অমানৱীয়! মাতৃক আক্ৰমণ পুত্ৰ-বোৱাৰীৰ -\nHomeআঞ্চলিকঅমানৱীয়! মাতৃক আক্ৰমণ পুত্ৰ-বোৱাৰীৰ\nঅমানৱীয়! মাতৃক আক্ৰমণ পুত্ৰ-বোৱাৰীৰ\nনলবাৰীঃ নলবাৰী জিলাৰ বৰপুল্লা গাঁৱৰ এটা পৰিয়ালত অবৈধভাৱে মদ বিক্ৰী কৰাক লৈ অনাহুত পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হয়। পৰিণতিত পুত্ৰ-বোৱাৰীয়ে বৃদ্ধা মাতৃক নিৰ্মমভাৱে মাৰপিট কৰে। প্ৰাপ্ত অভিযোগমতে অমৰ শইকীয়া নামৰ লোকজনে নিজৰ ঘৰতে দীৰ্ঘদিন ধৰি মদ বিক্ৰী কৰি অঞ্চলটোৰ পৰিৱেশ কলুষিত কৰিছে। পুত্ৰৰ এই অপকৰ্মত মাতৃ ফুলু শইকীয়াই বাধা প্ৰদান কৰি আহিছে যদিও পুত্ৰই মাতৃৰ হকা-বাধা নামানি অপকৰ্ম অব্যাহত ৰাখিছে।\nআনকি বিভিন্ন সময়ত পুত্ৰ-বোৱাৰীয়েকে বৃদ্ধা মাতৃক অপদস্থও কৰে। অবৈধ মদ বিক্ৰীত বাধা প্ৰদান কৰাৰ বাবে পুত্ৰ-বোৱাৰীয়ে মাতৃ ফুলু শইকীয়াক নিৰ্মমভাৱে প্ৰহাৰ কৰে। ফলত মূৰ, হাত, ভৰিত গুৰুতৰভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্ত হয় বৃদ্ধা মাতৃগৰাকী। স্থানীয় লোকে ততাতৈয়াকৈ বৃদ্ধাগৰাকীক নলবাৰীৰ ছহিদ মুকুন্দ কাকতি অসামৰিক চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰায়। কালি সন্ধিয়াৰ ভাগত ঘটনা সন্দৰ্ভত আৰক্ষীক অৱগত কৰা হৈছে।\nmother attacked by daughter in law\nmother attacked by son\nPrevious articleসুখবৰ! সদ্যহতে কাগজ কলৰ কৰ্মচাৰীয়ে খালী কৰিব নালাগে আৱাসগৃহ\nNext articleতালিবানীৰ পঞ্জশীৰ দখল, মোদীৰ বৰঘৰত জৰুৰী বৈঠক


‘মৃত্যু ৰথ’ত পৰিণত শ্ৰমিক বিশেষ ৰে’ল : দুসপ্তাহতে আশীজন শ্ৰমিকৰ মৃত্যু!\nHome/বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি/‘মৃত্যু ৰথ’ত পৰিণত শ্ৰমিক বিশেষ ৰে’ল : দুসপ্তাহতে আশীজন শ্ৰমিকৰ মৃত্যু!\nনতুন দিল্লী : দেশৰ দুৰ্গত প্ৰব্ৰজিত শ্ৰমিকসকলৰ বাবে চৰকাৰে চলাচল কৰোঁৱা শ্ৰমিক বিশেষ ৰে’লসমূহতো শ্ৰমিকসকলৰ দুৰ্যোগৰ অন্ত পৰা নাই ।চৰম অব্যৱস্থাৰে চলাচল কৰা এই ৰে’লসমূহত শ্ৰমিকৰ বাবে মৌলিক সা-সুবিধাৰো অভাৱ ঘটিছে। তাতোকৈ ভয়ংকৰ কথাটো হৈছে এই শ্ৰমিক বিশেষ ৰে’ল বহুতৰ কাৰণে হৈ পৰিছে ‘মৃত্যু ৰথ’।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব:কৰ’নাৰ শংকা নাই : নেমকেয়াৰ হাস্পতালৰ সকলো বিভাগ পুনৰ মুকলি\nৰে’ল বিভাগে প্ৰকাশ কৰা তথ্য অনুসৰি, এই মাহটোতে অৰ্থাৎ ৯ মে’ৰ পৰা ২৭ মে’লৈকে শ্ৰমিক বিশেষ ৰে’লত মৃত্যু হৈছে কমেও আশীজন যাত্ৰীৰ। ৰে’ল বিভাগে প্ৰকাশ কৰা তথ্য অনুসৰি ২৩ মে’ত মৃত্যু হৈছে ১০জন লোকৰ। ২৪ আৰু ২৫ মে’ত নজনকৈ শ্ৰমিকৰ মৃত্যু হৈছে। ২৬ মে’ত ১৩জনৰ আৰু ২৭ মে’ত মৃত্যু হৈছে ৮জন শ্ৰমিকৰ।\nআনসকল লোকৰো এই সময়ছোৱাৰ ভিতৰত বিভিন্ন পৰিস্থিতিত মৃত্যু হৈছে। ৰে’লৰ অস্বাস্থ্যকৰ পৰিৱেশ, খাদ্য-পানীৰ অভাৱ আদিয়ে ভালেকেইজন দুৰ্দশাগ্ৰস্ত শ্ৰমিকক তেওঁলোকৰ প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ যাত্ৰাত মৃত্যুৰ মুখলৈ ঠেলি দিয়াৰ বাতৰি যোৱা সময়ছোৱাত সঘনে প্ৰকাশ পাই আহিছিল। শেহতীয়াকৈ ৰে’ল বিভাগে প্ৰকাশ কৰা তথ্যই শ্ৰমিকৰ দুৰ্দশাৰ ছবিখন অধিক পীড়াদায়ক আৰু ভয়ংকৰ বুলি প্ৰমাণ কৰিলে।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব: বনমন্ত্ৰীৰ সংবাদমেল : দিহিং পাটকাই সন্দৰ্ভত সদৰী কৰিলে বিস্ফোৰক তথ্য!\nউল্লেখ্য যে, শ্ৰমিক বিশেষ ৰে’লৰ চলাচল কৰোঁৱাৰ পূৰ্বে স্ব-গৃহলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ বাবে কৰা বিপদসংকুল চেষ্টাই শতাধিক প্ৰব্ৰজিত শ্ৰমিকৰ প্ৰাণ কাঢ়ি নিছিল। ইয়াকে লৈ বিৰোধী দল কংগ্ৰেছ চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে আক্ৰমণাত্মক হৈ পৰিছে। শ্ৰমিকৰ সমস্যা সমাধানত চৰকাৰ সম্পূৰ্ণৰূপে ব্যৰ্থ হোৱা বুলি কংগ্ৰেছৰ জ্যেষ্ঠ নেতা অধীৰ ৰঞ্জন চৌধুৰীয়ে অভিযোগ কৰি শ্ৰমিক বিশেষ ৰে’লসমূহক ‘ডেথ পাৰ্লাৰ’ আখ্যা দিছে।\nকৰ’নাৰ শংকা নাই : নেমকেয়াৰ হাস্পতালৰ সকলো বিভাগ পুনৰ মুকলি\nভয়ংকৰ! হাঁহ চুৰিৰ অভিযোগতে ব্ৰহ্মপুত্ৰত উটুৱাই দিলে যুৱকক


বছৰটোৰ বিশেষ ১০জনৰ ৪জন - এই সময়ত ᴾᴶᴹ\n22 Dec বছৰটোৰ বিশেষ ১০জনৰ ৪জন\nPosted at 17:05h in নিবন্ধ, সমাজ\tby\tপংকজ জ্যোতি মহন্ত2Comments\nনবেম্বৰ-ডিচেম্বৰ— এই সময়খিনিত কিছুসংখ্যক সংবাদ-প্ৰতিষ্ঠান বা আন অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানে বছৰটোৰ বিশেষ দহজন বা বিশজন ব্যক্তি আদিৰ তালিকা উলিওৱাৰ যো-যা চলায়। এইসমূহৰ প্ৰত্যেকৰে উদ্দেশ্য পৃথক পৃথক। বহুতে “আনেও উলিয়াই যেতিয়া, আমিও পাৰোঁচোন” বুলি উলিয়ায়। বহুতে, বছৰটোত ইতিমধ্যে যিসকল অলপ বিখ্যাত হ’ল বা কিবাকৈ বিদেশৰ পৰা কিবা এটা-দুটা পুৰস্কাৰ আনিলে, তেওঁলোকক তালিকাভুক্ত কৰে। কিছুমান প্ৰতিষ্ঠানে একোটা অনুষ্ঠান আয়োজন কৰিবলৈ বিভিন্ন উৎসৰ পৰা যথেষ্ঠ টকা আহৰণ কৰে আৰু তাতে কিছুসংখ্যক বছা বছা ব্যক্তিক সম্বৰ্ধনা জনাই অনুষ্ঠানটো সাফল্যমণ্ডিত কৰিব বিচাৰে। আৰু কিছুমানে বিশেষ কিছুমান ব্যক্তিক ফ’কাচলৈ আনিব বিচাৰে যাতে তাৰ দ্বাৰা সেইসকলক কিছু সন্মান যাঁচিব পৰা যায় আৰু লগতে কিছুমান বিশেষ বিষয়ত যাতে জনসাধাৰণৰ অধিক সংখ্যকে গুৰুত্ব প্ৰদান কৰে তাক আশা কৰা যায়। অন্তৰালৰ উদ্দেশ্য যিয়েই নহওক, ফলশ্ৰুতি ভালেই পোৱা যায়, (অৱশ্যে স্বাভাৱিকভাৱেই বহু যোগ্য ব্যক্তি সদায় বাকী ৰৈ যায়)। এই তালিকাবোৰ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ কিছু নাম প্ৰস্তাৱ কৰিবৰ বাবে আয়োজকসকলে বহুতক ব্যক্তিগতভাৱে, মেছেজৰ মাধ্যমেৰে বা কেতিয়াবা দুই-একে সকলোকে মুকলিকৈ আহ্বান জনোৱা দেখা যায়। তেনেকুৱা একো একোটা মেছেজ কেনেবাকৈ মোৰ ইনবক্সতো কেতিয়াবা সোমায়, আৰু সেয়েহে এইবাৰৰ বাবে সৰু লেখা এটাকে ব্লগত লিখিম বুলি ভাবি থাকোঁতেই তেনে এটা মেছেজ এইবাৰো পালোঁ। এইবাৰৰ মেছেজটোত দিয়া উত্তৰটোৰ লগত আৰু কিছু কথা যোগ কৰি তলৰ লেখাটোৰ জৰিয়তে চাৰিটা দিশত গুৰুত্ব দিবলৈ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ালোঁ, কাৰণ এতিয়ালৈকে যিমানখিনি এনে তালিকা দেখা পাইছোঁ সেইসমূহত এই বিষয়কেইটাত বা এই বিষয়সমূহত জড়িত ব্যক্তিক গুৰুত্ব দিয়া সিমান চকুত পৰা নাই।\n১) তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য মিহিৰকান্তি চৌধুৰী।\nপ্ৰফেছৰ মিহিৰকান্তি চৌধুৰী। (ফটো সৌজন্য : ৰাজশ্ৰী গোস্বামী)\nক) শৈক্ষিক-প্ৰশাসন ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ সু-নেতৃত্ব।\nখ) আমাৰ পৰিৱেশত পটকৈ “চঞ্চল” হৈ উঠিবলৈ বিচাৰি থকা উচ্চ শিক্ষা-প্ৰতিষ্ঠানটোৱেই হ’ল বিশ্ববিদ্যালয়, আৰু উপাচাৰ্য হিচাপে তেওঁ এখন বিশ্ববিদ্যালয় সম্পূৰ্ণ শৃঙ্খলাবদ্ধৰূপত আনৰ অনুকৰণীয়ভাৱে ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছে।\nগ) চৌহদৰ সুন্দৰ আন্তঃগাঁথনি আৰু বৌদ্ধিক পৰিৱেশ গঢ়ি তুলি উচ্চ-মানদণ্ডৰ কৰ্মশালা, আলোচনা-চক্ৰ, “যুৱ-মহোৎসৱ” আদি নিয়মীয়াকৈ আয়োজনৰ সুবিধা গঢ়ি তুলিছে; যাৰ বাবে মহানগৰত অৱস্থিত নোহোৱাৰ পাছতো আৰু চহৰৰ পৰা যথেষ্ঠ আঁতৰত থকাৰ পাছতো দেশ-বিদেশৰ বহু প্ৰখ্যাত ব্যক্তি এইসমূহত অংশগ্ৰহণত যথেষ্ঠ সুচল হৈছে।\nঘ) শৃঙ্খলাবদ্ধ, আৰু অৰিয়াঅৰি-ৰাজনীতিহীন পৰিৱেশেৰে অধ্যাপকসকলে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে গৱেষণাত অধিক গুৰুত্ব-প্ৰদান কৰাৰ পৰিৱেশ গঢ়ি তুলিছে।\nএইখিনিৰ উপৰি তেওঁ নিজেই এজন স্বনামধন্য বিজ্ঞানী। এই সাক্ষাৎকাৰটোত তেওঁৰ বিষয়ে কিছু কথা জানিবলৈ পাব— http://www.xahitya.org/2014/08/14/an-exclusive-interview-with-prof-mihir-kanti-chaudhuri/ । তেওঁ বহু বছৰ পূৰ্বেই ভাৰতৰ বিজ্ঞান জগতৰ সৰ্বোচ্চ বঁটা “শান্তিস্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা” লাভ কৰিছে, আৰু লগতে আন এটা কথাও ক’ব পাৰি— এই বঁটা লাভ কৰি অসমত কৰ্মৰত ব্যক্তি বৰ্তমান তেঁৱেই আছে। “জীৱন” আলোচনীখনে প্ৰতিবছৰে আগবঢ়োৱা তেওঁলোকৰ এনে তালিকাত কোনো কোনো বিজ্ঞানীক অন্তৰ্ভুক্ত কৰি আহিছে যদিও নিউজ-চেনেলকে আদি কৰি আন প্ৰতিষ্ঠানে বিজ্ঞানীক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা বৰ এটা দেখা নাযায় (ড° জীতেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামীক লৈ এতিয়া সততে গৌৰৱ কৰাতো সুকীয়া)। বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিক আজি কেৱল প্ৰকৃতিৰ অধ্যয়ন বা কাৰিকৰী-চৰ্চা বুলি ধৰা নহয়; ইয়াৰ বাবেই মানৱ সভ্যতাৰ উন্নতি-সাধন হৈ আহিছে, যাক সংস্কৃতিৰো অংশ বুলি ধৰিব লাগে। উঠি অহা ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু সাধাৰণ মানুহৰ মাজত বৈজ্ঞানিক সাধনাৰ গুৰুত্বৰ কথা প্ৰচাৰৰ বাবে বিজ্ঞানী-প্ৰযুক্তিবিদক সংবাদ-মাধ্যমে আলোকপাত কৰাতো অতি প্ৰয়োজন। এনে চৰ্চা কম বাবেই, আন নালাগে, ভাৰতৰ বিজ্ঞান-ক্ষেত্ৰৰ সৰ্বোচ্ছ বঁটা শান্তিস্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা লাভ কৰা আন অসমীয়া প্ৰশান্ত গোস্বামী, ভূপেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামী আদিৰ নাম প্ৰায় গোটেইবিলাক অসমীয়াই শুনিবলৈয়ে নাপায়। গতিকে, তেখেতক বিবেচনা কৰিলে বহুদিশৰ পৰা সমাজলৈ সুপ্ৰভাৱ পৰিব।\n[বিজ্ঞান অধ্যয়নত সফলতা দেখুওৱা মানুহ আমাৰ সাংবাদিকতাৰ ক্ষেত্ৰখনত প্ৰায় নাইয়েই বাবেই এই কথাখিনিৰ গুৰুত্ব যে প্ৰায়ভাগেই বুজি নাপাব তাত নিশ্চিত। সেইবাবে এনে বিষয়ত গুৰুত্ব দিবলৈ আৰু এটা যুক্তি হিচাপে অসীম কুমাৰ বৰাৰ “অসমত চিন্তা-চৰ্চা যেন এক সংকীৰ্ণ পৰ্যায়ত ৰৈ গৈছে : সঁচাকৈ আমি পাৰিমনে?” শীৰ্ষক এটা কেইবছৰমান পুৰণা লেখা ইয়াতে দিলোঁ। (লিংকটোত ক্লিক কৰাৰ পাছত ফটোখনৰ ওপৰত ৰাইট-ক্লিক কৰি 'View Image'ত ক্লিক কৰিলে লেখাটো স্পষ্টকৈ পঢ়িব পাৰিব।)]\n২) ৱিকিপিডিয়া আৰু ৱিকিউৎসৰ অসমীয়া সংস্কৰণৰ স্বেচ্ছাসেৱকসকল।\nপঠনীয়: ১৩ টা প্ৰিয় প্ৰবন্ধ\nৱিকিপিডিয়াকে ধৰি “ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যন”ৰ যিসমূহ প্ৰকল্প আছে, তাৰে দুটাৰ অসমীয়া সংস্কৰণ আছে। ৱিকিপিডিয়া আৰু ৱিকিউৎস। অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া হ’ল ভাৰতীয় ভাষাৰ প্ৰথমখন ৱিকিপিডিয়া। অসমীয়া ৱিকিপিডিয়াত বৰ্তমানলৈকে প্ৰায় চাৰি হাজাৰ প্ৰবন্ধ সন্নিবিষ্ট হৈছে আৰু অসমীয়া ৱিকিউৎসত বহুকেইখন গ্ৰন্থৰ অধ্যায়কে ধৰি বৰ্তমানলৈকে হাজাৰোধিক লেখা সন্নিবিষ্ট হৈছে। মাথোঁ কিছুসংখ্যক মানুহ স্বেচ্ছাই আগবাঢ়ি আহি এই গোটেই কামখিনি কৰিছে। এওঁলোকৰ মুঠ সংখ্যা হয়তো ১০০জনতকৈ অধিক নহ’ব, আৰু তাৰে প্ৰায় ২০জনমানৰ প্ৰত্যেকেই ইয়াত যিমানখিনি সময় দিছে সেইয়া সততে উল্লেখিত হৈ থকা আন কিছুমান কামতকৈ বহুগুণে অধিক কষ্টকৰ আৰু অধিক ফলপ্ৰসূ। তেওঁলোকৰ প্ৰায়ভাগেই চিকিৎসা, ব্যৱসায়, গৱেষণা, অভিযান্ত্ৰিকী, লেখক-মেলা, শিক্ষকতা আদিৰ কোনোবা নহয় কোনোবা ক্ষেত্ৰত সু-প্ৰতিষ্ঠিত আৰু আন কেইজনমান বৰ্তমান স্কুল-কলেজত অধ্যয়নৰত ছাত্ৰ। নিজৰ বহুমূলীয়া সময়েৰে তেওঁলোকে নিজৰ কাম সুচাৰুৰূপে চলাইয়ো ইয়াৰ বাবে ইমান সময় উলিওৱাটো খুৱ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা; য’তনেকি সততে বিভিন্ন অভিযোগেৰে বৰ্তী থকাসকলে অত্যধিক বন্ধু-বান্ধৱৰ লগত আদ্দা মাৰিয়েই বা মেছেজ-মেছেজ, কমেণ্ট-কমেণ্ট খেলিয়েই পাৰ কৰি দিয়ে। সেই কাম কৰা সদস্যসকলে কিবা স্বীকৃতিৰ বাবে কামখিনি নকৰে; এক সেৱাৰ মানসিকতাৰে আৰু আনৰ প্ৰয়োজনত ব্যৱহাৰ হোৱাৰ বাবে কৰে। গতিকে এই স্বেচ্ছাসেৱাৰ গোটেই কাৰ্যটোক এনে তালিকাত বিশেষ অন্তৰ্ভুক্তিৰে তেওঁলোকৰ প্ৰতি এক সন্মান জনোৱা বুজাব, আৰু এই কাৰ্যটোৰ গুৰুত্বৰ কথা নজনা বহুতে কথাটো আয়ত্ব কৰা এক সুযোগ পাব আৰু তেতিয়া অন্ততঃ আৰু কিছুসংখ্যক নতুনকৈ আগবাঢ়ি আহিব। “ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যন”ৰ ৱিকিপিডিয়াকে আদি কৰি গোটেই প্ৰকল্পসমূহৰ গুৰুত্ব জ্ঞান-আহৰণ, তথ্য সংগ্ৰহ, তথা নিজৰ স্থানৰ হৈ পৰিচিতি দিব পৰা ব্যক্তি বা সম্পদখিনিৰ কথা আনক জনাবলৈ কিমান প্ৰয়োজনীয় আৰু ই কিমান সুচল এক ব্যৱস্থা সেই কথা বহলাই নক’লেও হ’ব নিশ্চয়। কিন্তু নিজে ব্যৱহাৰ কৰিও বহুলোকে যেন নাজানে— এইসমূহ প্ৰাকৃতিক নহয়, মানুহৰ অবিশ্ৰান্ত কামৰ ফলদহে।\n৩) ডেলিকেচী, খৰিকা, .... আদি থলুৱা ব্ৰেণ্ডসমূহ।\nইয়াত মই কেৱল খাদ্যৰ ব্ৰেণ্ডৰ কথাকে ক’ব বিচৰা নাই। কিন্তু থাউকতে ক’বলৈ আন ব্ৰেণ্ডৰ কথা নাজানো বাবেই আনে পটকৈ বুজি পাবৰ বাবে এই দুটা উল্লেখ কৰিলোঁ। উদাহৰণস্বৰূপে, পোছাকৰ ক্ষেত্ৰত, পৰম্পৰাগত ফেব্ৰিকৰ ব্যৱহাৰেৰে আজিকালি বহুতো পোছাক তৈয়াৰ কৰা দেখা গৈছে, যিসমূহ কেৱল পৰম্পৰাগত অনু্ষ্ঠানতেই পৰিধান কৰা নহয়, এনেইয়ো পিন্ধি ফুৰা-চকা কৰিব পাৰি। আৰু এইসমূহ লাহে লাহে জনপ্ৰিয় হৈছে। এনে ক্ষেত্ৰত নাম কৰা ডিজাইনাৰ কেইবাজনো ওলাইছে, কিন্তু এইসমূহ তৈয়াৰ কৰা আৰু বিপণন কৰা এটা ব্ৰেণ্ড হয়তো নাই। কোনোবাই বা বহুজন মিলি এনে পোছাকৰ এটা ব্ৰেণ্ড সৃষ্টি কৰাৰ কথা চাগে ভবা নাই, তথাপি এটা পৰিৱৰ্তন আহিছে। আজিৰ পৰা ৬-৭ বছৰৰ আগতে মাটিমাহ, লাইশাক বা ডিমৰু পাতৰ সৈতে গাহৰিৰ মঙহ, খৰিচা, বাঁহগাজ আদি খাওঁ বুলি ক’লে আমাকে লগৰে ছোৱালীয়ে হাঁহিছিল; কিন্তু আজি তেনে খাদ্যৰ জুতিৰ কথা গৰ্বৰে কৈ তেওঁলোকক লোভ লগাবহে পাৰোঁ। মুঠতে, অধিক প্ৰচলনৰ বাবে থলুৱা বস্তুত গ্লেমাৰ প্ৰদান কৰিবই লাগিব, যাৰ চাহিদা তেতিয়া বহিৰ্ৰাজ্যলৈয়ো বিয়পিব। তেনেদৰে বাঁহ-বেতৰ আচবাবতো কিছু তেনে প্ৰচেষ্টা দেখা গৈছে। এইসমূহে বহুসংখ্যক মানুহক সংস্থাপনো দিছে। আৰু তেওঁলোকৰ কাহিনী আন শতজনৰ বাবে প্ৰেৰণাও। উদাহৰণস্বৰূপে, জীৱিকাৰ তাড়নাত মাজুলীৰ পৰা মহানগৰীলৈ আহি পল্টনবজাৰৰ পদপথত মাথোঁ ছজন বহি খাব পৰা এখন হোটেল দি আজি “ডেলিকেচী”ৰ জৰিয়তে কেইবাশ মানুহক জীৱিকা উলিয়াবলৈ সুবিধা কৰিব পৰা ভুবন গাম এক প্ৰেৰণা। আনহাতে, পাঠশালাৰ গোপাল জালান আৰু তেওঁৰ খুৰাক অৰুণ জালানে প্ৰতিষ্ঠা কৰা ব্ৰেণ্ড জেবিজ(JB’s)কো হয়তো ইয়াৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পাৰি।\nপঠনীয়: তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত কি আছে, কি নাই\nএই গোটেই প্ৰক্ৰিয়াবোৰ আৰম্ভ হোৱা বেছি বছৰ হোৱা নাই। থলুৱা ব্ৰেণ্ড প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ চলোৱা প্ৰচেষ্টাই যেতিয়া আমাৰ নিজৰ ঠাইৰে মানুহখিনিক নিজৰে বস্তুৰ প্ৰতি অধিক আকৰ্ষিত কৰি তুলিব, তেতিয়া আমাৰ নিজৰ মাজত নিজৰে বস্তুৰ চাহিদা বাহিব। আৰু তেতিয়া ক্ৰমে ক্ৰমে এইসমূহে বাহিৰৰ মানুহকো আকৰ্ষণ কৰিবলৈ ল’ব, যি আমাৰ ৰাজ্যৰ অৰ্থনীতিতো যথেষ্ঠ সুপ্ৰভাৱ পেলাব। গতিকে, থলুৱা ব্ৰেণ্ডসমূহৰ গুৰুত্ব বিশেষভাৱে উল্লেখ কৰি এতিয়া এনে কাৰ্যলৈ বহুতক উৎসাহিত কৰাটো অতি প্ৰয়োজন, কাৰণ কাম একোটা কৰিবলৈ ল’লেই নিৰুৎসাহিত কৰা মানুহৰ ভীৰ বহুত বেছি আৰু লগতে নিজৰ বা চাৰিওপিনৰ মানুহবোৰৰ আৱেগিক সমস্যাবোৰে দিয়া জ্বালা তথা অৱসাদ প্ৰবলভাবে থাকেই।\nইয়াত মই কেৱল এটা বা দুটা ব্ৰেণ্ডৰ নাম উল্লেখ কৰাৰ কথা কোৱা নাই। থলুৱা ব্ৰেণ্ড গঢ়ি তোলাৰ যি মানসিকতা সেইটোক বৰ্তমান সময়ৰ উল্লেখযোগ্য ঘটনাৰূপে প্ৰকাশ কৰাৰ কথা কৈছোঁ। আশা কৰোঁ ই কিছুমান ব্ৰেণ্ড গঢ়ি উঠাত সহায় কৰিব; ফলত John Players, adidas, woodland আদিৰ সাজপাৰ পিন্ধি “আধুনিক” যুৱক-যুৱতী বা আদহীয়াই গৰ্ব কৰাৰ দৰে স্থানীয় ব্ৰেণ্ডৰ সাজপাৰ পিন্ধিও তেওঁলোকে গৰ্ব কৰিবলৈ খুৱ সোনকালেই আগ্ৰহী হৈ পৰিব।\nশান্তনু কৌশিক বৰুৱা।\n৪) শান্তনু কৌশিক বৰুৱা।\nসংক্ষিপ্ত অসমীয়া বিশ্বকোষ, অসম অভিধান, সহস্ৰাব্দৰ বিশ্ব, বিজ্ঞানৰ কি কিয় কেনেকৈ কোন আৰু কেতিয়া, আধুনিক অসমীয়া ৰচনা সমগ্ৰ, বিশ্বৰ বৰেণ্য বিজ্ঞানী, কেইবাখনো “ইয়েৰ বুক”ৰ উপৰি জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ আন ভালে সংখ্যক এনেধৰণৰ গ্ৰন্থৰ প্ৰণয়ক শান্তনু কৌশিক বৰুৱা কেইবাটাও প্ৰজন্মৰ কিশোৰ-কিশোৰী-যুৱক-যুৱতীৰ অনুপ্ৰেৰণা। তেওঁৰ সম্পৰ্কে বিভিন্নজনৰ সৈতে কিবা আলোচনা কৰিলে কেতিয়াবা এটা কথা ওলায়— শান্তনু কৌশিক বৰুৱা দ্বিতীয় এজন নাই; তেওঁৰ দৰে লেখক অন্ততঃ আৰু পাঁচজন লাগে; কেৱল এজন ব্যক্তি অকলে নিজেই তেওঁৰ দৰে এজন হৈ নুঠিলেও কেইবাজনেও মিলি কিশোৰ সমাজলৈ জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ বিবিধ বিষয় যদি তেওঁৰ দৰে আগবঢ়াই দিব বিচৰা যায় তেতিয়াও কিন্তু ধৈৰ্যশীল মানুহ পৰ্যাপ্ত নহয়। “পৰ্যাপ্ত নহয়” বুলি কৈ মই অৱশ্যে “একেবাৰে নাই” বুলি ক’ব বিচৰা নাই। উদাহৰণস্বৰূপে কম্পিউটাৰ তথা ইণ্টাৰনেট জগতখনক কিশোৰ তথা আন সকলো পাঠকক পৰিচয় কৰাই দিবলৈ একাধাৰে কবি, বিজ্ঞানী ড° বিপুল জ্যোতি শইকীয়া আৰু লেখক দেৱজ্যোতি বৰাই ভালেসংখ্যক লেখা লেখিছে।\nড° ভূপেন হাজৰিকাৰ সৈতে শান্তনু কৌশিক বৰুৱা।\nস্বনামধন্য লেখকসকলৰ যিকোনো বিষয়ক লেখাবোৰত তেওঁলোকৰ নিজৰ প্ৰচুৰ অধ্যয়নৰ গভীৰতা, বস্তুনিষ্ঠ বিশ্লেষণ আৰু দিগদৰ্শন প্ৰকাশ পোৱাৰ বিপৰীতে তেনে একো নথকাকৈ কেৱল তাৎক্ষণিক প্ৰতিক্ৰিয়া বা অভিযোগেৰে ভৰপুৰ লেখাবোৰ সপ্তাহে সপ্তাহে “কেজি হিচাপত লিখি প্ৰকাশ কৰি থকা” “লেখক”বিলাকে জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ কিছু লেখাৰ বাবে অনুশীলন কৰা প্ৰয়োজন। নহ’লে ৰাতিপুৱা লিখিলে আবেলিলৈ একো কাম নথকা সেইখিনি লেখাৰে বুদ্ধিজীৱি বোলাবলৈ যোৱা কাৰবাৰটোৰ বাহিৰে আন একো কাম নাহে। গতিকে, এনে মহঙা পৰিস্থিতিত শান্তনু কৌশিক বৰুৱাৰ দৰে এজন ব্যক্তিক সুধী সমাজে ষ্টাৰৰ মৰ্যাদা দিবলৈ যত্ন কৰাটো খুৱ প্ৰয়োজন; যাৰ দ্বাৰা উঠি অহাসকল অনুপ্ৰাণিত হ’ব আৰু এই “লেখক”বিলাকে প্ৰয়োজন পুৰাব পৰাকৈ কিছু লিখাৰ অনুশীলন কৰিবলৈ আগ্ৰহ লাভ কৰিব।\n[লেখাটো লিখোঁতে হোমেন বৰগোহাঞি, জুবিন গাৰ্গ, ডা° নোমল চন্দ্ৰ বৰা আদিৰ দৰে অত্যন্ত প্ৰভাৱশালী আৰু হাজাৰ হাজাৰ মানুহৰ অনুপ্ৰেৰণাৰ উৎস ব্যক্তিসকলক শ্ৰদ্ধাৰে নিলগাই ৰাখিছোঁ। আনহাতে, পূৰ্বে উল্লেখিত বা এতিয়াও এনে প্ৰসংগত উল্লেখ নোহোৱা, আৰু বৰ্তমানো প্ৰবল উদ্যমেৰে কাম কৰি থকা আন বহুতো ব্যক্তিৰ কথা ভৱিষ্যতে লিখিবলৈ চেষ্টা কৰিম।]\nখৰিকা, ডেলিকেচী, তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়, বছৰটোৰ বিশেষ ১০, মিহিৰকান্তি চৌধুৰী, শান্তনু কৌশিক বৰুৱা, ৱিকিউৎস, ৱিকিপিডিয়া\nLakshmi prd Dev Goswami\nI congrats all the achievers.\nPosted at 01:48h, 24 December Reply\nভাল চিন্তা হৈছে !!\nPost A Reply to ৰসানন্দ গগৈ Cancel Reply\nকেইটিমান উদ্ধৃতি - সত্যনাথ বৰাৰ ‘সাৰথি’ ৰ পৰা....


Search Result of Seed\nAaranyak’s pilot initiative to preserve local seed diversity of Kaziranga-Karbi Anglong landscape\nAaranyak aims to set up seed bank with local seeds of the landscape so as to facilitate their proliferation among the farming community as well as to promote organic farming that gives high-value yield for farmers. These indigenous varieties are resilient to vagaries of local climate.\nআজাদী কা অমৃত মহোৎসৱ উপলক্ষে চৰাইদেউ জিলাত অন্ন যোজনা উদযাপন\nউপায়ুক্ত পল বৰুৱাই "আজাদী কা অমৃত মহোৎসৱ" উদযাপনৰ উদ্দেশ্য আৰু গুৰুত্ব সম্পৰ্কে বক্তব্য ৰখাৰ লগতে জিলাখনৰ ৰেচন কাৰ্ডৰ হিতাধিকাৰী সকলক অতি সোনকালে ৰেচন কাৰ্ডৰ সৈতে আধাৰ কাৰ্ড সমুহ সংযোগ (AADHAR Seeding) কৰি লবলৈ বিশেষ ভাবে আহ্বান জনায়।\nসুস্বাদু চাওমিন খাই ভাল পোৱা সকল সাৱধান\nচাওমিন প্ৰস্তুত কৰা হয় মূলত ময়দাৰে। ফলত সংৰক্ষণৰ বাবে ইয়াত প্রচুৰ পৰিমাণত ৰাসায়নিক মিহলোৱা হয়।\nফল আৰু পাচলিৰ বীজ পেলাই দিয়াৰ আগতে জানি ল'বলগীয়া সঠিক ব্যৱহাৰকেইটা\nযিকোনো ব্যঞ্জনত দিব পাৰি\nকোষ্ঠকাঠিন্যৰ সমস্যাৰ পৰা তাৎক্ষণিক সকাহ দিব পৰা বিশেষ বীজবিধ\nবহু লোকে সকাহ পাবলৈ বিভিন্ন উপায় অৱলম্বন কৰে\nপ্ৰতিদিনে এগিলাচ ইলাচী পানী খালে হয় যথেষ্ট উপকাৰ,জানক ইয়াৰ বিষয়ে সবিশেষ\nৰাতিপুৱা উঠি এই পানীখিনি চেকি লৈ খালী পেটত সেৱন কৰক ।\nChinook takes off for Vijaynagar carrying kitchen garden seeds\nBJP Lahoal MLA throws rice seed onapaddy field in Dibrugarh\nSrikanth enters semifinals of Hong Kong Open\nAll Rights Reserved 2022 © The Janambhumi | Total visits : 84189833


Good Morning Quotes In Assamese | Assamese Good Morning - Assam News Live\nAssamese Good morning | Good morning Quotes in Assamese\nAssamese Good morning is pronounced as Su-Prabhat (সুপ্ৰভাত) which is quite similar to Bengali. In this article, you will find some best good morning quotes in Assamese, good morning status in Assamese, and Assamese good morning images. Every day at the beginning ofanew morning, internet users usually search for assamese good morning quotes, good morning assamese images. Therefore, we write this article of good morning wishes in Assamese. You can choose the best quotes from our collection of good morning quotes in assamese and also share them with your friends and family through WhatsApp, Facebook, Instagram.\nGood morning quotes in Assamese\nআশাৰে ভৰা এটি নতুন পুৱাত আপোনাক আদৰিছোঁ । সুপ্ৰভাত ।\nসদায় হাঁহি থাকিব, কেতিয়াবা নিজৰ বাবে আৰু কেতিয়াবা নিজৰ আপোনজনৰ বাবে। গুড মৰ্ণিং\nযেতিয়া চিন্তা, প্ৰাৰ্থনা আৰু উদ্দেশ্য সকলো ইতিবাচক হয় তেতিয়া জীৱনটোও ইতিবাচক হৈ পৰে। সুপ্ৰভাত\nধনৰ পৰা পোৱা সুখ কিছু সময়ৰ বাবেহে থাকে… কিন্তু নিজৰ আপোনজনৰ পৰা লাভ কৰা সুখ গোটেই জীৱনজুৰি থাকে – শুভ ৰাতিপুৱা\nসফলতা এটি নতুন পুৱাৰ নিচিনা, যাক বিচাৰিলে পোৱা নাযায় সাৰ পালেহে পোৱা যায়। সুপ্ৰভাত\nএজন মানুহক সহায় কৰিলে পৃথিৱীখন সলনি হ’ব নোৱাৰে কিন্তু আপুনি যাক সহায় কৰিব সেই ব্যক্তিজন পৃথিৱী সলনি হ’ব পাৰে। 🌹 সুপ্ৰভাত\nপ্ৰতিটো পুৱা জীয়াই থাকি নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ দ্বিতীয়টো সুযোগ । সুপ্ৰভাত ।\nসঁচা কথা কোৱাৰ অভ্যাসে আমাৰ ভিতৰৰ যিকোনো পৰিস্থিতিৰ মুখামুখী হবলৈ সাহস দিয়ে। সুপ্ৰভাত ।\nআপুনি জীৱনত লাভ কৰা সময়খিনি সুন্দৰ বনাওক । যদি সুন্দৰ সময়ৰ হয় বাবে অপেক্ষা কৰে তেন্তে গোটেই জীৱন কম পৰি যাব। সুপ্ৰভাত\nজীৱনত বন্ধু নহয় বন্ধুৰ মাজত জীৱন পোৱা যায় । সুপ্ৰভাত\nসদায় বিশ্বাস কৰক যে আহিবলীয়া দিন কালিৰ দিনতকৈ উৎকৃষ্ট হ’ব। সুপ্ৰভাত\nআশা এনে এক শক্তি আছে যাৰ দ্বাৰা জীৱনৰ যিকোনো অন্ধকাৰ পোহৰাই তুলিব পাৰি.. সুপ্ৰভাত\nমাটিৰ চাকি এটাই গোটেই ৰাতি অন্ধকাৰৰ সৈতে যুঁজ দিয়ে আপুনি তু ভগৱানে বনোৱা এটি চাকি, গতিকে ভয় কিহৰ.. সুপ্ৰভাত\nকাৰোবাক সহায় কৰিবলৈ টকা নহয় এটা ভাল মনৰ প্ৰয়োজন আছে.. সুপ্ৰভাত\nৰাতিপুৱাৰ পোহৰ সদায় আপোনাৰ সৈতে থাকক, প্ৰতিটো মুহূৰ্ত প্ৰতিটো দিন আপোনাৰ বাবে বিশেষ হওক, এইয়ে কামনা হৃদয়ৰ পৰা ওলাই আহে তোমাৰ বাবে।। সকলো সুখ আপোনাৰ লগতে থাওক! সুপ্ৰভাত\nযেতিয়া ৰাতি আপোনাৰ স্মৃতিয়ে আমনি কৰে, আপোনাৰ ছবি তৰাবোৰত দেখা যায়, সেই মুখখন বিচাৰি পুন: ৰাতিপুৱা হয় । সুপ্ৰভাত\nযেতিয়া আপুনি জীৱনত কিবা ডাঙৰ বিচাৰি পায়, তেতিয়া সৰুটোক কেতিয়াও পাহৰিব নালাগে… কিয়নো য’ত বেজীৰ কাম আছে, তৰোৱালে কাম নকৰে । সুপ্ৰভাত\nমানুহে কয় যে ঈশ্বৰ কিয় দৃশ্যমান নহয়, কিন্তু সঁচা কথাটো হ’ল যে জীৱনত যেতিয়া কাৰো সহায় পোৱা নাযায়, তেতিয়া একমাত্ৰ তেওঁৰহে সহাৰি পোৱা যায়। সুপ্ৰভাত\nSo, these are the some best good morning status in Assamese, Assamese good morning images, and good morning quotes in Assamese. We hope you can now share with your closed ones to wish them good morning in Assamese.\nAlso Read – [Download] 100+ Good Morning Images in Assamese | Good Morning Assamese Status\nRelated Topics:Assamese good morning messageFeaturedGood Morning images in AssameseGood morning Quotes in AssameseGood Morning status in Assamese


প্ৰৱল বৃষ্টিপাতৰ আগজাননী! আগন্তুক ৫ দিনলৈ হ’ব নেৰানেপেৰা বৰষুণ… – News Time Assam by Pratham Khabar\nঘৰ/পৰিৱেশ/বতৰ/প্ৰৱল বৃষ্টিপাতৰ আগজাননী! আগন্তুক ৫ দিনলৈ হ’ব নেৰানেপেৰা বৰষুণ…\nধাৰাসাৰ বৰষুণৰ ভৱিষ্যতবাণী কৰিছে ভাৰতীয় বতৰ বিজ্ঞান বিভাগে। ৫ দিনৰ বাবে দেশৰ বিভিন্ন স্থানত হ'ব বৰষুণ।\n0 33,418 এক মিনিটতকৈ কম\nসলনি হ’ব জলবায়ু। দেশৰ ভিন্ন প্ৰান্তত প্ৰৱল বৃষ্টিপাত হোৱাৰ সম্ভাৱনা। ভাৰতীয় বতৰ বিজ্ঞান বিভাগে জাৰি কৰিছে সতৰ্কতা।\nধাৰাসাৰ বৰষুণৰ ভৱিষ্যতবাণী কৰিছে ভাৰতীয় বতৰ বিজ্ঞান বিভাগে। ৫ দিনৰ বাবে দেশৰ বিভিন্ন স্থানত হ’ব বৰষুণ।\n২৮ অক্টোবৰৰ পৰা ১ নৱেম্বৰলৈ তামিলনাডু, কেৰালা, পুডুচেৰী, অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ আৰু কৰ্ণাটকত ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ সম্ভাৱনাৰ কথা ব্যক্ত কৰিছে বতৰ বিজ্ঞান বিভাগে।\nবিভাগীয় তথ্য অনুসৰি, শ্ৰীলংকা উপকূলৰ দক্ষিণ-পশ্চিম বংগোপসাগৰৰ এটা নিম্ন চাপৰ এলেকাত পৰৱৰ্তী ৪৮ ঘণ্টাত ঘূৰ্ণীবতাহে পশ্চিম দিশে গতি কৰাৰ সম্ভাৱনা আছে। লগতে ২৮ অক্টোবৰ পৰা ১ নৱেম্বৰলৈ কেৰালা, তামিলনাডু, পুডুচেৰী আৰু উপকূলীয় অন্ধ্ৰ প্ৰদেশত বজ্ৰপাতৰ সম্ভাৱনাৰ কথাও ব্যক্ত কৰে বতৰ বিজ্ঞানীয়ে।\nAndhra Pradesh Climate Change Heavy Rainfall Karnataka Kerala Puducherry Tamil Nadu\nঅনুৰাগীক কন্দুৱাই গুচি গ'ল 'Appu', প্ৰিয় অভিনেতাগৰাকীৰ আকস্মিক বিয়োগত ভাগি পৰিছে অনুৰাগী...\nৰাজ্যৰ অংগনৱাড়ী, প্ৰাথমিক বিদ্যালয়লৈ অসম চৰকাৰৰ বিশেষ ঘোষণা…


২০১৮ চনৰ চলচ্চিত্ৰৰ বাবে, পদ্মাৱত (চলচ্চিত্ৰ) চাওক।\nৰাঘৰ আলাউদ্দিন খালজিৰ প্ৰসাদলৈ যায়। খাৰুপাতৰ বিষয়ে সোধাত তেওঁ পদ্মিনীৰ অদ্বিতীয় সৌন্দৰ্যৰ বিৱৰণ দিয়ে। আলাউদ্দিনে চিতোৰ আক্ৰমণ কৰি পদ্মিনীক খুজি পঠিয়ায়। ৰতনসেনে এয়া নাকচ কৰি কৰ-কাটল দিবলৈ মান্তি হয়। আলাউদ্দিনে এই প্ৰস্তাৱত অমান্তি হৈ দুৰ্গ অৱৰোধ অব্যাহত ৰাখে। অৱশেষত তেওঁৰ অনুগামী গোৰা আৰু বাদলে মানা কৰা সত্বেও ৰতনসেনে শান্তি স্থাপনৰ বাবে আলাউদ্দিনক প্ৰসাদলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়। আলাউদ্দিনে প্ৰবঞ্চনাৰে পদ্মিনীৰ মুখ দৰ্শন কৰে। তাৰ পাছত তেওঁ ৰতনসেনক বন্দী কৰি দিল্লীলৈ ঘূৰি যায়।\nবিজয়ী আলাউদ্দিন তেওঁৰ অস্বাভাৱিক জয় আৰু অতৃপ্ত কামনাক লৈ ভাৱত বুৰ যায়। তেওঁ ৰতনসেন, পদ্মিনী আৰু নাগমতীৰ ছাই হাতত লৈ দুখ কৰে যে তেওঁ "এয়া বিচৰা নাছিল"। আলাউদ্দিনে ভাবে, "কামনা অতৃপ্ত, স্থায়ী / কিন্তু এই পৃথিৱী মায়াভৰা আৰু অস্থায়ী / মানুহে অতৃপ্ত বাসনা পুহি ৰাখে / যেতিয়ালৈকে জীৱনৰ অন্ত নহয় আৰু তেওঁ সমাধি গৈ নাপায়।"\nঅনুবাদ আৰু অভিযোজন[সম্পাদনা কৰক]\nএই মহাকাব্যিক কবিতাটো ১৬শ শতিকাত বাংলালৈ অনুবাদ কৰা হৈছিল। ১৯শ শতিকাৰ বাংলা সাহিত্যৰ বহু উপন্যাস, নাটক আৰু কবিতাক ই অনুপ্ৰেৰণা যোগায়। ১৯০৬ চনত ক্ষিৰোদ প্ৰসাদ বিদ্যাবিনোদ আৰু ১৯০৯ চনত অবনিন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে ইয়াৰ অভিযোজন কৰে।\nচিনেমেটিক অভিযোজনৰ ভিতৰত তামিল চলচ্চিত্ৰ চিতোৰ ৰাণী পদ্মিনী (১৯৬৩) আৰু হিন্দী চলচ্চিত্ৰ মহাৰাণী পদ্মিনী (১৯৬৪) উল্লেখযোগ্য। এই কাহিনীৰ ভিত্তিতে সঞয় লীলা ভাঞ্চালীয়ে ২০১৮ চনৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰ পদ্মাৱত নিৰ্মাণ কৰিছে।\nঐতিহাসিক সত্যতা[সম্পাদনা কৰক]\nইতিহাসবিদ কিশোৰী চৰণ লালে পদ্মাৱত কাহিনীত কেইবাটাও অসামঞ্জস্যতা আঙুলিয়াই দিছে। যেনে ৰতনসিংহ ১৩০১ চনত সিংহাসনত বহিছিল আৰু ১৩০৩ চনত আলাউদ্দিনৰ হাতত পৰাস্ত হৈছিল, কিন্তু পদ্মাৱতৰ মতে ৰতনসিংহই ১২ বছৰ পদ্মিনীৰ সন্ধানত আৰু ৮ বছৰ আলাউদ্দিনৰ সৈতে বিৰোধত কটাইছিল। লালে শেষ মধ্যযুগীয় ইতিহাসবিদসকলৰো বৰ্ণনাৰ পাৰ্থক্য আঙুলিয়াইছে। যেনে ফিৰিষ্টাৰ মতে আলাউদ্দিনে তেওঁৰ পুত্ৰ খিজৰ খানক ১৩০৪ চনত চিতোৰ খালি কৰিবলৈ দিয়ে আৰু ৰতনসিংহৰ এজন ভতিজাকক শাসনত বহুৱায়। কিন্তু খিজৰ খানে প্ৰকৃততে ১৩০৪ চনৰ বহু পাছত চিতোৰ এৰিছিল। লালৰ মতে জায়চীয়ে পদ্মাৱতক ঐতিহাসিক বৰ্ণনাৰ সলনি ৰূপক হিচাপেই আখ্যা দিব খুজিছিল, কাৰণ লেখকে চিতোৰক তেওঁৰ দেহ, ৰজা (ৰতনসিংহ)ক মন, সিংহলক হৃদয়, পদ্মিনীক প্ৰজ্ঞা আৰু আলাউদ্দিনক মোহ বুলি উল্লেখ কৰিছে। লালে কয় যে কাহিনীটোৰ একমাত্ৰ ঐতিহাসিক সত্যতা হৈছে আলাউদ্দিনৰ চিতোৰ জয় আৰু ৰতনসিংহৰ এগৰাকী ৰাণীকে ধৰি দুৰ্গৰ নাৰীসকলৰ জৌহৰত মৃত্যু। ৰাণাৰসী প্ৰসাদ চাক্সেনাৰ মতে জৌহৰৰ বৰ্ণনাও অতিৰঞ্জিত: সমসাময়িক কাহিনীকাৰ আমিৰ খুস্ৰুৱে পূৰ্বৰ ৰন্থমবোৰৰ বিজয়তহে জৌহৰৰ উল্লেখ কৰিছে, চিতোৰত কোনো জৌহৰৰ উল্লেখ কৰা নাই।\n↑ "Homer on the Ganges". The Library of Congress. https://www.loc.gov/rr/asian/guide2007/guide-homer.html.\n↑ 15.0 15.1 "Padmavati has beenapart of Indian theatre & cinema for 111 years, and nobody protested". 20 November 2017. https://theprint.in/2017/11/20/padmavati-theatre-cinema-111-years/.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=পদ্মাৱত&oldid=184750"ৰ পৰা সংকলিত\nহিন্দী ভাষাৰ সাহিত্য\nএই পৃষ্ঠাখন ১৫ নৱেম্বৰ, ২০১৮ তাৰিখে ০৯:৩৯ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


Life History of Mahatma Gandhi in Assamese - assamintro.com\nজন্ম আৰু বংশ পৰিচয় Mahatma Gandhi Biography in Assamese\nমহাত্মা গান্ধীৰ চমু পৰিচয় Shot intro of Mahatma Gandhi in Assamese\nগান্ধীৰ অসৎ সঙ্গ লাভ\nঅনুশােচনা আৰু প্রায়শ্চিত্ত\nউচ্চ শিক্ষাৰ বাবে ইংলেণ্ডলৈ যাত্রা\nদক্ষিণ আফ্রিকাত গান্ধী\nসৰল জীৱন যাপন\nকলিকতাৰ অধিৱেশনঃ গান্ধীৰ অভিজ্ঞতা\nপ্রকৃতি আৰু গান্ধী\nনুমাইও জ্বলি থকা বন্তি গছি\n(ক) ভিন্নজনৰ দৃষ্টিত গান্ধী\n(খ) গান্ধীয়ে কোৱা আৰু লিখা উল্লেখযােগ্য কথা\n(গ) জীৱনত প্ৰভাৱ পেলােৱা গ্রন্থ\n(ঘ) গান্ধীয়ে প্ৰকাশ কৰা বাতৰিকাকত\n(ঙ) গান্ধীয়ে খােলা ফার্ম\n(ছ) গান্ধীৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হােৱা ব্যক্তিসকল\n(জ) গান্ধীক প্ৰভাৱিত কৰা ব্যক্তিসকল\n(ঞ) শ্ৰমিকসকললৈ গান্ধীৰ চৰ্ত\n(ট) কাৰাগাৰত গান্ধী\n(ঠ) অসহযােগ আন্দোলনৰ মূল কথা (১৯২০)\n(ড) আইন অমান্য আন্দোলনৰ মূল কথা (১৯৩০) (১)\n(ণ) গান্ধীৰ জীৱনৰ মূলমন্ত্র\n(ত) গান্ধীৰ জেলৰ সংগীসকল\n(থ) মহাত্মা গান্ধীয়ে কোৱা যিবিলাক বাক্য বর্তমান মহৎ বাণী\nমহাত্মা গান্ধীৰ সম্পূর্ণ নাম মােহনদাস কর্মচান্দ গান্ধী।দেউতাক কৰমচান্দ (কাবা) গান্ধী। তেখেতে তেতিয়াৰ ফিফ্ট গুজৰাটী ষ্টেণ্ডার্ডলৈকেহে শিক্ষা গ্রহণ কৰিছিল যদিও তেখেত আছিল অভিজ্ঞতাৰে পুষ্ট। তেখেতৰ বুৰঞ্জী বা ভুগােলৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা নাথাকিলেও ব্যৱহাৰিক ক্ষেত্ৰত জটিল সমস্যা সমান অনায়াসে কৰিব পাৰিছিল। আন বহু হিন্দুৰ দৰে ধৰ্মৰ প্রশিক্ষণ নল’লেও মন্দিৰলৈ সঘন আহ-যাহ আৰু ধর্মালােচনা শুনি শুনি তেওঁৰ ধৰ্মৰ জ্ঞান লৈছিল। এজন জ্ঞানী ব্রাহ্মণ বন্ধুৰ অনুৰােধত জীৱনত অন্তিম সময়ত গীতাখন পঢ়িছিল আৰু পিছত প্রতিদিনে প্রার্থনাৰ সময়ত দুই-এক ফাকি শ্লোক আওৰাইছিল।\nমহাত্মা গান্ধীৰ বিষয়ে এতিয়ালৈ আৱিষ্কৃত প্ৰথম আলোকচিত্ৰ, ৭ বছৰ বয়সত, চন: ১৮৭৬ (take wikipedia)\nককাদেউতাক উত্তমচান্দ গান্ধী ওৰফে ওটা গান্ধী পােৰবৰুৰ দেৱান বা প্রধানমন্ত্রী আছিল। দেউতাকৰ দৰে কাবা গান্ধীও পােৰবৰ দেৱান হৈছিল। কাবা গান্ধীয়ে চাৰিবাৰ বিয়া কৰাইছিল, প্রত্যেকবাৰে আগৰ গৰাকীৰ মৃত্যুৰ পাছত। একেবাৰে শেষ তথা চতুর্থ পত্নী পুতলীবাঈৰ কনিষ্ঠতম সন্তান আছিল মহাত্মা গান্ধী। ইয়াৰােপৰি তেওঁৰ এগৰাকী কন্যা আৰু দুগৰাকী পুত্র সন্তান ছিল । কাবা গান্ধীয়ে সদায় সঁচা কথা কৈছিল। তেওঁ আছিল অসীম সাহসী আৰু যিকোনাে পৰিস্থিতিৰ লগতে মােকাবিলা কৰিব পৰা মত থকা লােক। খঙো তেওঁৰ তৎক্ষণাত উঠিছিল। নিজে যিটো সস শুদ্ধ বুলি ভাবিছিল তাকেইহে কৰিছিল। কমচান্দ গান্ধীয়ে কেতিয়াও নিজকে ধনী কৰাৰ কথা ভবা নাছিল। সেয়ে তেওঁ খুউব কমসংখ্যক সম্পত্তি হে পৰিয়াল-পৰিজনলৈ এৰি গৈছিল। মাক পুতলীবাঈ এগৰাকী ধর্মপ্রাণা মহিলা আছিল। তেওঁ নিয়মিত পূজা-পাতল কৰিছিল আৰু তাৰ পাছতহে আহাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। নিয়মীয়াকৈ মন্দিৰলৈ গৈছিল আৰু তিথিয়ে-পার্বনে লঘােণ দিছিল। তেওঁ চতুর্মাঘ তিথি বৰ নিষ্ঠাৰে পালন কৰিছিল। এবাৰ এই তিথিত তেওঁ সংকল্প লেছিল যে সূর্য নেদেখাকৈ তেওঁ আহাৰ গ্ৰহণ নকৰে। ডাৱৰীয়া বতৰত কেতিয়াবা তেওঁৰ পেট মৰি গৈছিল। গান্ধীহঁতে চোতালত ৰৈ সূর্য দেৱতা ওলােৱাৰ ক্ষণ গণিছিল। কিন্তু মাকে ভ্রুক্ষেপেই কৰা নাছিল। এবাৰ চন্দ্রায়ান ব্রত পালন কৰি থাকোতে তেওঁ বেমাৰত পৰিছিল। তথাপি তেওঁৰ মুখত কোনাে অশান্তিৰ ভাব পৰিস্ফুত হােৱা নাছিল। তেওঁ ইটোৰ পাছত সিটোকৈ একেলগে দুই তিনিটা ব্রত অনায়াসে ৰাখিব পাৰিছিল।\nএনে সৎ, আদর্শৱান, সত্যবাদী, ধর্মপ্রাণ পিতৃ-মাতৃৰ গৰ্ভস্থ হৈ ১৮৬৯ চনৰ ২ অক্টোবৰত গুজৰাটৰ পােৰবন্দৰত, যাক সুদামাপুৰী বুলিও জনা যায়, মহাত্মা গান্ধীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ সম্পূর্ণ নাম মােহনদাস কর্মচান্দ গান্ধী যদিও তেওঁ মহাত্মা, বাপুজী, বাপু আদি বিভিন্ন সম্বােধনেৰে খ্যাতিমন্ত হৈছিল। কবি ৰবীন্দ্রনাথ ঠাকুৰে ‘মহাত্মা’, জৱাহৰলাল নেহৰু আৰু বল্লভভাই পেটেলে, তেওঁক ‘বাপুজী আৰু তেওঁৰ ইংৰাজ শিষ্যা মেডেলাইন শ্লেড বা মীৰাবেনে তেওঁক প্রথমে বাপু’ বুলি সম্বােধন কৰিছিল।\nপােৰবন্দত গান্ধীৰ প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ আৰম্ভণি হৈছিল। সাত বছৰ বয়সত গান্ধীৰ পিতৃ পােৰবন্দৰৰ পৰা ৰাজস্থানিক কৰ্টৰ সদস্য হৈ ৰাজকোটলৈ যাব লগা হােৱাত গান্ধীক তাৰ প্রাথমিক স্কুলত ভর্তি কৰি দিয়া হয়। গান্ধী পঢ়া শুনাত মধ্যমীয়া ছাত্র আছিল। বাৰ বছৰ বয়সত গান্ধী উচ্চ বিদ্যালয়ৰ ছাত্র। সেই সময়ছােৱাৰ ভিতৰত গান্ধীয়ে শিক্ষক, পিতৃ-মাতৃ বা সহপাঠীৰ আগত কেতিয়াও মিছা কথা কোৱা নাছিল। তেওঁ লাজকুৰীয়া স্বভাৱৰ বাবে কাৰাে লগ নলৈছিল। কিতাপেই তেওঁৰ একমাত্ৰ লগৰীয়া আছিল। সময়মতে বিদ্যালয়লৈ অহা-যােৱা কৰা তেওঁৰ অভ্যাসত পৰিণত হৈছিল। Life History of Mahatma Gandhi in Assamese\nহাইস্কুললৈ যােৱাৰ প্ৰথম বছৰতে এটা ঘটনা ঘটিল। বিদ্যালয় পৰিদৰ্শক মিষ্টাৰ গিল বিদ্যালয় পৰিদৰ্শন কৰিবলৈ আহি গান্ধীহঁতৰ শ্ৰেণীত সােমাই পাঁচোটা ইংৰাজী শব্দৰ শুদ্ধ বানান লিখিবলৈ কলে। তাৰে কেলি (Kettle) বানানটো গান্ধীয়ে ভুলকৈ লিখিলে। শ্রেণী শিক্ষকে ইংগিতেৰে কাষৰ ল’ৰাজনৰ পৰা শুদ্ধ বানানটো লিখি ল’বলৈ ইংগিত দিলে। কিন্তু গান্ধীয়ে সেইটো আওকাণ কৰিলে, কাৰণ তেওঁ নকল কৰি লিখা কামটো সমর্থন নকৰিলে। তেওঁ ভাবিছিল শিক্ষকে ছাত্রক নকল কৰিবলৈ মানা কৰা উচিত। পৰিদৰ্শক ওলাই যােৱাৰ পিছত শিক্ষকজনে গান্ধীক ককৰ্থনা কৰিছিল। কাৰণ গান্ধীৰ বাহিৰে আন সকলাে ছাত্রই শুদ্ধকৈ লিখিছিল। অৱশ্যে ইয়াৰ কাৰণে তেওঁ শিক্ষকজনৰ প্রতি বীতশ্রদ্ধ হােৱা নাছিল।\nএনেকুৱা আৰু দুটা উল্লেখযােগ্য ঘটনাই গান্ধীৰ বাল্যকালত শিশুমন প্রভাৱিত কৰিছিল। গান্ধীয়ে বাল্যকালত বিদ্যালয়ৰ পাঠ্যপুথিৰ বাহিৰে আন কিতাপ নপঢ়িছল।\nতেওঁ প্রতিদিনৰ পাঠৰ কাম সময়মতে কৰি গৈছিল কাৰণ শিক্ষকক প্ৰৱঞ্চনা কৰা বা শিক্ষকৰ দ্বাৰা লাঞ্চিত হােৱাটো তেওঁ ভাল নাপাইছিল। কিন্তু এদিন পিতাকে কিনি আনি থােৱা শ্ৰৱণৰ পিতৃভক্তি’ নামৰ কিতাপখনৰ ওপৰত তেওঁৰ চকু পৰিল। গান্ধীয়ে\nকিতাপখন বৰ মনপুতি পঢ়িলে আৰু শ্ৰৱণৰ পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰতি থকা ভক্তিৰ পৰিচয় পাই বিস্ময় মানিলে। শ্ৰৱণে অন্ধ পিতৃ-মাতৃক কান্ধত কঢ়িয়াই নিয়া শ্ৰৱণৰ এখন চিত্রও পাইছিল। এই গ্রন্থই গান্ধীৰ মনত দকৈ সাঁচ বহুৱাইছিল।\n‘শ্ৰৱণৰ পিতৃ-ভক্তিৰ দৰে হৰিশ্চন্দ্ৰনামৰ নাটকখনেও গান্ধীৰ মনত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল। নাটক চাই গান্ধীয়ে হৰিশ্চন্দ্ৰৰ বচনবিলাক ঘৰত দিনে নিশাই আওৰাবলৈ লাগিল। জীৱনৰ কাল ধুমুহায়াে হৰিশ্চন্দ্ৰক সত্যৰ পৰা পিচলাব নােৱাৰাৰ কাহিনীয়ে তেওঁক বৰকৈ আকর্ষিত কৰিছিল। তেতিয়াৰ পৰা গান্ধীয়েও সদায় সত্যবাদী হােৱাৰ দৃঢ় সংকল্প ল’লে।\nসেই সময়ত বাল্যবিবাহ প্রথাৰ প্ৰচলন আছিল বাবে মাত্র তেৰ বছৰ বয়সতে গান্ধী বিবাহপাশত আৱদ্ধ হ’ব লগা হৈছিল। যি বয়সত এটা শিশুৱে সংসাৰৰ কোনাে মায়া মােহ নুবুজি কেৱল খেল-ধেমালিৰ মাজেৰে দিন কটাইছিল সেই সময়তে গান্ধীয়ে নিজৰ সমবয়সীয়া কস্তুৰবাঈক বিয়া কৰাইছিল। বাল্যবিবাহৰ নিয়মমতে বিয়াৰ বন্দবস্ত কৰে ল’ৰা-ছােৱালীৰ পিতৃ-মাতৃয়ে। প্রথম অৱস্থাত এই বিষয়ে বৰ বা কন্যা দুয়াে সম্পূর্ণ অজ্ঞাত হৈ থাকে। অৱশ্যে প্রয়ােজন অনুসৰি এই বন্দবস্ত বাতিল কবিও পাৰিছিল। এনে বাতিলকৰণৰ পিছত দুয়ােপক্ষই পুনৰ বেলেগ বিয়াৰ বন্দবস্ত কৰিব পাৰিছিল। গান্ধীৰ ক্ষেএতাে তিনিবাৰৰ মূৰতহে আচল বিয়াখনৰ বন্দবস্ত হৈছিল। প্রথম দুবাৰত ঠিক হােৱা দুয়ােজনী ছােৱালীৰে মৃত্যু হৈছিল। তৃতীয়বাৰ তেওঁৰ সাত বছৰ বয়সত বিয়াৰ বন্দবস্ত হৈছিল আৰু অৱশেষত তেৰ বছৰ বয়সত কার্য সম্পন্ন হৈছিল।\nগান্ধীহতৰ পৰিয়ালটো আছিল যৌথ পৰিয়াল। গতিকে তেওঁলােকৰ পৰিয়ালে তিনিখন বিয়াৰ আয়ােজন একেলগে কৰিবলৈ ঠিৰাং কৰিলে। সেইমতে গান্ধী, গান্ধীতকৈ বয়সত দুই-তিনি বছৰৰ ডাঙৰ গান্ধীৰ দ্বিতীয়জন ককায়েক আৰু গান্ধীতকৈ এবছৰ ডাঙৰ এজন বৰদেউতাকৰ পুতেকৰ বিয়া একেলগে হৈছিল। বিয়াৰ আগে আগে গান্ধী আৰু ককায়েকক ৰাজকোটৰ পৰা পােৰবলৈ অনা হ’ল। কিন্তু দেউতাক কাবা গান্ধী ঘোঁৰাবাগীৰে পােৰবলৈ আহােতে বাটতে এটা দুর্ঘটনা হ’ল। ঘোঁৰবাগী বাগৰি পৰি কাবা গান্ধীয়ে শৰীৰ আঘাট পালে। পিছত বেণ্ডেজ বন্ধা অৱস্থাৰেই তেওঁ পুতেকৰ বিয়াৰ কাম সুকলমে সমাধা কৰিলে।\nবিয়াৰ পিছত গান্ধী আৰু তেওঁৰ ককায়েক দুয়াে ৰাজকোটলৈ উভতি গ’ল। বিয়াৰ বাবে ব্যস্ত হৈ পৰাত তেওঁলােকৰ পাঠ গ্রহণত ব্যাঘাট জন্মিল আৰু ফলস্বৰূপে গান্ধীৰ এটা শৈক্ষক বছৰ নষ্ট হ’ল আৰু ককায়েকে স্কুলৰ পঢ়া-শুনা সিমানতে বাদ দিব লগা হ’ল।\nঅপৈনত বয়সতে গান্ধীয়ে মাজু ককায়েকৰ সহপাঠী অসৎ বন্ধু এজনৰ সঙ্গ লাভ কৰিলে। তেওঁ গান্ধীক অসৎ পথে নিবলৈ কৰা চেষ্ট গান্ধীয়ে বুজি উঠিছিল যদিও তেওঁক বিশ্বাসী জ্ঞান কৰিছিল কাৰণ বেয়া গুণসমূহৰ মাজত থকা সজ গুণসমূহ তেওঁ অনুধাৱন কৰিব পাৰিছিল। তেওঁ গান্ধীক সুন্দৰকৈ বুজাই দিছিল কেনেকৈ মাংস নােখােৱাৰ বাবে ভাৰতীয় সকল ব্ৰিটিছসকলতকৈ\nতুলনামূলকভাৱে দুর্বল। ব্রিটিছৰ হাতৰপৰা শানস ঘূৰাই আনিবলৈ হলে জাতিটো শক্তিশালী হ’ব লাগিব আৰু তাৰ অৱলম্বন হিচাপে মাংস খােৱাটো যে অতিব প্রয়ােজনীয় সেই কথা তেওঁ গান্ধীক বুজাই দিছিল। তেওঁ গান্ধীক এই কথাত পতিয়ন নিয়াইছিল যে দেখাত বহুতাে গুণী-জ্ঞানী ব্যক্তি যেনে— তেওঁলােকৰ সহপাঠী আৰু শিক্ষকসকলৰাে বহুতে মনে মনে মাংস খায়। এনেদৰে ককায়েকৰ বধুজনে সময়ে সময়ে গান্ধীক মাংস খােৱাৰ প্ৰয়ােজনীয়তা আৰু উপকাৰিতাৰ দোহাই দি এসময়ত পতিয়ন নিয়াব পাৰিছিল আৰু গান্ধীৰ মনত মাংস খােৱাৰ আগ্রহ প্ৰকট হৈ উঠিছিল।\nঅৱশেষত এদিন ককায়েকৰ বন্ধুৰ লগত নদীৰ পাৰ এডােখ নির্জন ঠাইত মাংস ৰন্ধা আৰু খােৱাৰ আয়ােজন চলিল। মাজু ককায়েক, যিয়ে ইতিমধ্যে মাংস খােৱাৰ অভ্যাস গঢ়ি তুলিছিল বন্ধু লগলাগি তেওঁ বেকাৰীৰ ৰুটী আৰু মাংস লৈ আগতীয়াকৈ আঁচনি কৰি থােৱা ঠাইত উপস্থিত হৈছিল। ৰন্ধা-বঢ়া কৰিছিল সেই বন্ধুজনেই। কিন্তু মাংস খাই গান্ধীয়ে সিমান বেছি জুতি নাপালে। তদুপৰি মনে মনে খাবলগীয়া হােৱাত এফালে অনুশােচনা আনফালে সবল হােৱাৰ বাসনাই তেওঁক দোমােজাত পেললে। ঠিক ছেইক্সপীয়েৰৰ ‘হেমলেট’ নাটকৰ হেলমেট চৰিত্ৰৰ To be or not to be (কি কৰাে, কি নকৰাে)ৰ দৰে।\nগান্ধী, ককায়েক আৰু ককায়েকৰ সেই বন্ধুজনৰ তুলনাত ক্ষীণ আৰু দুর্বল আছিল। তেওঁলােক খুউব সাহসী আৰু শক্তিশালী আছিল। ককায়েকৰ বন্ধুজনৰ কামবােৰে গান্ধীক বৰ উৎসাহ দিছিল তেওঁ খুউব খৰকৈ বহুদূৰ দৌৰিব পাৰিছিল। হাই’ আৰু ‘লংজাম্পত তেওঁ বৰ পাকৈত আছিল। তেওঁ দেহত হােৱা অতিমাত্রা বিষাে সহ্য কৰিব পাৰিছিল। তদুপৰি তেওঁ এনে কিছুমান আশ্চর্যজনক\nকাম কৰিছিল গান্ধী বিস্ময়ত তভক মানিছিল। গান্ধী এনেবােৰ কামত অভ্যস্ত নাছিল আৰু তেওঁ আছিল অতি ভয়াতুৰ। আনকি ৰাতি অকলে ঘৰৰ বাহিৰ ওলাব নােৱাৰিছিল। আন্ধাৰত শােৱাৰ অভ্যাস তেওঁৰ নাছিল। শােৱাৰ কথা ভাবিলে এনে অনুমান হৈছিল যেন কেউফালৰ পৰা ভূত, চোৰ আৰু সাপে তেওঁক আগুৰি ধৰিব। গান্ধীৰ ককায়েকৰ বন্ধুজনে কৈছিল যে মাংস খােৱাৰ ফলস্বৰূপে তেওঁ হাতেৰে সাপ ধৰিব পৰা হ’ল, চোৰৰ মুখামুখী হােৱাৰ সাহস হল আৰু ভূত-প্রেত নামৰ অন্ধবিশ্বাসৰ পৰা হাত সাৰিল। সেই সময়তে গুজৰাটী কবি নর্মাড়ৰ এফাকি কবিতা বৰ জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল যাৰ মূল কথা এনেধৰণৰ— শক্তিশালী ইংৰাজসকলক চোৱা, কেনেকৈ সৰু সৰু ভাৰতীয়সকলক শাসন কৰিছে, কাৰণ তেওঁলােকে মাংস ভােজন কৰি পাঁচ কিউবিত উচচতা লাভ কৰিছে।”\nএই সকলােবােৰ কথাই গান্ধীৰ মনত দকৈ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল যাৰ ফলস্বৰূপে গান্ধী সম্পূর্ণ আমীষভােজী হৈ পৰিছিল।\nআকৌ সৰুতে খুড়াকক চুৰট হােপা দেখি গান্ধীৰাে চুৰটত হােপা দি মুখেৰে ধোঁৱা উলিওৱাৰ ইচ্ছা হৈছিল। সেয়ে তেওঁ সমবয়সীয়া এজন সম্বন্ধীয় ব্যক্তিৰ সৈতে খুড়াৰ আধাখােৱা চুৰটৰ টুকুৰাবিলাক মনে মনে বুটলি হুপিবলৈ ধৰিলে। লাগে লাহে তেওঁৰ মন বাঢ়ি গ’ল আৰু ঘৰত কাম কৰা লগুৱাৰ জেপৰ পৰা পইচা চুৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তদুপৰি বজাৰ খৰচৰ পৰাও তেওঁ দুই এপইচাকৈ চুৰ কৰিবলৈ ধৰে। অকল এয়ে নহয় এবাৰ অবাবত খৰচ কৰাৰ বাবে গান্ধীৰ টকাৰ ধাৰ লাগিল। ফলত ককায়েকৰ সােণৰ বাজুৰপৰা এটুকুৰা সােণ কাটি বিক্ৰী কৰে।\nঅসৎ বন্ধুৰ সঙ্গত পৰি গান্ধীয়ে নিজৰ পত্নীৰ লগতাে অশালীন ব্যৱহাৰ কৰিছিল। পত্নীক তেওঁ সন্দেহৰ চকুৰে চাইছিল যাৰ বাবে তেওঁৰ পত্নীয়ে অসহ্য দুখ-বেদনা সহিব লগা হৈছিল। এইদৰে গান্ধীয়ে অসৎ বন্ধুৰ সঙ্গত পৰি বহু বেয়া কাম কৰিছিল।\nঅসৎ সঙ্গত পৰি গান্ধীয়ে পিতৃ-মাতৃৰ আগত মিছা মাতিবলগীয়া হৈছিল। বন্ধুৰ লগত মাংস খাই ঘৰলৈ উভতি আহি ভাতৰ পাতত বহোঁতে গান্ধীৰ পেটত ভােক নাথাকে। মাকে কিয় কমকৈ খাইছে বুলি সুধিলে উত্তৰত গান্ধীয়ে মিছা কথাৰ আশ্রয় ল’বলগীয়া হয়। এই অভিজ্ঞতাই তেওঁৰ অন্তৰত বৰকৈ দুখ দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। পিতৃ-মাতৃয়ে জীৱনত কেতিয়াও গম নাপালে যে তেওঁলােকৰ দুজন পুত্রই মাংস মুখত দিছিল।\nপইচা আৰু সােণ চুৰি কৰি গান্ধী শান্তিৰে থাকিব পৰা নাছিল। অনুশােচনাত দগ্ধ হৈ তেওঁ পিতৃৰ ওচৰত দোষ স্বীকাৰ কৰা সংকল্প ল’লে। কিন্তু তেওঁৰ দুষ্কাৰ্যই পিতৃৰ মনত আঘাত দিব বুলি ভাবি তেওঁ বৰ ভয় খালে। তথাপি দোষ স্বীকাৰ কৰি ক্ষমা খুজি তেওঁ নিকা হ’বলৈ ঠিৰাং কৰিলে। সেয়ে তেওঁ এখন চিঠিত সকলাে কথা লিখি পিতাকৰ হাতত দিলে আৰু তেওঁ কাষতে ৰৈ থাকিল। চিঠিত তেওঁ তেওঁৰ দোষৰ বাবে উপযুক্ত শাস্তি দিবৰ বাবেও লিখিলে। লগতে গান্ধীয়ে এই কথাও লিখিলে যে তেওঁৰ দোষৰ বাবে পিতৃয়ে যেন নিজে নিজকে দোষণীয় বুলি গণ্য নকৰে। মুখেৰে তেওঁ একো নামাতিলে। খন্তেক চকু দুটা মুদি কিবা ভাবিলে আৰু পিছ মুহূর্ততে কাগজখিলা ফালি পেলালে। পিতৃৰ চকুপানী দেখি গান্ধীয়েও কান্দিলে। Life History of Mahatma Gandhi in Assamese\nপতৃৰ মুকুতা-মণিৰ দৰে চকুপানীৰ টোপালবােৰে গান্ধীৰ অন্তৰৰ পাপ ধুই নিকা কৰি পেলালে। তেওঁ পিতাকে ক্ষমা কৰা যেন অনুভৱ কৰিলে। ৰােগী পিতাকৰ দয়া আৰু মৰমত গান্ধীৰ মন ফৰকাল হল আৰু পাপৰ প্রায়শ্চিত্ত হ’ল | মনৰ পৰা সকলাে বেয়া চিন্তা নিমিষতে আঁতৰি গ’ল। তেতিয়াৰে পৰা তেওঁৰ জীৱনত কোনাে লােভ প্রলােভনে দেখা দিয়া নাই।\nপত্নীৰ প্ৰতি কৰা অন্যায়ৰ অনুভূতিও তেওঁৰ জাগি উঠিল। বন্ধুৰ উদ্যোগত পত্নীৰ প্ৰতি কৰা অন্যায় আচৰণৰ জ্ঞান অহাত তেওঁ বৰ লজ্জিত আৰু দোষী অনুভৱ কৰিছিল। তেওঁ কৈছিল অকল এগৰাকী হিন্দু পত্নীয়েহে পতীয়ে কৰা সন্দেহৰ বিষ সহ্য কৰিব পাৰে। সেয়ে তেওঁ মাইকী মানুহক সহ্যৰ শক্তিশালী প্রতীক বুলি গণ্য কৰিছিল। ভিত্তিহীনভাৱে নিজ পত্নীৰ ওপৰত সন্দেহৰ বীজ ৰােপণ কৰি তেওঁক যি দুখ দিলে তাৰ বাবে গান্ধীয়ে নিজকে কেতিয়াও ক্ষমা কৰিব নােৱাৰে বুলি আত্মপ্রকাশ কৰিছিল। অহিংসাৰ অৰ্থ ভালদৰে বুজি উঠাৰ পিছতহে গান্ধী সন্দেহৰ বেমাৰটোৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে আৰােগ্য লাভ কৰিছিল বুলি তেওঁ তেওঁৰ আত্মকথাত প্ৰকাশ কৰি গৈছে।\nগান্ধীৰ বয়স তেতিয়া ষােল্ল বছৰ। তেওঁৰ পিতৃ কাবা গান্ধী ফিষ্টুলা ৰােগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যু মুখত পৰে। গান্ধীয়ে তেওঁৰ সেৱাশুশ্রুষাত অলপাে কৃপণালি কৰা নাছিল। স্কুললৈ যােৱা আৰু পিতৃৰ আলপৈচান ধৰাই তেওঁৰ প্রধান কাম আছিল। কিন্তু নিয়তিৰ বিধান কোনে খণ্ডাব পাৰে? কোনাে ধৰণৰ চিকিৎসাই তেওঁক ৰাখিব নােৱাৰিলে। অৱশেষত এদিন নিশা খুৰাকে গান্ধীক অলপ পৰৰ বাবে আজৰি কৰি দি নিজে ককায়েকৰ কাষত থাকিল। সেই মুহূর্ততে দেউতাকে ইহলীলা সম্বৰণ কৰিলে। অলপ সময়ৰ কাৰণে পিতৃক টান অৱস্থাত এৰি যােৱা আৰু শেষত মৃত্যুৰ আগমুহূর্ত এৰি যােৱা আৰু শেষত মৃত্যুৰ আগমুহূর্তত পিতৃৰ কাষত থাকিবলৈ নােপােৱাৰ দুখ তেওঁৰ গােটেই জীৱন থাকি গ’ল।\n১৮৮৭ চনত গান্ধীয়ে মেট্রিকুলেশন পৰীক্ষা পাছ কৰে। গান্ধীৰ ককায়েকহঁতে গান্ধীক ভৱনগৰ নাইবা বম্বেৰ কলেজত পঢ়াৰ কথা কৈছিল। গান্ধীয়ে ভৱনগৰৰ সলমদাস কলেজত ভর্তি হােৱাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে। কাৰণ সেই ঠাইলৈ দূৰত্ব কম আৰু সেইবাবে খৰচো কম হ’ব। কিন্তু কলেজৰ অধ্যাপকসকলৰ উচ্চমনৰ বক্তৃতা গান্ধীয়ে একো বুজি নাপালে। আৰু ঘৰলৈ উভতি অহা শেষ সিদ্ধান্ত ল’লে। ঘৰত আহি তেওঁ মাঞ্জী ভাঙে নামৰ এজন ব্যক্তিক লগ পালে আৰু তেওঁ গান্ধীক বুজালে যে বিদেশত শিক্ষা লাভ কৰিব নােৱাৰিলে গান্ধীয়ে জীৱনত একো কৰিব নােৱাৰিব। সেয়েহে তেওঁ বিদেশলৈ যােৱা উচিত আৰু তাত তিনিবছৰ বেৰিষ্টাৰী পঢ়িহে দেশলৈ ঘূৰি অহা উচিত হ’ব। ককায়েক, মাক আৰু গান্ধীয়ে বিষয়টোৰ ওপৰত গভীৰভাৱে আলােচনা কৰিলে যদিও তেওঁলােকে কোনাে সিদ্ধান্ত ল’ব নােৱাৰিলে। সেয়েহে ককায়েকে গান্ধীক পােৰবন্দৰত থকা মিষ্টাৰ লেলীৰ ওচৰলৈ সঠিক সিদ্ধান্তৰ কাৰণে পঠিয়াই দিলে। গান্ধীয়ে প্রথমতে গৈ খুৰাকক লগ ধৰিলে আৰু মাকৰ সিদ্ধান্তৰ কথা ক’লে। খুৰাকৰ গান্ধীক বিদেশলৈ পঠিয়াবলৈ মন নাছিল যদিও মাকে অনুমতি দিয়া বাবে কোনাে বাধা নিদিলে। কিন্তু ‘আলচা কথা নহয় সিদ্ধি বাটত আছে কণা বিধি’, লেলীয়ে গান্ধীক বি এ পাছ নকৰাকৈ বিদেশলৈ যােৱাত সহায় কৰিব নােৱাৰিব বুলি ক’লে। কিন্তু গান্ধী আকোৰগােজ। যিটো কথা এবাৰ তেওঁৰ মনত সােমাল তাক তেওঁ বাস্তৱত পৰিণত কৰিবলৈ স্থিৰ সিদ্ধান্ত ললে। তেওঁ মদ, মাংস আৰু স্ত্রীৰ পৰা আঁতৰি থাকিব বুলি মাকৰ ওচৰত শপত খালে আৰু বিদেশ যাত্ৰাৰ বাবে সাজু হ’ল। বিদেশত পিন্ধিবৰ বাবে সাজপাৰ, খাবৰ বাবে দৰকাৰী খাদ্যৰ যােগাৰ আৰু জাহাজৰ দ্বিতীয় শ্রেণীৰ টিকট কৰিলে। বিদেশী-যাত্ৰাত গান্ধীৰ লগৰীয়া আছিল মজুমদাৰ নামৰ এজন উকীল আৰু এজন ইংৰাজ যাত্রী। দুয়ােজনেই গান্ধীক যাত্ৰাৰ পথত যিমান পাৰে সিমানেই উপদেশ দিছিল কিন্তু কিছুমান ক্ষেত্ৰত গান্ধী অচল অটল আছিল।\nবিদেশত গান্ধীয়ে বিদেশী সাজ-পােছাক কিনিলে, নাচিবলৈ, বেহেলা বজাবলৈ শিকিলে আৰু ফৰাচী আৰু লেটিন ভাষা শিকিবলৈও আৰম্ভ কৰিলে। বিদেশীৰ দৰে নিজকে গঢ়িবলৈ গান্ধীয়ে যত্নৰ অলপাে ত্রুটি কৰা নাছিল কিন্তু লাহে লাহে গান্ধীৰ ভুল ভাঙিছিল আৰু নিজৰ লক্ষ্যত উপনীত হ’বৰ বাবে দৃঢ়সংকল্প লৈছিল। প্রথমতে তেওঁ মেট্রিকুলেশন পাছ কৰিলে আৰু তাৰ পিছত তেওঁ আইনৰ পাঠ্যক্ৰমত নাম ভর্তি কৰিলে। তিনি বছৰৰ পাছত গান্ধী সুখ্যাতিৰে বেৰিষ্টাৰ হ’ল আৰু ইয়াৰ পাছতে ভাৰতলৈ ঘূৰি আহিল।\n১৮৯৫ চনত দক্ষিণ আফ্ৰিকাত গান্ধী (from wiki pedia)\nইংলেণ্ডৰ পৰা ঘূৰি আহি গান্ধীয়ে ওকালতি আৰম্ভ কৰিলে। কিন্তু তেওঁ বিশেষভাৱে সফল হ’ব নােৱাৰিলে। হঠাৎ গান্ধীৰ ভাগ্য উদয় হ’ল। দক্ষিণ আফ্রিকাৰ ‘দাদা আব্দুল্লা এণ্ড কোম্পানী’ নামৰ কোম্পানীটোৱে গান্ধীলৈ এটা প্রস্তাৱ আগবঢ়ালে যে তেওঁ দক্ষিণ আফ্রিকাত গৈ আইন উপদেষ্টা হিচাপে কাম কৰিব লাগে। এই খবৰে গান্ধীক আহ্লাদিত কৰি তুলিলে আৰু তেওঁ অতি সােনকালে দক্ষিণ আফ্রিকালৈ যাবৰ কাৰণে সাজু হ’ল। গান্ধীয়ে তালৈ যাবৰ কাৰণে\nঅতি সহজেই সাজু হােৱাৰ কাৰণ হ’ল দক্ষিণ আফ্রিকাত বহুতাে ভাৰতীয় মানুহ আছিল আৰু তেওঁলােক তালৈ কাম কৰিবৰ কাৰণে গৈছিল। এই মানুহবিলাকৰ ভিতৰত প্ৰধানতঃ তিনি শ্ৰেণীৰ মানুহ আছিল— ‘কুলি’, ‘মুছলমান বণিক আৰু খ্রীষ্টান ধৰ্মলৈ পৰিৱৰ্তন হােৱা লােকসকল। দক্ষিণ আফ্রিকাত গান্ধীয়ে ব্রিটিছৰ আদেশ নামানি নিজৰ ইচ্ছা অনুসৰি আইনমতে সকলাে কাম কৰি গৈছিল। এবাৰ গান্ধী প্রিট্র’ৰিয়ালৈ যাবলগীয়া হ’ল। তেওঁৰ ৰেলৰ ডবাত বহুত অপ্রীতিকৰ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হ’ল আৰু তেওঁক ডবাৰ পৰা বাহিৰলৈ পেলাই দিলে। গান্ধীয়ে নীৰৱে এই দুর্ঘটনাটো সহ্য কৰিলে আৰু তাত থাকিয়েই এই ঘটনাৰ প্রতিবাদত বিপ্লৱ কৰাৰ কথা চিন্তা কৰিলে। জোহান্সবার্গলৈ যাওঁতে ঘোঁৰা গাড়ীটো গান্ধী অপমানিত হ’বলগীয়া হ’ল। গাড়ীৰ মালিকে গান্ধীক কাণত ধৰি অসন্মান কৰিলে। জোহান্সবার্গৰ পৰা প্ৰিট’ৰিয়ালৈ যাওঁতেও গান্ধীয়ে ৰে’লত পুনৰ আগৰ পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হ’ল। এইদৰে গান্ধী ভাৰতীয় হােৱাৰ কাৰণেইমাৰিজবার্গ, ষ্টেণ্ডাৰটন, জোহান্সবার্গ, প্রিট্র’ৰিয়া আদি ঠাইত ইংৰাজ ব্যক্তিৰ দ্বাৰা বেয়াকৈ অপমানিত হ’ব লগা হৈছিল। তথাপিও দক্ষিণ আফ্রিকাৰ ভাৰতীয়সকলৰ উন্নতিৰ বাবেই তেওঁ তাত থকাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে মাজতে এবাৰ ঘৰলৈ আহি ছমাহ থাকি পত্নী আৰু দুয়ােজন পুত্রকে লৈ গ’লহি। নাটালৰ দাৰৱান ষ্টেচনৰ ওচৰত মহাত্মাই ‘ফিনিক্স ফার্ম’ নামেৰে এখন ফার্ম খুলিলে আৰু ইয়াৰ কেইবছৰমান পাছতে ‘টলষ্টয় ফার্ম’ নামেৰে আন এখন ফার্ম খুলিলে। কর্মই ধর্মএয়েই আছিল পার্ম দুখনৰ মূল নীতি। সকলাে শ্ৰেণীৰ লােকে ইয়াত সমানে দৰমহা পাইছিল। গান্ধীৰ সম্পাদনাতেই ‘ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন নামৰ এখন কাকতাে নিয়মীয়াকৈ প্ৰকাশ হৈছিল আৰু দক্ষিণ আফ্রিকাত থকা ভাৰতীয়সকলে এই কাকতখনক সাদৰৰে গ্রহণ\nকৰিছিল। ভাৰতীয়সকলৰ স্বাৰ্থত ব্রিটিছৰ বিৰুদ্ধে যুঁজি গান্ধী আৰু তেওঁৰ পৰিবাৰ কেইবাবাৰাে জেললৈ যাব লগা হৈছিল। প্রতিবাৰেই জেলৰ পৰা ওলাই আহিছিল যদিও পুনৰ আন্দোলনমুখী মনােভাবৰ বাবে জেললৈ যাবলগীয়া হৈছিল।\nদক্ষিণ আফ্রিকাত থকা দিনবােৰত গান্ধী এজন সৰল জীৱন যাপন কৰা লােক আছিল। সাধাৰণ জীৱন যাপন আৰু উন্নত চিন্তাই’ তেওঁৰ জীৱনৰ মূল চাবিকাঠি আছিল। আদালতৰ পােছাক তেওঁ প্রথম অৱস্থাত ধােবাক ধুবলৈ দিছিল যদিও পিছত তেওঁ নজে ধুবলৈ ল’লে। ইস্ত্রীও নিজে কৰা হ’ল। এনে কৰাত তেওঁৰ সময় আৰু পইচা বহুতখিনি ৰাহি হ’ল। তাৰােপতি আগতে সময়মতে ধােবাই কাপােৰ ঘূৰাই নিদিয়াৰ বাবে তেওঁৰ যি বিপদ হৈছিল সেই বিপদৰ পৰাও হাত সাৰিছিল। তেওঁ এখন কিতাপ কিনি আনি কাপােৰ ধােৱা প্রণালীটো সুন্দৰকৈ শিকিছিল আৰু কস্তুৰবাকো নিজেই ধুই দেখুৱাই কাপােৰ ধােৱাত পাকৈত কৰি তুলিছিল।\nযঁতৰত সূতা কাটি থকা মহাত্মা গান্ধী, ১৯২০ৰ শেষ ভাগত (from wiki pedia)\nমহাত্মা গান্ধীয়ে নিজেই নিজৰ চুলি কাটিও লৈছিল। এবাৰ প্রিট্ট’ৰিয়াত এজন নাপিতে তেওঁক অপমান কৰি দোকানৰ পৰা উলিয়াই পঠিওৱাৰ পিছৰে পৰা গান্ধীয়ে নিজে নিজে চুলি কাটিবলৈ লৈছিল। আইনা চাই চাই চুলি কটাৰ বাবে চুলিবােৰ খলপ খলপি হৈছিল আৰু লগৰ বেৰিষ্টাৰবােৰে খুউব হাঁহিছিল। কিন্তু গান্ধী আছিল নির্বিকাৰ। কোনেও হাঁহি তেওঁক নিজৰ শুদ্ধমতৰ পৰা আঁতৰাব নােৱাৰিছিল। এইদৰে গান্ধীয়ে পৰিবাৰ আৰু ল’ৰা-ছােৱালীকেইটাক স্বাৱলম্বী হােৱাৰ পাঠ দিছিল আৰু ইয়াৰ প্ৰভাৱ তেওঁলােকৰ ওপৰত মহাত্মা গান্ধী পৰিছিলাে।\nডাৰবানত থকা সময়ত তেওঁৰ লগত কেইবাজনাে কেৰাণী আছিল। কেৰাণী কেইজন বিভিন্ন সম্প্রদায়ৰ আছিল। এই কেৰাণীকেইজনে খােৱা-বােৱা কৰা থাল আৰু শৌচ-প্রশ্ৰাৱ কৰা ঘৰ কস্তুৰবাই চাফা কৰিবলৈ টান পাইছিল। বহু সময়ত তেওঁ গান্ধীক সুকী কৰিবলৈকে সেই কামসমূহ কৰিবলগীয়া হৈছিল। কিন্তু ভিতৰি ভিতৰি তেওঁ বৰ অশান্তিত আছিল। গান্ধীয়ে কস্তুৰবাৰ মনৰ কথা গম পাই নিজেই সেইবােৰ কাম কৰিবলৈ লৈছিল যদিও পিছত কস্তুৰবাৰ মন সলনি হ’ল আৰু অকণাে ঘিন নকৰাকৈ কৰিবলৈ ল’লে।\nগান্ধীয়ে দুখীয়াক দান দি, ৰােগীক শুশ্রুষা কৰি ভাল পাইছিল। সেয়েহে তেওঁ তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসকল তেনে হােৱাটো বিচাৰিছিল। পাৰ্চী সদাগৰ ৰুস্তুমজীয়ে দান কৰা টকাৰে গান্ধীয়ে এখন চিকিৎসালয় খুলিছিল। তাত তেওঁ ডাক্তৰ, কম্পউণ্ডাৰ, ধাত্রী, শুশ্রষাকাৰী আদি সঠিক বেতনৰ বিপৰীতে ৰাখিছিল আৰু ৰােগীসকলক শুশ্রুষা কৰি মানৱ সেৱাত নিজৰ দেহ মন অর্পণ কৰিছিল।\n১৯১৫ চনত কেইবাবছৰাে দক্ষিণ আফ্রিকাত থকাৰ পাছত গান্ধী ভাৰতলৈ ঘূৰি আহে। আফ্রিকালৈ যােৱাৰ সময়ৰ গান্ধী আৰু আফ্রিকাৰ পৰা ঘূৰি অহা গান্ধীজনৰ মাজত বহুত পার্থক্য আছিল। বিদেশত পােৱা অভিজ্ঞতাৰে পুষ্ট হৈ নিজৰ মাতৃভূমিক পৰাধীনতাৰ পৰা স্বাধীন কৰাৰ মানসিকতা তেওঁৰ কথা আৰু কৰ্মত সম্পূর্ণকৈ ফুটি উঠিছিল। ১৯১৫ চনত গান্ধীক কাইজাৰ-ই-হিন্দ সন্মানেৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল। Life History of Mahatma Gandhi in Assamese\nগান্ধীয়ে ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত ঘূৰি বিদেশত পােৱা তিতা-মিঠা অভিজ্ঞতাসমূহ মানুহৰ আগত প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু সকলাে ভাৰতীয় একগােটনহ’লে যে ভাৰতৰ বিপদ সেই কথাও পৰােক্ষভাৱে সকলােকে বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। পৰাধীন ভাৰতত হিন্দু, মুছলমান, খ্রীষ্টান, শিখ সকলােৱে যদি সমিলমিলেৰে স্বাধীন ভাৰতৰ কথা চিন্তা কৰে তেতিয়া যে সেই কথা বাস্তৱত পৰিণত হােৱাটো অকণাে কঠিন নহয় সেই কথাটোকো সকলােকে বুজাইছিল। গান্ধীৰ উদাত্ত কণ্ঠৰ দ্বাৰা প্রভাৱিত হৈছিল গােপাল কৃষ্ণ গােখলেৰ দৰে আগশাৰীৰ ব্যক্তিসকল। সেয়েহে গােখলেই গান্ধীক সক্রিয় ৰাজনীতিত তাংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুৰােধ জনাইছিল। ইতিমধ্যে ভাৰতৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ গান্ধীৰ জনপ্রিয়তা বিয়পি পৰিছিল। গান্ধীয়ে যে বিপ্লৱী মনােভাবেৰে আফ্রিকাত থাকি ভাৰতীয়সকলৰ স্বাৰ্থৰ হকে যুঁজি জয়ী হৈছিল সেই কথা জানিও ভাৰতীয়সকলে তেওঁক মৰম আৰু শ্ৰদ্ধাৰে অতি সহজেইআদৰি লৈছিল।\nগান্ধীয়ে সবৰমতী নদীৰ পাৰত আহমদাবাদ চহৰত এখন আশ্রম খুলিছিল। আশ্ৰমখনৰ নাম দিছিল সমতী আশ্রম। তালৈ গান্ধীৰ আদৰ্শৰ দ্বাৰা অনুপ্রাণিত হােৱা বহুতাে ব্যক্তি আহিছিল। গান্ধীৰ নীতিৰ মূল বিষয়সমূহ আছিল—সত্য, অহিংসা, ব্রহ্মচার্য, ভীতিহীনতা, আত্মসংযম, অস্পৃশ্যতা দূৰীকৰণ, মাতৃ ভাষাৰ মাজেদি শিক্ষা গ্রহণ, আৰু খাদী আৰু স্বদেশী সামগ্ৰীৰ ব্যৱহাৰ। এই বিষয়বিলাককে পিছত ভাৰতীয় জাতীয় কংগেছেও গ্রহণ কৰিছিল আৰু সমগ্ৰ ভাৰততে ‘সবমতী আশ্রম’ৰ নীতি বিয়পি পৰিছিল।\n১৯০১ চনত কলিকতাত বহা জাতীয় কংগ্রেছ মহাসভাৰ অধিৱেশনলৈ গান্ধী গৈছিল। লৈ তেওঁ যােৱাৰ উদ্দেশ্য আছিল আফ্রিকাত তেওঁ সন্মুখীন হােৱা সমস্যাসমূহ ভাৰতীয় নেতাসকলৰ লগত মুকলিকৈ আলােচনা কৰা। সভাত গান্ধীয়ে প্ৰস্তাৱটো উত্থাপন কৰিলে আৰু সকলােৱে প্ৰস্তাৱটো আলােচনা মর্মে গ্রহণ কৰিলে।\nকলিকতাৰ অধিৱেশনত গান্ধীক থাকিবলৈ দিয়া কোঠাটো ইমানেই লেতেৰা আছিল যে তেওঁ মনটো বান্ধি ৰাখিব নােৱাৰিলে আৰু বাঢ়নী এটা লৈ নিজৰ কোঠাটোৰ বাহিৰেও শিবিৰৰ অন্যান্য কোঠাবিলাক চাফা কৰিছিল। অকল সিমানখিনি কৰিয়েই ক্ষান্ত নাথাকি গান্ধীয়ে পাইখানাও চাফা কৰিছিল। এইকার্যশিবিৰৰ আন আন লগৰীয়াসকলক প্ৰভাৱ পেলাইছিল যদিও কোনেও একো কোৱা নাছিল। সেই অধিৱেশনতে গান্ধীয়ে গােপালকৃষ্ণ গােখলে, ফিৰােজছাহ মেহতা, দীনেশ্ব ওৱাচা, বাবু ভূপেন্দ্র নাথ বসু আদি ব্যক্তিসকল লগ পাইছিল। গান্ধীৰ কাম আৰু কথা বতৰাত এই ব্যক্তিসকল বৰকৈ সন্তুষ্ট হৈছিল আৰু তেওঁলােকে গান্ধীক আঁতৰি আঁতৰি কাম কৰাতকৈ ভিতৰত সােমাই কাম কৰিবলৈ পৰামর্শ দিছিল। এইদৰে মহাত্মা গান্ধী ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সক্রিয় সদস্য হৈ পৰিল আৰু ভাৰতৰ বিভিন্ন সমস্যাও তেওঁৰ নিজস্ব সমস্যাৰ দৰে হৈ পৰিল।\nপ্রকৃতিৰ বিপৰীতে গ’লেই মানুহৰ বিপদ। সেয়েহে মানুহ প্রকৃতি বিৰােধী হ’ব নালাগে। ভগৱানৰ ওপৰত অগাধ ভক্তি আৰু বিশ্বাস থকা মহাত্মা গান্ধীয়ে মাটি, পানী, আকাশ, বতাহ আৰু সূৰ্যক ভগৱানে দিয়া প্রকৃতিৰ দান বুলি গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু এই প্রকৃতিৰ উৎসসমূহৰ লগত সু-সম্পর্ক ৰাখি জীৱন যাপন কৰিবলৈ বিচাৰিছিল। তেওঁ\nআনকো উপদেশ দিছিল যে প্রকৃতিৰ লগত মিত্রতা স্থাপন কৰি চলিব জানিলে মানুহৰ কোনাে ৰােগ হ’ব নােৱাৰে। প্ৰকৃতিয়ে আমাক সকলাে দিছে। আমিহে নিজৰ ভুলৰ কাৰণে প্ৰকৃতিৰ এই অমূল্য দানসমূহ গ্ৰহণ কৰিব পৰা নাই।\nগান্ধীৰ মতে পৰিস্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা, শাৰীৰিক শ্রম, নিয়মিত আহাৰ গ্রহণ আৰু সময়মতে বিচনাৰ পৰা শােৱা আৰু উঠাই এজন ব্যক্তিক সুস্বাস্থ্য প্রদান কৰিব পাৰে। তেওঁ বেমাৰ হ’লে ঔষধ নিজে ব্যৱহাৰ নকৰিছিল আৰু আনকো কৰিবলৈ বাধা দিছিল। তেওঁৰ মতে মানুহে প্ৰকৃতিৰ নিয়ম ভংগ কৰিলেহে বেমাৰ হয়। প্রকৃতিৰ ওপৰত সম্পূর্ণকৈ নিৰ্ভৰ কৰি গান্ধীয়ে নিজৰ ৰােগ আৰােগ্য কৰিছিল আৰু আনৰ ক্ষেত্ৰটো কৃতকার্য হৈছিল।\nএবাৰ গান্ধীৰ ডাঙৰটো ল’ৰা মনলালৰ খুউব জ্বৰ হৈছিল। ডাক্তৰে বহুতাে ঔষধ খাবলৈ দিছিল যদিও গান্ধীয়ে সকলাে ভগৱানৰ ওপৰত এৰি দি নিজেই চিকিৎসা কৰা আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ পুতেকক মূৰত কাপােৰ তিয়াই বান্ধি দিছিল, পেটত বােকাৰ প্রলেপ দিছিল আৰু গাত গৰম কাপােৰেৰে মেৰিয়াই ধৰি আছিল। গান্ধীৰ চিকিৎসাত পিছত পুতেকে আৰােগ্য লাভ কৰিছিল। আকৌ এবাৰ তেওঁৰ তৃতীয় পুতেক ৰামদাসৰ হাত এটা ভাঙিছিল। ডাক্তৰে জোৰা লগােৱা টান হ’ব বুলি কৈছিল যদিও গান্ধীয়ে নিজৰ প্রকৃতিক চিকিৎসাৰেই পুতেকৰ হাতটো জোৰা লগাইছিল।\nগান্ধীৰ মতে আমাৰ শৰীৰটো হ’ল প্রকৃতিৰ দান। সেয়েহে ভগৱানত বিশ্বাস ৰাখি প্ৰকৃতিৰ সমভাবাপন্ন হলে আমাৰ যিকোনাে কঠিন বেমাৰেই দূৰ হ’ব। মাত্র আমাক লাগে বিশ্বাস আৰু ধৈৰ্য্য\nসৰবমতীৰ পাৰৰ আশ্রম প্রতিষ্ঠান সমগ্ৰ ভাৰততে জনপ্ৰিয় হৈ পৰা গান্ধীয়ে ভাৰতীয় কংগ্ৰেছৰ দ্বাৰা নিজৰ মানসিকতাক ব্যক্ত কৰিবলৈ সমৰ্থ হৈছিল। বিহাৰত হােৱা নীল খেতিৰ শ্ৰমিকসকলে মালিকসকলক বিনা পইচাৰে পথাৰত কাম কৰি দিবলগীয়া হৈছিল। মহাত্মা গান্ধীয়ে এই কথাটো গম পাই বিহাৰ পালেগৈ আৰু খেতিয়কসকলক সহায় কৰিম বুলি কথা দিলে। চৰকাৰে গান্ধীক অতি সােনকালে সেই ঠাই এৰি যাবলৈ ক’লে। কিন্তু গান্ধীয়ে সেই কথালৈ অকণাে ভ্রক্ষেপেইনকৰিলে। পাছত গান্ধী আটক হ’ল যদিও অতি কম সময়তে তেওঁক জেলৰ পৰা মুকলি কৰি দিলে। পিছত গান্ধীৰ নেতৃত্বত খেতিয়কসকলে নিজৰ প্রাপ্য অধিকাৰসমূহ পাইছিল আৰু দুখীয়া জনগণৰ মাজত গান্ধী দেৱতা সদৃশ হৈ পৰিছিল।\nগান্ধীয়ে ভাৰতীয় লােকৰ মন প্রতিফলিত কৰিব পৰাকৈ দুখন বাতৰি কাকত প্রকাশ কৰিছিল। এখন আছিল ইংৰাজী ভাষাত প্রকাশ হােৱা ‘ইয়ং ইণ্ডিয়া’ আৰু আনখন গুজৰাটী ভাষাত প্ৰকাশ হােৱা নৱজীৱন’। গান্ধীয়ে এই কাকত দুখনত নিজৰ আদৰ্শৰ কথা প্রবন্ধৰ দ্বাৰা প্রকাশ কৰিছিল। ১৯২০ চনত মহাত্মাইআলি ভাতৃদ্বয়ৰ লগ লাগি ব্রিটিছচৰকাৰে কৰা খলিফাৰ ক্ষমতা কর্তনৰ বিৰুদ্ধে ‘\nহিন্দু-মুছলমান কি জয়’ মন্ত্ৰেৰে ভাৰতীয়সকলৰ মাজত একতাৰ বাণী প্রচাৰ কৰাত লাগিছিল। ইয়াকে খিলাফৎ আন্দোলন বুলিও কোৱা হৈছিল। ১৯২২ চনত গান্ধীয়ে আইন অমান্য আন্দোলন আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে গান্ধীকাৰাগাৰলৈ যাব লগা হৈছিল। ১৯২৪ চনত হােৱা বেলগাঁৱৰ কংগ্ৰেছ অধিৱেশনত গান্ধীৰ নাম সভাপতি হিচাপে প্রস্তাৱিত হৈছিল কিন্তু গান্ধীয়ে এই বাব অমান্য কৰিলে আৰু সাধাৰণ সদস্য হৈ কাম কৰি থাকিবলৈহে মন\nমেলিলে। ১৯২৭ চনত হােৱা চাইমন কমিছন বিৰােধী আন্দোলনৰাে নেতৃত্ব দিছিল গান্ধীয়ে। ব্রিটিছ চৰকাৰে নিমখৰ ওপৰত লগােৱা কৰা আৰু এইসম্পর্কীয় আইনৰ বাবে গান্ধীয়ে গান্ধী ১৯৩০ চনৰ পৰা আইন অমান্য আন্দোলন আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ সকলােকে বিস্তিত কৰি দাণ্ডী লৈ যাত্ৰ কৰিছিল আৰু সাগৰৰ পানীৰে নিমখ তৈয়াৰ কৰি চৰকাৰৰ আইন অর্থহীন বুলি জনসাধাৰণৰ ওচৰত দেখুৱাই দিছিল। এইসম্পর্কতে গান্ধী কাৰাগাৰত সােমাবলগীয়া হৈছিল যদিও ১৯৩১ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত তেওঁ মুক্তি পায়। বৃটেইন আৰু ভাৰতৰ মাজৰ সম্পর্ক সুদৃঢ় কৰিবৰ ববে। ১৯৩১ চনৰ ৫ মার্চত লর্ড আৰউইন আৰু গান্ধীৰ মাজত গান্ধী-আউইন চুক্তি স্বাক্ষৰিত হৈছিল।\n১৯২০ চনৰ বিখ্যাত অসহযােগ আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দিছিল মহাত্মা গান্ধীয়ে। তেওঁ গােটেই ভাৰততে বিভিন্ন কার্যসূচীৰ দ্বাৰা জনসাধাৰণক জগাই তুলিবৰ কাৰণে যত্ন কৰিছিল। এই অসহযােগ আন্দোলনৰ কাৰ্যসূচীবিলাকৰ ভিতৰত মূল আছিল— চৰকাৰী উপাধি ত্যাগ, চাকৰি, স্কুল, কলেজ বর্জন, আইন-আদালত বর্জন, বিলাতী বস্তু বর্জন, মাদকদ্রব্য বর্জন, খদ্দৰৰ প্ৰচলন ইত্যাদি।\n১৯৩১ চনত লণ্ডনত বহা ঘূৰণীয়া মেজমেলত যােগ দিবলৈও গান্ধী গৈছিল। তাত তেওঁ ভাৰতৰ মুক্তি সম্পর্কত নিজৰ বক্তব্য ৰাখিছিল যদিও এই মেজমেলে ভাৰতৰ স্বাধীনতা প্রাপ্তিত বিশেষ অৰিহণা যােগাব পৰা নাছিল।\nদ্বিতীয় মহাসমৰৰ বতাহে সমগ্র পৃথিৱীকে কঁপাই গৈছিল। সেই সময়ৰ ভাৰতৰ ভাইৰয় লর্ড লিনলিথগােৱে ভাৰতীয় নেতাসকলৰ লগত আলােচনা নকৰাকৈয়ে ঘােষণা কৰি দিলে যে এই যুদ্ধত ভাৰতৰ পূর্ণ সমর্থন আছে। তেওঁৰ ঘােষণাই ভাৰতত এক নতুন পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছিল। মাত্র মহাত্মাইহে ভাবিছিল যে ভাৰতৰ বৃহত্তৰ স্বাৰ্থৰ খাটিৰত বৃটেইনক সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা উচিত হ’ব। ১৯৪২ চনত চার্চিলে ভাৰতৰ সহযােগ বিচাৰি ক্ৰীছৰ অধীনত এটা দল পঠিয়াই দিলে। কিন্তু ক্রীপছে প্রস্তুত কৰি অনা আঁচনিসমূহ মহাত্মা গান্ধীৰ মনঃপুত নাছিল। সেয়েহে এই আঁচনিসমূহৰ বিপৰীতে গান্ধীয়ে ‘ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন’ ঘােষণা কৰিলে। ১৯৪২ চনৰ আগষ্ট মাহৰ ৭ আৰু ৮ তাৰিখে বােম্বাইত বহা নিখিল ভাৰত কংগ্রেছ কমিটীয়ে ‘ভাৰত ত্যাগ’ প্রস্তাৱ গ্ৰহণ কৰিলে । এই প্রস্তাৱ গ্ৰহণ কৰাৰ লগে লগেই মহাত্মা গান্ধী, মৌলানা আজাদ, নেহৰু, বল্লভভাই পেটেল আদি নেতাসকলক জেললৈ প্ৰেৰণ কৰা হ’ল। এই আন্দোলনৰ মূল কথা আছিল যে ব্রিটিছ চৰকাৰে ভাৰত এৰি নিজ দেশলৈ উভতি যাওঁক। ভাৰতে নিজেই নিজক শাসন কৰিব। কিন্তু এই আন্দোলনৰ সকলাে নেতাক জেললৈ লৈ যােৱাত মহাত্মাই জেলৰ পৰাই জনসাধাৰণক ‘কৰিম কিম্বা মৰিম’ বাণীৰে আন্দোলন চলাই যাবলৈ আহ্বান জনালে। কাৰাগাৰত থকা অৱস্থাতে ১৯৪৩ চনত মহাত্মাই আমৰণ অনশন আৰম্ভ কৰিছিল। এই অনশন ২১ দিন ধৰি চলিছল। গান্ধী কাৰাগাৰত থকা অৱস্থাতেই তেওঁৰ পত্নী কস্তুৰবা আৰু তেওঁৰ অতি প্রিয় মহাদেৱ দেশাইৰ মৃত্যু হৈছিল। ১৯৪৫ চনৰ ৬ মে’ত যুদ্ধ শেষ হােৱাৰ পাছতহে গান্ধী আৰু তেওঁৰ লগৰীয়াসকলক মুক্তি দিয়া হৈছিল। অৱশ্যে ইয়েই আছিল গান্ধীজীৰ জীৱনৰ শেষবাৰৰ কাৰাবাস। ইয়াৰ পাছত গান্ধীক আৰু জেললৈ পঠিওৱা নাছিল।\nগান্ধী আৰু নেহৰু, ১৯৪২ চনত (take wiki pedia)\n২য় মহাসমৰ অন্ত হােৱাৰ লগে লগে সমগ্র পৃথিৱীতে এক শান্তিৰ পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হৈছিল। ভাৰতৰে ভিতৰুৱা পৰিৱেশৰ বহুখিনি উন্নতি হৈছিল। ১৯৪৬ চনৰ ২২ জুলাইৰ দিনা লর্ড ৱাভেলে এখন অন্তৱর্তী চৰকাৰ গঠন কৰাৰ ইচ্ছা প্রকাশ কৰি কংগ্ৰেছ আৰু মুছলিম লীগক সদস্যৰ নাম দিবলৈ দিছিল। কংগ্ৰেছে নাম দিলে যদিও মুছলিম লীগে জীন্নাৰ নেতৃত্বত কোনাে নাম নিদিবলৈ স্থিৰ সিদ্ধান্ত ল’লে। কাৰণ তেওঁলােকৰ কথা আছিল যে মুছলমানৰ কাৰণে এখন সুকীয়া ৰাষ্ট্র তেওঁলােকক লাগিবই। সেয়েহে ৱাভেলে এখন অন্তৱৰ্তী চৰকাৰ গঠন কৰিলে। সেই চৰকাৰখনৰ সদস্যসকল আছিল– জৱাহৰলাল নেহৰু, পেটেল, গােপালাচাৰী, ৰাজেন্দ্র প্রসাদ, আছফ আলি, ড° জন মাথায়, জগজীৱন ৰাম আৰু শৰৎ চন্দ্র বসু। বহু বাক বিতণ্ডাৰ মূৰত মুছলিম লীগৰ কেইজনমান সদস্যও ইয়াত অন্তর্ভুক্ত হৈছিল। ইয়াৰ পাছত স্বাধীন ভাৰতৰ সংবিধান প্রস্তুত কৰাৰ ক্ষেত্ৰটো বহুখিনি খেলিমেলি হৈছিল। জীন্নাই সংবিধান প্রস্তুত কৰা কথাটো কোনােপধ্যে মানি লােৱা নাছিল আৰু মুছলমানসকলক পাকিস্তানৰ দাবীত আন্দোলন কৰিবৰ বাবে পাৰেমানে উচতাইছিল। জিন্নাই মন্তব্য কৰিছল পাকিস্তান একেবাৰে নােহােৱাতকৈ ঘূণে খােৱা পাকিস্তানেই ভাল।\nলর্ড মাউণ্টবেটেনে স্বাধীনতা প্রদানৰ সময় ১৯৪৮ চনৰ জুন মাহ নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল যদিও সামগ্রিক পৰিস্থিতি সূক্ষ্মভাৱে বিবেচনা কৰি এইসময়টো ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টকে খাটাং কৰিলে। সেইমর্মে ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত ভাৰত দুভাগত বিভক্ত হ’ল। এভাগৰ নাম পাকিস্তান (পূব আৰু পশ্চিম পাকিস্তান) আৰু আনভাগৰ\nনাম ভাৰত। জৱাহৰলাল নেহৰু স্বাধীন ভাৰতৰ প্রথম প্রধানমন্ত্রী হ’ল। ভাৰত স্বাধীন হােৱাৰ আগতেই ২৬ জানুৱাৰী দিনটো ভাৰতৰ স্বাধীনতা দিৱস হিচাপে পালন কৰা হৈছিল। সেয়েহে ভাৰতৰ স্বাধীনতা দিৱস ২৬ জানুৱাৰী হ’ল। ভাৰতৰ স্বাধীনতাত মহাত্মা গান্ধী যিধৰণেৰে আনন্দিত হ’ব লাগিছিল ঠিক সেই ধৰণেৰে নহ’ল। পূর্ণ স্বাধীনতাৰ সপােনটো তেওঁৰ মনত তেতিয়াও যেন থাকি গ’ল। সেয়েহে তেওঁ কৈছিল— ‘মই এতিয়া অচল টকা। মই ১৫ আগষ্টৰ কোনাে উৎসৱত যােগদান কৰিব নােৱাৰাে।”\nশেষবাৰ কাৰাগাৰৰ পৰা মুক্তি পােৱাৰ পাছত মহাত্মাই প্রতিদিনে আবেলি প্রার্থনা সভাত প্রার্থনা কৰিছিল। মহাত্মা য’লৈকে গৈছিল তাতেই মানুহৰ ভীৰ হৈছিল। সমূহীয়া প্রার্থনাৰ উপৰিও তেওঁ জনসাধাৰণক উদ্দেশ্যি ভাষণ দিছিল। ভাৰতবর্ষ দ্বিখণ্ডিত হােৱাৰ পাছত পাকিস্তানৰ ভাগত পৰা পশ্চিম পঞ্জাৱত হিন্দু শােক থাকিব নােৱাৰা হ’ল। তেওঁলােকৰ ওপৰত অমানুষিক অত্যাচাৰ চলােৱা হ’ল। বহুতৰে মৃত্যু হ’ল আৰু বহুতেই ঘৰবাৰী এৰি ভাৰতলৈ গুচি আহিল। মহাত্মা গান্ধীয়ে হিন্দু-মুছলমানৰ মাজৰ সম্প্রীতি নষ্ট হােৱাত দুখ পালে আৰু আমৰণ অনশন আৰম্ভ কৰিলে। পিছত পূৰ্বৰ দৰে সম্প্রীতি অক্ষুন্ন ৰখা হ’ব বুলি কথা দিয়াতহে গান্ধীয়ে অনশন ভংগ কৰিলে। মহাত্মাই মানুহক সম্প্রদায়ৰ ভিত্তিত নাচায় মানুহ হিচাপেহে নবলৈ সকলােকে অনুৰােধ কৰিছিল। ভাৰতীয় মুচলমান সকলৰ ত অত্যাচাৰ চলিলেও তেওঁ তেওঁলােকক ৰক্ষা কৰিবৰ বাবে গ লৈছিল। গান্ধীৰ এনে কাৰ্যক হিন্দু উগ্রপন্থীসকলে ভাল\nপােৱা নাছিল। পাকিস্তানে ভাৰতক দিবলগীয়া টকা পৰিশােধ নকৰাকৈয়ে গান্ধীৰ দাবীত ভাৰত চৰকাৰে ৫৫ কোটি টকা পাকিস্তান চৰকাৰক পৰিশােধ কৰিছিল। সেয়েহে এক শ্ৰেণীৰ হিন্দুসকলে গান্ধীৰ আদর্শক সন্মান জনাব নােৱাৰা হৈছিল। ১৯৪৮ চনৰ জানুৱাৰীৰ ২০ তাৰিখে প্রার্থনা সভাৰ ওচৰত এটা বােমা বিস্ফোৰণ হৈছিল। কিন্তু কোনেও ভবা নাছিল যে গান্ধীক হত্যা কৰাৰ আঁচনি তলে তলে প্রস্তুত হৈছিল। এই বােমা বিস্ফোৰণটোক গান্ধীয়ে অকণাে গুৰুত্বই নিদিলে।\n১৯৪৮ চনৰ ৩০ জানুৱাৰীৰ দিনা গান্ধীয়ে আনদিনা যােৱাৰ দৰে বিৰলা ভৱনৰ প্রার্থনা সভাত যােগ দিবলৈ গৈছিল। তেওঁৰ লগত নাতিনীয়েক মনু আৰু আভা। কিন্তু হঠাৎ গান্ধীয়ে দেখা পালে এজন সুস্বাস্থ্যৰ ডেকা তেওঁৰ ফাললৈ বিপৰীত দিশৰ পৰা আহিছে। ডেকাজনে আগবাঢ়ি আহি গান্ধীৰ ভৰি চুবলৈ বুলি মূৰ দোৱাব ধৰিলে। গান্ধীয়েও নিজৰ স্বভাৱ সুলভতাৰে হাতযােৰ কৰিবলৈহে পালে, ডেকাজনে অলপে দেৰী নকৰাকৈ এটা স্বয়ংক্রিয় পিস্তলেৰে মহাত্মাৰ বুকুত তিনিজাই গুলী মাৰিলে। মাত্র এটা শব্দ শুনা গল— ‘হে ৰাম’। মহাত্মাৰ তেজেৰে লুতুৰী পুতুৰী হােৱা দেহা মাটিত বাগৰি পৰিল।\nএইদৰে মহাত্মাৰ প্ৰাণবায়ু উৰি গ’ল। খবৰটো গােটেই বিশ্বতে বিয়পি পৰিল। পিছত গম পােৱা গ’ল মহাত্মা গান্ধীৰ হত্যাকাৰীজন আছিল নাথুৰাম বিনায়ক গডচে নামৰ এজন মাৰাঠী হিন্দু ডেকা।\n১। “চকুকেইটাৰ বাহিৰে গান্ধীৰ মুখৰ প্ৰতিটো অঙ্গই আভজা বা আগঢ়ী, কিন্তু সামগ্রিকভাৱে তেওঁৰ মুখখন বৰ ধুনীয়া কাৰণ তাত এটা বিশেষ জ্যোতি আছে।……. তেওঁৰ মনত কোনাে বিদ্বেষ নাছিল৷ কাৰাে প্রতি তেওঁৰ ঘৃণাৰ ভাব নাছিল। দৰাচলতে তেওঁ ঘৃণা কৰাৰ অপৰাগ।” -লুই ফিছাৰ\n২। “গােটেই জীৱন তেওঁ ইংলেণ্ডত থকা বছৰকেইটাৰ মধুৰ সোঁৱৰণ মনত জীপ দি ৰাখিছিল আৰু পাছত ইংলেণ্ডলৈ আহোঁতে পৰিচয় হােৱা ব্যক্তিসকলকো বন্ধুত্বৰ দোলেৰে বান্ধি ৰাখিছিল।”\n-পেথিক লৰেন্স ৩। “নিজৰ চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত গান্ধীজীৰ লগত কাম কৰা বৰ টান। কাৰণ তেওঁ নিজৰ মন আৰু শৰীৰক এনেভাৱে গঢ় দি লৈছে যে মনেই তেওঁৰ শৰীৰক নিয়ন্ত্রণ কৰিব পাৰে।” —বিধান ৰায়\n৪। “প্রত্যেক ষ্টেচনতে বহুতাে মানুহ গান্ধীক লগ পাবৰ উদ্দেশ্যেৰে পৰম আগ্ৰহেৰে ৰৈ থাকে। কি অসীম ধৈর্য আৰু আন্তৰিক স্নেহেৰে গান্ধীয়ে তেওঁলােকক আদৰনি জনায় আৰু কোনােবাই আগবঢ়োৱা বহুত বহীত নিজৰ হস্তাক্ষৰ কৰে তাক দেখিলে বিস্ময় মানিব লাগে।” -ড° ভেৰিয়াৰ এলউইন।\n৫। “মই জীৱনত লগ পােৱা বিচাৰ শক্তিসম্পন্ন লােকসকলৰ ভিতৰত গান্ধী অন্যতম।” – ড° জাকিৰ হুছেইন\n৬। “মই আচলতে ইমান মৰমলগা বয়সীয়া ব্যক্তিক লগ পাম বুলি আশাই কৰা নাছিলাে৷ এনে মানৱীয় গুণেৰে ভৰপূৰ; এনে মনােমােহা ব্যৱহাৰ; এনে সুন্দুৰ ৰসিকতাবােধ।”-লর্ড মাউণ্টবেটেন\n৭। “যদিও কলিকতাত শান্তি ঘূৰাই অনাৰ অদ্ভুত কাম গান্ধীৰ বাবেই সম্ভৱ হৈছিল, তথাপি তেখেতে মুক্তকণ্ঠে এই কথা কৈছিল যে মই নােহােৱাহেঁতেন তেখেতৰ বাবে এই কাম সম্ভৱ নহ’লহেঁতেন। মই অৱশ্যে জানাে যে গান্ধীৰ এনে প্রশংসাৰ মই উপযুক্ত পাত্র নহওঁ।” হুছেইন শ্বহীদ সুহ্ৰাৱতী\n(১) “মই স্বভাৱতে অগ্রজসকলৰ ভুলৰ প্রতি অন্ধ আছিলাে।” (২) “সকলাে মানুহ হৰিশ্চন্দ্ৰৰ দৰে সত্যবাদী নহয় কিয়?”\n(৩) “মই হলাে এটা হােজা, সৰল মনৰ গাঁৱলীয়া মানুহ। মই গৃহসচিব চাৰ চামুৱেল হােক মাত্র ক’ম যে মই ভাৰতৰ মুক্তি বিচাৰিছোঁ , কোনাে বাদ বিবাদ বিচৰা নাই। তেওঁলােকে যদি দিয়ে মই ল’ম আৰু যদি নিদিয়ে, মই উভতি আহিম।”\n(৪) যদি কোনােবা ব্যক্তিৰ বন্দুকৰ গুলিৰ আঘাতত মােৰ মৃত্যু হয়, তেন্তে সেই মৃত্যু মই হাঁহিমুখে আকোঁৱালি লােৱা উচিত।”\n(৫) “মই জানিছিলাে মােৰ এই স্বীকাৰােক্তিয়ে মােৰ বিষয়ে পিতা সম্পূর্ণ আশ্বস্ত কৰিছিল আৰু মােৰ প্রতি তেওঁৰ বিশ্বাস আৰু স্নেহ বহুত বাঢ়িছিল।”\n(৬) “মই এজন ছাত্র আৰু মই অধ্যয়নতহে লগা উচিত। মই বেৰিষ্টাৰৰ যােগ্যতা অর্জন কৰিবলৈহে ইয়ালৈ আহিছাে আৰু তাৰ বাবেহে চেষ্টা কৰা উচিত।”\n(৭) “যদিও মই গৰু আৰু ম’হৰ গাখীৰ নাখাও বুলিছিলাে প্রকৃততে গৰু আৰু মহে সকলাে জন্তুকে আৱৰি লৈছিল। গতিকে ধর্মত মই কোনাে গাখীৰকেই খাব নালাগিছিল। তথাপি সকলাে জানিও আৰু বুজিও মই ছাগলীৰ গাখীৰ খাবলৈ সন্মতি দিছিলাে।”\n(৮) “হিন্দু আৰু মুচলমান উভয়ে একে ভাই বন্ধুৰদৰে একলগে\nবসবাস কৰিব – ভগৱান যেন মােৰ এই সপােন চৰিতাৰ্থ কৰে। ভাৰতৰ এক অংশত হিন্দুৱে বাস কৰিব আৰু একে ভাৰতবৰ্ষৰ আন এক অংশত মুচলমানসকলে বাস কৰিব – এনে শােকাবহ অৱস্থা দেখাৰ আগতে ঈশ্বৰে যেন মােক মাৰি নিয়ে।”\n(১)শ্ৰৱণৰ পিতৃভক্তি (২)হৰিশ্চন্দ্ৰ উপাখ্যান (৩)গীতা (৪)কোণ (৫)বাইবেল (৬)উপনিষদ (৭)আন টু দি লাষ্ট\n(১) ইয়ং ইণ্ডিয়া (ইংৰাজী) ভাৰতত\n(২) নৱজীৱন (গুজৰাটী) ভাৰতত\n(৩) ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন (ইংৰাজী) দক্ষিণ আফ্রিকাত\n(১) ফিনিক্স ফার্ম (2) টলষ্টয় ফার্ম (চ) কোনে কি বুলিছিল (১) মহাত্মা’ – ৰবীন্দ্রনাথ ঠাকুৰ (২) “বাপুজী’ – নেহৰু আৰু পেটেল (৩) “বাপু’ – মীৰাবেন\n(১) লুই ফিছাৰ (২) লর্ড পেথিক লৰেন্স (৩) ড° বিধান চন্দ্ৰ ৰায় (৪) জৱাহৰলাল নেহৰু (৫) ড° ভেৰিয়াৰ এলউইন (৬) ভীমৰাও ৰামজী আম্বেদকাৰ (৭) ড° জাকিৰ হুছেইন (৮) লর্ড মাউণ্টবেটন (৯) দিৱান চমনলাল (১০) চাৰ ৰবাৰ্ট ব্রুমফিল্ড (১১) প্যাৰেলাল নায়াৰ (১২) লর্ড হেলিফেক্স (১৩) ৰাজকুমাৰী অমৃত কৌৰ (১৪) হুছেইন শ্বহীদ সুৱতী (১৫) ক্লেয়াৰ কনচুৱেল স্বেৰিডান (১৬) মিছেচ মিলি গ্রাহাম প’লাক\n(১) গােপালকৃষ্ণ গােখলে (২) ফিৰােজ ছাহ মেহটা (৩) দীন ওৱাচা (৪) বাবু ভূপেন্দ্র নাথ বসু (৫) ৰবীন্দ্ৰ নাথ ঠাকুৰ (৬) মতিলাল নেহৰু (ঝ) গান্ধীৰ সৰ্বোদয় দৰ্শনৰ মূল কথা (১) ব্যক্তিৰ মঙ্গল সামাজিক মঙ্গলৰ লগত ওতঃপ্রােতভাৱে জড়িত। সামূহিক কল্যাণ বা মঙ্গলতহে ব্যাক্তিৰ নিজৰ মঙ্গল বা কল্যাণ নিহিত থাকে।\n(২) নিজৰ কৰ্মৰ জৰিয়তে জীৱিকা উপার্জনত সকলােৰে সমান অধিকাৰ আছে। গতিকে আইনজীৱী এজনৰ আৰু নাপিত এজনৰ কামৰ মূল্য সমান।\n(৩) শ্ৰমিকৰ জীৱনহে প্রকৃত জীৱন। নিজৰ জীৱিকাৰ বাবে প্রত্যেকেই শাৰীৰিক শ্ৰম কৰা নিত্যান্ত প্রয়ােজনীয়। মাটি চহাই জীৱিকা অর্জন কৰা শ্রমিক কৃষক আৰু নিজ হাতে শ্ৰম কৰা বাঢ়ৈ বা হস্তশিল্পীৰ জীৱনেই প্রকৃত শ্ৰমিকৰ জীৱন ।\n(১) কেতিয়াও কোনাে পৰিস্থিতিত কোনাে ৰূপত হিংসাত্মক কার্য কৰিব নােৱাৰিব।\n(২) ধর্মঘট কৰিব নােখােজা কোনাে শ্রমিকক কোনােৰূপে অত্যাচাৰ বা অসৎ আচৰণ কৰিব নােৱাৰিব\n(3) ধর্মঘটৰ সময়ছােৱাত ভিক্ষা বা আনৰ সাহাৰ্যৰ ওপৰত কেতিয়াও নির্ভৰ কৰিব নােৱাৰিব ।\n(৪) ধর্মঘট যিমান দীঘলীয়া নহওক লাগে ইয়াক দৃঢ়তাৰে চলাই যাব লাগিব আৰু ধর্মঘট চলি থকা সময়ছােৱাত আন কোনাে সদুপায়ে শ্ৰম কৰি জীৱিকা নির্বাহ কৰিব লাগিব।\nগান্ধীক সাতবাৰ কাৰাগাৰলৈ পঠোৱা হৈছিল। কিন্তু এবাৰ বিচাৰ হৈছিল। ন্যায়াধীশ মফিল্ডে বিচাৰ কৰি ছয়বছৰৰ বাবে কাৰাদণ্ডৰ আদেশ দিছিল কিন্তু ২২ মাহৰ পাছতে তেওঁক মুক্তি দিয়া হৈছিল। তেওঁ ভাৰতত মুঠ ২০৮৯ দিন আৰু দক্ষিণ আফ্রিকাত ২৪৯ দিন মুঠতে ২৩৩৮ দিন কাৰাগাৰত কটাইছিল।\n(১) চৰকাৰী উপাধি, চাকৰি, সভ্যপদ বর্জন (২) চৰকাৰী স্কুল-কলেজ বর্জন (৩) আইন-আদালত বর্জন (৪) বিলাতী বস্তু বর্জন (৫) মাদকদ্রব্য বর্জন (৬) খদ্দৰৰ প্রচলন\nসাগৰৰ পানীৰ লােণ প্রস্তুত কৰা (২) লোেন সম্পর্কীয় চৰকাৰী আইন অমান্য কৰা (ঢ) ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ মূলকথা (১৯৪২) ব্রিটিছ চৰকাৰে স্বইচছাৰে ভাৰত ত্যাগ কৰি নিজ দেশলৈ উভতি যাব লাগে। ভাৰতবাসীয়ে নিজে ভাৰতৰ শাসনকার্য চলােৱাৰ আৰু প্ৰতিৰক্ষাৰ ব্যৱস্থা ল’ব।\nসত্য, দয়া, ক্ষমা, পৰােপকাৰ, ন্যায়।\n(১) মৌলানা আজাদ (২) জৱাহৰলাল নেহৰু (৩) মতিলাল নেহেৰু (৪) গােপালকৃষ্ণ গােখলে (5) বল্লভভাই পেটেল (৬) পত্নী কস্তুৰবা (৭) মীৰাবেন।\n(১) মানুহৰ হাতত অহিংসা শক্তিয়েই সর্বশ্রেষ্ঠ শক্তি। (২) অনাসক্ত কার্য শক্তিপদ, কাৰণ অনাসক্ত কার্যইঈশ্বৰৰ ভক্ত।\n(৩) শৰীৰ, মন আৰু আত্মাৰ বিকাশ সাধনেই শিক্ষাৰ মূল লক্ষ্য হােৱা উচিত।\n(৪) কোনােবাই কিবা কাম কৰি নিজৰ পতন হ’ব বুলি ভাবিলে অতি চেষ্টা কৰিলেও তেওঁ নিজকে আকৌ ওপৰলৈ তােলা বৰ টান হৈ পৰে।\n(৫) প্রলােভনৰ উৰ্দ্ধত থাকিব পৰা জনেহে জীৱনক উপভােগ কৰিব পাৰে।\n(৬) নিন্দাই মােক নীচ কৰিব নােৱাৰে। প্রশংসায়াে উচ্চ স্তৰলৈ নিব নােৱাৰে। মই যি আছে সেয়ে থাকিম।\n(৭) স্বেচছাই নিজৰ দোষৰ কথা আনৰ আগত ব্যক্ত কৰি ভৱিষ্যতে তেনে নকৰিবলৈ শপত খােৱাটোহে সকলােতকৈ পৱিত্র প্রায়শ্চিত্ত ।\n(৮) প্রেমবিহীন জীৱন, শলিতা নােহােৱা চাকিৰ দৰে।\n(৯) নভবা-নিচিন্তাকৈ কোনাে প্রতিশ্রুতি নিদিবা। এবাৰ প্রতিশ্রুতি দিয়াৰ পাছত জীৱন দি হলেও তা পালন কৰিবা।\n(১০) অন্তৰ পবিত্ৰ নহ’লে, ইন্দ্রিয় সংযম কৰিব নােৱাৰিলে শিক্ষিত বিদ্যান ব্যক্তি হ’ব নােৱাৰি।\n(১১) ব্যক্তিগত জীৱনৰ সমষ্টিগত ত্যাগ দেশ গঠনৰ শ্রেষ্ঠতম আদর্শ।\n(১২) মদপী গিৰীয়েক থকা ঘৈণীয়েকে জানে তেওঁৰ সংসাৰত কেনে অশান্তি আৰু ধ্বংসলীলা চলি আছে। ইতিহাসে প্রমাণ কৰিছে যে সুৰাপানৰ ফলতেই এখন সাম্রাজ্য কেনেকৈ ধ্বংসপ্রাপ্ত হয়। যি যদুবংশত শ্ৰীকৃষৰ জন্ম হৈছিল সেই যদুবংশ ধ্বংস হােৱাৰ একমাত্র কাৰণ সুৰাপান।\n(১৩) লােকৰ দোষ ধৰাটো বুদ্ধিমানৰ কাম, কিন্তু নিজক পৱিত্র কৰাটো তাতােকৈ বুদ্ধিমানৰ কাম।\n(১৪) কোনাে ঠাইত বহিবলৈ পালে সেই ঠাইৰ পৰা ভৱিষ্যতে কেতিয়াও নুঠো বুলি নেভাবিবা।\n(১৫) যদি দেশৰ লাখ লাখ মানুহ দেশ গঠনৰ কামত অগ্ৰসৰ নহয়, তেন্তে স্বাধীনতা হৈ থাকিব এক সপােন আৰু অহিংসাই হওঁক অথবা সহিংসাই হওঁক সকলাে প্ৰকাৰৰ পথেই ৰুদ্ধ হ’ব।\n(১৬) যাৰ অন্তৰ মলিন তেওঁ অদৃশ্য, যাৰ অন্তৰ সঁচা সঁচাকৈয়ে স্বচ্ছ তেওঁ বাহিৰত অস্বচ্ছ হ’ব নােৱাৰে।\n(১৭) যাৰ দুই চকু কুটিল তেওঁ অন্ধ নহয়, যি নিজৰ দোষ ঢাকি ৰাখি আনৰ দোষ খুচৰি ফুৰে তেওঁহে প্রকৃততে অন্ধ।\n(১৮) মানুহে আমাক অসন্তুষ্ট কৰিলে আমি সহযােগ কৰিবলৈ এৰিব লাগে।\n(১৯) অহিংসা আৰু ক্ষমাৰ মাজত পার্থক্য তেনেই কম।\n(২০) অহিংসা কেৱল ঋষি-মুনিৰ বাবে নহয়, ইজনতাৰ বাবেও। অহিংসা মানৱীয় ধর্ম, হিংসা পশুৰ ধর্ম।\n(২১) ক্ৰোধত উন্মত্ত হৈ একো লাভ নাই। ক্ৰোধৰ পৰা আক্রোশৰ জন্ম হয় আৰু আক্রোশৰ পৰাই হিংসাত্মক ঘটনা ঘটে।\n(২২) ভগৱানে কিছুমানক অস্পৃশ্য কৰি সৃষ্টি কৰিছে বুলি ভবাটো ভগৱানৰ নামত কলংক সনাহে হ’ব।\n(২৩) ছাত্ৰসকলে দলীয় ৰাজনীতিত লিপ্ত হ’ব নােৱাৰে। সকলাে বিষয়ৰ কিতাপ পঢ়াৰ দৰে সকলাে দলৰ কথা তেওঁলােকে শুনিব পাৰে। কিন্তু তেওঁলােকৰ কাম হ’ল ইয়াৰ মাজৰ পৰা সত্যখিনি\nগ্ৰহণ কৰি বাকীখিনি পৰিহাৰ কৰাটো। তেওঁলােকৰ কাৰণে এই কামেই উপযুক্ত।\n(২৪) শিক্ষাৰদ্বাৰা মই শিশুৰ দেহ, মন আৰু আত্মাৰ সর্বতােমুখী বিকাশকে বুজে।\n(২৫) স্বাক্ষৰতাই কেৱল শিক্ষাকেই নুবুজায়, সেয়ে মই শিশুৰ শিক্ষা এটি আৱশ্যকীয়া হস্তশিল্পৰদ্বাৰাইহে আৰম্ভ কৰিব বিচাৰাে, যাৰ ফলত প্রশিক্ষণৰ আৰম্ভণিতে উৎপাদন কৰিবও পাৰে।\n(২৬) সত্যক জানিবলৈ চেষ্টা কৰা, ই তােমাক মুক্তি দিব। (২৭) ধর্ম নহলে কোনাে মানুহ জীয়াই থাকিব নােৱাৰে।\n(২৮) প্রকৃত প্রেম মহাসাগৰৰ দৰে সীমাহীন, এই প্রেম এক অন্তৰৰ মাজত উঠা নমা কৰি আটাইবােৰ সীমা আৰু সীমান্ত অতিক্রম কৰি সমগ্ৰ জগতকে আৱৰি ধৰে।\n(২৯) ঈশ্বৰে উচ্চ-নীচৰ চিন কেতবােৰ দি মানুহ সৃষ্টি কৰা নাই। জন্মৰ বিচাৰ কৰি মানুহক নীচ বা অস্পৃশ্য বুলি ক’বলৈ কোৱা শাস্ত্রই আমাৰ শ্রদ্ধাভক্তি লাভ কৰিব নােৱাৰে।\n(৩০) আনক আঘাত নকৰা মানে অহিংসা নহয়। অহিংসা হল সর্বজীৱৰ প্রতি দয়া । মইশক ভাল পাওঁ। কিন্তু কু-প্রবৃত্তি প্রতিবােধ কৰোঁ।\n(৩১) পাপী যিমান ডাঙৰ, সন্ন্যাসীও সিমানেই ডাঙৰ।\n(৩২) প্রলােভনৰ উৰ্দ্ধত থাকিব পৰা জনেহে জীৱনক উপভােগ কৰিব পাৰে।\n(৩৩) নীতিহীন ৰাজনীতি, কামত নলগােৱা সম্পত্তি , বিবেকহীন আনন্দ, চৰিত্রহীন জ্ঞান, নৈতিকতাহীন বাণিজ্য, মানৱতাহীন বিজ্ঞান আৰু ত্যাগহীন পূজা – এই নীতিবােৰ মহাদোষ।\n(৩৪) যিবিলাক ৰিপুবিলাক দমন কৰিব পৰা নাই তেওঁৰদ্বাৰা কোনাে কাম নহয়।\n(৩৫) মই যদি নাৰী হৈ জন্মগ্রহণ কৰিলােহেঁতেন তেন্তে পুৰুষে নাৰীক খেলৰ সামগ্ৰী হিচাপে গণ্য কৰি অহা ভ্রান্ত ধাৰণাৰ বিপক্ষে বিপ্লৱ কৰিলােহেঁতেন।\n(৩৬) ভীৰুৰ দৰে জীয়াই থকাতকৈ বীৰৰ দৰে মৃত্যুবৰণ কৰায়েই শ্রেয়।\n(৩৭) যি আনৰ সর্বনাশৰ চেষ্টা কৰে সি নিজৰেই সর্বনাশ মাতি আনে।\n(৩৮) অহিংস যুদ্ধত তিৰােতাই পুৰুষৰ দৰে সমানে অংশগ্রহণ কৰিব পাৰে। অহিংস যুদ্ধৰ সৌন্দর্য এইখিনিতে।\n(৩৯) যিজনে জীৱন ত্যাগ কৰিব পাৰে, সেইজনহে জীৱন ভােগ কৰিব পাৰে।\n(৪০) পৱিত্ৰতাক যিসকল তিৰােতাই সর্বোত্তম ধর্ম বুলি জ্ঞান কৰে সেইসকলে তিৰােতাৰ কেতিয়াও সন্মান হানি হােৱাৰ ভয় নাই বুলি মই দৃঢ়তাৰে বিশ্বাস কৰোঁ।\n(৪১) যি মাতৃয়ে ভালভাৱে লালন-পালন কৰি বুদ্ধিমান, স্বাস্থ্যবান সন্তান দেশক দিব পাৰে, সেই মাতৃয়ে সঁচাকৈয়ে দেশৰ প্রকৃত সেৱা কৰে।\n(৪২) তিৰােতা ত্যাগৰ প্রতিমূর্তি। শুদ্ধ অন্তৰেৰে কাম কৰিলে তেওঁলােকে অসাধ্য সাধন কৰিব পাৰে।\n(৪৩) ৰাইজৰ সেৱাত সম্পূর্ণ আত্মনিয়ােগ কৰিবলৈ হ’লে ব্রহ্মচর্য পালন কৰা উচিত।\n(৪৪) যেতিয়া এজন লােক আদৰ্শৰ পিছত মৰে, তেতিয়া তেওঁক কোনােৱে বাধা দি ৰাখিব নােৱাৰে।\n(৪৫) সত্যক কেতিয়াও ঢাকি ৰাখিব নালাগে, কাৰণ সত্যই অন্ধকাৰক ঘৃণা কৰে\n(৪৬) জাবৰ সাৰিলে যিদৰে ঠাইডােখৰ পৰিষ্কাৰ হয়, তেনেকৈ ভুল স্বীকাৰ কৰিলে আগতকৈয়াে অন্তৰ শুদ্ধ হয়।\n(৪৭) বাহুবলৰ ওপৰত প্ৰকৃত শক্তি নির্ভৰ নকৰে, ই নিৰ্ভৰ কৰে অদমনীয় ইচ্ছাশক্তিৰ ওপৰতহে।\n(৪৮) খেতিয়কেহে আমাৰ দেশৰ মুক্তি সাধিব পাৰিব। উকীল, চিকিৎসক, চহকী জমিদাৰসকলে নহয়।\n(৪৯) তিৰােতাই নিজৰ লাজ ঢাকি ৰাখিব নােৱাৰে কিন্তু পুৰুষে কৃতকার্যতাৰে নিজৰ পৰা কাম লুকাই ৰাখিব পাৰে।\n(৫০) সতীত্বক কৃত্রিমভাৱে বাকচত ভৰায় ৰাখিব নােৱাৰি। সতীত্ব আৰােপ কৰিবও নােৱাৰি, পর্দাৰে আৱৰি থৈ সতীত্বক ৰক্ষা কৰিব নােৱাৰি। সতীত্ব মানুহৰ ভিতৰুৱা বস্তু।\n(৫১) বিয়া যদি এটা পৱিত্ৰ অনুষ্ঠান হয় আৰু বিয়া নতুন জীৱনৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ হ’বলৈ হ’লে বিয়া হ’রলগীয়া ছােৱালীবিলাকৰ পূর্ণ বিকাশ হ’ব লাগিব। জীৱনসঙ্গী নির্বাচন কৰাত তেওঁলােকৰ হাত থাকিব লাগিব। তেওঁলােকৰ কাৰ্যৰ পৰিণামক তেওঁলােকে ভালকৈ উপলব্ধি কৰিব পাৰিব লাগিব।\n(৫২) আৱশ্যকতকৈ বেছি ৰখাটো পাপ।\nOne thought on “Life History of Mahatma Gandhi in Assamese”\nKrideep Das says:


Benudhar Sharma বেণুধৰ শৰ্মা Archives - SCIENTIA BOOK SHOP\nHome / Assamese Author অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্যিকসকল / Benudhar Sharma বেণুধৰ শৰ্মাâ€¹Return to Previous Page\nবেণুধৰ শৰ্মা (হিন্দী: बेणुधर शर्मा, ইংৰাজী: Benudhar Sharma) সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰা দ্বিতীয়গৰাকী অসমীয়া ব্যক্তি ।\nইয়াৰ উপৰিও তেখেত এজন সাহিত্যিক, প্ৰত্নতত্ববিদ, সাংবাদিক, সমাজ সংস্কাৰক,বুৰঞ্জীবিদ, গৱেষক আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ মুক্তিযোদ্ধা আছিল ।\n১৯৫৬ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল ।\nতেওঁৰ সাহিত্যত বুৰঞ্জীৰ সমল ভৰি থকাৰ বাবে তেওঁক ইতিহাস ৰত্ন, বুৰঞ্জীৰ যাদুকৰ আদি নামেৰেও বহুতে বিভূষিত কৰিছিল। ৰত্নকান্ত বৰকাকতীদেৱে বেনুধৰ শৰ্মাক বুৰঞ্জী সূৰ্য আখা দি সন্মান জনাইছিল। তৰুণ অসমৰ সম্পাদক আৰু প্ৰথম অসমীয়া দৈনিক বাতৰি কাকত দৈনিক বাতৰিৰ সহকাৰী সম্পাদকৰ দায়িত্ব বহন কৰিছিল।\nBenudhar Sharma বেণুধৰ শৰ্মা, Publication Board Assam\nবেণুধৰ শৰ্মা ৰচনাৱলী ( প্ৰথম খণ্ড ) সম্পাদনা : নগেন শইকীয়া প্ৰকাশক : অসম প্ৰকাশন পৰিষদ প্ৰথম প্ৰকাশ : 2014 Regular Price Rs. 750 Sale Price Rs. 675\nBenudhar Sarma Rachanavali Volume2বেণুধৰ শৰ্মা ৰচনাৱলী ( দ্বিতীয় খণ্ড ) সম্পাদনা : নগেন শইকীয়া প্ৰকাশক : অসম প্ৰকাশন পৰিষদ\nবেণুধৰ শৰ্মা ৰচনাৱলী ( দ্বিতীয় খণ্ড ) সম্পাদনা : নগেন শইকীয়া প্ৰকাশক : অসম প্ৰকাশন পৰিষদ প্ৰথম প্ৰকাশ : 2014 Regular Price Rs. 750 Sale Price Rs. 675\nBenudhar Sarma Rachanavali Volume3বেণুধৰ শৰ্মা ৰচনাৱলী ( তৃতীয় খণ্ড ) সম্পাদনা : নগেন শইকীয়া প্ৰকাশক : অসম প্ৰকাশন পৰিষদ\nবেণুধৰ শৰ্মা ৰচনাৱলী ( তৃতীয় খণ্ড ) সম্পাদনা : নগেন শইকীয়া প্ৰকাশক : অসম প্ৰকাশন পৰিষদ প্ৰথম প্ৰকাশ : 2014 Regular Price Rs. 750 Sale Price Rs. 675


Logout in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Logout ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nLogout ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Logout Price and Pack Size in Assamese\nLogout की जानकारी\nLogout ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Logout Benefits & Uses in Assamese\nLogout ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Logout Dosage & How to Take in Assamese\nLogout-ৰ উপাদানসমূহ- Logout Active Ingredients in Assamese\nLogout ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Logout Side Effects in Assamese\nLogout সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Logout Related Warnings in Assamese\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Logoutৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Logout with Other Drugs in Assamese\nLogout মতভেদসমূহ- Logout Contraindications in Assamese\nLogout ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Logout in Assamese\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Logout ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Logout Interactions with Food and Alcohol in Assamese\nLogout ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Logout Benefits & Uses in Assamese\nLogout তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nLogout ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Logout Dosage & How to Take in Assamese\nLogout-ৰ উপাদানসমূহ - Logout Active Ingredients in Assamese\nLogout ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Logout Side Effects in Assamese\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Logout ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nLogout সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Logout Related Warnings in Assamese\nLogout-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nLogoutএ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত সুতীব্ৰ প্ৰভাৱ দেখুৱায়। এইবাবে ইয়াক চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে গ্ৰহণ কৰিব। আপোনাৰ ইচ্ছা অনুসৰি গ্ৰহণ কৰিলে ই ক্ষতিকাৰক হব পাৰে।\nLogout-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাই Logout সেৱন কৰিব পাৰে। ইয়াৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰায় নাই বুলিলেই হয়।\nবৃক্কত Logout কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nLogout গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত বৃক্ক ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nযকৃতত Logout কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nLogout গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কলিজা ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Logout ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ৰ বাবে Logout কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Logoutৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Logout with Other Drugs in Assamese\nLogout তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nLogout মতভেদসমূহ - Logout Contraindications in Assamese\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Logout লোৱা অনুচিত যাতে -\nLogout ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Logout in Assamese\nএই Logout-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Logoutৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nLogout আপোনাক টোপনি নলগায় বা তন্দ্ৰাচ্ছন্ন নকৰে। আপুনি মেচিন আদি চলাব পাৰে।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Logout লোৱা উচিত।\nনহয়, Logoutয়ে কোনোধৰণৰ মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সা কৰিব নোৱাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Logout ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Logout Interactions with Food and Alcohol in Assamese\nখাদ্য আৰু Logoutৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nআপুনি Logout সেৱনৰ সময়ত কেতবোৰ খাদ্য সেৱনৰ ফলত দৰৱে কাম কৰাৰ ক্ষেত্ৰত বেছি সময় ল'ব পাৰে। আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ কৰক।\nমদ আৰু Logoutৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nমদ আৰু Logout একেলগে সেৱন কৰাটোৱে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।\nLogout ৰ অনুকল্প - Substitutes for Logout in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Logout লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Logout ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Logout সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Logout ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Logout সেৱন কৰে?


October 15, 2014 March 10, 20212Comments\nঅসুস্থ মানসিকতাৰে নতুন চাম\n“আবে চন্…., চাচোন চা… । … দেই; …. মন যাই । … আবে…. আজি ‘তোফা’\nচালো বে । শ্ৰীদেৱীৰ….. । … গেহৰা বে চন্… ।”\nঅসমৰ যিকোনো ঠাইতে,ৰাতিপুৱাৰ পৰা গধূলিলৈকে যিকোনো সময়তে, চাহৰ দোকানত, আলিৰ দাঁতিত, ছোৱালী স্কুলৰ সন্মুখত, পাণদোকানৰ গুমটিটোৰ ওচৰত গোট খাই থকা ল’ৰাৰ জুমটোৰ কাষেৰে পাৰ হৈ যাওঁতে ঠিক এনেকুৱা কিছুমান শব্দ আপোনাৰ কাণত পৰিব । (এজন বয়সস্থ মানুহ পাৰ হৈ গৈছে বুলিও সিহঁতে কথা বন্ধ নকৰে কিন্তু !) কথাৰ কোনো লাগ বান্ধ নাই, বিষয় বস্তুৰ কোনো মা-বাপ নাই কিন্তু আটাইবোৰ আলোচনাতে এটাই সাদৃশ্য আপোনাৰ চকুত পৰিব যে,চিনেমাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ছোৱালীলৈকে, সাহিত্যৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰাজনীতিলৈকে যিকোনো বিষয়কে লৈ হোৱা এই আলোচনাবোৰ একেবাৰে সস্তীয়া মানৰ । ডেকা বয়সত আড্ডা মৰাটো দৰাচলতে এটা এৰাব নোৱাৰা স্বভাৱ; দৌৰি-ঢাপলি খেলি ফুৰাৰ স্তৰটো পাৰ হোৱাৰ পাছত কাণ সমনীয়া ল’ৰাকেইটাই ঘৰৰ পৰা ওলাই আহি নিয়মিতভাৱে ক’ৰবাত গোট খাই কথা পতাটো, অথবা ছোৱালীকেইজনীয়ে অইনে নুশুনাকৈ কথাবোৰ ফুচফুচাই আলোচনা কৰাটো স্বাভাৱিক কাম । কিন্তু কথা হ’ল, তেওঁলোকে কি আলোচনা কৰিছে ? জমি থকা আড্ডাটোৰ বিষয়বোৰে ল’ৰা কেইটাৰ উপকাৰ কৰিছে নে অপকাৰ কৰিছে ? ফুচফুচাই কথা পাতি থকা ছোৱালীৰ জুমটোৱে কিবা সুস্থ কথা আলোচনা কৰিছেনে ? পেঘেনিয়াই পেঘেনিয়াই আলোচনা কৰি থকা অশ্লীল, সস্তীয়া বিষয়বস্তুবোৰে ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ চিন্তা ধাৰাত ব্যাঘাত জন্মোৱা নাইনে ? চাহৰ দোকান এখনত আড্ডা দি থকা ঠিক তেনেকুৱা এটা অচিনাকী জুমৰ মাজতে এদিন উপস্থিত হৈছিলোগৈ । কলেজীয়া বয়সৰ মাত্ৰ কেইজনমান, তেওঁলোকৰ মাজতে বহি এনেয়ে দুই-এজনৰ সৈতে কথা পাতিলো । ল’ৰাকেইজনে প্ৰথমে ইতঃস্ততবোধ কৰিছিল যদিও পাছলৈ স্বাভাৱিকভাৱেই উত্তৰবোৰ দিছিল । তেওঁলোকৰ লগত কথা পাতি এটা কথাত আচৰিত হৈছিলো যে বাস্তৱ জীৱনৰ সমস্যাবোৰৰ অস্তিত্বও কিন্তু তেওঁলোকে জানে । শ্ৰীদেৱীৰ কৰঙন, অমিতাভৰ অবৈধ প্ৰেম, কল্পনা আয়াৰৰ ফিগাৰ, গোৱা-কাঠমাণ্ডু-শ্বিলঙৰ স্বৰ্গসুখ – এই জাতীয় আলোচনাৰেই গধূলিৰ পাছত গধূলি অতিবাহিত কৰি দিয়া জুমটোৰেই অন্যতম সদস্য দিগন্তই কিন্তু জানে যে সি এইবাৰ পি ইউ ভালদৰে পাছ কৰিব নোৱাৰিলে ক’তো ছিট নাপায় । চাৰি বছৰে নিবনুৱা হৈ থকা প্ৰবীৰেও জানে যে অহাবছৰ দেউতাক ৰিটায়াৰ হোৱাৰ পাছত সিহঁতৰ ঘৰখন সিয়েই চাব লাগিব । সীমান্তয়ো ভালকৈয়ে জানে যে, পইচাৰ অভাৱত দৰব কিনিব নোৱাৰা বাবেই বেমাৰী মাকজনী আধামৰা হৈছে । আধাঘণ্টামান কথা পাতি উঠি নিজকে বিশ্বাস কৰিব পৰা নাছিলো যে ইমানবোৰ সমস্যাৰ মাজত থকা এইকেইটা ল’ৰায়েই অলপ আগলৈকে কিছুমান অশ্লীল, সস্তীয়া আলোচনাত মগ্ন হৈ আছিল । কিন্তু ল’ৰা কেইটাক মাত লগাই আহি চাহদোকানখনৰ দুৱাৰ ডলি পাইছোহিনে নাই, আকৌ সেই একেবোৰ টুকুৰা শব্দয়েই সিহঁতৰ মাজৰ পৰা ভাহি অহিছিল “আবে …. গেহেৰা বে …।… চন্ ৰাখাই টান….।”\nএই ল’ৰাবোৰে এনেকুৱা কিয় কৰে ? বাস্তৱ সমস্যাবোৰ পাহৰি থাকিবৰ বাবেহে সিহঁতে এনেকুৱা সস্তীয়া আলোচনাত মূৰ বুৰাই ৰাখে নেকি বাৰু ? কিন্তু এই পলৰীয়া মনোবৃত্তিটো জানো কিহবাৰ সমাধান হ’ব পাৰে ?\nএকৈশ বছৰীয়া অনন্তৰ মাক-দেউতাকৰ দুখ,- অনন্ত হেনো আজিকালি বেয়া ল’ৰাৰ লগত ঘুৰা\nহৈছে, পঢ়াশুনা নকৰা হৈছে, কিবাকিবি খাই ঘৰলৈ অহা হৈছে । শিক্ষকতা কৰিয়েই চুলি পকোৱা হেম শৰ্মা ছাৰৰ দুখ, আজিকালি ল’ৰাবোৰে গুৰু-গোসাঁই নমনা হ’ল । কলেজৰ অধ্যাপক নীৰেন হাজৰিকাৰ দুখ, ল’ৰাবোৰে পঢ়াশুনা নকৰে, পৰীক্ষাত অসৎ উপায় অৱলম্বন কৰা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সংখ্যা ‘এলাৰ্মিং’ । হেমপ্ৰভা বৰুৱাৰ দুখ, পাণবজাৰৰ চাৰিআলিত আড্ডা দি থকা পুতেকৰ বয়সৰ ল’ৰা কেইটায়ো আনকি তেওঁলৈ ‘ৰিমাৰ্ক পাছ’ কৰে । উদ্ধৱ শইকীয়াৰ দুখ, এই ল’ৰা কেইটাই দিনৰ দিনটো সস্তীয়া কথা আলোচনাৰে সময়বোৰ অবাবতে নষ্ট কৰাতকৈ অলপমান গঠনমূলক কামত আগ্ৰহ দেখুওৱাহেঁতেন, অলপ ভাল কথা আলোচনা কৰাহেঁতেন ….।\nওলোটা পিনে, ইমতিয়াজৰ অভিযোগ, ঘৰৰ মানুহে তাক বুজি নাপায়, তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব নিদিয়ে । মৃগেনৰ অভিযোগ, ঘোচখোৰ দেউতাকক সি কিয় সন্মান কৰিব ? নিবেদিতাৰ অভিযোগ, নিজকে ঠিক নৰখা মাকে কোনখন মুখেৰে তাইৰ চৰিত্ৰৰ কথা কয় । কংকণৰ অভিযোগ, শিক্ষকসকলক সন্মান কৰিবলৈ তেওঁলোকে নিজকে সন্মানৰ যোগ্য কৰি ৰাখিছেনে\n? হেৰম্বৰ অভিযোগ, পইচা নহ’লে যিহেতু চাকৰি নাপায় তেন্তে পঢ়াশুনা কৰি সময় নষ্ট কৰি কি লাভ ? নেকিবৰ অভিযোগ, ক্লাছত ছাৰে একো নপঢ়ায় আৰু ভাল নম্বৰ নাপালে ক’তো ছিট নাপায়,- গতিকে ল’ৰাই নকল কিয় নকৰিব ?\nডাঙৰ কথা এইটোৱেই যে, এই এশ এটা ক্ষোভ লৈ থকা হেম শৰ্মা ছাৰ, নীৰেন হাজৰিকা, হেমপ্ৰভা বৰুৱা, উদ্ধৱ শইকীয়াৰ সংখ্যা দিনক দিনে বাঢ়ি গৈ আছে । তেনেকৈয়ে বাঢ়ি গৈ আছে বৰ্তমানৰ সামাজিক প্ৰক্ৰিয়াটোৰ প্ৰতি বিতৃষ্ণা জন্মা ইমতিয়াজ, মৃগেন, নিবেদিতা, কংকণ, হেৰম্বহঁতৰ সংখ্যা ।\nGeneration-gapঅৰ নিমিত্তেই নতুন চামটোৱে পুৰণি চামটোৰ মূল্যবোধৰ ওপৰত গুৰুত্ব নিদিয়া অথবা পুৰণি চামটো নতুন চামটোৰ কাৰ্যকলাপত অসন্তুষ্ট হোৱা – এইবোৰ আচলতে তেনেই স্বাভাৱিক কথা; প্ৰতিখন সমাজতে প্ৰতিটো সময়তে এই সমস্যাটো থাকেই ।\nতেনেদৰেই, প্ৰতিটো চামতে অবাটে যোৱা কিছুমান ল’ৰা-ছোৱালীও থাকে । মদ-ভাং খোৱাটো যে বেয়া কাম, পঢ়াশুনা নকৰি তিঘিলঘিলাই ফুৰাটো যে বেয়া কাম, বাটে-পথে গুণ্ডামি কৰি ফুৰাটো যে বেয়া কাম – এইবোৰ সত্যৰ উদাহৰণ হিচাপেই হয়তো প্ৰতিটো চামতে তেনেকুৱা ল’ৰা-ছোৱালী কিছুমান আমি পাওঁ । কিন্তু সমস্যা হয় এওঁলোকৰ সংখ্যাটোৱে যেতিয়া বাঢ়ি গৈ এক অভাৱনীয় ৰূপ ধাৰণ কৰে । অথবা, এই অবাটে যোৱা ল’ৰা-ছোৱালীবোৰেই যেতিয়া কাৰোবাৰ বাবে আদৰ্শ হৈ পৰে, তেতিয়াই আমি কথাবোৰ দ-কৈ চিন্তা কৰিবলৈ বাধ্য হওঁ । অসমত আজি কেইবছৰমানৰ পৰা ঠিক এনেকুৱা এটা অৱস্থাৰে\nসৃষ্টি হৈছে; চহৰৰ কথাটো বাদেই, সৰু সৰু গাঁওবোৰতো এই অবাটে যোৱা উদণ্ড ডেকাল’ৰাৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাই গৈ আছে । সৌ সিদিনাহে প্ৰকৃতাৰ্থত জাতীয় সচেতনতা লাভ কৰা অসমীয়া জাতিটোৱে নতুন অসম গঢ়াৰ সমস্ত দায়িত্ব এই উঠি অহা পুৰুষ চামৰ ওপৰতে ন্যস্ত কৰিছিল; অকল তেওঁলোকৰ ওপৰতে ভৰসা কৰি আমি ৰাজপথলৈ আন্দোলন কৰিবলৈ ওলাই আহিছিলো । কিন্তু এই চামটোৰেই এটা বুজন সংখ্যাই এতিয়া যিদৰে অবাটে যাবলৈ ধৰিছে, ছাত্ৰ জীৱনৰ বহুমূলীয়া সময়বোৰ যিদৰে অবাবতে নষ্ট কৰিবলৈ ধৰিছে, আমি এতিয়া নতুনকৈ প্ৰশ্ন তুলিবলৈ বাধ্য হৈছোঁ যে, নতুন চামৰ ওপৰত দৰাচলতে আমি কিমান ভৰসা কৰিব পাৰোঁ । পঢ়াশুনাৰ পৰিৱেশৰ ওপৰত গুৰুত্ব নিদিয়া, শিক্ষাৰ প্ৰতি ধাউতি নথকা, সস্তীয়া সংস্কৃতিক আঁকোৱালি লোৱা এই নতুন চামটোৱে কেনেকুৱা এখন নতুন অসম গঢ়িব ?\nদোষ কাক দিম ? নতুন চামটোক ? ঘুণে ধৰা সমাজ ব্যৱস্থাক ? নতুনক জানিবলৈ চেষ্টা নকৰা অভিভাৱক সকলক ? নে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ পথ প্ৰদৰ্শক শিক্ষকসকলক ? গোটেই কথাখিনি মুকলিমূৰীয়াকৈ আলোচনা কৰাৰ প্ৰয়োজন এইবাবেই হৈছে যে, এওঁলোকৰ ওপৰতে অসমীয়া জাতিটোৰ ভৱিষ্যত নিৰ্ভৰ কৰিছে । নৈতিক চৰিত্ৰৰ অধঃপতন ঘটিলে অৰ্থনৈতিক, ৰাজনৈতিক, সামাজিক কোনো ক্ষেত্ৰতেই সুস্থ বাতাবৰণ গঢ়ি তুলিব পৰা নাযাব । আৰু সেয়েহে, কথাবোৰ লুকুৱাই নাৰাখি এই বিষয়ত সুস্থ জনমত এটা গঢ়ি তোলাৰ আজি খুবেই প্ৰয়োজন ।\nঅনেকেই এই গোটেই বিষয়টোক সম্পূৰ্ণৰূপে সাম্প্ৰতিক আন্দোলনটোৰে এটা বিৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়া বুলি অভিহিত কৰিব খোজে । এই সিদ্ধান্তটোৰ পোষকতা কৰোঁ বা নকৰোঁ; এইটো কিন্তু ঠিক কথা যে, যদিহে এই দুয়োটা বিষয়ৰ মাজত কিবা প্ৰত্যক্ষ ধনাত্মক ( positive ) পাৰস্পৰিক সম্পৰ্ক আছে, তেন্তে তাক আত্মবিশ্লেষণৰ জৰিয়তে চালিজাৰি চোৱাটো আমাৰেই দায়িত্ব । কাৰণ, কিবা এটা বেয়া প্ৰতিক্ৰিয়া হ’ল বুলিয়েই যিদৰে আমি সুদুৰপ্ৰসাৰী জাতীয় আন্দোলনটো বৰ্জন কৰিব নোৱাৰোঁ, ঠিক তেনেদৰেই, জাতীয় আন্দোলন কৰিছোঁ বুলিয়েই আমি এই অশুভ প্ৰতিক্ৰিয়াসমূহ চকু মুদি সহ্য কৰি থাকিবও নোৱাৰোঁ । আন্দোলনটোৰ ফলাফল যুগুতোৱাৰ সময়ত লাভ আৰু লোকচান দুয়োটা দিশলৈকে চকু দিব লাগিব । আমাৰ ধাৰণা যে, বৰ্তমান আন্দোলনটোৰ সময়ত কিছুমান ক্ষেত্ৰত এচাম নতুন যুৱক-যুৱতীক অত্যধিক গুৰুত্ব দি এটা ঊৰ্ধ্বতলীয় (superficial) স্তৰলৈ লৈ যোৱা হ’ল । আগতে চাৰিআলিত জুম বান্ধি অলাগতিয়াল কথা পাতি সময় কটোৱা ল’ৰাকেইজনক আমি, যেতিয়া হঠাতে আঞ্চলিক পৰ্যায়ত আন্দোলনৰ বহুখিনি দায়িত্ব অৰ্পণ কৰিলো, তেওঁলোকৰ নিৰ্দেশতে যেতিয়া চুবুৰীটোৰ ৰাইজ আন্দোলনলৈ ওলাই আহিল, অথবা স্কুল-কলেজৰ স্তৰতো এচাম শিক্ষকো যেতিয়া হোৱাই-নোহোৱাই স্থানীয় এইকেইজনৰ প্ৰশংসাত পঞ্চমুখ হৈ পৰিল, তেতিয়াই আমি উতনুৱা চাম এটাক এক অদ্ভুত স্তৰলৈ\nউন্নীত কৰি পেলালো । তাৰ কিছুমান ভাল ফলো আছিল । আগেয়ে কোনো সচেতনতাবোধ নথকা এটা চাম হঠাতে ব্যস্ত হৈ পৰিল – চুবুৰীয়ে, চুবুৰীয়ে বিভিন্ন স্তৰত সংগঠনমূলক কাম হ’বলৈ ধৰিলে । এটা সময়ত আনকি এনেকুৱা অৱস্থাও হৈছিল যে, আলিৰ দাঁতিত জুম বান্ধি সস্তীয়া কথা আলোচনা কৰিবলৈ কাৰো সময় নাই; কিবা যদি আলোচনা হৈছে, সেয়া\nগভীৰ আলোচনা – নতুন দিল্লীৰ শোষণৰ কথা, অৰ্থনৈতিক স্বাৱলম্বিতাৰ কথা । কিন্তু, আমাৰ যিবোৰ জাতিগত স্বভাৱ, – লাহে লাহে আমি কথাবোৰ পাহৰিবলৈ ল’লো, আগৰ সচেতনতাবোধ নোহোৱা হ’ল, আলোচনাৰ বিষয়বস্তু আগৰ স্তৰলৈ উলটি গ’ল । কিন্তু সেই ঊৰ্ধ্বতলীয়া স্তৰ এটালৈ উন্নীত হোৱা ডেকা চামটো একেদৰেই থাকিল । ল’ৰা-ছোৱালীক\nঅভিভাৱকে ধৰি ৰাখিব নোৱাৰা হ’ল, সিহঁতে গুৰু-গোসাঁই নমনা হ’ল, আগতে বয়সস্থজনক কেৱল বয়সৰ খাতিৰতে সন্মান কৰাৰ যিটো ৰীতি, সেইয়াই এক আচহুৱা ৰীতিত পৰিণত হ’ল । পৰীক্ষাবোলা অনুষ্ঠানটোৰ পবিত্ৰতা নষ্ট কৰাৰ ক্ষেত্ৰত, – যদিও আমি কেৱল আন্দোলন কৰা ল’ৰা-ছোৱালীয়েহে পৰীক্ষাত অসৎ উপায় অৱলম্বন কৰিছে বা আন্দোলনৰ\nনেতৃবৰ্গই নকল কৰাত উদগণি যোগাইছে বুলি ক’ব নোৱাৰোঁ, – কিন্তু এইটোও সঁচা কথা যে, নতুনকৈ ছাত্ৰশক্তিৰ গুৰুত্ব উপলব্ধি কৰা অপৰিপক্ক এটা চামে সেই শক্তিৰ অপব্যৱহাৰো ঠায়ে ঠায়ে কৰিছে । আৰু, শুভাকাংক্ষীসকলৰ মনে মনে থকা কাৰ্যই সেই অপব্যৱহাৰৰ মাত্ৰা দিনক-দিনে বঢ়াই আনিছে । অসমৰ ভাগ্য নিয়ন্তাৰূপে পৰিগণিত হোৱা ছাত্ৰসমাজখনৰ তোষামোদ লাভৰ নিমিত্তে, প্ৰিয়পাত্ৰ হৈ পৰাৰ আশাত এচাম সুবিধাবাদী শিক্ষক-অভিভাৱকে আনকি এনেবোৰ কুকাৰ্যৰ বিপক্ষে মাত মাতক চাৰি, তাত উদগণিহে যোগাইছে । সেয়েহে এতিয়া আৰু কেৱল নতুন চামক দোষ দিলেই নহ’ব; তেনে\nকাৰ্যত ইন্ধন যোগোৱা শক্তিবোৰক চিনাক্ত কৰাৰো সময় আহিছে ।\nকিন্তু, নতুন চামৰ মাজত আমি আজি নৈতিক অধঃপতনৰ যিটো ৰূপ দেখিছোঁ, তাক সম্পূৰ্ণৰূপে কেৱল সাম্প্ৰতিক আন্দোলনটোৰ বিৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়াৰূপেই ব্যাখ্যা কৰিব নোৱাৰি, ইয়াৰ অন্যান্য বহুত কাৰণ আছে ।সাম্প্ৰতিক আন্দোলনটো হয়তো এটা চেলুহে (pretext) আছিল; এই ব্যাধি দৰাচলতে কেতিয়াবাৰে পৰা আৰম্ভ হৈছে । অৰ্থনৈতিক নিৰাপত্তাহীনতা, পাৰিবাৰিক অশান্তি, ঘুণে ধৰা শিক্ষাব্যৱস্থা, পুৰণিকলীয়া সামাজিক মূল্যবোধ ইত্যাদি বিভিন্ন বিষয়ে এই ব্যাধিলৈ অৰিহণা যোগাই আহিছে । শিশু এটাই জন্মতে অসৎ চৰিত্ৰ এটা লৈ নিশ্চয় নাহে; ডাঙৰ হোৱাৰ লগে লগে সি যদি বিপথে পৰিচালিত হৈছে, বেয়া কথা শিকিছে, তাৰ বাবে নিশ্চয় সমাজখন, সি ডাঙৰ হোৱা পৰিৱেশটো, তাৰ অভিভাৱকসকল – এই সকলোবোৰেই দায়ী ।\nচহৰ অঞ্চলত বিপথে পৰিচালিত হোৱা ডেকাচামটোৰ গঠন প্ৰক্ৰিয়াটো মন কৰকচোন ।সিহঁতৰ পাৰিবাৰিক অৱস্থা, অৰ্থনৈতিক মৰ্যাদা, শিক্ষাগত অৰ্হতা আদিৰ কিছুমান চকুত পৰা বৈশিষ্ট্য আছে । এওঁলোকৰ কিছুমানে জানে যে, তেওঁৰ দেউতাক এজন দুৰ্নীতিপৰায়ণ চাকৰিয়াল; তেওঁ দৰমহাতকৈ কেইবাগুণে অধিক ধন ঘৰলৈ আনে, তেওঁৰ অসৎ, চৰিত্ৰহীন মানুহ কিছুমানৰ সৈতে লেনদেন আছে । তেনেকুৱা এখন ঘৰত ডাঙৰ হোৱা ল’ৰা-ছোৱালীৰ কিছুমানে কথাটো একেবাৰে হজম কৰিব নোৱাৰে; গোটেই সামাজিক প্ৰক্ৰিয়াটোৰ ওপৰতে সিহঁতৰ বিতৃষ্ণা জন্মে; মাক-দেউতাকৰ পৰা, ঘৰখনৰ পৰা,\nসমাজখনৰ পৰা সিহঁতে আঁতৰি থাকিব খোজে; সিহঁতে কথাবোৰ পাহৰি যাব খোজে; কিবাকিবি সেৱন কৰিবলৈ লয় আৰু তেনেকৈয়ে সিহঁতৰ জীৱনটো ধ্বংশ হৈ যায় । আনহাতে, যিকেইটা ল’ৰা-ছোৱালীয়ে কথাটো হজম কৰিব পাৰিছে, দুৰ্নীতিপৰায়ণ দেউতাকৰ কাৰ্যকলাপবোৰ সহজভাৱে ল’ব পাৰিছে, সিহঁত আকৌ অইন এটা পাকচক্ৰত সোমাই পৰে; – সিহঁতৰ বাবে নৈতিকতা বোলা কোনো এটা বস্তুৱেই নাথাকেগৈ । যেতিয়াই যিমান ধনৰ প্ৰয়োজন, তেতিয়াই সিমান সিহঁতে পাইছে আৰু গতিকেই আনন্দ কৰিছে জঘণ্য ধৰণেৰে । এইখন সমাজত যিহেতু পইচাই সকলো, গতিকে সিহঁতৰ সমস্যাও একো নাই; – পঢ়াশুনা কৰি কষ্ট কৰাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই । আৰু যিহেতু তেনেকুৱা এখন সমাজ ইতিমধ্যে আছেই, গতিকে অসৎ চৰিত্ৰৰ হ’লেও সেইখন সমাজত সিহঁতে মৰ্যাদা পাবই । কিন্তু এই শ্ৰেণী ল’ৰাৰে ভয়ানক ‘demonstration effect’ এটা আছে । মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ ল’ৰা কিছুমান বন্ধুত্বৰ আলমতে কেতিয়াবা এনেকুৱা শ্ৰেণী এটাত সোমাই পৰে । ফলস্বৰূপে সিহঁত নিজৰ অৱস্থানৰ কথা পাহৰি গোটেই ডেকা বয়সটো সম্পূৰ্ণ অইন এখন জগতত সোমাই পৰেগৈ\n। জীৱনত যেন কোনো সমস্যায়েই নাই; – সস্তীয়া কথাৰ আলোচনাৰে সিহঁতে পৰিতৃপ্তি লাভ কৰিছে, লগৰ ধনী ল’ৰাৰ পইচাৰে মাজে মাজে জীৱনটো ‘উপভোগ’ কৰিছে আৰু সিহঁতৰ লগতে খোজ মিলাই পঢ়াশুনা জলাঞ্জলি দিছে; – কিন্তু সময়ে তাক এদিন যেতিয়া নিজৰ প্ৰকৃত অৱস্থানলৈ নামি আহিবলৈ বাধ্য কৰাব, সেইদিনা তাৰ কঁকাল ইমান বেয়াকৈ ভাগিব যে, পুনৰাই থিয় দিবলৈ শক্তি নাপাব । দুখৰ কথা এয়ে যে, চহৰ অঞ্চলত বিপথে যোৱা অধিকাংশ ল’ৰায়েই এইটো শ্ৰেণীৰ ।\nসস্তীয়া হিন্দী চিনেমাৰ প্ৰভাৱৰ কথাটো আমি নিশ্চয় বিতংভাৱে আলোচনা কৰাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই । মাথোন এইটোকে ক’ব পাৰি যে, নিকৃষ্ট মানদণ্ডৰ ইংৰাজী উপন্যাস কেইখনৰ কথাতো বাদেই, ঘৰুৱা যেন লগা হিন্দী চিনেমা কেইখনতো যেতিয়া সদ্য প্ৰাপ্তবয়স্ক ল’ৰাজনে নায়িকাৰ নগ্ন দেহৰ পূৰ্ণ প্ৰয়োভৰ তথা সস্তীয়া যৌন সম্ভোগৰ দৃশ্যবোৰ দেখিবলৈ পায়, ল’ৰাজনৰ ঠিক ধাৰণা এটা হয়, সিহঁতক যেন জোৰকৈ প্ৰাপ্য বস্তু কিছুমানৰ পৰা আঁতৰাই ৰখা হৈছে । বাস্তৱ জীৱন আৰু ৰূপালী পৰ্দাৰ মাজত থকা আকাশ-পাতাল প্ৰভেদক সিহঁতে সহজভাৱে ল’ব নোৱাৰে । তাতে আকৌ সিহঁতে\nপশ্চিমীয়া দেশবোৰৰ কথাও ঘুনুকঘানাককৈ শুনিবলৈ আৰম্ভ কৰে । আৰু সেয়েহে, এই উপভোগবোৰৰ পৰা আঁতৰাই ৰখা সামাজিক নীতি-নিয়মবোৰ সিহঁতে সুবিধা পালেই ভাঙিবলৈ চেষ্টা কৰে; frustrationঅলৈ আহি নকৰিবলগীয়া কাম কিছুমান কৰে । তেনেদৰেই মাৰপিট কৰিব নজনা হিৰ’ হয়তো সিহঁতে আজিলৈকে হিন্দী চিনেমাত দেখাই নাই; – গতিকে সেই\nকাৰ্যবোৰকো জীৱনৰ অপৰিহাৰ্য অংগ বুলি গ্ৰহণ কৰিবলৈ লয় । এইখিনিতে এইটো মনকৰিবলগীয়া যে, ভাৰতবৰ্ষৰ অইন ঠাইবোৰৰ তুলনাত অসমত এতিয়াও যৌন সংক্ৰান্ত অপৰাধৰ মাত্ৰা যথেষ্ট কম । কিন্তু উঠি অহা ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ মনত জন্ম লোৱা ওপৰত উল্লেখ কৰা সংঘাতটো কিবা উপায়েৰে যদি এতিয়াই ৰোধ কৰিব পৰা নাযায়, তেন্তে অসমৰ চহৰবোৰতো হয়তো এদিন দিল্লী-বোম্বাইৰ নিচিনাকৈ পীড়ন, বলাৎকাৰ আদি প্ৰায় নৈত্য-নৈমিত্তিক ঘটনাত পৰিণত হ’বগৈ । এতিয়া কথাটো কিবা অসম্ভৱ, অবাস্তৱ যেন লাগে; কিন্তু দিল্লী-বোম্বাইৰ বাসিন্দাসকলেও নিশ্চয় বিশ বছৰ আগতে আজিৰ এই\nঅৱস্থাটোৰ কথা কল্পনা কৰিব পৰা নাছিল । সেয়েহে কৈছোঁ, অইনৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা আমি শিক্ষা লোৱা উচিত । এই যে লুকাই-চুৰকৈ ব্লু-ফিল্ম চোৱাৰ ঢৌ এটা আহিছে, বা তেনে জাতীয় কাৰ্যকলাপৰ মাত্ৰা যে বৃদ্ধি পাইছে, – এই নতুন ঢৌবিলাকত উটি-ভাহি যোৱা ডেকা চাম যে অপৰাধ সংক্ৰান্তত সদায়েই নপুংসক হৈ থাকিব, সেই গেৰাণ্টি কিন্তু কোনেও দিব নোৱাৰে । আৰু, এই নতুন ঢৌৰ সন্মুখত যোৱাকালিলৈকে আমাৰ প্ৰয়োজন পূৰাই অহা প্ৰচলিত সামাজিক বান্ধোনবোৰ আজি যে আৰু কৰ্মক্ষম হৈ থকা নাই, তাকো উপলব্ধি কৰাৰ সময় আহিছে ।\nঅভিভাৱক সকলে নিজ ল’ৰা-ছোৱালীৰ প্ৰতি থকা দায়িত্ব ঠিক মতে পালন কৰিছেনে ? অথবা নতুন দৃষ্টিৰে ডাঙৰ হোৱা ল’ৰা-ছোৱালীবোৰক আমি বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিছোনে ?কটন মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ শ্ৰীকংকণ গগৈয়ে আমাক এই বুলি পৰামৰ্শ দিছিলঃ “চৰকাৰে প্ৰাপ্ত বয়স্কক পৰিয়াল পৰিকল্পনাৰ শিক্ষা দিয়াৰ নিচিনাকৈ মাক-দেউতাকক আজিকালিৰ ল’ৰা-ছোৱালী কিদৰে ডাঙৰ-দীঘল কৰিব লাগে, তাৰ শিক্ষা দিয়াৰ প্ৰয়োজন ।” আমি আগতেই কৈছো, Generation-gap এটা নতুন শব্দ নহয় । অনিবাৰ্য এই ব্যৱধানটো ন্যুনতম কৰাৰ উপায় এইটোৱেই যে, দুয়োটা চামেই পৰস্পৰক বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিব\nলাগিব । আমাৰ অধিকাংশ অভিভাৱকেই ল’ৰা-ছোৱালী কেনেকৈ ডাঙৰ-দীঘল কৰিব লাগে নাজানে । খোৱা-বোৱা, পিন্ধা-উৰাৰ যোগান ধৰা আৰু স্কুললৈ ল’ৰা-ছোৱালী পঠিওৱাতে আমাৰ দায়িত্ব শেষ বুলি ভাবোঁ । বিজ্ঞানৰ অগ্ৰগতিৰ লগে লগে ল’ৰা-ছোৱালীৰ অনুসন্ধিৎসুতাও বৃদ্ধি পাইছে । আগৰ দৰে আৰু ডাঙৰে কৈছে বাবেই সিহঁতে কথাবোৰ মানি নলয়; কথাই পতি সিহঁতে যুক্তিৰ বিচাৰ কৰে । গোসাঁই থাপনাত মূৰ দোঁৱাবলৈ ক’লে সি ওলোটাই প্ৰশ্ন কৰে, ভগৱান ? ভগৱান যে আছে, তাৰ প্ৰমাণ কি ? কিন্তু সৰহভাগ অভিভাৱকেই তাৰ প্ৰশ্নৰ মনঃপূত উত্তৰ দিব নোৱাৰে । ফলত সি ভাবিবলৈ ধৰে,\nমাহঁতৰ দিনৰ মূল্যবোধবোৰ হয়তো কিছুমান অযুক্তিকৰ ধাৰণাৰ ওপৰতহে প্ৰতিষ্ঠিত । অৱচেতন মনেৰেই সিহঁতে আগৰ চামটোক হেয়জ্ঞান কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে; ফলত ডাঙৰৰ পৰা সিহঁতে একো শিকিব নোৱাৰা হৈ যায় । অথচ, সকলো বস্তুৰে ভাল-বেয়া বিচাৰ কৰিব পৰা বয়সো সিহঁতৰ হোৱা নাই; – গতিকে নিজৰ মতে চলিবলৈ গৈ সিহঁত আজি বিপথে পৰিচালিত\nহৈছে । সেয়েহে অভিভাৱক সকলৰ দায়িত্ব আজি কিছু বাঢ়িছে; নিজে অলপ কষ্ট কৰি হ’লেও ল’ৰা-ছোৱালীৰ অনুসন্ধিৎসু মনটোক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা চলাব লাগে ।\nল’ৰা-ছোৱালীৰ সৈতে ভয়ৰ সম্পৰ্ক এটা স্থাপন কৰাতকৈ সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ সম্পৰ্ক এটা বজাই ৰাখিও যে ল’ৰা-ছোৱালী শাসন কৰিব পাৰি, সেইটো কথাও উপলব্ধি কৰা দৰকাৰ । এটা বয়সত ল’ৰা-ছোৱালীক জোৰকৈ পঢ়া মেজত বহুওৱাটো প্ৰয়োজনীয়; অইন এটা বয়সত কিন্তু সেই একেটা কাৰ্যই বিপৰীত ফল দিব পাৰে । আৰু কম বয়সৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ আগত\nকেনে কথা আলোচনা কৰা উচিত, সেই বিষয়েও সচেতন হোৱা প্ৰয়োজন । আমি স্কুলত পঢ়াৰ সময়ত কোনোবা দিনা ছাৰে অকাৰণতে কোবোৱাৰ কথা ঘৰত উনুকিয়াওতে ওলোটাইহে ডাবি খাইছিলো – ‘ছাৰে নিশ্চয় ভালৰ কাৰণেহে মাৰিছে !’ আমাৰ অভিভাৱক সকলৰ সেইটো মনোবৃত্তিত কিছু ভুল নিশ্চয় আছিল । কিন্তু আজিকালিৰ অভিভাৱকে যে কণ কণ\nল’ৰা-ছোৱালীৰ আগতে সিহঁতৰ শিক্ষকৰ অভিজ্ঞতা, যোগ্যতা আদি সম্বন্ধে প্ৰশ্ন তুলি সমালোচনা কৰে, সেই কাৰ্যই ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ কিন্তু প্ৰভূত ক্ষতিসাধন কৰিছে, -সৰুৰে পৰাই সিহঁতৰ শিক্ষক বোলা শ্ৰেণীটোৰ প্ৰতি সন্মান, সেই শ্ৰেণীটোৰ ওপৰত ভৰসা ইত্যাদি নোহোৱা হৈ যায় । ফলত, শিক্ষক শ্ৰেণীটোৰ পৰা যে অনেক শিকিব পাৰি, সেইটো সিহঁতে মানি ল’বলৈ টান পায় । আৰু সময়ৰ লগে লগে ল’ৰা-ছোৱালীক দিয়া স্বাধীনতাৰ পৰিমাণ অলপকৈ হলেও বৃদ্ধি কৰিবই লাগিব, – তাৰ অন্যথা নাই । ‘আমাৰ দিনত এইটো কৰা নাছিলো বাবে এতিয়া তহঁতেও কৰিব নোৱাৰ’- এই যুক্তিটো দৰাচলতে\nসকলো ক্ষেত্ৰতে নাখাটে । আনহাতে, কলেজীয়া জীৱনৰ বতাহ লাগি উপভোগৰ বাবেই অপৰিপক্ক, সস্তীয়া প্ৰেম কৰা বুলি প্ৰেম-সংক্ৰান্ত আটাইবোৰ ঘটনাকে সৰলীকৃত কৰাৰ যিটো মনোবৃত্তি, সেইটো কিমান সুস্থ, সেয়াও এটা ডাঙৰ প্ৰশ্ন ।\nGeneration-gap সন্দৰ্ভত উঠি অহা চামটোৱেও কিছুমান কথা মন কৰা উচিত। অভিভাৱকসকলে নিৰ্দিষ্ট সামাজিক মূল্যবোধ এটাৰ মাজত ডাঙৰ-দীঘল হৈ অহাৰ নিমিত্তেই হঠাৎ এৰাতিৰ ভিতৰতে তেওঁলোকৰ চিন্তাধাৰাবোৰ সলনি হোৱাৰ আশা কৰাটো ভুল । আৰু, কিছুমান কথা আছে যিবোৰ বয়সৰ অভিজ্ঞতাইহে শিকায়; গতিকে বয়সৰ নিমিত্তেই সন্মান দেখুওৱাৰ যিটো ৰীতি, সেইটো একেবাৰে অসময়োপযোগী নিশ্চয় নহয়। সৌজন্যবোধ বোলা বস্তুটো আজিকালি নতুন চামটোৰ বাবে শিষ্টাচাৰৰ পৰিবৰ্তে কাৰোবাক ভালৰি লগোৱাৰ উপায় এটাতহে পৰিণত হৈছেগৈ,- কেৱল প্ৰয়োজনত অহা বয়সিয়ালকেইজনকহে সৌজন্য দেখুওৱা হয়; অচিনাকি বয়োবৃদ্ধকেইজনক হয়তো বুঢ়া আঙুলি দেখুৱাবলৈকো আমি\nকুণ্ঠাবোধ নকৰোঁ । আচাৰ-ব্যৱহাৰ ইত্যাদিবোৰক সম্পূৰ্ণৰূপে জলাঞ্জলি দিয়া ঠিক যান্ত্ৰিক সভ্যতা এটা আমি কোনেও নিশ্চয় নিবিচাৰোঁ । সেয়েহে, সামাজিক মূল্যবোধৰ পৰিবৰ্তন দাবী কৰাৰ সময়ত কিছুমান মূল্যবোধ যে ঐতিহ্যৰ ৰূপতেই বজাই ৰখা প্ৰয়োজন; তাক নতুন চামে উপলব্ধি কৰিবলৈ শিকক ।\nশিক্ষাব্যৱস্থায়েই যিহেতু নতুন চামটোক গঢ় দিয়ে, গতিকে তেওঁলোক আজি যদি বিপথে পৰিচালিত হৈছে, তেন্তে তাৰ বাবে প্ৰচলিত শিক্ষাব্যৱস্থাটোকো নিশ্চয় দায়ী সাব্যস্ত কৰিব লাগিব । জনশক্তি পৰিকল্পনাৰ ( Man power planning ) ওপৰত কোনো গুৰুত্ব নিদিয়া সম্পূৰ্ণ চাকৰিমুখী এই শিক্ষাব্যৱস্থাই অসমৰ গাঁৱে-ভূঁয়ে আজি হেজাৰ হেজাৰ শিক্ষিত নিবনুৱাৰ সৃষ্টি কৰিছে;- তেওঁলোকে চাকৰিৰ বাহিৰে অইন একো কথাই চিন্তা কৰিব নোৱাৰে । আৰু সীমিতসংখ্যক চাকৰিৰ পিছে পিছে দৌৰি হতাশা আৰু ব্যৰ্থতাৰে জৰ্জৰিত হৈ এওঁলোকৰ বহুতৰে পদস্খলন ঘটিছে । তেনেদৰে, সীমিত শিক্ষাৰ\nপৰিসৰৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত প্ৰতিযোগিতাত পিছ পৰি যোৱাকেইজনে হীনতাৰ মানসিক অন্তৰ্দ্বন্দ্বত ভুগিছে । পঢ়িবলৈও নাই, চাকৰিও নাই – এনেধৰণে ঘৰখনৰ বোজা হৈ থকা কেইজনে মদ-ভাং খাই সমস্যাবোৰ পাহৰি থাকিব খুজিছে; সস্তীয়া, যৌনগন্ধী আলোচনাৰ এখন অদ্ভুত জগতত সোমাই থাকি শামুকৰ দৰে নিজকে নিৰাপদ অনুভৱ কৰিছে ।\nআনহাতে অসমৰ যিকোনো বৃত্তিজীৱী শিক্ষাৰ মহাবিদ্যালয়তে যদি অইন শিক্ষানুষ্ঠানতকৈ ৰাগীয়াল দ্ৰব্য সেৱনৰ মাত্ৰা বেছি, অসামাজিক উপভোগৰ মাত্ৰা বেছি, তেনেহ’লে তাৰ মূলতেই আছে তেওঁলোকৰ মাজৰ কিছু ছাত্ৰৰ মনত ভৱিষ্যৎ\nনিৰাপত্তাৰ নিশ্চয়তা আৰু এক অদ্ভুত মূল্যবোধে প্ৰদান কৰা তথাকথিত সামাজিক মৰ্যাদা । গুৱাহাটীৰে বৃত্তিজীৱী শিক্ষাৰ জনৈক ছাত্ৰই খেদ কৰি আমালৈ লিখিছিল, “গাঁৱৰ ঘৰত আধা পেটে থকা মা আৰু ভনী দুজনীৰ কথা চিন্তা কৰি থকাৰ সময়ত ওচৰৰ ৰুমটোত মোৰে লগৰ কেইজনমানে মদ খাই, জুৱা খেলি পইচাৰ শ্ৰাদ্ধ কৰা ঘটনাবোৰ দেখি, সিহঁতৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা অশ্ৰাব্য শব্দবোৰ শুনি মই কেতিয়াবা হিংস্ৰ হৈ পৰোঁ । কিন্তু কাপুৰুষৰ দৰে মনে মনে থাকোঁ ।” এইয়া যে কোনো কল্পিত উপন্যাসৰ পাতৰ পৰা তুলি দিয়া উদ্ধৃতি নহয়, সেয়া আপুনি নিজে যিকোনো নিশা নিজ চকুৰে চাই আহিবগৈ\nপাৰে । এনেধৰণৰ নৈতিক অধঃপতনৰ বাবে দোষ কাক দিম ? প্ৰতিবছৰে যে এইদৰে অজস্ৰ ফুলকুমলীয়া ছাত্ৰৰ চৰিত্ৰ ধ্বংস হৈ গৈ আছে, তাৰ বাবে তেওঁলোকে নিজে সৃষ্টি কৰা পৰিৱেশটোও দায়ী নহয় জানো ? ব্যক্তিগত সমস্যাক লৈ, জীৱিকাৰ সমস্যাক লৈ মূৰ ঘমাবলগীয়া নোহোৱা এই ভাগ্যবান কেইজনৰ বাৰু এশ এবুৰি সমস্যাৰে জৰ্জৰিত জাতিটোৰ\nপ্ৰতি, সমাজখনৰ প্ৰতি কোনো দায়িত্ব নাই নেকি ?\nসৰু সৰু চহৰ বা গাঁৱলীয়া পৰিৱেশত ডাঙৰ হোৱা ডেকা চামে এটা Social dualism-অৰ সমস্যাত ভোগে । গাঁৱলীয়া সমাজৰ এক ৰক্ষণশীল পৰিৱেশত ডাঙৰ হোৱা এওঁলোকে দুখোজ বাহিৰলৈ ওলাই আহিয়েই যেতিয়া চহৰৰ আদব-কায়দাবোৰ দেখে, তেতিয়া তেওঁলোক এক অদ্ভুত মানসিক অন্তৰ্দ্বন্দ্বৰ সন্মুখীন হয়ঃ ইমানদিনে গাঁৱৰ ঘৰত শিকি অহা নাপায়, নকৰিবি – জাতীয় নিৰ্দেশবোৰৰ সকলোবোৰেই শুদ্ধ আছিলনে ? নগৰীয়া জীৱনত দেখোন এইবোৰৰ কোনো অস্তিত্বয়েই নাই ! হঠাতে নতুন বহুত কিবাকিবি পোৱাৰ অদ্ভুত আনন্দত এটা চামে সংযম হেৰুৱাই পেলায়; দুই নাৱত দুই ভৰি দিয়া অৱস্থাতে ডেকা বয়সটো অতিবাহিত কৰিবলগীয়া হোৱাত তেওঁলোকৰ ক’তো থিতাপি লগাব নোৱাৰা অৱস্থা হয়গৈ । অৱশ্যে এইটো এটা নতুন সমস্যা নহয়; বেজবৰুৱাৰ দিনতো সেই সমস্যা আছিল, এতিয়াও আছে । কিন্তু সমস্যাটোৰ আতিশয্য হয়তো এতিয়া বৃদ্ধি পাইছে । ভিতৰুৱা ঠাইৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত সমস্যাটো আলোচনা কৰোঁতে এইটো মন কৰিবলগীয়া যে সেইবোৰ ঠাইৰ উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰা আটাইবোৰ মেধাৱী ছাত্ৰয়েই বাহিৰলৈ গুছি আহি নগৰত থিতাপি ল’লেহি;\nপূজা-বিহুত ঘৰলৈ যোৱাতেই তেওঁলোকৰ গাঁওখনৰ সৈতে সম্পৰ্ক । ফলত, এইবোৰ অঞ্চলত সেই ষষ্ঠমান শ্ৰেণীলৈকে পঢ়া, চাৰিবাৰ মেট্ৰিক ফেল কৰি বহি থকা ডেকাহঁতৰ আধিপত্য বাঢ়িল;- কাৰণ মেধাৱী ছাত্ৰসকল ওলাই গুছি অহাৰ পাছত শিক্ষিত বুলিবলৈ থাকিল তেওঁলোকেই । গাঁৱৰ বুঢ়়া-মেথাসকলেও তেওঁলোকক সন্মান কৰি চলে; কাৰণ নগৰৰ পৰা অহা চিঠিখন পঢ়ি শুনাবলৈ, দৰ্খাস্তখন লিখিবলৈ, তেওঁলোককহে অনুৰোধ কৰিবলগীয়া হয় । ফলত এই ডেকা চামৰ ভাল-বেয়া বিচাৰ কৰিবলৈ কোনো নোহোৱা হ’ল; অথচ, সীমিত জ্ঞানৰ পৰিসৰৰ নিমিত্তে তেওঁলোকে নিজেও ভাল-বেয়া বিচাৰ কৰিব নোৱাৰে । পঢ়াশুনাও নাই, কাম-বনো নাই; গতিকে বেয়া কথা চিন্তা-চৰ্চা কৰিবলৈ অজস্ৰ সময় । অলপ পইচা পালেই তেওঁলোকে নগৰলৈ আহি সস্তীয়া চিনেমা চাইছে, নামঘৰৰ এচুকত জুৱা খেলিছে, মদ খাইছে ! এই উতনুৱা ডেকাচামটোৱেই নগৰীয়া জীৱনৰ দূষিত বতাহ গাঁৱলৈ কঢ়িয়াই লৈ গ’ল । আজি যদি ভিতৰুৱা গাঁওবোৰত অবাটে যোৱা উতনুৱা ডেকাৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাইছে, তেওঁলোকৰ অৰাজকতাত গাঁৱৰ ৰাইজ তিষ্টিব নোৱাৰা হৈছে, তেন্তে তাৰ বাবে দোষ দিম উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰি ওলাই গুচি অহা সেই চামটোক – যিয়ে ক্ষন্তেকৰ বাবে হ’লেও এবাৰ পিছলৈ উলটি নাচালে ।\nAn idle brain isadevil’s workshop বোলা যিশাৰী সাধাৰণ উক্তি, সেই কথাষাৰ আমাৰ উঠি অহা ডেকা চামৰ ক্ষেত্ৰত বোধকৰোঁ সুন্দৰভাৱে প্ৰযোজ্য । পাঠ্যক্ৰমৰ কিতাপৰ বাহিৰে অইন কিতাপ-পত্ৰৰ সৈতে কোনো সম্পৰ্ক নথকা, তথা কেৱল পৰীক্ষাৰ বাবেহে পঢ়াশুনা কৰা আমাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে অপৰ্যাপ্ত পৰিমাণে আজৰি সময় পায় ।আনহাতে, খেলাধুলাকে ধৰি অন্যান্য কাৰ্যাৱলী এক সীমিত সংখ্যক ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত আবদ্ধ হোৱা হেতুকেই আমাৰ ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে ভাবিয়েই নাপায় – আজৰি সময়খিনি কেনেকৈ কটাব । আজৰি সময়খিনিত তেওঁলোকক যদি অইন কিবা কামত ব্যস্ত ৰাখিব পৰা\nগ’লহেঁতেন, তেতিয়া হ’লে হয়তো তেওঁলোকে নিজেই এই বেয়া চিন্তা-চৰ্চাবোৰৰ পৰা আঁতৰি থাকিলহেঁতেন । উদাহৰণস্বৰূপে, এই কথাটো আমি আগতেই উল্লেখ কৰিছোঁ যে, সাম্প্ৰতিক আন্দোলনটো ভৰপক অৱস্থাত থকাৰ সময়ত এই ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ আন্দোলনৰ বিভিন্ন কামত ব্যস্ত হৈ থকাৰ ফলতে চাৰিআলিৰ দাঁতিত জুম বান্ধি সস্তীয়া কথা আলোচনা কৰা ল’ৰাৰ সংখ্যা প্ৰায় নোহোৱাই হৈ গৈছিল । গতিকে, এওঁলোকৰ এই অপৰ্যাপ্ত আজৰি সময়খিনি আমি কিবা সুদূৰপ্ৰসাৰী সংগঠনমূলক কামত ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰো জনো ? চাহ দোকান, পাণ দোকানৰ গুমটিটোৰ ওচৰত জুম বান্ধি গধূলিৰ পাছত গধূলি অবাবতে কটাই দিয়া ডেকা ল’ৰা কেইজনে বাৰু এই গধূলি সময়ত ওচৰৰে স্কুলখনৰ ৰুম এটা খুলি লৈ চুবুৰীৰে সৰু সৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ পঢ়াখিনিকে অলপ চাই দিব নোৱাৰেনে ? বা, সৰু সৰু ল’ৰা-ছোৱালী কেইটাৰ লগতো কিবা অলপ ভাল কথা আলোচনা কৰিব নোৱাৰেনে ? এই কাৰ্যই সৰু সৰু ল’ৰা-ছোৱালীবোৰকো ব্যস্ত কৰি ৰাখিব আৰু নতুন\nপাঠ্যক্ৰমবোৰৰ সৈতে আচহুৱা হৈ পৰা অভিভাৱকসকলকো যথেষ্ট সকাহ দিব । জালুকবাৰীৰ পৰা নিতৌ পাণবজাৰলৈ আদ্দা দিবলৈ অহা ছাত্ৰসকলে সপ্তাহটোৰ অন্ততঃ দুটা গধূলি যদি ওচৰৰ গাঁৱৰ ল’ৰা-ছোৱালীকেইটাৰ সৈতে কটালেহেঁতেন, তেনেহ’লে এই ল’ৰা-ছোৱালীকেইটাৰ বহু উপকাৰ কৰা হ’লহেঁতেন; আৰু আজৰি সময়খিনিও সুন্দৰভাৱে অতিবাহিত হৈ গ’লহেঁতেন ।\nআজৰি সময় মানেই যে সস্তীয়া কথা আলোচনাৰে অতিবাহিত কৰা সময়, সেইটোতো নহয় ! আজৰি সময়ত আমি পুথিভঁৰালটোলৈকে গৈ বাতৰি কাকতখন বা ভাল আলোচনী এখনকে পঢ়িব নোৱাৰোঁ জানো ? পাণবজাৰৰ চাৰিআলিটোতকৈ পুথিভঁৰালৰ reading roomটো আজৰি সময় কটাবৰ বাবে অধিক উপযুক্ত ঠাই নহ’লহেঁতেন নে ? অথবা, আমি একগোট হৈ কিবা খেলাধূলাকে কৰিব নোৱাৰোঁ জানো ? মাজতে যে সমূহীয়া ব্যায়াম, কুচকাৱাজ কৰাৰ ঢৌ এটা উঠিছিল, সেইবোৰ এতিয়া ক’লৈ গ’ল ? অইন নালাগে, চুবুৰীৰ ল’ৰা-ছোৱালীকেইটাই নিজৰ ঘৰতে ৰখা আলোচনী-বাতৰিকাকত কেইখন গোটাই আনি গধূলি কাৰোবাৰ চোতালত বহি সেইবোৰকে সলনাসলনিকৈ পঢ়াৰ পৰিৱেশ এটা গঢ়ি তুলিব পাৰে । নিজৰ মাজতে অনানুষ্ঠানিক আলোচনা চক্ৰ পাতি সাময়িক ঘটনাবোৰ আলোচনা কৰিব পাৰে । এই সৰু সৰু কামবোৰ কৰাৰ\nপ্ৰয়োজন এই কাৰণেই হৈছে যে, আমাৰ কণ কণ ল’ৰা-ছোৱালীৰ চামটোক আজৰি সময়খিনিৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ উপায় কিছুমান দিব লাগিব; যাতে সিহঁতেও এদিন চাৰিআলিৰ দাঁতিত ককায়েকহঁতে খালী কৰা ঠাইখিনি পূৰাবলগীয়া নহয় । কিন্তু আড্ডা দিয়াটো এটা বেয়া অভ্যাস বুলিও আমি ক’ব খোজা নাই;- মাত্ৰ তাত স্থান পোৱা সস্তীয়া আলোচনাবোৰৰ কথাহে কৈছো । সদায় গোট খোৱা ডেকা ল’ৰা কেইজনে নিজৰ চিন্তাৰ পৰিসৰৰ ভিতৰতে সমসাময়িক ঘটনাবোৰ, জাতীয় সমস্যাবোৰ- এইবোৰ আলোচনা কৰিব নোৱাৰে জানো ? আৰম্ভণিতে নিশ্চয় এই জাতীয় আলোচনাই ছোৱালী বা হিন্দী চিনেমাৰ সন্দৰ্ভত হোৱা আলোচনাৰ দৰে আড্ডা জমাব নোৱাৰিব; কিন্তু লাহে লাহে ল’ৰাহঁতে এই গভীৰ আলোচনাবোৰতো নতুন সোৱাদ এটা পাব;- আড্ডা আগৰ দৰেই জমি উঠিব । কলিকতাৰ চুবুৰীয়ে চুবুৰীয়ে গধূলি চাহ দোকানত আধাকাপ চাহ লৈ ডেকা ল’ৰাৰ যিবোৰ আড্ডা বহে, অথবা দিল্লীৰ কফি হাউছত ঘণ্টাৰ পাছত ঘণ্টা ধৰি যিবিলাক আড্ডা বহে, সেইবোৰৰ বহুততে বিভিন্ন আলোচনাই ঠাই পায়,- আড্ডাৰ পৰা উভতি আহোঁতে বহু ল’ৰা অলপ জ্ঞানী হৈ আহে, নতুন কিবা ভাল কথা শিকি আহে । তেনেকুৱা আড্ডা কিছুমান আমাকো লাগে;- নতুন চামটোক এটা গতিশীলতা প্ৰদান কৰিবলৈ ।\nছাত্ৰ আৰু শিক্ষকৰ মাজৰ সম্বন্ধৰ প্ৰশ্নটোৱেও আজি এটা ডাঙৰ সমস্যাৰূপে দেখা দিছে । ছাত্ৰ-শিক্ষকৰ মাজত যি এটা সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ সম্পৰ্ক থকাৰ দৰকাৰ, সেইটো আজিকালি অতি কম শিক্ষানুষ্ঠানতহে দেখা যায় । সৰুতে পঢ়াশালিত কিছুমান শিক্ষকৰ কঠোৰ ব্যৱহাৰৰ নিমিত্তেই নেকি পাছলৈ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে শিক্ষকক অন্তৰৰ পৰা ভক্তি কৰিবলৈ পাহৰি যায় । শিক্ষক শ্ৰেণীত সোমোৱাৰ সময়ত ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে ভৰি দুখনত তিনিটামান ভাঁজ লগাই থিয় দি তেওঁক যিদৰে সন্মান জনাওঁ, তাতেই আমাৰ এই মানসিকতা ফুটি উঠে । ফলত, শিক্ষকসকলৰো মন দি পঢ়ুওৱাৰ আগ্ৰহটো কমি আহে। উদাসীন মনোবৃত্তিৰে তেওঁলোক শ্ৰেণীলৈ আহে, ছাত্ৰই বুজিছেনে নাই তালৈ কাণ নকৰি পঢুৱাবলগীয়াখিনি পঢ়ুৱাই থৈ গুছি যায় । ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অসন্তুষ্টিৰ মাত্ৰাও বাঢ়ি যায়; তেওঁলোকে শিক্ষকক অসন্মান কৰিবলৈ ধৰে, নতুন কথা শিকাৰ আগ্ৰহেৰে শ্ৰেণীলৈ যোৱা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সংখ্যা কমি আহে । শিক্ষক-ছাত্ৰৰ পৰস্পৰৰ প্ৰতি এই উদাসীনতাই vicious cycle অৰ ৰূপত কাৰ্য কৰে,- আৰু ফলত তেওঁলোকৰ মাজত ব্যৱধান ক্ৰমান্বয়ে বাঢ়ি যায়,- যিটোৱে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ প্ৰভূত ক্ষতিসাধন কৰে। শিক্ষক-ছাত্ৰৰ মাজত এটা সুস্থ সম্বন্ধ নথকাৰ বাবেই নতুন চামৰ চৰিত্ৰ গঠনত শিক্ষানুষ্ঠানে যি ভূমিকা আজি ল’ব লাগিছিল, সেই ভূমিকা আজি ল’ব পৰা নাই । প্ৰাথমিক স্কুল পৰ্যায়ৰ সময়ছোৱাতে যিবোৰ ধাৰণা আমাৰ মগজুত সোমাই, সেইবোৰ পাছত\nকেতিয়াও আঁতৰ কৰিব নোৱাৰি; অৱচেতন অৱস্থাত হ’লেও পাছৰ বয়সতো আমি সেইবোৰ ধাৰণাৰেই পৰিচালিত হওঁ । সেয়েহে এই পৰ্যায়ৰ শিক্ষক নিৰ্বাচনত আমি অতি সচেতন হোৱা উচিত । কিন্তু বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত এইসকল শিক্ষকেই হয়তো সবাতোকৈ অৱহেলিত । পাৰিবাৰিক সমস্যাৰে জৰ্জৰিত এওঁলোকে স্কুলত মন দি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ যত্ন ল’ব নোৱাৰে; আৰু আনহাতে অভিভাৱকসকলে ল’ৰা-ছোৱালী স্কুললৈ পঠিয়ায়েই দায়িত্ব শেষ হ’ল বুলি ভাবি হাত সাৱটি বহি থাকে । ফলস্বৰূপে, গুৰিতেই পঁয়া লগা এই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক পাছলৈ উচ্চ পৰ্যায়ত ভাল শিক্ষকেও পোনকৈ থিয় কৰাব নোৱাৰে ।\nআজিকালি সমগ্ৰ অসমজুৰি বিভিন্ন মহিলা অনুষ্ঠান, সংগঠনৰ অস্তিত্বৰ কথা আমি বাতৰি কাকতৰ দীঘলীয়া বিবৃতিবোৰৰ জৰিয়তে জানিবলৈ পাওঁ । এই ‘সমাজসেৱী’ মহিলা সংগঠনবোৰে বাৰু বিপথে যোৱা ল’ৰা-ছোৱালীবোৰক নিজৰ ল’ৰা-ছোৱালী জ্ঞান কৰি তেওঁলোকক শুধৰাবলৈ সংগঠনমূলক আঁচনি ক\n← শগুণ : বিলুপ্তিৰ মুখত আন এটা প্ৰজাতি (নিশাংক মিলন)\nআদিবাসী জনগোষ্ঠীৰ টুচুগীত আৰু টুচু-পৰব (ওচমান গনি) →\nলেখাটো সময়োপযোগি হৈছে | বাষ্তৱিক প্ৰাসংগিকতা আছে |\nComment text..সঁচাই বৰ জটিলতাৰ মাজলৈ গৈ আছো আমিবোৰ ।


মনৰ কথাঃ লক-ডাউনৰ জীৱন আৰু কিছু ইতিবাচক কথা :: মণিকংকনা দাস - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome MONIKONGKANA DAS MONOR KATHA MONOR-KATHA RECENT মণিকংকনা দাস মনৰ কথা মনৰ-কথা মনৰ কথাঃ লক-ডাউনৰ জীৱন আৰু কিছু ইতিবাচক কথা :: মণিকংকনা দাস\nমনৰ কথাঃ লক-ডাউনৰ জীৱন আৰু কিছু ইতিবাচক কথা :: মণিকংকনা দাস\nxukhdukh.com June 29, 2020 MONIKONGKANA DAS, MONOR KATHA, MONOR-KATHA, RECENT, মণিকংকনা দাস, মনৰ কথা, মনৰ-কথা,\nলক-ডাউনৰ জীৱন আৰু কিছু ইতিবাচক কথা\nGood food andawarm kitchen are what makesahouseahome. যোৱা দুমাহত বন্ধু-বান্ধৱীসকলে ছ'চিয়েল মিডিয়াত শ্বেয়াৰ কৰি থকা লোভনীয় খাদ্যবস্তুৰ ফটোবোৰ দেখিয়ে মনলৈ আহিছে কথাষাৰ৷ এই কেইদিনত ভিন্ন ধৰণৰ খাদ্যবস্তু ৰান্ধিছে তেওঁলোকে৷ বেছিভাগ বান্ধৱীয়ে চাকৰি কৰে; যোৱা দিনকেইটাত পৰিয়াল তথা ঘৰখনক দিবলৈ যথেষ্ট সময় পাইছে আৰু নিজৰ পছন্দ অনুযায়ী খাদ্যবস্তু ৰান্ধি পৰিৱেশন কৰাইছে৷ তাৰে আৰু কিছুদিন আগুৱাই গৈ কথাবোৰ ভাৱিলে আন এখন ছবিহে মনত পৰে৷ স্বাভাৱিক জীৱন চলি থকা সময়বোৰৰ কথাকে কৈছোঁ৷\nতেতিয়া আমিবোৰ নিজৰ কাম-কাজক লৈ ইমানে 'ব্যস্ত' আছিলোঁ যে কেৱল বাহিৰৰ পৰা অৰ্ডাৰ দি অনা খাদ্যহে খোৱাত একপ্ৰকাৰ অভ্যস্ত হৈ উঠিছিলোঁ৷ বাহিৰৰ ফাষ্টফুড কেতিয়া যে আমাৰ এৰাব নোৱৰা খাদ্য সংস্কৃতি হৈ পৰিছিল টলকিবই পৰা নাছিলোঁ৷ হয়তো হোটেল, ৰেস্তোৰালৈ ওলাই গৈছিলোঁ, নতুবা তেনেই সহজলভ্য হৈ পৰা অনলাইন খাদ্য ডেলিভাৰী এপ ব্যৱহাৰ কৰি খোৱা বোৱা কৰা সংস্কৃতি আঁকোৱালি লৈছিলোঁ৷\nএতিয়া মহামাৰীৰ সময়, চাৰিওফালে অনিশ্চয়তা, দুৰ্ভাৱনা৷ ভাল বুলিবলৈ একোৱে নাই৷ চকুৰ আগত ভাঁহে মাথো দুখ আৰু হতাশাৰে ভৰা ছবিবোৰ৷ এফালে বেমাৰত আক্ৰান্ত হৈ হাজাৰ হাজাৰ মানুহৰ মৃত্যু, আনপিনে ভোক আৰু ভাগৰত আতুৰ শ্ৰমজীৱীৰ কৰুণগাঁথা৷ তাৰ পাছতো মহামাৰীৰ বাবে চলি থকা লকডাউনৰ সময়ত কি ভাল দেখিছোঁ, 'ডায়েৰী' লিখিবলৈ বহি তাকেই এবাৰ জুকিয়াই চোৱাৰ যত্ন কৰিছোঁ৷ ম'বাইল ফোনটোৰ স্ক্ৰীণখন উজ্বলি উঠাত চকু গ'ল আজিৰ দিনটোলৈ৷ জুন মাহৰ তিনিদিন পাৰ হ'ল, বছৰটোৰ ছমাহে যাবৰে হ'ল৷ জুন মাহ! এয়া দেখোন ঘাঁমৰ গোন্ধ আৰু নেমু পানী খোৱাৰ বতৰ; গৰমৰ বন্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ সময়৷ ফোনতে দিনটোৰ তাপমাত্ৰা চালোঁ, দুপৰীয়া ৩১ ডিগ্ৰী চেলচিয়াছ৷ হ'লেও খুব বেছি গৰম অনুভৱ হোৱা নাই৷ আনবাৰ মে'-জুন মাহত আমাৰ ইয়াত গৰম ক্ৰমাৎ অসহ্যকৰ হৈ উঠে৷ এইবাৰ এতিয়ালৈ অতিপাত গৰম অনুভৱ নোহোৱা কথাষাৰত হয়তো পাঠকৰো দ্বিমত নাথাকে৷ অৱশ্যে এয়া আমাৰ অনুভৱহে, গৱেষক-বিজ্ঞানীয়ে দিয়া তথ্যৰ ভিত্তিত কোৱা কথা নহয়৷ দীঘলীয়া লকডাউনৰ সময়ছোৱাত পৰিৱেশ-প্ৰকৃতিৰ ওপৰত সাময়িকভাৱে হ'লেও ইতিবাচক প্ৰভাৱ কিছু পৰাৰ কথা অৱশ্যে বিভিন্ন মহলত চৰ্চা হৈছে৷ লকডাউনত গাড়ী, মটৰৰ ভিৰ নোহোৱা হৈছে, উদ্যোগ-কাৰখানা প্ৰায় বন্ধ হৈ পৰাত বিশ্বৰ ক্ষেত্ৰতে হওঁক বা ভাৰতৰ ক্ষেত্ৰতে হওঁক, বায়ু প্ৰদূষণৰ মাত্ৰা লক্ষণীয়ভাৱে হ্ৰাস পাইছে৷ ইউৰোপীয় মহাকাশ সংস্থাৰ এটি কৃত্ৰিম উপগ্ৰহই প্ৰেৰণ কৰা তথ্য অনুসৰি, চলিত বৰ্ষৰ জানুৱাৰীৰ শেষৰ পৰা ফেব্ৰুৱাৰীৰ আৰম্ভণিলৈ এছিয়া আৰু ইউৰোপ মহাদেশৰ ব্যস্ত মহানগৰ আৰু ঔদ্যোগিক ক্ষেত্ৰ এলেকাবোৰত বিগত ২০১৯ চনৰ তুলনাত নাইট্ৰ'জেন ডাইঅক্সাইডৰ পৰিমাণ ৪০ শতাংশলৈ হ্ৰাস পাইছে৷ আমেৰিকাৰ মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা নাছাই প্ৰদান কৰা তথ্য মতেও নিউয়ৰ্ক আৰু আমেৰিকাৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ আগশাৰীৰ মেট্ৰ' চহৰবোৰত চলিত বৰ্ষৰ মাৰ্চ মাহত নাইট্ৰ'জেন ডাইঅক্সাইডৰ গড় হাৰ ২০১৫ চনৰ পৰা ২০১৯চনৰ তুলনাত কমিছে ৩০ শতাংশলৈ৷ পথ পৰিবহন আৰু শক্তিখণ্ডৰ পৰাই মূলত: উৎপন্ন হোৱা তথা মানুহৰ শ্বাস-প্ৰশ্বাসজনিত ৰোগৰ প্ৰধান বাহক নাইট্ৰ'জেন ডাইঅক্সাইডৰ মাত্ৰা বায়ুত হ্ৰাস পোৱা কথাটো আন আন বিভিন্ন সংস্থায়ো সদৰি কৰিছে৷ বিভিন্ন ছ'চিয়েল মাধ্যমৰ জৰিয়তে দেখিছোঁ বিশ্বৰ প্ৰদূষিত চহৰসমুহৰ অন্যতম বেইজিং, য়ুহান আদিত আচৰিত ধৰণে হ্ৰাস পাইছে বায়ু প্ৰদূষণ৷ ভিন্ন ঠাইৰ পৰা মানুহে শ্বেয়াৰ কৰা ফটোবোৰে কৈছে আকাশ উজ্বল নীলা আৰু অধিক ফৰকাল হোৱাৰ কথা৷ আমাৰ ভাৰতৰ ৰাজধানী চহৰ দিল্লীৰ একেটা ঠাইৰে দুখন বিশেষ ফটোৱে এইকেইদিনত সকলোৰে দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ ফটো দুখন ইণ্ডিয়া গেটৰ৷ এখন ফটো লোৱা হৈছিল যোৱা বছৰৰ অক্টোবৰত, আৰু আনখন ২১দিনীয়া লকডাউনৰ মাজতে এপ্ৰিলৰ প্ৰথমভাগৰ৷ অক্টোবৰত তোলা ফটোখন যিমান ধোঁৱা ধূষৰিত, এপ্ৰিলত তোলা ফটোখন সিমানে পৰিষ্কাৰ আৰু স্পষ্ট৷ ৰাজধানী চহৰখনৰ বায়ুত প্ৰদূষণৰ মাত্ৰা হ্ৰাস পোৱাৰ কথা বিভিন্ন তথ্যই বিশ্লেষণ কৰাৰ উপৰিও তুলি ধৰিছে এই ফটো দুখনে৷ মহামাৰীৰ সময়ত অন্তত: কিছু হ'লেও নিৰ্মল বায়ু সেৱন কৰিব পাৰিছে মানুহে৷\nবিশ্ব মহামাৰীৰ সময়ত অজস্ৰ বেয়া খবৰৰ মাজত সকলোৱে স্বীকাৰ কৰা ভাল খবৰ এটাই যে প্ৰকৃতিয়ে ক্ষন্তেকৰ বাবে হ'লেও উশাহ ল'ব পাৰিছে৷ স্বাভাৱিক জীৱন স্হৱিৰ হোৱাত আৰু মানুহ ঘৰতে আৱদ্ধ হৈ থাকিবলগীয়া হোৱাত প্ৰকৃতিয়ে নিজকে জীপাল কৰাৰ সুযোগ পাইছে৷ বিহাৰৰ সিংহবাহিনী নামে গাওঁ এখনৰ পঞ্চায়তৰ মুখীয়াই টুইটাৰত পোষ্ট কৰা হিমালয় পৰ্বতমালাৰ এখন ফটোৱে মে' মাহৰ আৰম্ভণিতে আচৰিত কৰিছিল সকলোকে৷ কেবা দশকৰ মূৰত প্ৰথমবাৰৰ বাবে গাওঁখনৰ মানুহে উপভোগ কৰিব পাৰিছে এই দৃশ্য৷ নিজৰ ঘৰৰ চাদৰ পৰা ফটোখন তোলা বুলি দাবী কৰিছিল মুখীয়াগৰাকীয়ে৷ অকল সেয়াই নহয়, প্ৰায় ৩০ বছৰৰ পাছত পাঞ্জাৱৰ জলন্ধৰৰ পৰাও দৃশ্যমান হৈছে হিমালয়ৰ পৰ্বতশ্ৰেণী৷ বায়ু নিৰ্মল হোৱা বাবেই এই বিৰল দৃশ্য উপভোগ কৰিব পাৰিছে মানুহে৷ লকডাউনৰ প্ৰভাৱ পৰিছে জলভাণ্ডাৰতো৷ এফালে যদি সুদূৰৰ ভেনিছৰ পানী ফটফটীয়া হোৱাত ওপঙি থকা মাছবোৰ দেখি মানুহে তবধ মানিছে, আনপিনে সকলোকে অবাক কৰি পৰিষ্কাৰ হৈছে গংগা-যমুনাৰ পানী৷ যি গংগা-যমুনাৰ প্ৰদূষণ ৰোধ কৰিবলৈ চৰকাৰবোৰে কোটি টকা খৰচ কৰিও সুফল পোৱা নাছিল, মানুহ কিছুদিন গৃহবন্দী হৈ থাকোতেই স্বত:স্ফূৰ্তভাৱে সেই কাম সমাধান হৈছে৷ আনকি হৰিদ্বাৰ-ঋষিকেশত ২০০০ চনৰ পাছত প্ৰথমবাৰলৈ গংগাৰ পানী খোৱাৰ বাবে উপযোগী হৈ উঠিছে৷ আন এক খবৰ মতে, দাক্ষিণাত্যত প্ৰাক্-মৌছুমী বৃষ্টিপাত বৃদ্ধি পাইছে। প্ৰাক-মৌছুমী বৃষ্টিৰ স্বাভাৱিক গড় পৰিমাণ ৭৬মিমি যদিও এইবাৰ হৈছেগৈ ৮৩ মিমি। যাৰ বাবে কৰ্ণাটক আৰু তামিলনাডুৰ আয়ুসৰেখা কাবেৰী নদীৰ জলৰ পৰিমাণ আৰু গুণগতমান দুয়োটাই যথেষ্ট উন্নত হৈছে। ইয়াতকৈ ভাল লগা খবৰ আৰু কি আছে! প্ৰাণী আৰু জীৱকুলকো সকাহ দিছে মহামাৰীয়ে৷ মানুহৰ ভয়ত পলাই ফুৰিবলগীয়া হোৱা বহু জীৱকুলে মুকলিকৈ দেখা দিছে৷ ঊটীৰ ৰাজপথলৈ হৰিণী ওলাই অহা, দিল্লীত বিভিন্ন ধৰণৰ চৰাই-চিৰিকটিৰ বিচৰণ বৃদ্ধি পোৱা, নভী মুম্বাইত ফ্লেমিংগোৰ বিশাল জাকে সৰোবৰ সুশোভিত কৰা, কেবাঠাইৰ সাগৰতীৰত জাকে জাকে কাছ ফুৰিবলৈ লোৱা, কলকাতাৰ গংগাৰ ঘাটত ৩০ বছৰৰ মূৰত দক্ষিণ এছিয় ৰিভাৰ ডলফিন দেখা পোৱা নি:সন্দেহে ভাল খবৰ৷ আমাৰ অসমতো দুষ্প্ৰাপ্য বগা কাউৰী, লাজুকী বান্দৰ আদি কত বছৰৰ পাছত যে মানুহে দেখিবলৈ পাইছে! কিন্তু এই ভাল লগা খবৰবোৰৰ স্থায়িত্বই বা কিমান? মানুহৰ প্ৰত্যাহিক জীৱন পুনৰাম্ভ হোৱাৰ পাছতে এই ভাল খবৰবোৰ আকৌ অন্তৰ্ধান হৈ পৰিব চিৰদিনলৈ৷\nলেখাৰ আৰম্ভণিতে খাদ্যবস্তুক লৈ ক'বলৈ ধৰা কথাখিনি শেষ কৰিবই পাহৰিছিলোঁ৷ লকডাউনৰ সময়ত জৰুৰীকালীন সেৱাৰ বাহিৰে সকলো স্থবিৰ হৈ পৰাত মানুহৰ অভ্যাসতো সু-প্ৰভাৱ পৰিছে৷ হোটেল, ৰেস্তোঁৰাৰ কৰ্মচাৰী-ব্যৱসায়ীসকললৈ শ্ৰদ্ধা জনাই হ'লেও এই কথা ক'বই লাগিব যে ঘৰৰ খাদ্যতকৈ বাহিৰৰ খাদ্যবস্তু স্বাস্থ্যৰ পক্ষে উৎকৃষ্ট হ'ব নোৱাৰে৷ বন্ধৰ দিনবোৰত বহুতৰে অভ্যাস সলনি হ'ল, ঘৰৰ খোৱাবস্তুৰ গুৰুত্ব বাঢ়িল৷ 'সময়ৰ অভাৱ'ৰ অজুহাত নথকাত আৰু কোনো দ্বিতীয় বিকল্প নথকাত সকলোৱে ঘৰতে যতনাই ল'লে নানা তৰহৰ খাদ্যসামগ্ৰী৷ বাহিৰৰ বস্তু মানুহে আগতেও খাইছিল, আগলৈও খাব লাগিব; কেৱল সেয়া অভ্যাসত পৰিণত নোহোৱাটোৱে স্বাস্থ্যৰ বাবে মংগলজনক৷\nTags # MONIKONGKANA DAS # MONOR KATHA # MONOR-KATHA # RECENT # মণিকংকনা দাস # মনৰ কথা # মনৰ-কথা\nBy xukhdukh.com on June 29, 2020\nLabels: MONIKONGKANA DAS, MONOR KATHA, MONOR-KATHA, RECENT, মণিকংকনা দাস, মনৰ কথা, মনৰ-কথা