আৰু কিমান শুহিব তেজ? | নিয়মীয়া বাৰ্তা\nবোলোঁ, –নদাই ভদাই, খেতেকেশ্বৰ, ৰঙিলী, পখিলী, চেৰেলী, গেৰেলীহঁতৰ তেজকেইটোপাৰ আৰু কিমান শুহিব হাড়ৰ মাজত এতিয়ালৈ বাকী থকা মজ্জাকণৰ আৰু কিমান শুহিব আৰু, নিজৰ নিজৰ সাদৰৰ বণিয়াহতঁৰ দ্বাৰা কিমান শোহাব, হয়নে বাৰু চৰকাৰ বাহাদুৰ? চৰকাৰ মানে, কেন্দ্র আৰু ৰাজ্য, দুয়ো ঠাইৰে দুয়োখন কাৰণ, কিছুমান বিষয়ৰ মূল দায়িত্ব কোনোবা এখনৰ, আৰু, আন কিছুমানৰ মূল দায়িত্ব আনখনৰ, আৰু, বাকী কিছুমানৰ দায়িত্ব দুয়োখনৰে৷ পিচে, এতিয়া আকৌ হস্তিনাপুৰ আৰু প্রাগজ্যোতিষপুৰ দুয়ো ঠাইৰে ৰাজপাট দুখন একেটা বংশৰে দখলত নহয় জীউটোহঁত থাকে মানে তাকে বুকুত বান্ধি লৈ পুষ্পক ৰথৰ লাগিজ্ ৱেন Laggage Van)ত সোমাই ভ্রমি থকাসৱক বৰকৈ লেখত ধৰা নাই৷ কোনো পাঠশালাৰ কোনো শ্রেণীত নাম আৰু ক্রমিক সংখ্যা নথকা বিদ্যার্থী মহাসভাৰ বৰমূৰীয়াৰ পৰা গৈ জকাইচুক ৰক্ষাকাৰী জাতীয় মহাসভা গঠন কৰাসৱে তৰকিব পাৰিছে, নে, নাই পৰা, ক’ব নোৱাৰিছোঁ যে ইতিপূর্বে জকাইচুকৰ চতুর্দশ ৰাজসভাত থকা মহাসভাৰ আসনৰ সংখ্যা ১৪ৰ পৰা আহি পঞ্চদশ মহাসভাত ৯ হ’লহি পিচে, কিনাহাঁহৰ আকৌ ঠোঁটলৈকে মঙহ নহয় ৰাজেশ্বৰ সিংহ স্বর্গদেউৰ দিনৰে পৰা বিখ্যাত, দেৰগাঁও–ৰ গুৰযোগনীয়াগাঁও–ৰ সমীপৰ বৰুৱাবামুণগাঁও–ৰ চেনিকলটো ৰক্ষাত মহাজাতীয়তাবাদী কুলৰ ভূমিকাৰ কাহিনী এতিয়া, চাংমাইশালৰ জুহালৰ ওপৰত হেন্দালিত থকা সাঁচিপাতৰ পুথিত৷ ইফালে, জাগীৰোডৰ নগাঁও কাগজ কল আৰু শিলচৰৰ পাঁচগ্রামৰ কাছাৰ কাগজ কল গুজ্জুভাই আম্বানি, আদানি আদিৰ বৰপেটত এই সোমায়, এই সোমায়৷ কামপুৰৰ চেনিকল, যোগীঘোপাৰ অশোক কাগজ কল, ৰঙিয়াৰ এপ্ল্ (এপ’ল’ নহয়), ছিপাঝাৰৰ প্রাগ্ বছিমি আদিলৈও মনত পেলাওক পৃথিৱীৰ বৃহত্তম গণতান্ত্রিক ৰাষ্ট্রত কণটিলৌ, কুলাই, ভেলেঙী, ভদৰীহঁতৰ ‘‘ৰাজহুৱা খণ্ড’’ এটা এটাকৈ মনত পৰি গৈ থাকিব প্রধান মন্ত্রী মোদী নৰেন্দ্র দামোদৰে আৰু অন্যান্য অনেকজন ভাজপা বৰমূৰীয়াই সৌ সিদিনালৈকে দি থকা, এইবোৰ পুনৰ কার্যক্ষম কৰি তোলাৰ প্রতিশ্রুতিৰ কথা৷ মনত পৰিব ২০১৪ চনৰ ১৬ মেইৰ পাছত সকলো বাংলাদেশীয়ে টালি–টোপোলা বান্ধি অসম এৰাৰ কথা, গেৰুকামুখত বৃহৎ নদী বান্ধ্ হ’বলৈ নিদিয়াৰ কথা, ‘‘এ’ ফ(ৰ্) আসাম’’–ৰ কথা৷\nকথাতে কয় বোলে আগে চাউল কঠা, পাছেহে হৰি কথা আৰু বোলে– দেহা থাকিলেহে বেহা৷ গতিকে সেই কথালৈকে আহিম৷ পিচে, ৰ’ব বৃহৎ নদী বান্ধ্ অর্থাৎ পৰোক্ষভাৱে বিদ্যুতৰ কথা ওলাওঁতেই, থাপ মাৰি আন এষাৰ কথাহে কৈ লওঁ৷ চৰকাৰ যি দলৰে হওক লাগে, প্রতিগৰাকী শক্তি মন্ত্রীয়েই কয় সমগ্র ৰাজ্যৰ চুকে–কোণে ঘৰে ঘৰে দিনটোৰ ২৪ ঘণ্টা অবিৰত বিদ্যুৎ যোগানৰ কথা৷ সিদিনা অলপতে কিবা প্রসংগত, বর্তমান শক্তি মন্ত্রী বিমল বৰাৰ মুখতো শুনিলোঁ ‘‘২XX৩৬৫’’ বিদ্যুৎ যোগানৰ কথা৷ বঢ়িয়া৷ কিন্তু অতজনৰ মুখৰ অত প্রতিশ্রুতিৰ পাছতো, আজি অত বছৰে দেখিলোঁ, –আকাশত বিজুলী দুচমকামান ওলালেই, গাজনি–ঢ়েৰেকনি দুটামান মাৰিলেই, ছাগলী খেদা বৰষুণ টোপালচেৰেক পৰিলেই, শক্তি পৰিষদৰ শক্তি যোগানত চেটেপ৷ এতেকে, নতুন শক্তি অমাত্যৰ প্রতি মঞি মূঢ়মতিৰ এফেৰা পৰামর্শ আছে৷ দায়–দোষ হ’লে খেমিব৷ আম–কঁঠালৰ গছ আৰু বাঁহৰ খুঁটাত বিদ্যুৎ পৰিবাহী তাঁৰ বান্ধি শক্তি যোগান ধৰা কালৰ বিভাগীয় অমাত্য, বৰদলৈ আৰু হুছেইনে কৈছিল শক্তি যোগান অব্যাহত ৰখাৰ অর্থে আণ্ডা(ৰ্) গ্রাউণ্ড্ কেইব্ল্ বহুওৱাৰ কথা৷ পিচে, কৈ থাকোঁতে থাকোঁতেই দুয়োজনাৰে মন্ত্রিত্বৰ চাউল দুকঠা উকলিল৷ এতিয়া ঠেহ–পেচৰ কথা নাথাকিলে, বৰাদেৱে তেখেতসকলৰ লগত\nএতিয়া আহোঁ চাউলকঠাৰ কথালৈ মানে, পেটটোৰ কথালৈ৷ কেৱল খাদ্য বস্তুৰে নহয়, গৃহ নির্মাণ সামগ্রী, সর্বসাধাৰণ ৰাইজৰ দৈনন্দিন ব্যৱহার্য্য সকলো অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্রীৰে দাম পাইকাৰী, খুচুৰা সকলো প্রকাৰৰ বণিয়াই প্রতি নিয়ত নিজ খেয়াল–খুচী(শী) মতে এনে স্বেচ্ছাচাৰীভাবে বঢ়াইছে যে তাৰ বর্ণনা দিবলৈ, অসমীয়া ভাষাত থকা ‘‘আকাশলংঘী’’, ‘‘চকু কপালত তোলা’’, ‘‘মূৰ আচন্দ্রাই কৰা’’ আদি একো শব্দগুচ্ছ বা জতুৱা ঠাচ যথেষ্ট নহয়৷ ৰাইজৰ নাৰকীয় যন্ত্রণাৰ উপশম ঘটাবলৈ কোনো দল বা জোঁটৰ চৰকাৰে, চৰকাৰৰ ‘‘যোগান মন্ত্রী’’য়ে তথা মুখ্য মন্ত্রীয়ে অত বছৰে আজিলৈকে, সদিচ্ছা, একনিষ্ঠতা, দৃঢ়মন্যতা আৰু কঠোৰতা সহ একো কৰা নাই৷ সকলো নাটক৷ কাৰণ, এই পৰিক্রমাটোৰ ‘‘সুফল’’, উৎপাদক আৰু গ্রাহকৰ বাদে, চৰকাৰী আৰু গোষ্ঠীগত, ‘‘বৃত্তিধাৰী’’ দালাল, মজুতদাৰ, পাইকাৰী বণিয়া, সামগ্রী পৰিবহনকাৰী, পৌৰ নিকায়সমূহৰ বিষয়া–কর্মচাৰী, আৰক্ষী, বিভাগীয় আমোলা তথা বিয়াগোম আৰু তেমেকা ৰাজনীতিক আটায়ে ভাগে ভাগে ভোগ কৰি আহিছে৷ আন নহ’লেও, অন্ততঃ ‘‘যোগান বিভাগ’’ৰ লগত জড়িত বিভিন্ন সময়ৰ (প্রাক্তন/বর্তমান) ৰাজনীতিক, আমোলা–বিষয়া, বিশেষতঃ ‘‘যোগান পৰিদর্শকসকলৰ ভিতৰৰ বছা বছা একাংশৰ স্থাৱৰ–স্থাৱৰ সা–সম্পত্তি, জীৱন নির্বাহ শৈলী, সন্তান–সন্ততিৰ শিক্ষা লাভৰ প্রক্রিয়া, শিক্ষানুষ্ঠানৰ স্থান আদিৰ বিতং অনুসন্ধান আৰু তদন্ত কৰিলেই ৰাইজে নজনা বা জানিও ‘‘নজনা’’ বহু কথা গুমৰ ফাঁক হৈ পৰিব৷ মই ‘‘যোগান বিভাগ’’ বোলা শব্দ দুটা ঊর্ধ্ব কমাৰ ভিতৰত দিয়াৰ উদ্দেশ্য হ’ল, গৰিষ্ঠসংখ্যক সর্বসাধাৰণ ৰাইজৰ কথা বাদেই, অনেক ৰাজনীতিক, প্রশাসনীয় আমোলা আৰু বিভাগীয় বিষয়া–পৰিদর্শকে নাজানে যে বিভাগটোৰ সম্পূর্ণ তথা আনুষ্ঠানিক কামটো হ’ল, ‘খাদ্য আৰু অসামৰিক যোগান বিভাগ’৷ বহুতো স্বয়ং ‘‘যোগান মন্ত্রী’’য়েও নাজানে/নাজানিছিল যে ভাৰত চৰকাৰৰ উপভোক্তা সংৰক্ষণ (গ্রাহক সুৰক্ষা) আইন অনুসাৰে, প্রতিখন ৰাজ্যৰে উচ্চতম চৰকাৰী পর্য্যায়ত ‘ৰাজ্যিক উপভোক্তা (গ্রাহক) সুৰক্ষা পৰিষদ’ নামে একোখন নীতি নির্ধাৰক পৰিষদ থাকে নাজানে/নাজানিছিল যে বিধি মতে, ‘‘যোগান মন্ত্রী’’ গৰাকী নিজেই সেই পৰিষদখনৰ পদেন (এ’ক্স্ অফিশিঔ) অধ্যক্ষ৷\nআটায়ে জানে যে উজনি অসমত শাক–পাচলি (‘‘সাগ্–সব্জি’’?)ৰ প্রধান উৎপাদন থলী আৰু পাইকাৰী বজাৰ কেন্দ্রসমূহ হ’ল খোৱাং, মৰাণ, তিলৈ, থাওৰা, পানীদিহিং, জাঁজী, টিয়ক, দেৰগাঁও মধ্য অসমৰ মৰিগাঁও, ধিং, মৈৰাবাৰী, নীলবাগান, হোজাই, লংকা, কলিয়াবৰ নামনি অসমৰ সোণাপুৰ, ক্ষেত্রী, নলবাৰী, বৰপেটা, হাউলী, বৰপেটাৰোড, জনিয়া, বিলাসীপাৰা, (কৃষ্ণাই, দুধনৈ, আগমনিকে ধৰি) গোৱালপাৰা জিলা, বঙাইগাঁও, হাটশিঙিমাৰী, মানকাচৰ, ধুবুৰী উত্তৰ পাৰে ছিপাঝাৰ, মঙলদৈ, দলগাঁও, জামুগুৰি, ওৰাং, ৰৌতা, বিশ্বনাথ, গহপুৰ, লক্ষীমপুৰ জিলা আৰু ধেমাজি জিলাৰ অলেখ ঠাই৷ ঠাইতে কৈ থওঁ যে এই সকলো শাক–পাচলিৰ বজাৰৰ উপৰি, শদিয়াৰ পৰা ধুবুৰীলৈকে ব্রহ্মপুত্রৰ বিভিন্ন ঠাইৰ মাছৰ ঘাটিবোৰৰ উপৰি, সমগ্র ৰাজ্যৰে সৰু–ডাঙৰ বিল, পিটনি আদিৰ সৰহভাগ ভাৰতীয় বহিৰাগত তথা পৰৰাষ্ট্রীয় বহিৰাগতৰ হাতত অসমীয়া হ’ল দহ–বাৰ হাজাৰ সংগীতবলিয়া লোক গোট খোৱা ন–খোৱা উৎসৱ, মাঘ বিহুৰ উৰুকাৰ বৰভোজ, কইনাঘৰত দৰাঘৰীয়া ভোজ, মৰাঘৰীয়াৰ ঘৰত গিয়াতালি বৰভোজ (‘‘মৎস্যস্পর্শ’’?) খোৱা গ্রাহকৰ দল৷\nসর্বসাধাৰণ ৰাইজৰ জীৱন যাত্রা দিনে দিনে কঠোৰৰ পৰা কঠোৰতৰ হৈ আহিছে৷ মোৰ নিজৰ কথাৰেই উদাহৰণ দিম ৰ’ব৷ তাৰ আগেয়ে আন এটা কথা কৈ লওঁ৷ ডিব্রুগড় সদৰ বিধানসভা সমষ্টি ১৫ (X৩) বছৰ প্রতিনিধিত্ব কৰোঁতা ভাজপা বিধায়ক প্রশান্ত ফুকন, সেই একেটা সমষ্টি আকৌ এবাৰ ‘‘প্রতিনিধিত্ব’’ কৰিবলৈ (অর্থাৎ মুঠ কুৰি বছৰলৈ) নির্বাচিত হৈছে৷ মোৰ, ফেইছ্ বূক্ (০০), য়ূ টূ্যব্, ইন্স্টেগ্রেম্ আদি ইত্যাদিৰ লগত সম্বন্ধ নাই৷ কিন্তু মাজে মাজে মোলৈ মোৰ চিনাকি–চিনাকি বহুত মানুহে ‘লিংক’–নে কিবা দি ইটো সিটো কিবা–কিবি পঠাই থাকে৷ দিনদিয়েক পূর্বে কোনো এজনে মোৰ ‘হেৱৎসএপ’–ত ‘‘কুৰি বছৰীয়া’’ জনপ্রতিনিধি প্রশান্ত ফুকনৰ এটা ৱিডিঔ পঠাই দিছিল৷ ৱিডিঔটোত, কোনো এজন সাংবাদিকে পাঁচবাৰ নে ছয়বাৰ সুধিছেহে সুধিছেহে বোলে এগৰাকী জনপ্রতিনিধি, –তাতে চৰকাৰী দলৰ –হৈও তেখেতে ক’ৱিড্ মহামাৰীৰ এই ভয়ংকৰ দিনতো ৰাজহুৱা স্থানত আত্মপ্রকাশ কৰিছে কিয় সাংবাদিকৰ পৱিত্র বৃত্তিগত কর্তব্য৷ কিন্তু ইমানলৈকে প্রশ্ণৰ সন্মুখীন হৈও, ফুকন নিবোকা চামোন উত্তৰ নায়েই যি নায়েই৷ মই ভাবিলোঁ, –এইটো ফুকনৰ প্রস্তৰ মূর্তি, নে শিল পৰা কপৌ এইগৰাকী বিধায়কেই, মনমোহন সিং, তৰুণ গগৈৰ দিনত এক লিটাৰ পে’ট্রল্ ৬০/৬১ টকাত বিক্রী হওঁতে, তাৰ প্রতিবাদত ডিব্রুগড়ৰ ৰাজপথত কান্ধত গৰু গাড়ীৰ যুৱলি লৈ গাড়ী টানি টানি হেম্বেলিয়াই ফুৰিছিল৷ পিচে, এতিয়া পে’ট্রলৰ দাম লিটাৰত ৯১/৯২ টকা আৰু ডীয্লৰ দাম ৮৯/৯০ টকা হোৱাতো দলীয় সৈনিক বোবা৷Mischiefs of party spirit! ৰাতি দুই বাজেহে লাগে৷ ভাতকেইটা গিলি লওঁ, দেই গিলিলোঁ৷ এতিয়া মোৰ কথা কওঁ, ৰ’ব৷ আছিলোঁ কটন মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ প্রাধ্যাপক আৰু মুৰব্বী পাছে, মহাবিদ্যালয়ৰ উপাধ্যক্ষ৷ অৱসৰৰ পাছত মোটামুটিভাবে ভালকৈয়ে চলি থাকিব পৰাকৈ পে’ন্শ্ন্ এটা পাই আছিলোঁ৷ এতিয়া বিনা পৰিশ্রমে, বিনা খৰচে, মাথোন সন্তান উৎপাদনৰ বিনোদনেৰে জীয়াই থাকি সকলো সা–সুবিধা লৈ, মধ্যবিত্তসৱকHIT কৰি বিনামূলীয়া ভাত–কাপোৰ পাই থাকি ভোট দানৰ বিনিময়ত হোৱা দেশী হিতাধিকাৰী আৰু বাংলাদেশী হিন্দু ভৈয়াই হিতাধিকাৰীৰ স্বর্গসুখৰ স্বার্থত বিগত দুবছৰে নিয়মিত মৰগীয়া বানচ কেইটকাতো চৰকাৰে তলা লগাই থোৱাত, চকু টেলেকা কৰা বস্তুৰ দামৰ প্রকোপত ত্রাহি মধুসুদন সুঁৱৰিছোঁ৷ মই প্রফুল্ল মহন্ত, সর্বানন্দ সোণোৱাল, প্রশান্ত ফুকন আদিৰ দৰে বজাৰত এদিন নাটক কৰা মানুহ নহওঁ৷ হাতত মোনা লৈ নিজে বজাৰ কৰা ‘‘বজৰুৱা’’ মানুহ৷\nনিৰন্তৰ প্রাকৃতিক দুর্যোগ, পৰিশোধ কৰিব নোৱৰা ঋণৰ বোজা, খেতিয়কৰ আৰু গ্রাহকৰ ন্যায্য স্বার্থৰ অনুকূলে, উৎপাদিত সামগ্রীৰ সংগ্রহ, পৰিবহন, সৰবৰাহ আৰু বজাৰ ব্যৱস্থাৰ যথোচিত চৰকাৰী ব্যৱস্থাৰ অবিহনে, উল্লিখিত অঞ্চলবোৰৰ খেতিয়কসকলে নিজৰ উৎপাদিত খাদ্য সামগ্রী প্রতি বছৰে হাস্যকৰ মূল্যত দগাবাজ দালাল, মাফিয়া আৰু ধুৰন্ধৰ চহৰীয়া বেপাৰীক দি দিয়া, বিক্রী নোহোৱা পাচলি গৰু–ছাগলী ম’হক খুওৱা, গাড়ীৰ চকাৰ তলত পেলাই দি, সিবোৰ ‘‘চেপ্ঢা পিঠা’’ হোৱাৰ দৃশ্য চাই চাই হিয়া ঢ়াকুৰি কন্দা, অসমৰ বহু বছৰীয়া পুৰণা দৃশ্য৷ মোৰ সেই পে’ন্শ্ন্–ৰ পইচাকেইটাৰে ভাল কেইবছৰ মোটামুটিভাবে সুচলকৈয়ে চলি আছিলোঁ৷ পিচে, এতিয়া এফালে টানিলে আনফালে ফিচিকা অৱস্থা৷ মোৰ দৰে বহু লোকৰে, প্রতিমাহতে অত্যাৱশ্যকীয় ঔষধখিনিৰ দামেয় পাঁচ–ছয় হাজাৰ টকা৷ শেহতীয়াকৈ প্রায় সাত হাজাৰ টকা হৈছেহি৷ ‘‘ভাৰতৰ সংকটাপন্ন ধর্ম ৰক্ষা’’ হকে অসমীয়াই সিহঁতৰ পৰম হিতৈষী বাংলাদেশী হিন্দুসৱক বুকুত সাৱটি ল’বই লাগিব৷ আমীৰ খাঁৰ কথাও আছে ক’ম কেতিয়াবা৷\nএতিয়া এফালে অভূতপূর্ব অতিমাৰী, আনফালে প্রলংয়কৰী বান৷ গ্রামাঞ্চলতো সান্ধ্য আইন, লক্ডাউন্৷ মই তাৰ বিৰোধিতা কৰা নাই৷ কিন্তু খেতিৰ বতৰতে কৃষি কর্ম কার্যতঃ বন্ধ৷ আগন্তুক দিনত মানুহে খাব কি? সদ্যহতে সেই কথা বাদ৷ কিন্তু বিগত ঋতুত উৎপন্ন কৰা জাতিলাও, কোমোৰা, ৰঙালাও, ফুলকবি, বন্ধা কবি, ওল কবি, বেঙেনা, বিলাহী, তিতা কেৰেলা, ভাত কেৰেলা, জিকা, ভোল, ভেণ্ডি, ধুন্দুলী, পটল, বীন BEAN- ‘‘বিন’’ নহয়), জলকীয়া, কেপ্সিকাম্ আদি সকলো, পথাৰতে কেনেকৈ গেলি–পচি গৈছে, কৃষকে কেনেকৈ কান্দিছে, আত্মহত্যাৰ কথা কৈছে, বাকচৰ পর্দাত সেই সমস্ত সঘনাই যেনেকৈ দেখুৱাই থকা হৈছে, –দেখা নাই, ৰাইজ? দেখা নাই চৰকাৰ বাহাদুৰ৷ বর্তমান আৰু অতীতত চৰকাৰ চলোৱা বিভিন্ন দলৰ মন্ত্রীসকল, জনপ্রতিনিধিত্ব কৰা বিভিন্ন দলীয় বিধায়কসকল, কৃষক আৰু গ্রাহকক সকাহ দিবৰ বাবে সমগ্র ৰাজ্যৰ বিভিন্ন ঠাইত শাক–পাচলিৰ শীতল ভঁৰাল স্থাপনৰ বাবে আজি অত বছৰে কি কৰিলে আপোনালোকে বিধানসভাৰ ভিতৰে–বাহিৰে? কৃষকে কান্দি কান্দি, গুৰিয়াই–ভুকুৱাই দলিয়াই পেলাই দিয়া শাক–পাচলিখিনিৰ কথা বাৰু বাদ৷ কিন্তু তাৰ মাজতে, লাভখোৰ, অসৎ, দগাবাজ, ধুৰন্ধৰ, নিলাজ পাইকাৰী বণিয়াহঁতে, টেক্কামৰা পৰিবহনকাৰীহঁতে খেতিয়কসকলক ডকা–হকা দি ঠগি, প্রবঞ্চনা কৰি যিখিনি শাক–পাচলি চহৰৰ বজাৰত মেলিছেহি, সেইখিনিৰ কাম ১০/১২/১৫ গুণ কিয়? খেতিয়কে প্রতি কে’জী দুই–তিনি টকাত বেচা তৰমুজ মই নিজে কিনিছোঁ কুৰি–পঁচিশ টকা কে’জী–ত৷ মধ্যভোগীবোৰ কোন কোন? একাংশ আৰক্ষী লোক (বিভাগ–গৃহ) আৰু স্থানীয় পৌৰ নিকায়সমূহৰ একাংশ চাকৰিয়ালো হয় নে নহয়৷ সর্বত্র বিৰাজমান কিছুমান ‘‘লাফাংগা’’ স্থানীয় গুণ্ডাও হয় নে নহয়? যোৱা ৭৪টা বছৰে কেন্দ্রীয় চৰকাৰে আৰু ৰাজ্য চৰকাৰসমূহে প্রকৃত আধুনিক মনেৰে কৃষি, শিক্ষা, স্বাস্থ্য, পৰিবহন আদি, জনজীৱনৰ লগত ওতপ্রোতভাবে সংস্পৃক্ত বিষয়বোৰত যথোচিত গুৰুত্ব দিছিলনে? বাজে’টবোৰ কাৰ গোপন নির্দেশত কেনেকৈ প্রস্তুত কৰা হয়? অথচ, চর্দাৰ পেটে’লৰ প্রতিমূর্তি নির্মাণৰ বাবে ৩০০০ কোটি টকা প্রতিখন বিমানত ৮,৪০০ কোটি টকাকৈ ৰাষ্ট্রপতি আৰু প্রধান মন্ত্রীৰ বাবে দুখন ‘‘বিশেষ’’ বিমান ঃ (৮৪০X২ ঃ কোটি টকা) নতুনকৈ আকৌ এটা সংসদ ভৱন নির্মাণ পুৱতি নিশা ৩–৩০ বাজিছে মোৰ চকুত লোতক৷\nএতিয়া শুনক নতুন ‘‘যোগান মন্ত্রী’’ ৰঞ্জিত দাসৰ চিৰস্মৰণীয়, মনোৰম কথা৷ মন্ত্রী মহোদয়ৰ মতে, ৰাজহুৱা বিতৰণ ব্যৱস্থাৰ বস্তুকেইপদৰ বাহিৰে, মুকলি বজাৰৰ বস্তুৰ দিশত তেখেতৰ আৰু তেখেতৰ বিভাগৰ একো কৰিবলগীয়া নাই৷ কথাষাৰ সম্পূর্ণ সত্যতো নহয়েই, আনকি, তেনেহ’লেও, এগৰাকী মন্ত্রীয়ে অন্ততঃ শুভ ৰাজনৈতিক স্বার্থত, এনে এটা বিষয়ত এনেকৈ কোৱাটো কিমান সমীচীন? দৰাচলতে, তেনেকৈ কৈ মন্ত্রী প্রৱৰে এচাম সৰু–ডাঙৰ বণিয়াক উচটাই দিলে৷ তাৰ প্রমাণ, শাক–পাচলি, কণী আদিৰ উপৰি অন্যান্য ভালেখিনি বস্তুৰ ওপৰত ততালিকে প্রত্যক্ষ হ’ল৷ মই তেৰাক আকৌ এবাৰ মনত পেলাই দিওঁ যে তেৰাৰ বিভাগটোৰ সম্পূর্ণ নামটো হ’ল খাদ্য, আৰু অসামৰিক যোগান (ফূড্ এণ্ড্ ছিৱ্ল্ ছাপ্লাইয্) বিভাগ৷ কিন্তু সেই বিভাগটোৰ চাউল আৰু ঘেঁহু (আটা)ৰ ব্যাপক ক’লা বজাৰৰ সাম্রাজ্যখনৰ কথা তেখেতে জানেনে? দৈনিক বাতৰি ওলায়েই আছে৷ কেন্দ্রীয় চৰকাৰে সর্বসাধাৰণ ৰাইজৰ মাজত ৰন্ধন গেছৰ ব্যৱহাৰৰ ব্যাপক বৃদ্ধি ঘটোৱাৰ ফলত ৰাজহুৱা বিতৰণ ব্যৱস্থাৰ নীলা কেৰাচিনৰ চাহিদা বহুত হ্রাস হ’ল৷ কিন্তু জনা মতে, অসমত নীলা কেৰাচিনৰ আবণ্টনৰ পৰিমাণ একেই আছে৷ তেন্তে, এই তেলবোৰ ক’লৈ গৈছে? হাটে–বজাৰে, বাটে–পথে নীলা কেৰাচিনৰ ক’লা বজাৰ দেখোন এতিয়াও ৰমৰমীয়া যন্ত্রচালিত যান–বাহনৰ ইন্ধনৰ ডে’পৌ Depot) বিলাকৰ অনেকতে যে পে’ট্রল্ আৰু ডীয্লত কেৰাচিন মিহলোৱাৰ বাতৰি প্রায়েই ওলাই থাকে, সেই বিষয়ে মহোদয়ে বা কি কয়? ৰন্ধন গেছৰ বিতৰণৰ দায়িত্ব ‘‘যোগান বিভাগ’’ৰ নহয় কিন্তু বস্তুটোৰ বিতৰণৰ তদাৰকী কৰা আৰু দুর্নীতি দূৰ কৰাটো বিভাগৰ দায়িত্ব৷ পিচে, গুৱাহাটীকে ধৰি অসমৰ চৌদিশে যে ৰন্ধন গেছৰ (ঘৰুৱা ব্যৱহাৰৰ) গার্হস্থ্য ছিলিণ্ডা(ৰ্), হোটে’ল, ৰে’স্তৰাঁ, ধাবা, ফাস্ত্ ফূড্ কর্ণা(ৰ্), চাট্ হাউস্, লোহাৰ কাৰখানা আদি বাণিজ্যিক প্রতিষ্ঠানত যোগান ধৰাৰ এখন বৃহৎ ক’লা বজাৰ চলি আছে, সেই কথা, তেখেতে মোৰ লগত উচ্চ পদমর্য্যাদাৰ বিভাগীয় বিষয়া দিলে, মই দেখুৱাই (‘‘দেখাই’’ নহয়, বুজিছেনে, বাকচ?) দিব পাৰিম৷ ৰাজহুৱা মন্তব্য দিওঁতে মন্ত্রী প্রৱৰ সাৱধান হোৱা ভাল৷ ৰোগ প্রতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধিৰ অর্থে মানুহে বেছিকৈ কণী খাবলৈ ধৰা হেতুকে কণীৰ দাম বঢ়া বুলি অমাত্য প্রৱৰে কোৱা কথাষাৰে বহু মানুহক দিনদিয়েক, পেটৰ নাড়ী–ভুৰু ওলাই যায় যেনকৈ হঁহুৱালে৷ হাঁহি স্বাস্থ্যৰ বাবে উপকাৰী ধন্যবাদ৷ কিন্তু মুখখন থাকিল বুলিয়েই মন্ত্রী মহোদয়, আপুনি চতুর্দশ বিধানসভাৰ অধ্যক্ষ থকা কালত ২০১৭ চনৰ আগভাগত লণ্ডনলৈ যাওঁতে, ব্রিটিশ্ মিউযীয়ামৰ তত্ত্বাৱধায়ক (কিউৰেইট(ৰ্) গৰাকীৰ লগত কথা–বতৰা পাতি (কি বা?) উভতি আহি কৈছিলহি যে উক্ত সংগ্রহালয়ত থকা, (আমাসৱৰ গুৰুজনাৰ অতুলনীয় সৃষ্টি) বৃন্দাৱনী বস্ত্রভাগিৰ খণ্ডটি অসমলৈ আনি ৰাইজৰ দর্শনৰ বাবে ব্যৱস্থা কৰা হ’ব৷ আপোনাসৱৰ ভাৱ হ’ল, –ক’ব লাগে কোৱা কথা ক’লোঁ আৰু গ’ল মানুহেনো ক’ত মনত ৰাখিব পিচে, মঞি মূঢ়মতি আকৌ নাচোৰবান্দা৷ এতিয়াও ভাবি আছোঁ ঃ ২০১৭ চনৰ নৱেম্বৰ মাহটো কেতিয়া আহিব বাৰু?\nমন্ত্রী মহোদয়, আপোনাৰ বিভাগ সম্পর্কীয় কথাবোৰ মই আপোনাকে প্রথমবাৰ কোৱা নাই৷ মই গ্রাহক সুৰক্ষা সংস্থাৰ সভাপতি হৈ থাকোঁতে, সংস্থাৰ প্রতিনিধি দলে ‘‘যোগান মন্ত্রী’’ ডাঃ অর্ধেন্দু দে’, বিৰাজ শর্মা, দিগেন বৰা, আটাইৰে লগতে এইবোৰ আলোচনা কৰিছিলোঁ৷ মই সংস্থা এৰিবৰ পৰা ১৭ বছৰ গ’ল৷ এতিয়া শুনক৷ বঙাইগাঁও সমষ্টিৰ ৰাইজে ৩৫(X৫) বছৰৰ বাবে প্রতিনিধি কৰি বাছি পঠোৱাৰ পাছত সোণোৱাল মন্ত্রীসভাত ‘‘যোগান মন্ত্রী’’ হোৱাৰ ৪/৫ দিন পাছত ‘‘পৰামর্শ বিচাৰি’’ আমাৰ বাসভৱনলৈ অহা শ্রীযুত ফণীভূষণ চৌধুৰীদেৱক মই, ৰাজহুৱা বিতৰণ ব্যৱস্থাৰ সামগ্রীৰ দুর্নীতি নিয়ন্ত্রণ, উৎপাদন থলীৰ পৰা শাক–পাচলিবোৰ বজাৰলৈ পৰিবহনকাৰী যান–বাহনবোৰৰ লগত হোৱা বিভিন্ন পক্ষৰ লেন–দেন বন্ধ কৰা, চৰকাৰৰ ৰাজ্যিক উপভোক্তা সংৰক্ষণ পৰিষদখন অর্থবহ আৰু শক্তিশালী ৰূপত পুনর্গঠন কৰা আদিৰ উপৰি আৰু ভালেখিনি কথা কৈছিলোঁ৷ কিন্তু একো নকৰিলে ছিণ্ডিকেইট্ চলিয়েই থাকিল৷ মন্ত্রীয়ে বিভাগীয় হাতীমূৰীয়া আৰু যোগান পৰিদর্শকসকলৰ মতে নচলি মূঢ়মতিৰ কথা শুনিবনে? সেইখন বিভিন্ন চৰকাৰী বিষয়াৰে ঠাহ খোৱা৷ বঙাইগাঁও–ৰ অপৰিহার্য, অপ্রতিদ্বন্দ্বী জনপ্রতিনিধি চৌধুৰীক শেহতীয়াকৈ চল্লিশ (X৫) বছৰৰ বাবে বাছি পঠাইছে৷ গণতন্ত্রত ৰাইজেই ৰজা৷ এতেকে, সেই ৰজাই ভাল বোলে যাক পিচে, এইবাৰ নতুন মুখ্য মন্ত্রীয়েহে কি ভাবি জানো, –পূর্বৰ আৰু জনদিয়েক মন্ত্রীৰ দৰে… দাসদেৱ, ইচ্ছা কৰিলে আপুনি আলু বীজখ্যাত, অগভীৰ নলীনাদ খ্যাত, উদেষ্ণা কাণ্ড খ্যাত, ৱল্ৱৌ খ্যাত, কাগজ কল পুনৰুজ্জীৱিতকৰণখ্ মন্ত্রীপ্রৱৰৰ লগত আলোচনা কৰি চাব পাৰে, –শাক–পাচলিসমূহ, উৎপাদন থলীৰ পৰা বজাৰ তথা ৰাইজৰ মাজলৈ পৰিবহনৰ উদ্যোগ সম্ভৱনে?\nআকৌ এবাৰ স্বাস্থ্যৰ কথা৷ পূর্বে মুলুকৰ জাতীয়তাবাদী বিদ্যার্থী সংগঠনৰ মূৰব্বী বর্তমান, মুলুকৰ ভুৱা, জাতীয়তাবাদী দলৰ কার্যবাহী সভাপতি, ‘দহ’–ক ‘‘দছ’’ আৰু ‘মথাউৰি’–ক ‘‘মাথাউৰি’’ বোলা খাচ অসমীয়া, নতুন স্বাস্থ্য মন্ত্রী কেশৱ মহন্তই ইতিমধ্যে পূর্বৰ স্বাস্থ্য মন্ত্রী তথা বর্তমান মুখ্য মন্ত্রী ডঃ হিমন্ত বিশ্ব শর্মাৰ আর্হিত ৰাজ্যৰ ভালেখিনি চিকিৎসালয়, চিকিৎসক আৰু বিভাগীয় ঠিকাদাৰক বহুতো সতর্কবাণী শুনাইছে৷ পিচে, প্রকাশিত বাতৰি মতে, তাৰ ফলাফলহে বৰ আশাপ্রদ নহয়৷ এই কথা বহুজন জ্ঞাত যে নগাঁও আৰু মঙলদৈৰ চৰকাৰী চিকিৎসালয় দুখন, বিভিন্ন দিশত ৰাজ্যৰ বদনামী চিকিৎসালয়বোৰৰ ভিতৰৰ দুখন৷ চিকিৎসালয়বোৰে মুখ্য মন্ত্রীৰ কঠোৰ সতর্কবাণী আৰু নির্দেশ ততালিকে পালন কৰে৷ কিন্তু বর্তমান স্বাস্থ্য মন্ত্রীগৰাকীৰ নির্দেশ পালনত চিকিৎসালয় কর্তৃপক্ষ আৰু ঠিকাদাৰে হেনো গাফিলতিহে প্রদর্শন কৰে৷ তেনেকুৱা হ’লে, মুখ্যমন্ত্রীয়ে প্রতিটো কথাতে কিমান অভিভাৱকত্ব কৰি থাকিব? এই কথা সর্বজনজ্ঞাত যে অ’ত ত’ত দুই–চাৰিখনৰ কথা বাদ দিলে, বাকী আটাই ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়, সাধাৰণ ৰাইজক শোষণ, লুণ্ঠন আৰু প্রবঞ্চনা কৰাৰ একো একোটা বিয়াগোম প্রতিষ্ঠানিক যন্ত্র৷ চৰকাৰে আনুষ্ঠানিক ঘোষণা নকৰিলেও, দেশৰ ক’ৱিড্সৃষ্ট বর্তমান পৰিস্থিতি দৰাচলতে এক ৰাষ্ট্রীয় জৰুৰী অৱস্থা৷ বাতৰি ওলাইছিল যে এনে ভয়াৱহ পৰিস্থিতিতো, শিৱসাগৰৰ এখন ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ে, তাত ৯ দিন ‘‘চিকিৎসা’’ লোৱা এজন ৰোগীক দুই লাখ নব্বৈ হাজাৰ টকাৰ এখন আদেয়ক দাখিল কৰে৷ দেশৰ বাতৰি শুনিবনে পাঠক? হেনো, সেই য়ম ৰাজ্যত এসাঁজ নিৰামিষ ভাতৰ দাম এহেজাৰ টকা আৰু এসাঁজ সামিষ ভাতৰ দাম ডেৰ হাজাৰ টকা ৰংপুৰ, ৰংপুৰ, ৰঙে ৰসে ভৰপূৰ সেইবোৰ চিকিৎসালয়ৰ একোসাঁজ নিৰামিষ আৰু একোসাঁজ সামিষ ভোজনৰ গুণগত মানৰ বিতং বিৱৰণ মই দিব পাৰোঁ৷ পিচে, ঠায়ে নাটে৷ প্রথমবিধৰ দাম হ’ব পাৰে খুব বেছি ২৫০ টকা আৰু দ্বিতীয় বিধৰ খুব বেছি ৩৫০ টকা৷ ৰাষ্ট্রযন্ত্রৰ কি একো কর্তব্য নাই? স্বাস্থ্য ৱর্ধন মহন্তই বচন মাতিছে বোলে, এনেবোৰ বিষয়ত চৰকাৰে যথোচিত ব্যৱস্থা ল’ব পিচে, দিন–ডকাইতিৰ সন্মুখীন হোৱা সেই বিশেষ ৰোগীজনক দিয়া আদেয়ক অর্থাৎ ‘‘বিল্’’–খনৰ কি হ’ব? তেখেত আৰু তেখেতৰ পৰিয়ালবর্গ সেই বিলখনত বুৰ নাযায়তো? ‘‘বিৰোধী’’ দলবোৰে কি কাটি থাকে? ব্যক্তিগতভাৱে, মইতো শিক্ষা, স্বাস্থ্য আৰু পৰিবহন সম্পূর্ণ ৰাষ্ট্রায়ত্তকৰণৰ পক্ষত৷\nবহুত লিখিলোঁ, সামৰোঁ কিন্তু বহু কথা থাকি গ’ল৷ তথাপি কওঁ, –খাদ্যাদি বস্তুৰ কথা বাদ৷ কিন্তু সাধাৰণতে প্রসাধন সামগ্রী বা উপৰুৱা বা বিলাসী সামগ্রী ৰূপে ধৰা অনেক সামগ্রী প্রকৃততে তেনে নহয়েই৷ স্বাস্থ্য ৰক্ষাৰ বাবে আটাই মানুহে মাখন অকণমান খাব নালাগে নেকি? টূথ্ পেইস্ত্ কেনেকৈ প্রসাধন সামগ্রী হয়? দাঁতৰ সুস্বাস্থ্য সমগ্র শৰীৰটোৰ সুস্বাস্থ্যৰ বাবে গুৰুত্বপূর্ণ হয় নে নহয়? আনকি, ছালৰ যত্ন আৰু সাধাৰণ সৌন্দর্য্য চর্চাৰ বাবে স্নৌ, পাউডা(ৰ্), কৌল্ড ক্রীম্ আদিও অত্যাৱশ্যকীয় নহয়? গা ধোৱা চাবোন, কাপোৰ ধোৱা গুড়ি চাবোন, বাচন ধোৱা চাবোন, শেৱিং Shaving) ক্রীম্, ৰেইয্(ৰ্) ব্লেইড্, আফ্ট্(ৰ্) শেইৱ লৌশ্ন্, শেম্পূ (‘‘শ্বে’’ নহয়), এইবোৰকে ধৰি অন্যান্য অনেক বস্তু আজিকালি আপোনাসৱৰ ঘৰুৱা কাম–বন কৰা ‘‘বাই’’সকলৰ পৰিয়ালতো অত্যাৱশ্যকীয় নহয়নে? আৰু, শিশু খাদ্য, মানে– বেইবি ফূড্? পাঠক, এবাৰ নিজকে সুধি চাওকচোন– যোৱা কিছু বছৰত (মানে, আলু, পিঁয়াজ, সিঙাৰা আদিও বিলাসী সামগ্রী হোৱাৰ পাছত) আপোনাসৱে, মই এইমাত্র উল্লেখ কৰা বস্তুবোৰ এক/ডেৰমাহ আগেয়ে যি দামত কিনে/কিনিছিল, এক/ডেৰমাহ পাছত সেই দামতে পায়নে? ধৰক, মস্কীটৌ ৰিপ’লে’ণ্ট্ ৱেপ’ৰাইযে’ (ৰ্)?


তৃতীয় আধ্যা বিদায় "Since there's no help, come let us kiss and part." --M. Drayton\nগছপুলিটিৰ পৰা এৰুৱাই দিয়া জয় পৰা লতাডালি যেন হৈ, পৰি থকা পদুমৰ শোৱা-খোটালিলৈ আকৌ আমি আকৌ যাঁও। পদুম কত কি চিন্তাত মগ্ন। এহেজাৰ সাপে খোৱা সমান শোকে-বিষে আজি পদুমক জৰ্জ্জৰিত কৰিছে। কেতিয়াবা ফেকুৰি ফেকুৰি কান্দি আকৌ তৎক্ষণাৎ নিতাল মাৰিছে। কেচুৱাৰ পৰা যতে মন-প্ৰাণ সমৰ্পিছিল, হঠাৎ বিচ্ছেদেই নহয়, তেওঁক দিয়া মন-প্ৰাণ তেওঁৰ পৰা নিৰ্দ্দয় আৰু অকৃতজ্ঞ ভাবে বলেৰে কাঢ়ি আনি আন এজনক দিব লাগে। পদুমৰ নিচিনা অবলাৰ পক্ষে এনে বল সম্ভৱ নে ? পদুমৰ নিচিনা কোমল আৰু মৰমীয়াল হৃদয়ৰ পৰা এনেটো কাৰ্য্য আশা কৰিব পাৰি নে ? পদুমৰ নিৰ্ম্মল প্ৰেমত এনে মলিৰ ঠাই হব পাৰে নে ? সূৰ্য্যকুমাৰ পদুমৰ হৃদয়-সৰোবৰৰ একেটি পদ্মৰ একেটি ভোমোৰা ; সেই ভোমোৰাক এৰি পদুম কেনেকৈ থাকিব ? সেই ভোমোৰাটিৰ বিহনে পদুম শুকাই যাব যে ! সেই ভোমোৰাটিৰ গুণ্ গুণ্ সঞ্জীৱনী মন্ত্ৰ কাণত জপি নাথকিলে পদুমৰ প্ৰাণ পদুমত থাকিব নোৱাৰে যে ! সেই ভোমোৰাটিক পদুমৰ পৰা নিষ্ঠুৰতাচৰণ কৰি তুমি আঁতৰ কৰা, তুমি ভোমোৰাকো হেৰুৱাবাঁ, পদুমকো হেৰুৱাবাঁ। হাঁয়। দুটি বস্তু একেটি হৈ সংসাৰৰ এচুকত জীয়াই থাকিব খোজে, তাত তুমি কিয় প্ৰতিবন্ধক হোৱা ? দুটি প্ৰাণিয়ে এই সংসাৰত ভাল পোৱা-পুই কৰি প্ৰাণত প্ৰাণ সপি জীয়াই থাকিব খোজে. কাৰো অপকাৰ নকৰে, কাৰো অন্যায় নকৰে, কাকো একো নোখোজে, কাকো একো নিদিয়ে, তাত তুমি বিধি-পথালি কৰা কিয় ? এই পৃথিৱীৰ চুক একণৰ গছ এজুপিত এজুৰি কপৌ-কপৌৱনীয়ে দিনে ৰাতিয়ে মুখা-মুখীকৈ চাই জীৱন ধাৰণ কৰি থাকিব, তোমাৰ ধান নেখায়, তোমাৰ সৰিয়হ নেখায়, আনকি তোমাৰ সৰি পৰা খুদ চাউলটিতো ঠোট নলগায়, মাজে মাজে দুয়ো দুয়োলৈ চাই এষাৰ বা দুষাৰ 'কুৰু' 'কুৰু' কৰি মৰমৰ গীত গাব তাক তুমি কাঁড়িব খোজা কিয় ? সিহঁতৰ 'কুৰু' 'কুৰু' তোমাৰ কাণত ভাল নেলাগে, সিহঁতে সেই দৰে ভাল পোৱাত তুমি বেয়া পোৱা, তোমাৰ ক্ষমতা আছে তুমি সিহঁত দুইকো চকুৰ আগৰ গছ জুপিৰ পৰা উৰি যাবলৈ দিয়, সিহঁত কোনোবা জন-প্ৰাণী শূন্য অটব্য অৰণ্যলৈ গুচি যাবগৈ, দুয়ো দুয়োকো ভাল পাই থাকিব। তাত হাত দিবলৈ সংসাৰত অলেখ বস্তু, অলেখ কাম আছে ; এজন ৰজাক ভাঙ্গিব পাৰা যদি আন এজনক পাঁতা, এঠাইৰ পৰা এখন নগৰ তুলি নি আন এঠাইত থাঁপাগৈ, এখন যুঁজলৈ গৈ তোমাৰ গাত যিমান বল আছে, সিমান বল দেখুঁৱাঁ, এফালে বৈ থকা এখন নদীক আনফালে বোওৱাঁ, কিন্তু কাবৌ কৈ মাতিছোঁ এই নিৰ্দ্দোষী পখী জুৰিৰ সুখত আৰু জীৱনত তুমি ব্যাঘাত নিদিবাঁ। এটিৰ বুকুৰ পৰা এটিক তুমি ফালি নিনিবাঁ। চোৱাঁচোন তোমাৰ ধন আছে, সম্পত্তি আছে, মান আছে, সংসাৰ আছে, বন্ধু আছে, বান্ধৱ আছে, কত কি আছে ; কিন্তু এই দুটিৰ মানত এই সংসাৰত একো নাই, কেৱল এটিৰ ধন এটি। এটিৰ সৰ্ব্বহ আনটি। সেইটি মাত্ৰ ধনেৰে সিঁহতক বঞ্চিত কৰিলে সিঁহতে কি লৈ বুকু জুৰাই থাকিব ? তোমাক সিঁহত ধন নোখোজে, তোমাৰ ওচৰত সিঁহতৰ কেৱল এটি ভিক্ষা-দুয়ো যেন জীয়াই থাকে মানে এৰা-এৰি নোহোৱাকৈ থাকিবলৈ পায়। এই সামান্য ভিক্ষাটি দিবলৈ তুমি কুন্ঠিত নহবাঁ। এই মুঠি চাউল-প্ৰাণী দুটিক ভয়ংকৰ একালৰ হাতৰ পৰা ৰাখিব৷ -কিন্তু হায় ! কি বিষম সংসাৰ ! এই প্ৰাৰ্থনা, এই কাকুতিলৈ কোনে কাণ কৰিব ? জালত পৰা হৰিণ-হৰিণীৰ কাতৰ মিনতিত পমি যোৱা হিয়া কেইখন আছে ?\nপাঠক ! পদুমে এই চাটি-ফুটি অৱস্থাত থাকি খপকৰে হাত মেলি মূৰশিতানৰ ফালে বেৰত আৰি থোৱা কৰণীটোৰ পৰা হেজাৰীঘোষা পুথিখন আনি থোকাথুকি কৈ লাহে লাহে জাত লগাই এই ঘোষা ফাঁকি গালে-\n"ক্ষুদ্ৰ সুখে বহু আশা কৰি, ভৱ কূপে জীৱ আছে পৰি,\nকাল সৰ্পে দংশি হৰিলে চেতন তাৰ ৷\nমোক্ষৰূপ তযু বাক্যামৃত, কৃপায়ে সিঞ্চিয়া প্ৰতিনিত,\nদয়াময় কৃষ্ণ কৰিয়ো মোক উদ্ধাৰ ৷৷"\nগায়েই দীঘল হুমুনিয়াহ এটি কাঢ়ি আকৌ পুথিখন জপাই থলে। কিয় হঠাৎ এই ঘোষা পুথি মেলিছিল, কিয় বা আকৌ জপাই থলে পদুমেই জানে। বোধকৰোঁ মনত অলপ শান্তি পাবৰ আশাৰেহে তেনে কৰিছিল। কিন্তু মন চিন্তা-ধুমুহাত উৰি কৰবালৈ গল, সেই দেখি আকৌ পুথি জপাই থলে৷\nইফালে সূৰ্য্যকুমাৰৰ কি হল, পাঠক ! শুনক। বিনামেঘত বজ্ৰঘাতৰ নিচিনা হৃদয়-ফাটিযোৱা এই কথা যেতিয়া তেওঁৰ কাণত পৰিল, যে পাঁচ বছৰৰ পৰা যাৰ মৰম স্নেহেৰে তেওঁ ডাঙৰ দীঘল হৈছে, এনে হৰদত্তই তেওঁক তেওঁৰ ঘৰৰপৰা সেইদিনাই ওলাই যাবলৈ নিষ্ঠুৰ আজ্ঞা দিছে ; যেতিয়া তেওঁ শুনিলে, যে তেওঁৰ প্ৰাণতকৈও মৰমৰ পদুমক-যি প্ৰতিমাটিক তেওঁ তেওঁৰ হৃদয়-সিংহাসনত থাপি মৰম-নৈবেদ্য, প্ৰেম-ফুল আৰু আত্মবলি দি দিনে-ৰাতিয়ে পূজিছিল-বিচ্ছেদ নৈৰ দ ডুবিত একেবাৰেই উটাবলৈ তেওঁৰ অশেষ ভক্তি আৰু কৃতজ্ঞতাৰ পাত্ৰ হৰদত্তই তেওঁক আদেশ কৰিছে, তেওঁ মূৰ্চ্ছিত হৈ মাটিত ধাচ কৰে পৰিল। জ্ঞান পাই জানিলে তেওঁৰ বহুত দিনৰ সুখ-সামাজিক এতিয়া ভাগিল। এতিয়া তেওঁ বুজিলে যে এই সংসাৰত তেওঁ বাপেক-মাক নাইকিয়া মাউৰা ল'ৰা। এতিয়া হে তেওঁৰ ধাৰণা হল যে, এই সংসাৰৰ কেৱল এটা কোৱাভাতুৰী। এতিয়াহে সূৰ্য্যকুমাৰৰ মনত এই ভাব খেলালে যে নিৰাশা, দুখ আদি কিছুমান পদাৰ্থ এই বিচিত্ৰ সংসাৰত ঈশ্বৰে মানুহলৈ চৰ্জন কৰিছে৷ -সূৰ্য্য ! দুখ, শোক, নৈৰাশ, তাপ, চিন্তা কাক বোলে, এইবিলাক জনাৰ আগেয়ে তোমাৰ মাৰা-বাপেৰাক হেৰুৱালা ! যেতিয়া সেইবিলাক জানিব পৰা হলা, তেতিয়া হৰদত্ত আৰু তেওঁৰ ধাৰ্ম্মিক, মৰমীয়াল সহধৰ্মিনীয়ে স্নেহ-ডৌকা মেলি এইবিলাক ৰদ-বতাহ বৰষুণৰ পৰা তোমাক ৰাখিছিল, ডৌকাৰ বাহিৰত এই সংসাৰত কি ভয়ানক প্ৰলয় দিনে-ৰাতিয়ে হব লাগিছে তুমি কব নোৱাৰিছিলা, ডৌকাৰ ভিতৰত নিৰাপদে, নিশ্চিন্তে তোমাৰ বুকুত পদুমে মূৰ সুমাই, পদুমৰ বুকুত তুমি মূৰ সুমাই স্বৰ্গ-সুখ অনুভৱ কৰি দিন নিয়াছিলা। এতিয়া যেতিয়া তেওঁবিলাকে নিৰ্দ্দয়ৰূপে সেই ডৌকা চপাই নিলে, হঠাৎ সংসাৰৰ এই নতুন দুখ-যন্ত্ৰণা তোমাৰ মূৰত পৰিল। তুমি নেজানিছিলা যে সুখ-টোপনিৰ কোলাত সুখেৰে শুই থাকোঁতে হঠাৎ কোলাৰ পৰা লাহেকৈ দুখ-নৈৰ মাজত পৰিবা। সূৰ্য্য ! স্থিৰ হোৱা, ধৰ্ম্মত মতি ৰাখি সদাই সঁচা বাটত থাকি চলা, ঈশ্বৰৰ যি ইচ্ছা, সেই মতেই কাৰ্য্য হব। সংসাৰ-বিষ-সৰ্পৰ এইটো প্ৰথম খোটহে, এনে কত খোট সহিব লাগিব৷\nসূৰ্য্যকুমাৰ অলপ সুস্থ হৈ হৰদত্তৰ ঘৰৰ পৰা যাবলৈ ওলাল। কিন্তু প্ৰাণৰ পদুমক এই জন্মলৈ শেষ বিদায় নোলোৱাকৈ তেওঁ কেনেকৈ যায় ? পদুমৰ সেই সৰল, পবিত্ৰ আৰু প্ৰেমময় মুখখনি এই জন্মৰ নিমিত্তে এবাৰ চাই নোলোৱাকৈ তেওঁ কেনেকৈ যায় ? পদুমৰ চকুৱে চকুৱে এবাৰ চাই সেই চকুৰ পৰা চেনেহৰ পোহৰ অলপ আনি তেওঁৰ চকু পোহৰাই নললেতো তেওঁ ওলাই যাবলৈ বাট নেদেখে। এই জীৱনৰ নিমিত্তে পদুমৰ মুখেৰ অমিয়া মাত এটুপি বাটৰ সম্বল কৰি লৈ নগলেতো তেওঁ বাটত ঢকেধৰি মৰিব। "পদুম। মই যাঁও৷" এই বুলি শেষ বিদায় একাষাৰ নোলোৱাকৈ গলে তেওঁৰ হিয়া ফাটি চিটাচিট হব। যাবৰ সময়ত পদুমৰ ডিঙিত ধৰি চাইটোপামান চকুৰ পানী পেলাবলৈ নেপালেতো সূৰ্য্যৰ চকু ঘোলা হব। কি কৰে ? সূৰ্য্যকুমাৰ নিৰুপায়, পদুমৰ ওচৰলৈ তেওঁ যাব নোৱাৰে, হৰদত্তৰ মানা ; সেই দেখি ৰাতি মানুহ-দুনুহ শুই নিতাল মাৰিলে পদুমৰ ওচৰলৈ মনে মনে গৈ বিদায় লৈ গুচি যাবলৈ তেওঁ স্থিৰ কৰিলে৷\nপদুম আমি ওপৰত কোৱা অৱস্থাত শোৱাপাটীত পৰি কান্দি-কাটি ধৰফৰাই আছে, এনে সময়ত সূৰ্য্যকুমাৰ লাহে লাহে হাতত-সাৰে ভৰিত-সাৰে এখুজি দুখুজিকৈ আহি তেওঁৰ সেই ঘৰৰ দুৱাৰ মুখ পাই ৰৈ তেওঁৰ এই অৱস্থা চাই থৰ হৈ ৰ লাগি চাই আছে। দুৱাৰ খন এধা জপোৱা হৈ আছিল। পদুমৰ গাত শনিপাত, কি তেওঁ দুৱাৰ মাৰিবলৈ মনত ৰাখিব পাৰে ? এই দুপৰ ৰাতি হঠাৎ এজনী যুৱতী কন্যাৰ শোৱা-খোটালিত অকলৈ তেওঁ কি সাহেৰে বা কি বুলি সোমাব, এই কথা ভাবি সূৰ্য্যকুমাৰ অতি শংকিত হৈ দুৱাৰমুখত ৰৈ আছে, ভিতৰলৈ সোমাবলৈ বা বাহিৰৰ পৰা সঁহাৰি দিবলৈ তেওঁৰ সাহ জন্মোৱা নাই। বিশেষত, পদুমৰ এই অৱস্থা দেখি তেওঁ কি কৰিব নোৱাৰি চৰগ পৰা মানুহৰ নিচিনা হৈ থিয় হৈ আছে৷\nপদুমে ঘোষা পুথি সামৰি থৈ ঘোৰ চিন্তাত পুনৰ নিমগ্ন হোৱাৰ কথা আমি কৈছোঁ। হঠাৎ তেওঁ "সূৰ্য্য" "সূৰ্য্য" বুলি দুবাৰ অতি কাতৰ স্বৰে মাতিলে। এই মাত শুনি আৰু সূৰ্য্যকুমাৰ ধৈৰ্য্য ধৰি থাকিব নোৱাৰি খপ কৰে "পদুম, পদুম, কি হল ? মই আহিছোঁ" এই বুলি আগত ওলালগৈ। অকস্মাৎ দুপৰ নিশা সূৰ্য্যকুমাৰৰ আগত উপস্থিত হোৱা দেখি পদুম বিচূৰ্তি হৈ সূৰ্য্যৰ ফালে চাই চিত্ৰৰ পুতলীৰ নিচিনা ৰ লাগি গ'ল। সূৰ্য্য আগবাঢ়ি গৈ সুধিলে, "পদুম, তোমাৰ কি হৈছে ?" পদুমৰ সকলো চিন্তা চৰ্চ্চা এক মুহূৰ্ত্তৰ নিমিত্তে পলাল, লাজত ৰঙা পৰি মূৰ তললৈ দোঁ খালে। ধন্য লাজ, ধন্য তোৰ ক্ষমতা ! যি পদুম সূৰ্য্যৰ পিয়াহত অণ্ঠে-কণ্ঠে শুকাই মৰোঁ মৰোঁ হৈছিল, যি পদুম এই জীৱনত আকৌ এবাৰ সূৰ্য্যক দেখা পালে হেপাহ পলুৱাই মনৰ সকলো কথা কৈ লম বুলি ভাবিছিল, তেনে পদুম এতিয়া সূৰ্য্যক হাতত পাই লাজত মুখেৰে মাতিব নোৱাৰা হল !! লাজ ! এই সংসাৰত তয়েইহে সকলোতকৈ ডাঙৰ ! সূৰ্য্যকুমাৰৰ চকুৰ লো সৰ সৰ কৰে বৈ পৰিবলৈ ধৰিলে। পদুমৰো চকুৰ লো চকুত থাকিব নোৱাৰি সেই লোৰে লগে লগে বৈ গল। বহুত বেলিৰ মূৰত সূৰ্য্যকুমাৰে আপোনাৰ গাৰ চেলেং কাপোৰৰ আগেৰে নিজৰ আৰু তেওঁৰ প্ৰাণৰ পদুমৰ চকুৰ লো টুকি দি লাহে লাহে কবলৈ ধৰিলে :- "পদুম, অতদিনৰ মূৰত তোমাৰে মোৰে এৰাএৰি হল ! বিধতাই আমাক আশাত নিৰাশ কৰিলে ! বৰ আশা আছিল যে তুমি মোৰ হঁবা, মই তোমাৰ হম, কিন্তু সেই আশা-বালি ঢলত তল গল ! আমাৰ মন-আকাশত পতা চাং হঠাৎ হুৰুফ্ কৰে ভাগি পৰিল। পদুমক আৰু মোৰ পদুম বুলি সূৰ্য্যই কব নোৱৰে ! আজি ৰাতিৰ ভিতৰত মই তোমাক চিৰকাললৈ এৰি গুচি যাব লাগিব। মোক এতিয়া তুমি শেষ বিদায় দিয়া। যদি এই পৃথিৱীত সূৰ্য্য জীয়াই থাকে, তেন্তে তেওঁ মাজে সময়ে লোকৰ মুখে পদুম সুখে আছে বুলি শুনিলেই তেওঁৰ জীৱন সাৰ্থক যেন ভাবিব ! ঈশ্বৰৰ চৰণত্ব প্ৰাৰ্থনা, যেন তুমি ৰাজৰাণী হৈ অশেষ সুখত কাল নিওৱাঁস। এতিয়া তুমি মোক এই জন্মলৈ বিদায় দিয়া৷ " এই কথা কেষাৰ শুনা মাত্ৰকে পদুলে "সূৰ্য্য ! সূৰ্য্য ! কি নিদাৰুণ কথা !" বুলি কন্দিবলৈ ধৰিলে আৰু মুছকছ গল, সূৰ্য্যকুমাৰে কাপোৰৰ আগেৰে অলপ অলপকৈ বিছি দিলত বহুত বেলিৰ মূৰত আকৌ তেওঁৰ চেতনা আনি কান্দি কান্দি কবলৈ ধৰিলে-"হাঁয়! মই কি ক্ৰূৰ, কি পাষণ্ড কি নিষ্ঠুৰ, পদুম ক্ষমা কৰা। এনে কঠোৰ কথা ! হা ঈশ্বৰ !" এই বুলি সূৰ্য্যইও কন্দিব ধৰিলে। অলপ বেলিৰ মুৰত কান্দোন সামৰি সূৰ্য্যই কলে –"পদুম, যদিও মই তোমাক এৰি যাবই লাগিব, তথাপি মোৰ এই শৰীৰ থাকে মানে মোৰ হৃদয় খাটোলাত তুমিয়েই দেবী ! মোৰ আৰু সৰহ কথা মুখৰপৰা নোলায়। এতিয়া তুমি মোক বিদায় দিয়া৷ " এই কথা কৈ সূৰ্য্যকুমাৰে লাহেকৈ উঠি যাব খোজোঁতে পদুমে তেওঁৰ হাতটোত ধৰি আকৌ বহুৱাই আপোন মুখত সেই হাতটো লগাই কিবা কব খুজিছিল, কিন্তু কব নোৱাৰি কান্দিবলৈ ধৰিলে। অলপমান পিছত—"প্ৰাণনাথ, পদুমে সূৰ্য্যৰ বাহিৰে কাকো নেজানে। সূৰ্য্যই পদুমক এৰিলে পদুমে কি লৈ জীয়াই থা-- ?" পদুমৰ মুখৰপৰা আৰু মাত হৰিলে। শোকে খুন্দামাৰি ধৰিলে। সূৰ্য্যই সেই ৰাতিৰ ভিতৰতে হৰদত্তৰ ঘৰৰপৰা প্ৰস্থান কৰিলে৷


সুখবৰ! জানুৱাৰী মাহৰ পৰা এইপৰ্যন্ত ৪০০০ টকালৈকে সস্তা হৈছে সোণ, চেক কৰক ৰেট|gold-prices-down-4000-rupees-this-year-check-mcx-price-today-on-2021-year-22-feburary– News18 Assam\nসুখবৰ! জানুৱাৰী মাহৰ পৰা এইপৰ্যন্ত ৪০০০ টকালৈকে সস্তা হৈছে সোণ, চেক কৰক ৰেট\nUpdated:February 23, 2021, 11:58 AM IST\nআনহাতে ৰূপৰ মাৰ্চ মাহৰ ফিউচাৰ ট্ৰেড ৩৯৪.০০ টকা বৃদ্ধিৰ সৈতে ৬৯,৪০৬.০০ টকাৰ স্তৰত আছে।\nLast Updated: February 23, 2021, 11:58 AM IST\nহ্ৰাস পাইছে সোণৰ মূল্য। সপ্তাহটোৰ প্ৰথমটো ব্যৱসায়ৰ দিনত সোণ তথা ৰূপৰ মূল্য হ্ৰাস হোৱা দেখা গ’ল। চলিত বৰ্ষৰ জানুৱাৰী মাহৰ পৰা এতিয়ালৈকে সোণৰ মূল্য প্ৰায় ৪,০০০ টকালৈ হ্ৰাস হোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে। মাল্টি কমোডিটি এক্সজেঞ্জৰ এপ্ৰিলৰ ফিউচাৰ ট্ৰেড সোণৰ মূল্য ১২৩.০০ বৃদ্ধিৰ সৈতে ৪৬,৩২০.০০ টকাত ব্যৱসায় চলি আছে। আনহাতে ৰূপৰ মাৰ্চ মাহৰ ফিউচাৰ ট্ৰেড ৩৯৪.০০ টকা বৃদ্ধিৰ সৈতে ৬৯,৪০৬.০০ টকাৰ স্তৰত আছে।\nউল্লেখযোগ্য যে বিগত সপ্তাহত সোণৰ মূল্য ২.৩ শতাংশ অৰ্থাৎ ১১০০ টকা হ্ৰাস হোৱা পৰিলক্ষিত হৈছিল। বিগত সপ্তাহৰ শুকুৰবাৰে মাল্টি কমোডিটি এক্সজেঞ্জত সোণৰ মূল্য প্ৰতি দহ গ্ৰামত ৪৬,১৯০ টকা আছিল। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে বিগত বছৰৰ তুলনাত এই দৰ ১০,০০০ টকালৈ হ্ৰাস হোৱা দেখা গৈছে। সেই সময়ত সোণৰ মূল্য আছিল দহ গ্ৰামত ৫৬,২০০ টকা। চলিত বৰ্ষত সোণ ব্যৱসায়ৰ আৰম্ভণি ১৯৯১ চনতকৈও অধিক বেয়া বুলি একাংশই মত প্ৰকাশ কৰিছে।\nদেশৰ ৰাজধানী চহৰ দিল্লীত সোমবাৰে ২২ কেৰেট আৰু ২৪ কেৰেট সোণৰ মূল্য আছিল ক্ৰমে ৪৫,৪২০ টকা আৰু ৪৯,৪৫০ টকা। আনহাতে ৰূপৰ মূল্য প্ৰতি কিলোগ্ৰামত ৬৯,০০০ টকা।\nঅৱশ্যে, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰত সোণৰ মূল্য বৃদ্ধি হোৱা দেখা গৈছে। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত সোণৰ মূল্য ০.৩৪ ডলাৰ বৃদ্ধি হোৱাৰ ফলত ইয়াৰ মূল্য প্ৰতি আউঞ্চত ১,৭৮৪.৫৪ ডলাৰ হৈছে। আনহাতে ৰূপৰ মূল্য হৈছে ২৭.৪৩ ডলাৰ। এই মূল্য ০.১৫ ডলাৰ বৃদ্ধি পাইছে।\nবজাৰ বিশেষজ্ঞসকলে পৰামৰ্শ দিয়ে যে সোণ-ৰূপ ক্ৰয় কৰাৰ এইয়া উত্তম সময়। একাংশ বিশেষজ্ঞৰ মতে, সোণৰ মূল্য হ্ৰাস হোৱাৰ ফলত সোণ ক্ৰয় কৰিবলৈ গ্ৰাহকৰ ভিৰ দেখা যাব পাৰে। উপভোক্তাসকলে এই আকৰ্ষণীয় মূল্যৰ সুবিধা গ্ৰহণ কৰাৰ সঠিক সময় হিচাপে বিবেচনা কৰে কিয়নো বিগত কেইটমান মাহৰ তুলনাত সোণৰ মূল্য প্ৰায় ১০,০০০ টকালৈ হ্ৰাস হোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে। যি মূল্য কিছুদিনৰ পিছত বৃদ্ধি হোৱাৰ আশংকা আছে বুলিও তেওঁলোকে মন্তব্য কৰে।\nFirst published: February 23, 2021, 11:58 AM IST


ফুং ফাং বেবেৰিবাং: হং-কঙৰ অৰঙে দৰঙে\nহং-কঙৰ অৰঙে দৰঙে\nকেথে’ পেচিফিকৰ বিমানখন হংকঙত অৱতৰণ কৰোঁতে তাত সন্ধিয়া প্ৰায় ৬:৪৫ বাজিছিল – অস্তগামী সুৰুজৰ ৰাঙলী আভাই ৰঙীন কৰি তুলিছিল চৌপাশ। বিমানৰ পৰা নামিয়েই এই দৃশ্য দেখি এক অজান পুলকত মন ভৰি পৰিল। হংকঙত ভাৰতীয় নাগৰিকৰ বাবে পোন্ধৰ দিনৰ বাবে ভিচা নোহোৱাকৈ প্ৰৱেশৰ সুযোগ থকা বাবে অভিবাসন (Immigration) ত বিশেষ একো প্ৰশ্নবাণৰ সন্মুখীন নোহোৱাকৈয়ে বিমানবন্দৰৰ পৰা ওলাই হোটেল অভিমুখে ৰাওনা হ’লোঁ। হংকঙত টেক্সী অতি খৰচী হোৱা বাবে আৰু বিমানবন্দৰৰ পৰা বেছিভাগ ঠাইলৈ যাবলৈ বাচৰ সুব্যৱস্থা থকা বাবে পৰ্য্যটকসকলে বাচকেই পৰিবহনৰ প্ৰথম বিকল্প হিচাপে লয়। বাচ আস্থানলৈ আহি দেখিলোঁ, আটাইবোৰ বাচ দুখলপীয়া – এচিয়াৰ আন দেশবোৰত নেদেখা এক দৃশ্য। বাচখনত উঠিয়েই পালোঁ আমাৰ এক অতিকে চিনাকি পৰিবেশ – খুচুৰাৰ অভাৱ। পোনেই ড্ৰাইভাৰজনে ক’লে “Sorry, we don’t have change. You have to pay the exact amount – 33 Hong Kong dollars.” ইতিমধ্যেই বুক কৰি থোৱা হোটেলখনৰ নিকটবৰ্তী বাচ আস্থান চুং কিং মেনচন (Chung King Mansion) লৈ যাবলৈ প্ৰায় এঘন্টা পোন্ধৰ মিনিট লাগিল। এইখিনি চহৰখনৰ এক অতি ব্যস্ত অঞ্চল; পৰ্য্যটকৰ ভীৰো খুবেই বেছি। চীনদেশৰ মূল ভূখণ্ডত ইংৰাজী ভাষাৰ প্ৰয়োগ প্ৰায় নাই বুলিবই পাৰি। কিন্তু তাৰ বিপৰীতে ইয়াত ইংৰাজীৰ বহুল প্ৰয়োগ দেখিবলৈ পালোঁ। বাচ আস্থানত নামি হোটেলত সোমাবলৈ লওঁতেই দেখিলোঁ পৰঠা, পুৰি-তৰকাৰীৰ কেবাখনো ৰেষ্টুৰেন্ট আৰু ৰসগোল্লা, জিলাপী আদি মিঠাইৰ বহুতো দোকান। আনকি মেংগো বাইট, আন মুখৰোচক ভৰাই ৰখা কাঁচৰ টেমা আৰু পানমচলা, মিঠা চুপাৰীৰ পেকেট শাৰী শাৰীকৈ ওলোমাই থোৱা সৰু সৰু দোকানো। দোকানীবোৰৰ মুখাবয়ববোৰ দেখিও ভাৰতীয় যেনেই লাগিল। কিনো কথা থিৰাং কৰিবলৈ নৌপাওঁতেই পিছপিনৰ পৰা কোনোবা এজনে হিন্দীতে সুধিলেহি “ভাইচাহাব, ৰুম চাহিয়ে ক্যা?”। ঘূৰি চাই দেখিলোঁ মুৰত পাগুৰীৰে সৈতে এজন সুঠাম পাঞ্জাবী যুবক। “নাই নালাগে” বুলি কৈ আগবাঢ়িলোঁ। হোটেলত কিছুসময় জিৰণি লৈ ওচৰতে এপাক মাৰোঁ বুলি ওলালোঁ। ভাৰতীয় মুখাবয়বৰ লোকৰ কেইবাখনো দোকান, বস্তুও ভাৰতীয় – ভুজিয়া, চানাচুৰ, মিঠাই ! চীনা ভাষাৰ উপৰি হিন্দী, বঙালী আৰু নেপালী ভাষাত কথা পতা কাণত পৰিল। ভাৰতীয় লোকৰ ইমান পয়োভৰ দেখি বেলেগ দেশ এখনত থকা যেন লগাই নাছিল। তাতে আকৌ ভাৰতীয় খাদ্য পাই নিশাৰ আহাৰো পৰঠা-তৰকাৰীৰেই কৰা হ’ল।\nনিশাৰ আহাৰৰ পিছতে ওচৰতে এপাক মাৰোঁ বুলি ওলালোঁ। চুং কিং মেনচনৰ পৰা ভিক্টোৰিয়া বন্দৰ আৰু ইয়াৰ পাৰতে অৱস্থিত এভিনিউ অব ষ্টাৰছ (Avenue of Stars) লৈ তামোল এখন চোবোৱাৰ বাট মাথোন। সন্মুখৰ নাথান পথেৰে কিছুদূৰ গ’লেই তাত ভিক্টোৰিয়া বন্দৰ অৱস্থিত। এভিনিউ অব ষ্টাৰছৰ মূখ্য আকৰ্ষন হ’ল, গৈ থকা বাটত পথৰ ওপৰতে সুন্দৰকৈ সংৰক্ষন কৰি ৰখা হংকঙৰ মুঠ ১০৭ জন জনপ্ৰিয় অভিনেতা-অভিনেত্ৰী, খেলুৱৈ, গায়ক আদিৰ হাতৰ চাব আৰু চহী। ইয়াৰ ভিতৰত ব্ৰুছ লী, জেট লী, জেকী চান আদি অন্যতম। বন্দৰটোৰ নিশাৰ দৃশ্য অতিকৈ মনোমোহা। আনটো পাৰৰ ৰং-বিৰঙৰ আলোকসজ্জাৰে সজ্জিত অট্টালিকাৰ সাগৰত পৰা প্ৰতিবিম্ববোৰে সোণত সুৱগা চৰায়। এই অঞ্চলৰ আন এক আকৰ্ষণ হ’ল প্ৰায় ২.৫ মিটাৰ উচ্চতাৰ ব্ৰুছ লীৰ প্ৰতিমূৰ্তিটো। হংকংস্থিত Bruce Lee fan club এ দান-বৰঙনিৰে সংগ্ৰহ কৰা এক লাখ আমেৰিকান ডলাৰেৰে এই মূৰ্তিটো নিৰ্মান কৰোৱাইছিল। মূৰ্তিটোৰ সেই বিশেষ ভঙ্গীমাটো ১৯৭২ চনৰ ব্ৰুছ লী অভিনীত ছবি Fist of Fury ৰ এটা দৃশ্য (ready to strike moment) ৰ পৰা লোৱা হৈছে। ২০০৫ চনৰ ২৭ নবেম্বৰত ব্ৰুছ লীৰ ভায়েক ৰবাৰ্ট লীয়ে এই মূৰ্তিটো উন্মোচন কৰিছিল। ভিক্টোৰিয়া বন্দৰৰ কাষেৰে অহা-যোৱা কৰা একুৱা লুনা (Aqua Luna) নামৰ বিশেষ নাওখন ইয়াৰ আন এক আকৰ্ষন। একুৱা লুনা হ’ল চীনৰ চং ৰাজপৰিয়ালৰ ৰাজত্বকালত (৯৬০ – ১২৭৯) ব্যৱহৃত পালতৰা নাওৰ আৰ্হিত তৈয়াৰ কৰা এখন বিশেষ নাও। নাওখনৰ চীনা নাম চিউং পো চাই (Cheung Po Tsai)। উনৈশ শতিকাৰ জলদস্যু চিউং পো চাইৰ নামেৰে এই জাহাজখনৰ নামাকৰণ কৰা হৈছে। দুখলপীয়া এই জাহাজখনেৰে প্ৰধানতঃ পৰ্য্যটকক ভিক্টোৰিয়া বন্দৰ (Victoria harbour) আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা ঠাইসমূহৰ দৰ্শন কৰোৱা হয়। দিনৰ ভাগত Tsim Sha Tsui, Wan Chai আৰু Hung Hom ৰ দৰ্শন কৰোৱা হয় যদিও সন্ধিয়াৰ ভাগত কেৱল Tsim Sha Tsue ৰ হে দৰ্শন কৰোৱা হয়। পিছে সাপ্তাহান্তিকত ওচৰৰে ষ্টেন্‌লি, আবাৰদীন, চিউং চাউ দ্বীপ আৰু Joss House Bay কো সামৰি এক দীঘলীয়া যাত্ৰা কৰোৱা হয় পৰ্য্যটকসকলক।\nপিছদিনা ৰাতিপুৱাই চহৰখনৰ আন কিছু ঠাই চাওঁ বুলি ওলালোঁ। প্ৰথমতেই ওলালোঁ চুক লাম চিম মঠলৈ (Chuk Lam Sim monastery)। মূল চহৰখনৰ পৰা কিছু দূৰৈত অৱস্থিত মঠটোলৈ গৈ থকাৰ বাটত গাইডজনে হংকঙৰ ওপৰত এটি সম্যক ধাৰণা দিয়াৰ উদ্দেশ্যে বহুতো সৰু সৰু কথা কৈ গ’ল। হংকং শব্দটোৰ অৰ্থ হ’ল সুগন্ধি বন্দৰ (Fragrant harbour)। চীনদেশৰ অন্তৰ্গত যদিও এইখন এখন স্বায়ত্বশাষিত অঞ্চল হোৱা বাবে চীনৰ মূল ভূখণ্ডৰ তুলনাত যথেষ্ট পাৰ্থক্য বিদ্যমান। আনকি হংকং আৰু চীনদেশৰ জাতীয় পতাকাও সম্পূৰ্ণ বেলেগ। বিশ্বৰ আটাইতকৈ ঘন জনবসতিপূৰ্ণ দেশসমূহৰ ভিতৰত হংকং এখন। প্ৰথম অ’পিয়াম যুদ্ধৰ (১৮৩৯ – ১৮৪২) পিছত হংকং এখন ব্ৰিটিছ উপনিবেশত পৰিণত হয়। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত জাপানে এই ভূমিখণ্ড অধিকাৰ কৰে যদিও ১৯৯৭ চনলৈ ইংৰাজসকলে ইয়াৰ ওপৰত নিজৰ নিয়ন্ত্ৰন বজাই ৰাখিবলৈ সমৰ্থ হয়। পিছলৈ ব্ৰিটিছসকল আৰু চীনৰ মাজত হোৱা চুক্তি অনুসাৰে হংকঙক চীনদেশলৈ হস্তান্তৰ কৰা হয়। হংকঙক চীনৰ এক বিশেষ প্ৰশাষনিক অঞ্চল (Special administrative region) বুলি জনা যায় কাৰণ ই চীনৰ বিশেষ হস্তক্ষেপ নোহোৱাকৈ যিকোনো নীতি গ্ৰহণ কৰিব পাৰে। গাইডজনে কৈ গ’ল – চীনৰ মূল ভূখণ্ড আৰু টাইৱানত চলা মাণ্ডাৰিন (Mandarin – চীনা ভাষাৰ এটা উপভাষা) ভাষাৰ বিপৰীতে ইয়াত চলে কেন্টোনিজ (Cantonese – চীনা ভাষাৰেই আন এক উপভাষা) ভাষা। চীনা ভাষাৰ এটা বিশেষত্ব হ’ল, একেটা শব্দৰেই হ্ৰস্ব আৰু দীৰ্ঘ স্বৰৰ উচ্চাৰণে সম্পূৰ্ণ বেলেগ বেলেগ অৰ্থ বুজায়। মাণ্ডাৰিন ভাষাত এনে ভিন্ন স্বৰ চাৰিটা থকাৰ বিপৰীতে কেণ্টোনিজ ভাষাত এই স্বৰ ৬ টা (আচলতে মূখ্য স্বৰহে ৬টা – মূখ্য, গৌণ স্বৰ মিলি মুঠ ৯টা)। তাৰোপৰি মাণ্ডাৰিন ভাষাত ব্যৱহাৰ হোৱা বৰ্ণসমূহ প্ৰাচীন চীনা ভাষা বৰ্ণসমূহৰ সামান্য সৰলীকৃত ৰূপ। শীতকালত বাদে আন প্ৰায়খিনি সময় হংকঙৰ জলবায়ু উষ্ণ আৰু আৰ্দ্ৰ। গ্ৰীষ্মকালত ধুমুহা-গাজনিৰ লগতে ঘূৰ্ণীবতাহো প্ৰায়েই আহে যদিও ইয়াৰ প্ৰকোপ খুব প্ৰবল নহয়। ২০০৯ চনত হংকং ষ্টক এক্সেঞ্জ বিশ্বৰ সপ্তম বৃহত্তম ষ্টক এক্সেঞ্জ হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। কথাৰ মাজে মাজে বাহিৰৰ দুই এটা বিশেষ অঞ্চল আঙুলিয়াই গ’ল গাইডজনে। চালকজনৰ কুশলী ড্ৰাইভিঙত আমাৰ মেৰুন ৰঙৰ গাড়ীখন পৰ্বতৰ মাজৰ সৰ্পিল বাটটোৰে অকাই-পকাই গৈ থাকিল৷ মাজে মাজে পাহাৰৰ পৰা বৈ অহা দুই এটি সৰু নিজৰা। আনটো ফালে সাগৰখনৰ মূল ভূমিখণ্ডৰ ভিতৰলৈ সোমাই অহা অঞ্চলবোৰত খৰস্ৰোতা পানীয়ে ঠেকা খোৱাত অহৰহ শব্দময় হৈ আছিল পৰিৱেশটো৷ কিছুসময় পিছত চুক লাম চিম মঠ পালোগৈ। এই বৌদ্ধ মঠটো হংকঙৰ বিশালকায় বৌদ্ধ মঠবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম। চীনা ভাষাত চুক লাম চিমৰ অৰ্থ হ’ল বাহৰ অৰণ্য (Babmoo forest)। মঠটোৰ দুৱাৰৰ দুইকাষে থকা সিংহৰ মূৰ্তি দুটাৰ অৰ্থ গাইডজনে বুজাই দিলে। অলপ সুক্ষ্মভাৱে লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে ইয়াৰে এটাই এটা গোলাকাৰ বলৰ আকৃতিৰ বস্তু আগঠেঙেৰে খামুচি ধৰি থকাৰ বিপৰীতে আনটোৱে আগঠেঙেৰে সিংহৰ পোৱালী এটা ধৰি আছে। ইয়াৰদ্বাৰা সাংকেতিকভাৱে প্ৰথমটো মতা আৰু আনটো মাইকী সিংহ বুলি বুজোৱা হৈছে। কিন্তু দুয়োটাকে একে স্তৰতে ৰাখি দ্বাৰপালৰ কাম কৰা দেখুওৱা বাবে মতা-মাইকী দুয়োকে কোনো ভেদভাব নৰখাকৈ একে স্তৰত ৰখাটোকে বুজোৱা হৈছে। মঠটোৰ ভিতৰলৈ সোমোৱাৰ আগেয়ে জোতা খুলিবলৈ লওঁতেই গাইডজনে ক’লে “No no, you don’t need to take off your shoes. In most of the Budhhist temples people do, but noone does here.” । অলপ ইতস্ততঃ বোধ কৰিছিলো যদিও জোতা নোখোলাকৈয়ে সোমালোঁ। ভিতৰত তিনিটা বিশালকায় বুদ্ধৰ মূৰ্তি আছে। ইয়াৰ মাজৰটোৱে বুদ্ধদেৱৰ প্ৰৱোধন (Enlightenment) পোৱা অৱস্থাক বুজাইছে। পিছপিনে মন্দিৰটোৰ অন্তৰ্গত এখন বৃদ্ধাশ্ৰম অৱস্থিত। ইয়াৰ কাষতে অৱস্থিত এটা সৰু কোঠাত কেইবাজনো বয়সস্থ লোকৰ ছবি ক্ৰমিক সংখ্যাৰে সৈতে ৰখা আছে পিছে এই সংখ্যাবোৰৰ মাজত এক সংখ্যাটো বাদ দিয়া হৈছে। যেনে একৈশ লিখিবলৈ হ’লে দুই আৰু এক লিখাৰ সলনি ২০a বা তেনেধৰণে লিখা আছে। হংকঙত এক সংখ্যাটোক অশুভ বুলি ভবা হয় বাবেই এনে কৰা হৈছে বুলি গাইডজনে জনালে। যিহেতু বৌদ্ধ ধৰ্মত পুনৰ্জন্ম বিশ্বাস কৰা হয়, ইয়াত বহুতো লোকে (বা তেওঁলোকৰ আত্মীয় স্বজনে) মৃত্যুৰ আগতে যথেষ্ট টকা দান দি সকলো সুকলমে হৈ যোৱাৰ কামনাৰে ইয়াত নিজৰ নাম খোদাই কৰি ৰাখিবলৈ বিচাৰে। মানুহজনৰ মৃত্যুৰ পিছত ইয়াত তেওঁৰ নাম, ছবিসহ আটাইবোৰ তথ্য সন্নিবিষ্ট কৰি সংৰক্ষণ কৰি ৰখা হয়।\nমন্দিৰটোৰ পৰা ওলাই পোনে পোনে যাত্ৰা কৰিলোঁ প্ৰায় ৯০০ বছৰ পুৰণি চুই মেই গাঁৱলৈ (Shui Mei Village)। গাইডজনে জনোৱা মতে গাঁৱখনলৈ নতুনকৈ আহি বাস কৰা লোক প্ৰায় নাই বুলিবই পাৰি। বৰ্তমান ইয়াত বসবাস কৰি থকা প্ৰায় সকলোখিনি লোকেই আৰম্ভনিতে থকা লোকসকলৰ বংশধৰহে। গাঁৱখন যে প্ৰাচীন কালৰেপৰা শিক্ষা-দীক্ষাত আগবঢ়া আছিল তাৰ প্ৰমাণ দিয়ে ইয়াত বৰ্তমানো সংৰক্ষিত অৱস্থাত থকা ই-তায়ী অধ্যয়ন কক্ষটোৱে (Yi Tai Study Hall)। কিং বংশৰ (Qing dynasty) দাওগুৱাঙৰ (Daoguang) ৰ ৰাজত্বকালত (১৮২১ – ১৮৫০) ১৬ জন বিদগ্ধ পণ্ডিতেৰে গঠিত টাং ই টাই উই (Tang Yi Tai Wui) সমিতিয়ে গাঁৱখনৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক শিক্ষিত কৰি তোলাৰ মানসিকতাৰে এই কক্ষটো নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াইছিল। মেধাৱী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে বৃত্তিৰ ব্যৱস্থাও আছিল। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকল বহিবৰ বাবে অতি ঠেক ডেস্ক-বেঞ্চৰ ব্যৱস্থা ৰখা হৈছিল। গাইডজনৰ মতে শিক্ষাৰ্থীসকলক যথেষ্ট কঠোৰ শিক্ষা দিয়া হৈছিল আৰু সকলো ধৰণৰ আৰামপ্ৰিয়তাৰ পৰা দূৰত ৰখাৰ উদ্দেশ্যৰেই এনে কৰা হৈছিল। কেৱল পুথিগত শিক্ষাতে সীমাবদ্ধ নাৰাখি ইয়াত যুদ্ধকলাৰ প্ৰশিক্ষণৰো ব্যৱস্থা আছিল। কক্ষটোৰ পিছপিনে থকা মুকলি ঠাইখিনি কুংফু প্ৰশিক্ষণৰ বাবে ব্যবহৃত হৈছিল। কক্ষটোৰ সন্মুখ প্ৰাংগনটো শুভ্ৰ শিলেৰে নিৰ্মাণ কৰা বাবে ইয়াৰপৰা পঢ়ি ওলোৱা ছাত্ৰ ছাত্ৰীসকলক students of white stone lane বুলিও জনা গৈছিল। বিংশ শতিকাত আধুনিক শিক্ষাৰ প্ৰভাৱ পৰা সময়ত এই কক্ষটোক এখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়লৈ পৰিবৰ্তিত কৰা হয়। পিছলৈ কেবা বছৰ ধৰি এই এই ঘৰটো পৰিত্যক্ত অৱস্থাত থকাৰ পিছত ১৯৯২ চনত কিছু অংশ পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰি উলিওৱা হয়। হংকঙৰ প্ৰাথমিক তথা মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ ছাত্ৰীসকলক বন্ধৰ দিনত ইয়ালৈ শিক্ষামূলক ভ্ৰমণৰ বাবে অনা হয়। তেনে দুটা দলৰ সৈতে কথা-বতৰা হোৱাৰ সৌভাগ্য হৈছিল। শিক্ষকসকলৰ মতে শিক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তা তথা সেই সময়ত শিক্ষাব্যৱস্থাৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিয়াৰ বাবেই তেওঁলোকক ইয়ালৈ অনা হয়। বিদ্যালয় গৃহটোৰপৰা কিছুদূৰৈত পূৰ্বপুৰুষৰ স্মৃতি সংৰক্ষণ কৰি ৰখা ঘৰটোও এই অঞ্চলৰ আন এক আকৰ্ষন। এনেতে দুজনী ছাত্ৰীক বাহিৰতে ৰৈ থকা দেখি “ভিতৰলৈ কিয় যোৱা নাই?” বুলি সোধাত ১৬ বছৰ বয়স নোহোৱালৈকে অভিভাৱকে ইয়াৰ ভিতৰলৈ সোমাবলৈ মানা কৰি থোৱা বুলি জনালে। অৱশ্যে তেওঁলোকে ইংৰাজীত কথাখিনি ভালদৰে বুজাব নোৱাৰা বাবে প্ৰকৃত কাৰণটো জানিব নোৱাৰিলোঁ।\nইয়াৰ পিছতে ওলালোঁ ওচৰৰে কাম-টিন বৃক্ষমহল (Kam Tin Tree house)লৈ বুলি। খোনোৰ মতে এই ঘৰটো সেই সময়ৰ এটা মন্দিৰ আছিল আৰু আন একাংশৰ মতে এইটো আছিল আন এটা অধ্যয়ন কক্ষ। বহুদিন ধৰি পৰিত্যক্ত অৱস্থাত থকা বাবে ওচৰতে থকা প্ৰকাণ্ড বট গছজোপাৰ ঠাল ঠেঙুলিয়ে ঘৰটোক মেৰিয়াই ধৰে আৰু তেনে অৱস্থাতেই ইয়াক সংৰক্ষন কৰি ৰখা হৈছে। বৰ্তমানো গছজোপাৰ ঠাল ঠেঙুলিৰ মাজত ঘৰটোৰ অস্তিত্ব বিৰাজমান। অতি সুক্ষাতিসুক্ষ্ম বস্তুবোৰো এনেদৰে সযতনে সংৰক্ষণ কৰি ৰখা দেখি ভাল লাগিছিল।\nপিছদিনাৰ কাৰ্য্যসুচীত আছিল লানটাউ দ্বীপ (Lantau Island) আৰু দা পিক (The peak)। পাৰ্ল নৈৰ মাজৰ এই দ্বীপটো হ’ল হংকঙৰ বৃহত্তম দ্বীপ। মূলতঃ পাহাৰেৰে আগুৰা দ্বীপটোক গছ-গছনিৰ প্ৰাচুৰ্য্যতাৰ বাবেই হংকঙৰ হাওঁফাওঁ (The lung of Hong Kong) বুলি জনা যায়। প্ৰাচীন কালৰ অনেক হস্তনিৰ্মিত বস্তু ইয়াত আৱিষ্কাৰ হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰৰ শ্বেক পিক (Shek Pik) ৰ প্ৰস্তৰ শিল্পকৰ্মক পিতল যুগ (Bronze age)ৰ আৰু ফান লাউ (Fan Lau) ৰ শিলাবৃত্তটোক নিওলিথিক যুগ (Neolithic age)ৰ বুলি ধাৰণা কৰা হয়। লানটাউ দ্বীপৰ প্ৰধান আকৰ্ষনৰ ভিতৰত পৰে পো-লিন মঠৰ কাষতে অৱস্থিত প্ৰায় ২৫ মিটাৰ উচ্চতাৰ আৰু ২৫০ টন ওজনৰ পিতলৰ বিশালকায় বুদ্ধৰ মূৰ্তিটো। কেব্‌ল কাৰেৰে প্ৰায় আধাঘন্টাত এই অঞ্চলটোলৈ যোৱাৰ সুব্যৱস্থা আছে। কেব্‌ল কাৰেৰে যোৱা অৱস্থাত গোটেই দ্বীপটোৰ এক নৈসৰ্গিক দৃশ্য দেখি পুলকিত হৈ পৰিলোঁ। ২৬৮ টা চিৰিৰ ওপৰত স্থাপন কৰা এই মূৰ্তিটো চীনৰ বৈমানিক বিভাগ (China Aeronautic Department)ৰ ফালৰ পৰা তৈয়াৰ পৰা হৈছিল। ১৯৭৮ চনত পৰিকল্পনা আৰম্ভ কৰি ১৯৯৩ চনত সম্পূৰ্ণৰূপে তৈয়াৰ কৰি উলিওৱা হৈছিল মূৰ্তিটো। চীনৰ চুই আৰু টাং ৰাজবংশৰ (Sui and Tang Dynasty) স্থাপত্যবিদ্যাৰ চাপ থকা মূৰ্তিটো প্ৰধানতঃ পিতলৰ যদিও মুখমণ্ডলৰ সুক্ষ্মাতিসুক্ষ্ম অভিব্যক্তিবোৰ বিশেষকৈ প্ৰৱোধন পোৱা অৱস্থাৰ অভিব্যক্তিবোৰ নিখুতভাৱে প্ৰকাশ কৰিবলৈ মুখমণ্ডলত সোণৰ ব্যৱহাৰো কৰা হৈছিল।\nএকে ধৰণৰ আন এক আকৰ্ষন হ’ল জ্ঞান পথ (Wisdom path)। ইয়াত প্ৰায় ৮-১০ মিটাৰ উচ্চতাৰ ৩৮ টা কাঠেৰে নিৰ্মিত স্তম্ভ অসীম সাংকেতিক চিহ্নটো (∞)ৰ আকৃতিত সজোৱা আছে। ইয়াত চীনা ভাষাত খোদিত কথাখিনি বৌদ্ধধৰ্মৰ হৃদয় স্তোত্ৰ “প্ৰজ্ঞা পাৰমিতা”ৰ চীনা ৰূপান্তৰ (মূল: সংস্কৃত)।\nলানটাউ দ্বীপৰ আন এক আকৰ্ষন হ’ল সম্ৰাট দাও গুৱাঙৰ ৰাজত্বকালত ১৮৩২ চনত তৈয়াৰ কৰা টুং চুং দুৰ্গ (Tung Chung fort)। ৫৬০০ বৰ্গমিটাৰ ক্ষেত্ৰফলৰ গ্ৰেনাইট শিলেৰে পৰিবেষ্টিত এই দুৰ্গটোত ছটা বৃহদাকৃতিৰ বৰটোপ সংৰক্ষিত হৈ আছে। প্ৰধানতঃ ইংৰাজসকল আৰু জলদস্যুৰ আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰেই এই দুৰ্গটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।\nতাৰোপৰি মেংগ্ৰুভ গছৰ পৰিস্থিতিক তন্ত্ৰ, নং পিং ট্ৰেইল (Ngong Ping Train), শ্বাওলিন কুংফু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ (Shaolin Kung fu Cultural Centre), উং লুং গিৰিখাত (Wong Lung Ravine) আদিবোৰ এই দ্বীপৰ আন কেইটামান আকৰ্ষনৰ ভিতৰত পৰে।\nসম্পূৰ্ণ হংকং দেশখনৰ এক নৈসৰ্গিক দৃশ্য দেখিবলৈ পোৱা ভিক্টোৰিয়া চুড়া (Victoria peak) হংকঙৰ উচ্চতম পৰ্বত। পিছে ভিক্টোৰিয়া চূড়াৰ সলনি সকলোৱে ইয়াক “সেই চূড়াটো” (the peak) বুলিহে কয়। উনৈশ শতিকাত ই বয়বস্তু কঢ়িওৱা জাহাজক সংকেত দেখুওৱাৰ বাবে ব্যৱহাৰ হৈছিল। হংকঙৰ আন অঞ্চলৰ উষ্ম জলবায়ুৰ তুলনাত এই অঞ্চলৰ জলবায়ু নাতিশীতোষ্ণ হোৱা বাবে বহুতে ইয়াক গ্ৰীষ্মকালৰ আবাসস্থলী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। আনহে নালাগে, ইংৰাজৰ শাষনকালত হংকঙৰ ষষ্ঠ শাষক ৰিচাৰ্ড মেকডোনেলৰ ইয়াত এটা গ্ৰীষ্ম আবাস (Summer residence) ও আছিল। অঞ্চলটোৰ বিভিন্ন অঞ্চল চাবৰ সুবিধাৰ্থে ট্ৰাম গাড়ীৰো ব্যৱস্থা আছে।\nএটা কথা স্বীকাৰ্য্য যে চীন আৰু ভাৰতৰ সভ্যতাৰ মিশ্ৰণ দেখিবলৈ পোৱা দেশখনে চীনৰ অধীনত থাকিও এক নিজস্ব স্বকীয়তা বৰ্তাই ৰাখি আৰ্থিকভাৱে যথেষ্ট আগবাঢ়ি নিজকে বিশ্বৰ এক ব্যবসায়িক তথা উদ্যোগিক কেন্দ্ৰ হিচাপে গঢ়ি তুলিবলৈ সমৰ্থ হৈছে। এই আটাইবোৰৰ মাজত হেৰাই থাকিলোঁ কিছুদিন – আগলৈও হেৰাই থাকিম, হেৰোৱাৰ মজা আছে।\nPosted by স্যামন্ত কুমাৰ গোস্বামী at 09:20


ধৰ্ষিতাৰ বিননি - Hourly Times\nMarch 19, 2020000 1 min 1 yr 13\nমা মোক চিনি পাইছা নে,মই তোমাৰ মৰমৰ জীয়ৰী।\nমই এতিয়া তোমালোকৰ মৰমৰ হৈ থকা নাই অ” মা।\nমা মই এতিয়া এজনী ধৰ্ষিতা।\nকিছুমান মানৱ ৰূপী দানৱৰ হ’লো মই কামনাৰ বলি।\nমোৰ বৰ কষ্ট হৈছে অ’ মা।\nকোনে শুনিব মোৰ ভগ্নাৱ হৃদয়ৰ কৰুণ বিননি।\nঅ’ দেউতা মোক ভূল নুবুজিবা।\nমই এতিয়া তোমালোকৰ হিয়াৰ আমঠু হৈ থকা নাই।\nহৈ থকা নাই মই দাদা-বাইদেউৰ আলাসৰ ভগ্নী।\nমা-দেউতা মোক শান্তি লাগে, মোৰ আত্মাই এতিয়া ন্যায় বিচাৰে।\nপাবনে শাস্তি সেই নৰপিশাচ নৰাৰ্ধ্বমে?\nহেৰৌ আইনৰ সুৰক্ষা বাহিনী পৰিবনে কাণত তহঁতৰ।\nসেই নৰপিশাচ কেইটাৰ হাতৰপৰা নিজকে বচাবলে কৰা মই অনুৰোধৰ কাতৰ চিঞৰ।\nপাৰিবিনে কৰিব পূৰ মোৰ আধৰুৱা জীৱনৰ ভগ্ন স্বপ্ন।\nনে কাহানিও নহ’ব দুখীৰ সাব্যস্ত?\nকাবৌ কৰিছিলো মই,মোক নামাৰিবি,মোক যাবলৈ দে।\nকিন্তু সেই নৰপিশাচ কেইটাই মোৰ অনুৰোধৰ কাতৰ চিঞৰ নুশুনিলে।\nবৰঞ্চ মোৰ শৰীৰটোৰ লগত খেলিলে সিহঁতে মৃত্যুৰ তাণ্ডৱ।\nচিঞৰি চিঞৰি কৈছিলো মনৰ ভিতৰতে।\nভগৱান মোক বছোৱা,মই আৰু সহ্য কৰিব নোৱাৰো।\nনাপালো ন্যায় মই,নাপালো মই মুক্তি।\nনিষ্ঠুৰ ভগৱান নুশুনিলা মোৰ কৰুণ বিননি।\nএজনী ধৰ্ষিতাৰ বিননি কিয় তুমি নুশুনিলা ভগৱান।\nমোক ন্যায় লাগে ভগৱান মোক ন্যায় লাগে।\nমই এজনী ধৰ্ষিতাই কৈছো।\nমোক উচিত ন্যায় লাগে।\nঅলপতে গহপুৰত এটি ধৰ্ষন কাণ্ডই জোকাৰি যোৱা জানমণি কুটুমৰ ন্যায় বিচাৰি মোৰ এটি ক্ষুদ্ৰ প্ৰয়াস।\nদ্বীপ দীপাঙ্কৰ লাহন


মধুমেহ সংক্ৰমণ মিছা ধাৰণা আৰু অন্ধবিশ্বাস — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / স্বাস্থ্য / ৰোগসমূহ / মধুমেহ সংক্ৰমণ মিছা ধাৰণা আৰু অন্ধবিশ্বাস\nমধুমেহ সংক্ৰমণ মিছা ধাৰণা আৰু অন্ধবিশ্বাসৰ বিষয়ে লিখা হৈছে ।\nআমি আজি একবিংশ শতিকাৰ আধুনিক যুগত বাস কৰিও দৈনন্দিন জীৱনত বহু ক্ষেত্ৰত অন্ধবিশ্বাস আৰু ভ্ৰান্ত ধাৰণাৰ বশৱৰ্তী হৈ থাকোঁ । ইয়াৰ সম্বন্ধ আমাৰ স্বাস্থ্যৰ লগতো জড়িত হৈ থাকিব পাৰে । অন্ধবিশ্বাস আৰু ভ্ৰান্ত ধাৰণাই ভয়ংকৰ বিপদৰ বতৰাও কঢ়িয়াই আনিব পাৰে । মধুমেহ ৰোগীৰ ভৰিৰ সংক্ৰমণৰ লগত জড়িত এনে কিছুমান অন্ধবিশ্বাস আৰু ভ্ৰান্ত ধাৰণাৰ বিষয়েই আমি উল্লেখ কৰিম ।\n১) অস্ত্ৰোপচাৰ আৰু তেজত শৰ্কৰাৰ পৰিমাণ :- সাধাৰণ মানুহৰ ধাৰণা যে তেজত শৰ্কৰাৰ পৰিমাণ বেছি থাকিলে অস্ত্ৰোপচাৰ কৰিব নালাগে । কিয়নো এনে অৱস্থাত ৰোগীয়ে আৰোগ্য লাভ কৰিবলৈ বহু সময়ৰ প্ৰয়োজন হয় আৰু ঘা সোনকালে নুশুকায় । এই নিয়ম এপেণ্ডিকছ, গ’লড ব্লাডাৰ, হাৰ্নিয়া আদি বেমাৰৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য হোৱা দেখা যায় । এনেধৰণৰ ৰোগৰ অস্ত্ৰোপচাৰ কৰাত কোনো খৰখেদা কৰাৰ প্ৰয়োজন নহয় বা সময় সুবিধা অনুসৰি অলপ পলমকৈ হ’লেও কৰিলে কয় কিন্তু এইক্ষেত্ৰত যদি মধুমেহ ৰোগীৰ সংক্ৰমণৰ ঘটনা হয় তেন্তে শৈল্য চিকিৎসাৰ মাধ্যমেৰে যেতিয়ালৈকে সংক্ৰমণৰ উৎস নি:শেষ কৰিব নোৱাৰি তেতিয়ালৈকে তেজত শৰ্কৰাৰ পৰিমাণ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পৰা নাযায় । ইয়াৰ মূল কাৰণ হ’ল যে সংক্ৰমণৰ ফলত ৰোগীৰ দেহত ইনচুলিন প্ৰতিৰোধৰ উৎপন্ন হয় । এনে অৱস্থাত ইনচুলিনে তেজত শৰ্কৰা মাত্ৰা নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰে । শৈল্য চিকিৎসাৰ জৰিয়তেহে সংক্ৰমণ ৰোধ কৰিব পাৰি , তেতিয়া শৰ্কৰাৰ মাত্ৰাও নিজে নিজে কমি যাব আৰু ইনচুলিনৰ কাৰ্যক্ষমতাও ক্ৰমান্বয়ে বাঢ়ি যাব । কেতিয়াবা কেতিয়াবা অস্ত্ৰোপচাৰৰ পাছতো হঠাৎ তেজত শৰ্কৰাৰ পৰিমাণ প্ৰয়োজনতকৈ কমি যায় আৰু তেতিয়া ৰোগীৰ শোচনীয় অৱস্থাৰ সৃষ্টি হয় ।\n২) ভ্ৰমণ আৰু বিশ্ৰাম :- এইটো সত্য যে শাৰঋক ব্যায়াম, পৰিশ্ৰম, প্ৰাত:ভ্ৰমণ আদি অভ্যাসে মধুমেহ ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট পৰিমাণে সহায় কৰে । কিন্তু ভৰিৰ সংক্ৰমণ হ’লে দৌৰ মৰা, ভ্ৰমণ কৰা, চাইকেল চলোৱা, শাৰীৰিক ব্যায়াম কৰা আদি কাৰ্যৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে । যদিওৱা এনে কৰিলে ৰোগীয়ে ভৰিত কোনোধৰণৰ বিষ অনুভৱ নকৰে । এনে কৰিলে সংক্ৰমণ দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পায় আৰু মাৰাত্মক ৰুপ ধাৰণ কৰে । এনে অৱস্থাত ভৰি ওপৰকৈ ৰাখি আৰাম দিব লাগে ।\n৩) টেঙা খাব লাগে নে নালাগে :- আমাৰ সাধাৰণ মানুহৰ ধাৰণা যে ঘা লাগিলে বা সংক্ৰমণ বৃদ্ধি হ’লে টেঙা জাতীয় ফল বা খাদ্য খোৱাৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে , অন্যথা ঘা সোনকালে নুশুকায় । কিন্তু সত্যটো হ’ল যে টেঙা জাতীয় বস্তুত ভিটামিন ‘চি’ থাকে আৰু ই ঘা শুকুওৱাত সহায় কৰে । যদি আন কিবা ৰোগৰ বা সমস্যাৰ বাবে চিকিৎসকে টেঙা খোৱাৰ পৰা বিৰত থাকিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে তেতিয়াহ’লে কথা সুকীয়া ।\n৪) মধুমেহ ৰোগীৰ ঘা বা সংক্ৰমণ :- দেখাত সৰু ঘা কিন্তু ভয়ানক অৰ্থাৎ এজন মধুমেহ ৰোগীৰ এডোখৰ ঘা বাহিৰৰ পৰা দেখাত তেনেই সৰু যেন লাগিলেও বাস্তৱিকতে ই ভিতৰি ভিতৰি বহু বিকশিত হৈ ভয়ানক হৈ পৰে । এনে ধৰণৰ ঘা অতি বিপজ্জনক । মধুমেহ ৰোগীৰ সংক্ৰমণৰ লক্ষণ বা স্বভাৱ নিগনি সদৃশ । যেনেকৈ এটা নিগনিয়ে সৰু বিন্ধাৰে গাঁতত সোমায় মাটিৰ তল ফোঁপোলা কৰি এক বিশাল গাঁতৰ সৃষ্টি কৰে , তেনেকৈ সংক্ৰমেণ ক্ষুদ্ৰাতি ক্ষুদ্ৰ অংশৰে প্ৰৱেশ কৰি সমগ্ৰ অংশ ধ্বংস কৰি পেলায় ।\n৫) উন্মুক্ত ঘা :- এটুকুৰা ঘা মুকলি কৰি ৰাখি অৰ্থাৎ মুক্ত বতাহত শুকাবলৈ আমাৰ এক প্ৰবৃত্তিগত প্ৰথা । কিন্তু প্ৰকৃততে সকলোধৰণৰ ঘা ভালকৈ ড্ৰেছিং কৰি ঢাকি ৰাখিব লাগে । এনে কৰিলে ঘা সোনকালে শুকায় । এডোখৰ মুক্ত ঘা বতাহত উৰি অহা ধূলি, মাটি, মাখি আদিৰ পৰা ৰক্ষা কৰাটো সম্ভৱপৰ নহয় বা শুকাবলৈ নৰম বতৰৰ প্ৰয়োজন আৰু ই তেতিয়াহে সম্ভৱপৰ যেতিয়া ঘা টুকুৰা ভালকৈ ড্ৰেছিং কৰি ঢাকি ৰখা হয় ।\n৬) সংক্ৰমণ / ঘা তথা এণ্টিবায়’টিক আৰু বেণ্ডেজ :- মধুমেহজনিত ঘা বা সংক্ৰমণৰ চিকিৎসা সদায় কেৱল দামী এণ্টিবায়’টিক সেৱন কৰি বা সাধাৰণ ড্ৰেছিং অথবা বেণ্ডেজ কৰি আৰোগ্য লাভ কৰিব নোৱাৰি । জধে মধে এণ্টিবায়’টিক সেৱন কৰাৰ ভয়ংকৰ পৰিণামো ভুগিবলগীয়া হ’ব পাৰে । এনেধৰণৰ কিবা সন্দেহ হ’লে সদায় বিশেষজ্ঞৰ পৰামৰ্শ ল’ব লাগে । সঠিক সময়ত অস্ত্ৰোপচাৰ কৰি সংক্ৰমণৰ উৎস বিচাৰি উলিয়াই ইয়াৰ নি:শেষ কৰাটো অতি প্ৰয়োজন ।\n৭) সংক্ৰমণ আৰু বিষ :- স্নায়ুৰ দুৰ্বলতাৰ বাবে সংবেদহীন ভৰিত হোৱা সংক্ৰমণৰ বিষ অনুভৱ কৰিব নোৱৰাটো একো অস্বাভাৱিক নহয় । এনে এক জটিল অৱস্থাত যদি এজন ৰোগীয়ে অৱহেলা কৰি ভৰিকেইটাৰ প্ৰতি কোনো গুৰুত্ব নিদিয়ে তেন্তে তেওঁ নিজকে নিজে মৃত্যুৰ মুখলৈ ঠেলি দিয়াৰ বাহিৰে আন একো নহয় । সংক্ৰমণ হোৱাৰ সন্দেহ হ’ল চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ ল’ব লাগে । বিষ অনুভৱ হোৱালৈ অপেক্ষা কৰিব নালাগে ।\n৮) ইনচুলিনৰ অভ্যাস :- সংক্ৰমণৰ সময়ত অধিকাংশ চিকিৎসকে ৰোগীক ইনচুলিন ল’বলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে । ইনচুলিনৰ জৰিয়তে তেজত শৰ্কৰাৰ মাত্ৰা নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পৰা যায় । ইয়াৰ ফলত ঘা সোনকালে শুকায় । সংক্ৰমণ বা ঘা সম্পূৰ্ণৰুপে শুকালে বিশেষজ্ঞসকলে ইনচুলিনক দৰবলৈ পৰিৱৰ্তন কৰিব পাৰে । সদায় মনত ৰখাটো প্ৰয়োজন যে সংক্ৰমণৰ সময়ত এজন ৰোগীয়ে সীমিত জ্ঞানৰ দম্ভালি ত্যাগ কৰি বিশেষজ্ঞসকলৰ দিহা-পৰামৰ্শ মানি চলাতো তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ বাবেই লাভজনক ।\n৯) মধুমেহজনিত সংক্ৰমণ দুৰাৰোগ্য ব্যাধি নেকি ?\nমধুমেহ ৰোগীৰ ভৰিৰ ঘা দুৰাৰোগ্য ব্যাধি বুলি ভবাটো সম্পূৰ্ণ ভুল ধাৰণা । চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ প্ৰগতিৰ ফলত অতি জটিল প্ৰকৃতিৰ ঘা বা সংক্ৰমণৰ চিকিৎসা কৰি অতি সোনকালে আৰোগ্য লাভ কৰাটো সম্ভৱপৰ হৈ উঠিছে , যদিহে ৰোগীয়ে সঠিক সময়ত চিকিৎসকৰ কাষ চাপে ।\n১০) গেংগ্ৰিন অথবা ভৰি হেৰুওৱা :-মধুমেহ ৰোগীৰ ভৰিৰ গেংগ্ৰিন অতি বিপজ্জনক । কিন্তু প্ৰত্যেকটো ভৰিৰ গেংগ্ৰিনৰ ক্ষেত্ৰত কেতিয়াবা ভৰি সম্পূৰ্ণৰুপে কাটি পেলাব লগা অৱস্থা নহ’বও পাৰে । হয়, কেতিয়াবা এনে ক্ষেত্ৰত কেৱল ভৰিৰ এটা অংশ বা মাত্ৰ আঙুলিকেইটা কাটিলেও হয় । সঠিক চিকিৎসাৰ ফলত এনেধৰণৰ ৰোগীয়ে কেতিয়াবা এটা কাৰ্যক্ষম ভৰি ঘূৰাই পাব পাৰে । অন্তত: গেংগ্ৰিন যদিওৱা এটা জটিল অৱস্থা হয় তথাপি ৰোগীয়ে আশা এৰি দিয়াটো অনুচিত ।\n১১) মাত্ৰ কাগজ-কলমৰ পদক্ষেপ কিমান সাৰ্থক :-\nকঠিন সত্য হ’লেও মানি ল’ব লাগিব যে বহুক্ষেত্ৰত এজন মধুমেহ ৰোগীৰ ভৰিৰ ঘা বা সংক্ৰমণৰ দুৰ্দশাৰ বাবে এজন চিকিৎসকৰ ভূমকাও সমভাগী হ’ব পাৰে । কিয়নো, প্ৰথম কথা হ’ল এজন মধুমেহ ৰোগীৰ সংবেদনহীন ভৰিত কোনো ধৰণৰ বিষ অনুভৱ নহয় । যাৰ বাবে ৰোগীয়ে প্ৰথমৰ পৰাই ভৰিকেইটাক যথেষ্ট উপেক্ষা কৰি চলে । সাধাৰণতে এজন চিকিৎসকে ভৰিৰ ঘা বা সংক্ৰমণজনিত ৰোগৰ বাবে এণ্টিবায়’টিক সেৱন কৰিবলৈ বা মলম লগাবলৈ এখন কাগজত প্ৰেচক্ৰাইব কৰিয়েই নিজৰ দায়িত্ব সামৰে । সংক্ৰমণৰ ফলত কেতিয়াবা জ্বৰ, পানীলগা, বমি আদি লক্ষণে দেখা দিয়ে । এনে ক্ষেত্ৰত অনাৱশ্যকভাৱে তেজ আদিৰ পৰীক্ষা কৰিব লগাও হ’ব পাৰে । বেছিভাগ ৰোগীয়ে তেওঁৰ ৰোগৰ সঠিক ডাক্তৰৰ কাষ পোৱালৈকে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰা কাগজৰ এটা শকত ফাইল তৈয়াৰ হৈ যায় । কিন্তু এনেধৰণৰ ৰোগীসকলে সদায় মনত ৰখা প্ৰয়োজন যে বাস্তৱিকতে ৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবে সঠিক সময়ত উপযুক্ত চিকিৎসকৰ দিহা-পৰামৰ্শৰহে মাত্ৰ অতি প্ৰয়োজন, দীঘলীয়া পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ নহয় । এইক্ষেত্ৰত চিকিৎসকসকলৰো দায়িত্ব যে দুয়োধৰণৰ সংক্ৰমণৰ সন্দেহ হ’লে অনতিপলমে ৰোগীক সঠিক দিহা-পৰামৰ্শ দি উচিত চিকিৎসাৰ মাধ্যমেৰে ৰোগৰ উপশম ঘটোৱা বা ৰোগীক প্ৰয়োজনীয় সহযোগ কৰাটো । এনেক্ষেত্ৰত এজন চিকিৎসকে নিজৰ অহংকাৰ পৰিত্যাগ কৰি ৰোগীক সঠিক পথ দেখুওৱাটো তেওঁৰ কৰ্তব্য বা দায়িত্ব ।\n১২) সংক্ৰমণৰ পৰা ছেপ্টিকলৈকে যাত্ৰা পথ :- ৰোগীৰ এটা স্থানত কেন্দ্ৰীভূত সংক্ৰমণ গোটেই শৰীৰতে বিয়পি পৰিব পাৰে । ই হয়তো মাত্ৰ কিছু ঘণ্টাৰ ভিতৰতে ঘটিব পাৰে । গতিকে সংক্ৰমণ হ’লে ইয়াক অতি সহজভাৱে গ্ৰহণ নকৰি সময়ৰ সৈতে সন্ধি কৰিব নালাগে ।\n১৩) খোৱা বন্ধ কৰি মধুমেহ ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণ পদ্ধতি :-\nসাধাৰণতে প্ৰায়ে দেখিবলৈ পোৱা যায় যে মধুমেহ ৰোগীয়ে সংক্ৰমণত আক্ৰান্ত হ’লে যিকোনো উপায় অৱলম্বন কৰি হ’লেও মধুমেহ ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰে । অৱশেষত উপায়হীন হৈ খোৱা কমাই দি হ’লেও ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণৰ চেষ্টা কৰে । ই এটা মাৰাত্মক ভুল পদ্ধতি । এনেক্ষেত্ৰত ঘা বা সংক্ৰমণ উপশমৰ বাবে ৰোগীয়ে সদায় বিশেষজ্ঞৰ দিহা-পৰামৰ্শ অনুসৰি আহাৰ গ্ৰহণ কৰাটো অতি প্ৰয়োজন । অন্যথা শৰীৰৰ ক্ষতিপূৰণ কৰাটো অসম্ভৱ । নিয়মিতভাৱে আৰু সঠিক পৰিমাণৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰিলেহে সংক্ৰমণ অথবা ঘাৰ উপশম ঘটে ।\n১৪) সংক্ৰমিত ঘা তথা পদে পদে লাঞ্জনা :-\nএজন মধুমেহ ৰোগীৰ শৰীৰৰ বিভিন্ন অংগ যেনে- কলিজা, বৃক্ক, স্নায়ু, ৰক্তপ্ৰৱাহ, মগজু আদিত ৰোগে বেয়া প্ৰভাৱ পেলায় । ভৰিত সংক্ৰমণ হ’লে এই তন্ত্ৰসমূহৰ কাৰ্যক্ষমতা বিকল হৈ পৰে বা কমি যায় । এনে ক্ষেত্ৰত প্ৰায়ে দেখিবলৈ পোৱা যায় যে সংবেদহীন ভৰিত সংক্ৰমণ হোৱাৰ ফলত এজন ৰোগীয়ে বেলেগ বেলেগ বিভাগৰ বিশেষজ্ঞৰ আৰু বিভিন্নধৰণৰ পৰীক্ষাগাৰৰ দ্বাৰস্থ হয় । এনে কৰিলে ৰোগীৰ ঘা বা সংক্ৰমণে জটিল ৰুপ ধাৰণ কৰি তেওঁক বিপদত পেলাব পাৰে ।বাস্তৱিকতে সংক্ৰমণত আক্ৰান্ত এজন ৰোগীক বিশেষজ্ঞ চিকিৎসকৰ এটা সৃসংহিত দলক চিকিৎসাৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰা আৱশ্যক ।\n১৫) ভৱিষ্যদ্বাণী বা গেৰাণ্টী :-\nমধুমেহ ৰোগীৰ ভৰিৰ সংক্ৰমণৰ ক্ষেত্ৰত ভৱিষ্যদ্বাণী কৰাটো সম্ভৱপৰ নহয় । ৰোগীৰ শৰীৰৰ বিভিন্ন অংগসমূহ ক্ৰমান্বয়ে বিকল হ’বলৈ ধৰাৰ ফলত ঘা বা সংক্ৰমণৰ শেষ পৰিণাম কি হ’ব ইয়াৰ কোনো গেৰাণ্টী দি বা স্পষ্ট ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিব নোৱাৰি । এনে ৰোগীৰ ঘা বা সংক্ৰমণৰ ক্ষেত্ৰত তেখেতৰ অভিভাৱক বা চিকিৎসকে কেতিয়াও গেৰাণ্টীৰ আদান-প্ৰদান কৰিব নালাগে । এটা কথা সত্য যে ঘা বা সংক্ৰমণৰ চিকিৎসাৰ বাবে ৰোগী, তেখেতৰ আত্মীয়-স্বজন আৰু চিকিৎসক সকলৰ এক সামূহিক প্ৰচেষ্টাৰ প্ৰয়োজন । ইয়াৰোপৰি এটা কথা স্বীকাৰ্য যে এনে ৰোগ উপশমৰ বাবে সকলোৰে প্ৰচেষ্টাৰ উপৰি পৰমেশ্বৰ কৃপাদৃষ্টিৰ ওপৰতহে সকলো নিৰ্ভৰশীল ।\n১৬) কাৰ্যক্ষম ভৰি বা কৃত্ৰিম ভৰি :-\nমনত ৰাখিব যে ভৰিৰ প্ৰধান কাম হ’ল মানুহৰ দেহাটো চলনশীল কৰি ৰখাটো । যদিওৱা দেখিবলৈ কুৰুপ অথবা আঙুলি কটা যোৱা, কিন্তু শৰীৰৰ ভাৰ বহন কৰি সুগমভাৱে চলাফুৰা কৰিব পৰা ভৰি এটা কৃত্ৰিম ভৰিতকৈ বহুগুণে ওপৰত । ভৰিৰ বাছি থকা কাৰ্যক্ষম অংশটোক লৈয়ে সন্তুষ্ট হ’ব পাৰে ।\n১৭) দিন, বাৰ আৰু জ্যোতিষ শাস্ত্ৰ :\nসংক্ৰমণত আক্ৰান্ত এজন ৰোগীৰ জীৱন আৰু ভৰিৰ সংকটপূৰ্ণ অৱস্থাত চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি লগে লগে হাস্পতালত ভৰ্তি কৰিব লাগে । ৰোগীৰ হাস্পতালত ভৰ্তি কৰাটো যদি অতি জৰুৰী হৈ পৰে তেন্তে শনিবাৰ বা আন কোনো দিন-বাৰৰ প্ৰতি ভ্ৰূক্ষেপ কৰিব নালাগে ।\n১৮) ঘৰুৱা চিকিৎসা পদ্ধতি কিমান সফল :-\nতন্ত্ৰ-মন্ত্ৰ, তাবিজ, চুলি, জলকীয়া, কবি, হালধি, ক’লা সূতা আদি প্ৰয়োগ কৰি আমি ৰোগীৰ জীৱনৰ সৈতে ধেমালি কৰিব নালাগে । এনেধৰণৰ ঘৰুৱা চিকিৎসা পদ্ধতিয়ে অন্ধবিশ্বাসক উদগনি যোগায় আৰু ৰোগীৰ সঠিক চিকিৎসা সেৱা প্ৰাপ্তিৰ ক্ষেত্ৰত বাধা সৃষ্টি কৰে ।\n১৯) কাটি পেলালে নে বচাই দিলে :-\nমনত ৰাখিব যে ৰোগীৰ ভৰি আৰু ভৰিৰ আঙুলিকেইটাতকৈ জীৱনটো শ্ৰেষ্ঠ, যদি আঙুলি কাটিলে ভৰিখন বাচি যায় আৰু ভৰিখন কাটিলে জীৱনটো বাচি যায় তেতিয়া আপুনি কি ক’ব ? বহুক্ষেত্ৰত ‘কি বাচিল’ তাতকৈ ‘কি কটা গ’ল’ তাৰ ওপৰত বেছি গুৰুত্ব দিয়া দেখা যায় । সচৰাচৰ ই চিকিৎসকৰ প্ৰতি থকা এটা সম্পূৰ্ণ ভুল ধাৰণা । আমাৰ চিকিৎসকৰ প্ৰতি এটাই ধাৰণা হ’ব লাগে যে তেখেতে আমাৰ কি বচাই দিলে ।\n২০) ঘা বা সংক্ৰমণৰ পৰা মুক্তি, সুখম জীৱন প্ৰাপ্তি :-\nমধুমেহ ৰোগীৰ ভৰিৰ ঘা বা সংক্ৰমণৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ পাছত অধিক সচেতন হ’ব লাগে ।\nলেখক :- ডা: সুধীৰ কুমাৰ জৈন\nউৎস :- আমাৰ অসম পূৰ্বাচল


Sasaram 150 Years Old Watch: সূৰ্যৰ পোহৰত চলে, কিন্তু নাই কোনো ছ’লাৰ ছিষ্টেম! ১৫০ বছৰ পুৰণি এই ঘড়ী যেন এক বিস্ময়!– News18 assam\nHome » photogallery » nation »Sasaram 150 Years Old Watch: সূৰ্যৰ পোহৰত চলে, কিন্তু নাই কোনো ছ’লাৰ ছিষ্টেম! ১৫০ বছৰ পুৰণি এই ঘড়ী যেন এক বিস্ময়!\nSasaram 150 Years Old Watch: সূৰ্যৰ পোহৰত চলে, কিন্তু নাই কোনো ছ’লাৰ ছিষ্টেম! ১৫০ বছৰ পুৰণি এই ঘড়ী যেন এক বিস্ময়!\nSasaram Watch: কিছু বছৰ ধৰি এই ঘড়ীটোক লৈ এক সৰু চৌহদ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ৰক্ষণাবেক্ষণৰ অভাৱত এই ঘড়ীটোৰ অৱস্থাৰ অৱনতি ঘটিছে।\n| January 18, 2022, 15:10 IST\nআপুনি ব’ৰ্ডত স্পষ্টভাৱে পঢ়িব পাৰিব, এয়া ১৫০ বছৰ পূৰ্বে ১৮৭১ খ্ৰীষ্টাব্দত প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। আচলতে ছন কেনেল তৈয়াৰৰ সময়ত যান্ত্ৰিক কৰ্মশালাত শ্ৰমিকসকলৰ সময় চোৱাৰ বাবে ব্ৰিটিছ চৰকাৰে এই ছানলাইট ৱাচ স্থাপন কৰিছিল। এই ঘড়ীয়ে আজিও একেদৰেই দেখুৱাই আছে।\nএয়া বিহাৰৰ ছাছাৰামৰ জলসিঞ্চন বিভাগৰ চৌহদ। ইয়াতেই আছে ছাইনলাইট ঘড়ীটো। ইয়াৰ সৈতে এক ধাতব প্লেত লগোৱা আছে। ৰোমান ভাষাত পাছৰৰ ওপৰত লিখা হিচাপ আজিও সহজে পঢ়িব পাৰি। প্ৰতি আধা ঘণ্টাৰ ব্যৱধানত সঠিক সময় দেখুৱায় এই ঘড়ীটো। সূৰ্যৰ ৰশ্মিত চলে এই ঘড়ীটো। কিন্তু কোনো ছ’লাৰ ছিষ্টেম নাই।\nকিছু বছৰ ধৰি এই ঘড়ীটোক লৈ এক সৰু চৌহদ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ৰক্ষণাবেক্ষণৰ অভাৱত এই ঘড়ীটোৰ অৱস্থাৰ অৱনতি ঘটিছে। কিন্তু আজিও সঠিক সময় দেখুৱাই আছে ঘড়ীটোৱে। ভৌগোলিক স্তৰত পৃথিৱীৰ ঘূৰ্ণন গতিৰ সৈতে মিলি গৈছে বুলি জনা গৈছে।\nবিহাৰৰ ছাছাৰামত এই ঘড়ীটো চাবলৈ বহুতেই ভিৰ কৰে। বিগত কেইবা বছৰো দেশৰ পৰ্যটন মানচিত্ৰত ঠাই লৈছে ছাছাৰামে।


বৰ্ত্তমানৰ অসমীয়া সমাজ আৰু চ’ছিয়েল মেডিয়াৰ প্ৰভাৱ - নিয়ৰ পাৰ্থপ্ৰতিম বুজৰবৰুৱা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবৰ্ত্তমানৰ অসমীয়া সমাজ আৰু চ’ছিয়েল মেডিয়াৰ প্ৰভাৱ – নিয়ৰ পাৰ্থপ্ৰতিম বুজৰবৰুৱা\nবৰ্ত্তমান সময়ত হাইস্কুললৈ পঢ়িবলৈ যোৱা কিশোৰ-কিশোৰীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অৱসৰ পোৱা বৰদেউতা-বৰমাহঁতলৈ, তেওঁলোকৰ দৈনিক ৰুটিনখনৰ কিছু অংশ হ’লেও ফেছবুক, টুইটাৰ, ইনষ্টাগ্ৰাম ইত্যাদি চ’ছিয়েল মেডিয়া এপচ্ বা ৱেবচাইটবিলাকৰ নামত উৎসৰ্গিত। টুইটাৰ বা অন্যান্ন মেডিয়াবোৰে এতিয়াও অসমীয়া সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ মানুহৰ মাজত দকৈ শিপাব নোৱাৰিলেও, ফেছবুকৰ সাম্ৰাজ্যখন কিন্তু জুকাৰবাৰ্গ ককাইয়ে আমাৰ মাজত ভালকৈয়ে বহলাইছে। লাগিলে সেয়া জুকাৰবাৰ্গৰ ব্যাৱসায়িক বৌদ্ধিমত্তাৰ বাবেই হওঁক বা আমাৰ মানুহৰ কথা পাতি ভালপোৱা স্বভাৱৰ বাবেই হওঁক। ককা-আইতাহঁতৰ দৰে নামঘৰলৈ ভাদমহীয়া শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্মাষ্টমিৰ নাম বা বিশ্বকৰ্মাৰ বিয়াৰ নাম গাবলৈ গৈ কথাৰ মহলা মৰাৰ সময় আমাৰ নাই, কিন্তু সেই আদ্দাৰ পৰিৱেশটো যদি জাৰৰ নিশা বিছনাৰ পৰাই বা দুপৰীয়া অফিচ’ৰ টেবুলৰ পৰাই অনুভৱ কৰিব পাৰি তেন্তে আমি সেই সুবিধা নোলোৱাৰ কথাই নাহে।\nঅৱশ্যে আজি মোৰ লেখাটোৰ উদ্দেশ্য চ’ছিয়েল মেডিয়াত হোৱা ভাত খোৱা, পানী খোৱা বা চেনী খোৱা(!) আদি বিষয়বোৰক সমালোচনা কৰা নহয়। মোৰ আলোচনাৰ উদ্দেশ্য হ’ল আমি সদায়ে ব্যাৱহাৰ কৰি অহা এই চ’ছিয়েল মেডিয়া ৱেবচাইটবোৰতনো আমাৰ ব্যাৱহাৰ কেনেকুৱা বা কেনেকুৱা হোৱা উচিত আৰু চ’ছিয়েল মেডিয়াত হোৱা আমাৰ কথা বাৰ্ত্তা বা আচাৰ-ব্যাৱহাৰবোৰে আমাৰ অসমীয়া সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ সমাজখনত কিবা প্ৰভাৱ পেলাই নেকি?\nচ’ছিয়েল মেডিয়া ৱেবচাইটসমূহত আমাৰ ব্যাৱহাৰ বা কথা-বাৰ্ত্তাৰ ধৰণ কেনেকুৱা হোৱাটো উচিত, সেয়া কম-বেছি পৰিমাণে আমি সকলোৱে জানোহক। বা উক্ত ৱেবচাইটসমূহৰ আৰম্ভণিতে নিৰ্দিষ্ট ৱেবচাইটটোৰ নীতি-নিয়মসমূহ লিখাই থাকে, যিখিনি পঢ়ি চালে আমি এই বিষয়ে সম্পূৰ্ণকৈ অৱগত হ’ম। তথাপিও মোৰ মতে আমি নিজেও কিছু কথা জানিব লাগে বা বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে, যিবোৰ কথা নাজানা বা নুবুজাৰ ফলতেই দৈনিক চ’ছিয়েল মেডিয়াৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা বহু অসামাজিক বা বেয়া কথা আমাৰ দৃষ্টিগোচৰ হয়। আৰু ঘটনা এটা ঘটি যোৱাৰ পিছত ইয়াৰ বাবে সম্পূৰ্ণকৈ চ’ছিয়েল মেডিয়াকে দোষাৰোপ কৰা হয়।\nউপৰুৱাকৈ চাবলৈ গ’লে চ’ছিয়েল মেডিয়াক এটা যন্ত্ৰ বুলিয়ে নিশ্চয় সকলোৱে ক’ব, কিন্তু আমি এইটোও ভাবি চোৱা উচিত যে, ই যন্ত্ৰ হ’লেও চ’ছিয়েল মেডিয়াই আমাক এখন কাল্পনিক (ভাৰ্ছুৱেল) সমাজ উপহাৰ দিছে। যিখন সমাজৰ মাজলৈ আহিবলৈ ৰ’দ, বৰষুণ, বতাহ-ধুমুহা ইত্যাদি কাৰকে আমাক কেতিয়াও বাধা দিব নোৱাৰে। ইয়াত মাত্ৰ আমি ইজনে সিজনক শাৰীৰিকভাৱেহে লগ নাপাওঁ। গতিকে চ’ছিয়েল মেডিয়া ব্যৱহাৰ কৰোঁতে আমি এইটো কথা মনত ৰখাটো অতি প্ৰয়োজনীয় যে, বাস্তৱ সমাজখনৰ দৰে চ’ছিয়েল মেডিয়াটো কথা-বাৰ্ত্তা হওঁতে আমি সৌজন্যতা মানি চলাটো অতি প্ৰয়োজনীয়।\nধৰি লোৱা হ’ল, চ’ছিয়েল মেডিয়াৰ গোট এটাত আমি পাঁছ-ছয়জন মানুহে কথা পাতি আছোঁ। তাৰ মাজতে মই যদি ভাবোঁ, মোৰ কাষততো শাৰীৰিকভাৱে কোনো নায়েই গতিকে মই অমুকক ইমানকেইজন মানুহৰ মাজতে বেয়াকৈ ইতিকিং কৰোঁ। নিমিষতে এটা বন্ধুত্বপূৰ্ণ পৰিৱেশ কাজিয়ালৈ ৰূপান্তৰিত হৈ গ’ল। বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত হ’লে হয়তো আদ্দাত অংশগ্ৰহণ কৰা ব্যাক্তি কেইজনৰ মাজত কিবা এটা মিলা-মিছা হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকেই, কিন্তু চ’ছিয়েল মেডিয়াত হয় সম্পূৰ্ণ ওলোটা। যিহেতু শাৰিৰীকভাৱে কোনেও কাকো লগ নাপায়, গতিকে আৰম্ভ হৈ যায় কথাৰ তৰোৱাল যুদ্ধ আৰু সমানে কাজিয়াখন বিয়পি পৰে এজনৰ পৰা আন এজনলৈ। ম’বাইল বা কম্পিউটাৰৰ ছুইচত এটা টিপা মাৰাৰ লগে লগে গড়গাঁও পায় কথা। আৰু সকলোতকৈ ডাঙৰ কথাটো হ’ল, যিকোনো এটা কথাৰ সত্যাসত্য নিৰূপণ কৰা খুব কঠিন এই চ’ছিয়েল মেডিয়াত। যেতিয়ালৈ চ’ছিয়েল মেডিয়াৰ কথা এটাই বাস্তৱ সমাজখনত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰা আৰম্ভ কৰে, তেতিয়ালৈ হয়তো ঘটনাবিলাকৰ সত্যাসত্য নিৰূপণ কৰিবলৈ প্ৰধান উৎসটোৱেই বিচাৰি পোৱাটো কঠিন হৈ পৰে। গতিকে এনেকুৱা অৱস্থাত আমাৰ মন-মগজুৱে ভুল কথা কিছুমানো শুদ্ধ বুলি মানি লবলৈ বাধ্য হৈ পৰে।\nএইবিলাক কথা চ’ছিয়েল মেডিয়া ব্যাৱহাৰ কৰিব জনা প্ৰায়বোৰ মানুহেই জানে নিঃসন্দেহে। কিন্তু ব্যাৱহাৰিক ক্ষেত্ৰত দেখোন আমি ইয়াৰ এক ওলোটা প্ৰতিচ্ছবিহে দেখিবলৈ পাওঁ। মোৰ বোধেৰে ইয়াৰ প্ৰধান কাৰক দুটা। এটা হ’ল, আমি কিছুমান কথা জানিও গুৰুত্ব দিব নোখোজোঁ আৰু আনটো হ’ল ইচ্ছাকৃত বা নিজ স্বাৰ্থ সাধনৰ বাবে কৰা ভুল। নিজ স্বাৰ্থ সাধনৰ বাবে ইচ্ছাকৃতভাৱে কৰা ভুলবিলাকৰ উদাহৰণ আমি ৰাজনৈতিক দল বা সংগঠনসমূহৰ পৰা দেখিয়ে থাকোঁ। এইবিলাক ভুলৰ শুধৰণি আমি একক ভাৱে কেতিয়াও কৰিব নোৱাৰোঁ। কিন্তু, নিজে কৰা ভুলবোৰ? আমাৰ দৰে জনা-বুজা মানুহে কৰা ভুলবোৰ?\nদুটা সৰু উদাহৰণ চাওঁ আহকচোন-\nজাতি-ধৰ্মৰ ভেদাভেদ, বিশেষকৈ হিন্দু-মুছলমান ইত্যাদি ধৰ্মীয় কথাবোৰ আমাৰ ৰাজ্যত বহু পুৰণি। ক’বলৈ বেয়া লাগিলেও এয়া এক সত্য। আমিবোৰ আধুনিক হৈ আহাৰ লগে লগে বা সৌজন্যতাবোধ আহাৰ লগে লগে এইবিলাক বিষয় কিছু তল পৰিছিল বা আমি দেখাদেখিকৈ ক’বলৈ টান পাইছিলোঁ। কিন্তু এতিয়া এইটো বিষয় লৈয়ে দৈনিক গৰম হৈ থাকে চ’ছিয়েল মেডিয়াৰ ৱাল। বহু জনা-বুজা মানুহেই শিক্ষা-সংস্কাৰ পাহৰি কাজিয়া কৰিবলৈ আহে এনেবোৰ অদৰকাৰী অথচ সংবেদনশীল বিষয়ত। কাজিয়া কৰাৰ সময়ত পাহৰি যায়, তেওঁৰ এটা বাক্যই কিমান আঘাত দিব পাৰে তেওঁৰেই বন্ধু এজনক। সুস্থ সামাজিক পৰিৱেশ এটাৰ মাজত কোনেও গম নোপোৱাকৈ এইবোৰ বিষবাষ্প আমিয়েই বিলাই নিদিলোঁনে?\nআকৌ, মদ খোৱা বা যিকোনো ধঁপাত খোৱা কথা মুকলিকৈ প্ৰকাশ কৰা সংস্কৃতি আমাৰ সমাজলৈ কোনে আনিলে? মই অমুক বাৰত বহি মদ্যপান কৰি আছোঁ, এয়া চোৱা মই চিগাৰেট হুপি আছোঁ!!!!!! এনেধৰণৰ কথা কেতিয়াবা মুকলিকৈ জনাম বুলি, বা কোনোবাই জনাব বুলি আমি অসমীয়া সকলে ভাবিছিলোঁনে? কিন্তু এতিয়াতো এইবিলাক সহজলভ্য। চাগে’, ফেছবুক বা টুইটাৰৰ ৱালত প্ৰতি মিনিটত এনেকুৱা এটা বাক্য লিখা যায় কোনোবা এজন অসমীয়াৰ দ্বাৰাই। এনেকুৱা এটা মন্তব্য দিয়াৰ আগতে এবাৰো ভাবিবলৈ আমাৰ সময় নাইনে, কিমান এটা সংবেদনশীল কথা আমি ৰাজহুৱাকৈ প্ৰকাশ কৰিলোঁ? ইমাননো নিলাজ হ’লোঁ নে যে অনবৰতে আমাৰ কাল্পনিক পৃথিৱীখনত আমাক ভালপোৱা, আমাক অনুসৰণ কৰা অনুজ বা অগ্ৰজসকলৰ মাজত নিজকে ৰাগিয়াল বুলি পৰিচয় দিব পৰা হ’লোঁ। ইয়াৰ পিছত আমি আশা কৰি কিবা লাভ আছেনে, যে আমাৰ অনুজসকল স্বাস্থ্যৱান হওঁক, সকলো নিছাৰ পৰা মুক্ত হওঁক, ভাল হওঁক বুলি।\nএইদুটা নামমাত্ৰ উদাহৰণ। এনেকুৱা বহু বাক্য, বহু চিত্ৰ আমি চ’ছিয়েল মেডিয়াৰ যোগেদি বিয়পাই দিছোঁ, যিবোৰ এটা সভ্যতাক বা এটা জাতিক ধ্বংসৰ মুখলৈ থেলি দিবলৈ যথেষ্ট।\nএনেকুৱা কথা পঢ়িলে বা ভাবিলে বহুতেই চাগে’ এতিয়াও ভাৱে যে, চ’ছিয়েল মেডিয়াত প্ৰকাশ কৰা কথাসমূহে আমাৰ বাস্তৱিক সমাজখনত একো প্ৰভাৱ নেপেলায়। বা এতিয়াও অসমীয়া ৰক্ষণশীল সমাজখনক চ’ছিয়েল মেডিয়াই গ্ৰাস কৰিব পৰা নাই। আৰু ইয়াৰ কাৰণেই আজিকালি চ’ছিয়েল মেডিয়াত সুস্থ, যুক্তিনিষ্ঠ আলোচনা এটাও শেষত গৈ কাজিয়াৰ ৰূপ লয় গৈ। কিন্তু,সঁচাকৈয়ে এতিয়াও চ’ছিয়েল মেডিয়াই আমাৰ সমাজখনত একো প্ৰভাৱ পেলাব পৰা নাইনে? আহকচোন, সমীক্ষা এটাৰ পৰা পোৱা কিছু তথ্য চাওঁ-\nগুৱাহাটী মহানগৰী আৰু ইয়াৰ উপকণ্ঠ অঞ্চলত চলোৱা এটা সমীক্ষা মতে, মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৯১.১১% মানুহে চ’ছিয়েল মেডিয়া ব্যাৱহাৰ কৰে। ইয়াৰ মাজত যুৱক-যুৱতীৰ সংখ্যাই অধিক যদিও প্ৰাপ্তবয়স্কৰ সংখ্যাও কম নহয়।\nএইসকল ব্যাৱহাৰকাৰীৰ মাজত ৮৭.৬৭% য়ে ফেছবুক, ৯.৫৯% য়ে টুইটাৰ আৰু ২.৭৪%য়ে অন্যান্য ৱেবচাইট ব্যাৱহাৰ কৰে। অৰ্থাৎ অসমত বৰ্ত্তমানলৈ ফেছবুক ব্যাৱহাৰকাৰীৰ সংখ্যাই অধিক।\nআকৌ, ফেছবুকৰ জড়িয়তে বাস্তৱত একলগ হোৱা মানুহৰ সংখ্যা হ’ল-\n• ৩১,৫১% ই গুৰুত্ব নিদিয়ে।\n• ৫২,০৫% ই মাজে মাজে লগ হয়।\n• ১৯,১৮% ই সদায় লগ হয় আৰু কিছু ধনাত্মক কাম কৰে।\nফেছবুকত হোৱা আলোচনাসমূহত-\n• ৮,২২% ই ভাগ নলয়।\n• ৫৬,১৬% ই মাজে মাজে ভাগ লয়।\n• ৩৫,৬২% ই সদায় সক্ৰিয়ভাৱে ভাগ লয়।\nফেচবুকৰ আলোচনাসমূহত কেনেধৰণৰ বিষয়ে স্থান পায়?\n• ৮৬,৩০% সামাজিক ঘটনা বা কাৰকবিলাক।\n• ৪৩,৮৪% ৰাজনৈতিক ঘটনা।\n• ৩৬,৯৯% পৰিৱেশ।\n• ২৮,৭৭% ব্যাক্তিগত কথা।\nসমীক্ষাটোৰ মতে আমাৰ মাজত ঘটি যোৱা কিছুমান ঘটনাৰ ওপৰত চ’ছিয়েল মেডিয়াৰ প্ৰভাৱ অতি মন কৰিবলগীয়া আছিল। সমগ্ৰ অসম জোকাৰি যোৱা জি,এস ৰোড কাণ্ডত অসমৰ ৭৩,৯৭% ই ফেছবুকৰ জড়িয়তে, ২,৭৪% ই টুইটাৰৰ জড়িয়তে মত পোষণ কৰিছিল। আকৌ অসমৰ বাংলাদেশী কাৰক, গড় হত্যা কাৰক ইত্যাদি বিভিন্ন ঘটনাত চ’ছিয়েল মেডিয়াই অসমৰ সমাজখনত বহু প্ৰভাৱ পেলাই আহিছে।\nআনহাতে, ফেছবুকৰ দৰে চ’ছিয়েল মেডিয়াই অসমীয়া বাস্তৱিক সমাজখনতো প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিব পাৰে নে নোৱাৰে, তাৰ ওপৰত চলোৱা সমীক্ষাৰ ফল এনেধৰণৰ-\n• ৩৬,৯৯% ৰ মতে প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।\n• ৫৮,৯০% ৰ মতে মাজে মাজে প্ৰভাৱ পেলায়।\n• ৫,৮৪% ৰ মতে নেপেলায়।\nসমীক্ষাটোৰ পৰা আমি খোকোজা নলগাকৈ ধৰিব পাৰিলোঁ যে, ফেছবুকৰ দৰে চ’ছিয়েল মেডিয়াৰ প্ৰভাৱ আমাৰ সমাজতো নিশ্চয়কৈ আছে। এইটো সমীক্ষা আছিল ২০১৩ চনৰ । ২০১৫ চনলৈ ব্যাৱহাৰকাৰীৰ সংখ্যা ক্ৰমাৎ বাঢ়ি আহিছে, লগে লগে বাঢ়ি আহিছে চ’ছিয়েল মেডিয়াৰ যোগেদি সৃষ্টি হোৱা অশান্তিবিলাকো। গতিকে আমিও সজাগ হ’ব লাগে। আমি যদি নিজৰ কিছু ভুল শুধৰাব পাৰোঁ, তেন্তে চ’ছিয়েল মেডিয়াৰ যোগেদি আজৰি সময় কটোৱাৰ উপৰি আমি আমাৰ সামাজিক পৰিৱেশো সুস্থকৈ ৰাখিব পাৰিম।\n*তথ্যবিলাক মনোজ দেউৰী আৰু সুনীল কান্ত বেহ্‌ৰাই লেখা ‘Youth Activism through Social Media in Assam’ নামৰ গৱেষণা পত্ৰৰ পৰা লোৱা হৈছে।\n← জীৱন বাটত (সত্যজিৎ কাকতি)\nস্বাস্থ্যৰ বাবে হানিকাৰক শাক-পাচলি আৰু ফল-মূল – ড° ধৰ্মকান্ত কুম্ভকাৰ →


প্ৰক্সি ( সমুদ্ৰ কাজল শইকীয়া ) - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / কথাশিল্প / প্ৰক্সি ( সমুদ্ৰ কাজল শইকীয়া )\nঅক্টোবৰ 28, 2016\tকথাশিল্প, গল্প মন্তব্য কৰক 410 দৰ্শন\nফটোচেচন শেষ হ’ল কি নহ’ল, অনুৰূপ আৰু দিবাকৰ কোবাকুবিকৈ গে’টখনৰ ফালে আগবাঢ়িল। ৰছিদে খিৰিকিৰে মাত দিলে- “কাহা জা ৰহে হ’?”\n“বহুত হ’ গয়া। বহুত হ’ল আৰু। আৰু ভিতৰতে সোমাই থাকিব নোৱাৰি।”\n“আৰে, কাপোৰতো সলনি কৰি যা।”\nকিন্তু সিহঁতে আৰু উভতি চোৱাত নাই।\nনতুন দিল্লীৰ ‘এক্ট এলাইক’ নামৰ নাট্যগোষ্ঠীটোৰ দ্বাৰা “সমাধান” নামৰ হিন্দী ভাষাৰ নাটক এখনৰ প্ৰস্তুতি চলি আছে। এজন উচ্চ পদস্থ পুলিচ বিষয়াৰ কৰ্ম আৰু সমস্যাক সাঙুৰি লোৱা এই নাটকখনৰ মূখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰিবৰ কথা আছিল যশপাল শৰ্মাৰ। যশপাল শৰ্মা বলিউডত নাম কৰা অভিনেতা। মঞ্চ অভিনয়তো যশপাল শৰ্মাৰ নাম আছে। এবছৰৰ আগৰে কন্ট্ৰেক্ট আছিল আৰু সকলো ঠিকেই আছিল। কিন্তু শেহতীয়াকৈ শৰ্মা এখন নতুন হিন্দী চিনেমাৰ কামত ব্যস্ত হ’ব লগীয়া হ’ল, তাতে বিদেশৰ শ্বুটিং থকাৰ বাবে নাটক খনৰ পৰা তেওঁ নিজকে বাতিল কৰি ল’লে। অনুৰূপ, অনুৰূপ বৰঠাকুৰ ‘এক্ট এলাইক’ৰ পুৰণা নাট্য কৰ্মী আৰু এজন সুদক্ষ অভিনেতা। কেবাখনো মঞ্চসফল নাটকত অভিনয় কৰি সি ইতিমধ্যে নাম কৰিছে। যশপাল শৰ্মাই নিজৰ ভূমিকা নাকচ কৰাৰ পিছত অনুৰূপেই সেই চৰিত্ৰত অৱতীৰ্ণ হ’ব লগাত পৰিছে।\nঅনুৰূপৰ কাম পৰিচালক মুক্তিনাথ পাণ্ডেয়েও ভাল পাইছে, অন্যান্য সতীৰ্থ বৃন্দয়ো শলাগিছে। প্ৰিমিয়াৰৰ বাবে আৰু দুমাহ আছে, কিন্তু প্ৰমোচনেল এক্টিভিটিৰ বাবে এতিয়াৰ পৰাই জোৰদাৰ প্ৰস্তুতি চলিছে। প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ ব্যতিৰেকে আজিকালি সাংষ্কৃতিক কাম কাজৰ কোনো গত্যান্তৰ নাথাকেই। গতিকে অনলাইন আৰু অফলাইন সকলো পৰ্যায়তে পৰিকল্পনা আৰম্ভ হৈ গৈছে। প্ৰম’চনেল পষ্টাৰৰ বাবে আজি এটা ফটোচেচন আছিল। তেনেই অলপ সময়ৰ কাম আছিল যদিও সাজ সজ্জা তৈয়াৰ কৰোতে, পোচ্ছাক পৰিচ্ছদ ঠিক ঠাক কৰি সকলোবোৰ কাম নিয়াৰিকৈ কৰি উলিয়াওতে ভালেমান সময় লাগিল। তাতে আকৌ অনুৰূপ অভিনেতা যদিও মঞ্চ অভিনেতা হিচাপে কেমেৰাৰ আগত বৰকৈ থিয় হৈ থাকিবলৈ সি ভাল নাপায়।\nএনেকুৱা পোষ্টাৰ পজ একোটা দিবলৈ অন্য অভিনেতাই হ’লে হেতা ওপৰা লগালে হেতেন যদিও সি আকৌ ওলোটাই অলপ বিৰক্তহে হয়। ফটোচেচনৰ পিছতো যথেষ্টখিনি তাচ-আপ কৰা হয়। ফাইনেল ৰিজাল্টটো গৈ কি ওলাবগৈ কোনেও একো ক’ব নোৱাৰে। থ্ৰি পইন্ট লাইটিং ৰাখি পুলিচি পোছাকত তাৰ কেইবাটাও পজ শ্বুট কৰা হ’ল। ফটোগ্ৰাফাৰ আৰু গ্ৰাফিক ডিজাইনাৰ জনে বাৰে বাৰে একেটা কথাকেই কৈ থাকিল,\n“অলপমান এটিট্যুড দেখুৱা, এটিট্যুড।”\n“আৰে বাবা আৰু কিমান এটিট্যুড দেখুৱাম? এটিট্যুড দেখুৱাম ষ্টেজত।”\n“আগতে ইয়াতে দেখুৱাচোন। এইখনহে আচল।”\nসোঁভৰিখন চকী এখনত উঠাই বাওঁভৰিত ভৰ দি থিয় দি আটাইতকৈ বেছি পজ লোৱা হ’ল। সোঁহাতৰ লাঠিডালেৰে কৌনিক ভাবে ওপৰলৈ দৰ্শাই বাওঁহাতখন কেমেৰাৰ ফালে আগবঢ়াই কোনোবা যাদুকৰৰ দৰে ভংগীমা এটা কৰি সেই একেটা পজতে সি আটাইতকৈ বেছি শ্বট দিলে। সম্ভৱতঃ সেইটো পজেই পোষ্টাৰ পজ হিচাপে ৰখা হ’ব। যিটো উদ্যম আৰু প্ৰাণ লৈ ফটোচেচন এটা আৰম্ভ হয়, ফাইনেল হোৱালৈ সেই উদ্যম প্ৰায় নাথাকেগৈয়ে।\nআৰু এটা কাৰণত তাৰ মনটো ৰাতিপুৱাৰ পৰাই ধৰফৰাই আছিল। ৰাতিপুৱা শুই উঠিয়েই চকুৱে মুখে পানী মাৰি সি ওলাই আহিছিল চাহ একাপো নখোৱাকৈ। চাহ! চাহ যেন চাহ নহয়, তাৰ কাৰণে সঞ্জীৱনী সুধা। ভৰ দুপৰীয়ালৈকে চাহ একাপো খাবলৈ নোপোৱাত তাৰ ধৈৰ্যৰ বান্ধ খুলিছিলেই আচলতে। সেয়েহে ফটোগ্ৰাফাৰ জনে অ’ কে’ বুলি ক’বলৈহে পালে, সি আৰু দিবাকৰ ষ্টুডিঅ’ৰ ভিতৰৰ পৰা উধাও হ’ল।\nদিবাকৰৰ ইনোভাখনতে দুয়োটা উঠিল। দিবাকৰে মহাৰাণী বাগৰ ফালে গাড়ীখন ঘূৰাইছেহে। সেইখিনিতে বাইক এখনত মানুহ এটা আছিল সি গাড়ীখন হঠাৎ পিছফালে দেখি কি কৰিব কি নকৰিব ধৰিব নোৱাৰি কাষলৈ গৈ বেলেন্স ৰাখি ৰ’ল। হেলমেটটো খুলি সি গাড়ীখনলৈ খঙেৰে চালে। দেখিও নেদেখাৰ ভাব এটা কৰি দিবাকৰে গাড়ী আগুৱাই নিলে।\n“সি বেটাই কিবা নহয় কিবা এটা ক’লেই হেতেন এতিয়া। দিল্লীত ট্ৰেফিকত অগা দেৱা হ’লেই গালি-গালাজ আৰু অলপ বেছি হ’লে মাৰ-পিট।”\n“আজি সি একো নক’লে কিয় ক চোন?” দিবাকৰে সুধিলে।\nঅনুৰূপে গম পালে। সি নিজে পিন্ধি থকা পুলিচৰ খাকী পোছাকযোৰলৈ আঙুলিয়াই দি হাঁহিলে।\nআশ্ৰমৰ ফালৰ পৰা আহি মহাৰাণী বাগৰ কোণতে দিবাকৰৰ ইনোভাখন ৰ’ল। এইখিনিতেই ৰাস্তাবোৰ ভাগে ভাগে গৈছে। ডি এন ডি ফ্লাই অভাৰখনেৰে দিবাকৰ নয়ডালৈ যায়গৈ, আৰু এইখিনিৰে পৰাই অটো এখন লৈ অনুৰূপ পটপৰগঞ্জলৈ যায়। এই খিনিতেই সিহঁতে ফুটপাথৰ চাহ একাপ খায়। এই যে ফুটপাথৰ চাহ – আহ! কি যে সোৱাদ তাৰ।\nমহাৰাণী বাগৰ পদাৰোহীৰ উৰণীয়া সেতুখনৰ কাষেৰে যোৱা গলিটোতে ইনোভাখন অৱস্থান কৰি দিবাকৰ দুৱাৰ খুলি ওলাল। অনুৰূপ অলপ সময় বহি থাকিল। দিবাকৰে তালৈ চালে, সি পিন্ধি থকা নাটকৰ পুলিচি-পোছাকযোৰলৈ চালে। সুধিলে, “তই বহিয়েই থাকিবি নেকি? চাহ ইয়ালৈকে আনি দিম নেকি?”\nঅনুৰূপে অলপ সময় একো নক’লে। তাৰ পিছত ড্ৰাইভাৰৰ আইনাখনত নিজকে চাই মিচিকিয়াই হাঁহিলে।\n“ইনোভাত বহি চাহ খায় নেকি? ফুটপাথৰ চাহ ফুটপাথতে খাব লাগে। নেহী ত’ এক্টৰ কিছ কাম কা?”\nদুৱাৰখন সদৰ্পে খুলি অনুৰূপ ওলাই আহিল।\nসি মন কৰিলে সকলোবোৰ মানুহে যেন তালৈকে হা কৰি মুখ মেলি চাই আছে। এহ্- সি লগতে লাঠি এডাল আনিব লাগিছিল। তেতিয়াহে সম্পূৰ্ণ হ’ল হেতেন। সি কল্পনা কৰিলে হঠাৎ সকলোবোৰ, চাৰিওফালে থকা পৰিবেশটো আৰু মহাৰাণী বাগৰ চিৰায়ত কোলাহলটো যেন শ্ল’ ম’চন হৈ গৈছে। সি খোজ দিলে শ্ল’ ম’চনত। মাজতে এবাৰ ভাবিলে তেলুগু চিনেমাৰ ষ্টাইলত ক’লা চছমা এবাৰ হাততে চাৰিপাকমান ঘূৰাই পিন্ধি ল’ব নেকি?\n“তু বচ অ’ভাৰ এক্টিং মত কৰনা।”\nদিবাকৰৰ কথাত সি সচেতন হৈ পৰিল। সি স্বাভাৱিক হ’বলৈ চেষ্টা কৰিলে। ওচৰৰ কোনো মানুহৰ লগতে যাতে তাৰ চকুৱে চকুৱে নপৰে তাৰ বাবে সি সাৱধান হৈ থাকিল। সেয়া তাৰ সৰুকালৰে অভিনয়ৰ শিক্ষাৰ পৰা আহৰিত জ্ঞান। মঞ্চত উঠি সি কোনো দৰ্শকৰে চকুলৈ নাচায়। সন্মুখত বহি থকা অগণিত দৰ্শকৰ মাজৰ কোনোবা এটা ভান্টেজ পইন্ট সি অনুমান কৰি লয় আৰু তাৰ কল্পনাৰ ইপ্সিত দৰ্শকজনক সি বহুৱাই লয়। সেই কোনেও নেদেখা অদৃশ্য দৰ্শকজনৰ বাবেই সি অভিনয় কৰি যায়। কোনো মুহূৰ্তত কাৰোবাৰ চকুৱে চকুৱে পৰিলেই সি নিজকে লৈ বেচি সচেতন হৈ পৰিব পাৰে – মই কোন? মই ইয়াত কিয়? মই কি কৰি আছোঁ? কাৰ বাবে আৰু কেনেকৈ কৰি আছোঁ?\nযথাসম্ভৱ স্বাভাৱিকতাৰে সিহঁত চাহৰ দোকানখনৰ ফালে আগবাঢ়ি গ’ল। অনুৰূপ একেবাৰে ওচৰলৈ নগ’ল। ওচৰতে ‘শ্ব’লে কুলছে’ বেচা লাড়িখনৰ ওচৰতে সি ৰ’ল। চাহদোকানীজনে দহটা কথা সুধি থাকিব আৰু কোনে সেইবোৰৰ উত্তৰ দি থাকে?\nদিবাকৰে চাহ লৈ আহিল। চাহত সোহা মাৰি দিবাকৰে ক’লে,\n“অনু, তেৰে চাথ ইচি বাত কা মজা হেই। বুজিছনে, তোৰ লগত এইটোৱেই মজা। আনবোৰ মানুহে এইটো বুজি নাপায়। আমি দুটাই মিলি এনেকুৱা কিমান যে ‘উৎ-পাতাং’ কাম কৰাৰ নজিৰ আছে।”\n“আটাইতকৈ বেছি মজা আছিল এদিন সন্ধিয়া যে আমি ফুটপাথত কোনোবাই দিনতে শুকাবলৈ থৈ দিয়া কম্বল এখনত পেস্ৰাব কৰি থৈ আহিছিলোঁ।”\n“ধ্যেৎ”, দিবাকৰে হাঁহিলে, “সি কোন আছিল নাজানোঁ, কিন্তু বেচেৰাই ছাগৈ সেই ৰাতি বৰ ধুনীয়া সপোন দেখি দেখি শুলে। আমিও সেইদিনা অলপ বেছিকৈয়েই মাতাল হৈ আছিলোঁ।”\n“শুন, তই মোৰ সন্মুখলৈ আহ, মই আঁৰ হওঁ”, পুলিচৰ গাড়ী এখন আহি থকা দেখি অনুৰূপে ক’লে।\nঅনুৰূপৰ পুলিচৰ খাকী ছোলাটোত থকা নাম-ফলক খনলৈ চাই দিবাকৰে হাঁহিলে।\n“তেনেহ’লে ইন্সপেক্টৰ চি চৌধুৰী, ডাল মে কুছ কালা হেই ক্যা?”\n“আৰে ধেমালী কৰি নাথাকিবি, পুৰা ডাল হি কালা হেই যাঃ”\nদিবাকৰে তাক আঁৰ কৰি ধৰিলে।\n“এৰা, কি ঠিক এতিয়াই এইখিনিতে আকৌ এখন ‘আচল পুলিচ, নকল পুলিচ’ নামেৰে নতুন নাটক এখন আৰম্ভ হৈ যাব পাৰে।”\nপুলিচৰ গাড়ীখন অৱশ্যে সেইখিনিত বেছি সময় নৰ’ল। দিবাকৰে চিগাৰেট এটা উলিয়াই জ্বলাইছিলহে মাত্ৰ-\nএটা অদ্ভূত শব্দত আটাইবোৰ মানুহ উৎকীৰ্ণ হৈ গ’ল। সকলোৱে শব্দটো ঠিক কোনখিনিত হ’ল সেইটো বুজিবলৈ এফালে সিফালে চালে। সেইখিনি সময়তে মেইন ৰাস্তাত থকা কিছুমান মানুহে ঢপলিয়াবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। সামান্য উৎকীৰ্ণ হৈয়ে নিৰুদ্বেগ হৈ থাকিবলৈ চেষ্টা কৰা দিবাকৰে ক’লে,\n“এই যাঃ – খুন্দিয়ালে কোনোবাই। এইখিনি ঠাইত সদায়েই কিবা এটা নহয় কিবা এটা হৈয়েই থাকে।”\nলওঁ নে নলওঁ বুলি অলপ পৰ ভাবি অনুৰূপেও চিগাৰেট এটা ল’লে। ৰাজহুৱা স্থানত চিগাৰেট খোৱা নিষিদ্ধ, তথাপি মানুহে খায়। এয়া বাৰু তেনেকুৱা ‘ৰাজহুৱা স্থান’ নহয়। তথাপি পুলিচে বাৰু চিগাৰেট খাব লাগে নে নেলাগে? হয়তো সি এইবোৰ কথাহে ভাবি আছিল। সি যে আন মানুহৰ চকুত এই মুহূৰ্তত চি চৌধুৰী নামৰ নাম-টেগ থকা এজন পুলিচ, সেই কথাটো মাজে মাজে মনলৈ আহি থাকে।\nঅলপ সময় যোৱাৰ পিছতহে সিহঁতে সেই ধুপ-কৈ শব্দ হোৱা ঠাইখনৰ ফালে ভালকৈ মন দিলে। কোনোবা ছোৱালী দুজনীয়ে চলাই অহা কাৰ এখনৰ সৈতে বস্তু কঢ়িওৱা ঠেলা এখনৰ কিবা সংঘাত এটা। ছোৱালী দুজনী দেখিহে সিহঁত দুটাৰ সেইফালে কি হৈছেনো জানিবলৈ অলপ আগ্ৰহ হ’ল।\n“আৰু একাপ চাহ হৈ যাওক, নে কি?” অনুৰূপে ক’লে।\n“এতিয়াতো আৰু একাপ লাগিব যেনেই পাইছোঁ”, গাড়ীখনৰ কাষতে ছোৱালী দুজনী আৰু ঠেলাৱালাটোৰ তৰ্কাতৰ্কিটোলৈ চাই থাকি দিবাকৰে সঁহাৰি দিলে।\nএক্সিডেন্টটোৰ ওচৰত জুম বান্ধি ধৰা মানুহবোৰ অলপ অলপ কৈ পাতলিছে। চাউথ দিল্লীৰ ফালৰ পৰা আহি থকা ছোৱালীহঁতৰ কাৰখন উৰণীয়া পদপথৰ ঠিক তলতে ৰৈছিলহি। তেতিয়া এটা সাময়িক যান-জঁটৰো সৃষ্টি হৈছিল। মহাৰাণী বাগ নামৰ ঠাইডোখৰ যান-জঁটৰ বাবেই প্ৰসিদ্ধ। মেট্ৰ’, বাই পাছ, ফ্লাই অভাৰ – আৰু কিমান কি কৰাৰ পিছতো এই ঠাইডোখৰৰ যান-জঁটৰ এটা স্থায়ী সমাধান চৰকাৰে আজিলৈকে উলিয়াব নোৱাৰিলে। সেইখিনিতেই ড্ৰাইভিং আসনত থকা ছোৱালীজনীয়ে দুৱাৰখন অলপমানকৈ খুলিছিলহে পিছফালৰ পৰা আহি থকা ঠেলাখনে খুলন্ত দুৱাৰখনতে দিলেহি এখুন্দা। কাৰখনৰ দুৱাৰখনো অলপ ক্ষতিগ্ৰস্ত হ’ল, ঠেলাখনৰো চকাটোৰ অৱস্থা তথৈবচ। মানুহটোৱে ভৰিতো অলপমান দুখ পালে।\nএক্সিডেন্ট বুলিলেই হ’ল, মানুহৰ জুম বান্ধেই। এই ঠাইডোখৰত এইটো এটা নৈমিত্তিক আৰু সৰু ঘটনা। সেয়েহে বেছি মানুহ জমা নহ’লহেতেন। কিন্তু দুজনী আধুনিকা গাভৰুৱে চলাই অহা কাৰ আছিল বুলিয়েই হয়তো ভিৰটো অলপ বেছি হৈছিল। কিন্তু এক্সিডেন্টটোত মানুহখিনিয়ে বিশেষ ‘মনোৰঞ্জক’ কিবা এটা বিচাৰি নাপালে। সেয়েহে সকলো দিহাদিহি যাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।\nবহুত দেৰীলৈকে মানুহটো আৰু গাড়ীখনত বহি অহা ছোৱালীজনে তৰ্কাতৰ্কি কৰি থাকিল। চলাই অহা ছোৱালীজনীয়ে বিশেষ কথা কোৱা দেখা নগ’ল। গোটেই ঘটনাটোত লাগে লাহে অনুৰূপ আৰু দিবাকৰে আমোদৰ খোৰাক বিচাৰি পোৱা হ’ল। ছোৱালী দুজনী দেখি নয়ডাৰ ফালে কোনোবা এম এন চি-ত কাম কৰা ছোৱালী যেনেই লাগিল। এজনী কর্পোৰেট সাজত আছে, আনজনী কেজুৱেল। বেচ দেখনীয়াৰ আৰু নক’লেও হ’ব যে ধনী ঘৰৰে ছোৱালী। চলাই অহা ছোৱালী জনীয়ে কালৈ ফোন কৰিছে? বয়ফ্ৰেইণ্ড? দেউতাক? সিজনী ছোৱালীয়ে কি বুলি তৰ্কাতৰ্কি কৰি আছে? ক্ষতিপূৰণ দিব লাগিব বুলি কৈছে? পুলিচ মাতিম বুলি ভয় দেখুৱাইছে নেকি? এইখিনি ঠাইতে, অভাৰব্ৰিজখনৰ তলতে থকা সৰু কোঠালি এটা আছে য’ত ট্ৰেফিক পুলিচ থাকে – সিহঁত আগবাঢ়ি অহা নাই কিয়? নে ইয়াত তেওঁলোকৰ কোনো ভূমিকা নাই? ড্ৰাইভাৰ ছোৱালীজনীয়ে পুলিচলৈ ফোন কৰিছে নেকি?\nপুলিচ? দিবাকৰে অনুৰূপলৈ চালে।\n“তেনেহ’লে ইন্সপেক্টৰ চি চৌধুৰী। ক্যা খয়াল হেই?”\n“খয়াল ত’ চহী হেই।” এই বুলি কৈ অনুৰূপ আগবাঢ়ি গ’ল। দিবাকৰেও পিছ ল’লে।\nঅনুৰূপে কাৰখন ঘূৰি পকি চালে, ঠেলাখন চালে, ছোৱালী দুজনীলৈ চালে, ঠেলাৱালাটোলৈ চালে। মিশ্ৰিত ভাবৰ চাৱনিৰে ছোৱালীদুজনীয়ে অনুৰূপলৈ চালে, ঠেলাৱালাটোৱে সন্দিগ্ন হৈ তালৈ চালে। অনুৰূপে দিবাকৰলৈ চালে, আৰু মুখখন বিকটাই অলপ হঁহাৰ নিচিনা কৰিলে। ভাবটো এনেকুৱা, “এইবোৰৰ একো নহ’ব দেই, এইবিলাক ঘটনা কিমান চাবা আৰু।”\nদিবাকৰে মনে মনে হাঁহিলে আৰু বুজি পালে, অনুৰূপে প্ৰথম চালটোতেই পাছ কৰি গ’ল। “এহ নকবি আৰু” এনেকুৱা এটা বেপেৰুৱা ভঙ্গী দেখুৱাই সিও অনুৰূপলৈ চালে। এতিয়া অনুৰূপ অনুৰূপ নহয়, সি এতিয়া ‘চি চৌধুৰী’।\nছোৱালী দুজনী ভাল। ভাল মানে সিহঁতে ইমান পৰে ধাৰণা কৰি থকাৰ দৰে উৰণচণ্ডী ধৰণৰ বা মুখে মুখে তৰ্কা তৰ্কি কৰা ধৰণৰ নহয়। ঠেলাৱালাটোও ভাল। এটা সহজ সৰল মানুহ। আনহাতে ঘটনাটো ঘটিল জটিল। কাৰখন এইখিনিত পাৰ্ক কৰাতো দূৰৰে কথা, হল্ট কৰাও মানা। তেনেক্ষেত্ৰত এইখিনিত কাৰখন ৰোৱাটোৱেই প্ৰথম ভুল। কিন্তু যিহেতু সেই সময়ত সামান্য ট্ৰেফিক জাম এটা হৈছিল গতিকে সেইটো কনচিডাৰ কৰিব পাৰি। কিন্তু ড্ৰাইভাৰৰ দুৱাৰখন খোলাটোতো একেবাৰে ভুল। ব্যস্ত পথ এটাত বাওঁহাতে ৰখোৱা কাৰ এখনৰ সোঁহাতৰ দুৱাৰখন খোলাটো সদায়েই ৰিস্কি। এতিয়া, ঠেলাৱালাটোৰো নিৰ্ঘাত ভুল। যিহেতু পিছফালৰ পৰা আহিহে সি খুন্দিয়াইছে, গতিকে সি অজুহাত দেখুৱাবলৈ আইনী ভাবে কোনো ৰাস্তা নাই। কিন্তু তাৰো যুক্তি আছে। সিনো কেনেকৈ জানে সেইখিনি সময়তে দুৱাৰখন খোল খাব বুলি?\nপুলিচ আনুৰূপ অলপ দোমোজাত পৰিল। সি নিজৰ বুদ্ধিটো ঠিকেই চলালে। ঘড়ীটো চালে, আৰু হঠাৎ খৰধৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।\n“যি হ’ল হ’ল, এইবোৰ সৰু কথা। তহঁতে সোনকালে নিজৰ মাজতে মীমাংসা কৰ আৰু ইয়াৰ পৰা সোনকালে আঁতৰ হ। বেছি সময় ইয়াত থাকিব নোৱাৰ।”\nদিবাকৰে মূৰ দুপিয়ালে। এই খৰধৰ কৰাটো আছিল পুলিচ অনুৰূপৰ দ্বিতীয় সফল চাল।\nকিন্তু ইমান সময়ে অলপ শান্ত ধৰণৰ বুলি ভাবি থকা ড্ৰাইভাৰ ছোৱালীজনী অলপ বেছিয়েই সপ্ৰতিভ হৈ উঠিল।\n“মই এতিয়া এই পোটোকা পৰা কাৰখন নি দেউতাক কি বুলি দেখুৱাম? যেনেকৈয়েই নহওক মোক ক্ষতিপূৰণ লাগিবই। আজি মই ইয়াক সুদাই নেৰো। আপুনি কি চাই আছে?”\n“মেডাম দোষ আপোনাৰেই। ভুল ফালেদি আপুনি ভুল ঠাইত দুৱাৰ কিয় খুলিছিল?”\n“সি মোক দেখিছিল। তাৰ পিছতো আহি পিছফালৰ পৰা খুন্দিয়াইছে।”\n“মেডাম কি নাম আপোনাৰ?”\n“আপোনাৰ কি নাম?”\nঠেলাৱালাজনে নিজৰ নামটো ক’লে। দিবাকৰে বুদ্ধি কৰি অনুৰূপৰ ওচৰলৈ গৈ কাণে কাণে কথা এটা ক’লে-\n“বুৰ্বক, পুলিচে ঠেলাৱালা ৰিক্সাৱালাবোৰক আপুনি বুলি নকয়। তই বুলি সম্বোধন কৰিবি।”\nঅনুৰূপ সচেতন হ’ল।\nঅনুৰূপে ঠেলাৱালাটোৰ কিমান ক্ষতি হ’ল, মেৰামতিৰ বাবে কিমান খৰচ পৰিব সকলোবোৰ উমান ল’লে। ছোৱালীজনীকো সুধিলে। তাৰ পিছত এটা উদ্ভট সিদ্ধান্তলৈ আহিল। সি ছোৱালীজনীক একাষৰীয়াকৈ মাতি আনি ক’লে যে\n“ঠেলাৱালাটোক পাঁচ শ টকা এটা দি দিয়ক, আৰু যিমান পাৰে সোনকালে এইখিনিৰ পৰা আঁতৰি গুছি যাওক।”\nচিঞৰ মাৰি উঠিছিল ছোৱালীজনীয়ে।\nএকে ধৰণেৰেই প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছিল ঠেলাৱালাটোৱে। “ছাৰ মোৰ দেখোন মেৰামতিৰেই খৰছ কমেও এহেজাৰ টকা।” অনুৰূপে তাক ধমকিয়াই থ’লে-\n“চুপ, যি কৈছোঁ শুন আৰু ভাগ ইয়াৰ পৰা। ইয়াত ৰৈ থাকিলে তোৰ আৰু প্ৰব্লেম আছে। ৰাতিপূৱাহে তহঁতৰ ইয়াত পাৰ্মিট আছে, এঘাৰ বজাৰ পিছত নাই নহয়। এনেয়েও তই অনুমতি নথকা সময়ত হাই-ৱেত আহি সোমাইছহি। যি পাইছ সেয়া মোৰ কাৰনেই পাইছ। এতিয়া সজে সজে ভাগ ইয়াৰ পৰা।”\nগোটেই খেলিমেলিখিনি দেখি দিবাকৰৰ লাহে লাহে ধৈৰ্য হেৰাইছিলেই আৰু। নাৰ্ভাচো হৈছিল, কিবা কাৰণত সঁচা পুলিচ আহি ওলায়হি বুলি। মুঠতে বহুত জটিলতাৰ মাজতো কেনেবাকৈ অনুৰূপে ছোৱালীজনীক সৈমান কৰি ঠেলাৱালাটোক পাঁচশ টকা দিয়ালে আৰু দুয়োপক্ষকে সেই ঠাইৰ পৰা বুদ্ধি কৰি খেদালে।\nততাতৈয়াকৈ অনুৰূপ আৰু দিবাকৰো গৈ নিজৰ গাড়ীত বহিলগৈ আৰু সেই ঠাইৰ পৰা উধাও হ’ল। খেলিমেলিখন হৈ থাকোতেই দিবাকৰলৈ তেওঁলোকৰ নাটকখনৰ পৰিচালক মুক্তিনাথ পাণ্ডেৰ ফোন আহিছিল। ষ্টুডিঅ’লৈ আকৌ মাতি পঠাইছে। গতিকে ঘৰমুৱা নহৈ সিহঁত দুটা আকৌ ষ্টুডিঅ’ অভিমুখে আগবাঢ়িল।\n“মই মুক্তিদাৰ ফোনত লাগি থাকোতেই তই ইফালে ছোৱালীজনীক কেনেকৈ সৈমান কৰালি ধৰিবই নোৱাৰিলোঁ। এইখিনি সময়তে তাইৰ লগত তোৰ কিবা কেমিষ্ট্ৰী আৰম্ভ হৈয়েই গ’ল নেকি?” তাৰ সহজাত দুষ্ট হাঁহি এটা মাৰি দিবাকৰে বাটত সুধিলে।\n“একো নাই। এটা হিউমেনেটেৰিয়ান গ্ৰাউণ্ডতে তাইক মনাই দিলোঁ। ছোৱালীজনী আচলতে ভাল ছোৱালী এজনীয়েই।”\n“হিউমেনেটেৰিয়ান গ্ৰাউণ্ড? সেইটো আকৌ কি বস্তু?”\n“মানে তাইক বুজালোঁ, এইটো গৈ পুলিচ কেছ হ’বলগীয়া একো যুক্তি নাই। তাত লাভ যিমান লোকচান বেছি। গাড়ীৰ পঞ্জীয়ন চেকিঙৰ পৰা ইটো সিটো ভেৰিফিকেচনৰ নামত বাৰে বাৰে থানালৈ অহা যোৱা কৰি থকাটো সহজ কথা নহয়। সময়ো নষ্ট, টকা পইচাও নষ্ট। গতিকে ইয়াতেই এটা সমাধান হৈ গ’লে সকলোৰে ভাল।”\n“তাতেই মানি ল’লে নে?”\n“আৰু ঢেৰ কিবা কিবি বুজালোঁ। ক’লোঁ, এই মানুহটোক দেখি যেনেকুৱা লাগিছে সি ক্ষতিপূৰণ দিব পৰা মানুহ এটা নহয়। তাই যদি তাক পাঁচ শ টকা এটা দি দিয়ে, তাইৰ সাংঘাটিক সমস্যা একো নহয়। মই ক’লোঁ এইটো হৰা জিকাৰ কথা নহয়। এইটো পানিছমেন্ট বা ফাইন বুলি ধৰিবই নালাগে। মই কোৱাই নাই যে আপোনাৰ কিবা ভুল আছে। মই ক’ব খুজিছোঁ যে সেই মানুহটোলৈ চালে তাৰ যিমানখিনি ক্ষতি হ’ল সেইখিনিৰ পৰিমান বেছি। গোটেইখিনি নেলাগে, কিন্তু তাক কিবা এটা পইচা যদি হাতত দি দিব পৰা যায় সি মনে মনে থাকিব, আৰু তাৰ ভালো হ’ব। পাঁচ শ টকা এটা আজি জানিবা আপোনাৰ বেছিকৈয়ে ক্ষতি হ’ল বুলি বা ক’ৰবাত চিনেমা চাওতে বা কফি খাওতে খৰচেই হ’ল বুলি ধৰি লওক।”\n“কি কৈছ? তেনেকৈ দেখোন আৰু জাঙুৰ খাই হে উঠিব।”\n“উঠিছিলেই। আৰু মোৰো ধোৱাঁ ওলাবৰ হৈছিল আৰু। ধৰা পৰিলো যেনেই লাগিছিল। কাৰণ মই একেবাৰে মোৰ সেই জকাইচুকীয়া গাঁৱলীয়া কাইদাত মীমাংসা এটা দিলোঁ হ’বলা।”\n“বুজালোঁ আৰু। শুনক মেডাম, বৰঞ্চ কথাটো এনেকৈয়ো ভাবিব পাৰি নেকি যে- আজি বাটত মানুহ এজন অলপ বিপদত পৰিল আৰু আপুনি তেওঁক পাঁচশ টকা এটা দি সহায় কৰিলে। মানুহ হিচাপে আপুনি যদি এবাৰ এনেকৈ ভাবিব পাৰে, তেনেহ’লে আৰু আপোনাৰ মনত কোনো ক্ষোভ বা অপমানবোধ নাথাকিব। মনটো ভাল হে লাগি থাকিব।”\n“সঁচা কৈছ? তই এনেকৈয়ে ক’লি আৰু তাই শুনিলে?”\n“তেনেকুৱাতে সিজনী ছোৱালীয়ে তাইক ফোনটো আহি ধৰাই দিলেহি। সিফালৰ পৰা কোনোবাই কিবা চিঞৰি বাখৰি কৈ আছিল। কোন বা কি কথা নাজানোঁ। ফোনকলটো শেষ হোৱাৰ পিছত তাই আহি হ’ব বুলি ক’লে। এতিয়া মই নাজানোঁ, তাই আচলতে মোৰ কথাখিনিত পতিয়ন গ’ল নে সিফালৰ পৰা অহা ফোনটোৰ কথাখিনিত কিবা এটা ঘটিল। সেয়া ভগৱানে হে জানে।”\nইতিমধ্যে সিহঁত উভতি আহি ষ্টুডিঅ’ পাইছেহি।\nদিবাকৰে ইনোভাখন পাৰ্ক কৰি কৰি ক’লে,\n“আৰে ৱাহ, আৰে ৱাহ। তই সঁচাকোইয়ে ইন্সপেক্টৰ চি চৌধুৰী হৈ গ’লি দেখোন।”\n“হুঁ, ৰবি এতিয়াহে ভাবিছোঁ, এই চি চৌধুৰী নামৰ পুলিচৰ চৰিত্ৰটোৰ সম্পূৰ্ণ নামটো চাচা চৌধুৰী নহয়তো?”\n“হোৱাটেভাৰ, পাৰফেক্ট ৰোল প্লে’।”\nষ্টুডিঅ’লৈ গৈয়েই অনুৰূপে খৰধৰকৈ পোছাকযোৰ সলাই ল’লে। পোছাকযোৰ পিন্ধি বাহিৰত ঘূৰি ফুৰা বুলি মুক্তিদাৰ আগত ক’ব নোৱাৰি।\nমুক্তিদা সাময়িকভাবে পাতি লোৱা সৰু অফিচৰুমটোতে বহি আছিল।\n“আহ। তহঁতৰ কাৰণেই কিমান সময় ধৰি মই ৰৈ আছিলোঁ। দিবাকৰে বাটত আছোঁ বুলি কোৱা কাৰণেহে আকৌ মাতি পঠালোঁ। নহ’লে আমি কাইলৈকো এইখিনি কথা পাতিব পাৰিলোঁহেতেন। আৰু অনুৰূপ, তোৰতো ফোন কেতিয়াও নালাগে।”\nঅনুৰূপে একো নকৈ মূৰ খজুৱালে।\n“খোৱা বোৱা কৰিলি?”\n“অঁ, হৈ গ’ল।”\nদিবাকৰে ক’লে। কিন্তু আচলতে সিহঁত দুইটাৰ পেটত কেঁচু কুমটিয়ে দৌৰি আছিল তেতিয়া।\n“কফি মগাও ৰ।”\nমুক্তিনাথে কফি মগাই পঠালে। সিহঁতে মন কৰিলে মুক্তিনাথে মূল কথা আৰম্ভ নকৰি অন্য কথা পাতি হে সময় পাৰ কৰি আছে। আনহাতে দিবাকৰ আৰু অনুৰূপ যিমান পাৰে সোনকালে ওলাই পলোৱাৰ ধান্দাত আছে। কফি অহাৰ পিছত হে আচল কথাখিনি আৰম্ভ হ’ল।\nযশপাল শৰ্মাৰ চিনেমাৰ চিডিউলটো সলনি হৈছে। শ্বুটিঙৰ তাৰিখ পিছুৱাই দিয়াৰ কাৰণে যশপাল শৰ্মাই আগতে কৰি থোৱা প্লেনমতেই এইখন নাটকত অভিনয় কৰিব। এই খবৰটো দিবৰ বাবেই যশপাল শৰ্মাই সিহঁত দুটাক আকৌ মাতি পঠাইছিল। অনুৰূপে যিহেতু এই কেইদিন ইমান ভাল অভিনয় কৰি দেখুৱাইছিল, তাৰ কাৰনে আৰু এটা চৰিত্ৰ নাট্যকাৰক কৈ সুমুৱাই লোৱা হ’ব।\n“ৰিহাৰ্ছেল কেইদিনমান বন্ধ ৰাখিম। মই ভাবিছিলোঁ ফোনতো ক’ব পাৰি বা কাইলৈকো ক’ব পৰা গ’ল হেতেন। কিন্তু ভাবিলোঁ ইমান এক্সচাইটমেন্টৰ খবৰ এটা গৰমে গৰমে দিব পাৰিলে মনটো ভালেই লাগিব। কেন ইউ ইমাজিন, যশপাল শৰ্মা! যশপাল শৰ্মা মানেই এটা বলিউডী নাম। এটা ক্ৰাউড পুলাৰ। যশপাল শৰ্মাক কিমান দিন ধৰি আমি চেষ্টা কৰি আহিছিলোঁ। ফাইনেলি, উই ডিড ইট। ল, কফি ল। চিয়েৰ্ছ ফৰ যশপাল শৰ্মা!”\nঅনুৰূপে কফিকাপত সোহা মাৰি বুজিলে, কফিকাপ তিতা।\nএমাহ পাৰ হ’ল, ইটো সিটো বাহানা দেখুৱাই অনুৰূপ ‘এক্ট এলাইক’ নাট্যগোষ্ঠীৰ পৰা আঁতৰি ফুৰিছে। ৰিহাৰ্ছেল পূৰ্ণউদ্যমেৰে আকৌ আৰম্ভ হৈছে বুলি গম পাইছে, তাক মাতি থকা হৈছে কিবা ৰ’ল এটাৰ কাৰণে, কিন্তু সি সময় উলিয়াব পৰা নাই। আচলতে সময় উলিয়াব বিচৰা নাই। দিবাকৰৰ লগতো দেখা দেখি হোৱা নাই। অৱশ্যে ফোনত কথা হৈয়েই থাকে।\nআজি বহুত দিনৰ মূৰত সি দিবাকৰৰ নয়ডাৰ ফ্লেটলৈকে যাবলৈ ওলাইছে। দিবাকৰে বহুত দিন লগ পোৱা নাই বুলি মাতি পঠাইছে। অনুৰূপ লক্ষ্মীনগৰ মেট্ৰো ষ্টেচনলৈ গ’ল। ইয়াত সদায়েই ভীড় থাকে। সি ষ্টেচনলৈ সোমাওতেই মেট্ৰো ৰে’ল এখন ৰৈয়েই আছিল। কিন্তু বহুত ভীড় থকা বাবে উঠিব নুখুজিলে। পিছৰ খনলৈ বাট চাব পাৰি। ৰৈ থকা মেট্ৰ’খন আঁতৰি যাওঁতেই তাৰ চকুত পৰিল, আনটো প্লেটফৰ্মত ডাঙৰকৈ জিলিকি আছে “সমাধান” নাটকৰ পোষ্টাৰ। “এক্ট এলাইক দলৰ চাঞ্চল্যকৰ প্ৰযোজনা, যশপাল শৰ্মা অভিনীত সমাধান”।\nঅনুৰূপে ৰ লাগি পোষ্টাৰখনলৈ চাই থাকিল। এজন পুলিচ বিষয়াই সোঁভৰিখন চকী এখনত উঠাই বাওঁভৰিত ভৰ দি থিয় দি আছে। সোঁহাতৰ লাঠিডালেৰে কৌনিক ভাবে কৰবালৈ দৰ্শাই আছে- সেইফালে কিছুমান গ্ৰাফিক ডিজাইনে কিছুমান ৰহস্যময় খেলা কৰিছে। বাওঁহাতখন দৰ্শকৰ ফালে আগবঢ়াই কোনোবা যাদুকৰৰ দৰে ভংগীমা এটা কৰিছে। সেই হাতখনৰ পৰাই যেন ওলাই আহিছে তেনেকৈ টাইপ’গ্ৰাফী ডিজাইন কৰি লিখা আছে – “সমাধান”। অনুৰূপে চিনি পালে চকীত উঠাই থোৱা সেইখন তাৰ সোঁভৰি। সেইখন তাৰ বাওঁহাত। এটিট্যুড দেখুৱাই সামান্য হেলনীয়াকৈ ঠিয় দি থকা সেইটো তাৰ গা।\nতাৰ গা সেইটো। তাৰ দেহা। তাৰ শৰীৰ। মুখখন হয়তো গ্ৰাফিক ডিজাইনাৰে কম্পোজ কৰি…\nপিছৰখন মেট্রো ৰে’ল আহি পোষ্টাৰখন আঁৰ কৰি ধৰিলে। অনুৰূপ মেট্রোত উঠিল। ভাগ্য ভাল যে এইখনত ভীড় যথেষ্ট কম। আসন এখনত বহিয়েই আকৌ উঠি দিলে। সি হঠাতে মন নকৰাকৈ মহিলাৰ ছিট এটাত বহি দিছিল। সন্মুখত অন্য ছিট এটা খালী থকা দেখি সি তালৈ গ’ল। ৰে’লখন চলিবলৈ ধৰিলে। পৰৱৰ্তি ষ্টেচন ‘যমুনা বেঙ্ক’তে নামি সি নয়ডা অভিমুখী অন্য এখন মেট্ৰ’ ধৰিব লাগিব। হঠাতে তাৰ সি আহি আগতে বহা মহিলাৰ ছিটটোৰ ফালে চকু গ’ল। ইমান পৰে কোনোবা ধুনীয়া ছোৱালী এজনী আহি তাত বহিছেহি। চকুত চকু পৰিলত সি চকু আঁতৰাই নিলে। কিন্তু তাৰ এনে লাগিল যেন তাইক সি ক’ৰবাত দেখিছে। তাৰ খুব চিনাকি ছোৱালীবোৰৰ মাজতে কোনোবা এজনী নেকি? কিজানিবা তাৰ এক্টিঙৰ ফেন-বোৰৰ মাজত কোনোবা? সি আকৌ এবাৰ আঁৰ চকুৰে চাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। হঠাত চিৰিং কৈ মনত পৰিল। তাইৰ নাম পূজা। সি তাইক মহাৰাণী বাগত পাইছিল।\nভাগ্য ভাল যে ইতিমধ্যেই ‘যমুনা বেংক’ ষ্টেচনটো আহি পালে। তাৰ নামিবৰ হ’ল।\nটেগKatha Silpo Story\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা গ্ৰন্থমেলাৰ বতৰত নতুন কি পঢ়িব ? ( প্ৰাণজ্যোতি নাথ )\nপৰৱৰ্তী লেখা কথানদীৰ কথাৰে ( হিমজ্যোতি তালুকদাৰ )\nজানুৱাৰী 1, 2017\t7,253\nডিচেম্বৰ 1, 2016\t5,819


Candid Chronicles ..বিক্ষিপ্ত : == আগতে চাউল কঠা, তাৰ পিছতহে হৰি কথা==\nএই কথাটো মই মনে প্ৰাণে বিশ্বাস কৰো আৰু সদায় মানি চলিবলৈ চেষ্ট কৰো।\nকিছুলোকে এই কথাটো নমনাৰ বাবেই মোৰ শৈশৱ বোলা সময়চোৱাৰ একো সুখকৰ সোঁৱৰণি আজি মোৰ ওচৰত জমা নাই। সোণালী শৈশব বোলা শব্দটো মোৰ বাবে সদায়েই এটা ' অহৌবলীয়া কবিৰ অহেতুক সাহিত্য" হৈয়েই থাকিল। সেয়ে এই বিষয়টোত মই জোখতকৈ অলপ বেছি সংবেদনশীল। মোক বেয়া পাব খোজা সকলক নকও, কিন্তু ভাল পাব খুজিও বেয়া পোৱা সকলক কথাটো জনাই থলো।\nহতাশ হে ভাগি পৰিব খোজা সময়চোৱাতে মই 'বিন্দাছ' হোৱাৰ কৌশলটো কেনেবাকে শিকি পেলালো, গতিকে চলি থাকিলো, চলাই থাকিলো আৰু চলি যাম বুলিও বিশ্বাস এটা গঢ়ি তুলিলো।\nফেচবুকত কিছুমান লোকৰ সাময়িকীৰ ওপৰত প্ৰতিক্ৰিয়াই মোক উৎসাহিত কৰে, পিছে খুচৰিলে দেখা পাও 'আগফালে দুৱাৰ ডাং, পিছফালে ঢোবাং বাং' ( সকলো নহয় অৱশ্যে)। আকৌ কিছুমানে হতাশ কৰিলেও এন্ধাৰৰ মাজতে এজোলোকা অচিনাকী পোহৰ বিছাৰি পাও। বিবুদ্ধিত পৰো।\nমই দৃঢ় বিশ্বাস, নিজৰ জাতিটো শক্তিশালী কৰিবলৈ হ'লে পোনতে নিজকে শক্তিশালী কৰি লোৱা প্ৰয়োজন। মাহী আইৰ চকু, শোষণ- নিস্পেষণ হয়তো আছে, আৰু থাকিবও। কিন্তু এইবোৰ বোধহয় আমি নিজে 'Allow' কৰিছো কাৰণেহে বেছিকে হৈছে। পৰিবেশ লাগে যিমানেই প্ৰতিকূল নহওক কিয়,(আৰু জোখতকৈ বেছি প্ৰতিকূল হোৱাতো সত্য) আমি পোন প্ৰথমে নিজৰ 'চাউল কথা' যোগাৰ কৰাতহে সৰ্বশক্তি প্ৰয়োগ কৰিব লাগে। আৰু এইটো এটা প্ৰত্যাহ্বান ৰূপে লব লাগে। যি কৰিব পাৰে, তেওহে 'হৰি কথা' কোৱাৰ যোগ্যতা অৰ্জন কৰে, অন্ততঃ মোৰ হিচাপত। আৰু ইয়াত চাউল কঠা মানে চাউল কঠাই, টয়টা ফৰ্চুনাৰ নহয়।\nচাৰ্ভাইভ কৰিব লাগিব, আৰু Those who are the fittest, they will only survive. আৰু আনৰ ওপৰত সকলো দোষ জাপি দি কান্দি থকাক চাৰ্ভাইভ কৰা বুলি নকয়। বুজাত কঠিন হ'লে গুগলত কুৰ্দ বিলাকৰ অৱস্থাৰ বিষয়ে অলপ খুঁচৰি চালেই হ'ল।\nএজনে মোলৈ এদিন এটা বাৰ্তা পঠালে, মই অলপ 'গাধা খাটন' দিয়া ধৰণৰ মানুহ বুলি তেও জানে। বাৰ্তাটোৰ মতে- সিংহই একো কাম নকৰে, কেৱল সপ্তাহত এবাৰ চিকাৰ কৰে। তথাপিও সিংহ অৰণ্যৰ ৰজা। গাধই দিনে ৰাতিয়ে পৰিশ্ৰম কৰে। কিন্তু সি সদায় 'গাধ'ই, তাৰ একো উন্নতি নাই।\nমোৰ উত্তৰ আছিল- বন্ধু! তুমি কেতিয়াবা 'চৰকাৰী গাধ সুৰক্ষা আঁচনি'ৰ কথা শুনিছানে? পিছে সিংহ, বাঘ সকলোকে সুৰক্ষা দিবৰ বাবে চৰকাৰে বহু আঁচনি কৰিছে,লাখ লাখ টকা খৰছ কৰিব লগা হৈছে। মোক আনৰ বলত সুৰক্ষিত হৈ থাকিবলে নেলাগে। তাতকৈ গাধই হম মই।\nযি বেকগ্ৰাউণ্ড, যি শিক্ষা বা যি সুবিধাই নেপাওক লাগে, যেনে তেনে নিজৰ চাউল কঠা পোন প্ৰথমতে যোগাৰ কৰিব পৰা সকলৰ পৰাহে হৰি কথা শুনাৰ ইচ্ছা হয় মোৰ। চৰকাৰী(অহেতুক) সুবিধা এসোপাৰ বাবে নিজকে শোষিত নিষ্পেষিত বুলি প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি থকা সকলক শ্ৰদ্ধা কৰিব নোৱাৰো।\nPosted by Abhijit Kalita at 3:24 AM


উপলব্ধি ~ গল্প - ৰীতামণি বৰদলৈ\nby©AdminPosted at Sunday, October 25, 2020\nসংবাদ মাধ্যমত প্ৰচাৰ হোৱাৰ পাছত খবৰটো সমগ্ৰ\nচহৰখনতে বিয়পি পৰিছিল।\nআৰক্ষীৰ দল আহি খানাতালাচী চলোৱাৰ পাছত সংবাদ মাধ্যমৰ মানু্হ আহি ভিৰ কৰিছিলহি ঘৰখনত। আৰক্ষীৰ লোকসকলৰ সৈতে মুখামুখি হৈ দুআষাৰ মান কথা কোৱাৰ পাছতেই সুনন্দা লাজে অপমানে আহি\nএকাষৰীয়া কোঠাটোত আশ্ৰয় লৈছিল আৰু আনন্দ ! উচ্চ ৰক্তচাপ আৰু মধুমেহ ৰোগত আক্ৰান্ত আনন্দক প্ৰয়োজনীয় ঔষধ কেইটামান খুৱাই বিছনাত শুৱাই দি পৰিয়ালৰ চিকিৎসকজনক খবৰ দিবলগীয়া হৈছিল সুনন্দাই। হঠাতে যে ঘৰখনত কি ঘটি গ'ল!!\nপুত্ৰ কৰ বিষয়া হেমন্তক আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰি লৈ যোৱাৰ পাছত মূৰে কপালে হাত দি সুনন্দাই ভাবিছিল, চাকৰিৰ আৰম্ভণিৰে পৰাই ধন সম্পত্তিৰ পিছত দৌৰি ফুৰা পুত্ৰ হেমন্তক উচিত সময়ত সাৱধান কৰি দিয়া হ'লে আজি নিশ্চয় এনে অঘটন নঘটিলেহেঁতেন। সদায়েই অভিজাত পৰিয়ালৰ ঢাক ঢোল বজাই থাকি ভালপোৱা হেমন্তৰ লগতে বোৱাৰী জুপীতৰা আৰু নাতি অংশুৰ জীৱনলৈ এই অমানিশা নামি নাহিলেহেঁতেন! কিন্তু কৰ বিভাগৰ বিষয়া হেমন্তই চাকৰি জীৱনত কৰা দুৰ্নীতিৰ তেওঁতো কোনোদিনেই প্ৰতিবাদ নকৰিলে। বৰঞ্চ তেওঁ মাতৃসুলভ মমতাৰে সেয়া পুত্ৰৰ চাকৰিৰ কৃতিত্ব বুলি সকলোৰে ওচৰত গৌৰৱ কৰিবলৈ ভাল পোৱা হ'ল। আনকি চহৰখনত কেইবাটাও বিবাহ ভৱন থকা সত্ত্বেও পুত্ৰ হেমন্তৰ বিয়াখন চহৰৰ বিলাসী হোটেলত অনুষ্ঠিত কৰাৰ পোষকতা কৰিছিল সুনন্দাই । সময় যোৱাৰ লগে লগে আভিজাত্যবাদী পোছাক পিন্ধি ভালপোৱা হেমন্ত দুৰ্নীতিৰ বোকাত বাৰুকৈয়ে পোত খালে।এটা সময়ত বিভাগৰ ভিতৰচ'ৰাৰ দুৰ্নীতি ৰোধৰ বাবে বিশেষ তদাৰকী শাখাই অনুসন্ধান চলাবলৈ বাধ্য হ'ল।\nআৰক্ষীয়ে আহি হেমন্তক লৈ যোৱাৰ লগতে হেমন্তৰ বেনামী সা -সম্পত্তিও বাজেয়াপ্ত কৰিলে। ইতিমধ্যে বোৱাৰী জুপীতৰাই অংশুক লৈ উকীলৰ ওচৰলৈ গৈছে আইনী পৰামৰ্শৰ বাবে। ঘৰখনৰ নিৰ্দিষ্ট কোঠাটোত বহি সুন‌ন্দাই আজি উপলব্ধি কৰিছে শিক্ষক স্বামীৰ হাক বচন নেমানি একমাত্ৰ পুত্ৰ হেমন্তক বিলাসিতাপূৰ্ণ জীৱন কটাবলৈ আৰু প্ৰয়োজনতকৈ অধিক ধন উপাৰ্জন কৰিবলৈ তেওঁ উৎসাহ যোগোৱাৰ বাবেই ঘৰখনলৈ আজি চৰম বিপদ নামি আহিল। এই বিপদৰ পৰা হেমন্তই বাৰু সোনকালে পৰিত্ৰাণ পাবনে? কথাবোৰ ভাবি অপৰাধবোধৰ পীড়াত সুনন্দাই উচুপি উচুপি কান্দিবলৈ ধৰিলে।\nLabels#গল্প, #ৰীতামণি বৰদলৈ


শাসকৰ বিৰুদ্ধে নিৰ্দেশিত হ’ব লগা ক্ষোভ আন কোনো ভাষিক বা ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়ৰ বিৰুদ্ধে পৰিচালিত হ’ব নালাগিব।\nনাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক, ২০১৬ : প্ৰয়োজন বিবেকী, বিচক্ষণ, বিদ্বেষহীন, ব্যাপক সংগ্ৰামৰ\nঅম্বিকাগিৰীয়ে চিঞৰিছিল, ‘‘বীৰ বেশেৰে ধৰ ঝাড়ু ধৰ/ জাতিৰ জীৱন কম মনোহৰ/ সাৰি-পুছি চুকে-কোণে/ য’ত যি আছে জাহি-জাবৰ/ নহ’লে যে বিশ্বসভাত/ নহ’ব তোৰ বহাৰ ঠাই ।”\nআজিকোপতি অসমীয়া জাতিৰ জীৱন মুঠেই মনোহৰ নহ’ল; বৰং ইটোৰ পিছত সিটোকৈ বাৰম্বাৰ প্ৰত্যাহ্বান আহি অসমীয়া জাতি-গঠন প্ৰক্ৰিয়াক বাৰম্বাৰ ব্যাহত কৰিছে। প্ৰগতিৰ খুঁটাত জাতিটোৱে এখোপ উঠিব খুজিলেই কোনোবাই তেল ঢালি দুখোপ পিছলাই দিয়ে। জনগোষ্ঠীয় সংঘাত, অৰ্থনৈতিক শোষণৰ আঘাত, কৰ্মোদ্যমহীনতাৰ ব্যাঘাত, ৰাজনৈতিক কূটাঘাত, অসমীয়া সন্তানক ইংৰাজী মাধ্যমত পঢ়ুওৱা উলাহৰ আৰু সেই মাধ্যমৰ গুৰি ধৰা উছাহৰ অভিঘাত আদিৰ মাজেদি প্ৰাণ বচাই সৰকি আহি জাতিটো কোনোমতে জীয়াই আছিল আৰু ভঙা-গঢ়া, ভুল-চুক, সংঘাত-সমন্বয়ৰ মাজেদি জাতি-গঠন প্ৰক্ৰিয়াটোৱো খৰালিৰ ধীৰস্ৰোতা, জলক্ষীণ নদীৰ দৰে হ’লেও বৈ আছিল। কিন্তু, ছয় দশকৰ ভিতৰতে ভাষা আন্দোলন, শোধনাগাৰ আন্দোলন, অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ আন্দোলন, আলফাৰ আন্দোলন আদিৰে অনবৰতে আলোড়িত হৈ থকা জাতিটো গা টঙাই উঠিব নৌপাওঁতেই পুনৰ আৱশ্যক হৈ পৰিল এক মৰণপণ অথচ বিচক্ষণ যুঁজৰ। অথবা কি অন্তিম যুঁজৰ?\nনাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কৰ বিৰোধিতাৰে গুৱাহাটীতো আছুৰ জোঁৰ সমদল, ১৪ মে’ত। ফটো : য়ু বি।\nআশাৰ কথা এই যে “লুইতৰ আকাশত আজি তৰাৰ তৰাৱলী”! অসমী আইৰ “শকতিমন্ত” পুত্ৰ-পুত্ৰীসকল আজি লুইতপাৰত সমবেত। “সোণৰ সপোন” দেখি টোপনিত লাল-কাল ‘‘জননীৰ সন্তান”-সকলোকো আজি সংবাদ-মাধ্যমসমূহে বাৰম্বাৰ টিংখং বজাই জগাই দিব ধৰিছে। লুইতপৰীয়া দল-সংগঠন সাজু, সম্পাদক-সংবাদসেৱীসকল একত্ৰিত, বুদ্ধিজীৱী-শিল্পীসকল সষ্টম। ধীৰে ধীৰে হ’লেও জনগণো যেন জাগি উঠিছে, যদিও জঁকি উঠা নাই। জঁকিবৰ সকামো নাই, জাগিলেই হ’ল। কাৰণ আৱেগৰ কুৰুক্ষেত্ৰ আমাক নালাগে; লাগে বুদ্ধিৰ, বিবেকৰ, বিচক্ষণতাৰ সংগ্ৰাম।\nকাজেই এই যুঁজ অসমীয়া আৰু বাঙালীৰ হানাহানি নহয়, হিন্দু আৰু মুছলমানৰ মাথা ফলাফলি নহয়। যুঁজৰ দিশ সেইমুৱা হ’লেই জাতি-শত্ৰুৱে কিৰিলি পাৰিব, সংগ্ৰামৰ ব্যৰ্থতা সুনিশ্চিত হ’ব। এই যুঁজ ৰাষ্ট্ৰৰ গণদ্ৰোহী আঁচনিৰ বিৰুদ্ধে; এই সংগ্ৰাম ধৰ্ম-ভাষা-গোষ্ঠী নিৰ্বিশেষে সমূহ অসমবাসী সৰ্বসাধাৰণ জনতাৰ নিকপকপীয়া মৈত্ৰী ৰচনাৰ কমাৰশাল। বাঙালী ভাই-ভনীসকলো আজি কুচক্ৰী শাসকৰ মিছা আৰু ভ্ৰমাত্মক আশ্বাসত বিচলিত হৈ চিৰকুটুম অসমীয়া জাতিৰ পৰা আঁতৰি যোৱা উচিত নহয়। অসমীয়া জাতি আজি বিপদগ্ৰস্ত; বাঙালী ভাইসকলে বিপদৰ বন্ধু হৈ দেখুৱাব লাগে। তেওঁলোকে মতলবী, সুবিধাবাদী বাঙালী ৰাজনীতিকৰ তেজোত্তেজক বিবৃতিক বেদবাক্য বুলি নধৰি অসমীয়াৰ বুকুৰ বান্ধৈ বাঙালী অমলেন্দু গুহ, হেমাংগ বিশ্বাস, কুলদা কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য, পুলক বেনাৰ্জী, নন্দ বেনাৰ্জীৰ দৃষ্টান্ত সাৰোগত কৰক। অসমীয়া-বাঙালী, হিন্দু-মুছলমান এক হৈ নাগৰিকত্ব আইন সংশোধনী বিধেয়ক, ২০১৬-ৰ প্ৰাণপণ বিৰোধিতা কৰক। তেহে শাসকীয় চক্ৰান্ত ব্যৰ্থ হ’ব আৰু জাতি-ধৰ্ম নিৰ্বিশেষে সকলোৱে শান্তি, মৈত্ৰী আৰু প্ৰগতিৰ বাটত খোজ পেলাবলৈ আহৰি পাব।\nন্যস্ত স্বাৰ্থই বিচাৰিছে যে যমদূতী চেহেৰাৰ আৰু ফেঁটীগোম চৰিত্ৰৰ এই ভয়ংকৰ বিধেয়ক আইনত পৰিণত কৰি কেবাটাও কাম সমাধা কৰিব লাগে। যথা, (১) ভাৰতৰ পূৰ্বদিশৰ সবাতোকৈ বলবান জাতিসত্ত্বাটোক নিশকতীয়া কৰিব লাগে, (২) দশক-দশক জুৰি ভাষাৰ নামত, ধৰ্মৰ নামত জনগণে নিজৰ মাজতে অবিৰাম দবৰা-দবৰি কৰি ধূলি উৰুৱাই চৌদিশ অস্পষ্ট আৰু আন্ধাৰ কৰি তুলিব লাগে, (৩)জনগণ ৰণোন্মাদ হৈ থকাৰ সুযোগতে এই অঞ্চলৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ বিপুল সম্ভাৰ শাসকৰ মহামিতিৰ দেশী-বিদেশী বৃ্হৎ পুঁজিক লুটি নিব দি তেৰাসৱক এডভাণ্টেইজ্ আছামৰ আচল সোৱাদকণ ল’ব দিব লাগে, (৪) জনতাৰ অলক্ষিতে জনবিৰোধী কাম-কাজবোৰ চলাই নিব লাগে আৰু উন্নয়নৰ ফটা ঢোলটোৰ ছিৰিলা-ছিৰিল ছালখন সাৱধানে ঢাকি থৈ মাজে মাজে ধেপ্-ধেপকৈ বজাই থাকিব লাগে, (৫)এই সাম্প্ৰদায়িক আৰু পক্ষপাতদুষ্ট বিধেয়কখনৰ জৰিয়তে ভাৰতৰ সংবিধানৰ ধৰ্মনিৰপেক্ষতা আৰু সমতাৰ নীতিত কুঠাৰাঘাত কৰি সাম্প্ৰদায়িক, অগণতান্ত্ৰিক, আমানৱিক, হাস্যকৰভাৱে টুলুঙা, ঘৃণাভিত্তিক, হিন্দুকে ধৰি সকলো ধৰ্মৰ মূলভাব-বিৰোধী আৰু ‘হিন্দুত্ববাদ’ নামৰ হিন্দুধৰ্ম-হিন্দুশাস্ত্ৰৰ সৈতে সংযোগহীন, বিশ্বত অস্বীকৃত, এঘণ্টাতে আয়ত্ত হোৱা, ‘দৰ্শন’ অভিধাৰ অযোগ্য এক দৰ্শনভিত্তিক ‘হিন্দুৰাষ্ট্ৰ’ বোলা দিবাস্বপ্ন, কুস্বপ্ন, দুঃস্বপ্নটো বাস্তৱায়িত কৰাৰ বাটত এটা সুনিশ্চিত খোজ পেলাব লাগে।\nগতিকে সন্দেহ নাই যে এই বিধেয়ক কেৱল অসমীয়াভাষীৰ বাবেই বিপদ নহয়, সকলো অসমবাসীৰ বাবেই বিপদ। কেৱল অসমবাসীৰেই বিপদ নহয়, বৃ্হত্তৰ ভাৰতীয় জাতিৰ বাবেই, ভাৰতীয় গণতন্ত্ৰৰ বাবেই, ভাৰতৰ বাবেই এক মহাবিপদ। ভাৰতৰ অন্য প্ৰান্তৰ মানুহে এতিয়ালৈকে কথাটো টলকিব পৰা নাই। অৱশ্যে কেতবোৰ ৰাজ্যৰ মন্ত্ৰীসভাই বা মুখ্য মন্ত্ৰীয়ে ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰিছে, কিন্তু অসমৰ দৰে তাত জন-জাগৰণ হোৱা নাই। কাৰণ, সংবিধানৰ ধৰ্মনিৰপেক্ষতা আৰু সমতাৰ নীতিক আঘাত কৰি গণতন্ত্ৰৰ কফিন সাজিলেও এই বিধেয়কে ভাৰতৰ অন্য অংশত অসমৰ দৰে ভাষাৰ বিপদ, জাতিৰ বিপদ মাতি নানে। গতিকে ভাষাৰ স্বাৰ্থত, জাতিৰ স্বাৰ্থত আৰু গণতন্ত্ৰৰো স্বাৰ্থত এইক্ষেত্ৰত অসমেই ভাৰতক পথ দেখুৱাওক, ভাৰতৰ ভিন্ন প্ৰান্তৰ জনতাৰ সহায়-সমৰ্থন লওক। তাৰ বাবে অৰ্থাৎ অন্য ভাৰতীয়ৰ সমৰ্থনৰ বাবে কেৱল অসমীয়া ভাষিক জাতিসত্ত্বাৰ সমস্যাৰ কথা ক’লেই নহ’ব, গণতন্ত্ৰৰ বিপদৰ কথাও ক’ব লাগিব, ধৰ্মনিৰপেক্ষতা আৰু সমতাৰ সাংবিধানিক নীতি জখমী হোৱাৰ কথাও ক’ব লাগিব। বুজাব লাগিব যে এই বিধেয়ক সৰ্বভাৰতৰে সমস্যা, কেৱল অসমৰ সমস্যা নহয়- যদিও ই আইনত পৰিণত হ’লে অসমৰে ক্ষতি হ’ব সৰ্বাধিক।\nকোনো কোনোৱে কৈছে যে আন্দোলন বহুত হ’ল, আন্দোলনৰ মাজেদি জাতি, জাতীয়তাবাদ ৰক্ষা নপৰে– তাৰ বাবে কৰ্মযোগ কৰিব লাগিব। কথাটো বিভ্ৰান্তিকৰ। অসমীয়া জাতি কৰ্মযোগী বুলি খুব বেছি খিয়াতি নাই, সঁচা। কিন্তু, কৰ্মযোগ আৰু গণ-আন্দোলন ইটো সিটোৰ বিৰোধী নহয়। গণ-আন্দোলন নিজেই এটা কৰ্ম। এই মুহূৰ্তত শাসকপক্ষৰ মনঃপূত ‘কৰ্ম’ত একান্তভাৱে লিপ্ত থাকি অসমবাসীয়ে যদি প্ৰতিবাদী গণ-আন্দোলনৰ পথ প্ৰত্যাহাৰ কৰে, তেন্তে এই ভয়াবহ বিধেয়কখন আইনত পৰিণত হৈ জাতি ধ্বংস কৰি, জাতিক গোলাম কৰি আৰু অসমক অবাধ লুণ্ঠনেৰে মৰুময় কৰি তুলি কৰ্মযোগীৰ কৰ্মৰ কণ-কঠীয়া মাৰি নাইকিয়া কৰিব। কৰ্মৰ বাবে অসম কৰ্মভূমি হৈ থাকিব লাগিব, মৰুভূমি হ’লে জানো হ’ব?\nকিছুমানে কৈছে – আন্দোলনৰ দৰকাৰ নাই, আইনী যুঁজেৰেই এই বিধেয়ক ভেটিব পৰা যাব। পিছে, বিধেয়ক আইনত পৰিণত হোৱাৰ পিছতহে আইনী যুঁজৰ কথা আহিব- তাৰ আগতে নহয়। ই আইন হৈ যোৱাৰ পিছত ইয়াৰ বিৰুদ্ধে আইনী যুঁজ সম্ভৱ হ’বনে নহ’ব বা! আইনৰ বিৰুদ্ধে আইনী যুঁজ হ’ব নে নাই সেয়া আইনজ্ঞইহে জানিব। আকৌ, যুটীয়া সংসদীয় সমিতিৰ প্ৰতিবেদন আৰু পৰামৰ্শৰ ভিত্তিত তৈয়াৰ হোৱা আইন ন্যায়ালয়ে বাতিল কৰিব পাৰেনে নোৱাৰে, সেয়াও আমাৰ আইনজ্ঞসকলে স্পষ্ট কৰা দৰকাৰ।\nমুঠকথা, বিচক্ষণ আৰু বিবেকী, দৃঢ় আৰু আত্মবিশ্বাসী, সতৰ্ক আৰু সজাগ, ঐক্যবদ্ধ আৰু বিদ্বেষহীন গণ-প্ৰতিবাদৰ পথ প্ৰত্যাহাৰ অসমীয়া জাতি আৰু সমূহ অসমবাসীৰ বাবে আত্মঘাতী হোৱাটো ধুৰূপ। পিছে, কেৱল প্ৰতিবাদৰ মাজত পাকঘূৰণি খাই ৰাজ্যখনৰ আন আন সমস্যাৰ ফালে পিঠি দিয়া নচলিব; শাসকৰ বিৰুদ্ধে নিৰ্দেশিত হ’ব লগা ক্ষোভ আন কোনো ভাষিক বা ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়ৰ বিৰুদ্ধে পৰিচালিত হ’ব নালাগিব। অন্য এক ‘নেলী’ৰ উদ্ভৱ হ’লে অসমবাসীয়ে বেয়াকৈ তাৰ মাচুল ভৰিব লাগিব, শাসকৰ কূটাঘাত সহজসাধ্য হৈ পৰিব আৰু অশেষ সম্ভাৱনা থকা এক গণ-আন্দোলন বিপথগামী হৈ ব্যৰ্থতাৰ গৰাহত পৰিব আৰু ভৱিষ্যতে কোনোবাই অসমীয়া জাতিৰ ‘বেলিমাৰৰ বুৰঞ্জী’ লিখিব।\nআশাকৰোঁ, এইবেলি তেনে নহ’ব। “লুইতৰ আকাশত তৰাৰ তৰাৱলী” আৰু “পাৰত দীপাৱলী” সঁচাই দৃশ্যমান হ’ব।


← 20 new COVID-19 cases in Arunachal Pradesh\nগৰ্ভৱতী অনুষ্কা-কৰিণা-ছোহাৰ যোগ চৰ্চা দেখিছেনে? স্বাভাৱিক প্ৰসৱৰ বাবে কিমান জৰুৰী শৰীৰ চৰ্চা? জানি লওক →


লিহিৰি দুবৰিৰ বন - হিৰন্ময়ী গগৈ কোঁৱৰ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nতেতিয়া সিহঁতে অ’ত ত’ত চাকৰিৰ কাৰণে ইন্টাৰভিউ দি আছে৷ প্ৰেমো চলিছে পূৰাদমে৷ প্ৰেমৰ ফাঁকে ফাঁকে কাঁজিয়াও হৈছে৷\nসিটোৱে সিটোক এৰি থাকিব নোৱাৰিব! এনেকুৱা অংগীকাৰ কৰাও হৈ গৈছে৷\nভাবিছিল, তাইৰ নিজৰ নহ’লেও তাৰে কিবা এটা সংস্থাপন হওক৷ সিহঁতে ঘৰত জনাব৷ দুয়োঘৰ মানুহৰ অহা-যোৱা হ’ব আৰু লাহেকৈ আহিব সেই বিশেষ দিনটি৷ সমাজক সাক্ষী কৰি ইটোৱে সিটোৰ হাতত ধৰি নতুন জীৱনটোত খোজ থব!\nএনেকুৱা এটা দিনতে পৱিত্ৰই এদিন মাকৰ লগত তাইক কথা পতোৱাই দিম বুলি ক’লে৷ তাই বৰ ভয় খালে৷ গালি চালি পাৰিবনেকি আক’! অৱশ্যে তেনেকুৱা নহ’ল৷ তাইৰ লগত পাতিবলৈ তেওঁৰো চাগে কথা হেৰাইছিল৷ কিনো পাতিব পুতেকৰ প্ৰেমিকাৰ লগত! ফোনটো কাণত লৈ তাইৰ বুকুখনে ধান বানি থাকিল যদিও তাইৰ মনৰ পৰা গধুৰ বোজা এটা আঁতৰিল৷\nবিবাহযোগ্যা ছোৱালী দেখি কোনোৱে কোনোৱে ল’ৰাৰ খবৰো আনে৷ পঢ়া-শুনা কৰা ধুনীয়া ছোৱালী৷ ঘৰখনৰ লগত মিলাকৈ ভাল ভাল খবৰেই আনে৷ তাইৰ বাবে ভাল ল’ৰা এটা চাবলৈ মাকে বহুতকে কৈয়ো থয়৷\n“কোনোবা আছেনেকি?”- তাইক সোধে৷\nকথাটো এৰাই চলে তাই৷ নানা অজুহাত দেখুৱায়৷ কেতিয়াবা পঢ়াৰ, কেতিয়াবা চাকৰিৰ আৰু কেতিয়াবা মনটোৰ! মানুহবোৰে বেয়া পায়৷\nমাকে দাঁত কৰচি উঠে৷\n“বাচোঁতে বাচোঁতে গেলা বৰালী পাবিগৈ!” বৰ লাজ পায় তেওঁ মানুহবোৰৰ আগত৷\nতাই মাকৰ মুখলৈ থৰ লাগি চায়৷ এয়া মাকৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা কথাইনে?\nপৱিত্ৰক তাই কথাবোৰ নকয়৷ নিজৰ ভিতৰতে পাগুলি থয়৷ ইন্টাৰভিউৰ ৰিজাল্টবোৰে পৱিত্ৰক হতাশ কৰে৷ চাকৰি পালেই সি সিহঁতৰ ঘৰটো মেৰামতি কৰাৰ কথা কৈছিল৷ দেউতাকে তৰা ঘৰটোৰ কাম আগবঢ়োৱাৰ কৰাৰ কথাও আছিল৷ সোনকালে পৱিত্ৰৰ চাকৰি এটা হ’বলৈ তাই ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা কৰে৷\nতাই নকলেও কথাবোৰ পৱিত্ৰই জানে৷ তাক কোৱা মানুহ ওলায়৷ সি একেদিনাই কেতিয়াবা দুটাকৈও ইন্টাৰভিউ দিয়েগৈ! কেতিয়াবা এইবোৰ চিন্তা বাদ দি ব্যৱসায় কৰাৰ কথাও ভাবে৷ বা ভালকৈ খেতিতে ধৰাৰ কথাও ভাবে৷\nএদিন ককায়েকে তাইক বোলে ভন্টী তোৰ ভাল খবৰ এটা আছে৷\n“কি?” তাই সোধে ৷\n“মই তোৰ কাৰণে ল’ৰা এটা চাইছো দেই৷”\nতাই মূক হৈ ৰয়৷ পৱিত্ৰৰ কথা ক’বই লাগিব! কিন্তু কেনেকৈ ক’ব তাই ভাবিয়ে নেপায়৷\n“হব দে৷ লাজ কৰিব নেলাগে৷ তই চাইছনেকি আক’ কাৰোবাক?” লাজতে মৰহি যোৱা ভনীয়েকলৈ তাৰ মৰম লাগি যায়৷\n“নাই! নাইচোৱা!” থতমত খাই কৈ পেলাই তাই৷ ককায়েকলৈ ভয়ো লাগে তাইৰ৷\n“ভালেই হ’ল৷ মোৰ ক’লিগ জাননে! বৰ ভাল ল’ৰা৷ তোক দেখিছেও৷”\n“মোৰ এতিয়াই বিয়া হ’বৰ মন নাই৷” কোনোমতে মাতষাৰ উলিয়ায় তাই৷\n“এতিয়াই নেলাগে নহয়৷ ঠিকহে কৰি থৈছোঁ৷”\nকৈয়ে ককায়েক অফিচলৈ যায়গৈ ৷\nনিজৰ মুখখনতে চৰিয়াবলৈ মন যায় তাইৰ! সেইষাৰ নোকোৱা হ’লেওতো হ’লহেঁতেন৷\nঘৰত মাক-দেউতাকহঁতে বিয়াৰ আলোচনাকে কৰি পেলায়৷\nএদিন তাই মাকক মনে মনে কথাটো কয়৷\n“ল’ৰাটো কোন? ” মাকে গহীনাই সোধে৷ তাই সকলোখিনি কথা কয়৷ এদিন বজাৰত লগ পোৱা ল’ৰাটোৰ মুখখন মনলৈ আহে তেওঁৰ৷ বেয়া নহয়চোন ল’ৰাটো৷ তেওঁ ভাবে৷\nমাকে তাইৰ দেউতাকক ক’বলৈ পায়হে, গৰজি উঠে মানুহজন৷ মাকে মনতে ভবা কথাষাৰ পেটতে ৰৈ যায়৷ ককায়েকেও গম পায় কথাটো৷ বন্ধুক সি কথা দিয়েই পেলাইছিল৷ দেউতাকৰ দৰে সিও গৰজি উঠে৷ তলে তলে অপকৰ্ম কৰি থকা ভনীয়েকৰ ওপৰত সি জ্বলি উঠে৷ জ্বলি উঠে ল’ৰাৰ ঘৰখনৰ কথা গম পাই!\nঘৰখনৰ পৰিবেশ অশান্ত হৈ পৰে৷\n“মই পৱিত্ৰৰ বাহিৰে বেলেগলৈ বিয়া নহওঁ৷” নিমাতী ছোৱালীজনীয়ে এদিন ঘোষণা কৰি পেলায়৷ তাইৰ স্পৰ্দ্ধা দেখি এদিন তাইৰ গালত চৰ এটাও পৰেহি৷\n“চাওঁচোন তাই কেনেকৈ যায় সেই ভিকহুটোলৈ৷”\nআৰু এটা চৰ যেন তাইৰ গালতে পৰেহি৷\nতাইৰ ঘৰৰ বাহিৰ ওলোৱা বন্ধ কৰি দিয়া হয়৷ মাকে মৰমেৰে বুজাবলৈ চায়৷\n“জীয়েৰক চম্ভালিব নোৱাৰ!” দেউতাকৰ অট্টহাস্য তাইৰ কাণত পৰেহি! তাইক হাৰ মনাব নোৱাৰি মাকে তাইক অভিশাপকে দি পেলায়! তাৰ পাছত মানুহজনীয়ে উচুপি উচুপি কান্দি পেলায়৷\nপৱিত্ৰক তাই সকলো কথা কয়৷\n“মোক লৈ যোৱা পৱিত্ৰ!” চকুলো বোৱাই তাক অনুনয় কৰে তাই৷\nতাইৰ চকুলোৱে তাক আহত কৰে৷ তথাপি সি তাইক ধৈৰ্য্য ধৰিবলৈ কয়৷ সোনকালেই সিহঁতৰ ঘৰলৈ নিজে আহিম বুলিও কয়৷ সোনকালেই চাকৰি এটা হ’ব বুলি সিও কামনা কৰে৷\nকিন্তু ভবামতেইতো সকলো নহয়৷ আৰু নভবাকৈয়ে বহু কিবাকিবি হৈ যায়৷ পৰিবেশ পৰিস্থিতিয়ে মানুহক ক’ৰ পৰা কলৈ নিয়ে মানুহে ততকে ধৰিব নোৱাৰে৷\nএদিন গধুলি সময়ত তাই পৱিত্ৰৰ বাইকত উঠি সিহঁতৰ ঘৰৰ পদূলিত ৰ’লগৈ৷ বাইকৰ পৰা নামোঁতে তাইৰ গাটো কঁপিল৷ আহোঁতে মাকৰ মোবাইললৈ মেচেজ এটা দি থৈ আহিল৷\nতাৰ পাচে পাচে সিহঁতৰ পদূলিয়েদি সোমাই যাওঁতে তাইৰ বৰ ভয় লাগিল৷ এই পদূলিত তাই এনেকৈ ভৰি দিয়াৰ কথা একেবাৰেই নাছিল৷ আয়তীৰ উৰুলিৰ মাজেৰে কলৰ তলৰ পৰা তাইক মাকে চুমা খাই আদৰি নিয়াৰ দৃশ্যটোৰ কল্পনা কৰি থৈছিল তাই!\nপবিত্ৰই বাইকখন থোৱাৰপৰা দুৱাৰখনৰ ওচৰ পোৱালৈকে তাই পৱিত্ৰৰ গাতে লাগি থকাদি থাকিল৷ ৰাস্তাইদি যোৱা কোনোবাই দেখিলে যদিও ঠিকনা নাই৷ চকুহাল ভৰি আহিল তাইৰ৷ বুকুখন কঁপি থাকিল ৷ পবিত্ৰৰ মাক দেউতাকে বাৰু এতিয়া কি ভাবিৱ! তাইক যদি সোমাবলৈ নিদিয়ে! তেতিয়া? তেতিয়া কি হ’ব তাইৰ! যদি ঘৰৰ পৰা উলিয়াই দিয়ে তাইক!\nদুৱাৰখন খুলি আনদিনাৰ দৰেই মাক ভিতৰলৈ গুছি গ’ল৷ তাইক নেদেখিলেই!\nসি বাহিৰৰ পৰাই মাতিলে,-\n“মা এইফালে আঁহচোন৷”\n“কি হ’ল অ’৷” বুলি ঘূৰি দিওঁতেই দেখিলে পুতেকৰ লগত ছোৱালী এজনীচোন! তেওঁৰ বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল৷ মানুহজনীৰ ভৰি দুখন কঁপিল৷ কি ভাবি জানো তাই মানুহজনীৰ ভৰিতে পৰি দিলে৷\nতাইক বাহিৰৰ কোঠাতে বহিবলৈ দি মাকে ভিতৰ পালেগৈ৷ সিও তাতে ৰৈ থাকিল৷ দুয়োটাৰে মুখ শুকাল৷ কি হ’ব এতিয়া সিহঁতে একেবাৰে অনুমান কৰিব পৰা নাই৷\n“এইটোৱে ছোৱালী লৈয়ে আহিল৷” মাকে কাৰোবাক ফুচফুচাই কোৱা সি শুনিলে৷ তাৰো কঁপনি উঠিল৷ দেউতাক মানে ঘৰতে আছে৷\n“আপুনি খং চং নকৰিব৷ ” চেপা মাতেৰে ক’লে মাকে আৰু সাউৎ কৰে পৰিয়ালৰ মানুহ দুঘৰমানক মাতি আনিলেগৈ৷\nৰাতিলৈ তাই মাকলৈ ভয়ে ভয়ে ফোন কৰিলে৷ কেইবাবাৰো কৰাৰ মূৰতহে মাকে ফোনটো ধৰিলে৷ ফোনটো ধৰিয়েই মাকে উচুপিবলৈ লাগিল৷\n“ভালকৈ থাকিবি৷” বুলি কৈ তেওঁ আৰু একো ক’বই নোৱাৰিলে৷ সৰসৰকৈ তাইৰো চকুলো ওলাল৷\nছোৱালী নোহোৱা ঘৰ৷ তাইক বাহিৰ-ভিতৰ কৰা দেখি পৱিত্ৰৰ মাক-দেউতাকৰ মৰম নলগাও নহয়৷ তথাপিও বৰপুত্ৰৰ এই কাণ্ডত মাক-বাপেকহালৰ খং উঠাটো স্বাভাৱিক৷ ইফালে মুখলজ্জাৰ কথাটো আছেই!\nদোষটো বোৱাৰীজনীৰ গাতে দিয়াটোও স্বাভাৱিকেই! এনেও নিজৰবোৰৰ দোষ কম মাক-বাপেকেহে দেখে৷ নেদেখে বুলিলেও ভুল নহয়৷\nগতিকে এগেল থেগেল কৰি হ’লেও মাকে নিজৰ বাকচৰ পৰাই নতুনে পুৰণাই কাপোৰ দুযোৰমান উলিয়াই দিলে৷ এদিন পাটৰ কাপোৰ এযোৰো কিনি আনিলেগৈ৷ গাঁৱৰে ভকত দুজনমান আৰু আয়তী দুগৰাকীমান গোটাই তেল সেন্দুৰকণ দি তাইক বোৱাৰী কৰি ল’লে৷ ওচৰ চুবুৰীয়াক ভাত এসাজো খুৱালে৷ শাহুৱেকৰ চাদৰেৰে ওৰণি টানি তাই বোৱাৰীৰ ৰূপ ল’লে৷ আগফাল পাচফাল কৰিলে৷ আলহী অতিথি সুধিলে৷\nকথাবোৰ তাইৰ সপোনৰ দৰে লগা হ’ল৷ পৱিত্ৰক কাষতে পোৱাটোও তাইৰ সপোন যেনেই লাগে৷ ভৰুণ সময়বোৰৰ ফাঁকে ফাঁকে তাইৰ দেউতাকৰ ৰঙা চকু, ককায়েকৰ খং আৰু মাকৰ উচুপনিটোলৈ মনত পৰে৷ মাকলৈ তাই মাজে মাজে ফোন কৰে৷ দেউতাক আৰু ককায়েকৰ খং উঠিয়েই আছে বুলি তাই মাকে নক’লেও গম পায়৷\nবিহুৰ আগে আগে পইচা কেইটামান দি পবিত্ৰৰ মাকে সিহঁতক বজাৰ কৰিবলৈ পঠিয়ায়৷ তাৰেই তাই শহুৰেক শাহুৱেকলৈও কিবাকিবি কিনে৷ বিহুৰ আগে আগে তাই ঘৰত কি কি কৰিছিল মনত পেলায়৷ পৱিত্ৰক সুধিলে নেজানো বুলিয়েই কয়৷ তাতে তাৰ চাকৰিৰ চিন্তা! শাহুৰ মন বুজা টান৷ কেতিয়াবা ভালে থাকিলেও কেতিয়াবা গোমোৰা মাৰি থাকে৷ তাতে তাই লগাই থোৱা দোষটো আছেই! তাই পৰ্দাবোৰকে খুলি ধুবলৈ ল’লে৷ মকৰাজাল গুছালে৷\n“পিঠা-পনা পুৰিব জানানে?” শাহুৱেকে এদিন ভাত খাই থাকোঁতেই সুধিলে৷ তেওঁৰ মাত তেতিয়ালৈকে নৰম হোৱাই নাছিল৷\n“জানোঁ মা৷” লাহেকৈ কয় তাই৷ এইদৰে ক’বলৈ পাই তাই বৰ সকাহ পায়৷ সৰুৰে পৰাই তাইৰ এইবোৰত বৰ ৰাপ৷\nশাহুৱেকে পিঠা তিল গুৰৰ যোগাৰ কৰি দিলে৷ ভয়ে ভয়ে তাই তিলপিঠাকেইটা পুৰিলে৷ লাৰু বনালে৷ বিহুৰ আলহীও সুধিলে৷\nবছেৰেকৰ বিহুটোত ওচৰৰ জীয়ৰীবোৰ ঘৰলৈ আহে৷ ন-ছোৱালী চাওঁ বুলি সিহঁতৰ ঘৰতো সোমাই যায়৷ তাই চাহ তামোল যাঁচে৷\nসিহঁতৰ ঘৰৰ সন্মুখেৰেই সমনীয়া বোৱাৰীবোৰো ঘৰলৈ যায়৷\n“পলাই নহা হ’লে এতিয়া ঘৰলৈ যাবলৈ পালিহেঁতেন!” ভাতৰ পাতত বহি থাকোতে শাহুৱেকে এদিন কয়৷\nতাই দেখে কথাষাৰ কৈ শাশুৱেকৰো চকুকেইটা সেমেকি উঠে৷\nৰাতি মাকে তাইলৈ ফোন কৰে৷\nসেইদিনা তাই বহুদিনৰ মূৰত দেউতাক আৰু ককায়েকৰ মাতটো শুনে৷\nকান্দি কান্দিও তাইৰ এপাক নাচি দিবৰ মন যায়৷\n← লকডাউন – গিৰীশ চন্দ্ৰ শৰ্মা\nঢোৰাসাপ – চৈয়দ হান্নান আহমেদ →


প্ৰেমিকাৰ সৈতে বনভোজ খোৱাৰ পাছতে উদ্ধাৰ আছুকৰ্মীৰ মৃতদেহ? ন্যায় বিচাৰি মাতৃৰ কান্দোন -\nHomeআঞ্চলিকপ্ৰেমিকাৰ সৈতে বনভোজ খোৱাৰ পাছতে উদ্ধাৰ আছুকৰ্মীৰ মৃতদেহ? ন্যায় বিচাৰি মাতৃৰ কান্দোন\nপ্ৰেমিকাৰ সৈতে বনভোজ খোৱাৰ পাছতে উদ্ধাৰ আছুকৰ্মীৰ মৃতদেহ? ন্যায় বিচাৰি মাতৃৰ কান্দোন\nডিজিটেল ডেস্ক: দহদিনে সন্ধান নোলাল বাকসাৰ আছুকৰ্মী কপিল তালুকদাৰৰ হত্যাকাৰীৰ৷ ন্যায় বিচাৰি থানা ঘেৰাও কৰিলে স্থানীয় ৰাইজে৷ পুত্ৰহাৰা মাতৃয়ে ন্যায় বিচাৰি কাতৰ আহ্বান জনাই মুখ্যমন্ত্ৰী ড৹ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক৷ উল্লেখ্য যে বিগত ২৮ ডিচেম্বৰত বাকসাৰ জিলাৰ বাগানপাৰা আৰক্ষী চকীৰ অন্তৰ্গত নয়াৱস্তিত আছুকৰ্মীৰ ৰহস্যজনক আত্মহত্যাই তীব্ৰ চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰিছিল৷\nনয়াৱস্তিৰ কপিল তালুকদাৰ নামৰ ছাত্ৰ কৰ্মীজনে প্ৰেমিকাৰ সৈতে বনভোজ খাবলৈ গৈছিল বাকসাৰ চৌকিলৈ৷ চৌকিৰ পৰা ঘুৰি অহাৰ পাছৰে পৰা নিৰুদ্দেশ হৈ থকাত পৰিয়ালৰ লোকে বিভিন্ন ঠাইত বিচাৰ-খোচাৰ কৰিও কোনো সন্ধান নাপালে৷ কিন্তু ২৯ ডিচেম্বৰৰ পুৱা নয়াৱস্তিৰ আশ্ৰাবাৰীত বগৰী গছত ডিঙিত চিপ লৈ থকা অৱস্থাত উদ্ধাৰ হৈছিল ছাত্ৰকৰ্মী কপিল তালুকদাৰৰ মৃতদেহ৷\nইয়াৰ পাছতে কপিলৰ পৰিয়ালৰ লোকে ছাত্ৰকৰ্মীকজনক হত্যাৰ অভিযোগ তুলি বৰবৰী আৰক্ষী থানাত এখন এজাহাৰ প্ৰদান কৰিছিল৷ কিন্তু বিগত দহদিনে আৰক্ষীয়ে কোনো ব্যৱস্থা গ্ৰহণ নকৰাত ৰাইজ ক্ষোভিত হৈ পৰে৷ সেয়ে আজি প্ৰায় দুই শতাধিক পুৰুষ-মহিলাই বৰবৰী আৰক্ষী থানা ঘেৰাও কৰি হত্যাকাৰীক কৰায়ত্ত কৰাৰ দাবীত পৰিৱেশ উত্তাল কৰি তোলে৷ প্ৰতিবাদকাৰীসকলে অসম আৰক্ষী মুৰ্দাবাদ, কপিল তালুকদাৰৰ হত্যাকাৰীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰক, আমাক ন্যায় লাগে আদি শ্ল’গান দি পৰিৱেশ উত্তাল কৰি তোলে৷ হত্যাৰ বলি হোৱা কপিল তালুকদাৰৰ মাতৃয়েও ন্যায় বিচাৰি কান্দি কান্দি ৰাজ্যৰ মুখ্যমন্ত্ৰীজনক কাতৰ আহ্বান জনায়৷ উল্লেখ্য যে, মৃত কপিল তালুকদাৰ ধমধমা আঞ্চলিক কলেজৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ দ্বিতীয় বৰ্ষৰ ছাত্ৰ আছিল৷\nPrevious articleভগবন্ত মান পঞ্জাবৰ পৰৱৰ্তী মুখ্যমন্ত্ৰী! ৭০শতাংশ পঞ্জাৱীয়েই সপক্ষে দিলে মত\nNext article‘পুৰি খাওক’- প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰি অভিলেখ আৰক্ষীৰ: সন্মুখীন হ’ল ককৰ্থনাৰো!