সংৰক্ষণৰ অংক: কিহৰ ভিত্তিত এই সংৰক্ষণ? - সন্ধান\nYou are at:Home»চিন্তাশিল্প»সংৰক্ষণৰ অংক: কিহৰ ভিত্তিত এই সংৰক্ষণ?\nBy আজিমুল হক on July 4, 2013 চিন্তাশিল্প\nমেকুৰী আৰু বান্দৰৰ সাধুৰ লগত ঠিক নিমিলিলেও আমাৰ দেশৰ সংৰক্ষণ ব্যৱস্থাৰ ৰেহ ৰুপ চাই চৰকাৰখনক সেই ৰুটিলৈ কাজিয়া কৰি ভগাবলৈ অহা সেই মেকুৰীটোৰ লগতে ৰিজাব মন গৈছে । ইটো জনগোষ্ঠীৰ বাবে বিশেষ ব্যৱস্থা, সিটোৰ বাবে বেলেগ ব্যৱস্থা, এনে কৰোতে অ-সংৰক্ষিত বুলি একো বাকীয়ে নাথাকে, বা যিখিনি থাকে (আচলতে থাকে নহয় ৰাখেহে নিজৰ কোটাৰ বাবে মন্ত্ৰী এম. এল. এ ও আমোলাৰ জাতি বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে “অ-সংৰক্ষণ” কৰি), সেইখিনিতো সেই মেকুৰীৰূপী বাটোৱাৰাকাৰীৰ নিজ বংশ উন্নয়ন পুজিতে জমা হয় । আমাৰ আলোচনাত ‘সংৰক্ষণ’ বুলিলে বিশেষকৈ বুজোৱা হ’ব ভাৰতীয় সংবিধানে দেশখনৰ পিছ পৰা বা তুলনামুলকভাৱে দুৰ্বল বুলি বিবেচিত লোক বা লোকগোষ্ঠীক সাধাৰণ লোকৰ (যিসকলক জাতিগতভাৱে আগবঢ়া বুলি জ্ঞান কৰা হয়) সমকক্ষ কৰি তোলাৰ উদ্দেশ্যেৰে তেওঁলোকৰ বাবে সা-সুবিধাৰ ব্যৱস্থাক । এই সা-সুবিধা সমূহৰ ভিতৰত শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত আসন সংৰক্ষণ, মাচুল ৰেহাই, বৃত্তি, নম্বৰ ৰেহাই; চাকৰিৰ ক্ষেত্ৰত আসন সংৰক্ষণ, জনগণক প্ৰতিনিধিত্বৰ ক্ষেত্ৰত সংৰক্ষণ তথা আন আন বাজেট আবন্টনো ধৰিব পাৰি।\nএই ক্ষেত্ৰত অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় এয়েযে ভাৰতবৰ্ষত এই সংৰক্ষণ ব্যৱস্থাৰ ভিত্তি হ’ল জাতি-বৰ্ণ তথা নৃগোষ্ঠীয় সামাজিক স্থিতি, ইয়াৰ ওপৰত থকা ভেদা-ভেদ নিৰ্মূলকৰণৰ হকে চৰ্চা হৈ আহিছে সুদুৰ স্বাধীনতাৰ পূৰ্বৰে পৰা । তৎস্বত্তেও কিন্তু স্বাধীন ভাৰতৰ চৰকাৰে অনুসুচিত জাতি, জনজাতি, অন্যান্য পিছ পৰা সম্প্ৰদায় হিচাপে পৃথকীকৰণ কৰি কেতবোৰ গোত্ৰ বা বৰ্ণৰ লোকক পিছ পৰা হিচাপে সাৰ্বজনীন কৰি সেইবোৰ সম্প্ৰদায়ৰ কাৰণে সংৰক্ষণৰ মাধ্যমেদি বিশেষ সা-সুবিধাৰ ব্যৱস্থা যুগ যুগ ধৰি কৰি আহিছে আৰু ধৰি লোৱা হৈয়ে আছে যে সেইবোৰ গোত্ৰত জন্ম গ্ৰহণ কৰা লোকসকল যুগে যুগে পিছ পৰিয়ে আছে বাবে তেনে সম্প্ৰদায়ৰ তালিকাও একেই আছে!\nসংৰক্ষণৰ প্ৰচলিত ব্যৱস্থাৰ প্ৰবক্তাসকল জাঙুৰ খাই উঠিব যদিও এটা অনস্বীকাৰ্য কথা নকৈ নোৱাৰিলো যে ‘সংৰক্ষণে সদায় শ্ৰেষ্ঠতম বাছনিৰ পছন্দক বঞ্চিত কৰে’ আৰু ইয়াৰ ফলত দেশ বা সমাজ শ্ৰেষ্ঠতম মানৱ সম্পদৰ সেৱাৰ পৰাও বঞ্চিত হয় । উদাহৰণ স্বৰূপে ক’ব পাৰি যে এক উৎকৃষ্ট শিক্ষানুষ্ঠানত নামভৰ্তিৰ বেলিকা তুলনামূলকভাৱে তেওঁতকৈ অধিক মেধাসম্পন্ন ছাত্ৰ বা ছাত্ৰীক বঞ্চিত কৰি নামভৰ্তিৰ সুবিধা পাই সৰ্বোচ্চ ডিগ্ৰী ল’লে। সংৰক্ষণৰ আশীৰ্বাদত তুলনামুলকভাৱে কম নম্বৰ পাইয়ে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অনুদান আয়োগৰো স্বীকৃতিও পালে আৰু শেষত সংৰক্ষণৰ বেকলগ ব্যৱস্থাৰ বাবে সাধাৰণ বৰ্গৰ প্ৰাৰ্থীয়ে আবেদন কৰিব নোৱাৰাত তেওঁ চাকৰিটোও পালে । এতিয়া কথা হ’ল, এই সংৰক্ষণ ব্যৱস্থা নাথাকিলে মুক্ত প্ৰতিযোগীতাৰ ভিত্তিত পদটো পুৰোৱা হ’লে হয়তো তেওঁতকৈ বহু উৎকৃষ্ট প্ৰাৰ্থী পচন্দৰ সুবিধা অনুষ্ঠানটিয়ে পালেহেতেন! কোনে জানে দলিত সম্প্ৰ্দায়ৰ আন্দোলনৰ হেচাত কেতিয়াবা যদি ভাৰতীয় ক্ৰিকেট দলতো এনে সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা হয়!\nসংৰক্ষণ ব্যৱস্থাৰ ফলত প্ৰত্যক্ষভাৱে সবাতোকৈ ক্ষতিগ্ৰস্থ হোৱা সকল হ’ল সেইসকল ছাত্ৰ আৰু চাকৰি প্ৰাৰ্থী – যিসকল জাতিগতভাৱে উন্নত সম্প্ৰদায়ৰ অৰ্থনৈতিকভাৱে তেনেই নি:কিন । এইসকলৰ হতাশা আৰু ক্ষোভৰ বহিৰ্প্ৰকাশ মাজে সময়েই দেখা যায় যদিও বৃহৎ আকাৰত দেখা গৈছিল ১৯৯০ চনত প্ৰকাশ হোৱা ভাৰতত সংৰক্ষণ ব্যৱস্থাৰ উন্নয়নাৰ্থে ১৯৮২ চনতে গঠিত মনডল আয়োগৰ পৰামৰ্শাৱলীৰ ক্ষেত্ৰত দেখা দিয়া দেশজুৰি প্ৰতিক্ৰিয়াৰ মাজেদি । সেই সময়ত এই আয়োগৰ পৰামৰ্শৰ সপক্ষে আৰু বিপক্ষে মিলি এশটাতকৈয়ো অধিক গোচৰ ন্যয়ালয়ত পঞ্জীভুক্ত হোৱাত উচ্চতম ন্যয়ালয়ে এই সম্পৰ্কে চূড়ান্ত ৰায় দিব লগীয়া হৈছিল আৰু এইদৰেই দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে সম্প্ৰদায় বা জাতেই পিছ পৰা শ্ৰেণীৰ মৰ্যদা দিবলগা হোৱাৰ ভিত্তি হিচাপে স্বীকৃতি পাইছিল। অৱশ্যে দলিত, অৱহেলিত শ্ৰেণীৰ দ্ৰুত বিকাশৰ কাৰণে চৰকাৰী উদগনিৰ প্ৰয়োজন নথকা নহয় । আৰু সেইবাবেই হয়তো ভাৰতীয় সংবিধান প্ৰণেতাসকলে হয়তো ভাৰতীয় সমাজ ব্যৱস্থাৰ গাথনি চাই জাতিগতভাৱেই বৈষম্যৰ স্বৰূপ দেখা পাইছিল । দেখা যায়য়ে তাহানিত উচ্চ বৰ্ণৰ হিন্দুৱে নিম্ন বৰ্গৰ লোকৰ ওপৰত নানা ধৰণৰ শোষণ চলাইছিল আৰু তাৰ সুবিধা মুছলমান আগ্ৰাসনকাৰী তথা পৰৱৰ্তী কালত খ্ৰীষ্টান মিছনেৰীসকলে ভালকৈয়ে লৈছিল । এইযে নিম্ন সম্প্ৰদায়ৰ হিন্দুৰ ধৰ্মান্তকৰণ প্ৰক্ৰিয়া, ইয়াৰ বেচ তাৎপৰ্য আছে আৰু প্ৰচলিত সংৰক্ষণ ব্যৱস্থাৰ লগত কিছু প্ৰাসংগিকতা আছে।\nদেশ জয় কৰি সাম্ৰাজ্য বিস্তাৰ কৰিবলৈ অহা মুছলমান নবাবসকলৰ ভাৰতবৰ্ষত ধৰ্ম বিস্তাৰৰ কোনো পৰিকল্পনা নাছিল আৰু সেয়ে তেওলোকৰ লগত অহা ধৰ্মগুৰু বা পীৰসকলে নবাবৰ পৰা কোনো সমৰ্থন বা সহায় পোৱা নাছিল। কিন্তু ইতিমধ্যে অসহনীয় হৈ পৰা জাতি-ভেদ প্ৰথাৰ কাৰণে বহু নিম্ন বৰ্গৰ হিন্দুই তুলনামুলকভাৱে উদাৰ ইচলাম ধৰ্মত দীক্ষিত হৈছিল। কিন্তু নবাবৰ পৃষ্ঠপোষকতাৰ অভাৱৰ কাৰণে তেওলোকৰ আৰ্থিক দিশত বিশেষ একো পৰিৱৰ্তন হোৱা নাছিল । অৰ্থাৎ সামাজিক স্বীকৃতিৰ ক্ষেত্ৰত তেওলোক সাধাৰণ বৰ্গৰ হৈ পৰিছিল যদিও, আৰ্থিকভাৱে তেওঁলোক পিছ পৰিয়েই ৰৈছিল।\nনবাবৰ পৃষ্ঠপোষকতাৰ অভাৱেই হওক, কিংবা অতিশয় দুৰ্গম বাবেই হওক, মুছলমান পীৰ সকলে ভাৰতবৰ্ষৰ ভিতৰুৱা ঠাইত থকা জনজাতীয় লোকখিনিক ঢুকি পোৱা নাছিল । পিছলৈ চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাৰে সমৃদ্ধ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ কাৰণে ভাৰতবৰ্ষলৈ অহা খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী সকলে কিন্তু সক্ষম হৈছিল জনজাতীয় অঞ্চলত ধৰ্ম বিস্তাৰ কৰিবলৈ। চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাৰ বাবেই বৃটেইন, ফ্ৰাঞ্চ আদি দেশৰ পৰা অহা এই মিছনেৰী সকল আছিল আৰ্থিকভাৱে যথেষ্ট সবল আৰু ইতিমধ্যেই নৱজাগৰণৰ প্ৰভাৱত প্ৰগতিশীল ভাৱধাৰাৰে উদ্বুদ্ধ মিছনেৰীসকলে শিক্ষা দীক্ষাৰ প্ৰচাৰ, আৰ্থিক সা-সুবিধাৰে জনজাতীয় এলেকাসমূহত বেচ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰাত সফল হয়, যাৰ প্ৰমাণ এতিয়াও প্ৰায়বোৰ জনজাতীয় সম্প্ৰদায়তে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মাৱলম্বীৰ পয়োভৰৰ পৰাই দেখা যায় । কিন্তু আমোদজনক কথাটো হ’ল, ইউৰোপীয় উদাৰতাৰ আশীৰ্বাদ তথা আৰ্থিক সহায়েৰে তেওঁলোক যথেষ্টখিনি আগবাঢ়িলেও, খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ নিয়ম মতে নাম পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰয়োজন নথকাত পৰৱৰ্তী কালত এনে জনজাতীয় লোকসকল কিন্তু সংৰক্ষণৰ আওতাত পৰিল । অৰ্থাৎ পৰিকল্পিতভাৱে চলা ধৰ্মান্তকৰণ প্ৰক্ৰিয়াত মিছনেৰীসকলে আগবঢ়োৱা সা-সুবিধাৰে আৰ্থিকভাৱে আনকি সামজিকভাৱেও কিছু উন্নত অৱস্থা পালে যদিও, আগৰ নাম উপাধি তথা ধৰ্মৰ বাহিৰে অইন সংস্কৃতি একে থকাত, ভাৰত চৰকাৰৰ চকুত তেওঁলোক অনুন্নত হিচাপেই বিবেচিত হৈ থাকিল । কিন্তু ইছলাম ধৰ্মত ধৰ্মান্তৰিত হোৱাৰ বাবে যিহেতু হিন্দু নাম বা উপাধি সলাই মুছলিম সমাজত স্বীকৃত নাম উপাধি ল’ব লাগে, সেয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত ভাৰত চৰকাৰৰ দৃষ্টিত তেওঁলোক আৰ্থিক, শিক্ষা আদিত পিছ পৰি থকা স্বত্বেও তৎক্ষণাতে সেইবোৰ পৰিৱৰ্তন হোৱা বুলি ধৰি লৈ সাধাৰণ বৰ্গত তালিকাভুক্ত কৰা হ’ল।\nএতিয়া প্ৰশ্ন হয়, পিছ পৰা চামক আগবঢ়াই নি সমমৰ্যদাৰ সমাজ গঢ়াৰ লক্ষ্যই যদি আছিল, তেন্তে ভাৰতীয় মুছলমানসকল কেনেকৈ সাধাৰণ বৰ্গত অন্তৰ্ভুক্ত হ’ল? অগ্ৰাধিকাৰ পাবলগীয়া বৰ্গৰ তালিকা প্ৰস্তুতকৰণৰ বেলিকা জাতি-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে মানুহৰ আৰ্থ-সামাজিক প্ৰেক্ষাপটৰ অধ্যয়নৰ প্ৰয়োজন নাছিলনে? বাহ্যিক পৰ্যবেক্ষণৰ কথা বাদেই দিলো, চচ্চাৰ কমিটিৰ প্ৰতিবেদন তথা ৰংনাথ মিশ্ৰ আয়োগৰ প্ৰতিবেদনে ইতিমধ্যেই দেখুৱাই দিছে যে ভাৰতবৰ্ষৰ সংখ্যালঘুসকলৰ আৰ্থ-সামাজিক অৱস্থা দলিত সকলতকৈয়ো পুতৌজনক । অসমৰ ক্ষেত্ৰত দেখা যায় যে মুছলমান আৰু চাহ জনজাতিৰ লোকৰ আৰ্থ-সামাজিক অৱস্থা অনুসুচিত জাতি আৰু জনজাতিতকৈয়ো অধিক বেয়া । ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি, অসমৰ মুছলিম সাক্ষৰতাৰ হাৰ আছিল ৪৮.৪% আৰু একেই তথ্য মতে অনুসুচিত জাতি আৰু জনজাতিৰ স্বাক্ষৰতাৰ হাৰ আছিল ৬৪% । তদুপৰি দৰিদ্ৰতাৰ বোজাৰ ক্ষেত্ৰতো দেখা যায়যে অসমৰ সংখ্যালঘু আৰু চাহ জনজাতিৰ লোকৰ অবস্থা বৰ্তমানৰ সংৰক্ষণৰ আওতালৈ অহা অনুসুচিত জাতি আৰু জনজাতিৰ লোকতকৈ বহুগুণে পুতৌজনক ।\nগতিকে গতিশীলতাৰ সৰ্বোচ্চ সাম্ভাৱ্যতাৰ ফালে চাবলৈ গ’লে সংৰক্ষণ ব্যৱস্থা মুঠেই সমৰ্থনযোগ্য নহয় । তদুপৰি ইমান বছৰে একোটা সম্প্ৰদায়ৰ বাবে কেতবোৰ ব্যৱস্থা লোৱাৰ পিছত ব্যৱস্থাটিৰ ফলাফল পুনৰ মুল্যায়ন কৰি যদি এতিয়াও তেওঁলোকক পিছ পৰা হিচাপেই চিহ্নিত কৰা হয়, তেন্তে ব্যৱস্থাটিৰ কাৰ্যকাৰিতা বা সুফলৰ নিশ্চয় পুনৰ বিবেচনাৰ প্ৰয়োজন আছে।আৰু ভাৰতবৰ্ষৰ অ-সম সমাজ ব্যৱস্থাক সমমৰ্যদা ও বিকাশৰ স্বাৰ্থত যদিহে সংৰক্ষণ ব্যৱস্থা অৱধাৰিত জ্ঞান কৰাও হয়, তেন্তে তাৰ ভিত্তি হ’ব লাগে ব্যক্তিবিশেষে সমসাময়িক আৰ্থ-সামাজিক অৱস্থা, জাত বা সম্প্ৰদায় নহয়। আৰু ই বংশগত হিচাপে পোৱা বাপতি সাহোন হ’ব লাগিব বুলি কোনো যুক্তি নাই । আজিৰ উদাৰতাৰ যুগত ব্যক্তিক উপাধিৰে সম্প্ৰদায় চিনাক্ত কৰা তেনেই জটিল আৰু দুৰ্নীতিৰো আধাৰ । কিন্তু তথ্য প্ৰযুক্তিৰ সফলতাৰ যুগত পৰিসাংখ্যিক বিভাগৰ সহায়ত নিৰ্দিষ্ট নিয়মেৰে দৰিদ্ৰ, অশিক্ষিত ব্যক্তি চিনাক্তকৰণ নিশ্চয় তেনেই সহজ।\n– আজিমুল হক\nগৱেষণা বিষয়া, আচনি ৰুপায়ণ গোট\nনগৰ আৰু গাও পৰিকল্পনা, অসম\nদিছপুৰ, গুৱাহাটী – ৬\nPrevious Articleমাজুলী মহোৎসৱ ২০১৩\nNext Article ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰঃ অতীত, বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যত (২)


জাতীয় পতাকা(Our National Flag) এটা জাতিৰ স্বাধীনতা আৰু আত্ম-মর্যাদাবােধৰ মূর্ত প্রতীক। দেশৰ ভৌগােলিক অখণ্ডতা, সার্বভৌমত্ব, সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্য, জাতিৰ আশা-আকাঙ্ক্ষা, আৱেগ অনুৰাগ, আনকি হৃদয়ৰ প্ৰতিটো স্পন্দন মূৰ্ত্তিমন্ত হৈ উঠে পতাকাৰ বুকুত। সেয়েহে জাতীয় পতাকাই বহন কৰে জাতীয় মর্যাদা আৰু এই মর্যাদা ৰক্ষাৰ কাৰণেই হাজাৰ হাজাৰ বীৰ-বীৰাংগনাই জাতীয় পতাকা বুকুত সাৱটি লৈ হাঁহি হাঁহি প্রাণ আহুতি দিয়ে।\n১৯৪৭ চনৰ ২২ জুলাইত গণ-পৰিষদে অশােক-চক্র সম্বলিত ত্রিবর্ণ ৰঞ্জিত পতাকাকেই জাতিৰ ঐতিহ্য, সংস্কৃতি, আশা-আকাঙক্ষাৰ মূর্ত প্রতীক স্বৰূপে জাতীয় পতাকাৰ মর্যাদা দান কৰে। ভাৰতীয় জাতীয় পতাকাৰ ইতিহাস দীঘলীয়া অথচ গৌৰৱমণ্ডিত। ১৯০৬ চনত ইংলণ্ড আৰু ফৰাচী দেশত বাস কৰা প্রবাসী, স্বদেশপ্রেমিকসকলে ভাৰতীয় জাতীয় পতাকাৰ পৰিকল্পনা গ্রহণ কৰে। ওপৰভাগত ডাঠ হালধীয়া, মাজ ভাগত বগা আৰু তলৰ ভাগ ডাঠ সেউজীয়া। পতাকাখনৰ হালধীয়া ভাগত ওপৰত আঠোটা তৰা বছা হৈছিল; মাজ ভাগত “বন্দে মাতৰম্” লিখা হৈছিল। সেউজীয়া ভাগৰ বাঁওহাতে সূর্য আৰু সোঁহাতে অর্ধচন্দ্র অংকিত হৈছিল। কিন্তু ই স্থায়ী নহ’ল।\nস্বাধীনতাৰ সময় ছোৱা\nইতিহাস, স্বাধীনতাৰ পাছত\nপতাকা ব্যৱহাৰৰ নিয়ম\nOur National Flag, ১৯১৬ চনত পুনৰ এক নতুন পৰিকল্পনা লৈ এটা তেজী ৰঙা আৰু আনটো সেউজীয়া ৰং সন্নিৱিষ্ট কৰি এখনি পতাকা তৈয়াৰ কৰা হয়; তেজী ৰঙা বােল পাঁচটা আৰু সেউজীয়া বােলৰ চাৰিটা ৰেখা আঁকি বাঁওহাতে ওপৰ চুকত ইউনিয়ন্ জেক, মাজত এটি তৰা আৰু তলৰ ফালে হাতীপটিৰ আৰ্হিত তৰা আৰু চন্দ্র অংকিত কৰা হৈছিল। ইও স্থায়ী নহ’ল। Our National Flag\n১৯২১ চনত বিজয়ৱাড়াত অনুষ্ঠিত কংগ্ৰেছ অধিৱেশনৰ সময়ত অৰ্জৰ এজন যুৱকে গান্ধীজীক ৰঙা আৰু জেউজীয়া ৰঙৰ এখনি পতাকা উপহাৰ দিয়ে। গান্ধীজীয়ে তাৰ লগতে বগা ৰং আৰু যঁতৰ সন্নিৱিষ্ট কৰি পতাকাখন এনেদৰে সংস্কাৰ কৰে, ওপৰ ভাগ বগা, মাজৰ ভাগ সেউজীয়া আৰু তলৰ ভাগ ৰঙা। সোঁমাজত, দৰিদ্ৰ ভাৰতীয় জনসাধাৰণৰ অর্থনৈতিক জীৱনৰ প্রাণকেন্দ্র” যতৰ অংকিত কৰা হৈছিল। কংগ্ৰেছ মহাসভাই আনুষ্ঠানিকভাৱে এই প্রতাকাখন গ্ৰহণ কৰা নাছিল যদিও ইয়ে ১৯৩১ চনলৈকে ৰাজহুৱাভাৱে ব্যৱহৃত হৈছিল।\n১৯৩১ চনত কৰাচীত বহা কংগ্ৰেছ অধিৱেশনত জাতীয় পতাকা গ্ৰহণৰ প্ৰস্তাৱ গৃহীত ৱৰ্কিং কমিটীয়ে নিযুক্ত কৰি দিয়া সমিতিয়ে কেৱল ডাঠ হালধীয়া ৰং যুক্ত আৰু বাঁওহাতে ওপৰ চুকত যতৰ-চিত্র অংকিত এখনৰ আৰ্হি দাঙি ধৰে। কিন্তু ই বুকিং কমিটীৰ পতাকা মনপূত নােহােৱাত সেই বছৰৰে আগষ্ট মাহত ৱৰ্কিং কমিটীৰ সকলাে সদস্যই সমূহীয়াভাৱে জাতীয় পতাকাৰ আঁচনি প্রস্তুত কৰে। সেই মতে তিনিটা ৰঙৰ সমাৱেশ ঘটোৱাৰ সিদ্ধান্ত লােৱা হয়। ওপৰত ডাঠ হালধীয়া, মাজত বগা, তলত সেউজীয়া ৰং থাকিব। মাজৰ বগা অংশত যঁতৰৰ চিহ্ন থাকিব। পতাকাৰ আকাৰ ৩:২ জোখৰ হ’ব।\nবােম্বাইত বহা কংগ্ৰেছ কমিটীৰ এই পতাকা জাতীয় পতাকা ৰূপে গ্রহণ কৰে। ৰং তিনিটাৰ অৰ্থ প্রতীকধর্মী বুলি গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। সেই মতে ডাঠ হালধীয়া ৰঙটো ত্যাগ আৰু সাহসৰ বগা ৰংটো সত্য আৰু শান্তিৰ, সেউজীয়া ৰঙটো বিশ্বাস আৰু শান্তিৰ আৰু যতৰটো সৰ্বসাধাৰণৰ আশা-আকাঙক্ষাৰ প্রতীক। এইখনি পতাকাকে সকলাে আন্দোলন আৰু অধিৱেশনত উত্তোলন ব্ৰ হৈছিল। স্বাধীনতা সংগ্রাম তীব্রতৰ হােৱাৰ লগে লগে পতাকাখনিয়েও জনপ্রিয়তা অর্জন কৰিবলৈ ধৰে আৰু স্বাধীনতাৰ সৈনিকসকলেও ইয়াক জাতীয় মর্যাদাৰ প্ৰতিভূ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল।\nস্বাধীনতা লাভৰ পাছত এই পতাকাখনিকে(Our National Flag) যতৰৰ সলনি এটা চক্র দি জাতীয় পতাকাৰূপে গ্ৰহণ কৰা হৈছে। চক্ৰটো সাৰুনাথত থকা অশােক স্তম্ভত সন্নিৱিষ্ট চক্ৰৰ আৰ্হিত কৰা হৈছে। এই চক্ৰ ভাৰতীয় ঐতিহ্য আৰু কৃষ্টিৰ প্রতীক। জাতীয় পতাকাৰ ৰং আৰু চক্ৰৰ বিষয়ে বিশ্ববিখ্যাত ভাৰতীয় দার্শনিক, প্রাক্তন ৰাষ্ট্রপতি ড° সৰ্ব্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণনে এইদৰে ব্যাখ্যা দিছে ঃ গৈৰিক ৰং ত্যাগৰ প্রতীক; ভাৰতীয় জাতীয় জীৱনত ত্যাগৰ আদৰ্শই চিৰদিন প্রাধান্য লাভ কৰি আহিছে। বগা ৰং জ্ঞান-জ্যোতিৰ প্রতীক; জ্ঞান-জ্যোতিৰ অনাবিল শিখাই চিৰদিন ভাৰতক সনাতন সত্যৰ পথ প্রদর্শন কৰিব। সেউজীয়া ৰং উর্বৰা ভাৰত ভূমিৰ শস্য-সম্ভাৰৰ নির্দেশক; পাৰ্থিৱ জীৱনৰ ভিত্তি। চক্রটি ধর্ম-চক্র। ধর্ম-চক্র সম্বলিত পতাকাত নিহিত আদর্শ লৈ যিসকলে কর্মত ব্রতী হব সেইসকলক ধর্মই সঠিক পথ নির্দেশ দিব।Our National Flag.\nবুৰঞ্জীবিদসকলৰ মতে অশােকৰ ৰাজত্বকালে যি দৰে এটা অন্ধকাৰ যুগৰ অন্ত পেলাই আন এটা নতুন আশা-আকাঙ্ক্ষাৰে পূৰ্ণ যুগৰ সূচনা কৰিছে, সেইদৰে এই চক্রইও প্রতীকৰূপে ভাৰতৰ বুৰঞ্জীৰ এক সন্ধিক্ষণত এটা শােষণেৰে ভৰা কলঙ্কিত যুগৰ মৃত্যু ঘােষণা কৰি, আন এটা জ্যোতির্ময় শান্তি, প্রগতিৰ যুগৰ সূচনা কৰিছে। বৌদ্ধ সাহিত্যত চক্ৰৰ অর্থ ন্যায় বা ধর্ম। কিন্তু এই ধর্ম সংকীর্ণ আনুষ্ঠানিক ধর্ম নহয়। এই ধর্ম বিশ্ব-জোৰা মানৱ-ধর্ম যিটো যুগে যুগে ভাৰতীয় জাতিৰ মহৎ আদর্শ হৈ আহিছে আৰু সিয়ে হৈছে বিশ্ব-প্রেম, বিশ্বশান্তি আৰু বিশ্ব-প্ৰগতিৰ ধর্ম। Our National Flag.\nদার্শনিকসকলৰ মতে চক্রটি হৈছে জাতিৰ জীৱন চক্র, ভাগ্যচক্র। “দেশৰ ভাগ্যচক্রই জীৱনচেতনাৰ সন্ধিক্ষণত ন-কৈ গতি কৰিছে। এই গতি পৰাধীনতাৰপৰা স্বাধীনতালৈ, এন্ধাৰৰপৰা পােহৰলৈ, গ্লানিৰপৰা গৌৰৱলৈ।… জাতিৰ ভাগ্যচক্ৰৰ গতিশীল যাত্ৰাত অতীত ঐতিহ্য সঞ্জীৱিত হৈ উঠিব, দেশৰ গৌৰৱ বাঢ়িব।” বহুতৰ মতে এই চক্র সূৰ্যৰ প্ৰতীক। “ই ভাৰত আকাশত পৰাধীনতাৰ ডাৱৰ আঁতৰাই স্বাধীনতাৰ সূর্যোদয় বুজাইছে।”\nবৈজ্ঞানিকসকলৰ মতে চক্ৰটো বৈজ্ঞানিক শক্তি সঞ্চাৰিত উৎপাদনৰ প্রতীক। বিজ্ঞানে স্বাস্থ্য, জ্ঞান আৰু কর্মশক্তি বৃদ্ধি কৰাৰ উপৰি সম্যক দৃষ্টিভংগী দিয়ে। গতিকে জাতীয় পতাকাত অংকিত এই চক্র-বিজ্ঞান চক্র; বিজ্ঞানৰ উৎকর্ষ আৰু প্ৰচাৰ চক্র। নিজ নিজ দৃষ্টিভংগীৰে জাতীয় পতাকাত নিহিত অর্থ যিয়েই নকৰক লাগে এই কথা সঁচা যে পতাকাই জাতিৰ অতীতৰ ঐতিহ্য, বর্তমানৰ আশা-আকাঙক্ষা আৰু ভৱিষ্যতৰ মধুময় কল্পনা, স্বপ্ন মূর্তভাৱে প্ৰকাশ কৰিছে। জাতীয় পতাকাৰ ছত্রছায়াত ভাৰত বিশ্বৰ বাবে শান্তি, প্রগতি আৰু স্বাধীনতাৰ মূৰ্ত্ত আদর্শ ৰূপে চিৰদিন ধ্ৰুৱতৰাৰ দৰে জিলিকি ৰব। Our National Flag.\nজাতীয় পতাকা জাতীয় জীৱনৰ প্রতীক। জাতীয় মর্যাদাৰ প্রতীক। সেয়েহে ইয়াৰ ব্যৱহাৰৰ নিয়ম সুনির্দিষ্ট কৰি দিয়া হৈছে। Our National Flag.\nকোনাে বস্তু বা ব্যক্তিৰ গাত জাতীয় পতাকা লগাব নােৱাৰিব। অৱশ্যে ব্যক্তিগত বা আনুষ্ঠানিক পতাকা ব্যৱহাৰত বাধা নাই।\nজাতীয় পতাকাৰ সোঁহাতে বা উৰ্দ্ধত কোনাে পতাকা উত্তোলন কৰিব নােৱাৰিব। একে শাৰীতে অন্য পতাকা উত্তোলন কৰাৰ প্রয়ােজন অনুভৱ কৰিলে তাক সদায় জাতীয় পতাকাৰ বাওঁহাতে আৰু কিছু চাপৰকৈ উত্তোলন কৰিব লাগিব।\nজাতীয় পতাকা বহন কৰি নিব লাগিলে— বাহকে সোঁ-কান্ধত ওখকৈ আৰু শােভাযাত্রা সকলােৰে আগত নিব লাগিব।\nজাহাজ বা যানবাহন আদিত অন্য পতাকা থাকিলে জাতীয় পতাকা সকলােৰে ঊৰ্ধত উত্তোলন কৰিব লাগিব।\nস্বাধীনতা দিৱস, গণতন্ত্র দিবস আৰু বিশেষ ৰাষ্ট্ৰীয় উৎসৱতহে জাতীয় পতাকা উত্তোলন কৰিব পাৰিব। এনে দিৱসত নিজ নিজ গৃহ। দোকান-পােহাৰ, চৰকাৰী, বেচৰকাৰী সকলাে অনুষ্ঠানতে জাতীয় পতাকা উত্তোলন কৰিব পাৰিব ।\nচৰকাৰী কার্যালয়, আদালত আদিত জাতীয় পতাকা চিৰ উড্ডীয়ন হৈ থাকিব পাৰে। ৰাষ্ট্ৰীয় শােক দিৱসত অর্ধনমিত হব।\nপতাকা ডাঙৰ বা সৰু যিয়েই নহওক, আকাৰ কিন্তু সদায় ৩:২ হ’ব লাগিব। গৈৰিক ভাগ সদায় ওপৰ ভাগত থাকিব। পতাকা উত্তোলনৰ খুটাৰ নির্দিষ্ট জোখ ৪০ ফুট (১৩ মিটাৰ)।\nপতাকা উত্তোলন কৰােতে জনতাই শ্রদ্ধা প্রদর্শন কৰিব লাগিব।\nৰাষ্ট্রপতি আৰু ৰাজ্যপালে ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকা ব্যৱহাৰ নকৰি নিজ নিজ পতাকা গাড়ী, মটৰ আদিত ব্যবহাৰ কৰিব পাৰে।\nOur National Flag, জাতীয় জীৱনৰ প্রতীক পতাকাৰ সন্মান ৰক্ষা কৰাতাে প্রতিজন নাগৰিকৰে কর্তব্য।


বাটৰ ঘাঁহ বন চাফা- জ্যোতিৰ্ময় কলিতা – ফটাঢোল\nMay 1, 2020 ফটা প্ৰেম\t2 Comments\nবাটৰ ঘাঁহ বন চাফা- জ্যোতিৰ্ময় কলিতা\nপ্ৰেম কাৰ জীৱনলৈ নাহে৷ হয়তো কিছুমান প্ৰেম অপ্ৰকাশিত হিচাপে ৰৈ যায়৷ এই ধৰক ছোৱালীজনী বা ল’ৰাজনক ভাল লাগে ক’বলৈ সাহস নহয় বা লাজ সংকোচ ভাবৰ বাবে নিজৰ বন্ধু বান্ধৱীৰ মাজতো প্ৰকাশ কৰা নহয়৷ কিজানি সিহঁতে জোকাবলৈ লয়৷ কিন্তু মই প্ৰাণীটো অলপ ভিন্ন। ৰাস্তাত ছোৱালী এজনী ভাল লাগিলেই লগৰ দুই তিনিজন মানক লগালগ ফোন কৰি জনাই বিৰাট ভাল পাওঁ৷\nএনেকৈয়ে এদিন আমাৰ গাঁৱৰে ছোৱালী এজনীক হঠাৎ ভাল লাগিল৷ মই কথাটো লগৰ দুজনক নিশাৰ আড্ডাৰ সময়ত ক’লোঁ৷ দুদিনলৈ ঠিকেই আছিল৷ মই জনা নাছিলোঁ যে মোৰ মুখখনৰ দৰে সিহঁতৰ মুখ দুখনো ফটা৷ এজন দুজনকৈ গাঁৱৰ প্ৰতিজন ল’ৰাৰ কাণে কাণে কথাটো পৰিলগৈ৷ তাইৰ প্ৰতি ভাল লগাটোৱে আছিল, তাৰ বাহিৰে বেলেগ একো নাই৷ ছোৱালীজনীও মোতকৈ বয়সত ৮ বছৰ মান সৰু গতিকে ময়ো বয়সৰ পাৰ্থক্যটো বেছি হ’ব বুলি ভাবি এইবোৰৰ পৰা আঁতৰি থকাৰ সিদ্ধান্ত ল’লোঁ।\nকিন্তু এই বুকুত খোৱা লগৰকেইটাৰ লগত খেলপথাৰত ক্ৰিকেট খেলি থকা অৱস্থাত যেতিয়া তাই বাটেৰে স্কুটীখন লৈ যায় ডাঙৰ ডাঙৰকৈ চিঞৰি জোকাবলৈ ধৰে৷ সকলোতকৈ ইণ্টাৰেষ্টিং তাইৰ ভায়েকটোও সেই সময়ত আমাৰ লগত খেলা খেলি থাকে। অলপ লাজ লাগে যদিও ভালো লাগে, কিজানি হয় যদি এনেকৈয়ে হৈ যাওক কিবা যদিও আশা নাছিল বাৰু অলপো।\nযিমানে জোকোৱা কাৰবাৰটো বাঢ়ি যাবলৈ ধৰিছিল সিমানে তাইৰ প্ৰতি কিবা এটা মনত সোমাবলৈ ধৰে৷ ৰাতিপুৱা ৯ বজাত উঠা ল’ৰাজন ৭ বজাতে উঠি পদূলি মুখত তাইক চাবলৈ ৰোৱা হ’ল৷ ৮ বজাত তাই কলেজলৈ যায়, আৰু তাইৰ ঘৰটো মোৰ ঘৰৰ পৰা ১০০ মিটাৰমান দূৰ হয়, তাই চোতালত স্কুটী ষ্টাৰ্ট দিলেই বিচনাৰ পৰা শুনিবলৈ পাওঁ। যদি সেই মুহূৰ্তত শুয়ো থাকোঁ একে জাপে ব্ৰাছ ডাল মুখত লৈ বাটত মৰ্ণিং ৱাকত লাগি যাওঁ। দুপৰীয়াৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰি ২.৩০ বজাৰ পৰা বাটত খোজ কাঢ়ি আহাৰ পচোৱা কামত লাগি যাওঁ কাৰণ কলেজৰ পৰা আহি ২.৪৫ মানত আমাৰ বাট পায়।\nতাইক চোৱাৰ নামত ইমানেই পাগল হ’লোঁ যে গধূলিও তাইৰ ঘৰৰ ফালে ফুৰিবলৈ যোৱা হ’লোঁ। সিহঁতৰ ফালে কিবা কাম ওলালেই মই হাতখন দাঙি দিওঁ ঘৰত, কিজানি গ’লে দেখাই পাওঁ। ৰাতিপুৱা তাইক চোৱাৰ বাবে প্ৰায়ে লৰালৰি হয় বাবে ৭ বজাতে উঠি পদূলিমুখৰ ঘাঁহ বন চাফ কৰাত লাগি যাওঁ। যেতিয়া পদূলিৰ পৰা জাবৰবোৰ নোহোৱা হৈছিল তাৰ পাছৰ পৰা এডাল ঘাঁহো গজিবলৈ দিয়া নাছিলোঁ। ৭ বজাতে উঠি সেইডাল উভালিবলৈও যোৱা হৈছিলোঁ। লাহে লাহে সেই কিছু মুহূৰ্তৰ বাবে দেখা পোৱাটোৱেও দুখ দিবলৈ ল’লে। সেয়ে তাই কলেজ যোৱাৰ আগেয়ে তাইৰ কলেজৰ সন্মুখত ৰৈ থকা হৈছিলোঁ। কেতিয়াবা কলেজৰ পৰা আহি পাওঁতে দেৰি হ’লে কৰ’বাত স্কুটীৰ সৈতে ওলটি থাকে বুলি বাইক লৈ ওলাই যাওঁ বিচাৰি যিহেতু তাই খুব জোৰত স্কুটী চলায়।\nমই তাইক প্ৰপ’জ কৰাৰ প্লেনিং আৰম্ভ কৰি দিলোঁ৷ যিহেতু তাই মোক দেখিলে হাঁহিছিল দূৰৰ পৰাই, মাতিছিল ভাবিছিলোঁ লোহা গৰম হাতুৰী মৰাটোৱে মংগল হ’ব। তাকেই ভাবি এদিন তাইক সুযোগ বুজি প্ৰপ’জ কৰিলোঁ গুটকা ভৰাই থোৱা মুখখনেৰে৷\nএইখিনিতে উনুকিয়াই থওঁ যে মই তাইৰ বায়েকৰ লগত এই বিষয়ে মানে তাইক ভালপোৱাৰ বিষয়ে কৈছিলোঁ। মোৰ টাৰ্গেট আছিল ছোৱালী পতিলে পতিব নপতিলে নাই ঘৰৰ মানুহক যদি মনাব পাৰোঁ বিয়া দিব মোৰ লগত৷ প্ৰপ’জ কৰাৰ দিনা ৰাতি মই তাইৰ বায়েকক সুধিলোঁ এই বিষয়ে তাই কিবা ঘৰত কৈছে নেকি?\nবায়েকে যিটো নিউজ দিলে মোৰ কলিজা ফাটি যাওঁ যেন হ’ল৷ তাই ক’লে ভনীয়েকে হেনো স্কুটীৰ পৰা নামিয়েই মোৰ কাণ্ডটো মাকক কৈ দিলে। মই কি কৰোঁ নকৰোঁকৈ ৰাতিটো কটালোঁ৷ পিছদিনা পুৱা ৭ মান বজাত গণ্ডগোল শুনিলোঁ সিহঁতৰ ঘৰৰ ফালৰ পৰা অহা৷ বিচনাৰ পৰা লৰালৰিকৈ নামি বাটলৈ ওলাই গ’লোঁ হয় সিহঁতৰ ঘৰৰ পৰাই আহিছে গণ্ডগোল৷ ছোৱালীৰ বাপেকে এতিয়া দা লৈ মোক কাটিবলৈ আহিব৷ পৰিস্থিতিটো চকুৰ আগত ভাঁহি উঠিল৷ অলপো পলম নকৰি মই কাম থকা বুলি দেউতাৰ স্কুটীখন লৈ মই পলালোঁ৷ দুঘণ্টামানৰ পিছত লগৰ এজনক ফোন কৰি খবৰ লৈছোঁ গাঁৱত কিবা ঘটিছে নে বুলি৷ সি ঘটা নাই বুলি কোৱাত ঘৰলৈ আহিলোঁ৷\nমই মনতে ভাবিলোঁ কথাবোৰ কেতিয়াবা জটিল হৈ পৰিব গতিকে ময়ো কিবা এটা দিহা কৰিব লাগিল৷ গধূলি আড্ডা দিবলৈ যোৱাৰ পৰত ঘৰত দেউতা নথকাৰ সুযোগতে মই মাক তাইৰ কথা কৈ দিলোঁ৷ মোৰ কথা শুনি মায়ে অলপ সময় মৌনতা অৱলম্বন কৰি ক’লে,\nমা: বিশ্ব ব্ৰহ্মাণ্ড খান এৰি তই গাউতহে আপি বিচৰি পালি, খালি খালি।\nমই: খালি নহয় পূৰা দম হৈ আছে ভাল প’ তুমি নুবুজবি, তোৰ কাম হৈছি তাহাৰ ঘৰৰ মানহে কিবা ক’বা আইহলি তই মোৰ আগত থাকপি।\nসেইবুলি মই ওলাই যাওঁ৷\nএনেকৈ তাইক চোৱা পৰ্বটো চলি থাকিল৷ এদিন আকৌ হঠাৎ কি উকালে তাইক ফোন নম্বৰ খুজিম৷ এই ঘটনাটো প্ৰপ’জ কৰাৰ ঘটনাটোৰ ছয় মাহ পিছৰ৷ দিনটো ৰৈ ৰৈ যথা স্থানত তাইক ৰখাই নম্বৰটো খুজিলোঁ৷ তাই তাইৰ ফোনটো বেয়া হোৱা বুলি কৈ গুচি গ’ল৷\nমনতে ভাবিলোঁ আজিওতো এইজনীয়ে গৈ ঘৰৰ মাকক ক’ব ময়ো মাক কৈ থৈ দিম যি কৰে কৰক বুলি৷ সিদিনা গধূলি বায়েকক ঘৰৰ পৰিৱেশ সোধাত ক’লে ঘৰলৈ আহি আজিও কৈ দিছে৷ ময়ো ফোনটো কাটি মাক মাতি কথাটো ক’লো,\nমই: মা, তাহাৰ তাইক আহি ফোন নম্বৰটু খুজিচলু, নেদলাক এ (বৰ দুখত)\nমা: হাউ তই তাইক ইতাক লগি পাহৰিবা পাৰা নাই?\nমই: ভাল প’ সেনা বস্তু নেকি, তই নুবুজবি দে৷\nএইবুলি ঘৰৰ পৰা ওলাই যাওঁ৷ তাৰপিছত কি হ’ল জানো মনটোত এটা আত্মসন্মানে আগুৰি ধৰিলে৷ তাই কাষেৰে গ’লেও যেন বেলেগ কোনোবা গৈছে, তেনেকৈ ভাবি গুৰুত্ব নিদিয়া হ’লোঁঁ৷ কামত লাগিলোঁ৷ লাহে লাহে সকলো পাতলিল৷ এতিয়া সেই গাঁৱৰ পৰা বেলেগ এঠাইলৈ উঠি আহিলোঁ, ইয়াত সকলো নতুন নতুন হ’ল৷ ইয়াতে বিলীন হ’লোঁ৷ সন্মুখৰে মেইন ৰাস্তাটোৰে দিনটোত হেজাৰ ছোৱালী অহা যোৱা কৰে, ভাল লাগকেই বা নালাগক ছোৱালী দেখিলেই চোতালৰ পৰা চিঞৰি গান গাই দিওঁ। ৰাস্তাৰ পৰাই গানৰ সুৰৰ অৱস্থা শুনি ছাগে হাঁহে ময়ো তাতেই শান্তি পাওঁ৷\n« পিতৃ বিভ্ৰাট- ৰীতা লীনা সোণোৱাল\nইংৰাজী চাৰ-নীলাক্ষী কাকতি »


আব্দুছ ছালাম (ইংৰাজী: Abdus Salam; জন্ম: ২৯ জানুৱাৰী, ১৯২৬ – মৃত্যু: ২১ নৱেম্বৰ, ১৯৯৬) আছিল এগৰাকী পদাৰ্থবিজ্ঞানী। তেওঁ ইটালীৰ ট্ৰিয়েষ্টিত থকা "ইণ্টাৰনেচনেল চেণ্টাৰ ফৰ থিয়ৰেটিকেল ফিজিক্স" অৰ্থাৎ "তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ আন্তৰ্জাতিক কেন্দ্ৰ"ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক বিজ্ঞানী আছিল। এই কেন্দ্ৰ স্থাপনৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল বিশেষভাৱে উন্নয়নশীল দেশৰ বিজ্ঞানীসকলক অন্যান্য দেশৰ বিজ্ঞানীৰ সংস্পৰ্শলৈ আহি আলোচনা আৰু গৱেষণাৰ চিন্তা কৰাৰ সুযোগ দিয়া। বিদ্যুৎচুম্বকীয় আৰু দুৰ্বল নিউক্লীয় শক্তিৰ একাকীকৰণ (unification) বিষয়ত কৰা গৱেষণাৰ বাবে ১৯৭৯ চনত আব্দুছ ছালামে ছেলদন গ্লেছ আৰু ষ্টিফেন্ ৱেইনবাৰ্গৰ সৈতে একেলগে পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা লাভ কৰে।\nপঞ্জাব ইউনিভাৰ্ছিটি (MA)\nআমটুল হাফিজ বেগম (বি. ১৯৪৯–৯৬)\nলুইছ জনছন (বি. ১৯৬৮–৯৬)\nব্ৰিটিছ ৰাজত্বত ভাৰতৰ আৰু বৰ্তমান পাকিস্তানৰ অন্তৰ্ভুক্ত ঝাং প্ৰদেশৰ এখন সৰু চহৰ মফচলত ১৯২৬ চনৰ ২৯ জানুৱাৰীত আব্দুছ ছালামৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ পিতৃ আছিল এজন শিক্ষক আৰু শিক্ষা বিভাগৰ বিষয়া, মাতৃ সম্পূৰ্ণ গৃৃহিনী। তেওঁৰ মুঠ ছজন ভাই-ককাই (তেওঁকে ধৰি) আৰু এজনী ভনী আছি। পৰিয়ালৰ অৱস্থা অকণো সচ্ছল নাছিল। তেখেতৰ পিতৃয়ে পঢ়া-শুনাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল। পুতেক আব্দুছক লৈ পিতৃৰ সপোনৰ শেষ নাছিল।\nবিদ্যালয়ত পঢ়ি থকা সময়ৰ কথা। তেতিয়া তেখেতৰ বয়স প্ৰায় দহবছৰমান। এদিন এজন শিক্ষকে প্ৰকৃতিৰ মৌলিক বল সম্পৰ্কে ব্যাখ্যা কৰিছিল। প্ৰথমে মহাকৰ্ষণ শক্তিৰ পিছতে বিদ্যুৎ শক্তিৰ কথা কৈছিল। বিদ্যুৎ শক্তিৰ কথা কওঁতে সেই শক্তি তেওঁলোকৰ ঠাইৰ পৰা এশ মাইল নিলগৰ লাহোৰতহে থকাৰ কথা উল্লেখ কৰিছিল। নিউক্লীয়েৰ শক্তিৰ বিষয়ে কওঁতেও সেই শক্তি ইউৰোপতহে আছে বুলি কৈছিল। এনেধৰণৰ শিক্ষাদান আছিল উন্নয়নশীল দেশৰ।\nবিদ্যালয়ত পূৰ্বৰ ৰেকৰ্ড ভংগ কৰি বহুত নম্বৰ পাই আব্দাছে এটা বৃত্তি পাইছিল। তেওঁ সেই বৃত্তি লৈ চৈধ্যবছৰ বয়সত লাহোৰৰ চৰকাৰী কলেজত পঢ়িবলৈ যায়। লাহোৰৰ পৰা চাইকেল চলাই ঘৰলৈ যাওঁতে সৰু মফচল চহৰখনৰ প্ৰায় গোটেইবোৰ মানুহে আহি আথেবেথে বেঢ়ি ধৰিছিল।\n১৯৪৬ চনত তেওঁ জাহাজেৰে গৈ কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰে। সেইবছৰ যুদ্ধৰ বাবে অসামৰিক পৰীক্ষা বাতিল কৰা হৈছিল। যুদ্ধৰ বাবে খৰচ কৰিবলগীয়া ধনৰ ৰাহি হোৱা অংশ পঞ্জাবৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ পুঁজিত সংৰক্ষিত আছিল। সেই ধনেৰেই বিদেশলৈ অধ্যয়নৰ বাবে যাব খোজা পাঁচজন ছাত্ৰক বৃত্তি দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। সেই ছাত্ৰকেইজনৰ এজন আছিল আব্দুছ ছালাম।\nকেমব্ৰিজত গণিতৰ স্নাতকৰ অনাৰ্ছৰ পৰীক্ষাত প্ৰথম হৈ পাছ কৰে। সেই সময়ত তেখেতৰ হাতত আৰু এবছৰৰ বৃত্তি জমা আছিল। উচ্চ ডিগ্ৰী গণিতত লয়নে পদাৰ্থবিজ্ঞানত লয় সেই বিষয়ে গুণা-গঁথা কৰোঁতে তেওঁৰ ফ্ৰেড হয়ল নামৰ শিক্ষকজনে ক'লে, "তুমি পদাৰ্থবিদ হ'ব খুজিলে আনকি তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰিলেও, কেভেণ্ডিছত তুমি পৰীক্ষামূলক কাম-কাজ কৰিব লাগিব। অন্যথা তুমি পৰীক্ষামূলক পদাৰ্থবিদৰ চকুলৈ চাব নোৱাৰিবা।" তেতিয়া তেওঁ কেভেণ্ডিছ গৱেষণাগাৰত সোমায় য'ত ৰাদাৰফৰ্ডে পৰমাণু গঠনৰ বিখ্যাত পৰীক্ষাসমূহ কৰি আছিল।\nআমোদজনক ঘটনাসম্পাদনা কৰক\nকেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণিতত স্নাতক হৈ তেওঁ কেভেণ্ডিছত পদাৰ্থবিজ্ঞানত সোমায়। তাত তেওঁৰ প্ৰথম পৰীক্ষাটো আছিল ছডিয়ামৰ মুখ্য বৰ্ণালী ৰেখা-দুডালৰ তৰংগ দৈৰ্ঘ্যৰ পাৰ্থক্য জুখি উলিওৱা। তেওঁৰ ধাৰণা আছিল এখন লেখ কাগজত যদি এডাল সৰলৰেখা টনা হয়, ইয়াৰ ছেদাংশই তেওঁ জুখিব খোজা পৰিমাণটো দিব। গাণিতিকভাৱে এডাল সৰলৰেখা দুটা বিন্দুৰে ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি। আৰু এটা বিন্দু হ'লে একেবাৰে নিশ্চিন্ত। তৃতীয় বিন্দুটো সৰল ৰেখাত পৰি থাকিলে ব্যাখ্যা সুনিশ্চিত হ'ব। পৰীক্ষাটোৰ যন্ত্ৰপাতিবোৰ ঠিককৈ সজাই লওঁতে তেওঁৰ তিনিদিন লাগিল। পৰীক্ষা কৰি তিনিটা সংকেত লৈ পৰীক্ষা বহীৰ টোকাত নম্বৰ দিবৰ বাবে তত্ত্বাৱধায়কৰ ওচৰলৈ লৈ গ'ল। তেওঁ যিজন তত্ত্বাৱধায়কৰ ওচৰলৈ গৈছিল তেওঁৰ নাম আছিল ছাৰ ডেনিছ উইলকিনছন। তেওঁ আব্দুছৰ দ্বাৰা অংকিত সৰল ৰেখাডাল চাই কৈছিল, "অ', মই ঠিক ধৰিছিলো, তুমি নিশ্চয় জানা যে তিনিটা বিন্দুৰ সলনি এহেজাৰমান বিন্দু লৈয়ো সৰল ৰেখাডাল আঁকিব পাৰিলাহেতেঁন।" ইতিমধ্যেই আব্দাছে যন্ত্ৰপাতিবোৰ খুলি মেলি থ'লে বাবে আকৌ কৰিব নুখুজিলে আৰু বছৰটোৰ বাকীখিনি সময় ডেনিছ উইলকিনছনৰ পৰা আঁতৰি থাকিল। সেই সময়ত শ্ৰেণীত কৰা পৰীক্ষামূলক কাম-কাজৰ নম্বৰ চূড়ান্ত পৰীক্ষাতো গণনা কৰা হয়। ১৯৪৯ চনত ঘোষণা কৰা ফলাফল চাই থাকোঁতে আব্দুছৰ পাছফালে থিয় হৈ উইলকিনছনে সুধিলে,"তুমি কোন শ্ৰেণী পালা?" আব্দাছে বিনয়েৰে উত্তৰ দিলে, "প্ৰথম শ্ৰেণী পাইছোঁ।" গোৰোহাটোত ভৰ দি ৩৬০ ডিগ্ৰী কোণত এপাক ঘূৰি তেওঁ ক'লে, "তুমি প্ৰমাণ পালা যে মানুহৰ বিষয়ে কিমান ধাৰণা হ'ব পাৰে।"\n১৯৫৭ চনত লণ্ডনৰ ইম্পেৰিয়েল কলেজত অধ্যাপকৰূপে যোগদান কৰে। তাত তেওঁ তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ দল এটা গঢ়ি তোলে, যিটো দল এই বিষয়ত পৃথিৱীৰ উৎকৃষ্ট দলৰ এটা বুলি পৰিগণিত হয়।\nতাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ আন্তৰ্জাতিক কেন্দ্ৰসম্পাদনা কৰক\n১৯৫১ চনত আব্দুছ ছালাম লাহোৰলৈ ঘূৰি আহি বিশ্ববিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰিবলৈ লৈ পদাৰ্থবিদ হিচাপে অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰিলে। এই বিষয়ৰ উন্নত মানৰ কিতাপ-পত্ৰিকা, আলোচনীৰ অভাৱ অনুভৱ কৰি তেওঁ উপলব্ধি কৰিলে পদাৰ্থবিদ হৈ থাকিবলৈ হ'লে দেশ এৰি বাহিৰলৈ যাব লাগিব। এনেদৰে আন বিজ্ঞানীসকলৰ লগত সংস্পৰ্শ হেৰুৱাই পেলায় উন্নয়নশীল দেশৰ বিজ্ঞানীসমাজে। সেয়ে বহুতৰে লগত আলোচনা কৰি বিশেষভাৱে উন্নয়নশীল দেশৰ বিজ্ঞানীসকলক অন্যান্য দেশৰ বিজ্ঞানীৰ সংস্পৰ্শলৈ আহি আলোচনা আৰু গৱেষণাৰ চিন্তা কৰাৰ সুযোগ দিব পৰাকৈ ১৯৬৪ চনত ট্ৰিয়েষ্টিত প্ৰতিষ্ঠা কৰে তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ আন্তৰ্জাতিক কেন্দ্ৰ। কেন্দ্ৰটোৱে বিজ্ঞানীসকলে বেছিভাগ সময়নিজৰ দেশতে থাকি কেইমাহমানৰ কাৰণে এই কেন্দ্ৰতে গৱেষণাৰ কাম কৰিব পৰাৰ সুবিধা দিয়ে।\nবঁটা সন্মানসম্পাদনা কৰক\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=আব্দুছ_ছালাম&oldid=255969"ৰ পৰা অনা হৈছে\nLast edited on 25 December 2020, at 04:21\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=58903।\nএই পৃষ্ঠাখন ২৫ ডিচেম্বৰ, ২০২০ তাৰিখে ০৯:৫১ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


সংযুক্তা পৰাশৰ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nআই পি এছ বিষয়া\n২০০৮ - বৰ্তমান\nদুলাল চন্দ্ৰ বৰুৱা (পিতৃ)\nমীনা দেৱী (মাতৃ)\nঅসম কেডাৰৰ প্ৰথম অসমীয়া মহিলা আই পি এছ\nসংযুক্তা পৰাশৰ (ইংৰাজী: Sanjukta Parashar) অসম কেডাৰৰ প্ৰথম অসমীয়া মহিলা আই পি এছ। বৰ্তমান তেওঁ যোৰহাট জিলাৰ আৰক্ষী অধীক্ষক পদত অধীস্থিত। ড০ সংযুক্তা পৰাশৰে কেন্দ্ৰীয় লোকসেৱা আয়োগৰ প্ৰশাসনিক সেৱাৰ পৰীক্ষাত দেশৰ ভিতৰতে ৮৫ সংখ্যক স্থান অধিকাৰ কৰিছিল। তাৰ পিছত প্ৰত্যাহ্বানেৰে ভৰা আৰক্ষী সেৱা নিৰ্বাচন কৰিছিল।\n2 শৈক্ষিক জীৱন\nসংযুক্তা পৰাশৰ জলসিঞ্চন বিভাগৰ অভিযন্তা দুলাল চন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অসম স্বাস্থ্য বিভাগৰ কৰ্মচাৰী মীনা দেৱীৰ কন্যা। তেওঁৰ পিতৃ ডিব্ৰুগড় জিলাত কৰ্মৰত আছিল। তাৰ পিছত পৰিয়ালটো লখিমপুৰ জিলালৈ যায়। তাতেই সংযুক্তা পৰাশৰৰ শৈশৱৰ দুটা বছৰ অতিবাহিত হয়। তাৰ পিছত পৰিয়ালটো গুৱাহাটীলৈ যায়। সৰুৰে পৰা তেওঁ খেলা-ধূলাত আগ্ৰহী আৰু মাৰ্চ-পাষ্ট আদিত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।\nশৈক্ষিক জীৱন[সম্পাদনা কৰক]\nসংযুক্তা পৰাশৰে গুৱাহাটীৰ হলী চাইল্ড স্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা আৰু নাৰেংগীৰ আৰ্মি স্কুলৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হয়। ইয়াৰ পিছত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ কলেজৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞান বিষয়ত সন্মানসহ স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। তাৰ পাছত তেওঁ দিল্লীৰে জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইণ্টাৰনেশ্যনেল ৰিলেশ্যনছ বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী, এম ফিল আৰু পি এইচ ডি ডিগ্ৰীও লাভ কৰে।\nঅৱজাৰ্ভাৰ ৰিচাৰ্ছ ফাউণ্ডেশ্যন (Observer Research Foundation) নামৰ এটা গোটৰ বাবে কাম কৰাৰ সময়ত তেওঁ কেন্দ্ৰীয় লোকসেৱা আয়োগৰ প্ৰশাসনিক সেৱাৰ পৰীক্ষাৰ বাবে প্ৰস্তুতি আৰম্ভ কৰিছিল। এই পৰীক্ষাত তেওঁ দেশৰ ভিতৰতে ৮৫তম স্থান দখল কৰি উত্তীৰ্ণ হৈছিল।\n২০০৮ চনত সংযুক্তা পৰাশৰক মাকুমৰ ৰূপে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। সেই সময়ত বড়ো আৰু বাংলাদেশী অনুপ্ৰৱেশকাৰী সকলৰ মাজত সংঘৰ্ষ হৈছিল। সেয়ে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ দুঘণ্টাৰ পাছতেই ওদালগুৰি জিলালৈ তেওঁক ট্ৰেন্সফাৰ কৰা হৈছিল। বৰ্তমান তেওঁ যোৰহাট জিলাৰ আৰক্ষী অধীক্ষক পদত কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰি আছে।\n২০০৮ চনত বৰ্তমানৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ উপায়ুক্ত পুৰু গুপ্তাৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ড০ পৰাশৰ এটি সন্তানৰ মাতৃও।\n↑ 1.0 1.1 1.2 John Hingkung (August 30, 2013). "Dr Sanjukta Parashar – The first Assamese lady IPS officer". sevendiary.com/. http://sevendiary.com/dr-sanjukta-parashar-assamese-lady-ips-officer/। আহৰণ কৰা হৈছে: 15 জানুৱাৰী 2014.\n↑ 2.0 2.1 http://jayhind.co.in/dr-sanjukta-parashar-the-first-assamese-lady-ips-officer/\n↑ 3.0 3.1 http://www.thefunfort.com/sanjukta-parashar-assams-first-lady-ips/\nসংযুক্তা পৰাশৰৰ এটি সাক্ষাৎকাৰ\nDr Sanjukta Parashar – The first Assamese lady IPS officer\nSanjukta Parashar – Assam’s First Lady IPS\nBlog Of Sanjukta Parasshar\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=সংযুক্তা_পৰাশৰ&oldid=181056"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ১০ আগষ্ট, ২০১৮ তাৰিখে ১৭:১৭ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


'ৰজা' আহিব বাবেই প্ৰজাৰ হাৰাশাস্তি; গুৱাহাটীত আজিও তাকৰ চিটীবাছ\n‘ৰজা’ আহিব বাবেই প্ৰজাৰ হাৰাশাস্তি; গুৱাহাটীৰ ৰাজপথত আজিও তাকৰ চিটীবাছ\nধোঁৱাচাঙত মুখ্যমন্ত্ৰীৰ হুংকাৰ, প্ৰজাৰ এনে হাৰাশাস্তি কেনেধৰণৰ গণতন্ত্ৰৰ লক্ষণ?\n‘ৰজা’ আহিব গতিকে প্ৰজাৰ দুদিনৰ বাবে হাৰাশাস্তি।\nগুৱাহাটীত হঠাৎ হৰলুকি প্ৰায় ৫০০ চিটীবাছ। দুদিনৰ বাবে গুৱাহাটীত চিটিবাছ বিচাৰি ৰাইজৰ মাজত হাহাকাৰ পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হৈছে।কিয়নো কাইলৈ দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদী অসমলৈ আহিব।\nকিন্তু তাৰ লগত কি সম্পৰ্ক গুৱাহাটীৰ ৰাজপথৰ পৰা হৰলুকি হোৱা চিটীবাছৰ?\nপ্ৰধান মন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ জনসভালৈ বিভিন্ন স্থানৰ পৰা মানুহ কঢ়িয়াই নিবৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে ৰাজ্যৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ যাত্ৰীবাহী বাছ আৰু ট্ৰেভেলাৰসমূহ। যাৰ ফলত চৰম হাৰাশাস্তিৰ সন্মুখীন হৈছে বাছ-ট্ৰেভেলাৰৰ জৰিয়তে ভ্ৰমণ কৰা সাধাৰণ যাত্ৰীসকল।\nএইখিনিতে কিছুদিন পূৰ্বলৈ উভতাই নিব বিচাৰিছো পাঠক ৰাইজক।\nস্থান আছিল নগাঁৱৰ উৰিয়াগাঁও। মুখ্যমন্ত্ৰী আহিব বুলিয়েই এটা দিশেৰে গাড়ী অহা যোৱা কৰাত সাধাৰণ যাত্ৰীৰ হাৰাশাস্তি হোৱাৰ বাবে জিলা উপায়ুক্ত নিসৰ্গ হিবৰেৰ ওপৰত খং উঠিছিল মুখ্যমন্ত্ৰীৰ।\nৰাজহুৱা স্থানত জিলা উপায়ুক্তক দু-ব্যৱহাৰ কৰিছিল মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে! আনকি কোনোবা ৰজা-মহাৰজা আহিছে নেকি বুলিও মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে প্ৰশ্ন কৰিছিল।\nৰাইজৰ হাৰাশাস্তি হোৱা বুলি কৈ মুখৰে কাৰোবাক গালি দিয়াটো সহজ। কিন্তু কাৰ্য্যত: বুধবাৰ আৰু বৃহস্পতিবাৰে ৰাজ্যৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ লগতে গুৱাহাটীতো সাধাৰণ জনতা কিমান হাৰাশাস্তিৰ সন্মুখীন হৈছে সেয়া মুখ্যমন্ত্ৰীৰ দৃষ্টিগোচৰ হৈছে নে?\nযদিহে মুখ্যমন্ত্ৰী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ লগতে বিজেপিৰ অন্য উচ্চস্তৰীয় নেতৃত্বৰ এই কথা দৃষ্টিগোচৰ হোৱা নাই তেন্তে ভিডিঅ’ৰ জৰিয়তে শুনক জনতাই চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে কিদৰে ক্ষোভ উজাৰিলে।\nচিটিবাছৰ অভাৱত বিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী, কাৰ্য্যালয়ৰ চিটীবাছত অহা-যোৱা কৰা কৰ্মচাৰী বা অন্যান্য যাত্ৰীসকল সময়মতে গন্তব্যস্থানত উপস্থিত হ’ব নোৱাৰিলে।\nগুৱাহাটীৰ ৰাজপথত দুই এখন চিটিবাছ চলাচল কৰি আছে যদিও সেই কেইখনতো নিৰ্দ্ধাৰিত আসনত বহি অহাৰ উপৰিও পান জপা দি যাত্ৰী কঢ়িয়াই নিয়া দেখিবলৈ পোৱা গ’ল।\nঅন্যহাতে, চিটি বাছৰ অভাৱত সুযোগ গ্ৰহণ কৰিলে অট’চালকসকলে। ৫০\nটকাৰ ঠাইত ১০০ ৰ পৰা ১৫০ টকালৈ ভাড়া যাত্ৰীৰ পৰা দাবী কৰিলে অট’ৱালাই।\nইপিনে; ছ’চিয়েল মেডিয়াতো জনতাৰ হাৰাশাস্তিক কেন্দ্ৰ কৰি তীব্ৰ চৰ্চা চলা দেখিবলৈ পোৱা গ’ল।\nমুখ্যমন্ত্ৰী ড: হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ ৰজা-মহাৰজা আহিছে নেকি সেই বিখ্যাত ডাইলগৰে চৰকাৰক উপলুঙা কৰা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে।\nপ্ৰশ্ন হৈছে, ৰজা আহিব বুলিয়েই প্ৰজাৰ এনে হাৰাশাস্তি কেনেধৰণৰ গণতন্ত্ৰৰ লক্ষণ?


বিশ্বৰ আটাইতকৈ বয়ষ্ক জীৱিত কুকুৰ হ’ল পেবলছ্: গীণিজ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছে দিলে স্বীকৃতি\nআপুনি সচৰাচৰ দেখি থকা এটা কুকুৰৰ আনুমানিক বয়স কিমান হ’ব পাৰে? বা কেতিয়াবা ভাবিছে নে বিশ্বৰ আটাইতকৈ বয়সীয়াল কুকুৰটোৰ বয়স কিমান হ’ব পাৰে! শেহতীয়াকৈ গীণিজ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছে প্ৰকাশ কৰিছে এই প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ। গীণিজ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছে পেবলছ্ নামৰ এটা কুকুৰক বিশ্বৰ আটাইতকৈ বয়ষ্ক জীৱিত কুকুৰৰ স্বীকৃতি দিছে।\nআমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ দক্ষিণ কেৰোলিনাৰ এই টয় ফক্স টেৰিয়াৰ প্ৰজাতিৰ কুকুৰটোৰ বৰ্তমান বয়স ২২ বছৰ ৫৯ দিন। ২০০০ চনৰ ২৮ মাৰ্চত জন্ম হৈছিল পেবলছৰ।\nদক্ষিণ কেৰোলিনাৰ ববি আৰু জুলি গ্ৰেগৰিয়ান নামৰ দম্পত্তিহালে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ অন্যতম সদস্য পেবলছৰ নাম গীণিজ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছলৈ আবেদন কৰাৰ পিছত পেবলছক বিশ্বৰ আটাইতকৈ বয়ষ্ক জীৱিত কুকুৰ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়।\nA post shared by Pebbles (@pebbles_since_2000)\nউল্লেখ্য যে চলিত বৰ্ষৰে ১৬ মাৰ্চত ফ্ল’ৰিডাৰ টবিকিথ নামৰ ২১ বছৰ ৬৬ দিনীয়া এটা কুকুৰক গীণিজ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছে আটাইতকৈ বয়সীয়াল জীৱিত কুকুৰ হিচাপে স্বীকৃতি দিছিল। কিন্তু টবিকিথৰ এই স্বীকৃতি দীৰ্ঘ সময়ৰ বাবে নাথাকিল।\nববি আৰু জুলি গ্ৰেগৰীয়ে টেলিভিচনত টবিকিথৰ বিষয়ে সম্প্ৰচাৰিত বাতৰিটো চাই থাকোঁতে অনুভৱ কৰিছিল টবিকিথতকৈ পেবলছৰ বয়স বেছি। ইয়াৰ পিছতে জুলি গ্ৰেগৰীয়ে গীণিজ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছৰ সৈতে যোগাযোগ কৰি পেবলছৰ স্বীকৃতিৰ বাবে আবেদন কৰে।\nববিয়ে প্ৰকাশ কৰা মতে ২০০০ চনত তেওঁ এটা ডাঙৰ প্ৰজাতিৰ কুকুৰৰ সন্ধান চলাই আছিল। তেওঁ নিতৌ খোজ কাঢ়িবলৈ ওলাই যোৱাৰ সময়ত প্ৰায়ে এটা টয় ফক্স টেৰিয়াৰে তেওঁক অনুসৰণ কৰা দেখিবলৈ পায়। ইয়াৰ পাছতে তেওঁ কুকুৰৰ পোৱালিটোক ঘৰলৈ লৈ আহে।\nগীণিজ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছৰ স্বীকৃতিৰ পিছত জুলিয়ে কয়, “আমি সঁচাকৈয়ে সন্মানিত।পেবলছ্ সকলো সময়তে আমাৰ লগত আছে। পেবলছ্ সদায়ে আমাৰ জীৱনৰ অংশ হৈ আছে।”


সমাজ খন ঠিক নহলে সাহিত্যৰ কোন স্থান নাই – শ্ৰীমতী তৰুলতা দাস\nJuly 8, 2015\t0\tBy Prasanta Mahanta\n২০১৪ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত, অসমৰ প্ৰথম মহিলা গীতি কবি পদ্মপ্ৰিয়া আইৰ সোঁৱৰণত বৰপেটা লেখিকা সমাৰোহ সমিতিৰ সৌজন্যত প্ৰ্ৱৰ্ত্তিত “আই পদ্মপ্ৰিয়া” বটাঁ লাভ কৰা বৰপেটা নিবাসী শ্ৰীমতী তৰুলতা দাস একেধাৰে এগৰাকী কবি,সাহিত্যিক,নাট্যকাৰ,প্ৰ্ৱন্ধকাৰ আৰু ঔপন্যাসিক| “হ্ৰ্দয়ৰ সুৰ”, “প্ৰণয়ৰ হেপাহৰ”, “শত শ্বহীদৰ তেজৰ শিখাৰে” আদি কৰি তেখেতৰ সৰ্বমুঠ ১২ খন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পাইছে| সমাজসেৱী হিচাপেও সুকীয়া চিনাকি থকা শ্রীমতী দাসে বিগত ভালে কেইবছৰ বৰপেটা জিলা মহিলা সমিতিৰ গুৰি ধৰাৰ লগতে বৰপেটা জিলা লেখিকা সমাৰোহ সমিতিৰ লগতো জন্মলগ্নৰে পৰা ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত|বিগত কালৰ পৰম্পৰা অনুযায়ী ১৪ বছৰ বয়সতে আনুষষ্ঠানিক শিক্ষা সমাপন কৰি ঘৰ- গৃহস্থালীৰ নাগপাশত মেৰ খাই পৰাৰ পিছতো নিজৰ সৃষ্টিশীলতা বজাই ৰখা শ্রীমতী দাসে এতিয়াও ৭৪ বছৰ বয়সতো ন-যৌৱনৰ উদ্যমেৰে সাহিত্যৰ জগতত নিজক জড়িত ৰাখি অনুকৰণীয় দৃষ্টান্ত দাঙি ধৰিছে।\nFried Eye ৰ পৰা তৰুলতা দাসৰ বৰ্ণময় জীৱন যাত্ৰাৰ বিষয়ে কথা পাতিলে প্ৰ্শান্ত মহন্তই|\nFried Eye: প্ৰতাপগড়ৰ পৰা বৰপেটালৈ আপোনাৰ যাত্ৰাটোৰ বিষয়ে কি কব বিচাৰে?\nশ্ৰীমতী তৰুলতা দাস :১৯৫০ চনৰ কোনোবা এটা দিনত বৰপেটাৰ প্ৰখ্যাত উকিলঁ যাদব চন্দ্ৰ দাসৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ ভোলানাথ দাসৰ লগত মোৰ বিবাহ হয়|তেতিয়া মোৰ বয়স মাত্ৰ ১৪ বছৰ|তেতিয়াৰ দিনত বিয়াৰ ক্ষেত্ৰত ছোৱালীৰ ইচ্ছা অনিচ্ছাৰ ওপৰত কোনো গুৰুত্ব দিয়া হোৱা নাছিল|গতিকে পঢ়া শুনা সামৰি প্ৰতাপগড় বাগিছাত ওমলি জামলি ডাঙৰ হোৱা ছোৱালীজনি বিবাহ সূত্ৰে বৰপেটাৰ বোৱাৰী হ’লো|অৱশ্যে বিয়াৰ পিছত মোৰ স্বামীয়ে কিতাপ পত্ৰ আনি ঘৰতে পঢ়া শুনাৰ সুবিধা কৰি দিছিল| হিন্দী শিক্ষক নিয়োগ কৰি হিন্দী পৰীক্ষা দিবলৈও সুবিধা কৰি দিছিল যদিও পৰীক্ষাৰ দহদিন আগত শহুৰ দেউতা ঢুকোৱাত সেই আশা পূৰ্ণ নহ’ল|ভাবিলো মোৰ পঢ়া শুনা কৰা ভাগ্যতে নাই|\nলাহে লাহে সময় বাগৰিল|মই সন্তান আৰু ঘৰুৱা বিভিন্ন কামৰ মাজত সোমাই পৰলো|কিন্তু তাৰ মাজত মোৰ মনলৈ কবিতাৰ ভাব আহিবলৈ ধৰিলে|এটা দুটাকৈ কবিতা লিখিবলৈ ল’লো আৰু অৱশেষত স্বামীৰ অনুপ্ৰেৰণাত কবিতাৰ পুথি,নাটক,গল্প লিখি কিতাপ আকাৰত ছপা কৰিলো|মোৰ সেই যাত্ৰা এতিয়াও অব্যাহত আছে|ভগৱানে যিমান দিনলৈ শক্তি দিয়ে লিখি যাম|\nFried Eye: আপুনি ভাৱে নাকি উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰিব নোৱাৰা বাবে আপোনাৰ খ্যাতি হানি হৈছে?\nশ্ৰীমতী তৰুলতা দাস: পঢ়িবলৈ নোপোৱা দুখটো থাকি গ’ল যদিও মই তেনেকৈ নাভাবো| কাৰণ সাতোটাকৈ ল’ৰা-ছোৱালী ডাঙৰ দীঘল কৰা,শহু-শাহুৰ,ননদ,দেওৰেৰে পৰিপূৰ্ণ এখন ঘৰ সম্ভালাৰ পিছত নিজে পঢ়া শুনা কৰা পৰিৱেশেই নাছিল|তথাপি কৰিব নোৱাৰা কামবোৰৰ বাবে মন বেয়া নকৰি আজৰি সময়ত যিখিনি কৰিলো সেয়াই মোৰ বাবে আজি সান্তনা|\nFried Eye: আপোনাৰ জীৱনত বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ কি সমাজসেৱা নে সাহিত্য?\nশ্ৰীমতী তৰুলতা দাস : সমাজ সেৱা বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ|কিয়নো সমাজ খন ঠিক নহলে সাহিত্যৰ কোন স্থান নাই|\nFried Eye: ১৪ বছৰ বয়সতে বিবাহত আৱদ্ধ হোৱাৰ পিছতো আপুনি আজি নিজৰ চিনাকী গঢ়িবলৈ সক্ষম হৈছে তাৰ আৰত সকলোতকৈ বেছি অৰিহণা কাৰ আছে বুলি আপুনি ভাৱে?\nশ্ৰীমতী তৰুলতা দাস: মোৰ স্বামীৰ অৰিহণা আতাইতকৈ বেছি|তেখেতৰ সহায় সহযোগ অবিহনে মই এখোজো আগবাঢ়িব নোৱাৰিলোহেঁতেন|\nFried Eye: এগৰাকী বোৱাৰী,পত্নী,মাতৃ,লেখিকা আৰু সমাজসেৱী হিচাপে নিজৰ বিভিন্ন দায়িত্ব সমূহ সু-কলমে কেনেদৰে পালন কৰিছিল?\nশ্ৰীমতী তৰুলতা দাস: তেতিয়াৰ দিনত বোৱাৰী এগৰাকিৰ বাবে ঘৰখন পৰিচালনা কৰাটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল|গোতেই দিন্টো ঘৰৰ দায়িত্ব,সন্তানৰ দায়ত্ব পালন কৰাৰ পিছত ৰাতি আঠুৱাৰ তলতে লিখা মেলা কৰিছিলো আৰু স্বামীৰ অনুমতি লৈ সময় সুবিধা পালে সামাজিক কামলৈও ওলাই গৈছিলো|\nFried Eye: আপুনি ভাৱে নেকি আজিৰ দিনতো ছোৱালী এজনীৰ বাবে শিক্ষা গ্ৰহন কৰাটো এটি চিন্তাৰ বিষয়?\nশ্ৰীমতী তৰুলতা দাস: মই ভাবো আমাৰ তুলনাত এতিয়া বহুতেই উন্নতি হৈছে যদিও এতিয়াও ছোৱালীৰ বাবে পঢ়া শুনাৰ ক্ষেত্ৰত বাধা দেখা পোৱা যায়|\nFried Eye: আমি শুনি আহিছো যে বৰপেটাৰ কীৰ্ত্তন ঘৰত মহিলাৰ বাবে প্ৰৱেশ নিষেধ।বৰপেটাৰ এগৰাকী বোৱাৰী হিচাপে বিশেষকৈ আপুনি এতিয়ালৈকে যিহেতু বৰপেটা লেখিকা সমাৰোহ সমিতিৰ সৈতে জড়িত এই বিষয়ে আপুনি কি ভাবে?\nশ্ৰীমতী তৰুলতা দাস: মহিলা সকলৰ ৰজস্ব্লা হোৱাটো এটা প্ৰাকৃতিক নিয়ম।এই প্ৰক্ৰিয়াটোৰ বাবেই বৰপেটাৰ কীৰ্ত্তন ঘৰত মহিলা সকলৰ বাবে প্ৰৱেশ নিষেধ এটা পৰম্পৰা হিচাপে মানি অহা হৈছে।কিন্তু আমি মহিলা সকলে অসম বা বাহিৰৰ যিবিলাক কীৰ্ত্তন ঘৰত মহিলাৰ প্ৰৱেশত কোনো বাধা নাই,তেনেকুৱা কীৰ্ত্তন ঘৰ নাইবা যিকোনো ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানলৈ ৰজস্ব্লাৰ সময়ত ৭ দিন নোহোৱালৈকে প্ৰৱেশ নকৰো।সেয়েহে মোৰ দৰে আৰু বহুত মহিলাই বিশেষকৈ বাহিৰৰ পৰা যি সকল মহিলাই বৰপেটাৰ কীৰ্ত্তন ঘৰ দৰ্শন কৰিবলৈ আহি প্ৰৱেশ নিষেধৰ সন্মুখীন হয় তেওঁ লোকে অত্যন্ত দুখ প্ৰকাশ কৰি এইবুলি কয় যে-ভগৱান প্ৰদত্ত এই নিয়মৰ বাবে মহিলা সকলক কিয় অপবিত্ৰ বুলি ভবা হয়।\nসেয়েহে মই বৰপেটাৰ সকলো ৰাইজ,বৰপেটাৰ কীৰ্ত্তন ঘৰৰ দায়িত্বত থকা গুণী জ্ঞানী বিদ্বান সকলো ৰাইজলৈ অনুৰোধ জনালো যাতে এই বিষয়ে আলোচনা কৰি এটা পৰিবৰ্তন আনিবৰ বাবে চেষ্টা কৰে।\nFried Eye: আই পদ্মাপ্ৰিয়া বটা পোৱাত আপোনাৰ প্ৰ্থম অনুভৱ কি আছিল?\nশ্ৰীমতী তৰুলতা দাস: খুব ভাল লাগিছিল| বিশ্বাস কৰিব পৰা নাছিলো|আৱেগিক হৈ পৰিছিলো|\nFried Eye: আপোনাৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ সুখৰ মুহুৰ্ত্ব কি?\nশ্ৰীমতী তৰুলতা দাস: মোৰ প্ৰথম কবিতা পুথি “হ্ৰিদয়ৰ সুৰ” ছপা হৈ ওলোৱাৰ মুহুৰ্ত্বটো|\nFried Eye: যদি আপোনাৰ জীৱনৰ কোনো এটা কথা সলাব পাৰিলেহেতেন?\nশ্ৰীমতী তৰুলতা দাস: সলাব পৰাহেতেন মই সকলো বাদ দি পঢ়িলোহেতেন|\nFried Eye: আপোনাৰ নিজৰ জিৱনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি যদি এখন কিতাপ লিখে সেই কিতাপখনৰ নাম কি থব?\nশ্ৰীমতী তৰুলতা দাস: সংঘাত\nFried Eye: আগন্তুক দিন বোৰত আপুনি আৰু কি লিখাৰ কথা ভাবিছে?\nশ্ৰীমতী তৰুলতা দাস: এতিয়া জীৱনৰ বিয়লি বেলা|মনেৰে বহুতেই কৰিবলৈ ইচ্ছা যায় যদিও দেহাই নাটানে| তথাপি সদায় এতাকৈ কবিতা লিখো|উপন্যাস এখন লিখি থোৱা আছে | ছপা কৰি উলিয়াবলৈ মন আছে|\nFried Eye: উঠি অহা প্ৰজন্মৰ বাবে আপুনি কি ক’ব বিচাৰে?\nশ্ৰীমতী তৰুলতা দাস: সময় অমূল্য সম্পদ|সময়ৰ সদ ব্যৱহাৰ কৰিব জানিলে জীৱন সুন্দৰ আৰু মধুৰ হয়|


কেৱল সংক্ৰমণ প্ৰতিৰোধ কৰা বা ওজন হ্ৰাসেই নহয়, আপুনি জানেনে নিম পাতৰ প্ৰতিটো অংশই ঔষধ তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ হয় !\nHomeগজব খবৰকেৱল সংক্ৰমণ প্ৰতিৰোধ কৰা বা ওজন হ্ৰাসেই নহয়, আপুনি জানেনে নিম পাতৰ প্ৰতিটো অংশই ঔষধ তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ হয় !\nআয়ুৰ্বেদত, নিম গছ অতি উপকাৰী বুলি কোৱা হয়। এইটো এবিধ গছ যাৰ প্ৰতিটো অংশ ঔষধ তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।\nআয়ুৰ্বেদত, নিম গছ অতি উপকাৰী বুলি কোৱা হয়। এইটো এবিধ গছ যাৰ প্ৰতিটো অংশ ঔষধ তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আয়ুৰ্বেদত নিম পাত আৰু বীজৰ (নিম বীজ) অলৌকিক লাভালাভৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে। বহুসময়ত ৰোগৰ পৰা সকাহ দিবলৈ নিমশিপা, ফুল আৰু ফল-মূলো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। দৰাচলতে, নিম পাত ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা ডজন ডজন ৰোগ আৰোগ্য হয়। বহুতো সংক্ৰমণ নাইকিয়া হয়। ইয়াৰ বাহিৰেও, প্ৰতিদিনে নিমৰ ৰস খোৱাৰ ফলত ৰোগ প্ৰতিৰোধ প্ৰণালী বৃদ্ধি হয় আৰু ওজন হ্ৰাস হয়।\nইয়াৰ লগতে, নিম পাতৰ তেল পুৰুষৰ বাবেও এক অতি লাভজনক বস্তু। এইটো বিশ্বাস কৰা হয় যে ই পুৰুষৰ শুক্ৰাণুৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰে। এক অধ্যয়নত দেখুওৱা হৈছে যে শুক্ৰাণুৰ সংখ্যা বৃদ্ধি হোৱাৰ লগতে, নিম তেলৰ মালিচে যৌন ক্ষমতাও বৃদ্ধি কৰে।\nনিম পাতৰ লাভালাভবোৰ কি: ওজন হ্ৰাস: যদি আপুনি ওজন হ্ৰাস কৰিব বিচাৰে, আপুনি ব্যায়ামৰ লগতে আহাৰত নিমৰ ৰসো অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পাৰে। ওজন ক্ৰমান্বয়ে হ্ৰাস হ'ব। এনেদৰে, অত্যাধিক ডায়েটিং পৰিহাৰ কৰিব পাৰি। নিম পাতৰ ৰসে ওজন হ্ৰাস কৰাত সহায় কৰে।


প্ৰকাশিত বাক্য 21 - पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (প্ৰকবা 21)\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21\nতাৰ পাছত মই নতুন আকাশমণ্ডল আৰু নতুন পৃথিৱী দেখিলোঁ; কিয়নো প্ৰথম আকাশমণ্ডল আৰু প্ৰথম পৃথিৱী গুচি গ’ল; সমুদ্ৰও নাছিল।\nআৰু দৰাৰ কাৰণে বিভূষিতা কন্যা যেনে, তেনেকৈ যুগুত হোৱা, সেই পবিত্ৰ নগৰ নতুন যিৰূচালেমক, ঈশ্বৰৰ পৰা, অৰ্থাৎ স্বৰ্গৰ পৰা নমা দেখিলোঁ।\nপাছত মই সেই সিংহাসনৰ পৰা এই মহা আকাশ-বাণী শুনিলোঁ, “সৌৱা চোৱা!” লোক সকলৰ সহিত ঈশ্বৰৰ নিবাস আৰু তেওঁলোকৰ সহিত তেওঁ নিবাস কৰিব৷ তেওঁলোক তেওঁৰ নিজ লোক হব, আৰু ঈশ্বৰ নিজে সঙ্গী হৈ তেওঁলোকৰ ঈশ্বৰ হ’ব ৷\nপাছত সিংহাসনৰ ওপৰত বহা জনে কলে, “চোৱা! মই সকলোকে নতুন কৰোঁ।” তেওঁ পুনৰ কলে, “লিখা, কিয়নো এইবোৰ কথা বিশ্বাসযোগ্য আৰু সত্য।”\nপাছত তেওঁ মোক কলে, “এই সকলো হ’ল! মই আলফা আৰু ওমেগা, আদি আৰু অন্ত। পিয়াহ লগা জনক মই জীৱন-জলৰ ভুমুকৰ পানী বিনামুল্যে দিম।\nযি জনে জয় কৰে, তেওঁ এইবোৰৰ অধিকাৰী হ’ব; মই তেওঁৰ ঈশ্বৰ হ’ম আৰু তেওঁ মোৰ পুত্ৰ হ’ব।\nতেতিয়া শেষৰ সাত উৎপাতেৰে পৰিপূৰ্ণ সাতোটা বাটি লোৱা সাত জন দূতৰ এজন আহিল, আৰু মোৰ ওচৰলৈ আহি কলে, “ইয়ালৈ আহা৷ মই তোমাক সেই কন্যা, অৰ্থাৎ মেৰ-পোৱালিৰ ভাৰ্যাক দেখুৱাম।”\nতাতে তেওঁ মোক আত্মাত এখন ডাঙৰ ওখ পৰ্বতলৈ নিলে, আৰু ঈশ্বৰৰ পৰা, অৰ্থাৎ স্বৰ্গৰ পৰা নামি অহা ঈশ্বৰৰ প্ৰভাৱ-যুক্ত সেই পবিত্ৰ যিৰূচালেম নগৰ দেখুৱালে।\nসেই নতুন যিৰূচালেম ঈশ্ৱৰৰ মহিমাৰে পূৰ্ণ আছিল আৰু তাৰ জ্যোতি বহুমূলীয়া মণি, অৰ্থাৎ স্ফটিকৰ দৰে নিৰ্ম্মল সূৰ্য্যকান্ত মণিৰ নিচিনা আছিল৷\nতাত ওখ আৰু ডাঙৰ গড় আৰু বাৰ খন দ্ৱাৰ আছিল; সেই বাৰ খন দ্ৱাৰত বাৰ জন দূত থাকে আৰু সেই দ্ৱাৰত ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলৰ বাৰ ফৈদৰ নাম লিখা আছিল৷\nতাৰে তিনি খনৰ দ্ৱাৰ পূব ফালে, তিনি খন দ্ৱাৰ উত্তৰ ফালে, তিনি খন দ্ৱাৰ দক্ষিণ ফালে আৰু তিনি খন দুৱাৰ পশ্চিম ফালে।\nআৰু নগৰৰ গড়ৰ বাৰটা ভিত্তিমূল; তাত মেৰ-পোৱালিৰ বাৰ জন পাঁচনিৰ বাৰটা নাম আছে।\nআৰু সেই নগৰ আৰু তাৰ দুৱাৰবোৰ আৰু তাৰ গড় জুখিবৰ কাৰণে, মোৰে সৈতে কথা হোৱা জনৰ সোণৰ নলৰ এডাল জোখ আছিল।\nসেই নগৰ চাৰি-চুকীয়া, তাৰ দীঘে-পথালিয়ে সমান। পাছত তেওঁ নলেৰে নগৰ খনৰ জোখ লৈ পোন্ধৰ শ মাইল পালে; দীঘে-পথালিয়ে আৰু উচ্চতাত সমান।\nপাছত গড় জুখি, মানুহৰ অৰ্থাৎ দূতৰ জোখ ডালেৰে এশ চৌৱাল্লিশ হাত হ’ল।\nসেই গড়ৰ গাঁঠনি সূৰ্য্যকান্ত মণিৰ আৰু নগৰ খন শুদ্ধ সোণৰ পৰিষ্কাৰ দৰ্পণৰ নিচিনা।\nনগৰৰ গড়ৰ ভিত্তিমূলবোৰ আটাইবিধ বহুমূলীয়া মণিৰে বিভূষিত আছিল।\nসেই বাৰটা দ্ৱাৰত বাৰটা মুকুতা আছিল, আৰু প্ৰত্যেকটো দ্ৱাৰে এটা এটা মুকুতাৰে সজা হৈছিল৷ নগৰৰ আলিবাট শুদ্ধ সোণৰ আৰু পৰিষ্কাৰ দৰ্পণৰ নিচিনা আছিল।\nতাৰ ভিতৰত মই কোনো মন্দিৰ নেদেখিলোঁ, কিয়নো সৰ্ব্বশক্তিমান প্ৰভু পৰমেশ্বৰ আৰু সেই মেৰ-পোৱালি জনে তাৰ মন্দিৰ।\nসেই নগৰত দীপ্তিৰ বাবে সূৰ্য বা চন্দ্ৰৰ প্ৰয়োজন নাই; কিয়নো তাত ঈশ্বৰৰ প্ৰতাপে দীপ্তি দিয়ে, আৰু মেৰ-পোৱালি জন তাৰ প্ৰদীপ স্বৰূপ।\nজাতিবোৰে সেই দীপ্তিত অহা-যোৱা কৰিব; আৰু পৃথিৱীৰ ৰজা সকলে নিজৰ প্ৰতাপ তাৰ ভিতৰলৈ আনিব।\nতাৰ দ্ৱাৰবোৰ দিনত কেতিয়াও বন্ধ নহব; কিয়নো তাত ৰাতি নহব;\nতেওঁলোকে জাতি সকলৰ প্ৰতাপ আৰু মৰ্যদা তাৰ ভিতৰলৈ আনিব।\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:1\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:2\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:3\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:5\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:6\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:7\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:9\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:10\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:11\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:12\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:13\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:14\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:15\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:16\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:17\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:18\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:19\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:21\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:22\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:23\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:24\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:25\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:26


গল্পঃ জেচমিন ফুলৰ মালা / মহম্মদ ফাতেহ জিডানি\nHomeঅনূদিত গল্পগল্পঃ জেচমিন ফুলৰ মালা / মহম্মদ ফাতেহ জিডানি\nজেচমিন ফুলৰ মালা (Jasmine Garlands)\nমূল লেখক : মহম্মদ ফাতেহ জিডানি (Muhammad Fateeh Zidany)\nঅনুবাদঃ বাপুকণ চৌধুৰী\nধোঁৱাৰ মাজত সূৰ্য্যটো লুকাইছিল। কিবা যদি মোৰ কাণত পৰিছিল তেন্তে সেইবোৰ কেবল মানুহৰ আতংক, ভয় আৰু শংকাৰ গভীৰ হুমূনিয়াহ বা চেপা চেপা চিয়ঁৰ-বাখৰ আছিল। আন দেশৰ দৰে চৰাই চিৰিকতিৰ মাতত সূৰ্য্যোদয় বা সূৰ্য্যাস্ত নহয় এইদেশত। এইদেশৰ পথবোৰ মৃত্যুৰ গোন্ধত আমোলমোলাই।\nপিছদিনাৰ পৰা পবিত্ৰ ৰমজানৰ আৰম্ভণী, বজাৰবোৰত প্ৰয়োজনতকৈ অধিক ভীৰ সেইদিনা, সন্ধিয়াৰ লগে লগেই সকলোবোৰ বন্ধ হ'ব যিহেতু৷\nপথেৰে অহাযোৱা কৰা মানুহবোৰৰ ওপৰত অলস দৃষ্টি নিবদ্ধ আছিল মোৰ, চাৰিআলিটোৰ মাজত বৰ্গক্ষেত্ৰাকাৰ আবেষ্টনীবদ্ধ বৃদ্ধ জলফাই গছজোপাও প্ৰস্তৰ মূৰ্তিৰ দৰে লাগিছিল ৷ সেই গছজোপাৰ কাষতেই মোৰ লৰাছোৱালী কেইটাও ডাঙৰ হব, নিজৰ কথা নাভাবি সিহতে দহৰ উন্নতি আৰু সহায়ৰ মনোভাৱেৰেই এদিন নিজকে গঢ়িব৷\nইমানবোৰ ঘটনা পৰিঘটনা হৈ থকা দেশখনৰ শংকা ভয়ৰ জীৱনবোৰ হঠাতে মনৰ পৰা নোহোৱা হৈ গৈছিল, ক্ষনিকৰ সেই ৰমজান পৰবৰ বজাৰৰ বাবে অহা সুখী আৰু আনন্দপূৰ্ণ মানুহবোৰৰ মুখবোৰ দেখি মনতে কিবা এটা আশাৰ অনুভূতি জাগিছিল, হয়তো জীয়াই থকাৰ হাবিয়াস।\nসৰু ছোৱালী এজনীয়ে জেচমিন ফুলৰ মালা বিক্ৰি কৰি আছিল বজাৰখনত। প্ৰতিধাৰ মালা বিক্ৰিৰ পিছতে তাইৰ মুখখন দূপৰৰ সূৰ্য্যটোৰ দৰে উজলি উঠিছিল। কাষৰ দোকানখনৰ কাঁচৰ খিড়িকীত উলমাই থোৱা ৰঙীণ ফ্ৰকটোলৈ তাই বাৰে বাৰে চাই পুনৰ হেঁপাহেৰে মানুহবোৰক মাতিছিল তাইৰ পৰা জেচমিন ফুলৰ মালা কিনিবলৈ।\nকাষত বহি থকা মোৰ পুত্ৰই বাৰে বাৰে মোক সোঁৱৰাই দিছিল পুতলাৰ দোকানখনলৈ লৈ যাম বুলি মই দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতিৰ কথা । তাৰ প্ৰতিবাৰ সোঁৱৰাই দিয়া কথাত মোৰ সন্মতিসূচক উত্তৰত সি দুয়োগাল ভৰাইছিল চুমাৰে । পিতা পুত্ৰই মানুহবোৰক চাই চাই বাৰে বাৰে চুমাপৰ্বৰ পুনৰাবৃত্তি কৰি আছিলো তেনেকৈয়ে ।\nহঠাতে আকাশখন চমকিত হৈ উঠিল । আমাৰ বাবে নতুন কথা নাছিল সেইটো !! কাণ তাল মৰা বাৰুদ বিস্ফোৰকৰ শব্দত পুনৰ বাৰ পৃথিবী কঁপিছিল । এই যে হঠাৎ ইহতে আকাশত উপস্থিত হয় সেইটোৱেই আমাৰ বাবে চৰম অপ্ৰত্যাশিত । মই যতদূৰ জানো শত্ৰুপক্ষৰ লগত আমাৰ এক চুক্তি হৈছিল কিছুদিন পূৰ্বে । এতিয়া অনুভৱ হয় শত্ৰুক বিশ্বাস কৰি লোৱাতকৈ সিহঁতক আৰু কিছুদিন জনাৰ প্ৰয়োজন আছিল আমাৰ ।\nলৰাটোক তৎক্ষনাত নিৰাপদ স্থানত লুকুৱাবলৈ ক'লো, আমাৰ দেশৰ শিশুবোৰে জন্মসুত্ৰে শিকি পেলাইছে এই কৌশল! ! মই কোৱালৈকে আমি ৰৈ থকা দোকানখনৰ ভিতৰৰ টেবুল এখনৰ তলত সি ইতিমধ্যেই লুকাই পৰিছিল । সেই মূহুৰ্তত ভাবিছিলো মোৰ ল'ৰাটোৰ যদি যুদ্ধ বিমান আৰু ৰকেটবোৰৰ দৰেই পাখী এযোৰ থাকিলে হেতেন ••••\nঅন্তত: সি পাখীযোৰা মেলি এই যুদ্ধৰ দেশৰ পৰা উৰি গৈ সুখৰ দেশ এখনৰ কৰবাত শান্তিৰে থাকিলে হেতেন !!\nচেকেণ্ডৰ ভিতৰতে ধাৰাষাৰ বোমা আৰু বিস্ফোৰকৰ বৰষুণ আৰম্ভ হল । মানুহৰ মাজত ক্ষন্তেক আগলৈকে চলি থকা সুখ শান্তিৰ সলনি চিৰদিনৰ ভয় শংকাৰ চিয়ঁৰবোৰে হাই উৰুমিৰ ৰূপ ললে । আজি এই বজাৰখনেই লক্ষ্য আছিল শত্ৰুপক্ষৰ । মোৰ চৌপাশৰ পৃথিবীখনে তেতিয়া ভুমিত আঘাত কৰা প্ৰতিটো আগ্নেয়াস্ত্ৰৰ আঘাতত কুঁজা হৈ পৰিছিল ।\nহঠাতে মোৰ গাত বিস্ফোৰকৰ টুকুৰা এটাই আঘাত কৰিলে । ভাঙিপৰা ঘৰবোৰৰ শিল বালি চিমেন্টৰ ধুমুহা আৰম্ভ হল চৌদিশে । চকুৰে ধোঁৱাকোৱা দেখা আৰম্ভ হল, মুৰটো ঘূৰাইছিল মোৰ !! প্ৰথমবাৰৰ বাবে মনলৈ আহিল জীৱনটো ইমানতে সমাপ্ত হব আজি । চকুৰ আগত দেখিলো ৰক্তৰঞ্জিত বগা পোচাকধাৰী কিছুমান মানুহ আকাশলৈ উৰি গৈছে ।\nময়ো তাহাতৰ পিছে পিছে আকাশলৈ উৰিবৰ চেষ্টা কৰিছিলো, কিন্তু বাৰে বাৰে মোৰ ওজনে মধ্যাকৰ্ষণ শক্তিৰ জোঁট ভাঙিব নোৱাৰি পেলাই দিলে মাটিত । পোহৰবোৰ যেন জোৰকৈ নুমাই দিয়া হৈছিল সেইখন পৃথিৱীত ।\nশেষত বুজিলো মই বাচি আছো ।\nগাৰ সমস্ত শক্তি একগোট কৰি ঠিয় হ'লো । কপাল, কঁকাল আৰু বাহুৰ পৰা হলাহলে তেজ ওলাইছিল মোৰ । আকাশ তেতিয়া বিস্ফোৰকৰ ধোঁৱাৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ পৰিছিল আৰু মাটিৰ ওপৰত মৰাশ বোৰে কাৰ্পেট গঢ়ি তুলিছিল । গোটেই বজাৰখন তেতিয়া জুইৰ গৰাহত, ওচৰৰ ওখ ওখ অট্টালিকা দালানবোৰ ভাঙি পৰিছিল ক্ৰমাৎ ।\nমোৰ সন্তানটো কলৈ গল, কলৈ গ'ল সি !! মূহূৰ্তৰ বাবে তাৰবাহিৰে আন একোৱে নহা হ'ল মনলৈ । ইটা বালি শিল আৰু লোহাৰ ধ্বংসস্তুপবোৰৰ মাজত তাক বিচাৰিলো, মৃত্যুৰ দেৱদূতক বাৰে বাৰে ক'লো "মোকেই নিয়া প্ৰভু, তাক এৰি দিয়া"\nএকো নুশুনা হলো লাহে লাহে, চৌদিশ অন্ধকাৰ হৈ গ'ল মোৰ । মই পথৰ ওপৰতে ঢলি পৰিলো পুনৰ । বাচি থকা মানুহবোৰে মোক ঠিয় কৰাই দিবলৈ আহিল পুনৰবাৰ । মোক মাত্ৰ মোৰ ল'ৰাটো লাগে, তাৰবাহিৰে একোৱে অহা নাছিল মনলৈ । মানুহবোৰে ক'লে মোৰ সমগ্ৰ শৰীৰ বিস্ফোৰকৰ আঘাতত ক্ষত বিক্ষত হৈ গৈছে, সেইবোৰ কথা শুনিবলৈ বা মোৰ শৰীৰটো চাবলৈ সময় নাছিল । মোৰ ল'ৰাটো তেতিয়াও সন্ধানহীন আছিল ।\nপাগলৰ দৰে ইফালে সিফালে ঘূৰি থাকোতে সৰু দেহ এটাত খুন্দা খাই পুনৰ বাগৰি পৰিলো । তেজৰ ডোঙাত ডুব গৈ থকা সেইটো সৰু ছোৱালী এজনীৰ দেহ !! সেই জেচমিন ফুলৰ মালা বেচা আশাৰে ভৰা মুখৰ ছোৱালীজনী !! তাই তেতিয়াও সন্মূখৰ দোকানখনৰ খিড়িকীত ওলমাই থোৱা ৰঙীন আৰু মৰমলগা ফ্ৰকটোলৈ চাই আছিল । তাইৰ সৰু হিয়াখন ধপধপাই আছিল, তাই বাচি আছে । অকণমানি প্ৰাণটোৱে তেতিয়াও সন্মুখৰ দোকানখনৰ খিড়িকীত ওলমাই থোৱা ৰঙীন আৰু মৰমলগা ফ্ৰকটোৰ হেঁপাহত জীয়াই আছিল ।\nপৃথিৱীখন ঘূৰিছিল পুনৰ, আকাশৰ পৰা বিমান আৰু বিস্ফোৰকবোৰ আতৰিছিল তেতিয়া ।


পুত্ৰৰ বুকুত ৰাষ্ট্ৰ সন্ত্ৰাসৰ গুলী... ন্যায় বিচাৰি হাজাৰ বহাগী আজিও বাউলী | News Next One\nপুত্ৰৰ বুকুত ৰাষ্ট্ৰ সন্ত্ৰাসৰ গুলী... ন্যায় বিচাৰি হাজাৰ বহাগী আজিও বাউলী\nদিনদিয়েক পূৰ্বে সেনাৰ অত্যাচাৰত হেৰাই গৈছিল তিতাবৰৰ জয়ন্ত। কেৱল জয়ন্তইনে? বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি উজনি অসমৰ ভিন্ন প্ৰান্তত এনেদৰে হেৰাই গৈছে অনেক তেজাল যুৱক। কোনোৱে যদি মাছ মৰা জাল কিনিবলৈ গৈ পিছদিনা মৃতদেহ হৈ ঘৰ পাইছে আন কোনোজনে আকৌ বজাৰলৈ বুলি ওলাই গৈ বুকুত গুলী লৈ শ্মশানলৈ যাবলৈ সেনা-আৰক্ষীৰ জীপত আহি চোতাল পাইছে। এইসকল নীৰিহৰ পৰিয়ালে ন্যায়ৰ আশাৰে বছৰৰ পিছত বছৰ বাট চালে। কিন্তু ন্যায় পালেনে? সবিশেষ সামৰি জ্যেষ্ঠ সাংবাদিক দিগন্ত শৰ্মাৰ এক বিশেষ প্ৰতিবেদন।\nবিশেষ প্ৰতিবেদনঃ যোৰহাট জিলাৰ তিতাবৰ অঞ্চলৰ বৰহোলা বালিজান গাঁৱৰ লীলা বৰা নামৰ বিধৱা মহিলাগৰাকীৰ বাবে জীৱনৰ প্ৰধান সাৰথি আছিল একমাত্ৰ পুত্ৰ জয়ন্ত। কিন্তু যোৱা ১৫ জুন (২০২০ চন)ৰ মাজনিশা সেই বালিজান গাঁৱৰ (গাভৰু ১৫নং ব্লকৰ) জয়ন্ত বৰা নামৰ একুৰি ছয় বছৰীয়া যুৱক এজনক সেনা আৰক্ষীয়ে শোৱাপাটীৰ পৰা তুলি নিয়ে। জয়ন্তক সেনা-আৰক্ষীয়ে এনেদৰে নিৰ্যাতন চলালে যে পিছদিনা চিকিৎসালয়লৈ নিওতে যুৱকজনৰ মৃত্যু হয়। এয়া সেনা-আৰক্ষীৰ জিম্মাত সংঘটিত হত্যা কাণ্ড (custodial torture and killing) বুলি বিবেচিত হৈছে৷\n২৬ বছৰীয়া জয়ন্ত আছিল ঘৰখনৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ৷ জয়ন্তৰ পিতৃ হেম বৰাই ভাৰতীয় সেনাবাহিনীত কাম কৰিছিল যদিও তেওঁৰ মৃত্যু হৈছে৷ হেম বৰাৰ পত্নী লীলা বৰাৰ সৈতে বাস কৰিছিল বৃদ্ধা মাতৃ লেলেশ্বৰী শইকীয়া। তেঁওলোকৰ বাবে জীৱনৰ প্ৰধান সম্বল আছিল একমাত্ৰ জয়ন্ত৷ কিন্তু জয়ন্তক সেইনিশা আৰক্ষী সেনাবাহিনীয়ে ঘৰৰ পৰা লৈ গৈ এনেদৰে অত্যাচাৰ কৰিলে যে যুৱকজনৰ মৃত্যু হ’ল৷ নিঠৰুৱা হৈ পৰিল জয়ন্তৰ বিধৱা মাতৃ আৰু বৃদ্ধ আাইতাক৷\nসেনা-আৰক্ষী তথা ৰাষ্ট্ৰসন্ত্ৰাসে একোখন ঘৰ নিশেষ কৰি দিয়াৰ শেহতীয়া উদাহৰণ এয়া৷ ৰাষ্ট্ৰসন্ত্ৰাসৰ বিভীষিকাই যে কেৱল জয়ন্তৰ ঘৰখনকেই ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰিছে তেনে নহয়, অঞ্চলটোৰ স্বাভাৱিক পৰিৱেশকেই সম্প্ৰতি ভাৰাক্ৰান্ত কৰি তুলিছে৷ চৰকাৰে ধন দিছে, কিন্তু লাখটকীয়া চেক মানুহৰ পৰিপূৰক নহয়। চিৰদিনৰ বাবে কাঢ়ি নিয়া হল শান্তি পৰিয়ালটোৰ পৰা।\nজয়ন্ত বৰাৰ এই ঘটনাৰ পূৰ্বে তিনিচুকীয়া জিলাৰ পুৰণি মতাপুং গাঁৱৰ বহাগী চুতীয়া নামৰ বিধৱা মহিলাগৰাকীৰ পুত্ৰ দ্বীপ চুতীয়াও বলি হৈছিল ৰাষ্ট্ৰসন্ত্ৰাসৰ৷ ২০১৬ চনৰ ১৪ ডিচেম্বৰৰ দিনা দ্বীপ চুতীয়াক হত্যা কৰিছিল সেনাবাহিনীয়ে৷ দৰিদ্ৰ ঘৰখনৰ বাবে দ্বীপ আছিল একমাত্ৰ উৰ্পাজনকৰ্তা ব্যক্তি৷ স্থানীয় বিলত মাছ মাৰি বিক্ৰী কৰি পৰিয়ালটো চলাইছিল দ্বীপে৷\nপিতৃ বিয়োগৰ পিছত দ্বীপ আছিল বিধবা মাতৃ বহাগী চুতীয়া আৰু অশীতিপৰ আইতাক ঝাপৈ চুতীয়াৰ বাবে একমাত্ৰ ভৰসা৷ পিছে এদিন মাছ ধৰা জাল কিনিবলৈ যোৱা দ্বীপ ঘৰলৈ ঘূৰি নাহিল৷ সেনাবাহিনীয়ে আলফা সন্দেহত আটক কৰি নি অৰুণাচল সীমান্তত গুলীয়াই হত্যা কৰিলে দ্বীপক৷ চিৰদিনৰ বাবে নিঠৰুৱা হৈ পৰিল বহাগীৰ জীৱন৷\n• দ্বীপ চুতীয়াৰ মাতৃ বহাগী চুতীয়া আৰু আইতাক ঝাপৈ চুতীয়া\nএফালে বৃদ্ধা শাহু আনফালে আন দুটি সন্তান। বহাগীৰ সমুখত এন্ধাৰৰ বাহিৰে একো নাই। চিৰদিনৰ বাবে বহাগীৰ দৰে মহিলাই হেৰুৱালে জীৱন-বহাগৰ ৰং। আজিলৈকে বহাগীয়ে ন্যায়ৰ নামত পালে কি? উত্তৰ শূন্য। মতাপুং গাৱৰ এটি উৰুখা পজাত চৰম অৰ্থ সংকট, মানসিক যন্ত্ৰণাৰে দিন অতিবাহিত কৰিছে।\nঠিক একেদৰে তিনিচুকীয়া জিলাৰে দীঘলীপথাৰ গাঁৱৰ ১৬ বছৰীয়া কিশোৰ অনুপম মৰানকো সেনাই আলফা সজাই হত্যা কৰিছিল৷ ফুৰিবলৈ যোৱা অনুপম সন্ধানহীন হৈছিল আৰু পিছত মৃতদেহ হৈ উভতি আহিছিল৷ বুকুত সেনাবাহিনীৰ আগ্নেয়াস্ত্ৰৰ গুলী৷\nঅনুপমৰ পৰিয়ালটো, দ্বীপৰ পৰিয়ালটো আজিও ন্যায়প্ৰাপ্তিৰ পৰা বহু দূৰৈত৷ সেইদৰে জিলাখনৰ মতাপুং গাঁৱৰ দেবেশ্বৰ মৰান আৰু ৰত্নেশ্বৰী মৰানৰ পুত্ৰ জনক মৰানক ২০১১ চনৰ ২৫ ডিচেম্বৰৰ নিশা সেনাবাহিনীয়ে ধৰা নি অৰুণাচলৰ লোহিত জিলালৈ লৈ গৈ ভুৱা সংঘৰ্ষৰে হত্যা কৰিছিল৷ একেদৰে গাঁৱখনৰ ধীৰাজ দুৱৰা আৰু শিৱ মৰানকো ভুৱা সংঘৰ্ষৰে সেনাবাহিনীয়ে হত্যা কৰিছিল৷\nএয়া বিগত বছৰৰ কেইটামান পৰিক্ৰমা৷ আনহাতে, আমি এনে কেইটামান পৰিয়ালক সাক্ষাৎ কৰিছিলো যিকেইটা পৰিয়ালক সেনাবাহিনীয়ে নিৰ্মমভাৱে অত্যাচাৰ চলাইছিল৷ যাৰ বাবে তেওঁলোকে পিছৰ পৰ্যায়ত স্বাভাৱিকভাৱে কাম বন কৰিব নোৱৰা হৈ পৰিছিল৷ লগতে মনত এক আতংক কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল৷ অৰ্থাৎ ৰাষ্ট্ৰসন্ত্ৰাসে তেওঁলোকক উপহাৰ দিছিল বিধ্বস্ত শৰীৰ আৰু কাঢ়ি নিছিল শংকামুক্ত মনৰ জীৱন৷\n• জনক মৰানৰ মাতৃ ৰত্নেশ্বৰ মৰান\nউদাহৰণস্বৰূপে, তিনিচুকীয়া জিলাৰ ডিমৰুহোলা গাঁৱৰ দ্বীপ মৰান, সোণোৱাল গাঁৱৰ পোনাৰাম সোণোৱাল৷ চৰাইদেউ জিলাৰ কানু খনিকৰ, যাদৱ ফুকনৰ দৰে যুৱক এতিয়া শয্যাশায়ী৷ আত্মীয়ৰ সহায় অবিহনে এই যুৱকৰ জীৱন অচল। সেনাৰ নিৰ্যাতনে অচল কৰিলে জীৱন। উল্লেখ্য যে, যোৱা ১৫ জুনত তিতাবৰ বৰহোলাৰ যুৱক জয়ন্ত বৰাক নিৰ্যাতন চলাই হত্যা কৰা সেনাবাহিনী চৰাইদেউ শিবিৰৰ পৰাই গৈছিল বুলি প্ৰকাশ৷ অৱশ্যে লগত আছিল স্থানীয় আৰক্ষী৷\nহত্যাকাণ্ডৰ তদন্ত চলি আছে। কিন্তু বিচাৰ হব কেতিয়া! বিগত দিনত ৰাষ্ট্ৰ সন্ত্ৰাসৰ বলি হোৱা কিমান পৰিয়ালে ন্যয় লাভ কৰিলে? গুপ্তহত্যাৰ তদন্ত হ’ল। দোষীয়ে শাস্তি পোৱা দূৰৈৰ কথা তদন্ত আয়োগৰ প্ৰতিবেদন মতে এই ঘটনাত জড়িত আৰক্ষী বিষয়াই পদোন্নতি লাভেৰে ওখ আসনত আজিও কৰ্মৰত। মুঠতে অসমৰ ৰাষ্ট্ৰসন্ত্ৰাসৰ ইতিহাসত দোষীৰ শাস্তি, ভুক্তভোগীৰ ন্যায় প্ৰাপ্তি সুদূৰ পৰাহত।\nআজি জয়ন্ত বৰাৰ দৰে যুৱকক সেনা-আৰক্ষীয়ে মিলি নিশেষ কৰি দিয়া কাৰ্যই প্ৰমাণ কৰিছে জনগণৰ নিৰপত্তা প্ৰদানৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰ ব্যৰ্থ। সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ বিশেষ ক্ষমতা আইনৰ দোহাই দি ৰাজ্যত উলংঘা হৈছে মানৱ অধিকাৰ। সমান্তৰালকৈ ন্যয়প্ৰাপ্তিৰ অধিকাৰকো শাসকে নস্যাৎ কৰি আহিছে। দ্বীপ চুতীয়া, অনুপম মৰাণহঁতৰ পৰিয়ালেই তাৰ প্ৰমাণ। কেইদিনমান পূৰ্বে দীপৰ মাতৃ বহাগী চুতীয়াই আমাক প্ৰশ্ন কৰিছিল, "মই ন্যায় পাম কেতিয়া?"\nসেই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ আমি দিব পৰা নাছিলো। হয়তো তিতাবৰৰ জয়ন্তৰ বিধৱা মাতৃ, বৃদ্ধা আইতাকে বছৰ বাগৰাৰ পিছত একেটা প্ৰশ্নকে ৰাজ্যবাসীক সুধিব! অসমৰ বহু মাতৃয়ে বিগত দিনতো একেটা প্ৰশ্নকেই সুধি আহিছে। উত্তৰ কাৰো হাতত নাই। জয়ন্ত বৰাৰ মাতৃক ৰাষ্ট্ৰই ন্যায় দিবনে? নে আগন্তুক দিনত 'অনেক জয়ন্ত'ৰ হত্যা হ’ব?


ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন (IRV) আচামিচ - 2019 1 ৰাজাৱলি 22 অধ্যায়\n1 পাছত তিনি বছৰলৈকে অৰাম আৰু ইস্ৰায়েলে যুদ্ধ নকৰাকৈ ক্ষান্ত হৈ থাকিল।2তেতিয়া সেই তৃতীয় বছৰত যিহূদাৰ ৰজা যিহোচাফটে ইস্ৰায়েলৰ ৰজাৰ ওচৰলৈ নামি আহিল।\n3 সেই সময়ত ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই নিজ দাসবোৰক ক’লে, “ৰামোৎ-গিলিয়দত যে আমাৰ অধিকাৰ আছে, সেই বিষয়ে তোমালোকে জানা নে? তেনেহলে তাক আমি ৰজা অৰামৰ হাতৰ পৰা লৈ আমাৰ অধীন কৰিবলৈ সেই বিষয়ে কিয় একোকে কৰা নাই?”4তেতিয়া তেওঁ যিহোচাফটক ক’লে, “আপুনি মোৰ লগত যুদ্ধ কৰিবলৈ ৰামোৎ-গিলিয়দলৈ যাব নে?” তেতিয়া যিহোচাফটে ইস্ৰায়েলৰ ৰজাক ক’লে, “আপুনি যেনে, মইয়ো তেনে; মোৰ প্ৰজা যেনে, আপোনাৰ প্ৰজাও তেনে আৰু মোৰ ঘোঁৰাবোৰ যেনে, আপোনাৰ ঘোঁৰাবোৰো তেনে।”\n5 যিহোচাফটে ইস্ৰায়েলৰ ৰজাৰ আগত পুনৰায় ক’লে, “মই বিনয় কৰোঁ, যিহোৱাৰ বাক্য কি, সেই বিষয়ে প্রথমে বিচাৰ কৰক।”6তেতিয়া ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই ভাববাদীসকলক অৰ্থাৎ প্ৰায় চাৰিশ লোকক গোটাই তেওঁলোকক সুধিলে, “মই ৰামোৎ-গিলিয়দৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিবলৈ যাম নে, নে ক্ষান্ত হ’ম?” তেতিয়া তেওঁলোকে ক’লে, “যাওঁক, কিয়নো প্ৰভুৱে মহাৰাজৰ হাতত তাক সমৰ্পণ কৰিব।”\n7 তেতিয়া যিহোচাফটে ক’লে, “আমাক পৰামৰ্শ দিবলৈ যিহোৱাৰ আন কোনো ভাববাদী ইয়াত আৰু আছে নে?” 8 এনেতে ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই যিহোচাফটক ক’লে, “এনে এজন আৰু ভাববাদী আছে যাৰ দ্বাৰাই আমি যিহোৱাৰ সহায়ৰ বাবে পৰামৰ্শ লব পাৰোঁ; তেওঁ যিম্লাৰ পুত্র মীখায়া, কিন্তু মই তেওঁক ঘিণ কৰোঁ, কিয়নো তেওঁ মোৰ বিষয়ে মঙ্গলৰ ভাববাণী প্ৰচাৰ নকৰে, কেৱল অমঙ্গলহে প্ৰচাৰ কৰে।” তেতিয়া যিহোচাফটে ক’লে, “মহাৰাজে যেন সেই ধৰণে কথা নকওঁক।”9তেতিয়া ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই নিজৰ এজন বিষয়া মাতি তেওঁক আজ্ঞা দি ক’লে, “যিম্লাৰ পুত্ৰ মীখায়াক এতিয়াই লৈ আহা।”\n10 সেই সময়ত ইস্ৰায়েলৰ ৰজা আহাব আৰু যিহূদাৰ ৰজা যিহোচাফটে ৰাজবস্ত্ৰ পিন্ধি, চমৰিয়াৰ প্ৰবেশ স্থানৰ ওচৰৰ এখন মুকলি ঠাইত নিজ নিজ সিংহাসনত বহি আছিল; আৰু আটাই ভাববাদীসকলে তেওঁলোকৰ আগত ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰি আছিল। 11 বিশেষকৈ কনানাৰ পুত্ৰ চিদিকিয়াই নিজৰ কাৰণে লোহাৰ শিং এজোৰ সাজি লৈ ক’লে, “যিহোৱাই এইদৰে কৈছে: ‘ইয়াৰ দ্বাৰাই তুমি অৰামীয়াসকলক সম্পূৰ্ণৰূপে সংহাৰ নকৰালৈকে তেওঁলোকক ইয়াৰে খুচি থাকিবা’।” 12 তেতিয়া আন আন ভাববাদীসকলেও সেইদৰেই ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰি ক’লে, “আপুনি ৰামোৎ-গিলিয়দলৈ আটক কৰক; তাতে আপুনি কৃতকাৰ্য্য হ’ব; কিয়নো যিহোৱাই তাক মহাৰাজৰ হাতত শোধাই দিব।”\n13 পাছত যি জন লোকে মীখায়াক মাতিবলৈ গৈছিল, তেওঁ গৈ তেওঁক ক’লে, “চোৱা, ভাববাদীসকলে একে মুখেৰে ৰজাৰ আগত মঙ্গলৰ কথা কৈছে। মই বিনয় কৰোঁ, তোমাৰ বাক্যও তেওঁলোকৰ এজনৰ বাক্যৰ দৰে হৈ তুমিও যেন মঙ্গলৰ বাক্য প্ৰচাৰ কৰা।” 14 তাতে মীখায়াই ক’লে, “যিহোৱাৰ জীৱনৰ শপত, যিহোৱাই মোক যিদৰে ক’ব, মই সেইদৰেহে ক’ম।” 15 পাছত যেতিয়া তেওঁ ৰজাৰ ওচৰলৈ আহিল, ৰজাই তেওঁক সুধিলে, “হে মীখায়া আমি ৰামোৎ-গিলিয়দলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ যাম নে, নে ক্ষান্ত হ’ম?” তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “যাওঁক, আপুনি কৃতকাৰ্য্য হ’ব আৰু যিহোৱাই তাক মহাৰাজৰ হাতত সমৰ্পণ কৰিব।”\n16 তেতিয়া ৰজাই তেওঁক ক’লে, “তুমি যিহোৱাৰ নামেৰে মোক কেৱল সত্য বাক্য ক’বলৈ, মই তোমাক কিমানবাৰ শপত খুৱাম?” 17 তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “মই সমুদায় ইস্ৰায়েলক ৰখীয়া নোহোৱা মেৰ-ছাগৰ জাকৰ দৰে পৰ্বতবোৰৰ ওপৰত ছিন্ন-ভিন্ন হৈ থকা দেখিলোঁ আৰু যিহোৱাই ক’লে, ‘এইবোৰৰ ৰখীয়া নাই; তেওঁলোক প্ৰতিজনে যেন নিজ নিজ ঘৰলৈ শান্তিৰে উলটি যাওঁক’।”\n18 তেতিয়া ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই যিহোচাফটক ক’লে, “তেওঁ মোৰ বিষয়ে মঙ্গলৰ ভাববাণী প্ৰচাৰ নকৰি কেৱল অমঙ্গলহে প্ৰচাৰ কৰিব, সেই বিষয়ে জানো মই পুৰ্ব্বেই আপোনাৰ আগত কোৱা নাই?” 19 মীখায়াই পুনৰায় ক’লে, “বাৰু, তুমি যিহোৱাৰ বাক্য শুনা: মই যিহোৱাক নিজ সিংহাসনত বহি থকা দেখিলোঁ; সোঁফালে আৰু বাওঁফালে তেওঁৰ ওচৰত স্বৰ্গৰ সকলো বাহিনী থিয় হৈ আছিল। 20 তাৰ পাছত যিহোৱাই ক’লে, ‘আহাবক গৈ ৰামোৎ-গিলিয়দত পতিত হ’বৰ কাৰণে কোনে তেওঁক উত্তেজিত কৰিব?’ তেতিয়া এজনে একেভাবে আৰু আনজনে আন ভাবে উত্তৰ দিবলৈ ধৰিলে।\n21 তেতিয়া এক আত্মাই ওলাই আহি যিহোৱাৰ সাক্ষাতে থিয় হৈ ক’লে, ‘মইয়ে তেওঁক উত্তেজিত কৰাম।’ 22 তেতিয়া যিহোৱাই ক’লে, ‘কেনেকৈ?’ তেওঁ ক’লে, ‘মই গৈ আটাই ভাববাদীসকলৰ মুখত মিছা কওঁতা আত্মা হ’ম।’ তেতিয়া যিহোৱাই ক’লে, ‘হয়, তুমি তেওঁক উত্তেজিত কৰিবা আৰু কৃতকাৰ্য্যও হ’বা। এতিয়া ওলাই যোৱা আৰু সেইদৰে কৰা।’ 23 এই হেতুকে চোৱা, যিহোৱাই তোমাৰ এই সকলো ভাববাদীসকলৰ মুখত মিছা কওঁতা এক আত্মা দিলে আৰু যিহোৱাই তোমাৰ বিষয়ে অমঙ্গলৰ কথাও ক’লে।”\n24 তেতিয়া কনানাৰ পুত্র চিদিকিয়াই ওচৰলৈ আহি মীখায়াৰ গালত চৰ মাৰি ক’লে, “তোমাৰ লগত কথা ক’বৰ কাৰণে যিহোৱাৰ আত্মা মোৰ পৰা তোমালৈ কোন পথেদি গ’ল?” 25 তেতিয়া মীখায়াই ক’লে, “চোৱা, যি দিনা নিজকে লুকাবৰ কাৰণে ভিতৰ-কোঠালিলৈ সোমাই যাবা, সেই দিনাই তুমি সেই বিষয়ে জানিবা।”\n26 তাৰ পাছত ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই আজ্ঞা কৰিলে, “মীখায়াক ধৰি নগৰৰ অধ্যক্ষ অমোনৰ আৰু মোৰ পুত্র ৰাজকোঁৱৰ যোৱাচৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱা। 27 তেতিয়া তেওঁক ক’বা, ‘ৰজাই এইদৰে কৈছে, এইজনক বন্দীশালত বন্ধ কৰি থোৱা আৰু মই শান্তিৰে উলটি নহালৈকে, তেওঁক খাবৰ কাৰণে অতি কম পৰিমাণে পিঠা আৰু পানী দিবা’।” 28 তেতিয়া মীখায়াই ক’লে, “তুমি যদি কোনো ৰূপে শান্তিৰে উভটি আহাঁ, তেন্তে যিহোৱাই মোৰ মুখে এই বাক্য কোৱা নাই।” তেওঁ পুনৰায় ক’লে, “হে জাতি সমূহ, এই বিষয়ে সকলোৱে শুনক।”\n29 তাৰ পাছত ইস্ৰায়েলৰ ৰজা আৰু যিহূদাৰ ৰজা যিহোচাফটে ৰামোৎ-গিলিয়দলৈ উঠি গ’ল। 30 ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই যিহোচাফটক ক’লে, “মই অন্য বেশ ধৰি যুদ্ধত সোমাম, কিন্তু আপুনি হ’লে আপোনাৰ ৰাজ-বস্ত্ৰ পিন্ধি থাকিব লাগিব।” এনেতে ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই আন বেশ ধৰি যুদ্ধত সোমাল।\n31 কিন্তু অৰামৰ ৰজাই নিজৰ ৰথৰ বত্ৰিশ জন অধ্যক্ষক এই আজ্ঞা দিছিল, বোলে, “তোমালোকে ইস্ৰায়েলৰ ৰজাৰ বাহিৰে সৰু কি বৰ আন কাৰো লগত যুদ্ধ নকৰিবা। 32 এনেতে ৰথৰ অধ্যক্ষসকলে যেতিয়া যিহোচাফটক দেখিলে, তেতিয়া, “অৱশ্যে এওঁৱেই ইস্ৰায়েলৰ ৰজা,” এই বুলি কৈ তেওঁৰ লগত যুদ্ধ কৰিবলৈ এফলীয়া হৈ গ’ল; তাতে যিহোচাফটে আটাহ পাৰিবলৈ ধৰিলে। 33 তেতিয়া ৰথৰ অধ্যক্ষসকলে তেওঁক ইস্ৰায়েলৰ ৰজা নহয় বুলি জানি, তেওঁৰ পাছত খেদিবলৈ এৰিলে।\n34 কিন্তু কোনো এজন লোকে আন এজন লোকক মাৰিবলৈ ধনুৰ জোঁৰ টানি দৈৱক্ৰমে ইস্ৰায়েলৰ ৰজাৰ কবচ আৰু উদৰ ৰক্ষাৰ জোৰাতে কাঁড় মাৰিলে। তেতিয়া আহাবে নিজৰ সাৰথিক ক’লে, “ৰথখন ঘূৰাই সৈন্যৰ মাজৰ পৰা মোক উলিয়াই লৈ যোৱা কিয়নো মই বৰকৈ আঘাতপ্রাপ্ত হ’লো।”\n35 সেই দিনা বৰকৈ যুদ্ধ হ’ল আৰু অৰামীয়াসকলৰ আগত ৰজাক থিয়কৈ ৰখাই হ’ল; কিন্তু গধূলিৰ সময়ত তেওঁৰ মৃত্যু হ’ল; তেওঁৰ ঘাৰ তেজ বৈ ৰথৰ তললৈ পৰিল। 36 তাৰ পাছত সূর্য মাৰ যোৱা সময়ত সৈন্য সমূহৰ মাজত সকলো ফালে এই কথা চিঞঁৰি কোৱা হ’ল, “প্ৰতিজনে নিজ নিজ নগৰ আৰু নিজ দেশলৈ গুচি যাওঁক।”\n37 এইদৰে ৰজা আহাবৰ মৃত্যু হ’ল; তেওঁক চমৰিয়ালৈ অনা হ’ল আৰু লোকসকলে চমৰিয়াত তেওঁক মৈদাম দিলে।। 38 পাছত লোকসকলে চমৰিয়াৰ পুখুৰীৰ পাৰত তেওঁৰ ৰথ ধুই থাকোতে, যিহোৱাৰ বাক্য অনুসাৰে, কুকুৰবোৰে তেওঁৰ সেই তেজ চেলেকি খালে; এইটোৱেই সেই ঠাই, য’ত বেশ্যাবোৰে গা ধুইছিল।\n39 আহাবৰ অৱশিষ্ট বৃত্তান্তৰ বিষয়ে, তেওঁৰ সকলো কাৰ্য, তেওঁ নিৰ্ম্মাণ কৰা হাতী দাঁতৰ গৃহৰ আৰু তেওঁ সজা আটাই নগৰবোৰৰ কথা জানো ইস্ৰায়েলৰ ইতিহাস পুস্তকখনত লিখা নাই? 40 এইদৰে আহাব নিজ পূৰ্ব-পুৰুষসকলৰ লগত নিদ্ৰিত হোৱাত, তেওঁৰ পুত্ৰ অহজিয়া তেওঁৰ পদত ৰজা হ’ল।\n41 তেতিয়া ইস্ৰায়েলৰ ৰজা আহাবৰ ৰাজত্বৰ চতুৰ্থ বছৰত, আচাৰ পুত্ৰ যিহোচাফটে যিহূদাৰ ওপৰত ৰাজত্ৱ কৰিবলৈ ধৰিলে। 42 যিহোচাফটে পঁয়ত্ৰিশ বছৰ বয়সত ৰাজত্ৱ কৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ যিৰূচালেমত পঁচিশ বছৰ ৰাজত্ৱ কৰিছিল। তেওঁৰ মাতৃ চিলহীৰ জীয়েক অজুবা আছিল।\n43 যিহোচাফটে নিজ পিতৃ আচাৰ পথত চলিলে; তেওঁ সেইবোৰৰ পৰা নুঘূৰি, যিহোৱাৰ সাক্ষাতে সদাচৰণ কৰিলে। তথাপি পবিত্র ঠাইবোৰ গুচুউৱা হোৱা নাছিল; লোকসকলে তেতিয়াও সেই পবিত্ৰ ঠাইবোৰত বলিদান কৰিছিল আৰু ধূপ জ্বলাইছিল। 44 ইস্ৰায়েলৰ ৰজাৰ লগত যিহোচাফট মিলেৰে আছিল।\n45 যিহোচাফটৰ অৱশিষ্ট বৃত্তান্তৰ বিষয়ে, তেওঁ সিদ্ধ কৰা পৰাক্ৰম আৰু তেওঁ কৰা যুদ্ধৰ কথাৰ বিষয়ে জানো যিহূদাৰ ৰজাসকলৰ ইতিহাস পুস্তকখনত লিখা নাই? 46 তেওঁৰ পিতৃ আচাৰ ৰাজত্ৱৰ কালত যি নট লোকসকল অৱশিষ্ট আছিল, তেওঁ সেই লোকসকলক দেশৰ পৰা দূৰ কৰিলে। 47 সেই কালত ইদোমৰ ৰজা নাছিল; এজন প্ৰতিনিধিয়ে ৰাজ্য শাসন কৰিছিল।\n48 পাছত যিহোচাফটে সোণৰ কাৰণে ওফীৰলৈ যাবলৈ জাহাজ সাজিলে; কিন্তু সেই জাহাজবোৰ যাব নোৱাৰিলে, কিয়নো ইচিয়োন-গেবৰত সেই জাহাজবোৰ ভাগি থাকিল। 49 তেতিয়া আহাবৰ পুত্ৰ অহজিয়াই যিহোচাফটক ক’লে, “আপোনাৰ দাসবোৰৰ সৈতে মোৰ দাসবোৰ জাহাজত যাওঁক।” কিন্তু যিহোচাফট সেই কথালৈ মান্তি নহ’ল। 50 পাছত যিহোচাফট তেওঁৰ ওপৰ পিতৃসকলৰ লগত নিদ্ৰিত হ’ল আৰু তেওঁৰ ওপৰ-পিতৃ দায়ুদৰ নগৰত, তেওঁৰ ওপৰ-পিতৃসকলৰ লগত তেওঁক মৈদাম দিয়া হ’ল। তেতিয়া তেওঁৰ পুত্ৰ যিহোৰাম তেওঁৰ পদত ৰজা হ’ল।\n51 যিহূদাৰ যিহোচাফট ৰজাৰ ৰাজত্ৱৰ সপ্তদশ বছৰত আহাবৰ পুত্ৰ অহজিয়াই চমৰিয়াত ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত ৰাজত্ৱ কৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত দুবছৰ ৰাজত্ব কৰিছিল। 52 তেওঁ যিহোৱাৰ সাক্ষাতে কু-আচৰণ কৰিলে আৰু তেওঁ নিজ পিতৃ-মাতৃৰ পথত আৰু নবাটৰ পুত্র যাৰবিয়ামে যিদৰে ইস্ৰায়েলক পাপত লিপ্ত কৰাইছিল, সেই পথতে চলিলে। 53 তেওঁ ইস্ৰায়েলৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ ক্রোধ উত্তেজিত কৰিবলৈ, তেওঁৰ পিতৃৰ সকলো কাৰ্যৰ দৰেই বালক সেৱা কৰিলে, আৰু তাক পূজাও কৰিলে।


সমস্যা সমাধান আৰু সিদ্ধান্ত গ্রহণ: প্রকল্প পৰিকল্পনা / শ্রেণীকোঠাৰ প্রকল্প পৰিচালনা\nঅধ্যয়ন নির্দেশিকা আৰু ৰণ কৌশল\nশিকাৰু সকলক কৃতকার্যতাত সহায়ক\nএটা শৈক্ষিক ৰাজহুৱা সেৱা\nনিৰৱচ্ছিন্ন সফলতা আৰু উচ্চশিক্ষা\nপ্রতিভাসম্পন্ন ব্যক্তিৰ দৰে মননশীল হোৱা\nকামকাজৰ পৰিকল্পনাৰ জড়িয়তে মানসিক চাপৰ ব্যৱস্থাপন\nকৰিব লগা কামৰ তালিকা প্রস্তুত কৰণ\nএলাহ বা হেমাহিৰ পৰা আঁতৰি থাকক\nনিজকে স্ব-প্রনোদিত কৰা\nসমস্যা সমাধানের ধারা\nসমস্যা সমাধানৰ প্রণালী\nসমস্যা সমাধান আৰু সিদ্ধান্ত গ্রহণ\nপ্রকল্প পৰিকল্পনা /\nশ্রেণীকোঠাৰ প্রকল্প পৰিচালনা\nপ্রকল্প পৰিকল্পনা / শ্রেণীকোঠাৰ প্রকল্প পৰিচালনা\nঘৰতে হওক, কাম-কাজৰ ক্ষেত্রতে হওক , খেলা-ধূলাতে হওক নতুবা গেলামালৰ দোকানতে হওক আমি প্রায় প্রতিদিনেই কিবা নহয় কিবা একোটা সমস্যাৰ মুখামুখি হ’বল’গা হয় আৰু সেই সমস্যাৰ সমাধান কল্পে সিদ্ধান্ত ল’বলগা হয়।\nতেতিয়া আবেগ-অনুভূতি, ভাবনা আৰু গৱেষণামূলক চিন্তা –চর্চাৰ প্রয়োজন আহি পৰে। এনেকুৱা অৱস্থাত সমস্যা একোটাৰ সমাধান কৰি সিদ্ধান্ত অহাত তোমালোকৰ সহায় –সুবিধা হ’ব পৰাকৈ তলৰ কথাখিনি অৱতাৰনা কৰা হৈছে।\nএই কার্যপ্রনালী দেখাত কোনোৱে স্পষ্টভাবে খলপা-খলপে আগবঢ়াৰ উপায় বুলি ভাবিব পাৰে যদিও আচলতে তেনে ভাবিব নেলাগে। এই খলপবোৰ সমস্যাৰ লগত মোকাবিলা কৰিবৰ বাবে বা সমস্যাটোৰ কার্যকাৰীতাৰ উপায়ৰ সামান্য গাঁথনিহে মাথোন।\nসমস্যাবোৰ কেতিয়াবা ওপৰা-ওপৰি হ’ব পাৰে। তেতিয়া উপযুক্ত সমাধান উলিয়াবলৈ পূর্বতে কৰি অহা খলপবোৰৰ সমাধান সূত্রৰ বাবে কাম কৰিব লগা হ’ব পাৰে।\nএনে শিথিলতাবোৰৰ কিছু উদাহৰণঃ\nসমস্যা চিনাক্তকৰণৰ পৰা সমাধানলৈকে প্রতিটো খোজতে সংগ্রহ কৰা খা-খবৰ সমূহত শিথিলতা থাকিব পাৰে।\nনতুনকৈ পোৱা তথ্যসমূহে সমস্যাটোৰ ওপৰত পুনৰ বিচাৰ-বিবেচনা কৰিবলৈ হেঁচা দিব পাৰে।\nবিকল্প উপায় সমূহৰ পৰা কাম নোহোৱাত নতুন ধৰণে ভবা-চিন্তা কৰিব লগা হ’ব পাৰে।\nসমধানৰ দিশত আগবাঢ়োতে দিয়া কিছুমান খোজ একেলগে হ’ব পাৰে নতুবা চমু হ’ব পাৰে।\nলক্ষ্যপথত তোমাক কিহে বাধা দিয়ে?\nপ্রকৃত সমস্যাটো স্পষ্ট নোহোৱাৰ বাবে তুমি হয়তো সমস্যাটো বহল পৰিসৰত দাঙি ধৰিব লগা হ’ব পাৰে। .\nসমস্যাটো ব্যাখ্যা কৰাৰ বাবে তোমাৰ হাতত পর্যাপ্ত তথ্য নাই।\nসমস্যাটোৰ আঁৰত লুকাই থকা লক্ষণবোৰ চিনি উলিওৱাৰ ক্ষেত্রত বিমোৰত পৰিছা।\nএনে স্থলত সমস্যাটোৰ বিবৰণ এটা প্রস্তুত কৰা আৰু তুমি ভৰসা কৰিব পৰা কোনো এজনক সেইটো পুনর্নিৰীক্ষণ কৰিবলৈ দিয়া। সেই বিষয়ে তেওঁৰ লগত কথা পতা। যদি সমস্যাটো চাকৰি সংক্রান্তীয় হয় তেতিয়াহ’লে তোমাৰ কামৰ তত্ত্বাবধায়ক, সঠিক কমিটী বা তেনে উপযুক্ত কাৰোবাৰ লগত আলোচনা কৰা।\nতলৰ প্রশ্নবোৰ বিচাৰলৈ আনিবা\nএইটো মোৰ সমস্যা হয়নে?\nসমস্যাটো মই সমাধান কৰিব পাৰিমনে? সমাধানযোগ্য হ’বনে?\nএইটো প্রকৃত সমস্যানে , ডাঙৰ সমস্যা এটাৰ সামান্য অংশ মাত্র?\nযদি এইটো পুৰণী সমস্যা, তেতিয়া হ’লে আগৰ সমাধানত কি ভুল হ’ল?\nসমস্যাটোৰ সমাধান তাৎক্ষণিকভাবে কৰাটো প্রয়োজন নে লাহে ধীৰে কৰিলেও হ’ব?\nসমস্যাটো নিজে নিজে আঁতৰ হ’ব বুলি ভাবিব পাৰিনে?\nআওহেলা কৰিলে বিপদ চপাই লোৱা হ’ব নেকি?\nসমস্যাটোত নীতি সম্বন্ধীয় কিবা বিষয় জড়িত নেকি?\nসন্তোষজনক সমাধানৰ বাবে কি কি বা কেনেকুৱা নিয়ম প্রযোজ্য হ’ব লাগিব?\nসমস্যা সমাধান কৰিবলৈ যাওঁতে অপৰিবর্তনীয় হৈ থাকিব লগা কিবা অবস্থা বা বিষয়ৰ ক্ষেত্রত অসুবিধাৰ সৃষ্টি কৰিব নেকি?\nসমস্যা আৰু সমাধান যিকোনো এটাৰ লগত কোনো প্রকাৰে জড়িত ব্যক্তি, সমষ্টি, সংগঠন আদি অংশীদার হ’ব পাৰে। আৰম্ভ হ’ব কিন্তু তোমাৰ নিজৰ পৰাই। এই বিষয়ত সিদ্ধান্ত গ্রহণ কৰোঁতা আৰু সমস্যাৰ নিকটস্থসকলক চিনাক্ত কৰাটো অত্যন্ত জৰুৰী।\nপৰীক্ষা-নিৰীক্ষা আৰু অধ্যয়নৰ পৰা হোৱা ফলাফল।\nবিশেষজ্ঞ আৰু নির্ভৰযোগ্য উৎসৰ লগত হোৱা সাক্ষাৎ।\nঅতীতৰ বা বর্তমানৰ ঘটনাক্রমৰ ব্যক্তিগতভাবে কৰা নিৰীক্ষণ বা আনৰ পৰা সংগ্রহ কৰা বিৱৰণ, সম্বাদ।\nসমস্যাকেন্দ্রিক অৱস্থাৰ পৰিসীমা বা বাধ্যবাধকতাক পৰিবর্তন কৰাটো জটিল। ইয়াৰ মাজত পুঁজি সম্বন্ধীয় বা আন সম্পদৰ অভাৱ-অভিযোগৰ কথাও সোমাব। যদি সমস্যা সমাধানৰ ক্ষেত্রত বিভিন্ন বাধ্য-বাধকতা বা সীমাবদ্ধতা থাকে তেনেহ’লে সেইবোৰ আকৌ নিজেই একোটা সমস্যাৰূপে পৰিগণিত হ’ব পাৰে।\nমতামত আৰু ধাৰণা\nতোমাৰ কৃতকার্যতাৰ বাবে সিদ্ধান্ত গ্রহণকাৰীসকল, তাৰ লগত সহযোগী কমিটি , দল বা আন শক্তিশালী গোটৰ মতামত যথেষ্ট গুরুত্বপূর্ণ। মতামতৰ ক্ষেত্রত সত্য, পক্ষপাত বা যুক্তিহীন ধাৰনাকো বিবেচনাৰ আওতালৈ অনাটো প্রয়োজন।\nসকলো ধৰণৰ তথ্য-পাতি সংগ্রহ নোহোৱালৈকে অনুভৱ বা ধাৰণাই সমস্যাটোক লাৰি-চাৰি চোৱাত সহায় কৰে, যিহেতু কিছুমান কথা বিশ্বাসৰ বাবেও গ্রহণ কৰা হয়। অৱশ্যে এনে অনুভৱ বা ধাৰণাৰ ক্ষতিকৰ দিশ এটাও আছে। গতিকে সমস্যাটোক সমাধানৰ দিশলৈ আগুৱাই নিয়াৰ ক্ষেত্রত সেইবোৰৰ উপযুক্ততা নেদেখিলে লগে লগেই বাদ দিব লাগে।\nসমস্যাৰ ব্যাখ্যাকৰণ; খা-খবৰ সংগ্রহ |\nপদক্ষেপ ৩। বিকল্পৰ বর্দ্ধিতকৰণ; বিকল্পৰ ওজন নির্ণয়; সর্বোত্তম বিকল্প নির্বাচন কৰা | সিদ্ধান্ত ৰূপায়নৰ বাবে এটা পৰিকল্পনা কৰা।; অগ্রগতি পর্যবেক্ষণ; পর্যালোচনা কৰা/অভিজ্ঞতাৰ পৰা শিকা\nসময়ৰ ব্যৱস্থাপনা |\nকামকাজৰ পৰিকল্পনাৰ জড়িয়তে মানসিক চাপৰ ব্যৱস্থাপন |\nকৰিব লগা কামৰ তালিকা প্রস্তুত কৰণ |\nএলাহ বা হেমাহিৰ পৰা আঁতৰি থাকক | আত্মানুশাসনৰ উত্তৰণ |\nসমস্যাৰ ব্যাখ্যাকৰণ; খা-খবৰ সংগ্রহ | খণ্ড ১ ঃ আত্মপ্রণোদন ঃ অন্তর্নিহিত প্রণোদন\nপ্রজ্ঞান, তিনিচুকীয়া মহাবিদ্যালয়\nTo read Assamese text, please\ndownload the Avro Keyboard\nor the font SolaimanLipi\nTranslation by Rana Kumar Changmai, Editor-in-Chief, Pragayan, Tinsukia College :\nৱেব চাইট সম্পর্কে দুআষাৰঃ জো লেণ্ডচবার্জাৰে ১৯৯৬ চনৰ পৰা এই স্টাডি গাইডস্ এণ্ড স্টেটেজি ৱেব চাইটখন তৈয়াৰ কৰিছে । ইয়াৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিছে আৰু ইয়াৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰিআছে । শিকাৰুসকলৰ সহায় কৰাৰ বাবে যিকোনো আবাণিজ্যিক উদ্যোগ যদি এই ৱেবচাইটৰ বিষয়বস্তু গ্রহণ, বিতৰণ, পূণর্মূদ্রণ ইত্যাদি কৰিব বিচাৰে তাৰ বাবে অনুমতি দিয়া গল । কেৱল এই কথাত সতর্ক থাকিব লাগে যে এই ৱেবচাইটৰ বিষয়বস্তুৰ নিয়মীয়া আৰু নৱীকৰণ ক ৰা হৈ থাকে । এই বিষয়ে আমি আমাৰ চাইট দর্শক সকলকো স্বাগত জনাও । সেয়েহে যদি কোনো অংশ ইন্টাৰনেটতে পুনৰুপস্থাপনৰ দৰকাৰ হয়, সেই ক্ষেত্রত আমাৰ লগত লাইছেন্স চুক্তি পত্র কৰি লোৱা ভাল । আপোনাৰ চাইটতে আমাৰ সংযোগ উপস্থাপনৰ বাবে কোনো অনুমতি নে লাগে ।


বৰষুণৰ এটি মিঠা সন্ধিয়া – ৰিমঝিম শৰ্মা | Xahitya.Org\n“ধাৰাসাৰে বৰষুণ দিছে, খিৰিকীকাষত থিয় হৈ চোৱা\nচোৱাচোন মোলৈ মনত পৰে নেকি?\nহাত মেলি দিয়া, হাতৰ তলুৱাত অনুভৱ কৰা\nবৰষুণৰ পানী, মন লাগিলে এবাৰ পি চোৱা\nএছাৰকণিত উৰি অহা পানীৰ টোপালবোৰ\nপৰিবলৈ দিয়া মুখত,\nচকু মুদা বিলীন হৈ চোৱা\n(মূল মাৰাঠী: সৌমিত্ৰ, অনুবাদ: ধনজিত কলিতা )\nচ’তৰ এটি মিঠা আবেলি৷ অলপ আগত বসন্তৰ প্ৰথমজাক বৰষুণে পৃথিৱী ধুৱাই গৈছিল৷ বতাহত ভাঁহি আহিছিল ভিজা মাটিৰ মিঠা সৌৰভ৷ পৃথিৱীখনৰ লগতে বৰষুণজাকে মানুহৰ মনবোৰো সতেজ কৰি তুলিছিল৷ বৰষুণৰ টোপালবোৰ চহৰখনৰ পথৰ দাঁতিৰ বিজুলী বাতিৰ খুটাবোৰত ওলমি ৰৈছিল৷ আনহাতে গাঁৱৰ গছৰ আগত থকা বৰষুণৰ টোপালবোৰ জোনৰ শেঁতা পোহৰত মুকুতাৰ দৰে জিলিকি উঠিছিল৷\n“বৰষুণজাক বৰ গভীৰ হৈ গৈছে\nই মোৰ হৃদয়ৰ গভীৰতালৈ তিয়াই পেলাইছে\nএতিয়া মোক এই সংগীত শুনিবলৈ দিয়া\nযি বৰষুণৰ টোপাল বোৰে সৃষ্টি কৰিছে“\nবৰষুণজাকৰ সিক্ততাই সেই আবেলিটো প্ৰেমমুখৰ কৰি তুলিছিল৷ চহৰখনৰ এটি কোণত এখন ফাষ্টফুডৰ দোকানৰ আগত এজাক চঞ্চলা যৌৱনে সিহঁতৰ টিউচন ক্লাছ শেষ কৰি জুম পাতিছিল৷ “আজিৰ বতৰটো তাম্মাম ৰোমাণ্টিক না“; সিহঁতৰ মাজৰ এজনীয়ে চিঞৰিলে৷ ৰাহুল, জুমটোৰ আটাইতকৈ চকুত লগা ল’ৰাজনে কথাষাৰ শুনি তাৰেই সহপাঠী ৰিয়ালৈ চাই পঠিয়াইছিল৷ তাই মিচিকিয়াই হাঁহিছিল আৰু লাজ সনা আবেগৰ ৰঙবোৰে আহি তাইৰ মুখত লুকা-ভাকু খেলিছিল৷ ঠিক তেনেকুৱাতেই ৰাহুলে তাইক সান্ধ্য ভ্ৰমণৰ প্ৰস্তাব দিছিল৷ লগৰবোৰে সিহঁতক জোকাইছিল৷ সিহঁতে হাঁহিছিল আৰু ইজনে সিজনৰ হাতত ধৰি আগুৱাই গৈছিল৷ অলপ দূৰত গৈ দুটি ছাঁৰ পৰা সিহঁত এটি হৈ পৰিছিল৷ বৰষুণজাকৰ দৰেই প্ৰেমো হৃদয়লৈ শিপাইছিল৷\nজেউতি, চহৰৰ পৰা শতযোজন আঁতৰৰ এগৰাকী গাভৰু, বজাৰলৈ যোৱা পিতাকৰ অপেক্ষাত পিৰালিতে বহি আছিল৷ চাকিৰ পোহৰত তাইৰ মুখখনি একাদশীৰ জোনৰ দৰে উজ্জ্বলি উঠিছিল৷ বৰষুণজাকৰ পাচত বলা চেঁচা বতাহজাকে তাইৰ দেহ-মনত শিহৰণ তুলিছিল৷ দুষ্ট বতাহজাকে তাইৰ মনলৈকো কঢ়িয়াই আনিছিল প্ৰিয়জনক লগ পোৱাৰ বাসনা৷ তাই জানে ঘৰৰ সংস্কাৰৰ বাবে গাঁৱৰ আনটো মূৰত বাস কৰা তাইৰ মনৰ মানুহজনক ৰাতি লগ পোৱা অসম্ভৱ৷ কিন্তু তাই এইটোও জানে প্ৰেমৰ বৰষুণজাকত তিতিবলৈ সিহঁত শাৰীৰিক ভাবে একেলগে নাথাকিলেও সিহঁতৰ মন দুটা একেলগে আছে৷\n৩. বৰষুণৰ বিলাসিতা\nচহৰৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ বাংলোটোৰ চ’ৰাঘৰ, ঘৰৰ গৰাকী মিষ্টাৰ বৰুৱা ফোনত তেওঁৰ কোনো ক্লায়েণ্টৰ লগত কথা পতাত ব্যস্ত৷ এনেতে এহাতত সুৰাৰ গিলাচ লৈ কোঠাত মিচেছ বৰুৱাৰ পদাৰ্পণ৷ মিষ্টাৰ বৰুৱাই ফোনটো থোৱাৰ পিছতে মিচেছ বৰুৱাই এঢোক সুৰা গলাধঃকৰণ কৰি কৈ উঠিল,\n-“ইমান ধুনীয়া বতৰ, ব’লানা আজি বাহিৰত ডিনাৰ কৰোঁ৷”\n-“আৰু ৰাহুল? সিতো এতিয়াও আহি পোৱা নাই৷ সি কি ঘৰত অকলে খাব?” – মিষ্টাৰ বৰুৱাই কৈ উঠিল৷\nমিচেছ বৰুৱাই মুখ ভেঙুচাই ক’লে “তোমাৰ সুপুত্ৰ লগৰীয়াৰ সৈতে পাৰ্টিত বিজি, আমাৰ লগত ক’ত ডিনাৰ কৰিব৷” -মিষ্টাৰ বৰুৱাই তেতিয়া মিচেছ বৰুৱাক আধা ঘণ্টাৰ ভিতৰত ৰেডী হ’বলৈ কৈ ওলাই গ’ল৷\nৰাতিৰাম হাটলৈ বুলি ওলাই গৈছিল নিজৰ বাৰীৰে শাক-পাচলি বেচি দুপইচা আৰ্জিব বুলি৷ সন্ধিয়াৰ বৰষুণজাকে ৰাতিৰামক গোটেই তিয়াই পেলাইছিল৷ শাক-পাচলি বেচি পোৱা দুশ টকা ধুতিৰ খোচনিত লৈ ঘৰলৈ উভতাৰ পথত ৰাতিৰামৰ চকু এযোৰ নোদোকা পাৰৰ ওপৰত পৰিল আৰু ভাবিলে, “আজি বতৰটো পাৰ মাংসৰ জালুকীয়া জোল খোৱাৰ বাবে ভাল, তাতে ল’ৰা-ছোৱালীহালৰ মুখতো বহু দিন ভাল বস্তু দিয়া নাই৷ যাঃ, যি হয় হ’ব, লৈয়ে যাওঁ পাৰযোৰ৷” ঘৰলৈ আহি জেউতিৰ হাতত পাৰযোৰ দি ৰাতিৰামে কৈ উঠিল, “যা মাৰক ভালকৈ পাৰযোৰ কুটি বাঁচি সোৱাদ লগাকৈ জালুকীয়া জোল এখন ৰান্ধিব দে৷” বহু দিনৰ মুৰত ৰাজকীয় আহাৰৰ আয়োজন দেখি সকলোৰে চকু মুখ উজ্জ্বল হৈ উঠিছিল৷\n“নিশাবোৰ ভাগি চিগি যায়\nদুখ আৰু যন্ত্ৰনাত\nমোক সাৱটি ধৰাচোন দুখ\nময়ো নিশা ভাঙি\nউলিয়াই আনো সুখৰ বেলি\nযাৰ স’তে উমলিম\n(উৎস: চাহেবপুৰাৰ বৰষুণ-অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰী)\nডিনাৰৰ পৰা উভতি আহি মিষ্টাৰ আৰু মিচেছ বৰুৱাই আধা মুদ খোৱা চকুৰেই বেডৰুমত সোমাই তেওঁলোকৰ সুকোমল বিছনাত বাগৰিলে যদিও টোপনি নাহিল৷ কিয়নো টোপনিৰ বাবে সুকোমল বিছনাতকৈও শান্তিপূৰ্ণ মনৰ বেছি প্ৰয়োজন যিটো তেওঁলোকৰ নাছিল৷ অলপ সময় নিজৰ ভাৱত বিভোৰ হোৱাৰ পাছত বৰুৱা দম্পতীয়ে ইজনে সিজনক শুভৰাত্ৰি জনাই পিঠিয়া পিঠিকৈ শুই পৰিছিল৷\n“মই পাৰ হ’ব নোখোজো\nহওক দুখৰ প্ৰাচীৰে আবৰা\nতথাপি তুমি আছা\nমোৰ স’তে পাৰ হ’বলে\nবিষাদৰ পৰিক্ৰমা৷ “\nৰাতিৰামে নিশাৰ সাজ খাই শুবলৈ যাওঁতে চাকিৰ পোহৰত খেৰৰ চাল উৰুখি মজিয়াত ডোঙা বান্ধি থকা বৰষুণৰ পানী দেখি চিন্তাত পৰিল৷ বাঁহৰ বিছনাখনত বাগৰ দি ভাবিবলৈ ধৰিলে, “এজাক বৰষুণতেই এই অৱস্থা, গোটেই বাৰিষাতো আছেই আগত; ছে: , হাতত এপইচাও নাই জমা, কি কৰা যায়! ! ! “ এনেকুৱাতে চাকিগছি নুমাই দিয়াত গোটেই ঘৰটো আন্ধাৰত ডুব গ’ল৷ অকন দেৰি পাচত ৰাতিৰামে এক মিঠা সেমেকা গোন্ধ অনুভৱ কৰিলে আৰু গম পালে ঘৈণীয়েক মিনতি আহি কাষত শুইছে৷ হঠাৎ তাৰ মিনতিক সাৱটি ধৰিবৰ মন গ’ল৷ কিন্তু সি ধৰাৰ আগতে ঘৈণীয়েকে তাক সাৱটি পিঠিত হাত ফুৰাই ক’ব ধৰিলে, “মই জানো আপুনি কিয় চিন্তাত আছে, চিন্তা নকৰিব৷ আমি মিলি সকলো ঠিক কৰিম৷ “ ৰাতিৰামৰ ঘৈণীয়েকলৈ বিয়াৰ প্ৰথম নিশাৰ দৰেই মৰম উপচি পৰিল আৰু ঘৈণীয়েকক জোৰকৈ সাৱটি ধৰিলে৷ সিহঁতৰ উশাহবোৰ বতাহত এক হৈ পৰিল৷ ক’ৰবাৰ পৰা ভাঁহি আহিছিল আখৰাৰ ঢোলৰ শব্দ৷ বাহিৰত আকৌ বৰষুণ পৰিছিল৷\nএইদৰেই বৰষুণজাকে ধনী দুখীয়া নিৰ্বিশেষে সকলোৰে মনবোৰ সতেজ কৰি তুলিছিল৷ আচলতে সেইদিনা বৰষুণ নহয়, আকাশৰ পৰা বৰষুণৰূপী প্ৰেমৰ মুকুতা সৰিছিল৷\nএটা স্বীকাৰোক্তি(-প্ৰতিভূ দত্ত)


Published on February 4, 2017 | News Source: অসীম চুতীয়া\nলেখকে কেনেকৈ লিখে? লেখকৰ কি কি অর্হতাই সৃষ্টিশীল সাহিত্যক কৰি তোলে মননশীল৷ কিহৰ তাড়নাত এজন পঢ়ুৱৈ হৈ পৰে এজন লেখকৰ অনুৰাগী– এই প্রশ্ন সততে উঠা দেখা যায়! সাধাৰণ দৃষ্টিত সংবদেনশীলতা, পাণ্ডিত্যবোধ, বিশ্লেষণ দক্ষতা, ইতিহাস চেতনা, ব্যাপক অধ্যয়ন আৰু গভীৰ উপলব্ধিয়ে পঢ়ুৱৈৰ সন্মুখত এজন লেখকৰ অর্হতা নির্ণয় কৰে যেন লাগে৷ যিসকল লেখকে সংকীর্ণতাৰ পৰা মুক্ত হৈ জীৱনক গভীৰভাৱে বিশ্লেষণ কৰি পঢ়ুৱৈৰ আগত উপস্থাপন কৰিব পাৰিছে তেওঁলোকেই সফল লেখক হিচাপে স্বীকৃত হৈছে৷ অৱশ্যে, সাহিত্যৰ ৰসগ্রাহী পঢ়ুৱৈ বুলি নিজকে দাবী কৰিব খোজাসকলৰো একেখিনি দক্ষতাই প্রয়োজন! পঢ়ুৱৈয়ে নিজৰ অভিজ্ঞতাৰে কোনবোৰ উপযুক্ত সাহিত্য, কোনবোৰ অনুপযুক্ত সাহিত্য সেয়া নির্বাচন কৰিব জানে! লেখকে সাহিত্য লিখিলে বুলিয়েই কোনোবা পঢ়ুৱৈয়ে পঢ়িবই লাগিব বুলি ধৰি লোৱা উচিত নহয়৷ লেখকে পঢ়ুৱৈৰ বাবে লিখিছে যেতিয়া পঢ়ুৱৈয়ে তাক ভাল-বেয়া নির্বাচন কৰাৰ ক্ষেত্রতো হকা-বাধা কৰিব নোৱাৰে৷ ৰুচি অনুযায়ী একেজন লেখকৰ লেখা পঢ়ুৱৈয়ে বেলেগ বেলেগ ধৰণেৰে আদৰি লয়৷ বয়স আৰু অভিজ্ঞতাইও এজন লেখকৰ লেখাক প্রভাৱান্বিত কৰে৷ তেতিয়াহ’লে লেখকে কিহক লৈ নিজৰ যোগ্যতা দাবী কৰিব পাৰে৷ এই প্রশ্নৰ সন্ধান কৰিছিলোঁ অতনু ভট্টাচার্যৰ সৃজনীমূলক সাহিত্য ঃ আর্হি আৰু প্রেৰণা (আঁক-বাক) গ্রন্থখনত৷\nএজন লেখক সূক্ষ্মাতিসূক্ষ্ম জীৱনৰ ধাৰাভাষ্যকাৰ৷ সদায় ঘটি থকা, সদায় দেখি থকা ঘটনা-পৰিঘটনাকে লেখক এজনে লেখাৰ মাজেৰে উপস্থাপন কৰে৷ কিন্তু লেখকৰ উপস্থাপনৰ লগত পঢ়ুৱৈৰ দৃষ্টিভংগীৰ পৃথক হ’বই লাগিব৷ এই পৃথকতা ক’ৰ পৰা আহে? লেখক এজন এইখিনিতে ব্যতিক্রম৷ ব্যতিক্রম বাবেই এজন লেখকৰ লেখাৰ প্রতি পঢ়ুৱৈৰ আগ্রহ বাঢ়ে৷ পঢ়ুৱৈৰ আগ্রহক মূল্য দিব নজনা লেখক এদিন পঢ়ুৱৈৰ পৰা প্রতাৰিত হয়৷ তেতিয়াই আমাৰ সন্মুখত এজন লেখকৰ যোগ্যতাৰ প্রশ্নটোৱে থিয় দিয়ে৷ লেখকৰ বাবে মাধ্যম বিভিন্ন ধৰণৰ হ’ব পাৰে৷ গল্প, কবিতা, উপন্যাস আৰু অন্যান্য ৰচনাৰ মাজেৰে লেখকে নিজৰ ক’বলগীয়াখিনি কয়৷ এই কোৱাখিনিৰ মাজত পঢ়ুৱৈক আশ্বস্ত কৰিব পৰা ক্ষমতা এজন লেখকৰ থাকিব লাগিব৷ জীৱনৰ ব্যাপ্তিয়ে, জীৱনৰ উপলব্ধিয়ে লেখকৰ লেখাক মাত্রা দিয়ে৷ পঢ়ুৱৈৰ প্রিয় এজন লেখক হ’বলৈ লেখক এজনে সাহিত্যৰ অন্তৱর্তী ধাৰাটোক তন্নতন্নকৈ অধ্যয়ন কৰি নিজৰ বাট নিজে কাটিব লাগিব৷ এই বাট চিন্তাৰ কষতি শিলত কাটি ঘঁহি-পিহি মসৃণ কৰিব লাগিব৷ সাহিত্য চর্ কেতিয়াও বিলাসিতা হ’ব নোৱাৰে৷ অৱসৰ-বিনোদনো হ’ব নোৱাৰে৷ অন্যান্য শিল্পৰ দৰেই সাহিত্যও এক সাধনা৷ সাধনা বর্তি থাকে পৰিশ্রম আৰু অধ্যৱসায়ৰ ভিত্তিত৷ সাধনা অবিহনে সৃষ্টিও সম্ভৱ নহয়৷ এই কথা অস্বীকাৰ কৰাসকলে তেল আৰু পানীৰ সংমিশ্রণৰ পাছৰ পার্থক্যটো উপলব্ধি কৰা উচিত৷ অসমৰ প্রেক্ষাপটত সাহিত্য অলসতাৰ পর্যায়তে ৰৈ আছে৷ ৰুচিৱান পঢ়ুৱৈ আৰু লেখক সৃষ্টিত সাহিত্য ক’ৰবাত ক’ৰবাত ব্যর্থ হৈছে যেন বোধহয়৷ সাহিত্য সৃষ্টিৰ অন্তৰালৰ কথাবোৰ উপেক্ষা কৰা বা উপলব্ধি নকৰা বাবেই হয়তো ন-লেখকৰ লেখাক লৈ বিভিন্ন পক্ষই অসন্তুষ্টি ব্যক্ত কৰি আহিছে৷ সাহিত্য সৃষ্টিও যে এক কলা, সাহিত্য সৃষ্টিও যে এক সাধনা এই কথা বুজাই দিবলৈও আমাৰ সাহিত্যৰ উত্তৰাধিকাৰীসকল পিছ পৰি ৰৈছে৷ ক্রিয়েটিভ ৰাইটিংছৰ পাঠ্যক্রম সন্নিৱিষ্ট কৰিয়েই সাহিত্য সৃষ্টিৰ প্রক্রিয়াটোক আগবঢ়াই নিব নোৱাৰি৷ সাহিত্যৰ একনিষ্ঠ সাধকসকলে ক্রিয়েটিভ ৰাইটিংছৰ পাঠ্যক্রম পঢ়ি কাহানিও লেখক হ’বলৈ আগবঢ়াৰ কথা পঢ়িবলৈ পোৱা নাই৷ অৱশ্যে, নিজা পর্যবেক্ষণ আৰু দৃষ্টিভংগীয়ে কেনেকৈ এজন লেখকক মহীয়ান কৰি ৰাখিছে সেয়া প্রত্যক্ষ কৰিছোঁ৷ সেইসকলৰ অনুৰাগী হৈয়ে লেখক হ’বলৈ অনুপ্রেৰণা লাভ কৰা ন-লিখাৰুক লক্ষ্য কৰিছোঁ৷ কিন্তু কেৱল নিজা দক্ষতা আৰু ক্ষমতাৰ বলত কোনোবাই সফলতাৰ শিখৰত আৰোহণ কৰিছে আৰু আন কোনোবাই সিমানখিনি আগুৱাব পৰা নাই৷ ভাষাৰ প্রতি আনুগত্য, ভাল গদ্য লিখাৰ বাবে প্রয়োজনীয় কচৰৎ কৰাসকলে সহজে পঢ়ুৱৈৰ কাষ চাপিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ নিজৰ সীমাবদ্ধতা আৰু পঢ়ুৱৈৰ নির্বাচনক সন্মান কৰিব জনাসকলে সাহিত্য যে কঠোৰ পৰিশ্রমৰ ফচল সেই কথা ভালদৰে উপলব্ধি কৰে৷ এনে কাৰণতে ন-লিখাৰুৰ বাবে অতনু ভট্টাচার্যৰ সৃজনীমূলক সাহিত্য ঃ প্রেৰণা আৰু আহির্ গ্রন্থ সহায়ক হৈ উঠিব পাৰে৷ গ্রন্থখনে এজন ন-লিখাৰুক লিখিবলৈ, অনুশীলন কৰিবলৈ এক আর্হি তৈয়াৰ কৰি দিছে আৰু সেই আর্হিৰে অনুপ্রাণিত হৈ ন-লিখাৰুৱে সাহিত্যৰ পথাৰত নিজৰ বাবে এক পথ উলিয়াই ল’বলৈ সুৰুঙা পাব৷ সাহিত্য সৃষ্টিত যিদৰে লেখকৰ অৰিহণা আছ়ে, পঢ়ুৱৈ সৃষ্টিতো লেখকৰ মূল্য কোনো গুণে কম নহয়৷ প্রথমে এজন পঢ়ুৱৈ তাৰ পাছতহে এজন লেখক এই কথাই ভাল সাহিত্য সৃষ্টিত প্রভাৱ পেলায়৷ অতনু ভট্টাচার্যৰ গ্রন্থখনৰো মূল্য বক্তব্য এইটোৱেই৷\nলেখকৰ আঁৰৰ লেখকজনক জানিবলৈ অনুসন্ধিৎসু পঢ়ুৱৈয়ে সদায়ে চেষ্টা কৰি আহিছে৷ ঘনিষ্ঠ সান্নিধ্যই কেতিয়াবা এজন লেখকক বুজিবলৈ, উপলব্ধি কৰিবলৈ কিছু সহায়ক হৈ উঠিলেও প্রকৃত সাঁথৰ ভঙাটো টান৷ এই ক্ষেত্রত দেৱজিত শর্মাই সংকলন আৰু সম্পাদনা কৰা লেখক (দ্বিতীয় সংস্কৰণ, নর্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয় প্রকাশন) গ্রন্থখনে এজন ন-লিখাৰুৰ বাবে সমল পুথি হিচাপে থিয় দিব পাৰে৷ ‘লেখক’ক উদ্দেশ্য কৰি অসমীয়া সাহিত্যত এই পর্যন্ত প্রয়োজনীয় হাতপুথি ৰচনা কৰা হোৱা নাই৷ পৃথিৱীৰ বিখ্যাত লেখকে ভাল সাহিত্যৰ বিবিধ উপকৰণ অর্থাৎ লিখাৰ শৈলী, লিখা এটা কেনেকৈ উন্নত পর্যায়লৈ নিব পাৰি তাৰ কিছু আও-ভাও দি লেখা লিখিছে যদিও অসমীয়া ভাষাত সেয়া দুর্লভ৷ তথাপি দুই-চাৰিজন অসমৰ প্রতিষ্ঠিত লেখকে ছেগা-চোৰোকাকৈ নিজৰ লিখাৰ আঁৰৰ কথা, কেনেকৈ সাহিত্য সৃষ্টিত নিজে মনোনিৱেশ কৰিছ়ে, বিভিন্ন উপলক্ষত বিভিন্ন কাকত-আলোচনীত নিজা নিজা অভিমত প্রকাশ কৰিছে৷ দেৱজিত শর্মাই এইবোৰ বাছি-বিচাৰি সংকলন কৰি পঢ়ুৱৈৰ সন্মুখত তুলি ধৰিছে৷ ‘লেখক’ এই গ্রন্থখনৰ মাজেৰে ন-লিখাৰুসকলক ‘লেখক’ শব্দৰ আঁৰৰ পৰিশ্রম, অধ্যৱসায় আৰু আত্মবিশ্বাসক বুজিবলৈ অৱকাশ দিছে৷ মূলতঃ গ্রন্থখনৰ বাবে এই লেখাবোৰ লিখা নাছিল বাবে ৰচনাসমূহৰ সীমাবদ্ধ তথা লেখকজনৰ দায়িত্ববোধ কমকৈ পৰিলক্ষিত হৈছে৷ যাৰ বাবে গ্রন্থখনৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য পূৰণত কিছু সীমাবদ্ধতা ৰৈ গৈছে৷\nগ্রন্থখনৰ বিষয়বস্তুক দহটা ভাগত ভাগ কৰা হৈছে– লেখক হোৱাৰ পথত, লেখক হ’ব লাগিব, লেখক হ’বলৈ, লেখকৰ সমস্যা, লেখকৰ প্রতি লেখকৰ মত, লেখকে কিয় লিখে, স্বাধীনতা আৰু বিবিধ প্রসংগ, লেখকৰ আছে দায়িত্ব, সমালোচনা লেখকৰ বাবে আৰু লেখক সন্দর্ভত কিছু ভিন্ন দৃষ্টি৷ এই আটাইকেইটা দিশতে অসমৰ প্রতিষ্ঠিত লেখকৰ লেখাৰে সমৃদ্ধ হৈছে৷ গ্রন্থখনৰ লেখাবোৰে ন-লিখাৰুসকলক লেখক এজনৰ দায়বদ্ধতা আৰু সচেতনাৰ ক্ষেত্রত কিছুপৰিমাণে সহায় কৰিব৷ মনৰ উদ্যম, সজাগ-সচেতনাই ন-লিখাৰুক ভাল সাহিত্য সৃষ্টিৰ বাবে অনুপ্রাণিত কৰিব৷\nপ্রণালীবদ্ধ পদ্ধতি অবিহনে কোনো কামতেই সিদ্ধি লাভ কৰিব পৰা নাযায়৷ লেখাৰ কামটোও এটা নির্দিষ্ট পদ্ধতিৰ মাজেৰেহে সম্ভৱ হৈ উঠে৷ এনে কাৰণতে শান্তনু কৌশিক বৰুৱা আৰু শাংকৱ কৌশিক বৰুৱাই সম্পাদনা কৰা লেখক-সাংবাদিকৰ গাইড(সঞ্জীৱন প্রকাশন, দ্বিতীয় সংস্কৰণ, ২০১৬)ৰ দৰে গ্রন্থৰ প্রয়োজনীয়তা অনুভৱ কৰা যায়৷ সম্পাদকদ্বয়ে পাতনিত স্পষ্টকৈ কৈছে যে সৃষ্টিশীল ৰচনা কৌশল কাৰোবাক শিকোৱাটো অসম্ভৱপ্রায় কাম৷ তথাপি এই গ্রন্থখনৰ জৰিয়তে জানি-শুনি কৰা ভুলবোৰ শুধৰাই ল’ব পাৰিব৷ সৃষ্টিশীল ৰচনাৰ প্রতি আগ্রহী ন-লিখাৰু অনেক পৰিমাণে বৃদ্ধি হোৱা লক্ষ্য কৰিছোঁ৷ একে সময়তে ক’ব পাৰি সৃষ্টিশীল ৰচনাৰ প্রতি থাকিবলগীয়া দায়িত্ববোধ এইসকলৰ কিছু পৰিমাণে কমো নোহোৱা নহয়৷ সাম্প্রতিক কালত কাকত-আলোচনীৰ সংখ্যা বাঢ়িছে৷ সেই অনুসৰি কাকত-আলোচনীত ভাল লেখাৰ চাহিদাও আছে৷ কিন্তু লেখক এজনৰ এটা লেখাই তেখেতৰ সীমাবদ্ধতা বা বৌদ্ধিক পৰিমণ্ডলটো অনুধাৱন কৰিব পৰা হৈ যায়৷ পঢ়ুৱৈয়ে নিৰপেক্ষ বিচাৰক ৰূপে লেখকক তুলাচনীত জোখ-মাপ কৰি কাৰ কিমান ওজন তাক নির্ণয় কৰি পেলায়৷ এনেবোৰ কাৰণত যদি লেখক এজন সচেতন নহয়, বুদ্ধিদীপ্ত নহয় তেনেহ’লে পৰৱর্তী সময়ত লেখকজনক পঢ়ুৱৈয়ে নাকচ কৰিবলৈ বাধ্য হয়৷ সেয়েহে, লেখাৰ আঁৰৰ লেখকজন প্রতি মুহূর্ততে সজাগ-সচেতন হোৱাটো জৰুৰী৷ ন-লিখাৰুসকলক এইবোৰ দিশত প্রয়োজনীয় দিহা দিবলৈকে লেখক-সাংবাদিকৰ গাইডৰ দৰে গ্রন্থৰ সংকলন-সম্পাদনা কৰা হৈছে৷ যাতে লেখক জীৱনটোত এই গ্রন্থখনৰ দিহা-পৰামর্শবোৰে সফলতা কঢ়িয়াই অনাত সহায় কৰিব পাৰে৷ এনে প্রসংগতে উল্লেখ কৰি থ’ব পাৰি ন-লিখাৰুৰ বাবে প্রয়োজনীয় দীনেশ চন্দ্র গোস্বামীৰ বিজ্ঞান লেখকৰ হাতপুথি গ্রন্থখনৰ কথা৷ বিজ্ঞান বিষয়ক লেখাৰ ৰচনাৰ কৌশল সম্বন্ধে এই গ্রন্থত গোস্বামীয়ে ফঁহিয়াই আলোচনা কৰিছে যদিও বিজ্ঞানৰ উপৰি সাহিত্যৰ অন্যান্য শাখাৰ ৰচনাৰ লেখকৰ বাবেও প্রয়োজনীয় দিহা এই গ্রন্থত আছে৷ বিভিন্ন বিষয়ক লেখাৰ লিখাৰ কৌশল, প্রুফ চাওঁতাৰ আর্হি, সম্পাদনাৰ অভিজ্ঞতা আদি কেউখন গ্রন্থতে উপযুক্ত নীতি-নির্দেশনাৰে সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে৷\nএজন ভাল লেখকৰ প্রজ্ঞা আৰু পৰিধিয়ে পঢ়ুৱৈক সদায় মুগ্ধ কৰে৷ কিন্তু তাৰ বাবে আকৌ লেখকজনে অনেক কষ্ট স্বীকাৰ কৰিবলগীয়া হয়৷ লেখক এজনে পঢ়ুৱৈক কেতিয়াও অনভিজ্ঞ বুলি ভাবি ল’ব নালাগে৷ ন-লিখাৰুসকলৰ লেখাক সমৃদ্ধিশালী কৰিবলৈ, সেই লেখাই পঢ়ুৱৈক আশ্বস্ত কৰি ৰাখিবলৈ হ’লে নিষ্ঠাৰে-সততাৰে লেখাৰ অনুশীলন কৰিব লাগিব৷ এই ক্ষেত্রত আলোচিত গ্রন্থকেইখনে ‘গাইড’ হিচাপে কাম কৰিব পাৰে৷ আলোচিত গ্রন্থকেইখনৰ লেখকসকলে নিজৰ অভিজ্ঞতাৰ লগতে প্রতিষ্ঠিত লেখক-সম্পাদকৰ মূল্যৱান অভিজ্ঞতা-পৰামর্শক সাৰথি কৰি লেখাসমূহ যুগুত কৰিছে৷ এনে গ্রন্থৰ সহায়ত লেখক হিচাপে আগবাঢ়িব খোজাসকলে নিজৰ বাট বিচাৰি ল’বলৈ সুবিধা পাব৷\n(লেখক চেপন মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক ফ’ন :৯৫৭৭৪১০০২৩)\nGovt outlines steps for usage of 500, 1000 notes\nCentre releases Rs 8,698 cr to States as GST compensation\nজয়ন্ত বৰুৱালৈ ২০১৭ বর্ষৰ লাচিত বঁটা\nAt least 66 dead after twin punch of quake, hurricane in Mexico\nAll Rights Reserved 2018 © The Janambhumi | Total visits : 2945548


(Christianityৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nখ্ৰীষ্টান ধৰ্ম (প্ৰাচীন গ্ৰীক: Χριστός খ্ৰীস্তোছ) হৈছে একেশ্বৰবাদী ধৰ্ম। যীশুৰ জীৱন আৰু শিক্ষাক কেন্দ্ৰ কৰি এই ধৰ্ম বিকশিত হৈছে। খ্ৰীষ্টানসকলৰ মতে যিশু এজন পয়গম্বৰ আৰু তেওঁকে যীশু খ্ৰীষ্ট বুলি কোৱা হয়। খ্ৰীষ্টধৰ্মৰ শিক্ষা নতুন টেস্টামেন্ট বা নতুন বাইবেলতে গ্ৰন্থিত হৈছে। এই ধৰ্মাৱলম্বীসকল খ্ৰীষ্টান হিচাপে পৰিচিত। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে যিশুখ্ৰীষ্ট হৈছে ঈশ্বৰৰ সন্তান।\neditors, Sinclair B. Ferguson, David F. Wright ; consulting editor, J.I. Packer. (1988). Ferguson, Sinclair; Wright, David. eds. New Dictionary of Theology. consulting ed. Packer, James. প্ৰকাশক Leicester: Inter-Varsity Press. ISBN 0851106366.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=খ্ৰীষ্টান_ধৰ্ম&oldid=182032"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ২২ আগষ্ট, ২০১৮ তাৰিখে ১৩:৪৬ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


সাপ সম্পৰ্কে প্ৰচলিত কিছুমান অন্ধবিশ্বাস — Vikaspedia\nসাপ সম্পৰ্কে প্ৰাচীনকালৰ পৰাই আমাৰ আমাৰ সমাজত কিছু ভুল ধাৰণা প্ৰচলিত আছে। দুৰ্ভাগ্যজনক এইটোৱেই যে বহু উচ্চ আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰে শিক্ষিত লোকেও এই ভুল ধাৰণাবোৰক কেৱল প্ৰশ্ৰয় দিয়াই নহয়, এই ভুল ধাৰণা সমূহৰ পক্ষে পাৰ্যমানে ওকালতি কৰি নিজা উপস্থাপনাৰে বাস্তৱধৰ্মীতাৰে সাপ সম্পৰ্কে প্ৰচলিত অতিৰঞ্জিত কাহিনীৰ সতে সাঙুৰি দিয়ে যে সাধাৰণ মানুহৰ সেইবোৰ ভুল একেবাৰে মন-মগজুৰ মাজত সোমাই যায়গৈ। বিশেষকৈ আমাৰ চলচ্চিত্ৰ আৰু লোককথাৰ সাধুবোৰৰ পৰা লোৱা পূৰ্বৰ ধাৰণা আৰু বৰ্তমান সময়ত ইন্টাৰনেটৰ যোগেদি বিশেষকৈ চছিয়েল চাইট সমূহক ব্যৱহাৰ কৰি সাপ সম্পৰ্কে চলাই থকা গুজববোৰ আৰু সাপ সম্পৰ্কীয় কুসংস্কাৰৰ বাবে বহু সময়ত মানুহকে বিপদমূখী কৰিব পাৰে। সাপ মানেই বিষধৰ নহয়! পৃথিৱীত প্ৰায় ২৫০০ পৰা ৩০০০ প্ৰজাতিৰ সাপ আছে। যাৰ মাজত মাত্ৰ ৫০০ প্ৰজাতিৰ সাপহে বিষধৰ। আমাদেৰ দেশেত প্ৰায় ২৭০ প্ৰজাতিৰ সাপ পোৱা যায় যদিও বিষধৰ সাপ আছে মাত্ৰ ২০টা মান প্ৰজাতিৰ। অসমত প্ৰাপ্ত প্ৰায় ৩৫ প্ৰজাতিৰ সাপৰ কেৱল ৭টা মান প্ৰজাতিৰ সাপহে বিষধৰ। সাধাৰণ দৃষ্টিত সাপ চিনি নোপোৱাকৈ কেৱল তাৰ দৈহিক গঠনৰ ওপৰত সাপৰ প্ৰজাতীটো বিষধৰ নে বিষহীন তাক নিশ্চিতভাৱে কোৱা টান। পিছে সাপে কামুৰাৰ দুৰ্ঘটনা ঘটিলে সেই কামোৰৰ আঘাত চাই সহজতেই ধৰিব পাৰি যে সেইটো বিষধৰ সাপৰ কামোৰ, নে নিৰ্বিষ সাপৰ কামোৰ। বিষধৰ সাপে কামুৰিলে ক্ষতস্থানত স্পষ্টকৈ কেৱল দুটি দাঁতৰ দাগ কিছু দূৰত্ব থাকিবই আনহাতে বিষহীন সাপে কামুৰিলে ক্ষতস্থানত ভালে কেইটা দাঁতৰ দাগ থাকিব আৰু সুখৰ কথা এইটোৱেই যে বিষধৰ সাপৰ কামোৰতো আনকি কামোৰাৰ খোৱা মানুহজনৰ দেহাত বিষ লগাৰ সুযোগ শতকৰা ৫০ ভাগেতকৈও কম, কিয়োনো আধাতকৈও বেছি কামোৰত সাপে মানুহৰ দেহালৈ তাৰ বিষ সোমাই দিব নোৱাৰে যাক শুকান দংশন বা ইংৰাজীত ড্ৰাই বাইট বুলি কোৱা হয়।\nতিনিটা, সাতটা মূৰৰ সাপ পৃথিৱীৰ কতোয়েই নাপায় এইবোৰ দুষ্টলোকে চলোৱা অপপ্ৰচাৰ মাথো\nমূল কথালৈ ঘুৰি আহো, "সাত ৰজাৰ ধন এক মাণিক" পিছে কি এই মাণিক...?\nআপোনালোকে সাপৰ মূৰত মণি থকাৰ কথা জানেই নিশ্চয়! সাপৰ মূৰত থকা মণিয়েই সেই সাত ৰজাৰ ধন, যি মণি সাপৰ মূৰত থাকে বুলি সৰুৰেপৰা নানাজনৰ মূখত নানান মুখৰোচক কাহিনী শুনাৰ ওপৰিও আমাৰ চলচ্চিত্ৰত, গল্পত, উপন্যাসত বহুলভাৱে প্ৰচলিত হৈ আহিছে এই মণিৰ কাহিনী, যিটো কথা সম্পৰ্ণ ভিত্তিহীন। পিছে যদিহে সাপৰ মূৰত কোনো ধৰণৰ মণিয়েই নাথাকে বা সেই মণি থকাৰ কোনো বৈজ্ঞানিক ভিত্তিও নাই, তেন্তে ভিত্তিহীন সেই ধাৰণা মানুহৰ মাজত প্ৰচলিত হ'ল কেনেকৈ? আচলতে কাৰণটো হ'ল সাপে তাৰ জীৱনকালৰ প্ৰথম ফালে ঘনাই আৰু পৰৱৰ্তী সময়খিনিত নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ মূৰেকত নিজৰ মোঠ (ছাল) সলায়। এই ছাল বোৰ গোটেই গাৰ পৰা খহি গ'লেও মূৰৰ ফালে কেতিয়াবে অলপমান ৰৈযায় আৰু লাহে লাহে সেই ছাল শুকাইগৈ টানহৈ সাপৰ মূৰৰ ওপৰত এটা আৱৰণৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে আৰু সাপৰ ছাল যিহেতু চকমকই থাকে গতিকেই এই আৱৰণত জোনাক ৰাতিৰ পোহৰ বা আন যিকোনো পোহৰ পঢ়িলে চকমকাই থকা দেখা যাব পাৰে আৰু তাৰে পৰাই সাপৰ মূৰত মণিৰ ধাৰণাৰ সৃষ্টি হোৱা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি। যিহেতুকে সাপ সম্পৰ্কে আমাৰ অহেতুক ভয় অতিকৈ বেছি সেয়ে ওচৰৰ পৰা নিৰীক্ষণ নকৰাৰ ফলত এনে ধাৰণা হোৱাটো স্বাভাৱিক, যি ধাৰণাৰ কোনো বৈজ্ঞানিক ভিত্তি নাই। জংঘলত ঘুৰিফুৰা এজনো বিজ্ঞান মনষ্ক মানুহ আজিলৈ পৃথিৱীৰ কোনো জংঘলতেই মণিথকা সাপ দেখিপোৱা নাই। পৃথিৱীত এটা যাদুঘৰতো সাপৰ মণিৰ সংৰক্ষণ হোৱা নাই, সাপৰ মনি যদি আছে, সেই মণি কেৱল কাহানীতহে আছে।\nপ্ৰায়েই এটা কথা শুনা পাওঁ যে গোৱালা জাতীয় কিছু সাপে গৰুৰ ভৰিত মেৰিয়াই ধৰি গৰুৰ গাখীৰ চুপি খায় আৰু আচৰিত কথাটো হ'ল যে বহু শিক্ষিত মানুহো সাপে গাখীৰ খোৱাটো বিশ্বাস কৰে। সাপে পিছে কেতিয়াও গাখীৰ নাখায়, সাপৰ মুখৰ গঠন আৰু তাৰ হাওঁফাওঁ গাখীৰ চুপি খোৱাৰ বাবে উপযোগী নহয়, যিকোনো প্ৰানীৰ গাখীৰ চুপিখোৱাত জিভাৰ এক উল্লেখনীয় ভূমিকা আছে লাহি ফটা জিভাৰে সাপৰ বাবে গাখীৰ চুপি খোৱা সম্ভৱ নহয়। এইবোৰ একেবাৰেই মানুহৰ তৈয়াৰি ভুল ধাৰণা আৰু অপপ্ৰচাৰ। সাপে নানাধৰণৰ পোকাপৰুৱা আৰু নিগনি খাই আমাৰ কৃষিৰ সুৰক্ষাত ভূমিকা ৰাখে। কিছুমান সাপে কেৱল সাপেই খায়, যেনে ৰাজফেঁটি সাপ। বহুতেই কব বিছাৰে যে গোৱালা সাপক প্ৰায়েই ৰাতি গোহালীৰ ওচৰাউচৰি দেখা যায় পিছে সঁচাটো হ'ল গোৱালা সাপৰ বৰণ আৰু তাৰ ছালৰ উজ্জলতাৰ বাবেই এই সাপবিধক ৰাতি কেৱল গোহালিৰ ওচৰতেই নহয় ইয়াক ৰাতি পথেঘাটেও বেছিকৈ দেখি। আচলতে সাপে গাখীৰ খোৱাৰ কাহিনী পিছতো আছে দুটাকৈ কাৰক তাৰে এটা সাপৰ বেজ আৰু ওজা সকলোৰ দ্বাৰা প্ৰচাৰিত, মোৰ সাপকেইটাক গাখীৰ খোৱাম বুলিকৈ সাধাৰণ মানুহৰ পৰা পইছা আদায় কৰাৰ এক ফন্দি মাথো। আনটো হৈছে এই ধাৰণাৰ প্ৰচাৰত অৰিহণা যগোৱা এবিধ ৰোগ যি ৰোগ গৰুৰ গাখীৰৰ বাটত হয়। পশু চিকিৎসাৰ ভাষাতএই ৰোগৰ নাম "মেষ্টাইটিছ" এইৰোগত ভোগা গৰুবোৰৰ গাখীৰৰ বাট ৰঙা পৰা ওপৰিও বাট ফাটি যোৱা, তেজ ওলোৱা, ফুলি ৰঙচুৱা হোৱা দেখা যায় আৰু চতুৰ বেজে এই সুযোগতে তাক সাপে গাখীৰ খোৱাৰ চিন বুলি প্ৰচাৰ কৰে, যিটো ধাৰণাই লাহেলাহে সমাজখনৰ এটা বৃহৎ অশংক প্ৰভাৱাম্বিত কৰে।\nটগৰ, কামিনী জাতীয় কিছু ফুলৰ গন্ধত সাপ আহে। এইটোও এটা ভুল ধাৰণা, যদিওবা সাপৰ ঘ্ৰাণশক্তি আছে তথাপিও কোনো ধৰণৰ সুগন্ধৰ প্ৰতি সাপৰ কোনোধৰণৰ দূৰ্ৱলতা নাই। গোন্ধৰ বাবে নহয় কৰ্শলা, লতাসাপ আদি বগাই ফুৰা সাপবোৰৰ বোৰে টগৰ জাতীয় গছৰ ঘন জপোহাই উত্তম জিৰণিৰ স্থান হোৱা বাবেহে কেইবিধমান প্ৰজাতীৰ সাপে তাক এনে গছক পছন্দ কৰা দেখা যায়। এই গছ সমূহ ঠানি বোৰ লাহি হোৱা বাবে সৰু আকাৰৰ সাপে তাত মেৰিয়াই চলিবলৈ সুবিধা পায়। এনে গছত খাদ্য হিচাপে সৰু জেঠি আৰু নানা পোক-পৰুৱাও পায়। ইয়াৰ উপৰিও খাদ্য খোৱাৰ পিছত গছত উঠি কৰ্শলা সাপক ইংৰাজী 'Y' আকাৰৰ ঠানিবোৰৰ মাজেৰে মই নিজেই এনেকৈ যোৱা দেখিছোঁ ঠিক যেনেকৈ কেতিয়াবা আমাৰ ডিঙিত খাদ্যবস্তু লাগি ধৰিলে আমি হাতেৰে ডিঙি মোহাৰি দিওঁ। মুঠতে ফুলৰ গন্ধৰ লগত ইয়াৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই।\nসাপ আৰু কিছু সাৱধানতা : ঘৰৰ ভঁৰাল ঘৰ সৰ্পপ্ৰতিৰোধীকৈ বনোৱাটো ভাল, কিয়োনো ভঁৰাল ঘৰতে নিগনিৰ উৎপাত আটাইতকৈ বেছি হয় আৰু সেয়েই ভঁৰালত সাপ বেছি থকা দেখা যায়, বিশেষকৈ বাৰিষাত সাপৰ প্ৰজনন সময় আৰু তেতিয়া সাপৰ সংখ্যাও হঠাতে বৃদ্ধি হয়। বানপানীৰ সময়ত যেতিয়া চাৰিওকাষে কেৱল পানী থাকে সাপে নিৰুপায় হৈ ঘৰৰ ভিটা জাতীয় ওখ ঠাইত আশ্ৰয় লয়। এনে সময়ত ভঁৰালৰ ওচৰত বা ধানথোৱা ঠাইৰ ওচৰত শোৱাপাটী পৰাটো অত্যন্ত বিপদসঙ্কুল। গাওঁ সমূহত প্ৰায়েই আঁঠুৱা নতৰাকৈ শোৱা দেখা যায়, যিটো বিপদসঙ্কুল কিয়োনো আঁঠুৱা কেৱল মহেই নহয় সাপৰ পৰাও নিৰাপত্তা দিয়ে। সাপে সাধাৰণতে সন্ধিয়াৰ পৰা ৰাতিলৈ বেছিকৈ দংশন কৰে। এই সময়ত সাপে অত্যন্ত ক্ষুধাৰ্থ থাকে লগতে বিষৰ থলিত বিষৰ পৰিমাণো বেছিকৈ থাকে। গতিকেই এনে সময়ত অতিৰক্ত সাৱধানতাৰে চলা উচিত আন্ধাৰ বাটত সদায় টৰ্চ আৰু ভৰিত জোতা পিন্ধি ফুৰা প্ৰয়োজন। ঘৰত কাঠ-খৰিৰ দমাই থোৱা থাকিলে সৰু ল'ৰা-ছোৱালীক তাতে খেলিবলৈ যাব দিব নালাগে কাৰণ তেনে ঠাইতে সচৰাচৰ সাপক আশ্ৰয় লোৱা দেখা যায়। ঘৰত অব্যৱহৃতভাৱে থকা হাড়ি, কলহ আদি সাপ সোমাব নোৱাৰাকৈ ঢাকনি দিয়াৰ প্ৰয়োজন। সাপ সম্পৰ্কে সচেতনতা গঢ়ি তোলাৰ প্ৰয়োজন লগতে ইয়াৰ উপকাৰিতাৰ সম্পৰ্কেও ৰাইজক অৱগত কৰাটো প্ৰয়োজন। নিগনিৰ বংশবৃদ্ধি ৰোধ কৰি সাপে আমাক উপকাৰ কৰাৰ উপৰিও সাপৰ বিষৰ পৰাই সাপে কামোৰাৰ এন্টিভেনাম (antevenom) বেজী তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰিও সাপৰ বিষৰে অসংখ্য ৰোগৰ ঔষধো তৈয়াৰি কৰা হয় যিবোৰৰ ভিতৰত কেন্সাৰ, বাত, হেমোৰেজিক ৰোগ (Hemorrhagic diseases), শিৰাৰত তেজ জমাবান্ধা (Thrombosis), নিদ্ৰাহীনতা, নাৰ্ভ ৰোগ, বাত (Arthritis), মৃগীৰোগ(Epilepsy), হাপানি(Asthma) আদি প্ৰধান। আজিকালি সাপৰ ছালৰে বেগ, বেল্ট, চৌখিন দ্ৰব্যাদি তৈয়াৰ হয়। তাৰোপৰি চীন, জাপান, কোৰিয়া, কম্বোডিয়া, ভিয়েতনাম আদি দেশত সাপৰ মাংস এক দামি সুস্বাদু খাদ্য। সাপৰ এই বজাৰ খনলৈ লক্ষ কৰি পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশত সাপৰ ফাৰ্ম গঢ়ি উঠিছে ফলস্বৰূপে সেইবোৰ দেশত আপোনা-আপুনি প্ৰকৃতিৰ পৰা সাপ ধৰা বন্ধহৈ গৈছে অথচ আমাৰ দেশত ঠিক তাৰ উল্টাটোহে হৈ আছে। প্ৰতিদিনেই আমাৰ জংঘলৰ পৰা নোহোৱা হব ধৰিছে আমাৰ সাপবোৰ, কিছুমানে দেখিলেই হত্যা কৰিছে সাপ, কেৱল তাৰ নামটো সাপ হোৱা বাবেই লাগিলে সি যিমান বিষহীন নিৰীহেই নহওঁক কিয়। শেষত কওঁ বিষধৰ সাপৰ কামোৰৰ একমাত্ৰ চিকিৎসা antevenom (প্ৰতিবিষ) ইনজেকচন অৰ্থাৎ ডাক্তৰী চিকিৎসা। সাপে কামোৰা ৰোগীক যিমান সোনকালে সম্ভৱ নিকটস্থ হচপিটাললৈ লৈ যাওক। মানৱ জীৱন অমূল্য, বজাৰুৱা বেজৰ বহুৱালিত যাতে আৰু এজনেও হেৰুৱাই নেপেলায় নিজৰ অমূল্য জীৱন।\nলিখক: জয়দ্বীপ চক্ৰৱৰ্তী।


আজি বিশ্ব ডাক দিৱস! কিয় পালন কৰা হয় বিশ্বজুৰি ডাক দিৱস – Pratham Khabar\nঘৰ/আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়/আজি বিশ্ব ডাক দিৱস! কিয় পালন কৰা হয় বিশ্বজুৰি ডাক দিৱস\nডাক সেৱাৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰ এই দিৱসৰ মূল উদ্দেশ্য\nপ্ৰতি বছৰে ৯ অক্টোবৰ তাৰিখে গোটেই বিশ্বজুৰি পালন কৰা হয় বিশ্ব ডাক দিৱস। ১৮৭৪ চনৰ এই দিনতে চুইটজাৰলেণ্ডৰ বাৰ্নত বিশ্ব ডাক সন্থাৰ জন্ম হৈছিল। এই সন্থা ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ লগত চামিল হয়। বিশ্ব ডাক সন্থায়ে তথ্যৰ আদান-প্ৰদান আৰু দূৰসংযোগৰ মাধ্যমেৰে ডাক বিভাগৰ এক গোলকীয় বিপ্লৱৰ সূচনা কৰে। ডাক সেৱাৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰ এই সন্থাৰ মূল উদ্দেশ্য।\n১৯৬৯ চনৰ জাপানৰ টকিঅ চহৰত অনুষ্ঠিত বিশ্ব ডাক সন্থা কংগ্ৰেছে ৯ অক্টোবৰক বিশ্ব ডাক দিৱস হিচাপে ঘোষণা কৰে। তেতিয়াৰ পৰা ডাক সেৱাৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি গোটেই বিশ্বজুৰি এই দিৱস পালন কৰা হয়।\nInternational Day News Time Assam Post Office Pratham Khabar World Post Day\nআপুনি কমলা খাই ভাল পাই নেকি? যদি পায়, তেন্তে জানি লওক এইসমুহ উপকাৰীতা...


সাঁচ:Module rating - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nThe above documentation is transcluded from সাঁচ:Module rating/doc. (edit | history)\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=সাঁচ:Module_rating&oldid=153664"ৰ পৰা অনা হৈছে\nLast edited on 19 August 2015, at 12:56\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=40304।\nএই পৃষ্ঠাখন ১৯ আগষ্ট, ২০১৫ তাৰিখে ১৮:২৬ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


ডিজিটেল পৃথিৱীৰ লগত অত্যধিক ঘনিষ্ঠতাই আমাৰ মগজুৰ কাৰ্যক্ষমতা হ্ৰাস কৰিছে নেকি? - গণিত চ’ৰা\n16 Feb ডিজিটেল পৃথিৱীৰ লগত অত্যধিক ঘনিষ্ঠতাই আমাৰ মগজুৰ কাৰ্যক্ষমতা হ্ৰাস কৰিছে নেকি?\nPosted at 19:42h in পৰ্যালোচনা, বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তি by ঈশান জ্যোতি বৰা0Comments\n“I regard the brain asacomputer which will stop working when its components fail. There is no heaven or afterlife for broken-down computers; that isafairy story for people afraid of the dark.” — Stephen Hawking.\nপঞ্চম শ্ৰেণীত অধ্যয়নৰত এজন ছাত্ৰক এটা ডিজিটেল কেলকুলেটৰ কিনি দিয়া হ’ল৷ তাক কোৱা হ’ল— “অংক কৰিবলৈ তই আৰু মগজুৰ শক্তি খৰছ কৰিব নালাগে৷ এতিয়াৰ পৰা এই কেলকুলেটৰটোৱেই তোৰ সব কাম কৰি দিব৷” ল’ৰাটোৱে যেন হাততে সৰগ ঢুকি পালে৷ কাৰণ এতিয়াৰ পৰা আৰু ৰাতিপুৱাই উঠি নেওতা মুখস্থ কৰিব নালাগে, দিনৰ দিনটো সেইবোৰ মগজুত কঢ়িয়াই ফুৰিব নালাগে, দীঘল দীঘল অংকবোৰ বহীত পাতি একাধিক কাগজ খৰচ কৰিব নালাগে৷ মুঠৰ ওপৰত আৰামেই আৰাম৷ সি মনে মনে ধন্যবাদ জনালে সেইজন মানুহক যিজনে এই ডিজিটেল কেলকুলেটৰ নামৰ চমৎকাৰী আহিলাবিধৰ সৃষ্টি কৰিছিল৷ মানুহজনৰ প্ৰতি তাৰ অন্তৰ অসীম শ্ৰদ্ধা আৰু কৃতজ্ঞতাৰে ভৰি পৰিল৷ ভৰি পৰাৰে কথা, স্মৃতিৰ গৰ্ভৰ পৰা অশেষ কষ্টৰে যোগৰ সৰু নেওতাখন বুটলি আনি ১৭৮ ৰ লগত ৫৯২ যোগ কৰিবলৈ তাক পূৰ্বতে সময় লাগিছিল পাঁচ মিনিটকতকৈ অধিক৷ আৰু এতিয়া! কেলকুলেটৰ অ’ন কৰা, ধুমধাম সংখ্যাকেইটা লিখা আৰু সমান চিনডালত(‘=’)ত কোমলকৈ হেঁচা এটা দি কেইমিলিছেকেণ্ডৰ বাবে অপেক্ষা কৰা৷ বাকী কাম কেলকুলেটৰটোৱে কৰে৷ তাৰ আয়তাকাৰ সৰু পৰ্দাখনত যেতিয়াই অংকৰ উত্তৰটো (৭৭০ সংখ্যাটো) জিলিকি উঠিব, তেতিয়াই আমাৰ ল’ৰাই সংখ্যাটো বহীত লিপিবদ্ধ কৰিব৷ প্ৰথমবাৰ সামান্য সংকোচেৰে আৰু শেষলৈ বিনাদ্বিধাই ল’ৰাজনে এই কামটো কৰিবলৈ ধৰিলে৷ দিন যোৱাৰ লগে লগে কেলকুলেটৰটোৰ লগত তাৰ ঘনিষ্ঠতা বাঢ়ি গ’ল৷ এসময়ত সি তাৰ পৰম বন্ধু হৈ পৰিল৷\nবিদ্যালয়ত ছমহীয়া পৰীক্ষা৷ সেইদিনা অংক আছে৷ ফূৰ্তি মনেৰে হাতত কেলকুলেটৰটো লৈ সি বিদ্যালয়লৈ ৰাওনা হ’ল৷ পিছে পৰীক্ষাগৃহত উপস্থিত হৈয়েই সি নিৰ্বাক, নিস্তেজ হৈ পৰিল৷ তাৰ মুখৰ সমস্ত উজ্জ্বলতাক আঁউসীৰ ঘনঘোৰ অন্ধকাৰে গ্ৰাস কৰি পেলালে৷ কিয়? কাৰণ শিক্ষয়িত্ৰী বাইদেৱে পৰীক্ষাত কেলকুলেটৰ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ নিদিয়ে৷ নিৰাশ-বিমৰ্ষ মনেৰে সি অংকৰ প্ৰশ্নকাকতখনৰ ওপৰত চকু ফুৰালে৷ প্ৰশ্নৰ প্ৰথমটো অংক চিনাকি যেন অনুমান হোৱাত সি সেইটোৰ সমাধান কৰিবলৈ আগবাঢ়িল৷ কিন্তু এইয়া কি! তাৰ দেখোন একোৱেই মনলৈ অহা নাই৷ যোগৰ নেওতাখন আওৰাবলৈ গৈ সি পুনৰ বিবুদ্ধিত পৰিল৷ বিগত মাহকেইটাত ডিজিটেল কেলকুলেটৰটোৰ ওপৰত সি ইমানেই বেছি নিৰ্ভৰশীল হৈ পৰিছিল যে এতিয়া কেলকুলেটৰটোৰ অবিহনে সি অংকৰ পৃথিৱীত এটা খোজো ইফাল-সিফাল কৰিব পৰা নাই৷ সি ভালেপৰ যুঁজিলে৷ নিজৰ অসমৰ্থতা, অজ্ঞতা আৰু বুদ্ধিহীনতাত চৰম ব্যথিত হৈ কিছুবেলিৰ পিছত সি নিৰৱে উচুপিবলৈ ধৰিলে৷ এসময়ত সি তাৰ উকা উত্তৰবহীখন বাইদেউৰ হাতত জমা দিলে আৰু পৰীক্ষাগৃহৰ পৰা প্ৰস্থান কৰিলে৷\nবিদ্যালয়ৰ মূল প্ৰৱেশদ্বাৰৰ পৰা অলপ দূৰৈত বাঁওফালে এটা প্ৰকাণ্ড পুখুৰী আছিল৷ খৰখোজেৰে গৈ সি সেই পুখুৰীটোৰ পাৰত উপস্থিত হ’ল৷ বেগত সুমুৱাই ৰখা কেলকুলেটৰটো সি উলিয়াই ল’লে৷ প্ৰচণ্ড ক্ষোভেৰে কেলকুলেটৰটোলৈ চাই ক্ষমাহীন ভাষাৰে সি ক’বলৈ ধৰিলে— “তোৰ কাৰণেই আজি মোৰ এই দশা হ’ল৷” ইয়াৰ পিছতে সি সংঘটিত কৰিলে আন এক অবিশ্বাস্য ঘটনা৷ আধুনিক পৃথিৱীৰ যিজন বন্ধুক সৌসিদিনালৈকে সি পৰম বিশ্বাসী বন্ধু হিচাপে জ্ঞান কৰি আছিল, এতিয়া সেইজন বন্ধু অৰ্থাৎ ‘ডিজিটেল কেলকুলেটৰ’টোক তাৰ জীৱনৰ এজন অন্যতম বিশ্বাসঘাতকৰ ৰূপত চিহ্নিত কৰি তাক পুখুৰীৰ গভীৰতালৈ নিক্ষেপ কৰিলে৷ ডিজিটেল কেলকুলেটৰৰ সৃষ্টিকৰ্তাৰ ওপৰত জাউৰিয়ে জাউৰিয়ে গালিবৰ্ষণ কৰি এসময়ত ল’ৰাজনে সেই ঠাই ত্যাগ কৰি ঘৰৰ দিশে ৰাওনা হ’ল৷\nওপৰত উল্লিখিত কাহিনীটো নিঃসন্দেহে কাল্পনিক৷ জাৰ্মানীৰ কৃতী স্নায়ুবিজ্ঞানী মেনফ্ৰেড স্পিটজাৰে চিনাক্ত কৰা ‘ডিজিটেল ডিমেনছিয়া’ সম্পৰ্কীয় কেতবোৰ নিবন্ধ পঢ়ি থাকোঁতে ল’ৰা আৰু কেলকুলেটৰৰ এই কাহিনীটোৱে মনত ঢৌ খেলি গ’ল৷ পিছে, ১০টকাৰ লগত ১৫টকা যোগ কৰিবলৈকো কেলকুলেটৰ ব্যৱহাৰ কৰা দোকানী লগ পোৱাৰ সৌভাগ্য আপোনাৰ নিশ্চয় কেতিয়াও নোহোৱাকৈ থকা নাই। এতিয়া প্ৰশ্ন হ’ল— ‘ডিজিটেল ডিমেনছিয়া’ (Digital Dementia) কি? যাৰ নাম গুগল চাৰ্ছ ইঞ্জিনলৈ গৈ টাইপ্ কৰি দিলেই অসংখ্য প্ৰবন্ধ-নিবন্ধৰ লিংক দৃশ্যমান হয়। তথ্য-প্ৰযুক্তিত আগবঢ়া পৃথিৱীৰ একাধিক দেশত যিটো বিষয়ে বিগত কেইটামান বছৰত বিশেষ চৰ্চা লাভ কৰিছে – সেইটোক জানো উলামূলা বস্তু বুলি ভাবিব পাৰি! তেনেহ’লে কিনো এই ডিজিটেল ডিমেনছিয়া?\nএটা প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা কৰিয়েই আমি মূল বিষয়ৰ দিশে আগবাঢ়ি যাওঁ—\nপ্ৰশ্নটো হ’ল— “শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ কেতিয়া হৈছিল?”\nএটা সৰল প্ৰশ্ন৷ এতিয়া উত্তৰ বিচৰাৰ পাল৷\nপকেটৰ পৰা স্মাৰ্টফোনটো উলিয়ালোঁ, গোগললৈ গ’লোঁ আৰু গোট গোট আখৰেৰে টাইপ কৰিলোঁ— “শৰাইঘাটৰ ৰণ৷” এক ছেকেণ্ডো নালাগিল, শৰাইঘাটৰ ৰণৰ বিষয়ে একাধিক প্ৰবন্ধ-নিবন্ধ ম’বাইলৰ পৰ্দাত দৃশ্যমান হ’বলৈ ধৰিলে৷ তাৰে কোনোবা এটা লিংক অনুসৰণ কৰিলেই মই এতিয়া উল্লিখিত প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ বিচাৰি পাম৷\nসাধাৰণ দৃষ্টিৰে চাবলৈ গ’লে গোগল চাৰ্ছ ইঞ্জিনত এইদৰে উত্তৰ বিচৰা কাৰ্যটোত কোনোধৰণৰ অস্বাভাৱিকতা নাই৷ ইণ্টাৰনেটসৰ্বস্ব পৃথিৱীখনৰ আমি হ’লোঁ একো একোজন ব্যস্ত মানুহ৷ আৰু আধুনিক যুগৰ ব্যস্ত মানুহখিনিৰ পৰম বিশ্বাসী বন্ধু হৈছে ইণ্টাৰনেট আৰু স্মাৰ্টফোন৷ এই দুই বন্ধুৰ হাত ধৰি আমি এতিয়া আহি এনে এটা পৰ্যায়ত অৱস্থান কৰিছোঁহে যে ভাত-পানী নোখোৱাকৈ থাকিব পাৰিলেও ইহঁত দুটাৰ অবিহনে থাকিব নোৱাৰিম৷ পুৱা শুই উঠাৰ পৰা নিশা বিচনাত পৰালৈকে – দিনটোৰ প্ৰতিটো ছেকেণ্ডতে ইহঁত আমাৰ লগৰীয়া৷ দিনে-ৰাতিয়ে মদৰ নিচাত মতলীয়া হৈ থকা এজন মানুহৰ কাষৰ পৰা মদৰ বটলটো আঁতৰাই আনিলে মানুহজনে তীব্ৰ খং আৰু আক্ৰোশত যিদৰে চিৎকাৰ কৰি উঠিব, ঠিক সেইদৰে কোনোবাই আহি আমাৰ পকেটৰ পৰা স্মাৰ্টফোনটো কাঢ়ি নিলে আমাৰ মাজৰ বহুতেই মৰণকাতৰ আৰ্তনাদ কৰি উঠিব৷ ম’বাইল ফোন কিনি নিদিয়াৰ বাবে হাইস্কুলত পঢ়ি থকা ল’ৰা-ছোৱালীয়ে আত্মহত্যা কৰা নাইবা পিতৃ-মাতৃৰ সন্মুখত আত্মহত্যাৰ ভাবুকি প্ৰদান কৰাৰ দৰে চিন্তা উদ্ৰেককাৰী ঘটনা আজিৰ তাৰিখত আৰু নতুন হৈ থকা নাই৷ ম’বাইল ফোনটো ক্ৰমাৎ এটা নিচাজাতীয় সামগ্ৰীলৈ পৰিণত হৈছে বুলি ক’লে বোধহয় অত্যুক্তি কৰা নহ’ব৷\nকিন্তু ভাবিবলগীয়া কথাটো হ’ল— প্ৰযুক্তিজাত আহিলা যেনে— স্মাৰ্টফোন, আইফোন, ভিডিঅ’ গেইমছ, কম্পিউটাৰ আদিৰ অত্যধিক ব্যৱহাৰ আৰু ইণ্টাৰনেটৰৰ ওপৰত আমাৰ ক্ৰমবৰ্ধমান নিৰ্ভৰশীলতাই পৰম অমূল্য সম্পদ মগজুটোৰ বিপদ মাতি অনা নাইতো!\nজাৰ্মানীৰ স্নায়ুবিজ্ঞানী মেনফ্ৰেড স্পিটজাৰে (Manfred Spitzer) ২০১২ চনত লিখি উলিউৱা ‘ডিজিটেল ডিমেনছিয়া’ (Digital Dementia) শীৰ্ষক গ্ৰন্থখনে ডিজিটেল পৃথিৱীৰ বাসিন্দাসকলক উক্ত প্ৰশ্নটোৰ মাজলৈ ঠেলি দি সচকিত কৰি তুলিছে৷ প্ৰযুক্তিৰ ওপৰত অত্যধিক নিৰ্ভৰশীল হৈ পৰা মানুহ এজনৰ মগজুৰ বৌদ্ধিক স্থিতি মূৰত আঘাত পোৱা নাইবা মনস্তাত্ত্বিক বিকাৰৰ সন্মুখীন হোৱা আন এটা মানৱ-মগজুৰ দৰে হৈ পৰে৷ কোৱা হৈছে— প্ৰযুক্তিজাত আহিলাৰ অত্যধিক ব্যৱহাৰে মানুহৰ মগজুৰ বুদ্ধিদীপ্ততা স্তিমিত কৰে৷ (‘Alzheimers.net’ নামৰ ৱেবছাইটটোত ২০১৩ চনৰ ১২ নৱেম্বৰত প্ৰকাশিত “Overuse of Technology can lead to Digital Dementia” শীৰ্ষক প্ৰবন্ধটোত এই আলোড়ণকাৰী গ্ৰন্থখনৰ উদ্ধৃতি দি লিখা হৈছে— “Individuals who rely heavily on technology may suffer deterioration in cerebral performance such as short term memory dysfunction.”)\nচাৰিবছৰৰ পূৰ্বে কোৰিয়াৰ ছিউলত সম্পন্ন হোৱা উক্ত বিষয় সম্বন্ধীয় এক সমীক্ষাত বহুতো তথ্য পোহৰলৈ আহে৷ প্ৰযুক্তিজাত আহিলাৰ সৈতে যিবোৰ দেশে অধিক সময় অতিবাহিত কৰে, সেইবোৰ দেশৰ ভিতৰত কোৰিয়াৰ স্থান প্ৰথম৷ এইয়া সেই সময়ৰ তথ্য৷ সমীক্ষাটোৰ অন্তত গম পোৱা গ’ল— কোৰিয়াৰ যুৱচামে প্ৰায় সাত ঘণ্টা সময় স্মাৰ্টফোন, আইপ’ড, কম্পিউটাৰ আদি লৈ বহি থাকে৷ অধিক চিন্তনীয় বিষয়টো হ’ল— প্ৰযুক্তিৰ ওপৰত অত্যধিক এই নিৰ্ভৰশীলতাই তেওঁলোকৰ মগজুৰ ওপৰত ক্ষতিকাৰক তথা ধ্বংসমুখী প্ৰভাৱ পেলাইছে৷\nছিউলৰে এজন চিকিৎসক বিউন জি-ঔন্(Byun Gi-won)ৰ মতে— ডিজিটেল পৃথিৱীৰ লগত অত্যধিক মিলা-মিছা কৰা মানুহৰ মগজুটোৰ বাঁওফালটোৰহে বিকাশ সাধন হয় আৰু মগজুৰ সোঁফালটো অবিকশিত হৈ থাকে৷ (“Heavy users are likely to develop the left side of their brains, leaving the right side untapped or underdeveloped.”)\nডিজিটেল পৃথিৱীলৈ সঘনাই অহা-যোৱা কৰিলে আমাৰ স্মৃতিশক্তিও ঋণাত্মকভাৱে প্ৰভাৱান্বিত হয়৷ ২০১৩ চনত কোৰিয়াত সম্পন্ন হোৱা অইন এটা অধ্যয়নে এই কথাকে কৈছে৷ অধ্যয়নৰ অন্তত পোহৰলৈ আহিছিল যে— দেশখনৰ ১৮ৰ পৰা ৩৯ বছৰৰ ভিতৰৰ ১৪ শতাংশ যুৱক-যুৱতীৰে স্মৃতিশক্তি দুৰ্বল আৰু এই হাৰ ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পাইছে৷ কথাবোৰ ঠিক ওপৰত বৰ্ণনা কৰি অহা ল’ৰা আৰু কেলকুলেটৰৰ কাহিনীটোৰ দৰে হৈছে৷\nআজিৰ পৰা সাত-আঠবছৰৰ পূৰ্বে এজন মানুহে এটা সাধাৰণ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ বিচাৰোঁতে যিমান চিন্তা কৰিছিল, যিমান মানসিক ব্যায়াম কৰিছিল, আজিৰ ইণ্টাৰনেটৰ যুগৰ মানুহে ব্যস্ততাপূৰ্ণ জীৱনশৈলীৰ বাবে (আগৰ মানুহবোৰ ব্যস্ত নাছিল নেকি!) ভাবিবলৈ সময়-সুযোগ গোটাব নোৱাৰে৷ উদাহৰণস্বৰূপে আগতে লেণ্ডফোনৰ পৰা ফোন কৰোঁতে মানুহে নম্বৰটো যেতিয়া ডায়েল কৰে, তেতিয়া নম্বৰটো মনত পেলাবলৈকে কিছু মানসিক পৰিশ্ৰম কৰে৷ কিন্তু এতিয়া আনৰ নম্বৰ বাদেই, মানুহৰ নিজৰ নাম্বাৰটোৱেই মনত নাথাকে৷ মানুহৰ মগজুৰ ঠাইত এতিয়া ভবা-চিন্তাৰ কাম কৰে গোগল, য়াহু আৰু পকেটতে ভৰাই থোৱা স্মাৰ্টফোনটোৱে৷\nআজিকালি আৰু এখন ছবি আমাৰ সমাজত সহজলভ্য হৈ উঠিছে৷ এজন মানুহে লেপটপৰ সন্মুখত বহি কিবা টিপাটিপিও কৰি আছে, মাজে-সময়ে ম’বাইলটোলৈও পিৰিপ-পাৰাককৈ চাই আছে৷ নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ মূৰে মূৰে বাজি উঠা নটিফিকেছনৰ ধ্বনিৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই তেওঁ ফে’চবুক, হোৱাটছ্ এপতো এপাক-দুপাক ভ্ৰমণ কৰিছে৷ তাৰ পৰা উলটি আহি তেওঁ পুনৰ লেপটপত দৃষ্টি নিবদ্ধ কৰিছে৷ এই দুটাৰ উপৰিও আমাৰ সঁহাৰি বিচৰা চৌদিশৰ উপাদানবোৰতো আছেই৷ সমগ্ৰ কথা মনলৈ আনি ক’ব পাৰি, আজিকালি আমি আমাৰ মগজুটোক একেটা সময়তে একাধিক কৰ্মত নিয়োজিত কৰিছোঁ৷ ইংৰাজীত যাক কোৱা হয় Multitasking৷ হয়তো কোনোবাই নিজৰ মগজুটোৰ শক্তিৰ বিষয়ে ক’বলৈ গৈ গৌৰৱেৰে ঘোষণা কৰিব পাৰে— ‘মই একেটা সময়তে ঢেৰ কাম কৰিব পাৰোঁ৷’ পিছে সেইয়া প্ৰকৃতাৰ্থত তেওঁৰ মগজুটোৰ ভৱিষ্যতৰ বাবে গৌৰৱৰ কথা নহয়৷ কিয় গৌৰৱৰ কথা নহয়, সেইয়া কৈছে বিশ্বৰ কেইখনমান আগশাৰীৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যয়নে৷ এমআইটিৰ স্নায়ুবিজ্ঞানী এৰিক মিলাৰৰ মতে— যেতিয়া মানুহে ভাবে তেওঁ Multitasking কৰি আছে, তেতিয়া তেওঁ আচলতে খুব সঘনাই এটা কামৰ পৰা আন এটা কামলৈ নিজকে স্থানান্তৰিতহে কৰি আছে৷ আৰু যিমানেই সেই কামটো কৰা হয়, সিমানেই আমি আমাৰ মানসিক বুদ্ধিদীপ্ততাৰ স্তৰত কিবা এটা হেৰুৱাবলগীয়া হয়৷ (“when people think they’re multitasking, they’re actually just switching from one task to another very rapidly. And every time they do, there’sacognitive cost in doing so”.) লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ত সম্পন্ন হোৱা এটা অধ্যয়নে কোৱা কথাষাৰ অধিক বিস্ফোৰক— Multitasking-ৰ ফলত আমাৰ বৌদ্ধিক সূচাংক (Intelligent Quotient) উদ্বেগজনকভাৱে হ্ৰাস হয়৷ এজন মানুহৰ IQ ১৫ পইণ্টলৈকে কমাই আনি মানুহজনৰ বৌদ্ধিক সক্ষমতাক এটি আঠ বছৰীয়া শিশুৰ সমতুল্য কৰি পেলাব পাৰে৷ ঘনাই Multitasking কৰা আৰু কমকৈ Multitasking কৰা দুটা গোটৰ মাজত ষ্টেনফ’ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ে সম্পন্ন কৰা এটা গৱেষণাত পোহৰলৈ আহে যে— যিসকলে সঘনাই নিজৰ কাম সলনি কৰে সেইসকলে তেওঁলোকৰ চিন্তাবোৰক সঠিক আৰু সংযতভাৱে গঢ় দিবলৈ কিছু কষ্ট কৰিবলগীয়া হয়৷\nপ্ৰযুক্তিজাত আহিলা আৰু ইণ্টাৰনেট বৰ্জন – উক্ত আলোচনাৰ অন্তৰ্নিহিত উদ্দেশ্য মুঠেই নহয়৷ কথাষাৰ লিখি থ’লোঁ এইকাৰণেই যাতে কোনোবাই হাতত ফলা খৰি লৈ মোৰফালে চোঁচা লৈ নাহে৷ বোলোঁ— ‘আমি ডিজিটেল ইণ্ডিয়াৰ সপোন দেখি আছোঁ আৰু তই এইসোপা লিখি মানুহৰ মূৰ গৰম কৰিবলৈ আহিছ!’ দৰাচলতে কথাটো হ’ল প্ৰযুক্তি, ইণ্টাৰনেট, কম্পিউটাৰ, স্মাৰ্টফোন, ফে’চবুক নাইবা হোৱাটছ্ এপৰ মোহিনীজালখনে যাতে সৃষ্টিকৰ্তাই আমাক দিয়া অমূল্য উপহাৰ অৰ্থাৎ মগজুটোক ঘেৰি পেলাব নোৱাৰে, তাৰ বাবে ব্যক্তিগত স্তৰত কিছু সতৰ্কতা আৰু সচেতনতা অৱলম্বন কৰা৷ অৱশ্যে এইটো কথাও ঠিক যে— আমাৰ ইয়াত বানপানী নোহোৱালৈকে বান্ধৰ কাম নহয়৷ হ’লেও সোপা-ঢিলা পৰ্যায়ৰ৷ যিদিনা বৰষুণ পৰিব, বানপানী হ’ব, ৰাইজৰ নগুৰ-নাকতি হ’ব, সেইদিনাহে চাৰিওফালে শুনা যাব— ‘আমাক বচোৱা, আমাক বচোৱা৷’\nযি কি নহওক, প্ৰযুক্তিজাত আহিলাৰে উভৈনদী হৈ পৰা পৃথিৱীখনত মানৱজাতি এতিয়া এনেদৰে আগবাঢ়ি যাব লাগিব যাতে লাঠিও নাভাঙে আৰু সাপো মৰে৷ অৰ্থাৎ, আমাৰ মগজুটোও সুস্থ-সবল হৈ থাকক আৰু ল’ৰাজনৰ দৰে হাতৰ কেলকুলেটৰটো পুখুৰীলৈ দলিয়াই পেলাবলগীয়া পৰিস্থিতিৰো উদ্ভৱ নহওক৷ নিউ ইউৰ্ক চিটিৰ এজন স্নায়ুবিজ্ঞানী কেৰোলিন ব্ৰুকিংটনে মগজুৰ ভিতৰতে ক’ৰবাত লুকাই থকা সৰু-সুৰা তথ্যবোৰ ইণ্টাৰনেটৰ সহায় নোলোৱাকৈ মানসিক কছৰতৰ জৰিয়তে উদ্ধাৰ কৰিবলৈ দিছে৷ উদাহৰণস্বৰূপে— ওপৰত সোধা শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ সম্পৰ্কীয় প্ৰশ্নটো৷ আপোনাৰ বা মোৰ মগজুৰ কোনোবাখিনিত এইটো তথ্য হয়তো লুকাই আছে৷ অলপমান মগজু আৰু স্মৃতিশক্তিৰ লগত যুঁজিলেই উত্তৰটো আমি উলিয়াব পাৰিম৷ ঠিক সেইদৰে ড° ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া ছাৰে নিৰ্মাণ কৰা অসমীয়া ছবিকেইখনৰ নাম কি? এ. আৰ. ৰহমানে সংগীত পৰিচালনা কৰা পাঁচখন ছবিৰ নাম কি? আজৰিপৰত এনেকুৱা কেইটামান প্ৰশ্ন সন্মুখত লৈ তাৰ উত্তৰ ভাবি থাকিলেও যথেষ্ট মানসিক কছৰৎ কৰা হয়৷ ব্ৰুকিংটনে আৰু কৈছে— টেবলেটজাতীয় আহিলাত কিতাপ নপঢ়ি ছপা কিতাপ অধ্যয়ন কৰিব লাগে৷ নিজৰ সুবিধাজনক বিচৰণথলীৰ পৰা আঁতৰি আহি মগজুটোক কেতবোৰ প্ৰত্যাহ্বানপূৰ্ণ কামত নিয়োজিত কৰিব লাগে৷ যিসকলে ব্যক্তিয়ে কম্পিউটাৰত বহিয়েই অ’ফিচৰ কাম-কাজ কৰিবলগীয়া হয়, সেইসকলে সপ্তাহৰ শেষত এইবোৰৰ পৰা আঁতৰি প্ৰকৃতিৰ মাজত বিচৰণ কৰিব লাগে৷ নতুন নতুন মানুহৰ লগত চিনাকি হ’ব লাগে, কথা-বতৰা পাতিব লাগে৷ আনহাতে তিম’থি লিয়েৰি (Timothy Leary) নামৰ হাৰ্ভাৰ্ডৰ মনোবিজ্ঞানীগৰাকীয়ে ইমেইলৰ ইনবক্স খুলিবৰ বাবে দিনটোত এক বিশেষ সময় আছুতীয়াকৈ ৰখাৰ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছে৷ এইখিনি সময়ৰ বাহিৰে দিনটোৰ অইন সময়ত ইনবক্সৰ কাষ চাপিবলৈ মানা কৰিছে৷ মজ্জিলা, গোগল ক্ৰম আদি একাধিক ব্ৰাউছাৰ নুখুলি মাত্ৰ এটা ব্ৰাউছাৰতে সকলো প্ৰয়োজনীয় তথ্য বিচৰাটো গ্ৰহণযোগ্য৷ তিম’থিয়ে আৰু কৈছে— কামৰ মাজে মাজে পাঁচ মিনিটীয়া এটা বিৰতি লৈ খোজ কঢ়া নাইবা গান শুনা আদি কামবোৰ কৰিব লাগে৷ ইয়াৰ ফলত মগজুৰ সতেজতা পুনৰ ঘূৰাই আনিব পাৰি৷ দৰকাৰী কাম এটা কৰি থকা সময়ত আমাৰ মনোযোগ আৰু চিন্তাশক্তি সেইটো কামতেই নিবিষ্ট হৈ থকা উচিত৷ কিন্তু মধুৰ তালত বাজি উঠা ফেচ’বুকৰ নটিফিকেশ্যনৰ নিৰৱচ্ছিন্ন শব্দই আজিকালি বহুতৰে মনোযোগ ভংগ কৰে৷ সেয়েহে কাম কৰি থকা সময়ত পৰাপক্ষত ফে’চবুক, মেছেঞ্জাৰ, হোৱাটছ্ এপ (Digital Distraction) আদি খুলিবই নালাগে৷\nসৃষ্টিকৰ্তাই আমাক অপাৰ শক্তিসম্পন্ন মগজুটো উপহাৰ দিছে৷ ক’বলৈ গ’লে মগজুটো আমাৰ বাবে কোটিটকীয়া সম্পত্তি৷ কাইলৈ যদি কোনোবা এজন আপোনাৰ কাষলৈ আহি কয়— “মহাশয়, মই আপোনাক এশ কোটি টকা দিম৷ তাৰ বিনিময়ত আপুনি আপোনাৰ মগজুটোৰ ক্ষতি কৰিবলৈ দিব লাগিব৷’ আপুনি সন্মত হ’বনে! আপোনাৰ কথা নাজানো৷ মই পিছে হাজাৰ কোটিৰ বিনিময়তো মগজুৰ ক্ষতি কৰিবলৈ অপাৰগ৷ যদি আমাৰ মগজুটো আমাৰ ইমানেই আপোন আৰু মৰমৰ, তেন্তে ইচ্ছাকৃতভাৱেই হওক নাইবা অনিচ্ছাকৃতভাৱেই হওক ইয়াৰ জানো অনিষ্ট সহিব পাৰি! গতিকে প্ৰযুক্তিজাত আহিলা আৰু ইণ্টাৰনেটৰ ‘অন্ধ প্ৰেমিক’ নহৈ ‘সচেতন ব্যৱহাৰকাৰী’ হওঁ আহক৷\n[কৃতজ্ঞতা স্বীকাৰ— মঞ্জুলী বা আৰু পঙ্কজ দা; আপোনালোক দুয়োকে মই আন্তৰিক কৃতজ্ঞতা আৰু ধন্যবাদ জনাইছোঁ৷ যিহেতু আপোনালোকৰ উৎসাহজনক মন্তব্য আৰু আন্তৰিকতাপূৰ্ণ অনুৰোধ স্মৰণ কৰিয়েই এসময়ৰ ক্ষুদ্ৰাকৃতিৰ টোকাটিক বৰ্তমানৰ এই সাজযোৰ পিন্ধাব পাৰিলোঁ৷]\nডিজিটেল, ডিজিটেল ডিমেনছিয়া, মানসিক বুদ্ধিদীপ্ততা