অসমীয়াৰ মননশীলতা (১)\nby মুনীন বায়ন\nঅসমীয়াৰ মননশীলতাৰ কথা ক’বলৈ গৈ তুলনাৰ আশ্ৰয় লোৱাটো অযুগুত নহ’ব।নহ’লে অসমীয়া জাতিৰ উৎকৃষ্ট অৱদানৰ কথা আমি ভালকৈ জানিব নোৱাৰিম। জাতীয়তাবাদী উষ্মাৰ আতিশয্যত জাহি-জাবৰক মাণিক বুলি সাৱটি থকাৰ মূৰ্খামিকো জাতীয় আত্ম-মৰ্যাদা বুলি ভাবি থাকিম। কিয়নো অসমীয়া জাতীয়তাবাদীসকলৰ বহুতে নিজকে ব্ৰহ্মাণ্ডখনৰ কেন্দ্ৰত থকা বুলি ভাবে। তেওঁলোকে আনৰপৰা কিবা শিকিবলগীয়া আছে বুলি নাভাবে। তাতোকৈ ডাঙৰ কথা তেওঁলোকে নিজৰ দোষ নেদেখে, দেখিলেও তাৰ বাবে নানা অজুহাত বিচাৰে। মতলবী ৰাজনীতিকসকলে যেতিয়া অসমীয়াৰ সকলো অপায়-অমংগলৰ বাবে মিঞাৰ গাত দোষ জাপে তেতিয়া এই জাতীয়তাবাদীসকলে নিৰ্বিবাদে তাক মানি লৈ তাৰ সমৰ্থনত বিচিত্ৰ যুক্তিৰ জাল তৰে। সেয়ে গাতে লাগি থকা বাঙালীৰ কথাৰে বিষয়টো অলপ আলোচনা কৰিব খুজিছোঁ।\nঅলপতে হৈ যোৱা কলকাতা আন্তৰ্জাতিক বইমেলাত উপস্থিত থাকি দুটামান কথা উদ্বেগেৰে লক্ষ্য কৰিছিলোঁ। বইমেলাৰ আগৰ গাম্ভীৰ্য কিছু কমিছে, মেলাৰ কোলাহল বাঢ়িছে। বইমেলাত উপস্থিত লোকৰ তুলনাত কিতাপ কিনোতাৰ সংখ্যা কম। আগৰ বইমেলাত কিতাপ কিনোতাৰ সংখ্যা আছিল চকুত পৰা বিধৰ। এতিয়া আমাৰ গুৱাহাটী গ্ৰন্থমেলাৰ দৰে তাতো কিতাপ নিকিনা লোকৰ সংখ্যা বাঢ়িবলৈ ধৰিছে। দ্বিতীয়তে, বইমেলাত পূৰ্বৰদৰে বিভিন্ন বিষয়ৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ আলোচনা সত্ৰৰ আয়োজন আজিকালি কমি গৈছে। তাতো এতিয়া গ্ৰন্থ উন্মোচন জাতীয় অনুষ্ঠানেই সৰহ। আটাইতকৈ চিন্তনীয় কথাটো হ’ল বইমেলাত মুখ্যমন্ত্ৰীক লৈ চৰকাৰ-উদ্যোক্তাৰ দৃষ্টিকটু তৎপৰতা। এইবাৰ মুখ্যমন্ত্ৰী মমতা বেনাৰ্জীৰ নামত বইমেলা প্ৰাংগনত এটা সুকীয়া ষ্টল খোলা হৈছিল য’ত তেওঁৰ দহ-বাৰখন কিতাপ বিক্ৰীৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল; তাৰ বাবে সময়ে সময়ে ৰাজহুৱা ঘোষণা দিয়া হৈছিল। মুঠতে তৃণমূলৰ চৰকাৰখনতকৈয়ো মুখ্যমন্ত্ৰীক লৈ বইমেলাৰ উদ্যোক্তাৰ যেন উৎসাহৰ অন্ত নাছিল। বাওঁমৰ্চাৰ চৰকাৰ থাকোঁতেও কলকাতা বইমেলাত মন্ত্ৰী-ৰাজনীতিকৰ তৎপৰতা দেখা গৈছিল। কিন্তু তেতিয়া আজিৰ দৰে শোভনতাৰ সীমা চেৰাই যোৱা নাছিল।\nকিন্তু এনেবোৰ নেতিবাচক প্ৰৱণতা সত্ত্বেও কলকাতা বইমেলাই পূৰ্বৰ গৰিমা হেৰুৱাইছে বুলি ক’ব নোৱাৰি। গ্ৰন্থমেলাৰ প্ৰধান উদ্দেশ্যই হ’ল নিত্য-নতুন বিষয়ৰ কিতাপ প্ৰকাশৰ পৰিবেশ আৰু পটভূমি গঢ়ি দিয়া। পঢ়ুৱৈৰ চাহিদা অনুসৰি কিতাপ প্ৰকাশৰ লগতে পঢ়ুৱৈৰ বৌদ্ধিক কৌতূহল আৰু উৎকৰ্ষ বৃদ্ধিৰ প্ৰতি মন দিয়াটো গ্ৰন্থমেলাৰ মূল উদ্দেশ্য হোৱা উচিত। অসমত গ্ৰন্থমেলাৰ সময়ত যথেষ্ট কিতাপ প্ৰকাশ হয় যদিও বিষয়ৰ বৈচিত্ৰ্য আৰু মানৰ প্ৰতি লেখক-প্ৰকাশকে কিমান গুৰুত্ব দিয়ে? এই ক্ষেত্ৰত পিছে কলকাতা বইমেলাৰ অৰিহণা বাংলা সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ জগতখনত আজিও উল্লেখনীয়। সাহিত্য, ইতিহাস তথা মানব বিদ্যাৰ বিভিন্ন দিশত এইবাৰ বইমেলাৰ সময়তো উন্নত মানৰ যথেষ্ট বাংলা কিতাপ প্ৰকাশ পাইছে। গ্ৰন্থমেলা উপলক্ষে ৰণজিৎ গুহ, গায়ত্ৰী চক্ৰবৰ্তী স্পিভাক, সুদীপ্ত কবিৰাজ, পাৰ্থ চট্টোপাধ্যায়, দীপেশ চক্ৰবৰ্তী, অৰিন্দম চক্ৰবৰ্তী আদিৰ দৰে খ্যাতনামা ইতিহাসবিদ, সমাজ বিজ্ঞানী আৰু দাৰ্শনিকৰ কেবাখনো মৌলিক বিষয়ৰ কিতাপ বাংলা ভাষাত প্ৰকাশ পাইছে। তেওঁলোক আটায়ে বিদেশৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনাৰ গুৰু দায়িত্বত জড়িত। ঘাইকৈ ইংৰাজীভাষী লোকৰ মাজত পৰিচিত এইসকল লেখকৰ বিভিন্ন কিতাপ বিভিন্ন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আন্তৰ্জাতিক প্ৰকাশন সংস্থাই প্ৰকাশ কৰিছে। কিন্তু বাঙালী পঢ়ুৱৈৰ প্ৰতিও তেওঁলোকৰ দায়বদ্ধতাত আন্তৰিকতাৰ অভাব হোৱা নাই। গায়ত্ৰী চক্ৰবৰ্তীৰ ‘অপৰ’ নামৰ প্ৰবন্ধ সংকলনটোৰ কথা ইতিপূৰ্বে আলোচনা কৰিছোঁ। মৌলিকত্বৰ পিনৰপৰা একে শাৰীত পেলাব পৰা আন এখন কিতাপ হৈছে পাৰ্থ চট্টোপাধ্যায় (সম্পাদনা ও টীকা)ৰ ‘জাতীয়তাবাদেৰ সত্যি মিথ্যে-চাৰ্বাক উবাচ’। এইখন কিতাপ তেওঁৰ অলপতে প্ৰকাশিত ইংৰাজী কিতাপ The Truths and Lies of Nationalism as Narrated by Charvak’ৰ বাংলা অনুবাদ। হিন্দু জাতীয়তাবাদৰ নামত ভাৰতৰ ইতিহাস পুনৰ্নিৰ্মাণৰ অপচেষ্টা পাৰ্থ চট্টোপাধ্যায়ে ইয়াত নিৰহ-নিপানী যুক্তি আৰু আকৰ্ষণীয় আলাপচাৰিতাৰে উদঙাই দিছে। কেৱল সেয়ে নহয় আধুনিক কালত হিন্দুত্ববাদীসকলে হিন্দু-হিন্দী আধিপত্যৰে আগবঢ়োৱা এককেন্দ্ৰিক ভাৰতীয় জাতীয়তা আৰু নেহৰুপন্থীসকলে আগবঢ়োৱা তথাকথিত বহুত্ববাদী-ধৰ্মনিৰপেক্ষ ভাৰতৰ বিপৰীতে ইয়াত তেওঁ বহুভাষিক লোকৰাষ্ট্ৰযুক্ত ভাৰতীয় জাতীয়তাৰ সন্ধান দিছে। একাডেমিক গুৰুগম্ভীৰতাৰ বিপৰীতে এই কিতাপত পঢ়ুৱৈয়ে বিতৰ্কপ্ৰিয়, সংলাপমুখী আন এগৰাকী পাৰ্থ চট্টোপাধ্যায়ক লগ পাব। উনবিংশ শতিকাৰ বাঙালী মনন তথা মানসিকতাৰ বিষয়ে আলোকপাত কৰা সুদীপ্ত কবিৰাজৰ ব্যতিক্ৰমধৰ্মী আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ কিতাপ ‘মাৰ্কস ও স্বৰ্গেৰ সন্ধান’ বইমেলাৰ বতৰতে প্ৰকাশ হৈছে। মাৰ্ক্সৰ জন্মৰ দ্বিশতবৰ্ষৰ সময়ত প্ৰকাশ হোৱা এই কিতাপে মাৰ্ক্সৰ মৌলিক সিদ্ধান্ত আৰু বুনিয়াদী প্ৰত্যয়বোৰৰ প্ৰাসংগিকতা আজিৰ এই বিশ্বায়িত ‘ফিনান্স কেপিটেল’-বিধ্বস্ত সময়ত আকৌ নতুনকৈ ভবাৰ সুযোগ দিছে। নৈয়ায়িক দাৰ্শনিক বিমলকৃষ্ণ মতিলালৰ ছাত্ৰ অৰিন্দম চক্ৰবৰ্তীয়ে লিখা ভাৰতীয় দৰ্শন সম্পৰ্কীয় কিতাপবোৰে ভাৰতীয় চিন্তাধাৰা সম্পৰ্কে পঢ়ুৱৈক পূৰ্ব ধাৰণামুক্ত আৰু সংস্কাৰমুক্ত জ্ঞান আহৰণত সহায় কৰিব। একেদৰে আন বহুতো লেখকৰ এই সময়ছোৱাত ভালেসংখ্যক চিন্তা উদ্ৰেককাৰী কিতাপ প্ৰকাশ পাইছে। অৱশ্যে এইসকলৰ বেছি সংখ্যকে মাৰ্ক্সবাদৰ অনুগামী নহয়তো মাৰ্ক্সৰদ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত। কিন্তু বংগৰ সমাজ-জীৱনত মাৰ্ক্সবাদী আৰু লিবাৰেল অৰ্থাৎ উদাৰবাদীসকলৰ প্ৰাধান্য সত্ত্বেও ৰক্ষণশীল বুদ্ধিজীবীসকল কাহানিও অপ্ৰাসংগিক হৈ পৰা নাই। বাওঁ ৰাজনীতিৰ প্ৰতি এঢলীয়া অমৰ্ত্য সেনৰ মাতুল ককা ক্ষিতিমোহন সেনৰ হিন্দু ধৰ্ম আৰু সংস্কৃতি চৰ্চাৰ আঁৰত ৰক্ষণশীল উদাৰনৈতিক চিন্তাধাৰাৰ অন্ত:স্ৰোত স্পষ্ট হৈ আছিল।\nপ্ৰাদেশিক সাহিত্যৰ ভিতৰত বাংলা, কন্নড় আৰু মাৰাঠী সাহিত্যতে ভাৰতীয় মহাকাব্য আৰু পৰম্পৰা সম্পৰ্কে গভীৰ বিশ্লেষণ আৰু বিকল্প ব্যাখ্যা সুলভ। সাহিত্যিক বুদ্ধদেব বসুৱে তাহানিতে ‘মহাভাৰতেৰ কথা’ত গ্ৰীক মহাকাব্যৰ সৈতে তুলনাৰে মহাভাৰতৰ অনন্যতা প্ৰমাণ কৰি গৈছে।সেই পৰম্পৰাৰ এতিয়াও যতি পৰা নাই। বাংলা ভাষাত মহাকাব্য দুখনৰ চিৰায়ত বিষয়-বস্তু আৰু চৰিত্ৰাৱলীৰ বিষয়ে কত যে কিতাপ ৰচিত হৈছে তাৰ লেখ-জোখ নাই।অলপতে এখন কিতাপ পালোঁ নাম ‘মহাভাৰতে নাস্তিকতা’ লেখক শামিম আহমেদ।(মহাভাৰত সম্পৰ্কে মোৰ আগ্ৰহ বয়সৰ লগে লগে বাঢ়িহে গৈছে। বুদ্ধদেব বসু, চতুৰ্বেদী বদ্ৰীনাথ, ইৰাৱতী কাৰ্ভে, সুকুমাৰী ভট্টাচাৰ্যৰ পাছত শেহতীয়াকৈ জি এন দেভীৰ Mahabharata- The Epic And The Nationৰ ব্যাখ্যাই মোক মহাভাৰতৰ ঐতিহাসিক তাৎপৰ্য সম্পৰ্কে নতুনকৈ ভাবিবলৈ অৱকাশ দিছে। একে সূত্ৰত উপিন্দৰ সিঙৰ Ancient India-Culture of Contradictions য়েও প্ৰাচীন ভাৰতৰ ঐতিহ্য সম্পৰ্কে নতুন চিন্তাৰ খোৰাক যোগাইছে।)\nসম্প্ৰতি মহাকাব্য আৰু পুৰাণ চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰত একাণপতীয়াকৈ আত্মনিয়োগ কৰা বাঙালী সংস্কৃত বিশেষজ্ঞগৰাকী হৈছে নৃসিংহপ্ৰসাদ ভাদুড়ী।মহাভাৰত আৰু ৰামায়ণী সাহিত্য সম্পৰ্কীয় তেওঁৰ কিতাপবোৰৰ কথা বাদ দিলেও তেওঁ যোৱা কেইবছৰমান ধৰি প্ৰায় একক প্ৰচেষ্টাৰে কেইগৰাকীমান ছাত্ৰীক সাৰথি কৰি এক অসাধ্য সাধন কৰিছে। সাহিত্য সংসদ নামৰ প্ৰতিষ্ঠানটোৱে ভাদুড়ীৰ সম্পাদনাত ‘পুৰাণ কোষ’ নামৰ এখন কোষগ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰিছে।এতিয়ালৈকে তিনিটা খণ্ড প্ৰকাশ হোৱা এই বিপুলায়তনৰ কোষগ্ৰন্থখন মোৰ বোধেৰে প্ৰাদেশিক ভাষাৰ ইতিহাসত মাইলৰ খুটি বিবেচিত হোৱাৰ নিঃসন্দেহে যোগ্যতা অৰ্জন কৰিছে। মহাকাব্য দুখনৰ উপৰি বিভিন্ন পুৰাণৰ অজস্ৰ প্ৰসংগৰ প্ৰৱিষ্টিৰ লগতে পৌৰাণিক আৰু ঐতিহাসিক দৃষ্টিকোণৰপৰা কৃষ্ণ বা গান্ধাৰীৰ দৰে চৰিত্ৰৰ খুটি-নাতি বিশ্লেষণত ভাদুৰীয়ে অতি বিচক্ষণতাৰ পৰিচয় দিছে। অসমীয়াত ভাষাত এনে গ্ৰন্থ প্ৰকাশৰ বাবে আমি বহু যুগ অপেক্ষা কৰিব লাগিব। বিজেপিৰ ক্ষমতা লাভৰ পাছত অসমতো সংঘ পৰিয়ালৰ উদগণিত হিন্দু-হিন্দুত্বৰ জয়গানে কাণ তাল মাৰি যোৱা অৱস্থা কৰিছে।ভাৰতীয় পৰম্পৰা আৰু মহাকাব্য চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰত এইসকলৰ কিবা নতুনত্ব কোনোবাই দেখিছেনে? নৃহিংসপ্ৰসাদ ভাদুড়ী বাওঁমৰ্চা চৰকাৰৰ দুৰ্ঘোৰ সমালোচক আছিল; কিন্তু তেওঁ সংঘ পৰিয়ালৰ প্ৰতি বিশেষ সহানুভূতিশীল যেন নালাগে।ভাদুড়ীৰ নিজৰ ভাষাত তেৱেঁই কিজানি জিনছ্ পিন্ধা একমাত্ৰ সংস্কৃত পণ্ডিত।গেৰুৱা বসনধাৰী হিন্দুত্ববাদীসকলে এনে সংস্কৃত পন্ডিতৰ পান্ডিত্যক লৈ প্ৰশ্ন কৰিলেও আচৰিত হ’বলগীয়া নহ’ব।সংস্কৃত সাহিত্য আৰু হিন্দু ধৰ্ম-সংস্কৃতিৰ দুগৰাকী বিশিষ্ট বিদেশী পন্ডিত আমেৰিকাৰ কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক শ্বেলড’ন পোলক আৰু ইহুদি মূলৰ ৱেন্ডি ড’নিজাৰৰ প্ৰতি দেশ-বিদেশত থকা হিন্দুত্ববাদীসকলে কেনে অভব্য আচৰণ কৰিছিল সেই কথা পাহৰিব পাৰি জানো? পোলক আৰু ড’নিজাৰ বাওঁপন্থী বুদ্ধিজীৱী নহয়; কিন্তু তেওঁলোকে আৰ এছ এছৰ অনুগামী পন্ডিতসকলে আগবঢ়োৱা হিন্দু ধৰ্ম-সংস্কৃতিৰ এককেন্দ্ৰিক(monolothic) ব্যাখ্যা মানি লোৱা নাই।\nশেহতীয়াকৈ অসমীয়া ভাষাতো মহাকাব্য দুখন আৰু হিন্দু ধৰ্মক লৈ কিছুমান কিতাপ প্ৰকাশ পাইছে।কিন্তু এনেবোৰ কিতাপত হিন্দু ধৰ্ম-সংস্কৃতিৰ বহুত্ববাদী,বৈচিত্ৰ্যমুখী সহনশীল ৰূপটো প্ৰতিফলিত হৈছেনে?এই কথা বহুতে হয়তো পাহৰি গৈছে যে অসমীয়াত মহাভাৰতৰ ক্ৰিটিকেল সংস্কৰণৰ অনুবাদৰ কাম যোৱা শতিকাৰ সত্তৰ দশকতে হৈছিল।তাৰ পাছত ডঃ সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাকে ধৰি দুগৰাকীমান সাহিত্যিকক বাদ দিলে এই বিষয়ত একাণপতীয়াকৈ লাগি থকা লোক নাই বুলিবই পাৰি। অৰ্থাৎ অসমৰ ৰক্ষণশীল(conservative)বুদ্ধিজীৱীসকলেও এই সময়ছোৱাত হিন্দু ধৰ্ম আৰু ঐতিহ্য সম্পৰ্কে অনৈতিহাসিক ধ্যান-ধাৰণা আৰু অপপ্ৰচাৰ ব্যৰ্থ কৰি সেই বিষয়ে গভীৰ পান্ডিত্যপূৰ্ণ আলোচনা আগবঢ়াব পৰা নাই।ফলস্বৰূপে আধা সিজা কিছুমান লোক আৰু ৰাজনৈতিক নেতাৰ উৎকট সাম্প্ৰদায়িক বক্তব্যকে হিন্দু ধৰ্মৰ বিশিষ্টতা বুলি বহুতে গ্ৰহণ কৰিছে।\nঅসমীয়া মানুহৰ মননশীলতাৰ দৈন্য সাম্প্ৰতিক আন এটা ঘটনাই আৰু দুখ লগাকৈ প্ৰকট কৰিছে। জ্ঞানপীঠ বঁটা নীলমণি ফুকনৰ কাব্য প্ৰতিভাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ স্বীকৃতি- এই বিষয়ে বোধহয় সন্দেহ নাই।কিন্তু তেওঁৰ কবি প্ৰসিদ্ধি জ্ঞানপীঠৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল – এই কথা মানি ল’ব পাৰিনে?নীলমণি ফুকনৰ সাত দশকজোৰা কাব্য পৰিক্ৰমাই তেওঁক অসমীয়া সাহিত্যতে নহয়,ভাৰতীয় সাহিত্যৰ ইতিহাসতো এক অনন্য ব্যক্তিত্ব হিচাপে ইতিমধ্যে পৰিচিত কৰিছে।তেওঁৰ বিলম্বিত স্বীকৃতিয়ে তেওঁৰ লগতে জ্ঞানপীঠ বঁটাকো মহিমামন্বিত কৰিলে। কিন্তু জাতি হিচাপে অসমীয়াৰ আত্মবিশ্বাস কম বাবে জ্ঞানপীঠ বঁটাৰ পাছত কবি নীলমণি ফুকনক কিছুমান অসমীয়াই আজি যেন নতুনকৈ আৱিষ্কাৰ কৰিছে। বঁটা-বাহনৰ পিছত ঘূৰি ফুৰা কিছুমান ঠেৰুহীন শিক্ষিত অসমীয়াৰ এই প্ৰতিক্ৰিয়া অপ্ৰত্যাশিত নহয়।অথচ সৰহ সংখ্যক অসমীয়া শিক্ষিত মধ্যবিত্ত লোকৰ ভ্ৰষ্ট ৰুচি আৰু নিদাৰুণ অসংবেদনশীলতাৰ বিপৰীতে নীলমণি ফুকনে কিমান দৃঢ়তা আৰু নিৰলসভাবে দিনৰ পাছত দিন কবিতাৰ অনুশীলন কৰি গৈছে সেই বিষয়ে কিমানজন অসমীয়াই জানে? ফিলিপ কেমিনো কান্ড তেনে এক ৰুচিহীন সমাজতে সম্ভব হৈছিল।আজি সেই কান্ডৰ আঁত ধৰি কবি নীলমণি ফুকনৰ কবি প্ৰতিভাক আকৌ এক ৰুচি বিগৰ্হিত গেৰেকণিলৈ লৈ যোৱা হৈছে।ইয়াৰ আঁৰত ৰাজনীতিৰ ভূমিকা নুই কৰিব নোৱাৰি।অৱশ্যে যিসকলে কেৱল চৰকাৰ বিৰোধিতাৰ মাজতহে ৰাজনীতি দেখে তেওঁলোকৰ বাবে এনে ৰাজনীতি নিমাষিত হ’ব পাৰে।\nআইৰিছ কবি ছিমাছ হিনীয়ে কৈছিল, শিল্প-সাহিত্যই অইন কিবা কৰক নকৰক, মানুহৰ অন্তৰ্জীৱন আৰু অন্তৰ্বোধ সমৃদ্ধ কৰে।(If poetry and the art do anything,they fortify your inner life,your inwardness.) এই যে গায়ত্ৰী চক্ৰবৰ্তী স্পিভাকে কৈছে,সাহিত্যপাঠৰ একমাত্ৰ স্বাতন্ত্ৰ্য ইয়াতেই, যি পঢ়িছোঁ তাৰ মাজত অৰ্থাৎ অপৰৰ অস্তিত্বৰ মাজত এক আৰু বহুবচন ৰূপে নিজকে বিলীন কৰি দিয়া, যেন যি পঢ়িছোঁ সেয়া নিজৰ ওপৰত ভৰ কৰিছে।আমাৰ শিক্ষিতসকলৰ বহুতেই শিল্প-সাহিত্যৰ এই অন্তৰ্লীন গুৰুত্ব আজিও উপলব্ধি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা নাই কিম্বা উপলব্ধি কৰিবলৈকে অক্ষম।নীলমণি ফুকনৰ জ্ঞানপীঠ লাভতকৈয়ো তেওঁৰ কবিতা-অনুশীলনৰ এই মৰ্ম অসমীয়াৰ বাবে বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ ।কিন্তু আমাৰ ৰাজহুৱা উচ্ছ্বাস-প্ৰতিক্ৰিয়াবোৰত সেই কথা বৰকৈ প্ৰতিফলিত হোৱা নাই।\nকুৰি শতিকাৰ আৰম্ভণিত ডঃ বাণীকান্ত কাকতিয়ে সাহিত্য সমালোচনাত হাত দিওঁতে সাহিত্যৰ এই মৌলিক মানবিক দিশটোৰ ওপৰতে গুৰুত্ব দিছিল।১৯১৯ চনত প্ৰকাশিত অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী সম্পাদিত ‘চেতনা’ত খন্ড খন্ডকৈ প্ৰকাশ পোৱা ডঃ কাকতিৰ ‘পুৰণি অসমীয়া সাহিত্য’ৰ ৰচনাবোৰত সাহিত্যৰ এই মানবিক আৰু সাংস্কৃতিক উপযোগিতাৰ কথা উচ্চাৰিত হৈছিল।পুৰণি আৰু বৈষ্ণব সাহিত্যৰ ব্যৱহাৰিক আৰু নীতিমূলক চৰিত্ৰৰ সৈতে আধুনিক সাহিত্যৰ মূল পাৰ্থক্যলৈ আঙুলিয়াই দি তেওঁ লিখিছিল,”চাণক্য শ্লোক,ডাকৰ বচন আদিৰ নিচিনা নৈতিক উপদেশপূৰ্ণ পুথিয়ে মানুহৰ মন আকৰ্ষণ কৰিব নোৱাৰে।সাহিত্যৰ শিক্ষাৰ প্ৰণালীয়েই সুকীয়া।সুখ-দুখ,আশা-নৈৰাশ্য আদিৰ চিত্ৰেৰে মনক কোমলাই সজ সাহিত্যই প্ৰথমে মনক ভাব-গ্ৰহণোন্মুখী কৰি তোলে।” প্ৰথম মহাসমৰ আৰু ৰুছ বিপ্লবৰ অভিঘাতে দেশ-বিদেশৰ আধুনিক সাহিত্য আৰু শিল্প-সংস্কৃতিত পেলোৱা প্ৰভাবৰ ধ্বনি-প্ৰতিধ্বনি ডঃ কাকতিৰ সাহিত্য সমালোচনাতো পৰিলক্ষিত হৈছিল।সাম্যৰ বাণী আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যই আওকাণ কৰি থকাটো যুগুত নহ’ব বুলি তেওঁ ধাৰণা কৰিছিল।স্বাধীনতাৰ পাছত প্ৰকাশিত তেওঁৰ ‘নতুন অসমীয়া সাহিত্য’ নামৰ সংকলনৰ ৰচনাবোৰত সাহিত্যৰ জাতীয় চৰিত্ৰ নিৰ্মাণত জোৰ দিলেও তেওঁ আধুনিক যুগৰ বিপ্লববোৰত ৰুছো, মাৰ্ক্স, ভল্টেয়াৰ, লেনিন, গৰ্কী আদিয়ে লোৱা ভূমিকা আৰু চিন্তাজগত আৰু সাহিত্যত পেলোৱা প্ৰভাবৰ কথা গুৰুত্ব সহকাৰে উল্লেখ কৰিছে।” বহিৰ্জগতৰ সৈতে মানুহৰ যি বিৰোধ আৰু সংগ্ৰাম সেয়েই সাহিত্যৰ প্ৰাণ।—- আনহাতে মনৰ সংশয়াপন্ন আৰু বিমোৰ অৱস্থাত সাহিত্যয়ো মানুহক উদগনি আৰু দিহা-ভৰষা দিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। জীৱন আৰু সাহিত্যৰ এয়ে দুমুখীয়া সম্বন্ধ।”এনেদৰেই বাণীকান্ত কাকতিয়ে ন-পুৰণি অসমীয়া সাহিত্যৰ সমালোচনাত ছেকুলাৰ ধ্যান-ধাৰণাৰ আমদানি ঘটাই প্ৰকৃতাৰ্থত আধুনিক সমালোচনাৰ বাট কাটিছিল।\n(মুনীন বায়ন এগৰাকী চিন্তাশীল লেখক আৰু সাংবাদিক)


বিলাপ-গাথা 1 - पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (বিগা 1)\nযি যিৰূচালেম নগৰ এসময়ত প্ৰজাৰে পৰিপূৰ্ণ আছিল, সেই নগৰ এতিয়া কেনে অকলশৰীয়া হৈ ৰৈ আছে! যদিও তাই জাতি সমূহৰ মাজত ক্ষমতাশালী আছিল, তথাপি তাই বিধৱাৰ দৰে হ’ল! প্ৰদেশবোৰৰ মাজত তাই ৰাণী আছিল, কিন্তু এতিয়া দাসত্বৰ অধীন হ’ল!\nদৰিদ্রতা আৰু ক্লেশ-ভোগ কৰাৰ পাছত যিহূদা বন্দীত্বত গ’ল। তাই কোনো বিশ্ৰাম নোপোৱাকৈ সকলো জাতিৰ মাজত বাস কৰি আছে। তাই হতাশ হোৱাত তাইৰ শত্রু সকলে তাইক আক্রান্ত কৰিলে।\nতাইৰ শত্ৰুবোৰ, তাইৰ প্রভু হ’ল; আৰু তেওঁলোকৰ উন্নতি হ’ল। কিয়নো তাইৰ অপৰাধ অধিক হোৱা কাৰণে যিহোৱাই তাইক ক্লেশ দিলে। তাইৰ শিশুসকল শত্ৰুৰ হাতত বন্দী-অৱস্থালৈ গ’ল।\nআৰু চিয়োন-জীয়াৰীৰ সৌন্দৰ্য্যই তাইক ত্যাগ কৰিলে। তাইৰ ৰাজকুমাৰসকল চৰণীয়া ঠাই নোপোৱা হৰিণৰ দৰে হ’ল, আৰু শক্তিহীন হৈ খেদি নিয়া শত্রুৰ আগে আগে গ’ল।\nযিৰূচালেমে নিজৰ দুখ আৰু কষ্টৰ দিনত, পূৰ্বকালৰ নিজৰ সকলো মনোহৰ বস্তুবোৰৰ বিষয়ে সোঁৱৰণ কৰিছে। যেতিয়া তাইৰ প্ৰজাসকল শত্ৰুৰ হাতত পৰিল, তেতিয়া কোনেও তাইক সহায় নকৰিলে। শত্ৰুবোৰে তাইৰ ধ্বংস হোৱা অৱস্থা দেখি উপহাস কৰিলে।\nযিৰূচালেমে অতিশয় পাপ কৰিলে; এই কাৰণে তাই অশুচি বস্তু যেন হ’ল। তাইৰ সন্মানকাৰীসকলে তাইৰ উলঙ্গতা দেখি তাইক তুচ্ছ জ্ঞান কৰিলে। তাই দুখেৰে কেঁকাই পাছফালে মুখ ঘূৰায়।\nতাইৰ চুৱা, তাইৰ কাপোৰৰ আঁচলত লাগি আছে। তাই নিজৰ শেষ গতিলৈ মন নকৰিলে। এই কাৰণে আচৰিতৰূপে তাইৰ অধোগতি হ’ল। তাইক শান্ত্বনা দিওঁতা কোনো নাই। হে যিহোৱা, মোৰ ক্লেশলৈ দৃষ্টি কৰক, কাৰণ শত্ৰু অতি মহান হ’ল!\nশত্ৰুৱে তাইৰ আটাই মনোহৰ বস্তুবোৰৰ ওপৰত হাত দিলে। যি জাতিবোৰক আপোনাৰ সমাজত সোমাবলৈ আপুনি নিষেধ কৰিছিল, তাই সেই জাতিবোৰক তাইৰ পবিত্ৰ স্থানত প্ৰৱেশ কৰা দেখিলে।\nতাইৰ সকলো প্ৰজাই অন্ন বিচাৰি দুখত কেঁকাই আছে। তেওঁলোকে আহাৰ খাই পুনৰ জীৱন প্রতিষ্ঠা কৰিবলৈ নিজ নিজ মনোহৰ বস্তুবোৰ দিলে। হে যিহোৱা, চাওঁক আৰু মোৰ বিষয়ে বিবেচনা কৰক, কিয়নো মই অযোগ্য হ’লো।\nহে বাটৰুৱাসকল, এয়ে তোমালোকৰ দৃষ্টিত একোকে নহয় নে? বিচাৰ কৰা আৰু চোৱা, মোলৈ কৰা মোৰ এই দুখৰ নিচিনা আৰু দুখ হ’ব পাৰেনে? কিয়নো যিহোৱাই নিজৰ প্ৰচণ্ড ক্ৰোধৰ দিনা মোক যন্ত্ৰণা দিলে।\nতেওঁ ওপৰৰ পৰা মোৰ হাড়বোৰৰ মাজলৈ অগ্নি পঠিয়ালে আৰু সেয়ে হাড়বোৰক জ্ৱলাই পেলালে। তেওঁ মোৰ ভৰিত জাল পাতিলে আৰু মোক ঘূৰাই আনিলে। তেওঁ মোক সঘনাই পৰিত্যক্ত আৰু শক্তিহীন কৰিলে।\nমোৰ অপৰাধৰূপ যুৱলি, তেওঁৰ হাতেৰে বন্ধা হ’ল। সেইবোৰক একেলগে গোঁঠি মোৰ ডিঙিত পিন্ধাই দিয়া হ’ল। তেওঁ মোক শক্তিহীন কৰিলে। যি সকলৰ বিৰুদ্ধে মই থিয় হ’ব নোৱাৰোঁ, তেওঁলোকৰ হাতত যিহোৱাই মোক সমৰ্পণ কৰিলে।\nমোক ৰক্ষা কৰা মোৰ আটাই বীৰকে প্ৰভুৱে তুচ্ছ কৰিলে। তেওঁ মোৰ বলৱান লোকসকলক গুৰি কৰিবলৈ মোৰ অহিতে এখন সভা আহ্বান কৰিলে। প্ৰভুৱে মোৰ যিহূদা-জীয়াৰীক দ্ৰাক্ষাকুণ্ডত গচকা দি গচকিলে।\nএইবোৰ কথাৰ কাৰণে মই কান্দিছোঁ। মোৰ চকুৰ পৰা পানী বৈ গৈছে; কিয়নো মোৰ প্ৰাণ জুৰাব পৰা শান্ত্বনাকাৰীজন মোৰ পৰা আঁতৰত আছে। শত্ৰু জয়ী হোৱাত মোৰ সন্তান সকল অৱহেলিত হ’ল।\nচিয়োনে সহায়ৰ বাবে বহলকৈ হাত মেলিছে; তাইক শান্তনা দিবলৈ কোনো নাই। যাকোবৰ চাৰিওফালে থকা লোকসকলক, তাইৰ শত্ৰু হ’বলৈ যিহোৱাই আজ্ঞা দিছে। তেওঁলোকৰ মাজত যিৰূচালেম অশুচি বস্তু যেন হ’ল।\nযিহোৱা ধাৰ্মিক, কিয়নো মই তেওঁৰ আজ্ঞাৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰিলোঁ। হে জাতি সমূহ শুনা, মই তোমালোকক বিনয় কৰোঁ আৰু মোৰ দুখলৈ মন কৰা। মোৰ যুৱতী আৰু বীৰসকল বন্দী অৱস্থালৈ গ’ল।\nমই মোৰ প্ৰেমকাৰীসকলক মাতিলোঁ, কিন্তু তেওঁলোক মোৰ প্রতি বিশ্বাসঘাতক হ’ল। যেতিয়া নিজ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিবৰ বাবে তেওঁলোকে আহাৰ বিচাৰিছিল; তেতিয়া মোৰ পুৰোহিত আৰু পৰিচাৰক সমূহে নগৰত প্ৰাণ ত্যাগ কৰিলে।\nহে যিহোৱা, চাওঁক, মই সঙ্কটত পৰিলোঁ; মোৰ হৃদয় অত্যন্ত দুখিত হৈছে। মোৰ অন্তৰত মোৰ হৃদয় বিকৃত হ’ল, কাৰণ মই অত্যন্ত বিদ্ৰোহ কৰিলোঁ। বাহিৰত আমাক তৰোৱালেৰে নিঃসন্তান কৰিছে; আৰু ঘৰত যেন মৃত্যুহে উপস্থিত হৈছে।\nমোৰ কেঁকনি শুনক। মোক শান্ত্বনা দিবলৈ কোনো নাই। মোৰ আটাই শত্রুৱে মোৰ দুৰৱস্থাৰ বিষয়ে শুনিলে, আৰু আপুনি যে এনে অৱস্থা কৰিলে, সেই কাৰণে তেওঁলোক আনন্দিত হৈছে। আপুনি যি দিনৰ বিষয়ে ঘোষণা কৰিলে, সেই দিন উপস্থিত কৰক, তেতিয়া তেওঁলোকো মোৰ দৰে হ’ব।\nতেওঁলোকৰ সকলো দুষ্টতা আপোনাৰ আগত উপস্থিত হওঁক, মোৰ সকলো অপৰাধৰ কাৰণে আপুনি মোলৈ কৰা নিচিনাকৈ তেওঁলোকলৈকো কৰক; কিয়নো মোৰ দুখৰ কেঁকনি অনেক আৰু মোৰ অন্তৰ দু্ৰ্বল।


bbc - The Cross Current\nতালিবানৰ শাসনত অকলে ঘৰৰ পৰা ওলাব পাৰিবনে মহিলাসকল ?\nআফাগানিস্তানত কেনেকুৱা হ’ব তালিবানৰ শাসন ? তালিবানৰ শাসনত কেনেকৈ থাকিব লাগিব অফগান মহিলাসকল ? অকলে ঘৰৰ বাহিৰলৈ ওলাব পাৰিবনে আফগানিস্তানৰ মহিলাই ?কি কি কাম কৰিব পাৰিব অথবা কি কি চাকৰি কৰিব পাৰিব তালিবান শাসনাধীন আফগানিস্তানৰ মহিলাই ? সেই …\nআজিৰ দিনটোৰ জন আব্ৰাহামৰ জীৱনত আছে সুকীয়া গুৰুত্ব\nThe CrossCurrent\t May 11, 2020\nআজি ১১ মে’ ৷ এই দিনটোৰ অভিনেতা জন আব্ৰাহামৰ জীৱনত আছে সুকীয়া গুৰুত্ব৷ কিয় জন আব্ৰাহামৰ বাবে আজিৰ দিনটোৰ সুকীয়া তাৎপৰ্য আছে ,সেয়া জনাৰ আগতে ইতিহাসত ১১ মে’ৰ দিনা সংঘটিত কেইটামান বিশেষ ঘটনাৰ বিষয়ে জানি লও আহক- ১৭৮৪- ইংৰাজ শাসক আৰু টীপু চুলতানৰ…


খাচী আৰু জয়ন্তীয়া পাহাৰ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(খাচি আৰু জয়ন্তীয়া পাহাৰৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nএই প্ৰবন্ধটো ব্ৰিটিছ শাসনৰ কালছোৱাৰ জিলাৰ বিষয়ে। পৰ্বতমালাৰ বাবে খাচী পাহাৰ চাওক।\nজিলা of অসম প্ৰদেশ, ব্ৰিটিছ শাসিত ভাৰত\nবেংগল গেজেটত খাচী আৰু জয়ন্তীয়া পাহাৰ, ১৯০৭\n• পূব বংগ আৰু অসমৰ বিভাজন ১৯১২\n• ভাৰতৰ স্বাধীনতা ১৯৪৭\n• 1901 15,947 km2 (6,157 sq mi)\n• 1901 1,97,904\nDensity 12.4 /km2 (32.1 /sq mi)\nখাচী ৰাজ্যসমূহ, ১৯৪৭\nখাচী আৰু জয়ন্তীয়া পাহাৰ পূৰ্বে মূলতঃ অসম আৰু মেঘালয়ৰ অংশ হিচাপে থকা পাহাৰীয়া অঞ্চল। এই অঞ্চল বৰ্তমান ভাৰতীয় ৰাজ্য মেঘালয়ৰ (পূৰ্বৰ অসম) অন্তৰ্গত। পূব জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলা, পশ্চিম জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলা, পূব খাচী পাৰ্বত্য জিলা আৰু পশ্চিম খাচী পাৰ্বত্য জিলাৰ বৰ্তমান ইয়াৰ অংশ।\n1 জয়ন্তীয়া পাহাৰ\n2 খাচী পাহাৰ\nজয়ন্তীয়া পাহাৰ[সম্পাদনা কৰক]\nপ্ৰধান প্ৰবন্ধ: পূব জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলা\nপ্ৰধান প্ৰবন্ধ: পশ্চিম জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলা\nজয়ন্তীয়া পাহাৰ খাচী পাহাৰৰ পূবে অৱস্থিত। জয়ন্তীয়া জাতিৰ এলেকা (জনজাতীয় অঞ্চল) সমূহৰ বাৰজন মুখিয়ালক দলৈ (Dolloi) হয় আৰু ঠাইডোখৰকো তেওঁলোকৰ নামেৰে খাচীত KA RI KHADAR DOLLOI বা "১২ জন জনজাতীয় মুখিয়ালৰ অঞ্চল" বোলা হয়।\nতেওঁলোকৰ ওপৰত জয়ন্তীয়াপুৰৰ ৰজাৰ স্থান। তেওঁৰ শীতকালৰ প্ৰসাদ বৰ্তমানৰ বাংলাদেশত আৰু জহকালিৰ বাসস্থান আগৰ চুট্‌ংগাৰ পৰা নাৰ্টিয়াংলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হৈছে।\nজয়ন্তীয়া পাহাৰ আগতে জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলাৰ অংশ আছিল। ২০১২ চনৰ ৩১ জুলাইত ইয়াক পূব জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলা আৰু পশ্চিম জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলাত ভাগ কৰা হৈছে।\nখাচী পাহাৰ[সম্পাদনা কৰক]\nপ্ৰধান প্ৰবন্ধ: খাচী পাহাৰ\nখাচী পাহাৰ গাৰো পাহাৰৰ পূবে অৱস্থিত। বিশটা ক্ষুদ্ৰ অঞ্চলৰ (hima) বা তাতোকৈ সৰু অঞ্চলৰ বাহিৰে খাচী জনজাতিৰ আন ৰাজকীয় শাসক নাই। বিভিন্ন উপায়েৰে বাছনি কৰা Siem বা Syiem নামৰ মুখিয়ালে সেইসমূহ শাসন কৰে।\n↑ Chisholm, Hugh, ed. (1911) "Khasi and Jaintia Hills" Encyclopædia Britannica 15 (11th সম্পাদনা) Cambridge University Press pp. 773–774 Category:Wikipedia articles incorporatingacitation from the 1911 Encyclopaedia Britannica with Wikisource reference\n↑ The Assam Legislative Assembly\n↑ Integration of the North East: the State Formation Process\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=খাচী_আৰু_জয়ন্তীয়া_পাহাৰ&oldid=213171"ৰ পৰা সংকলিত\nভূতপূৰ্ব প্ৰশাসনিক অঞ্চল\nএই পৃষ্ঠাখন ১৭ জানুৱাৰী, ২০২০ তাৰিখে ১৪:৫৩ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


দিনপঞ্জীৰ এটা-দুটা দিন – চিত্ৰলেখা দেৱী – ফটাঢোল\nদিনপঞ্জীৰ এটা-দুটা দিন – চিত্ৰলেখা দেৱী\nমানুহজনীয়ে ৰাতিপুৱাৰেপৰাই ঘূৰ্মুটিয়াই ফুৰিছে ঘৰখনৰ প্ৰতিটো চুক কোণ। নাই – ক’তো নাই। কালিয়েই উলিয়াই থৈছিল কাপোৰবোৰ। আজি দেওবাৰৰ দিনটোত তেওঁৰ মৰিবলৈকো সময় নাই। সপ্তাহটোৰ গোটেই কামবোৰে তেওঁক বেলি নৌওলাওঁতেই হাত বাউলি দি মাতে। কাউৰীয়ে “কা” কৰিবলৈ নৌপাওঁতেই তেওঁৰ ইফালে সিফালে ঢপলিওৱা আৰম্ভ হয়েই। নহ’বই বা কিয়? ঘৰখনৰ বাকী তিনিটা মানুহে কুটা এগছ নিজৰ বুলি কৰিলেহে! কামৰ মাজে মাজে তেওঁৰ মুখখনো সমানে চলি থাকে,\n“ভগৱানে কি কুক্ষণত মোক এইখন ঘৰত পেলালেহি ঐ। এতিয়া চবেই হাত ধুই ভাত খাবলৈ পাইছে। যিদিনা মৰিম সেইদিনাহে মোৰ মোল বুজিব এইখন ঘৰৰ মানুহে। হেৰ’….”\nগিৰিহঁতে বিচনাৰপৰাই মাত মাতে,\n“হেৰা মৰিলেও মৰা। যি কৰিব লাগে আমি কৰিম নহয়; এতিয়া দোকমোকালিখনতে তোমাৰ চাউণ্ডবক্সটো খুলি নল’বা। আমাক শান্তিৰে আৰু দুঘণ্টা শুবলৈ দিয়া।”\n“ওৱ’ – তাৰমানে মই মৰিলে ঘৰৰ কাম কৰিবলৈ বাট চাই আছে হয়নে? হেৰ’ ল’ৰা ছোৱালীহঁত শুনিছনে? কণা বিধাতাই মোক মাৰিও নিনিয়ে ঐ….”\nমুখখনেৰে বক্ বকাই আছে যদিও তেওঁ হাত, ভৰি সমানে চলাই ঘৰখন সৰা-মোচা, ধোৱা-পখলা আদি এশ এবুৰি কাম এফালৰপৰা সামৰি নিছে। ৰ’বলৈ সময় নাই। আজি দেওবাৰ বুলি আক’ সকলোকে পুৱাৰেপৰাই জুতি লগাই খাবলৈ লাগিব। সেই অনা আছেই। পাকঘৰত সোমাবই পৰা নাই। নিজেও সপ্তাহৰ ছটা দিন নাকে কাণে কিবা এমুঠি গুজি ৰাতিপুৱাই চাকৰিলৈ ওলাই যায়। সেইকেইদিন ভালদৰে খোৱা বোৱা নহয়েই বুলিব পাৰি, যেন পেটটোহে কোনোমতে ভৰাই থোৱা হয়। সেইবাবে ইটো সিটো গোটাই দেওবাৰে কিবা কিবি কেইবিধমান ৰান্ধি খাবলৈ আৰু মানুহজনৰে সৈতে ল’ৰা-ছোৱালীহালক খুৱাবলৈ তেওঁ ভাল পায়। দেওবাৰৰ কামবোৰ সহজে হওক বুলি সদায় তেওঁ শনিবাৰে গধূলিয়েই কিছু কাম আগবঢ়াই থয়। তেনেদৰে কালিও তেওঁ আলনা, বাকচ আদি খুঁচৰি অলাগতিয়াল, ফটা কাপোৰ কিছুমান উলিয়াই থৈছিল। এতিয়া সেই কাপোৰৰ টোপোলাটো নাই। তেওঁ তাৰপৰাই ফটা কাপোৰ এখন লৈ চকী টেবুলবোৰ মচিব বুলি ভাবিছিল। পিছে নাই যি নাই ইমানসোপা কাপোৰৰ মাজৰ ফটাকানি এডোখৰো নাই। ঠিক কোনখিনিত সেই কাপোৰখিনি থৈছিল তেওঁৰ সেই কথা অৱশ্যে স্পষ্টকৈ মনত নাই। সেই বাবে নিজে নিজেহে মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰি বিচাৰি ফুৰিছে।\nবিভিন্ন কামৰ মাজতে দিনটো তেওঁৰ দুবাৰমান সেই কাপোৰৰ টোপোলাটোৰ কথা মনত পৰিল। ‘যাঃ, ওলাব ক’ৰবাত। কিমাননো একেটাতে লাগি থাকিম’ বুলি তেওঁ বিষয়টো তল পেলালে। তেওঁ একেৰাহে কাম বনত লাগি থকা দেখিলে মানুহজনে বেয়া পায়। মাজে মাজে কয়, “সেই একেবোৰ কামকে কিমাননো চেপেটা কৰি থাকা আৰু? এদিন দুদিন লেতেৰাকে থাকিলেও একো নহয় দিয়াচোন। কাপোৰবোৰ ধুবলৈ ধোবাকোচোন দিব পাৰা। কাম কৰোঁতে বকি থাকিলে কোনোবা দিনা প্ৰেচাৰ উঠি পৰি যাবা চাবা।”\nহওঁতে মানুহজনে তেওঁৰ বেমাৰ আজাৰৰ খবৰ ৰাখে। খোৱা বোৱাতো কোনো বাচ বিচাৰ নাই। তেওঁ লাগে বুলিলে ৰাতি এডোখৰতো দোকান পোহাৰ চলাথ কৰি বস্তু আনি দিয়ে। পিছে কোনটো বস্তু কিমান লাগিব তাৰ হিচাব নাই। এবাৰ হ’ল কি – তেওঁ গিৰিহঁতক ক’লে বোলে বজাৰত ঔটেঙা পায় নেকি চাবচোন। পিছদিনা পাকঘৰত এবস্তা ঔটেঙা হাজিৰ। সেইসোপা এতিয়া খাবই নে কাণতে পিন্ধিব? ফলত দুয়োৰে মাজত ঘণ্টা জুৰি তুমুল ঔটেঙা পৰ্ব। এদিন আকৌ তেখেতৰ লগৰ এজনৰ লগত বহি আছে ড্ৰয়িংৰুমত। তাৰপৰাই চিঞৰিছে,\n“হেৰা, আমাক নেমুৰ চৰ্বত দিবাচোন, সৰহকৈ নেমু চেপি।”\nখা কলিজা! এইবাৰ হে মৰিলি। ঘৰত নেমু এডোখৰো নাই। তেওঁ মানুহজনক কথাটো ক’বলৈ ভিতৰলৈ মাতিছেহে মাতিছে, নাই, তেখেতৰ খবৰ নাই। উত্তৰ দিছে কি বুলি আক’!\n“সুদা চৰ্বতকণ দিওঁতেও মই ভিতৰলৈ যাব লাগিছে নেকি? এওঁ বেলেগ একো নাখাই বোলে। সুদা চৰ্বতকে দিয়া।”\nকি কৰিব আৰু? তেওঁ উপায় নাপাই চাহকে দুকাপ বাকি টেমাত থকা কিবা কিবিৰে সৈতে দিলেগৈ। আলহীক ক’লে বোলে চৰ্বত খোৱাতকৈ চাহকে খাবলৈ ভাল লাগিব এই সময়ত। আলহী যোৱাৰ পাছত তেওঁ নিজৰ মূৰ্তি ধৰিলে,\n“আপুনি ভিতৰত বস্তু আছে নে নাই নজনাকৈ আলহীৰ আগত বাহিৰৰপৰা কেলেই চিঞৰি থাকে হয়নে? আপুনি নুবুজিলেও আজি আলহীয়ে ঠিকেই বুজিছে চৰ্বতৰ সলনি চাহ যচাৰ কাৰণ।”\n“ঘৰত নেমু টেঙাও নেথাকে বুলি মই নেজানো নহয়।” উত্তৰ শুনা তেখেতৰ! গধূলিলৈ আহি গ’ল নেমু টেঙা। তেওঁলোকে খাই, কাপোৰ ধুই, ওচৰ চুবুৰীয়াক বিলাইও শেষ কৰিব নোৱাৰি ভেঁকুৰি যোৱা ভালেমানখিনি নেমু পেলাই দিব লগা হ’ল।\nগধূলি আজৰি হৈ তেওঁ ৰিম’টটো হাতত লৈ ভলিউমটো একেবাৰে কমাই টিভিৰ আগত বহিল। ল’ৰা ছোৱালীহাল নিজৰ নিজৰ ঠাইত পঢ়াত বহিছে। মানুহজন কেনি গ’ল জানো! ওলাই গৈছে চাগৈ অকণমান লগ সঙ্গ বিচাৰি। যাওক, ভাত খোৱাৰ পৰতে এনেও য’তেই নাথাকক আহিবই। টিভিৰ চিনেমাখনত মনটো বহিছিলহে, মানুহজনে “হেৰা হেৰা” কৈ মাতি সোমাই আহিল। তেখেতৰ হাতত ডাঙৰ মোনা এটা। সেইটো তেওঁৰ ওচৰতে থলে,\n“লোৱা তোমাৰ কাপোৰ।”\nতেওঁ আচৰিত হ’ল, “মোৰ আক’ কি কাপোৰ?”\n“কিয় তোমাৰ ধুবলৈ দ’মাই থোৱা কাপোৰবোৰ? কালি গধূলি মই ওলাই যাওঁতে সেইবোৰ নি ধোবাক দিলো আৰু ধুই ধুনীয়াকৈ ইস্ত্ৰি কৰি আজি গধূলিৰ বাবে ৰেডি কৰি থ’বলৈ ক’লো। এতিয়া ওলাই যাওঁতে লৈ আহিলো। দেখিছা তুমিহে মোক কাম নকৰো বুলি অপবাদ দিয়া। তোমাৰ কষ্টৰ কথা কিমান চিন্তা কৰো মই!”\nতেওঁ যেন আকাশৰপৰাহে পৰিল। ক’তনো কালি ধুবলৈ কাপোৰ গোটাই থৈছিল? ধুব লগাবোৰচোন ৰাতিপুৱা ধুলেই। অ’…. হঠাৎ যেন তেওঁৰ মগজুত ইলেক্ট্ৰিক বাল্ব এটাহে জ্বলি উঠিল। লৰালৰিকৈ মোনাটোৰপৰা কাপোৰবোৰ উলিয়াই পেলালে। সকলোবোৰ ধুনীয়াকৈ ইস্ত্ৰি কৰি থোৱা আছে। হাঁহিবই নে কান্দিবই, তেওঁ ঠিক ধৰিব পৰা নাই। ধোবাজনে বা কি ভাবিছে এইবোৰ ধুবলৈ পায়!\n“হেৰা, কি হ’ল? মূৰে কপালে হাত দিলা যে?”\n“চাওক, কি কি কাপোৰ ধুৱাই আনি মোক সহায় কৰি দিলে!”\nতেওঁ এটা এটা কাপোৰ মেলি দাঙি দেখুৱাই গ’ল। এখন ফটা বিচনা চাদৰ, ল’ৰাৰ দুটা পুৰণা হাফপেণ্ট, মানুহজনৰ দুটা ফটা গেঞ্জী আৰু এটা ইলাষ্টিক ঢিলা হৈ যোৱা জাঙিয়া, ছোৱালীৰ এটা ফটা ফ্ৰক আৰু দুটা সৰু হৈ যোৱা স্কাৰ্ট, এখন চেকা লগা টাৱেল, তেওঁৰ নিজৰ দুটা ফটা পেটিকোট আৰু…\nআৰু দেখুৱাবলৈ গিৰিহঁত তেতিয়ালৈকে তাত ৰৈ থকা নাই।\nযা তা আৰু দেই! হাঁহিত বাগৰি যাম এতিয়া!\nহা হা হা , তামাম মানে আৰু ।\nহাঁহি হাঁহি পাগল হৈ গৈছোঁ


এক বাল্টি কাপোৰৰ দাম-উজ্জ্বল দিপ্লু গগৈ – ফটাঢোল\nঠিক তেনেকুৱা দিনতে মোৰ ৰূমলৈ আহিছিল মোৰ ভাইটিটো৷ আহিছিল মানে সি টালি-টোপোলাৰে সৈতে গুৱাহাটী পাইছিলহি; ককায়েকৰ লগত থাকি পঢ়া-শুনা কৰিব বোলে৷ তাক এনেই মই মোতকৈ চাফ-চিকুণ বুলিয়েই ভাবিছিলোঁ৷ সেই হিচাপত সি পাৰদৰ্শিতাও দেখুৱাইছিল৷ গালি-ধমক দি কেইদিনমান খুউব কাপোৰ ধুবলৈ দিলোঁ৷ ককায়েকৰ ধমক খাই বন্ধৰ দিনকেইটাত সি কাপোৰবোৰ ধুই দিয়ে৷ মোৰো আৰামৰ দিন পৰিছিল৷ পাছে সময়বোৰ সুখৰ নাযায়৷ কাপোৰ ধোৱাৰ কষ্টকণৰপৰা আঁতৰি মই যি সুখৰ জীৱন অতিবাহিত কৰিছিলোঁ, সেই সুখকণ এদিন মুদা মৰিল৷ ভাইটিয়ে ঘৰত লগাই দিলে,\n: দাদাই মোক ঠিকচে কাপোৰ ধোৱায়৷\nঘৰৰপৰা মাৰ গালিমিশ্ৰিত মৰমবোৰ পালোঁ৷ আকৌ সেই কাপোৰ ধোৱাৰ দিনবোৰ ঘূৰি আহিল৷ লাহে লাহে মন কৰা হ’লোঁ, মোৰ ভাইটোও কম খিলাড়ী মাল নহয়! সি মোতকৈও এলেহুৱা৷ মোৰ কাপোৰ পাঁচদিন পৰি থাকিলে তাৰ কাপোৰ দহদিন পৰি থাকে৷ অঘোষিত এখন প্ৰতিযোগিতা৷\nঅৱশেষত দুয়োটাৰ মাজত হেস্ত-নেস্ত কৰিবলৈ বহিলোঁ৷ তুমুল বাক-বিকণ্ডাৰ অন্তত সিদ্ধান্ত লোৱা হ’ল যে আমি কাপোৰ ধুবলৈ এগৰাকী মানুহ বিচাৰিম তেতিয়া আমাৰ দুয়োৰে আৰাম হ’ব৷ কথামতেই কাম৷ কাষৰ ভাড়াঘৰটোত কাম কৰিবলৈ অহা মানুহজনীক সুধিলোঁ কাপোৰ ধুই দিয়াৰ কথা৷ তেখেতে পাৰিম বুলি ক’লে৷ পইচাৰ কথা সুধিলত ক’লে,\n-দেওবাৰৰ দিনটোত ধুবলৈ আহিম, এবাল্টি কাপোৰৰ দাম পঞ্চাচ টকাকৈ লাগিব৷\nআমিও মান্তি হ’লোঁ৷ দেওবাৰ আহিল, ৰাতিপুৱাৰপৰা কাপোৰ-কানিবোৰ সাজু কৰিলোঁ৷ প্ৰায় ন মান বজাত কলিং বেল বাজিল৷ দুৱাৰ খুলিলোঁ, মানুহগৰাকী সোমাই আহিল৷ বাথৰূমত চাৰ্ফ দি থোৱা কাপোৰৰ বাল্টিটো তেখেতে টানি লৈ হাতত কাপোৰ ধোৱা ব্ৰাচডাল ল’লে৷ টুলখনত বহি লৈ এটাৰ পাছত এটা কাপোৰ থুকুচিবলৈ ল’লে৷ কাপোৰ ধোৱাৰ শব্দ প্ৰথমে লাহে লাহে হ’ল, তাৰ পাছত ক্ৰমান্বয়ে বাঢ়িবলৈ ধৰিলে৷ কাপোৰ আৰু হাতৰ যুগলবন্দীৰ শব্দবোৰত যেতিয়া তেখেতৰ মুখখনে সংগ দিলেগৈ তেতিয়ালে আমাৰ দুয়োটাৰে অৱস্থা ‘দুৱাৰ মেলা কোঠালি বিছনাৰ তলত সোমাওঁ’ যেন পৰিস্থিতি হ’লগৈ৷\nধামকৈ শব্দ এটা শুনিবলৈ পালোঁ বাথৰূমৰ পৰা৷ ভাইটিয়ে ক’লে,\n: কি বা হ’ল চাই আহোঁ ব’ল৷\n: বাদ দে, তাই কিবা কোৱালৈ ৰৈ দে৷\nআচলতে ‘ৰৈ দে’ খিনি মই ক’বলৈ নাপালোঁ৷ দুৱাৰখন খুলি মানুহগৰাকী সোমাই আহিল৷ বকনিৰ তীক্ষ্ণবাণে আমাক থকা-সৰকা কৰিলে,\n: একবাল্টি কাপোৰত কিমান কাপোৰ ধৰে তহঁতি জাননে! চাল্লা ফাল্টুসৱ বেলেগ মানুহ বিচাৰি ল’বি এনেকে কাপোৰ ধোৱাবলে হ’লে৷ এই ত্ৰিশ-চল্লিশটা কাপোৰ এক বাল্টি পঞ্চাচ টকাৰ হিচাপত কোনো মহামূৰ্খই ধুবলৈ নাহে৷\nকথাখিনি শেষ কৰি তেখেত ওলাই যাবলৈ লৈছিল৷ ভাইটিয়ে বিছ টকা এটা আগুৱাই দিছিল,\n“বাইদেউ আধা বাল্টি মানহে ধুলে আপুনি……গতিকে এইটোকে ৰাখকচোন বাৰু৷”\nপইচাটো গোটা হৈ তাৰপাছতে ভাইটিৰ মুখত পৰিছিলহি……৷\nহাস্যৰসে জীৱনলৈ কঢ়িয়াই আনে সুন্দৰতা আৰু সুস্বাস্থ্য »\nহাঃ হাঃ। ঠেচি ঠেচি কাপোৰ ভৰাইছিলা তাৰমানে\nঠিকেই! এক বাল্টি মানে একবাল্টিয়ে ধুব লাগিছিল৷😊


বিশ্বৰ আটাইতকৈ দামী গাড়ীখন কি জানেনে? আৰু ইয়াৰ দাম কিমান? | Asom Live 24\nবিশ্বৰ আটাইতকৈ দামী গাড়ীখন কি জানেনে? আৰু ইয়াৰ দাম কিমান?\nবিশ্বৰ আটাইতকৈ দামী বাহনখনৰ নাম কি? আৰু ইয়াৰ মূল্য কিমান জানেনে? আজি আমি বিশ্বৰ আটাইতকৈ দামী গাড়ীখন আৰু ইয়াৰ মূল্যৰ বিষয়ে ক’বলৈ আগবাঢ়িছো৷\nবিশ্বৰ এই দামী গাড়ীখন কোনটো ব্ৰেণ্ডৰ? বিশ্বৰ আটাইতকৈ দামী গাড়ীখন হৈছে বিলাসী বাহন নিৰ্মাণ প্ৰতিষ্ঠান মাৰ্চিডিজৰ৷ মাৰ্চিডিজৰ এই নিৰ্দিষ্ট বাহনখনে ২০১৮ত অভিলেখ প্ৰতিষ্ঠা কৰা ফেৰাৰী এখন বাহনৰ ৰেকৰ্ড ভংগ কৰিছে৷\nএক নিলাম অনুষ্ঠানত মাৰ্ছিডিজ বেঞ্জ ৩০০ এছ এল আৰ উহলেনহাউট ক’প মডেলৰ বাহনখনে বিশ্বৰ আটাইতকৈ দামী বাহন হিচাপে অভিলেখ সৃষ্টি কৰিছে৷\nলগতে পঢ়ক সাৱধান, অস্বাস্থ্যকৰ খাদ্য খাই হ’ব পাৰে অন্ধ! বিশেষজ্ঞৰ সতৰ্কবাণী\nএই বাহনখনৰ নিলামত ১৩৫ মিলিয়ন ইউৰো ভাৰতীয় মূল্যত প্ৰায় ১১০৮ কোটি টকাৰ দৰ উঠে৷ মাৰ্ছিডিজ বেঞ্জৰ এই বাহনখনে যোৱা ৫ মে’ৰ নিলামত ১১০৮ কোটি টকা দৰ উঠি ২০১৮ চনত ফেৰাৰীৰ ২৫০ জিটিঅ’ৰ ৫০৩ কোটি টকাৰ অভিলেখ ভংগ কৰে৷\nপূৰ্বতে মাৰ্চিডিজ বেঞ্জৰ মালিকানাধীন এই গাড়ীখন ৫ মে’ত মাৰ্চিডিজ বেঞ্জ সংগ্ৰহালয়ত আৰ এম ছ’থেবি’ছে অনুষ্ঠিত কৰা ব্যক্তিগত নিলামত বিক্ৰী কৰা হয়।\nএই বাহনখনৰ বিশেষত্বটো হৈছে ১৯৫৫ চনৰ মাৰ্চিডিজ বেঞ্জ ৩০০ এছ এল আৰ মাত্ৰ দুখন ৩০০ এছ এল আৰ উহলেনহাউট ক’পে মাৰ্চিডিজ-বেঞ্জে নিৰ্মাণ কৰিছিল, আৰু ইয়াৰ নামকৰণ কৰা হৈছিল তেওঁলোকৰ মুখ্য অভিযন্তা ৰুডলফ উহলেনহাউটৰ নামেৰে। অৱশ্যে পিছলৈ এই ছিৰিজৰ গাড়ীৰ সংখ্যা ৯ খন হয়৷\nলগতে পঢ়ক ‘সকলো মাদ্ৰাছা বন্ধ হ’ব! ঘৰতে শিকাওক কোৰান’ ডঃ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ বিতৰ্কিত মন্তব্য\nএই বাহনখন ডব্লিউ 196 আৰ গ্ৰেণ্ড প্ৰিক্স গাড়ীৰ ৰোড-গোয়িং সংস্কৰণ হিচাপে ডিজাইন কৰা হৈছিল৷ ইয়াত 3.0 লিটাৰৰ ষ্ট্ৰেইট-ইট ইঞ্জিন আছিল যাৰ ফলত ই ঘণ্টাত সৰ্বোচ্চ ১৮০ মাইল পৰ্যন্ত গতিবেগত যাব পাৰে।\nবিক্ৰী হোৱা এই বাহনখন আছিল চেছিছ ০০০৮/৫৫ নিৰ্মিত গাড়ী দুখনৰ ভিতৰত দ্বিতীয়খন বাহন, আৰু যিখন গাড়ী উহলেনহাউটে নিজেই সঘনাই ব্যৱহাৰ কৰিছিল।\nএই বিক্ৰীয়ে ৩০০ এছ এল আৰক এতিয়ালৈকে নিলামত বিক্ৰী হোৱা আটাইতকৈ দামী বাহনৰ অভিলেখ সৃষ্টি কৰিছে যিটো দীৰ্ঘদিনৰ বাবে ভংগ নহ’ব বুলিয়ে ধাৰণা কৰা হৈছে।\nTags: 1955 Mercedes Benz 300 SLR Uhlenhautasom live 24assam ka tazza khabarassam live 24axom live 24axom live 24 digitalbest news channel in assamBest news channel of assamBest News Portal in AssamMercedes-Benz\nসিংহৰ সৈতে ল’ৰা-ধেমালি! হাতৰ আঙুলি এৰুৱাই নিলে সিংহই, চাওক ভিডিঅ’\nৰাছিয়া-ইউক্ৰেইন যুদ্ধ : ৰাছিয়ান সৈন্যক যাৱজ্জীৱন কাৰাদণ্ড ইউক্ৰেইনৰ


Money Demand: হামৰেনত ধন দাবী কৰা গোচৰত গ্ৰেপ্তাৰ দুই দুৰ্বৃত্ত ! আৰক্ষীয়ে অব্যাহত ৰাখিছে মাৰাথন জেৰা ...– News18 assam\nহামৰেনত ধন দাবী কৰা গোচৰত গ্ৰেপ্তাৰ দুই দুৰ্বৃত্ত ! আৰক্ষীয়ে অব্যাহত ৰাখিছে মাৰাথন জেৰা ...\nআৰক্ষী অধীক্ষকৰ নিৰ্দেশত হামৰেন আৰক্ষীয়ে ধন দাবী কৰাৰ গোচৰত দুই দুৰ্বৃত্তক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলৈ হৈছে সক্ষম । আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰা দুৰ্বৃত্ত দুটা হৈছে হামৰেনৰ ২৪ বছৰীয়া জন তিছু আৰু ৩২ বছৰীয়া লক্ষন তিমুং।\nLast Updated : December 22, 2021, 12:59 IST\nপশ্চিম কাৰ্বি আংলং জিলাৰ হামৰেনত ধন দাবীৰে ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰিছে দুৰ্বৃত্তই । সংগঠনৰ নাম নোলোৱাকৈ ব্যক্তি বিশেষে হামৰেনত ধন দাবী কৰি ৰাইজক ভীতিগ্ৰস্ত কৰাৰ ঘটনাক লৈ সৃষ্টি হৈছে তীব্ৰ চাঞ্চল্যৰ।\nইফালে ধন দাবীৰে ত্ৰাসৰ চলোৱা দুৰ্বৃত্তক কৰায়ত্ত কৰিবলৈ জিলা আৰক্ষী অধীক্ষক আজাগৌৰান বসুমতাৰীয়ে নিজেই লৈছিল বিশেষ উদ্যোগ।ফলত আৰক্ষী অধীক্ষকৰ নিৰ্দেশত হামৰেন আৰক্ষীয়ে ধন দাবী কৰাৰ গোচৰত দুই দুৰ্বৃত্তক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলৈ হৈছে সক্ষম ।হামৰেন থানাত ৰুজু হোৱা ৩৫/২১ নম্বৰত ৰুজু হোৱা গোচৰত আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰা দুৰ্বৃত্ত দুটা হৈছে হামৰেনৰ ২৪ বছৰীয়া জন তিছু আৰু ৩২ বছৰীয়া লক্ষন তিমুং।লগতে আৰক্ষীয়ে জব্দ কৰিছে ধৃত ব্যক্তিদ্বয়ে ব্যৱহাৰ কৰা এখন বাইক।হামৰেন PWD কলনীৰ লোকৰ পৰা ধৃত দুৰ্বৃত্ত দুটাই কৰিছিল ধন দাবী। সম্প্রতি হামৰেন আৰক্ষীৰ জিম্মাত থকা দুৰ্বৃত্ত দুটাক আৰক্ষীয়ে চলাই আছে জেৰা।


one-atm-thief-nilamoni-rajbongshi-arrested-in-tamulpur-manju-b– News18 assam\nATM Thief Arrested : দুৰ্ধৰ্ষ ATM চোৰ নীলমণিৰ কপাল বেয়া ! উপ নিৰ্বাচনৰ মনোনয়ন দাখিলৰ বাবে সাজু হওতেই গ্ৰেপ্তাৰ, বিধান সভা নিৰ্বাচনতো কৰিছিল প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা\nATM Thief Arrested : তামুলপুৰ বিধান সভা সমষ্টিৰ হ'ব লগা উপ নিৰ্বাচনৰ বাবে মনোনয়ন পত্ৰ দাখিল কৰিবলৈ যো-জা কৰি থাকোঁতেই নীলমণি ৰাজবংশীক নিজ গৃহৰ পৰা আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰে।\nLast Updated : October 09, 2021, 08:42 IST\nদুৰ্ধৰ্ষ অপৰাধীৰ বিৰুদ্ধে তামুলপুৰ আৰক্ষীৰ সফলতা ৷ বহু চুৰি কাৰ্যৰ লগত জড়িত নীলমণি ৰাজবংশী নামৰ দুৰ্ধৰ্ষ চোৰ এটাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে আৰক্ষীয়ে ৷ শুকুৰবাৰে তামুলপুৰ সমষ্টিত উপ নিৰ্বাচনৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে মনোনয়ন দাখিলৰ যো-জা চলাই থকা সময়তে আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰে অপৰাধীজনক ৷\nতামুলপুৰ মহকুমা আৰক্ষী বিষয়া ৰূপজ্যোতি কলিতাই সংবাদ মাধ্যমক জনোৱা মতে ৫৮ নম্বৰ তামুলপুৰ বিধান সভা সমষ্টিৰ হ'ব লগা উপ নিৰ্বাচনৰ বাবে মনোনয়ন পত্ৰ দাখিল কৰিবলৈ যো-জা কৰি থাকোঁতেই নীলমণিক নিজ বাসগৃহৰ পৰা আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰে।\nউল্লেখযোগ্য যে নীলমণিৰ বিৰুদ্ধে ধেমাজি জিলাৰ সহকাৰী মুখ্য ন্যায়িক দণ্ডাধীশৰ দ্বাৰা জাৰি কৰা জামিনবিহীন গ্ৰেপ্তাৰী পৰোৱানা ( GR No. 254/ 2015 , Dhemaji ) মৰ্মে তামুলপুৰ আৰক্ষীয়ে নীলমণিক আটক কৰে । তামুলপুৰ মহকুমা আৰক্ষী বিষয়া গৰাকীয়ে জানিবলৈ দিয়া মতে নীলমণি ইতিমধ্যে অসমৰ কেইবাটাও ATM চুৰি কাৰ্যৰ লগতে আন কেইবাটাও চুৰি কাৰ্যৰ সতে জড়িত থকাৰ অভিযোগ আছে ।\nতামুলপুৰ থানাৰ নাগ্ৰিজুলি আৰক্ষী চকীৰ অধীনৰ টেবিতোলা গাঁৱৰ পৰা দুৰ্ধৰ্ষ অপৰাধী নীলমণি ৰাজবংশীক আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হয় । তামুলপুৰ মহকুমা আৰক্ষী বিষয়া ৰূপজ্যোতি কলিতা আৰু নাগ্ৰিজুলি আৰক্ষী চকীৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া মনোজ দাসৰ নেতৃত্বত যোৱা আৰক্ষীৰ এটি দলে টেবিতোলা গাঁৱত অভিযান চলাই নিজ বাসগৃহৰ পৰা নীলমণি ৰাজবংশীক আটক কৰে । নীলমণিক আটক কৰি আৰক্ষীয়ে তামুলপুৰ থানালৈ লৈ আনে ।\nইতিমধ্যে বাক্সা জিলা আৰক্ষী অধীক্ষক ৰাজেন সিং তামুলপুৰত উপস্থিত হৈ নীলমণিক মাৰাথন জেৰা অব্যাহত ৰাখিছে । উল্লেখযোগ্য যে ধৃত নীলমণি ৰাজবংশীয়ে যোৱা বিধান সভা নিৰ্বাচনত তামুলপুৰ সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থী হিচাপে আৰু বিটিচি পৰিষদীয় নিৰ্বাচনত ২৭ নম্বৰ নাগ্ৰিজুলি পৰিষদীয় সমষ্টিত নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থী হিচাপে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল ।\nFirst published: October 09, 2021, 08:40 IST


বিশ্বনাথত প্ৰচলিত মুদ্ৰা পৰিণত হৈছে অঘোষিত অপ্ৰচলিত মুদ্ৰালৈ\nHome উত্তৰ-পূব অসম\nকাজি জেইদুল ইছলাম\nবিশ্বনাথ , August 11, 2018 12:38 pm\nবিশ্বনাথ জিলাত চৰকাৰীভাৱে প্ৰচলিত খুচুৰা মুদ্ৰাকলৈ এইবাৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি হৈছে। চৰকাৰীভাৱে প্ৰচলিত দ’ম দ’ম খুচুৰা পইচা এতিয়া ভালুকৰ সাঙীত পৰিণত হৈছে ক্ৰেতা বিক্ৰেতাৰ বাবে। বৰ্তমান পৰিস্থতি এনে হৈছে যে বেংক, ব্যৱসায়ী, গ্ৰাহক সকলোৱে খুচুৰা পইচা বুলি ক’লেই উচপিচাই উঠে। চৰকাৰী ভাৱে প্ৰচলিত ১ টকীয়া, ২ টকীয়া, ৫ টকীয়া আৰু ১০ টকীয়া মুদ্ৰাৰ এতিয়া মূল্য শূন্য।\nবিশ্বনাথত এতিয়া কোনো লোকেই নিবিচাৰে ল’বলৈ এই মুদ্ৰাসমূহ। আশ্চৰ্যজনক কথাটো হৈছে আনকি বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ ষ্টেট বেংক, ইউক’ বেংক, এক্সিচ বেংককে ধৰি সকলো বেংকতে এনেধৰণৰ মুদ্ৰা জমা লোৱাৰ ক্ষেত্ৰত যেন অঘোষিত নিষেধাজ্ঞা বলবৎ কৰা হৈছে।\n‘ডিজিটেল ইণ্ডিয়া’ৰ কথা কোৱা চৰকাৰখনে দৰিদ্ৰ ৰাইজৰ হাতত থকা এনে মুদ্ৰা বন্ধ কৰাৰ ষড়যন্ত্ৰত লিপ্ত থকাৰো অভিযোগ উত্থাপন হৈছে। বহুজনে আনকি আপদ বিপদৰ কাৰণে সঞ্চয় কৰা এনে মুদ্ৰাক লৈ বিপাঙত পৰা পৰিলক্ষিত হৈছে ।\nআশ্চৰ্যকৰ বিষয় এই যে বহু সৰু-সৰা ব্যৱসায়ীয়ে দোকানত মৰ্টনৰ সলনি বৈয়ামত সজাই ৰাখিছে অচল হ’বলৈ ধৰা প্ৰচলিত মুদ্ৰাবোৰ । খুচুৰা মুদ্ৰাৰ বাবেই এতিয়া তামোল আৰু মৰ্টন বিক্ৰী কৰিবলৈ এৰি দিছে একাংশ পাণ দোকানীয়ে । খুচুৰা মুদ্ৰা সমুহ অচল হ’বলৈ ধৰা ঘটনাৰ বাবে বিশ্বনাথবাসী ৰাইজৰ এতিয়া চিন্তাৰ বিষয় হৈ পৰিছে। এতিয়া এই খুচুৰা মুদ্ৰাৰে আমি কি কৰিব আৰু এয়া মোডী চৰকাৰৰ পৰোক্ষ বিমুদ্ৰাকৰণ নেকি তাকে লৈ বিশ্বনাথবাসীৰ প্ৰশ্নৰ উদয় হৈছে।\nতামুলপুৰৰ ভোলাঝাৰত অঘটন,পানীত পৰি দুই শিশুৰ মৃত্যু\nৰাজ্যত আজি কিমান লোক কোভিডত আক্ৰান্ত হ’ল, মৃতকৰ সংখ্যা কিমান?\nনৰেন্দ্ৰ মোদী-হিমন্ত বিশ্ব থাকিলে অসমত সকলো বুথেই হ’ব কংগ্ৰেছ মুক্ত: ৰঞ্জিত কুমাৰ দাস\nমুখ্যমন্ত্ৰীয়ে চৰকাৰ চলাব বিচাৰিছে নে প্ৰাইভেট কোম্পানী চলাব বিচাৰিছে? মুখ্যমন্ত্ৰীক উভতি ধৰিলে মীৰা বৰঠাকুৰে\nGet the latest Assamese news from Assam and NorthEast India. নৰ্থ-ইষ্ট নাও এটা মাল্টি-এপ ভিত্তিক সম্পূৰ্ণভাৱে আঞ্চলিক, দ্বিভাষিক নিউজ প’ৰ্টেল। পেচাদাৰী ব্যক্তিৰ এটা গোটৰ নেতৃত্বত এই ডিজিটেল বাতৰি প্ৰতিষ্ঠানটোৱে উত্তৰ-পূবৰ আঠখন ৰাজ্য আৰু এইবোৰৰ প্ৰতিৱেশী দেশকেইখনৰ প্ৰতিটো খা-খবৰ সামৰি লোৱাৰ চেষ্টা কৰিব। দুটাকৈ ইংৰাজী এপ আৰু এটা অসমীয়া এপৰ সংস্কৰণ থকা এইটোৱে হ’ল এই ধৰণৰ প্ৰথমটো নিউজ প’ৰ্টেল। আমি ৰাজনৈতিকভাৱে নিৰপেক্ষ আৰু দক্ষিণ-পূব আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ মাজৰ প্ৰকৃত বা-বাতৰিৰ সাঁকোৰ ভূমিকা ল’বলৈ চেষ্টা কৰিম।\n⚪ NORTHEAST NOW\n⚪ NORTHEAST JOBS\n⚪ NORTHEAST TENDERS\n© 2018 - Maintained by EZEN Software & Technology Pvt. Ltd


People celebrate Bhogali Bihu with gusto - News Live TV\nPeople across Assam celebrated Bhogali or Magh Bihu with gusto and traditional gaiety. After the Uruka feast yesterday night (Jan 14), people lit ‘meji’s — the traditional hut-like bonfire made with wood and stray – and prayed for peace and wellbeing of their families and loved ones besides thanking the almight forabountiful harvest.\nPeople had community breakfasts with Bihu delicacies like laru-pitha, doi-sira besides paying visits to friends, relatives and near and dear ones.\n#BhogaliBihu | After last night's Uruka feast, people across #Assam light Mejis; community breakfasts organized with pithas, larus, doi-sira. Traditional games and sports also organized at many places. pic.twitter.com/uprvYm6z6Z\n— NEWS LIVE (@NewsLiveGhy) January 15, 2019\nভোগালী বিহু উপলক্ষে অসমৰ ভাতৃ-ভগ্নীসকলৰ লগতে বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত থকা সমূহ অসমীয়ালৈ আন্তৰিক শুভেচ্ছা জ্ঞাপন কৰিলোঁ। এই উৎসৱে সকলোৰে জীৱনলৈ কঢ়িয়াই আনক সৌভাগ্য আৰু সমৃদ্ধিৰ বতৰা — ৰাষ্ট্ৰপতি কোৱিন্দ\n— President of India (@rashtrapatibhvn) January 14, 2019\nGreetings on the special occasion of Magh Bihu. pic.twitter.com/o1EiTdlJDa\nসমূহ অসমবাসী ৰাইজলৈ ভোগালী বিহুৰ হিয়াভৰা শুভেচ্ছা যাছিলোঁ। মেজিৰ পৱিত্ৰ জুয়ে সকলো অপায় অমংগল বিনাশ কৰক তাৰেই কামনা কৰিলোঁ।\n— Prof.Jagdish Mukhi (@jagdishmukhi) January 15, 2019\nভোগালী বিহুৰ পবিত্ৰ ক্ষণত মেজি জ্বলাই নতশিৰে সেৱা যাচিলোঁ আৰু ৰাইজৰ কুশল-মংগল কামনা কৰিলোঁ।\nআমাৰ বাপতিসাহোন এই ঐতিহ্য-পৰম্পৰাসমূহ আমাৰ কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ চহকী নিদৰ্শন। pic.twitter.com/EkZYvCQ9dw\n"পুহ গ'ল মাঘ হ'ল, আমাৰ মেজি জ্বলি গ'ল"\nপ্ৰজ্বলিত মেজিৰ সোণবৰণীয়া পৱিত্ৰ অগ্নিৰ প্ৰতি নমস্কাৰ জনাই মই সকলোৰে মঙ্গল কামনা কৰিছোঁ। অগ্নিয়ে সকলোৰে জীৱন জ্যোতিৰ্ময় কৰি তোলক –\nওম অগ্নিং প্ৰজ্বলিতং বন্দে\nTags Bhogali Bihu Magh Bihu Meji Uruka


হিমন্ত অবিহনে ৰাজ্যত কিয় বন্ধ হৈ পৰে নিযুক্তি, উন্নয়নমূলক কাম? মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সন্মুখত মন্ত্ৰী হিমন্তই কৰা প্ৰশ্নক লৈ এতিয়া চৰ্চা|himanta-biswa-sarma-s-question-to-cm-sonowal-tvbalen– News18 Assam\nহিমন্ত অবিহনে ৰাজ্যত কিয় বন্ধ হৈ পৰে নিযুক্তি, উন্নয়নমূলক কাম? মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সন্মুখত মন্ত্ৰী হিমন্তই কৰা প্ৰশ্নক লৈ এতিয়া চৰ্চা\nUpdated:August 28, 2020, 5:46 PM IST\nমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা অবিহনে অচল নেকি ৰাজ্যৰ চৰকাৰী বিভাগ?\nLast Updated: August 28, 2020, 5:46 PM IST\nমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা অবিহনে অচল নেকি ৰাজ্যৰ চৰকাৰী বিভাগ? হিমন্ত নাথাকিলে চৰকাৰী বিভাগত নহয় নেকি ধৰণৰ উন্নয়নমূলক কাম? বন্ধ হৈ পৰে নেকি নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়া? এয়া আমাৰ কথা নহয় ৷ মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালৰ সন্মুখত শুকুৰবাৰে এই গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা কৰিলে মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই ৷ ২০১৫-১৬ৰ পৰা ২০১৮-১৯ বৰ্ষৰ সময়ছোৱাত শিক্ষা বিভাগৰ দায়িত্বত নাছিল মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা ৷ সেইসময়ত ৰাজ্য চৰকাৰে নিযুক্তি দিব নোৱাৰিলে এজনো শিক্ষক ৷\nমন্ত্ৰী হিমন্তৰ প্ৰশ্ন- অনুষ্ঠানৰ পৰিৱৰ্তে ব্যক্তি বিশেষে এতিয়াও কাম কৰে চৰকাৰী বিভাগত?\nকেৱল ইমানেই নহয় হিমন্ত নাথাকিলে বিভাগত শিক্ষাৰ্থীক স্কুটীৰ স্থানত চাইকেল, বন্ধ হয় নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়া। এই সকলোবোৰৰ আঁৰত কি? সেয়া তেতিয়াৰ শিক্ষামন্ত্ৰী সিদ্ধাৰ্থ ভট্টাচাৰ্যৰ ব্যৰ্থতা নে আন কিবা?\nশুকুৰবাৰে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰৰ আন্তজাৰ্তিক প্ৰেক্ষাগৃহত অনুষ্ঠিত হোৱা শিক্ষা বিভাগৰ অধীনৰ উচ্চ আৰু নিম্ন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষকৰ নিয়মীয়া পদত নিযুক্তি পত্ৰ বিতৰণ অনুষ্ঠানত এই মন্তব্য কৰে হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই। উল্লেখ্য যে, অনুষ্ঠানত মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱাল, ৰাজ্যিক শিক্ষা মন্ত্ৰী ভৱেশ কলিতাই নিযুক্তি পত্ৰ বিতৰণ কৰে ৰাজ্যখনৰ ৫,৩১৯ গৰাকী টেট উত্তীৰ্ণ প্ৰাৰ্থীক।


বিষ্ণু ৰাভা এতিয়া ইয়াত ঘনঘোৰ ৰাতি |\nHomeপ্ৰবন্ধবিষ্ণু ৰাভা এতিয়া ইয়াত ঘনঘোৰ ৰাতি |\nবিষ্ণু ৰাভা এতিয়া ইয়াত ঘনঘোৰ ৰাতি\nঅসমৰ এগৰাকী স্বনামধন্য কবি বিৰিঞ্চি কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ সেই কালজয়ী কবিতা ' বিষ্ণুৰাভা এতিয়া কিমান ৰাতি ' কাব্যপ্ৰেমীসকলৰ ভিতৰত নপঢ়া, নজনা কিম্বা নুশুনা মানুহ নিশ্চয় নোলাব । সৈনিক শিল্পী গৰাকী হেৰাই যোৱা দিনটো অৰ্থাৎ ২০ জুনৰ কথা আমি সকলোৱে জানো । এই ছেগতে শিল্পী গৰাকীক শ্রদ্ধাৰে স্মৰণ কৰি শ্রদ্ধাঞ্জলী জ্ঞাপন কৰিছোঁ ।তেখেতে এৰি থৈ যোৱা অসমীয়া জাতিটোৰ ভৱিষ্যত কি, আমি কি কৰিছোঁ নাইবা কৰিব পাৰিছোঁ আমি সকলোৱে জানো । তাৰ পৰিপ্রেক্ষিতত কবলৈ মন গৈছে- “বিষ্ণুৰাভা আমাৰ ইয়াত এতিয়া ঘনঘোৰ জয়াল ৰাতি”।\nসাহিত্য, সংস্কৃতি, জাতি, মাটি, ভেটি সকলোতে ঘূণে ধৰিছে । বিষ্ণু ৰাভাক বাদ দি অসমীয়াই কলা, সাহিত্য, সংস্কৃতিৰ কথা চিন্তা কৰিব পাৰিবনে ? নীৰৱ সাধক, সত্যৰ পূজাৰী তথা বিশিষ্ট সমালোচক দধি মহন্তৰ এষাৰ কথা উনুকিয়াব খুজিছোঁ । ৰেখা, লেখা আৰু সুৰৰ সাধনা যে সংস্কৃতিৰ মূল আধাৰ -- এই তিনিবিধৰ কোনো ক্ষেত্রত উল্লেখনীয় অৱদানেৰে নিৰ্দিষ্ট জাতি তথা মানৱ সংস্কৃতিক সমৃদ্ধ কৰি যোৱা সকলেই হ'ল মানৱ হৃদয়ৰ খনিকৰ স্বৰূপ, অবিস্মৰণীয় কলাকাৰ । অৱশ্যে এই তিনিও ক্ষেত্রতে একেজনৰ অৱদানৰ উদাহৰণ অত্যন্ত বিৰল । এই কথাখিনিয়ে প্রকৃত কলাকাৰৰ স্বৰূপ বুজাইছে যদিও এই তিনিও গুণৰ অধিকাৰী পুৰুষ প্রকৃতিত বিৰল ।\nবিষ্ণু প্রসাদ ৰাভা বহুধা বিভক্ত এটি উজ্জ্বল জ্যোতিস্ক । সুৰকাৰ, গীতিকাৰ, নাট্যকাৰ, অভিনেতা, পৰিচালক, গল্পকাৰ, সৈনিক, শিল্পী সৰ্বোপৰি এজন সুন্দৰৰ পূজাৰী, কলাৰ গুৰু । কি নাছিল বিষ্ণু ৰাভাৰ । কিন্তু আমি নিচিনিলো বাবে আজি তেখেতৰ অনুপস্থিতিত হামৰাও কাঢ়ি মৰিছোঁ । আজি যদি বিষ্ণুৰাভা জীয়াই থাকিলহেঁতেন, এহাতত কলম আৰু আনখন হাতত ষ্টেনগান লৈ কেৱল জাতিৰ মুকুতিৰ বাবে নিজক বিলাই দিব পৰা প্ৰাণ বিষ্ণুৰাভাই উচুপি উঠিল হেঁতেন । ইচ্ছা কৰা হেঁতেন বিষ্ণু ৰাভাই জমিদাৰী কায়দাৰে বিলাসী জীৱন কটাই আৰামত জীৱন অতিবাহিত কৰিব পাৰিলেহেঁতেন, কিন্তু নকৰিলে ৷ নিজৰ সমস্ত মাটিবাৰী জনতাৰ মাজত বিলাই দি তেখেতো মেহনতী জনতা, খাটি খোৱা জনতাৰ শাৰীত থিয় দিছিল । সেয়া আছিল বিষ্ণুৰাভাৰ মহানতা ।\nসৈনিক শিল্পী বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাৰ গণৰাজ অথবা জনতাৰ ৰাজ পতাৰ সপোন আজিও বাস্তৱত ৰূপায়িত হোৱা নাই । এখন সাম্যক পৃথিৱী গঢ়িব খোজা ৰাভাদেৱ আছিল প্রকৃতাৰ্থত এজন গণ সৈনিক । মুক্তি বিচাৰিছিল সৰ্বসাধাৰণ হালোৱা-হজোৱা বণুৱাৰ । মাৰ্ক্সবাদ, লেনিন বাদ আছিল গণ মুক্তিৰ বৈজ্ঞানিক সমাজ দৰ্শন, দিক্ দৰ্শক । তেখেতে বিশ্বাস কৰিছিল --- "যিমান দিনলৈ ধনতন্ত্ৰবাদী সমাজ ব্যৱস্থা থাকিব, সিমান দিনলৈকে হালোৱা, হজোৱা, বনুৱাই দুখ কষ্ট কৰি মৰি গ'লেও ওৰ নপৰিব । প্রচলিত সমাজ ব্যৱস্থা ভাঙি যিসকলে জনগনৰ সমাজ গঢ়িব খোজে, সেইসকলৰ বাবে ৰাভাদেৱ হ'ব পাৰে ধৈৰ্য, সাহস আৰু সৃষ্টিৰ নতুন প্রেৰণা । কালৰাত্ৰিৰ বুকুতেই প্রভাতৰ হেঙুলী আভাৰ কিৰণ হৈ আজিও উজলি উঠে সমন্বয়ৰ প্রতীক বিষ্ণুৰাভা ।\nমেক্সিম গৰ্কীয়ে কৈছিল, "প্রকৃত শিল্পীসকল হ'ল সমাজৰ চকু, কাণ, নাক হৃদয় আদি সকলো" । বিষ্ণু প্রসাদ ৰাভাও জনতাৰ মুক্তিৰ বাবে কলম তুলি লোৱা শিল্পী আছিল । অসমীয়া সংস্কৃতিৰ প্রকৃত ধাৰক আৰু বাহক হ'ল সাধাৰণ জনতা ।\nআজি আমিবোৰে বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা দেৱক লৈ বিভিন্ন অনুষ্ঠান-প্রতিষ্ঠান পাতিছোঁ, আলোচনী উলিয়াইছোঁ, আলোচনাচক্ৰ পাতিছোঁ, বৰ্ণাঢ্য সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানেৰে ৰাভাদেৱৰ নামত তাল-ফাল কৰিছোঁ -- আমি বাৰু কেনে মানসিক অৱস্থাত আছোঁ । এইবোৰ কৰাৰ আমাৰ উদ্দেশ্য কি ? কাৰ ধনেৰে কাৰ ইংগিতত কাৰ স্বাৰ্থ বহন কৰিছোঁ আমি ? সুস্পষ্ট ভাবে বিষ্ণুৰাভাৰ লক্ষ্য, উদ্দেশ্য বুজি নোপোৱাৰ বাবেই আমি অজানিতেই শাসক শ্রেণীৰ চিন্তা-চৰ্চাৰ বাহক হৈ পৰিছোঁ । চহৰে-নগৰে, গাঁৱে-ভূঞে, চুবুৰীয়ে চুবুৰীয়ে এতিয়া ৰাইজৰ হাতত থকা বিষ্ণু প্রসাদ ৰাভাৰ পতাকাখনি আঁতৰাই শাসক-শোষক শ্রেণীয়ে অন্য এখন পতাকা তুলি ধৰিছে । তাত বিষ্ণু প্রসাদ ৰাভাৰ সুৱদী সুৰীয়া গীতো আছে, কথাও আছে, কিন্তু প্রাণ নাই ।অনুষ্ঠান আছে, আনুষ্ঠানিকতা নাই ।নতুন প্রজন্মৰ সন্মুখৰ পৰা বিষ্ণু প্রসাদ ৰাভাৰ প্রকৃত ছবিখন আঁতৰাই এখন কলাগুৰুৰ খণ্ডিত ছবি স্থাপন কৰাৰ প্রয়াস চলিছে অবিৰত । অথচ বিষ্ণু প্রসাদ ৰাভাদেৱে এনেদৰে ভাবিছিল -- "মাৰ্ক্সবাদ নজনালৈকে মই বৰ ৰোমান্তিক আছিলোঁ । ভাৱ বিলাসী আছিলোঁ, কলাগুৰু খিতাপটো পাই বৰ আনন্দ লাগিছিল । এতিয়া বুজিছোঁ কলাগুৰু খিতাপটো থাকিলে ১৯৪৫ চনৰ পৰা ১৯৫৩ চনলৈকে মই কৰা বিপ্লৱী কামবোৰৰ মূল্য নাথাকে । এতিয়া অনুভৱ কৰিছোঁ মাৰ্ক্সবাদ নাজানিলে মই এজন অৱক্ষয়ী মানুহত পৰিণত হ'লোহেঁতেন " ।\nজাতীয় স্বাৰ্থ ৰক্ষাৰ ছদ্মবেশত নিজৰ দাসত্বৰে শ্রমজীৱী জনতাক প্রতাৰণা কৰিবলৈ বাধ্য কৰোৱা হয় । এনেকৈয়ে চাৰিওফালে মধ্যবিত্ত চাম মানসিক ভাৱে দাস হৈ পৰিছে । ধনৰ ওচৰত, ক্ষমতাশালী সকলৰ ওচৰত সদায়ে আঁঠু লৈ থাকে এই সকল লোকে । অনুষ্ঠানৰ আনুষ্ঠানিকতা বাঢ়িছে, কিন্তু কমি গৈছে আন্তৰিকতা । সমাজৰ পৰা ব্যক্তিয়ে ক্ৰমশঃ নিজৰ অজ্ঞাতে নিজক আঁতৰাই আনি আছে ৷ সমাজৰ মাজত থকাৰ নামত অনুষ্ঠান পাতে, অনুষ্ঠানত অংশ লয়, কিন্তু প্রতি মুহুৰ্ততে নিজৰ লাভ-লোকচানৰ হিচাপত ব্যস্ত থাকে ।\nএই ব্যৱস্থাৰ পৰা মুক্ত হ'বলৈ বিষ্ণু ৰাভাৰ চৰ্চা অবিৰত আৰু গভীৰ হ'ব লাগে । কাৰণ মানুহ মৃত আত্মাৰ জীৱন্ত কফিন হ'ব নিবিছাৰে, কিন্তু কফিন কৰি গঢ়ি তোলা হয় । কোনো মানুহ দাস হ'ব নোখোজে, কিন্তু দাসত্ব ইয়াত সঠিক আৰু শুদ্ধ বুলি প্রতীয়মান কৰা হয় । যিসকলৰ বিবেক এতিয়াও জাগ্রত হৈ আছে তেওঁলোকে দাসত্বৰ বিৰুদ্ধে বিষ্ণু ৰাভাৰ আদৰ্শক সঠিক ৰূপত দাঙি ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আছে, চেষ্টা চলি থাকিব । হুঁচিয়াৰ শব্দটো ৰাভাদেৱে বহু ঠাইত ব্যৱহাৰ কৰিছে । কাৰণ হুঁচিয়াৰ নহ'লে মানুহে অজ্ঞাতেই নিজে নিজৰ বিৰুদ্ধে থিয় হৈ মানসিক দাসত্বক আকোৱালী ল'বলৈ বাধ্য হ’ব ।\nসেয়েহে কৈছোঁ বিষ্ণু ৰাভা আমাৰ ইয়াত এতিয়া ঘনঘোৰ জয়াল ৰাতি ।


"পৃষ্ঠা:তত্ত্ব-কথা (Tattva-Katha).pdf/৮৭"ৰ বিভিন্ন সংশোধনসমূহৰ মাজৰ পাৰ্থক্য - ৱিকিউৎস\n"পৃষ্ঠা:তত্ত্ব-কথা (Tattva-Katha).pdf/৮৭"ৰ বিভিন্ন সংশোধনসমূহৰ মাজৰ পাৰ্থক্য\nপৃষ্ঠা:তত্ত্ব-কথা (Tattva-Katha).pdf/৮৭ (সম্পাদনা কৰক)\n১৩:২৭, ১৮ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৫ৰ সংস্কৰণ\n৩৯৮ বাইট যোগ দিয়া হ’ল , ৫ বছৰৰ পূৰ্বে\n২০:২০, ৩ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৫ৰ সংস্কৰণ (সম্পাদনা)\n১৩:২৭, ১৮ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৫ৰ সংস্কৰণ (সম্পাদনা) (পূৰ্ববত কৰক)\n<Poem>পৰিৱেষয়ন্ততদ্ধিত্ব পায়য়ন্তঃ শিশুন পয়ঃ।\nশুশ্ৰষন্ত পতীন কাশ্চিদশ্নস্ত্যোহপাস্য ভোজনম্।।\n       ইয়াৰ ভাঙনি পদ শ্ৰীশঙ্কদেৱৰ কীৰ্ত্তনৰপৰা দিওঁ। সেই ভঙনি কি সুন্দৰ, স্বাভাৱিক, concise and compact, অথচ expressive &। এই পদৰ "একো অঙ্গে নাহি ক্ষতি ক্ষুণ্ণ।” ই অনুবাদ, অথচ কেনে অনুবাদ চোৱা। ইয়াক পঢ়িলেই কদাপি মনত নেখেলায় যে ই original নহয়, অনুবাদহে –\n<Poem>কত গোপী যায় গাই দোহনক এৰি।\nআধা ভুঞ্জা হুয়া কতো যায় লৱৰন্তে।\n       লৰালৰিকৈ যাবলৈ গোপীসকলৰ উৎকণ্ঠা কি অদম্য –\n<Poem>লিম্পন্তঃ প্ৰমৃজন্ত্যোহন্য অঞ্জন্তঃ কাশ্চ লোচনে।\nকৰি বিপৰ্যয় পিন্ধে বস্তু অলঙ্কাৰ।।\n       “ৱ্যত্যস্তৱস্থাভৰণাঃ” অৰ্থাৎ লৰালৰিত তেওঁলোকৰ বস্ত্ৰ-অলঙ্কাৰ বিপৰ্য্যস্ত হ’ল।\n       কিন্তু তথাপি তেওঁলোকে কোনো বিঘিনি বা প্ৰতিবন্ধক নেমানিলে। কৃষ্ণকৃষ্ট মনৰ মানুহৰ বাটত কোনো বিঘিনি থাকিবই নোৱাৰে।\nপৰিৱেষয়ন্ততদ্ধিত্ব পায়য়ন্তঃ শিশুন পয়ঃ। শুশ্ৰষন্ত পতীন কাশ্চিদশ্নস্ত্যোহপাস্য ভোজনম্। ইয়াৰ ভাঙনি পদ শ্ৰীশঙ্কদেৱৰ কীৰ্ত্তনৰপৰা দিওঁ। সেই ভঙনি কি সুন্দৰ, স্বাভাৱিক, concise and compact, অথচ expressive &। এই পদৰ "একো অঙ্গে নাহি ক্ষতি ক্ষুণ্ণ।” ই অনুবাদ, অথচ কেনে অনুবাদ চোৱা। ইয়াক পঢ়িলেই কদাপি মনত নেখেলায় যে ই original নহয়, অনুবাদহে – কত গোপী যায় গাই দোহনক এৰি। আখাতে থাকিল দুগ্ধ চৰু সৈতে পৰি।। পিয়ন্তে আছিল শিশু তাহাকো নগণি৷ পতিশুশ্রুষাকো এৰি যায় কতোজনী।। কতো গোপী আছিল স্বামীৰ পৰশন্তে। আধা ভুঞ্জা হুয়া কতো যায় লৱৰন্তে। লৰালৰিকৈ যাবলৈ গোপীসকলৰ উৎকণ্ঠা কি অদম্য – লিম্পন্তঃ প্ৰমৃজন্ত্যোহন্য অঞ্জন্তঃ কাশ্চ লোচনে। ৱ্যত্যস্তৱত্তৰভৰণাঃ কাশ্চিৎ কৃষ্ণান্তিকং যযুঃ।। কৃষ্ণে হৰিলন্ত চিত্ত হৰাইল চেতন। পিন্ধয় পাৱত নিয়া ৰত্নৰ কঙ্কণ। হাতত নুপুৰ আৰে কঙ্কালত হাৰ। কৰি বিপৰ্যয় পিন্ধে বস্তু অলঙ্কাৰ।। “ৱ্যত্যস্তৱস্থাভৰণাঃ” অর্থাৎ লৰালৰিত তেওঁলোকৰ বস্ত্ৰ-অলঙ্কাৰ বিপৰ্য্যস্ত হ’ল। কিন্তু তথাপি তেওঁলোকে কোনো বিঘিনি বা প্রতিবন্ধক নেমানিলে। কৃষ্ণকৃষ্ট মনৰ মানুহৰ বাটত কোনো বিঘিনি থাকিবই নোৱাৰে। তা ৱাৰ্য্যমাণাঃ পতিভিঃ পিতৃভিঃ ভ্রাতৃবন্ধুভিঃ। গোৱিন্দাপহতাত্মানো ন ন্যৱৰ্ত্তন্ত মোহিতাঃ। নিবাৰয় পতি পুত্র ভ্ৰাতৃ আগ ভেন্টে। গোবিন্দে হৰিল চিত্ত তথাপি নোলটে। বিমোহিত হুয়া সবে লৱৰে গোপিনী। হৰি-ভকতক যেন নলঙেঘ বিঘিনি।। তেওঁলোকে মুগ্ধ অর্থাৎ possessed হৈ লৰিল ; বিঘিনিয়ে বাটত অগাভেটা কৰি কি ৰাখিব? কোনো কোনো গোপী যাব নোৱাৰি বিৰহত কৃষ্ণৰ ধ্যানত মগ্ন হ’ল। আৰু ধ্যানত অৰ্থাৎ সমাধিত অচ্যুতৰ আলিঙ্গন লভি ক্ষীণমঙ্গলাঃ” অর্থাৎ পুণ্যবন্ধন ক্ষয় হৈ মুক্তি পালে। — যাইবে নাপাই গৃহ মধ্যে কতো গোপীগণ। মনে ধৰি কৃষ্ণক কৰিল আলিঙ্গন। অনেক জন্মৰ কৰ্ম্মবন্ধ কৰি ক্ষীণ।\n<Poem>তা ৱাৰ্য্যমাণাঃ পতিভিঃ পিতৃভিঃ ভ্ৰাতৃবন্ধুভিঃ।\nহৰি-ভকতক যেন নলঙেঘ বিঘিনি।।\n       তেওঁলোকে মুগ্ধ অৰ্থাৎ possessed হৈ লৰিল ; বিঘিনিয়ে বাটত অগাভেটা কৰি কি ৰাখিব? কোনো কোনো গোপী যাব নোৱাৰি বিৰহত কৃষ্ণৰ ধ্যানত মগ্ন হ’ল। আৰু ধ্যানত অৰ্থাৎ সমাধিত অচ্যুতৰ আলিঙ্গন লভি ক্ষীণমঙ্গলাঃ” অৰ্থাৎ পুণ্যবন্ধন ক্ষয় হৈ মুক্তি পালে। —\n<Poem>যাইবে নাপাই গৃহ মধ্যে কতো গোপীগণ।\nঅনেক জন্মৰ কৰ্ম্মবন্ধ কৰি ক্ষীণ।\n"https://as.wikisource.org/wiki/বিশেষ:MobileDiff/9195"ৰ পৰা অনা হৈছে


ষ্টাৰ্টআপৰ ধাৰণাটো অসমবাসীৰ বাবে বৰ এটা চিনাকী বিষয় নহয়। দেশজুৰি ষ্টাৰ্টআপ সংস্কৃতিয়ে ইতুমধ্যে প্ৰথমটো ডাঙৰ ঢৌ দেখিবলৈ পাইছে । ইতিমধ্যে ৰতন টাটাৰ দৰে উদ্যোগজগতৰ নক্ষত্ৰসকলেও এই ষ্টাৰ্টআপসমূহত গুৰুত্ব দিছে । সেইদৰে ভাৰত চৰকাৰেও ষ্টাৰ্টআপ ইণ্ডিয়াৰ দৰে কাৰ্যসূচীৰ জৰিয়তে ষ্টাৰ্টআপসমূহক উদগণি যোগোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিছে । অসমত এই ধাৰণা তেনেই নতুন আৰু ই এতিয়াও সিমান দকৈ শিপোৱা নাই । অৱশ্যে অকল অসমেই নহয় দেশৰ বেছিভাগ সৰু চহৰতে একেই দৃশ্য দেখিবলৈ পোৱা যায় ।\nষ্টাৰ্টআপ অৰ্থাৎ প্ৰাৰম্ভিক ব্যৱসায়ৰ দৃষ্টিকোণেৰ চালে জনগাঁঠনি আৰু ভৌগোলিক আৱস্থানৰ ফালৰপৰা অসমৰ বহু সম্ভাৱনা আছে । এনে বহু ক্ষেত্ৰ আছে যিবোৰ ক্ষেত্ৰত এতিয়াও বহু কাম কৰিবলৈ বাকী আছে । অসমৰ মানৱসম্পদো উলাই কৰিবপৰা নহয় । সঠিকভাৱে আগবাঢ়িলে অসম তথা উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চল দক্ষিণ পূৱ এছীয়াৰ দুৱাৰমূখ হব পা’ৰে ।\nভাৰতত গঢ় লৈ উঠা ষ্টাৰ্টআপ সংস্কৃতিৰ ঢৌ অসমলৈ অনাৰ লগতে অসমৰ ষ্টাৰ্টআপসমূহক তথা ষ্টাৰ্টআপত আগ্ৰহীসকলক সমৰ্থন আৰু সহায় কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে ২০১৫ চনৰ ২৪ জানুৱাৰীত গঠন কৰা হয় ষ্টাৰ্টআপ আছাম।\nষ্টাৰ্টআপ আছামৰ পংকজ গগৈয়ে য়’ৰ ষ্ট’ৰীক কয়, ‘আমাৰ উদ্দেশ্য হ’ল কেৱল অসমতে নহয় সমগ্ৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলতে ষ্টাৰ্টআপ ইকছিষ্টেম অৰ্থাৎ ষ্টাৰ্টআপৰ পৰিবেশ গঢ়ি তোলা । আমি উদ্যোগী আৰু বিনিয়োগকাৰীৰ মাজত এক যোগসূত্ৰ হিচাপে কাম কৰোঁ। লগতে আমি ষ্টাৰ্টআপসমূহক উপদেশ পৰামৰ্শও আগবঢ়াও।‘\nষ্টাৰ্টআপ আছামে মূলতঃ তিনিটা কাম কৰে। কনচাল্টেন্সী বা পৰামৰ্শ সেৱাৰ উপৰিও ষ্টাৰ্টআপ ইনকিউবেছন আৰু ষ্টাৰ্টআপৰ সহায়ক হোৱাকৈ বিভিন্নধৰণৰ অনুস্থানৰ আয়োজন কৰাটোও ষ্টাৰ্টআপ আছামৰ অন্যতম উদ্দেশ্য ।\nবিভিন্ন ষ্টাৰ্টআপক বিভিন্ন পৰ্যায়ত সহয় সহযোগ আৰু উপদেশ পৰামৰ্শ আগবঢ়ায় ষ্টাৰ্টআপ আছামে। সেয়া হৈছে-\n১. প্ৰকল্প প্ৰস্তুতকৰণৰ ক্ষেত্ৰত\nউপযুক্ত বিশেষজ্ঞৰ দ্বাৰা বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত, বিশেষকৈ বিত্তীয় ক্ষেত্ৰত প্ৰকল্প প্ৰস্তুতকৰণৰ সময়ত।\n২. পুঁজিৰ যোগানৰ ক্ষেত্ৰত\nকেল্দ্ৰীয় আৰু ৰাজ্যিক পৰ্যায়ত বিভিন্ন চৰকাৰী আঁচনিৰ সহায়ত পুঁজি যোগানৰ ক্ষেত্ৰত ষ্টাৰ্টআপ আছামে সহযোগিতা আগবঢ়ায়।\nএটা ষ্টাৰ্টআপ স্থাপনৰ ক্ষেত্ৰত আইনী আৰু অন্যান্য নীতিগত দিশসমূহত সহযোগিতা আগবঢ়ায় ষ্টাৰ্টআপ আছামে ।\n৪. পুঁজিগত মাল আৰু কেঁচামাল\nপুঁজিগত মাল আৰু কেচামাল যোগানৰ উপৰিও সামগ্ৰী যোগান শৃংখল (supply chain) স্থাপনৰ ক্ষেত্ৰতো সহযোগিতা আগবঢ়ায় ষ্টাৰ্টআপ আছামে ।\nসৰু-ডাঙৰ যিকোনো ব্যৱসায়ৰ মূল লক্ষ্যই হ’ল বজাৰ । উৎপাদিত সা-সামগ্ৰীৰ এখন বজাৰ সৃষ্টি আৰু সেই বজাৰত সামগ্ৰী উপলব্ধ কৰোৱাটো যিকোনো এটা ব্যৱসায়ৰ অন্যতম প্ৰত্যাহ্বান । ষ্টাৰ্টআপ আছামে এই ক্ষেত্তো সহযোগিতা আগবঢ়ায় ।\nইতিমধ্যে চাৰিটা ষ্টাৰ্টআপক ইনকিউবেছনৰ সুবিধা প্ৰদান কৰিছে ষ্টাৰ্টআপ আছামে । এইকেইটা হৈছে-\nচেলফিছাৰ (Cellfisher)- লকেচন ভিত্তিক সেৱা ।\nটেকহেল্প ( Tech Help )- সৰু ব্যৱসায়সমূহৰ বাবে কাৰিকৰী সেৱা।\nআই নভ' ( iNovo) ছফ্ট স্কীল ট্ৰইনিং\nBharaghor.com- ভাড়াঘৰৰ সন্ধানৰ বাবে অনলাইন প’ৰ্টেল ।\nবিভিন্ন অনুস্থানৰ আয়োজন-\nইতিমধ্যে প্ৰায় দহটা অনুস্থানৰ আয়োজন কৰিছে ষ্টাৰ্টআপ আছামে । ইয়াৰ ভিতৰত ষ্টাৰ্টআপ ছাটাৰ্ডে অন্যতম । এই অনুস্থানসমূহ বিভিন্ন ষ্টাৰ্টআপ, বিনিয়োগকাৰী আৰু বিশেষজ্ঞৰ মাজত সমন্বয়ৰ এক মঞ্চ হিচাপে ঠিয় দিছে । ২০১৬ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত ষ্টাৰ্টআপ আছামে আয়োজন কৰে ষ্টাৰ্টআপ অৱ দা ব্ৰহ্মপূত্ৰ ভেলী প্ৰতিযোগিতা । এই প্ৰতিযোগিতাত ডিজিটেল মিডিয়া সহযোগী আছিল য়’ৰ ষ্ট’ৰী অসমীয়া ।\n২০১৬-১৭ চনৰ বাবে লক্ষ্য\n২০১৬০১৭ বৰ্ষৰ বাবে ষ্টাৰ্টআপ আছামে স্বাস্থ্যসেৱা, পৰ্যটন, পুনৰব্যৱহাৰযোগ্য শক্তি আৰু কৃষি- এই চৰিটা ক্ষেত্ৰত মনোযোগ দিয়াৰ লক্ষ্য লৈছে । এই চাৰিওটা ক্ষেত্ৰৰ পদ্ধতি, প্ৰযুক্তি আৰু সহায় এই দিশসমূহত সহযোগ আগবঢ়াব ষ্টাৰ্টআপ আছামে ।


এম. কে. বিনোদিনী দেৱী - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nমহাৰাজ কুমাৰী বিনোদিনী দেৱী\n৬ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯২২\n১৭ জানুৱাৰী, ২০১১ (৮৮ বছৰ)\nযামিনী সুন্দৰ গুহা সোণৰ পদক (১৯৬৬)\nএল. দেৱব্ৰত ৰায়\nএল. চমি ৰায়\nমহাৰাজ কুমাৰী বিনোদিনী দেৱী চমুকৈ এম. কে. বিনোদিনী দেৱী (ইংৰাজী: M. K. Binodini Devi, ৬ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯২২ - ১৭ জানুৱাৰী ২০১১) এগৰাকী ভাৰতীয় ঔপন্যাসিক, চুটিগল্প লেখক, নাট্যকাৰ তথা চিত্ৰনাট্যকাৰ। তেওঁ মণিপুৰ ৰাজপৰিয়ালৰ সদস্য আছিল। তেওঁৰ গ্ৰন্থ সমূহত কেৱল বিনোদিনী দেৱী নাম ব্যৱহাৰ কৰে। ১৯৭৬ চনত তেওঁ মেইতেই ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। ১৯৭৯ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।\n2 সাহিত্য জীৱন\n4 জনপ্ৰিয় মাধ্যমত\n১৯২২ চনৰ ৬ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে মণিপুৰৰ ৰাজপৰিয়ালত বিনোদিনী দেৱীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ মণিপুৰৰ ৰজা ছাৰ মহাৰাজ চুড়াচান্দ সিং আৰু মাতৃ মহাৰাণী ধনমঞ্জুৰী। তেওঁক ৰাজকীয় ৰাজপ্ৰাসাদক ৱাংলোলসানা বা চানা ৱাংলোল নামেৰে জনা গৈছিল। তেওঁ মণিপুৰৰ প্ৰথম মহিলা স্নাতক। তেওঁ শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ ঠিক পিছতে তেওঁ ড॰ লাইফুংবাম নন্দলাল ৰায়ক বিয়া কৰাইছিল। দম্পতীহালৰ দুজন পুত্ৰ এল. দেৱব্ৰত ৰায় আৰু এল. চমি ৰায়।\nসাহিত্য জীৱন[সম্পাদনা কৰক]\n১৭ বছৰ বয়সত বিনোদিনী দেৱীয়ে চুটিগল্প 'ইমাটোন'ৰ সাহিত্য জগতত খোজ পেলাইছিল। তেওঁৰ প্ৰথমখন প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ হৈছে 'নুংগাইৰক্ত চন্দ্ৰমুখী'। ১৬টা চুটিগল্পৰ সংকলন এই গ্ৰন্থখন ১৯৬৫ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল। তেওঁ এই কিতাপখনৰ বাবে যামিনী সুন্দৰ গুহা স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰিছিল। তেওঁ ১৯৭৯ চনত তেওঁৰ জীৱনৰ শ্ৰেষ্ঠ কৃতি 'বোৰো চাহেব ওংবি চানাটম্বী' বাবে সন্মানীয় সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। উপন্যাসখন লেখকৰ মাহী চানাটম্বী আৰু মণিপুৰৰ ৰাজনৈতিক প্ৰতিনিধিৰ বিষয়ে আছিল।\nতেওঁ এগৰাকী নাট্যকাৰ হিচাপে কেইবাখনো নাটক ৰচনা কৰিছে। ইয়াৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য নাট হৈছে এজন চিত্ৰশিল্পী গৌতমৰ কাহিনীৰ ওপৰত আধাৰিত 'আচাংবা নংজাবি'। তেওঁ বাদল চিৰকাৰৰ দ্বাৰা লিখা এখন নাটকক 'আমাচুং ইন্দ্ৰজিৎ' হিচাপে অনুবাদ কৰিছিল। এই নাটকখন পিছলৈ ইম্ফলৰ মণিপুৰ নাট্য সংঘৰ শিল্পীসকলে প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। বিনোদিনী দেৱীয়ে মণিপুৰী ছবিৰ বাবে চিত্ৰনাট্যও লিখিছিল। ইয়াৰে ভিতৰত কেইখনমান উল্লেখযোগ্য ছবি হৈছে: 'ওলাংথাগি ৱাংমাদাচু', 'ইমেজি নিংগেম', 'পাওখম আমা', 'ইছানু', 'সানাবি', 'মায়োফিগি মাচা' আৰু 'নাংগানা কাপ্পা পাকচাদে'। তেওঁ 'মণিপুৰৰ আৰ্কিড', 'চাংগাই: মণিপুৰ আৰু লাৰ নৃত্যৰত হৰিণ'ৰ তথ্যচিত্ৰৰ চিত্ৰনাট্য লিখিছিল। তেওঁৰ নাট 'আচাংবা নংজাবি'ৰ আধাৰত পিছলৈ এখন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। তেওঁৰ অন্তিম কিতাপখন হৈছে 'মহাৰাজ চুৰাচাণ্ডগী ইমুং'। এইখন উপন্যাস ২০০৮ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল।\nযামিনী সুন্দৰ গুহা সোণৰ পদক, ১৯৬৬\nমেইতেই ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা, ১৯৭৯\nকমল কুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা, ২০০২\n২০০১ চনত 'বিনোদিনী: এ ৰাইটাৰছ লাইফ' নামৰ এখন তথ্যচিত্ৰ অৰিবাম শ্যাম শৰ্মাই তেওঁৰ জীৱনৰ আধাৰত নিৰ্মাণ কৰিছিল।\n↑ 1.0 1.1 "A Slice of Royalty" (en-IN ভাষাত). প্ৰকাশক India: The Indian Express. 2015-02-04. https://indianexpress.com/article/lifestyle/books/a-slice-of-royalty/.\n↑ 2.0 2.1 "Binodini's Women: The three strong characters of My Son, My Precious." (en-IN ভাষাত). প্ৰকাশক India: The Indian Express. 2018-03-09. https://indianexpress.com/article/gender/binodinis-women-the-three-strong-characters-of-my-son-my-precious-5091936/.\n↑ "M.K. BINODINI DEVI" (en ভাষাত). প্ৰকাশক Cannes, France: Cannes Film Festival. http://www.festival-cannes.com/en/festival/artist/m-k-binodini-devi.\n↑ "Maharaj Kumari Binodini Devi" (en ভাষাত). The Times. প্ৰকাশক London. 2011-03-16. https://www.thetimes.co.uk/article/maharaj-kumari-binodini-devi-x7qmzpwhc93.\nবিনোদিনী দেৱী সম্পৰ্কে ইণ্টাৰনেট মুভি ডাটাবেছত থকা তথ্য।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=এম._কে._বিনোদিনী_দেৱী&oldid=264720"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২৫ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০২১ তাৰিখে ০৯:৩১ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ হাত ধৰি অসমলৈ হিন্দুত্ব আহিছিল?\nসম্প্ৰতি কোনো কোনো লোকে শংকৰদেৱক “হিন্দুত্ব”ৰ প্ৰবক্তা সজাব বিচাৰিছে যিটো এক অদ্ভুত কথা। শংকৰদেৱ হিন্দুধৰ্মৰ এক বিশেষ মাৰ্গৰ প্ৰতিনিধি। কিন্তু ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ আদিগুৰু বিনায়ক দামোদৰ ছাভাৰকাৰে প্ৰৱৰ্তন কৰা হিন্দুত্বৰ সৈতে তেওঁৰ হিন্দুধৰ্মী মাৰ্গৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই। পোনতে কৈ থওঁ যে ঊনবিংশ শতিকা বা তাৰো আগৰ কোনো হিন্দুধৰ্মৰ সংস্কাৰকেই এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা নাই। এই শব্দটোৰ উদ্ভাৱন, ব্যাখ্যা আৰু তাত্ত্বিকীকৰণ কৰি থৈ যোৱা মানুহজন হৈছে ছাভাৰকাৰ। কামফেৰা তেওঁ কৰিছে ঘাইকৈ তেওঁৰ ১৯২৩ চনত প্ৰকাশিত Hindutva: Who Is A Hindu? (হিন্দুত্ব : হিন্দু কোন?) নামৰ ৰচনাৰ যোগেদি। তাত তেওঁ কি কৈছে?\n“ইয়াত এইখিনি ক’লেই যথেষ্ট হ’ব যে হিন্দুবাদ (Hinduism) শব্দই অনিশ্চিতভাৱে যি বুজায় তাৰ সৈতে হিন্দুত্ব একে নহয়। …. আমি যেতিয়া হিন্দুত্বৰ সাৰগত তাৎপৰ্যৰ অনুসন্ধান কৰোঁ, তেতিয়া আমি কোনো বিশেষ ধৰ্মীয় মতবাদ বা ধৰ্মবিশ্বাসৰ প্ৰতি প্ৰাথমিক মনোযোগ নিদিওঁ– প্ৰধান মনোযোগতো নিদিওঁৱেই।” (পৃষ্ঠা ৪) একে গ্ৰন্থৰে ১২১ নং পৃষ্ঠাত তেওঁ স্পষ্টকৈ কৈছে, “হিন্দুত্ব হিন্দুধৰ্মৰ সৈতে একে নহয় আৰু হিন্দুধৰ্ম হিন্দুবাদৰ সৈতে একে নহয়।”\nতেন্তে ‘হিন্দুত্ব’ কি? লেখক ছাভাৰকাৰে নিজেও কৈছে, “এক উমৈহতীয়া ৰাষ্ট্ৰ, এক উমৈহতীয়া জাতি আৰু এক উমৈহতীয়া সংস্কৃতি – এইকেইটা হৈছে হিন্দুত্বৰ মূল উপাদান। … হিন্দুত্বৰ এই প্ৰথম দুটা মূল উপাদান অৰ্থাৎ ৰাষ্ট্ৰ আৰু জাতিৰ অভিধা আৰু ব্যঞ্জনা স্পষ্টকৈ কঢ়িয়ায় ‘পিত্ৰুভূ’ শব্দই আৰু তৃতীয়টো মূল উপাদান অৰ্থাৎ সংস্কৃতিক জলজল পটপটকৈ বুজাব পাৰে ‘পূণ্যভূ’ শব্দই।\n‘পিত্ৰুভূ’ আৰু ‘পূণ্যভূ’ক ক্ৰমে ‘পিতৃভূমি’ আৰু ‘পূণ্যভূমি’ বুলিও ক’ব পৰা যায়। ভাৰতত জন্মা খ্ৰীষ্টান আৰু মুছলমানসকলৰ বাবে ভাৰত পিতৃভূমি হ’লেও পূণ্যভুমি নহয়। ১১৩ নং পৃষ্ঠাত ছাভাৰকাৰে দ্ব্যৰ্থহীনভাৱেই কৈছে, “যদিও আন যিকোনো এজন হিন্দুৰ নিচিনাকৈ তেওঁলোকৰ বাবেও হিন্দুস্তান পিতৃভূমি তথাপি ই তেওঁলোকৰ বাবে পৱিত্ৰভূমি (অৰ্থাৎ পূণ্যভূমি) নহয়। তেওঁলোকৰ পৱিত্ৰভূমি আছে দূৰৈৰ আৰব বা পেলেষ্টাইনত।” আকৌ কৈছে, “যদিও ভগ্নী শব্দ ‘হিন্দী’ৰ মূল অৰ্থৰ দৰেই ‘হিন্দু’ শব্দৰো মূল অৰ্থ ইণ্ডিয়ান (ভাৰতীয়), তথাপি যদি ভাৰতৰ বাসিন্দা হোৱাৰ সূত্ৰেই এজন মুছলমানক আমি হিন্দু বোলোঁ, তেন্তে শব্দ প্ৰয়োগৰ ওপৰত ইমান বেছি চাপ দিয়া হ’ব যে সি ভাঙি পৰিব বুলি আমি ভাবোঁ।”\nকিন্তু, খ্ৰীষ্টান বা মুছলমানক ছাভাৰকাৰে হিন্দু নোবোলাত বা তেওঁৰ হিন্দুত্বই সিবিলাকক সামৰি নোলোৱাত কি সমস্যা আছে? সেইকথাৰ উত্তৰ পাবলৈ ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ ধাৰণা সম্পৰ্কে ছাভাৰকাৰে কোৱা কথা লক্ষ্য কৰা দৰকাৰ : “তেন্তে স্বৰাজ্যৰ আচল অৰ্থ ভাৰত নামৰ এডোখৰ ভূমিৰ ভৌগোলিক স্বাধীনতাই নহয় মাত্ৰ। হিন্দুস্তানৰ স্বাধীনতা হিন্দুসকলৰ বাবে প্ৰাপ্তিৰ যোগ্য হ’ব, যদিহে এই স্বাধীনতাই তেওঁলোকৰ হিন্দুত্বক অৰ্থাৎ তেওঁলোকৰ ধৰ্মীয়, জাতীয় আৰু সাংস্কৃতিক পৰিচয় সুনিশ্চিত কৰে। আমাৰ ‘স্বত্ব’ৰ বিনিময়ত, আমাৰ হিন্দুত্বৰ বিনিময়ত পাব পৰা এক ‘স্বৰাজ্য’ৰ বাবে যুঁজিবলৈ আৰু মৰিবলৈ আমি নিবিচাৰোঁ।” (হিন্দু ৰাষ্ট্ৰ দৰ্শন, পৃষ্ঠা ১১) ইয়াৰ সৈতে সংলগ্ন কথা এটা ছাভাৰকাৰৰ প্ৰকাশক এছ্. এছ্. ছাভাৰকাৰে কৈছে,“হিন্দুত্ব হৈছে এক নতুন মতাদৰ্শ বুজোৱা শব্দ আৰু সেই মতাদৰ্শ হৈছে হিন্দুৰাষ্ট্ৰৰ মতাদৰ্শ।” ভি.ডি. ছাভাৰকাৰে পৰম বিদ্বেষেৰে কৈছে, ‘‘আমাৰ শত্ৰুৰ সৈতে আমাৰ যি যি উমৈহতীয়া বস্তু আছে সেইবোৰে সিহঁতৰ বিৰুদ্ধে আমাৰ প্ৰতিৰোধ-ক্ষমতাক দুৰ্বল কৰে। … বিশ্বজনীনতাবাদ আৰু অহিংসাৰ কানিৰ কৱলত পৰি আনকি পাপ, অপৰাধ আৰু আগ্ৰাসনৰো প্ৰতিৰোধ-ক্ষমতা হেৰুৱাই পেলোৱা ভাৰতত অন্যায়ৰ বলি হোৱাৰ এক তিক্ত অনুভৱ নিৰ্মাণ কৰাৰ আৰু শাশ্বত প্ৰতিৰোধৰ ক্ষমতাক আৱাহন কৰাৰ যি আৱশ্যকতা, তাক পূৰণ কৰাৰ শ্ৰেষ্ঠ উপায় হৈছে উমৈহতীয়া উপাসনাৰ আনকি চিন-মোকাম পৰ্যন্ত নাইকিয়া কৰা। এনে উমৈহতীয়া উপাসনাস্থলীয়ে (ভাৰতভূমিৰ ইংগিত!) বিচাৰে যে সহধৰ্মী হিচাপে সেইসকলৰ হাত সাৱটি ধৰা হওক, যাৰ হাতে ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে তেওঁৰ (ভাৰতৰ!) ডিঙিত চেপি ধৰিছিল।”\nদেখা গ’ল যে ছাভাৰকাৰৰ হিন্দুত্বই শংকৰদেৱৰ নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মই কৰাৰ দৰে হিন্দুধৰ্মৰ কোনো ধৰ্মতাত্ত্বিক বা আধ্যাত্মিক আলোচনা বা সংস্কাৰ কৰিব খোজা নাই। ধৰ্ম-কৰ্মত তেওঁৰ বিশেষ ৰাপ নাছিলেই। ইতিহাসবিদ বিপান চন্দ্ৰই তেওঁক ‘বাস্তৱবাদী নাস্তিক’ বুলিছে। তেওঁৰ হিন্দুত্ব হৈছে এক ক্ষমতাকেন্দ্ৰিক, বিদ্বেষপূৰ্ণ, বৈষম্যপূৰ্ণ, প্ৰতিশোধপৰায়ণ ৰাজনীতি। তেওঁৰ হিন্দুত্বভিত্তিক হিন্দুৰাষ্ট্ৰত খ্ৰীষ্টান বা মুছলমানৰ স্থান নাই, যিহেতু তেওঁৰ মতে সিবিলাকৰ পুণ্যভূমি ভাৰত নহৈ দূৰ-দূৰান্তৰৰ অন্য কোনোবা দেশ।\nএই হিন্দুত্বৰ সৈতে শংকৰদেৱৰ ধৰ্মমত, জীৱন আৰু কৃতিৰ কিবা ৰাহি-যোৰা আহিবনে?\nশংকৰদেৱৰ মানসত গণতন্ত্ৰ আৰু মানৱতাবাদৰ কিছুমান প্ৰমূল্য বদ্ধমূল আছিল। ফলত হুবহু আধুনিক সাম্যবাদী চিন্তা নহ’লেও এক সৰ্বাত্মবাদী চিন্তাই তেওঁক প্ৰেৰিত কৰিছিল। সেয়ে তেওঁৰ পক্ষে ব্ৰাহ্মণ-চণ্ডালক সমৰূপে চোৱাটো সম্ভৱ হৈছিল; গাৰোৰ গোবিন্দ, নগাৰ নৰোত্তম, মিৰিৰ পৰমানন্দ আৰু মুছলমানৰ চান্দসাইক তেওঁ ভকত ৰূপে আঁকোৱালি ল’ব পাৰিছিল; চান্দসাইক প্ৰসাদ বিলাব দিব পাৰিছিল; “নাহি ভকতিত জাতি অজাতি বিচাৰ” বুলি ক’ব পাৰিছিল। ছাভাৰকাৰৰ হিন্দুত্বত এনে সাম্যবাদী বা সৰ্বাত্মবাদী প্ৰমূল্যৰ বাবে এছিকটাও ঠাই নাই। তাত আছে হিন্দু-মুছলিম-খ্ৰীষ্টানৰ বৈষম্যৰ প্ৰমূল্য।\nছাভাৰকাৰৰ হিন্দুত্বত যি বিদ্বেষ আছে সেয়া শংকৰদেৱত নাই। ব্ৰাহ্মণসকলে কৰা লাঞ্ছনাই তেওঁক কেনেকৈ তিক্ততা দিছিল তাৰ বিৱৰণ ‘গুৰুচৰিত’ত আছে :\n“ব্ৰাহ্মণৰ বাক্যশৰ প্ৰহাৰৰ খোঁচে ।\nহৃদয় কলীয়া পৰি সাঞ্চ বান্ধি আছে।।”\nকিন্তু, সেইবুলি ব্ৰাহ্মণ-বিদ্বেষৰপৰা তেওঁ মুক্ত :-\n“ব্ৰাহ্মণ সবক দ্বেষ কৰিবাক\nআমাৰ নোহে উচিত।\nমুখতে কৰোঁ বিদিত।।”\nআজি ছাভাৰকাৰৰ অনুগামীসকল ৰাজ-ক্ষমতাৰ প্ৰতি খুবেই আগ্ৰহী। তাৰোপৰি জনবিৰোধী নৱ্য-উদাৰবাদী অৰ্থনৈতিক শক্তিৰ সৈতেও হিন্দুত্ববাদী শক্তিৰ দৰহম-মৰহম। তেওঁলোকৰ অভীষ্ট সিদ্ধিৰ বাবে উক্ত দুয়োবিধ ক্ষমতাৰ সহযোগ তেওঁলোকক লাগে। কিন্তু, শংকৰদেৱে ৰাজ-ক্ষমতাক তুচ্ছ জ্ঞান কৰি তাৰ পৰা সততে আঁতৰি আছিল। বাৰভূঞাৰ বিষয়বাব তেওঁ এৰিছিল; আহোম ৰজাৰ সৈতে সদ্ভাৱ নথকাত তেওঁ ভটিয়াই গৈছিল। নৰনাৰায়ণে আশ্ৰয় দিয়াত তেওঁ কৃতজ্ঞ হৈছিল সঁচা। কিন্তু তেওঁৰ পৰাও দূৰত্ব বজাই ৰাখিছিল। ৰজাই যঁচা গোমস্তাৰ পদ প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল আৰু ৰজাই উপহাৰ হিচাপে দিয়া সোণৰ চোলা হেনো এদিন মাত্ৰ পিন্ধি আনক দান দিছিল। কথিত আছে যে নৰনাৰায়ণে বাৰম্বাৰ অনুৰোধ কৰাৰ পিছতো তেওঁ তেওঁক শৰণ দিয়া নাছিল। ৰাজশক্তিৰ বিৰুদ্ধে বিষোদ্গাৰ আৰু দামোদৰ বিপ্ৰৰ দৰে দৰিদ্ৰৰ প্ৰতি সহমৰ্মিতাৰ ভাব তেওঁৰ ৰচনাত প্ৰচুৰ।\nআজি ছাভাৰকাৰৰ অনুগামীসকলে মূৰত তোলা শাস্ত্ৰ ‘মনুসংহিতা’ই স্ত্ৰী আৰু শূদ্ৰৰ দাসত্বৰ পক্ষে মতপোষণ কৰে। কিন্তু, দ্বাদশ স্কন্ধ ভাগৱতত শংকৰদেৱে শূদ্ৰৰ বিষয়ে কৈছে, “অপ্ৰয়াসে লভিবে ঈশ্বৰ মহাজ্ঞান/ এতেকে কলিত শূদ্ৰ কৈৱৰ্ত প্ৰধান।”\nঅৰ্থাৎ ছাভাৰকাৰৰ হিন্দুত্ব আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলৰ হিন্দুত্ববাদৰ সৈতে শংকৰদেৱৰ ধৰ্মমতৰ তেল-পানীৰ সম্পৰ্ক। হিন্দুত্ব আৰু হিন্দুত্ববাদে হিন্দুধৰ্মৰ বিভিন্ন আৰু পৰস্পৰ-বিপৰীত মাৰ্গৰ মাজত কোনো বাছ-বিচাৰ নকৰি সকলোৰে প্ৰতি এক অন্তৰ্ভুক্তি (inclusiveness)-ৰ মনোভাৱ ৰাখে, কিন্তু ভাৰতৰ জনগণৰ ক্ষেত্ৰত ধৰ্মীয় পৰিচয়ৰ ভিত্তিত এক বৰ্জন (exclusiveness)-ৰ মনোভাৱ লয়। ইয়াৰ ঠিক ওলোটা মেৰুত আছে শংকৰদেৱৰ চিন্তা আৰু কাৰ্যপন্থা। জন-গণৰ সকলোৰে প্ৰতি তেওঁৰ আছিল অন্তৰ্ভুক্তিৰ মনোভাব আৰু বৈষ্ণৱ মাৰ্গক বাদ দি হিন্দুধৰ্মৰ অন্য মাৰ্গৰ প্ৰতি- যেনে শৈৱ বা শাক্ত বা দ্বৈতবাদী মাৰ্গৰ প্ৰতি – তেওঁৰ আছিল একধৰণৰ বৰ্জনৰ মনোভাব। ইয়াৰ ভিত্তিত আছিল তেওঁৰ গণতান্ত্ৰিক, মানৱতাবাদী, সৰ্বাত্মবাদী গণমুখী প্ৰমূল্য। এইজন শংকৰদেৱকে হিন্দুত্ববাদীয়ে হাইজেক কৰিব খুজিলে আমি কি চুপ হৈ বহি থাকিম?\n(বিঃ দ্ৰঃ ছাভাৰকাৰৰ উক্তিসমূহৰ অনুবাদ লেখকৰ নিজা।)\nশিৱজিত দত্ত, লেখক ডুমডুমা মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ সহযোগী অধ্যাপক


লোকেল – মানৱেন্দ্ৰ কুমাৰ শৰ্মা – ফটাঢোল\n‘লোকেল’ শব্দটোৰ আজিকালি অপাৰ মহিমা৷ ‘আব্বে চন মই লোকেল হয়’ বুলি আস্তিন কোঁচাই কোনোবা এজন যদি আগবাঢ়ি আহে তেনেক্ষেত্ৰত সন্মুখৰজন ‘চালানী’ হ’লে প্ৰায়েই চুণ দিয়া জোকৰ দৰে লেউসেউ হৈ পৰে। অৱশ্যে সন্মুখৰজনো লোকেল হ’লে এই ক্ষেত্ৰত আন এখন কুৰুক্ষেত্ৰৰ কথা কোনোপধ্যেই নুই কৰিব নোৱাৰি৷\nলোকেল মানেই যেন এক ঐন্দ্ৰজালিক সন্মোহন৷ আনকি কিবা এপদ সামগ্ৰীৰ লগত এই বিশেষণটো সংযুক্ত হোৱা মানেই তাৰ মূল্যও আকাশলংঘী হৈ উঠে৷\nমই গুৱাহাটীলৈ অহাৰ কেইদিনমান পিছত ওচৰতে থকা সন্ধিয়াৰ বজাৰখনত এদিন পাচলি কিনি থকা অৱস্থাত আমাৰ প্ৰতিবেশী হাজৰিকাই দেখা পাই ক’লে, “আৰে শৰ্মা, আপুনি কি ইয়াতহে বজাৰ কৰে? আপুনিও যে মানুহ আৰু দেই! ইয়াত লোকেল বস্তু কিবা পাই নেকি? ৰাসায়নিক সাৰ দি দুদিনতে লহপহীয়া কৰা ইয়াৰ শাক-পাচলি খাই আপোনাৰ শৰীৰটো ব্ৰ’ইলাৰ মুৰ্গীৰ দৰে সোৰোপা আৰু বেমাৰী কৰাৰ বাহিৰে আৰুনো বেলেগ কি কৰিব পাৰিব? তাতোকৈ ডাঙৰ কথাটো কি আপুনি ভাবি চাইছেনে? ইয়াত বজাৰ কৰি আচলতে আপুনি পইচাকেইটা কাক দি আছে? এই পইচাকেইটা যাব হয় ‘কাটা তাঁৰ’ৰ সিপাৰ নহয় ‘চিকেন নেক’ৰ সিপাৰ৷ লোকেল পাচলি কিনি খোৱা মানে অকল আমাৰ জিভাৰ জুতি পলোৱাই নহয়, পইচাকেইটাও আমাৰ থলুৱাৰ হাততেই থাকিব দিয়কচোন৷ আৰু এই অঞ্চলতটোত লোকেল পাচলি সহজতে পোৱা যায়; কাষৰেই বজাৰখনত আপুনি বিচৰামতে সৱ লোকেল বস্তু পাব। আপুনি কিন্তু ইয়াত বজাৰ কৰি সাংঘাতিক ভুল কৰি আছে দেই৷”\nকথাটো মোৰো সঁচা যেন লাগিল৷ তাতেই এই বজাৰত মোৰ মাত-কথা বুজি পোৱা বেপাৰীও বিচাৰি পোৱা মস্কিল।\nসেয়েহে এদিন মই দেওবৰীয়া সেই বিশেষ বজাৰত, হাজৰিকাই বুজাই দিয়ামতে লোকেল বস্তুৰ সন্ধানত ওলালো৷ সপ্তাহত দেওবাৰ আৰু বৃহস্পতিবাৰে এইখন বজাৰ বহে৷ হ’ব, সপ্তাহত দুদিন বজাৰ কৰিব পাৰিলেই মোৰ পৰিয়ালৰ বাবে যথেষ্ট। তেখেতে বুজাই দিয়া মতে বজাৰৰ মাজৰ এটা বিশেষ উপপথেৰে মই সোমালোঁ৷\nসেই পথৰ দুয়োফালে বহি আছে ‘পাহাৰৰপৰা নামি অহা’ জনগোষ্ঠীয় মহিলাসকল, সমুখত হৰেক ৰকমৰ সামগ্ৰীৰ পয়োভৰ৷ হাজৰিকাৰ ভাষাত এই লাইনৰ সকলোবোৰ সামগ্ৰীয়েই এক্কেবাৰে ‘গেহেৰা’ লোকেল৷ গেছ দি নপকোৱা মালভোগ, চেনীচম্পা, জাহাজী আদি বিভিন্ন জাতৰ কলৰ লগতে ৰায়ায়নিক সাৰৰ পৰশ নলভা বিভিন্ন ধৰণৰ সতেজ শাক-পাচলিয়ে মোক খা মোক খা কৈ গা দেখুৱাই আছে৷ এইবোৰ দেখিয়েই মোৰ জিভাৰ পানী পৰিল৷ মই কোৱাত বাইদেউ এজনীয়ে ‘জাকত’ দিয়া কল একাষি বস্তা এখনৰ গাঁঠিটো খুলি ধানখেৰৰ মাজৰপৰা উলিয়াই দিলে৷ সিদিনা ‘চিকেন নেক’ৰ সিপাৰৰ বেপাৰী এজনে এনে একাষি কলৰ বাবে পঞ্চাশ টকা লৈছিল, ‘লোকেল’ বাবে আজি বাইদেউজনীক বিশ টকা বেছিকৈ দিব লগা হ’ল৷ বিশ টকাহে বেছি! গেছ্ নিদিয়া কল যে- অলপতো বেছি ল’বই!\nঘৰ পাই পৰিবাৰক ক’লোঁ “আজি মালভোগ কল খাবা আৰু৷ একেবাৰে গেছ নিদিয়া কল আনিছোঁ৷”\nলাহে-লাহে বজাৰখনৰ আঁতি-গুৰি মই বুজি পোৱা হ’লোঁ৷ সঁচাকৈয়ে বৃহৎ কলেবৰৰ বজাৰ৷ বকো, ছয়গাওঁ, বৰমা, সোণাপুৰ, আনকি মেঘালয়ৰ কিছু অঞ্চলৰ মহিলাও সপ্তাহত দুদিনকৈ ইয়ালৈ নামি আহে৷ তেওঁলোকৰ যহত ক্ৰমশঃ জিভাৰপৰা হেৰাই যাব খোজা ভেদাইলতা, মানিমুনি, নৰসিংহ আদিৰ স্বাদো পুনৰ উভতি আহিল ৷\nবজাৰখনৰ একাংশত যদি খাৰুপেটীয়াৰ লোকেল বিলাহী, আন একাংশত আকৌ শিঙিমাৰীৰ লোকেল বেঙেনা৷ মুঠতে বজাৰখনে কাকো নিৰাশ নকৰে, দৰকাৰী সকলোখিনি বস্তুয়েই পোৱা যায়৷ আনকি লোকেল সেইটুপিও পুৱাৰেপৰা উভৈনদী যেন লাগে৷ মুঠতে সকলোতে লোকেলৰ মোহৰ৷\nপিছে দামৰহে খুব তাৰতম্য৷ খাৰুপেটীয়াৰ এবিধ লোকেল সামগ্ৰীৰ দাম যদি কেজিত বিশ টকা একেই এবিধ লোকেল সামগ্ৰীৰ কেজি বাইদেউহঁতৰ ওচৰত চল্লিশ বা পঞ্চাশ টকা৷\nএদিন মই সুধোঁতে বাইদেউ এজনীয়ে ক’লে, “আমি যে গোবৰৰ বাহিৰে বেলেগ একো সাৰ নিদিওঁ, দাম হ’বই৷”\nহয় হয়, এওঁলোকৰ কষ্টও হয়৷ মোৰ দৰে আন হেজাৰজনেও এওঁলোকৰপৰা সেই দামতেই কিনে৷ দাম অলপ বেছি হোৱা যেন লাগিলেও থলুৱাৰ মাজতেই এনেদৰে পইচাৰ ৰদ-বদল কৰা কাৰ্যটোত কিবা এটা জাতীয়তাবাদী ভাৱধাৰা নিহিত হৈ থকা যেনো লাগে৷ জাতিটোৰ বাবে এনেকৈয়ে ইতিবাচক কিবা এক মহৎ কৰ্ম কৰা যেন পাই অন্তৰখনেও নিভৃতে শান্তি লভে৷\nপিছৰ সপ্তাহৰ বজাৰ বাৰৰ দিনলৈ মোৰ অফিচিয়েল টুৰত বাহিৰলৈ যোৱাৰ সম্ভাৱনা দেখি বজাৰত সদায় যিজনী বাইদেউৰপৰা কল কিনো তেখেতক ক’লোঁ, “অলপ আধাপকা চাইও একাষি কল দিয়কনা, যাতে অহা সপ্তাহলৈও কাম চলাব পাৰোঁ৷”\nপিছে দুদিন পিছত চাই দেখিলোঁ যে পিছৰ সপ্তাহলৈ ভালদৰে পকিব লগা কল আষি দুদিনতে ক’লীয়া বৰণ ধৰি একেবাৰে পচিয়েই গ’ল!\nশ্ৰীমতীয়ে ক’লে, “এটা কথা মন কৰিছানে? তুমি বজাৰৰপৰা অনা সেই গেছ্ নিদিয়া কল আৰু মই কাষৰ বেপাৰীজনৰপৰা অনা গেছ দিয়া কলৰ মাজত আচলতে একো পাৰ্থক্য নাই, সোৱাদো একেই৷ আৰু এটা কথা, এদিন চিনাকি বেপাৰীজনক সুধোঁতে কৈছিল যে তেওঁলোকেও বোলে মালভোগ কল পকাবলৈ সচৰাচৰ গেছ ব্যৱহাৰ নকৰে। শীতৰ দিনতহে বোলে কেতিয়াবা কথাটো অলপ বেলেগ হয়৷ কিন্তু চেনীকলত বোলে গেছ নিদিলে ভালদৰে নপকেই, এফালৰপৰা এটা-দুটাকৈহে পকে৷ গাঁৱৰ ঘৰত থাকোঁতে এই কথাটোৰ ময়ো প্ৰমাণ পাইছিলোঁ৷ পিছে সিদিনা যে তুমি সেই জাকত দি পকোৱা চেনীকল আনিছিলা, সেইখিনিটো সুষম ভাবে পকা আছিল আৰু দুদিনতে ক’লা পৰি একেবাৰে গেলিয়েই গ’ল!\nএটা কাম কৰিবা, কল মই ইয়াৰপৰাই আনিম দিয়া৷ অন্ততঃ এওঁলোকে কাৰ্বাইডৰ সঠিক হিচাপটোতো জানে।”\nএবাৰ বৰপেটা ৰ’ডলৈ যাওঁতে তাৰ পাচলিৰ বজাৰখনতো সোমালোঁ৷ নামনিৰ বৃহৎ অঞ্চলৰ পাচলিৰ যোগান সেই অঞ্চলৰপৰাই চলে৷ বজাৰৰ দাম শুনি মই দুখন নতুন মোনা কিনিব লগা হ’ল; গুৱাহাটীৰ বজাৰত চল্লিশ/পঞ্চাশ টকা দি কিনিব লগা পাচলি ইয়াত চাৰি/পাঁচ টকাতেই উভৈনদী৷ পঞ্চাশ টকাতেই সজীৱ শাক-পাচলিৰে মোৰ দুয়োখন মোনা ভৰিল৷\nহঠাৎ দেখিলোঁ, মই আজিকালি গুৱাহাটীত বজাৰ কৰা সেই বজাৰখনৰ বেপাৰী দুজনমানেও তাত পাচলিৰ দৰ-দাম কৰি আছে৷ এওঁলোকক গুৱাহাটীৰ বজাৰখনত এক্কেবাৰে গেহেৰা লোকেল মালহে বেছা বাইদেউ দুজনীৰ লগত সদায় একেলগে দেখোঁ৷ মোৰ মনত কিবা এটা সন্দেহ হোৱাত আলেঙে-আলেঙে মই তেওঁলোকক চাই থাকিলোঁ৷\nপিছদিনা সেই বিশেষ বজাৰখনৰ বজাৰ বাৰ আছিল৷ আচলতে যদিও আগদিনা বৰপেটাৰ’ডৰপৰা কিনি অনা পাচলিৰে মোৰ ঘৰ ভৰি আছিল তথাপি কিবা এটা ভাবি মই মোৰ বিশ্বাসী সেই বাইদেউকেইজনীৰ কাষলৈ পুৱাই গ’লোঁ৷ আগদিনা বৰপেটাৰ’ডত দেখা সেই মানুহকেইজনে মই আগদিনা কিনি অনাৰ দৰে একেই ধৰণৰ পাচলি বাইদেউকেইজনীৰ সমুখত সজাই আছে৷ কেৱল এটাই পাৰ্থক্য- বৰপেটাৰ’ডত সামগ্ৰীবোৰ বস্তাৰ ভিতৰৰপৰা উলিয়াইছিল আৰু ইয়াত কেইখনমান মোনাৰ ভিতৰৰপৰা উলিয়াই আছে৷ পিছে বৰপেটাৰ’ডতকৈ দামহে দহগুণমান অধিক৷ তাকো সদায় সদায় পাচলি কিনি বাইদেউহঁতৰ একেবাৰে চিনাকি হৈ পৰা বাবে মই বুলিহে বোলে বেছি লাভৰ কথা নাভাবি ইমান কম দামত দিবলৈ ওলাইছে! দাম হ’বও দিয়কচোন- এক্কেবাৰে পিওৰ গোবৰ সাৰ দিহে বনোৱা পাচলি যে!\nএদিন বজাৰত ৰাভাক পাচলি কিনি থকা দেখিলোঁ৷ ৰাভা একালৰ মোৰ সহকৰ্মী, বকোৰ ফালে ঘৰ৷ তেতিয়া মই খাৰুপেটীয়াৰ কম দামী সামগ্ৰীৰ মাজত৷ তাক সুধিলোঁ, “তইও ইয়াত পাচলি লৈ আছ’ যে? তহঁতৰ ফালৰ বহুতেই দেখোঁ লোকেল পাচলি লৈ আহে?\n‘ধুৰ, লোকেল! আৰু একেবাৰে পিওৰ গোবৰ সাৰ দি বনায় বাবে দামো বেছি নহয়নে? হেৰ, গাঁৱৰ ফালেও আজিকালি আমূলৰ পেকেট কিনিলেহে গাখীৰ দিয়া চাহকাপ পায় আৰু ট্ৰেক্টৰ নহ’লে খেতিও নহয়৷ গতিকে খেতিত দিবলৈ গোবৰ পায় ক’ৰপৰা? কাৰোবাৰ যদি এটা গৰু আছেও সেই গোবৰ সাৰেৰে বনোৱা পাচলি সেই ঘৰখনকেই খাবলৈ নাটে৷ পাহাৰীয়া কলডিল, বনৰীয়া শাক বা ঔটেঙা আদি লাগিলেহে মই সেইফালে যাওঁ৷ আনকি জিল্‌মিল শাকো আজিকালি সাৰ দি ব্যবসায়িক ভিত্তিত কৰা হ’ল৷\nচাউলৰ বেপাৰীকেইজনৰ ওচৰত গ্ৰাহকৰ ভীৰ৷ মই ‘ৰঞ্জিত’ চাউল বিচাৰিলোঁ৷ পিছে এজনৰ ওচৰতো নাই, কেৱল আইজং চাউলহে আছে৷ আটাইকেইজনে ক’লে, “লওক লওক, খাই আপুনি পিছৰবাৰ আকৌ মোৰ ইয়ালৈকে আহিব লাগিব৷ ৰঞ্জিততকৈ খাই বহুত ভালো পাব৷ এক্কেবাৰে লোকেল চাউল৷”\n“নহয়হে পিঠা খাবলৈ অলপ মোটা ধৰণৰ চাউল হ’লেহে ভাল৷ সেয়ে মোক বিচৰা বিধেই লাগে৷”\nগ্ৰাহক নাইকিয়া হোৱাৰ লগে লগে এজনে মোক মাতিলে আৰু ক’লে, “দাদা লওক, ৰঞ্জিতেই হয় দিয়ক৷”\nমই বোলো অলপ আগলৈ কৈ আছিলা ৰঞ্জিত নাই, আইজংহে আছে৷ এতিয়া ঘপহকৈ কেনেকৈ সলনি হ’লহে? ”\n“দাদা সেইবোৰ ব্যৱসায়িক কথা দিয়ক৷ এইমাত্ৰ নিয়াজনতকৈ কেজিত দুই টকা কমকৈ দিব৷”\nৰঞ্জিত আৰু আইজং চাউল দেখিবলৈ প্ৰায় একেই৷ আগৰ বাৰ এনেদৰে খাঁটি আইজং চাউল নিয়াৰ পিছত ঘৰ পাইহে গম পালোঁ যে সেইয়া আচলতে ৰঞ্জিতহে৷ এনেকুৱা ক্ষেত্ৰত প্ৰায়েই মোৰ খেলিমেলি লাগে৷ খাঁটি লোকেল মুৰ্গী বজাৰৰপৰা কিনি অনাৰ পাছত ঘৰত যেতিয়া শ্ৰীমতীয়ে কয় যে আচলতে বেপাৰীয়ে মোক ক্ৰ’ইলাৰ মুৰ্গী দিহে ঠগিলে তেতিয়াই বেপাৰীৰ চৌধ্য গোষ্ঠীক এফালৰপৰা গুলীয়াই মাৰিম যেন লাগে৷\nআজিকালি লোকেল আইজং চাউল ল’বলৈ খুজিলেও মই বজাৰলৈ গৈ ৰঞ্জিত চাউলহে বিচাৰোঁ৷ সেইদৰে লোকেল মুৰ্গী আনিবলৈ হ’লেও ক্ৰ’ইলাৰ মুৰ্গীহে বিচাৰোঁ৷ যদি গ্ৰাহক নাইকিয়া হোৱাৰ পিছত বেপাৰীয়ে ‘আহক আহক’ বুলি লাহেকৈ কাষলৈ মাতে, তেতিয়াতো বুজিলোৱেই আৰু যদি সঁচাকৈ গ্ৰাহক নাইকিয়া হোৱাৰ পাছতো বেপাৰীয়ে মোৰ ফালে অসহায় ভংগীমাৰে নীৰৱে চাই থাকে তেতিয়াহে ধৰি লওঁ যে সঁচাকৈ এইবাৰ ঠগ নাখাওঁ৷\nআগৰ চিনাকি মাছৰ বেপাৰীজনক বহুদিনৰ মূৰত সিদিনা আকস্মিকভাবে দেখিলোঁ৷ আগতে লোকেল মাছ লাগিলে প্ৰায়েই তাৰপৰা লৈছিলোঁ৷ পিছে সি সদায় শোলমাৰা বিলৰ মাছহে আনে৷ তাৰ ঘৰো বোলে শোলমাৰাত৷ পুৱাই বিলৰ মাছলৈ বাছত উঠে৷ ইয়াৰেই এঘৰত থৈ যোৱা চাইকেলত উঠি আমাৰ অঞ্চল পোৱালৈ তাৰ দহটামান বাজে, তেতিয়ালৈ মাছকেইটাও প্ৰায়েই চিত-ভোলোঙা দিয়ে৷ তথাপি বিলৰ লোকেল মাছ বাবে তাৰ মাছৰ দাম বেছি৷ দাম অধিক বাবেই কিজানি সোৱাদো বেছি যেন লাগে৷\nএতিয়া আগৰ ঠাইৰপৰা ঘৰ সলাই মই কিছু দূৰলৈ আহিলোঁ৷ তাকো নেদেখা হ’লোঁ৷ সিদিনা পুৱাতেই মাছৰ দৰকাৰ হোৱাত আজিকালি সুলভ সেই অটোভানৰপৰা মই এটা ‘কাণপুৰ’ৰ চালানী ৰৌ মাছ লৈ আছিলোঁ৷ তেনেতে আগৰ মোৰ সেই চিনাকি লোকেল মাছৰ বেপাৰীজনো আহিল, অটোভানখনৰ পৰা সিও টাটকা চাই কেইটামান কাণপুৰীয়া মাছ ল’লে৷ মাছ লৈ থাকোঁতে এবাৰ মোৰ চকুৱে চকুৱে তাৰ চকু পৰাত সি ততালিকে তলমুৱা হ’ল৷ একালত সি মোক প্ৰায়েই লোকেল মাছ খুৱাই থকাৰ কথাতো তাৰো মনলৈ অহাত কিজানি সি খৰধৰকৈ চাইকেল চলাই গুচি গ’ল৷ নিশ্চয় ইয়াৰপৰা কিছু দূৰৈৰ তাৰ সেই নিৰ্ধাৰিত এলেকালৈয়ে সি বাট বুলিব৷ আজিও তাৰ চাইকেলৰ কেৰিয়াৰত বন্ধা হাণ্ডীৰ ভিতৰৰ পানীত মাছবোৰ আগৰ দৰেই চিত-ভোলোঙা দি পৰি থাকিল৷\nমুঠতে কিবা এটাত ‘লোকেল’ বুলি মোহৰ লগা মানেই সেইটো সাংঘাতিকভাবে শিহৰণকাৰী হৈ উঠে; লাগিলে সেইটো যি জিনিচেই নহওক কিয়, কেৱল লোকেলৰ সকলোতে জয়-জয়কাৰ৷ আনকি আজিকালি নিৰ্বাচনৰ বতৰতো চালানী প্ৰাৰ্থীতকৈ লোকেল প্ৰাৰ্থীৰহে কদৰ বেছি৷ পিছে সকলোতে এই মোহৰ আৰু ভাল নলগা বা শুদ্ধকৈ ক’বলৈ হ’লে প্ৰায় ক্ষেত্ৰতেই এই মোহৰ অসহ্যকৰ হৈ উঠিছে৷ শাক-পাচলিৰ ক্ষেত্ৰত এইবোৰ কিবাকৈ সহিব পাৰিলেও এই যে কাণত কাণফুলি পিন্ধা, পাছফালৰপৰা চুলি দেখি ছোৱালী যেন লগা, সামান্য বতাহতে উৰি যাব যেন লগা লেং-পেং চেহেৰাৰ লোকেল দাদাসকলৰ পূজা-বিহু আদিৰ দৰে উৎসৱৰ আচিলাত এই মোহৰ সানি কৰা উপদ্ৰৱবোৰ আৰু অসহনীয় হৈ উঠিছে, যিবোৰ কাৰণত আমাৰ দৰে নিমাখিত জীৱকুলৰ উৎসৱ থলীলৈ যোৱাই মস্কিল হৈ পৰিছে৷ তাতেই তেওঁলোকৰ শৰীৰত যদি ফুৰ্তিপানী অকণমান অনুঘটক হৈ পৰিল তেতিয়াতো তেওঁলোকৰ অমিতাচাৰৰ কথাই একদম সোণত সুৱগা চৰায়৷\nতোমাৰ লিখাৰ ষ্টাইল মোৰ অতিকৈ প্ৰিয় মানৱেন্দ্ৰ, সৰু সৰু কথা কিছুমান বৰ সুন্দৰকৈ উপস্থাপন কৰা তুমি, প্ৰকাশভংগীও অত্যন্ত সাৱলীল। খুব ভাল লাগিল পঢ়ি\nঅনুৰোধ এটাই, ব্যস্ততাৰ মাজতো কলমটো এৰি নিদিবা\nবৰ ভাল লাগিল মানৱেন্দ্ৰ৷ গোটতো পঢ়িছো\nভাল লাগিল পঢ়ি লোকেলৰ দৌৰাত্ম্য ।


এবুকু বেজাৰ সামৰি সন্তানক লৈ আৱেগিক পোষ্ট চেলিনা জেটলীৰ, যি সন্তান এতিয়া আৰু পৃথিৱীত নাইCelina Jaity's life'sapainful story comes out.– News18 Assam\nএবুকু বেজাৰ সামৰি সন্তানক লৈ আৱেগিক পোষ্ট চেলিনা জেটলীৰ, যি সন্তান এতিয়া আৰু পৃথিৱীত নাই\nকষ্টকৰ জীৱনত পোহৰ বিলোৱাৰ চেষ্টা।\nNews18 Assam | News18 Assam | November 20, 2020, 10:37 AM IST\nবলিউড অভিনত্রী চেলিনা জেটলীয়ে বিশ্ব প্রি মেচিউৰ দিৱসত তেওঁৰ সন্তানক লৈ এটি আৱেগঘন পোষ্ট দিয়ে। যি সন্তান এই মুহূৰ্তত আৰু পৃথিৱীত নাই। জন্মৰ পিছতে চেলিনাই তেওঁক হেৰুৱাইছে। ৱৰ্ল্ড প্ৰি মেচিউৰ ডে’ত সেই দুখৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছে চেলিনাই। ইনষ্টাগ্ৰামত ব্যক্তিগত দুখ প্ৰকাশ কৰিলে চেলিনাই। Instagram@celinajaitlyofficial\nচেলিনাই শেষত জনায় পৃথিৱীত অনেক শিশু আছে যি মেডিকেলি চেলেঞ্জড। সময়ৰ লগে লগে সুস্থও হৈ পৰে। সেই শিশুসকলৰ মাজৰে একাংশই উইনষ্টন চার্চিল বা এলবাৰ্ট আইনষ্টাইনৰ দৰে কিম্বদন্তীও হৈ পৰে। Instagram @celinajaitlyofficial.\nইনষ্টাগ্ৰামত চেলিনাই লিখিছে, প্ৰিমেচিউৰ শিশুৰ বিভিন্ন সমস্যা আছে, কিন্তু সকলো সময়তে আশাৰ আলোক যেন জ্বলি থাকে। তেওঁ সেই সকলো পিতৃ–মাত–ক ভৰসা দিব বিচাৰে। Instagram @celinajaitlyofficial.\nএই পোষ্টত চেলিনাই জনায়, তেওঁ নিজৰ সন্তানক এনআইচিইউত ৰাখি বুকুত শিল বান্ধি আনটো সন্তানৰ শেষকৃত্য সম্পন্ন কৰিছিল। Instagram@celinajaitlyofficial.\nতেওঁ এনআইচিইউ-ৰ চিকিৎসক তথা নার্চসকলৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতা জনাই কয় যে, ডুবাইৰ হাস্পতালৰ ষ্টাফে অকণো নোৰোৱাকৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা চলোৱাৰ কাৰণে তেওঁৰ সন্তান আৰ্থাৰ তেওঁৰ লগত আছে। Instagram @celinajaitlyofficial.


দেশত ঊর্ধ্বমুখী Active Case! অতিক্ৰম হ’ল ৭৬ হাজাৰ পজিটিভ কেচ! দৈনিক কোৰোণা সংক্রমণক লৈ শংকা বাঢ়িছে...\nHomeৰাষ্ট্ৰীয়দেশত ঊর্ধ্বমুখী Active Case! অতিক্ৰম হ’ল ৭৬ হাজাৰ পজিটিভ কেচ! দৈনিক কোৰোণা সংক্রমণক লৈ শংকা বাঢ়িছে...\nদেশৰ স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্ৰালয়ৰ শেহতীয়া তথ্য অনুসৰি যোৱা ২৪ ঘণ্টাত দেশত ১২,৭১ জন লোক নতুনকৈ পজিটিভ হৈছে। দেওবাৰে সেয়া আছিল প্ৰায় ১২,৯০০।\nকোৰোণা সংক্রমণক লৈ উদ্বেগ বাঢ়িছে দেশত। যোৱা এটা দিনত সংক্ৰমণৰ সংখ্যা কমিলেও বাঢ়িছে মৃত্যুৰ সংখ্যা। একে সময়তে বাঢ়িছে পজিটিভ কেচৰ সংখ্যা। সপ্তাহৰ প্রথম দিনটোত দেশৰ কোভিড (COVID-19) গ্রাফে চিন্তা বৃদ্ধি কৰিছে। (Coronavirus India Update)\nআনহাতে স্বাস্থ্য মন্ত্ৰালয়ৰ প্ৰতিবেদন অনুসৰি কোৰোণা পজিটিভৰ ৰেট পাৰ হৈ ৪ শতাংশ হৈছে। এই পৰিসংখ্যাই নিশ্চিতভাৱে উদ্বিগ্ন কৰি তুলিছে স্বাস্থ্য বিশেষজ্ঞসকলক। প্রশ্ন উঠিছে চতুর্থ ঢৌক লৈও।\nদেশৰ স্বাস্থ্য তথা পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্রালয়ৰ সাম্প্রতিক পৰিসংখ্যা অনুসৰি বিগত ২৪ঘণ্টাত দেশত নতুনকৈ পজিটিভ হৈছে ১২,৭৮১ জন। দেওবাৰে এই সংখ্যা আছিল প্রায় ১২,৯০০। একেদিনাই কোৰোণাত আক্ৰান্ত হৈ প্ৰাণ হেৰুৱাইছে (Coronavirus) ১৮জনে। এই মুহূর্তত পজিটিভ ৰোগীৰ সংখ্যা ৭৬,৭০০। মাত্ৰ এটা দিন আগতে এই সংখ্যা আছিল ৭২ হাজাৰৰ পৰা সামান্য অধিক। (Coronavirus India Update)\nদেশৰ কোভিড গ্রাফৰ প্ৰতি দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিলে দেখা যায় যে যোৱা ২৪ঘণ্টাত মহামাৰীৰ (Covid-19) পৰা সুস্থা হৈছে ৮৫৩৭, এই সংখ্যা আক্ৰান্তৰ তুলনাত যথেষ্ট কম। সুস্থতাৰ হাৰ ৯৮.৬১ শতাংশ। মৃত্যু হৈছে মুঠ ৫,২৪,৮৭৩ জনৰ।


Search Result of Virat Kohl news\nজোহান্সবাৰ্গ টেষ্টত বিৰাট কোহলীয়ে প্লেয়িং ইলেভেনত স্থান নোপোৱাৰ কাৰণ প্ৰকাশ কৰিলে কে এল ৰাহুলে\nজোহান্সবাৰ্গ টেষ্টত বিৰাট কোহলীৰ স্থানত হনুমা বিহাৰীক প্লেয়িং ইলেভেনত স্থান দিয়া হৈছে।\nবি চি চি আইয়ে বিৰাট ক'হলীক অধিনায়কত্বৰ পৰা আঁতৰ কৰাৰ কাৰণ কি! প্ৰতিবেদনত প্ৰকাশ পালে সকলো কথা\nৰোহিত শৰ্মাক আগতে শৃংখলাটোত উপ-অধিনায়ক বনোৱা হৈছিল কিন্তু কে এল ৰাহুলক তেওঁৰ আঘাতৰ বাবে দায়িত্ব দিয়া হৈছে\nবিৰাট ক'হলীৰ বিষয়ত বি চি চি আইয়ে কিয় পদক্ষেপ লোৱাৰ পৰা পিছুৱাই থাকে? কি ক্ষতি হ'ব পাৰে বি চি চি আইৰ?\nবৃহৎ ক্ষতি হ'ব পাৰে বি চি চি আইৰ\nবিচিচিআইৰ অধ্যক্ষ সৌৰভ গাংগুলী আৰু বিৰাট ক'হলিৰ মাজত মুকলি সংঘাত,মন্তব্য প্ৰকাশৰ পৰা বিৰত সৌৰভ\nবুধবাৰে যি ঘটিছিল তাত বিচিচিআইৰ কোনেও সুখী নহয়।\nবিৰাটৰ মন্তব্যত সৌৰভ গাংগুলীৰ প্ৰত্যুত্তৰ, বি চি চি আইয়ে ল'ব বিশেষ পদক্ষেপ\nবি চি চিআইৰ মুৰব্বী সৌৰভ গাংগুলীয়ে শেহতীয়াকৈ এক আচৰিত প্ৰতিক্ৰিয়া দিছে\nক'হলী-ৰোহিতে ইজনে সিজনৰ অধিনায়কত্বত ক্ৰিকেট খেলা কিয় পৰিহাৰ কৰিছে?\nব'ৰ্ডে সীমিত অভাৰৰ ফৰ্মেটত দুজন বেলেগ বেলেগ অধিনায়কক ৰাখিবলৈ সাজু নাছিল\nAll Rights Reserved 2022 © The Janambhumi | Total visits : 71441943


তোৰ সেই স্মৃতিবোৰ পাহৰি যোৱাৰ ভয়ত - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nতোৰ সেই স্মৃতিবোৰ পাহৰি যোৱাৰ ভয়ত\nলেখক- শিল্পী ভূঞা গোস্বামী\n৯৯৩ চনৰ, ডিচেম্বৰ মাহৰ এটা দিন\n:ঘৰলৈ যোৱা, ঘৰলৈ যোৱা তোমালোক সব সোনকালে ঘৰলৈ যোৱাগৈ! যোৱা যোৱা!\nসেইদিনা ঠিক এনেকৈয়ে চিঞৰি চিঞৰি আমাৰ স্কুলৰে দাদাকেইজনমান সেঁহাই ফোঁপাই আমাৰ শ্ৰেণীকোঠাটোলৈ ধপলিয়াই সোমাই আহিছিল।\nভয় আৰু কৌতূহলত সমস্বৰে ওলোৱা স্বাভাৱিক প্ৰশ্ন।\n: ফেক্টৰিত বোলে কিবা হৈছে। সোনকালে ঘৰলৈ যোৱাগৈ।\nতেওঁলোকে উত্তেজনাৰে কৈছিল-\nযেন বুজাই থাকিবলৈ আৰু সময় নাই।\nবছৰেকীয়া পৰীক্ষা চলি আছিল। সপ্তম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী আছিলোঁ তেতিয়া। সেইদিনা কি পৰীক্ষা আছিল পাহৰিলোঁ, কিন্তু ভালকৈ মনত আছে যে উক্ত বিষয়টোৰ প্ৰশ্নবোৰ মনতে আওঁৰাই পৰীক্ষা আৰম্ভ হোৱালৈ ৰৈ আছিলোঁ। লগতে মনত প্ৰশ্ন কাকত বিলোৱাৰ আগৰ সময়খিনিৰ উৎকণ্ঠা। পৰীক্ষকে প্ৰশ্ন কাকত বিলাবলৈ ঠিক আৰম্ভ কৰিবলৈ লওঁতেই হুলস্থূলখন লাগিছিল। এনে অগতানুগতিক পৰিস্থিতি এটা দেখি কোঠাটোত সকলো হতবাক হৈ পৰিছিল। চাৰিওফালে হুৱাদুৱা। শিক্ষকসকলেও সেইদিনাৰ পৰীক্ষা বাতিল কৰি আমাক ঘৰা-ঘৰি হবলৈ আদেশ দিছিল। লৰালৰিকৈ নিজা নিজা বেগ পত্ৰ সামৰি আমি মনত অনেক প্ৰশ্ন লৈ চাইকেলেৰে ঘৰলৈ বাট লৈছিলোঁ। মনতে খঙো উঠিছিল যে পৰীক্ষা কেইদিনমান পিচুৱাব আৰু এতিয়া। পৰীক্ষা শেষ হোৱাৰ পাছতেই পিকনিক যোৱাৰ কথা আছিল। পৰীক্ষা পিচুৱালে পিকনিক যোৱাও নহ’ব।\nআনফালে মোৰ দেউতাৰ সেইদিনা বন্ধৰ (অ’ফ দে’) দিন আছিল। মোৰ সৰু ভণ্টিৰ স্কুলখন আমাৰ ঘৰৰ পৰা যথেষ্ট দূৰত আছিল। তাই দেউতাৰ লগত স্কুললৈ গৈ বৰ ভাল পাইছিল। সেইবাবে দেউতাই বন্ধৰ দিনত তাইক প্ৰায়েই নিজেই স্কুলত থবলৈ গৈছিল। সেইদিনা স্কুল গৈ ঠিক পাইছিলগৈহে। মোৰ ভণ্টিয়ে দেউতাৰ “বিজয় চুপাৰ” স্কুটাৰ খনৰ পৰা নমাৰ আগতেই আকাশখনলৈ চাই দেউতাক ক’লে-\n: দেতা সেইফালে চা, আকাশখন ইমান ক’লা ক’লা লাগিছে।\nদেউতায়ো চাই দেখিলে যে হয় এটা চুকৰ পৰা আকাশখন ক’লা হৈ আহিছে। এটা অগতানুগতিক দৃশ্য। দেউতাৰ বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল যে ফেক্ট’ৰিত কিবা অঘটন ঘটিছে। লগেলগে দেউতা ভণ্টিক লৈ ঘৰমুৱা হ’ল।\nমই স্কুলৰ পৰা ঘূৰি আহোঁতে দেখা পাইছিলোঁ যে মানুহবোৰে ইতিমধ্যে ঠাইখন এৰি যোৱা আৰম্ভ কৰিছেই।\n: খুৰা কি হৈছেনো?\nচিনাকি মানুহ এজনক সুধিলোঁ।\n: ফেক্টৰিত বোলে গেছ লিক হৈছে। গেছ বিয়পিলে কোনো বাছি নাথাকিব। সেইকাৰণে অতি সোনকালে যিমান পাৰি সিমান দূৰলৈ যাবগৈ লাগে। গেছ কিমান দূৰলৈ যায় তাৰ ঠিক নাই।”\nভয়ত লৰালৰিকৈ ঘৰ পালোগৈ। ভাবিলোঁ দেতাৰ আজি বন্ধ যেতিয়া আমিও সোনকালে গুছি যাব পাৰিম। কিন্তু ঘৰৰ বাহিৰত দেখোন স্কুটাৰখন নাই। এনেকুৱা সময়ত নো ক’ত গ’ল দেতা? চাইকেলখন প্ৰায় দলি মাৰি থোৱাৰ দৰেই থৈ ঘৰৰ ভিতৰ সোমালোঁ। গম পালো যে দেউতাই ইতিমধ্যে ভণ্টিক ঘৰত থৈ নিজৰ বন্ধৰ দিন হোৱা সত্ত্বেও ফেক্টৰিলৈ ধাপলি মেলিলে।\nসাৰনগৰী হিচাপে বিখ্যাত মনোমোহা নামৰূপৰ “হিন্দুস্তান ফাৰ্টিলাইজাৰ কৰৰ্প’ৰেশ্বন লিমিটেড”ৰ HFCL,(বৰ্তমান ব্ৰহ্মপুত্ৰ ভেলী ফাৰ্টিলাইজাৰ কৰৰ্প’ৰেশ্বন লিমিটেড (BVFCL), বুলি জনাজাত) চালে চকু ৰৈ যোৱা ক’লনিখনৰ বাসিন্দা আছিলোঁ আমি। A, B, C, D, E, F এইদৰে মুঠ ছটা ছেক্টৰত বিভক্ত আছিল আমাৰ ক’লনিখন, আৰু তাতেই আছিল শাৰী শাৰীকৈ আৱাস গৃহবিলাক, স্কুল- কলেজ, বজাৰ, সংগীত মহাবিদ্যালয়, খেল উদ্যান ইত্যাদি ইত্যাদি আৰু লগতে আছিল এই সকলোবোৰ থকাৰ মুখ্য কাৰণটো- নামৰূপবাসীৰ মৰমৰ ফেক্টৰিটো। গছ- গছনি, ফুলনি বাৰী, শাক-পাচলিৰ বাৰীৰে জাতিষ্কাৰ হৈ থাকিছিল কলনিখনৰ ঘৰবিলাক। ৰাস্তাবোৰত ষ্ট্ৰীট লাইটৰ লগতে শাৰী পাতি আছিল কৃষ্ণচূড়া, ৰাধাচূড়া, সোণাৰু আদি গছবিলাক।\nমোৰ দেউতা সেই সময়ত সাৰকাৰখানাৰ ( HFCL), প্ৰদাকসন্ বিভাগত কৰ্মৰত হৈ আছিল।\n১৯৯৩ চনৰ, ডিচেম্বৰ মাহৰ সেই অবাঞ্ছিত দিনটোৰ কথা ভাবিলে সেই দিনটোৰ দৃশ্যবোৰ এতিয়াও মনত সজীৱ উঠে। সেইদিনা ফেক্টৰিত কিবা বিজুতি ঘটাৰ কথাটো নামৰূপৰ লগতে ইয়াৰ ওচৰ-চুবুৰীয়া অঞ্চলবোৰটো জুইৰ দৰে বিয়পি গৈছিল। চাৰিওফালে চিঞৰ-বাখৰ। সকলোৱে যি যেনেকৈ পাৰে গাড়ী, স্কুটাৰ, চাইকেল অথবা খোজ কাঢ়ি, লগত যিমানলৈকে সম্ভৱ সিমান বস্তু লৈ নামৰূপ এৰি যাবলৈ ধৰিছিল। কিছুমানে ঘৰত সেই সময়ত যি অৱস্থাত আছিল তেনেকৈয়ে, কিছুমানে নিজৰ পোহনীয়া গৰু, ছাগলী, কুকুৰ, হাঁহ- কুকুৰা আদিবোৰ লৈ বেগ দিছিল। এগৰাকী মহিলাই গা ধুই থকা সাজেৰেই কেচুৱাটো লৈ ধাপলি মেলিছিল। সেই সময়ত গাড়ী মটৰ আদি বৰ কম আছিল গতিকে বহুত মানুহ বেগা-বেগিকৈ খোজ কাঢ়ি, মাজে মাজে দৌৰি দৌৰি হলেও নামৰূপখনৰ পৰা যিমান পাৰি সিমান দূৰলৈ যাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। ফেক্টৰিত কাম কৰি থকা বহুত কৰ্মচাৰী ফেক্টৰি এৰি নিজ নিজ ঘৰলৈ ঘূৰি আহিছিল যাতে পৰিয়ালটো লৈ সেই ঠাই এৰি সোনকালে যাবগৈ পাৰে। সাৰনগৰীৰ ওচৰ পাজৰৰ গাওঁবোৰো খালী হৈ গৈছিল আৰু দলে দলে মানুহ বৰহাটৰ দিশে বাট লৈছিল। আমাৰ ক’লনিৰ গাতে লাগি থকা আন দুখন ক’লনিৰ, (অসম পেট্ৰ’কেমিকেলছ লিমিটেড (APL) আৰু নামৰূপ থাৰ্মেল পাৱাৰ ষ্টেশ্যন” (NTPS)) পৰাও মানুহ নামৰূপ এৰি যাবলৈ ধৰিছিল। মুঠতে চাৰিওফালে মানুহৰ চিঞৰ-বাখৰ, দৌৰা-দৌৰি। নিজৰ মৰমৰ এৰিব নোৱাৰা বস্তুবোৰ যিমান পাৰি সিমান সামৰি লৈ মানুহবোৰ অজান দূৰত্বলৈ গুছি গৈছিল। মৰমৰ ঘৰখন, অতি মৰমৰ নামৰূপখন বহুতে হয়তো শেষবাৰলৈ চকু ফুৰাই গৈছিল। আমাৰ ঘৰ থকা লাইনটো, তাৰ আগৰ পিছৰ শাৰী শাৰীকৈ থকা আমাৰ চিনাকি মানুহবোৰৰ ঘৰবোৰো প্ৰায় খালী হৈ গৈছিল। আঙুলিত গণিব পৰাকৈ মানুহ থাকি গৈছিল মাত্ৰ। সদায় ৰমক-জমক্ কৈ থকা আমাৰ মৰমৰ নামৰূপখন ক্ষন্তেকতে এখন নিৰ্যাতিত চহৰলৈ পৰিৱৰ্তন হৈ গছিল। আৰু মই তাৰেই সাক্ষী হৈ ৰৈ আছিলোঁ। যেন মহাপ্ৰলয়ৰ ঠিক আগৰ দৃশ্য এটাহে চাই আছোঁ।\nআমাৰ ঘৰত আমি তিনিজনী বাই-ভনী, আমাৰ অকণমানি ভাইটিটো আৰু আৰু আমাৰ মা, আমি আটাইয়ে দেউতা আহি পোৱালৈ ৰৈ আছিলোঁ। বাৰে বাৰে ৰাস্তালৈ চকু। কিন্তু দেউতাৰ কোনো খবৰ নাই। আমি দেউতাক বৰ মৰম কৰিছিলোঁ। দেউতা ঘৰত নাথাকিলে আমাৰ একদম মন নবহিছিল। আমাৰ দেতা আমাৰ বন্ধুৰ দৰে আছিল। তই বুলি সম্বোধন কৰিছিলোঁ। দেতা নহ’লে আমাৰ কোনো কামেই যেন নহৈছিল। কিবা এটা হ’লেই আন ল’ৰা ছোৱালীৰ দৰে মাকক চিঞৰাৰ সলনি আমি “দেতা, দেতা” হে কৰিছিলোঁ। আমাৰ পঢ়া-শুনা চোৱা, আমাৰ লগত ৰং-ধেমালি কৰা, বেসুৰা মাতেৰে আমাৰ লগত চিঞৰি চিঞৰি গান গোৱা, আমাৰ লগত ফুলনি, শাক-পাচলিৰ বাৰীত সময় কটোৱা, আমাৰ জন্মদিনবোৰত নিজেই ৰান্ধি আমাৰ বন্ধু-বান্ধৱবোৰক খাবলৈ মতা, এই সকলোবোৰ চাকৰিৰ ব্যস্ততাৰ মাজতো বৰ নিয়াৰিকৈ কৰিছিল দেউতাই। ক’লনিত সকলোৰে প্ৰিয় আছিল।\nযি দেউতা অফিচলৈ যোৱাৰ সময়ত সদায় মন বেয়া কৰিছিলোঁ, সৰুতে চিঞৰি চিঞৰি কান্দিছিলোঁও, সেই দেউতা আজি ইমান অজান বিপদ এটালৈ আগবাঢ়ি গ’ল, শান্তিত থাকিব পৰা নাছিলোঁ আমি।\nফেক্টৰিৰ ডাঙৰ ডাঙৰ পাইপবোৰলৈ মোৰ মনত পৰিবলৈ ধৰিছিল। সেইবোৰ যদি ফুটি যায়, বিষাক্ত গেছ ওলাবলৈ ধৰে যদি। উফ! ভয়ানক দৃশ্যবোৰ মনলৈ আহি থাকিল। গোসাঁই ঘৰতে ভগৱানক খাতি খাতি আটাইকেইটা বহি থাকিলোঁ। মাজে মাজে কান্দোন। মাজে মাজে বাহিৰলৈ গৈ চাওঁ। আমাৰ লাইনটোত খালী হৈ যোৱা ঘৰবোৰ দেখি দেখি চকুপানী ওলাই গৈছিল।\n: তহঁতৰ দেতা আহিব সোনকালে, তহঁতিও গুছি যাবি দেই। চিন্তা নকৰিবি।\nযোৱাৰ সময়ত ওচৰৰে বৰমা এগৰাকীয়ে এইদৰে আমাক সকাহ দি গৈছিল।\nমবাইল ফ’নটো দূৰ আমাৰ ঘৰত তেতিয়া লেণ্ড লাইন ফ’নো নাছিল। তেতিয়া সেইবোৰৰ ব্যৱস্থাই নাছিল। ঘণ্টাৰ পাছত ঘণ্টা পাৰ হৈ গৈছিল। কোনো খবৰ নাছিল দেউতাৰ। দেউতা সুকলমে ঘূৰি অহাৰ অপেক্ষা কৰাৰ বাদে আন একো কৰাৰে উপায় নাছিল। আমিও আমাৰ গাড়ীত আমাৰ মৰমৰ বস্তুকেইপদমান ভৰাই থৈছিলোঁ। দেউতা আহিলে নামৰূপ এৰি গুচি যাবলগীয়াও হ’ব পাৰে। কিন্তু দেউতাৰ কোনো খবৰেই নাছিল। বাৰে বাৰে পদূলিলৈ চকু। চিন্তা আৰু আতংকেৰে পাৰ হৈছিল এটা এটা ক্ষণ্।\nআবেলি হৈছিল বোধহয়। ধপ্ ধপ্ ধপ্ ধপ্– আহ! অৱশেষত সেই মৰমৰ চিনাকি শব্দটোয়ে আমাৰ মুখৰ হেৰুৱা হাঁহি ঘূৰাই আনিছিল। আমাৰ অতি মৰমৰ “বিজয় চুপাৰ” খনৰ চিৰ পৰিচিত মাতটো দূৰৈৰ পৰাই শুনা পোৱাৰ লগে লগেই আমি দৌৰি গেটৰ মুখ পালোঁগৈ। মোৰ মৰমৰ ধুনীয়া দেতাটো মুখত এমোকোৰা তামোল লৈ, সন্তুষ্টিৰ হাঁহি এটা মাৰি ঘৰ ওলাইছিলহি। আমিও যেন পুনৰ প্ৰাণ পাই উঠিলোঁ।\nএতিয়া আৰু চিন্তা নাই।\nফেক্টৰিটো বাচিল। — দেউতাই কৈছিল।\nএটা দুৰ্কপলীয়া দিনৰ অন্ত পৰিল।\nপাছত কেইবাদিনলৈও বাতৰিত খবৰ পাই আমাৰ ঘৰলৈ দূৰ-দূৰণিৰ পৰা পৰিয়ালৰ মানুহবোৰ খবৰ লবলৈ আহি থাকিল।\nবহুতে দেউতাক কৈছিল-\n“বন্ধৰ দিন আছিল। পৰিয়ালটো লৈ গুছি যোৱাৰ সলনি ফেক্টৰিলৈ যোৱাৰ কি দৰকাৰ আছিল। কিবা এটা হোৱাহেঁতেন?”\nকিন্তু মোৰ দেউতাই যে সদায় নিজৰ দায়িত্বকহে প্ৰথম স্থান দিয়ে। সেইকাৰণেই কেৱল নিজৰ পৰিয়ালটোৰ কথা ভাবি গুছি যাব নোৱাৰিলে।\nক’লনি এৰি যোৱা মানুহবোৰো লাহে লাহে নিজ নিজ ঘৰলৈ ঘূৰি আহিছিল।\nনামৰূপখনো পুনৰ সেউজ হৈ উঠিছিল।\nসেই ঘটনাটোৰ “technical details” বোৰ নাজানো কিন্তু শুনা মনত আছে যে, নামৰূপৰ সাৰকাখানাৰ সেই ভয়ানক অগ্নিকাণ্ডটো যদি যথাসময়ত নিয়ন্ত্ৰণ কৰা নহ’লহেঁতেন তেতিয়া বোলে ভূপালৰ গেছ দুৰ্ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি দেখিবলৈ পোৱা গ’লহেঁতেন। তেনে হোৱা হ’লে হাজাৰ হাজাৰ মানুহৰ মৃত্যু আৰু বহুতো চিৰকাললৈ পংগু হ’লহেঁতেন। গোটেই নামৰূপখন আৰু তাৰ ওচৰ পাজৰৰ অঞ্চলসমূহ এটা ডাঙৰ অঘটনৰ পৰা ৰক্ষা পৰিছিল, কেৱল মোৰ দেউতা আৰু আঙুলিৰ মুৰত জুখিব পৰা কেইজনমান সাহসী মানুহৰ কাৰণে। মোৰ মনত থকাৰ ভিতৰত পেহা শ্ৰী যুত লক্ষ্মেস্বৰ বৰদলৈ আৰু আমাৰ কাষৰে কোৱাৰ্টাৰটোত থকা শ্ৰী যুত বিনোদ শৰ্মা খুৰা সেই মানুহকেইজনৰ অন্যতম আছিল। এই লেখাটোৰ জৰিয়তে সেইদিনা ফেক্টৰিত উপস্থিত থকা প্ৰত্যেকজন ব্যক্তিকে আন্তৰিক ধন্যবাদ জনাইছোঁ। আজিকালি হোৱাহেঁতেন হয়তো এই খবৰটোৱে ফেচবুক, টুইটাৰ আদিৰ লগতে আন সকলো সংবাদ মাধ্যমত গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান অধিকাৰ কৰিলেহেঁতেন।\nযি পৰিস্থিতিত ফেক্টৰিৰ ভিতৰত কৰ্মৰত অৱস্থাত থকা মানুহেও ঘটনাৰ গম পোৱাৰ লগে লগেই কৰ্মস্থলী এৰি নিজৰ প্ৰাণ লৈ, নিজৰ পৰিয়াল লৈ নামৰূপ এৰি গুচি গৈছিল, তেনে সময়ত মোৰ দেউতা\n”স্বৰ্গীয় দুলাল চন্দ্ৰ ভূঞাই” নিজৰ কথা, নিজৰ পৰিয়ালৰ কথা এবাৰো নাভাবি বন্ধৰ দিন হোৱা সত্ত্বেও অনাগত অঘটনটোৰ পৰা ফেক্টৰিটো বচাবলৈ, নিজৰ কৰণীয়খিনি কৰিবলৈ আগুৱাই গৈছিল।\nএনেকুৱাই আছিল মোৰ দেউতা, সদায় নিৰ্ভীক,\nস্পষ্টবাদী আৰু সাহসী। এইখিনি লিখি থাকোঁতে চকুপানীবোৰ ৰাখিব পৰা নাই যদিও গৌৰৱেৰে মনটোও ভৰি পৰিছে।\nদেতা তোৰ সাহসীকতাৰ কাহিনীবোৰ, তোৰ মানবীয়তাৰ উদাহৰণবোৰ লিখি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ। লেখিকা নহয় যদিও লিখাৰ প্ৰয়াস কৰিছোঁ, তোৰ সেই স্মৃতিবোৰ পাহৰি যোৱাৰ ভয়ত।