ডক্টৰছ ডায়েৰী (সচাঁ ঘটনাৰ ওপৰত আধাৰিত) :বৰপেটা অঞ্চলৰ স্বাস্থ্য: অধ্যায়: শিলচৰৰ সোনালী দিন বোৰ :খন্ড: ০১ | MindCare Asia by Dr Rezaul Hamid\n২০০৩ চনৰ জুন মাহ৷ শিলচর চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত মোৰ অন্তিম পৰিক্ৰমা৷ প্ৰসুতি ৰোগ বিভাগত ইনটাৰ্ণ হিচাপে পস্টিংৰ অন্তিম পৰ্যায়৷ নিজকে পূৰ্নাগ ডাক্টৰ যেন লগাৰ মাদকতাটোৱেই বেলেগ৷ সেই মাদকতাৰ মাজতেই প্ৰসুতি বিভাগত পস্টিং মানে সোনে পে সুহাগা৷ কিয় সোনে পে সুহাগা? দুবছৰমান স্নাতকোত্বৰ ছাত্ৰৰ এডমিচন নোহোৱা কাৰণে ডিপাৰ্টমেন্টত ডাক্টৰ নাইয়েই৷ ছেনিয়ৰ ৰেচিডেন্ট বিপুলদা আৰু কেইজন মান পিজি স্টুডেন্ট৷ ইয়াৰ ওপৰত হল ভি এছ কেইজন৷ গতিকে ইনটাৰ্ণ কেইজনৰ কাম কৰিবৰ স্কপেই স্কপ৷ ডিউটি বিলাক কিছু এনেধৰণৰ- ৰাতিপূৱা ৮ বজাৰ পৰা দিনৰ এক বজালৈ ওপিডি৷ আহ ওপিডি কৰি কি মজা৷ পেছেন্ট ছাই থকাৰ মাজে মাজে কোম্পানিৰ ভিজিট আৰু তাৰ লগে লগে ডাঙৰ ডাঙৰ ভিটামিন, আইৰণ টনিক, প্ৰটিন পাউডাৰৰ ছেম্পল, গেস্ট্ৰিকৰ দৰৱ, এন্টিবায়টিক আদিৰে টেবুলৰ ওপৰখন ভৰ্তি হৈ যায়৷ ৰূমলৈ লৈ যাবলৈ পলিথিনৰহে নাটনি হৈ যায়৷ মাজতে পুটুককে কোনোবা ৱাৰ্ড গাৰ্ল, ৱাৰ্ডবয় বা ছুইপাৰ আদিয়ে অনুনয় বিনয় কৰি ভিটামিনৰ বটলটো খুজি দিয়ে৷ খং টো তেতিয়াহে উঠে৷ ওপায় নাই, মান সন্মানৰ খাতিৰত কেতিয়াবা দুই এটা দিব লগা হয়৷ পলিথিন ভৰ্তি দৰৱ খিনি লৈ, ডিঙিত স্টেথু ডাল ওলোমাই দীঘল দীঘল খোজ দি ওপিডি কমপ্লেক্সৰ পৰা ওলাই অহাৰ মজাই বেলেগ৷ ওচৰেৰে পাৰ হৈ যোৱা জুনিঅৰ ছোৱালীসবৰ দলটো দেখিলে বুকুটো আৰু চাৰি ইন্সি ফুলি ওঠে আৰু নিজকে ফুল ডাক্টৰযেন লাগে৷ খোজ কাটল আৰু গহীন হৈ পৰে৷ সিহতলৈ কেৰাহিকৈ চালে দেখা যায় যে গোটেই কেইজনীয়ে মোৰ হাতৰ পলিথিনটোলৈহে লুলুপ দৃস্টিত চাই আছে৷ মনে মনে কোৱা যায়- ৰ’ তহতৰো দিন আহি আছে৷ এনে পৰিস্হিতিত আড্ডা মাৰিবলৈ কেন্টিনত কেতিয়াও সোমোৱা নহয়, ছিধা বাইক স্টেন্ড লৈহে যোৱা যায়৷\nমোৰ বাইকখন সকলোতকৈ বেলেগ – হিৰু হুন্ডা এম্বিশ্বন! মেডিকেল কলেজত এখনেই৷ কোম্পানিৰ নতুন লাউন্স৷ ফাইনেল এম বি পাছ কৰাৰ পাছত দেউতাৰ নতুন গিফ্ট৷ পেছাত হায়াৰ ছেকেন্ডাৰিৰ ছাবজেক্ট টিছাৰ হলেও চৌখিন মানুহ, এনে কামত একদম কৃপনালি নকৰে৷ ফাৰ্স্ট এম বি পাছ কৰাৰ লগে লগেই হিৰু হোন্ডা স্প্লেন্ডৰ কিনি দিছিলে৷ পাছত সেইখন ঘৰলৈ অনাই নতুনখন কিনি দিলে৷ ছ’ লাভিং ড্যাড!\nছ’ বাপ কি কামাই, তেতিয়াৰ দিনৰ ছুপাৰ বাইকখনত স্টাইলত বহি ৰিয়াৰ ভিউ আইনাত ছেহেৰা আৰু লৰিয়েলর কালার লগোৱা চুলিটাৰিত ব্রাইল ক্রিমৰ চমকটো ছাই (আমাৰ দিনত আছলতে ৰিয়াৰভিও আইনা দুখন চেহেৰা চোৱা ডাইৰেকছনতহে ফকাছ কৰি থোৱা হৈছিল) ভুউমকৈ স্টাৰ্ট কৰি পলিথিনৰ বেগটো দুই আঠুৰ মাজত তথা তেলৰ টেংকীটোৰ ওপৰত থৈ সদম্ভে হোস্টলৰ পিনে চলাই দিছিলো৷\nপ্ৰসুতি বিভাগত ওপিডি কৰি ইমান ভাল লাগে যে কেতিয়াবা নাইট ডিউটি কৰি উঠিও ওপিডি কৰিবলৈ বেয়া নালাগে। অৱশ্যে নাইট ডিউটিৰ কথা কবলৈ গলে – একেবাৰেই ভয়ংকৰ। অকনমান বাথৰূমলৈ যাবলৈও সময় নাই। ৫ পৰা ১০ টা লৈকে ডেলিভাৰি। কপাল বেয়া থাকিলে ৰাতি অটি খুলাই এম ও বা ভি এছ মতাই ছিজাৰিয়ান। মই অৱশ্ব্যে ভালেই পাইছিলো – অপাৰেছনত এছিছট কৰিবলৈ চান্চটো পোৱা যায় যে। তেতিয়াৰ দিনৰ কথাই বেলেগ, শৰীৰ-মন আদিত ইমান উদ্যম, ভাগৰ যেন নালাগেই। কবলৈ গলে দিনটোৰ গোটিই খিনি সময় ডিপাৰ্টমেন্টতে কটোৱা হয়।\nএতিয়া ভূতৰ ওপৰত দানহ হল – মই হলো জে ডি এ (জুনিয়ৰ ডাক্টৰছ এছোছিয়েছন) ৰ সাধারণ সম্পাদক আৰু আমাৰ জে ডি এ নাইট সমাগত। আগৰ বছৰ স্টুডেন্টছ ইউনিয়ত থাকোতে খুবেই উন্নত ধৰণৰ মেগাজিন এখন বনাইছিলো সেয়ে এইবাৰ সকলোৰে এক্সপেকটেছন খুবেই বেছি যে মই খুবেই উন্নত ধৰণে জেডিএ নাইট পাতিম। মেগাজিন বনাওতে কলেজ ফান্ডৰ পৰা মাত্ৰ ৫ হেজাৰ টকা পোৱাৰ বিপৰীতে মই বনাইছিলো ডেৰলাখ টকা খরচেরে এটি অত্যন্ত উন্নত মান বিশিষ্ঠ মেগাজিন। উন্নত মান বিশিষ্ঠ মানে মেগাজিন খনত আছিল ফ’র কালাৰ প্ৰিন্ট, যিটো মই তেতিয়াৰ দিনতে গুৱাহাটী স্থিত নৰ্থইস্ট গ্ৰাফিক্সৰ পৰা কৰাইছিলো। দামী পেপাৰ, চাৰিটা ভাষা – অসমীয়া, ইংৰাজী, হিন্দী আৰু বঙালীত মেগাজিন খন আছিল খুবেই উন্নত তথা তত্বগধুৰ লিখনিৰে ভৰপুৰ, যাৰ পাতনিত আছিল তেতিয়াৰ ৰাস্ট্ৰপতি সিচ হাইনেছ কে আৰ নাৰায়ণণ দেৱৰ বাৰ্তা। দুশ চল্লিছ পাতৰ বিশাল মেগাজিন খন আছিল ১৩ তম কলেজ মেগাজিন আৰু ইয়াৰ আগতে কোনেও এনে পৰ্যায়ৰ মেগাজিন আমাৰ কলেজৰ ইতিসাত বনাব পৰা নাছিল। সেয়া আছিল এক ৰেকৰ্ড আৰু আজিৰ তাৰিখলৈও এই ৰেকৰ্ড বিদ্যমান তথা মোৰ নাম শিলচৰত চৰ্চিত।\nমেগাজিন খন হিট হোৱাৰ আৰত আমাৰ টিমটোৰ সীমহীন শ্ৰমৰ বাহিৰেও সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ ফেক্টৰটো আছিলে টকা। তেতিয়াৰ দিনত ডেৰ লাখ টকা গোটোৱা ঘটনাটো আছিল এক অদ্ভুত কাম। আমাৰ প্ৰাৰম্ভিক ফান্ড আছিল মাত্ৰ ৫ হেজাৰ টকা হে। এই বিয়াগোম পৰিমানৰ টকা সংগ্ৰহ কৰোটোও এক ইতিহাস। শিলচৰৰ প্ৰত্যেকটো ফাৰ্মাছী, ডায়েগ্নস্টিক ছেন্টাৰ, প্ৰাইভেট হস্পিটাল বিলাকক আমি টাৰ্গেট কৰিছিলো আৰু অধ্যয়ন কৰিছিলো আমাৰ কলেজৰ কোনজন হেভি প্ৰেকটিছনাৰ ছাৰ সকলৰ লগত তেওলোকৰ সম্পৰ্ক। মোৰ টিমটো আছিল খুবেই বাধ্য। অবশ্যে বাধ্য বনাবলৈ খৰচো কৰিব লগা হৈছিল। দিনটো কাম কৰি অহা সকলোকে আশ্বিকৰ হোটেলত দকচাই দকচাই খোৱাব লগা হৈছিল। ৰূমত বহি বহি মই স্ট্ৰেটেজি বনাইছিলো আৰু বিভিন্ন ঠাইত বিভিন্ন দল পঠাইছিলো। ইয়াৰ ওপৰিও তেতিয়াৰ পিজি স্টুডেন্ট সকলক পটাই লৈ আবেগিক ভাৱে আমাৰ ফলীয়া কৰি লৈ ফাৰ্মা কোম্পানী বিলাকৰ ওপৰত হেচা দিয়াই স্পনছৰ আদায় কৰাইছিলো। তথাপি ফান্ড ছাফিছিয়েন্ট নোহোৱাত গুৱাহাটীলৈ টাপলি মেলিছিলো। তেতিয়া আমাৰ স্বাস্থ্য মন্ত্ৰী আছিল মাননীয় ডা ভূমিধৰ বৰ্মন দেৱ। খবৰ কৰি গম পালো তেখেত ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা পাছ কৰা। এনেতে মোৰ মনলৈ আহিল এক ইউৰেকা। আমাৰ শিলচৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ ফাউন্ডাৰ প্ৰিন্সিপাল প্ৰয়াত ডা. ৰুদ্ৰেশ্বৰ গোস্বামী দেৱৰ জীৱনীৰ ওপৰত মই এটি নিবন্ধ লিখি আছিলো আৰু শিলচৰলৈ বদলি হৈ অহাৰ আগতে ডা. গোস্বামী অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় ডিব্ৰুগড়ত ফৰ্মাকলজিৰ প্ৰফেছাৰ তথা ভাইচ প্রিন্সিপাল আছিলে। হিচাপ কৰি গম পালো যে আমাৰ মাননীয় স্বাস্থ্য মন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া তেওঁৰেই ছাত্ৰ। জানিব পৰা মতে ডা গোস্বামী আছিল এক অসাধাৰণ প্ৰতিভা তথা ব্যক্তিত্বৰ অধিকাৰী। সিংহ পুৰুষ ডা গোস্বামীৰ গৰিমা আছিল অপৰিহীম। নিবন্ধ খনত আমাৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ ছিনিয়ৰ লোক সকলৰ যি সকলে ছাৰৰ সংস্পৰ্শ পাইছিল তেওঁলোকৰ কমেন্ট সংজোগ কৰাৰ যোজা কৰিছিলো। ভাৱিলো গোস্বামী ছাৰৰ জীৱনী সন্ধৰ্ভত যদি মই মিনিস্টাৰৰ কাষ চাপো তেওঁ নিঞ্চয়কৈ মোক গুৰুত্ব দিব। ভৱা মতে কাম আৰু এদিন ঘৰলৈ অহাৰ পথত গুৱাহটীত ৰখি দিলো। খবৰ কৰি গম পালো এনেকুৱা কামৰ বাবে মিনিস্টাৰ ছাৰক তেওঁৰ কোৱাৰ্টাৰত লগ কৰাটোৱেই ভাল হব। দুদিনমান অপেক্ষাৰ অন্তত ছাৰক লগ কৰাৰ সুযোগ পালো। সেমেনা সেমেনি কৈ ডা. ৰুদ্ৰেশ্বৰ গোস্বামী ছাৰৰ ওপৰত সমল বিচাৰি অহাৰ কথা কলো। অলপ সময়ৰ কাৰণে তেওঁক আবেগিক হোৱা যেন দেখা গল। কৰ্মচাৰী জনক বাকি মানুহ বিলাকক বাহিৰ ওলাই দিব কলে আৰু মোক বহিব কলে। মোৰ মনত লাড্ডু ফুটিল, ভাৱিলো কাম বনিব। ছাৰে মোক চিনিপালে। কিছুদিন আগতে আমি শিলচৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত ছিটিস্কেন মেছিনৰ দাবী তথা বিভিন্ন অভাৱ অভিযোগ পূৰ কৰাৰ দাবীত আন্দোলন কৰিছিলো আৰু এই আন্দোলনৰ গুৰি ধৰোতা আছিলো মই। স্বাস্থ্য মন্ত্ৰী নিজে গুৱাহাটীৰ পৰা গৈ লিখিত প্ৰতিশ্ৰুতি নিদিয়ালৈকে আমি আন্দোলন উঠাই লোৱা নাছিলো। তেতিয়াই ছাৰৰ লগত মোৰ প্ৰথম মুখা মুখি। চেহেৰাটো ছাৰে মনত ৰখা কাৰণে নথৈ আনন্দিত হলো। ছাৰে এফালৰ পৰা স্মৃতি ৰোমন্থন কৰি যাব ধৰিলে আৰু মাজতে মোক চাহো খোৱালে। দুদিন পাছত আহি টোকাটো লৈ যাব কলে। চান্দা লাগে বুলি সিদিনাই কোৱাটো ভাল নহব বুলি ভাৱি সিমানতে ছাৰৰ পৰা বিদায় মাগিলো।\n← Neuropsychiatric Conditions and Cure Fobia\nডাক্টৰছ ডায়েৰী (সচাঁ ঘটনাৰ ওপৰত… →


অভ্যাস-আদিত্য জ্যোতি বৰঠাকুৰ – ফটাঢোল\nএবাৰ কেইজনমান নাবিকে সাগৰেদি যাত্ৰা কৰা অৱস্থাত প্ৰচণ্ড ধুমুহাৰ সন্মুখীন হ’ল৷ তাৰে চাৰিজনৰ কোনোমতে প্ৰাণ ৰক্ষা পৰিলেও ঢৌৱে নি তেওঁলোকক এটা দ্বীপত আবদ্ধ কৰি পেলালে৷ নাওখন ধ্বংস হোৱাৰ ফলত মানুহৰ বসতি নথকা দ্বীপটোত তেওঁলোক যোগাযোগ হীন হৈ পৰিল৷\nপ্ৰথম দুই এদিনত অসুবিধা পালেও লাহে লাহে দ্বীপটোৰ পৰিবেশৰ লগত অভ্যস্ত হৈ পৰিল৷ পূৰ্বৰ দৰে কামো নোহোৱা হ’ল জীৱনটোত৷ কেৱল খোৱা, শুৱা আৰু আড্ডা মৰা বা তাচ খেলা (এজনৰ পকেটত কেনেবাকৈ তাচপাতৰ পেকেট এটা আছিল, দ্বীপলৈ অহাৰ সময়তে)৷ এনেদৰেই দিন পাৰ হৈ থকাৰ মাজতে এদিন সাগৰৰ তীৰত ভ্ৰমণ কৰি ফুৰাৰ সময়তে এটা বটল পালে৷ অলপ আচৰিত ধৰণৰ, ভিতৰত ধোঁৱাৰ দৰে কিবা পদাৰ্থৰ উপস্থিতি চকুত পৰিল৷ বহু চিন্তাৰ অন্তত বটলটোৰ সাফৰখন খুলি দিয়াৰ লগে লগেই ধোঁৱাই কুণ্ডলী পকাই বাহিৰ হৈ এক দৈত্যৰ আকৃতি ল’লে৷ নাবিককেইজনে ভয়তে পলাব খোজোঁতেই দৈত্যটোৱে হাত জোৰ কৰি ক’লে,\n: মালিকসকল, ভয় নকৰিব৷ আপোনালোকক মই একো অপকাৰ নকৰোঁ৷ মোক এই বটলটোত আবদ্ধ কৰি ৰখা হৈছিল৷ আজি আপোনালোকে মোক মুক্ত কৰি দিলে৷ মই প্ৰত্যেকৰে মনোবাঞ্চা পুৰণ কৰিম৷ কৈ যাওক৷\nপ্ৰথম নাৱিক : মোৰ ঘৰলৈ খুব মনত পৰি আছে৷ যাব পৰা হ’লে!\nদৈত্য : (হাতেৰে তালি মাৰি) ফুহ!\nপ্ৰথম নাৱিক গৈ ঘৰত৷\nদ্বিতীয় নাৱিক : মোৰো ঘৰলৈ যাবলৈ মন গৈছে৷\nদৈত্যৰ হাততালি আৰু দ্বিতীয় নাৱিক গায়ব৷\nতৃতীয় : মোৰ কাপোৰৰ ফেক্টৰিত বা কি আছে ইমানদিনে? যাব পৰা হ’লে!\nদৈত্যৰ হাততালি আৰু তৃতীয় নাৱিকো গায়ব৷\nচতুৰ্থ নাৱিক : ধেই, ইহঁতকেইটা ইয়াত থকা হ’লে! ধুনীয়াকৈ আড্ডা দিব বা তাচ খেলিব পাৰিলোহেঁতেন৷\nদৈত্য : তালি বজাই ফুহ!\nপুনৰ তিনিজন আহি আগৰ ঠাইত উপস্থিত৷\n« সমাজ-ভাস্কৰ বৰডেকা\nবৰ্ণমালাৰ মেল-নীলাঞ্জনা মহন্ত »\nখুব সুন্দৰ কৌতুক\nভাল লিখিছা সঁচাই


মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ মহিলাৰ ঋণ মাফকেন্দ্ৰিক ভাষণক তীব্ৰ গৰিহণা কংগ্ৰেছৰ\n"বিজেপিয়ে নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰক মাথো এক ইভেণ্ট মেনেজমেণ্ট হিচাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল"ববিতা শৰ্মা\nগুৱাহাটী , June 19, 2021 5:39 pm\nমুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই নিৰ্বাচনত দিয়া মহিলাৰ ঋণ মাফকেন্দ্ৰিক ভাষণক তীব্ৰ গৰিহণা দিয়ে অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সংবাদ মাধ্যমৰ অধ্যক্ষা ববিতা শৰ্মাই।\nবিজেপিয়ে নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰক মাথো এক ইভেণ্ট মেনেজমেণ্ট হিচাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি তেওঁ উল্লেখ কৰি কয় “অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই সকলো মহিলাৰ ক্ষেত্রত ক্ষুদ্ৰ বিত্তীয় ঋণ ৰেহাই সন্দৰ্ভত নিৰ্বাচনী সভাত দিয়া তেওঁৰ ভাষণ মাথো এটা “ৰাজনৈতিক বিবৃতি আছিল, কোনো চৰকাৰী বিবৃতি” নহয় বুলি দিয়া মন্তব্য অত্যন্ত নিন্দনীয়।”\nআনহাতে তেওঁ পুনৰ কয় “ড০ শৰ্মাই কেৱল ঋণ ৰেহাইক এক আকৰ্ষণীয় নিৰ্বাচনী প্ৰতিশ্ৰুতি হিচাবে প্ৰদান কৰাই নহয়, মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে দায়িত্ব লোৱাৰ পাছতো বিধানসভাত আশ্বাস দিছিল যে মহিলাসকলক ক্ষুদ্ৰ বিত্তীয় ঋণ ৰেহাই সম্বন্ধে দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতিবোৰ আখৰে আখৰে ৰক্ষা কৰা হ’ব। কিন্তু সেই প্ৰতিশ্ৰুতি এতিয়া কেনেকৈ মাথো এটা ‘ৰাজনৈতিক বিবৃতি’ হৈ পৰিল? বুলি হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক কটাক্ষ কৰি ববিতা শৰ্মাই প্ৰশ্ন কৰে।\nতদুপৰি তেওঁ এই প্ৰশ্নও উত্থাপিত কৰে যে ” সেই লাখ লাখ মহিলা ক্ষুদ্ৰ বিত্তীয় ঋণদাতাৰ কি হ’ব যিসকলে নিৰ্বাচনী সভাত বিপুল সংখ্যাত উপস্থিত হৈছিল আৰু তেতিয়াৰ বিত্ত মন্ত্ৰীৰ আশ্বাসক ‘শিলৰ ৰেখা’ বুলি বিশ্বাস কৰিছিল। তেওঁ এই নিৰীহ মহিলাসকলক কিয় কোৱা নাছিল যে ক্ষুদ্ৰ বিত্তীয় ঋণ ৰেহাই ক্ষেত্রত কিছুমান নিৰ্দেশনা প্ৰযোজ্য হ’ব? এতিয়া এই নিৰ্দেশনা সমূহৰ ফলত লাখ লাখ মহিলা এই সুবিধাৰ পৰা বঞ্চিত হব।\nদৰাচলতে তেওঁলোকৰ বাবে ঋণ ৰেহাই আছিল এক ‘ঝুমলা’ যিটো তেওঁলোকৰ এজন জ্যেষ্ঠ মন্ত্ৰীয়ে বিখ্যাতভাৱে স্বীকাৰ কৰিছে। অসমৰ মহিলাসকলে সকলো মহিলা ঋণ দাতাক ঋণ মাফ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত বিজেপি চৰকাৰৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ ওলোটা খৰক লৈ বৃহৎ প্ৰতিবাদ কৰিছে আৰু তেওঁলোকে বিজেপিৰ শক্তিশালী মন্ত্ৰীজনৰ নিৰ্বাচনী ভাষণত বিশ্বাস ৰখাৰ বাবে আজি চৰম বিপদত পৰিছে তথা চৰকাৰৰ প্ৰতি আস্থা হেৰুৱাইছে বুলি ববিতা শৰ্মাই উল্লেখ কৰে।\nতদুপৰি অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটীয়ে দাবী কৰে ৰাজ্য চৰকাৰে মহিলা ঋণ দাতাৰ মুঠ সংখ্যা, চৰকাৰে গ্ৰহণ কৰা বিভিন্ন শ্ৰেণী আৰু নিৰ্দেশনা অনুসৰি কিমান গৰাকী মহিলাই ঋণ ৰেহাই লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব আৰু তেওঁলোকৰ নিৰ্দেশনা অনুসৰি কিমান গৰাকী মহিলাই ঋণ ৰেহাই সুবিধাৰ পৰা বঞ্চিত হব, সেই সন্দৰ্ভত তৎক্ষণাৎ এখন শ্বেতপত্ৰ দাখিল কৰিব লাগে।


ধুতি - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nধুতি-কুৰ্তা পৰিধান কৰা এজন ভাৰতীয় কৃষক\nদিল্লীত ধুতি পৰিধান কৰা দুজন ব্যক্তি\nধুতি বা চুৰিয়া হৈছে এক বস্ত্ৰ বিশেষ। ই ভাৰতীয় মূলৰ এক পৰম্পৰাগত কাপোৰ। ভাৰতীয় পুৰুষে দৈনন্দিনৰ বস্ত্ৰ হিচাপে বা পৰম্পৰাগত ভাৱে কোনো বিশেষ অনুষ্ঠান যেনে: বিবাহ ইত্যাদিত ধুতি পৰিধান কৰে। ভাৰতৰ বিভিন্ন স্থানত ইয়াক বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়। পুৰুষ সকলে কঁকালৰ পৰা নিম্ন অংশ ঢাকিবলৈ এই ধুতি পৰিধান কৰে। ধুতি সাধাৰণতে এক আয়ত আকৃতিৰ দীঘলীয়া নিচিলোৱা কাপোৰ। এখন ধুতিৰ দৈঘ্য প্ৰায় ৪.৫ মিটাৰ আৰু প্ৰস্থ ১ মিটাৰ। ই এখন এক ৰঙী উকা কাপোৰ। কাষৰী থকা ধুতিবোৰ বিশেষ অনুষ্ঠানত পৰিধান কৰা হয়।\n3 অন্যান্য নাম\n4 বিভিন্ন অসমীয়া ধুতি বা চুৰিয়া\nধুতি শব্দটো সংস্কৃতৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে যাৰ অৰ্থ হৈছে "পৰিষ্কাৰ বা প্ৰক্ষালন কৰা। " বস্ত্ৰৰ সন্দৰ্ভত ই দৈনন্দিন পৰিধান কৰা পৰিষ্কাৰ কৰি ৰখা বস্ত্ৰকে বুজায়।:129 প্ৰাচীন কালত দুইভৰিৰ মাজেৰে পিছফালে নি, ভৰিকেইটা শিথিলকৈ আৱৰি ৰখাকৈ খুচি লৈ, পুনৰাই সন্মুখত ভৰিৰ ফালে দীঘলীয়া কোঁচ দি পিন্ধা অন্ত্ৰিয়ৰ পৰা ধুতিয়ে বিকাশ লাভ কৰিছে আৰু আজিকালিৰ ঔপচাৰিক ধুতিসমূহো এনেকৈয়ে পৰিধান কৰা হয়।:130 আনহাতে ঘৰুৱাভাৱে ধুতি এখন, দুইভৰিত ঢিলাকৈ মেৰিয়াই ইয়াৰ পিছ অংশ সন্মুখলৈ আনি কঁ‌কালত খুচি লৈ মুকলি হৈ থকা আগ দুটা পিছফালে গুঁ‌জি লোৱা হয়। ইয়াৰ ফলত ধুতিখন দুইভৰি মেৰিয়াই ৰখা পায়জামা একোটাৰ দৰে হয়।\nপৌৰাণিক পদ্ধতিৰে পঞ্চপৰিধান কৰা প্ৰথম শতিকাৰ এক ভাস্কৰ্য\nধুতি পৰিহিত ডিডাৰগঞ্জ যক্ষী।\nপুৰাতন জৈন পুৰুষ সকল যেতিয়া পূজাৰ বাবে মন্দিৰলৈ গৈছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে ধুতি পৰিধান কৰিছিল। তেওঁলোকৰ কিছু লোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে "একবস্ত্ৰ পৰিধান প্ৰদূষণৰ অভেদ্য। " সেয়ে মাংগলিক কাম কাজত অন্য বস্ত্ৰতকৈ ধুতি পৰিধান কৰাটো অধিক শুভ বুলি গণ্য কৰা হয়। অধোবস্ত্ৰ হিচাবে পৰিচিত এই বস্ত্ৰ মুলতঃ পুৰুষসকলে পৰিধান কৰে। কঁকালৰ পৰা আঁঠুৰ তললৈকে পৰাকৈ এই চুৰিয়া পৰিধান কৰা হয়। সমাজৰ বিশেষ ব্যক্তিসকলে ৰেচম মুগা আদিৰে তৈয়াৰী ধুতি বা চুৰিয়া পৰিধান কৰিছিল। চুৰিয়াক ভুনি হিচাবেও জনা যায়। পূৰ্বতে চুৰিয়াৰ দৈৰ্ঘ্য আৰু পিন্ধাৰ ধৰণে সমাজৰ বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ মৰ্যাদা নিৰূপন কৰিছিল। অসমীয়া পুৰুষ সকলে পৰম্পৰাগত ভাৱে বিভিন্ন সময় আৰু প্ৰয়োজনত ধুতি বা চুৰিয়া পৰিধান কৰে। বিহু নৃৃত্য কৰোঁতে পুৰুষ সকলে আঁঠুৰ মুৰলৈকে চুৰিয়া পৰিধান কৰা নিয়ম। আনহাতে গায়ন-বায়ন, ওজাপালি, সূত্ৰধাৰ নৃত্য আদি পৰিবেশন কৰিবৰ বাবে চুৰিয়াখন ভৰিৰ তল গাঁঠিলৈকে ঢাক খোৱাকৈ পৰিধান কৰে।\nঅন্যান্য নাম[সম্পাদনা কৰক]\nপ্ৰথম শতাব্দীৰ এক ভাস্কৰ্যত ধুতি পৰিধান কৰা ব্যক্তি।\nকলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত অন্য বৈজ্ঞানিক সকলৰ সৈতে জগদীশ চন্দ্ৰ বসু। সকলোৱে ধুতি আৰু চোলা পিন্ধা অৱস্থাত\nধোতি সংস্কৃত, পালি\nਚਾਦਰਾ Chaadra পঞ্জাবী\nଧୋତି Dhoti ওড়িয়া\nધૉતિયુ Dhotiu গুজৰাটী\nधोतर dhotar panch মাৰাঠী\nধুতি Dhuti বঙালী\nKachcha Panche কন্নড়\nவேட்டி Veshti তামিল\nമുണ്ട് Mundu মালয়ালম\nدھوتی Dhoti উৰ্দু\nবিভিন্ন অসমীয়া ধুতি বা চুৰিয়া[সম্পাদনা কৰক]\nমুগাৰ বৰ চুৰিয়া,\nচিকণ পাটৰ চুৰিয়া,\nধল পাটৰ চুৰিয়া,\nপাট মুগা মিহলি চুৰিয়া,\nমেজাংকৰি তিতাকৰীয়া চুৰিয়া আদি।\n↑ 3.0 3.1 Govind Sadashiv Ghurye (1951) Indian Costume\n↑ Indian Costume by Govind Sadashiv Ghurye 1966\n↑ Ancient Indian Costume By Roshen Alkazi 1996\n↑ Cort, John E. (2001). Jains in the World: Religious Values and Ideology in India. Oxford University Press. পৃষ্ঠা. 221. ISBN 9780195132342. http://www.oxfordscholarship.com/view/10.1093/0195132343.001.0001/acprof-9780195132342.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ধুতি&oldid=255012"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১৮ ডিচেম্বৰ, ২০২০ তাৰিখে ০৮:৫৩ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


pathetic-story-of-jorhat-specially-able-brother-sister-tv-gautom-skd– News18 assam\nচৰকাৰী আঁচনিৰ সুবিধাৰ পৰা কিয় বঞ্চিত হয় দৰিদ্ৰ তথা অসহায় লোকসকল! যোৰহাটৰ আন এটি পৰিয়ালৰ দৃশ্যই মৰ্মাহত কৰিব আপোনাক?\nএয়া মাথোঁ কিছু উদাহৰণহে। অসমৰ চুকে–কোণে এনে আৰু বহু দৰিদ্ৰ পৰিয়াল আছে যি চৰকাৰী আঁচনিৰ সুবিধাসমূহ লাভ কৰাৰ পৰা বঞ্চিত হৈ আছে।\nLast Updated : August 17, 2021, 08:54 IST\nচৰকাৰে গ্ৰহণ কৰা আঁচনিসমূহৰ দ্বাৰা উপকৃত হোৱাৰ পৰা প্ৰায়ে বঞ্চিত হয় দৰিদ্ৰ লোকসকল। যোৰহাটতো দেখিবলৈ পোৱা গৈছে বিকশিত অসমৰ এখন অবিকশিত ছবি। পিতৃ-মাতৃহীন তিনি কনমানিৰ ঘৰৰ দৃশ্যৰ পিছত এইবাৰ এহাল ভাতৃ-ভগ্নীৰ জীৱন ধাৰণৰ দৃশ্যই ব্যথিত কৰিব আপোনাক। এনে ঘটনা মাথোঁ কিছু উদাহৰণহে।\nকেন্দ্ৰীয় তথা ৰাজ্য চৰকাৰে আৰ্থিকভাৱে পিছপৰা লোকসকলৰ উন্নয়নৰ বাবে বহু আঁচনি গ্ৰহণ কৰিছে। কিন্তু বহুক্ষেত্ৰত এই আঁচনিসমূহে স্পৰ্শ নকৰে প্ৰকৃত লোকসকলক। যোৰহাটৰ কমমানি পাপুলিহঁতৰ ঘৰৰ অৱস্থা News18ৰ জৰিয়তে পোহৰলৈ আহিছে। বৰষুণ দিলে ঘৰৰ ভিতৰখন পানীৰে উপচি পৰা জৰাজীৰ্ণ ঘৰটোত জীৱন নিৰ্বাহ কৰি অহা পৰিয়ালটোৰ বাবে বহু চেষ্টাৰ পিছতো পাপুলিহঁতৰ পিতৃ-মাতৃয়ে এটা চৰকাৰী বাসগৃহৰ ব্যৱস্থা কৰিব নোৱাৰিলে। কণমানি পাপুলিহঁতৰ মাতৃৰ নাছিল এটা বেংক একাউণ্ট। দীৰ্ঘদিন চেষ্টা কৰিও বেংকত এটা একাউণ্ট খুলিবলৈ সক্ষম নহৈছিল পাপুলিৰ মাতৃ। ফলত চৰকাৰী আঁচনিৰ সুবিধা লাভৰ পৰা বঞ্চিত হৈ ৰৈছিল পৰিয়ালটো।\nপাপুলিহঁতৰ কাহিনী মাথোঁ এটা উদাহৰণহে। এইবাৰ এনে আৰু এটা পৰিয়ালৰ বিষয়ে আমি ক’বলৈ গৈছো যাৰ বিষয়ে শুনাৰ পিছত আপুনি পুনৰ ভাবিবলৈ বাধ্য হ’ব যে চৰকাৰী আঁচনিসমূহ লাভ কৰাৰ পৰা কিয় বঞ্চিত হ’বলগা হয় দৰিদ্ৰ তথা অসহায় লোকসকল!\nযোৰহাটৰ পুলিবৰ বৰখঙীয়া গাঁৱৰ দুই ভাতৃ-ভগ্নীৰ কাহিনী এয়া। বেণুধৰ বৰা আৰু জিনু বৰা নামৰ বিশেষভাৱে সক্ষম ভাতৃ-ভগ্নী দুগৰাকী দীৰ্ঘদিন ধৰি ঘৰ নামৰ এটা পুতিগন্ধময় বাসগৃহৰ ধ্বংসাৱশেষখিনিৰ মাজতে দিন পাৰ কৰি আহিছে। বিগত প্ৰায় ২০ বছৰ ধৰি জীয়াই থকাৰ বাবে কঠোৰ সংগ্ৰাম কৰি আহিছে দুই ভাতৃ-ভগ্নীয়ে। এই জীৱন সংগ্ৰামৰ দৃশ্য আপুনি নিজে নেদেখিলে উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰিব। আনহাতে তেওঁলোকৰ নাই বিশেষভাৱে সক্ষম ব্যক্তিৰ চৰকাৰী মানপত্ৰও।\n"যোৱা প্ৰায় ২০ বছৰ ধৰি বিশেষভাৱে সক্ষম ভাতৃ-ভগ্নীয়ে এই জৰাজীৰ্ণ ঘৰটোতে বসবাস কৰি আহিছে। আমি তেওঁলোকক যিমান পাৰি সহায় কৰি আহিছো। কিন্তু আচৰিত হৈছো এনে এটি পৰিয়ালে চৰকাৰী আঁচনিৰ সহায় লাভ কৰাৰ পৰা বঞ্চিত হৈ থকা দেখি।", দুৰ্ভগীয়া পৰিয়ালটিৰ আত্মীয় পুতুল বৰাই এনেদৰে কয়।\nশেহতীয়াকৈ যোৰহাটৰ সমাজকল্যাণ বিভাগে বেণুধৰ বৰাক এখন হুইল চেয়াৰ প্ৰদান কৰিছে। সমীপতে বসবাস কৰা আত্মীয়ই তেওঁলোকক চোৱা-চিতা কৰি আহিছে। সকলোৰে মনত প্ৰশ্ন হৈছে যে চৰকাৰী আঁচনিসমূহে এনে লোকসকলক স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰে কিয়!\n"আমি চৰকাৰক আহ্বান জনাইছো যে সমাজৰ এনে স্তৰৰ লোকসকলক চৰকাৰী আঁচনিসমূহৰ জৰিয়তে সহায় কৰাৰ বাবে বিশেষ সুচল ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰক। এইসকল লোক সহায় লাভৰ পৰা বঞ্চিত হৈ থকাটো দুৰ্ভাগ্যজনক।", স্থানীয় সচেতন যুৱক জগত বৰাই এনেদৰে কয়।\nএয়া মাথোঁ কিছু উদাহৰণহে। অসমৰ চুকে–কোণে এনে আৰু বহু দৰিদ্ৰ পৰিয়াল আছে যি চৰকাৰী আঁচনিৰ সুবিধাসমূহ লাভ কৰাৰ পৰা বঞ্চিত হৈ আছে। এইক্ষেত্ৰত চৰকাৰৰ সংশ্লিষ্ট কৰ্তৃপক্ষই তৃণমূল পৰ্যায়ত বিশেষ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰাটো অতিকৈ প্ৰয়োজনীয় হৈ পৰিছে।\nFirst published: August 17, 2021, 08:54 IST


অণুগল্প আৰু লিখক-পূর্ণিমা বেজবৰা\nHomeপূর্ণিমা বৰঠাকুৰ বেজবৰা\nআজিৰ যুগ বিজ্ঞানৰ যুগ ৷ মানুহৰ জীৱনবোৰ ব্যস্ততাৰে ভৰা ৷ অবাবত একমিনিটো ৰ’বলৈ সময় নাই মানুহৰ .....তাতে আৰু গল্প কবিতা পঢ়াৰ নামত ঘন্টাৰ পিছত ঘন্টা সময় খৰচ কৰে কেনেকৈ !\nকৰ্মৰত জীৱনৰ বাবে একমিনিট জিৰণিৰো যথেষ্ট মূল্য আছে ৷ কিন্তু আজিৰ ব্যস্তময় পৃথিৱীখনে মানুহক জিৰণিৰ একমিনিটতো কিবা এটা কৰাইছে ....মানুহে কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে ৷ নহ’লে সৃষ্টিৰ পথাৰখনত পঢ়ুৱৈৰ অভাৱত তেনেই ছন পৰি ৰ’ব দেখোন !\nসময়ৰ হিচাপ বহীত অংক কৰি কৰি আজিৰ লেখক সকলো বৰ সচেতন হৈ উঠিল ৷ দীঘলীয়া লেখা পঢ়িবলৈ যিহেতু মানুহৰ সময় নাই গতিকে লেখাসমূহ যিমান পাৰে চমুকৈ প্ৰকাশ কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিবলৈ ধৰিলে ৷ এইক্ষেত্ৰত গল্পকাৰ সকলেও বিকল্প ব্যৱস্থা হিচাপে অণুগল্পৰ পৃথিৱীখন নিৰ্বাচন কৰি ল'লে ৷ চুটি গল্পৰ সৃষ্টি আজি হেৰাই যোৱাৰ দৰেই হৈছে .... ক’ৰবাত এটা দুটা , যেনেকৈ এপাচি শাকত এটা জালুক ....৷ অন্যহাতে অণুগল্পৰ পথাৰখন লেখকৰ প্ৰাচুৰ্য্যৰে ভৰি পৰিছে ৷ অৱশ্যে লেখকৰ তুলনাত সঠিক অৰ্থত পঢ়ুৱৈৰ সংখ্যা তেনেই নগন্য ৷ লাইক কমেণ্ট কৰিলেই আচলতে সঁচা অৰ্থত পঢ়া বুলি ক’ব নোৱাৰি ৷ সঁচা অৰ্থত গল্প এটা বা অন্যান্য লিখনি পঢ়িলে আমাৰ মন্তব্য আলোচনামূলক অথবা সমালোচনামূলক হ’ব লাগিব ৷ তদুপৰি ভাল লগা বুলি ক’লেও কোনটো কথাৰ বাবে ভাল লাগিল সেইটো স্পষ্টকৈ ক’ব , লিখিব বা জনাব পাৰিব লাগিব অথবা গল্পটো সফল নহ’লে সেই কথাটোও বিজ্ঞজনে ক’বলৈ কুণ্ঠাবোধ কৰিব নালাগিব কিয়নো ন’কলে লিখক জনক ভুলকৈ সুন্দৰ হৈছে বুলি প্ৰশংসা কৰিলে তেওঁ নিজৰ ভুলটো বুজি নোপোৱাৰ ফলত লেখাবোৰ ভুল গতিতে আগুৱাই গৈ থাকিব ৷ এনেবোৰ দৃষ্টিভংগীৰ পৰা পঢ়ুৱৈৰ সংখ্যা অত্যন্ত ক’ম বুলি ভৱা হৈছে ....\n গল্প এটা চুটিকৈ লিখিলেই অণুগল্প নহয় .... ৷ অণুগল্পত গল্পৰ কথা কাহিনী সংকেতসূচক হ’ব লাগে অৰ্থাৎ অণুগল্পত গল্পকাৰৰ বৰ্ণনাৰ পৰিসৰৰ অভাৱ ৷ তেওঁ খুউৱ কম পৰিসৰৰ ভিতৰত শব্দৰ মাথো সংকেতহে দিব , কথা ঘটনাৰ ছবিখন পাঠকে নিজেই তৈয়াৰ কৰি মনৰ মাজতে আঁকি ল’ব লাগিব ৷ অৰ্থাৎ অণুগল্পত গল্পকাৰৰ কাম কম পাঠকৰ কাম বেছি ৷\n আজিকালি অণুগল্পৰ লেখক সকল যথেষ্ট বৃদ্ধি পাইছে ৷ বিশেষকৈ ফেচবুকৰ মঞ্চত আমি প্ৰতিদিনে প্ৰায় শ কিম্বা হাজাৰৰ ঘৰত অণুগল্প সৃষ্টি হোৱা দেখিবলৈ পাওঁ , আৰু কিছুমান গল্প সঁচাকৈ বৰ মনোৰম ৷ তাৰ বিপৰীতে কিছুমান কথা ঘটনাৰ বৰ্ণনা মাথোঁ , সঁচা অৰ্থত সেইবোৰ অণুগল্প নহয় ! কিন্তু আমি তেনে গল্পৰ ক্ষেত্ৰতো সুন্দৰ মন্তব্যৰেই উৎসাহিত কৰি আহিছোঁ আৰু এইটো আমি সকলোৱে ভুল কৰিছোঁ ....গতিকে অণুগল্পৰ বৈশিষ্ট্য আৰু অণুগল্প লিখাৰ কৌশল জনাটো গল্পকাৰ সকলৰ বাবে বৰ প্ৰয়োজনীয় কথা হৈ পৰিছে ৷ বিশেষকৈ আমাৰ ফেচবুক গ্ৰুপবোৰত যিহেতু নিয়মীয়া শিতান হিচাপে অণুগল্পৰ লেখাবোৰ লোৱা হয় ৷ এই হিচাপে শিতানবোৰৰ এনে অনুষ্ঠানৰবাবে একোজন ভাল বিচাৰকো থাকিব লাগে ৷ গল্প সমূহৰ আলোচনা সমালোচনা কৰা , ভুল শুদ্ধৰ নিৰ্দেশ কৰিব পৰা পৰিচালক থকাটোও দৰকাৰী কথা হৈ পৰিছে ৷ মই কাকো ব্যক্তিগত ভাৱে ক’ব বিচৰা নাই কিন্তু আমাৰ ভাষাটোৰ জাতিটোৰ স্বাৰ্থতহে ক’ব বিচাৰিছোঁ ৷ ভুল হৈছে যদি ক্ষমা কৰিব ৷\nঅণুগল্প আৰু অণুগল্পৰ লিখক প্ৰসংগত মই মোৰ অলপ অনুভৱ ব্যক্ত কৰিলোঁ ৷\nTags: পূর্ণিমা বৰঠাকুৰ বেজবৰা প্ৰবন্ধ


সপোনবোৰ এনেকৈয়ে... -ৰূপম ৰিদিপ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসপোনবোৰ এনেকৈয়ে… –ৰূপম ৰিদিপ\nটু টু টু টুট.. টু টু টু টুট…\nএই এলাৰ্মবোৰৰ চাউণ্ড ইমান বেয়া কিয়! মিঠা মাতেৰে মাত দিয়া এলাৰ্ম এটা পোৱাহেঁতেন! সদায় যে এই বেসুৰা মাতটো শুনিয়ে টোপনিৰ পৰা উঠিব লাগে!\nৰাতিপুৱাৰ ৮ বজাত লগোৱা এলাৰ্মটোক এজাউৰী গালি দি হাতত ব্ৰাছডাল লৈ চকু আধা মেলা আধা মুদাকৈ আদিত্য উঠি আহিল। এলাৰ্ম নলগালেও যে নহয়! ৰাতি টোপনি নাহেহে নাহে আৰু ৰাতিপুৱা যেন হাতুৰীৰে কোবালেও টোপনি নাভাঙে। এই বদভ্যাসটো হোষ্টেলত থকাৰ দিনৰে পৰাই লাগিল। এতিয়া ফেভিকুইক আঠাৰ দৰে লাগি ধৰিছেহি। এৰুওৱাটো যেন অসম্ভৱ!\nএঘণ্টাত ৰেডি হৈ আলু পিটিকা ভাত দুটামান বনাই খাই ওলাই অহাটোও তাৰ এক প্ৰকাৰৰ অভ্যাসত পৰিণত হৈছে। ৰূমটোত তলাটো লগাই তাৰ য়ামাহা এফ. জেদ বাইকখন ষ্টাৰ্ট দিলেহি। প্ৰাইভেট কোম্পেনীৰ জব, সময়ত গৈ নাপাই গালিকেইটা শুনিলেহে হ’ব! টাৰ্গেট সম্পূৰ্ণ নোহোৱাৰ দৈনন্দিন গালিবোৰটো আছেই! মাহেকৰ দৰমহাকেইটাৰে নিজেই খাই বৈ চলোতে, ঘৰলৈ দিবলৈ বা সাঁচিবলৈ এটকাও নাথাকেগৈ!\nএনেকৈয়ে চলিছে যোৱা দুটা বছৰৰ পৰা। নিত্য নৈমিত্তিক জীৱনৰ একঘেয়ামিৰ পৰা নিজকে আজুৰি ৱিকেণ্ডত বন্ধুৰ লগত ঘূৰা-ফুৰা, পাৰ্টি কৰা এনেবোৰ কামৰ পৰাহে তাৰ নিজকে মানুহ যেন লগা হৈ থাকে। নহ’লে যে মাজে মাজে নিজকে তাৰ গাধ যেনো নলগা নহয়! কোনো কথাৰ প্ৰতিৰোধ কৰিব পৰাকৈ অধিকাৰ নথকা এটি জীৱ।\nবচৰ দুটামান গালি, কলিগৰ লগত অকণ হাঁহি-ধেমালি আৰু ভাৰ সহিব নোৱাৰা যেন এবোজা কাম কৰি ৰূম পাওঁতে প্ৰায় ৮ টা বাজিল। বৰ ভাগৰুৱা অনুভৱ কৰিলে সি। ভৰি-হাত ধুই বিচনাখনতে শুই হোৱাটচ্ছএপটো খুলি ল’লে। ওপৰৰ পৰা তললৈ স্ক্রল কৰি গৈ এটা নামত ৰৈ দিলেহি। এই নামটোৱে যে সদায়েই তাক ওচৰলৈ টানে। নামটোৰ প্ৰতি সঁচাকৈ সি বহুত দুৰ্বল। আৰু তাইৰ প্ৰতি? নিবিচাৰিলেও যে তাইৰ মুখখন চকুৰ আগত ভাঁহি উঠে। বাৰে বাৰে, সি নজনাকৈয়ে! ডিপিখন জুম কৰি চালে। তাই হাঁহি আছে। এটা হাঁহি ওঁঠেৰে নিগৰি আহি তাৰ মুখ উজ্বলাই তুলিলে। মেছেজ খুলি চালে। লাষ্ট মেছেজ ২০ দিনমান আগতে সিয়েই কৰিছিল। “ভালে আছা নে?” সি সুধিছিল। যাৰ উত্তৰ নাপালে। হ’লেও ভাল লাগে। ভাল লগা মানেই যে তাই! তাইক দেখিলেই তাৰ নিজৰ যোগ্যতাৰ ওপৰত প্ৰশ্ন উত্থাপিত হয়। সি জানো যোগ্য তাইক নিজৰ কৰি পাবলৈ! ভাবি বুকুখন অকণ বিষাই উঠিল। এই বিষ ভাললগা নে বেয়ালগা সেয়া তাৰ বাবে বিচাৰ্য নহয়। এই বিষে কেতিয়াবা তাৰ দুচকু সেমেকায়, এই বিষেইচোন হৃদয়ো পোহৰায়! সি আকৌ এবাৰ তাইৰ ফটোখনলৈ চালে, তাইৰ চকুলৈ…\n“চাওঁ বুলিলেই চাব নোৱাৰোঁ তোমাক,\nকিজানিবা মোৰ কম্পিত হৃদয়ৰ ঝংকাৰে,\nউমান পোৱাই দিয়ে,\nমোৰ মাজত তোমাৰেই যে অৱস্থিতি!”\nধেৎ! এইবোৰ কৰি থাকোঁতে ইমানবোৰ সময় পাৰ হৈ গ’ল। নিজকে নিজে একপ্ৰকাৰৰ ঠেলি হেঁচুকি পাকঘৰ পোৱালেগৈ। খাই-বৈ শোওঁতে এক বাজিল। এয়া সাধাৰণ। ইমানখিনি দেৰি তাৰ সদায়েই হয়। কাণত ইয়েৰফোনডাল লগাই টোপনিত ঢলি পৰিল। কাণত ৰিপিট ম’ডত বাজি থাকিল,\n“আউসীৰ জোন মোৰ সমুখতে, সেমেকা চকুলো দুগালতে…”\nদেওবাৰ। বন্ধু দুজনমানৰ লগত সন্ধিয়া সি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰলৈ ওলাই আহিছে। পশ্চিমৰ সৌ ৰঙা বেলিটিৰ ৰঙে চুই যায় তাৰ হৃদয়ৰ ৰঙাখিনিক।\n“পৃথিৱীৰ ভিতৰত দ্বিতীয়তে ধুনীয়া যদি আছে তেন্তে এয়া আমাৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ, সেই ৰঙা বেলিটি আৰু এই বতাহজাক।”, নদীৰ বুকুলৈ চাই সি ক’লে।\n“আৰু প্ৰথম কোন?”\nবন্ধুৰ এই প্ৰশ্নত সি মাথোঁ হাঁহিলে। দুচকু মুদি দীঘলকৈ উশাহ ল’লে। সেই একেখন মুখ আকৌ ভাঁহি উঠিল।\n“শৰীৰ কঁপাই নিয়া তুমি নামৰ বতাহজাক…\nভাবোঁ যেন উশাহ লৈ ভৰাই ল’ম বুকুত;\nস্তব্ধ কৰি ল’ম নিশাহ, তোমাতেই!\nকিন্তু, তেতিয়াই মনলৈ আহে,\nবতাহক জানো বান্ধি ৰাখিব পাৰি!”\nএনেকৈ বাৰু কিমান দিন চলিব! নাই। সি মনতে ঠিৰাং কৰিলে। এবাৰ সি ক’ব তাইক। উত্তৰ “না” বুলি জানিলেও এবাৰ মাথোঁ জনাব তাৰ মনৰ কথা। গাই শুনাব বুকুত অনবৰতে বাজি থকা তাই নামৰ সুৰটো।\nফেচবুকটো খুলি ল’লে। টাইমলাইন এনেই চাই গ’ল। হঠাৎ দেখিলে তাইৰ নামটো। বুকুখন মোচৰ খাই উঠিল। কাৰণ তাই এয়া ল’ৰা এজনৰ লগত ৰিলেচনশ্বিপ ষ্টেটাছ দিছে। লাহে লাহে মোবাইলৰ স্ক্ৰীণখন অস্পষ্ট হৈ আহিল, চকুলোৰে দুচকু ভৰিছে। লগৰ দুজনে গম নোপোৱাকৈ চকুপানীখিনি মচিলে। ল’ৰাজনৰ প্ৰফাইলটো খুলি চালে। মডেল যেন চেহেৰাৰ দেখনিয়াৰ ল’ৰা। ইনফ’ চাই গম পালে ভাল জব কৰে। হাঁহি উঠিল তাৰ। এয়া যেন নিজকে নিজে কৰা বিদ্ৰুপৰ হাঁহি। তাত আৰু সি বেছি পৰা ৰৈ নাথাকি ৰূমলৈ উভতিল, লগত হুইস্কি এবটল।\nদুগাল তিয়াই সাঁফৰ খুলি সি হুইস্কি খাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। নহ’লে যে আজি সি শুব নোৱাৰিব! স্বপ্নভংগৰ দুখে উশাহ ল’বলৈও কষ্ট দিছে। কেইপেগমান খোৱাৰ পিছত ডায়েৰিখন খুলি লৈ তাত কিবা লিখিলে। কিছুক্ষণ পিছত ডায়েৰিখনতে মূৰটো থৈ শুই পৰিল। দুটোপাল চকুলো বৈ আহি আখৰকেইটা তিয়াই পেলালে। তাত লিখা আছিল,\n“যিদিনা দেখিছিলোঁ সিদিনা জিলিকি আছিলা,\nসাইলাখ যেন পূৰ্ণিমাৰ জোন,\nতোমাৰ পোহৰে মোক পোহৰাইছিল,\nহাঁহিছিলোঁ তোমালৈ চাই,\nতোমাৰ আভাই মোকো উজ্বলাইছিল।\nকথাবোৰ এতিয়াও একেই, তুমি যে জোন, মোৰ পৰা এতিয়াও সিমানেই দূৰত।”\nচাগে’ সিদিনাই জুবিনেও গাইছিল,\n“সুখী হৈয়ে ৰোৱা মই অবিহনে,\nএয়া মোৰে শুভকামনা;\nলাহে লাহে আঁতৰাই আনিলোঁ নো,\nমই মোক তোমাৰ পৰা…”\n← মৃত্যুক জয় কৰা ছোৱালীজনী —সুকুমাৰ পায়েং\nআটাইবোৰ চৰাই মূল (ইংৰাজী): ডেন জেক অসমীয়া অনুবাদ:দীপাঙ্কৰ কলিতা →\nধন্যবাদ আপোনালৈ। #মাইনি


Osteoporosis Are you suffering from bone loss know symptoms and cure– News18 assam\nHome » photogallery » health-well-being »Osteoporosis: অষ্টিওপোৰোচিছ! বয়সৰ সৈতে বৃদ্ধি হয় হাড় ক্ষয় সমস্যা, জানেনে কিয় এনে হয়\nOsteoporosis: অষ্টিওপোৰোচিছ! বয়সৰ সৈতে বৃদ্ধি হয় হাড় ক্ষয় সমস্যা, জানেনে কিয় এনে হয়\nবয়স বৃদ্ধিৰ ফলত হোৱা সমস্যা বা ৰোগবোৰৰ ভিতৰত হাড়ৰ সমস্যা বা অষ্টিওপোৰোচিছত আক্ৰান্ত হোৱাৰ আশংকা অধিক। (Osteoporosis)।\n| March 12, 2022, 00:12 IST\nবয়স বৃদ্ধিৰ হোৱাৰ লগে লগে মানৱ শৰীৰত হাড়ৰ বহুতো সমস্যা হ'ব পাৰে। দেখা গৈছে যে সাধাৰণতে পুৰুষৰ তুলনাত মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত নানা ধৰণৰ হাড়ৰ ৰোগ সচৰাচৰ অধিক হয়। উদাহৰণ স্বৰূপে, অষ্টিওপোৰোচিছ (Osteoporosis)। বিভিন্ন সমীক্ষাই কয় যে বিশ্বত, বয়স বৃদ্ধিৰ ফলত হাড়ত হোৱা সমস্যা বা ৰোগবোৰৰ ভিতৰত, অষ্টিওপোৰোচি (Osteoporosis)ছ হোৱাৰ আশংকা বেছি থাকে।\n৩০ বছৰ বয়সৰ পিছত, অষ্টিওপোৰোচিছ (Osteoporosis) হোৱাৰ আশংকা থাকে। এই ৰোগত আক্ৰান্ত হ'লে, হাড়ৰ ঘনত্ব হ্ৰাস হয়। যেতিয়া এই ৰোগত আক্ৰান্ত হ'লে, হাড়বোৰ ক্ৰমান্বয়ে দুৰ্বল আৰু ভঙ্গুৰ হৈ পৰে। অৱশ্যে, পুৰুষৰ তুলনাত মহিলাৰ এই ৰোগ হোৱাৰ সম্ভাৱনা অধিক। মেনোপজ (Menopause) বা মাহেকীয়া বন্ধৰ পিছত মহিলাসকল অষ্টিওপোৰোচিছ ৰোগতত ভুগিব পাৰে।\nসমগ্ৰ বিশ্বত ৫০ বছৰতকৈ অধিক বয়সৰ প্ৰতি তিনিগৰাকী মহিলাৰ ভিতৰত এগৰাকী মহিলা এই ৰোগত আক্ৰান্ত হয়। ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে. পুৰুষসকল এই ৰোগৰ পৰা বহুত সুৰক্ষিত । পঞ্চাশ অতিক্ৰম কৰা পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰতি পাঁচজনৰ ভিতৰত এজন লোক এই ৰোগত আক্ৰান্ত হয়। বৰ্তমান, বিশ্বজুৰি প্ৰায় ২০০ নিযুত লোক অষ্টিওপোৰোচিছ ৰোগতত ভুগি আছে।\nভাৰতত এই ৰোগত আক্ৰান্ত লোকৰ সংখ্যা কোটিতকৈও অধিক। সমগ্ৰ এছিয়াত এই ৰোগৰ প্রাদুর্ভাব অধিক। বৃদ্ধসকলৰ হাড় ভঙাৰ এটা মুখ্য কাৰণ হ'ল এই ৰোগ। সাধাৰণতে অষ্টিওপোৰোচিছৰ কোনো লক্ষণ নাথাকে। অৱশ্যে এই ৰোগত আক্ৰান্ত ৰোগীয়ে হাড়ত বিষ অনুভৱ কৰিব পাৰে। হাড়বোৰ নিজেও ভাঙিব পাৰে। কিছুমান ক্ষেত্ৰত সাধাৰণ আঘাত হ'লেই হাড় ভাঙিব পাৰে। অৰ্থাৎ হাড়ৰ শক্তি যথেষ্ট হ্ৰাস হয়। ইয়াৰ সৈতে হাড়বোৰ ক্ষয় হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে।\nমূলতঃ আপুনি আপোনাৰ জীৱনশৈলী সলনি কৰিব লাগিব। আপুনি নিয়মীয়াকৈ খাব লাগিব, লগতে নিয়মীয়াকৈ ব্যায়াম কৰিব লাগিব। যদি শৰীৰত কেলচিয়াম আৰু ভিটামিন ডি-ৰ অভাৱ থাকে তেন্তে আপুনি ঔষধ গ্ৰহণ কৰা উচিত। নিয়মীয়াকৈ খেলা, শৰীৰৰ ওজন সঠিক ৰখা প্ৰয়োজন।\nএই সকলোবোৰ সৰুৰে পৰা কৰিব লাগিব। তেতিয়াহে আমি এই ৰোগৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাব পাৰো। একে সময়তে, শৰীৰৰ আঘাতৰ ওপৰত চকু ৰখাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ যাতে শৰীৰৰ আঘাত কম হয়। বিশেষকৈ, আপুনি হাড় ভঙাৰ পৰা নিজকে সুৰক্ষিত কৰিব লাগিব।


দুদিনীয়া কাৰ্যসূচীৰে নুনমাটি কীৰ্তন ঘৰত শংকৰদেৱৰ আৱিৰ্ভাৱ তিথি উদযাপন - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nপাক সেনাৰ যুদ্ধ বিৰতি উলংঘন, জম্মু-কাশ্মীৰৰ নৌচেৰা চেক্টৰত…\nহিমাচলপ্ৰদেশত হিমস্খলন, নিহত সেনা জোৱান…\nদুদিনীয়া কাৰ্যসূচীৰে নুনমাটি কীৰ্তন ঘৰত শংকৰদেৱৰ আৱিৰ্ভাৱ তিথি উদযাপন\nঅভয়াপুৰীৰ সু-চিকিৎসক ডাঃ উমেশ চন্দ্ৰ দাসৰ দেহাৱসান • পুলৱামা বিস্ফোৰণঃ এটা মেছেজৰ বাবেই ৰক্ষা পৰিল এগৰাকী জোৱানৰ প্ৰাণ... • ইম্ফলত আই ই ডি বিস্ফোৰণত জড়িত ৪ উগ্ৰপন্থীক গ্ৰেপ্তাৰ • পুলৱামাৰ শ্বহীদ জোৱানৰ পৰিয়াললৈ পশ্চিম বংগ চৰকাৰৰ ৫ লাখ টকাৰ সাহায্য • 'বৰ্তমানৰ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ জালমুৰি আৰু ফাষ্টফুডৰ নিচিনা' • পাক সেনাৰ যুদ্ধ বিৰতি উলংঘন, জম্মু-কাশ্মীৰৰ নৌচেৰা চেক্টৰত ধাৰাসাৰ গুলিবৰ্ষণ • হঠাৎ ওদালগুৰিত কিয় কোব্ৰা-সেনাক নিয়োগ কৰিব আৰক্ষীয়ে? • মুম্বাইৰ এন আই এ টীমৰ জালত ৱাণ্টেড কালিয়া... • পথ কেনি • বিশ্বকাপত পাকিস্তানৰ বিৰুদ্ধে বেট-বলৰ যুঁজত নামিবনে ভাৰত?\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা\t Sep 19, 2018 ত শেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে\nডিজিটেল সংবাদ, গুৱাহাটীঃ মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ আজি ৫৭০ সংখ্যক আৱিৰ্ভাৱ তিথি। নুনমাটি কীৰ্তন ঘৰত গুৰুজনাৰ পৱিত্ৰ স্মৃতিত মঙলবাৰৰৰ পৰা দুদিনীয়া কাৰ্যসূচীৰে উদযাপন কৰা হয় শংকৰদেৱৰ জন্মোৎসৱ। মঙলবাৰে সন্ধিয়া ৬ বজাত নবীন চন্দ্ৰ সুত্ৰধাৰে বন্তি প্ৰজ্বলন কৰা অনুষ্ঠানটো প্ৰসংগীয়া নাম আৰু নাগাৰা নামেৰে মহাপুৰুষ জনাক স্মৰণ কৰা হয়।\nবুধবাৰে পুৱা ৫ বজাত উষা কীৰ্তনে শুভাৰম্ভ কৰা অনুষ্ঠানটো ৯ বজাত কেইবাজনো বিশিষ্ট ব্যক্তিৰ উপস্থিতিত ধৰ্মধ্বজা উত্তোলন কৰা হয়।অনুষ্ঠানটোত অংশ লৈ মহাপুৰুষজনাৰ ভক্তিতত্ত্ব, সমাজ দৰ্শন আৰু সমাজত নামঘৰৰ ভূমিকাৰ সম্পৰ্কত ভাষণ প্ৰদান কৰে বিশিষ্ট সাংবাদিক প্ৰকাশ মহন্তই। উল্লেখ্য যে, বুধবাৰৰ দিনৰ ২ বজাত নুনুমাটি কীৰ্তন ঘৰত এখনি ঘোষানাম প্ৰতিযোগীতাও অনুষ্ঠিত কৰা হৈছে।\nগহপুৰৰ পুৰুপবাৰী চাহ বাগিচাত মালিক-সহপৰিচালকক আক্ৰমণ ক্ষুব্ধ শ্ৰমিকৰঃ VIDEO\nবৰপেটাৰ ভৱানীপুৰত মন্ত্ৰী তপন গগৈৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ


ভূটানে পানী এৰি দিয়াৰ ফলত এতিয়াও জলমগ্ন বহু গাঁও ! -\nHomeআঞ্চলিকভূটানে পানী এৰি দিয়াৰ ফলত এতিয়াও জলমগ্ন বহু গাঁও !\nভূটানে পানী এৰি দিয়াৰ ফলত এতিয়াও জলমগ্ন বহু গাঁও !\nবঙাইগাঁও: চুবুৰীয়া ৰাষ্ট্ৰ ভূটানে কুৰশ্বো বান্ধৰ পৰা পানী এৰি দিয়াৰ ফলত অসমৰ বহুটা অঞ্চলত সৃষ্টি হৈছে বানপানীৰ৷ শনিবাৰে আকস্মিকভাৱে বৃদ্ধি পোৱাত বঙাইগাঁও জিলাৰ ৩৪নং অভয়াপুৰী উত্তৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ প্ৰায় ৫০খনকৈ গাঁও জলমগ্ন হৈ পৰিছিল। অৱশ্য দেওবাৰে নিশাৰ ভিতৰতে আই নৈৰ পানী কিছু হ্ৰাস পাইছে যদিও এতিয়ালৈকে আবদ্ধ হৈ আছে বহু পৰিয়াল।\nমাণিকপুৰ ৰাজহচক্ৰৰ অন্তগৰ্ত ৪, ৫ আৰু ৬নং ভাণ্ডাৰা, টেণ্টনপুৰ, তিলপুখুৰী এতিয়াও পানীৰ তলত। বহু পৰিয়ালে ওখ ঠাইলৈ গৈ পশুধনৰ সৈতে আশ্ৰয় লৈছিল যদিও ঘৰলৈ ওভতি যাব পৰা নাই। আনহাতে, ক্ৰমান্বয়ে মানাহ নদীৰ পানী ওফন্দি উঠি ঠায়ে ঠায়ে কিছুসংখ্যক পৰিয়ালৰ ঘৰ-দুৱাৰ পানীত ডুব গৈছে।\nতদুপৰি হাজাৰ হাজাৰ বিঘা শালি খেতি পানীৰ তলত ডুব যোৱাক লৈ মূৰে-কপালে হাত দিছে কৃষক ৰাইজে। পুখুৰীৰ পৰা ওলাই গৈছে লাখ লাখ টকাৰ মাছো। ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছে মীনপালক সকলো।\nPrevious articleকংগ্ৰেছ ত্যাগ কৰিলে প্ৰাক্তন সাংসদ সুস্মিতা দেৱে\nNext articleফটো ভাইৰেলৰ বাবে যুৱতীৰ আত্মহত্যাঃ অভিযুক্তৰ আত্মসমৰ্পণ


গুৰু আসন - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nসিংহাসন বা গুৰু আসন অসমীয়া সংস্কৃতিৰ হীৰক খণ্ড। কীৰ্তনঘৰৰ পূৰ্বদিশৰ মণিকূটত পশ্চিমমুৱাকৈ থাকে সিংহাসন। ইষ্টদেৱতাৰ সদায় স্থান সিংহাসনত। গুৰুজনাৰ ভাষাত “হেন মন্দিৰে ৰত্নসিংহাসনে। আসন্তে বহি প্ৰভু নাৰায়ণে॥” (ধ্যানবৰ্ণন) সিংহাসনৰ একেবাৰে তলত চাৰিকোণত থাকে চাৰিটা সিংহ আৰু তাৰ তলত বশ্যতা স্বীকাৰ কৰি আঁঠু লৈ থকা চাৰিটা হাতী। সিংহই আগঠেং দুখনেৰে হাতীৰ মূৰত আৰু পিছঠেং দুখনেৰে পৃষ্ঠদেহত ধৰি থাকে। কোনো কোনো সিংহাসনৰ একেবাৰে তলত থাকে চাৰিটা কাছৰ প্ৰতিকৃতি। এই প্ৰতিকক ‘গজ-সিংহ’ কোৱা হয় আৰু পৌৰাণিক কামৰূপৰ দিনৰ মদন কামদেৱ, বামুণী পাহাৰ, দেও পাহাৰ, দবকা, মালিনী থান, ইত্যাদি ধেৰ ভগ্নাৱশেষ সমূহত দেখা পোৱা যায়। কালিকা পুৰাণতো ইয়াৰ উল্লেখ পোৱা যায়।\nসিংহাসন বা গুৰুআসন\nসিংহাসনত সিংহ-হস্তীৰ অৱস্থান সম্পৰ্কে সত্ৰাধিকাৰ নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামীদেৱে লিখিছে- “শংকৰ-মাধৱ দুজনা গুৰুৱে পাৰমাৰ্থিক দৃষ্টিৰে নাম আৰু পাপৰ প্ৰতীক হিচাপে সিংহ আৰু হস্তীক ব্যৱহাৰ কৰিছে।” চতুষ্পোণী সিংহাসনত সাতোটা থাক থাকে। থাকবোৰ অনুক্ৰমে তলৰ পৰা ওপৰলৈ সৰু হয়। একেবাৰে ওপৰৰ থাকটোত কীৰ্তন-ভাগৱত, দশম-ঘোষা বা ৰত্নাৱলী যিকোনো এখন পুথি সংস্থাপন কৰা হয়। ওপৰৰ থাকটোৰ নাম হ’ল আমহী ঘৰ। কোনো কোনো সত্ৰই সংহতি অনুসৰি আমহী ঘৰত আৰাধ্য দেৱতাৰ মূৰ্ত্তিও সংস্থাপন কৰা দেখা যায়। আমহী ঘৰটোৰে সৈতে সিংহাসনৰ থাকৰ সংখ্যা হয় আঠ। সাতখলপীয়া সিংহাসনৰ চাৰিওকোণত চাৰিটাকৈ সিংহ থাকিলে সাতখলপত সিংহৰ সংখ্যা হয় আঠাইশটা। সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ স্বৰ্ণৰেখাত গ্ৰন্থকাৰৰ দৃষ্টিত “এয়া হ’ল অষ্টবিংশতি তত্ত্ব”ৰ চাক্ষুস ৰূপ। পঞ্চতন্মাত্ৰ (শব্দ, স্পৰ্শ, ৰূপ, ৰস আৰু গন্ধ), পঞ্চমহাভূত (ক্ষিতিশ, অপ্, তেজ, মৰুৎ আৰু ব্যৌম), পঞ্চকৰ্মেন্দ্ৰিয় (বাক্, পাণি, পাদ, পায়ু আৰু উপস্থ), পঞ্চজ্ঞানেন্দ্ৰিয় (চক্ষু, কৰ্ণ, জিহ্বা, ত্বক আৰু ঘ্ৰাণ), তিনিগুণ (সত্ত্ব, ৰজ আৰু তমঃ), প্ৰকৃতি, পুৰুষ, মহৎ, অহংকাৰ আৰু মন- এই অষ্টাবিংশতি তত্ত্ব সিংহাসনত বিৰাজমান। সিংহাসনত থকা সাতটা থাক সপ্ত বৈকুণ্ঠৰ প্ৰতীক। সপ্ত বৈকুণ্ঠৰ নিয়ন্ত্ৰক হিচাপে থাকে পৰম ব্ৰহ্ম। সিংহাসনৰ পশ্চিম দিশ মুকলি হৈ থাকে আৰু বাকী তিনিটা দিশ আবৃত হৈ থাকে। সিংহাসনৰ ওপৰত চন্দ্ৰতাপ তৰা থাকে। কোনো কোনো সিংহাসনত খনিকৰসকলৰ কুশল হস্তৰ পৰিচয় দেখা পোৱা যায়। হাতী, সিংহ আৰু কাছৰ উপৰিও কোনো কোনোৱে অলংকৰণৰ বাবে লতা আৰু ফুল আদিও কাটে আৰু হেঙুল-হাইতালেৰে বোলাই চালে চকুৰোৱা কৰি তোলে। দুই এখন সিংহাসনত চিত্ৰ কৰ্মৰো সংযোজন উল্লেখযোগ্য। বিষ্ণুৰ দশাৱতাৰ, চতুৰ্বিংশতি অৱতাৰ প্ৰভৃতি আদিয়েই তাৰ বিষয়বস্তু।\nমণিকূটৰ মধ্যভাগত কাঠেৰে নিৰ্মিত যি আসন বা থাপনা পতা হয় তাকে সাধাৰণ অৰ্থত গুৰু আসন বোলা হয়। বৰপেটা নামঘৰৰ প্ৰথম কোঠাটো এৰি দ্বিতীয় কোঠাৰ মূৰতে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ,মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ,আৰু বদুলা আতাৰ নামত তিনিখন আসন পতা আছে। গুৰু আসন তিনি প্ৰকাৰৰ। সিংহাসন,গৰুড়াসন,ম’ৰাসন। ৰাজহুৱা নামঘৰত সাধাৰণতে সিংহাসনহে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। সিংহাসন তিনি খলপাৰ পৰা সাত খলপা পৰ্যন্ত হ’ব পাৰে। সিংহাসনৰ খলপা কেইটাত দশৱতাৰ আৰু কৃষ্ণলীলা সমূহ হেঙুল হাইতালেৰে অঙ্কিত কৰা থাকে। সিংহাসনৰ খুড়াবোৰ বিচিত্ৰ ৰূপত খোদিত কৰা হয়। খুড়া চাৰিটাৰ একেবাৰে তলত কাছ,কাছৰ ওপৰত হাতী আৰু হাতীৰ ওপৰত সিংহ কটা থাকে। ওপৰৰ খলপা কেইটাত থকা খুটা কেইটাত হাতী আৰু সিংহ কটা থাকে। সিংহাসনৰ সাতোটা খলপা সপ্ত বৈকুণ্ঠ (ক্ৰমে শ্বেতবিলাস, শান্তনুবিলাস, পুষ্পবিলাস, পঙ্কজ বিলাস, কনক দন্ত, সনাতন আৰু গোলোক)ৰ লগত তুলনা কৰা হয়। আনহাতে খুটাত থকা কাছ ভক্তিৰ প্ৰতীক, হাতী পাপৰ আৰু সিংহ নামৰ প্ৰতীক। কাছই যেনেকৈ তাৰ অংগ খোলাটোৰ ভিতৰত সুমুৱাই ৰাখিব পাৰে, ভক্তয়ো তেনেকৈ ৰিপু সমূহ অৱদমন কৰিব পাৰে। ভক্তৰ হৃদয়ত কেতিয়াও পাপে প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰে। কেতিয়াবা পাপ লগ পালে ৰাম নাম প্ৰমত্ত সিংহই পাপ হস্তীক দমন কৰে। সিংহাসনৰ ওপৰৰ খলপাত থকা সৰু ঘৰটিৰ নাম আমহী ঘৰ। এই ঘৰৰ চাৰিওফালে চাৰিটা আৰু ওপৰত এটা কলচি থাকে। আমহী ঘৰৰ তিনিফালে চটে সৈতে কাপোৰেৰে বেৰা থাকে। এই আমহী ঘৰৰ ভিতৰতে আগতে উল্লেখ কৰা গুৰু দুজনা ৰচিত এখনি বিশেষ পুথি বা ভাগৱত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। ভাগৱতখন তলে ওপৰে বগা কাপোৰেৰে ঢকা থাকে। আমহী ঘৰটি পূৰ্ণকৃষ্ণ ভগৱন্তৰ স্থান। সিংহাসনত ভাগৱত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ পিছত ই প্ৰাণৱন্ত হৈ পৰে আৰু তেতিয়াই সেই আসনে গুৰু আসন নাম পাই। থাপনা বা সিংহাসনত দিয়া কাপোৰ বোৰত গাঁৱৰ শিপিনী সকলে বিভিন্ন ৰঙৰ আঁচুৰে ডাঙৰ ডাঙৰ বিচিত্ৰ ফুল,গছ আদি বৈ দিয়ে আৰু মাজে মাজে ঘোষা,পদ আদিও সুন্দৰকৈ বৈ দিয়ে। এই বিচিত্ৰ কাপোৰ বোৰত আৰি দিয়া সোণ ৰূপৰ ফুলবোৰে আকাশত তৰা জিকমিকোৱাৰ দৰে জেউতি চৰায়। এই গুৰু আসনৰ ওপৰত সুন্দৰকৈ চন্দ্ৰতাপ অঁৰা হয়; চন্দ্ৰতাপৰ চাৰিচুকে চাৰিটা আৰু মাজতে এটা চোঁৱৰ আঁৰি দিয়া হয়। গুৰু আসনৰ সমুখতে নিতৌ পুৱা আৰু সন্ধিয়া এগছি বন্তি জ্বলাই দবা কাঁহ বজোৱা আৰু সন্ধিয়া প্ৰসঙ্গ কৰাটো নামঘৰৰ এটা নিত্য-নৈমিত্তিক কাম। মূল চাকিগছ সকলো সময়তে জ্বলি থাকে। সেয়ে এই বন্তি গছিক ‘অক্ষয় বন্তি’ বুলি কোৱা হয়।\n↑ 1.0 1.1 ড॰ পৰমানন্দ ৰাজবংশী, ড॰ নাৰায়ন দাস. অসমীয়া সংস্কৃতিৰ কণিকা. পৃষ্ঠা. ৩১৩.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=গুৰু_আসন&oldid=257499"ৰ পৰা অনা হৈছে\nLast edited on2January 2021, at 19:38\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=5041।\nএই পৃষ্ঠাখন ০২ জানুৱাৰী, ২০২১ তাৰিখে ০১:০৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক সন্দৰ্ভত সোণোৱালক স্থিতি স্পষ্ট কৰাৰ আহ্বান অখিলৰ\nনাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক গৃহীত হ’বই ! মুখ্যমন্ত্ৰী সোণোৱাল এতিয়া কাৰ পক্ষত থাকিব স্পষ্ট কৰাৰ আহ্বান অখিল গগৈৰ\nগুৱাহাটী , September 11, 2018 6:52 pm\nবিজেপিৰ কেন্দ্ৰীয় নেতৃত্বই ইতিমধ্যে নাগৰিকত্ব (সংশোধনী) বিধেয়ক গৃহীত কৰাৰ বাবে সাজু হৈছে। গতিকে ‘জাতীয় নায়ক’ৰ খিতাপ লৈ থকা অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালে এতিয়া অসমৰ ৰাইজৰ পক্ষত থাকিব নে নাগপুৰ-দিল্লীৰ ওচৰত নতশিৰ কৰিব সেই কথা অসমবাসীৰ আগত স্পষ্ট কৰাৰ অহ্বান জনাইছে কৃষক নেতা অখিল গগৈয়ে।\nমঙলবাৰে, কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ত এখন সংবাদমেল সম্বোধন কৰি গগৈয়ে মুখ্য মন্ত্ৰী সোণোৱালক প্ৰত্যাহ্বান জনাই কয়, ‘’বিজেপিৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰ্যনিৰ্বাহকত দলটোৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতি অমিত শ্বাহে নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক গৃহীত কৰাৰ সন্দৰ্ভত প্ৰস্তাৱ লৈছে। গতিকে এসময়ৰ আছুৰ সভাপতি তথা ‘জাতীয় নায়ক’ৰ খিতাপ লোৱা মুখ্য মন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱাল, আপুনি এতিয়া কাৰ পক্ষত থাকিব? অসমৰ ৰাইজৰ পক্ষত নে দিল্লীৰ পক্ষত? অসম চুক্তিৰ পক্ষত নে নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কৰ পক্ষত? আপুনি অসমৰ ৰাইজক আপোন বুলি ভাৱে নে, নাগপুৰ-দিল্লীৰ নিৰ্দেশ মানি এনেকৈ আগবাঢ়ি যাব?’’\nউল্লেখ্য যে, নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত বিজেপিৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰ্যনিৰ্বাহকৰ বৈঠকত ইতিমধ্যে নাগৰিকত্ব (সংশোধনী) বিধেয়ক গৃহীত কৰাৰ বাবে বদ্ধপৰিকৰ বুলি প্ৰকাশ কৰিছে। এই বৈঠকত উপস্থিত আছিল মুখ্য মন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱাল। এই বৈঠকৰ পাছতেই প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰী নিৰ্মলা সীতাৰমণেও সংবাদমাধ্যমৰ আগত এই বিধেয়কখন গৃহীত কৰাতো বিজেপিৰ এটা ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিশ্ৰুতি বুলি জানিবলৈ দিয়ে।\nইপিনে, কালি নতুন দিল্লীৰ কনষ্টিটিউশ্যন হলত অনুষ্ঠিত এখন আলোচনা চক্ৰত বিজেপিৰ সাধাৰণ সম্পাদক তথা অসমৰ তত্ত্বাৱধায়ক ৰাম মাধৱেও নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক গৃহীত কৰাৰ কথা কোৱা বুলি অখিল গগৈয়ে প্ৰকাশ কৰে।\nঅখিল গগৈয়ে কয়, ‘সঁচাকৈয়ে যদি মুখ্য মন্ত্ৰী সোণোৱালে অসমত থকা ২০ লাখ হিন্দু বাংলাদেশীৰ উপৰিও বাংলাদেশত থকা ১ কোটি ৭০ লাখ হিন্দু লোকক লগ লগাই মুঠ ১ কোটি ৯০ লাখ হিন্দু বাংলাদেশীক অসমত সংস্থাপন কৰিব বিচেৰিছে সেই কথা অসমৰ ৰাইজৰ আগত প্ৰকাশ কৰক’।\nকৃষক নেতাজনে মুখ্য মন্ত্ৰীয়ে যোৱা ১২ মে’ত কেইবাটাও সংবাদ মাধ্যমৰ সম্পাদক সকলৰ সৈতে এক বৈঠক অনুষ্ঠিত কৰি কোৱা ‘যদি মই অসমৰ ৰাইজৰ স্বাৰ্থই সুৰক্ষিত কৰিব নোৱাৰো, মই মুখ্য মন্ত্ৰী হৈ থকাৰ অৰ্থই বা কি?’ বোলা কথাষাৰৰ উদ্ধৃতি দি তেওঁ কয় যে অসমৰ ৰাইজৰ আগত এতিয়া ‘অসম চুক্তি’ সন্দৰ্ভত তেওঁৰ স্থিতি জনাব লাগে।\nইপিনে, বিজেপিয়ে এই প্ৰস্তাৱ লোৱাৰ পাছতো সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই এই পৰ্যন্ত এই বিষয়ত মাত নমতা কথাটোত অখিল গগৈয়ে ধিক্কাৰ দিয়ে।


এজাক বৰষুণৰ অপেক্ষাত দ্বিতীয় অধ্যায় (খণ্ড-১৯)\nঐ পোৱালি মই সলনি হোৱা নাই তোমাৰ লগতে আছো,,আৰু সদায় থাকিম।বহুত ভাল পাওঁ তোমাক,তোমাক এৰি মই কেনেকৈ থাকিম?"\n_________ হমম....মোক এৰি নাযাবা কথা দিয়া\n" জীয়া ঐ জীয়া ক্লাছ নকৰ" নেকি? ইমান দেৰি শুই আছ' যে....."\nবাহিৰৰ দৰ্জাত কোনোবাই টুকুৰিয়াই মাতি থকা শুনি সাৰ পাই একে জাপে উঠিছো।ফোনটো চালো প্ৰান্তিকৰ কোনো মেচেজ ফোন নাই।তাৰ মানে মই সপোন দেখি আছিলো। তেওঁ মোৰ পৰা আঁতৰি নোযোৱাৰ কথা দিয়া আগতেই সপোন টো ভাঙি থাকিল। বিছনা খনতে অলপ বহি খিৰিকী খন খুলি দিছোঁ।ৰাতিপুৱাৰ বেলিৰ পোহৰ আহি একেবাৰে চকুতে পৰিছেহি।যোৱা ৰাতিৰ কথা বোৰ মনত পৰি আকৌ চকুপানী দুটোপাল ওলাই আহিল। প্ৰান্তিকে আকৌ কথা পাতিম বুলি কৈ কোনো ফোন মেচেজ নকৰিলে।ইয়াত আৰু মই একো বুজিবলৈ নাথাকিল। তেওঁ এতিয়া মাত্ৰ সময় সুবিধা মিলাই নিজৰ দায়িত্ব সামৰিছে।মোৰ অনুভৱ,মোৰ ভালপোৱা তেওঁৰ বাবে এতিয়া একো মূল্য নাই। মই মাত্ৰ তেওঁৰ ওচৰত এতিয়া এটা বোজা হৈ আছো।\n______কেনেবাকৈ যদি ৰাতিপুৱা দেখা সপোন টো সঁচা হৈ গ'ল হেঁতেন।\nসময়তো চালো ৯ বাজিবৰ হ'ল। আজি ইমান দেৰি শুই আছিলো মই। যোৱা ৰাতি কান্দি কান্দি টোপনি যোৱা এতিয়া চকু- মুখ বোৰ ফুলি আছে। তেনেকৈয়ে ক্লাছ কৰিবলৈ গুছি গ'লো।\nলাহে লাহে দিনৰ পাছত দিন গৈ থাকিল। প্ৰান্তিকৰ অৱহেলা বোৰে মোৰ বাবে বিষাদৰ আগমন ঘটালে। তেওঁৰ মোৰ বাবে হোৱা সময়ৰ অভাৱ বোৰ বাৰুকৈ অনুভৱ কৰিব ল'লো। তেওঁৰ লগত লাহে লাহে মোৰ যোগাযোগ নাইকিয়া হৈ আহিল। সপ্তাহৰ মূৰত কেতিয়াবা এদিন তেওঁৰ লগত কথা পতা হয়। মই নকৰিলে তেওঁৰ মোলৈ ফোন কেতিয়াও আগত নাহে।কবলৈ বহুত কথাই ৰৈ গৈছে মোৰ। ফোনত দুই/ তিনিটা কথা পতাৰ পাছতে হঠাতে ফোন টো কাটি দিয়ে। আৰু মই মুকৱধিৰ মানুহৰ নিচিনাকৈ ৰৈ যাওঁ। তেওঁৰ মন গলে কথা পাতিব আৰু তেওঁৰ মন গলে ফোন টো কাটি শুই যাব। মুঠতে মই এতিয়া এটা পুতলা। অত্যন্ত অজুহাতৰ বাদে তেওঁ এতিয়া মোক আন একো দিব পৰা নাই। ফোনত মই তেওঁক কেতিয়াবা আগৰ কথা বোৰ মনত পেলাওঁ,কিন্তু তেওঁ এটা দীঘল হুমুনিয়া কাঢ়ি কথাবোৰ উৰাই দিয়ে। টোপনি ধৰিছে বুলি শুই যোৱা মানুহ জন ৰাতি ২/৩ টা লৈকে অনলাইন থাকে আৰু মই বিছনা খনত ছটফটাই চকুলো উলিৱাও। সন্দেহ তেওঁৰ ওপৰত কোনোদিন নাছিল আৰু কৰিম বুলি ভবাও নাছিলো।কিন্তু তেওঁৰ মোৰ পৰা আঁতৰি যোৱাৰ অজুহাত বোৰত সন্দেহ বোৰে যেন নিজে নিজেই ঠাই ললে। নাজানো তেওঁৰ অন্য কোনোবা আছে নে নাই কিন্তু এটা কথা জানিলো মই প্ৰান্তিকক যে মই হেৰুৱাই পেলালো। ইমান দিনৰ মৰম ভালপোৱা বোৰত অজুহাত আৰু সন্দেহে ঠাই পালে। আৰু অজুহাতৰ মাজতে এদিন হঠাৎ প্ৰান্তিকৰ ফোন আহিছিল....\nকান্দোনত ভগা মাতটোত স্থিৰতা আনি তেওঁৰ লগত কথা পাতিছিলো।\nপ্ৰান্তিক__________ বহুত দিনৰ পৰা ক'ম ক'ম বুলি ভাবি থকা কথাটো কবলৈ আজি ফোন কৰিলো।\nপ্ৰান্তিকৰ খিংখিঙিয়া মাত টোৰ লগত অ'তদিনে এডজাষ্ট কৰিবলৈ শিকিলোঁ। সেইকাৰণে এতিয়া তেওঁৰ কথাত কথা মিলাই উত্তৰ দিব পৰা কৈ মই সাজু্।\n_________ হমম্ কোৱা\nপ্ৰান্তিক_________ একচুৱেলী মোৰ তোমাক হাৰ্ট কৰিব মন নাছিল,,,কিন্তু উপায় নাই এতিয়া।তুমি বহুত ভাল ছোৱালী so তুমি যদি বিচৰা অন্য কাৰোবাৰ লগত ৰিলেচনত আহিব পাৰা।মোৰ আপত্তি নাই।\n___________ তুমি কি কৈছা এইবোৰ। মই তোমাক এৰি অন্য কাৰোবাৰ কথা ভাবিবই নোৱাৰো। আৰু তুমি এইবোৰ কেনেকৈ কব পাৰিলা?\nপ্ৰান্তিক_________ sorry জীয়া এইবোৰ মোক কৈ লাভ নাই। মোৰ ওচৰত আৰু উপাই নাই।\n_________ মানে তুমি কি কব বিচাৰিছা?\nপ্ৰান্তিক_________ মানে.... আমাৰ সম্পৰ্কৰ কথা মোৰ ঘৰত গম পালে।ঘৰত আমাৰ সম্পৰ্ক টো মানি লব বিচৰা নাই। তোমাক মোৰ মায়ে accept কৰিব নোৱাৰে। Sorry.\nকথাটো শুনি মোৰ মূৰত যেন সৰগ খন ভাগি পৰিল।কি কম তেওঁক ,কি সুধিম ভাবি পোৱা নাই। পাগলৰ নিচিনা হৈ গৈছো মই।\n_________ কিন্তু কিয়? কি কৰিলো মই?\nপ্ৰান্তিক_________ কি কিয় এইবোৰ মই নাজানো। পাৰিলে মোক মাফ কৰি দিবা।\nকথাবোৰ শুনি যিমানেই দুখ লাগিছে সিমানেই খঙো উঠিছে।ফোন টো কাটি দিব লৈছিল তেওঁ...\n_________ ৰ'বা ফোন কাটিব নোৱাৰা তুমি। ইমান সহজতে তুমি মোক এৰা কথা কেনেকৈ ক'ব পাৰিলা।ইমান দিনে তোমাৰ ঘৰৰ মানুহ কত আছিল। ভাল পাওঁতে সুধি নল'লা কিয় ঘৰৰ মানুহক?\n_________ তুমি sorry ক'লেই সব ঠিক হৈ যাব নেকি? মই কেনেকৈ থাকিম তোমাক এৰি। সব টো ঠিকেই আছিল হঠাৎ কি হৈ গল তোমাৰ। যদি মোক এৰিবলৈকে হয় তেতিয়া কিয় আকৌ মোৰ জীৱনলৈ ঘূৰি আহিছিলা? সেই তেতিয়া তুমি মোক লগ পাবলৈ বিচৰা, মোৰ বাবে এটা সময়ত তুমি নিজকে শেষ কৰিবলৈ বিচৰা সেইবোৰ কি আছিল প্ৰান্তিক? তোমাৰ নাটক নে ভালপোৱা? ভাল কিয় পাইছিলা মোক আকৌ? কিয়? কিয়?\nপ্ৰান্তিক________ মোৰ ভুল হৈ গল।\n_______ কি ভুল হল তোমাৰ? মোক ভালপোৱা ভুল হল নেকি? কি কৰা নাছিলো মই তোমাৰ কাৰণে? এটা সময়ত মা দেউতাৰ লগত প্ৰতিবাদ কৰিছিলো আৰু আজি তুমি কি কৰিলা প্ৰান্তিক? মই কেনেকৈ থাকিম ভাবি চোৱা এবাৰ।\nপ্ৰান্তিক________ মই তোমাৰ নিচিনাকৈ মা দেউতাৰ বিৰুদ্ধে যাব নোৱাৰো।\n______ অহ নোৱাৰা!\nপ্ৰান্তিক________ তাতে আমি বামুন মানুহ, তোমাৰ আৰু মোৰ কাষ্ট লৈ প্ৰবলেম হব।\n________ ৱাঁহ আৰু এটা নতুন কাহিনী। কাষ্ট লৈ প্ৰবলেম। আগতে কিয় এইবোৰ ভাবি নাচালা তুমি।তুমি এনেই উচ্চ শিক্ষা লৈ গুৱাহাটীত চাকৰি কৰি আছা প্ৰান্তিক।আধুনিক হৈয়ো তুমি সেই প্ৰাচীন কালতে আছা।এতিয়াও জাতি ভেদ।লাজ লাগিছে আজি নিজৰে। এতিয়া উপাই নাপাই তুমি জাতি ভেদৰ প্ৰাৰ্থক্য আনিব বিচাৰিছা?মোক কিয় শেষ কৰিম বুলি ভাবিলা। ভবা নাছিলো কেতিয়াও তুমি যে মোৰ ভালপোৱাৰ লগত খেলিবা। ঠিক আছে মোক উত্তৰ দিয়া ইমান দিনে মোৰ লগত যি আছিল সেইয়া কি আছিল? কিয় মোক বিচাৰি তুমি ইয়ালৈ আহিছিলা?\nপ্ৰান্তিক_________ ভাল পাইছিলো তোমাক। সেইবোৰ ভালপোৱাই আছিল কিন্তু মই এতিয়া কি কৰিম? মই মা দেউতাৰ লগত প্ৰেমৰ বাবে কাজিয়া কৰিম নেকি? কাজিয়া নকৰিবা এতিয়া আৰু যি কবলৈ আছিল মই ক'লো। বেয়া নাপাবা মোক।তুমি ভালে থাকা। goodbye জীয়া।\nফোন টো কাটি দিলে।মই বাৰে বাৰে ফোন লগালোঁ কিন্তু তেওঁ ফোন টো অফ কৰি ভালপোৱাৰ এটা ডাঙৰ উপহাৰ দি মোক মাজ ৰাস্তাত এৰি থৈ গুছি গ'ল।


priyanka chopra lashes out at report for referring her as wife of nick jonas please explain– News18 assam\nPriyanka Chopra-Nick Jonas : নিক জোনাছৰ পত্নী বুলি কোৱাত খং উঠিল প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাৰ, দিলে এই কাঢ়া উত্তৰ\nপ্ৰিয়ংকা চোপ্ৰা আৰু নিক জোনাছ\nনিজকে নিক জোনাছ (Nick Jonas)ৰ পত্নী বুলি পৰিচয় কৰাই দিয়াত আপত্তি প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰা (Priyanka Chopra)ৰ! শেহতীয়াকৈ এখন কাকতৰ বাতৰিৰ বিৰুদ্ধে গৰজী উঠিছে অভিনেত্ৰী প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰা।\nLast Updated : December 17, 2021, 15:10 IST\nনিজকে নিক জোনাছ (Nick Jonas)ৰ পত্নী বুলি পৰিচয় কৰাই দিয়াত আপত্তি প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰা (Priyanka Chopra)ৰ! শেহতীয়াকৈ এখন কাকতৰ বাতৰিৰ বিৰুদ্ধে গৰজী উঠিছে অভিনেত্ৰী প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰা। The Matrix Resurrectionsৰ প্ৰমোচনত ব্যস্ত প্ৰিয়ংকাই নিজৰ ইনষ্টাগ্ৰামত সেই বাতৰিৰ স্ক্ৰীনশ্বট শ্বেয়াৰ কৰি সুধিছে যে তেওঁ কি নিজৰ বায়'ৰ সৈতে IDMB লিংক কৰিব লাগিব?\nস্ক্ৰীনশ্বটটোত লিখা আছিল “The wife of Nick Jonas shared…" বুলি। প্ৰিয়ংকাই ননিজৰ সতীৰ্থ অভিনেতা কেনু ৰিভছ (Keanu Reeves)ৰ সৈতে কৰা The Matrix Resurrectionsৰ বিষয়ে প্ৰমোচন কৰি আছিল। প্ৰিয়ংকাই লিখিছে "বৰ আমোদজনক যে মই সৰ্বকালৰ আইকনিক ফিল্ম ফ্ৰেনচাইজীৰ এখন ছবি প্ৰমোচন কৰি আছোঁ আৰু মোক কোৱা হৈছে ‘the wife of…’." প্ৰিয়ংকাই আকৌ লিখিছে, "কোনোবাই ক'ব নেকি যে এতিয়াও কিয় মহিলাৰ সৈতে এইবোৰ ঘটি থাকে? মই কি মোৰ বায়'ত IDMB লিংক কৰিব লাগে নেক?" প্ৰিয়ংকাই এই পোষ্টটোত স্বামী নিক জোনাছকো টেগ কৰিছে।\nThe Quanticoৰ ষ্টাৰগৰাকীয়ে কেনু ৰিভছৰ ফ্ৰেনচাইজীত নিৰ্মিত Matrix ছিৰিজত অভিষেক কৰিব ওলাইছে। প্ৰিয়ংকাই বিগত সময়ত বহুল পৰিমাণে এই ছবিৰ ফটো শ্বেয়াৰ কৰি আছে।\nFirst published: December 17, 2021, 15:10 IST\nActress Priyanka ChopraNick JonasPriyanka Chopra


শিৱসাগৰত মে' দিৱসৰ দিনা শ্ৰমিকৰ অধিকাৰ খণ্ডণ! কাম কৰিবলৈ বাধ্য কৰালে ফ'ৰ লেন নিৰ্মাণ কোম্পানীয়ে\nশিৱসাগৰত মে’ দিৱসৰ দিনা শ্ৰমিকৰ অধিকাৰ খণ্ডণ! কাম কৰিবলৈ বাধ্য কৰালে ফ’ৰ লেন নিৰ্মাণ কোম্পানীয়ে\nUpdated: 1-May-21 @ 21:04\nআজি মে’ দিৱস।নিষ্পেষিত আৰু উপক্ষিত শ্ৰমিকৰ দিন।আজি শ্ৰমিক দিৱসৰ দিনা এই সকল লোকে লাভ কৰে কিছু মৰ্যদা আৰু গুৰুত্ব।\nকিন্তু একাংশ বনিয়াৰ অত্যাধিক লোভৰ বাবে আজিৰ দিনটোত ভূলুণ্ঠিত হ’ল শ্ৰমজীৱিৰ অধিকাৰ।জাঁজীৰ পৰা ডিমৌলৈ প্ৰায় ৪৪ কিলোমিটাৰ ফ’ৰলেন নিৰ্মাণ কৰি থকা কোম্পানীয়ে আজি মে’ দিৱসক চৰম অপমান কৰি বলপূৰ্বক ভাৱে দাবী-ধমকি দি শ্ৰমিকক পথ নিৰ্মাণ কামত লাগিবলৈ বাধ্য কৰালে।\nআজিৰ শ্ৰমিক দিৱসত কাম কৰিবলৈ মান্তি নোহোৱা শ্ৰমিক সকলক ধমকি দি কামলৈ পথালে ভিএছডি ইনফ্ৰাকন এল এল পি নামৰ ফাৰ্মখনে।জাঁজীৰ পৰা ডিমৌলৈ এই ৪৪ কিলোমিটাৰ পথ নিৰ্মাণৰ মূল ঠিকাদাৰী প্ৰতিষ্ঠান আছিল গেনন ডাংকাৰলে এণ্ড কোম্পানী লিমিটেড।কিন্তু এই প্ৰতিষ্ঠানে এই অংশ ফ’ৰলেন নিৰ্মাণৰ দায়িত্ব প্ৰদান কৰে ভিএছডি ইনফ্ৰাকন এল এল পি নামৰ ফাৰ্মখনক।\nএই ফাৰ্মৰ বিষয়া ৰণবীৰ আৰু অৰুণ কুমাৰে জোৰজুলুম কৰি আজিৰ দিনটোত শ্ৰমিক সকলক কাম কৰিবলৈ বাধ্য কৰে।উক্ত ফাৰ্মৰ পৰিচালন সঞ্চালক সঞ্জয় চৌধুৰীয়ে এনে কাম অজানিতে হোৱা বুলি দুখ প্ৰকাশ কৰাটোৱে স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে এনে প্ৰতিষ্ঠান সমূহ শ্ৰমিকৰ অধিকাৰ আৰু প্ৰাপ্যক লৈ সচেতন নহয়।\nআনহাতে ফ’ৰলেনত কৰ্মৰত শ্ৰমিকৰ অধিকাৰ আৰু প্ৰাপ্যৰ প্ৰতি দায়বদ্ধ কেন্দ্ৰীয় শ্ৰম বিভাগে কিয় এনে অনিয়ম তথা শ্ৰমিকৰ অধিকাৰ ভূলুণ্ঠিত কৰা বিষয়ত হস্তক্ষেপ নকৰে সেয়া এক ডাঙৰ ৰহস্য হৈ পৰিছে।\nসেইদৰে আজিৰ দিনত শিৱসাগৰৰ দৰিকাপাৰত থকা উদ্যোগিক পামত দেখা গল শ্ৰমিক দিৱসক অৱমাননা কৰা দৃশ্য।আজিৰ শ্ৰমিকৰ অধিকাৰৰ দিনটোত উদ্যোগিক পামৰ এন.ই.পেইণ্ট, ডিউ ড্ৰপছ খোৱা পানী উৎপাদন একক, ভাই-ককাই কাপোৰ ধোৱা চাবোন আদি উৎপাদন প্ৰতিষ্ঠানত শ্ৰমিক সকলক কৰ্মৰত অৱস্থাত দেখা গল।এই সমূহ প্ৰতিষ্ঠানৰ স্বত্তাধিকাৰীয়ে আজিৰ দিনটোত ব্যৱহাৰ কৰিছে এই সকল শ্ৰমিকক।শিৱসাগৰৰ শ্ৰম বিভাগে মালিক পক্ষৰ এই সমূহ অনিয়মৰ খতিয়ান লবনে ?\nPhoto and input: sanjay pareek\n1-May-21 @ 21:04


1. কনিষ্ঠ অভিযন্তা (অসামৰিক)\nপদৰ সংখ্যা: 16 [ইউআৰ:11, অবিচি:1, অনুসূচীত জাতি:3, ইডব্লিউএছ:1]\nবয়সৰ সীমা: 18-27 বছৰ\nদৰমহা: দৰমহাৰ স্তৰ-6 (35400-112400/-টকা)\nশিক্ষাগত অৰ্হতা: স্বীকৃত বিশ্ববিদ্যালয় বা সমতুল্য বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসামৰিক অভিযান্ত্ৰিকত ডিপ্লোমা বা সমতুল্য।\n2. হিন্দী অনুবাদক\nপদৰ সংখ্যা: 1 [ইউআৰ:1]\nবয়সৰ সীমা: 21 – 30 বছৰ\nশিক্ষাগত অৰ্হতা: ইংৰাজীক বাধ্যতামূলক বা বৈকল্পিক বিষয় হিচাপে বা ডিগ্ৰী পৰ্যায়ত পৰীক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে হিন্দীত স্বীকৃত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী;\nহিন্দীক বাধ্যতামূলক বা বৈকল্পিক বিষয় হিচাপে বা ডিগ্ৰী পৰ্যায়ত পৰীক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে ইংৰাজীত স্বীকৃত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী;\nহিন্দী বা ইংৰাজীৰ বাহিৰে আন যিকোনো বিষয়ত স্বীকৃত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী, হিন্দী মাধ্যম আৰু ইংৰাজী বাধ্যতামূলক বা বৈকল্পিক বিষয় হিচাপে বা ডিগ্ৰী পৰ্যায়ত পৰীক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে;\nহিন্দী বা ইংৰাজীৰ বাহিৰে আন যিকোনো বিষয়ত স্বীকৃত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী, ইংৰাজী মাধ্যম আৰু হিন্দী ক বাধ্যতামূলক বা বৈকল্পিক বিষয় হিচাপে বা ডিগ্ৰী পৰ্যায়ত পৰীক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে;\nহিন্দী বা ইংৰাজীৰ বাহিৰে আন যিকোনো বিষয়ত স্বীকৃত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী, হিন্দী আৰু ইংৰাজী বাধ্যতামূলক বা বৈকল্পিক বিষয় হিচাপে বা দুয়োটাৰ যিকোনো এটা পৰীক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে আৰু আনটো ডিগ্ৰী পৰ্যায়ত বাধ্যতামূলক বা বৈকল্পিক বিষয় হিচাপে;\nহিন্দীৰ পৰা ইংৰাজীলৈ অনুবাদত স্বীকৃত ডিপ্লোমা বা প্ৰমাণপত্ৰ পাঠ্যক্ৰম আৰু ইয়াৰ বিপৰীতে হিন্দীৰ পৰা ইংৰাজীলৈ অনুবাদৰ কামৰ দুবছৰৰ অভিজ্ঞতা আৰু ইয়াৰ বিপৰীতে ভাৰত চৰকাৰৰ প্ৰতিষ্ঠানকে ধৰি কেন্দ্ৰীয় বা ৰাজ্য চৰকাৰৰ কাৰ্যালয়ত।\n3. জুনিয়ৰ একাউণ্টচ অফিচাৰ\nপদৰ সংখ্যা:5[ইউআৰ:4, অবিচি:1]\nক) স্বীকৃত বিশ্ববিদ্যালয়/ প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা বাণিজ্যত ডিগ্ৰী।\nআইআই) চৰকাৰী কাৰ্যালয়/ পিএছইউ/ স্বায়ত্তশাসিত সংস্থা/ বিধিবদ্ধ সংস্থাত নগদ ধন আৰু একাউণ্টত তিনি বছৰৰ অভিজ্ঞতা।\n4. আপাৰ ডিভিজন ক্লাৰ্ক\nপদৰ সংখ্যা: 12 [ইউআৰ:7, অবিচি:3, অনুসূচীত জাতি:1, ইডব্লিউএছ:1]\nবয়সৰ সীমা: 18 – 27 বছৰ\nদৰমহা: দৰমহাৰ স্তৰ-4 (25500-81100/-টকা)\nশিক্ষাগত অৰ্হতা: এখন স্বীকৃত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ডিগ্ৰী।\n5. ষ্টেনোগ্ৰাফাৰ গ্ৰেড-2\nপদৰ সংখ্যা:5[ইউআৰ:3, এছটি:1, ইডব্লিউএছ:1]\nশিক্ষাগত অৰ্হতা: দ্বাদশ শ্ৰেণী এটা স্বীকৃত বোৰ্ড/বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা দক্ষতা (শ্বৰ্টহেণ্ড) পৰীক্ষাৰ (কম্পিউটাৰত) পৰা 80 ডব্লিউপিএম গতিত উত্তীৰ্ণ।\n6. নিম্ন বিভাগৰ কেৰাণী\nপদৰ সংখ্যা: 23 [ইউআৰ:8, অবিচি:4, অনুসূচীত জাতি:6, অনুসূচীত জনজাতি:3, ইডব্লিউএছ:2]\nআই) দ্বাদশ শ্ৰেণী এটা স্বীকৃত বোৰ্ডৰ পৰা উত্তীৰ্ণ; আৰু\nআই.আই.) ইংৰাজীত 35 বজাৰ পৰা .m বা কম্পিউটাৰত হিন্দীত 30 .m টাইপিং গতি।\nআৱেদন মাচুল: সাধাৰণ আৰু অ’বিচি শ্ৰেণীৰ বাবে 840/- টকা (কেৱল আঠশ আৰু চল্লিশ টকা) আৰু অনুসূচীত জাতি, অনুসূচীত জনজাতি, মহিলা, ইডব্লিউএছ আৰু পিডব্লিউডি শ্ৰেণীৰ বাবে 500/- টকা (কেৱল পাঁচশ টকা) আবেদন প্ৰক্ৰিয়াকৰণ মাচুল পৰিশোধ গেটৱেৰ জৰিয়তে পৰিশোধ কৰিব লাগিব।\nNational Water Development Agency Recruitment 2021 যোগ্য আৰু আকাংক্ষিত প্ৰাৰ্থীসকলে এনডব্লিউডিএ-ৰ ৱেব ছাইট www.nwda.gov.in দৰ্শন কৰি কেৱল মাজনিশা, 25.06.2021 লৈকে অনলাইন মোডৰ জৰিয়তে আবেদন কৰিব পাৰে।\nৰাষ্ট্ৰীয় জল উন্নয়ন সংস্থাৰ (এনডব্লিউডিএ) নিযুক্তিৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ তাৰিখ\n(আই) ৱেবছাইটত অনলাইন পঞ্জীয়ন আৰম্ভ: 10.05.2021\n(আইআই) অনলাইন আবেদন দাখিলকৰাৰ অন্তিম তাৰিখ: 25.06.2021\n(তৃতীয়) চিবিটি (কম্পিউটাৰ আধাৰিত পৰীক্ষা) পৰিচালনা: পিছত ৱেবছাইটত জাননী দিয়া হ’ব


কবিতা, অকবিতা ইত্যাদি (পুণ্য শইকীয়া) – বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / অতিথি সম্পাদকৰ চ’ৰা / কবিতা, অকবিতা ইত্যাদি (পুণ্য শইকীয়া)\nঅক্টোবৰ 28, 2016\tঅতিথি সম্পাদকৰ চ’ৰা, অসমীয়া কাব্যধাৰা বিশেষ মন্তব্যৰ হাৰ 918 দৰ্শন\nতাহানিতে এটা বাংলা শ্ৰব্য কেছেটত এটা কৌতুক শুনা মনত পৰে। কৌতুকটোৰ মূল কথাকিটা মনত আছে। কৌতুকৰ কথকজনে উদ্বিগ্নতাৰে লালবাজাৰলৈ (পশ্চিমবংগ পুলিচ হেড কোৱাৰ্টাৰ) ফোন কৰি চিঞৰি চিঞৰি কৈছে– ‘চাৰ আপুনি ততাতৈয়াকৈ পুলিচ বাহিনী পঠিয়াওক, ৰবীন্দ্ৰনাথ মহা সংকটত পৰিছে তেওঁক সোনকালে উদ্ধাৰ কৰিব লাগে।’ কথকজনৰ মতে, ৰবীন্দ্ৰ নাথৰ সংকটটো হ’ল কবিগুৰুৰ ‘গীত বিতান’খন হেলেনৰ নৃত্য বিষয়ক কিতাপ, মনতোষ ৰায়ৰ শৰীৰ চৰ্চা বিষয়ক কিতাপ আৰু অন্যান্য প্ৰকাণ্ড প্ৰকাণ্ড ভলিউমৰ কিতাপৰ মাজত চেপাখাই উশাহ-নিশাহ ল’ব নোৱৰা অৱস্থা এটা হৈছে। তৎক্ষণাৎ যদি ‘গীতবিতান’ক এই ঘোৰ সংকটৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিব পৰা নাযায়, তেন্তে ৰবীন্দ্ৰ নাথ শ্বাসৰুদ্ধ হৈ মৰিব এতিয়া।\nঅতিসম্প্ৰতি অসমৰ ছ’চিয়েল মিডিয়া, প্ৰিণ্ট মিডিয়া আৰু বৈদ্যুতিন মিডিয়াত ‘কবিতা’ আৰু ‘অকবিতা’ক লৈ সৰৱ চৰ্চা চলি থকা দেখি মোৰ পোনছাটেই সেই বাংলা কৌতুকটোলৈ মনত পৰি গ’ল। ‘ছেইভ পয়েট্ৰী’ অৰ্থাৎ অকবিসকলৰ আগ্ৰাসনৰ পৰা কবিতাক উদ্ধাৰৰ এই জোৰদাৰ আন্দোলনৰ নেতৃত্ব বহন কৰিছে জনপ্ৰিয় কবি নীলিম কুমাৰে। তেওঁৰ দৰে প্ৰভাৱশালী এজন কবিয়ে ‘কবি’ আৰু ‘অকবি’ৰ তত্ত্ব এটাৰ প্ৰসংগ জনসমক্ষলৈ আনিছে যেতিয়া তাক গুৰুত্ব দিবই লাগিব। এতিয়াতো অসমত কবিতাৰ সমালোচক বুলিবলৈ কোনো নাই। গতিকে সেই সুযোগটোকে কামত লগাই এচাম সয়ম্ভু কবিয়ে অসমজুৰি খলকনিৰ সৃষ্টি কৰিছে। ই যে অসমীয়া কবিতাৰ গভীৰ জলাশয়টিক তেনেই বাম-তৰঙুৱা কৰি পেলাইছে, সেই বিষয়ে সন্দেহৰ অৱকাশ নাই। কবিতা লিখাটো ‘পিকনিক’ৰ নিচিনা কথা নহয়, সেই কথা বুজি পালে অসমীয়া সাহিত্যৰ মংগল। কবি হোৱাৰ বাসনা আৰু কবি হোৱাৰ সামৰ্থ – এই দুয়োটা একেটা বিন্দুত মিলি যোৱাৰ বাবেই এতিয়া সমস্যাবোৰ ফুটি ফুটি ওলাইছে। মই নিজে অজস্ৰ কবি সন্মিলনৰ সঞ্চালকৰ আসন গ্ৰহণ কৰি পাইছোঁ। কবি হোৱাৰ বাসনাৰ কি দুৰ্দমনীয় প্ৰকাশ সেই সন্মিলনবিলাকত ঘটে সেয়া মই নিজ চকুৰে দেখিছোঁ। বহুত ভাল ভাল কবিতাই আধাসিজা কবিতাক উপায়বিহীন হৈ বাট এৰি দিব লগা হয়। এজনে কবিতা পঢ়িলে ওচৰত থকাজনৰো গাত দেও উঠে। তেৱো ওচৰতে থকা কাগজ এখন টান মাৰি আনি খচ খচকৈ কবিতা এটা লিখি পেলাই আৰু কবিতা পাঠকৰ তালিকাত নাম ভৰ্তি কৰে। এইবোৰ এতিয়া তেনেই সুলভ দৃশ্য।\nঠিক আছে বাৰু হোমেন বৰগোহাঞিদেৱৰ দৰে সৰ্বজন শ্ৰদ্ধেয় আৰু চিন্তাশীল ব্যক্তিয়ে কৈছে যেতিয়া মানি ল’লোঁ, নীলিম কুমাৰৰ ভাষাত ‘অকবি’সকলে শব্দ লৈ খেলা কৰিছে— অন্য কোনো অপৰাধ কৰা নাই, কথাৰ মালিহা মাৰি সময়বোৰ অপচয় কৰা নাই। কিন্তু কবিতাৰ কিছু নূন্যতম চৰ্ততো মানিবই লাগিব। পাবলো নেৰুদাৰ পাছতে যিগৰাকী চিলিৰ কবিয়ে বিশ্বজুৰি খ্যাতি লাভ কৰিছে, তেওঁ হ’ল নিকানোৰ পাৰা। তেওঁ তৰুণ কবিসকলক পূৰ্ণ স্বাধীনতা দিয়াৰ পক্ষপাতী। তেওঁ তৰুণ কবিসকলক উদ্দেশ্যি কবিতাৰ ভাষাৰেই কৈছিল এইবুলি–\nযি মন যায় তোমালোকে লিখি যোৱা/ তোমালোকৰ পছন্দ অনুসৰি যিকোনো আংগিকত।\nমোৰ ধাৰণা_ কেৱল এটাই মাত্ৰ পথ শুদ্ধ বুলি/ বিশ্বাস কৰোঁতে কৰোঁতে দলঙৰ তলেদি / বহুত তেজ বৈ গ’ল।/ কবিতাৰে সকলো কথাই লিখিব পাৰি/ কেৱল এটাই মাত্ৰ চৰ্ত/ শূন্য পাতবিলাক ভৰাই পেলাব লাগিব/ সমৃদ্ধ ভাবনাৰে।\nআমাৰ অসমৰ নতুন কবিসকলৰ ক্ষেত্ৰত আৰু এটা চৰ্ত নিশ্চিতভাৱেই যোগ দিব লাগিব। সেইটো হ’ল ভাষাৰ শুদ্ধতা। যিটো ভাষাত তেওঁলোকে কবিতাটো লিখে সেই ভাষাটোৱেই যদি বাৰপাচি ভুল হয়, তেন্তে আৰু থাকিল কি? কবিতা কেৱল শ্ৰুতিগ্ৰাহ্য বা মন্থনধৰ্মী কিবা এটা নহয়। ই দৃশ্যগ্ৰাহ্যও। ইয়াৰ এটা অৱয়ব থাকে। ভাবনা এটা নিশ্চয় থাকিব, কেন্দ্ৰবিন্দুও এটা নিশ্চয় থাকিব— কিন্তু কবিতাটো আমি লিখিম কিহেৰে? শব্দৰেইতো কবিতা লিখিব লাগিব। তুমি যদি শব্দটোক নাজানা, কিম্বা জানিলেও তাৰ বানানটোকে নাজানা, তেন্তে কবিতা লিখিবলৈ যোৱা কিয়? জৰ্জ চিমোৱে কথাষাৰ কৈছিল– ‘যিসকল লেখক হোৱা জৰুৰী নহয়, তেওঁলোকে অন্য কিবা এটা কৰাহে ভাল। লেখাটো কোনো বৃত্তি নহয়, বৰং ই সথখহীনতাৰ জীৱিকা মাত্ৰ।’ আমাৰ নতুন কবিসকলৰ কোনো কোনোটো কবিতা পাণ্ডুলিপি অৱস্থাত চকুৰ আগত তুলি ধৰি বিস্ময় আৰু বেদনাত স্তব্ধ হৈ যাওঁ। যিজন কবিয়ে ইমান দীঘল একোটা কবিতা লিখি উলিয়াব পাৰে, সেইজনে ব্যাকৰণৰ প্ৰাথমিক কথাখিনিকে নজনাকৈ থাকিলে কেনেকৈ? ভুল সকলোৰে হয়,ডাঙৰ ডাঙৰ লেখকৰো ভুল হয়। মই যেতিয়া ভুল শব্দ এটা পাছতহে ভুল বুলি জানোঁ তেতিয়া লাজত মুখ উলিয়াব নোৱৰা হওঁ, নিজকে কাণ চেঁপা দিওঁ আৰু দিনটোলৈ অস্বস্তিত সময় পাৰ কৰোঁ।\nযেই কি নহওক, আকৌ ঘূৰি আহোঁ নীলিম কুমাৰ প্ৰসংগলৈ। ‘প্ৰতিদিন টাইমছ’ নামৰ ব্যক্তিগত চেনেলটোত নিতুমণি শইকীয়াৰ সৈতে নীলিম কুমাৰৰ এটা বাৰ্তালাপ চালোঁ আৰু শুনিলোঁ। অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে এখন বৃহৎ সংসাৰ সামৰি ল’ব লগা হোৱা বাবে আলোচনাটো অভিপ্ৰেত উচ্চতালৈ উঠিব নোৱাৰিলে। তথাপি কওঁ নিতুমণি শইকীয়াৰ প্ৰয়াস আছিল আন্তৰিক। নীলিম কুমাৰে কোৱা কথাৰ আধাখিনি মই মানি ল’লোঁ আৰু ওপৰত তাৰ ব্যাখ্যাও দিলোঁ। যিখিনি কথা মানিবলৈ মই টান পালোঁ সেইখিনি হ’ল—\n১) কবি-অকবিৰ সূক্ষ্ম বিচাৰ কৰি উলিয়াবলৈ হ’লে অকবিৰ সংখ্যা বাৰু কিমান আছে সেইটো নীলিম কুমাৰে জানিব মই নাজানোঁ। কিন্তু সেইটো মাপ দণ্ডেৰে বিচাৰ কৰিলে কবিৰ সংখ্যা সঁচাকৈয়ে দুইশ আছেনে? বিশ্বাসযোগ্য নহয়। তেৱেঁইতো ফ্ৰান্সৰ প্ৰসংগ টানি আনি কৈছিল যে ফ্ৰান্সত ভালকৈ বিচাৰিলে দহজনতকৈ অধিক কবি নোলায়। আধুনিক কবিতাৰ জনক বোদলেয়াৰৰ জন্মভূমিতেই যদি কবিৰ সংখ্যা দহজন হয়, তেন্তে অসমীয়া সাহিত্যত দুশজন কবি? ই হাস্যকৰ কথাহে। কোনোবা এখিনিত অংকটো ভুল হৈছে। হয় অসমীয়া কবিতাৰ সংজ্ঞা নিৰূপণত ভুল হৈছে অথবা সংখ্যাটো ভুল হৈছে। দুশজন হ’ব পাৰে যদিহে আমি ৰঘু চৌধুাৰী, যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰালৈকে উজাই যাওঁ। আধুনিক অসমীয়া কবিতাৰ কাল যদি অমূল্য বৰুৱা, হেম বৰুৱাৰপৰা ধৰা যায়, তেতিয়া হ’লেও দুশজন কবি নোলায়গৈ। আধুনিক কবিসকলৰ নাম অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীয়ে বুৰঞ্জীয়ে লিপিবদ্ধ ৰূপতেই আছে দেখোন। নহ’লেও আমাৰ নখ দৰ্পনতে কবিসকলৰ নাম জকমকাই আছে দেখোন। সেই সংখ্যাটো দুশ হ’বগৈনে?\n২) নীলিম কুমাৰক মোৰ এটা কথা সুধিবলৈ মন যায়— ‘অসমীয়া কবিতা আচলতে ‘আধুনিক’ হ’লনে নাই? হ’ল যদি কিমান আধুনিক হ’ল? যুগ হিচাপে আমিতো উত্তৰ আধুনিক যুগো পাৰ কৰিলোঁ। এতিয়াতো উত্তৰোত্তৰ আধুনিক যুগ চলি আছে। কেইগৰাকীমান কবিয়ে নিজৰ মেধা, প্ৰজ্ঞা, অধ্যয়ন আৰু বৰ্হিবিশ্বৰ সৈতে ৰখা যোগাযোগৰ জোৰত ব্যক্তিগত স্তৰত আধুনিক কবিতাৰ পতাকাখন উড্ডীন কৰি ৰাখিছে। ইয়াকে আমি অসমীয়া আধুনিক কবিতাৰ সামগ্ৰিক উত্তৰণ বুলি ধৰিম নেকি? কিন্তু আচল কথাটো হ’ল, বিশ্বৰ আধুনিক কাব্য সাহিত্যৰ তুলনাত আমি এশ বছৰ পিছ পৰি ৰ’লোঁ। আধুনিক কবিতাৰ শোভাযাত্ৰাত আমি আধা বাটৰ পৰাহে যোগদান কৰিছোঁ। যদিও ১৮৮৬ চনতহে সাহিত্যত মডাৰ্নিজম শব্দটো ব্যৱহৃত হৈছে, আচলতে কিন্তু ১৮৫৭ চনতে ব্যোদলেয়াৰৰ হাতত ধৰি আধুনিক কবিতাই যাত্ৰাৰম্ভ কৰিছিল। এতিয়া আমি দেখোন ১৮৫৭ চনত অসমীয়া সাহিত্যত কিনো ঘটনা পৰিঘটনা হৈছিল ইচ্ছা কৰিলেই ৰিজাই চাব পাৰোঁ। সেই সময়ত খ্ৰীষ্টীয়ান মিছনেৰীসকলৰ দপদপনি অসমত চলি আছিল। হেমচন্দ্ৰ, গুণাভিৰামসকলে সাহিত্য ক্ষেত্ৰত পদাৰ্পণ কৰিছেহে। ‘অৰুণোদয়’ তেতিয়া এঘাৰ বছৰীয়া শিশু মাত্ৰ। তাতে ভূতৰ ওপৰত দানহৰ দৰে সেই দীঘলীয়া সময় এছোৱা আমি স্কুল, আদালত, কাৰ্যালয়ত অসমীয়া ভাষা ব্যৱহাৰেই কৰিব নোৱৰা হৈ আছিলোঁ। যিটো জাতিৰ কাৰ্যতঃ ভাষাটোৱেই নাছিল, তেওঁলোকে আৰু আধুনিকতাৰ কি চৰ্চাটো কৰিব? অসমীয়া কবিতাৰ আলোচনা প্ৰসংগত এই কঠোৰ ঐতিহাসিক বাস্তৱতা উলাই কৰিব নোৱাৰি। অসমীয়া কবিতাই যে ইমানখিনি ক্ষতিপূৰণ কৰি নিজৰ ভৰিত থিয় হ’ব পাৰিলে সেয়াও কম প্ৰাপ্তি নহয়।\n৩) বহুতে ভাবে ‘অকবিতা’ শব্দটো নীলিম কুমাৰৰ সৃষ্টি। কিন্তু সেইটো কেতিয়াও নহয়। এণ্টি-পয়েট্ৰিক আজিকালিহে ‘প্ৰতি-কবিতা’ বুলি ক’বলৈ লৈছে। প্ৰথম অৱস্থাত ইয়াক ‘অকবিতা’ বুলিহে কোৱা হৈছিল। এই ‘অকবিতা’ কিন্তু কবিতাৰেই সুকীয়া এটা বিন্যাস(Format)। কবিতাক প্ৰথা পৰম্পৰাৰপৰা মুক্ত কৰাটোৱেই আছিল এইবিধ কবিতাৰ মুক্ত প্ৰয়াস। বস্তু জগতৰ মাজত অন্তৰ্লীন হৈ থকা সত্যক যথাযথভাৱে তুলি ধৰিব লাগে, ছন্দ-অলংকাৰ-ভাবোচ্ছ্বাসৰ ফান্দত ভৰি দি কবিতাটোক ধুঁৱলি-ধূসৰ কৰি পেলাব নালাগে— এয়াই আছিল অকবিতাৰ তত্ত্ব-কথা। ই ৰীতিমত এটা আন্দোলন। আমাৰ কবি নীলিম কুমাৰে সাম্প্ৰতিক যিবোৰ কবি আৰু কবিতালৈ আঙুলিয়াই ‘অকবিতা’ৰ ধাৰণাটো দিব খুজিছে সেইটো সমূলি শুদ্ধ নহয়। এতিয়াৰ অপৰিপক্ক হাতৰ অসংখ্য ভুলে ভৰা আৰু অধ্যয়ন বিবৰ্জিত কবিতাবিলাকৰ ক্ষেত্ৰত অন্য এটা নামহে বিচাৰি উলিওৱা উচিত।\n৪) কবিতাৰ কৰ্মশালা? নীলিম কুমাৰে কবিতাৰ কৰ্মশালা হোৱাটো সমৰ্থন কৰে যেন লাগিল। মই কিন্তু এই চিন্তাৰ দুৰ্ঘোৰ বিৰোধী। নাটকৰ কৰ্মশালা হ’ব পাৰে। কাৰণ সি দৃশ্য শ্ৰব্য পৰিৱেশন কলা মাধ্যম। মঞ্চ জ্ঞানৰপৰা আৰম্ভ কৰি আহাৰ্য অভিনয়, নেপথ্য বিধিলৈ শিকাৰ আৰু শিকিবলগীয়া অজস্ৰ বিষয় আছে। আবৃত্তিৰ কৰ্মশালা হ’ব পাৰে। ইয়াতো পৰিৱেশ্য কলাৰ স্পৰ্শ আছে, শ্ব’মেনশ্বিপৰ কথা আছে, উচ্চাৰণ বিজ্ঞান, যতি বিজ্ঞান, স্বৰক্ষেপনৰ ভিন ভিন আংগিকৰ কথা আছে। মূকাভিনয়, একক অভিনয়, জন সম্বোধন, অনুভাষ যন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ, ছাঁ-পোহৰৰ ব্যৱহাৰ ইত্যাদি অজস্ৰ কথা কৰ্মশালা পাতি শিকাব পাৰি। কিন্তু কবিতা লিখিবলৈ কৰ্মশালা? কথাটো মোৰ বোধগম্য নহয়। প্ৰেম আৰু কবিতাত কোনো জোৰ-জুলুম নাখাটে। ই স্বতঃপ্ৰবাহিনী– দৰকাৰ পৰিলে সন্মুখৰ অজস্ৰ মথাউৰি ভাঙি-ছিঙি উটুৱাই লৈ যাব। টকা খৰচ কৰি একোজন ৰবীন্দ্ৰনাথ সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰি, বৰ্ডত চকমাটিৰে লিখি-মেলি বুজাই এজন হীৰু ভট্ট তৈয়াৰ কৰিব নোৱাৰি। তদুপৰি আটাইতকৈ ডাঙৰ কথাটো হ’ল, কোনে কেনেকৈ কবিতা লিখিব সেইটো আনে ঠাৱৰ কৰি দিব পাৰে নেকি? মই নিজে কবিতা লিখোঁ। মোৰ কবিতাটো অজিৎ বৰুৱা বা নীলমণি ফুকনৰ কবিতাৰ নিচিনা নহ’ল বুলি মই কন্দা-কটা কৰিম নেকি? মোৰ নিজৰে এটা কবিতাৰ শৈলী আছে–আনক মই তাত দখলদাৰী কৰিবলৈ কিয় দিম? মোৰ কবিতাৰ সাম্ৰাজ্যত মই নিজে একছত্ৰী সম্ৰাট হৈ থাকিব খোজোঁ। মই কবিতা লিখোঁ– এয়া মোৰ স্বাভিমান। অ’,মই এটা কথা বিশ্বাস কৰোঁ, সেইটো হ’ল অধ্যয়ন। বিশ্ব সাহিত্যৰ ক’ত কি ঘটি আছে, বিশ্বৰ কবিতাৰ জগতখনত ক’ত কি উত্থান-পতন ঘটিছে, কি ধৰণৰ সম্পৰীক্ষা চলিছে সেই বিষয়ে প্ৰতিজন কবি ৱাকিবহাল হ’ব লাগিব।আধুনিকতাৰ অন্য এটা চৰ্তই হ’ল আন্তৰ্জাতিক চেতনা। তাকে নহ’লে কিহৰ আধুনিক কবি? পিছে আন্তৰ্জাতিকতা বুলি ক’লে বহুতেই কথাটো ভুলকৈ বুজে। মোৰ গাতে লাগি থকা খনি শ্ৰমিক , চাহ শ্ৰমিকসকলৰ কথা নকৈ ভিয়েটনাম, ব্ৰাজিলৰ কথা ক’বলৈ কৈছোঁ বুলি বেছিকৈ বুজে। কিন্তু মনত ৰাখিব লাগিব কবিতাটো মূলতঃ স্থানীয়। খ্ৰীষ্টোফাৰ লেভেন্সনৰ প্ৰশ্ন এটাৰ উত্তৰত মাৰ্গাৰেট এটউদে কোৱা কথাষাৰ মই সমৰ্থন কৰোঁ। এটউদে কৈছিল__ Poetry is local. It may be appropriated internationally, but one sure doesn’t write internationally. No poet ever has. When people say ‘International’ what they talking about is their way, their nationality rendered international.\nসদ্যহতে ইমানখিনিকে ক’লোঁ। মোৰ কথাখিনি অসম্পূৰ্ণ হৈ থাকিল। One reads poetry with one’s nerves. সাহিত্যৰ অন্যান্য বিষয়বোৰ চকু আৰু মগজুৰেই পঢ়া যায়। কিন্তু কবিতা পঢ়া হয় স্নায়ুতন্ত্ৰৰ সহায়ত। গতিকে কবিতা সম্পৰ্কে শেষ ৰায় দিব নোখোজাই ভাল।\n( লেখকৰ অনুমতি সাপেক্ষে ইউনিক’ড কৰা হ’ল।)\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা ‘মিত-ভাষ’ৰ স্ৰষ্টা নগেন শইকীয়া ছাৰৰ সৈতে কথোপকথন (ডঃ স্মৃতিৰেখা চেতিয়া সন্দিকৈ)\nপৰৱৰ্তী লেখা মিতভাষঃ এক চমু অৱলোকন ( কৰবী ডেকা হাজৰিকা)\nএপ্ৰিল 16, 2017 at 1:56 অপৰাহ্ন\nঅকবিতা বুলি কোৱাজনে নিজকে কিমান কবি বুলি ভাবে বা কি মহৎ গুণৰ বলত তেখেতে আনৰ কবিতাক অকবিতা বুলিছে? বহুতৰ দৃষ্টিত সেইজনৰ কবিতাবোৰ হেনো প্রলাপ। সময় আৰু মস্তিষ্কৰ অপচয়। আমি এনে মনুহো (পাঠক) লগ পাইছো যি খঙাল হৈ উঠিছে। আকবিতাৰ বিতৰ্কই তেখেতৰ প্রতি ভয়ংকৰ মনোভাব গঢ়াই তুলিছে।…..যিকি নহওক তেখেতৰ বিতৰ্কই কবিসকলৰ মাজত যে সচেতনতা আনিছে সেইটো ধুৰুপ । আৰু এই সচেতনতা দীৰ্ঘ দিন বৰ্তি থাকক তাকে কামনা কৰিছো। ব্যক্তিগত ভাবে তেখেতৰ কবিতাই মোক আকষৰ্ণ কৰে।\nRajib kumar sarmah\nএপ্ৰিল 16, 2017 at 9:51 অপৰাহ্ন\nপুণ্য শইকিয়া দেৱ আৰু নীলিম কুমাৰক সুধিব খুজিছো ৬০ ৰ দশকৰ পৰা অসংখ্য কবিতা লিখা হিৰন্ময়ী দেৱীক কবিৰ সংখ্যা নিৰ্দ্ধাৰণৰ সময়ত সেই শ্ৰেণীত ধৰা হৈছেনে , তেখেতৰ কবিতাৰ বিষয়ে সামান্যতম জ্ঞান আপোনালোকৰ আছেনে ? যদি আছে মোৰ ৯৪৩৫৩৬৯৬৩৪ নম্বৰত লিখি জনাব । মোৰ আৰু কিছু কবলগীয়া আছে । আৰু যদি নাই কবিৰ সংখ্যাৰ হিচাব আৰু সমালোচনা বোৰ বাদ দিয়ক ।


(সিংহাসন বা গুৰু আসনৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nসিংহাসন বা গুৰু আসন অসমীয়া সংস্কৃতিৰ হীৰক খণ্ড ৷ কীৰ্তনঘৰৰ পূৰ্বদিশৰ মণিকূটত পশ্চিমমুৱাকৈ থাকে সিংহাসন ৷ ইষ্টদেৱতাৰ সদায় স্থান সিংহাসনত ৷ গুৰুজনাৰ ভাষাত ‘‘হেন মন্দিৰে ৰত্নসিংহাসনে ৷ আসন্তে বহি প্ৰভূ নাৰায়ণে ৷৷’’ (ধ্যানবৰ্ণন) সিংহাসনৰ একেবাৰে তলত চাৰিকোণত থাকে পাখিলগা চাৰিটা সিংহ আৰু তাৰ তলত বশ্যতা স্বীকাৰ কৰি আঠু লৈ থকা চাৰিটা হাতী ৷ সিংহই আগঠেং দুখনেৰে হাতীৰ মূৰত আৰু পিছঠেং দুখনেৰে পৃষ্ঠদেহত ধৰি থাকে ৷ কোনো কোনো সিংহাসনৰ একেবাৰে তলত থাকে চাৰিটা কাছৰ প্ৰতিকৃতি ৷ সিংহাসনত সিংহ-হস্তীৰ অৱস্হান সম্পৰ্কে সত্ৰাধিকাৰ নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামীদেৱে লিখিছে- ‘‘শংকৰ-মাধৱ দুজনা গুৰুৱে পাৰমাৰ্থিক দৃষ্টিৰে নাম আৰু পাপৰ প্ৰতীক হিচাপে সিংহ আৰু হস্তীক ব্যৱহাৰ কৰিছে ৷’’ চতুষ্পোণী সিংহাসনত সাতোটা থাক থাকে ৷ থাকবোৰ অনুক্ৰমে তলৰ পৰা ওপৰলৈ সৰু হয় ৷ একেবাৰে ওপৰৰ থাকটোত কীৰ্তন-ভাগৱত, দশম-ঘোষা বা ৰত্নাৱলী যিকোনো এখন পুথি সংস্থাপন কৰা হয়৷ ওপৰৰ থাকটোৰ নাম হ’ল আমহী ঘৰ ৷ কোনো কোনো সত্ৰই সংহতি অনুসৰি আমহী ঘৰত আৰাধ্য দেৱতাৰ মূৰ্ত্তিও সংস্থাপন কৰা দেখা যায় ৷ আমহী ঘৰটোৰে সৈতে সিংহাসনৰ থাকৰ সংখ্যা হয় আঠ ৷ সাতখলপীয়া সিংহাসনৰ চাৰিওকোণত চাৰিটাকৈ সিংহ থাকিলে সাতখলপত সিংহৰ সংখ্যা হয় আঠাইশটা ৷ সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ স্বৰ্ণৰেখাত গ্ৰন্থকাৰৰ দৃষ্টিত ‘‘এয়া হ’ল অষ্টবিংশতি তত্ত্ব’’ৰ চাক্ষুস ৰূপ ৷ পঞ্চতন্মাত্ৰ (শব্দ, স্পৰ্শ, ৰূপ, ৰস আৰু গন্ধ), পঞ্চমহাভূত (ক্ষিতিশ, অপ্, তেজ, মৰুৎ আৰু ব্যৌম), পঞ্চকৰ্মেন্দ্ৰিয় (বাক্, পাণি, পাদ, পায়ু আৰু উপস্থ), পঞ্চজ্ঞানেন্দ্ৰিয় (চক্ষু, কৰ্ণ, জিহ্বা, ত্বক আৰু ঘ্ৰাণ), তিনিগুণ (সত্ত্ব, ৰজ আৰু তমঃ), প্ৰকৃতি, পুৰুষ, মহৎ, অহংকাৰ আৰু মন- এই অষ্টাবিংশতি তত্ত্ব সিংহাসনত বিৰাজমান ৷ সিংহাসনত থকা সাতটা থাক সপ্ত বৈকুণ্ঠৰ প্ৰতীক ৷ সপ্ত বৈকুণ্ঠৰ নিয়ন্ত্ৰক হিচাপে থাকে পৰম ব্ৰহ্ম ৷ সিংহাসনৰ পশ্চিম দিশ মুকলি হৈ থাকে আৰু বাকী তিনিটা দিশ আবৃত হৈ থাকে ৷ সিংহাসনৰ ওপৰত চন্দ্ৰতাপ তৰা থাকে ৷ কোনো কোনো সিংহাসনত খনিকৰসকলৰ কুশল হস্তৰ পৰিচয় দেখা পোৱা যায় ৷ হাতী, সিংহ আৰু কাছৰ উপৰিও কোনো কোনোৱে অলংকৰণৰ বাবে লতা আৰু ফুল আদিও কাটে আৰু হেঙুল-হাইতালেৰে বোলাই চালে চকুৰোৱা কৰি তোলে ৷ দুই এখন সিংহাসনত চিত্ৰ কৰ্মৰো সংযোজন উল্লেখযোগ্য ৷ বিষ্ণুৰ দশাৱতাৰ, চতুৰ্বিংশতি অৱতাৰ প্ৰভৃতি আদিয়েই তাৰ বিষয়বস্তু৷\nমণিকূটৰ মধ্যভাগত কাঠেৰে নিৰ্মিত যি আসন বা থাপনা পতা হয় তাকে সাধাৰণ অৰ্থত গুৰু আসন বোলা হয়। বৰপেটা নামঘৰৰ প্ৰথম কোঠাটো এৰি দ্বিতীয় কোঠাৰ মূৰতে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ,মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ,আৰু বদুলা আতাৰ নামত তিনিখন আসন পতা আছে। গুৰু আসন তিনি প্ৰকাৰৰ। সিংহাসন,গৰুড়াসন,ম’ৰাসন। ৰাজহুৱা নামঘৰত সাধাৰণতে সিংহাসনহে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। সিংহাসন তিনি খলপাৰ পৰা সাত খলপা পৰ্যন্ত হ’ব পাৰে। সিংহাসনৰ খলপা কেইটাত দশৱতাৰ আৰু কৃষ্ণলীলা সমূহ হেঙুল হাইতালেৰে অঙ্কিত কৰা থাকে। সিংহাসনৰ খুড়াবোৰ বিচিত্ৰ ৰূপত খোদিত কৰা হয়। খুড়া চাৰিটাৰ একেবাৰে তলত কাছ,কাছৰ ওপৰত হাতী আৰু হাতীৰ ওপৰত সিংহ কটা থাকে। ওপৰৰ খলপা কেইটাত থকা খুটা কেইটাত হাতী আৰু সিংহ কটা থাকে। সিংহাসনৰ সাতোটা খলপা সপ্ত বৈকুণ্ঠ (ক্ৰমে শ্বেতবিলাস, শান্তনুবিলাস, পুষ্পবিলাস, পঙ্কজ বিলাস, কনক দন্ত, সনাতন আৰু গোলোক)ৰ লগত তুলনা কৰা হয়। আনহাতে খুটাত থকা কাছ ভক্তিৰ প্ৰতীক, হাতী পাপৰ আৰু সিংহ নামৰ প্ৰতীক। কাছই যেনেকৈ তাৰ অংগ খোলাটোৰ ভিতৰত সুমাই ৰাখিব পাৰে, ভক্তইও তেনেকৈ ৰিপু সমূহ অৱদমন কৰিব পাৰে। ভক্তৰ হৃদয়ত কেতিয়াও পাপে প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰে। কেতিয়াবা পাপ লগ পালে ৰাম নাম প্ৰমত্ত সিংহই পাপ হস্তীক দমন কৰে। সিংহাসনৰ ওপৰৰ খলপাত থকা সৰু ঘৰটিৰ নাম আমহী ঘৰ। এই ঘৰৰ চাৰিওফালে চাৰিটা আৰু ওপৰত এটা কলচি থাকে। আমহী ঘৰৰ তিনিফালে চটে সৈতে কাপোৰেৰে বেৰা থাকে। এই আমহী ঘৰৰ ভিতৰতে আগতে উল্লেখ কৰা গুৰু দুজনা ৰচিত এখনি বিশেষ পুথি বা ভাগৱত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। ভাগৱতখন তলে ওপৰে বগা কাপোৰেৰে ঢকা থাকে। আমহী ঘৰটি পূৰ্ণকৃষ্ণ ভগৱন্তৰ স্হান। সিংহাসনত ভাগৱত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ পিছত ই প্ৰাণৱন্ত হৈ পৰে আৰু তেতিয়াই সেই আসনে গুৰু আসন নাম পাই। থাপনা বা সিংহাসনত দিয়া কাপোৰ বোৰত গাঁৱৰ শিপিনী সকলে বিভিন্ন ৰঙৰ আঁচুৰে ডাঙৰ ডাঙৰ বিচিত্ৰ ফুল,গছ আদি বৈ দিয়ে আৰু মাজে মাজে ঘোষা,পদ আদিও সুন্দৰকৈ বৈ দিয়ে। এই বিচিত্ৰ কাপোৰ বোৰত আৰি দিয়া সোণ ৰূপৰ ফুলবোৰে আকাশত তৰা জিকমিকোৱাৰ দৰে জেউতি চৰায়। এই গুৰু আসনৰ ওপৰত সুন্দৰকৈ চন্দ্ৰতাপ অঁৰা হয় ; চন্দ্ৰতাপৰ চাৰিচুকে চাৰিটা আৰু মাজতে এটা চোঁৱৰ আঁৰি দিয়া হয়। গুৰু আসনৰ সমূখতে নিতৌ পুৱা আৰু সন্ধিয়া এগছি বন্তি জ্বলাই দবা কাঁহ বজোৱা আৰু সন্ধিয়া প্ৰসঙ্গ কৰাটো নামঘৰৰ এটা নিত্য-নৈমিত্তিক কাম। মূল চাকিগছ সকলো সময়তে জ্বলি থাকে। সেয়ে এই বন্তি গছিক ‘অক্ষয় বন্তি’ বুলি কোৱা হয়।\n↑ ড০ পৰমানন্দ ৰাজবংশী, ড০ নাৰায়ন দাস. অসমীয়া সংস্কৃতিৰ কণিকা. পৃষ্ঠা. ৩১৩.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=গুৰু_আসন&oldid=175490"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ২২ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০১৮ তাৰিখে ১৫:০২ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


ব্যংগ কবিতা - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome Unlabelled ব্যংগ কবিতা\nxukhdukh.com June 22, 2014\nডাঃ ভূপেন্দ্ৰ শইকীয়াৰ কলমত\nআপদীয়া পদ্য -১\n(উৎসৰ্গা - এ এচ ই বিলৈ)\nএদিন ৰাতিৰ বাৰটা বজাত\nএজন ডেকা হৈছিল ঘৰমুৱা অকলে\nপৰিল চকুত গুৱাহাটীৰ ফুটপাথত\nনাম মাত্ৰ বস্ত্ৰৰে এজন স্থুলকায় কঙাল\nবহুদেৰী চাই হ'ল দুখিত\nযুৱকৰ হৃদয় উঠিল উথলি\nতুলি দিলে এখন নোট পঞ্চাচ টকাৰ\nপদপথৰ ‘ভিক্ষাৰীয়ে’ চালে\nআৰু দিলে এটা চৰ\nডেকাৰ কোমল গালত\nকলে- চিনা নাই বাপেৰক দেখা নাই সৌ অট্টালিকাতো মোৰেই,\nনাই কাৰেন্ট ঘন্টাৰ পিছত ঘন্টা সেয়েহে বহিছোঁ ৰাজপথত এই গেলা গৰমত অৰ্ধ উলংগ হৈ !!\n(বন্ধু মনোজ কুমাৰ চাৰাউগীৰ সৌজন্যত)\nআপদীয়া পদ্য - ২\nযেতিয়াই মন যায় তেতিয়াই\nতাই ঘৰৰ পৰা ওলাই যায়\nকিমান সময়লৈ বাহিৰত থাকে নাই\nতাৰো কোনো নিশ্চয়তা\n(আনকি) মাজনিশাও তাই যায় ঘৰ এৰি\nমাজনিশাও তাই যায় ঘৰ এৰি কাকো নোকোৱাকৈ৷\nনহয় তাই আপোনাৰ অভিমানী প্ৰিয়া\nতাই হ'ল অসম চৰকাৰৰ\nনষ্ট চৰিত্ৰৰ এক মোহিনী কন্যা ! নাম তাইৰ বিজুলী,\nবি - জু- লী, চিকমিক বিজুলী !!\n(বন্ধু জয়দীপ পাণ্ডেৰ সৌজন্যত)\nBy xukhdukh.com on June 22, 2014


অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী ডঃ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ এখন ভাইৰেল ফটো আৰু এজন জনপ্ৰিয় ফটোগ্ৰাফাৰ!\nডঃ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা ফেচবুক পেজৰ এডমিন সকলৰ বাবে 'পপুলাৰ ট'পিক'।\nপ্রব্রজন, উচেছদ আৰু লৌহপুৰুষ মেধি\nইন্দিৰা গান্ধীৰ প্ৰতি সশ্ৰদ্ধ স্নেহৰ বাবেই নেকি গেব্ৰিয়েল গাৰ্চিয়া মাৰ্কেজে প্ৰেম সন্তানৰ নাম ৰাখিছিল ইন্দিৰা?\nমাৰ্চিদিছ বাৰ্শা পাৰ্ড’ৰ সৈতে বৈবাহিক সম্বন্ধত থাকোঁতেই মাৰ্কেজ পৰিছিল সেই প্ৰেমত। সেই প্ৰেম সন্তান অৰ্থাৎ মাৰ্কেজৰ জীয়াৰীৰ নাম ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীৰ প্ৰতি সন্মান জনাই ৰখা হৈছিল। ইন্দিৰা গান্ধী আছিল ঔপন্যাসিক গৰাকীৰ এক বিমুগ্ধ পাঠক। নেতা হিচাপে ইন্দিৰা গান্ধীক ‘লাভ ইন দা টাইম অফ কলেৰা’ৰ লিখকজনেও প্ৰশংসা কৰিছিল।\nআত্মপৰিচয় হেৰুওৱাৰ শংকা যেন বৃদ্ধি হৈছে\nমধুমেহ ৰোগীয়ে নাখাবলগীয়া ফল কেইবিধ\nনিজকে কুকুৰ সজাবলৈ ১১ লাখ টকা খৰছ কৰা অদ্ভুত মানুহজনৰ কাহিনী\nকৰ্কট ৰোগ নিঃশেষ কৰিব পৰা বিশেষ ভাইৰাছবিধ, মানুহৰ ওপৰত কৰা হ'ল নিদানিক পৰীক্ষণ\nনিৰাপত্তা ব্যৱস্থা কটকটীয়া কৰি তোলা হৈছে য়াছিন মালিকৰ ঘৰৰ সন্মুখত, ইণ্টাৰনেট সেৱা স্থগিত\nAll Rights Reserved 2022 © The Janambhumi | Total visits : 81167829


ভগৱান বুদ্ধ/আৰ্য্যসকলৰ জয় - ৱিকিউৎস\nভগৱান বুদ্ধ/আৰ্য্যসকলৰ জয়\nভগৱান বুদ্ধ (১৯৫৯ খ্ৰীষ্টাব্দ)\nলেখক: ধৰ্ম্মানন্দ কোসম্বী, অনুবাদক: চক্ৰেশ্বৰ ভট্টচাৰ্য্য\nসমসাময়িক ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতি→\n38502ভগৱান বুদ্ধধৰ্ম্মানন্দ কোসম্বীচক্ৰেশ্বৰ ভট্টচাৰ্য্য১৯৫৯ খ্ৰীষ্টাব্দ\n[ ৩৭ ] আৰ্য্য সকলৰ জয়\nউষা দেৱীৰ সূক্ত\n‘ঋগ্বেদ’ত উষা দেৱীৰ যি সূক্ত পোৱা যায়, তাৰে আধাৰত লোকমান্য বালগঙ্গাধৰ তিলকে তেওঁৰ The Arctic Home in the Vedas নামৰ পুথিত এই বুলি প্ৰমাণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে যে আৰ্য্যসকলৰ আদি ভূমি আছিল উত্তৰ মেৰু অঞ্চল। ‘সদৃশীৰ সদৃশীৰিদু শ্বো দীৰ্ঘং সচন্তে ৱৰুণস্য ধাম।১ (আজি আৰু কালি দুয়ো সমান। তেওঁ ভালেমান দিনৰ কাৰণে বৰুণৰ ঘৰলৈ যায়।)২ লোকমান্যৰ মতে এই ঋচা আৰু এনে ধৰণৰ আন ঋচাবোৰ উত্তৰ মেৰু অঞ্চলৰ উষা-কালৰ পিনলৈকে লক্ষ্য কৰি ৰচনা কৰা হৈছে। উষা দীঘলীয়া সময়ৰ কাৰণে বৰুণৰ ঘৰলৈ যায, তাৰ অৰ্থ হোৱা উচিত তাত ছমাহৰ কাৰণে আন্ধাৰ থাকে।\nকিন্তু এই সূক্তৰে দ্বাদশ ঋচাত উষা দেৱীৰ বিশেষণ এনেভাৱে দিয়া হৈছে: ‘অশ্বাৱতীৰ্গোমতীৰ্ৱিশ্বৱাৰা’ অৰ্থাৎ যাৰ ভালেমান ঘোঁৰা আৰু গৰু আছে আৰু যি সকলোৰে পূজনীয়।৩ আজি-কালিও উত্তৰ মেৰু অঞ্চলৰ ওচৰে কাষৰে ঘোঁৰা আৰু গৰু নাই; হেজাৰ হেজাৰ বছৰৰ আগতে এই দুবিধ প্ৰাণী যে তাত আছিল তাৰ কোনো প্ৰমাণ পোৱা হোৱা নাই। অকল এই সূক্ততে নহয়, উষা দেৱীৰ আন আন সূক্তবোৰতো তেওঁৰ বিষয়ে এই বিশেষণ ভালেমান ঠাইতে প্ৰয়োগ কৰা হৈছে— তেওঁ ঘোঁৰা আৰু গৰু দিওঁতা, গৰুৰ জন্মদাত্ৰী ইত্যাদি। [ ৩৮ ] ইয়াৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত হয় যে এই ঋচাবোৰ অথবা এই সূক্ত উত্তৰ মেৰু বা তাৰ ওচৰে-কাষৰে ৰচিত হোৱা নাছিল।\nইশ্‌তৰ— তেনেহলে ‘দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে উষা পাতাললৈ যায়’, ইয়াৰ কি অৰ্থ কৰা যায়? বাবিলনবাসী ৰাইজৰ মাজত অতি পুৰণি কালৰে পৰা ইশ্‌তৰ দেৱী সম্বন্ধে চলি অহা উপকথা মনত পেলালে ইয়াৰ অৰ্থ সহজতে বুজিব পৰা যায়। ‘তন্মুজ’ বা ‘দমুৎসি’ (বৈদিক দমূনস্) নামৰ দেৱতা জনৰ লগত ইশ্‌তৰৰ প্ৰেম হয়; কিন্তু তেওঁ হঠাতে মৰি থাকে। তেতিয়া তেওঁক আকৌ জীয়াই তোলাৰ কাৰণে অমৃত অনাৰ উদ্দেশ্যে ইশ্‌তৰে পাতালত প্ৰৱেশ কৰে। তাৰ ৰাণী অল্লতু হল ইশ্‌তৰৰ ভনীয়েক। তেওঁ ইশ্‌তৰক বৰ যন্ত্ৰণা দিয়ে; ক্ৰমে ক্ৰমে ইশ্‌তৰৰ গহনাবোৰ খহাই নি তেওঁক ৰুগীয়া কৰি পেলায় আৰু বন্দী কৰি ৰাখে। এইদৰে চাৰি কি ছ মাহ কাৰা-নিৰ্য্যাতন ভোগ কৰাৰ পিচত অল্লতুৰ পৰা ইশ্‌তৰে অমৃত যোগাৰ কৰে আৰু তাৰ পিচত পৃথিবীলৈ উভতি আহে। ইশ্‌তৰে সম্বন্ধে আৰু ভালেমান উপকথা আছে; কিন্তু তাৰ ভিতৰত এইটো কাহিনীয়ে প্ৰধান। সমগ্ৰ বেবিলনীয় সাহিত্যত এই কাহিনী বৰ্ণনা পোৱা যায়। গতিকে এই উপকথাৰ লগতে যে ঋগ্বেদৰ এনে ধৰণৰ ঋচাবোৰৰ সম্পৰ্ক আছে, সেই বিষয়ত কোনো সন্দেহ নাই।৪\nইশ্‌তৰে পাতালৰ পৰা ওলাই অহা ঋতুত তেওঁৰ উৎসৱ পতা হৈছিল। ৰঙা গৰুৰ গাড়ীত তেওঁৰ ৰথ যাত্ৰা বাহিৰ কৰা হৈছিল। ঘোঁৰা পোৱা হলত পিচত ঘোঁৰায়ো ৰথ টানিবলৈ ললে। ‘এষা গোভিৰৰুণেভিৰ্যুজানা৫ (সেই উষা, যাৰ ৰথত ৰঙা গৰু জুতি দিয়া [ ৩৯ ] হৈছে।) ‘ৱিতদ্বষুৰৰুণ যুগ ভিৰশ্বৈ’৬ (অৰুণ ৰণৰ ঘোঁৰাৰ ৰথত উষা দেৱী আহিছে।)\nযুদ্ধত ঘোঁৰাৰ ব্যৱহাৰ— খৃষ্ট জন্মৰ দুহেজাৰ বছৰৰ আগতে বেবিলনীয়াত ঘোঁৰা ব্যৱহাৰ কৰাৰ সমূলি প্ৰমাণ পোৱা নাযায়। তাত ৰথত গৰু বা গাধ সাঙুৰি দিয়া হৈছিল আৰু ঘোঁৰাক বনৰীয়া গাধ কোৱা হৈছিল। বেবিলনীয়াৰ উত্তৰ পিনৰ পৰ্ব্বতীয়া অঞ্চলত বাস কৰা কেশীসকলে পোন পহিলতে মাল অনা-নিয়াত ঘোঁৰাৰ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লয়। তেওঁলোকে এই বনৰীয়া গাধক নিজৰ বশলৈ আনি তাৰ ওপৰত উঠি শইচ চপোৱাৰ সময়ত বেবিলনীয়ালৈ আহিছিল। তেওঁলোকে বেবিলনীয়াৰ খেতিয়কহঁতক খেতি চপোৱাত সহায় কৰিছিল আৰু তাৰ বাবে বানচ হিচাপে পোৱ শইচখিনি নিজৰ ঘোঁৰাৰ ওপৰত তুলি লৈ ঘৰলৈ উভতি গৈছিল। কেশীহঁতে যুদ্ধবিদ্যা একেবাৰে নাজানিছিল। বেবিলনীয়াৰ মানুহৰ পৰাই তেওঁলোকে সেই বিদ্যা শিকে আৰু তেওঁলোকেই পোন পহিলতে যুদ্ধত ঘোঁৰাৰ ব্যৱহাৰ কৰে।৭\nকেশীসকলৰ গন্দশ নামেৰে এজন ৰজাই নিজৰ অশ্বাৰোহী সেনাৰ বলত খৃঃ পূৰ্ব্ব ১৭৬০ চনত বেবিলনীয়াত সাৰ্ব্বভৌম ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু তেওঁৰ পিচতো তেওঁৰ বংশৰ ৰজাসকলে তাত ৰাজত্ব কৰিবলৈ লয়।৮ চমুকৈ কবলৈ গলে খৃষ্ট জন্মৰ ওঠৰ শ বছৰৰ আগত যুদ্ধত ঘোঁৰা ব্যৱহাৰ কৰাৰ প্ৰমাণ ক’তত পোৱা নাযায়; অথচ বেদত হলে সকলো ঠাইতে ঘোঁৰাৰ গুৰুত্ব দেখুৱা হৈছে, তাৰ দ্বাৰা কেশীসকলৰ লগত ওচৰ সম্পৰ্কৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। ইয়াৰ পৰা স্পষ্ট ভাৱে জনা [ ৪০ ] যায় যে খৃষ্ট পূৰ্ব্ব সোতৰশ বছৰৰ আগতে সপ্তসিন্ধুৰ ওপৰত আৰ্য্য সকলৰ আক্ৰমণ হোৱা নাছিল।\nদাস— আৰ্য্যসকল অহাৰ আগতে সপ্তসিন্ধু অঞ্চলত (সিন্ধু আৰু পঞ্জাব) দাস সকলৰ ৰাজ্য আছিল। আজি-কালি ‘দাস’ শব্দৰ অৰ্থ ‘গোলাম’ত পৰিণত হৈছে; কিন্তু বেদত ‘দাস’ আৰু ‘দাশ’ দুয়োটা ধাতুৰে প্ৰয়োগ ‘দিয়া’ অৰ্থত কৰা হৈছে আৰু আধুনিক শব্দকোষতো এই অৰ্থ দিয়া হৈছে। গতিকে ‘দাস’ শব্দৰ মূল অৰ্থ ‘দাতা’, উদাৰ (noble) হোৱা উচিত। আৱেস্তাৰ ফৱ দীন য়স্তত এই দাস দেশৰ পিতৃসকলক পূজা দিয়া হৈছে। তাত এই দেশক ‘দাহি’ কোৱা হৈছে।৯\nপুৰণি পাৰ্ছিয়ান (ফাৰচী) ভাষাত সংস্কৃতৰ ‘স’ৰ উচ্চাৰণ ‘হ’ হৈছিল। উদাহৰণ স্বৰূপে, ‘সপ্তসিন্ধু’ক ‘আৱেন্তা’ত ‘হপ্তহিন্দু’ কোৱা হৈছে। সেইদৰে ‘দাসী’ বা ‘দাস’ শব্দ ‘দাহি’লৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে।\nআৰ্য্য— আৰ্য্য শব্দ ‘ঋ’ ধাতুৰ পৰা ওলাইছে আৰু পৃথক পৃথক গণত যি ‘ঋ’ ধাতু পোৱা যায় সি প্ৰায়ে গত্যৰ্থক। গতিকে আৰ্য্য শব্দৰ অৰ্থ হয় ঘূৰি-ফুৰা লোক বা যাযাবৰ। এনে অনুমান হয় যে আৰ্য্যসকলে ঘৰ-বাৰী পাতি বসতি কৰাটো ভাল নাপাইছিল। মোগলহঁতে যিদৰে তম্বু তৰি বাস কৰিছিল, আৰ্য্যসকলেও বোধ হয় তেনেকৈয়ে তম্বু নাইবা মণ্ডপত বাস কৰিছিল। এটা কথাত তেওঁলোকৰ সেই ৰীতি এতিয়াও চলি আছে। বেবিলনীয়াত যাগ-যজ্ঞ পতা হৈছিল ডাঙৰ ডাঙৰ মন্দিৰৰ ভিতৰত। হড়প্পা আৰু মোহনজোদড়োত যি পুৰণি নগৰৰ ধ্বংসাৱশেষ পোৱা গৈছে, তাৰ পৰাও পণ্ডিতসকলে— দাহিসকলে মন্দিৰৰ ভিতৰতে যাগ-যজ্ঞ পাতিছিল বুলি অনুমান কৰে। আৰ্য্যসকলে [ ৪১ ] এই ৰীতি ভঙ্গ কৰি দিয়ে। তেওঁলোকে তাৰ ঠাইত মণ্ডপত যাগ-যজ্ঞ পতাৰ প্ৰথা প্ৰৱৰ্ত্তন কৰে। কালক্ৰমত আৰ্য্যৰ বংশজসকলে তম্বু এৰি ঘৰ সাজি থাকিবলৈ ললে, কিন্তু যজ্ঞৰ বাবে হলে মণ্ডপ সজাৰ প্ৰথা জিকোপতি ৰৈ গল।\nদাসসকলৰ পৰাজয় হল কিয়?— এনে যাযাবৰ আৰ্য্যহঁতে দাসসকলৰ নিচিনা উন্নত লোক সকলক কিদৰে হৰুৱাব পাৰিলে? ইয়াৰ উত্তৰ বুৰঞ্জীয়ে— বিশেষকৈ ভাৰতৰ বুৰঞ্জীয়ে— বাৰে বাৰে দি আহিছে। কোনো এটা ৰাজ-সত্তাৰ অধীনত প্ৰথমতে মানুহ যিমানেই সুখী আৰু সমৃদ্ধ নহওক লাগিলে, পিচত গৈ সেই সত্তা তেনেই এটা সীমাবদ্ধ শ্ৰেণীৰ হাতৰ মুঠিত কেন্দ্ৰীভূত হৈ পৰে। অকল সেই শ্ৰেণীযেহে সুখ শান্তিত থাকে, তেতিয়া বাকী সদস্যসকলে সত্তা দখলৰ বাবে নিজৰ ভিতৰতে যুঁজ-বাগৰ কৰিবলৈ ধৰে। ইফালে তাৰ ফলত ৰাইজৰ ওপৰত কৰৰ বোজা বাঢ়ি যায় আৰু ৰাইজ ক্ৰমে ৰাজ-ক্ষমতা চলাওঁতাসকলৰ প্ৰতি বিৰূপ হৈ পৰে। তেনে অৱস্থাত অনুন্নত মানুহৰ কাৰণে সুন্দৰ সুযোগ ওলাই পৰে। তেওঁলোকে নিজৰ ভিতৰত একতা স্থাপন কৰি লয় আৰু ৰাজ-সত্তাৰ ওপৰত আক্ৰমণ চলাই তাক ছেদেলি ভেদেলি কৰি দিয়ে। খৃষ্টীয় ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে জঙ্গলী মোগলহঁতক সংগঠন কৰি লৈ চেঙ্গিজ খাই কত সাম্ৰাজ্যকে থান-বান কৰি দিছিল! এতেকে নিজৰ ভিতৰতে যুঁজ-ৰাগৰ কৰি থকা দাস- সকলক আৰ্য্যহঁতে অনায়াসতে জয় কৰি লোৱাত আচৰিত হবলগীয়া কোনো কথা নাই।\nনগৰ ভাঙোতা ইন্দ্ৰ— দাসসকলে সৰু সৰু নগৰ পাতি ৰাম কৰিছিল আৰু এই নগৰবোৰৰ মাজত নিজৰ ভিতৰত যুঁজ-বাগৰ লাগিছিল বুলিও অনুমান হয়। এই দাসসকলৰে ‘দিৱোদাস’ নামৰ [ ৪২ ] এজনে ইন্দ্ৰৰ লগত সাক্ষাৎ কৰিছিল, ঋগ্বেদৰ ভালেমান ঠাইতে এই কথাৰ উল্লেখ আছে। দাসসকলৰ নেতৃত্ব আছিল বৃত্ৰ ব্ৰাহ্মণৰ হাতত। তেওঁৰ সম্বন্ধী আছিল তৃষ্টা, আৰু এৱেই ইন্দ্ৰক একপ্ৰকাৰ যন্ত্ৰ (বজ্ৰ) সাজি দিছিল। এই যন্ত্ৰেৰে ইন্দ্ৰই দাসসকলৰ নগৰবোৰ ভাঙি দিয়ে আৰু শেহত বৃত্ৰ ব্ৰাহ্মণকে মাৰে। ঋগ্বেদৰ ভালেমান ঠাইতে ইন্দ্ৰৰ বিশেষণ হিচাপে ‘পুৰন্দৰ’ শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে— এই শব্দৰ অৰ্থ হয়, নগৰ ভাঙোতা।১০\nইন্দ্ৰপূজা— বেবিলনীয়াত সাৰ্ব্বভৌম ৰজাসকলক যজ্ঞলৈ মাতি নি তেওঁলোকক সোমৰস দিয়াৰ বিধি প্ৰচলিত আছিল। সেই উপলক্ষে তেওঁৰ স্তুতিস্তোত্ৰও গোৱা হৈছিল। ইন্দ্ৰৰ অধিকখিনি সূক্তও এনেধৰণৰ। ইন্দ্ৰৰ সংস্থা (বা সংস্থান) নষ্ট হৈ যোৱাৰ পিচতো সেই স্তোত্ৰ আগৰ নিচিনাই থাকিল আৰু তাৰ নানা প্ৰকাৰৰ ওলোটা ওলোটি অৰ্থ কৰা হল। ইন্দ্ৰ আকাশৰ দেৱতাসকলৰ ৰজা, এই কল্পনা স্থায়ী হৈ গল আৰু [ ৪৩ ] এই সূক্তৰ অৰ্থ কোনো কোনো ঠাইত এনেকুৱা হৈ গল যে তাক কোনেও বুজি নোেপোৱা হৈ পৰিল। তেতিয়া মানুহে এই বুলি মানি ললে যে এই সূক্তৰ শৰবোৰতে মন্ত্ৰৰ প্ৰভাৱ আহে।\nইন্দ্ৰৰ স্বভাৱ— সপ্তসিন্ধুৰ ওপৰত প্ৰভুত্ব প্ৰতিষ্ঠা কৰোঁতা সেনাপতি ইন্দ্ৰ ৰে মানৱ আছিল, ঋগ্বেদত তাৰ যথেষ্ট প্ৰমাণ পোৱা যায়। তেওঁৰ সুভাৱ সম্বন্ধেও ‘কৌষীতকী উপনিষদ’ত অলপ অচৰপ আভাস পোৱা যায়। তেওঁৰ স্বভাৱ আছিল এই ধৰণৰ— দিৱেদাসৰ পুত্ৰ প্ৰতৰ্দ্দনে যুদ্ধ কৰি আৰু পৰাক্ৰম দেখুৱাই ইন্দ্ৰৰ প্ৰিয় মহললৈ গল। ইন্দ্ৰই তেওঁক কলে: ‘হে প্ৰতৰ্দ্দন, মই তোমাক বৰ দিওঁ, কি লাগে কোৱা।’ প্ৰতৰ্দ্দনে কলে: ‘মোক এনে বৰ দিয়া যাতে তাৰ পৰা মানুহৰ কল্যাণ হয়।’ তেতিয়া ইন্দ্ৰই কলে: ‘বৰ আনৰ কাৰণে খুজিব নোৱাৰি, তুমি নিজৰ কাৰণে বৰ খোজা।’ প্ৰতৰ্দ্দনে কলে: ‘মোক নিজৰ কাৰণে বৰ নালাগে।’ তেতিয়া ইন্দ্ৰই প্ৰতৰ্দ্দনক সত্য কথা কলে, কিয়নো ইন্দ্ৰই হল সত্য। ইন্দ্ৰই কলে: ‘মোক জানি লোৱা। মোক জনাৰ উপায়ে মানুহৰ বাবে হিতকৰ! তৃষ্টাৰ পুতেক ত্ৰিশীৰ্ষক মই মাৰি পেলাইছোঁ। অৰূমৰ্গ নামৰ যতিহঁতক মই কুকুৰৰ ভক্ষ্য কৰিছোঁ। অনেক সন্ধি অতিক্ৰমণ কৰি মই দিব্যলোকত প্ৰহলাদৰ অনুগামীহঁতক, অন্তৰিক্ষত পৌলোমোহঁতক আৰু পৃথিবীত কালকাশীহঁতক হত্যা কৰিছোঁ। তেতিয়া মোৰ এদাল চুলিও ইফাল সিফাল হোৱা নাছিল। এনেদৰে মোক যি চিনি পাব সি লাগিলে মাতৃবধ, পিতৃবধ, চুৰি, ভ্ৰূণ- হত্যা আদি পাপ কৰিলেও তাৰ অকণমাননা দ্বিধা নহয়; তাৰ চেহেৰাৰ বা ভাৱৰ কোনো সাল-সলনি নহয়।’\nওপৰত দিয়া উক্তিৰ পৰা জনা যায় যে নিজৰ সাম্ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰোঁতে ইন্দ্ৰই ভালেমান অত্যাচাৰ কৰিছিল, তাৰ উল্লেখ ঋগ্বেদতে পোৱা যায়। কিন্তু অকল ইন্দ্ৰই কিয়, সাম্ৰাজ্য স্থাপন কৰিবলৈ হলে [ ৪৪ ] কোনো লোকেই আপোন-পৰ বিবেচনা কৰিব নোৱাৰে আৰু দয়া- মায়াৰ ভাৱো ৰাখিব নোৱাৰে। তেনে লোকে সন্ধিভঙ্গলৈকো কেৰেপ নকৰে। শিৱাজী মহাৰাজে যেতিয়া চন্দ্ৰৰাৱ মোৰেক হত্যা কৰিছিল, তেতিয়া সেই কাম ন্যায়সঙ্গত হৈছিল নে নাই সেই সম্বন্ধে আলোচনা কৰিবলৈ যোৱাটো নিৰৰ্থক। শিৱাজী মহাৰাজে ন্যায়-অন্যায় বিচাৰ কৰাত বহি গলে সাম্ৰাজ্য স্থাপন কৰে কেনেকৈ! সাম্ৰাজ্যৰ ভিতৰত থকা মানুহেও এনেধৰণৰ সামান্য পাপ-পূণ্যৰ বিচাৰ নকৰে। তেওঁলোকে মাথোন ইয়ালৈকে চকু দিয়ে যে মুঠৰ ওপৰত এনে সাম্ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠাৰ পৰা সমূহ ৰাইজৰ লাভ হৈছে নে হানি হৈছে।\nআৰ্য্যসকলৰ সত্তাৰ পৰা লাভ— এই দৃষ্টিৰ পৰা চাবলৈ গলে ইন্দ্ৰ বা আৰ্য্যসকলৰ সাম্ৰাজ্যৰ ফলত সপ্তসিন্ধুৰ লোকৰ চাগৈ যথেষ্ট লাভ হৈছিল। সৰু সৰু নগৰবোৰৰ মাজত বাৰে বাৰে লাগি থকা যুদ্ধ-বিগ্ৰহৰ ওৰ পৰিছিল, তাৰ ফলত ৰাইজ কিছুদূৰ সুখ আৰু শান্তিৰে থাকিব পাৰিছিল। মাৰাঠাসকলৰ বুৰঞ্জীতে আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে স্বয়ং পেছোৱাসকলৰ ইষ্টকুটুম্বহঁতেই পূণাৰ শনিৱাৰৱাড়ে অৰ্থাৎ পেছোৱাসকলৰ মহলৰ ওপৰত ইংৰাজৰ পতাকা উৰুৱাই দিছিল আৰু কথিত আছে যে পেছোৱাসকলৰ শাসনৰ ওৰ পৰাত আন হিন্দুসকলে (অৰ্থাৎ অব্ৰাহ্মণ সকলে) হেনো ধুমধামেৰে উৎসৱ পালন কৰিছিল। এইদৰে বৃত্ৰ ব্ৰাহ্মণ হলেও ইন্দ্ৰই তেওঁক বধ কৰি সপ্তসিন্ধুত বিয়পি পৰা অন্তৰ্ব্বিবাদৰ অন্ত কৰি দিছিল। গতিকে তাৰ প্ৰজাসকলে যে ইন্দ্ৰৰ জয় বুলি কোঢ়াল তুলিছিল, সিও তেনেই স্বাভাৱিক কথা! আমি এইদৰে দেখিবলৈ পাওঁহঁক যে দাস আৰু আৰ্য্যসকলৰ সংঘৰ্ষৰ প্ৰথম সুফল হল সপ্তসিন্ধুত এক প্ৰকাৰৰ শান্তিৰ প্ৰতিষ্ঠা। দ্বিতীয়তে ইয়াৰ ফলত ৰাজনীতি ক্ষেত্ৰত ব্ৰাহ্মণসকলৰ গুৰু [ ৪৫ ] নাইকিয়া হৈ গল। ঋক্ আৰু যজুৰ্ব্বেদত এই বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে যে ইন্দ্ৰই হেনো তৃষ্টাৰ পৰা বিশ্বৰূপক পুৰোহিতৰ বাব দিয়ে আৰু পিচত বিশ্বৰূপেও বিদ্ৰোহ কৰাৰ আশঙ্কা কৰি বোলে মাৰি পেলায়।১২ তথাপি পুৰোহিতৰ পদ কোনোবা নহয় কোনোবা এজন ব্ৰাহ্মণৰ হাততে থাকি গল। ৰাজনীতিৰ পৰা আঁতৰত থকা কাৰণে, ব্ৰাহ্মণসকলে সাহিত্যৰ অভিবৃদ্ধি কৰিব পাৰিলে।\nআৰ্য্যসকলৰ জয়ৰপৰা ক্ষতি— দাস আৰু আৰ্য্যসকলৰ মাজত হোৱা সংঘৰ্ষৰ ফলত আটাইতকৈ অধিক ক্ষতি হল এয়ে যে দাসসকলৰ ভৱন আৰু নগৰ-নিৰ্মাণৰ কলা নষ্ট-প্ৰায় হৈ গল। [ ৪৬ ] সিন্ধু আৰু পঞ্জাবত পোৱা পুৰণি নগৰ আৰু ঘৰ সজাৰ পৰম্পৰা ভাৰতৰপৰা লোপ পালে; দ্বিতীয়তে অৰণ্যবাসী যতি সকল কিদৰে বসবাস কৰিছিল, তাক জনাৰ কোনো উপায় নাথাকিল। আগতে উল্লেখ কৰি অহা হৈছে যে ইন্দ্ৰই হেনো যতিসকলক কুকুৰৰ আহাৰ কৰি দিছিল। মূল শব্দ হল ‘সালাৱক’; ইয়াৰ অৰ্থ কুকুৰনেচীয়া বাঘো হব পাৰে আৰু কুকুৰো হব পাৰে। টীকাকাৰে ‘সালাৱক’ৰ অৰ্থ কুকুৰনেচীয়া বাঘ কৰিছে। কিন্তু ইন্দ্ৰৰ ভালেমান চিকাৰী কুকুৰ আছিল; এই কুকুৰ বোৰকে যতিসকলৰ বিৰুদ্ধে এৰি দিয়াটো অধিক সম্ভৱ যেন অনুমান হয়। এই যতিসকলৰ, চাগৈ সমাজৰ ওপৰত বিশেষ প্ৰভাৱ আছিল, নহলে ইন্দ্ৰই তেওঁলোকক মাৰি পেলাবলগীয়া নহল হেঁতেন। কিন্তু যতিসকল কেনে আছিল, তেওঁলোকে কি মানিছিল আদি কথা জনাৰ বাবে এতিয়া আমাৰ কোনো উপায় নাই।\nআৰ্য্য সংস্কৃতিৰ প্ৰতি শ্ৰীকৃষ্ণৰ বিৰোধ— সপ্তসিন্ধু অঞ্চলৰ ওপৰত ইন্দ্ৰৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰভুত্ব প্ৰতিষ্ঠা হলত তেওঁ যে ভাৰতৰ মাজ, অঞ্চলৰ পিনেও আক্ৰমণ চলাবলৈ চেষ্টা কৰিব, তাত আচৰিত হব লগীয়া কোনো কথা নাই। কিন্তু তাত এজন ডাঙৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বীৰ লগত ফেৰ মাৰিব লগীয়া হল। দেৱকীনন্দন কৃষ্ণ অকল গাই পোহা এজন ৰজা আছিল। ইন্দ্ৰৰ যাগ-যজ্ঞৰ সংস্কৃতি আৰু তেওঁৰ মহত্ব স্বীকাৰ কৰিবলৈ তেওঁ সাজু নাছিল, গতিকে ইন্দ্ৰই তেওঁৰ ওপৰত আক্ৰমণ চলালে। কৃষ্ণৰ অশ্বাৰোহী সেনা নাছিল; কিন্তু তেওঁ তাৰ প্ৰতিকাৰৰ বাবে এডোখৰ এনে বঢ়িয়া ঠাই বিচাৰি ললে যে তালৈ ইন্দ্ৰ আৰু এখোজো আগ বাঢ়িব নোৱাৰিলে। বৃহস্পতিৰ সহায়ত তেওঁ কোনো ৰকমে নিজৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰি পিচ হোঁহকি গল। [ ৪৭ ] ঋগ্বেদৰ১৩ কিছুমান ঋচা আৰু ভাগৱত আদি পুৰাণত থকা কিছুমাল উপকথাৰ পৰা ইয়াৰ সমৰ্থন পোৱা যায়।১৪\nকৃষ্ণই বাদ যাগ-যজ্ঞৰ সংস্কৃতি মানিবলৈ সাজু নাছিল, তেওঁ তেন্তে মানিছিল কি? তেওঁক আঙ্গিৰস্ ঋষিয়ে যজ্ঞ কৰাৰ এটা সৰল আৰু সহজ পদ্ধতি শিকাই দিলে। এই যজ্ঞৰ দক্ষিণা আছিল— তপশ্চৰ্য্যা, দান, সৰলতা (আৰ্জ্জৱ), অহিংসা আৰু সত্য বচন। xx যত্তপো দানমাৰ্জ্জৱমহিংসা সত্যবচনমিতি তা অস্য দক্ষিণাঃ।১৫ ইয়াৰ পৰা ইয়াকে দেখা যায় যে আৰ্য্য আৰু দাসসকলৰ সংঘৰ্ষৰ ফলত সপ্তসিন্ধু অঞ্চলত যতিসকলৰ যি সংস্কৃতি ধ্বংস হৈ গৈছিল, তাৰে কিছু অংশ গঙ্গা-যমুনা অঞ্চলত হলে তেতিয়াও বাকী আছিল। ওপৰত দিয়া উদ্ধৃতিৰ পৰাই জনা যায় যে কৃষ্ণৰ নিচিনা ৰজাসকলে তপশ্চৰ্য্যা কৰা অহিংস মুনি সকলৰ পূজা কৰিছিল।\nকিন্তু এই অহিংসাত্মক সংস্কৃতিৰ বিশেষ উন্নতি নহল। ব্ৰাহ্মণ সকল ৰাজনীতিৰ পৰা আঁতৰি যোৱাৰ পিচত সাহিত্য আৰু আন আন মানুহৰ উপযোগী কথাৰ প্ৰতি বিশেষ ধ্যান দিবলৈ ধৰিলে। ভাৰতবৰ্ষৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ প্ৰাচীন বিশ্ববিদ্যালয় আছিল তক্ষশিলাত। তাত ব্ৰাহ্মণসকলে বেদতত পঢ়াইছিলেই, লগতে ধনুৰ্ব্বিদ্যা, বৈদ্যক আদি শাস্ত্ৰও পঢ়াইছিল। সপ্তসিন্ধুৰ পৰা ইন্দ্ৰৰ পৰম্পৰাৰ সাম্ৰাজ্য শোপ পালেও, এই পৰম্পৰাৰ পৰা সৃষ্ট নতুন সংস্কৃতিৰ সাম্ৰাজ্য আৰম্ভ হল আৰু ক্ৰমে বাঢ়ি গল।\nমধ্য দেশত বৈদিক সংস্কৃতিৰ জয়— কৃষ্ণই ইন্দ্ৰক পৰান্ত কৰাৰ ছ শ কি সাত শ বছৰৰ পিচত পাণ্ডৱ বংশৰ দুজনা ৰজা— [ ৪৮ ] পৰীক্ষিত আৰু জনমেজয়ে সপ্তসিন্ধুত গঢ়ি উঠা আৰ্য্য সংস্কৃতি গঙ্গা আৰু যুমনা প্ৰদেশতো প্ৰৱৰ্ত্তন কৰিলে। পাণ্ডৱসকলে যে আৰ্য্য সংস্কৃতিৰ সমৰ্থন কৰিছিল তাৰ অনুকূলে বৈদিক সাহিত্যত কোনো প্ৰমাণ পোৱা নাযায়। কৃষ্ণ আৰু পাণ্ডৱসকলৰ অভ্যুদয়ৰ মাজত অন্ততঃ ছ শ বছৰৰ ব্যৱধান দেখা যায়। ‘মহাভাৰত’ত শ্ৰীকৃষ্ণৰ যি কথা আছে তাক ততাতৈয়াকৈ পঢ়ি গলেও সি প্ৰক্ষিপ্ত অৰ্থাৎ পিচত জুৰি দিয়া বুলি অনুভৱ কৰা যায়। অন্ততঃ এই কথাতো স্বীকাৰ কৰিবই লাগিব যে ইন্দ্ৰৰ লগত যুদ্ধ কৰোতা কৃষ্ণ আৰু ‘মহাভাৰত’ৰ কৃষ্ণ দুয়ো একেজন ব্যক্তি নহয়। অথৰ্ব্ব বেদৰ (কাণ্ড ২০, সূত্ৰ ১২৭) পৰা এই কথা ভালদৰে সিদ্ধ হয় যে পাণ্ডৱ বংশৰ পৰীক্ষিত আৰু জনমেজয়ে বৈদিক সংস্কৃতিৰ যথেষ্ট পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল।১৬\nওপৰত দি অহা ‘ছান্দোগ্য উপনিষদ’ৰ উদ্ধৃতি আৰু পালি সাহিত্যৰ ‘সূত্তনিপাত’ৰ ‘ব্ৰাহ্মণ ধাম্মিক’ সূত্তৰ পৰা স্পষ্ট ভাৱে জনা যায় সপ্তসিন্ধুৰপৰা যতিসকলৰ সংস্কৃতি সম্পূৰ্ণভাৱে নষ্ট হৈ গলেও ভাৰতৰ মাজ অঞ্চলত সি সম্পূৰ্ণভাৱে বিদ্যমান আছিল।১৭ সপ্তসিন্ধুৰ চাতুৰ্ব্বণ্য ভাৰতৰ মাজ অঞ্চলত নিৰ্দ্দিষ্টভাৱে গঢ় লৈছিল। প্ৰভেদ মাথোন এইখিনিয়ে আছিল যে সপ্তসিন্ধুৰ ব্ৰাহ্মণসকলে আৰ্য্যসকলৰ বিজয়ৰ ফলত উৎপন্ন যাগ-যজ্ঞৰ পদ্ধতি সম্পূৰ্ণভাৱে স্বীকাৰ কৰি লৈছিল। ভাৰতৰ মাজ ভাগত ব্ৰাহ্মণসকলে অগ্নি পূজা কৰিলেও, তেনে পূজাত প্ৰাণীৰ বলি দিয়া নহৈছিল। তেওঁলোকে চাউল, কণী, ধান আদিৰে অগ্নিদেৱতাৰ পূজা কৰিছিল। কিন্তু পৰীক্ষিত আৰু জনমেজয়ে যাগ-যজ্ঞৰ প্ৰৱৰ্ত্তন কৰাত পুৰণি অহিংসাত্মক ব্ৰাহ্মণ সংস্কৃতি নষ্টপ্ৰায় হৈ গল আৰু তাৰ [ ৪৯ ] ঠাইত হিংসাত্মক যাগ-যজ্ঞৰ প্ৰথা প্ৰৱলভাৱে বিয়পি পৰিবলৈ ধৰিলে। সপ্তসিন্ধুৰ ঠাইত গঙ্গা-যমুনাৰ মাজত থকা অঞ্চলহে আৰ্য্যাবৰ্ত্ত হৈ গল।\nঅহিংসা তিস্থি থাকিল— পুৰণি অহিংসাত্মক অগ্নিহোত্ৰ-পদ্ধতি মৃতপ্ৰায় হৈ গল সঁচা, কিন্তু সি তেনেই হলে লোপ নাপালে। ৰজাৰ দৰবাৰ আৰু উচ্চ শ্ৰেণীৰ মানুহৰ ওপৰত তাৰ প্ৰভাৱ কম হৈ গল; কিন্তু অৰণ্য অঞ্চলত হলে ই ভালেখিনি পৰিমাণে জীয়াই থাকিল। আন কথাত কবলৈ গলে, যিসকলে অহিংসাত্মক সংস্কৃতিকে বুকুত সাবটি লৈ থাকিল তেওঁলোকে বনৰ ফলমূল খাই নিজৰ তপশ্চৰ্য্যা অটুট ৰাখিলে। ‘জাতক-অট্‌ঠকথা’ত এনে লোকৰ ভালেমান কাহিনী পোৱা যায়। নৱপ্ৰৱৰ্তিত হিংসাত্মক যজ্ঞ-পদ্ধতিত অতিষ্ঠ হৈ ভালেমান ব্ৰাহ্মণ আৰু আন আন বৰ্ণৰ লোকো বনলৈ গৈছিল আৰু তাতে আশ্ৰম পাতি তপশ্চৰ্য্যা কৰিছিল। বছৰৰ ভিতৰত কেইদিন মানৰ বাবে টেঙা আৰু লুণীয়া বস্তু খোৱাৰ কাৰণে তেওঁলোক নগৰ আৰু গাৱলৈ গৈছিল। তাৰ পিচত আকৌ নিজ নিজ আশ্ৰমলৈ উভতি গৈছিল। মুঠৰ ওপৰত সপ্তসিন্ধুৰ যতিসকলৰ নিচিনাকৈ ভাৰতৰ মাজ ভাগৰ ঋষি-মুনি সকল নষ্টপ্ৰায় নহৈ অৰণ্যৰ আশ্ৰয় লৈ তপশ্চৰ্য্যা কৰি কোনো ৰকমে তিস্থি ৰল।\nআধুনিক উদাহৰণ— এই কথা বুজাবলৈ আধুনিক বুৰঞ্জীৰপৰা এটা উদাহৰণ দিব পৰা যায়। সিংহল দ্বীপৰ পশ্চিম খণ্ডত পৰ্ত্ত গীজ সকলে নিজৰ আধিপত্য স্থাপন কৰি তাৰ বুদ্ধ-মন্দিৰ আৰু ভিক্ষুসকলৰ মন্দিৰ বিধ্বংস কৰি দিয়ে আৰু আটায়েকে বলেৰে ৰোমান কেথলিক ধৰ্ম্মত দীক্ষা দিবলৈ ধৰে। তেতিয়া সিংহলৰ ৰজাই বুদ্ধৰ দন্তধাতু লগত লৈ ক্যাণ্ডিৰ হাবিয়নিলৈ পলাই যায় আৰু তাতে পাহাৰৰ বুলিত নিজৰ নতুন ৰাজধানী পাতে। সিংহল দ্বীপৰ পশ্চিম খণ্ডত পৰ্ত্ত গীজহঁতৰ হাতৰপৰা [ ৫০ ] সাৰিবপৰা ভিক্ষুসকলে সাধ্যমতে বৌদ্ধপুথিবোৰ লগত লৈ সেই পৰ্ব্বতীয়া এলেকালৈ পলাই যায় আৰু ক্যাণ্ডিৰ ৰজাৰ আশ্ৰয় লয়। আংশিক ভাৱে গোৱাতো সেই অৱস্থা হৈছিল। ইয়াতত পৰ্ত্ত গীজহঁতে পোন পহিলতে সাষ্টী, বাৰদেশ আৰু তিসৱাড়া নামৰ তহচীল তিনিখন জয় কৰি লয় আৰু কেইবছৰমানৰ পিচতে তাৰ মন্দিৰবোৰ চুৰমাৰ কৰি মানুহক বলেৰে ৰোমান কেথলিক কৰিবলৈ ধৰে। তেতিয়া কিছুমান হিন্দুৱে নিজৰ পৈত্ৰিক সা-সম্পত্তি জলাঞ্জলি দি লগত ইষ্টদেৱতাৰ মূৰ্ত্তিবোৰ লৈ সংৱদেকৰ নামৰ ওচৰৰ এখন দেশীয় ৰাজ্যলৈ পলাই যায়। আজিও এই সংৱদেকৰ অঞ্চলত সাষ্ট এলেকাৰ আটাইবোৰ দেৱ-দেৱীৰ মূৰ্ত্তি পোৱা যায়। পিচত পৰ্ত্তু গীজসকলে এই অঞ্চলো দখল কৰে; কিন্তু তেওঁলোকে আৰু হিন্দুসকলৰ ধৰ্ম্মৰ ওপৰত হস্তক্ষেপ নকৰিলে। আমাৰ মতে ভাৰতৰ মাজ ভাগৰ অহিংসাত্মক সংস্কৃতিৰ বেলিকাও কিছুদূৰ এনে অৱস্থাই হৈছিল।\nঅহিংসাৰ প্ৰভাৱ— পৰীক্ষিত অথবা জনমেজয়ে অত্যাচাৰ নাইবা বলপ্ৰয়োগ কৰি বলিদান প্ৰধা থকা যাগ-যজ্ঞৰ পদ্ধতি মানুহৰ মাজত প্ৰৱৰ্ত্তন কৰা নাছিল। কিন্তু সেই সংস্কৃতিয়ে ৰজাৰ পৃষ্ঠপোষকতা পোৱা কাৰণে ব্ৰাহ্মণসকলেও তাক নিজেই স্বীকাৰ কৰি লৈছিল। যিসকলে এই নতুন সংস্কৃতি ভাল নাপালে তেওঁলোক বনলৈ গুচি গল আৰু তাতে তপস্যাৰ আশ্ৰয় লৈ নিজৰ প্ৰাচীন পৰম্পৰা অটুট ৰাখিলে। পৰ্ত্তুগীজ- সকলে খৃষ্টান কৰা বৌদ্ধ আৰু হিন্দুসকলৰ ওপৰত আজিকোপতি যিদৰে বৌদ্ধ আৰু হিন্দু সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ দেখা যায়, সেইদৰে ভাৰতৰ মাজভাগৰ সাধাৰণ ৰাইজৰ মাজতো প্ৰাচীন অহিংসাত্মক সংস্কৃতিৰ কিছুদূৰ প্ৰভাৱ হৈ গল। অৰণ্যত থকা ঋষি-মুনি গাওঁ বা চহৰলৈ গলে তাৰ ৰাইজে তেওঁলোকক পৰম আদৰ-যত্ন কৰি পূজা কৰিছিল। কিন্তু\nশেহস্তৰত নগৰবোৰত যাগ-যজ্ঞ আৰু বলিদানো চলিছিল। [ ৫১ ]\nযজ্ঞ-সংস্কৃতিৰ বিকাশ— অৱশ্যে ঋষি-মুনিসকলৰ যথেষ্ট মান- সম্মান কৰা হৈছিল, কিন্তু সেই যুগত তেওঁলোকৰ সংস্কৃতিয়ে অলপো উন্নতি কৰিব পৰা নাছিল। সপ্তসিন্ধু প্ৰদেশত তক্ষশিলাৰ নিচিনা বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপিত হোৱাত দিয়ে শিক্ষাকেন্দ্ৰ হৈ পৰিল। ‘জাতক অটুঠ কথা’ৰ ভালেমান কাহিনীৰ পৰা জনা যায় যে বেদাধ্যয়ন কৰিবলৈ ব্ৰাহ্মণকুমাৰসকল আৰু ধনুৰ্ব্বিদ্যা শিকিবলৈ ৰাজকুমাৰসকলৰ হেনো সুদূৰ সপ্তসিন্ধু প্ৰদেশৰ তক্ষশিলাৰ নিচিনা ঠাইলৈকো গৈছিল।\nসপ্তসিন্ধু প্ৰদেশ বা ভাৰতৰ মাজভাগত ইন্দ্ৰৰ নিচিনা পৰাক্ৰমী সাম্ৰাজ্য আৰু নাথাকিল। ইন্দ্ৰৰ সাম্ৰাজ্যৰ লগত পৰীক্ষিত বা জনমেজয়ৰ ৰাজ্যৰ তুলনা কৰিব নোৱাৰি। তেওঁলোকে বলিদান মূলক যাগ-যজ্ঞৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ যত্নতে গঙ্গা-যমুনাৰ মাজত অৱস্থিত দেশ আৰ্য্যাৱৰ্ত্ত হৈ গৈছিল, এয়ে হল আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য কথা। তেওঁলোকৰ শাসন কালৰ পিচত বোধ হয় সপ্তসিন্ধু আৰু ভাৰতৰ মাজভাগ সৰু সৰু ৰাজ্যত বিভক্ত হৈ গৈছিল। তথাপিও আৰ্য্য আৰু দাসসকলৰ সংঘৰ্ষৰ ফলত গঢ়ি উঠা বলিদান মূলক যাগ-যজ্ঞৰ সংস্কৃতি ক্ৰমে সুদৃঢ় হৈ বিয়পিবলৈ ধৰিলে।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=ভগৱান_বুদ্ধ/আৰ্য্যসকলৰ_জয়&oldid=78586"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ২ আগষ্ট ২০২০ তাৰিখে ১১:৪১ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


using computer or mobile phone may Harmful for eyes at covid time– News18 Assam\nকোভিডৰ বাবে আছে ঘৰতে, কিন্তু কম্পিউটাৰ–ম'বাইল চাই অজ্ঞাতে ক্ষতি কৰিছে নেকি চকুৰ? বিশেষজ্ঞৰ পৰামৰ্শ\nUpdated:June 7, 2021, 9:53 PM IST\nস্ক্রীনৰ দ্বাৰা নির্গত হোৱা নীলা ৰশ্মি আমাৰ চকুৰ বাবে ক্ষতিকৰ, ই চকুৰ দৃষ্টিশক্তি কমায়।\nকোৰোণা ভাইৰাছে মানুহৰ পৰম্পৰাগত জীৱনশৈলী একপ্ৰকাৰ সলনি কৰিছে। ইয়াৰ উপৰি এই ভাইৰাছৰ বাবে লোকসকল গৃহবন্দী হৈ থাকিব লগা হৈছে। কিন্তু ঘৰত সময় কটাবৰ বাবে কম্পিউটাৰ–মবাইল–টিভিৰ ব্যৱহাৰো বৃদ্ধি পাইছে। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে দেহৰ অন্য অংগৰ তুলনাত চকুৰ ব্যৱহাৰ বৃদ্ধি পাইছে। এইক্ষেত্ৰত কেইবাজনো চিকিৎসকে আঙুলিয়াই দিছে যে দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে কম্পিউটাৰ–ম'বাইল–টিভিৰ স্ক্ৰীনত ব্যস্ত থকাৰ ফলত চকুৰ শুষ্কতা, খজুৱতি, চকু ৰঙা পৰা, চকুৰ পানী ওলোৱা আৰু মূৰৰ বিষ আদিৰ দৰে সমস্যা হ'ব পাৰে।\nএনে সমস্যাৰ পৰা মুক্ত থাকি চকু স্বাস্থ্যৱান কৰি ৰাখিবলৈ কেইবাটাও পৰামৰ্শ দি আছে বিশেষজ্ঞই।\n১. স্বাস্থ্যকৰ খাদ্য খাওকঃ স্বাস্থ্যকৰ খাদ্য হৈছে চকুৰ যিকোনো সমস্যা বা ৰোগৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ মুখ্য অস্ত্ৰ। চকু স্বাস্থ্যৱান ৰাখিবলৈ ভিটামিন থকা খাদ্য খোৱাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে বিশেষজ্ঞই।\n২. স্ক্ৰীনৰ পৰা বিৰতিঃ লকডাউনৰ ফলত বেছিভাগ লোকে কম্পিউটাৰ–ম'বাইল–টিভিৰ আশ্ৰয় লৈছে। কিন্তু স্ক্ৰীনখনলৈ একেৰাহে চাই থাকিলে চকুৰ সমস্যা হ'ব পাৰে। চিকিৎসকৰ মতে, ন্যূনতম ১৫ৰ পৰা ২০ মিনিটৰ বাবেও স্ক্ৰীনৰ পৰা বিৰতি ল'ব লাগে। ইয়াৰ উপৰি হাতেৰে চকু খজুওৱা স্বভাৱ পৰিহাৰ কৰিব লাগে।\n৩. চছমা পৰিধান কৰাঃ স্ক্রীনৰ দ্বাৰা নির্গত হোৱা নীলা ৰশ্মি আমাৰ চকুৰ বাবে ক্ষতিকৰ। ই চকুৰ দৃষ্টিশক্তি কমায়। সেই কাৰণে ডিভাইচবোৰৰ পৰা নিৰ্গত নীলা ৰশ্মি বাধা দিব পৰা আই প্ৰটেক্ট চছমা পৰিধান কৰা দৰকাৰ।\n৪. চকুৰ বাবে স্বাস্থ্যকৰ খাদ্যঃ আলু, গাজৰ আৰু শাক–পাচলিত ভিটামিন এ থাকে। ই আমাৰ চকুৰ স্বাস্থ্যৰ বাবে অতি উপকাৰী। কল, আঙুৰত ভিটামিন চি থকাৰ লগতে আমত উচ্চ পৰিমাণৰ এণ্টিঅক্সিডেণ্ট থাকে, যিয়ে চকু স্বাস্থ্যৱান কৰি ৰাখিব পাৰে।\nFirst published: June 7, 2021, 9:48 PM IST


কোন হ’ব দেশৰ পৰৱৰ্তী ‘চীফ অৱ ডিফেঞ্চ ষ্টাফ’!\nDecember 9, 2021 6:02 pm\nবুধবাৰে তামিলনাডুত এক মৰ্মান্তিক হেলিকপ্টাৰ দুৰ্ঘটনাত সেনা প্ৰধান জেনেৰেল বিপিন ৰাৱাটৰ মৃত্যুৱে সমগ্ৰ দেশকে শোকস্তব্ধ কৰি তোলে। তেখেতৰ মৃত্যুৰ পিছত দেশৰ পৰৱৰ্তী ‘চীফ অৱ ডিফেঞ্চ ষ্টাফ’ কোন হ’ব সেই বিষয়ত চৰ্চা আৰম্ভ হৈছে।\nপ্ৰতিবেদন অনুসৰি কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে এসপ্তাহৰ ভিতৰত পৰৱৰ্তী চিডিএছ নিযুক্তি দিয়াৰ সম্ভাৱনা আছে। চিডিএছ বাছনিৰ বাবে কোনো নিৰ্ধাৰিত নিয়ম নাই। মুখ্যতঃ চৰকাৰে সীমান্ত সুৰক্ষাৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি এই সিদ্ধান্ত লয়।\nচিডিএছ ৰ নিযুক্তিৰ মৌলিক চৰ্তবোৰ সৰল। ভাৰতীয় সেনা, ভাৰতীয় বায়ু সেনা (আইএএফ) আৰু ভাৰতীয় নৌসেনা – তিনিটা সেৱাৰ যিকোনো কমাণ্ডিং বিষয়া চিডিএছ পদৰ বাবে যোগ্য। চৰকাৰে সামৰিক বিষয়াৰ যোগ্যতা-তথা-জ্যেষ্ঠতাৰ আধাৰত সিদ্ধান্ত ল’ব লাগিব। চিডিএছ পদত অধিষ্ঠিত ব্যক্তিজন ৰ বয়স ৬৫ বছৰতকৈ অধিক হ’ব নালাগে।\nসশস্ত্ৰ বাহিনীৰ তিনিজন সেৱা আগবঢ়োৱা মুৰব্বীৰ ভিতৰত ভাৰতীয় সেনা প্ৰধান জেনেৰেল এম এম নাৰাভানে জেনেৰেল বিপিন ৰাৱাটৰ পিছত সামৰিক বাহিনীৰ জ্যেষ্ঠতম বিষয়া। জেনেৰেল নাৰাভানেৰ ভাৰতীয় সেনা প্ৰধান হিচাপে এপ্ৰিল ২০২২ লৈকে কাৰ্যকাল আছে।\nজেনেৰেল নাৰাভানে ২০১৯ চনৰ ডিচেম্বৰত জেনেৰেল বিপিন ৰাৱাটৰ পৰা ভাৰতীয় সেনা প্ৰধানৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল। এইফালৰ পৰা তেওঁ সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ আন দুজন মুৰব্বীৰ তুলনাত জ্যেষ্ঠতাৰ তালিকাত শীৰ্ষস্থানত আছে।\nআন দুজন সেৱা প্ৰধান তেওঁলোকৰ পদত তুলনামূলকভাৱে নতুন। এয়াৰ চীফ মাৰ্শ্বেল ভি আৰ চৌধুৰীয়ে চলিত বৰ্ষৰ ৩০ ছেপ্টেম্বৰত আইএএফৰ মুৰব্বী হিচাপে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু এডমিৰেল আৰ হৰি কুমাৰ ৩০ নৱেম্বৰত নৌ সেনাপ্ৰধান হৈছিল।\nজ্যেষ্ঠতাৰ উপৰিও চিডিএছ পদলৈ উন্নীতকৰণৰ বাবে জেনেৰেল নাৰাভানেক সীমান্ত পৰিস্থিতিয়েও সহায় কৰে। সীমান্তৰ পৰিস্থিতিয়ে ভাৰতীয় সেনাৰ বৃহত্তৰ ভূমিকা নিৰূপণ কৰে।\nচি.ডি.এছ. হিচাপে ভাৰতৰ শীৰ্ষ সামৰিক বিষয়াৰ একাধিক ভূমিকা আছে। তেখেত হৈছে প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰালয়ৰ সামৰিক পৰিক্ৰমা বিভাগৰ সচিব, স্থায়ী অধ্যক্ষ চীফ অফ ষ্টাফ কমিটি আৰু প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰীৰ মুখ্য উপদেষ্টা।


বুদ্ধত্ব-প্ৰাপ্তি – চয়ন বৰদলৈ – ফটাঢোল\nহায়াৰ ছেকেণ্ডাৰীলৈকে অসমীয়া বিষয়টো পাঠ্যক্ৰম হিচাপে পঢ়িছিলো৷ তাৰ পিছত পাঠ্যক্ৰম হিচাপে অসমীয়াৰ লগত যোগাযোগ নাই। নম্বৰৰ তুলনাৰে নহয়, অসমীয়াত ইমান বেছি গাধা নাছিলো। বেলেগবোৰতকৈ ভাল ভাল নম্বৰেই পাইছিলো (যদিও পৰীক্ষাত পোৱা নম্বৰ উপেক্ষণীয় বিষয়)। তাৰ পিছত ‘লাইন’ বেলেগ হ’ল। মোৰ লগৰ কিছুমান মূলসুঁতিতে থাকি গ’ল আৰু অধ্যৱসায় আৰু একাগ্ৰতাৰ জড়িয়তে এতিয়া অসমীয়া সাহিত্যৰ বিভিন্ন দিশত বিশ্লেষণাত্মক গৱেষণা কৰিছে। কোনো কোনোজনে গল্প লিখিছে, কোনোৱে কবিতা লিখিছে। মই আজিকালি পঢ়ুৱৈ। কিছুমানৰ কবিতা বুজোঁ, বেছিভাগৰে নুবুজোঁ। নুবুজোঁ মানে কিছুমানৰ কবিতা দেখিলে পেটতে হাত-ভৰি লুকাই, চৰম হীনমন্যতাত ভোগো। অৰ্থ উদ্ধাৰ কৰিব নোৱাৰি মূৰটো পকাত আঁচাৰি আঁচাৰি ভাঙিবলৈ মন যায়। হেৰৌ এইটো মূৰ হ’ল নে, অসমীয়া ভাষাৰ কবিতা এটা বুজিবলৈ শকতি নাই! দুঃখ লাগে, ভাগি পৰোঁ। হঠাৎ কিয় ইমান গাধা হৈ গ’লো ভাবি পাৰ নাপাওঁ।\nএজন দাদাই কাব্যচৰ্চা কৰে। মাজে মাজে দুই এটা পঢ়িবলৈ দিয়ে। পঢ়োঁ যদিও সমূলি বুজি নাপাওঁ। সৃষ্টিৰ আনন্দত তেওঁৰ পোহৰ হৈ থকা মুখখনলৈ চাই “বৰ ভাল লাগিল” বুলি কৈ থওঁ। তাৰ বাহিৰে আৰু একো উপায় নাই। মন্তব্য দিবলৈতো ভাষা নাইয়েই। একোডাল বুজিয়েই পোৱা নাই!!\nএবাৰ তেওঁ এটা কবিতা লিখিলে। কবিতাটোৰ কিয়দংশ এনেধৰণৰ…\n‘চাবোনৰ দুঃখ কোনে বুজিব\nকিয় আপোনজন হৈ যায়\nকামদেৱৰ দুৰ্জয় বানৰ\nৰ ৰাজনীতি নকৰিবি\nমোৰ হতবাক হোৱাৰ পাল। কথাটো কি? ইয়াতকৈও ডাঙৰ, আৰু ভয় লগা কথা হ’ল কবিতাটোৰ সমালোচনাভাগ ইতিবাচকভাৱে কিদৰে কৰিব পাৰি সেইটো অলপ বুজাই দিব লাগে। হয়তো কাৰোবাৰ দ্বাৰা লিখাই ল’ব। মোৰ অৱস্থা ‘ফাট মেলা বসুমতী পাতালে লুকাওঁ’! কাণ দুখনেদি গৰম বায়ু নিৰ্গত হ’বলৈ ধৰিলে। “বুজা নাই” বুলি কোৱাত অসুবিধা আছে, কাৰণ ইয়াতকৈ ভয়াবহ কবিতাও মই প্ৰশংসাৰে উপচাই থৈছো। কবিতাটো আকৌ পঢ়িলো৷ সেইদৰে আৰু দুবাৰমান পঢ়িলো৷ লাহে লাহে কৈ গ’লো,\n-“বৰ সুন্দৰ কবিতা। ব্যতিক্ৰমী। চাবোনে যিদৰে লেতেৰা পৰিষ্কাৰ কৰি কৰি নিজেই ক্ষয় যায়, মানুহৰ প্ৰেমো সেইদৰে নিঃস্বাৰ্থ আৰু নিঃচৰ্ত হোৱা উচিত। প্ৰেমৰ নামত বন্দীত্বৰ বোজা গ্ৰহনযোগ্য হ’ব নোৱাৰে। কিন্তু আজিকালিৰ প্ৰেম এনে নহয়। দৈহিক বিষয়টোৱেহে আগস্থান পায়। ৰাজনীতিয়েই পৃথিৱীখন শেষ কৰি আনিছে। অশ্লীল শব্দৰ প্ৰয়োগেৰে আজিকালিৰ প্ৰেম, আজিকালিৰ ৰাজনীতিৰ লগতে অৰ্থহীন ৰক্ষণশীল সমাজকো উপলুঙা কৰিছে।……”\nআৰু কি কি ক’লো মনত নাই, মুঠতে ‘কবিতাটো খুবেই ভাল হৈছে’ এই কথাটো বুজাই দিলো। তেওঁ ডাঙৰ ডাঙৰকৈ চকুহাল মেলি মোলৈ চাই আছিল। বোলে,\n-“তুমি যিমানখিনি কথা ক’লা, সিমানখিনি চিন্তা কৰি মই লিখাই নাছিলো৷\n-“মানে? তেন্তে কেনেকৈ লিখিলে?”\nতেওঁ ক’লে ফেলেককৈ হাঁহি এটা মাৰি,\n-“হেই মই পেপাৰবোৰত ভাললগা শব্দবোৰ আণ্ডাৰলাইন কৰি কৰি থৈ দিওঁ।”\n-“অঁ, তাৰ পিছত?” মই সুধিলো।\n-“তাৰ পিছত গোটেই শব্দবোৰ লুডুগুটি টেমাত সুমুৱাই জোকৰাৰ দৰে পেপাৰবোৰ চাই চাই ব্ৰেইনত সুমুৱাই লৈ জোকাৰি দিওঁ। খিচিৰি হৈ যায়। খিচিৰি কলপাতত বাঢ়ি দিয়াৰ দৰে বগা কাগজত সেইবোৰ বাঢ়ি দিওঁ। অৱশ্যে বিভক্তিবোৰ সঠিক জেগাত লগাবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। আৰু কি জানানে নাই, সহজে বুজি পোৱা কবিতাৰ গ্লে’মাৰ নাই নহয়!”\n« গল্পৰ দৰেই– অভিজিৎ মেধি\nদেতা – অসীমা শইকীয়া দত্ত »


কেনে আছে ভায়ামামা কৌতুক গোষ্ঠীৰ শিল্পীৰ পৰিয়াল?\nগোৱালপাৰাৰ ওপৰতোলা গাঁৱৰ "ভায়া দা" হিচাপে খ্যাত ধ্ৰুৱজিৎ কিশোৰ চৌধুৰীৰ পৰিয়ালত হাহাঁকাৰ\nআশী আৰু নব্বৈৰ দশকৰ কথা সেই সময়ত ভায়ামামা বুলি ক’লে হয়তো নজনা মানুহ নাছিলে৷\nকমেডি জগতৰ “ভায়ামামা” কৌতুক গোষ্ঠীৰ হয়তো অসমৰ সৰ্ব প্ৰথম কৌতুক গোষ্ঠী, ভায়ামামা কৌতুক গোষ্ঠীৰ শিল্পী সকলোৰ অভিনয়ে নহঁহা জনকো হহুৱাবলৈ সক্ষম হৈছিল৷সকলোকে হহুৱাই হহুৱাই এই সংসাৰৰ পৰা বিদায় লোৱা ভায়া মামাৰ “ভায়া দা”খ্যাত ধ্ৰুৱজিৎ কিশোৰ চৌধুৰীৰ পৰিয়ালত এতিয়া হাহাঁকাৰ৷\nতীব্ৰ আৰ্থিক সংকটত অভিনয় শিল্পীৰ পৰিয়ালৰ সদস্যই এতিয়া চকুৰপানীৰে বাট নেদেখা অৱস্থা৷ চৰকাৰী আঁচনি আৰু সাহায্যৰ পৰাও বঞ্চিত অভিনেতাৰ পৰিয়াল৷ ঘৰতে ক্ষুদ্ৰ দোকান দি কোনোমতে জীৱনটো চলাইছে পৰুষহীন পৰিয়ালৰ সদস্যাই৷\nআপোনালোকৰ নিশ্চয় মনত আছে! যি কৌতুক গোষ্ঠীয়ে সমগ্ৰ ৰাজ্যৰ শ্ৰোতা দৰ্শকক হাঁহিৰ খোৰাক যোগাই অহাৰ লগতে বলিষ্ঠ অভিনয় আগবঢ়াই প্ৰখ্যাত হৈ পৰিছে বহু অভিনয় শিল্পীয়ে৷\nতাৰ উদাহৰণ গোৱালপাৰাৰ গৌৰৱ বলিউদৰ প্ৰখ্যাত অভিনেতা ‘আদিল হুছেইন’৷ কিন্তু সেই সময়চোৱাত বলিষ্ঠ অভিনয়ৰে কমেডী জগতত খলকনি তোলা অভিনয় শিল্পীৰ পৰিয়াল বৰ্তমান কেনে আছে?\n১৯৯৯ চনত এক কৰুণ দুৰ্ঘটনাত নিহত হোৱা ভায়ামামা কৌতুক গোষ্ঠীৰ শিল্পীৰ পৰিয়ালৰ খবৰ নাই অসম চৰকাৰ তথা সাংস্কৃতিক বিভাগৰ।\nগোৱালপাৰা জিলা কৃষ্ণাইৰ পৰা প্ৰায় পোন্ধৰ কিলোমিটাৰ মান আঁতৰৰ ভিতৰুৱা গাঁও “ওপৰতোলাত” জন্ম হৈছিল ভায়ামামাৰ বলিষ্ঠ অভিনেতা ধ্ৰুৱজিৎ কিশোৰ চৌধুৰীৰ৷\nঅসমৰ ইতিহাসৰ প্ৰথম কমেডিয়ান গোষ্ঠী “ভায়ামামাৰ”এক বলিষ্ঠ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল তেওঁ৷ ভায়ামামা কৌতুক গোষ্ঠীৰ প্ৰথম বাণিজ্যিক ভি,ডি,অ কেচেট ভায়ামামাৰ বিহু, ভায়ামামাৰ ৰামায়ণ, ভায়ামামাৰ মহাভাৰত আদিৰ বিভিন্ন কমেডী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি দৰ্শকক হাঁহিৰ খোৰাক জগাইছিল তেওঁ৷\nআনকি সেই সময়ত গোৱালপাৰাৰ গৌৰৱ বলিউদৰ বৰ্তমানৰ প্ৰখ্যাত অভিনেতা আদিল হুছেইনো অভিনয় কৰিছিল সেই ভায়ামামা কৌতুক গোষ্ঠীত৷শ্ৰোতা-দৰ্শক হঁহুৱাই থকা সেই গৰাকী কৌতুক অভিনেতা ধ্ৰুৱজিৎ কিশোৰ চৌধুৰীৰ পৰিয়ালৰ দুৰৱস্থা দেখিলে আজি সকলোৱে কান্দিব৷\nঘৰ বুলিবলৈ ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ দুটা জৰাজীৰ্ণ জুপুৰি৷ লাভ কৰা নাই কোনো চৰকাৰী আঁচনিৰ সাহায্য৷ বৰ্তমানলৈ নাই ৰেচন কাৰ্ড৷ ইমানে দূৰ্ভগীয়া যে ল’কডাউনৰ সময়ত চৰকাৰৰ দিয়া এহেজাৰ টকাৰ পৰাও বঞ্চিত হৈছে পৰিয়ালটো৷\nকোনো পৰুষ সদস্য নথকা পৰিয়ালটোত আছে প্ৰয়াত শিল্পী গৰাকীৰ বৃদ্ধ মাতৃৰ লগতে তেওঁৰ তিনি গৰাকী ভগ্নী৷ বৃদ্ধ মাতৃৰ চিকিৎসাৰ বাবেও সময়ে সময়ে বিপদত পৰে তেওঁলোক৷\nশিল্পী গৰাকীৰ মৃত্যুৰ পিছত পত্নীয়েও পতি গৃহ এৰি যোৱাৰ পিছত দুই ভগ্নীৰ সামান্য উপাৰ্জনৰে কোনোমতে চলি আছেপৰিয়ালটো৷\nএগৰাকী ভগ্নীয়ে ঘৰতে এখন ক্ষুদ্ৰ দোকান দিয়াৰ লগতে এগৰাকী ভগ্নীয়ে এখন ব্যক্তিগত বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰি কোনো মতে চলাই আছে পৰিয়ালটো৷\nকিন্তু অসহায় পৰিয়ালটোৰ কাষত থিয় দিবনে অসম চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক বিভাগে? সেয়ে চৰকাৰৰ সহযোগ কামনা কৰিছে এতিয়া পৰিয়ালৰ লোকে ৷


ৰঙা বিপদ – চৈয়দা চেমিম ইছলাম – ফটাঢোল\n: কিনো ৰঙা জেকেট ডাল পিন্ধি যায় হে সদায় সদায়? কাম নাই আৰু! গৰমৰ দিনত পিন্ধিব ৰঙা চাৰ্ট, ঠাণ্ডাৰ দিনত আকৌ এই ৰঙা জেকেটডাল। বুঢ়া হ’লহি!\n: হেঃ হেঃ হেঃ! তুম্ ক‍্যা সমঝোগে বেৱকুফ? নাদৰ ভেকুলী, সাগৰত কি ডাল পাত্তা পাবা তুমি?\n: কি? কি বুলি ক’লা মোক?\n: “নাদৰ ভেকুলী” – প্ৰিয়ে! হেঃ হেঃ হেঃ!\n: হুহ্! নাদৰ ভেকুলী? হেৰি, মই বুলিহে আপোনাৰ সৈতে ইমান দিনে …….!\nঘৈণীয়েকৰ লগত আৰু বেছিকৈ কথা আগ নবঢ়াই পোন্দোৱাকৈ এবাৰ তাইৰ ফালে চাই অফিচলৈ বুলি লৰালৰিকৈ ওলাই আহিল বৰ্মন। আহিয়েই চাৰৰ টেবুলখন চাফা কৰি পানী এগিলাচো সযতনে ঢাকি থ’লে টেবুলত।\nকোঠাটোৰ বাহিৰত কেবাটাও পাৰ্টি ৰৈ থকা দেখা পাইছিল সি। কোন, ক’ৰ পৰা আহিছে, কি কাম, কি সমস্যা – থাউকতে সকলো খবৰ লৈ ল’লে সি। বৰ জৰুৰী কাম এইবোৰ তাৰ কাৰণে। পাৰ্টিবোৰৰ পৰা ফাইল নম্বৰবোৰো গোটাই লৈ চাৰ আহি কোঠাত সোমোৱাৰ আগতেই লৰালৰিকৈ ফাইলবোৰ চলাথ কৰি সযতনে ৰাখি থ’লে যাতে মানুহ কেইজন ভিতৰলৈ সোমাই আহিলে চাৰে ফাইলটো চাবলৈ বিচৰাৰ লগে লগেই ফাইলটো উলিয়াই দিব পাৰে সি।\nচাৰ আহি পোৱাৰ আগতেই কথা পতাৰ চলেৰেই কাৰোবাৰ পৰা চাহ-পৰঠা, কাৰোবাৰ পৰা তামোল-পাণ খাই উদৰ পূৰ কৰি ল’লে সি। ইতিমধ্যে পাৰ্টিবোৰৰ পৰা তাৰ নিজৰ পূজা অৰ্চনা ভাগো কৰাই ল’লে।\nকিবাকিবি ঘৰুৱা দ্বায়িত্ব পালন কৰি চাৰ আহি অফিচ সোমায় মানে চাৰৰ অলপ দেৰিয়েই হ’ল আজি। তথাপিও বৰ্মনৰ দিহামতে পাৰ্টিবোৰৰ এজন-এজনকৈ সোমাই থাকিল, ওলাই থাকিল। চৰকাৰী অফিচৰ কথা। যিকোনো কামতো আৰু অফিচৰ ভিতৰত নুশুৱায়। তাৰ চাৰ্টৰ, জেকেটৰ ৰঙা ৰঙটো বৰ সহায়ক হয় এনেকুৱা সময়ত। কামটো তাৰ নিজৰ জোখাৰ নহ’লে চাৰৰ ঘৰৰ ঠিকনাটো সিহঁতক দিব লগা দ্বায়িত্বটোও তাৰেই হয়। ইমান যে ধুনীয়াকৈ বুজাই দিয়ে সি সিহঁতক, একেবাৰে কামাখ্যা মন্দিৰৰ পাণ্ডাবোৰে ভক্ত সকলক বুজোৱাদি বুজাই দিয়ে।\nচাৰ পিচে মানুহজন বৰ গহীন। অত্যন্ত ভাল মানুহ বুলি সুনাম এটাও আছে চাৰৰ। পিচে কথাহে বৰ কমকৈ কয় তেওঁ। এটা দুটা শব্দও ফুটো-নুফুটোকৈ হে ফুটে মুখৰ পৰা। বৰ্মনৰ লগত অৱশ্যে বেছ আন্তৰিকতাৰে নিসংকোচে সকলো কথা পাতে চাৰে। পাৰ্টিবোৰে চাৰৰ লগত কথা পাতিবলৈ বিশেষ সুযোগ সুবিধা নেপায়৷ সংকোচ কৰি বেছি ভাগে বৰ্মনৰ লগতেই নিজৰ সমস্যাৰ আলাপ আলোচনা কৰি সমস্যা সমাধানৰ বাট বিচাৰে। পূৰ্ণ সুযোগ গ্ৰহণ কৰে বৰ্মনেও। কিছুমানেতো বৰ্মনকেই “চাৰ” বুলি ভাবি বৰ্মনৰ লগতে কথা পাতি তাৰ প্ৰলোভনত প্ৰলোভিত হৈ নৈবেদ‍্য এভাগ তাক আগবঢ়াই গুছি যায়। ভাগটো বৰ বেছি ডাঙৰ নহ’লে বৰ্মনৰ পকেটতে থাকি যায়। কিনো আৰু ইমান ডাঙৰ কথা?\nপিচে “দুৰ্নীতি মুক্ত ভাৰত তথা অসম” – ভয়ো লাগে কেতিয়াবা বৰ্মনৰ। সেই কাৰণে অফিচৰ বাহিৰত থকা চাহৰ হোটেলখনতে ৰঙা ৰঙৰ চোলা অথবা জেকেটটো পিন্ধি বহি থাকে সি পাৰ্টিবোৰক দি থোৱা সময় মতে।\nবেলেগ এটা ডিপাৰ্টমেণ্টত ফাইল লৈ যাব লগীয়া হোৱা বৰ্মনে তাৰ পৰা আহি চাৰৰ কোঠাত সোমাইছিলহে –\n: অই, ক’ত আছিলি ইমান সময়? যা, যা। চাহৰ দোকানখনলৈ যা সোনকালে। মই এইমাত্ৰ আদবয়সীয়া মানুহ এজন পঠিয়াই দিছোঁ তোৰ হোটেলখনলৈ। বেতকুছি নে কেয়াকুছি কৰবাৰ পৰা আহিছে বোলে। যিহে বুৰ্বক টাইপ দেখিলোঁ, তোৰ লগতেই ভাল কৈ কথা পাতি লবলৈ কৈছোঁ মানুহজনক। পিচে হোটেলখনহে বা এতিয়া সি বিচাৰি পায় নে নেপায়? তই যাচোন সোনকালে। মই কৈ পঠিয়াইছোঁ মানুহজনক বোলে ৰঙা ৰঙৰ জেকেট পিন্ধা মানুহটোক ……!\nঅকনো পলম নকৰাকৈ বৰ্মনে লৰালৰিকৈ চাহৰ হোটেলৰ পিনে খোজ ল’লে যদিও খোজবোৰ যেন অলপ থৰক-বৰক হ’ল। মূৰটোও অলপ আচন্দ্ৰাই কৰা যেন লাগিল বৰ্মনৰ। কৰ পৰা বা আহিছে মানুহজন? বেতকুছি নে কেয়াকুছি?\nচাহৰ হোটেলখনত হে কাকো নেদেখিলে সি। হোটেলৰ ল’ৰাটোক সুধিলে,\n: কোনোবা আহিছিল ৰঙা জেকেট পিন্ধা মানুহ বিচাৰি?\nনেতিবাচক উত্তৰটো পাই চাহ একাপৰেই অৰ্ডাৰ দি মানুহজনৰ অপেক্ষাত হোটেলৰ সমুখতে থকা বেঞ্চখনতে বহি ল’লে সি। তেনেতে, তাকেই উদ্দেশ্যি কোনোবাই দূৰৈৰ পৰা গাঁৱত ৰিঙিয়াই মতাৰ নিচিনাকৈ “লাতু বোপা, লাতু বোপা ঔ” বুলি চিঞৰি চিঞৰি মতা যেন অনুভৱ হ’ল তাৰ। উচপ খাই উঠিল সি। কি কৰা যায় এতিয়া?\n“উফ্, মানুহজন এইখিনি আহি পাবহিয়ে এতিয়া। ক’ত পলাও এতিয়া, ক’লৈ যাওঁ? মোৰ ওচৰ চপাৰ আগতেই এই জেকেটটোকে খুলি কৰবাত দলিয়াই পেলাব পৰাহেঁতেন!” – উশাহ বন্ধ হোৱাৰ উপক্ৰম হ’ল বৰ্মনৰ। মুখখন ঘূৰাই পিছপিনে মানুহজনৰ মুখলৈ চোৱাৰ সাহসকনো নাইকিয়া হ’ল। “মাতটোও চোন অতিকৈ চিনাকি! আমাক সকলোকে সৰুতে নীতি-শিক্ষাৰ সাধুকথা শুনোৱা, ঘৰলৈ গ’লেই মোক লৈ গৰ্বতে ওফন্দি উঠা আমাৰেই অতি মৰমৰ আমাৰ গাঁৱৰ হৰেন দাইটিৰ মাতচোন এইটো।”\n“সৰু থাকোঁতে দেউতাৰ হঠাতে মৃত্যু হোৱাত দাইটিয়েই আগভাগ লৈ ৰাইজৰ পৰা মোৰ পঢ়া-শুনাৰ খৰছ যোগাৰ কৰি দিছিল। এতিয়া মোক লৈ বহুত গৰ্ববোধ কৰে তেওঁ। যোৱা বছৰ বিহুত ঘৰলৈ যাওঁতে নামঘৰ নিৰ্মাণৰ বাবে টকা পাঁচ হাজাৰৰ কথা কোৱাৰ লগে লগেই উলিয়াই দিছিলোঁ বাবে কম সন্মান দিছিল নে মোক গাঁৱৰ সমূহ ৰাইজৰ আগত! ৰাজহুৱা সভা পাতি দাইটিয়েই গামোচা পিন্ধাইছিল মোক। গাঁৱৰ উতনুৱা ডেকাবোৰক মোৰ উদাহৰণ দি ককৰ্থনা কৰিছিল সেই দিনা। কৃষ্ণ, কৃষ্ণ!! ক’ত পলাও ঔ মই এতিয়া??\nহে ভগৱান! কি কৰোঁ এতিয়া? তুমি বচালেহে বচোৱা আৰু আজি মোক৷ হে আই বসুমতী, ফাট মেলা পাতালে লুকাওঁ।”\nজেকেটটো কোনোমতে খুলি হোটেলৰ ল’ৰাটোৰ গালৈ দলিয়াই\n: হোঁ, এইটো ল। এইটো আজিৰ পৰা তোৰ। অই সোনকালে পিন্ধি ল’বি এইটো। মানুহ এজন আহি আছে, কথা পাতিবি ভালকৈ।\nবুলি কৈয়েই একো নুশুনা ভাৱত হাতত তুলি লোৱা চাহৰ কাপটোও তাতেই এৰি ততাতৈয়াকৈ খৰখোজেৰে হোটেলৰ পিছ দুৱাৰেৰে অন্তৰ্ধ‍্যান হ’ল বৰ্মন। মানুহজন হোটেলত সোমাই ল’ৰাটোৰ লগত কথা পাতি আছে। তেনেতে বৰ্মন সোমাই গৈ মাত লগালে,\n: এঃ, দাইটি দেখোন! কিবা কামত আহিছিল হ’বলা এইফালে! পিচে ভোক লাগিছে হ’ব পায় আপোনাৰ! আহক, আহক খাই লওক কিবা এটা।\n: হওঁতে কাম এটাৰ কাৰণেই আহিছিলোঁ অ’ বোপাই। পিচে চাৰজনেহে কামটোৰ কথাটো ভালকৈ শুনিবলৈকেই ইচ্ছা নকৰিলে। ৰঙা জেকেট পিন্ধা দালাল এটাকহে লগ কৰিবলৈ পঠিয়াই দিলে এই হোটেলখনলৈ। আহি থাকোঁতে হঠাৎ চকামকাকৈ ৰঙা জেকেটটো দেখা পোৱা যেন পাইছিলোঁ, তোকো হোটেলত সোমোৱাৰ আগতেই দেখা যেন পাইছিলোঁ। লাতু, লাতু বুলি ইমানকৈ মাতিলোঁ- হেঃ হেঃ হেঃ। পিচে, হোটেলত সোমাইহে দেখিলোঁ, সৌটোচোন ৰঙা জেকেটটো! পৰি আছে মাটিত। দালালজনহে নাইচোন! কলৈ বা গ’ল? চকু দুটাতো চানি মানে কেটেৰেক্ট পৰিল নহয় মোৰ! নেদেখা হ’লো আৰু ভালকৈ, বোপাই। আঁঠু দুটাও গ’ল, বাত বিষে মানে অষ্টিওআৰ্থ্ৰাইটিছ ৰোগে আক্ৰমণ কৰিছে, খোজটোও খৰকৈ দিব নোৱাৰা হ’লো নহয়! পিচে কামটোহে!\nদাইটিয়ে কৈ থাকিল এফালৰ পৰা কিবাকিবিবোৰ। বৰ্মনৰহে পিচে নোসোমাল একো এটা কাণত।\n“ভাগ‍্যে দাইটিৰ দুইটা চকুতে চানি পৰিছে। চানি পৰাৰ বাবেই আজি মোৰ মুখখন দেখা নেপালে দাইটিয়ে! দেখা পালে যে কি হ’লহেঁতেন আজি মোৰ! ইমান কৈ নীতি শিক্ষাৰ জ্ঞান দিয়াৰ স্বত্তেও আজি মোৰ এই অৱস্থা দেখিলে বৰ দুখ পালেহেঁতেন চাগৈ মানুহজনে! ভাল বচালে আজি মোক দাইটিৰ দুচকুৰ চানি মানে কেটেৰেক্ট দুখনে আৰু বাত বিষ মানে অষ্টিওআৰ্থ্ৰাইটিছ ৰোগে! হে চানি ভগৱান, হে কেটেৰেক্ট ভগৱান! হে বাত বিষ প্ৰভু ইশ্বৰ, হে অষ্টিওআৰ্থ্ৰাইটিছ প্ৰভু ইশ্বৰ! ভাল বচালা আজি তোমালোকে মোক! মোৰ মান-সন্মান বচাই দিলা আজি তোমালোকে! নামঘৰত আৰু টকা পাঁচ হাজাৰ দিম, চানি ভগৱান, কেটেৰেক্ট প্ৰভু, বাত বিষ প্ৰভু ইশ্বৰ আৰু অষ্টিওআৰ্থ্ৰাইটিছ প্ৰভু ইশ্বৰৰ নামত। আজি বৰ বেয়া দিন আছিল ঔ মোৰ। কিবাকৈ বাচিলোঁ বুলি হে!”\nদুচকুৰ সমুখত বাৰে বাৰে পত্নীৰ মুখখনে দোলা দিবলৈ ধৰিলে বৰ্মনৰ৷\n“পুৱাই পুৱাই মৰতীজনীয়ে ৰঙা জেকেটতোৰ পিছত লাগি আছিল নহয়! চালি কুলক্ষণী, নাদৰ ভেকুলী! কুছ ভী নহী সমজতী হেই ঔ ঔৰত! আজি তাইক মই ঘৰলৈ গৈ…! বাপ্পেকে….!”\n« আইতা – উষা মহন্ত\nফটাসপোন — দেবজিত শৰ্মা »\nযত দোষ নন্দঘোষ।এতিয়া ৰঙা জেকেট এৰিবলৈ কোৱাজনীৰ গাতহে দোষ লাগিল।