ভাষণ/সাহিত্য সৌষ্ঠৱত কীৰ্ত্তন - ৱিকিউৎস\nভাষণ/সাহিত্য সৌষ্ঠৱত কীৰ্ত্তন\nভাষণ (১৯৪৮) লেখক: শৰৎচন্দ্ৰ গোস্বামী\nসাহিত্য সৌষ্ঠৱত কীৰ্ত্তন\n43683ভাষণ — সাহিত্য সৌষ্ঠৱত কীৰ্ত্তনশৰৎচন্দ্ৰ গোস্বামী১৯৪৮\n[ // ১ // ]\nকীৰ্ত্তনৰ “নামাপৰাধ” অধ্যায়ৰ শেষত আছে:—\n“আসিল শাস্ত্ৰ বাৰানসী হন্তে।\nনকৰিবা নিন্দা মোক মহন্তে॥\nতাহাকে চাই নিবন্ধিলো পদ।\nহৰি হৰি বুলি তৰা আপদ॥”\nবাৰানসীৰ পৰা অহা শাস্ত্ৰ আৰু তাক চাই পদ কৰা সম্বন্ধে শঙ্কৰদেৱৰ চৰিত্ৰ কেইখনত বিশদৰূপে বৰ্ণোৱা আছে। দৈত্যাৰি ঠাকুৰৰ কৃত চৰিত্ৰত এই সম্বন্ধে এইদৰে লিখিছে—\n“বিচাৰ কৰিয়া পাচে ভাগৱত গ্ৰন্থ।\nকৰিলন্ত শঙ্কৰে প্ৰকাশ ভক্তি পন্থ॥\nহৰিত ভকতি অতি কৰিবে প্ৰৱন্ধ।\nপ্ৰথমতে কৰিলন্ত কীৰ্ত্তনৰ ছন্দ॥”\nএই পুথিখনৰ বেলেগ বেলেগ অংশ ভিন্ ভিন্ সময়ত ৰচিত হৈ চাৰিওফালে সিচৰিত হৈ পৰি আছিল। পাছত মাধবদেৱৰ আদেশ মতে ৰামচৰণ ঠাকুৰে অশেষ পৰিযত্ন কৰি গোটাই পুথিখন সঙ্কলন কৰে।\n[ ২ ] পুথিৰ কথাত মাধৱদেৱে কৈছে:—\n“পায় সংসাৰক আমি পাহৰিলোঁ\nইটো মানে থানে গৈল।\nআক একেখান কৰিবাক প্ৰতি\nপূৰ্বে মোৰ মন ভৈল॥\nএতেকে ই ৰাজ্যে আইলো, একেথান\nৰাম চৰ্ণে আক একে ঠাই কৰি\nমোৰ যে কাম কৰিল॥”\nপাছত ৰামচৰণে একে ঠাই কৰি যেতিয়া পুথিখন আনি মাধৱদেৱৰ হাতত দিলে, তেতিয়া তেওঁ—\n“দেখি পুথিখান, আনন্দিত মন\nশিৰৰ উপৰ পুথিখান ধৰি\nসেই সময়তে “কীৰ্ত্তন”ৰ কিমান আদৰ আছিল, ইয়াৰ পৰা আমি তাৰ অলপ আভাস পাওঁ। এনেস্থলত আজি যে অসমীয়াই “কীৰ্ত্তন”ত ধৰ্ম্মৰ থাপনা পাতিব তাত আচৰিত কি?\n২। কীৰ্ত্তনৰ নাম আৰু তাৰ অৰ্থ:—\n“কীৰ্ত্তন” অসমীয়া বৈষ্ণৱসকলৰ প্ৰধান ধৰ্ম-পুথি। তেওঁবিলাকে কি কাৰণত ইয়াৰ নাম “কীৰ্ত্তন” দিলে তাক [ ৩ ] সকলোৱে জানে। সেইদৰে “কীৰ্ত্তনত” থকা আটাইবিলাক পদ তাল আৰু চাপৰি বজাই গাবৰ কাৰণে তৈয়াৰ কৰা দেখিয়েই প্ৰধানতে ইয়াৰ নাম “কীৰ্ত্তন”। “কীৰ্ত্তন”ৰ আধ্যাবিলাক ভিন ভিন সময়ত লিখা আৰু পাছত হে একেলগ কৰা। সেইদেখি সাহিত্যৰ লেখত সকলো বিলাক সমানে উৎকৃষ্ট নহয়। কিন্তু সকলোৰে অন্তৰ্গত একেটা ভগৱদ্ভক্তি শিক্ষা।\n“কেৱল কীৰ্ত্তনে সংসাৰ তৰি।\nবন্ধ ছিণ্ডি হোৱে আপুনি হৰি॥\nকলিত কীৰ্ত্তনে হোৱে ভকত।\nআতপৰে লাভ নাহি লোকত॥ [পাষণ্ডমৰ্দন]\n“কীৰ্ত্তন মহিমা শুনা উৎসুকে।\nবাৰয় স্কন্ধত যি কৈলা শুকে॥\nসকল ধৰ্ম্মত কৰি বিশিষ্ট।\nহৰি কীৰ্ত্তনেসে ধৰ্ম্ম গৰিষ্ঠ॥\n“অনাদৰি আন ধৰ্ম সম্প্ৰতি।\nদিয়ো উপদেশ হৰি ভকতি॥\nচাৰিও বেদক ব্ৰহ্মায়ে আনি।\nবিচাৰিলা তিনি বাৰ প্ৰমাণি॥\nএহি মানে মাত্ৰ কৰিলা সাৰ।\nএৰি কীৰ্ত্তনেসে তৰে সংসাৰ॥” [ঐ]\nএকপ্ৰকাৰে গোটেই পুথিখনৰ এক মাত্ৰ উদ্দেশ্য ঈশ্বৰ ভক্তি। কিন্তু অসমীয়া মানুহৰ কোটি পুণ্যৰফল যে এই ঈশ্বৰ ভক্তি প্ৰচাৰ কৰা পুথিখন সাহিত্যৰ দানৰ পৰা চাবলৈ গলেও এটি অমূল্য ৰত্ন। সৎ সাহিত্যৰ প্ৰভাৱৰ দ্বাৰাই ঈশ্বৰ প্ৰেম শিক্ষা দিব খোজাতহে “কীৰ্ত্তন”ৰ বিশেষত্ব।\nআগেয়ে কৈছোঁ যে “কীৰ্ত্তন” সম্প্ৰদায় বিশেষৰহে ধৰ্মপুথি। কিন্তু অতি উদাৰ ধৰ্মবাদী সকলেও ইয়াত ৰাম, হৰি, কৃষ্ণ এই তিনটা শব্দৰ ঠাইত ঈশ্বৰ শব্দ লগাই পঢ়িলে অকনমানো সাম্প্ৰদায়িকতাৰ দোষ দেখা নাপাব। ইয়াৰ এটা কাৰণ আছে যে “কীৰ্ত্তন” পুথিখনে আৰু “কীৰ্ত্তন”ৰ লগৰ মণিষীসকলে সেই সময়ত আচাৰৰ মেৰপাকত জট্‌পটাই থকা ধৰ্মৰ বিৰোধেহে উদাৰ ধৰ্ম এটা প্ৰচাৰ কৰিছিল। সেই উদাৰতাত সাম্প্ৰদায়িকতাৰ দোষ থকা অসম্ভৱ। যি হক, ধৰ্মপুথি স্বৰূপে “কীৰ্ত্তন” আলোচনা আমাৰ উদ্দেশ্য নহয়; আৰু ধৰ্মৰ ফালৰ পৰা “কীৰ্ত্তন”ৰ ঠাই ক’ত তাক কবৰো আমাৰ সামৰ্থ্য নাই, “কীৰ্ত্তন” শব্দটোৰ অৰ্থটো প্ৰকাশ কৰি এতিয়া তাৰনো সাহিত্যিক মূল্য কিমান আমি তাক চাবলৈ যত্ন কৰিম। গুৰিতে লেঠা ভাঙি থোৱা ভাল দেখি এতিয়াই কব খোজো যে “কীৰ্ত্তন”ৰ গৌৰৱৰ ফাললৈ চাই যিমান পৰা যায় আলোচনা সংক্ষেপ কৰা হৈছে।\n৩। অসমীয়া সাহিত্যাত কীৰ্ত্তনৰ প্ৰভাৱ:—\nঅসমীয়া সাহিত্যৰ শঙ্কৰী যুগটোৱেই প্ৰধান যুগ। ইয়াক [ ৫ ] ইংৰাজী সাহিত্যৰ এলিজাবেথৰ যুগৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি; আৰু এই যুগৰ যিজনা গুৰিয়াল তেওঁৰ সাহিত্যকৃত্যৰ প্ৰথম কীৰ্ত্তি “কীৰ্ত্তন”। এইদৰে বুৰঞ্জীৰ মানত “কীৰ্ত্তন” অসমীয়া সাহিত্যৰ নতুন যুগ প্ৰৱৰ্ত্তক। সাহিত্যিক সৌন্দৰ্য্যত নিতান্ত নিঃকিন হোৱা হলেও এই কাৰণত ‘কীৰ্ত্তন’ৰ আদৰ চিৰকাল অসমীয়া সাহিত্যত থাকিলহেঁতেন। কিন্তু সৌন্দৰ্য্যতো “কীৰ্ত্তন” এনে এখন পুথি যি কাৰো আগত— কোনো সাহিত্যৰ কোনো পুথিৰ আগতে— মূৰ নমাব লগাত নপৰে। শঙ্কৰদেৱৰ দৰে মহাধী ব্যক্তিৰ এয়ে বিশেষ কীৰ্ত্তি। মহাকবি ৰাম সৰস্বতীয়ে যাৰ প্ৰখৰ কল্পনা-শক্তি, স্বভাৱৰ সত্যবৰ্ণনা আৰু অসমীয়া সমাজৰ চিত্ৰ অঙ্কণৰ অতুল ক্ষমতাৰ যথেষ্ট সন্মান কৰিবলৈ আজিও আমি শিকা নাই— তেওঁ নিজৰ পদ লিখোতে কৈ গৈছে:—\n“কীৰ্ত্তনৰ ছন্দে আমি নিবন্ধিলো পদ।”\nৰাম সৰস্বতী শঙ্কৰদেৱৰ প্ৰায় সমসাময়িক। ইয়াৰে পৰা পাচৰ কবিসকলৰ ওপৰত ‘কীৰ্ত্তনৰ’ৰ প্ৰভাৱ অনুমানকৰিব পাৰি, আৰু দুটা সাধাৰণ কথা:— ‘কীৰ্ত্তন’ৰ আৰম্ভ আৰু শেষ ভনিতা:—\n“শুক নিগদতি শুনা কুৰুপতি” ইত্যাদি বা “শুকমুণি বদতি শুনিও পৰিক্ষীত।” আকৌ;\n“কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভনে।\nবোলা হৰি হৰি সমস্ত জনে॥”\n“কহে কৃষ্ণ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে কৃষ্ণকথা।” ইত্যাদি এই ভনিতা সেই যুগৰ সকলো কবিৰ প্ৰধান আদৰ্শ। পদ, ঝমুৰি, কুসুমমালা, লেচাৰি দুলৰি আদি ছন্দৰ কথাই নাই। শঙ্কৰৰ সময়ত অসমীয়া সাহিত্যৰ যি সুৱৰ্ণময় যুগৰ অৱতাৰণা হল “কীৰ্ত্তন” আছলতে সেই যুগৰ উপযোগী আদি পুথি; আৰু ই অসমীয়া মানুহৰ গৌৰৱৰ কথা যে তেওঁবিলাকে এই পুথিৰ উপযুক্ত আদৰ কৰিব পাৰিছে।\n৫। অলঙ্কাৰ শাস্ত্ৰৰ মানত “কীৰ্ত্তন এখন মহাকাব্য\nএই যুগ প্ৰৱৰ্ত্তক পুথিখন আছলতে এখন মহাকাব্য। উৎকৃষ্ট সাহিত্য কি ইয়াৰ এটা সুন্দৰ সমিধান দিয়া কঠিন। এদিন এজন বন্ধুৰ কৈছিল বোলে, “যি টিকি যায় বা যিহে সকলো মানুহৰ মুখে মুখে থাকে সাহিত্যৰ ভিতৰত সেয়ে উৎকৃষ্ট সাহিত্য।” এনে সাহিত্যৰ এটা লক্ষন যে ই মানুহৰ মনত নিভাজ আনন্দ দিব পাৰে। কি গুণত দিব পাৰে তাক বিচাৰি উলিৱা টান। সাধাৰণৰ এই মাপত চাব গলে যে কীৰ্ত্তনৰ পদবিলাক অতি উৎকৃষ্ট সাহিত্য তাক নকলেও চলে। অৱশ্যে সেইদৰে অনেক কুৰুচিপুৰ্ণ গ্ৰাম্য কথাও টিকি আছে। সাহিত্যৰ ফালৰ পৰা নিৰপক্ষ ভাৱে কব গলে, এইবিলাকো আছলতে সৌন্দৰ্য্য বিশিষ্ট— এইবিলাকেও মানব স্বভাৱৰ কোনো নিগুঢ় ভাৱ বা কোনো এটা সাৰ্বজনীন অনুভূতি প্ৰকাশ কৰে; কোনো এটা সত্যৰ আচল প্ৰাণখিনি খুলি দেখুৱায়, ইফালে সি বৰ্তমান [ ৭ ] সভাসমাজৰ মানত সিমানেই কু বা অসৎ যেন নেদেখাওক। কিন্তু সাধৰণ লোকৰ এই আদৰ্শ নলই, সংস্কৃত অলঙ্কাৰ শাস্ত্ৰৰ কটকটীয়া নিয়মবোৰৰ দ্বাৰা বিচাৰি চালেও আমি দেখোঁ যে কীৰ্ত্তন স্বভাৱতে এখন মহাকাব্য।\nকীৰ্ত্তনৰ পদৰ ভাষা:—\nঅলঙ্কাৰ শাস্ত্ৰত তিমান স্পষ্ট কৈ উল্লেখ নাথাকিলেও ভাষাৰ প্ৰঞ্জলতা উৎকৃষ্ট কাব্যৰ এটা প্ৰধান লক্ষণ। ইংৰাজী, সংস্কৃত আৰু আন আন সকলো ভাষাৰ ডাঙৰ ডাঙৰ কাব্যবিলাকৰ ভাষাৰ গৌৰৱ এটা প্ৰধান সম্পদ। আমাৰ ঘৰৰ ওচৰৰ মাইকেলৰ “মেঘনাদ বধ কাব্যৰ” প্ৰতি মনকৰিলেই কথাটো বেচ বুজা যায়। কীৰ্ত্তনত আৰু শঙ্কৰদেৱৰ পদ মাত্ৰতে মাৰ্জিত ভাষাৰ বাধগতি যেনে সুস্পষ্ট, বোধকৰো আন অনেক কবিৰ ৰচনাত তিমানখিনি প্ৰাঞ্জলতা দুৰ্লভ। অতি নীৰস বিষয়তো এই গুণটি অতি উজ্জ্বলভাৱে দেখা যায়।\nজয়দেৱৰ দশাবতাৰ বন্দনা— “প্ৰলয় পয়োধি জলে ধৃত বানসি, বেদম্।” প্ৰভৃতি প্ৰৱন্ধত ভাৱৰ বা অৰ্থৰ গৌৰব সমূলি নাই; অথচ ভাষাৰ প্ৰাঞ্জলতাৰ কাৰণেই সংস্কৃত সাহিত্যৰ এটা অমূল্য ৰত্ন। শঙ্কৰদেৱৰ ‘চতুৰ্বিংশতি অৱতাৰ, সেই দৰে তাৰ আৰু অৰ্থৰ গুৰুত্বহীন প্ৰৱন্ধ; অথচ:—\n“কুৰ্ম অৱতাৰ ভৈলা ক্ষীৰদধি তীৰে।\nলক্ষ প্ৰহৰৰ পন্থ জুৰিলা শৰীৰে॥\nকৰিলেক পৰিস্তুতি সুৰাসুৰ নাগে।\nধৰিলা মন্দৰ গিৰি প্ৰভু পৃষ্ঠ ভাগে॥\nবামণ স্বৰূপে অদিতিৰ বাক্য পালি।\nইন্দ্ৰক থকিলা স্বৰ্গে বলিক নিকালি!\nত্ৰৈলোকক আক্ৰমিলা চৰণৰ গতি।\nতযু পাদোদকে গঙ্গা ভৈলা উতপতি॥\nআদি কৰি ৰচনা ভাষাৰ গৌৰৱত চিৰকাললৈ গৌৰৱাণ্বিত। সেইদৰে কৃষ্ণ জন্মৰ সেই সুপৰিচিত পদ:—\n“কৃষ্ণৰূপে দৈৱকীত ভৈলা অৱতাৰ।\nশঙ্খ চক্ৰ গদা পদ্ম কৰত তোমাৰ॥\nপীত বস্ত্ৰে শোভে আদি শ্যাম কলেৱৰ।\nকমল লোচন চাৰু অৰুণ অধৰ॥\nভাগিল নিহাল ভৈলা মেলাল কপাট।\nদেখিয়ে যমুনা আপনি দিলা বাট॥\nবৰিষে কণিকা মেঘে ওপৰত গাজে।\nফণাযে ধৰিলা ছত্ৰ আসি স্বৰ্পৰাজে॥”\nএই বিলাক অতি সাধাৰণ কথা; অথচ বৰ্ণনাৰ মহিমাত কেনে মহিমান্বত, কেনে মধুময়। যেন কোনো পৰ্বতৰ পৰা, স্ফটিক জলৰ নিৰ্ঝৰ ঝৰ-ঝৰকৈ নামি আহিছে।\nভাষাৰ আৰু এটা প্ৰধান গুণ-চমুকৈ, সহজ কথাত কবলগীয়া কথা প্ৰকাশ কৰা, ইয়াকে ইংৰাজী প্ৰবাদত বোলে [ ৯ ] Brevity is soul of wit. এই সম্বন্ধে গোটাইখন “কীৰ্ত্তনে”ই চিৰ কাললৈ সাহিত্যত আদৰ্শ হৈ থাকিব। দ্বাদশ স্কন্ধৰ ভাগৱতৰ জানিব লগীয়া আটাই খিনি কথা— তাৰ উপৰি ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত্ত পুৰাণ আৰু বিষ্ণুপুৰাণৰ কথা ‘কীৰ্ত্তন’ত আউটি যেন গোটা কৰি থৈ দিছে। নৰ নাৰায়ণৰ ৰজাৰ সভাত “হাতী মাৰী ভুৰুকাত ভৰাই” অৰ্থাৎ একে ৰাতিৰ ভিতৰতে “গুণমালা” ৰচনা কৰি যি জনা পণ্ডিতে খ্যাতিলাভ কৰিছিল এজন মহৎ সাহিত্যিকৰ কীৰ্ত্তি তেওঁৰহে সম্ভৱ।\nৰামায়ণৰ ক্ষুদ্ৰ সংস্কৰণ এটাৰ নমুনা চাওঁক:—\n“শ্ৰীৰাম ৰূপে কোশল্যাত অৱতৰী।\nবনবাস খপিলা পিতৃৰ বাক্য ধৰি॥\nবিৰাট কৱন্ধ মাৰীচৰ লৈলা প্ৰাণ।\nখৰ-দূষণক তুমি কৰিলা নিৰ্বান॥\nএকপাট শৰে বালি সঙ্কলিলা জীৱ।\nতোমাৰ প্ৰসাদে ৰাজা ভৈলন্ত সুগ্ৰীৱ॥\nলঙ্কাত পশিলা সাগৰত বান্ধি সেতু।\nবধিলা ৰাৱণ সীতা হৰণৰ হেতু॥\nমাৰিলা বনত আৰো ৰাক্ষস অনেক।\nভক্ত বিভীষণক কৰিলা অভিষেক॥\nঅগ্নিত পৰীক্ষা আনি কৰিলা সীতাক।\nব্ৰহ্মদেৱে স্তুতি বাণী বুলিলা তোমাক॥\nসম্বৰিলা সীতা দশৰথৰ বচনে।\nঅযোধ্যাক আসিলা সভাৰ্যে ৰঙ্গমনে॥\nকৰিলাহা ৰাজ্য দশহাজাৰ বৎসৰ।\nলগে স্বৰ্গে নিলা সবে অযোধ্যা নগৰ॥”\nভাষাৰ আৰু এটা মাহাত্ম্যলৈ মন কৰিলে শঙ্কৰদেৱৰ কৱিত্বত আচৰিত হব লাগে। আন কোনো মহাকবিৰ কাব্যত এই বিশেষত্বটো তিমান পৰিমাণে লক্ষ্য কৰিব নোৱাৰি। মিল্টনৰ Paradise Lost ৰ এটা মাত্ৰ ছন্দঃ। কালিদাশৰ কুমাৰ সম্ভৱ বা ৰঘুবংশতো ছন্দৰ তিমান বৈচিত্ৰ দেখা নাযায়। অথচ “কীৰ্ত্তন”লৈ মন কৰিলে দেখা যায় যে ভাৱৰ সলনিৰ লগে লগে ভাৱত খাপ খোৱাকৈ ছন্দৰো সলনি হৈছে।\nপ্ৰহলাদ চৰিত্ৰত চাৰি সিদ্ধক জয় বিজয়ে অপমান কৰাত বিষ্ণুৱে আহি কৈছে:—\n“আমাৰ তনু যত বিপ্ৰগণ।\nতাসমাৰ দ্ৰোহ চিন্তে যি জন\nযমৰ দূতে কৰে তাক দণ্ডি।\nগৃধ্ৰগণে খায় মাংস চিণ্ডি॥\nপাৰিষদ জয় বিজয় দুই।\nতোমাসাৰ শাপে অসুৰ হুই॥\nদুনাই বৈকুণ্ঠক ঝান্টে আসোক।\nহেন অনুগ্ৰহ কৰিয়ো মোক॥”\nঈশ্বৰৰ মুখৰ এনেহেন বাক্য শুনি চাৰি সিদ্ধ বিস্ময়তে অভিভূত হৈ কৈছে, কেনে খৰকৈ!\n“তোমাৰ বচন স্বামী, নুবুজিলোঁ কিছু আমি॥\nআপুনি ঈশ্বৰ হুয়া, বোলাহা কৰিয়ো দয়া॥\nত্ৰিজগতে কৰে সেৱ, বোলা মোৰ বিপ্ৰেদেৱ॥\nযত দেৱ দ্বিজ তুমি সবাৰ দেৱতা তুমি॥\nসেইদৰে “স্যমন্তক হৰণ”ত কৃষ্ণত আৰু জাম্বুবানৰ যুদ্ধত:—\n“দুয়ো হুয়া মহা ক্ৰুদ্ধ, লগাইলেক ঘোৰ যুদ্ধ॥\nদুয়ো মাতঙ্গৰ লীলা; বৰিষে পৰ্বত শীলা॥\nযুজিলন্ত মাল বান্ধে, ভৰি ভৰি ভৰি ছন্দে॥\nদুইৰো দুইকো নাহি তুষ্টি হানে ব্ৰজসমমুষ্টি॥\nমাংসৰ কাৰণে যেন যুজন্ত দুগোটা সেন॥\n‘দামোদৰ বিপ্ৰোপাখ্যান’ত পুৰণা দুজনা বন্ধুৰ আলপত:—\nগুৰু পত্নীগণে আসি, আমাক বুলিলা হাসি,\nখড়ি লুড়ি দিয়া শিষ্যগণ।\nআমি সবো হেন শুনি কটিত বান্ধিয়া ভূণি\nআনন্দে লড়িলোঁ ৰঙ্গমন॥\nকেনে জুইৰ গোৰত বহি গুৰগুৰাই কৈ যোৱা কথা। হিৰণ্যকশিপুৱে খঙৰ সময়ত কেনেকৈ কৈছে, মন কৰক:—\n“হিৰণ্যকশিপু শুনিয়া হেন।\nক্ৰোধত কাম্প অতি যম যেন॥\nঝঙ্কৰে মাথা অতি কৰি দৰ্প।\nলাথি পাই যেন ফেঁকাৰে সৰ্প॥\nঅসুৰে গৰ্জ্জয় কটাক্ষে চাই।\nখাইবে আজি তোৰ মুণ্ড পুতাই\nশুনৰে অধম নগণ মোক।\nদেখাইবো আজি যমপুৰ তোক॥\nত্ৰিদশ কম্পে দেখি মোৰ খঙ।\nকৰস কেন তই আজ্ঞা ভঙ্গ॥”\nকথাৰ ঠাচতে যেন হিৰণ্যকশিপুৰ সৰ্বগ্ৰাসী খং ব্যক্ত হৈ ৰৌ ৰোৱাই উঠিছে।\nএতিয়া কথা এটালৈ মন কৰিব লাগে যে “কীৰ্ত্তন”ৰ যি বিলাক অতি দুৰুহ আৰু গভীৰ ভাৱৰ পদ, সেই বিলাক সংস্কৃতৰ পৰা অনুবাদ। অথচ অনুবাদ যেন মূলতকৈয়ো বেচি মধুৰ। ইয়াত মুঠতে দুটা বা এটা শ্লোকৰ মূল আৰু অনুবাদৰ তুলনা তুলিদিলোঁ, আপোনালোকে বিচাৰ কৰিব।\nদৰ্শনৰ অতি কঠিন তত্বৰ সংস্কৃত শ্লোক আৰু তাৰ অসমীয়া ভাঙনীও শুনক, যেনে:—\n“অথ যথাবন্ন বিতৰ্ক গোচৰং\nচেতোমনঃ কৰ্ম বচোভি ৰঞ্জসা।\nযদাশ্ৰয়ং যেন যতঃ প্ৰতীয়তে\nসুদুৰ্বিভাব্যং প্ৰণতাস্মি তৎপাদম্”॥\n“যিটো ব্ৰহ্ম নোহে তৰ্কৰ গোচৰ।\nনাপাৱে বচনে মনে ওচৰ॥\nনাহি উতপতি নাহি মৰণ।\nসদায় প্ৰণামো তানে চৰণ॥\n“উৎক্ষেপনং গৰ্ভগতস্য পাদয়োঃ\nকিং কল্পসে মাতুৰধোক্ষ জাগসে।\nকিমস্তি নাস্তি ব্যপদেশ ভূষিতং\nতবাস্তি কুক্ষেঃ কিয়দপ্যনন্তঃ”॥\n“গৰ্ভত থাকন্তে উদাত ঘানে পাৱে।\nতাৰ অপৰাধক নধৰে যেন মাৱে॥\nতোমাৰ কুক্ষিত আমি আছোঁ চৰাচৰ।\nহেন জানি ক্ষমিয়োক দোষ দামোদৰ”॥\nকোনটো মূল, কোনটো অনুবাদ বুজিব পাৰিনে? ভাষাত এনে অসীম অধিকাৰ কবিসকলৰ শ্লাঘাৎৰ বিষয়।\nমহাকবি সকলৰ আৰু এটা লক্ষণ থাকে যে তেওঁলোকৰ অনেক ৰচনা প্ৰবাদৰ দৰে হৈ যায়। বোধকৰো শেক্সপীয়েৰেই এই বিষয়ত শ্ৰেষ্ঠ কৃতী। কিন্তু আন কবিসকলৰো কম কথা এইদৰে গোটমাৰি মুখে মুখে ফুৰা নাই।\n[ ১৪ ] কালিদাসৰ:—\n“শৰীৰমাদ্যং খলু ধৰ্ম সাধনম্”\nযাঞ্ছা মেঘো বৰমধিগুণে নাধমে নদ্ধকামা\nনীচৈৰ্গচ্ছত্যুপৰিচ দশা চক্ৰনেমি ক্ৰমেণ”॥\nভৱভূতিৰ “লোকত্তৰাণাঃ চেতাংসি কোনু বিজ্ঞাতুৰ্মহতি” প্ৰভৃতি কথাবিলাক এই ধৰণৰ। এইবিলাকে সমূহ মানৱৰ মনৰ সত্য ভাৱ ঐটাক সুন্দৰ আৰু সহজ ভাষাত প্ৰকাশ কৰে; আৰু সেইদেখি সকলোৰে আদৰণীয় হয়। শঙ্কৰদেৱ এই বিষয়তো কম কুশল নহয়। কীৰ্ত্তনৰ পৰা তাৰ উদাহৰণ অনেক দিব পাৰি। যেনে:—\n১। পূৰ্ণ নুহি যত যজ্ঞৰ অঙ্গ!\nহৰি নামে কৰে সবে সুসাঙ্গ॥ [পাষণ্ড মৰ্দন।\n২। “বৰুণৰ পাশে বান্ধি থৈয়া কত কাল।\nআপুনি বয়স হৈলে বুদ্ধি হৈবে ভাল॥” [প্ৰহলাদ চৰিত্ৰ]\n৩। “দ্বেষ কৰি শিশুপালে লভিলা মুকুতি।\nবুদ্ধিক নেপোসে মহৌষধিৰ শকতি॥ [ৰাসক্ৰীড়া]\n৪। “দেখন্তে শুনন্তে সদা হেলা হোৱে মতি।\nজানিয়ো গৃহতে থাকি কৰিয়ো ভকতি॥” [ঐ]\n৫। “পৰম ঈশ্বৰে কৰে অকৰ্ম।\nতেজস্বিত কিছু নাহি অধৰ্ম॥\nসৰ্বভক্ষ বহি সবাকো শোষে।\nতথাপিতো কিছু নোছোৱে দোষ।” [ঐ]\n৬। “সৰ্বভূত ময় ৰাজা শাস্ত্ৰত কহয়।\nৰাজা তুষ্ট ভৈল সৰ্বজন তুষ্ট হয়।॥” [ঐ]\nআৰু অনেক যাক “নকহিলোঁ বাহুল্যক ভয়ে॥”\n৭। কীৰ্ত্তনৰ বৰ্ণনা:—\nভাষাৰ মাধুৰ্য্যৰ কথা অলপহে কোৱা হল। কাৰণ বিস্তৃত আলোচনা কৰাৰ ইয়াত ঠাই নাই। কেৱল ভাষা এৰি বিষয়লৈ আহিলে “কীৰ্ত্তন”ত প্ৰথম চকুত পৰে তাৰ সুন্দৰ সূন্দৰ বৰ্ণনাবোৰ। যিহকে যেতিয়াই বৰ্ণনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে, সকলো যেন কি এক সুমধুৰতাৰে পৰিপূৰ্ণ হৈছে। “হৰমোহন”ৰ ফুলনি বৰ্ণনাৰ কথা ইয়াত তুলি নিদিওঁ, কাৰণ তাক অসমীয়া আবাল বনিতাই জানে। আন আন ঠাইৰ দুটামাণ বৰ্ণনা লৈ মন কৰক:—\n“একমনে শুনা হৰিৰ ধ্যান।\nবৈকুণ্ঠ নামে আছে মহাথান॥\nসাৰি সাৰি ৰঞ্জে বিমানচয়।\nবৈদুৰ্য্য হীৰা মৰকত ময়॥\nনাজানি যাত পশি দিন ৰাতি॥\nসুগন্ধি পদ্ম শোভে উতপল॥\nআছে ৰাজহংস সমূহে ৰঞ্জি।\nলীলায়ে মৃনাল ভুঞ্জে উভঞ্জি॥\nপাৰে পাৰিজাত মলয়া বাৱ।\nচটকে ত্যজে সুললিত ৰাৱ।\nভ্ৰমৰগণে গাৱে হৰি গীত।\nবৈষ্ণবগণ শুনি আনন্দিত।”\nইফালে আকৌ নৰসিংহৰ ৰূপ বৰ্ণনা আৰু তাৰ ভাষা আৰু ছন্দ কেনে:—\n“অদ্ভুত দেখিয়া দৈত্যপতি ভৈলা চুপ\nনোহে সিংহ নোহে ইটো মনুষ্যৰ ৰূপ॥\nতপ্ত সুবৰ্ণৰ বৰ্ণ জ্বলে চক্ষু দুই।\nপৰ্বত সমান কায় আছে স্বৰ্গ ছুই॥\nশৰীৰৰ লোম চন্দ্ৰ সম শুক্লবৰ্ণ।\nতুলি আছে উৰ্দ্ধক স্তবধ দুই কৰ্ণ॥\nবাইল মুখ যেন গিৰি গহবৰ পৰায়।\nপ্ৰচণ্ড বতাস যেন নিশ্বাস বজায়॥\nপ্ৰকাশয় কেশ শিৰে ৰবিৰ কিৰণ।\nভ্ৰুকুটি কুটিল মুখ বিকট দৰ্শন॥\nলহ লহ কৰে জিহ্বা যেম কুৰ ধাৰ।\nজ্বলে বহু শত তীক্ষ্ন নখ চমৎকাৰ॥\nবহুল হৃদয় দীৰ্ঘ গ্ৰীবা কৃশ কটি।\nজিহবা মেলি আছে দুই দশন প্ৰকটি॥”\n[ ১৭ ] কেনে ভয়ঙ্কৰ ৰূপৰ বৰ্ণনা! নৰসিংহই যেন জিভা মেলি দাত নিকটাই খাবলৈহে উঠিছে! ইফালে আকৌ আন এটা ৰূপ :-\n“হেন মহা দিব্যবন দেখিলন্ত ত্ৰিনয়ণ।\nদিব্য কন্যা এক আছে তাতে।\nকোটি লক্ষ্মী সম নোহে কটাক্ষে ত্ৰৈলোক্য মোহে\nভণ্টা খেৰি খেলে দুয়োহাতে॥\nতপ্ত সুবৰ্ণৰ সম জ্বলে দেহা নিৰুপম\nললিত বলিত হাত পাৱ।\nচক্ষু কমলৰ পাসি মুখে মনোহৰ হাসি\nসঘনে দৰশৈ কাম ভাৱ॥\nসোলকে উচ্ছল খোপা খসে পৰিজাত থোপা\nবামহাতে সম্বৰন্ত তাক।\nউৰ্দ্ধক ক্ষেপন্ত ভণ্টা কৰন্ত কটাক্ষ ছটা\nলীলা গতি দেখাই ফুৰে পাক॥\nকৰ্ণৰ কুণ্ডল দোলে স্তন হলফল কৰে\nগলে ৰত্নমালা জিকি পাৰে।\nসুবৰ্ণ কঙ্কণ ধ্বনি কৰে ৰুন ঝুন শুনি\nপ্ৰকাশে হৃদয় হেম হাৰে॥\nদৰশান্ত কাষ পিঠি খনো হাসে সমদিঠি\nচাহি লাজে চান্ত চকু মুদি।\nভ্ৰমন্ত অনেক ভাৱে উৰুৱাৱে বস্ত্ৰ বাৱে\nভাষণ⸺২ [ ১৮ ]\nউচ্চ কুচ কুম্ভ হােৱে উদি ॥\nকঙ্কালে কিঙ্কিনী বাজে চৰণ কমল মাজে\nৰত্নৰ নুপূৰ ৰুন-্ঝুন ।\nহালে অতি মধ্যদেশ সংসাৰ মােহিনী বেশ\nএকো অঙ্গে নাহি খুতিখুন” ।\n[ হৰমােহন ]\nকবিৰ লগতে কব নালাগেনে বাৰু, কি ভাষা, কি ছন্দ কি শব্দ, কি ৰূপ, মােহিনী বর্ণনাত কোনাে অঙ্গতে খতি খুন নাই ! ইয়াৰ পাছত দুটা প্রাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰ বৰ্ণন শুনক :-\n“ক্ষীৰ সাগৰৰ মাজে ত্রিকুট পর্বত ।\nপ্রকাশন্তে আছে তিনি লােকতে বেকত ॥\nসুবৰ্ণ ৰজত লােহা জ্বলে তিনি শৃঙ্গ ।\nচক্ষুত জমক লাগে দেখিতে বিৰিঙ্গ ॥\nঅযুত যােজন জুৰি জ্বলে গিৰিবৰ ।\nউচ্ছিত দেখিয়া দশ হাজাৰ প্ৰহৰ ॥\nক্ষীৰ সাগৰ ঢউ চৌভিতে উথলে ।\nপখালে পর্বত সুশীতল দুগ্ধ জলে ॥\nনদী নদ অশেষ বিশেষ সৰােবৰ ।\nস্ফটিক নির্মল জ্বল দেখি মনােহৰ ॥\nবিদ্যাধৰী সৱে তাত নামি কৰে স্নান ।\nপখালি শৰীৰ বৱে সুগন্ধিত ঘ্ৰাণ ॥\nপৰম অমূল্য গন্ধ উথলে সদায় ।\nদশদিশ জুৰি তাৰ বায়ু বহি যায় ॥\nছয় ঋতু এককালে বসন্ত উদয় ।\nভ্ৰমৰে গুঞ্জৰে কুলি পঞ্চমে পূৰয়”।\nক্ষীৰ সাগৰৰ মাজৰ এই ত্ৰিকুট পর্বতখন চাই আহি মন নাযায় নে? সেইদৰেঃ-\n“শৰত কালৰ ৰাত্ৰি অতি বিতােপন।\nৰাসক্রীড়া কৰিতে কৃষ্ণৰ ভৈল মন ॥\nভৈলন্ত উদিত চন্দ্ৰ পূৰ্ব্ব দিশ হন্তে ।\nকামতুৰা স্ত্ৰীৰ যেন সন্তাপ মার্জন্তে ॥\nঅখণ্ড মণ্ডল চন্দ্র দেখিলন্ত হৰি ।\nকুঙ্কুমে অৰুণ লক্ষ্মী মুখ পদ্মসৰি ॥\nবনকো দেখিল চন্দ্র ৰশ্মিয়ে ৰঞ্জিত।\nসুস্বৰ মধুৰ কৰি হৰি গাইল গীত”। [ৰাসক্ৰীড়া\nইয়াৰ পাছত নগৰ এখনৰ বর্ণনালৈ মন কৰক :-\nযিটো বিতােপন পুৰী দেখিলা সাক্ষাত ।\nপৰম আনন্দে প্ৰৱেশিলা মথুৰাত ॥\nস্ফটিকে গঠিত পুব দ্বাৰ নুহি খাট ।\nলগায়াছে সুবৰ্ণৰ বৃহত কপাট ॥\nহেমময় তােড়ণ চিৰণে অলঙ্কৃত ।\nচতুৰ্ভিতি গড়থায় দেখি ভয়ে ভীত ॥\nবহুবিধ উদ্যান শোভিত কাছে কাছে।\nশাৰি শাৰি গৃহসব প্ৰকাশন্তে আছে॥\nহীৰা মৰকত ৰত্ন ৰঞ্জে ঠাৱে ঠাৱে।\nশোভা কৰে পৰাৱত ময়ুৰৰ ৰাৱে॥\nৰাজপন্থ চৌপন্থাক সাঞ্জি মাঞ্জি আতি।\nপদুলি পদুলি দীপ ঘট আছে পাতি”॥\nএনে মথুৰাই বোধকৰো আজিকালিৰ ডাঙৰ ডাঙৰ নগৰ বিলাকৰ আগত লাজ পাব নেলাগে!\n৮। ভাষাৰ দ্বাৰা ভাৱৰ প্ৰকাশ :---\nবৰ্ণনা বিষয়ৰ দুটা এটা নমুনা দেখা গ'ল। এনে বৰ্ণনাৰে গোটেইখন কীৰ্ত্তন পূৰ। এতিয়া কোনো বিশেষ বিশেষ ভাৱ প্ৰকাশ কৰিবলৈ ভাষাৰ কেনে প্ৰয়োগ হৈছে এবাৰ মন কৰিব লাগে।\nপ্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰত, চাৰি সিদ্ধই খং কৰিছে, শুনিব :-\nকৃষ্ণৰ দৰশন আশাভঙ্গে।\nকোপে চক্ষু পকাই মাতন্ত খঙ্গে॥\nবৈষ্ণৱ বোলা তোৰা দুয়োজন।\nবেকুণ্ঠবাসীৰ নোহে লক্ষণ॥\nপ্ৰশান্ত পুৰুষ আনন্দময়।\nতাহান্তো তোমৰা কৰা সংশয়॥\nপাৰিষদ বোলাই কৰাহা চটি।\nনোহিকা বৈষ্ণৰ দুয়ো কপটী॥\nবৈকুণ্ঠৰো আনা দুৰ্ষশ বৰ।\nঐৰ পৰা তোৰা দুহান্তো পৰ”।\nসাধু মানুহৰ কেনে গভীৰ খং—জয় বিজয়ক “তই” বুলিও নকয়।\nইফালে ষণ্ডামাৰ্কই ৰজা আৰু অনুদাতাৰ লৰা প্ৰহ্লাদক ঘৰলৈ মাতি আনি হাঁহি হাঁহি সুধিছে :-\n“কোনে তোক হেন বিপৰ্যয় বুদ্ধি দিল”।\nপ্ৰহ্লাদৰ উত্তৰৰ গভীৰতা এবাৰ উপলব্ধি কৰক—\n“ব্ৰহ্মা আদি কৰি যত দেৱতা পণ্ডিত।\nযাহাৰ পথত হোন্ত মায়ায়ে মোহিত\nযাৰ মায়া বিভৱৰ নাহি পৰিচ্ছেদ।\nহেন হৰি কৰন্ত আমাৰ বুদ্ধিভেদ।\nচুম্বকৰ কাছে লোহা ভ্ৰমে যেন ঠানে।\nভিন্ন ভৈল বুদ্ধি মোৰ বিষ্ণু সন্নিধানে”।\n“হৰমোহন”ত বিষ্ণুৱে মহাদেৱক উপদেশ দিছে :—\n“দৰশনে কৰে তপ জপ যোগ ভঙ্গ\nসিটো স্ত্ৰীৰূপক দেখিবা কোন কাজে”।\nতেতিয়া মহাদেৱে যিটো উত্তৰ দিলে তাত যেন তেওঁৰ মহা অহঙ্কাৰ ফাটি ফাটি পৰিছে :—\n“মহা যোগ বলে শুদ্ধ কৰি আছোঁ কায়া।\nব্ৰহ্মময় দেখোঁ কি কৰিব পাৰে মায়া”।\nযেতিয়া এই অহঙ্কাৰৰ ফল হাতে হাতে পালে তেতিয়া [ ২২ ] আকৌ মহাদেৱে নিজক কিমান তাচ্ছিল্য কৰিছে:—\n“কটাক্ষে সৃজন্ত ব্ৰহ্মাণ্ডকো কোটি কোটি।\nএগোটা ডিমাৰ মই ৰুদ্ৰ এক গুটি”।\nআকৌ ৰাসক্ৰীড়াৰ সময়ত গোপীসকলক এৰি কৃষ্ণ লুকাল। গোপীসকলৰ কাৰুণ্য শুনিব :-\n“ব্ৰজ হন্তে ধেনু চাৰিবাক যাহা\nআমাৰ মন অসুখ।\nজানো পাদ পদ্মে তৃণ শিলা লাগি\nপ্ৰাণনাথে পান্ত দুখ॥\nতোমাৰ চিন্তায়ে দিন বহি যায়\nগধূলি গোপাল আসি।\nঅলকা আবৃত গোৰজে ৰঞ্জিত\nদেখোৱা মুখ প্ৰকাশি”॥\nষ্ণ-বলৰামৰ বিক্ৰম দেখি হিতাহিত–জ্ঞান–শূন্য কংসৰ থা চাব:—\n“কিনো অসজ্জন বসুদেৱ সুত দুই”\nনগৰৰ বাজ কৰি খেদোৱা আমাৰ।\nদুষ্ট বসুদেৱক সত্বৰ কৰিয়া মাৰ॥\nগোৱালৰ ধনক আগ্ৰহি সৱে লবা।\nদুৰ্ম্মতি নন্দক লোহা লগাই বান্ধি থৱা॥\nপিতৃ উগ্ৰসেনক সত্বৰ মাৰা নিয়া।\nনাৰাখিবি যত আৰ আছে লগৰীয়া॥\n[ ২৩ ] আন বিলাক সকলোকে কৰ, সকলোকে মাৰ, পিতৃ গ্ৰসেনকো একেলগে মাৰা।\nআনফালে দামোদৰ বিপ্ৰৰ :—\n“আতি পতিব্ৰতা তাহান ব্ৰাহ্মণী\nদুখে দণ্ডে যুগ যায়।\nকাম্পন্তে আসিয়া স্বামীক বুলিলা\nমুখৰ মাত নোলায়॥\nশুনিয়োক স্বামী মন্দভাগী আমি\nসহিবো কত নিকাৰ”।\nতিব্ৰতা গৃহিনীৰ এই কেইটা কথাত দাৰিদ্ৰৰ কিমান নিঠুৰ নিপীড়ন ফুটি ওলাইছে। এইদৰে আৰু কিমান যে অসংখ্য উদাহৰণ আছে, তাৰ সীমা নাই।\nআদিতে কৈ আহিছোঁ যে “কীৰ্ত্তন” প্ৰধানতঃ আৰু য়াৰ গ্ৰন্থকৰ্তাৰ উদ্দেশ্য আছিল মুখ্যতঃ লোকশিক্ষা-ধৰ্ম্ম বিষয়ত। সেই কাৰণে গোটাই কাব্যখনতে চাৰিওফালে নানাবিধ নানা প্ৰকাৰ স্তুতিৰে ভৰা। “নামাপৰাধ,” ‘পাষণ্ড ৰ্দ্দন’ আৰু “বেদস্তুতি”ৰ তিনটা অধ্যায় স্তুতি স্বৰূপেই লিখা; কিন্তু উপাখ্যান ভাগতো ইয়াৰ বাহুল্য কম নহয়। বৰঞ্চ উপাখ্যান ভাগৰ স্তুতিবিলাক যেন বেছ সজীৱ, আৰ্ত্ত মানুহহে কৰিছে। এই আটাইবিলাক স্তুতি এটা বিশেষত্ব য এইবিলাক সকলো কেইটা অত্যন্ত উদাৰ আৰু সাৰ্ব্বজনীন [ ২৪ ] বশ্ব নিয়ান্তাৰ উদ্দেশে গীত। প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰৰ সেই বিখ্যাত স্তুতি:—\n“ব্ৰহ্মা সিদ্ধ মুনি আদিয়ে নপাৱে\nপুজিবে তোমাৰ পাৱ।\nকিবা স্তুতি নতি কৰিবোহোঁ আমি\nঅমূঢ় ক্ৰূৰ স্বভাৱ॥\nইয়াত যেন সকলো ভক্তৰ অন্তৰৰ বাণী প্ৰকাশিত হৈ পৰিছে। এই স্তুতিবিলাকৰ আৰু এটা প্ৰধান বিষয়⸺ দাৰ্শনিক তথ্যবোৰ। এই দুৰুহ দুৰ্বোধ্য তত্ব কিমান সহজ ভাষাত কি সুন্দৰ ৰূপে প্ৰকাশ কৰিছে। তাৰ দুটা এটা চানেকি ইয়াত তুলি দিলো :—\n“সমন্তে ভুতৰে যদি তুমি হৃদিগত।\nতথাপি কৰ্ম্মীৰ মান নুহিকা বেকত॥\nতুমি পৰমাত্মা তত্ব জানিলো সম্প্ৰতি।\nসত্য-মূৰ্ত্তি ধৰি সাধা অগতিৰ গতি॥\nচৰণক চিন্তে চিত্তে বিঘ্নিকো নগণি।\nনাৰকী জন্মত তেৱে আমাৰ বাঞ্ছনি"॥\nএই ধৰণৰ আৰু এটা স্তুতি :—\n“তুমি পৰমাত্মা জগতৰ ঈশ এক।\nএকো বস্তু নাহিকে তোমাত ব্যতিৰেক॥\nতুমি কাৰ্য্য কাৰণ সমস্ত চৰাচৰ।\nসুবৰ্ণ কুণ্ডলে যেন নাহিকে অন্তৰ॥\nতুমি পশু পক্ষী সুৰাসুৰ তৰু তৃণ।\nঅজ্ঞানত মূঢ়জনে দেখে ভিন্ন ভিন্ন”॥ [ হৰমোহন ]\nসমস্ত ভূতৰে তুমি আছা হৃদয়ত।\nতত্ব নাপাই তোমাক বিচাৰে বাহিৰত॥\nনমাগোহো সুখ ভোগ নলাগে মুকুতি।\nতোমাৰ চৰণ মাত্ৰ থাকোক ভকতি”॥\nৰাজত্যাগী সন্ন্যাসী মুচুকুন্দৰ স্তুতিৰ দৈন্য কেনে ফুটি ওলাইছে :—\n“মায়ায়ে মোহিত হুয়া যিটো জন\nনভজে প্ৰভু তোমাক।\nসুখক আশায়ে গৃহ বাসে থাকে\nদৈবে বঞ্চিলেক তাক॥\nগৃহ ঘট সম দেহত নৃপতি\nবোলাওঁ কৰি মতি বটি।\nতোমাক নগণি হয় হস্তী ৰথে\nপৃথিবী ফুৰো পৰ্য্যটি॥\nসুবৰ্ণৰ ৰথে যিটো হস্তী স্কন্ধে\nফুৰয় ৰাজা বোলায়।\nকানে প্ৰাণে গৈল সেহিতো শৰীৰে\nহোৱে বিষ্ঠা পলু ছাই॥\nসংসাৰ চক্ৰত চিৰকাল প্ৰমোদ\nতোমাত নভৈল বোধ।\nএকোৱে প্ৰকাৰে সুখ শান্তি নাই।\nনিজিনিলোঁ কাম ক্ৰোধ”॥\nএই বিষয়ে বেচি কোৱা অনাৱশ্যক। যিহৰ মহিমাত শঙ্কৰ দেৱে “ভক্তিৰ হাটপাতি” গোটাই অসমবাসীক আজি প্ৰায় পাঁচ শ বছৰৰ ঈশ্বৰৰ প্ৰেমত মুগ্ধ ৰাখিছে, কীৰ্ত্তন সেই মহিমাৰ এক অপূৰ্ব্ব সৃষ্টি!\nআৰু এটা লেখ কৰিবলগীয়া কথা অৰ্থালঙ্কাৰ আৰু শব্দালঙ্কাৰ। যিদৰে তিৰোতা মানুহে গোটাই শৰীৰতে অতি সুন্দৰ সুন্দৰ অলঙ্কাৰ আৰিলেও ভাল দেখা নহয়, অথচ সুৰুচি থকা তিৰোতাই ভালে-বেয়াই যেই সেই অলঙ্কাৰকে উপযুক্ত পৰিমানে পিন্ধিলে সৌন্দৰ্য ফুটি উঠে, কাব্য শাস্ত্ৰতো অলঙ্কাৰৰ ব্যৱহাৰ তেনেকুৱা। অৰ্থাৎ ভাল ভাল কবি সকলৰ কাব্য অলঙ্কাৰ গৌৰৱত কোনো অংশ নিকৃষ্ট নহয়; কিন্তু ভালকৈ গমি চালেহে অলঙ্কাৰ যে আছে তাক ধৰিব পাৰি। এনেই দেখোঁতে সুন্দৰী কামিনীৰ নিচিনা নিজৰ সৌন্দৰ্য্যতে আৰু নিজৰ সুষমাতে এই ধৰণৰ কাব্য বিলাক পৰিপূৰ্ণ। “কীৰ্তন”তো কোনো অলঙ্কাৰৰ অভাৱ নাই—অথচ অলঙ্কাৰৰ চাকচিক্যই তাৰ ভিতৰত কোনো কদৰ্য্যতা লুকাব- লগীয়া হোৱা নাই, স্বভাৱতে সুন্দৰ পদক ই সুন্দৰতৰ কৰিহে তুলিছে। লোহা, চিচা, ৰূপ, সোণ—যিহৰ তিহৰ অলঙ্কাৰেৰে পূৰ্ণ নগা বা গাৰো তিৰুতাৰ দৰে সংস্কৃতৰ [ ২৭ ] এক কাব্য আছে—যেনে নলোদয়; কিন্তু এনেবোৰ ব্যৰ স্বাভাৱিক লাৱণ্য অতি কম! কীৰ্ত্তন পঢ়ি এই ষটো, কোনেও অলপো ধৰিব নোৱাৰে। অথচ ইয়াত নে সুন্দৰ সুন্দৰ অলঙ্কাৰৰ সমাবেশ! বাহুল্যৰ ভয়ত য়াত মুঠে “অনুপ্ৰাস” আৰু “উপমা” অলঙ্কাৰৰ দুটা বা টা উদাহৰণ দিয়া হল :—\n“এড়াইলন্ত” নৰসিংহে কাতি কৰি কায়\nপাজৰত ফুৰে দৈত্য পতঙ্গ পৰাই।”\n“দেখিলাহা ইটো বিকসিত বৃন্দাবন।\nশশাঙ্কে ধৱল নৱ পল্লৱে শোভন॥\nপুষ্পিত মন্দাৰ কুণ্ড গন্ধে হুয়া ভোল।\nমধুমত্ত অনেক ভ্ৰমৰে কৰে ৰোল॥” [ৰাসক্ৰীড়া,]\nনবোৰ অনুপ্ৰাসৰ জক্‌মকনি এঠাইত নহয়, গোটেইখন থত। ইফালে উপমাত—কৃষ্ণৰ ৰূপ বৰ্ণাইছে\n“উৰস্থলে লক্ষ্মী দিলন্ত দেখা।\nকষটিত যেন সোণাৰ ৰেখা॥\nপীতবস্ত্ৰে শোভে শ্যামল কায়।\nতড়িত জড়িত জলদ প্ৰায়॥\nৰমোহ”ত মহাদেৱৰ অৱস্থা বৰ্ণনা, যেনে :—\n“মদনৰ পীড়াক এড়ায়া মহাযোগী।\nব্যধিৰ সকাশ পাইল যেন চিৰৰোগী॥”\n[ ২৮ ] চিৰৰোগীয়ে ব্যাধিৰ সকাশ পোৱা যে কি আৰাম, এই পদফাঁকি পঢ়ি তাৰ ধাৰণা হয় কিছু! শ্ৰীকৃষ্ণৰ নেত্ৰৰ বৰ্ণনা নো কি ধুনীয়া।\n“শৰত কালৰ বিকশ পদ্মৰ\nউদৰৰ শ্ৰীক নিন্দে।\nহেনয় নেত্ৰৰ কটাক্ষে আমাক\nমাৰিছা তুমি গোবিন্দে॥” [ ৰাস ক্ৰীড়া।]\n১১। শব্দৰ বিন্যাস:—\nকীৰ্ত্তনৰ কবিতাৰ সৌন্দৰ্যৰ বিষয়ে অলপ কথা কোৱা হল। ৰচনাত—\nবিশেষ অৰ্থ জ্ঞাপক শব্দ বিন্যাস কৰাও সুৰচকৰ এটা ডাঙৰ কীৰ্তি, এই সম্বন্ধেও শঙ্কৰদেৱৰ প্ৰতিভা কীৰ্ত্তনত যিমান দেখা যায় তাক অলপ আলোচনা নকৰিলে প্ৰৱন্ধ সম্পূৰ্ণ নহয়। হিৰণ্যকশিপুৱে তপ কৰে ব্ৰহ্মাক। ব্ৰহ্মা সন্তুষ্ট হৈ আহি কৈছে :—\n“শৰীৰৰ মাংসক খাইলেক তোৰ উই।”\nএই “তোৰ” পদটোৰ দ্বাৰা হিৰণ্যকশিপুৰ প্ৰতি ব্ৰহ্মাৰ কিমান মৰম কিমান বেথা প্ৰকাশ পাইছে! সেইদেখিয়েই শেষত বৰ দিছে :—\n“যদ্যপি দুৰ্লভ বাপ ইটো মহাবৰ।\nতথাপিতো দিলে বৰ বাঞ্ছা হৌক সিদ্ধি॥”\nইয়াত সেইদৰে “বাপ” কথাটিৰ কিমান আত্মীয়তা। [ ২৯ ] এনে আত্মীয়তা বুজাৱবৰ কাৰণে এই অন্তৰঙ্গ “তোৰ” শব্দটো আৰু ব্যৱহৃত হৈছে। হৰে মোহিণীক কৈছে :—\n“যেহি লাগে বোল বান্ধৈ তাক মই কৰোঁ।\nমুখ চাই নমাত আতেসে বৰ হাৰোঁ॥\nকতনো কৰিলোঁ তোৰ ঘোৰ অপৰাধ।\nএভু হেন কৰ বান্ধৈ বচন নবাধ॥”\nঅথচ আন অনেক ভাৱৰ অনেক অন্তৰঙ্গ কথা আছে; আন কতো তুচ্ছাৰ্থক সম্বোধনৰ ইমান সভ্ৰম নাই। সেইদৰে আন এটা শব্দ “বিপৰীত” :—\n“বিপৰীত স্ত্ৰী মায়া দেখি মাধবৰ।\nশুনা কেন মতে কামাতুৰ ভৈলা হৰ!”\nইয়াত ‘বিপৰীত শব্দটোৱে যেনেকৈ প্ৰথমতে প্ৰকাশ কৰিছে “অতি অদ্ভুত, অতি আচৰিত।” সেইদৰে সঙ্কেততে যেন পুৰুষৰূপী শ্ৰীকৃষ্ণই স্ত্ৰী মায়া ধৰা ওলোটো কথাটোকে কৈ দিছে। এনে দৰৰে প্ৰয়োগ :—\n“গোপিকাৰ দেখি প্ৰেম ভাৱ বিপৰীত।\nভৈলন্ত গোপাল অতি ব্যাকুলিত চিত॥”\nইয়াত “বিপৰীত’ প্ৰেম দেখি গোপাল ( মাধৱ, কৃষ্ণ বা আন নাম দিয়া নাই) হে গোপিকাৰ কাৰণে ব্যাকুল হল।\n‘হৰমোহন’ত হৰ-পাৰ্ব্বতী কৃষ্ণক দেখা কবিবৰ কাৰণে বৈকুণ্ঠলৈ আহিল। কৃষ্ণই—\nশঙ্কৰক দেখি পাছে তুলিলন্ত হাসি।”\n[ ৩০ ] এই “তুলিলন্ত হাসি” কথাটোৰ প্ৰয়োগৰ দ্বাৰা যেন অ ৰ্যামী হৰিয়ে “মহাদেৱৰ কি লটি ঘটি হবলৈ আছে। ত\nজানিহে ৰহস্যৰ হাঁহি মাৰিছে—এই ভাৱটো কেনে সু ৰূপে প্ৰকাশ হৈছে!\nৰাসংক্ৰীড়াৰ সময়ত গোপীসকলে নিশা বৃন্দাবনত যমু বালিত ক্ৰীড়া কৰে, আৰু দিনত যশোদাৰ আগত কৃ গুণ বখানে। এদিন কৈছিল—\n“যেখনে বংশীক চুম্বি তোলে স্বৰজাতি।\nব্ৰহ্মা ৰুদ্ৰ আদি দেৱো হোৱে মোহ আতি॥”\nইয়াত “চুম্বি” শব্দৰ দ্বাৰা গত ৰজনী কাম ক্ৰীড়াৰ চু স্মৃতি কি সুমধুৰ ভাৱে প্ৰকাশ কৰা হৈছে। গোপী যেন পূব ৰজনীৰ স্মৃতিও গা শিহঁৰাই শিহঁৰাই হে কৈছে “যেখনে বংশীক চুম্বি তোলে স্বৰজাতি।” শ্ৰীকৃ মথুৰালৈ গৈ তাত কংসক মাৰিলে আৰু ৰাজ্যৰ লে পৰি বৃন্দাবনলৈ আহিব নোৱাৰি সখি উদ্ধৱক পঠালে গো সকলক সান্তনা দিবলৈ :—\n“আমাৰ পৰম তুমি ভকত।\nযায়ো গোকুলক চৰি ৰথত॥\nবচন সন্দেশ গোপীক কই।\nপ্ৰবোধ দিবা কত দিন ৰই॥”\nগোপক যি বচনৰ বাৰ্তা দিবা সি যেন সন্দেশ তুল্য অথবা গোপী সকলৰ মনত সেই বাৰতা সন্দেশ তুল্য হ [ ৩১ ] এনেকুৱা ব্যৱহাৰ, শব্দৰ এনে বিচিত্ৰ বিন্যাস আৰু অলেখ, পাতে পাতে, ছত্ৰই ছত্ৰই, অৱশ্যে আমি ভাবিব নালাগে যে কবি সকলে ভাবি চিন্তি চাইহে এই শব্দবোৰ এইদৰে ব্যৱহাৰ কৰে। কবি প্ৰতিভাৰ ই এটা প্ৰধান অঙ্গ।\nশব্দ বিন্যাস প্ৰসঙ্গত আমি আৰু এটা কথা উনুকিয়াব লাগে। আমাৰ অনেক বিশ্বাস যে শঙ্কৰদেৱ প্ৰভৃতি “অপ্ৰমাদী পূৰ্ব কবি” সকলে সদাই কথা-বাৰ্ত্তা কোৱাত অসমীয়া শব্দবোৰ ব্যৱহাৰ নকৰিছিল। ই এটা আমাৰ ভূল ধাৰণা। কীৰ্ত্তনৰ ৰচনাৰ পৰা এনে দুটা মান শব্দৰ প্ৰয়োগ দেখুৱা হল:—\n“কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তন, নকৰি থাকয়,\nআনসে কথা চোবাই।”\n“আনন্দে লোতক পৰে ঝৰি,\nগেৰি পাৰি বোলে ৰাম হৰি।”\n“হস্তি-হস্তিনীক কৰাৱে স্নান,\nপীয়াৱে জল গৃহস্থৰ ঠান।”\n“কতো উঠি কন্যাক কৰন্ত কাওবাও।”\nথিয় দঙ্গা দিয়া পাছে তুমি দামোদৰ।\nঅনৰ্থ কৰি ফুৰা গোৱালীৰ ঘৰ॥”\n“আখাতে থাকিল চৰু দুগ্ধ সৈতে পৰি।”\nপ্ৰতিটি শব্দৰ কেনে সুসঙ্গত ব্যৱহাৰ, তাকে লক্ষ্য কৰিব লগীয়া।\n[ ৩২ ] ১২। শব্দৰ দ্বাৰা ছৱিৰ ভাৱ প্ৰকাশ-\nশব্দ-সমাবেশৰ এই কৌশলৰ লগত কেৱল শব্দৰ দ্বাৰা কেনে সুন্দৰ সুন্দৰ একোখন ছবি অঁকা হৈছে তাকো মন নকৰি নোৱাৰি। বোধকৰোঁ এনে যিবোৰ ছবি আছে, সুনিপুণ চিত্ৰকৰে তাৰ পৰা অতি সুন্দৰ চিত্ৰ আঁকি লব পাৰে। ব্ৰহ্মাৰ পুত্ৰ চাৰি সিদ্ধৰ বৰ্ণনা অতি সংক্ষেপ অথচ পঢ়িলেই যেন সিদ্ধ সকলক আগতে দেখিলোঁহে।\n“ব্ৰহ্মাৰ মানস চাৰি তনয়।\nভ্ৰমন্ত আকাশে আনন্দ ময়॥\nপঞ্চ বৰষীয়া শিশু সঙ্কাশ।\nনাহিকে বস্ত্ৰ সবে দিগবাস॥\nশ্ৰীকৃষ্ণৰ দুটা ভঙ্গিমাৰ বৰ্ণনালৈ মন কৰক :-\n‘বাম বাহুত বাম কপোল থাপিয়া।\nমধুৰ বেনুক আনি অধৰে অৰ্পিয়া॥\nৰন্ধ্ৰমধ্যে কোমল আঙ্গুলীচয় চালি।\nযেতিক্ষনে বংশী ডাক দেন্ত বনমালী॥”\nতেতিয়া গোপীকাৰ নালাগে, সেই ভুবন মোহন ৰূপ আৰু প্ৰাণ উতলোৱা সুৰত কি জানি বৃন্দাবনখনেই শিহঁৰি উঠিছিল। যমুনাই আনন্দতে ওফন্দি পৰিছিল আৰু লীলা ৰহস্যময় ব্ৰজৰ চৰাই চিৰকিটিয়েও অৱশ হৈ আনন্দ উপভোগ\nকৰিছিল। আকৌ— [ ৩৩ ]\n“এক প্ৰিয় গোপৰ কান্ধত হস্ত থই।\nগৰুক গণন্ত কদাচিত ননী লই॥\nপিন্ধিয়া গলত গণ্ঠা তুলসী মালাক।\nযেবে সেহি বেলাত বংশীৰ দেন্ত ডাক॥\nশুনি কৃষ্ণসাৰ হৰিণাৰ ভাৰ্য্যাগণে।\nকৃষ্ণৰ সমীপ চাপে উত্ৰাৱল মনে॥”\nকৃষ্ণসাৰ মৃগাঙ্গনাসকলৰ এনে ভাৱত আচৰিত হোৱাৰ আৱশ্যক নাই। তেনে হেনে সুমধুৰ বংশীৰ নিঃস্বনত কি জানি সাধুকথাৰ ফকীৰৰ বীনাত গোটেই গাওঁ বিমুগ্ধ হোৱাৰ দৰে গোটেই বিশ্ব উত্ৰাবল হলহেতেন।\nএনে আবেগময় চিত্ৰৰ পাছতে মহাদেৱৰ এটা হাঁহিউঠা চিত্ৰলৈ চাই মনটো পাতলাবলৈ বোধকৰো বেয়া নহব :-\n“বহ্নি সংযোগ যেন উথলিল ঘৃত।\nদুঃসহ মদন শৰে জৰ্জৰিত চিত্ত॥\nএকো নেদেখন্ত কামাতুৰ ভৈলা হৰ।\nকন্যাক ধৰিবে মন দিলেক লৱঁৰ॥\nখটমট কৰি বাজে গলে মুণ্ডমাল।\nকঙ্কালৰ সুলকি পৰিল বাঘ ছাল॥”\nমহাদেৱৰ এনে হেন মূৰ্ত্তি দেখিতো সুৰাসুৰ সকলো অবাক! আশ্ৰমৰ মাজেদি লৰি যাওঁতে-\n“দেখি ঋষি পত্নীগণে হাসে নিৰন্তৰে।\nকেহো মুখে বস্ত্ৰ দিয়া পশে অভ্যন্তৰে॥\nউন্মক্ত পাগল কিনো ভৈলা মহাদেৱ।\nকেনমতে আঙ্ক সুৰাসুৰে কৰে সেৱ॥\nউলঙ্গতে খেদন্ত কাহাৰ বউ জীউ॥\nলাজ কাজ মৰ্য্যদা এৰিলা সদাশিউ।\nএহি বুলি ঝুমা-ঝুমি হাসে সব সখী॥\nযি হক, ঋযি পত্নী, সকলো পৃথিবীৰে তিৰুতা। তেওঁ বিলাকৰ হাঁহি দেখি আমাৰো বৰ হাঁহি উঠিব খোজে, বিশেষকৈ এই বুঢ়া যোগীটোৰ বুঢ়া বয়সৰ এনে লাঞ্ছনাত।\n১৩ কীৰ্ত্তনৰ কবিতা (Lyrics of Ballads)\nএইখিনি গল সংক্ষেপতে ৰচনাৰ সৌন্দৰ্য্যৰ কথা। এই সৌন্দৰ্য্যখিনি চোৱাৰ চকু হৈছে সমালোচকৰ critics. কিন্তু সচৰাচৰ critic আৰু শৱব্যবচ্ছেদকৰ চকু একে, ভাঙি পাতি কাটি-মাৰি খণ্ড-বিখণ্ডকৈ চোৱাৰ সৌন্দৰ্য্য। Operation Room আৰু পৰীক্ষাৰ কাকতত বাদে এনে আলোচনাৰ বৰ মূল্য নাথাকে। গোট গোট হিচাবে কবিতাত চাবলৈ গলেও কিন্তু কীৰ্ত্তনখন কম সৌন্দৰ্য্যপূৰ্ণ নহয়। প্ৰহলাদ চৰিত্ৰ এখন নিজে সম্পূৰ্ণ কাব্য। সেইদৰে স্যমন্তক হৰণ এটি সুন্দৰ খণ্ড কবিতা যাক ইংৰাজীত বোলে ballad. বিপ্ৰপুত্ৰ আনয়নৰ দৰে Romantic কবিতা দুটা এটাহে সাহিত্যত পোৱা যায়। দামোদৰ বিপ্ৰোপাখ্যান এনে এটা সৰ্ব্বাঙ্গ সুন্দৰ Ballad যে কেৱল এই উপখ্যানটো ৰচনা কৰিয়েই আন এজন মানুহে “কবিযশঃ প্ৰাৰ্থী” হলে তাক “মন্দ” আখ্যান দিয়া টান হলহেতেঁন। [ ৩৫ ] সেইদৰে Lyrical কবিতাত আৰু প্ৰেমৰ বা বিৰহৰ সঙ্গীতত শঙ্কৰ দেৱৰ মধুৰতো সুমধুৰ কবি প্ৰতিভা যেন কি ৰসত উচ্ছসিত হৈ উঠে! অথচ “কীৰ্ত্তন” এইজনা কবিৰ প্ৰথম ৰচনা আৰু মাজে সময়ে কৰা ৰচনাৰ এটি সংগ্ৰহ। শঙ্কৰদেৱৰ ৰচনাৰ মানত কীৰ্ত্তনৰ সাহিত্যিক ঠাই কিছু নামত। ইয়াৰে দুটা খণ্ড-কবিতা ইয়াত তুলি দিয়াৰ লোভ সামৰিব পৰা টান হল, ধৰ্ম্মৰ ভাৱত-\n“অসাৰ সংসাৰ নাই ইহাত বিশ্বাস।\nজানি হৰি ভকতিক কৰিয়ো অভ্যাস॥\nমনুষ্যৰ আয়ুসত বৰিষ সংখ্যাত।\nঅৰ্দ্ধেক নিস্ফলে যায় জানিবা নিদ্ৰাত॥\nবিংশতি বৰিষ আৰ যায় ওমলন্তে।\nনেয় দশ বৰি, ধনক উপাৰ্জন্তে॥\nবৃদ্ধকালে যায় শেষ বৰিষ বিংশতি।\nএকো কাৰ্য্য সাধিবাক নাহিকে শকতি॥\nশৰীৰকো পীড়ে ব্যাধি চক্ষুৱে নাকূলে।\nআশা পাশে থাকিয়া গৃহত থাকি গলে॥\nহেনজানি শিশুসৱ এৰা আন কৰ্ম।\nকৰিয়ো কুমাৰ কালে ভাগবত ধৰ্ম॥”\nএনে হেন গম্ভীৰ ধৰ্মোপদেষ্টাৰ এটা বিৰহ সঙ্গীতলৈ অলপ কান দিব যেন। ৰাসৰ সময়ত কৃষ্ণ লুকাই আছে;\nগোপীসকলে বিচাৰি নাই পোৱা; বিৰহতে আকুল হৈ[ ৩৬ ]\n“উচ্চ বৃক্ষ দেখি সোধে সাদৰি।\nশুনিও অশ্বত্থ বট পাকৰি॥\nযাহন্তে দেখিলা নন্দ কুমাৰ।\nনেন্ত চুৰি কৰি চিত্ত আমাৰ॥\nহে কুৰুবক অশোক চম্পা।\nকহিয়া কথা কৰা অনুকম্পা॥\nমানিনীৰ দৰ্প কৰিয়া চুৰ।\nজানাহা কৃষ্ণ যান্ত কতদূৰ॥\nওবা তুলসী সমিধান দিয়া।\nতুমি গোবিন্দৰ চৰণ প্ৰিয়া॥\nযাহন্তে দেখিলা নন্দ কুমাৰ\nপ্ৰণাতো অধিক প্ৰিয় আমাৰ॥\nহে জাতি যুতি সখী মালতী।\nকৃষ্ণ পৰশে কি লভিলা গতি॥\nসমস্তে গোপীৰ জীৱন ধন।\nদেখিলা যাহন্তে নন্দ নন্দন॥\nহে আম জাম বেল বকুল।\nনাহি উপকাৰী তোমাৰ তুল॥\nকৃষ্ণৰ বিৰহে দেখোঁ আন্ধাৰ।\nকোৱা কৈক গৈলা প্ৰাণ আমাৰ\nকিনে তপ ওবা কৰিলা ভূমি।\nকৃষ্ণৰ চৰণ পৰশি তুমি॥\nমিলি আছে অতি আনন্দ ভাৱ।\nদেখোঁ ৰোমাঞ্চিত তোমাৰ গাৱ॥\nপূৰ্বতো বৰাহে আছে আলিঙ্গি।\nতুমি সৰ্বকালে কৃষ্ণৰ সঙ্গী॥\nদেখিছা কৃষ্ণক জানো নিশ্চয়।\nকহিয়ো আমাত হুয়া সদয়॥\nমৃগ পত্নী সখি দেখিলা হৰি।\nতোমাৰ নেত্ৰৰ আনন্দকাৰী॥\nযান্তে প্ৰিয়া সমে গতি বিলাসে।\nহেৰা কুন্দ গন্ধ কুঙ্কুম বাসে॥\nকতো গোপী বোলে শুনিয়ো বাণী।\nলতাত কৃষ্ণৰ পুছা কাহিনী॥\nকৃষ্ণৰ নখৰ পৰশ পাই।\nদেখো পুলকিত সমস্ত কায়॥”\nএই সঙ্গীতটিৰ প্ৰতি শব্দত আৰু প্ৰতি শাৰীত কেনে বিষম বিৰহৰ ব্যাকুল ব্যথা বাজি উঠিছে! এনে নিখুত কবিতা জগতৰ যেই সেই সাহিত্যৰ আৰু পৃথিবীৰ যেই সেই ভাষাৰ গৌৰৱ বস্তু।\n(অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকা।)\n২৩।১২।১৭ তাৰিখে শিৱসাগৰত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ অধিবেশনত পঠিত।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=ভাষণ/সাহিত্য_সৌষ্ঠৱত_কীৰ্ত্তন&oldid=92074"ৰ পৰা অনা হৈছে\n১৯৪৮ চনৰ সাহিত্যকৰ্ম\nভাষণ, শৰৎচন্দ্ৰ গোস্বামী\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৩১ অক্টোবৰ ২০২০ তাৰিখে ১৫:১৭ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


সূৰ্যোদয় | তৃতীয় খণ্ড |ধাৰাবাহিক উপন্যাস-ৰাজেন দাস\nমিটিৰ-মিটিৰণি আছে নে ?" বন্ধু-বন্ধৱী পাতিলে এই শব্দ ব্যৱহাৰ কৰে। বৰ ভাল লগা। তাতে বন্ধুত্বৰ সম্পর্ক বৰ ওখ। সুদামা, কৰ্ণ, কৃষ্ণৰ চৰিত্ৰতে আমি সেই কথা পাই আহিছোঁ।\nভিতৰৰ পৰা মাৰ মাতষাৰ আহিছে-কোন ?কোন নো?আহক, আহক বাৰান্দাৰ চকীখনতে বহক। বাওঁফালে মোকাল বাঁহৰ খুটাৰে কাষৰতে তাঁতশালখন,সোঁফালে সৰু ভঁৰালটো,তলতে গৰু-গাইৰ বাবে গোহালিটো।এখেতক মাতি দিওঁ,জুহালতে জুই উম লৈ ছেপাৰ কাঠি অলপ চুচি আছে। অ' প্ৰভূ, তেখেত আহিছে। তেখেত কোন?কৰৈগুৰিৰ যে দিলীপ। কজুৱা বুলিও কয় ঠাইবিশেষে। গাখীৰ ব্যৱসায়ী।বহলকৈ মুখ। পাতলকৈ গোঁফ। পেট ওলোৱা, পেটুৱা। কথা-বতৰা বেচ স্পষ্ট, সলসলীয়া। মাৰ কথাষাৰ শেষ নৌ হওঁতেই দেউতাই বাহিৰত তেওঁৰ লগত কথা পাতি ঘৰৰো খা-খবৰ লৈ পেলালে।তামোল চালি খাই দুয়ো ইটো-সিটো কথাত মচগুল। খেতি-বাতিৰ কথা ওলাওঁতে তাৱৈয়ে মাহ,সৰিয়হ,কচু, কুঁহিয়াৰ খেতিৰ কথা কৈছিল।ভাল উৎপাদনৰ কথাও ওলাইছে। ভাল বজাৰ থকাৰ কথাইয়ো ঠাই পাইছে। কৈছিল-কচু,কুহিয়াৰত অলপ লাগি ভাগি দিব। বিহু লৈও হ'ব,এপইচাও আহিব।দেউতাই ক্ষীণ সন্মতি দিলে-বাৰু আপুনি যাওগৈ, মই আলোচনা কৰি লৈ,আনবাৰত নহ'লেও দেওবাৰে পঠাই দিম। বাৰু মই আহোঁ।বৰমুকলি(৪০নং উত্তৰ পৰ্বতীয়া জনজাতি গাঁও পঞ্চায়তৰ অন্তৰ্গত)সোমবৰীয়া এই বজাৰৰ বয়-বস্তু বোৰ চাপৰি(শিকলিৰ চাপৰি,পাজাব চাপৰি)ৰ সিপাৰৰ গাইৰ মালিকক দিব লাগিব।তালৈকো চাইকেল কোবাবলৈ আছেই। পেডেল মাৰি মাৰি চাইকেল চলাই যাঁও,পদূলি এৰি এৰি এনেকৈ কৈ তাৱৈক মা-দেউতাই ৰাস্তালৈকে ল'ৰা-দামৰিৰে পঢ়া-শুনাকে আদি কৰি ইটো-সিটো কথা পাতি পাতি কইনাখোজেৰে আগবঢ়াই আহিলগৈ।\nনিজস্ব বুলি একো নাথাকিলেও নিজস্ব নোহোৱা নহয়। নিজস্ব অবৰ্তমান আৰু বৰ্তমানটো।দিনত উৰি ফুৰা চৰাই ৰাতি বাঁহলৈ আহে।দিনটো খাদ্য বিচাৰি বিভিন্ন ঠাইত পোক,পৰুৱা,পতঙ্গ,চাউল গুটি, ফল-মূলৰ গুটি...বিচাৰি ফুৰে ।ভ্ৰমণপিয়াসী মানুহ, চৰাইয়ো।।চৰাই পোৱালি বোৰক লঘোণে নেৰাখে।নিজেই নাখায়ো খোৱাব।আমাৰো ৰাতি সকলোকে ভাতৰ পাতত দেখা গ'ল। ল'ৰা-ছোৱালীকেইটাক কৰৈগুৰীলৈ যোৱাৰ কথাটো বুজাই দিলে।ঠিক কৰিলে অহা দেওবাৰ।নিজৰ কোৰ,কটাৰী, দা ইত্যাদি যোগাৰ লৈ যাবি,কচু কোৰ মাৰিবি, কুঁহিয়াৰ ৰস(ঘোটা,নোঘোটা) ঝাৰে ঝাৰে নি এমোন ধৰা গামলাত থ'বি, কাটিবি,গুৰভানৰ ফেলাইৰ তলত জুই দিবি, কুঁহিয়াৰৰ দাবই,জাবৰখিনি ঠেলাখনত নি নি গেজিংডোখৰত ফাঁহ ফাঁহ কৈ মেলি দিবি, পাতল পাতলকৈ,যাতে সোনকালেই ৰ'দত শুকাই। কুঁহিয়াৰৰ যেনেকৈ পেলনি অংগ নাই কলগছৰ ক্ষেত্ৰটো একে।কনমইনাৰ মাত এষাৰ বাজিল-"পাত পছলা লাভত খাবা,লংকাৰ বনিজ ঘৰতে পাবা"। কনমইনা মোৰ ভাইটি। বৰ দিগন্তপ্ৰয়াসী মন। সমাজৰ বাবে সৰুৰে পৰা কৰ্মোদ্দমী। পঢ়াই, শুনাই, নাচে-গানে,কামে-বনে।সেইদিনা সকলোৱে কলপছলা আৰু কলৰ সাৰলি দিয়া মাটিদাইলেৰে খাই -বৈ শুই পৰিলোঁ।\nসপোনতে কালি মইনাহঁতে গাই অহা গানটোৰ সৈতে একাত্ম হৈ আছিলোঁ।"কালিলৈ স্কুল বন্ধ,গোলাপ ফুলৰ গোন্ধ" এইকলি আছিল।চৰাই-চিৰিকটিৰ কল-কাকলিত আমি পাৰ পালোঁ। বাৰ দেওবাৰ।মনটো ভাল,বেয়া দুয়োটাই লাগে।আমি তিনি ভাই আৰু ওচৰৰ কাতিৰাম পেগু তাকো লৈ কৰৈগুৰি চাপৰিলৈ ওলালোঁ।দেউতাৰ আদেশ, আমাৰ স্বৰ্গদেউৰ আদেশ। দেউতাই দিয়া দিহাতেই ওলালোঁ।মানুহঘৰ ভাল, সম্ভ্ৰান্ত। কি সুন্দৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ।গছে-বনে ,ফুলে ফলে গোটেইখন সেউজীয়া।সেউজীয়াৰ বৰপিৰাখন। তাৱৈৰ ভায়েক দুটা। প্ৰদীপ আৰু ৰাজীৱ।বেছ কৰ্মঠ।পঢ়া- ভাল।তাতকৈ ভাল কাম।তিনিও মিলি সুন্দৰ জীৱন।"তিনিজন য'ত নিৰঞ্জন ত'ত"।\nআমৈতিৰ ঘৰত আইতা আৰু\nককাও আছে। ভকতীয়া মলাধৰাও।আইতা সাদৰি।ওখ-পাখ।মিঠাবৰণীয়া।বয়স যদিও কেইবাকুৰি তথাপি মৰাপাতবৰণীয়া চুলিৰ কোনো লেখ নাই।ককাৰ চুলিখিনি গোৱলা।মাতটো সুৱলা।স্পষ্ট,ফটফটীয়া ।মুখখন শুকান বাঁহখৰিৰ নিচিনা।ককা খুহুতীয়া।"ভাওনা "শব্দটোক ভ-ৱ-না বুলি কৈ ভাল পায়।ভাওনা কৰি ৰভাতল কম্পমান কৰা ককা।" মই যেতিয়া ভীমৰ ভাও ওলাম, গোটেই খনৰ ভয়ত হাত-ভৰি লুকাই।পেঁপোৱা লাগে সৱ। কোৱা শুনো সঁচাই ভীমহেন ।বৰ পাকৈত অভিনয়।গোটেই খন গিজগিজাই যায় হেনো..." ।\nককাই শাস্ত্ৰ-ভাগৱতৰ কাহিনী অনৰ্গল কৈ যাব পাৰে। কৃষ্ণ, অৰ্জুন,কৰ্ণ, দ্ৰৌপদী, পৰশুৰাম,সীতা, হনুমান,ৰাৱণ...ইত্যাদিৰ কাহিনী বৰ ৰসালকৈ কৈ যায়। উক্ত চৰিত্ৰক লৈ অসমীয়া সাহিত্যত পুৰাকথাৰ চৰিত্ৰৰ পুনৰ নিৰ্মাণো হৈ আছে। তেওঁ হেনো সেইবোৰৰ পৰা বহু কথা শিকি আনকো কয়। ভাওনা বচনৰ কূটবোৰ ৰসালকৈ মুখস্ত মাতি যায়। মই তধা লাগি থাকোঁ।যেন পানীৰ সোঁতত পুতি থোৱা নিৰ্দিষ্ট গোঁজডাল । মোৰ মনে মনে নিজলৈ খং উঠে। মই যে কোন দুনীয়াত আছোঁ। একো নাই লাহে লাহে শিকি গৈ থাকিম...।\nআমি তাৱৈৰ ঘৰৰ কামখিনি দেখুৱাই দিয়ামতে কৰিছোঁ।কামৰ ফাঁকত চিৰা এঠা দৈ গুৰৰ জলপান,চাহ । মুঠতে কাম কৰি থাকিবলৈ এলাহ লগা নাই।ঘৰতে এলাহ।সেই এলাহতে মুখেদি বাজ হৈছিল--"এলেহুৱা হৈ কিয় জীৱন ধৰিছা,দহজনে পাৰে যিটো তুমিও পাৰিবা সিটো..."। ইয়াত সুকীয়া।পৰিৱেশ\n-পৰিস্থিতি। "লগত হাত-পাত ধুই আহ, ভাত এমুঠি খাহি হঁক। আইতাগৰাকীৰ মাতষাৰ। আইতা ওখ,মৰাপাটমুঠাৰ দৰে ককাল, বেছ বুজাশক্তিৰ, কৰ্মপাকৈত। আমি ভিতৰলৈ সোমাই ভাতৰ পাতত।ক'ৰনো তিৰি মিৰি ভাটৌ খোৱা...ল'ৰা আনিছে।মই বাতিৰাম নে কাতিৰামক সুকীয়া কৈ বাহিৰত দিলোঁ, খোৱা বাচনখনো ধুই দিব ক'লো আৰু ডোমপোৱালিৰ তাৰ প্ৰতি কি মনোভাৱ হয় হৈ থাকক ।ডোমৰ দুটা কথা । তথাপি নকয় গোকাট ফাঁকি কথা।মোৰ মনে মনে 'হাই জীৱশ্ৰেষ্ঠ মানৱ, ধিক্কাৰ.."জন্মিল। উপাধি বেলেগ লিখিলে বুলিয়েই তেনেকৈ কৰেনে? তাৱৈহঁতৰ ঘৰৰ মানুহৰ লগত তেজ,হাড়...পাৰ্থক্য ক'ত? সৱৰ তেজ ৰঙা,হাড় দুশ ছয়ডাল। তেতিয়া মনলৈ আহে কামে বনে নিপুন হৈও আমি সংক্ষিপ্ত ও নে?\nএনেকৈ ভাইটিটোক অপমান কৰাৰ বাবে তাক নিনিয়া হ'লো। অৱশ্যে বুজিব পৰা সি হোৱাই নাই, সি সৰু। গোটেই বাটটো কথাখিনি জুকিয়াই-মুকিয়াই আহিছোঁ-" তথাপি জাতি, জনজাতি, জনগোষ্ঠী বুলি কোনো কথা থাকিব নালাগে। সম্প্ৰীতিৰ বান্ধোনেৰে বান্ধ খাই থাকিব লাগিব।আমি এক, ভাৰতীয় চিন্তা-চৰ্চা ত আত্মাও এক। মানুহে মানুহক কিয় হিংসা কৰে,নিচ বুলি অপমান কৰে,হাতৰ তলুৱাৰে নচুৱাব খোজে..."এনেবোৰ কথা-কাণ্ডত মোৰ মন-মগজু প্ৰতিবাদী হৈ উঠে। অথচ মাটিয়েই সকলোৰে গতি। দুহাত...।\nআমৈৰ ঘৰত তেনেকৈ স্কুল বন্ধত কামখিনি কৰি দিও। "তহঁতক আধিয়াৰ হিচাপে কচু অলপ দিম বুলি ভাবিছোঁ। কামখিনি ভালকৈ কৰিবিহঁক"।তাৱৈৰ কথাত আমাৰো ভাল লাগিল। কামখিনি আগতকৈ ভাল কৰাত লাগিলোঁ।দিন-বাৰ,মাহ গৈ আছে।কচুৰ মাটি চপাই,ঘৰুৱা পচন খাৰ জাতীয় ব্যৱহাৰ কৰিছোঁ।\n"কচু পাতবোৰ শুকাইছে । ৰঙচুৱা,ফটা-চিটা হৈছে।পূৰঠ হ'ল।সানিব লাগিব। বিক্ৰিও কৰিব লাগিব।ককাই-ভাইক সকলোকে এসাজ দিব লাগিব।তাৱৈক ক'বি কচুখিনি সানি-কাটি সোনকালেই আজৰি হ'ব লাগে। অন্যান্য কামো থাকে নহয় । বৰ বাঁহৰ বিচনাত পঢ়ি থকাৰ পৰাই শলাগিল।এইখিনি কথা দেউতাই শুনাই আছে।\nমৰাপাতৰ বস্তা কেইবাটাও লৈ লৈছোঁ।তলি আধাবিঘা বেছি হ'লেও কম নহয় । তাতে স্কুল বন্ধ ও দুদিন মান আছে।"কচুখিনি সানি কাটি যি পাঁও লৈ আহোগৈ । কোন কোন যা ওলা। অই ব'ল । জল্ডি...।" বৰৰ কথাত তিনিটি ওলাল। ৰাইজে নখ জেকাৰিলে নৈ বয় মনোভাৱ। এই মনোভাৱেৰেই আগবাঢ়িলোঁ।\nকচুখিনি সানি অতালোঁ।আমৈঘৰৰ আমাক দুই বস্তাহে দিলে।আমি একো নোকোৱাকৈ তাকে সামৰি লৈ আহিলোঁ।ঘৰৰ সকলোৱে চাই হৰি হৰি মানিলে।"ইমান ডোখৰ মাটিৰ কচু প্ৰায় ২৪কিলোমানহে দিলে। অন্ততঃ ৫০ কিলোমান দিব পাৰে। হ'ব।ইমান যে ল'ৰাকেইটাই কষ্ট কৰিলে, মানুহঘৰ তেনেকুৱা প্ৰকৃতিৰ।" কথাখিনি কৈয়েই নলনীবিলত জাল পাতি থোৱা চাবলৈ ওলালোঁ।\nকচুৰ কাহিনীৰে মানুহঘৰৰ সৈতে দূৰত্ব আহি পৰিল।যেন "বৃটিছ সকলৰ দিনৰ অসমৰ সমাজ ব্যৱস্থা।ৰায়তে খেতি-খোলা বাৰুকৈয়ে কৰিব।কপালৰ কত ঘাম মাটিত পেলাব। এক-চতুৰ্থাংশ দিব লাগিব।উস্ ৰাম!কি যে দিন-কাল,মাহ-বছৰবোৰ!" দেৱেন বৰদেউতা(শিক্ষক)ই সেইদৰে কৈ আছিল। এই কথাখিনি ৰাতিপুৱা বৰদেউতাই গৰু এৰাল দিবলৈ আহোতে চাহকাপৰ মুখত কৈছিল।\nএটা আবেলি। চাপৰিৰ তাৱৈৰ ভায়েক আহিছিল।আমাৰ ভাইটিক সোমবৰীয়া বজাৰৰ পৰা কিতাপ ফলি কিনি দি উৎসাহিত কৰিছিল।বৰ চফল ডেকা।আনৰ দুখত দুখী, সুখত সু্খী।পঢ়া-শুনা আছিল।পঢ়া-শুনা সাং কৰি ঘৰৰ কাম,সমাজৰ ইখন-সিখন।নিজাকৈ ব্যৱসায় ও আছে। গুৰৰ কন্ট্ৰেক কৰিছিল। বন্ধু দুজনৰ সৈতে দূৰদূৰলৈ গাড়ীৰে নিয়ে। ভাল উপাৰ্জন।নিজৰ ঘৰৰ গুৰ, গাখীৰো বিক্ৰী কৰে।আমাৰ ককাৰ শ্ৰাদ্ধানুষ্ঠানত দেউতাই ১০ কুইন্টল গাখীৰ লগাইছিল। গুৰ লৈছিল কেইবাকেজিও। আমৈৰ ঘৰৰ মানুহে আমাক হেনো বহু ধনৱন্ত বুলি ভাবিছিল।পিছতে "উৰহী গছৰ ওৰ" গম পালে। দেউতাই সেইয়া শহুৰৰ শ্ৰাদ্ধানুষ্ঠান ৰ বাবে কৰিছিল। চিনাকি মানুহ বুলি। গাখীৰ একদম বঢ়িয়া।ভেজালশূণ্য। সেয়েহে গ্ৰাহকৰ ভিৰ লাগে। বিহুৱে, বিবাহে, শ্ৰাদ্ধই...।\nৰাতিপুৱা বেলিকা।চৰাই-চিৰিকটিৰ কল-কাকলি।ভাড়াঘৰ বন্ধন যেন অনুভৱশূণ্য। স্কুললৈ যোৱা ল'ৰা-ছোৱালীৰ ঘড়ী চোৱাৰ দৰকাৰ নাই।মহাজন আহিলে সময়ৰ উমানটো পাই ।প্ৰায় ৮ বাজো-নাবাজো।বিহাৰৰ এজন গাখীৰ গোৱাল।আমি মহাজন বুলি মতা শুনো।আমিও মাতো।সহাৰি হিংসা কৰিব পৰা বিধৰ।নাক দীঘল।চুলি পাতল।ক্ষীণকায় শৰীৰ।পাতল মুচ। ভাল গৃহস্থ।মা হঁতে কোৱামতে প্ৰায় ৩০-৩৫ বছৰেই হ'ল ব্যৱসায় কৰা।হিচাপৰ মানুহ।মানুহৰ দুখ বুজে।কাৰো এপইচা মাৰি নেখায়।তেওঁকে চেগাচোৰগাকৈ গাখীৰৰ সৈতে পানী দি টুপি পিন্ধাই। সেয়েহে পৰৱৰ্তী সময়ত কিবা মিটাৰ লৈ আহিছিল। সৰলমনা। সিপাৰে মামাৰ ঘৰৰ কাষৰতে ৰাস্তাটো ভাজ লয় সিটো পাৰলৈ।মানে দক্ষিণ দিশলৈ। আমাৰ ঘৰ উত্তৰমূৱাকৈ। "অ----,অ" গান্দো অ"গান্দো...গান্দো-গান্দো...? গাখীৰ----গাখীৰ---...টিলিঙ টিলিঙ কেইবাটাও দিব। দেৰগাঁৱতে ভাড়াতীয়া।তাৰে হোটেলত গাখীৰ দিয়ে,মানুহৰ ঘৰতো খুচুৰাকৈ দিয়ে।মুঠতে ভাল ব্যৱসায়।সেয়েহে অতবছৰে টিকাই আছে।গাই গৃহস্থৰ বজাৰো কৰি দিয়াত নিপুণ । মাছুৱা খুৰাৰ জীয়েকক এনেকৈ মাতে।থুবুকী মিছং ছোৱালী। কামচোৰ নহয়। নাকফূতি পিন্ধে।মাগুৰ বৰণীয়া।কোমল অন্তৰৰ। পঢ়া-শুনা নাই। ঘৰখনৰ গোটেই মখাৰেই নাই বুলিলেও ভুল নহয়। দুই এজনে হাত ফলি আৰু গুটি লৈ গৈছিল। নাকত এথেপা শেঙুন লৈ দৌৰি দৌৰি। কান্দি কান্দি। এই কান্দোনে স্কুল যাবলৈ মন নথকাটোৱেই সূচায়। সূচাব লাগিছিল দুই এটকা পইচা স্কুললৈ বিচাৰি। মাক চাই জীয়েক, বাপেক চাই পুতেকৰ দৰেই কথাটো...।গাখীৰ প্ৰায় ৪/৫ কিলো আনি দিয়ে।সিহঁতে নেঘেৰিটিং, দেৰগাঁৱৰ আদিৰ গৰু পোহে। খেতি-বাতি কৰে।খৰচ পাতিও ধুনীয়া।হাল বাই,পচনসাৰ পাই, গাখীৰ পাই,মৰণা মাৰিবলৈ পায়,হাৰিয়া খোৱাটো যাব পাই... ইত্যাদি বহুতো কাম কৰিব ল'ব পাৰে।সেয়াই গান্দো দেউতাকে কৰি বছৰ জুৰাই খাই আছে।\nবিহাৰৰ বহুত মানুহ অসমত আছে।(অসমৰো বহুত আছে বাহিৰত-চেন্নাই,গোৱা , কেৰেলা ,...) ব্যৱসায় কৰি, চাকৰিৰ সূত্ৰেও। কোনোবাই চুলি কটা দৰ্জী,কোনোবা কাপোৰ ধোৱা ধোবা, কোনোবা দোকানী, কোনোবা চাকৰিয়াল, জোতা, চেন্ডেল পলিচ কৰা, কোনো,কোনোবা শিক্ষাৰ্থী... ইত্যাদি। মানুহবোৰ জোখৰ ।নিজৰ কামত অচল-অতল।কাম কৰিবলৈ লাজ নকৰে।কৰ্মই ধৰ্ম।পৰিয়ালো পৰিচালনা কৰে। নিয়াৰিকৈ চলে।কাজিয়া-পেছাল খুব কম। খোৱা-লোৱা হিচাপৰ।মানুহৰ সৈতে মিলিব পাৰে সহজেই। "বৰ, তু আ ৱ তনী, হম যাৱ তনী..." আইতাই এনেকৈ দুই-এষাৰ শিকাই। জীয়েকৰ লগত পোৰ সৈতে অলপ দিন আছিল। দেৰগাঁৱত মই আৰু ভাইটি অলপ দিন আছিলোঁ।২০১৪ চনৰ কথা।জেলেহুৱাত ।মালিক প্ৰবীণ বৰতা। ডাঙৰ পুলিচ বিষয়া। দেৰগাঁও আৰক্ষী প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয়ৰ।পুতেক দিপাংকৰে একে বিভাগতে চাকৰি কৰে ।সেই মানুহঘৰৰ সৰু কোঠা এটাত আমি ভাড়া কৰি দেৰগাঁও হায়াৰ চেকেণ্ডেৰী পাৰ হৈ দেৰগাঁও কমল দুৱৰা মহাবিদ্যালয় ত পঢ়িম বুলি লৈছিলোঁ। গোলাঘাট জিলাৰ অন্তৰ্গত উচ্চ শিক্ষাৰ কেন্দ্ৰ বিন্দু।বহু গণ্য মান্য মানুহ ওলাই ওলাই গৈ আছে।বহু মানুহৰ মাটি বাৰি, ঘাটিৰ ধন, পৰিশ্ৰম,সাধনাৰ ফচল।প্ৰবীণ বৰদেউতাৰ ভায়েকৰ ভাড়াঘৰতে বিহাৰৰ সেই মানুহখিনিক লগ পাইছিলো‌ঁ।ভায়েকো মিলিটেৰী।অৱশ্যে তাতে পি.টি.ছি.ৰ বহু ৰিকুইটমেন্টে ভাড়াতীয়া আছিল।\nTags: উপন্যাস ৰাজেন দাস সূৰ্যোদয়


Closalve in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Closalve ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nClosalve ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Closalve Price and Pack Size in Assamese\nClosalve की जानकारी\nClosalve ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Closalve Benefits & Uses in Assamese\nClosalve ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Closalve Dosage & How to Take in Assamese\nClosalve-ৰ উপাদানসমূহ- Closalve Active Ingredients in Assamese\nClosalve ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Closalve Side Effects in Assamese\nClosalve সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Closalve Related Warnings in Assamese\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Closalveৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Closalve with Other Drugs in Assamese\nClosalve মতভেদসমূহ- Closalve Contraindications in Assamese\nClosalve ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Closalve in Assamese\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Closalve ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Closalve Interactions with Food and Alcohol in Assamese\nClosalve ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Closalve Benefits & Uses in Assamese\nClosalve তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nClosalve ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Closalve Dosage & How to Take in Assamese\nClosalve-ৰ উপাদানসমূহ - Closalve Active Ingredients in Assamese\nClosalve ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Closalve Side Effects in Assamese\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Closalve ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nClosalve সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Closalve Related Warnings in Assamese\nClosalve-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nClosalve এ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত অপ্ৰয়োজনীয় প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰে, Closalve খোৱা লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে আপোনাৰ চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nClosalve-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাৰ ওপৰত Closalve ৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অতি বিৰল।\nবৃক্কত Closalve কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nClosalveৰ ব্যৱহাৰে বৃক্ক ৰ ওপৰত কোনো ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ নেপেলায়।\nযকৃতত Closalve কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nকলিজা ৰ বাবে Closalve সম্পূৰ্ণৰূপে সুৰক্ষিত।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Closalve ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nClosalveৰ হৃদয় ৰ ওপৰত কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া নাই।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Closalveৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Closalve with Other Drugs in Assamese\nClosalve তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nClosalve মতভেদসমূহ - Closalve Contraindications in Assamese\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Closalve লোৱা অনুচিত যাতে -\nClosalve ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Closalve in Assamese\nএই Closalve-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nClosalveৰে অভ্যাস গঠনৰ কোনো কথাৰ প্ৰতিবেদন পোৱা নাই।\nহয়, আপুনি Closalve লোৱাৰ পিছত বাহন অথবা গধুৰ মেচিন অপাৰেট কৰিব পাৰে যিহেতু ই কোনোধৰণৰ তন্দ্ৰাভাৱৰ সৃষ্টি নকৰে।\nহয়, চিকিত্সা পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Closalve লওক।\nমানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ বাবে Closalve লৈ কোনো লাভ নাই।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Closalve ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Closalve Interactions with Food and Alcohol in Assamese\nখাদ্য আৰু Closalveৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Closalveৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কোনো তথ্য নাই, এইবিষয়ত গৱেষণাৰ অভাৱৰ হেতু।\nমদ আৰু Closalveৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Closalve লোৱাৰ সময়ত মদ্যাপন কৰা সম্পৰ্কত একো ক'ব পৰা নাযায়।\nClosalve ৰ অনুকল্প - Substitutes for Closalve in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Closalve লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Closalve ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Closalve সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Closalve ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Closalve সেৱন কৰে?


নিজৰ গাৰ ওপৰত উলংগ হৈ চুদি থকা তেওঁক দেখি লাজ লাগি গৈছিল :: Assamese New Sex Story – Xkamini.com\nHomeAboutIncome 500 Per Day\tনিজৰ গাৰ ওপৰত উলংগ হৈ চুদি থকা তেওঁক দেখি লাজ লাগি গৈছিল :: Assamese New Sex Story\nApril 5, 2016 Randi Assam Guwahati\tমই মা-দেউতাৰ একমাত্ৰ ছোৱালী আছিলো । বৰ্তমান মোৰ বিয়া হৈ এটা সন্তানৰ মাতৃ । মা-দেউতা দুয়ো চাকৰি কৰিছিল । স্কুল-কলেজৰ পৰা অহাৰ পাছত মই দুই-তিনিঘণ্টা মান প্ৰায়ে অকলে বুঢ়ী আইতাৰ লগত থাকিব লগা হৈছিল । আইতাই কাণেদিও কম শুনিছিল, চকুৰে প্ৰায় দেখা নোপোৱাৰ নিচিনাই আছিল । বিচনাতে শুই থাকে । মই দৰকাৰ হ’লে সহায় কৰি দিওঁ । মই প্ৰথম যৌৱনৰ মিঠা মিঠা সোৱাদ তেতিয়াই লভিছিলো ..দেউতাৰ সমবয়সীয়া বন্ধু এজনৰ পৰা । পত্নীহীন মানুহজনৰ ওচৰতে ঘৰ হোৱা কাৰণে তেওঁৰ আমাৰ ঘৰলৈ সঘন আহ-যাহ আছিল…এদিন সন্ধিয়া তেওঁ আমাৰ ঘৰলৈ অহাৰ থিক আগে আগে মা-দেউতাহঁত অফিচৰ পৰা আহি পাইছিলহে । গৰম দিন আছিল ।তেওঁক বহিবলৈ কৈ মা-দেউতা দুয়ো গা-ধুই ফ্ৰেচ হ’বলৈ সোমাইছিল । ঠিক তেনেতে কাৰেণ্ট যোৱাত মই মম এদাল লৈ তেওঁৰ ওচৰৰ টেবুল খনত থব যাওঁতে তেওঁ হঠাৎ মোৰ উৰুহাল পাছফালৰ পৰা মোহাৰি দি ফুচ-ফুচাই কৈছিল…তই মস্ত এজনী হৈ গ’লি দেই…। ছুটি ফ্ৰক এটা পিন্ধি আছিলো মই । তেওঁৰ হাতৰ পৰশত মোৰ কুমাৰী দেহটো শিয়ঁৰি উঠিছিল । তেওঁ বেয়া কাম কৰিছে বুলি গম পাইও কিবা এটা ভাল লাগিছিল । ভয়তে আতৰি দিয়াত তেওঁ বেয়া পাইছো নে’কি সোধাত একো মতা নাছিলো… তেওঁ থিয় হৈ পুণৰ মোৰ গাত হাত দিছিল…তপিনাত লাহেকৈ খামুছি দিছিল…আস…ইমান বছৰৰ পাছতো যেন মোৰ দেহত পুৰুষৰ সেই প্ৰথম স্পৰ্শ লাগি আছে । তেওঁ মোৰ গাত হাত ফুৰাই থাকোতেই মাহঁতে চিঞৰি মাতিছিল.. বাথৰুম দুইটাত মম এদাল এদাল দিবলৈ । মই পটাপট দি আহোতে মায়ে কৈছিল… খুৰাৰক বহিবলৈ ক’বি… তোৰ কিবা পঢ়া বুজিবলৈ আছে যদি সুধি লগৈ । মই এনেই কিতাপ এখন লৈ আকৌ তেওঁৰ ওচৰত গৈ কৈছিলো..মায়ে আপোনাৰ ওচৰত পঢ়ি থাকিবলৈ কৈছে । তেও…\nআহ..সোণজনী বুলি কৈ মোক সাৱটি ধৰিছিল… আস কি মায়াৱী আছিল ..মোৰ জীৱনৰ প্ৰথম পুৰুষজনৰ স্পৰ্শ …গাটো গৰম হৈ গৈছিল… তেওঁ ধূতি এখন আৰু চোলা এটা পিন্ধি আহিছিল….তেওঁৰ উমাল, শক্তিশালী বাহুবন্ধনত মই লেতু- সেতু হৈ পৰি…কি কৰিছে খুৰা..বুলি লাজতে মুখখন তেওঁৰ বুকুত লুকুৱাইছিলো… তেওঁ এখন হাতেৰে মোৰ পিঠিখন মোহাৰি আনটো হাতেদি ফ্ৰকটো অলপ দাঙি মোৰ তপিনাটো কোমলকৈ খামুছি ধৰিছিল… আস….কেনেকুৱা যেন লাগিছিল গা-মন…। কিন্তু তেওঁ যেতিয়া হাতটোৰে মোৰ পেণ্টিটো একাষৰীয়া কৰি পোকৰটা টিপি দিছিল..বিৰাট লাজ লাগিছিল… আতৰি আহিব খুজিছিলো..কিন্তু তেওঁ ..একো নহয়…ৰ..চোন বুলি কৈ অলপ জোৰেৰে সাৱটি ধৰিছিল … তপিনাহাল খামুছি পোকৰৰ ফুটাটোত আঙুলিটো লগাই দিয়াত সুৰসুৰাইছিল । মই ছটফটাই গাটো জোকাৰি দিয়াত তেওঁ আঙুলি এটা পোকৰত অলপ সুমুৱাই দি উলিয়াই নি শুঙি চোৱাত ঘিণ লাগি ছিঃ বুলি কৈছিলো…তেওঁ হাহিঁ পেলাই..ফুচফুচাই কৈছিল… ৰ- চোন..তোৰ গোন্ধটো ল’ব দে… লাজ লাগি গৈছিল ..আকৌ হাতটো পেণ্টিৰ ভিতৰত সুমুৱাই পোকৰটো টিপি দি আৰু তললৈ ভৰাই দিছিল… উ… মা…তেওঁ মোৰ পেচাব কৰা জেগাখিনি মোহাৰি দিছিল… আস… ইমান ভাল লাগিছিল…. কিবা বিজল বিজল ওলাই আছিল গিডাৰ পৰা..তেওঁ লাহে লাহে আঙুলি কেইটাৰে যোনীদ্বাৰ খন মোহাৰি আছিল…অ’ মা.. ইমান..পিৰপিৰাছিল পেচাব ওলোৱা ৰাস্তাটো । মই ক’বমই ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে গেৰোৱাদুটা ওখ কৰি তেওঁৰ হাতটোক আৰু সুবিধা কৰি দিছিলো…তেওঁ মোৰ কপালত চুমা খাই দিয়াত মৰম লাগি গৈছিল …মোৰ প্ৰথম পুৰুষ জনলৈ । আনফালে মোৰ পেটত তেওঁৰ ধূতিৰ তলৰ কিবা টান বস্তু এটাই যেন খোছা-বিন্ধা কৰি আছিল… উ… মা..সেইদাল তেওঁৰ বাৰি নে’কি..ইমান টান আৰু ডাঙৰ হ’ব পাৰেনে মানুহৰ বাৰি….. তেওঁ তলফালে মোৰ গিডাখন মোহাৰি আঙুলি এটা অকণমান ভৰাই দিওঁতে দুখ পাই ডাঙৰকৈ আহ..দুখ পাইছো বুলি কওঁতে… তেওঁ ..চুপ..মনে মনে ক..কোনোবাই শুনিব বুলি হাতটো গিডাৰ পৰা আতৰাই নি নিজৰ আঙুলিটো চুপি দিলে…ছিঃ..ইমান লেতেৰা তেওঁ…তাৰ পাছত মোৰ হাত এখন ধৰি ধূতিৰ তলত সুমুৱাই দি বাৰিদালত লগাই দিলে… অ’..মা..ইমান গৰম,ডাঙৰ আৰু টানহৈ আছিল সেইদাল.. চুই দিওঁতে গাটো শিৰশিৰাই গ’ল… জীবনত প্ৰথমবাৰ কোনোবা মতা মানুহৰ বাৰি চুবলৈ পাইছিলো….মাই..গড… কথাতো ভাবি গিডাৰ পৰা যেন পিৰপিৰকৈ এসোপা কিবা ওলাই আহিছিল….তেওঁ লাহেকৈ ধূতিৰ মাজেদি বাৰিদাল বাহিৰলৈ উলিয়াই দিছিল….তেনেকুৱাতে কাৰেণ্ট আহিল… অলপ ক’লা শকত টান বাৰিদাল তেতিয়াও মোৰ হাতৰ মুঠিত…আগফালটো গুলপীয়া পিয়াঁজৰ নিচিনা…ইমান মৰম লগা…লাইটৰ পোহৰত লাজত কিবা হৈ পৰি হাতটো আতৰাই আনিলো… কিন্তু তেওঁ ..দীঘল হুমুনিয়াহ এটা কাঢ়ি…অকণ মোহাৰি দে না… বুলি কওঁতে বেয়া লাগি গ’ল মনটো… হাতটোদি মোহাৰি দিছিলোহেপাছদিনা ক্লাছত অকণো মন বহা নাছিল । তিনিটামান বজাত ঘৰ আহি পায়েই ভালকৈ গাটো ধুই লৈ কিবা এটা খাই সাজু হৈছিলো তেওঁৰ বাবে….মোৰ মানুহজনৰ বাবে… উত্তেজনাত হাত ভৰি কঁপি আছিল । চাৰিটামান বজাত গেটত শব্দ শুনি গম পাইছিলো তেওঁ আহিছে..মোৰ মানুহজন আহিছে….। চকুলৈ চাবলৈ লাজ লাগিছিল । তেওঁক বহিবলৈ দি আইতাক কিবা লাগে নে’কি চাই আহি কিতাপদুখন মান লৈ তেওঁৰ ওচৰ পাইছিলোহি । তেওঁও গম্ভীৰ হৈ কৈছিল…তই কিন্তু সঁচাকৈ ভালকৈ পঢ়ি ভাল ৰিজাল্ট কৰিব লাগিব । একো কোৱা নাছিলো…মনে মনে ভাবিছিলো…হ’ব..মোৰ প্ৰাণৰ দেৱতা..আপুনি যি কয় তাকেই কৰিম… মাত্ৰ মোক আপোনাৰ মৰম দিব…দাসী হৈ পৰি থাকিম আপোনাৰ ভৰিত… বগা ধূতি-পাঞ্জাৱী পিন্ধি আহিছিল তেওঁ…মই আঠুৰ তললকৈ পৰা স্লিভলেচ ৰঙা ফ্ৰক এটা বগা পেণ্টি এটা পিন্ধি আছিলো । দুৱাৰখন জপাই তেওঁ আলফুলকৈ কোচত বহুৱাই লৈছিল মোক । লাজুকী লতাৰ দৰে লেতু-সেতু হৈ পৰিছিলো মই । চকুহাল মুদি দীঘলকৈ উশাহ লওঁতে নাকত লাগিছিল আফটাৰ শ্বেভৰ পুৰুষসুলভ গোন্ধ । তেওঁ মোৰ হাত এটা দাঙি কাষলতি তলৰ মিহি নোমবোৰত নাকটো গুজি দিছিল…আস…ইমান ভাল লগা…সহ্য হোৱা নাছিল…। এটা হাত মোৰ ফ্ৰকটোৰ ভিতৰত সোমাই কোমল বুকুখন মোহাৰি দিছিল…ব্ৰা পিন্ধা নাছিলো…নিপোল এটা পিটিকি দিওঁতে এনেকুৱা লাগিছিল যেন তেওঁক বুকুত সুমুৱাই লৈ সাচি ৰখা মৰমবোৰ উজাৰি দিম…ফ্ৰকটো ওপৰলৈকে দাঙি বুকুত মুখখন লগাই মোৰ সৰু পিয়াঁহ এটা চুপিছিল আৰু আনটো মোহাৰি আছিল …বলিয়া হৈ পৰিছিলো মই । তলফালে তপিনাত অনুভৱ কৰিছিলো তেওঁৰ কঠিন পুৰুষাংগৰ পৰশ । অৱশ হৈ পৰিছিলো মই অসহ্যকৰ ভাললগাত । তেওঁৰ কোচৰ পৰা নামি চোফাখনত বহি তেওঁৰ মুৰটো মোৰ কোচত লৈ পিয়াঁহ এটা গুজি দিছিলো পিতৃবয়সীয়া মোৰ প্ৰথম পুৰুষজনৰ ওঁঠহালত । সৰু ল’ৰাৰ দৰে চুপি খাই আছিল মোৰ কুমাৰী দেহৰ স্তনাগ্ৰ । তেওঁৰ চুলিখিনিয়ে কোমলকৈ বিন্ধি আছিল মোৰ অসূৰ্য্যস্পৰ্শা যোনীখন…পিৰপিৰাই গৈছিল যোনীসহিত সমগ্ৰ শৰীৰ । দুইটা স্তন তেওঁৰ ওঠৰ পৰশত প্ৰাণ পায় উঠিছিল… শৰীৰটোৱে যেন কথা ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল । টনটনাই থকা বুকুখনৰ ধুমুহা শাঁত পৰিছিল তেওঁৰ হাতৰ মুঠিৰ কঠিন পৰশত.. অলপ অলপ বিষাইছিল । ভালপোৱাৰ মিঠা মিঠা বিষ । তেওঁ মুখখন ওলোটাকৰি মোৰ যোনীত গুজি দিছিল…নাপায় বুলি কৈ আতৰাব চাইছিলো মোৰ দেৱতাৰ মুখখন…কিন্তু তেওঁ মোৰ ভৰিৰ মাজলৈ গৈ ওচৰৰ পৰা চাইছিল মোৰ কুমাৰী যোনীখন । লাজ লাগিছিল । জিভাখন লগাই দিছিল যোনীৰ পাহি দুটাৰ মাজত …আস…. ইমানপাছদিনা ক্লাছত অকণো মন বহা নাছিল । তিনিটামান বজাত ঘৰ আহি পায়েই ভালকৈ গাটো ধুই লৈ কিবা এটা খাই সাজু হৈছিলো তেওঁৰ বাবে….মোৰ মানুহজনৰ বাবে… উত্তেজনাত হাত ভৰি কঁপি আছিল । চাৰিটামান বজাত গেটত শব্দ শুনি গম পাইছিলো তেওঁ আহিছে..মোৰ মানুহজন আহিছে….। চকুলৈ চাবলৈ লাজ লাগিছিল । তেওঁক বহিবলৈ দি আইতাক কিবা লাগে নে’কি চাই আহি কিতাপদুখন মান লৈ তেওঁৰ ওচৰ পাইছিলোহি । তেওঁও গম্ভীৰ হৈ কৈছিল…তই কিন্তু সঁচাকৈ ভালকৈ পঢ়ি ভাল ৰিজাল্ট কৰিব লাগিব । একো কোৱা নাছিলো…মনে মনে ভাবিছিলো…হ’ব..মোৰ প্ৰাণৰ দেৱতা..আপুনি যি কয় তাকেই কৰিম… মাত্ৰ মোক আপোনাৰ মৰম দিব…দাসী হৈ পৰি থাকিম আপোনাৰ ভৰিত… বগা ধূতি-পাঞ্জাৱী পিন্ধি আহিছিল তেওঁ…মই আঠুৰ তললকৈ পৰা স্লিভলেচ ৰঙা ফ্ৰক এটা বগা পেণ্টি এটা পিন্ধি আছিলো । দুৱাৰখন জপাই তেওঁ আলফুলকৈ কোচত বহুৱাই লৈছিল মোক । লাজুকী লতাৰ দৰে লেতু-সেতু হৈ পৰিছিলো মই । চকুহাল মুদি দীঘলকৈ উশাহ লওঁতে নাকত লাগিছিল আফটাৰ শ্বেভৰ পুৰুষসুলভ গোন্ধ । তেওঁ মোৰ হাত এটা দাঙি কাষলতি তলৰ মিহি নোমবোৰত নাকটো গুজি দিছিল…আস…ইমান ভাল লগা…সহ্য হোৱা নাছিল…। এটা হাত মোৰ ফ্ৰকটোৰ ভিতৰত সোমাই কোমল বুকুখন মোহাৰি দিছিল…ব্ৰা পিন্ধা নাছিলো…নিপোল এটা পিটিকি দিওঁতে এনেকুৱা লাগিছিল যেন তেওঁক বুকুত সুমুৱাই লৈ সাচি ৰখা মৰমবোৰ উজাৰি দিম…ফ্ৰকটো ওপৰলৈকে দাঙি বুকুত মুখখন লগাই মোৰ সৰু পিয়াঁহ এটা চুপিছিল আৰু আনটো মোহাৰি আছিল …বলিয়া হৈ পৰিছিলো মই । তলফালে তপিনাত অনুভৱ কৰিছিলো তেওঁৰ কঠিন পুৰুষাংগৰ পৰশ । অৱশ হৈ পৰিছিলো মই অসহ্যকৰ ভাললগাত । তেওঁৰ কোচৰ পৰা নামি চোফাখনত বহি তেওঁৰ মুৰটো মোৰ কোচত লৈ পিয়াঁহ এটা গুজি দিছিলো পিতৃবয়সীয়া মোৰ প্ৰথম পুৰুষজনৰ ওঁঠহালত । সৰু ল’ৰাৰ দৰে চুপি খাই আছিল মোৰ কুমাৰী দেহৰ স্তনাগ্ৰ । তেওঁৰ চুলিখিনিয়ে কোমলকৈ বিন্ধি আছিল মোৰ অসূৰ্য্যস্পৰ্শা যোনীখন…পিৰপিৰাই গৈছিল যোনীসহিত সমগ্ৰ শৰীৰ । দুইটা স্তন তেওঁৰ ওঠৰ পৰশত প্ৰাণ পায় উঠিছিল… শৰীৰটোৱে যেন কথা ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল । টনটনাই থকা বুকুখনৰ ধুমুহা শাঁত পৰিছিল তেওঁৰ হাতৰ মুঠিৰ কঠিন পৰশত.. অলপ অলপ বিষাইছিল । ভালপোৱাৰ মিঠা মিঠা বিষ । তেওঁ মুখখন ওলোটাকৰি মোৰ যোনীত গুজি দিছিল…নাপায় বুলি কৈ আতৰাব চাইছিলো মোৰ দেৱতাৰ মুখখন…কিন্তু তেওঁ মোৰ ভৰিৰ মাজলৈ গৈ ওচৰৰ পৰা চাইছিল মোৰ কুমাৰী যোনীখন । লাজ লাগিছিল । জিভাখন লগাই দিছিল যোনীৰ পাহি দুটাৰ মাজত …আস…. ইমান\nভাললগা…মৰি যাবৰ মন গৈছিল । আলফুলকৈ যোনীৰ নোমবোৰ মোহাৰি তেওঁ মোক চেলেকি দিছিল । এবাৰ চকুত চকু পৰোতে লাজত মুছকছ যাম যেন লাগিছিল ….তেওঁ চোফাখনৰ এমূৰে আঠুকাঢ়ি মুখখন মোৰ দুভৰিৰ মাজত সুমুৱাই মোৰ ভৰি দুটা তেওঁৰ গাৰ ওপৰত উঠাই লৈছিল । … পায় জানো দেৱতাৰ গাত ভৰি উঠাব….মোৰ আপত্তি তেওঁ শুনা নাছিল… অৱশ হৈ নিজকে সমৰ্পণ কৰিছিলো তেওঁৰ ওচৰত । মোৰ যোনীত যেন বান আহিছিল….জীভাখন দীঘলকৈ মেলি ভিতৰত ভৰাই ভৰাই চেলেকি দিওঁতে শব্দ হৈছিল…চলপ..চলপ কৈ….তেওঁ চুহি খাইছিল মোৰ কুমাৰী যোনীৰ ৰসবোৰ….এনেকুৱাও নো কোনোবাই কৰিব পাৰেনে….বিশ্বাস হোৱা নাছিল..আন কোনোবাই কাৰোবাৰ পেছাব কৰা জেগাখনো চেলেকি দিয়েনে বাৰু …হওক তেওঁ মোৰ দেউতাৰ বন্ধু…এইজন পুৰুষে ক’লে চিৰজীৱন মই তেওঁৰ বান্দী হৈ থাকিম…যি কয় তাকে কৰিম …তেওঁ মাজে মাজে নিজৰ ধূতিৰ ভিতৰত হাত সুমুৱাই বাৰিদাল মোহাৰি আছিল …..বিৰাট মন গৈছিল মোৰ হাতেদি সেইদালক মৰম কৰিবলৈ । কিন্তু লাজ লাগিছিল ক’বলৈ….ভৰিটো লগাই দিছিলো এবাৰ কঠিন হৈ পৰা যৌনাংগটোত… তেওঁ বুজিছিল হবলা মোৰ মনৰ কথা….আৱৰণমুক্ত কৰি দেখাইছিল মোক মোৰ হ’বলগীয়া বস্তুটো …..আগদিনা সন্ধিয়া সেইটো যিমান ক’লা যেন লাগিছিল সিমান ক’লা নাছিল…ঘেঁহু বৰণীয়া….আস…ইমান মৰমলগা মোৰ মাইনাটো….এইবাৰ মই আঠুকাঢ়ি তেওঁৰ ভৰিৰ মাজত সোমাই লৈছিলো… কপালখন তেওঁৰ ভৰিত ঘঁহি যেন আশীৰ্বাদ লৈছিলো….বগা তলুৱাদুখন চেলেকি জীবনৰ প্ৰথম পুৰুষজনক পূজা কৰিছিলো…তেওঁ ভৰিহাল মোৰ মুখত ঘঁহি দি যেন মোক ছোৱালীৰ পৰা পৰিপূৰ্ণ মাইকীমানুহ হ’বলৈ আদেশ দিছিল..শ্ৰদ্ধাৰে শিৰত লগাইছিলো তেওঁৰ দুভৰি…যেন তেওঁ পিন্ধোৱা সেন্দুৰ শিৰত লৈ সমৰ্পণ কৰিছিলো নিজকে । অজান এক সংকোচৰে চাইছিলো মোক মৰম দিবলৈ উদ্যত হৈ থকা তেওঁৰ দুভৰিৰৰ সন্ধিস্থলৰ সেই শক্তিশালী পুৰুষসুলভ অংগটোলৈ । লাজ কৰা যেন পায় তেওঁ নিজেই সেইদাল তুলি দিছিল মোৰ হাতৰ মুঠিত । আস… ইমান উমাল…..। আলফুলকৈ হাতত লৈ মোহাৰি দিছিলো মোৰ দেউতাৰ বন্ধু, মোৰ জীৱনৰ প্ৰথম পুৰুষজনৰ কঠিন যৌনাংগ । অজান পুৰুষসুলভ সুঘ্ৰাণ এটা নাকত লাগিছিল.. নিজকে বিলীন কৰি দিবৰ মন গৈছিল..যোনীখনত যেন ঢল বৈছিল ভালপোৱাৰ…\nহাতৰ তলুৱাত বন্দী হৈ থকা উমাল,কঠিন ৰহস্যময় অংগটোৱে যেন ওচৰলৈ টানি নিছিল । অলপ বেঙুনীয়া অলপ গুলপীয়া তেওঁৰ পুৰুষাংগটোৰ মাজৰ ছিদ্ৰটোত জিলিকি উঠিছিল এটুকুৰা হীৰা….এটোপাল পাতল বৰণহীন প্ৰেমৰস মোৰ বাবে… চকুহাল মুদি আলফুলকৈ কম্পিত ওঁঠেৰে সাৱটি ধৰিছিলো মোৰ প্ৰিয়জনৰ উষ্ম,কঠিন যৌনাংগটো…. আস…পিয়াহঁত আতুৰ মোৰ ওঁঠহালৰ মাজত লাহে লাহে অদৃশ্য হৈ পৰিছিল মোৰ প্ৰেমাস্পদৰ গোপন অংগ। খামুছি ধৰিছিল তেওঁ মোৰ চুলিকোছা….ককালটো সাৱটি আকুল হৈ চুপিব ধৰিছিলো মোৰ দেউতাৰ বন্ধুৰ বিশাল উথ্থিত যৌনাংগ…মোৰ সৰুমুখখনৰ বাবে সেইদাল অতি বৃহৎ আছিল… তথাপিতো যিমান পাৰো মুখৰ ভিতৰত ভৰাই লৈছিলো…মোৰ অতিকৈ মৰমৰ কিন্তু আনৰ দেহৰ অংগ এটা… জিভাৰে চেলেকি তাক খাই পেলাবৰ মন গৈছিল…মাজতে তেওঁ মোক দাঙি গাৰ ওপৰত ওলোটাকৈ উঠাই লৈছিল…মোৰ তলফালটো তেওঁৰ মুখৰ ওপৰত লৈ. ফ্ৰকটো উজাই আহি ডিঙিৰ ওচৰ পাইছিলহি…..তেওঁ মোৰ পেণ্টিটো খুলি শুঙি চাই কৈছিল… আজি এইটো মই লৈ যাম… মই কৈছিলো..ছিঃ…সেইটো লেতেৰা… অথনিৰ পৰা পিন্ধি আছো.. লাগেই যদি ধুই থোৱা এটা নিব…তেওঁ মোৰ যোনীত লাহেকৈ কামূৰি দি কৈছিল… ধেৎ ..আকৰী…ধুই থোৱা পেণ্টিত তোৰ গিডাখনৰ ৰস আৰু গোন্ধ লাগি থাকিব জানো ?.. আস…তেওঁ মোৰ গোটেই যোনীখন ওঁঠৰ মাজত লৈ ৰসেদি চপচপীয়া হৈ থকা মাজৰ ফাকটোত জিভাখন ভৰাই দিছিল… উমমমম…মৰি যাম যেন লাগিছিল অসহ্য সুখত.. উৰুহালেদি তেওঁৰ মুখখন হেচা মাৰি ধৰিছিলো… আৰু তেওঁৰ বাৰিদাল জোৰকৈ চোপাত লাগিছিলো…. চকুৱে মুখে তেওঁৰ ডাঠ ক’লা নোমবোৰে বিন্ধিছিল… কেইদালমান দুষ্ট নোম মোৰ নাকৰ ফুটাতো সোমাই উৎপাত কৰিছিল…..তীব্ৰ চোষণত মুখখন ভৰি পৰি পৰিছিল তেওঁৰ পাতলীয়া আঠা আৰু মোৰ থুইৰে…সেইবোৰ কি কৰো ভাবিছিলো..ঘিণো লাগিছিল অলপ… পেলাই দিলে তেওঁ বাৰু বেয়া পাব নেকি ?মুখৰ পৰা বাৰিদাল উলিয়াই লৈছিলো…তেওঁ সুধিছিল…কি হ’ল..ঘিণ লাগিছে নেকি….!… উস ..কেনেকৈ কওঁ…তেওঁ বেয়া পাই যদি… নাই পোৱা বুজাবলৈ মুৰটো জোকাৰি গিলি পেলালো…বিজল বিজল… ঘিণ লাগিছিল যদিও তেওঁ ভাল ছোৱালী বুলি কৈ অলপ পিছত আচল বস্তু খাবি ৰ বুলি কওঁতে গা-মন কঁপি উঠিল….মই সম্পূৰ্ণৰূপে যেন তেওঁৰ হৈ পৰিলো….আকৌ মুখত ল’ব ধৰোতে তেওঁ ক’লে… আৰু চুপিব নালাগে..ৰ…চাওঁ শুই দে..চোন..মোৰ সোণজনী…বেলেগ কিবা এটা কৰো…অহ..গড…ভয় লাগিছিল ভীষণ…মই তেওঁৰ ভৰিৰ মাজৰ পৰা উঠি ক’লো ..এবাৰ আইতাক চাই আহোঁ নেকি… তেওঁ জল্দি আহগৈ বুলি ক’লে….আইতা নাক বজাই শুই আছে আৰামত… লগে লগে ঘুৰি আহি তেওঁক ক’লো… বিচনালৈ যাম নেকি…তেওঁ ..অঁ..ব’ল বুলি মোক কোচত লৈ মোৰ ৰুমলৈ গৈ বিচনাত শুৱাই দিলে…. তেওঁ ধূতি খন আৰু আন্দাৰপেণ্টো খুলি লৈ মোক ভৰি দুটা মেলি দি ককালৰ তলত গাৰু এটা দি মোৰ ওচৰত আঠু কাঢ়ি ল’লে…. অ’..মা…তেওঁ বাৰিদাল হাতেৰে ধৰি মোক চুদিবলৈ সাজু হৈছিল… মোৰ ভয় লাগিছিল… ক’লো…মোৰ বিৰাট ভয় লাগিছে..কিবা হৈ যায় যদি… তেওঁ ক’লে..ধেৎ..ভিতৰত নুলিয়াও নহয়..আৰু কিবা হ’লে…তোক বিয়া কৰাই লৈ যাম দে…চিন্তা কৰিব নালাগে…তেওঁ ধেমালী কৰিছিল যদিও মই নিজকে তেওঁৰ পত্নীৰ ৰুপত কল্পনা কৰি আবেগিক হৈ পৰিলো… ফিচফিচাই শুধিলো…দুখ পাম নেকি… তেওঁ এটা হাতেৰে বাৰিদাল আৰু আনটো হাতেৰে মোৰ যোনীখন ফাক কৰি বাৰিদাল হেচি ধৰিলে লাহেকৈ… আস…অনাঘ্ৰাত কুমাৰী যোনীখনে পুৰুষৰ যৌনাংগৰ স্পৰ্শত বলিয়া হৈ পৰিল…..আগটো লাহে লাহে সুমুৱাই দিছিল তেওঁ…দুখ পাইছো নেকি মৰমৰে বাৰে বাৰে সুধি আছিল…মই অলপ দুখ পাইছিলো যদিও সহ্য কৰি তেওঁক নাই পোৱা বুলি কৈছিলো….দাঁতেৰে ওঠহাল কামূৰি সহ্য কৰিছিলো জীবনৰ প্ৰথম সংগমৰ অভিজ্ঞতা… বাৰিদালৰ আগটো মোৰ গিডাত সোমাই নেদেখা হৈ পৰিছিল… বিষটো বাঢ়ি আহিছিল… তেওঁ অলপ ওপৰলৈ উঠি মোৰ গাটো খামোচ মাৰি ধৰি সেইদাল আৰু সুমুৱাই দিছিল…. অ গড….ভিতৰত আৰু কিবা এটাৰ মাজত সেইডাল সোমাব বিচাৰিছিল… মই সহ্য কৰিব নোৱাৰি চিঞৰি পেলালো…দুখ পাইছো… প্লিজ..উলিয়াই দিয়ক…তেওঁ একো নহয়… অলপ ৰ….বুলি বেছি জোৰ নিদিয়াকৈ বাৰিদাল লাহে লাহে ঘঁহাবলৈ ধৰিলে….এবাৰ কোৱা শুনিলো… বাল..বেছি টাইট..তোৰ এইখন… হ’ব…ৰ… অকণমান ধৈৰ্য্য ধৰ…মই যিমান পাৰো ভৰিহাল মেলি ধৰি তেওঁক সুবিধা কৰি দিলো…বিষটো কমিছিল লাহে লাহে। পিছল যোনীখনত বাৰিদাল উলিওৱা-সুমিওৱা কৰি কৰি অলপ পাছত তেওঁ নিজৰ সমগ্ৰ ভৰ মোৰ ওপৰত এৰি দিলে… আস….তেওঁৰ ওজন মোতকৈ বহুত বেছি হোৱা সত্বেও কেনেকৈ তেওঁক গাৰ ওপৰত লৈ আছিলো জানো… বুজিলো…নাৰীক কিয় সদায় পুৰুষৰ তল বুলি কয়… দুহাতেৰে তেওঁক সাৱটি তেওঁৰ ভাৰ বৈ ইমান ভাল লাগিছিল… সদায় তেওঁৰ ভৰ গাত লৈ থাকিব পৰা হয়…. আটা মৰাদি বুকুখন পিহি পেলাই মোৰ ওঁঠদুখন নিজৰ ওঁঠত লৈ চুপি দিছিল… তলফালে বাৰিয়েদি যোনীখনত তীব্ৰ ঘৰ্ষণ…চপ..চপ কৈ শব্দ হৈ আছিল…মোৰ অৱস্থাটো কল্পনা কৰি এবাৰ আয়নাৰ ফালে চাওঁতে নিজৰ গাৰ ওপৰত উলংগ হৈ চুদি থকা তেওঁক দেখি লাজ লাগি গৈছিল… চুদক…মোক..যিমান পাৰে..মোৰ সোণটোৱে… তেওঁৰ গতি বাঢ়ি আহিছিল আৰু দুবাৰ মান বিৰাট জোৰত হেচি হঠাৎ বাৰিদাল উলিয়াই মোৰ বুকুত বহি লৈ হাত মৰাত লাগিল … এটা হাতেদি বিৰাট জোৰত মোৰ চুলি কোছা খামূছি ধৰিলে…দুখ পাইছিলো যদিও তেওঁৰ চৰম সুখকৰ মুহুৰ্ত্তবোৰত ব্যাঘ্যাত জন্মাবলৈ মন ন’গল….তেওঁ…আহ… আহ….ওলাইছে বুলি কোৱাৰ লগে লগে চকু-মুখত জোৰেৰে দুটোপোল মান ডাঠ কিবা ছিটিকি পৰিলহি…..তেওঁ জোৰে জোৰে হাত মাৰি …হোঁ… ল..খা…বুলি পানী উলিয়াই আছিল….মই মুখখন মেলি ধৰিলো…এসোপা ডাঠ, আঠা আহি জিভাত পৰিলহি… শেষ হোৱাৰ পাছতো তেওঁ উত্তেজনাত বাৰিদাল মোহাৰি আছিল…. মই মোৰ জীৱনৰ প্ৰথম পুৰুষজনাৰ ডাঠ বগা আঠা আঠা বীৰ্য্যবোৰ গিলি পেলালো … অনভিজ্ঞ দেহাৰে মানসিক ভাবে চৰম তৃপ্তি লভিবলৈ….এৰা আনক সুখ দি ইমান তৃপ্তি পোৱা যায়……তেওঁ মোৰ গাৰ ওপৰতে ঢলি পৰিছিল….মুখৰ ওচৰতে থকা ক্লান্ত বাৰিদাল ওঠৰ মাজত লৈ লৈছিলো আলফুলকৈ….সেইদাল মোৰ যোনীখনৰ নিচিনা গোন্ধাই আছিল….তেওঁৰ তপিনাদুটা পিটিকি দিওঁতে ভাল পাইছিল নেকি….গাতো পাতি দিলে…অলপ পাছত তেওঁ মোৰ গাৰ পৰা নামি অলপ জিৰালে… মই পিটিকি দিলো মোৰ মানুহটোৰ ভাগৰুৱা দেহাটো…. আধাঘণ্টামান শুই তেওঁ উঠিল… মইও চাফা হৈ আহিলোগৈ….তাৰ পাছত তেওঁ মোক পঢ়ুওৱাত লাগিল… সেইয়াই আৰম্ভনি…… বৰ্তমানৰ স্বামীৰ লগত বিয়া হোৱাৰখুৰাৰ পৰা পোৱা চৰম শাৰীৰিক সুখবোৰে মোৰ দেহ মন তৃপ্ত কৰি তুলিছিল ।তেওঁ সপ্তাহত তিনিদিন পঢ়াবলৈ আহিছিল । তাৰে দুদিন মাহঁত নাথাকোতে আৰু এদিন দেওবাৰে আহে । সেইদুদিনত তেওঁ মোক পঢ়াৰ লগতে দেহজ প্ৰেমৰ শিক্ষা দিছিল ..কি কি যে কৰা নাছিলো । তেওঁৰ কণীত কন্ডম পিন্ধাই দিবলৈ শিকাইছিল । মই তেওঁ আবেলি ব্যৱহাৰ কৰা কন্ডমবিলাক ৰাতিটো ৰাখি থৈ পাছদিনা পুৱাহে পেলাইছিলো । এদিন মোৰ মাহেকীয়া হৈ থাকোতে তেওঁ মস্ত বাৰিডাল পোকৰত ভৰাইছিল… আস…দুদিনমান ইমান বিষাই আছিল পোকৰটো । ভালকৈ খোজ কাঢ়িব পৰা নাছিলো । মাহঁতে সোধোতে ভৰি এটাৰ বিষ বুলি কৈছিলো । এদিন দেওবাৰে তেওঁ মোক পঢ়ুৱাই থাকোতে মাহঁত শুই আছিল । মই টেবুলৰ তলেদি ভৰিৰে তেওঁৰ বাৰিদাল মোহাৰি দি আছিলো…তেওঁ মাজে মাজে মোৰ গিডাত ভৰি দি খুছি আছিল । তামাম চেক্স উঠি আছিল মোৰ সেইদিনা । মোৰ কৰিবলৈ বিৰাট মন যোৱাতো তেওঁ মাহঁত ঘৰত থকা কাৰণে কৰিব খোজা নাছিল। মই এবাৰ পানী খাওঁ বুলি ভিতৰলৈ গৈ মাহঁতক জুমি চাওঁতে\nপাগলী হৈ গ’লো… মাৰ পেটিকোটৰ ভিতৰত দেউতাই মুখখন সুমুৱাই চেলেকি আছে… …ঘুৰি আহি চিধা খুৰাৰ ভৰিৰ মাজত সোমাই লৈ বাৰিদাল চোপাত লাগিলো । তেওঁৰো কৰিবৰ মন গ’ল… টেবুলখনত ধৰি বেকাকৈ থিয় হৈ পাতি দিলো গিডাখন…তেওঁ পাছফালৰ পৰা মোক ধৰি পাচ মিনিটমান বৈদ্য জোৰে জোৰে চুদি তপিনাত পানী উলিয়াই দিলে… পানী উলিয়াই থাকোতে তেওঁ মোৰ চুলিত ইমান জোৰত খামুছি ধৰিছিল… সদায় তেওঁ পানী উলিওৱাৰ পাছত অলপ সময় জিৰাব বিছাৰে ভাগৰ পলুৱাবলৈ । কিন্তু সেইদিনা শুব নাপায় খিঙখিঙিয়া হৈ পৰিল। টেবুলতে মুৰথৈ জিৰাই থাকোতে মই কিবা এটা কৈ গাত হাত ফুৰাই দিওঁতে চৰিয়াই দিলে মোক…ৰেন্দি বুলি কৈ । খুব দুখ লাগিছিল…..কিন্তু পাছত আহোতে নিজৰ মাইকী বুলিহে মাৰিছিলো বুলি কৈ বুকু আৰু তপিনা পিহি মৰম কৰোতে মনটো কিবা ভাল লাগি গৈছিল । কেইদিনমান বেয়া পাই থকা মানুহটোৰ গাৰ তলত শুই বুচ খন মেলি দিওঁতে তেওঁতকৈ আপোন আৰু কোনো নাই যেন ভাব হৈছিল । তেওং যিদিনা পানী নুলিয়াই সেইদিনা মই পিন্ধি থকা পেন্টিটো লৈ যায় । পাছত ঘুৰাই দিওঁতে পেন্টিটোৰ ভিতৰ অংশ অলপ ডাঠ খমখমীয়া হৈ থাকে । এবাৰ পেন্টি নি কি কৰে বুলি সোধাত এদিন কৈছিল ৰাতি ৰাতি মুখত পিন্ধি লৈ মোক তেওঁৰ পত্নী বুলি ভাবি হাত মাৰে বোলে । মৰম লাগি গৈছিল মোৰ বুঢ়াটোলৈ । কেতিয়াবা মাহঁতে কিবা কথাত গালি পাৰিলে একেবাৰে তেওঁৰ ওচৰলৈ গুছি যাম যাম লাগিছিল । ইমান আপোন হৈ পৰিছিল পিতৃবয়সীয়া সেই মানুহজন । মোৰ ৰিজাল্টো খুৰাই পঢ়োৱাৰ পৰা ভাল হৈ আহিছিল ।\nমাহঁত বিৰাট খুছ । মইও খুছ ।মোৰ গিডাও খুছ, তেওঁৰ বাৰিও খুছ । এদিন ক্লাছৰ পৰা আহি দেখিলো মাই কান্দি আছে…মামা এজন ঢুকাল । মামাহঁতৰ ঘৰ প্ৰায় তিনিশ কলোমিটাৰ দূৰৈত । মা-দেউতা যাবই…কিন্তু বুঢ়ী আইতাক লৈ সমস্যা হ’ল । শেষত মোক আইতাৰ লগত থাকিব ক’লে দুই-তিনিদিন মান । ৰাতি ৰাতি খুৰা আহি থাকিব… আস……কথাষাৰ শুনি হাতৰে স্বৰ্গ ঢুকি পোৱা যেন লাগিছিল । মুখত মৃত মামাৰ কাৰণে দুখ কৰি বাকচৰ পৰা মাৰ কাৰণে কাপোৰ উলিয়াই বেগ এটাত ভৰালো । বিহুত মায়ে দিয়া ধুনীয়া গুণা কৰা পাটৰ কাপোৰযোৰ দেখি মনলৈ বেলেগ চিন্তা এটা আহিল । মাহঁত গাড়ী এখন লৈ ততাতৈয়াকৈ গ’ল মোক সাৱধানে থাকিবলৈ কৈ । মাহঁত যোৱাৰ পৰত খুৰাও আছিল । তেওঁ সিহঁতক শুনাই মোক ক’লে…মই ৰাতি ভাত খাই শোৱাৰ সময়তহে আহিম । তই ভালকৈ দুৱাৰ মাৰি ভিতৰত শুই থাকিবি । মই বাহিৰৰ ৰুমটোতে শুম । মাহঁত যোৱাৰ পাছত তেওঁ গ’লগৈ । মই ভাত বনাই থ’ম বুলি ক’লো । মনউগুল – থুগুল। সপোন কোৱঁৰৰ লগত সপোনৰ ৰাতি কটোৱাৰ হেঁপাহত। তেওঁ ভাল পোৱা পনিৰ বনালো। আইতাক সোনকালে খুৱাই – বুৱাই আজৰি হওঁতেই তেওঁ অহা গম পালো। আইতাই গম নোপোৱাকৈভিতৰৰ ৰুমএটালৈলৈগৈ বিচনাত বহিবদিয়াত তেওঁ ক ’লে .. ভাত নুখুৱাৱ নেকি …ভয়েই লাগিছে … তোৰ লগত ৰাতি থাকিবলৈ।মই ক ’লো … মনে মনে বহি থাকক … আজিপ্ৰথমতে মোৰ মতে চলিবলাগিব। পিছত যি কৰে কৰিথাকিব। আইতাক বাথৰুমৰ পৰা আনি বিচনাত শুৱাই ক ’ লো… মই পঢ়ো গৈ।আপুনি শোৱক। সেই টো ৰুমৰ দুৱাৰখন বাহিৰৰ পৰা মাৰি ভাত আঞ্জা বোৰ তেওঁ বহি থকা ৰুমলৈ নি কাহিঁত বাঢ়িলো। তেওঁক খাবলৈ কৈ মই ওচৰতে বহিলো। মোলৈ ভাত নবঢ়া দেখি তেওঁআচৰিত হৈ ক’লে.. তই নাখাৱ নেকি .. মই ক ’লো … আগতে আপুনি খাওক চোন .. মই পাছত খাম … তেওঁ … ধেৎ এইজনী বুলি কৈ মোক কোচতলৈ খুৱাব বিচৰাত মই ক ’লো .. প্লিজ … আপুনি প্ৰথমতে খাওক .. তাৰ পিছত মোক দিব …. তেওঁ আধাগৰাহ খাই বাকীখিনি মোকখুৱালে। একে খন কাহিঁতে দুয়ো খালো …. নিজৰ মানুহ টোৰ ঝুঠা খাই বেলেগ এটা তৃপ্তি লাগিছিল। তেওঁ মুখ ধুই ব্ৰাচ কৰি থকা সময় খিনিত মই বাচন ধুই উঠি পটক কৈ গা টো ধুই ল’লো… তেওঁ অধৈৰ্য্য হৈ পৰিছিল। মই অলপ ৰখিব কৈ অলপ পাছত মোৰ ৰুমলৈ যাব ক’লো । নিজৰ ৰুমত গৈ কিছুদিন আগতে তেওঁ মোৰ জন্মদিনত উপহাৰ দিয়া ধুনীয়া চেক্সী ক’লা ব্ৰা, পেন্টিৰ ওপৰত বগা পেটিকোট আৰু পাটৰ কাপোৰযোৰ পিন্ধি ল’লো । খোপা এটা বান্ধি, অলপমান মেকআপ কৰি থাকোতেই তেওঁ আগি দুৱাৰত টুকুৰিয়ালেহি । মই আৰু অলপ ৰখিব দিলো । তেওঁৰ খঙ উঠিছিল নেকি…চিগাৰেট জলোৱা গম পালো ।মইঅলপৰখিবকৈঅলপপাছতমোৰৰুমলৈযাবক’লো । নিজৰৰুমতগৈ কিছুদিন আগতে তেওঁ মোৰ জন্মদিনত উপহাৰ দিয়া ধুনীয়া চেক্সী ক’লা ব্ৰা, পেন্টিৰ ওপৰত বগা পেটিকোট আৰু পাটৰ কাপোৰযোৰ পিন্ধি ল’লো । খোপা এটা বান্ধি, অলপমান মেকআপ কৰি থাকোতেই তেওঁ আগি দুৱাৰত টুকুৰিয়ালেহি । মই আৰু অলপ ৰখিব দিলো । তেওঁৰ খঙ উঠিছিল নেকি…চিগাৰেট জলোৱা গম পালো । বিচনাখন আগতেই সজাই থৈছিলো । আৰু দুটামান বিশেষ বস্তু লুকুৱাই থ’লো । আকৌ এবাৰ আইনাত নিজকে চাই লাজ লাগি গ’ল…কইনা কইনা লাগিছিল নিজকে । গা-মন শিহৰি উঠিছিল । কঁপা কঁপা হাতেৰে দুৱাৰখন খুলি দিয়াত তেওঁ ইমান দেৰি কি কৰি আছ বুলি খেঙখেঙাই উঠিছিল । কিন্তু এসোপা ৰঙা গোলাপৰ পাহি দি সজাই থোৱা বিচনাখন আৰু মোৰ সাজ-সজ্জা দেখি বাকৰুদ্ধ হৈ পৰিল । বিচনাত বহকচোন বুলি কৈ তলত লুকুৱাই থোৱা চৰিয়াটো আৰু পানী উলিয়াই মোৰ মানুহটোৰ ভৰিহাল ধুৱাই দি চাদৰৰে মচি দিলো…তেওঁ অভিভূত হৈ পৰিল । মই চৰিয়াত পৰা তেওঁ ভৰি ধোৱা পানী অলপ খাই মূৰত লৈ আশীৰ্বাদ ল’লো । চৰিয়াটো আতৰাই শৰাই এখনত গামোছা আৰু নতুন ধূতি এখন দি সেৱা কৰিলো পৱিত্ৰ ভাবে ।তেওঁ ধেৎ ..কি কৰিছ চাওঁ বুলি বাহুত ধৰি উঠাই দিলে । এইবিলাক কৰিবি বুলি জনা হয় ..তোলৈ কিবা লৈ আহিলো হেঁতেন নহয়…ছেঃ …বুলি কৈ পকেট খুচৰি\nএহেজাৰ টকা এটা উলিয়াই আশীৰ্বাদ দিলে…. । তেওঁ মোক বিচনাৰ ফালে টানি কোচত বহুৱাব খোজাত মই এক মিনিট বুলি কৈ টেবুলৰ ড্ৰয়াৰৰ পৰা কাগজৰে বন্ধা সৰু পেকেট এটা তেওঁৰ হাতত তুলি দি চকু হাল মুদি দিলো… তেওঁ পেকেটতো খুলি আবেগিক হৈ পৰিল…সেন্দুৰ অলপ.. থোকাথুকি মাতেৰে কৈছিল…ধেৎ…নাপায় এইবোৰ…মই তেওঁৰ ভৰিত পৰি ক’লো… প্লিজ…ভগৱানক সাক্ষী কৰি মোৰ শিৰত সেন্দুৰ পিন্ধাওক… আপুনি মোৰ দেৱতা..মোৰ প্ৰথম পুৰুষ..গোটেই জীৱন মই আপোনাৰ হৈ থাকিম…তেওঁ ক’লে..ধেৎ…কোনোবাই গম পালে কি হ’ব….মই ক’লো… কোনেও গম নাপায়… প্লিজ.. এইকেইদিন মোক আপোনাৰ পত্নী হৈ থাকিবলৈ দিয়ক…. তেওঁ মোৰ শিৰত সেন্দুৰ বুলাইছিল…..গোপনে হ’লেও মই নিজকে তেওঁৰ বিবাহিতা পত্নীৰ মৰ্য্যদা লাভ কৰিছিলো…. বহুদিন বহুবাৰ তেওঁৰ আগত লেংতা হৈছিলো…কিন্তু সেইদিনা তেওঁ চুমা খাওঁতেই লাজ লাগিছিল । ব্লাউজৰ হুক খুলি দি বুকুৰ পিয়াঁহ দুটা চুই চুপি দিওঁতে লাজত চকু জাপ খাই গৈছিল । আৰু তেওঁৰ উমাল বাহুত সোমাই ওঁঠহাল তেওঁৰ ওঁঠত সপি দিওঁতে লাজুকী লতাৰ দৰে লেতু-সেতু হৈ পৰিছিলো । গাৰ চাদৰখন খহাই যেতিয়া মেখেলা আৰু পেটিকোটতো উজাই আনিছিল…টিউব লাইটতো অফ কৰি ডিম লাইটতো জলাই দিব কৈছিলো। লাজ লাগিছিল মোৰ….ফুলশয্যাৰ নিশা নিজৰ মানুহটোলৈ সকলো নাৰীৰে লাজ লাগে নেকি বাৰু… আস…মোৰ কোমল দেহটো সেইদিনা তেওঁৰ শৰীৰৰ ভৰত ভাগি যাব যেন লাগিছিল ….ইমান মধুৰ…..সেইদিনা বেলেগ কিবা ভাল লাগিছিল….দুবাৰ তেওঁ পানী ওলাই যাব বুলি কওঁতে মই আৰু অকণমান কৰক না বুলি কৈ মইও বিৰাট জোৰে জোৰে গিডাখন বাৰি ডালত ঘঁহাইছিলো…. আস….কি ভাগৰ লাগিছিল অদ্ভূত এক ভাল লগাৰ পাছত… বুচত যেন জুই লাগিছিল ….তেওঁ খুছি দিলে শাঁত পৰি যায়…..লেবেজান হৈ পৰি আছিলো তেওঁৰ গাৰ তলত… টোপনি আহি গৈছিল….লেন্ড লাইন ফোনটো বজাৰ শব্দত সাৰ পাই দেখিছিলো মই উলংগ হৈ তেওঁৰ বুকুৰ মাজত সোমাই\nআছো….মাহঁতে ফোন কৰিছিল…গৈ পালেগৈ…..দুই এটা কথা পাতি থৈ দিলো । পেচাব কৰি যোনীখন ধুই আহিলো । তেওঁও পেচাব কৰি আহিল । তেওঁ বোলে উলিওৱাই নাই….আকৌ সপি দিলো নিজকে গৰাকীৰ ওচৰত । বাৰিডাল চুপি ডাঙৰ কৰি দিয়াৰ পাছত তেওঁ কন্ডম পিন্ধিব খুজিছিল… মই নিদিলো..ভাল নালাগে কিবা… দুয়োৰে মাজত কিবা এটা ব্যৱধান থকাৰ নিচিনা লাগে….এনেও মোৰ মাহেকীয়াৰ পঞ্চমদিন…একো হ’ব নালাগে ছাগৈ ।ভিতৰতে উলিয়াব দিছিলো…তেওঁ উলিয়াই দি সৰু বাচ্ছাৰ নিচিনাকৈ দুদু চুপি চুপি কৈছিল…ঐ কিবা হৈ যায় যদি… মই তেওঁ বিৰাট ভালপোৱা কামটো মানে তেওঁৰ পোকৰত আঙুলিদি খুছি ছুছি কৈছিলো… হ’লে হ’ব..আপোনাৰ পত্নীতো হ’লোৱেই…আপোনাৰ সন্তান জন্ম দিব পাৰিলে জীবন সাৰ্থক হ’ব । তেওঁ মোক বুকুত সুমুৱাই শুই পৰিছিল তৃপ্তিৰে । মাহঁত নহালৈকে মই শিৰৰ সেন্দুৰ মোছা নাছিলো…আইতাইতো নেদেখেই…ঘৰৰ বাহিৰ হোৱা নাছিলো…তেওঁ আহিলেই মই বিবাবিতা মাইকী মানুহৰ নিচিনাকৈ চাদৰ-মেখেলা পিন্ধি লওঁ । দ্বিতীয় দিনা তেওঁ মোক আঙুঠি এটা পিন্ধাই দি দহহেজাৰ টকা দিলে…আন কিবা দিলে মাহঁতে গম পায় বুলি ।\n(Visited 420 times, 97 visits today)\tAssamese Sex Stories\nমানসে ন বৌ ৰ দুদু দুটা তিপিবলৈ ধৰিলে :: Assamese New Sex Story1st sex assamese girl :: Assamese New Sex Story LeaveaReply Cancel reply\tYour email address will not be published. Required fields are marked *Comment Name * Email * Website Popular PostsMaa Ki Chut Bete Ke Naam :: Parivar ke sadasyon ke sath…Horu Suwalik Suda Moza :: Assamese New Sex StoryUniversity Suwalir মঙহাল তপিনা ::…সহকৰ্মীৰ ছোৱালীৰ লগত…मॉम की अन्तर्वासना…4 Saal Ke Intejar Ke Baad Chudi Maa:: 2016 Rishton Mein…Gharelu Randiya – Part 1 :: Parivar ke sadasyon ke sath…Bandhu patnir morom aru mur dighol konir sudon :: Assamese…Meri Modern Maa :: Parivar ke sadasyon ke sath chudaikobitar pokor aru mur koni :: Assamese New Sex Story\tCategories\tAssamese Sex Stories


বতাহৰ সৈতে যি মিলি গ’ল – চিনেকথা\nচে’লজনিক ইণ্টাৰনেশ্বনেল পিক্‌চাৰৰ বেনাৰত নিৰ্মিত, ১৯৩৯ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ছবি ‘গন্ উইথ্ দ্য উইণ্ড” (Gone with the wind) য়ে ইতিহাসৰ সূচনা কৰিছিল। প্ৰযোজক ডেভিদ অ’ চে’ল্জনিক (David O. Selznick) ৰ এই সৰ্বকালৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ সৃষ্টিয়ে হলিউডত নিজৰ নাম সোণালী আখৰেৰে লিখি থৈ গ’ল। ১৯৩৬ চনত প্রকাশিত মাৰ্গাৰেট মিশ্বেলৰ একে নামৰ উপন্যাসৰ কাহিনী-আধাৰিত নিৰ্মিত এই ছবিখন হৈছে প্ৰেম আৰু কৰ্তব্যৰ মাজত জীৱনৰ ভঙা-পতা সপোনৰ এক গাথা।\nছবিখনৰ কাহিনী আৰম্ভ হয় ১৮৬১ চনৰ আমেৰিকাৰ চিভিল ৱাৰৰ পটভূমিৰ জৰ্জিয়াৰ এখন ভিতৰুৱা অঞ্চলত। এজন আইৰিছ প্ৰবাসী গেৰাল্ড অ’ হাৰা (Thomas Mitchell) ৰ পৰিয়াল আৰু তেওঁৰ কপাহৰ বাগিছা তাৰা (Tara plantation)। ইয়াৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছে কাহিনী। তেওঁৰ জ্যেষ্ঠা কন্যা স্কাৰলেট (Vivien Leigh) প্ৰেমত পৰে সেই অঞ্চলৰ এজন ভদ্ৰলোক এচলি উইলকিচ Leslie Howard)ৰ। কিন্তু এচলিৰ দুৰ্বলতা আছিল মেলানি হেমিল্টন (Olivia de Havilland)ৰ প্রতি। স্কাৰলেট আৰু মেলানি আছিল সম্পৰ্কীয় ভগ্নী। স্কাৰলেটে সদায়ে এচলিক পাব বিচাৰিছিল কিন্তু সেইটো হৈ উঠা নাছিল আৰু সেইবাবে তাই হতাশাগ্ৰস্ত হৈ পৰিছিল। এদিন এটা পাৰিবাৰিক অনুষ্ঠানত এচলি আৰু মেলানিৰ বিবাহৰ কথা ঘোষণা হয় তেওঁলোকৰ পাৰিবাৰিক ঘৰ টুৱেল্ভ অক্সত। টুৱেল্ভ অক্সৰ সেই অনুষ্ঠানত স্কাৰলেটৰ প্রতি দুৰ্বল হয় এজন সুন্দৰ কিন্তু অমাৰ্জিত ব্যক্তি ৰেথ্ বাটলাৰ (Clark Gable) | তেওঁ হ’ল ৱেষ্ট পইণ্টৰ পৰা অহা এজন লোক যাক তেওঁৰ চাৰ্লছটোন পৰিয়ালে ত্যাজ্য ঘোষণা কৰিছিল। ৰেথ্ হ’ল এজন দুৰ্দান্ত ব্যক্তি যাৰ মতবাদ সেই অঞ্চলৰ ব্যক্তিৰ বাবে গ্ৰহণযোগ্য নাছিল। স্কাৰলেটে কিন্ত ৰেথক পছন্দ কৰা নাছিল। মেলানিৰ কথা জনা সত্বেও সেই অনুষ্ঠানৰ মাজতে স্কাৰলেটে তাইৰ মনৰ কথা এচলিৰ ওচৰত প্রকাশ কৰিলে। কিন্তু এচলিয়ে সন্মানপূৰ্বকভাৱে স্কাৰলেটৰ এই প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখান কৰিলে। অপমানিত স্কাৰলেটে এচলিক চৰ মাৰি দিলে। এই সকলোবোৰ ঘটনা ৰেথে প্রত্যক্ষ কৰি আছিল। তেওঁৰ এই কাৰ্যক স্কাৰলেটে ‘Sir you are no gentleman’ বুলি সমালোচনা কৰিলে। তাৰ উত্তৰত ৰেথেও স্কাৰলেটক ‘And, you miss, are no lady’ – বুলি সমালোচনা কৰিলে। যুদ্ধৰ অন্তৰ ঘোষণাই পাৰিবাৰিক অনুষ্ঠানটিৰ যতি পেলোৱাৰ পিছত সকলো ঘৰাঘৰি হয়। এক আৱেগিক চুম্বনেৰে এচলিয়ে মেলানিৰ পৰা বিদায় লয়। ইয়াৰ কিছুদিন পাছতে মেলানিৰ ভাতৃ চাৰ্লছৰ সৈতে স্কাৰলেট বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। কিন্তু এই বিবাহ স্থায়ী নহ’ল। নিউমোনিয়া ৰোগত ভুগি চাৰ্লছৰ মৃত্যু হয়। স্কাৰলেট পুনৰ মাতৃগৃহলৈ ঘূৰি আহে। বিষণ্ণ স্কাৰলেটক পুনৰ স্বাভাৱিক কৰিবলৈ তাইক পঠিয়াই দিয়ে আটলাণ্টাত অৱস্থিত হেমিল্টনলৈ৷ এই যাত্ৰাত তাইৰ সংগী আছিল অ’ হাৰা ঘৰৰ ৰখীয়া মাম্মী(Hattie McDaniel)। স্কাৰলেটৰ হৃদয়ৰ সকলো কথা মাম্মীয়ে জানিছিল। এদিন আটলাণ্টাত অনুষ্ঠিত এক পাৰ্টিত স্কাৰলেট আৰু মেলানিয়ে ভাগ লৈছিল য’ত সকলোকে আচৰিত কৰি ৰেথ্ উপস্থিত হয়। সেইখন পাটিত ৰেথে স্কাৰলেটৰ প্রতি দুৰ্বলতা প্রকাশ কৰে আৰু স্কাৰলেটে তেওঁৰ এই উদ্দেশ্য কেতিয়াও সফল নহ’ব বুলি প্রকাশ কৰে। সেই সময়ছোৱাত যুদ্ধৰ গতি সলনি হয় – confederacyৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘোষণা হয়। খ্ৰীষ্টমাছৰ সময়ত এচলি পুনৰ আহে এই চহৰলৈ। সেইবাৰো স্কাৰলেটে এচলিক নিজৰ মনৰ কথা প্রকাশ কৰে- কিন্তু এচলিৰ পৰা কোনো প্রতিক্ৰিয়া নাপালে। ইয়াৰ পিছত যুদ্ধৰ সৈন্যৰ দ্বাৰা সেই চহৰখন অধিকৃত হয়। সেই সময়ত হঠাৎ মেলানি প্রসৱ-বেদনাত চটফটায়। স্কাৰলেট আৰু মেলানিৰ এই অসহায় অৱস্থাত ৰেথ্ আহি উপস্থিত হয় আৰু তেওঁক ঘোঁৰাগাড়ীত উঠাই চহৰলৈ যায়। যুদ্ধবিধ্বস্ত পথৰ মাজেৰে লৈ গৈ উচিত স্থানত পোৱাই দিয়ে। স্কাৰলেট ক্ষন্তেকৰ বাবে ৰেথৰ প্রতি আকৃষ্ট হয়। তাৰালৈ যোৱাৰ পথত আৱেগিক হৈ চুম্বন কৰে। কিন্তু স্কাৰলেটে এই আচৰণৰ বাবে ৰেথক এটা চৰ মাৰে। ইয়াৰ পিছত ৰেথে তাৰপৰা বিদায় লৈ গৈ কনফেডাৰেট সৈন্যবাহিনীত ভৰ্তি হয়। তাৰালৈ উভতি গৈ স্কাৰলেটে আৱিষ্কাৰ কৰে যে তেওঁলোকৰ টুৱেল্ভ অক্সৰ ঘৰ সম্পূৰ্ণৰূপে ভষ্মীভূত হৈছে। এই দুখতে তেওঁৰ মাতৃৰ মৃত্যু ঘটিছে। তেওঁলোকৰ কপাহৰ বাগিছা তাৰাৰ কোনো অনিষ্ট হোৱা নাই বুলি জানি তাই কিছু সকাহ পায়। ধ্বংসপ্ৰাপ্ত ঘৰ আৰু বাগিছাক ৰক্ষা কৰাটো স্কাৰলেটৰ বাবে প্রধান কাম হৈ পৰিল। বহু প্রত্যাহ্বানৰ মাজত স্কাৰলেটে পুনৰ বাগিছাৰ কাম আৰম্ভ কৰিলে। কনফেডাৰেট সৈন্যৰ পৰাজয়েৰে যুদ্ধ শেষ হয় আৰু এচলি যুদ্ধবন্দী হিচাপে স্বদেশলৈ ঘূৰি আহে। এচলি আৰু মেলানিৰ পুনৰ মিলন হয়। এই মিলনত বাধাৰ সৃষ্টি কৰাৰ পৰা স্কাৰলেটক মাম্মীয়ে বিৰত কৰায়। কিন্তু স্কাৰলেটে আকৌ এচলিৰ কাষ চাপে আৰু বাগিছা তাৰা চলোৱাত কিছু সহায় বিচাৰে। এচলি লাহে লাহে স্কাৰলেটৰ প্রতি দুৰ্বল হয় আৰু দুয়ো কিছু পৰিমাণে আৱেগিক হয়। কিন্তু এচলিয়ে স্কাৰলেটক জনাই দিয়ে যে তেওঁ মেলানিক প্রতাৰণা কৰিব নোৱাৰে। এই সময়ছোৱাত স্কাৰলেটৰ হতাশাগ্ৰস্ত পিতৃৰ মৃত্যু হয় এটা ঘোঁৰা দুৰ্ঘটনাত। ইয়াৰ পিছৰ পৰা বাগিছা তাৰাৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব আহে স্কাৰলেটৰ ওপৰত। অৰ্থনৈতিকভাৱে জুৰুলা হোৱা তাৰাৰ কৰ আদায়ত অপাৰগ হয় স্কাৰলেট। ইয়াৰ বাবে তেওঁ ৰেথৰ ওচৰত সহায় বিচাৰি যায়। কিন্তু সেই সময়ত ৰেথো অৰ্থনৈতিকভাৱে জুৰুলা, কাৰণ তেওঁৰ বিদেশী বেংকত থকা সকলো ধন চৰকাৰৰ দ্বাৰা অধিকৃত হৈছে। হতাশ হৈ ঘূৰি আহোতে স্কাৰলেটৰ সংযোগ হয় তেওঁৰ ভগ্নীৰ বাগদত্তা আদবয়সীয়া ফ্ৰেঙ্ক কেনেডী(Carroll Nye)ৰ লগত। ধনী ব্যৱসায়ী ফ্ৰেঙ্কৰ লগত স্কাৰলেটে বিবাহ হৈ এগৰাকী ধনী ব্যৱসায়ী মহিলা হিচাপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। স্কাৰলেটে আকৌ এচলিৰ কাষ চাপিবৰ চেষ্টা কৰে। এদিন চেণ্টি টাউন নামৰ চহৰলৈ যাত্ৰা কৰাৰ সময়ত ফ্ৰেঙ্ক, এচলি আৰু স্কাৰলেটৰ ওপৰত কেতবোৰ দুৰ্বৃত্তই আক্ৰমণ কৰে। এই আক্ৰমণত ফ্ৰেঙ্কৰ মৃত্যু হয়। স্কাৰলেট দ্বিতীয় বাৰৰ বাবে বিধৱা হয়। তাৰ পিছত ৰেথ্ আহে আৰু স্কাৰলেটক বিবাহৰ প্রস্তাৱ দিয়ে। এইবাৰ স্কাৰলেটে বিবাহত সম্মতি দিয়ে। ৰেথে তাৰাক উদ্ধাৰৰ প্রতিশ্রুতি দিয়ে। তেওঁলোকৰ মাজলৈ আহে কণমানি মৰমলগা বণী। পিতৃ ৰেথে বণীক বহু মৰমৰ মাজেৰে ডাঙৰ কৰিব ধৰিলে। মাক স্কাৰলেটে অতিবাহিত কৰা উশৃংখল জীৱনৰ পৰা বণীক আঁতৰাই ৰাখিব বিচাৰিছিল। আটলাণ্টাৰ সমাজত ৰেথৰ প্রতি থকা প্রতিকুল মনোভাবক আঁতৰাই বণীৰ এক সুস্থ মন গঢ়িব বিচাৰিছিল।\nসময়ৰ লগে লগে সকলোতে পৰিৱৰ্তন আহিল কিন্তু স্কাৰলেটৰ এচলিৰ প্রতি মনোভাব সলনি নহল। স্কাৰলেটে ৰেথৰ প্রতি দুৰ্ব্যৱহাৰ অটুট ৰাখিলে আৰু অধিক সন্তান জন্ম দিয়াৰ পৰা বিৰত থাকিল। কিন্তু ৰেথে এই অপমানৰ প্ৰতিশোধ লৈছিল স্কাৰলেটৰ সৈতে বলপূৰ্বক শাৰীৰিক সম্পৰ্ক কৰি। স্কাৰলেট আৰু এচলি এদিন লগ হৈছিল আৰু দুয়োৰে মাজত এক নিবিড় মুহূৰ্ত আহিছিল। এই দৃশ্য প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল এচলিৰ ভগ্নী ইণ্ডিয়া উইলকিজে (Alicia Rhett)| অৱশ্যে ইণ্ডিয়াৰ এই কথাত মেলানিয়ে গুৰুত্ব নিদি এচলিৰ জন্মদিনৰ অনুষ্ঠানত স্কাৰলেটক নিমন্ত্ৰণ জনালে। স্কাৰলেটৰ এচলিৰ প্রতি থকা দুৰ্বলতা সহিব নোৱাৰা হ’ল। জন্মদিনৰ অনুষ্ঠানৰ ৰাতি ৰেথে স্কাৰলেটক দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰে আৰু বলাৎকাৰ কৰে। কিন্তু পিছত নিজৰ এই ব্যৱহাৰৰ বাবে স্কাৰলেটৰ পৰা ক্ষমা খোজে আৰু এই বিবাহৰ পৰা স্কাৰলেটক মুক্তি দিয়াৰ প্রতিশ্রুতি দিয়ে। এই কথা দি ৰেথে বণীক লৈ লণ্ডনলৈ ফুৰিবলৈ যায়। লণ্ডনৰ পৰা অহাৰ পিছত স্কাৰলেটে ৰেথক জানিব দিয়ে যে তাই গৰ্ভৱতী। কিন্তু ৰেথ্ নিজৰ সিদ্ধান্তত দৃঢ় হৈ থাকে। সেই সময়ছোৱাত আকস্মিকভাৱে চিৰিৰ পৰা পৰি স্কাৰলেটৰ গৰ্ভপাত হৈ যায়। ইয়াৰ অলপ দিনৰ পিছত বণীও এটা দুৰ্ঘটনাত ঘোঁৰাৰ পৰা পৰি মৃত্যুৰ মুখত পৰে। স্কাৰলেটৰ এই দুখত সমভাগী হ’বলৈ আহে মেলানি কিন্তু জটিল প্রসৱ-বেদনাত ভুগি তেওঁৰো মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ দুৱাৰডলিত থাকোতে স্কাৰলেটক মেলানিয়ে জনায় যে তেওঁ যাতে ৰেথৰ প্রতি সদয় হয়। মেলানিৰ মৃত্যুত এচলি ভাঙি পৰে। ইমান দিন মৰীচিকা খেদি ফুৰা স্কাৰলেটে বুজিলে যে ৰেথহে তেওঁৰ প্রকৃত প্ৰেম। ঘৰলৈ ঘূৰি গৈ ৰেথক নিজৰ প্ৰেমৰ কথা প্ৰকাশ কৰিবলৈ বিচাৰোতে ৰেথে সেই ঘৰ, সেই ঠাই এৰি যাবলৈ উদ্যত হয়। স্কাৰলেটে বহু কাকূতি- মিনতি কৰি ৰেথৰ পৰা সেই প্ৰেম ঘূৰাই নাপালে। ‘Rhett, if you go, where shall I go? What shall I do?’ এইবুলি স্কাৰলেটে ৰেথৰ পৰা সহানুভূতি বিচাৰিলে। তাৰ উত্তৰত ৰেথে মাথোঁ ক’লে-‘Frankly, my dear, I don’t giveadamn’।এইদৰে এটা এটাকৈ সকলো সম্বন্ধ, প্ৰেম, সংসাৰ-সম্তান সকলো হেৰুৱাই বিষগ্ন মনে চিৰিত বহি পৰে স্কাৰলেট৷ এনেতে তেওঁৰ মনত পৰে কিছুমান কথা। স্কাৰলেটৰ পিতৃয়ে কোৱা সেই কথা-‘Land is the only thing in the world worth workin’ for, worth fightin’ for, worth dyin’ for, because it’s the only thing that lasts.’ | সকলো শেষ হৈ গ’ল যদিও থাকি গ’ল মাথোঁ তাৰা| একমাত্ৰ লগৰী হিচাপে| এচলিয়েও এদিন স্কাৰলেটক কৈছিল – ‘Something you love better than me though you may not know it. Tara.’ | আৰু ৰেথে কৈছিল “You get your strength from this red earth of Tara” | স্কাৰলেটে লাহে লাহে বুজি উঠিছিল যে তেওঁৰ প্রথম আৰু একমাত্ৰ প্রেম হ’ল তেওঁৰ কপাহৰ বাগিছা তাৰা।\nমাৰ্গাৰেট মিশ্বেলৰ এই উপন্যাসখনৰ স্বত্ব এক অভিলেখ দৰত (৫০,০০০ ডলাৰ) কিনি লৈছিল জন হে (John Hay Whitney) নামৰ ব্যৱসায়ী বন্ধুজনে৷ ইয়াৰ পিছত আৰম্ভ হৈছিল তেওঁলোকৰ সপোনক বাস্তৱৰ ৰূপ দিয়াৰ। নিৰ্দেশক ভিক্টৰ ফ্লেমিং (Victor Fleming) ৰ নিৰ্দেশনাত ৩.৯ মিলিয়ন ডলাৰৰ খৰচেৰে গন্ উইথ্ দ্য উইণ্ড মুক্তি পায় ১৯৩৯ চনৰ ১৫ ডিচেম্বৰত। ছবিখনৰ প্ৰথম দৰ্শনী হয় আটলাণ্টা, জৰ্জিয়া দুয়োখন চহৰতে ১৯৩৯ চনৰ ১৫ ডিচেম্বৰত। তিনিদিনীয়া উৎসৱেৰে দুয়োখন চহৰতে এই ছবিৰ মুক্তি হৈছিল। চহৰ দুখনৰ ঘৰৰ সমুখত হাজাৰ হাজাৰ কনফেডাৰেট পতাকা উৰুৱাই সকলোৱে এই ছবিখনক আদৰণি জনায়। জৰ্জিয়াৰ গভৰ্নৰে ১৫ ডিচেম্বৰ তাৰিখটো ৰাষ্ট্ৰীয় বন্ধৰূপে ঘোষণা কৰে। ৰাষ্ট্ৰপতি জিমি কাৰ্টাৰে এই ছবিৰ মুক্তিৰ দিনটো তেওঁৰ জীৱনৰ এক উল্লেখনীয় দিন হিচাপে প্রকাশ কৰে। ১৯৩৯ চনৰ ডিচেম্বৰৰ পৰা জুন, ১৯৪০ চনলৈ এই ছবিখনৰ প্রত্যেকটো দৰ্শনী হয় মাথোঁ অগ্ৰীম বুকিং টিকটৰ ওপৰত। ইয়াৰ পিছত ১৯৪১ চনৰ পৰা এই ছবিখন সকলো থিয়েটাৰলৈ মুকলি হয়। অস্কাৰৰ প্ৰায় সকলোবোৰ ৰেকৰ্ড ভাঙিছিল এই ছবিখনে ৷\nআমেৰিকাৰ গৃহযুদ্ধৰ পটভূমিত নিৰ্মিত এই ছবিখনত দাসত্ব প্ৰথাৰ বিৰুদ্ধে মত প্রকাশ কৰা দেখা গৈছে। মাম্মীৰ চৰিত্ৰৰ মাজেৰে ছবিখনত নিগ্ৰোসকলক বিশ্বাসত লোৱা দেখা গৈছে। তাৰা বাগিছাখনৰ ব্লেক ফৰ্মেন চামক এজন উদাৰ ব্যক্তিৰূপে দেখুওৱা হৈছে। তেওঁ স্কাৰলেটক সকলো সময়তে সহায় কৰিছিল। অৱশ্যে বাকী দাসসকলক তেওঁলোকৰ সাধাৰণ অৱস্থাৰ সৈতে দেখুওৱা হৈছে। ছবিখনত বলিষ্ঠ সংলাপৰ মাজেৰে দাসত্ব প্ৰথাৰ বিৰোধিতা কৰা দেখা গৈছে। দাসত্ব প্রথা আৰু বৰ্ণবৈষম্যৰ বিষয়টোক দুই-এটা সৰু ঘটনাৰ মাজেৰে দেখুওৱা হৈছে। স্কাৰলেটৰ ওপৰত দুৰ্বৃত্তৰ আক্ৰমণ আৰু স্কাৰলেটৰ বন্ধুসকলক কেকেকেৰ সদস্য হিচাপে দেখুওৱা হৈছে। বৰ্ণবৈষম্যৰ প্রভাৱ ছবিখনৰ মুক্তিৰ সময়ত জৰ্জিয়াত দেখা গৈছিল। বৰ্ণবৈষম্যৰ বাবে হেইটি মেক্‌ডেনিয়েল প্ৰিমিয়াৰলৈ অহাটো অনিশ্চিত হৈ পৰিছিল। এই কথাত ক্লাৰ্ক গেবলে বিৰোধিতা কৰি প্ৰিমিয়াৰৰ পৰা বিৰত থাকিব বুলি ভাবুকি দিছিল। অৱশেষত মেক্‌ডেনিয়েলৰ উপস্থিতিয়ে সকলো সমাধান কৰিলে। তেৱে প্রথম অস্কাৰ অৰ্জন কৰা নিগ্ৰো সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি। শ্ৰেষ্ঠ সহ- অভিনেত্ৰীৰ সন্মান অৰ্জন কৰিছিল মেক্‌ডেনিয়েলে৷ বহু নিগ্ৰো নেতাই ছবিখনৰ প্ৰিমিয়াৰ শ্ব’ বৰ্জন কৰিছিল। কিন্তু মাৰ্টিন লুথাৰে (জ্যেষ্ঠ) এই শ্ব’ত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।\nগন্ উইথ্ দ্য উইণ্ড ছবিখনে আমেৰিকাৰ সমাজ ব্যৱস্থাক উদঙাই দেখুৱায়। স্কাৰলেটৰ চৰিত্ৰটিয়ে আমেৰিকাৰ মহিলাসকলৰ মনস্তাত্বিক দিশটো দাঙি ধৰিছে। স্বাধীনচিতীয়া কঠোৰ বাস্তৱিক মানসিকতাৰে জীৱনৰ সকলো প্ৰত্যাহ্বান গ্ৰহণ কৰিব পৰা মহিলা। নিজৰ মনৰ নিৰাশাক পিছলৈ থৈ জীৱন-সংগ্ৰামত জঁপিয়াই পৰিবলৈ স্কাৰলেট সদায়ে প্ৰস্তুত। প্ৰেম আৰু বাসনাৰ মাজত বাসনাকে আগস্থান দিয়া স্কাৰলেটে মাথোঁ৷ নিজকহে ভাল পাইছিল। ৰেথৰ প্ৰেমক প্রশ্ৰয় নিদি এচলিৰ পিছে পিছে মৰীচিকা খেদি জীৱনৰ সকলো হেৰুৱালে। কিন্তু সকলো শেষ হোৱাৰ পাছতো নিজৰ মাজতে প্ৰেম বিচাৰি পালে। আমেৰিকাৰ মহিলাৰ বাস্তৱবাদী মনোভাবক স্কাৰলেটৰ মাজেৰে দাঙি ধৰা হৈছে। ৰেথৰ চৰিত্ৰটো হৈছে এক দুৰ্দান্ত ৰণুৱা ঘোঁৰাৰ দৰে। সকলো জয় কৰাৰ এক দুৰন্ত স্পৃহা। তেওঁৰ বাবে জীয়াই থাকিবলৈ এই পৃথিৱীৰ পৰিসীমা বহু কম। তথাপি পাৰিবাৰিক সম্বন্ধৰ মোহে তেওঁক কিছুদিনৰ বাবে বান্ধি পেলাইছিল বণীৰ ৰূপত।\nএইখন হৈছে হলিউডৰ গন্ উইথ্ দ্য উইণ্ড। বতাহৰ লগত সময় উৰি গ’ল। কিন্তু গন্ উইথ্ দ্য উইণ্ড এক শিলৰ খুঁটি হৈ ৰৈ গ’ল। বিশ্বত হলিউড যিমান দিনলৈ জীয়াই থাকিব ক্লাৰ্ক গেবল আৰু ডিভিয়েন লেইৰ সেই চুম্বনৰ দৃশ্য সিমান দিনলৈ স্মৰণীয় হৈ থাকিব। এই ছবিখনেই প্রকৃততে হলিউডক ৰোমাণ্টিচাইজ্ কৰিলে৷\nগড় মাপকাঠী 4.8 / 5. ভোট : 4\nRelated Items:গন্ উইথ্ দ্য উইণ্ড, বিশ্ব চলচ্চিত্ৰ, হলিউড


মনৰ কথাঃ ক্ৰমবৰ্ধমান লকডাউন আৰু ত্ৰস্তমান আমিবোৰ! ::শোণিত কুমাৰ গোস্বামী - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome MONOR KATHA MONOR-KATHA RECENT SONIT KUMAR GOSWAMI মনৰ কথা মনৰ-কথা শোণিত কুমাৰ গোস্বামী মনৰ কথাঃ ক্ৰমবৰ্ধমান লকডাউন আৰু ত্ৰস্তমান আমিবোৰ! ::শোণিত কুমাৰ গোস্বামী\nমনৰ কথাঃ ক্ৰমবৰ্ধমান লকডাউন আৰু ত্ৰস্তমান আমিবোৰ! ::শোণিত কুমাৰ গোস্বামী\nxukhdukh.com July 01, 2020 MONOR KATHA, MONOR-KATHA, RECENT, SONIT KUMAR GOSWAMI, মনৰ কথা, মনৰ-কথা, শোণিত কুমাৰ গোস্বামী,\nক্ৰমবৰ্ধমান লকডাউন আৰু ত্ৰস্তমান আমিবোৰ!\nসময় একেই আছে। কথাবোৰ একো সলনি হোৱা নাই। এনেকৈ আৰু কিমান দিন। এই কথাবোৰেই এতিয়া আমাৰ সকলোৰে মনত ক্ৰীয়া কৰি আছে। ৰাইজ দিশহাৰা হোৱাৰ পথত। বাৰে বাৰে চৰকাৰী নীতি নিয়মৰ সলনি, লকডাউন কাৰ্যসূচী, বজাৰত অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰীৰ উৰ্ধগামী দৰ আদিয়ে মূলত সাধাৰণ জনতাক ব্যতিব্যস্ত কৰি তুলিছে। তাৰোপৰি ৰাজ্যত ভূতৰ ওপৰত দানহ পৰাদি বান সমস্যা। মুঠৰ ওপৰত ২০২০ বৰ্ষতো মানৱ সভ্যতাৰ বাবে এটা প্ৰত্য়াহ্বান। ক’ভিড-১৯ ভাইৰাছৰ সৈতে মোকাবিলা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত সফলতা নোপোৱাৰ বাবেই কঠোৰ লকডাউন। কেন্দ্ৰ চৰকাৰে এই কথা বুজি উঠিছিল যে দেশৰ স্বাস্থ্য খণ্ডৰ অৱস্থা পুতৌজনক। সেয়েহে ৩ মাহ জোৰা এক লকডাউন কাৰ্যসূচী ঘোষিত হৈছিল আৰু সেইমতেই পালন কৰা হৈছিল।\nকঠোৰ লকডাউনৰ জড়িয়তে চৰকাৰে কাম-কাজবোৰ কিদৰে কৰিব সেই সম্পৰ্কে পৰ্যালোচনা কৰাৰ সময় পাইছিল আৰু সেই অনুসৰি প্ৰস্তুত হৈছিল। কিন্তু লকডাউন কাৰ্যসূচী উঠাই লোৱাৰ পাছত অন্য এখন ছৱিহে আমি দেখিবলৈ পালো। নিতৌ ৰোগীৰ সংখ্যা ইমানেই বৃদ্ধি পাব ধৰিলে যে এই সংখ্যাই এতিয়া অভিলেখ গঢ়িছে আৰু চৰকাৰে আশানুৰূপধৰণে ৰোগীক সকাহ দিব পৰা নাই। তলাখোলা আৰম্ভ হোৱাৰ পাছত কেন্দ্ৰ চৰকাৰে কৰ’না প্ৰতিৰোধৰ দায়িত্ব ৰাজ্য চৰকাৰসমূহলৈ ঠেলি দিলে। কেন্দ্ৰই মাথো অৰ্থনীতি উদ্ধাৰত গুৰুত্ব দিয়া দেখা গ’ল। সেয়েহে এতিয়া অসম চৰকাৰে ৰোগীৰ সংখ্যা বৃদ্ধি হোৱাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি ৰাজধানী গুৱাহাটীত ১৪ দিনীয়া কঠোৰ লকডাউনৰ ঘোষণা কৰাৰ লগতে ৰাজ্যৰ প্ৰতিটো পৌৰসভা আৰু নগৰ সমিতি এলেকাত শণি আৰু দেওবাৰে কঠোৰ লকডাউন কাৰ্যসূচী আৰম্ভ হৈছে। এনে আংশিক লকডাউন কাৰ্যসূচী অসমৰ ওপৰি দিল্লী, মহাৰাষ্ট্ৰ, তেলেংগানা, ঝাৰখণ্ড, গুজৰাট, হাৰিয়ানা আদি ৰাজ্যসমূহে লৈছে। এই লকডাউন কাৰ্যসূচীয়ে ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰিব নোৱাৰে কিন্তু চিকি९সক আৰু প্ৰশাসকক ভাইৰাছৰ সৈতে যুঁজিবলৈ আংশিক সকাহ প্ৰদান কৰে। অসমৰ ক্ষেত্ৰতো সেয়াই কৰা হৈছে। কিয়নো বৰ্ধিত ৰোগীৰ সংখ্যাই ৰাজ্যৰ স্বাস্থ্য খণ্ডৰ দুৰৱস্থাৰ কথা স্পষ্ট কৰিছে। চিকি९সালয়ত ৰোগী ৰাখিব পৰা সুবিধাৰ অভাৱৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত চৰকাৰৰ হাতত লকডাউনৰ বাদে অন্য কোনো পদক্ষেপ নাথাকিল।\nপ্ৰশ্ন হয়, লকডাউনে আমাক কিমান সহায় কৰিছে। দেশজুৰি হোৱা লকডাউনৰ পাছত অৰ্থনীতিৰ যি অৱস্থা পাইছে সেয়া অতি ভয়াৱহ। কিয়নো দেশৰ অৰ্থীনীতি দুৰ্বল হৈ পৰাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিটত কি সমস্যাৰ উদ্ভৱ হৈছে সেয়া প্ৰতিজন নাগৰিকে অনুভৱ কৰিছে। লাহে লাহে এই সমস্যাই সকলোকে চুই গৈছে। নিবনুৱা সমস্যা বৃদ্ধি, বাহিঃৰাজ্যত কৰ্মৰত লোকৰ চাকৰি যোৱা আদি সমস্যাই কেন্দ্ৰৰ লগতে ৰাজ্য চৰকাৰসমূহক চিন্তিত কৰি তুলিছে। ইয়াৰ ওপৰি লকডাউনে সাধাৰণ নাগৰিকলৈ লৈ অনা অন্য এটা গুৰুতৰ সমস্যা হৈছে মানসিক স্বাস্থ্যৰ অৱনতি। সকলোতকৈ ভয়াৱহ এই মানসিক সমস্যাই প্ৰতিটো মনক আক্ৰান্ত কৰিছে আৰু ইয়াৰ প্ৰভাৱ পৰিয়াল, সমাজত পৰিছে। কিন্তু ইমানৰ পাছতো আমি সকলো অসহায়, চৰকাৰ অসহায়। চৰকাৰৰ হাতত কৰনা ভাইৰাছ প্ৰতিৰোধৰ বাবে মাথো এটাই সহজ পন্থা আছে আৰু সেয়া হৈছে লকডাউন। অন্য উপায় যেনে স্বাস্থ্য পৰীক্ষা কৰোৱা, চিকি९সা সেৱা উন্নত কৰা, ঔষধ সৃষ্টি কৰা আদি ইত্যাদি কথাবোৰ চৰকাৰৰ বাবে দুৰূহ হৈ পৰিছে। এই ক্ষেত্ৰত ভাৰতত ভিন্ন ৰাজ্য চৰকাৰ আৰু তাৰ শাসকপক্ষৰ স্থিতিৰ কথাটো আলোচিত হোৱাটো উচিত কিয়নো কেতবোৰ ৰাজ্য চৰকাৰে আশানুৰূপ ধৰণে ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু প্ৰতিৰোধৰ ক্ষেত্ৰত কাম কৰিছে। এই ক্ষেত্ৰত কেৰেলা ৰাজ্যৰ উদাহৰণ দিব পাৰি।\nতাৰোপৰি অসমৰ মুঠ জনসংখ্যা তুলনা কেবাগুণ বেছি জনসংখ্যাৰ দিল্লীত চৰকাৰে যথেষ্ট ত९পৰতাৰে ব্যৱস্থা লোৱা দেখা গৈছে। অৱশ্যে ৰাজনৈতিক দল তথা ৰাজনীতিকক সমালোচনা কৰাৰ সময় এয়া নহয় কিন্তু এই বিপদকালত জনসাধাৰণক সকাহ দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত কোন নেতা বা চৰকাৰে কি পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে সেয়া নজৰ ৰখাতো প্ৰয়োজনীয়। লকডাউন কাৰ্যসূচীয়ে আমাৰ নাগৰিকসমাজৰ একাংশক সকাহ দিয়ে সঁচা কিন্তু আন একাংশই লকডাউনৰ স্বাচ্ছন্দ্য উপভোগ কৰিব নোৱাৰে। কিয়নো অৰ্থনৈতিক ভাৱে দুৰ্বল এই শ্ৰেণীটোৱে নিতৌ কাম-বন নকৰাকৈ থাকিবলগীয়া হ’লে ভাইৰাছৰ সলনি ভোক নামৰ ব্যাধিটোৱে আমনি কৰে, আৰু সেয়া অতি ভয়াৱহ।\nলকডাউনৰ বিকল্প কি হ’ব পাৰে। কৰনাকালৰ সময়ত লকডাউনৰ বিকল্পৰ বিষয়ে চিন্তা কৰিবলৈ হ’লে এটা কথাই মন দিয়াটো প্ৰয়োজনীয়, যি এতিয়া সম্ভৱ নহয়। ইমান বছৰে স্বাস্থ্য খণ্ডত বিশেষ গুৰুত্ব নিদিয়া বা গুৰুত্ব দিবলগীয়া পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি নকৰাকৈ ধৰ্মীয়, সামাজিক আবেগৰে ৰাজনীতি কৰি শাসন চলাই অহা চৰকাৰ-ৰাজনীতিকে এতিয়া নিশাটোৰ ভিতৰত স্বাস্থ্য খণ্ডৰ উন্নয়ন কৰি পেলাব নোৱাৰে। সেয়েহে তেওঁলোকে বাৰে বাৰে লকডাউনৰ আশ্ৰয় ল’বলগীয়া হৈছে। তথাপি পৰিস্থিতিৰ পৰা উদ্ধাৰ পোৱাৰ অৰ্থে চৰকাৰৰ হাতত মাথো এটা উপায় আছে আৰু সেয়া হৈছে প্ৰতিজন নাগৰিকৰ স্বাস্থ্য পৰীক্ষা কৰোৱা। এয়া টান নহয়, কিয়নো যদিহে চৰকাৰে আশা কৰ্মীক, চিকি९সা কৰ্মীক প্ৰতিঘৰ মানুহৰ ঘৰলৈ গৈ স্বাস্থ্য পৰীক্ষা কৰোৱাৰ বাবে নিয়োগ কৰে তেন্তে কৰ’নাৰ পৰা বাঁচি থকাৰ উপায় চৰকাৰৰ হাতলৈ আহি যাব। যিদৰে ৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ বাবে প্ৰতিখন জিলা, প্ৰতিটো ব্লক নিৰ্বাচন কৰি পঞ্জীয়ন প্ৰক্ৰিয়া সমাপ্ত কৰা হৈছিল ঠিক তেনেদৰে কৰনাকালতো স্বাস্থ্য পৰীক্ষাৰ তেনে নিয়ম যুগুত কৰি কামত লগোৱাৰ সময় সমাগত। ইতিমধ্যেই দিল্লীত কেজৰিৱালে ঘৰে ঘৰে স্বাস্থ্য পৰীক্ষা কৰোৱাৰ কাম আৰম্ভ কৰি দিছে।\nলেখক নতুন দিল্লী নিবাসী এগৰাকী সাংবাদিক, ফোনঃ ৯৮৯৯৬৬০৫৮২,\nলেখকৰ অন্য লেখাবোৰ সুখ-দুখৰ পাতত পঢ়িবলৈ ক্লিক কৰক তলৰ লিংকঃ\nBy xukhdukh.com on July 01, 2020


গেৰুৱা শিবিৰত মোদীৰ বিজয়! কৰ’নাসৃষ্ট পৰিস্থিতিতো দেশত জিডিপি বৃদ্ধি -\nHomeৰাষ্ট্ৰীয়গেৰুৱা শিবিৰত মোদীৰ বিজয়! কৰ’নাসৃষ্ট পৰিস্থিতিতো দেশত জিডিপি বৃদ্ধি\nনতুন দিল্লী : কৰ’না ভাইৰাছৰ সংক্ৰমণত বিধস্ত ভাৰতৰ অৰ্থনীতি। কিন্ত তাৰ মাজতে ত্ৰৈমাসিক প্ৰতিবেদনে আশাৰ ৰেঙনি কঢ়িয়াই আনিছে দেশখনলৈ৷ কেন্দ্ৰই দাবী কৰিছে যে, ২০২১-২২ বিত্তীয় বৰ্ষৰ ত্ৰৈমাসিক প্ৰতিবেদনত যি কোৱা হৈছে সেয়া যথেষ্ট আশাব্যঞ্জক। ভাৰতৰ ত্ৰৈমাসিক জিডিপি বৃদ্ধি হৈছে ২০.১ শতাংশ। যিটো এতিয়ালৈকে এটা অভিলেখ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। কিছুমান অৰ্থনীতিবিদে অনুভৱ কৰে যে এই জিডিপি বৃদ্ধিয়ে কৰ’না পৰিৱেশত নতুন দিগন্তৰ সুচনা কৰিছে।\nৰিজাৰ্ভ বেংকৰ পূৰ্ব প্ৰতিবেদন অনুসৰি, প্ৰথম ত্ৰৈমাসিক জিডিপি বৃদ্ধিৰ ১৮.৫ শতাংশ হ’ব পাৰে। কিন্তু জুন মাহত, সেই জিডিপি বৃদ্ধিৰ হাৰ ১০.৫ শতাংশৰ পৰা ৯.৫ শতাংশৰ নিম্নতম বুলি দাবী কৰা হৈছিল। ২০২০-২১ বিত্তীয় বৰ্ষৰ প্ৰথম দুটা চতুৰ্থাংশ আছিল জিডিপি বৃদ্ধি -২৪.৪ শতাংশ আৰু -৭.৪ শতাংশ। অৰ্থনীতিবিদসকলে দাবী কৰে যে পৰিস্থিতিটো কৰ’নাৰ কাৰণে সৃষ্টি হৈছিল। ২০২১-২২ বৰ্ষত ভাৰতৰ অৰ্থনীতিৰ ভাল অৱস্থা পুনৰ ঘূৰি আহিছে!\nPrevious articleলুণ্ঠন! মৰাণ মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ উত্তাল প্ৰতিবাদ\nNext articleপুত্ৰস্নেহত আতুৰ মাতৃৰ দুঃসাহসিক অভিযান


Indian Air Force X And Y Admit Card 2021\nIndian Air Force X and Y Admit Card 2021- Batch 01/2022 (Intake)\nThe Indian Air Force has released an official notification on phase-1 Online exam of Indian Air Force X and Y Recruitment 2021. Candidates who have submitted their online applications for Airmen 01/2022 intake between 22 January and7February 2021 are able to check their exams through the city and date Air Force Official Website. Also, candidates can check the Link listed below to check the city and date of their exam.\nRelease Date 09-07-2021\nPosts Name Group X & Y\nBatch Number Intake 01/2022\nTotal Posts Not Specified\nExam Date 12th to 18th July 2021\nExam Type Online Examination\nNote : STAR 01/21 Online the second wave of exam Covid which was originally announced on April 18-24 was postponed. Online Exam is planned across India from July 12-18 to July 18-21. The candidate is advised to view CASB web portal (https://airmenselection.cdac.in) regularly for more information / update.\nRelated : Indian Army Recruitment 2021 – Women Soldier GD\nIndian Air Force X and Y Admit Card 2021 Details\nGroup-Y Trades (Musician Trades)\nBatch Number : Intake 01/2022\nExam Type : Online Examination\nExam Date : 12th to 18th July 2021\nStatus of Admit Card : Released\nRelease Date of Admit Card : 9th July 2021\nHow to Download Indian Air Force X and Y Admit Card 2021?\nThe candidate who applied for the above appointment through the indian air force official online application portal are able to Admit Card Download them from the same portal. Admit Card has not yet been imposed. Infact of the current Admit Card, candidates can check their exam city and date. To Admit Card Download, candidates can check the Link given below.\nImportant Links of Indian Air Force X and Y Admit Card 2021\nAir Force Admit Card Click Here\nCheck Exam City & Date Click Here\nকিছুমান জানিবগীয়া প্ৰশ্ন আৰু ইয়াৰ উত্তৰসমূহ :\n1. গুৱাহাটী মহানগৰীৰ দক্ষিণ প্ৰান্তৰ সন্ধ্যাচল পাহাৰত অৱস্থিত দেৱালয়ৰ নাম কি ?\n2. শিৱসাগৰৰ বুৰঞ্জী প্ৰসিদ্ধ ঠাইৰ নাম কি য’ত কাৰেংঘৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল ?\n3. কাৰেংঘৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল ?\n(a) স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহই\n(b) স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপ সিংহই\n(c) স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহই\n(d) স্বৰ্গদেউ শিৱ সিংহই\nউত্তৰ:- স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহই\n4. _________ কাৰেংঘৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল ?\n(a) ১৭৩১ চনত\n(b) ১৭১১ চনত\n(c) ১৭৯১ চনত\n(d) ১৭৫১ চনত\nউত্তৰ:- ১৭৫১ চনত\n5. আহোম স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহৰ মাতৃৰ নাম _________ ?\n(a) সতী জেউতী\n(b) সতী জয়মতী\n(c) সতী মূলাগাভৰু\n(d) সতী অনুৰাধা\nউত্তৰ:- সতী জয়মতী\n6. শিৱসাগৰৰ খন্দোৱা সৰ্ববৃহৎ পুখুৰীটোৰ নাম কি ?\n(a) জয়সাগৰ পুখুৰী\n(b) মতিসাগৰ পুখুৰী\n(c) বলিসাগৰ পুখুৰী\n(d) থৈলেসাগৰ পুখুৰী\nউত্তৰ:- জয়সাগৰ পুখুৰী\n7. ৰুদ্ৰ সিংহই কাৰ স্মৃতিসৌধ হিচাপে শিৱসাগৰত সৰ্ববৃহৎ জয়সাগৰ পুখুৰী খন্দোৱাইছিল ?\n8. গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ উচ্চ ন্যায়াধীশ কোন আছিল ?\n(a) অনিৰূদ্ধ ডেকা\n(b) ভোলাৰাম বৰুৱা\n(c) হলিৰাম ডেকা\n(d) প্ৰভু শৰ্মা\nউত্তৰ:- হলিৰাম ডেকা\n9. এছিয়ান গেমছত সোণৰ পদক বিজয়ী প্ৰথম অসমীয়া জনৰ নাম কি ?\n(a) ভোগেশ্বৰ বৰুৱা\n(b) হলিৰাম ডেকা\n(c) মণিৰাম দাস\n(d) প্ৰভু দাস\nউত্তৰ:- ভোগেশ্বৰ বৰুৱা\n10. জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী প্ৰথম অসমীয়া জনৰ নাম কি ?\n(a) লক্ষ্মীনন্দন বৰা\n(b) মহিম বৰা\n(c) ড° বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য\n(d) দীপক ডেকা\nউত্তৰ:- ড° বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য\n11. ভাৰতবৰ্ষৰ ৰাষ্ট্ৰপতি হোৱা প্ৰথম অসমীয়া জনৰ নাম কি ?\n(a) ফকৰুদ্দিন আলী আহমেদ\n(b) অনিমেশ দত্ত\n(c) নবিন শৰ্মা\n(d) বল্লভ ডেকা\nউত্তৰ:- ফকৰুদ্দিন আলী আহমেদ\n12. প্ৰথম অসমীয়া আই. চি. এছ. (I.C.S.) বিষয়া জনৰ নাম হৈছে ?\n(a) মহিম বৰা\n(b) খগেন বৰা\n(c) আনন্দৰাম বৰুৱা\n(d) নৰেন বৰুৱা\nউত্তৰ:- আনন্দৰাম বৰুৱা\n13. প্ৰথম অসমীয়া স্নাতক জনৰ নাম হৈছে ?\n(a) আনন্দৰাম বৰুৱা\n(c) লীলা বৰুৱা\n14. উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ হোৱা প্ৰথম অসমীয়া জনৰ নাম হৈছে ?\n(a) পাৰ্বতী কুমাৰ গোস্বামী\n(b) ভোগেশ্বৰ বৰুৱা\n(c) যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰা\n(d) জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা\nউত্তৰ:- পাৰ্বতী কুমাৰ গোস্বামী\n15. সাহিত্য অকাডেমী বঁটা বিজয়ী প্ৰথম অসমীয়া ব্যক্তিগৰাকীৰ নাম কি ?\n(a) অচ্যুত শইকীয়া\n(b) যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰা\n(c) ভোগেশ্বৰ বৰুৱা\nউত্তৰ:- যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰা


প্ৰধানমন্ত্ৰী স্বাস্থ্য সুৰক্ষা যোজনা — Vikaspedia\nএই আচঁনিৰ উদ্দেশ্যে-\nএই আচঁনিৰ কাৰ্য্যকৰীকৰণ-\nপ্ৰধানমন্ত্ৰী স্বাস্থ্য সুৰক্ষা যোজনাৰ উদ্দেশ্যে হ’ল সাধাৰণভাৱে দেশৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ স্বাস্থ্য সুৰক্ষাৰ সুবিধা সমুহৰ ক্ষেত্ৰত থকা অসমতা নিৰ্মুল কৰা আৰু বিশেষভাৱে অনুন্নত ৰাজ্য সমুহত স্বাস্থ্য সুৰক্ষাৰ সুবিধা আৰু স্বাস্থ্য শিক্ষাৰ মানদণ্ড উন্নত কৰা| এই আঁচনি ২০০৬ চনৰ মাৰ্চ মাহত অনুমোদিত হয়|\nপ্ৰধানমন্ত্ৰী স্বাস্থ্য সুৰক্ষা যোজনাৰ প্ৰথমৰ পৰ্যায়টোত দুটা অংশ আছে:- এইমচ্‌ৰ সমমান বিশিষ্ট ছটা প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰা আৰু বৰ্তমান চলি থকা ১৩ খন চৰকাৰী চিকিৎসা বিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ উন্নিত কৰণ কৰা| বিহাৰ, চত্তিছগড়, মধ্যপ্ৰদেশ, উৰিষ্যা, ৰাজস্থান আৰু উত্তৰাঞ্চল এই ছয়খন ৰাজ্যত এইমচ্‌ৰ সমমান বিশিষ্ট চিকিৎসা বিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছে আৰু তাৰ বাবে প্ৰতিখন প্ৰতিষ্ঠানৰ বাবদ ৮৪০ কোটিকৈ টকা নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে| এই ৰাজ্য কেইখন বহুকেইটা আৰ্থ-সামাজিক নিৰ্ধাৰক যনে- মানৱ বিকাশ সূচী, সাক্ষৰতাৰ হাৰ, দৰিদ্ৰ সীমাৰেখাৰ জনসংখ্যা, বাৰ্ষিক জনমুৰী আয়, স্বাস্থ্য সুৰক্ষা নীতি আদিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বাচি উলিওৱা হৈছে| প্ৰতিখন প্ৰতিষ্ঠানতে স্বাস্থ্য সুৰক্ষাৰ বাবে ৪২ বিশেষ/ অতি বিশেষ শাখাৰে সম্বলিত ৯৬০ খন বিচনা যুক্ত হস্পিতালৰ ব্যৱস্থা হ’ব ( তাৰে ৫০০ খন বিচনা চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় হস্পিতাল; ৩০০ খন বিশেষ/ অতি বিশেষ শাখা, ১০০ খন বিচনা আই.চি.ইউ/ দুৰ্ঘটনা জনীত জৰুৰী অৱস্থা, ৩০ খন পুনৰ সংস্থাপন আৰু ৩০ খন আয়ুসৰ বাবে)| প্ৰতিখন চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত ১০০ ইউ জি ইনটেকত বেলেগ বেলেগ বিভাগত MCI নিৰ্ধাৰিত প’ষ্ট গ্ৰেজুৱেট/ডক্ট’ৰেট ক’ৰ্চ আৰু নাৰ্ছিং কাউন্সিল নিৰ্ধাৰিত নাৰ্চিং মহাবিদ্যালয় থাকিব|\nইয়াৰ লগতে বৰ্তমান চলি থকা ১৩ খন চিকিৎসা প্ৰতিষ্ঠান ১০ খন ৰাজ্যলৈ সম্প্ৰসাৰিত আৰু উন্নিত হ’ব| যাৰ বাবে প্ৰতিখন প্ৰতিষ্ঠানৰ বাবদ ১২০ কোটি টকা (১০০ কোটি কেন্দ্ৰ চৰকাৰ আৰু ২০ কোটি ৰাজ্য চৰকাৰৰ পৰা) নিৰ্ধাৰন কৰা হৈছে| এই প্ৰতিষ্ঠান সমুহ হৈছে:-\n১) গৰ্ভোৰমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, জম্মু, জম্মু-কাশ্মীৰ\n২) গৰ্ভোৰমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, শ্ৰীনগৰ, জম্মু-কাশ্মীৰ\n৩) কলকাতা মেডিকেল কলেজ, কলকাতা, পশ্চিমবংগ\n৪) সঞ্জয় গান্ধী প’ষ্ট গ্ৰেজুৱেট ইনষ্টিটিউট অব্ মেডিকেল চায়েন্সেজ, লক্ষ্ণৌ, উত্তৰ প্ৰদেশ|\n৫) ইনষ্টিটিউট অব্ মেডিকেল চায়েন্স, BHU, বাৰাণসী, উত্তৰ প্ৰদেশ|\n৬) নিজাম ইনষ্টিটিউট অব্ মেডিকেল চায়েন্সেজ, হায়দৰাবাদ, তেলেংগানা\n৭) শ্ৰী ভেনকাটেশ্বৰা ইনষ্টিটিউট অব্ মেডিকেল চায়েন্সেজ, তিৰুপতি, অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ\n৮) গৰ্ভোৰমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, চেলিম, তামিল নাডু\n৯) বি জে মেডিকেল কলেজ, আহমেদাবাদ, গুজৰাট\n১০) বাংগালোৰ মেডিকেল কলেজ, বাংগালুৰু, কৰ্ণাটক\n১১) গৰ্ভোৰমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, কেৰেলা\n১২) ৰাজেন্দ্ৰ ইনষ্টিটিউট অব্ মেডিকেল চাইন্সেছ (আৰ.আই.এম.এছ) ৰাঁচি\n১৩) গ্ৰাউণ্ট মেডিকেল কলেজ এণ্ড জে. জে. গ্ৰুপ অব্ হস্পিটেলছ্, মুম্বাই, মহাৰাষ্ট্ৰ|\nপ্ৰধানমন্ত্ৰী স্বাস্থ্য সুৰক্ষা যোজনাৰ দ্বিতীয় পৰ্যায়ত চৰকাৰে পশ্চিমবংগ আৰু উত্তৰ প্ৰদেশত দুখন এইমচ্‌ৰ বাবে অনুমোদন জনাইছে আৰু লগতে ৩৯ ত উল্লেখ কৰা ছয়খন চিকিৎসা প্ৰতিষ্ঠানৰ উন্নিত কৰণৰ অনুমোদন জনাইছে|\n১) গৰ্ভোৰমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, অমৃতসৰ, পঞ্জাৱ\n২) গৰ্ভোৰমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, টন্দা, হিমাচল প্ৰদেশ\n৩) গৰ্ভোৰমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, মদুৰাই, তামিল নাডু\n৪) গৰ্ভোৰমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, নাগপুৰ, মহাৰাষ্ট্ৰ\n৫) জৱাহৰলাল নেহৰু মেডিকেল কলেজ অব্ আলিগঢ় মুছলিম ইউনিভাৰ্চিটি, আলিগঢ়\n৬) পি টি. বি.ডি শৰ্মা পোষ্টগ্ৰেজুৱেট ইনষ্টিটিউট অব্ মেডিকেল চাইন্সেছ, ৰোহটক\nপ্ৰধানমন্ত্ৰী স্বাস্থ্য সুৰক্ষা যোজনাৰ তৃতীয় পৰ্যায়ত তলত উল্লেখিত চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠান সমুহৰ উন্নিত কৰণৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছে|\n১) গৰ্ভোৰমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, ঝান্সি, উত্তৰ প্ৰদেশ\n২) গৰ্ভোৰমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, ৰেৱা, মধ্য প্ৰদেশ\n৩) গৰ্ভোৰমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, গোৰখপুৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ\n৪) গৰ্ভোৰমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, ধৰবাংগা, বিহাৰ\n৫) গৰ্ভোৰমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, কোজহিকোড, কেৰেলা\n৬) বিজয়নগৰ ইনষ্টিটিউট অব্ মেডিকেল চাইন্সেছ, বেলাৰী, কৰ্ণাটক\n৭) গৰ্ভোৰমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, মোজাফৰপুৰ, বিহাৰ\nএই প্ৰকল্পৰ বাবে প্ৰতিখন প্ৰতিষ্ঠানৰ বাবদ ১৫০ কোটিকৈ টকা নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে, যিটো কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ১২৫ কোটি আৰু ৰাজ্য চৰকাৰে ২৫ কোটি টকাকৈ বহন কৰিব|