ভলত্যাৰৰ জীৱন আৰু সাহিত্য: (মূল- অৰুণ মিত্ৰ, অনুবাদ-মুনীন শৰ্মা) - মুক্ত চিন্তা\nভলত্যাৰৰ জীৱন আৰু সাহিত্য: (মূল- অৰুণ মিত্ৰ, অনুবাদ-মুনীন শৰ্মা)\nভলত্যাৰৰ জন্ম হৈছিল ১৬৯৪ খ্রীষ্টাব্দত। তেওঁৰ আচল নাম আছিল ঝাঁ-মাৰি আৰুৱে । এই নামটোৰে আখৰবোৰ কাট-কুট কৰি তেওঁ নিজেই এই ভলত্যাৰ নামটো তৈয়াৰ কৰি লয় । তেওঁৰ মৃত্যু হয় ১৭৭৮ খ্রীষ্টাব্দত।\nপ্রায় সমস্ত অষ্টাদশ শতিকাটোকে জুৰি ভলত্যাৰে বিৰাজ কৰিছিল, শাৰিৰীক আৰু মানসিক এই দুয়োভাৱেই । তেওঁৰ জীৱনৰ দাপোণত সুখদৰ্শন কৰিছে অষ্টাদশ শতিকাই । ভলত্যাৰৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ ঘাত-প্রতিঘাত, সংগ্রাম, মনন, আৱেগ তথা লক্ষ্য যেন সেইটো যুগৰেই ইতিবৃত্ত, যাৰ পৰিণতি ফৰাচী বিপ্লৱ । সংযোগটো অসাধাৰণভাৱে পাৰস্পৰিক আছিল, তেওঁ যি পৰিমাণে দেশ আৰু কালৰ ভাবনাৰে উদ্বুদ্ধ হৈছিল, ঠিক সেই পৰিমাণেই তেওঁৰ ভাবনাইও তেওঁৰ যুগ আৰু জনমানসক প্রভাৱিত কৰিছিল । ফৰাচী বিপ্লৱ তেওঁ চাই যাব পৰা নাছিল, কিন্তু এই কথাষাৰ তেওঁৰ বুজি উঠাত কোনো কষ্ট হোৱা নাছিল সেই বিস্ফোৰণৰ দিনটোলৈ আৰু বৰ বেছি দিন নাই । ১৭৬৪ চনত তেওঁ এখন চিঠিত ভৱিষ্যতবাণীৰ দৰে লিখি গৈছিল, “মই যিবোৰ দেখিছোঁ সেই আটাইবোৰেই বিপ্লৱৰ বীজৰোপণ মাথোন । অনিবা‍ৰ্যভাৱেই আহিব সেই বিপ্লৱ, কিন্তু তাক স্বচক্ষে প্রত্যক্ষ কৰাটো মোৰ জীৱনত নঘটিব । তৰুণসকল ভাগ্যৱান, তেওঁলোকে সেই সমস্ত ঘটনাৱলী নিজ চকুৰে দেখিবলৈ পাব ।’’\nভলত্যাৰৰ জন্ম হৈছিল পেৰিছৰ এক স্বচ্ছল পৰিবাৰত । খ্রীষ্টিয়ান পেপুহট সম্প্রদায়ৰ তত্ত্বাৱধানত আৰম্ভ হয় তেওঁৰ প্রথম বিদ্যাশিক্ষা, যি সম্প্রদায়টো পিছলৈ তেওঁৰ আক্রমণৰ অন্যতম প্রধান লক্ষ্য হৈ পৰে । তেওঁৰ খ্রীষ্টিয়ান শিক্ষকসকলে এফালে যিদৰে বালক-ছাত্রৰ তীক্ষ্ণ মেধাৰ প্রশংসাত পঞ্চমুখ হয়, ঠিক সেইদৰেই তাৰ দুঃসাহসিক চিন্তা-ভাবনাৰ নমুনা দেখি হৈ পৰে উদ্বিগ্ন । দেউতাকৰ বাসনা আছিল পুত্র আইনজীৱী হওক । পিছে তেওঁৰ সেই আশা পূৰণ নহ’ল । আইন তেজি পুতেক নিমগ্ন হ’ল সাহিত্য চৰ্চাত । ল’ৰালিতেই কবিতা লিখাৰ অভ্যাস আৰম্ভ হৈছিল; লগতে তেওঁৰ আছিল বাকপটুতা । গতিকে অভিজাত সাহিত্যানুৰাগী সমাজত প্রৱেশ কৰাত তেওঁৰ বিশেষ অসুবিধা নহ’ল । লগতে আহিল প্রশংসাও ।\nপ্রথমে কাব্য আৰু নাটক, এই দুই শ্রেণীৰ ৰচনাত ভলত্যাৰ প্রবৃত্ত হ’ল । কবিতা ৰচিলে বিভিন্ন প্রকাৰৰ, সৰু, ডাঙৰ, গম্ভীৰ, শ্লেষাত্মক - বিভিন্ন গঠনৰ । লগে লগে চলিল নাট ৰচনা । কিন্তু ভলত্যাৰৰ দৰে এজন লিখকৰ বাবে মাথোন নাট আৰু কাব্য ৰচনাৰ জৰিয়তে আমীৰ-ওমৰাওসকলৰ বাহবা বুটলি নিৰুপদ্রৱ জীৱন যাপন কৰি যোৱাটো সম্ভৱ নাছিল । তেওঁৰ মনৰ গতিয়ে ইতিপূৰ্বেই স্পষ্ট ৰুপ পাইছিল । অন্যায়, অসঙ্গত, অযৌক্তিক কোনো কথাকে তেওঁ বিনা আঘাতে এৰি দিয়াৰ পক্ষপাতী নাছিল । নাবালক ৰজা পঞ্চদশ লুই-ৰ ৰিজেন্ট সম্বন্ধীয় দুখন ব্যঙ্গ নাটক তেওঁৰেই ৰচনা বুলি সন্দেহ কৰি তেওঁক ফ্রান্সৰেই আন এক স্থানলৈ নিৰ্বাসন দিয়া হয় ১৭১৬ চনত । ইয়াৰ পিছত আকৌ ৰজা চতুৰ্দশ লুইৰ ৰাজনীতিক বিদ্রূপ কৰি লিখা এটি কবিতাৰ বাবে তেওঁক বাস্তী (Bastille)ৰ কাৰাগাৰলৈ নিক্ষেপ কৰা হয় । বাইছ বছৰ বয়সত আৰম্ভ হোৱা তেওঁৰ জীৱনৰ এই সংঘাতে তেওঁৰ চৌৰাশী বছৰীয়া জীৱনৰ শেষ মুহূৰ্তলৈকে বিৰাম পোৱা নাছিল । বিৰাম নাছিল আনকি মৃত্যুৰ পিছতো । কাৰণ তেওঁৰ মৃতদেহক পেৰিছৰ সমাধিক্ষেত্রত স্থান দিয়া হোৱা নাছিল । (ইয়াৰ আগৰটো শতিকাত মলিয়েৰ-ৰ মৃতদেহ সম্বন্ধে ধৰ্মাচাৰ্যসকলৰ আপত্তি স্মৰ্তব্য) । ভলত্যাৰৰ নামৰ সকলো প্রকাৰৰ উল্লেখ ৰজা ষোড়শ লুইৰ আদেশ মৰ্মে, সমস্ত ফ্রান্সতে নিষিদ্ধ ঘোষিত হয়, যদিও তেওঁৰ জীৱিতাৱস্থাত ৰজাৰ সেই সাহস হোৱা নাছিল । বিপ্লৱৰ পিছত, অৱশ্যে বিপুল সন্মানসহকাৰে তেওঁৰ মৃতদেহ কবৰৰপৰা উলিয়াই আনি পেৰিছৰ পাঁতেয়ঁ-ত সমাধিস্থ কৰা হয় ।\nএঘাৰ মাহ কাল তেওঁ কাৰাগাৰত আটকাধীন আছিল । পিছে বন্দীদশাতো তেওঁৰ সাহিত্য ৰচনা অব্যাহতভাৱে চলি থাকে । তেওঁ ৰচনা কৰে এখন মহাকাব্য : La Henriade, ফৰাচী ভাষাত প্রথম যথাৰ্থ মহাকাব্য । প্রটেষ্টান্ট-কেথলিক যুদ্ধ আৰু চতুৰ্থ আঁৰিৰ ৰাজত্ব লাভৰ এই বৃত্তান্তত ভলত্যাৰে ধৰ্মীয় গোড়ামি আৰু ৰাজনৈতিক প্রতিষ্ঠানৰ সমালোচনা কৰে । এঘাৰ মাহৰ পিছত যেতিয়া ভলত্যাৰে মুক্তি লাভ কৰে তেতিয়া চৰকাৰী নাট্যশালাত তেওঁৰ ট্রেজিডি CEdipe অভিনীত হ’ব লাগিছে আৰু সমস্ত পেৰিছ মুখৰিত হ’ব লাগিছে তেওঁৰ বন্দনাত । পিছে এইবাৰ তেওঁ বাস্তৱ সম্বন্ধে বিশেষভাৱে অৱহিত হল । তেওঁ সঙ্কল্প ল’লে যে তেওঁ বিত্তশালী হ’ব । তেওঁৰেই ভাষাত : “মই ইমানবোৰ সাহিত্যিকক দৰিদ্র আৰু অৱজ্ঞাত অৱস্থাত দেখিছোঁ যে মই আগতেই সিদ্ধান্ত লৈ থৈছোঁ যে তেওঁলোকৰ সংখ্যা মই বৃদ্ধি নকৰিম ।’’ এই সময়ছোৱাত তেওঁ নিজৰ বুদ্ধি খটুৱাই আৰু অৰ্থ-বিশেষজ্ঞ বন্ধুবৰ্গৰ স’তে শলা-পৰামৰ্শ কৰি ব্যৱসায় আৰু অৰ্থবিনিয়োগ আৰম্ভ কৰে আৰু অতি সোনকালেই বহু লক্ষ টকাৰ গৰাকী হৈ পৰে । আজিলৈকে কোনো সাহিত্যিকে ব্যৱসায়ৰ জৰিয়তে ইমান ধন উপাৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই । বোধহয় তেনে সপোন দেখাৰ সাহসো কৰা নাই । বাধৰ্ক্যত ভলত্যাৰৰ বাৰ্ষিক আয়ৰ পৰিমাণ হৈছিলগৈ বাৰ্ষিক হাৰত তেতিয়াৰ দিনতেই ডেৰ লাখ পাউণ্ড ।\nকাৰাগাৰৰপৰা ওলাই অহাৰ পিছত তেওঁ পুনৰবাৰ ৰাজদৰবাৰত স্থান পায় আৰু আগৰ সমাজখন গমগমীয়া হৈ উঠে । পিছে সেই সুখ তেওঁৰ দীৰ্ঘস্থায়ী নহ’ল । সংঘাত আৰম্ভ হ’ল জনৈক অভিজাত-চূড়ামণিৰ লগত । আকৌ পুনৰ সেই বাস্তীৰ কাৰাবাস । অৱশেষত ফ্রান্স ত্যাগ কৰাৰ চৰ্তত তেওঁ মুক্তি পালে আৰু ১৭২৬ চনত গুচি গ’ল ইংলেণ্ডলৈ । এই প্রবাস কালত ইংৰাজ জাতিৰ ধৰ্ম আৰু ৰাজনীতিত মত প্রকাশৰ স্বাধীনতা, বিজ্ঞান-অনুশীলন আৰু সাহিত্য ক্ষেত্রৰ প্রতিভাই তেওঁক গভীৰভাৱে জোকাৰি যায় । তিনি বছৰ পিছত পুনৰ চৰকাৰী অনুমতি সাপেক্ষে, স্বদেশলৈ ঘূৰি আহি প্রকাশ কৰে তেওঁৰ Lelters philosophiques বা Lelters auglaises, অৱশ্যে গ্রন্থকাৰৰ নাম উল্লেখ নকৰাকৈ । এই পুথিত তেওঁ ইংলেণ্ডৰ অভিজ্ঞতাৰ কথাই বৰ্ণনা কৰিছিল যদিও পৰোক্ষভাৱে ই আছিল ফ্রান্সৰ ৰক্ষণশীল স্বৈৰতন্ত্রী শাসন আৰু সমাজ-ব্যৱস্থাৰ বিৰুদ্ধে এক প্রচণ্ড অস্ত্রাঘাত। চৰকাৰী আদেশত এই পুস্তক পুৰি পেলোৱা হ’ল (পৰৱৰ্তী কালতো তেওঁৰ পুনৰ এই অভিজ্ঞতা হয়) । ফলত আকৌ তেওঁৰ কাৰাবাস আসন্ন হৈ পৰে । পেৰিছ তেওঁৰ বাবে আৰু নিৰাপদ নহয় বুলি অনুভৱ কৰি তেওঁ এইবাৰ আশ্রয় ল’লে চিৰেত-ত, তেওঁৰ গুণানুৰাগিণী মাডাম দ্যু শাৎলে-ৰ বাসভৱনত ১৭৩৪ চনত । এই স্থানত তেওঁ একেৰাহে দহ বছৰ ধৰি আছিল । বিজ্ঞান চৰ্চা, সাহিত্য ৰচনা, নাট্য প্রযোজনা, ইতিহাস গৱেষণা আদিৰ দৰে কৰ্মই তেওঁৰ এই নিভৃত কালছোৱা সমৃদ্ধ কৰে । নিৰৱচ্ছিন্নভাৱে তেওঁ ৰচি যায় কবিতা, নাটক, গীতিনাট্য, ইতিহাস, বিজ্ঞান নিবন্ধ ইত্যাদি । তেওঁৰ শ্রেষ্ঠ ট্রেজিডি Zaire ইয়াৰ কিছুকাল আগতে তেওঁ ৰচনা কৰিছিল আৰু এতিয়া তেওঁ ৰচনাত প্রবৃত্ত হয় তেওঁৰ আন এখন বিখ্যাত নাটক – Merope । সাহিত্যৰ এই বিভাগটিতো ভলত্যাৰ এগৰাকী পথিকৃৎ । সপ্তদশ শতিকাৰ বিখ্যাত ফৰাচী ট্রেজিডিবোৰৰ কাহিনী আৰু চৰিত্রসমূহ বৈদেশিক বা পৌৰাণিক । ভলত্যাৰেই প্রথমগৰাকী ব্যক্তি যিজনে প্রথম জাতীয় ইতিবৃত্ত তথা ভাবনাৰ অৱলম্বনত ট্রেজিডি ৰচনা কৰা আৰম্ভ কৰে । প্রণয় কাহিনী আৰু নাৰীচৰিত্র বৰ্জন কৰি ট্রেজিডি নাট ৰচনা কৰা প্র্রথম নাট্যকাৰগৰাকীও তেৱেঁই । মাথোন নাট ৰচনাই নহয়, নাট্যাভিনয় প্রদৰ্শনতো তেওঁ প্রভূত নতুনত্বৰ সূচনা কৰে । মঞ্চসজ্জা, পোছাক-পৰিচ্ছদৰ ধাৰণাতো তেওঁ নতুনত্ব আনে, দৃশ্য আৰু ঘটনাক তেওঁ নতুন ৰূপত সজায়, বচন-ৰীতিৰ ধাৰণাতো আনে নতুন ধাৰা । তেওঁৰ উদ্দেশ্য আছিল নাটকক জনসাধাৰণৰ নিকট সান্নিধ্যলৈ চপাই অনা ।\nইতিহাস ৰচনাৰ কামত ইয়াৰ আগতেই ভলত্যাৰে হাত দিছিল । কিন্তু তেওঁৰ যি দুখন গ্রন্থই সমস্ত ইতিহাস-চিন্তাৰেই দিশ সলনি কৰি দি আধুনিক ভাবৰ প্রৱৰ্তন কৰে, সেই দুখন গ্রন্থৰ সূত্রপাতো ঘটে এই চিৰেত বাস কালতেই, অৱশ্যে পূৰ্ণাংগ কলেৱৰত সি প্রকাশ হৈ ওলায় বহু পিছতহে (১৭৫১ আৰু ১৭৫৬) । প্রথমখন হৈছে Le Siecle de Louise xiv আৰু দ্বিতীয়খন Essai et sur les moeurs et l spirit des nations বা সংক্ষেপে Essai sur les moeurs । বিপুল অধ্যয়ন, অক্লান্ত গৱেষণা আৰু অসাধাৰণ বিশ্লেষণৰ ফচল এই দুই গ্র্রন্থ । ইতিহাস যে ৰজা-মহাৰজা তথা ৰাষ্ট্রকৰ্তাসকলৰেই মাথোন কীৰ্তি-অপকীৰ্তিৰ বিৱৰণ নহয়, বৰঞ্চ জনজীৱনেই তাৰ ভিত্তি, এই কথাষাৰকে মূলতঃ তেওঁ প্রথমবাৰৰ বাবে গ্রন্থত তুলি ধৰে । ঊনচল্লিশ পৰিচ্ছেদৰ এই ইতিহাস সম্পৰ্কে তেওঁ কয়, “এজন মানুহৰ কৰ্ম নহয়, সমস্ত মানুহৰ মনকেই” চিত্রিত কৰাটো তেওঁৰ উদ্দেশ্য আৰু সেয়েহে, “মানৱ দুৰাচাৰৰ যিবোৰ কালিমালিপ্ত বিষয়, সেই অজস্র দুখ আৰু যুদ্ধ-বিগ্রহৰ পুনৰাবৃত্তিৰ সলনি মই আৱিষ্কাৰ কৰিব বিচাৰোঁ মানুহৰ সমাজখন তেতিয়া কেনেধৰণৰ আছিল, কিদৰে মানুহে তেওঁলোকৰ পাৰিবাৰিক জীৱন যাপন কৰিছিল, .... মই দেখুৱাব বিচাৰোঁ শিল্পকলাৰ চৰ্চাৰ ৰূপ ।’’ এশ সাতান্নব্বৈ পৰিচ্ছেদৰ বিশাল Essai sur les moeurs – এই বিশ্ব ইতিহাসক প্রথমবাৰৰ বাবে মানুহৰ চেতনাৰ দিশলৈ আগুৱাই নিলে । ইতিহাস মানেই যে মাথোঁ পাশ্চাত্য সভ্যতাৰ বৃত্তান্ত নহয়, তাৰ বাহিৰেও যে চীন, ভাৰত, মিছৰৰ মহান প্রাচীন সভ্যতাসমূহ আছে, সেইটো দিশলৈ তেওঁ বিশেষভাৱে দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰোৱায় । ইউৰোপীয়সকলৰ যে নিজকে শ্রেষ্ঠ বুলি ভবাৰ কোনো কাৰণ নাই, সেই কথাষাৰ তেওঁ তথ্য-প্রমাণসহকাৰে, সুন্দৰভাৱে বুজাই দিয়ে । তেওঁ ক’লে, “বিধাতা- নিৰ্বাচিত কোনো মানৱগোষ্ঠী নাই, কোনো শ্রেষ্ঠ জাতি নাই ।’’ প্রায় দুশ বছৰৰ আগতেই তেওঁ নাৎসীবাদী মনোবৃত্তিৰ বিৰুদ্ধে এই প্রতিবাদ সাব্যস্ত কৰি যায় ।\n১৭৪৪ চনত ভলত্যাৰে পুনৰ পেৰিছলৈ ঘূৰি অহাৰ অনুমতি পায় । ৰাজকীয় সন্মানেৰে তেওঁ কৰে প্রত্যাবৰ্তন । চৌদিশে তেতিয়া তেওঁৰ জয়জয়কাৰ, তেওঁৰ প্রতিভাৰ আভাত সমগ্র ইউৰোপ তেতিয়া চমৎকৃত । ফ্রান্সৰ ৰক্ষণশীল সমাজখনে কিন্তু ভিতৰি ভিতৰি আক্রোশত অন্তৰ্জ্বালাত দহিছিল আৰু তাৰ ফলস্বৰূপে খুব কম সময়ৰ ভিতৰতে সৃষ্টি হ’ল এক অনিশ্চয়তাৰ পৰিস্থিতিৰ । প্রুছিয়াৰ ৰজা দ্বিতীয় ফ্রেডেৰিক (Frederic the Great) যুৱকাৱস্থাৰপৰাই আছিল ভল্যতাৰ গুণমুগ্ধ, বহুবাৰ তেওঁ ভলত্যাৰক আমন্ত্রণ জনাইছিল তেওঁৰ দৰবাৰলৈ । পিছে ইমানদিনে ভলত্যাৰ যোৱা নাছিল, কিন্তু ১৭৪৯ চনত তেওঁৰ বান্ধৱী তথা আশ্রয়দাত্রী মাডাম দ্যু শাতলেৰ বিয়োগৰ পিছত তেওঁ মনস্থিৰ কৰিলে যে তেওঁ প্রুছিয়াত থাকিবগৈ । পিছৰ বছৰত তেওঁ উপস্থিত হ’লগৈ পটছডামত । তাত ইতিপূৰ্বেই ফৰাচী গণিতজ্ঞ মোপেৰত্যই আৰু দাৰ্শনিক লা মেত্রি সসন্মানে অধিষ্ঠিত হৈছিল । কিন্তু জাৰ্মানিত ভলত্যাৰে সৰহ দিন টিকিব নোৱাৰিলে । ৰজা আৰু ৰাজ পৰিষদৰ স’তে আলাপ-আলোচনা তথা ফৰাচী কবিতা ইত্যাদি সংশোধন কৰি সময় কটাইছিল । পিছে শেষপৰ্যন্ত তেওঁৰ স্বাধীনচিতীয়া আচৰণ আৰু বেপৰোৱা কথা-বতৰাই বিৰোধৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰি তুলিলে আৰু ফলস্বৰূপে তেওঁ জাৰ্মানি এৰিবলগীয়া হ’ল । পিছে ইয়াৰ পিছত ক’লৈ ? ফ্রান্স তেওঁৰ বাবে আৰু নিৰাপদ নহয়, ৰজা তথা তেওঁৰ পৰামৰ্শদাতাবৃন্দ তেওঁৰ প্রতি বিৰূপ । কিছুদিন ইফাল-সিফাল ঘূৰি তেওঁ ছুইটজাৰলেণ্ডলৈ আহিল আৰু তাতেই ফৰাচী সীমান্তৰ নিকটৱৰ্তী এডোখৰ স্থানত দুটা দুৰ্গভৱন ক্রয় কৰিলে- তাতেই নিগাজীকৈ বসতি কৰাৰ বাসনাৰে । পিছে ছুইটজাৰলেণ্ডৰ কেলভিনীয় গোড়ামিৰ আবহাৱাই যে তেওঁক কোনোদিন নিশ্চিত বিপদত পেলাব সেই কথাষাৰ বুজিবলৈ তেওঁৰ বেছি পৰ নালাগিল; কাৰণ তেওঁৰ নাট্যাভিনয় নিষিদ্ধ কৰিবলৈ হুকুম জাৰি কৰা হ’ল আৰু তেওঁৰ কিতাপ জ্বলোৱাৰো হুকুম ওলাল । সেই সময়তে তেওঁ জেনেভাৰ সমীপৱৰ্তী দুটি দুৰ্গভৱন আৰু এডোখৰ সম্পূৰ্ণ এলেকা কিনিলে : তুৰ্নে আৰু ফাৰ্নে (১৭৬০) । সামন্ত প্রথা অনুযায়ী কেইপদমান বিশেষ অধিকাৰৰ তেওঁ অধিকাৰী হ’ল । তেওঁ ৰসিকতা কৰি কৈছিল : পিছে পিছে যেতিয়া কুকুৰে খেদি আহে, তেতিয়া সিহঁতৰ কামোৰৰপৰা বাচিবৰ বাবে মাটিত খন্দা দুই-চাৰিটা গাঁতৰ প্রয়োজন হয় দাৰ্শনিকসকলৰ বাবে ।\nফাৰ্নেতেই স্থায়ীভাৱে বসতি কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয় ভলত্যাৰে । এলেকাটোৰ ভূস্বামী হিচাপে তেওঁ সেই ঠাইডোখৰক একেবাৰে নতুনকৈ সজাই তুলিলে । অক্লান্ত তৎপৰতাৰে ঠাইটুকুৰাক শ্রমশিল্পলৈ উন্নীত কৰালে আৰু সংস্কৃতিৰ শিক্ষা দিলে তাৰ অধিবাসীসকলক । স্থাপন কৰিলে ঘড়ী, কাপোৰ আৰু চামৰাৰ কাৰখানা আৰু প্রতিষ্ঠা কৰিলে ৰঙ্গমঞ্চ । মাত্র পঞ্চাছজন দৰিদ্র অধিবাসীৰ ফাৰ্নে তেওঁৰ মৃত্যুৰ সময়লৈকে গঢ় লৈ উঠে বাৰশ মানুহৰ এক বৃহৎ জনপদলৈ । পিছে তাতকৈও ডাঙৰ কথাটো হ’ল ফাৰ্নে হৈ পৰিল সমগ্র বিশ্বৰ মনন কেন্দ্র, য’ত সূৰ্যৰ দৰে বিৰাজমান ভলত্যাৰ । সম্রাটৰপৰা আৰম্ভ কৰি সাধাৰণ বুদ্ধিজীৱী, সকলোৰে বাবে ফাৰ্নে হৈ পৰিল এক তীৰ্থস্থান । সেই স্থানৰপৰা অজস্র ৰচনাৰ নিৰৱচ্ছিন্ন স্রোতে ইউৰোপৰ চিন্তাক উদ্বেলিত কৰি তুলিলে । বহু ক্ষেত্রত গ্রন্থাকাৰৰ নাম নথকা সত্ত্বেও অথবা ছদ্মনামত থকা সত্ত্বেও বুজাত কাৰো অসুবিধা নহ’ল সেই ৰচনাবোৰ দৰাচলতে কাৰ ।\nপ্রুছিয়া ত্যাগ ভলত্যাৰৰ অস্তিত্বৰ এক নতুন অধ্যায়ৰ সূচনা । তেওঁৰ জীৱন আৰু মননৰ দ্যুতি আৰু শক্তি সবাতোকৈ প্রখৰ এইছোৱা অধ্যায়তে । ভলত্যাৰী বৈশিষ্ট্য যেন ইয়াতেই মূৰ্ত । সামন্ত-মালিকৰ ভূমিকাটি তেওঁ নিজৰ আৰামৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰিলে যি পৰিমাণে, তাতোকৈ বহু বেছি পৰিমাণে কৰিলে আনৰ সৰ্বনাশ ত্বৰান্বিত কৰিবলৈহে । ধৰ্ম আৰু সমাজৰ অযৌক্তিক নীতি আৰু আচৰণ, ধৰ্ম আৰু ৰাষ্ট্রনায়কসকলৰ অন্যায়-অবিচাৰ –এইবোৰৰ বিৰুদ্ধে ইমানদিনে তেওঁৰ আক্রমণ আছিল পৰোক্ষ । এইবাৰ তেওঁ প্রতক্ষ অভিযানত অৱতীৰ্ণ হ’ল আৰু এই অভিযানৰ অৱসান ঘটিল তেওঁৰ শেষ নিশ্বাসত ।\nৰচনাৰ প্রাচুৰ্য আৰু বৈচিত্র্যও এইটি পৰ্বতেই সৰ্বাধিক : ইতিহাস, ট্রেজেডি, কমেডি, বিভিন্নধৰণৰ সৰু-বৰ কবিতা, গীত, গদ্য আৰু পদ্য-কাহিনী, সমালোচনা, নৈতিক তথা সামাজিক প্রশ্ন আৰু বাস্তৱ ঘটনা সম্পৰ্কে অসংখ্য ৰচনা । ‘কাঁদিদ’ তথা অন্যান্য অজস্র কাহিনী এই পৰ্বতেই লিখা । তেওঁৰ আন দুখন বিখ্যাত গ্রন্থৰ উল্লেখ, এই প্রসংগতে কৰিব পৰা যায় : Traite sur la tolerance আৰু Dictionnaire philosophique । প্রথমখনত তেওঁ দেখুৱাইছে ধৰ্মীয় অসহিষ্ণুতাই কিদৰে যুক্তিৰ বিৰুদ্ধে গৈ সমাজৰ অমঙ্গল সাধন কৰিছে । দ্বিতীয়খনিত তেওঁ আভিধানিক পদ্ধতিত শিল্প-সাহিত্যৰ ব্যাখ্যাৰ লগতে ধৰ্মৰ বিৰুদ্ধে আক্রমণাত্মক হৈ উঠিছে । গ্রন্থখন পেৰিছৰ বিচাৰপতিসকলে পুৰি পেলোৱাৰ আদেশ দিয়ে ।\nপ্রতিষ্ঠিত কৰ্তৃত্ব সম্পৰ্কে মানুহৰ মোহভঙ্গ ঘটোৱা আৰু তেওঁলোকৰ মনত অশ্রদ্ধা জাগৃত কৰা, এই লক্ষ্যতেই ভলত্যাৰে তেওঁৰ সৰ্বশক্তি নিয়োগ কৰিলে । বিশেষকৈ ধৰ্মৰ বিৰুদ্ধে অশ্রদ্ধা, অবিশ্বাস আৰু সমালোচনাৰ মনোভাব সমাৰ্থক হৈ উঠিল তেওঁৰ নামৰ স’তে । সেই সময়ৰেপৰা ‘ভলত্যাৰিজম’ শব্দটিৰ উল্লেখ আৰম্ভ হয়—কেতিয়াবা সদৰ্থত আৰু কেতিয়াবা কদৰ্থত । তেওঁৰ ৰচনাৰ প্রধান চৰিত্র হ’ল বিদ্রূপ আৰু শ্লেষ, পাঠকক কৌতুকত মতলীয়া কৰি মোক্ষম কথাবোৰ অৱগত কৰোৱা । ভাষা স্বচ্ছ, ক্ষুৰধাৰ; বক্তব্য অব্যৰ্থভাৱেই লক্ষ্যভেদী । আকাৰত সৰু লিখনিৰ ওপৰতেই তেওঁৰ ভৰসা আছিল অধিক । তেওঁ কৈছিল, ডাঙৰ ডাঙৰ পৃষ্ঠাৰ কুৰি-খণ্ডৰ কিতাপেৰে কেতিয়াও বিপ্লৱ সংঘটিত কৰা নাযায়; হাতত লৈ ফুৰিব পৰা কুৰি পইচাৰ সৰু সৰু পুথিবোৰেই ভয়ৰ সঞ্চাৰ কৰিবলৈ সক্ষম ।\nঅকল প্রকাশ্য ৰচনাতেই নহয়, ব্যক্তিগত চিঠি-পত্রতো তেওঁৰ এই অভিযান চলিল । তেওঁ নীতিবাক্য প্রস্তুত কৰিলে : Ecrasons I’ infame - আহা, চূৰ্ণ কৰোঁ জঘন্যক । জঘন্য মানে তেওঁৰ মতে সকলোবোৰ অবাঞ্ছনীয় কথা – কুযুক্তি, কুসংস্কাৰ, অসহিষ্ণুতা, অবিচাৰ, সংগঠিত ধৰ্ম । চিঠিৰ শিৰোনামাত লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে : E cr. I’inf , আমি যিদৰে লিখোঁ শ্রীশ্রী হৰি বা ওঁ ।\nভলত্যাৰৰ বিভিন্ন প্রকাৰৰ লিখাৰ বিষয়ে ক’বলৈ গ’লে তেওঁৰ চিঠি-পত্রবোৰৰ কথাও ক’ব লাগিব । পত্র-সাহিত্যত তেওঁক আৰু আন কোনেও অতিক্রম কৰিব পৰা নাই ফ্রান্সত, সি পৰিমাণতেই হওক বা বৈচিত্র্যতেই হওক । ওঠৰৰপৰা চৌৰাশী বছৰ বয়সলৈকে তেওঁ বিভিন্ন লোকলৈ যিমানবোৰ চিঠি লিখিছিল তাৰ সংখ্যা দহ হেজাৰতকৈও অধিক । ভাষা আৰু বিষয়ত সাহিত্যৰ ক্ষেত্রত যিবোৰ বৈশিষ্ট্য, চিঠি-পত্রৰ ক্ষেত্রতো সেইবোৰ বিদ্যমান । এই পত্রাৱলী তেওঁৰ ব্যক্তিগত তথা সমাজ-জীৱনৰ এক ইতিহাস, তেওঁৰ চিন্তাৰ উজ্জ্বল প্রাচীৰচিত্র । কাৰো কাৰো মতে পত্রাৱলীয়েই তেওঁৰ শ্রেষ্ঠ সাহিত্য-কৃতি ।\nপঞ্চদশ লুইৰ মৃত্যুৰ পিছত ভলত্যাৰে পেৰিছলৈ ঘূৰি অহাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে । শাসনাধিষ্ঠ কৰ্তৃপক্ষই তেতিয়া তেওঁৰ প্রতি পোষণ কৰা বিৰুদ্ধাচৰণ প্রত্যাহাৰ কৰিছে । তেওঁৰ নতুন ট্রেজিডি Ireneৰ অভিনয় উপলক্ষে তেওঁ পেৰিছলৈ আহে ১৭৭৮ৰ ফ্রেব্রুৱাৰিত । তেওঁ চহৰত উপস্থিত হোৱা মাত্রকে এক অভূতপূৰ্ব উৎসৱ আৰম্ভ হয় তেওঁক কেন্দ্রবিন্দু কৰি । সমস্ত অভিজাত পেৰিছ হিলদ’ল ভাঙি উপনীত হ’ল তেওঁৰ বাসগৃহত, বিপুল সম্বৰ্ধনা জনালে জনতাই এই বিশ্বমানৱক । আকাডেমি ফ্রাঁ-চেজ-ৰ পৰিচালক নিযুক্ত কৰা হ’ল তেওঁক । ৩০ মাৰ্চৰ দিনাখন Ireneৰ অভিনয়ৰ সময়ত উচ্ছ্বসিত অভিনন্দনৰ মাজত অভিনেতা-অভিনেত্রীসকলে মঞ্চৰ ওপৰত তেওঁৰ আবক্ষ মূৰ্তিত মাল্যাৰ্পণ কৰিলে । পিছে চৌৰাশী বছৰ বয়সত ইমান উত্তেজনা সহ্য কৰাৰ শক্তি তেওঁৰ নাছিল । অসুস্থ হৈ পৰিল তেওঁ । দুমাহ শয্যাগত হৈ থকাৰ অন্তত ১৭৭৮ চনৰ ৩০ মে’ তাৰিখে তেওঁ পৃথিৱীৰপৰা চিৰবিদায় লয় ।\nএটি অত্যন্ত সক্রিয় আৰু বুদ্ধিদীপ্ত মন ভলত্যাৰৰ সমস্ত সাহিত্যৰ কেন্দ্রবিন্দুত অৱস্থিত । বিষয়বস্তু যিমানেই জটিল বা ব্যাপক নহওক লাগিলে, তেওঁ যেন তড়িৎ গতিত তাৰ অন্তঃস্থলত প্রবেশ কৰিব পাৰিছিল । তাতোকৈ আশ্চৰ্যৰ কথা হ’ল, বুদ্ধিৰদ্বাৰা আয়ত্ত সেই বিষয়বোৰৰ সহজ-সৰল ভাষাৰে কৌতূহলোদ্দীপক প্রকাশ । তেওঁৰ সাহিত্য কৰ্মৰ আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় দিশটো হৈছেগৈ তেওঁৰ বুদ্ধিদীপ্ত কৌতুক ক্ষমতা । নিষ্ঠুৰতম আৰু আন কোনে ক’ব পাৰে ? কিন্তু তেওঁৰ এই কুশলতাক মাথোন বুদ্ধিসৰ্বস্বতা বুলিও অভিহিত কৰাটো সমীচিন নহ’ব । এই সমস্তৰ নেপথ্যত জানো সক্রিয় থকাৰ উমান পোৱা নাযায় একপ্রকাৰৰ প্রগাঢ় হৃদ্যতা ? ধাৰণা কৰিব পৰা যায় যে আৰ্কষণৰ কেন্দ্রবিন্দু সেইখিনিতেই ।\nতেওঁৰ বিৰোধীসকলে তেওঁৰ চৰিত্রৰ বিভিন্ন ত্রুটিৰ কথা উল্লেখ কৰে । ত্রুটি অৱশ্যেই আছিল; কোনো মানুহেইতো নিখুঁত নহয় । খং-ৰাগ-বিদ্বেষ তেওঁৰ যথেষ্ট আছিল; খ্যাতিৰ প্রতিও আছিল আসক্তি আৰু আছিল দাম্ভিকতা (যিটো নথকা হ’লেই অস্বাভাৱিক হ’লহেঁতেন) । তেওঁৰ ধৰ্ম-বিৰোধিতাৰ কথাই সবাতোকৈ বেছিকৈ কোৱা হয় । কিন্তু সেইটো আছিল তেওঁৰ স্ব-ঘোষিত নীতি । তেওঁ সংগঠিত ধৰ্মৰ বিৰোধী হ’লেও তেওঁ নাস্তিক নাছিল । এই বিষয়ত তেওঁৰ প্রায় সমকালীন এগৰাকী সাহিত্যপুৰুষ দিদৰো যিমানদূৰ অগ্রসৰ হৈছিল ভলত্যাৰ তিমানদূৰ পোৱাগৈ নাছিল । ব্যক্তিগত ঈশ্বৰৰ প্রয়োজনীয়তাৰ কথা তেওঁ উল্লেখ কৰিছিল । তেওঁৰ বিৰুদ্ধে এনে অভিযোগো কৰা হয় যে তেওঁ অৰ্থলোভী আছিল আৰু ৰজা-মহাৰজাসকলৰ মোচাহেবি কৰিছিল । যিসকলে এনে অভিযোগ আনে তেওঁলোকে ভলত্যাৰৰ আচৰণ আৰু চিঠি-পত্রৰ সাক্ষ্য মানে । কিন্তু এই দুয়োটি অভিযোগেই বোধকৰো খণ্ডন কৰিব পৰা যায় । ভলত্যাৰ আছিল জীৱন-প্রেমিক, তপ-জপ তেওঁৰ জীৱনৰ আদৰ্শ নাছিল । জীৱনটোক, উপভোগ কৰাৰ বাসনা তেওঁৰ আছিল প্রবল । অৰ্থৰ প্রতি আকৰ্ষণৰ বিশেষ এটি ডাঙৰ কাৰণ আছিল । বাস্তৱ অভিজ্ঞতাৰ ফলত অতি কম বয়সতেই বুজিব পাৰিছিল যে মানুহৰ বেপৰোৱা সাহসখিনি আহে অৰ্থৰ পোষত, নহ’লে আনৰ দয়াৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিবলগীয়া হয় । তেওঁৰ যুদ্ধংদেহি জীৱনত এই শক্তি আয়ত্ত কৰাটোৰ প্রয়োজন আছিল । আৰু স্তাৱকতা ? বিভিন্ন ঘটনাৱলী চালি-জাৰি চালে দেখা যায় যে তেওঁ কোনো নৃপতি অথবা সামন্ত-প্রভুক তেওঁৰ নিজতকৈ শ্রেষ্ঠ বুলি বিবেচনা কৰা নাছিল । প্রয়োজনৰ খাতিৰত মুখেৰে যিহকে নকওক লাগিলে, বাস্তৱ ক্ষেত্রত আচৰণ কৰিছিল সমানে সমানে আৰু সেই মানুহবোৰৰ সম্পৰ্কে তেওঁৰ মনোভাব আছিল সদায়েই নিমেহি আৰু অনমনীয় । তেওঁৰ এই মানসিকতাই হঠাতে কোনো এটা ঘটনাৰ জৰিয়তে প্রকাশ পাইছিল আৰু তাৰ বাবে তেওঁ বিপদতো পৰিছিল । এনে দৃষ্টান্ত বহু আছে ।\nবহুতে তেওঁক ধ্বংসাত্মক বুদ্ধিৰ বিগ্রহ হিচাপে দেখুৱাব খোজে । কিন্তু এই কথা জানো অস্বীকাৰ কৰা যায় যে তেওঁৰ সেই বুদ্ধিৰ উৎস আছিল সমস্ত মানৱ জাতিৰ মাজত; যি হৃদয়ৰ বিক্ষোভ উদ্যত আছিল সৰ্বপ্রকাৰৰ অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে সকলো মানুহৰ মঙ্গল, সৰ্বজনৰ সুখ তথা সৰ্বসাধাৰণৰ স্বাধীনতা - এই আদৰ্শৰদ্বাৰাই আদ্যোপান্ত চালিত হৈছিল তেওঁৰ জীৱন । বাৰংবাৰ তেওঁ এই আদৰ্শৰ কথা কৈছে । তেওঁ ঘোষণা কৰিছে, “মই বিচাৰোঁ সমস্ত অবিচাৰৰ কাহিনী সমস্ত মানুহৰ কাণত প্রতিক্ষণে প্রতিধ্বনিত হওক ।” বিশ্বভাতৃত্বৰ আহ্বান জনাই তেওঁ কৈছে, “সমস্ত মানৱ জাতিয়ে যেন স্মৰণত ৰাখে যে তেওঁলোক সকলো ভাই-ভাই, তেওঁলোকৰ আত্মাৰ ওপৰত যিসকলে স্বৈৰাচাৰ চলায়, সিহঁতক যেন তেওঁলোকে ঘিণ কৰে ।” খ্রীষ্টানসকলক সম্বোধি কৈছে, “তোমালোকে যদি যীশু খ্রীষ্টৰ দৰে হ’ব বিচৰা, তেন্তে শ্বহীদ হোৱা; জল্লাদ নহ’বা ।” ‘কাঁদিদ’ৰ ঊনবিংশ পৰিচ্ছেদৰ হাত-ভৰি কটা কাফ্রীৰ স’তে কথোপকথনৰ অংশটো মনত পেলাওক; শ্বেতাঙ্গৰ অত্যাচাৰ আৰু শোষণৰ কি স্বৰূপ-উদঘাটন ! এনে এক হৃদয়ৰে অংশীদাৰ সেই ষোড়শ শতাব্দীৰ দিকপাল ফৰাচী সাহিত্যিক মঁতেঞ - যি আমেৰিকাৰ আদিবাসীসকলৰ উৎপীড়নকাৰী শ্বেতাঙ্গবোৰৰ উদ্দেশি কৈছিল, “তোমালোকে যিবোৰ মানুহক বুলিছা নৰখাদক, সিহঁত তোমালোকতকৈ সভ্য ।”\nতেওঁৰ আদৰ্শ নিতান্তই মাথোন কথাৰ কথা নাছিল । কাৰ্যক্ষেত্রতো তেওঁ সদায় অন্যায়-অবিচাৰৰ বিৰুদ্ধে হৈছিল আগুৱান । অৱশ্যে তেওঁ ৰাজনীতিক নাছিল । ৰাজনৈতিক নেতৃত্বৰ দিশলৈ তেওঁ কোনোদিন আগ বঢ়া নাই । তেওঁৰ সংগ্রাম আছিল মানৱ প্রেমেৰে উদ্বুদ্ধ যুক্তিবাদী মনীষাৰ একক সংগ্রাম আৰু ইয়াৰ বিৱৰণ যিকোনো ইতিহাসত সোণৰ আখৰেৰে লিপিবদ্ধ হোৱাৰ যোগ্য । ভলত্যাৰে ভূমিদাস প্রথা বিলোপৰ দাবীত উদ্যোগ লৈছিল । লোণ-কৰ যে এক ঘোৰ অন্যায় এই কথাষাৰে তেওঁৰ দৃষ্টি এৰাই যাব পৰা নাছিল আৰু সেই কৰ প্রত্যাহাৰৰ দাবীৰ আন্দোলনত তেওঁ চামিল হৈছিল । তেওঁৰ আগতে কোনো বিখ্যাত ব্যক্তিয়ে লোণ-কৰৰ বিৰুদ্ধে সংগ্রামত যুক্ত হৈছিল নে নাই জনা নাযায় । কেতবোৰ বিশেষ ঘটনাক্রমত ভলত্যাৰ-এ প্রকাশ্যে অত্যাচাৰিতসকলৰ পক্ষে থিয় দিছিল । প্রটেষ্টান্ট কালাচ, প্রটেষ্টান্ট চিৰভেল-দম্পতী, লা বাৰ, মঁবায়িই তথা প্রাক্তন ফৰাচী ভাৰতৰ গভৰ্নৰ লালি-তলাঁদাল আদিৰ দৰে লোক বিভিন্ন মোকৰ্দমাত অন্যায়ভাৱে প্রাণদণ্ডেৰে দণ্ডিত হয় । এই সকলোবোৰ ক্ষেত্রতে ভলত্যাৰে অভিযুক্তক বচাবৰ চেষ্টা কৰিছে । পলাতক অভিযুক্তক অথবা অভিযুক্তৰ পৰিবাৰবৰ্গক তেওঁৰ ফাৰ্নেৰ বাসভৱনত আশ্রয় প্রদান কৰিছে । এনেবোৰ ক্ষেত্র্রত কোনোপ্রকাৰৰ অৰ্থব্যয়ৰ চিন্তা অথবা বিপদৰ আশংকাক তেওঁ গ্রাহ্য কৰা নাছিল ।\nকালাচৰ প্রাণ যোৱাৰ পিছতো অবিচাৰ প্রমাণ কৰিবৰ বাবে ভলত্যাৰে তিনি বছৰ ধৰি যুঁজ দিছিল । তেওঁ নিজে কোৱা কথা, “মাজতে কিবা কথাত হাঁহিলেও মোৰ অপৰাধবোধ হৈছিল ।” কথাষাৰ কি নিৰ্বিকাৰ বুদ্ধিৰ, নে ৰক্তাক্ত হৃদয়ৰ ? সেয়েহে ব্যঙ্গ ৰচনাৰ তেওঁৰ কৌতুকবোৰ পঢ়ি মাজে মাজে ভাব হয়, সেইবোৰ যেন হেঁচা মাৰি অশ্রুজল সম্বৰণ কৰাৰ এটা পন্থাহে মাথোন ! অকল মানুহৰ সামাজিক দুৰ্দশাবোৰেই নহয়, মানুহৰ সকলোপ্রকাৰৰ দুখ - যেনে যুদ্ধ, মহামাৰী, দুৰ্ভিক্ষ, প্রাকৃতিক দুৰ্যোগ - এনেবোৰ সমস্ত কথাই তেওঁক ক্রমাগত বিচলিত কৰিছে । অসাধাৰণ প্রতিভাই তেওঁৰ সহানুভূতিক বিচিত্র ৰচনাৰ মাধ্যমেৰে প্রকাশ কৰিছে । উৎসৰপৰা যিদৰে নদী প্রৱাহিত হয় ঠিক সেইদৰে তেওঁৰ ভাষা প্রবাহিত হয় তেওঁৰ অন্তঃস্থলৰপৰা । স্বচ্ছতা, সাৱলীলতা, গতিশীলতা আৰু সুষমা ভল্যতাৰী ভাষাৰ অনবদ্য বৈশিষ্ট্য, যাৰ তুলনা আন কোনো ফৰাচী ৰচনাত পোৱা নাযায় । ভাষা আৰু প্রকাশ পদ্ধতিক ভলত্যাৰে অস্ত্রৰ দৰেই ব্যৱহাৰ কৰে । তাৰ অৰ্থ তেন্তে এয়েই হয় নেকি যে তেওঁৰ সাহিত্যকৰ্ম মূলতঃ প্রচাৰধৰ্মী। হয়তো সেয়াই সত্য । কিন্তু এক প্রচণ্ড সৃষ্টিকৰ্মৰ প্রেক্ষাপটত কথাষাৰ নিতান্তই হাস্যাস্পদ যেন শুনায় ।\nকাঁদিদৰ প্রথম প্রকাশ ১৭৫৯ খ্রীষ্টাব্দত জেনেভাত । বিধাতাসৃষ্ট এই জগত অন্যান্য সম্ভাব্য সকলো জগততকৈ সুন্দৰ আৰু তেৰাৰ ইচ্ছাত এই জগতৰ সকলোবোৰ ঘটনা ভালৰ বাবেই ঘটে – জাৰ্মান দাৰ্শনিক লাইবনিৎসৰ এই আশাবাদী তত্ত্বক আক্ৰমণৰ লক্ষ্য কৰি ভলত্যাৰে ভূমিকম্পৰ পিছত বিধাতাৰ ভূমিকা সম্পৰ্কে ৰুছোৰ লগত তেওঁৰ যি বাদানুবাদ হয় সিও আছিল এই গ্রন্থখনি ৰচনাৰ পটভূমিত । অৰ্থহীন অসাম্য, অসামঞ্জস্য তথা অবিচাৰপূৰ্ণ পৃথিৱীৰ এক নৈৰাশ্যজনক ছবি এখন তেওঁ ইয়াত চিত্রিত কৰিছে; কিন্তু উপসংহাৰত মানুহক সুখী হোৱাৰ এটা পথৰো নিৰ্দেশ দি গৈছে । পথটো হৈছে : আচল সত্য কি, জীৱনৰ ৰহস্য কি, এইবোৰ প্রশ্নত মূৰ নঘমাই মানুহৰ উচিত কৰ্তব্য হৈছে সকলোৱে নিজৰ নিজৰ কাম কৰি যোৱা । মাৰত্যাঁৰ বচন অনুসৰি, “তৰ্কাতৰ্কি নকৰি কাম কৰি যোৱা, জীৱনটোক সহনীয় কৰি লোৱাৰ সিয়েই একমাত্র উপায় ।” আৰু কাঁদিদৰ কথাত, “নিজৰ বাগিছাৰ যতন লোৱা ।”\n‘কাঁদিদ’ৰ প্রথম প্রকাশত গ্রন্থকাৰৰ কোনো নাম নাছিল ঠিক যিদৰে তেওঁৰ অন্যান্য বহুত গ্রন্থতো নাছিল । গ্রন্থখন প্রকাশিত হৈছিল জনৈক কাল্পনিক ডক্তৰ ৰালফৰ জাৰ্মান ৰচনাৰ অনুবাদ হিচাপে । (সেই মুখবন্ধ বৰ্তমান বাংলা অনুবাদত যথাৰীতি সন্নিবিষ্ট হৈছে ।) কিন্তু গ্রন্থাকাৰৰ নামটো তেওঁৰ ৰচনাৰ মাজৰপৰাই ফুটি ওলাইছিল । আৰম্ভ হৈ যায় শত্রুসকলৰ গালি-গালাজ আৰু বন্ধুসকলৰ তাৰিফ । ছুইচ কৰ্তৃপক্ষইতো কিতাপখন পুৰি পেলোৱাৰেই হুকুম দিয়ে । এই কথাষাৰকে কেন্দ্র কৰি আকৌ ভলত্যাৰৰ কত ৰসিকতা। পুথিখনৰ পিতৃত্ব অস্বীকাৰ কৰি তেওঁ পাদুৰী ভ্যাৰ্ন-ক এইদৰে লিখিছে : “মই কাঁদিদখন পঢ়ি চালো । যদিহে কেতিয়াবা ইনকুইজিশ্যনক ক্ষমা কৰা মোৰ পক্ষে সম্ভৱ হয়, তেন্তে আশাবাদক সমৰ্থন কৰাৰ বাবে পৰ্টুগিজ ইনকুইজিটৰসকলে দাৰ্শনিক পাঁগ্লচক ফাঁচীৰ মঞ্চত ওলমোৱা কথাষাৰ মই ক্ষমা কৰিম ।” মাৰ্কি দ্য তিবুভিললৈ তেওঁ লিখিছে, “ ‘কাঁদিদ’খন পঢ়ি মই যিমানেই হাঁহিছো তিমানেই মোৰ খং বাঢ়িছে এই কথা ভাবি যে মানুহে ক’ব লাগিছে সেইখন মোৰ লেখা ।”\nএই অনুবাদত পাঠক সাধাৰণৰ সুবিধাৰ বাবে স্থানবিশেষে সংখ্যানুক্রমিক পাদটীকা দিয়া হৈছে । গ্রন্থ সম্বন্ধে তথা গ্রন্থত উল্লেখিত কোনো ব্যক্তি বা ঘটনাৰ প্রচ্ছন্ন উল্লেখ সম্বন্ধে যিবোৰ তথ্য দিয়া হৈছে, সেইবোৰ ফৰাচী উচ্চাৰণ অনুযায়ী লিখাৰ চেষ্টা কৰা হৈছে ।\nভলত্যাৰী ভাষাৰ চোক কিদৰে ধৰি ৰখা যায়, ‘কাঁদিদ’ৰ অনুবাদ কালত এইটোৱেই আছিল মোৰ বাবে প্রধান সমস্যা । এনেয়েতো সমচৰিত্রৰ শব্দ বহু ক্ষেত্রতেই পোৱা নাযায়, তাৰ উপৰিও আকৌ ৰৈ যায় বাক্য-গাঁথনিৰ প্রশ্নটি । বাক্যগঠনত কিছু জড়তা আহি পৰিলেই গদ্যৰ গুণ নষ্ট হয়, অথচ ফৰাচী বাক্য গঠন বঙলা ৰূপান্তৰত সাল-সলনি কৰাৰ বাদে গত্যন্তৰ নাই । এনেবোৰ সাল-সলনি সত্ত্বেও যদি মূল ৰচনাৰ কিছু আস্বাদ বাংলা পাঠক-পাঠিকাসকলে এই ভাষান্তৰৰপৰা পায়, তেন্তে নিজকে কৃতাৰ্থ মানিম ।\n২৩ বহাগ, ১৩৭৭\nNo Comments : "ভলত্যাৰৰ জীৱন আৰু সাহিত্য: (মূল- অৰুণ মিত্ৰ, অনুবাদ-মুনীন শৰ্মা)"


জে. বি. এছ. হেলডে’ন - Gonit Sora\n26 Jun জে. বি. এছ. হেলডে’ন\nPosted at 03:44h in Articles, Assamese, Biography, Sci-Tech by Gonit Sora\nসম্পূৰ্ণ নাম: জন বাৰ্ডন ছেণ্ডাৰছন হেলডে’ন\nজন্ম: ৫ নৱেম্বৰ, ১৮৯২; অক্সফ’ৰ্ড, ইংলেণ্ড\nমৃত্যু: ১ ডিচেম্বৰ, ১৯৬৪, ভূৱনেশ্বৰ, ভাৰত\nপিতৃ: জন স্কট হেলডে’ন (শৰীৰবিজ্ঞানী)\nমাতৃ: লুইজা কেথলীন হেলডে’ন (গৃহিণী)\nপ্ৰাথমিক শিক্ষা: অক্সফোৰ্ড প্ৰাক-প্ৰাথমিক স্কুল, ইটন স্কুল\nউচ্চ শিক্ষা: নিউ কলেজ, অক্সফ’ৰ্ড\nজে. বি. এছ. হেলডে’নৰ পিতৃ আছিল এগৰাকী প্ৰখ্যাত শৰীৰবিজ্ঞানী। সৰু কালৰপৰাই হেলডে’নে অত্যন্ত চোকা বুদ্ধিৰ পৰিচয় দিছিল। বিশেষকৈ অংকত হেলডে’নৰ ব্যুৎপত্তি আছিল অসাধাৰণ। আঠ বছৰ বয়সৰপৰাই হেলডে’নে ঘৰতে অৱস্থিত দেউতাকৰ পৰীক্ষাগাৰত দেউতাকৰ সতে বিভিন্ন পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ কাম আৰম্ভ কৰিছিল।\n১৯১১ চনত অক্সফ’ৰ্ডৰ নিউ কলেজৰপৰা হেলডে’নে গণিতত প্ৰথম বিভাগৰ সন্মান লাভ কৰিছিল, লগতে ‘জেনেটিক্স’ৰ (জিনৰ বিষয়ে কৰা অধ্যয়ন) প্ৰতি তেখেতৰ ৰাপ জন্মে। হেলডে’নে জিনবিদ্যাৰ ওপৰত প্ৰথমখন গৱেষণা-পত্ৰ পাঠ কৰে ১৯১২ চনত। একে বছৰৰে জুন মাহত হেলডে’নৰ প্ৰথমখন গৱেষণা-পত্ৰ প্ৰকাশ পায়, দেউতাক আছিল সহলিখক। গৱেষণা-পত্ৰখনৰ বিষয় আছিল হিম’গ্ল’বিনৰ কাৰ্যপ্ৰণালীৰ ওপৰত। কিন্তু সেই বছৰেই কলেজত হেলডে’নে শিক্ষাৰ শাখা সলনি কৰি দৰ্শন আৰু সাহিত্য পঢ়িবলৈ লয় আৰু সেই শাখাৰে স্নাতক হৈ ওলায়। হেলডে’নে বিজ্ঞান বিষয়ৰ কোনো ডিগ্ৰী লাভ কৰা নাছিল। ১৯২২ চনত তাৰপৰা আহি কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ত্ৰিনিটি কলেজত জৈৱৰসায়ন বিভাগৰ ৰিডাৰ হিচাপে যোগ দিয়ে আৰু ১৯৩২ চনলৈ অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত থাকে।\n১৯৩৩ চনত হেলডে’ন আহি ইউনিভাৰ্ছিটি কলেজ লণ্ডনত জেনেটিক্সৰ অধ্যাপক হিচাপে যোগ দিয়ে আৰু তেখেতৰ বিদ্যায়তনিক জীৱনৰ বেছিভাগ সময়েই তাতেই অতিবাহিত হয়।\nআৰম্ভণিতে হেলডে’নৰ গৱেষণাৰ মুখ্য বিষয় আছিল তেজ। তেজৰ লগতে কিড্‌নী সম্পৰ্কেও তেখেতে কেবাখনো গৱেষণা-পত্ৰ লিখিছিল। ১৯২৫ চনত হেলডে’নে জি. ই. ব্ৰিগ্‌ছ-ৰ লগত লগ লাগি উৎসেচক (enzyme) সম্বন্ধে বিখ্যাত ব্ৰিগ্‌ছ-হেলডে’ন সমীকৰণ’ আগবঢ়ায়।\nজেনেটিক্স বিষয়ত হেলডে’নৰ প্ৰধান অৱদানসমূহৰ অন্যতম আছিল স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ ক্ষেত্ৰত জিনৰ সংযোগ প্ৰদৰ্শন কৰা। কুকুৰাৰ ক্ষেত্ৰতো হেলড’নে জিনীয় সংযোগ প্ৰমাণ কৰিছিল। হেলডে’নৰ জেনেটিক্সলৈ আটাইতকৈ উল্লেখনীয় অৱদান আছিল জেনেটিক্সৰ গৱেষণাৰ বাবে গণিতৰ প্ৰয়োগ কৰাত। গণিতৰ প্ৰয়োগৰ দ্বাৰা হেলডে’ন আৰু সমকালীন বিজ্ঞানী আৰ. এ. ফিছাৰ আৰু ছিৱেল ৰাইটে দেখুৱাইছিল যে বিৱৰ্তন আৰু জিনৰ মাজত সম্পৰ্ক বিদ্যমান আৰু এই সম্পৰ্কৰ গাণিতিকভাৱে প্ৰকাশ কৰাত তেওঁলোক আছিল পথ প্ৰদৰ্শক। হেলডে’নৰ কামৰদ্বাৰা চাৰ্লছ ডাৰউইনে আগবঢ়োৱা বিৱৰ্তনবাদ আৰু জোহান মেণ্ডেলে আগবঢ়োৱা বংশগতি তত্বৰ মাজত সংযোগ স্থাপন হয়, আৰু জেনেটিক্স বিংশ শতিকাৰ বিজ্ঞানৰ এক অগ্ৰণীশাখাত পৰিণত হয়। গণিত আৰু জিনীয় বিজ্ঞানৰ সংযোগত আধুনিক বিজ্ঞানৰ এটা শাখা ‘পপুলেশ্বন জেনেটিক্স’ৰ অন্যতম হোতা আছিল হেলডে’ন।\nজীৱবিজ্ঞানৰ লগত গণিতৰ সংযোজনৰ দ্বাৰা হেলডে’নে অন্যান্য কেতবোৰ আকৰ্ষণীয় সংযোগ দেখুৱাইছিল। জীৱ এটাৰ দেহৰ বিভিন্ন প্ৰক্ৰিয়া ইয়াৰ আকাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল এই কথাতো হেলডে’নে অংকৰ জৰিয়তে প্ৰমাণ কৰিছিল। ইয়াক ‘হেলডে’নৰ নীতি’ বুলি জনা যায়।\nজীৱৰ উৎপত্তি সম্বন্ধে হেলডে’নে এটা যুগান্তকাৰী ধাৰণাৰ পোষকতা কৰিছিল। ‘জীৱৰ ৰসায়নিক উৎপত্তি’ নাম দিয়া এই ধাৰণাত হেলডে’নে মত পোষণ কৰিছিল যে পৃথিৱীৰ দোকমোকালি কালত ইয়াৰ পৃষ্ঠত থকা বিভিন্ন ৰসায়নিক পদাৰ্থৰ মাজত চলা বিক্ৰিয়াৰ ফলস্বৰূপেই প্ৰথমটো জীৱিত অণুৰ সৃষ্টি হৈছিল আৰু এই জীৱিত অণুৰপৰাই কালক্ৰমত বিৱৰ্তনৰ জৰিয়তে বিভিন্ন জীৱৰ সৃষ্টি হৈছিল। প্ৰথম অৱস্থাত এই ধাৰণাক অবান্তৰ বুলি উৰুৱাই দিয়া হৈছিল যদিও ৰাছিয়াৰ আলেক্সেণ্ডাৰ অ’পাৰিনেও প্ৰায় একে মতবাদ পোষণ কৰিছিল। বহু পলমকৈ ১৯৫৩ চনতহে এই ধাৰণাৰ পৰীক্ষা কৰি চোৱা হৈছিল। বৰ্তমান ‘জীৱৰ ৰসায়নিক উৎপত্তি’ ধাৰণা জীৱৰ উৎপত্তিৰ এক প্ৰধান ধাৰণা।\nহেলডে’নে জীৱনত দুবাৰকৈ বিয়া কৰাইছিল। ১৯২৪ চনত হেলডে’নে চাৰ্লট বৰ্জেছৰ পাণি গ্ৰহণকৰে। কিন্তু ১৯৪৫ চনত তেওঁলোক বিবাহ-বিচ্ছেদ হয়। পাছলৈ হেলডে’ন হেলেন স্পাৰৱে নামৰ এগৰাকী মহিলাৰ সতে বিবাহৰ সূত্ৰে আৱদ্ধ হয়।\nজে. বি. এছ. হেলডে’ন সমাজবাদৰ এগৰাকী উন্মুখ সমৰ্থক আছিল, আৰু ১৯৪২ চনত ইংলেণ্ডৰ কমিউনিষ্ট দলৰ সভ্যও হৈছিল। তেখেত সমাজবাদী দলৰ মুখপত্ৰ ‘দেইলী ৱৰ্কাৰ’ কাকতৰ সম্পাদনা সমিতিৰ সভাপতি আছিল আৰু কাকতখনত কেবাটাও প্ৰৱন্ধ প্ৰকাশ কৰিছিল। ৰাছিয়াত লাইছেংকো নামৰ এগৰাকী বিজ্ঞানীৰ কিছুমান কাম-কাজৰ দ্বাৰা হেলডে’ন অসন্তুষ্ট হৈছিল আৰু তাৰে পৰিণতিত তেওঁ ১৯৫০ চনত কমিউনিষ্ট দলৰপৰা আঁতৰি আহে। অৱশ্যে পাছলৈয়োসমাজবাদৰ কিছুমান নীতিৰ তেওঁ সমৰ্থন কৰিছিল।\n১৯৫৬ চনত হেলডে’নে ইংলেণ্ড ত্যাগ কৰি ভাৰতবৰ্ষলৈ আহে আৰু নিগাজীকৈ থাকিবলৈ লয়। ইংলেণ্ডৰ চৰকাৰে ছুৱেজ সংকট সম্পৰ্কে লোৱা সিদ্ধান্তত বিতুষ্ট হৈ তেওঁ ইংলেণ্ড ত্যাগ কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লয়। ভাৰতলৈ আহিব বিচৰাৰ কাৰণ সোধাত তেওঁ কৈছিল যে ভাৰতৰ গৰম জলবায়ু তেখেতৰ স্বাস্থ্যৰ অনুকূলে যোৱাৰ লগতে ভাৰতত মুক্ত মনেৰে থকাৰ সুবিধা আছে। অৱশ্যে ধেমালিৰে তেওঁ সাংবাদিকক কৈছিল যে ইংলেণ্ডত মোজা পিন্ধি পিন্ধি তেখেতৰ বিৰক্তি লাগিছে, সেয়ে মোজা নিপিন্ধাকৈ থাকিবৰ বাবেই তেওঁ ভাৰতলৈ আহিছে। সঁচাকৈয়ে হেলডে’নে ভাৰতলৈ আহি সম্পূৰ্ণ ভাৰতীয় সাজ পৰিধান কৰাৰ লগতে নিৰামিষ আহাৰ গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।\nভাৰতলৈ আহি হেলডে’নে প্ৰথমে কলিকতাৰ ‘ভাৰতীয় পাৰিসাংখ্যিক প্ৰতিষ্ঠান’ত ‘জীৱমাপ’ (biometry) বিভাগৰ মূৰব্বী হিচাপে যোগ দিয়ে আৰু জেনেটিক্সৰ লগতে নৃতত্ববিজ্ঞান আৰু উদ্ভিদবিজ্ঞান সম্বন্ধীয় গৱেষণাৰ কামত ব্ৰতী হয়। ভাৰতৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাত গণিত আৰু জীৱবিজ্ঞান একেলগে পঢ়াৰ সুবিধা নথকাৰ বাবে হেলডে’নে প্ৰায়ে আক্ষেপ কৰিছিল। এগৰাকী কানাডীয় বিজ্ঞানী গেৰী বটিঙৰ সমৰ্থনত অনশনত বহাৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠানৰ মুৰব্বী পি. চি. মহলানবিশৰ লগত তেখেতৰ সম্পৰ্ক ছেদ হয় আৰু হেলড’নে ‘ভাৰতীয় পাৰিসাংখ্যিক প্ৰতিষ্ঠান’ৰ চাকৰি ইস্তফা দি উৰিষ্যালৈ আহে। উৰিষ্যৰ ভূৱনেশ্বৰত ন কৈ খোলা জীৱমাপ গৱেষণাগাৰৰ মূৰব্বীৰ দায়িত্ব হেলডে’নে গ্ৰহণ কৰে। জীৱনৰ শেষ বয়সলৈকেহেলডে’নে উৰিষ্যাতে আছিল। হেলডে’নে ইংলেণ্ডৰ নাগৰিকত্ব ত্যাগ কৰি ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল। পায়ুস্থলীৰ কৰ্কট ৰোগত ভূগি হেলডে’নৰ মৃত্যু হয়।\nজে. বি. এছ. হেলডে’ন আছিল বহুমুখী প্ৰতিভাৰ অধিকাৰী। গণিত আৰু জীৱবিজ্ঞানৰ গৱেষণাৰ বাহিৰেও তেওঁ নিয়মীয়াকৈ লিখা-মেলা কৰাত ব্যস্ত আছিল। বিজ্ঞানক জনপ্ৰিয় কৰাৰ বাবে তেখেতে অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল। তেখেতে ভৱিষ্যতৰ পৃথিৱীত সম্ভৱ হোৱা কেইবাটাও সংঘটনাৰ বিষয়ে বহু আগেয়েই ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিছিল। ‘ডিডেলাছ’ নামৰ এখন কল্পবিজ্ঞান উপন্যাসত তেখেতে ‘টেষ্টটিউব বেবী’ৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছিল। শিশুৰ বাবে তেওঁ ৰচনা কৰিছিল ‘মাই ফ্ৰে’ণ্ড মি. লিকী’ নামৰ এক সাধুকথাৰ সংকলন। মাৰ্ক্সবাদ সম্বন্ধেও তেখেতে গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল। কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত ‘বিজ্ঞান আৰু ভৱিষ্যত’ শীৰ্ষক এক বক্তৃতাত তেওঁ হাইড্ৰ’জেনভিত্তিক পুনৰ্নৱীকৰণশীল শক্তিৰ উৎসৰ বিষয়ে প্ৰথমে মত দাঙি ধৰিছিল।\nহেলডে’নেই জিনীয় প্ৰতিৰোপনৰদ্বাৰা এগৰাকী ব্যক্তিৰ যমজ প্ৰতিলিপি সাজিব পৰা যাব বুলি ধাৰণা আগবঢ়াইছিল। এনে প্ৰতিলিপিবোৰৰ বাবে আজিকালি ব্যৱহৃত ‘ক্ল’ন’ শব্দটোও তেখেতেই প্ৰথমে প্ৰচলন কৰিছিল। জেনেটিক্সৰ আলোচনাত ব্যৱহৃত বহুতো শব্দ হেলডে’নেই প্ৰথমে প্ৰচলন কৰিছিল।\nহেলডে’ন আছিল অত্যন্ত সপ্ৰতিভ আৰু বাকপটু। হেলডে’নে ঈশ্বৰত বিশ্বাস নকৰিছিল। তেখেতে কৈছিল যে ‘মোৰ বিজ্ঞান নাস্তিক। কাৰণ মই যেতিয়া এটা পৰীক্ষা কৰোঁ তেতিয়া ধৰি লওঁ যে ভগৱান, বা চয়তান বা দেৱদূতে তাক কোনো ধৰণে সলাব নোৱাৰে… গতিকে মই যদি মোৰ প্ৰাত্যহিক জীৱনতো একে কথাকে মানি নচলো তেন্তে মই বৌদ্ধিকভাৱে অসত্যৰ আশ্ৰয় লোৱা হ’ব।‘ ‘ভগৱানৰ মনত কি আছে?’ বুলি সোধা এক প্ৰশ্নৰ উত্তৰ হেলডে’নে কৈছিল, ‘গুবৰুৱাৰ প্ৰতি অসম্ভৱ ভালপোৱা।’ পৃথিৱীত প্ৰায় ৪,০০,০০০ ভিন্ন গুবৰুৱাৰ প্ৰজাতিলৈ আঙুলিয়াই দি হেলডে’নে বুজাব বিচাৰিছিল যে গুবৰুৱাৰ ইমান বেছি প্ৰজাতি থকাতোগুবৰুৱাৰ প্ৰতি থকা ঈশ্বৰৰ কিবা দুৰ্বলতাৰ চিন।\nJ. B. S. Haldane, হেলডে’ন


ভিভ' Y55S Price in India, Full Specs - November 2019 | Digit\nভিভ' Y55S Brief Description\nভিভ' Y55S Smartphone প্ৰতি ইঞ্চি 282 -ৰ এটা পিক্সেল ঘনত্বত 720 x 1280 পিক্সেল ৰিজ’লিউশ্বনৰ সৈতে 5.2 -ইঞ্চি HD IPS LCD Capacitive touchscreen display -ৰ সৈতে আহে৷ ফোনটো 1.4 GHz Quad ক’ৰ প্ৰচেশ্বৰৰ দ্বাৰা সক্ষমিত আৰু ইয়াত3GB ৰেম আছে৷ ভিভ' Y55S Android 6.0 OS-ত চলে৷\nভিভ' Y55S -ৰ সংযোগ ক্ষমতা বিকল্পসমূহৰ লগত অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে: ,GPS,Wifi,HotSpot,Bluetooth,\nভিভ' Y55S -ৰ কেমেৰাটোত এইবিলাক অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে: Auto Focus,Face Detection,HDR,Panorama Mode,Geo-tagging,Touch Focus,Digital Zoom,Video Recording\nভিভ' Y55S বিশেষ বিৱৰণ\nম'ডেল : Y55S\nলান্সৰ তাৰিখ (গ্ল'বেল) : 24-02-2017\nপ্ৰডাক্টৰ নাম : Vivo Y55S\nবেটাৰী ক্ষমতা (mah) : 2730\nপৰিসৰ (mm-ত lxbxh) : 147.9 x 72.9 x 7.5\nওজন (গ্ৰামত) : 142\nFor ভিভ' Y55S\nভিভ' Y55S Price in India\nভিভ' Y55S Price In India Starts From Rs. 10990 The best price of ভিভ' Y55S is Rs. 10990 in Amazon, which is 27% less than the cost of ভিভ' Y55S in Flipkart Rs.13995.This Mobile Phones is available in 16GB variant(s).ভিভ' Y55S is available in Gold colour(s) across various online stores in India.


বলপূৰ্বক উচ্ছেদ আৰু উচ্ছেদিত মানুহৰ অধিকাৰ » Gana Adhikar\nHome সম্পাদকীয় বলপূৰ্বক উচ্ছেদ আৰু উচ্ছেদিত মানুহৰ অধিকাৰ\nবলপূৰ্বক উচ্ছেদ আৰু উচ্ছেদিত মানুহৰ অধিকাৰ\nখবিৰ আহমেদ, ২৬ ছেপ্তেম্বৰ : বিজেপি চৰকাৰ ক্ষমতালৈ অহাৰ পিছৰ পৰাই অসমৰ মিঞা মুছলমানসকলে বসবাস কৰা চৰ-চাপৰিৰ কিছুমান নিৰ্দিষ্ট ঠাইক টাৰ্গেট কৰি উচ্ছেদ কাৰ্য চলাই অহা হৈছে। এই উচ্ছেদকাৰ্য সৰ্বানন্দ সোণোৱাল মুখ্যমন্ত্ৰী থকা সময়তো হৈছিল। কিন্তু ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা মুখ্য মন্ত্ৰী হোৱাৰ পিছৰে পৰাই এই উচ্ছেদ কাৰ্য অধিক আক্ৰমণাত্মক আৰু তৰান্বিত কৰা হৈছে। সমূহীয়া উন্নয়নৰ স্বাৰ্থত চৰকাৰী মাটিৰ পৰা কাৰোবাক উচ্ছেদ কৰিব পাৰে; কিন্তু তাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত কিছুমান প্ৰট’কল নিৰ্ধাৰণ কৰা আছে। সঁচাকৈয়ে যদি সামূহিক উন্নয়নৰ স্বাৰ্থত নিৰপেক্ষভাৱে উচ্ছেদ কাৰ্য চলোৱা হ’লহেঁতেন, তেনেহ’লে সেই ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় নিৰ্দেশনাসমূহ মানি চলা হ’লহেঁতেন। কিন্তু এইবোৰ হৈ আছে প্ৰকৃতাৰ্থত গৰাখহনীয়াত স্বৰ্বস্বান্ত হোৱা কিছুমান ভূমিহীন, প্ৰান্তীয় খেতিয়কক বলপূৰ্বক উচ্ছেদ কৰি কিছুমান আৰ্থিকভাবে সবল অনা-খেতিয়ক লোকক সুবিধা কৰি দিয়াৰ এক আওপকীয়া পথ। এইবোৰ হৈ আছে বিজেপিৰ ভোটাৰসকলক সন্তুষ্ট কৰাৰ কাৰণে আৰু তৃতীয় পক্ষ আৰ এছ এছৰ গোপন এজেণ্ডা চৰিতাৰ্থ কৰাৰ কাৰণে একাংশ লোকৰ বিৰুদ্ধে উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত আৰু পৰিকল্পিত অভিযান। যাৰ বাবে চৰকাৰে উচ্ছেদৰ সকলো নীতি- নিয়ম ভৰিৰে মোহাৰি, প্ৰয়োজনত নিৰীহ মানুহক হত্যা কৰি হ’লেও এই অমানৱীয় উচ্ছেদ কাৰ্য আগুৱাই লৈ গৈ আছে। বৰ্তমান চৰকাৰৰ হাতত আছে এনেকুৱা আৰু বহু উচ্ছেদ অভিযানৰ পৰিকল্পনা।\nঅসম চৰকাৰে বিধানসভাত দিয়া হিচাপ অনুসৰি স্বাধীনতাৰ পিছৰ পৰা এতিয়ালৈকে ২১,০৩২খন গাঁও ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত জাহ গৈছে। ইয়াৰ ফলত চাৰি লাখ সাতাইছ হাজাৰ হেক্টৰ অৰ্থাৎ প্ৰায় ত্ৰিছ লাখ বিঘা মাটি নদীৰ গৰ্ভত বিলীন হৈ গৈছে। কেৱল চৰকাৰী হিচাপমতেই এক লাখ ত্ৰিশ হাজাৰ পৰিয়াল গৃহহীন হৈছে; বেচৰকাৰী তথ্য মতে এই সংখ্যা আৰু অধিক হ’ব। কেৱল বাঘবৰ সমষ্টিৰ গৰাখহনীয়াগ্ৰস্ত পৰিয়ালৰ সংখ্যাই হ’ব ত্ৰিশ হাজাৰৰো অধিক। কথা এইখিনিতেই শেষ হৈ নাযায়। প্ৰতিবছৰেই নামনিৰ জিলাবোৰত ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বেঁকী নদীয়ে গৰাখহনীয়াৰ তাণ্ডৱলীলা চলায় আৰু প্ৰতিবছৰেই ক্ষতিগ্ৰস্ত পৰিয়াল আৰু মানুহৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পায়। কিন্তু দুখৰ বিষয়, স্বাধীনতাৰ হীৰক জয়ন্তী পালন কৰিবলৈ গৈ থকা বছৰতো গৰাখহনীয়াত স্বৰ্বস্বান্ত হোৱা এই দুৰ্ভগীয়া ভূমিহীন মানুহ বিলাকৰ কাৰণে অসম চৰকাৰৰ কোনো ঘোষিত নীতি নাই। চৰকাৰৰ হাতত নাই নদীৰ বুকুত বিলীন হৈ যোৱা সেই গাঁওসমূহৰ ৰাজহ চক্ৰভিত্তিক তালিকা। ডাঙৰ প্ৰশ্নটো হৈছে গাঁৱৰ মাটিখিনি ব্ৰহ্মপুত্ৰই খহাই নিয়াৰ পিছত তাৰ মানুহবিলাক ক’লৈ যাব? মানুহ বিলাকতো বতাহৰ লগত বিলীন হৈ যাব নোৱাৰে। মানুহ বিলাক আছে, ইয়াতেই আছে, এইখন অসমতেই আছে। কেতিয়াবা নদীৰ চৰত, কেতিয়াবা নৈ- কাষৰীয়া চাপৰিত, কেতিয়াবা পৰিত্যক্ত মথাউৰিত, কোনোবা পাহাৰৰ দাঁতিত, কেতিয়াবা হাবি-জংঘল বা চৰকাৰী ভূমিত। তাৰ পিছতো যিবিলাকে মূৰ গুঁজিবলৈ এচিকটা ঠাই বিচাৰি নাপালে তেওঁলোকে গুৱাহাটী সমন্বিতে অসমৰ বিভিন্ন নগৰ-চহৰত দিন- ৰাতি একাকাৰ কৰি পৰিশ্ৰম কৰি পেটৰ ভাতকেইটা মোকলাই আছে। জামুগুৰি, মায়ং, বটদ্ৰৱা, হোজাই- লংকা, ধুবুৰীৰ ঝগৰাৰপাৰ বা ধলপুৰৰ গৰুখঁুটিয়েই হওক—তেওঁলোক গৰাখহনীয়াগ্ৰস্ত অসমৰেই মানুহ। ভাৰতবৰ্ষৰ বৈধ নাগৰিক।\nঅসমৰ প্ৰত্যেকখন জিলাতেই ভূমিহীন পৰিয়াল আছে। চৰকাৰী হিচাপমতেই অসমত ৩, ৪৭,৮২৩ ভূমিহীন পৰিয়াল আছে আৰু তেওঁলোক সকলোৱে চৰকাৰী মাটিত আশ্ৰয় লৈ আছে। ধলপুৰৰ উচ্ছেদ কাৰ্যৰ নেতৃত্ব লোৱা বিধায়ক পদ্ম হাজাৰিকা আৰু মৃণাল শইকীয়াৰ গৃহ জিলাতো হাজাৰ হাজাৰ বিঘা চৰকাৰী মাটিত ভূমিহীন মানুহে আশ্ৰয় লৈ আছে। সেইবোৰ মানুহকো ভূমিপট্টন দিয়ক। তাকে নকৰি গৰুখুঁটিৰ নিচিনা আওহতীয়া ঠাইত আহি কেৱল এক বিশেষ ধৰ্মৰ মানুহক উচ্ছেদৰ মানৱীয় বিপৰ্যয়ৰ মাজলৈ ঠেলি দিয়া হৈছে। এনেদৰে ৰাজ্যখনত হিংসা আৰু ঘৃণাৰ পৰিৱেশ গঢ়ি তোলাৰ অৰ্থ কি? তাৎপৰ্যপূৰ্ণ কথা হ’ল যে হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ মন্ত্ৰীসভাই শপত লোৱা মাত্ৰ দহ দিন পিছৰ পৰাই এইলানি উচ্ছেদ কাৰ্য আৰম্ভ হৈছিল। কেতিয়াবা জাননী দিয়া হৈছে, কেতিয়াবা দিয়া হোৱা নাই। উচ্ছেদিত ব্যক্তি বা কোনো দল-সংগঠনৰ কোনো অনুৰো¸ধেই প্ৰশাসনে শুনা নাই। মানুহবোৰ আঁতৰি যাবলৈ আনকি চৌব্বিছ ঘন্টাৰ সময়ো দিয়া হোৱা নাই। নাই কোনো বিকল্প ব্যৱস্থা। কল্যাণকামী ৰাষ্ট্ৰ এখনৰ প্ৰশাসনে দুৰ্ভগীয়া মানুখিনিৰ লগত যেনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰিছে, কোনো দেশৰ যুদ্ধবন্দীসকলৰ লগতো তেনেকুৱা ব্যৱহাৰ নকৰে। আটাইতকৈ দুখৰ বিষয় হৈছে এই বাৰিষাৰ বতৰত, এই কোৰোনা কালত হাজাৰ হাজাৰ অশীতীপৰ\nমানুহ, ৰুগীয়া মানুহ, স্কুলীয়া ল’ৰা- ছোৱালী, পানী- কেঁচুৱা লৈ অসহায় মহিলাসকলকে আদি কৰি মানুহবোৰক উচ্ছেদ কৰি মুকলি আকাশৰ তললৈ ঠেলি দিয়া হৈছে। তাৰ পিছতো উল্লাস প্ৰকাশ কৰি মুখ্যমন্ত্ৰীৰ টুইট!মানুহ হত্যা হোৱাৰ পিছতো উচ্ছেদ কাৰ্য চলাই লৈ যোৱাৰ পৰিকল্পনা। কোনো এখন গণতান্ত্ৰিক মংগলকামী ৰাষ্ট্ৰই দেশৰ বৈধ নাগৰিকসকলৰ লগত এনেকুৱা অমানৱীয় ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে নেকি? অথচ এতিয়ালৈকে যিমান ঠাইত যিমান মানুহক উচ্ছেদ কৰা হৈছে সেইসকলৰ মাজত ক’তো এজন বাংলাদেশী উলিয়াব পৰা নাই। কাজিৰঙাৰ উচ্ছেদেই তাৰ প্ৰমাণ। তেনহ’লে এই পুঞ্জীভূত ঘৃণা আৰু বিদ্বেষ কিয়? একমাত্ৰ এক বিশেষ ধৰ্মৰ হোৱা বাবেইনে এই বিদ্বেষ?\nএতিয়া লাখটকীয়া প্ৰশ্নটো হৈছে, বিকল্প ব্যৱস্থা নকৰাকৈ বৈধ ভাৰতীয় নাগৰিকসকলক তেওঁলোকৰ বাসস্থানৰ পৰা উচ্ছেদ কৰিব পাৰে নেকি? কি কয় আমাৰ সংবিধানে আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিধি-বিধানে। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ নিৰ্দেশনা মতে কেৱল চৰকাৰী উন্নয়নমূলক আঁচনিৰ কাৰণেহে আৰু কেৱল অসাধাৰণ আৰু ব্যতিক্ৰমী (Exceptional) ক্ষেত্ৰতহে চৰকাৰে উচ্ছেদ কৰিব পাৰে। গৰুখুঁটিৰ চৰকাৰী আঁচনি প্ৰকৃতাৰ্থত কোনো উন্নয়মূলক আঁচনি নহয়; এয়া হৈছে যুগ যুগ ধৰি বসবাস কৰি অহা প্ৰকৃত প্ৰান্তীয় খেতিয়কসকলক উচ্ছেদ কৰি কিছুমান শিক্ষিত অনা-খেতিয়কক সংস্থাপন দিয়াৰ পৰিকল্পনা। তথাপিও উচ্ছেদ হ’লে সেই উচ্ছেদ সংশ্লিষ্ট আইনৰ দ্বাৰা অনুমোদিত হ’ব লাগিব, মানৱাধিকাৰ সম্পৰ্কীয় ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিধি-বিধান মতে হ’ব লাগিব। সেই উচ্ছেদৰ লগত সম্পূৰ্ণ ক্ষতিপূৰণ আৰু পুনৰ্বাসনৰ ব্যৱস্থা থাকিব লাগিব। তদুপৰি উচ্ছেদৰ আগত উচ্ছেদ হ’ব লগা মানুহবোৰৰ লগত সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ, অৰ্থপূৰ্ণ আৰু গঠনমূলক আলোচনা কৰি ল’ব লাগিব বুলিও ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ নিৰ্দেশনা আছে। ইয়াৰোপৰি নিৰ্দেশ আছে যে উচ্ছেদৰ সময়ত শিশু, নাৰী আৰু বৃদ্ধ লোকসকল কোনো কাৰণতেই ক্ষতিগ্ৰস্ত হ’ব নালাগিব। আমি উল্লেখ কৰি অহা উচ্ছেদসমূহৰ ক্ষেত্ৰত যিহেতু চৰকাৰে এই সমূহ নীতি নিৰ্দেশনা মানি চলা নাই, গতিকে এইসমূহ উচ্ছেদক আমি বলপূৰ্বক উচ্ছেদ (Forced eviction) বুলি ক’ব লাগিব। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ অৰ্থনৈতিক, সামাজিক আৰু আৰু সাংস্কৃতিক সমিতিয়ে বলপূৰ্বক উচ্ছেদৰ সংজ্ঞা দিছে এনেদৰে ঃ ‘Permanent or temporary removal against the will of individuals, families or communities from their homes and lands, which they occupy, without the provision of and access to, appropriate forms of legal or other protection’.\nএই ক্ষেত্ৰত চৰকাৰৰ পক্ষৰ ভাষ্য হ’ল যে মানুহখিনি চৰকাৰী মাটি বেদখল কৰি আছে আৰু সেই বাবেই তেওঁলোকক উচ্ছেদ কৰা হৈছে। কিন্তু চৰকাৰী মাটিত ঘৰ বান্ধি থাকিলেও এনেকুৱা অমানৱীয় পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰি আৰু বিকল্প ব্যৱস্থা নকৰাকৈ বলপূৰ্বক উচ্ছেদ কৰিব নোৱাৰে। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মানৱ অধিকাৰ আয়োগৰ ১৯৯৩ চনৰ ৭৭নং প্ৰস্তাৱ আৰু ২০০৪ চনৰ ২৮নং প্ৰস্তাৱৰ জৰিয়তে এই কথাও স্পষ্ট কৰি দিয়া হৈছে যে কোনো ব্যক্তিয়ে চৰকাৰী মাটিত বসবাস কৰিলেও তেওঁক বলপূৰ্বক উচ্ছেদ কৰিব নোৱাৰিব। প্ৰস্তাৱসমূহত কোৱা হৈছে এনেদৰে ঃ ‘The often violent practice of forced eviction involves the coerced and involuntary removal of persons, families and groups from their homes, lands and communities, whether or not deemed legal under prevailing systems of law, resulting in greater homelessness and inadequate housingand living conditions.’ এনেদৰে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মানৱ অধিকাৰ আয়োগে স্পষ্ট কৰি দিছে যে কোনো এজন ব্যক্তি বা বক্তি সমষ্টিয়ে ঘৰ বান্ধি থকা মাটিৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ বিধিগত অধিকাৰ নাথাকিলেও সেই মাটিৰ পৰা তেওঁলোকক উচ্ছেদ কৰিব নোৱাৰিব, যেতিয়ালৈকে উচ্ছেদৰ নীতিসমূহ পালন কৰা নহ’ব।\nচৰকাৰী মাটিত থাকিলেও উচ্ছেদৰ নিয়ম ভংগ কৰি উচ্ছেদ কৰিব নোৱাৰিব, কিয়নো আশ্ৰয় লৈ থকাৰ অধিকাৰ জীয়াই থকাৰ অধিকাৰৰ ভিতৰত পৰে। আৰু সংবিধানৰ ২১নং অনুচ্ছেদে জীয়াই থকাৰ অধিকাৰক মৌলিক অধিকাৰ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। Protection of life and personal liberty. মানুহ মুক্তভাৱে আৰু মৰ্যাদাসহকাৰে জীয়াই থাকিব পাৰিব লাগিব। আৰু কোনো এঠাইত ঘৰ বান্ধি থকাৰ অধিকাৰ মানুহৰ জীয়াই থকাৰ অধিকাৰৰ ভিতৰত পৰে। কিয়নো উচ্ছেদৰ জৰিয়তে কেৱল যে ব্যক্তি এজনৰ ঘৰখনেই ভাঙি দিয়া হয় তেনেকুৱা নহয়; মানুহ এজনৰ ঘৰখন ভাঙি দিয়াৰ লগে লগে তেওঁৰ জীৱন ধাৰণৰ বহু অধিকাৰেই খৰ্ব হয়। উচ্ছেদিত মানুহৰ সেই খৰ্ব হোৱা অধিকাৰসমূহ হ’ল ঃ জীৱন-জীবিকাৰ অধিকাৰ, আশ্ৰয় লৈ থকাৰ অধিকাৰ, স্বাস্থ্য ৰক্ষাৰ অধিকাৰ, শিক্ষাৰ অধিকাৰ, নাগৰিক সুযোগ-সুবিধাৰ অধিকাৰ, ৰাজহুৱা পৰিবহণৰ অধিকাৰ আৰু সদৌ শেষত আত্মসন্মানসহকাৰে জীয়াই থকাৰ অধিকাৰ। গতিকে ক’ৰবাত আশ্ৰয় লৈ থকাটো বা মূৰৰ ওপৰত এটা চালি থকা কথাটোও মৌলিক অধিকাৰৰ ভিতৰতেই পৰে। আৰু সেয়েহে বিকল্প ব্যৱস্থা নকৰাকৈ উচ্ছেদ চলোৱা কাৰ্য হৈছে নাগৰিকৰ মৌলিক অধিকাৰ হৰণ।\nসম্প্ৰতি ছিপাঝাৰৰ ধলপুৰ আৰু গৰুখঁুটিত উচ্ছেদৰ নামত যিবোৰ হৈ আছে তাত দেখ দেখকৈ নাগৰিকৰ মানৱ অধিকাৰ আৰু মৌলিক অধিকাৰ ভংগ হৈছে। উল্লেখ্য যে প্ৰত্যেক ৰাষ্ট্ৰ আৰু প্ৰত্যেকখন প্ৰদেশতেই মানৱ অধিকাৰ সংস্থাসমূহে কাম কৰি আছে। ৰাষ্ট্ৰ সংঘৰ মানৱ অধিকাৰ সমিতিৰ নিৰ্দেশ আছে যে কোনো দেশে মানৱ অধিকাৰ খৰ্ব কৰিলে মানৱ অধিকাৰ সংস্থাসমূহ আগুৱাই আহিব লাগে। আনকি এই সংস্থাসমূহে নিজাববীয়াকৈ গোচৰ ৰুজু কৰি হ’লেও ৰাষ্ট্ৰক জবাবদিহি কৰিব পাৰে। কিন্তু দেখা গৈছে যে এনেকুৱা মানৱ অধিকাৰ লংঘনৰ ক্ষেত্ৰতো অসমৰ মানৱ অধিকাৰ আয়োগে কোনো ব্যৱস্থা লোৱা নাই। কিয় লোৱা নাই সেয়াও এক ৰহস্যজনক কথা। অধিকাংশ সাংবাদিক, সাহিত্যিক, বুদ্ধিজীৱী আৰু সামাজিক সংগঠনেও এই অমানৱীয় উচ্ছেদৰ বিৰুদ্ধে এতিয়ালৈকে মাত মতা নাই; বৰং একাংশই আনন্দ প্ৰকাশ কৰি আছে। যিবিলাক মানুহে যোৱা ডেৰশ বছৰে অসমৰ অটব্য হাবি-জংঘল ভাঙি, হিংস্ৰ জীৱ-জন্তুৰ লগত যুদ্ধ কৰি, নৈ-বিলপৰীয়া অনাবাদী, দুৰ্গম পতিত মাটিত বুকুৰ তেজ ঢালি অসমখনক শস্যশ্যামলা কৰি তুলিলে, যিসকল মানুহে নিজৰ ভাষা, কৃষ্টি, সংস্কৃতিক বিষৰ্জন দি অসমীয়া ভাষা- সংস্কৃতিক গ্ৰহণ কৰি বিশ্বৰ ইতিহাসত নজিৰ গঢ়িলে সেইসকল মানুহৰ এই দুৰ্দিনতো মূল সুঁতিৰ একাংশ নাগৰিক সমাজ মৌন হৈ থকা কাৰ্য আমাৰ বোধগম্যৰ বাহিৰত।\nএতিয়া উচ্ছেদিত নাগৰিকসকলে কোনো দলৰ ৰাজনৈতিক দুৰ্জনসকলৰ পৰা একো আশা কৰি লাভ নাই। বলপূৰ্বক উচ্ছেদৰ ক্ষেত্ৰত ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ঘোষিত নিৰ্দেশনা আছে। উচ্ছেদিত মানুহৰো আছে কিছু অধিকাৰ। শোষিত আৰু নিপীড়িত মানুহৰ ঐক্যবদ্ধ শক্তিয়ে গণতান্ত্ৰিক আন্দোলন আৰু আইনী প্ৰক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে ৰাষ্ট্ৰ আৰু মানৱ অধিকাৰ সংস্থাসমূহক সেই ঘোষিত নীতি- নিৰ্দেশনাসমূহ পালন কৰিবলৈ বাধ্য কৰিব লাগিব।\nPrevious articleযোৰহাটৰ ছাত্ৰ পৰিষদৰ সমাৰোহত মন্ত্ৰী অতুল বৰা, মন্ত্ৰী কেশৱ মহন্ত\nNext articleটকিঅ’ অলিম্পিকৰ প্ৰদৰ্শনে ভাৰতীয় মহিলা দলৰ মানসিকতা সলনি কৰিছে: মিডফিল্ডাৰ নেহা গোৱেল


মঙ্গলসূত্ৰৰ বিজ্ঞাপন কৰি বিতৰ্কত সব্যসাচী! সামাজিক মাধ্যমত প্ৰশ্ন- এইয়া অন্তৰ্বাস নে মঙ্গলসূত্ৰৰ বিজ্ঞাপন? – Pratham Khabar\nঘৰ/মনোৰঞ্জন/মঙ্গলসূত্ৰৰ বিজ্ঞাপন কৰি বিতৰ্কত সব্যসাচী! সামাজিক মাধ্যমত প্ৰশ্ন- এইয়া অন্তৰ্বাস নে মঙ্গলসূত্ৰৰ বিজ্ঞাপন?\nমঙ্গলসূত্ৰৰ বিজ্ঞাপন কৰি বিতৰ্কত সব্যসাচী! সামাজিক মাধ্যমত প্ৰশ্ন- এইয়া অন্তৰ্বাস নে মঙ্গলসূত্ৰৰ বিজ্ঞাপন?\nভাৰতৰ প্ৰসিদ্ধ ডিজাইনাৰ সব্যসাচী মুখাৰ্জীয়ে শেহতীয়াকৈ 'অন্তৰংগ সূক্ষ্ম গহনা' শীৰ্ষক এটা বিজ্ঞাপন কৰে\n0 469 1 মিনিট পঢ়া\n'Lingerie or mangalsutra ad?': Sabyasachi receives massive backlash over latest campaign\nভাৰতৰ প্ৰসিদ্ধ ডিজাইনাৰ সব্যসাচী মুখাৰ্জীয়ে শেহতীয়াকৈ ‘অন্তৰংগ সূক্ষ্ম গহনা’ শীৰ্ষক এটা বিজ্ঞাপন কৰে।\nসব্যসাচীৰ অফিচিয়েল ইনষ্টাগ্ৰাম একাউন্টত ব্ৰেণ্ডটোৰ নতুনকৈ মুকলি কৰা মঙ্গলসূত্ৰবোৰ প্ৰদৰ্শন কৰা মডেলক দেখুওৱা কেইবাখনো ছবি মুকলি কৰা হৈছিল।\nবিজ্ঞাপনটোত বিষমকামী আৰু সমকামী দম্পতীয়ে ৰয়েল বেংগল মঙ্গলসূত্ৰ পিন্ধি ফটো তুলিছে, বিজ্ঞাপনটোত পিন্ধি থকা মঙ্গলসূত্ৰ আছিল ডিজাইনাৰৰ ‘অন্তৰংগ সূক্ষ্ম গহনা’ সংগ্ৰহৰ এটা অংশ। ফটোত মঙ্গলসূত্ৰ পিন্ধি অন্তৰ্বাস পোছাকত দেখুওৱা হৈছে মডেলক।\nকিন্তু সামাজিক মাধ্যমত একাংষই এই বিজ্ঞাপনটো ইতিবাচক ধৰণে লৱ পৰা নাই। বহুতে ডিজাইনাৰ সব্যসাচীক এই বিজ্ঞাপনটোক ‘অশ্লীল’ বুলি অভিহিত কৰি ট্ৰ’ল কৰিছে। কেইবাজনেও দাবী কৰিছে যে, বিজ্ঞাপনটোৱে হিন্দু সংস্কৃতিৰ ওপৰত আক্ৰমণ আৰু ধৰ্মীয় অনুভূতিক আঘাত কৰিছে।\nএজনে ইনষ্টাগ্ৰামত মন্তব্য কৰিছে, “আপুনি প্ৰকৃততে কি বিজ্ঞাপন দি আছে? এতিয়া কোনেও এই গহনা পিন্ধিব নোৱাৰিব। আপুনি পৃথিৱীখনক দেখুৱাইছে যে যদি মই সেই গহনা পিন্ধো তেন্তে মই সস্তীয়া হ’ব লাগিব! অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ বিজ্ঞাপনত নজৰ দিয়ক,”\nআন এজনে লিখিছে,”মোৰ দিনটো নষ্ট হৈ গৈছে। গহনা হৈছে এক সুন্দৰ কলা। ভালধৰণে বিজ্ঞাপন দিব পাৰিলেহেঁতেন,”\nআন এজনৰ মন্তব্য, “সঁচাকৈয়ে সব্যসাচী? আজিকালি আপোনাৰ কি সমস্যা হৈছে, কোনে এনেদৰে মঙ্গলসূত্ৰ বিক্ৰী কৰে। যদি আপোনাৰ সাহস আছে তেন্তে বুৰ্খা, তাবিজ এই ধৰণে বিক্ৰী কৰক?”\nad backlash campaign INDIA Lingerie mangalsutra News Time Assam Pratham Khabar Sabyasachi\nশ্বেৰমেন আলীৰ চিএম ভিজিলেন্স চেল গোচৰত জামিন মঞ্জুৰ


সুনীল গাভাস্কাৰক ভিক্ষাত বিচাৰিছিল পাকিস্তানে ! পেলেৰ লগত ভাৰতীয় দলে খেলিছিল ক্ৰিকেট ! - Olympia Sports\nHomeNewsসুনীল গাভাস্কাৰক ভিক্ষাত বিচাৰিছিল পাকিস্তানে ! পেলেৰ লগত ভাৰতীয় দলে খেলিছিল ক্ৰিকেট...\nসুনীল গাভাস্কাৰক ভিক্ষাত বিচাৰিছিল পাকিস্তানে ! পেলেৰ লগত ভাৰতীয় দলে খেলিছিল ক্ৰিকেট !\nআপুনি আমাক গাভাস্কাৰ আৰু বিশ্বনাথক দিয়ক আমি বিশ্বকাপ জয় কৰিম ।‘- চিৰবৈৰী পাকিস্তানে এইদৰেই ভাৰতৰ কিংবদন্তী ক্ৰিকেটাৰ লিটিল মাষ্টাৰ সুনীল গাভাস্কাৰ আৰু এসময়ৰ দুৰ্দান্ত ক্ৰিকেটাৰ গুণ্ডাপা বিশ্বনাথক বিচাৰি ভিক্ষা খুজিছিল পাকিস্তান ক্ৰিকেট ব’ৰ্ডৰ অধ্যক্ষ জিয়া-উল-হকে ।\n১৯৭৯ চনত আই চি চিয়ে অনুষ্ঠিত কৰা এদিনীয়া ক্ৰিকেট বিশ্বকাপৰ দ্বিতীয় সংস্কৰণৰ কেইটামান মাহৰ পূৰ্বৰ কথা আছিল সেয়া । ১৯৭৮ চনত ভাৰতীয় ক্ৰিকেট দলটোৱে ৩ খন টেষ্ট আৰু ৩ খন এদিনীয়া খেলিবলৈ পাকিস্তান ভ্ৰমণ কৰিছিল । ১৬ অক্টোবৰৰ পৰা ২১ অক্টোবৰলৈ প্ৰথমখন টেষ্ট, ২৭ অক্টোবৰৰ পৰা ১ নৱেম্বৰলৈ দ্বিতীয়খন টেষ্ট আৰু ১৪ নৱেম্বৰৰ পৰা ১৯ নৱেম্বৰলৈ তৃতীয়খন টেষ্ট অনুষ্ঠিত হৈছিল ।\nতিনিখন টেষ্ট মেচৰ ভিতৰত শৃংখলাৰ প্ৰথমখন মেচ ড্ৰ’ আৰু বাকী দুখন মেচত ভাৰতে পাকিস্তানৰ হাতত পৰাজিত হ’বলৈ বাধ্য হৈছিল । ভাৰতৰ হৈ সেই টেষ্ট শৃংখলাত সৰ্বাধিক ৰাণ কৰিছিল লিটিল মাষ্টাৰ সুনীল গাভাস্কাৰে । তেওঁৰ বেটৰ পৰা সৰ্বাধিক ৪৪৭ ৰাণ আহিছিল ।\nআনহাতে তিনিখন এদিনীয়া শৃংখলাৰ প্ৰথমখনে মেচ ১ অক্টোবৰত, দ্বিতীয়খন মেচ ১৩ অক্টোবৰ আৰু শৃংখলাৰ অন্তিম তথা তৃতীয়খন মেচ ৩ নৱেম্বৰত অনুষ্ঠিত হৈছিল। প্ৰথমখন এদিনীয়াত ভাৰতে ৪ ৰাণত জয়লাভ কৰিছিল যদিও বাকী দুখনত পৰাজিত হৈছিল ।\nসেই ভ্ৰমণৰ সময়ত পাকিস্তানৰ ক্ৰিকেটাৰে দলৰ জয়ৰ ক্ষেত্ৰত যিমান ভূমিকা লৈছিল সিমানেই ভূমিকা লৈছিল আম্পায়াৰে । যেন পাকিস্তানক জয় কৰাবলৈয়ে খেলপথাৰত থিয় হৈ আছিল আম্পায়াৰদ্বয় । এক কথাত ক্ৰিকেট প্ৰতিভাৰে নহয় বক্ৰ পথেৰে ভাৰতক হৰুৱাই নিৰ্লজ্জ আনন্দত মতলীয়া হৈছিল পাকিস্তান ।\nএই ভ্ৰমণৰ মাজতে পাকিস্তানত হোৱা এক ক্ৰিকেট পাৰ্টিত তেতিয়াৰ পি চি বিৰ অধ্যক্ষ জিয়া-উল-হকে বিশ্বকাপ জয়ৰ বাবে ভাৰতৰ লিটল মাষ্টাৰ সুনীল গাভাস্কাৰ আৰু গুণ্ডাপা বিশ্বনাথক পাকিস্তানৰ হৈ খেলিবলৈ বিচাৰিছিল । জিয়া-উল-হকৰ এই ভিক্ষাৰ পিছতেই যেন ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰে খেলপথাৰত কৰা অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে এক উচিত প্ৰত্যুত্তৰ দিয়াৰ সুযোগ লাভ কৰিলে ।\nজিয়া-উল-হকৰ কথা শেষ হোৱাৰ লগে লগে ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰ এজনে মাত দিলে, “আপোনালোকে আমাক দুজন আম্পায়াৰ দিয়ক আমি সহজতেই বিশ্বকাপ জয় কৰিম ।” পাকিস্তানে খেলপথাৰত কৰা অন্যায়ৰ এইদৰেই উচিত প্ৰত্যুত্তৰ দিছিল ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰে ।\n১৯৭৭-৭৮ চনৰ কথা । সেইবাৰ ভাৰতীয় ক্ৰিকেট দলটোৱে অষ্ট্ৰেলিয়া ভ্ৰমণ কৰিছিল । কেংগাৰু বাহিনীৰ মাটিত ভাৰতৰ বিজয় একেবাৰে অসম্ভৱ আছিল । তথাপিও ভাৰতীয় দলে হাৰ মনা নাছিল । এখন মেচত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ বেটছমেন তথা অধিনায়ক ববি ছিম্পছনে ভাৰতৰ বিজয়ৰ আশা নিৰ্বাপিত কৰাত মুখ্য ভূমিকা লৈছিল ।\nমেচখনত ভাৰতীয় বলাৰৰ সন্মুখত ববি ছিম্পছনে এক দেৱাল হিচাপে থিয় দিছিল । তেওঁ বাৰে বাৰে ভাৰতীয় বলাৰৰ বলবোৰ ৰোধ কৰিবলৈ পেড পৰিধান কৰি থকা ভৰিখন আগুৱাই দিছিল । ভাৰতীয় স্পীনাৰসকলে বল দিলেই তেওঁ পেড পৰিহিত ভৰিখন আগুৱাই দি প্ৰতিটো বল প্ৰতিহত কৰিছিল ।\nএটা অভাৰৰ ৫ টাকৈ বল তেওঁ কেৱল পেডৰ জৰিয়তে ৰখাই দিছিল । তেনে সময়তে বল কৰিবলৈ আহিছিল দিলীপ ভেংচৰকাৰ । ববিৰ এনে কাৰ্যত তেওঁ যথেষ্ট বিমোৰত পৰিছিল । ববিৰ এই কাৰ্য দেখি শ্লিপত থিয় হৈ থকা এজন ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰে মাৰাঠিতে চিঞঁৰি দিলে- “পেলে আলা, পেলে আলা ।”\nসেই সময়ত পেলে বিশ্ব ফুটবলত এক ধুমুহাৰ নাম আছিল । পেলে হৈ পৰিছিল কিংবদন্তী । তেওঁক স্তব্ধ কৰাটো এক প্ৰকাৰে হৈ পৰিছিল অসম্ভৱ । অপ্ৰতিৰোধ্য আছিল পেলে । পেলেৰ ভৰিৰ মাজৰ পৰা বল কাঢ়ি নিবলৈ কাৰো সাধ্য নাছিল । সেয়েহে ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰে অষ্ট্ৰেলিয়ান ক্ৰিকেটাৰজনে বাৰে বাৰে ভৰিৰে বল প্ৰতিৰোধ কৰাৰ বাবে তেওঁক পেলেৰ লগত তুলনা কৰি খেল পথাৰৰ মাজতে এক শিক্ষা দিছিল ।\nভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰ আৰু ভাৰতীয় দলৰ লগত হোৱা এনে কিছুমান অকথিত কাহিনী শেহতীয়াকৈ গ্ৰন্থ আকাৰে প্ৰকাশ পাইছে । এই ঘটনাবোৰ সুশীল দোশীৰ দ্বাৰা সম্পাদিত এখন গ্ৰন্থত লিপিবদ্ধ হৈছে । ‘বুক অফ ৱ’ৰ্ল্ড কাপ ক্ৰিকেট টি-২০, ২০০৭-২০২১’ নামৰ এই গ্ৰন্থখন বৃহস্পতিবাৰে মধ্যপ্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী শিৱৰাজ সিং চৌহানে মুকলি কৰিছে ।\nএনেধৰণৰ বহু অকথিত কাহিনীৰ উপৰি গ্ৰন্থখনত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে টি-২০ বিশ্বকাপৰ সকলো খেলৰ ১৬ খন ৰঙীন ছবি, ৯ টা প্ৰবন্ধ । কিতাপখনত ক্ৰিকেটৰ বহু আকৰ্ষণীয় কাহিনীও আছে ।\nPrevious article’ঝুকেগা নেহী’- বিশ্ব আৰ্চাৰী চেম্পিয়নশ্বিপ ভাৰতৰ দখলত\nNext articleএভাৰেষ্ট জয়ী হেদায়েৎ আলীক সম্বৰ্ধনা\nৰাষ্ট্ৰীয় ৰোল বল চেম্পিয়নশ্বিপলৈ বুলি অসম দল ৰাওনা\nজগতচন্দ্ৰ দাস চতুৰ্থ টি-২০ চেলেঞ্জ ট্ৰফীৰ ফাইনেলত বাড, তেজপুৰৰো জয়


লথৌ খুড়াৰ কাহিনী-বিনয় কৃষ্ণ তামুলী ফুকন – ফটাঢোল\nলথৌ খুড়াৰ কাহিনী-বিনয় কৃষ্ণ তামুলী ফুকন\nল’ৰাহঁতে বুঢ়াৰ পিছ নেৰেই। বুঢ়াৰ পিছত ল’ৰাহঁত লাগি থকা দেখিলে খগেন মহন্ত দেৱৰ ‘তলৌ খুড়াৰ হলৌচোলা’ গীতটোলৈ মনত পৰে। বুঢ়াৰ নাম কি আছিল জনা নাযায়। এই গাঁওখনলৈ নাওবৈচা মৌজাৰ ‘লথৌ’ নামৰ ঠাইখনৰ পৰা উঠি আহিছিল বাবে সকলোৱেই ‘লথৌ বুঢ়া’ বুলিয়েই মাতে। ল’ৰাৰ পৰা বুঢ়ালৈ সকলোৰে লথৌ বুঢ়া। বুঢ়া সকলোৰে মাজত জনপ্ৰিয় হোৱাৰ কাৰণ আছে। মিছা কথা কৈয়ো যে মানুহ জনপ্ৰিয় হ’ব পাৰি লথৌ বুঢ়া তাৰ উদাহৰণ। নিৰ্দোষ মিছা কথাবোৰ বৰ ৰসাল ৰূপে কয় লথৌ বুঢ়াই। কণপিতৌৱে বাটৰ কাষৰ খালত বৰশী টোপাইছে, -“কণপিতৌ, পাইছনে? চাওঁ খালৈটো?”, বুলি কাষতে বহি লয় বুঢ়াই।\nলথৌ বুঢ়াই কণপিতৌৰ খালৈটো চাই মাত্ৰ চেঙেলী মাছ এটা দেখি কয়,-\n“অ’ এইটো মাছেই নে? মই লথৌত থাকোঁতে মাছ ধৰিছিলো। কিমান ডাঙৰ জান?\n“কিমান ডাঙৰ বা?\n“ক’লে জানো বিশ্বাস কৰিবি? পুঠি মাছজনীয়েই আঠ ফুটিয়া টিনপাত চলাৰ মান হ’ব।\n“হেই। মিছা ক’বলৈ আৰু ঠাই নাপালি লথৌ বুঢ়া।\n“হেইয়া। জানো বিশ্বাস নকৰ। এবাৰ কি হ’ল জান?\nকণপিতৌৱে জানে বুঢ়াই মস্ত গাজা এটা মাৰিব। তথাপি সময়ো পাৰ হওক, বৰশীতো মাছে খুঁটক বুলি ক’লে,-\n“মই তেতিয়া চফল ডেকা। নৈ পাৰ হৈ সিপাৰত ভাওনা চাবলৈ গ’লোঁ। মাতৃভাষাৰ ভাওনা বুলি গৈছিলো। পিছে অংকীয়া। কি চাবি আৰু! ৰাতি দুইমান বজাত গুছি আহিলো। অ’ তেতিয়াৰ দিনতে মই এইছ এম টি ঘড়ী পিন্ধা মানুহ দেই! তেতিয়াৰ দিনতে এভাৰেডি তিনিবেটেৰীৰ টৰ্চ লৈ ঘূৰা মানুহ। বাকীবোৰৰ বহুতৰ ঘৰত সেই সময়ত হাৰিকেন এটাকে নাথাকে। গুছি আহিলো বাপ্পেকে। নৈৰ ঘাটত আহি দেখোঁ ঘাটৈ নাই। নাঁৱত তলা মাৰি গ’ লগৈ। ছেঃ কি কৰা যায়! নৈৰ পাৰে পাৰে খোজ কাঢ়ি আহি আছো। বোলো, সাঁতুৰিয়েই পাৰ হ’ম। হেৰ’, ধম ধমাই আছে নহয়।“\n“কৈছো ৰহ। কোনোবাই খুঁটি বৰশী পাতিছিল। টৰ্চচো মাৰি চালো গৰুৱা মাছ এটা লাগি আছে।“\n“হেই কেপ কেপাই নাথাকিবি। কৈছো ৰহ।“\nবুঢ়াই ওঁঠৰ চেঁপত লৈ থকা মান চাধাৰ পিক এলেপা পেলালে। আৰু কৈ গ’ল,-\n“ডেকা মানুহ কঁকালত চামৰাৰ ফাঁক লগোৱা নেপালী খুকুৰি এখন থাকেই আৰু। সেইখন বালিতে গোজ মাৰি মাছটো পাৰলৈ উঠাবলৈ চেষ্টা কৰিলো। নাই সি টানে এফালে মই টানো এফালে। লাগি-যুঁজি তাক উঠাওঁ মানে এইচ এম টি ঘড়ীটোত চাৰি বাজিছে। উঠালো যেতিয়া আৰু ৰইখা নাই।\nনেপালী খুকুৰি খনেৰে তাৰ পেটটো ফালিলোঁ। পেটু-ভুঁৰবোৰ পেলালোঁ।\nমাছটো লুটিয়াই পানীত পেলালো। সেই যে খুঁটি বৰশীৰ চিপটো, সেইটোকে ডাঁৰ মাৰি বনাই তাৰ পেটত উঠি নাও বাই বাই ইপাৰ পালোহি। বুজিলি নে কিবা?“\nকণপিটৌৱে খালৈৰ চেঙেলীটোলৈ এবাৰ আৰু এবাৰ বুঢ়াৰ চকুলৈ চালে।\nএইবাৰৰ স্থান গাঁৱৰ মথাউৰিৰ কাষৰ বৰ গছৰ তল। লথৌ বুঢ়াক বেঢ়ি গাঁৱৰ ল’ৰা জাক। বুঢ়াৰ কথাবোৰ মিছা বুলি জানিও ৰসাল কথাবোৰ শুনিবলৈ ল’ৰা মখাই বুঢ়াক হেঁচা মাৰি ধৰে।\n“অ’ দ’তি কওকচোন।লথৌৰ কাহিনী।“\n“ৰহ! মনত পৰিছে কথা এটা। তেতিয়া লথৌত মোৰ বাইচকল মেৰামতি কৰা দোকান এখন আছিল। ৰাতিপুৱা হাল বাই দিনত দোকান কৰোঁ। মোৰ মণিপুৰী গৰু। পথাৰত এৰাল দি আহোঁ। শিঙেই ছয় হাত। বুঢ়ীয়ে দানা পানী দিয়ে। সেইদিনা দেখোঁ গৰুহালে হেম্বেলিয়াই আছে। মই বোলো,- বুঢ়ী তই গৰুক ঘাঁহ নিদিলি হ’ব পায়। বুঢ়ীয়ে বোলে, কঁকাল বিষত উঠিব পৰা নাই ঘাঁহ কেনেকৈ দিওঁ। টিকিচ কৈ খংটো উঠিল।“\n“মই বোলো, দে কাঁচিখন। ৰচী এডাল আৰু কাঁচিখন লৈ হাবিত সোমালো। কানি-মুনি পৰ। গাৰ নোম নেদেখা আন্ধাৰ। ঘচ্ ঘচ্ কৈ ঘাঁহ এমুঠা কাটি আনি গৰু হালৰ মুখত পেলাই দিলো। আচৰিত। গৰু হালে ঘাঁহ নাখায়। মই বোলো নিমখ পানী অলপ দে বুঢ়ী। ছটিয়াই দিলো নিমখপানী। নাই গৰুহালে শুঙিহে চায়, নাখায়। আকৌ বুঢ়ীক চিঞৰিলোঁ। হাৰিকেন লেম্পটো লৈ আহ। হাৰিকেন পোহৰত ঘাঁহ মুঠা মেলি চালো। হেৰ’, বাঘৰ নেগুৰ এডাল কাট খাই আহিল। গৰুৱে বাৰু বাঘৰ গোন্ধ পালে ক’ত ঘাঁহ খাব!\n« মুখৰ – জিমি শইকীয়া\nআইআইটিৰ অধ্যাপক, ইংৰাজী আৰু মই – ধৰিত্ৰী শৰণীয়া »\nপ্ৰিয় সম্পাদক মহোদয়। ‘বেলাড’…!?\nখুব ভাল লাগিল।কেতিয়াবা মিছা বুলি জানিও কিছুমান মানুহ ৰ কথা শুনি ভাল লাগে।


মিছা ক'লে কি ডাল হব(হাস্য-বংগ) - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome ISHANJYOTI BORA MISA-KOLE-KI-HOBO ঈশানজ্যোতি বৰা মিচা ক'লে কি ডাল হব মিছা ক'লে কি ডাল হব(হাস্য-বংগ)\nxukhdukh.com August 26, 2015 ISHANJYOTI BORA, MISA-KOLE-KI-HOBO, ঈশানজ্যোতি বৰা, মিচা ক'লে কি ডাল হব,\nগেৰুৱাপুৰৰ পৰা বিভীষণ লাইভ!\n“হ’ৰা ! হ’ৰা ডেকা ল’ৰাজন...তোমাকে মাতিছোঁ...অ’ অ’ তোমাকে৷ এইফালে আহিবাচোন৷”\nপ্ৰায় পঞ্চাছমিটাৰ আঁতৰৰ পৰা ভাঁহি অহা বলিউডৰ ধৰ্মেন্দ্ৰহেন কণ্ঠৰ গুৰু-গম্ভীৰ মাতটোৱে বন্ধুমহলত প্ৰচণ্ড আত্মবিশ্বাসী আৰু সাহসী ল’ৰা হিচাপে জনাজাত নকৈ বিভীষণৰ ভাও লৈ খ্যাতি পোৱা হিমন্ত শৰ্মাৰ বুকুখনতো মৃদু কম্পন এটা তুলিলে৷ পলকতে শংকামিশ্ৰিত অস্থিৰতাই হিমন্তৰ উজ্জ্বল মুখমণ্ডলত ঠাই দখল কৰিলে৷ যন্ত্ৰমানৱৰ দৰে হিমন্ত আগবাঢ়িল পঞ্চাছমিটাৰৰ আঁতৰৰ কৃষ্ণচূড়াজোপাৰ তলৰ ডেকাচাংখনৰ আশে-পাশে জুম বান্ধি থকা ডেকা-গাভৰুৰ দলটোৰ দিশে৷\n“ক’ৰ্চ চলি থকাৰ মাজতে হস্তিনাপুৰ কলেজ এৰি আমাৰ কলেজলৈ অহা ল’ৰাজন তুমিয়েই নহয় জানো? নাম কি হে তোমাৰ? ঘৰ ক’ত? ক’ৰপৰা আহিছা?”- দিওঁ-নিদিওঁকৈ খোজকেইটা দি, দলটোৰ সমুখত গৈ থিয় হোৱা মাত্ৰকেই কপালত বগা ফুট লোৱা যুৱকজনে কৌতূহলী দৃষ্টিৰে হিমন্তলৈ চাই উক্ত প্ৰশ্নকেইটা কৰিলে৷\n“কবিতাৰ শিৰোনামা “চাই ল’ম”৷ কবি হিমন্ত শৰ্মা৷”-সকলোকে অবাক কৰি হিমন্তই ততালিকে পকেটৰ পৰা কলম এটা উলিয়াই মাইকৰ নিচিনাকৈ মুখৰ আগলৈ আনিলে আৰু প্ৰখ্যাত আবৃত্তিকাৰৰ দৰে কবিতা এটা আবৃত্তি কৰিবলৈ তৎপৰ হ’ল৷\n“ৰ’চোন৷ ৰ৷ আহিয়েই যে একেবাৰে কবিতা মতাত লাগিলি ? হেৰৌ তোক কি সুধিছোঁ-তাৰ উত্তৰবোৰ দি ল’চোন আগতে৷ প্ৰতিভা প্ৰদৰ্শনৰ সুবিধা দিম নহয় !”-বিস্ময়ত সচকিত হৈ ফ্ৰেন্স-কাট্ দাড়িৰ চাপৰ মানুহজনে হিমন্তৰ আপাদমস্তক লক্ষ্য কৰিলে৷\n“নহয় দাদা৷ এইটো মোৰ মুদ্ৰাদোষ৷ নাৰ্ভাচ হৈ গ’লে মোৰ মুখৰ পৰা আপোনা-আপুনি কবিতাৰ শাৰী বাগৰি আহে৷”-নতশিৰ হৈ হিমন্তই দুখেৰে ক’লে৷\n“চাবি যাতে কবিতাটো দীঘল নহয়৷ আৰু নিকৃষ্ট মানৰ শব্দ-ব্যৱহাৰ কৰি কবিতা নাগাবি৷ কবিতা হ’ব লাগিব অৰ্থপূৰ্ণ,ভাৱগধুৰ আৰু আনন্দদায়ক৷ দে, গা গা৷ ”-কবিতাৰ গৱেষক যেন লগা চশমা পৰিহিত মানুহজনে হিমন্তক অনুমতিসূচক পৰামৰ্শ দিলে৷\n“ধন্যবাদ ছাৰ৷ কবিতাৰ শিৰোনামা চাই ল’ম৷”\n“হ’ব দে অ’ ৷ তাৰ পিছত গা৷ কাক চাবলৈ মন আছে ,চাই থাকিবি৷ এইখিনিতে মনত পৰিল- চাৰি তাৰিখে “ৱেলকাম বেক” ৰিলিজ দিব ৷ চাবলৈ মন আছে যদি ওলাবি৷ এতিয়া কবিতা গা৷”\n“হয় ছাৰ৷ গাইছোঁ৷” কৃত্ৰিম কাহ দুটামান মাৰি হিমন্তই কবিতা গাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে-\n“নাম মোৰ হিমন্ত৷ দুখৰ নাই অন্ত৷\nজালুকবাৰীতে মোৰ ঘৰ৷ নাভাবিব মোক আপোনাৰ পৰ৷\nলাঞ্চনা-বঞ্চনা আৰু ক’ত যে অপমান৷ কিমান শুনিব ককৰ্থনা,কাৰ কিমান অভিমান !\n‘ব্লু-আইড বয়’ মাত্ৰ এটা প্ৰহসন৷ দিনে-ৰাতিয়ে চলিছিল মোৰ ওপৰত নিৰ্যাতন৷\nবুঢ়া অধ্যক্ষই কৰিলে ক’ত যে চলনা ! ওপৰৱালা ৰাহুলে দিলে মাথোঁ যন্ত্ৰনা৷\nবুঢ়াৰ পুত্ৰ গৌৰৱৰো বাঢ়ি গৈছে অতপালি৷ নিৰ্লিপ্ত হৈ হাঁহিৰামে চাই থাকে তাৰ মইমতালি৷\nতেৰ মাহে চলিল মোৰ ওপৰত অত্যাচাৰ৷ কেনেকৈ সহোঁ মই এই ব্যভিচাৰ ?\nওৰেনিশা ভাবি-চিন্তি পালো এটা উপায়৷ গেৰুৱাপুৰ কলেজেই হ’ব মোৰ ভাল সহায়৷\nওলাই আহিছোঁ আপোনালোকৰ কাষলৈ, কৰি যাম নিজৰ কাম ৷\nপুৱা-গধূলি চাহৰ লগত পিছে বাৰ্গাৰ আৰু বিস্কুটহে খাম৷ ধন্যবাদ৷ ”\n“ৱাহ! তামাম কবিতা দেখোন ! খুব হৰলিক্স খোৱা হ’বলা ! ”-কবিতাৰ গৱেষক উচ্ছসিত হৈ উঠিল৷ চকুহাল বিস্ময় আৰু গৌৰৱত বহল হৈ পৰিছে ৷\n“পিছে আমাৰ ইয়াত বেছি কবিতা-চবিতা লিখি টাইম পাছ কৰি থাকিলে নহ’ব৷ ভালকৈ পঢ়িব লাগিব বুজিছা ৷ নে কি কয় নৰেন দা !”-চশমা পৰিহিতা বাইদেউগৰাকীয়ে কথাষাৰ কৈ তেওঁৰ কাষতে থিয় হৈ কথা স্বাস্থ্যৱান পুৰুষজনলৈ উৎসুক হৈ চাই ৰ’ল৷\n“সেইটোতো হয়৷ পিছে অমিত , ল’ৰাৰ প্ৰতিভা আছে দেখিছোঁ৷”- ফ্ৰেন্স-কাট্ দাঢ়িৱালালৈ এবাৰ চাই নৰেন ককাইদেৱে পুনৰ কৈ গ’ল- “ ল’ৰাৰ চেহেৰা-পাতি ভাল৷ কথা-বতৰাও একেবাৰে দলিয়াই পেলাব পৰা বিধৰ নহয়৷ হেৰা অমিত, ইয়াক দেখোন অহা বছৰৰ “বোকা ছটিওৱা মহোৎসৱ”লৈ কেপ্তেইন বনাই পঠিয়াব পাৰি ৷ নে কি কোৱা?”\n“হাৰে নৰেন দা !!” নৰেন খুৰাৰ কথা শেষ হোৱাৰ পিছমুহূৰ্ততে কপালত তিলক লোৱাজনে বিস্ফোৰিত নেত্ৰে চিঞৰি উঠিল-“এইটো কেনেকৈ হ’ব? আপুনি দেখোন মোকহে কেপ্টেইন বনোৱা কথা আছিল? এতিয়া গছত উঠাই গুৰি কাটিলে বৰ দুখ লাগিব৷”\n“মোৰ পিছে কেপ্টেইন হোৱাত আপত্তি নাই৷”-বিজয়সূচক হাঁহি এটা মুখত জিলিকাই হিমন্তই সলাজ ভংগীমাৰে কথাষাৰ ক’লে৷\n“হেহ্ ৰ’বা৷ পেকপেকাই নাথাকিবা৷ মোৰ লাষ্ট পাৰফৰ্মেঞ্চ দেখা নাই ? কেনেকৈ সাতটাকে পালোৱানক বোকাৰে লুতুৰি-পুতুৰি কৰি বগৰাই দিছিলোঁ৷ তোমাৰ কিবা আইডিয়া আছে জানো? নহ’ব নৰেন দা৷ কেপ্টেইন ময়েই হ’ম৷”- আঘাতপ্ৰাপ্ত বাঘৰ দৰে আনজন গোজৰি উঠিল৷ তথ্যসহকাৰে নিজৰ সামৰ্থ্যৰো প্ৰমাণ দিলে৷\n“মাত্ৰ সাতটা ! মোক এবাৰ কেপ্টেইন হ’বলৈ দিয়াচোন৷ বাল্টিয়ে-বাল্টিয়ে বোকাপানী ঢালি বিপক্ষৰ অস্তিত্বই নাইকিয়া কৰি দিম!”-হিমন্তইয়ো সজোৰে প্ৰতিবাদ কৰিলে৷\n“ৰ’বাচোন তোমালোক৷ মিছামিছি হৈ-হাল্লা৷ ধেইই ! ৰ’বা৷ ”-হাতখন শূন্যলৈ দাঙি অমিত বোলাজনে প্ৰতিদ্বন্দ্বীহালক নিৰৱে থাকিবলৈ আদেশ দিলে৷ নৰেন দাৰ কাণৰ কাষলৈ গৈ তাৰপিছত কিবা এটা ফুচফুচালে৷\nতাৰপিছত খুলি ৰখা চাৰ্টৰ ওপৰৰ বুটামটো মাৰি ক’লে-“এটা কাম কৰোঁ৷ টছ কৰি দিওঁ৷ যদি হেড হয়,তেন্তে হিমন্ত কেপ্টেইন আৰু যদি টেইল পৰে,তেন্তে সৰ্বানন্দ কেপ্টেইন৷”\n“ঔঁম ঔঁম ঔঁম !”-টছৰ কথা শুনি হিমন্তই মন্ত্ৰোচ্চাৰণ আৰম্ভ কৰিলে৷ বাকী সকলোৱে হয়ভৰ দিলে৷ অমিত বোলাজনে পকেটৰ পৰা এটকীয়া মুদ্ৰা এটা উলিয়ালে৷ হে’ড আৰু টেইল দুয়োটা ফাল দুয়োজনকে দেখুৱাই মুদ্ৰাটো আকাশলৈ মাৰি পঠিয়ালে৷ উৎকণ্ঠিত হিমন্ত আৰু সৰ্বানন্দই মুদ্ৰাটোৱে পুনৰ আহি ভূমি স্পৰ্শ কৰালৈ উদগ্ৰীৱ হৈ ৰৈ থাকিল৷ শূন্যৰ পৰা নামি আহি মুদ্ৰাটোৱে এসময়ত ভূমি স্পৰ্শ কৰিলে৷ ক’তো এখন্তেকো নোৱাৰাকৈ মুদ্ৰাটো চলি গৈ থাকিল৷ গৈ গৈ মুদ্ৰাটো ডেকাচাঙখনৰ খুঁটা এটাৰ সৰু ফাঁক এটাত সোমাল৷ থিয় হৈ থকা মুদ্ৰাটোৰ আধাফালহে দৃশ্যমান হৈ থাকিল৷ ফাঁকটোৰ পৰা মুদ্ৰাটো উলিয়াবলৈ অমিতে বহু কষ্ট কৰিলে৷ পিছে কোনোপধ্যেই মুদ্ৰাটোক মুক্ত কৰিব নোৱাৰিলে৷ সকলোৰে মুখমণ্ডলত আশাভংগৰ চিন৷ পিছে দুই প্ৰতিদ্বন্দ্বীৰ দুচকুৰ পৰা আশা তেতিয়াও মাৰ যোৱা নাছিল৷ অমিতদাই নোৱাৰিলে অমিতদাৰ নিৰ্দেশত অইন কোনোবাই গৈ খুঁটাৰ ফাঁকটোৰ পৰা মুদ্ৰাটো উলিয়াই আনিব আৰু হে’ড-টেইল চাই আগন্তুক বৰ্ষৰ ‘বোকা ছটিওৱা মহোৎসৱ’ৰ কেপ্টেইন নিৰ্বাচিত কৰিব- এই প্ৰত্যাশাত বন্দী হৈ দুয়োজন প্ৰতিদ্বন্দ্বীয়ে অমিতদাৰ মুখখনলৈ উগ্বিগ্নতাৰে চাই থাকিল৷


গল্প--"নেওতা" | WissenMonk\n" ভকত আহক। বৌটি আলহী, ভকত বহক।" নোমলে শিকোৱাৰ দৰেই পোৱালি ভাটৌটোৱে টকটকাই, নোমলে বেচ ফুৰ্তি পাই।\n"ভোক লাগিলে কি ক'বি ভকত?" নোমলে লেনিয়াই লেনিয়াই ভাটৌটোক সোধে।\n"বৌটি ভোক ভোক।" নোমলে মাকক বৌটি বুলি মাতে, দেখি ভাটৌটোৱেও মাতে।নোমলে উৎসাহ পায়। এইবাৰ সি গাল-দুখন আগবঢ়াই দিয়ে ভকতলৈ। ঠোঁটটোৰে চপককৈ অদ্ভুত শব্দ এটা কৰি ভাটৌটোৱে শূন্যতে চুমা খাই। নোমলে খিলখিলাই হাঁহে।\n"অই গোটগৰু, পঢ়া-পাতিৰ ফালে কৰিছ সেইয়া। সন্ধিয়া লাগিলে পঢ়াত বহিবলৈ তোক সদায় মই কব লাগে। বিয়োগ নেওতাখন মাতিবলৈ দিলে মাতিব নোৱাৰ।যেতিয়াই দেখো খালি ভকত আৰু ভকত।"\nডাঙৰটো ককায়েকৰ ধমক এটা বা এচাৰিদালৰ কোব এটা নোখোৱালৈকে নোমলে ভকতৰ লগ এৰি পঢ়াৰ ওচৰলৈ নাযায়। আচলতে তাৰ পঢ়া শুনা এইবোৰ কৰিবলৈ একেবাৰে মন নোযোৱা নহয়, কিন্তু যিমান পঢ়িলেও তাৰ কথাবোৰ মনত নৰয়। স্কুলত গঙাৰাম মাষ্টৰৰ চিটিপনিৰ কোব কেইটা সদায় সিয়েই বেছিকৈ খায়। ককায়েক দুটা পঢ়া-শুনাত গাঁৱখনৰ ভিতৰতে চোকা, ডাঙৰটো ককায়েকে কষ্ট কৰি মেলি হ'লেও কলেজৰ ডিগ্ৰীটো ল'লে, নোমলৰ সৰুটো ককায়েককো ভাল বিভাগ এটাত পঢ়ুৱালে।গাঁৱৰ দুই একে ককায়েকহঁতৰ কথা কৈ নিজৰ ল'ৰা-ছোৱালীবোৰক উদাহৰণ দিয়ে। সেইহেন দুটা ককায়েকৰ ভায়েক হৈ সি নেওতাখন ভালকৈ গাব নোৱাৰে, স্কুলত তাক হাঁহে সবেই।নোমলৰ লাজ লাগে নিজলৈয়ে, পঢ়িবলৈ মন নোযোৱা হয় তাৰ। ডাঙৰ ককায়েকৰ চিটিপনি দালৰ কোব কেইটা, কাণচেপা কেইটাৰ ভয়তহে সি অনিচ্ছাসত্বেও গৈ কিতাপখন মেলে।ককায়েককে শুনাই দুশাৰীমান চিঞৰি চিঞৰি পঢ়াৰ পাছতেই আকৌ নোমলৰ মনটো কৰবালৈ উৰা মাৰে।\n" মাত,মাত পাঁচৰ ঘৰৰ নেওতাখন আজি মুখস্থ দিম বুলি কৈছিলি।" এচাৰি দাল লিৰিকি বিদাৰি ডাঙৰ ককায়েকে তাক নেওতাখন মাতিবলৈ কয়। নোমলৰ বুকুখন ধাপাংকৈ মাৰে। ভয়ে ভয়ে সি মাতে পাঁচৰ পাঁচ গ'ল থাকিল শূন্য। ছয় পাঁআআআআ.….চ গ'ল থাকিল........এক, সাআআআ...তৰ পাঁআআআআ...চ গ'ল................। বাৰেপতি খোকোজা লাগে নোমলৰ। আচলতে ককায়েকৰ প্ৰতি থকা ভয়টোৱে তাৰ মনত থকা খিনিকো পাহৰাই পেলায়।\nনোমলৰ কোমল গালখনত ডাঙৰ ককায়েকে কেটেপ কেটেপকৈ বঢ়াই দিয়া চৰ কেইটাৰ শব্দ মাকে চৰুলৈকে শুনে। একেজাপেই উঠি আহে মানুহজনী য'ৰে বন ত'তে এৰি। এই কণমানি ল'ৰাটোতে যেন তেওঁৰ জীওটো সোমাই থাকে। ল'ৰাটোৱে কেনেবাকৈ অকণমানো কষ্ট পোৱা তেওঁৰ মনটোৱে সহিব নোৱাৰে। ডাঙৰটো ককায়েকৰ লগত পেটমচা নোমলৰ বয়সৰ পাৰ্থক্য প্ৰায় একুৰিৰ ওচৰা ওচৰি। ককায়েকহাল আৰু নোমলৰ মাজত আৰু তিনিটা লৰা-ছোৱালী জন্মিছিল।তাৰে দুটা জন্মতেই গ'ল, এজনীক হেনো হাইজাই নিলে। নোমল জন্মহোৱাৰ সময়লৈ মাকৰ বয়সে দুকুৰি পাৰ কৰিছিল। ল'ৰাটো জন্মতে তেনেই নিশকতীয়াটো আছিল, জন্ম হোৱাৰ সময়ত মগজতো অলপ দুখ পাইছিল। মাক-বাপেক হালেতো আশা একেবাৰে এৰিয়েই পেলাইছিল। ওচৰৰে মাণিকী বুঢ়ীয়ে পুৱা-গধূলি সেক-পোতক দি দি তাক অকণ তজবজীয়া কৰিলে। নুমলীয়া কাৰণে তাৰ নামটো হেনো দেউতাকেই নোমল ৰাখিছিল। পিছে সি হে বাপেকৰ মৰম ভালকৈ নাপালে।নোমলৰ ছমাহ পুৰ নৌহওতেই অচিন বেমাৰত পৰি বাপেক এদিন গ'লগৈ। সেই তেতিয়াৰ পৰাই ককায়েক দুটাতকৈ তালৈ মাকৰ মৰমতো বাঢ়িল। মাকৰ মনে তাক মূৰত থ'লে ওকণিয়ে খাব, মাটিত থ'লে পৰুৱাই খাব।\n"ডাঙৰ মইনা অ', সেই অকণমান কথাটোতে লাগি তাক তেনেকৈনো মাৰিব লাগে নে? সি জানো দুখ নাপায়।" মাকৰ মন, নোৱাৰে সহিব।\n"তোৰ এইবোৰ কথাৰ কাৰণেই সি দিনে দিনে লাই পাই গৈছে বৌটি। বয়সৰ জোখাৰে সি এল.পি স্কুলৰ দেওনাখন কেতিয়াবাই পাৰ কৰিব লাগিছিল। কিন্তু এতিয়ালৈকে নেওতা কেইখনকে মনত ৰাখিব নোৱাৰিলে সি।" ডাঙৰ ককায়েকে গৰজি উঠে।\n"হব দে চোন, তাৰনো বয়স হৈছে কিমান, তাতে ল'ৰাটো তেনেই নিশকতীয়া। তই তেনেকৈ চৰটো, কিলটো দি থাকিলে সি চোন কিবা শিকক চাৰি তোলৈ ভয়হে কৰিবলৈ ল'ব। তোৰ নিজৰেই ভায়েৰ নহয় জানো সি। তইচোন তাক সতীয়া ভাইটোৰ দৰেহে চাৱ।" মাকৰ কথাত সাহস পায় নোমলে।\n"নিজৰ ভাই বুলি তাৰ ভালটো ভাবিয়েই ইমানখিনি কৰিছিলো। ঘৰতে থকা কামবন নোহোৱা এটা দমৰা বনাব খুজিছ যদি তোৰ তোৱেই হওক। মই আৰু একো নকও। আগলৈ যেতিয়া ডাঙৰ হৈ এদিন কান্দিব তেতিয়া কিন্তু মোক মনত নেপেলাবি আজিৰ তাৰিখত ক'লো তোক।" ককায়েকে ভোৰভোৰাই।\n"ডাং কাইদ' তোমালোকে আগলে ডাঙৰ চাকৰি কৰিবা অহয়, মোক তাৰ পা পঞ্চাশ টকা পঞ্চাশ টকা দুয়োটাই দি দিবা মোৰ তেনেকৈয়ে হৈ যাব।"\nনোমলৰ কথাবোৰত মগজটো গৰমহৈ আহে ককায়েকৰ। একো নকৈ সি ওলাই যায় ফো-ফোৱাই। ককায়েকে জানে মাকৰ সন্মুখত নোমলৰ গাত হাত উঠোৱা মানে হিতে বিপৰীত হোৱা। সৰুতো ককায়েকে সেইবোৰৰ ভূ নাৰাখে, অৱশ্যে ৰাখিবলৈ ইচ্ছাও নকৰে।সি নিজৰ পঢ়াশুনাক লৈয়ে ব্যস্ত থাকে।সৰুতো ককায়েকে চহৰৰ ডাঙৰ কলেজত থাকি পঢ়ে, চৰকাৰী ধন পায় পঢ়িবলৈ। কিবা এটা ডাঙৰ বিভাগত পঢ়ে তাৰ সৰুটো ককায়েকে, পঢ়িলেই ডাঙৰ অফিচাৰ হয়, নোমলে তেনেকৈয়ে জানে। বন্ধত ঘৰলৈ আহিলে তালৈও কিবা কিবি আনে, সি বেচ ফূৰ্তি পায়। সৰুটো ককায়েক ভাল, ডাঙৰটোহে কিবা সেই ভাওনাৰ দৈত্যদালৰ নিচিনা, তাৰ চিৰশত্ৰু। নোমলৰ কুমলীয়া মনটোৱে তেনেকৈ ভাবে।\nতাৰ মাজতে দুৰণিৰ চহৰ এখনত ডাঙৰটো ককায়েকৰ অতদিনে লাগি লাগি চাকৰিটো হ'লগৈ। চহৰখনত ঘৰ ভাড়া কৰি থাকিবলৈ ল'লে ককায়েকে। ককায়েক তেনেকৈ ঘৰলৈ আহিব নোৱাৰে।বিহুৱে পূজায়ে বা দীঘলীয়া বন্ধ পালেহে ঘৰলৈ আহে, মাহেকে পষেকে ঘৰলৈ টকা পঠায়।নোমলৰ কাৰণে যেন গাখীৰতে ম'হৰ খুটিহে হ'ল। আগতে ককায়েকৰ চৰটো বা ধমকটো খাইয়েই সি পঢ়াৰ ওচৰত বহিছিল। এতিয়া তাক টানকৈ কথা কোৱা মানুহ এটা নোহোৱা হ'ল ঘৰখনত। নোমলৰ পঢ়া পাতি সেইফালেই ধোৱাচাংত উঠিল। ইউনিভাৰ্চিটিৰ পৰা ডিগ্ৰীটো লৈ ওলোৱাৰ পাছতে তাৰ সৰুটো ককায়েকৰো চাকৰিটো হ'ল। নোমলৰহে আৰু পঢ়া শুনা নহ'ল, এল.পি স্কুলৰ দেওনাখন পাৰ নকৰাকৈয়ে সি স্কুল এৰিলে।\nবছৰবোৰ বাগৰি যায়, ভাটৌটোও এদিন ঢুকায়, চেঙেলীয়াৰ পৰা ডেকালৈ পৰিবৰ্তন হয় নোমল। পঢ়া-শুনা কৰিব নোৱাৰিলেও ঘৰ-বাৰী পথাৰৰ কামবোৰ কৰিব জনা হ'ল সি। আগতে ককায়েকহঁতে আধিলৈ দিয়া মাতি কেইডৰাত নিজেই খেতি কৰিবলৈ ল'লে সি।দেউতাকৰ বেমাৰৰ সময়ত বন্ধকত থোৱা মাটি দুবিঘাও মোকোলালে এদিন নোমলে।আগৰ স্কুলত নেওতাখন মাতিব নোৱাৰা নোমলে কাষৰে দেওবৰীয়া আৰু বৃহস্পতিবৰীয়া হাটখনলৈ ইদিন তামোল পোণ, সিদিন পাচলি কেইটা নি আঙুলিতে গণি গণি বেচিব জনা হ'ল। ককায়েকহালৰহে ঘৰলৈ আহ যাহ আগতকৈ কমিল। টাউনতেই মাটি কিনি ঘৰ-বাৰী কৰিলে দুয়োটা ককায়েকে, বিয়া বাৰুও তাতেই কৰালে। নোমল আৰু মাক গৈছিল ককায়েকহঁতৰ বিয়ালৈ। পিছে চহৰীয়া আও ভাও বোৰৰ মাজত নিজকহে কিবা ভুচুং পহু যেন লাগিল তাৰ। বিয়াঘৰৰ আলহীবোৰৰ মাজতো ককায়েকহঁতে যেন তাক নিজৰ ভাই বুলি চিনাকি দিবলৈ লাজহে পালে, হয়তো নিজৰ নামটো লিখিবলৈকে তাৰ এপৰ লাগে, সেইবাবে।\n"অ' পোনা নিজৰ হাতেৰে কেচা মিঠৈ কেইটা দলিয়াই বোৱাৰীজনীক পদূলিৰ পৰা আনি ঘৰ সুমুৱাবলৈ মনটো থাকি গ'ল। আৰুনো কেইটাদিন থাকিম চাগে? ককায়েৰহঁতেটো সেইয়াই কৰিলে, তই মোৰ মনটো বুজ দেখিহে ক'লো।"\nমাকে ফোপাই ফোপাই কোৱা কথাবোৰত মনটো সেমেকি যায় নোমলৰ। বিয়াৰ কথা নভবা নহয় সি। সিখন গাঁৱৰ মিনতিৰ মনটো পোৱা তিনি বছৰেই পাৰ হ'ল। কিন্তু বিয়াখন বোলোতে গহনা-গাঠৰি, পাটৰ কাপোৰযোৰকে আদি কৰি বহুতকণ কথা আহি যায়। তাৰ ভাবিবলৈকে চোন ভয় লাগে।শালিখেতিৰ ধানকেইটা, বাৰীৰ পাচলিকেইটাৰে আকালো নাই ভঁৰালো নাইৰ দৰে চলি থকা ল'ৰা সি।ককায়েকহালো আজিকালি নিজৰ নিজৰ সংসাৰক লৈ ব্যস্ত হৈ পৰিল।সি কামত ধৰাৰ পৰা ঘৰখনলৈ টকা-সিকাটো বাদেই বিহু বুলি মাকজনীক কাপোৰ এসাজ দিবলৈও এৰিলে ককায়েকে হালে। সিহঁত দুটাই যে তাক বিয়া বুলি কিবা এপদ দি সহায় কৰিব সেইয়া নোমলৰ মনে নকয়। মাকৰ অন্তৰখনে দুখ পোৱাতো তাৰ মনটোৱে নসহে।\nতথাপি ইচ্ছা থাকিও নোমলে মাকৰ মনৰ আশাটোহে পূৰণ কৰিব নোৱাৰিলে। মিনতিৰ ঘৰত বিয়াৰ কথাবতৰা চলিছিল। নোমলে দেৰি নকৰিলে, কোনোবা এদিন সন্ধিয়া মিনতিক আনি সি ঘৰ সুমুৱালেহি। মাকজনীয়ে সেইদিনা এসোতা ভালকৈয়ে কান্দিলে। সহিব নোৱাৰি নোমলেও কান্দিলে, কাহানিও তাৰ গাত টোপ এটাও পৰিবলৈ নিদিয়া মানুহজনীৰ মনটো ভঙাৰ দুখত। মনটোত দুখ এটা লৈয়ে মানুহজনী গ'লগৈ, নোমলে সেইদিনা হিয়া ঢাকুৰি কান্দিলে। ককায়েকহঁতো আহিল, সকাম ভাগ বৰ ডাঙৰকৈয়ে পাতিলে মাকৰ সিহঁতকেইটাই। নোমলৰ গোবৰ মাটিৰে লিপা ঘৰখনৰ পদূলিলৈ কাজৰ দিনা এসোপামান ডাঙৰ ডাঙৰ গাড়ী আহিল, নোমল আৰু মিনতিয়ে আলহী সেৱা কৰিহে তৎ পালে। ভোজৰ দিনা ৰাইজখনক বিদায় দিয়াৰ সময়তো আকৌ এসোতা কান্দিলে সি আৰু মিনতিয়ে।\nদিনবোৰ পাৰ হয়, নোমল আকৌ সহজ হয়। খোকোজা নলগাকৈ চলি থাকে সিহঁতৰ সংসাৰখন। তাৰ মাজতে এদিন পাহি আহিল মিনতিৰ কোলালৈ। মাক নোহোৱা উকা উকা ঘৰখন আকৌ পাহিৰ কলকলনিৰে ভৰি পৰিল। নোমলৰ মতেতো সেইয়া মাকেই ঘূৰি আহিল আকৌ সিহঁতৰ মাজলৈ পাহিৰ ৰূপত। মাক ঢুকুৱাৰ পাছৰে পৰা ককায়েকেহালে একেবাৰেই আহিবলৈ এৰিলে গাঁৱৰ ঘৰখনলৈ। মাকৰ সকাম ভাঙি ৰাইজখনৰ লগতেই ওলাই যোৱা ককায়েকহাল সকামৰ পাছত এবাৰেই আহিছিল ঘৰখনলৈ, পৈত্তিক সম্পত্তিখিনি তিনিভাগ কৰিবলৈ। ককায়েকহঁতৰ সিদ্ধান্তত মাত নামাতিলে নোমলে।হয়তোন!! বাপেকৰ সম্পত্তিখিনিৰ ওপৰত সিহঁতহালৰো সমানে অধিকাৰ আছে। নিজৰ ভাগৰ মাটিখিনি বেছি ককায়েকহাল গ'লগৈ। নোমলে মাথো মূৰ দুপিয়াই গ'ল ককায়েকহঁতৰ সিদ্ধান্তত। সিহঁতনো মানুহ কেইটা? তিনিটাহে, ভাগত পৰা খিনিৰেই চলি যাব পাৰিব বছৰটো।\n"হেৰা কাইলৈ ডাঙৰ কাইদ'ৰ তালৈকে এপাক যাম বুজিছা।ককাইদ'ৱে কিবা এটা দিহা দিব।" বিচনাত পৰি থকা মিনতিৰ দূৰ্বল শৰীৰটোলৈ চাই হুমুনিয়াহ এটা পেলাই কয় নোমলে। এৰা ঢুকুৱাৰ আগতে তাক মাকেও কৈছিল--"পোনা বিপদে আপদে ককায়েৰহঁতৰ লগ নেৰিবি, চাবি তোক নিৰাশ নকৰে সিহঁতে। সিহঁতহালো মোৰেইহে পেটৰ পোৱালি।"\nমিনতিৰ শেতা পৰা মুখখনলৈ চাবই নোৱাৰে সি, চালেই সৰসৰকৈ চকুলো সৰে তাৰ। আগৰ সেইহেন মানুহজনীৰ এতিয়া জঁকাটোহে আছেগৈ। বেমাৰটোৱে বহু দিন আগৰ পৰাই গজালি পুতিছিল মিনতিৰ শৰীৰত। প্ৰথমতে সিহঁতে সাধাৰণ মূৰঘূৰণি বুলিয়েই ভাবি লৈছিল। চাৰিআলিৰ জগতৰ ফাৰ্মাচীৰ বড়ি দুটামান খালেই আৰাম পাইছিল তাই। পাচলৈ মূৰঘূৰণিটো সঘনাই হবলৈ ল'লে। গাঁৱৰে কোনোবা দুটামানে কৈছিল তাক--"যাচোন ইয়াৰ পিলসোপা খাই থকাতকৈ এবাৰ চহৰতে দেখুৱাই আহ।" মিনতিক লৈ এদিন চহৰৰ ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ গ'ল নোমল। ডাক্তৰে এসোপামান পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰিবলৈ দিলে মিনতিৰ।\n"ব্ৰেইন টিউমাৰ, সোনকালে অপাৰেচন নকৰিলে পেচেন্টৰ কনদিচনটো ক্ৰিটিকেললৈ গৈ থাকিব।" ডাক্তৰে সেইদিনা কোৱা কথাবোৰৰ বেছিভাগেই নুবুজিলে নোমলে, মাত্ৰ বুজিলে মিনতিৰ সাংঘাটিক ডাঙৰ বেমাৰ এটা হৈছে, যিটোৰ পৰা বচাবলৈ তাক ভালেমান টকাৰ প্ৰয়োজন। আকাশখন মূৰৰ ওপৰতে খহি পৰাৰ যেন লাগিল তাৰ। সাচতীয়া পইচাখিনি পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ নামতেই শেষ হ'ল। মাটিখিনি বন্ধকত দিলে দুটকামান পোৱা যাব কিন্তু সেইখিনিৰে মিনতিৰ অপাৰেচনৰ খৰচটোকে নোলায়। মূৰে কাম নকৰা হয় নোমলৰ।\n"মোৰ বৰ ডাঙৰ বেমাৰ এটা হৈছে নে? পইচা বহুত লাগে ভাল কৰিবলৈ হয়নে বাৰু?আমাৰনো ইমানখিনি পইচা ক'ত আছে? আপুনি মিছাতেই কেলৈ কষ্ট কৰি মৰিব লাগে মোৰ কাৰণে"\nমিনতিৰ কথাষাৰে বুকুখন একেবাৰে চেপি খুন্দি শেষ কৰি পেলোৱা যেন লাগে নোমলৰ। চকুপানী ৰখাব নোৱাৰে সি। বেমাৰটোৱে খুলি খুলি খাইছে মিনতিক। কোনোবাই ধৰি নিদিলে উঠা মেলা কৰিব নোৱাৰে। কেইবাদিনো অকলে উঠিবলৈ লৈ মূৰ ঘুৰাই পৰিছে তাই। দিনটো ইটোৰ পিছত সিটো কৰি ফুৰা মানুহজনীৰ এতিয়া বিচনাখনেই সংগী হ'ল। দেওবৰীয়া বজাৰখনলৈ নগ'লে সপ্তাহটো চলিবলৈ টান হয় সিহঁতৰ। মিনতিক তেনেকৈ এৰি যাবও নোৱাৰে সি ঘৰখনত। সোনকালে টকাৰ যোগাৰ নহ'লে মানুহজনীক বচাবলৈ যে টান হব, সেইকথা বুজে নোমলে। হাজাৰটা চিন্তাত ভাঙি পৰে সি।\n"ককাইদ'ৰ তালৈ ইমানদিন পাছত যাব? শুদাহাতে যাবলৈ ভাল হ'ব জানো? নাৰিকল এটা ৰুকি দিয়া হ'লে মই ইয়াতে বহি লস্কৰা দুটামান কৰি দিব পাৰিলোহেতেন ল'ৰা-ছোৱালী হাললৈ।" বিচনাত পৰাৰে পৰাই কোনোমতে মাতটো উলিয়াই কথাষাৰ কয় মিনতিয়ে।\n"এইটো দেহাৰে নালাগেচোন তুমি সেইবোৰ কৰিবলৈ। বাৰীত পাচলি দুটামান ওলাব নহয় তাকে লৈ যাম।"\nৰাতিপুৱাই ককায়েকৰ তালৈ ওলাল নোমল। মোনাটোত ঘৰৰে গঁৰালটোৰ ডেকেৰুৱা হাঁহ এজনী ভৰাই ল'লে সি, বাৰীৰে কোমোৰা এটাও ল'লে লগত। ডাঙৰ ককায়েকে আগতে হাঁহ খাই ভাল পাইছিল মনত আছে তাৰ।\n"পাহি অ' মাৰক অশান্তি নকৰিবি দেই। মাৰে কিবা এটা খুজিলে বিচাৰি আনি দিবি।মই সোনকালেই পামহি নহয় দৌ।"\nপাহিয়ে মূৰ দুপিয়ালে। ছোৱালীজনীৰ মুখখনলৈ চালে শোকটোৱে খুন্দা মাৰি ধৰে তাৰ। কিমাননো বয়স হৈছে তাইৰ, দ্বিতীয় শ্ৰেণী পাইছে গৈ হে। তাইয়ো যেন কথাবোৰ অলপ অলপ কিবা বুজি পাইছে। মাকক তেনেকৈ আমনি নকৰে তাই আজি কালি। ইমান কম বয়সতে যথেষ্ট বুজা হৈছে তাই।\nচহৰৰ পৰা উভতি আহি সি ঘৰ পোৱালৈ সন্ধিয়াই হৈছিল।পদূলিৰ মুখৰ পৰাই গাঁৱৰ ৰাইজখনক দেখি বুকুখন চিৰিংকৈ মাৰিলে তাৰ। সন্ধিয়াখন গাঁৱৰ ৰাইজখনে তাৰ ঘৰত আহি আকৌ কি কৰিছে?\n"দেৰি কৰিলি অ' নোমল। তই অহালৈ তাই নৰ'লেই।" নঙলামুখতে ৰৈ থকা মাঘি দাইটিৰ কথাষাৰত সেইখিনিতেই ধমহকৈ লুটি খাই পৰিল নোমল। হাতৰ মোনাটোত থকা ডাঙৰ ককায়েকলৈ বুলি লৈ যোৱা চীনা হাঁহটোৱে থেকেচকৈ মাটিত পৰি জোৰেৰে পেকপেকাই চিঞৰি দিলে। তুলসীৰ তলত সেইয়া মিনতিক শুৱাই থৈছে ৰাইজখনে।কোনোবা দুটাই ধৰি ধৰি লৈ আনিলে তাক সেইখিনিলৈ। মিনতিৰ নিঠৰ দেহটোলৈ চাই চাই পাহীক বুকুত সাবটি ধৰি জোৰেৰে চিঞৰি দিলে সি--" হেৰা কি কথাত নো বেয়া পালা মোক? ইমাননো লৰালৰি হ'ল নে তোমাৰ, মই অহালৈকে ৰ'ব নোৱাৰিলা নেকি?" কোনোবা এজনীয়ে তাৰ হাতত সেন্দুৰৰ টেমাটো তুলি দিলে। শেষবাৰৰ কাৰণে মিনতিৰ কপালত বেলিটো আকি দিলে নোমলে।\n"সৰুতে যেতিয়া নেওতাখন মুখস্থ মাতিবলৈ দিছিলো তেতিয়া মোলৈ খং উঠিছিল তোৰ। তেতিয়া চাগে মোক তোৰ চিৰশত্ৰু যেন লাগিছিল। তেতিয়াই যদি পঢ়া-শুনা অলপ ভালকৈ কৰিলিহেতেন আজি এনেকৈ ঘৈণীয়েৰৰ জীৱনটো বচাবলৈ লোকৰ পদূলিয়ে পদূলিয়ে ঘূৰিব লগা নহ'লহেতেন।সেইদিনাই তোক কৈছিলো নহয় ডাঙৰ হৈ যেতিয়া এদিন কান্দিবি, তেতিয়া কিন্তু মোক মনত নেপেলাবি।"\nডাঙৰ ককায়েকে দুপৰীয়া কোৱা কথাখিনিলৈ চেৰেং চেৰেংকৈ মনত পৰিল নোমলৰ। ৰাইজখনক তাতে এৰি ল'ৰ মাৰি ভিতৰ সোমাল সি। পাহীক যোৱাবাৰ বজাৰৰ পৰা আনি দিয়া নেওতাৰ কিতাপখন আনি চোতালতে বহি লৈ চিঞৰি চিঞৰি মাতিবলৈ আৰম্ভ কৰি দিলে নোমলে। খৰি দিবলৈ যো জা কৰি থকা ৰাইজখনে সেইফালেই তভক মাৰিলে। নোমলৰ সেইবোৰলৈ ভ্ৰুক্ষেপ নাই। ডাঙৰ ডাঙৰকৈ পঢ়িছে সি নেওতাবোৰ। জীৱনত এদিন ডাঙৰ ভুল এটা কৰিছিল সি, যাৰ বাবে সি আজি মিনতিক হেৰুৱাইছে, অকালতে। এইমুহুৰ্ততেই যেন সি সকলোবোৰ ভুলৰ শুধৰণি একেলগেই কৰি পেলাব, ঘূৰাই আনিব তাৰ মৰমৰ মিনতিক।চকুৰ আগত হৈ থকা কথাবোৰ একো বুজিব নোৱাৰি এবাৰ চোতালত শুৱাই থোৱা মাকৰ দেহটোলৈ চাই, এবাৰ বাপেকলৈ চাই কান্দোনত গছৰ পাত সৰুৱালে পাহিয়ে। পাহিৰ কান্দোনৰ লগে লগে নোমলেও ডাঙৰ ডাঙৰকৈ গাই গ'ল সেই তাহানিৰ এল.পি স্কুলত গোৱা সুৰটোৰেই----\n"একৰ এ গ'ল থাকিল শূন্য\nদুইৰ এ গ'ল থাকিল এক\nতিনিৰ এ গ'ল থাকিল দুই।।।।।।"\nসুন্দৰ, কথনভংগীৰ সাৱলীলতাত মুগ্ধ হৈছোঁ৷\nঅশেষ ধন্যবাদ জনালো


কেইটামান খণ্ড চিত্ৰ-ভাৰতী গগৈ বৰুৱা\n" লাজ লাজ লাজ ভন্টি\nনকৰিবা আমালৈ লাজ\nলাজ লাজ ভন্টি\nতোমাৰ আমাৰ একেটি জাত\nজাত জাত ভন্টি\nকিনো তোমাৰ অমাতৰ মাত । "\n- দ্বীপেন বৰুৱা\n( কথাছবি - তৰামাই )\nলাজ - বিশেষ্য পদ । সংস্কৃত ভাষাত লজ্জা । লজ্জাৰ কোমল ৰূপ হৈছে লাজ । সংস্কৃতত লাজৰ অৰ্থ হৈছে আখৈ। আভিধানিক অৰ্থত লাজ - ভোগ -আখৈৰে কৰা বিষ্ণুৰ নৈৱেদ্য বা প্ৰসাদ । লাজ - হোম হৈছে বিবাহ উপলক্ষে দৰা - কইনাই আখৈৰে কৰা হোম ( যজ্ঞৰ অগ্নিত উছৰ্গা কৰা দ্ৰব্য । উছৰ্গা , অৰ্পণ ) । লাজাঞ্জলি - আখৈৰ অঞ্জলি । অসমীয়া ভাষাত লাজ হৈছে মানুহৰ মনৰ এক বিশেষ অনুভূতি । বিভিন্ন সময়ত মানুহৰ এই অনুভূতি জাগ্ৰত হয় । লজ্জাৰ বিশেষণ হৈছে লজ্জাকৰ , লজ্জান্বিত , লজ্জাশীল , লজ্জাজনক আদি। কেতিয়াবা এই লজ্জা লোকলজ্জা , সামাজিক লজ্জা , চক্ষুলজ্জা, ব্যক্তিগত লজ্জা , নৈতিক লজ্জা আদিত পৰিণত হয় । মানুহৰ বিভিন্ন কাৰণত বিভিন্ন সময়ত লাজ লাগিব পাৰে । লাজক হিন্দী আৰু বাংলা ভাষাত লাজৱতী আৰু লাজৱন্তী বুলি কয়। লাজ কৰা লোকক লাজুক / লাজুকী , লাজকুৰীয়া বুলি কোৱা হয় । লাজ - কথা বুলিলে আকৌ শুনিবলৈ বেয়া , লাজ লগা কথা বা অবাইচ মাতৰ কথাকে বুজায় ।\nলাজ লাগিলে বা মনৰ এই বিশেষ অনুভূতি জাগ্ৰত হ'লে সেয়া শাৰীৰিকভাৱে স্পষ্ট ধৰা পৰে । যেনে - কাণ - মূৰ গৰম হৈ যায় , গাল - মুখ ৰঙা পৰে , নাকে - মুখে ঘাম ওলায় , মূৰ তুলি চাবলৈ সংকোচ হয় , উচপিচনি লাগে , কি কৰোঁ কি নকৰোঁ অৱস্থা হয় ইত্যাদি । আগতে এই লাজৰ ভৰত ল'ৰাই বিয়াৰ বাবে ছোৱালী চাবলৈ গ'লে লাজতে কোনো কোনো ছোৱালীৰ নখেৰে মাটি খুঁচৰিব / লেখিব লগা অৱস্থা হয় । কোনোবাই আকৌ চাদৰৰ আঁচল পিটিকি থাকে। এতিয়া সময়ৰ পৰিৱৰ্তন হ'ল। আজিকালি সেয়া কম হৈছে যেন মোৰ ধাৰণা হৈছে ।\n" লাজ কিয় লাগে ?\nচকু কিয় কঁপে ?\nচাওঁ কি নাচাওঁ বুলি\nলাজ কিয় লাগে ? "\n-- দ্বীপেন বৰুৱা ।\nসাধাৰণতে কম বয়সীয়া ল'ৰা - ছোৱালীৰ লাজ লাগে বুলি ক'লেও আন মানুহৰো লাজ লাগে । কেতিয়াবা বয়সস্থ মানুহৰো কাৰোবালৈ কিবা কাৰণত লাজ লাগিব পাৰে । ন কইনা চাবলৈ আহিলে লাজ লাগে । দৰাই কইনা আনিবলৈ বৰযাত্ৰী লগত লৈ কইনা ঘৰলৈ যাওঁতে লাজতে মুখত ৰুমালেৰে সোপা লৈ যায় । এতিয়া যেনিবা লক ডাউনৰ সময়ত হোৱা বিয়াত কেৱল দৰাই নহয় কইনায়ো মুখত মাস্ক পিন্ধি বিয়াত বহিব লগা হৈছে । অৱশ্যে ইয়াৰ ব্যতিক্ৰমো নোহোৱা নহয় ।\n" লাজৰে ওৰণি সৰি পৰে আজি\nদৰা আহিব বুলি বুকু উঠে কঁপি\nমনৰে পদূলি উদুলি মুদুলি\nমন প্ৰজাপতি যায় উৰি গুচি\nআয়তীৰে উৰুলি শুনি । "\n-- বিয়া গীত\nলজ্জা নাৰীৰ ভূষণ বুলি কোৱা হয় । আজিকালি আগৰ দিনৰ দৰে দীঘল ওৰণি লৈ কোনো বোৱাৰীয়ে কাম কৰিবলৈ বাহিৰলৈ ওলাই যোৱাটো সম্ভৱ নহয় । স্থান কাল পাত্ৰভেদে তেওঁলোকে নিজৰ সন্মান ৰাখি চলাটো নিতান্ত দৰকাৰ । সমাজত লোকলজ্জালৈ ভয় কৰি বেয়া কাম কৰাৰ পৰা বহুতে আঁতৰি থাকিবলৈ বাধ্য হয় । সামাজিক লজ্জা , নৈতিক লজ্জা আদিৰ ভয়ত অসামাজিক কামৰ পৰা মানুহে আঁতৰি থাকিলে সমাজৰ বাবেই মংগল । তেতিয়া সমাজত দুৰ্নীতি , ব্যভিচাৰ , অনৈতিক কাৰ্য আদিত লিপ্ত হ'বলৈ মানুহে অন্ততঃ সাহস কৰিব নোৱাৰে।\n" লাজ কিয়নো লাগিছে কাষ চাপিবলৈ\nভাল নালাগে থাকিলে দূৰে দূৰে ৰৈ ।\nমোৰ কাষতে বহা গাতে গা লগাকৈ\nচাই থাকিব দিয়া চকুতে চকু থৈ ।"\nগায়ক -- নেকিব ।\nপুৰণি কালত মানুহে নিজৰ লজ্জা নিবাৰণ কৰিবৰ কাৰণ জন্তুৰ ছাল , গছৰ বাকলি আদি পৰিধান কৰিছিল । আজিকালি বিভিন্ন ধৰণৰ সাজ - পোছাক ওলাইছে । সেইবোৰ সময় উপযোগীকৈ ব্যৱহাৰ কৰিলে কাৰো আপত্তি বা ক'ব লগা একো নাই । লাজুকী - লতা বা নিলাজী বন । মানুহে হাতেৰে চুই দিলেই জঁই পৰি যায় । বহুত ঔষধি গুণ থকা বাবে ইয়াক মানুহে বহু গুণী লতা বুলি কয় ।\n" অ’ কুলি অ’ কুলি কুউ কুউ কুউ বুলি\nআকৌ এবাৰ মাত কুলি আকৌ এবাৰ মাত,\nনাকত যদি ধৰে লাজে নাচাওঁ মই পাতৰ মাজে\nঢাকি তই ক’লা গাটি লৈ কুঁহিপাত কুলি লৈ কুঁহিপাত । "\nকবিতা - মিত্রদেৱ মহন্ত ।\nঅসমীয়া ভাষাত লাজক লৈ নানা প্ৰবচন , ফকৰা - যোজনা , খণ্ড বাক্য আদি আছে । লাজ বন্ধ যোৱা , লাজ পুৰি খোৱা , লাজৰ লাখুটি ( আশ্ৰয় , অৱলম্বন )।\n" সমানে সমানে কৰিবা কাজ\nহাৰিলে জিকিলে নাই লাজ । "\n" নিলাজৰ নাই লাজ নাই অপমান ,\nসজ্জনৰ এক কথা মৰণ সমান । "\n"নিলাজৰ লাজ নাই\nকেঁকোৰাৰ মুৰ নাই । "\nলাজ পোৱাৰ কথা নাভাবি বা লাজলৈ ভয় নকৰি কোনো বেয়া বা অনৈতিক কাম কৰিলে মানুহক 'লাজৰ মুৰ খোৱা ' , ' নিলাজ ' বা 'নিলাজী ' বুলি কোৱা হয় ।


অন্ত পৰিল এক বৰ্ণিল অধ্যায়ৰ! প্ৰবীণ সাংবাদিক ভৱেশ বৰুৱাৰ বিয়োগ, মুখ্যমন্ত্ৰীৰ শোক প্ৰকাশ... - NEWS8 NorthEast\nHome/অসমীয়া/অসম/অন্ত পৰিল এক বৰ্ণিল অধ্যায়ৰ! প্ৰবীণ সাংবাদিক ভৱেশ বৰুৱাৰ বিয়োগ, মুখ্যমন্ত্ৰীৰ শোক প্ৰকাশ…\nঅন্ত পৰিল এক বৰ্ণিল অধ্যায়ৰ! প্ৰবীণ সাংবাদিক ভৱেশ বৰুৱাৰ বিয়োগ, মুখ্যমন্ত্ৰীৰ শোক প্ৰকাশ…\nঅন্ত পৰিল এক বৰ্ণিল অধ্যায়ৰ!\nপ্ৰবীণ সাংবাদিক ভৱেশ বৰুৱাৰ বিয়োগ।\nমফচলীয়া সাংবাদিকৰ পিতামহ তথা আপকুৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদকগৰাকীৰ ১৮ নৱেম্বৰৰ নিশা ১২-৪৫ মিনিটত মৃত্যু হয়।\nবিগত ৩ টা দিন অতিকৈ সংকটজনক অৱস্থাত পাৰ কৰা ভৱেশ বৰুৱাই অৱশেষত যোৱা নিশা আজাৰাৰ বাসভৱনত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।\nপুৱাই খবৰটো বিয়পি পৰাৰ লগে লগে বিভিন্ন প্ৰান্তৰ অসংখ্য সাংবাদিক, শুভাকাংক্ষী তেওঁৰ বাসভৱনত উপস্থিত হৈছে।\nঅশীতিপৰ সাংবাদিকগৰাকীৰ মৃত্যু তেওঁৰ পুত্ৰ গৃহত হোৱাৰ পিছতে তেওঁৰ নিজা বাসভৱনলৈ সমদল কৰি নিয়া হয় তেওঁৰ নশ্বৰ দেহ।\nকামৰূপ জিলা সাংবাদিক সন্থা, আপকুৰ কেন্দ্ৰীয় সমিতিৰ নেতা তথা জিলা পৰ্যায়ৰ সদস্যসকল আজাৰাৰ সামাজিক সাংস্কৃতি সংগঠন সমূহে তেখেতৰ ন্শ্বৰ দেহত পুষ্পাঞ্জলি প্ৰদান কৰাৰ লগতে অন্ত্যষ্টিক্ৰিয়া দুপৰীয়া ১২ বজাত সম্পন্ন কৰে।\nবৰ্ষীয়ান সাংবাদিক তথা সাংবাদিকৰ অধিকাৰ সুৰক্ষা আৰু প্ৰাপ্য সা-সুবিধাৰ বাবে বিগত প্ৰায় ৪ দশক নিৰন্তৰ যুঁজ দিয়া এইগৰাকী কৰ্মনিষ্ঠ সাহসী আৰু নিষ্ঠাবান সাংবাদিকৰ মৃত্যুত সমগ্ৰ ৰাজ্যৰ সংবাদ আৰু সমাজক্ষেত্ৰ খনত শোকৰ ছাঁ পৰিছে।\nইপিনে প্ৰবীণ সাংবাদিক ভৱেশ বৰুৱাৰ বিয়োগত গভীৰ শোক প্ৰকাশ কৰিছে মুখ্যমন্ত্ৰী ড° হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই।\nপ্ৰবীণ সাংবাদিক ভৱেশ বৰুৱাৰ বিয়োগত মুখ্যমন্ত্ৰী ড° হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই শোক প্ৰকাশ কৰিছে। মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে অশীতিপৰ কৰ্মনিষ্ঠ, সাহসী আৰু নিষ্ঠাবান সাংবাদিকগৰাকীৰ মৃত্যু অপূৰণীয় ক্ষতি বুলি উল্লেখ কৰি তেখেতৰ বিদেহ আত্মাৰ সদগতি কামনা কৰি পৰিয়ালবৰ্গলৈ গভীৰ সমবেদনা জ্ঞাপন কৰিছে। pic.twitter.com/2Ivu7dNbU8\n— Chief Minister Assam (@CMOfficeAssam) November 18, 2021\nযোৰহাটৰ সাংসদ তপন কুমাৰ গগৈৰ মাতৃৰ বিয়োগ...\n‘পদ্মশ্ৰী’ কংগনা ৰাণাৱটৰ বিৰুদ্ধে দিছপুৰ থানাত এজাহাৰ দাখিল প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ…


এইখন পৃথিৱীৰ ক্ষুদ্ৰতম চৰাই হামিংবাৰ্ডৰ দুষ্প্ৰাপ্য ছবি নেকি? - Factcrescendo Assamese\nছচিয়েল মিডিয়াৰ জৰিয়তে এখন বিশেষ ফটো সমগ্ৰ দেশতে ভাইৰেল হৈ পৰিছে । অসমতো হোৱাটচ এপ্পৰ জৰিয়তে এই বিশেষ ফটোখন ব্যাপক ভাৱে প্ৰচাৰ হৈছে । ফটোখনত মানুহৰ নখটোতকৈও সৰু, অতি ক্ষুদ্ৰ চৰাই এটা দেখা গৈছে । দাবী কৰা হৈছে যে এইয়া হ’ল হামিংবাৰ্ড চৰাই যি পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ সৰু চৰাই বুলি জনাজাত । অসমত হোৱাটচ এপ্পৰ জৰিয়তে মোবাইলে মোবাইলে ভাইৰেল হৈ পৰা ফটোখনত শিৰোনামা দিয়া হৈছে যে এইয়া “পৃথিৱীৰ ক্ষুদ্ৰতম চৰাই হামিংবাৰ্ডৰ দুষ্প্ৰাপ্য ছবি” ।\nসঁচাকৈ এইয়া হামিংবাৰ্ডৰ ছবি নেকি? সত্য কি? জানোঁ আহক ।\nআমি বিশেষ ছফ্টৱেৰৰ সহায়ত ফটোখনলৈ ৰিভাৰছ ইমেজ চাৰ্চ কৰিলোঁ আৰু পালোঁ যে এই বিশেষ ফটোখন পিনতাৰেষ্ট নামৰ ফটো ৱেবছাইটটোত “মালিনীক মিনিএচাৰছ” নামৰ এটা প্ৰফাইলৰ পৰা আপলোড কৰা হৈছে ।\nআমি ‘মালিনীক মিনিএচাৰছ’ৰ বিষয়ে আৰু চাৰ্চ কৰিলোঁ আৰু পালোঁ যে একেই নামেৰে এটা ফেচবুক পেজ আছে য’ত উপৰোক্ত ফটোখন দেখা গৈছে আৰু ইয়াৰ বাদেও আন আন একেই ধৰণৰ ফটোও দেখা গ’ল ।\nঅনুসন্ধান কৰি আমি পালোঁ যে ভাইৰেল ফটোখনত দেখা পোৱা চৰাইটো আচলতে ক্ষুদ্ৰ প্ৰতিৰূপহে হয় আৰু ইয়াক ইনা নামৰ আমেৰিকাৰ এগৰাকী আৰ্টিষ্টয়ে বনাইছে । তেওঁ এনেকুৱা এখন ফটো নিজৰ ফেচবুক পেজত অক্টোবৰ ১৫ তাৰিখে আপলোড কৰিছে আৰু দ্বিতীয়খন ফটো অক্টোবৰ ১৮ তাৰিখে আপলোড কৰিছে ।\nতেওঁ নিজৰ বিষয়ে লিখিছে, “মোৰ নাম ইনা – বা মালিনীক মিনিএচাৰছ । মোৰ আচল ঘৰ বাৰক’ভিত্সাত (ইউৰোপ) আৰু মই বৰ্তমান আমেৰিকাত থাকোঁ । মই জন্তু আৰু চৰাই ইত্যাদি হাতেৰে বনাও আৰু প্ৰত্যেকটো সৃষ্টি একক হয় । মই পলিমাৰ ক্লেই আৰু তাঁৰ দি ভাস্কয্যটো বনাওঁ আৰু পাখি বা ফাইবাৰ দি ইয়াক ঢাকি দিয়ো ।\nভাইৰেল ফটোখন হামিংবাৰ্ডৰ নহয় আৰু আচলতে এইয়া কোনো জীৱিত চৰাই নহয়েই । বৰঞ্চ এইয়া এক আৰ্টিষ্টৰ সৃষ্টি হয় আৰু চৰাইৰ ক্ষুদ্ৰ প্ৰতিৰূপহে হয় । এইয়া দুষ্প্ৰাপ্য হামিংবাৰ্ডৰ ছবি বুলি জনসাধাৰণক বিপথে পৰিচালিত কৰা হৈছে ।\nTitle:এইখন পৃথিৱীৰ ক্ষুদ্ৰতম চৰাই হামিংবাৰ্ডৰ দুষ্প্ৰাপ্য ছবি নেকি?


উত্তৰ-পূৱৰ অনুসন্ধানেৰে আহি আছে "দা ফল বেক" | প্ৰথম খবৰ\nHome/ বিনোদন/উত্তৰ-পূৱৰ অনুসন্ধানেৰে আহি আছে “দা ফল বেক”\nউত্তৰ-পূৱৰ অনুসন্ধানেৰে আহি আছে “দা ফল বেক”\nগুৱাহাটী আৰু অৰুণাচলৰপৰা সৌৰভ জ্যোতি গোস্বামীৰ বিশেষ প্ৰতিবেদন,প্ৰথম খবৰঃ কেইজনমান যুৱক। আগুৱাইছে এখনি অজান ঠাইলৈ। যাত্ৰাপথত বহু বাধা অতিক্ৰম কৰিছে তেওঁলোকে। তথাপি থমকি ৰোৱা নাই। আগুৱাইছে….. মাথো আগুৱাইছে। কেতিয়াবা বৰফত বাগৰি পৰিছে, আকৌ উঠিছে। তেওঁলোকৰ লক্ষ্য এটাই, যিয়েই নহওঁক…… যাবই লাগিব লক্ষ্যস্থানলৈ। গুৱাহাটীৰপৰা এই যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছে তেওঁলোকে…… কিন্তু তেওঁলোক আচলতে যাব ক’ত ! তেওঁলোকে কিহৰ সন্ধানত নামি পৰিছে, তেওঁলোকৰ আচল লক্ষ্য কি !\nদৰাচলতে এইবোৰ এখন নতুন উত্তৰ-পূৱ ভিত্তিক হিন্দী চুটি ছবিৰ দৃশাংশ লোৱাৰ কিছু বিৱৰণহে। কিন্তু ৰ’ব, এই ৰোমাঞ্চকৰ অনুসন্ধানমূলক ছবিখনৰ বাবে আপুনি কিছু অপেক্ষা কৰিব লাগিব। কিয়নো, অতি শীঘ্ৰে আহি আছে চিনে আৰ্ট মোচন পিকচাৰ্ছৰ শেহতীয়া চৰিত্ৰবিহীন চুটি ছবি “দা ফল বেক”।\nছবিখনৰ দৃশ্যগ্ৰহণ ইতিমধ্যে গুৱাহাটীৰপৰা আৰম্ভ হৈ অৰুণাচলৰ এক বিশেষ ঠাইত সমাপ্ত হৈছে। হিন্দী ভাষাৰ এই ছবিখন এজন ল’ৰাৰ জীৱন যাত্ৰাক লৈ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে য’ত দৰ্শকে দেখিবলৈ পাব ল’ৰাজনৰ জীৱন যাত্ৰাত ঘটা বিভিন্ন সংঘৰ্ষৰ কাহিনী বিভিন্নধৰণে। যেন এক জীৱন যাত্ৰাৰ জীৱন্ত দলিল। ছবিখনৰ পৰিচালনা উদীয়মান পৰিচালক সুদীপ্ত শৰ্মাৰ। সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে আছে জ্যোতি প্ৰকাশ ৰাভা আৰু চক্ৰধৰ বৰকাকতি। ছৱিখনৰ ব্যৱস্থাপনা প্ৰৱন্ধক ক্ষিৰোদ দাস প্ৰমূখ্যে উদীয়মান কণ্ঠশিল্পী অনুপম চৌধুৰীৰ। কাহিনী মানস নেওঁগৰ। আন আন দায়িত্বৰ ভিতৰত চাউণ্ডত আছে গৌতম বৰুৱা, দৃশ্যগ্ৰহণ হীৰু বৰগোহাঁইৰ লগতে ছবিখনৰ ডায়লগ কুকীল প্ৰতীম শইকীয়া, সুদীপ্ত শৰ্মা আৰু মানস নেওঁগৰ।\nউল্লেখ্য যে, আহিবলগীয়া এইখন চুটি ছবি হ’ব উত্তৰ-পূৱৰ প্ৰথমখন চৰিত্ৰবিহীন অনুসন্ধানমূলক চুটি ছবি। ছবিখনক লৈ খুবেই আশাবাদী টীম “দা ফল বেক”।\nমৈৰাবাৰীত তীৰ মদৰ বিৰুদ্ধে অভিযান\nপৰাগ কুমাৰ দাস সাংবাদিকতা বঁটা" প্ৰদান সাংবাদিক প্ৰনয় বৰদলৈক\n‘দংগল’ৰ পাছতো একো সলনি নহ’ল: সান্যা\nৰণবীৰ কাপুৰ vs. অৰ্জুন কাপুৰ\nজেমছ ব’ণ্ড ৰ’জাৰ মুৰে আৰু নাই


আসক্তি - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nআসক্তি (ইংৰাজী: Addiction) হৈছে কিছুমান বস্তুৰ (যেনে: মদ, ধঁপাত আৰু অনান্য মাদক দ্ৰব্য) ব্যৱহাৰ বা গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত ৰক্ত আৰু মস্তিষ্কৰ প্ৰতিবন্ধকতা অতিক্ৰম কৰাৰ ফলত সাময়িকভাৱে হোৱা মস্তিষ্কৰ ৰাসায়নিক দ্ৰব্যৰ পাৰিপাৰ্শিক অবস্থাৰ পৰিবৰ্তন।\nঅনেকে এই তালিকাত মানসিক প্ৰবৃত্তি সৃষ্টিকাৰী আৰু অনেক ধ্ৰুৱক অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। যেনে: জুৱা, খাদ্য, যৌনতা, কম্পিউটাৰ, ভিডিঅ' গেইম, ইণ্টাৰনেট, কৰ্ম, ধৰ্ম, শৰীৰ চৰ্চা, দূৰদৰ্শন আৰু কেনাকাটা। এইবোৰৰ মাত্ৰাধিক ব্যৱহাৰে আসক্তিৰ লগতে লজ্জা, অপৰাধবোধ, ভয়, নিৰাশা, ব্যৰ্থতা, দুশ্চিন্তা, প্ৰত্যাখান, উদ্বেগ, ব্যাকুলতা আৰু হীনমন্যতাৰ সৃষ্টি কৰে।\nমানসিক, শাৰীৰিৰ বা সামাজিকভাৱে হানিকাৰক, আৰু নিজৰ ক্ষতিকাৰক যিকোনো কাৰ্যৰ প্ৰতি ব্যৱহাৰকাৰীৰ অপ্ৰতিৰোধ্য আকাংক্ষাৰ পুনৰাবৃত্তিকেই আসক্তি বোলে।\n↑ Taylor, C.Z. (March 2002). "Religious Addiction: Obsession with Spirituality". Pastoral Psychology (Springer Netherlands) খণ্ড 50 (4): 291–315. doi:10.1023/A:1014074130084. http://www.springerlink.com/content/9ner79ge7kntx3hp/। আহৰণ কৰা হৈছে: 2008-03-24.\n↑ "Depression". The Columbia Electronic Encyclopedia. Columbia University Press. 2007. http://www.infoplease.com/ce6/sci/A0815204.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 2008-03-24.\n↑ Nowack, W.J. (2006-08-29). "Psychiatric Disorders Associated With Epilepsy". eMedicine Specialities. WebMD. http://www.emedicine.com/neuro/topic604.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2008-03-24.\n↑ Beck, D.A. (2007). "Psychiatric Disorders due to General Medical Conditions" (PDF). Department of Psychiatry, University of Missouri-Columbia. http://www.umcpsychiatry.com/medstudents/Psychiatryic%20Disorder%20Due%20to%20General%20Medical%20Conditions-Outline.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে: 2008-03-24.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=আসক্তি&oldid=299496"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে 22 September 2021 তাৰিখে 04:12 বজাত\nএই পৃষ্ঠাখন ২২ ছেপ্টেম্বৰ, ২০২১ তাৰিখে ০৯:৪২ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


হীৰুদাৰ সোঁৱৰণত | ভূপেন শৰ্মা | নীলা চৰাই: অনলাইন অসমীয়া সাহিত্য, কবিতা, গল্প, প্ৰবন্ধ\nহীৰুদাৰ সোঁৱৰণত আমাৰ সুৰীয়া হাতেৰে তুলি ধৰিব পাৰিমনে উজ্জ্বল গান?\nJuly 15, 2012 July 28, 2018 ভূপেন শৰ্মা0Comments ভূপেন শৰ্মা, হীৰেন ভট্টাচাৰ্য\nনদীৰ দৰে নিৰ্মল\nশস্যৰ দৰে সুন্দৰ মোৰ আইৰ হাত ধৰি\nমই গৈ আছোঁ\nভৱিষ্যৎহীন বৰ্তমানৰ পৰা\nআন এটা বৰ্তমানলৈ… (আন্তৰ্জাতিক)\nএয়া হৈছে হীৰুদাৰ যাত্ৰাপথৰ সংজ্ঞা। ভৱিষ্যৎহীন বৰ্তমানত শংকিত হৈ পৰা হীৰুদাৰ সংকল্পও দৃঢ়।\nআই, আজি মই সঁচাকৈয়ে\nবৰ হিংস্ৰ হৈ উঠিছোঁ।\nকাঁচিখনলৈ এবাৰ চালেই\nকাৰ ডিঙিৰ জোখেৰে গঢ়িছোঁ… (আত্মপক্ষ)\nদেশ বুলি ক’লে আদেশ নেলাগে\nমোৰ টুমৰলি তেজত টগবগাই উঠে\nএহেজাৰ এটা ৰণুৱা ঘোঁৰা।\nকেতিয়াবা ভয় হয়, বিদ্ৰোহৰ অনল শিখাত গঢ়ি লোৱা কলমেৰে ওলোৱা এই কবিতাবোৰ পাহৰণিৰ গৰ্ভলৈ গুচি যাব নেকি! যাব পাৰে। যেনেকৈ বিষ্ণু ৰাভাৰ হালোৱা-হজুৱাৰ বাবে লিখা গীতবোৰ পাহৰিব খুজি বাছি লৈছোঁ ‘পৰজনমৰ শুভ লগনৰ’ জাতীয় বিৰহ-প্ৰেমৰ গীতবোৰ।\nতলস্তয়ে কৈছিল— মানুহ প্ৰেমেৰে জীয়াই থাকে। হীৰুদাৰ কবিতাতো আছে প্ৰেম। সেই প্ৰেম শইচৰ পথাৰৰ প্ৰতি, পথাৰৰ ৰোৱনীৰ প্ৰতি।\nশস্যৰ সময়। ৰোৱনীৰ ভৰি উঠে বুকু।\nবেলি বুৰ বিদলৈহে পালে\nধানৰ শীহে শীহে সুহুৰি বজাই গ’ল\nবতাহৰ নিছিগা ধাৰ।\nসাঁজৰ এন্ধাৰে মোৰ বাহুত মূৰ থৈ\nযিমানলৈ চাব পাৰে চালে:\nৰোৱনীৰ ধুক ধুক বুকুৰ শব্দই শব্দই\nকঁপি উঠে গোটেই পথাৰ। (পথাৰ)\nপাঠ্যপুথিৰ কবিতাৰ বাহিৰে প্ৰথমে পঢ়িবলৈ লোৱা কবিতা আছিল হীৰুদাৰ কবিতা। বাৰে বাৰে পাঠ কৰিব পাৰি হীৰুদাৰ কবিতা। আমনি নালাগে। তেতিয়া আমাৰ তথাকথিত প্ৰেমত পৰাৰ বয়স। গতিকে সুযোগ পালেই গুণগুণাইছলো—\nতোমাৰ কথা ভাবিলে\nতৰাই তৰাই কথা পাতে\nমোৰ বুকুত এজোপা গোলাপ কোনে ৰুলে… (এজোপা গোলাপ)\nএটা অজুহাত পালে মই গুচি যাব পাৰোঁ\nযেনি মন যায়, তোমাৰ সান্নিধ্যৰ যাদুকৰী ৰাতি… (অসম্ভৱ অনুবাদ)\nহীৰুদাক সজাই পেলাইছিলো প্ৰেমৰ কবি— বিষাদৰ কবি ৰূপে। লাহে লাহে কবিৰ ওচৰ চাপিছিলো। হীৰুদা আছিল আড্ডাপ্ৰিয় মানুহ। কফে প্ৰায়ে আমনি কৰা হীৰুদাই কেতিয়াবা কৈছিল— আজি বেছি কথা নেপাতোঁ, গা ভাল নহয়। পিছে ডেৰ-দুঘণ্টাৰ কমে আমি যে উভতি আহিব নোৱাৰিছিলো হীৰুদাৰ কাষৰ পৰা।\nলাহে লাহে গম পাইছিলো— হীৰুদা ভাৰতীয় গণ-নাট্য সঙ্ঘৰ মজিয়াৰ মানুহ। সেই সময়ৰ (১৯৮২-৮৩) ৰূঢ় বাস্তৱটো আছিল বামপন্থা বিৰোধী। এই ৰূঢ় বাস্তৱক অস্বীকাৰ কৰিও আমি হীৰুদাৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ অজুহাত বিচাৰি ফুৰিছিলো।\nআজি মনত শঙ্কা উপজিছে— হীৰুদাৰ সপোন পূৰণ হ’বনে? হীৰুদাই যে কৈছিল—\nগান আনা, শুনো যুদ্ধৰ গান, শান্তিৰ গান\nপলাতক প্ৰাচীন অথবা আগত তৰুণ,\nজটিল দিনৰ প্ৰতীকী ভাষান্তৰ\nকাঠ হোৱা চকুলোৰ সুঠাম নিৰ্মাণ… (কাঠ হোৱা চকুলোৰ গান)«\n(হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ কণ্ঠৰ কবিতা)\nছবিত: শিল্পী সুজিত দাসে অংকন কৰা প্ৰতিকৃতিৰ সন্মুখত কবি হীৰেন ভট্টাচাৰ্য\nজগতৰে গুৰু শ্ৰীশংকৰ ঘৰতেই…...\nস্নেহে আমাৰ শত শ্রাৱণৰ: এটি পুনর্নির্মাণ...\nকিম্বদন্তী-ইতিহাসৰ পৰা সাহিত্য-সংস্কৃতিলৈ বৈ থকা ব...\n← অৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ কবিতা\nবেটুপাত আৰু অন্যান্য: আগষ্ট ২০১২ →


অপচয় ভাজি - ৰূপাল নাথ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nশিৰোনাম দেখি নিশ্চয় আপোনালোকৰ ধাৰণা হৈছে যে খোৱাৰ পাছত ৰাহি হোৱা পেলনীয়া ভাজিখিনিৰ কথা কবলৈ লৈছো৷ প্ৰকৃততে তেনে নহয়৷ আজি মোৰ লিখনিত আপোনালোকে এক নতুনত্বৰ সোৱাদ পাব৷ টিভিত হিন্দী বিজ্ঞাপন এটা চাওঁতে কোৱা শুনিছিলো- নজৰিয়া বদল’, দেশ বদল যায়েগী৷ এইবাৰ ময়ো দৃষ্টিভংগী সলনি কৰি দেশ সলনি কৰিবলৈ ওলাইছো৷ আমি সৰু মানুহ যেতিয়া সৰু কামৰ মাজেদিয়েই দেশ সলনি কৰিব লাগিব৷\nছোৱালীজনী সৰু হৈ থাকোঁতেই তিনিমহীয়া কিস্তিত ফ্ৰিজ এটা লৈছিলো৷ চেমচাং কোম্পানীৰ ফ্ৰিজটোৰ গুণাগুণ ভাল বুলি কোৱাৰ বাবে দোকানীৰ কথামতেই এখন দুৱাৰযুক্ত বাকচটো আনি ঘৰ পোৱালো৷ সঁচাকৈয়ে যোৱা ষোল্ল বছৰত ফ্ৰিজৰ কোনো বেমাৰ ওলোৱা নাই৷ গৰমৰ দিনকেইটাত বৰফৰ বাকচটোৰ ব্যৱহাৰ বেছি হয় যদিও সেইটো অংশ বৰকৈ চোৱা নহয়৷ বৰ কম সময়ত বৰফ হয় যদিও আজিকালি সেইটো বাকচৰ দুৱাৰখন হেঁচা মাৰি লগাই থব লাগে৷ কাৰণ বৰফ উলিয়াবলৈ কৰা টনা-আজোৰাত প্লাষ্টিকৰ দুৱাৰৰ কব্জা কেতিয়াবাই এৰাই গ’ল৷ হলেও সি ঠিকমতেই কাম কৰি আছে৷ ফ্ৰিজৰ মূল দুৱাৰখন বিভিন্ন কাৰুকাৰ্য্যৰে ভৰা৷ ল’ৰা সৰু হৈ থাকোঁতেই কোনো ধৰাল সামগ্ৰীৰে তাত দ’ৰেমন আৰু ছোটাভীম আঁকিলে৷ এতিয়া মামৰে ধৰি সেই আঁচবিলাক প্ৰস্ফুটিত হৈ পৰিছে৷ তথাপিও উত্তম সেৱাৰ বাবেই তাক সলনি কৰাৰ কথা এতিয়ালৈকে চিন্তা কৰা নাই৷\nএইবাৰ আচল কথালৈ আহোঁ৷ ওচৰৰ সাপ্তাহিক বজাৰৰ পৰা নিৰ্দিষ্ট দিনটোত ঘৰলৈ এসপ্তাহৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় শাক-পাচলিকেইটা আনি থওঁ৷ প্ৰতিদিনেই বেগ লৈ সতেজ পাচলি কিনিবলৈ সময় নিমিলে৷ বজাৰৰ দিনা সতেজ পাচলিৰ ভাজি খাবলৈ পাওঁ যদিও দুদিনৰ পাছৰ পৰা আকৌ বজাৰৰ দিনটোলৈ ফ্ৰিজত থোৱা পুৰণি পাচলিৰে তৃপ্তিৰ আঞ্জা খোৱা হয়৷ কেতিয়াবা ফ্ৰিজৰ পাচলি থোৱা বাকচটোৰ পৰা পুৰণি পাচলিৰ অৱশিষ্ট বাহিৰ নকৰাকৈ তাৰ ওপৰতে নতুন পাচলি জাপি থোৱা হয়৷ এয়া আমাৰ এলাহৰ বাবেই হওক বা পুৰণি পাচলিৰ মোহৰ বাবেই হওক মুঠতে দুমাহ মানলৈ এই প্ৰক্ৰিয়া চলি থাকে৷ মোৰ আৰু শ্ৰীমতীৰ নানা ব্যস্ততাৰ বাবে কিছুমান কামত অৱহেলা কৰা হয়, ফলত ফ্ৰিজ তথা পাচলিৰ বাকচে তাৰ ফল ভোগ কৰে৷ এবাৰ বজাৰৰ পৰা নতুন পাচলি অনাৰ পাচত ফ্ৰিজ খুলি সেইখিনি থবলৈ লওঁতেই পাচলিৰ বাকচটোৰ বিবৰ্ণ ৰূপ এটা চকুত পৰিল৷ নেমুটেঙা দুটা শুকাই ৰঙচুৱা বৰণ ধৰি চুক এটাত পৰি আছে৷ তিনিটা গাজৰ, দুডালমান ফ্ৰেঞ্চবিন, সৰু ফুলকবি এটা, মটৰ কেইচিৰামান বৰ দুখলগাকৈ ইটোৱে সিটোক সাৱটি অন্তিম ক্ষণৰ অপেক্ষা কৰিছে৷ ক’লা বৰণৰ গুটি দুটামান আৰু বেঙেনা কেইটাক চিনিবই পৰা নাছিলো৷ মুঠতে সকলোৰে অৱস্থা তথৈবচ৷ কেপচিকাম এটাত ভেঁকুৰ লাগি তাৰ মূল ৰঙটো কেতিয়াবাই নাইকিয়া কৰিলে৷ যোৱা সপ্তাহত দুদিন কাৰেণ্ট নথকাৰ বাবে পাচলিৰ গাত থকা অৱশিষ্ট গুণখিনিৰো সমাপ্তি ঘটিল৷\nআমি হৈছো আধুনিক ভাৰতবৰ্ষৰ নিম্ন মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ লোক৷ উপাৰ্জন অনুসৰি খৰচ সদায়েই বেছি৷ আমি বিপিএলৰ চাউলো নাপাওঁ আৰু বেংকৰ ধাৰ লৈ দেশ এৰি পলায়নো কৰিব নোৱাৰোঁ৷ সেইবাবে সীমিত উপাৰ্জনৰ পৰাই দৈনন্দিন সকলো খৰচৰ জোৰা মাৰিব লাগে৷ সেয়েহে মন গলেই কিছুমান বস্তু দলিয়াই পেলাব নোৱাৰোঁ৷ বহুত ভাবি চিন্তি কিম্ভুত ৰঙৰ শুকান পাচলিকেইটাক লৈ এক সিদ্ধান্ত লৈ পেলালো৷ পাচলিৰ বাকচটো ফ্ৰিজটোৰ পৰা উলিয়াই আনি মজিয়াত লুটিয়াই দিলো৷ অলপ ভাল হৈ থকাখিনি বাচি ললো৷ অৱশিষ্টখিনি পেলাবলৈ থলো৷ শ্ৰীমতীক শুনাই দিলো, আজি মই এখন ভাজি বনাম৷ আগতীয়াকৈ জনাই থোৱাৰ প্ৰয়োজন৷ কাৰণ সেই সময়ত পাকঘৰত আনৰ উপস্থিতি মই ভাল নাপাওঁ৷ অৱশ্যে কাম শেষ হোৱাৰ পাছত পাকঘৰ লেতেৰা কৰি থৈ অহাৰ বাবে গালি কেইটা শুনিবলৈ মই সাজু হৈ থাকো৷ সদায় নকৰা কামৰ বাবে কিছু খেলিমেলি হোৱাটো স্বাভাৱিক কথা৷ বেঙেনা, ফ্ৰেঞ্চবিন, গাজৰ, মটৰ সকলো কাটি মেলি ধুই ললো৷ লগতে আলু দুটাও কাটি ললো৷ ক’লা বৰণৰ গুটি দুটা চিকুনাই গম পালো সেয়া বহু আগতে চালাদ বনাবলৈ অনা বিট৷ সেয়াও কাটি ললো – একেটা পেটলৈহে যাব! সকলো সাজু কৰি কেৰাহীত তেল অলপ বেছিকৈ দি ঢালি দিলো৷ টেমা এটাৰ ভিতৰত কেইবাটাও বিভিন্ন মচলাৰ পেকেট উদ্ধাৰ কৰিলো৷ সকলোতে প্ৰায় এক দশমাংশকৈ মচলা আছিল৷ কি মচলা চাবলৈ সময় নাই, সকলোৰে পৰা অলপ অলপকৈ দি দিলো৷ হালধি-নিমখ জোখমতে চটিয়াই ঢাকোন দি কম জুইত সিজিবলৈ দিলো৷ মাজতে শ্ৰীমতীয়ে ভূমুকি মাৰি গ’লহি৷ ‘তুমিয়েই খাবা এইসোপা’- পৰম বাণী শুনাই থৈ গ’ল৷\nভাতৰ টেবুলত বহি অতি উৎসাহেৰে ল’ৰা ছোৱালীক নতুন ৰেচিপিৰ বিষয়ে বহলাই ব্যখ্যা কৰিম বুলি মনতে সংকল্প কৰিলো৷ সন্তানে বৰ তৃপ্তিৰে ভাজিকন আঁকোৱালি ললে৷ বিভিন্ন মচলা আৰু চালাদ বনাবলৈ অনা বিট দুটাৰ কৃপাত সুস্বাদু হোৱা ব্যঞ্জনবিধৰ ৰঙা ৰঙটো দেখি ছোৱালীয়ে কিহৰ ভাজি বুলি প্ৰশ্ন কৰিলে৷ মই বেচ উৎসাহেৰে কলো- ‘এয়া অপচয় ভাজি’৷ আগতে নাম নুশুনা ব্যঞ্জন, তাতে খাবলৈও বেয়া হোৱা নাই৷ সাতে সোতৰই মিলি মুঠতে মই সফল! আকৌ প্ৰশ্ন আহিল – এয়া বনাবলৈ মই ক’ত শিকিলো? বেচ অভিজ্ঞ লোকৰ দৰে সিহঁতক কবলৈ আৰম্ভ কৰিলো- ‘হোৱাইট হাউচত বিল ক্লিণ্টনৰ চেফ হৈ থাকোঁতে এবাৰ মই এই ডিচটো বনাই খুৱাইছিলো…’৷ ‘থোৱা হে, তোমাৰ সেই বকলা আৰু মেলিব নালাগে’ – শ্ৰীমতীৰ ভেকাহিত মনে মনে থাকিলো৷ আজিকালি সুবিধা মিলিলে মাজে সময়ে অপচয় ভাজি ৰান্ধি পৰিয়ালক তৃপ্তি দিওঁ৷ সাপো মৰে আৰু মোৰ লাঠিও নাভাগে৷ মোৰ যোগাত্মক চিন্তাই আপোনালোককো সহায় কৰিলে মোৰ দেশ সলোৱাৰ প্ৰচেষ্টা সফল হব!\n← সমাজত প্ৰচলিত বাল্য বিবাহ আৰু ইয়াৰ কুফল – আচমা বেগম\nনিঃস্বাৰ্থ ত্যাগ মূল- কিৰণ চাহু ভাবানুবাদ-বিকু →\nদৃশ্যপট – এক, দুই (বিভা বড়ো)\nএখনি মৰমৰ তিলপিঠা (নীলাঞ্জনা মহন্ত)


স্বাস্থ্য ৰক্ষাকৰ্ত্তা প্লাছ পলিচী\nস্বাস্থ্য ৰক্ষাকৰ্ত্তা প্লাছ পলিচী\nইফফচো টকিঅ'ৰপৰা স্বাস্থ্য ৰক্ষাকৰ্ত্তা প্লাছ পলিচী\nএইখন পলিচীয়ে হস্পিটেলত ভৰ্ত্তি হোৱাৰ বাবে হোৱা ব্যয় সামৰি লয়, যাৰ অভিপ্ৰায় হ'ল হস্পিটেলত ভৰ্ত্তি হোৱা, অংগ সংৰোপণ আদিৰ দৰে কোনো আঘাত বা ৰোগ সম্পৰ্কিত আকস্মিক ঘটনাত হ'ব পৰা উপচাৰৰ উচ্চ ব্যয়ৰপৰা আপোনাক আৰু আপোনাৰ পৰিয়ালটিক সুৰক্ষা দিয়া। আপুনি বাচি লৈছে বাধ্যতামূলকভাৱে কাটি ল'বলগীয়া ধনৰাশি, যিটোৰ বোজা আপুনি বহন কৰিব সামপ্ৰতিক স্বাস্থ্য সুৰক্ষাৰপৰা বা নিজা/আন উৎসৰপৰা। এইখন পলিচীয়ে কাটি ল'বলগীয়া ধনৰাশিৰ ওপৰঞ্চি হিচাপে এটা অতিৰিক্ত সুৰক্ষাৰ কাম কৰে। পলিচীখনে সেয়েহে এটা যুক্তিসংগত মূল্যত ক্ষিপ্ৰতাৰে বাঢ়ি অহা চিকিৎসা মূদ্ৰাস্ফীতি সমস্যাটোৰ জোৰা মাৰে।\nযদিহে বীমাকৃত ব্যক্তিজন কোনো ৰোগত আক্ৰান্ত হয় বা কিবা দুৰ্ঘটনাত (সন্ত্ৰাসবাদী কাৰ্য্যকে ধৰি) আঘাতপ্ৰাপ্ত হয় আৰু তেওঁ চিকিৎসীয়ভাৱে অত্যাৱশ্যকীয় হস্পিটেলত ভৰ্ত্তি হোৱাৰ খৰচ বহন কৰিবলগীয়া হয়, তেন্তে আমি হস্পিটেলত ভৰ্ত্তি হোৱাৰ তলত দিয়া খৰচখিনিৰ যুক্তিসংগত আৰু প্ৰথাগত ভৰণিসমূহ পৰিশোধ কৰিমঃ 1. কোঠাৰ ভাড়া (থকাৰ খৰচ আৰু পৰিচৰ্য্যাৰ খৰচকে ধৰি) 2. চিকিৎসা বৃত্তিধাৰী/নিশ্চেতকৰ পৰামৰ্শ প্ৰদানৰ মাচুল 3. সংজ্ঞাহৰণ ঔষধ, তেজ, অক্সিজেন, অপাৰেছন থিয়েটাৰ, অস্ত্ৰোপচাৰৰ আহিলা-পাতি, ঔষধ আৰু ড্ৰাগছ, নিদানমূলক সামগ্ৰী আৰু এক্স-ৰে, অপোহন বা ডায়ালিছিছ, কীমোথেৰাপী, ৰেডিঅ'থেৰাপী, পেছমেকাৰৰ মূল্য, কৃত্ৰিম হাত-ভৰি, অংগ সংৰোপণৰ খৰচ আৰু সেইজাতীয় ব্যয়। 4. ভিটামিন আৰু টনিকত হোৱা খৰচ তেতিয়াহে, যেতিয়া চোৱা-চিতা কৰা চিকিৎসা বৃত্তিধাৰীয়ে সেইবোৰ উপচাৰৰ অংশ বুলি প্ৰমাণপত্ৰ দিয়ে। 5. আয়ুৰ্বেদ আৰু/বা হোমিঅ'পেথী আৰু/বা উনানী আৰু/বা ছিধা চিকিৎসা প্ৰদানকাৰী চৰকাৰৰদ্বাৰা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত হস্পিটেলত ভৰ্ত্তি হোৱাৰ খৰচ। এই সুৰক্ষাই হস্পিটেলত ভৰ্ত্তি হোৱাৰ আগৰ খৰচ আৰু হস্পিটেলত ভৰ্ত্তি হোৱাৰ পাছৰ খৰচো সামৰি লয়। 6. এম্বুলেঞ্চৰ বাবে হোৱা ভৰণি, খৰচৰ প্ৰকৃত অংক বা 3000/- টকা, ইয়াৰে যিটো অংকই কম হয়। 7. হস্পিটেলত ভৰ্ত্তি হৈ থকাৰ সময়ছোৱাত বিবিধ খৰচৰ জোৰা মাৰিবলৈ এটা অতিৰিক্ত দৈনিক ভাট্টা যিটো ধনৰাশিৰ অংকটো হ'ব বীমাকৃত ধনৰাশিৰ 0.1% ৰ সমান। 8. চিকিৎসীয়ভাৱে অত্যাৱশ্যকীয় হ'লে আবাসীয় হস্পিটেলত ভৰ্ত্তি হোৱাৰ বাবে ওপৰত উল্লেখ কৰা প্ৰাসংগিক ব্যয়সমূহ আৰু যুক্তিসংগত তথা প্ৰথাগত ভৰণিসমূহ যাৰ সৰ্বাধিক মুঠ উপ-সীমা হ'ব বীমাকৃত ধনৰাশিৰ 20% (বিশ শতাংশ)\nসম্পূৰ্ণ স্বাধীনতাঃ আপুনি যেনেকৈ বিচাৰে তেনেকৈয়ে বাচি লওকঃ o ম্যাদ – এবছৰ o টপ আপ বা চুপাৰ টাপ আপ: কাটি ল'বলগীয়া নিয়ম প্ৰতিটো দাবীত প্ৰযোজ্য হ'ব নে এটা বছৰত হোৱা আটাইবোৰ দাবীৰ লগত একেলগে প্ৰযোজ্য হ'ব সেইটো আপুনি বাচি লওক। o বীমাকৃত ধনৰাশিৰ বিকল্পসমূহ– সবাতোকৈ বিশাল পৰিসৰৰ বাচনিৰ বাবে আপোনাক প্ৰদান কৰা হ'ব 8 টা পৰিকল্পনা o ফেমিলী ফ্ল'টাৰ বা ব্যক্তিগত বীমাকৃত ধনৰাশি o আজীৱন নৱীকৰণ (যদিহে কোনো বিৰতি নোহোৱাকৈ নৱীকৰণ কৰা হয়) * কম প্ৰিমিয়ামতে উচ্চ আৱৰণ * আন কোনো মৌলিক স্বাস্থ্য পলিচীৰ অবিহনে এইখন পলিচী ক্ৰয় কৰিব পৰা যায় * চাকৰি সলনি হোৱা/হেৰুৱাৰ ক্ষেত্ৰত কাটি ল'বলগীয়া ধনৰাশিৰ অধিত্যাগঃ এটা সৰু অতিৰিক্ত প্ৰিমিয়াম আদায় দি আপুনি 30/60/90 দিনৰ এটা কালদৈৰ্ঘ্যৰ বাবে চাকৰি সলনি কৰা বা হেৰুৱাবলগীয়া হ'লে কাটি ল'বলগীয়া ধনৰাশিৰ অধিত্যাগসহিতে সম্পূৰ্ণ বীমাকৃত ধনৰাশিৰ সুবিধা উপভোগ কৰিব পাৰিব। *হিতাধিকাৰ অব্যাহত ৰাখি মানক স্বাস্থ্য পলিচী ক্ৰয় কৰাৰ বিকল্পঃ আমি আপোনাক এনেকুৱা এটা সুবিধা প্ৰদান কৰিম যাৰ সহায়ত আপুনি কাটি ল'বলগীয়া ধনৰাশিৰ অবিহনে আৰু এই পলিচীৰ অধীনত বাচি লোৱা কাটি ল'বলগীয়া ধনৰাশিলৈকে প্ৰতীক্ষা কালদৈৰ্ঘ্যৰ অধিত্যাগ সম্পৰ্কীয় আৱৰণ অব্যাহত ৰাখি আমাৰ মানক স্বাস্থ্য পলিচী ক্ৰয় কৰিব পাৰিব যদিহে টপ আপ/চুপাৰ টপ আপ স্বাস্থ্য উৎপাদ 50 বছৰৰ বয়সৰ আগতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ক্ৰয় কৰা হৈছে আৰু অতি কমেও4বছৰৰ এটা কালৰ বাবে কোনো বিৰতি নোহোৱাকৈ ইয়াৰ নৱীকৰণ কৰি থকা হৈছে। *ধাৰা 80D ৰ অধীনত আয়কৰ হিতাধিকাৰ। *সমগ্ৰ ভাৰতৰ 4000 ৰো অধিক নেটৱৰ্ক হস্পিটেলত নগদধনৰহিত দাবী সুবিধা লভ্য। * কোনো তৃতীয় পক্ষৰ প্ৰশাসক নোহোৱাকৈ প্ৰত্যক্ষভাৱে সেৱা প্ৰদান কৰে IFFCO TOKIO ই * কোনো অতিৰিক্ত ব্যয় নোহোৱাকৈ জৰুৰীকালীন সাহায্য় সেৱাসমূহ। আপোনাৰ ঘৰৰপৰা 150 কিলোমিটৰ বা ততোধিক দূৰত্বত ভ্ৰমণ কৰি থাকোতে আমি আপোনাক প্ৰদান কৰে বিশেষ সাহায্য। *সংবাহ্যতাঃ আপুনি একেধৰণৰ আন যিকোনো পলিচী বা আন যিকোনো বীমাকাৰী সলনি কৰি আমাৰ টপ আপ/চুপাৰ টপ আপ পলিচীলৈ আহিব পাৰে আৰু IRDA ৰ নিৰ্দেশনাৱলী অনুযায়ী আপোনাৰ ধাৰাবাহিকতা হিতাধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰিব পাৰে।\nকৰ্মসংস্থান হেৰুৱালে বা সলনি কৰিলে কাটি ল'বলগীয়া ধনৰাশি অধিত্যাগ কৰা হয়, যদিহে অতিৰিক্ত প্ৰিমিয়ামৰ বিবেচনাসাপেক্ষে কাটি ল'বলগীয়া ধনৰাশিৰ অধিত্যাগ পলিচীত অনুমোদিত হয়। তলত দিয়া চৰ্তসমূহৰ সাপেক্ষে এই ব্যৱস্থা কাৰ্য্যকৰী কৰা হ'বঃ ক) চাকৰিত থকা আৰু 55 (পচপন্ন) বছৰতকৈ কম বয়সৰ বীমাকৃত ব্যক্তি আৰু তেওঁলোকৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি চলা লোকসকলৰ ক্ষেত্ৰতহে এই সুৰক্ষা প্ৰযোজ্য হ'ব। আত্ম-সংস্থাপিত লোকসকলৰ বাবে এই সুৰক্ষা প্ৰযোজ্য নহয়। খ. এই সুৰক্ষা অনুসূচীত উল্লেখ কৰি থোৱা কাটি ল'বলগীয়া ধনৰাশিৰ অধিত্যাগৰ (WOD) সৰ্বাধিক কালদৈৰ্ঘ্যৰ বাবেহে প্ৰযোজ্য হ'ব। গ. পলিচীৰ একেটা কালদৈৰ্ঘ্যত বহুবাৰ চাকৰি সলনি কৰা হ'লে, এনে আটাইবোৰ বিৰতিৰ সময়ত, সুৰক্ষাৰ মুঠ দিনবোৰৰ সংখ্যা অনুসূচীত উল্লেখ থকা সৰ্বাধিক WOD কালদৈৰ্ঘ্যতকৈ বেছি হ'ব নোৱাৰিব। ঘ. এতিয়া কৰি থকা চাকৰিৰপৰা অব্যাহতি লাভৰ অতি কমেও 15 (পোন্ধৰ) দিনৰ আগতে WOD কালদৈৰ্ঘ্যৰ সুব্যৱহাৰৰ অভিপ্ৰায়সম্বলিত পত্ৰ দিব লাগিব। i) সুৰক্ষাৰ অভিপ্ৰায়সম্বলিত পত্ৰৰ বাবে 15 দিনৰ অগ্ৰীম জাননীৰ প্ৰয়োজনীয়তা বীমাকৰ্ত্তা প্ৰাধিকৰণে একো একোটা কেচবিশেষে উপযুক্ততাৰ আধাৰত অধিত্যাগ কৰিব পাৰে, যদিহে জাননীখন দায়িত্বৰপৰা অব্যাহতি পোৱাৰ দিনা বা তাৰ আগতে দিয়া হয়। ii) যদিহে জাননীখন দায়িত্বৰপৰা অব্যাহতি পোৱাৰ পাছত এটা যুক্তিসংগত সময়ৰ ভিতৰতে দিয়া হয়, তেন্তে বীমাকৰ্ত্তাৰ স্ববিবেচনাৰ অধীনত একো একোটা কেচবিশেষে উপযুক্ততাৰ আধাৰত, জাননীৰ তাৰিখৰপৰা WOD দিয়া হ'ব পাৰে, যদিহে কৰ্মসংস্থান হেৰুৱাৰ কথা আৰু দায়িত্বৰপৰা অব্যাহতি পোৱাৰ তাৰিখ নিশ্চিত কৰা হয়। ঙ. এতিয়াৰ চাকৰিটোৰপৰা অব্যাহতি পোৱা দিনটোৰ পাছৰ দিনটোৰপৰাই এই অধিত্যাগ কাৰ্য্যকৰী হ'ব। চ. তলত দিয়া যিকোনো এটা ঘটনাৰ সংঘটনৰ পাছত, ইয়াৰে যিটোৱেই প্ৰথমে সংঘটিত নহওক কিয়, সুৰক্ষা নোহোৱা হ'বঃ i) কাটি ল'বলগীয়া ধনৰাশিৰ অধিত্যাগৰ কালদৈৰ্ঘ্য উকলি যোৱা ii) বীমাকৃত ব্যক্তিয়ে WOD সুৰক্ষাৰ সমাপ্তিৰ বাবে অনুৰোধ কৰা। নতুন নিয়োগকৰ্ত্তাৰ সৈতে কৰ্মচাৰী স্বাস্থ্য হিতাধিকাৰৰ অধীনলৈ অহাৰ লগে লগে বা এখন নতুন স্বাস্থ্য বীমা আঁচনিৰ কাৰ্য্যাৰম্ভৰ লগে লগে বীমাকৃত ব্যক্তিয়ে WOD সুৰক্ষাৰ সমাপ্তি বিচাৰি কৰা অনুৰোধটো প্ৰদান কৰিব লাগিব। কোম্পানীক এনে এখন জাননী দিবলৈ ব্যৰ্থ হ'লে, সমগ্ৰ WOD কালদৈৰ্ঘ্য ব্যৱহাৰ কৰি শেষ কৰা বুলি ধৰা হ'ব আৰু পলিচীৰ কালদৈৰ্ঘ্যৰ সময়ছোৱাত আৰু কোনো ধৰণৰ অধিত্যাগত অনুমতি দিয়া নহ'ব। ছ. নিৰ্ভৰ কৰি চলা লোকৰ বাবে থকা WOD সুৰক্ষা প্ৰস্তাৱকাৰীৰ সুৰক্ষাৰ লগত একে সময়তে নোহোৱা হ'ব। কাটি ল'বলগীয়া ধনৰাশিৰ অধিত্যাগৰ ব্যৱস্থাটোৱে কেনেকৈ কাম কৰে:- আপুনি যদি2লাখ টকাৰ কাটি ল'বলগীয়া ধনৰাশিৰ সৈতে5লাখ টকা বীমাকৃত ধনৰাশি থকা এখন পলিচী ক্ৰয় কৰে আৰু আপুনি যদি 30 দিনৰ এটা কালদৈৰ্ঘ্যৰ বাবে কাটি ল'বলগীয়া ধনৰাশিৰ অধিত্যাগৰ বিকল্প বাচি লয় আৰু আপুনি যদি আপোনাৰ কৰ্মসংস্থান সলনি কৰে তেন্তে ওপৰত দিয়া ধৰণে সমৰ্থনকাৰী নথিৰ সৈতে আপুনি কথাটো আমাক জনাব লাগিব। এনেকুৱা ক্ষেত্ৰত, 30 দিনৰ কালদৈৰ্ঘ্যৰ সময়ছোৱাত (দায়িত্বৰপৰা অব্যাহতি পোৱাৰ দিনটো বা জাননীৰ তাৰিখ ইয়াৰে যিটো দিনেই পাছত আহে সেই দিনটোৰপৰা) বা WOD সুৰক্ষা সমাপ্তিৰ বাবে আপুনি আপোনাৰ অনুৰোধটো দাখিল কৰা দিনটোলৈকে, ইয়াৰে যিটো দিনেই আগত আহে সেই দিনটোলৈকে আপোনাক7লাখ টকাৰ (5 লাখ টকা +2লাখ টকা) সম্পূৰ্ণ সুৰক্ষা প্ৰদান কৰা হ'ব। পলিচীৰ কালদৈৰ্ঘ্যৰ ভিতৰত এটাতকৈ অধিক চাকৰি সলনি কৰা হ'লে WOD পলিচীৰ কালদৈৰ্ঘ্যৰ সৰ্বাধিক 30 দিনৰ ভিতৰত একাধিকবাৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়।


বিধেয়কৰ বিৰোধিতাৰে বোকাখাত মহকুমা কবি সন্মিলনৰ উদ্যোগত কবিতাৰে প্ৰতিবাদ\nনাগৰিকত্ব বিধেয়কৰ বিৰোধিতাৰে বোকাখাত মহকুমা কবি সন্মিলনৰ উদ্যোগত কবিতাৰে প্ৰতিবাদ\nবোকাখাত , January 12, 2019 7:09 pm\nবোকাখাত মহকুমা কবি সন্মিলনৰ উদ্যোগত আজি বোকাখাতৰ নাট্যমন্দিৰ সন্মুখত কবিসকল সমবেত হৈ নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধায়ক বাতিলৰ দাবীত কবিতাৰে প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে।\nএই প্ৰতিবাদী অনুষ্ঠান উদ্বোধন কৰে অসম ৰাজ্যিক সাংবাদিক সন্থাৰ সভাপতি জিতু শৰ্মা ৰাজখোৱাই। ৰাজ্যৰ বিশিষ্ট কবি অজিত গগৈ, শৰৎ হাজৰিকা, বোকাখাতৰ পুৱতি সাহিত্য সভাৰ সভাপতি অপূৰ্ব বৰদলৈ, সম্পাদক গীতাঞ্জলি কলিতা, মহকুমা কবি সন্মিলনৰ সভাপতি অমৰ শৰ্মা আদিয়ে প্ৰতিবাদী অনুষ্ঠানটোত অংশ গ্ৰহণ কৰি বিধেয়ক বাতিলৰ দাবী জনায়।\nতাৰোপৰি সম্পাদক পাৰিজ লুইতপকীয়া, বিশিষ্ট কবি, লেখিকা কল্পনা চেতীয়া, নিজৰা বৰঠাকুৰ, লেখিকা সমাৰোহ সমিতিৰ সুৱৰ্ণ শইকীয়া বৰদলৈ, জ্যেষ্ঠ নাগৰিক মঞ্চৰ আনিচুৰ ৰহমানকে ধৰি মহকুমাৰ প্ৰায়সকল কবি, সাহিত্যিকে এই প্ৰতিবাদত অংশ গ্ৰহণ কৰি কবিতাৰে নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধায়কৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ জনায়।\nলিংগায়েটক অঁতৰোৱাৰ বিপদ চপাই নল’লে বিজেপিয়ে; কৰ্ণাটকৰ নতুন মুখ্যমন্ত্ৰী বাসৱৰাজ বোম্মাই\nসীমান্তৰ সংঘৰ্ষত ড্ৰাগছ কানেকশ্যন! কিয় মিজোৰ এই আগ্ৰাসী আচৰণ?\nৰাজ্যত আজি কিমান আক্ৰান্ত হ’ল ক’ভিডত? মৃত্যু কিমানৰ? পজিটিভিটিৰ হাৰে দিছে সকাহ!\nঅসম কৃষি বিপণন পৰিষদৰ দায়িত্বহীনতা; কৃষ্ণাইৰ পণ্যাগাৰতে পচিল শ শ কুইণ্টল ধান


পাইকাৰী ব্যৱসায়ীয়ে ধমক দিলে যোগান মন্ত্ৰীয়ে সম্বৰ্ধনা জনোৱা ডিমুৰ ব্যৱসায়ীক– News18 assam\nপাইকাৰী ব্যৱসায়ীয়ে ৰচিদত লিখা মূল্যতকৈ অধিক দাম লোৱাৰ অভিযোগ, প্ৰতিবাদৰ বাবে ধমক দিলে যোগান মন্ত্ৰীয়ে সম্বৰ্ধনা জনোৱা ডিমুৰ ব্যৱসায়ীক...\nআমিনগাঁৱৰ চকীগেটৰ বজৰংগ এণ্ড কো নামৰ পাইকাৰী দোকানৰ স্বত্তাধিকাৰীয়ে ৰচিদত লিখাতকৈ লৈছে অত্যাধিক মূল্য । ডিমুৰ ব্যৱসায়ীয়ে এই কথাত প্ৰতিবাদ কৰাৰ বাবেই ধমকি দিলে পাইকাৰী ব্যৱসায়ীয়ে ।\nLast Updated : June 09, 2021, 09:04 IST\nযোগান মন্ত্ৰী অথবা যোগান বিভাগক কেৰেপ নকৰে পাইকাৰী ব্যৱসায়ীয়ে । নিজ ময়মতালিৰে বঢ়াইছে অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰীৰ দাম । প্ৰতি বেগ পিয়াজৰ মূল্য ৰচিদত লিখাতকৈ তিনিশ টকাকৈ লৈছে বেছি । এই অভিযোগ ডিমুৰ ব্যৱসায়ীসকলৰ।\nকামৰূপ জিলাৰ ডিমুৰ ব্যৱসায়ীসকলে প্ৰতিবাদ কৰাৰ বাবেই ধমকি দিলে পাইকাৰী ব্যৱসায়ীয়ে । যোগান মন্ত্ৰী ৰঞ্জিত দাসে প্ৰশংসাৰে উপচাই দিয়া ৰঙিয়াৰ ডিমুৰ ব্যৱসায়ীসকলৰ এই অভিযোগ। মিনি লকডাউনৰ সময়ত ৰঙিয়াৰ ডিমুৰ ব্যৱসায়ীসকলে চৰকাৰী দামত অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰী বিক্ৰী কৰিছে । ব্যৱসায়ীসকলৰ পদক্ষেপক প্ৰশংসা কৰি যোগান মন্ত্ৰী ৰঞ্জিত দাসে নিজে আহি ব্যৱসায়ীসকলক সম্বৰ্ধনা জনাইছিল । কিন্তু এতিয়া সেই ব্যৱসায়ীসকলে পাইকাৰী ব্যৱসায়ীৰ পৰা ধমকি খাব লগা হৈছে ।\nআমিনগাঁৱৰ চকীগেটৰ বজৰংগ এণ্ড কো নামৰ পাইকাৰী দোকানৰ স্বত্তাধিকাৰীয়ে ৰচিদত লিখাতকৈ লৈছে অত্যাধিক মূল্য । খুচুৰা ব্যৱসায়ীগৰাকীয়ে ৰচিদ লিখাতকৈ বেছি মূল্য লোৱা ভিডিঅ' মোবাইলত আবদ্ধ কৰিছে । ঘটনা সন্দৰ্ভত ইতিমধ্যে ভূক্তভোগী খুচুৰা ব্যৱসায়ীয়ে ৰঙিয়া যোগান বিভাগ, ৰঙিয়া মহকুমাধিপতি আৰু কামৰূপ উপায়ুক্তত অভিযোগ দিছে । এতিয়া প্ৰশ্ন হ'ল যদি পাইকাৰী ব্যৱসায়ীয়ে নিজ ময়মতালিৰে অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰীৰ মূল্যবৃদ্ধি কৰাৰ লগতে ৰচিদত লিখা দামতকৈ অত্যাধিক দাম লয় তেন্তে খুচুৰা ব্যৱসায়ীয়ে কি কৰিব ? অত্যাধিক মূল্যত ক্ৰয় কৰা অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰীৰ মূল্য সাধাৰণ গ্ৰাহকৰ ওচৰত নপৰিবনে ! এইসকল বহিঃৰাজ্যৰ ব্যৱসায়ীৰ ওপৰত যোগান বিভাগে কিবা ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিবনে ?\nFirst published: June 09, 2021, 09:04 IST