#আবিৰ খণ্ড (৭৭) – আবিৰ\n#আবিৰ খণ্ড (৭৭)\nJuly 29, 2021 September 16, 2021 Indranee Sharma\n“মই যেতিয়াই অকণমান হাঁহিলো\nসময়ে ওঁঠত বিষ ঢালি দিলে..\nযেতিয়া অকণমান মুকলি উশাহ ল’লো\nবিধাতাই বুকুত শিল পুতি থ’লে..\nমই যিমানেই জীৱনৰ ওচৰ চাপিলোঁ\nজীৱনে আঁতৰি যোৱাৰ সুৰুঙা বিচাৰিলে”\n:মাজু,ককাই তোক চাওঁ চাওঁ কৰিছে,গুচি আহ সোনকালে।আমি হস্পিতাল যাবলৈ ওলাইছোঁ।\nমায়ে কথাটো কৈ ফোনটো কাটি দিলে।\nসকলো যেন নিস্তব্ধ।\nঘন এন্ধাৰৰ নীৰৱতা ফালি মাজে মাজে কেৱল থুপুৰ উচুপনিৰ শব্দ।\nকি কৰোঁ মই এতিয়া?\nভৰি হাত বোৰ যেন নাইকিয়া হৈ গৈছে, ডিঙিটো শুকাই গৈছে।\nককাই পাতি থৈ যোৱা থাপনা খনত এই পুৱতি নিশা মই চাকি জ্বলাই বহি আছো।\nএকো বিচৰা নাই,একো প্ৰাৰ্থনা নাই।\nউপায়হীন মানুহৰ ওচৰত যে অনুৰোধ কৰাৰ শক্তি কণো নাথাকে।\nকোলাত তেতিয়াও উচুপি আছে থুপুৱে, মোৰ কিন্তু চকুপানী ওলোৱা নাই।\nনাকৰ এটা ফুটায়েদি বৈ আহিছে তেজৰ সোঁত।\nবুকুৰ বাওঁফালে তীব্ৰ বিষ।\nসন্মুখত থকা জনে সকলো বুজিছে।\nমাত্ৰ ৰাতিপুৱালৈ বাট চাইছোঁ, উচুপি উচুপি কোলাতে শুই থাকিল থুপু।তাক তেনেকৈ সাবটিয়ে পাৰ কৰিছোঁ এটা এটা মিনিট।ঘড়ীটোলৈ চাইছোঁ বাৰে বাৰে,সময়বোৰ যেন বেছি লেহেমীয়া গতিত আগবাঢ়িছে আজি।হিবা আৰু তৰা টোপনিত।কাক কি কওঁ মই এতিয়া।ইমান ৰাতি অনিৰুদ্ধক ফোন কৰিবলৈ লৈও ৰৈ গৈছোঁ।\nমা আৰু যোগেশ দা ককাক লৈ ডিব্ৰুগড় পাইছেগৈ,ৰাস্তাত দুবাৰ বমি কৰিছে ককাই।উশাহ ৰৈ ৰৈ গৈছে।যিমানেই সময় পাৰ হৈছে,মোৰ চিন্তা সিমানেই বাঢ়িছে।\nফোনটো আকৌ বাজিল।চাৰি বাজিবলৈ পোন্ধৰ মিনিট বাকী।\n:I am sorry Ananya, but are you alright?\nমোৰ বুকুৰ ধুমুহাজকৰ উমান তেওঁ আঁতৰত থাকিও পালে।বুকুত থকা মানুহ অনিৰুদ্ধ,মোৰ কলিজাৰ কান্দোন তেওঁ নুশুনিলে কোনে শুনিব।\nকথাবোৰ কওঁতে মই লাগি লাগি ধৰিছোঁ।\n:ককাৰ কিবা হ’লে ময়ো মৰি থাকিম অনিৰুদ্ধ।\n:Shhh, hey, don’t say like that..\n:কি কৰোঁ মই?\n:গুচি যোৱা ঘৰলৈ।মই টিকেট চাইছোঁ।\n:অফিচত কি ক’ম?\n:তুমিতো লিভ তেনেকৈ লোৱাই নাই,আৰু এইটো emergency situation. সৱ ঠিক হৈ যাব।দুদিন ছুটী লোৱা।তোমাক ওচৰত পালে ককা ভাল হৈ যাব।\n:মোৰ বহুত ভয় লাগিছে।\n:কিয় ভয় কৰিছা?ভগৱান আছে নহয়।\nকিয় নাজানো, প্ৰতিটো কথা গভীৰ আত্মবিশ্বাস আৰু প্ৰত্যয়ৰে কোৱা অনিৰুদ্ধৰ কথাত আজি যে মই পতিয়ন যাব পৰা নাই।বিশ্বাস কৰিব পৰা নাই মই।\nশংকা আৰু অনিশ্চয়তাৰ মাজত পাৰ হ’ল ৰাতিটো।সাত বজাতেই ফোন কৰিলোঁ সুৰেশক।ছুটীৰ কাৰণে।তেওঁ কথাটো অমৃতলৈ ঠেলি দিলে।আৰু মই ভৱাৰ দৰেই অমৃত জকজকাই উঠিল।কালি ইমান ডাঙৰ এটা ইচ্ছু অহাৰ পাছত আজি মই কেতিয়াও ছুটী ল’ব নোৱাৰো, কাম কৰিবই লাগিব।অমৃতৰ ভাষাত মই মোৰ ভুল আনৰ ওপৰত জাপি পলাব খুজিছোঁ।ভুল অমৃতৰ নহয়।কাৰণ ফাঁকি দিয়া মানুহ বহুত আছে।ঘৰৰ মানুহ মাৰিছে বুলিও মিছাকৈ কৈ ফুৰিবলৈ যায় মানুহ।\nকিন্তু মই মিছা কোৱা নাই, মোৰ অৱস্থাটো মই কেনেকৈ বুজাম এতিয়া।\nছুটি নাই,ডিব্ৰুগড়লৈকে তিনিটা টিকটো একেলগে নাই পোৱা।\nকাইলৈৰ বাবে হে যেনেতেনে তিনিটা টিকট একেলগে পাইছোঁ।\nফোনতেই খবৰ লৈ আছোঁ।ককাক আই চি ইউত ৰখা হৈছে,অক্সিজেন দি থকা হৈছে।মা আৰু যোগেশ দা বাহিৰতে বহি আছে।প্ৰতি মিনিটৰ খবৰ মই লৈ আছোঁ।\n:দেউতাক খবৰ দিলা?\n:মই আজি টিকট নাপালোঁ।কাইলৈৰ কাৰণে হে আছে।তাকো তিনিখন কনেকটিং ফ্লাইট।\n:থুপুৰ বৰ কষ্ট হ’ব।তাক বৰ ঘূৰাই ফুৰাব লগীয়া হৈছে।এইবাৰ থৈ যাবি তাক।\nহিবাক কথাবোৰ ক’লো।তৰাই কন্দা কটা লগাইছে ।থুপু এতিয়াও শুইয়ে আছে।দুয়োজনী মোৰ ঘৰৰ পৰাই অফিচলৈ আহিলোঁ।গতানুগতিক ভাৱেই কামবোৰ কৰি গৈছোঁ ।মই এনে এখন পৃথিৱীত কাম কৰি আছো য’ত ইম’চনেল হোৱা মানেই unprofessional টেগ লগাই লোৱা।কাৰণ অসমত মোৰ ককাৰ বেমাৰৰ বাবে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ কোনোবা ক্লায়েন্টৰ অসুবিধা হ’ব নালাগিব।তেওঁতো নাজানে মোৰ লগত কি ঘটিছে।কথাবোৰ প্ৰেক্টিকেলি লোৱা সকলে সফল হ’ব পাৰে,মোৰ দৰে অস্থিৰ মানুহৰ প্ৰব্লেম বেছি হয়।অমৃতক আকৌ এবাৰ ক’লো ,তেওঁৰ উত্তৰ এটাই কেৱল কাইলৈৰ দিনটো ছুটি লৈ মই যাব পাৰিম।তাৰ পাছত ঘৰৰ পৰা হ’লেও কাম কৰিবই লাগিব।মানি ল’লো।আৰু মনে মনে সিদ্ধান্ত ল’লো,ইয়াত আৰু মই বেছিদিন নাথাকোঁ।মই নিমখ ভাত খাব পাৰিম কিন্তু নিজৰ ইচ্ছাৰ বিপৰীতে কাম কৰিব নোৱাৰিম।আৰু মোৰ unprofessionalism ৰ কাৰণে মোৰ গোটেই টিমটোৰ সদায় বিপদ হোৱাটোও মই নিবিচাৰোঁ।\nকাইলৈৰ দিনটো কাম নকৰোঁ বাবে অমৃতৰ নিৰ্দেশ অনুসৰি মোৰ নামত থকা UserStory টোৰ বাকী থকা কামখিনি আগবঢ়াই থ’বলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ।মাজে মাজে ফোন বাজিয়েই আছে ।বাৰে বাৰে কাটি আছোঁ।\nআৰু যিমান বাৰেই মাৰ, তৰাৰ বা যোগেশ দাৰ ফোন কাটিছোঁ,সিমান বাৰেই মনটোক আৰু দৃঢ় কৰিছোঁ,resignation সোনকালেই দিব লাগিব।\nচাৰে দহ বজালৈকে মোক বহাই থৈছে অমৃতে,নিজেও কাম কৰি আছে।আমাৰ টিমৰ সকলো মানুহ ঘৰলৈ গ’ল।কাম শেষ কৰি অমৃতৰ ওচৰত code review কৰাই ওলাই আহিলো।লিফ্ট লবীত ৰৈ আছে অনিৰুদ্ধ।একো কোৱা নাই।গাড়ীত বহালৈকে আমাৰ মাজত কোনো ধৰণৰ কথা নাই।\n:অমৃতে বহুৱাই থৈছিল?\nSubway Wrap টো মোৰ ফালে আগবঢ়াই দিলে তেওঁ।পেটৰ ভোক পাহৰিয়েই আছিলোঁ।\n:টিকট কেইটাৰ প্ৰিন্ট আউট উলিয়ালা?\n:I will resign and opt for buy out.\nঅনিৰুদ্ধ মনে মনে ৰ’ল।এই সময়ত মোৰ মগজে বেছি ভাবিব পৰা নাই বুলি তেওঁ জানে।\nঘৰৰ ওচৰত নামি বেগটো লৈ নামিবলৈ ল’লো।তেওঁ বাওঁ হাতখনত ধৰি ৰখাই থ’লে।\nচপাই নি মূৰত হাত ফুৰাই কৈ উঠিল\n:সৱ ঠিক হৈ যাব।মই আছোঁ।\nসামৰি ৰখা চকুপানীবোৰ ওলাই অহাৰ আগতেই লৰালৰিকৈ নামি আহিলোঁ।কালিৰ পৰা এবাৰলৈও মই কন্দা নাই।এটোপাল চকুপানীও সৰা নাই।\nঅত্যাধিক সকলো বস্তৱেই মোক শিল কৰি পেলায়,সেইয়া সুখেই হওক বা দুখেই হওক।\nএয়াৰপোৰ্টৰ পৰা বাহিৰে বাহিৰে ককাৰ ওচৰ পালোগৈ।নিশা আঠ বাজিছে তেতিয়া।ভিজিটিং আৱাৰ পাৰ হৈ গ’ল বাবে মোক চাবলৈ দিয়া নহ’ল।ককা এতিয়াও ICU ত।\nAnticoagulants দিয়া হৈছে।অক্সিজেন চাপোৰ্ট ও মাজে মাজে দিবলগীয়া হৈছে।প্ৰাইভেট নাৰ্ছিং হোম খনৰ ছিনিয়ৰ ডক্টৰজন ককাৰ পুৰণি চিনাকি।তেওঁ সকলো ধৰণৰ চেষ্টা কৰিছে ককাক সুস্থ কৰিবলৈ।\nICU ত থকা ৰোগী সকলৰ এটেণ্ডেণ্ট সকল বহি থকা ঠাইখিনিত শাৰী শাৰী কৈ চকী পাৰি থোৱা আছে।তাতে বহি আছে মা আৰু দেউতা।তেওঁলোকৰ মাজত চাৰিখন মান চকীৰ ব্যৱধান।মোক দেখি মা উঠি আহিল।দেউতা ফোনত ব্যস্ত।\n:পালিহি, যোগেশ সময়ত পালেগৈ নে?\n:ঘৰলৈ যা, কাইলৈ আহি চাই যাবিহি ককাক।\n:তুমি যোৱা।থুপুৰ গাড়ীতে টোপনি গ’ল।তৰাৰ লগত গাড়ীতে আছে।মই আজি ইয়াত থাকিম।\n:মাজু,ইমান কষ্ট নকৰিবি।তোৰো গা বেয়া হ’ব।\n:প্লিজ মা।তৰ্ক কৰাৰ একদম ইচ্ছা নাই।কালি তুমি থাকিলা ন?\n:মই আৰু অধীৰ ইয়াতে বহি থাকিলো।যোগেশ গাড়ীত।কেবিন এটাও খালি নাই।\nআচৰিত হোৱা নাই মই,মানুহ এজন যেতিয়া মৰিব বুলি আমি জানো,তেতিয়াহে আমাৰ অভিযোগ,অভিমান, খং, জেদ সকলো নাইকিয়া হয়।দেউতাই ইমানকণ মৰম,আদৰ,যত্ন যদি আগৰপৰাই দেখুৱালেহেঁতেন!\n:তোমালোক যোৱা,থুপুক কিবা এটা জোৰ কৰি হ’লেও খুৱাই দিবা।\nমোৰ লগত যে আৰু যুক্তি তৰ্ক কৰি লাভ নাই সেয়া মায়ে জানে।কেণ্টিন, ৱাছৰূম ক’ত কি আছে কৈ মা গুচি গ’ল।যাওঁতে কৈ থৈ গ’ল\n:অধীৰৰ লগত তৰ্ক নকৰিবি,বৰ ডাঙৰ ঘটনা হৈছে।তোক পিছত ভালকৈ ক’ম।\nমা গুচি যোৱাৰ পিছত মা বহা ঠাইখিনিতে গৈ বহিলো।\n:মাৰে ভালকৈ চোৱা-চিতা কৰা হ’লে আজি এনেকুৱা নহয়।\nটিঙিচকৈ উঠা খংটো দমাই ৰাখিছোঁ।\n:আপুনি নিজে কি কৰিলে?ভাৱি চাইছে?\nআনফালে মুখ ঘূৰালে দেউতাই।লাজ পাইছে,পোৱা উচিত।\nআমাৰ ওচৰত বহি থকা মানুহজন আঁতৰি যোৱাৰ লগে লগেই দেউতা উঠি আহি মোৰ কাষৰ চকী খনত বহিল।\nঅনিৰুদ্ধৰ লগত কথা পাতো বুলি উলিয়াই লোৱা ফোনটো সামৰি থ’লো।\n:ভুল দুয়োটাৰে আছে,কিন্তু তই মোকেই ভুল বুজি থাকিলি সদায়।\n:এতিয়া আমি ককাৰ কথা ভাবিব লাগে নেকি!\n:খবৰটো পায়ে লগে লগেই আহিছোঁ মই।তই কি বুজিবি মোৰ কি টেনশ্যন।\nসুধাৰ ইচ্ছা নাছিল যদিও সুধিলোঁ।\n:কিবা হ’ল নেকি?\nদেউতাৰ অতি বিশ্বাসী সেই ধুনীয়া অনা-অসমীয়া মানুহজনী আৰু তাইৰ গিৰিয়েক মিলি দেউতাৰ লকাৰ ভাঙি যি য’ত পাৰে লৈ উধাও হৈছে।আজি এসপ্তাহৰ আগৰ কথা।দেউতাৰ খোৱাত কিবা নিচা যুক্ত বস্তু মিলাই দিছিল।দুপৰীয়ালৈকে শুইয়ে থাকিল দেউতা।আৰু সাৰ পায় উঠে মানে একোৱেই বাকী নাই।ইমানেই টেঙৰ মানুহ যে ট্ৰেক কৰিব পাৰে বুলি পুৰণি ফোন ঘৰতেই পেলাই থৈ গৈছে।এতিয়ালৈকে পুলিচে একো শুংসূত্ৰ বিচাৰি উলিয়াব পৰা নাই।কথাবোৰ কওঁতে দেউতাৰ মুখৰ ৰং বাৰে বাৰে সলনি হৈছে।\n:পাপৰ ধন আছিল,গুচি গ’ল।দুখ নকৰিব।\n:বৰ বিশ্বাস কৰিছিলোঁ মই,ইমান বদমাছ বুলি ভবা নাছিলো।\n:তেনেকুৱা কিছুমান মানুহ পইচাৰ লোভত আপোনাৰ আগে পাছে সদায় ঘূৰি থাকে।আৰু আপুনি ভাৱে আপোনাক ভাল পায়,সমীহ কৰে।তোষামোদ কি চিনি নাপায়?ইমান ফোঁপোলা নে আপোনাৰ ভিতৰখন।সেইদিনা সেই মানুহজনীৰ সন্মুখত মোক কি ব্যৱহাৰ কৰিছিল আপুনি?আৰু বিকাশৰ লগত সম্পৰ্ক ৰাখিবলৈ আপোনাৰ অলপো বেয়া নালাগিছিল?মোৰ লগত কি কৰিছিল সি আপুনি পাহৰি থাকিল?\n:মই বহুত কথাত বান্ধ খাই আছোঁ।\n:জানো।এটাই মুখ খুলিলে আনটো ফচিব কাৰণে আপোনালোকৰ এই মিলা প্ৰীতি।এতিয়া সেইটো জেইলত।কি কৰিব আপুনি?\nদেউতাই ভীষণ লাজ পাইছে।হস্পিতালৰ বাহিৰত এইবোৰ কথা পতা উচিত নহয়,কিন্তু কি কৰোঁ মই।মগজটো যে একেবাৰেই নাই চলা।\n:ককাক ইমান বেমাৰী কৰি পেলালে,চিন্তাতে মানুহজন..\nখঙত নে দুখত নাজানো মই এতিয়াহে কান্দিছোঁ।পিন্ধি অহা চাৰ্ট টোৰ হাতখন তিতি গৈছে।\n:কি কৰিম আৰু,অকণমান তো শান্তি লাগে মোক।সৰুৰেপৰাই সদায় অকল আপোনালোকৰ কাজিয়া দেখিলোঁ, ককাৰ বাহিৰে কাৰো এষাৰ ভাল মাত নাপালোঁ।মোৰ কি মন নাযায় বেলেগ ছোৱালীৰ নিচিনা জীৱন এটা জীয়াবলৈ?এতিয়াও খুলি হাঁহিব নোৱাৰোঁ, কাৰো লগত মিলিব নোৱাৰোঁ, মানুহক বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰো, ভালকৈ থাকিব নাজানো, অলপ টেনশ্যন হ’লেই নিচা বিচাৰি ফুৰোঁ, ব্লাড প্ৰেচাৰ কিমান জানে?এতিয়াও মেডিচিন খাই আছোঁ।কিন্তু ককাৰ মাত এষাৰ পালে এই সকলোবোৰ পাহৰি থাকোঁ।কৈ দিছোঁ মই,যদি ককাৰ কিবা এটা হয় মই কিন্তু কাকো নেৰোঁ…\n:একো নহয় দেউতাৰ।আৰু তই কথাবোৰ বেছিকৈ ভাৱ সৰুৰেপৰাই।\n:সেইটো ও মোৰেই ভুল ন।\nউঠি আহিলোঁ সেইখিনিৰ পৰা।হস্পিতাল খনৰ বাহিৰৰ ঘুমটি দোকান খনৰ পৰা চিগাৰেট কিনিলোঁ।সৱেই নেদেখা বস্তু চোৱাদি মোলৈ চাইছে।ইটোৰ পিছত সিটোকৈ দুটা চিগাৰেট শেষ কৰিলো।\nআকৌ ভিতৰলৈ আহোঁতে দেখোঁ ডক্টৰে দেউতাৰ লগত কিবা পাতি আছে।\n:He is better now.\nবুকুখনৰ পৰা যেন শিল এটাহে আঁতৰি গৈছে।\n:কিন্তু তেখেতৰ কণ্ডিছন একেবাৰে ভাল নহয়।আপোনালোকে কি কৰে সোনকালে মোক জনাব।আৰু এটা কথা খুব কৈছে,গোসাঁনী বুলি কিবা এটা কৈ আছিল।মোৰ বুজাত অসুবিধা হ’ল।\n:তুমি কেতিয়া পালাহি?\n:তোমাৰ কথা সদায় কয় খুড়াই।\n:এবাৰ চাবলৈ দিব নেকি?প্লিজ।\nকাৰো আগতে হাত যোৰ কৰি নোপোৱা মোৰ হাত দুখন আপুনি আপুনি যোৰ খাই গ’ল।\n:ইমান দূৰৰ পৰা আহিছা, আহা বাৰু, মোৰ লগতে ব’লা।\nৱাৰ্ডটোত আৰু বেলেগ ৰোগী আছে।একেবাৰে মূৰৰ বিচনা খনত ককা।নাৰ্ছ গৰাকীয়ে অলপ আঁতৰি মোক বাট এৰি দিলে।\nমাত নাই,ওচৰৰ মনিটৰ টোত শব্দ কিছুমান হৈ আছে মাত্ৰ।হাতত চেলাইন লাগি আছে।\nখুব কষ্টৰে চকু দুটা মেলিছে ককাই।\n:মই একেবাৰেই গুচি আহিলোঁ,তোমাৰ লগতে থাকিম।সোনকালে ভাল হোৱা।\n:তেখেতে আৰাম কৰক।কাইলৈ লগ কৰি ল’বা।\nককাৰ হাতত চুমা এটা খাই ওলাই আহিলোঁ।ICU ৱাৰ্ডৰ বাহিৰৰ পৰা চাই আছে দেউতাই।ককাৰ সন্মুখত থিয় হ’ব পৰা সাহস কণ নাই।দেউতাৰ চকুত অপৰাধবোধ,অনুশোচনা সুস্পষ্ট।\n:শুইছে অকণমান।Pulse ঠিকেই আছে।\n:কিবা এটা খাই লওঁ আহ।\nবিশেষ একো আপত্তি নকৰাকৈ দেউতাৰ পাছে পাছে গৈ কেণ্টিনত গৈ ভাত খালোঁ।\nআজিও কেবিন খালি নাই,ইয়াতেই বহি ৰাতি পাৰ কৰিব লাগিব।\n:হোটেল আছে ওচৰত, ৰূম এটা লৈ দিওঁ নেকি?\nঘনে ঘনে সলনি হোৱা এই মানুহজনৰ প্ৰতি মোৰ মনত কি ভাৱ থাকিব লাগে মই নিজেই নাজানো।\n:নালাগে, মই ইয়াতেই থাকিম। ফোন এটা কৰি আহোঁ।\nঅলপ আঁতৰি আহি আছুতীয়া ঠাই অকণমান চাই মালৈ ফোন কৰিলোঁ।ঘৰ গৈ পাইছেগৈ।থুপুৰ টোপনি।ককাক চাবলৈ পালোঁ বুলি জনালোঁ।\nইমান জটিল প্রতিটো মন,প্ৰতিটো সম্পৰ্ক আমাৰ।কিন্তু আজিৰ এই ঘৰৰ মূল মানুহজন হেৰাই যোৱাৰ ভয় কিন্তু সকলোৱে অনুভৱ কৰিছে।\nএই অস্থিৰ সময়খিনিত মোক এজন মানুহেই সকাহ দিব পাৰে।\n:মই আৰু ঘূৰি নাযাওঁ,ককাৰ লগতে থাকিম।\n:ঠিক আছে,মই জোৰ নকৰোঁ।\n:আপুনিও গুচি আহিব।\n:মই ভাবিছিলোঁ,মোৰ লগত নাথাকি সদায় ককাৰ লগতেই থকাৰ কথা কৈছা।ককাক মোতকৈ বেছি ভাল পোৱা ন?\n:সমানেই আপোনাকো ভাল পাওঁ।মই ভালপোৱা সৱ মানুহ ভালে থাকক।আৰু মোক একো নালাগে।\n:অকলে আছা এতিয়া?\n:কথা পাতিবা ভালকৈ।\n:Life is too short Ananya..try to understand people from their perspective. Listen to your dad, he must have something to tell.. okay?\n:That’s my good girl, I wish I could be there with you!\n:I am missing you too..\n:মই জানো।দেউতাৰ লগত কথা পাতা যোৱা।আৰু শুনা,ককাক মোৰ কথা ক’বা।আৰু পাৰিলে কথা পতাই দিবা।\nফোনটো থৈ দেউতাৰ ওচৰত বহিলো।বহুত কথাই আছে,বহুত প্ৰশ্ন আছে,বহুত অভিযোগ আছে।কিন্তু এইয়া উচিত সময় জানো হয়?\nমোৰ বাবে এতিয়া ককাৰ সুস্বাস্থ্যৰ বাহিৰে আন একোৱেই যে প্ৰয়োজনীয় নহয়।\n:মই মাৰ্ঘেৰিটাৰ ঘৰটো বিক্ৰী কৰিয়েই দিম।ঘৰৰ মানুহ ঘৰত থকা ভাল।দেউতাক এতিয়া অকলে এৰিব নোৱাৰি।\nবিশ্বাস কৰা যায় নে বাৰে বাৰে বিশ্বাস ভঙা মানুহক?দেউতাই যেন মোক পতিয়ন নিয়াবলৈ চেষ্টা কৰিছে।প্ৰতিটো কথা নিজৰ ধৰণেৰে সজাই ধুনীয়াকৈ মোৰ আগত ৰাখিছে,আবিশ্বাসৰ থল ৰখা নাই।\nকিন্তু ময়ো যে ইমান সহজ হৈ থকা নাই এতিয়া।\n:আপুনি ঘূৰি আহিব বুলি জানি ভাল পালো।কিন্তু মই ইয়াৰ পিছত সদায় ককাৰ লগত থাকিম।ককাৰ য’তেই ইচ্ছা তাতেই থাকিম।\n:মইতো তোক আঁতৰাই পঠিয়াম বুলি কোৱা নাই।\n:আমি কেতিয়াবাই আঁতৰ হ’লো , আপুনি গমেই নাপায় নেকি?\nPrevious Post আবিৰ খণ্ড (৭৬)\nNext Post #আবিৰ খণ্ড(৭৮)\n7 thoughts on “#আবিৰ খণ্ড (৭৭)”\nসকলোৰে এটা নিজা কাহিনী থাকে…..\nদেউতাকৰ ফালৰ কাহিনীটো জানিবলৈ পাম বুলি আশা কৰিলোঁ।\nসকলো মানুহ সদায় ভুল হ’ব নোৱাৰে আৰু শুদ্ধও হ’ব নোৱাৰে।\nভাল লাগিল বা।❤❤\nnext part loi rokhi aasu🙂\nমনৰ জটিলতা বোৰ সহজেই ভাঙিব নোৱা ৰি । পাহৰো বুলিয়ে সব পাহৰিব নোৱাৰি 🥀💔🙂\nNew post ple sb kam bd dd iyale ahi jw ru..bhut vhl lgil 77 tu..agr burar dorai😍🤩


গুইজান ঘাটৰ এটি সন্ধিয়া (অনামিকা বৰুৱা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nগুইজান ঘাটৰ এটি সন্ধিয়া\nবিচিত্ৰ এই মানব জীৱন। যিটো বিচাৰোঁ সেইটো নাপাওঁ আৰু যিখিনি পাওঁ সেইখিনিক লৈ কেতিয়াও সন্তুষ্ট নহওঁ। নোপোৱাখিনিৰ বাবে হাহাকাৰ কৰোঁ; পোৱাখিনি ধৰি ৰাখিব নোৱাৰোঁ। দুখ-সুখ-হাঁহি-কান্দোন এয়েতো জীৱন। জীৱনক যিমান সহজ আৰু সৰলতাৰে আঁকোৱালি লব পাৰি বোধকৰোঁ জীয়াই থকা দিনকেইটা সুকলমে পাৰ কৰি নিয়াতো সিমানেই সহজ হৈ পৰে। কথাতে কয় জন্ম-মৃত্যু-বিবাহৰ কথা কোনেও কেতিয়াও আগতীয়াকৈ ক’ব নোৱাৰে। আঙুলিৰ ফাঁকেৰে সৰকি যায় সময়। শৈশৱ এৰি কৈশোৰ পালোঁ। কৈশোৰ পাৰ হৈ যৌৱনত ভৰি থলোঁ। যৌৱন পাৰ হৈ এতিয়া জীৱনৰ আদ বয়স। তথাপি খং-ৰাগ-মান-অভিমান-জেদ পাহৰিব নোৱাৰিলোঁ। অলপ সুখ এমুঠি হাঁহিৰ সন্ধানত জীৱনে কেতিয়া যে বাট এৰি অবাটে খোজ ল’লে গমেই নাপালো। জানি বুজি কোনোদিনে কাৰো অপকাৰ নাই কৰা। সামৰ্থ অনুসৰি পৰাপক্ষত সকলোকে সহায় কৰাৰ যত্নই কৰি আহিছোঁ। তথাপি কেতিয়াবা চাগে কাৰোবাক আঘাট কৰি পাওঁ অজানিতে। মানুহে কয় মই বেয়া। ময়ো জানো কিছু কিছু ক্ষেত্ৰত মই বেয়া। এক কথাত মই অসম্ভৱ জেদী। অনমনীয়। নাৰীসুলভ কমনীয়তা-কোমলতা নাই মোৰ মাজত। স্পষ্টবাদীতাও মোৰ এটা দোষৰ কাৰণ। বিবেক আৰু যুক্তিৰে অশুদ্ধ বুলি জনা কোনো কথাতেই চকু মুদি সমৰ্থন জনাব নোৱাৰোঁ। পুৰুষক সমৰ্থন কৰিব নোৱাৰোঁ লুলুপতাৰ কাৰণে; নাৰীক সমৰ্থন কৰিব নোৱাৰোঁ দুৰ্বলতাৰ কাৰণে। পুৰুষ-নাৰীৰ মাজত মই যেন এক ক্লীৱ! কিন্তু এইয়াও সঁচা নহয়। অহৰহ মনৰ মাজত এক অস্থিৰতা কঢ়িয়াই লৈ ফুৰোঁ। এক অস্তিত্ত্বহীনতা এক নিৰাপত্তহীনতাই শান্তিত থাকিবলৈ নিদিয়ে মোক।\nমনত থকা দিনৰে পৰা ক’ত ৰকমৰ অভিজ্ঞতাৰ সন্মুখীন হ’লো, ক’ত ভাল-বেয়া স্মৃতি বুটলিলো তাৰ সীমা সংখ্যা নাই। ভালতকৈ বেয়া স্মৃতিয়েই বেছি। কলিজা শুহি নিয়া দুখে প্ৰতি পলে পলে দি যায় মৃত্যুৰ চুমুক। উঁই পৰুৱাৰ দৰে নি:শব্দে কুটি কুটি খাই শেষ কৰিলে মোৰ জীৱন স্পৃহা। কিছুমান দুখ থাকে কাৰো সৈতে ভগাব নোৱাৰি। মাথোঁ সংগোপনে হিয়াৰ তলিত লুকুৱাই ৰাখিব পাৰি আৰু মন গলেই নিৰ্জন মুহূৰ্তত তাক লিৰিকি বিদাৰি চাই এটোপ দুটোপকৈ সৰি পৰা তেজৰ ধাৰ অনুভৱ কৰিব পাৰি। অনেক দুখ-কষ্টৰ মাজতো ডাঙৰ হ’লোঁ। পঢ়ি-শুনি এদিন চাকৰি কৰিলোঁ। মা-দেউতাৰ কথামতেই বিয়া হৈ সংসাৰ কৰি দুটা সন্তান জন্ম দিলোঁ। দিনবোৰ গৈ থাকিল গতানুগতিকভাবে। যান্ত্ৰিকতাত থাওনি নোপোৱা মোৰ ক্ষত-বিক্ষত কলিজাত আৰু নতুন কিছু যন্ত্ৰণা যোগ হ’ল। সহনশীলতাই হাৰ মানিলে। এদিন সকলো শেষ কৰোঁ বুলিয়েই কাকো একো নোকোৱাকৈয়ে গাড়ীখন লৈ ওলাই গ’লো গুইজান ঘাটলৈ অকলে। যাওঁতে ওৰে বাটটো ভাবি গ’লো গাড়ীৰে সৈতে পানীত পৰি দিম তেতিয়া আৰু কোনেও মোক তুলি আনিব নোৱাৰিব।\nগুইজান পাই দেখো তাত বহুত মানুহ। বোধকৰোঁ চাৰিটামান পৰিয়াল লগ হৈ ডিব্ৰু-ছৈখোৱা অভয়াৰণ্য চাবলৈ গৈছিল। নিশ্চয় বনভোজ খোৱাৰ আনন্দ। বহুতকেইটা সৰু সৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰে সৈতে প্ৰায় ত্ৰিছজন মান মানুহ। মোৰ হিচাপত খেলিমেলি লাগি গ’ল। গাড়ীখন অলপ আঁতৰত ৰখাই গাড়ীতেই বহি থাকিলো বহু সময়। চকু মোৰ নাৱৰ পৰা নমা সেই মানুহখিনিৰ ওপৰত। সকলোৰে মুখবোৰ হাঁহিৰে উজ্বলি আছে। পোৱালিকেইটাই নাৱৰ পৰা নামিয়েই আকৌ দৌৰা দৌৰি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। উকা হৈ গ’ল মনটো। নদীখনলৈ চালো। শান্ত হৈ বৈ গৈছে। নদীৰ বুকুত সৰু বৰ ঢৌবোৰে হেন্দোলনি তুলিছে। অস্তগামী সুৰুযে নদীৰ পানীত প্ৰতিবিম্ব আঁকিছে। অস্তাচলৰ সুৰুযৰ হেঙুলীয়া ৰহণে আকাশ ৰঙাই তুলিছে। নদীৰ বুকুত তাৰ প্ৰতিফলনে এক অপূৰ্ব দৃশ্যৰ সৃষ্টি কৰিছে। সন্ধিয়া মোৰ প্ৰিয় সময়। তাতে নদীৰ বুকুত বেলি মাৰ যোৱা চাই চাই মোৰ মনৰ উন্মাদনা কব নোৱাৰাকৈয়ে শাম কাটি আহিল। গাড়ীৰ পৰা নামি এখোজ দুখোজ কৈ মন্ত্ৰমুগ্ধৰ দৰেই আগবাঢ়িলো নদীৰ কাষলৈ। অকস্মাত্ ম’বাইলটো বাজি উঠিল। অনিচ্ছাকৃতভাবেই চালো কোনে ফোন কৰিছে বুলি। সঞ্জয়। ৰিচিভ কৰিলো ফোন।\n: মিছা কৈছে আপুনি?\n: বাৰু মানি লৈছো সঁচা কৈছে বুলি। অলপ ৰব। ময়ো আহোঁ। একেলগে মৰিম।\n: যি হ’ব লগা আছে তাকে হ’ব ইমান ভাবিব লগা নাই। আপুনি দহমিনিট ৰওক। মই আহি আছো।\nপোন্ধৰ মিনিটৰ পাছত সঞ্জয় আহি ওলাল। মোক বিচাৰি নাপাব বুলিয়েই মই আহি পকা ৰাষ্টাত ৰৈ আছিলো। মোক দেখি ক’লে আচৰিত মানুহ দেই আপুনি। মই একো নামাতিলো। একেথৰে তালৈ চালো। বাইছ বছৰীয়া এটা ডেকা ল’ৰা। কিন্তু আত্মবিশ্বাসী। মই তাক যিমান দূৰ জানো কোনো ধৰণৰ প্ৰলোভনৰ প্ৰতি আকৰ্ষন নাই তাৰ। জাষ্ট এটা সহজ-সৰল আৰু সুন্দৰ জীৱন বিচাৰে সি। কোনো উচ্চাকাংক্ষাও নাই। কেতিয়াও কাকো তোষামোদো নকৰে, নিজে কাৰো ওচৰত তল নপৰে। যি পাইছে তাক সদায় যোগাত্মক ভাবেৰে লবলৈ চেষ্টা কৰি আহিছে। বয়সত সৰু হ’লেও সঞ্জয়ৰ প্ৰতি মোৰ শ্ৰদ্ধা আছে। তাৰ বয়সৰ আন ল’ৰাকেইটাৰ তুলনাত তাক মোৰ ব্যতিক্ৰম যেন লাগে। মোক নিৰৱে ৰোৱা দেখি সি আকৌ ক’লে-কি হ’ল একো নকয় যে?\n: ক’বলৈ একো নাই। কি কমনো! আহিলা যেতিয়া ব’লা অলপ খোজ কাঢ়োঁ।\n: বলক তেনে।\nআগগুৰি নোহোৱা কথা পাতি পাতি আমি খোজ কাঢ়িছোঁ। শৈশৱৰ পৰা দেশৰ ৰাজনীতিলৈকে, অফিচৰ লেঠাৰ পৰা পাকঘৰৰ ব্যঞ্জনলৈকে, চিনেমাৰ কহিনীৰ পৰা যৌবনৰ ভুলৰলৈকে। দীঘলীয়া পথটোত খোজ কাঢ়োঁতে কাঢ়োঁতে সন্ধিয়াৰ আকাশত এটা দুটা তৰাই ভুমুকি মাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। না সি পুৰুষ হৈ আছে না মই নাৰী হৈ থাকিলো। মাত্ৰ দুটা আত্মা হৈ আমি ইটোৱে সিটোৰ অস্তিত্ত্ব অনুভৱ কৰি গৈ থাকিলো। চাওঁতে চাওঁতে গোটেই আকাশখনকে তৰাই ৰূপোৱালী চাদৰ এখন হৈ ঢাকি ধৰিলে। জোন ওলোৱা নাই তেতিয়াও। বহুদূৰ যোৱাৰ পাছত সি ক’লে বলক উভতোঁ। উভতি আহিলোঁ। মোৰ আত্মহত্যাৰ পৰিকল্পনা ক’ৰবাত হেৰায় থাকিল। গাড়ীত উঠিবলৈ লৈ তাক সুধিলোঁ তুমি কিয় আহিছিলা ইয়ালৈ? সি একো নামাতিলে। হাত দুখন মেলি মোক তাৰ বুকুৰ মাজত সুমুৱাই ল’লে। কপালত চুমা এটা আঁকি দি ক’লে এইবাৰ ভাল ছোৱালীজনীৰ দৰে গাড়ীত বহক। আৰু একো কথা নকব। মই পাছে পাছে গৈ আছো। মই ক’লো চোৱাচোন আকাশত ইমান তৰাই লুকাভাকু খেলিছে! জোনবাইৰহে দেখা-দেখি নাই।\n: তাত আকৌ জোনক ক’ত পাব। আকাশৰ জোনেই মই হৈ নামি আহি আপোনাৰ লগত আছো দেখোন!\nমুকলি মন এটা লৈ গাড়ী স্টাৰ্ট কৰি দিলো।\nপাতনিটো দীঘলীয়া হ’ল। ক’ব খুজিছিলো প্ৰত্যেক মানুহৰ জীৱনত কেতিয়াবা এনে একোটা মোৰ আহে য’ত থিয় হৈ মানুহে ভুল-শুদ্ধ বিচাৰ কৰিব নোৱাৰা হয়। সুস্থ-সবল মানুহ এজনো কেতিয়াবা অকস্মাত্ আত্মহত্যাৰ দৰে এক প্ৰতাৰণাৰ চিকাৰ হব লগা হয়। বহুতে কয় আত্মহত্যা হেনো ভীৰুৰ কাম। অথবা পলৰীয়া লোকেহে আত্মহত্যা কৰে। কথাষাৰ কিমান দূৰ সত্য? ৰঙে-ৰসে ভৰা এই সুন্দৰ জীৱন এৰি কোন বলিয়াই কোনোদিনে নেদেখা মৃত্যুৰ সিপাৰৰ দেশখন চাবলৈ ঢাপলি মেলিব? ইমান সহজ জানো মৃত্যুক আঁকোৱালি লোৱা? তেনে চকুৰ আগত অকাল মৃত্যু দেখি কিয় শিঞৰি উঠোঁ বাৰে বাৰে? সৰুৰে পৰা কিছুমান নগ্ন সত্যক জীৱন্ত ৰূপত নিচেই কাষৰ পৰা প্ৰত্যক্ষ কৰিছোঁ। থানাৰ কেম্পাচত ডাঙৰ হোৱাৰ বাবেই বস্তাৰে বন্ধা হ’লেও মৃতদেহৰ সাক্ষী হৈছোঁ। সৰুতে বুকুত ভয় ভয় ভাব এটা লৈ দূৰৰ পৰাই চাওঁ আওমৰণে মৰা মৃতদেহবোৰ। আওমৰণে মৰা বুলি এইকাৰণেই কৈছো থানালৈ স্বাভাৱিকভাবে মৰা মানুহৰ মৃতদেহ সাধাৰণতে নাহে। থানালৈ ডেড্‌বডী অনাৰ দিনা পোৱালিবোৰ কোনো বাহিৰলৈ নোলায় ভয়ত। একে পৰিবেশত ডাঙৰ হ’লেও আমাৰ বাকীকেইটা ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাজত মই এক ব্যতিক্ৰম হৈ দেখা দিলো। লোকচক্ষুৰ আঁৰত কিছুমান কথাৰ অৰ্থ মই নিজৰ মাজতেই ভঙা-গঢ়া কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলো। ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে লগে মাৰ ব্যৱহাৰত ল’ৰা-ছোৱালীক লৈ দেখা দিয়া পাৰ্থক্যই মোক আৰু যুক্তিবাদী কৰি তুলিলে। বয়সতকৈ আগতেই মই বহুত ডাঙৰ হৈ গ’লো। চকুৰ আগত দেখা পৃথিৱীখনক মই আন ধৰণে চাবলৈ ধৰিলো। মনৰ মাজত সংগোপনে কঢ়িয়াই ফুৰোঁ নজনাক জনাৰ এক দুৰন্ত হাবিয়াস। মানুহৰ মনবোৰক চুই চোৱাৰ লোভ। মনস্তত্ব মোৰ প্ৰিয় বিষয় হৈ পৰিল। নিজৰ জীৱনতে পোৱা মানুহৰ প্ৰতাৰণা-প্ৰৱঞ্চনাই মোক জীৱনটো আকৌ নতুনকৈ চাবলৈ বাধ্য কৰিলে। ইমান দিনে ভাবি আছিলো ময়ে দুখত আছো। কিন্তু নহয়। যাকে লগ পাওঁ তেৱেঁই দেখোন কয় জীয়াই থকাটো বৰ দুৰূহ। তাতকৈ মৃত্যুৱে শ্ৰেয়!!!\nআচলতে জীৱন কি? পেটে-ভাতে দুবেলা দুসাঁজ সুখেৰে খাই-বই থকাকেই জীৱন বোলে নেকি? অথবা আহাৰ-নিদ্ৰা-মৈথুন এয়েই জীৱন নেকি? জীৱন মানে আহাৰ-নিদ্ৰা-মৈথুনৰ ধাৰণাটো অতীজতে শুদ্ধ আছিল যদিও আজিৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত সেয়া নিশ্চয় শুদ্ধ নহয়। আজিৰ মানুহে কেবল খাবৰ বাবেই জীয়াই নাথাকে। পেটৰ-দেহৰ ক্ষুধা পূৰণৰ উপৰিও মন নামৰ অশৰীৰী অস্তিত্ত্বটোৰ চাহিদা পূৰণকহে আজিকালি জীয়াই থকাৰ মানদণ্ড নিৰূপক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। এসময়ত কেঁচা মঙহ-বনৰীয়া ফলমূল খাই উদৰ পূৰোৱা মানুহক আজি বিবিধ ব্যঞ্জনেও সন্তুষ্টি দিব নোৱাৰে কেতিয়াবা। কাৰণ ইয়াতো পেটৰ ভোকৰ লগতে মনৰ সন্তুষ্টিৰ কথা আহি পৰে। মন কি? মনক সন্তুষ্টি কিহে দিয়ে? জীৱন ধাৰণৰ লগত সংযুক্ত সকলো কথা-কাণ্ডই মনক সন্তুষ্টি দিব পাৰে। এতিয়া আহি পৰে ধানটোৱে প্ৰতি কণটো মানুহটোৱে প্ৰতি মনটো বোলা কথাষাৰ। মোৰ মনৰ বাবে আনন্দৰ উত্স হোৱা কথা বা কাৰ্যটো আন এজনৰ বাবে সুখৰ নহবও পাৰে। কোনোবাজন অলপ পালেই সন্তুষ্ট হয়, কোনোবাজন আকৌ যিমান পালেও সন্তুষ্ট নহয়। কাৰোবাৰ খাবৰ বাবে এসাঁজ ভাত নাই, কোনোবাই আকৌ খাই শেষ কৰিব নোৱাৰে। কাৰোবাৰ নিশাটোৰ বাবে মূৰটো গুজিবলৈ এডোখৰ নিৰাপদ আশ্ৰয় নাই, কাৰোবাৰ বিয়াগোম বিয়াগোম অট্টালিকাত থাকিবলৈ মানুহ নাই। নি:কিন-নিছলাজনো কেতিয়াবা সুখী, ঐশ্বৰ্য্যশালীজনো কেতিয়াবা সংঘাতিকভাবে অসুখী।\nআচলতে নিজৰ নিজৰ সীমাৰ ভিতৰত প্ৰত্যেকজন মানুহেই অসুখী। কোনোবাটো দুৰ্বল মুহূৰ্তত প্ৰতিজন মানুহেই চাগে এবাৰ হ’লেও মৰিব খোজে। মানুহে সময়ক বান্ধিব নোৱাৰে কিন্তু সময়ে মানুহক ছলনা কৰে। সেইদিনা গুইজানত সেইমুহূৰ্তত কোনো নথকাহ’লে আজি এইবোৰ কবলৈ মই নাথাকিলো হয় চাগে! মৰিম বুলিও মই মৰিব নোৱাৰিলো। ইয়াকে নিয়তি বুলি কয় নেকি? নে আয়ুসত চাউল আছিল মোৰ? এই কথাখিনি মনলৈ আহিল মোৰ কণমানি বন্ধু কিৰণজ্যোতিৰ এটা এচ.এম.এচৰ আঁত ধৰি। সি প্ৰায়েই আজিৰ মানুহৰ ভণ্ডামিৰ কথা পাতে মোৰ লগত। মানুহৰ মাজৰ পৰা হেৰায় যোৱা সঁচা মৰম চেনেহৰ কথা পাতে। কথা প্ৰসংগতেই কণমানিটোৱে কৈছিল তাৰ সন্মুখত যদি কোনোবাই আত্মহত্যা কৰিব খোজে সি হেনো তেওঁক বচোৱাৰ কোনো চেষ্টাই নকৰে। মই উত্তৰত কৈছিলো-”এইয়া তুমি ভুল কথা কৈছা মুনু। জীৱন সকলোৰে বাবে বৰ মৰমৰ । মৰোঁ বুলি কোনেও মৰিব নোখোজে। যিজন মৰি যায় তেওঁ ভীৰু বুলি নমৰে। মৰে এক ভ্ৰান্ত্ৰ ধাৰণাৰ বশৱৰ্তী হৈহে। এটা প্ৰতাৰণাৰ বলি হৈহে। আত্মপ্ৰতাৰণা! তেওঁ মৰিব খোজা সেই মুহূৰ্তটো যদি তোমাৰ সামৰ্থৰে সলায় দিব পাৰা কোনে জানে তেওঁ হয়তো আহিব ধৰা দিনবোৰত এজন সফল মানুহ হৈ উঠিব। এটা মাথোঁ মুহূৰ্ত! কিমান শক্তিশালী! ই জীৱন দিবও পাৰে জীৱন ল’বও পাৰে। জীয়াই থকাতকৈ মৰিব খোজা মানুহ এজনক বেছি সাহসৰ প্ৰয়োজন। জীৱনৰ সফলতা-বিফলতাৰ জোখ-মাপ মৃত্যুৰে কৰা নাযায়। আজি মৃত্যুমুখী হোৱা আত্মা এটাক যদি অলপ সান্নিধ্য দিয়া, অলপ অহানুভূতি দিয়া কিজানি কাইলৈ তেওঁও আন এজনৰ জীৱনৰ অবলম্বন হৈ উঠিব পাৰে।” আজিলৈকে অজস্ৰ উপন্যাস পঢ়িছোঁ যাদিও অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীৰ লিখনি সেইবাবেই মোৰ আটাইতকৈ প্ৰিয়। তেওঁৰ লিখনিত সদায় এটা যোগাত্মক দিশ থাকে যিয়ে মোৰ দৰে অঘৰী আত্মাৰ জীৱনলৈকো ক্ষন্তেক স্থিৰতা আনি দিয়ে। নাহৰৰ নিৰিবিলি ছাঁ পঢ়ি নেদেখাকৈয়ে দেখিছিলো বজ্ৰপাতে পুৰি পেলোৱা গছডালত নতুনকৈ কুঁহি মেলা আগটো! অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীৰ কবিতা এটাৰেই সামৰণি মাৰোঁ-\nকিস্তি কিস্তিকৈ শুধ


পাই ডে’ ২০১৬: “পাই”ৰ আৰু কাষলৈ! – তৰংগ\nপ্ৰচ্ছদ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি\tপাই ডে’ ২০১৬: “পাই”ৰ আৰু কাষলৈ!\nপাঁচ আৰু চাৰি দশমিক স্থানলৈকে “পাই”ৰ মান\nএডাল ৰছী লওক, ৰছীডালেৰে এটা বৃত্ত সাজক। এডাল দাগ নথকা স্কেল লওক, স্কেলডালৰ এটা মূৰক ০ বুলি ধৰি বৃত্তটোৰ ব্যাসৰ সমান দূৰত্বত স্কেল ডালত এটা দাগ দিয়ক ১, ব্যাসৰ দূগুণ দূৰত্বত লিখক ২, তেনেকৈয়েই তিনিগুণ, চাৰিগুণ দূৰত্বত আৰু দূটা দাগ দিয়ক ৩ আৰু ৪। এতিয়া বৃত্তটো ভাঙি ৰছীডাল স্কেলডালৰ ওপৰত মেলি দিয়ক এটা মূৰ শূন্যত ৰাখি। আনটো মূৰ ক’ত মিলি গৈছে? “পাই”ত। য’ত মিলি গৈছে সেইয়াই পাই, ৩ আৰু ৪ৰ মাজৰ কোনো এটা বিন্দুত(?) পিছে সমস্যা তাতেই এটা নিৰ্দিষ্ট বিন্দুত মিলি যাবলৈ পাই ৰাজীয়েই নহয়। সেইটোৱেই পাই, পদাৰ্থ বিদ্যা আৰু গণিতৰ সকলোতকৈ প্ৰিয় সংখ্যাবোৰৰ এটা আৰু সকলোতকৈ আহুকলীয়া সংখ্যাবোৰৰো এটা। সৰল ভাষাত বৃত্ত এটাৰ পৰিধি আৰু ব্যাসৰ অনুপাতেই হৈছে “পাই”।\nপ্ৰতি বছৰৰে ১৪ মাৰ্চত দূটা কাৰণত বিজ্ঞান ভালপোৱা প্ৰতিজন মানুহৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ, প্ৰথমতে ই এলবাৰ্ট আইনষ্টাইনৰ জন্মদিন, দ্বিতীয়তে এই তাৰিখটো “পাই”ৰ মানৰ প্ৰথম তিনিটা অংকৰ সৈতে একেই। সেয়ে বছৰৰ তৃতীয় মাহৰ ১৪ তাৰিখে (৩.১৪) “পাই” দিন পালন কৰা । যোৱা বছৰৰ পাই দিনটো (৩.১৪.১৫) এক কথাত আৰু আকৰ্ষণীয় আছিল কিয়নো যোৱাবাৰৰ পাই দিনৰ তাৰিখটোৰ সৈতে পাইৰ মান প্ৰথম পাঁচটা অংকলৈকে একেই আছিল। একেদৰেই এইবাৰৰ তাৰিখটো‍ও আন কেইটামান কথাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু অকৰ্ষণীয়।\nএক কথাত ক’বলৈ গ’লে এইবাৰৰ পাই দিন মানে আজিৰ তাৰিখটো (৩.১৪.১৬) যোৱাবাৰৰ তাৰিখটোতকৈও পাইৰ মানৰ অধিক ওচৰৰ, পাইৰ মান যদি আপুনি দশমিকৰ পাছৰ চাৰিটা অংকলৈ সীমিত (round off) কৰে তেনেহ’লে আপুনি আজিৰ তাৰিখটো পাব। পাইৰ মান দশমিকৰ পাছৰ পাঁচটা অংকলৈকে হৈছে, যিহেতু ৬ষ্ঠ অংকটো ৯ (৫ত কৈ ডাঙৰ) গতিকে চাৰিটা অংকলৈ সীমিত কৰিলে দশমিকৰ পাচৰ ৪ৰ্থ অংকটো (৫)ৰ লগত ১ যোগ হ’ব আৰু পাইৰ মান হ’ব ৩.১৪১৬ আৰু সেইটোৱেই আজিৰ তাৰিখ (৩/১৪/১৬) ।\n২০১৬ বৰ্ষটো আন এটা কথাত পদাৰ্থ বিদ্যাৰ বাবে চিৰকালৰ বাবে এটা স্মৰণীয় বছৰ হৈ থাকিব। সেইয়া হ’ল “মহাকৰ্ষণিক তৰংগ”ৰ আৱিষ্কাৰ। যাৰ অৱস্থিতিয়েই ইমান দিনে আমাৰ বাবে ধুসৰ হৈ আছিল। ২০১৬ৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত “লেজাৰ ইণ্টাৰফেৰ’মিটাৰ গ্ৰেভিটেচনেল ৱেভ অৱজাৰভেটৰী (LIGO)”ত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই তৰংগ ধৰা পেলোৱা হয়। LIGOৰ ডিটেক্টৰ সমূহত “চ’নীফাই (sonify)” কৰা সংকেট(signal) ব্যৱহাৰ হোৱা কৰা হৈছিল। চ’নীফাই হৈছে, কোনো তথ্যক এটা শব্দ তৰংগৰ সৈতে সংপৃক্ত কৰাৰ এক প্ৰক্ৰিয়া। অৱশ্যে ম‍ই এনেদৰে সাধাৰণভাৱে লিখি দিয়াতকৈ এই প্ৰক্ৰিয়া অত্যন্ত জটিল। LIGOত সাধাৰণ ডিটেক্টৰে ধৰিব নোৱৰা তৰংগৰ অৱস্থিতি বিজ্ঞানীসকলে ধৰিবলৈ সক্ষম হ’ল আৰু বহু দূৰত থকা দূটা কৃষ্ণ-গহ্বৰৰ তৰংগক LIGOত গুণগুণনি আৰু চৰাইৰ কাকলিৰ দৰে শব্দেৰে শুনা গ’ল।\nআজি এলবাৰ্ট আইনষ্টাইনৰো জন্মদিন। আইনষ্টাইনৰ সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদৰ সমীকৰণটো “পাই”ক দেখিবলৈ পোৱা যায়,\nআৰু অলপ বেলেগকৈ ক’বলৈ হ’লে এই সমীকৰণটোৱেই “পাই”ক মহাকৰ্ষণ আৰু “স্পেচ-টাইম”ৰ লগত সংযোগ কৰিছে। নাই মোৰ লেখাৰ বিষয়বস্তু সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদ নাইবা পদাৰ্থবিদ্যাৰ কোনো জটিল বিষয় একেবাৰে নহয়, মাত্ৰ ২০১৬ৰ “পাই দিন”ৰ আমি কিয় মনত ৰাখিম সেইয়া কোৱাহে। বাৰু, সৰলকৈ ওপৰৰ সমীকৰণটো আমি এনেকৈও লিখিব পাৰোঁ,\nইয়াত, ব্যৱহাৰ হোৱা G হৈছে নিউটনৰ মহাকৰ্ষণিক ধ্ৰুবক। কিন্তু যিসকলে নিউটনৰ মহাকৰ্ষণৰ সমীকৰণটো জানে, তেওঁলোকে জানে যে তাত “পাই” সংখ্যাটো নাছিল, তেনেহ’লে নিউটনৰ ধ্ৰুপদী বলবিদ্যাৰ সমীকৰণৰ পৰা আইনষ্টাইনৰ সমীকৰণলৈ আহোঁতে “পাই”টো ক’ৰ পৰা আহি সোমালহি। গাণিতিক জটিলতালৈ নোযোৱাকৈ ক’বলৈ যদি যাওঁ, আইনষ্টাইনে সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদত নিউটনৰ দৰে “মহাকৰ্ষণ”ক মহাকৰ্ষণিক বিভৱ ক্ষেত্ৰৰ গণনা কৰাতকৈ “স্পেচ-টাইমৰ” জ্যামিতিৰে “মহাকৰ্ষণ”ক ব্যাখ্যা কৰিলে। আইনষ্টাইনে গণিতেৰে দেখুৱালে যে, মহাকৰ্ষণক দূটা বা ততোধিক বস্তুৰ মাজৰ প্ৰত্যক্ষ সম্পৰ্ক বুলি দেখুৱাতকৈ ক্ষেত্ৰ-তত্ব(field theory)ৰে অধিক সঠিক ভাৱে বৰ্ণনা কৰিব পৰা যায়। এইক্ষেত্ৰত আমি প্ৰতিটো বস্তু(body)ৰে বাবে থকা স্থানীয় ক্ষেত্ৰবোৰ আমাৰ গণনাৰ আওতালৈ আনিব লাগিব। সেইয়া কৰিবলৈ যাওঁতে কোনো ক্ষেত্ৰৰ পৰা নিৰ্দিষ্ট দূৰত্বত থকা সকলোবোৰ বিন্দুত (অৰ্থাত্ একোটা একোটা গোলকৰ পৃষ্ঠত অৱস্থিত সকলোবোৰ বিন্দুত) ক্ষেত্ৰখনৰ প্ৰভাৱ গণনা কৰিব লাগিব। আৰু গোলক একোটাৰ ক্ষেত্ৰফলৰ কথা আহিলে আমাক “পাই”ৰ প্ৰয়োজন হ’ব। পইচনৰ বিতৰণৰ সূত্ৰ‍ই এই কথা বুজাত সহায় কৰিব, তলত প্ৰথমটো তথ্যসূত্ৰটো সৰল গাণিতিক ব্যখ্যা এটা দিয়া হৈছে।\n২০১৬ৰ পাইৰ দিনে সেয়ে পাইক নিজৰ মানৰ আৰু অধিক ওচৰলৈ লৈ আনিলে লগতে পাইক আইনষ্টাইন আৰু মহাকৰ্ষণৰো অধিক ওচৰলৈ আনিলে!\nশুভ পাই দিৱস।\n“পাই”ৰ মানৰ প্ৰথম ১০০০টা অংকক একোটা ভৰ হিচাপে ধৰিলে, তাৰ ওপৰত মধ্যাকৰ্ষণিক বলৰ প্ৰভাৱ! (চিমুলেচন আৰু ছবি mkweb.bcgsc.ca ৰ সৌজন্যত।)\nবিঃদ্ৰঃ ধৰা হওক “পাই” প্ৰথম এহেজাৰটা অংকৰ প্ৰত্যেককে একোটাকৈ “ভৰ” দিয়া হ’ল আৰু ইহঁতক এটা বৃত্তৰ পৰিধিত এটাৰ পৰা আনটোক সমান দূৰত ৰখা হ’ল, আমি কি দেখা পাম? “ভৰ-যুগ্ম” সমূহৰ মহাকৰ্ষণিক শক্তি প্ৰভাৱৰ বাবে এইবোৰ নিজৰ প্ৰাৰম্ভিক ঠাইৰ পৰা আঁতৰি যাব, ইহঁতৰ মাজত সংঘৰ্ষও হ’ব। “ভৰ”সমূহৰ সংঘৰ্ষৰ ফলত নতুন ভৰৰ সৃষ্টি হ’ব, য’ত ইহঁতৰ ভৰবেগবোৰ সংঘৰ্ষৰ আগত আৰু পাছত সংৰক্ষণশীল (মুঠ ভৰবেগ একেই) হৈ থাকিব। ছবিৰে আঁকিলে কেনে দেখা যাব? তলৰ ছবিখন চাওক..\nতথ্যসূত্ৰ আৰু অন্যান্য লিংক:\nবিয়াৰ তাৰিখ বিচাৰি আজি নিজৰ ফেচবুকৰ একাউন্টৰ পাছৱৰ্ডটো...


#ছেহৰি(#seheri)_খাদ্য_সম্ভাৰ - প্ৰতিধ্বনি pratidhwani\nHome / স্বাস্থ্য / #ছেহৰি(#seheri)_খাদ্য_সম্ভাৰ\nইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী মানুহৰ বাবে পবিত্ৰ ৰমজান মাহত ছেহৰি আৰু ইফতাৰ দুটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ সময় আৰু এই সময়ত তেওঁলোকে উৎকৃষ্ট মানৰ খাদ্য বস্তু খোৱাৰ হাবিয়াস কৰে। ইয়াৰে সৰহ সংখ্যক মুছলমানে অকল ইফতাৰৰ খাদ্য বস্তুৰ ওপৰত খুব গুৰুত্ব দিয়া পৰিলক্ষিত হয় কিন্তু ছেহৰিত কি খাব লাগে, কি খাব নালাগে, কি খালে দিনটো সুস্থ সবল আৰু সুকলমে পাৰ কৰিব পাৰি সেই বিষয়ে খুব কমেইহে গুৰুত্ব প্ৰদান কৰে যাৰ কাৰণে গৰমৰ দিনৰ দীঘলীয়া ৰোজা পালন কৰোতে বহুতেই স্বাস্থ্যজনিত বিভিন্ন সমস্যাৰ সন্মুখীন হয়। ৰমজান মাহেই হওক বা অন্য মাহ, খাদ্য বস্তু সদায় নিজৰ স্বাস্থ্য আৰু ঋতুৰ লগত সংগতি ৰাখি নিৰ্বাচন কৰিব লাগে যদিও আমি ইয়াত সাধাৰণীকৰণ কৰি ছেহৰিৰ খাদ্য তালিকাৰ বিষয়ে জানিবলৈ চেষ্টা কৰিম।\nছেহৰি বাবে খাদ্য নিৰ্বাচন কৰোতে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা মন কৰিব লগীয়া যে এই সময়ত খুব গুৰু খাদ্য (heavy meal) খাব নালাগে কাৰণ গুৰু আহাৰ খালে পাকস্থলীত হজম হওঁতে যথেষ্ট চাপ পৰে, ঠিকমতে হজম নহয়, পাকস্থলী গৰম হৈ উঠে, বদহজম, গেছ, টেঙা উগাৰ, বমিৰ ভাৱ আদি সমস্যাৰ সৃষ্টি হয় আৰু সেই কাৰণে যিবিলাক খাদ্য প্ৰচুৰ শক্তিদায়ক, আৰামত হজম হয় সেইবিলাক খাদ্য খোৱাৰ চেষ্টা কৰিব লাগে কাৰণ আপুনি যেতিয়া টোপনিৰপৰা সাৰ পাইয়েই কোনো আহাৰ গ্ৰহণ কৰিব, তৎমুহূৰ্ততে আপোনাৰ পাচন তন্ত্ৰ (digestive system) সক্ৰিয় হৈ নুঠে। ছেহৰিৰ বাবে অতি উৎকৃষ্ট খাদ্য বস্তুৰ তালিকা তলত দিয়া হল....\n1. ভাত আৰু আলু... এইবিলাক আহাৰ অতি লাহে লাহে বহু সময়লৈ পাচন তন্ত্ৰৰ কোনো অতিৰিক্ত কষ্ট নোহোৱাকৈ হজম হৈ গৈ থাকে আৰু যত প্ৰচুৰ পৰিমানে কাৰ্বহাইড্ৰেট পোৱা যায়।\n2. আপেল আৰু কল.... এইবিলাক আহাৰৰ পৰা আপুনি যথেষ্ট পৰিমাণে শক্তিৰ যোগান পাব লগতে কোষ্ঠকাঠিন্য নহব।\n3. 250 ml মান কুহুমীয়া গৰম গাখীৰ আৰু অলপ মধু (ঠান্ডা গাখীৰ খালেও অসুবিধা নাই)\n4. সামান্য বাদাম আৰু ফলৰ ৰস যেনে পকা আম, আঙুৰ, কমলা আৰু ডালিম\n5. সৰু মাছৰ জোল\n6. নাৰিকলৰ পানী\n7. ৫-৬ টা মান খেজুৰ\n8. ভাত কেৰেলা, পানী লাউ, ভোল, অমিতা ইত্যাদি\nইয়াৰ উপৰিও আপুনি ছেহৰি খাবলৈ বহাৰ কমেও ২০ মিনিট আগত টোপনিৰ পৰা উঠি মানসিক ভাৱে নিজকে ছেহৰি খোৱাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰিব লাগে যিটোৱে খাদ্য বস্তু হজম হোৱাত সহায় কৰে , ছেহৰি খোৱাৰ শেষত তৎক্ষণাৎ যথেষ্ট পৰিমাণে পানী একেলগে খাব নালাগে কাৰণ একেলগে খোৱা অত্যাধিক পানীয়ে পাকস্থলীৰ আহাৰ হজম কৰা ৰস বা এচিড neutralize কৰি দিয়ে ফলত বদহজম, বুকুৰ জ্বলা পোৰা, বমিৰ ভাৱ ইত্যাদি হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে। গতিকে পানী অলপ অলপকৈ খাব লাগে। ছেহৰি খোৱাৰ পিছত সোনকালে শুবলৈ যাব নালাগে কাৰণ সেয়া কৰিলে খোৱা খাদ্য পাকস্থলীৰ পৰা উলটি মুখলৈ (GERD .. Gastro Esophageal Reflex Disease ) অহাৰ সম্ভাৱনা থাকে। ছেহৰিত কেতিয়াও চাহ বা কফি খাব নালাগে কাৰণ চাহ কফি খালে ইয়াত থকা caffeine নামৰ এবিধ পদাৰ্থৰ কাৰণে মানুহৰ প্ৰচাব বেছি হয় আৰু তেতিয়া শৰীৰৰ পৰা অত্যাধিক পানী উলাই গৈ Dehydration হোৱাৰ আশংকা বৃদ্ধি পায়, ফলত দিনৰ ভাগত অত্যাধিক পিয়াহ লাগে। ইয়াৰ উপৰিও কিছুমান খাদ্য বস্তু ছেহৰিত নোখোৱাটো ভাল , যেনে....\n* ভেন্ডি(ladies finger),\n* তিতা কেৰেলা (bitter gaurd),\n* ডাঙৰ মাছ যেনে ৰৌ, বৰালি, গ্ৰাছ কাৰ্ফ ইত্যাদি (এইবিলাক ইফতাৰত খাব পাৰিব )\n* গৰু বা ছাগলীৰ মাংস (ইফতাৰত খাব পাৰিব )\n* মচুৰ দালি (ইফতাৰত খাব পাৰিব )\n* তিয়হ, টমেটো\n* যিকোনো আচাৰ ইত্যাদি।\nমন কৰিব লগীয়া যে ছেহৰিত সঠিক খাদ্য নিৰ্বাচনে অতি দুৰ্বল মানুহৰ কাৰণেও ৰোজা পালন কৰাত বহু সহায়ক হয় আৰু জধে মধে যিকোনো খাদ্য খালে স্বাস্থ্যবান মানুহেও বহু অনাকাংক্ষিত সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈ ৰোজা নষ্ট কৰিবলগীয়া হয়।\n#ছেহৰি(#seheri)_খাদ্য_সম্ভাৰ Reviewed by Begum Asma on April 29, 2020 Rating: 5


মহাৰথী : শান্তনু চাংমাই - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমহাৰথী : শান্তনু চাংমাই\nপাতনি: এই কাহিনীৰ বাস্তৱৰ লগত কোনো সংযোগ নাই, যদি আছে (মানে আপুনি যদি বিচাৰি পাইছে), তেনেহ’লে সি লেখকৰ সুন্দৰকৈ যুকিয়াই লিখাৰ অসমৰ্থতাৰ বাবেই আছে, আৰু তেনে অসমৰ্থ মানুহৰ তুচ্ছ প্ৰচেষ্টাক যুক্তি অথবা বাস্তৱমুখী অভিযোগেৰে চালনী কৰি নেপেলাই তাতকৈ জৰুৰী কামত মনোনিবেশ কৰিলেহে পঢ়ুৱৈয়ে অধিক সুফল লাভ কৰিব পাৰিব বুলি লেখকৰ দৃঢ় বিশ্বাস | পুৰণি ডায়েৰীৰ পাতৰ পৰা তুলি দিয়া এই ঘটনাবোৰ হয়তো নিচেই গুৰুত্বহীন ধৰণৰ কথা |\nদুটি অসমান চৰিত্ৰৰ পৰিচয়: ডিচি আৰু এচিপি\nম‍ই অধম: ডি. চি. মানে দিবাকৰ চেতিয়া |\nবয়স: ৩৪ বছৰ ৮ মাহ যদিও দেখাত ৩৯ যেন লাগে (কিন্তু মানুহে সুধিলে এতিয়াও ২৮ বুলি কওঁ ) দৈহিক মাপ: ৫ ফুট ৭ ইঞ্চি, ৮৩ কেজি ওজন (হতাশাত ভুগি শকত হোৱা বুলি কিছুমানে কয়, ম‍ই কওঁ ন’ কমেন্ট); চশমাৰ পাৱাৰ ৪.৫/৫.২৫; আগফালৰ চুলিৰ প্ৰায় আধ্যা পৰিছেগৈ |\nশিক্ষাগত অৰ্হতা আৰু কেৰিয়াৰ: অসমীয়া সাহিত্যত এম.এ. কৰিবলৈ গৈ এবছৰ পিছতে ব্যক্তিগত কাৰণত (সেই ব্যক্তিগত কাৰণবোৰ বিতংকৈ ক’বলৈ হ’লে বেলেগ এখন ডায়েৰী খুচৰিব লাগিব) এৰি দিবলগীয়া হয় | তত্পশ্চাত্‍স্থানীয় গাঁৱৰে ভেঞ্চাৰ হাইস্কুল খনত মাহে আঠশ টকাত তিনিবছৰ গেবাৰি–খাটন, পিছত স্কুল চেংশ্যন হৈ যোৱাত সেই চাকৰি আন কাৰোবাৰ প্ৰাপ্তি | চাকৰি বিচাৰি বিচাৰি অসম দেশখন তল–ওপৰ (ইংৰাজীত up & down বুলি কয় যে, সেইটো) কৰিলোঁ, পেণ্ডোৰাৰ বাকচৰ দৰে অন্তৰ্দ্ধান হৈ পৰা চাকৰিবোৰৰ আশা লাহে লাহে বাদ দিছোঁ; ঘৰতে দুই চাৰিটা টিউশ্যন কৰি নিজৰ ভাতমুঠি মোকলাই আছোঁ |\n# এতিয়া আপুনি অনুগ্ৰহ কৰি নুসুধিব, ইমান দিনলৈকে অমুকাই কিয় বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱা নাই বুলি; সেই খিনি মোৰ আত্মজীৱনীত উল্লেখ কৰিম |\nএ.চি.পি. মানে অন্তৰীক্ষ চিলাৰায় ফুকন —\nবয়স: ৩৪ বছৰ যদিও ২৭ বছৰীয়া মানুহৰ দৰে তজবজীয়া |\nদৈহিক জোখ–মাখ: দীৰ্ঘদেহী, ৫ ফুট ১১ ইঞ্চি, ৭২ কে.জি. ওজন (এইটো নো কি ডাঙৰ কথা; নিতৌ এঘন্টাকৈ শৰীৰ–চৰ্চা কৰিলেনো কাৰ শৰীৰ ভালে নাথাকিব?) জোঙা নাক, সুন্দৰ চেহেৰা, দীঘল কেঁকোৰা পনীটেইল বান্ধিব পৰা চুলি, আটিল বাহু ইত্যাদি ইত্যাদি (বেছিকৈ একে লিংগৰ প্ৰাণীৰ প্ৰশংসা কৰিলে কেঁকোৰাচকুৱা বোৰে অন্য অৰ্থও উলিয়াব পাৰে) |\nকেৰিয়াৰ, অৰ্হতা ইত্যাদি: মেট্ৰিকত ডিষ্টিংশ্যন, ৰসায়ন বিদ্যাত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ, ধনী পিতৃৰ একান্ত ইচ্ছা আছিল তেওঁৰ পুত্ৰই বাহিৰৰ ইউনিভাৰ্চিটীৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ, ডক্তৰেট ডিগ্ৰী ল’ব; কিন্তু সেই আশাত চেঁচা পানী ঢালি অন্তৰীক্ষ চাৰি বছৰৰ বাবে ব্যস্ত হৈ পৰিল এজন খাপচাৰা বিজ্ঞানীৰ এচিষ্টেন্ট হিচাপে | এদিন বিজ্ঞানীজন খপকৈ ঢুকাই থকাত তেওঁ ওলাই আহি ৰাজস্থানত থকা ডিফেন্সৰ স্পেচিয়েল ব্যুৰো’ত (স্পেচিয়েল ইনষ্টিটিউটবোৰত ইমান স্পেচিয়েল নো কি থাকে মোৰ জ্ঞানৰ পৰিধিৰ বাহিৰত) লে’ব ৰিচাৰ্চ ফেলো’ হিচাপে এবছৰৰ বাবে কাম কৰে | শেহতীয়া খবৰ মতে সকলো বাদ দি তেওঁ দেউতাকৰ অগাধ টকা ভাঙি ঘৰতে হাতত হাত ধৰি বহি আছে |\nএখন অপ্ৰত্যাশিত টেলিগ্ৰাম\nডাকঘৰৰ লগত সম্পৰ্ক প্ৰায় নাইকিয়াৰ নিচিনাই হৈছেগৈ| কলেজৰ দিনতে ৰোমান্টিক মাহেকীয়া আলোচনীৰ পাতৰ পৰা খুচৰি খুচৰি পত্ৰবান্ধৱী দুজনীমানলৈ চিঠি দিছিলোঁ, উত্তৰো নহা নহয়, পিছে সেই কাৰবাৰ বেছিদিনলৈ নচলিল| মোবাইল বোলা বস্তু এটা অহাৰ পিছত চবেই কলম আৰু কাগজলৈ পিঠি দিলে| মোবাইলৱালা ডেকাবোৰে আমাৰ নিচিনা খাকী আৰু মুগাবৰণীয়া খামৰ ওপৰত ঠিকনাৰ ঠিক তলতে কোড লেংগুৱেজেৰে দুষ্টালিভৰা কিবা এটা মেছেজ দি পঠোৱাকেইটাৰ সান্দহ খোৱা বালি তল পেলাই দিলে|\nবেয়া নাপাব, কথা বেছিকৈ যদিও কোৱাৰ অভ্যাস নাই, বেছিকৈ লিখাৰ অভ্যাস এটা আছে| স্কুলত মহাত্মা গান্ধীৰ বিষয়ে ৰচনা লিখিবলৈ দিওঁতে অলপ দূৰ আৰু আগবাঢ়ি গৈ শংকৰদেৱৰ কথাও অকণ লিখি অহাৰ সময়ৰ পৰাই এই অভ্যাসটো থাকিয়েই গ’ল| এতিয়া ম‍ই শংকৰদেৱৰ কথা নিলিখিমেই বা কিয় কওকচোন? অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰশ্নকাকত, সুধিছে– মহাত্মা গান্ধীৰ বিষয়ে, জাতিৰ পিতা মহাত্মাৰ মাহাত্ম্য বাৰু বখানিলোঁৱেই, কিন্তু আমাৰ নিজৰ মাটিতেই জনম লৈ আমাৰ ভূমিকণ পবিত্ৰ কৰি থৈ যোৱা মহাপুৰুষজনাৰ নাম নল’লে জানো পাপে নুচুব? পাপে নুচুলেই যেনিবা, তেওঁৰ বিষযেও উল্লেখ কৰি মহাত্মাৰ লগতে তেওঁকো শ্ৰদ্ধা জনোৱাটো জানো মোৰ নৈতিক কৰ্তব্য নহয়?\nনৈতিক কৰ্তব্যৰ পৰা মনত পৰিল যে– যি ঘটি গ’ল তাৰ বিৱৰণ হে ম‍ই আপোনালোকক দি যাব লাগে| তাৰ মাজত হেৰা–ফেৰি জাতীয় কথা সুমুৱাই পৃষ্ঠাৰ পৰা পৃষ্ঠা নষ্ট কৰাটো সমীচীন নহ’ব| তাতে আজিকালি পাঠকসকলৰো যি হে মেজাজ, সাধাৰণ ধৰণৰ কিবা এটা লিখিলে উভতিও নাচায়, সাংঘাটিক ধৰণৰ কিবা এটা লিখিলেহে পঢ়ি উঠি “ঠিকেই আছে” ধৰণৰ উগাৰ এটা মাৰি নিজৰ কামত আকৌ মূৰ গুজি বহি যায়| যি কি নহওক, সম্পাদক বন্ধুৱে মোক যিদিনা ক’লে যে – “দিবাকৰ, বিহু সন্মিলনত আমি এইবাৰ এখন ৫০০ পৃষ্ঠাৰ স্মৃতিগ্ৰন্থ উলিয়াব খুজিছোঁ, ফাণ্ডো ঢেৰ পাইছোঁ; পিছে এতিয়ালৈকে ৩৫০ পৃষ্ঠা মান খালীয়েই পৰি আছে বুজিছা নে? তুমি তো আগতে সাহিত্য–চৰ্চা (?) কৰিছিলা, এতিয়াও ঘুটুং ঘাটাং কৈ ট্ৰেজেডি ফালি ফালি এটা দুটা কবিতা মাজে মাজে বাতৰি–কাকতত ছপাবলৈ দিয়েই থাকা, তুমি নো কিয় আমাৰ বৃহত্ কলেবৰৰ স্মৃতিগ্ৰন্থখনৰ কাৰণে দীঘলীয়াকৈ ১০০ পৃষ্ঠামানৰ ঊপন্যাস নিলিখা হে? কিবা এটা দিম দিয়া চোন!”\nএনেকৈ সম্পাদকে খোদ আহি ৰিকুৱেষ্ট কৰাৰ পিছতনো কেনেকৈ কথা পেলাওঁ? পিছে ইয়াতে পটকৈ আৰু দুই এটা কথা কৈ থওঁ| “কিবা” এটা যে দিম বুলি ক’লে সম্পাদকে– সেইটো কিন্তু বৰ ট্ৰিকী বস্ত দেই| সেইটো “কিবা” কিবা বিশাল ডাঙৰ সুন্দৰ কিবা এটা হ’ব বুলি ভাবি লোৱাজন মহামূৰ্খ| বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে সেই কিবাটো এটা কলম নতুবা এটা সস্তীয়া চোলাই হয়– অভিজ্ঞতাৰ পৰাই কৈছোঁ, বিদ্যা শপত| আৰু ১০০ পৃষ্ঠাত নো ঊপন্যাস লিখি অঁতাব জানো পাৰি? চৰিত্ৰ কেইটা পাঠকক চিনাকি কৰাই দি থাকোঁতেই দেখোন ৩০–৩৫ পৃষ্ঠা মান যায়েই| কাহিনী আৰম্ভ হওঁতে হওঁতেই দেখোন ১০০ টা পৃষ্ঠা ফুৰুংকৈ শেষ হৈ থাকিব| গতিকে ম‍ই কথাটো ভালদৰে গমি পিতি চাই সম্পাদক বন্ধুক অনুৰোধ কৰি আৰু ৫০ খন পৃষ্ঠা খুজি ল’লোঁ| এইখিনিতে পিছে আৰু এটা কথা, যদিও ম‍ই কথা বেছিকৈ কৈ ভাল নাপাওঁ; যিখন ঊপন্যাস লিখিবলৈ ওলাইছোঁ, সেইয়া যদিও ঊপন্যাস তাত বাস্তৱৰ ছিটিকনিও দুই এক নপৰা নহয় (চকুটিপ– বুজিছেই নহয়, যদিও পাতনিতে মিল নাই বুলি দায়মুক্তি কৰি লৈছোঁ নিজকে)|\nহুমম… অ’ ৰ’ব মূল কথাখিনিলৈ মানে কাহিনীটোলৈ উভতি আহোঁ| যদিও মোবাইলৰ যুগ, তথাপি দেখোন এখন টেলিগ্ৰাম আহিল| অন্তৰীক্ষৰ টেলিগ্ৰাম– তাকো ইমান দিনৰ মূৰত| এটাই মূলকথা– তাক লগ কৰিবলৈ অনতিপলমে গুৱাহাটীলৈ যাব লাগে| বাকীখিনি কথা সি লগপোৱাৰ পিছত হে আলোচনা কৰিব|\n– খা এতিয়া কঠালটো| আগ নাই গুৰি নাই, তাৰ লগত ইমানদিন কোনোধৰণৰ য়োগাযোগো নাই, হঠাতে ভুটুংকৈ এইখন টেলিগ্ৰাম| দুটা বস্তু কিন্তু দিবাকৰ চেতিয়াৰ হজম নহয়| এক, হাঁহৰ মঙহ আৰু দুই, ছাছপেন্স|\nঅগত্যা পিছৰ শনিবাৰ টোতে বাছৰ টিকেট কাটি গুৱাহাটীলৈ বুলি উঠি দিলোঁ|\nকি হ’ব, কি ঘটনা… সেইয়া গুৱাহাটীলৈ গৈ হে গম পোৱা যাব|\n← পৰিষ্কাৰ পৰিচ্ছন্নতাই ঈশ্বৰ পৰায়ণতা\nমেডিকেল কলেজৰ হাঁহি চকুলো – ২৫ →\nকাটাৰৰ ডায়েৰী : সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ পথাৰত কাটাৰৰ অসমীয়াসকল (চতু্ৰ্থ খণ্ড) –ডা০ ভূপেন্দ্ৰ শইকীয়া


Moxifloxacin + Tobramycin in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী\nMoxifloxacin + Tobramycin ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Moxifloxacin + Tobramycin Benefits & Uses in Assamese- Moxifloxacin + Tobramycin ar laabh aaru byavaharsamuh\nMoxifloxacin + Tobramycin ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Moxifloxacin + Tobramycin Dosage & How to Take in Assamese - Moxifloxacin + Tobramycin ar paali aaru xeya kenedore lobo\nMoxifloxacin + Tobramycin ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Moxifloxacin + Tobramycin Side Effects in Assamese- Moxifloxacin + Tobramycin ar parshwakriyasamuh\nMoxifloxacin + Tobramycin সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Moxifloxacin + Tobramycin Related Warnings in Assamese- Moxifloxacin + Tobramycin xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Moxifloxacin + Tobramycinৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Moxifloxacin + Tobramycin with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Moxifloxacin + Tobramycin ar gurutor kriya-pratikriya\nMoxifloxacin + Tobramycin মতভেদসমূহ- Moxifloxacin + Tobramycin Contraindications in Assamese- Moxifloxacin + Tobramycin nishedhsamuh\nMoxifloxacin + Tobramycin ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Moxifloxacin + Tobramycin in Assamese- Moxifloxacin + Tobramycin ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Moxifloxacin + Tobramycin ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Moxifloxacin + Tobramycin Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Moxifloxacin + Tobramycin kriya-pratikriya\nMoxifloxacin + Tobramycin ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Moxifloxacin + Tobramycin Benefits & Uses in Assamese - Moxifloxacin + Tobramycin ar laabh aaru byavaharsamuh\nMoxifloxacin + Tobramycin তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nMoxifloxacin + Tobramycin ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Moxifloxacin + Tobramycin Dosage & How to Take in Assamese - Moxifloxacin + Tobramycin ar paali aaru xeya kenedore lobo\nMoxifloxacin + Tobramycin-ৰ উপাদানসমূহ - Moxifloxacin + Tobramycin Active Ingredients in Assamese - Moxifloxacin + Tobramycin-ar upadaansamuh\nMoxifloxacin + Tobramycin ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Moxifloxacin + Tobramycin Side Effects in Assamese - Moxifloxacin + Tobramycin ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Moxifloxacin + Tobramycin ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nMoxifloxacin + Tobramycin সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Moxifloxacin + Tobramycin Related Warnings in Assamese - Moxifloxacin + Tobramycin xonkranta xatarkatabanisamuh\nMoxifloxacin + Tobramycin-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nযিবোৰ গৰ্ভৱতী মহিলাই চিকিতসকৰ পৰা কেনেকে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে তাৰ পৰামৰ্শ লোৱাৰ পূৰ্বেই Moxifloxacin + Tobramycin লব বিচাৰে। আপুনিও যদি সেয়া নকৰে তেন্তে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব।\nMoxifloxacin + Tobramycin-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nআপুনি যদি স্তন্যপায়ী মহিলা, আপুনি Moxifloxacin + Tobramycin ৰ ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱৰ সম্মুখীন হব পাৰে। আপুনি যদি এইবোৰৰ সম্মুখীন হয়, চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ গ্ৰহণ নকৰিব। চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিয়া অনুসৰি কৰক।\nবৃক্কত Moxifloxacin + Tobramycin কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nবৃক্ক ৰ বাবে Moxifloxacin + Tobramycin কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nযকৃতত Moxifloxacin + Tobramycin কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nকলিজা ৰ বাবে Moxifloxacin + Tobramycin ক্ষতিকাৰক নহয়।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Moxifloxacin + Tobramycin ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ৰ বাবে Moxifloxacin + Tobramycin ক্ষতিকাৰক নহয়।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Moxifloxacin + Tobramycinৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Moxifloxacin + Tobramycin with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Moxifloxacin + Tobramycin ar gurutor kriya-pratikriya\nMoxifloxacin + Tobramycin তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nMoxifloxacin + Tobramycin মতভেদসমূহ - Moxifloxacin + Tobramycin Contraindications in Assamese - Moxifloxacin + Tobramycin nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Moxifloxacin + Tobramycin লোৱা অনুচিত যাতে -\nMoxifloxacin + Tobramycin ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Moxifloxacin + Tobramycin in Assamese - Moxifloxacin + Tobramycin ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Moxifloxacin + Tobramycin-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Moxifloxacin + Tobramycin আসক্তি সৃষ্টি কাৰক বুলি কোনো সাক্ষ্য নাই।\nহয়, Moxifloxacin + Tobramycin লোৱাৰ পিছত এনে কাৰ্যকলাপ বা কাম কৰা নিৰাপদ যিহেতু ই আপোনাক তন্দ্ৰাচ্ছন্ন নকৰে।\nহয়, কিন্তু Moxifloxacin + Tobramycin লোৱাৰ পূৰ্বে ডাক্তৰৰ সৈতে পৰামৰ্শ লোৱাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।\nমানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ বাবে Moxifloxacin + Tobramycin লৈ কোনো লাভ নাই।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Moxifloxacin + Tobramycin ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Moxifloxacin + Tobramycin Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Moxifloxacin + Tobramycin kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Moxifloxacin + Tobramycinৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Moxifloxacin + Tobramycin লোৱাৰ পৰা আপোনাৰ স্বাস্থ্যৰ কোনো ক্ষতি নহয়।\nমদ আৰু Moxifloxacin + Tobramycinৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nMoxifloxacin + Tobramycinৰ সৈতে মদ্যপানৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে একো কোৱাটো এতিয়া কঠিন। কিয়নো এইবিষয়ে এতিয়ালৈ একো গৱেষণা হোৱা নাই।\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Moxifloxacin + Tobramycin লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Moxifloxacin + Tobramycin ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Moxifloxacin + Tobramycin সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Moxifloxacin + Tobramycin ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Moxifloxacin + Tobramycin সেৱন কৰে?


DU হোষ্টেলৰ ভূত-প্ৰিঞ্চিপ্ৰিয়া ফুকন – ফটাঢোল\nমাজৰাতি জুনুক্ জুনুক্ জুনুক্‌কৈ পায়েলৰ শব্দ কৰিডৰত বাজি থকাৰ দৰে লাগিল৷ কাণ পাতি শুনিও ধৰিব নোৱাৰিলোঁ সঁচাই কোনোবা নে মোৰ কাণৰ ভুল৷ ৰীতা অলপ আঁতৰত টোপনিত লালকাল৷ আমাৰ দুজনীয়া কোঠাটোত বিছনাকেইখন একলগ কৰা আছে৷ তাইক জগাম বুলিও নজগালোঁ, মিছাতে ভয় খাব৷ ভুলতে শুনিলোঁ যেন লাগিল৷ বাহিৰত চিপ-চিপীয়া বৰষুণো দি আছে লগতে মেঘৰ গাজনি৷ এনেয়ো ডিব্ৰুগড়ৰ বতৰ সেমেকা৷\nবাগৰ সলাই শুবলৈ লৈ আকৌ পায়েল পিন্ধি কোনোবা দৌৰি যোৱা শুনিলোঁ৷ ম’বাইলটো খেপিয়াই আনি চালোঁ সময় ২ বাজিছে৷ শব্দটো লাহে লাহে কৰিডৰৰ ইটো মূৰে ষ্টেয়াৰকেছৰ ফালে নোহোৱা হৈ গ’ল৷ ভয়ত ডিঙিটো শুকাই আহিল৷ ইকাটি-সিকাটি কৰিবলৈও ভয় হ’ল, কাষতে কোনোবা ৰৈ আছে যদি…!\nবৰষুণ দি থকাৰ কাৰণে বিদ্যুৎ সংযোগ বিচ্ছিন্ন হৈ হোষ্টেলটো আন্ধাৰ হৈ পৰিছিল৷ বিজুলীৰ পোহৰত মন কৰিলোঁ কাষতে থকা হোষ্টেলৰ বিল্ডিঙটোও অন্ধকাৰ৷ কাঠ এডালৰ দৰে চিৎ হৈ পৰি থাকিলোঁ, কিজানি আকৌ শুনো সেই পায়েলৰ জুনুক্ জুনুক্ শব্দ৷\n: পৰী বা উঠা আকৌ৷ আজি নুঠোঁ বুলি ভাবিছা নি?\nৰীতাৰ মাতত সাৰ পায়ো চকু যেন নেমেলিমেই৷ তাতে বৰষুণৰ বতৰ বুলিলে উঠিবলৈ মনেই নাযায়৷\n:চাহৰ বে’ল দিও গ’ল৷ ৮ বাজিল৷ ভাতেই দিব৷ ক্লাছ দেৰি হ’ব তোমাৰ৷ তোমাৰ চাহ আনি থৈছিলোঁ ঠাণ্ডাই হ’ল৷\nমোৰ একো গম গতি নেদেখি তাই গাত ধৰি জোকাৰি দিলে৷ তাই ক্লাছলৈ ওলালেই৷ অসমীয়া বিভাগৰ ছোৱালীখিনিয়ে প্ৰথম বছৰটো চাদৰ-মেখেলা পিন্ধি ক্লাছলৈ যোৱাটো পুৰণি নিয়ম৷\n: ৰ’না শুব দে আৰু৷ ভাত ৰূমতে খাম। মোৰ টিফিনটো লৈ যাবি হা৷\nতাইক ক’বলৈ মন নগ’ল যোৱাৰাতিৰ কথা৷ মোৰেই ভ্ৰম হ’ব চাগে৷ দেৰিও হৈছে৷ লৰালৰিকৈ গা ধুই ক্লাছলৈ যাওঁ। দিনটো ক্লাছৰ ব্যস্ততাৰ মাজতে গ’ল৷ ক্লাছ শেষ কৰা পাছতেই DUPGSU মিটিং এখনত থাকোঁতেই সন্ধ্যা নামিলেই৷ আজি পপী আৰু স্বৰ্ণালী মিটিঙত নাই৷ অকলেই হোষ্টেললৈ যাব লাগিব৷\nডাৱৰীয়া হোৱাৰ বাবে কেম্পাচটো খালী খালী হৈ আছে৷ নহ’লে এই সময়ত গোটেইকেইটা হোষ্টেলৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ এটা এটা দল ইউনিভাৰ্চিটিৰ সন্মুখৰ দোকানত নতুবা ৰেষ্টুৰেণ্টকেইখনৰ পৰা উভতি আহে৷ হয়তো কোনোবা আকৌ কেম্পাচৰ ভিতৰৰ ‘জ্যোতি’ আৰু ‘জঃছাগ’ কেণ্টিনত চাহৰ আড্ডা দিয়ে৷ পাৰ্কৰ বেঞ্চকেইখনো খালী৷ হোষ্টেলৰ বাটটো দেখোন আজি কিবা নিমাওমাও হৈ আছে৷\nমালৈ ফোনটো লগাওঁ আৰু গৈ থাকোঁ, ভয়ো নালাগে৷ আজি ফোন কৰাই হোৱা নাই দৌৰাদৌৰিকৈ ৰাতিপুৱা ওলাই অহাত৷ সদায় ক্লাছলৈ আহোঁতেই মাক ফোন কৰা হয়েই৷ মা ব্যস্ত এতিয়া গোসাঁই সেৱা কৰা সময়৷ অলপমান কথা পাতি থৈ দিলোঁ৷ ৰাতিৰ কথা মনত পৰিল৷ কি বা আছিল সেয়া! হোষ্টেলৰ পথটোৰ কাষৰ ডাঙৰ গছবোৰ কিবা সাধুকথাৰ দৈত্যৰ দৰে লাগিল৷ পথটো ছাঁ-পোহৰ পৰি কিবা শিহৰিত কৰি তুলিছে৷ মনৰ ভয় চাগৈ মোৰ! খোজ খৰ কৰিলোঁ৷ ‘আইদেউ’ হোষ্টেল পাৰ হৈ শুনিলোঁ হোষ্টেলত সমজুৱা প্ৰাৰ্থনা কৰি আছে৷ ছেঃ দেৰিয়েই হৈ গ’ল৷ আমাৰ হোষ্টেল আকৌ একেবাৰে শেষৰটোহে।\nহোষ্টেলৰ গে’টৰ পৰাই দেখিলোঁ প্ৰাৰ্থনা শেষ কৰি ছোৱালীবোৰ ডাইনিং হলৰ পৰা চাহ লৈ ৰূমে ৰূমে গৈছে৷ গ্ৰাউণ্ড ফ্লৰত লাইন কৰিছে৷ দেৰিকৈ সোমালে ৰেজিষ্টাৰত এণ্ট্ৰি কৰিব লাগে৷ সকলোৰে হোষ্টেললৈ সোমোৱা সময় ৭ বজাৰ আগত৷ ছাত্ৰ একতা সভাৰ সদস্য হোৱাৰ বাবে মোৰ এণ্ট্ৰি কৰিব লগা নহ’ল৷ আমাৰ সময় ৮ বজালৈকে থাকে৷ ৰিমঝিমে মোৰো চাহ আনি থৈছে৷ তাই জানেই আজিকালি প্ৰায়েই মোৰ দেৰি হয়৷ ৱালমেট ৰিধিমা, গৌৰী, পম্পী আৰু ময়ূৰী ৰূমত আড্ডা দিবলৈ গোট খাইছে৷ মন নগ’ল কথা পাতিবলৈ৷ ফ্ৰেছ হৈ বেলকনিত বহিলোঁ৷\nৰাতি এছাইনমেণ্টখিনি লিখি শেষ কৰিবই লাগিব৷ দেৰি হ’লেও কথা নাই৷ কালিৰ কথাটোও মনত অগাডেৱা কৰি থাকিল৷ হঠাতে শুনিলোঁ কোনোবা যেন কৰিডৰেদি দৌৰি গ’ল। একেই পায়েলৰ শব্দ৷ শুবলৈ লৈছিলোঁহে৷ সময় একেই কালিৰ দৰে। সাহস কৰি দুৱাৰখন খুলিলোঁ৷ ভুমুকিয়াই চালোঁ কোনোতো নাই! কৰিডৰৰ লাইটটো বেয়া হোৱা কেইদিনমান হ’ল৷ প্ৰিফেক্টক ক’লোঁ, ভাল কৰিবলৈহে ইলেক্ট্ৰচিয়ান অহাই নাই৷ বাথৰূমকেইটা আমাৰ ৰূমৰপৰা এটা ৰূমৰ কাষতে যদিও মাজখিনি আন্ধাৰ৷ ইফালে-সিফালে কাকো নেদেখিলোঁ৷ মৰসাহ কৰি আমাৰ ফ্লৰৰ বিপৰীতে থকা ৰূমবোৰৰ ফালে খৰখেদাকৈ গ’লোঁ৷ ক’তা কোনো নাই দেখোন৷ ইমান ৰাতি কোন হ’ব পাৰে! নাই, শুই থকাই ভাল৷ মোৰেই ভুল চাগৈ৷ নহ’লে বাকী ফ্লৰ দুটাত কোনোবা বাথৰূমলৈ গৈছে চাগে৷\nকাৰোবাৰ খোজৰ শব্দ সঁচাই নে মিছাই শুনো আজি উলিয়াবই লাগিব৷ চিনেমা এখন লগাই লওঁ লেপটপত৷ আমাৰ হোষ্টেলবোৰত ৱাই-ফাই ফ্ৰি আৰু যথেষ্ট স্পিড থাকে ৰাতি৷ হেডফোনডাল লগাই ল’লোঁ৷ কি জানো মন গ’ল “Shutter’’খনহে চাবলৈ আকৌ মাত শুনিলোঁ কোনোবাই একেই শব্দ কৰি গৈছে৷ ওপৰ মহলাৰ শব্দ যেন নালাগিল৷ তলৰ মহলাত কোনোবা ছোৱালী চাগৈ৷ ভয় লাগিছে যদিও মই বিচাৰি উলিয়ামেই কোন৷ পটাপট মবাইলত ফ্লাছ লাইট জ্বলাই গ্ৰাউণ্ড ফ্লৰ পালোঁহি৷ মনতে ঠিৰাং কৰিলোঁ কোন উলিয়ামেই কিন্তু সকলো ৰূমৰে লাইট বন্ধ৷ কোনো সাৰে থকা নাই এইসময়ত। কোনোবা অশৰীৰীৰ উপস্থিতি নিকি এয়া? ৰূমলৈ আহি ৰীতাক জগালোঁ৷ সবিশেষ ক’লোঁ৷ তাইক কাকো নক’বলৈ ক’লোঁ৷ মিছা হ’বও পাৰে৷ হোষ্টেলত এনেও এনে অশৰীৰীৰ অজস্ৰ কাহিনী মুখে মুখে শুনিয়েই থাকোঁ৷ হোষ্টেলৰ বেলেগ কোনোবায়ো এই শব্দ শুনিছেনে নাই কাইলৈ খবৰটো ল’ব লাগিব৷\nপুৱা সোনকালেই উঠিলোঁ৷ তেতিয়া প্ৰায় ৫ মান বাজিছে৷ তাতে কালি টোপনিও ভাল নহ’ল৷ কথাবোৰ ভাবি ভাবি তিনিওটা ফ্ল’ৰতে এপাক খোজকাঢ়ি আহিলোঁ৷ শনিবাৰ আৰু দেওবাৰে ইউনিভাৰ্চিটি বন্ধ থাকে৷ দেওবাৰ যদিও প্ৰায়বিলাক শুই উঠিছেই৷ নিমিষাৰ ৰূমলৈকে যাওঁ৷ তাতে ছিনিয়ৰ কেইবাজনীও লগ খাই সদায়ে চাহৰ আড্ডা মৰা হয়৷ কথাটো ছেগ চাই উলিয়ালোঁ।\n: তহঁতৰ কোনে পায়েল পিন্ধ?\n: কিয়? তই পিন্ধি নাচিবিনে? ফটো মাৰি ফেচবুকত দিবি? ৰাতিপুৱাই ভৰিত চকু যে?\nৰিম্পীয়ে যিটো সুৰত কথাটো ক’লে গোটেই কেইজনীয়ে হাঁহি ৰখাব নোৱৰা অৱস্থা হ’ল৷ কি যে এইজনী৷ ৰিম্পী ইংৰাজী বিভাগৰ ছাত্ৰী৷ ঘৰ লিডুত৷ পঢ়াৰ লগত ভীষণ চিৰিয়াছ ৰিম্পী৷ খুহুতীয়া কথা কৈ নিজে নাহাঁহে, গহীনত জমাই থাকে কিন্তু তাই ছিনিয়ৰ জুনিয়ৰ সকলোৰে প্ৰিয়৷\n: উমম পিন্ধি নাচিম৷ Bhul Bhulaya চিনেমাত বিদ্যা বালনে নচাৰ দৰে নাচিম৷ তই তাবলা বজাবি কাঁহীখন লৈ৷ কি যে ভাবি থাক৷\nমই যে কথাটো চিৰিয়াছলি সুধিছোঁ পলীয়ে মন কৰিলে৷ তায়েই কথাটোত আগভাগ ল’লে,\n: বাদ দে থ’ তাইৰ কথা৷ তোক কিয় লাগে পায়েল? কিবা প্ৰগ্ৰেম আছেনে কি?\n: নাই এনেই৷ ক’চোন কাৰ আছে? কথা আছে৷\nমোৰ কথাত কিবা চিন্তাৰ ভাব ওলায়েই পৰিছিল যদিও নাজানো৷ মন কৰিলোঁ নিমীষাই মূৰ তল কৰি শুনি আছে৷ এইজনীৰ আকৌ কি হ’ল৷ এনেই পেক-পেকাই থাকে৷ আজি ভালকৈ একো কথাত ভাগো লোৱা নাই৷ ম’বাইলটো লৈ পিটিক-পাটাক কৰি আছে, যেন আমি কি কথা পাতি আছোঁ শুনাহে নাই৷ তাইৰ ওচৰলৈ উঠি গ’লোঁ৷\n: ঐ নিমী, তোৰ কি হ’ল আজি? মুখত ভেকুলী সোমাল নেকি?\n: নাই৷ কিবা এটা চাইহে আছোঁ অ’৷\n: আচ্ছা বাদ দে৷ মেইন কথাটো শুন৷ মাজৰাতি কোনে পায়েল পিন্ধি কৰিডৰত দৌৰি থাক ৰাতি কচোন?\nসিহঁতে আচৰিত হৈ ইজনীয়ে সিজনীৰ মুখলৈ চালে৷ কথাটোত আচৰিত হোৱা মুখকেইখন দেখিয়েই গম পালোঁ ইয়াৰে কোনো এজনীয়েও এই কামটো কৰা নাই৷ তেনে? মই কৈ গ’লোঁ দুদিনৰ ঘটনা৷ নিমিষাই মাত লগালে,\n: আমাৰ দেখোন কোনেও নিপিন্ধেই৷ কালি এনেকুৱা শব্দ মই আৰু জিনিয়েও শুনিছোঁ৷ আমিয়েই ভুলকৈ শুনিলোঁ যেন লাগিল৷\nজিনি নিমিষাৰ ৰূমমেট। তায়ো গোলাঘাটৰে আৰু বুৰঞ্জী বিভাগৰ ছাত্ৰী৷\nকোন হ’ব পাৰে? সিহঁতেও শুনিছোঁ বুলি কোৱাত ভয়টো কমাতকৈ বাঢ়িলহে৷ লুনায়ো কওঁ নকওঁকে ক’লে,\n: এইটো হোষ্টেল বোলে আগতে বইজ হোষ্টেল আছিল৷ ল’ৰা এটাই চুইছাইড কৰিছিল কাৰণে বন্ধ আছিল৷ তাৰপাছত গাৰ্লচ হোষ্টেল কৰি পেলালে৷ ৰান্ধনি খুড়াই কৈছিল৷\nতাইৰ কথাত বাকী কেইজনীৰ সেইফালেই আধ্যা পৰিল৷ তেনেতে মনিবাই মাত লগালে,\n: ৰহ, তহঁতি হুলস্থূল নকৰিবি৷ প্ৰথমে আমি উলিয়াব লাগিব কথাটো সঁচানে মিছা। তাৰপাছত দেখা যাব কি কৰা হয়৷\nমনিবা আমাৰ চিনিয়ৰ মানে জুনিয়ৰখিনিৰ বাবে চুপাৰ চিনিয়ৰ৷ বা আইন বিভাগৰ শেষ বৰ্ষৰ ছাত্ৰী৷ কথাই কামে যুক্তিত চলা মানুহ। মনিবাক সকলোৱে সমীহ কৰি চলে৷\n: এটা কাম কৰোঁ, ৰাতি সাৰ পাই থাকোঁ৷ যেতিয়াই শুনিম ৰূমৰপৰা একেলগে ওলাই আহিম৷\nৰিম্পীয়ে সৰু সৰুকৈ কথাকেইটা ক’লে যেন বেৰত কাণ লগাই কোনোবাই শুনিবহে তাইৰ কথা৷\nঅৱশ্যে বুদ্ধিটো ঠিকেই৷ কথাতে কয় নহয় অকলে নোৱৰা কাম লগে ভাগে কৰিব পাৰি৷\n: হ’ব তেনে৷ আৰু কাকো নক’বি৷ ৰাতি গম পাম কি এইটো৷\nদিনটো কিদৰে গ’ল গমেই নাপালোঁ৷ কি হ’ব কি নহ’ব ভাবি আছোঁ৷ ভূতৰ ভয়ত ৰূমত থকা থাপনাতে সেৱা কৰি আছোঁ এই কেইদিন৷ থাপনা মানে আমি ৰূমৰ এচুকত টেবুল এখনত সজাই লোৱা হনুমান আৰু গণেশবাবাৰ সৰু সৰু মূৰ্তি৷ লগতে ৰূমত আগৰেপৰা থকা ডাঙৰ সৰস্বতীমাৰ ফটো এখন৷ ৰাতি ডাইনিং হলত বিশেষ কথা নাপাতিলোঁ। বাচন ধুই থাকোঁতে মনিবাই চকুৰে ইংগিত দি ৰূমলৈ মাতি থৈ গ’ল৷ ৰূমত নিজৰ নিজৰ বাচন থৈ চিধাই আহি মনিবাৰ ৰূমত সকলো হাজিৰ হ’লোঁহি৷\n: হোঁ ল, এইকেইটা সৰিয়হ৷ ভগাই ল। কেতিয়াবা কেনেবাকৈ ভূত-প্ৰেতৰ পৰা বাচিবলৈ হ’লে নিজক বচাব পাৰিবি বুলি আইতাই দি পঠাইছিল৷ বিছনাৰ তলতে আছিল সৰিয়হ এপেকেটমান কিন্তু কামতহে অহা নাছিল৷ এতিয়া সময় হৈছে৷\nমনত সাহ বান্ধি ৰূমে ৰূমে সাৰে থাকিলোঁ৷ মানুহে ভয় খুৱাইছে নে সঁচাকৈয়ে ভূত\n৷ সকলোৱে লাইট অফ কৰি থ’লোঁ৷ শব্দটো আমাৰ ৰূমৰফাললৈকে দৌৰি অহাৰ দৰে লাগিল৷ মই আৰু ৰীতাই জাঁপ মাৰি দুৱাৰখন খোলোঁ মানে গোটেইকেইটা ৰূমৰ দুৱাৰ খোল খালেই৷ ইফালে-সিফালে চাই নিমিষাই চিঞৰিলে,\n: কোন ঐ? কোন দৌৰি গ’লি এইমাত্ৰ। ওলাই আহ…\nষ্টেয়াৰকেছৰ কাষতেই থকা চাৰিজনীয়া ৰূমটোৰ পৰা গায়ত্ৰী ওলাই আহিল৷ দেখিলোঁ তায়েই পায়েল পিন্ধি আছে৷ সিহঁত চাৰিজনী এইটো ৰূমলৈ নতুনকৈ অহা বেছিদিন হোৱা নাই৷ এনেই খালী হৈয়েই আছিল এসপ্তাহ আগলৈকে৷ খালী হৈ থাকোঁতে আমাৰ মিডল ফ্ল’ৰৰ সকলোৱেই ৱাই-ফাইৰ স্পিড পাবৰ বাবে ইয়াতে বহি থাকে৷ কাৰণ সেইটো ৰূমৰ তলতেই TV ৰূম আছে আৰু তাতেই ৱাই ফাইৰ বক্স আছে৷\n: কি হ’লনো? তোমালোকে এনেকৈ ৰূমৰ বাহিৰত ওলাই আছা যে৷ কোনো শোৱাই নাই নেকি?\nইতিমধ্যেই আমাৰ গলিৰ সকলো সাৰ পাইছে হুলস্থূলত৷ সকলোৰে মুখত প্ৰশ্নবোধক৷ জুনিয়ৰ কেইজনীৰ সুধিবও ভয় হৈছে কি বা হ’ল ইমান ৰাতি৷ এইবাৰ ময়েই তাইৰ ওচৰলৈ গ’লোঁ৷\n: অলপ আগতে তুমিয়েই দৌৰি গৈছিলা নিকি এইফালে?\n: অ’৷ কিয় সুধিছা এনেকৈ?\n: কিয় দৌৰি যাব লাগে৷ লাহেকৈ গ’লেও হয় ৷ ৰাতিখন তাকো পায়েল পিন্ধি দৌৰি আছা যে৷\n: অহ্ I’m extremely sorry for that. Actually মোৰ ৰাতি দেৰিকৈ শোৱাৰ অভ্যাস৷ বাথৰূমটো একেবাৰে ইটো মূৰত যে যাওঁতে ঠিকেই যাওঁ কিন্তু আহোঁতে পাছফালে কোনোবা আহি থকাৰ দৰে লাগে, দৌৰি আহোঁ। ইহঁত কেইজনীও সোনকালে শুই যায়। মাতিবলৈও বেয়া লাগে৷\nআচল ভূতৰ ৰহস্য উদঘাটন কৰি সকলোৰে মুখৰ মাত হেৰাল৷ পিছদিনাই মই Administrative building পালোঁগৈ৷ ডীন জগত হাজৰিকা ছাৰৰ লগত হোষ্টেলৰ লাইটৰ প্ৰসংগত কথাটো আলোচনা কৰিলোঁ৷ তেখেতে তৎক্ষণাত মানুহ পঠিয়াই সকলো ঠিক কৰোৱাই দিলে৷\n« দেহজ-নাজমা বেগম\nদ্যা প্ৰপ’জেল-ৰিমঝিম বৰঠাকুৰ »


চন্দ্ৰশেখৰ ভেঙ্কটৰমণ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(চন্দ্ৰশেখৰ ভেংকটৰমণৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\n৭ নৱেম্বৰ, ১৮৮৮\nথিৰুভানা ইককেভাল গাঁও, চেন্নাই, তামিলনাডু\n২১ নৱেম্বৰ, ১৯৭০ (৮২ বছৰ)\nবিজ্ঞানী, গণিতজ্ঞ, অধ্যাপক\nভাৰত ৰত্ন (১৯৫৪)\nন'বেল বঁটা (১৯৩০)\nম্যাটুৰ্হচি সোণৰ বঁটা(১৯২৯)\nচন্দ্ৰশেখৰ ভেঙ্কটৰমণ (ইংৰাজী: Chandrasekhara Venkata Raman) (১৮৮৮-১৯৭০) আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় বিজ্ঞানী। ভাৰতলৈ ন'বেল বঁটাৰ সন্মান কঢ়িয়াই অনা ব্যক্তি সকলৰ ভিতৰত ছাৰ চন্দ্ৰশেখৰ ভেঙ্কটৰমণ অন্যতম। এছিয়াৰ ভিতৰতে ১৯৩০ চনত বিজ্ঞান বিষয়ত ন'বেল বঁটা লাভ কৰা চন্দ্ৰশেখৰ ভেঙ্কটৰমণ আছিল প্ৰথম গৰাকী ব্যক্তি। এই গৰাকী বিশিষ্ট বিজ্ঞানীক ভাৰত চৰকাৰে ১৯৫৪ চনত ভাৰত ৰত্ন উপাধিৰে সন্মানিত কৰিছিল। তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ ডেপুটী একাউণ্টেণ্ট জেনেৰেল পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তদুপৰি পেৰিছ, ৰাছিয়া, হাঙ্গেৰীৰ অকাডেমী অফ ছায়েন্স আদি অনুষ্ঠানে তেওঁক সদস্য হিচাপে লোৱাৰ উপৰিও ইউৰোপ আৰু অনেক ভাৰতীয় বিশ্ববিদ্যালয়ে তেওঁক ডক্টৰেট উপাধিৰে সন্মানিত কৰিছিল।\n2 কৰ্মজীৱন আৰু গবেষণা\n4 পুৰস্কাৰ আৰু সন্মান সমূহ\n4.1 ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান দিৱস\nচন্দ্ৰশেখৰ ভেঙ্কটৰমণৰ জন্ম হয় ১৮৮৮ চনৰ ৭ নৱেম্বৰত, চেন্নাইৰ (মাদ্ৰাজ, তামিলনাডু) ত্ৰিচিনাপল্লীৰ ওচৰৰ থিৰুভানা ইককেভাল গাঁৱত। পিতৃৰ আঠোটা সন্তানৰ ভিতৰত তেওঁ আছিল দ্বিতীয় সন্তান। প্ৰাথমিক শিক্ষা ৱালটায়াৰৰ পৰা লাভ কৰিছিল। ১১ বছৰ বয়সতে তেও প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা আৰু ১৯০১ চনত তেওঁ ৱালটায়াৰৰ পৰাই আই-এ পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হয়। তাৰ পাছত তেওঁ মাদ্ৰাজৰ প্ৰেছিডেন্সী কলেজত ভৰ্তি হৈছিল। আৰু তাৰ পৰাই তেওঁ ১৫ বছৰ বয়সতে স্নাতক আৰু ১৮ বছৰ বয়সত মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হয়। উল্লেখযোগ্য যে তেওঁ স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত পদাৰ্থ বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰিছিল যদিও চলি প্ৰথা মতে তেওঁ স্নাতক কলা আৰু স্নাতকোত্তৰ কলা বুলিহে লিখিব লগা হৈছিল। কলেজত পঢ়া সময়ৰে পৰা তেওঁ বিজ্ঞান বিষয়ৰ শব্দ, তাপ, আৰু বিদ্যুত বিষয়ক ভালেমান তথ্য উলিয়াছিল। সেয়ে ১৯০৬ চনত তেওঁৰ দি লনদন ফিল'ছফিকেল মেগাজিনত এটা গধুৰ প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰি বিজ্ঞানীসকলৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিব পাৰিছিল। স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হোৱাৰ পাছত তেওঁৰ বিলাতলৈ যোৱাৰ সকলো খৰচ চৰকাৰেই বহন কৰিবলৈ বিচাৰিছিল যদিও তেওঁৰ সেই যাত্ৰা হৈ নুঠিল। তেওঁ সৰ্বভাৰতীয় বিত্ত বিভাগৰ প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষা পাৰদৰ্শিতাৰে অৱত্তীৰ্ণ হৈছিল। তাৰ পাছতেই তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ ডেপুটী একাউণ্টেণ্ট জেনেৰেল পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।\nকৰ্মজীৱন আৰু গবেষণা[সম্পাদনা কৰক]\nচন্দ্ৰচেখৰ ভেঙ্কটৰমণে ১৯০৭ চনৰ পৰা ১৯১৭ চনলৈ তেওঁ চাকৰিৰ দায়িত্বত ৰেঙ্গুন আৰু নাগপুৰত আছিল। ১৯১৭ চনত তেওঁ বিত্তীয় বিভাগৰ চাকৰি এৰি দিলে। সেই সময়তে কলিকতা বিজ্ঞান কলেজ প্ৰতিষ্ঠা হোৱাত, সেই কলেজতে ৰমণে পালিত অধ্যাপক হিচাপে চাকৰিত যোগদান কৰিলে। ভায়লিনৰ তাঁৰৰ ওপৰত ৰমণে দেখুওৱা চমকপ্ৰদ গৱেষণাৰ বাবে মুগ্ধ হৈ আশুতোষ মুখাৰ্জীয়ে ৰমণক এই পদ দিয়ে, সেই সময়ত পালিত অধ্যাপক জন বিদেশৰ পৰা শিক্ষাপ্ৰাপ্ত হোৱাৰ নিয়ম আছিল। কিন্তু ৰমণ ইংলেণ্ডলৈ গৈ শিক্ষা লোৱাৰ পক্ষপাতী নাছিল বাবে আশুতোষ মুখাৰ্জীয়ে সেই নিয়মটোকেই উঠাই দিছিল। অধ্যাপক পদত থাকিয়ে তেওঁ গৱেষণাত মনোনিবেশ কৰি থাকিল আৰু এটাৰ পাছত এটা চমকপ্ৰদ বস্তু আৱিষ্কাৰ কৰি বিশ্বকে চমক লগাইছিল। ১৯১৯ চনৰ পৰা তেওঁ সন্থাৰ অবৈতনিক সম্পাদক নিযুক্ত হৈছিল।\nচন্দ্ৰশেখৰ ভেঙ্কটৰমণৰ জীৱনৰ উদ্দেশ্য আছিল বিজ্ঞানিক হোৱা, বিজ্ঞানৰ চৰ্চাতে জীৱন কটোৱা। কিন্তু তাৰ সলনি তেওঁ হল এজন গাণিতিক-সেয়ে পাছলৈ অন্তৰ্দ্বগ্ধত ভুগি, কলিকতা চহৰৰ মাজেৰে ডেল হাউচী স্কোৱাৰৰ পৰা শিয়ালদহলৈ ট্ৰামেৰে গৈ থাকোঁতে বউবাজাৰ ষ্ট্ৰীটত তেওঁৰ চকু পৰিল এখন চাইন বোৰ্ডত, চাইন বোৰ্ডখনত লিখা আছিল--দি ইণ্ডিয়ান এচোচিয়েচন ফৰ দি কাল্টিভেচন অব্ চায়েন্স। তেওঁ যিমানদূৰ পাৰে সোনকালে ট্ৰামৰ পৰা নামি, চাইন বোৰ্ড দিয়া ঘৰটো বিচাৰি আহিল আৰু লগ পালে অনুষ্ঠানটিৰ সম্পাদক ডাঃ অমৃতলাল চৰকাৰক। তেতিয়াৰে পৰা গৱেষণাগাৰলৈ নিয়মিয়াকৈ আহিবলৈ ধৰিলে।\n১৯২১ চনটো ৰমণৰ কাৰণে বৰ সৌভাগ্যৰ বছৰ আছিল, এই বছৰটোতে তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে অক্সফোৰ্ডত অনুষ্ঠিত বিশ্ববিদ্যালয় কংগ্ৰছত যোগদান কৰিছিল। তাতেই তেওঁ পৃথিৱীৰ বিভিন্ন বিজ্ঞানীৰ লগত পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ জটিল সমস্যাবিলাক মুকলিকৈ আলোচনা কৰিবলৈ সুবিধা পাইছিল। ভূমধ্য সাগৰেৰে তেওঁ লণ্ডনৰ পৰা ঘৰমুৱা হওঁতে সাগৰৰ দিগন্তত প্ৰসাৰিত হোৱা নীলা জলৰাশি দেখি কিয় নীলা ৰঙৰ হয় সেয়া জানিবলৈ তেওঁ নিজৰ হাতত থকা নিকল প্ৰিজমটো উলিয়াই সাগৰৰ জলৰাশিলৈ লক্ষ্য কৰিলে, আৰু পোহৰৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ বাবেই হয় যে জানিব পাৰিলে। তেওঁৰ গৱেষণাৰ ফলতেই তৰংগ তত্ত্ব, বিকিৰণ ধৰ্ম আৰু তাপ গতি বিদ্যা বিষয়ক গৱেষণাৰ পথ মুকলি হৈছিল। সুদীৰ্ঘ ১২ বছৰ গৱেষণাৰ অন্তত চন্দ্ৰশেখৰ ভেঙ্কটৰমণৰ ১৮০০ৰো ওপৰ গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশ পাইছিল। ১৯৩০ চনত ৰমণৰ এই আৱিষ্কাৰ সমূহে ৰমণলৈ বিশ্বখ্যাতি কঢ়িয়াই আনিলে। ইয়াৰ বাবেই তেওঁ ন'বেল বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হল। ১৯৩০ চনৰ ১০ ডিচেম্বৰত ষ্টক’হমত অনুষ্ঠিত হোৱা ন'বেল বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানত তেওঁ নিজে উপস্থিত হৈ এই বঁটা গ্ৰহণ কৰিছিল।\nচন্দ্ৰশেখৰ ভেঙ্কটৰমণৰ সম্পাদনাত ভাৰতীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞান নামৰ আলোচনী এখনো প্ৰকাশ কৰিছিল। তদুপৰি তেওঁৰ তত্ত্বাৱদানত ওলাইছিল Procedings আৰু Current Science নামৰ দুখন আলোচনীৰো সভাপতিত্ব কৰিছিল তেৱেঁই। ন'বেল বঁটা পোৱাৰ পাছত কিছুদিন কলিকতাত থাকি, তেওঁ বাংগালোৰত ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত যোগদান কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ নিজে ১৯৪৮ চনৰ পৰা এটা ৰমণ ৰিচাৰ্ছ ইনষ্টিটিউট নামৰ গৱেষণাগাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি মৃত্যুৰ আগলৈকে তাত গৱেষণাতে কটাইছিল। তেওঁ যিটো যন্ত্ৰৰ সহায়ত গৱেষণা কৰি ন'বেল বঁটা পাইছিল, তাৰ মূল্য আছিল মাত্ৰ দুশ টকাহে। তেওঁ দৈনিক সন্ধিয়া ৫-৩০ বাজৰ পৰা ১০ বজালৈ গৱেষণাগাৰতে কটাইছিল।\nচন্দ্ৰশেখৰ ভেঙ্কটৰমণৰ ১৯৭০ চনৰ ২১ নবেম্বৰত বাংগালোৰত পৰলোক প্ৰাপ্তি হয়।\nপুৰস্কাৰ আৰু সন্মান সমূহ[সম্পাদনা কৰক]\nপদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা (১৯৩০),\nভাৰত ৰত্ন বঁটা (১৯৫৪),\nনাইট উপাধি (১৯২৯),\nম্যাটুৰ্হচি সোণৰ বঁটা (১৯২৯),\nলেলিন শান্তি বঁটা, (১৯৫৭)\nৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান দিৱস[সম্পাদনা কৰক]\nপ্ৰধান প্ৰবন্ধ: ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান দিৱস\nপ্ৰতি বছৰে ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ ২৮ তাৰিখ দিনটোক প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞানী চি. ভি. ৰমনৰ ৰমন পৰিঘটনাৰ আৱিষ্কাৰক সুঁৱৰি ভাৰতত ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়, ১৯২৮ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত ৰমনে এই পৰিঘটনা আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।\n↑ 1.0 1.1 1.2 সমীন কলিতা. ভাৰত-ৰত্ন. অজয় কুমাৰ দত্ত, ষ্টুডেণ্টচ্ ষ্ট'ৰচ্. পৃষ্ঠা. ১৬, ১৭,১৮,১৯.\n↑ Sir C. V. Raman (1988). Scientific Papers of C.V. Raman: Acoustics Volume 2. Indian Academy of Sciences. পৃষ্ঠা. ix.\n↑ "Padma Awards Directory (1954–2007)" (pdf). Ministry of Home Affairs. http://www.mha.nic.in/pdfs/PadmaAwards1954-2007.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে: 26 November 2010.\n↑ "C.V. Raman: The Raman Effect". American Chemical Society. http://portal.acs.org/portal/PublicWebSite/education/whatischemistry/landmarks/ramaneffect/index.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: June 6, 2012.\n↑ "ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান দিৱস". আকাশবাণী. http://www.newsonair.com/news.asp?cat=national&id=NN5654। আহৰণ কৰা হৈছে: ২০০৯-০২-২৮.\n↑ "Science Day: Remembering Raman". Zee News (India). 27 February 2009. http://zeenews.india.com/sci-tech/miscellaneous/2009-02-27/511267news.html.\nMiller, Foil A.; Kauffman, George (1989). "C. V. Raman and the Discovery of the Raman effect". Journal of Chemical Education খণ্ড 66 (10): 795–801. doi:10.1021/ed066p795.\n"CV Raman centennial issue". Journal of the Indian Institute of Science খণ্ড 68 (11–12). 1988. http://www.archive.org/details/RamanCentennial.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত চন্দ্ৰশেখৰ ভেঙ্কটৰমণ সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nন'বেল বঁটা বিজয়ী ভাৰতীয়\nৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ (সাহিত্য, ১৯১৩)\nচন্দ্ৰশেখৰ ভেঙ্কটৰমণ (পদাৰ্থ বিজ্ঞান, ১৯৩০)\nমাদাৰ টেৰেছা (শান্তি, ১৯৭৯)\nঅমৰ্ত্য সেন (অৰ্থনীতি, ১৯৯৮)\nকৈলাস সত্যাৰ্থী (শান্তি, ২০১৪)\nভাৰতত জন্মগ্ৰহণ কৰা\nহৰগোবিন্দ খোৰানা (আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, চিকিৎসা বিজ্ঞান, ১৯৬৮)\nসুব্ৰহ্মণ্যন চন্দ্ৰশেখৰ (আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, পদাৰ্থ বিজ্ঞান, ১৯৮৩)\nভেংকটৰমণ ৰামাকৃষ্ণণ (আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু যুক্তৰাজ্য, ৰসায়ন বিজ্ঞান, ২০০৯)\nঅভিজিৎ বেনাৰ্জী (আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, অৰ্থনীতি, ২০১৯)\nভাৰতৰ সৈতে বিশেষ সম্পৰ্ক থকা\nৰনাল্ড ৰ'চ (যুক্তৰাজ্য, চিকিৎসা বিজ্ঞান, ১৯০২)\nৰুড্যাৰ্ড কিপ্লিং (যুক্তৰাজ্য, সাহিত্য, ১৯০৭)\nচতুৰ্দশ দালাই লামা (তিব্বত, শান্তি, ১৯৮৯)\nভি এচ নাইপল (যুক্তৰাজ্য, সাহিত্য, ২০০১)\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=চন্দ্ৰশেখৰ_ভেঙ্কটৰমণ&oldid=234781"ৰ পৰা অনা হৈছে


প্ৰগতিশীল অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ সন্ধানত : অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ ফোঁপনি আৰু চিলাপথাৰ কাণ্ড - (প্ৰাঞ্জল দেউৰী) - মুক্ত চিন্তা\nপ্ৰগতিশীল অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ সন্ধানত : অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ ফোঁপনি আৰু চিলাপথাৰ কাণ্ড - (প্ৰাঞ্জল দেউৰী)\nআমাৰ ভাব হয় যে অসমীয়া জাতীয়তাবাদ সদায়ে মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ মাজত আবদ্ধ হৈ থকা এক ভাষিক জাতীয় ভাবাৱেগহে। এই ভাষিক জাতীয় ভাবাৱেগে বহু সময়ত বঙালী ভাষাক শত্ৰু জ্ঞান কৰি আহিছে। অসমত চলি থকা অসমীয়া আৰু বঙালী বিদ্বেষৰ মূল উৎস এই ভাষিক জাতীয়তাবাদেই। অসমীয়া জাতীয়তাবাদে বহু সময়ত বঙালী-বিদ্বেষী আচৰণ কৰি অহাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। অসম সাহিত্য সভাৰ নেতৃত্বধাৰী মধ্যবিত্তীয় গণ্ডীত আবদ্ধ এচাম অসমীয়া সাহিত্যিকেও বঙালীৰ ভাষাৰ বিৰুদ্ধে ভাষিক অসমীয়া জাতীয়তাবাদক নেতৃত্ব দিছিল। অথচ অসম সাহিত্য সভাৰ কোনোকালেই অসমীয়া সাধাৰণ মানুহৰ সৈতে আত্মিক সম্পৰ্ক নাছিল আৰু নাই। আনকি ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসন কালত প্ৰশাসনীয় কামত সহায়ক হোৱাৰ লগতে অসমৰ স্কুলবোৰত বঙালী ভাষাক প্ৰচলন কৰাৰ বাবে বঙালীসকলকহে অসমীয়া জাতীয়তাবাদে জগৰীয়া কৰি আহিছিল। প্ৰগতিশীল ঐতিহাসিকসকলে এই ভ্ৰম নভঙালৈকে অসমীয়া মধ্যবিত্ত জাতীয়তাবাদে বঙালীসকলক কেৱল সন্দেহৰ দৃষ্টিৰে চোৱাই নহয়, বৈৰী ভাবো পোষণ কৰি আহিছিল। এই ভ্ৰম ভঙাৰ পিছতো অসমীয়া জাতীয়তাবাদে বঙালীসকলৰ প্ৰতি বহু সময়ত প্ৰভুত্ব খটোৱাৰ উদাহৰণ দেখা যায়। আনকি অসম আন্দোলনটো যদিও বিদেশী বহিষ্কাৰ আন্দোলন আছিল মূলতঃ ইয়াৰ আৰম্ভণিটো হৈছিল বহিৰাগত বিতাড়নৰ দাবীৰেহে। বঙালীসকলকো এই বহিৰাগতৰ ভিতৰতে নিশ্চিতভাৱে সাঙুৰি লোৱা হৈছিল।\nঅসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ উদ্ধতালি আৰু উগ্ৰতাই বহু সময়ত বঙালীসকলকো প্ৰভাৱিত কৰি আহিছে। বঙালীসকলে সেই উগ্ৰতাক বিৰোধ কৰিবলৈ যোৱাৰ ফলত বহু সময়ত অসমীয়া জাতীয়তাবাদ আৰু বঙালীসকলৰ মাজত সংঘৰ্ষ পৰ্যন্ত সংঘটিত হৈছিল। অৱশ্যে এইধৰণৰ সংঘৰ্ষবোৰত কেৱল যে অসমীয়া জাতীয়তাবাদহে দায়ী তেনে নহয়, বহু সময়ত অসমত বসবাস কৰা বঙালীসকলৰ বঙালী জাতীয় ভাবাৱেগো তাৰ বাবে দায়ী। কিন্তু তেনে সংঘৰ্ষবোৰত অসমীয়া মধ্যবিত্তৰ জাতীয়তাবাদী নেতৃত্বদায়ী শ্ৰেণীটোৰ বাদে অন্য খিলঞ্জীয়া জাতি-জনগোষ্ঠীবোৰে নিজকে নিলগাই আহিছে। যিটো স্বৰাজোত্তৰ কালৰ অসমৰ ইতিহাসৰ বাবে অতি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ দিশ।\nঅসমৰ স্কুল-কলেজৰ আৰু চৰকাৰী ভাষাৰূপে অসমীয়া ভাষাক পুনঃপ্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে কৰা যুঁজখন মূলতঃ ব্ৰিটিছ প্ৰশাসনৰ বিৰুদ্ধে কৰা যুঁজহে হ'ব লাগিছিল। কিন্তু নৱ উত্থিত অসমীয়া মধ্যবিত্তীয় জাতীয়তাবাদে সেই যুঁজখনক বঙালী ভাষাৰ বিৰুদ্ধে নুবুলি মুকলিকৈয়ে বঙালীৰ বিৰুদ্ধে চলাই নিলে। (অৱশ্যে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই মান্য অসমীয়া ভাষা প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত বঙালী ভাষাৰপৰা প্ৰত্যাহ্বান পোৱাটোও অন্য এক প্ৰাসঙ্গিক আলোচনাৰ বিষয়।) আৰু এই বঙালী-বিদ্বেষেই অসমীয়া মধ্যবিত্তীয় জাতীয়তাবাদক বহুলাংশে নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ ফলত স্বৰাজোত্তৰ অসমৰ ষাঠি/সত্তৰ দশকলৈকে অসমীয়া আৰু বঙালীৰ মাজত বিৰাগ ভাবে সণ্ঢালনিকৈ ক্ৰিয়া কৰি থাকিল। ষাঠিৰ ৰাজ্য ভাষাৰ আন্দোলনটো এই বিৰাগ ভাব সক্ৰিয় হৈ উঠিছিল যাৰ ফলত অসমীয়া আৰু বঙালীৰ মাজত সংঘৰ্ষ সৃষ্টি হোৱাৰ লগতে প্ৰাণৰো হানি হৈছিল।\nঅসমীয়া বঙালীসকলকো আমি ক্লিনছিট দিব নিবিচাৰো। বংগৰ আশীৰ্বাদপুষ্ট এচাম বঙালীয়ে উদগ্ৰ অসমীয়া ভাষিক চেতনাৰ সুযোগ লৈছিল। অসম সাহিত্য সভাৰ দৰে জাতীয় অনুষ্ঠানৰ ভাষিক জাতীয়তাবাদ আৰু চেতনা সদায়ে আগ্ৰাসীয়ে আছিল। সেই আগ্ৰাসন কেৱল বঙালীৰ ওপৰতে নাছিল, অসমৰ পাহাৰ-ভৈয়ামৰ খিলঞ্জীয়া জাতি-জনগোষ্ঠীৰ ওপৰতো অসম সাহিত্য সভাৰ ভাষিক প্ৰভুত্ব খটোৱাৰ উদগ্ৰ প্ৰৱণতা আছিল। কিন্তু খিলঞ্জীয়া জাতি-জনগোষ্ঠীবোৰৰ এনে কোনো নিজস্ব সুকীয়া চেতনাবোধৰ জন্ম দিব পৰা মধ্যবিত্ত নেতৃত্বদায়ী শ্ৰেণীৰ সৃষ্টি হোৱা নাছিল যিয়ে নেকি অসম সাহিত্য সভাৰ ভাষিক অথবা উগ্ৰ অসমীয়া মধ্যবিত্তীয় জাতীয়তাবাদক প্ৰত্যাহ্বান জনাব পাৰে। বৰঞ্চ খিলঞ্জীয়া জাতি-জনগোষ্ঠীবোৰে অসন্তুষ্টিৰে হ'লেও অসমীয়া জাতীয়তাৰ পৰিচয়টোত চামিল হোৱাৰ দিশেহে অগ্ৰসৰ হ'ল। ইফালে পাহাৰীয়া জনগোষ্ঠীবোৰে অসমীয়া জাতীয়তবাদ আৰু ভাষিক চেতনাবোধৰ প্ৰভুত্বক সঠিক প্ৰত্যাহ্বান জনালে। কিন্তু বঙালীসকলে অসমীয়া জাতিৰ সমীকৰণটোৰ ক্ষেত্ৰত এই দুয়োটাকে নকৰি সমান্তৰালভাৱে অসমত বসবাস কৰি থাকিব বিচাৰিলে। কাজেই ই অসমীয়া জাতীয়তাবাদী শিবিৰক অসন্তুষ্ট কৰি তুলিলে। তাতে একাংশ বংগীয় আশীৰ্বাদপুষ্ট বঙালীয়ে অসমীয়াৰ প্ৰতি এক উন্নাসিক মনোভাব পোষণ কৰিলে যিটোৱে অসমীয়া মধ্যবিত্ত জাতীয়তাবাদীৰ ভাষিক চেতনাবোধক সাংঘাতিকভাৱে বিতুষ্ট কৰি তুলিলে। তাৰ ফলতেই বঙালী আৰু অসমীয়াৰ মাজত সংঘৰ্ষবোৰ সৃষ্টি হ'বলৈ পালে।\nপ্ৰাক-স্বাধীনতা আৰু স্বৰাজোত্তৰ ষাঠি/সত্তৰ দশকলৈকে অসমীয়া মধ্যবিত্ত জাতীয়তাবাদী শিবিৰটো ঘাইকৈ অসম সাহিত্য সভাৰ মঞ্চতে জন্ম হৈছিল বুলিব পাৰি। তেতিয়ালৈকে জাতীয়তাবাদী অথবা আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক শিবিৰটো অসমত বিশেষভাৱে উদ্ভৱ নহৈছিল অৰ্থাৎ সক্ৰিয় হোৱা নাছিল। সেয়ে অসমীয়া মধ্যবিত্ত জাতীয়তাবাদ আৰু ভাষিক চেতনাক অসম সহিত্য সভাই নেতৃত্ব দিছিল। কিন্তু ষাঠি/সত্তৰ দশকৰ পিছৰপৰা অসম সাহিত্য সভাৰ বাবে ই একচেটিয়া সম্পদ হৈ থকা নাই। অসমৰ আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক ধাৰাটোৰ উত্থানৰ লগে লগে অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ স্বৰূপটো বহুধাবিভক্ত হোৱাৰ উপক্ৰম ঘটিল। অৰ্থাৎ কেৱল ভাষিক চেতনাৰে নিৰ্মিত অসমীয়া জাতীয়তাবাদত ৰাজনৈতিক পৰিভাষাই ঠাই লোৱাৰ লগে লগেই অসমীয়া জাতীয়তাবাদে নতুন সমীকৰণেৰে পৰিৱেষ্টিত হ'ল আৰু ই অসম সাহিত্য সভাৰ একচেটিয়া প্ৰভুত্বৰপৰা ওলাই আহিল।\nঅসমীয়া জাতীয়তাবাদে অসম সাহিত্য সভাৰ বেহুৰপৰা ওলাই আহি সোমাই পৰিল সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ মুঠিত। আমি মুঠিত বুলিয়ে ক'ম, কাৰণ অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ কথা ক'লেই আছুৱে প্ৰভুত্ব স্থাপনৰ কথাই কয়। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ স্বয়ম্ভূ (কাৰণ খিলঞ্জীয়া জাতি-জনগোষ্ঠীয়ে কৰ্তৃত্ব দিয়াৰ পূৰ্বেই আছুৱে নিজকে অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ অবিভাৱকৰূপে গণ্য কৰি আহিছে) অভিভাৱক হোৱাৰ লগে লগে অসমীয়া জাতিৰ সমীকৰণটোৱে কিছু মৌলিক প্ৰশ্নৰ মুখামুখি হ'ব লগা হ'ল। তাৰে এটা হ'ল অসমীয়াৰ সংজ্ঞা। আছুৱে আৰম্ভ কৰা বহিৰাগত বিতাড়ন আন্দোলন আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগে বহু মৌলিক দ্বন্দ্বৰো সৃষ্টি হ'ল। প্ৰকৃততে বহিৰাগত কোন আৰু বহিৰাগত নিৰ্ণয়ৰ মাপকাঠি কি হ'ব ? অসমৰ জনগাঁথনিয়ে এইটো প্ৰমাণ কৰে যে ইয়াৰ আবাসীসকল অতি অৰ্বাচীন কাললৈকে প্ৰব্ৰজিত। ব্ৰিটিছ শাসন কালত তথা দেশ এৰি যোৱাৰ পিছত ইয়ালৈ অহা অতি অৰ্বাচীন আবাসীসকল হ'ল হিন্দী বলয়ৰ বঙালী, মাৰোৱাৰী, বিহাৰী, হিন্দুস্থানীসকল (বাংলাদেশীসকলক এই প্ৰসঙ্গত আমি আলোচনাৰ আওতালৈ আনিব নোখোজো, ই অন্য এক প্ৰাসঙ্গিক আলোচনাৰ দাবী কৰে)। সেইসকলক অসমৰপৰা বিতাড়ন কৰাৰ প্ৰক্ৰিয়াটোৱেই ৰাজনৈতিকভাৱে সিদ্ধ নহয়, কাৰণ সেইসকল ভাৰত যুক্তৰাষ্ট্ৰৰেই নাগৰিক। ইফালে বিহাৰীসকলৰ বাদে ব্ৰিটিছে প্ৰৱৰ্তন কৰা ১৮৭৮ চনৰ ভূমি আইনৰ যোগেদি বাকীসকলে ইতিমধ্যেই ভূসম্পত্তিৰ গৰাকী হৈ উঠিছে। (বিহাৰীসকলৰো একাংশই ইতিমধ্যে ভূসম্পত্তিৰ গৰাকী হৈছিল, তিনিচুকীয়াৰ ফিল'বাৰী অঞ্চলত এখন বৃহৎ বিহাৰী গাঁও আছে, যিখনত আলফাই হত্যাযজ্ঞ চলাই গৈছে।) আন্দোলন ঘোষণা কৰিয়েই সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই এইসকলক অসমৰপৰা বিতাড়ন কৰাটো কোনোপধ্যে সম্ভৱ নহয় বুলি ঠিকেই বুজিলে আৰু আন্দোলনটোৱে বহিৰাগত বিতাড়নৰপৰা বিদেশী বহিষ্কৰণৰ আন্দোলনলৈ ৰূপান্তৰ হ'ল। আৰু তেতিয়াৰপৰাই সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই অসমীয়াৰ প্ৰভুত্বৰ কথা কৈ অহা হ'ল। খিলঞ্জীয়াৰ অধিকাৰৰ কথা কৈ অহা হ'ল। কিন্তু আজিকোপতি আছুৱে খিলঞ্জীয়া কোন অথবা অসমীয়া কোন সেয়া নিৰ্ধাৰণ কৰিব নোৱাৰিলে। যদি অসমীয়া কোন আৰু খিলঞ্জীয়া কোন সেয়াই নিৰ্ধাৰণ হোৱা নাই তেনে অসমীয়াৰ প্ৰভুত্বৰ কথা, খিলঞ্জীয়াৰ অধিকাৰ কেনেকৈ নিৰ্ণয় কৰা যায় ? অসম সাহিত্য সভাইও অসমীয়া সংজ্ঞা নিৰূপণ কৰিবলৈ গৈ উগ্ৰ ভাষিক চেতনাবোধক ভিত্তি কৰি ল'লে। অসমীয়া আৰু খিলঞ্জীয়া (আছুৱেহে খিলঞ্জীয়া বুলি টেঁটু ফালি থাকে)ৰ ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক, সামাজিক আদি মৌলিক প্ৰশ্নবোৰক এৰি কেৱল ভাষিক চেতনাবোধেৰে অসমীয়া সংজ্ঞা নিৰূপণ কৰাটোৰ ফলত নিজকে অসমৰ খিলঞ্জীয়া বুলি দাবী কৰাৰ লগতে ব্ৰিটিছ শাসনকালত হিন্দী বলয়ৰপৰা আহি অসমত ভূসম্পত্তিৰ গৰাকী হোৱাসকলে আপত্তি কৰাটো স্বাভাৱিকেই আছিল।\nষাঠি/সত্তৰ দশকৰ বঙালী-বিদ্বেষ পৰৱৰ্তী সময়ত বহুখিনি কমি আহিল। ইফালে একাংশ বঙালীৰ অসমীয়াৰ প্ৰতি থকা উন্নাসিকতাও কমি আহিল। কিন্তু সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই জাতীয়তাবাদৰ ঘাই পঘাডাল ধৰি লোৱাৰ পিছত ই তুঁহজুইৰ দৰে জ্বলি থকাটোক আমি নস্যাৎ কৰি দিব নোৱাৰো। ইফালে নব্বৈ দশকৰ আলফাৰ উত্থানত হিন্দী বলয়ৰ অসমীয়াসকলে জীৱন আৰু সম্পত্তিৰ নিৰাপত্তাহীনতাত যথেষ্ট শংকিত হৈ পৰিছিল। আমি এইটো বিশ্বাস কৰোঁ যে নব্বৈ দশকত আছু আৰু আলফাৰ এক নেক্সাছ গঢ়ি উঠিছিল যাৰ ফলত আছুৰ জাতীয়তাবাদী তীৰডাল তীক্ষ্ম হৈ উঠিছিল, আছু আৰু আলফাই নিৰূপণ কৰা হিন্দী বলয়ৰ বহিৰাগতসকলে আলফাক কৰাৰ দৰে আছুকো যথেষ্ট সমীহ কৰি চলিছিল। চান্দা, বৰঙণি আদি দি নিজৰ জীৱন আৰু সম্পত্তি সুৰক্ষিত কৰি আহিছিল। কিন্তু ৰাজ্যৰ আইন-শৃংখলাই নব্বৈ দশকতকৈ উন্নত হোৱাত আলফাৰ প্ৰভাৱ লাহে লাহে কমি অহাত আছুৰ একচেটিয়া প্ৰভুত্ব সম্পূৰ্ণৰূপে কায়েম হৈ থাকিল। ড° হীৰেন গোহাঁয়ে কোৱাৰ দৰে এই প্ৰভুত্ব একপ্ৰকাৰৰ দমনমূলক প্ৰবৃত্তি। আছুৰ এই প্ৰভুত্ব তথা দমনমূলক প্ৰবৃত্তিয়ে হিন্দী বলয়ৰ লোকসকলক তলে তলে সন্দিগ্ধ আৰু আছু-বিদ্বেষী কৰি তুলিছিল। ইমানদিনে তেওঁলোকৰ মাজত আছুৰ প্ৰতি বিৰাগ ভাবে একধৰণৰ ক্ষোভ আৰু প্ৰতিশোধৰ ভাব সৃষ্টি কৰি আহিছিল। সেই ক্ষোভ আৰু প্ৰতিশোধৰ উমি উমি জ্বলি থকা তুঁহজুইকুৰাই দাবানল হৈ জ্বলি উঠাৰ সুযোগ বিচাৰি আছিল আৰু সেই সুযোগো এদিন আহি বঙালীসকলৰ হাতত পালেহি।\nজাতি-মাটি-ভেটি শ্ল'গান প্ৰাক্তন বহু উদগ্ৰ জাতীয়তাবাদীৰ লগতে বৰ্তমানৰ জাতীয়তাবাদীয়ে আওৰাইছিল। সেই জাতীয়তাবাদীসলকৰ কান্ধত বন্দুকৰ নলিচা থৈ আৰ এছ এছ আদি কট্টৰ হিন্দুত্ববাদীসকলৰ লগতে বিজেপি নেতৃত্বাধীন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে অসমত হিন্দুত্ববাদৰ সম্প্ৰসাৰণ আৰু হিন্দু বাংলাদেশীক অসমত সংস্থাপনৰ বাবে নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইন, ২০১৬ সংসদত উত্থাপন কৰিবলৈ উঠি-পৰি লাগিল। লগে লগে অসমৰ প্ৰগতিশীল মহলে তাৰ বিৰোধ কৰিলে। আছুৱে প্ৰথমাৱস্থাত মৌন হৈ থাকিল আৰু শেষ মুহূৰ্তত ২৮ জনজাতীয় সংগঠনেৰে আলোচনাত বহিল। কিন্তু তাৰ বিৰুদ্ধে ৰাজপথত টেঁটু ফালি কোনো আন্দোলনৰ পথ লোৱা পৰিলক্ষিত নহ'ল।\nআছুৰ এই ভূমিকাক অসমৰ খিলঞ্জীয়া জনসাধাৰণৰ লগতে হিন্দী বলয়ৰ লোকসকলেও সহজে লোৱা নাই। ইফালে হিন্দু বঙালী সংস্থাপনৰ ক্ষেত্ৰত অসমীয়া বঙালী সমাজেও বিৰোধ কৰিছে।\nকিন্তু তৎসত্ত্বেও বঙালীসকলক সন্দেহৰ দৃষ্টিৰে চোৱা হৈছে। আৰ এছ এছ আদি কট্টৰ হিন্দুবাদী সংগঠনৰ লগতে বিজেপি নেতৃত্বাধীন চৰকাৰে সেই সুযোগ গ্ৰহণ কৰিলে। আৰ এছ এছে তেওঁলোকৰ পোষ্যপুত্ৰ সুবোধ বিশ্বাসক হিন্দু বলয়ৰ ক্ষোভ আৰু অসন্তুষ্টিখিনিৰ প্ৰতি সংবেদনশীল হৈ অসমীয়া অতিকেন্দ্ৰিক জাতীয়তাবাদৰ ভেটিত মোক্ষম আঘাত দিবলৈ মন্ত্ৰণা দি পঠালে। ইমান দিনে আন হিন্দু বলয়ৰ লোকসকলৰ দৰে বঙালীসকলৰো আছুৰ প্ৰভুত্ব তথা দমনমূলক আচৰণৰ বিৰুদ্ধে উমি উমি জ্বলি থকা তুঁহজুইকুৰাৰ লগতে হিন্দু বাংলাদেশীসকলৰ সংস্থাপনকেন্দ্ৰিক অসমীয়াৰ মাজত থকা সন্দেহক আগ্নেয়াস্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি আৰ এছ এছে সুবোধ বিশ্বাসৰ জৰিয়তে চিলাপথাৰত জুই জ্বলাই দিলে। সুবোধ বিশ্বাস নামৰ কালপ্ৰিটজনক আৰ এছ এছে বাছনি কৰিলে চিলাপথাৰত অসমীয়া বঙালীসকলক প্ৰৰোচিত কৰি আছুৰ প্ৰভুত্ববাদী আচৰণৰ প্ৰত্যুত্তৰ দিবলৈ। কিন্তু আছু তথা অসমীয়া জনগোষ্ঠীয় সংগঠনবোৰে তাৰপৰা শিক্ষা লোৱা নাই। বৰঞ্চ অধিক প্ৰতিশোধপৰায়ণ হৈ পৰিছে আৰু আছুৰ অতিকেন্দ্ৰিক জাতীয়তাবাদী প্ৰভুত্ব তথা দমনমূলক প্ৰবৃত্তিক প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। আমি বিচাৰো এইমুহূৰ্তত আছুৰ অতিকেন্দ্ৰিক জাতীয়তাবাদী প্ৰভুত্ববাদ আৰু দমনমূলক প্ৰবৃত্তি সংশোধন হ'ব লাগে। অসমীয়া আৰু বঙালীসকলৰ মাজত মৈত্ৰী স্থাপন কৰিবলৈ সকলোৱে উদ্যোগ ল'ব লাগে। এই উদ্যোগে বঙালীসকলৰ মাজত লুকাই থকা প্ৰতিজন সুবোধ বিশ্বাসক চিনি পোৱাত সকলো পক্ষকে সহায় কৰিব। অন্যহাতেদি, আছুৰ অতিকেন্দ্ৰিক জাতীয়তাবাদী প্ৰভুত্ববাদকো নাকী লগাবলৈ বাধ্য কৰিব পৰা যাব।\nএতিয়াও সাধাৰণ অসমীয়া অথবা বঙালীৰ মাজত কোনো সংঘৰ্ষৰ সূত্ৰপাত হোৱা নাই। কিন্তু অসমীয়া জাতীয়তাবাদী সংগঠনেবোৰে দিয়া বন্ধই সাধাৰণ মানুহৰ জীৱন-জীৱিকাৰ প্ৰতি সংশয় আনিছে, অৰ্থনৈতিকভাৱে পঙ্গু কৰি আনিছে। আছু অথবা জাতি-জনগোষ্ঠীয় সংগঠনবোৰে সৰ্বস্তৰত সত্যাগ্ৰহ আদি গণতান্ত্ৰিক প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচীৰে প্ৰতিবাদ কৰিব পাৰে। সৰ্বসাধাৰণেও বিচাৰে সুবোধ বিশ্বাসসকলে চূড়ান্ত শাস্তি ভোগ কৰক। তাৰ লগতে জনগণে আৰু এটা পৰিৱৰ্তন বিচাৰে। সেয়া হৈছে উগ্ৰ আৰু সংকীৰ্ণ অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ সংশোধনী। আছুৰ লগতে অসমীয়া জাতীয়তবাদী মহলে এই সত্যটো যিমান সোনকালে বুজি উঠে অসমৰ বাবে সিমানেই মঙ্গল। আছুৱে ইয়াৰপৰা শিক্ষা লোৱা উচিত। নহ'লে অসমীয়াৰ জাতীয়তাবাদৰ এই সংকীৰ্ণতাৰ সুযোগ গ্ৰহণ কৰি আৰু নতুন সমস্যা আৰু সংঘৰ্ষ সৃষ্টি কৰিব আৰ এছ এছৰ দৰে কট্টৰ হিন্দুত্ববাদী সংগঠন আৰু চৰকাৰে। এই গৈৰিক আগ্ৰাসনে অসমত সুষম গতি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ'লে অসমৰ খিলঞ্জীয়াসকলৰ অস্তিত্ব লাহে লাহে শেষ হৈ গৈ থাকিব। তাৰ প্ৰতিৰোধৰ শক্তিকণ অসমীয়া জাতিয়ে হেৰুৱাবগৈ।\nহয়, চিলাপথাৰ কাণ্ডৰ কালপ্ৰিট সুবোধ বিশ্বাস আৰু তেওঁৰ সংগীসকল। কিন্তু সেই কাণ্ডৰ বাবে কেৱল তেওঁকে দায়ী কৰিলে ইতিহাসে আমাক ক্ষমা নকৰিব। তাৰ বাবে দায়ী অসমীয়া পয়ালগা অতিকেন্দ্ৰিক উগ্ৰ আৰু সংকীৰ্ণ জাতীয়তাবাদ। যিটোক আশীৰ দশকৰ পিছৰপৰা (নব্বৈৰ দশকত আলফাও আছিল) আছুৱে এতিয়ালৈকে একচেটিয়াকৈ ভোগ কৰি আহিছে। অসমীয়া এই জাতীয়তাবাদী ধাৰণাৰো পৰিৱৰ্তন কৰাৰ সময় ইতিমধ্যে সমুপস্থিত। এই জাতীয়তাবাদে অসমৰ জাতীয়তাবোধক শ্ৰীবৃদ্ধি কৰিব নোৱৰাৰ লগতে অসমৰ জাতীয় অস্তিস্বক সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিব পৰা নাই। বৰঞ্চ অসমীয়া জাতীয় ঐক্য আৰু মৈত্ৰীৰ প্ৰতি ই ভাবুকি স্বৰূপ হৈ পৰিছে। সেয়ে আমি এক বাস্তৱসন্মত এক জাতীয় ভাবধাৰাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰাৰ পোষকতা কৰোঁ। অতিকেন্দ্ৰিক জাতীয়তাবাদী আৰু আছুৱে কৈছে যে চিলাপথাৰ কাণ্ডই অসমীয়াৰ স্বাভিমানত আঘাত সানিছে। আমি পিছে সেয়া অসমীয়াৰ স্বাভিমানত আঘাত বুলি নেভাবো, বৰঞ্চ প্ৰভুত্ববাদী আছুৰ স্বাভিমানত কৰা আঘাত বুলিহে আখ্যা দিওঁ। আমি তেনেকৈ নেভাবো, কাৰণ এয়া বঙালী আগ্ৰাসনবাদ নহয় – আৰ এছ এছৰ দুজনমান পোষ্যপুত্ৰ কালপ্ৰিটে অসমীয়া সম্প্ৰীতিৰ ওপৰত কৰা আক্ৰমণহে। সেই নব্যধাৰাটো হ'ব পাৰে অসমীয়া প্ৰগতিশীল জাতীয়তাবাদ, য'ত অসমৰ প্ৰতিটো সৰু-বৰ জাতি-জনগোষ্ঠীৰ আৰু খিলঞ্জীয়াৰ মানুহৰ জাতীয় অস্তিস্বক স্বীকাৰ কৰা হ’ব।\n1 Comment : "প্ৰগতিশীল অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ সন্ধানত : অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ ফোঁপনি আৰু চিলাপথাৰ কাণ্ড - (প্ৰাঞ্জল দেউৰী)"\n28/03/2017 at 8:08 pm\nWe should not forget Subudh Biswas' linkage to APSC ex chairman Mr Rakesh Pal in APSC job selling business in conievened with ruling party politicians, ASSU lraders as per leaked news. It is interesting to note that ASSU leadets had never openly supported\nDr Subha Laxmi Gogoi Dental Surgeon. She was not recieved with high moral ground and courage for her stand. She isarole model for new generation. Unfortunately it has not happened.


১. সদৌ অসম ভিত্তিত আয়োজিত হৈছে ফাঁকিবাজ প্ৰতিযোগিতা। অসমলৈ দিল্লীৱালা বৰনেতা আহিবনে নাহিব তাকে লৈ এতিয়া ফাঁকি প্ৰতিযোগিতাত অংশ লৈছে পদুম ভট্ট আৰু ৰসাল গগৈয়ে! এতিয়া কাক ৰাইজে শ্ৰেষ্ঠ ফাঁকিবাজৰ সন্মান প্ৰদান কৰে, সেয়া লক্ষণীয় হব বুলিও সচেতন মহলে প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছে।\n২. "ভয় লাগে যাবলৈ" নামৰ এখন নতুন নাটক কালি উন্মোচন কৰিলে লালটুপি ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰে। উজনিত নিৰস্ত্ৰ মানুহক লৈ "প্ৰচণ্ড ৰাইদাঙৰ কোব" সফলতাৰে মঞ্চস্থ কৰা থিয়েটাৰখনে, বিটিএডিত এম্বুশ্ব হোৱাৰ ভয়তে "দুদিনৰ পাছতো মৃতদেহ" উদ্ধাৰ কৰিবলৈ নোযোৱাৰ কাহিনী এটাও প্ৰকাশ পাইছে। স্থানীয় অচি চাৰৰ কলমেৰে এতিয়া "ভয় লাগে যাবলৈ" নামৰ নাটকখন নিগৰি ওলোৱা বুলিও খবৰ ওলাইছে আৰু তাতেই ভয়-শংকাইযে মানুহক কেনেকৈ পিষ্ট কৰে তাকেই নিৰ্মম ভাৱে তুলি ধৰা হৈছে। সমালোচক সকলক উদ্দেশ্য কৰিয়েই এই নাটক মঞ্চায়ন কৰা হব বুলিও থিয়েটাৰখনৰ এটা সূত্ৰই প্ৰকাশ কৰিছে।\n৩. "ফেচবুকৰ পৰা জেললৈ" নামৰ ৰহস্য উপন্যাসখনি কালি ডিব্ৰুগড়ত হ'ল উন্মোচিত। দিনা নিশাই নিজকে হাঁহিয়াতৰ পাত্ৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা এহাল পিতা-পুত্ৰ আৰু তেওঁলোকক ছ'চিয়েল মেডিয়াত স্বীকৃতি লাভত সহায় কৰা দুজন যুৱকৰ কাহিনীৰে এই উপন্যাসখন ৰচিত হৈছে বুলি জানিব পৰা গৈছে। কোন দোষী উপন্যাসখন পঢ়ি শেষ কৰিলেহে জানিব পৰা যাব বুলি লেখক অ.চি.গগৈয়ে প্ৰকাশ কৰিছে।\n৪. উৰিয়ামঘাটত দৰৱত দিবলৈকো ৰাইদাঙ বীৰ লালটুপি উপস্থিত নাই বুলি প্ৰকাশ কৰিলে সীমান্ত ভ্ৰমণৰ পাছত সোনোৱালদাই। সীমান্তত এনে নাক কটাতকৈ চহৰতে লাঠি ঘূৰাই দুই এটা টকা আৰ্জন কৰি থাকিয়ে নিচাদেউক "গৌৰৱ" কৰি থাকিবলৈ সুবিধা দি থাকিবলৈ লালটুপি বীৰ সকলক সচেতন মহলে আহ্বান জনাইছে।\n৫. "হঠাত পেট্ৰিয়ট" নামৰ চেক্সপীয়েৰ দদাইদেউৰ নাটকত আজি দিছপুৰত অভিনয় কৰি প্ৰশংসা বুটলিলে জালুকগুটি শৰ্মাই। তেওঁ অপূৰ্ব অভিনয়েৰে সদন প্ৰাংগণত "আদা হোটেল" ভঙাৰ সংলাপ দি শৰ্মাইদাই নিজে যে সেমেকি পৰা নাই, এতিয়াও জাল কম হোৱা নাই বুলি তেখেৰ গুণগ্ৰাহী সকলক আজি স্পষ্ট কৰি দিয়ে বুলি খবৰ পোৱা গৈছে।\n৬. অসমৰ ৰাইজৰ অতিকৈ চেনেহৰ ভ্ৰাম্যমাণ কইনাধৰা থিয়েটাৰে এইবাৰ গোলাঘাটৰ পাছত অসমৰ গাঁৱে ভূঞে মঞ্চস্থ কৰিব গৌৰৱময় গগৈৰ ভঙা ভঙা অসমীয়া ভাষাৰ নাটক "পিটাইদেউ"! মানুহক গৰু পিটন দিয়াৰ কাহিনীৰে এই নাটকখনত নাট্যকাৰে দুই এটা বুজি নোপোৱা ইংৰাজী শব্দও ব্যৱহাৰ কৰা বুলি জানিব পৰা গৈছে।\n৭. পৰিয়াল পাৰ্টিৰ তৰফৰ পৰা এইবাৰ সৰুমিঞাক টিকট দিবলৈ ঠিক কৰা হৈছে। দেশৰ কল্যাণ কৰাৰ আগতে সেয়া ঘৰৰ পৰাই আৰম্ভ কৰা উদ্দেশ্যৰেই এই সিদ্ধান্ত লোৱা বুলি অগৰুদ্দিন চাহাবে ৰাইজক স্পষ্ট কৰি দিছে।\n৮. লল্লু-নীতিশ যুটিৰ এখন চিনেমা "য়ে দোস্তি" তামাম হিট হোৱা বুলি বিহাৰৰ পৰা খবৰ আহিছে। এই ছবিৰ সফলতাই "মোদী কা যাদু" নামৰ চিনেমাক চিনেমা হলৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিয়াৰ খবৰত এতিয়া বিহাৰত আতচবাজী চলিছে। গুজৰাটী চিনেমাই কেতিয়াও চিৰদিনৰ বাবে ভোজপুৰী চিনেমাৰ দৰ্শকক ধৰি ৰাখিব নোৱাৰে বুলি হিট যুটিটোৱে স্পষ্ট কৰি দিছে বুলিও সংবাদ মাধ্যমে প্ৰকাশ কৰিছে।\n৯. লণ্ডনমুখী এয়াৰ ইণ্ডিয়াৰ প্লেনত এটি এন্দুৰ দেখা পোৱাৰ পাছতো প্লেনখন চলাই নি গন্তব্যস্থান পোৱাবলৈ কণ্ট্ৰল ৰুমে দিয়া নিৰ্দেশে এতিয়া ৰাইজৰ মনতো ভক্তিভাৱৰ সঞ্চাৰ কৰিছে। গনেশৰ বাহনক দেখিয়ে পাইলটে "গণপতি বাপ্পা মৰিয়া" বুলি জপ কৰি যাবলৈকে মুম্বাইৰ পৰা ট্ৰেফিক কণ্ট্ৰলাৰে নিৰ্দেশ দিছিল আৰু তাৰ ফলতে প্লেনখন সুকলমে লণ্ডন পায়গৈ। এতিয়া এয়াৰ ইণ্ডিয়াত প্ৰতিটো যাত্ৰাৰ আগতে গণপতিৰ পূজা বাধ্যতামূলক কৰা হব পাৰে বুলি সূত্ৰৰ জানিব পৰা গৈছে। এয়া সুৰক্ষা সম্পৰ্কীয় ঘোষণাৰ সৈতেই একেলগে কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হব পাৰে বুলি সম্ভাৱনা প্ৰকাশ পাইছে।\n১০. "অকণৰ কমিছন" নামৰ নাটকে জোকাৰিলে দিছপুৰ সদনৰ মঞ্চ। সমাজৰ সেৱা কৰিম বুলি কমিছনৰাজেৰে কেনেকৈ লুটপাত কৰা হয়, তাৰেই কাহিনী এই নাটকে তুলি ধৰা বুলি জানিব পৰা গৈছে। লগতে সতীৰ্থৰ সফলতাত আন সকলে কেনেকৈ জ্বলি মৰে সেয়াও নাটকখনে তুলি ধৰিছে বুলি নাট্যকাৰ দালালাৰাম বৰাই প্ৰকাশ কৰিছে।\nAnonymous 27 August 2014 at 09:30\nbhal lagil. axom gaurab moi kori tulib.


লোভেই পাপ, পাপেই মেদবহুলতা – ডা° গীতাৰ্থ বৰদলৈ – ফটাঢোল\nJanuary 1, 2019 ভিন্নস্বাদ\t2 Comments\nলোভেই পাপ, পাপেই মেদবহুলতা – ডা° গীতাৰ্থ বৰদলৈ\nমনজিতে এদিন লগ পাই আংবাং কামোৰ এটা দিলে- বোলে ফটাঢোলৰ বাবে কিবা এটা লিখা। মই বোলো মোক দেখাত ৰসিক ব্যক্তি যেন লাগে নেকি? বোলে নাই, হাঁহি হাঁহি মাজত বিৰতি ল’বলৈ অলপ চিৰিয়াছ লেখা এটা দিলেই হ’ল। ময়ো হয়ভৰ দি থ’লোঁ আৰু চিৰাচৰিত নিয়মমতে পাহৰিলোঁ। বছৰটো শেষ হোৱাৰ উপক্ৰম হওঁতেই হঠাতে কথাটো মনত পৰিল। কিবা এটা কৰিব লাগিব। চিনেমা চাই ভাল পোৱা মানুহ যেতিয়া বলিউডৰ কথাৰেই আৰম্ভ কৰোঁ।\nচইফ আলী খানৰ জীয়েক চাৰা আলি খানৰ দুখন চলচ্চিত্ৰই মুক্তি লাভ কৰিছে (হয়, আমাৰ বয়স হৈছে)। চাৰাৰ কেইবছৰমানৰ আগৰ ফটো দেখিছেনে? তেনেকুৱা চেহেৰাৰে ‘কেদাৰনাথ’ৰ সলনি ‘দম লগা কে হেইচা’তহে নায়িকাৰ সুযোগ পালেহেঁতেন। এইখিনিতে কোনোবাই শকত মানুহৰ কথা বেয়াকৈ কিয় ক’ম বা হাঁহিম কিয় বুলি তৰোৱাল ঘূৰোৱাৰ আগতেই খোলাকৈ কৈ থওঁ- তেনে একো বেয়া ভাৱো নাই, বেয়াকৈও নকওঁ! কিন্তু কোনো পুলিচে কথাই প্ৰতি সন্দেহৰ দৃষ্টি দিয়াৰ দৰে ডাক্তৰৰো কিছুমান কথাত চকু যাবইচোন দিয়ক। “চোৰে নেৰে চোৰ প্ৰবৃত্তি….”- এহ্ থাকক। কোনোবাই বুকুত হাত থৈ কওকচোন আজিৰ দিনৰ আদনান চামিতকৈ ২০০৬ চনমানৰ আদনান চামিজনক ভাল লাগে বুলি! প্ৰায় ২২০ কিলোগ্ৰাম ওজনৰ চামিক চিকিৎসকে চিধাচিধি কৈ দিছিল যে ওজন নকমালে আৰু ছয়মাহমানহে তেওঁ নিজৰ প্ৰিয় আহাৰ কে’ক, আলু আদি খাবলৈ পাব, তাৰ পাছত ৰাইজে তেওঁৰ শৰাধ খাব। চাৰাৰ ক্ষেত্ৰত ডিম্বাশয়ৰ ৰোগ এটা নথকা নহয়, কিন্তু ওজনৰ সৰহভাগ কৃতিত্ব জীৱনশৈলীৰহে। তেনেকৈ থাইৰইডৰ ৰোগ (হাইপ’থাইৰইডিজম), মধুমেহৰ চিকিৎসা, ষ্টেৰইড চিকিৎসা, হৰম’নেল ৰোগ, ষ্ট্ৰেছ, বিষণ্ণতা, বৰ্ধিত বয়স আদিয়েও ওজন বৃদ্ধিত হাত উজান দিয়ে। জীৱনৰ সকলো কথা আমি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰোঁ। কিন্তু খোৱা আৰু ব্যয়াম কৰাটোতো পাৰোঁ? বোলে লোভেই পাপ, পাপেই মেদবহুলতা।\nএইখিনিতে সাউতকৈ দেৱাল এখনৰ ওচৰত থিয় হৈ দাগ দি নিজৰ উচ্চতা জুখি লওক। ইয়াৰ পাছত ঘৰত বা ওচৰৰ ফাৰ্মাচীত থকা ওজন জোখা যন্ত্ৰত থিয় হৈ পৃথিৱীয়ে আপোনাৰ কিমান বোজা কঢ়িয়াইছে সেয়া চাওক। এতিয়া সৰল অংক এটা কৰক।\nকিলোগ্ৰাম হিচাপত ওজন/(মিটাৰ হিচাপত উচ্চতা)২\nএই হৰণ অংকটোৰ ফলাফলকে বি এম আই (body mass index) বুলি কোৱা হয়। মেদবহুলতাৰ তথ্যৰ বাবে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ ব্যাপক। লগতে নিজৰ আদৰ্শ ওজনটোও জানি থোৱা ভাল। সৰলকৈ ছেণ্টিমিটাৰত প্ৰকাশ কৰা উচ্চতাৰ পৰা ১০০ বিয়োগ কৰিলে যিমান ওলাব সেয়াই আপোনাৰ আদৰ্শ ওজন। ব্যক্তি এজন যিমানেই “আদৰ্শবান” নহওক, তেওঁৰ উচ্চতা ১৬৫ ছেণ্টিমিটাৰ হ’লে আদৰ্শ ওজন ৬৫ কিলোগ্ৰামহে, ১০০ কিলোগ্ৰাম নহয়। প্ৰাপ্তবয়স্কৰ বাবে বি এম আইৰ জোখ ১৮.৫ৰ পৰা ২২.৯ হ’লে চিন্তাৰ কাৰণ নাই। ১৮.৫ বা তাতকৈ কম হ’লে আপুনি কম ওজনৰ। বতাহত উৰি যোৱাৰ আগতেই স্বাস্থ্যকৰ আহাৰ খাই অকণমান ওজন বঢ়াওক। ২৩-২৪.৯ হ’লে লাহে লাহে চাইৰেন বাজিব। বি এম আই ২৫-ৰ ওপৰলৈ গ’লে মেদবহুলতাই আপোনাৰ আক্ৰমণ কৰিছে। জোখ ৩০-ৰ বেছি হ’লে অন্যই পেটুৱা বুলি কোৱাটো বাদেই, যমেও মিছ্‌কল মাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিব। এইখিনিতে এটা কথা। কোনোবাই ক’ব- মোৰ বি এম আই বেছি, কিন্তু মই পেটুৱা নহয়। মোৰ পেশী আৰু হাড়ৰ ওজনহে বেছি। হ’ব পাৰে। গতিকে আন এটা সহজ আৰু সুবিধাজনক উপায় কঁকালৰ জোখ লোৱা। কঁকালত ফিটা মেৰিয়াব নালাগে। পেণ্টৰ জোখ চালেই হ’ল। মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত এই জোখ ৮০ ছেণ্টিমিটাৰ বা ৩২ ইঞ্চিৰ কম হ’ব লাগে। পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত ৯০ ছেণ্টিমিটাৰ বাবে ৩৬ ইঞ্চিতকৈ কম। মহিলাৰ ৩৬ আৰু পুৰুষৰ ৪০ ইঞ্চিতকৈ বেছি হ’লে সাৱধান হওক। অলপ দূৰতে নানা ৰোগে আপোনালৈ অপেক্ষা কৰি আছে।\nজ্ঞানী লোকে কয়- টকা ঘটা টান, খৰছ কৰা সহজ আৰু মেদ অহা সহজ, যোৱা টান। মেদ মানে শৰীৰৰ অতিৰিক্ত মেদহে বুজাইছোঁ, এনেই শৰীৰক চৰ্বি লাগিবই। অতিৰিক্ত মেদক বাই বাই দিবলৈ আমাৰ দুটা বদগুণ জয় কৰিব পাৰিব লাগিব- এলাহ আৰু লোভ। ৰ’ল, পিজ্জা, বাৰ্গাৰে মনক এনেকুৱা এটা তৃপ্তিৰ অনুভূতি দিয়ে যে ঘৰৰ পৰা ওলাই গ’লেই সেয়া জিভাত নিদিলে মনে বিদ্ৰোহ কৰি উঠে। তাতে চুইগী, উবাৰ ইট্‌ছৰ দিনত ঘৰত বহি বহি সেইবোৰৰ মজা ল’ব পাৰি। স্বাস্থ্যক উদঙীয়া গৰুৰ দৰে মেলি নিদিওঁ বুলি মন স্থিৰ কৰিলে সি সহজেই পুনৰ অস্থিৰ হ’ব পাৰে। মগজুক শাসন কৰিবলৈ অলপ সময় লাগিব। এদিন এদিনকৈ গন্তি কৰি লাহে লাহে সপ্তাহ, মাহজোৰা শাসনে স্বাস্থ্যৰ গত নলগোৱাকৈ নাথাকে। তেজত বঢ়িয়াকৈ ভজা বস্তুৰ সোৱাদেই বেলেগ, সঁচা কথা। কিন্তু তেনেকৈ নভজা আৰু সোৱাদলগা আহাৰৰ আকাল লাগিছে নেকি? কোনোবাই ডাংকোপ মাৰিব পাৰে- নগাৰ দৰে আজিকালি ময়ো একেবাৰে বইলেই খাওঁ। খাওক। আপুনি এনে পন্থা ল’বলৈ গ’লে দুদিনতে আমুৱাব পাৰে। ভজা-পোৰাও খাব, মাত্ৰ কমকৈ। বাহিৰৰ ৰ’ল, বাৰ্গাৰো খাওক- মাত্ৰ সেয়া যাতে অভ্যাসত পৰিণত নহয় তালৈ লক্ষ্য ৰাখিব।\nব্যায়াম বুলি ক’লে শৰীৰৰ চৰ্চা বা জীমলৈ যোৱাই একমাত্ৰ উপায় নহয়। আমাৰ বাবে স্বাস্থ্য ভালে ৰাখিব পৰা আটাইতকৈ সহজ ব্যায়াম হৈছে খোজ কঢ়া। নাৰীগণে যুক্তি দিব পাৰে- তেওঁলোকে ঘণ্টাৰ পাছত ঘণ্টা মেল মাৰিয়েই শক্তি খৰছ কৰিছে। ওহোঁ, বৰ বেছি নহয়। এঘণ্টা কথা পাতিলে ৫০ কেল’ৰিমান বা তাতোকৈ কম খৰছ হ’ব পাৰে। ইয়াৰ বিপৰীতে আধা ঘণ্টা খৰকৈ খোজ কাঢ়িলে ১০০-ৰ পৰা ২০০ কেল’ৰি খৰছ হ’ব। ঘৰত একেবাৰে শুই-বহি থকাতকৈ হাত-ভৰি লৰচৰ কৰি থকাটোও আনকি স্বাস্থ্যৰ বাবে ভাল! ওচৰ-পাজৰৰ ঠাইলৈ যাবলৈ মটৰচাইকেলখন নলৈ খোজকাঢ়ি যোৱাৰ অভ্যাস কৰিব পাৰি। আৰামত লাহে লাহে সুখ-দুখৰ কথা পাতি খোজ কাঢ়িলে স্বাস্থ্যৰ বৰ লাভ নহয়। সাধাৰণ গতিতকৈ অলপ খৰকৈ খোজ কাঢ়িব লাগিব। এনেকৈ খোজ কাঢ়িলে লগৰীয়াজনৰ সতে কোনোমতে কথা পাতিব পাৰিব, কিন্তু গান গাব নোৱাৰিব। দিনে আধা ঘণ্টাকৈ সপ্তাহত অন্ততঃ পাঁচদিন খোজ কাঢ়িব। নিয়মীয়াকৈ এই কাম কৰিবলৈ ল’লে আপোনাৰ শৰীৰ-মনত ইমান পৰিৱৰ্তন আহিব যে আপুনি আনক এই বিষয়ে উপদেশ দিবলৈ ল’ব! খোজ কাঢ়ি বেয়া পোৱা মানুহো আছে। তেওঁলোকে চাইকেল চলোৱা, সাঁতোৰা, বেডমিণ্টন খেলা আদি কামবোৰ কৰি ভাল পালে যিকোনো এটা ধৰিলেই হ’ল। মানুহৰ বেয়া গুণ এটা আছে- ৰোগে দেখা দিলেহে নিজকে সলাবলৈ চেষ্টা কৰে। তাতকৈ ৰোগক দূৰতে বিদূৰ কৰকচোন। ৰোগ মানে ৰোধ কৰিব পৰাবোৰক বুজাইছোঁ দেই।\nস্বাস্থ্য বিষয়ক আলোচনী পঢ়া মানুহৰ সংখ্যা তেনেই তাকৰ নহয়। কিন্তু সাহিত্যৰ ৰসাস্বাদন কৰিবলৈ পঢ়ে নে কৌশলবোৰ কামত খটুৱাই নিজৰ ভাল কৰিবলৈ পঢ়ে তাত সন্দেহ আছে। যি কি নহওক হাস্য-ব্যঙ্গৰ আলোচনী এখনত মেদবহুলতাক লৈ পঢ়ুৱৈয়ে “কামোৰ” এটা খোৱাটো মাৰাত্মক কথা! ইয়াতকৈ দীঘল কৰিলে মনজিতৰ গা-লৈহে ঘাটি। ঢোল বাজক, হাঁহিৰে ঢোল।\n« মিছন গিবন – ৰিমঝিম বৰঠাকুৰ\nসুন্দৰ। ধেমেলেয়াকৈ হলেও গাত লাগি যোৱা কথা কেইটামান শুনিলো। মই। google fit বুলি এপ এটা লগাই লৈছো। চাওচোন চৰ্বীৰ সৈতে যুজ খন কিমান দিন চলাই নিব পাৰো\nভাল লাগিল কথাখিনি জানিব পাৰি\nআৰ্কাইভ Select Month February 2020 December 2019 November 2019 October 2019 September 2019 August 2019 July 2019 June 2019 May 2019 April 2019 March 2019 February 2019 January 2019 December 2018 November 2018 October 2018 September 2018 August 2018 July 2018 June 2018 May 2018 April 2018 March 2018 February 2018 January 2018 December 2017 November 2017 October 2017 September 2017 August 2017 July 2017


"প্ৰাঙ্গণ"ৰ কিতাপৰ টোপোলা - Prangon\n“প্ৰাঙ্গণ”ৰ কিতাপৰ টোপোলা\nঅসমীয়া গ্ৰন্থৰ সমাদৰ আৰু পঢ়ুৱৈৰ সংখ্যা কমিছে বুলি আজিকালি প্ৰায়েই অভিযোগ উত্থাপন কৰা হয়। এই অভিযোগ কিমান দূৰ সত্য সেয়া নিৰূপণ কৰা আমাৰ পক্ষে সম্ভৱ নহয়। কিন্তু এই অভিযোগ সত্য নহওঁক, সেয়া আমাৰ সকলোৰে কাম্য। সকলোৱে পঢ়িব লগা দুখন কিতাপৰ বিষয় জানোঁ আহক!\n১। জীৱন জীৱন বৰ অনুপম\nলেখিকা: ডঃ নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ\nপ্ৰকাশক: জ্যোতি প্ৰকাশন\nমহান ব্যক্তিসকলে জীৱনত নানা ঘাট-প্ৰতিঘাতৰ সন্মুখীন হৈ অভিজ্ঞতাৰে পৰিপুষ্ট হয়। চলচ্চিত্ৰৰ কাহিনীৰ দৰে জীৱনক জিনি প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰাৰ সুবাদতেই তেওঁলোক হৈ পৰে মহান, হৈ পৰে সমাজৰ আদৰ্শ আৰু অনুপ্ৰেৰণাৰ উৎস। তাৰেই এক শ্ৰেষ্ঠ উদাহৰণ ডঃ নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ।\n“জীৱন জীৱন বৰ অনুপম ” বৰদলৈৰ আত্মজীৱনী। কিতাপখনৰ প্ৰত্যেকটো পাততেই নিহিত স্বনামধন্য সাহিত্যিক গৰাকীৰ জীৱনৰ সৰু-বৰ ঘটনাই পঢ়ুৱৈক অভিভূত কৰি তোলে। ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰাৰ বাবে পুষ্পিতা হোৱাৰ পূৰ্বেই বাল্যবিবাহৰ বলি হৈ মাত্ৰ তেৰ বছৰ বয়সত মাতৃত্বৰ গধুৰ বোজা গ্ৰহণ কৰাৰ পৰা অসমৰ আগশাৰীৰ নাৰীসকলৰ মাজত নিজৰ নাম সোণালী আখৰেৰে সন্নিবিষ্ট কৰালৈ তেখেতৰ যাত্ৰাই আপোনাক অনুপ্ৰাণিত কৰি তোলাটো নিশ্চিত।\n২। পাটকাইৰ ইপাৰে মোৰ দেশ\nলেখিকা: চন্দনা গোস্বামী\nপ্ৰকাশক: চন্দ্ৰ প্ৰকাশ\nঐতিহাসিক ঘটনাৱলীৰ ওপৰত আধাৰিত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ভিতৰত চন্দনা গোস্বামীৰ “পাটকাইৰ ইপাৰে মোৰ দেশ” নিসন্দেহে অন্যতম। ২০১২ বৰ্ষৰ সাহিত্য অকাডেমী পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্ত গ্ৰন্থখনত অতীজৰ আহোম আৰু কোচ ৰাজপৰিয়ালৰ এটা প্ৰজন্মৰ মাজত হোৱা বৈবাহিক সম্পৰ্ক আৰু আহোম সাম্ৰাজ্যৰ পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মৰ স্বৰ্গদেউৰ ঘটনাৱলী লেখিকাগৰাকীয়ে সৰস ভাষাত উপস্থাপন কৰিছে। কিতাপ পঢ়াৰ আমেজৰ লগতে অনুসন্ধিৎসু সকলৰ সংগ্ৰহত এইখন গ্ৰন্থই স্থান পোৱাটো ধুৰূপ।\nগ্ৰন্থ আৰু চলচ্চিত্ৰ! কাৰ্ণট ইঞ্জিন - February 1, 2021 0\nযোৱা বছৰটোত তলাবন্ধৰ সময়ত OTT platform (নেটফ্লিক্স, এমাজন প্ৰাইম, হটষ্টাৰ ইত্যাদি) সমূহ মনোৰঞ্জনৰ উৎকৃষ্ট আহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়। এখনৰ পাছত এখনকৈ...


কৃষক অধিকাৰ আৰু আমাৰ কৰণীয় : — Vikaspedia\nকৃষক অধিকাৰ আৰু আমাৰ কৰণীয় :\nকৃষকৰ অধিকাৰ সন্দৰ্ভত সজাগতা বৃদ্ধি কৰা -\nকৃষক অধিকাৰ মানে বীজ বা অন্য যিকোনো প্ৰৰ্বধনশীল বস্তুৰে কৃষকৰ দ্বাৰা সংৰক্ষণ , ব্যৱহাৰ, বিক্ৰী অথবা বিনিময়ৰ গতানুগতিক অধিকাৰকে বুজায়। সমগ্ৰ বিশ্বৰ জেনেটিক সম্পদৰ বৰ্ধন, ব্যৱসায়িকভাৱে বীজৰ উৎপাদন আদিত কৃষকৰ অৰিহণাক বিশ্বজনীনভাৱে স্বীকৃতি প্ৰদান তথা পুৰস্কৃতকৰণৰ ধাৰণাও কৃষক অধিকাৰৰ আওতালৈ অনা হৈছে। তদুপৰি, শস্যৰ জেনেটিক সম্পদ সন্দৰ্ভত যিকোনো বিষয়তে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়াত কৃষকৰ অংশগ্ৰহণ নিশ্চিত কৰাও কৃষক অধিকাৰৰ ভিতৰতেই পৰে। ঊনৈশ শতিকাৰ আশীৰ দশকৰ আগভাগতে কৃষক অধিকাৰৰ ধাৰণাই বিশ্বজগতত মুৰ দাঙি উঠে। ঘাইকৈ উদ্ভিদ প্ৰজননবিদৰ অধিকাৰৰ ধাৰণাৰ প্ৰতিমুখে। মুলত: কৃষকৰ দ্বাৰা আৱিষ্কৃত ধাৰণাসমুহে আধুনিক উদ্ভিদ প্ৰজননবিদ্যা চৰ্চাৰ ভেটি সুদৃঢ় কৰাত সহায় কৰিছিল। গতিকে কৃষকসকলৰ অৱদান আৰু অধিকাৰ মুঠেও নেওচা দিব পৰা নাযায়। কাৰণ এয়া হ’ল তেওঁলোকৰ হেজাৰ বছৰৰ শ্ৰমৰ ফচল।\n১৯৮৬ চনত কৃষকৰ অধিকাৰ বিষয়ক ধাৰণাটো ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ খাদ্য আৰু কৃষি সংস্থা (FAO) ত আলোচিত হয় যদিও ১৯৮৯ চনত ই ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ দ্বাৰা স্বীকৃত হয়। পাছলৈ ২০০১ চনত খাদ্য আৰু কৃষিক্ষেত্ৰৰ জেনেটিক সম্পদ সম্পৰ্কীয় আন্তৰ্জাতিক চুক্তিমৰ্মে ৰাষ্ট্ৰসমুহৰ ওপৰত কৃষক অধিকাৰ বিষয়ত কৰ্মসুচী তৈয়াৰ কৰিবলৈ দায়িত্ব ন্যস্ত কৰা হয়। আমাৰ দেশ ভাৰতবৰ্ষই আন্তৰ্জাতিক চুক্তিক সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰি ২০০১ চনতেই ‘The Protection of Plant Varities and Farmers’ Rights Act, 2001’ সদনত গৃহীত কৰে। ফলস্বৰুপে কৃষকক কেৱল খেতিয়ক হিচাপেই নহয়, কৃষিবীজ সংৰক্ষক হিচাপেও স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হ’ল। এই আইনখনৰ ঘাই ঘাই লক্ষ্যসমুহ থোৰতে এনেধৰণৰ-\n১) বিভিন্ন শস্যৰ সঁচসমুহৰ সংৰক্ষণৰ বাবে উপযুক্ত ব্যৱস্থা গঢ়ি তোলা।\n২) কৃষক আৰু উদ্ভিদ প্ৰজননবিদৰ অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰা।\n৩) বীজ উদ্যোগৰ সংবৰ্ধনৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি গৱেষণা আৰু উন্নয়নৰ বাবে ধন ধাৰ্য কৰা।\n৪) কৃষকৰ বাবে উন্নত বীজ আৰু সংবৰ্ধনশীল উপাদানৰ যোগানৰ পৰ্যাপ্ততা নিশ্চিত কৰা ইত্যাদি।\nউপৰিউক্ত আইনখনৰ Section 39(I) clause (i-iv) মৰ্মে ‘The farmer… shall be deemed to be entitled to save, use, resow, exchange, share or sell his farm produce including seed ofavariety protected under this act in the same manner as he was entitled before the coming into force of this act, provided that the farmer shall not be entitled to sell branded seed ofavariety protected under this act (ভাবানুবাদ: এই আইনৰ আওতাৰ মাজেৰে ৰক্ষণাবেক্ষণ দিয়া যিকোনো শস্যৰ বীজৰেই কৃষকসকলে আগৰ দৰেই সংৰক্ষণ , ব্যৱহাৰ, পুনৰ ৰোপণ, বিক্ৰী আৰু বিনিময়ৰ অধিকাৰ লাভ কৰিব।\nতদুপৰি, এই আইনৰ আন এটি গুৰুত্বপুৰ্ণ দিশ হ’ল: ‘When any propagating material ofavariety registered under this act has been sold toafarmer oragroup of farmers or any organization of farmers, the breeder of such variety shall disclose to the farmer or the group of farmers or the organisation of farmers, as the case may be, the expected performance under given conditions, and if such propagating material fails to provide such farmers or the organisation of farmers, as the case may be, may claim compensation in the prescribed manner before the authority and the authority after giving notice to the breeder of the variety and after providing him an opportunity to file opposition in the prescribed manner and after hearing the parties, may direct the breeder of the variety to pay such compensation as it deems fit, to the farmer or the group of farmers or the organisation of farmers, as the case may be’.\n(ভাবানুবাদ: এই আইনৰ অধীনত কোনো কৃষকে বা কৃষক সংগঠনে ৰোপণ কৰিবলৈ অনা বীজ বা আন সংবৰ্ধনশীল উপাদানৰ পৰা আশানুৰুপ উৎপাদন নাপালে বীজ বা আন যিকোনো সংবৰ্ধনশীল উপাদানৰ উৎপাদক বা সংশ্লিষ্ট কৰ্তৃপক্ষৰ পৰা ক্ষতিপুৰণ দাবী কৰিব পাৰিব)।\nএই আইনখনৰ আন কেইটিমান ভাল দিশ হ’ল-‘The use of farmer varieties to breed new varieties will have to be paid for’ তদুপৰি উদ্ভিদ প্ৰজননবিদে ‘terminator technology’ ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱৰা, বেয়া বা ভেজাল সঁচৰ বাবে আইনসন্মত ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা, কৃষকে কিবা তথ্য চাব বিচাৰিলে তাৰ বাবে কোনোধৰণৰ ধন ভৰিব নলগা আদি এই আইনখনৰ উল্লেখযোগ্য দিশ। কিন্তু কথা হ’ল, আমাৰ দেশৰ কিমানজন কৃষক এই আইনখন সন্দৰ্ভত অৱগত বা সচেতন? ইয়াৰ বাবে কৰণীয় কি কি আছে? ঘাইকৈ ‘Farmers’ right: Resource Pages for Decision Makers and Practitioners’ ত কেতবোৰ পৰামৰ্শৱলী দাঙি ধৰা হৈছে। তাৰ আধাৰত আইনখন কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ যাওঁতে ল’বলগীয়া পদক্ষেপসমুহ তলত দাঙি ধৰা হ’ল।\n২০০৫ চনতেই চলোৱা এক আন্তৰ্জাতিক জৰীপৰ পৰা এই কথা গম পোৱা গৈছে যে কৃষক ৰাইজ তেওঁলোকৰ অধিকাৰৰ বিষয়ে অলপো সজাগ নহয়। যদিহে কৃষক সমাজৰ মাজত সজাগতা বৃদ্ধি নাপায় তেনেহ’লে আইনখনে কোনো কাৰ্যকৰী ভুমিকা লোৱাত সফলকাম নহ’ব। ইয়াৰ বাবে আমাৰ কৰণীয় কেতবোৰ কৰ্তব্য হ’ল-\nক) কেন্দ্ৰীয় সংস্থাসমুহত সজাগতা সৃষ্টি কৰা।\nখ) বিভিন্ন খণ্ডত সজাগতা বৃদ্ধি কৰা।\nগ) ছপা মাধ্যম অথবা ইলেকট্ৰ’নিক মাধ্যমৰ যোগেদি এই বিষয়ত কৃষকৰ সজাগতা বৃদ্ধি কৰা।\nঘ) কৃষক মেলা, প্ৰদৰ্শনী, বক্তৃতানুষ্ঠান, ছেমিনাৰ, পোষ্টাৰিং, প্ৰশিক্ষণ আদিৰ মাধ্যমেৰে সজাগতা বৃদ্ধিৰ প্ৰচেষ্টা চলোৱা।\nআইনখন কাৰ্যকৰী কৰাত কৃষকৰ অংশগ্ৰহণ নিশ্চিতকৰণ কৰা। কৃষকৰ অংশগ্ৰহণ অবিহনে আইনখন কেতিয়াও কাৰ্যকৰী কৰিব পৰা নাযাব। ঘাইকৈ তিনিটা কাৰণত কৃষকৰ অংশগ্ৰহণ প্ৰয়োজনীয়:\nক) শস্যৰ জৈৱ-বৈচিত্ৰ্য ৰক্ষা কৰাটো যিহেতু আন্তৰ্জাতিক চুক্তিৰ অন্যতম ঘোষিত উদ্দেশ্য, গতিকে এইক্ষেত্ৰত কোনো সিদ্ধান্ত লওঁতে কৃষকে সক্ৰিয় ভুমিকা ল’বই লাগিব।\nখ) যিহেতু কেৱল কৃষকেহে নিজৰ অৱস্থাৰ বিষয়ে অৱগত, গতিকে কৃষক অধিকাৰ কি ব্যৱস্থা ল’লে সাব্যস্ত হ’ব- সেয়া তেওঁলোকহে ভালদৰে বুজি পায়।\nগ) আইনখন প্ৰায়োগিক ক্ষেত্ৰত বিধিসন্মত হোৱাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ কৃষকৰ অংশগ্ৰহণ নিতান্তই প্ৰয়োজনীয়।\nঅৱশ্যে কৃষকৰ অংশগ্ৰহণ নিশ্চিত কৰাটো সহজ কাম নহয়। এইক্ষেত্ৰত তলৰ প্ৰশ্নসমুহৰ উত্তৰে আমাক সঠিক পথ দেখুৱাব পাৰে-\nক) কোনসকল কৃষকক এই পদ্ধতিৰ আওতালৈ আনিব লাগিব?\nখ) কৃষকৰ প্ৰতিনিধি আমি কেনেকৈ নিৰ্বাচিত কৰিম?\nগ) কৃষকৰ প্ৰতিনিধি কোনে নিৰ্বাচিত কৰিব? ইত্যাদি।\nৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত কৃষক অধিকাৰ সন্দৰ্ভত আলাপ-আলোচনাৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰা । ইয়াৰ বাবে কৰ্মশালাৰ মাধ্যমত এক আৰ্হি তৈয়াৰ কৰা।\nকৃষক অধিকাৰৰ ধাৰণাসমুহ সুচাৰুৰপে প্ৰয়োগ কৰিবলৈ আনুষ্ঠানিকতা সম্পুৰ্ণ কৰা, অৰ্থাৎ কোনো অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান গঢ়ি তোলা। ইতিমধ্যে এই দিশত চৰকাৰ অগ্ৰসৰ হৈছেই।\nকৃষকৰ গতানুগতিক অধিকাৰসমুহক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰা আৰু লগতে আইনী ব্যৱস্থা হাতত লোৱা, যাতে কৃষকে বীজ আৰু অন্যান্য সংবৰ্ধনশীল বস্তুসমুহৰ সংৰক্ষণ, ব্যৱহাৰ, বিনিময় আৰু বিক্ৰী কৰাত অসুবিধাত নপৰে।\nশস্য জেনেটিক সম্পদৰ ক্ষেত্ৰত কৃষকৰ পৰম্পৰাগত জ্ঞানৰ সুৰক্ষা প্ৰদান কৰা। কৃষকসকলে পৰম্পৰাগতভৱে মানি চলা জেনেটিক সম্পদ যাতে কোনোৱে অসৎ উপায়েৰে ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰে তাৰ ব্যৱস্থা ৱহাতত লোৱা। অৰ্থাৎ এই পৰম্পৰাগত পদ্ধতিসমুহৰ ওপৰত কৃষকৰ সম্পুৰ্ণ কৰ্তৃত্ব থাকিব। পৰম্পৰাগত পদ্ধতিসমুহ যাতে লুপ্ত হৈ নাযায় তাৰ বাবে এই জ্ঞান কৃষকসকলৰ মাজত ভগাই লোৱা বা প্ৰচাৰ কৰাও অতীৱ প্ৰয়োজন।\nজেনেটিক সম্পদসমুহৰ পৰা হ’ব পৰা সম্ভাব্য লাভাংশ যাতে ন্যায়সংগতভাৱে সকলোৱে ভোগ কৰিব পাৰে তাৰবাবে ব্যৱস্থা হাতত লোৱা। এই দিশত মন কৰিবলগীয়া কথা হ’ল এয়ে যে সমাজৰ সকলো কৃষকেই এই জেনেটিক সম্পদৰ মালিক আৰু সেয়েহে ইয়াৰ সুফল সকলোৱেই সমানে ভাগ কৰি ল’ব লাগে। সমাজৰ বৃহত্তৰ স্বাৰ্থতেই ই অতিকে প্ৰয়োজনীয় দিশ।\nজেনেটিক সম্পদৰ ক্ষেত্ৰত ল’বলগীয়া সিদ্ধান্তসমুহত কৃষকৰ অংশগ্ৰহণ নিশ্চিতকৰণ কৰা। যুগ যুগ ধৰি বিশ্ব জেনেটিক সম্পদৰ পালনকৰ্তা এই কৃষকসকলক পুৰষ্কৃত কৰাও প্ৰয়োজন। কাৰণ জৈৱ-বৈচিত্ৰ্যতা ৰক্ষা কৰাত কৃষকসকলৰ অৰিহণা আজিকোপতি স্বীকৃত হোৱা নাই, বৰং এই কৃষকসকল অৱহেলিত হৈহে ৰৈছে। মানৱতাৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ এই মহান অৱদানৰ বাবে তেওঁলোকক সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰাটো অৱশ্যে কৰ্তব্য বুলি বিবেচিত হৈছে।\nএই কথা দিনৰ পোহৰৰ দৰেই স্বচ্ছ যে কৃষক অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰাই হ’ল শস্য জৈৱ-বৈচিত্ৰ্যতা ৰক্ষাৰ পুৰ্বচৰ্ত। এই জৈৱ-বৈচিত্ৰ্যতা ৰক্ষাৰ ওপৰতেই খাদ্য আৰু কৃষিৰ উৎপাদন নিৰ্ভৰ কৰিছে। আনকি শস্য ৰোগ, পোক-পৰুৱা, জলবায়ু পৰিৱৰ্তন আৰু মাটিৰ উৰ্বৰতা শক্তিৰ হ্ৰাসমান অৱস্থা আদি প্ৰত্যাহ্বানসমুহৰ মোকাবিলা কৰিবলৈ কৃষক অধিকাৰৰ মুল দফাসমুহ সঁচা অৰ্থতেই কাৰ্যকৰী হোৱা উচিত। যিহেতু কৃষকেই হ’ল জেনেটিক সম্পদৰ উদ্ভাৱক আৰু ৰক্ষাকৰ্তা, গতিকে বিশ্ব খাদ্য নিৰাপত্তা সুনিশ্চিতকৰণ কৰিবলৈ কৃষক্ৰ অধিকাৰ তেওঁলোকক ঘুৰাই দিব লাগিব। দৰিদ্ৰতা আৰু ক্ষুধাৰ বিৰুদ্ধে চলি থকা যুঁজখন তেতিয়াহে সফল পৰিসমাপ্তিৰ ফালে অগ্ৰসৰ হ’ব।