ভাংৰা নৃত্য - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(Bhangra (dance)ৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nভাংৰা (ইংৰাজী: Bhangra) বা ভাংড়া পঞ্জাৱৰ এক প্ৰকাৰৰ পৰম্পৰাগত লোক নৃত্য। এই নৃত্যৰ উৎপত্তি পঞ্জাৱৰ ছিয়ালকোট অঞ্চলত হৈছিল। ভাংৰা নৃত্য শস্য চপোৱাৰ বতৰত কৰা হয়। ভাংৰা নৃত্য বিশেষকৈ বসন্তকালীন বৈশাখী উৎসৱৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। ভাংৰাৰ এক সাধাৰণ প্ৰদৰ্শনত কেইবাজনো নৃত্যশিল্পীয়ে শৰীৰৰ জোৰদাৰ পদচালনা কৰে, জাঁপ মাৰে আৰু শৰীৰ বেঁকা কৰে। ইয়াৰ লগতে প্ৰায়ে ওপৰলৈ উঠা বাহু বা কান্ধৰ চলাচলৰ সৈতে এক সুকীয়া নৃত্যভংগীমাৰে নৃত্য কৰে। ভাংৰা নৃত্য বলিয়ান নামৰ চুটি গীতৰ সৈতে আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণভাৱে ঢোলৰ তালে তালে নৃত্য কৰা হয়। ভাংৰাৰ সৈতে জড়িত ঢোলৰ এটা মূৰত জোৰেৰে আঘাত কৰে আৰু আনটো মূৰত লাহেকৈ আঘাত কৰি এক বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ সংগীতক তালৰ ছন্দময় ধ্বনি প্ৰস্তুত কৰা হয়। ভাংৰাৰ উৎপত্তি পঞ্জাৱৰ কৃষকসকলৰ সৈতে এক সাংস্কৃতিক আৰু সাম্প্ৰদায়িক উদযাপন হিচাপে হৈছিল। আধুনিক যুগৰ বিৱৰ্তনে ভাংৰাক ইয়াৰ পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় শিপা বজাই ৰাখিবলৈ সহায় কৰিছে। আনহাতে জনপ্ৰিয় সংগীত আৰু ডিজেইং, দল আধাৰিত প্ৰতিযোগিতা আৰু আনকি ব্যায়াম আৰু বিদ্যালয় আৰু ষ্টুডিঅ'ত নৃত্য কাৰ্যসূচীত একত্ৰীকৰণত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ ইয়াৰ প্ৰসাৰ বিশ্বব্যাপী কৰিছে।\n4 বৰ্তমান স্থিতি\n5 ভাংৰাত মহিলা\n5.1 ৰাণীয়ান দি ৰৌনাক\n6 চিত্ৰ মালা\n7 তথ্য উৎস\n8 লগতে পঢ়ক\nভাংৰা নৃত্য মুখ্যতঃ শস্য চপোৱাৰ সময়ত পাঞ্জাৱী খেতিয়কসকলৰ দ্বাৰা কৰা হৈছিল। কৃষকসকলে কৃষিৰ কাম কৰি থকা অৱস্থাত সাধাৰণতে ভাংৰা পৰিৱেশন কৰিছিল। তেওঁলোকে কৃষি কৰা ঠাইতে ভাংৰা নৃত্য কৰিছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা তেওঁলোকে আনন্দদায়ক ভাৱে তেওঁলোকৰ কাম শেষ কৰিব পৰিছিল। বৈশাখীৰ সময়ত তেওঁলোকৰ ঘেঁহুৰ শস্য চপোৱাৰ পিছত মানুহে ভাংৰা নাচি থাকোঁতে পিছলৈ ই সাংস্কৃতিক উৎসৱ হিচাপে পৰিগণিত হয়। বহু বছৰ ধৰি কৃষকসকলে সফলতাৰ অনুভূতি প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আৰু শস্য চপোৱা ঋতুক আদৰণি জনোৱাৰ বাবে ভাংৰা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।\nনৃত্যৰত ভাংৰা শিল্পী\nপৰম্পৰাগত ভাংৰাৰ উৎপত্তি অনুমানমূলক। ধিলন (১৯৯৮)ৰ মতে ভাংৰা পাঞ্জাৱী নৃত্য 'বাগা'ৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। বাগা নৃত্য হৈছে পঞ্জাৱৰ এক সমৰ নৃত্য। অৱশ্যে ভাংৰা লোক নৃত্যৰ উৎপত্তি মাঝা অঞ্চলৰ ছিয়ালকোট জিলাত হৈছিল। ছিয়ালকোট জিলাৰ গাওঁসমূহত নৃত্যৰত ভাংৰাৰ পৰম্পৰাগত ৰূপক মানদণ্ড হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। ভাৰতৰ গুৰদাসপুৰ জিলাত পৰম্পৰাগত ভাংৰাৰ সামূহিক ৰূপ বজাই ৰখা হৈছে আৰু ভাৰতৰ পঞ্জাৱৰ হোচিয়াৰপুৰত বসতি স্থাপন কৰা লোকসকলে ইয়াৰ তত্ত্বাৱধান কৰিছে। পৰম্পৰাগত ভাংৰা এটা বৃত্তত পৰিৱেশন কৰা হয় আৰু পৰম্পৰাগত নৃত্যৰ ভংগী ব্যৱহাৰ কৰি পৰিৱেশন কৰা হয়। পৰম্পৰাগত ভাংৰা এতিয়া শস্য চপোৱাৰ বতৰৰ বাহিৰে আন অনুষ্ঠানতো কৰা হয়। গানহাৰ (১৯৭৫)ৰ মতে, ভাংৰা মাঝা অঞ্চলৰ ছিয়ালকোটত উদ্ভৱ হৈছিল। ই জম্মু অঞ্চলৰ ঐতিহ্যৰ অংশ হিচাপে বৈশাখীত নৃত্য কৰা হয়। গিদ্ধা আৰু লুড্ডিৰ দৰে অন্যান্য পাঞ্জাৱী লোক নৃত্যও জম্মুৰ ঐতিহ্য বহন কৰিছে। মানুহে এনে নৃত্য কৰিলে পাঞ্জাৱী ভাষাৰ প্ৰভাৱ দেখা যায়। জম্মু পঞ্জাৱ অঞ্চলৰ ভিতৰত পৰে আৰু পঞ্জাৱৰ সৈতে এক ঐতিহাসিক সম্পৰ্ক বজাই ৰাখে।\n১৯৫০-ৰ দশকত পঞ্জাৱত মুক্ত ৰূপৰ পৰম্পৰাগত ভাংৰাৰ বিকাশ দেখা গৈছিল। ভাংৰা নৃত্যক পাটিয়ালাৰ মহাৰাজই পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল আৰু তেওঁ ১৯৫৩ চনত ভাংৰাক মঞ্চত প্ৰদৰ্শনৰ বাবে অনুৰোধ কৰিছিল। এই শৈলীৰ প্ৰথম গুৰুত্বপূৰ্ণ বিকাশক আছিল সুনামৰ দীপক পৰিয়ালৰ (মনোহৰ, অৱতাৰ আৰু গুৰবচন) ভাতৃসকলৰ নেতৃত্বত এটা নৃত্য দল আৰু ঢোল বাদক ভানা ৰাম সুনামী। মঞ্চ প্ৰদৰ্শনৰ সময়ত মুক্ত ৰূপৰ পৰম্পৰাগত ভাংৰা বিকশিত হয়। এই নতুন ৰূপত পৰম্পৰাগত ভাংৰা ভংগীমা অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ লগতে লগতে অন্যান্য পাঞ্জাৱী নৃত্যৰ ক্ৰম অন্তৰ্ভুক্ত থাকে, যেনে লুড্ডি, ঝুম্মাৰ, ধামাল, আৰু ঘাম লুড্ডি। পাঞ্জাৱী লোকগীত, বলিয়ান আদি মালৱাই গিদ্ধা পৰা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। ১৯৫০ৰ দশকত পাটিয়ালাৰ মহিন্দ্ৰ মহাবিদ্যালয় জড়িত হৈ থকাৰ দৰে বহু দশক ধৰি ভাৰতৰ পঞ্জাৱত ভাংৰা নৃত্যৰ প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে।\nবৰ্তমান স্থিতি[সম্পাদনা কৰক]\nভাংৰা পুৰুষীয় মূল্যবোধৰ এক গভীৰ সংহতিৰ সৈতে সংযোজিত। ইয়াৰে বেছিভাগ মূল্যবোধ শ্ৰম, উদ্যোগ আৰু কৃষি, আনুগত্য, স্বাধীনতা আৰু ব্যক্তিগত, ৰাজনৈতিক আৰু সামৰিক প্ৰচেষ্টাত সাহসিকতাৰ জৰিয়তে নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে পুৰুষত্ব, শক্তি আৰু সন্মানৰ বিকাশ আৰু অভিব্যক্তি ভাংৰাৰ সাধাৰণ বিষয়বস্তু। ভাংৰাই পুৰুষৰ আনুষ্ঠানিক প্ৰদৰ্শন আৰু পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত সাম্প্ৰদায়িক নৃত্য দুয়োটাৰ কথা উল্লেখ কৰিছিল। শেহতীয়া সময়ত সমগ্ৰ বিশ্বতে ভাংৰা নৃত্যয়ে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিছে। হিপ হপ, হাউচ আৰু ৰেগে শৈলীৰ সংগীতৰ সৈতে মিশ্ৰিত হোৱাৰ পিছত ই জনপ্ৰিয় এছিয়ান সংস্কৃতিক চিহ্ন হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। সময়ৰ লগে লগে কিছুমান ভাংৰা ভংগীমা অভিযোজিত আৰু পৰিৱৰ্তন কৰা হৈছে কিন্তু ইয়াৰ মূলত সাংস্কৃতিক পৰিচয় আৰু পৰম্পৰাৰ অনুভূতি হৈ আছে। ভাংৰা মুখ্যতঃ পাঞ্জাৱী সংস্কৃতিত অভিন্ন অংগ। বহুলোকে বিবাহ, পাৰ্টি আৰু সকলো ধৰণৰ উদযাপনত আনন্দ আৰু মনোৰঞ্জনৰ উৎস হিচাপে ভাংৰা প্ৰদৰ্শন কৰে।\nবহুলোকে ব্যায়ামৰ উৎস হিচাপে ভাংৰাও কৰে। ই ব্যায়ামাগাৰ বা জিমৰ বাবে এক উৎকৃষ্ট প্ৰতিষ্ঠাপন। পৰম্পৰাগতভাৱে, ভাংৰা পুৰুষৰ দ্বাৰা নৃত্য কৰা হয় কিন্তু বৰ্তমান পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ে এই নৃত্যত অংশগ্ৰহণ কৰে।\nভাংৰাত মহিলা[সম্পাদনা কৰক]\nবৰ্তমান সময়ত বহুতো নৱপ্ৰজন্মৰ পাঞ্জাৱী মহিলাসকলে ভাংৰাৰ জৰিয়তে তেওঁলোকৰ সংস্কৃতিৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিছে। ডি জে ৰেখা দক্ষিণ এছিয়াৰ প্ৰথম মহিলা সকলৰ মাজৰ এগৰাকী যিয়ে বেচমেণ্ট ভাংৰা পাৰ্টিৰ পৰিচয় দি আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ভাংৰালৈ জনপ্ৰিয়তা আনিছিল। বহুতো বিশ্ববিদ্যালয় আৰু কমিউনিটি ক্লাবে তেওঁলোকৰ নিজা ভাংৰা দল গঠন কৰিছে। ইয়াৰে বেছিভাগ দলতে বিভিন্ন পৃষ্ঠভূমিৰ পৰা অহা বিভিন্ন ধৰণৰ পুৰুষ আৰু মহিলা অন্তৰ্ভুক্ত থাকে। বহুতে সৰু ল'ৰা-ছোৱালীক ভাংৰা শিকোৱাৰ মানসিকতাৰ সৈতে ভাংৰা ক্লাব সৃষ্টি কৰিছে লগতে এই কাৰ্যসূচীবোৰে সৰু ল'ৰা-ছোৱালীক স্বাস্থ্যৱান হৈ থকাত আৰু ভাংৰা সংস্কৃতিৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ থকাত সহায় কৰিছে। চাৰিনা জৈন ভাংৰা ফিটনেছ ৱৰ্কআউট বা ব্যায়ামৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু ইয়াক এতিয়া মচলা ভাংৰা ৱৰ্কআউট বুলি জনা যায়। এই ব্যায়ামে সমগ্ৰ বিশ্বৰ বহু লোকক ভাংৰাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত মৌলিক ভংগীমা শিকাইছে আৰু ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকে নিজৰ ঘৰৰ আৰামত ভাংৰা শিকিব পাৰিছে।\nৰাণীয়ান দি ৰৌনাক[সম্পাদনা কৰক]\n'ৰাণীয়ান দি ৰৌনাক' ভাৰতৰ প্ৰথম সৰ্ব-মহিলা ভাংৰা প্ৰতিযোগিতা। মহিলা ভাংৰা প্ৰদৰ্শনকাৰীৰ প্ৰাচুৰ্যৰ সৈতেও বহুতে এই নৃত্যৰূপক কেৱল পুৰুষসুলভ বুলি বিবেচনা কৰে। ঐতিহাসিকভাৱে মহিলাসকলে ভাংৰা কৰাৰ অধিকাৰৰ বাবে যুঁজ দি আহিছে। ভাংৰা অনুষ্ঠানত প্ৰতিযোগিতা কৰা বহুতো মহিলাক পুৰুষ প্ৰদৰ্শনকাৰীসকলৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা মানদণ্ড অনুসৰি বিচাৰ কৰা হয়। ৰাণীয়ান দি ৰৌনাকে কেৱল মহিলাৰ বাবে বা ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ বা ননবাইনেৰী হিচাপে পৰিচয় দিয়া সকলৰ বাবে এটা ভাংৰা প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰিছে। এই প্ৰতিযোগিতাখনে মহিলাসকলৰ প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ আৰু সমানে বিচাৰ কৰাৰ ক্ষমতা থকাৰ বাবে এক সুৰক্ষিত স্থান প্ৰদান কৰিছে।\nচিত্ৰ মালা[সম্পাদনা কৰক]\nউত্তৰ আমেৰিকাৰ ভাংৰা দল 'জোৰ জাৱানী দা'\nভাংৰাৰ ঢোলৰ সৈতে ঢোলবাদক\nভাংৰা নৃত্যৰত শিক্ষাৰ্থীৰ দল\n↑ "Bhangra – dance". http://www.britannica.com/EBchecked/topic/63998/bhangra.\n↑ 3.0 3.1 Vora, Shivani (2012-01-12). "A Wedding Dance That's AlsoaWorkout" (en-US ভাষাত). The New York Times. ISSN 0362-4331. https://www.nytimes.com/2012/01/13/arts/dance/bhangra-the-wedding-dance-thats-also-a-workout.html.\n↑ "Bhangra classes offered for high school credit in B.C.". CBC News. Jan 23, 2016. https://www.cbc.ca/news/canada/british-columbia/bhangra-classes-offered-for-high-school-credit-in-b-c-1.3414587.\n↑ Pandher, Gurdeep. "Bhangra History". https://gurdeep.ca/bhangra/bhangra-history/। আহৰণ কৰা হৈছে: 28 November 2019.\n↑ 6.0 6.1 Dhillon, Iqbal S. (1998). Folk Dances of Punjab. Delhi: National Book Shop.\n↑ Ballantyne, Tony. Between Colonialism and Diaspora: Sikh Cultural Formations in an Imperial World \n↑ Singh, Khushwant (23 May 2017). Land of Five Rivers. Orient Paperbacks. ISBN 9788122201079. https://books.google.com/books?id=_nmZjCerzi4C&q=bhangra+gurdaspur&pg=PA85.\n↑ Ballantyne, Tony (2007). Textures of the Sikh Past: New Historical Perspectives \n↑ Bedell, J. M. (23 May 2017). Teens in Pakistan. Capstone. ISBN 9780756540432. https://books.google.com/books?id=gRNTUme_a-4C&q=bhangra+pakistan+harvest&pg=PT38.\n↑ Black, Carolyn (2003). Pakistan: The culture. ISBN 9780778793489. https://books.google.com/books?id=J3adRL3lQwMC&q=bhangra+festivals++pakistan&pg=PA26.\n↑ "Pakistan Almanac". Royal Book Company. 23 May 2017. https://books.google.com/books?id=rRYZAQAAIAAJ&q=bhangra+pakistan+harvest.\n↑ Ganhar, J. N. (23 May 1975). "Jammu, Shrines and Pilgrimages". Ganhar Publications. https://books.google.com/books?id=N9IXAAAAIAAJ&q=bhangra.\n↑ Indian Council of Agricultural Research, Mohinder Singh Randhawa (1959) Farmers of India: Punjab Himachal Pradesh, Jammy & Kashmir, by M. S. Randhawa and P. Nath  g\n↑ "Gidha Folk Dance". 12 May 2012. http://www.dailyexcelsior.com/gidha-folk-dance/.\n↑ Balraj Puri (1983). Simmering Volcano: Study of Jammu's Relations with Kashmir \n↑ Hāṇḍā, Omacanda (1 January 2006). Western Himalayan Folk Arts. Pentagon Press. ISBN 9788182741959. https://books.google.com/books?id=ljjfOf95bxMC&q=folk+dances++jammu+punjab.\n↑ Manohar Sajnan (2001). Encyclopaedia of Tourism Resources in India, Volume 1 \n↑ 19.0 19.1 Gregory D. Booth, Bradley Shope (2014). More Than c1RSVbOFJc607QbAoIOwCg&ved=0CC4Q6AEwAA#v=onepage&q=sunam%20bhangra&f=false]\n↑ Mooney, Nicola (2008-09-19). "Aaja Nach Lai [Come Dance]". Ethnologies খণ্ড 30 (1): 103–124. doi:10.7202/018837ar. ISSN 1708-0401.\n↑ "What is Bhangra". Bhangra. http://www.bhangra.org/about/bhangra-history/what-is-bhangra/। আহৰণ কৰা হৈছে: 28 November 2019.\n↑ 22.0 22.1 Sinnenberg, Jackson (August 8, 2019). "Raniyaan di Raunaq, America's first all-women's bhangra competition, shakes up the status quo". The Washington Post. https://www.washingtonpost.com/express/2019/08/08/raniyaan-di-raunaq-americas-first-all-womens-bhangra-competition-shakes-up-status-quo/.\n↑ Dhurandhar, S. (2005). Return to Bhangra; From dance clubs to gym clubs, young South Asian women reclaimadance never meant for them. Colorlines, 54.\n↑ McCoy, Maya (23 May 2019). "Raniyaan di Raunaq is America's First All-Women's Bhangra Competition". Kajal Media LLCKajal Mag. https://www.kajalmag.com/first-womens-bhangra-competition/। আহৰণ কৰা হৈছে: 28 November 2019.\n↑ Schreffler, Gibb (August 2012). "Desperately Seekingsammi: Re-Inventing Women's Dance in Punjab". Sikh Formations খণ্ড 8 (2): 127–146. doi:10.1080/17448727.2012.702416. ISSN 1744-8727.\nDhillon, Iqbal Singh. 1998. Folk Dances of Panjab. Delhi: National Book Shop.\nPandher, Gurdeep. 2016. "History of Bhangra". History of Bhangra, Gurdeep Pandher.\nSchreffler, Gibb. 2010. Signs of Separation: Dhol in Punjabi Culture. University of California, Santa Barbara.\nSchreffler, Gibb. 2013. "Situating bhangra dance:acritical introduction". 'South Asian History and Culture' 4(3): 384–412.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত ভাংৰা সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nভাংৰা নৃত্য বিষয়ে Curlie (DMOZ)-ত থকা তথ্য\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ভাংৰা_নৃত্য&oldid=315830"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০৪ মাৰ্চ, ২০২২ তাৰিখে ১৯:৪৬ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


Kisudin Agote Lyrics | কিছু দিন আগতে | Bhupen Hazarika | Assamese Lyrics - AssameseLyrical.com\nKisudin Agote Lyrics | কিছু দিন আগতে | Bhupen Hazarika\nKisudin Agote Lyrics কিছু দিন আগতে by Bhupen Hazarika, visit AssameseLyrical.com for more Assamese Lyrics\nSong: Kisudin Agote (কিছু দিন আগতে)\nKisudin Agote Lyrics\nKisudin Agote Lyrics:----\nকিছু দিন আগতে পুৱতি নিশাতে\nসপোন এটি দেখিছিলো\nৰাজপথে ৰাজপথে বিজুলী খুঁটিত\nওলমা মৃতদেহ দেখিছিলো ।\nসুধিলো: এয়া কাৰ মৃতদেহ ?\nকʼলে : ইহঁত চোৰাংবজাৰী,\nঘটিছিল বহু কʼলা ধন,\nহৈ ৰাইজৰ মৰণৰ বেপাৰী।\nহঠাৎ ভাগি গʼল সপোন মোৰ\nবিজুলীখুঁটিত দেখোঁ নাই মৃতদেহ।\n(বুজোঁ) মোৰেই মূৰৰ বিকৃতি ঘটিছে\nদুৰ্নীতি নাই হোৱা শেষ।।\nমাতৃয়ে নিচুকনি গাবলৈ পাহৰিলে\nঅৰ্ধমৃত শিশু দেখি\nভেজাল খাদ্যৰো জুই ছাই দাম,\nপনীয়া ঔষধ দিয়ে লেখি ।\n(হেৰʼ) দেখিছনে নাই তোৰ ঘৰৰ কাষতে\nদুৰ্বল অকণিৰ কামীহাড়\nনোহোৱা নকৰ কিয় কিঞ্চিৎ দুখ\nশত শত নিবনুৱাৰ।\n(হেৰʼ) লৈ আহ সকলো দুঃখী জনতাৰ\nকাষলে অকনমান সুখ\nতেতিয়াহে সন্মান কৰিম\nতঁহতৰ বৰ বৰ কথা কোৱা মুখ ।।\nচোৰাং বজাৰীৰ সংখ্যা যিমান\nসিমানেই আছে দেখোঁ বিজুলী খুঁটি\nসিহঁতক তেনেহʼলে ফাঁচি নিদিয় নেকি ?\nদিছিলি দেখোঁ প্ৰতিশ্ৰুতি ?\nAssamese Lyrics - AssameseLyrical.com: Kisudin Agote Lyrics | কিছু দিন আগতে | Bhupen Hazarika


৫ বছৰে জনচক্ষুৰ আঁতৰত থকা বিশিষ্ট সাহিত্যিক অতুলানন্দ গোস্বামী কেনে আছে? - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\n৫ বছৰে জনচক্ষুৰ আঁতৰত থকা বিশিষ্ট সাহিত্যিক অতুলানন্দ গোস্বামী কেনে আছে?\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা Jul 4, 2019 ত শেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে\nযোৱা ৫ বছৰ ধৰি তেওঁ সোমোৱা নাই গ্ৰন্থালয়ত। আটোমটোকাৰিকৈ সজোৱা পুঁথিভঁৰালৰ কিতাপবোৰ অতি সজতনে থৈ দিছে পৰিয়ালৰ লোকে। এইবোৰৰ আলপৈচান ধৰিবলৈ তেওঁৰ গাত নাই পূৰ্বৰ বল-বিক্ৰম। ২০১৪চনত এইগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিকৰ সহধৰ্মীনিয়ে চিৰবিদায় লৈছিল। তাৰপাছতেই তেওঁৰ জীৱনলৈ নামি আহিছিল এই পৰিৱৰ্তন।\nবিশিষ্ট সাহিত্যিক অতলানন্দ গোস্বামীৰ ব্যক্তিগত পুঁথিভঁৰাল…\n১৯৩৫ চনত জন্ম হৈছিল এগৰাকী বিশিষ্ট কথাশিল্পীৰ। এসময়ত গুৱাহাটী দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ যোগে প্ৰচাৰ হোৱা অতি জনপ্ৰিয় ধাৰাবাহিক ‘নামঘৰীয়া’ আছিল তেখেতৰে বহু জনপ্ৰিয় উপন্যাসৰ নাট্য ৰূপ। ১৯৮৯ চনত প্ৰকাশ পাইছিল এখন জনপ্ৰিয় গ্ৰন্থ।\nঅতুলানন্দ গোস্বামীৰ ‘নামঘৰীয়া’…\nঅতুলানন্দ গোস্বামী অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এগৰাকী বলিষ্ঠ গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক আৰু বিশিষ্ট অনুবাদক। যোৱা ৫ বছৰ ধৰি ৰাজহুৱা জীৱনৰ পৰা আতৰি আছে এই বিশিষ্ট কথাশিল্পীগৰাকী। কেনে আছে ‘হামদৈ পুলৰ জোন’, ‘চেনেহেৰ জৰীৰ গাঁথি’, ‘ৰাজপথ’ আদি গ্ৰন্থৰে অসমীয়া সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰা বিশিষ্ট সাহিত্যিকগৰাকী?\nঅতুলানন্দ গোস্বামীয়ে লেখা-মেলা কৰা টেবুলখন…\nমহানগৰীৰ জু-ৰোডৰ হাতীগড় চাৰিআলিৰ ‘আধাৰ’লৈ এসময়ত বহু লোকৰ আহ-যাহ হৈছিল। ক’লা গেটখনেৰে সোমায়ে এটা দীঘল পদূলি। পদূলিটোৰ মূৰত থকা ঘৰটোত জিলিকি আছে সেই ফলক, য’ত লিখা আছে- অতুলানন্দ গোস্বামী।\nতেওঁৰ বাসগৃহৰ নাম ‘আধাৰ’…\n‘আধাৰ’লৈ গৈ কলিং বেলটো টিপোতে এগৰাকী ভদ্ৰ মহিলা ওলাই আহিল। বিশিষ্ট সাহিত্যিকগৰাকীক এবাৰ চাবৰ বাবে অহা বুলি জনোৱাত তেখেতে পৰিচয় সুধি ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল। কিছু সময় পাছতেই ওলাই আহিল এজন যুৱক। অতুলানন্দ গোস্বামীৰ নাতি।\nএখন সম্বৰ্ধনা অনুষ্ঠানত অতুলানন্দ গোস্বামী…\nআমাক লৈ গ’ল তেখেতৰ কোঠালৈ। বিচনা এখনত তেওঁ দীঘল দি পৰি আছিল। সাধাৰণতে তেওঁ মানুহক সাক্ষাৎ নকৰে। পৰিয়ালৰ লোকে বৰ যত্নৰে ৰাখিছে তেওঁক। সেই কথা কোঠাটোলৈ সোমাই অনুভৱ কৰিলো। মিঠা হাঁহি এটাৰে তেওঁ স্বাগতম জনালে। ‘ছাৰ’ বুলি মাতোতে হাতখন খামুচি ধৰি ক’লে – ‘বৰ ভাল লাগিল। মোৰ যে খবৰ ল’বলৈ তুমি আহিলা।’\nএইদৰে বিশ্ৰাম লৈ থকা মুহূৰ্তত অতুলানন্দ গোস্বামী…\nতেওঁৰ লিখাৰ কথা উলিয়ালো। ১৯৬৪চনত প্ৰকাশ পোৱা হামদৈ পুলৰ জোনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ১৯৯৪চনত প্ৰকাশ পোৱা ইংৰাজী গল্প সংকলন নিগ্ৰো কাপল ইন ছাৰ্চ অৱ শিৱলৈকে। কথাবোৰ তেওঁ পাহৰিছে। কিছু কথা মনত পেলাই দিলো। মনোজ কুমাৰ ডেকাই বীনাপাণি প্ৰকাশনৰ জৰিয়তে তেওঁৰ এখন গল্পসংকলন প্ৰকাশ কৰিছিল। নাম আছিল ‘বৈভৱ বিলাপ’।\nঅতুলানন্দ গোস্বামীৰ ‘ৰচনা সমগ্ৰ’…\nসেই কথাবোৰ তেওঁৰ মনত পৰিল। হাঁহিমুখে তেওঁ দুষাৰমান পাতিলে। কলম তেওঁ যোৱা ৫ বছৰে হাতত তুলিয়েই লোৱা নাই। এইজন বিশিষ্ট গল্পকাৰ তথা ঔপন্যাসিকে ‘নামঘৰীয়া’ উপন্যাসৰ বাবে অম্বিকাগিৰি ৰায় চৌধুৰী বঁটা, ‘বলিয়া হাতী’ নামৰ গল্পৰ বাবে ১৯৯২চনত কথা বঁটা লাভ কৰিছিল।\n‘চেনেহ জৰীৰ গাঁথি’ নামৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে ২০০৬চনত তেওঁ লাভ কৰিছিল সাহিত্য অকাডেমী বঁটা। ২০১৩চনত তেখেতলৈ যচা হৈছিল অসম উপত্যকা সন্মান। ‘পলাতক’ নামৰ গ্ৰন্থখন তেওঁৰ প্ৰকাশ হৈছিল ১৯৮৩চনত। তাৰপাছত ১৯৯৩চনত প্ৰকাশ হৈছিল ‘আশ্ৰয়’।\nৰাষ্ট্ৰপতি শংকৰ দয়াল শৰ্মাৰ সৈতে অতুলানন্দ গোস্বামী…\n‘ককাইদেউ’ নামৰ উপন্যাসখন তেওঁৰ ২০০৯চনত প্ৰকাশ পাইছিল। ২০১২চনত পি জি ইণ্ডিয়াই প্ৰকাশ কৰিছিল তেওঁৰ আন এখন উপন্যাস ‘অৰ্কিড’। অসমীয়া সাহিত্যৰ অন্যতম শক্তিশালী গল্পকাৰ তথা ঔপন্যাসিক তেওঁ। কেইবাখনো গ্ৰন্থ তেওঁ অনুবাদ কৰিছে। তাৰ ভিতৰত জেমছ হিল্মৰ ‘গুডবাই মিঃ ছিপছ’, টি এছ পিল্লাইৰ ‘পিতা-পুত্ৰ’, প্ৰাণবন্ধু কৰ আৰু মনোজ কুমাৰৰ ‘শ্বেতপম্মা আৰু বনহংসী’, ‘একৈশটা বাংলা গল্প’, বংকিমচন্দ্ৰৰ নিৰ্বাচিত প্ৰবন্ধ অন্যতম।\nঅসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা গ্ৰহণ কৰা সময়ত…\n‘‘ককিলা আধাৰ সত্ৰ’- মই ওপজা সত্ৰখনৰ নাম। নামৰ ককিলা আচলতে এখন নদীৰ নাম। সৰু নৈ। কিন্তু ভৰা নৈ। পঞ্চাশৰ বৰভূঁইকপৰ দিনলৈকে পানী ফটফটীয়া, নিবিকাৰভাৱে বাতিয়ে-গিলাচে লৈ খাব পৰাকৈ নিৰ্মল। মাছ পোৱা গৈছিল বহুত শৰালীত নৈৰ কাষে কাষে ভেটা দি একোটা পুখুৰী পতা হৈছিল। তাত জেং দি থোৱা হয়। মাছ জিৰায়। পুখুৰীৰ গৰাকীয়ে খিচি নধৰালৈকে।\nআমাৰ ঘৰ আৰু বিশাল বাৰীখন নৈৰ কেঁকোৰী এটাত পৰে। সৰুতে শুনিছিলো, চৰকাৰে বন্ধোৱা বাটটো, আচলতে মথাউৰিহে, বোলে নৈৰ পাৰে পাৰে লৈ যোৱাৰ কথা আছিল। আমাৰ কোনোবা এজন ককাই ক’লে, কেঁকোৰীদি নিনি পোনাই লৈ গ’লে খৰচ কমিব। আমিও নৈৰ ফালে থাকি গ’লে মাছ পুঠিৰ কথা এৰিলেও, বাহিৰ কৰিবলৈ যোৱা সহজ হ’ব। কামটো সহজে হৈ গ’ল। আৰু আমাৰ ঘৰ বছৰি বাৰিষা হ’লেই ৪-৫ দিনলৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পৰা ওভতি যোৱা পানীয়ে বুৰাই থোৱা হ’ল। মোৰ মনত পৰে, চৰাগড়ৰ ভিতৰলৈ নাও সোমাই নিচিলো ভাই এটাৰে লগ লাগি তেনেকুৱা একো দিনা।\nআমাৰ সত্ৰলৈ যোৰহাটৰ পৰা ১০ কিঃমিঃ মান হ’ব দূৰ। নিমাতীলৈ যোৱা বাটেৰে গৈ গোধা দলং পালেই পূব ফালে লাখৈগুৰলৈ যোৱা বাটটো পায়। সেইফালে ১ কিঃমিঃ মান গ’লেই পাইগৈ ৰংদৈ চাৰিআলি। তাৰপৰা আকৌ উত্তৰে আধা কিঃমিঃ গ’লেই আমাৰ ঘৰ।’’\nএক অনুষ্ঠাত অংশ লোৱা মুহূৰ্তত অতুলানন্দ গোস্বামী…\nএয়া তেওঁৰ ভাষা। জীৱনৰ লেচেৰি বুটলিছিল এনেকৈ। যেন ছবি এখন ভাঁহি আহে। গল্প-উপন্যাসতো একেই। কলেজীয়া দিনতেই তেওঁ ৰামধেনুৰ পাতত গল্প লিখিছিল। ৫ দশকজুৰি লিখিছিল গল্প-উপন্যাস তাৰপাছত। সংযত আৰু সহজ-সৰল বৰ্ণনা। অনাড়ম্ব ভাষাৰে কোনো এক চৰিত্ৰক মনোগ্ৰাহী ৰূপত তুলি ধৰিব পাৰে।\nতেখেতৰ প্ৰথমখন উপন্যাস ‘নামঘৰীয়া’ আছিল অনন্য। নামঘৰীয়াৰ চৰিত্ৰৰ মাজেৰে মিশ্ৰিত অনুভতিৰে দোলা দি যোৱা সেই পৰিচিত চৰিত্ৰক তেওঁ শক্তিশালী ৰূপত তুলি ধৰিছিল। এদিন বন্তি শেনচোৱাই তেওঁৰ এক সাক্ষাৎকাৰ লৈছিল। সেই সাক্ষাৎকাৰ আছিল তেখেতৰ এটা উল্লেখযোগ্য সাক্ষাৎকাৰ।\nবন্তি শেনচোৱাই সুধিছিল- ‘কোনো ধৰণৰ মেৰপেচ নাই, আধুনিক পৰীক্ষা নিৰীক্ষাৰ সচেষ্ট প্ৰয়াসো নাই, নাছিল নিশ্চয়, অথচ ‘হামদৈ পুলৰ জোন’ৰ মনগ্ৰহণত সোমাই বিমুগ্ধ হৈ থাকিব পাৰি। ইয়াৰ অন্তৰাল কি?’ বিশিষ্ট সাহিত্যিক গৰাকীয়ে সেই প্ৰশ্নৰ উত্তৰত কৈছিল- ‘পাঠকেহে জানিব, মোৰ কাৰণে কোৱা সম্ভৱ নহ’ব।’\nএয়াই তেওঁৰ সৰলতা। তেওঁৰ বিখ্যাত গল্পবোৰ যিসকলে পঢ়িছে, সেইসকলেহে তেওঁৰ ভাষাৰ লালিত্য আৰু পঢ়াৰ আমেজ অনুভৱ কৰিব পাৰিব। বেছি সময় তেওঁৰ কাষত থকা নহ’ল। তেওঁ ক’লে- মই খোজ কাঢ়িব পাৰো। আগৰ সেই প্ৰাণখোলা হাঁহিটো দেখা পাই ভাল লাগিল।\n‘বৰ ভাল পালো, তুমি যে আহিলা…’\nভাল লাগিল তেখেতৰ কাষৰ পৰা বিদায় লোৱা সময়ত সেই হাঁহিটোৰে তেওঁ ক’লে- যোৱা। এইগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিকে এদিন অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয় শংকৰদেৱ শিশু নিকেতনৰ বাবেও যথেষ্টখিনি কৰিছিল।\nএটা কথা লক্ষ্য কৰিলো- এই সানিধ্ব্যই তেওঁক বহু কথা মনত পেলাই দিলে। তেওঁ ক’লে- তোমাৰ এই কথাখিনি মোৰ বাবে টনিক হ’ল। ভাল লাগিল তেখেতৰ নাতিয়েকৰ ককাকৰ সাহিত্য সম্ভাৰৰ প্ৰতি থকা দখল দেখি। ইংৰাজী মাধ্যমত পঢ়িলেও ককাকৰ প্ৰতিটো গল্প-কাহিনীয়েই যেন তেওঁৰ নখদৰ্পনত।\nনাতিয়েকে ক’লে- ‘ককাই আগতে খুব কাহিনী কৈছিল মোক। তেওঁৰ গল্পবোৰৰ কথাও কৈছিল। সভা-সমিতিয়ে লৈ গৈছিল। অতুলানন্দ গোস্বামীৰ পুত্ৰও এগৰাকী উচ্চপদস্থ বিষয়া আছিল। ২০১৬ত তেওঁ অৱসৰ লৈছে। বয়স হৈছে। স্মৃতি শক্তি লোপ পাইছে। কথাবোৰ পাহৰিছে। সোধা কথাবোৰ পুনৰ সোধে। কিন্তু পৰিয়ালে তেওঁক ৰাখিছে বৰ যতনেৰে। বহুতে হয়তো তেওঁক পাহৰিছে। কিন্তু অসমীয়া গল্প, উপন্যাস আৰু সাহিত্যই তেওঁক পাহৰিবলৈ নিদিয়ে। তেওঁৰ দৰে শক্তিশালী গল্পকাৰ আছেনো কেইজন?\nবয়সৰ বাবে শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ হেতু তেওঁ কলম তুলি ল’ব নোৱাৰে। কিন্তু যিখিনি সৃষ্টি কৰি থৈ গৈছে সেয়াই অমূল্য। তেওঁৰ গল্পৰ মনোগ্ৰাহী চৰিত্ৰবোৰে সদায় ক’ব তেওঁৰ কথা। আৰু ‘নামঘৰীয়া’ অসমীয়া সাহিত্যৰ বাবে আছিল এক কালজয়ী সৃষ্টি। সেই কথা পাহৰিব পাৰিব কেনেকৈ অসমীয়া পাঠকে।\nধনশিৰিত হিন্দী পৰীক্ষাৰ পৰা বঞ্চিত ২৩ গৰাকী হাইস্কুল শিক্ষান্ত কম্পাৰ্টমেন্টেল পৰীক্ষাৰ্থী… VIDEO\nপথ সুৰক্ষাৰ বাবে ১২ হাজাৰ শিশুৱে আকিলে ছবি, ৰূপান্তৰৰ উদ্যোগত প্ৰয়াত অচিন্ত্য নাৰায়ণ মহন্ত সোঁৱৰণি চিত্ৰ প্ৰদৰ্শনীৰ শুভাৰম্ভণি, VIDEO


অন্য ধৰ্মৰ লোকক বিয়া কৰোৱা বিজেপি নেতাক "লাভ জেহাদ" আইনে সামৰি ল’বনে? ভূপেশ বঘেল... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nঅন্য ধৰ্মৰ লোকক বিয়া কৰোৱা বিজেপি নেতাক “লাভ জেহাদ” আইনে সামৰি ল’বনে? ভূপেশ বঘেল…\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা Nov 22, 2020 ত শেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে\nডিজিটেল ডেস্কঃ ছট্টিশগড়ৰ মুখ্যমন্ত্ৰী ভূপেশ বঘেলে বিজেপিৰ যি সকল নেতা আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ লোকে অন্য ধৰ্মৰ লোকক বিয়া কৰাইছে তেওঁলোকৰ ওপৰত লাভ জিহাদ আইন কাৰ্যকৰী হ’ব নে নহয় বুলি প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে। শনিবাৰে সংবাদ মাধ্যমৰ সৈতে হোৱা এক বাৰ্তালাপত বঘেলে কয় যে কিছুমান বিজেপি নেতাৰ পৰিয়ালৰ বহুলোকেও অন্য ধৰ্মৰ সতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছে।\nকংগ্ৰেছ নেতাজনে এই মন্তব্য কৰিছে, যেতিয়া উত্তৰ প্ৰদেশ মূখ্যমন্ত্ৰী যোগী আদিত্যনাথে সম্প্ৰতি ঘোষণা কৰিছিল যে তেওঁৰ চৰকাৰে লাভ জিহাদ আৰু ধৰ্মান্তৰৰ বিষয়ে ৰাজ্যখনত এখন আইন প্ৰৱৰ্তন কৰিব। ইয়াৰ পূৰ্বে মধ্য প্ৰদেশৰ শিৱৰাজ সিংহ চৌহানৰ নেতৃত্বত বিজেপি চৰকাৰেও কৈছিল যে ৰাজ্যত খুৱ সোনকালে লাভ জিহাদৰ বিষয়ত এখন আইন প্ৰৱৰ্তন কৰা হ’ব।\nকৃষ্ণাইত ভয়ংকৰ পথ দুৰ্ঘটনাঃ এজন নিহত,পাঁচজন আহত…\n৫০দিনৰ অন্তত বাঢ়িল পেট্ৰ’ল-ডিজেলৰ মূল্য…


যিহি 23 - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন (IRV) আচামিচ - 2019\n2“হে মনুষ্য সন্তান, দুজনী মহিলা আছিল; তেওঁলোক একেজনী মাতৃৰে জীয়েক।\n3তেওঁলোকে মিচৰত যৌৱন কালতেই বেশ্যাকৰ্ম কৰিছিল। আৰু সেই ঠাইতে তেওঁলোকে বেশ্যাকৰ্ম কৰিছিল। তেওঁলোকৰ পিয়াহ মোচৰা হৈছিল আৰু তাত তেওঁলোকৰ জীয়াৰী কালৰ পিয়াহৰ মূৰ টিপা হৈছিল।\n4তেওঁলোকৰ মাজৰ বৰ জনীৰ নাম অহলা আৰু তাইৰ ভনীয়েকৰ নাম অহলীবা। তেতিয়া তেওঁলোক মোৰ হ’ল আৰু তেওঁলোকে মোলৈ পো-জী প্ৰসৱ কৰিলে। তেওঁলোকৰ নামে এই বুজায়: অহলা মানে চমৰিয়া আৰু অহলীবা মানে যিৰূচালেম।\n5কিন্তু অহলা মোৰ পত্নী হৈ থাকোতেও, তাই বেশ্যাকৰ্ম কৰি থাকিল; তাইৰ প্ৰেমকাৰীসকলত তাই আসক্ত হ’ল, কিয়নো অচূৰ দেশৰ তেওঁলোক প্রভাৱশালী,\n6নীলবস্ত্ৰ পিন্ধা যি ৰাজ্যপাল আৰু তেওঁৰ বিষয়াসকল, সকলোৱেই মনোহৰ আৰু প্রভাৱশালী আছিল আৰু ঘোঁৰাৰ ওপৰত উঠা সকলো অশ্বাৰোহী আছিল!\n7সেই কাৰণে তাই তেওঁলোকৰ সৈতে বেশ্যাকৰ্ম কৰিলে, কিয়নো আটাইবোৰ অচূৰৰ মনোনীত লোক! আৰু তাই যিবোৰত আসক্ত হ’ল আৰু তেওঁলোকৰ আটাই প্রতিমাবোৰৰ দ্বাৰাই তাই নিজকে অশুচি কৰিলে।\n8কিয়নো মিচৰত থকা দিনৰে পৰা তাই নিজৰ বেশ্যালি এৰা নাছিল, যেতিয়া তাইৰ যৌৱন কালত তেওঁলোকে তাইৰ লগত শয়ন কৰিছিল আৰু তাইৰ জীয়াৰী কালৰ পিয়াহৰ মূৰ টিপিছিল আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে তাইৰ লগত অধিক পৰিমানে বেশ্যাকৰ্ম কৰিছিল।\n9এই হেতুকে মই তাইৰ প্ৰেমকাৰীসকলৰ, তাইৰ সৈতে আসক্ত হোৱা সেই অচূৰীয়াসকলৰ হাতত তাইক শোধাই দিলোঁ!\n10তেওঁলোকে তাইৰ উলঙ্গতা প্ৰকাশ কৰিলে। তেওঁলোকে তাইৰ পো-জীসকলক লৈ গ’ল আৰু তাইক তৰোৱালেৰে বধ কৰিলে আৰু এইদৰে তাই আন মহিলাসকলৰ মাজত লজ্জিত হ’ল আৰু কিদৰে দণ্ড ভোগ কৰিলে।\n11তাইৰ ভনীয়েক অহলীবাই ইয়াক দেখিও, নিজ কামাসক্তত আৰু নিজ বায়েকৰ বেশ্যালিতকৈ অধিক হোৱা নিজ বেশ্যাকৰ্মত তাইতকৈ বেছি ভ্ৰষ্টা হ’ল!\n12অতি জাকজমক্কৈ বস্ত্ৰ পিন্ধা দেশাধিপতি আৰু শাসনকৰ্ত্তাসকলত, ঘোঁৰাৰ ওপৰত উঠা অশ্বাৰোহী তাইৰ ওচৰ-চুবুৰীয়া অচূৰীয়াসকলত তাই আসক্ত হ’ল! তেওঁলোক সকলোৱেই সবল আৰু মনোহৰ যুৱা আছিল।\n13আৰু মই দেখিলোঁ যে তাই নিজকে অশুচি কৰিলে। দুয়ো জনীয়ে একে পথ ল’লে।\n14তেতিয়া তাই নিজ বেশ্যালি আৰু আধিককৈ বঢ়ালে! কিয়নো তাই দেৱালত অঁকা পুৰুষসকলক, অৰ্থাৎ সেন্দুৰেৰে অঁকা কলদীয়াসকলৰ নক্সা দেখিলে,\n15তেওঁলোকৰ ককালত টঙালি বন্ধা আৰু তাৰে সৈতে মূৰত ওলোমি থকা পাগুৰি মৰা! তেওঁলোক সকলোৱেই দেখিবলৈ সেনাপতি দলৰ নিচিনা, যি বাবিলীয়াসকলৰ জন্মদেশ যেন দেখা যায়।\n16যেতিয়াই তাই তেওঁলোকক দেখিলে, তাই তেওঁলোকত আসক্ত হ’ল আৰু সেই কাৰণে কলদীয়া দেশলৈ তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ দূত পঠিয়ালে।\n17তেতিয়া বাবিলীয়াসকল তাইৰ ওচৰলৈ আহি প্ৰেমশয্যাত উঠিল আৰু বেশ্যাকৰ্মেৰে তাইক অশুচি কৰিলে; তাই তেওঁলোকৰ দ্বাৰাই অশুচি হ’ল আৰু তেতিয়া তাই তাইৰ মনত তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে ঘিণ লাগিল।\n18এইদৰে তাই নিজৰ বেশ্যালি প্ৰকাশ কৰি নিজৰ বিবস্ত্ৰতা অনাবৃত কৰিলে, তেতিয়া মোৰ মনত তাইৰ বায়েকলৈ ঘিণ লগা নিচিনাকৈ তাইলৈকো মোৰ মনত ঘিণ লাগিল!\n19তেতিয়া তাই নিজ যৌৱন কাল সোঁৱৰণ কৰিলে আৰু নিজৰ বেশ্যালি আৰু অধিককৈ বৃদ্ধি কৰিলে, যিদৰে তাই মিচৰ দেশত থাকোতে বেশ্যাকৰ্ম কৰিছিল!\n20সেই কাৰণে তাই নিজ প্রেমিকসকলৰ সৈতে আসক্ত হ’ল, যিসকলৰ গাধৰ দৰে জননেন্দ্রিয় বিষয়ক আৰু ঘোঁৰাৰ বীৰ্যৰ নিচিনা বীৰ্য।\n21তাই আকৌ তাইৰ যৌৱন কালৰ ব্যভিচাৰ পুনৰায় কৰিবলৈ ধৰিলে, যেতিয়া মিচৰীয়াসকলে তাইৰ পিয়াহৰ মূৰ টিপিছিল। কাৰণ তাইৰ যৌৱন কালৰ পিয়াহ!\n22এই হেতুকে, হে অহলীবা, প্ৰভু যিহোৱাই এই কথা কৈছে: ‘চোৱা, মই তোমাৰ প্ৰেমকাৰীসকললৈ তোমাৰ বিৰুদ্ধে কৰিম! যিসকলৰ পৰা তোমাৰ মনত ঘিণ আছিল, মই তেওঁলোকক তোমাৰ বিৰুদ্ধে উচটাম, তোমাৰ চাৰিওফালৰ পৰা তোমাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকক আনিম!\n23বাবিলীয়া আৰু আটাই কলদীয়াসকল! পকোদ, চোৱা আৰু কোৱাক! আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে আটাই অচূৰীয়াসকলক! সকলোৱেই প্রভাৱশালী মনোহৰ যুৱা! ৰাজ্যপাল আৰু বিষয়াসকল; তেওঁলোক সেনাপতি আৰু সন্মানিত লোক! তেওঁলোক আটাইবোৰ অশ্বাৰোহী।\n24তেওঁলোকে অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ, ৰথ, গাড়ী আৰু বিশাল লোক সকলে সৈতে তোমাৰ বিৰুদ্ধে আহিব! তেওঁলোকে ফৰ আৰু ঢাল লৈ আৰু শিৰোৰক্ষক টুপি পিন্ধি তোমাৰ অহিতে চাৰিওফালে বেহু পাতিব! মই তেওঁলোকৰ হাতত বিচাৰভাৰ সমৰ্পণ কৰিম; তেতিয়া তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ বিচাৰ অনুসাৰে তোমাৰ বিচাৰ কৰিব!\n25আৰু মই তোমাৰ বিৰুদ্ধে মোৰ অন্তৰ্জ্বালা প্ৰজ্বলিত কৰিম আৰু তেতিয়া তেওঁলোকে তোমালৈ ক্ৰোধ কৰিব! তেওঁলোকে তোমাৰ নাক আৰু কাণ কাটিব আৰু তোমাৰ অৱশিষ্ট ভাগ তৰোৱালৰ দ্বাৰাই পতিত হ’ব! তেওঁলোকে তোমাৰ পো-জীবোৰক লৈ যাব, যাতে তোমাৰ অৱশিষ্ট বংশ জুইত পোৰা হ’ব।\n26তেওঁলোকে তোমাক উলঙ্গও কৰিব আৰু তোমাৰ সুন্দৰ সুন্দৰ অলঙ্কাৰবোৰ নিব।\n27এইদৰে মই তোমাৰ পৰা তোমাৰ ব্যভিচাৰ আৰু মিচৰ দেশত অভ্যাস কৰা তোমাৰ বেশ্যালি নোহোৱা কৰিম। তুমি তেওঁলোকলৈ আৰু চকু তুলি হেঁপাহেৰে নাচাবা আৰু মিচৰলৈ কেতিয়াও সোঁৱৰণ নকৰিবা।’\n28কিয়নো প্ৰভু যিহোৱাই এই কথা কৈছে, ‘চোৱা! যিবোৰলৈ তোমাৰ মনত ঘিণ আছিল, তুমি হিংসা কৰাবোৰৰ হাতত, মই তোমাক সেইসকলৰ হাতত শোধাই দিম।\n29তেওঁলোকে তোমাক ঘিণ কৰিব; তোমাৰ সকলো পৰিশ্ৰমৰ ফল নিব আৰু তোমাক উলঙ্গিনী আৰু বিবস্ত্ৰতা কৰি এৰিব। তেতিয়া তোমাৰ বেশ্যাকৰ্মৰ দ্বাৰাই হোৱা বিবস্ত্ৰতা, তোমাৰ ব্যভিচাৰ আৰু বেশ্যা-কাৰ্য্য প্ৰকাশ পাব!\n30তুমি বেশ্যাহৈ জাতি সমূহৰ পাছে পাছে যোৱাৰ কাৰণে, আৰু তুমি তেওঁলোকৈ প্রতিমাবোৰেৰে কলঙ্কিত হোৱাৰ কাৰণে এইবোৰ কাৰ্য তোমালৈ কৰা যাব।\n31তুমি তোমাৰ বায়েৰাৰ পথত গমন কৰিলা; এই হেতুকে মই তাইৰ পানপাত্ৰ তোমাৰ হাতত দিম।’\n32প্ৰভু যিহোৱাই এই কথা কৈছে: ‘তুমি তোমাৰ বায়েৰাৰ দ আৰু বহল পানপাত্ৰত পান কৰিবা; তুমি পৰিহাসৰ আৰু বিদ্ৰুপৰ বিষয় হ’বা - সেই পান পাত্ৰত বহুত ধৰে!\n33তুমি মাতলামি আৰু দুখেৰে পৰিপূৰ্ণ হ’বা; সেয়ে তোমাৰ বায়েৰা চমৰিয়াৰ বিস্ময় আৰু ধ্বংসজনক পানপাত্ৰ!\n34তুমি তাত পান কৰিবা আৰু চুঁচি শেষ কৰি খাবা; তাৰ পাছত খোলাবোৰ চোবাবা আৰু নিজ স্তন বিদাৰিবা। কিয়নো প্ৰভু যিহোৱাই ইয়াক ঘোষণা কৰিছে!’ এয়ে প্রভু যিহোৱাৰ ঘোষণা!।\n35এই হেতুকে, প্ৰভু যিহোৱাই এই কথা কৈছে, ‘কিয়নো তুমি মোক পাহৰিলা, আৰু মোক পাছফাললৈ পেলালা; এই কাৰণে তুমিও তোমাৰ ব্যভিচাৰ আৰু বেশ্যাকৰ্মৰ ফল ভোগ কৰিবা’।”\n36যিহোৱাই মোক ক’লে “হে মনুষ্য সন্তান, তুমি অহলা আৰু অহলীবাৰ ওপৰত গোচৰ কৰিবা নে? তেন্তে তেওঁলোকৰ ঘিণলগীয়া কাৰ্যবোৰ তেওঁলোকক সোঁৱৰা।\n37কিয়নো তেওঁলোকে ব্যভিচাৰ কৰিলে, আৰু তেওঁলোকৰ হাতত তেজ লাগি আছে; তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ প্রতিমাবোৰে সৈতে ব্যভিচাৰ কৰিলে আৰু তেওঁলোকে মোৰ কাৰণে প্ৰসৱ কৰা তেওঁলোকৰ সন্তান সকলক গ্ৰাসিত হ’বলৈ সেইবোৰৰ উদ্দেশ্যে জুইৰ মাজেদি সিহঁতক গমনো কৰালে!\n38তেওঁলোকে মোলৈ এইটোও কৰি থাকিলে: তেওঁলোকে মোৰ ধৰ্মধাম অশুচি কৰিলে আৰু মোৰ বিশ্ৰাম-দিনবোৰ সেই দিনাই অপবিত্ৰ কৰিলে।\n39কিয়নো, তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ প্রতিমা বোৰৰ উদ্দেশ্যে নিজ নিজ সন্তান সকলক বধ কৰাৰ পাছত, সেই দিনাই মোৰ ধৰ্মধামলৈ আহি তাক অপবিত্ৰ কৰিলে! সেই বাবে চোৱা! মোৰ গৃহৰ মাজতে তেওঁলোকে কি প্ৰকাৰ কৰিলে!\n40তোমালোক দূৰৰ পৰা মানুহক আহিবলৈ মাতিলা, যিসকললৈ এজন দূত পঠোৱা হৈছিল - আৰু চোৱা! তেওঁলোক সঁচাকৈ আহিল; যিসকলৰ কাৰণে তুমি গা ধুলা, তোমাৰ চকুত কাজল দিলা আৰু অলঙ্কাৰেৰে নিজকে বিভূষিতা কৰিলা।\n41আৰু তুমি ৰাজকীয় শয্যাত বহিলা আৰু তাৰ আগত এখন মেজ সজোৱাত তাৰ ওপৰত তুমি মোৰ ধুপ আৰু মোৰ তেল থ’লা।\n42আৰু নিশ্চিন্তে থকা লোক সকলৰ কোলাহল তাইৰ তাত শুনা গ’ল আৰু সামান্য শ্ৰেণীৰ মানুহবোৰৰ লগত মৰুপ্রান্তৰ পৰা মতোৱালবোৰ অনা হ’ল তেওঁলোকে তোমালোক দুজনীৰ হাতত খাৰু আৰু মূৰত সুন্দৰ মুকুট পিন্ধাই দিলে।\n43তেতিয়া ব্যভিচাৰত বুঢ়ী হোৱাজনীৰ বিষয়ে মই কলোঁ, ‘তেওঁলোকে তাইৰ লগত আৰু তাই তেওঁলোকৰ লগত এতিয়া বেশ্যাকৰ্ম কৰিব।’\n44পাছত পুৰুষবোৰে বেশ্যাত গমন কৰা নিচিনাকৈ তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ লগত গমন কৰিলে; এইদৰে তেওঁলোকে সেই দোষী ব্যভিচাৰিণী মহিলা অহলা আৰু অহলীবাত গমন কৰিলে!\n45কিন্তু ধাৰ্মিকসকলে ব্যভিচাৰিণীক আৰু ৰক্তপাতকাৰিণীক দণ্ড দিয়াৰ দৰে সিহঁত দুজনীক দণ্ড দিব, কিয়নো তেওঁলোক ব্যভিচাৰিণী; আৰু তেওঁলোকৰ হাতত তেজ লাগি আছে।\n46সেই কাৰণে প্ৰভু যিহোৱাই এই কথা কৈছে: মই তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে সমাজক আনিম আৰু মই তেওঁলোকক ত্ৰাসৰ বিষয় আৰু লুটদ্ৰব্যস্বৰূপ হ’বলৈ দিম;\n47তেতিয়া সেই সমাজে তেওঁলোকলৈ শিল দলিয়াব আৰু নিজ নিজ তৰোৱালেৰে তেওঁলোকক ডোখৰ ডোখৰ কৰিব। তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ পো-জীবোৰক বধ কৰিব, আৰু জুই লগাই তেওঁলোকৰ ঘৰবোৰ পুৰি পেলাব।\n48এইদৰে মই দেশৰ পৰা ব্যভিচাৰ দূৰ কৰিম আৰু সকলো মহিলাক তোমালোকৰ ব্যভিচাৰ মতে কাৰ্য কৰিবলৈ নিশিকিব।\n49তেতিয়া তেওঁলোকে তোমালোকৰ ব্যভিচাৰৰ বোজা তোমালোকৰ ওপৰত ৰাখিব আৰু তোমালোকে তোমালোকৰ প্রতিমাসম্বন্ধীয় পাপৰ ভাৰ ববা; তেতিয়া মই যে প্ৰভু যিহোৱা, সেই বিষয়ে তোমালোকে জানিবা।\n< যিহি 22\nযিহি 24 >


শব্দ বৰষুণ....: বিষ্ণু ৰাভা, জনতা আৰু আমাৰ চৰকাৰ\nএক অদ্ভূত বিষয় লৈ আজিৰ এই বিষয়টো উনুকিয়াব বিচাৰিছোঁ। বিষয় বিষ্ণুৰাভা, জনতা আৰু আমাৰ বল আৰু আমাৰ চৰকাৰৰ কাম-কাজ। যোগসূত্ৰডাল মই স্থাপন কৰা বুলি ভাবিলেও পঢ়োতাই যদি কিবা কাৰণত যোগসূত্ৰডাল স্থাপন কৰিব নোৱাৰেও, মোক গঠনমূলকভাৱে দেখাই দিলেই উপকৃত হম। এই প'ষ্টত অযথা বিতৰ্ক আমাৰ কাম্য নহয়। এই প'ষ্টৰ সমূহ চিন্তাধাৰা যোগাত্মক দিশতহে কৰা হৈছে। ঋণাত্মক চিন্তাধাৰাক প্ৰাধান্য নিদি ভালখিনি বাচি লৈহে এই প'ষ্টৰ আলোচনাখিনি সামৰি লোৱা হৈছে।\nপ্ৰথমতে আহিছোঁ বিষ্ণুৰাভাৰ বিষয় লৈ। মেদিনি চৌধুৰীৰ ফেৰেংগাদাও নামৰ উপন্যাসখনত আমি পঢ়িবলৈ পাইছিলোঁ বিষ্ণুৰাভা আৰু জনতাৰ মাজৰ সম্বন্ধ কিমান মধুৰ। অন্য কিছুমান প্ৰবন্ধত বিষ্ণুৰাভাৰ লগত, তেওঁৰ সোঁৱে-বাৱে লাগি থকা অথবা তেওঁৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিবলৈ সুযোগ পোৱা বহুতো ব্যক্তিয়ে উল্লেখ কৰিছিল বিষ্ণুৰাভাৰ জনতাৰ প্ৰতি থকা মোহৰ কথা। বামপন্থী আছিল বিষ্ণুকাইটি। কৃষকৰ বাবে লাগিছিল, লাগিছিল নহয় খাটিছিল। ক্তেওঁৰ সমসাময়িক সমাজখনৰ আৰ্থ-সামাজিক ভেঁটিটো আছিল কৃষিভিত্তিক আৰু সেই কৃষিক জমিদাৰী প্ৰথাৰপৰা মুক্ত কৰাৰ বাবে বিষ্ণুৰাভাই দেহৰ প্ৰতিৰক্তকণাক কৃষকৰ বাবে উচৰ্গা কৰিছিল। হালোৱা ককাইৰ চোতালত বহি জনতাৰ মুখৰ মাত কাঢ়ি আনি দিছিল সংগীতৰ ৰূপ। তেনেকুৱা এটা ৰূপতেই গজি উঠিছিল কালজয়ী ৰাভা সংগীতৰ কিছুমান গীত।\n"জাগ জাগ জাগ / কৃষক শক্তি দল / অ' বনুৱা সমনীয়া/ আগবাঢ়ি যাওঁ ব'ল" গাই গাই উলিয়াই আনিছিল শোষিত শ্ৰেণীক। শোষণৰ বিৰূদ্ধে বিষ্ণুৰাভা আছিল কালৰূপ, শোষিত শ্ৰেণীৰ বাবে আছিল মহাৰথ। কিন্তু সেই সময়ত বিষ্ণুৰাভাই ইমান সমাদৰ নাপালে। সেই বাবেই চাগৈ শেষ সময়তো তেওঁ পৰি ৰ'ল সৰু কোঠাটোৰ এটা কোণত, অকলে। আজিৰ বিষয় ৰাভাৰ জীৱনচৰ্চা নহয়। ৰাভাই আৰম্ভ কৰা যোগসূত্ৰডাল টানি আনি আজিৰ লগত বন্ধাহে।\nযোৱা কেইবছৰমান আগলৈকে আমি দেখিছিলোঁ, আমাৰ গাঁৱে-ভূঞে প্ৰতি ঘৰে ঘৰে দিনৰ ভাগত চলে ডেকাসকলৰ আড্ডা। কিয় চলিছিল সেয়া আমি নাজানো। কিন্তু আজি যদি অলপ পিছুৱাই গৈ সেই আড্ডাৰ কাৰণসমূহ বিচাৰিবলৈ যাওঁ, তেন্তে এটা কথায়েই দেখিম, সেয়া হৈছে আমাৰ আৰ্থ-সামাজিক অৱস্থা। কাম-কাজ নাই, চাকৰি-বাকৰি নাই, শিক্ষিতসকলো পঢ়া শেষ কৰি ঘৰতেই বহিছেগৈ। বহিছে মানে আৰম্ভ হৈছে আড্ডা। কেৰম, তাচপাত, লুডু, মঙ্গলপঠা আদি বিভিন্ন সময় অতিবাহিত কৰাৰ উপায়। সেই উপায়সমূহ হয়তো তাতোকৈ অলপ ভয়াবহ ৰূপ লৈ পৰিৱৰ্তিত হৈছিল মদৰ আড্ডালৈ, জুৱাৰ ঘাটিলৈ। তথাপি কিন্তু সমাজ পৰিৱৰ্তিত নহ'ল। একেই থাকিল। প্ৰায় এটা দশক একেই থাকিল মানসিকতা। সেই শিক্ষিত নিবনুৱাসকলৰ কিছুমানে খেতি-বাতিত লাগিল। পিছে তেওঁৰ সেই আশাত চেঁচাপানী ঢালিলে বাৰিষাৰ শেষত অহা বানে। বছৰত এটায়েই খেতি হোৱা মাটিখিনিতো বানে আহি সকলো মচি লৈ গ'লহি। কিছুমানে আকৌ নিজাববীয়াকৈ ব্যৱসায়তো নামিল। পাছে, য'ত অৰ্থনীতিয়েই মন্দা, তাতে ব্যৱসায়ে কেনেকৈ ঠন ধৰি উঠিবগৈ? ফলত পুনৰ জন্ম পালে এক নতুন উপায়ে। পঢ়া-শুনাত ভাল তথা অৰ্থ্নৈতিকভাৱে সুচ্ছলসকলে ঢাপলি মেলিবলৈ আৰম্ভ কৰিলেহি ৰাজ্যৰ বাহিৰলৈ। উদ্দেশ্য চাকৰি। ৰাজ্যত সাধাৰণ চাকৰি কৰিবলৈ লাজ পোৱা স্নাতকোত্তৰসকলেও বাহিৰতৰ গৈ সাধাৰণ শ্ৰমিক পৰ্যায়ৰ চাকৰি কৰিবলৈ লাজ নোপোৱা হ'ল। লাহে লাহে তেওঁলোকে টানিলে একেবাৰে পঢ়া শুনা নোহোৱাসকলক। আৰম্ভ হ'ল এক নতুন সমস্যা। প্ৰব্ৰজন। মানৱ শক্তি লাহে লাহে আঁতৰি গুছি যাবলৈ ধৰিলে। আৰু আমাৰ চৰকাৰ?\nচৰকাৰ বোলা বস্তুবিধ যেন তেতিয়া কাগজে পত্ৰইহে থাকিল। কোনো পলিচি নাই, কোনো ব্যৱস্থা নাই, কোনো আশাৰ বতৰা নাই। কেউদিশে অৰাজকতা। চুৰি-ডকাইতি, হিংসা-উগ্ৰবাদ সকলোবোৰ জয়জয় ময়ময়। কিন্তু হঠাতে যেন পট পৰিৱৰ্তন হবলৈ ধৰিলে। চৰকাৰে বহুমুখী আঁচনিসমূহ ৰূপায়ন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। চাকৰি ওলাব ধৰিল। চাকৰি ক'তনো পাম, পঢ়িলে কিনো হব বুলি ভবা সকলেই পুনৰাই কলেজত নামভৰ্তি কৰিবলৈ ধৰিল। সেয়া নিশ্চয়কৈ চৰকাৰৰেই কৃতিত্ব। হয়, সকলোৱে তেনেকৈয়ে কয়। যোৱা দহ-বাৰ বছৰৰ পৰা অসমৰ আৰ্থ-সামাজিক অৱস্থাটো অলপ উন্নতিৰ ফাললৈ গতি কৰিছে। আৰু তাৰ বাবে বুদ্ধিজীৱিসকলে চৰকাৰকেই কৃতিত্ব দিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু চৰকাৰেই সকলোখিনি কৰিলেনে?\nনিশ্চয় নহয়। হব নোৱাৰে। ৰাইজে থিয় নিদিলে চৰকাৰে একো কৰিব নোৱাৰে। উগ্ৰবাদৰ সমস্যাত জৰ্জৰিত অঞ্চলসমূহত ৰাইজে উগ্ৰবাদীক নিষিদ্ধ কৰিলে। ক'তা, সেইবোৰ সিদ্ধান্তত চৰকাৰেতো ৰাইজৰ পক্ষত থিয় নিদিলে, সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি নাহিল। তাৰ পৰিৱৰ্তে সন্ত্ৰাসবাদ দমন নামৰ এক শ্লোগান আনি ৰাইজৰ ওপৰত উৎপীড়ন চলালে। কিন্তু তথাপি ৰাইজ বহি নাথাকিল। হয়তো বাধ্য-বাধকতা অহাৰ বাবেই, নিজৰ পৰিয়াল বচাবলৈ জ্যেষ্ঠসকলে মূৰ দাঙি থিয় হ'ল। গাৱত সংগঠনৰ নামত চাউল টুটিল। চোৰ-ডকাইত ধৰি "পাব্লিক ঢুলাই" দিয়াৰ ব্যৱস্থা আহিল। ফলত বেয়া পথবোৰ পুনৰাই ভাঁজ সলাই ভালৰ ফালে আহিল। ৰাইজে নখ জোকাৰিলে আৰু নৈ বব ধৰিলে। কিন্তু এফালে এচামে সেয়া ৰাইজৰ পৰিৱৰ্তে চৰকাৰৰহে কৃতিত্ব বুলি দাবী কৰিবলৈ ধৰিলে।\nবিষ্ণুৰাভাই জনতাক উলিয়াই আনিব বিচাৰিছিল, ভবা ধৰণে নোৱাৰিলে। তাৰ সলনি নাম পালে "অঁকৰা বামপন্থী" । কিন্তু সেই বিষ্ণুৰ আহ্বানক নেওচা দিয়া সমাজেই তেওঁলোকৰ উত্তৰপুৰুষৰ সহায়ত নিজেই গম নোপোৱাকৈয়ে মাৰ বান্ধি ওলাই আহিল। ওলাই আহিল আত্মনিয়োজনৰ বাবে, ওলাই আহিল আত্মপৰিচয়ৰ বাবে। প্ৰেত্যেকে প্ৰেত্যেকৰ ক্ষেত্ৰখনত যোগদান কৰি গ'ল এখন এখন সংগ্ৰামত। হয়তো এয়া বিষ্ণুৰাভাৰ সংগ্ৰামৰ লগত পৃথক সংগ্ৰাম, কিন্তু লক্ষ্য যে একেই হৈ গ'ল। উৎস যিয়েই নহওঁক, চৰকাৰে আঁচনিৰ কথা ভাবিব পৰাকৈ পৰিপক্কতা পালে। চৰকাৰে অসমৰ মগজুক লৈ ভাবিব পৰাকৈ সাহস আৰু সমল পালে, গুৰুত্ব পালে। সদাগৰ সকলেও অসমলৈ ডিঙা মেলিবলৈ ধৰিলে।\nআজি (আগন্তুক এটা দশকৰ কথা কব বিচৰা হৈছে) অসম প্ৰগতিৰ পথত। এয়া কোনো ৰাজনীতিকৰ কথা নহয়, চৰকাৰৰ ফুলজাৰি নহয়। আমি অলপ মগজু লগালেই অনুধাৱন কৰিব পৰা এটা সত্বা। চৰকাৰে কি আঁচনি কৰিছে, বাদ দিয়ক সেইবোৰ কথা। কিন্তু আজি আপুনি বুকু ডাঠি কব পাৰে, অসমত উগ্ৰবাদী এতিয়া অতংকবাদী নহয়, অসমৰ পিৰালিৰ চাকি সাতগধূলিতে এতিয়া নুমাই নাযায়, শিক্ষিত অসমীয়া ডেকাই চাকৰিৰ বাবে বাট চাব লগা অৱস্থা এতিয়া আৰু নাই। অসমীয়াসকল এতিয়া নিজেই পৰিপক্ক, নিজেই একো একোখন চৰকাৰক বাট দেখুৱাই নিব পৰা শক্তি।\nঅসম এতিয়া বিষ্ণুৰাভাই সপোনত দেখা অসম, অসম জনতাই মাৰ বান্ধি জাগৰণ তোলা অসম, অসম ৰাইজৰ পৰিচালনাৰে পৰিচালিত চৰকাৰৰ অসম।


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - दिसंबर 22\n1. মই ইলকোচ গাৱঁৰ নহূম। যিহোৱাই মোক দৰ্শনৰ যোগেদি দিয়া নীনবি নগৰৰ বিষয়ে এই এক ঘোষণা।\n2. যিহোৱা নিজ মৰ্য্যদা ৰখাত উদ্যোগী আৰু প্ৰতিকাৰ সাধোতা ঈশ্বৰ; যিহোৱা প্ৰতিকাৰ সাধোতা আৰু ক্ৰোধেৰে পৰিপূৰ্ণ; যিহোৱাই তেওঁৰ নিজ বিৰোধী সকলৰ ওপৰত প্ৰতিকাৰ সাধে আৰু নিজ শত্ৰুবোৰৰ কাৰণে ক্ৰোধ ৰাখে।\n3. যিহোৱা ক্ৰোধত ধীৰ আৰু পৰাক্ৰমত মহান; কিন্তু তেওঁ দোষীক কোনো মতেই নিৰ্দ্দোষী ঘোষণা নকৰে; বা-মাৰলী আৰু ধুমুহা হ’ল যিহোৱাৰ পথ আৰু মেঘ তেওঁৰ ভৰিৰ ধূলিস্বৰূপ।\n4. তেওঁ সমুদ্ৰক ধমকি দি শুকুৱাই পেলায় আৰু আটাই নদ-নদী শুকান কৰে; বাচানৰ সৈতে কৰ্মিল অৱসন্ন হ’ল, লিবানোনৰ ফুলবোৰো শুকাই গ’ল।\n5. তেওঁৰ ভয়ত পৰ্ব্বতবোৰ কঁপে আৰু গিৰিবোৰ দ্রৱীভূত হয়; তেওঁৰ আগত পৃথিৱী, এনে কি, জগতখন আৰু তাৰ সকলো নিবাসী ভাগি পৰে।\n6. তেওঁৰ ক্ৰোধৰ আগত কোনে থিয় হ’ব পাৰে? তেওঁৰ প্ৰচণ্ড ক্রোধক কোনে সহ্য কৰিব পাৰে? তেওঁৰ প্ৰচণ্ড ক্রোধৰ সন্মুখত কোনে থিয় হ’ব পাৰে? তেওঁৰ ক্ৰোধ অগ্নিৰ দৰে আহে আৰু তেওঁৰ দ্বাৰাই শিলবোৰ ডোখৰ ডোখৰকৈ ভঙা হয়।\n7. যিহোৱা মঙ্গলময়, সঙ্কটৰ দিনা তেওঁ দৃঢ় কোঁঠাস্বৰূপ; আৰু তেওঁত আশ্ৰয় লোৱা লোকসকলক তেওঁ জানে।\n8. কিন্তু তেওঁৰ শত্রুসকলক তেওঁ বানপানীৰ ধলৰ দ্বাৰাই সম্পূ্ৰ্ণকৈ শেষ কৰিব আৰু তেওঁ সেই লোকসকলক আন্ধাৰলৈ খেদি পঠাব।\n9. তোমালোকে যিহোৱাৰ বিৰুদ্ধে কি চক্রান্ত কৰিছা? তেওঁ সম্পূৰ্ণকৈ অন্ত কৰিব; দ্বিতীয়বাৰ সঙ্কট নহব।\n10. কিয়নো, সিহঁত জোঁট লগা কাঁইটৰ নিচিনা হলেও, সিহঁতক শুকান নৰাৰ নিচিনাকৈ ভস্ম কৰা হ’ব।\n11. তোমালোকৰ নীনবি নগৰৰ পৰাই যিহোৱাৰ বিৰুদ্ধে কু-কল্পনা কৰোঁতা, কু-আলচ কৰোঁতা এজন ওলাল।\n12. যিহোৱাই এই কথা কৈছে: যদিও তেওঁলোক শক্তিৰে পূৰ আৰু বহুসংখ্যক; তথাপি তেওঁলোকক উচ্ছন্ন কৰা হ’ব আৰু তেওঁলোকৰ কোনো এজনো অৱশিষ্ট নাথাকিব। কিন্তু হে যিহূদা, যদিও মই তোমাক দুখ দিলোঁ, তথাপি মই তোমাক পুনৰ দূখ নিদিম।\n13. মই এতিয়া তোমাৰ পৰা তাৰ যুৱলি ভাঙি পেলাম, আৰু তোমাৰ বান্ধবোৰ ছিঙি পেলাম।”\n14. আৰু হে নীনবি নগৰ, তোমালোকৰ বিষয়ে যিহোৱাই আজ্ঞা দিছে যে, তোমালোকৰ কোনো বংশধৰৰ নাম ৰখা নাযাব; মই তোমালোকৰ দেৱতাবোৰৰ ঘৰৰ পৰা কটা-মূৰ্ত্তি আৰু সাঁচত ঢলা মূৰ্ত্তিবোৰ উচ্ছন্ন কৰিম; মই তোমালোকৰ মৈদাম খান্দিম, কিয়নো তোমালোক পাপিষ্ঠ।\n15. চোৱা, যি জনে শুভবাৰ্ত্তা আনে আৰু শান্তি প্ৰচাৰ কৰে, সেই জনৰ চৰণ পৰ্ব্বতৰ ওপৰত আছে! হে যিহূদা, তোমালোকৰ পৰ্ব্ববোৰ পালন কৰা আৰু তোমালোকৰ প্ৰতিজ্ঞাবোৰ সিদ্ধ কৰা, কিয়নো দুষ্ট লোকজনে তোমালোকক আক্রমণ নকৰিব; সি নিঃশেষে বিনষ্ট হ’ল।\n1. যি জনে তোমালোকক ডোখৰ-ডোখৰকৈ ভাঙিব, তেওঁ তোমালোকৰ বিৰুদ্ধে উঠি আহি আছে। তোমালোকে দুৰ্গবোৰ দৃঢ় কৰা, বাটবোৰলৈ পহৰা দি থাকা, নিজকে অতিশয় বলৱান কৰা আৰু নিজ সৈন্যদলবোৰক একত্রিত কৰা।\n2. কিয়নো যদিও লুণ্ঠন কৰোঁতা সকলে তেওঁলোকক খালি কৰি উলিয়াই পঠিয়ালে আৰু তেওঁলোকৰ দ্ৰাক্ষালতাৰ ডালবোৰ নষ্ট কৰিলে তথাপিও যিহোৱাই ইস্ৰায়েলৰ মহত্ত্বৰ দৰে যাকোবৰ মহত্ত্ব পুনৰায় স্থাপন কৰিব।\n3. তেওঁৰ বীৰ লোকসকলৰ ঢালৰ ৰং ৰঙা আৰু পৰাক্ৰমী লোকসকল সেন্দুৰ বৰণীয়া কাপোৰ পিন্ধা; যুদ্ধলৈ সাজু হোৱাৰ দিনা তেওঁলোকৰ ৰথবোৰৰ তীখা জিলিকে আৰু ছাইপ্রেচ গছবোৰৰ জাঠিবোৰ হাতত বৰকৈ বতাহত তুলি ধৰি লৰাবলৈ ল’লে।\n4. ৰথবোৰ অতি বেগৰে বাটৰ মাজেদি চলিবলৈ ধৰিলে; তেওঁলোকে বহল মুকলি বাটবোৰত ইখনে সিখনক ইফালে-সিফালে চলালে। সেইবোৰ দেখিবলৈ আৰিয়াৰ নিচিনা আৰু সেইবোৰ বিজুলীৰ নিচিনাকৈ অতি বেগেৰে গৈছে।\n5. যি জনে তোমালোকক ডোখৰ-ডোখৰকৈ ভাঙিব, তেওঁ নিজ বিষয়াসকলক মাতি পঠিয়াইছে; এনেতে তেওঁলোকে বেগেৰে যাওঁতে যাওঁতে উজুটি খালে; তেওঁলোকে ততালিকে দুৰ্গটো আক্রমণ কৰিবলৈ যায়। আক্রমণ কৰোঁতা সকলক ৰক্ষা কৰিবলৈ ঢালবোৰ যুগুত কৰা হ’ল।\n6. নদীবোৰত থকা দুৱাৰবোৰ মুকলি হৈ গ’ল, তেতিয়া ৰাজগৃহ পানীত নাশ হৈ গ’ল।\n7. যিহোৱাই এই বিষয়ে কথা কৈছিল: ৰাণী হুচব অনাবৃতা হ’ল আৰু তেওঁক নিয়া হ’ল; তেওঁৰ দাসীসকলে বুকুত ভুকুৱাই কপৌৰ স্বৰেৰে শোক কৰিছে।\n8. কিন্তু নীনবি আগৰ কালৰে পৰা এটা জলপূ্ৰ্ণ পুখুৰীস্বৰূপ; তথাপি তেওঁলোক বৈ যোৱা পানীৰ দৰে পলাইছে। অন্য লোকসকলে “ৰ’বা ৰ’বা” বুলি চিঞৰে, কিন্তু কোনেও ঘূৰি নাচায়।\n9. তোমালোকে ৰূপ লুট কৰি নিয়া, সোণ লুট কৰি নিয়া, কিয়নো বস্তুবোৰৰ সৌন্দৰ্যৰ মহিমা সীমাহীন। ইয়াতে সকলো প্ৰকাৰ মনোহৰ বস্তু অতিশয় অধিক পৰিমাণে আছে।\n10. সেই নীনবি শুদা আৰু উচ্ছন্ন; প্রতিজনৰ ভয়ত মন পমি গৈছে আৰু আঁঠুৱে আঁঠুৱে লগালগি হৈছে, সকলোৰে বেদনা, আৰু সকলোৰে মুখ বিবৰ্ণ হৈছে।\n11. যি ঠাইত কোনেও ভয় নথকাকৈ সিংহ, সিংহিনী আৰু সিংহ পোৱালিৰ দৰে ফুৰিছিল, সিংহৰ সেই গুহা আৰু যুবা সিংহৰ সেই খোৱা ঠাই ক’ত?\n12. সিংহই নিজৰ পোৱালিবোৰৰ কাৰণে জোৰাওকৈ অনেক পশু ছিৰিছিল আৰু নিজ সিংহিনীবোৰৰ কাৰণে ডিঙিত টেপা দি মাৰিছিল আৰু বলিৰ চিকাৰেৰে নিজৰ গুহাবোৰ আৰু ধৰি অনা নিজৰ চিকাৰবোৰ গাতবোৰত ভৰাই ৰাখিছিল।\n13. বাহিনীসকলৰ যিহোৱাই কৈছে, “চোৱা, মই তোমালোকৰ বিপক্ষ;” “মই তোমালোকৰ ৰথবোৰ ধূঁৱাত পুৰি পেলাম আৰু তৰোৱালে তোমালোকৰ যুবা সিংহবোৰক গ্ৰাস কৰিব; মই তোমালোকৰ দেশৰ পৰা তোমালোকৰ চিকাৰ উচ্ছন্ন কৰিম আৰু তোমালোকৰ দূতবোৰৰ মাত আৰু শুনা নাজাব।\n1. পৰিপূৰ্ণ ৰক্তৰে নগৰীৰ সন্তাপ হওঁক! তাই মিছা কথা আৰু লুন্ঠনৰ সম্পত্তিৰে পৰিপূৰ্ণ; তাইৰ ওচৰত ক্ষতিগ্ৰস্তসকল সদায় থাকে।\n2. কিন্তু এতিয়া চাবুকৰ শব্দ, চকাৰ ঘৰ্ঘৰণিৰ শব্দ, জপিয়াই থকা ঘোঁৰা আৰু জপিওৱা ৰথৰ শব্দ শুনা যায়।\n3. আক্ৰমণকাৰী অশ্বাৰোহী, চিকমিকোৱা তৰোৱাল, জিলিকা বৰছা, হত হোৱা লোক সমূহ আৰু দ’ম হৈ থকা বৃহৎ মৃত-দেহবোৰ; মৰা শৱবোৰৰ সীমা নাই, তেওঁলোকৰ শৱৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ আক্ৰমাণকাৰীসকলে উজুটি খায়।\n4. এইবোৰ সংঘটিত হোৱাৰ কাৰণ হ’ল, যি মায়াবিনী সুন্দৰী বেশ্যাই নিজৰ বেশ্যা কৰ্মৰ দ্বাৰাই জাতি সমূহক আৰু নিজৰ মায়াকাৰ্য্যৰ দ্বাৰাই প্রজাসকলক বিক্রী কৰিলে; তাইৰ অধিক বেশ্যাকৰ্মৰ কাৰণে এইবোৰ ঘটিছে।\n5. বাহিনীসকলৰ যিহোৱাই কৈছে, “চোৱা, মই তোমাৰ বিপক্ষে; মই তোমাৰ কাপোৰৰ আঁচল তোমাৰ মুখৰ ওপৰলৈকে দাঙি তোমাক অনাবৃতা কৰিম; মই জাতি সমূহক তোমাৰ বিবস্ত্ৰতা আৰু ৰাজ্যক তোমাৰ লাজ দেখুৱাম।\n6. মই তোমাৰ ওপৰত মলিয়ন ঘিণলগীয়া বস্তু পেলাই তোমাক ঘৃণনীয় কৰিম; মই তোমাক মানুহে ঠৰ লাগি চাই থকা বস্তুৰ দৰে স্থাপন কৰিম।\n7. তেতিয়া এনে ঘটিব, যে যি জনে তোমালৈ চাব, তেওঁ তোমাৰ পৰা পলাব আৰু ক’ব, ‘নীনবি বিনষ্ট হ’ল; কোনে তাইৰ কাৰণে বিলাপ কৰিব?’ মই ক’ৰ পৰা তোমাৰ কাৰণে শান্ত্বনা দিওঁতা লোক বিচাৰি আনিম?”\n8. হে নীনবি, তুমি জানো যি থিব্‌চ (নো-আমোন নগৰ) নীল নদীবোৰৰ মাজত সজা আছিলা, যাৰ চাৰিওফালে জল সমূহ আছিল, যাৰ কোঁঠ সাগৰ আৰু গড় সমুদ্ৰ, সেই থিব্‌চতকৈ তুমি জানো উত্তম?\n9. কুচ আৰু মিচৰ তাইৰ ক্ষমতা আছিল আৰু সেয়ে অসংখ্য আছিল; পূটীয়া আৰু লুবীয়া তাইৰ মিত্র আছিল।\n10. তথাপি তাইক নিয়া হৈছিল, তাই বন্দী-অৱস্থালৈ গ’ল, তাইৰ আটাই শিশুক আলিৰ মূৰত আছাৰি ডোখৰ ডোখৰ কৰা হ’ল; শত্ৰুবোৰে তাইৰ সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলৰ বাবে চিঠি খেলিলে আৰু তাইৰ আটাই বৰ লোকসকলক শিকলিৰে বন্ধা হ’ল।\n11. তুমিও মতলীয়া হ’বা; নিজকে লুকুৱাই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিবা; তুমি শত্ৰুৰ ভয়ত আশ্রয় লবলৈ এটা দুৰ্গ বিচাৰিবা।\n12. তোমাৰ আটাই কোঁঠ আগতিয়া গুটি লগা ডিমৰু গছৰ নিচিনা হ’ব; যেতিয়া সেইবোৰত জোকাৰণি লাগে, তেতিয়া সেইবোৰ খাওঁতাৰ মুখত পৰে।\n13. চোৱা, তোমাৰ মাজত থকা প্ৰজাসকল মহিলাসকলৰ নিচিনা; তোমাৰ দেশৰ দুৱাৰবোৰ শত্ৰুবোৰৰ কাৰণে বহলকৈ মেলা আছে; অগ্নিয়ে তোমাৰ দুৱাৰবোৰৰ ডাংবোৰ গ্ৰাস কৰিলে।\n14. অৱৰোধ কালৰ কাৰণে তুমি পানী তুলি থোৱা; তোমাৰ কোঁঠবোৰ দৃঢ় কৰা, বোকালৈ গৈ বোকা খচা; ইটাৰ ভাটাবোৰ মেৰামতি কৰা।\n15. সেই ঠাইতে অগ্নিয়ে তোমাক গ্ৰাস কৰিব আৰু তৰোৱালে তোমাক ছেদন কৰিব। ফৰিঙৰ দৰে তোমাক খাই পেলাব; তুমি ফৰিঙ আৰু কাকতী ফৰিঙৰ নিচিনা বহুসংখ্যক হোৱা।\n16. তুমি আকাশৰ তৰাবোৰতকৈ তোমাৰ বণিকসকলক অধিক কৰিলা; কিন্তু তেওঁলোক ফৰিংবোৰৰ নিচিনা: তেওঁলোকে দেশ লুন্ঠণ কৰি তাৰ পাছত উড়ি গুচি যাই।\n17. তোমাৰ ৰাজকুমাৰসকল কাকতী ফৰিঙৰ সংখ্যাবোৰৰ নিচিনা আৰু তোমাৰ সেনাপতিসকল এনে ফৰিঙৰ নিচিনা যি ফৰিঙে জাৰৰ দিনা বেৰাত আশ্ৰয় লয় - কিন্তু যেতিয়া বেলি উদয় হয়, তেতিয়া তেওঁলোকে যি ঠাইলৈ উড়ি যায়, সেই ঠাইৰ বিষয়ে কোনেও নাজানে।\n18. হে অচূৰৰ ৰজা, তোমাৰ মেৰ-ছাগ ৰখীয়াবোৰ টোপনিত আছে; তোমাৰ প্ৰধান লোকসকলে বিশ্ৰাম কৰি আছে। তোমাৰ প্ৰজাবোৰ পৰ্ব্বতৰ ওপৰত গোট গোট হ’ল, কিন্তু তেওঁলোকক একেলগে গোট খোৱাবলৈ কোনো নাই।\n19. তোমাৰ ঘা সুস্থ হ’বলৈ কোনো সম্ভাৱনা নাই। তোমাৰ ঘা অত্যন্ত। তোমাৰ বিষয়ে বাৰ্ত্তা শুনা সকলোৱে তোমালৈ হাত-তালি দিব; কাৰণ কোনে তোমাৰ অনৰ্গল দুষ্কৰ্মৰ পৰা মুক্তি পাইছে?\n17. যিহোৱা তেওঁৰ সকলো পথতে ধাৰ্মিক আৰু সমুদায় কাৰ্যতে দয়াৱান।\n18. যিসকলে যিহোৱাৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰে, সত্যেৰে তেওঁৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰে, যিহোৱা সেই সকলো লোকৰে ওচৰ।\n19. যিসকলে তেওঁক ভয় কৰে, তেওঁ সেই সকলো লোকৰ মনৰ ইচ্ছা পূর্ণ কৰে। তেওঁ তেওঁলোকৰ কাতৰোক্তি শুনি তেওঁলোকক ৰক্ষা কৰে।\n20. যিসকলে যিহোৱাক প্ৰেম কৰে, তেওঁ তেওঁলোক সকলোকে ৰক্ষা কৰে, কিন্তু সকলো দুষ্ট লোকক হ’লে তেওঁ বিনষ্ট কৰিব।\n21. মোৰ মুখে যিহোৱাৰ প্ৰশংসা প্ৰচাৰ কৰিব; সকলো প্ৰাণীয়ে যুগে যুগে অনন্তকাললৈকে তেওঁৰ পবিত্ৰ নামৰ ধন্যবাদ কৰিব।\n16. চিয়োল, বাঁজী তিৰোতাৰ গৰ্ভ, পানীৰ বাবে তৃষ্ণাতুৰ হোৱা মাটি, আৰু জুইয়ে কেতিয়াও নকয়, “যথেষ্ট হ’ল।”\nপ্ৰকাশিত বাক্য 12:1-17\n1. পাছত স্বৰ্গত এটা মহৎ চিন দেখা গ’ল: এজনী তিৰোতা দেখা গ’ল; তেওঁ কাপোৰৰ সৈতে সুৰ্য্যক পিন্ধিছিল আৰু তেওঁৰ ভৰিৰ তলত চন্দ্ৰ আছিল আৰু তেওঁ মুৰত বাৰটা তৰাৰ কিৰীটি পিন্ধিছিল৷\n2. তেওঁ গৰ্ভৱতী আছিল আৰু প্ৰসৱ কৰিবৰ কাৰণে প্ৰসৱ-বেদনাৰে পীড়িত হৈ আটাহ পাৰি আছিল।\n3. আৰু স্বৰ্গত আন এটা চিন দেখা গ’ল: চোৱা! তাত এটা ৰঙা বৃহৎ আকাৰৰ ড্ৰেগন আছিল; তাৰ সাতটা মূৰ, দহটা শিং আৰু মূৰত সাতটা কিৰীটি আছিল।\n4. তাৰ নেজে আকাশৰ তৰাবোৰৰ তিনি ভাগৰ এভাগ টানি আনিলে আৰু পৃথিৱীত পেলাই দিলে। প্ৰসৱ কৰিবলৈ উদ্যত হোৱা সেই তিৰোতাই প্ৰসৱ কৰাৰ লগে লগে, সেই ড্ৰেগনে তেওঁৰ সন্তানক গ্ৰাস কৰিবলৈ তেওঁৰ আগত থিয় হৈ আছিল।\n5. পাছত সেই তিৰোতাই এটি পুত্ৰ সন্তান প্ৰসৱ কৰিলে, তেওঁ লোহাৰ দণ্ডেৰে সকলো জাতিক শাসন কৰিব৷ সেই পুত্ৰক ঈশ্বৰৰ আৰু তেওঁৰ সিংহাসনৰ ওচৰলৈ তুলি নিয়া হ’ল;\n6. আৰু সেই তিৰোতা এক হাজাৰ দুশ ষাঠি দিনলৈকে প্ৰতিপালিত হ’বলৈ তেওঁৰ বাবে মৰুপ্ৰান্তত ঈশ্বৰৰ দ্বাৰাই যুগুত কৰি থোৱা যি ঠাই আছিল, সেই ঠাইলৈ পলাই গ’ল।\n7. এতিয়া স্বৰ্গত যুদ্ধ হ’ল৷ মীখায়েল আৰু তেওঁৰ দূত সকলে সেই ড্ৰেগনৰ সৈতে যুদ্ধ কৰিলে; সেই ড্ৰেগন আৰু তাৰ দূত সকলেও যুদ্ধ কৰিলে৷\n8. কিন্তু সেই ড্ৰেগন যথেষ্ট শক্তিশালী নোহোৱাত বলে নোৱাৰিলে; সেয়েহে স্বৰ্গত সি আৰু তাৰ দূত সকলে অধিক সময় থাকিবৰ বাবে ঠাই নাপালে।\n9. সেই ড্ৰেগন, যি দিয়াবল আৰু চয়তান নামেৰে বিখ্যাত; সেই পুৰণি সাপে গোটেই জগতৰ ভ্ৰান্তি জন্মায়, তাক পৃথিৱীলৈ পেলোৱা হ’ল; আৰু তাৰ দূত সকলকো তাৰ লগতে পেলোৱা হ’ল।\n10. তেতিয়া মই স্বৰ্গত বৰ মাতেৰে কোৱা এই বাণী শুনিলোঁ: “এতিয়া পৰিত্রাণ, শক্তি - আৰু ৰাজ্য, আমাৰ ঈশ্বৰৰ আৰু অধিকাৰ তেওঁৰ অভিষিক্ত জনৰ অৰ্থাৎ খ্ৰীষ্টৰ হ’ল৷ কিয়নো আমাৰ ভাই সকলৰ যি অপবাদকে দিনে-ৰাতিয়ে আমাৰ ঈশ্বৰৰ আগত তেওঁলোকৰ অপবাদ দিয়ে, তাক পেলোৱা হ’ল।\n11. তেওঁলোকে মেৰ-পোৱালিৰ তেজ আৰু নিজ নিজ সাক্ষ্যৰূপ বাক্যৰ দ্বাৰাই তাক জয় কৰিলে, তেওঁলোকে মৃত্যু পৰ্য্যন্ত নিজৰ জীৱনক প্ৰিয় জ্ঞান কৰি ভালপায় নাথাকিল।\n12. এই কাৰণে, হে স্বৰ্গ আৰু তাত নিবাস কৰা সকল, তোমালোকে আনন্দ কৰা! কিন্তু হে পৃথিৱী আৰু সমুদ্ৰ, তোমালোকৰ সন্তাপ হ’ব; কিয়নো চয়তান তোমালোকৰ তালৈ নামি গ’ল; আৰু তাৰ কাল অলপ হোৱা দেখি সি অতি ক্ৰুদ্ধ হৈছে।”\n13. পাছত সেই ড্ৰেগনে দেখিলে যে তাক পৃথিৱীত পেলোৱা হ’ল, ইয়াকে দেখি পুত্ৰ প্ৰসৱ কৰা সেই তিৰোতাক সি তাড়না কৰিলে।\n14. কিন্তু সেই তিৰোতাক মৰুপ্ৰান্তলৈ উৰি যাবৰ কাৰণে ডাঙৰ ঈগল পক্ষীৰ নিচিনা দুখন ডেউকা দিয়া হ’ল; সেই ঠাইত, সেই সাপৰ সন্মুখৰ পৰা দুৰৈত এক কাল, দুই কাল আৰু আধা কাললৈকে তেওঁ প্ৰতিপালিত হয়।\n15. পাছত সেই ড্ৰেগনে সেই তিৰোতাক লক্ষ্য কৰি তাৰ মুখৰ পৰা নদীৰ পানীৰ নিচিনা জলপ্ৰবাহ বোবাই দিলে; সেই পানীৰ সোঁত এনেদৰে বৈ আহিল যাতে তাইক উটুৱাই নিব পাৰে৷\n16. কিন্তু পৃথিৱীয়ে সেই তিৰোতাক উপকাৰ কৰিলে৷ নিজৰ মুখ মেলিলে, আৰু ড্ৰেগনে মুখৰ পৰা উলিয়াই পঠোৱা সেই নদী গ্ৰাস কৰিলে।\n17. তাতে সেই তিৰোতালৈ সেই ড্ৰেগনৰ খং উঠিল, আৰু তেওঁৰ বংশৰ অৱশিষ্ট লোক, যি সকলে ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা পালন কৰে আৰু যীচুৰ সাক্ষ্য ধাৰণ কৰে; সেই লোক সকলৰ সৈতে যুদ্ধ কৰিবলৈ গ’ল৷


মাৰফৎঃ পাঠশালা- (প্ৰিয়ংকা দাস) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nৰাষ্টা এটা আছিল৷ মসৃণ৷ মিহি, কিচকিচিয়া ক’লা সাপ এডালৰ দৰে অকাই-পকাই ৰাষ্টাটো গৈ থাকে আগলৈ৷ ৰাষ্টাটোৰ এসোপা ইতিহাস আছিল৷ এসোপা কাহিনী৷ কাহিনীবোৰ সাধাৰণতে দুখলগা অথবা সুখৰ হয়৷ ৰাষ্টাটোৰ কাহিনী সুখৰ নহয় অথবা দুখৰ নহয়৷ সম্পূৰ্ণৰূপে বগা অথবা সম্পূৰ্ণৰূপে ক’লা নহয় কাহিনীবোৰ৷ গ্ৰে’ কালাৰ্‌ড কাহিনী৷ ছাই বৰণীয়া কাহিনী৷ কাহিনীবোৰত উঠি উঠি ৰাষ্টাটোৰে পথিকবোৰ গৈ থাকে৷ আৰু শেষ নোহোৱা ৰাষ্টাটোৰে পথিকবোৰ এদিন ঘূৰি আহি ৰাষ্টাটোৰ দাঁতিত ঘৰ পাতে৷ চাপৰ চাপৰ ঘৰ৷ টিঙপাত দিয়া ঘৰ, টিঙপাত নিদিয়া ঘৰ৷ এই ৰাষ্টাটোৰেই কাহিনীবোৰে খোজ কাঢ়ে৷ মসৃণ পথ৷ একাবেকা পথ৷ এই কাহিনীময় ৰাষ্টাটোত এদিন বান আহিল৷ ঘৰবোৰ উটি গ’ল, ৰাষ্টাটো ভগা চিগাবোৰেৰে ভৰি পৰিল আৰু কাহিনীবোৰে বানৰ লগত উটি গৈ ঠায়ে ঠায়ে পলস পেলালে৷ পলসবোৰত গজি উঠা পাচলিত পিছলৈ সেই ৰাষ্টাটোৰ গোন্ধ পোৱা গ’ল৷\nপ্ৰায়েই এনেকুৱা সাধু এটাৰে মানুহজনে কথাবোৰৰ পাতনি মেলিছিল৷ মানুহজনে কথা ক’লে ৰৈ ৰৈ কয়৷ প্ৰায়েই মানুহজনে নীল বৰণীয়া কাপোৰ পিন্ধে৷ কেতিয়াবা আকাশী নীলা, অথবা কেতিয়াবা ডাঠ নীলা৷ কথা ক’লে হাত দুখনৰে আকৃতি বিকৃতি কৰি কথাখিনিৰ পৰিৱেশ-পৰিস্থিতি বুজাবৰ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰে৷ কেণ্টিনত বহা আধাঘণ্টা আমি তন্ময় হৈ মানুহজনৰ কথা শুনো৷ চাহ খাওঁ, কফি খাওঁ বা কোকাকোলা৷ কেতিয়াবা ৰেডবুল৷ অস্মিত আৰু বসুধাই প্ৰায়েই ধোঁৱা উৰুৱাই, মানুহজনৰ কথাবোৰ উভটি ধৰে অথবা ঠাট্টা কৰি ধোঁৱাৰ সৈতে ৰিং সাজি উৰুৱাই দিয়ে৷\n: ৰাষ্টাটো আজিকালি আছেনে?\n: কি জানে আৰু?\n: প্ৰত্যেকৰে ৰাষ্টা বেলেগ, কাৰ ৰাষ্টা ক’ত সেয়া বিচাৰি লোৱাটো প্ৰতিজনৰ দ্বায়িত্ব৷\n: যদি বিচাৰি নলয়?\n: ৰৈ যাব… ৰৈ থকাত জুতি নাই৷\nৱৰ্কশ্বপৰ শেষৰ দিনাখন মানুহজনক দেখা নগ’ল৷ বসুধাই অহৌবলিয়া ধৰণৰ কথা কিছুমান সজাই লৈছিল, মানুহজনক বিব্ৰত কৰিবলৈ৷ সেইদিনা নীল বৰণীয়া কাপোৰ পিন্ধা মানুহজনক বিচাৰি পোৱা নগ’ল৷ পাঁচমিনিটমান চিগাৰ এটা হুপি হুপি বসুধা কেণ্টিনৰ পৰা উঠি গ’ল৷\n: ৰাস্ক্যাল… চাল্লা কাৱাৰ্ড৷\n: তহঁতৰ পণ্ডিতজী৷ পলাল আগতেই৷\nমিচিকিয়া হাঁহিৰে মই তাইক লাহেকৈ পিঠিত থপৰিয়াই লৈ আহিলোঁ৷ ৱৰ্কশ্বপৰ কাম সামৰি আমি গুচি আহিলোঁ৷ আমাৰ ৰাষ্টাত৷\nপিছৰটো সোমবাৰে আমি অফিচত সোমাওঁতেই ন’টিচ ব’ৰ্ডত কিবা এটা ওলমি থকা যেন পালোঁ৷ পিছলৈ গম পাম বুলি বৰ এটা আগ্ৰহ কৰি নাচালোঁ৷ পাছদিনাৰ ষ্ট’ৰী এটা কভাৰ কৰিবলৈ নিতুলক নিৰ্দেশ দি চাহকাপত চুমুক দিওঁতেই অনিৰ্বাণৰ মাতত পাছফালে ঘূৰি চালোঁ৷\n: আপোনাক ক’লৈ পঠাইছে বাইদেউ?\n: কি ক’লৈ?\n: কিয়? চাৰে নাই কোৱা একো?\n: ৱৰ্কশ্বপ এটেণ্ড কৰি অহা প্ৰত্যেককে ফিল্ড ষ্টাডী কৰি ষ্ট’ৰী একোটা ক’ভাৰ কৰিবলৈ ঠাই নিৰ্বাচন কৰি দিছে৷ মোক আৰু বসুধাক পলাশবাৰীৰ ফালে যাব দিছে… জানো, নামটোৱেই পাহৰি থাকিলোঁ ঠাইকণৰ৷ ন’টিছ চোৱা নাই?\n: এৰা, মন নকৰিলোঁ৷\n: চাবচোন… একে ঠাই হ’লে ভাল হয়৷\nচাৰেপাঁচটামানত ইয়াৰ পৰা ওলালেহে যদি জালুকবাৰীৰ জাম ফালি আঠ-নটামানত পাঠশালা পাওঁগৈ৷ দুদিনৰ লাগতিয়াল বস্তুখিনি বেগত ভৰাই ইতিমধ্যেই মই গাড়ীত অৱস্থান গ্ৰহণ কৰিছোঁ৷ আকৌ ৰাষ্টা৷ নীল বৰণীয়া মানুহজনৰ ৰাষ্টাৰ কাহিনীটোৱে মন-মগজুত থিতাপি ল’বলৈ চেষ্টা চলাইছে৷ অৱশ্যেই, যাত্ৰাটোত কৰিবলগীয়া কাম বিশেষ একো নথকাত মই ৰাষ্টাৰ কাহিনীত খোজকাঢ়িব ল’লোঁ৷\nৰাষ্টা এটা মোৰো আছিল৷ একেই মসৃণ৷ মিহি, কিচকিচিয়া ক’লা সাপ এডালৰ দৰে অকাই-পকাই ৰাষ্টাটো গৈ থাকে আগলৈ৷ ৰাষ্টাটোৰ এসোপা ইতিহাস আছিল৷ এসোপা কাহিনী৷ কাহিনীবোৰ সাধাৰণতে দুখলগা অথবা সুখৰ হয়৷ ৰাষ্টাটোৰ কাহিনী সুখৰ নহয় অথবা দুখৰ নহয়৷ সম্পূৰ্ণৰূপে বগা অথবা সম্পূৰ্ণৰূপে ক’লা নহয় কাহিনীবোৰ৷ গ্ৰে’ কালাৰ্‌ড কাহিনী৷ ছাই বৰণীয়া কাহিনী৷ কাহিনীবোৰত উঠি উঠি ৰাষ্টাটোৰে মই গৈ আছিলোঁ৷ আৰু শেষ নোহোৱা ৰাষ্টাটোৰে মই এদিন ঘূৰি আহি ৰাষ্টাটোৰ দাঁতিত ঘৰ পাতিছিলোঁ৷ এসোপামান বাঁহৰ খাঁজ কাটি কাটি নাম নজনা কিবাকিবি লতাফুল এসোপা লগোৱা আছিল ঘৰটোৰ সন্মুখৰ ফালে৷ এটোপ দুটোপকৈ বৰষুণ আৰম্ভ হৈছিল৷ সন্মুখৰফালৰ খিড়িকী দুখন খোলা৷ খিড়িকীৰ আইনাত টোপ টোপ বৰষুণে জ্যামিতি আঁকিছে৷ এই বৰষুণৰ টোপালবোৰ হাতৰ মুঠিত লৈ ইজনে সিজনক ছটিয়াইছিলোঁ৷ বাৰাণ্ডাৰ পৰা ইজনে সিজনক গতিয়াই দিছিলোঁ বৰষুণৰ পানীত পৰি তিতিবলৈ৷ এসোপা ল’ৰা-ছোৱালীৰ হৈ-হাল্লাৰ মাজত অদূৰত এযোৰ শুধ বগা ধুতি পাঞ্জাৱী অস্পষ্ট হৈ ক্ৰমাৎ স্পষ্টলৈ আহি থাকে৷ আহি আহি মুখখন স্পষ্ট হ’লেই দৌৰে চব, ভিতৰলৈ৷\nনবীন চাৰে ক্লাছত সোমাই ল’ৰা-ছোৱালীখিনিৰ ফালে এবাৰ চায়৷ প্ৰায় প্ৰত্যেকৰে মুখকেইখন ওপৰে ওপৰে পঢ়ি লোৱাৰ পাছত ব্লেকব’ৰ্ডখন ডাষ্টাৰটোৰে খুব মিহিকৈ মচিলে, (যদিওবা ব’ৰ্ডখনত এডাল আঁক-বাঁকো নাছিল) ডাষ্টাৰটো টেবুলত ওখকৈ থৈ তৰ্জনী আৰু বুঢ়া আঙুলি দুটাৰে চেপি ধৰি দুবাৰমান লাহে লাহে টুকুৰিয়াই দিলে, ফলত যিখিনি বগাগুড়ি টেবুলত জমা হ’ল, সেইখিনি ফু মাৰি তলত পেলাই দিলে আৰু লগত অনা চক্ পেঞ্চিল দুডাল লম্ব সমদ্বিখণ্ডিতভাৱে ডাষ্টাৰটোৰ গাতে লগাকৈ থৈ দুটামান স্বসৃষ্ট কাঁহ জোৰকৈ মাৰি চকীখনত বহিলে৷ ল’ৰা-ছোৱালীখিনিৰ সৰু গুণগুণনিটো কমি গৈ লাহে লাহে নোহোৱা হৈ পৰিল আৰু সকলোৱে অপেক্ষা কৰিলে নবীন চাৰৰ চিৰপৰিচিত পৰৱৰ্তী সংলাপটোলৈ৷ শেষ বেঞ্চৰ ছোৱালীজনীৰ কাণ দুখন বেছি সৱল হৈ পৰিল, ভয়-শংকা-লাজৰ নিয়মীয়া ওৰণিখন লৈ নাক-কাণ ৰঙা কৰি তায়ো বাট চালে পৰৱৰ্তী কথাশাৰীলৈ৷\n: এই ৰীতে… ,উঠি আহ৷\nকাঁহ পৰি জীণ যোৱা ক্লাছৰূমটো হাঁহিত খিল্‌খিলাই উঠিল৷ ৰীতা উঠি আহিল, সোঁতমোচ খোৱা স্কাৰ্টটো টানি টানি৷\n:তেলভৌকাই খাইছি বুলে চুলিকিডাল?\nহাঁহিৰ ফোঁৱাৰাই ক্লাছৰূমটো আকৌ জোকাৰি গ’ল৷\nকুশ্ৰিতবুলি ভৱা বস্তুবোৰ সাধাৰণতে জন্মতে উচিত আকাৰৰেই থাকে৷ পিছলৈ কদৰ্য্যময় পৰিৱেশৰ হেঁচাত নিজৰ কুশ্ৰীততাত(?) নিজেই সংকুচিত হৈ পৰে৷\nগাড়ীৰ ব্ৰেকত মোৰ চিন্তাতো ব্ৰেক লাগিল৷ সোনকালে হাত-মুখ ধুই কামত লগাৰহে কথা৷\nনাহিবলগীয়া চিন্তাবোৰ, অনৰ্থক কথা কিছুমান জোৰকৈ চিন্তাৰ পৰিধিৰ বাহিৰ কৰি গাড়ীৰ পৰা নামিলোঁ৷\n: বাঘমাৰা কিমান দূৰ হ’ব ইয়াৰ পৰা?\nপ্ৰশ্নটো সোধো নোসোধোকৈ কেনেকৈ মুখৰ পৰা সৰি পৰিল গমেই নাপালোঁ৷ কি এটা বাজে প্ৰশ্ন! এই প্ৰশ্নই ভুমুকিয়াইছিল নেকি দুদিন আগত? বা তাৰ আগতেও কেতিয়াবা? এসময়ত উশাহ চুটি কৰি অনা পাঠশালা নামটোৰ অনুভৱ এতিয়া আগৰ দৰেই আছেনে? মুঠেও নাই৷ মইতো কোনো হাৰি যোৱা মানুহ নহওঁ৷ বাজে চিন্তা চব৷ কাম নোহোৱা৷ অলাগতিয়াল৷ মানুহজনৰ উত্তৰলৈ বাট চোৱাৰ কোনো অৱকাশেই নাছিল৷ নিজ বাটে খোজ ল’লো গেষ্ট হাউচলৈ৷ কৰিবলগীয়া কামবোৰ প্ৰায় শেষ৷ কাইলৈ উভতি যাম৷ কোনো ভগ্ন অতীতৰ ছায়াই চুব নোৱাৰা দূৰত্বত এতিয়া মই৷ ওখত৷ ওপৰত৷ আৰু নিৰাপদ৷ কোনো ৰাষ্টাই মোক বান্ধিব নোৱাৰে৷\n: হো, লৌ৷\nএমুঠি পকা বগৰী সৰু হাতখনত গটাই দি লৰ মাৰিলে শেঙুনমচা ল’ৰাটো৷ আঙুলিৰ ফাঁকেৰে দুটামান পৰিল৷ তাই বুটলি লৈ চোলাৰ জেপত ভৰালে আৰু নধৰাকেইটা কাষৰজনীক যাঁচিলে৷ সোঁ সোঁৱাই কাষৰজনীয়ে ৰাষ্টাটো পাৰ হৈ ঘৰলৈ লৰ মাৰিলে৷ কি হ’ল কি নহ’ল তৰ্কিব পৰাৰ আগতেই শেঙুনমচাই আহি তাইক টানি লৈ গ’ল৷ দেও দি দি দুয়ো কথা পাতিব লাগিল৷ স্কুলৰ ফিল্ড এৰি সিহঁতৰ ঘৰ৷ ৰাষ্টাৰ ইপাৰে৷\n: মাত্‌লিয়ে ক্যা উঠি যাহ্‌নু তই?\nজপৰা চুলি কেইডাল খজুৱাই খজুৱাই তাই উচ্চাৰিলে৷\n: বুৰাক বহে দিম কিন্তু কিত্ত’বা মই৷\nডাঁহেচীয়া বগৰীত একামোৰ মাৰি তাইৰ উত্তৰ৷\n: কি ও-হো কৰি আছা? নাজ’বি উঠি৷\n: ঘৰ পালু যা৷ যাগে তই৷\nআকৌ বগা ধুতি পাঞ্জাৱী৷ আকৌ এফোঁৱাৰা হাঁহি৷ আকৌ এখন কান্দোনমুৱা মুখ, এখন উত্তেজিত মুখ আৰু এখন ভাৱলেশহীন মুখ৷ মোৰ৷ তেতিয়াও কালি আৱেলিৰ পকা বগৰী মূৰত ঘূৰি আছিল৷ ময়োতো আছিলোঁ৷ কাষতেই!\nশুকাই যোৱা কান্দোনৰ চিনেৰে তাইৰ গাল দুখন কৰ্কৰীয়া হৈ উঠিছে৷ মই ৰুমালখন উলিয়াই দিলোঁ৷ এই নবীন চাৰটোও যে আৰু! খং উঠি যায়৷\nক’ব নোৱাৰাকৈয়ে মুখেৰে শেঁতা হাঁহি এটা ওলাল৷\nখংটো মোৰ পানীৰ দৰে৷ তেতিয়াও,এতিয়াও৷ কেতিয়াবা বান ভাগি আহে আৰু কেতিয়াবা সামান্য ঢৌৱে উটুৱাই লৈ যায় ভাৱবোৰ৷\nএইখিনিতে মোৰ ভাৱময় পৃথিৱীখনত যতি পেলালোঁ৷ জোৰকৈ৷ কোনোবা এক অসতৰ্ক মুহূৰ্তত যদি মই আন্ধাৰ দেখোঁ– যদি ভাপময় হৈ উঠে দুচকু– বা মোৰো যদি তাহানিৰ ৰীতাৰ দৰে শুকাই কৰ্কৰীয়া হৈ উঠে গাল! উহু, গলি যোৱাৰ প্ৰশ্নই নুঠে৷ এই ৰাষ্টাৰ পৰা হাজাৰমাইল দূৰত মোৰ অৱস্থান৷ কোনো ভাবাৱেগ নাই,শূন্য দৃষ্টিৰে মই বহি থাকোঁ৷ কোনো চিন্তাৰ আৱেগেই যেন আলোড়িত কৰিব নোৱাৰে মোক৷ কোনো পথৰ কথা ভাৱিবলগীয়াকৈ মই সিহঁতৰ দৰে পথিক নহওঁ৷ মই মোৰ ওখ ৰাষ্টা পাইছোঁ কেতিয়াবাই৷\nঠাণ্ডাটো বেছি হৈছে– আগৰদৰে এখন মাত্ৰ লেপে পাগ উঠাব পৰা নাই৷ ওচৰৰ কাবাৰ্ডটোতে আন এখন ব্লেংকেট আছে৷ হিচাপমতে, এতিয়া মই সেইখন ব্লেংকেটো ডাঙি আনি ইখনৰ ওপৰত জাপি ল’ব লাগিছিল৷ নোৱাৰোঁ৷ ধোদ-এলেহুৱাৰ টেগটো নিজকে কাহানিবাই পিন্ধাই থোৱা আছে৷ থাকক সি তাতেই৷ সিও চাগৈ শুইছে– মিছামিছি মোৰ পাগ বঢ়াবলৈ তাৰ টোপনি নাভাঙো৷\nম’বাইলটো উলিয়ালোঁ৷ বিশেষ এটা ফ’ল্ডাৰত আঙুলি স্থানু হৈ ৰ’ল৷ ফটোখনত আৰু অলপ জুম কৰিলোঁ৷ কাষৰ হাবি বননিবোৰ দূৰলৈ গ’ল৷ দুডাল শিৰিষৰ মাজেৰে নাতিদূৰত গাড়ীখন৷ আৰু অলপ জুম– দীঘল নাকটোৰ আগটোতে থকা তিলটো চিনিব পৰা হ’লগৈ এইবাৰ৷ ঠাণ্ডাত শিল যেন হৈ পৰা মোৰ চুটি নাকটোৰ আগটো ম’বাইল স্ক্ৰীনখনত, তিলটো জিলিকি থকাখিনিত লগাই দিব খুজি ৰৈ গ’লোঁ৷ লেপখন ডিঙিলৈ টানি ল’লোঁ৷ টোপনিটোক সুৰীয়াকৈ মাতিলোঁ৷ নাহে৷ অগ্যতা ম’বাইলৰ স্ক্ৰীনত নাক ঘঁহাৰ খেল খেলিয়েই ৰাতিটো পুৱাওঁ৷ নাই– তাকো নোৱাৰি৷ ঠাণ্ডাত মোৰ উশাহে স্ক্ৰীনখনত ধোঁৱা এসোপা সানি দিয়ে৷ তাৰ দীঘল নাকটো নেদেখা হৈ পৰে৷ কিমাননো ভাপবোৰ মচি মচি নাক যুঁজাম!\nসিতো শুইয়ে আছে৷ কাহানিবাই শুইছে সি৷\nমই অনুপমক জগাই ল’লোঁ৷\nলাহে লাহে কোঠাটোত সুৰীয়া আৱেশ এটা বিয়পি পৰিল—–\n“…… আমার মতে তোর মতন কেউ নেই…………”\nঘড়ীটোৰ টিক্‌টিক্‌বোৰ কিছুসময় নুশুনা হৈ পৰিল৷ অনুপমকে শুনা যাওঁক ৰাতিটো কটাবলৈ৷\nসময়বোৰ গৈ আছে৷ অথচ মই ৰৈ দিছোঁ৷ কোনো বিশেষ লাভালাভ অবিহনে৷ দস্তুৰমত এনেকুৱা আগজাননী বিহীন কথাবোৰতে মোৰ সাংঘাতিক খং উঠে৷ আবতৰীয়া বন্ধ৷ কাৰোবাৰ দাবী পূৰণ নোহোৱাৰ বাবে বন্ধ, অইন কাৰোবাৰ আকৌ বেলেগৰ দাবী পূৰণ হোৱাৰ বাবে বন্ধ৷ কি যে এটা পঁয়ালগা পৰিৱেশ৷ গাতত পৰা চুকভেকুলীৰ দৰে ইটোৱে সিটোৰ পিঠিত জপিয়াইছে৷ উঠিব নোৱাৰি আকৌ টোৰ্‌টোৰাইছে৷ অসহ্যকৰ৷ বিৰক্তিকৰ৷ ডিপ্ৰেছনত ভোগা চৰিত্ৰ৷ গোটেইবোৰ৷\nকফিৰ দাগ লগা কাপটো টেবুলত চিৎভোলোঙা খাই পৰি আছে৷ টেবুলখন খিড়িকীৰ কাষত৷ খিড়িকীৰ পৰ্দাই লাহে লাহে কোবাই কোবাই কাপটোক টেবুলৰ পৰা পেলোৱাৰ যো-জা চলোৱা যেন লাগিছে৷ মোৰ ভৰিপথানত টেবুল৷ সোঁভৰিৰ বুঢ়া আঙুলি আৰু মধ্যমা আঙুলিৰে কাপটোৰ নালডালত ধৰি কায়দাৰে পৰি থকা কাপটো টেবুলত থিয়কৈ থ’লোঁ৷\nচকুমুদি অলপ সময় বিছনাতে পৰি ৰ’লোঁ৷ বন্ধৰ দিন৷ গাড়ী-মটৰহীন ৰাষ্টাটোৱেও যেন বন্ধ মানি নিঃশব্দে পৰি ৰৈছে৷ অলসভাৱে৷ একেপাকত কিবা এটা মনত পৰাৰ নিচিনাকৈ উঠি আহি দুৱাৰখন খুলি তললৈ নামি গ’লোঁ৷ কামকৰা ল’ৰাজনে বাহিৰৰ ফুলত পানী দিছে৷\n: বাইদৌ কিবা লাগ্‌বৌ নেকি?\n: তোমাৰ ঘৰ ইয়াতেই নেকি?\n: অলপ আগোত৷ বাঘমাৰাৰ ফালে৷\nডিঙিয়েদি কিবা এটা সৰকি যোৱা যেন লাগিল৷ সন্তৰ্পণে যেন অজগৰ এডালে মেৰিয়াই ধৰিছে ডিঙি, মুখ আৰু বুকু৷ ক্ৰমাৎ কোঙা লাগি গৈছোঁ থিয়ই থিয়ই৷\n: ৰাষ্টাটো ভালনে তালৈ যোৱা?\nকোনো প্ৰাচীন ৰাজহাউলিৰ ভিতৰৰ পৰা ভাঁহি অহা শতাব্দী পুৰণি যেন নিজৰ মাতষাৰত নিজে উচপ খাই উঠিলোঁ৷\n: ভালেই ৰাষ্টাটো৷ যাবো নেকি?\nমই যিমানেই কথাবোৰ নিচুকাই থৈছোঁ, সিমানেই কথাবোৰে বাহিৰলৈ লৰ ধৰিছে৷ ভেটি ৰখা বান ভাগিলে শব্দ হয়৷ জোৰ বাঢ়ে বানত৷ ঢাঁহি-মুহি উটুৱাই লৈ যায় আটোলটোলকৈ বান্ধি ৰখা ভেটি৷\n: সেইফালে গাড়ী লৈ যাব পৰা যাবনে?\n: পাৰ্‌বৌ… গুহেটীৰ ফালে হি য’ৱা নাই গাড়ী, এতে ওচৰ’তে চলা ফিৰে কৰি আছে গাড়ীগিলা৷\nএই যে, পৰিৱেশ পৰিস্থিতিৰ বিপৰীত হ’লেও কিছুমান কাম কৰিব মন যায়, হানি হ’ব বুলি ১০০ শতাংশই নিশ্চিতি স্বত্তেও; ঠিক তেনেকুৱাধৰণৰ এক বদঅভ্যাস এইটো মোৰ৷ এইটো বুলিয়েই নহয়, গণিলে এটা-দুটা-তিনিটাকৈ হাজাৰটা এনেকুৱা অভ্যাস, মানে বদঅভ্যাস ওলাব৷ এপদ এপদকৈ অভ্যাসবোৰ (বদঅভ্যাস) সাঁচি গৈছোঁ৷ নিজৰ বুলি কিবা এডোখৰ লাগে; বদঅভ্যাস, বদমেজাজেই হওক, একান্তই নিজৰ বুলিবলৈ৷ সকলোবোৰ সৎ হ’বই লাগিব বুলি হিচাপ কৰা নাই আজিলৈ, সৎ-অসৎৰ হিচাপটো বৰ এটা পছন্দৰ নহয় মোৰ৷ তথাপি সামাজিক স্থিতিৰ তুলাচনীখনত ‘মই’ বোলা সত্তাটোক জুখিলে, কাটাডাল ‘সৎ’ৰ ফালে হালিব বুলি ধাৰণা; ধাৰণাটো ভ্ৰান্তও হ’ব পাৰে অৱশ্যে৷ সামাজিক স্থিতি বোলা বস্তুটো বৰ এটা সুবিধাজনক নহয় বা লংলাষ্টিঙো নহয়, সময় সুবিধামতে ৰূপ-ৰং সলোৱাত পাকৈত, গতিকে এই বিষয়টোত বৰ এটা আগ্ৰহী নহওঁ৷\nপাঠশালা চ’ক৷ এইখিনিতে ৰ’ব লাগিব অলপ৷ গাওঁখনলৈ সোমোৱা ৰাষ্টা এইটোৱে হ’ব লাগে৷ সুধি চাওঁ নেকি কাৰোবাক? নাই– গৈ থাকোঁ৷ কিবা এটাতো পাম৷ ভূটান সংযোগী ৰাষ্টা৷ আশা কৰাতকৈ বহুত ভাল ৰাষ্টা৷ ৰাষ্টাবোৰেইতো আশা; কিবা এটা পোৱাৰ বা নোপোৱাৰ বা গৈ থকাৰ৷ শেষৰটো অৱশ্যেই ইণ্টাৰেষ্টিং৷ নীলবৰণীয়া মানুহজনৰ কথালৈ ঘপ্‌কৈ মনত পৰিল৷ ৰৈ থকাত জুতি নাই, আছে গৈ থকাত৷ গৈ পোৱাতো জুতি নাই, আশা-আকাংক্ষাবোৰে ৰূপ এটা পায়৷ তাৰপিছত ভাল নলগা হয়৷ পৰিসীমাত ৰৈ যায় ভাৱবোৰ৷ কিন্তু এই যে গৈ থকাটো– মোৰ ভাৱ– এইটো চাগৈ এনেকুৱা নহয়৷ গৈ থকাৰ আমেজ আছে, ভাৱবোৰত যতি নপৰে৷ প্ৰত্যাশাবোৰে লানি পাতি এটা এটাকৈ ৰীল ঘূৰাদি ঘূৰে৷\n: ৰীতা ইয়াতে নাথাকে জানো?\n: হয়, হয়৷ বাইদেউ আজিকালি অলপ আঁতৰত থাকে, কিন্তু দিনটো ইয়াতে৷ পাবহি আৰু৷ বহক আপুনি৷\nটনা টনা চকুৰে জনজাতীয় চেহেৰাৰ ছোৱালীজনীয়ে আথেবেথে বাঁহৰ চকী এখনলৈ আঙুলিয়ালে৷ বাঁহৰ কাৰুকাৰ্য্যৰে কোঠাটো চকুত লগা৷ খিড়িকীৰে ঠাণ্ডা বতাহৰ চিঁ-চিঁয়নি৷ অদূৰত বৌদ্ধ ভিক্ষুণীৰ দৰে কোনোবা এগৰাকী৷\n: ইয়াতো বৌদ্ধ ধৰ্মৰ মানুহ আছে নেকি?\n: হয়৷ নতুনকৈ বহুতে ধৰ্ম লৈছে৷\nৰেকত জাপ জাপ কিতাপ আৰু বেৰত ফটো৷ দুই এখন ধূসৰ৷ কিন্তু বেছ পৰিপাটী৷ অলপ আগুৱাই ফটোকেইখন জুপি চালোঁ৷ পকা বগৰী পাৰি দিয়া হাতদুখন! দুখ-কষ্ট-বেদনা নে খং-ক্ষোভ-অভিমানত নাজানো; নাকে কাণে গৰম ধোঁৱা এসোপা ওলাই যোৱা যেন লাগিল৷ কুঁজা হৈ পুনৰ চকীত বহি পৰিলোঁ৷\n: দেৰি হ’ব নেকি?\n: আহি পাব লাগিছিল দেখোন৷\n: বাইদেউৱে ফোন নাৰাখে নহয়!\nপাহৰি গৈছিলোঁ৷ আমিবোৰে সময়ৰ লগত খোজ মিলাই দৌৰিও মৰীচিকা খেদিছোঁ৷ কোনোৱে সময়ক সুযোগেই দিয়া নাই নিজক সলাব পৰাকৈ৷\nসুযোগ ময়ো দিয়া নাছিলোঁ৷ ভাগ্যক৷ মেট্ৰিকৰ ৰিজাল্টৰ দিনাই ঘৰত কৈ দিছিলোঁ, ‘ইয়াতে নপঢ়ো আৰু৷’ ইয়াত মোৰ ৰিজাল্টৰ লগত ফেৰ মাৰিব পৰা দ্বিতীয়জন নাছিল৷ বন্ধ পুখুৰীৰ পানীত খোদালি থকাতকৈ সাগৰ চোৱাৰ হেঁপাহেৰে মহানগৰমুখী মইজনীৰ লগত লৈ আহিছিলোঁ এসোপা ক্ষোভ, এবুকু অভিমান আৰু তাকেই সান্ত্বনা দিব পৰাকৈ আত্মগৌৰৱৰ বীজ অলপ৷\nএই চহৰত মই অদ্বিতীয় আছিলোঁ৷ হয়তো ৰূপেৰেও৷ সেয়ে চাগৈ চাইকেলৰ টিলিঙাবোৰ ঘন হৈছিল আমাৰ পদূলিত৷ বতৰৰ ফল, ফুল যঁচা হাতবোৰৰ সৰহ সংখ্যকেই ৰৈ আছিল মোৰ সন্মুখত৷ এটা নামবিহীন স্ৱভাৱজাত অহমিকাৰে মই স্তব্ধ কৰি গৈছিলোঁ সকলোকে৷ হাতবোৰ নিজপথে ঘূৰিছিল৷ বিপৰীতে মোৰ মনে শুন নুশুনকৈ বিচাৰিছিল পকা বগৰী যঁচা হাতদুখন৷\nফেইল কৰা বুলি তাইৰ ৰিজাল্ট শুনি মই তাইৰ ঘৰ ওলাইছিলোঁ৷ ঘৰনো কি! ৰাষ্টাৰ ইপাৰ সিপাৰ৷ জেওৰা খুলি প্ৰথমেই চ’ৰাঘৰ৷\n: মোক এৰি থৈ যাবি!\n: নাযাওঁ৷ এতেই পঢ়িম মই৷ বগ্‌ৰী লৌ৷\nচকুপানীৰে তিতা ফুলা ফুলা ক’লা গালদুখন মচি সি বগৰী এটা তাইৰ মুখত হেঁচি দিছিল৷ কান্দি কান্দিয়েই মিচিকি হাঁহি এটাৰে তাই তাক সাৱটি ধৰিছিল৷\nকিছুমান কথা বা কামত ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে কাণে মূৰে গৰম সোঁত এসোতা উজাই অহা যেন লাগে– একে সময়তে উছাহ আনন্দই পাৰ ভাঙে অথচ ক’ৰবাত অচিনাকী দুখবোধ এটাই কুৰুকি কুৰুকি চিত্ত চঞ্চল কৰি তোলে– সংশয় আৰু অস্থিৰতাই দেহাটো শূন্যতে তুলি ধৰা যেন লাগে– সুখীও আৰু দুখীও– একেসময়তে সুখ-দুখৰ এক অদ্ভুত সংমিশ্ৰণে মুখত দোলা দি দি বাঁহ পাতে৷ মোৰো ঠিক তেনেকুৱাই লাগিল৷ একে উছাহে সিহঁতক কিৰিলি পাৰি জোকাওঁ যেন– পাছমুহূৰ্ততে অজানা সংশয় আৰু ক্ষোভে ভৰি দুখন যেন বান্ধি পেলালে৷ জোটপোট লাগি ৰ’লোঁ কেইমাইক্ৰ’চেকেণ্ডমান৷\nৰীতা জপৰী! তেলভৌকাই খোৱা জপৰা চুলিৰ ৰীতা৷ টেলেকা চকুৰে চেপেটা নাকৰ ৰীতা!\nবাৰাণ্ডাৰ পৰা ভিতৰ সোমাব সত্ নগ’ল৷\nকুঁৱলীৰ চামনিৰ দৰে বাষ্পময় চকুৰে মই ঘৰ পালোঁ৷\nস্মৃতিশক্তি প্ৰখৰ হ’লেও চব মনত ৰখাটো বৰ ভাল কথা নহয়৷ কিছু ক্ষেত্ৰত কিছুমান কথা পাহৰি যোৱাটো ভাল৷ বিশেষকৈ ব্ৰেইন হেং হোৱা মেম’ৰী ডিলিট কৰাই শ্ৰেয়৷\nময়ো পাৰিলোঁ ডিলিট কৰিব৷ মোৰ বাবে সেয়া আছিল ‘চাইল্ডহুড অৱচেছন’৷ সাগৰত সাঁতুৰিব অহা মইজনীয়ে পুখুৰীৰ মাছৰ চিন্তা কৰিলে নুশুৱায়৷ কমেও দহ-বাৰ বছৰৰ ব্যৱধান৷ এইকেইটা বছৰৰ ব্যৱধানত মই আগতকৈ পৰিপক্ক, শৃংখলাৱদ্ধ আৰু প্ৰতিষ্ঠিত৷\nৰাষ্ট্ৰীয় কাকতখনত যোগদান কৰাৰ পাছৰ দিনাখন ডিনাৰ পাৰ্টীত হাঁহি তামাচা ৰঙৰ সমাহাৰৰ মাজতে কোনোবাই কথাটো উলিয়াইছিল৷ অস্মিতহঁতে তাচপাত লৈ বহি আছিল৷ বসুধাই এটাৰ পিছত এটাকৈ চিগাৰেট শেষ কৰি ‘টাইম কিল’ কৰি আছিল৷ ৰঞ্জন আৰু অনুৱে মোৰ বেডৰূমৰ সংলগ্ন কোঠাটোৰ চাবিপাত লৈ আমাৰ পৰা আঁতৰি গৈছিল৷ মই আৰু অৰ্জুনে বাৰাণ্ডাত বহিছিলোঁ৷ বাদাম এমুঠি হাতত লৈ এটা এটাকৈ সি গালিয়াই আছিল আৰু ঠিক তেনেতে অনিৰ্বাণে ধাপ্ ধাপ্‌কৈ চেণ্ডেলৰ শব্দ তুলি চিৰি বগাই উঠি আহি ড্ৰয়িংৰূমৰ ছোফাত ঘন ঘনকৈ উশাহ্ লৈ কিবা এটা ক’ব খুজিছিল–\n: শুন না– শুন– কি গৰম খৱৰ বে’– মুখেদি ফেন বাহিৰ হোৱাৰ নিচিনাকৈ অধৈৰ্য্য হৈ সি কথাষাৰ ক’লে৷\n: কি? কি? কি?\nপাঁচটামান ‘কি’ৰ প্ৰত্যুত্তৰত সি কোট্‌কোট্ কৈ পানী এগিলাছ খাই আৰম্ভ কৰিলে- “এই যে কি জেগা এইটো- অ’ অ’ পাঠশালা– তাৰ পৰা যে আগত– কি আছিল– বাঘমাৰা– দুটাক গুলিয়ালে খাড়া কৰাই কিনে– কাণৰ ইপাৰ সিপাৰ গুলী– লাওখোলা উৰি গৈছে বে’– তাতকৈ ডাঙৰ কথা কি জান’– তাৰে এটা আছিল লোকেল লীডাৰ টাইপৰ– হা– হা আমাৰ অখিল টাইপৰ—খেতি-বাতি কৰিছিল– মানুহবোৰ জংগী হৈ উঠিছে– এচডিচিক পহুখেদা দিছে বে’–”\nতৎক্ষণাত খৱৰা-খৱৰি আৰম্ভ হৈছিল৷ নিজৰ নিজৰ কৰ্তব্যৰ খাতিৰত৷\nতেতিয়াই কোনোবাজনে সুধিছিল-\n: মাধু, তোমাৰ ঘৰ সেইফালেই নহয় জানো? লিংক পাবা চাগে’ ভাল৷\n: নাই, তাত আছিলোঁহে দেউতাৰ চাকৰিসূত্ৰে, আমি কেতিয়াবাই এৰিলোঁ সেই ঠাই৷\nপিছৰ বাক্যাংশৰ সুৰটো এনেকৈ টানি ক’লোঁ, যেন কাহানিও সেই ঠাই মোৰ আপোন নাছিল৷ যেন কাহানিও চিনি নোপোৱা অনাদৰৰ ঠাই৷ যেন দেখিলেই মুখ কোঁচ খাই অহা নাম– যেন–পা-ঠ-শা-লা– থাকক!\nসুবিধা পায়ো সেইবাৰ নাহিলোঁ নিউজটো কভাৰ কৰিবলৈ৷ আচলতে আহিবলৈ কোনো আত্মীয়তা অনুভৱ নকৰিলোঁ৷ বা এক অজুহাত– চাব নিবিচৰাবোৰৰ মুখামুখি নোহোৱাৰ৷ পাছদিনাখন ডেক্সত নিউজটো চাই প্ৰিণ্ট কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দি চাহ কাপত চুমুক দিলোঁ৷ বিশেষ জনগোষ্ঠীয় উগ্ৰপন্থী সংগঠনৰ বিৰুদ্ধাচাৰণ কৰি স্থানীয় ৰাইজক একগোট কৰি হাতেকামে লগাৰ ফলস্বৰূপে দুজন ব্যক্তিক গুলীয়াই হত্যা৷ গতানুগতিক এটা দিন৷ মানুহ মৰিছে, পেপাৰলৈ নিউজ আহিছে৷\n: এই শিখা– নিউজটোৰ লগত ফটো নাই নেকি বডীৰ?\n: মেম এই দুখন৷\nফটো দুখন অলপ মন দি চালোঁ৷ দেখিলেই গম পায়, সাধাৰণ মানুহ৷ দুবেলা দুমুঠি খাই জীৱন ধাৰণ কৰি আছিল; কোটৰত সোমাৱা চকু– কেইদিনমান নুখুৰোৱা অযত্নপালিত দাড়ি-গোঁফ–হনু ওলোৱা গাল–ফটো এখন জুম কৰিলোঁ– নিৰ্বিকাৰ চিত্তে চালোঁ– পকা বগৰীৰ গোন্ধ এটাই পেট পকাই ধৰিলে– আৰু– আৰু নাকৰ আগত এটা তিল– ঠিক আগটোত–\nবুকুখনৰ ভিতৰত ক’ৰবাত কিবা এটাই মোচোৰ মাৰি উঠিল৷ নামটো আকৌ চালোঁ– গৌতম– গৌতম তালুকদাৰ৷ পূৰঠ হাত দুখন– বগৰী দিয়া হাত দুখন– নাকৰ আগৰ তিলটোৰে মিঠাবৰণীয়া ল’ৰাজন!\nমই তেতিয়াও মৰি শিল হোৱা নাছিলোঁ৷\nদহ-বাৰ বছৰৰ পৰিৱৰ্তনে বহুত কিবাকিবি সলাই পেলালেও হয়তো গোপন মনস্তাত্তিক কোঠা এটাৰ ভূ পোৱা নাছিল– সেয়ে হয়তো টেবুলত জৰ্ জৰ্ কৈ সৰিছিল টোপে টোপে নিমখীয়া পানী৷\nদহোটা বছৰত এবাৰলৈও মই ভবা নাছিলোঁ, মোৰ লগৰীয়াহালৰ কথা– এবাৰলৈও মনত সোমোৱা নাছিল– কেনে আছে সিহঁত– অথচ এটা মৃত্যুৱে জোকাৰি শুদা কৰি থৈ গ’ল মোৰ বুকু৷ আত্মাভিমানৰ চূড়াটো ভাঙি তচ্‌নচ্ কৰি থৈ গুচি গ’ল গৌতম; যাৰ হাতৰ পকা বগৰী হেন গোন্ধে আমোলমোলাই ৰাখিছিল মোৰ মনৰ চৌহদ!\nঅনুশোচনাত দগ্ধ মইজনীক নতুন প্ৰশ্ন এটাই কুটি কুটি খাইছিল, ‘ৰীতা ক’ত? কি কৰিছে তাই? কেনে আছে মোৰ লগৰীজনী?’\nৰাষ্টাটো ময়ে বদলি কৰিছিলোঁ৷ মান-অভিমান-খং-ৰাগ অথবা পৰাজয়ৰ গ্লানি– যিয়েই নহওক, মই সিহঁতৰ সৈতে একেটা ৰাষ্টাত নাছিলোঁ৷ সিহঁতৰ শিল দিয়া ওখোৰা-মোখোৰা ৰাষ্টাটোতকৈ মোৰ ৰাষ্টা আছিল হাজাৰগুণে ভাল আৰু মসৃণ৷ অৱধাৰিতভাৱেই মোৰ আছিল পকী ৰাষ্টাৰ উচ্চাত্মিকাবোধ৷ অথচ বুকুৰ কাহানিও নগলা শিলটো জহি পমি গৈ এতিয়া মই নিজেই তাইৰ ৰাষ্টাত উঠিছোঁ৷\n: তোমাৰ বাইদেউৰ দেৰি হ’ব চাগৈ৷ মই উঠোঁ দিয়া৷\n: আহি পাবতো লাগিছিল ইমান সময়লৈ৷ আপুনি নাম ঠিকনা লিখি দি যাওঁক, মই ক’ম বাইদেউক৷\nকি লিখিম মই?\nমামৰে ধৰা সম্পৰ্কবোৰক জানো ঘঁহি পিহি নতুন কৰিব পাৰি?\nসন্মুখত পালে কি ক’লোঁহেঁতেন সেয়াও নাজানো!\nহয়তো মই ক’ব লগা নহ’লহেঁতেন৷ সন্মুখত পালে– সন্মুখত পালে চাগৈ তায়ে সাৱটি ধৰিব মোক৷ গৌতমৰ কথাৰে কান্দি-কাটি আউলী-বাউলীজনী হৈ পৰিব৷\nবিয়াৰ নিমন্ত্ৰণী পত্ৰখন দেউতাৰ পুৰণি ঘৰৰ ঠিকনাত পঠিয়াই দিছিল সিহঁতে৷ মায়ে আথেবেথে মোৰ হাতত তুলি দিছিল নিমন্ত্ৰণী পত্ৰৰ লগতে চাৰিজাপ কৰা এখন সৰু চিঠি৷ সেইদিনা আকৌ এবাৰ আহত হৈছিলোঁ মই৷ বুকুখনৰ গোপন কোঠাটোত জুই একুৰা জ্বলিছিল৷\n” মাধু, তোৰ মনত আছেনে আমি যে চ’কৰ পৰা বাঘমাৰাৰ ৰাষ্টাটোলৈ দৌৰ দিছিলোঁ! তাতেই ঘৰ পাতিছোঁ৷ চিঠিখন তোৰ হাতত পৰিবনে নাই নাজানো৷ কিন্তু আমি দুয়ো তোলৈ বাট চাই থাকিম৷\nতোৰ ৰীতা আৰু গৌতম”\nএইখিনিয়ে লিখা আছিল চিঠিত৷ মোৰ এতিয়াও মনত আছে, কিদৰে মই চিঠিখন হাতেৰে সৰু লাডু এটা বনাই ডাষ্টবিনলৈ দলিয়াইছিলোঁ৷ অৰ্জুন আহি ৰৈ আছিল৷ ভগ্ন অতীত খুচৰি থাকিবলৈ মোৰ সময়ৰ ৰাহি হোৱা নাই৷ উইকেণ্ডৰ পাৰ্টী এটেণ্ড নকৰিলে বহুত গোপনীয় কথা জনাৰ পৰা বাদ পৰি যোৱাৰ চাঞ্চ থাকে৷ পাঁচটামান শ্বটৰ পিছত মাজৰাতি যেতিয়া ঘৰলৈ আহিব ওলাইছিলোঁ, অৰ্জুনে জোৰ কৰি ৰাখি থৈছিল মোক৷ মই অৱশ্যে বেয়া পোৱা নাছিলোঁ৷ কনট্ৰাচেপ্টিভ তাৰ লগত আছে বুলি জানিছিলোঁ৷ বিপৰীতে মোৰ অলস দেহাটোক টানি-টুনি নি সি বিছনাত পেলাই গৰম কাপোৰ এখনেৰে মেৰিয়াই দি ৰূমটোৰ পৰা ওলাই আহিছিল৷ — ই কি ইম্প’টেণ্ট নেকি? নে ইয়াৰো আছে কোনোবা জপৰা চুলিয়া, নাক চেপেটা ৰীতা? বা মোতকৈ ধুনীয়া কোনো মাধু?\nমই সিহঁতক এৰি অহা বুলি নিজকে পতিয়ন নিয়াবৰ চেষ্টা কৰিলেও মোক এৰা নাছিল সিহঁতে৷ সৰু-সুৰা চিঠি, ফোনকল সকলোবোৰ উপেক্ষা কৰি উৰ্ধমুখী হৈছিলোঁ৷ যিমানেই ওপৰলৈ উঠিছিলোঁ, সিমানেই আত্মসন্তুষ্টিৰে নিজক ভৰাই পেলাইছিলোঁ৷ সিহঁতে ঢুকি নোপোৱা দূৰত্বলৈ নিজকে উত্তৰণ কৰাই সকাহ লৈছিলোঁ– কোনো গৌতম বা ৰীতাই ঢুকি নোপোৱা মোৰ সত্তা৷ সিহঁতেও চাগৈ বুজিছিল মই যে সিহঁতৰ মাত শুনিলেই জেওৰা মেলি ওলাই অহা মাধু হৈ থকা নাই– সেয়ে হয়তো সিহঁতেও নিলিখা হৈছিল চিঠি বা নোপোৱা হৈছিলোঁ ফোনকল৷ গৌতমৰ মৃত্যুও মোৰ বাবে কিজানি গুৰুত্বহীন! সেই ভাৱিয়েই চাগে’ ৰীতাই জনোৱাটো উচিত বুলিও নাভাৱিলে– বা নজনালে৷\nসফল সময়বোৰে মোৰ আগে-পিছে সমদল কৰিছিল, আৰু মই– ক্ৰমাৎ পাহাৰখন বগাইছিলোঁ– যি পাহাৰ গঢ়া আছিল সিহঁতৰ প্ৰতি মোৰ অৱহেলা, খং আৰু নিজৰ আত্মাভিমানৰ ঠাচেৰে৷ অথচ জনা নাছিলোঁ, মোৰ পাহাৰৰ পৰা এদিন মই খহি পৰিম– ইয়াতে– এই ৰাষ্টাত– পাঠশালাৰ ৰাষ্টাত– পথাৰৰ মাজেৰে যোৱা ধুনীয়া ক’লা ৰাষ্টাত– আৰু জনা নাছিলোঁ এই ৰাষ্টাত–এই ৰাষ্টাৰে গৈ বাঘমাৰাত মোৰ বাবে ৰৈ আছিল আন এক চূড়া খহোৱা ৰাষ্টা–\nৰীতা নাহিল৷ পোষ্টেল এড্ৰেছটো লৈ মই গুচি আহিলোঁ৷ ক’ৰবাত যেন এক সকাহ৷ মানুহে যেতিয়া মুখামুখিৰ সাহস নাৰাখে, অথচ মুখামুখি হোৱাৰ সম্ভাৱনাই গ্ৰাস কৰি আনে চৌপাশ, ইপিনে-সিপিনে চাই যেতিয়া মানুহে মুক্তি লভিব বিচাৰে সেই গ্ৰাসৰ পৰা, তেতিয়াই ঘপ্‌কৈ মুক্তিৰ(পলোৱাৰ?) দৰ্জা এখন পালে যি ধৰণৰ সকাহে চকু মুখত হুমুনিয়াহ এটাৰে পাখি মেলি বহে, সেই একেই সকাহ অনুভৱ কৰিছিলোঁ ৰীতাৰ মুখামুখি হ’বলৈ নাপায়৷\nউভতি আহোতে ড্ৰাইভিং চিটটো ল’ৰাজনক এৰি দিলোঁ৷ কমবয়সীয়া ল’ৰা৷ কথা বেছি৷\n: বাইদৌ কাক লগ ধৰ্‌বা আইহ্‌ছিল নু?\n: ৰীতা বোলা মানুহ এজনীক– চিনি নাপাবা কিজানি৷\n: সেই যি বন্দুকআলাই মাৰা গৌতম’ৰ ঘৈণ্ণাক্‌টু?\n: অ৷ চিনি পোৱা নেকি?\n: কায় চিনি নাপাই তাহুন’ক… বৰ ভাল কাম কৰি আছে৷ ভয়-ভীত নাই৷ এওঁকো গুলী কৰি মাৰে বুলিহি ভয় হৈ কিত্ত’বা!\n: তাহুনে গিৰাক’ৰ ফাৰামখান যি চলে আছে, তাতে বহুত মানহুই কাম কৰে নহৈ… সৰুতেই বন্দুক লৱা কেটামান চলিও গুচি আইহ্‌চি… ফাৰাম’তে কাম কৰি মায়েক-বাপেকহাতোৰ লগ’তে থাকে তু ইতা… বাকী বন্দুকআলাকেটাৰ সেইকুন্তি খং ৰীতে বাইদৌৰ ওপ্‌ৰ’ত— আপ্‌নি কি ক’ল্লাক পাছে?\n: লগেই নাপালোঁ৷ আজি ৰীতা অহা নাই নহয়৷\n: ধেই– কি কইছি হে…… নিজে কথা পাতি আইহ্‌ছু মই৷ মই আৰ’ আপ্‌নি ফাৰাম’ৰ বস্তু নিবা আহা বুলিহি ভাব্‌ছিলোঁ…\n: তুমি বেলেগ কাৰোবাক ৰীতা বুলি ভাৱিলা চাগৈ৷\n: হেই– ন’হায় যাক্, আমাৰ বৰপিতিৰ আপিটু কাম কৰে এতে, আকালাগে গাড়ীৰ পাই নাম্‌চি…মোক দেখা পাই তাই মাত দিচি– বাইদৌতুইও– আপ্‌নাৰ এই ৰীতে বাইদৌৱে সেটু– মোক সুধ্‌চি ক’ত আইচ্‌লু, কাক লৈ আইহ্‌চু– অফিচ’ত হি নুসুমাল তাৰপাই! আপ্‌নিয়ে নেদখিলাক হ’পায় যাক্– আজিকালি চুলি খাটা কৰি দিচিটু… ভিক্ষু গিলাৰ দৰে একে কালাৰ’ৰ কাপোৰ মাৰি থাকে৷\nকথাখিনি মোৰ কাণেৰে জুই হৈ সোমাল৷ জুইকুৰাই ক্ৰমান্বয়ে জ্বলাই পেলালে ভিতৰখন৷ ঢোক মাৰি গিলি থ’লোঁ কান্দোন হৈ ওলাব খোজা আশ্চৰ্য্যখিনি৷\nতাই জানিছিল মই তাইক বিচাৰি অহা বুলি৷\nসিহঁতক মই ঢুকি নোপাৱা দূৰত্বত ঠেলি দিওঁতে– ক’ৰবাত–কেনেবাকৈ মই নিজেই সংকুচিত হৈ গৈ থাকিলোঁ৷ মই ঢুকি পোৱা পৰিধিৰ বাহিৰত ৰীতা৷ বা মই ঢুকি পোৱাতো তাই নিবিচাৰে এতিয়া৷ বা যদি উভতি যাওঁ দহ-পোন্ধৰ বছৰ আগলৈ– এয়া হয়তো সবান্ধবে ইটোৱে সিটোৰ প্ৰতি কৰা ভেম– পকা বগৰীৰ আব্দাৰৰ অজুহাতত আমাৰ নমতা নমতি– সেই নমতা নমতিত পকা বগৰী যঁচা হাতদুখন হেৰাই যোৱাৰ অভিমান– সৰু সৰু চিঠিৰ টুকুৰাবোৰৰ উত্তৰ নোপোৱাৰ ক্ষোভ– হয়তো এনেই– হয়তো মাধুৰীমা বৰুৱা এতিয়া দাজ্‌ন’ট এক্সিস্ট ফ’ৰ হাৰ– হয়তো কাহানিবাই হৈ গৈছিল এই চৰ্ত– মাধুৰীমা বৰুৱা দাজন’ট মেটাৰ ফ’ৰ গৌতম এণ্ড ৰীতা– ন’ট এট অল্! ন’ট এট অল্ মাই ডিয়েৰ মাধু!\nকেবিনত অকলে মই৷ এটাৰ পিছত এটাকৈ ৰীল ঘূৰাদি ঘূৰি আছে কথাবোৰ, পাঠশালা–পকা বগৰী– প্ৰতিটো ক্লাছতে সেমেকি উঠা দুহালি চকু—হাত পাতি লোৱা বেতৰ কোব– আৰু জপৰা চুলিৰ ছোৱালীজনী– আৰু হেঁপাহৰ পাঠশালা৷ য’ৰ ৰঙা বেলিটো চাই চাই আমি বননিত বাগৰিছিলোঁ– য’ত হৃদয়ে হৃদয়ক বুজিছিল– য’ত নাছিল কপটতা– য’ত নাছিল আত্মভিমানৰ অহমিকাৰে গঢ়া পাহাৰৰ চূড়া– আৰু– আৰু য’ৰ ৰাষ্টাৰে আমি তিনিও দৌৰিছিলোঁ কোনো লক্ষ্যস্থান অবিহনে– কোনো প্ৰতিযোগিতা অবিহনে– যি ৰাষ্টাই কঢ়িয়াইছিল আমাৰ খিলখিলনিবোৰ আৰু পকা বগৰীৰ মেল– য’ত লেনিয়াই লেনিয়াই নেওঁতা মাতিছিলোঁ বেতৰ কোব খাই খাই– লেনিয়াই লেনিয়াই গাইছিলোঁ পাআআঠ–এ—শালাআআ৷ আমাৰ বাবে যি আছিল হৃদয়ৰ পানশালা– য’ত আমি ইটোৱে সিটোৰ মৰম, অকপট কথা পান কৰিছিলোঁ নিৰন্তৰে– সেই পাঠশালাতে কলিজাটোৰ এফাল থাকি যোৱাৰ কথাই মোক বহুদিন বহুৰাতি শুবলৈ নিদিলে৷\nৰীতাই নামাতিলে মোক৷\nমোৰ খবৰ এটাও নল’লে মই থকা বুলি জনাৰ পাছতো৷\nমই লাহে লাহে স্কাৰ্ট পিন্ধা মাধুজনীৰ খোলাত সোমাই গৈছোঁ৷\nমই ক্ৰমাৎ এৰি অহা ৰাষ্টাটোত খোজকাঢ়িব ল’লোঁ৷ একেই মসৃণ ৰাষ্টা৷ মিহি, কিচকিচিয়া ক’লা সাপ এডালৰ দৰে অকাই-পকাই ৰাষ্টাটো গৈ থাকে আগলৈ৷ ৰাষ্টাটোৰ এসোপা ইতিহাস আছিল৷ মোৰো আছে৷ এসোপা কাহিনী৷ কাহিনীবোৰ সাধাৰণতে দুখ লগা অথবা সুখৰ হয়৷ ৰাষ্টাটোৰ কাহিনী সুখৰ নহয় অথবা দুখৰ নহয়৷ সম্পূৰ্ণৰূপে বগা অথবা সম্পূৰ্ণৰূপে ক’লা নহয় কাহিনীবোৰ৷ গ্ৰে’ কালাৰ্‌ড কাহিনী৷ ছাই বৰণীয়া কাহিনী৷ মোৰো আছে ছাইবৰণীয়া কাহিনী৷ কাহিনীবোৰত উঠি উঠি ৰাষ্টাটোৰে মই গৈ আছিলোঁ৷ আৰু শেষ নোহোৱা ৰাষ্টাটোৰে মই এদিন ঘূৰি আহি ৰাষ্টাটোৰ দাঁতিত ঘৰ পাতিছিলোঁ– উহু, ঘূৰি নাহিলোঁ মই৷ সিহঁতক পিছ পেলোৱাৰ দৌৰত মই বহুদূৰ গুচি আহিলোঁ– আৰু উভতি গৈ সিহঁতে ঘৰ পাতিলে– যি ঘৰত নাছিল মোৰ বাবে এটাও কোঠা– বা মই ফিট নহওঁ সিহঁতৰ ঘৰত– এই ভাৱিয়ে হয়তো মোৰ বাবে নাসাজিলে সিহঁতে এটাও কোঠা– অথবা মই সিহঁতৰ কোঠাত নোসোমোৱাৰ আপাহতে ভাঙি পেলালে সিহঁতে মোৰ কোঠাটো!\nপণ্ডিতজীক সুধিম ৰাষ্টা হেৰুৱাই পেলোৱা মানুহবোৰৰ কি হয়… !\nপিছৰখন ৱৰ্কশ্বপত মই কেণ্টিনত পণ্ডিতজীৰ বাবে অপেক্ষা কৰিলোঁ৷ ৰাষ্টাৰ কাহিনীবোৰ তেওঁ নখদৰ্পনত৷ হয়তো তেৱোঁ কেতিয়াবা ভুল কৰি পেলাইছিল ৰাষ্টা৷ হয়তোবা ভুল কৰা নাছিল৷ কিন্তু তেৱোঁ পথিক৷ পলস পেলোৱা পথিক৷ মই যে দৌৰাৰ আপাহত পলস বুটলিবও নাজানিলোঁ৷\nসাংঘাতিকভাৱে নিঃসংগ, নিশ্ৰয় পথিকবোৰৰ কি হয় সেয়া মই নাজানো৷ কিন্তু তেনে পথিকবোৰৰ পলস বুটলাৰ সুযোগ দুনাই আহেনে পণ্ডিতজীয়ে জানিব৷\nচিগাৰেটটো মোলৈ যাঁচি বসুধাই বিষন্নমনে মোৰ ওচৰৰ চকীখনত বহিল৷\n: যাওঁ ব’ল৷\n: অলপ ৰহ… পণ্ডিতজীক মাত লগাই যাওঁ৷\nচকু দুটা বহল কৰি বসুধাই মোলৈ চালে৷\n: গম নাপাৱ?\n: বুঢ়া যোৱাৰাতিয়েই অফ্৷\nচাচি এচাটিয়ে মোক কোবাই থৈ গ’ল৷\nকাৰ ৰাষ্টা ক’ত সেয়া নিজে বিচৰাৰ কথা কৈছিল নীলবৰণীয়া কাপোৰ পিন্ধা পণ্ডিতজীয়ে৷\n: আপুনি নীলা কিয় পিন্ধে সদায়?\n: নীলা আকাশ আৰু সাগৰৰ ৰং৷ গভীৰতা আৰু বিশ্বাসৰ ৰঙ নীলা৷\nমই চাগৈ সেই বিশ্বাস হেৰুৱাই পেলাইছোঁ ৰীতাৰ ওচৰত৷ তাই নাভাৱে তাইৰ কোনোবা বুকুৰ কুটুম এজনীয়ে ক’ৰবাত আত্মগ্লানি আৰু সংশয়ৰ ভৰত দোঁ খাই পৰিছে৷\nগাড়ীত বহি ম’বাইলটো উলিয়াই ল’লোঁ৷ বিশেষ নম্বৰ এটাৰ সেউজীয়া অপচনটোত আঙুলিৰে নিৰ্দেশাত্মক হেঁচা এটা মাৰিবলৈ উদ্যত হ’লোঁ– তৎমুহূৰ্ততে ক্ষীপ্ৰ গতিৰে ৰঙা চিনটো মোহাৰি দিলোঁ৷ কিছুমান কথা মুখেৰে নহয়, কলমেৰে কঢ়িয়াই ভাল লাগে৷\nমোক তাই নিবিচাৰে, অথচ ময়েই এইটো বাট কাটি দিছিলোঁ তাইক৷ মোৰ ৰাষ্টাৰ কাহিনী মই নিজে গঢ়িলোঁ৷ কিন্তু সেই ৰাষ্টাত– মোৰ ৰাষ্টাটোৰ দুয়োপাৰে পলস নাছিল৷ তাইৰ ঘৰলৈ যোৱা ৰাষ্টাৰ চৌদিশে পথাৰ৷ পলসুৱা পথাৰ৷ পাঠশালাৰ ৰাষ্টাৰ দাঁতিয়ে দাঁতিয়ে তাইৰ পলস৷ আৰু মোৰ শুকান, ৰুক্ষ হৈ পৰা ৰাষ্টাটোৱে বাৰে বাৰে সোঁৱৰাই এৰি অহা মোৰ প্ৰিয় চহৰখনৰ, প্ৰিয় ৰাষ্টাটোৰ উম্৷\nবিধ্বস্ত পাহাৰৰ চূড়াৰ কোনো এক ভগ্নাৱশেষৰ পৰা এধানিমান হেঁপাহ উলিয়াই–আত্মকেন্দ্ৰিকতাৰ খোলাটোৰ পৰা দুখোজমান ওলাই আহি–একাতীত্বৰ জীৱনবোধক অলপ আঁতৰাই থৈ স্কাৰ্ট পিন্ধা মাধুজনী হৈ মই বাষ্পময় চকুৰে–ঢোক মাৰি কান্দোনখিনি গিলি থৈ–উত্তৰ পোৱা নোপোৱাৰ দোমোজাৰ মাজেৰে চিঠিখন দুভাঁজ কৰি খামটোত ভৰাই লাহে লাহে পোষ্টবক্সটোত ঠেলি ঠেলি খামটো আকৌ এবাৰ চালোঁ–মোৰ আঙুলিয়ে ঢাকি ৰখা ঠিকনাটোৰ এফালৰ দুটা বুকু জুৰোৱা খহটা শব্দ দেখা গ’ল–\n← চিত্ৰ বীথিকা: ভাৰসাম্য-প্ৰকৃতিৰ- (নাঙ চন্দ্ৰামিকা বৰা)\nপ্ৰেম, ভালপোৱা এনেকৈও- (ৰাজীৱ শৰ্মা) →\nঅপেক্ষা –প্ৰীতি কলিতা


ইয়ং ইণ্ডিয়ান গুৱাহাটী চাপ্টাৰ প্ৰথম মিয়াৱাকি বন প্ৰকল্প মুকলি - NE FOCUS\nইয়ং ইণ্ডিয়ান গুৱাহাটী চাপ্টাৰ প্ৰথম মিয়াৱাকি বন প্ৰকল্প মুকলি\nইয়ং ইণ্ডিয়ান গুৱাহাটী চাপ্টাৰে আজি অসমত ইয়াৰ প্ৰথম মিয়াৱাকি বন প্ৰকল্প পাণিখাইতিৰ অসম ডাউনটাউন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চৌহদত মুকলি কৰে।অতিৰিক্ত মুখ্য বন সংৰক্ষক আই. এফ.এছৰ ড° সতেন্দ্ৰ সিঙে অসম ডাউন টাউন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভাইচ চেঞ্চেলৰ ড° এন চি তালুকদাৰ আৰু অতিৰিক্ত পিচিচিএফ.জৈৱ বৈচিত্ৰ্য আৰু জলবায়ু পৰিবৰ্তনৰ পৱন কুমুৰাৰ উপস্থিতিত বনাঞ্চল উদ্বোধন কৰে।ইয়ং ইণ্ডিয়ান গুৱাহাটী চাপ্টাৰৰ য়ুৱা ভাটিকেল আৰু অসম ডাউন টাউন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মাজত এক বুজাবুজিৰ চুক্তিৰ স্বাক্ষৰিত হৈছে।এই প্ৰকল্পটোৰ উদেশ্য হৈছে ভু-দৃশ্য পুনৰুদ্ধাৰ কৰা আৰু অঞ্চলটোৰ প্ৰাকৃতিক পৰিস্থিতি তন্ত্ৰ নিৰ্মাণত সহায় কৰা।\nঅনুষ্ঠানত ভাষণ প্ৰদান কৰি অতিৰিক্ত প্ৰধান মুখ্য বন সংৰক্ষক সতেন্দ্ৰ সিং আইএফ এছে কয় এইটো ইয়ং ইণ্ডিয়ানৰ এক ভাল পদক্ষেপ।অসম ডাউন টাউন বিশ্ববিদ্যালয় উদ্যোগ সমূহৰ বাবে এক আৰ্হি হ’ব পাৰে যিয়ে আমাৰ জৈৱ বৈচিত্ৰ্য সংৰক্ষণ, মাটি সংৰক্ষণত সহায় আদিৰ বাবে এই প্ৰকল্পটো পুনৰাবৃত্তি কৰিব পাৰে। ইয়ং ইণ্ডিয়ান গুৱাহাটী চাপ্টাৰ জ্যোতিষ্মান দত্তই কয় এই উদ্যোগৰ অধীনত ইয়ং ইণ্ডিয়ান গুৱাহাটী চাপ্টাৰ মানুহে আৰু সংগঠন সমূহক এই আন্দোলনত অংশীদাৰ হ’বলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছে।আমি সমগ্ৰ ৰাজ্যতে কাৰিকৰী জ্ঞান আৰু হস্তান্তৰ মিয়াৱাকি প্ৰকল্পসমূহ ভাগ বতৰা কৰিব।প্ৰকল্পটোৰ শুভাৰম্ভ সন্দৰ্ভত মন্তব্য কৰি ইয়ং ইণ্ডিয়ান গুৱাহাটী চাপ্টাৰ অভিজিত নাহাতাই ক্লেইমেট চেঞ্জ অধ্যক্ষ কয় ইয়ং ইণ্ডিয়ান গুৱাহাটী চাপ্টাৰৰ মূল দলটো এই উদ্যোগটোৰ সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত সম্পূৰ্নৰূপে জড়িত হৈ আছে।স্থান,সম্পদ ব্যক্তি চিনাক্ত কৰা আৰু প্ৰকল্পটোৰ স্থিৰতা বুজিবলৈ সময় বিনিয়োগ কৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ।এই চাপ্টাৰটোৱে অদূৰ ভৱিষ্যতে মিয়াৱাকি বন প্ৰকল্পৰ অধীনত অধিক এলেকা সামৰি লোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে।ইয়াৰ আবিষ্কাৰক মি. মিয়াৱাকিৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা হৈছে,জাপানী উদ্ভিদ বিজ্ঞানী মিয়াৱাকি বন পদ্ধতি হৈছে অৰণ্য গজাৰ এক অনন্য কৌশল।স্থানীয় প্ৰজাতিৰ সংখ্যা ওচৰৰ এলেকাত ৰোপন কৰা হয় যাতে তেওঁলোকে কেৱল ওপৰৰ পৰা সূৰ্যৰ পোহৰ আৰু কাষৰ ফাললৈ ওপৰলৈ বৃদ্ধি হয়।এইটো সৰু ঠাইত কৰিব পাৰি আৰু প্ৰাৰম্ভিক তিনি বছৰত কম তত্বাৱধানৰ সৈতে উদ্ভিদবোৰ দহ গুণ দ্ৰুত গতিত বৃদ্ধি হয়।এক ইতিবাচক পৰিৱেশ আৰু সেউজীয়া গ্ৰহ সৃষ্টিত অৰিহণা যোগাৱাৰ বাবে জলবায়ু পৰিবৰ্তন হৈছে ইয়ং ইণ্ডিয়ানৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ ক্ষেত্ৰ।ই পৰিবৰ্তনৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাবলৈ ৰাজহুৱা আৰু ব্যক্তিগত খণ্ডৰ একাধিক অংশীদাৰ সৈতে সজাগতা ওকালতি আৰু কাৰ্য কাৰ্যসূচী সৃষ্টি কৰি আহিছে।ইয়ং ইণ্ডিয়ান ক্লাইমেট চেঞ্জ ভাটিকলৰ এই বছৰৰ এক উচ্চাভিলাষী কাৰ্যসূচী আছে যাতে ইয়াৰ সদস্য আৰু শিক্ষাৰ্থী সদস্য সকলে ক্লাইমেট চেঞ্জ সজাগতা বিস্তাৰ কৰাত আৰু ইয়াৰ প্ৰচাৰ কাৰ্যসূচী জৰিয়তে ভাৰতক অধিক কাৰ্বন নিৰপেক্ষ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত সক্ৰিয় ভাৱে অৱদান আগবঢ়াইছে।ইয়ং ইণ্ডিয়ানে বছৰটোৰ বাবে ছয়টা কাৰ্যক্ষেত্ৰ চিনাক্ত কৰিছে।যাৰ ভিতৰত আছে মিয়াৱাকি,বন নিৰ্মাণ, মাটি সংৰক্ষণ, আৰ্ৱজন ব্যৱস্থাপনা,পানী সংৰক্ষণ আৰু প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি গছ খেতি আৰু ইয়াৰ অধ্যাৰ নেটৱৰ্কত আগুৱাই নিব পাৰে।অনুষ্ঠানত উপস্থিত আছিল হামদ এন এ আৰ বাৰলস্কৰ,বিদিতা দাস,যশ দেওৰা অংকিত জাজোদিয়া আৰু নিশান্ত কেজৰিৱাল।\nPrevPreviousনলবাৰী কৃষি বিজ্ঞান কেন্দ্ৰত নাৰিকল ৰোপণ সম্পৰ্কে কৰ্মশালা সম্পন্ন\nNextদুলীয়াজানত ডিব্ৰুগড় জিলা বিজেপিৰ চতুৰ্থ সংখ্যক কাৰ্যনিৰ্বাহক সভাNext


120+ এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা | Ata Shabdat Prakash Kora - Assam Bed Help\nThis isalist of one-word substitutions for Assamese sentences. This list has more than 120+ sentenced which have substituted into one word in Assamese. The list of one-word substitutions will be very helpful to the Assamese medium student as well English medium students for their Assamese grammar. This is called “At Shabdat Prakhash Kora” in Assamese. ইয়াত অসমীয়া ভষাৰ ১২০+ কৈ অধিক এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা বাক্য দিয়া হৈছে। তলত দিয়া বাক্য বোৰক সুন্দৰকৈ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰ সুবিধা হোৱাকৈ তালিকা আকাৰত এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰি দিয়া হৈছে।\nএটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা তালিকা | One Word Substitution in Assamese For HSLC, HS\nইয়াত দিয়া এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা তালিকাখন সকলো শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ কাৰণে উপযোগী হ’ব। বিষেককৈ নৱম, দশম আৰু দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ কাৰণে SEBA HSLC আৰু AHSEC পৰীক্ষা কাৰণে বহু উপযোগী হ’ব। These one words substitution in Assamese will be very helpful students of class 10 and 12 for their HSLC and AHSEC examination respectively.\nএটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা তালিকা\nকৰিবলগীয়া কাম – কৰ্তব্য।\nষাক সহজে লাভ কৰা যায় – সুলভ।\nষাক পাবলৈ টান – দুৰ্লভ, দুষ্প্ৰাপ্য।\nযাৰ পুত্ৰ নাই – অপুত্ৰক।\nযি সংকল্প কৰিছে – কৃতসংকল্প।\nধি অনাই-বনাই ঘূৰি ফুৰে – যাযাবৰ, অঘৰী।\nযাৰ মূৰত চুলি নাই – তপামূৰা।\nযি কোনো পক্ষ নলয় – নিৰপেক্ষ।\nবি মৰোঁ মৰোঁ অৱস্থাত আছে – মুমূৰ্ষু।\nযাৰ পূৰ্ব জন্মৰ কথা মনত আছে – জাতিস্মৰ\nযি সমাপ্ত হোৱা নাই – অসমাপ্ত।\nযি ৰণত মতলীয়া – ৰণমত্ত।\nয’লৈ যোৱা টান –দু ৰ্গম।\nযি কণীৰপৰা জন্মে – অণ্ডজ।\nযি বিষ্ণুক পূজা কৰে – বৈষ্ণৱ।\nযি শিৱক পূজা কৰে – শৈৱ।\nযি শক্তিক পূজা কৰে – শাক্ত।\n(কথা) কোৱাৰ যি ইচ্ছা – বিবক্ষা।\nযাৰ দয়া-মমতা নাই – নিৰ্দয়।\nমাৰিবলৈ (বা হনন কৰিবলৈ) কৰা ইচ্ছা – জিঘংসা।\nযাৰ কোনো শত্ৰু নাই (বা শত্ৰু জন্মা নাই) – অজাতশত্ৰু\nযি গোচৰ তৰে – গুচৰীয়া।\nযি সকলো জানে – সৰ্বজ্ঞ।\nযিজনে ভাল-বেয়া বিচাৰ কৰিব নোৱাৰে – অবিৱেচক।\nযাক পৰিহাৰ কৰিব নোৱাৰি – অপৰিহাৰ্য।\nযি কথা কোৱা উচিত নহয় – অকথ্য।\nযিজনে ইন্দ্ৰয় জয় কৰিব পাৰে – জিতেন্দৰিয়।\nযি কথাৰ অৰ্থ নাই – অৰ্থহীন, নিৰৰ্থক।\nযিজনে ভৱিষ্যৎ চিন্তা কৰিব পাৰে – দূৰদৰ্শী\nযিজনে দূৰলৈ দেখে – দূৰদৰ্শী\nযাৰ দুই হাত সমানে চলে – সব্যসাচী।\nযি আগেয়ে হোৱা নাই – অভূতপূৰ্ব।\nনিজে নিজে হোৱা – স্বয়স্তু।\nপি্ খোৱা বস্তু – পেয়।\nচ্লেকি খোৱা বস্তু – লেহ্য।\nচোবাই খোৱা বস্তু – চব্য।\nদৰমহা নোলোৱাকৈ কাম কৰা মানুহ – অবৈতনিক।\nআনৰ দোষ দেখা স্বভাৱ – অসূয়া।\nভৰিৰপৰা মূৰলৈকে – আপাদমস্তক।\nসখিয়েকৰ মাক – আমৈ।\nবন্ধু-বান্ধৱৰ সৈতে – সবান্ধৱে (সবান্ধৱ)।\nকাৰো নাম নধৰাকৈ পৰা গালি – গুৱাল-গালি।\nলোকক দেখি পাছত যি কৰে – অনুকৰণ ৷\nএটা সন্তান হোৱাৰ পিছত আৰু সন্তান নোহোৱা তিৰোতা – কাকবন্ধ্যা, বিয়ৈবীজী\nফুল নুফুলাকৈ গুটি হোৱা গছ। – বনস্পতি।\nসীমা নথকা – অসীম।\nমাটিৰে নিৰ্মিত – মৃন্ময়।\nমেলত পাৰ্গত – মেলেকী।\nহতভাগ্য যাৰ – হতভগা।\nধান ৰোৱা তিৰোতা – ৰোৱনী।\nধান দোৱা তিৰোতা – দাৱনী।\nবীণা আছে পাণিত (হাতত) যাৰ – বীণাপাণি।\nদেশৰ ভালৰ কাৰণে কাম কৰা মানুহ – দেশকৰ্মী।\nদেশৰ কামত মৃত্যু বৰণ কৰা মানুহ – ছহিদ্ (শ্বহীদ্)।\nপথৰপৰা যি বিচলিত হৈছে – পথজৰষ্ট।\nনোহোৱা বস্তু যি উলিয়ায় – আৱিষ্কাৰক, উদ্ভাৱক।\nৰূপেৰে নিৰ্মিত বা ৰূপ চৰোৱা – ৰূপোৱালী।\nসোণেৰে নিৰ্মিত বা সোণ চৰোৱা – সোণোৱালী।\nদেশক ভাল পোৱা মানুহ – দেশ-ভক্ত, দেশ-প্ৰেমিক।\nনিজৰ ওপৰত যি নিৰ্ভৰ কৰে – স্বাৱলম্বী, আত্মনিৰ্ভবশীল।\nবহুত কল-গছ থকা ঠাই – কলনি।\nআনৰ ভাল দেখিব নোৱাৰা – পৰশত্জীকাতৰ।\nগোটেই জীৱন জুৰি – আজীৱন।\nদীৰ্ঘকাল জীয়াই থকা – দীৰ্ঘজীৱী।\nহঠাতে হোৱা ঘটনা – আকস্মিক।\nবিহুৰ আগদিনা – উৰুকা।\nলোকৰপৰা নিন্দা – লোকনিন্দা।\nযি হিচাপমতে নচলে – বেহিচাপী।\nভিক্ষাৰ অভাৱ – দুৰ্ভিক্ষ।\nঘৰ নাই যাৰ – অঘৰী।\nপ্রৱাসত থকা মানুহ – প্রৱাসী, প্রৱসুৱা।\nএকে গুৰুৰ শিষ্য – সতীৰ্থ, হৰি ভকত।\nসত্য কথা কোৱা মানুহ – সত্যবাদী।\nঈশ্বৰত যাৰ বিশ্বাস নাই – নাস্তিক।\nযাৰ অন্ত নাই – অনন্ত।\nবোকাত যাৰ জন্ম – পংকজ।\nনিজৰ ৰূপ-যৌৱন লৈ গৌৰৱ কৰা তিৰোতা – মানিনী।\nযি উপকাৰীৰ উপকাৰ স্বীকাৰ কৰে – কৃতজ্ঞ।\nযি উপকাৰীৰ উপকাৰ স্বীকাৰ নকৰে – অকৃতজ্ঞ, কৃতত্ন।\nযি পুৰুষৰ ঘৈণীয়েক মৰিছে – বৰলা।\nযাক দেখা নাযায় – অদৃশ্য।\nযি নাৰীৰ স্বামী মৰিছে – বিধৱা।\nএবাৰ ফল দিয়াৰ পাছতে যি গছ মৰি যায় – ওষধি।\nবিয়া নকৰোৱা মানুহ – অবিৱাহিত, বৰলা বা ডাং বৰলা।\nএকে উদৰৰপৰা বা একে মাকৰপৰা জন্ম যাৰ – সহোদৰ, সহোদৰা (স্নীলিঙ্গ)।\nপৰৰ অধীন – পৰাধীন।\nপৰৰ মুখলৈ অপেক্ষা কৰা মানুহ – পৰমুখাপেক্ষী।\nপৰৰ সৌভাগ্য দেখি যি কাতৰ হয় – পৰশম্জীকাতৰ।\nযি গৰু-ম’হৰ গাড়ী চলায় – গাড়োৱান।\nকানি খোৱা মানুহ – কানীয়া।\nবাটেদি যোৱা মানুহ – বাটৰুৱা।\nমিছা কথা কোৱা মানুহ – মিছলীয়া।\nকাঁহৰ বাচন গঢ়োঁতা – কঁহাৰ ৷\nমাটিৰ বাচন সাজোঁতা – কুমাৰ ৷\nযি সকলে নাও বায় – নাৱৰীয়া।\nযি জলত চৰে – জলচৰ ।\nৰ্যি শত্ৰুক বধ কৰে – শত্ৰুঘ্ন।\nব্যাকৰণত যি পাৰদশী – বৈয়াকৰণিক, বৈয়াকৰণ।\nযাক সহজে লঙ্ঘন কৰিব নোৱাৰি – অলঙ্ঘ্য ।\nঅতিশয় শীতো নহয় অতিশয় উষ্ণও নহয় – নাতিশীতোষ্ণ।\nযিজনে আইন জানে – আইনজ্ঞ।\nযাৰ কোনো সন্তান নাই – নিৰ্বংশ।\nযিজনী তিৰোতাৰ ল’ৰা-ছোৱালী (সন্তান) নহ’ল – বাঁজী।\nযাৰ কোনো সন্তান নাই – নিঃসন্তান।\nকঁঠালৰ সৰু সৰু কলি – মুচি ।\nনিচেই সৰুতে মাক অথবা বাপেক মৰা সন্তান – মাউৰা।\nনিচেই সৰুতে মাক-বাপেক মৰা নিৰাশ্ৰয় সন্তান – ঘাট-মাউৰা ৷\nবেঙৰ নেজ থকা সৰু পোৱালি – লালুকী ।\nগড়ৈ মাছৰ সৰু সৰু পোৱালি – গড়ৈচিৰিকা।\nকাৱৈ মাছৰ সৰু পোৱালি – কাৱৈটিলা ৷\nআগলৈ অধিক এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা বাক্য দিয়া হ’ব।


"Pumpkin Boys and the Election"; কি আছে ইয়াত? | Rupaliparda.com\nআগন্তুক বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ বাবে প্ৰতিটো ৰাজনৈতিক দলৰ প্ৰস্তুতি উঠিছে তুংগত। প্ৰত্যেকটা দলে ন-ন ৰণ কৌশলেৰে আৰম্ভ কৰিছে নিজ নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰ। নিৰ্বাচনৰ আঁৰ লৈ প্ৰতিটো ৰাজনৈতিক দলৰ প্ৰাৰ্থী সমূহে দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতি সমূহত শেহতীয়াকৈ জনসাধাৰণে বিশ্বাস দেখুওৱা পৰিলক্ষিত হৈছে। কিন্তু এই বিশ্বাস বোৰে কেতিয়াবা জনসাধাৰণক ব্যতিব্যস্ত কৰি তোলা দেখিবলৈ পোৱা যায়। আচলতে, এই কথাবোৰ অপ্ৰিয় হ’লেও সত্য; নিৰ্বাচনত নিজ নিজ প্ৰচাৰৰ বাবে প্ৰাৰ্থীয়ে দিয়ে এসোপামান আশ্বাসে সঁচা অৰ্থত নিবনুৱা অথবা আত্মনিৰ্ভৰশীল যুৱক-যুৱতীৰ জীৱনলৈ কোনো পৰিৱৰ্তন আনিছে নে? নিশ্চিতকৈ এয়া এক ভাবিবলগীয়া কথা। নিৰ্বাচনক কেন্দ্ৰ কৰি শেহতীয়াকৈ মনোৰঞ্জন ক্ষেত্ৰখনত কেইবাটাও প্ৰকল্পৰ মুক্তি হোৱা আমি দেখিবলৈ পাইছো লগতে এই প্ৰকল্পসমূহক জনসাধাৰণে আঁকোৱালি লৈ সঁহাৰি জনোৱাও পৰিলক্ষিত হৈছে। এনে পৰিপ্ৰেক্ষিততে, এই বিধানসভা নিৰ্বাচনক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই মুকলি কৰি দিয়া হৈছে এখন চুটি ছবি “Pumpkin Boys and the Election”। উক্ত চুটি ছবিখনৰ দৈৰ্ঘ্য কম হোৱাৰ সমান্তৰালকৈ কাহিনীভাগ যদিও সচৰাচৰ জনসমাজৰ সৈতে চলি থকা বিধৰ তৎস্বত্বেও এই চুটি ছবিখনক হৃদয়ংগম কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে দৰ্শকে। “লক-ডাউনে” অনা বিভীষিকা আৰু তাৰ পিছতেই নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰত দিয়া চৰকাৰী প্ৰতিশ্ৰুতি বোৰে একাংশ যুৱকক কেনেদৰে সহায় কৰিছে সেয়া এতিয়াও ৰহস্যৰ আৱৰ্তত।\nচুটি ছবিখনত দুগৰাকী নিবনুৱাৰ জীৱন-কৰ্মলৈ অহা ধুমুহাক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই নিৰ্মাণ কৰি উলিওৱা হৈছে এই চুটি ছবিখন। ছবিখনৰ কাহিনী, পৰিচালনা আৰু সম্পাদনাৰ দায়িত্বত আছে মৃন্ময় বড়োৰ; দৃশ্যগ্ৰহণ ৰাহুল দাসৰ লগতে ইয়াত অভিনয় কৰিছে অমিত লাল আৰু মৃন্ময় বড়োয়ে। সম্প্ৰতি সমাজৰ ফোপোলা দৃশ্যটোক জনসাধাৰণৰ মাজত দাঙি ধৰাৰ এই যুৱককেইগৰাকীৰ যি চেষ্টা; সেই চেষ্টাই এতিয়া অসমীয়া দৰ্শকক আপ্লুত কৰি তোলাত সক্ষম হৈছে। উল্লেখ্য যে, “লক-ডাউন” ৰ সময়ছোৱাৰ পৰা একোখনকৈ সুন্দৰ চুটি ছবিয়ে প্ৰশংসা লাভ কৰাৰ উপৰিও ৰাষ্ট্ৰীয়-আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়তো লাভ কৰিছে বঁটা। চুটি ছবিসমূহে এক অন্য দৃষ্টিভংগীৰ সৃষ্টি কৰিছে জনসাধাৰণ সমূহৰ মাজত। প্ৰেম, বিদ্ৰোহ, ৰাজনৈতিক, থ্ৰীলাৰ অথবা চাচপেন্স আদি ভিন্ন বিষয়বস্তুৰে নিৰ্মিত একোখন চুটি ছবি আপোনালোকে ইতিমধ্যে উপভোগ কৰিছে বিগত “লক-ডাউন” ৰ সময়ছোৱাত। চুটি ছবি সমূহক দৰ্শকে দিয়া সঁহাৰিত দুগুণে উৎসাহ লাভ কৰা একাংশ নৱপ্ৰজন্মৰ পৰিচালক, শিল্পী ও কলা-কুশলীয়ে আৰম্ভ কৰিছে কেইবাখনো হৃদয়স্পৰ্শী বিষয়বস্তুৰে নিৰ্মিত চুটি ছবিৰ।\nচুটি ছবি আৰু “Pumpkin Boys” ৰ এনে প্ৰচেষ্টাৰ বাবেই তেওঁলোকৰ আগন্তুক প্ৰতিটো প্ৰকল্পৰ বাবে অপেক্ষাৰত হৈ পৰিছে দৰ্শক অপেক্ষাৰত।\nAssamese Latest Short Film Assamese Short Film Pumpkin Boys and the Election Short Film


২০২২ ত জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ পদক্ষেপক উৎসাহিত কৰিবলৈ ভাৰতে কিছু বিষয়ৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিব লাগিব\nবিশেষজ্ঞসকলৰ মতে বায়ু প্ৰদূষণ নিয়ন্ত্ৰণ কৰা, ৰাজ্য আৰু চহৰৰ কাৰ্য পৰিকল্পনাৰ দৰে অভিযোজন ব্যৱস্থা শক্তিশালী কৰা, আৰু জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰভাৱ হ্ৰাস কৰাৰ বাবে স্থিতিস্থাপক স্বাস্থ্য আন্তঃগাঁথনি নিৰ্মাণ কৰি স্বাস্থ্যক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়াটো ২০২২ চনত মুখ্য উদ্বেগৰ ক্ষেত্ৰ হ'ব লাগে।\nচৰকাৰে নিশ্চিত কৰিব লাগিব যে একক ব্যৱহাৰৰ প্লাষ্টিকৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা ২০২২ চনত কাৰ্যকৰী কৰা হ'ব আৰু চহৰবোৰে বায়ু প্ৰদূষণ সীমিত কৰাৰ পৰিকল্পনা কাৰ্যকৰী কৰিব লাগিব। ভাৰতে পৰিৱেশ নীতি আৰু কাৰ্যত গুৰুত্ব দিব লাগিব।\nনতুন মানদণ্ড, বায়ু প্ৰদূষণৰ বাবে কাৰ্য পৰিকল্পনা\nভাৰতত ৰোগৰ বিপদাশংকাৰ কাৰকবোৰৰ ভিতৰত বায়ু প্ৰদূষণ দ্বিতীয় সৰ্বাধিক (পুষ্টিহীনতাৰ পিছত) স্থানত আছে, যি ৰোগৰ বোজাৰ ১০%। বায়ু প্ৰদূষণে ভাৰতত জন্ম হোৱা শিশুৰ গড় আয়ুস কমেও ১.৫ বছৰ হ্ৰাস কৰিব বুলি অনুমান কৰা হৈছে। ২০১৯ চনত ১,১৬,০০০ ভাৰতীয় নৱজাতকৰ মৃত্যু হৈছিল। এনেদৰে ২০২০ চনৰ অক্টোবৰত প্ৰতিবেদন দিয়া হৈছিল।\nবাহনৰ পৰা প্ৰদূষণ আৰু কাৰখানা আৰু কয়লা চালিত শক্তি কেন্দ্ৰৰ পৰা নিৰ্গমনে সমগ্ৰ ভাৰতত বায়ু প্ৰদূষণত অৰিহণা যোগায় গোটেই বছৰজুৰি।\n২০০৯ চনত, CPCB য়ে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিৱেশ বায়ু গুণমান মানদণ্ড (NAAQS) জাননী দিছিল য'ত আঠটা মুখ্য প্ৰদূষক উল্লেখ কৰা হৈছিল। সেই সমূহ হৈছে কণিকা পদাৰ্থ (পি.এম. 2.5 আৰু পি.এম. 10), নাইট্ৰজেন ডাই অক্সাইড, কাৰ্বন মনোক্সাইড, ওজোন, বেঞ্জিন আৰু এমোনিয়া। ভাৰতে নতুন মানদণ্ড স্থাপন কৰাৰ সম্ভাৱনা আছে যিয়ে PM ২.৫ তকৈ অধিক কণিকা পদাৰ্থৰ কাৰক হ'ব।\nদিল্লীস্থিত থিংক টেংক চেণ্টাৰ ফৰ পলিচী ৰিচাৰ্ছৰ ডিচেম্বৰ 2021-ৰ প্ৰতিবেদন অনুসৰি, এন.এ.এ.কিউ.এছ.-ৰ সংশোধনে ভাৰতত পৰৱৰ্তী দশকৰ বাবে বায়ু প্ৰদূষণৰ বিষয়ে আলোচনাৰ সংজ্ঞা প্ৰদান কৰিব। মানদণ্ডবোৰ অধিক উচ্চাকাংক্ষী কৰাটো এক্সপোজাৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বিপদাশংকাৰ বিষয়ে আমাৰ বুজাবুজিৰ ওপৰত আধাৰিত হ'ব আৰু সময়ৰ সৈতে সেইটো কেনেদৰে বিকশিত হৈছে সেইয়া পৰিলক্ষিত কৰা হ'ব ।\nএতিয়ালৈকে, 23 খন ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলত 95 খন চহৰ আছে যাক অপ্ৰাপ্তি চহৰ হিচাপে শ্ৰেণীবদ্ধ কৰা হৈছে। যিবোৰে এন.এ.এ.কিউ.এছ. মানদণ্ড অনুসৰণ নকৰে। যিবোৰ চহৰৰ জৰিয়তে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিষ্কাৰ বায়ু কাৰ্যসূচী (এনচিএপি) কাৰ্যকৰী কৰা হৈছে তাৰ বাবে মহানগৰ-নিৰ্দিষ্ট কাৰ্য পৰিকল্পনা প্ৰস্তুত কৰিব লাগিব। জানুৱাৰী 2019-ত পৰিৱেশ মন্ত্ৰালয়ে আৰম্ভ কৰা এনচিএপিয়ে 2024 চনৰ ভিতৰত পিএম 2.5 আৰু পিএম 10 ঘনত্বৰ স্তৰ 20% ৰ পৰা 30% হ্ৰাস কৰাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰিছে 2017 চনত ঘনত্বৰ স্তৰৰ আধাৰ হিচাপে।\nশক্তি আৰু পৰিষ্কাৰ বায়ু গৱেষণাৰ ওপৰত গৱেষণা কেন্দ্ৰৰ (চিআৰইএ) বিশ্লেষক সুনীল দাহিয়াই ইণ্ডিয়াস্পেণ্ডক কয়, "মহামাৰী আৰু বন্ধৰ বাবে এনচিএপি প্ৰকৃততে উৰা মাৰিব পৰা নাছিল।" "আমি মহামাৰীৰ পৰা আঁতৰি অহাৰ লগে লগে, এনচিএপি শক্তিশালী কৰা আৰু কয়লা-শক্তি প্ৰকল্পৰ পৰা নিৰ্গমন হ্ৰাসক প্ৰাথমিকতা দিয়াটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।"\n97 খন চহৰৰ লোকৰ এক বিশ্বব্যাপী নেটৱৰ্ক চি40 চহৰৰ প্ৰতিবেদন অনুসৰি কয়লা শক্তি প্ৰকল্পৰ পৰা নিৰ্গমন হৈছে বায়ু প্ৰদূষণৰ এক মুখ্য কাৰণ; কয়লা শক্তি সম্প্ৰসাৰিত কৰিলে ভাৰতৰ মেট্ৰ' চহৰসমূহত 60% অধিক লোকৰ অকাল মৃত্যু হ'ব । ভাৰতৰ কয়লা উৎপাদিত বিদ্যুতৰ 55 শতাংশ পাঁচখন মেগাচিটিৰ 500 কিলোমিটাৰ ভিতৰত আছে - দিল্লী, চেন্নাই, মুম্বাই, বেংগালুৰু আৰু কলকাতা । যিয়ে নগৰবাসীৰ স্বাস্থ্য বিপদাশংকাত পেলাব, বিশেষকৈ যুৱ, বৃদ্ধ আৰু গৰ্ভৱতী মহিলাসকলক ।\nগৱেষণা সংস্থা মন্থন অধ্যায়ন কেন্দ্ৰৰ বিশ্লেষক শ্ৰীপদ ধৰ্মধিকাৰীয়ে কয়, "কয়লা পৰ্যায়ক্ৰমে হ্ৰাস কৰাৰ বাবে হেঁচা অব্যাহত থাকিব যদিও ভাৰতে বায়ুৰ মানদণ্ডৰ অৱনতিৰ ওপৰত কয়লাৰ প্ৰভাৱ নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ কোনো স্পষ্ট পৰিকল্পনা নিৰ্ধাৰণ কৰা নাই।"\n"বায়ু প্ৰদূষণৰ স্বাস্থ্যৰ দিশটো এনে এক বিষয় যাক পৰিৱেশ নীতিত একত্ৰিত কৰা প্ৰয়োজন," এগৰাকী পৰিৱেশ ন্যায় কৰ্মী আৰু ভাৰতত ক্ষতি নোহোৱা স্বাস্থ্য সেৱাৰ সৈতে জলবায়ু আৰু স্বাস্থ্যৰ প্ৰচাৰক শ্বেতা নাৰায়ণে এনেদৰে কয়। "তাপ বিদ্যুৎ প্ৰকল্পৰ বাবে পৰিৱেশ প্ৰভাৱ মূল্যায়নে জনস্বাস্থ্যৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰাত ব্যৰ্থ হয় আৰু প্ৰদূষণকাৰী প্ৰকল্পবোৰৰ বাবে স্বাস্থ্যৰ প্ৰভাৱ মূল্যায়ন কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ চাৰিওফালে গতি বৃদ্ধি পাইছে।"\nস্থিতিস্থাপক স্বাস্থ্য আন্তঃগাঁথনিক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া\nজলবায়ু পৰিৱৰ্তন আৰু ইয়াৰ ফলত বৰ্ধিত উষ্ণতা আৰু পৰিৱৰ্তিত বৰষুণৰ প্ৰকাৰে ডেংগু, চিকুনগুনিয়া, জিকা, মেলেৰিয়াৰ দৰে সংক্ৰামক ৰোগৰ সংক্ৰমণৰ পৰিস্থিতি সৃষ্টি কৰিছে । ইয়াৰ ফলত অধিক মৃত্যু, শস্যৰ বিফলতা, মানসিক স্বাস্থ্যৰ সমস্যা, গৰ্ভধাৰণ সম্পৰ্কীয় জটিলতা আৰু তাপ আৰু আৰ্দ্ৰতা-সম্পৰ্কীয় ৰোগ হ'ব পাৰে । এনেদৰে অক্টোবৰ 2021-ত প্ৰতিবেদন দাখিল কৰা হৈছিল।\nজলবায়ু আৰু স্বাস্থ্যৰ প্ৰচাৰক শ্বেতা নাৰায়ণে কয় যে "স্বাস্থ্য ব্যৱস্থাৰ স্থিতিস্থাপকতা গঢ়ি তোলাৰ ক্ষেত্ৰত, আমি তাত নাই। "বান পানী বা ঘূৰ্ণীবতাহৰ সময়ত সময়ে সময়ে হস্তক্ষেপ কৰা হয়, কিন্তু এক আন্তঃগাঁথনি নিৰ্মাণ কৰাটো প্ৰয়োজনীয়।"\n2015 চনত, ভাৰতে ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য মিছন লৈ আহিছিল য'ত অন্তৰ্ভুক্ত আছে জলবায়ু পৰিৱৰ্তন আৰু মানৱ স্বাস্থ্যৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্য পৰিকল্পনা । যাৰ উদ্দেশ্য হৈছে অত্যাধিক গৰম প্ৰতিৰোধ আৰু হ্ৰাস কৰাৰ বাবে আগতীয়া সতৰ্কতা প্ৰণালী আৰু স্বাস্থ্য নিৰীক্ষণ নিৰ্মাণ কৰি কেন্দ্ৰীয়, ৰাজ্য আৰু জিলা পৰ্যায়ত স্বাস্থ্য প্ৰস্তুতি আৰু সঁহাৰি শক্তিশালী কৰা।\n"ৰাজ্যসমূহে জলবায়ু পৰিৱৰ্তন আৰু মানৱ স্বাস্থ্যৰ বাবে তেওঁলোকৰ কাৰ্য পৰিকল্পনা একত্ৰিত কৰি আছে যিবোৰ 2021 চনৰ ডিচেম্বৰত হ'ব। এই পৰিকল্পনাবোৰ কাৰ্যকৰী কৰাৰ বাবে ৰাজ্যখনক বাজেট আৱণ্টন আৰু 2022 চনত সেইবোৰক কেনেদৰে প্ৰাথমিকতা দিয়া হয় সেয়া চোৱাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ হ'ব"- এনেদৰেই এক মন্তব্য কৰে নাৰায়ণে।\nপ্লাষ্টিক নিষেধাজ্ঞা কাৰ্যকৰী কৰা\nকেন্দ্ৰীয় প্ৰদূষণ নিয়ন্ত্ৰণ ব'ৰ্ডৰ (চিপিচিবি) মতে দেশখনে প্ৰতিদিনে 25,940 টনতকৈও অধিক প্লাষ্টিক আৱৰ্জনা উৎপাদন কৰে। আগষ্ট 2021-ত, পৰিৱেশ মন্ত্ৰালয়ে একক ব্যৱহাৰৰ প্লাষ্টিক নিষিদ্ধ কৰিবলৈ প্লাষ্টিক আৱৰ্জনা ব্যৱস্থাপনা সংশোধনী নিয়ম প্ৰৱৰ্তন কৰে যাক 2022 চনত কাৰ্যকৰী কৰা হ'ব।\nনিয়ম অনুসৰি প্লাষ্টিক, পলিষ্টাইৰিন, আৰু সম্প্ৰসাৰিত পলিষ্টাইৰিন যেনে ইয়াৰবাড, প্লেট, কাপ, গ্লাছ, কাটলেৰী, ৰেপিং আৰু পেকিং ফিল্মৰ সৈতে তৈয়াৰ কৰা কিছুমান একক ব্যৱহাৰৰ সামগ্ৰীৰ নিৰ্মাণ, বিক্ৰী আৰু ব্যৱহাৰ 1 জুলাই 2022-ৰ পৰা নিষিদ্ধ কৰা হৈছে। আনহাতে কেৰী বেগৰ দৰে আনবোৰ সামগ্ৰী কমেও 75 মাইক্ৰন ডাঠ হ'ব লাগিব।\n2019-20 বৰ্ষত, ভাৰতে প্ৰায় 3,4 নিযুত টন বাৰ্ষিক প্লাষ্টিক আৱৰ্জনা উৎপাদন কৰিছিল। যদিও এইটো প্ৰথম দেশব্যাপী পৰ্যায় হ'ব, ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহে ইতিমধ্যে প্লাষ্টিক-নিষেধাজ্ঞাৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰিছে। উদাহৰণ স্বৰূপে 1998 চনত ছিকিম চৰকাৰে দেশৰ প্ৰথম প্লাষ্টিক-বেগ নিষেধাজ্ঞা গৃহীত কৰে। যোৱা দশকত, 22 খন ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলই প্লাষ্টিক কঢ়িওৱা মোনাৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ বা আংশিক নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰিছে।\nইয়াৰ পূৰ্বে 2011 চনত কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰালয়ে প্লাষ্টিক আৱৰ্জনা (ব্যৱস্থাপনা আৰু সঞ্চালন নিয়ম) 2011 জাননী দিছিল, যিয়ে গুটখা, ধপাত আৰু পান মচলা সংৰক্ষণ, পেক বা বিক্ৰী কৰাৰ বাবে চেচেটত প্লাষ্টিকৰ সামগ্ৰী ব্যৱহাৰৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা ৰখাৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল। অৱশ্যে, চি.পি.চি.বি.-ৰ বাৰ্ষিক প্ৰতিবেদন 2012-13-ত উল্লেখ কৰা হৈছে যে ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ দ্বাৰা নিয়মবোৰ "তীব্ৰভাৱে ৰূপায়ণ" কৰা হোৱা নাই আৰু প্লাষ্টিকৰ মোনাবোৰ নিৰ্বিচাৰভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।\nৰাষ্ট্ৰীয় সেউজ ন্যায়াধিকৰণৰ এটা গোচৰত (অ'এ 85/2020) আবেদনকাৰীয়ে তামিলনাডুৰ প্ৰদূষণ নিয়ন্ত্ৰণ ব'ৰ্ডৰ বিৰুদ্ধে ন্যায়াধিকৰণত আবেদন কৰিছিল যে ৰাইজৰ মনত এটা ভুল ধাৰণা বজাই ৰাখিছে যে এই প্লাষ্টিক কঢ়িওৱা মোনাবোৰেই পাতল ফিল্ম প্লাষ্টিক কঢ়িওৱা মোনাৰ একমাত্ৰ বিকল্প। খবৰ অনুসৰি 2021 চনৰ নৱেম্বৰমাহৰ এখন বৈঠকত বিচাৰপীঠে কৈছিল যে যদি চৰকাৰে প্লাষ্টিক-নিষেধাজ্ঞাৰ নিয়ম অমান্য কৰা অপৰাধীসকলক নিৰীক্ষণ আৰু শাস্তি দিয়াত কাৰ্যকৰী পদক্ষেপ লোৱাত বিফল হয় তেন্তে কেৱল জাননী নিষেধাজ্ঞা জাৰি কৰাটো পৰ্যাপ্ত নহয়।\nৰাজ্য আৰু চহৰৰ জলবায়ু পৰিকল্পনা ৰূপায়ণ কৰা


হৰপ্পাৰ চহৰ ঢোলাভিৰাই পালে UNESCOৰ বিশ্ব ঐতিহ্যক্ষেত্ৰৰ টেগ – News Time Assam by Pratham Khabar\nঘৰ/ভাৰত/হৰপ্পাৰ চহৰ ঢোলাভিৰাই পালে UNESCOৰ বিশ্ব ঐতিহ্যক্ষেত্ৰৰ টেগ\nঅফিচিয়েল টুইটাৰ যোগে UNESCOই কৰিলে এই বিশেষ টুইট\nইতিহাসৰ পাতত জিলিকি ৰোৱা সিন্ধু সভ্যতাৰ কথা আমি সকলোৱে জানো। সিন্ধু সভ্যতাৰ সময়ৰ দুখন চহৰ হৰপ্পা আৰু মহেঞ্জোদাৰোৰ কথা আমি সকলোৱে শুনিছো। সিন্ধু সভ্যতা ধ্বংস হোৱাৰ বহু বছৰ পাৰ হ’ল। কিন্তু শেহতীয়াকৈ বৰ্তমান গুজৰাটত অৱস্থিতহ চহৰ ঢোলাভিৰাই পাইছে বিশ্ব ঐতিহ্যক্ষেত্ৰৰ টেগ।\nঅফিচিয়েল টুইটাৰ যোগে UNESCOই কৰিলে এই বিশেষ টুইট, “BREAKING! Dholavira: A Harappan City, in #IndiaFlag of India, just inscribed on the @UNESCO #WorldHeritage List. Congratulations!”\nUNESCOৰ ৱৰ্ল্ড হেৰিটেজ কমিটীৰ ৪৪ সংখ্যক অধিৱেশনত সিদ্ধান্ত লোৱা হয় তেলেংগানাৰ কাকাটিয়া ৰুদ্ৰেশ্বৰ মন্দিৰ আৰু ঢোলাভিৰাক ঐতিহ্যক্ষেত্ৰ হিচাপে ঘোষণা কৰাৰ। নতুন দুখন ঐতিহ্যক্ষেত্ৰৰ সংযোজনৰ পাছতে ভাৰতত বিশ্ব ঐতিহ্যক্ষেত্ৰৰ সৰ্বমুঠ সংখ্যা হ’ব ৪০ খন।\nউল্লেখযোগ্য যে, প্ৰাচীন ঢোলাভিৰা চহৰ হৈছে দক্ষিণ এছিয়াৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য আৰু সু-সংৰক্ষিত নগৰীয় বসতিসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। ৩য় খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ পৰা দ্বিতীয় সহস্ৰাব্দলৈকে এই চহৰত বৰ্তি আছিল সিন্ধু সভ্যতা।\nসিন্ধু সভ্যতাৰ সময়তে হৰপ্পাত আছিল বিশেষ পানী যোগানৰ ব্যৱস্থা। আনকি এই এলেকাত ইতিমধ্যে উদ্ধাৰ কৰা হৈছে বিভিন্ন ধৰণৰ তাম, শামুকৰ খোলা, পাথৰ, আ-অলংকাৰ, টেৰাকোটা শিল্প, সোণৰ লগতে হাতীৰ দাঁত।\narcheological sites Assam Harappan city Dholavira in Gujarat News Time Assam Pratham Khabar 24x7 Pratham Khabar TV UNESCO UNESCO World Heritage Site tag


ঘৰচীয়া জন্তুৰ পালন আৰু যত্ন — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / কৃষি / পশু পালন / ঘৰচীয়া জীৱ-জন্তু / ঘৰচীয়া জন্তুৰ পালন আৰু যত্ন\nআমাৰ বাবে গৌৰৱৰ বিষয় যে বৰ্তমান ভাৰতবৰ্ষ পৃথিৱীৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক দুগ্ধ উত্পাদনকাৰী দেশ হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। এইটো সম্ভৱ হৈছে ভাৰতৰ কেইখনমান আগশাৰীৰ ৰাজ্যৰ কৃষকৰ নিৰৱচ্ছিন্ন প্ৰচেষ্টাৰ বলত। কিন্তু দুখৰ কথা যে সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত অসমৰ অৰিহণা তেনেই নগণ্য। সেয়েহে অন্য ৰাজ্যৰ দৰে অসমতো দুগ্ধ উত্পাদন বঢ়াবলৈ প্ৰচেষ্টা হাতত লোৱা হৈছে। সদ্যহতে বিশ্ববেংকৰ অৰ্থ-সাহাৰ্যত দুগ্ধ উন্নয়ন সঞ্চালকালয়, অসমৰ দ্বাৰা কেতবোৰ আঁচনি লোৱা হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত অসমৰ আঠখন জিলাত ২৫০ খন প্ৰাথমিক দুগ্ধ সমবায় সমিতি আৰু আন ২৫০ খন দুগ্ধ আত্মসহায়ক গোট গঠনৰ লক্ষ্য স্থিৰ কৰা হৈছে। উক্ত দুগ্ধ সমবায় আৰু আত্মসহায়ক গোটসমূহে দুগ্ধ পালকসকলক ব্যক্তিগত ভাৱে লাভবান কৰাৰ লগতে ৰাজ্যৰ দুগ্ধ উত্পাদন আশাতীতভাৱে বঢ়াব বুলি ভবা হৈছে।\nকেনেকৈ আমি দুগ্ধ উত্পাদন বঢ়াব পাৰো?\nঅসমৰ থলুৱা জাতৰ গাই গৰুৰ দুগ্ধ উত্পাদন দেশৰ অন্যান্য ৰাজ্যৰ তুলনাত খুবেই কম। প্ৰতিজনীৰ গাইৰ উত্পাদন একৰ পৰা ডেৰ লিটাৰৰ অধিক নহয়। তদুপৰি এনে গাইয়ে গাখীৰ নিদিয়াকৈ বহু দিন পাৰ কৰে। সেয়েহে থলুৱা গাই গৰু পুহি আমাৰ ৰাজ্যত দুগ্ধ প্লাবন ঘটাব নোৱাৰি। ইয়াৰ বাবে আমাক লাগিব উন্নত জাতৰ বৰ্ণস্ংকৰ জাতৰ গাই।\nবৰ্ণস্ংকৰ মানেনো কি?\nবৰ্ণস্ংকৰ হৈছে অধিক উত্পাদনক্ষম বিদেশী জাত। যেনে- জাৰ্চি হলষ্টেইন ফ্ৰিজিয়ান, জেবু ইত্যাদি জাতৰ লগত থলুৱা জাতৰ মিলনৰ ফলত উত্পন্ন হোৱা এটা নতুন জাত। ইয়াৰ বৈশিষ্ট্য হ’ল- ই অধিক উত্পাদনক্ষম হোৱাৰ লগতে স্থানীয় পৰিৱেশৰ লগত খাপ খাব পাৰে। এজনী বৰ্ণস্ংকৰ গাইৰ পৰা আমি চাৰি-পাঁচ লিটাৰ গাখীৰ সহজে পাব পাৰোঁ। কিন্তু তেনে গাইৰ পৰা অধিক উত্পাদন পাবলৈ প্ৰতিপালনো উন্নত মানৰ হ’ব লাগিব।\nউন্নত মানৰ প্ৰতিপালন বুলিলে কি বুজায়\nঅধিকতম উৎপাদনৰ কাৰণে আমি পোৱালি অৱস্থাৰ পৰাই গাইজনীৰ যত্ন ল’ব লাগিব। পোৱালি অৱস্থাত যথেষ্ট পৰিমাণৰ মাকৰ গাখীৰ খাবলৈ পাব লাগিব। তিনি মাহৰ পাছত পোৱালিৰ বাবে বিশেষভাবে প্ৰস্তুত কৰা দানা (কাফ্‌ৰেচন) নিয়মিতভাৱে খুৱাব লাগিব। লগতে সময়মতে পেলুৰ দৰৱ আৰু প্ৰতিষেধক ছিটা স্থানীয় পশু-চিকৎসকৰ পৰামৰ্শমতে দিব লাগিব। সাধাৰণতে বৰ্ণস্ংকৰ চেঁউৰী এজনীয়ে ২৪ মাহৰ ভিতৰত পাল খায়। অন্যথা চেঁউৰীজনীৰ বিশেষ পৰ্যবেক্ষণৰ আৱশ্যক হয়। চেঁউৰী বা গাই গৰুক কৃত্ৰিম উপায়েৰেও গৰ্ভ ধাৰণ কৰাব লাগে।\nকৃত্ৰিম প্ৰজনন কি?\nআজিকালি আমাৰ বহুত খেতিয়কে উন্নত জাতৰ গৰু পোহাত আগ্ৰহী হৈছে। এইটো এটা ভাল লক্ষণ। কিন্তু আৰ্থিক দূৰৱস্থাৰ বাবে বহুতৰ কাৰণে এজনী উন্নত জাতৰ গাই কিনাটো কঠিন। গতিকে আমাৰ কৃষকসকলে টকা নাই বুলি বহি থাকিলে নহ’ব। তাৰ উপায় আছে। উপায়টো হ’ল থলুৱা গৰুজনীকে কৃত্ৰিম প্ৰজনন(এ আই)কৰাই তাৰ জৰিয়তে এটি বৰ্ণস্ংকৰ অধিক উত্পাদনক্ষম পোৱালি লাভ কৰা। অৱশ্যে আমাৰ বহুতৰে কৃত্ৰিম প্ৰজননৰ ওপৰত সম্যক জ্ঞান নাই। কৃত্ৰিম প্ৰজনন হ’ল- আন কোনো অধিক উত্পাদনক্ষম জাতৰ ষাঁড় গৰুৰ শুক্ৰ এজনী গৰম হোৱা থলুৱা গাইৰ জৰায়ুত কৃত্ৰিমভাৱে স্থাপ্ন কৰোৱা। এইদৰে কৃত্ৰিমভাবে প্ৰজনন ঘটাই থলুৱা গাইৰপৰা উন্নত জাতৰ পোৱালি আৰু অধিক গাখীৰ পাব পাৰি। এতিয়া প্ৰশ্ন হ’ল ইয়াৰ উপকাৰিতাসমূহ কি কি?\nক) এজনী থলুৱা গাইৰ পৰা অধিক উত্পাদনক্ষম বৰ্ণস্ংকৰ জাতৰ গৰু পাব পাৰি।\nখ) কৃত্ৰিম প্ৰজননৰ দ্বাৰা জন্ম হোৱা চেঁউৰীৰ বাঢ়ন ক্ষমতা বেছি।\nগ) এনে চেঁউৰীয়ে সোনকালে পোৱালি দিয়া ক্ষমতা লাভ কৰে। পোৱালীবোৰ সু-স্বাস্থ্যৰ হয় আৰু ৰোগ প্ৰতিৰোধী ক্ষমতাও বেছি থাকে।\nঘ) এনে বৰ্ণস্ংকৰ জাতৰ দমৰাবোৰৰ কৃষি কাৰ্য কৰাৰ ক্ষমতা থ্লুৱা গৰুতকৈ বেছি।\nঙ) এনে বৰ্ণস্ংকৰ গাই গৰুৱে কমেও দিনে পাঁচ-ছয় লিটাৰ গাখীৰ দিয়ে।\nচ) কৃত্ৰিম প্ৰজননৰ জৰিয়তে বহুধৰণৰ যৌন ৰোগৰ পৰা গাইজনী ৰক্ষা পৰে।\nকৃত্ৰিম প্ৰজননৰ সময়ত গো-পালকে মন কৰিবলগীয়া দিশসমূহ\nকৃত্ৰিম প্ৰজনন এনে এক পদ্ধতি য’ত গাইজনী পাল খুওৱাৰ এক নিৰ্দিষ্ট সময়ত প্ৰজনন ঘটালেহে ইয়াৰ পৰা আশানুৰুপ ফল পাব পাৰি।\nগো-পালকে তলত উল্লেখ কৰা কথা কেইটা মন কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয়-\nক) গাইজনীয়ে যেতিয়া হেম্বেলিয়াই থাকে আৰু বাহিৰলৈ ওলাই যাবলৈ উত্ৰাৱল হয়।\nখ) গাইজনীয়ে যেতিয়া গোহালীৰ অন্য গৰুৰ ওপৰত জঁপিয়াই উঠিব বিচাৰে।\nগ) গাইজনীৰ যোনীদ্বাৰেদি যেতিয় তৰল বগা জুলীয়া পদাৰ্থ নি:সৰিত হয়।\nঘ) ঘনে ঘনে কম পৰিমাণে প্ৰস্ৰাৱ কৰে।\nওপৰত উল্লেখ কৰা লক্ষণসমূহ গাইজনীৰ গাত দেখা দিলে ওচৰৰ পশু-চিকিত্সালয়ত বা ব্যক্তিগত প্ৰতিষ্ঠানত জনাব লাগে আৰু কৃত্ৰিম প্ৰজননৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে।\nউক্ত লক্ষণসমূহ দেখা দিয়াৰ ৮ ৰ পৰা ১২ ঘণ্টাৰ ভিতৰত গাইজনীক কৃত্ৰিম প্ৰজনন কৰোৱাৰ বাবে নিলেহে ভাল ফল পাব পাৰি।\nসামৰণিত ইয়াকে ক’ব পাৰি যে কৃত্ৰিম প্ৰজননৰ জৰিয়তে অধিক উত্পাদনক্ষম পোৱালি লাভ কৰি, নিজে লাভৱান হোৱাৰ লগতে দেশকো চহকী কৰিব পাৰি।\nশুক্ৰ গুণাগুণ আৰু যোগানৰ উৎস সম্পৰ্কীয় তথ্য\nশক্ক্ৰৰ গুণাগুণ সমূহ যেনে শুক্ৰাণুৰ গতিশীলতা আৰু শুক্ৰাণুৰ স্ংখ্যা আদি পৰীক্ষাগাৰত নিৰুপণ কৰা হয়। শুক্ৰাণুসমূহ সক্ৰিয় কৰি ৰাখিবৰ বাবে কিছুমান মিশ্ৰণক লগ লগাই এবিধ বিশসষ ধৰণৰ এমূৰ বন্ধ নলীত সুমুৱাই আনটো মূৰ প্ৰয়োগশালাত বন্ধ কৰি দিয়া হয়। নলীবোৰ ইংৰাজীত ষ্ট্ৰ’ বোলা হয়। এই ষ্ট্ৰ’বোৰ জুলীয়া নাইট্ৰে’জেন গেছ থকা ক্ৰায়োকেনত কেনিষ্টাৰত ডুব খাই থাকে। ইএ ক্ৰায়োকেনৰ উষ্ণতা ১৯৬০ চে:ত ৰখা হয়। কেতিয়াবা এই জুলীয়া নাইট্ৰ’জেন গেছৰ পৰিমাণ কমি গলে বা নোহোৱা হলে শুক্ৰাণুৰ সক্ৰিয়তা নোহোৱা হৈ যায়। গতিকে ক্ৰায়োকেনত জুলীয়া নাইট্ৰ’জেন গেছ এক নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণত ৰখাতো অতি অৱশ্যকীয়। মাজে মাজে ক্ৰায়োকেনৰ পৰা ষ্ট্ৰ উলিয়াই শুক্ৰাণুসমূহৰ গতিশীলতাৰ পৰীক্ষা কৰা অতি প্ৰয়োজনীয়।\nগো পালক ৰাইজৰ সুবিধাৰ বাবে অসম পশুপালন আৰু পশুচিকিৎসা বিভাগে গুৱাহাটীক মূল কেন্দ্ৰ কৰি অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত আঞ্চলিক গো-প্ৰজনন কেন্দ্ৰ আৰু উপকেন্দ্ৰ কিছুমান মুকলি কৰিছে। উক্ত কেন্দ্ৰ আৰু উপকেন্দ্ৰবোৰত গাই গৰুৰ প্ৰজননৰ সময় হ’লে উন্নত ষাঁড়ৰ বীজেৰে কৃত্ৰিম প্ৰজনন কৰাব পাৰি। সময়মতে খবৰ কৰি ওচৰৰ কেন্দ্ৰ বা উপকেন্দ্ৰবোৰৰ জৰিয়তে নিজৰ ঘৰৰ চোতালতে গাই গৰুক প্ৰজনন কৰাব পাৰি।\nপ্ৰাৰম্ভিক চিকিৎসা প্ৰণালী\nপশুক নিয়মীয়া নিৰীক্ষণৰ প্ৰয়োজন। অস্বাভাৱিক ব্যৱহাৰ চকুত পৰাৰ লগে লগে পশুচিকিৎসকৰ পৰামৰ্শমতে পশুক চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা কৰাব লাগে।\nবিজ্ঞানসন্মত প্ৰতিপালন আৰু পৰিস্কাৰ পৰিচ্ছন্নতাই পশুৰ বেমাৰ বহু পৰিমাণে প্ৰশমিত কৰে। গোহালিৰ মজিয়াখন প্ৰতিদিনে তিনিবাৰকৈ পানী মাৰি পৰিস্কৰ কৰিব লাগে আৰু নলাৰে লেতেৰাবোৰ দূৰলৈ পঠিয়াব লাগে। এনে কৰিলে পেলুজনিত ৰোগ, খীৰতী গাইৰ ওহাৰফুলা ৰোগ, পোৱালীৰ ঘূৰণীয়া পেলু আৰু হাগনী আদি ৰোগৰ পৰা হাত সাৰিব পাৰি।\nগোহালীত অচিনাকী বা বেমাৰী মানুহ সোমাব দিব নালাগে। তেওঁলোকে কিছুমান মাৰাত্মক বেমাৰৰ বীজাণু পশুলৈ কঢ়িয়াব পাৰে।\nগাভিনী চেঁউৰী আৰু গাইৰ যত্ন\nগাভিনী গৰুজনীক ভাল পুষ্টিকৰ খাদ্য খুৱাব লাগে। উন্নত জাতৰ ঘাঁহ যেনে-হাইব্ৰিদ নেপিয়াৰ, গিনি, পাৰা কাউপি, বাৰ্চিম ইত্যাদিৰ খেতি কৰি উন্নত মানৰ কেঁচা ঘাঁহৰ যোগান ধৰিব পৰা যায়। চাউলৰ মল, খলিহৈ, গুৰ, খনিজ লৱণ, ভিটামিন ইত্যাদিৰে আমি গাই গৰুৰ বাবে সুষম খাদ্য তৈয়াৰ কৰি ল’ব পাৰোঁ।\nগাইজনীক পৰিস্কাৰ পৰিচ্ছন্নভাৱে ৰখিব লাগে। গোহালীটোৰ মজিয়া পাৰিলে পকা কৰি ল’ব লাগে আৰু চৌহদটো নিতৌ পৰিস্কাৰ কৰি ৰাখিব লাগে। গাইজনীক বাহিৰত চৰিব নিদিয়াকৈ ৰাখিব লাগে।\nগোহালি ঘৰটো বতাহ চলাচল কৰিব পৰা আৰু ৰ’দ পৰা ঠাইত সাজিব লাগে। ঘৰটোৰ ভেটি টান আৰু ওখ হোৱাটো বাঞ্চনীয়। গাভিনী অৱস্থাৰ শেষৰ তিনিমাহ বৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়। এই সময়ছোৱাত যাতে গৰুজনীয়ে কোনো ধৰণৰ আঘাত বা কষ্ট নাপায় তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিব লাগে।\nদুগ্ধ পামৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ বেমাৰ-ওহাৰ ফুলাৰ প্ৰতিৰোধৰ বাবে মজিয়াখন ডেটল পানী নতুবা ফেনাইল পানীৰে দৈনিক দুবাৰকৈ ধুব লাগে।\nগাইজনী জগাৰ সময়ত কিবা অসুবিধাৰ সৃষ্টি হ’লে পশু-চিকিৎসকৰ সহায় ল’ব লাগে।\nজগাৰ ঠিক পাছতে পোৱালিটোক যথেষ্ট পৰিমাণে ফেঁহু খাব দিব লাগে। পোৱালিয়ে খোৱাৰ পাছত ৰৈ যোৱা অতিৰিক্ত ফেঁহুখিনি খীৰাই উলিয়াই দিব লাগে। সাধাৰণতে গাইজনী জগাৰ পাঁচদিনৰ পাছৰ পৰাহে মানুহে গাখীৰ খোৱাৰ উপযোগী বুলি ধৰা হয়।\nগৰু-ম’হৰ কেইটামান উল্লেখযোগ্য ৰোগ, ইয়াৰ লক্ষণ আৰু প্ৰতিকাৰ\nদুগ্ধ জ্বৰ (মিল্ক ফিভাৰ)\nঅধিক গাখীৰ দিয়া গাইয়ে পোৱালি দিয়াৰ ২-৩ দিনৰ পাছত দুগ্ধ জ্বৰত আক্ৰান্ত হোৱা দেখ যায়।\nসাধাৰণতে গাইগৰুৰ তেজত থকা কেলছিয়ামৰ পৰিমাণ কমি যোৱাৰ ফলত এই বেমাৰটো হয়।\n১) এই ৰোগত সাধাৰাণতে গাইগৰুৰ শৰীৰৰ তাপমাত্ৰা কমি যায়।\n২) উশাহ-নিশাহ লোৱাত কষ্ট পায়।\n৩) গাইজনীয়ে দানা, ঘাঁহ আদি খাবলৈ আগ্ৰহ নকৰে আৰু গাখীৰ উত্পাদন একেবাৰে কমি যায়।\n৪) গাইজনী শুই থাকিলে উঠিব নোৱাৰা হয় আৰু মূৰটো ভাঁজখুৱাই পিছফালে লৈ যায় বা কেতিয়াব মূৰটো চিধাকৈ মাটিত থৈ দিয়ে।\n৫) নাক-মুখ শুকান হয় আৰু অস্থিৰতা দেখা যায়। মূৰটো কপি থাকে, শৰীৰত শক্তি হ্ৰাস পায়।\n১) পোৱালি জগাৰ এমাহৰ আগৰপৰা কেলছিয়াম আৰু ফছফৰাছযুক্ত দানা খুৱাই এই ৰোগৰ পৰা সকাহ পাব পাৰি।\n২) অধিক পৰিমাণৰ ঘাঁহ খুৱাইও এই ৰোগৰ পৰা হাত সাৰিব পাৰি।\nউপৰোক্ত লক্ষণসমূহ দেখা দিলে পশু-চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শমতে ভিটামিন ডি আৰু কেলছিয়ামযুক্ত ইন্‌যেকচ্‌ন (কেলবৰ’ল, কেল’মেস্ক, ইন্‌টাকেল) দিয়াব লাগে।\nস্ংক্ৰামক গৰ্ভপাত (ব্ৰুচেল’ছিছ)\nগৰ্ভপাত হৈছে এটা ভয়াবহ স্ংক্ৰামক ৰোগ। এইটো সাধাৰণতে আক্ৰান্ত জন্তুটোৰ শেষৰ তিনিমাহত গৰ্ভপাত হয় আৰু গৰ্ভধাৰণৰ ক্ষমতাও বহু গুণে কমি যায়।\n১) আক্ৰান্ত জন্তুটোৰ শেষৰ তিনিমাহত গৰ্ভপাত হয়।\n২) মৃত পোৱালীটোৰ গাত ৰঙা ৰঙা দাগ দেখা যায় আৰু মাজে মাজে পানী জোলা বন্ধা দেখা যায়।\n৩) গৰ্ভপাত হোৱাৰ পাছতো জলখন সময়মতে নপৰে।\n১) আক্ৰান্ত জন্তুক অনতিপলমে অন্য জন্তুৰ পৰা আঁতৰাই ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে।\n২) চাৰি-পাঁচ মাহ বয়সৰ চেঁউৰী পোৱালিক ছিটা দিয়াব লাগে।\n৩) গৰ্ভপাত হোৱা বস্তুখিনি জ্বলই দিব লাগে বা গাঁতত ভালদৰে পুতি তাৰ ওপৰত চূণ ছতিয়াই দিব লাগে।\n৪) গৰ্ভপাত হোৱা ঠাইখিনিত কীটনাশক দ্ৰৱ্য-ফেনাইল আদি দি চাফা কৰিব লাগে।\nএনে ৰোগৰ লক্ষণ দেখা মাত্ৰকে ওচৰৰ পশু-চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ ল’ব লাগে।\nঅংকিত বড়ো Jan 30, 2016 04:36 PM\nআমাৰ বহুতৰে ঘৰত ঘৰচীয়া জন্ত থাকে কিন্ত সেই বিলাকৰ উন্নত প্ৰতিপালন আৰু কেনেকৈ চাফ-চিকুনতাকে ৰাখিব পাৰি সেই বিষয়ে বিকাশপেডিয়াৰ লিখনিটিত উল্লখ কৰা হৈছে।\nশেহতীয়া উন্নীতকৰণ: Mar 25, 2019


মই সুখী ! আচৰিত নহয়...\n> Byline > মই সুখী ! আচৰিত নহয়...\nDate of Publish: 2018-06-25\nএক বিৰাট আত্মবিশ্বাসেৰে কথাষাৰ কৈছিল । আচলতে কথাষাৰ বুলি কলে ভুল কৰা হব । তেখেতে আটাইবোৰ কথা কৈছিল প্ৰচণ্ড আত্মবিশ্বাসেৰে । এশ দহ বা বিশ কোটি জনসংখ্যাৰ দেশ খনৰ গুণী সমাজক নিজৰ কৰ্মেৰে অবাক কৰি তোলা ৰিম দাসে কৈছিল । কৈছিল, তেওঁ ফলাফল দেখি সুখী, কিন্তু আচৰিত নহয় ।\nআপুনি এবাৰ ভাৱক, কণ কণ লৰা ছোৱালী কেইটামান । আৰু সিহঁতক লৈ গাঁঠিৰ ধন ভাঙি এটা কেমেৰা লৈ কোনোবাই এখন ছবি নিৰ্মাণ কৰিবলৈ মন মেলিছে ! কি কব ? এতিয়া সকলোৰে কিবা এষাৰ কোৱাৰ বাট বন্ধ যদিও হয়তো আৰম্ভণিতে বহুতে ইয়াক কৈছিল একপ্ৰকাৰৰ বলিয়ালি । পাগলামী ।\nচিনেমা কৰিব ? অকলে ?\nকিন্তু সততে অসম্ভৱ যেন লগা সকলোখিনি কৰি পেলালে ছয়গাঁওৰ ৰিমাই । এখন চিনেমাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় কাহিনী নিৰ্মাণ কৰিলে । চিত্ৰনাট্য প্ৰস্তত কৰিলে । নিৰ্মাণৰ আৰ্হি তৈয়াৰ কৰিলে । কেমেৰা চলালে । প্ৰযোজক নিজেই । পৰিচালনা নিজৰ ।\nএক আচৰিত কাৰবাৰ । এনেকৈ এগৰাকী মহিলাই, অসমৰ ছোৱালীয়ে কাম কৰে !? ...তেওঁ কাম কৰে । আমাক গৰ্বিত কৰে । ৰিমা আমাৰ অসমৰ ছোৱালী । গুৱাহাটীৰ পৰা প্রায় ৪০ কিঃমিঃ আঁতৰৰ ছোৱালী ।\nএসময়ত, স্কুলত পঢ়ি থকা অৱস্থাত মন মগজুত ঘৰ সাজিছিল অভিনয়ৰ হেঁপাহে । অভিনয় কৰিছিল । পুৰস্কাৰ কঢ়িয়াই আনিছিল ঘৰলৈ । সুখী হৈছিল । আৰু সেই সপোনত অগ্নিৰ ডেউকা দিবলৈ এদিন ৰিমা গৈছিল সপোনপুৰী মুম্বাইলৈ । অভিনেত্ৰী হব খোজা ৰিমাই তাত যুঁজিছিল । ৰিমাৰ নিজৰ ভাষাত, "মোৰ উচ্চাৰণ ভাল নাছিল । ভুল আছিল । মই ভালদৰে কব পৰা নাছিলোঁ । মই কিছুপৰিমানে হতাশ হৈছিলোঁ । মই ব্যৰ্থ হৈছিলো । ...প্ৰায় ৭ বছৰ পিছত মই উভতি আহিছিলো ।"\nকিন্তু, যাৰ অন্তৰত কিবা অতি কৰাৰ দৃঢ় সপোন থাকে, যিয়ে সপোন নেহেৰুৱায় তেওঁৰ নাম ৰিমা । ৰিমা দাস ।\nৰিমাই খুব চিনেমা চাব আৰম্ভ কৰিলে । বিশ্বৰ প্ৰখ্যাত পৰিচালক সকলৰ ছবিবোৰ চাই গ'ল ! সেয়া স্পীলবাৰ্গেই হওক বা মাজিদ মাজিদিয়েই হওক । সেয়া বাই চাইকেল থিভ বা ড্ৰীম...! ৰিমাই আন্তঃকৰণেৰে চালে । হিয়াৰ কাণেৰে কানপাতি শুনিলে । বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিলে । কি কৈছে । কি দেখুৱাইছে । কিয়...বা, কেনেকৈ ! অহৰহ তেখেতে কথা পাতিলে নিজৰ সৈতে । আৰু আগবাঢ়িল নিজৰ বাবে বাট কাটিবলৈ । কাৰণ সকলো মানুহৰ বন্ধৱা বাট নেথাকে ।\nৰিমাৰ প্ৰথম চিনেমা আছিল "Man with Binocular"...তাত পিছত ৰিমা ৰৈ নগ'ল ! আগবাঢ়ি গল । এখন গাঁও, গাঁওৰ মানুহ, পথাৰ, প্ৰকৃতি, কণ কণ ল'ৰা ছোৱালী কেইটা, এবুকু সাহস, সততা বা বিশ্বাস লৈ ৰিমাই নিৰ্মান কৰিলে "village Rock star." এখন চিনেমা নহয় এটি কবিতাৰ জন্ম দিলে ৰিমাই । য'ত আপুনি বিচাৰি পাব জীৱন, সপোন, জীৱনৰ সংঘৰ্ষ । "মই সিহঁতক সংলাপ দিছিলো । কিয়নো মই কাহিনীৰ পৰিসীমাৰ ভাঙিব নোৱাৰো । কিন্তু সিহঁতৰ অনুভৱে কেতিয়া ওঁঠ কঁপাই ওলাই আহে স্বাভাৱিক ভাবে তেতিয়া মই ভাল লগা খিনি ধৰি থওঁ । মোক মোৰ আত্মাই বাট দেখুৱাইছিল । "\nৰিমাক সোধা হৈছিল, ইমান স্বাভাৱিক অভিনয় কণ কণ লোৱা ছোৱালীকেইটাৰ পৰা কেনেকৈ উলিয়াই আনিলে । ৰিমাই হাঁহি হাঁহি উত্তৰ দিছিল, কাৰণ তেওঁলোকে অভিনয় নাজানে । তেওঁলোক মোৰ বন্ধু হৈ পৰিছিল । মোক অনুসৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল । এটি মুহূৰ্ত ধৰিবলৈ মই কেতিয়াবা দহ দিন বাট চাইছিলো ।...কষ্ট অবিহনে সফলতা সম্ভৱ নহয় । মই কষ্ট কৰিছিলোঁ । আৰু আজি যেনেকৈ শেষ কৰিছো, এয়া ধুনীয়া সমাপ্তি নহয়নে ?- ৰিমাই হাঁহি হাঁহি ওলোটাই সুধিছিল । তেওঁ তেওঁৰ কামক উপভোগ কৰিছিল ।\nৰিমাই গাঁঠিৰ ধান ভাঙিছিল । মাকে সহায় কৰিছিল । ৰিমাৰ ভাষাত, মা মোৰ সহ প্ৰযোজক । কিন্তু প্ৰযোজক নিবিচাৰিলে কিয় ?...প্ৰযোজক থাকিলে, পইচা ললে একপ্ৰকাৰৰ চাপ থাকে । মুকলিকৈ নিজৰ দেখা সপোনক কঢ়িয়াব অসুবিধা হয় । মই মোৰ ধৰণে আগবাঢ়িব বিচাৰিছিলো । কাৰণ মই জানিছিলোঁ, মই বিচাৰিছো কি । আপুনি জানিব লাগিব...আপুনি বিচাৰিছে কি !\nপ্রিয় পাঠক, এয়া কবিতা যেন লগা কথা নহয়নে ।\nৰিমাক সোধা হৈছিল, কি উপদেশ দিব তেওঁলোকক যাৰ টকা নাই...পইচা নাই ।\n"নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখা । বিশ্বাস ৰাখা কাহিনীত । যদি মানুহে কি কৈছে তাত মনোযোগ দিছা পৰিস্থিতি অধিক জটিল হৈ পৰিব । মোৰ বিশ্বাস আছিল নিজৰ ওপৰত, কাহিনীত, কৰ্মত । সেয়ে ফলাফল দেখি মই সুখী, আচৰিত নহয়।" ৰিমাই অতি সহজে কৈ গৈছিল । কাৰণ ৰিমাই জানে সচাঁ কি !\nজীৱনৰ দ্বিতীয় ছবিৰে দেশ বা বিশ্বৰ কলাপ্ৰেমিক আপ্লুত ৰা ৰিমাই তৃতীয় ছবিৰ কাম আৰম্ভ কৰিছে । একেখনেই গাঁও...লৰা ছোৱালী কেইটা...কেমেৰা বা ঝুম ৰেকৰ্ডাৰ লৈ ।\nকৰ্মত বিশ্বাসী ৰিমাৰ বাবে গাইছো শুভ বাণীৰ বন্দনা । সফল হব ৰিমা যিয়ে বিফলতাত সফলতাৰ সুগন্ধ বিচাৰে ।\nTotal visits : 1751035


সোণৰ কইনা! কইনাই ইমানেই গহনা পিন্ধিলে যে, বিয়া ঘৰ পালেহি আৰক্ষী, Viral Video প্ৰত্যক্ষ কৰি অভিযান চলোৱাৰ সিদ্ধান্ত আয়কৰ বিভাগৰ shamli-most-viral-video-of-shamli-royal-wedding-of-cash-and-jewellery-hb– News18 assam\nসোণৰ কইনা! কইনাই ইমানেই গহনা পিন্ধিলে যে, বিয়া ঘৰ পালেহি আৰক্ষী, Viral Video প্ৰত্যক্ষ কৰি অভিযান চলোৱাৰ সিদ্ধান্ত আয়কৰ বিভাগৰ\nবিয়া ঘৰৰ ভিডিও ভাইৰেল হোৱাৰ পিছতে উপস্থিত হ'ল আৰক্ষী।\nউত্তৰ প্ৰদেশত চামলি (চামলি) জিলাৰ এখন বিয়াত টকা আৰু গহনা প্ৰদৰ্শন কৰাৰ ভিডিও ছচিয়েল মিডিয়াত ধুমুহাৰ গতিত ভাইৰেল হৈছে। ভিডিওটোত কোৱা হৈছে যে, নগদ ২০ লাখ ৫১ হাজাৰ টকাৰ লগতে ৪০ বিধ ভিন্ন ধৰণৰ সোণৰ অলংকাৰ, ৩০ বিধ ভিন্ন ধৰণৰ ৰূপৰ অলংকাৰ ৰখা হৈছে। সেইদৰে সম্পদানৰ সময়ত কইনাক ভাতৃয়ে প্ৰদান কৰে\n২১ লাখ টকা আৰু ১১ বিধ সোণৰ সামগ্ৰী। ইয়াৰ উপৰিও অতিথিৰ সন্মুখত প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল এখন বিলাসী গাড়ী।\nভিডিওটোত দেখা গৈছে যে, কইনাইয়ো শৰীৰত বহুখিনি সোণৰ গহনা মেৰিয়াই বহি আছে। চামলি জিলাৰ কাচবা থানা অন্তৰ্গতএই বিয়াখন বৰ্তমান চৰ্চাৰ কাৰণ হৈ পৰিছে।\nইফালে কোৰোণাৰ এনে ভয়ংকৰ সংক্ৰমণৰ সময়ছোৱাত বিয়াঘৰত অত্যন্ত ভিৰো পৰিলক্ষিত হৈছে। আনকি দৰা ঘৰৰ লোকক যৌতুক হিচাপে দিছে প্ৰায় ৬৫ লাখ টকা।\nভাইৰেল ভিডিঅ'টোৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই স্থানীয় আৰক্ষী চকীৰ OC অমিত চাক্সেনা উপস্থিত হ'লগৈ বিয়াঘৰত। লগতে সমগ্ৰ ঘটনাৰ বিষয়ে জনোৱা হৈছে আয়কৰ বিভাগক। আৰু আয়কৰ বিভাগৰ অভিযানত অন্তত লোৱা হ'ব ব্যৱস্থা।\nGoldGolden Brideincome tax departmentUttar Pradesh