পেৰিক্লিচ্ - ৱিকিউৎস\nপেৰিক্লিচ্ হৈছে ইংৰাজ ভাতৃ-ভগ্নীদ্বয় চাৰ্লচ্ আৰু মেৰী লেম্বৰ ৰচিত ‘টেলচ্ ফ্ৰম শ্বেইকছপীয়েৰ’ (Tales from Shakespeare) নামৰ গ্ৰন্থখনৰ ‘পেৰিক্লিচ্, প্ৰিঞ্চ অৱ টায়াৰ’ (Pericles, Prince of Tyre) নামৰ গল্পটোৰ শৰৎচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে অসমীয়ালৈ কৰা অনুবাদ। ‘টেলচ্ ফ্ৰম শ্বেইকছপীয়েৰ’ত উইলিয়াম শ্বেইকছপীয়েৰৰ নাটসমূহ শিশুসকলৰ উপযোগীকৈ গল্প আকাৰে লিখা হৈছিল।\n(মহাকবি চেকস্‌পীয়ৰৰ সেই নামৰ\nনাটকৰ চমু অখ্যান)\nৰচক আৰু প্ৰকাশক,\nশ্ৰীশৰৎ চন্দ্ৰ গোস্বামী।\nআগষ্ট, ১৯২৫ চন, ইং’\nবেচ, খনত চৌধ পইছাকৈ।\nশ্ৰীজিতেন্দ্ৰ কুমাৰ দাস।\nআসাম প্ৰিণ্টিং ওৱাৰ্কস্,\nস্কুলত পঢ়া দিনত “Lam's Tales from Shakespeare”ৰ পৰা এই গল্পটো অনুবাদ কৰিছিলোঁ। আৰু ১৯০২ ইং চনৰ জোনাকীত ই প্ৰকাশ হৈছিল।\nসেই অনুবাদৰ কোনো সলনি নকৰি ইয়াক কিতাপৰ আকাৰত ছপোৱা হল।\nযদি সুবিধা হয় পৃথিবীৰ উৎকৃষ্ট সাহিত্যৰ পৰা বাচি এনে ধৰণৰ আখ্যান কেইটামান প্ৰকাশ কৰিবৰ মন আছে।\nকি জানি আমাৰ লৰা-ছোৱালীৰ পঢ়িবলৈ ভালে-বেয়াই দুই এখন কিতাপ হয়, এই আশা।\nএই ধৰণৰ কিতাপ, সম্প্ৰতি তৈয়াৰ হৈছে।\n২। মাণ্টিক্ৰিষ্টোৰ কাউন্ট।\n৩। ডন কুইকচোট্।\nগ্ৰন্থকাৰৰ আন আন কিতাপ।\n১। পৰীক্ষা … ৷৹\n২। গল্পাঞ্জলী … ৸৹\n৩। ময়না … ১৷৹\n৪। শিক্ষাবিচাৰ … ১৲\n৫৷ ভূগোলপাঠ … ৷৷৹\n৬। মহাসমৰ … ৷৷৵৹\nশ্ৰীশ্ৰীযুক্ত প্ৰতাপচন্দ্ৰদেৱ গোস্বামীৰ\nবাঁহীত ওলোৱাত সকলোৰে অনেক প্ৰশংসা পাইছিল।\nছাপা হব ধৰিছে।\nটায়াৰ প্ৰদেশত পেৰিক্লিচ্ নামে এজন ৰজাই ৰাজত্ব কৰিছিল। তেওঁ গ্ৰীচ্ দেশৰ দুষ্ট সম্ৰাট এৰিকোলেনাচৰ অত্যাচাৰ সহিব নোৱাৰি প্ৰজাবিলাকক পাশৱ অত্যাচাৰৰপৰা মুক্ত কৰিবৰ অভিপ্ৰায়ে, তেওঁৰ বিশ্বাসী মন্ত্ৰী হেলিকেনাচৰ হাতত ৰাজ্য-ভাৰ সমৰ্পণ কৰি স্বেচ্ছাক্ৰমে নিৰ্বাসিত হয়। তেওঁ প্ৰথমে ‘থেৰচাচ’ নগৰাভিমুখে জাহাজত উঠি যাত্ৰা কৰে। যেতিয়া পেৰিক্লিচ্ ‘থেৰচাচ্’ নগৰলৈ যাত্ৰা কৰে, তেতিয়া সেই নগৰত ভয়ানক দুৰ্ভিক্ষ হয়। সেই নিমিত্তে তেওঁ যাবৰ সময়ত বহুত খাদ্য দ্ৰব্য কিনি লৈ গৈছিল।\nথেৰ্‌চাচ্ প্ৰদেশৰ ৰজা ‘ক্লিয়ন’ অতিশয় সদাশয় আৰু গুণগ্ৰাহী। তেওঁ ৰাজ্যত উপস্থিত হোৱা মাত্ৰেই পেৰিক্লিচক ৰাজযোগ্য সমাদৰেৰে নিজ ঘৰলৈ লৈ গল। পেৰিক্লিচ, নিয়া সমুদায় বস্তু ৰাজ্যৰ দুৰ্ভিক্ষত পৰা লোকবিলাকক দান কৰি, তেওঁলোকৰো স্নেহ আৰু ভক্তিৰ ভাজন হয়। ক্লিয়নৰ ঘৈণীয়েক [ ২ ] ‘ডাইওনিমিয়াও’ পেৰিক্লিচৰ প্ৰতি এই বিলাক কাৰণৰ নিমিত্তে বৰ দয়ালু আৰু কৃতজ্ঞ আছিল।\nপেৰিক্লিচ্ ক্লিয়নেৰে সৈতে থেৰচাচ্ নগৰত থাকোঁতে, তেওঁৰ ৰাজভক্ত মন্ত্ৰী হেলিকেনাচৰপৰা চিঠি পালে যে গ্ৰীচ সম্ৰাট এৰিকোলেনাচে তেওঁ সেই ঠাইত থকা খবৰ পাই, তেওঁৰ প্ৰাণ বধ কৰিবৰ নিমিত্তে দুই চাৰিজন লোক নিযুক্ত কৰিছে। এই সংবাদ পোৱা মাত্ৰে পেৰিক্লিচে থেৰচাচ্ নগৰৰ ৰজা, ৰাজমন্ত্ৰী, ৰাজভাৰ্য্যা আৰু প্ৰজা-বৃন্দৰ পৰা বিদায় লৈ জাহাজত উঠিল। থেৰচাচ্ নগৰৰ সাধাৰণ প্ৰজাবিলাকে ভয়ানক দুৰ্ভিক্ষৰ সময়ত আহাৰ যোগোৱাৰ বাবে তেওঁক দেৱতাৰ নিচিনা ভক্তি কৰিছিল। সেই নিমিত্তে তেওঁক বিদায় দিয়াত সকলোৰে মনত দুখ লাগিছিল।\nপেৰিক্লিচ্ জাহাজত উঠি যাত্ৰা কৰিলে। এনেতে এটি ভয়ানক বিপদে আহি তেওঁক লগ ধৰিলে। সমুদ্ৰৰ মাজত বৰ ধুমুহা উঠিল। লাহে লাহে ধুমুহা প্ৰবল হৈ পেৰিক্লিচ থকা জাহাজ খন বুৰাই দিলে। তেওঁ উটি গৈ গৈ এখন নজনা-নুশুনা দেশত উপস্থিত হল। আনবিলাক লোক মৰিল।\nতেওঁ যেতিয়া আধামৰা হৈ পাৰত লাগিল, তেতিয়া কিছুমান [ ৩ ] জালোৱাই তেওঁক দেখিবলৈ পাই, সিহঁতৰ নাৱত তুলি নি কানি কাপোৰ দিলে, আৰু কলে যে সিহঁতৰ দেশখনৰ নাম ‘পেণ্টোপালিচ’ আৰু ৰজাৰ নাম ‘চাইমো-নাইড্‌চ’। এওঁ বৰ সদাশয়, সেই দেখি তেওঁক মানুহে ‘দয়ালু চাইমো-নাইড্‌চ’ বোলে।\nযেতিয়া পেৰিক্লিচ্ উত্তম ৰূপে আৰোগ্য হল, তেতিয়া এদিন শুনিলে যে কালিলৈ পৰম লাৱণ্যৱতী ৰাজকুমাৰী থেইচাৰ জন্ম দিন। সেইদিনা বহুত ৰজা, ৰাজকুমাৰ, আৰু ভদ্ৰ ভদ্ৰ লোক আহি যুদ্ধ বিদ্যাত নিপুণতা দেখুৱাব; আৰু যেয়ে সকলোতকৈ বেচি পাৰ্গত, থেইচাই তেওঁকেই বৰমাল্য প্ৰদান কৰিব। এই কথা শুনি পেৰিক্লিচৰ মনত বৰ দুখ লাগিল, কিয়নো তেওঁৰ তৰোৱালখন জাহাজ বুৰাত হেৰাইছিল। সেই বাবে তেওঁ আন আন ৰজাবিলাকৰ ভিতৰত এজন হৈ থেইচা-লাভৰ নিমিত্তে চেষ্টা কৰাৰ লালসা মনতে সামৰিব লাগিল।\nপেৰিক্লিচে এই ৰকমে ভাবি আছে, এনেতে এটা জালোৱাই আহি কলে যে সি এজোৰ ঢাল-তৰোৱাল পাইছে, সি বোলে সাগৰত জাল বাই থাকোঁতে সেই জোৰা জালত উঠিছিল। পেৰিক্লিচে চায় যে সেই জোৰা তেওঁৰেই ঢাল-তৰোৱাল। এই দৰে নিজৰ হেৰোৱা অস্ত্ৰ পাই তেওঁ কলে, “হে ভাগ্য! তুমি মোৰ প্ৰতি প্ৰসন্ন, নহলে যি ঢাল-তৰোৱাল এবাৰ অতল জলত [ ৪ ] হেৰুৱাইছিলোঁ, সেই ঢাল-তৰোৱাল আকৌ মোৰ হাতলৈ আহিব কিয়? সাগৰত যে মোৰ জাহাজ বুৰিছিল সিও একো দূৰ্ভাগ্যৰ কথা নহয়, কাৰণ, থেইচা থকা দেশক আহি, মই আকৌ অসি-চৰ্ম জোৰ পাইছোঁ।”\nপেৰিক্লিচক এই জোৰ অস্ত্ৰ তেওঁৰ পিতাকে দিয়ে সেই নিমিত্তে তেওঁ ইয়াক কেতিয়াও লগৰপৰা নেৰিছিল। পাছ দিনা তেওঁ গৈ চাইমো-নাইড্‌চৰ ৰঙ্গ-ভূমিত উপস্থিত হল আৰু উপস্থিত ৰাজকুমাৰবিলাকৰ ভিতৰত তেওঁ অস্ত্ৰ-চালনাত বিশেষ পাৰদৰ্শিতা দেখুৱালে; সেই নিমিত্তে থেইচাই আনবিলাক ৰাজকুমাৰক এৰি পেৰিক্লিচক নিজৰ হাতত থকা মালাৰে সুশোভিত কৰিলে। থেইছাৰ প্ৰথম দৰ্শনাবধি পেৰিক্লিচ্ তেওঁৰ প্ৰতি অনুৰক্ত হয় আৰু সুন্দৰী থেইচাইও তেওঁৰ প্ৰতি সেই ৰকমে অতিশয় অনুৰক্ত হৈছিল। চাইমো-নাইড্‌চ আৰু তেওঁৰ প্ৰজা সকলোৱে এই বিবাহত অতিশয় সন্তুষ্ট হল।\nএৰিকোলেনাচৰ ভয়ত পেৰিক্লিচে শহুৰেকৰ আগত টায়াৰৰ এজন ভদ্ৰ লোক বুলি পৰিচয় দিছিল। পিছে কিছুমান দিন অতীত হোৱাত তেওঁৰ ৰাজ-ভক্ত মন্ত্ৰী হেলিকেনাচৰপৰা চিঠি পালে— যে এৰিকোলেনাচৰ মৃত্যু হৈছে আৰু তেওঁৰ প্ৰজা-বৃন্দ তেওঁৰ নিমিত্তে বৰ ব্যগ্ৰ হৈছে। যদি অতি শীঘ্ৰে তেওঁ দেশলৈ [ ৫ ] উলটি নাযায়, তেনেহলে সিহঁতে হেলিকেনাচকে সিহঁতৰ অচল ৰজা পাতি লব।\nপেৰিক্লিচে এই সংবাদ পাই শহুৰেকক জনালে। তেতিয়া চাইমো-নাইড্‌চে কলে, “বৰ সুখৰ বিষয় যে মোৰ জোঁৱাই এজন ৰজা, কিন্তু ৰজা নহৈ কেৱল এজন ভদ্ৰলোক হোৱাহেতেন মোৰ সুখ আৰু কিছু বেছি হলহেতেন; কিয়নো তেনে হলে মই তেওঁক এনেকুৱা অসন্তোষ কৰি মোৰ সুন্দৰী জিয়াৰীৰে সৈতে বিদায় দিব নালাগিলহেতেন।”\nথেইচা এই সময়ত গৰ্ভৱতী আছিল। তেওঁক বাপেকে আৰু পেৰিক্লিচে সমুদ্ৰ যাত্ৰাৰ বহুত অপকাৰ আছে বুলি বুজাই, যাবলৈ বাধা দিছিল; কিন্তু সতী থেইচাই তেওঁলোকৰ বাধা নুশুনি স্বামীৰে সৈতে জাহাজত উঠিল।\nহায়! পেৰিক্লচৰ লগত সাগৰৰ কেতিয়াও ভাল ভাব নাই। এবাৰ তেওঁক ডুবাইছিল, ই-বেলিও তেওঁৰ প্ৰতি সদয় নহল। থেইচাৰ সৈতে কিছুমান দিন গৈছে, এনেতে এটি ধুমুহা আহিল।\nথেইচা সেই সময়ত গৰ্ভৱতী আছিল। ধুমুহা দেখি তেওঁৰ ভয় লাগিল, আৰু সেই ভয়ৰ পীড়াত তেওঁ এজনী ছোৱালী প্ৰসৱ কৰিলে, আৰু নিজে মূৰ্চ্ছাপন্ন হল। পেৰিক্লিচ এই সময়ত অন্য [ ৬ ] এটি কোঠালিত আছিল। থেইচাৰ পৰিচাৰিকা লাইকোৰিডাই তেওঁৰ হাতত এটি সৰু চোৱালী লৈ পেৰিক্লিচৰ আগলৈ নিলে আৰু তেওঁক দেখুৱাই কলে, “মহাৰাজ এই চোৱালী জনী এনেকুৱা অৱস্থাত পৰা সম্পূৰ্ণ অনুপযুক্ত। এওঁ আপোনাৰ মৃত ৰাণীৰ সন্তান।”\nপেৰিক্লিচ এই কথাটি শুনি বজ্ৰাহতৰ নিচিনা হল। তেওঁ কি কৰিব কি নকৰিব একোকে ঠিক কৰিব নোৱাৰা হল। তেওঁ মূৰ্চ্ছিতৰ নিচিনা বাক্-শক্তি-ৰহিত হৈ কিছুমান সময় ৰৈ থাকিল। আৰু যেতিয়াই কথা কব পাৰা হল তেতিয়া কলে, “হে পৰমেশ্বৰ, তোমাৰ সুন্দৰ সুন্দৰ বস্তুবিলাকলৈ আমাৰ ইমান মৰম কৰি দিছা কিয়? আৰু যদি এনেকুৱা তোমাৰ ৰীতি, অলপ পাছত সেইবিলাক কিয় কাড়ি নিয়া?”\nলাইকোৰিডাই কলে, “মহাৰাজ ধৈৰ্য ধৰক। আপদত ধৈৰ্য্য পৰম ঔষধি। এই ছোৱালীজনী আমালোকৰ মৃত ৰাণীৰ জীৱিত বস্তু। এওঁৰ নিমিত্তেই অলপ ধৈৰ্য্য ধৰি শোক দুৰ কৰক। এই মূল্যবান বস্তুটিক এবাৰ চাওক।”\nদাসীৰ কথা শুনি পেৰিক্লিচে চোৱালীটীক কোলাত লৈ কব ধৰিলে, “বাছা, তোৰ স্বভাৱ বিনয়ী হওক, কাৰণ কোনো লৰা-ছোৱালীয়েই এনেকুৱা বিপদ-সঙ্কুল ঠাইত জন্ম লোৱা নাই। কোনো ৰজা বা ৰাজ-কুমাৰৰ সন্তানে পৃথিবীত প্ৰবেশ [ ৭ ] কৰোঁতেই এনে নিষ্ঠুৰ ব্যবহাৰৰ পোৱা নাই, সেই নিমিত্তে তোৰ স্বভাৱ বিনয় আৰু ভদ্ৰতাৰ আকৰ হওক। তোৰ জীৱনৰ সকলো ঘটনা সুখদায়ক হক, কাৰণ পৃথিবী স্বৰ্গ, মৰ্ত্ত্য, পাতাল, আকাশ, বায়ু আৰু বৰুণে যি বিপদ ঘটাব পাৰে, সেই বিপদৰ নিচিনা বিপদ প্ৰথমেই তই লগ পাইছ। আন কি প্ৰথমতে তই যি বস্তু হেৰুৱালি, সেইটো অকলেই তোৰ পৃথিবীৰ সমুদয় সুখতকৈ জোখত বেছি গধূৰ হব।”\nধুমুহা এতিয়াও ভয়ানক বেগে চলি আছিল। সাগৰৰ ঢৌবিলাক এতিয়াও পৰ্বতৰ নিচিনা আহি পেৰিক্লিচৰ জাহাজত গুম্ গুম্ কৈ মাৰি, আকৌ গৰ-গৰাই উলটি গৈ অদৃশ্য হৈছিল। সকলোৱে প্ৰাণৰ ভয়ত ভীত। কাৰো মুখত মাত নাই। নাবিকবিলাকে, সিহঁতৰ কুসংস্কাৰৰ মতে, ভাবিলে যে যেতিয়ালৈকে মৃত দেহ জাহাজত থাকে তেতিয়ালৈকে বতাহ নকমে। সেই নিমিত্তে মৃত দেহ পানীত পেলোৱা উচিত।\nএইবিলাক ভাবি কিছুমান নাবিকে পোৰক্লিচৰ আগলৈ আহি কলে, “মহাৰাজ, ঈশ্বৰে আপোনাক ৰক্ষা কৰক! আপোনাৰ কিমান সাহ আছে?”\nনাবিক সকলৰ এই কথা শুনি পেৰিক্লিচে কলে, “প্ৰচুৰ সাহ [ ৮ ] আছে। মই ধুমুহাক ভয় নকৰোঁ। কাৰণ ই কৰিব পাৰা খিনি কৰিছেই; তথাপি এই ছোৱালীজনীৰ ভালৰ নিমিত্তে ইচ্ছা কৰোঁ যেন সোনকালে বতাহ নোহোৱা হয়।”\nনাবিকবিলাকে কলে “মহাৰাজ, তেনেহলে আপোনাৰ ৰাণীক সাগৰত পেলাব লাগিল। বৰ ডাঙৰ ডাঙৰ ঢৌ উঠিছে। বতাহ বৰকৈ বৈছে। এনে সময়ত জাহাজৰ পৰা মৰা শ নেপেলালে বতাহ কেতিয়াও নকমে।”\nযদিও পেৰিক্লিচে জানিছিল যে এই কু-সংস্কাৰৰ একো অৰ্থ নাই, তথাপি নাবিকবিলাকক সন্তোষিত ৰাখিবৰ নিমিত্তে কলে, “বাৰু, তোমালোকে যেনে ভাল পোৱা। তেনেহলে দুৰ্ভগীয়া ৰাণীক নিশ্চয়ে পানীত পেলাব লাগিল।”\nতেতিয়া সেই হতভাগা ৰজাই তেওঁৰ প্ৰিয়তমা স্ত্ৰীৰ লগত শেষ দেখা কৰিবলৈ গল, থেইচাৰ মুখখন চাই কবলৈ ধৰিলে, “প্ৰিয়ে, তোমাৰ মৃত্যু শয্যাখন বৰ ভয়ঙ্কৰ হল। পোহৰ নাই! জুই নাই! তোমাক কবৰলৈ লৈ যাবৰ নিমিত্তে কোনো সাজ-সজ্জা নাই। তোমাক ভাল ‘কফিন’ এটাও নোহোৱাকৈ সমুদ্ৰত পেলাই দিব লাগিল। তোমাৰ হাড়ৰ ওপৰত স্মৃতিস্তম্ভৰ সলনি সাগৰৰ পানী! তাৰ কুলকুলনিয়ে মোৰ মনত সদায় তোমাৰ স্মৃতি জগাই দিব। লাইকোৰিডা, মছলা, কাগজ, কলম, চিয়াঁহি আৰু মণি-মুক্তাবিলাক আৰু কফিনটো আনিবলৈ কোৱা। আৰু [ ৯ ] ছোৱালীটিক শুৱাই থৈ চাৰিও পিনে চোৱা, মই থেইচাক ধৰ্মমতে বিদায় দিওঁ।”\nতেওঁলোকে পেৰিক্লিচক বাকচ আনি দিলে। থেইচাক এখন চাটিন কাপোৰেৰে মেৰাই সেই বাকচত থলে, আৰু তেওঁৰ ওপৰত নানা ৰকম সুগন্ধি মছলা ছটিয়াই দিলে, কাগজ এখনত থেইচা কোন আছিল, কেনেকৈ মৰিল, এইবিলাক লিখি তেওঁৰ কাষত থলে, আৰু নানা ৰকম মণি-মুক্তা আনি থই ইয়াকে লিখিলে, যদি কোনোবাই কেতিয়াবা সেই বাকচটি পাই, তেনেহলে তেওঁ সেই মণি-মুক্তা নি থেইচাক যেন কবৰ দিয়ে। এইবিলাক লেখি তেওঁ নিজ হাতে বাকচটি পানীত পেলাই দিলে।\nযেতিয়া ধুমুহা কমিল, তেতিয়া নাবিকবিলাকক থাৰচাচলৈ জাহাজ নিব কলে। কাৰণ টায়াৰ পোৱালৈকে ছোৱালীজনী নিজীৱ, সেই নিমিত্তে সাধাৰণ শুশ্ৰুষাৰ নিমিত্তে থাৰচাচত তেওঁক ৰাখিব।\nযি ৰাতি থেইচাক পানীত পেলোৱা হৈছিল, তাৰে পুৱা “চেৰিমন” নামেৰে “একেচাচ” দেশৰ এজন উপযুক্ত ভদ্ৰলোক আৰু বৰ নিপুণ কবিৰাজ সাগৰৰ পাৰত থিয় হৈ থকাত, তেওঁৰ [ ১০ ] চাকৰবিলাকে তেওঁৰ ওচৰলৈ এটি বৰ ডাঙৰ বাকচ লৈ আহিল। সিহঁতে কলে যে সাগৰৰ ঢৌত বাকচটি পাৰত পৰিছিল। সিহঁতৰ এজনে কলে, “এনেকুৱা ঢৌ মই কেতিয়াও দেখা নাছিলোঁ।”\nচেৰিমনে বাকচটি নিজ ঘৰলৈ নিলে আৰু খুলি আশ্চৰ্য্যেৰে সৈতে এজনী সুন্দৰী ভদ্ৰ মহিলা দেখিলে। যেতিয়া তেওঁ সুগন্ধি মছলাৰ গন্ধ পালে আৰু মূল্যৱান গহনা বিলাক দেখিলে, তেতিয়া তেওঁ ভাবিলে যে এনেকুৱাকৈ আশ্চৰ্য্যৰূপে অহা তিৰোতা জনী নিশ্চয় কোনো ডাঙৰ মানুহৰ। তেওঁ বিশেষ অনুসন্ধান কৰি দেখিলে যে তাত এখন কাগজ আছে। কাকত খন পঢ়ি চাই সেইজনী কোন, সেই বিষয়ে বিশেষ জানিলে আৰু ঘটনাৰ আশ্চৰ্য্যতা শলাগিলে। আৰু থেইচাৰ স্বামীৰ উদ্দেশে বিশেষ দুখ কৰি কলে, “পেৰিক্লিচ, যদি তুমি জীৱিত আছা, তেনেহলে নিশ্চয় তোমাৰ বুকু শোকত ফাটোঁ ফাটোঁ হৈছে।” তেওঁ নিজেও বহুত দুখ কৰিলে।\nচেৰিমনে থেইচাৰ মুখৰ পিনে মনোযোগেৰে সৈতে চাই দেখিলে যে তেওঁৰ মুখত মৃত্যুৰ চিহ্ন একো দেখা নাযায় আৰু মুখখনো জীৱিত মানুহৰ মুখৰ নিচিনা দেখায়। সেই নিমিত্তে তেওঁ ভাবিলে “থেইচাক যিবিলাকে পেলাইছে, সিহঁতে বহুত লৰালৰি কৰিছিল, কিয়নো মোৰ বিশ্বাস যে এই ৰাণী মৰা নাই।”\n[ ১১ ] এইবিলাক ভাবি তেওঁ একুৰা জুই ধৰিব কলে, আৰু সুন্দৰ মনোহৰ গান গাব কলে। তেওঁ ভাবিছিল এইবিলাকে থেইচাৰ মূৰ্চ্ছা ভঙ্গ কৰিব পাৰে আৰু থেইচাৰ চাৰিপিনে থকা মানুহবিলাকক কলে, “ডাঙৰীয়া সকল, তেওঁৰ গাত বিশুদ্ধ বতাহ লাগিব দিয়ক; এই ৰাণী জনা নিশ্চয় জী উঠিব। তেওঁ পাঁচ ঘণ্টাতকৈ বেছি সময় বাকচৰ ভিতৰত থকা নাই; আৰু চাওকচোন পীৰঠি লৰিব লাগিছে। এই সুন্দৰ প্ৰাণীটিএ আমালোকক তেওঁৰ দুখ শুনাই কন্দুৱাব। নিশ্চয় জীয়াই আছে।”\nথেইচা কেতিয়াও মৰা নাছিল। সন্তান প্ৰসৱ হোৱাৰ পাচতে মূৰ্চ্ছা খায়। প্ৰসব বেদনা আৰু ধুমুহাৰ ভয়ে এওঁৰ এই মূৰ্চ্ছাৰ কাৰণ। তেওঁ এনেকৈ মূৰ্চ্ছা গৈছিল যে যেয়ে দেখে সেয়ে মৰা বুলি ভাবিছিল। এতিয়া সদাশয় দয়ালু চেৰিমনৰ যত্নত আকৌ জীৱন পাই চকু মেলি কলে, “মই কত আছোঁ? মোৰ পেৰিক্লিচ কত? এই খন কি দেশ?”\nচেৰিমনে লাহে লাহে মিঠা মাতেৰে থেইচাক তেওঁ নজনাকৈ যি যি ঘটনা ঘটিছিল সেইবিলাক সংক্ষেপে কলে, আৰু যেতিয়া সকলোবিলাক শুনিবৰ নিমিত্তে যথেষ্ট সবল হল তেতিয়া তেওঁৰ স্বামীয়ে লিখা কাগজ খন দেখুৱালে। তেতিয়া থেইচাই কাকত খন চাই কলে “এইবিলাক মোৰ স্বামীৰ আখৰ। মই [ ১২ ] যে সাগৰত আহিছিলোঁ সেইটো কব পাৰোঁ; তাৰ পাছত কি হৈছিল একো ঠিক কৰিব নোৱাৰোঁ। কিন্তু যেতিয়া মই মোৰ স্বামীক কেতিয়াও নেদেখিম, তেতিয়া মোৰ পক্ষে ধৰ্মাচৰণেই ভাল। মই আৰু কেতিয়াও আনন্দ নকৰোঁ।”\nতেতিয়া চেৰিমনে কলে, “আই, তুমি যেনেকৈ কৈছা যদি সেই ৰকমে ইচ্ছা কৰা, তেনেহলে ‘ডাইনাৰ’ মন্দিৰলৈ বেচি দূৰ নহয়, তাতে এজনী সন্ন্যাসিনী হৈ থাকিব পাৰা, আৰু যদি ইচ্ছা কৰা মোৰ এজনী ভ্ৰাতুষ্পুত্ৰীয়ে তোমাক তাত সেৱা শুশ্ৰূষা কৰিব।” থেইচাই ধন্যবাদ দি এই প্ৰস্তাৱত মান্তি হল, চেৰিমনে তেওঁক ডাইনাৰ মন্দিৰত থলে। থেইচা তাত এজনী সন্ন্যাসিনী হৈ স্বামীৰ নিমিত্তে শোক আৰু মঙ্গল কামনা কৰি উৎকৃষ্ট ধাৰ্মিক ভাবে কাল যাপন কৰিব ধৰিলে।\nপেৰিক্লিচে ছোৱালী জনীৰ নাম, সাগৰত হোৱা গতিকে, “মেৰিনা” ৰাখিলে। তেওঁ থাৰচাচৰ শাসনকৰ্তা ক্লিয়ন আৰু তেওঁৰ স্ত্ৰী ডাইওনিচিয়াৰ লগত ছোৱালী জনীক ৰাখিব বুলি সেই ঠাইলৈ লই গল, কাৰণ তেওঁ সেই প্ৰদেশবাসী বিলাকক দুৰ্ভিক্ষৰ সময়ত সহায় কৰিছিল আৰু এই নিমিত্তে ভাবিছিল যে তাৰ শাসনকৰ্তা ও তেওঁৰ স্ত্ৰীয়ে ছোৱালী জনীৰ তত্ত্বাবধান লব পাৰে।\n[ ১৩ ] যথা সময়ত পেৰিক্লিচ থাৰচাচত উপস্থিত হলত, ক্লিয়নে আৰু তেওঁৰ প্ৰজা সমূহে তেওঁক যথোচিত সম্মান আৰু আদৰেৰে অভ্যৰ্থনা কৰিলে, আৰু যেতিয়া ক্লিয়নে পেৰিক্লিচৰ সকলো বিপদ জানিব পাৰিলে, তেতিয়া তেওঁক সহানুভূতি দেখুৱাই কলে, “যদি পৰমেশ্বৰে আপোনাৰ সুন্দৰী ৰাণীক মোৰ চকুৰ তৃপ্তি সাধিব আনিলেহেতেন তেনেহলে বৰ সুখী হলোঁহেতেন।”\nপেৰিক্লিচে দুখেৰে কলে “আমালোকে ওপৰত থকা প্ৰভুৰ ক্ষমতা মতে চলিবলৈ বাধ্য। মই মোৰ থেইচা শুই থকা সাগৰৰ দৰে তৰ্জন গৰ্জন কৰিলেও, চৰম ফল যি হব লাগে হবই। মোৰ শান্ত সন্তান মেৰিনাক আপোনাৰ অনুগ্ৰহৰ ওপৰত থব লগাত পৰিলোঁ। আপোনাসকলক, ছোৱালী জনীক ৰাজকুমাৰীৰ নিচিনা শিক্ষা দিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰি মই তেওঁক ইয়াতে এৰিলোঁ।”\nতেতিয়া তেওঁ ডাইওনিচিয়াক কলে, “ভদ্ৰে, তুমি মোৰ ছোৱালী জনীৰ প্ৰতি তত্ত্বাবধান লৈ, মোক সুখী কৰিব বুলি আশা কৰোঁ।”\nডাইওনিচিয়াই উত্তৰ কৰিলে, “মহাৰাজ, মোৰ এজনী ছোৱালী আছে; মই আপোনাৰ ছোৱালী জনীক তাতকৈ বেয়া ভাবে নেদেখিম।”\n[ ১৪ ] আৰু ক্লিয়নেও সেইদৰে প্ৰতিজ্ঞা কৰি কলে, “ৰাজন! যদি মই আপোনাৰ ছোৱালী জনীক ভাল ৰূপে আদৰ নকৰোঁ, তেনেহলে মোৰ প্ৰজাবিলাকে মোক তেনে কৰিবলৈ বাধ্য কৰিব; কাৰণ আপুনি যে দুৰ্ভিক্ষ সময়ত তেওঁলোকক খুৱাইছিল তেওঁলোকে সেইটো পাহৰা নাই, আৰু তাৰ নিমিত্তে সদায় আপোনাক প্ৰশংসা কৰে। আৰু যদিও তেওঁলোকৰ কথাতো কাণ নিদিওঁ, তেনেহলে পৰমেশ্বৰে বংশানুক্ৰমে আমাক ইয়াৰ প্ৰতিফল দিব।”\nক্লিয়ন আৰু তেওঁৰ পত্নীৰ এনেকুৱা অঙ্গীকাৰ শুনি পেৰিক্লিচ তেওঁৰ ছোৱালী জনীৰ প্ৰতি একেবাৰে নিশ্চিন্ত হল। আৰু মেৰিনাক ধাই লাইকোৰিডাৰে সৈতে তেওঁলোকৰ লগত থৈ স্বদেশ অভিমুখে যাত্ৰা কৰিলে। মেৰিনা কেচুৱা, কেতিয়া কি হল কব নোৱাৰে; কিন্তু লাইকোৰিডাই তেওঁৰ প্ৰভু যোৱা দেখি দুখতে কাঁদিলে। তেতিয়া পেৰিক্লিচে তেওঁক সন্তুষ্ট কৰিবৰ নিমিত্তে কলে; “লাইকোৰিডা নেকান্দিবা, তোমাৰ সৰু কৰ্ত্ৰীৰ প্ৰতি চাই তোমাৰ শোক দূৰ কৰা।” এই বুলি পেৰিক্লিচ তৃতীয় বাৰ জাহাজত উঠি নিজ দেশলৈ গল।\nদুই বাৰ জাহাজত উঠিছে, দুইও বাৰে তেওঁৰ বিপদ। কিন্তু এই বেলি সাগৰে তেওঁক অলপ অনুগ্ৰহ দেখুৱাই নিৰাপদে [ ১৫ ] টায়াৰত তুলি দিলে। তেতিয়া ৰাজ্যত একো উপদ্ৰব নাই, শত্ৰু বিলাক মৰিছে; গতিকে কোনো গণ্ডগোল নোহোৱাকৈ, পেৰিক্লিচ, কল্পিত মৃতৰাণীক এফেচাচত এৰি, ৰাজপাটত বহিল। আৰু তেওঁৰ কন্যা মেৰিনাক ক্লিয়নে, তেওঁৰ বংশমৰ্য্যদানুসৰি শিক্ষা দি প্ৰতিপাল কৰিব ধৰিলে। গতি এনে—মাক, বাপেক, জীয়েক তিনিও তিন ঠাইত। কোনেও কাকো হয়তো দহ বছৰৰ পাছত নিচিনিব।\nক্লিয়নে মেৰিনাক এনে উত্তম ভাবে শিকালে যে চৌধ বছৰ পূৰ নৌহওঁতেই সকলো বিদ্যাত তেওঁ পকি উঠিল, এনে কি সেই সময়ৰ জ্ঞানী মানুহ জনেও তেওঁতকৈ বেচি জানিছিল নে নাই সন্দেহ। তেওঁ গীত গাইছিল কিন্নৰীৰ নিচিনা; নাচিছিল অপ্সৰীৰ নিচিনা; আৰু শিল্প ইমান জানিছিল যে ফুল ফল প্ৰভৃতি বস্তুবিলাক মেৰিনাৰ কৃত্ৰিম ফুল ফলতকৈ যে বেছি ভাল আছিল, এইটো ফুলৰ গন্ধ আৰু ফলৰ আস্বাদ নেথাকিলে জনা টান। তেওঁৰ প্ৰস্তুত ৰেশমী বস্তু প্ৰকৃতি-প্ৰস্তুত প্ৰকৃত বস্তুৰ নিচিনা।\nযেতিয়া তেওঁ এইবিলাক গুণেৰে ভূষিত হৈ সাধাৰণৰ চকুত আশ্চৰ্য্য আৰু প্ৰসংশাৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তি হল, তেতিয়া আকৌ [ ১৬ ] তাৰেই গুণতে তেওঁৰ পূৰ্ববন্ধু ক্লিয়ন-পত্নী ডাইওনিচিয়া তেওঁৰ প্ৰধান শত্ৰু হৈ উঠিল; কাৰণ তেওঁৰ নিজ-কন্যা, নিজৰ অমনোযোগিতা হেতু বিদ্যাত পৰিণত হৈ উঠিব নোৱাৰিলে, কিন্তু মেৰিনা হলে বৰ পৈনত হৈছিল। মেৰিনা আৰু তেওঁৰ কন্যা সমবয়স্কা, উভয়কে সমান ভাবে, সমান বয়সৰপৰা, সমান শিক্ষা দিছে— তথাপি মেৰিনা সমুদায় প্ৰশংসাভাগিনী, এইটো সন্তান বৎসলা মাতৃয়ে কেনেকৈ সহ্য কৰিব। তেওঁ মেৰিনাক বধ কৰিবৰ কোনোমতে উপায় চিন্তিলে। হয়তো মেৰিনা ইহ সংসাৰত নোহোৱা হলে, সকলোৱে তেওঁৰ কন্যাক আদৰ কৰিব। এই সময়ত লাইকোৰিডাৰ মৃত্যু হৈছে, সেই নিমিত্তে সুবিধা।\nএই সুযোগত ডাইওনিচিয়াই মেৰিনাক হত্যা কৰিবলৈ এটি মানুহ নিযুক্ত কৰিলে। আগেয়ে মেৰিনা প্ৰায় ডাইওনিচিয়াৰ লগতে আছিল। এতিয়া তেওঁৰ ধাইৰ শোকত অলপ আঁতৰত থকাৰ সুযোগ পাই, যাক মেৰিনাৰ হত্যাৰ অৰ্থে নিযুক্ত কৰিছিল, তাৰ লগত ৰাণীয়ে সেই বিষয় কথাবাৰ্তা কৈ আছিল।\nমেৰিনাক সকলোৱে ইমান ভাল পাইছিল যে ৰাণীয়ে এই কাম কৰিবলৈ নিয়োগ কৰা মানুহ জন বৰ দুষ্ট থকা স্বত্বেও, তেওঁক প্ৰথমে হত্যা কৰিবলৈ সম্মত নহল। সি কলে, “তেওঁ [ ১৭ ] দেবীৰ নিচিনা ধৰ্ম-পৰায়ণা।” ৰাণীয়ে কলে “তেনেহলে দেৱতাই তেওঁক নিতান্ত পোৱা উচিত। মেৰিনা মৃত ধাত্ৰীৰ নিমিত্তে শোক কৰি এই পিনে আহিছে, এতিয়া তোমাৰ মত কি?”\nমানুহ জনে ৰাণীৰ নানা প্ৰকাৰ কাকুতি মিনতি তৰ্জন-গৰ্জনত উৎসাহিত আৰু ভীত হৈ সৱশেষত এই কাম কৰিবলৈ গাত ললে।\nলাহে লাহে মেৰিনাই হাতত এটি ফুলৰ খৰাহি লৈ সেই ঠাই পাই কলে, “মই দিনে দিনে এই ফুল লাইকোৰিডাৰ কবৰৰ ওপৰত ছটিয়াই দিম। এই ফুলে গ্ৰীষ্মকালত বেঙুনীয়া আভা বিস্তাৰ কৰি তেওঁৰ কবৰৰ ওপৰত দলিছাৰ নিচিনা হব। মই মোৰ মাতাৰ মৃত্যু সময়ত বতাহৰ ভিতৰত সমুদ্ৰত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিলোঁ, এতিয়া মোৰ লাইকোৰিডাকো হেৰুৱালোঁ।”\nএই ৰকমে জীৱনৰ অতীত ঘটনা বোৰ সুঁৱৰি সুঁৱৰি কান্দিব ধৰি মেৰিনাই কলে, “এই সংসাৰ চিৰন্তন ধুমুহাৰ নিচিনা, মোৰ বন্ধুবিলাকক এই ধুমুহাই মোৰপৰা আঁতৰাব ধৰিছে।”\nডাইওনিচিয়াই কৌশল কৰি মানুহজনৰ লগত মেৰিনাক পঠাবৰ ইচ্ছা কৰি কলে, “আহা, আহা! তোমাৰ পিতাৰাক মই বৰ ভাল পাওঁ, সেই নিমিত্তে তোমাকো [ ১৮ ] ভাল পাওঁ। তেওঁ ইয়ালৈ আহিব বুলি আমি দিনে দিনে ভাবি আছোঁ। আৰু যদি তেওঁ আহি তোমাক এনেকুৱা দেখে, তেনেহলে আমি তোমাৰ যত্ন নোলোৱা বুলি ভাবিব। কাৰণ, তোমাক বৰ সুন্দৰ বুলি আমি সদাই তেওঁক খবৰ দি আছোঁ। এতিয়া দুখৰ নিমিত্তে তোমাক মলিন দেখিব। মই কাকুতি কৰিছোঁ; যোৱা, ফুৰাগৈ, আকৌ আগৰ নিচিনা আনন্দিতা হোৱা। তোমাৰ ৰূপে কি বুঢ়া কি যুবা সকলোকে মোহিত কৰিছে; সেই ৰূপৰ প্ৰতি সাৱধান হবা।”\nএইৰূপে বহুত মিনতি কৰা দেখি মেৰিনাই কলে “বাৰু, মোৰ ইচ্ছা নথকাতো যাম।”\nতেতিয়া নিৰ্দয়া ডাইওনিচাই প্ৰবোধ দি কব ধৰিলে, “মেৰিনা তুমি অকলে অকলে কিয় কাঁদিব ধৰিছা? মোৰ কন্যা জনী তোমাৰ লগত নাই কিয়? তুমি লাইকোৰিডাৰ নিমিত্তে শোক নকৰিবা, মই তোমাক তেওঁৰ নিচিনা আদৰেৰে প্ৰতি পালন কৰিম। এই দুখৰ নিমিত্তে তোমাৰ মুখ একেবাৰে মলিন হৈ গৈছে। মোক ফুলবিলাক দিয়া, নহলে সাগৰৰ বতাহত নষ্ট হব।” মানুহ জনৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰি কলে, “এই মানুহ জনেৰে সৈতে ফুৰিবলৈ যোৱা। সুন্দৰ বতাহ বলিছে, তাক সেবন কৰিলে মন সুখী হব। আহা, তাৰ হাতত ধৰি লৈ যোৱা।”\n[ ১৯ ] মেৰিনাই কলে “আই, নালাগে। চাকৰটি গলে আপুনি বৰ কষ্ট পাব।”\nতেওঁ যাবৰ সময়ত মানুহ জনক কৈ গল, “মই যি কৈছোঁ মনত ৰাখিবি?” ইয়াৰ অৰ্থ এই যে তেওঁ তাক মেৰিনাক মাৰিব কৈছে, সি যেন সেইটো কৰে। কি ভয়ানক! দুই আখাৰ কথাতে এনে এটা নিৰ্দোষী সুন্দৰী প্ৰাণীৰ হত্যা নিহিত আছে।\nযেতিয়া দুয়ো সাগৰৰ পাৰ পালে, মেৰিনাই সুধিলে “বতাহ পশ্চিমে বলিছে নে?” ইয়াত মানুহ জনে উত্তৰ কৰিলে যে দক্ষিণ পশ্চিমে বলিছে।\nপাৰত আহি তেওঁ সাগৰৰ পিনে চোৱাত, তেওঁৰ জন্মৰ বিবৰণ, ধুমুহাৰ কথা, পিতাকৰ শোক, মাকৰ মৃত্যু, সকলো আহি মনত পৰিল; আৰু দুখ কৰি কৰি মানুহ জনক কব ধৰিলে, “লাইকোৰিডাই মোৰ আগত কৈছিল, যে মোৰ পিতাই সেই ধুমুহা দেখি কেতিয়াও ভয় কৰা নাছিল; বৰং নাবিকবিলাকক সাহসী হবলৈ উৎসাহ দিছিল। আৰু জৰিৰে হাতখন মেৰাই আৰু মাস্তুলৰ ওপৰত উঠি, যি সমুদ্ৰে মূহুৰ্তে মূহুৰ্তে জাহাজখন বুৰাওঁ বুৰাওঁ কৰিছিল, সেই সাগৰক শান্ত কৰিছিল।”\n[ ২০ ] মানুহ জনে সুধিলে “এই বিলাক কেতিয়াৰ কথা?”\nমেৰিনাই কলে “মোৰ জন্ম সময়ৰ; বতাহ কিম্বা চৌ কেতিয়াও তাতকৈ প্ৰবল হোৱা নাই।”\nপাচত তেওঁ, ধুমুহা, নাৱৰীয়া বিলাকৰ কোলাহল, জাহাজৰ ফুঁ সকলোকে পৰিপাটি ৰূপে বৰ্ণনা কৰিলে। লাইকোৰিডাই সদাই মেৰিনাৰ আগত তেওঁৰ জন্ম বিবৰণ ইমান ঘন ঘন কৈ কৈছিল যে, মেৰিনাই সেই বিলাক মুখস্থ কৰি পেলাইছিল; তাতে আকৌ স্বভাৱতে মানুহে নিজৰ বিষয় বিশেষ মনযোগ দিয়ে।\nইমানতে মানুহ জনে মেৰিনাক কলে “তুমি তোমাৰ ইষ্ট দেৱতাক স্মৰণ কৰা।”\nমেৰিনাৰ ভয় উপজিল, কিন্তু কিয় উপজিল কব নোৱাৰি সুধিলে, “তুমি কি কোৱা?”\nসি উত্তৰ কৰিলে, “যদি অলপ সময় ঈশ্বৰৰ উপসনাৰ নিমিত্তে লাগে তেনেহলে দিলো, কিন্তু বেচি পলম নকৰিবা। দেৱতা বিলাকৰ কাণ বৰ চোকা আৰু ময়ো মোৰ কাম শীঘ্ৰে কৰিম বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰিছোঁ।”\nমেৰিনাই দুখেৰে কলে “মোক তুমি মাৰিবা নেকি? হায়! মই কি কৰিছোঁ, কিয় মাৰা?”\nসি কলে “মোৰ কৰ্ত্ৰীক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ।”\n[ ২১ ] মেৰিনাই লাহে লাহে কব ধৰিলে, “তেওঁ মোক কিয় মৰাই? মই এই জন্মত তেওঁক একো দুখ দিয়া নাই। মই যিমান দূৰ জানো জীৱিত বস্তুক মই কেতিয়াও মাৰা বা এটি বেয়া কথা কোৱা নাই। মোক বিশ্বাস কৰা যদি মই কেতিয়াও এটি ইন্দুৰ বা মাখীকো মাৰা নাই। এক সময়ত মোৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে এটি পৰুৱা মোৰ ভৰিৰ তলত পৰি মৰিছিল, কিন্তু মই তাৰ নিমিত্তে বহুত শোক কৰিছিলোঁ, ময় নো কেনেকৈ তেওঁক অসন্তুষ্ট কৰিলোঁ?”\nহত্যাকাৰী জনে কলে “কামৰ ন্যায় অন্যায় বিচাৰ কৰা কাম মোৰ নহয়; কেৱল তাক মই সম্পন্নহে কৰিব লাগে।”\nএই বুলি যেতিয়া মেৰিনাক কাটিব তৰোৱাল খন দাঙিলে, তেতিয়া হঠাৎ এদল জলদস্যু আহি মেৰিনাক দেখি, তেওঁক সিহঁতৰ জাহাজলৈ লৈ গল।\nযি দস্যুই মেৰিনাক নিলে, সিহঁতে “মেটালিনত” তেওঁক দাসী কৰি বেচিলে। মেৰিনা তাত অৱশ্যে বৰ নীচ অৱস্থাত আছিল, কিন্তু তথাপি গুণৰ আদৰ কলৈ যাব? তেওঁৰ ৰূপ গুণৰ নিমিত্তে সোনকালে তেওঁ মেটালিনত বিখ্যাত হৈ উঠিল। তেওঁ সংগীত, নৃত্য, সিয়া-কাম শিকাই যি পয়চা পায়, তাৰে [ ২২ ] তেওঁৰ প্ৰভুক দি থাকোঁতে অলপতে, তেওঁক যি কিনিছিল, সেই মানুহজন ধনী হৈ উঠিল।\nমেটালিন প্ৰদেশৰ শাসন কৰ্তা “লিচিমেকচ্”। তেওঁ মেৰিনাৰ ৰূপ গুণ আৰু পৰিশ্ৰমৰ কথা শুনি বৰ মুগ্ধ হল, আৰু সৌন্দৰ্য্যৰ ভাণ্ডাৰ মেৰিনাক নিজ চকুৰে চাবলৈ ইচ্ছা কৰি সেই সামান্য ঘৰলৈয়ে গল। মেৰিনাৰ ইমান প্ৰশংসা শুনি লিচিমেকচে একেবাৰে বিশ্বাস কৰা নাছিল। কিন্তু এতিয়া তেওঁৰ সৈতে কথাবাৰ্তা কৈ ইমান আনন্দ পালে যে তেওঁ তেওঁক তেওঁৰ গুণ আৰু ৰূপৰ নিমিত্তে প্ৰশংসা নকৰি নোৱাৰিলে; আৰু তেওঁক কলে “তুমি সদায় এনে সৎ আৰু পৰিশ্ৰমী কাম কৰিবলৈ অধ্যবসায় নেৰিবা। আৰু যদি মই কেতিয়াবা তোমাৰ বিষয় কিবা উলিয়াওঁ, তেনেহলে সেইটো তোমাৰ ভালৰ নিমিত্তে হে বুলি ভাবিবা।”\nলিচিমেকচে মেৰিনাৰ এইবিলাক ৰূপ, গুণ, শিষ্টাচাৰ আৰু শিল্পকামৰ নিপুণতা দেখি তেওঁক ইমান ভাল বুলি ভাবিলে যে তেওঁৰ মেৰিনাক বিয়া কৰাৰ ইচ্ছা হল। আৰু ইমান নীচ অৱস্থাত থকাটো তেওঁ ভদ্ৰবংশৰ বুলি ধাৰণা হল। কিন্তু যেতিয়া তেওঁৰ মাক-বাপেকৰ কথা সোধে তেতিয়া কেৱল তেওঁক কন্দা আৰু নীৰৱে বহি থকা দেখি, তেওঁৰ এই সন্দেহ বেছি দঢ়ীভূত হল।\nমেৰিনাক জলদস্যুহঁতে লই গলত, তেওঁৰ বধৰ নিমিত্তে নিযুক্ত হোৱা মানুহ জনে থাৰচাচলৈ ফিৰি গল, আৰু ৰাণীৰ আগত কলে যে সি মেৰিনাক হত্যা কৰিছে। ইয়াক শুনি সেই দুষ্টা ৰাণী জনাই মেৰিনাৰ মৰণ হোৱা বুলি ঘোষণা কৰি দিলে ও মিছামিছি অন্ত্যেষ্টি ক্ৰিয়াদি সমাপন কৰি, নগৰৰ ভিতৰত বৰ সুন্দৰ এটি স্মৃতিস্তম্ভ নিৰ্মাণ কৰিলে।\nইপিনে পেৰিক্লিচে নিজৰ সুন্দৰী জীয়েকক চাবৰ মনেৰে, বিশ্বাসী মন্ত্ৰী হেলিকেনাচেৰে সৈতে এই ঘটনাৰ অলপ পাচতে থাৰচাচত উপস্থিত হলহি। তেওঁ মেৰিনাক কেচুৱাতে সেই ঠাইত এড়ি অহাৰ পৰা মেৰিনা কিমান ডাঙৰ হৈছে, তেওঁ কেনে সুন্দৰী, কেনে গুণৱতী, এই বিলাক ক্লিয়ন আৰু ডাইওনিচিয়াইৰ চিঠিৰ পৰা জানিছিল মাথোন, কিন্তু সেইবিলাক নিজ চকুৰে দেখা নাই বা তাৰ নিজে প্ৰমাণ পোৱা নাই। এতেকে, মেৰিনাক দেখি কিমান আনন্দ পাব সেইটো ভাবিয়েই পেৰিক্লিচ অধীৰ হৈছিল। কিন্তু যেতিয়া শুনিলে যে মেৰিনা জীৱতালিকাৰ পৰা বাহিৰ হৈছে, আৰু যেতিয়া তেওঁৰ সুন্দৰী জীয়েকৰ সুন্দৰ স্মৰণ চিহ্ন দেখিলে, তেতিয়া তেওঁ দুখতে বিমোৰ হল আৰু মৃতা থেইচাৰ স্মৰণ-বস্তু মেৰিনা যত মৰিছে, সেই দৃশ্য চকুৰ অসহনীয় হোৱা গতিকে, অতি সোনকালে জাহাজত উঠিল।\n[ ২৪ ] সেই বাতৰি পাবৰ দিনাৰেপৰা তেওঁক নানা প্ৰকাৰ দুখ। শোকে বেৰি ধৰিলে, আৰু সেই দিনাৰপৰা তেওঁ কথা নোকোৱা হল। এনে কি, চাৰিও পিনে কি হৈছে বা কি ঘটিছে তাক কব নোৱাৰাত পৰিল,— তেওঁ শোকত বুৰ গল।\nথাৰচাচৰ পৰা টায়াৰলৈ যাওঁতে, জাহাজ মেটালিনেৰে যাব লাগে। যেতিয়া পেৰিক্লিচৰ জাহাজ মেটালিনত উপস্থিত হল, তেতিয়া তাৰ শাসনকৰ্তা লিচিমেকচে জাহাজত ৰাজকীয় পতাকা দেখি, তাত কোন আহিছে সেইটো জানিবৰ কাৰণে এখন সৰু নাওত উঠি তাৰ ওচৰলৈ গল। অমাত্য হেলিকেনাচে তেওঁক সাদৰি ওপৰলৈ নিলে আৰু জাহাজৰ সমুদায় বৃত্তান্ত কৈ অৱশেষত কলে, “ডাঙৰীয়া! এই জাহাজখন টায়াৰৰ ৰজা পেৰিক্লিচৰ, তেওঁ আজি তিনি মাহ কথা কোৱা নাই আৰু একো খোৱা নাই বুলিলেই হয়। তেওঁৰ দুখৰ কাৰণ বহলাই কোৱাৰ একো দৰ্কাৰ নাই, কেৱল ইয়াকে কওঁ যে তেওঁৰ প্ৰিয়তমা স্ত্ৰী আৰু কন্যাৰ মৃত্যুয়েই প্ৰধান কাৰণ।”\nলিচিমেকচে তেওঁক চাবলৈ খোজাত মন্ত্ৰীয়ে তেওঁক ৰজাৰ ওচৰলৈ লৈ গল। তেওঁ পেৰিক্লিচক দেখি জানিলে যে এই মানুহ জনৰ চেহেৰা এক সময় নিশ্চয় অতি উত্তম আছিল; [ ২৫ ] আৰু পাছত কলে, “হে মহাৰাজ! পৰমেশ্বৰে আপোনাৰ মঙ্গল কৰক।” কিন্তু তেওঁৰ চেষ্টা বৃথা হল। পেৰিক্লিচে তাত যে কোনোবাই কিবা কৈছে সেইটোৰ গমেই নাপালে— উত্তৰ দিয়া দূৰৈৰ কথা।\nলিচিমেকচে একো উত্তৰ নাপাই বৰ বেজাৰ পালে। তাৰ পাছত মনে মনে ভাবিলে যে সুন্দৰী মেৰিনাই তেওঁৰ মিঠা কথা বতৰাৰে এওঁৰ মুখৰ পৰা কোনো প্ৰকাৰ কথা উলিয়াব পাৰিবও পাৰে। এই ভাবি, তেওঁক আনিবৰ নিমিত্তে এখন সৰু নাও পঠাই দিলে।\nযেতিয়া মেৰিনা তেওঁৰ শোকমগ্ন পিতাক থকা জাহাজ খনত উঠিল, তেতিয়া তাৰ নাবিক বিলাকে তেওঁৰ সৌন্দৰ্য্য, আৰু জেকনি লগা ঠাইত থকা গোলাপৰ ম্লান আভাৰ দৰে, তেওঁৰ সুন্দৰ মুখত বিষাদৰ ছাঁ দেখি একে লগে মোহিত আৰু দুখিত হল, আৰু সাদৰেৰে জাহাজলৈ আনি নানা প্ৰকাৰ আলোচনা কৰিব ধৰিলে। অৱশ্যে, লিচিমেকচে সিহঁতে তেওঁৰ প্ৰিয়তমা বালিকাৰ প্ৰতি কোৱা কথাবাৰ্তা শুনি বৰ প্ৰীতি পাইছিল। তাৰ পাছত তেওঁ মেৰিনাক মাতি কলে যে সেই জাহাজ খনত এজন ৰজা আছে, তেওঁ তেওঁৰ ৰাণী আৰু কন্যা হেৰুৱাই [ ২৬ ] ইয়ালৈ আহিছে। তেওঁ শোকতে তিনি মাহ একো কথা কোৱা নাই। আৰু পাছত মেৰিনাই যেন জীৱন, বাক-শক্তি দিব পাৰে এই ভাবেৰে ক’লে, “সুন্দৰী, তুমি ৰজাজনক পুনৰায় পূৰ্বৰ আনন্দ উৎসাহ আৰু স্বাস্থ্য দান কৰা।”\nমেৰিনাই বিনীত ভাবে কলে, “ডাঙৰীয়া, মই মোৰ সাধ্য অনুসৰি আপোনাৰ কথা মতে কাম কৰিবলৈ যত্ন কৰিম; কিন্তু এই প্ৰাৰ্থনা যেন মই তেওঁক সান্ত্বনা কৰাৰ সময়ত, তাত মই আৰু মোৰ সখীত বাজে আন কোনো থাকিবলৈ নাপায়।”\nলিচিমেকচে হেলিকেনাচক কই সেইদৰে কাম কৰিলে, আৰু অপৰিচিত পিতা-কন্যা একত্ৰ হল। ৰজাৰ কুঁৱৰী দাসী হৈ আছে, এই কথা কবলৈ লাজ পাই মেটালিনত মেৰিনাই তেওঁৰ জন্ম বিবৰণ কোৱা নাছিল। তালৈ গই তেওঁৰ কাহিনী প্ৰথমে পিতাকৰ আগত কব ধৰিলে; আৰু এনেকৈ কলে যেন তেওঁ জানিছিল হে যে তেওঁৰ পিতাক আগতে দুখমগ্ন হৈ বহি আছে।\nকিন্তু তেওঁ বাস্তবিকে জানিছিল যে, আনক সান্ত্বনা কৰিব লাগিলে, যদি নিজৰ কথা কোৱা যায়, তেনেহলে সোনকালে শান্ত হয়। ইয়াৰ কাৰণ এই, উভয়ৰে দুখ ৰিজালে নিজৰ দুখ কিছু কম যেন লাগে। মেৰিনাৰো ইয়াত বাজে আন একো অভিপ্ৰায় নাছিল। তেওঁৰ এনে এটি দৃঢ় বিশ্বাস আছিল যে [ ২৭ ] নিজৰ দুখৰ কাহিনীৰে আনক শান্ত কৰা সহজ কথা। মেৰিনাৰ কোকিল-বিনিন্দিত সুৰত শোকাহত ৰজা শীঘ্ৰে জাগি উঠিল; তেওঁ তিনিমাহ অবধি গতিহীন হৈ থকা চকু দুটি ওপৰলৈ তুলি মেৰিনাক দেখিবলৈ পালে।\nমেৰিনাৰ গঠন ঠিক মাকৰ নিচিনা। পেৰিক্লিচে হঠাৎ তেওঁৰ প্ৰিয়তমা পত্নীৰ অনুৰূপ আকৃতি দেখি আনন্দ ও বিস্ময়ত বুৰ গল। ইমান দিন নীৰৱে থকা ৰজাই আকৌ মাত লগাই কলে, “মোৰ প্ৰিয়া ভাৰ্য্যা ঠিক্ এইজনী ছোৱালীৰ নিচিনা আছিল, আৰু মোৰ ছোৱালীজনী জীয়াই থাকিলে, ঠিক এওঁৰে নিচিনাই হলহেতেন। এওঁৰ ভ্ৰু ঠিক মোৰ পত্নীৰ ঈষদ বঙ্কিম ভ্ৰুৰ নিচিনা, এওঁৰ চেহেৰা ঠিক তেনে, মাতো তেওঁৰ অনুৰূপ, আৰু চকু দুটিও সম্পূৰ্ণ ৰূপে তেনে। হে সুন্দৰী, তুমি কত থাকা? তোমাৰ পিতৃ-মাতৃৰ নাম কি? এতিয়াই শুনা যেন পালোঁ, তুমি কৈছিলা যে তোমাৰ বৰ দুখ হৈছে আৰু তোমাৰ দুখ মোৰ দুখেৰে সৈতে তুলনা কৰিলে উভয়ে সমান হব।”\nমেৰিনাই কলে, “তেনেকুৱা কিবা অলপ কৈছিলোঁ, সেইবিলাক মোৰ দুখৰ কথা।”\nপেৰিক্লিচে মাত লগালে, “বাৰু, তোমাৰ কথা আটাইখিনি কোৱা। তেনেহলে তুমি মোৰ দুখৰ পৰিমাণ বুজিছা নে নাই [ ২৮ ] মই জানিব পাৰিম। তুমি বীৰৰ নিচিনা দুখৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিছা, আৰু মই তিৰোতাৰ নিচিনা তাৰ হাতত সেও হৈ পৰিছোঁ। তুমি ধৈৰ্য্যৰ প্ৰতিমূৰ্তি, তুমি শত ধৈৰ্য্য-চ্যুতি-কৰা বিষাদক ইতিকিং কৰি হাঁ‌হিছা। হে মোৰ দয়াবতী কুমাৰী, তোমাৰ নামটি কি? মই কাকুতি কৰিছোঁ, তোমাৰ বিবৰণ কোৱা। আহা, মোৰ ওচৰত বহা।”\nযেতিয়া মেৰিনাই তেওঁৰ নাম “মেৰিনা” বুলি কলে, তেতিয়া ৰজা বৰ বিস্মিত হল; কাৰণ, তেওঁ জানিছিল যে এই নাম সাধাৰণ নহয়, আৰু সাগৰত হোৱা গতিকে তেওঁৰ ছোৱালীজনীৰ নাম হে ‘মেৰিনা' ৰাখিছিল। সেই নিমিত্তে তেওঁ কলে, “আঃ, তুমি মোক ঠাট্টা কৰিছা; নিশ্চয় কোনোবা দুষ্ট দেৱতাই, সংসাৰৰ হতুৱাই মোক বিদ্ৰুপ কৰিবলৈ তোমাক পঠাইছে।”\nমেৰিনাই কলে, “ডাঙৰীয়া ধৈৰ্য্য ধৰক; নহলে মই ইয়াতে ক্ষান্ত হলোঁ।”\nপেৰিক্লিচে কলে, “নহয়; বাৰু মই একো নকওঁ; তোমাৰ নাম মেৰিনা বুলি কোৱাত মই কিয় চমক খালোঁ, সেইটো তুমি নাজানা।”\nতেওঁ কলে, “সেই নামটো মোৰ পিতাই দিছিল; তেওঁ এজন ক্ষমতাশালী ৰজা।”\nপেৰিক্লিচে কলে, “ৰজাৰ জীয়েক আৰু নাম মেৰিনা! কিন্তু [ ২৯ ] তুমি তেজ মঙহৰ নে? তুমি অপেশ্বৰী নোহোৱা নে? কোৱাচোন, তোমাৰ জন্ম ঠাই কত আৰু তোমাক মেৰিনা বোলে কিয়।”\nমেৰিনাই কলে “মোৰ ধাই লাইকোৰিডাই মোৰ আগত কান্দি কান্দি কৈছিল যে মোৰ জন্ম সাগৰত সেই নিমিত্তে মেৰিনা বোলে। মোৰ মাতা এজন ৰজাৰ জীয়েক আছিল; মই ওপজা মাত্ৰেই তেওঁৰ মৃত্যু হয়। মোৰ পিতাই মোক থাৰচাচত থৈ আহে। পাচত ক্লিয়নৰ দুষ্টা ভাৰ্য্যাই মোক হত্যা কৰিবৰ মনেৰে সাগৰৰ পাৰলৈ পঠাই দিয়াত, এদল দস্যুৱে মোক লগ পাই এই মেটালিনক লৈ আহে। কিন্তু ডাঙৰীয়া, আপুনি কাঁন্দিছে কিয়? আপুনি মোক ভূত বা ডাইনী বুলি ভাবিব পাৰে; কিন্তু মই ৰজা পেৰিক্লিচৰ কন্যা।”\nপেৰিক্লিচে অকস্মাৎ এই আনন্দৰ বাতৰি পাই একেবাৰে অধীৰ হল, আৰু কথাটি সঁচা নে মিছা প্ৰমাণ কৰিবৰ নিমিত্তে ডাঙৰকৈ সঙ্গীবিলাকক মাতিলে। সিহঁতেও, সিহঁতৰ প্ৰিয়- ৰজাৰ মাত শুনি বৰ আনন্দ পালে।\nতেতিয়া পেৰিক্লিচে হেলিকেনাচক কলে “হেলিকেনাচ, মোক অলপ আঘাত কৰা, মোক এটা ভুকু মাৰা, তৎক্ষণাৎ কিছু কষ্ট দিয়া, নহলে এই আনন্দৰ তীব্ৰ স্ৰোত জীৱন-ভেটাই সহিব নোৱাৰিব। আহা! সাগৰত জন্ম পালা, থাৰচাচত অন্তিম ক্ৰিয়া সমাপন হল; আকৌ সাগৰতে পালা। তুমি এই পিনে [ ৩০ ] আহা। হেলিকেনাচ পবিত্ৰ পৰমেশ্বৰক আঠু কাঢ়ি সেৱা জনোৱা। এওঁৱেই মেৰিনা। প্ৰিয় সন্তান তোমাৰ কুশল হক। হেলিকেনাচ মোক নতুন পোচাক দিয়া। তেওঁ থাৰচাচত মৰা নাই, কিন্তু পিশাচনী ডাইওনিচিয়াই মাৰিলেহেতেন। যেতিয়া তুমি তেওঁৰ আগত আঠু লই ‘কুমাৰী’ বুলি মাতিবা, তেতিয়া তেওঁ সকলো কব। (লিচিমেকচক দেখি) এইটো কোন?”\nহেলিকেনাচে কলে, “মহাৰাজ, এওঁ মেটালিনৰ শাসন কৰ্তা, আৰু আপোনাৰ দুখৰ বাতৰি পাই আপোনাক চাবলৈ আহিছে।”\nপেৰিক্লিচে কলে “মহাশয়, আপোনাক অভ্যৰ্থনা কৰোঁ। মোক মোৰ কাপোৰ যোৰ দিয়া। মই অলপ ভালকৈ পিন্ধো— হে পৰমেশ্বৰ মোৰ কন্যাক আশীৰ্বাদ কৰা! কিন্তু শুনাচোন! আহা! কি সুমধুৰ ধ্বনি উঠিছে”— এতিয়া তেওঁ নিজৰ মনৰ আনন্দৰ আবেগতে অথবা, কোনো দেৱতাৰ অনুগ্ৰহতে, এটি সুমিষ্ট সৰু গীত শুনিছিল।\nহেলিনাচে কলে, “মহাৰাজ মই একো শুনা নাই।”\n“একো নাই! কিয়, এইটো গীত?” পেৰিক্লিচে বিস্মিত হৈ উত্তৰ কৰিলে।\nএকো গীত শুনা নোযোৱাৰ নিমিত্তে, লিচিমেকচে ভাবিলে যে ইয়াৰ কাৰণ বেছি আনন্দই; আৰু কলে “তেওঁক ইয়াত বাধা [ ৩১ ] দিয়া উচিত নহয়; বাৰু তেওঁৰ মতেই চলক।” সেই দেখি তেওঁলোকেও গান শুনা বুলি কলে; আৰু ৰজাৰ টোপনী ধৰা বুলি কোৱাত লিচিমেকচে তেওঁক এখন কোচত শুব দিলে। আনন্দৰ অধীৰ হৈ তেওঁৰ সোনকালে টোপনী আহিল আৰু মেৰিনা শুই থকা পিতাকৰ ওচৰত বহি থাকিল।\nটোপনীৰ ভিতৰত পেৰিক্লিচে এটি সপোন দেখি মনে মনে এফেচাচলৈ যাবলৈ স্থিৰ কৰিলে। তেওঁ দেখিলে যে, এফেচাচৰ ঈশ্বৰী ডাইনা তেওঁৰ আগত আহি, তেওঁক এফেচাচলৈ যাবলৈ আৰু তেওঁৰ মন্দিৰৰ ওচৰত নিজৰ জীৱনৰ সুখ দুখৰ কাহিনী কবলৈ আদেশ দিলে; আৰু থিৰাংকৈ কলে “যদি মোৰ আদেশ পালন কৰা, তেনেহলে নিশ্চয় তোমাৰ এটি অভাৱনীয় মঙ্গল হব।” তেওঁ মনত বৰ আনন্দ পাই জাগি উঠিল, সপোনৰ কথা কলে, আৰু দেবীৰ আজ্ঞা পালন কৰিবলৈ মনে মনে ঠিক কৰিলে।\nতেতিয়া লিচিমেকচে পেৰিক্লিচক ঘৰলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰিলে। পেৰিক্লিচেও, যি দেশত মৃতা মেৰিনাক জীবিতা পালে, সেই দেশৰ শাসনকৰ্তাৰ কথা এৰাব নোৱাৰি, তাত দুই তিন দিন থাকিবলৈ সম্মত হল। লিচিমেকচে যি মেৰিনাক ইমান ভাল [ ৩২ ] পাইছিল, সেই মেৰিনাক তেওঁৰ নিচিনা ভাল বংশৰ বুলি জানি যে কিমান আনন্দ পাইছিল তাক সহজে অনুমান কৰা যায়। তেওঁ মেৰিনাৰ পিতাকক যথা সম্ভৱ আদৰ সমাদৰ কৰিলে।\nপেৰিক্লিচেও তেওঁ আৰু মেৰিনাৰ ভিতৰত যি প্ৰণয়ৰ ভাব হৈছিল তাক ভাল বিবেচনা কৰি, তেওঁলোকক কোনো প্ৰকাৰ গঞ্জনা নকৰিলে। কেৱল ইয়াকে কলে যে তেওঁলোকৰ বিবাহ সম্পন্ন হৈ যোৱাৰ আগেয়ে সকলোৱে এবাৰ এফেচাচৰ ডাইনাৰ মন্দিৰলৈ যাব লাগিব। তদনুযায়ী অলপ পাচতে তেওঁলোক তিনি জনে এফেচাচলৈ যাত্ৰা কৰিলে। আৰু ঈশ্বৰী ডাইনা দেবীৰ অনুগ্ৰহত অনুকুল বায়ু যোগে, কেই দিন মানতে এফেচাচ ওলাল গৈ।\nযেতিয়া পেৰিক্লিচে তেওঁৰ লগত থকা মানুহবিলাকৰ লগত ডাইনাৰ মন্দিৰত প্ৰবেশ কৰিছিল, তেতিয়া দেবীৰ ভেটীৰ সমুখত বৃদ্ধ চেৰিমন থিয় দি আছিল। এই চেৰিমনে থেইচাক বহুত কষ্টেৰে ভাল কৰিছিল। তেওঁৰ ওচৰতে থেইচা, এজনী সন্ন্যাসিনীৰ নিচিনা কাপোৰ-কানি পিন্ধি, দেবীক পূজা কৰি আছিল। বহুত দুখ কষ্টত যদিও পেৰিক্লিচৰ সুন্দৰ চেহেৰাৰ [ ৩৩ ] অনেক পৰিবৰ্তন ঘটিছিল, তথাপি থেইচাৰ মনত তেওঁৰ প্ৰতিমূৰ্তি অঙ্কিত আছিল। সেই নিমিত্তে, যেতিয়া পেৰিক্লিচে তেওঁৰ কাহিনী দেবীৰ আগত কব ধৰিলে, তেতিয়া থেইচা আনন্দিত আৰু আচৰিত হৈ তেওঁৰ পিনে ৰ লাগি চাই ৰল।\nপেৰিক্লিচে দেবীক প্ৰণাম কৰি কবলৈ ধৰিলে, “হে দেবী! তোমাক কোটি বাৰ প্ৰণাম কৰিছোঁ। মই তোমাৰ আদেশ পালন কৰিবৰ অৰ্থে ইয়ালৈ আহিছোঁ। মই নিজৰ দেশৰপৰা পলাতক টায়াৰ প্ৰদেশৰ ৰজা। পেণ্টাপলিচত সুন্দৰী থেইচাক বিবাহ কৰাইছিলোঁ। তেওঁ সাগৰত মৰিল, কিন্তু তেওঁৰ চিন স্বৰূপে এটি সুন্দৰী কন্যা এই সংসাৰত থাকিল।” এনেকৈ মেৰিনাৰ প্ৰতি ডাইওনিচিয়াৰ আচৰণ, মেটালিনত পুনমিলনাদি সকলো ঘটনাকে বিবৰি কলে।\nথেইচাই এই বিলাক কথা শুনি যি আনন্দ পালে, তাক সহিব নোৱাৰি হঠাৎ “তুমি তুমিয়েনে পেৰিক্লিচ্” এই কথা কৈ মুচকচ গল।\n“কি?” পেৰিক্লিচে কলে, “কি! এই তিৰোতা জনীয়ে কয় কি! ডাঙৰীয়া ধৰক ধৰক! নহলে এওঁ মৰিব।”\nচেৰিমনে কলে “ডাঙৰীয়া, যদি আপুনি ডাইনাৰ মন্দিৰত সঁচা কৈছে, তেনেহলে এওঁৱেই আপোনাৰ ভাৰ্য্যা।”\n“ভক্তি-ভাজন মহাশয়!” পেৰিক্লিচে আচৰিত হৈও অলপ খং [ ৩৪ ] কৰি কলে, “মহাশয়! কেতিয়াও হব নোৱাৰে; মোৰ এই দুখন হাতেৰে থেইচাক পানীত পেলাই দিছোঁ।”\nতেতিয়া চেৰিমনে থেইচাৰ সমুদায় বৃত্তান্ত কলে। ইয়াৰ ভিতৰতে থেইচাই চেতন লভি পুনৰায় কলে, “তুমি পেৰিক্লিচ নোহোৱা নে? তেওঁৰ নিচিনা তোমাৰ আকাৰ, তেওঁৰ নিচিনা তোমাৰ কথা! তুমি এজাক বতাহ, এটি জন্ম আৰু এটি মৃত্যুৰ কথা কৈছিলা নহয়?”\n“ঠিক থেইচাৰ নিচিনা মাত” পেৰিক্লিচে আশ্চৰ্য্য হৈ কলে।\n“ময়েই সেই থেইচা; মোকে ডুবি মৰা বুলি ভাবিছিলা।”\nপেৰিক্লিচে ভক্তি ভাবে কলে, “হে দেবী ডাইনা!”\nএতিয়া থেইচাই কলে, “মই তোমাক এতিয়া ভালকৈ চিনিছোঁ। তোমাৰ হাতত যেনেকুৱা এটি আঙুঠি দেখিছোঁ, ঠিক তেনেকুৱা এটি আঙুঠি মোৰ পিতাই পেৰিক্লিচক পিন্ধাইছিল।”\n“হে পৰমেশ্বৰ, বহুত হল” আনন্দেৰে পেৰিক্লিচে কলে, “বহুত হ’ল; তোমাৰ বৰ্তমান অসাধাৰণ দয়াৰ গুণত মোৰ যোৱা দুখ বিলাকক যেন আনন্দ হে লাগিছে। থেইচা! আহা মোৰ বাহুৰ মাজত তোমাক আকৌ লুকাই থওঁ।”\nতেতিয়া মেৰিনাই কলে, “মোৰ মনে মোৰ আইৰ বুকৰ ভিতৰত সোমাবৰ ইচ্ছা কৰিছে।”\n[ ৩৫ ] তেতিয়া পেৰিক্লিচে নিজৰ জীয়েকক তেওঁৰ মাকক দেখুৱাই এই বুলি কলে “তোমাৰ আগত এইটো কোন চোৱা। তেওঁ সাগৰত হোৱাৰ কাৰণে, তেওঁক মেৰিনা বুলি মাতে।”\nথেইচাই মেৰিনাক আশীৰ্বাদ কৰিলে আৰু পেৰিক্লিচে ডাইনা দেবীক সেৱা কৰি কলে, “হে দেবী! মই তোমাক এই সোপানটি দেখোৱাৰ নিমিত্তে নিতৌ ৰাতি ৰাতি পূজা দিম।”\nতেতিয়া পেৰিক্লিচে থেইচাৰ অনুমতি ক্ৰমে মেৰিনাক লিচিমেকচৰ লগত প্ৰণয় সুত্ৰত বান্ধ খুৱালে।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পেৰিক্লিচ্&oldid=88868"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ১৫ অক্টোবৰ ২০২০ তাৰিখে ০৮:৪৯ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


আত্ম প্ৰেম - পপী কলিতা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nআত্ম প্ৰেম – পপী কলিতা\n: তুমি ইমান ধুনীয়া, তোমাক দেখিলে কোনেও আৰু এবাৰ নোচোৱাকৈ পাৰ হৈ যাব নোৱাৰে। আবিৰে কিন্তু তোমাক সাধি সাধি পালে দেই। তোমাক চাগৈ ভগৱানে বৰ মনপুতি গঢ়িছিল। চকুৱেই চাবানে, চুলিয়েই চাবানে, ফিগাৰটোযে… উস! মই ল’ৰা হোৱাহেতেন খাটাং তোমাৰ প্ৰেমত পৰিলোহেতেন।\nওচৰ সম্পৰ্কীয় নন্দেক পাখিৰ কথাবোৰত মিচিকিয়া হাঁহি এটাৰে সম্ভাষণ জনালে বন্যাই। পাখি তাইতকৈ বয়সত এবছৰমান সৰু হ’ব। বিয়া হৈ অহা দিনাৰেপৰা ছোৱালীজনী তাইৰ লগে লগে ফুৰে। কথা বেছি কয়, কিন্তু মনটো নিকা। মৰম কৰে বন্যাক। বন্যায়ো দিনটোত এবাৰ পাখিক লগ নাপালে শান্তি নাপায়। পিছে বেছিভাগ সময়তে পাখিৰ অনৰ্গল কথাবোৰৰ স্ৰোতা হৈয়ে ৰয়। জীৱনৰ উৰুঙা মনৰ কোঠৰীটোযে বৰ অসহনীয়। তাতকৈ অদৰকাৰী হ’লেও পাখিৰ কথাবোৰে জীয়াই থকাৰ সকিয়নি দিয়ে বন্যাক।\n: অ’ বৌ, কিনো ভাবি-গুণি দিনতে আকাশৰ তৰা লেখি আছা? চাহকাপ মোলৈকে বনাইছিলা হ’বলা, পিছে খোৱাৰ সৌভাগ্য মোৰ নহ’ল। এতিয়া পিছে চাহপাত কেইটাও আলকতৰাৰ দৰে চচপেনত লাগি নধৰোঁতেই গেছটো বন্ধ কৰা।\n: অস হ! ছে: ! মোৰযে মগজটো গৈছেই আৰু বুইছা।\nততাতৈয়াকৈ গেছটো বন্ধ কৰি খন্তেকৰ বাবে পাখিৰ কাষতে বহি পৰিল বন্যা।\n: হ’ব আৰু দিয়া। মানুহহে তুমি। ভুলটো হ’বই। পৃথিৱীত কোনগৰাকী ৰান্ধনীয়ে ক’ব পাৰিব যে, এদিনলৈ উতলা গাখীৰেৰে গেছষ্ট’ভ ধোৱাই পোৱা নাই বা জুইৰ ওপৰতে ভাত ডেয়াই ক’লা ৰং দি পোৱা নাই বুলি।\nবন্যাই আন এটা চচপেনত চাহৰ পানী দুকাপ উঠাই দিয়ে।\n: অ’ বৌ, কালি কলেজৰপৰা আহি থাকোঁতে আবিৰক দেখিছিলো। ….ক’ত নোসোধা?\n: টিউলিপৰ ফ্ৰণ্টত।\nবন্যাৰ বুকুখন চিৰিংকৈ মাৰে। টিউলিপ নামৰ ৰেষ্টুৰেণ্টখনলৈ বিয়াৰ আগতে আবিৰৰ লগত কেইবাবাৰো গৈছে বন্যা। প্ৰেমাস্পদৰ বাবে বিশেষ সুবিধা থকা বিলাসী ৰেষ্টুৰেণ্ট। লগতে লজৰ সুবিধাও আছে। লজখন বিলাসী নহয়, সাধাৰণ। পাখিৰ লগত ইমান গোপন ভাৱৰ বিনিময় নকৰে বন্যাই। বুকুত যাতনাবোৰ নীৰৱে চেপি ধৰি সহজ হোৱাৰ অভিনয় কৰে।\n: অ’ হয় নেকি? ময়েই কৈছিলো ফোন কৰি তাতে খাই ল’বলৈ। তেওঁ লৰালৰিত টিফিন এৰি থৈ গ’ল কালি।\n: অ’ হয় নেকি? মই অৱশ্যে তাক পিছফালৰপৰাহে দেখিছিলো। মাতিবলৈ নাপালো।\nযোৱা কেইমাহমানৰেপৰা আবিৰৰ চাল-চলন কিবা অচিনাকি মানুহৰ দৰে লগা হৈছে বন্যাৰ। পুৱা সাত-আঠ বজাতে অফিচৰ ব্যস্ততা অথবা দৰকাৰী মিটিঙৰ কথা কৈ ঘৰৰপৰা ওলাই যায় সি। কোনোবাদিনা বৰকৈ জোৰ কৰিলে ব্ৰেকফাষ্টখিনিৰ চাৰিভাগৰ এভাগমান খায় আৰু কোনোবাদিনা পাকঘৰৰপৰা ডাইনিঙলৈ বুলি অনা খাদ্যৰ প্লেটখন হাততে নিথৰ হয়। তাৰ পিছত দিনটো কোনো খবৰ নাথাকে। তাই ফোন কৰিলেও ৰিচিভ নকৰে। কিয়নো ৰিচিভ নকৰে সেইটোও ঘৰত আহি কোৱাৰ প্ৰয়োজনবোধ নকৰে। ধেমেলীয়া মানুহটো এতিয়া চকুতলগাকৈ গহীন। নিশাৰ বিছনাত বাৰে বাৰে বাগৰ সলায়। বন্যা কাষ চাপি কিবা সুধিব খুজিলে অশান্তি পায়। সংসাৰখন আৰম্ভ কৰাৰ তিনিটা বছৰ পাৰ হ’বৰ হ’ল। তৃতীয় সদস্য এজনৰ কথা ভবাৰ অৱকাশ নাই তাৰ। বন্যাৰ বুকুত মমতাৰ হাঁহাকাৰ। সি যেন ঘৰত থকা সময়খিনিতো থাকিও নথকাৰ দৰেই। অনবৰতে ফোনত ব্যস্ত। ফোনটো আহিলেই বাহিৰলৈ ওলাই যায়। বন্যাই পৰ্দাৰ ফাকেৰে চায়। মুখখন দেখা নাপায়। ঘৰৰ ফালে পিঠি দি কথা পাতে সি। এদিন সি বাথৰুমত থাকোঁতে ফোনটো চেক কৰে। পাচৱৰ্ড লক লগাই থয় সি। নিৰাশ হয় বন্যা।\nজীৱনটো হতাশাই আৱৰিবলৈ লৈছে বন্যাৰ। সংসাৰখনেই যেন ইয়াৰ কাৰণ হৈ ধৰা দিছে। নিজতকৈও বেছি ভালপোৱা মানুহজনৰ প্ৰতিটো নিঃশব্দ অনুভৱ ধৰা পেলাইছিল এসময়ত তাই। আজি কিয় কোনো এটা সাঁথৰেই ভাঙিব পৰা নাই? সিদিনা তাৰ পেণ্টটো ধুবলৈ লওঁতে পকেটত খাৰু এযোৰ পাইছিল। পুৰণি, মলিয়ল, ৰোলগোলৰ। আবিৰক সোধা নাই তাই একো। অজানিতে দুটোপাল চকুলো খাৰু দুপাতত পৰিছিলগৈ। কি ভুল কৰিলে তাই? নিজৰ সংসাৰখনতে সুখী হোৱাৰ অভিনয় কৰিবলগীয়া হ’লযে আজি? এনেকুৱা অভিনয় য’ত কোনো ৰ’দৰ পোহৰ নাই। আছে মাথোঁ মুনিচুনিৰ অস্পষ্টতা…ধূসৰতা। প্ৰেমৰ পখিলাজাক তেনেই দুদিনৰ আলহী। ভালপোৱাৰ মিঠা আৱেশ, বিলীন হোৱাৰ মাদকতাবোৰ লাহে লাহে হেৰাই গ’ল। তাৰ পৰিৱৰ্তে নুবুজা কথাবোৰো বুজাৰ ভাও ধৰি সৰগী সংসাৰ পালনেৰে লখিমীজনী হোৱাৰ ভাও কৰিবলগীয়া হ’ল। এই একাকিত্বই তাইক কেকুৰাৰ দৰে খুলি খুলি খাইছে। মাক-দেউতাককো একো ক’ব নোৱাৰে। সহিব নোৱাৰিব তেওঁলোকে। এনেইও জীৱনৰ অস্তমিত সুৰুযৰ নিৰ্লস আভাত ভাগৰুৱা তেওঁলোকৰ দেহ-মন।\nজোনাক নিশা। আবিৰৰ অপেক্ষাত খিৰিকীৰ মুখত বহি ম’বাইলৰ আটাইবোৰ ভাললগা গান শুনি শেষ কৰিছে বন্যাই। গানৰ কথা-সুৰৰ গভীৰত গৈ কোনোবাবাৰ উচুপিছে, আকৌ নিজেই মচি লৈছে সিক্ত দুগাল। তাৰ মাজতে উঠি গৈ শহুৰেকৰ কোঠাত ভূমুকিয়াই চাইছে। বেৰৰ ঘড়ীটোৰ টিক টিক শব্দবোৰ নীৰৱতাৰ একক প্ৰহৰী হৈ শহুৰেকৰ কোঠাটোত সময়ৰ জাননী দি গৈছে। তেওঁ ইতিমধ্যে টোপনি গৈছে। বিশাল ঘৰখনত অকলশৰে খোজ কাঢ়িছে বন্যাই। এৰা, অকলশৰে..। এই প্ৰতীক্ষাবোৰ অভ্যাসত পৰিণত হ’লেও অশান্ত ভাৱবোৰে বাৰে বাৰে বিন্ধে বন্যাৰ মনটোত। তাই নিৰুপায়। সঁচাকৈ, মানুহে মনৰ ভাৱ বিনিময় কৰিব নোৱাৰাতকৈ বেছি যাতনা হয়তো পৃথিৱীত নাই। লুকুৱাই কান্দিবলগীয়া হোৱাতকৈ দূৰ্ভাগ্য নাই। চকুলোটো সুখ আছে, যদি মুখ গুজি উচুপিবলৈ এখন বুকু পোৱা যায় নিচেই কাষত।\nদুপৰ নিশা আবিৰ আহি পালে। গধুৰ মন, গহীন মুখ। ভাত নাখালে সি। বন্যায়ো। নীৰৱে কাপোৰকেইটা খুলি হাফপেণ্টটো পিন্ধি শুই পৰিল। দুয়োৰে মনৰ জটিলতা বাঢ়ি গ’ল। ডিম লাইটৰ ঈষৎ নীলা পোহৰত লাহে লাহে তাই আবিৰলৈ চালে। তাৰ দুচকুৰে বৈ থকা নিথৰ বিষাদবোৰ কোঠাটোৰ নীলাত বিলীন হৈ পৰিছিল। অসহায় হৈ তালৈ চাই ৰোৱা বন্যাক দেখি সি আৰু গোপনীয়তা ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিলে। সি হুকহুকাই কান্দি বন্যাক সাৱটি ধৰিলে। সৰু ল’ৰাৰ দৰে উচুপি উঠা আবিৰক বন্যায়ো মমতাময়ী দুহাতেৰে আঁকোৱালি ল’লে।\n: কোৱা আবিৰ, আজি তুমি মোক ক’বই লাগিব। কিয় তুমি মোক সকলো থকাৰ পিছতো নিসঙ্গ কৰিছা? কিয় তুমি মোক তোমাৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিছা? মোক কিয় জীয়াশ’ সজাইছা? কোৱা আবিৰ। তোমাৰপৰা নিলগে থাকিব লগা হোৱা প্ৰতিটো মুহূৰ্তত মোৰ জীৱনৰ আশাবোৰ হেৰাবলৈ ধৰিছে। মই শূন্য হৈ পৰিছো আবিৰ।\nআবিৰে উচুপি উচুপি ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে।\n: মোৰ এঘাৰ বছৰ বয়সত দেউতাই মাক ঘৰৰ ড্ৰাইভাৰটোৰ লগত সন্দেহ কৰি খেদি দিলে। তাৰ আগতেও বহুদিন দেউতাই মাক মাৰ-ধৰ কৰি অনেক অত্যাচাৰ কৰা দেখিছিলো। ভিতৰি ভিতৰি ভাঙি পৰিছিলো মাৰ অসহায় কান্দোন দেখি। তেতিয়াই ভাবিছিলো, জীৱনত এদিন হ’লেও মাৰ সেই চকুলো মচি সাহসেৰে জীয়াই থকাৰ পথ দেখুৱাম মই। মা গুচি যোৱাৰ দিনা মোলৈ উভতি চাব পৰা নাছিল। মোৰ কিন্তু চকুৰপানী ওলোৱা নাছিল। ভিতৰি ভিতৰি আক্ৰোশত জ্বলিছিলো। দেউতালৈ ঘৃণাৰে উপচিছিল হৃদয়। তেতিয়াৰেপৰা মই কোনোদিন দেউতাক আন্তৰিকতাৰে মাতি পোৱা নাই। কৰ্তব্য কৰিছো মাথোঁ। মা সম্পৰ্কীয় জেঠাই এজনীৰ ঘৰত থাকিল। মামাহঁতেও নিজৰ সংসাৰৰ মাজত মাক বাধা বুলি ভাবিলে। জেঠাইহঁতৰ ঘৰত মা আওপকীয়াকৈ বন কৰা তিৰোতা হৈ থাকিল। পেটটোৰ তাগিদাত দিনৰ দিনটো গেবাৰি খাটে। মই এদিন স্কুললৈ নগৈ প্ৰমীলা মাহীৰ লগত জেঠাইহঁতৰ ঘৰলৈ গৈ মাক লগ কৰিছিলো। আৰু মাক কথা দিছিলো খুব সোনকালে মই মাক সুখৰ পোহৰ দেখুৱাম বুলি। সেইবাবেই গ্ৰেজুৱেশ্বন কমপ্লীট কৰিয়েই দেউতাৰ কথা নামানি চাকৰিটোত জইন কৰিলো। তাৰ পিছতে মাক অফিচৰ ওচৰৰে ভাৰাঘৰ এটালৈ আনিলো। মোৰ উদং বুকুখন মাৰ মৰমেৰে ভৰি পৰিল। আৰু একো বাসনা নাছিল মোৰ। তোমাক লগ পালো। প্ৰেম হ’ল। মায়ে সকলো জানে। বিয়া পাতিলো। এদিনযে মন্দিৰলৈ যাওঁতে লগ পাইছিলা অকালবৃদ্ধাগৰাকীক …\n: সেয়া তোমাৰ মা আছিল আবিৰ?\n: ও। তেওঁ বিচৰা নাছিল তোমাৰ আগত পৰিচয় দিবলৈ। ময়ো সৈমান কৰাব নোৱাৰিলো। ক’লে, তোৰ সংসাৰখন মোৰ বাবে থানবান কৰিব নোৱাৰো বাবা। বন্যাই যদি মোকে ভুল বুলি ভাবে তই কষ্ট পাবি।\nসকলো ঠিকেই আছিল। কিন্তু ভগৱানৰ তুলাচনীত মাৰ দুখবোৰ পাতল হ’ল হ’বলা। আজি ছমাহ মানৰ আগত মাৰ অসহ্য পেটৰ বিষ হ’ল। ডাক্তৰে সকলো টেষ্ট কৰি ৰিজাল্ট দিলে, মাৰ হেনো এবিধ দুৰাৰোগ্য ব্যাধিৰ থাৰ্ড ষ্টেজ। হাতত সময় মাত্ৰ ছমাহ। মাৰ দুখবোৰ, আঘাতবোৰ ভালকৈ নিৰাময় কৰিবলৈকে নাপালো। মই মাক সুখৰ পোহৰ দিব নোৱাৰিলো বন্যা। মায়ে আজি এমাহ ধৰি হস্পিটালত মৃত্যুৰ লগত যুঁজি আছে। মই সকলো ধৰণে চেষ্টা কৰিছো, কিন্ত্ত মাৰ স্বাস্থ্য দিনে দিনে বেয়া হৈ গৈছে। অতি কম সময়ৰ ভিতৰত মা মোৰপৰা আঁতৰি যাবগৈ বন্যা। মই হাৰি গ’লো। মা হাৰি গ’ল। দেউতাৰ পশুত্ব জিকিল।\nকথাখিনি কৈ আবিৰে বন্যাক আৰু জোৰকৈ সাৱটি ধৰি হুকহুকাই কান্দি উঠিল। বন্যাৰ অন্তৰে হাঁহাকাৰ কৰি উঠিল।\n: বিয়া হৈ অহা দিনাই দুয়ো শপত লৈছিলো, প্ৰতিটো সুখ-দুখ ভগাই ল’ম বুলি। তুমি ইমানবোৰ যাতনা অকলে কিয় সহি থাকিলা আবিৰ? মই তোমাৰ এই পৰিৱৰ্তনক কি বুলিযে ভাবিবলৈ লৈছিলো! জীৱন এনেকুৱাই। সকলো হেৰুৱাইও আমি জীয়াই থাকিব লাগে। হতাশাক পৰাজয় কৰিব লাগে। কিন্তু আৰু কেতিয়াও তুমি তোমাৰ দুখবোৰ অকলে সহি নাযাবা প্লিজ। মই তোমাৰ লগত একেলগে কান্দি সুখী হ’ব বিচাৰো। একাকীত্বই মোক শেষ কৰি পেলালেহেতেন।\n: মোকো বন্যা। অনুভৱবোৰ ভগাই দিব নোৱাৰিলে জীৱনটো অকাম্য হৈ পৰে। মৃত্যু সহজ পথ যেন লাগে…\n: চুপ। একদম চুপ। মৃত্যু শব্দ টোত একমাত্ৰ ভগৱানৰ অধিকাৰ আছে, মানুহৰ নহয়। সপোনতো এইটো কথা মনলৈ নানিবা। আজিৰপৰা মোৰ হতাশা, নিৰাশা, একাকীত্বৰ অৱসান হ’ল। বুকুখন পাতল হ’ল। তোমাৰ বিষাদবোৰ ভগাই ল’ম দুয়ো। মা কোনখন হস্পিটালত আছে?\n: কেয়াৰ চেণ্টাৰ নাৰ্চিং হোম, টিউলিপৰ ওচৰত।\n: খাব পৰিছেনে কিবা?\n: জুলীয়া বস্তুহে গিলিব পাৰে।\n: কাইলৈ পুৱাতে মই মালৈ পাতলকৈ ক্ষীৰ অকণ বনাই লৈ যাম। নিবানে মোক?\nআবিৰৰ গধুৰ বুকুখন কিছু পাতল হ’ল। জীৱনটোত কিছু আশাৰ জিলিঙনি জলমলালে। উৰুঙা মনাকাশত এধানমান আত্মপ্ৰেমৰ অনুভূতি জাগ্ৰত হ’ল।\nবন্যাৰ বুকুত জীৱনৰ পোহৰ দেখা পালে আবিৰে। বন্যাৰ আলিঙ্গনৰ মাজত সি লাহে লাহে টোপনি গ’ল। আজি বহু দিনৰ মূৰত অকণমান স্বস্তিৰে টোপনি গ’ল সি। তাৰ চুলিবোৰত আলফুলে হাত বুলাই থাকিল বন্যাই।\n← তোমালৈ মোৰ মনত পৰে… – কৰবী দত্ত\nঅপৰাহ্ণৰ ৰং – জ্যোতিৰূপা কোৱঁৰ খাটনিয়াৰ →\nন কইনা মই ধান ডাবলৈ যাম – (পৰী শ্যামলী ভূঞা)


এন আৰ চি, অসমীয়া আৰু বাঙালী : কেইটামান কথা (জিতেন বেজবৰুৱা) - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / সমকাল / এন আৰ চি, অসমীয়া আৰু বাঙালী : কেইটামান কথা (জিতেন বেজবৰুৱা)\nজানুৱাৰী 10, 2018\tসমকাল মন্তব্য কৰক 191 দৰ্শন\nযোৱা ৩১ ডিচেম্বৰ, ২০১৭ত এন আৰ চিৰ প্ৰথমটো খচৰা প্ৰকাশ পোৱাৰ পাছৰ উৎকণ্ঠা আৰু খেলিমেলিৰে পূৰ্ণ পৰিবেশত পশ্চিম বংগৰ মুখ্যমন্ত্ৰী মমতা বেনাৰ্জীয়ে এই সম্পৰ্কত প্ৰকাশ কৰা বক্তব্য আৰু তৎপৰৱৰ্তী ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াবিলাকে অধিক জটিলতাৰ সৃষ্টি কৰিছে। তেওঁ ক’লে যে অসমৰ এন আৰ চিৰ প্ৰক্ৰিয়াটো হ’ল বাঙালীসকলক খেদিবৰ বাবে কৰা এটা চক্ৰান্ত মাথোঁ। এইটো দেখ দেখকৈ ভুল তথ্যৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত আৰু উচটনিমূলক বক্তব্য, যিটোৱে অসমৰ সাম্প্ৰতিক পৰিবেশত অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। গতিকে এনেধৰণৰ বক্তব্যক চিধাচিধি গৰিহণা দিয়া প্ৰয়োজন। পশ্চিম বংগৰ বৰ্তমান ৰাজনৈতিক প্ৰেক্ষাপটত বিজেপিৰ বিৰুদ্ধে নিজৰ অৱস্থান শক্তিশালী কৰিবলৈকেই যে বেনাৰ্জীয়ে বাঙালী ছেণ্টিমেণ্টৰ সহায় লৈছে, সেয়া বুজিবলৈ টান নহয়। এক কথাত ই বাঙালী জাতীয়তাবাদক লৈ তৃণমূল আৰু বিজেপিৰ মাজত চলা টনা-আঁজোৰাকে প্ৰতিফলিত কৰিছে। কিন্তু অসমৰ জ্বলন্ত পৰিস্থিতিত ইয়াৰ বহুবোৰ ভয়ংকৰ সম্ভাৱনা থকা যেন ভাব হয়।\nসি যি নহওক, বেনাৰ্জীৰ উক্ত বক্তব্যক কোনো বিক্ষিপ্ত-ব্যক্তিগত বক্তব্য বুলি আঁতৰাই ৰাখিব নোৱাৰি। সেই ঘটনাৰ পাছৰপৰাই বৰাক উপত্যকাত বিভিন্ন ব্যক্তি আৰু সংগঠনে এন আৰ চিৰ বিৰুদ্ধে একেধৰণৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰা দেখা গৈছে। প্ৰকাশ হৈ যোৱা প্ৰথম খচৰাটোত যে অজস্ৰ সমস্যা আৰু খেলিমেলি আছে সেই লৈ অলপো সন্দেহ নাই। সেয়া প্ৰকৃততে অৱধাৰিতও। অসম চৰকাৰে বহুতো হোঁহকা-পিছলা কৰি কৰি উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ প্ৰবল হেঁচাতহে শেষ মুহূৰ্তত ততাতৈয়াকৈ এই খচৰাটো প্ৰকাশ কৰিবলৈ আগ বাঢ়িল। গতিকে খচৰাটো স্বাভাৱিকতেই বহুতো দিশৰপৰাই আংশিক আৰু আসোঁৱাহপূৰ্ণ। আৰু ইয়াৰ ভিত্তিত এই মুহূৰ্তটোত মূল সমস্যাটো সম্পৰ্কত, অৰ্থাৎ বিদেশী প্ৰশ্নটো সম্পৰ্কত কোনোধৰণেই শেষ সিদ্ধান্ত কৰিব নোৱাৰি, আনকি যুক্তিসংগত অনুমান কৰিবলৈও অসুবিধা। গতিকে আমাৰ বোধেৰে এন আৰ চিৰ খচৰাটোৰ সমস্যাবিলাক ঘাইকৈ আমোলাতান্ত্ৰিক আৰু টেকনিকেল। ধৰক, কাৰোবাৰ পৰিয়ালৰ এজনৰ নাম আহিছে, কিন্তু আন পাঁচজনৰ অহা নাই, কাৰোবাৰ নাম-উপাধি ভুলকৈ আহিছে, ইত্যাদি ইত্যাদি। উজনি অসমৰ মানুহৰ নাম বেছিকৈ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে, বৰাকৰ হোৱা নাই – ইয়াৰ আঁৰতো নিশ্চয়কৈ এনে কাৰণেই নিহিত আছে। আমি অন্ততঃ এতিয়ালৈকে এন আৰ চি প্ৰক্ৰিয়াৰ মাজত কিবা ষড়যন্ত্ৰমূলক আঁচনি লুকাই আছে, তেনে কোনো লক্ষণ দেখিবলৈ পোৱা নাই। গতিকে বিভিন্ন বাঙালী ব্যক্তি-সংগঠনে আমোলাতান্ত্ৰিক-টেকনিকেল ঘটনা এটাক ভুলকৈ ৰাজনৈতিক ষড়যন্ত্ৰৰ ৰূপত উপস্থাপন কৰিব খুজিছে। এইক্ষেত্ৰত বিশেষকৈ বাঙালী বিদ্বৎ সমাজৰ একাংশ অগ্ৰণী ব্যক্তিৰ ভূমিকা অনাকাংক্ষিত আৰু হতাশাজনক। এন আৰ চি প্ৰক্ৰিয়াটোৰ বিৰুদ্ধে বিষোদগাৰ কৰি, তাৰ বহুলব্যাপী গ্ৰহণযোগ্যতাক আঘাত কৰি বাঙালী সমাজৰ কিবা লাভ হ’ব যেন নালাগে। এন আৰ চি সম্পূৰ্ণকৈ ওলাই গ’লে বিদেশী সমস্যাটোৰ কিমানখিনি সমাধান হয়গৈ সেয়া পাছৰ কথা : কিন্তু তাৰ ফলত বিদেশী সমস্যাৰ সমীকৰণটো যে গুণগতভাৱে বহুখিনি সলনি হৈ যাব আৰু তাৰ সমাধানৰ বাবে যে নতুন দিশ কিছুমান মুকলি হ’ব, সেইটো নিশ্চিত। অৰ্থাৎ অসমৰ বিদেশী সমস্যাটোৰ ঐতিহাসিক যাত্ৰাপথত এন আৰ চি এটা ডাঙৰ পদক্ষেপ। গতিকে বিদেশী সমস্যাটো ঐতিহাসিকভাৱে এটা পদক্ষেপ আগ বাঢ়ি যাবলৈকে এই প্ৰক্ৰিয়াটো সুকলমে হৈ যোৱাটো দৰকাৰী, আৰু সেইটো সকলোৰে কাম্য হোৱা উচিত। ইয়াক প্ৰতিহত কৰিলে বা ব্যাঘাত জন্মালে সমস্যাটোৱে অধিক জটিল ৰূপ লৈ পাকঘূৰণি খাই থাকিব, আৰু তাৰ ফলত আনৰ লগতে বাঙালী সমাজৰ বাবেও অধিক সমস্যাৰ সৃষ্টি হ’ব। যদি এন আৰ চিৰ প্ৰক্ৰিয়াত কোনো ঠাইত বিশেষ ঘটনা ঘটিছে য’ত বাঙালী লোকৰ বিৰুদ্ধে চৰকাৰী কৰ্মচাৰীয়ে ষড়যন্ত্ৰ কৰিছে বা অসমীয়া জাতীয়তাবাদী সংঠনৰ লোকে প্ৰক্ৰিয়াটোত হস্তক্ষেপ কৰিছে (কিছুৱে এনে অভিযোগ কৰিছে), তেন্তে সেই ঘটনাসমূহ ফাদিল কৰা হওক আৰু আইনী প্ৰক্ৰিয়াৰ আওতালৈ অনা হওক। আনহাতে, প্ৰথম খচৰাটোত দেখিবলৈ পোৱা অসম্পূৰ্ণতা আৰু আসোঁৱাহসমূহ চৰকাৰৰ দৃষ্টিগোচৰ কৰা হওক। মন কৰিবলগীয়া যে বহল ঐতিহাসিক-ৰাজনৈতিক ভূমিকা যিয়েই নহওক, এন আৰ চি প্ৰসংগত অসমীয়া জাতীয়তাবাদী-জনগোষ্ঠীগত দল-সংগঠনবিলাকৰ সম্প্ৰতি সহযোগিতামূলক মনোভাব দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। আচলতে ইয়াৰ অন্যথা হোৱাটো সম্ভৱো নহয়, কিয়নো এই দল-সংগঠনবিলাক নিজৰ কথাৰেই বান্ধ খাই আছে। গতিকে বাঙালী বিদ্বৎ সমাজ তথা দল-সংগঠনবিলাকেও যদি এই প্ৰক্ৰিয়াত আশানুৰূপধৰণে সহযোগিতা আগ বঢ়ায় তেন্তে এন আৰ চি সুকলমে হৈ যোৱাত সুবিধা হ’ব। সুখৰ বিষয় যে বাঙালী সমাজৰ বহুতো ব্যক্তি তথা দল-সংগঠন ইয়াৰ বাবে আগ বাঢ়ি আহিছে। স্বাভাৱিকতেই মমতা বেনাৰ্জীৰ বক্তব্যৰো বিৰোধিতা হৈছে এইসকলৰ মাজৰপৰা।\nঅসমীয়া মানুহখিনিৰ মাজত নিজৰ পৰিচয় সংকটক লৈ যিখিনি ভীতি আছে তাৰ আঁৰত বহুতো আৰ্থ-সামাজিক কাৰণ আছে, যাৰ ভিতৰত বিদেশী প্ৰব্ৰজনৰ সমস্যাটোও এটা। এইবোৰ কথা ইতিমধ্যে বিস্তৃতভাৱে আলোচিত হৈছে। অসমত জাতীয়তাবাদী ৰাজনীতিৰ অন্তহীন আধিপত্যৰ আঁৰত ঘাইকৈ এই পৰিচয় সংকটেই লুকাই আছে। গতিকে অসমত অন্যান্য যিকোনোধৰণৰ ৰাজনীতিৰ বাবে পথাৰ মোকলাবলৈ হ’লে, প্ৰগতিশীল ৰাজনীতিৰ বীজ সিঁচিবলৈ হ’লে তাৰ আগতেই এই পৰিচয় সংকটৰ প্ৰশ্নটোৰ এটা মীমাংসা কৰি লোৱাটো দৰকাৰী। সেই দিশৰপৰাও এন আৰ চিৰ এটা ভূমিকা আছে। নিজকে অসমীয়া বুলি পৰিচয় দিয়া-নিদিয়া আন আন খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীৰ বাবেও বিদেশী প্ৰব্ৰজনে জনগাঁথনিগত সমস্যাকে ধৰি বহুতো আৰ্থ-সামাজিক সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ গতিকে অসমীয়া মানুহক, অসমৰ খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীসমূহক এন আৰ চি লাগিবই। ইয়াৰপৰা বাঙালীসকলো নিশ্চয়কৈ বাদ নপৰে৷ সি যি নহওক, এন আৰ চি প্ৰশ্নটোৰ অচিলা লৈ বাঙালী সমাজৰ যিখিনি ক্ষোভ আৰু অভিযোগ উঠি আহিছে সেয়াও আচলতে তাৎক্ষণিক নহয় – সেয়া দীৰ্ঘদিনীয়া পুঞ্জীভূত বস্তু। বিদেশীৰ নামত বহুসংখ্যক বাঙালী লোকে হাৰাশাস্তিৰ সন্মুখীন হৈ আহিছে সেয়া সঁচা। এইখিনিতে স্পষ্ট হৈ লোৱা ভাল যে এতিয়া বাঙালীক খেদিব বুলি হোৱা হুলস্থূলটো ঘাইকৈ হিন্দু বাঙালীক লৈহে হৈছে, বংগমূলীয় মুছলমানক লৈ নহয়। সি যি নহওক, বিদেশীৰ নামত বংগমূলীয় মুছলমানৰ নিচিনাকৈ বাঙালী হিন্দুৰ ওপৰতো হাৰাশাস্তি হৈছে। সেইক্ষেত্ৰত অসমীয়া জাতীয়তাবাদী দল-সংগঠনবিলাকৰো ঐতিহাসিক ভূমিকা আছে। ইয়াৰ বিৰুদ্ধে বাঙালী সমাজৰপৰা গণ আন্দোলন গঢ়ি তোলা দৰকাৰ। অসমীয়া গণতান্ত্ৰিক-প্ৰগতিশীল শক্তিবিলাকেও ইয়াত সহযোগ কৰিব লাগিব। কিন্তু সম্প্ৰতি দেখিবলৈ পোৱা বৃহৎ বাঙালী জাতীয়তাবাদৰ ঢৌটোৰ মাজত সৰ্বসাধাৰণ বাঙালী ৰাইজৰ এইধৰণৰ আৰু আন আন আৰ্থ-সামাজিক সমস্যাৰ বৰ গুৰুত্ব থকা যেন নালাগে। এই বাঙালী জাতীয়তাবাদ চালিত হৈছে ঘাইকৈ বৃহৎ বাঙালী জাতিৰ সাংস্কৃতিক অভিমানক কেন্দ্ৰ কৰি। বাঙালীসকল হৈছে এটা ডাঙৰ জাতি, অসমীয়াৰ দৰে সৰু নহয় – যাৰ নিজা এখন দেশ আছে, এখন ৰাজ্য আছে, অতিকে সমৃদ্ধ ভাষা-সংস্কৃতি আছে। তেনেস্থলত তেওঁলোকে অসম ৰাজ্যত অসমীয়া জাতিৰ ওচৰত একপ্ৰকাৰ সেও হৈ থাকিবলগা হৈছে। অসমত ৰাজনীতিতে হওক, প্ৰশাসনতে হওক, গণমাধ্যমৰ ওপৰতে হওক, ৰাজহুৱা পৰিসৰৰ ওপৰতে হওক – অসমীয়াৰ আধিপত্য আছে, বাঙালীৰ নাই। যিসমূহ এলেকাত বাঙালীসকল একগোট হৈ এখন সমাজ ৰূপত বৰ্তি আছে, তাত তেওঁলোকে নিজৰ ভাষা-সংস্কৃতি নিৰ্বিঘ্নে বৰ্তাই ৰাখিব পাৰিছে। কিন্তু যিসমূহ এলেকাত তেওঁলোক অসমীয়া বা অন্য গোষ্ঠীৰ লোকৰ মাজত বিক্ষিপ্তভাৱে বিস্তাৰিত হৈ আছে সেইসমূহত তেওঁলোকে তেনেদৰে বৰ্তাই ৰাখিব পৰা নাই। এনেবোৰ কাৰণত তেওঁলোকৰ মাজত ৰাজনৈতিক-সাংস্কৃতিক ক্ষোভ আৰু অভিযোগ থকাটো স্বাভাৱিক। অসমীয়া জাতীয়তাবাদী দল-সংগঠনবিলাকৰ বিদ্বেষমূলক মনোভাব তথা কাম-কাজে এইক্ষেত্ৰত ইন্ধন যোগাই আহিছে। এইটো এক অনস্বীকাৰ্য বাস্তৱ সত্য। কিন্তু প্ৰশ্ন হ’ল ইয়াৰপৰা কেনি যাব তেওঁলোক? এইটো এটা জটিল প্ৰশ্ন যাৰ উত্তৰ সহজে পোৱা টান। কিন্তু উত্তৰ বিচৰাটো অধিক জৰুৰী হৈ পৰিছে যেন ভাব হয়।\nঅসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ উন্মেষ কালৰেপৰা অসমীয়া-বাঙালী সংঘাত ভিন ভিন ৰূপত চলি আহিছিল, বিংশ শতিকাৰ শেষৰ পিনে সি অধিক তিক্ত হৈ পৰিছিল। শেহতীয়া সময়ছোৱাত এই সংঘাত হয়তো কিছু সুপ্ত ৰূপত আছিল। কিন্তু এন আৰ চিক লৈ মমতা বেনাৰ্জীৰ বক্তব্যৰ পাছত যিখিনি ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখিবলৈ পোৱা গৈছে, তাৰপৰা ভাব হৈছে যেন অসমীয়া-বাঙালী সংঘাতে আকৌ নতুন মোৰ ল’বলৈ গৈছে, জংগী ৰূপ ল’বলৈ আৰম্ভ কৰিছে। সেইটো যদি বাস্তৱত ঘটে তেন্তে সেয়া কাৰোপক্ষেই মংগলজনক নহ’ব। গতিকে অসমীয়া-বাঙালী উভয় জাতিৰে গণতান্ত্ৰিক-প্ৰগতিশীল শক্তিসমূহে সময় থাকোতেই সতৰ্ক হৈ এটা সমাধানৰ বাবে চেষ্টা কৰা ভাল। এটা কথা ঠিক যে অসমীয়া-বাঙালীৰ মাজত দীৰ্ঘদিনীয়া সমন্বয়ৰ ঐতিহ্য এটা আছে – সেইটো বৰ মূল্যৱান বস্তু। কিন্তু সেইটোৰ সোঁৱৰণে এই সংঘাতৰ মোকাবিলা কৰাত আমাক বৰ এটা সহায় কৰিব পাৰিব যেন নালাগে। সংঘাতৰ বাস্তৱিক কাৰণসমূহ কি কি সেইবোৰ আলোচনা কৰা দৰকাৰ, বেয়া পোৱা-ভাল পোৱাৰ কথাটো কাতি কৰি ৰাখি। সি যি নহওক, অসমীয়া-বাঙালী সংঘাত নিৰসনৰ বাবে কিছু লোকে পৃথক ৰাজ্য গঠনৰ পোষকতা কৰে। আমাৰ বোধেৰে নতুন নতুন ৰাজ্য গঠনৰ দাবীৰে উত্তাল হৈ থকা অসমৰ প্ৰেক্ষাপটত সেইটো উপায় বাস্তৱসন্মত আৰু ফলপ্ৰসূ হ’ব যেন নালাগে। বাঙালীপ্ৰধান অঞ্চলত থকা অসমীয়া বা আন গোষ্ঠীৰ লোকৰ বিৰুদ্ধে নৃগোষ্ঠীয় পৰিষ্কৰণৰ সম্ভাৱনাও নুই কৰিব নোৱাৰি। তেনেহ’লে কি উপায়েৰে সংঘাত নিৰসন হ’ব সেইটো বিদ্বৎ সমাজৰ আলোচ্য। কিন্তু এটা কথা ঠিক যে বৃহৎ বাঙালী জাতীয়তাবাদে অসমৰ বাঙালীক নতৰায়। অসমৰ বাঙালী সমাজে অসমৰ মাটিতে নতুন ৰাজনীতিৰ সৃষ্টি কৰিব লাগিব। সেইটো কেনেধৰণৰ হ’ব সেয়া তেওঁলোকৰ নিজৰ মাজৰপৰাই নিৰ্ধাৰিত হ’ব লাগে। প্ৰতিষ্ঠিত ৰাজনৈতিক দলবিলাকে যে তেওঁলোকক সহায় নকৰে সেইটো নিশ্চয় বাঙালী ৰাইজে বুজিব পাৰিছে। আনহাতে, অসমীয়া জাতীয়তাবাদী শক্তিবিলাকে বাঙালীসকলক অসমীয়া কৰিবলৈ চেষ্টা নকৰাই ভাল – তেওঁলোকক নিজৰ মতে থাকিবলৈ দিব লাগে। একপ্ৰকাৰ উগ্ৰ জাতীয়তাবাদে আন একপ্ৰকাৰ উগ্ৰ জাতীয়তাবাদৰ জন্ম দিয়ে। অসমীয়া উগ্ৰ জাতীয়তাবাদ আৰু বাঙালী উগ্ৰ জাতীয়তাবাদ – এই দুয়োটাই সমানেই ভয়ংকৰ আৰু সমানেই গণবিৰোধী। গতিকে গণতান্ত্ৰিক-প্ৰগতিশীল শক্তিসমূহে ইয়াৰ দুয়োটাকে বিৰোধ আৰু সমালোচনা কৰা দৰকাৰ।\nআনহাতে, এন আৰ চিৰ জৰিয়তে বাঙালী খেদিব বিচৰা বুলি হোৱা হুলস্থূলৰ মাজত যিটো প্ৰকৃত সত্য লুকাই পৰিছে সেইটো হ’ল হিন্দু জাতীয়তাবাদৰ প্ৰশ্নটো। এন আৰ চি প্ৰকৃততে কোনে বিচৰা নাই? কোনে নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কৰ জৰিয়তে হিন্দু বিদেশীক আদৰি আনিব বিচাৰিছে আৰু অসম চুক্তিখনক নস্যাৎ কৰিব বিচাৰিছে? ইয়াৰ উত্তৰ সকলোৱে জানে। কিন্তু এন আৰ চিক সমালোচনা কৰা বাঙালী বিদ্বৎ সমাজে এই আচল প্ৰশ্নটো সম্পূৰ্ণৰূপে এৰাই চলিছে। (অন্য সময়ত সেইসকলৰ হিন্দু জাতীয়তাবাদৰ প্ৰতি কেনে দৃষ্টিভংগী সেইটো বেলেগ কথা।) সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষৰ লগতে অসমতো এতিয়া হিন্দু জাতীয়তাবাদী শক্তিসমূহে আধিপত্য প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। এনে প্ৰেক্ষাপটত অসমীয়াই বাঙালীৰ বিৰুদ্ধে ষড়যন্ত্ৰ কৰিছে নে বাঙালীয়ে অসমীয়াৰ বিৰুদ্ধে কৰিছে, সেইটো আচল প্ৰশ্ন নহয়। আচল প্ৰশ্ন হ’ল, হিন্দু জাতীয়তাবাদী শক্তিসমূহে কি কৰিছে আৰু কাক কাৰ বিৰুদ্ধে ব্যৱহাৰ কৰিছে? দেখা গৈছে যে এন আৰ চিৰ বিৰুদ্ধে বিষোদগাৰ যি চিন্তাৰ, যি দলৰ মানুহেই নকৰক লাগিলে আৰু তেওঁলোকৰ নিজৰ ইচ্ছা যিয়েই নহওক লাগিলে – ইয়াৰ শেষ মুনাফা কিন্তু হিন্দু জাতীয়তাবাদীহঁতৰে হ’ব। কাৰণ এন আৰ চি প্ৰক্ৰিয়াটোৰ আদৰ্শগত বিৰোধী তেওঁলোকেই। আলোচ্য বিতৰ্কৰ ফলস্বৰূপে বিতৰ্কৰ কেন্দ্ৰবিন্দুটো আন দল-সংগঠনৰ পিনে গুচি গ’ল আৰু চতুৰ হিন্দু জাতীয়তাবাদীহঁত নিমাখিত-অজলাৰ নিচিনাকৈ আঁৰত থাকি গ’ল। চমুকৈ ক’বলৈ গ’লে, এন আৰ চিক কেন্দ্ৰ কৰি সঁচাকৈয়ে যদি কিবা ষড়যন্ত্ৰ আছে তেন্তে সেয়া হ’ল হিন্দু জাতীয়তাবাদী শক্তিসমূহে হিন্দু বিদেশীক নাগৰিকত্ব দিব খোজাৰ ষড়যন্ত্ৰ। হিন্দু জাতীয়তাবাদী শক্তিসমূহে এটা সমসত্ব আৰু অখণ্ড হিন্দু বাঙালীৰ পৰিচিতি নিৰ্মাণ কৰিব খোজে আৰু নিজকে তাৰ ত্ৰাণকৰ্তা ৰূপত প্ৰতিষ্ঠা কৰিব খোজে। কিন্তু ইয়াৰ আঁৰত বাঙালী ৰাইজৰ স্বাৰ্থৰ কথা লুকাই থকা নাই, লুকাই আছে হিন্দু ৰাষ্ট্ৰ গঠনৰ আঁচনিহে। হিন্দু বাঙালীক অসমৰপৰা খেদিব খোজা বুলি বৃহৎ বাঙালী জাতীয়তাবাদৰ পোষকতা কৰা বাঙালীসকলেও জ্ঞাতে-অজ্ঞাতে এই হিন্দু জাতীয়তাবাদী আঁচনিত হাত উজান দিছে যেন আমাৰ ভাব হৈছে। এই হিন্দু জাতীয়তাবাদী আঁচনি যেনেকৈ অসমীয়া ৰাইজৰ স্বাৰ্থৰ পৰিপন্থী, একেদৰেই বাঙালী ৰাইজৰো পৰিপন্থী। অসমীয়া-বাঙালী সকলোৱে মিলি ইয়াৰ বিৰুদ্ধেহে থিয় দিয়া উচিত।\nটেগঅসমীয়া এন আৰ চি বঙালী জাতীয়তাবাদ\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা সৌৰভ কুমাৰ চলিহা আৰু স্বাধীন অসম (টুনুজ্যোতি গগৈ)


নাগৰিক চনদ | গড়কাপ্তানি বিভাগ (পথ) | অসম চৰকাৰ, ভাৰত\nঅসম চৰকাৰ গড়কাপ্তানি বিভাগ (পথ)\nবৃটিছ চৰকাৰৰ অধীনতে, ১৮৮০ চনতে গড়কাপ্তানি (পথ) বিভাগ স্থাপন কৰা হয়। আৰম্ভণিতে, ৰাজ্যৰ ৰাজহুৱা আন্তঃগাঁথনিৰ উন্নয়ন, নিৰ্মাণ আৰু নিৰ্মিত সম্পদসমূহৰ মেৰামতিৰ কাম এই বিভাগৰ তত্বাৱধানত আছিল। ১৯৫৬ চনত, মথাউৰি আৰু নলা-নৰ্দমা (ই এণ্ড ডি) নামেৰে এটি পৃথক বিভাগ খুলি, গড়কাপ্তানি বিভাগক দুভাগত বিভক্ত কৰা হয়। পিছলৈ, বিভাগটোক, ৰাজ্য চৰকাৰৰ প্ৰসাশনিক সংশোধন আৰু প্ৰশিক্ষণ বিভাগৰ, প্ৰধান সচিৱৰ দ্বাৰা ০৫/০৫/২০১০ তাৰিখে জাৰি কৰা চৰকাৰী অধিসূচনা নং এআৰ.৯/২০১০/১১৩ যোগে গড়কাপ্তানি (পথ) আৰু গড়কাপ্তানি (ভৱন আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ) বিভাগ নামেৰে দ্বিখণ্ডিত কৰা হয়। গড়কাপ্তানি (পথ) বিভাগৰ মূখ্য কাম হ'ল ৰাজ্যৰ পথ আন্তঃগাঁথনিৰ উন্নয়ন আৰু মেৰামতি।\nৰাজ্যৰ সকলো অঞ্চলক সামৰি উন্নত আৰু নিৰাপদ পথ সংযোগ ব্যৱস্থাৰ প্ৰৱৰ্তন।\nৰাজ্যৰ সকলো জনবসতি অঞ্চল আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থানলৈ সকলো বতৰৰ উপযোগী পথৰ নিৰ্মাণ।\nপথচাৰীৰ বাবে যাতায়তৰ মান উন্নত হোৱাকৈ, কম সময়খৰচী আৰু কম খৰচত গাড়ী মটৰ চলাব পৰাকৈ ৰাজ্যৰ ঘাইপথ তথা জিলাৰ মূখ্য পথৰ উন্নীতকৰণ/বহলোৱা তথা সুদৃঢ়কৰণ।\nউপযুক্ত পথ সম্পদ ব্যৱস্থাপনা ব্যৱস্থাৰ মাধ্যমেৰে পথসমূহৰ পৰিচালনা তথা চোৱা-চিতাৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ মান উন্নীতকৰণ।\nপথ সুৰক্ষা ব্যৱস্থাপনা ব্যৱস্থাৰ মান উন্নীতকৰণ।\nৰাজ্যিক ঘাইপথ আৰু জিলাৰ মুখ্য পথসমূহৰ উন্নয়ন আৰু উন্নীতকৰণ।\nৰাজ্যৰ সকলো জনবসতি অঞ্চল আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থানলৈ অব্যাহত পথ যোগাযোগ ব্যৱস্থাৰ প্ৰৱৰ্তন।\nদলং নিৰ্মাণ ( কাঠৰ দলঙক পকী দলঙলৈ পৰিৱৰ্তিত কৰা আৰু যোগাযোগ নথকা অঞ্চলত পকী দলং নিৰ্মাণ।\nপথ ব্যৱস্থাপনা ব্যৱস্থাৰ উন্নয়ন।\nপথ সুৰক্ষা ব্যৱস্থাৰ ৰূপায়ন।\nমানদণ্ড উন্নয়নৰ বাবে গৱেষণা।\nগ্ৰাম্য পথ আৰু ৰাজ্যিক ঘাইপথ তথা মুখ্য জিলা পথসমূহৰ উন্নয়ন।\nপকী দলং নিৰ্মাণ।\nপথ যোগাযোগ ব্যৱস্থাৰ আঁচনি প্ৰস্তুতি আৰু অগ্ৰাধিকাৰ তালিকা প্ৰস্তুতিৰ লগতে সমূহ পথ আৰু দলঙৰ তথ্য সংৰক্ষণ।\nপথৰ আচবাবৰ ব্যৱস্থা কৰা।\nআমাৰ উদ্দেশ্য হৈছে তলত উল্লেখ কৰা সে‌ৱাসমূহ প্ৰদান কৰা তথা গুণাগুণৰ মান সঠিক ৰখা :\nক্ৰমাংক সে‌ৱাৰ নাম চৰ্তসমূহ সময়ৰেখা / গতিবিধি মাচুল প্ৰশাসক\n১. ঠিকাদাৰৰ পঞ্জীয়ন আবেদন আৰু গাঁঠি দিয়া নথিপত্ৰ সঠিক হ’বৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় নথিসমূহ হ’ল-\nক্লাছ IA/B/Cৰ বাবে\n১. পান কাৰ্ড (শেহতীয়া আয়কৰ দিয়া প্ৰমাণপত্ৰ ).\n২. VAT (ভেট) (শেহতীয়া বিক্ৰী কৰ দিয়া প্ৰমাণপত্ৰ প্ৰমাণপত্ৰ ).\n৩. শ্ৰম অনুজ্ঞাপত্ৰ\n৪. প্ৰতিলিপি:- পূৰ্বৰ পঞ্জীয়ন প্ৰমাণপত্ৰ .\n৫. পাছপোৰ্ট /আৰক্ষী নিৰীক্ষণ প্ৰতিবেদন লাগিব, যদিহে পাছপোৰ্ট নাথাকে.\n৬. কামৰ অৰ্ডাৰ য’ত পূৰ্বৰ ৫ বছৰৰ কাম কৰাৰ অভিজ্ঞতা লিখা থাকে আৰু যাৰ মূল্য নিৰ্দিষ্ট কৰি থো‌ৱা মূল্যৰ ভিতৰত হয় ( ২০০ লাখ, ১০০ লাখ আৰু ৫০ লাখ হৈছে ক্ৰমান্বয়ে I-শ্ৰেণী, II-শ্ৰেণী আৰু III-শ্ৰেণীৰ বাবে )\n৭. বেংক সচ্চলতাৰ প্ৰমাণপত্ৰ .\n৮. প্ৰমাণপত্ৰ মুখ্য ব্যক্তিৰ প্ৰমাণপত্ৰৰ সৈতে স্বীকাৰোক্তি\n৯. জাতি প্ৰমাণপত্ৰ ,যদিহে প্ৰয়োজ্য হয় ।.\n১০. পাছপোৰ্ট আকাৰৰ ফটো .\n১১. মেছিনেৰী (নিৰ্দিষ্ট শিতানত ) : (হয় নিজা নতুবা ভাড়াত লো‌ৱা বা লীজত লো‌ৱা ):\n১. PAN কাৰ্ড .\n২.VAT প্ৰমাণপত্ৰ .\n৩. শ্ৰম অনুজ্ঞাপত্ৰ .\n৪.প্ৰতিলিপি:-শ্ৰেণী– IIIৰ পূৰ্বৰ পঞ্জীয়ন প্ৰমাণপত্ৰ ।.\n৫. আৰক্ষী নিৰীক্ষণ প্ৰতিবেদন /পাছপোৰ্ট .\n৬. যো‌ৱা ৫ বছৰত ২৫ লাখ টকা মূল্যৰ কাম কৰা উল্লেখ থকা কামৰ অৰ্ডাৰ । বেংক সচ্চলতাৰ প্ৰমাণপত্ৰ ।\n৭. জাতি প্ৰমাণপত্ৰ ,যদিহে প্ৰয়োজ্য হয় ।\n৮. পাছপোৰ্ট আকাৰৰ ফটো .\nশ্ৰেনী-III ৰ বাবে :\n২. VAT প্ৰমাণপত্ৰ .\n৪. পাছপোৰ্ট আকাৰৰ ফটো .\n৬. বেংক সচ্চলতাৰ প্ৰমাণপত্ৰ .\n৭. জাতি প্ৰমাণপত্ৰ ,যদিহে প্ৰয়োজ্য হয় ।. ১. www.apwd.in বে‌ৱচাইটৰ যোগেদি অনলাইনত কৰা আবেদন\n২. নিৰীক্ষণ(ভেৰিফিকেশ্যন)ৰ প্ৰমাণপত্ৰ পো‌ৱাৰ ১৫ দিনৰ ভিতৰত । পঞ্জীয়নৰ বাবে ন্যুনতম টকা :\n১৫০০০ টকা শ্ৰেণী –I(ক)ৰ বাবে ;\n১০০০০ টকা শ্ৰেণী –I(খ)ৰ বাবে ;\n৫০০০ টকা শ্ৰেণী –I (গ)ৰ বাবে;\n২০০০ টকা শ্ৰেণী –IIৰ বাবে;\n৫০০ টকা শ্ৰেণী –III ৰ বাবে । শ্ৰেণী –Iৰ বাবে মুখ্য অভিযন্তা , PWD (পথ)\nশ্ৰেণী –I Iৰ বাবে সংশ্লিষ্ট অধীক্ষক অভিযন্তা\nশ্ৰেণী –IIIৰ বাবে – সংশ্লিষ্ট কাৰ্যবাহী অভিযন্তা\n২. নিবিদা প্ৰক্ৰিয়াৰ সম্পূৰ্ণতা ( DNIT বিষয়সমূহত প্ৰেছ বিজ্ঞপ্তি তৈয়াৰ কৰা, নিবিদাৰ প্ৰাপ্তিস্বীকাৰ , মূল্যায়ন আৰু কামৰ অৰ্ডাৰ দিয়া ) সক্ৰিয় আৰু তথ্যানুসৰি যোগ্য নিবিদা জমাকাৰী সকলৰ প্ৰয়োজনীয় অৰ্হতা তথা নথি-পত্ৰৰ চৰ্ত সাপেক্ষে । ১. ই-নিবিদা ব্য‌ৱস্থা .\n২. LOA প্ৰদান (গ্ৰহণৰ পত্ৰ বিশ্ব বেংক বা নিবিদা সমিতিৰ অনুমোদনৰ ৭ দিনৰ ভিতৰত দিয়া হ’ব লাগিব ।. -নাই- নিবিদা আহ্বানকাৰী সংশ্লিষ্ট বিষয়া (CE/অতিৰিক্ত CE/ SE/ EE যিটো প্ৰযোজ্য হয় )\n৩. পেন্সন আৰু গ্ৰেছুইটিৰ প্ৰস্তা‌ৱ এ.জিলৈ প্ৰেৰণ ১. তথ্যসমূহ\n২. ফৰ্ম -১ (পুণৰ্নিৰীক্ষিত)\n৩. ফৰ্ম -২ ( পুণৰ্নিৰীক্ষিত )\n৪. ফৰ্ম I-A\n৫. ফৰ্ম – ১৯\n৬. LPC ( শেহতীয়া বেতন প্ৰমাণপত্ৰ )\n৭. NDC (দাবীবিহীন প্ৰমাণপত্ৰ )\n৮. সে‌ৱাৰ বহী (চাৰ্ভিচ বুক)\n৯. DP, ভিজিলেন্স আৰু অন্য সংশ্লিষ্টসকলৰ অমনোযোগিতা সকলো নথিপত্ৰ সম্পূৰ্ণ আৰু শুদ্ধভা‌ৱে পো‌ৱাৰ ২০ টা কৰ্মদিনৰ পাছত, পেন্সনৰ কাগজ এ.জি.লৈ প্ৰেৰণ কৰা হ’ব – পেন্সনৰ অনুমোদনৰ বাবে -নাই- শ্ৰী বিপুল চন্দ্ৰ বৰ্মন , আন্ডাৰ চেক্ৰেটাৰী (অ’ডিট) যোগাযোগ নং- ৯৮৬৪০২৩৪৮৫\n৪. GPFৰ প্ৰস্তা‌ৱ এ.জি.লৈ প্ৰেৰণ কৰা ১. ফৰ্ম -১( অ‌ৱসৰপ্ৰাপ্ত লোকৰ বাবে )\n২. ফৰ্ম -২ ( নমিনী )\n৩. শেহতীয়া AGৰ ষ্টেটমেন্ট\n৪. GPF ৰ টকা যো‌ৱা ছমাহত নুলিও‌ৱাৰ প্ৰমাণপত্ৰ এ.জি.ৰ অনুমোদন সাপেক্ষে প্ৰয়োজনীয় কাগজ-পত্ৰ সম্পূৰ্ণভা‌ৱে আৰু শুদ্ধভা‌ৱে পো‌ৱাৰ ১৫ দিনৰ ভিতৰত -নাই- -একে -\n৫. GISৰ অনুমোদন ১. ফৰ্ম -৩\n২. মাহিলী ডিদাকচনৰ ষ্টেটমেন্ট প্ৰয়োজনীয় কাগজ-পত্ৰ সম্পূৰ্ণভা‌ৱে আৰু শুদ্ধভা‌ৱে পো‌ৱাৰ ১০ দিনৰ ভিতৰত -নাই- -একে -\n৬. ছুটিৰ পূঁজিকৰণ চৰকাৰী চাকৰিয়ালৰ আবেদন প্ৰয়োজনীয় কাগজ-পত্ৰ সম্পূৰ্ণভা‌ৱে আৰু শুদ্ধভা‌ৱে পো‌ৱাৰ ৩ দিনৰ ভিতৰত (এ.জি.ৰ পৰা LAR প্ৰা্প্তিৰ চৰ্ত সাপেক্ষে ) -নাই- শ্ৰী বিপুল চন্দ্ৰ বৰ্মন , আন্দাৰ চেক্ৰেটাৰী (স্থাপন) যোগাযোগ: ৯৮৬৪০২৩৪৮৫\n৭. আৰ্ণ লিভৰ অনুমোদন চৰকাৰী চাকৰিয়ালৰ আবেদন AG অফিচৰপৰা প্ৰয়োজনীয় LAR সম্পূৰ্ণভা‌ৱে আৰু শুদ্ধভা‌ৱে পো‌ৱাৰ ৮ দিনৰ ভিতৰত -নাই- -একে -\n৮. কমিউটেড ছুটিৰ অনোমোদন চৰকাৰী চাকৰিয়ালৰ আবেদন AG অফিচৰপৰা প্ৰয়োজনীয় LAR সম্পূৰ্ণভা‌ৱে আৰু শুদ্ধভা‌ৱে পো‌ৱাৰ ৬ দিনৰ ভিতৰত -নাই- -একে -\n৯. মেটাৰ্নিটি বা শিশুৰ যত্ন লো‌ৱা ছুটি চৰকাৰী চাকৰিয়ালৰ আবেদন প্ৰয়োজনীয় কাগজ-পত্ৰ সম্পূৰ্ণভা‌ৱে আৰু শুদ্ধভা‌ৱে পো‌ৱাৰ ১৫ দিনৰ ভিতৰত -নাই- -একে -\n১০. ঠিকাদাৰৰ বিলৰ পইচা দিবৰ বাবে FOC দিয়া সংশ্লিষ্ট মুখ্য অভিযন্তাৰ পৰা পূঁজিৰ দাবী বিত্ত বিভাগৰ পৰা FOC পো‌ৱাৰ আৰু সংশ্লিষ্ট মন্ত্ৰীৰ অনুমোদনৰ পাছত ১০ দিনৰ ভিতৰত -নাই- শ্ৰী সঞ্জী‌ৱ কুমাৰ শ্যাম , ডেপুটী চেক্ৰেটাৰী (বাজেট ) যোগাযোগ নম্বৰ- ৯৪৩৫৭০৩৩৮৭\n১১. RTI তথ্য জমা দিয়া ১. আৰ্হি পত্ৰ RTI আইন, ২০০৫ অনুসৰি\n২. বিনামূলীয়া সে‌ৱাৰ বাবে BPL প্ৰমাণপত্ৰ বলবৎ থকা নিয়ম অনুসৰি ৩০ দিনৰ ভিতৰত । ১০.০০ টকা আৰু ২.০০ টকা প্ৰতি পৃষ্ঠাৰ নথিৰ বাবে শ্ৰী ৰাতুল বৰা , ডেপুটী চেক্ৰেটাৰী (স্থাপত্য বিভাগ )\nযোগাযোগ নং- ৯৭০৬০৭৮০৭১\n১২. প্ৰকল্প /এস্তিমেট/DPRৰ প্ৰশাসনীয় অনুমোদন ১. ভাৰত চৰকাৰৰ অনুমোদন ( কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে স্পনচৰ কৰা বা পূজি দিয়া প্ৰকল্পৰ ক্ষেত্ৰত )\n২. পূঁজি দিয়া কৰ্তৃপক্ষৰ অনুমোদন (বাহিৰৰ পৰা পূঁজি পো‌ৱা প্ৰকল্পৰ ক্ষেত্ৰত )\n৩. P&D/ বিত্ত বিভাগৰ অনুমোদন\n৪. সংশ্লিষ্ট একাউন্ট হেডত বাজেট শিতানৰ উপলব্ধতা P&D বিভাগ/বিত্ত বিভাগ আৰু সংশ্লিষ্ট মন্ত্ৰীৰ অনুমোদন পো‌ৱাৰ ১৫ টা কৰ্মদিনৰ ভিতৰত ।. -নাই- শ্ৰী ৰুবুল গোঁহাই , ডেপুটী চেক্ৰেটাৰী (কামৰ) যোগাযোগ No ৮৮১১০৮৭৮০১\n১৩. টেকনিকেল অনুমোদন প্ৰশাসনীয় অণুমোদন দিয়া AA পো‌ৱাৰ ৭ দিনৰ ভিতৰত -নাই- ২০০ লাখৰ ওপৰৰ কামৰ বাবে , সংলিষ্ট CE.; ১০০ লাখ আৰু ২০০ লাখৰ ভিতৰৰ কামৰ বাবে সংশ্লিষ্ট অতিৰিক্ত CE; ১০ লাখৰ ওপৰত আৰু ১০০লাখৰ তলত হ‌ৱা কামৰ বাবে সংশ্লিষ্ট SE; আৰু ১০লাখৰ ভিতৰত হো‌ৱা কামৰ বাবে সংশ্লিষ্ট EE\n১৪. আইন/ নিয়ম /OM/জাননী আপলোড ১. কোনো আইন/ নিয়ম /OMs/ জাননীৰ মোহাৰি পেলো‌ৱা, সংযোজন কৰা অথবা ৰূপায়ন কৰা\n২. সংশ্লিষ্ট বিভাগ ৩০ দিন শ্ৰী দিগন্ত গোস্বামী , সহকাৰী কাৰ্যবাহী অভিযন্তা , CE কাৰ্যালয়, PWD (পথ)\nযোগাযোগ নং- ৯৯৫৪০২৪২৪০\n১৫. ৱেবচাইট নবীকৰণ সংশ্লিষ্ট বিষয়াৰ কোনো বদলি বা স্থানান্তৰ বা নতুন মকৰল । ৭ দিন -একে -\n১৬. RTPSৰ অধীনত অতিৰিক্ত সে‌ৱা সংশ্লিষ্ট বিভাগ ৭ দিন বা বেছি ( সে‌ৱাৰ গুণাগুণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ) শ্ৰী ৰাতুল বৰা , ডেপুটী চেক্ৰেটাৰী (স্থাপত্য বিভাগ )\nযোগাযোগৰ নং- ৯৭০৬০৭৮০৭১\nসে‌ৱা লওঁতা সকল:\nPWRD ৰ মূল সে‌ৱা লওঁতা সকল হ'ল :\nপথ, যাতায়ত আৰু ঘাইপথ মন্ত্ৰালয় , ভাৰত চৰকাৰ\nঅৰ্থনৈতিক পৰিক্ৰমা বিভাগ, ভাৰত চৰকাৰ\nগ্ৰাম্য উন্নয়ণ মন্ত্ৰালয়, ভাৰত চৰকাৰ\nDONER মন্ত্ৰালয়, ভাৰত চৰকাৰ\nউত্তৰ পূ্ব পৰিষদ\nপৰিকল্পনা আৰু উন্নয়ণ বিভাগ , অসম চৰকাৰ\nবিত্ত বিভাগ , অসম চৰকাৰ\nWPT & BC বিভাগ , অসম চৰকাৰ\nঅসম চুক্তিৰ ৰূপায়ন বিভাগ , অসম চৰকাৰ\nৰাজহ আৰু দুৰ্যোগ ব্য‌ৱস্থাপনা বিভাগ , অসম চৰকাৰ\nগু‌ৱাহাটী উন্নয়ণ বিভাগ , অসম চৰকাৰ\nমুখ্য অভিযন্তা , PWD (পথ), অসম\nমুখ্য অভিযন্তা , PWD (ARIASP & RIDF), অসম\nমুখ্য অভিযন্তা , PWD (সীমান্ত পথ), অসম\nবিভাগৰ চৰকাৰী কৰ্মচাৰীসকল\n১. কাৰ্য্যাৱলীৰ NIT - ৱেবচাইট।\n২. কাৰিকৰী অংশ – ৱেবচাইট।\n৩. প্ৰশাসনিক অনুমোদন – ৱেবচাইট।\n৩.(ক) আনুমানিক ব্যয় তালিকা – কাৰ্য্যকৰী অভিযন্তা (কাৰ্য্যকৰী অভিযন্তাৰ সতে সম্পৰ্কিত প্ৰকল্প)।\n৪. নিবিদা চুক্তি – কাৰ্য্যকৰী অভিযন্তা (কাৰ্য্যকৰী অভিযন্তাৰ সতে সম্পৰ্কিত প্ৰকল্প)।\n৫. চিলিং (এফ অ চি) – কাৰ্য্যকৰী অভিযন্তা (কাৰ্য্যকৰী অভিযন্তাৰ সতে সম্পৰ্কিত বিল)।\n৬. ইউ চি (ব্যৱহাৰৰ প্ৰমাণপত্ৰ) – ৱেবচাইট।\n৭. অভিযোগ সমাধান: অনলাইন ব্যৱস্থাৰে অভিযোগ দাখিলৰ সুবিধা উপলব্ধ কৰা হৈছে। যিকোনো অভিযোগ, ওজৰ-আপত্তি, www.apwd.in/apwrdportal ত দাখিল কৰিব পৰা যাব আৰু তাৰ প্ৰত্যুত্তৰো একেটা পৰ্টেলতে চাব পৰা যাব। সাধাৰণ কাগজত অভিযোগ লিখি, নিম্নোক্ত বিষয়াসকললৈকো প্ৰেৰণ কৰিব পৰা যায়:\nকাম/মেৰামতি সম্পৰ্কীয় শ্ৰী বিৰাজ তালুকদাৰ, উপ-সচিৱ (ডব্লিউ)\nধন আদায় সম্পৰ্কীয় শ্ৰী অজিত কুমাৰ ভূঞা, উপ-সচিৱ (বাজেট)\nপেন্সন সম্পৰ্কীয় শ্ৰী অজিত কুমাৰ ভূঞা, উপ-সচিৱ ( এম)\nনিযুক্তি/পদোন্নতি/স্থানান্তৰ সম্পৰ্কীয় শ্ৰী বিজন চন্দ্ৰ কলিতা, উপ-সচিৱ (প্ৰতিষ্ঠান)\nঠিকাদাৰৰ পঞ্জীয়ন সম্পৰ্কীয় শ্ৰী অজিত বৰা, এচ ই (পৰিকল্পনা)\n৮. ব্যৱহাৰকাৰী/ অংশীদাৰসকলৰ স'তে আলোচনা:\nবিভিনধনাত্মক পৰামৰ্শক বিভাগে সদায় গ্ৰহণ কৰি আহিছে। প্ৰত্যেক জিলাতে, ২-৩জন কাৰ্যকৰী অভিযন্তা থকাৰ লগতে প্ৰত্যেক চক্ৰতে একোজন উপ অভিযন্তা থাকে। একেদৰে, প্ৰত্যেক জ'নতে একোজনকৈ অতিৰিক্ত মূখ্য অভিযন্তা থাকে। মূখ্য অভিযন্তাৰ তত্বাৱধানত মুঠ তিনিটাকৈ সঞ্চালকালয় থাকে আৰু ইয়াৰ বিষয়াসকলৰ ঠিকনা ৱেবচাইট তথা বিভাগৰ অৰ্গেন'গ্ৰামত দিয়া হৈছে। যিকোনো ব্যৱহাৰকাৰী বা অংশীদাৰে তেওঁলোকক ব্যক্তিগতভাৱে বা লিখিতভাৱে পৰামৰ্শ প্ৰদান কৰিব পাৰে।\n৯. নিম্নোক্ত বিষয়সমূহত আমি আপোনালোকৰ সহযোগিতা কামনা কৰিছোঁ:\nক্ষেত্ৰ অভিযন্তা তথা ঠিকাদাৰসকলৰ লগতে কৰ্মস্থলীত থকা শ্ৰমিকসকলৰ সতে জৰীপ আৰু ৰূপায়ন কালত সহযোগিতা আগবঢ়োৱা।\nপথ আৰু দলঙৰ স্থান নিৰ্ধাৰন কৰাৰ সময়ত ক্ষেত্ৰ অভিযন্তালৈ সহযোগিতা আগবঢ়োৱা।\nপ্ৰকল্পৰ কামত গধুৰ যন্ত্ৰপাতি ব্যৱহাৰ কৰাৰ কালত ক্ষেত্ৰ অভিযন্তা তথা ঠিকাদাৰসকলক সহযোগ কৰা।\nৰাতি হোৱা কামৰ ক্ষেত্ৰত ক্ষেত্ৰ অভিযন্তা তথা ঠিকাদাৰসকললৈ সহযোগিতা আগবঢ়োৱা।\nপ্ৰকল্পৰ স্থান/কৰ্মক্ষেত্ৰত সুৰক্ষা সম্পৰ্কীয় বিষয়ত ক্ষেত্ৰ অভিযন্তা তথা ঠিকাদাৰসকলৰ সতে সহযোগিতা আৰু সমন্বয় প্ৰদৰ্শন।\nকামৰ মানদণ্ড পৰীক্ষা কৰাৰ সময়ত ক্ষেত্ৰ অভিযন্তাৰ সতে সহযোগ কৰা।\nসকলো প্ৰস্তাৱৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োজনীয় নথি থকা দৰকাৰ।\nনাগৰিক চনদখন প্ৰতি বছৰে পুনৰীক্ষণ কৰা হ'ব। এই ক্ষেত্ৰত থকা যিকোনো পৰামৰ্শ, অসম চৰকাৰৰ পথ আৰু গড়কাপ্তানি বিভাগৰ আয়ুক্ত আৰু বিশেষ সচিৱ, শ্ৰী এম চি বড়োলৈ ব্লক বি, অসম সচিৱালয় এই ঠিকনাত বা as-guw1@nic.in যোগে প্ৰেৰণ কৰিব পাৰিব।\nএই পৃষ্ঠা অন্তিমবাৰ আপডেট কৰা হৈছিল: 13 Aug 2020\nদৰ্শনকাৰীৰ গণনা: 199467\nContent Ownership গড়কাপ্তানি বিভাগ (পথ), Govt. of Assam.


টকাৰ অভাৱত পুত্ৰৰ চিকিৎসাৰ বাবে হাহাকাৰ দুৰ্ভগীয়া পিতৃ-মাতৃৰ - sangbad365.com\nকিডনী আৰু যকৃতৰ জটিল ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ চিকিৎসাৰ অভাৱত মৃত্যুৰ ক্ষণ গনিছে একমাত্ৰ পুত্ৰ সন্তান। অৰ্থৰ অভাৱত পুত্ৰক চিকিৎসা প্ৰদান কৰিব নোৱাৰি দিনে নিশাই হিয়া ঢুকুৰি কান্দিছে পিতৃ-মাতৃ। দিন হাজিৰা কৰা পিতৃ লকডাউনৰ ফলত কৰ্মহীন হৈ পৰাত তীব্ৰ অৰ্থ সংকটত পৰিছে।\nধুবুৰী জিলাৰ আঠানী আৰক্ষী চকীৰ অন্তৰ্গত বানিয়ামাৰী চতুৰ্থ খণ্ড গাঁৱৰ বাসিন্দা মোস্তফা সেখৰ ৭ বছৰীয়া একমাত্ৰ পুত্ৰ সন্তান জাফৰ আলী চিকিৎসাৰ অভাৱত ঘৰৰ বিচনাতে মৃত্যুৰ ক্ষণ গনিছে। কিডনী আৰু যকৃতৰ জটিল ৰোগত আক্ৰান্ত একমাত্ৰ পুত্ৰ সন্তানৰ উন্নত চিকিৎসাৰ বাবে দৰিদ্ৰ পিতৃ-মাতৃৰ হাতত নাই ধন। কিডনী আৰু যকৃতৰ জটিল ৰোগত আক্ৰান্ত জাফৰ আলীক পিতৃ-মাতৃয়ে কিছুদিন পূৰ্বে গৌৰীপুৰৰ এজন ব্যক্তিগত চিকিৎসকৰ ওচৰত নিছিল যদিও চিকিৎসকজনে জাফৰক উন্নত চিকিৎসাৰ পৰামৰ্শ দিয়াত এতিয়া দৰিদ্ৰ পিতৃ-মাতৃৰ মূৰৰ ওপৰত আকাশ ভাঙি পৰিছে। দিন হাজিৰা কৰি কিবাকৈ পৰিয়াল পোহপাল দিয়া জাফৰৰ পিতৃ লকডাউণ্ডৰ ফলত সম্পূৰ্ণ ৰূপে কৰ্মহীন হৈ পৰাত এতিয়া এবেল এমুঠিৰ বাবে সংগ্ৰাম কৰিব লগাত পৰিছে। এনে পৰিস্থিতিত পুত্ৰক উন্নত চিকিৎসাৰ প্ৰদান কৰাটো অসম্ভৱ হৈ পৰিছে জাফৰৰ পিতৃৰ বাবে। লক ডাউনৰ ফলত কৰ্মহীন হৈ পৰা জাফৰৰ পিতৃয়ে বিগত তিনি দিন ধৰি দুটি কন্যা আৰু ৰোগাক্ৰান্ত পুত্ৰকলৈ লঘনে আছে।\nএক অবৰ্ণনীয় পৰিস্থিতিৰ সম্মুখীন হোৱা পৰিয়াটোৰ এই নিষ্পাপ শিশু জাফৰ সচাকৈ চিকিৎসাৰ অভাৱত এনেদৰে আৰু কিমান দিন মৃত্যুৰ ক্ষণ গণি থাকিব? এইদৰেই শিশু জাফৰৰ জীৱনৰ সমাপ্তি ঘটিব নেকি? কিডনী আৰু যকৃতৰ কঠিন ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱা শিশু জাফৰৰ চিকিৎসাৰ বাবে আগুৱাই আহিব নে চৰকাৰ? জাফৰৰ প্ৰাণ ৰক্ষাৰ লগতে পৰিয়ালটোৰ দায়িত্বত আগবাঢ়ি আহিবনে কোনো হৃদয়ৱান ব্যক্তি অথবা দল-সংগঠন? মৃত্যুৰ লগত যুজি থকা জাফৰ পিতৃৰ আহ্বান মোৰ পুত্ৰক আপোনালোকে সহায় কৰক। জাফৰৰ পিতৃৰ মবাইল নন্বৰ ৭০০২৮৭২৭২১ ত যোগাযোগ কৰি অথবা ইউনাইটেড বেংকৰ একাউণ্ট নং ১০৮৫০১২৫০৮০১, আই এফ এছ চি কোড নং ইউটিবিআই০এমএছএমজি৬৫ আপোনাৰ সাহায্য প্ৰদান কৰিব পাৰে।\nSep 28, 2020 100CommentsBy: Sangbad 365


State Bank of India Special FD Schemes: জ্যেষ্ঠ নাগৰিকৰ বাবে আকৰ্ষণীয় সুতৰ হাৰ। For these scheme interest rates too good for the senior citizens– News18 assam\nHome » photogallery » lifestyle »State Bank of India: SBIৰ Fixed Depositত বাম্পাৰ সুত ! অধিক ধন ঘটাৰ এই সুবৰ্ণ সুযোগ...\nState Bank of India: SBIৰ Fixed Depositত বাম্পাৰ সুত ! অধিক ধন ঘটাৰ এই সুবৰ্ণ সুযোগ...\nState Bank of India Fixed Deposit: SBI-ইয়াৰ মেগা অফাৰ গ্ৰাহকসকলৰ বাবে এটা ডাঙৰ সুযোগ\n| September 30, 2021, 08:22 IST\nসুৰক্ষিত বিনিয়োগৰ বাবে ফিক্সড ডিপজিট এক অতি ভাল বিকল্প৷ দেশৰ সৰ্ববৃহৎ বেংক ষ্টেট বেঙ্ক অফ ইণ্ডিয়াই জ্যেষ্ঠ নাগৰিকৰ বাবে এক বিশেষ ফিক্সড ডিপজিটৰ সময়সীমা (Senior citizens special fixed deposit)বৃদ্ধি কৰিছে৷ সাংকেতিক ছবি৷\nমাৰ্চ 2022 (March 2022) লৈকে বৃহৎ পৰিমাণত সুত প্ৰাপ্ত কৰিব পাৰি। এছবিআইয়ে জ্যেষ্ঠ নাগৰিকৰ বাবে উইকেয়াৰ স্পেচিয়েল ফিক্সড (SBI We Care Fixed Deposit) জমা আঁচনি লৈ আহিছে (For Senior Citizen)। সাংকেতিক ছবি।\nফলস্বৰূপে, সাধাৰণ জনতাৰ পৰা ৮০ বেছিছ প্ৰাইজ উপলব্ধ হ'ব যিয়ে অতি ভাল আগ্ৰহ লাভ কৰিব। সাংকেতিক প্ৰতিচ্ছবি।\nআজিৰ দিনত আটাইতকৈ ডাঙৰ বস্তুটো হ'ল আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় সুতৰ হাৰ। সাংকেতিক ছবি।\nপাঁচ বছৰলৈকে ফিক্সড ডিপোজিটৰ সুতৰ হাৰ হৈছে ৫.৪ শতাংশ। জ্যেষ্ঠ নাগৰিকৰ বিশেষ ফিক্সড ডিপজিটৰ ওপৰত সুতৰ হাৰ ৬.২০ শতাংশ কৰিছে। সাংকেতিক ছবি।\nজ্যেষ্ঠ নাগৰিকসকলে পাঁচ বছৰৰ বাবে খুচুৰা জমাত সাধাৰণ নাগৰিকৰ তুলনাত ০.৮০ সুত (৫০ শতাংশ+৩০ শতাংশ সূত) লাভ কৰিব। সাংকেতিক ছবি।\nএই প্ৰকল্পটোৰ বিশেষত্ব হৈছে যে যিকোনো লোকে ৬০ বছৰ বা অধিক সময়ৰ বাবে বিনিয়োগ কৰিব পাৰে। প্ৰকল্পটো পাঁচ বছৰতকৈ অধিক সময়ৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত কৰা হৈছে। অৱশ্যে, এই ফিক্সড ডিপোজিট প্ৰত্যাহাৰে অতিৰিক্ত সুত আকৰ্ষণ নকৰিব। সাংকেতিক প্ৰতিচ্ছবি।\nপুৰণি একাউণ্ট নৱীকৰণ কৰিও এই সুযোগ লাভ কৰিব পাৰি। এই আঁচনিৰ অধীনত জমাৰ লাভালাভবোৰ নতুন ফিক্সড ডিপজিট একাউণ্ট খুলি আৰু পুৰণি এফডি একাউণ্ট (পুৰণি এফডি একাউণ্ট) নৱীকৰণ কৰি পুনৰ খুলিব পাৰি। সাংকেতিক ছবি।


সম্পাদকীয়-নীলাক্ষি কাকতি – ফটাঢোল\nআজৰি পৰতেই হওক অথবা অকলশৰীয়া মুহূৰ্তবোৰত মই প্ৰায়ে চিন্তাৰ চাকনৈয়াত সোমাই পৰোঁ৷ মোৰ মনলৈ অহা এই চিন্তা উদ্ৰেককাৰী সমস্যাসমূহ বোধকৰো মোৰ দৰে বহুতৰে মনলৈ আহে৷ চৌদিশৰ পৰিবেশত সঘনাই ঘটি থকা কিছুমান ডুখৰীয়া ছবিয়ে মোক বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱান্বিত কৰে যাৰ ফলত দৈনন্দিন জীৱনৰ কামৰ মাজতো মোৰ মনটো ‘চেতনাৰ ধাৰা’ নাইবা ইংৰাজীত যাক “stream of consciousness” বুলি কোৱা হয় তাৰ আৱৰ্তত প্ৰবেশ কৰে৷ আধুনিক আৰু যান্ত্ৰিকতাৰে ভৰা আজিৰ এই যুগটোত প্ৰায় সকলোৱে যেন “নিগনি দৌৰত” অৱতীৰ্ণ হৈছে৷ ফলত সৃষ্টি হৈছে বিভিন্ন ধৰণৰ শাৰীৰিক ৰোগ, মানসিক অৱসাদবোধ, নিম্নগামী মূল্যবোধ আৰু আধ্যাত্মিক শূন্যতা৷ দুদিনমান আগতে মোৰ মন মগজুত একে সময়তে ক্ৰিয়া কৰা এনে ডুখৰীয়া ছবিসমূহ আছিল এনে ধৰণৰ :\n১) এজন বৃদ্ধ ব্যক্তি বেংকলৈ আহিছে নিজৰ সাঁচতীয়া পলিচিখন ভাঙিবলৈ৷ বেংকৰ কৰ্মচাৰীজনে তেওঁক বুজাব বিচাৰিছে যে পলিচিখন মেচিউৰ নোহোৱাকৈ ভাঙিলে তেওঁৰ সাঁচতীয়া অৰ্থৰ বহুলাংশে লোকচান হ’ব৷ তেওঁ উত্তৰত কৈছে- “উপায় নাই বোপা৷ ঘৰৰ মাটি বন্ধকত থৈ ল’ৰা পঢ়ুৱাইছিলোঁ৷ এতিয়া ল’ৰা হ’লগৈ এটা মদাহী৷ অ’ত ত’ত পৰি থাকে৷ ছোৱালীজনীৰ বাবে সু-পাত্ৰ এজন পাইছোঁ৷ এই বয়সত আৰু কি কৰিম? কাৰপৰা সহায় বিচাৰিম? গতিকে পিতৃ হিচাপে মই মোৰ দায়িত্ব পালন কৰিবই লাগিব৷ সেয়ে পলিচিখন ভাঙি যি অলপ পাওঁ তাকেই কামত লগাব লাগিব৷”\n২) অকণমানি পাহীৰ ‘বিদ্যালয় সপ্তাহ’ৰ বঁটা-বিতৰণী চলি আছে৷ মঞ্চত তাই পুৰষ্কাৰ ল’বলৈ গৈছে৷ শিক্ষকে তাইক মৰম কৰি সুধিছে, “তুমি কাক বেছি ভালপোৱা?” তাই উত্তৰ দিছে, “মালতী বাক (ঘৰৰ বনকৰা ছোৱালী)৷ মালতী বায়ে মোৰ লগত খেলে, মোক সাধু শুনাই, পাৰ্কত ফুৰাবলৈ নিয়ে৷” সদা ব্যস্ত ঘৰখনত পাহীৰ একমাত্ৰ লগৰী মালতী৷ পাহীৰ পিতৃ-মাতৃ দুয়ো চাকৰিসূত্ৰে অতিশয় ব্যস্ত৷ লগতে বন্ধৰ দিনবোৰত সংসাৰ, সামাজিক দায়িত্ব ইত্যাদিৰ মেৰপাকত আবদ্ধ৷ সেয়ে কণমানি পাহীৰ অধিকাংশ দায়িত্ব তেওঁলোকে মালতীৰ ওপৰতেই দিছে ৷\n৩) এম্বুলেঞ্চখন আহি পোৱাত গিৰীণ দত্তৰ ঘৰত হুৱাদুৱা লাগিল৷ দত্তৰ নিথৰ দেহটো চোতালত থোৱা হ’ল৷ কিছুদিনৰপৰা তেওঁৰ গাটো বেয়া লাগি আছিল কিন্তু একমাত্ৰ জীয়ৰীৰ বিবাহ উপলক্ষে তেওঁ তেওঁৰ পত্নীৰ কথাত গুৰুত্ব নিদি চিকিৎসকক দেখুওৱাৰ পৰিৱৰ্তে বিয়াৰ কামত অধিক গুৰুত্ব দিছিল৷\nউপৰোক্ত ডুখৰীয়া ছবিসমূহে আপাত দৃষ্টিত ভিন্নতা বহন কৰিলেও এটা কথাত সামঞ্জস্য প্ৰকাশ কৰিছে৷ সেয়া হ’ল- ‘সময়’৷ জীৱনটোত আউল নলগাকৈ ৰাখিবৰ বাবে কৰিবলগীয়া পৰিকল্পনাৰ অভাৱ, যান্ত্ৰিক যুগটোত কৰ্মব্যস্ততা আৰু বিলাসীতাৰ অজুহাতত সন্তানৰ প্ৰতি অমনোযোগিতা, স্বাস্থ্যৰ প্ৰতি অমনোযোগিতা, এই সকলোবোৰ কাৰকেই প্ৰত্যক্ষ আৰু পৰোক্ষভাৱে জড়িত হৈ থাকে৷\nযুগৰ পৰিৱৰ্তন হৈছে৷ পৰিৱৰ্তন হৈছে মানুহৰ খাদ্যাভ্যাস, জীৱন ধাৰণৰ প্ৰণালীৰ আৰু চিন্তাধাৰাৰ৷ সময়ৰ আহ্বানক আমি স্বীকাৰ কৰিবই লাগিব৷ চোতালত পাটি পাৰি সেলেঙি বোৱা মুখখনেৰে আৰু বিচনীৰে বিচি বিচি আইতাকে নাতিয়েকক সাধু শুনোৱা দিনবোৰ এতিয়া অতীতৰ গৰ্ভত৷ ‘বৃদ্ধাশ্ৰম’ৰ সমান্তৰালভাৱে ‘শিশুগৃহ’ৰ পয়োভৰ মনকৰিবলগীয়া৷ চিঠি কেনেকৈ লিখে আৰু কাক উদ্দেশ্যি লিখা হয় সেয়া যেন আজি কেৱল পাঠ্যক্ৰমতেই সীমাবদ্ধ৷ সময়ৰ খোজত খোজ মিলাব নোৱাৰিলে আমি ঠাইতে ৰৈ যাব লাগিব৷\nএবাৰ পাৰস্যৰ এজন ৰজাৰ জানিবলৈ মন গ’ল কোনো এজন ব্যক্তিৰ জীৱনত আটাইতকৈ বেছি অশান্তিৰ কাৰণ কি হ’ব পাৰে? সেই প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ জানিবলৈ তেওঁ দেশখনৰ তিনিজন বিজ্ঞ ব্যক্তিক মাতি আনিলে৷ ৰজাৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত প্ৰথমজন বিজ্ঞ ব্যক্তিয়ে ক’লে, “ধৰুৱা মানুহে ধাৰ পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰি যি মানসিক যন্ত্ৰণাত ভোগে, তাতকৈ ডাঙৰ যাতনা একো নাই৷” দ্বিতীয়জন ব্যক্তিয়ে ক’লে, “দুৰাৰোগ্য ৰোগত ভোগা মানুহে প্ৰতি নিয়ত যি ধৰণৰ আশংকা, উদ্বিগ্নতাত দিন পাৰ কৰে তাতকৈ যন্ত্ৰণা একো নাই৷” তৃতীয়জন বিজ্ঞ ব্যক্তিয়ে ক’লে, “এজন ব্যক্তি যেতিয়া তেওঁৰ জীৱনৰ শেষ সময়খিনিত উপনীত হয় আৰু তেওঁ তেওঁৰ পাৰ হৈ যোৱা জীৱনটোলৈ ঘূৰি চাই অনুভৱ কৰে যে তেওঁৰ জীৱনটো অথলে গ’ল বা বৃথাই গ’ল তাতকৈ যন্ত্ৰণা একো নাই৷”\n‘সময়’ আৰু ‘প্ৰাধান্য’- যেন এক এৰাব নোৱৰা সম্পৰ্ক৷ জীৱনত কৰিবলগীয়া কামবোৰক প্ৰাধান্য অনুযায়ী সময়ৰ লগে লগে শৃংখলিত কৰি আগবঢ়াটো খুবেই দৰকাৰী৷ ভোগবাদী সমাজখনত বহুতে কেৱল ধন-সম্পত্তি অৰ্জনকে প্ৰাধান্য বা আগস্থান দিয়া দেখা যায় কিন্তু সন্তানৰ প্ৰথম খোজটো, সন্তানৰ প্ৰথম মৌ-সনা মিঠা মাতষাৰ আৰু পিতৃ-মাতৃৰ আপোনালৈ আগবঢ়োৱা আশীৰ্বাদৰ হাত দুখনিক গুৰুত্ব দিয়াটো আপোনাৰ প্ৰাধান্যৰ তালিকাখনত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱাটো সমীচীন, কিয়নো জীৱনত সুখী হোৱাৰ বাবে মজবুত সম্পৰ্কৰ ডোলডালে মানসিক প্ৰশান্তি প্ৰদান কৰে৷ নেদেখাজনে প্ৰদান কৰা সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উপহাৰেই হ’ল সময়৷ জীৱনত সময়ে দিয়া অভিজ্ঞতাবোৰেই আমাৰ শ্ৰেষ্ঠ পাঠ৷ আনুষ্ঠানিক শিক্ষাই মানুহক যিমান শিকাব নোৱাৰে তাতকৈ অধিক শিক্ষা সময়ে আমাক শিকাই যায়৷\nযদি আপুনি প্ৰায়ে দৈনন্দিন জীৱনৰ কামৰ হেঁচা নাইবা জীৱনৰ ধামখুমীয়াত দিকভ্ৰান্ত হৈছে তেন্তে তাৰ অন্যতম কাৰণ আপোনাৰ অপৰিপক্বভাৱে আৰু পৰিকল্পনাবিহীনভাৱে অপচয় কৰা আপোনাৰ বহুমূলীয়া সময়ো হ’ব পাৰে৷ হয়তো আপুনি জীৱনৰ পল-অনুপলক ব্যৱহাৰ কৰাত বুৎপত্তি অৰ্জন কৰিবপৰা নাই৷ সময় যিমানেই আগবাঢ়িব সিমানেই আপুনি অনুভৱ কৰিব যে আপুনি চকুমুদি সপোন ঠিকেই দেখিলে কিন্তু চকুমেলি সপোনক বাস্তৱায়িত কৰাৰ জোখাৰে কষ্ট নকৰিলে৷ মাথো “মুংগেৰীলালৰ হচীন স্বপ্নে”ৰ দৰে সাময়িক তৃপ্তি ল’লে৷ প্ৰত্যেকগৰাকী অভিভাৱকে দেখাৰ দৰে আপুনিও আপোনাৰ সন্তানে সমাজত প্ৰতিষ্ঠিত হোৱাটো আৰু সমাজত বুৎপত্তি অৰ্জন কৰাটো নিশ্চয় বিচাৰিব কিন্তু সন্তানৰ বিফলতাৰ পিছত যেতিয়া আপুনি অনুভৱ কৰিব যে আপুনি আপোনাৰ কষ্টোপাৰ্জিত সমষ্ট ধন অপব্যয় কৰিলে আৰু সৰ্বস্ব হেৰুৱালে তেতিয়া আপুনি কাৰ ওচৰত হাত পাতিব? ব্যক্তিকেন্দ্ৰিক আৰু হাজাৰতা সমস্যাৰে জৰ্জৰিত সমাজখনৰ মাজৰপৰা কোনোবা সু-হৃদয় ব্যক্তিয়ে সাময়িকভাৱে হয়তো আপোনাক সকাহ দিব পাৰে কিন্তু চিৰস্থায়ী সমাধান কেতিয়াও দিব নোৱাৰে৷ আমি জীৱনত কি বিচাৰোঁ আৰু কেনেকৈ আমি আমাৰ লক্ষ্যত উপনীত হ’ম তাৰবাবে আমাক কিছুমান হ্ৰস্বকালীন আৰু দীৰ্ঘকালীন পৰিকল্পনাৰ প্ৰয়োজন৷ যাৰ ফলস্বৰূপে স্ব-অভিৰোচিত হোৱাটো অতীৱ জৰুৰী৷ কিবা এটা কৰাৰ আৰম্ভণিতে আমি হয়তো এশ শতাংশ তৃপ্তি নাপাব পাৰোঁ কিন্তু সময় আগবঢ়াৰ লগে লগে যেতিয়া কামটো আমাৰ অভ্যাসত পৰিণত হ’ব তেতিয়া আমি সম্পূৰ্ণভাৱে কামটোৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হ’ব পাৰিম৷ উদাহৰণস্বৰূপে- পৰিৱেশ প্ৰদূষণ, মানসিক চাপ, ব্যস্ততা ইত্যাদিৰ ফলত আমাৰ প্ৰায়ে শাৰীৰিক ব্যাধিয়ে দেখা দিয়ে৷ ঔষধক দৈনন্দিন জীৱনৰ অভিন্ন অংগ হিচাপে আদৰিব লগাৰ আগতেই যদি আমি শাৰীৰিক সচেতনতা অবলম্বন কৰোঁ তেন্তে আমি নিশ্চয় সু-স্বাস্থ্যৰ অধিকাৰী হ’ব পাৰিম লগতে নিজকে কিছু পৰিমাণে হ’লেও নিৰোগী কৰি ৰখাত সক্ষম হ’ম৷ কথাতেই কয়- “দেহা থাকিলেহে বেহা৷” নিজকে উৎপাদনক্ষম কৰি তোলাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে আমাক বিশ্ৰামৰ প্ৰয়োজন নাই৷ নিজকে উৎপাদনক্ষম কৰি তুলিবলৈ আমি আমাৰ শাৰীৰিক সক্ষমতাবোধক গুৰুত্ব দিব লাগিব৷ তাৰবাবে আমাৰ পৰ্যাপ্ত পৰিমাণৰ টোপনি আৰু বিশ্ৰামৰ প্ৰয়োজন৷ লগতে পৰিমিত পৰিমাণৰ সুষম আহাৰ গ্ৰহণ, যোগাভ্যাস আৰু ব্যায়ামৰ অভ্যাস গঢ়ি তোলাটো খুবেই প্ৰয়োজনীয় কথা৷ মানসিকভাৱে নিজকে সবল কৰি ৰাখিবলৈ সুস্থ শৰীৰ এটাৰ তালমিল অতিশয় জৰুৰী৷\nমহান আমেৰিকান দাৰ্শনিক হেনৰী ডেভিদ থৰোৱে লিখিছিল- “The mass of men lead lives of quite desperation.” প্ৰত্যেকেই নিজকে জুকিয়াই চালে অনুভৱ কৰিব পাৰিব যে কোনো মানুহেই সম্পূৰ্ণ স্বস্তিত জীৱন যাপন কৰিব নোৱাৰে৷ প্ৰত্যেকই কিবা নহয় কিবা এটা গোপন উদ্বিগ্নতা মনৰ মাজত কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে৷ জীৱনত প্ৰয়োজনীয়তাৰ অন্ত নাই৷ মাতৃগৰ্ভত থিতাপি লোৱাৰ ক্ষণটোৰপৰা শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰাৰ মুহূৰ্তলৈ মানুহে অহৰহ আকাংক্ষিত আৰু প্ৰয়োজনীয় বস্তুৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলাবলগীয়া হয় কিন্তু মনে বিচৰা ধৰণে প্ৰাপ্তিৰ সোৱাদ পোৱাটো কঠিন৷ তাৰবাবে আমি পৰিকল্পনাবোৰক সু-শৃংখলিত কৰি সময়ৰ লগত খোজ মিলাব লাগিব৷ বুদ্ধিমত্তাৰে ব্যৱহাৰ কৰা সময়ৰ সদব্যৱহাৰে শাৰীৰিক আৰু মানসিক দিশ দুটিক ত্বৰান্বিত কৰি দৈনন্দিন জীৱনৰ অৱসাদ আৰু দুৰাকাংক্ষা দূৰ কৰে আৰু জীৱনৰ গুণগত মান বৃদ্ধি কৰে৷ সময়ৰ কাম সময়ত কৰিব নোৱাৰিলে তাৰ ফল সদায় ঋণাত্মকেই হয়৷ হয়তো কৰিব নোৱাৰাৰ হাজাৰটা অজুহাত ওলাব কিন্তু “পাখি লগা কাঁড়”ৰ দৰে যোৱা সময়ৰ দুৰন্ত গতিক পুনৰ ঘূৰাই আনি জীৱনটোক উদযাপন কৰাৰ অৱকাশ হয়তো নাথাকিব৷ সেই অমূল্য সময়খিনিক হাতৰপৰা হেৰুওৱাৰ পিছত আমি কবি জন কিটচ্ এ কোৱাৰ দৰে “winter season of life” – অৰ্থাৎ জীৱনৰ বৃদ্ধ অৱস্থাত খিৰিকীৰ ইটো মূৰত বহি উদাস দৃষ্টিৰে বাহিৰলৈ চাই থকাৰ বাহিৰে একো উপায় সাধাৰণতে নোলায়৷\n“Time is Money”-এই কথাষাৰ সৰ্বকালৰ বিখ্যাত বিজ্ঞানী, অৰ্থনীতিবিদ বেঞ্জামিন ফ্ৰেংকলিনে ১৭৪৮ চনত ‘Advice toayoung Tradsman’ নামৰ ৰচনাখনত লিখিছিল৷ সময় জীৱনৰ আটাইতকৈ মূল্যৱান সম্পত্তি যাক কোনো মূল্যৰ বিনিময়ত নিজৰ অধীন কৰিব নোৱাৰি৷ এই কথাষাৰ আমি কামে কাজে আমাৰ সন্তানক, উঠি অহা প্ৰজন্মক কৰি দেখুৱাব লাগিব৷ ব্যক্তি আৰু ব্যক্তিৰ সম্পৰ্ক অংগাংগী৷ সমাজ জীৱনৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্ক এৰাব নোৱৰা৷ প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে এক সুকীয়া ব্যক্তিত্বৰ অধিকাৰী কিন্তু এযোৰ সুন্দৰ পোচাক অথবা এযোৰ দামী জোতা পিন্ধিলেই এজন ব্যক্তি আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হ’ব নোৱাৰে নাইবা জনপ্ৰিয় হ’ব নোৱাৰে যদিহে তেওঁৰ ব্যক্তিত্ব নাথাকে৷ এজন ব্যক্তিৰ ব্যক্তিত্ব হ’ল সামগ্ৰিক পৰিচয় আৰু ব্যক্তিসত্বা৷ লগতে ব্যক্তিৰ প্ৰথম পৰিচয়৷ মানুহৰ মাতবোল, আচাৰ-আচৰণ, ব্যৱহাৰ আদিৰ সু-সংগঠিত ৰূপেই হ’ল মানুহৰ ব্যক্তিত্ব৷ শৈশৱকাল হ’ল ব্যক্তিত্ব গঢ় দিয়াৰ উপযুক্ত সময়৷ এই সময়ত বিভিন্ন কাৰকে বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন ধৰণে শিশুমনত প্ৰভাৱ পেলায় যদিও এই ক্ষেত্ৰত পৰিয়ালৰ ভূমিকা অপৰিসীম৷ এটি শিশুৱে প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰু শাসন পৰিয়ালত যিমানখিনি লাভ কৰে সেয়া আন ক’তোৱেই লাভ কৰাটো সম্ভৱপৰ নহয়৷ সেয়ে মাক দেউতাকৰপৰা শিশুৱে বিচৰা ধৰণে শাৰীৰিক নিৰাপত্তা আৰু মানসিক সাহচৰ্য লাভ কৰা উচিত৷ দুচকু মেলিয়েই শিশু এটিয়ে মাক-দেউতাকৰ সংগসুখ লাভ কৰি আনন্দিত হয়৷ আমি আমাৰ দৈনন্দিন ব্যস্ততাৰ মাজতো সন্তানক সময় দিব লাগিব৷ সিহঁতৰ লগত বন্ধুত্বপূৰ্ণ সম্পৰ্কৰে সিহঁতৰ মনোজগতত বিচৰণ কৰিব পাৰিব লাগিব৷ সিহঁতৰ আত্মসন্মানক স্বীকৃতি দিব পাৰিব লাগিব৷ সিহঁতৰ সমস্যা, মনোকষ্ট, আশা, আকাংক্ষা, ভাললগা, বেয়ালগাবোৰক বুজিবলৈ অভিভাৱকে সময় উলিয়াব লাগিব৷ ইয়াৰ উপৰি সন্তানৰ জীৱনত পিতৃ-মাতৃৰ অত্যাধিক হস্তক্ষেপে সন্তানৰ মনত বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলায়৷ পিতৃ-মাতৃয়ে সন্তানক সু-শিক্ষা প্ৰদান কৰি সু-পথ দেখুৱাব পাৰে কিন্তু সন্তানটিয়ে তেওঁলোকে দেখুওৱা প্ৰতিটো দিশৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয় নে নহয় সেয়া সিদ্ধান্ত সন্তানৰ ওপৰত এৰি দিব লাগে৷ আজিৰ সমাজ ব্যৱস্থাই বহুক্ষেত্ৰত শিশুক স্বাৰ্থপৰ হ’বলৈ শিকায়৷ আমি অভিভাৱকে সময়ৰ সোঁতত মিলি সামাজিক পৰিৱৰ্তনবোৰ গ্ৰহণ কৰিব লাগিব৷ এনে কৰোঁতে আমি লক্ষ্য ৰাখিব লাগিব যাতে সন্তানক আমি শুদ্ধ পথৰ নিৰ্দেশনা দিব পাৰোঁ৷ তেতিয়াহে আমি উৎসাহী, কৰ্মোদ্যমী আৰু যোগাত্মক চিন্তাধাৰাৰ এক নৱ প্ৰজন্মক সমাজত দেখিব পাৰিম বুলি আশা কৰিব পাৰোঁ৷\nযি নহওক, সদৌ শেষত আপোনালোক সকলোকে আমাৰ অসমীয়াৰ বাপোতিসাহোন বহাগ বিহুটিৰ হিয়াভৰা ওলগ জনালোঁ৷ আপোনালোকে যিয়ে যেনেকৈ পাৰে ৰঙালি বিহুটিক আদৰক৷ বিহুৰ বতৰত পৰিয়াল, ওচৰ-চুবুৰীয়া, আত্মীয়-স্বজনৰ লগত মৰম-চেনেহ, প্ৰীতিৰ এনাজৰীডাল সু-দৃঢ় কৰক৷ বিহুৰ পৰম্পৰাসমূহ ৰক্ষা কৰাৰ লগতে বৰ অসমখনৰ ভিন্ন জাতি-উপজাতি, সম্প্ৰদায়ৰ লগত সম্প্ৰীতিৰ বান্ধোন কটকটীয়া কৰি তোলক৷\n“চেনেহৰ বহাগৰ বিহুটি ঐ\nচেনেহৰ বহাগৰ বিহুটি,\nগছে-বনে মেলিলে কোমল কুঁহিপাত\nকুলি-কেতেকীয়ে লগালে মাত,\nতাকে দেখি লাহতী\nহিয়াযে পৰিছে শাঁত৷”\nলঠঙা ডালবোৰ আজি কোমল কুঁহিপাতেৰে পূৰ্ণ৷ কুলি-কেতেকীৰ মিঠা মাতে চৌদিশে ধৰা আলোড়িত কৰি তুলিছে৷ পুৰণিৰ ভেটিত নতুনত্বৰ আগমন৷ এয়া যে সময়ৰেই আহ্বান৷ আহকচোন দুবাহু মেলি আঁকোৱালি লওঁ সময়ে সিঁচি দিয়া সমস্ত বিভূতিখিনিক৷ সময়ৰ সদ্‌ব্যৱহাৰ কৰি জীৱনটোক উদযাপন কৰোঁ আহক৷\nখ্যাটিস্প্ৰীহা হাজৰিকা »\nযথেষ্ট দীঘলীয়া সম্পাদকীয়। কিন্তু সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়িলোঁ। আপুনি কোৱাৰ দৰে আজিৰ পৃথিৱীত ভিৰৰ মাজত থাকিলেও আনুসাংগিক বিভিন্ন চিন্তাই প্ৰতিপল প্ৰতিজন মানুহক একোটা খোলাৰ ভিতৰত বান্ধি ৰাখে। সময়ৰ সকলোতে নাটনি। কিন্তু একোটা সুস্থ দীৰ্ঘম্যাদী পৰিকল্পনাই সেই মূল্যবান সময়ক উপভোগ কৰিবলৈ সুবিধাও দিয়ে।\nসাম্প্ৰতিক সময়ৰ যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় এটাৰে বৰ সুন্দৰ সম্পাদকীয় এটা আমাক উপহাৰ দিয়াৰ বাবে ধন্যবাদ। অনাগত ৰঙালী বিহুৰ শুভকামনা জনালোঁ।\nপার্থ প্ৰতীম শৰ্মা\nকথাখিনি পঢ়ি কিবা এটা অজান সাহস পাইছোঁ।\nসময় আৰু প্ৰাধান্যবোৰক সুস্থ ৰূপত সজাই সুখী হ’ব পৰাতেই সফলতা চাগে।\nবৰ সুন্দৰ লাগিল পঢ়ি ।সময়োপযোগী ।\nবহুত ভাল লাগিল। মানুহৰ জীৱনৰ মূল্যবান কথাকিনিকে কৈছা। সময়তকৈ মূল্যবান একো নাই। সময়ৰ লগে লগে চলিব পৰা জনহে সফল সচাঁ অৰ্থত। সুন্দৰ সম্পাদকীয়। অভিনন্দন জনালোঁ।\nভাল লাগিল সম্পাদকীয় ৷\nসুন্দৰ সম্পাদকীয় নীলাক্ষী৷\nলগতে আটকধুনীয়া আলোচনীৰ বাবে আন্তৰিক অভিনন্দন\nপল্লৱী কৌশিক শৰ্মা।।\nখুব সুন্দৰকৈ বৰ্তমান সময়ৰ ছবি এখন দাঙি ধৰিলা । সম্পাদকীয় পঢ়ি বৰ ভাল পালোঁ । অভিনন্দন তোমালৈ এখন সৰ্বাংগ সুন্দৰ আলোচনী উপহাৰ দিয়াৰ বাবে ।\nসম্পাদকীয় দীঘলীয়া যদিও সুন্দৰ হৈছে। অভিনন্দন!\nসম্পাদকীয় দীঘল পোৱা নাই…ভাল পাইছো…অধ্যয়নপুষ্ট ।\nসৰল, সবল আৰু সুন্দৰ সম্পাদকীয়।\nসুন্দৰ সম্পাদকীয়। বৰ ভাল পালোঁ বা।\nকথাখিনি পঢ়ি বৰ ভাল লাগিল৷ সুন্দৰ সম্পাদকীয়৷\nসম্পাদকীয় পঢ়ি ভাল পালোঁ ।বৰ সুন্দৰ বিষয়। হয়, দৈনন্দিন ব্যস্ততাৰ মাজতো অভিভাৱকে সন্তানক সময় দিব লাগিব তাৰ লগতে সিহঁতৰ আত্মসন্মানক স্বীকৃতি দিব লাগিব।কথাখিনি সঁচাই প্ৰাসংগিক ।বিহুৰ শুভকামনা আমিও যাচিলোঁ।\nসহজ , সৰল ভাষাৰে বৰ ধুনীয়া বিষয় এটা । ধন্যবাদ বাইদেউ\nবিষয় সুন্দৰ বাচনি কৰিলা নিলাক্ষীবা। সুন্দৰ সম্পাদকীয় !?\nবৰ সুন্দৰ সম্পাদকীয়। সময় আৰু প্ৰাধান্যৰ বিষয়ে কথাখিনি খুবেই ভাল লাগিল।\nএক মননশীল সম্পাদকীয় পঢ়িলোঁ ।\nখুব সমৃদ্ধ সম্পাদকীয় । এয়া আপোনাৰ কৃতিত্ব নীলাক্ষি বাইদেউ ।\nসুমন শেখৰ কলিতা(দীপ)\nভাল লাগিল নীলাক্ষী৷ বৰ সাৰুৱাকৈ লিখিলা৷ সময়ে সকলো শিকাই থৈ যায়৷ সময়ৰ ব্যৱস্থাপনা যিয়ে ভালকৈ শিকিছে তেওৰে জয়জয়ময়৷\nআলোচনীখন ধুনীয়াকৈ সম্পাদনা কৰাৰ দায়িত্ব পালন কৰা বাবে অশেষ ধন্যবাদ আৰু লগতে অভিনন্দন জনালোঁ৷\nবৰ ভাল ভাল কথাৰে লিখা এটা সম্পাদকীয়৷\nসম্পাদকীয় টো ভাল পালো\nসুন্দৰ সম্পাদকীয়, ভাল লাগিল।\nবৰ ভাল লাগিল সম্পাদকীয়টো৷\nঅশেষ ধন্যবাদ সকলোকে৷\nমন মগজু আন্দোলিত কৰা সম্পাদকীয়, পঢ়ি সুখী হলো৷\nবৰ সুন্দৰ মননশীল সম্পাদকীয়৷ বৰ ভাল লাগিল৷ জীৱনৰ বহুবোৰ বিষয়ত আলোকপাত কৰিলে৷\nএটি দীঘল অন্ধকাৰ সুৰঙ্গৰ শেষত পোহৰৰ ৰেঙণি। ক’ৰবাত বহুত ডাঙৰ বহল প্লেটৰফৰ্মত এনে লেখা দেখা পোৱাৰ আশা থাকিল।\nআজিহে পঢ়িলোঁ নিলাক্ষী। ভাল লাগিল। প্ৰাসংগিক কথা লিখিছা ?


বাৰ্তা:বিহু - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nএই পৃষ্ঠাখন বিহু-ৰ আলোচনাৰ বাবে আলোচনা পৃষ্ঠা\nঅসমীয়া সংস্কৃতিৰ পৰা হেৰাই যাব ধৰা আন এক বিহু হ’ল "তৰা-ছিঙা" বিহু | বিহুৰ আগজাননী অৰ্থাত্ বিহুৰ আৰম্ভনী অনুস্থান হ’ল "তৰাছিঙা" বিহু | চ’ত মাহৰ ৪ তাৰিখে এই বিহু অনুষ্ঠিত হয় | এই বিহুৰ আৰম্ভণিতে গাঁওবাসীয়ে গাঁৱৰে এজোপা বৰ গছৰ তলত বিহু থাপনা স্থাপন কৰে | কাৰণ গাঁওবাসীৰ লোক বিশ্বাস যে বৰগছত বিহু ডাঙৰীয়া থাকে আৰু সেই বৰ গছৰ তলত থাপনাৰ চাৰিখুটিত চাৰিজোপা তৰাগছ ৰোৱে | এই তৰাগছ গা...ঁওবাসীয়ে ঢোলতাল বজাই বিহুনাম গাই গাঁৱৰ হাবিৰ পৰা তুলি আনি বিহু থাপনাৰ চাৰিওদিশে ৰোপন কৰে, লগতে বৰগছৰ তলত পতা বিহু থাপনাখনত তামোল-পানৰ টোপোলা আৰু এটা ভূজনি দিয়ে | এইদৰে বিহুনামৰ মাজেৰে বিশেষ ৰীতি-নীতিৰে ৰঙালী বিহুৰ আগজাননীৰে অনুস্থিত হয় "তৰা-ছিঙা" বিহু | উল্লেখযোগ্য যে ব’হাগ মাহৰ সাত তাৰিখ অথাত্ সাত বিহুৰ দিনা গাঁওবাসীয়ে বিহু উৰুৱাই বৰগছৰ তলত থকা বিহু থাপনাখন তোলে | সাধাৰণতে বিহুৱা ডাঙৰীয়াই দোষ-দাই নধৰিবলৈ বুলি বৰগছৰ তলত থাপনা পাতিছোঁ, এই কথা জানিবলৈ দিয়ে, যিহেতু বিহু কৃষিভিত্তিক উত্‍সৱ আৰু তৰাগছ কৃষিৰ লগত জড়িত সেয়ে কৃষি ভাল হ’বৰ বাবেই তৰাগছক প্ৰতীক হিচাবে লৈ বিহু আগজাননীৰে এই বিহু পতা হয় | "তৰা-ছিঙা" বিহু বৰ্তমান প্ৰজন্মৰ মাজত আজিও একেবাৰে অপৰিচিত হৈয়ে আছে | টকা বিহু:\nটকা বিহুৰ পৰম্পৰা মূলত: ঢকুৱাখানাৰ অঞ্চলৰ | এই অঞ্চলৰ মহিলা সকলে টকা বজাই বিহু নাম গাই বিহুমৰাৰ বাবে ৰঙালী বিহুৰ এই পৰম্পৰাক টকা বিহু নামেৰে জনাজাত হ’ল | ঢকুৱাখানাৰ অঞ্চলৰ মহিলা সকলে দৈনন্দিন কাম কাজ সামৰি চুবুৰীয়া গৃহিনী সকলৰ লগ লাগি ঘৰতে বাঁহৰ টকা আৰু গগণা বজাই ৰং ধেমালী কৰি বিহু মৰা প্ৰথাটোক টকা বিহু বোলে | টকা বিহু গাভৰু বিহুৰে নামান্তৰ বুলিব পাৰি | গাভৰু বিহু আৰু টকা বিহু প্ৰায় একেই | ইয়াত পুৰুষৰ স্থান নাই | পাৰ্থক্য কেৱল গাভৰু বিহুৰ দৰে এই বিহু বৰগছৰ তলত নামাৰি ঘৰতেই মৰা হ্য় | সেই বাবে এই বিহুক বহুতে "ঘৰ বিহু" বুলিও কয় | পূৰ্বৰ গাভৰু বিহুৰে ধৰুৱা ৰূপ, ইয়াত মহিলা সকলৰ প্ৰতিগৰাকীয়ে টকা বজাই বিহু মাৰে বাবেই সম্ভৱ এই বিহুৱে টকা বিহু নাম পালে |\nMinor নাছনীৰ ফটো[সম্পাদনা কৰক]\nবিহু নৃত্য যৌৱনৰ নৃত্য। ইয়াত সৰু ছোৱালী এজনীৰ ফটো দিয়া মোৰ পছন্দ হোৱা নাই। মই ফটোখন উঠাই দিলোঁ। কাৰোবাৰ কিবা আপত্তি থাকিলে ইয়াত লিখক। প্রভাকৰ শৰ্মা নেওগ (talk) 21:12, 27 মে' 2012 (UTC)\nBengali Translation[সম্পাদনা কৰক]\nHi There isatranslation going on about this article in Bengali Wikipedia. But we are facing some difficulties during translation. If anyone from Assamese Wikipedia helps to translate the untranslated portions, we will be grateful. Thanks. -- Bodhisattwa (talk) 13:11, 13 ফেব্ৰুৱাৰী 2014 (UTC)\nলগ ইন নকৰাকৈ বাৰে বাৰে কৰা সম্পাদনা[সম্পাদনা কৰক]\nএপ্ৰিল মাহৰ পৰা আজিলৈকে এই প্ৰবন্ধটোত লগ ইন নকৰাকৈ মুঠ ১২ টা গুৰুত্বপূৰ্ণ সালসলনি কৰা হৈছে। গতিকে এই প্ৰবন্ধটো আংশিকভাৱে তলা লগাই কেৱল পঞ্জীয়নভুক্ত সদস্যইহে সম্পাদনা কৰিব পৰাকৈ ৰাখিবলৈ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ালো। প্ৰশাসকসকলে মন কৰিব। --Chiring chandan (talk) 10:12,9May 2020 (ইউ.টি.চি.)\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=বাৰ্তা:বিহু&oldid=226415"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ০৯ মে’, ২০২০ তাৰিখে ১৫:৪২ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


ৰাছিয়ান মডেলৰ ৰহস্যজনক মৃত্যু; কিয় নাম সাঙোৰ খালে ৰাষ্ট্ৰপতি পুটিনৰ?\nMarch 17, 2022 8:19 pm\nএগৰাকী ৰাছিয়ান মডেলৰ ৰহস্যজনক মৃত্যুৰ স’তে সাঙোৰ খাই পৰিছে দেশখনৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ভ্লাদিমিৰ পুটিনৰ নাম। ইউক্ৰেইন যুদ্ধৰ মাজতে ঘটা এই ঘটনাই তুমুল চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰা দেখা গৈছে।\nমৃত মডেলগৰাকীৰ নাম হৈছে গ্ৰেটা ভেডলাৰ। ২৩ বৰ্ষীয় এই মডেলগৰাকীয়ে ২০২১ চনৰ জানুৱাৰী মাহত পুটিনক ক্ষুৰধাৰ সমালোচনা কৰিছিল। আনকি পুটিনক চাইক’পাথ তথা মানসিকভাৱে অসুস্থ বুলিও আখ্যা দিছিল।\nৰাষ্ট্ৰপতি পুটিনক এইদৰে সমালোচনা কৰাৰ ঠিক পিছতে মডেলগৰাকী নিৰুদ্দেশ হয়৷ অৱশেষত মডেলগৰাকীৰ মৃতদেহ এটা চ্যুটকেচত উদ্ধাৰ হৈছে।\nৰাছিয়ান মডেল গ্ৰেটা ভেডলাৰ।\nএতিয়া প্ৰশ্ন উদয় হৈছে যে ৰাষ্ট্ৰপতি পুটিনক মানসিক বিকাৰগ্ৰস্ত বুলি সমালোচনা কৰাৰ বাবেই গ্ৰেটাক হত্যা কৰা হ’ল নেকি? সামাজিক মাধ্যমযোগে পুটিনক লৈ গ্ৰেটাই কেইবাটাও প’ষ্ট কৰিছিল। প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছিল যে পুটিনৰ দৰে এজন মানুহে দেশৰ মংগলৰ বাবে কিবা কৰাটো সম্ভৱ নে?\nঅৱশ্যে, শেহতীয়া অনুসন্ধানত প্ৰকাশ পাইছে যে গ্ৰেটাৰ প্ৰাক্তন প্ৰেমিকগৰাকীয়েহে তেওঁক হত্যা কৰে। প্ৰাক্তন প্ৰেমিক দিমিত্ৰি কোৰোৱেনে ইয়াক স্বীকাৰো কৰিছে বুলি জানিব পৰা গৈছে।\nপ্ৰকাশিত খবৰ মতে, দিমিত্ৰিয়ে হোটেলৰ এটা কোঠাত গ্ৰেটাক উশাহ বন্ধ কৰি হত্যা কৰে৷ গ্ৰেটাক হত্যা কৰি মৃতদেহটো হোটেলৰ কোঠাটোত লুকুৱাই ৰাখে। তাৰপাছতে চ্যুটকেচত মৃতদেহটো ভৰাই এখন পৰিত্যক্ত স্থানত পেলাই থৈ আহে।\nকিন্তু কেৱল এয়াই নহয়, ডিমিত্ৰিয়ে নিজৰ অপৰাধ ঢাকি ৰাখিবলৈ আশ্ৰয় লয় ব্যাপক কৌশলৰ।\nসেই অনুসৰি মৃত্যু হোৱা গ্ৰেটাৰ সামাজিক মাধ্যমসমূহ তেওঁ চলাবলৈ আৰম্ভ কৰে। সামাজিক মাধ্যমযোগে গ্ৰেটাৰ নামত ডিমিত্ৰিয়ে ফটো প’ষ্ট কৰিবলৈ ধৰে। সেয়ে গ্ৰেটাৰ মৃত্যুৰ পিছতো বহু দিনলৈ জীয়াই থকা বুলিয়ে ভবা হৈছিল৷\nকিন্তু পিছত গ্ৰেটাৰ এগৰাকী নিকট বন্ধুৱে সমগ্ৰ ঘটনাৱলী সম্পৰ্কে এটা পূৰ্বানুমাণ কৰে৷ দ্বাৰস্থ হয় মস্কো আৰক্ষীৰ! তাৰ পাছতে পোহৰলৈ আহে সমগ্ৰ হত্যাকাণ্ডৰ ঘটনাটো।


Today is Shashthi, the belbaran of the goddess\nআজি ষষ্ঠী, দেৱীৰ বেলবৰণ\nToday is Shashthi, the belbaran of the goddess. Durga Puja is one of the best festivals of devotees.\nBy Asom Aditya\t Last updated Oct 11, 2021\nআজি ষষ্ঠী। দেৱীৰ বেলবৰণ। বোধনৰ পিছত বেল গছৰ তলত দেৱীক পূজা কৰা হয়। গণেশ, কাৰ্তিক, লক্ষ্মী, সৰস্বতী- পৰিয়ালৰ সৈতে মা দুৰ্গা তাত এনিশা থাকিব৷ সপ্তমীৰ ৰাতিপুৱা তেওঁৰ দেউতাকৰ ঘৰত ভৰি দিব৷ অসমৰ সকলো ঠাইতে উৎসৱৰ পৰিৱেশৰ এখন ছবি৷ বিষয়বস্তু, পূৰ্বৰ, নান্দনিকতাৰ সৈতে সামঞ্জস্য ৰাখি উদযাপনৰ ৰং। ভক্তসকলৰ এক সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উৎসৱ দুৰ্গা পূজা।\nগুৱাহাটীৰ আকাশ ফৰকাল। প্ৰখৰ ৰ’দকো নেওচি কোনোবাই যদি পূজাত ব্যস্ত হৈ পৰিছে, কোনোবা ব্যস্ত হৈ পৰিছে পূজাৰ বজাৰত। পঞ্জীকা মতে , দেৱীৰ ষষ্ঠাদি কাল আৰম্ভ আৰু বিহিত পূজা পুৱা ৮.৫৯ বজাৰ পিছত আৰম্ভ হয়। দেৱী দুৰ্গাক সন্ধিয়া আমন্ত্ৰণ জনোৱা হ’ব। এই নিমন্ত্ৰণটো হৈছে বোধন। দুৰ্গোৎসৱ উপলক্ষে সমগ্ৰ দেশৰ মণ্ডপ আৰু মন্দিৰসমূহ ভক্ত আৰু উপাসকসকলে আৱৰি থাকিব।


সহায়:ট্ৰান্সক্লুচন - ৱিকিউৎস\nবৈধকৰণ সহায় আৰু নিৰ্দেশাৱলী ট্ৰান্সক্লুচন অন্তিম স্পৰ্শ\nকিতাপ এখন মূল নামস্থানলৈ কেনেকৈ আনিব\n১ ট্ৰান্সক্লুচন (transclusion) কি?\n২ ট্ৰান্সক্লুড কেতিয়া কৰিব\n৩ সৰল ট্ৰান্সক্লুচন\n৪ মেনুৱেল শীৰ্ষক\nট্ৰান্সক্লুচন (transclusion) কি?[সম্পাদনা কৰক]\nপৃষ্ঠা নামস্থান"ৰ পৰা মূল নামস্থানলৈ পাঠ্য অনাৰ প্ৰক্ৰিয়াটোৱেই ট্ৰান্সক্লুচন। পৃষ্ঠা নামস্থানত (যেনে- পৃষ্ঠা:ডেচ্‌দিমোনা কাব্য.djvu/২১) পাঠ্যৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হয়। মূল নামস্থানত পঢ়ুৱৈয়ে সেই পাঠ্য পঢ়ে (যেনে- ডেচ্‌দিমোনা কাব্য)।\nমুদ্ৰণ সংশোধন বা তেনে কামৰ লগত সম্পৰ্ক নথকা সাধাৰণ পঢ়ুৱৈৱে মূল নামস্থানহে পঢ়িবৰ বাবে খুলিব। কিন্তু ইয়াৰ পৰা পৃষ্ঠা নামস্থানলৈও সংযোগ থাকিব। গতিকে পৃষ্ঠা নামাস্থানত কিবা সালসলনি কৰিলে সেয়া মূল নামস্থানতো দৃশ্যমান হ'ব।\nট্ৰান্সক্লুড কেতিয়া কৰিব[সম্পাদনা কৰক]\nমূল নামস্থানলৈ পাঠ্য ট্ৰান্সক্লুড কৰা উপযুক্ত সময় হৈছে যেতিয়া সকলো পৃষ্ঠাৰ বৈধকৰণ হয় আৰু (সেউজীয়া পৃষ্ঠাৰ স্থিতি গতিকে মুদ্ৰণ সংশোধন সমাপ্ত বুলি ধৰা হয়।\nকেতিয়াবা মুদ্ৰণ সংশোধনত সহায় হ'বলৈ আৰু চূড়ান্ত সংস্কৰণ কেনেকুৱা হ'ব চাবলৈ আগতেই কোনোৱে ট্ৰান্সক্লুচন কৰে। এই ক্ষেত্ৰত মুদ্ৰণ সংশোধন সমাপ্ত হোৱালৈ ৰৈ নাথাকে। মূল নামস্থানতহে মানুহে কিতাপখন পঢ়িব কাৰণে সেয়া আসোঁৱাহমুক্ত আৰু পৰিষ্কাৰ হ'ব লাগে। গতিকে ভাল অৱস্থাত থকা পাঠ্য ট্ৰান্সক্লুড কৰিলেহে ভাল।\nসৰল ট্ৰান্সক্লুচন[সম্পাদনা কৰক]\nট্ৰান্সক্লুচন আৰম্ভ কৰিবলৈ:\nপাঠ্যৰ চূড়ান্ত সংস্কৰণৰ শিৰোনামেৰে নতুন পৃষ্ঠা এটা আৰম্ভ কৰক।\nপৃষ্ঠা সম্পাদনালৈ যাওক।\nতলত দেখুওৱাৰ দৰে কেৱল ট্ৰান্সক্লুচন সংকেত সুমুৱাওক।\nএটা পৃষ্ঠাত কিমান পৃষ্ঠাৰ পাঠ্য ট্ৰান্সক্লুড কৰিব তাৰ ওপৰত সংকেত নিৰ্ভৰ কৰিব।\nব্যৱহাৰ কৰিবলগীয়া সংকেত\nএটা <pages index="ফাইলৰ নাম" include="X" header="1" />\nদুই বা অধিক <pages index="ফাইলৰ নাম" from="X" to="X" header="1" />\nকিতাপৰ নাম আৰু পৃষ্ঠা সংখ্যাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ৰঙা পাঠ্য সলাব।\nসূচী পৃষ্ঠাৰ নাম আৰু স্কেন ফাইলত থকা নামটোৰেই ফাইলৰ নাম দিব।\nস্কেন ফাইলত থকা কোনটো পৃষ্ঠা ট্ৰান্সক্লুড কৰিব খুজিছে সেয়া X ৰে বুজোৱা হৈছে। এইবোৰ স্কেন ফাইলত থকা সংখ্যাহে (পৃষ্ঠা নামস্থানত থকা পৃষ্ঠা সংখ্যা); মূল কিতাপত ছপা হোৱা পৃষ্ঠা সংখ্যা নহয়।\nযেনে: ধৰক আপুনি সূচী:উদাহৰণ গ্ৰন্থ.djvu ৰ এটা পাঠৰ পৰা ট্ৰান্সক্লুড কৰিব খুজিছে। স্কেন ফাইলত ইয়াৰ পৃষ্ঠা ২০ৰ পৰা ৩৫ লৈ আছে (যেনে পৃষ্ঠা:উদাহৰণ গ্ৰন্থ.djvu/২০, পৃষ্ঠা:উদাহৰণ গ্ৰন্থ.djvu/২১, ... পৃষ্ঠা:উদাহৰণ গ্ৰন্থ.djvu/৩৫)। সংকেতটো এনেকুৱা হ'ব:\n<pages index="উদাহৰণ গ্ৰন্থ.djvu" from="20" to="35" header="1" />.\nমেনুৱেল শীৰ্ষক[সম্পাদনা কৰক]\nসৰল ট্ৰান্সক্লুচনে এক "মেজিক হে'ডাৰ"ৰ সহায়ত সূচী পৃষ্ঠাৰ পৰা তথ্য লৈ মূল পৃষ্ঠাৰ ওপৰত নিজে নিজে এটা শীৰ্ষক দিয়ে। যদি ইয়াত কিবা সমস্যা পায় বা নিজে সলাব খোজে তেন্তে মেনুৱেলী শীৰ্ষক দিয়াৰ উপায়ো আছে।\nমেনুৱেলী শীৰ্ষক দিবলৈ:\nতলত দেখুওৱাৰ দৰে শীৰ্ষক সংকেত সুমুৱাওক।\nশীৰ্ষকৰ ক্ষেত্ৰবোৰ পূৰণ কৰক।\nতলত দেখুওৱাৰ দৰে ট্ৰান্সক্লুচন সংকেত সুমুৱাওক।\nট্ৰান্সক্লুচন সংকেতৰ ওপৰত দিবলগীয়া মেনুৱেল শীৰ্ষক সংকেত এনেকুৱা:\n| portal     =\nশিৰোনাম আৰু লেখকৰ ক্ষেত্ৰ খালি নাৰাখিব।\nট্ৰান্সক্লুচন সংকেতখিনি ওপৰৰ উদাহৰণত দিয়াৰ দৰে প্ৰায় একেই, মাত্ৰ "header" এইখিনি সুমুৱাব নালাগে। (সংকেতৰ এই অংশই "মে'জিক শীৰ্ষক" সৃষ্টি কৰে।) তলত এটা উদাহৰণ দিয়া হৈছে:\nট্ৰান্সলুচন সংকেত (শীৰ্ষক অবিহনে)\nএটা <pages index="ফাইলৰ নাম" include="X" />\nদুই বা অধিক <pages index="ফাইলৰ নাম" from="X" to="X" />\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=সহায়:ট্ৰান্সক্লুচন&oldid=120777"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ২৫ জুন ২০২১ তাৰিখে ২২:০১ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


ধাৰাবাহিক উপন্যাস খণ্ড ১৩- বিটুমনি কোঁছ\nঅনবৰতে কিছুমান আতংক আৰু অজান আশংকাই পহৰা দি থাকিব ল'লে।এটা পঙ্গু ঠিকনা হাতৰ মুঠিত লৈ চহৰৰ ছাঁ নপৰা এখন দুৰ্গম আওহতীয়া ঠাইত মই মোৰ সন্তানৰ নিৰাপত্তা দিয়াৰ বাবে থিতাপি লৈছোঁ।এটা ৰুগীয়া আশা আৰু অকনমান শান্তিৰে উশাহ লোৱাৰ আশাত।\nমই বৰ এলেহুৱা হৈ পৰিছোঁ।দুৰ্বল দেহাটো বৰকৈ বেয়া লগা হৈছে।পেটৰ সন্তানটোৱে পৃথিৱীৰ পোহৰ চাবলৈ বেছি দিন নাই।এই আনন্দত আত্মহাৰা হৈ বাৰে বাৰে পেটত খুন্দিয়াবলৈ ল'লে।যথেষ্ট কষ্ট অনুভৱ কৰিছোঁ।দিনবোৰ একেই গতানুগতিকতাত আৰম্ভ হয়, শেষ হয়।তাৰ পিছত একেই আৰম্ভণি।কিছুমান অৰ্থহীন ছবি আঁকি ৰৈ যোৱা শুকান ৰং।ভগ্ন হীন হৃদয়ৰ গেলি যোৱা ঘাঁ।\nল'ৰা ছোৱালীহালৰ হাতত ধৰি এখোজ দুখোজকৈ কথাবোৰ ভাবি ভাবি আগবাঢ়িছোঁ।তৰাং বুকুত বালি সাৱটি শুই থকা নদীখনৰ সেই সুঁতিটোৰ কাষলৈ।\nখট- খট ,খট-খট এখন গৰুগাড়ী।বহু দিনৰ পিছত যেন চকা দেখিছোঁ।গাড়ীখন দেখি ল'ৰা ছোৱালী হাল স্ফুৰ্টিত গাড়ীখনৰ কাষলৈ দৌৰ দিলে।নাযাবা বুলি চিঞঁৰি উঠা শব্দটো ডিঙিত লাগি ধৰিল।গাড়ীখন ৰৈ দিলে।উঠিবা নেকি?ল'ৰা ছোৱালীহালে মা ,মা বুলি চিঞঁৰিব ললে।\nবহু দিনৰ মূৰত ছোৱালীজনীৰ মুখত হাঁহি দেখিবলৈ পালোঁ।\nউঠা ,উঠা সেইয়া মামাহে।আত্মীয়তা গঢ়িবলৈ মই ক'লোঁ।দুইয়োটাই গৰু গাড়ীখনত উঠি ল'লে।এখোজ দুখোজকৈ আগবাঢ়ি গৈ ময়ো সেই ঠাই পালোগৈ।\nতুমি কেতিয়াবা এই গৰুগাড়ী খন লৈ ডাক্তৰ ওচৰলৈ গৈ পাইছানে?\nকাৰোবাৰ জীৱন মৰন অসুবিধা হ'লে ,এইখনতেই লৈ যাওঁ ডাক্তৰৰ ওচবলৈ।\nমোৰ কিবা অসুবিধা হ'লে ,তুমি মোক সহায় কৰিবানে?\nনিশ্চয়।পেহীৰ ঘৰৰ পৰা ৪ ঘৰ মানুহ পাৰ হ'লেই মোৰ ঘৰ।\nল'ৰা ছোৱালীহাল পাছফালে বহুৱাই গাৰোৱান জন গ'লগৈ।মই স্বস্তিৰ নিশ্বাস এৰিলোঁ।\nসেই ৰাতিয়েই প্ৰচণ্ড পেটৰ বিষত মই চটফটাই আছোঁ।নদীৰ পাৰত ঘূৰি ফুৰোঁতে মোক ভূতে পালে বুলি ওচৰ চুবুৰীয়াই সৰু বাঁহৰ ঘৰটো হেঁচা মাৰি ধৰিলে।পেহী দৌৰি গ'ল বেজৰ ওচৰলৈ।গাঁৱৰ ধাই বুঢ়ীজনী আহি মোক লক্ষ্য কৰি ক'লে, সময় পালেহি।প্ৰসৱ বেদনাত মই চটফটাই আছোঁ।বেজ ধাই মোক লৈ ব্যস্ত হৈ পৰিল।ধাই জনীয়ে পেহীক ক'লে, মতাটোক মাত ।কেঁচুৱা উভতি আছে।কিবা পাপ কৰি থৈছে।মই হ'লে যাওঁ।বেজ, ধাই লগতে ওচৰ চুবুৰীয়া সকলো ঘৰা-ঘৰি গ'ল।পেহীয়ে মোক ক'লে, কিবা কথা আছে যদি মোৰ আগতেই কৈ দে আই।বৰকৈ কষ্ট পাইছ।মই নিমাত হৈ পৰিলোঁ।কি ভাবি এই আওহতীয়া বিজ্ঞানৰ পোহৰ নপৰা ঠাইত আহি সোমাই পৰিলোঁ।গভীৰ ৰাতি চটফটাই থকা মোৰ কাষত মোৰ ল'ৰা ছোৱালীহাল।মই সিহঁতক আশ্বাস দিলোঁ ,মোৰ একো নহয়।পানীৰ সোঁতত উটি যোৱা জনৰ বাবে খেৰ কুটা ডালেই সাহ হোৱাৰ দৰে মই গৰুগাড়ী খনকে সাৰথি কৰি পুৱতি পুৱাই ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ যাবলৈ ওলাইছোঁ। আগলৈ,,,,,,,।


সম্ৰাট হৰ্ষবৰ্ধন আৰু কুৎসিত ডাইনী – Tultul Kutum\nসম্ৰাট হৰ্ষবৰ্ধন আৰু কুৎসিত ডাইনী\nAugust 15, 2018 August 15, 2018 Tultul KutumLeaveaComment on সম্ৰাট হৰ্ষবৰ্ধন আৰু কুৎসিত ডাইনী\nপুন্য ভূমি ভাৰতত প্ৰাচীন কালত হৰ্ষবৰ্ধন নামেৰে এজন পৰাক্ৰমী ৰজা আছিল । তেওঁ বহু দেশ জয় কৰি সম্ৰাট উপাধি লবলৈও সক্ষম হৈছিল। কিন্তু বিধাতাৰ লিখন নেযায় খণ্ডন। কপালত লিখা আছিল কাৰণে এবাৰ তেওঁ যুদ্ধত পৰাস্ত হ’ব লগা হ’ল ! পৰাস্ত হোৱাৰ পিছত শত্ৰু সৈন্যই তেওঁক দুহাত বান্ধি বিজয়ী ৰজাৰ ওচৰলৈ লৈ গ’ল । সম্ৰাট হৰ্ষবৰ্দ্ধনৰ নিচিনা এজন পৰাক্ৰমী ৰজাক পৰাস্ত কৰিবলৈ পাই বিজয়ী ৰজাজন সেই সময়ত আনন্দত আত্মহাৰা হৈ আছিল। আনন্দৰ আতিশয্যতে বিজয়ী ৰজাজননে হৰ্ষবৰ্ধনৰ ওচৰত এটা প্ৰস্তাৱ ৰাখিলে..\n“মই তোমাক এটা প্ৰশ্ন সুধিম, যদি তুমি মোৰ প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ দিব পৰা তেন্তে মই তোমাৰ হেৰোৱা ৰাজ্য পুনৰ ঘুৰাই দিম নহ’লে তুমি গোটেই জীৱন মোৰ ৰাজ্যত বন্দীৰ জীৱন কটাব লাগিব ।”\nসম্ৰাট হৰ্ষবৰ্ধন প্ৰস্তাৱটোত মান্তি হ’ল ।অৱশ্যে তেতিয়া হেৰুওৱা ৰাজ্য পুনৰুদ্ধাৰৰ বাবে তেওঁৰ হাতত আন উপায়ো নাছিল ।\nবিজয়ী ৰজাজনে তেওঁক প্ৰশ্ন কৰিলে –\n‘এজনী পত্নীয়ে নিজৰ পতিৰ পৰা আছলতে কি বিচাৰে ‘ ?\nহৰ্ষবৰ্ধনে বন্দী দশাত প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ দিব নোৱাৰোঁ বুলি কোৱাত প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ দিয়াৰ এমাহ সময় দি তেওঁক মুকলি কৰি দিলে।\nবিজয়ী ৰজাজনে সোধা প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ হৰ্ষবৰ্ধনৰ হাতত নাছিল। সম্ৰাট হৰ্ষবৰ্ধনে প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ বিচাৰি ভাৰতবর্ষৰ বিভিন্ন প্ৰান্ত ভ্ৰমণ কৰি মহা মহা বিদুষক পণ্ডিত, শাস্ত্ৰজ্ঞ আৰু গুণী জ্ঞানী ব্যক্তিৰ ওচৰত প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ বিচাৰিলে। কিন্তু কোনেও সদুত্তৰ দিব নোৱাৰিলে । তেওঁলোকৰ পৰা প্ৰকৃত উত্তৰ নেপাই সম্ৰাটে সকলো আত্মীয় স্বজন আৰু বন্ধু বান্ধৱ গোটাই লৈ নাৰীকুলৰ সকলো নৃত্যাংগনা, বেশ্যা, দাসী, ৰাণী, সাধ্বী মহিলাৰ ওচৰত প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ ভিক্ষা কৰিলে ।কিন্তু কোনেও সন্তোষজনক উত্তৰ দিব নোৱাৰিলে ।\nকোনোবাজনীয়ে কয় সোণ, কোনোবাই কয় ৰূপ, কোনোবাই কয় হীৰা মুকুতা, কোনোৱে কয় পুত্ৰ বা কণ্যা সন্তান, কোনোৱে কয় সুন্দৰ ঘৰৰে সৈতে পৰিয়াল, কোনোৱে কয় ৰাজপাট .. ইত্যাদি.. ইত্যাদি ..!\nইফালে মাহ শেষ হবৰ হল ! হৰ্ষবৰ্ধনে সন্তোষজনক উত্তৰ বিচাৰি পোৱা নাই ..!\nকোনোবা এজনে সম্ৰাটক কলে যে, দূৰৈৰ কোনোবা এখন দেশত ডাইনী এজনীয়ে বাস কৰে। তেওঁৰ ওচৰত সকলো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ থাকে .. গতিকে তেওঁহে এই প্ৰশ্নৰ সঠিক উত্তৰ দিব পাৰিব ..!\nহৰ্ষবৰ্ধনে সিদ্ধিৰাজ নামেৰে তেওঁৰ পৰম মিত্ৰ এজনক লগত লৈ ডাইনীজনীৰ ওচৰলৈ গল… আৰু প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ বিচাৰিলে ।\nডাইনীজনী প্ৰশ্নটোৰ সঠিক উত্তৰ দিবলৈ মান্তি হ’ল। কিন্তু প্ৰশ্নটোৰ বিনিময়ত তাই সম্ৰাটৰ পৰম মিত্ৰ সিদ্ধিৰাজক স্বামী হিচাপে পাবলৈ বিচাৰিলে।\nডাইনীজনী আছিল বুঢ়ী আৰু এটা দাঁত বাহিৰলৈ ওলোৱা দেখিবলৈ একেবাৰে কুৎসিত চেহেৰাৰ । হৰ্ষবৰ্ধনে নিজ বন্ধুৰ অন্যায় হোৱাতো নিবিচাৰিলে।\nসিদ্ধিৰাজে কিন্তু নিজৰ প্ৰিয় বন্ধু আৰু নিজ দেশৰ ৰজাক বচাবলৈ ডাইনীৰ সৈতে বিয়া হবলৈ ৰাজী হল আৰু দুয়োৰে বিবাহ সম্পন্ন হল।\nসম্ৰাটৰ বন্ধুৰ লগত বিবাহ সম্পন্ন হোৱাৰ পিছত প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ হিচাপে হৰ্ষবৰ্ধনক ডাইনীয়ে কলে –\n“পত্নী সকলে নিজৰ পতিৰ পৰা যিকোনো সিদ্ধান্ত নিজেই নিৰ্ণয় লোৱাৰ স্বাধীনতা বিচাৰে। ”\nডাইনীজনীৰ উত্তৰটো হৰ্ষবৰ্ধনৰ অলপ ভাল লাগিল। এমাহৰ মূৰত তেওঁ ডাইনীজনীৰ পৰা পোৱা সেই উত্তৰটোকে বিজয়ী ৰজাজনক শুনালে।\nবিজয়ী ৰজাজনেও উত্তৰটো মানি ললে আৰু হৰ্ষবৰ্ধনৰ ৰাজ্য ওভোতাই দিলে।\nসম্ৰাটৰ মিত্ৰ সিদ্ধিৰাজৰ লগত বিয়া হোৱাৰ পিছত মধু যামিনীৰ দিনাখন ডাইনীয়ে নিজৰ পতি সিদ্ধিৰাজক কলে –\n“তোমাৰ হৃদয় বৰ পৱিত্ৰ। তুমি বন্ধুক বচাবলৈ গৈ নিজকে ত্যাগ কৰিলা। সেয়েহে, তোমাক এটা কথা সুধিব বিচাৰিছোঁ। মই দিনৰ ভাগত কুৎসিত হৈ থাকো আৰু ৰাতি সুন্দৰী হৈ থাকো। তুমি এতিয়া কোৱা, মোৰ দিনৰ ৰূপটো তুমি বেছিকৈ পচন্দ কৰিবানে ৰাতিৰ ৰূপটো?”\nসিদ্ধিৰাজে কলে – “প্ৰিয়ে, সেই নিৰ্ণয়টো তুমিয়েই কৰা। মই তোমাক মোৰ পত্নী হিচাপে স্বীকাৰ কৰিছোঁ। সেয়েহে তোমাৰ সকলোবোৰ ৰূপেই মোৰ পচন্দৰ হব” ।\nডাইনীয়ে এই কথা শুনি ৰূপৱতী হৈ পৰিল আৰু কলে, তুমি সিদ্ধান্ত লবলৈ মোৰ ওপৰত এৰি দিলা… সেয়েহে এতিয়াৰে পৰা মই সদায় সুন্দৰী হৈ থাকিম ..! প্ৰকৃততে এয়াহে মোৰ আচল ৰূপ। মই কুৎসিত বুঢ়ীৰ ৰূপ লৈ আছিলোঁ এই পৃথিৱীৰ দশোদিশে থকা কুৎসিত চৰিত্ৰৰ মানুহবোৰৰ বাবে। মানুহৰ সমাজ ব্যৱস্থাই যিকোনাে সিদ্ধান্ত লোৱাত মহিলাক পৰনিৰ্ভৰশীল কৰি পেলাইছে। কিন্তু মানসিক ভাৱে কোনো মহিলাই পৰনিৰ্ভৰশীলতা স্বীকাৰ নকৰে ..!! ব্যক্তি স্বাধীনতা সকলো নাৰীৰে কাম্য।\nশেষত গল্পটোৰ আলমত মোৰ ফালৰ পৰা সকলো ৰাইজলৈ আহ্বান – আমি নিজৰ পত্নীক ঘৰৰ মুৰব্বী নকৰিব পাৰোঁ .. কিন্তু তেওঁৰ জীৱনৰ কমেও আধা অংশ মুকলি কৰি দিয়া উচিত… যি আধা অংশৰ সিদ্ধান্তবোৰ তেওঁ মুকলিমুৰীয়াকৈ নিজেই লব পাৰে ..!!\nজয় নাৰী শক্তি ।\nজয় নাৰী জাতি।\nNext অথ: ৰাধা- কৃষ্ণ সংবাদ


এইবাৰ উৎকোচ লৈ দুৰ্নীতি নিবাৰক শাখাৰ জালত পৰিল ন্যায়ধীশ! - NEWS8 NorthEast\nVOICE OF NORTHEAST\nএইবাৰ উৎকোচ লৈ দুৰ্নীতি নিবাৰক শাখাৰ জালত পৰিল ন্যায়ধীশ!\nApril 2, 2021\t0\tBy NEWS DESK\nনিউজ ডেস্ক। এইবাৰ ওলাল সৰিয়হৰ ডুলিতে ভূত। যেতিয়া আইন ৰক্ষকেই আইনৰ ভক্ষক হয়, তেতিয়া সমাজ আৰু ন্যায় ব্যৱস্থা কোন দিশে গতি কৰিব সেইয়া সহজেই অনুমেয়।\nন্যায় দিবৰ বাবে অভিযোগকাৰীৰ পৰা উৎকোচ লৈ গ্ৰেপ্তাৰ হ’ল ন্যায়ধীশ।\nএই ঘটনা বৃহস্পতিবাৰৰ দিনাৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুনেৰ। ৫০ হাজাৰ টকা উৎকোচ লৈ পুনেৰ দুৰ্নীতি নিবাৰক শাখাৰ জালত বন্দী হ’ল ন্যায়িক দণ্ডাধীশ।\nঘটনা অনুসৰি, এজন গাখীৰৰ ব্যৱসায়ীয়ে পুনে দুৰ্নীতি নিবাৰক শাখাক গোচৰ দিয়ে যে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে আদালতত থকা এটা গোচৰৰ নিষ্পত্তিৰ বাবে শোভাভাৰি গাইকৱাদ নামৰ এজন লোকে ২.৫ লাখ টকা দাবী কৰিছে। সেই টকাৰ ভাগ স্থানীয় ৱাদগাওঁ মাভাল আদালতৰ ন্যায়িক দণ্ডাধীশলৈয়ো যাব, যিয়ে তেওঁৰ গোচৰটো মীমাংসা কৰি দিব বুলি জানিবলৈ দিয়ে লোকজনে।\nবিভাগে লোকজনৰ সেই অভিযোগৰ ভিত্তিত এক গোচৰ পঞ্জীয়ন কৰে। সেই অনুসৰি অভিযোগকাৰীৰ পৰা গাইকৱাদে ৫০ হাজাৰ টকা উৎকোচ লওঁতেই তেওঁক হাতে-লােটে ধৰা পেলাই বিভাগে আৰু এই ঘটনা সন্দৰ্ভত আন দুজন অভিযুক্তকো গ্ৰেপ্তাৰ কৰে বিভাগে। তাৰ ভিতৰত ভানুদাস প্ৰসাদ নামৰ এজন নিলম্বিত আৰক্ষী বিষয়ায়ো আছিল।\nআটাইকেইজনক সোধা-পোচা কৰি আৰক্ষীয়ে তদন্ত চলাই প্ৰমাণ কৰে সেই কাৰ্যত ন্যায়িক দণ্ডাধীশজনো জড়িত।\nদুৰ্নীতি নিবাৰক শাখাৰ সহকাৰী আৰক্ষী আয়ুক্ত সীমা মেহেণ্ডালে জনোৱা অনুসৰি, “প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ন্যায়িক দণ্ডাধীশ অৰ্চনা জাতকাৰে আদালতত অগ্ৰিম জামিন নাকচ হোৱাৰ পিছত দুৰ্নীতি নিবাৰকৰ বিশেষ আদালতত আত্মসমৰ্পণ কৰে।”\nচৰকাৰী অধিবক্তা বিলাস ঘোগাৰে পাটিলে কয়, “বিশেষ আদালতৰ অতিৰিক্ত চেচন ন্যায়ধীশ এছ আৰ নাভাণ্ডৰে অভিযুক্ত ন্যায়িক দণ্ডাধিকাৰীৰ জামিন আবেদন খাৰিজ কৰি কয় যে তেওঁৱেই এই অপৰাধৰ মূল অভিযুক্ত। সেয়েহে তেওঁক ৫ এপ্ৰিললৈকে দুৰ্নীতি নিবাৰকৰ জিম্মাত প্ৰেৰণ কৰা হল।”\nব্যতিক্ৰম! আৰক্ষী থানা গোচৰ দিবলৈ যােৱা লােকক অ’চিয়ে উপহাৰ দিয়ে গংগাজল\nপূৰ্ব নিৰ্ধাৰিত বিবাহৰ বাবে অমান্তি হােৱাত বাগদত্তাৰ ঘৰত ভয়ংকৰ কাণ্ড সংঘটিত কৰিলে এজন আৰক্ষী জােৱানে!\nপ্ৰতিষেধক গ্ৰহণ কৰা ১৪ জন চিকিৎসকৰ দেহত ধৰা পৰিল ক’ভিড পজিটিভ!\nক’ভিড যােদ্ধা! নিজ-নিজ মাতৃৰ শেষকৃত্য সম্পন্ন কৰিয়েই পুনৰ কৰ্তব্যত যোগদান দুই চিকিৎসকৰ\nমােক ন্যায় লাগে! প্ৰেম বিবাহৰ দাবীত ‘প্ৰেয়সী’ৰ ঘৰৰ সন্মুখত ধৰ্ণাত বহিল ‘প্ৰেমিক’, তাৰ পাছত…\nদুৰ্যােগৰ সময়তাে মানুহৰ জীৱনক লৈ বেপাৰ একাংশৰ! Remdesivir ৰ বটলত Paracetamol বিক্ৰী\nক’ভিড-১৯ত আক্ৰান্ত কেন্দ্ৰীয় ক্ৰীড়া মন্ত্ৰী কিৰেন ৰিজিজু!\nৰাজ্যত ক’ভিড-১৯ত নতুনকৈ আক্ৰান্ত ৮৭৬ জন, গুৱাহাটীত আক্ৰান্ত ৩৬੦ জন-মৃত ২\nমৃত্যুৰ পূৰ্বে ক’ৰােনা ৰােগীৰ ভয়াৱহ অভিজ্ঞতাৰ কথা ব্যক্ত সমাজকৰ্মীৰ, ভিডিঅ’ ভাইৰেল\nৰাজ্যত ক’ভিড-১৯ত মৃত্যু ৪ জনৰ, নতুনকৈ আক্ৰান্ত ৫৭৩ জন\nদুই দুৰ্ধৰ্ষ NLFT উগ্ৰপন্থীৰ মাৰণাস্ত্ৰসহ আত্মসমৰ্পণ\nক’ভিড-১৯ ৰ দ্বিতীয়টাে ঢৌত পূৰ্বতকৈ অধিক হাৰত সংক্ৰমিত হৈছে শিশু, বহু শিশুৰ প্ৰাণহানি\nক’ভিড-১৯ত আক্ৰান্ত হৈ যুৱ সাংবাদিকৰ মৃত্যু, চিকিৎসাধীন পিতৃও\nনিৰ্বাচনী প্ৰচাৰৰ পাছতে দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে ক’ভিড-১৯ত আক্ৰান্ত হ’ল কৰ্ণাটকৰ মুখ্যমন্ত্ৰী!\nনৈশ চকীদাৰৰ পৰা IIM ৰ অধ্যাপকলৈ… এজন ব্যক্তিৰ জীৱন সংঘৰ্ষৰ প্ৰেৰণাদায়ক কাহিনী\nCBSE ৰ দশম শ্ৰেণীৰ পৰীক্ষা বাতিল, কি সিদ্ধান্ত ল’ব SEBA ই?\nক’ভিড-১৯ত আক্ৰান্ত উত্তৰ প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী যােগী তথা প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী অখিলেশ\nCBSE ৰ দশম শ্ৰেণীৰ পৰীক্ষা বাতিল, পিছুৱালে দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ পৰীক্ষা\nদেৱী দুৰ্গাৰ মূৰ্তিক লৈ তীব্ৰ কৌতূহল\nঅসম আৰক্ষীৰ DSP পদত হিমা দাস!\nবাইক ষ্টান্ট কৰি বিপদত প্ৰেমিক যুগল\nটিকট লাভৰ আনন্দৰ মাজতে অঘটন!\nবাইক ষ্টান্ট কৰি বিপদত পৰিল যুৱতী!\nঘােঁৰাত উঠি বিধানসভালৈ এগৰাকী মহিলা বিধায়িকা\nবুলেট বাবাৰ মন্দিৰৰ সবিশেষ কাহিনী\nগছৰ ওপৰত বজ্ৰপাত, নিহত ১-আহত ৪\nদেশৰ প্ৰথমটাে শীত-তাপ নিয়ন্ত্ৰিত ৰে’ল ষ্টেচন\nবনাঞ্চলত ছাফাৰীৰ সময়ত বিপদল পৰিল পৰ্যটক!\nচিয়াচেনত শ্বহীদ অসমৰ সেনা জােৱান\nজীৱন্তে উদ্ধাৰ ১৬ বছৰ পূৰ্বে মৃত আৰক্ষী বিষয়া\nচীনলৈ ৰপ্তানিৰ পথত ২১ লাখ ময়ূৰ পাখি জব্দ\nৰাখে হৰি মাৰে কােনে…\nমাওবাদীৰ ভয়ংকৰ IED বিস্ফােৰণত শ্বহীদ ৫\nকাবাডী খেলত অঘটন!\nচালকৰ প্ৰাণৰক্ষা সীমান্ত পথ সংস্থাৰ কৰ্মীৰ\nপুনৰ আছৰ মুখ্য উপদেষ্টা পদলৈ সমুজ্জ্বল\nসুৰা সৰবৰাহৰ কৌশল দেখি হতবাক মহিন্দ্ৰা\nদুখীয়াৰ ভগৱানলৈ কৃতজ্ঞতা বিমান কােম্পানীৰ\nহঠাতে ‘মামা’ৰ কাষত ডিম্পু বৰুৱা!\n৫৪ দিন কাৰাগাৰত কটালে নিৰ্দােষী ব্যক্তিয়ে\n৫ দিনতে দলং নিৰ্মাণ সীমান্ত পথ সংস্থাৰ\nচিকিউৰিটি গাৰ্ডৰ পৰা অভিযন্তালৈ এজন অসমীয়া\nড্ৰােন কেমেৰাত বন্দী আগ্নেয়গিৰিৰ অপূৰ্ব দৃশ্য\nকইনাৰ মাতৃ-আইতাৰ দুৰ্ঘটনাত মৃত্যু\nৰাম মন্দিৰৰ পৰা শ্ৰীলংকাৰ পৰা আহিল শিলাখণ্ড\nউৎকােচ লৈ ৰঙাঘৰত ন্যায়াধীশ\nমাটিত পুতি থােৱা ২ টা শক্তিশালী IED উদ্ধাৰ\nবিজেপি কৰ্মী কৰােনাত আক্ৰান্ত নহয়ঃ বিধায়ক


বকোত সংখ্যালঘু ছাত্ৰ বৃত্তিৰ নামত ধন আত্মসাত কৰা চাৰিজনক গ্ৰেপ্তাৰ\nHome/আঞ্চলিক/বকোত সংখ্যালঘু ছাত্ৰ বৃত্তিৰ নামত ধন আত্মসাত কৰা চাৰিজনক গ্ৰেপ্তাৰ\nগুৱাহাটী: ছাত্ৰ বৃত্তিৰ নামত বিশেষকৈ সংখ্যালঘু বসতিপ্ৰধান এলেকাত সংঘটিত হৈছে ভয়াবহ কেলেংকাৰী। এনে কেলেংকাৰীত জড়িত চাৰি অপৰাধীক যোৱা নিশা গ্ৰেপ্তাৰ কৰে বকো আৰক্ষীয়ে৷ সংখ্যালঘু ছাত্ৰ বৃত্তিৰ ধন আত্মসাৎ কৰা, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক বৃত্তি প্ৰদানৰ নামত আগতীয়াকৈ উৎকোচ সংগ্ৰহ কৰা চাৰি অপৰাধী পৰিল আৰক্ষীৰ জালত। বৃহস্পতিবাৰে নিশা বকো আৰক্ষীয়ে সোণতলী অঞ্চলৰপৰা গ্ৰেপ্তাৰ কৰে এই চাৰি অপৰাধীক।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব: ৰাষ্ট্ৰীয় হস্ততাঁত দিৱসত ৰজাঘৰে ভাবিছেনে শুৱালকুছিৰ কথা?\nবকো আৰক্ষীয়ে ইতিমধ্যে গ্ৰেপ্তাৰ কৰি জে’ল হাজোতলৈ প্ৰেৰণ কৰিছে আবুশ্বামা আহমেদ, আমিৰ হামজা আলী, চাইজুদ্দিন আলী আৰু শুকুৰ আলীক। সোণতলী ৩নং ৰাঙ্গাপানী গাঁৱৰ সচেতন ব্যক্তি হজৰত আলীৰ এজাহাৰৰ ভিত্তিত আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰে দালাল চক্ৰটোক। সংখ্যালঘু ছাত্ৰ বৃত্তিৰ ধন ভুৱা একাউণ্ট খুলি এই চক্ৰটোৱে দীৰ্ঘদিন ধৰি আত্মসাৎ কৰি অহাৰ অভিযোগ উত্থাপিত হৈছে। অছাত্ৰৰ নামত ধন আৱন্টন কৰি কৌশলৰে এইকেইজন দালালে লুন্ঠন কৰিছে লাখ লাখ টকা।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব: “ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষানীতিত শিক্ষক প্ৰশিক্ষণত বহুত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে”- প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদী\nপূৰ্বে এই সংক্ৰান্তত ভুক্তভোগীয়ে এজাহাৰ দাখিল কৰিছিল যদিও কোনো গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা নাছিল আৰক্ষীয়ে। শেহতীয়াভাৱে বকো আৰক্ষী থানাৰ নৱনিযুক্ত আৰক্ষী বিষয়া ৰত্নেশ্বৰ দাসে এই দিশত গুৰুত্ব প্ৰদান কৰি অভিযান চলায় দালাল চক্ৰৰ বিৰুদ্ধে। সংখ্যালঘু ছাত্ৰ বৃত্তিৰ বহু কোটি টকীয়া কেলেংকাৰীত বহুকেইজন শিক্ষকৰ নাম সাঙোৰ খাই পৰিছে। এই দিশত বকো আৰক্ষীৰ ভূমিকা লক্ষণীয় হ’ব।\nৰাষ্ট্ৰীয় হস্ততাঁত দিৱসত ৰজাঘৰে ভাবিছেনে শুৱালকুছিৰ কথা?\nক’ভিডমুক্ত নলবাৰীৰ এটা চৰকাৰী কাৰ্যালয়