সঙ্গীত-কোষ - ৱিকিউৎস\nলেখক: লক্ষ্মীৰাম বৰুৱা\nবেছ ১॥৹ টাকা।\nনানা তৰহৰ অসমীয়া গানৰ কিতাপ\nসংগৃহীত আৰু সম্পাদিত।\nবীণাবাদনতত্ত্বজ্ঞঃ ৰাগ বিদ্যাবিশাৰদঃ,\nমূৰ্চ্ছণাশ্রুতিসম্পন্নঃ মােক্ষমাগঞ্চ গচ্ছতি।\nত্ৰিবৰ্গফলদাঃ সর্বে দানমধ্যয়নজপঃ,\nএকং সঙ্গীতবিজ্ঞানং চতুর্ব্বৰ্গপলপ্রদং।\nজাহ্ণবী এজেন্সীৰ পৰা প্রকাশিত।\nPrice 1/8 only বেচ ১০৷৷৹ মাত্র।\n[ মুদ্ৰণ তথ্য ]\n*ন বোবাজাৰ ষ্ট্ৰীট কলিকা*\nপূৰ্ণচন্দ্ৰ দাস দ্বাৰা মুদ্ৰিত।\nযি দুজন মহাপুৰুষে চাৰি-শ বছৰৰ পূৰ্ব্বে অসম দেশত জন্মগ্ৰহণ কৰি জোন-বেলিৰ নিচিনাকৈ নিজৰ পৱিত্ৰ জেউতিৰে দশোদিক পোহৰ কৰিছিল, যি দুজন মহাপুৰুষে জয়জয়তে অসমীয়া সঙ্গীতক জন্ম দি তাৰ সহায়েৰে অসমীয়া মানুহৰ মন নিষ্কাম বৈষ্ণৱধৰ্ম্মৰ ফাললৈ ঢাল খুৱাইছিল, যাৰ ভৰিৰ খোজ অসমীয়া জাতীয়জীৱনৰ প্ৰতি আলিয়ে, প্ৰতি বাটে, আজিলৈকে জিলিকিব লাগিছে, যাৰ পৱিত্ৰ স্মৃতিয়ে অসমীয়া মানুহৰ হৃদয়মন্দিৰত জাগৃতভাবে থাকি সদাই পূজা পাব লাগিছে, সেই মহাপুৰুষ শ্ৰীশঙ্কৰ-মাধৱৰ অৰুণচৰণত এই ক্ষুদ্ৰ সঙ্গীত-কিতাপখনি সৰল ভক্তিৰ চিনস্বৰূপে সমৰ্পণ কৰিলোঁ।\nএই জগতত সঙ্গীতত কৈ আদৰণীয় বস্তু আৰু কি আছে? মধুৰ সঙ্গীতে যেনেকৈ প্ৰাণত অমৃত ঢালি গম নোপোৱাকৈ মনৰ দুখ-শোক পাহৰাই মনত বিমল আনন্দ ওপজাব পাৰে তেনেকৈ আৰু একোৱেই নোৱাৰে। ক্ৰমান্বয়ে ১০।১২ ঘণ্টা বক্তৃতা দিলেও যি কাম নহয়, কেৱল মাত্ৰ একেটি সুমধুৰ গান গালেই তাতকৈ বেচি ফল ধৰা দেখা যায। এই নিমিত্তে আমাৰ আৰ্য্য, ঋষি-মুনিসকলে কৈ গৈছে, বোলে –“ন বিদ্যা সঙ্গীতাৎ পৰা”।\nদুখৰ বিষয়, আমাৰ দেশত গানৰ কিতাপ নাই বুলিলেই হয়। আমাৰ মানুহে গান গাব লাগিলে বঙ্গলা গান হে গায়। কোনো কোনো ঠাইত দুটা-চাইটা অসমীয়া গান যদিও ৰচনা কৰা হৈছে, ছপা হৈ নোলোৱাৰ নিমিত্তে সাধাৰণৰ পক্ষে সেইবিলাক কোনো উপকাৰত অহা নাই। এই বিষয়ে “সঙ্গীত [ পাতনি ] মালা”, “বাঁহী” আৰু “গীতাৱলীৰ” গ্রন্থকাৰৰ উদ্যম প্রশংসনীয়। কিন্তু, কিতাপ কেইখনিত গানৰ সংখ্যা নিচেই তাকৰ ।\nবৰ্ত্তমান সময়ত নানা তৰহৰ সৰহ গান থকা এখন ডাঙ্গৰ সঙ্গীত-কিতাপৰ অভাৱ সকলােৱে বুজিছে । এই অভাৱ পূৰ কৰিবৰ মনেৰে নানা ঠাইৰপৰা চিঠি লিখি গান বচাই অনা আৰু নিজেও ঠায়ে ঠায়ে গৈ কৃতবিদ্য সকলৰ দ্বাৰাই আগত থাকি ৰচনা কৰাই নানাবিধ গান সংগ্রহ কৰিবলৈ ধৰা হৈছে । কিন্তু, কিতাপখনি উচিতমতে ডাঙ্গৰ কৰি উলিয়াবলৈ হলে বহুত খৰছ আৰু বহুত দিন লাগিব যেন দেখি, আৰু বিশেষকৈ কেইজনমান মুখিয়াল বন্ধুৰ আগ্ৰহ হােৱাৰ গতিকে, আজিলৈকে বাছি বাছি সংগ্ৰহ কৰা চাৰি-শ মান গানেৰেই সম্প্রতি এই কিতাপখন উলিয়াই দেশৰ সৰ্ব্বসাধাৰণৰ হাতত সমর্পণ কৰা হল । কোৱা বাহুল্য মাথােন যে, অসমীয়া ৰাইজৰ পৰা সহানুভূতি পাই থাকিলে বছৰে বছৰে\nইয়াক ডাঙ্গৰ কৰি নিব পৰা যাব।\n[ পাতনি ] কিতাপত লিখা তিনিভাগমান গানৰ তাল-সুৰ আমি নিজে থিৰ কৰি দিছোঁ। কেৱল গানবিলাক হে ৰচোঁতাৰ পৰা পোৱা হৈছে। কাৰো কাৰোপৰা যদিও সুৰ আৰু তালৰ নাম দুই-চাইটা পোৱা হৈছিল, সি ভুল; তাকো আমি আকৌ গাই বজাই ঠিক সুৰ-তাল লগাই দিবলৈ বাধ্য হৈছোঁ।\nগোটেই গধুৰ ভাবৰ গানে সকলোৰে মন আকৰ্ষণ কৰিব নোৱাৰে; সেই নিমিত্তে কৰ্ত্তব্যৰ অনুৰোধত ৰুচি-সংগত কেইটামান সাধাৰণ গানো দিযা হল।\nসবশেহত কৃতজ্ঞতাৰে সৈতে জনাওঁ যে, এই কিতাপখন হাতে-লিখা অৱস্থত থাকোতে আমাৰ ভূতপূৰ্ব্ব “জোনাকী”ৰ সুযোগ্য সম্পাদক শ্ৰীযুত সত্যনাথ বৰা, বি,এল, ডাঙ্গৰীয়াই ইয়াৰ বৰ্ণাশুদ্ধি বিলাক, আৰু ছপোৱাৰ সময়ত বন্ধুবৰ শ্ৰীযুত দেবেশ্বৰ চলিহা আৰু শ্ৰীযূত যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাই ইয়াৰ ছপা কৰা আৰু শুধৰণী চোৱা কামত আমাক বিস্তৰ\nসহায় কৰি উপকাৰ কৰিছে। সেই বাবে আমি সিবিলাকৰ নথৈ শলাগ লৈছোঁ।\nগুণকেলী, বিহঙ্গৰা, হিন্দোল ইত্যাদি।\nললিত, সোহিনী, মালকোষ, বাহাৰ ইত্যাদি।\nমেঘ, মল্লাৰ, বসন্ত, দেশ, সুৰট আৰু বাউলৰ সুৰ ইত্যাদি।\nঅবলা মই দয়াল হৰি ... ৯৪\nঅভিলাষে হাঁয় প্ৰেম প্ৰেমিক জনে ... ৯৫\nঅযোগ্য সন্ততি আমি স্বৰ্গীয় জনম ভূমি ... ১৮২\nঅলপে অলপে মুদে সৰোবৰে কমলিনী ... ২৫৪\nঅসম ৰতন যত সুসন্তান... ২৯২\nঅসম আকাশ আজি ডাৱৰে ছাটি পেলাই... ৮\nঅসম মাতৃৰ দুৰগতি ... ৩\nআইদেউৰ মজিয়াত কোনে উমলিলে ... ৩২৬\nআইৰে পামোছা কপাহী গামোছা... ৩৮১\nআগত দিয়া পাচত দিয়া... ৩২২\nআগো মাই তোহাঁৰ তনয় যদুমণি ... ৩৩৮\nআছিলোঁ সৰুতে বহুত সুখতে ... ৮৭\nআছেনে সকলো আজি দুখিনী ই আসামৰ ... ২৬৮\nআজলী ছোৱালী পাই কৰা অযতন ... ১১৯\nআজি অকলে অকলে কান্দিছো বিৰলে ... ৩৬\nআজি আনন্দৰ দিনে সবে শুদ্ধ মনে ... ২৫৬\nআজি একতা আনন্দলতা ... ১৬\nআজিও কিয়নাে হাঁয় নগলো পাহৰি ... ১৪২\nআজিও কি আশে আছে ... ৯৬\nআজি কি কাৰণে.কান্দিছে পৰাণ ... ২-৪\nআজি কি কুক্ষণে কাৰ ৰতনে মােহিছে হিয়া... ১৬৬\nআজি কিনো শুভ দিন দুখীয়া জীৱনে... ১৮০\nআজি কিনাে শােভা দেখোঁ নয়নে ... ১৯৩\nআজি কি শুভদিন বিতােপন ... ২২৯\nআজি কিয় এনেকুৱা কৰে মােৰ মন... ১০৩\nআজি কেনে শোভা দেখোঁ পৃথিবীৰ মাজে... ২৫৬\nআজি গাওঁ আহাঁ সকলােৱে জয় বিভু জয় ... ৫৯\nআজি ধীৰে যাই বহি মলয় পৱন ... ১ ৪\nআজিনাে কিয় দুপৰনিশা ময় পাগলিনী ... ১৪৯\nআজি পৰিলা ধৰা পৰিলা হেৰা সুহাসিনি ... ১৫৮\nআজি প্ৰকৃতিৰ শােভা সুন্দৰ ... ২৯৯\nআজি বকুল ফুলেৰে মালা গাথি দিয়া ... ২৬৪\nআজি বছৰৰ শেষে ভাৱৰীয়া বেশে ... ২৩৯\nআজি বজোৱাঁ আজি বজোৱাঁ ... ৩০৯\nআজি বজোৱাঁ বজোৱাঁ বজোৱাঁ হেৰা ... ২০৬\nআজি ব্ৰজপুৰে শ্যামে খেলিছে হলী ... ২৮০\nআজি মজাচে পেটুৱা পেট ভৰি খা ... ১৫৭\nআজি মধুৰ মিলন আজি মধুৰ মিলন ... ২৯৫\nআজি মিলন সঙ্গীত গােৱাঁহি ... ২৪\nআজি ৰাতি কেনে জোনে হাঁহে চিকোন ... ১৭৭\nআজি শুভদিন কিনাে বিতােপন ... ২৩৯\nআজি শুভদিনে মিলি প্রাণে প্রাণে ... ১৮৩\nআজি সবে গােৱা বিভুগান ... ২৫৮\nআজি সেই কথা সখি গলানে পাহৰি ... ৯৯\nআজি হাততলৈ ফাকু ফিচকাৰী ... ২৮১\nআজি হৃদয়ত শুনি যােৱা হেৰা ... ৩ ০\nআজু আনন্দ নন্দ ঘৰে ... ৩২১\nআজো মেৰে প্যাৰা মাই ... ২৬\nআনন্দ উৎসবে আজি উলাহত দিয়া মন ... ২৯৩\nআপােন বুলি পাগলিনা হৈ ... ১২৯\nআমাৰ কি গতি কৰিলা ... ২১৯\nআমি ডাঙ্গৰীয়া ঘৰৰ সন্তান ... ১৭৩\nআশা ভাৱনা জীৱনৰ সুখ এৰিলো ... ২ ০\nআশাৰ কুলিযে গাই সুললিত কুউ গান ... ১৭\nআসনত বহি আয়ে মেলি দিছে ভৰি ... ৩৮০\nআসন পাৰি দিয়া বহােক মহামায়া ... ৩৭৮\nআসাম গৌৰৱমণি শিৱবৰা কলৈ গলা ... ৭০\nআহাঁ আজি আমি বন্ধু সবে মিলি ... ৯\nআহাঁ আজি আহাঁ সবে সােৱঁৰো সুদিন ... ২\nআহাঁ আজি আহাঁ সবে আনন্দ মনে ... ১২\nআহাঁ আহাঁ আহাঁ সখি গাথোঁ মালা আজিহে ... ২৯৯\nআহাঁ আহাঁ সখি যাও ... ১০৪\nআহাঁ আহাঁ আহাঁ জগন্নাথ আসাম দুখিনী ধন ... ২২৮\nআহাঁ কিনাে বিতােপন দেখিলে জুড়ায় মন... ১৫০\nআহাঁ কি আনন্দ বায়ু পৰাণে বহিছে এ... ২১৭\nআহাঁ কি শুৱনী ছবি উষাৰ,কনক ৰবি... ২৪৯\nআহাঁ গাওঁ মিলি সবে জয়... ১৯০\nআহাঁ জীৱ এৰি আজি মানবী জীৱন ... ১৮৬\nআহাঁ প্রাণ সখা আহা প্রাণে... ৬০\nআহাঁ বন্ধু বাহু মেলি... ১৪\nআহাঁ সখি আহাঁ যাওঁ নিকুঞ্জবনলৈ ... ২০৩\nআহাঁ সখি দুইও মিলি ফুল তােলােগৈ ... ২৭২\nআহাঁ সবে বন্ধুগণ দুখ পৰিহৰি ... ১৮\nআহাঁ সবে ভাই স্নেহমালা লই ... ১৭৮\nআহাঁ সবে ভাই হিয়া উবুৰাই ... ২৬০\nআহাঁ সবে মিলি যাওঁ ... ১৮৭\nআহাঁহে অলি ৰুপৰ ডালি ... ১৭৬\nআহাঁহে আহাঁহে আহাঁ উলাহেৰে ... ১৯\nআহাঁহে এবাৰ হৃদয় আকাশ ... ১৪৫\nআহাঁহে প্ৰেয়সি আহাঁ এটি মই কথা কওঁ ... ১০৬\nআয়তী সকলে উৰুলি দিয়াহে ... ৩২৫\nইবাৰ দয়াময় দয়াময় কৰাহে কৰুণা অধমে ... ১৮৯\nই মিলন গুণে কি শােভা শােভিছে ... ২০৭\nউঠাঁ উঠাঁ আসামবাসী হৈছে সুখৰ দিন ... ১৬৫\nউঠৰে উঠ বাপু গােপাল হে ... ৩৪৩\nউঠাঁ উঠাঁ উঠাঁ সবে অসম সন্তান ... ৭\nউঠাঁ উঠাঁ উঠাঁ সবে ... ২৫\nউঠাঁ উঠাঁ সবে আসাম সন্তান ... ২৬৩\nউঠাঁ একে চিপে অসমীয়া ভাই ... ১৩\nউঠাঁ বীৰসব উঠাঁ কাচিপাৰি ... ২০১\nউঠাঁহে অসম মাতৃ ... ২৭\nউঠাঁহে উলাহে গাওঁ গান ... ১৯২\nউঠি কাম কৰাঁ কামী কলিযুগ। ... ১৫\nউদিছে সুদিন কিনো শুভদিন ... ২৩\nউৰুৱা উৰুৱা আনন্দ নিচান ... ৩১১\nএইনো সাজে পাৰে নুশুৱাই বোপাদেও ... ৩২৪\nএকেবাৰে প্ৰাণনাথ মোক পাহৰিলা ... ১০৭\nএ ঠাকুৰাণি আই তোমাৰ নীলাচলে ৰতি ... ৫৮৬\nএনুৱা বিলাই দেখিছা বোপাই ... ৫\nএনে সময়ত মন হোৱা সচেতন ... ২ ৭\nএৰা এৰা ভাই এৰা সোৰোপালি ... ৩১\nএবাৰ হাহাঁ প্ৰাণ ভুবন মোহিনী ... ১১৩\nএবেলি প্ৰাণৰ সখি দেখিছিলোঁ তেওঁক হবলা ... ১৩৮\nওৰণি কাখৰি কৰি নেচাবা নেচাবা ... ১৫৬\nওৰে সখি পেখোৰে কুঞ্জলোচন ... ৩৩৪\nওলায় আহাঁ আইদেৱে ... ৩২০\nকত আৰু সহিম বিলাই ... ৭১\nকত দিনে ভাবি পাইছাে তােমাক ... ২৮৮\nকতনো জিযাতু আৰু সহিম দুখুণী প্রাণে ... ৭৪\nকতনাে ধাউতি কৰি চাবলই চকুভৰি ... ১২৪\nকত সুধিলে কথা লাজে নেমাতিলোঁ ... ১১৭\nকথা এটি শুনিযােৱাঁ ঔমােৰ ভোটাতৰা ... ১৬৮\nকথাত নমজে মতা তেন্তেনাে তই কি ৰচকা ... ১৭০\nকমকি মনৰ কথা যেন লাগে তােমালৈ ... ৮৫\nকৰা কৃপা দয়াময় কৰিছোঁ মিনতি ... ২১০\nকৰাঁহে কৰুণা হৰি দিযা তযু পদতৰী ... ৬২\nকবনে কথাটি চাবনে উভটি ... ১৩৬\nকৰিছো কাকুতি সখি নেযাবা উভটি ... ২৭৩\nকৰুণা বিতৰি প্রভু দিযাঁ শান্তি পদ ছাযাঁ ... ৫৪\nকলৈ গলা প্রাণনাথ লােৱাঁহি এবাৰ ... ৮৯\nকলৈ গলা পাণপ্রিয়া চেঙ্গা দি নিচলা প্রাণে ... ২১৯\nকান্দি এতেদিনে জপিলো তােমাকে ... ৩১২\nকালৰ সােতত পৰি মােহমাযা আদিকৰি ... ২১২\nকালি এতেবেলি আছিলা আইদেউ ... ৩২৯\nকাহানি লাগি কলি ফুটি উঠিব ... ১৩৩\nকাৰ বাহাঁ মাতে পুৱতী নিশা ... ১২৬\nকি আছে সংশয় ... ৫৩\nকি কম বখানি জানিছো নিজেই ... ১৫৩\nকি কাৰণে প্রিয়া তুমি মুখেৰে নেমাতা মােক ... ১১৮\nকি কাৰণে নিশি দিনে ভাবি থাকা তাক ... ১১৪\nকি কাম জীৱনে আৰু মৰণ মঙ্গল ... ১১।\nকিনো আছে প্রভু মােৰ দিওঁ চৰণত ... ৫০\nকিনাে ছবিটি হিযাত নাচি ... ২৪৮\nকিনাে মােহিনী বাণ মাৰিলে সখি ... ১২৮\nকিনে উলাহে ফুলনি হাঁহে ... ২৬৮\nকিনো ৰূপে শােভে সতী পতি সহ মিলনে ... ৬৫\nকিনো সুমঙ্গল আজি শুভদিন ... ২৩১\nকিবাৰূপ হেৰিলোঁ সখি আজি ফুলনি বাৰীতে ... ১১৮\nকি মধুৰ ভাব আজি প্রেমিক প্রেমিকা মনে ... ২৯৬\nকিমান সুৱলা মাতে প্রতিধ্বনি গায ... ২৭৭\nকি মােহিনী বাণে সখা হিয়া মন নিলা হৰি... ২৯৮\nকি বুলি তাৰ দিওঁ পৰিচয় ... ৫৯\nকি ভাবিছা মন ... ৫০\nকি মতে জনাবোঁ মই যাতনা যত অন্তৰে ... ৫৩\nকি মধুৰ আজি দিন বিতােপন ... ২৩০\nকি ৰাধে কান্দে হৰি ... ৩৭১\nকিৰূপ দেখিলোঁ সখি নিকুঞ্জ মালতীৰ তলে ... ১৪৮\nকি সুখৰ দিন আজি কেনে প্রীতি ভাৱ এ ... ২১৬\nকি সুন্দৰ ৰূপ আজি দেখোঁ নয়নে ... ২০৪\nকিহেৰে পূজিম প্রভু সকলাে তােমাৰ ... ৪৭\nকিয় আছা অসমীয়া এলেহুৱা হই ... ৩৮\nকিয় তইনাে আহিলি কুলি ... ১২৫\nকিয় কিয় কিয় কান্দা দুখুনী জননী হে ... ৩৪\nকিয় মনত পৰে সখি সেই মুখলই ... ১৩৫\nকিয়নাে পাহৰাঁ অসমীয়া হেৰা ... ৩৩\nকিয়নাে বিষাদিত মন ... ৯৭\nকিয়নাে স্ৰজিলা বিধি অকামিলা নাৰী প্ৰাণ ... ২৮৯\nকিয়নাে হিয়াত বাজে আজিও প্ৰেমৰ বাঁহী ... ২৬৯\nকিয় শুনো এনেয়ে সদায় ... ৭০\nকিয় নিকুঞ্জলৈ আনিলি সখি ... ১২৭\nকিয় বাজে মধুৰবাঁহী ... ১৯৭\nকিয় লাগে উদাস পৰাণ ... ১৩৯\nকিয় লোভে পৰি সকলো পাহৰি ... ২৭৮\nকিয় সৰি গলা গোলাপ কলিকতা ফুলনীত ... ৭৯\nকুঞ্জ কাননে বাজিছে মোহন বাঁহী ... ২৭৯\nকুঞ্জে কুঞ্জে ফুৰোঁ ৰঙ্গে ... ১৮৬\nকুলিযে মাতিছে কুহু বিৰহিণী দহিএ ... ৮৪\nকুলি কিয়নো ক-উ-কু গালি ... ৮১\nকেনে মোহন মূৰতি অ সখি ... ৯১\nকেতিযা আহিবা নাথ কেতিয়া আহিবা? ... ১০৯\nকোৱাচিত্ৰ লেখা সখি কি হব বিলাই হে ... ৩০৭\nকোৱাচোন সখি প্ৰাণৰ সখিটি ... ৩৬৮\nকোনে গায গীত কিবা সুললিত ... ২৮৭\nকোনেনো জানে কিবা প্ৰযোজনে ... ৬৫\nকোনেনো বজাব বীণা কোনেনো ধৰিব তান ... ৩৭\nকোনে এনে হৃদয়ত ব্যথা দিলে মোৰ ... ১১৪\nকোমল সুৰেৰে নেজানো ৰচিব ... ২৫১\nকৃষ্ণ হৰি ৰাম হৰি ৰাম ৰাম ৰাম ... ৩৭৫\nখােপাত মালতী চাকি কিয়নাে পিন্ধিছা ... ১৬০\nগইছে গই উৰি উৰি প্রাণপখি কেনিবা হায় ... ১৪১\nগকুলে আজু গােপাল বিনে ভয়ো আন্ধিয়াৰী ... ৩৪৩\nগভীৰ ৰাগিণী মােহনসুৰ ধৰি ... ২৪\nগােৱাঁ কুলি গােৱাঁ ... ২৪০\nগােৱাঁহে গােৱাঁহে সবে জয় আনন্দৰ জয় ... ২৫৭\nঘনাই ঘনাই কিয় তােৰ চবি মনত পৰে ... ২৮৫\nচাৰি ৰত্নাসনে চাৰি সতি বহে ... ২৪৫\nচাপিছেহি ঘাটে আজি প্ৰেমৰ তৰণী ... ৩০৪\nচেনেহৰ ফুলনি বাৰী মােৰ ... ১০২\nচেচাঁ পােৰা হলাে মই হিয়া বিলাই ... ১৬৭\nচোৱাঁ আকাশলৈ বেলি ফট্‌ফটিয়া ... ১৯\nচোৱাঁ কেনে প্ৰকৃতিৰ শােভা বিতােপন ... ৫১\nচোৱাঁ চোৱা দুষ্টৰাহু গিলিছে অসম জোন ... ১১৮\nচোৱাঁ চোৱাঁ হেৰা সভ্য কুৰিশতিকাৰ ডেকা ... ২৪১\nচোৱাঁ সখি আজি নতুন ধৰণে সাজি ... ১৮৮\nচোৱাহে জাতি যূতি মালতী ... ১৩১\nজনম কেবলে মােৰ ভুগিব যাতনা ... ১১৬\nজয় গুৰু শঙ্কৰ সৰ্ব্ব গুণাকৰ ... ৩৫০\nজয় জগবন্দন কৃতান্তবাৰণ ... ৩৯\nজয় জয় কৃষ্ণ গোলােক বিহাৰী ... ৪২\nজয় জয় জয় দেৱ শঙ্কৰ পুৰুষ হে ... ১৯৯\nজয় জয় যাদৱ জলনিধিজা-ধৱ ... ৩৩০\nজয় জয় ৰাম ৰাঘৱ ৰঘুকুল পঙ্কজ ... ৩৪৫\nজয় দান তাৰণ প্ৰভু নাৰায়ণ ... ৫৫\nজয় দুর্গা দুর্গতি নাশিনী ... ৪১\nজয় দেৱেশ পদ্মাসন ... ২৭৩\nজয় বিভু বনমালী ... ৩১৪\nজীৱ থাকে মানে নাথ তুমি মােৰ অধিপতি ... ১০৪\nজোনালী স্বৰগ জিলিকে ধৰণী ... ২৩৫\nডেকা ভাই কিসৰ হৰিষ তােৰ ... ৩৪৮\nতৰিলোঁ বেটায়ে প্রভু তযু দয়া পাই ... ৪৭\nতুমি কাৰনো জীয়াৰী ... ১৬৩\nতুমি বলিয়া কিয় বলিয়া হেৰা বলিয়ানী ... ৮৩\nতুমি হৃদয় ৰতন ... ৩০৫\nতুমিহে প্রেয়সী মােৰ জীৱনৰ জীৱ ... ১০৮\nতুলি ফুল গাথোঁ মালা ... ৯৩\nতুহুদান তাৰণ দুষ্ট দমন ... ৪০\nতেওঁ যদি অনুৰাগী আনে আৰু কোনে জানে ... ১১১\nতেওঁনো কিহৰ কুটুম ঐ ... ১৭১\nতেনে আৰু কিয় কান্দো বহি ফুলনিত ... ৩০১\nতােমাকেহে কৰোঁ প্রভু জীৱনৰ লক্ষ্য মােৰ ... ৬৪\nতােমাৰেহে ছবিটিকে দেখোঁ মাথো যেনি চাঁও ... ৮৫\nত্যজৰে কমলাপতি পৰভাত নিন্দ ... ৩৪৪\nত্রাহি দেৱ দামােদৰ যাদৱানন্দ ... ৩৭৬\nথিত হােৱাঁ আই আহি মােৰ হৃদয়ত ... ৪৮\nদয়াল হৰি ৰাখা আজি চৰণতলে ... ৬২\nদিবা দৰশন প্রভু' দিবা দৰশন ... ৪৫\nদিলোঁ সপি আপােন হাতে ... ২৫৫\nদিয়া দেবি পােহৰ সুন্দৰ ... ৫৮\nদীন দুখীয়া আমি অসমীয়া ... ২২৪\nদেখা দিয়া আহিহে জীৱনৰ জীৱন ... ৪৯\nদেখা দিলে মাথাে বিজুলী দৰে ... ৩১৫\nদেখা পাই লাজে ধৰিলে আগচি ... ১০১\nদেখি আকাশৰ ছবি ভাবোঁ বহি বহি ... ৮৩\nদেহে প্ৰাণ থাকে মানে ... ১১৫\nদৈয়ন দিয়া দৈয়ন দিয়া আপোনাৰে আই ... ৩২৪\nদ্ৰুপদনন্দিনী মনে গুণি ... ৩৮৮\nধন্যা তুমি দেৱবালা অশ্বপতি নন্দিনী ... ৩০০\nধীৰ মলয়া বহিছে পুৱা ... ৫৭\nধীৰে বলিছে মলয়া মৃদুল। ... ২৭১\nধীৰ মেঘদলে ধীৰে ধীৰে ধীৰে ... ১৮৫\nধীৰ সমীৰে যমুনাতীৰে ... ৩৯৮\nধূলা খেলা সামৰিলোঁ ... ৬৩\nনকৰা আৰু নেলাগে ... ২২৩\nনবীন নবীনা শোভে দুজনে ... ৯৫\nনমৰি জীয়াই আছোঁ আৰু কিবা আশা ধৰি ... ৯৭\nনমো দেৱ মাধৱ ভক্ত বান্ধৱ ... ১৯৬\nনমো বীণাপাণি বসন্তৰ ৰাণী ... ১৭৯\nনাই হে নাই উদাস যি প্ৰাণ ... ১৮৩\nনাৰায়ণ চৰণে কৰোহো গোহাৰি ... ৩৩৩\nনাৰায়ণ কে গুণ জানবো তুই ... ৩৩৫\nনাৰায়ণ মাগোঁ চৰণে ৰতি তেৰা ... ৩৩৭\nনাৰীৰ মন বুজিব কোনে ... ১৭৫\nনা হেৰি সখি কাহা হামাৰি ৰাধাজান ... ১৩০\nনাহিবা নাহিবা আৰু মােৰ ওচৰলৈ ... ১১১\nনাহেতাে মলয় সমীৰ ফুলে ফুলে চুমি যায ... ২৯১\nনিচিনি তােমাক প্ৰভু অকাজ কৰিলোঁ মই ... ৪৮\nনিচিনিলোঁ অসম আই ... ২২০\nনিৰাশ মনেৰে বনফুল তুলি ... ২৮৯\nনিশা পৰভাত আজি উঠা আখি মেলিএ ... ২১৪\nনীল সুকমল নিচিনা বিমল ... ৬৭\nনীল স্বৰগত মােহন সাজেৰে ... ১০০\nনুচুবা নুচুবা সখি ভাগি যাব বেগতেই ... ২৪৩\nনুঠিবানে হেৰা তুমি অসমীয়া ... ২৮\nনেজানাে কি ভাবি আকুল হৈছোঁ ... ২৯৫\nনেযাব নেযাব প্রাণ ধৰো চৰণ অধিনীয়ে ... ১৪৮\nনেজানাে কপালে মােৰ বিধিয়ে কি লিখিলে ... ৩১৬\nনেবাজে উলাহ বীণা আজি বেজাৰত ... ২২৭\nনেলাগে আনিব চিঙ্গি আছে ফুলি ফুলপাহি ... ২০৬\nপতিত পাবন দূৰিত হৰণ ... ৬৬\nপৰিণাম পাহৰি মায়াজালে পৰি ... ৬৫\nপাৰোঁতেনো দিওঁ আহি আপুনি বিদায় ... ৮২\nপিন্ধি উৰি ওলা সখি ... ১৫৫\nপিৰালি দাঁতিতে বহি কান্দিছোঁ দুখুনী বাঁৰী ... ৭৭\nপুৰুষক আশয় দিযেই হলো মই জ্বলাকলা ... ১৬৭\nপুৱালে দুখৰ নিশা আজি শুভদিনে ... ২৪৭\nপূৰব গগনে উষা ... ১৭\nপূর্ব্বে যদি জানাে মই তােৰ এনেকুৱা মতি ... ১০৫\nপূব গগনে অৰুণে কেনে ... ২৪৫\nপ্রভু কৰিছো কাকুতি দিয়া শুভমতি ... ৪৩\nপ্রভুমীশমনীশমশেষগুণং ... ৩৯২\nপ্রণয় বিৰহ দুখে প্রাণ ফাটি যায় ... ১৩৪\nপ্রণয়ে দুর্গতি মিলে ... ১১০\nপ্রণমো তাৰিণী শুভ বিধায়িনী ... ২৩৩\nপ্রভু এয়েনেকি শেষ ... ২৯০\nপ্রাতু সময়ে যশােৱা জননী ... ৩৫৬\nপ্রাণনাথ আৰু নাে কি আছে বাকী ... ১১০\nপ্রাণ যে সদায় কান্দে ... ১০৩\nপ্রেম ছবি মােহন সাজে ... ৯২\nপ্রেম মিলনে নবীনা নবীনে ... ৯৩\nপ্রেমিক প্রেমিকা ছবি কিনো মনােময় ... ৯০\nপ্রমােদ কাননে প্রফুল্লিত মনে ... ২৫২\nফাকু জুলি লই মন সুখে গৈ ... ২৮২\nফুলনি আজি ৰঙ্গতে সাজি ... ২১৬\nফুলিছে যূতি মােৰে ফুলনিতে ... ২০৪\nফুলে ফুলে ফুলে উৰিছে মউ ... ২৪৪\nবসন্ত মিলনে আজি গাইছে পাপীয়া ... ২৭৯\nবহু আশা পালি চকুৰে দেখিলো ... ৩০৮\nবন্দো দেৱ মাধৱ জীৱ বান্ধৱ ... ১৯৫\nবৰ হেপাহেৰে আহিছোঁ ৰোৱাঁ ... ৮৮\nবলিছে মলয়া ধীৰে ... ২৫৩\nবহল জগত মাজে মই অনাথিনী নাৰী ... ১৮\nবাঁহি মাতিছে বীণা বাজিছে ... ২২২\nবাজে আপুনি পুৰণি বীণা ... ১\nবাজে কত আজি বীণা ৰিণিকি ৰিণিকি সুৰে ... ৭২\nবিতৰা কৰুণা দেৱ ভকতি পৰাণ জুৰি ... ২০৯\nবিধাতা কপালে মোৰ লিখিছে অত যাতনা ... ১০৬\nবিধুমুখে কিয়নো নেদেখোঁ হাঁহি ... ১৫৬\nবিপদ বাৰণ তুমি নাৰায়ণ ... ৩০৬\nবিপদ ভয় ভঞ্জনকাৰী ... ১৭৯\nবিভু গান গোৱাহে সদায় ... ৩১৭\nবিষয়কো সুখ হৰিপদকো বিনে নাই ... ২৩৭\nবিৰিন্দাবনে খেলে যশোৱা নন্দ লালনা ... ৩৩৯\nবীৰ প্ৰসবিনী অসম জননী ... ১৯৮\nবুজিলো মই আচল কথা ... ১৫১\nবুঢ়া ভাই হৰিগুণ গাই নাচাঁ ... ৩৪৭\nভক্তি আঁজলিৰে পূজো প্ৰভু নাৰায়ণ ... ৫৬\nভজ গোবিন্দং স্মৰ গোবিন্দং ... ৩৯৪\nভঁজা হে পৰম মঙ্গলময় ... ২৮৬\nভঁজাহে মন নাৰায়ণ ... ৪৪\nভৱ সাগৰত পৰি কিয় ভোলা হলা মন ... ৪২\nভাৱগতি বুজা গুণী গুণ পূজা ... ২১১\nভাবি থাকো সখি মনতে ... ১৩৭\nভাবি ভাবি সখি মােৰ কণ্ঠাগত প্রাণ ... ১১২\nভাবিলে তােমাৰ কথা হাততে অমিয়া পাওঁ ... ১৩৯\nভালপােৱা যদি তুমি ৰাখিছাঁ হিয়াতে ... ১১৯\nভালি নাছে মদন গােপাল ... ৩৪১\nভােমােৰা আহাঁ আহাঁ মাতিছোঁ কৰি বিনয় ... ১ ০\nমউ পিওঁ পিওঁ কৰে প্ৰাণ ভৰি ... ১৮১\nমদন মােহন সখি মদন মােহন ... ২৮৪\nমধুদানৱদাৰন দেৱ বৰং ... ৩৫৪\nমধুৰ মূৰতি মুৰাৰু ... ৩৩১\nমনৰ বিকাৰে চিন্তাৰ সাগৰে ... ৪৫\nমনে মনে মনচোৰ দেখা কলৈ পলাই যায় ... ১৩৪\nমৰোনে কি মেকুৰিটো বাটত উজুটি খালোঁ ... ১৬২\nমাতিছোঁ শ্ৰীহৰি কৰি কৰযােৰ ... ৫২\nমাতিলা যেতিয়া নৰম কিয়নো ... ১৪১\nমাগােহোঁ কাতৰে প্রভো অপায মােচন হে ... ২৪৬\nমাতে কুলিযে আমনি জিনি ... ২৩৫\nমাধৱ দেহি চৰণতৰী ... ৬৮\nমালতীৰে চাকি গাথিছোঁ হেপাহে ... ১০০\nমালতীৰ এপাহি বকুলৰ পাহি ... ২০৫\nমিনতি কৰিছোঁ কৰযােৰ কৰি ... ২১৫\nমিলে ৰতনে ৰতনে ... ১৪৩\nমিলেৰে আজি ৰঙ্গতে মজি ... ২২\nমিলো আহাঁ আজি মিলিছো যি দৰে ... ২৭৫\nমুক্তিত নিস্পৃহ যিটো সেহি ভকতক নমাে ... ৩৭৪\nমূৰত চাউল দিযা আশীর্ব্বাদ কৰা ... ৩২১\nমোহন মােহিনী মূৰতি ... ৮৬\nযদি আহিলে বিঘিনি মিলেহে তােমাৰ ... ৯১\nযদি আহিছিলা তেনে কিয খােজা গুচিযাব ... ১২১\nযদি নাথ যােবাঁ তুমি অধিনীকো সঙ্গে নিযা ... ১১৫\nযা ধদুবা কেলেহুৱা ফাতিহা নকৰ ... ১৬৯\nযাৰ হাতে সপে অবলা পৰাণ ... ১৪০\nযায হ যায ই মােৰ পৰাণ ... ২২১\nযুগল ৰূপত ঘৰ পােহৰে ... ১২৩\nযূতি ফুলৰ চাকি ঐ ... ১৬৪\nযূতি জাতি ফুলে গুণ গুণ সুৰে ... ২২২\nযোৱা যদি যাবা নাথ শুনাহে মিনতি ... ১৩৬\nযোৱা যােৱা নােজোকাবা ... ১৬৯\nযােৱাঁহে নেলাগে চাব ... ১২৯\nযােৱাঁহে ভােমােৰা হেৰা নাহিবা ইবাৰ ... ২৪৩\nৰাম নিৰঞ্জন পাতক ভঞ্জন ... ৩৫৭\nৰাম পৰমধন চিন্তহু মন ভাই ... ৩৩৫\nৰাম ৰাম চৰাইৰে চিকোনে ... ৩২৯\nৰাম ৰাম জাৰে কঁপাই হিয়া ... ৩২০\nৰাম ৰাম ৰামে ৰামতী ... ৩২৭\nৰামৰে জননী পালেহি ৰুক্মিণী ... ৩২৮\nৰোজ পাউডাৰ গালত ঘঁহি ... ১৬১\nলাহৰি আজি মালা পিন্ধাওঁ মনৰ সুখেৰে ... ১৭২\nলােৱাহি আনিছোঁ আজি ... ৫৬\nশিৱ বাণৰজাৰ জীয়াৰী ... ৩২২\nশুভ বছৰৰ শুভদিন আজি ... ২০\nশুন্‌চাহ্‌না আপীগিলা খাজনা বাৰেইছি ... ১৫৮\nশূন্য অন্তৰে পঠালা নাথ ... ৩০২\nশুৱনী ফুলনি আজি ... ১৯১\nশ্যাম চান্দ মুখ পেখলোঁ মাই ... ৩৪০\nশ্যাম মনােহৰ হৰয়ে নাগৰ ... ৩৪২\nসকলো মিলি আনন্দ পূজা ... ৩৫০\nসকলােৱে আজি প্ৰেমৰসে মজি ... ২০০\nসখি আদৰ ফুলৰ এনে কিয় প্রেমিক প্রেমিকা ... ২৩৮\nসখি আলসুৱা প্রাণে জুলুকি জুলুকি ... ১২২\nসখি আশাতে ৰাখিছোঁ জীৱন অমিয়া ... ১৩২\nসখি আহিলা এতিয়া কিয় ... ১৫২\nসখি বিৰহ বাণে হানে কোমল প্রাণে ... ১৪৭\nসখি ৰাখা মােৰ প্রাণ ... ৩১৮\nসখিয়া কহ কাহা মিলেগা মেৰি শ্যাম ... ২৪২\nসখিহে আমাৰ কোনেনো আজি ... ৭৫\nসখিহে তুলিতে তলিচা ... ৩২৮\nসত্যে কৰি কোৱাঁ তােমাৰ কোননো আপােন ... ১৬৪\nসত্যে কৰি কোৱা প্ৰাণ কাক তুমি ভাল পােৱা ... ১০৮\nসপিলাে এদিন নিজে ভালপােৱা যাক ... ২৮৩\nসঁপিলাে চৰণে পৰাণ আজি ... ২৩৪\nসঁপিলো তােমাকে আজি চেনেহৰ পুতলিফেৰি ... ২৩৬\nসৰলা অবলা বিৰহৰ জ্বালা ... ১৪৬\nসৰি পৰা বনফুলৰ হাৰ ... ১৪৪\nসংসাৰৰ মাজে অমৃত দুৱাৰ ... ৬১\nসুখৰ বসন্ত কালে হৰষিত সবে ... ২৮০\nসুধি চাবা সখি পৰেনে মনত ... ১২১\nসুন্দৰ অসমৰাজ্য প্ৰকৃতিৰ পূণ্যভূমি ... ২২৫\nসেউতী মালতী আজি আহাঁ কেনে কলিযাই ... ২২৬\nসােৱঁৰা সকলে আজি মহতজীৱন ... ২০৯\nস্বৰগত ফুলিছে প্রেম পাৰিজাত ... ২২৬\nস্মৰা আৰু এটিবাৰ ... ২১৩\nহৰি কৰ্ম্মনদীৰ মাজৰ পৰা ... ৫৫\nহৰিৰ নাম কি মধুৰ কি মধুৰ কি মধুৰ ... ৬০\nহৰিপদ চিন্তা কৰা হই একমন ... ৪৬\nহৰি ভাবোঁ তােমাৰ চৰণ দুটি ... ৪১\nহাঁ প্রভু দয়াময সংসাৰৰ সাৰ ... ৩৬৩\nহাঁ প্রভু ৰঘুনাথ সংসাৰৰ সাৰ ... ৩ ৬\nহাঁয নিদাৰুণ বিধি কিনাে শতুৰু শালিলা ... ৬৯\nহাঁয বি, এ, জগন্নাথ চোৱাহি এবাৰ হে ... ৭০\nহাঁয় মােৰ কপালখান ... ১৫৯\nহাঁহিভৰা মুখ বিষাদ মেঘে ... ১৪৯\nহিয়া আজি কঁপে কিয় চাটিফুটি মন ... ৩০২\nহিয়া জুৰি হেৰা মোৰ নাচিছিল আশানই ... ৭৮\nহে ভাই সুৱঁৰি গৌৰৱ কাহিনী ... ২৫৯\nহেৰা এবাৰ চাওঁ হে ৰোৱাঁ ... ১৩১\nহৈছে আসামবাসীৰ সুখৰ আশা ... ২৬৬\nহৃদি মন্দিৰত পাই এনে সাধনৰ ধন ... ৪৯\nক্ষণে কান্দে প্ৰাণ নাহি পৰিত্ৰাণ ... ৭\nবাজে আপুনি পুৰণি বীণা,\nশুনি কি আবেগে আতুৰ প্ৰাণ।\nৰিণিকি ৰিণিকি হিয়াত বাজিছে\nপাহৰা সুৰৰ মধুৰ তান॥\nউষাৰ কিৰণে পূবে পোহৰোঁতে,\nআহি উটি সুৰে মলয়া লগতে,\nওপচায় হিয়া নতুন উলাহে।\nগোৱা সকলোেৱ জাতীয় গান।\nৰাধানাথ ফুকন, এম,এ, বি, এল৷\nইমন ভূপালী একতালা।\nআহাঁ আজি আহাঁ সৱে\nসোৱৰোঁ সুদিন হে।\nধম্মৰ তেজেৰে, জাতীয় প্ৰেমেৰে,\nহোৱাঁ অগ্ৰসৰ হে॥\nপশ্চিম পুৰুবে উত্তৰ দক্ষিণে\nউঠিছে সকলো হে।\nতোমাৰো টোপনি এৰিবৰ হল\nউঠাঁ একে চিপে হে॥\nপূৰ্ব্বৰ গৌৰৱ মনত পেলোৱাঁ\nগোৱাঁ জয় গীত হে।\nপুৰুষ প্ৰধান কবি শঙ্কৰৰ\nজননী অসম হে॥\nমহা পুৰুষৰ সোঁৱৰণি লোৱা\nভাই বন্ধু সৱে হে।\nকৰা জয়ধ্বনি অসম কিৰীটি\nউঠক জিলিকি হে।\nঅজ্ঞান এন্ধাৰ ঠেলি আসামৰ\nপুৰুষ ঈশ্বৰ হে॥\nবিচাৰি শাস্ত্ৰৰ বিলালা পোহৰ\nআই আসামৰ হে॥\nশ্ৰীগুৰু শঙ্কৰৰ উদাৰ নীতিত\nলভিবা উন্নতি হে।\nশঙ্কা নকৰিবা বল শক্তি পাবা,\nৰাখিবা কিৰাটি হে॥\nঅসম মাতৃৰ দুৰগতি\nদেখি প্ৰাণ মোৰ কান্দে অতি,\nএনুৱা বিলাই গোসাঁইয়ে কিয়নো দিলে।\nযাৰ বৰ্ত্তমান জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ,\nতাৰ এনে দশা বিধিয়ে কিয় কৰিলে॥\nওখ পৰ্ব্বতৰ সাৰি সাৰি,\nযাৰ বন্ধুবৰ্গে আছে বোৰ,\nতাহান অৱস্থা সুৱঁৰি দহে পৰাণ।\nঋষি মুনি যাৰ আছে গুৰু,\nশুদ্ধ সত্ত্ব দেৱ কল্পতৰু,\nতাৰ আজি চোৱাঁ হীন দশা অপমান॥\nঅসমৰ পুত্ৰ ভগদত্ত,\nবান ৰজা মহা দৰ্পমত্ত\nভীষ্মক হিড়ীম্ব আৰু কত কত বীৰ।\nসিকালত তুমি অগ্ৰগণ্যা\nছিলা পৃথিবীত বহু ধন্যা\nআজি শোকাতুৰা বহে নয়নৰ নীৰ॥\nচোৱাঁ চোৱাঁ কিনো বিপৰ্য্যয়,\nভুঞ্জিছা হে মাতৃ দুখচয়\nজানিলোঁ ইটো সে প্ৰভূ ঈশ্বৰৰ মায়া।\nহেৰা দীনবন্ধু তযু পাৱে,\nকৰিছোঁ কাকুতি ভক্তি ভাৱে,\nকৰা অনাথিনী অসম মাতৃক দয়া ॥\nবেণুধৰ ৰাজখােৱা, বি, এ।\n(অসম মাতৃ) এনুৱা বিলাই দেখিছা বােপাই\nকিয়নাে নকৰা কাণ।\n(অসম পুত্র) চেনেহৰ আই, নাই এটি পাই\nনাই ভৰালত ধান ॥\n(অঃ মাঃ) নেথাকিবা বহি, যােৱা দিহা দিহি,\nপাবা বহু ধন সোন।\nকথা কৰি কাতি, ধৰা যদি খেতি,\nপাবা ধান দোনে দোন ॥\n(অঃ পুঃ) বিদ্যা বুদ্ধি নাই, (মাঃ) নেভাবাঁ সােনাই\nওলাব বুদ্ধি আপুনি।\nএকতা আশ্রয় কৰিলে কি ভয়,\nএকতা বুদ্ধিৰ খনি॥\nতুমি বিনে মোৰ এনুৱা দুৰ্ঘোৰ,\nগুচাব কোনে বিপত্তি॥\nচোৱাঁ লৰা বোৰ, আছে যত মোৰ\nকান্দে ক্ষুধাতুৰ হই\nমাৰি নিয়াঁ মোক, তেহে যাব শোক,\nনোৱাৰোঁ স’ব বিলাই॥\nবেণুধৰ ৰাজখোৱা, বি, এ।\nঅসম-আকাশ আজি ডাৱৰে ছাটিপেলায়।\nদিনতে এন্ধাৰ হ’ল একোকে দেখা নেযায়॥\nমাৰিছে মেঘে গাজনি, উঠিছে বুকু কঁপনি।\nকি কৰোঁ ক'লৈ যাওঁ, নেদেখোঁ একো উপায়॥\nআঁহা আজি আমি বন্ধু সৱে মিল,\nউলাহেৰে গাওঁ একতাৰ গীত।\nনহলে জানিবা অসমীয়া জাতি,\nনেথাকিব আৰু এই পৃথিবীত॥\nপূৰুবে পশ্চিমে উত্তৰে দক্ষিণে,\nসজাগ হইছে জগতৰ জাতি।\nআমি অসমীয়া বুজিছোঁ মাথোন,\nভেম, কানি আৰু এলেহুৱা ৰাতি॥\nএতেকে হে ভাই একতা ডোলত\nআহাঁ বন্দী হওঁ সৱে হাঁহি মাতি।\nএজনে নোৱাৰে সাধিব যি কাম,\nবহুতে কৰিব পাৰোঁ জুম পাতি॥\nসময় তাকৰ আহাঁ কাম কৰোঁ,\nবকলা মেলাৰ আজৰি নোলায়।\nযাৰ যি সাধ্য নকৰিলে কাম,\nকৰিব লাগিব পিছে হাঁয় হাঁয়।\nচোৱাঁ আকাশলৈ বেলি দুপৰীয়া।\nঢাৰি পাটি নেৰাঁ কিয় অসমীয়া॥\nচোৱাঁ ফেচু চৰাই, ডালে ডালে বগাই,\nপখী বুধি জানো তোমাৰ নাইকিয়া॥\nপখিলা উলাহে, নাচি নাচি আহে\nপৰি আছা তুমি যনে গেৰ-মেটীয়া॥\nহৰিণা হৰিনী, চৰে এনি তেনি\nতোমাৰ এনে গতি কিয় ডাঙ্গৰীয়া ৷:\nপ্ৰকৃতি অচেতন, তোমাৰ কলমটিয়ন\nবাগৰা-বাগৰি কৰিছা এতিয়া॥\nমিৰি গাৰো অঁকা, শ্যামা লঠা নগা\nসকলো উঠিছে নেপালী খাচিয়া।\nনোগোটালে উঠি, ইবেলি এ মুঠি,\nকিনো খাবা ককাই হলে দুপৰীয়া॥\nকত একাদশী, কৰিবা আউঁসী,\nটানিব কিমান দিন দেহা লঘোনীয়া॥\nঅথিৰ অধিৰ হবা, উটিবা বুৰিবা,\nবাগিছা কুলিৰো হবা মগনীয়া॥\nহেৰুৱাবা মৰ্য্যাত, নেপাই জীৱনৰ ভাত\nঅজাতি বিদেশীৰ হবা বহতীয়া॥\nচোৱাঁ বেৰে দিনি, ৰদৰ জিলকনি\nকাবৌটি কৰিছোঁ উঠা অসমীয়া॥\nৰনুৱা গীতেৰে, যুজিবা তেজেৰে,\nজিকিব পাৰিলে হবা বিনন্দীয়া।\nহাৰাঁ যদি তুমি, হবা স্বৰ্গ গামী,\nকিয় হোৱাঁ আধা মৰা আধা জীয়া॥\nমৰিলে মৰিবা, জীয়া যদি জীবা,\nকেলেপ-জেলেপ গুচি হোৱা এদনীয়া॥\nআহাঁ আজি (সৱে) আনন্দ মনে\nদুখুনী আসাম মাতৃ চৰণে,\nপ্ৰণিপাত কৰি একান্ত মনে,\nধন্য কৰোঁ এই জীৱন।\nসকলোৱে আমি একেলগে মিলি,\nখিয়ল-খিয়লি পাহৰোঁ সমূলি,\nহৃদয়ৰপৰা পেলাওঁ উভালি,\nকাঁইটীয়া হিংসাৰ বন।\nসাহৰ জৰিৰে মেৰোৱা হৃদয়,\nব’লা আগুৱাওঁ নাই একো ভয়\nবিংশতি শতিকা কাৰ্য্যৰ সময়,\nনেথাকিবা হৈ অচেতন।\nনকৰিবা ভয় দেখি ৰণ ঠাই,\nগুচুৱাঁ দুৰ্নাম গুচুৱাঁ বিলাই\nপৰম ঈশ্বৰ আমাৰ সহায়\nকিয় তুমি চিন্তা মগন।\nউঠাঁ একে চিপে অসমীয়া ভাই,\nবান্ধা কঁকালত টঙ্গালি আঁটি\nলোৱা বীৰ সাজ, দিয়া দলিয়াই\nকেঁচুৱা লৰাৰ আগৰ গাতি॥\nৰণ ধ্বজা ধৰি বলা আগুৱাই,\nতেজাল খোজত কঁপোক মাটি\nজানি লোৱা ভাই এৰিবৰ হল,\nগুনা খনিয়াৰ লাহৰি ছাটি॥\nউঠি কাম কৰাঁ, এৰি দিয়া তুমি,\nজুহাল গুৰিৰ কলা ঘুমটি॥\nইমানতে ভাই চোৱাঁ চকুমেলি,\nকানি খোৱাঁ-খোৱা পেলোৱা কাটি॥\nসুঁৱৰি তোমাৰ এনুৱা বিলাই,\nযাব খোজে হায় বুকু যে ফাটি।\nপেলোৱা এছাৰ মাৰি সোৰোপালি,\nনেথাকিবা আৰু হাত সাবটি\nসকলোৱে কাম কৰা এক মনে,\nপুৱাব তেতিয়া দুখৰ ৰাতি॥\nনহলে নিশ্চয় অভিধান মেলি,\nনেপাবা আৰু অসমীয়া জাতি॥\nঝিঁঝিট খাম্বাজ - পোস্তা।\nআহাঁ বন্ধু বাহু মেলি যাওঁ কৰ্ত্তব্যৰ পিনে।\nমাতে সভ্যতাৰ বাঁহী একে ৰাহে ৰাতি দিনে॥\nসংসাৰ বলিয়া শুনি, আজি এই বাঁহী ধ্বনি,\nকিয় আমি সুখ বাঁহী, শুনিও নুশুনো কাণে॥\nউঠি কাম কৰা কামী কলি যুগ,\nকামেই অমৃত কাম সুখ ভোগ।\nকামৰ উদ্দেশে মানুহ জীৱন,\nকাম অবহেলা কৰিছা কিয়?\nসংসাৰী ধৰম জানিলোৱা কাম,\nকামেই তোমাৰ পুৰুষালি নাম।\nপৰমাৰ্থ নাই কাম বিনে ভাই,\nকামেহে তোমাৰ বান্ধৱ প্ৰিয়॥\nযেতিয়া তোমাৰ কামেই জিৰণি,\nযি দিনা হে কাম তোমাৰ টোপনি।\nসি দিনা লভিবা স্বৰ্গ, মোক্ষধাম,\nআগতে দেখিবা জগত-জীৱ॥\nঘুৰোৱাঁ উলাহে কামৰ চকৰি,\nনকৰা, লগতে যোৱা খোজ কাঢ়ি।\nঘূৰিছে পৃথিবী কিবা দিন-ৰাতি,\nতুমিনো জিৰাব লাগিছে কিয়?\nআজি একতা, আনন্দ লতা,\nলগাই কি বেথা, বগাই যায়।\nজীৱন-বিৰিখ, হল ফল থিয়,\nপ্ৰেমৰ হেঁপাহে, সিপোনে চাই॥\nবতাহৰ ছাটি, লাগি হলে গাটি,\nভয় পাই আতি থৰথৰি প্ৰাণ।\nএকো শঙ্কা নাই, উৎসাহৰ শিপা\nমাটি খানি বহু দূৰলৈ যায়॥\nআশাৰ কুলিয়ে গায় সুললিত কু-উ গান।\nৰিণি ৰিণি আহে মাত, লাগে কিনো চেঁচা কাণ॥\nসুখৰ বসন্ত ৰাৱ, সুধীৰ মলয়া বাৱ,\nদূৰ ৰাজ্য এৰি ভাই আহি দিয়ে সুখ জান।\nনিৰাশাৰ শীত-কাল, নেথাকিব চিৰকাল,\nএই যে আমৰ ডাল, তাতে কুলি লব থান॥\nপূৰুব গগনে উষা, চোৱাঁ চোৱাঁ লগৰীয়া৷\nওলাব সুখ-সূৰূয কৰি দিশ জেউতীয়া।\nচোৱাঁ আশা মিটিকায়, আৰু ভয়-ভ্ৰান্তি নাই,\nজানিবা হে অন্ত হল দুখৰ ৰাতি কলীয়া॥\nসুখৰ পূৰ্ব্ব কটকী, মাতিছে চৰাই জাকি,\nঈশ্বৰৰ গুণ গাওঁ, আহাঁ ভাই অসমীয়া।\nআহাঁ সবে বন্ধুগণ দুখ পৰিহৰি,\nকৰিবোঁ উৎসৱ সৱে মহাৰঙ্গ কৰি।\nশুভদিনে শুভক্ষণে, যত ভাই বন্ধুগণে,\nকৰাঁ আলিঙ্গন সৱে সহোদৰ ভাৱে।\nসুখে সিঁচা প্ৰীতি-ফুল মন প্ৰাণ ভৰি॥\nসকলে প্ৰফুল্ল চিতে, দিয়া মন দেশ-হিতে,\nদেহে প্ৰাণ থাকে মানে কৰাঁ এই পণ।\nসাধিবা দেশৰ হিত আন কাম এৰি॥\nসত্যনাথ বৰা, বি, এল্।\nবহল জগত মাজে মই অনাথিনী নাৰী।\nঅনাই বনাই ফুৰোঁ নাই মোৰ ঘৰ বাৰী॥\nকান্দিবৰো শক্তি নাই,\nমৰিলোঁ মৰিলোঁ হাঁয়,\nনাইনে এজনো পুত্ৰ নাতি মোৰ পুতৌ-কাৰী।\nকণ্ঠাগত প্ৰাণ আজি,\nবিধতাৰ কিনো বাজী,\nআছিলোঁ ৰজাৰ ৰাণী, এতিয়া পথৰ মাগনী।\nমোৰ পুত্ৰ কত জন,\nবুদ্ধি স্বৰ্গ নাৰায়ণ,\nৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গগামী হৃদয় মোৰ বিদাৰি।\nঅমৰ জীৱন কিয়,\nদিলা মোক জগজ্জীৱ,\nমৰোঁ যেন এতিক্ষণে যদিহে মৰিব পাৰি॥\nআহাঁহে আহাঁহে আহাঁ উলাহেৰে,\nসকলোৱে মিলোঁ আজি মনৰ প্ৰীতিৰে।\nএকেলগে একে মনে, সকলোৱে প্ৰাণে প্ৰাণে,\nবন্ধা-বন্ধি হওঁ আহাঁ মিলৰ জাৰৰে।\nপুৰণি বছৰ গ'ল, নতুন বছৰ হ’ল,\nনতুন উছাহ বান্ধাঁ হিয়াত ৰঙ্গেৰে।\nবিভুপদ শিৰে ধৰি, সাহত নিৰ্ভৰ কৰি,\nউন্নতি বাটত লৰাঁ মনৰ বেগেৰে।\nকিনো আজি শুভদিন, বাজিছে সুখৰ বীণ,\nএকতা নিচান আজি উৰিছে সুখেৰে।\nআহাঁহে ভকতি ভাৱে, খাটোঁ ঈশ্বৰক সৱে\nহয় যেন এনে দিন বছৰে বছৰে।\nশুভ বছৰৰ শুভ দিন আজি,\nশুভ উদ্দেশেৰে সকলো চাপিছে;\nশুভ উদ্যমৰ শুভফল দেখি,\nউলাহেৰে হিয়া উপচি পৰিছে।\nহৃদয় বীণত উলাহ মাতেৰে,\nউলাহৰ সুৰ বাজে উলাহেৰে,\nউলাহৰ চিন কিনো জেউতিৰে,\nমুখে মুখে আজি বিৰিঙ্গি পৰিছে।\nউলাহেৰে আজি কুলিয়ে গাহিছে,\nপ্ৰতিধ্বনি তাৰ সুৰত বাজিছে,\nতালে তালে তাল বতাহে ধৰিছে,\nহালি জালি জালি পদুমে নাচিছে।\nউলাহেৰে আজি ফুলনি ফুলিছে,\nউলাহেৰে আজি মলয়া বলিছে,\nপ্ৰকৃতি দেবীয়ে উলাহতে আজি,\nউলাহৰ সাজ লাহেৰে পিন্ধিছে।\nআহাঁ আমি আজি ভকতি ভাৱেৰে,\nঈশ্বৰক সেৱা কৰোঁ সলাগেৰে,\nযাৰ কৃপাগুণে দিনে দিনে দিনে\nকুমলীয়া এই কলিটি বাঢ়িছে।\nমিলেৰে আজি ৰঙ্গতে মজি\nমিলেৰে হিয়া বুৰোৱাঁ হে,\nমিল মনেৰে মিল ভাবেৰে\nমিল ৰসেৰে মজোৱাঁ হে॥\nবলোক মিল মলয়া ধীৰ,\nনাচোক আজি মিল নিজনে,\nবাজোক মিল বীণ মধুৰ,\nগোৱাঁহে আজি মিলৰ গান;\nপ্ৰাণে প্ৰাণে মনে মনে মিলেৰে আজি\nএৰাঁহে আজি হিংসা দ্বেষ,\nএৰাঁ অপ্ৰীতি এৰাঁ অমিল,\nএৰাঁহে এৰাঁ কপট ৰোগ,\nশিকাঁহে প্ৰেম হোৱাঁহে মিল;\nহিয়াই হিয়াই আজি (প্ৰেমৰ ৰাজ)\nউদিছে সুদিন কিনো শুভচিন\nচোৱাঁ চোৱাঁ আজি জুৰুৱাঁ নয়ন।\nনতুন সুৰেৰে নতুন তালেৰে\nউলাহেৰে বাজে হৃদয়ৰ বীণ।\nস্বৰগৰ পৰা ঢালিছে সুতান\nশান্তি সুখ-ময় সুমঙ্গল গান\nনতুন পোহৰ ঢালে বিভাকৰ\nনৱ সাজ ধৰি শোভিছে গগন।\nফুলনিয়ে আজি কিনো উলাহেৰে\nনৱ সাজ পিন্ধে নতুন ফুলেৰে\nনৱ মলয়াই ৰঙ্গেৰে বিলায়\nনতুন ফুলৰ ঘ্ৰাণ বিতোপন।\nনতুন ৰঙ্গেৰে নতুন লাহেৰে\nশোভিছে জগত নতুন সাজেৰে\nসুমঙ্গলময় দিন সুখময়\nচোৱাঁ চোৱাঁ আজি জুৰুৱাঁ নয়ন॥\nগভীৰ ৰাগিণী মোহন সুৰ ধৰি\nবাজাঁ বাজাঁ আজি হিয়া বীণ।\nগোৱাঁ গোৱাঁ সম্মিলন সুখ গান\nবাজাঁ সাজি হিয়া বীণ।\nআজি মঙ্গল মোহন মধুৰ অতি সুন্দৰ\nনাই হিংসা দ্বেষ, ৰাজিছে ৰঙ্গেৰে\nসুহৃদ-মিলৰ প্ৰীতিৰ চিন।\nপ্ৰাণে প্ৰাণে মিলি আমি হওঁ আজি লীন;\nজীৱন জুৰি পৰাণ ভৰি\nথাকে যেন এনে চিন।৷\nআজি মিলন সঙ্গীত গোৱাঁহি।\nমিল মনে মিল ভাবে সৱে মিলাঁহি॥\nহিংসা দ্বেষ পাহৰি;\nআহাঁ মিলেৰে সৱে মিলাঁহি\nনৱ ভাবেৰে, একতা ডোলে, বান্ধাহি সৱে;\nমিল মনে, মিল প্ৰাণে, মিলাঁহি সৱে॥\nউঠাঁ উঠাঁ উঠাঁ সৱে\nনিদ্ৰিত আসাম জগাওঁ আজি।\nবীৰৰ তেজে, বীৰৰ সাজে, ওলোৱাঁ সকলো\nকোমলান্তৰা আসাম জননী\nযুগে যুগে হোক বীৰ-প্ৰসবিনী,\nআনন্দে মাতোক বিহগ কুল,\nজননী আসাম নিচেই দুখীয়া,\nদুখীয়া সন্তান আমি অসমীয়া,\nকোন দিনা হাঁয়! গুছিব যাতনা,\nকেতিয়া পুৱাব দুখৰ ৰাতি॥\nদলে দলে মিলি উলাহ মনে,\nউঠোগৈ আহাঁ উন্নতি সোপানে,\nজীৱন যুজত প্ৰফুল্ল মনে,\nদিওঁ আহাঁ সবে জীৱন বলি॥\nআজো মেৰে প্যাৰা মাই\nভুখামে মৰ্‌গেইওঁ ৰে।\nভূখামে মৰগেইওঁৰে মেৰে\nগৰীব আসাম মাইৰে॥\nনাহি নিকলে মু’মে বাত্,\nজান যায়েগা থোৰি বাদ্\nকোনি কাম কৰো বত্‌লাও\nকাঁহাঁ দানা মিলেৰে॥\nউঠাঁহে অসম মাতৃ, শুনা শুনা\nএফেৰি আশা কথা।\nতোমাৰ বিলাই যাব, জানো বাঢ়িব\nদুৰ্গতি দেখি এনেকুৱা, অসমীয়া,\nআজি উঠিছে, এৰিছে কাল নিদ্ৰা,\nতেও যেন যায় বুকু ফাটি,\nবাগৰি যায় শোক বায়ু ছাটি,\nকান্দোতে পৰে চকুলো ধাৰি,\nদেখোঁ হেৰা কিবা আশা-কণা।\nচোৱাঁ চোৱাঁ মাতৃ দুখুনী উঠি তোমাৰ সন্তান\nগাইছে উদগনি-গীত, সকলোৰে আজি\nএকতাৰে বন্দী হবলই লাহেকই\nদাঙ্গি ধৰিছে হৰিষে শুদ্ধ জৰী,\nজানো অসমীয়া তাকে ধৰি\nপেলাব পাৰে আগলই ভৰি,\nউঠাঁহে মাতৃ কৰোঁ কাকুতি\nদেখোঁ হেৰা কিবা আশা কণা।\nআজিহে জাতীয় প্ৰেম-ৰস হিয়া\nবিয়লি বিয়লি জোৰে,\nসুঁৱৰি অতীত পাপ সহে যাতনা\nএই যে অসমীয়া বোৰে, চকুলোৰে,\nদেহা তিতাই ফুৰে বলিযা ভাৱে।\nধৰা মোৰ কথা এই ফেৰা,\nকাবৌটি কৰোঁ শোক পাটি এৰা,\nউঠাঁহে উঠাঁ চেনেহী আই,\nনুঠিবানে হেৰা তুমি অসমীয়া?\nপৰি আছাঁ কিয় টোপনি-ৰহীয়া?\nসমস্তে পৃথিবী আজি মতলীয়া,\nস্বজাতি প্ৰেমৰ ভাবে ভৰা হিয়া।\nনিজাসুখ এৰি জাতীয় উন্নতি,\nসাধিছে সাহেৰে স্বাৰ্থ কৰি কাতি,\nএকতা ডোলেৰে সমাজ বান্ধিছে,\nগাইগোটা কথা সমূলি এৰিছে,\nদৰ্প অহঙ্কাৰ আজি পাহৰিলে,\nচোৱাঁ সকলোৱে কেনে মন্ত্ৰ দিলে,\nতুমি চেৰ পৰি যাবা অসমীয়া\nএই মন্ত্ৰ যদি এতিয়া নোলোৱা,\nএকোৰে দুখীয়া নাছিলা যে তুমি,\nজ্ঞানে ধনে তেজে শোভিছিল ই ভূমি,\nভাৰতে যেতিয়া আন্ধাৰত আছিলে,\nপ্ৰাগ্‌জ্যোতিষপুৰে জ্ঞান বিলাইছিলে;\nযি দিনা ভাৰতৰ স্বাধীনতা কাঢ়ে,\nতলতীয়া কৰি মহতালি হৰে,\nতেতিয়াও তুমি প্ৰতাপী আছিলা,\nদূৰতে আঁতৰাই পৰক ৰাখিছিলা৷\nএতিয়া নো তেনে কিহে তোমাক পালে,\nকিহেনো জুৰুলা কানীয়া কৰিলে?\nবাস্তৱতে হেৰা, এবাৰ ভাবি চোৱাঁ,\nউন্নতি সুবিধা সকলোটি পোৱা,\nউচ্চ হিন্দুধৰ্ম্ম সামাজিক নীতি,\nহিন্দু মুছলমান ভাবে-ভৰা প্ৰীতি।\nএতেকতে হেৰা উঠাঁ অসমীয়া,\nমানুহৰ চিনাকি এতিয়াও দিয়া,\nএটি দুটি কৰি যেতিয়া উঠিব,\nপৰি থকা জাতি জিলিকি পৰিব।\nঅসমীয়া নাম, ৰাখা অসমীয়া,\nসোৱঁৰা সুদিন খিয়াতি বঢ়োৱাঁ\nজাতীয় তেজেৰে দেশ বিয়পোৱাঁ,\nশত শত বীৰ তেজস্বী বঢ়োৱাঁ।\nজনমোৱাঁ আকৌ লাছিত বৰফুকন,\nজ্ঞানী যশোমানী ৰজা নৰনাৰায়ণ;\nবীৰদৰ্পে দেখা দিয়ক গদাধৰে,\nধৰ্ম্মনীতি শিক্ষা দিয়ক শ্ৰীশঙ্কৰে,\nলুকোৱা বীৰত্ব আকৌ উজ্জ্বলোৱাঁ,\nঅসমীয়া নামে জগত পোহৰক।\nউঠাঁ উঠাঁ তেনে মাতোঁ কাবৌ কৰি,\nঅপূৰ্ব্ব গৌৰবে অপেক্ষিছে বেৰি,\nএবেলি চিনাকি দিয়াঁ সকলোৱে,\nকেনে তেজী জাতি আছিলা প্ৰত্যেকে।\nঅসমীয়া নাম ৰাখা ইতিহাসত,\nমনুষ্যত্ব তেজ ৰাখা ই জগতত।\nএৰাঁ এৰাঁ ভাই! এৰাঁ সোৰোপালি,\nথোৱাঁ থোৱাঁ থোৱাঁ আলাহ-নিহালি;\nউঠাঁ গিৰিসাই কৰাঁ নিজ কাম,\nআতৰোৱাঁ হেৰা দুখৰ কুৱঁলি।\nনেথাকিব জাৰ নেথাকে ভাগৰ,\nদূৰতেই হ’ব শতুৰু আঁতৰ,\nভগা পজা গুচি হ’ব পকাঘৰ,\nকৰ্ত্তব্য আগত সবে যাব চলি।\nনুবুলি মুখেৰে একো নাইকিয়া,\nকৰা উলাহেৰে হাতেৰে কাম,\nদুদিনৰ পাচে দেখিবা সাক্ষাতে,\nনেথাকে তোমাৰ অভাব সমূলি।\nকিয় লাগে ধন? মেলি দিয়া মন,\nতেনে মনে কৰা কাম অবিৰাম,\nএকতা ডোলৰে মিল ভায়ে ভায়ে,\nলোৱাঁ মাথোঁ, ধনে আছে আশা পালি।\nএডাল ডোলেৰে এজনা ঈশ্বৰে,\nবান্ধিছে জগত জানা অবিৰত,\nতেনে হ'লে ভাই! থাকি একেলগে,\nঈশ্বৰৰ কাম কৰা মিলিজুলি।\nদিয়াঁ এৰি হেৰা জুহালৰ গুৰি,\nজাৰ, ঘাম, ভয় থোৱাঁ কাতি কৰি,\nদিনে দিনে দিন যাবই লাগিছে,\nনোপোৱাঁ নোপোৱাঁ কৰি আজি কালি।\nঘৰতে সকলো ধনবস্তু আছে,\nবিচাৰি মাথোঁ লোৱাঁ উলাহেৰে,\nআলাহ-জাৰত চেচাঁপানী ঢালি,\nদিয়াঁ, গুচি যক তাৰ মহতালি।\nকিয় নো পাহৰাঁ, অসমীয়া হেৰাঁ,\nচিৰকাল তুমি আছিলা স্বাধীন।\nভাৰতৰ মাজে তোমাৰ জননী\nবীৰ-প্ৰসবিনী আছিলে এদিন।\nপ্ৰকৃতিয়ে নিজে আসাম গঢ়িলে\nকাম্য ভূমি পাতি আবৰি ৰাখিলে।\nপ্ৰকৃতিৰ বন মুনি মনোৰম,\nক’ত আছে এনে আসাম সমান॥\nভগদত্ত বাণে কুমাৰ ভাস্কৰে,\nচক্ৰধ্বজ আদি আৰু কত বীৰে,\nঅখণ্ড প্ৰতাপে মেদিনী কঁপালে\nঅসমীয়া জাতি আছিলে প্ৰধান॥\nমাধব শঙ্কৰ, অক্ষয় কীৰিতি,\nবেদগান গালে কবি সৰস্বতী;\nসকলোকে আজি পাহৰিলাঁ তুমি,\nএলাহে ভাগৰে হ’লা অচেতন।\nৰাধানাথ ফুকন, এম, এ, বি, এল।\nকিয় কিয় কিয় কাঁন্দা দুখুনী জননী হে\nতোমাৰ সোণামুৱা, ল’ৰা এনেকুৱা,\nউঠিছে এছাৰি টোপনি হে॥\nভগা ভগা মাত, গালে-মুৰে হাত\nহ’ব তোমাৰ ভাল, পুত্ৰ পৰিয়াল,\nকৰিছে যতন হে।\nআশা-কানি অনি, মোছাঁ চকুপানী,\nআজলী নিচলী হে।\nচোৱাঁ চকু মেলি, শত ল'ৰা মিলি,\nকৰে আয়োজন হে।\nজানি লবা আই, তোমাৰ বিলাই,\nআৰু নেথাকিব হে।\nঅধম সন্তান, ছিলোঁ এতে দিনে,\nমোহ নিদ্ৰা গ'ল, কাল মায়াজাল,\nছিগিছে ভাগিছে হে।\nআথে বেথে ধৰাঁ, তোমাৰ যত ল’ৰা,\nলোৱাঁ আঁকোৱালি হে।\nমূৰত চুমা খাই, দিয়াঁ পঠিয়াই\nশুভ লগ্ন চাই হে।\nযাব কৰ্ম্ম-থলী, আনিব বুটলি\nআজি অকলে অকলে কান্দিছোঁ নিৰলে\nভাৰতৰ এচুকে বলিয়া বতিয়া।\nআজি নাইনে হে মোৰ, ই বিষাদ ঘোৰ\nগুচাবলৈ কোনো লৰা অসমীয়া॥\nআজি যায় চাৰিপিনে যত আছে মানে\nউন্নতিৰ বাটে মোৰ লগৰীয়া৷\nআজি পিছ হলোঁ মই অকলই হাঁয়\nলগত যাবলৈ কোনো নাইকিয়া॥\nআজি এই ঘোৰ বনে ৰাখে মোক কোনে,\nমৰিলোঁ মৰিলোঁ নাই আশা-জীয়া।\nআজি চিঞৰ বাখৰ কৰে ভয়ঙ্কৰ\nহাবিৰ মাজত জন্তু বনৰীয়া॥\nআজি চোৱাঁহি এবাৰ মোৰ হাহাকাৰ\nআহাঁ অসমীয়া সোনাই ধুনীয়া।\nআজি খাবৰ জীবৰ বহু আশা মোৰ\nচকু পচাৰতে হব নাইকিয়া॥\nআজি মোৰ লৰা-নাতি অসমীয়া জাতি\nয’তে য’তে আছা, আহি দেখা দিয়াঁ৷\nআজি চিত্ত-ভেদী মাত, শুনিছাগৈ তাত\nনকবি গহবি, আহি ধৰি নিয়াঁ॥\nআজি তোমাৰ এই আই, কান্দিছে বিনাই,\nচোৱা দীন দশা, অবস্থা দুখীয়া।\nআজি সঙ্কটৰ মাজে অনাথিনী সাজে\nকোনেনো বজাব বীণা, কোনেনো ধৰিব তান,\nজাতীয় উলাহে আজি কোনেনো ধৰিব গান।\nভীষ্ম ভীমাৰ্জ্জুন বীৰ, দ্ৰোণ কৰ্ণ যুধিষ্ঠৰ\nঅতীত গৌৰব আজি, কোনেনো ৰাখিব মান।\nজননী জনমভূমি, পৰভোগ্যা পৰাধিনী,\nপ্ৰতাপ শিবাজী দৰে কোনেনো অৰ্পিব প্ৰাণ।\nসিংহদত্ত দেৱ অধিকাৰী।\nকিয় আছা অসমীয়া এলেহুৱা হই,\nমিছাতেই কৰিবা কি এই দেহ ক্ষয়?\nধৰাহে জাতীয় গান, এৰাহে বিৰহ তান,\nএকতাৰে বাঁধা প্ৰাণ, এয়েহে সময়।\nসোনৰ অসম দেশ, স্মৃতি মাত্ৰ অবশেষ,\nউঠাহে নতুবা আজি ইও হব লয়।\nসিংহদত্ত দেৱ অধিকাৰী\nজয় জগ বন্দন, কৃতান্ত-বাৰণ\nভবভয়হাৰী, দেৱ দিগম্বৰ।\nমুনীন্দ্ৰ-ৰঞ্জন, দুৰন্ত মৰ্দ্দন\nমোহন্ধ-বাৰণ, হৰ মহেশ্বৰ।\nঅচল অটল অজৰ অমৰ\nযোগ জ্ঞানময় সুধীৰ গভীৰ;\nকল-কল্ ঢল ঢল্ গঙ্গাভাৰ-ধৰ\nকৰাহে কৰাহে দয়া তাপিত কিঙ্কৰ।\nতুহুঁ দীন তাৰণ, দুষ্ট দমন\nতাপ হাৰী বন-বিহাৰী\nবিপদ ভয় ভঞ্জন॥\nনবজলধৰ শ্যাম মূৰুতি\nঅগতিৰ গতি, ত্ৰিজগত পতি,\nজীব জনম কাৰণ,\nঅনাথৰ নাথ, পৰম ঈশ্বৰ\nপ্ৰমো তযু চৰণ॥\nৰাধানাথ ফুকন, এম্,এ, বি, এল।\nজয় দুৰ্গা দুৰ্গতি নাশিনী,\nহে বিপদ তাৰিণী।\nমিলিলে অপায় নৰে শান্তি-ছায়া-দায়িনী।\nহৰি, ভাবোঁ তোমাৰ চৰণ দুটি\nৰাখা তযু পায়।\nফুৰোঁ বাট হেৰুৱাই দিয়া দেখুৱাই॥\nপাপতে নিৰত মন, পাপে নিমগন প্ৰাণ\nদয়া কৰাঁ দয়াময় মোহ গুছুৱাই॥\nজয় জয় কৃষ্ণ গোলোক বিহাৰী,\nদয়াময় দেহিমাং দেহিমাং\nচৰণ যুগল পঙ্কজ হৰি।\nদৈত্য বিনাশন কালীয় দমন\nজয় জনাৰ্দ্দন হৰে মুৰাৰী\nকৰা কৃপা প্ৰভু পতিত পাবন\nভকত জন ভয় কাৰণ হাৰী\nজগদীশ নাৰায়ণ জয় জয় হৰি।\nকনকলাল বৰুৱা, বি, এল,।\nভৱ সাগৰত পৰি কিয় ভোলা হলা মন।\nধৰ্ম্ম পুণ্য বাট এৰি, পাপক লাখুটি কৰি\nকিয় ফুৰা সদায় লৰি পাপতে হই মগন।\nসোঁৱৰাঁ নিজৰ দেশ, ভজা মন পৰমেশ\nসত্য জ্ঞান পূৰ্ণব্ৰহ্ম জগত আদি কাৰণ॥\n(প্ৰভু) কৰিছোঁ কাকূতি দিয়া শুভ মতি\nদয়াৰ সাগৰ হৰি,\nসকলে অসাৰ, একমাত্ৰ সাৰ\nমনে বল দিয়া কুপথ এৰিয়া\nসজ পথে যাতে চলোঁ\nতোমাৰ বচন পালোঁ\n(আজি) তযু পদে সেবোঁ হৰি।\nভজা হে মন নাৰায়ণ\nঅনাদি পাতন কাৰণ।\nশঙ্খ চক্ৰ গদা পদ্ম\nকমল কৰত ধাৰণ॥\nঅপাৰ কৰুণা বিতৰি আগে\nব্ৰহ্মাণ্ড পালন একহি ভাগে\nসৃজন পালন নিধন কাৰণ জগত তাৰণ॥\nঅনন্ত শয্যাত জগত স্বামী,\nকটাক্ষে গোচৰ অপাষ খণ্ডন\nব্ৰহ্মা হবে বন্দি নাপাৱে মন\nনিত্যানন্দ জগত কাৰণ\nনমো নিৰঞ্জন দানৱ গঞ্জন\nমনৰ বিকাৰে, চিন্তাৰ সাগৰে\nআকুল হৈলোঁহে হৰি\nদিয়াহে সুমতি গুচোক দুর্গতি\nজীৱন্ততে আছোঁ মৰি ॥\nহৰা যত দুঃখ, দিয়া শান্তি সুখ\nসুখে দুখে যেন প্রফুল্লিত মূখ।\nতযু কৃপাগুণে, সংসাৰ অৰণ্যে\nসুপথ দিয়া বিচাৰি ॥\nদিবা দৰশন প্রভু দিবা দৰশন,\nচাওঁ যদি মেলি মই হৃদয় দাপােন।\nপাৰাহীন কাচ প্রায়, অকামিল হিয়া-হাৰ,\nতাতে ভৰি পাপ-ছাই আছে অগণন\nনকৰিলে নিজগুণে, নিকা তাক কৰে কোনে?\nতাৰোঁতা তোমাৰ বিনে নাই নাৰায়ণ।\nপাপৰ মূৰুখ মতি নেজানো ভকতি স্তুতি,\nভৰসা কেৱল দুটি অভয় চৰণ॥\nহৰি পদ চিন্তা কৰা হই এক মন।\nহৰি পদ চিন্তা বিনে বিফল জীৱন॥\nদুৰ্ল্লভ মনুষ্য তনু, লভিছ কথম্পি পুনু\nহেৰালে নেপায় আৰু যাৰ অকাৰণ।\nহৰিৰ পদকে নিতে, চিন্তাকৰা শুদ্ধচিতে\nহৰিহে সৱাৰো গতি জীৱন মৰণ॥\nতৰিলোঁ বেটীয়ে প্ৰভু, ভযু দয়া পাই।\nতোমাৰ দয়াৰ হৰি আদি অন্ত নাই।\nতোমাৰ পদতে মতি, থাকে যেন দিনে ৰাতি\nতোমাৰে চৰণ ভাবি দিন যেন যাই;\nতোমাৰে প্ৰেমতে পৰি, তোমাৰে চৰণে ধৰি\nথাকো যেন মহাৰঙ্গে ভক্তি মধু খাই॥\nকিহেৰে পূজিম প্ৰভু! সকলো তোমাৰ,\nতোমাৰ গুণকে কৰে জগতে প্ৰচাৰ।\nঅনাদি অনন্ত তুমি, মহিমা অপাৰ\nনিচেই নিচলা আমি কি আছে আমাৰ?\nনিজৰ শৰীৰ তাতো নাই অধিকাৰ,\nতোমাকে তোমাৰ বস্তু দিওঁ উপহাৰ।\nনিচিনি তোমাক প্ৰভু! অকাজ কৰিলোঁ মই;\nমৰষি দাসীৰ দোষ, গুচোৱা মনৰ ভয়।\nতুমি নেতাৰিলে মোক, তাৰে কোনে দয়াময়?\nআজলী তিৰীৰ মতি, সদায় পাপত ৰতি,\nকেৱল তুমিহে গতি, জানিছোঁ কৰুণাময়।\nতযু পাদ পদ্মে যেন সদা মোৰ মন ৰয়॥\nথিত হোৱা আহি আই, মোৰ হৃদয়ত,\nদুখ পাহৰিম পালে তোমাক বুকত।\nহৃদয়ত বহুৱাই হৰষিত হই আই\nতযু ভক্তি সুধা খাই, মজিম প্ৰেমত॥\nহৃদি মন্দিৰত পাই এনে সাধনৰ সন\nবিষয় হাবিত তাক নকৰিবা অযতন।\nমুনীন্দ্ৰ যোগীন্দ্ৰ সৱে, যাক যোগ ধ্যানে ভাবে,\nদেৱতা সকলো নিতে যাৰ ভাবতে মগন।\nযি বুকুত পালে, ৰাজ ভোগো তুচ্ছ বোলে,\nসাধু সন্ন্যাসী সকলে পূজে যাৰ শ্ৰীচৰণ;\nপাপ হৃদয়ৰ জুই, যাৰ নামে নুমুৱাই,\nসদাই ৰাখিব তাক, কৰি অতি সযতন॥\nদেখাদিয়াঁ আহি হে জীৱনৰ জীৱন\nমিছাতে নিয়ালোঁ মই অমূল্য জীৱন।\nচাই তযু প্ৰেম-সুখ দুৰ কৰাঁ সব দুখ\nদয়াকৰি এটিবাৰ দিয়া দশন।\nপাপ সাগৰত পৰি জীৱ মোৰ যায় বুৰি\nদি তযু চৰণ তৰী জুৰুৱা জীৱন।\nকিনো আছে প্ৰভু মোৰ দিওঁ চৰণত।\nদীন দুখী পাপী মই মজিছে পাপত॥\nনেজানো অৰ্চনা স্তুতি সদাই পাপত ৰতি,\nদিবলৈ একোকে নাই মৰু হৃদয়ত।\nপাপৰ জুইৰে পুৰি বোলোঁ মই হৰি হৰি,\nশান্তি পানী ঢালাঁ প্ৰভু জ্বলা হৃদয়ত॥\nকি ভাবিছা মন,\nমাতাচোঁ তেওঁক মেলি হৃদয় ঢাকন॥\nপ্ৰ ৰ ঈশ্বৰ আহি, হৃদয়ত বহিবহি,\nএনেটি সৌভাগ্য কিয় নকৰা যতন।\nভকতি ফুলৰ মালা, ভৰি লোৱা হৃদি থালা,\nওলালেহি প্ৰাণেশ্বৰ কৰিবা অৰ্পণ॥\nকি বুলি তাৰ দিওঁ পৰিচয়;\nতেওঁ দয়া নিধি, প্ৰেমৰ বাৰিধি,\nদেখিলে নয়ন শীতল হয়।\nকোটী সূৰ্য্য গোটালেও তুলনা নহয়;\nআকাশ বিয়াপি আছে হই জ্যোতিৰ্ম্ময়॥\nচোৱা কেনে প্ৰকৃতিৰ শোভা বিতোপন\nগাওঁ আহাঁ বিশ্ববাসী, বিভু-যশ-গান।\nউদঙ্গাই হিযাতলি দিওঁ ভক্তি পুষ্প বুলি,\nপূজোঁ প্ৰেম উপহাৰে বিভুৰ চৰণ\nনমোঁহে অখিল স্বামী, অগিযানী নৰ আমি,\nনেজানো কৰুণাময় ভজন পূজন।\nপালো যেন মহাব্ৰত, দিযা বল হৃদযত,\nকৰিছো গোহাৰি বিভু! কমল লোচন।\nমাতিছোঁ শ্ৰীহৰি কৰি কৰজোৰ।\nআহাঁ হৰি কৃপা কৰি হৃদয় মন্দিৰে মোৰ॥\nবিবুধি সাগৰে পৰি, মাতিছোঁ কাতৰ কৰি,\nনেৰিবা তোমাৰ দাসে দেখি পাপী মহাঘোৰ॥\nনিজগুণে দযা কৰি, তাৰাঁ মোক দয়াল হৰি,\nঅভয় চৰণে সপি দিলোঁ কায-মন মোৰ॥\nসত্যনাথ বৰা, বি, এল।\nকি আছে সংশয়।\nহৰি যাৰ জন্মদাতা তাৰ কিবা ভয়॥\nশমন শিয়ৰে যাব নাম শুনি,\nতেওঁ বিদ্যমান অখিল অৱনী,\nপৰিলে প্ৰমাদে মাতিবা, কাতৰে,\nতাৰিব আহি নিশ্চয।\nযদি সমে দৰে, সুকৰুণ স্বৰে,\nকান্দি নিবেদিবা যত মনে ধৰে,\nদয়ালু জনক তেতিক্ষণে আহি দিবেক অভয় প্ৰাণে;\nকত মহাপাপী সংসাৰ তৰিছে\nবিভূ কৃপাগুণে মুকুতি লভিছে\nমাতা সবে মিলি কবিযা কাকৃতি বুলি হৰি দয়াময়॥\nকিমতে জনাবোঁ ময যাতনা যত অন্তৰে।\nদহিছে হৃদয় তনু মহা পাতক নিকৰে॥\nঅমৃত ভাবিয়া, গৰল ভক্ষিলোঁ\nনিচিনিলোঁ নৰ চকুৰে।\nএতিয়া প্ৰভু, সহিব নোৱাৰোঁ\nপুৰিব ধৰিছে হৃদয়ে।\nতুমি কৃপাকৰি, আপোনাৰ গুণে,\nদিয়া পাৰ ভব সাগৰে॥\nকৰুণা বিতৰি প্ৰভু দিয়া শান্তি পদ ছায়াঁ।\nমঙ্গল মলয় আনি কৰা শুদ্ধ পাপ হিয়া॥\nদিয়া জ্ঞান শুভমতি, কাকৃতি কৰিছোঁ অতি,\nসংসাৰ অৰণ্যে আজি সুপথ দেখুৱাই দিয়া।\nআমাৰ উদ্দেশ তৰু, কুশলে ৰাখিবা হৰি\nতোমাৰ কৃপাত যেন দিনে তাৰ বাঢ়ে কায়া॥\nজয় দীন তাৰণ, প্ৰভু নাৰায়ণ,\nস্তুতি নতি কৰোঁ কিবাহে।\nআমি সবে অতি, ক্ষীণ মুৰ্খ জাতি,\nকৃপা বিতৰণ কৰিবা হে॥\nকৰ্ম্ম-চক্ৰ ঘূৰি, হেৰা চক্ৰধাৰী,\nমাৰিছে আমাৰ পৰাণ হে।\nদীনহীন জানি, সিঁচি দয়াপানী\nৰক্ষা কৰা ভগৱান হে॥\nহৰি, কৰ্ম্ম-নদীৰ মাজৰ পৰা তাৰিবা ইবেলি।\nতুমি নেতাৰিলে তাৰে কোনে হে বনমালী॥।\nনাই বুলি বল মোৰ, মুঠে নেজানো সাঁতোৰ,\nমোকে উদ্ধাৰিলা প্ৰভু আজি, কৰোঁ কৃতাঞ্জলি।\n0ি জলে পৃ৫ প • 'ৰ'য'। আজি এ•দিন গা' ‘দযে, দৰিশন। মনৰ কলি গল, আশাৰ পোহৰ , আশা " পাণে হৰি। বাধন। আশা • ললাসে, নাচে হেব। কাষে কাষে, কি আনন্দে পুজো আমি হৰি চৰণ। বেণুধৰ ৰাজখোৱা, বি, এ। মি" মুলতান-মািতেতালা। লোৱাহি আনিছে। আজি, অতি যতনেৰে সাজি,\nআনিছে। সাদৰে দেবী ভক্তি উপহাৰ। [ ৫৫ ]\nহৃদয় আসন যুৰি, উপচি পৰিছে চোৱা,\nলোৱা দেবা ভক্তি পুষ্পহাৰ।\nআকাশে ঢালিছে তাত পোহৰ সুন্দৰ\nশীতল পৰিছে মলয়াহ,\nপতিৰ অঞ্জুলি লোৱা, শ্ৰীচৰণটি থোৱা,\nঢালিব খুজিছে প্ৰেম ধাৰ,\nলোৱাহি লোৱাহি চোৱাঁহি নিয়াহি\nসকলোৰে ভকতি হিয়াৰ;\nতুমি শকতিৰ ফল, তুমি মিনতিৰ থল\nতুমি ভকতিৰ বল জৰণি হিয়াৰ॥\nদুৰ্গেশ্বৰ শৰ্ম্মা, বি, এল।\nধীৰ মলয়া বহিছে পুৱা,\nগাওঁ সবে আহাঁ প্ৰভুৰে গান।\nফুলে ফুলে দেখা, যাৰ নাম লেখা,\nযি জনৰ স্ৰজা ই বিশ্বধাম।\nকোটা চন্দ্ৰ তৰা, হোৱে যাৰ পৰা,\nযাৰ নামে বয় প্ৰেমৰ নিজৰা;\nযি জনৰ নামে, নাশে মৃত্যু জৰা,\nই হেন প্ৰভুৰ অমৃত নাম।\nলক্ষেশ্বৰ শৰ্ম্মা, বি, এ।\nইমন বিভাস --আড়খেমটা।\nদিয়া দেবি পোহৰ সুন্দৰ।\nআহাঁ কমলিনী আহাঁ বীণাপাণি,\nবোৱাঁ মধুৰ বীণা মনোহৰ।\nলোৱাঁ ভক্তি লোটক ধাৰ,\nহৃদয় আসন চৰণ সেৱন\nপ্ৰীতি ফুল উপহাৰ;\nকৰা কৃপা বিতৰণ কৃপাময়ী\nদিয়া দিয়া হিয়া পোহৰাই\nআহাঁ বাগ্বাদিনী তমোহাৰিণী\nহৰাঁ হৰাঁ তম তনয়ৰ॥\n( আজি) গাওঁ আহাঁ সকলোৱে জয় বিভু জয়।\nশলাগ চকু লোতকক, প্ৰেমে হিয়া উথলক,\nবোলা সবে জয় জয় জয় বিভুজয়॥\nগুছোক গুছোক পাপ\nদূৰ হোক শোক তাপ\nবিমল হওক মন\nবোলা বিভু জয়।\nআমি অতি হীন মতি\nতুমি অখিলৰ পতি\nকি মতে কৰিবোঁ পূজা\nকৰাঁহে কৰাঁহে দয়া\nকৰোঁ কোটি কোটি সেৱা\nকৰাঁ কৃপা নিজগুণে\nমিশ খাম্বাজ কাওবালী।\nহৰিৰ নাম কি মধুৰ কি মধুৰ কি মধুৰ\nমধুময় হৰিৰ নামে মন প্ৰাণ কৰে জুৰ।\nহৰিপদ শিৰে ধৰি, বোলাহে মন হৰি হৰি,\nপাবা তুমি পৰম গতি ভৰ দুখ হ’ব দূৰ।\nহৰিব প্ৰেমত গ’লি নাচি নাচি বাহু তুলি\nবোলা আজি হৰি হৰি হৰিৰ নামটি সুমধুৰ।\nসিন্ধ খাম্বাজ- দাদৰা৷\nআহা। প্ৰাণসখা আহা প্ৰাণে,\n(তুমি) হিয়া জুৰি আছা প্ৰেমৰ মূৰতি\nমোহিছোঁ মোহিনী তানে।\nজগত তোমাৰে ভৰা তুমি ময় জোন তৰা\nৰূপহি হাঁহিটি তোমাৰে হে দেখো\nযেনি চাওঁ ত্ৰিভুবনে।\nবতাহে কটকি হই\n(সখা) তোমাৰ বাতৰি দিলেহি জাননী\nভোমোৰা লগতে লই\n(সখা) মলয়া ছাতিয়ে জুৰায়ে হৃদয়\nতোমাৰে প্ৰেমৰ গানে।\nনবীনচন্দ্ৰ বৰদলৈ, বি, এল।\nসংসাৰৰ মাকে অমৃত দুৱাৰ\nআমি অতি ক্ষুদ্ৰ নৰ।\nধূলি ধেমালীৰ ই পাপ শৰীৰ\nতুমি পিতা জগতৰ॥\nসংসাৰৰ বালি সংসাৰৰ ধলি\nসংসাৰৰ পাপ তাপ।\nসকলোৱে হায়! খায়, প্ৰাণ যায়\nদিয়া শান্তি দিয়া নাথ॥\n[ ৬০ ] ৩৬\nকৰাহে কৰুণা হৰি, দিযা তযু পদতৰী,\nপাৰ সাগৰে পৰি দেখা নাই পাৰ।\nতোমাৰ চৰণ বিনে নিৰুপায় ই জীৱনে\nপদ-তৰী দিযাহে এবাৰ।\nমানস কুসুমে মই, তোমাৰ চৰণ\nপূজোঁ হেৰা সপি মন প্ৰাণ-\nকি আছে কি দিম হায, অধমৰ একো নাই\nকৰ মাথোঁ ভক্তি পুষ্প সাৰ।\nউদ্ধাৰা হৰিছে, মাগোহে, অভয চৰণ কৰোঁ সাৰ;\nতুমি জগতৰ প্ৰভু, তুমি বিপদৰ বন্ধু\nদেশ দেশান্তৰে দেখোঁ মহিমা তোমাৰ।\nদয়াল হৰি ৰাখা আজি চৰণ তলে।\nনয় প্ৰাণে প্ৰভু আৰু সকলো গলে।\nলাহে লাহে ডুবিল হৰি\nহিয়াৰ মাজৰ আজি কালৰ সােঁতে সকলো নিলে।\nকত বিষাদ শিৰত লৈ\nকত দুঃখে কান্দিছো মই\nকত ভয়ে মাতিছোঁ হোৱা সদয মৰণকালে।\nজীৱনৰ সন্ধিযা বেলা\nনাইনে আৰু আপােন বোলা\n(তুমি) তুমি আছা মাথোন বিপদবাৰণ তােমাকে বােলে।\nকালৰ খেলা কাষ চাপিলে।\nসেৱা তােমাৰ নহল প্রভু\nমােহিলে মন মায়াজালে।\nকান্দিবলৈ জনম ললো\nনিজে কান্দি কন্দুৱালো\nই জনমৰ গল কামনা\nৰাখা এবে পদতলে।\nতোমাকেই কৰো প্ৰভু জীৱনৰ লক্ষ্যমোৰ ,\nসংসাৰ সাগৰে যেন গুচোৱাঁ যাতনা ঘোৰ।\nযেতিয়া অভাগা নৰে দুখৰ মাজত পৰে,\nতোমাৰ নামেৰে তাৰ পৰেহে দুখৰ ওৰ॥\nদীঘল বাটত পৰি আহিছো ভাগৰি হৰি,\nনিয়া মোক আগুৱাই যাব লাগে বহুদূৰ।\nমিছা জীৱনৰ খেলা মিছা ই সুখৰ মেলা,\nনেপালে তোমাৰ প্ৰভু জেউতি সি স্বৰগৰ।\nসুৰ, মল্লাব- একতালা৷\nকোনেনো জানে কি প্ৰয়োজনে\nই বেব অৰণ্যে আহিলোঁ মই।\nৰাধিকা ৰঞ্জন বিপদ ভঞ্জন\nজানা সকলোকে প্ৰভু দয়াময়।\nসুমধুৰ ৰাম নামামৃত পানে\nমত্ত মোৰ প্ৰাণ নেযায় অন্য পিনে\nহৰিপদ ভাবি ফুৰো হাবি হাবি\nমতি গতি মোৰ হৰি পদাশ্ৰয়॥\nপৰিণাম পাহৰি, মায়াজালে পৰি\nঅনুতাপানলে দহিছে প্ৰাণ\nঅতি দূৰে দূৰে পৰ্ব্বত কন্দৰে\nবিষাদৰ সুৰে গাইছোঁ গান।\nনিস্তব্ধ নিতাল বিশাল ধৰণী\nঘােৰ অন্ধকাৰে ঢাকিছে মেদিনী,\nপাপানলে প্রাণ জুলা-কলা হ’ল\nকি উপায়ে হৰি পাম পৰিত্ৰাণ॥\nপতিত পাবন, দুৰিত হৰণ,\nবিপদবাৰণ হৰি ।\nকৰুণা কিৰণ, কৰাঁ বিতৰণ\nচোৱাঁ অধমক ফিৰি॥\nসংসাৰ সাগৰে ডুবি পৰি ৰলোঁ,\nকত পাকে পৰি জলা-কলা হলোঁ,\nউদ্ধাৰাহে হৰি শৰণ পশিলোঁ,\nতুমিহে উপায় তৰী॥\nসিংহত্ত দেৱ অধিকাৰী।\nনীলকমলতুল্যমমল ৰােচিৰ তুল মঞ্জুলম\nচন্দ্রবদন দণ্ড বসন বেণুনদন মঙ্গলম।\nৰুচিৰমূচ্চ শিখি সুপুচ্ছ কুসুম গচ্ছচূডকম\nবিবিধভূষমতিসুবেশমিহ ভজাঘনাশকম্ ॥\nনীল সুকমল নিচিনা বিমল\nতােমাৰ শােভাৰ তুলনা নাই,\nপূর্ণচন্দ্র মুখ মনে অতি সুপ\nমধুৰ মূৰলী ফুৰাহে বাই।\nমুৰত সুন্দৰ ম’ৰা পাখী ধৰা,\nফুলমালা গঢ়া জল-মল চূড়া\nনানা অলঙ্কাৰ মােহন আকাৰ\nপাপহৰ, নমো মুৰ দোঁৱাই।\nলক্ষ্মীকান্ত মিশ্র ভাগৱতী।\nদেশ মিশ্ৰ একতালা।\nমাধৱ দেহি চৰণতৰা\nবিশ্ব ব্রহ্মাণ্ড ত্ৰাতা।\nধৰ্ম্ম অৰ্থ কাম মােক্ষ চতুৰ্ব্বৰ্গ ফলদাতা।\nনমো দেৱ, দেবাদেৱ, ভবে যাক কৰে সেৱ॥\nকৃপা সাগৰ, ভকত বান্ধৱ,\nকলিৰ কলুষ নাশন;\nতাপী তাপ হাবা, মুকুন্দ মুৰাৰী,\nসৃজন পালন কাৰণ;\nহযাসুৰ নাশ কাৰণ,\nধৰণী ভাৰ হৰণ;\nমণিকূট গিৰি অধিষ্ঠাতা,\nনমাে দেৱ বিশ্ব বিধাতা;\nহায় নিদাৰুণ বিধি কিনো শত্ৰু সালিলা ।\nআজলি অসম বুকে শােকৰ চিতা জ্বালিলা ॥\nআনন্দ গুণাভিৰাম, উজ্জ্বলি দুখুনা নাম,\nআছিলে বুকু জুবাই, অকালতে মােহৰিলা॥\nসাহিত্যৰ আকাশৰ এচুক কৰি পােহৰ,\nজ্বলিছিল হেমচন্দ্র, তাকো আজি গৰাসিলা॥\nনিমাসিত মাতৃভাষ , তাৰ কি কৰিলা দশা,\nচালুকীয়া কালতেই ঘাট-মাউৰা কৰিলা ॥\nকিয় শুনাে এনেয়ে সদায়,\nএকেটা ৰাগিণী কোনে গায় ?\nশুনিছিলোঁ একে থিৰে\nতাহানি তােমাৰ সুৰে,\nকতনো অমিয়া ধাৰা\nঢালিছিলে হাঁয় !\nএকে সুৰে আছে গঁথা;\nসকলো তােমাৰে কথা,\nতুমি বিনে শূন্য হিয়া,\nআজি উঠিছে আৰাৱ ।\nনাই গােৱা কোনেও দুনাই ॥\nবাগেশ্রী - আড়াঠেকা।\nআসাম গৌৰৱ মণি শিব বৰা ক’লৈ গ'লা৷\nক্ষণজন্মা রূপে থাকি ক্ষন্তেকলৈ পােহৰালাঁ॥\nসুসভ্য সুদূৰ ফুৰি,\nযতনে আনি বিচাৰি,\nপ্ৰথমে বিজ্ঞান জ্ঞান আসামত বিতৰিলা॥\nউদাৰ ভাবেৰে ভৰা\nদুখীয়া জনম ভূমি নাম তুমি জিলিকালা॥\nকত আৰু সহিম বিলাই,\nজনম দুখিনী আতি মই।\nসুপুত্ৰ যি এটি উঠে,\nঅভাগী অদৃষ্ট দোষে,\nএৰি গুচি যায়।;\nসিদিনা বৰুৱা হেমে,\nবিদাৰিলে হিয়া মোৰ,\nফাঁকি দি পলাই;\nআজি আকৌ এৰিলে “বৰাই”॥\nবাজে ক’ত অজি বীণা,\nৰিণিকি ৰিণিকি সুৰে।\nসংসাৰ সিপাৰে কোনে,\nজিলিকি জিলিকি উৰে॥\nপৰিছে ইপাৰে ছাঁয়\nশোকত সন্তোষ লয়\nমৃত্যু মুখে যশ-তৰা\nধিমিকি ধিমিকি ঘূৰে॥\nঅসম আকাশ আজি\nলক্ষ্মী স্বৰস্বতী আই\nএকেলগে এৰি যায়\nঅকালে এৰিলে দেখি\nহায়! বি-এ জগন্নাথ চোৱাঁহি এবাৰ হে।\nতোমাৰ বিহনে আজি আসাম এন্ধাৰ হে॥\nতুমি আসামৰ প্ৰাণ,\nআসাম তোমাৰ ধ্যান,\nসৰ্ব্ব জনে তুমি বিনে, কৰে হাঁহাকাৰ হে॥\nনাই তুমি, কোনে মাতে\nঅজলা প্ৰজাৰ হকে,\nএনে অসময়ে আজি কথা একেষাৰ হে॥\nকাক মাতি দিব আৰু\nতোমাৰে হে যোগ্য সেই অমূল্য আসন হে।\nতোমাতে উদয় হ’ল\nতোমাৰে লগতে গ’ল\nএতে দিনে ভাগ্য-ৰবি অস্ত আসামৰ হে॥\nকতনো জীয়া আৰু\nসহিম দুখুনী প্ৰাণে।\nএটি এটি কৰি দেখোঁ\nএৰে সৱ সুসন্তানে॥\nমাধৱ চন্দ্ৰকে হাঁয়\nহৰি নিলে বিধতাই\nলভিলে যি জনে উচ্চ সম্মান আপোন গুণে॥\nএন্ধাৰ আসাম অজি\nই হেন মাধব বিনে॥\nসখি হে! আমাৰ কোনেনো আজি\nপদুম পাহি হৰি নিলে,\nকৰোঁতে ধেমালি লগৰি লগে\nপদুম আমাৰ হৰি নিলে।\nশৰত কালৰ পুৱঁতী বেলিতে\nপ্ৰকৃতিৰ শোভা চাওঁতে চাওঁতে,\nহাহোঁতে মাতোঁতে উঠোঁতে বহেঁতে\nৰঙ্গমনে সখি! উমলি ফুৰোঁতে,\nলুকাল পদুম কেনিবা সখি ।\nনেপালোঁ ক’তাে বিচাৰি বিচাৰি,\nআতঁৰৰ পৰা কোনােবা নিঠুৰে\nপদুম আমাৰ নিলে হৰি।\nস্নেহৰ পদুম চোৱাঁহি ভাই ।\nবন্ধুগণে তযু কান্দে বিনাই,\nথাকি থাকি সবে কৰে হাঁয় হাঁয়\nপদুম আৰু নাহে দুনাই,\nকৰিবা অনন্ত-সুখশান্তি ভােগ\nযােৱাঁ বন্ধুবৰ স্বৰগলই,\nসামৰি কৰ্ত্তব্য আমিও এদিন\nতােমাৰ লগত মিলিম গই,\nহাঁহি মাতি হাঁয় ! আছিল সদায়\nআমাৰ লগতে ঘৰ খনি কৰি,\nঅকস্মাত আজি কোনেনাে সখি!\nলুম ঝিঝিট –পোস্তা।\nপিৰালি-দাঁতিতে বহি, কান্দিছোঁ দুখুনী বাঁৰী।\nকাঠৰ কটুৱা কোনে, কুটুমক নিলে কাঢ়ি।\nচুলি মোৰ ফপৰীয়া,\nহিয়া মোৰ কৰ্কৰীয়া,\nমনৰ দাহত দিলোঁ, কেৰু মণি দলি মাৰি।\nৰিহাৰ আঁচল লই\nমোহাৰি পেলালোঁ, অই,\nসেন্দুৰ-গুৰিৰ মোৰ, ৰাঙ্গলী ফোঁটৰ সাৰি।\nচকুও নুফুটে মোৰ,\nবিধি নিদারুণ ঘোৰ!–\nসেই আচলকে লই, চাই থাকোঁ লাৰি চাৰি।\nসংসাৰত মই আহি,\nসোতঁতেই গ'লোঁ ভাহি,\nৰাখে মোক কোনে আৰু পেলালে কালে এছাৰি।\nধেমালি ভাৱনা বিয়া,\nএকো মােৰ নাইকিয়া,\nনিৰলে কান্দিছোঁ আজি, এজনী দুখুনী নাৰী।\nহিয়া জুৰি হেৰা মােৰ, নাচিছিলে আশা-নই।\nফেনে ফোতােকাৰে কত, শত শত ধাৰা বই।\nকিনাে বিধতাৰ বাজী,\nশুকাল সমূলি আজি,\nতেনে শত ধাৰা পানী, চোৱাঁ চোৱাঁ কেনেকই।\nহিয়াত ওলাল মােৰ,\nকত মৰুভূমি বােৰ,\nপুৰিছে এতিয়া মােক, সমূলি মৰিলোঁ অই !\nকিয় সৰি গলা গোলাপ! কলিকতা-ফুলনীত।\nকান্দিছে আসামে আজি তব শোকে জৰ্জ্জৰিত।\nজনমিলা আসামত, ফুলিছিলা বিদেশত,\nবঢ়ালা গৌৰব জন্মভূমিৰেহে নিতে নিত।\nউৎসাহ-মলয়ে নিয়া, গুণগণে বিয়পোৱা,\n(তোমাৰ) চিকিৎসা-সুৰভি-গন্ধে আমেৰিকা\nকোন সতেৰে নো মাক এৰিলা হেৰা গোলাপ!\nচকু ফুৰাই চালা মাথোঁ এবাৰ মনে হৰষিত।\nকোনে নো তোমাৰ ঠাই, পূৰাব এতিয়া হাঁয়!\nউপাধি-ভূষণে কাক কৰিবনে বিভূষিত?\nতোমাকে আশ্ৰয় পাই, আছিলে সুখে বগাই,\nঅণুবালা লতা জঁয়, পৰে আজি অবনীত।\nহেৰা তিনি ডিচেম্বৰ! তুমি আমাৰ ভয়ঙ্কৰ,\nকিয় সৰুৱাই নিলা গোলাপ আমাৰ প্ৰফুল্লিত।\nশিব-জগ-মাধবৰ অলপতে সৰিবৰ,–\nতুমিও সৰিলা অ’-হ’! ইকি। আমাৰ অথন্তৰ!\nওপজালে দুখকৰি নেদেখিলে চকুভৰি,\nসিহেতু আসাম মন ঘনে আজি বিদলিত॥\nকুলি কিয়নো কু-উ-কু গালি।\n( কিয়) পাহৰণি খিনি সোৱৰালি আজি\nতাঁহানিৰ কথা ক’লি।\nযদিহে মৰম বেথা,\nকলিজাত নাই লেখা,\nমউ সনা মাত শুনালি আকউ\nকিয় আহি দেখা দিলি।\nএনেনো কিয় কৰিলি,\n(কুলি) যি লাগে তাকে, ফিৰি নিব পাৰ\nপাহৰণি ফেৰা এৰি;\nভালপোৱা কিনো তোতে শিকিলো,\nএৰিলি নিৰাশা কৰি।\nলক্ষেশ্বৰ শৰ্ম্মা, বি এ।\nপাৰােতেনো দিওঁ আহি আপুনি বিদায়,\nপুলিতে প্ৰেমৰ পুলি ঢাকনি গুচাই।\nকন্দা নাই মােৰ মন,\nনিবিদৰে হিয়া এই হিয়া হেৰুৱাই।\nপ্রাণ মােৰ তুমি-ময়,\nতােমাতেই পাব লয়,\nতােমাৰ ভাৱতে দিলোঁ জীৱন উটাই,\nভাল পাবাঁ বুলি হাঁয়,\nভাল পােৱা দিয়া নাই;\nযােবা তুমি, ৰ’ব মােৰ ছবিটি সহায়॥\nদেখি আকাশৰ ছবি, ভাবোঁ বহি বহি,\nপ্রাণ সখি মােৰ গ’ল এৰি।\nআমন জিমন, জোনাই বয়ন,\nদেখি মােৰ মন যায় উৰি।\nকান্দো মনে মনে, মাতাে ঘনে ঘনে,\nঘূৰি লগ ধৰোঁ কেনে কৰি ;—\nনেদেখি এতিয়া, বাজে মােৰ হিয়া,\nথাকো কিনো মতে প্রাণ ধৰি॥\nতুমি বলিয়া কিয় বলিয়া,\nশােকে দুখে ভৰা হিয়া,\nশোকেৰে তাপিত বুক,\nসকলে যেতিয়া দেখাে,\nসােঁৱৰোঁ অতীত কথা,\nএনে সুখৰ আছিলে দিন,\nতােমাৰে আমাৰে একেটি প্রাণ,\nচাপিব নােৱাৰে আন;\n(আমাৰ) কাপুৰুষালিতে গ’লা,\n(আনৰ) সেৱাতে বলিয়া হ’লা,\n(সিদিন) ভাবি কি কান্দা এতিয়া,\nকুলিয়ে মাতিছে কুহু বিৰহিণী দহি এ।\nসুখৰ বসন্ত কালে পতি দূৰদেশে এ॥\nশীতল মলয়া বাৱে কিমতে প্রাণ জুৰাৱে।\nনাথবিনে ক’তো আজি নাহি সুখ লেশ এ॥\nতােমাৰেহে ছবিটিকে দেখোঁ মাথাে’যেনি চাওঁ;\nতােমাৰেহে কথা ভাবি ভাবতে ওপঙ্গি যাওঁ।\nদেখিলে বিভোল হওঁ,\nনিজকে পাহৰি যাওঁ,\nতধা লাগি চাই চাই কিবা বুলি কিবা কওঁ;\nএফেৰি আতঁৰি গলে,\nএকো যুগ একো পলে,\nনেজানো কিহেৰে টানা, যতে থাকো উৰি যাওঁ।\nমােহন মােহিনী মূৰতি,\nকেনে চোৱাঁ হে মধুৰ মিলন।\nজোনে জোনে কিনাে যেন, মিলিছে বিতােপন,\nচোৱাঁহে মধুৰ মিলন।\nপ্রেমিক প্রেমিকা সঙ্গ,\nউথলে প্রেম তৰঙ্গ,\nচোৱাঁহে প্ৰেমৰ ৰঙ্গ,\nঝিঁঝিট খাম্বাজ—কাশ্মিৰী খেমটা।\nকম কি মনৰ কথা, যেনে লাগে তােমালৈ।\nদেখিলে তােমাৰ মুখ, চাই থাকোঁ থৰ হৈ॥\nমােৰ মন যেনে, তােমাৰ মন তেনে,\nহয় কি নহয়, সােধোঁ মই।\nআজি সঁচা কৰি কোৱা প্রাণেশ্বৰী,\nমনেৰে নেপাতি, কোৱাচোঁ’ কথাটি,\nনেথাকিবা আৰু বেলিকৈ।\nমােক যেনে পােৱা তাকে মাত্র কোৱা,\nসুধিছোঁ মই থিৰাংকৈ॥\nভকতৰাম দত্ত চৌধুৰী।\nআছিলোঁ সৰুতে বহুত সুখতে\nএকো দুখ নেজানিলোঁ।\nগাভৰু কালত পৰিলোঁ ঠেকত,\nতাতেসে মই মৰিলোঁ।\nমাতি হাহিঁ হাহিঁ, প্রাণপতি আহি\nবুলিলে দেহ সপিলোঁ।\nসেই দিন ধৰি, আই বােপাই এৰি,\nবহুত সুখ ভূঞ্জিলোঁ।\nসেই সুখ মােৰ, বিধতাই চুৰ\nকৰে বুলি নেজানিলোঁ।\nধিক্ দেহা লই, কেলৈ আছোঁ মই,\nনমৰিও মৰা হলোঁ।\nবৰ হেঁপাহেৰে আহিছোঁ, ৰােৱাঁ,\nএবাৰ চকুৰে চাওঁ হে।\nসাঁচি থােৱা কথা পাহৰি গলোঁ,\nচাওঁ ভাবি যদি পাওঁ হে।\nউঠিছে আটুটে মুখ দাপােনতে\nমনৰ কথাটি গৈ,\nভাবৰ কল্লোলে কথা উটুৱালে\nনােৱাৰোঁ মাতিব হাঁয়;\nভাবেৰে নধৰে বুকু\nচোৱা কঁপা ওঠ, ৰঙ্গা পৰা মুখ,\nকথাৰে ওপচা চকু;\nমােহন ৰতন মােহিলা হিয়া\nমন প্রাণ নিয়াঁ দিওঁ হে।\nকলৈ গলা প্রাণনাথ লােৱাঁহি এবাৰ;\nতুমি-ময় জীৱনৰ প্ৰেম উপহাৰ।\nবােৱালা প্ৰেমৰ সুঁতি,\nফুৰিলোঁ ৰঙ্গেৰে উটি,\nতুমি ৰাখিছিলা বান্ধি প্রাণ অভাগীৰ।\nফুৰি ফুৰি পাচে পাচে,\nমৰিলেও সুখ আছে;\nপ্রাণ দিলে মৰে যদি প্ৰণয়ৰ ধাৰ।\nলােকে বােলে প্রেম যাক,\nনােৱাৰোঁ দিব তােমাক,\nলােৱা যােগ্যপূজা দিয়ে প্রাণে অবলাৰ।\nপ্রেমিক প্রেমিকা ছবি কিনাে মনােময়;\nৰৈ যােৱাঁ চাই যােৱাঁ নয়ন জুৰাই।\nজীৱন মধুৰ কৰে,\nপ্রেমে মৰণতো নেৰে;\nযতনে আঁকি নিয়া হিয়াই হিয়াই।\nযদি আহিলে বিঘিনি মিলেহি তােমাৰ,\nনাহোঁ তেনে আৰু কাষলৈ;\nভাবি ভাবি যদি ভাল পােৱা তুমি,\nভাবি থাকা বহি অকলৈ।\nনেলাগে চেনেহ নকৰোঁ কামনা\nনাই মােৰ প্ৰাণত এনেটি আশা;\nতােমাৰ সুখতে থাকিম মই আঁতৰি,\nনিতে তােমাক আৰাধি মনে;\nযাতে ভাল পোৱা তুমি তাৰে ভাৱনাতে,\nভাবি ভাবি মই থাকোঁগৈ॥\nকেনে মােহন মূৰতি অ’ সখি,\nপ্রাণে প্রাণে টানে আহা দূৰতে থাকি।\nনাথ সঙ্গে ৰঙ্গিনী,\nৰঙ্গে ফুৰুঁতে ঘূৰি ফুলনি,\n(তেওঁ) প্রেমভৰে, প্রেম ৰসেৰে,\nহিয়া নধৰে সখি উপচি পৰে।\n(দুযাে মিলি প্রাণ ঢালি ওমলোঁ সখি)॥\nপ্রেম ছবি মােহন সাজে,\nজ্বলে কিবা অপৰূপ হৃদয় মাজে।\nফুল্ল শান্ত শীতল ৰূপ মাধুৰি সনা,\nমােহন মৃণাল দেহা অমিয়া ৰাজে।\nস্নিগ্ধ কান্তি কত ঢালে সুধা অবিৰত\nপ্রেমে মােৰ প্ৰাণ প্রেমময়,\nৰঙ্গে বৈছে সখি মধুৰ মলয়,\nমানস মুৰলী আজি সপােন বাজে।\nদুর্গানাথ চাংকাকতি ।\nপ্ৰেম মিলনে, নবীনা নবীনে,\nমিলে আজি আনন্দেৰে।\nসুখে মিলিছে বিৰহৰ পাছে,\nসাচিঁ থোৱা কথা, হিয়াত গঁথা,\nকইছে তেওঁ কেনে আদৰেৰে।\nসুখে ভৰা বুক, হাহিঁ ভৰা মুখ,\nচোৱাঁ সাধ্বী সতী, উলাহে অতি,\nসেৱে প্ৰাণপতি যতনেৰে।\nতুলি ফুল গাথোঁ মালা,\nলোৱা হেৰা প্ৰাণৰ সখি\nফুলৰ কথা ফুলৰ হাঁহি,\nপ্রাণে প্রাণে লােৱা সখি।\nফুলিছে নিৰল কোনে,\nআছে হাঁহি আপােন মনে;\nআজলী ফুলৰ কলি,\nযাচে চেনেহ প্রেমিক দেখি।\nঅবলা মই দয়াল হৰি,\nনসই প্রাণে যাতনা।\nভাঙ্গিলে সুখ সপােন,\nআজি নাই আৰু বাসনা।\nনাই মােৰ ভাগ্যে লেখা,\nস্বামীৰ চৰণ নহল দেখা,\nপৰি ৰ’ল মােৰ পােনা দুটি,\nভাবোঁ তাৰে ভাৱনা;\nৰাখিবা সুখেৰে প্রভু\nএই কৰোঁ কামনা॥\nঅভিলাষে হাঁয় প্রেম প্রেমিক জনে;\nদানে কিয় প্রতিদান বিচাৰোঁ নো ঘনে ঘনে।\nবিচ্ছেদ অগ্নিক ভয় নকৰে প্রেমিক জনে।\nবিৰহে মিলনে প্রেমে প্রেমিকাক ভাবে মনে॥\nনবীন নবীনা শােভে দুজনে,\nমিলালে বিধি আজি অমূল্য ধনে।\nমিলিছে নাগৰী নাগৰ কাষে,\nমেঘে বিজুলী যেন শােভে আকাশে,\nৰাখিবা আদৰে ধন অতি যতনে।\nৰজনীকান্ত বৰদলৈ, বি, এ।\nআজিও কি আশে আছে দুখুনীৰ দেহে প্রাণ।\nআৰু কিবা হব মােৰ দুখ নিশা অবসান।\nজীৱন সর্ব্বস্ব ধন,\nদুখুনী হৃদি ৰতন,\nঅপাৰ সাগৰ মাজে দিলোঁ সব বিসর্জ্জন।\nহে প্রভু দয়াল হৰি,\nমাতিছোঁ কাকূতি কৰি\nভৱলীলা সাঙ্গ কৰি দিয়া শ্ৰীচৰণে স্থান।\nকিয়নাে বিষাদিত মন।\nচকুলাে টুকিছাঁ কিয় বিৰস বদন।\nআহা! কিয় অনাথিনী বেশ\nমুখেৰে ন সৰে কথা আলুথালু কেশ,\nৰাখিবাঁ সাদৰে মাতা কৰিবা যতন\nনুচুবাঁ লাজুকী লতা মুদিব নয়ন,\nঅনাদৰ নকৰিবা ভাবি পৰধন।\nনমৰি জীযাই আছোঁ\nআৰু কিবা আশা ধৰি।\nআজিও ধৰিছোঁ দেহা,\nপ্রাণ মােৰ গল এৰি॥\nযি গছৰ হই ছাঁয়া\nধৰিলোঁ সংসাৰ মায়া\nনাই আজি সেই তৰু\nধৰোঁ কাযা কেনে কৰি।\nবেলাটো বিৰহ যাৰ\nঅসহনী লাগে ভাৰ\nনাই তেওঁ দিন চাৰি\nআছোঁ মই দেহ ধৰি॥\nবহুভােগী প্রাণ ধন\nনুবুজে অপৰে মন,\nকি ভােগ মিলিছে আজি\nভিখাৰী বেশেৰে ঘূৰি॥\nৰাখা প্রভু বিশ্বেশ্বৰ,\nৰাখা মােৰ প্ৰাণেশ্বৰ\nঅন্নপূর্ণা দিবা ভােগ\nয’তে ত’তে অৱতৰি;\nনগাৰ নগৰা বান্ধ\nদিলাে আঁটি আঁটি টান\nসহিছে কতনা জানো\nকুৰূপ সাজেৰে ফুৰি\nআজি সেই কথা সখি গলানে পাহৰি।\nকত খেলা খেলি,\nলৰালি কটালোঁ দুযো গলাগলি কৰি॥\nনিমজি যে দেখিছিলো সুখৰ লহৰি\nদুয়াে বহি কত গীত গালোঁ হে লগৰী\nগিৰীশচন্দ্ৰ বৰদলৈ, বি, এ।\nনীল স্বৰগত মােহন সাজেৰে\nতৰাজোনে কিবা সাজে।\nমধুৰ মলয় ৰৈ ৰৈ বয়\nৰৈ ৰৈ বাঁহী বাজে॥\nনিকুঞ্জ শুৱনী ত্রিভঙ্গ কলীয়া\nভাৱত বিভােৰা ৰাধা আলসুৱা,\nসুৱনী যমুনা, গােপিনী ধুনীয়া,\nকিবা শােভা ব্ৰজ মাজে।\nনবীনচন্দ্ৰ বৰদলৈ বি, এল।\nমালতীৰে চাকি গাথিছোঁ হেঁপাহে,\nদুখুনীৰে বুলি ধৰা হে ধৰা হে।\nকিবা ধন আছে দিবোঁ তৱ পাৱে\nঅধিনীকে দয়া কৰা হে কৰা হে।\nযিবা মনৰ কথা সকলােকে জানা,\nতুমি বিনে গতি কি আৰু আছে হে॥\nদেখা পায় লাজে ধৰিলে আগচি\nভবা কথা ৰল মুখতে।\nমৰমৰ কথা মনতে লুকালে\nহেঁপাহ থাকিল হিয়াতে।\nসকলাে জানিছে কিবা কম মই\nজানি শুনি মােক কিয় কন্দুৱাই\nপ্রাণ কাঢ়ি লই কিয় গুচি যায়\nআঁতৰি আঁতৰি দূৰতে।\nচেনেহৰ ফুলনি বাৰী মােৰ\nকোনে ভাঙ্গি-চিঙ্গি নিলে।\nকুমলীযা ফুলৰ প্রাণে\nএণুৱা যাতনা দিলে।\nসুগন্ধি যূতি সেৱালী,\nকাক তুলি মালা গাঁথি\nদিবোঁ সখিৰ গলে।\nসাৰি সাৰি আছে বন্ধা\nতাৰ বিলাই দেখি আজি\nআজি কিয় এনেকুৱা কৰে মােৰ মন।\nউৰু উৰু ছাটিফুটি কৰে ঘনে ঘন॥\nনেজানো কি লাগে তাক\nক’লেও নুশুনে হাক\nকান্দিছে নিৰবে বহি মচিছে নয়ন।\nপ্রাণ যে সদায় কান্দে তােমাৰ কাৰণ\nকি ৰূপে সাদৰি মই শাঁত কৰোঁ মন।\nতােমাৰ কথাতে কাণ, তােমাৰ ৰূপকে ধ্যান,\nহাজাৰো কথাত আন, নলওঁ বুজন॥\nআহাঁ আহাঁ সখি যাওঁ;\nআখি ভৰি ফুলনিৰ ৰূপলীলা চাওঁ।\nমালতী যূতি শেৱালি\nআছে কত ফুলি ফুলি\nতুলি আনি গাঁথি মালা খােপাত পিন্ধি লওঁ।\nলুভীয়া ভােমােৰা গৈ\nমৌ খাই বলিয়া হৈ’\nঢালি ঢালি ঘনে ঘনে পৰে ফুলৰ গাৱ॥\nজীৱ থাকে মানে নাথ, তুমি মােৰ অধিপতি;\nতােমাৰ চৰণ বিনে নাই মােৰ আনগতি।\nশুনিলে তোমাৰ মাত, হয় মােৰ হিয়া শাঁত,\nঅমৃত বৰষে গাত, তুমি অধিনীৰ পতি।\nদাসীৰ যৌবন ধন চৰণত অৰপণ\nকৰিলোঁ সাদৰে মই তাৰাঁ মােক প্রাণ-পতি।\nপূৰ্ব্বে যদি জানাে মই তােৰ এনেকুৱা মতি,\nকদাপিও নহল হেঁতেন মােৰ এনে দুৰগতি।\nতেনে হলে আপােন বুলি,\nহৃদয়ে নেৰাখোঁ তুলি,\nদুখানি চৰণে পৰি নকৰোঁ কাবৌ কাকূতি।\nআগৈ মৰম দেখুৱালি,\nপিছে এই যাতনা দিলি,\nএতিয়া নকৱ কথা নেচাৱ আৰু উভতি॥\nবিধাতা কপালে মােৰ লিখিছে অত যাতনা।\nনসহে শৰীৰে আৰু এতেক তাপ যন্ত্রণা॥\nমই মৰোঁ যাক ভাবি,\nসি কিয় মােক কৰে হেলা\nনেমাতে মুখেৰে আৰু কৰে কত প্রবঞ্চনা।\nহাতে ধৰি কাতৰ কৰি\nমিনতি কৰিলোঁ কত,\nতথাপিতো কিছু তাৰ নােপজে মনে কৰুণা॥\nআহাঁ হে প্রিয়সী আহাঁ এটি মই কথা কওঁ\nদেখিলে তােমাক প্রিয়ে, হেঁপাহ চকুৰে চাওঁ।\nতুমি হৃদয়ৰ জোন,\nতুমি বিনে আছে কোন,\nতুমি মােৰ কেচা সােনা, মৰমতে পমি যাওঁ॥\nএকেবাৰে প্রাণনাথ মােক পাহৰিলা।\nঅনাথিনী কৰি হায় এৰি থৈ গ’লা॥\nএই যে বসন্ত ঋতু,\nসকলো দুখৰ হেতু,\nতাতে মাতে কুউ কুউ কোকিল কোকিলা॥\nমলয় পৱন আহি\nতুমি হে কেৱল নাথ উভতি নাহিলা॥\nসত্যে কৰি কোৱা প্রাণ কাক তুমি ভাল পােৱা;\nতোমাৰ লগতে মই হইছোঁ যে মতলীয়া।\nনেপালে তােমাৰ স্নেহ হব এই প্রাণশেষ⸺\nনেদেখিবা এই দেহ, জনমতো আৰু প্রিয়া।\nতুমি হৃদয়ৰ ধন, তুমি মােৰ প্ৰাণ মন,\nনকৰিলে তুমি শাঁত কৰে কোনে জ্বলা হিয়া।\nতুমি হে প্রিয়সী মােৰ জীৱনৰ জীৰ।\nতােমাক নেদেখিলে প্রাণ কান্দি উঠে কিয়॥\nতুমি মােৰ পৰমায়ু,\nতুমি মােৰ প্ৰাণবায়ু,\nতুমি বিনে প্রাণপ্রিয়ে নােৱাৰোঁ থাকিব॥\nদেখিলে তােমাৰ মুখ\nপাহৰোঁ সকলাে দুখ\nজিনি চন্দ্র সমুজ্জ্বল বদন অমিয়॥\nকেতিয়া আহিবা নাথ কেতিয়া আহিবা।\nকৈ যােৱাঁ নিশ্চয় কৰি\nপ্রবঞ্চনা নকৰিবা মােক,\nপ্রাণনাথ আৰু নো কি আছে বাকী।\nঅজলা অবলা দেখি কত দিলা ফাকি॥\nকুলমান, লাজ ভয় এৰিলো সকলাে\nকায়মনাে বাক্যে নাথ তােমাতে ভজিলোঁ\nতথাপি তােমাৰ মন\nকুটিল কপট অতি তব দুটি আখি॥\nপ্রণয়ে দুর্গতি মিলে আগেয়ে তাক কোনে জানে।\nসুধাপান কৰিলে যে আছে সংশয় জীৱনে॥\nসুখৰ ভাণ্ডাৰ যেন ভাবিছিলোঁ মনে মনে॥\nএতিয়া বিচ্ছেদ বিহে,\nশৰীৰ অন্তৰ দহে,\nনসহে নসহে আৰু ইহেন যাতনা প্রাণে॥\nতেওঁ যদি অনুৰাগী আনে আৰু কোনে জানে।\nমই হলে ভাবি মৰোঁ সদায় মনে ৰাতি দিনে॥\nমদন মূৰুতি খনি,\nমােৰ হৃদয় মণি,\nমুহূৰ্ত্তেক পাহৰিব নােৱাৰোঁ কদাপি মনে॥\nগাৰা ভৈৰবী—কাশ্মিৰী খেমটা।\nনাহিবা নাহিবা আৰু মােৰ ওচৰলৈ।\nযাকে তােমাৰ মনে ধৰে তাৰে তালৈ যােৱাগৈ॥\nনুবুজি প্রাণ সপিছিলোঁ,\nমনৰ কথা ভাঙ্গি কলো,\nলাজ ভয় এৰি দিলোঁ তােমাতে বলিয়া হৈ।\nপুৰুষ নিলাজ জাত,\nসমূলি নাই সঁজাত,\nৰমণীৰ মনমােহে মিছামিছি কথা কৈ॥\nভাবি ভাবি সখি মােৰ কণ্ঠাগত প্রাণ।\nআৰু কি সেই বিধুবদন চকুৰে দেখিব পাম॥\nইবাৰ যদি দেখা হয়\nমনৰ কথা কম মই,\nবিনয় কৰি কৰে ধৰি কৰিম প্ৰাণ সমর্পণ।\nতেও যদি বেযা পায়\nছাই ভস্ম সানি গায়,\nঅগ্নিকুণ্ড জ্বালি তাতে দিম দেহ বিসৰ্জ্জন॥\nএবাৰ হাঁহা প্রাণ ভুবন মােহিনি।\nনয়ন ভৰি চায় লওঁ ৰূপৰ গাঁথনি॥\nৰঙ্গা ৰঙ্গা ওঠ দুটি,\nলাতুৰ বৰন লুটি,\nতাতে মিছিকিয়া হাঁহি অ’ সুবদনি॥\nদেশ মল্লাৰ—কাশ্মিৰী খেমটা।\nকি কাৰণে নিশিদিনে ভাবি থাকা তাক।\nসি কভু নাভাবে মনে এদিনো তােমাক॥\nপ্রণয় কামনা এৰি\nথাকা তুমি ধৈৰ্য্য ধৰি—\nনহলে যাতনা ভােগ কুটিল বিধি বিপাক॥\nকোনে এনে হৃদয়ত ব্যেথা দিলে মােৰ।\nকি দোষে কি অপৰাধে পালাে তাপ ঘােৰ॥\nমনে বহু কৰি আশা,\nবান্ধিলোঁ প্রণয় বাসা,\nঅকালে ভাঙ্গিলে তাক কৰি মােৰ সুখ ওৰ॥\nপিলু খাম্বাজ—কাস্মিৰী খেমটা।\nযদি নাথ যােৱা তুমি অধিনীকো সঙ্গে নিয়া।\nতুমি বিনে প্রাণনাথ থিৰ নােহে মােৰ হিয়া॥\nতুমি যাবা দূৰদেশে,\nভ্ৰমিবা বিদেশী বেশে,\nকি প্রকাৰে গৃহে মই অকলে থাকিবো কোৱাঁ।\nদেশে দেশে তব সঙ্গে,\nফুৰিবোঁহো মন ৰঙ্গে\nদুজনে থাকিবাে সুখে দুজনাক নিৰখিয়া॥\nদেহে প্রাণ থাকে মানে তােমাৰেসে দাসী হলোঁ।\nমনপ্রাণ সকলােকে আজিৰ পৰা সঁপি দিলোঁ।\nমােৰ হৃদয়ত স্থান,\nনেৰিবা নেৰিবা নাথ তােমাতে প্রাণ সমর্পিলোঁ॥\nজনম কেবল মােৰ ভুগিব যাতনা।\nশেষ প্রায় পৰমায়ু তেও দুখে নাহি সীমা॥\nএনেনাে ললাট ঘােৰ,\nজনমতাে সখি মােৰ,\nনপুৰিলে ই জনমে এটিও কামনা॥\nআনা সখি কালকুট,\nমৰিবোঁ ভক্ষিয়া তাক,\nবিফল জীৱনে আৰু এতেক লাঞ্ছনা॥\nকি কাম জীৱনে আৰু মৰণ মঙ্গল।\nপ্রণয় অমৃতে যদি জনমে গৰল॥\nযদি বিধি মনে মনে,\nভাবিছিলি হব এনে,\nতেন্তে কিয় দেখুৱালি ইহেন অমূল্য নিধি;\nকিয়বা নিৰখি তাক মানস মজিল॥\nকত সুধিলে কথা লাজে নেমাতিলোঁ।\nচিকুণীয়া বদন খনিও চাবলৈ নেপালোঁ।\nতথাপি লাজতে কথা, কব নােৱাৰিলোঁ॥\nকি কাৰণে প্রিয়া তুমি, মুখেৰে নেমাতা মােক।\nকিয় অধোমুখে বহি, কৰিছা দাৰুণ শােক॥\nশুধা ডিঙ্গি শুধা কাণ,\nকৰিছা দারুণ মান,\nএৰা দুখ উঠা প্রাণ, দিয়া সমিধান মােক॥\nদেখিলে বিষাদ মন,\nফাটিযাব খােজে প্রাণ,\nশূন্য যেন লাগে মনে শুধা দেখোঁ ইহ লােক॥\nকিবা ৰূপ হেৰিলাে সখি ফুলনি বাৰীতে।\nযি ৰূপ হেৰিলোঁ সখি, থাকিম যেন তাকে দেখি,\nৰাখিম যেন তাকে লেখি মােৰ হিয়াতে।\nমনে মনে চাওঁ গুনি পাচত মানুহে শুনি,\nকিনাে পাগল বুলি হাঁহিব থিতাতে॥\nআজলী ছােৱালী পাই কৰা অযতন।\nজানিলে আগেয়ে এনে, নসপোঁ জীৱন॥\nচেনেহতে পমি যােৱা,\nফাঁকি কৰি কথা লােৱা,\nনেলাগে কৰিব এনে লেৰেলা মৰম॥\nভালপােৱা যদি তুমি ৰাখিছা হিয়াতে।\nনাহিবা কাষলৈ ঘনে ৰবা আঁতৰতে॥\nনিলগে নিলগে চাবাঁ, নিলগতে ভাল পাবাঁ।\nনিলগৰে পৰা সুধা ঢালিবা প্রাণতে।\nতােমাৰে ভাবনা ভাবোঁ, অমিয়া তৃপিতি লভো,\nপ্ৰেমৰ কল্পনা সুখে সুখী হৃদযতে,\nযদি বিয়াকুল প্রাণ খােজে তৱ সন্মিলন,\nদেখা দিবাঁ ভাল পাবা, যাবা ক্ষন্তেকতে॥\nভােমােৰা আহাঁ আহাঁ, মাতিছোঁ কৰি বিনয়।\nফুলনি শুৱনি কৰি, আগেয়ে ফুলিছোঁ মই॥\nসুৱাগতে ঢুলি ঢুলি,\nলয়লাসে আছোঁ ফুলি,\nউপচি পৰিছে মধু, পিয়া যত মনে লয়॥\nমালতী খেহেটা মুখী,\nনেজানে পীৰিতি ৰীতি,\nনেযাবা মালতী গছে, সাদৰে মাতিছোঁ মই॥\nযদি আহিছিলা তেনে কিয় খােজা শুচি যাব।\nএবেলি প্ৰেমৰ নদী বােৱালে কি ঘুৰি ব’ব॥\nহৃদয় নিঝৰা বয় সাগৰৰ কাষলৈ\nসাগৰ সম্ভাস কৰি কেনেকৈ উভতি যাব?\nনদী সুশীতল সদা, প্রাণেও বিচাৰে সুধা,\nচিৰ হাবিলাষ কেনে নিমিষতে অন্ত হব।\nসুধি চাবা সখি, পৰেনে মনত\nদুখিনীৰ কথা, এতিয়া আৰু।\nপৰেনে মনত, অভাগিনী বুলি\nভাবেনে নেভাবে কদাপি আৰু॥\nমূৰৰে শপত, সুধি চাবা সখি\nকিয় ফাঁকি দিলে আসাসুদী’ দেখি,\nকিয় দিলে বেথা কুমলীয়া প্রাণে\nকিবা অপৰাধে বিৰহে মৰাে॥\nপ্রাণেশ্বৰী বুলি, পৰম সাদৰে\nখােপা জুৰি ফুল কিয়বা পিন্ধালে\nধৰাঁ সখি ধৰাঁ, সুমৰণি মালা\nদিবা ওভটাই নেলাগে আৰু॥\n(সখি) আলসুৱা প্রাণে, জুলুকি জুলুকি\nএনুৱা যাতনা দিলে।\nগৰিহনা খালোঁ, বিকর্থনা পালোঁ\nভুৱাদি মাণিক দিলে॥\nসঁপিছিলোঁ জীউ, আপােন জানিয়া\nপাৱত বিকিলোঁ শিষ।\nতেহু নপাৱলোঁ, বধুয়াৰ মন\nমৰণ কৰিছোঁ থিৰ॥\nসুখৰ আশায় পীৰিতি কৰিলোঁ\nলভিলোঁ বিষাদ ঘােৰ॥\nবধুৱা বিহনে, মৰণত বাজে\nনাই আনগতি মােৰ॥\nযুগল ৰূপত ঘৰ পােহৰে\nচোৱাঁ সখি নয়ন ভৰি।\nপ্রাণে প্রাণে প্রাণ মিলিছে\nমন মিলিছে হৃদয় জুৰি।\nচোৱাঁ, লােৱা, মুখ লুকোৱা,\nমৰম কৰে অহা যােৱা,\nফুলৰ শৰে মন মােহিছে,\nপ্রাণ মােহিছে শীতল কৰি।\nচেনেহত হৃদি ভৰি,\nচেনেহত নিজ পাহৰি,\nমনে মনে মন মিলিছে,\nচেনেহত পৰাণ ভৰি॥\nকতনাে ধাউতি কৰি,\nআহিছোঁ লাহৰি হেৰা নকৰা নিৰাশ।\nআহিছে বসন্ত সখি লগত মলয়,\nচোৱাঁ প্ৰাণ নহবা উদাস।\nঅলপ আমনি সহি থাকা এখন্তক,\nমনে মােৰ প্ৰবােধ মানক,\nনাথাকোঁ সৰহবেলা, খেলি সপােনৰ খেলা,\nদেখা পাম এই হাবিলাষ;\nচোৱাঁহে, চোৱাঁহে, শুনাহে, সখিহে,\nপুৰােৱা তৃষিত মন আশ;—\nশুনিম মধুৰ বাণী,\nজুৰাব হৃদয় খনি,\nতুমি নয়নৰ মণি,\nকিয় তয়নাে আহিলি কুলি।\n(আজি) নিলি মন হৰি, দূৰে গলি উৰি\nনােকোৱা কথাটি কলি॥\nকিয়নাে বাসন্তিকুলি, ললীত লহৰী তুলি,\nপাহৰনি কথা সোঁৱৰাই তই—\nহৃদয়ত জুই দিলি।\n(কুলি) খােপাৰ মালতী সুলকি পৰিলে\nবলিয়া কৰিলি প্রাণ,\n(কুলি) আপােন পাহৰি পাছতে খেদিলাে\nনমতা নােবােলা হ’লি॥\nকাৰ বাঁহী মাতে পুৱতী নিশা\nপ্রাণ মন পমি যায় হে।\nবিয়াকুল প্রাণে জুৰনী ৰেখা\nআজি যেন লেখা পায় হে৷৷\nনতুন ভাবেৰে হৃদয় তলিত\nবাজিছে মােহিনী তান।\nআকাশ পাতাল যুৰি উঠে ভাল\nতাৰে হে অমিয়া গান।\nসুনীল আকাশ মাজে,\nহয় তৰা কিবা লাজে\nকোনে এতে নিশা মােহিলে হিয়া\nসুখ-গীত গাই গাই হে॥\nলক্ষেশ্বৰ শৰ্ম্মা, বি, এ,।\nকিয় নিকুঞ্জলৈ অনিলি সখি,\nনিকুঞ্জ বিহাৰী শ্রীহরি নাই।\nপাহৰা কাহিনী কিয় উজাৰিলি,\nএতিয়া যে মােৰ পরাণ যায়।\nরঙ্গীয়ালী জুপি, লতায়ে বেঢ়িছে,\nআলসুৱা লতা, সাৱটি ধরিছে,\nতাৰ তলে বহি কানাইৰ কোলাতে\nগাইছিলোঁ গীত সুখেৰে হাঁয়!\nকিনাে মােহিনী বান, মাৰিলে সখি।\nহিয়া বিন্ধি মৰে পৰাণ পখী।\nমৰে দুখিনী দহি পুৰি প্রাণ সখি।\nঘনে ঘনে মনত পৰে,\nচকু দুটি ধুনীয়া প্রাণ হৰে,\nহাঁহি হাঁহি মাতে প্রিয়া বুলি,\nপাহৰোঁ কেনে কৰি সাদৰী সখি;\nহিয়া ফাটি মৰে পৰাণ পখী॥\nসত্যনাথ বৰা বি, এল।\nআপােন বুলি পাগলিনী হৈ (সখি ঐ)।\nআশয় দিলো চৰণ দুটি হিয়াৰ মাজত বান্ধিলৈ॥\nসিযে ফাঁকি দিবৰ মনে, দেখা দিছিল ঘনে ঘনে\nক’লে কত সি এনে তেনে—\nফাঁকি কৰি নিলে ধৰি প্ৰাণ পখীটি এনেকৈ॥\nমিশ্র মুলতানী—ঢিমা তেতালা।\nযােৱা হে নেলাগে চাব, খােপাত ফুল তুলি দিব,\nবুজিলো বুজিলো আজি আশয় তােমাৰ।\nযদি কেতিয়াবা কৰে কালমনে ছাটি-ফুটি\nআছে মােৰ শুৱনী মন্দাৰ।\nতুলি কলি হিয়াত ধৰি চুমা দিম সাদৰে,\nলাহৰি প্ৰাণত যত ধৰে—\nমালতী ফুল আছে ফুলি, কোঁচ ভৰি আনি তুলি,\nশেৱালী টগৰ যূতি জাঁই,\nশুৱনী, পাৰলি, দুপাহি, এপাহি,\nমিহলাই গাঁথি মালা ধাৰ;\nজুৰুয়াম পােৰা চিত মুখেৰে ওলাব গীত\nপ্রিয় বুলি সম্ভাষি মালতীৰ হাৰ॥\nকাহে হামাৰ ৰাধা জান।\n(প্যাৰী) বিনে নাহি ৰহে মেৰি প্রাণ।\n(সখি) ৰাধাবিনে হােৱে মেৰি জান॥\nলক্ষেশ্বৰ শৰ্ম্মা, বি,এ।\nহেৰা, এবাৰ চাঁওহে ৰােৱাঁ।\n(কিয়) নাম গাই গাই, প্রাণ হাৰ লই,\nমিচিকীয়া হাঁহি যােৱাঁ।\nঅজলা অবলা দেখি কন্দুৱাই যােৱা নেকি\nএৰি গলা যাক, কিনাে হল তাৰ\nএবাৰ উলটি চোৱাঁ।\nকিয়নাে জ্বালিলা জুই—\n(চোৱাঁ) ভােমােৰা কলীয়া লাহৰি খােপাটি\nপৰে আলজাল হই—\nমােহিনী বাণেৰে মােহি কিয় এৰি\nঅমৃতত বিহ দিয়া॥\nলক্ষেশ্বৰ শৰ্ম্মা বি, এ।\nবেহাগ খাম্বাজ—ঢিমা তেতালা।\nসখি আশাতে ৰাখিছো, জীবন অমিয়া,\nএৰি দিব পাৰোঁ জানো থিতাতে।\nতেওঁ নেকি আৰু আহিব হে গুছি\nসুখ-ঢালি দিব হিয়াতে।\nচকু মছি মছি হাৰাসাস্তি হলো\nসুখ-আশা সাং হয় হে আৰু,\nৰাতি বহি বহি তৰা গণি গণি\nকান্দি কেনেকৈ থাকোহে বাৰু।\nতেওঁ বিনে কোনে প্রেম-ডোলে বান্ধি\nচেনেহে লবহি কোলাতে॥\nসিন্ধু ভৈৰবী—ঢিমা তেতালা।\nকাহানি লাগি কলি ফুটি উঠিব।\nমৌ-মাখি আহি কাণে কাণে জনাব।\nশুৱনী ফুলনি বাৰী,\nৰঙ্গতেই ৰূপ চৰি,\nগােন্ধতে আমােল মােল কৰি তুলিব।\nধুনীয়া গােলাপ কলি,\nউষাৰ কোলাত বহি,\nবলীয়া ভােমােৰা মাতি মৌ পিয়াব।\nগাঁথিম ফুলৰ চাকি,\nহৃদয়তে ৰাখি ৰাখি,\nযতনে ৰাখিম সখি নাথক পিন্ধাব।\nপ্রণয় বিৰহ দুখে প্রাণ ফাটি যায়\nফুৰে ঠাইয়ে ঠাই\nনতুন ফুলে, বেয়ায় ভালে উৰি উৰি যায়।\nদয়া কৰি কোনে আনি দিব প্রাণ চৰাই\nমনে মনে মন চোৰে দেখা কলৈ পলাই যায়।\nকিমতে থাকিবোঁ সহি নেদেখোঁ একো উপায়।\nশিলেৰে বন্ধাইছা হিয়া,\nনাই তােমাৰ দয়া মায়া,\nসকলো লুটিলা তুমি ছলে বলে কথা লই।\nগাঁঠিয়ে গাঁঠিয়ে বুধি,\nহাতত দিছিলা নিধি,\nঅবলা আজলী দেখি ফাঁকি দিয়া বাৰুকৈ॥\nকিয় মনত পৰে সখি সেই মুখলৈ\nকতনাে জিয়াতু দিলে পাহৰিলোঁ কেনেকৈ॥\nজানােচা হেৰায় বুলি\nনুগুচে মনত সমূলি,\nযাত হন্তে হলোঁ মই পাগলী,\nকি গতি হবহে মােৰ তেওঁ যদি যায়গৈ॥\nযােৱা যদি যাবা নাথ শুনাহে মিনতি।\nকিয় বেথা দিলা\nপ্রাণ বুলি মাতিলা,\nনিলগতে চুমা যাচি হৰিলা জীৱটি।\nকি জানে অধিনী—\nকিনাে দোষে পাৱে ঠেলি কৰাহে দুর্গতি॥\nকবনে কথাটি, চাবনে উভতি,\nমাতিলে যানােচা যায়গৈ।\nতাহানিৰ ভাব আজিও কি আছে,\nপাহৰিলে তেনেই চাগৈ।\nগুটিমালী জুপি জাতিষ্কাৰ ফুলি,\nলাহৰি হাতেৰে তাৰে এটি তুলি,\nপিন্ধা পিন্ধা বুলি হাঁহি যাচিছিলে,\nপাতিছিলে কথা ৰৈ ৰৈ।\nপদুলিৰ শেৱালি ন-কৈ ফুলিলে,\nআহি কাণে কাণে, বাতৰি দিছিলে,\nবুলি চেনেহৰ সাদৰী ময়না\nপাতিছিলে কথা ৰৈ ৰৈ॥\nভাবি থাকোঁ সখি মনতে।\nআৰু নেমাতো, নকওঁ কথা;\nচকুলৈ চাই মুঠতে।\nকিন্তু সখি পালে দেখা,\nপাহৰোঁ আলচা কথা,\nউথলিব ধৰে হিয়া\n(যেন) চন্দ্র পালোঁ হাততে।\nকওঁ বােলোঁ মনে মনে,\nমুখলৈ চাওঁ ঘনে ঘনে,\nনােৱাৰোঁ, নােলায় কথা;\n(মােৰ) থাকে কথা মুখতে॥\nএবেলি প্ৰাণৰ সখি! দেখিছিলোঁ তেওঁক হ’বলা\nতাতে নো মনত এনে, কিয় লাগে দুয়াে বেলা।\nতেওঁ বিনে নাই একো, সপােনে সচিতে দেখোঁ\nঅন্তৰে বাহিৰে দেখোঁ, কেৱলে সেই চন্দ্র কলা।\nগুঞ্জৰিলে ভোমােৰাটি, কৰে প্ৰাণে ছাটি ফুটি,\nপাহৰোঁ ভােমােৰা বুলি, ভাবোঁ মাতে তেওঁ হ’বলা॥\nকিয় লাগে উদাস পৰাণ।\nনেজানাে কি পালে শান্তি পাব ই-জীবন।\nকত আশা উঠে নিতে, আকুল অন্তৰ চিতে,\nনেপাওঁ উয়াধি মাথোঁ’ উৰি ফুৰে মন।\nকত কিনো আনি মেলি, অন্তৰত দিছোঁ ঢালি,\nনুগুচে হেঁপাঁহ, সদা বিচাৰে নতুন॥\nভাবিলে তােমাৰ কথা হাততে অমিয়া পাওঁ।\nনেজানাে কি ভাবি ভাবি ভাবতে বিভোৰ হওঁ।\nকত ভাবোঁ কওঁ বুলি,\nনােৱাৰোঁ ক’ব সমূলি,\nদেখিলে তােমাৰ মুখ, সকলাে পাহৰি যাওঁ।\nভাবেৰে ভৰা হৃদয়,\nমুখেৰে কথা নােলায়,\nদুধাৰি চকুলাে মছি কেৱলে নীৰবে ৰওঁ॥\nৰাধানাথ ফুকন এম, এ, বি, এল।\nযাৰ হাতে সঁপাে অবলা পৰাণ\nসিনাে কিয় দিয়ে পােৰণি।\nপৰাণৰ কথা হিয়া উদঙ্গাই\nবাকি দিয়ে একো নেজানি।\nকিয়নাে পুরুষে নুবুজি সমূলি\nমৰম-লতাটি পেলায় উঘালি\nনিজ হাতে ৰুই, নিজ হাতে তুলি,\nকোন সতে মাৰে নুগুনি॥\nমানিক চন্দ্ৰ হাজৰিকা।\nগইছে গই উৰি উৰি, প্রাণ-পখি কেনিবা হাঁয়!\nগলনাে উৰি কাক বিচাৰি নাহিব কি সতকাই।\nকাকনো লই শুদা দেহা\nদেহ হাতে কৰে বেহা\nনেপায় চায় কেনি (উ) উৱা দিহা—\nপুৰি কাঁয়া ধােৱাঁ কৰি মিহলাও প্রাণে কাঁয়॥\nমাণিক চন্দ্ৰ হাজৰিকা।\nমাতিলা যেতিয়া নৰম কিয়নাে\nনাচাম কিয়নাে তােমালৈ,\nএতিয়াও মােৰ কথা ভৰা বুকু,\nআগেয়ে পাইছা যেনেকৈ।\nপদুলী মূৰতে এতিযাও আনি\nসাদৰি সােণাযে দিব তামােল খনি;\nকত কথা কব হাঁহি উলাহেৰে,\nনাপায আমনি কৈ কৈ।\nগুটি মালি জুপি জঁয পৰা নাই,\nপদুলীৰ শেৱালী মৰি যােৱা নাই,\nএতিয়াও পিন্ধাবা ফুলৰ চাকিটী,\nযাচিছিলা যিটি লৈ লৈ॥\nআজিও কিযনাে হাঁয়! নগলোঁ পাহবি!\nকতনাে সহিম আৰু সহিব নােৱাৰি!\nপুৰণি কালৰ কথা,\nআছে অন্তৰতে গঁথা,\nসঘনে উথলি উঠে হৃদয বিদাৰি।\nকত কি যে ভাবিছিলোঁ,\nকত আশা কৰিছিলোঁ,\nদহিব লাগিছে হিয়া তাকেহে সুৱঁৰি!!\nমিলে ৰতনে ৰতনে\nসুখে হাঁহি হাঁহি উলাহেৰে মধু মিলনে।\nউতলা প্ৰেমত আজি নাগৰী নাগৰ;\nতুলি প্রাণ প্রেমেৰে\nবিৰহ যাতনা সহি নাগৰ নাগৰী॥\nসৰি পৰা বন ফুলৰ হাৰ\nকাকনাে আজি জুমি চায়।\nভগা হিয়া যােৰা খালে,\nকলৈ আজি মন উধাই।\nক’লা মেঘে এৰি গ’লে,\nনীলাকাশে তৰা জ্বলে,\nমাজত বহি জোন বায়ে\nকিনাে হাঁহি বিলাই যায়।\nবিমল শােভা দেখি এনে,\nকত আশা হব যে প্রাণে,\nমুখৰ হাঁহি যেন আহিব বুকুভৰা সুখ পায়॥\nআহাঁহে এবাৰ হৃদয আকাশ\nশূন্য কৰি নেযাবা।\nতাহানিৰ কথা পৰেনে মনত,\nকত খেলা, হে’ৰা লৰালি কালত,\nনৱ জীৱনত, পেলােৱা মনত,\nআছিলোঁ কি দৰে অতীত কালত;\nপাহৰি এতিয়া সি সব এবাৰ\nপুৱা সূৰুযৰ কিৰণ সতে\nযাওঁ দুটি প্রাণী আপােন মনে,\nআপােন মনে আপোন প্রাণে\nগাথোঁ মালা বহি হাহি দুয়ােজনে;\nসন্ধিয়া বেলিকা নীল আকাশত,\nৰাশি ৰাশি তৰা হাহেঁ ওপৰত,\nকেনে হৰষত কেনে আবেগত\nখালোঁ হিয়া সখা তটিনী কুলত;\nমলয় সমীৰ ধীৰে ধীৰে বয়\nকান্দিছে পৰাণে কৰি হাঁয় হাঁয়;\nমাতিছে দুনাই তােমাক সােণাই\nআহাঁ কাষ চাপি নেযাবা পলাই;\nসুঁৱৰি এতিয়া সি সব এবাৰ\nসৰলা অবলা বিৰহৰ জ্বালা নােৱাৰে সহিব প্রাণে;\nসৰল ভাবৰ সৰলা ললনা প্রেমিক সুজনে জানে।\nগাইছে কুলিয়ে অমিয় তানে, বৈছে মলয়া ধীৰে;\nকুলু কুলু কৰি নিজকে পাহৰি গৈছে তটিনী সাগৰ পিনে।\nবিৰহিণী গায় বিৰহ গান, কাঁদিছে বিৰহী প্রাণে,\nপ্রেম শিকলিৰে নেবান্ধিবা প্রাণ, নুভুলাবা মন\nসখি বিৰহ বাণে, হানে কোমল প্রাণে,\nমৰম বেদনা আমাৰ কোনে জানে।\nসপিলোঁ প্রাণ মন আপােন বুলি,\nকাঁদি কাঁদি হলোঁ উলি জুলি;\nকুঁহুতানে প্রাণ কৰে কেনে\nপ্রবােধ বচন আরু একো নেমানে॥\nকি ৰূপ দেখিলাে সখি, নিকুঞ্জ মালতী তলে\nঅবলাৰ মন প্রাণ ততালিকে হৰি নিলে।\nসােণৰ কিঙ্কিনী বাজে ময়ুৰ কীৰিটি সাজে\nত্রিভঙ্গ ভঙ্গিমে থাকি চকু বুলাই চল পালে।\nতুমি মােৰ প্ৰাণ সখি, কৰি দিয়া দেখা দেখি,\n(মােৰ) চাটি ফুটি কৰে প্রাণে, সেই ৰূপলৈ মনত হলে॥\nনেযাব নেযাব প্রাণ ধৰো চৰণ অধিনীয়ে,\nকোন এনে অভাগিনী হৃদয়ৰ ধন এৰি দিয়ে।\nকিবা অপৰাধ ধৰি, যাব খােজে মােক এৰি,\nকওক প্রাণ দয়া কৰি, খাটো মই অভাগীয়ে।\nতযু প্রেমে ভােল গই, দিলো হিয়া উদঙ্গাই,\nচল কৰি যাব খুজি কিয় এনে দুখ দিয়ে?\nআজি নাে কিয় এনেকুৱা ময় পাগলিনী;\nকিবা আশাত প্ৰাণৰ জ্বালাত সাজো ভিখাৰিণী।\nদুখৰ বােজা এটীলৈ\nফুৰোঁ অনাথিনী হৈ\nচাৰিও ফালে ভৰা নিৰাশায়—\nহৃদয় আকাশ এঁ ধাৰ কৰি কাঢ়ি নিছে দিন মণি॥\nহাঁহি ভৰা মুখ বিষাদ মেঘে কিয়নাে ঢাকিছে সখি,\nমন মৰা মুখে ম্লান বদনী কিনাে ভাবিছা আজি।\nকিয়নাে লগৰী ইহেন বেশ\nআলুথালু কিয় ধুনীয়া কেশ\nমুখত নাই তােৰ হাঁহিৰ লেশ;\nকোৱাছােন সখি ভাঙ্গি কোৱা—\n(হাঁয়!) হেম প্রতিমা, ঢালি কালিমা কোনেনো\nআহা কিনাে বিতােপন, দেখিলে জুড়ায় মন,\nআহিছোঁ তােমাকে প্রাণ চাবলৈ এবাৰ।\nনেদেখিলে তােমাক ধন, কৰে মন উচাতন,\nসেই গুণে চাপিলো ওচৰ।\nমনত লাগিছে আজি দুঃখ অসহনি,\nযাও দূৰে মাগিলো মেলানি,\nনকৰি মনত শােক, দিবাহে বিদায় মােক,\nদুভর্গীয়া প্রেমিকে তােমাৰ;\nশুনাহে শুনাহে দেখাহে প্রিয়াহে সকলাে\nহিয়াৰ তুমি সাৰ,\nতুমি প্রমােদৰ ধন, তুমি প্রমােদৰ মন,\nতুমি প্রমােদৰ প্ৰাণ, প্রমােদো তােমাৰ॥\nবুজিলোঁ মই আচল কথা\nইমান দিনে কি কৰিলোঁ।\nকৰিম বুলি আশা পালি,\n(মই) হৃদয়কে থগিলোঁ।\nজোনলৈ হায় উদ্দেশ কৰি,\nগলোঁ খেদি আগ বাঢ়ি,\nসংসাৰৰ বাট নমনিলোঁ\n(এবে) প্রাণে প্রাণে ডুবিলো;\nযি দুদিন মােৰ বাকি আছে\nনিজলৈ হে ৰাখিলোঁ॥\nসখি আহিলা এতিয়া কিয়?\nদেখা দিয়ে কিয় পুনু আতৰিলা\nকৰি উত্ৰাৱল জীৱ?\nমনৰ বাসনা এৰি, দুখেৰে অন্তৰ পুৰি,\nআমন্-জিমন্ বহিছিলোঁ মই\nদিলাহি যেতিয়া থিয়।\nসকলো ভাবনা গলে;\n(সখি) কথা পাতো বুলি\nবিচাৰিলোঁ কিন্তু নেপালোঁ দুনাই কিয়?\n(সখি) মনৰ বাসনা মনতে থাকিলে\nজনম দুখিত জীৱ॥\nৰামেশ্বৰ বৰুৱা বি, এ।\nকি ক’ম বখানি, জানিছো নিজেই\nআজিহে অন্তৰ জিলিকিছে।\nকত দিন আজি ভাবি মনে মনে\nমনে গঢ়া চবি ধৰিছো যতনে,\nকি দিমে তুলনা,\nহৃদি মন আজি কৰিলোঁ অর্পনা;\nক’ৰ পৰা আহি ক’তে থিতি হ’লা\nভাব গতি মন নিজা কৰি ল’লা,\nনহও বিচ্ছেদ জানিবা দুনাই,\nঅন্তৰ আজিহে জিলিকিছে।\nস্মৃতি যদি কোনে নিব খােজে কাঢ়ি,\nধেমালি-গানৰ দিয়ে সুৰ হাঁহি\nপ্রাণ মন মােৰ অকালে থাকিব;\nসাদৰি মনৰ কোমল অন্তৰ,\nপ্ৰেমৰ বান্ধনি অতি গুৰুতৰ,\nনেপাব অলপো দুখ মৰতৰ,\nআজি হে অন্তৰ জিলিকিছে॥\nপিন্ধি উৰি ওলা সখি\nআজি মালতীৰ বিয়া হব।\nশীতল পৰিব হিয়া\nমনৰ জোখায় পতি পাব।\nমালতী রূপহী যেনে,\nচিকুনীয়া দৰা তেনে,\nসােণত সুৱগা যেনে,\nদুইও জনৰ মিলন হব॥\nসত্যনাথ বৰা, বি, এল্।\nবিধু মুখে কিযনাে নেদেখাে হাঁহি।\nকিবা দোষে দোষী হলো\nকোৱা কেতেকিৰে পাহি।\nফাটি যাব খােজে বুক\nঅকাৰণে কিয আজি আমন জিমন;\nতােমাৰ বিৰহ মােৰ নসহে পৰাণ,\nক্ষমা কৰা প্ৰাণেশ্বৰী\nহাঁহা এটি চিকোণ হাঁহি॥\nওৰণি কাখৰি কৰি, নেচাবাঁ নেচাবাঁ;\nম’ৰা যেন চালি ধৰি নেযাবাঁ নেযাবাঁ।\nদেখিলে তােমাৰ চকু\nমৰমে উথলে বুকু\nওৰণি তলেৰে চাই যাতনা নিদিবা॥\nআজি মজাচে পেটুৱা পেট ভৰি খা।\nপেট ভাৰ পেট ভৰি পেট ভৰি খা।\nঔ থেকেৰা টেঙ্গা,\nৰহৰ কি ডাল,\nআলু ভজা খাব মজা পকা খৰিচা॥\nশুন্‌চাহ্‌না না আপী গিলা\nদিবা নল্লি নিবােক্ ধৰি\nপেদা লগেই দি।\nএনাই কথা কিয়া কহ্,\nচপ্‌কে আপি বিয়া বহ্,\nকাণা কুজা বুৰা ঠাৰা\nআকোই নাবেচ্ বি॥\nআজি পৰিলা ধৰা পৰিলা,\nকিয় তল মুখে চাই হাঁহা,\nদিনে দিনে ভাবি এনেহে পাওঁ\nতােমাৰ হৃদয় জুৰি,\n(আছে) প্ৰেমৰ কলিটি ফুলি,\n(মােৰ) তােমাৰ ভাবেৰে হিয়া,\nজানাে মনে ভাবোঁ উলটি দিয়া,\nতােমাতে হলো বলিযা;\nবহু আশা ফল ফলিলে হেৰা,\nলাহৰি আহিছা চেনেহ ভৰা,\nলুকাব নােৱাৰি দিলাহি ধৰা,\nহায়! মােৰ কপাল খান,\nবাল্লা ভাত কেমান খাম,\nআজিক লেগি বিয়া নহাল মােৰ।\nসাত পৰ্‌গনা ফুল্যো ঘূৰি,\nআপীত লাগেই আড়েই কুৰি,\nনেদে ধল্লি কাবৌ কল্লি,\nকেন্‌কে মৰাহ মৰ।\nনম্ৰে কিযা বাপাক গিলা,\nবাৰেই থৈচি আপী গিলা,\nৰাহাক্‌কেই টাকা নাপ্লি,\nকৰ্ব্বা নেদে ঘৰ॥\nসত্যনাথ বৰা বি, এল্।\nখােপাত মালতী চাকি\nতামোল খাই বদন খনি\nগলত সাতসৰী হাৰ,\nমূৰত দিছা লেভেণ্ডাৰ,\nবিলাতী কাচনে আজি,\nৰােজ পাউডাৰ গালত ঘঁহি\nগাভৰু হবলৈ খােজা,\nজেটুকাৰে বােলাই হাত\nভৰিত পিন্ধিছা মােজা।\nলেৰেলা যৌৱন ঢাকি,\nকেলেই কৰিছা ফাঁকি,\nমূৰত বান্ধিছা তুলি\nখেকেৰু পতীয়া খােপা।\nকৰিছা পখৰা ভেম,\nজ্বলাই তুলিছা প্রেম,\nদিছা কত সােপা গোঁজা॥\nবাটত উজুটি খালোঁ।\nআশা ছেদী হঁতৰ তাপত\nথাকিব নােৱৰা হলোঁ।\nনিজেই বিচাৰে বৰ\nতেও কথা বৰ বৰ\nচিপিনা মুখেৰে ক'লে\nমই হেনাে বুঢ়ী হলোঁ।\nবুঢ়ী বুলি কাৰো মুখে\nকোৱা তেও নুশুনিলোঁ॥\nসত্যনাথ বৰা বি, এল্।\nতুমি কাৰনাে জীয়ৰী ;\nকাখত কলহ লই যােৱা\nএনে হাঁহি মাৰি ।\nক’লৈ যােৱা অকল সৰে,\nখােপাৰ মালতী লৰে,\nপ্রেম হাকুটিয়ে পালে\n(তােমাক) নিব আজোৰ মাৰি।\nমেৰাই ধৰিব চাবা পাছে প্ৰেমৰ জৰি॥\nযূতি ফুলৰ চাকি ঐ;\nহিযাৰ প্রেম ঢালি গাঁথা\nকোন ডেকা লৈ।\nএটী এটী ফুল তুলি\nগাঁথা চাকি হালি জুলি\nকাকনাে দিবলৈ গাঁথা\n(তুমি) এনে যতন কৈ॥\nসত্য কৰি কোৱা তােমাৰ\nকোন নাে আপােন।\nতােমাৰ প্ৰেমত পমি গলাে\nযেনে পানীত লােণ॥\nমই মৰোঁ তােমাৰ শােগত\nতুমি ফুৰা কাৰ লগত\nকোন ৰসিকক শােভা কৰা\nযেনে পূর্ণ জোন॥\nকিনো ৰূপে শােভে সতী,\nপতি সহ মিলনে।\nসমানে সমানে বিধিৰ\nএনে জোৰা দেখিবলৈ নাই\nদুইকো দুইও মিলিছে এনে,\nযেনে ৰতি মদনে॥\nআজি কি কুক্ষণে কাৰ ৰতনে\nএনে চিকোন, চঞ্চল নয়ন,\nজোনতো অধিক জ্বলিছে বৰণ,\nদেখিলে যােগীও হয় বলিয়া।\nউৰুৰ ভৰে বুকুৰ ভৰে\nহংস গতি যায়;\nআহাঁ ৰূপহী কাখত বহি\nজুৰুৱা দগধ হিয়া॥\nবাহাৰ ঢিমা তেতালা।\nচেচা পােৰা হলাে মই হিযা বিলাই।\nনকৰো পিৰিতি আৰু থাকোঁতে জীয়াই॥\nএতিয়া বধুৱা কিয উভতি নেচায়।\nঅৱশেষত দুখ দিযে, বিৰহে বুৰাই॥\nপুৰুষক আশয় দিয়েই\nহলাে ময় জলা-কলা।\nআতােল্‌তােল্ কৰে পােনে,\nপাচতে গা দিয়ে এৰা॥\n[ ১৬৬ ]\nমুনিহ অতি তিৰিকালি\nকদাপি নপৰে ধৰা।\nকথা এটি শুনি যোৱা\nও মােৰ ভোটা তৰা।\nকালি গধূলি পৰ এই দৰে আহি যাবা॥\nমিচিকি মিচিকি হাঁহি\nতামােল খনি খাই যাবা॥\n[ ১৬৭ ]\nমিশ্র ঝিঝিট্ আড়া খেম্‌টা।\nযােৱাঁ যােৱাঁ নােজোকাবা\nদেখা পালে বেয়া হব।\nআয়ে তাে পাৰিব গালি\nমানুহে গৰিহা দিব॥\nআঁচল ধৰি নেটানিবা,\nমুখলৈ চাই নেহাঁহিবা,\nআগ ভেটি নধৰিবা\nসখি হঁতে দেখা পাব॥\nলুম ঝিঝিট খেম্‌টা।\nযা ধদুৱা কেলেহুৱা ফাতিহা নকৰ।\nতােৰ নিচিনা কত ডেকা ৰাখিছোঁ চাকৰ॥\nকাবৌ কৰে কত ডেকা\nভৰিতে ইংৰাজী জোতা\nমুৰত মজাৰ সেওঁতা ফলা\nকত জনে খাটে মােক,\nপিন্ধি টুপি ঠেঙ্গা কোট,\nকত বাবুই কৰে আহি আদৰ সাদৰ॥\nকথাত নমজে মতা\nতেন্তনাে তয় কি ৰচকী,\nমিছাতে লচ্ পচাৱ,\nৰমক্ জমক্ কাচন কাচি।\nএকেতাে উতলা মতা,\nতাক ভুলােৱা কিমান কথা,\nচকুৰ ঠাৰতে পাৰো,\nমজাই দিব ৰতি-পতি।\nযেতিয়া গাভৰু ছিলোঁ,\nকত ডেকাক সেকা দিলোঁ,\nএতিয়াও নয়ন ঠাৰে,\nমৰে ডেকা জ্বলি তকি॥\nটোড়ী ভৈৰবী দাদ্‌ৰা।\nতেওঁনো কিহৰ কুটুম ঐ;\nমন ভুলায় মাথোঁন বাৰেপাচি কথা কৈ।\nমাতোঁ যদি আহিবলৈ\nআঁতৰ হৈ যায়গৈ\nতুমি যদি কাষক যােৱা যায়গৈ দূৰৈলৈ॥\nলক্ষেশ্বৰ শৰ্মা, বি, এ।\n[ ১৭০ ]\nমিশ্ৰ বাৰোঁৱা দাদ্‌ৰা।\nলাহৰি আজি মালা পিন্ধাওঁ\nটগৰ পদুম বকুল কদম\nমিলাই যূতি ফুলেৰে।\nশোভা পায় যতে যিহে বলয়া ভূষণ\nতাকে দি সজাম কাচি বিলাতী কাচন\nগলতে দিওঁ সাতে-সৰী,\nচকুত দিও অঞ্জন,\nকানত পিন্ধাওঁ মকৰ কুণ্ডল\nআমি ডাঙ্গৰীযা ঘৰৰ সন্তান।\nআমাৰ একাহী পুৰুষে আজ্জিলে বহুমান।\nসুৱঁৰি সেই অতীত স্মৃতি আছোঁ হৃষ্ট চিত্ত অতি,\nবই পিঠীত সদায পৰে দিয়া অপমান।\nধন নাই—দুখ নাই—\n(কিন্তু) আশ্ৰয কানি,\nজ্ঞান নাই তেও কিন্তু সমাজত মানী\nবিভোল প্রাণ সদায়, দেখি এই অসাৰ সপােন।\nযদিও আই সৰস্বতী আমাৰ প্ৰতি ৰুষ্ট\nদুষ্টা সৰস্বতী সদায় কিন্তু তুষ্ট,\nসেই হেতু তেওঁ আছে সদায়,\nকৰি আমাৰ স্কন্ধাৰোহণ।\nপিতাৰ পিতৃব্যৰ পিতামহৰ\nআছিল এখন ঢাল,\nমাহীৰ মােমাইৰ সখিৰ এখন তৰােৱাল।\nআছিল আমাৰ ঘৰত লম্বমান।\nবীৰত্বৰ পুৰাতন এই চানেকী\nদেখি প্রাণ হৈছিল সদায় সুখী,\nকিন্তু যুজৰ নাম শুনি হৃদি হয় কম্পমান।\nসদায় ঘৰত বহি দুগ্ধং পিৱেৎ!\nস্মৰি এই মহাজন বাক্য—\nগ্রহণে তৎপৰ আমি ভাঙ্গ আৰু পান।\nভয় নাই অসমীয়া, কিয় পাছ ফালে চোৱা\nহওঁ আহাঁ সবে আগুৱান।\nযদি কিবা দেখাহে বেকায়,\nচলিযাবা খুব বেগাই\nনিজৰ ভৰিৰ বীৰত্ব দেখুৱাই।\nলৈ নিজ নিজ মূল্যবান প্রাণ।\nএইৰূপে যদি আমি কৰোঁহে কাৰ্য্য,\nবুলিব সকলে ইহঁত প্রকৃতে আৰ্য্য,\nহব আমাৰ দেশ আমাৰ ৰাজ্য,\nকেবল সাৰ খিনি মাত্র পৰে কৰিব গ্রহণ।\nনাৰীৰ মন বুজিব কোনে প্রেমিক যিজন\nসেয়ে হে বুজে,\nভােমােৰা প্রেমিক দেখি ফুলে মাথােন\nআজলি অবলা বালা, ভাবি ভাবি জ্বলা-কলা\nযিজনে প্রেম নেজানে তেওঁনাে কিয় আশাত মজে।\nনিকুঞ্জ কাননে পশি, মলয়া বতাহে ঢুলি\nপ্রেমিকাই প্রেমিক প্রাণক আপােন ভাবি\nমিশ্ৰ ঝিঝিট— দাদ্‌ৰা।\nআহাহে অলি ৰূপৰ ডালি ফুল তোলোঁ আহা।\nআমি ৰাণী সাজিছোঁ আমি বাণী সাজিছোঁ\nৰজাৰ বেগম জম্ জমা জম্ কেনে ধুনীয়া।\nনবীন গানে নবীন তানে মন মজাওঁ আহা,\nনযন বানে প্ৰেমিক জনে মদন হানা।\nবিহঙ্গৰা— জলদ তেতালা।\nআজি ৰাতি কেনে জোনে হাঁহে চিকুন।\nভুবন ভুলাই তৰাৰ মুখ চাই\nৰসে ঢলি পৰে হলি\nঢালি মন প্ৰাণ প্ৰেমে মগন॥\nবলিছে মলয়া শীতল কৰি হিয়া,\nহালিছে জালিছে ফুল কলি,\nভোমৰা কলিয়া পৰিমলে মতলীয়া\nউৰিব নোৱাৰে পৰে ঢালি,\nমিলে প্ৰাণে প্ৰাণে প্ৰাণ\nদেখি জুৰুৱাঁ নয়ন॥\nআহা সবে ভাই স্নেহ মালা লই\nপিন্ধাওঁ আগ্ৰহে জাতীয় প্ৰেমত।\nযাব অলপতে বান্ধি অকপটে\nআমাসাক এই বন্ধুতা পাশত॥\nবিদায় মেলানি অতি অসহনি\nলাগিব মাগিব তথাপি দুখেৰে\nখাটোঁ কিন্তু আমি নুখুজিবা তুমি\nস্মৰণ শকতি কি আছে অন্তৰে।\nমৰমৰ চাব আৰু কত ভাব\nহৃদয়ত আকি ৰাখিলা যিখিনি\nমন নেমেলিবা তাক নুখুজিবা\nকৃতজ্ঞতা পাশে ৰলোঁ সবে ঋণী॥\nৰামেশ্বৰ বৰুৱা, বি, এ।\nবিপদ ভয ভঞ্জন কাৰা,\nকৰাহে কৃপা প্ৰভু\nআমাৰ আজি এই উদ্দেশ ধৰি\nযাব পাৰোঁ যাতে নিতে আগ বাহি\nখিয়লা খিযলি যাওঁ পাহৰি।\nনমো বীণাপাণি বসন্তৰ ৰাণী\nপৰমা প্ৰকৃতি দেবী।\nসৰ্ব্ব সিদ্ধি দাত্ৰী, জ্ঞান অধিষ্ঠাত্ৰী\nপ্ৰেম কৰুণাৰ ছবি॥\nজগত পূজিতা অমৰ বাঞ্চিতা\nউচ্ছ কুচ পয়ােধৰা।\nতুমি জ্ঞান সিন্ধু দিয়া শান্তি বিন্দু\nস্নেহ মন্দাকিনী ধাৰা॥\nঅবােধ সন্তানে বান্ধি আশা প্রাণে\nপৰিছোঁ চৰণে লুটি।\nঅজ্ঞান আন্ধাৰ গুছােৱা মনৰ\nবৰষা জ্ঞানৰ জ্যোতি॥\nআজি কিনো শুভদিন, দুখীয়া জীৱনে।\nপূজিছে সকলাে মিলি, পুৰুষ প্রধানে॥\nযিজনে জনম লভি, বিচাৰি শাস্ত্র সুৰভি,\nবিলালে বিমল জ্ঞান ভকত জনে॥\nযাৰ ঘােষা ৰত্মাৱলী, মুক্তিত নিস্পৃহা বুলি\nশিকালে ভক্তি নিষ্কাম অজ্ঞাণী জনে॥\nযাৰ শুদ্ধ নাম স্ম ৰি, যায় জীব ভব তৰি\nকৰা সবে গুণ গাণ পবিত্র মনে॥\nমউ পিউ পিউ কৰে প্ৰাণ ভৰি\nচোৱাঁ সুধা সৰে জৰি জৰি॥\nকিনাে চাবা শােভা,\nজ্বলে পুণ্য প্রভা,\nবয় শান্তি ল’ই ৰূপে ৰস চৰি।\nযাওঁ উটি বুৰি,\nচাওঁ ঘূৰি ঘূৰি,\nগাথোঁ তৰা ফুল, নাচোঁ চালি ধৰি॥\n[ ১৮০ ]\nঅযােগ্য সন্ততি আমি\nস্বর্গীয় জনম ভূমি,\nকর্ত্তব্য পাহৰি সৱে\nকি হলোঁ নােচোৱা গমি।\nআমাৰ জনম ভূমি,\nনাছিলে একোতে কমি,\nআমিহে বিপথ গামী\nহলোঁ পুত্ত্ৰ অকৰমী।\nঅতীত গৌৰৱ স্মৰি\nহিংসাদ্বেষ পৰি হৰি,\nসেৱোঁ মাতৃ পদে পৰি\nহম নতু অধৰমী।\nনাই হে নাই, উদাস যি প্রাণ\nকি আছে তাৰ মােহ মাযা।\nভােগ তৃষ্ণা, উলাহ বিলাহ\nসকলাে হাঁয় মৰুৰ ছাঁয়া।\nসংসাৰত থাকে বুলি\nনেধাৰে সি প্রেম ভুলি,\nনেভাবে ক’ত পুত্ৰ ভাৰ্য্যা,\nমজে লই আপােন কাঁয়া॥\nইমন কল্যাণ একতালা।\nআজি শুভ দিনে, মিলি প্রাণে প্রাণে\nকৰোঁ আহাঁ সবে ঈশ আৰাধনা,\nভাতিছে চৌদিশে ৰাঙলী কিৰণ\nশােভিছে প্রকৃতি দিব্যা ভৰণা।\nশুনা কান পাতি, আজি সুৰ লােকে\nকৰুণ সুৰত বাজে প্রেম বীণা।\nপ্রেম অনুৰাগী বিহগ বিহগী\nল লত পঞ্চমে গাইছে বন্দনা॥\nনীল সিন্ধু গিৰি বন উপবন\nনিখিল ভুবন যাৰ ৰচনা,\nৰেখটিৰ দৰে প্রতি পাতে পাতে\nআছে নামাঙ্কিত স্নেহ কৰুণা।\nএনে শুভক্ষণে স্বদেশী বিদেশী\nআহাঁ মিলি গাওঁ সৰল বন্দনা,\nগাওঁ ঐক্য তানে হৃদয় তন্ত্রীত\nকৰো জগতত বিজয় ঘােষনা॥\nমেঘ মিশ্র ঢিমাতেতালা।\nধীৰ মেঘ দলে ধীৰে ধীৰে ধীৰে\nথিৰ গগন ঢাকি যায়;\nধীৰ দিনকৰে ডাৱৰ ওৰণি ঠেলি\nধীৰেৰে ফুলনি জুমি চায়।\nৰঞ্জি কুঞ্জ বন\nপুঞ্জ পুঞ্জ ফুল\nফুলিছে ফুলনি জুৰি হাঁয়;\nগুঞ্জি গুঞ্জি, ফুল\nচুম্বি অলি কুলে\nৰঙেৰে ফুৰিছে মধু খাই;\nজুৰ মলয়া বলে, ধীৰে অমিয়া ঢালে\nকুলিয়ে ললিত গীত গায়।\nমন বিভােল বন শােভা চাই॥\nকুঞ্জে কুঞ্জে ফুৰোঁ ৰঙ্গে যতেক ৰঙ্গিনী\nফুৰোঁ নিজন কান বন আমি বনৰাণী\nবনবিহাৰিনী, ভুবন মােহিনী,\n(আমি) সমূলি ফেনৰ ঢৌ, দুৰতে হাহি বিলাওঁ\nচালে চকু জৰাওঁ, ধৰিলে কেনিবা যাওঁ;\nনতুন অঙ্গি, নতুন ভঙ্গি, নতুন ৰঙ্গিনী,\nবন বিহাৰিণী, ভুবন মােহিনী\nআহা জীৱ এৰি আজি মানপী জীৱন,\nএতালা ঢুকালা দেখি জীৱন স্বপােন।\n[ ১৮৫ ]\nকেনি আহি কেনি গ’ল,\nকিনাে কায্য কৰা হ’ল,\nকিয আহি কিয গ’ল নাই নিৰূপণ।\nপৃথিবীৰ মােহ মাযা\nপৃথিবীতে এৰি থোবা,\nপাব আজি পুণ্যধাম অতি বিতােপণ॥\nমিশ্ৰ কেদাৰা ঢিমাতেতালা\nআহা সবে মিলি যাওঁ\nদেখিম মিলন ভাও\nগাওঁ আহা উলাহেৰে\nসতী গুণ গান।\nসতীত্ব বিমল যশে\nদশো দিশ উজ্বলিছে\nআনন্দে ভৰিছে ত্ৰিভুবন।\nপালে শত পুত্ৰ বৰ\nঅন্ধ ৰাজে পালে ৰাজ্যদান,\nৰাজ পুত্ৰ সত্যবান\nএবাৰ হেৰাই প্রাণ\nপালে পুনু নতুন জীৱন।\nআহাঁ সবে মিলি\nদেখোঁ প্রাণ ভৰি\nসতী পতি প্ৰেমৰ মিলন,\nবিৰহ যাতনা শেষে\nপ্রেমিক প্রেমিকা কাষে\nকৰিছে প্ৰেমৰ আলাপন।\nপিলু মিশ্র—জলদ তেতালা।\nচোৱাঁ সখি আজি\nনতুন ধৰণে সাজি\nকেনেনো শােভিছে ফুলনি;\nভোমোৰাই গুন গুন\nমাতে কেনে সুচিকুণ\nশুনাঁ শুনাঁ কি শুৱলা শুনি।\nগােলাপ টগৰ যূতি\nৰঙ্গেৰে হাঁহিছে অতি\nস্বৰগৰ তৰা হেন জানি;\nবিধে বিধে তুলি ব’লা\nবিনা সুতায গাঁথি মালা\nপূজোঁগৈ গণেশ জননী॥\nইবাৰ দয়াময় দয়াময়\nকৰাহে কৰুণা অধমে\nঅনাথ কৰিলোঁ মই\nপ্রাণৰ দুটি পুতাই\nসাধ্বী সতী জযমতী\nৰাজ কুলে জন্মি আজি\nফুৰো ভিক্ষা লই।\nসুখৰ সংসাৰ মােৰ\nপৰিল অকালে ওৰ\nআজি পাপ সাগৰত\nডুবি মৰো মই ,\nদিযা পতিতক প্রভূ চৰণ অভয॥\nআহাঁ গাওঁ মিলি সবে জয;\nআহা কি সুখৰ আজি উজান বয।\n[ ১৮৯ ]\nসুখৰ গীত পুৱা হ’লে গায,\nকৰ্ত্তব্যৰ পাছে লৰি সব প্রাণী যায;\nতুমি কিয থাকা পিচু যাই\n(হেৰা) মানব জনম কৰ্ম্ম ময॥\nসুৱনী ফুলনি আজি আহা কিবা শােভা পায\nলাখে লাখে ফুলে ফুল দেখিলে হিযা জুৰায়।\nকিযে কেন কৰে মন,\nকিয এনে উচাতন\nমলযা বতাহে যেন প্রাণ মােৰ উৰি যায।\nনীলাকাশে জ্বলে তৰা\nফুল্ল মনে হাঁহে ধৰা\nকুলিযে ডালৰ পৰা পঞ্চমত কুহু গায়।\nৰত্নধৰ বৰুৱা, বি, এল্।\n[ ১৯০ ]\nউঠাহে উলাহে গাওঁ গান, সখি!\nউষাৰ কিৰণ পায়\nজিলিকি ধৰনী আহা সুখে ভৰা প্ৰাণ।\nমধুৰ মলয় বহে\nতৰুলতা ফুলে নাচিছে উলাহে\nগাইছে ডালত কুলি প্রাণ বিমােহে\nৰসময় আজি প্রাণে\nনায় লাজ মান।\nআজি কিনো শােভা দেখাে নযনে\nশােভিছে মাযাৰ পুৰী\nএই যে মায়াৰ পুৰী ৰাজ নগৰী\nধৰে কিবা শােভা আজি\nএই মায়াপুৰে দুখনিশা ওৰে\nমিলি সৱে পিতা পুত্র পত্নীগণে,\nনিৰঞ্জন কামপুৰী, মিলিব আজি\nতৰানামে সতী ৰতনে॥\n[ ১৯২ ]\n(আজি) ধীৰে যায বহি মলয পৱন।\nসুমঙ্গল চাৰি দিশ উজলি ভুবন।\nগায আজি ভক্তি ভাৱে\nপৃথিবীৰ লােক সৱে\nবিমল আনন্দ মনে মাধৱৰ নাম।\nনিষ্কাম ভকতি জ্ঞান,\nকৰিলে যি জনে দান,\nজীৱক তাৰিলে হই অধম তাৰণ।\nযি জনৰ নাম স্মৰি,\nজীৱন পবিত্র কৰি,\nআহাঁ ভাই কৰোঁ সৱে মুক্তিৰ বিধান।\nনবীনচন্দ্ৰ বৰদলৈ, বি, এল্।\n[ ১৯৩ ]\nবন্দে দেৱ মাধৱ জাৱ বান্ধৱ\nমহান পুৰুষ নাম।\nবৈষ্ণব গণ শিৰ ভূষণ\nভকত মহা নিষ্কাম॥\nএক সনাতন ভজন পূজন\nএকহি নাম মন্ত্র।\nঅন্য দেবা দেৱ নােহে নােহে কেৱ\nমিছা পূজা বলি তন্ত্র॥\nপৰম পুৰুষ পৰম অনন্ত\nপৰম প্ৰেমৰ তত্ত্ব।\nপ্ৰচাৰ কৰিলা জীৱক তাৰিলা\nকিমত তান মহত্ব॥\nহেনয পবিত্র যাহাৰ চৰিত্র\nসেই প্রভু মহাজন।\nচৰণ কমলে ভক্তি পুষ্পদলে\nপূজা, হৈ এক মন॥\n(নমাে) দেৱ মাধৱ ভক্ত বান্ধৱ\nৰাজীব তযু চৰণে।\nনিষ্কাম ধৰম, প্রচাৰিলা দেৱ\nশাস্ত্রক মথিলা জ্ঞানে।\nযােগী সনে দেৱ বিহৰা সুখে\nস্নিগ্ধ সুনীল গগনে,\nসাৰ যুকুতি প্রকাশি মােহিলা\nনাজানো কি যােগ ধ্যানে।\nযি পথে দি গলা চিন থৈ তুমি\nসি পথক ধৰি সকলােৱে মিলি\nআহাঁ ভাই আহাঁ, যাওঁ উলাহেৰে\nসেই মহাজন স্থানে।\nকিয় বাজে মধুৰ বাঁহী\nআজি খুলি মন প্রাণ\nকিয়বা জগতে গাই।\nকিয়বা ভকতে আজি\nভকতি সাগৰে মজি,\n“নামে” সুখ ভৰা\nবিভােল কলৈবা চাই।\nএৰি হােম বলি দান\nঅতি নিৰমল, ভকতি ৰসাল\nঅব্যক্ত ঈশ্বৰ ধ্যান;\nশিকালে যি জনে\nমাধৱৰ তিথি আজি।\nগিৰীশচন্দ্র বৰদলৈ, বি, এ।\nবীৰ প্রসবিনী অসম জননী\nআজি কিয দেখো এনুৱা দুখুনী।\nতােমাৰ বুকৰ পুৰুষ শঙ্কৰ,\nপবিত্ৰ পুৰুষ সুপবিত্র জ্ঞানী।\nআজিৰ দিনত পবিত্র পাদত\nকৰোঁ আহাঁ পূজা সৱে মিলি আমি,\nঅবােধ সন্তান আমি হে অজ্ঞান\nক্ষেমিবা সকলো লৰামতি জানি।\nজয জয জয দেৱ\nশঙ্কৰ পুৰুষ হে।\nধৰ্ম্মৰ আকৰ পুৰুষ ঈশ্বৰ\nপ্রণামো চৰণে হে।\nতোমাৰ গুণত অসম মােহিত\nমােহিত পৃথিবী হে।\nতােমাৰ পদেৰে পবিত্ৰ ভাৱেৰে\nশিকালা ধৰম হে।\nতােমাৰ চৰণ কৰো আৰাধন\nক্ষেমিবা দোষক হে।\nনেজানাে পূজন হে।\nআজি অসমৰ যত নাৰীনৰ\nতযু গুণ গায় হে\nআমিও মিলিছোঁ গাও বুলি তযু\nসুপবিত্র নাম হে।\nসকলােৱে আজি প্ৰেমৰসে মজি\nপূজা দেৱ শঙ্কৰ চৰণ।\nঅসীম প্রেমে অসীম জ্ঞানে\nসাধিলে যি দেশৰ কল্যাণ।\nভক্তি হীন প্রাণে ভক্তিৰস দানে\nপ্রেমময় কৰিলে যি প্রাণ।\nসৰজিলে ভাষা দিলে নব আশা\nপ্ৰচাৰিলে নিষ্কাম ধৰম।\nকৰ্ত্তব্য পালন পৰম সাধনা\nএনে শিক্ষা যি জনৰ দান।\nসেই মহাজনে সবে এক মনে\nপূজি আজি লভা তত্ত্ব-জ্ঞান।\nগিৰাশচন্দ্ৰ বৰদলৈ, বি, এ।\nউঠা বীৰ সব উঠা কাচি পাৰি,\nসমুখ ৰণত হােৱাঁ শাৰী শাৰী;\nলােৱা অস্ত্ৰতুলি যাৰ ভাগে যেনে,\nবধাহে মানক আজিৰ ৰণে।\nতােমাৰ দেশক নিলে মানে কাঢ়ি,\nতােমাৰ ভেঁটিত গজালে ডুবৰি;\nতােমাৰ ৰজাক পেলালে খেদি,\nলাগেনে আৰু বিলাই বিপত্তি।\nতোমাৰ কিনো নকৰিলে মানে?\nতোমাৰ শিশুক বধিলে প্ৰাণে,\nতোমাৰ ভায়াক পেলালে কাটি,\nতোমাৰ তিৰীৰ মাৰিলে জাতি।\nবীৰ হোৱা যদি তোমা সকলোৱে,\nলোৱা অস্ত্ৰ তুলি যাৰ ভাগে যেনে,\nকৰাহে সইত দেৱতালৈ চাই,\nকাটিম মানক আজিৰ ৰণে॥\nবধিম মানক সমুলঞ্চে আজি,\nনথওঁ নথওঁ নথওঁ মান;\nথুকুচি থুকুচি কাটিম মানক,\nতেবেসে জুৰাম তাপিত প্ৰাণ।\nৰাক্ষস পিশাচ পাষণ্ড মান,\nকাটিম কাটিম কৰি খান খান;\nগুচাম গুচাম দেশৰ বৈৰী,\nৰাখিম কীৰিটী জগত জুৰি।\nজয় অসমীয়াৰ জয়,\nজয় স্বৰ্গ দেবতাৰ জয়;\nগোৱাঁ বীৰ সব সৱে বাহু মেলি,\nকৰা সত্য পণ দেৱতালৈ চাই।\n“ৰাক্ষস, পিশাচ পাষণ্ড মান”\n“কাটিম কাটিম কৰি খান খান”।\nৰজনী কান্ত বৰদলৈ বি, এ।\nসিন্ধু মলাৰ ঢিমাতেতালা।\nআহাঁ সখি আহাঁ যাওঁ\nমোহন মুৰাৰি পীত বংশী ধাৰী,\nবাঁহী হাতে ৰখি আছে তোমালৈকে চাই॥\nকানু প্ৰেম ৰসে\nচাওঁ ব’লা প্ৰেম খেলা খেলে কেনেকই॥\nগিৰীশচন্দ্ৰ বৰদলৈ বি, এ।\n⸻ [ ২০২ ]\nফুলিছে যূতি, মোৰ ফুলনিতে\nভোমোৰা আহি ধৰিছে লোভতে।\nৰূপহী যূতি, মুখেৰে নেমাতি,\nহাঁহি হাঁহি, পৰে উলাহতে।\nঘূৰি ঘূৰি ফুৰিছে ভোমোৰা,\nউৰি উৰি সুধিছে বতৰা,\nদিয়া মধু পিব, ঘূতি সুবদনি,\nহালি হালি নপৰা লাজতে॥\nকি সুন্দৰ ৰূপ আজি দেখোঁ নয়নে।\nস্ৰজিলে বিধাতা কিনো ৰমণী ৰতনে॥\n[ ২০৩ ]\nতেজে ফুটো ফুটো কৰে, মুনি জন মন হৰে,\nআছে যদি ভাগ্যে হব স্বৰ্গসুখ মিলনে॥\nমালতীৰ এপাহি, বকুলৰ এপাহি,\nযুতিৰে এপাহি লৈ।\nপ্ৰেম গাঁথনিৰে প্ৰণয় ডোলেৰে\nআহাঁ মালা গাৰ্থোঁ গৈ॥\nসোণালী ৰহণে তাতে জোনাবায়ে\nসুধা ঢালি দিব গৈ॥\nৰুক্মিণী সুন্দৰী শ্যাম গলে ধৰি\nৰঙ্গেৰে পিন্ধাব গৈ॥\nকুণ্ডিল নগৰী শোভিছে লগৰী\nশ্যাম ৰুক্মিণীকে লৈ।\nযতেক সুন্দৰী এৰে ঘৰ-বাৰী\nশ্যামত বলীয়া হৈ॥\n[ ২০৪ ]\nনেলাগে আনিব ছিঙি,\nআছে ফুলি ফুল পাহি,\nআলসুৱা বন ফুল ছিঙিলে পৰিব বাহী।\nতুলি ললে সাদৰেৰে,\nলাজতেই জঁই পৰে,\nপাতৰ আৰত হলে থাকে মিচিকাই হাঁহি।\nআঁতৰতে থাকি সখি,\nঅলক্ষিতে থাকা ৰখি,\nকি জানি আজলী দেখি ভোমোৰাই বিন্ধে আহি॥\nৰাধানাথ ফুকন এম, এ, বি, এ।\nঝিঁঝিট খাম্বাজ- একতালা।\n(আজি) বজোৱাঁ বজোৱাঁ বজোৱাঁ হেৰা,\nজগত ভুলা মোহিনী তান,\nচৰায়ে নাচক, তবধ লাগক,\nআটায়ে মিলি গোৱাহি গান।\n[ ২০৫ ]\nআকৌ পৃথিবী ৰঙ্গত ভুলিব,\nফুলনিত ফুল আকৌ ফুলিব,\nকবিতা শুনিম, সুখত উটিম,\nবানীযে দিব কৰুণা দান।\nআকৌ সুখৰ মলযা বলিব,\nতোমাৰ পোহৰ আকৌ পৰিব,\nতোমাৰ গুণত পূৰক জগত,\nমদনে ধৰিব ফুলৰ বান॥\nমিশ্ৰ ললিত একতালা।\nই মিলন গুণে কি শোভা শোভিছে,\nকিয়নো আজি অন্তৰে কান্দিছে।\nঅতীত অতীজ, স্মৃতি সুৱৰি যে,\nপ্ৰাণ বীণা আজি সঘনে বাজিছে,\nনেজানে কি সুৰে ই বীণা জোকাৰে,\nকিবা সুখ-গীত ভাবিছে অন্তৰে॥\nকৰ্ম্মী জীৱনৰ চাপিলা ওচৰ,\nজানিলোঁ হে ভাই হবা যে আঁতৰ,\nসুখে দুখে থাকি হৃদয়ে হৃদয়ে,\nবোৱালা চেনেহ অমিয়া ধাৰাৰে,\nতাৰ যে সুতনী কি আছে কি দিম?\nপ্ৰীতি সৰলতা কিহেৰে যাচিম?\nকামনা হে ৰেণু, বিভু চৰণৰ\nহয় যেন তব অঅ নু জীৱনৰ,\nযাও বচনৰ সমিধান নাই,\nবাঞ্ছো, লোৱা দিলো হিয়া উবুৰাই।\nসোৱৰোঁ সকলে আজি মহত জীবন,\nমাতৃ ভাষা মাতৃ-ভূমি হিতৰ কাৰণ।\nউচৰ্গি যি জনে প্ৰাণ এই জগতত\nঅক্ষয় কীৰিটি থ'লে নিজৰ গুণত\nবছৰে বছৰে যেন সকলোৱে মিলি,\nএই দৰে সমৰ্পিম ভক্তি পুষ্পাঞ্জলি।\nআকিঞ্চন বীৰ পূজা শক্তি অনুসৰি,\nলোৱা দেৱ উপহাৰ সৰল গোহাৰি॥\nসদানন্দ দুৱৰা, বি, এ।\nবিতৰা কৰুণা দেব ভকতি পৰাণ জুৰি,\nতোমাৰে পূজাৰ যোগ্য হওঁ কাল অনুসৰি।\nগঢ়ি যি ধৰ্ম্মৰ সেতু প্রজাৰ মঙ্গল হেতু,\nসাধিলা সংসাৰ কাৰ্য্য নিজ স্বার্থ পৰিহৰি ।\nভাষা মালা গাঁথিলৈ বােৱাই জ্ঞানৰ নই,\nবেদ গীতা ভাগৱত বুজালা সহজ কৰি,\nসমাজ শোধিলা নিজে ধৰি দয়া প্রীতি কি যে,\nপূজিছে সকলে আজি হােৱা তুষ্ট বাঞ্ছা পুৰি ॥\nকৰা কৃপা দয়াময় কৰিছো মিনতি,\nবীৰ পূজা আৰাধনা থাকে যেন মতি।\nআমি অতি মূঢ় মতি, নেজানাে মিনতি নতি,\nতােমাৰ কৰুণা বিনে নাই আৰু গতি\nতযু দয়া হৃদে ধৰি, তােমাতে ভৰসা কৰি,\nযথাসাধ্যে আৰাধিছোঁঁ পূজাৰ আৰতি ।\n[ ২০৯ ] নিজ গুণে তুষ্ট হৈ, যত দোষ ক্ষমি লই।\nআশীর্ব্বাদ কৰা দেব ত্রিজগত পতি। সময়ে সময়ে যেন, মিলো এই মন প্রাণে, গুণী গুণ পূজা সেৱা আশকতি ॥ ৰামেশ্বৰ বৰুৱা, বি, এ।\nভাব গতি বুজা গুণী গুণ পূজা\nকৰে অভিলাষ অন্তৰে ।\nসকলােৱে আজি উলাহেৰে সাজি,\nপূজো আহাঁ অতি সাদৰে ।\nগুণীৰ লগত পৰি একালত\nবিজুলীৰ দৰে জ্বলিছে যি জন,\nধৰ্ম্মৰ মাৰলি ঘােষা ৰত্নাৱলী\nআছে যাৰ তেঁও জগত ৰতন ॥\nএকেশ্বৰ বাদী ভাষাৰ সাৰথি\nমাধৱৰ নামে পবিত্র বিলাব।\nভক্তিৰ আৰতি স্নেহ শ্রদ্ধা প্রীতি,\nতেওঁকে আৰাধি, কি যে জনা যাব ॥\nকালৰ সোঁতত পৰি, মােহমায়া আদি কৰি,\nবহিব লাগিছে নিতে ; প্রকৃতি জটিল গতি।\nযায় দিন যায় ৰাতি, অবাধে সকলো কাটি\nএনে কাল ধৰে যেয়ে, সেযে অতি মহামতি।\nস্মৃতি ধৰি অতীজৰ, পুণ্য আত্মা “আনন্দৰ”\nস্মৰণ উদ্দেশে আজি, মিলিছোঁ সকলো আমি।\nভক্তি শ্রদ্ধা হৃদে ধৰি, বীৰ পূজা লক্ষ্য কাৰ,\nপূজাৰ আৰতি দিওঁ ভক্তিভাবে মনে নমি ।\nহােঁৱা তুষ্ট জ্ঞানাধাৰ ক্ষমা দোষ আমাসাৰ\nনেজানো পূজাৰ বিধি, অজ্ঞান অভঁজা বুলি ।\nঅনভিজ্ঞ আমি যত, তুমি জ্ঞানে পূর্ণ তত,\nপূজা অর্থে দিছাে কিন্তু, আগ্ৰহেৰে হিয়া খুলি।\nস্মৰা আৰু এটিবাৰ,\nসংসাৰ যুজত জয় অবশ্যে আমাৰ ।\n“আনন্দ” আদর্শ ধৰা, ক্ষুদ্র স্বার্থ পৰিহৰা,\nবিশ্বজ্ঞান তুলনাত সকলাে অসাৰ।\nজ্ঞানেৰে শােভিত হই, জ্ঞান নদী মথি লই,\nজগত উন্নতি সাধা সেয়ে সাৰাৎসাৰ।\nপাশ্চাত্য জ্ঞানক লভি, পূৰা জ্ঞানে হিয়া শােভি\nমিলালে দুয়ােকো তেওঁ জ্ঞানৰ আধাৰ।\nসেয়ে পূজ্য দেব আজি, হৃদি ভক্তি ভাবে সাজি,\nদিয়া পূর্ণাহুতি ভক্তি যি সাধ্য আমাৰ ।\nনিশা পৰভাত আজি উঠা আখি মেলি এ।\nসুপ্ৰসন্ন চতুৰ্দ্দিশে বহিছে মলয়া এ।\nসবে নিদ্ৰা পৰিহৰি,\nউঠি বোলা হৰি হৰি,\nহৃদয়ে ভকতি ধৰি পূজা তাৰ পদ এ।\nযত বিহঙ্গম চয়,\nসুখে হৰি গীত গায়,\nতাসবাৰ সঙ্গে সুৰে ধৰাঁ হৰি নাম এ।\nপূৰবে সূৰুয উদি,\nজুলিছে গগন ভেদি,\nবিভুৰ বিমল ৰশ্মি ধৰা বহি যায় এ।\nমিনতি কৰিছোঁ কৰজোৰ কৰি\nকৰা কৃপা হৰি অধম জনে\nৰাখিবা সদা চৰণে।\nমনৰ আন্ধাৰে পৰি আমি নৰ\nকত অপৰাধ কৰিছোঁ ঈশ্বৰ,\nক্ষেমিবা সি সব দোষ অজ্ঞানৰ\nদয়া কৰি প্রভু, আপােন গুণে\nতযু পদে প্রভূ, এই নিবেদন\nপৰহিতে যেন থাকে সদা মন\nপৰৰ কাৰণে কান্দে যেন প্রাণ\nনাহি আন বাঞ্চা আমাৰ মনে\nৰাখিবা সদা চৰণে ॥\n[ ২১৪ ]\nকি সুখৰ দিন আজি কেনে প্ৰতি ভাৱ এ।\nআনন্দে নধৰে হিয়া সকলো ভাই বন্ধুৰ এ।\nঈশ্বৰৰ কৃপাগুণে, আহি সৱে জনে জনে,\nপ্ৰাণভৰি মহাৰঙ্গে কৰিছোঁ উৎসৱ এ।\nবছৰে বছৰে যেন, হয় এনে সুমিলন\nআহি যেন সৱে পুনঃ সুকাৰ্য্য সাধয় এ॥\nঝিঁঝিট - একতালা।\nফুলনি আজি ৰঙ্গতে সাজি\nহাঁহিছে কিনো উলাহেৰে।\nহাঁহে ঘূতিয়ে হাঁহে জাতিয়ে\nহাঁহে গোলাপে আনন্দেৰে॥\n[ ২১৫ ]\nটগৰ ফুল ৰঙ্গেৰে চাই,\nকদমে তাতে দিছে উজান\nমলয়া বলে হিয়া জুৰাই\nমােহিছে সখি, মানব প্রাণ;\nআহাঁ সখি, তুলি ফুল\nগাথোঁ মালা যতনেৰে ॥\nঝিঝিট একতালা ।\nআহাঁ কি আনন্দ বায়ু পৰাণে বহিছে এ।\nসুখৰ প্ৰভাত আজি, সবে প্রেম ৰসে মজি\nকৰিছে উৎসৱ পুনঃ বছৰৰ পাচে এ।\nমধুৰ শবদ তুলি পৰস্পৰে ভাই বুলি\nআহাঁ ভাই সকলােৱে আনন্দতে মজো এ।\nযতেক ইদ্রিয় আছে, বিমল ভ্রাতৃত্ব ভাবে,\nস্বর্গীয় প্রেমত আজি নাচিব লাগিছে এ।\n[ ২১৬ ]\nআহাঁ ভাই আহাঁ সৱে পূজো এই মহােৎসৱে\nস্বভাবে সদাই যাক পূজিব লাগিছে এ।\nযাৰ শুভ কৃপাবলে, মিলিছোঁহো এই স্থলে,\nশাৰদ আনন্দ বস্ত্র হৃদয়ে উদিছে হে॥\nচোৱাঁ চোৱাঁ দুষ্টৰাহু গিলিছে আসাম জোন।\nওলাব পাৰিব জানাে কোৱাঁহে সৰব-জান।\nচাওঁতে চাওঁতে হাঁয়,\nগিলি নিছে কেনেকই,\nপেটত সুমাই থ’লে ওলাবনে কোৱাঁ চোন ।\nহৰিক ভজিলে ভাই,\nনােৱাৰে সহিব পাপী ঈশ্বৰ নাম কীর্ত্তন।\nআমাৰ কি গতি কৰিলাঁ,\nসমুদ্ৰৰ মাজে প্ৰভু গুৰি পৰিলাঁ।\nআৰু একো আশা নাই,\nদেখিছোঁ ঢউৰ হাঁয়,\nমৃত্যু আবাহনী হেৰা ভীষণ লীলা।\nদিয়া দেখা পুনৰ্ব্বাৰ,\nকিয় অন্তৰ্দ্ধান হ’লা প্ৰাণ মাৰিলা॥\nক’লৈ গল প্ৰাণ প্ৰিয়া\nচেঙ্গা দি নিচলা প্ৰাণে।\nশুদা দেখো চাৰি দিশ\nআজি তুমি অবিহনে॥\n[ ২১৮ ]\nসুখৰ সপােন মােৰ,\nএকে তিলে হ’ল ওৰ,\nঅকালে মেলানি লই,\nযাবা আজি কোনে জানে ॥\nসংসাৰৰ লীলা খেলা\nকি হ’ব অভাগা প্রানে॥\nললিত - আড়াঠেকা।\nনিচিনিলোঁ অসম আই\nএতে দিনে কথা ই কি !\nকি কাৰণে অসমীয়া বুলি দিছোঁ হে চিনাকি।\n[ ২১৯ ]\nযাৰ পৰা জন্ম পালোঁ,\nতেনে আই নেজানিলোঁ,\nহলোঁ অধােগামী কিনো আৰু কিবা আছে বাকী ।\nইমন বেহাগ একতালা।\nযায় হে যায় ই মােৰ পৰাণ,–\nপাৰিলে ৰাখি দিয়াঁ।\nচিন্তা জুয়ে আগুৰিলে,\nগােটাই মােৰ কোমল হিয়া ।\nদেহাৰ পােৰণি ধৰে,\nজানাে আজি পৰাণ মৰে,\nবন্ধুবৰ্গ আহা চাপি–\nআজি সৰুৱাই নিয়া॥\n[ ২২০ ]\nসােহিনী বাহাৰ-জলদ তেতালা।\nঘূতি জাতি ফুলে গুন গুন সুৰে\nভােমােৰা চুমিছে ৰঙ্গে আহি ।\nতাতে জোনাবায়ে তাতে তৰা বােৰে\nঢালে কিৰণ সুখে হাঁহি।\nৰঙ্গা গােলাপ ফুলি তালে তালে নাচি\nৰঙ্গতে ফুলিছে ভাহি ;\nআঁহা আমি দুয়ােজনে নাচোহে ৰঙ্গ মনে\nলগতে নাচোক ফুল পাহি ;\nমিলি প্রাণে প্রাণে উলাহে নাচোহি ॥\nমিশ্র খাম্বাজ- দাদ্‌ৰা৷\nবাঁহি মাতিছে বীণা বাজিছে\nশ্যাম নাচিছে ঐ।\nশৰত জোন নীল গগন\nগােপিনীগণ লৈ ।\nকি বিতােপন কৰা দর্শন\nভৰি নয়ন ঐ।\nমথুৰাবাসী ৰঙ্গত সাজি\nহাহিছে আজি ঐ।\nকেনে কিৰিটী জ্বলিছে জ্যোতি\nকি শােভে ৰাতি ঐ।\nআজি হে সখি! শ্যাম নিৰখি!\nজুৰুৱাঁ আঁখি ঐ॥\nমিশ্র ঝিঁঝিট – ঠুংৰী।\nনকবা আৰু নেলাগে নুশুনাে\nসুতুলিবা কথা পৰাণেৰে গথাঁ\nউজাৰিলে অতি দুঃখ পাম।\nকাঁইটিয়া পুলি ৰুলো কিবা বুলি\nএতিয়া ভাবিছাে পৰিণাম॥\nবিষ্ণুপ্ৰসাদ দুৱৰা, বি, এল্।\nখাম্বাজ- কাওৱালী ।\nদীন দুখীয়া, আমি অসমীয়া,\nকৃপাকৰা প্রভু হৰি।\nতযু কৃপা বিনে অসমীয়া জাতি\nঠাৱৰে হ’ব আহৰি।\nহেৰা কৃপাসিন্ধু, বিনে কৃপাবিন্দু\nদীনহীন জীর্ণ ক্ষীণ যাব অসমীয়া মৰি।\nচৰণে চপাই, ধৰিব গোঁসাই,\nমাতাে চৰণত ধৰি ॥\n[ ২২৩ ]\nসুন্দৰ অসম ৰাজ্য, প্ৰকৃতিৰ পুণ্য ভূমি।\nকাষত পৰ্ব্বত শ্ৰেণী ধৰিছাঁ মোহন তুমি।\n(তোমাৰ) কৰিছে দেহা পবিত্ৰ,\nনীলাচল শোভে আৰু তীৰথ বহু ধৰণী।\nদেখিছোঁ ঈশ্বৰ লীলা কিয়নো নিৰাশ আমি।\nযি দেশৰ এনে কান্তি,\nতাৰ কিবা ভয় ভ্ৰান্তি,\nআহাঁ বুকুভৰা প্ৰেমে, পূজোঁ অনাথৰ স্বামী।\n[ ২২৪ ]\nসেউতী মালতী আজি আহা কেনে কলিয়ায়।\nহৃদয় ফুলনি জুৰি আশা কলি মিটিকায়।\nযেতিয়া ফুলিব ফুল,\nকৰিব মন আকুল,\nঅন্তৰ পােহৰ হ’ব গুচিব যত অপায়।\nখাটিছোঁ বিভূক যেন,\nবাঢ়ে কলি দিনে দিন,\nদুষ্টপােকে যেন তাক ঠাৰি কুটি নসৰায়॥\nস্বৰগত ফুলিছে প্রেম পাৰিজাত,\nসুগন্ধে মােহিছে ধৰাৰ প্রাণী–\nসঞ্জীবনী বায়ু ফুৰিছে জগতে\nপিন্ধাইছে ধৰাক ন সাজ আনি।\n[ ২২৫ ]\nপশ্চিম দিশত, সুসভ্য ব্রিটনে\nজ্ঞান পাৰিজাত কৰিছে মুকলি\nমলয়া বতাহে ভাগ ভাগ কৰি\nবিলাই ফুৰিছে ধীৰেৰ বলি ।\nএনে শুভদিনে নিজ নিজ ভাগ\nলওঁ আহাঁ সবে ভাই বন্ধু মিলি\nএৰি ঘােৰ নিদ্রা জ্ঞানলাভ অর্থে\nজাৰনিৰ পৰা ওলােৱা মুকলি॥\nনেবাজে উলাহ বীণা আজি বেজাৰতে,\nথাকি থাকি উচুপনি উঠে হৃদয়তে।\nএৰি যাব প্রিয় জনে,\nনসহে নসহে প্রাণে\nনােখােজে বিদায় দিব কান্দিছে দুখতে।\nযাবা যদি প্রাণ সখি,\nহােৱাঁ ধনী মানী সুখী,\nপ্ৰণয়ৰ স্মৃতি যেন ৰাখিব মনতে।\nচকুৰ আঁতৰ হ’লা,\nহিয়াত ছবিটি ল’লা,\nৰঙ্গেৰে দুখেৰে তাকে চাম অবিৰতে।\nআহাঁ আহাঁ জগন্নাথ, আসাম দুখুনী ধন।\nপৰম অমূল্য নিধি আসাম ভূমি ভূষণ।\nউজনি ভাটিত আজি\nসৰল প্ৰেমত মজি\nআদৰে তােমাক সবে প্রেমত বিভােল মন।\nসুদূৰ ইংলণ্ড জুৰি\nকৃতার্থিলা আসামক কিনাে তুমি মহাজন।\n[ ২২৭ ]\nনাই যোগ্য উপহাৰ\nজনম ভূমিৰ লোৱা আশীৰ্ব্বাদ অগণন।\nজিলিকাঁ জিলিকাঁ অতি,\nবিলোৱাঁ মোহন জ্যোতি\nপোহৰোৱা চিৰকাল এন্ধাৰ ঘোৰ গগন।\nআজি কি শুভদিন বিতোপন\nৰঙ্গতে মগন পৰাণ মন।\nগোৱাঁ গোৱাঁ সবে উলাহ গান\nজয় জগন্নাথ বোলা সঘন\nৰঙ্গেৰে কুলিয়ে অমিয়া ঢালে\nৰঙ্গেৰে ফুলনী উপচি ফুলে\nৰঙ্গেৰে মধুৰ মলয়া বলে\nধৰে প্ৰকৃতি ৰূপ শোভন।\n[ ২২৮ ]\nআনাহে মুৰুলী আনাহে বীণ\nধৰাঁ উলাহেৰে মধুৰ তান\nগােৱাঁ গােৱাঁ সবে উলাহ গান\nজয় জগন্নাথ” বােলা সঘন।\nকি মধুৰ আজি দিন বিতােপন\nকিনাে উলাহত মগন মন।\nহৃদয় বীণে ধৰে নবসুৰ ধীৰ মধুৰ হে\nকিনো জুৰিছে নতুন ৰাগিণী হে।\nউঠা যত ভাই উলাহ মনেৰে\nহােৱা একে মন অভিন প্রাণ\nধৰ উন্নতিৰ বাট ৰঙ্গেৰে\nযাব যতেক বিঘিনি হে, দীন দয়াল হে;\nতুমি বিতৰা কৰুণা কালিকা হে।\nকিনাে সুমঙ্গল আজি শুভদিন\nবাজে আনন্দেৰে মঙ্গল বীণ–;\nসুমঙ্গল, সুমঙ্গল, সুমঙ্গল।\nমঙ্গল গুঞ্জন গুঞ্জিছে অলি,–\nপঞ্চম সুৰ ধৰি গাইছে কুলি,\nবলে জুৰ সুমধুৰ,\nনিৰ্ম্মল মঙ্গল মলয়া ধীৰ,\nবাজোক মুৰলী নাচোক প্রাণ\nবাজোক বীণ তুলি মঙ্গল তান;\nহাতে হাতে ধৰি ধৰি,\nগােৱাঁ সবে ৰঙ্গেৰে মঙ্গল কৰি,\n[ ২৩০ ]\nচোৱাঁ হে জাতি যূতি মালতী\nমিলি কেনে ফুলিছে।\nকিবা শোভা ফুলনিতে প্ৰাণ হৰিছে।\nবতাহে ডাল হালে জালে\nনাচে ৰঙ্গেৰে ফুলে\nচোৱাঁ সেই ফুলনিতে\nতাল তমালে ভৰিছে।\nতাতে গুঞ্জৰে ভোমোৰা আহি,\nতাতে জিলিয়ে চুপহে পাহি,\nময়ো যেন হায়\n(তাতে) ধলি পৰো গই\nধৰি সাবটি মউ পিওঁ গই\nআহাঁ মালা গাথোঁ যাই-\nবকুল ফুলে কদম মিলাই,\nআমি তাতে মিলো আহাঁ\nফুল যেনে মিলিছে।\nইমন কল্যাণ- তেওৰা।\nপ্ৰণমো তাৰিণী শুভ বিধায়িনী\nঅশিব নাশিনী কলুষ হৰা৷\nকৰুণা বিতৰি অমিয় ধাৰা\nবৰষা বৰদে দুৰিত হৰা।\nমিলন ডোলে বান্ধা সকলে\nপবিত্ৰ হৃদয় প্ৰদানা তাৰা৷\nদিয়া জ্ঞান জ্যোতি জননী কমলা\nআমি অসমীয়া সমূলি অজলা\nঅতি অনাথিনী আসাম জননী\nহে শুভঙ্কৰি কৰুণা কৰা॥\n[ ২৩২ ]\nসপিলোঁ চৰণে পৰাণ আজি,\nপ্ৰেমে ভৰপূৰ পৰাণ বিভোৰ\nতোমাৰ প্ৰেমতে মজি।\n(তুমি) নিদাঘৰ যূতি শৰতৰ ৰাতি\nবসন্ত কালৰ কুলি।\nজীৱনে অমিয়া নাগৰ ধুনীয়া\nমৰণে অময়া পুৰা।\nআছোঁ হে যতনে তোমাৰ কাৰণে,\nহৃদয় আসন সাজি৷\nহৃদয় শোণিতে দিমহে দিমহে\nৰাজীব চৰণ ৰাজি॥\nজোনালী স্বৰগ জিলিকে ধৰণী\nকিবা বিতোপন ৰজনী।\nমলয়া বতাহে শৰীৰ সিয়ঁৰে\nকিবা মধুময় চাঁদনি৷\nসুৱগী কুলিৰ কিবা মউ মাত\nসুৱনী ফুলনি কিবা ফুলপাত,\nপ্ৰফুল্লিত সবে বসন্ত আগমে,\nউলাহে নধৰে ধৰণী।\nনবীনচন্দ্ৰ বৰদলৈ, বি, এল্৷\nমাতে কুলিয়ে আমনি জিনি,\nমদনে বাউলী, জোনলৈ চাই।\nবসন্ত মলয়া বলে ৰিবি ৰিবি\nউত্ৰাৱল কৰে পৰশি গায়॥\n[ ২৩৪ ]\nউঠে ভেদি হিয়া মৰমৰ অমিয়া\nমাতে ডিঙ্গি তুলি, সুৰ মৰমীয়া\nইডালে সিডালে আউলী বাউলী\nঅলিয়া বলিয়া মধুৰি গায়॥\nসপিলোঁ তোমাকে আজি\nচেনেহৰ পুতলি ফেৰি।\nৰাখিবা সাদৰে সুখে\nকৰিবা জীৱন লগৰা।\nদিনেকে বাঢ়িব যেন,\nদুয়োৰো প্ৰণয় ধন,\nবান্ধিব দুখনি হিয়া একে গছি জৰি।\nকুমলীয়া লতা দেহি থাকিবা আবৰি।\nইমন কল্যাণ–ঢিমা তেতালা।\nআজি শুভদিন কিনো বিতোপন\nআনন্দ মলয়া বলে ঘনে ঘন।\nগোৱাঁ জয় গীত ৰঙ্গে।\nহব মিলি এটি আজি দুটি প্ৰাণ\nচোৱাঁ উলাহেৰে ই শুভ মিলন,\nআহা! কেনে বিতোপন!\nজুৰোৱা আজি মনপ্ৰাণ,\nকৰা আশীৰ্ব্বাদ সভাসদ,\nযেন সুখী হ’ব দুয়োজন,\nগোৰা জয়গীত ৰঙ্গে॥\nবিষয় কি সুখ\nহৰিপদ বিনে নাই।\nযোহি ঝুঁঠা গোঞাৱে।\nকাঁচমে মাণিক বিকাই।\nহৰি কি নামেসে\nমানব স্বৰগধামে যাই।\nওহি পৰম তত্ত্ব\nকহত মুৰুখমতি মোই।\nঝিঁঝিট মিশ্ৰ-জলদ তেতালা।\nসখি! আদৰ ফুলৰ এনে কিয়\nনহলে কুঞ্জবনে নেপাই শোভা তাৰ\nগাঁথি মালা পিন্ধাই যতনে\nপমে প্ৰেমে কোমল হিয়া প্ৰেমিক জনে\nগুঞ্জে অলি বৃন্দে বৃন্দে চুম্বি ফুলা ফুল,\nফুলে কি প্ৰেম ফুলে ফুলে,\nহালি জালি বতাহত\nসখি! নেচাপে কাষত।\nঘনকান্ত বৰুৱা, বি, এ।\n(আজি) বছৰৰ শেষে ভাৱৰীয়া বেশে,\nবিদায় মাগিছোঁ ভাই!\nবহু দুখে মুখে প্ৰীতিভৰা বুকে,\nমৰম চেনেহ পাই।\nৰিণি ৰিণি দেখি দূৰ ভবিষ্যৰ\nসোনোৱালি জেউতি জিলিকে অন্তৰ,\nমনত পৰিছে স্নেহৰ কুটুম\nআৰু জনমৰ ঠাই।\nগোৱাঁ কুলি গোৱাঁ\nমধুৰ পঞ্চম তুলি গোৱাঁহে।\nপ্ৰিয় সমাগমে প্ৰাণ মতলীয়া\nসুৱলা মাতেৰে সাদৰি কথা কোৱাঁহে।\nকত জোনালী সুখময়ী নিশা\nবিৰহে দগধ তনু চিত্ত,\nআজি মিলন মাধুৰী মধুৰ বসন্তে\nসুৱলা গীতে উজলোৱা হে।\n[ ২৩৯ ]\nচোৱা চোৱাঁ হেৰা সভ্য! কুৰি শতিকাৰ ডেকা;\nপালোঁ মই এই বাৰ সভ্যতাৰ কেনে সেকা।\nহ’ল মোৰ আজি প্ৰাণ,\nঅথিৰ অবিৰ হ'লোঁ বুদ্ধি মোৰ একা-বেঁকা।\nকৰিলোঁ বিহৰ কেহা,\nজৰ্জ্জৰিত মন দেহা,\nসভ্যতা পোহৰ পৰি হিয়াত লাগিল চেকা।\n[ ২৪০ ]\nসখিয়া কহ কাঁহা মিলেগা মেৰি শ্যাম।\nকাঁহা মিলেগা মেৰি শ্যাম।\nসখিয়া শুনহো, বাতাৱ মুঝেকো\nওহি বিনে কেইচে ৰহে প্ৰাণ।\nযব মন চোৰা বাজাৱে মুৰলিয়া\nতব হাম ছোৰি লাজ মান।\nশাশুৰী ননদীয়া, বান্ধকে মাৰত মুঝে\nহাম খালি লেতি অহি নাম।\nশুন কানায় হাম তু দাসীয়া,\n(আজি) তু বাচাওঁ মেৰি জান॥\n[ ২৪১ ]\nযোৱাঁ হে ভোমোৰা হেৰা নাহিবা ইবাৰ।\nদিনে দিনে জ্বলাকলা নকৰিবা বাৰম্বাৰ।\nনেমাতোঁ আনক মই,\nনিদিওঁ মধু নিশ্চয়,\nপোৱাঁ যদি তুমি পাবা এই থিৰ অঙ্গীকাৰ।\nতোমাৰ ভক্তিত লাগি,\nফুল পাহি গ’ল ভাগি,\nসিহেতু মনত আজি লাগিছে আতি বেজাৰ।\nগোলোকচন্দ্ৰ বৰুবা কাব্যবিনোদ।\nনুচুবা নুচুবা সখি! ভাগি যাব বেগতেই।\nকোমল শিৰাষ জুপি ফুলি আছে কেনেকই।\n[ ২৪২ ]\nমৰমেৰে চুমা খোৱা,\nগোলাপ দুপাহি চোৱা,\nমিলা পীৰিতিৰে মন হৰে লগালগি হই।\nমালতী খৰিকা জাঁই,\nদুয়ো দিছে দেখুৱাই,\nদিব্য ভাবে বসন্তৰ লগৰীয়া সমুদায়।\nগোলোকচন্দ্ৰ বৰুৱা, কাব্যবিনোদ।\nফুলে ফুলে ফুলে উৰিছে মউ–\nফুলে ফুলে ফুলে ভোমৰা ধায়,\nচোৱাঁ সখি ৰঞ্জি বন ফুলিছে মালতী খৰিকা জাঁই।\nথাকি থাকি কুলিয়ে মাতিছে–\nবইছে শীতল মলয়া বায়,\nতপোবন জুৰি প্ৰেমধাৰা,\nউঠিছে দেখিলে হিয়া জুৰাই॥\n[ ২৪৩ ]\nপূব গগনে অৰুণে কেনে,\nহাঁহিছে ৰাঙ্গলি ঢাকনি লই।\nসমীৰণ সমে কুঁৱৰী পদুমে,\nউলাহতে নাচে বিভোল হই।\nআশা মন মাজে পদুমৰ সাজে,\nধীৰে ফুলি উঠো সৰোবৰ মাজে;\nমধুৰ সুবাস বিতৰি চৌপাশে,\nমলয়া ওচৰত নাচিম গ’ই।\nচাৰি ৰত্নাসনে, চাৰি সতী বহে,\nশোভে মহা সতী মাজে।\nআহা কিনো শোভা অতি মন লোভা\nজোৰা জোৰা সতী সাজে।\n[ ২৪৪ ]\nআগে সীতা দেবী লগে সখী সাবি,\nআৰু দময়ন্তী দেবীৰূপে ৰাজে।\nএবে জয়মতী, সখি আৰু এটী,\nমিলে চাৰি দিব্য সাজে।\nমধুৰ আনন্দে, মধুৰ মিলনে,\nআপোন পাহৰি আপোনাৰ মাজে।\nদেৱতা কিন্নৰ যতেক অমৰ\nযত দেববালা সাজে।\nমাগোঁহো কাতৰে প্ৰভু! অপায় মোচন হে।\nনেজানি লগালে দায় অবোধ সন্তানে হে॥\nনিতে দোষ শতবাৰ, নাই স্তুতি নতি তাৰ,\nনাই যুক্তি নাই মুক্তি তব কৃপা বিনে হে।\nঅজ্ঞানে আচৰে পাপ, জ্ঞানীয়ে গুচায় তাপ,\nনিজগুণে তুষ্ট তুমি ৰাখিবা চৰণে হে।\nইমানে ভৰসা কৰি মাতিছেোঁ আপদে পৰি,\nক্ষমা পুত্ৰে, দিয়া শান্তি, শান্তিহীন প্ৰাণে হে।\nইমন কল্যাণ – আড়াঠেকা।\nপুৱালে দুখৰ নিশা আজি শুভদিনে।\nচোৱাঁ কেনে উলাহেৰে মিলে বন্ধুগণে।\nউন্নতি বীণাৰ মাতে তুলি দিছে সজ বাটে,\nএৰিলে টোপনি আজি উন্নতি কাৰণে।\nমিলি সব সুসন্তানে সোৱঁৰা সেই শুভাদিনে,\nযিদিনা ভাষাৰ পুলি ৰুপিছিলা মনে প্ৰাণে।\nহে প্ৰভু! কৰুণাময়, দিয়া আশীৰ্ব্বাদচয়,\nজীৱন উদ্দেশ্য ব্ৰত সাধোঁ প্ৰাণপণে॥\n[ ২৪৬ ]\nকিনো ছবিটি হিয়াত নাচি\nকেনেনো জেউতি ধৰিছে হায়।\nমৰু পৰাণত দিয়ে কোনে সিঁচি\nসোঁৱৰণি পানী ভুমুকি চায়।\nহৃদি কুঞ্জবনে যেনে ফুল কলি\nফুলে কিনো দৰে পৰাণ আকুলি\nজিলিকি জিলিকি উঠে একো বেলি\nধিমিকি ধিমিকি চাকিটি প্ৰায়।\nকিনো উলাহে, ফুলনী হাঁহে\nমলয়া বতাহে জীৰণী পায়।\nনাচে ফুল কলি পৰে হালি জালি\nলব কোনে তুলি সোধোঁতা নায়।\nমোল বুজে কোনে, পৰে অভিমানে,\nচাই থাকি ফুলে শূন্য পৰাণে\nলাহৰ ফুলনী ৰাখিলে যতনে\nহতাশ জীৱনে অমিয়া পায়।\nআহাঁ কি শুৱনী ছবি, উষাৰ কনক ৰবি\nউজলালে দশোদিশ কৰি মনোহৰ।\nনিশাৰ তিমিৰ দূৰ কৰিলে কিৰণ আহি\nআৰু দিলে দিনৰ পোহৰ॥\nপখী সবে গালে গান কতনো বিভঙ্গে\nসমীৰ নাচিলে কেনে ৰঙ্গে।\nশুৱনী কৰিলে ধৰা কেনে মন প্ৰাণ হৰা\nবঢ়ালে জেউতী মৰতৰ॥\n[ ২৪৮ ]\nআহাঁহে, মিলোহে, ঈশগুণ গাওহেঁ,\nপ্ৰভু তব মহিমা অপাৰ।\nতুমি অগতিৰ গতি, অধম মুৰুখ মতি,\nনেজনো তোমাৰ তুতি কৰুণা সাগৰ।\nসকলো মিলি “আনন্দ” পূজা\nকৰোঁ আজি যতনেৰে।\nহৃদয় পটে ছবিটি আঁকি\nচাঁও সবে হৰষেৰে॥\nতোমাৰ গুণে পবিত্ৰ ভূমি\nজননীৰ নাম প্ৰকাশিলা তুমি\nমুৰুখ অধম নেজানো আমি\nপূজোঁ দেব কিনো দৰে॥\n[ ২৪৯ ]\nপৰৰ দুখতে তুমি বিগলিত\nঅশেষ গুণেৰে তুমি বিভূষিত\nমোহন সাজেৰে তুমি হে শোভিত\nপূজোঁ দেৱ আদৰেৰে।\nতোমাৰ কিৰীটি দেশ দেশান্তে\nহিয়াৰ বাহিৰে যুগ যুগান্তে\nথাকিব অটল জগত মাজে\nপূজোঁ দেৱ হৰষেৰে।\nকোমল সুৰেৰে নেজানো ৰচিব\nলেখনী নচলে বেজাৰতে হে।\nলগৰীয়া সবে এৰি থই মোক\nকেনিবা দি হাঁয়! গল গুছি হে\nমনৰ যাতনা মনতে লুকাই,\nভাবোঁ বহি বহি অতীত কাহিনী।\n[ ২৫০ ]\nআছোঁ বেজাৰতে যাম বেজাৰেৰে\nৰচনা (ও) লগতে ধুকাব হে॥\nনুবুজি মানুহে মানুহৰ দুখ,\nএটি দুটি কৰি সকলোটি যায়,\nপুৱঁতী নিশাৰ তৰাতিৰ দৰে\nযাম মই আঁতৰি এফালে হে॥\nপ্ৰমোদ কাননে, প্ৰফুল্লিত মনে\nফুল খেলা খেলো আজি মন সাধে।\nপাওঁ যদি কাননত মনোমত নাগৰক\nসপি দিম মন প্ৰাণ অবাধে।\nফুৰোঁ ৰাতি দিনে বিজন বিপিনে,\nনেপালোঁ প্ৰেমিকক কোনো পিনে,\nআজলী অবলা ভাবি জ্বলা-কলা\nবান্ধা আছো আজীবন প্ৰেম বান্ধে।\n[ ২৫১ ]\nমনোমোহা সুৰে মাতিছে কুলিয়ে,\nবিৰহ অনলে পুৰি মাৰে প্ৰাণ,\nপ্ৰেমতে বিভোৰা প্ৰেমে মাতোৱাৰা;\nঘনে ঘনে প্ৰাণ মন কিয় কান্দে।\nবলিছে মলয়া ধীৰে\nকুলু কুলু কুলু বইছে তটিনা,\nফুটিছে ফুল তীৰে॥\nকুউ কুউ ধৰি পঞ্চমে তান,\nগাইছে কুলিয়ে অমিয়া গান,\nনাচিছে ডালত ময়ুর ময়ুৰী,\nপদুম নাচিছে নীৰে।\nশ্ৰীসিংহ দত্ত দেৱ অধীকাৰী॥\n[ ২৫২ ]\nঈষম্মুদ্ৰিতমম্বুজং কুমুদিনী কিঞ্চিৎ সমুল্লাসিনী\nচক্ৰী চক্ৰ বিয়োগিনী পতিভয়াদ্বালা বধূ স্ত্ৰাসিনী।\nযুনী বেশ বিধায়িনী বিৰহিনী নেত্ৰাম্বু সম্বাহিনী\nভানুৰ্যাতি নগেন্দ্ৰ কোণ কুহৰে দৃষ্টাহি চাত্যদ্ ভুতম্।\nৰাগিণী ললিত—তাল কাওৱালী\nঅলপে অলপে মুদে সৰোবৰে কমলিনী,\nমিচিকিয়া হাঁহি হাঁহি জিলিকিছে কুমুদিনী,\nবিনা লগৰীয়া পতি কান্দে অতি শোক মতি,\nন বোৱাৰী স্বামী ভয়ে হয় যেন পাগলিনী,\nসাজ পিন্ধে ন যুৱতী বিৰহিনী অশ্ৰুমতি\nঅদভুত দেখি অতি অস্ত গল দিন মণি।\nলক্ষ্মীকান্ত মিশ্ৰ ভাগৱতী।\nদিলোঁ সপি আপোন হাতে\nএকেটী প্ৰাণ যাকে তাকে।\nআৰু বাকী আছিল মানে\nবিলাই দিলোঁ একে একে।\nপ্ৰেম আধাৰত ধৰা,\nধৰা দেখোঁ প্ৰেমে ভৰা,\nনেজানো কিয়নো লাগে একাকাৰ জগতকে।\nআজি কিয় হঠাৎ এনে\nহৈছে কিনো সৰল প্ৰাণে\nকান্দে হায় ইনায় বিনায় দেখি শূন্য সকলোকে।\n[ ২৫৪ ]\nআজি কেনে শােভা দেখাে পৃথিবীৰ মাজে,\nনৰ নাৰী সবে আহা কি সুন্দৰ সাজে\nযি ফালে চকু ফিৰাও, সেই ফালে দেখা পাওঁ\nআনন্দৰ চিন আজি সকলােতে ৰাজে\nসতীৰ মহিমা ভবে, দেখিবাহা আজি সবে\nসাবিত্ৰীৰ গুণ গান জগতত ৰাজে।\nআজি আনন্দৰ দিনে সবে স্তব্ধ মনে\nগােৱাঁহে হৰিৰ নাম।\nকৰিব মুকুতি গুচাব দুর্গতি\nস্মৰিলে যাহাৰ নাম।\n[ ২৫৫ ]\nপ্ৰভু ভগবান কৰুণাময়\nবিতৰিব দয়া দিব পদাশ্ৰয়\nকৰোঁ আহাঁ সবে তেওঁৰ নাম গান।\nএৰি সবে আন কাম।\nপ্ৰভু দয়াময় দিব দেখুৱাই\nসংসাৰ অৰণ্যে পথ,\nআমি শিশুমতি, কৰিলে কাকুতি\nপাম শ্ৰীচৰণে স্থান॥\nগৌৰী শেখৰ বৰুৱা।\nগোৱাঁহি গোৱাঁহি সৱে জয় আনন্দ জয়,\nচোৱাঁ চাৰি পাশে আজি সকলো আনন্দমষ।\nভাৰত আকাশ মাজে মধুৰ সঙ্গীত বাজে,\nসুমধুৰ তানে তোলে আনন্দৰ জয় জয়।\n[ ২৫৬ ]\nউঠাহে আসামবাসী হিংসা দ্বেষ সৱ নাশি\nমাতিছে আনন্দে আজি নাই আৰু একো ভয়।\nঅমূল্য আনন্দমণি দিছে চোৱাঁ জিলিকনি,\nলক্ষ্য কৰোঁ আহাঁ সৱে ঘনে বুলি জয় জয়।\nকতনো সাধনা বলে শুভ পথ দেখুৱালে,\nআহাঁ যাওঁ খোজে খোজে বুলি “আনন্দৰ জয়”।\nআজি সবে গোৱাঁ বিভু-গান।\nই মহান বিশ্ব-ৰাজ্য যাৰ নিৰমাণ।\nলভি যাৰ দয়া-তৰী, মাতৃগৰ্ভ পৰিহৰি,\nদেখিছা সুখৰ ধৰা, অতি বিতোপন।\nযি বিধিৰ বিধানেৰে, জোন, বেলি, তৰা, ঘূৰে,\nসি বিধিৰো এক মাথোঁ বিহোঁতা যি জন।\n[ ২৫৭ ]\nযাৰ আজ্ঞা শিৰে ধৰি, অনিল, অনল, বাৰি,\nতুষি যথাকালে ৰাখে জগ-জীৱ প্ৰাণ।\nহে ভাই সুমৰি গৌৰৱ কাহিনী\nআৰভোঁহো আহাঁ বীৰ পুজা ধ্যান\nআলোকি জ্ঞানেৰে দেখুৱালে কি যে,\nমানৱ-জনম, নিজ জীৱনত,\nমথি ধৰ্ম্ম-সিন্ধু, অমৃত লৱনু,\nকৰিলে যিজনে প্ৰীতি ভৰা প্ৰাণ।\nমুক্তিত নিস্পৃহ আনন্দ স্বৰূপ,\nআছিলা হে দেৱ, তাপস মহান্\nকৰিলা কীৰ্ত্তন, পূৰ্ণ-ব্ৰহ্ম-ৰূপ,\nযথা সময়ত লভি তত্ত্ব জ্ঞান।\n[ ২৫৮ ]\nপৱিত্ৰ সি দেশ, সি জনম ভূমি,\nতোমাহেন বীৰ যাৰ সন্তান,\nপৱিত্ৰ সিদিন যিদিনাহে দেৱ!\nথৈ স্মৃতি-চিহ্ণ কৰিলা পয়াণ৷\nতেনে এটি দিন উদিছেহি আজি,\nমিলিছোঁহি তযু পূজাৰ কাৰণ,\nআজোখা সম্বল, যদিও হে দেৱ!\nকায় মনো বাক্যে কৰিছোঁ প্ৰণাম॥\nআহা সবে ভাই হিয়া উবুৰাই,\nউদগোৱা আজি জাতীয় জীৱন।\nকৰা আবাহন আৰতি বন্দন,\nজাতীয় প্ৰেমৰ উৰুৱা কেতন॥\n[ ২৫৯ ]\nদিয়া পুস্পাঞ্জলী অচলা ভকতি,\nস্বাৰ্থ বলিদান জীৱন আহুতি\nসৰল মনৰ পূজা আকিঞ্চন\nকৰাহে জননী সাদৰে গ্ৰহণ।\nআজি শুভদিনে যশোনদী বব\nবুৰঞ্জীপাতত সোণোৱালী হব\nআজি ই বীণাৰ কৰুণ বচন কঁপনি (সুৰে )\nজানিবা মাধুৰি বোৱাব সঘন।\nমাগো আজি প্ৰভু তযুু চৰণত\nকৃপা সুমঙ্গল কৰা (সুভাশীষ) আসামত\n(অসম সন্তানে এই চানেকীৰে )\nস্বদেশ প্ৰেমত হই নিমগন,\nগঢ়ো যেন এটি জাতীয় (আদৰ্শে) জীৱন।\n[ ২৬০ ]\nমাতিলা যেতিয়া নৰ’ম কিয়নো\nনেচাম কিয়নো তোমালৈ।\nএতিয়াও মোৰ কথা-ভৰা হিয়া,\nভাবি চালে দেখো পায় গৈ॥\nপদুলি মূৰতে এতিয়াও আনি,\nসাদৰি সোণায়ে দিব তামোল খনি,\nকত কথা ক'ব হাঁহি উলাহেৰে,\nনেপাই অমনি কৈ কৈ॥\nগুটিমালী জুপি নাই জঁয় পৰা\nপদুলিৰ সেৱাঁলী নাই দেখো মৰা,\nএতিয়াও পিন্ধাবা ফুলৰ চাকিটি,\n[ ২৬১ ]\nউঠা উঠা সবে আসাম সন্তান\nআজি আসামৰ গোৱাঁ জয় গান,\nভীম গৰজনে বীৰ নাদ শুনি\nকপোৱা মেদিনী কপোৱা বিমান।\nবায়ু ৰাজে লই সি নাদ কোলাত\nঢালোক বিস্ময় বিশ্বৰ কাণত\nশুনক সকলে আজি জগতৰ\nজয় অসামৰ জয়ধ্বনি তান।\nবিধি সুপ্ৰসন্ন ইমান দিনত\nজ্বলে ঊষাৰবি পূব আকাশত\nদুগুণ বলেৰে উঠা উঠা সবে\nবাধা বিঘিনি নকৰিবা কাণ।\nনেলাগেনে লাজ অসমীয়া হেৰা\nসোণৰ আসাম এনেদৰে এৰা,\n[ ২৬২ ]\nস্মৰি পূৰ্ব্ব স্মৃতি আৰ্য্য সকলৰ,\nনিখুতেৰে ৰাখাঁ জননীৰ মান!\nঅম্বিকাচৰণ ৰায় চৌধুৰি।\nআজি বকুল ফুলেৰে\nমালা গাঁথি দিয়া লগৰী।\nঅতি যতন কৰি\nমালা গাঁথা লাহৰি।\nআহিলে প্ৰাণৰ পতি\nপিন্ধাম মই আদৰি।\n[ ২৬৩ ]\nউঠা উঠা আসামবাসী\nহৈছে সুখৰ দিন উদয়\nসবে হেলা-নিদ্ৰা এৰা।\nস্বদেশৰ হিত চিন্তাত ধৰা,\nপ্ৰদৰ্শনী দৰ্শন কৰা,–\nউদ্দেশ্য যেন সিদ্ধি হয়॥\nকৃষি শিল্প আদি কৰ্ম্ম,\nদেখিলে হে বুজে মৰ্ম্ম,\nউন্নতিকৰ কি কি কৰ্ম্ম,\nকৰিলে দেশ সুখে ৰয়।\nৰজাই দিছে সুযোগ কৰি।\nনানা সজ উপায় বিচাৰি।\nশিক্ষা কৰা এলাহ এৰি।\nসুখে থাকিবা নিশ্চয়॥\nশ্ৰীশ্ৰীআউনী আটীয় অধিকাৰ গোস্বামী।\n[ ২৬৪ ]\nহৈছে আসাম বাসীৰ\nসুখৰ আশা সংসাৰত\nএনে নাই মনত\nহব এক্‌জিবিস্‌ন্ – প্ৰদৰ্শনী–\nনতুন জিলা যোৰহাটত।\nদেখা হীন-বীৰ্য্য আসামবাসী\nনকৰি কাম শিল্প কৃষি,\nনাই কাৰো এই কথা মনত।\nদিছে ইংৰাজ ৰজাই যতন কৰি\nসুখৰ উপায় আসামত॥\nহৈছে নানা বস্তুৰ আয়োজন—\nআসামত হয় যি যি উৎপন,\nসকলোৰে হ’ব দৰ্শন,\n[ ২৬৫ ]\nযত আবাল বৃদ্ধৰ ঘৰে ঘৰে\nহৈছে আনন্দ মনত॥\nএৰা নিদ্ৰা আসামবাসী।\nউৎপন কৰা ধনৰাশি,\nস্বাৰ্থ চিন্তা ঘৰত বসি,\nসুখে যাওক দিন নিজ দেশত\nএনে সুযোগ নহয় আৰু\nআসাম বাসীৰ জনমত॥\nঅনেক ভদ্ৰলোকে দিছে টকা,\nবন্ধবস্তও হৈছে পকা,\nবিনা ব্যয়ে কাৰ্য্য শিকা,\nধনী মানী হ’বা কালত।\nসুখ হয় যেন আসামবাসীৰ\nচিন্তা কৰা ঈশ্বৰত।\n[ ২৬৬ ]\nআছেনে সকলো আজি দুখিনী ই আসামৰ\nকালৰ মুখত দেখোঁ একে একে চুৰমাৰ॥\nআসাম গৌৰবাকাশে ফুলি তৰা লাখে লাখে,\nঅকালতে পালে লয় কিনো বিধি বিধাতাৰ।\nগৌৰব সূৰুজ আজি মুঠেই আসাম ৰাজি,\nজেউতি বিহীন দেখোঁ মাখোঁ চিৰ অন্ধকাৰ।\nআছানে কোনোবা আৰু, আসাম সন্তান বাৰু\nফিৰাবা সকলো পুনু সুধি জননীৰ ধাৰ॥\nঅম্বিকা চৰণ ৰায় চৌধুৰী।\nকোৱাচোন সখি, প্ৰাণৰ সখিটি\nকান্দিছোঁ কিয়নো ফেকুৰী\nহাঁহিছে ৰজনী হাঁহিছে জগতে\nকাঁন্দিছ অকলে লগৰী॥\n[ ২৬৭ ]\nজিলিকে সকলো, ইহেন বসন্তে\nহাঁহিছে ফুলনি তৰায়ো হাঁহিছে\nইসবাৰ মাজে কিয় সখি কান্দে,\nকি দুঃখে ধৰিছে আবৰি॥\nহৰিপ্ৰসাদ দাস, বি, এ।\nকিয়নো হিয়াত বাজে আজিও প্ৰেমৰ বাঁহি।\nভুলিব নোৱাৰো কিয় সেই মধুময় হাঁহি।\nসমূলি উবাৰি হিয়া,\nঢালিছিলো ভাল পোৱা,\nনোৱাৰিলা তেওঁ ৰব গলা গুছি কান্দি হাঁহি\nতুলি আনি আল্ ফুলে\nগাথি মালা প্ৰেম-ডোলে,\nযতনে ৰাখিলোঁ ভৰি পিন্ধিবাহি বুলি আহি।\n[ ২৬৮ ]\nশুকালে ফুলৰ মালা,\nতুমিতো আৰু নাহিলা,\nথাকা সুখে আছা যতে, থাকোঁ নিৰাশাতে ভাহি।\nআশা ভাবনা, জীৱনৰ সুখ,\nএৰিলোঁ সমূলি ইহ জীৱনত।\nদিনে ৰাতি মাথোঁ, তোমাৰে মূৰতি,\nপৃজিম যতনে থাপি হৃদয়ত।\nনকৰোঁ বেজাৰ, মিছা সুখ-আশে,\nননাওঁ অখ্যাতি জনকৰ বংশে,\nতাপসী আপুনি, তপস্বীৰ বেশে,\nপালিম যতনে জীৱনৰ ব্ৰত।\n[ ২৬৯ ]\nমুকলি হিয়াৰ, মুকলি ভাবনা,\nএৰি দিলোঁ আজি মিলন বাসনা,\nকেৱলে তোমাকে, কৰিছো কামনা\nঅন্তে যেন মিলো সেই চৰণত।\nধীৰে বলিছে মলয়া মৃদুল,\nধীৰে হাঁহে ফুলনীৰ ফুল।\nধীৰে কুলিয়ে, কৰি কু-উ গান,\nধীৰে বসন্তে কৰে সম্ভাষণ;\nধীৰে ধীৰে, ফুল-মউ-লোভে,\nপ্ৰেমাবেশে উৰে অলিকুল॥\nধীৰে ধীৰে, ৰজত তটিনী,\nধীৰে অনুৰাগে কুলু সুৰ টানি,\n[ ২৭০ ]\nধীৰে ধীৰে, সাগৰত মিলি,\nতাপিত-পৰণ কৰিছেহি জুৰ;\nধীৰে ধীৰে, মৰমৰ ধ্বনি,\nধীৰে প্ৰিয়-প্ৰাণে বাজি ৰিণি ৰিণি,\nধীৰে কৰে বিৰহী পৰাণ,\nমিলন-আবেশে অতি বিয়াকূল।\nআহা সখি! দুয়ো মিলি ফুল তোলোঁ গৈ।\nনহলে নহব মালা প্ৰাণ বন্ধুলৈ।\nহাঁহি হাঁহি দুয়ো সখি, তুলি ফুল লেখি লেখি,\nগাথিম চিকণ মালা হাবিয়াষ কৈ।\nআহিলে বাসন্তী কুলি, ডিঙিত পিন্ধাবা তুলি\nপাতিবা প্ৰেমেৰ কথা হেঁপাহ পলুৱাই।\n[ ২৭১ ]\nকৰিছোঁ কাকুতি সখি! নেয়াবা উভটি৷\nএবাৰলৈ শুনি যোৱা কওঁ কথা এটি৷\nযদি কৰি অভিমান, নকৰা অলপো কাণ,\nবিৰহ অনলে মোৰ দেহা হব ছাই-মাটি৷\nনেদেখিলে তিল পৰ, দেখোঁ মই অন্ধকাৰ,\nচঞ্চল ভাবতে মোৰ প্ৰাণ কৰে ছাতি ফুটি।\nজয় দেৱেশ, পদ্মাসন, জীৱ-জীৱন কাৰণ।\nজগতৰ বিধি, তুমি মহানিধি;\nতোমাৰে সকলো সৃজন।\n[ ২৭২ ]\nতোমাৰে বিধানে, জগত জীৱ,\nসাধে নিজ নিজ শিৱ-অশিৱ,\nঅনাদি কাৰণ, যোগী-ঋষি প্ৰাণ,\nতুমিয়ে ত্ৰিদিব পূজন॥\nআজি কি কাৰণে, কাঁদিছে পৰাণ,\nভাবিয়ে নেপাওঁ মই।\nমৰম যাতনা, বাঢ়িছে সঘনে,\nসুখ-শান্তি ক’তো নাই।\nফুৰিলোঁ ফুলনী, দেখিলোঁ ফুল\nদেখিলোঁ আকাশ তৰাৰ থূল;\nদেখিলোঁ প্ৰকৃতি, পূৰ্ণ-ঋতুৱতী,\nকুলিয়ে পঞ্চমে গায়।\n[ ২৭৩ ]\nদেখিলোঁ ভােমােৰা, গুন্ গুন সুৰে,\nপ্রেমালাপ পাতি তােষে ফুলাফুলে,\nদেখিলোঁ তটিনী, কৰি কুলু ধ্বনি,\nদেখিলোঁ প্রেমিক, প্রেমিকাৰ সেই–\nসুগুপুত ঠাই দিব্য মনােময়,\nবিষয়ৰ কিন্তু, এই সকলােতো,\nজুৰণি নহল হায়।\n(জৰণা) মিলোঁ আহা আজি, মিলিছোঁ যি দৰে,\nনইৰ লগত অতি উলাহেৰে,\n(ব্রহ্মপুত্র) আমিও মিলিম সাগৰত গই\nইটিয়ে সিটিয়ে মিল হই হই;\n[ ২৭৪ ]\n(বতাহ) বতাহে বতাহে আতি আনন্দেৰে\nমিলি থাকোঁ আমি যুগ যুগান্তৰে।\n(আকাশবাণী) সংসাৰত কোনো লগ নাইকীয়া\nনেথাকে, নৰব অকলশৰীয়া\nঈশ্বৰ ইচ্ছাই সকলে মিলিব\nঅন্তৰে অন্তৰে দিনে আকৰ্ষিব।\n(সকলোৱে) চোৱা চোৱা হেৰা, পৰ্ব্বত সকলে,\nশুৱনী আকাশ চুমিছে নিৰলে;\nসূৰ্য্যৰ ৰশ্মিয়ে পৃথিবী চুমিলে\nচন্দ্ৰৰ কিৰণে সাগৰ মুহিলে\nঢৌৱে ঢৌৱে কৰে সাবটা সাবটি\nফুলে ফুলে হালি চুমে ইটি সিটি\n(শূন্য) মিচা চুমা সিটি যেয়ে যাকে খক\nপ্ৰমীলাই যদি নুচুমে চন্দ্ৰক।\n⸻ [ ২৭৫ ]\nকোনাে ৰাগিণী আলাপৰ সুৰে গাব লাগে।\nকিমান সুৱলা মাতে প্রতিধ্বনি গাই,\nসুৰভৰা ৰাতিৰ গানত\nসাৰ পাই শুনি বীণা বাঁহী যেতিয়াই,\nভৰাই পথাৰ বিল উত্তৰি দুনাই,\nলাহে লাহে কমােৱা মাতত।\nমৰমৰ প্রতিধ্বনি বহুগুণে চৰা,\nঅসীম সুৱলা সিটি,\nগোৱা আকাশক পাই লােৱা চন্দ্ৰতৰা,\nবীণা বাঁহী মধুস্বৰে নচুৱাই ধৰা,\nনহয় সমান ইটি।\n[ ২৭৬ ]\nপাই মৰ্ম্মভেদী যৌবনৰ হুমুনীয়া,\nতেতিয়াহে সুৱলা শবদ,\nসেই হুমুনীয়া শুনি মৰমে যেতিয়া,\nঅকপট মৰমৰ ওভটনি দিয়া,\nসকলোকে লগাই তবধ।\nৰামেশ্বৰ বৰুৱা, বি, এ৷\nকিয় লোভে পড়ি সকলো পাহৰি\nজীৱই বিপদ সামৰি লয়।\nনহয় মনত কাল সাগৰত\nকি শান্তিৰে জীৱ হৈছে ক্ষয়॥\nমায়া মোহে পৰি আছে জীৱে ভুলি\nবাসনা-বলিয়া নেভাবে সমুলি\nদুদিনীয়া দেহা দুদিনীয়া বেহা\nদুদিনৰ পাচে যাই ক'লৈ॥\n[ ২৭৭ ]\nকুঞ্জ কাননে, বাজিছে মোহন বাঁহী;\nপ্ৰেমাবেশে নাচে ব্ৰজবাসী।\nপ্ৰেমে গোপনাৰী লাজ মান এৰি;\nযায় কুঞ্জে, হই শ্যাম-আশী।\nবসন্ত মিলনে কুঞ্জে গাইছে পাপীয়া,\nবিৰহিণী দহোঁ প্ৰিয় বিনা।\nশুনা সখীগণ অদৰ্শনে শ্যাম,\nঅভাগিনী আজি জীৱ-হীনা\nকৰিছোঁ মিনতি মই\nযোৱা হেৰা সখীচয়;\nআনাগৈ ৰাধা প্ৰাণ-বীণা॥\n[ ২৭৮ ]\n(আজি) ব্ৰজপুৰে শ্যামে খেলিছে হলি\nখেলিছে হলি লগে গােপনাৰী।\nযত গােপ গােপী, বাঁহীৰবে মাতি\nনাচে গায় মাৰে পিচ্‌কাৰী;\nসমভাব সম প্রাণ\nকুঙ্কুমে ভৰিছে ব্ৰজপুৰী।\nসুখৰ বসন্তকালে হৰষিত সবে,\nপ্রাণ মন খুলি আজি সুখ গীত গাৱে\nজয় জয় গােবিন্দ মুকুন্দ মুৰাৰি\nকি খেলা খেলিল প্রভু আজি ব্ৰজপুৰী।\n[ ২৭৯ ]\nব্ৰজবাসী মন প্ৰাণ তোমাতে কৰি অৰ্পণ\nৰাজিলে তোমাৰ পদ কুঙ্কুম আবীৰে।\nসিন্ধু খাম্বাজ- খেম্‌টা।\n( আজি ) হাতত লই ফাকু পিচ্‌কাৰী,\nখেলিম ফাকু আজি মন ভৰি।\nবাটে আজি পাব ৰঙ্গা-বৰণ,\nগছে ল’ব আজি ৰঙ্গাভৰণ,\nসূৰুযৰ জিলিকনি পৰিবহি তাত;\nকেনেনো হয় চাম শোভা ধৰি,\nখেলিম ফাকু মন প্ৰাণ ভৰি॥\n[ ২৮০ ]\nফাকু উছলি লই মন সুখে গই\nআহ কোনে ফাকু খেলিবি অঁ৷\nৰঙ্গে ধেমালিয়ে মনৰ উলাহে\nফাকু সিঁচি সিঁচি ফুৰিবি অঁ॥\nহৰি গুণ গাই হৰিনাম বিলাই\nবাটে বাটে নাচি ফুৰিবি অঁ।\nফাকু গুলি মই পিচ্‌কাৰী লই\nচেৱে চেৱ ধৰি বুৰাবি অঁ॥\nঘণ্টা বাদ্য ধৰি, হৰি নাম কৰি\nতালে তালে আগ বাঢ়িবি অঁ৷\nএনুৱা সময় নেপাৱ নিশ্চয়\nহাঁহি মাতি নাচি লৱহি অঁ৷\n[ ২৮১ ]\nসপিলোঁ এদিন নিজে ভাল-পোৱা যাক,\nপাৰোঁনে ভুলিব আৰু ইজনমে তাক।\nলয় লাসে খোজ কঢ়া, দেখিলেই মন হৰা,\nসুৱলা মাতেৰে মাতি মোহে জগতক।\nঅলঙ্কাৰ বিভূষণ বিনা বস্ত্ৰে সুশোভন\nআকৰ্ষি সবল কৰে চঞ্চল মনক।\nহঠাতে এদিন আহি মাৰি মিচিকীয়া হাঁহি,\nদেখা দি লুকালে মোৰ প্ৰবোধি হিয়াক৷\n“পৰৰ হিংসাৰ চবি” “মোৰ প্ৰাণ-মন-ৰবি,”\nএনে ভাব ধৰি, ভাল পাব পাৰা কাক?\n[ ২৮২ ]\nমদন মোহন সখি! মদন মোহন।\nপ্ৰাণ ভৰি চোৱা সখি কেনে বিতোপন॥\nমুখত মধুৰ হাঁহি, হাতত মোহন বাঁহী,\nপোহৰ কৰিছে আহি, অতি সুশোভন।\nআহাঁ আমি ভক্তি ভাৱে,\nগান কৰোঁ উচ্চৰৱে,\nপুলকিত হোক সৱে,\n[ ২৮৩ ]\nঘনাই ঘনাই কিয় তােৰ চবি মনত পৰে,\n“নেভাব” বুলিও জানি কিয় তােৰ ভাবে গঢ়ে।\nযি দিনা সন্ধিয়া বেলি\nলাজুকী হৃদয় মেলি\nকত কি যে সুধিছিলোঁ যতে যিবা ভাবে ধৰে,\nনিষ্ঠুৰ অন্তৰে তই\nদিলি ততালিকে কই\nবিফল সাধনা তোৰ ৰলোঁ মই থৰে থৰে।\nবুজাব নােৱাৰি মন\nচালোঁ তােক ঘনে ঘন\nকি জানি পুতৌ ভাবে তােৰ ভাব মন লৰে,\nদেখিলোঁ কেৱলে হায় !\nশােক দুখ তােৰ নাই,\nনহব নহব কোনাে সংসাৰত তােৰ দৰে॥\n[ ২৮৪ ]\nভঁজাহে পৰম মঙ্গলময়।\nযি জন ভজিলে আঁতৰে ভয় ;\nজ্বলিব হিয়াত অনন্ত জেউতি,\nসিজিব কামনা হে;\nলভিবা পৰম মুকুতিহে॥\nগুছিব সকলাে কুভাব মনৰ\nপৰিব শীতল তাপিত প্রাণ ;\nপাপী হিয়াৰ সেই হে জুৰণি\nহব পুণ্য প্রভা উদয় হে;\nভঁজা নাৰায়ণ হে\nতাৰিবা যমৰ যাতনা হে॥\nলক্ষীৰাম বৰুৱা ।\n[ ২৮৫ ]\nকোনে গায় গীত কিবা সুললিত\nকিবা মন মোহ সুমধুৰ তান।\nগোৱাঁ প্ৰাণ ভৰি সপ্তমত চৰি\nকৰি মতলীয়া তাপিত পৰাণ॥\nপৃথিবীৰ যত শোক দুখ শত,\nদিয়া উটুৱাই কৰা নিবাৰণ।\nবহোক শীতল শাস্তি সুবিমল\nজগত বিয়াপি সুখৰ উজান॥\nবিষ্ণু প্ৰসাদ দুৱৰা, বি, এল্\nকতদিনে ভাবি পাইছোঁ তোমাক\nনেযাবাহে প্ৰাণ, আঁতৰি,\nমৰম বেদনা, নিজেওতো জানা\nসোণৰ পুতলা লাহৰী।\nঅন্তৰে অন্তৰ ৰাখি চিৰদিন\nফুৰোঁ সংসাৰত, সাদৰি,\nআজি সুক্ষণত, মিলালে বিধিয়ে\nল’ম হৃদয়ত আদৰি।\nনেমাতিবি আৰু পুৱাৰ কুলিয়ে\nনুঠক সূৰুয উজলি,\nনেলাগে স্বৰগে, ৰহণ পিন্ধিব\nনহক ভৈয়াম মুকলি।\n[ ২৮৭ ]\nকিয়নো স্ৰজিলা বিধি অকামিলা নাৰী প্ৰাণ।\nকিয় দিলা প্ৰেম জৰি মাৰে পুৰি অকাৰণ।\nকিয়নো বসন্ত ঋতু, স্ৰজিলা দুখৰ হেতু,\nবিৰহ কিয়নো দিলা দহে হিয়া অনুক্ষণ।\nকেতেকীৰ গোন্ধ লই, কিয়নো মলয়া বয়,\nকুলিৰ শুৱলা মাত লাগে গাত বিহ যেন;\nবসন্ত পূৰ্ণিমা ৰাতি, দেখি হিয়া যায় ফাটি,\nবিৰহ-শয়নে কৰোঁ পূৰ্ণ শশী নিৰীক্ষণ॥\nনিৰাশ মনেৰে বনফুল তুলি\nগাঁথি মালা ধাৰি অতি যতনেৰে;\nদুখীয়াৰ আৰু কি আছে কি দিম,\nদিওঁ তাকে আজি কত হেঁপাহেৰে।\n[ ২৮৮ ]\nক্ষুদ্ৰ উপহাৰ এই অভাগাৰ\nপায় যেন ঠাই তোমাৰ হাতত;\nঘিণ কৰি যেন নিদিয়া পেলাই,\nকৰোঁ এই আশা তোমাৰ কাষত।\nসৰল হিয়াৰ প্ৰেমৰ চানেকি\nঅকাঁ আছে হেৰা ফুলৰ মাজত;\nকত যে আনন্দ লভিম সদায়ে\nতুলি যদি লোৱা এবাৰ বুকত॥\n(প্ৰভু) এয়েনে কি শেষ।\nদুখৰ ডাৱৰে জীৱন ঢাকিলে,\nনেথাকিল সুখৰ একো লেশ।\n[ ২৮৯ ]\nবহু আশা কৰি সাজিছিলোঁ ঘৰ,\nভাবিছিলোঁ সুখে ৰম নিৰন্তৰ,\nসি আশা গুছিল, বিষাদ আহিল\nকিয় দিলা অত ক্লেশ;\nআৰু যত দিন আছোঁ পৃথিবীত,\nঅকলে ফুৰিম নিজন হাবিত;\nঅকলে হাঁহিম অকলে কান্দিম,\nহব ই জীৱন শেষ॥\nনাহেতো মলয় সমীৰ ফুলে ফুলে চুমি যায়,\nঘুৰি ঘুৰি নাচি নাচি যেনি তেনি উৰি যায়।\n[ ২৯০ ]\nসমীৰে কথা নুশুনে,\nখেলে মাথোঁ আপোন মনে,\nফুলৰ পাহি জোনৰ হাঁহি একো নেমানে;\nএই নাচে কেনে কমল সনে\nএৰি পুনু কেনিবা যায়॥\nঅসম ৰতন যত সুসন্তান\nউঠা উঠা মাতৃ কৰে আবাহন।\nখিয়লা খিয়লি পাহৰা সমূলি\nজননীৰ হকে দিয়া প্ৰাণমন।\nনতুন সাহেৰে হিয়া ডাঠ কৰা\nস্বদেশ কাৰণে স্বাৰ্থ পৰিহৰা;\nসুফল লভিবা বিঘিনি নাশিবা\nহব তেবে হেৰা সুখ বৰিষণ।\n[ ২৯১ ]\nচোৱাঁ চোৱাঁ হেৰা যত সুসন্তান\nজনম ভূমিৰ দুখৰ কাৰণ;\nতেজাল খোজেৰে উলাহ মনেৰে\nকৰা সকলোৱে বিপদ দমন॥\nআনন্দ উৎসৱে আজি উলাহত দিয়া মন,\nএৰা শোক এৰা লোৱা সবে নব প্ৰাণ।\nঅনন্ত উন্নতি জানি আমি কুমলীয়া প্ৰাণী\nমৰমে “আনন্দৰাম” গাঁও মিলি সৰ্ব্বজন।\nঘনে ঘনে নৱৰৱে, উলাহত ছাত্ৰ সৱে\nসুৱঁৰি “আনন্দৰাম” পুলকিত কৰে প্ৰাণ॥\n[ ২৯২ ]\nআজি প্ৰকৃতিৰ শোভা সুন্দৰ।\nনাচে ফুল কলি নাচে হালি জালি\nনাচে ফুলে ফুলে পৰি মধুকৰ।\nনাচে ধীৰে সমীৰে আহি;\nনীল আকাশত সোণালি ৰঙ্গেৰে\nনাচে সূৰ্য্য কিৰণ হাঁহি।\nনাচে লতা ডালি অতি কুমলীয়া\nপ্ৰকৃতি দেবীৰ আলসুৱা\nনাচে বন-শুৱনী মন-মোহিনী\nনাচে যত জীৱ আদৰৰ॥\n[ ২৯৩ ]\nনেজানো কি ভাবি আকুল হইছোঁ,\nনেজানোঁ কি বুলি আনন্দ লভিছোঁ,\nকি বিচাৰি আজি উটিছোঁ বুৰিছোঁ\nনেজানো কতনো গৈ জুৰাম।\nকোনোবা দিনৰ কিবা কথা আহে,\nকোনোবা বাঁহীয়ে কিবা মাত মাতে,\nচিনো চিনো কৰোঁ চিনিব নোৱাৰোঁ,\nনিজে ধৰা দিয়ো (মনক) চিনাম॥\n( আজি ) মধুৰ মিলন আজি মধুৰ মিলন,\nপ্ৰাণে প্ৰাণে লগ লাগে কেনে বিতোপন।\n[ ২৯৪ ]\nদুখানি প্ৰেমৰ নই, ৰই ৰই যায় বই,\nসাগৰ সঙ্গমে পায় নতুন জীৱন;\nনিৰাশ শোকত হাঁয় আৰু একো কাম নাই,\nদুখৰ পাচত হয় সুখ দৰশন।\nকি মধুৰ ভাব আজি প্ৰেমিক প্ৰেমিকা সনে,\nনিৰলে প্ৰেমৰ মেল পাতে দুয়ো সঙ্গোপনে।\nপ্ৰেমৰ সোঁতত ভাহি\nবিৰিঙ্গে মিছিকি হাঁহি\nহেঁপাহেৰে চোৱাচুই এজনক আনজনে।\nহিয়াত অমৃত ঢউ\nকথাৰে বৰষে মউ\nধীৰেৰে প্ৰেম কণিকা বিলায় নয়ন কোণে;\n[ ২৯৫ ]\nমুখলই চাই চাই\nহেঁপাহ নুগুছে হায়!\nমতলীয়া হিযা মন প্ৰেমসুধা ৰস পানে॥\nএনে সময়ত মন হোৱা আজি সচেতন।\nআশাৰ কুসুম তুলি গাথাঁ মালা বিতোপন।\nকবি ফুলনিত কত ফুলি ফুল শত শত\nঅকালতে সৰি গল শোকতে কান্দে পৰাণ।\nনাই সি বসন্ত আৰু কুলিৰ মধুৰ কু-উ,\nনুশুনো বীণাৰ মাত আৰু সুললিত গান।\nনিজ পুৰুষালি এৰি কেনোনো মোহত পৰি,\nকালৰ কোলাত আজি চোৱা সবে অচেতন।\nদুখুনী জননী আজি শোক তাপে বিষাদিনী\nমোহনিদ্ৰা পৰিহৰি হোৱা মন সচেতন॥\n[ ২৯৬ ]\nকি মোহিনী বাণে সখা হিয়া মন নিলা হৰি,\nদিয়া দেখা প্ৰাণসখা মাতিছোঁ কাকূতি কৰি।\nজোনৰ ছবিটি দেখি তোমাৰ মূৰুতি লেখি,\nনিৰজনে আপোন মনে চাই থাকোঁ প্ৰাণ ভৰি।\nজিলিকে তৰাৰ দল দেখি হওঁ উত্ৰাৱল,\nগোপনে হিয়াৰ কোণত জলে সেই চকুজুৰি।\nঅকণি বিজুলী ৰেখা আকাশত পালে দেখা,\nপ্ৰেমধাৰে হিয়া ভৰে সেই হাঁহিটি মনত পৰি।\nযেতেকে পাহৰোঁ বোলোঁ, তেতেকে নিজকে ভুলোঁ,\nনেপাওঁ উমান একো মৰোঁ কিয় দেহা পুৰি॥\n[ ২৯৭ ]\nআহাঁ আহাঁ আহাঁ সখি\nগাথোঁ মালা আজি হে।\nহিয়াৰ ৰতনে পিন্ধাম যতনে\nলাহৰি হাতেৰে হে।\nনতুন উলাহে চোঁৱা চাৰি পাশে\nনতুন সকলো হে।\nপ্ৰাণৰ বীণত শুনা কি বাজিছে\nনতুন ৰাগিণী হে।\nশুৱলা মাতেৰে সুন্দৰ সাজেৰে\nসুন্দৰ যৌবনে হে।\nপ্ৰাণৰ পুতলা পিন্ধাই দিম মালা\nপ্ৰাণে প্ৰাণ সঁপি হে।\nবিষ্ণুপ্ৰসাদ দুৱৰা বি, এল।\n[ ২৯৮ ]\nধন্যা তুমি দেৱবালা অশ্বপতি-নন্দিনী।\nতিনিও ভুবনে গাব সকলোৱে\nতোমাৰ সতীত্ব কাহিনী।\nসতী পতিব্ৰতা গুণে আপোনাৰ,\nআত্ম পৰ হিত সাধিলা অপাৰ,\nসত্যবানে দিলা নতুন জীৱন,\nআনন্দে ভৰিছে ধৰণী।\nঅশ্বপতি পালে শত পুত্ৰ বৰ,\nঅন্ধৰাজাৰ চকু হল আৰুবাৰ,\nপালে নিজ ৰাজ্য ৰাজ সিংহাসন,\nৰাজপুৰী হল শুৱনী।\nজগত পটত আঁকি এটি চিত্ৰ,\nদেখুৱালা সতী ধৰম মাহাত্ম্য,\nকৰিলা সাৰ্থক নাৰী জীৱনৰ,\nথাকিল ইসব কাহিনী।\n[ ২৯৯ ]\nপূজিব সকলে এই সংসাৰত,\nমহাদেবী বোধ কৰি হৃদয়ত,\nগাব সকলোৱে হৰিষ মনেৰে\n“জয় অশ্বপতি নন্দিনী”॥\nবিষয় চন্দ্ৰ বিশ্বাসী।\n( তেনে) আৰু কিয় কান্দো বহি ফুলনিত,\nকুলিয়ে নো কিয় গাই গীত?\n( এদিন ) হৃদয় ঢালি ঘুৰি নিদাৰুণ\nহল গৈ যদি সেই চিত।\nএদিনতে হল কিনো অপৰাধ,\nএদিনতে কিয় মিলিল প্ৰমাদ,\nধিক মোৰ জীৱনত কাম নাই সখি,\nতেওঁ বিনে সবে বিপৰীত॥\n[ ৩০০ ]\nশূন্য অন্তৰে পঠালা নাথ\nশূন্য অন্তৰে উলটি যায়।\nতোমাক ভকতি কৰিব পাৰোঁ\nই জনমে মোৰ শকতি নাই।\nকৃপা কৰি যদি আপোনাৰ গুণে\nঅৰুণ চৰণে দিয়াহি ঠাই,\nধূলাৰ শৰীৰ ধূলিতে মিলাই\nআতমা মিলিব তোমাতে গই॥\nভৈৰব চন্দ্ৰ বৰুৱা।\nহিয়া আজি কঁপে কিয়\nচাটি ফুটি মন।\nউদাস পৰাণ মোৰ\n[ ৩০১ ]\nবিষয় বাসনা মােৰ\nসকলো পৰিছে ওৰ,\nখােজে এবে চিৰশান্তি\nসুখৰ সপােন মােৰ\nভাঙ্গিলে কাল নিঠুৰ,\nঅন্তৰত ৰল অঁকা\nহুমুনিয়া এটি তুলি\nহিয়াত বাজিছে প্রেম\nবীণাৰ সুতান ।\n[ ৩০২ ]\nচাপিছেহি ঘাটে আজি প্ৰেমৰ তৰণী;\nআঁহা কোনে হবা পাৰ ভৱ বৈতৰণী।\nউৰিছে সাধনা পাল, প্ৰীতি ভক্তি গুৰিয়াল,\nবলিছে মলয়া ধীৰে হৰিনাম ধ্বনি।\nসি পাৰে বাঞ্ছিত স্থান শান্তিপুৰী বিদ্যমান,\nঅপূৰ্ব জ্যোতিৰে চোৱা জ্বলে ৰিণি ৰিণি;\nসংসাৰৰ বেহা এৰি আজি শুভ যাত্ৰা কৰি,\nআহাঁ লওঁ গই অনন্ত জিৰণি॥\n[ ৩০৩ ]\nতুমি হৃদয় ৰতন।\nমুখেৰে নেমাতা কিয়\nদেখিলে তোমাৰ মুখ,\nপাহৰোঁ সকলো দুখ,\nএৰা শোক উঠা নাথ\nতোমাৰে মুখকে চাওঁ,\nতোমাকেহে ভাল পাওঁ,\nতোমাতে সপিলোঁ মোৰ\n[ ৩০৪ ]\nবিপদ বাৰণ তুমি নাৰায়ণ\nপাপ-তাপ-ভয় হাৰী হে।\nপৰিছোঁ বিপদে ৰাখাঁ হে শ্ৰীপদে\nতোমাৰ অনাথ সন্তান হে।\nমোহৰ পাকত ঘুৰিছো সতত\nনেজানি একোকে কাৰণ হে,\nযত মোহ মায়া আঁতৰাই দিয়া\nতুমি দেৱ মোহ-নাশন হে;\nকৰিছোঁ কাকূতি দিয়া শুভ মতি\nগুছোৱা সংসাৰ বন্ধন হে;\nকৰুণা প্ৰকাশি ভৱ ভয় নাশি\nদিয়া তযু প্ৰেম চৰণ হে॥\n[ ৩০৫ ]\nকোৱা চিত্রলেখা সখি\nকি হব বিলাই হে।\nনিশা কিনাে মনােহৰ\nদেখিলোঁ স্বপােন হে।\nপ্ৰাণৰ পুতলি বুলি,\nকোলাত ললেহি তুলি,\nমিচিকিয়া হাঁহি কিবা\nমােহন পুৰুষ হে।\nলাজে আধা মৰা হলোঁ,\nএকেবাৰে পমি গলোঁ।\nকত পাম সখি ! সেই\nপুৰুষ ৰতন হে।\nলক্ষেশ্বৰ শৰ্ম্মা ; বি, এ।\n[ ৩০৬ ]\nবহু আশা পালি চকুৰে দেখিলোঁ\nপূৰ হল মনৰ ধাউতি হে।\n(তোমাৰ ) চেনেহী জেউতী হিয়া পৰশিছে\nনেযাবা লাহৰি আঁতৰি হে।\nহিয়াৰ কান্দনি কইছে ভোমোৰা\nদিয়াঁহি জীৱন দান হে;\n( আজি ) বসন্ত বতাহে নিছে উটুৱাই\nৰাখিবা যতনে প্ৰাণ হে।\nবকুল ফুলেৰে প্ৰণয় ডোলেৰে\nআহাঁ প্ৰেম হাৰ দিওঁ হে;\n(আজি) হিয়া ভৰি ভৰি হেৰা প্ৰাণ সখি\nমধুৰ অমিয়া পিওঁ হে॥\nবেণুধৰ ৰাজখোৱা; বি, এ।\n[ ৩০৭ ]\nআজি বজোৱা আজি বজোৱা\nমোহন বাঁহিটি আজি বজোৱা।\nঅস্ত যায় দিনমণি নীল আকাশত,\nসুখ সপোনত, মোৰ হৃদয়ত\nবজোৱা মোহন বাহীঁ বজোৱা।\nবাজিছে আজি মোহন মুৰুলী\nবাজিছে নতুন তান;\nনব উলাহত নব জীৱনত\nভাহিছে নতুন প্ৰাণ :–\nনতুন সুখৰ কোমল মাতৰ\nমোহন বাঁহীটি আজি বজোৱা॥\nদুৰ্গেশ্বৰ শৰ্ম্মা; বি, এল।\n[ ৩০৮ ]\nআজি হৃদয়ত শুনি যোৱা হেৰা\nবাজিছে বিশ্ব বাজনা ।\nমিলিব সকলাে নেথাকিব ভেদ\nগুচিব ভিন্ন ভাবনা।\nবহু জাতি গুচি একে জাতি হব,\nসমাজ বান্ধনি কৰবাত থব,\nএক ভাতৃ ভাব সকলােৱে লব,\nনৰব অন্য কামনা।\nচিৰ দুখী গুচি চিৰ সুখী হব,\nশান্তিৰ মলয়া চিৰকাল বব,\nএক অর্ঘা তুলি সকলােৱে লব,\nপূজিব পুণ্য ধাৰণা॥\nদুর্গেশ্বৰ শৰ্ম্মা ; বি, এল।\n[ ৩০৯ ]\nউৰুৱা উৰুৱা আনন্দ নিচান\nগোৱা সকলোৱে আনন্দ গীত।\nমিলিল বম্বাই, মাদ্ৰাজ, বেঙ্গল,\nযাৰ মিলনত পৃথিবী ভীত।\nকিয় আমি ৰওঁ নুধাওঁ লগত\nকিয় নধৰিম উন্নতি পথ;\nসকলোৰে মিলি একতাৰ ধ্বনি\nউঠে যেন আজি দূৰ আকাশত।\nপ্ৰথমতে পৰে সূৰ্য্যৰ কিৰণ\nতোমাৰ দেহৰ পৰ্ব্বত জুৰি;\nবসন্ত কালৰ নতুন পখীও\nআহে গীত গাই তোমাতে উৰি।\nব্ৰহ্মপুত্ৰে যাৰ কোমল পৰাণ\nকৰিব লাগিছে সততে জুৰ;\nপ্ৰকৃতি দেবীৰ নিজানৰ ঠাই\nমাতৃভূমি বুলি নমোৱা মুৰ।\n[ ৩১০ ]\nযাৰ আকাশত বলিব লাগিছে\nগোটেই বছৰ মলয়া বায়ু;\nউঠা উঠা উঠা নহলে জানিবা\n“অন্ত হল” বুলি জাতীয় আয়ু।\nউঠে যেন আজি দূৰ আকাশত॥\nকান্দি এতে দিনে জপিলোঁ তোমাকে\nকিয়নো আঁতৰি গৈছা গৈ।\n(তোমাৰ) ৰূপৰ জেউতি পৰিছে জিলিকি\nনেঢাকা নেঢাকা লাহৰি ঐ।\n[ ৩১১ ]\nকত দিন ধৰি হিয়া ধাকুৰিলোঁ\nতোমাৰে আশাতে সোণ ঐ৷\n(তুমি) চিকুণ সোহাগে নৱ অনুৰাগে\nকৰাহি অমিয়া পান ঐ।\nগুন গুন সুৰে কলীয়া ভোমোৰা\nপঞ্চমত তুলি গোৱা ঐ।\n(মই) অতি যতনেৰে পিন্ধাওঁ সুখেৰে\nপ্ৰেমৰ এধাৰি মালা ঐ\nহাহা হেৰা ৰাতি সুখ হাঁহি এটি\nশীতল পৰিছে হিয়া ঐ\n( আজি ) পুৱা ৰঙ্গা বেলি নোলাবি বেগতে\nজুৰাওঁ প্ৰাণৰ জ্বালা ঐ॥\n[ ৩১২ ]\nজয় বিভু বনমালি,\nজয় বিভু বনমালি।\nউঠে হিয়া ভৰি,\nআহাঁ হৰি হৰি বুলি।\nমোহে জগমন ঢালি;\nআপোনাকে নিয়ে ভুলি;\nজয় বিভু বনমালি\n[ ৩১৩ ]\nনতুন মাধুৰী তুলি;\nলোৱ প্ৰেম প্ৰাণ খুলি;\nদেখা দিলে মাথোঁ বিজুলী দৰে।\nদেখা দি লুকালে,\nপ্ৰাণ কাঢ়ি নিলে,\nঅকুলতে পৰি দুখীয়া মৰে।\n[ ৩১৪ ]\nনীল আকাশত ধুনীয়া জোনাই,\nসকলোৰে সুখ দিছেহি বঢ়াই;\nকিন্তু হায়! মোৰ হিয়া বিয়াকুল,\nলাহে লাহে মাথোঁ বেদনা বাঢ়ে॥\nনেজানো কপালে মোৰ\nবিধিয়ে কি লিখিলে;\nএমুৱা যাতনা হাঁয়\nপ্ৰাণ সম তুমি সতী,\nহব কি তোমাৰ গতি,\nনিদাৰুণ মোৰ পতি,\nএনে যজ্ঞ পাতিলে॥\n[ ৩১৫ ]\nবিভুগান গােৱা হে সদাই ।\nঅসাৰ সংসাৰ মায়াময়।\nধন জন ভাৰ্য্যা পুত্র,\nইসব মােহৰ সূত্র,\nচকু মুদিলেই ভাই\nসকলাে হেৰায় ।\nসাৰ বস্তু যদি চোৱা,\nবিভুৰ শৰণ লােৱা,\nমন-প্রাণ তেঁওৰ পদে\n[ ৩১৬ ]\nসখি ৰাখা মোৰ প্ৰাণ।\nকোনেনো বজালে বীণা দিয়া সমিধান\nধীৰে ৰাধা ৰাধা গায়,\nহিয়া মোৰ পমি যায়,\nচকুলো উপচি আহে শুনি সেই গান॥\nনবীনচন্দ্ৰ বৰদলৈ; বি, এল।\n[ ৩১৭ ]\nৰাম ৰাম চৰাইৰে চিকুণে\nৰাম ৰাম তেলীয়া-সাৰেঙ্গে,\nৰাম ৰাম মাছৰে চিকুণে মোৱা।\nৰাম ৰাম বামুণৰ চিকুণে\nৰাম ৰাম ফোটে লগুণে,\nৰাম ৰাম হোমৰে চিকুণে ধোঁৱা।\nৰাম ৰাম আগফাল শুৱনি\nৰাম ৰাম কাকিনি তামোলে,\nৰাম ৰাম পাছ ফাল শুৱনি পান।\nৰাম ৰাম বৰঘৰ শুৱনি\nৰাম ৰাম জীয়ৰী ছোৱালী,\nৰাম ৰাম উলিয়াই দিবলৈ টান॥\n[ ৩১৮ ]\nওলাই আহাঁ আইদেৱে মাটিত মঙ্গল চাই;\nগণকে গণিতা কৰে খেণ চৰি যায়।\nওলাই আহা আইদেৱে আঙ্গুলিকে লেখি;\nপ্ৰজা সকল ৰৈ আছে তোমাক নেদেখি॥\nৰাম ৰাম জাৰে কঁপাই হিয়া,\nৰাম ৰাম কিনো ৰঙ্গে চোৱা,\nৰাম ৰাম বস্ত্ৰদি আৱৰি আনা।\nৰাম ৰাম গা চাই গামোছা,\nৰাম ৰাম আনাগৈ লিগিৰী,\nৰাম ৰাম ককাল চাই মেখেলা আনা।\nৰাম ৰাম মুখে চাই আৰচি,\nৰাম ৰাম আনাগৈ বানেচী,\nৰাম ৰাম দাপোণ চাই মেলাগৈ চুলি॥\n[ ৩১৯ ]\nআজু আনন্দ নন্দ ঘৰে।\nপূৰ্ণ ব্ৰহ্ম জন্ম ধৰে।\nঘাগুৰ গুৰ্ গুৰ্, সঘনে বাজে।\nকত মন্মথ দেখি লাজে।\nগোপিনী মিল মিল নেত্ৰ ছৰে।\nদধি দুগ্ধ খেলৰে।\nমুৰত চাউল দিয়া, আশীৰ্ব্বাদ কৰা,\nসুমঙ্গল বসতি হোক এ।\nজনমে জনমে শাখে সেন্দুৰে,\nস্বামীত ভকতি ৰওক এ॥\n[ ৩২০ ]\nআগত দিয়াঁ, পাচত দিয়াঁ,\nপঞ্চ আয়তীয়ে, ৰাম ৰাম,\nদুৰ্ব্বা ঘাটে পানী তোলে\nযশোদা সুন্দৰী ৰাম ৰাম\nশিৱ বাণ ৰজাৰ জীয়াৰী,\nশিৱ ঊষা পটেশ্বৰী,\nশিৱ সপোনত দেখালে ৰাতি।\nশিৱ ৰাতি দুপৰ নিশা,\nশিৱ উষাই দেখিলে,\nশিৱ কিলাগি জীবন ধৰোঁ।\nশিৱ আহা সখি সৱে,\nশিৱ স্বামীৰ বিৰহে,\n[ ৩২১ ]\nশিৱ জলে জাম্প দিযা মৰোঁ।\nশিৱ বাটত লগে পাই,\nশিৱ নাৰদে সুধিলে,\nশিৱ কলৈ যোৱাঁ প্ৰাণ সখি।\nশিৱ কিবা সোধা সখি,\nশিৱ কুমাৰক নেদেখি,\nশিৱ ঊষা মৰিলেক কান্দি।\nশিৱ পাটিত বহিছে,\nশিৱ উষা মূৰ্চ্ছা গলে,\nশিৱ সখিক সোধে যুগুতি।\nশিৱ কনেকৈ হৰিবা,\nশিৱ অনিৰুধ কোৱঁৰক,\nশিৱ থৈছে লোৱাৰ গডে মাৰি।\nশিৱ কাম দেৱৰ পুত্ৰ,\nশিৱ গোবিন্দৰ নাতি,\nশিৱ আনি দিয়া প্ৰাণ সখি॥\n[ ৩২২ ]\nদৈয়ন দিয়াঁ দৈয়ন দিয়াঁ\nভাল কৰি দৈয়ন দিয়াঁ\nপানবৰীয়াৰে পান আনাগৈ\nগোৱালৰ ঘৰৰে দৈ এ।\nআজি আইদেৱক দৈয়ন দিছেহি\nসিংহদুৱাৰতে ৰৈ এ॥\nএইনো সাজে পাৰে নুশুৱাই বোপাদেও\nআৰু সাজ পাৰ লাগে\nখৰকৈ যোৱাঁগৈ দেউতাৰাক কোৱাঁগৈ\nএতিয়াই সলাব লাগে।\n[ ৩২৩ ]\nহাতীকে সজালে হাতীবৰুৱাই\nঘোৰাঁকে সজালে ঘাঁহী।\nআমাৰ বোপা দেওক সজাই দেউতাকে\nবিচিত্ৰ অলঙ্কাৰ আনি।\nধোবাকো বধিলে বস্ত্ৰ কাঢ়ি ললে\nকুজীৰো ললে চন্দন।\nমলিয়াৰ হাতৰে মলা তুলি ললে\nলৰিলে ৰঘু নন্দন।\nহাতী আনো বুলি নানিলা দেউতা\nঘোৰাকো আহিলা এৰি।\nঅতখন বাটলৈ কেনেকৈ যাবগৈ\nসোণৰ মনি যেন ভৰি॥\nআয়তী সকলে উৰুলি দিয়াহে\nগাভৰু উলিয়াই দিলে।\nমৰমৰ জীয়াৰী চিঙ্গি মায়া জৰী\nমাকক মেলানি ললে।\n[ ৩২৪ ]\nবৰ হোমৰ গুৰিতে শহুৰৰ আগতে\nবাপুদেউৰ আঠুতে ধৰি।\nডেকা দেৱে আজি কোন লাজে খুজি\nআছাহে দেখি সুন্দৰী।\nচৈধ্যবছৰীয়া এনেনো ধুনীয়া\nগোলাপৰে পাহি যেনে।\nদেখি মনে মনে বোপাদেও বখানে\nনিজে ধন্য ধন্য মানে।\nআঁচলে আঁচলে সাঙ্গুৰি পেলালে\nৰঙ্গে পিছে পিছে ফুৰে।\nহৰ গৌৰী যেনে অতি শোভা কৰে\nমিলিছে জোৰকো জোৰে॥\nআইদেওৰ মজিয়াত কোনে উমলিলে\nকৰ্চ্চণ চৰাইৰে পাখি।\nএন্ধাৰে মজিয়া পোহৰ হৈ আছিলে\nৰামে লই যাব আজি।\n[ ৩২৫ ]\nৰাম কমাৰৰে সনোৱা কটাৰী\nসাতে সৰি দিয়া বিৰি।\nলাগেযে আইদেও ধনকে ভৰিবা\nকটাৰী নিদিবা এৰি।\nজীউ খেদি ৰামে পালে সোণৰ মাণি৷\nপাহৰি শৰাইতে থলে।\nযিহে টেঙ্গৰা আমাৰ আইদেৱে\nটিপাতে লুকুৱাই থলে॥\nৰাম ৰাম ৰামে ৰামতী,\nৰাম ৰাম জীউ খেদিছিলে,\nৰাম ৰাম ৰামতকৈ ৰামতী চৰে।\nৰাম ৰাম জীউ খেদি ৰামে,\nৰাম ৰাম পালে সোণৰ মণি,\nৰাম ৰাম শৰাইতে ওলোমাই থলে॥\nৰামৰে জননী পালেহি ৰুক্মিণী,\nওলাই আহাঁ মূৰ দোৱাই হে।\nজোৰোণ দিয়াৰ ভাল অলঙ্কাৰ,\nআনিছোঁ টেমা ভৰাই হে।\nৰামৰ ঘৰৰে গহনা আনিছে\nলৈ আহাঁ বাচি পিন্ধাওঁ হে।\nমাৰাৰ সাজেৰে হইছা গাভৰু\nচাপি আহা সাজ পিন্ধাওঁ হে॥\nসখি হে! তুলিতে তলিচা,\nসখি হে! বহিছে আই দেউ,\nসখি হে! শৰাই লৈ মেলিছে চুলি হে।\nসখি হে! দহো আঙ্গুলিয়ে,\nসখি হে! ৰত্ন জ্বলিছে,\nসখি হে! নেপুৰেও ধৰিছে তুলি হে।\n[ ৩২৭ ]\nসখি হে! চুলিত ধৰি ধৰি,\nসখি হে! আছে কেনে কৰি,\nসখি হে! গোলাপৰ দৰে ফুলি হে।\nসখি হে। শৰীৰ নোঁ কি চাবা,\nসখি হে! দেখি তোল হবা,\nসখি হে! যেনে ৰাম কলৰ পুলি হে।\nসখি হে! পূৰ্ণচন্দ্ৰ যেন,\nসখি হে! শৰীৰ বৰণ,\nসখি হে! জ্বলিছে সভাৰ মাজে হে।\nসখি হে! অতুল জপতে,\nসখি হে! আছে তোমাৰ সখি,\nসখি হে! পাৰ্গত সকলো কাজে হে॥\nকালি এতেবেলি আছিলোঁ আইদেও\nমাৰাৰ পালেঙ্গত শুই।\nআজি এতেবেলি লৰিলা আইদেও\nঅৰণ্যত লগালা জুই\n[ ৩২৮ ]\nচাউল চাৰি পুৰা কত নো এৰিলা\nচিৰা চাৰি পুৰা পাই।\nচেনেহৰ সৰু ভাই কত নো এৰিলা\nবোপা দেউৰ বাতৰি পাই॥\nজয় জয় যাদৱ জলনিধিজা-ধৱ ধাতা।\nস্মৰণে কৰয় সিদ্ধি দীন দয়ানিধি,\nভকত মুকুতি পদ দাতা।\nজগজন জীবন অজন জনাৰ্দ্দন\nদনুজ দমন দুখ হাৰী।\nনন্দ নন্দন বনচাৰী।\n[ ৩২৯ ]\nবিবিধ বিহাৰ বিশাৰদ শাৰদ\nইন্দু নিন্দি পৰকাশী\nশেষ শয়ন শিৱ কেশি বিনাশন\nপীত বসন অবিনাশী।\nজগত বন্ধু বিধু মাধৱ মধুৰিপু\nমধুৰ মূৰতি মুৰনাশী।\nকেশৱ চৰণ সৰোৰুহ, কিঙ্কৰ\nশঙ্কৰ অহু অভিলাষী।\nৰাগ নাট মল্লাৰ।\nমধুৰ মুৰতি মুৰাৰু\nমন দেখ হৃদয়ে হামাৰু।\nৰূপে অনঙ্গ সঙ্গে তুলনা\nতনু কোটা সূৰুয উঝিয়াৰু৷\nমকৰ কুণ্ডল গণ্ডমণ্ডিত\nখণ্ডিত চান্দ ৰুচিখিত হাসা।\n[ ৩৩০ ]\nকনক কিৰীট জড়িত ৰতনা\nনব নীৰজ নয়ন বিকাশা।\nচতুৰ উঝৰ কৰ কঙ্কন,\nকেয়ুৰ ভুজমহ মোতিম হাৰু।\nলীলা বিনোদী কম্‌ৰু\nকৌমুদী চক্ৰকেৰি কুঞ্জধাৰু।\nশ্যাম শৰীৰ ৰচিত পীত\nঅম্বৰ উৰে বনমালা লালে।\nকৌস্তুভ শোভি কণ্ঠ\nকটিকাঞ্চী কিঙ্কিণী কনয়া দোলে।\nঅৰবিন্দ নিন্দি পাৱ নৱপল্লব\nৰতন নূপুৰ পৰকাশা।\nভকত পৰম ধন তাহে মজোক মন\nশঙ্কৰ এই অভিলাষা॥\n[ ৩৩১ ]\nনাৰায়ণ! চৰণে কৰোহোঁ গোহাৰি।\nবিষয় বিলাস পাশ ছান্দি ইন্দ্ৰিয় মোহি\nওহি লুটে বাটোৱাৰী।\nনাসা গন্ধ মধুৰ ৰস ৰসনা\nশ্ৰবণ বিবিধ ধ্বনি ধায়।\nনয়নে রূপ পৰশ ত্বচ চাহে\nকাঁহে ভজোঁহো পহু পায়।\nকাম ক্ৰোধ মদ মান মোহ মেৰি\nঐসৱ বৈৰী বিশাল।\nশঙ্কৰ কহ পহু তুহু বিনে নাহি আৰ\nসেৱক পাল গোপাল॥\n[ ৩৩২ ]\nওৰে সখি পেখোৰে কুঞ্জ লোচন,\nইন্দুবদন কোটিমদন ৰূপে তুল নুহি যাৰা।\nমকৰ কুণ্ডল মণ্ডিত গণ্ড,\nগলে গজমতি লুলে।\nতৰিতাম্বৰ শ্যাম সুন্দৰ\nশিৰে শিখণ্ডক দোলে।\nকৰকঙ্কন কিঙ্কিণী কনক\nঝনকে চলে গোপালা\nপঞ্চম পূৰে লম্বিত উৰে\nকোকি কদম্বক মালা।\nপদপঙ্কজ মঞ্জীৰ ঝুৰে\nহৰয় চিত্ত হামাৰু।\nশঙ্কৰ কহ ছাৰ বিৰহ\nওহি জগ আধাৰু॥\n[ ৩৩৩ ]\nৰাম পৰম ধন চিন্তহু মন ভাই,\nতনু চিন্তামণি বিফলেহি যাই।\nবিষয়ক সুখ শূকৰ কহোঁ পাই,\nহৰি পদ সেৱা মানবী বিনে নাই।\nঝুটা ঐচন জনম গোঞাই,\nবিষয় কাচক মূলে মানিক বিকাই।\nওহি পৰমতত্ত্ব বেদক বাণী,\nকহত মূৰুখমত্ত মাধব জানি।\nনাৰায়ণ কে গুণ জানব তোই।\nকৰহু কৰুণা নাথ মোই।\n[ ৩৩৪ ]\nসহস্ৰ বয়নে গুণ গাৱত ভিনে ভিনে\nবয়নে কত বখানা।\nতোহাৰি নামগুণ যশ মহিমাক\nতবহু অন্ত নাহি জানা।\nমহামুনি চতুৰ বয়ন সুৰ শঙ্কৰ\nমোহিত যাকেৰি মায়া।\nচাৰিবেদ বিচাৰকয় আৱত\nযাকেৰি অন্ত নপায়া।\nসনক সনাতন আদি যোগীগণ\nযাকেৰি মহিমা নজানা।\nহামো মূৰুখ মতি কেমনে জানব গতি\nতুহু মাধব গানা॥\n[ ৩৩৫ ]\nনাৰায়ণ মাগোঁ চৰণ ৰতি তেৰা।\nই তিনি ভূবন, তুমহি বৰঠাকুৰ,\nনাহি জানত মতি মেৰা।\nভূবন চতুৰদশ কায়া ফিৰত মেৰি\nবেৰি বেৰি অন্ত নহোই।\nতাৰু তাৰু তাৰু ইবেৰি নাৰায়ণ\nথোৰে কৰুণা কৰ মোই।\nসয়ল পাপী মহ হামো অধিকতম\nকমনে তৰিতে মেৰি আশা।\nকহয় মাধৱ হৰি তুহোঁ পতিত গতি\nওহি মেৰি পৰম ভৰসা॥\n[ ৩৩৬ ]\nঅগো মাই তোহাৰ তনয় যদুমনি।\nবকাসুৰ বধি হৰি পৰম আনন্দ কৰি\nআইসে শুনা বংশীৰ ধ্বনি।\nভয়ঙ্কৰ বকগোট বজ্ৰৰ সমান ঠোট\nচুম্পি ৰহি আছে সাবধানে।\nবায়ুবেগে আসি ধায় গিলিল কৃষ্ণক পাই\nদেখি আমি মৰিলোঁ পৰাণে।\nতালুত লাগিল হৰি পেলালে বাহিৰ কৰি\nসকল বালকে আছোঁ চাই।\nপুনু আসে গিলিবাক ঠোটত ধৰিয়া তাক\nচিড়িয়া মাৰিলা যদুৰাই।\nখানিকো নভৈল ঘাৱ, কৃষ্ণৰ নিৰুজ গাৱ\nদেখিয়া কৌতুক পাইলা বৰে।\nধেনু বৎস আগ কৰি আনন্দে আসন্ত হৰি\nআমি সৱে আসিলোঁ লৱৰে।\n[ ৩৩৭ ]\nব্ৰজত পৰিল জান কৃষ্ণেসে সবাৰো প্ৰাণ\nনন্দ ঘৰে আসিলা হৰিষে।\nকৃষ্ণমুখ পদ্মমধু নেত্ৰে পিয়া ব্ৰজবধূ\nকৃষ্ণ শিৰে কুসুম বৰিষে৷\nদেখি নন্দ যশোদাৰ আনৰ নাহি পাৰ\nকৃষ্ণক কোলাত লৈলা তুলি।\nমৰি যেন আইল প্ৰাণ কৰে পুত্ৰ শিৰঘ্ৰাণ\nপ্ৰেমৰসে মজিল সমূলি।\nনিজ বৈৰী মাৰি হৰি আসিলা কৌতুক কৰি\nদেখি সবে ভৈলা আনন্দিত।\nমাধৱ মূৰুখমতি কহে মোৰ হৰি গতি\nহৰি পাৱে নিমজোক চিত॥\nবিৰিন্দাবনে খেলে যশোদা নন্দ ললনা।\nযো হৰি সকল ভূবন একু পালক, সো হৰি\nবনে বৎস পালনা।\n[ ৩৩৮ ]\nকোটি মদন জিনি ৰাজত যদুমণি\nনৱ জলধৰ তনু শোহনা।\nত্ৰিবলিবলিত অঙ্গ ভঙ্গ ৰুচিৰ ৰঙ্গ\nৰসিক ভূবন মনমোহনা।\nবাম বলিত ভুজ মূলে মিলিত বাম\nকপোল ভঙ্গু ভ্ৰূৰ চালনা।\nঈষত ঈষত হাসি বংশী মধুৰ ধ্বনি\nমণিময় চূড়া ভালি টালনা।\nনবীন গুঞ্জাৰ হাৰ, গলে গজ মুকুতাৰ,\nমালা কদম্বকেলি দোলনা।\nৰতন মঞ্জীৰমণি, ঝুৰয় চৰণ সহ,\nমাধৱ কহ ভব ভুলনা॥\nশ্যাম চান্দ মুখ পেখলো মাই।\nকদম্ব কান্ধে বহি ফিৰি ফিৰি চাই।\nকদম্ব মালা গলে শোভিত ভালি,\nএতিনি ভূবন মোহন বনমালী।\n[ ৩৩৯ ]\nকুণ্ডল ডগমগি ঝলমল মোড়া,\nঈষত হাসি ৰসে মানস চোৰা।\nঅমল কমলদল লোচন ৰাতা,\nঅপৰূপ নিৰমল কমন বিধাতা।\nসকল কলাৰস সিন্ধু নাগেৰা,\nমাধৱ কহ গতি গোবিন্দ মেৰা॥\nভালি নাচে মদন গোপাল।\nবজায় মোহন বেণু গলে বনমাল।\nঅৰুণ চৰণ দুহোঁ থমকে চলায়,\nঈষত ঈষত হাসি পঞ্চম গায়।\nশ্যামল সুন্দৰ চান্দ বয়ন বিকাশ,\nকহয় মাধৱ দীন হৰিপদ দাস॥\n[ ৩৪০ ]\nশ্যাম মনোহৰ হৰয়ে নাগৰ জানে লো।\nহামাৰি জীবন কানু হাসি হৰল ৰে\nকালা অঙ্গে তিনি ঠানে লো।\nভ্ৰূম মদন ধনু চিত নিবেশিত\nবঙ্কিম নয়ন পঞ্চম বানে।\nঅমিয়া মধুৰ বাণি মোহমন্তৰ জলি\nঘনে ঘনে কৰতু সন্ধানে।\nমোহন বংশীৰ গানে হৰল চেতন মন\nমৰম ভেদল বৰ টানে।\nকহয় মাধৱ মাই কানাই জীৱন বিনে\nকভো নাহি ৰহত পৰাণে॥\n[ ৩৪১ ]\nগোকুল আজু গোপাল বিনে ভয়ে আন্ধিয়াৰি।\nউগত সূৰ দূৰ গয়োৰে মুৰাৰি।\nহামাৰি জীবন দূৰ গয়োৰে গোবিন্দ,\nনয়নে নেদেখোঁ আৰ পদ অৰবিন্দ।\nৰবি বিনে দিন নোহে জল বিনে মীন,\nহৰি বিনে গোপীৰ জীবন ভেল ক্ষীণ।\nধৰণী লুটিয়া গোপী ফোকাৰে সঘন,\nকহয় মাধৱ গতি নন্দকু নন্দন॥\nউঠৰে উঠ বাপু গোপাল হে, নিশি পৰভাত ভেল।\nকমল নয়ন বুলি ঘন ঘন, যশোৱা ডাকিতে লৈল।\nমোৰ প্ৰাণ ধন সুচান্দ বয়ন\nগাৱ চালি তেজ নিন্দ৷\nসব পুৰুষৰ শিৰৰ ভূষণ\nতুমিসে বাপু গোবিন্দ।\nমোৰ পুত্ৰ বুলি যশোৱা গোৱালী\nবুকে বান্ধি কোলে লৈল।\nবয়নে চুম্বন কৰি ঘন ঘন\nআনন্দে মগন ভৈল।\nসিদ্ধ মুনিগণে চিন্তিয়া নপাৱে\nসো হৰি যশোৱা কোলে।\nত্ৰিজগত পতি ভকতি মিলন\nমূৰুখ মাধৱে বোলে॥\nতেজৰে কমলাপতি পৰভাত নিন্দ,\nতেৰি মুখ চান্দ পেখোঁ উঠৰে গোবিন্দ।\nৰজনি বিদূৰে দিশ ধৱলি বৰণ,\nতিমিৰ ফিড়িয়া বাজ ৰবিৰ কিৰণ।\n[ ৩৪৩ ]\nশতপত্ৰ বিকশিত ভ্ৰমৰা উড়াই,\nব্ৰজবধূ দধি মথে তুৱাগুণ গাই।\nদাম সুদামে ডাকে তেৰি লৈয়া নাম,\nহেৰ দেখ উঠিয়া আসিল বলোৰাম।\nনন্দ গেল বাথানে গোৱাল গেল পালে,\nসুৰভী চাৰিতে লাগে উঠৰে গোপালে।\nক্ষীৰ নবনী লৈযো শিঙ্গা বেত বেণু,\nসকালে মেলিয়ো বৎস হাম্বালাৱে ধেণু।\nকহষ মাধৱ মাই কিনো তপসাইলা,\nত্ৰিজগত পতি হৰি ৰাখোৱাল পাইলা॥\nজয় জয় ৰাম ৰাঘৱ ৰঘুকুল পঙ্কজ\nদিনকৰ ৰাম মুৰাৰি।\nযো পদ কমল সুৰাসুৰে সেৱত\nসকল ভূবন অধিকাৰী।\n[ ৩৪৪ ]\nবালি ঘালি পালি সুগ্ৰীব কপি\nবাৰিধি বান্ধল সেতু।\nনিশাচৰ সাতে দশানন ঘাতন\nজগজন মঙ্গল হেতু।\nজানকী লক্ষ্মণ সুগ্ৰীব বিভীষণ\nমাৰুতি সব সৈন্য সাতে।\nপুষ্পক যানহি আসি আপোন\nভজো নৰপতি ৰঘু নাথে।\nশিৰে শশী মণ্ডল ছত্ৰ সুনিৰ্ম্মল\nশ্বেত চামৰ দোহো দোলে।\nমিলিল মহোৎসৱ পৰম কোলাহল\nসবলোই মঙ্গল ৰোলে।\nশঙ্খ মৃদঙ্গ মুৰুজ ধ্বনি বাজত\nদুম দুম দুন্দুভি ৰোলে।\nপঞ্চ শৱদ শুভ মিলিল মহোৎসৱ\nজয় জয় ৰাঘৱ বোলে।\nব্ৰহ্মপুৰন্দৰ হৰ মুনি কিন্নৰ\nচাৰণ মিলিল ৰঙ্গে।\n[ ৩৪৫ ]\nৰতন সিংহাসনে বসি ৰঘুনন্দন\nৰাজত জানকী সঙ্গে।\nনিত্য নিৰঞ্জন জগজন কাৰণ\nৰাম ৰূপে অৱতাৰা৷\nৰঘুপতি চৰণ কমল ভূঙ্গ মাধৱ\nকহ গতি ৰাম হামাৰা॥\nবুঢ়া ভাই হৰি গুণ গাই নাচা।\nকোন দিন ঢলি শৰাৰ পৰয়,\nআৰু কি বাট চাই আছাঁ৷\nআয়ু দিলে ভাটি হাতে লৈলে লাঠি\nহাঠিতে নচলে পাৱ।\nভাগিল মাণ্ডলী আগ গৈল ঢলি\nধনু ফান্দ দিলে গাৱ।\nছাল সােটা সােট হাৰ গােটাগােট\nকোটৰে লুকাইল আঁখি।\nতেজ বল মাংস গাৱতে লুকাইল\nদেখিয়া নাপাৱা সাখী।\nশুখাই গৈল আত মুখে নাই মাত\nদান্তৰো নাহি অৱস্থা।\nকাসে ঢুল ঢুল সৰি গৈল চুল\nলৰবৰ কৰে মাথা।\nবিভৎস শৰীৰ আখি ঝুৰে নীৰ\nতিনি থানে ভৈল বাগ।\nকহয় মাধৱ সবেও মৰিব\nতথাপি বুঢ়াসে আগ॥\nডেকা ভাই কিসৰ হৰিষ তােৰ।\nচক্ষু নেদেখস, আনন্দে ভ্রমস, তােক পাইলে কালচোৰ।\n[ ৩৪৭ ]\nআছিলি ছৱাল ভৈল যুবাকাল,\nকেনে তাত নাই মন।\nৰাম নাম মহা ধন।\nআয়ু আদি কৰি যত ধনজন\nসব কাল চোৰে হৰে।\nদেখি নেদেখস বুঢ়াক হাসস\nছৱাল কালতে মৰে।\nযৌবন গৰ্ব্বক ঝাণ্টে পৰিহৰি\nকালৰ হাতত বৃদ্ধ ষুবা নাই\nকহয় ৰাম চৰণে॥\nজয় গুৰু শঙ্কৰ সৰ্ব্ব গুণাকৰ\nযাকেৰি নাহি উপাম।\nতোহাৰি চৰণক ৰেণু শতকোটি\nবাৰেক কৰোঁহো প্ৰণাম।\nযৈসন সূৰ পৰকাশ।\nদৰশনে পাপ বিনাশ।\nবিনে অঙ্গ ভূষণ পেখি সুশোভণ\nগহীন গন্তীৰ ধীৰ মতি।\nআয়ত লোচন নয়ন বৰ সুন্দৰ\nবয়ন চাঁদকহু জ্যোতী।\nযাকো সম নাহি ধীৰ।\nযোহি নাৰায়ণ মায়া বিস্তাৰি,\nকৰু ত্ৰিজগত নিৰমাণ।\nমহিমা কবহু নজান।\nযাকেৰি চৰণ বিকাশ।\nসোহি দেৱক কয়লি কলিকো\nশঙ্কৰ দেৱ পৰকাশ।\nত্ৰিভুবন বন্দন দৈবকী নন্দন\nজগজন তাৰণ দেব নাৰায়ণ\nকয়লি বহু পৰচাৰ।\nসকল চৰাচৰ পালনকাৰী\nযোহি দেৱকো দেৱা।\nচতুৰ বয়ন শিৱ সূৰপতি যাকেৰি\nচৰণে কৰু নিত্য সেৱা।\n[ ৩৫০ ]\nতাহে কয়লি উদ্ধাৰ।\nঅব নিশি চাৰি বেদ বিচাৰি\nবেকত কৰু হৰিনাম।\nযাকেৰি বয়নে মিলাই গাই\nপাই মনোৰথ কাম।\nপণ্ডিত মানি বেদ বখানি\nগৰব কয়লি চুৰ।\nগীত কবিত্বগুণ শঙ্কৰ দেৱৰ\nকীৰিতি গয়ো বহুদূৰ।\nসব গুণ সম্পন্ন ঠিক।\nভকতক ভকতি দানে কৰু গুরু\nদায় তনয় অধিক।\nহৰিক মূৰুতি সুৰুতি মন মগন\nমজ্জল আনন্দ সিন্ধু।\nঐসন নিৰমল হৃদয়ে বিকশিত\nভকতকুমুদ কুল ইন্দু।\nনিজ কুল তাৰি ভকতি বিস্তাৰি\nবান্ধল হৰিগুণ সেতু।\nকলিযুগে পাপ পয়োধি সৱ নৰ\nতাৰণ কাৰণ হেতু।\nভকতি ভণ্ডাৰ দ্বাৰ সব ছোৰি\nমুকুতি কয়লি উদাস।\nএক শৰণ হৰি নাম ধৰম কহোঁ\nৰাজা কৰু পৰকাশ।\nকি কহব শঙ্কৰ দেৱৰ মহিমা\nজানি অন্ত নপায়।\nযাকেৰি চৰণক ৰেণু শিৰে পৰশি\nমুকুতি সুখ সুখে পায়।\nমাধৱ দীন মূৰুখমতি কহয়\nবাণী শুন সব লোই।\nবিনে গুৰু চৰণ ভকতি ৰকতি\nমুকুতি কবহু নহোই।\nওহি পৰমতত্ত্ব বেদকো বাণী\nজানি নৰ নকৰ বিৰাম।\n[ ৩৫২ ]\nধৰমক কৰমক গৰবক ৰোখি\nমধুদানদাৰণ দেৱ বৰং\nবৰ বাৰিজলোচন চক্ৰধৰং।\nপৰমাৰ্থ বিদ্যাশুভ নাশকৰং।\nকৰচূৰ্ণিত চেদিপ ভূৰিভগং\nযুগনায়ক নাগৰ বেশৰুচিং\nৰুচিৰাংশপিধান শৰীৰ শুচিং।\nতনুমধ্যগ দেহ সুবেশ হনুং।\nহনুমন্তহৰীশ সহায় ৰতং\nনতবৰ্ত্তুল স্থূল সুদীৰ্ঘ ভুজং\nঅজৰামৰ বিগ্ৰহ বিশ্বগুৰুং\nগুৰুগোধন কামদ কল্পতৰুং।\nশুভমঙ্গল দায়ক নীলনিতং।\nইভকুম্ভজ মৌক্তিক মাল্য বহুং\nবহুলোৰসমিষ্টজ সৰ্ব্ব সহং।\nবলভদ্ৰ সহোদৰ সত্যবপুং\nবপুনিৰ্দ্দিত বিশ্বসুৰৰি ৰিপুং।\nপৰলোক সহায় সহস্ৰ মুখং\n[ ৩৫৪ ]\nসুখমোক্ষদ দক্ষ ৰমাৰমনং\nফলতোস্মি নতোস্মি নতোস্মি হৰিং\nহৰি বৈৰী হুতাশন ভোগ্য হৰিং।\nহাৰ কিঙ্কৰ শঙ্কৰ ঈশ পদে\nপদমিচ্ছন গায়তি চামৃত দে॥\nপ্ৰাতঃ সময়ে যশোৱা জননী\nমুখ চুম্বিত শ্যাম জগাৱনকো।\nউঠমেৰি লাল মদন গোপাল\nআৱে তেৰে গোৱাল বলাৱনকো।\nঅৰুটীয়া লেহু, মাখন চন্নত পুৰি\nমুৰাৰি লেহু শ্যাম বজাৱনকো।\nবৃন্দাবন যাহি আনন্দ কৰু\nযমুনা তটে ধেনু চৰাৱন কো।\n[ ৩৫৫ ]\nছােৰি ভুবন চলহু নন্দনন্দন\nগােধন চাৰণ কাৰণ ৰে।\nদাম সুদাম সখা সব মিলত\nআনন্দে গােবিন্দ খেলি খেলাৱত ৰে।\nশত শত বৎস বিমল সুবিমল\nনবীন চবীন লৱত ৰে।\nশিঙ্গা উপাঙ্গ বেণু মুহ বাজত\nহেৰি গােৱাল ভুলাৱত ৰে।\nগিৰিপতি ধ্যান তেজি অবধান\nমুৰৰীক সান বিমােহিত ৰে।\nতুহু জগন্নাথ কি দাস কি মাধৱ\nমুহ ভৰি ৰাম কহাৱত ৰে॥\nৰাম নিৰঞ্জন পাতক ভঞ্জন।\n[ ৩৫৬ ]\nনমাে নাৰায়ণ সংসাৰ কাৰণ\nভকত তাৰণ তােমাৰ চৰণ।\nতুমি নিৰঞ্জন পাতক ৰঞ্জন\nদানৱ গঞ্জন গোপিকা ভঞ্জন।\nবেদান্ত গায়ক বংশী বায়ক\nজগত নায়ক মুকুতি দায়ক।\nভকতৰ ঋদ্ধি কৰাঁ সর্ব্বসিদ্ধি\nবিধাতাৰ বিধি দীন দয়ানিধি।\nভকত ৰােচন দুঃখ সঙ্কোচন\nপাতক মােচন কমল লোচন।\nদৈত্য অন্তকাৰী গােবৰ্দ্ধনধাৰী\nভব ভয়হাৰী তুমিসে মুৰাৰী।\nকালিক দমিলা পূতনা শুসিলা\nদেৱক তুষিলা ব্ৰজক ভূষিলা।\nকেশীবৎস বক সমস্ত দৈত্যক\nলগাইলা চমক ডকাইলা যমক৷\n[ ৩৫৭ ]\nতুমি বাৰম্বাৰ হুয়া অৱতাৰ\nপৃথিবীৰ ভাৰ খণ্ডিলা অপাৰ।\nইন্দ্ৰক দমিলা ব্ৰহ্মায়ো নমিলা\nবনত ভ্ৰমিলা গোপীক ক্ৰীড়িলা।\nপশি ৰঙ্গশাল যত মহামাল\nকৰিয়া আস্ফাল বধিলা গোপাল।\nতজুগুণ নাম ধৰ্ম্ম অনুপাম\nমোক্ষ অৰ্থ কাম সাধা প্ৰভুৰাম।\nমাৰি দশগ্ৰীৱ জনকৰ জীৱ\nপাইলা সদাশিৱ তুমি জগজীৱ।\nতোমাৰ চৰিত্ৰ পাতকীৰ মিত্ৰ\nপৰম পবিত্ৰ কৰিলা বিচিত্ৰ।\nপতিত পাৱন এভৱ ভাৱন\nঅসুৰ দাৱন তুমিসি বামন।\nঅগতিৰ গতি ত্ৰিজগত পতি\nতোমাৰ ভকতি থাকোক সম্প্ৰতি।\nশ্যামল শৰীৰ জলদ ৰুচিৰ\nগহীন গম্ভীৰ গুণৰ মন্দিৰ।\nকুণ্ডলে মণ্ডিত অসুৰ দণ্ডিত\nপাতক খণ্ডিত তুমিসি পণ্ডিত।\nদাৰিদ্ৰ্য মৰ্দ্দন কৰুণা সদন\nবংশী বদন মূৰতি মদন ।\nহাস্য দৰিশন পাপ কৰিষণ\nদোষ মৰিষণ কাম বৰিষণ।\nজগত আধাৰ দৈবকী কুমাৰ\nসংসাৰত সাৰ চৰণ তোমাৰ৷\nতুমি ভগৱন্ত মহিমা অনন্ত\nতাৰিলাহা সন্ত পুৰুষ মহন্ত৷\nতুমি সুবৎসল পুৰুষ নিছল\nনাহি কিছু ছল ভকত বৎসল৷\nতুমি অৱতৰি অসুৰ সংহৰি\nসৃষ্টি আছা ধৰি দেৱ শ্ৰীহৰি৷\nঅঘাসুৰ ঘালি মহা বলশালী\nদমিলাহা কালি তুমি বনমালী\nকৰি পৰাভৱ খেদাইলা দানৱ\nভকত বান্ধৱ তুমিসি মাধৱ৷\n[ ৩৫৯ ]\nকৰি অবিছেদ দৈত্য কৰি ভেদ\nখণ্ডিলাহ খেদ উদ্ধাৰিলা বেদ।\nজগতক বশ্য কৰিলা অবশ্য\nভৈলা মহামৎস্য ব্ৰহ্মাৰ নমস্য।\nতুমি মহা হংস আহি নিজ অংশ\nহুয়া যদুবংশ বধিলাহা কংশ।\nজগত নিঃশেষ সৱাত প্ৰবেশ\nভৈলা হৃষীকেশ নাজানি উদ্দেশ।\nতুমি পীতাম্বৰ কৰি আড়ম্বৰ\nবধিলা সম্বৰ প্ৰভু বিশ্বম্ভৰ।\nতুমি সি অচ্যুত আনন্দে আপ্লুত\nভকত বহুত কৰিলা মুকুত।\nধৰি মৎশ্যকায় সত্যব্ৰত ৰায়\nপ্ৰলয় অপাৰ তাৰিলা লীলায়।\nকুৰ্ম্ম কলেবৰ <