৰ্গৰ চৰকাৰী চাকৰি পাইছে যদিও গাঁওবাসীয়ে চলিব লাগে তৃতীয় শ্ৰেণীৰ নাগৰিকৰ দৰেহে। গাঁও দুখনৰ ভূমি খাছিৰ নামত থকা বাবে ৰাভাৰ সমান্তৰালভাৱে খাছি মানুহৰ বসতিও গঢ়ি উঠিছে। ইপিনে, আজিৰপৰা ত্ৰিশ বছৰ পূৰ্বে বাৰেগাঁৱৰ ১৫ টা পৰিয়ালে খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহন কৰিছিল। সেই পৰিয়াল সমূহৰ সংখ্যাও আজি বাঢ়িছে।\nআন্তঃৰাজ্যিক সীমান্তৰ পশ্চিম গুৱাহাটী আৰু পলাশবাৰী সমষ্টিৰ কেইখনমান গাঁৱৰ বিষয়ে আলোকপাতঃ\nৰাণীৰ এক কিলোমিটাৰ নিলগত অৱস্থিত গণপতি গাঁও। গাৰো জনজাতিৰ সৰ্বাধিক বসতি থকা গাঁওখনত অসম চৰকাৰে প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, অংগনৱাদী কেন্দ্ৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ লগতে খোৱাপানী, বিজুলী, পথ যোগাযোগকে আদিকৰি সকলো ব্যৱস্থা কৰি দিছে। বিপৰীতে, মেঘালয় চৰকাৰেও গাঁওখনৰ বৃহৎ এটা অংশত বিভিন্ন সা–সুবিধা আগবঢ়াইছে। খোৱাপানী, সৌৰ শক্তি চালিত লাইট যোগান ধৰাৰ লগতে ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয় এখন গঢ়ি তুলিছে। গাঁওখনৰ মাজৰেৰে বৈ যোৱা উমচালানী নদীখনক ভেটা দি আৰু সৰু নলা নিৰ্মাণ কৰি কপিলী নদীৰ পৰা পানী বোৱাই আনি গাঁওখনৰ খেতিপথাৰত জলসিঞ্চনৰ ব্যৱস্থা কৰি দিছে। কপিলী বনভোজ কেন্দ্ৰ লগতে অন্যান্য ঠাইত এমজিএনৰেগা আঁচনিৰ জৰিয়তে বাট–পথ নিৰ্মাণ কৰিছে। ইপিনে, গণপতি গাঁৱৰ পৰা তিনিকিলোমিটাৰ নিলগত অসমৰ অন্য এখন গাঁও চাংমা নগৰ। চাংমা নগৰ গাঁওখনো গাৰো জনজাতি বসতিপ্ৰধান। ৰাণীৰ পৰা এক ঘণ্টাৰ বাট অতিক্ৰম কৰি চাংমা নগৰত উপস্থিত হ’ব পাৰি। অৱশ্যে গাঁওখনৰ পূৰ্বৰ নাম চাংমা নগৰ নাছিল। গাৰোসকলৰ চাংমা বংশধৰে গাঁওখন গঠনত নেতৃত্ব লোৱা বাবে চাংমা নগৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰিছে। খাছিসকলে সেই ঠাইখনক পূৰ্বতে উমচালানী নাম ৰাখিছিল। গাঁওখনৰ কাষেৰে বৈ অহা পাহাৰীয়া নদীখনে সেইখিনিতে জলপ্ৰপাতৰ ৰূপ লোৱাত খাছিসকলে উমচালানী নাম দিছিল। অসম চৰকাৰৰ অৱহেলাৰ বাবে গাঁওখনক মেঘালয় প্ৰশাসনে খোৱাপানী, বিজুলী লগতে অন্যান্য সা–সুবিধা ব্যৱস্থা কৰি দিছে। তদুপৰি উমচালানী নামেৰে গাঁওখনক সম্পূৰ্ণ মেঘালয়ৰ অধীনলৈ নি মানুহবোৰক ভোটাধিকাৰ দিছে।\nইপিনে, ৰাণীৰ পৰা দক্ষিণে ৰাণী–মাইৰাং পথৰ দুই কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত মৈৰাপুৰ গাঁওখন। গাৰো জনগোষ্ঠীৰ সৰ্বাধিক বসতি থকা গাঁওখনত অসম চৰকাৰে এখন এম ই বিদ্যালয়, গাৰো মাধ্যমৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয় এখন, অংগনৱাদী কেন্দ্ৰ এটা, উপ–স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ এটা নিৰ্মাণ কৰিছে। সেই গাঁওখনৰ বৃহৎ অংশ এটাত মেঘালয় চৰকাৰেও উন্নয়নৰ কাম–কাজ আৰম্ভ কৰি দিছে। মানুহবোৰক মেঘালয়ৰ ভোটাৰ তালিকাত সন্নিবিষ্ট কৰিছে। ২০০৫ চনত মেঘালয়ে বিদ্যুৎ সংযোগ দিয়াৰ বাবে সকলোবোৰ ব্যৱস্থা গঢ়ি তুলিছিল। অসমৰ গাঁৱত মেঘালয়ে তলেতলে উন্নয়নৰ কাম–কাজ চলোৱা সন্দৰ্ভত দুয়ো ৰাজ্যৰ প্ৰশাসনৰ মাজত অশান্তিৰ সৃষ্টি হৈছিল। বিভিন্ন সংগঠনৰ দাবী অনুসৰি– মেঘালয়ে বিদ্যুৎ সংযোগ দিবলৈ সাজু কৰা খুটাবোৰতে অসমে বিদ্যুৎ সংযোগ কৰি দিছে।\nপশ্চিম গুৱাহাটী সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত মিৰ্জা–চানডুবি পথৰ পৰা এশ মিটাৰ দূৰত্বৰ পূব দিশত অৱস্থিত ৰাণীবাৰী গাঁও। অসম চৰকাৰে গাৰো জনগোষ্ঠী প্ৰধান গাঁওখনৰ প্ৰধান পথটো পকীকৰণ কৰাৰ লগতে গাঁওখনৰ কাষত থকা নদীটোৰ দলংখন কংক্ৰীটেৰে নিৰ্মাণ কৰিছে। এশ মিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত মুদুকী জনজাতীয় হাইস্কুল, পাঁচশ মিটাৰ দূৰত্বত মুদুকী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, একে দূৰত্বত মাটাইখাৰ এম ভি স্কুল। সম্পূৰ্ণ অসমৰ অধীন গাঁওখনত ১৯৭২ চনত মেঘালয় চৰকাৰে এখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয় স্থাপন কৰিছে। শিক্ষকৰ পদ দুটাক বাদ দি বিদ্যালয়খন প্ৰাদেশীকৰণ কৰা নাই। প্ৰাদেশীকৃত শিক্ষক দুজনে ইতিমধ্যে অৱসৰ লাভ কৰিছে। ইয়াৰ পাছত দুজন শিক্ষকে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে কিন্তু শিক্ষক দুজনৰ পদ এতিয়াও প্ৰাদেশীকৰণ কৰা নাই। ২০০২ চনত ৰাণীবাৰী উচ্চ প্ৰাথমিক বিদ্যালয় এখন স্থাপন কৰে। বৰ্তমানলৈকে সেই বিদ্যালয়খনকো চৰকাৰে প্ৰাদেশীকৰণ কৰা নাই।\nঅসম চৰকাৰৰ অৱহেলাৰ বাবে এসময়ত পাহাৰীয়া গাঁও কেইখনে প্ৰশাসনৰ বিৰুদ্ধে সিদ্ধান্ত চৰম গ্ৰহন কৰিছিল। সেয়া প্ৰায় ২০১২ চনৰ কথা। পশ্চিম গুৱাহাটীৰ গঁড়ভাংগা, নতুন গঁড়ভাংগা, উলুবাৰী, পাহাম জিলা, ৰংমালী (নুমলিপথাৰ), মাটাং, জালুক পাহাম, কায়াং পথাৰ, ভালুকখোৱা, ডুম’পাহাম, নংটাৰীয়া, অৰব্লাং, ডেকাপথাৰ, আমৰিং, নাৰলিং এই গাঁও কেইখনৰ লোকসকলে এক ৰাইজহুৱা সভা আয়োজন কৰিছিল। বছৰৰ পাছত বছৰ ধৰি পাহাৰীয়া গাঁওকেইখনক কেৱল প্ৰতাৰণা কৰি অহা বাবে অসমৰ পৰা বিদায় লৈ মেঘালয়ত চামিল হোৱাৰ এক আনুষ্ঠানিক প্ৰস্তাৱ গ্ৰহন কৰিছিল। বিষয়টো সংবাদ মাধ্যমে গুৰুত্ব সহকাৰে প্ৰকাশ পাইছিল। তাৰপাছতহে অসম চৰকাৰৰ চকু মেল খালে। প্ৰশাসনীয় বিষয়াসকলৰ দৌৰাদৌৰি আৰম্ভ হৈছিল। পলাশবাৰী ৰাজহ চক্ৰ, পলাশবাৰী আৰক্ষী থানা, ৰাণী আৰক্ষী চকীৰ বিষয়া–কৰ্মচাৰীসকলৰ প্ৰায় এমাহ কাল তৎ নোহোৱা হৈছিল। প্ৰশাসনীয় বিষয়া–ৰাইজৰ মাজত হোৱা কেইবালানী আলোচনাৰ অন্তত অঞ্চলটোৰ গাঁওসমূহৰ মৌলিক সমস্যা সমাধানৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল। ৰাইজেও ভাবিছিল অন্ততঃ তেওঁলোকৰ গাঁওসমূহৰ সমস্যা কিছু হ’লেও পূৰণ হ’ব কিন্তু সময়ত সকলোবোৰ ফুটুকাৰ ফেন হৈ পৰিল।\nবৰ্তমান গঁড়ভাংগা, নতুন গঁড়ভাংগা, উলুবাৰী, পাহাম জিলা, ৰংমালী (নুমলিপথাৰ), মাটাং, জালুক পাহাম, কায়াং পথাৰ, ভালুকখোৱা, ডুম’পাহাম, নংটাৰীয়া, অৰব্লাং, ডেকাপথাৰ, আমৰিং, নাৰলিং গাঁওকেইখনৰ ৰাইজে লগলাগি উন্নয়ন কমিটি গঠন কৰিছে। চৰকাৰলৈ আশা নকৰি বৰ্তমান এই কমিটিৰ সিদ্ধান্তমৰ্মে অঞ্চলটোৰ উন্নয়নৰ কাম–কাজ সমূহ ৰাজহুৱাভাৱে আৰম্ভ কৰিবলৈ লৈছে। ৰাইজৰ নিজাববীয়া শ্ৰমৰ ফলত লুংলঙীয়া বাট–পথবোৰ আজি দহ বছৰৰ পৰা অলপ–অচৰপ উন্নত হ’ব ধৰিছে। পাহাৰীয়া খৰস্ৰোতা নদী–নিজৰা সমূহত সৰু সৰুকৈ কাঠৰ, কংক্ৰীটৰ দলং, কালভাৰ্ট নিৰ্মাণ হৈছে। অন্ততঃ ভাল বতৰত টানে–বিপদে ট্ৰাক চলাচল কৰিবপৰা অৱস্থা এটা হৈছে। কিন্তু এইবোৰৰ বেছি সংখ্যক মেঘালয় চৰকাৰে নিৰ্মাণ কৰিছে। ইপিনে, বাট–পথ নিৰ্মাণতো হেনো মেঘালয় চৰকাৰে ৰাইজক উপযাচিয়ে আৰ্থিকভাৱে অনুদান আগবঢ়ায় আহিছে। কপিলী–নুমলি পথাৰ যোৱা পথৰ নাৰলিং গাঁওখন পোৱাৰ আগতে কংক্ৰীটৰ প্ৰথম সৰু দলংখন মেঘালয়েহে নিৰ্মাণ কৰিছে।\nবিপৰীতে, পাহাৰীয়া গাঁওকেইখনৰ দৰে চৰম সিদ্ধান্ত গ্ৰহন কৰিছিল কামৰূপ জিলাৰ পলাশবাৰী সমষ্টিৰ কেইখনমান গাঁৱে। সমষ্টিটোৰ পলাশবাৰী ৰাজহ চক্ৰৰ অধীনৰ গৰুবন্ধা, বেছিমাৰি, দেৱান বিল, বৰ গৰং, বাঙিলীবিলা, কটাবাৰী, শান্তিবিল এই সাতখন জনজাতীয় গাঁও। উল্লেখ্য যে, গাঁওকেইখনৰ পথ যোগাযোগ, শিক্ষা, খোৱাপানী, বিদ্যুৎ, স্বাস্থ্যসেৱা আদি সকলোক্ষেত্ৰতে পিচপৰা। বছৰৰ পাছত বছৰ ধৰি গাঁওকেইখনৰ উন্নয়নৰ কোনো ব্যৱস্থা কৰা নাছিল। ভোটৰ সময়ত নেতা–পালিনেতাৰে ভৰি পৰা অঞ্চলটোৰ ৰাইজে যমৰ যাতনা ভোগকৰি আহিছিল আজি দেশ স্বাধীনতা লাভৰ দিনধৰি। সেইদিনৰ পৰাই নেতাসকলৰ কেৱল প্ৰতিশ্ৰুতি শুনি শুনি ৰাইজ অতিষ্ঠ হৈ পৰিছে। গতিকে তেওঁলোকে আৰু নেতাসকলৰ প্ৰতিশ্ৰুতি শুনিব নিবিছাৰে, মাত্ৰ উন্নয়ন বিচাৰে। দীৰ্ঘদিন ধৰি কৰি অহা ৰাইজৰ আবেদন–নিবেদনেও কোনো কাম নিদিয়াত অঞ্চলবাসী ৰাইজে অৱশেষত চৰম সিদ্ধান্তই গ্ৰহন কৰিছিল। ২০২০ চনৰ ১৯ ছেপ্টেম্বৰত ৰাইজ একলগ হৈ প্ৰশাসনৰ বিৰুদ্ধে এক প্ৰতিবাদী সভা আয়োজন কৰিছিল। উক্ত সভাতে অসমৰ পৰা বিদায় লৈ মেঘালয়ত চামিল হোৱাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ এক ৰাজহুৱা প্ৰস্তাৱ গ্ৰহন কৰিছিল। য’ত বৰ্তমানৰ বিধায়ক প্ৰণৱ কলিতাৰ বিৰুদ্ধে তীব্ৰ ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰি ধ্বনি দিয়ে। উল্লেখ্য যে, গাঁওকেইখনৰ কাষতে লাগি আছে মেঘালয় ৰাজ্যৰ পশ্চিম খাছি পাহাৰ জিলাখন। বৰ্তমান বিভিন্ন উৎসত লাভকৰা তথ্যমতে– গাঁও কেইখনক চুই যোৱা ৰাষ্টাতো পকীকৰণৰ বাবে অসম চৰকাৰে অনুমোদন জনাইছে।\nমানুহৰ দুখ–যাতনাবোৰ কিমান ভয়ংকৰ হ’বপাৰে– গঁড়ভাংগা, নতুন গঁড়ভাংগা, উলুবাৰী, পাহাম জিলা, ৰংমালী (নুমলিপথাৰ), মাটাং, জালুক পাহাম, কায়াং পথাৰ, ভালুকখোৱা, ডুম’পাহাম, নংটাৰীয়া, অৰব্লাং, ডেকাপথাৰ, আমৰিং, নাৰলিং এইসমূহ গাঁৱত এবাৰো গৈ নোপোৱাসকলে নিশ্চয় অনুভৱ কৰিব নোৱাৰে। বিপদত পৰাজনে খেৰকুটা এডালকো সাৰথি কৰি লোৱাৰ দৰে এই মানুহখিনিও হয়তো বিভিন্ন কাৰণত মেঘালয়ৰ ওচৰতে শৰণাপন্ন হ’বলৈ বাধ্য হৈ পৰিছে। অকাট্য যুক্তিৰ খাটিৰত ধৰি ল’লো– এই গাঁও সমূহে তেনেবোৰত বিপদত পৰিয়েই মেঘালয়ৰ ওচৰত শৰণাপন্ন হ’বলৈ বাধ্য হৈছে। কিন্তু সকলো প্ৰকাৰৰ সুবিধা লাভকৰা ৰাণীৰ নিচেই কাষৰ গণপতি, নতুন বাটাবাৰী, জয়ন্তীপুৰ, মৈৰাপুৰ, মিৰ্জা–চানডুবি পথৰ নিচেই কাষৰ– ৰাণীবাৰী, ভালাখোৱা, বিলপাৰা, পাটগাঁও তদুপৰি পথযোগাযোগৰ ক্ষেত্ৰত উন্নত হৈ পৰা উমচুৰ, বাখালাপাৰা, জিমিৰি গাঁও আদি গাঁওসমূহে মেঘালয়ৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ পৰাৰ যুক্তি ক’ত?\nবিশেষভাৱে মনকৰিবলগীয়া যে, উন্নয়ন বঞ্চিত তথা অৱহেলিত গাঁও অসম–মেঘালয় দুয়ো ৰাজ্যতে আছে। অথচ নিজৰ সম্পূৰ্ণ অধীন গাঁওসমূহৰে উন্নয়নৰ ক্ষেত্ৰত বিশষ ব্যৱস্থা গ্ৰহন কৰা নাই মেঘালয় চৰকাৰে। তাৰ পৰিৱৰ্তে সীমান্তৱৰ্তী অসমীয়া গাঁও সমূহতহে উন্নয়ন ক্ষীপ্ৰ কৰি তোলাৰ কাৰণ কি! এইক্ষেত্ৰত অসম চৰকাৰেও সীমান্তৱৰ্তী গাঁওসমূহৰ উন্নয়ন ক্ষীপ্ৰতৰ কৰি তুলিব লাগে।\nPrevious articleৰঙৰ উৎসৱ হ’লি