ৰ'নাল্ড' - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nএই প্ৰবন্ধটো ব্ৰাজিলিয়ান ফুটবলাৰজনৰ বিষয়ে। পৰ্তুগীজ ফুটবলাৰজনৰ বাবে ক্ৰিষ্টিয়ান' ৰ'নাল্ড' চাওক। একে নামৰ আন ব্যক্তিৰ বাবে, ৰ'নাল্ড (নাম) চাওক।\nএই নামটোত পাৰিবাৰিক নামটো Nazário de Lima, Lima নহয়।\n২০১৩ চনত ৰ'নাল্ড'\nৰ'নাল্ড' লুই নাজাৰিঅ' ডি লিমা\n১৮ ছেপ্টেম্বৰ, ১৯৭৬\nLua error in Module:Convert at line 696: attempt to index local 'utable' (a nil value).\nক্ৰুজেইৰ' ১৪ (১২)\nপি এছ ভি এইণ্ড'ভেন ৪৬ (৪২)\nবাৰ্চিল'না ৩৭ (৩৪)\nইণ্টাৰ মিলান ৬৮ (৪৯)\nৰিয়েল মাড্ৰিড ১২৭ (৮৩)\nএ চি মিলান ২০ (৯)\nক'ৰিন্থিয়েন্স ৩১ (১৮)\nব্ৰাজিল ১৭ বছৰ অনুৰ্দ্ধ ৰাষ্ট্ৰীয় দল ৭ (৫)\nব্ৰাজিল ২৩ বছৰ অনুৰ্দ্ধ ৰাষ্ট্ৰীয় দল ৮ (৬)\nব্ৰাজিল ৯৮ (৬২)\nপ্ৰতিনিধিত্ব কৰা দেশ ব্ৰাজিল\nৰ'নাল্ড' লুই নাজাৰিঅ' ডি লিমা (locally: [ʁoˈnawðu ˈlwiʒ nɐˈzaɾju dʒ ˈɫĩmɐ]; জন্ম ১৮ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৭৬) বা ৰ'নাল্ড' এজন প্ৰাক্তন ব্ৰাজিলিয়ান ফুটবলাৰ। "The phenomenon" বুলিও জনাজাত ৰ'নাল্ড'ক সমালোচক আৰু অনুৰাগীয়ে সৰ্বকালৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ ফুটবলাৰ বুলি গণ্য কৰা হয়। ফিফা বৰ্ষশ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈৰ সন্মান তিনিবাৰকৈ লাভ কৰা মাত্ৰ তিনিজন খেলুৱৈৰ ভিতৰত তেৱোঁ এজন (আন দুজন জিনেদাইন জিদান আৰু লিয়'নেল মেছি। তেওঁ প্ৰথমটো বেলন ডিঅ'ৰ বঁটা ১৯৯৭ চনত লাভ কৰাৰ পিছত পুনৰ ২০০২ চনত ইয়াৰ অধিকাৰী হয়।\nতেওঁ বহু লোকে যোৱা ত্ৰিশ বছৰৰ সকলোতকৈ সম্পূৰ্ণ ষ্ট্ৰাইকাৰ বুলি গণ্য কৰে। ২০০৭ চনত ফ্ৰান্স ফুটবলে প্ৰকাশ কৰা সৰ্বকালৰ একাদশত তালিকাত তেওঁ স্থান লাভ কৰিছিল। পেলেই সংকলন কৰা মহানতম খেলুৱৈৰ তালিকা FIFA 100-তো ৰ'নাল্ড'ৱে স্থান পাইছিল। ২০১০ চনত Goal.com ৱেবছাইটে কৰা এটা অনলাইন সমীক্ষাত ৪৩.৬৩% ভোটেৰে তেওঁ "দশকটোৰ শ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈ"ৰ সন্মান লাভ কৰে আৰু "দশকটোৰ দল"তো চেণ্টাৰ ফৰৱাৰ্ডৰূপে স্থান লাভ কৰে। ২০১০ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত ৰ'নাল্ড'ই ২০১১ চনৰ চিজনৰ পিছত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিব বুলি ঘোষণা কৰে আৰু একে সময়তে তেওঁ কৰিন্থিয়েন্সৰ লগত দুবছৰীয়া চুক্তি এখনো স্বাক্ষৰ কৰে।\nব্ৰাজিলৰ হৈ ৯৮ খন খেলত ৬২ টা গ'লেৰে ৰ'নাল্ড' ৰাষ্ট্ৰীয় দলৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ গ'লস্ক'ৰাৰ। ১৯৯৪ চনত বিশ্বকাপ দখল কৰা ব্ৰাজিল দলত ১৭ বছৰীয়া ৰ'নাল্ড'ও আছিল। ১৯৯৮ চনৰ বিশ্বকাপত তেওঁ ব্ৰাজিলক ফাইনলেত উপনীত হোৱাত সহায় কৰে আৰু প্ৰতিযোগিতাৰ শ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈ হিচাপে সোণালী বল লাভ কৰে। ২০০২ চনত তেওঁ দ্বিতীয়টো বিশ্বকাপ দখল কৰে আৰু সৰ্বোচ্চ গ'লস্ক'ৰাৰ হিচাপে সোণালী বুট বঁটা লাভ কৰে। ২০০৬ চনত বিশ্বকাপত ৰ'নাল্ড'ই তেওঁৰ ১৫ নং গ'লটোৰে গাৰ্ড মুলাৰৰ ১৪টা গ'লক অতিক্ৰমি বিশ্বকাপ ইতিহাসৰ সৰ্বোচ্চ গ'লস্ক'ৰাৰ হৈ পৰে।\nখেলুৱৈ জীৱনত কেইবাবাৰো গুৰুতৰ আঘাত পোৱা ৰ'নাল্ড'ই ২০১১ চনৰ ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। বিষ আৰু হাইপ'থাইৰ'ডিজমকে তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহণৰ কাৰণ হিচাপে আঙুলিয়াই দিয়ে। ২০১৩ জনৰ জানুৱাৰীত তেওঁক ২০১৪ চনত ব্ৰাজিলত অনুষ্ঠিত হ'বলগীয়া বিশ্বকাপৰ বাবে বাছনি কৰা ছজন ৰাজ-দূতৰ মাজত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় (আনকেইজন আমাৰিল্ড', বেবেট', কাৰ্ল'ছ এলবাৰ্ট' ট'ৰেছ, মাৰ্টা আৰু মাৰিঅ' জাগাল')।\n↑ "Após início pobre em Bento Ribeiro, Ronaldo conquista o mundo". Globo Esporte. http://globoesporte.globo.com/futebol/noticia/2011/02/apos-inicio-pobre-em-bento-ribeiro-ronaldo-conquista-o-mundo.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 29 January 2014.\n↑ According to "Ronaldo : the journey ofagenius" by James Mosley, Ronaldo was born on 18 September, but was registered on 22 September\n↑ "Top 100 Greatest Ever Footballers". http://soccerlens.com/top-100-greatest-ever-footballers/3888.\n↑ Goal.com team (1 January 2010). "Ronaldo Is Goal.com's Player of the Decade". Goal.com. Goal.com. http://www.goal.com/en/news/2804/goalcom-player-of-the-decade/2010/01/01/1719502/ronaldo-is-goalcoms-player-of-the-decade। আহৰণ কৰা হৈছে: 11 January 2010.\n↑ Goal.com team (28 December 2009). "ESPN-soccernews". Goal.com. Goal.com. http://www.goal.com/en/news/2804/goalcom-player-of-the-decade/2009/12/28/1713063/goalcom-player-of-the-decade-results-position-by-position। আহৰণ কৰা হৈছে: 11 January 2010.\n↑ "Ronaldo sets retirement date". http://soccernet.espn.go.com/news/story?id=745706&sec=global&cc=5739। আহৰণ কৰা হৈছে: 23 February 2010.\n↑ "Emocionado, Ronaldo atribui adeus às doreseao hipotireoidismo". Globo.com. 14 February 2011. http://globoesporte.globo.com/futebol/noticia/2011/02/emocionado-ronaldo-revela-hipotiroidismo-e-da-adeus-ao-futebol.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 14 February 2011.\n↑ Brazil 2014 Ambassadors Named\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত ‘Ronaldo’ সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nৱিকি উক্তিত ৰ'নাল্ড'’ বিষয় সংক্ৰান্তত উক্তি আছে।\nRonaldo at Real Madrid ইংৰাজী\nঅবৈধ ভাষা সংকেত, অস্ত্বিত্ব নাই, অনুগ্ৰহ কৰি সম্পৰ্কীয়া ভাষা সংকেত ইংৰাজী ৱিকিপিডিয়াত সন্ধান কৰি এই ৱিকিত সৄষ্টি কৰক\nRonaldo – ফিফা প্ৰতিযোগিতা ৰেকৰ্ড\nৰ'নাল্ড' at National-Football-Teams.com\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ৰ%27নাল্ড%27&oldid=172274"ৰ পৰা সংকলিত\nব্ৰাজিলৰ বিখ্যাত ব্যক্তি\nইংৰাজী ভাষাত বাহ্যিক সংযোগ থকা প্ৰবন্ধ\nএই পৃষ্ঠাখন শেষবাৰৰ বাবে শুধৰোৱা হৈছিল 27 December 2017ৰ 06:03 বজাত


গোস্বামীৰ ছোৱালীজনী, দাসৰ ল'ৰাটো - বিৰিয়া Biriyaa\nপ্ৰেক্ষাপট -১ : বৈদিক যুগ\nভাৰতীয় দৰ্শনে ঈশ্বৰত্ব প্ৰদান কৰা ৰামচন্দ্ৰই “শম্বুক” নামৰ শূদ্ৰ দলিত শ্ৰেণীৰ ব্যক্তিজনক দেৱত্বলৈ উত্থানৰ ইচ্ছা পোষণ কৰি বেদৰ বাণী পঢ়াৰ বাবেই হত্যা কৰিছিল বুলি উল্লেখ। কথাষাৰ বিৰ্তকৰ আবৰ্তত।\nশিল্পকৰ্ম- প্ৰবীণ কুমাৰ নাথ\nপ্ৰেক্ষাপট -২ :ঊনবিংশ শতিকা\nদলিত সম্প্ৰদায়ৰ নাৰীসকলৰ নাছিল স্তনক এখনি বস্ত্ৰৰ আৱৰণৰ দ্বাৰা লজ্জা নিবাৰণ কৰাৰ অধিকাৰ, আৰু নাৰীৰ মমতাৰ চিহ্ন স্তন থকাৰ বাবেও উচ্চ শ্ৰেণীক কৰ দিবলগীয়া হৈছিল দলিত শ্ৰেণীৰ নাৰীসকলে। এই প্ৰথাৰ বিৰোধিতা কৰা “নাংগেলী” সেইগৰাকী নাৰী, যাক বাধ্য কৰোৱা হৈছিল নিজৰ স্তন নিজেই কাটিবলৈ আৰু ৰক্তক্ষৰণ হৈ মৃত্যুমুখত পৰিছিল নাংগেলী।\n“কুকুৰ, শৃগাল, গদৰ্ভৰো আত্মা ৰাম” বাণীৰে শংকৰদেৱে কৰিছিল বৈষম্যৰ বিৰোধিতা। কিন্তু আজিও সকলো সত্ৰই আকোঁৱালি ল’ব নোৱাৰিলে মিছিং, ৰাভা, কাৰ্বি, ডিমাছা কিম্বা কৈৱৰ্ত সম্প্ৰদায়ৰ লোকক । আজিও আমি বাৰে বাৰে অনুভৱ কৰিবলৈ ব্যৰ্থ যে – বৃত্তৰ এটা বিন্দুও যদি কক্ষচ্যুত হয়, এটি বৃত্ত কেতিয়াও সম্পূৰ্ণ হোৱাটো সম্ভৱ নহয়।\nপ্ৰেক্ষাপট-৩ : বিংশ শতিকাৰ অন্তিমাৰ্ধ\nসংৰক্ষণৰ ভিত্তিত প্ৰদান কৰা সুৰক্ষাই শৰ্মাৰ ল’ৰাজনৰ লগত পাঠ গ্ৰহণ কৰাৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰিলে দাসৰ ল’ৰাজনক। সমাজ, আৰ্থিক আৰু শৈক্ষিক দিশৰ পৰা অলপ হ’লেও আগুৱাই গ’ল। তথাপি, বাকী থাকিল মনৰ জাতিভেদ। জাতিভিত্তিক সংৰক্ষণৰ বিৰোধিতা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰা সংৰক্ষণশীল জনতাই মন্দিৰৰ পূজাৰী আৰু সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰৰ পদটো কিন্তু এটি বিশেষ শ্ৰেণীৰ বাবেহে সংৰক্ষণ কৰি থলে।\nপ্ৰেক্ষাপট-৪ : একবিংশ শতিকাৰ ২য় দশক\nভাৰতবৰ্ষই লাভ কৰিলে দলিত সম্প্ৰদায়ৰ এজন ৰাষ্ট্ৰপতি। গণতন্ত্ৰৰ মুৰব্বীস্বৰূপ ৰাষ্ট্ৰপতিজনক দলিত হোৱাৰ বাবেই বাধা দিয়া হ’ল জগন্নাথ মন্দিৰ দৰ্শন কৰিবলৈ। গণতন্ত্ৰৰ মুৰব্বীৰে যদি এই অৱস্থা, সাধাৰণ প্ৰজাৰ অৱস্থা কি?\nসময় আগুৱাই আহিল। কিন্তু একেই থাকিল একাংশৰ মানসিকতা, যি মানসিকতা আজিও সমাজৰ দলিত, হৰিজন, শূদ্ৰসকলক সদায় দমন কৰাৰ অভিসন্ধিত লিপ্ত আৰু সেয়ে সংৰক্ষণৰ অবিহনে কোনোদিনেই নাপালেহেঁতেন সমতা, শিক্ষাৰ অধিকাৰ , জীৱন নিৰ্বাহৰ মানদণ্ড উন্নীতকৰণৰ অধিকাৰ। “কুকুৰ, শৃগাল, গদৰ্ভৰো আত্মা ৰাম” বাণীৰে শংকৰদেৱে কৰিছিল বৈষম্যৰ বিৰোধিতা। গুৰুজনাৰ হাতত আইন প্ৰণয়নৰ অধিকাৰ তেতিয়া নাছিল। কিন্তু আমি একবিংশ শতিকাৰ প্ৰজন্ম। সংবিধানৰ আদৰ্শৰেও কিন্তু দীক্ষিত হ’ব নোৱাৰিলে উত্তৰাধিকাৰীসকল। আজিও সকলো সত্ৰই আকোঁৱালি ল’ব নোৱাৰিলে মিছিং, ৰাভা, কাৰ্বি, ডিমাছা কিম্বা কৈৱৰ্ত সম্প্ৰদায়ৰ লোকক । আজিও আমি বাৰে বাৰে অনুভৱ কৰিবলৈ ব্যৰ্থ যে – বৃত্তৰ এটা বিন্দুও যদি কক্ষচ্যুত হয়, এটি বৃত্ত কেতিয়াও সম্পূৰ্ণ হোৱাটো সম্ভৱ নহয়।\nএকবিংশ শতিকাৰ এয়া ঊনবিংশতম বৰ্ষ। গণমাধ্যমত কিম্বা সংবাদ মাধ্যমত আনকি সভাই-সমিতিয়ে বিশাল মানসিকতাৰ দূৰদৰ্শী লোকসকলৰ বক্তব্য শুনি আমাৰ এনে লাগে যেন জাতিভেদ নাই। জাতিভেদ কেতিয়াবাই উঠি গৈছে। একেখিনি লোকেই দাসৰ ল’ৰাটোৰ লগত শৰ্মাৰ ছোৱালীজনীৰ প্ৰেমৰ খবৰ ইকাণ-সিকাণকৈ শুনিলে বিয়নী মেল পাতে। উপাধি মিলা পাত্ৰ বিচাৰি ফুৰে। বোপা-ককাৰ সঁচ বুলি জাতিভেদ মনে-মনে পুহি ৰাখে। আনহে নালাগে অনুসূচিত জাতি বা অনুসূচিত জনজাতিৰ পৰিৱৰ্তে “ল’ৱাৰ কাষ্ট” ( নীচ জাতিৰ ) বুলি ক’বলৈ ভাল পায়। আনহাতে সংবিধানে সুৰক্ষা প্ৰদান কৰা দলিত,অনুসূচিত কিম্বা জনজাতিৰ লোকসকলেও তথাকথিত সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ লোকসকলৰ লগত বিবাহ আদি সম্পৰ্ক কৰিবলৈ অসন্তোষ প্ৰকাশ কৰে। এই মানসিকতা শয়ন কক্ষতে লুকুৱাই ৰাখিব পৰাকৈ পিছে সকলো এতিয়া সুদক্ষ অভিনেতা-অভিনেত্ৰী।\nদেখা যায়, শিশুৰ মানিসকতাই জাতিভেদ নাজানে। কিন্তু বয়স বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে গোড়ামি আৰু সংকীৰ্ণতা দুয়োটাই বাঢ়ে। অষ্টম শ্ৰেণীৰ পৰা ভাল লগা হুচেইনৰ ছোৱালীজনীক বিয়া পতাৰ সপোন স্নাতকোত্তৰ উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পাছত শৰ্মাৰ ল’ৰাটোয়ে বাদ দিলে। কাৰণ পিতাকে তাজ্যপুত্ৰ কৰিব। কাৰণ, নিজেও অনুভৱ কৰিলে কথাবোৰ নিমিলে । গৰু-গাহৰি, আমিষ- নিৰামিষ বহুত অংক। শূদ্ৰ,ব্ৰাহ্মণ, জনজাতীয় মূলৰ আদি বিভাজন মনে মনে আমিয়ে ধৰি ৰাখো। আনহে নালাগে প্ৰতিটো জনজাতিৰ মাজত পৃথক দেৱাল এখন আমিয়ে গঢ়িছোঁ।\nনব্বৈ শতাংশ নম্বৰ পাই আই.আই.টি.ত পঢ়িলেও দাসৰ ল’ৰাটোয়ে “কোটা” আছে বাবেহে পালে বুলি টিপ্পনী কৰাটো, আৰু সাধাৰণ শ্ৰেণী হোৱাৰ বাবেই নব্বৈ শতাংশ লাভ কৰিও পঢ়িবলৈ মনে বিচৰা শিক্ষানুষ্ঠান নোপোৱা দুয়োটাই অশুভ।\nআচলতে, নৃগোষ্ঠীয় পৰিচয় ধৰি ৰখাটো ভাল। ই নিজৰ আইক ভাল পোৱাৰ দৰেই। কিন্তু মোৰ আইৰ শ্ৰেষ্ঠ বুলিবলৈ যদি তুলনাত্মক দৃষ্টিভংগীৰে আনৰ আইক হীন বুলি কওঁ, তেতিয়া কিন্তু সেই ভালপোৱা সমাজৰ বাবে হানিকাৰক হৈ পৰে। কাৰণ, তুলনাৰ তুলাচালনী ভালপোৱাত নথকাই ভাল।\nজাতিভিত্তিক সংৰক্ষণে আজি সমাজত ব্যৱধান বঢ়াইছেনে কমাইছে সেইয়া আজি ডাঙৰ প্ৰশ্ন! নব্বৈ শতাংশ নম্বৰ পাই আই.আই.টি.ত পঢ়িলেও দাসৰ ল’ৰাটোয়ে “কোটা” আছে বাবেহে পালে বুলি টিপ্পনী কৰাটো, আৰু সাধাৰণ শ্ৰেণী হোৱাৰ বাবেই নব্বৈ শতাংশ লাভ কৰিও পঢ়িবলৈ মনে বিচৰা শিক্ষানুষ্ঠান নোপোৱা দুয়োটাই অশুভ। কিন্তু স্বাধীনতাৰ প্ৰথম দশক কেইটাত জাতিভিত্তিক সংৰক্ষণ যে প্ৰয়োজনীয় আছিল আৰু জাতিভিত্তিক সংৰক্ষণৰ দ্বাৰাহে যে সমাজৰ এটা নিপীড়িত শ্ৰেণীয়ে সম মৰ্য্যাদা পাবলৈ এখোজ আগবাঢ়ি গ’ল। কিন্তু জাতিভিত্তিক সংৰক্ষণ আঁতৰাই দিব পৰা দিন আজি আহিলেনে? সেই দিন অহালৈ আমি বাট চাম।\nশেষত, আজিৰ তাৰিখত গোস্বামীৰ ছোৱালীজনী দাসৰ ল’ৰাটোলৈ আহিলে কিমানে সুখ পাব আৰু কিমানে দুখ পাব সেই প্ৰশ্ন আপোনালোকলৈ এৰিলো।\nPrevious স্বতন্ত্রতা প্রাপ্তিৰ প্ৰথম খােজ\nNext ব্যংগ লিখোঁ আহক


বি. সৰোজা দেৱী - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nভাইৰাপ্পা সৰোজা দেৱীৰ (ইংৰাজী: Bhairappa Saroja Devi) জনপ্ৰিয় নাম হৈছে বি. সৰোজা দেৱী (জন্ম:৭ জানুৱাৰী ১৯৩৮) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যিয়ে তামিল, তেলেগু, কানাড়া আৰু হিন্দী ভাষাৰ ছবিত অভিনয় কৰিছে৷ তেখেতে প্ৰায় দুইশতাধিক ছবিত যোৱা ছয় দশতকৈও অধিক কাল অভিনয় কৰিছে৷\n২০০৮ চনৰ ২ ছেপ্টেম্বৰত নতুন দিল্লীৰ ৫৪সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ অনুষ্ঠানত\n৭ জানুৱাৰী, ১৯৩৮ (৮৩ বছৰ)\nশ্ৰী হৰ্ষা (১৯৬৭-১৯৮৬)\nপদ্ম ভূষণ (১৯৯২)\n১৭ বছৰ বয়সত সৰোজা দেৱীয়ে কানাড়া ছবি মহাকৱি কালিদাসা (১৯৫৫)ত অভিনয় কৰি ছবি জগতত দীৰ্ঘস্থায়িত্বৰ ইংগিত দিয়ে৷ তেলেগু ছবিত, তেখেতে পাণ্ডুৰাংগা মহাত্যামৰ জৰিয়তে অভিষেক কৰে আৰু ১৯৭০ৰ দশকৰ অন্তিম সময়লৈকে তেখেতে বহুকেইখন তেলেগু ছবি উপহাৰ দিয়ে৷ ১৯৫৮ চনৰ তামিল ছবি নাদোডি মন্ননৰ জৰিয়তে তেখেত তামিল ভাষাৰ এগৰাকী শীৰ্ষস্থানীয় অভিনেত্ৰীৰ মৰ্যাদা লাভ কৰে৷ ১৯৬৭ চনত বৈবাহিক জীৱনৰ পাতনি মেলিও সৰোজা দেৱীয়ে ১৯৭৪ চনলৈকে দ্বিতীয়গৰাকী চাহিদাসম্পন্ন অভিনেত্ৰী হিচাপে কৰ্মৰত হৈ থাকে৷ ১৯৫৮ চনৰ পৰা ১৯৮০ৰ দশকলৈকে তেখেতে তেলেগু আৰু কানাড়া ছবিৰ জগতৰ শীৰ্ষত আৰোহণ কৰি থাকে৷ ১৯৫৯ চনত সৰোজা দেৱীয়ে হিন্দী ছবি পেয়গামত অভিনয় কৰে৷ তেখেতে ৭০ৰ দশকলৈকে হিন্দী ছবিত অভিনয় কৰে৷\nক্ৰমাগতভাৱে ১৬১ খন ছবিত বি. সৰোজা দেৱীয়ে মুখ্য অভিনেত্ৰী হিচাপে কাম কৰে৷ ১৯৫৫ চনৰ পৰা ১৯৮৪ চনলৈকে প্ৰায় ২৯ বছৰৰ সময়ত তেখেত এই অসাধাৰণ কৃতিত্বৰ অধিকাৰীনী হয়৷ ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা ১৯৬৯ চনত সৰোজা দেৱীয়ে পদ্মশ্ৰী আৰু ১৯৯২ চনত পদ্মভূষণ সন্মান লাভ কৰে৷ ইয়াৰ লগতে তেখেতে বাংগালোৰ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু কালাইমমাণিৰ পৰা সন্মানীয় ডক্তৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷\n১৯৩৮ চনৰ ৭ জানুৱাৰীত কৰ্ণাটকৰ মহীশূৰ প্ৰদেশত সৰোজা দেৱীৰ জন্ম হৈছিল৷ তেখেতৰ পিতৃ আছিল ভায়ৰাপ্পা, যিয়ে আৰক্ষী বাহিনীত কাম কৰিছিল৷ আনহাতে মাতৃ ৰুদ্ৰমা আছিল এগৰাকী গৃহিণী৷ সৰোজা তেওঁলোকৰ চতুৰ্থটি সন্তান আছিল৷ সৰোজাই পিতৃৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ কৰি নৃত্যৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে৷ আৰু তেখেতৰ কথা মতেই অভিনয়ক নিজৰ বৃত্তি হিচাপে নিৰ্বাচন কৰে৷ পিতৃৰ লগত তেখেত প্ৰায়েই ফিল্ম ষ্টুডিঅ'লৈ গৈছিল৷ মাতৃয়ে সৰোজাৰ বেশভূষাৰ বাবে এক নিৰ্দিষ্ট নিয়ম বান্ধি দিছিল৷ ১৩ বছৰ বয়সত বি.আৰ. কৃষ্ণমূৰ্তিয়ে এখনি অনুষ্ঠানত সৰোজাক গীত গাই থকা অৱস্থাত প্ৰত্যক্ষ কৰে৷ অৱশ্যে সৰোজাই সেই প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰে৷\n১৯৫৫ চনত সৰোজা দেৱীয়ে প্ৰথমখন উল্লেখযোগ্য ছবিত অভিনয় কৰে৷ বহুলভাৱে সফলতা অৰ্জন কৰা এই অভিষেককাৰী ছবিখনৰ নাম আছিল মহাকৱি কালিদাসা৷ ছবিখনত তেখেতে সহকাৰী-অভিনেত্ৰী হিচাপে কাম কৰে৷ ছবিখনে কানাড়া ভাষাত শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে৷\n৭০'ৰ দশকত সৰোজা দেৱী দক্ষিণ ভাৰতীয় নাৰীসমাজত এগৰাকী ফেছন আইকন হিচাপে জনপ্ৰিয় হৈ উঠে৷ বহুতেই তেখেতৰ বেশভূষা, কেশসজ্জা, আ-অলংকাৰ আদি অনুকৰণ কৰিবলৈ ধৰে৷ বিশেষকৈ ১৯৬৫ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ছবি এংগা ভিট্টু পিল্লাইত সৰোজাই পিন্ধা শাৰী আৰু অলঙ্কাৰ-পাতি আলোচনী-পত্ৰিকাৰ জৰিয়তে জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল৷\nসুদীৰ্ঘ কেৰিয়াৰত সৰোজা দেৱীয়ে যদিও ৰোমাণ্টিকধৰ্মী চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছিল, পাছলৈ অৰ্থাৎ ৭০ আৰু আশীৰ দশকত তেখেতে আৱেগবিহ্বল আৰু সামাজিক ছবিক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে৷\nগুণমুগ্ধ আৰু ছবি-প্ৰযোজকসকলৰ পৰা উৎসাহ লাভ কৰি সৰোজা দেৱীয়ে ১৯৯৩ চনত শিৱাজী গণেশানৰ বিপৰীতে পৰমবৰিয়ম নামৰ ছবিখনত অভিনয় কৰে৷ ইয়াৰ পিছত কেইখনমান ছবিত তেখেতে সহকাৰী অভিনেত্ৰী হিচাপে কাম কৰে৷\n১৯৯৮ আৰু ২০০৫ চনত দুবাৰকৈ সৰোজা দেৱীয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ বিচাৰক হিচাপে নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰে৷\nতেখেতৰ শেহতীয়া চলচ্চিত্ৰ-কৰ্ম হৈছে-নটস্বৰভাৱমা৷ ছবিখন ২০১৯ চনত মুক্তি হয়৷\n২০০৮ চনত সৰোজা দেৱীক ভাৰত চৰকাৰে ৬০সংখ্যক স্বাধীনতা দিৱসৰ প্ৰাক্-ক্ষণত "জীৱনজোৰা সাধনাৰ বঁটা" প্ৰদান কৰে৷\n↑ "Sweet bird of southern cinema". Hindustan Times.com. https://m.hindustantimes.com/entertainment/the-sweet-bird-of-southern-cinema/story-Y7p6H1UiJWXM6NcxRsGbkI.html.\n↑ "Documentary on legendary Saroja Devi - Chitramala.com". 11 July 2011. http://www.chitramala.com/articles/saroja-devi-4189.html.\n↑ Aruna Chandaraju (30 June 2006). "Journey downaglorious lane". The Hindu. http://www.thehindu.com/todays-paper/tp-features/tp-fridayreview/journey-down-a-glorious-lane/article3218620.ece.\n↑ Taniya Talukdar (5 May 2013). "B Saroja Devi in the list of greatest Indian actresses ever". The Times of India. http://timesofindia.indiatimes.com/entertainment/kannada/movies/news/B-Saroja-Devi-in-the-list-of-greatest-Indianactresses-ever/articleshow/19895895.cms.\n↑ "Meet the Heroes of Malleshwaram". http://www.newindianexpress.com/cities/bengaluru/2016/jan/20/Meet-the-Heroes-of-Malleswaram-871077.html.\n↑ T.M. Ramachandran, ed (1964). Film World, Volume 1. পৃষ্ঠা. 145. https://books.google.com/books?id=nE2mwKYwdJ8C.\n↑ Pavithra Srinivasan. "Celebrating Saroja Devi: The Beginning". rediff.com. http://specials.rediff.com/movies/2008/jul/01slide2.htm.\n↑ Renuka Narayanan (5 September 2008). "The sweet bird of Southern cinema". Hindustan Times. http://www.hindustantimes.com/entertainment/the-sweet-bird-of-southern-cinema/story-Y7p6H1UiJWXM6NcxRsGbkI.html.\n↑ "B Saroja Devi in the list of greatest Indian actresses ever - Times of India". https://timesofindia.indiatimes.com/entertainment/kannada/movies/news/B-Saroja-Devi-in-the-list-of-greatest-Indianactresses-ever/articleshow/19895895.cms.\n↑ Pavithra Srinivasan. "Celebrating Saroja Devi: Foray into movies". rediff.com. http://specials.rediff.com/movies/2008/jul/01slide3.htm.\n↑ Pavithra Srinivasan. "Celebrating Saroja Devi: A style icon". rediff.com. http://specials.rediff.com/movies/2008/jul/01slide6.htm.\n↑ "Aadhavan is clean fun". rediff.com. 17 October 2009. http://movies.rediff.com/report/2009/oct/17/aadhavan-is-clean-fun.htm.\n↑ "Film awards: Saroja Devi to head jury". 29 July 2006. https://www.thehindu.com/todays-paper/tp-national/Film-awards-Saroja-Devi-to-head-jury/article15730138.ece.\n↑ 1998, National Film Awards Archives. 45th National Film Festival. pp. viii. http://dff.nic.in/images/Documents/72_45thNfacatalogue.pdf.\n↑ Pavithra Srinivasan. "Celebrating Saroja Devi". rediff.com. http://specials.rediff.com/movies/2008/jul/01slide1.htm.\nবি. সৰোজা দেৱী সম্পৰ্কে ইণ্টাৰনেট মুভি ডাটাবেছত থকা তথ্য।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=বি._সৰোজা_দেৱী&oldid=291259"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে 15 August 2021 তাৰিখে 05:00 বজাত\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=68922।\nএই পৃষ্ঠাখন ১৫ আগষ্ট, ২০২১ তাৰিখে ১০:৩০ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


উচ্চ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণৰ উপায় — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / স্বাস্থ্য / ৰোগসমূহ / সাধাৰণ ৰোগসমূহ / উচ্চ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণৰ উপায়\nউচ্চ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণৰ উপায়\nহৃদৰোগ আৰু ষ্ট্ৰোকৰ অন্যতম কাৰণ এই উচ্চ ৰক্তচাপ এক প্ৰধান নিৰাময়যোগ্য ভয়াবহ উপসৰ্গ। যদিও চিকিৎসা কৰি বা জীৱন প্ৰণালীৰ সামান্য পৰিৱৰ্তন কৰি এই ৰোগ নিৰাময় কৰিব পাৰি, তথাপি এই ৰোগৰ উপযুক্ত চিকিৎসা খুব কম সংখ্যক লোকেহে কৰায়। এই ৰোগৰ এক বৈশিষ্ট্য হ’ল- ৰোগটোৰ চিকিৎসা কৰিলেও বিসংগতিবোৰ সম্পূৰ্ণ নিয়ন্ত্ৰণলৈ নাহিব পাৰে। হাৰ্ট এটেক, ষ্ট্ৰোক আৰু কোনো ক্ষেত্ৰত কিড্‌নি বিকল হোৱাৰ প্ৰধান কাৰণ হ’ল –উচ্চ ৰক্তচাপ। উচ্চ ৰক্তচাপ এনেবিলাক ভয়ানক উপসৰ্গৰ কাৰণ যদিও ই মানৱ শৰীৰৰ বাবে ৰক্তচাপ এক আৱশ্যকীয় আৰু উপকাৰী প্ৰক্ৰিয়া বুলি আজিৰ চিকিৎসা বিজ্ঞানীসকলে স্বীকাৰ কৰি লৈছে। কাৰণ এই প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰাই শৰীৰৰ প্ৰতিটো কোষকলালৈ অক্সিজেনযুক্ত তেজৰ সঞ্চালন সম্পূৰ্ণ হয়। উচ্চ ৰক্তচাপ প্ৰধানকৈ দুটা কাৰণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। ইয়াৰে এটা হ’ল হৃদযন্ত্ৰৰ তেজ পাম্প কৰি পঠিওৱাৰ শক্তি আৰু অন্যটো হ’ল হৃদযন্ত্ৰৰ পৰা তেজ বৈ নিয়া ধমনীৰ ব্যাস। হৃদযন্ত্ৰৰ পাম্প কৰিব পৰা ক্ষমতা শক্তিশালী হ’লেই ৰক্তচাপো বৃদ্ধি পায়। ধমনীৰ ব্যাস ঠেক হৈ পৰিলেও ৰক্তচাপ বৃদ্ধি পায়। কথাটো শুনাত তেনেই সহজ যেন লাগিলেও প্ৰকৃততে ইয়াৰ অন্তৰ্নিহিত সমস্যাটো অতি ভয়াবহ। উচ্চ ৰক্তচাপ শৰীৰৰ ভালেকেইটা প্ৰয়োজনীয় তন্ত্ৰৰ কাৰ্যকলাপৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। স্নায়ু তন্ত্ৰ, হৰম’ন নি:সৰণ প্ৰক্ৰিয়া আৰু কিড্‌নিৰ কাৰ্যপ্ৰণালী আৰু কাৰ্যক্ষমতাৰ ওপৰত পোনপটীয়াকৈ ৰক্তচাপৰ পৰিমাপ নিৰ্ভৰ কৰে। স্বাভাৱিক অৱস্থাত এই প্ৰক্ৰিয়া বা তন্ত্ৰবিলাকে হৃদযন্ত্ৰ আৰু ধমনীবিলাক সুস্থ অৱস্থাত ৰাখি ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰিত কৰি ৰখাত সম্পূৰ্ণ সহযোগ কৰে। হাইপাৰটেনচন অৱস্থাত এই তন্ত্ৰবিলাকৰ মাজত থাকিবলগীয়া সহযোগ বা সমতা বিনষ্ট হয়, ফলত ৰক্তচাপ বৃদ্ধি পায়। শতকৰা ৯৫ জন ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰতে এই ভাৰসাম্যহীন অৱস্থাৰ প্ৰকৃতি স্পষ্ট নহয়। চিকিৎসকৰ ভাষাত এই অৱস্থাটোক ‘এছেনচিয়েল হাইপাৰটেনচন’ বুলি কোৱা হয়। এই অৱস্থাৰ প্ৰকৃত কাৰণ নিৰ্ণয় কৰিব পৰা তেনেই কম সংখ্যক ৰোগীৰ উপসৰ্গক ‘ছেকেণ্ডাৰী হাইপাৰটেনচন’ বুলি কোৱা হয়। আপোনাৰ ৰক্তচাপ জোখাৰ সময়ত ডাক্তৰ বা নাৰ্চে সদায় দুটা সংখ্যা লিখি ৰাখে। ইয়াৰে ডাঙৰ সংখ্যাটো আপোনাৰ ‘চিষ্টোলিক ব্লাড প্ৰেছাৰ’ অৰ্থাৎ হৃদযন্ত্ৰটোৱে ধমনীৰ মাজেদি ৰক্ত সঞ্চালন কৰিবৰ বাবে প্ৰয়োগ কৰিব লগা চাপৰ জোখ। এবাৰ তেজ পঠিয়াবৰ বাবে চাপ প্ৰয়োগ কৰাৰ পিছত হৃদযন্ত্ৰটোৱে মূহুৰ্তৰ বাবে বিৰতি লয় আৰু এই সময়তে ই পুনৰবাৰ সঞ্চালনৰ বাবে ইয়াৰ প্ৰকোষ্ঠকেইটাত তেজ সঞ্চয় কৰি লয়। সেই সময়ত ধমনীবিলাকৰ চাপ হ্ৰাস পায়। এই হ্ৰাস পোৱা চাপৰ পৰিমাপটোৱেই হৈছে ডাক্তৰে লিখি ৰখা সৰু সংখ্যাটো। এই সংখ্যাটোৱেই হৈছে আপোনাৰ ‘ডায়েষ্টোলিক ব্লাড প্ৰেছাৰ’। পৰম্পৰাগতভাৱে ডাঙৰ চিষ্টোলিক সংখ্যাটো প্ৰথমতে লিখা হয় আৰু তাৰ তলত লিখা হয় সৰু ডায়েষ্টোলিক প্ৰেছাৰৰ সংখ্যাটো। উদাহৰণস্বৰূপে এক সুস্থ লোকৰ স্বাভাৱিক ৰক্তচাপটো লিখা হয় এনেদৰে – ১২০/৮০। এই পৰিমাপটো এনেদৰে উচ্চাৰণ কৰা হয়- ‘ৱান টুৱেণ্টি অভাৰ এইটি’ অৰ্থাৎ ‘ওপৰত এশ বিছ আৰু তলত আশী’।\nৰক্তচাপৰ জোখ কেনেকৈ লয়?\nৰক্তচাপ জোখা যন্ত্ৰটোৰ লগত থকা এডাল বহল ফিটা(cuff) আপোনাৰ বাহুত নাৰ্চ বা ডাক্তৰে মেৰিয়াই ল’ব। ফিটাডালে আপোনাৰ বাহুটো আঁটি ধৰি ব্ৰেকিয়েল ধমনীৰ মাজেদি তেজৰ সোঁত বন্ধ নোহোৱা পৰ্যন্ত ডাক্তৰে পাম্প কৰি ফিটাডালৰ ভিতৰলৈ বায়ু প্ৰৱেশ কৰোৱাব। এক বা দুই চেকেণ্ডমান সময়ৰ পিছত ফিটাডালৰ ভিতৰৰ পৰা বায়ুখিনি লাহে লাহে এৰি দি ধমনীৰ চাপ ক্ৰমান্বয়ে কমাই অনা হয়। এই সমস্ত প্ৰক্ৰিয়াটোত ডাক্তৰে আপোনাৰ ধমনীৰ ৰক্ত সঞ্চালনৰ শব্দ ষ্টেথিস্কোপৰ সহায়ত শুনি থাকে। হৃদপিণ্ডৰ তেজ সঞ্চালন কৰা চাপতকৈ ফিটাডালৰ চাপ যদি বেছি হয়, তেনেহ’লে ডাক্তৰে ধমনীৰ পৰা কোনো ধৰণৰ শব্দ শুনিবলৈ নাপায়। কিন্তু ফিটাডালৰ চাপ কমাই অনাৰ লগে লগে ধমনীৰ মাজেদি পুনৰ ৰক্ত সঞ্চালন আৰম্ভ হ’ব আৰু লগে লগে তাৰ শব্দ ডাক্তৰে শুনিবলৈ পাব আৰু এই অৱস্থাতে তেওঁ আপোনাৰ চিষ্টোলিক প্ৰেছাৰটো টুকি ল’ব। দুটা হৃদস্পন্দনৰ মাজৰ সময়খিনিত যেতিয়া ধমনীৰ চাপ কমি যাব, তেতিয়া ধমনীৰ শব্দটো দুৰ্বল আৰু হেঁচা মাৰি কমাই থোৱা শব্দৰ দৰে শুনাব। এই অৱস্থাত লক্ষ্য কৰা চাপটোৱেই হৈছে আপোনাৰ ডায়েষ্টোলিক চাপ। এনেদৰে ৰক্তচাপ নিৰ্ণয় কৰাৰ সহজ সূত্ৰটো হৈছে – শব্দটো শুনা পাই থকা অৱস্থাটোৱে আপোনাৰ ‘চিষ্টোলিক চাপৰ মাত্ৰাটো নিৰ্দেশ কৰে আৰু শব্দটো নাইকিয়া হোৱাটোৱে ডায়েষ্টোলিক চাপৰ নিৰ্দেশ দিয়ে। দেখাত সহজ যেন লাগিলেও কিন্তু উচ্চ ৰক্তচাপ সঠিকভাৱে নিৰ্ণয় কৰাটো বৰ সহজ কাম নহয়। সঠিকভাৱে ৰক্তচাপ নিৰ্ণয় কৰাৰ বাবে তলৰ কথা কেইটিলৈ মন কৰিব লাগিব। -\n১। পৰাপক্ষত ৰোগীয়ে বহি থকা অৱস্থাত ৰক্তচাপ জুখিলে ভাল। ৰোগীয়ে ৰক্তচাপ জোখাৰ সময়ত কোনো ধৰণৰ দুশ্চিন্তা বা উদ্বেগ আদিৰ পৰা মুক্ত হৈ থকা উচিত।\n২। আহাৰ গ্ৰহণৰ অতি কমেও দুঘণ্টাৰ পিছতহে ৰক্তচাপ জোখা উচিত। ধূমপান কৰা লোকে চিগাৰেট সেৱনৰ দুঘণ্টাৰ পিছতহে ৰক্তচাপ জোখাব।\n৩। ৰোগীৰ বাহু মেৰিয়াই লোৱা ফিটাডালৰ আকাৰৰ ওপৰতো ৰক্তচাপৰ সঠিক মাপ নিৰ্ভৰ কৰে। ডাঙৰ বাহুৰ ব্যক্তিৰ বাবে ফিটাডালৰ আকাৰো ডাঙৰ হ’ব লাগে।\n৪। ৰক্তচাপ জোখাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হাতখনৰ বাহুটো হৃদযন্ত্ৰৰ সমান উচ্চতাত থাকিব লাগে।\n৫। চাহ, কফি, ধপাত আৰু ব্যায়ামৰ পৰা ৰক্তচাপ জোখাৰ বহু সময়ৰ আগতেই বিৰত থাকক।\nআপুনি যে ৰক্তচাপ পৰীক্ষা কৰোৱাইছে এই চিন্তাটোৱেও আপোনাৰ ৰক্তচাপ বৃদ্ধি কৰিব পাৰে। সেয়ে এই বিষয়েও আপুনি অকণো সচকিত নহ’বলৈ চেষ্টা কৰক। ১০০/৭০ ৰ পৰা ১৩০/৮৫ মি:লি: পাৰাস্তম্ভলৈ থকা ৰক্তচাপক আমি স্বাভাৱিক ৰক্তচাপ বুলি ধৰিব পাৰো। কিন্তু একেৰাহে কেইবাবাৰো কৰা পৰীক্ষাৰ পিছত যদি ৰোগীজনৰ ৰক্তচাপ ১৬০/৯৫ ৰ ওপৰত পোৱা হয়, তেনেহ’লে সেয়া উচ্চ ৰক্তচাপ বুলি নিৰ্ণয় কৰা হয়। উচ্চ ৰক্তচাপ নিৰ্ণয় কৰিবৰ বাবে ওপৰত উল্লেখ কৰা অৱস্থাবিলাক মানি কেইবা বাৰো সঘনাই ৰক্তচাপ পৰীক্ষা কৰোৱা উচিত।\nবিজ্ঞানীসকলে প্ৰমাণ কৰিছে যে, আপোনাৰ ৰক্তচাপ যিমানেই কম হ’ব, সিমানেই হাৰ্ট এটেক, ষ্ট্ৰোক আৰু কিড্‌নিৰ ৰোগৰ পৰা আপুনি হাত সাৰি থাকিব পাৰিব। ৰক্তচাপ কম হৈ থাকিলে আপুনি আকস্মিক মৃত্যুৰ পৰা বাচি থাকিব পাৰে। সেয়ে আপোনাৰ ৰক্তচাপ ১৪০/৯০ বা তাতকৈ কম কৰি ৰখাৰ লক্ষ্য ঠিক কৰি লওক। যদি আপোনাৰ কাৰ্ডিওভাচকুলাৰ ৰোগ, ডায়েবেটিচ, কিড্‌নি ৰোগ, হৃদযন্ত্ৰৰ আকাৰ বৃদ্ধিৰ ৰোগ, কনজেষ্টিভ হাৰ্ট ফেইলৰ, কাৰোনেৰি আৰ্টাৰীৰ ৰোগ, পেৰিফেৰিয়েল আৰ্টাৰী ৰোগ বা পূৰ্বতে সামান্য ষ্ট্ৰোক (ট্ৰেঞ্জিয়েণ্ট ইস্কেমিক এটেক বা মিনি ষ্ট্ৰোক) হোৱা আদি যিকোনো এবিধ ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছে তেনেহ’লে আপোনাৰ ৰক্তচাপ ১৩৫/৮৫ তকৈও কম কৰি ৰখাৰ লক্ষ্য গ্ৰহণ কৰক।\nনিয়ন্ত্ৰণত ৰখাৰ উপায়\nউচ্চ ৰক্তচাপ প্ৰতিৰোধ কৰি ৰখাৰ কোনো নিশ্চয়তা কোনোৱে দিব নোৱাৰে। অৱশ্যে কিছুমান সাধাৰণ নিয়ম বা সংযম পালন কৰিব পাৰিলে ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰনত ৰাখিব পাৰি। একেখিনি নিয়ম পালনৰ যোগেদিয়ে হয়তো আপুনি ৰক্তচাপ বৃদ্ধি বাধা দি ৰাখিব পাৰিব বা কিছুবছৰলৈ পিছুৱাই ৰাখিব পাৰিব।\nশৰীৰৰ ওজন নিয়ন্ত্ৰণ\nযদি আপোনাৰ শৰীৰৰ ওজন প্ৰয়োজনতকৈ বেছি, তেনেহ’লে কিছু পৰিমাণে সেই ওজন কমাই ৰাখিব পাৰিলে আপুনি ৰক্তচাপো কমাই ৰাখিব পাৰিব। আহাৰ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু ব্যায়ামৰ যোগেদি শৰীৰৰ ওজন কমাই ৰাখিব পাৰিলে, কোনো ধৰণৰ ঔষধ আদি নোখোৱাকৈয়ে উচ্চ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখিব পাৰি।\nধূমপান ত্যাগ কৰক\nউচ্চ ৰক্তচাপত ভোগা লোকে যদি ধূমপান কৰে তেনেহ’লে তেনে লোকে হাতৰ মুঠিত জীৱটো লৈ থকাৰ দৰে হয়। চিগাৰেটৰ প্ৰতিটো হুপাই ৰক্তচাপ বৃদ্ধি কৰে আৰু ধূমপান ত্যাগ কৰিলে ৰক্তচাপো নামে।\nউদ্বেগ নিয়ন্ত্ৰণ কৰক\nআপুনি ধীৰ-স্থিৰ, হাঁহিমুখীয়া বা ধেমেলীয়া ব্যক্তিও হ’ব পাৰে, অথাপি উচ্চ ৰক্তচাপত আপুনি ভুগিব পাৰে। মানসিক চাপ বা উদ্বেগ আদিয়ে উচ্চ ৰক্তচাপ বৃদ্ধি কৰে। অত্যধিক মানসিক উদ্বেগ বা দুশ্চিন্তা লৈ কাম কৰিব লগা ব্যক্তিৰ ৰক্তচাপ অন্য সাধাৰণ ব্যক্তিৰ তুলনাত সদায় বেছি হয়।\nনিয়মীয়াকৈ ব্যায়াম কৰক\nউচ্চ ৰক্তচাপ প্ৰতিৰোধ তথা নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যায়ামৰ এক বিশেষ ভূমিকা আছে। ব্যায়াম কৰিলে আপোনাৰ শৰীৰৰ ওজন নিয়ন্ত্ৰণত থাকে আৰু একেটা কাৰণতে আপোনাৰ ৰক্তচাপো নিয়ন্ত্ৰণত থাকে। ব্যায়ামে কেনেকৈ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰি ৰাখে এই বিষয়ে আজিও সঠিককৈ জানিব পৰা হোৱা নাই। নিয়মীয়াকৈ একাধিক ব্যায়াম কৰিলে ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণত ৰখাৰ উপৰিও হাৰ্ট এটেকৰ সম্ভাৱনাও হ্ৰাস পায়। যদি আপুনি শুই বহি সময় কটাই ভাল পোৱা ব্যক্তি আৰু উচ্চ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবৰ বাবে আপুনি ব্যায়াম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছেহে, তেনেহ’লে তাৰ ফল পাবলৈ আপুনি কেইমাহমান বাট চাব লাগিব। কিন্তু প্ৰতি সপ্তাহত চাৰি বা পাঁচ দিন দিনে আধা ঘণ্টাকৈ সময় খৰকৈ খোজ কাঢ়িলে আপুনি ৰক্তচাপৰ তাৰতম্য দেখা পাব। যদি আপুনি উচ্চ ৰক্তচাপত ভুগি আছে আৰু যদি অতিমাত্ৰা ব্যায়াম কৰাৰ কথা গভীৰভাৱে চিন্তা কৰিছে, তেনেহ’লে আপুনি ব্যায়াম আৰম্ভ কৰাৰ আগতে আপোনাৰ ডাক্তৰৰ লগত আলোচনা কৰি লওক।\nআহাৰৰ প্ৰতি সচেতন হওক\nঢেঁকীত বনা চাউল বা ভুচিযুক্ত চাকি মিলৰ আটা উচ্চ ৰক্তচাপ ৰোগীৰ বাবে উপকাৰী। এনে ধৰণৰ খাদ্যত পটাচিয়াম আৰু মেগ্‌নেচিয়াম প্ৰচুৰ মাত্ৰাত থাকে আৰু এইবিলাক উপাদানে ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখে।\nবিলাহী, আলু, মটৰ, গাজৰ, স্কোৱাচ, শাক-পাত, বিন, মিঠা আলু আদি পাচলি তথা কল, আঙুৰ, সুমথিৰা, আম, মধুৰিআম আদি ফলত পটাচিয়াম আৰু মেগ্‌নেচিয়াম খনিজ যথেষ্ট পৰিমাণে থাকে। তেনেদৰে বাদাম, চীনা বাদাম, আখৰোট, দাইল আৰু মাহজাতীয় খাদ্য দ্ৰব্যও উচ্চ ৰক্তচাপ ৰোগীৰ বাবে উপকাৰী।\nতেনেদৰে ৰক্তচাপ ৰোগীৰ বাবে কেলচিয়ামো আন এবিধ অতি দৰকাৰী খনিজ। এইবিধ খনিজ গাখীৰ বা গাখীৰজাত খাদ্যত প্ৰচুৰ পৰিমাণে পোৱা যায়। বুট আৰু ৰাজমাহ আদিতো যথেষ্ট পৰিমাণে কেলচিয়াম থাকে।\nছডিয়ামৰ পৰিমাণ কমাওক\nএজন সুস্থ লোকে দিনে কিছু পৰিমাণে নিমখ খাব পাৰে যদিও উচ্চ ৰক্তচাপৰ ৰোগীয়ে দিনে মাত্ৰ ২৪০০ মিলিগ্ৰাম ছডিয়ামহে গ্ৰহণ কৰা উচিত। এই পৰিমাণটোৰ ওপৰত বিজ্ঞানীসকলৰ মাজত প্ৰচুৰ মতভেদ আছে যদিও অধিকাংশ চিকিৎসা বিজ্ঞানীয়ে এই পৰিমাণটো অনুমোদন কৰে। বেছি মাত্ৰাত ছডিয়াম গ্ৰহণ কৰা অধিকাংশ লোকৰে ৰক্তচাপ বৃদ্ধি পোৱাৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে। অধিক মাত্ৰাত ছডিয়াম যুক্ত খাদ্যৰ উপকাৰিতাতকৈ অপকাৰিতাহে বেছি। বেছিকৈ নিমখ দি প্ৰস্তুত কৰা খাদ্যত ভিটামিন আৰু খনিজ লৱণৰ পৰিমাণ সদায় কম থাকে। উচ্চ ৰক্তচাপ চিকিৎসা কৰাৰ সময়ত নিমখ সেৱনৰ পৰিমাণ কমাবলৈ পৰামৰ্শ দিয়া হয় আৰু নিমখ সেৱনৰ মাত্ৰা কমোৱাৰ লগে লগে ৰক্তচাপ হ্ৰাস পোৱাৰ প্ৰমাণো পোৱা যায়। অৱশ্যে ছডিয়াম কেৱল নিমখতে নহয়, আহাৰ প্ৰস্তুত কৰাত ব্যৱহৃত অন্যান্য দ্ৰব্যতো (যেনে- ছডিয়াম বাইকাৰ্বনেট, বেকিং চ’ডা, আজিনোম’ট’) প্ৰচুৰ মাত্ৰাত ছডিয়াম নিহিত থাকে। নিমখ নিদিয়া বা কম নিমখ দিয়া খাদ্য খাবলৈ প্ৰথমতে অলপ অসুবিধা পোৱাটো স্বাভাৱিক। কিন্তু অভ্যাস কৰিলে লাহে লাহে আপুনিও কম নিমখ দিয়া বা নিমখ নিদিয়া খাদ্যত অভ্যস্ত হৈ পৰিব পাৰিব। নিমখ নিদিয়া খাদ্য খাবৰ বাবে আপুনি প্ৰস্তুত কৰা আহাৰত তেজপাত, নৰসিংহ পাত, ধনিয়া পাত আদি প্ৰাকৃতিক সুগন্ধিযুক্ত মছলা – জালুক, জাঁইফল আৰু ইলাচি, লং আদিও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। এনে ধৰণৰ সুগন্ধিযুক্ত দ্ৰব্য মিহলি কৰি বিনা নিমখৰ খাদ্য খাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে এদিন আপুনি এনে খাদ্যহে খাবলৈ ভাল পোৱা হবগৈ আৰু নিমখ দিয়া খাদ্য আপোনাৰ বাবে অখাদ্য যেন লাগিব।\nসুৰাপান নিয়ন্ত্ৰণ কৰক\nযদি আপোনাৰ সুৰাপানৰ অভ্যাস আছে তেনেহ’লে সুৰাপান নিয়ন্ত্ৰণ কৰক। উচ্চ ৰক্তচাপত ভোগা মহিলাই দিনে মাত্ৰ এটা পেগ আৰু পুৰুষে মাত্ৰ দুটা পেগহে খাব পাৰে। এপেগৰ পৰিমাণ হৈছে ৮০ প্ৰমাণিত স্পিৰিটৰ ৪০ মি:লি:, অৰ্থাৎ ১২৫ মি:লি: ৱাইন বা এলকোহল থাকে।\nউচ্চ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণত ভিটামিন\nউচ্চ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণত খাদ্যৰ প্ৰভাৱ সম্পৰ্কে আজিও গৱেষণা চলি আছে। উচ্চ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণত খাদ্যত থকা কোনবিধ উপাদানে কেনে ধৰণে কাম কৰে সেই বিষয়ে আজিও সঠিকভাৱে জানিব পৰা হোৱা নাই। সেয়ে উচ্চ ৰক্তচাপ ৰোগীয়ে ফল-মূল, দানা শস্য আৰু শাক-পাচলি যিমান পাৰে সিমানেই খাব লাগে। শেহতীয়া গৱেষণাত প্ৰমাণিত হৈছে যে এনেধৰণৰ খাদ্য যিমানেই বেছিকৈ খাব ষ্ট্ৰোকৰ সম্ভাৱনা সিমানেই কমিব। যদি আপুনি পৰিপূৰক খাদ্য খাবই লাগে, তেনেহ’লে ভিটামিন ‘চি’ আৰু ভিটামিন ‘ই’ সেৱনৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ক। কাৰণ এইবিলাক এণ্টিঅক্সিডেণ্ট গুণযুক্ত হোৱাৰ বাবে ৰক্তচাপ বৃদ্ধিত বাধা দিব পাৰে। আনহাতে কেলচিয়াম, পটাচিয়াম আৰু মেগনেচিয়ামে ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰে। কিন্তু এইকেইবিধ খনিজ উপাদান বেছি মাত্ৰাত সেৱন কৰিলে ৰক্তচাপ কমাই দিব পাৰে বা উচ্চ ৰক্তচাপ প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰে বুলি প্ৰমাণিত হোৱা নাই। ঋতুস্তব্ধা মহিলাৰ বাবে কেলচিয়াম পৰিপূৰক সেৱন কৰাটো নিশ্চয় উপকাৰী। কিন্তু এই প্ৰয়োজনীয় কেলচিয়ামৰ লগতে পটাচিয়াম আৰু কেলচিয়ামো আপুনি কেৱল খাদ্যৰ যোগেদিহে গ্ৰহণ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰক। এইবিলাক উপাদান থকা খাদ্যদ্ৰব্যত শৰীৰৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা অন্যান্য পুষ্টিকৰ উপাদানো থাকে। চৰ্বিবিহীন গাখীৰ বা গাখীৰজাত খাদ্য সামগ্ৰী কেলচিয়ামৰ এক উৎকৃষ্ট উৎস। সেউজীয়া শাক-পাত আৰু চয়াবিন আদিতো কেলচিয়াম পোৱা যায়। ৬০ বছৰৰ ওপৰৰ লোকৰ বাবে মাল্টিভিটামিন, মিনাৰেল ছাপ্লিমেণ্ট(পৰিপূৰক ৰূপে এইবিলাকৰ কেপচুল, পিল আদি) খোৱাৰ পৰামৰ্শ দিব পাৰি। আৰু আপুনি যদি উচ্চ ৰক্তচাপৰ বাবে ঔষধ খাই থাকিবলগীয়া হৈছে – তেনেহ’লে আপোনাক চিকিৎসকে পটাছিয়াম পৰিপূৰক(টেবলেট, কেপচুল আদি) খাবলৈ পৰামৰ্শ দিব পাৰে।\nমাছ আৰু মাছৰ তেল\nমাছৰ তেলত ওমেগা-৩ ফেটি এচিড পৰ্যাপ্ত মাত্ৰাত থাকে। সেয়ে মাছৰ তেলৰ একোটা ‘হাই ডোজ’ খাবলৈ উচ্চ ৰক্তচাপ ৰোগীক পৰামৰ্শ দিয়ে। কাৰণ কিছুমান ৰোগীৰ ৰক্তচাপ সাময়িকভাৱে মাছৰ তেলে কমাব পাৰে। কিন্তু ৰক্তচাপ প্ৰতিৰোধ কৰা বা উচ্চ ৰক্তচাপৰ চিকিৎসা কৰাৰ বাবে ‘মাছৰ তেল’ সেৱনৰ পৰামৰ্শ দিব নোৱাৰি। বেছি মাত্ৰাত মাছৰ তেল সেৱন কৰিলে ৰক্তচাপৰ ওপৰত কোনো ধৰণৰ প্ৰভাৱ নপৰে।\nকফি খাব পাৰিনে?\nকফি, চাহ বা কোলা জাতীয় যিবিলাক পানীয়ত কেফেইন থাকে তেনেবিলাক দ্ৰব্য সেৱন কৰিলে সাময়িকভাৱে ৰক্তচাপ বৃদ্ধি পায়।কিন্তু কেফেইনে ৰক্তচাপ স্থায়ীভাৱে বৃদ্ধি কৰিব পাৰে বুলি কোনো প্ৰমাণ পোৱা হোৱা নাই।\nকোনো পৰিস্থিতিতে ঔষধ নেৰিব?\nউচ্চ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে নিয়মীয়াকৈ ঔষধ খাই থাকিবই লাগে। কিন্তু বহুতে এই প্ৰয়োজনীয় ব্যৱস্থাটো লোৱাত অৱহেলা কৰে। ঔষধ সেৱনৰ লগে লগে জীৱন ধাৰণৰ শৈলীৰো পৰিৱৰ্তন কৰাৰ দৰকাৰ। উচ্চ ৰক্তচাপৰ চিকিৎসা পদ্ধতিত ৰোগ আৰম্ভ হোৱাৰ দিনৰে পৰা জীৱনৰ বাকীছোৱা কাল দৈনিক নিয়মীয়াকৈ ঔষধ সেৱন কৰিবই লাগিব। কেতিয়াবা দিনটোত কেইবাবাৰো ঔষধ সেৱন কৰিবলগীয়া হ’ব পাৰে। কেতিয়াবা আকৌ একাধিক জাতৰ ঔষধো দিনটোৰ ভিতৰতে খাব লাগিব পাৰে। উচ্চ ৰক্তচাপৰ কিছুমান ঔষধৰ আকৌ পাৰ্শ্ব প্ৰতিক্ৰিয়াও থাকে। মূৰৰ বিষ, বমি ভাৱ, মূৰ ঘূৰোৱা, নিদ্ৰাহীনতা আৰু নপুংসকতা আদি এই ঔষধবোৰৰ পাৰ্শ্বক্ৰিয়া। কিন্তু উচ্চ ৰক্তচাপে যিহেতু কোনো ধৰণৰ পূৰ্ব জাননী বা কোনো ধৰণৰ লক্ষণ প্ৰকাশ নকৰে সেয়ে বেছিভাগ ৰোগীয়ে নিয়মীয়াকৈ ঔষধ খাবলৈ পাহৰি যায়। বহুতে আকৌ উচ্চ ৰক্তচাপৰ ফলত কোনো ধৰণৰ অসুবিধা অনুভৱ নকৰে, ফলত মাজে সময়ে ঔষধ নোখোৱাকৈ থাকে।কিন্তু নিয়মীয়াকৈ ঔষধ সেৱন কৰি থকা লোকৰ মাজত মৃত্যুৰ হাৰ কম। সেয়ে আপোনাৰ ডাক্তৰে পৰামৰ্শ দিয়ামতে ঔষধ সেৱন নিয়মীয়াকৈ কৰিব। কিবা কাৰণত এবাৰ ৰক্তচাপ নিম্নগামী হোৱা যেন দেখা পায়ে বহুতে নিয়মীয়াকৈ খাব লগা ঔষধ বন্ধ কৰি দিয়ে। কিন্তু এই ব্যৱস্থা নিৰাপদ নহয়। উচ্চ ৰক্তচাপৰ ঔষধ আপুনি জীৱন জুৰি খাবই লাগিব। ঔষধ সেৱনৰ লগে লগে আপুনি যদি দৈনন্দিন জীৱন পদ্ধতি সলনি কৰে আৰু আহাৰ, নিদ্ৰা আৰু শ্ৰমৰ পূৰ্বৰ অভ্যাস সলনি কৰে তেনেহ’লে ঔষধৰ পৰা আপুনি ভাল ফল পাব আৰু লগতে পিছলৈ ঔষধৰ মাত্ৰা কমাবও পাৰিব।\nলেখিকা: ডা° ৰুবী বৰুৱা, স্বাস্থ্য আৰু দীৰ্ঘজীৱন।\nপৰজীৱি পেলুৰ সংক্ৰমণ\nমেদবহুলতা বা অতি বেছি শকত হোৱা\nমৃগীৰোগৰ বিষয়ে এটি আলোচনা\n“জণ্ডিচ” সম্বন্ধে জানিব লগীয়া লাগতিয়াল কথা\nধপাতৰ অপকাৰিতা : ধূম্ৰপায়ীসকললৈ কঠোৰ সতৰ্ক বাণী\nবৰ্দ্ধিত ইউৰিক এচিডে কৰা ৰোগৰ বিষয়ে জানিবলগীয়া কথা\nফ্লুৰ'চিচ : এক ভয়াবহ ৰোগ\nক'লাইটিছ ৰোগৰ বিষয়ে জানো আহক\nহৃদৰোগ, ৰক্তচাপ আৰু নিমখ\nআইৰণৰ উৎস আৰু অভাৱৰ কাৰণ\nআইৰণৰ অভাৱত হোৱা ৰোগসমূহ\nআইৰণৰ অপৰ্যাপ্তজনিত সমস্যা\nপেটৰ অতিৰিক্ত চৰ্বি কমোৱাৰ সহজ কিটিপ\nখোৱাপানীৰ অধিক ফ্লʼৰাইডে ফ্লʼৰচিচ ৰোগ কৰে\nঅসমৰ খোৱাপানীৰ ফ্ল’ৰাইডৰ সমস্যাটো\nবিষ বেদনাৰ বিষয়ে\nশীতকালত গাৰ বিষ\nএছ এল ই ৰোগ নিৰাময়ৰ্ উপায়\nমুখমণ্ডলৰ পক্ষাঘাট ৰোগ\n'পাইলচ'ৰ বিষয়ে লবলগীয়া সতৰ্কতা\nপানী লগা, চৰ্দি-জ্বৰ আদিৰ নিৰাময়ৰ বিধান\nজাৰত মুখৰ যত্ন\nবয়োজেষ্ঠৰ ভৰিৰ বিকাৰ\nশীতকাল আৰু শ্বাস-প্ৰশ্বাসজনিত ৰোগ\nগ্ৰহণী ৰোগীয়ে লব লগা যতন আৰু আহাৰ\nডায়েৰীয়া ৰোগৰ চিকিৎসা আৰু প্ৰতিৰোধ\nডায়েৰীয়া জানিবলগীয়া কিছু তথ্য\nঅৰ্শ (পাইলচ) ৰোগৰ মহৌষধ ফুটকলা গছৰ পাত\nআঁঠুৰ বিষত ভুগিছে নেকি?\nএমিবিক ডিচেণ্ট্ৰী হোৱাৰ কাৰণ আৰু চিকিৎসা\nডিঙিৰ বিষ, হাতৰ বিষ, আঁঠুৰ বিষ ইত্যাদি\nডায়েৰীয়া ৰোগ আৰু ইয়াৰ প্ৰতিবিধান\nবাৰ্দ্ধক্যজনিত ৰোগ আৰু সাৱধানতা\nপিঠিৰ বিষ কাৰণ আৰু প্ৰতিৰোধৰ ব্যৱস্থা\nআলঝেইমাৰ ৰোগীৰ যত্ন\nচুলি সৰা ৰোধ কৰিবলৈ\nজণ্ডিচৰ লক্ষণবোৰলৈ চকু দিয়ক\nগাঁঠিৰ বিষ অষ্ট্ৰ’ আৰ্থ্ৰাইটিছঃ\nবিষৰ পৰা নিৰাময় পাবলৈ অভ্যাস পৰিৱৰ্তন কৰকঃ\nপেপ্টিক আলচাৰ, হিমাট’ইমেচিচ আৰু মেলিনা\nখাদ্যপ্ৰাণ বি-১২ অভাৱজনিত ৰোগঃ\nওকালি আৰু বমি : চিকিৎসকৰ দুআষাৰঃ\n‘পাইলচ’ৰ বিষয়ে ল’বলগীয়া সতৰ্কতাঃ\nগোৰোহাৰ বিষ? প্লান্টাৰ ফেচাইটিছ!\nবতৰ পৰিবৰ্তনৰ ফলত হোৱা অসুখ-বিসুখ\nশীতকালৰ ৰোগ আৰু ল’বলগীয়া সতৰ্কতাসমূহঃ\nমূৰৰ বিষৰ বিষয়ে আমি কিমান জানো?\nবৰ্দ্ধিত ইউৰিক এচিডে কৰা ৰোগৰ বিষয়ে জানিবলগীয়া কথাঃ\nওকালি আৰু বমি\nশীতকাল আৰু শ্বাস-প্ৰশ্বাসজনিত ৰোগঃ\nশীতত হাত-ভৰিৰ যতনঃ\nমূৰৰ বিষ মানেই মাইগ্রেন নহয়\nএলাৰ্জী পানীলগা নে ফ্লু?\nআই বা বসন্ত আৰু লোকবিশ্বাস


হাম ত’ মহব্বত কৰেগা- শঙ্কৰজ্যোতি বৰা – ফটাঢোল\nMarch 1, 2020 চিনেমা চিনেমা\t16 Comments\nহাম ত’ মহব্বত কৰেগা- শঙ্কৰজ্যোতি বৰা\nসদাব্যস্ত নগাঁৱ কলেজ চাৰিআলি৷ ভীষণ জাম৷ চাৰিওফালে ৰাস্তাত গাড়ী জমা হৈ গৈছে৷ ষ্টেট বেংকৰ দিশৰ পৰা দ্ৰোণ কেমেৰাই জাম লাগি থকা গাড়ীবোৰৰ ওপৰেদি চাৰিআলিৰ দিশত মুভ কৰিব৷ লাহে লাহে কেমেৰাই চাৰিআলি পোৱাৰ লগে লগে দৰ্শকে দেখিব এজন যুৱকৰ লগত এজাক ল’ৰাৰ মাৰপিট৷ কেমেৰাই যুৱকজনক পিছফালৰ পৰাই ফল’ কৰিব৷ পোন্ধৰ বিছজনীয়া দলটোক যুৱক জনে অকলেই ইটোৰ পিছত সিটোক ওফৰাই ওফৰাই মাৰি থাকিব৷ হঠাৎ দুজনে যুৱকক পিছফালৰ পৰা গবা মাৰি ধৰিব৷ আগফালৰ পৰাও সেই সুযোগতে আন দুজনে তেওঁক গবা মাৰি কৰায়ত্ব কৰাৰ চেষ্টা কৰিব৷ ভয়ানক যেন লগা চেহেৰাৰ দুশ কেজিমান ওজনৰ গুণ্ডা এটাই হাতত লোহাৰ হাতুৰি এটা লৈ যুৱকক মাৰিবলৈ উদ্যত হ’ব৷ ধিছুম, ধাঁছ…..যুৱকক জপটিয়াই ধৰি থকা, মাৰিবলৈ উদ্যত হোৱা গোটেইকেইটা গুণ্ডা চক্ৰাকাৰে যুৱকৰ চাৰিওফালে মাটিৰ পৰা আঁঠফুটমান ওপৰত ওফৰি পৰোঁতেই কেমেৰা ফ্ৰিজ৷ কেমেৰাই লাহে লাহে পিছফালৰ পৰা চাইদেদি মুভ কৰি ফ্ৰণ্ট ভিউত যুৱকক হাইলাইট কৰিব৷ পৰ্দাত ভাঁহি আহিব পাৰ্থপ্ৰতিম শৰ্মা ইন “হ’ম ত’ মহব্বত কৰেগা”\nদিৰেকচন- ৱান এণ্ড অনলি“গুৰুজী”\nআমিনপট্টিৰ কুসুমালয়৷ বিখ্যাত উদ্যোগপতি নাজিম হুছেইনৰ বিশাল বাংলো৷ দ্ৰোণভিউৰ কেমেৰাই মুভ কৰি প্ৰথম ৰুমত সোমাব৷ দ্ৰয়িঙৰুম৷ নাজিম কা বুলিয়ে সকলোৰে ওচৰত পৰিচিত নাজিম হুছেইনে, মেহগনি কাঠৰ সুদৃশ্য ফাৰ্নিচাৰত বহি মেনেজাৰ তাবিবৰ ৰহমানক কিবা বুজাই আছে৷ সম্ভ্ৰমেৰে কাষতে ৰৈ তাবিবৰেও মনোযোগেৰে চাই আছে৷ ক্ল’জ ভিউৰ পৰা কেমেৰা অলপ ব্ৰড ভিউলৈ আহিব৷ সুদৃশ্য দ্ৰয়িঙ ৰুমটো সকলোৰে দৃষ্টিগোচৰ হ’ব৷ নাজিম কা বহি থকা ছোফা খনৰ পিছফালে বেৰত তেখেতৰ পিতৃ বিশিষ্ট মুক্তিযোদ্ধা চৰিফুল ইছলামৰ এখন বিৰাট ডাঙৰ তৈলচিত্ৰ৷ হঠাৎ ৰুমলৈ ধুমুহাৰ গতিত সোমাই আহিব তেওঁৰ পুত্ৰ মিৰাজুল ৰছিদ৷ কেমেৰাই দুয়োকে হাইলাইট কৰিব৷\nমিৰাজুল- বাবা, আপুনি থানালৈ গৈছিল৷\nনাজিমকা- অঁ গৈছিলোঁ৷ তোৰ মুৰ্খামিৰ বাবেই যাব লগা হ’ল৷ মোক একো নোকোৱাকৈ তই কিয় এইবোৰ কৰিছ?\nমিৰাজুল- কিয় নকৰিম, গুৱাহাটীৰ পৰা আহি এটা হিন্দু ল’ৰাই মোৰ বাইটিৰ লগত লাইন দিব আৰু মই মনে মনে চাই থাকিম?\nনাজিম কা- তোক কিমানবাৰ কৈছোঁ, প্ৰত্যেকটো কথা হিন্দু-মুছলিমলৈ নাটানিবি৷ মই ল’ৰাটোক থানাতে লগ পাইছোঁ৷ তাৰ কথা-বতৰাত আমাৰ মাইনালৈ তেনেকুৱা একো নেদখিলোঁ৷ এজন সহকৰ্মী ৰূপেই তাইৰ কেয়াৰ লয়৷ পৰিয়ালটোৰো খবৰ লৈছোঁ৷ আব্বাৰ লগৰ বিশিষ্ট মুক্তিযোদ্ধা বিজয় মহন্তৰ জী নাতি৷ বিশিষ্ট সাংবাদিক দেবজিৎ শৰ্মাৰ ভায়েক, যিজনে বিগত সময়ত বহুকেইটা কেলেংকাৰী খনন কৰি নিৰপেক্ষ সত্যতা ৰাইজৰ আগত দাঙি ধৰিছে৷ তেনেকুৱা এটা পৰিয়ালৰ ল’ৰা ভালেই হ’ব৷\nমিৰাজুল- হ’লেও মানুহবোৰৰ মাজত বু-বু বা-বা বোৰ মোৰ সহ্য নহয়৷\nনাজিমকা- মই মানুহ দেখিলেই চিনি পাওঁ৷ এইক্ষেত্ৰত তই আৰু একো নকৰিবি৷\nমাৰাৰ উদ্যান, নগাঁও৷\nজকমককৈ ফুলি থকা এডৰা ফুলৰ মাজত এখনি বেঞ্চত পাৰ্থ আৰু চাহিন৷ নাজিমকাৰ ছোৱালী চাহিন৷ কিছুদিন আগতে ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰি পাৰ্থই অধ্যাপনা কৰি থকা শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়তে সহকাৰী অধ্যাপক ৰূপে যোগ দিয়া চাহিন৷ প্ৰায় সমবয়সীয়া দুয়োৰে মাজত এটা ভাল সম্বন্ধ গঢ় লৈ উঠিছে৷\nকেমেৰাই জুম কৰি দুয়োকে ক্লজ কৰিব৷\nপাৰ্থ- সিদিনা বৰদেউতাক পাই বৰ ভাল লাগিল৷ ইমান সহজকৈ গোটেই কথাবোৰ মেনেজ কৰিলে থানাত৷\nচাহিন- আব্বা তেনেকুৱাই৷ প্ৰত্যেকটো কথাই ভিতৰলৈ গৈ আচল কথাটো বুজি লৈহে কাম কৰে৷\nপাৰ্থ- তেওঁ প্ৰথমতে আমাৰ দুইটাৰ মাজত কিবা প্ৰেম জাতীয় কথা আছে বুলি ভাবিছিল৷\nচাহিন- (গাল দুখন লাজত অলপ ৰঙা পৰিব)মোকো ঘৰত গৈ সুধিছিল৷ কিবা থাকিলে ক’বলৈ কৈছিল৷ তেওঁ বোলে সকলোবোৰ ঠিক কৰি দিব৷\nপাৰ্থ- তুমি কি ক’লা?\nচাহিন- (লাজতে মাত নোলোৱাৰ দৰে হ’ব)একো নাই বুলি ক’লোঁ৷\nচাহিন তলমূৰ কৰি থাকিব৷\nপাৰ্থ- সঁচাকৈয়ে একো নাইনে?\nচাহিন- যাঃ এইডাল৷ (এইবুলি কুচিমুচি পাৰ্থৰ বুকুত সোমাই পৰিব৷)\n“ফুলে ফুলে উৰি ভোমোৰাজাকে….”\nচুইজাৰলেন্দৰ টিউলিপ গাৰ্ডেনৰ মাজে মাজে দুয়োৰে এটা ৰোমাণ্টিক গান৷\nধৰ্ম সুৰক্ষা বাহিনীৰ কাৰ্য্যালয়৷ কঠীয়াতলি৷\nপ্ৰধানৰ কক্ষৰ মূল আসনত ধ্যানৰত বাবা সোণটো বিৰাজমান৷ সমুখৰ আসনত যুব বাহিনীৰ জিলাপ্ৰধান দিম্পল কলিতা৷ বাবাৰ ধ্যান খোলালৈ অপেক্ষা কৰি আছে৷ লাহে লাহে বাবাই চকু মেলিলে৷\nবাবা- কোৱা বৎস৷\nদিম্পল- বাবা সহ্য হোৱা নাই৷ বাহিৰৰ জিলাৰ পৰা আহি আমাৰ হিন্দু ল’ৰা এটাই এজনী মুছলমান ছোৱালীৰ লগত মুকলিকৈ প্ৰেমৰ খেল খেলিব, আৰু আমি হাতত হাত ধৰি বহি থাকিম৷ উপায় দিয়ক বাবা৷\nবাবা- ধৈৰ্য্য ধৰ বৎস৷ মই সকলোবোৰ গম পাই আছোঁ৷ কিবা এটা উপায় কৰিবই লাগিব৷ হুলেৰেই হুল কাঢ়িব লাগিব৷ মই নোকোৱালৈকে একো নকৰিবি৷ কি কৰিব লাগে সময়ত মই জনাম৷\nদিম্পলে সেৱা জনাই ওলাই যায়৷\nদিম্পল ওলাই যোৱা চাই বাবাই এটা ক্ৰুৰ হাঁহি মাৰিব৷\nবাবা- তহঁতৰ নিছিনা ধৰ্মান্ধ থকালৈকে মোৰ ব্যৱসায় সদায় ৰমৰমীয়া হৈ চলি থাকিব৷\nবাবাই ফোনটো উলিয়াই ফোন লগাব৷ কেমেৰাই মোবাইলৰ ডিছপ্লেখন জুম কৰিব৷ ডিছপ্লেত এটা নাম জিলিকি থাকিব৷\n“আল মহম্মদ ৰিণ্টি মনিউছ, কুৱেইট”\nনাজিমকাৰ বাংলোৰ বাৰাণ্ডা৷\nবাৰাণ্ডাৰ চকীত নাজিম কা বহি থাকিব৷ কাষতে পুত্ৰ মিৰাজুল থিয় হৈ থাকিব সমুখৰ চোতালত অলপ উত্তেজিত এজাক মানুহ৷\nমানুহ এক- আপোনাক সন্মান কৰোঁ মানে এইটো কথা নহয় যে আপোনাৰ জীয়েকে আমাৰ ধৰ্মক অপমান কৰা কাম কৰিব আৰু আমি মনে মনে বহি থাকিম৷\nমানুহ দুই- মনে মনে বহি থাকিলে নহ’ব নাজিম কা৷ কিবা এটা চয়-নিশ্চয় আজি হ’বই লাগিব৷\nমিৰাজুল- কিবা এটা কওক আব্বা৷ আপোনাৰ বাবেই আজি জীৱনত প্ৰথম বাৰ আমাৰ চৌহদত থিয় হৈ কোনোবাই উচ্চ স্বৰত কথা কবলৈ সাহ কৰা দেখিছোঁ৷\nঅলপ সময় নিস্তব্ধতা বিৰাজ কৰিব৷ নাজিম কা লাহে লাহে উঠিব৷\nনাজিমকা- (এটা হুমুনিয়াহ কাঢ়ি) এই দুকুৰি দহ বছৰীয়া জীৱনত আজি প্ৰথম কোনোবাই মোৰ মুখৰ আগত উচ্চ স্বৰত কথা কোৱা শুনিব লগা হৈছে৷ মই গোটেই কথাবোৰ চিন্তা কৰি এটা সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছোঁ৷ মোৰ ছোৱালীৰ ওপৰত মোৰ বিশ্বাস আছে৷ তাই ভুল সিদ্ধান্ত নলয়৷ ল’ৰাটোৰ ঘৰত আপত্তি নাথাকিলে মোৰো এই সম্বন্ধত আপত্তি নাই৷ বহু ভাবি-চিন্তি মই এই সিদ্ধান্ত লৈছোঁ৷ এজন হিন্দু বা মুছলমান হৈ থকাতকৈ এজন অসমীয়া হৈ থকাতোক মই সদায় প্ৰাধান্য দি আহিছোঁ৷\nমানুহ তিনি- আপুনি মানিলেই নহ’ব নহয়, আমাৰ ধৰ্মৰ কথা আছে৷\nনাজিম কা- ধৰ্মই মোক যি শাস্তি দিয়ে মই মানি ল’বলৈ মই সাজু আছোঁ৷\nMLA গৌৰীশঙ্কৰ শৰ্মাৰ বাসগৃহৰ জিৰনি কোঠা৷ শাসকীয় দলৰ যুৱ বিধায়ক শৰ্মাৰ উচ্ছৃঙ্খল বুলি অলপ বদনাম আছে৷ নলগা জেঙত লাগি থকাৰ বাবে কেইবাবাৰো ওপৰমহলৰ পৰা সকিয়নি পাইছে যদিও স্বভাবৰ সলনি হোৱা নাই৷ জিৰণি কোঠাত তেওঁৰ লগত দিম্পল কাকতি আৰু মিৰাজুল৷\nগৌৰী- চোৱা মিৰাজুল, নাজিম কাক আমি চবেই সন্মান কৰোঁ যদিও তেওঁৰ এই সিদ্ধান্ত মই মানি ল’ব নোৱাৰোঁ৷ এই সিদ্ধান্তই আমাৰ দুয়োপক্ষৰ মাজত এটা সন্দেহৰ বাতাবৰণ সৃষ্টি কৰিছে, যিটোৱে পৰৱৰ্তী সময়ত হিংসাত্মক ৰুপো ল’ব পাৰে৷ যিটো কেতিয়াও মানি ল’ব নোৱাৰোঁ৷ তুমি দেউতাৰাক বুজোৱা, নহ’লে পিচত কিবা হ’লে মোক দোষ নিদিবা৷\nমিৰাজুল- চাওক, মই কৈ কৈ ভাগৰি পৰিছোঁ৷ মোৰ একো কথাই নুশুনে৷\nগৌৰী- ঠিক আছে, মই ব্যৱস্থা কৰি আছোঁ৷ তুমি মাত্ৰ মই কোৱামতে কাম কৰি যাবা৷ (দিম্পললৈ চাই)দিম্পল, তুমি কামত লাগি যোৱা৷\nসাংবাদিক দেবজিৎ শৰ্মাই ষ্টুডিঅলৈ মাতি নি ৰাজহুৱাকৈ কৰা অপমানখিনিৰ কথা মনত পেলাই গৌৰীশংকৰ শৰ্মাৰ মুখখন খঙত কঠোৰ হৈ উঠিব৷\nশ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কেইবা একৰ জোৰা ভোমোৰাগুৰি স্থিত বিশাল চৌহদ৷ মূল প্ৰবেশদ্বাৰত কেবাহাজাৰো যুৱকৰ উত্তাল প্ৰতিবাদ৷\n“পাৰ্থপ্ৰতিম শৰ্মা গ’ বেক”\n“ধৰ্মক লজ্জানত কৰা শৰ্মাক চাকৰিৰ পৰা অব্যাহতি দিয়ক”\nগ্ৰোপৰ সকলোতকৈ আগত দিম্পল৷ কপালত দীঘলকৈ ৰঙা ফোট লোৱা দিম্পল প্ৰতিবাদকাৰী সকলৰ নেতৃত্বত৷\nনগাঁৱৰ এছ.পিৰ ৰুম৷ নিজৰ আসনত বহি আছে এছ.পি হেমন্ত কাকতি৷ কাষত সদৰথানাৰ অ’.ছি বিজয় মহান্তি৷ সমুখৰ আসনত দেবজিৎ শৰ্মা, নাজিম কা, দিম্পল, পাৰ্থপ্ৰতিম শৰ্মা আৰু মিৰাজুল৷\nকাকতি- চাওক নাজিমকা, আপোনাৰ সদিচ্ছাক মই সন্মান জনাইছোঁ৷ দেবজিৎ শৰ্মাৰ সন্মতিও প্ৰশংসাৰ যোগ্য৷ কিন্তু অকল দুটা পৰিয়ালৰ বা দুজন মানুহৰ সন্মতিয়ে যদি সমাজৰ প্ৰচলিত কথাবোৰৰ বিপৰীত দিশত যায়, তেতিয়া সমাজখনত কিছু খেলিমেলিৰ সৃষ্টি হয়৷ এচাম দুস্কৃতিকাৰী সদায় এনে পৰিস্থিতিৰ সুবিধা লৈ অশান্তি সৃষ্টি কৰিবলৈ সাজু হৈ থাকে৷ আমাৰ চোৰাংচোৱাৰ ৰিপৰ্ট মতে ধৰ্ম সুৰক্ষা বাহিনীৰ প্ৰধান বাবা সোণটো আৰু কুখ্যাত কুৱেইটী ধৰ্মগুৰু “আল মহম্মদ ৰিণ্টি মনিউছ” মিলি এই পৰিস্থিতিৰ গইনা লৈ ধৰ্মীয় সংঘৰ্ষ লগাব বিছাৰিছে, যাতে তেওঁলোকৰ ধৰ্মৰ ব্যৱসায় ৰমৰমীয়াকৈ চলাই থাকিব পাৰে৷\nদিম্পল- আপুনি বাবা সোণটোক এনেকৈ বদনাম কৰিব নোৱাৰিব৷\nএছপি কাকতি- ধৈৰ্য্য ধৰা৷ (কাকতিৰ ইংগিতত বিজয়ে বাবা আৰু ৰিণ্টি মনিউছৰ টেলিফোনিক বাৰ্তালাপৰ ৰেকৰ্ডিং শুনাব৷ য’ত স্পষ্টকৈ দিম্পলক ব্যৱহাৰ কৰি কেনেকৈ ধৰ্মীয় উন্মাদনাৰ জৰিয়তে নিজৰ মুনাফা লৈ আছে সেয়া উলাই পৰিব৷)\nদিম্পল- বাবা, আজিৰ পৰা আপোনাৰ বিপক্ষে থিয় দিয়াবোৰৰ চবতকৈ আগত মোক পাব৷\nএছপি কাকতি- ধৈৰ্য্য ধৰা৷ সেইবোৰ আমাৰ ওপৰত এৰা৷ বাবাৰ লগত বিধায়ক শৰ্মাৰো এই অশান্তি সৃষ্টি কৰাত বহুতো হাত আছে৷ তেওঁৰ বহুকেইটা পুৰণি কেলেংকাৰী খনন কৰি দেবজিৎ শৰ্মাই ৰাইজৰ আগত দাঙি ধৰাটোৰ প্ৰতিশোধ ল’বলৈয়ে তেওঁঁ এই ঘটনাৰ সুবিধা লৈছে৷ গতিকে সকলোৱে সাবধানেৰে আগবাঢ়ি এই কথাবোৰ কেনেকৈ সমাধা কৰিব পাৰোঁ সেইয়া চাব লাগিব৷\nএনেতে এজন কনিষ্টবল খৰ খোজেৰে আহি বিজয় মহন্তৰ কাণে কাণে কিবা ক’ব৷ বিজয়ে এছপি কাকতিৰ কাণে কাণে কিবা ক’ব৷\nএছপি কাকতি কিছু চিন্তান্বিত হৈ..\nএছপি কাকতি- চাওক বাবা সোণটোৰ মানুহে আহি চাহিনক ঘৰৰ পৰাই অপহৰণ কৰি নিছে৷ ধৰ্মক অপমান কৰা কাকোৱে বোলে তেওঁলোকে সুদাই নেৰে৷ নাজিমকাৰ গাঁৱৰ কিছু মানুহে বাধা দিবলৈ চাইছিল, কিন্তু কিছু মানুহৰ সহযোগত তেওঁলোক সফল হ’ল৷ আমাৰ চোৰাংচোৱাৰ ৰিপৰ্ট মতে তেওঁলোকে তাইক কঠীয়াতলিৰ আশ্ৰমতে ৰাখিছে৷ তেওঁলোকৰ দাবী, পাৰ্থই বিধায়ক গৌৰীশঙ্কৰৰ ভনী চন্দনাক ৰাজহুৱাকৈ বিবাহ কৰক৷ তেতিয়াহে চাহিনক তেওঁলোকে সুকলমে এৰি দিব৷ নহ’লে তাইৰ মৃতদেহো সৎকাৰৰ বাবে কোনেও বিছাৰি নাপাব৷ এইক্ষেত্ৰত হোজাইৰ পৰা অহা এটা বিশাল মুছলমান যুৱকৰ দলে তেওঁলোকক সহায় কৰিছে৷ নেপথ্যত নিশ্চয়কৈ ৰিণ্টি মনিউছ৷ আমি সকলো সাবধানেৰে আগবাঢ়িব লাগিব৷\nব্ৰজেন ভাইজান, বহুতে ভাইকন বুলিয়ে জানে৷ হোজাইৰ বিখ্যাত আব্দুল চৌধুৰীৰ পুত্ৰ৷ মুছলমান সমাজত প্ৰচলিত বিভিন্ন অন্ধবিশ্বাস দূৰ কৰা, শিক্ষিত কৰি পিছপৰা সমাজখনক উন্নতিৰ দিশলৈ অনাৰ অহৰহ চেষ্টা কৰি থকা ভাইকন চৌধুৰী আধুনিক যুৱক সকলৰ মাজত অতিকে জনপ্ৰিয়৷ গোড়া সমাজৰ বাধা অতিক্ৰম কৰি এই দিশত কাম কৰি থকা ভাইকন চৌধুৰীৰ ঘৰৰ চোতালত এজাক যুৱকৰ ভিৰ৷\nভাইকন- আজি আমাৰ সমুখত এক ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান৷ সাতামপুৰুষীয়া আমাৰ মিলাপ্ৰীতিক এচাম সুবিধাবাদীয়ে নিজৰ সুবিধাৰ বাবেই বিনষ্ট কৰিবলৈ চাইছে৷ এই ষড়যন্ত্ৰ ওফৰাই আমাৰ মিলাপ্ৰীতিক অটুত ৰাখিবলৈ আমি আগবাঢ়ি যাবই লাগিব৷ তোমালোক সাজুনে?\nসকলো যুৱকে একেলগে চিঞৰি উঠে, সাজু৷\nকঠীয়াতলি ধৰ্ম সুৰক্ষা বাহিনীৰ আশ্ৰম৷ আশ্ৰমৰ বৃহৎ চৌহদত হাতে হাতে লাঠী তৰোৱাল লৈ এগাল মানুহ৷ মানুহৰ জাকটো স্পষ্টকৈ দুভাগত বিভক্ত৷ সমুখৰ সৰু মণ্ডপত বিৰাজমান বাবা সোণটো৷ সমুখত এটা স্পীকাৰ৷\nবাবা- যদিও আমি দুটা বেলেগ বেলেগ ধৰ্মৰ অনুৰাগী, সকলোৱে নিজৰ ধৰ্মটোক অন্তৰেৰে ভাল পাওঁ৷ কিন্তু আজি সম্প্ৰীতিৰ নামত কোনোবাই আমাৰ ধৰ্মীয় আচৰণক অপমান কৰিব বিছাৰিলে আমি মানি ল’ম জানো? নিশ্চয়কৈ নলওঁ৷ গতিকে আপোনালোক সকলোকে আজি ধৰ্ম ৰক্ষাৰ এই যুঁজত বিধৰ্মী সকলক উচিত প্ৰত্যুত্তৰ দিবলৈ অনুৰোধ জনালোঁ৷ দিবনে?\nসকলোৱে একেলগেে দিম বুলি চিঞৰি উঠিব৷\nবাবা মণ্ডপৰ পৰা নামি সংলগ্ন ৰুমটোলৈ সোমাই যাবা৷ তাত আগৰে পৰা ৰৈ থকা বাবাৰ একান্ত শিষ্য যুগল জ্যোতি বৰা৷\nকোনো যাতে বাছি নাযায় সেইটো খাটাং কৰি পেলোৱা৷ মই হেলিকপ্টাৰেৰে হোজাই গৈ আছোঁ৷ তাৰ পৰাই ৰিণ্টি মনিউছৰ চাৰ্টাৰদ ফ্লাইটত ডুবাইলৈ যামগৈ৷ তুমি এইবোৰ সামৰি মোক তাতে লগ পাবা৷ এইবুলি সংলগ্ন গোপন সুৰংগইদি বাবা ওলাই যায়৷ যুগলজ্যোতিৰ ইংগিতত গোপন কোঠাটোত ইতিমধ্যেই সাজু হৈ থকা কেবাশ গুণ্ডা বাহিৰৰ ভিৰটোত সোমাই পৰে৷\nদ্ৰোণ ভিউত বাবাৰ আশ্ৰম দেখা যাব৷ কেবাহাজাৰো সশস্ত্ৰ লোকে তিনিও দিশৰ পৰাই আশ্ৰমখনক পহৰা দি আছে৷ পিছফালে বিশাল ৰেংবেঙ পাহাৰ৷ পাহাৰৰ দিশেদি থকা গোপন সুৰংগইদি গৈ বাবা সোণটো পাহাৰৰ সিপাৰত থকা হেলিপেড গৈ পালে৷ হেলিকপ্টাৰত উঠিবলৈ লওঁতেই হেলিকপ্টাৰখন চাৰিও দিশৰ পৰা বিজয় মহন্তৰ নেতৃত্বত অহা বিশাল পুলিচ বাহিনীয়ে আগুৰি ধৰিলে৷ লগত দিম্পলসহ এটা যুবকৰ দল৷ ইফালে আশ্ৰমত হোজাইৰ ফালৰ পৰা এটা বৃহৎ যুৱকৰ দল ভাইকনৰ নেতৃত্বত আৰু নগাঁৱৰ দিশৰ পৰা এটা বিশাল পুলিছ বাহিনীয়ে এছপি কাকতিৰ নেতৃত্বত আশ্ৰম আগুৰি ধৰিলে৷\nমুখত মাইক লৈ কাকতি- এই আশ্ৰমৰ প্ৰধান বাবা সোণটোক আমি ইতিমধ্যেই গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছোঁ৷ ধৰ্মৰ সুৰক্ষাৰ নামত তেওঁ দুয়োটা ধৰ্মৰ লোক সকলক সদায় উচটাইয়ে আহিছে৷ সকলোকে শান্তি বজাই ৰাখি আমাৰ কাম কৰিবলৈ দিবলৈ অনুৰোধ জনালোঁ৷ বাবাৰ ব্যক্তিগত বাহিনীয়ে কিছু চেষ্টা কৰিছিল যদিও পুলিছবাহিনী আৰু ভাইকনৰ দলৰ মানুহ খিনিৰ প্ৰচেষ্টাত পৰিস্থিতি অতি সহজতেই নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হ’ল৷ কেবাজনো দুস্কৃতিকাৰীৰ লগতে যুগল জ্যোতিকো পুলিছে কৰায়ত্ত কৰিলে৷ পাৰ্থই আশ্ৰমৰ ভিতৰৰ এটা গোপন কোঠাৰ পৰা বান্ধি থোৱা চাহিনকো উদ্ধাৰ কৰিলে৷ নাজিম কা, এছপি কাকতি, দেবজিৎ শৰ্মা আদিৰ উপস্থিতিত পাৰ্থই চাহিনক আগুৱাই আনি নাজিমকাৰ হাতত গতাই দিলে৷\nনাজিম কা- (দেবজিৎ শৰ্মাক উদেশ্যি)যদি আপোনাৰ আপত্তি নাথাকে, মোৰ জীয়ৰীৰ লগত আপোনাৰ ভায়েকৰ বিয়াখন হৈ যোৱাটোৱেই নিশ্চয়কৈ ভাল হ’ব৷\nদেবজিৎ শৰ্মা-মোৰ পৰা কোনো আপত্তিৰ কথাই নাহে৷\nচাহিন-মোৰ কিন্তু আপত্তি আছে৷ মই বুজি উঠিছোঁ, বিয়াতকৈ সমাজত মোৰ কৰিবলগা কাম বহুত আছে৷ বিশেষকৈ আমাৰ সমাজত থকা ধৰ্মীয় গোড়ামী, নিৰক্ষৰতা, অন্ধবিশ্বাস আদিৰ বিপক্ষে ৰাইজক সজাগ কৰাটোৱেই আজিৰ পৰা মোৰ লক্ষ্য৷ পাৰ্থ, আমাৰ সমাজখন হিন্দু-মুছলমান, ধনী-দুখীয়া, উচ্চনীচ আদি ভেদভাৱৰ পৰা আঁতৰাবলৈ কৰিব বিছৰা মোৰ প্ৰচেষ্টাত মোক সহায় কৰিবানে ?\nপাৰ্থ আগবাঢ়ি আহি চাহিনৰ হাত দুুুুখ নিজৰ হাতৰ মাজত ল’ব৷\nপাৰ্থ- মই সদায় তোমাৰ লগত আছোঁ৷\nকেমেৰাই দুয়োজনৰ হাতদুখনক ক্লজ কৰি হাই লাইট কৰোঁতেই ফ্ৰিজ হৈ যাব৷\nপৰ্দাত ভাঁহি আহিব…\n“হাম ত’ মহব্বত কৰেগা“\nকি ৰোমাণ্টিক চিন দিলে! কল্পনা কৰিয়ে হাঁহিত বাগৰিছোঁ৷ ধুনীয়া শঙ্কৰ দা৷\nশংকৰ, হিটাই দিছা।\nমজ্জা চিনেমা ৷\nশব্দ নাইকিয়া হৈ গৈছে মোৰ..!! তামাম হিতাইছে দেই👌👌👌\nকি লিখিছে শংকৰ দা।। ফালি দিছে\nফটাঢোলত এখন মেছেজ থকা চিনেমা….\nভাল লাগিল ছাৰ…\nঝাকাছ চিনেমা বনাইছা গুৰুজী! পিচে বিশিষ্ট মুক্তিযোদ্ধা বিজয় মহন্ত বুলি কওতেহে হাজমোলা খাব লগা হ’ল৷\nকেলেপ কেলেপ কেলেপ!\nআইটজৌ কি ফিল্ম চালো অ’। একদম পপকৰ্ণ খাবও পাহৰি গ’লো।\nশঙ্কৰদা, ভাল মেছেজ এটা দিছে।ভাল লাগিল\nবহুত ভাল লাগিল নিজকে হিৰইন ৰুলত দেখি..😊😊😊\nLeaveaReply to Barbie Punnag Cancel reply


লকডাউনত বৰবাদ! ছচিয়েল মিডিয়া চাঞ্চল্য ৰাণু মণ্ডল আকৌ দুৰ্দশাজনক পৰিস্থিতিত|internet-sensation-ranu-mondal-not-getting-work-due-to-corona-crisis– News18 Assam\nলকডাউনত বৰবাদ! ছচিয়েল মিডিয়া চাঞ্চল্য ৰাণু মণ্ডল আকৌ দুৰ্দশাজনক পৰিস্থিতিত\nUpdated:October 12, 2020, 10:30 AM IST\nৰাণাঘাট ষ্টেশ্যনত ঘুৰি ফুৰা এই দৰিদ্ৰ মহিলাগৰাকীৰ শুৱলা কণ্ঠক ছচিয়েল মিডিয়াত তুলি ধৰিছিল অতীন্দ্ৰ চক্ৰৱৰ্তী নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে।\nকলকাতাঃ ৰাণাঘাট ষ্টেশ্যনত লতা মংগেশকাৰৰ গান গাই ৰাতিটোৰ ভিতৰতে তাৰকাৰ শাৰীলৈ উন্নীত হৈছিল ৰাণু মণ্ডল। ছচিয়েল মিডিয়াত দ্ৰুত গতিত ভাইৰেল হৈছিল ৰাণু। কেৱল সিমানেই নহয়, গান গাবলৈ মায়ানগৰীৰ পৰা আমন্ত্ৰণো পাইছিল ৰাণুৱে। ৰাণাঘাট ষ্টেশ্যনৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল তেওঁৰ যাত্ৰা। লতাৰ গান গাই ৰীতিমতে তাৰকাৰ সন্মান লাভ কৰিছিল ৰাণুৱে। হিমেশ ৰেশমিয়াৰ সৈতে গাই গাই জনপ্ৰিয়তাৰ তুংগত উপনীত হৈছিল ৰাণু। কিন্তু এতিয়া ক’ত এই ৰাণু মণ্ডল ?\n২০১৯ বৰ্ষত হিমেশ ৰেশমিয়াৰ সৈতে তিনিটা গান ৰেকৰ্ড কৰিছিল ৰাণু মণ্ডলে। কিন্তু বৰ্তমান তেওঁৰ কথা কোনোৱে গম নাপায়। সূত্ৰমতে কিছুদিন জনপ্ৰিয়তাৰ পিছতে ৰাণুৰ জীৱনলৈ আকৌ নামি আহিছে অন্ধকাৰ। কোৰোণা ভাইৰাছৰ সংক্ৰমণৰ কাৰণে সকলোৱে আৰ্থিক সমস্যাৰ মাজেৰে যাব লগীয়া হৈছে। এই মুহূৰ্তত ৰাণুৰ হাতত কামো নাই, খাবলৈও নাই।\nহঠাৎ পোৱা জনপ্ৰিয়তাৰ কাৰণে একাধিক উপলক্ষ্যত ৰাণুৰ অহংকাৰ ফুটি উঠাৰ কাৰণে সমালোচনাৰো পাত্ৰ হৈছিল তেওঁ। বিভিন্নজনৰ মতে ৰাণুৰ ব্যৱহাৰ অতি বেয়া। কিন্তু এই মুহূর্তত ৰাণাঘাটৰ এই সুকণ্ঠী দৰিদ্ৰ মহিলাগৰাকীৰ অৱস্থা ভাল নহয়। পুৰণা ঘৰ এৰি নতুন ঘৰলৈ গৈছিল ৰাণু। কিন্তু হাতত কাম নথকাৰ কাৰণে আকৌ পুৰণা ঠাইলৈ উভতি আহিবলগীয়া হৈছে ৰাণুৱে। বলিউডতো বিশেষ সুবিধা ল’ব নোৱাৰিলে ৰাণুৱে সেইকাৰণে এতিয়া অতি দুৰ্দশাক্লিষ্ট জীৱনলৈ ঘুৰি যাবলগীয়া হৈছে ছচিয়েল মিডিয়াত চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰা গায়িকাগৰাকীয়ে।\nFirst published: October 12, 2020, 10:30 AM IST


গল্পঃ টোবা টেক সিং / চাদাত হাসান মান্টো\nHomeঅনূদিত গল্পগল্পঃ টোবা টেক সিং / চাদাত হাসান মান্টো\nঅনুবাদঃ কৃষ্ণা দাস\nদেশ বিভাজনৰ দুই তিনি বছৰৰ পিছত পাকিস্তান আৰু হিন্দুস্তান চৰকাৰৰ মনলৈ আহিল, সাধাৰণ কয়দীবোৰৰ দৰে কয়দীৰূপে থকা পাগলবোৰৰো অদল বদল হোৱা উচিত৷ অৰ্থাত যিবোৰ মুছলমান পাগল হিন্দুস্তানৰ পগলাফাটেকত আছে, সিহঁতক পাকিস্তানলৈ ওভতাই পঠিয়াব লাগে আৰু যিবোৰ হিন্দু আৰু শিখ পাকিস্তানৰ ফাটেকত আছে সিহঁতক হিন্দুস্তানলৈ আনিব লাগে৷\nএই সিদ্ধান্ত ঠিক আছিল নে নাই কʼব নোৱাৰি৷ সকলো আনুষ্ঠানিক সিদ্ধান্ত শেষত পাগল কয়দীবোৰৰ অদল বদল দিন শীঘ্ৰেই আহিল৷ সকলোবোৰ চোৱা-চিতা হোৱাৰ পিছত সকলো কয়দীক সীমালৈ ৰাওনা কৰা হʼল৷ যিবোৰ মুছলমান কয়দীৰ অভিভাৱক হিন্দুস্তানত আছে, সিহঁতক তাতেই থাকিবলৈ দিয়া হল৷ সিফালৰ কথা কʼব নোৱাৰি কিন্তু এইফালে লাহোৰৰ পগলাফাটেকত যেতিয়া এই সাল সলনিৰ খবৰ পোৱা গʼল, বহুতো হৃদয়স্পৰ্শী আৰু কৌতুকপূৰ্ণ কথা আলাপ হবলৈ ধৰিলে- এক মুছলমান পাগল, যি বাৰ বছৰে সদায় জমীন্দাৰ পঢিছিল, তাক যেতিয়া বন্ধু এজনে সুধিলে, -‘‘মৌলবী চাহাব, এই পাকিস্তান কি বস্তু?” সি বহুতো ভাবি চিন্তি উত্তৰ দিলে- হিন্দুস্তানত এনেকুৱা এক ঠাই আছে যʼত ক্ষুৰ বনোৱা হয়৷\nএই উত্তৰ শুনি বন্ধুজন সন্তুষ্ট হল৷\nএনেদৰেই এজন শিখ কয়দীয়ে আন এজনক সুধিলে, ‘‘ চৰদাৰজী, আমাক হিন্দুস্তান কিয় পঠিয়াব ওলাইছে? আমিটো তাৰ ভাষাও কব নোৱাৰো৷ “\nআনজনে হাঁহি মাৰি কলে, ’’ মই হিন্দুস্তানী ভাষা জানো- হিন্দুস্তানীয়ে দৈত্যৰ দৰে গম্ভীৰকৈ খোজ পেলায়৷ “\nএজন মুছলমান কয়দীয়ে গা ধুই ধুই ‘‘পাকিস্তান জিন্দাবাদ” শ্লোগান ইমান জোৰেৰে মাতিলে যে পিছলি পৰিল আৰু অচেতন হৈ গ’ল৷ আন কিছুমান পাগল এনেকুৱা আছিল যিয়ে পূৰ্বতে পাগল নাছিল৷ ইয়াৰ ভিতৰত অধিক সংখ্যকেই হত্যাকাৰী আছিল, যাৰ সম্পৰ্কীয় লোকসকলে অফিচাৰবোৰক ঘোচ দি পগলা ফাটেকত থোৱাইছিল, যাতে ফাঁচী হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা পৰে৷\nএওঁলোকে কিছু কিছু বুজিব পাৰিছিল যে হিন্দুস্তান বিভাজন আৰু পাকিস্তানৰ জন্ম কিয় হ’ল৷ কিন্তু ঘটি থকা সকলোবোৰ ঘটনা জ্ঞাত নাছিল৷ বাতৰিকাকতৰ পৰাও কোনোধৰণৰ কথা গম পোৱা নগৈছিল, চিপাহীবোৰো জধলা আৰু নিৰক্ষৰ আছিল, সেয়ে তেওঁলোকৰ কথা-বতৰাৰ পৰাও কোনো তথ্যৰ ইংগিত পোৱা নগৈছিল৷ তেওঁলোকৰ মাত্ৰ এটাই জ্ঞাত যে এজন মানুহ মহম্মদ আলী জিন্না আছে যাক কায়দে আজম বোলে৷ তেওঁ মুছলমানৰ বাবে বেলেগ দেশ তৈয়াৰ কৰিছে, যাৰ নাম পাকিস্তান৷\nএইটো ক’ত আছে? ইয়াৰ স্থিতি কি? এইবিষয়ে তেওঁলোকে একো জনা নাছিল৷ এইটোৱেই একমাত্ৰ কাৰণ আছিল, যি সম্পূৰ্ণৰূপে পাগল নহয়, সিহঁত দোমোজাত আছিল যে- সিহঁত পাকিস্তানত আছে নে হিন্দুস্তানত? যদি সিহঁত থকাতেই পাকিস্তান আছে, তেন্তে হিন্দুস্তান ক’ত? আৰু যদি সেয়া পাকিস্তানেই৷ হিন্দুস্তাননো ক’ত, যদি পাকিস্তানতেই আছে তেন্তে ই কেনেকৈ হব পাৰে, যে কিছু পলকৰ আগতে ইয়াত থাকিও হিন্দুস্তানত আছিল৷ তাৰে এটা পাগলে পাকিস্তান আৰু হিন্দুস্তানৰ মাজত এনেকৈ সোমাোই পৰিল যে আগতকৈ বেছি পাগল হ’ল৷ এদিন সি এজোপা গছৰ ওপৰত উঠি গৈ ডালত বহি ল’লে আৰু দুই ঘণ্টা ধৰি তাৰ ভাষণ দি থাকিল, যিবোৰ কথা পাকিস্তান আৰু হিন্দুস্তানৰ বাবে স্পৰ্শকাতৰ আছিল৷ চিপাহীয়ে তাক যিমানেই তললৈ নামি অহাৰ কথা ক’লে সি সিমানেই ওপৰলৈ উঠি গ’ল৷ চিপাহীয়ে দাবী-ধমকি দিয়াত সি কলে, ‘‘ মই না হিন্দুস্তানত থাকিব বিচাৰো, না পাকিস্তানত৷ মই এই গছজোপাৰ ওপৰতেই থাকিম৷ “\nবহুত কষ্টৰ মূৰত তাৰ উত্তেজনা সাম কটাত তললৈ নামি আহি নিজৰ হিন্দু-শিখ বন্ধুবোৰক সাৱটি কান্দিবলৈ ধৰিলে-তাৰ মনত এটাই ভাৱ হ’ল যে সকলোৱে তাক এৰি হিন্দুস্তানলৈ গুছি যাব৷\nএজন এম.এচ.চি. পাছ ৰেডিঅ ইঞ্জিনিয়াৰ, যি মুছলমান আছিল আৰু আন পাগলৰ দৰে নাছিল৷ সি দিনটো মন মাৰি বহি থাকে আৰু প্ৰায়ে উলংগ হৈ বাগিচাত ঘূৰি ফুৰে৷\nএজন শকত মুছলমান পাগল আছিল, যি মুছলীম লীগৰ সক্ৰিয় কাৰ্যকৰ্তা আছিল আৰু দিনত পোন্ধৰ-ষোল্লবাৰ গা-ধুইছিল৷ নাম তাৰ মুহম্মদ আলী৷ সি এদিন নিজৰ হাবিত নিজকে কায়দে-আজম মহম্মদ আলী জিন্না বুলি ঘোষণা কৰিলে৷ তেনেতেই তাৰ দেখা-দেখি ঘটিল শিখ পাগল মাষ্টৰ তাৰাসিংৰ লগত আৰু দুয়োৰে মাজত মাৰ-ধৰ হোৱাৰ পৰা কোনোমতেহে ৰক্ষা পৰিল কিন্তু দুয়োকে ভয়ানক পাগল সজায় বেলেগে বেলেগে সুমুৱাই থ’লে৷\nলাহোৰৰ এজন যুৱক হিন্দু উকীল আছিল, যিয়ে প্ৰেমত পৰি পাগল হৈছিল৷ অমৃতসৰ হিন্দুস্তানত সোমাই পৰা শুনি সি অধিক দু: খিত হল৷ সেই চহৰৰে এজনী হিন্দু ছোৱালীৰ লগত তাৰ প্ৰেম আছিল, তাই তাক এৰিলেও সি আজিও তাইক এৰিব নোৱাৰে৷ অত: সি সেই সকলো মুছলীম নেতাক গালি দি থাকে, যিয়ে লগহৈ হিন্দুস্তানক দুভাগ কৰিলে৷ প্ৰেমিকা হিন্দুস্তানী আৰু সি পাকিস্তানী হ’ল৷\nভাগ-বতৰাৰ কথা আৰম্ভ হোৱাত উকীলক পাগলবোৰে বুজালে তাক সেই হিন্দুস্তানলৈ পঠিয়াই দিয়া হʼব যʼত তাৰ প্ৰেমিকা থাকে, সি দুখ কৰাৰ কাৰণ নাই৷ সেয়ে হ’লেও সি লাহোৰ এৰিব বিচৰা নাই, কিয়নো অমৃতসৰত সি অভ্যাসৰত কামবোৰ কৰিব নোৱাৰিব৷ ইউৰোপিয়ান বৰ্ডত দুজন এংলো-ইণ্ডিয়ান পাগল আছিল সিহঁত দুখত ভাগি পৰিল এই কথা শুনি যে ভাৰতক স্বাধীনতা দি ব্ৰিটিছ গুচি গৈছে৷ ফাটেকত সিহঁতক কোনটো ভাগত থৈছে, ইউৰোপীয়ান বৰ্ড থাকিবনে যাবগৈ, ব্ৰেকফাষ্ট দিবনে নিদিয়ে, সি লুকাই লুকাই ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা এই সমস্যাৰ ওপৰত ভাবি থাকিলে৷\nএজন শিখ আছিল যি ফাটেকত থকা পোন্ধৰ বছৰ হৈ গল৷ সকলো সময়তে তাৰ মুখৰ পৰা আচৰিত কিছু শব্দ শুনা গৈছিল-” উপৰ দি গৰ গৰ দী এনেক্স দী বেধ্যানা দী মুগঁ দী দেল অফ দী লালটেন৷ “ সি দিনতটো শোৱা নাছিলেই, ৰাতিও শোৱা নাছিল৷ ছিপাহীবোৰৰ মুখত কেৱল এই কথাই পোন্ধৰ বছৰৰ কালছোৱাত তেওঁ এক ক্ষণৰ বাবেও শোৱা নাই, বিছনাত বাগৰাও নাই, সকলো সময়তে থিয় হৈ থকাত ভৰি ক্ষীণাকায় হৈ পৰিছে৷ ফুলি গৈছে৷ ইমান শাৰীৰিক অশান্তি থকা স্বত্বেও বিশ্ৰামৰ কথাই মনত ঠাই পোৱা নাছিল৷ হিন্দুস্তান, পাকিস্তান আৰু পাগলবোৰৰ বিভাজনৰ বিষয়ে যেতিয়াই সিহঁতৰ মাজত আলোচনা হয় তেতিয়াই মনোযোগেৰে শুনিছিল৷ বিভাজনৰ ওপৰত আনৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত গম্ভীৰভাৱে কৈছিল--” অফৰ দি গৰ গৰ দি এনেক্স দি বেধ্যানা দি মুগঁ দি দাল অফ দি পাকিস্তান গৱৰ্ণনমেণ্ট৷” পৰৱৰ্তী সময়ত “ অফ দি পাকিস্তান গৱৰ্ণমেণ্ট ” ৰ ঠাই “অফ দি টোবা টেক সিং” য়ে লৈ ল’লে আৰু সি আন পাগলক সোধা আৰম্ভ কৰি দিলে যে ‘টোবা টেক সিং’ ক’ত আছে, এতিয়া ক’ত থাকে? কিন্তু নিজে পাকিস্তানত আছে নে হিন্দুস্তানত আছে সেই বিষয়েই কোনেও গমেই পোৱা নাছিল৷ যিয়ে ক’বলৈ চেষ্টা কৰে সিয়েই দোমোজাত পৰি যায় যে স্যালকোট প্ৰথমে হিন্দুস্তানত আছিল, কিন্তু এতিয়া শুনা গৈছে ই পাকিস্তানত আছে৷ কি ঠিক লাহোৰ যি এতিয়া পাকিস্তানত আছে, কাইলৈ হিন্দুস্তানত গুচি যাব, নহ’লে সম্পূৰ্ণ হিন্দুস্তানেই পাকিস্তান হৈ যাব বা এইটো কোনে কলিজাত হাত থৈ ক’ব পাৰে যে হিন্দুস্তান পাকিস্তান দুয়োটাই এদিন নোহোৱা হৈ যাব নোৱাৰে৷\nএজন শিখ পাগলৰ চুলি ধূলিময় হৈ থিয় হৈ গৈছিল৷ তাৰ ভয়ানক অৱস্থাৰ কাৰণ আছিল সি বহুত কমকৈ গা ধুইছিল আৰু ডাঢি, চুলি সমানে দীঘল হৈ পৰিছিল৷ কিন্তু সি কাৰো অপকাৰ কৰা নাছিল, পোন্ধৰবছৰ সি কাৰো লগত কাজিয়া কৰা নাছিল৷ ফাটেকত থকা পুৰণি কামলাবোৰে জানিছিল য়ে টোবা টেক সিংত তাৰ বহতো মাটি আছিল আৰু ভাল এজন জমীদাৰ হোৱা স্বত্বেও ভাবিব নোৱাৰাকৈয়ে তাৰ জীৱনৰ গতি সলনি হ’ল৷ সম্বন্ধীয়সকলে লোহাৰ শিকলিৰে বান্ধি তাক ফাটেকলৈ লৈ আহিল৷\nমাহত এবাৰ চাবৰ বাবে পৰিয়ালৰ লোক যি দুই এবাৰ আহে এতিয়া পাকিস্তান, হিন্দুস্তানৰ বিভেদ আৰম্ভ হোৱাত সিয়ো বন্ধ হ’ল৷\nনাম তাৰ বিশন সিং, কিন্তু সকলোৱে তাক টোবা টেক সিং বুলি মাতে৷ তাৰ একেবাৰে এই কথাৰ উমান নাছিল যে কোনটো দিন চলি আছে কি মাহ চলি আছে তথা কিমান বছৰ পাৰ হৈ গ’ল কিন্তু প্ৰতিটো মাহত যেতিয়া তাক লগ কৰিবলৈ সম্বন্ধীয়বোৰ আহে, তেতিয়া সি নিজে নিজেই সকলো গম পায় যায়৷ তাক লগ কৰিবলৈ কোনোবা অহাৰ খবৰ পালে গাত চাবোনেৰে গা ধুৱে, তেল লগায়৷ কোনোদিন কাপোৰ ব্যৱহাৰ নকৰাজনে সাজি-কাজি পিন্ধি সম্বন্ধীয়ক লগ কৰে আৰু সিহঁতে তাক কিবাকিবা সুধিলে মনে মনে থাকে, কেতিয়াবা কয়-” অফৰ দি গৰ গৰ দি এনেক্স দি বেধ্যানা দি মুগঁ দি দাল অফ দি লালটেন৷ “\nতাৰ এজনী ছোৱালী আছিল যি ডাঙৰ হৈ এতিয়া পোন্ধৰ বছৰীয়া হ’ল৷ বিশনসিং য়ে তাইক চিনিয়েই পোৱা নাছিল, যেতিয়া সৰু আছিল তেতিয়াৰ পৰাই নিজৰ দেউতাকক দেখি কান্দিছিল৷ গাভৰু হ’ল এতিয়াও তাইৰ চকুৰ পৰা চকুপানী ওলায়৷\nপাকিস্তান হিন্দুস্তানৰ কাহিনী আৰম্ভ হোৱাৰ পৰাই সি আন আন পাগলবোৰক সুধিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে টোবা টেক সিং ক’ত আছে? যেতিয়াই সন্তোষজনক উত্তৰ পোৱা নাছিল তেতিয়াই তাৰ চিন্তা আৰু বাঢ়ি গৈছিল৷ এতিয়া সম্বন্ধীয় লোকো নাহে৷ প্ৰথমতেটো তাৰ হৃদয়ৰ ধপধপনিয়েই বন্ধ হৈ গৈছিল, যিয়ে সম্বন্ধীয়বোৰ অহাৰ খবৰ দিছিল৷\nতাৰ বহুতো ইচ্ছা আছিল যে তেওঁলোক আহক, যিয়ে তাৰ কাৰণে সহানুভূতি দেখুওৱাইছিল, ফল আনিছিল মিঠাই আনিছিল আৰু কাপোৰ আনিছিল৷ সি তেতিয়াই সিহঁতক সুধি উমান পালে হয় যে টোবা টেক সিং কʼত আছে, সিহঁতে নিশ্চিত ৰূপত ক’ব পাৰিলে হয় পাকিস্তানত নে হিন্দুস্তানত আছে৷ কিয়নো সিহঁতে টোবা টেক সিং ৰ পৰাই আহিছিল, যʼত তাৰ মাটি সম্পত্তি আছে৷\nপাগলখানাত এটা পাগল এনেকুৱা আছিল, যিয়ে নিজকে ‘‘খোদা” বুলিছিল তাক যেতিয়া এদিন বিশন সিং এ সুধিলে টোবা টেক সিং হিন্দুস্তানত আছে নে পাকিস্তানত আছে, সি তেতিয়া সি নিজৰ আচৰণ অনুসৰি আগতে কোৱাৰ দৰে ক’লে- “ই ন পাকিস্তানত আছে ন হিন্দুস্তানত আছে, কিয়নো মই এতিয়ালৈ হুকুম দিয়া নাই৷ ”\nবিশনসিং য়ে সেইজন খুদাক বহুতবাৰ মিনতি কৰি ক’লে যে তেওঁ নিজৰ হুকুম দি দিয়ে যাতে সকলো খেলি-মেলি শেষ হয়, কিন্তু আন বহুতো হুকুম দিবলৈ থকাৰ বাবে তেওঁ ব্যস্ত আছিল৷ এদিনাখন খংৰ ভমকত বিশনসিঙে কৈ দিলে- “ উপৰ দি গৰ গৰ দী এনেক্স দী বেধ্যানা দী মুগঁ দী দেল অফ ৱাহে গুৰুজী দি ফতহ- জো ব’লে সো নিহাল-সত্ৰ শ্ৰী অকাল৷ ”\nইয়াৰ অৰ্থ সম্ভৱ এইটোৱে আছিল যে – তুমি মুছলমানৰহে খুদা-শিখবোৰৰ ভগৱান হেৱা হয় নিশ্চয় মোৰ কথা শুনিলা হয়৷\nঅদল-বদলৰ কেইদিনমান আগত টোবা টেক সিংৰ এজন মুছলমান বন্ধুয়ে দেখা কৰিবলৈ আহিছিল৷ আগতে সি কেতিয়াও অহা নাছিল৷ বিশনসিঙে তাক দেখি অলপ আঁতৰি গ’ল কিন্তু চিপাহীয়ে তাক ৰাখি ক’লে যে - ‘‘ই তোমাক লগ কৰিবলৈ আহিছে- তেমাৰ বন্ধু ফজলুদ্দীন৷”\nবিশনসিঙে তালৈ চায় ভুৰভুৰাবলৈ ধৰিলে৷ ফজলুদ্দীনে তাৰ কান্ধত হাত থৈ ক’লে- “মই বহুত দিনৰ পৰাই তোমাক লগ কৰিবলৈ বিচাৰি আছো যদিও সময় পোৱা নাছিলো৷ তোমাৰ সকলো মানুহ নিজ খুচি মতেই হিন্দুস্তানলৈ গুচি গৈছে, মই যিমান পাৰো সহায় কৰিছো-তোমাৰ জী ৰূপকৌৰ…….৷ ”\nসি কিবা ক’বলৈ বিচাৰি ৰৈ গ’ল৷ বিশনসিঙে কিবা মনত পেলাবলৈ ধৰিলে, ‘ মোৰ জী ৰূপকৌৰ? ’\nফজলুদ্দীনে কিছু সময় ৰৈ ক’লে, ‘অ’…তাই..য়ো ঠিকেই আছে৷ …সিহঁতৰ লগতে গুচি গৈছিল৷ ’\nবিশনসিঙে ৰৈ গ’ল৷ ফজলুদ্দীনে ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে, ‘তেওঁলোকে মোক তোমাৰ খা-খবৰ ৰাখিবলৈ কৈছিল৷ এতিয়া মই শুনিছো তুমি হেনো হিন্দুস্তানলৈ যাবা-বলবৰসিঙ, ৱধাৱাসিঙ আৰু ভণ্টি অমৃতকৌৰকো মোৰ প্ৰণাম জনাবা৷ বলবৰসিঙক ক’বা- ফজলুদ্দিন কুশলে আছে৷ সেই যে গাভিনী ম’হ দুজনী, এজনীয়ে মতা পোৱালি দিছে আৰু আনজনীয়ে মাইকী পোৱালি দিলে কিন্তু ছয়দিন থাকিয়েই পোৱালিজনী মৰি থাকিল৷ ….আৰু..আৰু যদি মোৰ যোগ্য় যিকোনো কাম থাকিলে ক’বা মই সদায় ৰাজি আছো৷ …আৰু এয়া তোমালৈ অলপ মিঠা ভাত আনিছো(bharunde)৷\nবিশনসিঙে ভাতৰ টোপোলাটো ওচৰত থকা চিপাহীজনক দি ফজলুদ্দিনক সুধিলে, ’টোবা টেক সিঙ ক’ত আছে? ’\n‘টোবা টেক সিঙ’ আচৰ্য্য হৈ ক’লে, ‘ক’ত আছে? তাতেই আছে, য’ত আছিল৷’\nবিশনসিঙে সুধিলে, ‘পাকিস্তানত নে হিন্দুস্তানত? ’’\n‘হিন্দুস্তানত- নহয়-নহয়, পাকিস্তানত৷ ‘ ফজলুদ্দিন থত-মত খালে৷\nবিশনসিঙে ভুৰভুৰাই গুচি গ’ল, “ অফৰ দি গৰ গৰ দি এনেক্স দি বেধ্যানা দি মুগঁ দি দাল অফ দি পাকিস্তান এণ্ড হিন্দুস্তান অফ দি দুৰ ফিট্টে মুহ৷”\nসালসলনিৰ সকলো ব্যৱস্থা সম্পূৰ্ণ হʼল৷ ইফালৰ পৰা সিফাললৈ অহা পাগলৰ সংখ্যা বাঢ়িবলৈ ধৰিলে আৰু সিহঁতৰ তালিকাও প্ৰকাশ পালে, আৰু সাল সলনিৰ তাৰিখো ঠিক হʼল৷ বহুত ঠাণ্ডাৰ দিন আছিল৷ লাহোৰৰ পাগল খানাৰ পৰা হিন্দু শিখ পাগলৰ শাৰী পুলিচৰ সৈতে ৰাওনা হʼল৷ পুলিচ অফিচাৰো সিহঁতৰ সৈতে আছিল৷ বাগাহৰ বৰ্ডাৰত দুয়ো পক্ষৰ চুপাৰেণ্টেটৰ লগা লগি হʼল আৰু প্ৰাৰম্ভিক কাৰ্য শেষ হোৱাৰ পিছত ভাগ বতৰা আৰম্ভ হʼল, যি ৰাতিলৈকে হৈ থাকিল৷\nপাগলবোৰক শাৰীৰ পৰা উলিওৱা আৰু সিহঁতক আন অফিচাৰৰ দায়িত্বলৈ পঠিওঁৱাটো কঠিন কাম আছিল৷ কিছুমান বাহিৰলৈ অহা নাছিল আৰু যিয়ে আহিবলৈ বিচাৰিছিল, সিহঁতক চম্ভলা কঠিন হৈছিল৷ কিয়নো সিহঁতে ইফালে-সিফালে দৌৰিছিল৷ যিবোৰ উলংগ, সিহঁতক কাপোৰ পিন্ধোৱা হৈছিল কিন্তু সিহঁতে সেইবোৰ ফালি পেলাইছিল৷ কোনোৱে গালি দি আছিল যদি কোনোৱে গান গাই আছিল, ইটোৱে সিটোৱে কাজিয়া কৰি আছিল আৰু কোনোৱে কান্দি আছিল৷ ভালদৰে একো শুনা পোৱা নগৈছিল৷ পাগল স্ত্ৰীৰ হুলস্থূলবোৰ শুনিবলৈ বেলেগ লাগিছিল আৰু ঠাণ্ডা ইমানেই পৰিছিল যে দাঁতত দাঁত লাগি শব্দ হৈছিল৷\nবেছিভাগ পাগল কয়দীয়েই এই সালসলনি বিচৰা নাছিল৷ কিয়নো সিহঁতক মূলৰ পৰা উঠাই নি কʼত পেলাই দিব বিচাৰিছিল, সেয়া সিহঁতে বুজি পোৱা নাছিল৷ যি কিছু বুজিব পাৰিছিল, তাৰে ''পাকিস্তান জিন্দাবাদ '' শ্লʼগানেৰে হুলস্থূল কৰি ফুৰিছিল৷ কিন্তু দুই তিনিবাৰ দবাদল কাজিয়া হোৱাৰ পৰা কেনেবাকৈহে ৰক্ষা পৰিছে, কিয়নো শ্লʼগান শুনি কিছুমান হিন্দু আৰু শিখৰ তেজ গৰম হৈ গৈছিল৷\nযেতিয়া বিশন সিংৰ পাল পৰিল আৰু তাক আনফালে পঠিওৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিলে, তেতিয়া সি অধিকাৰীক সুধিলে, -‘‘টোবা টেক সিং কʼত আছে? ’’ অধিকাৰীজনে হাঁহিলে আৰু কʼলে, ’পাকিস্তানত’৷ এই কথা শুনি সি জাঁপ মাৰি আঁতৰি গʼল আগৰ বন্ধুবোৰৰ ওচৰৰলৈ কিন্তু পাকিস্তানী চিপাহীয়ে তাক ধৰি লৈ আনফালে নিয়াৰ চেষ্টা কৰিলে, তথাপি সি যাবলৈ বাধ্য নহʼল৷ “ টোবা টেক সিং কʼত আছে? ’’ - আৰু চিঞৰি চিঞৰি কʼলে - “অফৰ দি গৰ গৰ দি এনেক্স দি বেধ্যানা দি মুগঁ দি দাল অফ টোবা টেক সিং এণ্ড পাকিস্তান৷”\nতাক বহুত বুজনি দিয়া হʼল, ''চোৱা, টোবা টেক সিং এতিয়া হিন্দুস্তানত সোমাল আৰু যদি সোমোৱাও নাই অতি সোনকালে পাকিস্তানৰ অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব৷'' কিন্তু সি নামানিলে আৰু যেতিয়া তাক জুৰ-জুলুমকৈ আনফালে নিয়াৰ চেষ্টা কৰা হʼল, তেতিয়া সি নিজৰ ভৰি দুখনক এনেদৰে ভাঁজ কৰি ৰৈ গʼল যেন এতিয়া আৰু কোনো শক্তিয়ে তাক তাৰ পৰা আঁতৰাব নোৱাৰে৷ সেয়ে তাক তাতেই থাকিবলৈ দিয়া হʼল৷\nসূৰ্য উদয় হোৱাৰ পূৰ্বেই বিশন সিংৰ কণ্ঠৰ পৰা চিঞৰ ওলাল৷ ইফাল-সিফালৰ পৰা অফিচাৰবোৰ ওলাই আহিল আৰু দেখিলে পোন্ধৰ বছৰ ধৰি যিজনে নিজৰ ভৰি ওপৰত দিনে ৰাতিয়ে থিয় হৈ আছিল, তেওঁ আজি তলমূৰ কৰি বাগৰি আছে৷ ইফালে কাটাতাঁৰৰ পিছত হিন্দুস্তান আছিল আকৌ একেই কাটাতাঁৰৰ পিছত আনফালে পাকিস্তান আছিল, মাজতেই সেই টুকুৰা মাটিত, যাৰ কোনো নাম নাছিল, টোবা টেক সিং পৰি আছিল৷


হেঁপাহৰ ঘৰটো আৰু বেংকৰ ঋণৰ ইটো-সিটো আৰু হেঁপাহৰ ঘৰটো (অনুপমা বৰগোঁহাই) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n(যদি দুজন ব্যক্তিয়ে যৌথভাৱে (সাধাৰণতে স্বামী-স্ত্রী দুয়ো মিলি যৌথভাৱে) গৃহঋণ লয় তেনে অৱস্থাত দুয়োজনে সমানেই কৰ ৰেহাইৰ সুবিধা লাভ কৰে। যিহেতু সৰ্বাধিক কৰ লাভ এজন ধৰুৱাৰ বাবে ১.৫ লাখ টকা, সেয়ে দুয়োজনৰ বাবে মুঠ কৰ ৰেহাই হ’ব ৩ লাখ টকা। যদি সুত পৰিশোধ কৰাৰ মূল্য সেই বছৰৰ নিৰ্ধাৰিত কৰৰ হিচাবত ১.৫ লাখ টকাতকৈ কম হয়, তেনে দুয়োজন ব্যক্তিয়ে কৰ পৰিশোধৰ সুবিধাবোৰ তেওঁলোকৰ অৰিহণা অনুসৰি ভগাই ল’ব পাৰে।)\nডাঙৰ অথবা সৰু, নিজাকৈ ঘৰ এটা ল’বলৈ সপোন কাৰণো নাথাকে! ধনৱান লোকৰ বাবে ঘৰ এটাৰ গৰাকী হ’বলৈ বিশেষ হিচাপ-নিকাচ কৰিব লগা নহয়। বিশেষকৈ ঘৰ কিনা জোখাৰে অৰ্থ যোগাৰ কৰিবলৈ। ইয়াৰ বিপৰীতে বহু মধ্যবিত্ত, নিম্ন মধ্যবিত্তই নিজৰ বাবে এটা ঘৰ সাজিবলৈ বহুবাৰ চিন্তা কৰিবলগা হয়। আনকি বহু উচ্চ মধ্যবিত্তয়ো আৰ্থিক লাভালাভৰ দিশটো প্রথমে বিবেচনা কৰিহে ঘৰ এটা কিনিবলৈ আগবাঢ়ে। আজি মই নিজে ঘৰ এটা কিনাৰ পৰিকল্পনা কৰোঁতে কেনেকুৱা কথাবোৰ বিবেচনা কৰিছিলোঁ বা পঢ়িছিলোঁ, তাকে জনাবলৈ বিচাৰিছোঁ। যাতে মোৰ দৰে ঘৰ এটা কিনিবলৈ চিন্তা কৰি থকা ব্যক্তিৰ কিছু সহায় হয়।\n১৫/১৬ লাখ টকাৰ সৰু ঘৰ এটা ল’বৰ বাবে বহু লোকৰ নিজাকৈ সঞ্চিত পুঁজি থাকে। তথাপিও তেওঁলোকে বেংকৰ ঋণ লৈ ঘৰ ক্ৰয় কৰাটো পছন্দ কৰে। কিয় বাৰু? আহকচোন ‘বেংকৰ ঋণ’ লৈ ঘৰ কিনাৰ সুবিধা-অসুবিধাবোৰ বিষয়ে অলপ ফঁহিয়াই চাওঁ —\nপ্রথমতে বেংকৰ ঋণ লৈ ঘৰ কিনাৰ সুবিধাবোৰ—\nক) নিৰাপদ বিনিয়োগ বা বিশ্বাসযোগ্যতা : ঘৰ এটা কিনিবলৈ দালালৰ হাতত বা অন্যান্য বহু কাৰণত, বিশেষকৈ ভালদৰে তথ্য-পাতি চাব নজনাৰ দোষত বহুতোৰ কষ্টোপাৰ্জিত অৰ্থ নষ্ট হোৱা প্রত্যক্ষ কৰিছোঁ। ঋণ লৈ ঘৰ কিনাৰ ক্ষেত্ৰত বেংকে ঘৰটোৰ সকলো তথ্য-পাতিৰ প্রমাণযোগ্যতা চাইহে ঋণ দিয়ে। গতিকে সেইক্ষেত্রত ঠগ খোৱাৰ ভয় শূন্য । মুম্বাইৰ প্রপাৰ্টিএকচেঞ্জ ডট কমৰ CEO সন্দীপ সাধৰ মতে বেংকৰ ঋণেৰে ঘৰ কিনিবলৈ বিচৰা ক্রেতাই তথ্য-পাতিৰ নিৰ্ভৰযোগ্যতা পৰীক্ষা কৰিবৰ বাবে লগা সময় আৰু ঝামেলাবোৰৰ পৰা বাচি থাকিব পাৰে। অৱশ্যে অঞ্জু পুৰী নামৰ এগৰাকী বিশেষজ্ঞই(Chairman and country head, Jones Lang, La Salle, India) সাৱধানবাণী শুনাই কৈছে যে যদিও সকলো বেংকেই ঘৰৰ তথ্য-পাতিৰ আইনযোগ্য নিৰ্ভৰযোগ্যতা চাবলৈ যথেষ্ট অধ্যৱসায় কৰে, সকলো বেংকেৰ সেই পৰিশ্রম আৰু অধ্যৱসায় একে স্তৰৰ নহয়।গতিকে ঋণ ল’ব বিচৰা বেংকটোৰ বিশ্বাসযোগ্যতাও বিচাৰ কৰিব লাগে।\nখ) আৰ্থিক কৰ ৰেহাইৰ সুবিধা : চেন্নাইত থকা ইন্ডিয়াপ্রপাৰ্টি ডট কমৰ CEO গণেশ বাসুদেৱনৰ মতে আজিকালি গৃহঋণ ১০.৫%ৰ পৰা ১১% সুতৰ হাৰত পায়। যদি আমি মুদ্রাস্ফীতিৰ হাৰ বছৰি ৭%ৰ পৰা ৮% বুলি ধৰোঁ, তেতিযাও সম্পত্তিৰ মূল্য ভৱিষ্যতে বহু বেছি হব। গতিকে বৰ্তমানৰ সুতৰ হাৰত ঘৰ এটা কিনাটো লাভজনক হোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি (win- win situation)। বেংকে তথ্য-পাতিৰ আইনগত প্রমাণযোগ্যতা পৰীক্ষা কৰাৰ কষ্টখিনি কৰাৰ লগতে কৰ ৰেহাইৰ সুবিধাও দিয়ে। গৃহঋণ পৰিশোধৰ বাবে দিব লগা ধন কৰ ৰেহাইৰ যোগ্য। গৃহঋণ পৰিশোধৰ বাবে মাহে দিব লগা ধন দুটা কিস্তিত ভগোৱা হয়। মূলধন (Principle) আৰু সুত (Interest) আৰু দুয়োভাগেই কৰ ৰেহাই যোগ্য। আয়কৰ বিভাগৰ অধিনিয়মৰ ধাৰা ৮০(চি)ৰ মতে এজন গৃহঋণ লোৱা কৰদাতাই তেওঁৰ কৰৰ সীমা যিয়েই নহওক কিয়, প্রতিবছৰে দিয়া মূলধনৰ পৰিশোধৰ বাবে অতি কমেও ১লাখ টকাৰ কৰ ৰেহাই পাব পাৰে। ২৪(বি) ধাৰা মতে সুত পৰিশোধৰ বাবে গৃহ ঋণ লোৱা কৰদাতাই বছৰে ১.৫ লাখ টকাৰ কৰ ৰেহাই দাবী কৰিব পাৰে।(A borrower can getadeduction foramaximum of ₨1 lakh for the principle amount paid each year ,irrespective of his tax bracket sec 80c of income tax Act . the borrower can claim tax deduction of up to Rs 1.5 lakhayear for the interest paid. Sec 24b of income tax Act)\nবহুতে ঘৰ এটা সাজি থকা অৱস্থাতেই বেংকৰ পৰা আংশিকৰূপে ঋণ লৈ থাকে। (বেংকে ঘৰটো সাজি থকাৰ প্রগতিৰ ওপৰত বেংকে ঋণ দিয়ে)। তেনে ধৰুৱাই ঘৰটোৰ সম্পূৰ্ণ অধিকাৰ স্বত্ব নোলোৱালৈকে যদিও বেংকক ঋণ পৰিশোধ কৰি থাকে, সেই সময়ত কৰ ৰেহাই নাপায়। কিন্তু অধিকাৰ স্বত্ব লোৱাৰ পিছত সুত পৰিশোধৰ ওপৰত কৰ ৰেহাই দাবী কৰিব পাৰে।(Under Sec 24,the interest paid during the construction phase can be claimed as deduction in five equal installments, subject to the upper limit of Rs 1.5 lakh )\nযদি দুজন ব্যক্তিয়ে যৌথভাৱে (সাধাৰণতে স্বামী-স্ত্রী দুয়ো মিলি যৌথভাৱে) গৃহঋণ লয় তেনে অৱস্থাত দুয়োজনে সমানেই কৰ ৰেহাইৰ সুবিধা লাভ কৰে। যিহেতু সৰ্বাধিক কৰ লাভ এজন ধৰুৱাৰ বাবে ১.৫ লাখ টকা, সেয়ে দুয়োজনৰ বাবে মুঠ কৰ ৰেহাই হ’ব ৩ লাখ টকা। যদি সুত পৰিশোধ কৰাৰ মূল্য সেই বছৰৰ নিৰ্ধাৰিত কৰৰ হিচাবত ১.৫ লাখ টকাতকৈ কম হয়, তেনে দুয়োজন ব্যক্তিয়ে কৰ পৰিশোধৰ সুবিধাবোৰ তেওঁলোকৰ অৰিহণা অনুসৰি ভগাই ল’ব পাৰে।\nএতিয়া গৃহঋণৰ অসুবিধাবোৰ চাওঁ আহক :\nক) বেছি ৰেহাই মূল্য পোৱা : নগদ ধন দি ঘৰ কিনিব বিচৰা গ্রাহকে বিক্ৰেতাৰ পৰা গৃহ ঋণ লৈ ঘৰ কিনিব বিচৰা গ্রাহকতকৈ বেছি ৰেহাই পাব পাৰে।\nখ)পাঁচ বছৰৰ বাবে বিক্ৰী অৱৰোধ : ঋণ লৈ কিনা ঘৰটো যদি আপুনি ঘৰ কিনাৰ ৫ বছৰৰ ভিতৰত বেচিব বিচাৰে, তেনে আয়কৰ আইনৰ ধাৰা ৮০(চি)ৰ অধীনত দাবী কৰা কৰ ৰেহাইৰ ধন কৰযোগ্য আয়ৰ (Taxable income) ভিতৰত সোমাই পৰিব। উদাহৰণস্বৰূপে আপুনি গৃহঋণ লৈ কিনা ঘৰটো যদি চাৰি বছৰৰ ভিতৰত বেচিব খোজে তেনে ২.৫ লাখ (বছৰি পোৱা কৰ ৰেহাই ) × ৪ = ১০ লাখ টকা আপোনাৰ কৰযোগ্য আয়ৰ ভিতৰত সোমাব। এতিযা সদাশয় পাঠকসকলে এইখিনি পঢ়ি নিজেই বিচাৰ কৰক আপুনি বেংকৰ ঋণ লৈ হেঁপাহৰ ঘৰটো কিনিব নে সঞ্চিত পুঁজি বা বন্ধু পৰিয়ালৰ ধাৰ লৈ কিনিব। মই পিছে বেংকৰ ঋণেৰেই হেঁপাহৰ ঘৰটো কিনিবলৈ ওলাইছোঁ !


আৰএছএছত যোগ দিলে জামিনৰ প্ৰস্তাৱ অখিলক ! বন্ধ কুঠৰীৰ বিস্ফোৰক পত্ৰ Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nআৰএছএছত যোগ দিলে জামিনৰ প্ৰস্তাৱ অখিলক ! বন্ধ কুঠৰীৰ বিস্ফোৰক পত্ৰ\nগুৱাহাটীঃ নিৰ্বাচনৰ দিন চমু চাপি অহাৰ লগে লগে ৰাজ্যজুৰি ৰাজনৈতিক দলসমূহৰ প্ৰচাৰকাৰ্য তুংগত হৈছে। শিৱসাগৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ ‘ৰাইজৰ দল’ৰ প্ৰাৰ্থী অখিল গগৈয়ে জে’লৰপৰাই পত্ৰযোগে পুনৰ বিস্ফোৰক মন্তব্য আগবঢ়াইছে। অখিল গগৈয়ে পত্ৰখনত উল্লেখ কৰিছে যে, নিৰ্বাচনৰ প্ৰাকক্ষণত তেওঁৰ বিৰুদ্ধে বহুতো অপ-প্ৰচাৰ চলোৱা হৈছে। লগতে তেওঁৰ বন্দিত্ব জীৱনৰ কিছু সত্য কথা পত্ৰখনৰ জৰিয়তে জনাব বিচাৰিছে।\nআৰআৰএছত যোগদান কৰিলে জামিন প্ৰদানৰ আশ্বাস\nতেওঁ পত্ৰখনত উল্লেখ কৰা অনুসৰি গুৱাহাটীৰ ‘নিয়া’ৰ আদালতত অখিলক থিয় কৰাই নিশা গোপনে আদালতৰ অনুমতি অবিহনে বিমানেৰে দিল্লীলৈ নিয়া হৈছিল৷ ১৮ ডিচেম্বৰৰ পুৱতিনিশা তেওঁক ‘নিয়া’ৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ৰ ১নং লকআপত ভৰোৱা হৈছিল। পাছত লকআপৰ ভিতৰত তেওঁক আৰএছএছতত যোগ দিয়াৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়োৱাৰ লগতে আৰআৰএছত যোগদান কৰিলে জামিন প্ৰদানৰ আশ্বাস প্ৰদান কৰিছিল। সেই প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰাৰ পাছত বিজেপিত যোগদানৰ প্ৰস্তাৱ আহিছিল নেতাগৰাকীলৈ৷ বিজেপিত যোগ দি অসমৰ খালী বিধানসভাৰ আসনত নিৰ্বাচন খেলি বিজেপি চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী হোৱাৰো প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াৱা হৈছিল বুলি পত্ৰখনত উল্লেখ আছে।\nতেওঁ সংগ্ৰামী জীৱন ত্যাগ কৰি, ৰাষ্ট্ৰ বিৰোধিতা ত্যাগ কৰাৰ লগতে নদীবান্ধৰ আন্দোলন বন্ধ কৰিব লাগে৷ আনহাতে ‘কা’বিৰোধী আন্দোলনৰ বাবে চৰকাৰৰ ওচৰত ক্ষমা খুজিব লাগে৷ বিশেষকৈ জাপানৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী কাৰ্যসূচী বাতিলৰ বাবে ৰাজহুৱাকৈ ক্ষমা খুজিব লাগে বুলিও প্ৰস্তাৱ আহিছিল যদিও নেতাগৰাকীয়ে সহমত প্ৰকাশ কৰা নাছিল। কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ দায়িত্ব এৰি এনজিঅ’ কৰাৰ অফাৰো আগবঢ়োৱা হৈছিল নেতাগৰাকীলৈ৷ অখিল গগৈয়ে ধমান্তকৰণৰ বিৰুদ্ধে অসমৰ মানুহ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মলৈ যোৱাৰ বিৰুদ্ধে অভিযান ল’ব লাগে বুলিও তেওঁলৈ প্ৰস্তাৱ অহা বুলি বিস্ফোৰক মন্তব্য আগবঢ়াইছে৷\nপ্ৰথম অভিযানত ২০ কোটি টকাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল নেতাগৰাকীক। টকাৰ প্ৰস্তাৱত সহমত প্ৰকাশ নকৰাত, অৱশেষত প্ৰস্তাৱ আহিছিল অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী আৰু এজন প্ৰভাৱশালী মন্ত্ৰীক লগ লগাই দিয়াৰ। তথাপি অখিল গগৈয়ে নিজৰ মতৰ লৰচৰ কৰা নাছিল। চৰ্তবোৰ নমনাৰ বাবে তেওঁক হত্যাৰ ভাবুকি দিয়া হৈছিল বুলি গগৈয়ে উল্লেখ কৰিছে৷ শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে বহু অত্যাচাৰ কৰা হৈছিল তেওঁক। তেওঁলোকৰ প্ৰস্তাৱ নমনাৰ বাবে ফলাফল ইটোৰ পাছত সিটো গোচৰ জাপি দিয়া হৈছে বুলি নেতাগৰাকীকে ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰিছে৷ তেওঁক সেইদিনাই কোৱা হৈছিল জে’লৰ পৰাও ওলাবলৈ দিয়া নহ’ব বুলি৷ চৰকাৰৰ মতেই সকলো সিদ্ধান্ত হ’ব। বিজেপিক উৎখাত কৰাই গগৈৰ জীৱনৰ অন্যতম লক্ষ্য বুলিও নেতাগৰাকীয়ে উল্লেখ কৰিছে৷\nঅৱশেষত পত্ৰখনত অখিল গগৈয়ে উল্লেখ কৰিছে যে, ‘শিৱসাগৰবাসীয়ে মোক নিশ্চয় মুক্ত আকাশৰ তললৈ উলিয়াই আনিব৷ গভীৰ প্ৰত্যাশাৰে মই আপোনালোকৰ সিদ্ধান্তৰ বাবে ৰৈ আছো!’


ৰাসলীলা: চমু বিশ্লেষণ (মৃণালজ্যোতি গোস্বামী) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nMarch 14, 2013 March 10, 20213Comments\nৰাসলীলাৰ ‘ৰাস’ শব্দটো নিষ্পন্ন হৈছে ‘ৰস’ৰ পৰা। ৰস শব্দই ব্যুৎপত্তিগতভাৱে ‘ৰসিত’ বা আস্বাদিত অৰ্থ নিৰূপণ কৰে। সাহিত্য দৰ্পণত বিশ্বনাথ কবিৰাজে মন্তব্য কৰিছে- ‘ৰস্যতে ইতি ৰসঃ’ – যিটো ৰসিত বা আস্বাদিত হয় সিয়ে ৰস। লৌকিক অৰ্থত জিভাৰে আস্বাদিত বিভিন্ন অনুভূতি বা উপলব্ধিকেই আমি ৰস বুলি মন্তব্য কৰোঁ। কিন্তু কাব্যত কবিয়ে অনুভৱ কৰা পৰম আনন্দৰ স্বৰূপ পাঠক-শ্ৰোতাৰ হৃদয়লৈও সঞ্চাৰিত কৰি তুলিব বিচাৰে। এই আনন্দৰ স্বৰূপ লোকোত্তৰ। ৰস শব্দটি ঋগবেদতো পোৱা যায়। উপনিষদৰ দিনত ইয়াৰ অৰ্থৰ সলনি হৈছে। ঋগবেদত জুলীয়া বস্তুক বুজাবলৈ এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। পৰৱৰ্তী কালৰ উপনিষদত ৰসৰ অৰ্থৰ পৰিৱৰ্তন ঘটি ই হ’ল- ‘সাৰ পদাৰ্থ’। তৈত্তিৰীয় উপনিষদত আছে- ‘ৰসো বৈ সঃ ৰসং হ্যেৱায়ং লব্ধা আনন্দীভৱতি’- অৰ্থাৎ ৰস মানে আনন্দ। আনন্দময়ী মহাসত্তাক উপলব্ধি কৰিবলৈ উপনিষদৰ যুগৰ ঋষিমুনিসকলে কঠোৰ তপস্যা কৰিছিল। তেওঁলোকে পৰিশেষত উপলব্ধি কৰিছিল দুখ-শোকৰ অতীত এক পূৰ্ণানন্দ অৱস্থা। ইয়াৰ আলম লৈয়ে পৰৱৰ্তী কালৰ আচাৰ্যসকলে ৰসৰ অৰ্থ নিৰূপণ কৰিলে- ৰস হ’ল সৌন্দৰ্যবোধৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা অতি জাগতিক আনন্দময়ী অৱস্থ। ইয়াক কেৱল মানসিকভাৱেহে উপলব্ধি কৰিব পাৰি। এই ৰসৰ পৰাই ৰাস শব্দটো উৎপত্তি হৈছে- ‘ৰাসস্যায়ং ৰাসঃ’ – অৰ্থাৎ পৰমব্ৰহ্মৰ সহিতে জীৱাত্মাৰ সম্বন্ধই হৈছে ৰাস। আকৌ কৈছে- ‘ৰসানাং সমূহো ৰাসঃ’ – অৰ্থাৎ সকলো ৰসৰ সমাবেশেৰে সৃষ্টি হোৱা ব্ৰহ্মানন্দই হৈছে ৰাস।\nআনহাতে ৰাসৰ লগত জড়িত হৈ আছে কৃষ্ণৰ নাম। আমি কৃষ্ণ শব্দটো অৰ্থ বিস্তাৰ কৰিলে দেখা পাওঁ যে ‘কৃষ’ ধাতুৰ লগত ‘ণ’ যোগ হৈ এই শব্দটো সৃষ্টি হৈছে। কৃষ ধাতুৰ অথৰ্ৰ হ’ল- ভূ অৰ্থাৎ সত্তা বা অতিসত্ব আৰু ‘ণ’ৰ অৰ্থ নিবৃত্তি অৰ্থাৎ পৰমানন্দ। সাধাৰণভাৱে আমি ক’ব পাৰোঁ- যি পৰম বস্তুক লাভ কৰিলে জীৱই পৰমানন্দ লাভ কৰে সেই পৰমাত্মাৰ সৈতে সত্তা বা আত্মাৰ যি মিলন সেয়েই কৃষ্ণ; কাৰণ – কৃষ্ণবস্তু ভগৱান স্বয়ম।\nভগৱান বিষ্ণুৰ ৰাম অৱতাৰত দণ্ডকাৰণ্যবাসী ঋষিসকলে শ্ৰীৰামক দেখি মুগ্ধ হোৱাৰ লগতে তেৰাৰ প্ৰেয়সীৰূপে তেৰাক সেৱা কৰিবলৈ বাঞ্ছা কৰিছিল। ভগৱনত ৰামে সেই সময়ত তেওঁলোকৰ মনোবাঞ্ছা পূৰ্ণ নকৰি পৰৱৰ্তী অৱতাৰত পূৰ্ণ কৰিব বুলি কথা দিলে। ভগৱান সদয়েই ভক্তৰ অধীন। সেইবাবে দ্বাপৰ যুগত ভগৱন্তই কৃষ্ণ অৱতাৰ ধাৰণ কৰোঁতে সেই ঋষিসকলেই গোকুলৰ গোপী ৰূপে জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু শৰতৰ পূৰ্ণিমা ৰাতি তেওঁলোকৰ সৈতে ৰাসলীলা সম্পন্ন কৰে। প্ৰসংগক্ৰমে স্মৰণযোগ্য যে কৃষ্ণ অৱতাৰৰ বস্ত্ৰহৰণৰ কালতো তেওঁ গোপীনীসকলক ৰাসলীলা কৰিম বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল। দশমত উল্লেখ আছে- শৰত কালৰ ৰাত্ৰি অতি বিতোপন। ৰাসক্ৰীড়া(?) কৰন্তে কৃষ্ণৰ ভৈল মন।।\nৰাসলীলা আখ্যানভাগ আমি পাওঁ শ্ৰীমদ্ভাগৱতত। অষ্টদশ পুৰাণৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ তথা পুৰাণ সূৰ্য হিচাপে স্বীকৃত এইখন গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰিছে যে- ধানৰ বাকলিৰ তলত যেনেদৰে অন্ন (চাউল) লুকাই থাকে এই ৰাসক্ৰীড়াটো(?) ভগৱন্তৰ সৈতে ভক্তাৰ অন্তৰিক মিলন হে বৰ্ণিত হৈছে। ৰাসক্ৰীড়াৰ(?) বাহিৰৰ অৱৰণত শৃংগাৰ বা আদি ৰসে প্ৰাধান্য লাভ কৰিছে যদিও ইয়াৰ মাজতে অন্ন ৰূপী আত্মাৰ সৈতে পৰমাত্মাৰ মিলনৰ কথাখিনি প্ৰচছন্ন হৈ আছে। সাংসাৰিক আসক্তিত পৰি সাধাৰণ লোকে ভগৱানৰ প্ৰতি আকৃষ্ট নহ’বও পাৰে সেয়ে বহু সময়ত লৌকিক ৰসৰ জৰিয়তে ভগৱৎ ভক্তিলৈ সবৰ্সাধাৰণৰ মন ঢাল খোৱাবলৈ এনে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা হয়। সেইবাবেই মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে ৰাসলীলাৰ বিষয়ে লিখিছে- শৃংগাৰ ৰসে আছে যাৰ ৰতি।\nআকে শুনি হৌক নিৰ্মল মতি।। আনহাতে তেৰাৰ মতে এয়া হ’ল- ‘‘কামজয় নামে ইটো কেশৱৰ কেলি।’’\nপ্ৰসংগক্ৰমে স্মৰণযোগ্য যে ৰাস প্ৰধানতঃ এক নৃত্য বিশেষ। মণ্ডলাকাৰে এই নৃত্য অসংখ্য নৰ্তকীয়ে পৰিৱেশন কৰে আৰু এজন নৰ্তকে কেন্দ্ৰত স্থিতি লৈ নৃত্য কৰে। এই নৃত্যক হল্লীশক নত্য বোলা হয়। এই হল্লীশক নৃত্যই বিবিধ তাল, গতি, চলন সমন্বিতে পৰিৱেশন হ’লহে ই ৰাসনৃত্য নাম লাভ কৰে। আৰু এটা কথা মন কৰিবলগীয়া যে ভাগৱতত ‘ৰাধা’ নামৰ চৰিত্ৰটোক এই নৃত্যৰ প্ৰসংগত উল্লেখ কৰা হোৱা নাই; কিন্তু আন কেইবাখনো পুৰাণত; যেনে- ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত্ত পুৰাণ, নাৰদ পঞ্চাৰাত্ৰ, গাৰ্গৰ সংহিতাত ৰাধাৰ কথা বিস্তৃতভাৱে উল্লেখ কৰিছে। সেয়ে সমালোচকসকলে ৰাধা চৰিত্ৰটি পৰৱৰ্তী কালৰ সৃষ্টি বুলি মত পোষণ কৰে।\nবহু সমালোচকে ৰাসৰ লগত মানৱ দেহাৰো সম্বন্ধ আছে বুলি ক’ব খোজে। তেওঁলোকে বৃন্দাবনৰ ২৫ খন বনৰ লগত মানৱ দেহৰ ২৪ তত্ত্ব আৰু মনৰ কথা উল্লেখ কৰে। ‘‘মনৰ সৈতে থকা ২৪ তত্ত্ব অৰ্থাৎ ২৫ খন বন সদৃশ দেহ জগতত জীৱাত্মাৰ প্ৰতি যি দুৰ্বাৰ আকৰ্ষণ সেয়ে ৰাসক্ৰীড়া(?)।’’ যমুনাৰ পাৰৰ ৰাসক্ৰীড়াৰ(?) দৰে হৃদয়ত প্ৰেমৰ লীলা যমুনাক লৈহে জীৱাত্মা (গোপীসকল) আৰু পৰমাত্মাৰ (কৃষ্ণ)ৰ মিলনৰ প্ৰক্ৰিয়া সম্পন্ন হ’ব পাৰে। শ্ৰদ্ধাভক্তিৰে ৰাসলীলাৰ অমৃত সিন্ধু পান কৰাজনে পৰমজনৰ লগত একাত্ম হৈ পৰমানন্দত নিমজ্জিত হ’ব পাৰি বুলিয়েই বিশ্বাস কৰি আজিও অতি শ্ৰদ্ধা সহকাৰে শৰতৰ পূৰ্ণিমাত ৰাস উৎসৱ পালন কৰা হয়।\n← আহ্ণিক (নীলোত্‍পল শর্মা)\nবন্ধু (ৰঞ্জিত কুমাৰ বৰা) →\nখগেন মহন্তদেৱৰ কণ্ঠৰ গীত (- পংকজ বৰা)\nবৰ ভাল বিশ্লেষণ\nৰাস উৎসৱৰ পৰত কৃষ্ণৰ হাতত বধ হোৱা অসুৰ এজন আছিল বুলি কোৱা হয়!তেওঁ কোন?\nReply to বিপ্লৱ


Friday, 28 June 2019 04:24 PM\nবীজগাঁও আঁচনিৰ জৰিয়তে ধানৰ বীজ উৎপাদন কৰি চৰকাৰৰ ওচৰত বিক্ৰী কৰিলে কি হাৰত কৃষকক এই ধানৰ মূল্য দিয়া হয়?\nবীজগাঁও আঁচনিৰ অধীনত উৎপাদন কৰা প্ৰমাণিত বীজ কৃষি বিভাগৰ প্ৰয়োজনৰ ভিত্তিত অসম বীজ নিগমে কৃষকৰ পৰা ক্ৰয় কৰে। এই বীজৰ ক্ৰয়মূল্য উৎপাদনৰ ব্যয়ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময়ে সময়ে সলনি হৈ থাকে। ইয়াৰ উপৰিও কিছুমান নিৰ্দিষ্ট আঁচনিৰ অধীনত কৃষকে বীজগাঁও আঁচনিৰ জৰিয়তে উৎপাদন কৰা বীজ ক্ৰয় কৰিবলৈ জিলা কৃষি বিষয়াসকলক কৰ্তৃত্ব দিয়া হৈছে। ইয়াৰ বাবে সংশ্লিষ্ট কৃষকসকলে কৃষি উন্নয়ন বিষয়াগৰাকীৰ সৈতে যোগাযোগ ৰখা উচিত।\nবীজগাঁও আঁচনিত ৰেহাই মূল্যত বা বিনামূলীয়াকৈ কৃষকলৈ সাৰ যোগানৰ ব্যৱস্থা আছে নেকি?\nবীজগাঁও আঁচনিৰ অধীনত কৃষকক ৰেহাই মূল্যত বা বিনামূলীয়াকৈ কোনো ধৰণৰ সাৰ যোগান ধৰাৰ ব্যৱস্থা ৰখা হোৱা নাই। এই আঁচনিৰ অধীনত কৃষকলৈ প্ৰশিক্ষণৰ সুবিধা আগবঢ়োৱাৰ লগতে ৫০ শতাংশ ৰেহাই মূল্যত মূলবীজ যোগান ধৰা হয়।\nপ্ৰতিটো কৃষি উন্নয়ন বিষয়াৰ চক্ৰত একোটাকৈ মাটি পৰীক্ষাগাৰ স্থাপনৰ কোনো আঁচনি কৃষি বিভাগে ল’ব নেকি?\nপ্ৰতিটো কৃষি উন্নয়ন বিষয়াৰ কৃষি চক্ৰত একোটাকৈ মাটি পৰীক্ষাগাৰ স্থাপন কৰাটো যথেষ্ট ব্যয়বহুল আৰু কৃষি বিভাগৰ ওচৰত এনে কোনো প্ৰস্তাৱ এতিয়ালৈ নাই। কিন্তু মাটি পৰীক্ষাৰ বাবে আগ্ৰহী কৃষকে বিভাগৰ ভ্ৰাম্যমান মাটি পৰীক্ষাগাৰ বা বিভাগীয় মাটি পৰীক্ষাগাৰৰ জৰিয়তে নিজৰ মাটিখিনি পৰীক্ষা কৰাই লোৱাৰ সুবিধা আছে। ইয়াৰ বাবে আপোনাৰ কৃষি চক্ৰৰ কৃষি উন্নয়ন বিষয়াগৰাকীৰ সৈতে যোগাযোগ কৰক।\nBijgaon scheme and soil testing


জাতীয়তাবাদৰ নামত দালালি ৰণ্টু-শৃংখলৰ! -\nHomeৰাজনৈতিকজাতীয়তাবাদৰ নামত দালালি ৰণ্টু-শৃংখলৰ!\nজাতীয়তাবাদৰ নামত দালালি ৰণ্টু-শৃংখলৰ!\nশিৱসাগৰঃ শিৱসাগৰত তুংগত বীৰ লাচিত সেনাৰ সাংগঠনিক যুঁজ! সংবাদমেলত বিস্ফোৰণ ঘটাইছে বীৰ লাচিত সেনাৰ নেতা চিতু বৰুৱাসহ সংগঠনটোৰ শতাধিক সদস্যই। বীৰ লাচিত সেনাৰ কেন্দ্ৰীয় মুখ্য সচিব ৰণ্টু পানীফুকন আৰু শৃংখল চলিহাই জাতীয়তাবাদৰ নামত দালালি কৰাৰ বিস্ফোৰক অভিযোগ উত্থাপন কৰছে। বীৰ লাচিত সেনাক ৰণ্টু-শৃংখলে বিজেপি-আৰ এছ এছৰ বি-টীমলৈ পৰ্যবসিত কৰিছে।\nঅসমীয়াৰ প্ৰভূত্ববাদৰ কথা কৈ অসমীয়া যুৱককে ৰামঠগন ৰণ্টু পানীফুকন আৰু শৃংখল চলিহাৰ। চাৰিলেনযুক্ত পথনিৰ্মাণত ব্যৱহৃত কোটিটকীয়া ডাম্পাৰ কেলেংকাৰীৰ সৈতে ৰণ্টু পানীফুকন আৰু শৃংখল চলিহা জড়িত বুলি অভিযোগ উত্থাপন হৈছে। বিহাৰৰ তৌফিক আলমৰ সৈতে মিলি ৰণ্টু পানীফুকন আৰু শৃংখল চলিহাই অসমৰ খিলঞ্জীয়া লোকৰ পৰা কোটি কোটি টকা ডাম্পাৰৰ নামত সংগ্ৰহ কৰি আত্মসাৎ কৰিছে বুলি সাংবাদিকৰ সন্মুখত মন্তব্য আগবঢ়াইছে।\nশিৱসাগৰৰ হোটেল ডিঅ’ভলেণ্টত অনুষ্ঠিত সংবাদমেলত এই বিস্ফোৰণ ঘটাইছে বীৰ লাচিত সেনাৰ শিৱসাগৰ জিলা সমিতিৰ সভাপতি চিতু বৰুৱাই। সংবাদমেলত বীৰ লাচিত সেনাৰ বিভিন্ন আঞ্চলিকৰ ২০০গৰাকী সদস্যই বীৰ লাচিত সেনা ত্যাগ কৰিছে। সংবাদমেলতে ডাম্পাৰ কেলেংকাৰীৰ তথ্য প্ৰমাণসহকাৰে প্ৰদৰ্শন কৰিছে লাচিত সেনাৰ নেতাগৰাকীয়ে। ডাম্পাৰ কেলেংকাৰীত ৰণ্টু পানীফুকন জড়িত থকাৰ বহু কেইটা বিস্ফোৰক অডিঅ’ ক্লীপো প্ৰদান কৰে চিতু বৰুৱাই।\nPrevious articleজ’ ৰুটৰ আকৰ্ষণীয় শতক, ৩৪৫ৰানৰ অগ্ৰগতি ইংলেণ্ডৰ\nNext articleবিজেপি-আৰএছএছ-এ দেউলীয়া কৰিছে দেশ : অখিলৰ বিস্ফোৰণ


মূল: নগাভূমিৰ অসম্পূৰ্ণ গল্প,লেখক : অৰুণ কাঞ্জিলাল, অনুবা- বিবেকানন্দ চৌধুৰী – ফটাঢোল\nপ্ৰত্যেক ৰে’লযাত্ৰাৰ এটা গল্প থাকে। বিশেষকৈ নিশাৰ যাত্ৰাবোৰত। পূবভাৰতত ৰে’লগাড়ী চলাৰ প্ৰস্তুতি পৰ্বৰ পৰাই ইয়াৰ সৈতে গল্প সাঙোৰ খাই গৈছে। যেনে ধৰক, ট্ৰেইনৰ বাষ্পচালিত ইঞ্জিন বা লোকোমোটিভ কলিকতালৈ বহন কৰি আনি আছিল ‘কেডগ্ৰি’ নামৰ এখন জলযানে, বাট ভুল কৰি সেইখন ওলালগৈ অষ্ট্ৰেলিয়া। সেই জাহাজখনকে ১৮৫৪ চনমানত যেতিয়া কলকাতালৈ লৈ অনা হ’ল, ইতিমধ্যেই ভালেখিনি পলম হৈ গৈছে। বিপত্তিৰ তালিকাত আছে জাহাজডুবাৰ ঘটনাও। এইছ এম এছ গুডউইন নামৰ যিখন জাহাজত ৰে’লৰ দবাবোৰ আহিছিল, সেইখন হুগলি নদীৰ মোহনাত ছ্যাণ্ডহেডৰ ওচৰত ডুবি যায়। এই যুগ্ম বিপদৰ বাবেই সম্ভৱতঃ দেশৰ ভিতৰত প্ৰথম ৰে’লগাড়ী চলাৰ সাক্ষী হ’ব নোৱাৰিলে কলকাতা। কিন্তু সেই তেতিয়াৰ পৰাই এই লোহাৰ ফ্ৰেমত তৈয়াৰী, নাট-বল্টুৰে বন্ধোৱা ৰে’লগাড়ী আৰু তাৰ কাহিনী একেলগে চলি থাকিল। এই বিষয়ে এটা কাহিনী কওঁ৷\nভালেকেইবছৰ আগৰ কথা। মই তেতিয়া গ্ৰন্থ বিপণনৰ কামত সমগ্ৰ ভাৰত ঘূৰি ফুৰোঁ। আধুনিক বিপণনৰ এক অমোঘ শ্লোগান মোৰ মূৰত— সম্ভাব্য ক্ৰেতাৰ ওচৰত গৈ উপস্থিত হোৱা। ক্ৰেতাৰ মন যোৰাবলৈ তেওঁৰ বন্ধু হৈ পৰা। তেতিয়া হৃদয়ৰ প্ৰসাৰতা আছিল অগাধ, যলৈকে যাওঁ, তাতেই বন্ধু হৈ যাওঁ। যাৰ সৈতে কাম কৰোঁ, তেওঁলোকৰ সৈতে একাত্ম হৈ পৰোঁ। এই বিপণনৰ কামৰ সূত্ৰেই মই প্ৰায়ে নিশাৰ ৰেলত যাত্ৰা কৰিব লগা হয়। প্ৰত্যেক ডাঙৰ চহৰতেই কিতাপ বিক্ৰীৰ একোটা কেন্দ্ৰস্থল থাকে। কলকাতাত যেনেকৈ কলেজ ষ্ট্ৰীট, কটকত বালুবাজাৰ, ঢাকাত বাংলাবাজাৰ, গুৱাহাটীত তেনেকৈ পানবজাৰ।\nসেইদিনা পানবজাৰত দিনটোৰ কাম সমাপ্ত কৰি ৰে’লষ্টেচন আহি পাইছোঁ। কাঞ্চনজঙ্ঘা এক্সপ্ৰেছত নৈশ ভ্ৰমণ। নিশা দহবজাত গাড়ী এৰিব। মোৰ লগত টু-টায়াৰৰ এটা ৰিজাৰ্ভ টিকেট আছে, তলৰ বাৰ্থ। সেয়ে খোৱা-লোৱা কৰি ৰে’লত উঠি ললোঁ৷ নিৰ্দিষ্ট কেবিনলৈ আহি দেখিলোঁ দুজন যাত্ৰী আগতেই আহি বহিছে। এজন সপ্ৰতিভ অবঙালী যুবক, আৰু এগৰাকী মহিলা। তেওঁলোকৰ লগত এজনী ফুটফুটীয়া অকণমানি ছোৱালী। মহিলাৰ সৌন্দৰ্য পৰিচয় অসামান্য। আশ্চৰ্যৰ কথা ভদ্ৰমহিলাগৰাকীয়ে নিজৰ অপৰূপ যৌৱনশ্ৰীৰ যেন লেশমানো অপব্যয় হ’বলৈ দিয়া নাই। মই অতি সন্তৰ্পণে তেওঁলৈ চাইছোঁ, যেনেদৰে সূৰ্যই পৃথিৱীলৈ চায় এক বৃহৎ ব্যৱধান ৰাখি। তেওঁৰ সৈতে সমগ্ৰ নিশা ভ্ৰমণৰ আনন্দ পাম বুলি ভাবি মনটো ভৰি গৈছিল। লগতে এক দুঃসাধ্য অস্বস্তিও আছিল। যেন এখন দেশত দুই কৰ্তৃত্বৰ শাসন।\nএটা বাৰ্থ তেতিয়াও খালী। ৰে’ল নচলালৈ শোৱাৰ কথা নাহে। তাৰোপৰি এটা সৰু কিউবিকলৰ ভিতৰত, তল-ওপৰৰ চাৰিখন শয্যাত সম্পূৰ্ণ অপৰিচিত চাৰিজন মানুহ এটা নিশা কটাই দিব, ইয়াত কাহিনী নাথাকিব? আটাইবোৰেই কিবাকিবি কথা কৈ আছে। কোনোবাই কাৰোবাক মাতিছে, ক’ৰবাত এজনী ছোৱালীয়ে খুব হাঁহিছে। কিন্তু ইয়াৰ পৰা দেখা নাযায়। ওচৰৰ কিউবিকলত কুলীৰ সৈতে বাক-বিতণ্ডা চলিল এইমাত্ৰ। যুবকজনেই প্ৰথম মুখ খুলিলে। নিজৰ পৰিচয় জ্ঞাপনেৰে মোৰ সৈতে পৰিচয় হৈ ল’লে। তেওঁ যোৰহাটৰ পৰা আহিছে। তেওঁৰ এক নিকটাত্মীয়ৰ চাহ-বাগিছা আছে। মাৰোৱাৰী সম্প্ৰদায়ৰ। তেওঁলোকৰ প্ৰপিতামহক হেনো গান্ধীজীয়ে কৈছিল অসমলৈ আহি ব্যবসায়-বাণিজ্য কৰিবলৈ। তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁলোক অসমতে। দম্পতি যুগল অৱশ্যে সম্প্ৰতি অসমলৈ ফুৰিবলৈহে আহিছে। কাজিৰঙালৈ গৈছে, মাজুলীৰ পৃথিৱীখ্যাত বৃহত্তম নদী দ্বীপ চাই আহিছে। আজি ৰাতিপুৱা গুৱাহাটীত নামি কামাখ্যা মন্দিৰ দৰ্শন কৰি আহিছে। অলপপৰ পাছত মহিলাগৰাকীয়ে আহি আমাৰ আলোচনাত যোগ দিলে। দিল্লীৰ ছোৱালী, বিয়াৰ পাছত বিকানেৰত থাকে। কলকাতা সম্পৰ্কে অত্যন্ত কৌতূহল। দুখেৰে জনালে যে তেওঁ কেতিয়াও কলকাতালৈ যোৱা নাই। আমাৰ তিনিওৰে কথাবাৰ্তা সহজ, স্বাভাৱিক। এইখিনিত কাহিনী নাই। এইবাৰ চতুৰ্থ যাত্ৰীৰ আগমন ঘটিল। ফৌজি। শকত গোঁফ, মূৰত টুপি আৰু শৰীৰত সেনাৰ পোছাক। তেওঁৰ বস্তুবাহানি বুলিবলৈ দুটা টিনৰ ক’লা বাকচ। বাকচৰ গাত সযত্নে বগা আখৰেৰে লিখা, এছ. ডাট. লেফটেনাণ্ট, টেৰিটৰিয়াল আৰ্মি। অৱশ্যে তেওঁ অকলে অহা নাই, আহিছে পুৰা সদলবলেই। তিনি-চাৰিজনমান ৰক্ষী তেওঁক আগুৱাই দিবলৈ আহিছে। তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেকৰে চুলি চুটিকৈ কটা, মিহিকৈ কটা গোঁফ, অসামৰিক পোছাক, কিন্তু সৰ্বশৰীৰ মিলিটাৰী। তেওঁলোকে গাড়ী এৰাৰ আগমুহূৰ্তলৈকে জাঠ বা পশ্চিমী হিন্দী ভাষাতে কথা পাতিছিল। গাড়ী চলিবলৈ ধৰাৰ লগে লগেই এজন এজনকৈ আটাইকেইজন নামি গ’ল।\nৰক্ষীকেইজন নামি যোৱাৰ লগে লগে, সেই প্ৰতাপশালী ফৌজি বিষয়াজনে তলৰ বাৰ্থত নিজৰ বিছনা ঠিক কৰি ল’লে। আমাৰ সৈতে এটা কথাও নাপাতিলে। হয়তো কথা পতাৰ যোগ্য বুলিও বিবেচনা নকৰিলে কিন্তু মোৰ সুপ্ত গল্প ক্ষুধাই কৈছে- এই শকত গোঁফৰ আঁৰত নিশ্চয় লুকাই আছে কিবা উপজীব্য গল্প, মীথ অথবা ইতিহাস যিবোৰ হয়তো স্থানীয় লোকাচাৰেৰে সমৃদ্ধ। ইয়াৰ পূৰ্বৰ এক যাত্ৰাত এক ফৌজি বিষয়াই মোক কাশ্মীৰৰ ভাৰতভুক্তিৰ কাহিনী শুনাইছিল। পাকিস্তানী পাখটুন আক্ৰমণকাৰী বাহিনীয়ে কেনেদৰে হঠাৎ কাকতি ফৰিঙৰ দৰে জাক পাতি খেদি আহি বাৰামূলাত আহি স্তব্ধ হৈ গ’ল। কি সেই ৰহস্য? আৰু সেই গূঢ় ৰহস্যকেই মূলধন কৰি ভাৰতীয় সেনাই শ্ৰীনগৰ দখল কৰি লয়। তেওঁলোকৰ কাহিনীবোৰ বহুখিনি ভ্ৰমণকাহিনীৰ নিচিনাই, অভিজ্ঞতাৰ আধাৰত স্ৰজিত। কিন্তু দুখৰ বিষয় ৰে’লগাড়ীৰ কাহিনীৰ সমাপ্তি নাথাকে। অন্তিম লগ্নত আহি তেওঁ দবাটোৰ চিলিং ফেনখনলৈ কিছুপৰ স্থিৰ দৃষ্টিৰে চাই থাকিল আৰু ক’লে – “আজ গৰমি বহোত হায়।”\nইতিমধ্যে কাঞ্চনজঙ্ঘা এক্সপ্ৰেছ কামাখ্যা ষ্টেছন পাৰ হৈ গ’ল। ঠাণ্ডাৰ ভয়ত আটাইবোৰ দুৱাৰ-খিৰিকী বন্ধ। আৰু চোৰ-ডকাইতৰ ভয়ত আমাৰ কেবিনৰ দৰজাও বন্ধ। ৰে’লৰ জোকাৰণিত মোৰ চিৰন্তন গল্প-ক্ষুধাই সীমা চেৰাই গ’ল। সকলো ভাবিচিন্তি লেফটেনাণ্ট চাহেবক অলপ উত্যক্ত কৰাৰ চেষ্টা কৰিলোঁ, “ছাৰ, আপ ভি শো ৰহে হ্যায়?” প্ৰশ্ন শুনি তেওঁ মোৰ পিনে চালে। অৰ্থপূৰ্ণ দৃষ্টি। গম্ভীৰ ভাবে ক’লে, “মই কলকাতাৰেই, বেকবাগানৰ, বঙালী জানো।” বাকচৰ গাত বগা আখৰেৰে লেখা এছ. ডাট.ৰ পিনে চোৱা দেখি তেওঁ হাঁহি দিলে। ক’লে, “মোৰ নাম সুনীল দত্ত। আৰ্মিত থকা সময়খিনিত মোৰ পদবীৰ শেষ হ্ৰস্ব বৰ্ণটো হ্ৰাস হৈ ডাট হৈ গ’লগৈ। বৰ্তমান পোষ্টিং নগালেণ্ডত। সীমামূৰীয়া ৰাজ্য।” “ঠাইখন কেনেকুৱা ছাৰ?” “ভয়ঙ্কৰ সুন্দৰ। ভয়ঙ্কৰ আৰু সুন্দৰৰ এনে মিশ্ৰণ ভাৰতৰ অইন কোনোবা ঠাইত আছে নে নাই সন্দেহ।” ইয়াৰ পাছতেই নদীৰ বান্ধ খুলি গ’ল। ক’ত উচ্চপদস্থ সেনা বিষয়াৰ গাম্ভীৰ্য! সেনা বিষয়াই অনৰ্গল কথা কৈ গ’ল। মানুহক কেনেদৰে বিচাৰ কৰা যায়। মানুহ ৰহস্যময়। এইবাৰ লেফটেনাণ্ট চাহাবৰ কাহিনীটো শুনা যাওক। সৰু কাহিনী। ইমান সৰু যে ইলাচি এটাৰ নিচিনা। পিচে বাকলি এৰোৱালেই দানাদাৰ মচলাৰ সুগন্ধত মন ভৰি উঠে।\nসেয়া ১৯৭২ চনৰ কথা। চীনা যুদ্ধৰ দহ বছৰ পাছত। মোৰ প্ৰথম কমিছন হ’ল এই নগালেণ্ডতেই। সেনা বিষয়া হিচাপে। মোৰ তেতিয়া বয়স একৈছ। হাঁহিমুখীয়া, স্বাস্থ্যবান, উচ্চাকাঙ্খাৰে ভৰপুৰ। মোৰ সেনা ছাউনীটো তেতিয়া বাছুৰডোবা নামৰ পাহাৰ আৰু জঙ্ঘলে আবৰা অদিবাসী অধ্যুষিত এখন গাঁৱৰ বাহিৰত, বাঁহ আৰু ঘনবনৰ কাষত। জলবেষ্টিত ঠাই। মহ, জোক, সাপ, কেকোঁৰা, বিছা আমাৰ নিত্যসঙ্গী। তাৰপৰা বাহিৰৰ জগতখনৰ সৈতে যোগাযোগ ব্যৱস্থা আছিল আদিম যুগৰ দৰে। বাছুৰডোবাত বিষয়াসকলৰ বাবে কোনো পৃথক মেছ অৰ্থাৎ আহাৰৰ ব্যৱস্থা নাছিল। সেইবাবে অবিবাহিত বিষয়াসকলৰ বাবে ‘বাছা’ নামৰ একধৰণৰ অস্থায়ী গৃহত থকাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিয়া হৈছিল। ইটাৰ গাঁঠনিৰ ওপৰত বোকাৰ প্ৰলেপ দিয়া এটা মাত্ৰ কোঠা। মোটামুটি ভাবে চূণ আদি ঘঁহি তাকেই যথাৰ্থতাৰ এটা আভাস দিয়া হৈছে মাথোঁ। বাছাৰ ঠিক পিছফালেই পেট্ৰলৰ খালী ড্ৰামক জলাধাৰলৈ ৰূপান্তৰ কৰি অস্থায়ী স্নানকক্ষ। বৰষুণৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ তাৰ ওপৰত ত্ৰিপালৰ ছাউনি।\nজীৱন ইয়াতে ঠিক গানৰ ছন্দৰ তালত নচলে। কিন্তু সামৰিক বাহিনীৰ মানুহৰ ক্ষেত্ৰত ‘কিয়’ এই প্ৰশ্ন বাঞ্ছনীয় নহয়। সেনা প্ৰশিক্ষণত প্ৰশ্ন কৰিবলৈ নিশিকায়, কেৱল বিচাৰে চৰ্তহীন আনুগত্য। মোৰ দিনটো আৰম্ভ হৈছিল প্ৰাতঃভ্ৰমণেৰে। আগতেই কৈছোঁ নগা পাহাৰৰ নৈসৰ্গিক ৰূপ অপূৰ্ব। জংঘলৰ ভিতৰলৈ বহুদূৰ সোমাই যাওঁ। এই ঘন জংঘলত সূৰ্যৰ প্ৰৱেশ নিষেধ। তলত নিয়ৰসিক্ত ছাঁ। মাজে মাজে হিংস্ৰ জন্তুৰ আঁচোৰৰ দৰে খোজৰ পটি। চাৰিওপিনে কাঁইটীয়া লতা ওলমিছে। বনৰীয়া কলৰ গেজেপনি মৰা হাবি। ঋতুমতী পৃথিৱী এই নগা পাহাৰৰ উপত্যকাত অকৃপণ ভাবে সুশ্যাম জীৱন উপহাৰ দিছে। এঘণ্টামান প্ৰকৃতিৰ এই ৰূপ উপভোগ কৰি উভতি আহোঁ।\nএদিন মোৰ ইউনিটলৈ উভতি আহি আছোঁ, দূৰৰ পৰা দেখোঁ কেইজনমান স্থানীয় উপজাতিৰ লোকে সেনাৰ এজন কনিষ্ঠ বিষয়াৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ ভাৱে কথা পাতি আছে। অৱশ্যে সিহঁতৰ বেছিখিনি কথা-বতৰাই হৈছিল আকাৰে-ইঙ্গিতে। নগালেণ্ডত প্ৰায় ষোলটা উপজাতি বাস কৰে। প্ৰতিটো উপজাতিয়ে স্বতন্ত্ৰ উপভাষাত কথা কয় যিটো সিহঁতৰ প্ৰতিৱেশী উপজাতিবোৰেও নুবুজে। সেয়ে আকাৰ-ইঙ্গিতৰ সহায় লোৱাই স্বাভাৱিক। মই কাষ চপাৰ লগে লগে দলটোৱে মোক আগুৰি থিয় হ’ল। সিহঁতৰ গাৰ বৰণ গাঢ় তামবৰণীয়া। স্ফীত নাক, শকত শকত ওঁঠ। বিশাল বুকুত অনাবৃত বাহুসন্ধিলৈ ফিটফিটীয়া মাংসপেশী উঠি গৈছে। মস্ত মস্ত হাতত মুঠি মৰা আছে তীক্ষ্ণ যাঠী। পিংগল চকুৰ মণিত আদিম হিংস্ৰতা। কঁকালৰ চাৰিওপিনে এহাতমান কাপোৰ শিথিলভৱে মেৰিওৱা। সমগ্ৰ দেহ এই নিৰ্দয় জঙ্গলৰ দিশে উন্মুক্ত, অনাবৃত। তেওঁলোকৰ ভাষা মোৰ বাবে গ্ৰীকৰ সমতুল্য। মোৰ ভাষাও তেওঁলোকৰ বোধগম্য নহয়। ইউনিটৰ অধস্তন বিষয়াজন অসমৰে ল’ৰা। নাম হেমন্ত ডেকা। তাৰ মধ্যস্থতাত বুজি পালোঁ আমাৰ তম্বুৰ ওচৰতে বৰষুণৰ পানী জমা হোৱা যে তৰাং পানীৰ পুখুৰীটো আছে তাতে সিহঁতে চিকাৰ কৰিব বিচাৰে। মই শুনিছিলোঁ এই যোদ্ধাৰ দৰে পাহাৰী উপজাতিটোক আওনগা বোলে। ব্ৰিটিছ ৰাজত্বৰ প্ৰথমৰ পিনে এই আওনগাখিনি মণিপুৰ আৰু কাছাৰ জিলালৈ আহি লুট-পাত আনকি নৰহত্যাও কৰিছিল। পাছলৈ অৱশ্যে পাহাৰী বনৰ হিংস্ৰ আত্মাবোৰ শুই যায়। তেওঁলোক শান্ত হয়। কালৰ অনিবাৰ্য নিয়মত সেইবোৰৰ ওপৰত কিছু বিস্মৃতিৰ ভস্ম জমা হৈছে। মোৰ তৎক্ষণাত মনত খেলালে, এই উপত্যকা, এই জলাহতো তেওঁলোকৰে সম্পত্তি – এয়া তেওঁলোকৰ দেশ। আমিবোৰতো ইয়াত বহিৰাগত। তবু অধিকাৰিক সুলভ গাম্ভীৰ্য বজাই ৰাখি তেওঁলোকক চিকাৰ কৰাৰ অনুমতি দিলোঁ। বৰষুণৰ পানী জমা হোৱা পুখুৰীটোৰ পাৰত তেওঁলোকে শাৰী পাতি বহিছে। চিকাৰ চলি থকা সময়ত মই কৌতূহলবশতঃ তেওঁলোকৰ পাছফালে আহি থিয় দিলোঁ। মোৰ উপস্থিতিয়ে তেওঁলোকৰ গভীৰ মনোযোগত ব্যাঘাতৰ কাৰণ নহ’ল। তেওঁলোকৰ চিকাৰৰ পদ্ধতি সঁচাকৈ আকৰ্ষণীয়। দৃষ্টি পুখুৰীৰ পানীত নিবদ্ধ, হয়তো আৰু গভীৰতাত। তেওঁলোক যেন বাহ্যজ্ঞানশূন্য। অস্ত্ৰশিক্ষাৰ সময়ত দ্ৰোণাচাৰ্যই মনোযোগী অৰ্জুনক প্ৰশ্ন কৰিছিল, কি দেখিছা? অৰ্জুনে উত্তৰ দিছিল, পক্ষী মস্তকম। শাৰীবদ্ধ চিকাৰীকেইটাৰ এজনৰ যাঠী আকাশৰ ফালে উঠি গ’ল। মাথোঁ এটা মুহূৰ্ত। সেই কুৱঁলীভৰা পৰিস্থিতিতো জকমকাই উঠিল ক্ষুৰধাৰ জোং। এইবাৰ নিক্ষেপ কৰিলে পানীলৈ। কি অব্যৰ্থ তেওঁৰ নিচান। যাঠীপাত টানি উলিয়াই অনাত দেখা গ’ল তাত ওলমি আছে এডাল সাপ। তেতিয়াও প্ৰাণ আছে। যাঠীপাতে নিপুণভাৱে সাপডালক শালি পেলাইছে, মূৰটোৰ এক ইঞ্চিমান তলতে। এইবাৰ আন এজন চিকাৰীৰ যাঠী দাং খালে আকাশৰ পিনে। তেওঁৰ চকুত পিঙ্গল জিলিঙণি। পেশীৰ সমস্ত শক্তি মণিবন্ধত কেন্দ্ৰীভূত কৰি অস্ত্ৰপাত দলিয়ালে পানীলৈ। পুনৰায় সফল লক্ষ্যভেদ। তেওঁলোক যেন একেটা কমাণ্ডো বাহিনীৰ সুশিক্ষিত ক্ষুদ্ৰ সৈন্যদল। তেওঁলোকৰ সমস্ত ইন্দ্ৰিয় ধনুৰ্গুণৰ দৰেই প্ৰখৰ। মই শ্বাসপ্ৰশ্বাসৰ গতি প্ৰশমিত কৰি তেওঁলোকৰ কৌশল পৰ্যবেক্ষণ কৰি আছিলোঁ। সময় বাগৰিছিল। মই আকাৰে ইঙ্গিতে তেওঁলোকৰ দলপতিক প্ৰশ্ন কৰিলোঁ, “সাপবোৰ ধৰি তোমালোকে কি কৰিবা?” প্ৰথমতে তেওঁলোকে মোৰ কথাৰ মৰ্মাৰ্থ বুজি পোৱা নাছিল। কিন্তু যেতিয়া বুজি পালে, তেতিয়া সমস্বৰে হাঁহিলে। চকুৰ ভ্ৰূকুটিৰে যেন কৈ উঠিল, “হেৰা নিৰ্বোধ, এইবোৰ আমালোকৰ উপাদেয় খাদ্য।”\nমই সঁচাই নিৰ্বোধ। এই গহীন অৰণ্যৰ উপজাতিবোৰৰ খাদ্যাভ্যাস জনা মোৰ বাবে উচিত আছিল। চীনা যুদ্ধৰ সময়ত উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ কোনো কোনো সামৰিক ঘাটিত ঠিকমতে ৰেচন গৈ পোৱা নাছিল। এবাৰ এটা তেনে সেনাছাউনীত দুমাহ কোনো খাদ্য নাছিল। সেন্যসকলে প্ৰথমে বনৰীয়া গাহৰি চিকাৰ কৰি খায়। পাছলৈ হেনো চিকাৰ নাপাই লগৰে মৃত সৈনিকৰ মাংসও খাইছিল তেওঁলোকে- জীয়াই থাকিবলৈ। অৱশ্য সকলো সৈনিকেই একেই ধৰণৰ নহয় বাৰু। যিয়েই নহওক, মোক নিৰ্বোধ বোলাৰ অপমান গাত লগাই নলৈ মই পাছদিনা মোৰ তম্বুলৈ তেওঁলোকক চাহ খাবলৈ নিমন্ত্ৰণ দি থ’লোঁ। বেছি বাৰ্তা বিনিময় কৰাৰ উপায়তো নাই। ভাষা সমস্যাই প্ৰধান অন্তৰায়। কিন্তু তেওঁলোকে যে হৃষ্টচিত্তে মোৰ নিমন্ত্ৰণ গ্ৰহণ কৰিছে সেয়া বুজা গ’ল। আকৰ্ণ বিস্তৃত হাঁহিৰে সাপবোৰক ধনুবোৰত ওলমাই লৈ তেওঁলোক গভীৰ অৰণ্যত অদৃশ্য হৈ গ’ল। পাছদিনা তেওঁলোক আহিল। পিন্ধনত ঐতিহ্যবাহী নগা সাজ, মূৰত ধনেশ চৰাইৰ পাখি গুজা, চকুত কমনীয়তা, মনত ঔদাৰ্য। হাতত বন্ধুত্বৰ এক ক্ষুদ্ৰ নিদৰ্শন, ভজা সাপৰ টুকৰি। মোৰ আজীৱন সংস্কাৰ উপেক্ষা কৰি মই সিহঁতৰ উপহাৰ স্বৰূপ সাপৰ ভজা মাংস গ্ৰহণ কৰিলোঁ। বিশ্বাস কৰক, সেই মচমচীয়াকৈ ভজা, সাপৰ মাংসৰ সোৱাদ সঁচাকৈ অতুলনীয়। আদিবাসী মানুহবোৰে সেই মুহূৰ্তৰ পৰাই মোক বন্ধু হিচাপে গ্ৰহণ কৰি ল’লে। তেওঁলোকৰ ব্যৱহাৰত আৰু কোনো জড়তা নাথাকিল।\nএইখিনিলৈ সকলো ঠিকেই আছিল। কেম্পৰ কাষতে বৰষুণৰ পানী জমা হোৱা পুখুৰীটোত সাপৰ চিকাৰ চলিছিল। মই মোৰ কামত ব্যস্ত হৈ পৰিলোঁ। সন্ধিয়াৰ ঠিক আগে আগে, দিনৰ শেষ পোহৰখিনিয়ে যেতিয়া পাহাৰী উপত্যকাৰ চাৰিওপিনে সোণোৱালী আভা ছটিয়াই দিয়ে, ঠিক সেই মুহূৰ্ততে মোৰ তম্বুৰ বাহিৰত অলপ উত্তেজিত আলোচনা কাণত পৰিল। হেমন্ত ডেকাৰো মাত শুনা গ’ল। মই হেমন্তক মাতি পঠিয়ালোঁ। যি শুনিলোঁ তাতে মই বিস্ময়ত হতবাক। এই আওনগাকেইজনে আৰ্মি কিচ্চেনৰ আশে-পাশে কেইটামান দেশী কুকুৰ ঘূৰি ফুৰা দেখা পাইছে। মোৰ অনুমোদন সাপেক্ষে সিহঁতে সেই কুকুৰকেইটা ধৰিব বিচাৰে। আৰ্মিত যোগদানৰ আগতেই অৱশ্যে জানিছিলোঁ যে সাৰমেয়ৰ মাংস নগাসকলৰ অতি প্ৰিয় খাদ্য। আইনে পিচে কুকুৰৰ মাংস খাদ্য হিচাপে স্বীকৃত নহয় বুলি কয়। মই প্ৰমাদ গণিলোঁ। পাছদিনা তেওঁলোক আকৌ আহিব। পিন্ধনত ঐতিহ্যবাহী নগা সাজ, মূৰত ধনেশ চৰাইৰ পাখি গুজা, চকুত কমনীয়তা, মনত ঔদাৰ্য। হাতত মাংসৰ টুকৰি, পিচ অফাৰিং। সস্যেজ ডগ। এই পৰ্যন্ত কৈ লেফটেনেণ্ট চাহেব কাহিনীটো ইলাচিৰ বাকলিত সুমুৱাই থৈ দিলে। ঠাণ্ডাৰ ৰাতি। আটায়ে যিমান সোনকালে পাৰি শুব লাগে। সৰু ছোৱালীজনী ইতিমধ্যে টোপনি গৈছেই। ঘনপল্লৱিত অতি সতেজ মহিলাগৰাকীয়ে সুধিলে, “কিয়া আপনে কুত্তে পকৰনেকা আদেশ দে দিয়া থা?” সেনা বিষয়া সুনীল দত্তই ক’লে, “নগাসকলৰ খাদ্যাভ্যাসৰ সৈতে ভাৰতৰ মূল ভূখণ্ডৰ কোনো মিল নাই। নগাসকলৰ বিশ্বাস, কুকুৰৰ মাংস অধিক পুষ্টিকৰ আৰু ৰোগ নিৰাময়ৰ ক্ষমতাও হেনো আছে।” “কেৱল বিশ্বাস?” “ডায়েটিছিয়ানসকলৰ মতেও কুকুৰৰ মাংসত আইৰণ অধিক। এই মাংসই শৰীৰ গৰম কৰি ৰাখে। প্ৰাচীনকালৰ পৰাই ঠাণ্ডা এলেকাবোৰত বসবাসকাৰী মঙ্গোলিয়সকলৰ মাজত এই খাদ্য গ্ৰহণ কৰাৰ প্ৰৱণতা আছিল। নগা-মিজোসকল সেই জনগোষ্ঠীয় ধাৰাৰ সদস্য। বংশানুক্ৰমে সিহঁতৰ মাজত এই মাংসৰ জনপ্ৰিয়তা থাকি গৈছে। এই সমস্ত তথ্য বিবেচনা কৰি মই তেওঁলোকক কুকুৰ ধৰাৰ অনুমতি দি দিলোঁ।”\nমহিলাগৰাকীৰ জাগ্ৰত কৌতূহলৰ তেতিয়াও অৱসান ঘটা নাই। ব্যাকুল হৈ তেওঁ সুধিলে, “ফিৰ ক্যা হুৱা ছাৰ?” বিষয়াগৰাকীয়ে কোনো উত্তৰ নিদিলে। গাত কাপোৰখন ভালকৈ লৈ কাতি হৈ শুলে। মই জানো ৰে’লগাড়ীৰ কাহিনী আৰম্ভ হয়, শেষ নহয়। প্ৰত্যহ য’ত নতুন নতুন যাত্ৰী, প্ৰত্যেকৰ জীৱনত তাতে নতুন নতুন ঘটনাৱলী। ঘটনাৰ শেষছোৱাত উপস্থিত হৈ, কোনোবা কোনোবাজন হয়তো নিজ নিজ গন্তব্য ষ্টেছন পাই যায়। শেষৰছোৱা থাকি যায়। আৰু সকলো ঘটনাই যে শেষ হ’বই তেনে কোনো কথা নাই। আচলতে এই পৃথিৱীৰ কোনো কাহিনীয়ে পুৰাপুৰি শেষ নহয়। নগাভূমিৰ কাহিনী সেয়ে অসম্পূৰ্ণই থাকি গ’ল।


বন-বিষয়া তথা লেখক ঘনশ্যাম ৰাজবংশীৰ সৈতে এটি সাক্ষাৎকাৰ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসাহিত্য ডট অৰ্গৰ তৰফৰ পৰা জয়দীপ চক্ৰৱৰ্তীৰ দ্বাৰা বন-বিষয়া তথা বিশিষ্ট অৰণ্যৰ বিষয়ক লৈ লেখা-মেলা কৰা লেখক ঘনশ্যাম ৰাজবংশীৰ সৈতে এটি সাক্ষাৎকাৰ।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: আমাৰফালৰ পৰা আপোনালৈ যথেষ্ট শুভেচ্ছা থাকিল। আপোনাৰ শৈশৱ আৰু কৈশোৰৰ বিষয়ে অলপ ক’ব নেকি? শৈশৱৰ বিষয়ে অকণমান ধাৰণা এটা দিব ছাৰ?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: নমস্কাৰ। মোৰ জন্ম হৈছিল কামৰূপ জিলাৰ হাজোত। তাতে ধুপৰগুৰি এল,পি স্কুলত মোৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰো। তাৰ পিছত দেউতাৰ কৰ্মসূত্ৰে দৰং জিলাৰ দলগাঁৱলৈ আহো। তাৰ পৰাই হাইস্কুল শিক্ষাৰ পাতনি মেলো। স্কুলত পঢ়া শুনাত খুউৱ এটা ভালো বুলিও ক’ব নোৱাৰো অথবা বেয়া আছিলো বুলিও ক’ব নোৱাৰো। পঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত ঘৰুৱা সা-সুবিধা সময় মতে পোৱা নাছিলো। আমাৰ আৰ্থিক অৱস্থা একেবাৰে বেয়া আছিল। তেতিয়া- এসাঁজ খাই এসাঁজ খোৱা কথা চিন্তা কৰিবলগীয়া অৱস্থা আছিল। হাইস্কুলত পঢ়ি থকা অৱস্থাতে দেউতাৰ ডাঙৰ বেমাৰ গ’ল। তেতিয়াই মই ঘৰৰ দায়িত্ব কান্ধ পাতি ল’ব লগা হ’ল। তেনেকৈয়েই বহু কষ্টৰ বিনিময়ত এদিন হাইস্কুলৰ দেওনা পাৰ হওঁ। স্কুলত পঢ়ি থকা অৱস্থাতে এদিন ওৰাং অৰণ্যৰ পৰা এটি গঁড় আহিছিল আমাৰ সেই অঞ্চললৈ। গাঁৱৰ মানুহৰ লগতে স্কুলৰ ক্লাছৰ ক্ষতি কৰি ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলো গঁড় চাবলৈ দৌৰিলে। গঁড় নামটো শুনিছো আৰু কিতাপতো পাইছোঁ যদিও মই কিন্তু গঁড় আচলতে কিমান ডাঙৰ দেখা পোৱা নাছিলোঁ। তেতিয়া মোৰ বয়স হৈছিল ১২-১৩ বছৰ। গঁড় চাবলৈ মোৰো মন গ’ল। ময়ো স্কুল ক্ষতি কৰি দৌৰি দৌৰি গঁড় ওলোৱা ঠাইলৈ গৈছিলো। দেখিছিলো মানুহবোৰে গঁড়টোক জোকাই আছে আৰু জোকোৱাই থকাত গঁড়টো মানুহৰ ফালে খেদি আহিছিলে। মই দূৰৰ পৰাহে দেখি আছিলোঁ। কিছুদিনৰ পিছত ৰাতিপুৱাই আমাৰো বাৰীৰ পাচফালে গঁড় এটাই শান্তমনে ঘাঁহ খাই আছিল। মই পুৱাই বাৰীৰ পাচফালে শৌচ কৰিব যোৱাত, শৌচ কৰি উঠি মনে মনে বাঁহ গছত উঠি গঁড়টোৱে ঘাঁহ খাই থকা চাই আছিলোঁ। বহু সময় মোক উভতি নোযোৱা দেখি মোক বিচাৰি দেউতা আৰু মা আহি মোক মাতিব ধৰাত মই বাঁহৰ ওপৰৰ পৰা মাত লগাইছিলো আৰু কৈছিলো যে ইয়াত গঁড় এটাই ঘাঁহ খায় আছে। ওচৰৰ পৰাই গঁড়টো দেখিছিলো সেয়েহে তাৰ ৰূপ দেখি মোহিত হৈ গৈছিলো। আমাৰ ঘৰৰ পৰা ওৰাং অৰণ্য খনলৈ প্ৰায় ১০-১১ কিলোমিটাৰ দুৰত্ব হ’ব। কিছু সময়ৰ পিছত হিলদল ভাঙি গঁড় চাবলৈ মানুহ আহি গ’ল। মই কিন্তু মই মনে-মনে গঁড়টো বহু সময় চাই আছিলোঁ।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: তেতিয়া আপুনি কি শ্ৰেণীত পঢ়ি আছিল?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: মই তেতিয়া ক্লাছ চেভেনত।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: আচ্চা, এইখিনিতে মই আন এটা প্ৰশ্নলৈ আহোঁ। আপুনি সৰুৰে পৰা প্ৰকৃতিক অতি ওচৰৰ পৰা পাইছে?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: হয়। অতি কাষৰ পৰা দেখিছোঁ।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: এটা কথা কওকচোন, তেতিয়া আপুনি যিমান প্ৰকৃতিৰ বিশালতা দেখা পাইছে, আজিৰ দিনত থূলমূল ভাৱে কি কি পাৰ্থক্য দেখা পাইছে?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: বহুত পাৰ্থক্য দেখিছোঁ। ভাবিবই নোৱাৰোঁ তেতিয়াৰ আৰু এতিয়াৰ কথা। মনত আছে মোৰ ঘৰৰ পিছফালৰ পৰাই অটব্য জংঘল হাবি-বন-বননিৰে ভৰি আছিল। সেই জংগলত বিভিন্ন প্ৰাণীৰ উপৰিও বন্য-জীৱ বিলাক আছিল। ধীৰে-ধীৰে সেইবোৰ শেষ হৈ আহিল। তাৰ ঠাইত মানুহৰ ঘৰ দুৱাৰ হাবি বন চাফা কৰি খেতি কৰিব ধৰিলে। নিশা ঘৰৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাবলৈ ভয় লাগিছিল। আগতে যেনেকৈ বাঘৰ গুজৰণী, শিয়ালৰ মাত, ফেঁচা, হুদু আদিৰ মাত শুনিছিলোঁ; আজিৰ দিনত সেইবোৰ শুনিবলৈ এক প্ৰকাৰ ভাগ্যই লাগিব। শিয়ালৰ মাত নুশুনা হ’লো, হুদু চৰাইৰ মাত নুশুনা হ’লোঁ, লক্ষী ফেঁচা নেদেখা হ’লোঁ।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: যোৱা প্ৰায় ৫০ বছৰত যে প্ৰকৃতি ধ্বংস হৈছে, ইয়াৰ মূল কাৰণ আপুনি কি বুলি ভাবে?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: এই বিষয়ে ইতিমধ্যে মোৰ “অৰণ্যৰ ভিতৰচ’ৰা” গ্ৰন্থখন খনত বহু কথাই লিখিছোঁ। আমাৰ অসমৰ যিমানবোৰ জনগোষ্ঠী আছে, সকলোৱে আগতে প্ৰকৃতিৰ লগত সহবাস কৰিয়েই আছিল। কিন্তু ১৮২৬ চনত যেতিয়া ব্ৰিটিছ শাসক আহিল, প্ৰকৃতিৰ বিভিন্ন সম্পদৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ প্ৰথম নজৰ পৰিল। তেওঁলোক যিহেতু ইয়ালৈ ব্যৱসায়সূত্ৰে আহিছিল, তেওঁলোকে অৰ্থ উপাৰ্জনৰ বাবে আৰু অৰণ্যত চিকাৰক খেল হিচাবে লৈ ইয়াত কিছুমান অৰণ্যত’গেম ৰিজাৰ্ভ কৰি বন্যজন্তু চিকাৰ কৰাৰ বাবে অনুমতি দিলে। চিকাৰৰ পৰা ৰাজহ সংগ্ৰহ কৰাৰ লগতে বনজ সম্পদ নিজ দেশলৈ তেওঁলোকে ৰপ্তানি কৰিব ধৰিলে। তাৰ পিছতো ইংৰাজে চাহপাতৰ খেতি কৰিবলৈ লোৱাত চাহখেতিৰ বাবে বনুৱা আনিলে। তেওঁলোকক থকা ঠাই দিব লগা হ’ল। সেই বনুৱাসকলৰ এচামেও চিকাৰ কৰাত লাগি গ’ল। আনহাতে প্ৰবজনকাৰী সকলৰ আগ্ৰাসনৰ ফলত, নদীৰ গঢ়াখহনীয়াৰ ফলত ভূমিৰ প্ৰয়োজন হোৱাত বসবাস কৰিবলৈ অৰণ্যৰ হাবি-বন মুকলি কৰিবলৈ ধৰিলে। তাতোকৈ অধিক বেদখলিৰ প্ৰভাব পৰে অৰণ্যত। মানুহ তেতিয়ালৈকে বুজি পোৱা নাছিল ইয়াৰ বেয়া দিশবোৰ। বাঘ-হাতী থাকিলে মানুহ সোমাব ভয় কৰে। কিন্তু এতিয়া বাঘৰ সংখ্যা একেবাৰে কমি গ’ল। অৰণ্যৰ হাবি বন কমি যোৱাত-হাতী আৰু মানুহৰ সংঘাত দিনক দিনে বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিলে। হয় মানুহৰ মৃত্যু নহয় হাতীৰ মৃত্যু। বাঘ নথকা অৰণ্যত মানুহ সোমাবলৈ ভয় নকৰা হ’ল।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: তাৰ মানে এই প্ৰকৃতিৰ ধ্বংস লীলা ব্ৰিটিছ অহাৰ পিছৰে পৰা আৰম্ভ হৈছে?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: মই তেনেকৈ ভাবো। যিহেতু অসমৰ জনগোষ্ঠী লোক আৰু জমিদাৰ সকলক মাৰানাস্ত্ৰ ইংৰাজ সকলেই হাতত তুলি দিছিল।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: মোৰ ঘৰ লক্ষীপুৰত। গোৱালপাৰাৰ জিলাত। তাতেও জমিদাৰ সকলে চিকাৰৰ প্ৰতি ব্ৰিটিছ শাসক অহাৰ পিছৰে পৰা আকৃষ্ট হৈছে।\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: হয়। কিয়নো ব্ৰিটিছ অহাৰ পিছৰে পৰা বন্দুক আহিল। আগতে শিল-লাঠি-জোং লৈ বা ফান্দ পাতি চিকাৰ কৰিছিল! প্ৰয়োজনত পহু এটা মাৰিছিলে বা গাহৰি এটা মাৰিছিলে। কিন্তু সহজতে বাঘটো মাৰিব পৰা নাছিল। ব্ৰিটিছ সকলে ৰাইফল-বন্দুক যোগান দিয়াৰ পিচৰে পৰা বাঘ নিধন যজ্ঞত স্থানীয় লোক সকলক উৎসাহিত কৰিলে। আনকি বাঘ হত্যা কৰোতাজনক পুৰস্কাৰ দিয়াৰো নিয়ম কৰিছিল। তেতিয়াৰ পৰা জমিদাৰসকলৰ হাতে-হাতে ৰাইফল-বন্দুক আহি গ’ল।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: আপোনাক য’ত য’ত পোষ্টিং দিয়া হৈছে সকলোতে এজন বন বিভাগৰ কৰ্মী হিচাপেই হওক বা বিষয়া হিচাপেই হওক আপুনি প্ৰকৃতি সংৰক্ষণত যথেষ্ট গুৰুত্ব দিয়া দেখি আহিছোঁ। এনেকৈ চলি যাওঁতে আপুনি কেনেধৰণৰ অসুবিধাৰ সন্মূখীন হ’ব লগা হৈছে?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: কথাটো হ’ল বন বিভাগৰ কৰ্মী হিচাপে অসুবিধা পাইছো যদিও সেয়া জীৱনৰ পণ বা দায়িত্ব হিচাবে মানি লৈছোঁ। বনত থাকিলে টাউনৰ দৰে সুবিধা নাপাওঁ বুলি জানো আৰু তেনেদৰে থাকোতেই অভ্যস্ত হৈ পৰিলো। আমাৰ সুবিধা-অসুবিধা বহুতখিনিয়েই থাকে। কথাটো হ’ল আমাৰ অসুবিধা খিনি বিভাগীয় মুৰব্বীক অৱগত কৰাৰ পিছত তেওঁলোকে সমাধান কৰাৰ চেষ্টা কৰে। সেই আগৰ দৰে খেৰি ঘৰৰ ঠাইত পকী টিন ঘৰ কৰি দিছে পৰ্য্যায়ক্ৰমে বিজুলীৰ ঠাইত চ’লাৰ চিচটেম কৰি দিছে খোৱা পানীৰ অভাৱ নাই বুলিব পাৰি। অৰণ্যৰ সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত কিছু ঠাইত এতিয়াও বহু কৰণীয় আছে বিভাগৰ। বন বিভাগত চাকৰিয়ালৰ সংখ্যা বহুত কম। যি অনুপাতে কৰ্মচাৰী থাকিব লাগে সেই অনুপাতে নাই। আগতে এজন বা দুজনে একো একোটা অঞ্চল চম্ভালি আছিল। জনসংখ্যাৰ বৃদ্ধিৰ ফলত বনজ-সম্পদৰ ওপৰত মানুহৰ অত্যাচাৰ বাঢ়িল। চোৰাং চিকাৰ, বনজ সম্পদৰ চোৰাং ব্যৱসায় অধিক হ’বলৈ ধৰিছে। সীমিত সংখ্যক বনকৰ্মীয়ে একো একোটা এলেকাত সেয়েহে দিনে নিশাই কৰ্তব্য পালন কৰিবলগীয়া হয়।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: এইখিনিতে ‘আনঅফিচিয়েল’ কথা এটা কওঁ। এবাৰ এজন ‘ডেপুটি ৰেঞ্জাৰ’এ কথাৰ প্ৰসংগত কৈছিল যে জংঘলত সদায় শাৰীৰিকভাবে দুৰ্বল বনকৰ্মীখিনিক পাব আৰু পাহোৱাল কেইজন ৰাস্তাৰ কাষৰ গেটৰ দায়িত্বত পাব?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: কথাটো নোহোৱাও নহয়। বহু ক্ষেত্ৰত দেখা যায় দুৰ্গম অঞ্চলত কিছুবছৰ চাকৰি কৰাৰ পাচত সেই অঞ্চলৰ পৰাই ওলায় আহিবলৈ নানাধৰণৰ অসুবিধা দেখুৱাই নিজৰ সুবিধা মতে চাকৰিটো কৰিব বিচাৰেই। অৰণ্যৰ চাকৰিত প্ৰকৃতি প্ৰেমী লোকৰ বহু অভাৱ।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: কেতিয়াবা আপুনি হেঁচাৰো সন্মুখীন হয়নে? যেনে ধৰক ৰাজনৈতিক হেঁচা আদি। তেনেক্ষেত্ৰত আপোনালোকে কি কৰে?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: মই বেচিভাগ কাল বন বিভাগৰ ‘Wildlife’ (বন্যপ্ৰাণী সংৰক্ষণ) ক্ষেত্ৰতে কটাইছো। তেনে ক্ষেত্ৰত কৰ্তব্যত অধিক শাৰীৰিক মানসিক হেঁচা পৰে যদিও ৰাজনৈতিক হেঁচা হিচাবে নহয়। গঁড়, বাঘ, হাতী আদিৰ হত্যা হ’লে অধিক হেঁচা পৰে অভিযুক্তক কৰায়ত্ব কৰিব পৰা নোৱাৰিলে। কিন্তু এতিয়ালৈকে মোৰ চাকৰি জীৱনত তেনেকুৱা ৰাজনৈতিক হেঁচাৰ সন্মুখীন হোৱা নাই।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতিত বনাঞ্চলৰ প্ৰতি ভাবুকি কি বুলি ভাবে?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: ভাবুকি বুলি ক’লে মূলতঃ বেদখল, বনজ সম্পদৰ চোৰাং কাৰবাৰ। আমাৰ প্ৰাকৃতিক ভাৰসাম্যৰ নিয়মমতে ভৈয়ামত গছ-গছনি ৩৩% থাকিব লাগে আৰু পাহাৰ অঞ্চলত থাকিব লাগে ৬০%। এতিয়া পাহাৰ বিলাক মুকলি হৈ গ’ল। পাহাৰৰ কিছুমান অঞ্চলত গছ-গছনিৰ ঠাইত মানুহৰ আবাস ভূমি হৈছে তাৰ লগতে চোৰাং কাঠ ব্যৱসায়ী সকলৰ দৌৰাত্ম। ভৈয়ামত যি খিনি বনাঞ্চল আছে প্ৰায় ভিতৰ ভাগত দেখা যায় যে কেৱল মুকলি আৰু বেদখল। গছ-গছনি কটা, বেদখল মুক্ত কৰিব নোৱাৰিলে ভবিষ্যৎ অধিক ভয়াবহ হৈ পৰিব। বতৰৰ পৰিবেশই সলনি হৈ পৰাৰ অধিক সম্ভৱনা আছে।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: চোৰাংচিকাৰীক ৰোধ কৰাৰ বাবে কি উপায় আছে বুলি ভাৱে আপুনি?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: আমাৰ বন আইনখন বহু দিনলৈ ইংৰাজৰ শাসনৰ আইন খনেই চলি আহিছিলে। তেতিয়াৰ নিয়মৰ জেল বা জৰিমনাৰ কথা এতিয়াৰ বনজ সম্পদ ধংসকাৰী সকলে ভয় নকৰে। দোষী সাৱস্ত্য হ’লেও কম জৰিমনা আৰু কম দিনৰ জেল হৈ খালাচ পোৱা সকলে পুনৰ একে কাম কৰিবলৈ লয়। সেয়েহে ১৮৮৯ চনৰ পৰা বাহাল থকা আইনখন সৌ সেইদিনা ১৯৭২ চনত বন্যপ্ৰাণী সংৰক্ষণ এক্টখন বলবৎ হয়। বন আইনখন মাজে সময়ে পুনৰ সংশোধন হৈছে। বনজ সম্পদ ধ্বংসকাৰী সকলৰ বিৰুদ্ধে উচিত প্ৰমাণ দিব লাগিব। বহু ক্ষেত্ৰত প্ৰমাণ আৰু সাক্ষী-বাদীৰ অভাৱত আৰু উকিলৰ জেৰাত সঁচাও মিচা হৈ পৰে। আগৰ দিনৰ বনকৰ্মী সকলে আইন কানুনৰ কথাবোৰ সিমান ভালদৰে আয়ত্ত কৰিব পৰা নাছিল। বৰ্তমানৰ কথা সুকীয়া, আজিকালি প্ৰায় শিক্ষিত বনকৰ্মী নিযুক্ত হৈছে। বন-বন্যপ্ৰাণী সংৰক্ষণত অধিক লোক নিযুক্তি দিব লাগিব। আধুনিক অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ যোগান আৰু উন্নত প্ৰশিক্ষণৰ প্ৰয়োজন। অৰণ্যৰ দাতিকাষৰীয়া অঞ্চলত অৰণ্যৰ বিষয়ক লৈ মানুহৰ মাজত সজাগতা আনিব লাগিব। সৎ বনকৰ্মীলৈ প্ৰতি বছৰে ১৫ আগষ্ট আন আন বিভাগৰ কৰ্মচাৰীক প্ৰদান কৰাৰ দৰে মাননীয় ৰাষ্ট্ৰপতি মহোদয়ৰ পৰা পদক প্ৰদান কৰি মনোবল বৃদ্ধি কৰিব লাগিব। বনকৰ্মীৰ হাতলৈ বনজ সম্পদ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত অধিক ক্ষমতা প্ৰদান কৰিব লাগিব। চোৰাং চিকাৰী সকল অৰণ্যত প্ৰৱেশ কৰি গঁড়, হাতী, বাঘ আদি জন্তু হত্যা কৰিবলৈ সাজুহোৱাৰ আগতে কৰায়ত্ব কৰিব পাৰিলে অধিক সুফল পোৱা যাব। এনেবোৰ ক্ষেত্ৰত অৰণ্যৰ বাহিৰত পুলিচ প্ৰশাসন অধিক তৎপৰতা দেখুৱাব লাগিব। অৰণ্যত বে-আইনী ভাবে বিনাঅনুমতিত প্ৰৱেশ কৰা সকলৰ ওপৰত কঠোৰ শাস্তি বিহিব লাগিব।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: একদম ঠিক কথা কৈছে আপুনি। কেতিয়াবা বন বিভাগৰ সাধাৰণ ৰাইজৰ লগতো ‘conflict’ এটা হোৱা দেখা যায়। আপোনাৰ লগত এনেকুৱা ঘটনা ঘটিছিল নেকি? যেনে ধৰক- গছ কাটিব ধৰিছে, বাধা দিছে বা তেনে মানুহ ধৰি আনিছে – এনেকুৱা ধৰণৰ কিবা? মানাহত এনেকুৱা বহুত ঘটনা হৈছে। আনকি কেম্প আদিও জ্বলাই দি গৈছে। আপুনি শুনিছেই চাগে?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: হয়, অকল মানাহতে নহয়। প্ৰায় ঠাইতে এতিয়া প্ৰথম বনকৰ্মীকে দোষী সাব্যস্ত কৰে। অৰণ্যৰ বাহিৰত বাঘ, হাতী, গঁড় ওলালে ৰাইজৰ মাজত এটা কথা বন বিভাগৰ লোকক খৱৰ দিয়াৰ পিচতো সময়ত উপস্থিত হ’ব পৰা নাই! এয়া প্ৰথম অভিযোগ ৰাইজে আৰু মিডিয়াই কৰা শুনিবলৈ পাও। হাতী আহে ধান খাবলৈ অৰণ্যৰ পৰা বনকৰ্মী সকলেহে যেন পথাৰত খেতি খাবলৈ হাতীবোৰ অৰণ্যৰ পৰা পঠাইছে। খৱৰ পাই খেদিবলৈ বনকৰ্মী সকল যোৱাৰ লগে লগে বনকৰ্মীক সহযোগ কৰিব এৰি বনকৰ্মীক খেদিবলৈ মাৰিবলৈ ৰাইজ অৰ্দ্ধত হৈ পৰে। কিয় তহঁতৰ হাতী, বাঘ, গঁড় আদি ওলাই আহিছে? এনেবোৰ অবাঞ্চিত প্ৰশ্নৰ সন্মুখীন হ’ব লগা হয়। গছ কটা মানুহক ধৰি আনিলে নিজৰ দোষ নথকা বুলিয়েই কয়। গাঁৱৰ পুৰুষ-মহিলা উভয়ে বনকৰ্মীক আক্ৰমণ কৰিবলৈ খেদি আহে আনকি বন শিবিৰটো আক্ৰমণ কৰিব ধৰে। জংঘলৰ বস্তু যেতিয়ালৈকে নিব পাৰে একো অসুবিধা নাই কিন্তু ধৰা-ধৰি কৰিলেই বনকৰ্মী সকল হৈ পৰে তেওঁলোকৰ শত্ৰু। গছ কাটি থাকিব দিলে ভাল আৰু বাধা দিব গ’লে আশে-পাশে থকা মানুহৰ লগত শত্ৰুতা হয়। বহুতেই কয়- ‘তহঁত কোনফালে যাবি? ‘ অনিষ্টকাৰী মানুহক ধৰিলে একোব-দুকোব নিদিলেও নহয়। কাৰণ ইমান কষ্ট কৰি ঘৰ সংসাৰ এৰি দিনে ৰাতি অৰণ্যত থাকি বন্যজন্তুতকৈ মানুহৰ পৰাই অসহ্য যান্ত্ৰণা বনকৰ্মী সকলে ভোগ কৰিব লগাত পৰে। তাৰ মাজতে এইবোৰ কৰিলে খং উঠেই। চোৰাং চিকাৰীক সোধপোচ কৰিবলৈ মানৱ অধিকাৰৰ মতে চাহ-ভাত খুৱাই সুধিলেহে ভালদৰে সোধা-পোচা কৰা হয় হেনো। এনেকৈ আৰু ক’ত চিকাৰীয়ে সঁচা কথা ক’ব! এনেবোৰ কথাও অমান্য কৰিব নোৱাৰিব।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: এইটো ভাল কথা কৈছে। যেন ভালকৈ সোধ-পোছ কৰিলেহে যেন সঁচা কথা ক’ব!\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: অ, সেইটোৱেই! কোনোবাই যদি গছ এডাল কাটি নিয়ে বা মাছ মাৰি নিয়ে- তাক যদি দুই কোব মান দিয়া যায়- লাগিয়েই গ’ল নহয়! চিধাই সুধিব- কোনে দিলে আপোনাক এই অধিকাৰ মাৰিবলৈ। আদালতত চালান দিলে কিছুমানে কৈয়েই যায় তহত আহিবি কোনফালেদি? আমাৰ গাঁৱৰ মাজেৰেই তো আহিবি… তেতিয়া দেখা যাব। মুঠতে অৰণ্যৰ অনিষ্টকাৰী হওঁক বা চিকাৰীয়ে হওঁক, তেওঁলোকে সুবিধা পালেই বনকৰ্মীক আক্ৰমণ কৰিবলৈ কুন্ঠাবোধ নকৰে। চাকৰিৰ দায়িত্ব সেইহে আজিকালি মোৰ হাত নুঠা হ’ল কলমটোকে ভালকৈ লৈছো এতিয়া।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: আচ্ছা ছাৰ, আপোনাৰ কিতাপখন সম্পৰ্কে অলপ কওক?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: চাকৰি কৰাৰ পৰাই মই ডায়েৰী লেখাৰ অভ্যাস কৰিছিলো। ডায়েৰীখনেই আছিল মোৰ সংগী। মাহেকীয়া তহলদাৰীৰ প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিব লাগে। ক’ত কি কৰিছোঁ, সঁচাই কৰিলোঁ নে মিছাই কৰিলোঁ সকলো ঘটনাৰ বিষয়ে তাত লিখা থাকে। কিন্তু মোৰ ডায়েৰীখন আছিল সুকীয়া, স্কুলত থকাৰ পৰাই লিখাৰ অভ্যাস। তেনেকৈ লিখি ৰাখোতে চাওঁ, এইটোৰ পৰা দেখোন ধুনীয়া গল্প এটাই হয়! তেনেকৈ মই থৈ দিছিলোঁ লেখাবোৰ। আমি আকৌ বহী-কলম লৈহে লিখোঁ। আগতে ছুটীত আহোঁতে ‘বিষ্ময়’খন বা ‘প্ৰান্তিক’খন লৈ যাওঁ, পঢ়ি ভাল লাগে। মোৰ লেখা মেলা মাজে সময়ে আলোচনী বাতৰি কাকত প্ৰকাশো পাইছে। এতিয়া নতুনকৈ ম’বাইলবোৰ ওলাল, বিশেষকৈ এণ্ডড্ৰয়ড মোবাইল। বনত যেতিয়া থাকো ২৪ ঘণ্টাই কৰ্মব্যস্ততাৰ মাজত থাকো যদিও সময় পালে অৰণ্যৰ কাহিনীবোৰ লিখি যাও।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: তাৰমানে আপোনাৰ বন সম্পৰ্কীয় যি অভিজ্ঞতা সেই সকলোবোৰ তাত লিপিবদ্ধ কৰিছে?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: হয়। ক’ত কি দেখিলোঁ, একদম সূক্ষ্মৰ পৰা সূক্ষ্মতম কথাটোও মই লিখি থৈ দিওঁ। এই এণ্ডড্ৰয়ড মোবাইল অহাৰ পৰাই ল’ৰা-ছোৱালীৰ পৰা অসমীয়াত লিখিবলৈ ভালকৈ শিকি ললোঁ। এতিয়া তেনেকৈয়ে লিপিবদ্ধ কৰি গৈ আছোঁ।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: আপোনাৰ কিতাপখনৰ প্ৰকাশক কোন আৰু ক’ত পোৱা যাব কিতাপখন?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: মোৰ কিতাপখন প্ৰকাশ কৰিলে গুৱাহাটী পানবজাৰৰ ‘অসম বুক ট্ৰাষ্ট’এ। এতিয়া কিতাপখনত পৰা যথেষ্ট সঁহাৰি পাইছোঁ। বহুতেই আকৌ ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিবলৈ উপদেশ দিছে। বৰ্তমান চহৰ-নগৰত ইংৰাজী মাধ্যমত পঢ়া ল’ৰা-ছোৱালীৰ সংখ্যাই বেছি। তেওঁলোকে বহুতেই ইংৰাজীত কিতাপখন পঢ়িবলৈ বৰ হেঁপাহ কৰিছে। গতিকে এইখন ইংৰাজীতো অনুবাদ হৈ আছে।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: এইটো এটা বৰ ভাল খবৰ। অদূৰ ভৱিষ্যতত ইংৰাজীতো আপোনাৰ কিতাপখন ওলাব।\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: হয়।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: নতুনকৈ উঠি অহা প্ৰজন্মক আপুনি কি দিহা দিব?\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: এইটো প্ৰায় সকলোৱে সোধে। যিহেতু আজিৰ নৱপ্ৰজন্ম প্ৰায়খিনিয়ে ফেচবুকত ব্যস্ত। সেয়েহে সৰু-সৰুকৈ অৰণ্যৰ লিখনি আৰু ফটো দি নৱপ্ৰজন্মক প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি আকৃষ্ট কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছো। অৰণ্যৰ নজনা কথা বোৰ মন্তব্যত জনাই আছো। তেওঁলোকো আগবাঢ়ি আহক, প্ৰকৃতিৰ দৰ্শন কৰক। যেতিয়ালৈকে অৰণ্য দৰ্শন নকৰে তেতিয়ালৈকে ল’ৰা-ছোৱালী সকল অৰণ্যৰ বিষয়ে একো নাজানিব। উঠি অহা প্ৰজন্মই অৰণ্যৰ বিষয়ে ভালকৈ উপলব্ধি কৰক। অৰণ্যৰ লগত সহবাস কৰিবলৈ শিকিব লাগিব, সেয়েহে নতুন প্ৰজন্মক আহ্বান জনাইছোঁ যিহেতু আমি পৃথিৱীৰ অৰণ্যৰ পৰাই সভ্যতা লাভ কৰিছো। যদি আমাৰ এ শিঙিয়া গঁড়টো আজি নাথাকিল হয়, অসমখনক হয়তো পৃথিৱীৰ মানুহে চিনিয়েই নাপালে হয়। আজি গঁড় হৈ পৰিছে বিশ্ব বিখ্যাত। গঁড়টো চাবলৈ লাখে-লাখে মানুহ বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশৰ পৰা অসমলৈ আহে। বাঘটোক এপলক চাবলৈ মানুহ আহে। ইয়াৰ পৰা অধিক বৈদেশিক মুদ্ৰা আহৰণ কৰিছে আমাৰ দেশ তথা ৰাজ্যখনে। গতিকে প্ৰাকৃতিক দৃশ্যৰ লগতে আপুৰুগীয়া বন্যপ্ৰাণী চাবলৈ অহা মানুহৰ লগত ভাৱৰ আদান-প্ৰদান হ’ব। তেনেকৈ বহুত কথা জানিব পাৰিব। সেয়েহে নৱ প্ৰজন্মই অৰণ্যক জানক। সহযোগ কৰক, বন-বিভাগক দিহাপৰামৰ্শ আগবঢ়াওক। লাগিলে বিষয়া, কৰ্মী আছে তেওঁলোকক সোধক। এয়াই মই কামনা কৰোঁ। যিহেতু পৰ্য্যটনস্থলী হিচাপে গোটেই উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলকে ক’ব পাৰি, যিয়ে যেনেকৈ পাৰে পৰ্য্যটনৰ লগত জড়িত হওক। যাৰ আশেপাশে যিখিনি বনাঞ্চল আছে তেওঁলোকেও অৰণ্যক সংৰক্ষিত হৈ থকাত সহযোগ কৰক। বিভিন্ন প্ৰচাৰ মাধ্যমৰ যোগে সকলোৱে জানিয়েই আছে অৰণ্য সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ বিষয়ে। এইখিনি কৰিলেই আমাৰ যি খিনি বনাঞ্চল আছে সেয়া ঠিকেথাকে থাকিব।\nজয়দীপ চক্ৰৱৰ্তী: ঠিক আছে ছাৰ। ‘সাহিত্য ডট অৰ্গ’ৰ সমূহ পাঠকৰ তৰফৰ পৰা আপোনাক ধন্যবাদ জনালোঁ আৰু আপোনাৰ সুস্বাস্থ্য কামনা কৰিলোঁ।\nঘনশ্যাম ৰাজবংশী: ধন্যবাদ।\n← “Mission BIRUBALA“ আৰু এক সংগ্ৰামী সত্বা: প্ৰত্যয় ৰাজকুমাৰ\nসম্পাদকীয় – কাতি, ১৯৩৯ শক (অক্টোবৰ, ২০১৭) →\nনাগাৰা নামৰ জনপ্ৰিয় ‘পাঠক’ ৰামচৰণ ভড়ালীৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰ\nগল্পকাৰৰ মনৰ কথা – আগষ্ট, ২০১৫