ডলী ক্ৰিয়েশ্যনৰ পঞ্চবিংশ নিবেদন: ভুত-ডলী তালুকদাৰ – ফটাঢোল\nMay 3, 2022 চিনেমা চিনেমা\nকাহিনী, চিত্ৰনাট্য, পৰিচালনা, সংলাপ,সংগীত ডলী তালুকদাৰ\nলাইট: ৰিন্টুমণি দত্ত\nপ্ৰযোজনা: শংকৰজ্যোতি বৰা\nঅভিনয়ত: যোগেশ ভট্টাচাৰ্য , পদ্মলোশ্যন ভৰদ্বাজ,টবিবৰ ৰহমান,আদিত্যজ্যোতি বৰঠাকুৰ,নয়নজ্যোতি বৰঠাকুৰ, বিজয় মহন্ত, হেমন্ত কাকতি, নীলাক্ষি কাকতি, কাবেৰী মহন্ত, বাগ্মীতা বৰকাকতি।\nহেমন্ত কাকতি: হোটেলৰ মালিক মিঃ জ্যেকশ্যন\nযোগেশ ভট্টাচাৰ্য : কলেজৰ ছাত্ৰ (বিকি)\nপদ্মলোশ্যন ভৰদ্বাজ: কলেজৰ চিনিয়ৰ ছাত্ৰ (ৰণি)\nবিজয় মহন্ত:কেন্টিনৰ মালিক ( হালৈ)\nনয়নজ্যতি বৰঠাকুৰ: কলেজৰ প্ৰফেচৰ বৰুৱা\nটবিবৰ ৰহমান: হোটেলৰ কেয়াৰটেকাৰ ( হ্যেনৰী)\nআদিত্যজ্যোতি বৰঠাকুৰ: গাড়ীৰ ড্ৰাইভাৰ ( ৰাজু)\nনীলাক্ষি কাকতি: পিংকি ( ছাত্ৰী)\nকাবেৰী মহন্ত: ৰোজী মেডাম ( কলেজৰ প্ৰফেচৰ)\nবাগ্মীতা: ৰিণি ( ছাত্ৰী)\nকেমেৰাই কলেজৰ চৌহদ দেখুৱাব। বিশাল ফিল্ড খনৰ মাজত এজোপা ডাঙৰ গছ দেখুৱাব। তলটো পকা কৰা ঘুৰণীয়াকৈ গছ ডালৰ। তাত কলেজৰ কেইবাজনো ছাত্ৰ ছাত্ৰী বহি থাকিব।\nকলেজৰ চিনিয়ৰ মোষ্ট ৰকি আৰু এজনী ছোৱালী হাত ত ধৰি থাকে; এই চৰিত্ৰ দুটা কৰিব পদ্মলোচন ভৰদ্বাজ আৰু বাগ্মীতা বৰকাকতিয়ে। ৰকিয়ে ছোৱালীজনীৰ হাতৰ তলুৱাখন চাই ভৱিষ্যত কৈ থাকিব।\nৰকি: তোমাৰ নামটো কি আছিল?( হাতখন গভীৰ ভাবে চোৱা দেখুৱাব)।\n“মোৰ নাম ৰিণি হয় দাদা”। ছোৱালীজনীয়ে কয়।\nৰকি: আহ! কি মিঠা নাম! কিন্তু তোমাৰ হাতৰ ৰেখাই কৈছে তোমাৰ ৰাণী হোৱাৰ যোগ আছে।\nৰিণি: সঁচা? মোৰ কিন্তু সোঁৱৰণীৰ নামটো ৰাণীয়ে। আৰু ….\n(ৰিণিয়ে হঠাত ক’বলৈ এৰি তলমুৰ কৰে)\nৰকি: আৰু….আৰু কি?\n” আৰু এতিয়ালৈ ক্লাচত নগৈ ইয়াত জ্যোতিষ চৰ্চা কৰি আছা তোমালোকে” হঠাতে এটা পুৰুষ কন্ঠ শুনি উচপ খাই উঠে ৰকি আৰু ৰিণি। ৰকিয়ে গছ ডালৰ চাৰিওফালে চাই দেখে যে কোনো আন ছাত্ৰ ছাত্ৰী নাই। সমুখলৈ চাই দেখে প্ৰফেচাৰ বৰুৱা ঠিয় হৈ আছে। এই চৰিত্ৰটো কৰিব নয়নজ্যোতি বৰঠাকুৰে।\nবৰুৱা: কি হ’ল ৰকি? ভেবা লাগিলা যে? ক্লাচ নকৰি এইদৰে সময় পাৰ কৰিছা? নিজৰ লগতে আনৰো ক্ষতি কৰিছা?\nৰকি: নাই চাৰ! জাষ্ট ফৰ ফান(fun)।\nবৰুৱা: হোৱাট? ফৰ ফান? ক্লাচ নকৰি ছোৱালীৰ হাতৰ ৰেখা চোৱাটো ফান নেকি? লাজ নালাগে? আৰু কিমান বছৰ কলেজত থাকিবাহে?\nৰকিয়ে ৰিণিৰ সমুখত লাজ পায় আৰু সেমেনা সেমেনি কৰে।\nকেমেৰাই ৰিণিৰ মুখখন ক্ল’জআপত দেখাব। ৰিণিৰ মনৰ কথাখিনি বেকগ্ৰাউণ্ডত বাজিব।\nৰিণি: ( উম…এইজন দেখাতহে হিৰো। পিছে গেৰা মাৰি থকাবিধহে। মইও এনেই চেনি খালোঁ। ভাবিছিলো পটাই মেলি নোটচ বোৰ গোটাম) ।\nবৰুৱা: তুমি ক্লাচত যোৱাই নাই যে? নে তোমাক ঢোলে ডগৰে আঁদৰিব লাগিব। এজনক ক’লে বুজি নোপোৱা?\nৰিণি: চাৰ চৰী। মই যাও ক্লাচলৈ।\nৰিণিয়ে ৰকিৰ ফালে নোচোৱাকে বেগাবেগিকৈ গুছি যায়। ৰকিও যাওঁ বুলি কয়।\nএনেতে ৰঙা গাড়ী এখনৰ পৰা এগৰাকী সুন্দৰী মহিলা নামে। বৰুৱা তেওঁৰ কাষলৈ যায়।\nবৰুৱা: গুডমৰ্ণিং, ৰ’জী মেডাম।\nৰ’জী:গুডমৰ্ণিং বৰুৱা । ক্লাচ নাই নেকি এতিয়া? ( এই চৰিত্ৰটো কৰিব কাবেৰী মহন্তই)।\nবৰুৱা: ক্লাচ নাই আগবেলা মোৰ আজি। কথা এটা আলোচনা কৰিবলৈহে আহিছো সোনকালে। ব’লক আপোনাকে ৰখি আছিলোঁ।\nতেওঁলোক যায়। ৰকিয়ে গছডালৰ পিছফালৰ পৰা লুকাই থকাৰ পৰা ওলাই আহে।\nকেন্টিনৰ ভিতৰখন দেখুৱাব কলেজৰ। এখন টেবুলত মাখি দুটামানে পানীৰ জগটোত নাচি থকা ক্ল’জআপত দেখুওৱা হয়। দুখনমান টেবুলত খাই যোৱা প্লেট থাকিব। দুখনমান টেবুলত কলেজৰ ছাত্ৰ ছাত্ৰী বহি খাই থাকিব।\nএনেতে কেন্টিনলৈ সোমাই আহিব ছাত্ৰ ছাত্ৰী কেইগৰাকী মান। তেওঁলোকৰ মাজত দুজন ল’ৰা আৰু এজনী ছোৱালী। তাৰে এজন ৰকি আৰু ৰকিৰ লগত একে হেয়াৰকাটৰ এজন ল’ৰা( যোগেশ ভট্টাচাৰ্যই কৰিব চৰিত্ৰটো)।\nসিহঁতৰ লগত আছে পাচ ইঞ্চি ওখ হিল পিন্ধা ছোৱালী এজনী ( নীলাক্ষি কাকতি)।\nছোৱালীজনী ভিতৰত সোমাই ” ছিঃ ইমান লেতেৰাকৈ ৰাখিছে” বুলি কৈ মুখ কোচাই দিয়ে। তাইৰ কথা শুনি ৰকি আৰু লগৰজনে হাঁহে।\nৰকি: তুমি এইখন ফাইভষ্টাৰ হোটেল বুলি ভাবিছা নেকি পিংকি? এইখন কলেজৰহে কেন্টিন হয়।\n” তাতে মহা কৰাইছ হালৈ ইয়াৰ মালিক”। লগত অহা ল’ৰাজনে কয়।\nৰকি: একদম ঠিক কৈছ বিকি। আজি মালিকক দিব লাগিব অলপ মজা।\nপিংকি: মইতো ইয়াত আহিবই নিবিচাৰোঁ। তুমিহে মোক ইয়ালৈ লৈ আহা চাহ খুৱাবলৈ। কৰাইছ তুমিহে কেন্টিনৰ মালিক নহয়। ইউ….চোৱানা সৌ মাখিটো কেনেকে ৰসগোল্লাৰ ওপৰত নাচি আছে।\nবিকি: আৰে, কোনো নাই যে চাহ দিবলৈ? অথনিৰে পৰা বহি আছোঁ। কেন্টিনত বয় দুটা ৰাখিব নোৱাৰে এই হালৈয়ে।\nপিংকি: অঁ..মা, মই যাওঁ। সেই ডাঙৰ মাখিটো চোৱাছোন? কেনেকে ব্ৰেক ডেঞ্চ দিছে লালমোহনটোত।\nৰকি: ৰ’বাহে কি মাখিৰ নৃত্য নাটিকা চাই আছা তুমি? হালৈ এইফালে স্পেচিয়েল চাহ দুটাৰ লগত গৰম চিংৰা দুটা আৰু এটা ফেন্টা দিয়া ঠাণ্ডা।\nৰকিৰ মাত শুনি হালৈয়ে ঘুৰি চায় ( এই চৰিত্ৰটো কৰিব বিজয় মহন্তই)। হালৈয়ে ট্ৰে এখনত চিংৰা, চাহ আৰু ফেন্টাৰ বটল এটা আনে।\nবিকি: কিহে হালৈ দা? আপুনি আনে যে সদায়? ল’ৰা দুটা ৰাখিব নোৱাৰে? ইমান কাষ্টমাৰ আহে। আমাৰ ক্লাচ দেৰী হৈ যায় চাহ খাওঁতে।\nহালৈ: এহ..এনেও ক্লাচনো কিমান কৰাহে তোমলোকে? আৰু মই দুটা ল’ৰা ৰাখি পইচা কিয়নো খৰছ কৰোঁ।\nপিংকি: আপুনি অলপ চাফাকৈ ৰাখিবছোন? ইমান মাখি পৰে মিঠাইত। চিঃ ঘিণ লাগে দে।\nৰকি: হেই ভন্তি! কি কৈছা তুমি? ঘিণ কৰাৰ কি কথানো? মোৰ কেন্টিনৰ মাখিবোৰে হাইজিন মেইনটেইন কৰে। সিহঁতে টেষ্ট কৰিহে চাই আকৌ মিঠাই ঠিকে আছেনে?\nৰকি: কি কোৱাহে হালৈদা? মাখিয়ে মিঠাই টেষ্ট কৰি চায় সোৱাদৰ? মনে মনে থাকা। ষ্টুদেন্ট ইউনিয়নক লগাই দিম কিন্তু। কেন্টিন বন্ধ হ’ব।\nহালৈ: হাৰে! ঠিক কথা কৈছো। বেয়া হ’লে মাখি পৰি নাথাকিল হয়। উৰি গ’ল হয় মিঠাইৰ পৰা। সেইটো কি লগাব লগা কথানো? ৰ’বা গৰম গৰম গোল্লা আহি পাইছে খাই চোৱা।\nপিংকি:না.না…মই নাখাওঁ দেই।\nবিকি আৰু ৰকিয়ে ৰসগোল্লা আৰু চাহ পুণৰ খায় ফ্ৰিতে।\nএনেতে প্ৰফেচাৰ বৰুৱা চাৰ আহে সোমাই ভিতৰলৈ। তিনিও থিয় হয়।\nবৰুৱা: তোমালোকৰ ক্লাচ নাই নেকি? ইয়াত যে আদ্দা মাৰি আছা?\nবিকি: চাৰ আদ্দা মাৰা নাই। ভোক লাগিছিল সেইবাবে আহিছোঁ।\nবৰুৱা: দহটা বাজিছেহে? ভোক লাগিলেনে?\nৰকি: কি ক’ম চাৰ? বাঢ়ি অহা ল’ৰা যে? ভোক লাগে।\nবৰুৱা: আৰু কিমান বাঢ়িবাহে? তোমাৰ লগৰবোৰে কলেজ,ইউনিভাৰ্চিটি পাচ কৰি চাকৰি কৰিছে।\nবিকি: বিয়াও পাতিছে চাৰ বহুতে।\nবৰুৱাই ঘোপাকৈ চায়।\nবৰুৱা: ক্লাচত যোৱাগৈ? জৰুৰী ঘোষনা আছে। মই দেখিব লাগিব ক্লাচত তিনিওকে।\nহালৈক চাহ আনিব দিয়ে বৰুৱা চাৰে একাপ। তিনিও যাব খোজে।\nহালৈ: মোৰ চাহ, মিঠাইৰ বিলটো নিদিয়াকে গ’লা যে?\nৰকিয়ে “লিখি থোৱা খাটাত” বুলি ক’ব খুজিও বৰুৱা চাৰক দেখি লাহেকৈ পকেটৰ পৰা পইচা দিলে।\nহালৈ: আগৰখিনি নিদিলা যে?\nবিকি: সেইখিনিও দিম। এতিয়া এইখিনিকে ৰাখক। আমাৰ দেৰি হৈছে।\nসিহঁত যোৱালৈ চাই হালৈয়ে হাঁহে।\n” আজি ফিৰিতে নাপালি খাবলৈ” ৱুলি হালৈয়ে কয়।\nক্লাচ ৰুমত সকলোৱে মনে মনে বহি থাকে। বৰুৱা চাৰে ইকন’মিক্স পঢ়ায় থাকে। তেনেতে ৰোজী মেমে খট খট কৰি তেওঁৰ হাইহিল যোৰৰ শব্দ কৰি আহে। দুৱাৰমুখত থিয় হৈ ” মে আই কাম ইন” বুলি ৰোজী মেমে কয়। বৰুৱাই মুৰ তুলি চায় আৰু থিয় হয়। ৰোজী মেম সোমাই আহে হাতত ডাঙৰ বহী এখন লৈ।\nৰোজী: চৰী বৰুৱা চাৰ! ঘোষণাটো দিয়াৰ বাবেহে আহিলোঁ। মোক দায়িত্ব দিছে প্ৰিঞ্চিপাল চাৰে। সেইবাবে প্ৰত্যেক ক্লাচতে গৈ শুনাইছোঁ।\nবৰুৱা: Its ok. no problem. মই কৈছোৱে ইতিমধ্যে ক্লাচত ঘোষণা এটা দিয়া হ’ব বুলি।\nৰ’জী: ok.ষ্টুদেন্টচ্…তোমালোকৰ বাবে এটা ভাল খবৰ আছে। সদৌ অসম ভিত্তিত আবৃতি, কবিতা লিখা, গান গোৱা, বাজনা বজোৱাৰ প্ৰতিযোগীতা হ’ব। প্ৰত্যেক কলেজৰ পৰা ছাত্ৰ ছাত্ৰীবোৰে অংশ ল’ব। আৰু যিয়ে বিজয় হ’ব তেওঁলোকক চেৰাপুঞ্জী আৰু শ্বিলঙৰ ট্ৰিপত নিয়া হ’ব।\nবৰুৱা: বাহঃ বঢ়িয়া কথা। তেন্তে ভাগ লোৱা আৰু জয়ী হোৱা।\nৰ’জী: আমাৰ কলেজখন সৰু কলেজ। অন্য কলেজৰ দৰে সুবিধা বহুত নাই যদিও আমাৰ কলেজতো প্ৰতিভা আছে।\nবিকি: মেম, কোন ইয়েৰত পঢ়ে তাই?\nৰোজী: হোৱাট? প্ৰতিভা কোনো ছোৱালী নহয় বুজিলা? বৰুৱা:মেমে টেলেন্টৰ কথা কৈছে। মানুহ মাৰিবা দেই তোমালোকে।\nৰ’জী: ইয়েচ… আমাৰ কলেজতো ভাল আবৃতি আৰু গান গোৱা, গিটাৰ বজোৱা ষ্টুদেন্টচ আছে। so, ৰকি, পিংকি দুয়ো আবৃতি কৰিব লাগিব। বিকিয়ে ভাল গিটাৰ বজাব জানা বুলি শুনিছো। তাৰোপৰি ফাৰ্ষ্ট ইয়েৰত ৰিণি বুলি ছোৱালী এজনী আছে তাই ভাল গান গায়। গতিকে আমাৰ কলেজৰ পৰা তোমালোকে অংশ ল’ব লাগিব।\nপিংকি: মেম…মই নোৱাৰিম। মোক নক’ব প্লীজ।\nৰকি: মেম…পিংকি গ’লেহে মই যাম।\nবৰুৱা: কোন যাব নাযাব এইবোৰ আমি ঠিক কৰিম। তোমালোকক সোধা নাই। আৰু এটা কথা তোমালোকে প্ৰতিযোগীতাত নিৰ্বাচিত হৈ নিজিকিলেও কলেজৰ ফালৰ পৰা চেৰাপুঞ্জী ফুৰাবলৈ নিব তোমালোকক।\nসকলোৱে চিঞৰি উঠে উলাহত। এনেতে ৰিণিয়ে অনুমতি লৈ সোমায়। ৰ’জী মেডামে চিনাকি কৰি দিয়ে বিকিৰ লগত। বিকিয়ে হাই কয়। ৰিণিয়ে হাঁহে।\nকলেজৰ এটা খালী ৰুমত পিংকি আৰু ৰকিয়ে আবৃতি কৰি থাকে। বৰুৱা চাৰ আৰু ৰ’জী মেডাম আহে সোমায়।\nৰ’জী: তোমালোকে কবিতা চিলেক্ট কৰিলানে?\nপিংকি:” মই মমতাৰ চিঠি” কবিতাটো কৰিম আবৃতি।\nবৰুৱা: তুমি কোনটো কৰিবা ৰকি?\nৰকি: মই ” সাগৰ দেখিছা” সেইটো কৰিম।\nৰ’জী: দুয়োটা কবিতা বৰ ধুনীয়া। গুড চইচ।\nএনেতে বিকি আৰু ৰিণি হাঁহি হাঁহি সোমায়। বিকিৰ হাতত গিটাৰখন। দুয়ো সোমাই আহে।\nবিকি: গুড আফটাৰনুন চাৰ।\nৰিণি: গুড আফটাৰনুন মেডাম।\nৰ’জী:গুড আফটাৰনুন। তোমালোকে গান প্ৰেকটিচ কৰিছানে ভালকৈ।\nৰিণি: মেম কৰিছোঁ।\nৰ’জী: বৰ ভাল কথা। অহা সপ্তাহলৈ ৰেদী হোৱা।\nবৰুৱা আৰু ৰ’জী যায়।\nৰিণি আৰু বিকিয়ে গান প্ৰেকটিচ কৰে।\nহালৈৰ কেন্টিনত বিকি, ৰিণি, পিংকিয়ে বহি থাকে। হালৈয়ে ৰিণিলৈ চাই হাঁহি মাৰে। ৰিণিয়ে মুখ খন ঘুৰাই দিয়ে।\nপিংকি: কি হ’ল ৰিণি?\nৰিণি: এই যে কেন্টিনৰ হালৈদা! কেনেকে চাই থাকে ভাল নালাগে মোৰ।\nবিকি: জোকাইছে নেকি সি? ৰ’বা তাক মাতো।\nৰিণিয়ে মানা কৰে যদিও বিকিয়ে মাতে।\nহালৈ: কি হ’ল? কিবা লাগে নেকি?\nবিকি: আপুনি বোলে ৰিণিক বৰকৈ চাই আছে? কিয়?ভাল কথা নেকি কলেজৰ ছোৱালীক চালে এইদৰে।\nহালৈ: হেই…মই এওঁক চোৱা নাই নহয়। কি যে কোৱা?\nপিংকি: মিছা কিয় কৈছে। মই দেখিছোটো।\nহালৈ: এহ..মই এওঁক চোৱা নাই নহয়। এওঁ যে মিঠাই খাওঁতে মুখখন ইমান ডাঙৰকে মেলি খাইছে তাকে চাইছো। হি…হি….হি…\nৰিণিৰ খং উঠে। বিকিয়ে হাঁহিটো কোনোমতে ৰখায়।\nৰিণি:মই লিপষ্টিক মচা যাব বুলি তেনেকৈ খাওঁ। তাতে কি হ’ল?\nএনেতে ৰকি আহে।\nৰকি: আৰে..তোমালোক ইয়াতে আছা? মই গুড নিউজ দিবলৈ বিচাৰি ফুৰিছোঁ।\nবিকি: কি খবৰ?\nৰকি: আমি ইন্টাৰ কলেজ প্ৰতিযোগীতাত চিলেক্ট হৈছোঁ।\nতিনিও একেলগে: কি ?????\nৰকি: ইয়েচ। এতিয়া আমি জিতিব লাগে আৰু মেডেল আনিব লাগে।\nব’লা চাৰ, মেমে ৰখি আছে।\nবিকি: মানে আমাৰ শ্বিলং যোৱা ফিক্স। হুৰৰে…\nবাহিৰত কলেজৰ অন্য ল’ৰা ছোৱালীবোৰেও আনন্দ কৰে।\nকলেজৰ সমুখত এখন ডাঙৰ ইনোভা ৰখি থাকে। ড্ৰাইভাৰ সমুখৰ চিটত বহি থাকে। বৰুৱা চাৰ, বিকি,ৰকি ৰখি থাকে। এনেতে পিংকি আৰু ৰিণিয়ে চাৰিটাকৈ বেগ লৈ আহে। কিছু সময় পিছত ৰোজী মেডামো দুটা ডাঙৰ বেগ লৈ আহে। তেওঁলোকৰ বেগ দেখি বৰুৱা চাৰ, ৰকি আৰু বিকিয়ে ইটোৱে সিটোক চায়।পিংকিয়ে ড্ৰাইভাৰক ডিক্কিৰ দৰ্জা খুলি দিব কয়। ল’ৰাজনে ডিক্কি খুলি দি বেগবোৰ দাঙি উঠাই দিয়ে। সকলোৱে গাড়ীত বহে কিন্তু ড্ৰাইভাৰে গাড়ী ষ্টাৰ্ট নকৰাত বৰুৱা চাৰে যাবলৈ কয়।\nবৰুৱা: ভাইতি তোমাৰ নামটো কি আছিল?\n“ৰাজু” ল’ৰাটোৱে কয়।\nবৰুৱা: ৰাজু তুমি ৰৈ আছা যে? ব’লা আকৌ?\nৰাজু: চাৰ বাকী মানুহবোৰ নহাকে কেনেকৈ যাম? সকলোকে আহিব দিয়ক আকৌ”।\n( এইটো চৰিত্ৰ আদিত্যজ্যোতি বৰঠাকুৰে কৰিব)।\nবৰুৱা: বাকীবোৰ আকৌ কোন আহিব? আমিবোৰে যাম।\nৰাজু: তেন্তে ইমানবোৰ বেগ কাৰ?\nপিংকি আৰু ৰিণিয়ে একেলগে: আমাৰে বেগ।\nৰোজী মেডামেও লাহেকৈ “মোৰো আছে”।\nৰাজুৱে শ্বক খাই উঠে আৰু কয় ” বাপ্পাৱৈ”।\nপিংকি: আমি ফটো উঠিব লাগিব যে সেইবাবে দ্ৰেচ মাত্ৰ কেইযোৰ মান লৈছোঁ।\nৰাজু: মাত্ৰ কেইযোৰ মান কাপোৰ লওঁতে তিনিটাকৈ বেগ??\nবিকি আৰু ৰকিয়ে হাঁহে।\nযাত্ৰা আৰম্ভ হয়। বিকিয়ে ৰিণিৰ ফালে চাই মিঠাকৈ হাঁহে।\nবৰুৱা: আমি চেৰাপুঞ্জীলৈ যাম। তাত আমি ঠিক কৰি থোৱা গেষ্ট হাউচত থাকিম আৰু চেৰাপুঞ্জী ভালদৰে ফুৰিম।\nসকলোৱে : ওকে চাৰ।\nৰিণি: আমি কোনখন হোটেলত থাকিম চাৰ?\nৰ’জী মেডাম: আমি কোনো হোটেলত নাথাকো ৰিণি। আমি তাত থকা অসমীয়া লোকৰ গেষ্ট হাউচ এটাতহে থাকিম।\nপিংকি: সচাঁ মেম। ভালে হ’ব।\nশ্বিলঙৰ সৌন্দৰ্য বাটত উপভোগ কৰি তেওঁলোকে চেৰাপুঞ্জী আহে। গাড়ীতে সকলোৱে সমবেত স্বৰত গীত এটি গায়। বিকিয়ে গিটাৰ বজায়। লাহে লাহে সন্ধিয়া হোৱা দেখুৱাব। আৰু চেৰাপুঞ্জীৰ এটা সুন্দৰ বাংলোৰ আগত গাড়ী ৰখে। গাড়ীখনৰ মাত শুনি ভিতৰৰ পৰা ল’ৰা এজন আহে ওলায়। পিন্ধনত জেকেট, টুপী( এই চৰিত্ৰটো কৰিব টবিবৰ ৰহমানে)।\nতেওঁ আহি সকলোকে ” হেলো” কয়। বিকি কাষ চপাত “হেলো মামা” বুলি কয়। বিকিয়ে মামা মতা শুনি আচৰিত হয়। বৰুৱা চাৰে কয় যে স্থানীয় ভাষাতহে কৈছে মানে ” দাদা বা ভাই” হিচাপে। বৰুৱা চাৰে ল’ৰাজনক মাতে আৰু তাৰ নাম সোধে। সি হিন্দিতে তাৰ নাম “হ্যেনৰী” বুলি কয়।বস্তুবোৰ বাৰাণ্ডালৈ আনি বৰুৱাক সোধে।\nহ্যেনৰী: চাৰ, বাকী লোগ কিধৰ হেই? চামান চব অপনে ৰুম মে ৰাখেগা।\nবৰুৱা: হমলোগ হি হেই। অউৰ কোই নহী?\nপিংকি: ইয়ে চব হম লোগো কি হি বেগ হেই।\nহ্যেনৰী: ইতনা চাৰা চামান কিউ লায়া হে? য়হা পে ৰুকনে কা ইৰাদা হেই ক্যা জিন্দেগী ভৰ?\nৰিণি: তুমচে মতলব? ৱো হমাৰা পাৰ্চনেল বাত হে। তুম চামান অন্দৰ ৰখ্খো।\nহ্যেনৰী: ঠিক হেই।\nৰকি, বিকিয়ে হাঁহে। পিংকি, ৰিণি আৰু ৰোজী মেডামে ওপৰৰ তলাত থাকে। বিকি আৰু ৰকিয়ে একেটা কোঠা আৰু বৰুৱা চাৰে তলতে কোঠা লয়। ড্ৰাইভাৰ ৰাজুকো কাষৰে ৰুম এটা দিয়ে থাকিবলৈ।\nৰাতি সকলোৱে ডাইনিং ৰুমত আহি ভাত খায় উঠি বাহিৰত বহি ৰাতিৰ পাহাৰৰ সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰে। কাষতে বহি থকা ৰকীয়ে হঠাতে কয় “এনেকুৱা ঠাইত ভুতো থাকে” বুলি শুনিছোঁ। লগে লগে পিংকি আৰু ৰিণিয়ে ভয়তে সাৱতি ধৰে। বাৰাণ্ডাৰ চিৰিত বহি থকা ৰাজুৱে দৌৰি আহি বিকিৰ কাষ পায়।\nবিকি: ধুৰ…ভুত তুত একো নাই।\nৰকি: হা হা…মই ভইহে খুৱাইছো ঐ। ভুত বুলি একো নাই।\nবৰুৱা: হ্যেনৰী।তুমহাৰে মালিক কেতিয়া আয়েগা?\nহ্যেনৰী: চাহাব আজ শ্বিলং গয়া হে। কল চবেৰা আয়েগা।\nৰাজু: তুমহাৰে মালিক কা নাম ক্যা হেই?\nহ্যেনৰী: চাহাব কা জ্যেকশ্বন হে। পেহলে উচকা নাম জয়চৰন থা। য়হা পে আকে জ্যেকশ্বন কৰ লিয়া।\nএনেতে জোৰেৰে বতাহ বলে। সকলোৱে ঠাণ্ডাতে কঁপিব ধৰে। হ্যেনৰীয়ে অলপ ভয় খোৱা যেন হয়।\nহ্যেনৰী:অভি আপলোগ শ্বো যাও। হাম যায়েগা। ৰাত কো কাৰেন্ট যা চকতা হেই। মোমবত্তি ৰখা হে। জ্বলা লেনা।\nৰকি: কিউ? তুম নহী ৰুকোগে য়হা?\nহ্যেনৰী: নহী, হম নহী ৰুকেগা। পৰ তুমলোগ ঘবৰাও মত কুছ নহী হোগা। হম চবেৰে ৫ বজে আ যায়েংগে।\nৰাজু: ঘবৰাও নহী মানে? কিবা হোতা হে নেকি ৰাত মে?\nবৰুৱা: ধেই…কি বোৰ যে কৈছা নহয়?\nহ্যেনৰী: কুছ নহী। এইচে হি অগৰ কোই আৱাজ আয়ে তো ডৰ মত জানা। জোৰ চে বাৰিচ আয়ে তো ঘবৰানা নহী।হোতা হে কভি কভি পাহাৰ মে এইচা।\nঅচ্চা মে যাতা হু হা।\nহ্যেনৰী বেগাবেগীকৈ যায়। আটায়ে ইটো সিটোৰ মুখলৈ চায়। পিংকি আৰু ৰিণিয়ে “ভুতৰ কথা কৈছে নেকি” বুলি সুধিব ধৰে। বৰুৱা চাৰে বহাৰ পৰা থিয় দি ধমক দিয়ে। তেনেতে কাৰেন্ট যোৱাত পিংকি, ৰিণি আৰু ৰোজী মেমে চিঞৰি দিয়ে। হঠাতে বৰুৱা চাৰৰ পিঠিখনত গধুৰ কিহবাই যেন হেচি ধৰা অনুভৱ হয়। বৰুৱা চাৰেও ” আইও মৰিলো ও” বুলি চিঞৰে আৰু বাৰাণ্ডালৈ দৌৰ দিয়ে। আৰু তেনেতে কাৰেন্ট আহে আৰু দেখা পোৱা যায় এচুকত পিংকি, ৰিণি আৰু ৰোজী মেম ভয়তে কুঁচিমুঁচি আছে। আৰু বৰুৱা চাৰৰ পিঠিত ড্ৰাইভাৰ ৰাজুৱে উঠি আছে। বিকি আৰু ৰকিয়ে ৰাজুক টানি নমাই দিয়ে।\nসকলোৱে শুবলৈ যায়।\nৰাতি শুই থাকোতে হঠাত কাৰোবাৰ চিঞৰ শুনি পিংকি আৰু ৰিণি সাৰ পায়। পিংকিয়ে লাইট জ্বলাব খুজি দেখে যে কাৰেন্ট নাই। এন্ধাৰতে মমডাল বিচাৰে যদিও নাপায়। হঠাত দুয়ো বাহিৰত হো হোৱাই বতাহ অহা শুনে জোৰকৈ। তেনেতে তলত ধমধমাই দৰ্জা খিৰিকী খোলা, বন্ধ হোৱা শুনে। দুয়ো থক থককৈ কঁপিব ধৰে। এনেতে সিহঁতৰ ৰুমৰ দৰ্জাত কোনোবাই জোৰে ঢকিয়াব ধৰাত দুয়ো চিঞৰি দিয়ে। হঠাত মোবাইলটো বাজে ৰিণিৰ আৰু ৰ’জী মেমে কল কৰা দেখে।\nৰিণি: মেম কওঁক। অঁ শোৱা নাই। হয় আমিও শুনিছোঁ। ৰ’ব খুলি দিছোঁ।\nপিংকি বাহিৰত মেম ৰখি আছে। দৰ্জাখন খোলা।\nপিংকি: তুমি খোলা। মোৰ ভয় লাগে।\nৰিণিয়ে পিংকিৰ হাতত ধৰি দৰ্জাখন খোলে মোবাইলৰ টৰ্চৰ পোহৰত। দৰ্জা খুলিয়ে কম্বল এখন গায়ে মুৰে উৰি থকা কোনোবা থিয় হৈ দেখি চিঞৰি দিয়ে। লগে লগে কম্বল উৰা গৰাকী ভিতৰ সোমায়। গাৰ পৰা কম্বলখন আঁতৰাই দিয়াত ” ৰ’জী” মেম ওলাই পৰে।\nৰ’জী: ভয় নকৰিবা। মইহে আহিছোঁ। মোৰ ৰুমৰ দৰ্জা খিৰিকী চব কঁপিছে আৰু তলৰ পৰা ধাম ধাম শব্দ হোৱাত মই ইয়ালৈ আহিছোঁ। তোমালোকৰ লগত থাকিম।\nপিংকি: মেম আমিও শব্দ শুনিছোঁ। কোনোবাই চিঞৰা শুনিছো লগতে।\nৰ’জী: মইও শুনিছোঁ। মোক বৰুৱাই ফোন কৰি জনাইছে ৰাজুৱে হেনো কিবা দেখিছে। সি ফোন কৰি চবকে কৈছে। ভয়তে বিকি হঁতৰ অৱস্থা নাই। তোমালোকক সেয়েহে নিব আহিছোঁ।\nএনেতে বৰুৱা, বিকি আৰু ৰণিও আহে ওপৰলৈ। পৰিবেশটো ভয়ানক দেখুৱাব। এন্ধাৰ লগতে বিজুলী,ঢেৰেকণীৰ শব্দ, বতাহৰ শব্দ আৰু জোৰে বোৱা বতাহ, বৰষুণৰ শব্দেৰে জয়াল ভাব এটা দেখুৱাব। সকলোৱে ৰুমত বহি থাকিব। কোনেও নোশোৱে ৰাতি।\nবিকি: ৰাজুৰ বা কি খবৰ? বেচেৰা তাৰ ৰুমৰ পৰা ওলাব নোৱাৰিলে।\nৰণি:ঈশ্বৰে বচালে হ’ল তাক। বহুত ভয় খাইছে। কাৰোবাক হেনো দেখিছে সি বাহিৰত থিয় দি থকা।\nপুৱা কুকুৰাৰ ডাক দিব আৰু কিছু সময় পিছত সুৰুয উঠা দেখুৱাব। সকলোৰে চকীত বহি থাকোতে শুই যোৱাৰ পৰা সাৰ পায়। বিকি,ৰণি আৰু বৰুৱাই তলত দৌৰি যায় ৰাজুক চাবলৈ।\nহ্যেনৰীয়ে পুৱা কলিংবেল দিয়ে। বিকিয়ে দৰ্জাখন খুলি দিয়ে। হ্যেনৰী ভিতৰত সোমাই সকলোৰে ভয়তে শুকাই থকা মুখ দেখি আচৰিত হয়।\nহ্যেনৰী: ক্যা হুৱা দাদা? আপলোগো কে দেখ কে এইচা লগ ৰহা হে ৰাত ভৰ নিন্দ নহী আয়া? অউৰ ডৰ কিউ ৰহে হো?\nবিকিয়ে কথাখিনি কয়।\nহ্যেনৰী: ৱেইচা কুছ নহী। আপলোগ এইচে হি ডৰ গয়া।\nএনেতে বৰুৱাই গৈ ৰাজুৰ ৰুমত ধকিয়ায়। ৰাজু উঠি আহে হামিয়ায়।\nবৰুৱা: ৰাজু তুমি ঠিকে আছা?\nৰাজু: মই ঠিকে আছো।\nৰণি: ৰাতি যে ফোন কৰিছিলা কিবা দেখিছো বুলি একোটো হোৱা নাই?\nৰাজু : নাই। মোৰ টোপনী আহিল ভালকে।\nবিকি: আৰু আমিবোৰক ভাল টেনশ্যন দিলা ন? গোটেই ৰাতি নোশোলোঁ।\nৰাজু: ইয়ে…মই ভয়তে চিঞৰিছিলো। পিছত শুই গ’লো।জানো আপোনালোক সাৰে থকা গম পায়েই আৰামত শুলোঁ।\nৰাজুৱে আকৌ কিবা ক’ব খোজোতে এখন গাড়ী আহে সোমাই। সকলোৱে চাই বাহিৰত। এজন ওখ, ৰঙা জেকেট, জিনচ আৰু কাউবয় হেট পৰিহিত মানুহ এজন গাড়ীৰ পৰা নামে ( চৰিত্ৰটো কৰিব হেমন্ত কাকতি)। তেওঁ গাড়ীৰ পৰা বহুত বস্তু নমাই আৰু হ্যেনৰীক মাতে। হ্যেনৰী দৌৰে বাহিৰলৈ। মানুহজনে বস্তুবোৰ নমাবলৈ নিৰ্দেশ দি ভিতৰলৈ আহে। ভিতৰত বৰুৱা, বিকি আৰু ৰণিক দেখি চিনাকি হয়। আৰু ৰাতিৰ পৰিস্থিতিৰ বিষয়ে জানি আচৰিত হয়। এনেতে ৰোজী মেডাম তললৈ আহে আৰু মানুহজনে তেওঁক চাই থাকে ৰ লাগি। ৰ’জীও চকুত পৰাৰ চাই থাকে। বৰুৱাই গল খেকাৰি দিয়াত দুয়ো বাস্তবলৈ ওভোতে।\n” হাই আই এম জ্যেকশ্যন। অৰিজেনেলী ফ্ৰম আচাম।”\nৰ’জী: আচাম? ফ্ৰম হোৱেৰ?\nজ্যেকশ্যন: আই এম ফ্ৰম নাহৰকটীয়া।\nৰ’জী: ৰিয়েলী? মইও তাৰে ছোৱালী। ভাল লাগিল লগ পায়।\nজ্যেকচন: বাৰু কেনে পালে মোৰ ঘৰত থাকি?\nৰোজী আৰু নয়নে সকলো কথা ক’লে আগনিশাৰ। জ্যেকচন আচৰিত হয় আৰু তেওঁৰ তাত একো নাই ভয় খাৱ লগীয়া নহয় বুলিও ক’লে।\nসকলোৱে ব্ৰেকফাষ্ট কৰি অলপ ফুৰি আহিল। গধূলি আহি চোতালত বহি জোনাক উপভোগ কৰিলে।সকলোৱে শুব গ’ল। হ্যেনৰীয়ে ভয় খাবলে মানা কৰিলে পুণৰ।\nৰাতি আকৌ তলত চিঞৰ আৰু ৰাজুৱে ফোন কৰিলেে। বিকি আৰু ৰণিয়েও ৰাজুক মাতিলে যদিও ৰাজু ওলাই নাহিল। সকলোৱে ভয়ত ৰাতি কটালে। পিংকি আৰু ৰিণিয়ে কান্দিব ধৰে ভয়তে। মেডাম ৰ’জি আৰু বৰুৱাই ৰাতিপুৱাই উভতি অহা দিচিশ্যন লয়।\nপুৱা হ্যেনৰীক জেকশ্যনে গালি পাৰি থাকে। সকলোৱে বেগ লৈ ওলাই আহে। জ্যেকশ্যন আচৰিত হয়।\nজ্যেকশ্যনে কাষলৈ আহে আৰু ক’লৈ যায় সোধে?বৰুৱাই ৰাতিৰ ঘটনাটো কয় আৰু ৰাজুক মাতে। ৰাজু টোপনীৰ জালেৰে আহে।\nবৰুৱা: ৰাজু তই ৰেদি হোৱা নাই? আমি যাব ওলালোঁ।\nৰাজু: ক’ত যাব ওলাইছে? মোৰ টোপনী পুৰ হোৱাই নাই।\nবিকি: ৰেদি হোৱা নাই যে? এতিয়া টোপনী পুৰ কৰিব নালাগে। সোনকালে ব’লা। উফ…বৰ সাংঘাটিক ৰাতি পাৰ কৰিলো দুদিন।\nপিংকি,ৰিণি আৰু ৰোজী আহে নিজৰ বেগ লৈ।\nজ্যেকশ্যন: আপোনালোকে মিছাতে ভয় খালে। মোৰ বাংলোত কোনো ভয় নাই। শুনক ইয়াৰ পৰা।\nহ্যেনৰী: আপোনালোগ এইচে হি ডৰ গয়া।\nৰণি: ভয়?? বৰ ভয়ত কটালো দুদিন।\nজ্যেকশ্যন:আহ…বৰ দুখ লাগিছে। আই এম চৰী। মোৰ গেষ্ট হাউচত কষ্ট পালে। আচলতে ই মানে হ্যেনৰীয়ে দিনত খুলি থোৱা খিৰিকীবোৰ বন্ধ কৰিব পাহৰে। ৰাতি বতাহ বৰষুণত সেইবোৰে ধামধুম শব্দ হয়। সেইবোৰে মানুহে ভুতে কৰা বুলি ভাবে।\nবৰুৱা: কি ??\nৰাজু: মইও সেইটোকে ক’ব বিচাৰছিলোঁ। প্ৰথম নিশা দৰ্জা খিৰিকীবোৰ বন্ধ কৰা নাছিল। প্ৰথমতে ভুতে কৰা বুলি ভাবিলো কিন্তু পিছত ভালদৰে চাই ঠিক কৰি শুই থাকিলোঁ।\nৰণি: কি? তুমি নিজে ভালকৈ থাকি আমাক ভয় খুৱালা? পিছে কাৰোবাক যে দেখিলো বুলি কৈছিলা?\n হ্যেনৰী: আৰে ৱো মে থী। মুঝে য়াদ আয়া কি নিচে কে ৰুম কা খিৰকী,দৰৱাজা বন্ধ নহি কিয়া। আয়া কি মেইনে খিৰকী খোলা ৰাখা তো বন্ধ কৰনে আয়া থা। মে ইচে বুলা ৰহা থা অউৰ ইয়ে ডৰ গয়া।\nজ্যেকশ্যন: শুনিলেনে? এতিয়া গম পালে?\nসকলোৱে ৰাজুলৈ চায় আৰু চিঞৰে ” তই যদি গমে পাইছিলি তেন্তে আমাক দুদিন কিয় ভয় খুৱালি?\nৰাজুৱে একো নামাতে আৰু তলমুৰ কৰে।\n« প্ৰথম প্ৰেমপত্ৰখন-সদানন্দ ভূঞা\nসময়ৰ সোঁতত বিহু : ভাস্কৰজ্যোতি শৰ্মা »\nপ্ৰথমেই চিনেমা হব চাইছোঁ দেই। ভাল লাগিল\nবঢ়িয়া । বৰুৱাৰ পিঠিত ৰাজু জাঁপ মাৰি উঠাৰ চিনটো ভাৱি ভাৱি হাঁহিত বাগৰি আছোঁ । আৰু কেণ্টিনৰ মিঠাইৰ ওপৰত মাখিৰ চিনটো । ব্লকব্লাষ্টাৰ মুভী । আপোনাৰ লগত কাম কৰি ভাল লাগিল ।\nবঢ়িয়া লাগিল😁😁। চিনেমাৰেই আৰম্ভ কৰিছো।\nবঢ়িয়া চিনেমা৷ চুপাৰ হিট


কেপ্টেইন ঋষভ পণ্টৰ বাবেই বাহিৰ হ’ল দিল্লী কেপিটেলছ - Olympia Sports\nHomeNewsকেপ্টেইন ঋষভ পণ্টৰ বাবেই বাহিৰ হ’ল দিল্লী কেপিটেলছ\nমুম্বাইৰ বিৰুদ্ধে পৰাস্ত হৈ আই পি এলৰ প্লে’ অফত প্ৰৱেশৰ পথ বন্ধ হোৱা দিল্লী কেপিটেলছৰ ভুল ক’ত হ’ল ? কাৰ বাবে অধিক সম্ভাৱনা থকাৰ পিছতো দিল্লীয়ে প্লে’ অফৰ দুৱাৰ দলিৰ পৰা উভতিবলগীয়া হ’ল ? এই প্ৰশ্ন নিশ্চিয় সকলোৰে মনলৈ আহিছে । শনিবাৰৰ হাই ভ’ল্টেজ মেচখনৰ পিছত কৰা কিছু পৰ্যালোচনাই এই কথা স্পষ্ট কৰে যে কেৱল অধিনায়কৰ ভুলৰ বাবেই শনিবাৰে দিল্লীয়ে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ মেচখনত পৰাজয় স্বীকাৰ কৰিলে ।\nঅধিনায়ক ঋষভ পণ্টৰ কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ ভুলে গোটেই মেচখনকে অন্য এক দিশলৈ লৈ গ’ল । পণ্টৰ সেই ভুল নোহোৱা হ’লে দিল্লী প্লে’ অফত প্ৰৱেশ কৰাৰ লগতে আৰ চি বিৰ সকলো অংকত আউল লাগিল হয় । কিন্তু যি হ’বলগীয়া আছিল সেয়া হৈ গ’ল । এতিয়া চাওঁ আহক পণ্টে কিদৰে নিজৰ দলটোক পৰাজয়ৰ মুখলৈ ঠেলি দিছিল —\nশনিবাৰৰ মেচখনত পণ্টৰ বেটিং আশা ব্যঞ্জক নাছিল । উইকেটকীপাৰ আৰু অধিনায়ক হিচাপেও তেওঁৰ ভূমিকা আছিল অতি দুৰ্বল । পণ্টে লোৱা ভুল সিদ্ধান্তৰ বাবেও মেচখনৰ গতি সলনি হৈছিল ।\nপ্ৰথমে বেটিং কৰা দিল্লীয়ে এক বৃহৎ স্ক’ৰ কৰিব পাৰিব বুলি বহুতেই আশা কৰিছিল আৰু পণ্টৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখিছিল । কিন্তু প্ৰথমৰে পৰা লেহেমীয়া বেটিং কৰা পণ্টে শেষলৈকে তেওঁৰ বেটিংশৈলী একেই ৰাখিলে । শেষলৈ তেওঁ দ্ৰুত বেটিং কৰিব বুলি আশা কৰা হৈছিল যদিও সকলো আশা ধূলিসাৎ কৰি তেওঁ পেভিলয়নমুখী হয় ।\nফিল্ডিঙৰ সময়তো অধিনায়ক পণ্টৰ প্ৰদৰ্শন আছিল অতি দুৰ্বল । পণ্টে দ্বাদশ অভাৰত ডেৱাল্ড ব্ৰাভিছৰ এটা সহজ কেচ ড্ৰপ কৰিছিল । ১৫ নং অভাৰত টিম ডেভিডৰ কেচ আয়ত্ব কৰিছিল যদিও ডি আৰ এছ নোলোৱাৰ বাবেই সেই উইকেট লাভৰ পৰা বঞ্চিত হ’ল । অধিনায়ক তথা উইকেটকীপাৰ হিচাপে ইয়াতো তেওঁৰ ব্যৰ্থতা ফুটি উঠে ।\nঋষভ পণ্টে দ্বিতীয় বাৰৰ বাবে জীৱন দিয়া এই দুই খেলুৱৈয়ে দিল্লীৰ দখলত থকা মেচখন মুম্বাইৰ দিশে লৈ গ’ল । পণ্টৰ ভুলৰ বাবেই দিল্লীয়ে মেচখন হেৰুৱালে ।\nমুম্বাইৰ ইনিংছৰ দ্বাদশ অভাৰত পণ্টে ডেৱাল্ড ব্ৰেভিছৰ এটা সহজ কেচ ড্ৰপ কৰিছিল । কুলদীপ যাদৱৰ এটা সুন্দৰ গুগলী ডেলিভাৰীত ডেৱাল্ড পেভিলিয়ন মুখী হোৱাৰ বাট মুকলি হৈছিল । কুলদীপৰ গুগলীক ব্ৰেভিছে চুইপ কৰিব বিচাৰিছিল যদিও বলটো উইকেটৰ ওপৰলৈ উঠি গৈছিল । পণ্টে বতাহতে সেই বলটো ধৰিবলৈ আহিও আয়ত্ত কৰিব নোৱাৰিলে । সেই কেচ পণ্টে ড্ৰপ কৰে । কেচ ড্ৰপ হোৱাৰ সময়ত দেখা গৈছিল দিল্লীৰ খেলুৱৈ তথা ষ্টেডিয়ামৰ দৰ্শক হতাশাগ্ৰস্ত মুখবোৰ ।\nখেল খনৰ ১৫ নং অভাৰত পণ্টে কৰিছিল আৰু এটা ডাঙৰ ভুল । তেতিয়াও পণ্টৰ হাতত ডি আৰ এছ জমা আছিল । সেই অভাৰটো কৰিছিল শাৰ্দুল ঠাকুৰে । মুম্বাইৰ টিম ডেভিড শাৰ্দুল ঠাকুৰৰ বলত শূন্য ৰাণত আউট হৈছিল । তেওঁৰ বেট স্পৰ্শ কৰি যোৱা বলটো পণ্টৰ দুহাতৰ মাজত ৰৈছিলগৈ । কিন্তু আম্পায়াৰে আউট দিয়া নাছিল । পণ্টে ডি আৰ এছ ল’ব পাৰিলেহেঁতেন যদিও ডি আৰ এছ নল’লে । উইকেট কীপাৰ হিচাপে পণ্ট এইখিনিতে বিফল হোৱাৰ লগতে দিল্লীৰ পৰাজয়ৰ আন এক মূল কাৰণ হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল পণ্টৰ এই ভুল ।\nখেলখনৰ অন্তত পণ্টে কৈছিল, বাকী খেলুৱৈসকলে বলটো বেটত লগা নাই বুলি কৈছিল । সেয়ে তেওঁ ডি আৰ এছ নল’লে । কিন্তু এজন উইকেট কীপাৰ হোৱাৰ বাবে পণ্টে বলটো বেটত লাগিছিল নে নাই সেয়া আন সকলতকৈ অতি ভালদৰে জানিব লাগিছিল । ডি আৰ এছ তেওঁ ল’বনে নাই সেয়া তেওঁৰ কৰ্তৃত্ব ।\nটিম ডেভিডক এইদৰে জীৱন দান দিয়াৰ বাবেই ৩০৯ ষ্ট্ৰাইক ৰেটত খেলি ১১ বলত ৩৪ ৰাণ কৰি মুম্বাইক জয়ৰ সুৱাদ দিবলৈ সক্ষম হ’ল । টিম ডেভিডে দ্বিতীয় জীৱন লাভ কৰি ২ টা ৬ আৰু চাৰিটা ৪ কোবাই এই ৰাণ সংগ্ৰহ কৰিছিল । ইফালে পণ্টে কেচ ড্ৰপ কৰা ডেৱাল্ড ব্ৰেভিছেও ৩৭ ৰাণৰ ইনিংছ খেলে ।\nমেচখনত প্ৰথমে বেটিং কৰি দিল্লীয়ে মুম্বাইক ১৬০ ৰাণৰ লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰি দিছিল । মুম্বাইয়ে এই লক্ষ্য আগত লৈ ঈশান কিষাণৰ ৩৫ বলত ৪৮, টিম ডেভিডৰ ১১ বলত ৩৪, ডেৱাল্ড ব্ৰেভিছৰ ৩৭ ৰাণৰ সহায়ত অন্তিম অভাৰত বিজয় সাব্যস্ত কৰে । ইয়াৰ লগে লগে দিল্লী প্লে’ অফত প্ৰৱেশৰ পথ বন্ধ হয় আৰু আৰ চি বি প্লে’ অফত প্ৰৱেশ কৰে ।\nপণ্টৰ ওপৰত দল, দলীয় মেনেজমেণ্ট তথা অনুৰাগীৰ বিশ্বাস আছে । সকলোৱে আশা কৰিছিল পণ্টে দিল্লীক দিব আই পি এলৰ ট্ৰফী । সকলো ঠিকেই আছিল । ভবা মতেই সকলো আগবাঢ়িছিল । কিন্তু অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ মেচখনত কৰা এই কেইটা ভুলে মেচখনৰ পৰাজয়ৰ মূল কাৰণ পণ্ট বুলিয়েই প্ৰমাণ কৰিছে ।\nকেৱল আই পি এলৰ দিল্লী কেপিটেলছ নহয়, ভৱিষ্যতে পণ্টে বহন কৰিব লাগিব ভাৰতীয় দলৰ নেতৃ্ত্বও । বহু ক্ৰিকেট বিশেষজ্ঞই এতিয়াই পণ্টৰ হাতত ভাৰতীয় দলৰ অধিনায়কৰ দায়িত্ব দিবলৈও কৈ আহিছে । এনে সময়ত পণ্টে এইদৰে কৰা নিজৰ সৰু সৰু ভুলৰ শুধৰণি নকৰিলে আৰু অধিক আত্মবিশ্বাসী হৈ নুঠিলে সেই দায়িত্বৰ বাবে তেওঁ যোগ্য হৈ নুঠিব । সেয়েহে এতিয়া সকলোৱে বিচাৰিছে পণ্টে নিজক কিছু সলনি কৰক ।\nPrevious articleঅতীত হ’ল টকিঅ’ অলিম্পিক ! নীৰজৰ বাবে সহজ হৈ থকা নাই পদক জয়\nNext articleভাৰতত ফিফা ১৭ অনূৰ্দ্ধ মহিলা বিশ্বকাপৰ ১৩ টা দল নিশ্চিত


অসমীয়া জাতি-ভাষা, মিঞা মুছলমান, ধাৰ-ধুৰৰ প্ৰসংগ ইত্যাদি\n, August 29, 2018 1:38 pm\nমিঞা-ফ’বিয়াত ভোগা কিছুমান মানুহে এতিয়াও ক’বলৈ এৰা নাই যে অসমীয়া জাতি আৰু ভাষা মিঞাৰ ওচৰত ধৰুৱা নহয়। ভাওনাৰ পুতলা-গদাহস্ত ভীমৰ বচন যেন এনে উক্তি উগ্ৰজাতীয়তাবাদী আৰু আত্মঘাতী চিন্তাৰ লোকৰ বিপুল উতনুৱা কৰতালিৰে সম্ভাষিত হয় সঁচা, কিন্তু তাৰ জাতিধ্বংসী, মিঞা-বিদ্বেষী আৰু বিশৃংখল চিন্তা-ভিত্তিক চৰিত্ৰ ফঁহিয়াই দেখুওৱাটো অসমীয়া জাতিৰ সুস্বাস্থ্যৰ বাবে আমি দৰকাৰী বুলি বিবেচনা কৰোঁ।\nএইচাম মানুহে কয় যে অসমীয়া জাতি আৰু ভাষা প্ৰব্ৰজিত লোকৰ অনুগ্ৰহৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল নহয় আৰু অসমীয়া জাতিক আনৰ অনুগ্ৰহৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল এক স্বকীয়তাহীন, দুৰ্বল, নিঃকিন জাতি আৰু ভাষাৰূপে প্ৰক্ষেপ কৰাৰ দৰকাৰ নাই। এওঁলোকে আকৌ নাগৰিকত্ব আইন সংশোধনী বিধেয়কৰো বিৰোধিতা কৰি কয় যে অসমীয়াক হিন্দু বাংলাদেশীয়েও উদ্ধাৰ কৰিব নালাগে, মিঞা মুছলমানেও উদ্ধাৰ কৰিব নালাগে।\nএওঁলোকে কিদৰে কেঁচা-পকা মিহলি কৰি পেলায় চাওক : অবৈধ হিন্দু বাংলাদেশী আৰু বৈধ অভিবাসী মুছলমানৰ মাজত অদ্ভূত সমীকৰণ ৰচি এওঁলোকে ক’ব খোজে যে অসমীয়া জাতি আৰু ভাষা এই দুয়ো সম্প্ৰদায়ৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰশীল নহয়। কাৰণ দুয়োটাই “আন”! অৰ্থাৎ বাহিৰৰ পৰা আনিব খোজা হিন্দুখিনি যিদৰে “আন”, ভিতৰত থকা বৈধ অভিবাসী মুছলমানো সিদৰে ‘‘আন”!\nআমাৰ দৰে মানুহে যেতিয়া কওঁ যে অধিকাংশ অভিবাসী মুছলমানে পিয়লত অসমীয়াক মাতৃভাষা বুলি স্বীকৃতি দিয়ে আৰু অভিবাসী অধ্যুষিত অঞ্চলত অসমীয়া মাধ্যমৰ স্কুল আছে আৰু তেওঁলোকৰ ল’ৰা-ছোৱালী অসমীয়া মাধ্যমৰ স্কুলত পঢ়ে, তেতিয়া উক্ত মানুহচামে কয় যে এই ধৰণৰ যুক্তিৰে আমি অসমীয়াক কাৰোবাৰ ওচৰত ধৰুৱা সজাইছোঁ আৰু খাঁটি অসমীয়া সমাজখনৰ অৱদানক অস্বীকাৰ কৰিছোঁ।\nআমি সবিনয়ে কওঁ যে অসমীয়া ভাষাৰ বিবিধ বিকাশত বৰঙনি যোগোৱা, অসমীয়াভাষী বুলি পৰিচয় দিয়া, অসমীয়া ভাষাক আদৰি লোৱা, অসমীয়া ভাষাৰ চৰ্চা কৰা আৰু কৰিবলৈ আগবঢ়া আহোম, মৰাণ, বড়ো, কাৰ্বি, চাহ-মজদুৰ, মিঞা মুছলমান, শংকৰ-আজান, জ্যোতি-বিষ্ণু, অমলেন্দু-হেমাংগ, সমীৰ-সনন্ত, ইছমাইল হুছেইন-আব্দুছ ছামাদ আদি সকলোৰে ওচৰত অসমীয়া ভাষা আৰু জাতি ধৰুৱা। বৃ্হত্তৰ অসমীয়া জাতিৰ দ্বান্দ্বিক বিকাশত এই সকলোৰে অৰিহণা আছে আৰু সভ্য জাতিৰ লক্ষণ হ’ল সকলোৰে অৱদানক স্বীকৃতি দিয়া। অভিবাসী মুছলমানৰ অৱদানক স্বীকৃতি দিয়াৰ অৰ্থ খাঁটি অসমীয়া সমাজখনৰ অৱদানক অস্বীকাৰ কৰা নহয়। “অসমীয়া আঠশ বছৰ পূৰ্বে প্ৰব্ৰজিত অহোমৰ ওচৰত ধৰুৱা নেকি?” “অসমীয়া ডেৰ শ বছৰ পূৰ্বে প্ৰব্ৰজিত চাহ-মজদুৰৰ ওচৰত ধৰুৱা নেকি”– আদি প্ৰশ্নৰ দৰেই “অসমীয়া এক-ডেৰশ বছৰ পূৰ্বে প্ৰব্ৰজিত অভিবাসী মুছলমানৰ ওচৰত ধৰুৱা নেকি?” -এই প্ৰশ্নও উন্নাসিক, অপ্ৰাসংগিক, প্ৰৰোচনামূলক আৰু শেষ বিচাৰত জাতি-নিৰ্মাণ প্ৰক্ৰিয়াত অনাহক বিধি-পথালি লগোৱা বহুৱালিৰ নামান্তৰ।\nঅভিবাসী মুছলমানৰ ক্ষেত্ৰত “আন”,“কাৰোবাৰ” আদি শব্দ প্ৰয়োগ কৰা মানুহে এচাম অসমীয়াৰ সেই পুৰণি, ক্ষতিকৰ, সংকীৰ্ণ, উগ্ৰ-জাতীয়তাবাদী, আধিপত্যবাদী মনোভাৱটোকে নগ্নৰূপত পুনৰ প্ৰকাশ কৰে, যি মনোভাবৰ বাবেই এটা এটাকৈ অসমীয়াৰ আপোন জনগোষ্ঠী অসমীয়াৰ ওচৰৰ পৰা আঁতৰি গ’ল আৰু ভাষিক সম্প্ৰদায় হিচাপে সংখ্যাগত দিশত অসমীয়াক সংকটাপন্ন কৰি তুলিলে।\nপ্ৰশ্ন উঠে– আজি এক ঐতিহাসিক সন্ধিক্ষণ বা সংকটত অসমীয়া জাতি উপনীত হোৱা নাই বুলি এইসকল মানুহে ভাবে নেকি? অসমীয়াভাষীৰ সংখ্যা এসময়ৰ প্ৰায় ৭০ শতাংশৰ পৰা কমি আহি ১৯৯১ চনৰ পিয়লত হৈছিল ৫৭.৮১ শতাংশ, ২০০১ চনৰ পিয়লত হৈছিল ৪৮.৮০ শতাংশ আৰু ২০১১ চনৰ পিয়লত হৈছেহি ৪৮.৩৮ শতাংশ। অসমীয়াভাষীৰ এই ক্ৰমহ্ৰাসমান জনসংখ্যা এওঁলোকৰ মতে অসমীয়াৰ সংকট হয় নে নহয়?\nযদি হয়, তেন্তে অসমীয়াৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা ধৰি ৰখাৰ কি কাৰ্যকৰী নীতি, কৌশল বা উপায় তেওঁলোকে আমাক দিব খুজিছে? অভিবাসী মুছলমানক “আন” বুলি, “খাঁটি” নহয় বুলি, তেওঁলোকৰ ওচৰত আমি ধৰুৱা নহয় বুলি, অসমীয়া সমাজ তেওঁলোকৰ বাবে “ক্ষতিগ্ৰস্ত” হৈছে বুলি দোহাৰি থাকি তেওঁলোকক বাৰম্বাৰ প্ৰৰোচিত কৰি অসমীয়া সমাজৰ পৰা তেওঁলোকক দূৰলৈ ঠেলি থাকিব লাগিব? এইটো পদ্ধতিৰে এইচাম মানুহে অসমীয়াৰ ভাষিক সংখ্যাগৰিষ্ঠতা ৰক্ষা কৰিব? কি যাদু-মন্ত্ৰ আছে জানো এওঁলোকৰ হাতত! নে অসমীয়াৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰ যি হয় হৈ থাকক –মিঞা মুছলমানক আপোন কৰি লোৱাত নাই? নাও বুৰে যদি বুৰক, তবু টিঙৰ পৰা নানামো? জনসংখ্যা ৩০ শতাংশ মানলৈ নামি গ’লেও ‘‘আমি অসমীয়া নহওঁ দুখীয়া”?\nকোৱা বাহুল্য, তেওঁলোকৰ দৃষ্টিভংগি আংশিক আৰু খণ্ডিত –সামগ্ৰিক নহয়।\nআজি যদি চাহ জনগোষ্ঠী, আহোম জনগোষ্ঠী আদিৰ দৰে কোনো এক জনগোষ্ঠী অসমীয়াৰ পৰা আঁতৰি যাব খোজে, সেই কথায়ো আমাক বিচলিত কৰিব। কাৰণ, সি হ’ব অসমীয়াৰ জাতীয় দেহৰ অংগহানিস্বৰূপ আৰু সিয়ে অসমীয়াক ভাষিক সংখ্যালঘুত পৰিণত কৰাৰ আশংকা তীব্ৰ কৰিব। পিছে, এই মুহূৰ্তত এইসকল জনগোষ্ঠীক লৈ তেনে প্ৰশ্ন অবান্তৰ। প্ৰশ্ন আহিছে মিঞা মুছলমানক লৈ। অসমীয়া হ’বলৈ শতিকাজোৰা প্ৰয়াসৰ অন্তত নানা কাৰণত বিচলিত হৈ আজি তেওঁলোকৰ কিছুমান মানুহ অসমীয়াৰ পৰা আঁতৰি গৈছে। আমি কি তেওঁলোকক বাৰে বাৰে প্ৰৰোচিত কৰি আমাৰ পৰা তেওঁলোকক ঠেলিয়ে থাকিম?


মৰমেই নহয়, আৰু বহু কিবাকিবি বিচাৰে প্ৰেমিকাই | Asom Live 24\nমৰমেই নহয়, আৰু বহু কিবাকিবি বিচাৰে প্ৰেমিকাই\nপ্ৰেমিকাৰ হেঁপাহ, প্ৰেমিকাৰ অনুৰাগ। প্ৰেমিক কেনেকুৱা হোৱাটো বিচাৰে প্ৰেমিকাই?\nঅসম লাইভ ২৪ঃ মৰমেই নহয়, আৰু বহু কিবাকিবি বিচাৰে প্ৰেমিকাই। একমাত্ৰ এবুকু মৰমেৰে ধৰি ৰাখিব নোৱাৰে প্ৰেমিকাক। হৃদয়ৰ ৰাণীক ধৰি ৰাখিবলৈ প্ৰেমিকৰ থাকিব লাগে বহু গুণ। অকল টকা-পইচা, পার্ক-ৰেণ্টুৰেণ্টৰ মায়াজালেৰে প্ৰেমিকাৰ হৃদয় জুৰুৱা সহজ নহয়। প্ৰেমিকাই আৰু বহু কিবাকিবি বিচাৰে। সকলো প্ৰেমিকাই বিচাৰে হৃদয়ৰ ৰাজকুমাৰ ব্যতিক্ৰম হওক, আনতকৈ পৃথক হওক।\nপ্ৰেমিকক কেনেকুৱা হোৱাটো বিচাৰে প্ৰেমিকাই?\nনম্ৰতাঃ প্ৰেমিক নম্ৰ হোৱাটো বিচাৰে প্ৰত্যেক প্ৰেমিকাই। দয়াৱান আৰু নম্ৰ যুৱকক অধিক পছন্দ কৰে যুৱতীয়ে।\nবুদ্ধিমানঃ বুদ্ধিমান পুৰুষৰ প্ৰতি অধিক আকর্ষিত হয় যুৱতীসকল।\nউদাৰঃ উদাৰতা এক বিৰল গুণ। উদাৰ পুৰুষক অধিক পছন্দ কৰে যুৱতীয়ে।\nআত্মবিশ্বাসঃ আত্মবিশ্বাস অত্যন্ত গুৰুত্বপূর্ণ গুণ। যি যুৱকৰ মুখত আত্মবিশ্বাসৰ ৰেশ যুৱতীয়ে দেখা পায়, তেনে যুৱকক অধিক পছন্দ কৰে যুৱতীয়ে।\nপৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা এক গুৰুত্বপূর্ণ বিষয়। কাঢ়া ইস্ত্ৰী কৰা ৰংচঙীয়া কাপোৰ পিন্ধি, নিতৌ ধোৱা চিকচিকীয়া বাইকত ফুল টেংকী তেল ভৰাই প্ৰেমিকাক উঠাই লৈ ফুৰিলেও হাঁহিলে যদি গুটখা খাই লেতেৰা হোৱা বত্ৰিশ দন্ত প্ৰকাশ হয়, তেনেহ’লে প্ৰেমিকা বিতুষ্ট নোহোৱাতো দৈৱ লিখনহে বুলিব লাগিব। গতিকে প্ৰেমৰ বৰ পুখুৰীত জাঁপ দিয়াৰ চেষ্টা চলাই থকাসকলে এই দিশবোৰতো গুৰুত্ব দিলেহে মনৰ আশা পূৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে।\nজীৱন ডাঙৰ নে ধর্ম ডাঙৰ?\nবিজেপিৰ কৃষকহীতৈষী আইন নবুজুহে নুবুজে কৃষকে\nহাফলঙৰ সন্তোষ হোজাইৰ হত্যাকাণ্ডত কোন DSP জড়িত?


জলবায়ু পৰিৱৰ্তন কি?\nWorld Environment Day: জলবায়ু পৰিৱৰ্তন কি?\nJune 5, 2022 10:37 am\nপ্ৰিয় বন্ধু, চিনাকি, বা অচিনাকি, যদি আপুনি সৰহসংখ্যক মানুহৰ দৰেই হয়, তেন্তে আপুনি হয়তো এতিয়াও প্ৰকৃততে জলবায়ু সংকটৰ সন্মুখীন হোৱা নাই। কিন্তু পৰিস্থিতি ভয়াৱহ- আপুনি ভবাতকৈও গভীৰভাৱে বেয়া হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। উন্নত ফলাফলৰ বাবে সকলোৱে চাব লাগিব, চকু মেলি দিব লাগিব আৰু সঁহাৰি দিব লাগিব। এই পত্ৰখনৰ লক্ষ্য হৈছে আপোনাক সেইটো কৰাত সহায় কৰা।\nআমাৰ গ্ৰহটোত দীৰ্ঘদন ধৰি জীৱন-অনুকূল জলবায়ু (বতৰৰ সাধাৰণ আৰ্হি) আছে। কাৰণ নিম্ন বায়ুমণ্ডলত থকা গেছৰ এটা তৰপে সৌৰ বিকিৰণ সোমাবলৈ দিয়ে, কিন্তু কম্বলৰ দৰে ইয়াৰ ফলত হোৱা তাপৰ পলায়ন সীমিত কৰি ৰাখে (সেউজ গৃহ প্ৰভাৱ৷। এই সেউজ গৃহ গেছবোৰৰ ভিতৰত কাৰ্বন ডাই অক্সাইড (০2) আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ কাৰ্বন চক্ৰৰ বাবে, বস্তুবোৰ ভাল হৈয়েই আছে–বেছিভাগেই বেছি গৰম বা ঠাণ্ডা নহয়- য’ত বায়ুমণ্ডললৈ যোৱা ৫০০2ৰ পৰিমাণ বায়ুমণ্ডলৰ বাহিৰলৈ যোৱা পৰিমাণৰ দ্বাৰা মোটামুটিভাৱে ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰা হয়।\nবিশেষকৈ যোৱা ১০০ বছৰমানত অৱশ্যে বায়ুমণ্ডলত সেউজ গৃহ গেছ জমা হৈ আহিছে, যাৰ ফলত এতিয়া জলবায়ুৰ পৰিৱৰ্তন অতি দ্ৰুতগতিত হৈছে। বৰ্তমান আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য পাৰ্থক্যটো হ’ল বায়ুমণ্ডল আৰু মহাসাগৰৰ গড় উষ্ণতা বৃদ্ধি পাইছে (গোলকীয় উষ্ণতা)।\nমানুহ ইয়াৰ প্ৰধান কাৰণ\nএই জলবায়ু পৰিৱৰ্তন বেছিভাগেই মানুহৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হোৱা নৃতাত্ত্বিক (মানৱ-সৃষ্ট) । আমাৰ প্ৰজাতিটোৱে কাৰ্বন চক্ৰটো বিশৃংখল কৰি পেলালে। উদ্যোগিক বিপ্লৱৰ পূৰ্বৰ ৬ লাখ ৫০ হাজাৰ বছৰত বায়ুমণ্ডলত ৫০2ৰ পৰিমাণ উল্লেখযোগ্যভাৱে সুস্থিৰ আছিল, প্ৰায় ১৮০ৰ পৰা ৩০০ পাৰ্টছ পাৰ মিলিয়ন (পিপিএম)ৰ ভিতৰত\nআছিল। আজি অৱশ্যে ই ৪০০ পিপিএমৰ ওপৰত- ২.৩ কোটি বছৰতকৈও অধিক সময়ৰ ভিতৰত সৰ্বোচ্চ মাত্ৰা।\nএই ৫০১ বৃদ্ধিৰ অধিকাংশই জীৱাশ্ম ইন্ধন (কয়লা, প্ৰাকৃতিক গেছ, আৰু তেল) জ্বলোৱাৰ ফলত হয়। পশুধন পালন, কৃত্ৰিম সাৰ ব্যৱহাৰ কৰা, উদ্যোগিক উৎপাদন (বিশেষকৈ চিমেণ্ট) আদিয়েও ডাঙৰ ভূমিকা পালন কৰিছে। মানুহেও মিথেনৰ দৰে আন সেউজ গৃহ গেছৰ মাত্ৰা বৃদ্ধি কৰিছে। আমি এটা বৰ বেয়া ভুল কৰিছো।\nজলবায়ু পৰিৱৰ্তনে ভৌতিক পৰিৱেশক কম অতিথিপৰায়ণ কৰি তুলিছে সেউজ গৃহ গেছ জমা হোৱাৰ লগে লগে অজৈৱিক (অজীৱিত) পৰিৱেশটো সাধাৰণতে কঠোৰ হৈ পৰিছে। পৃষ্ঠৰ বায়ুৰ গড় উষ্ণতা বৃদ্ধি পাইছে। বতৰৰ পৰিঘটনা- বৰষুণ, বানপানী, তুষাৰপাত, হাৰিকেন (টাইফুন), টৰ্নেডো, খৰাং আৰু তাপৰ ঢৌ–অধিক সঘনাই আৰু চৰম হৈ পৰিছে। ভূমি মৰুভূমি হৈ পৰিছে। মহাসাগৰবোৰ অধিক গৰম হৈ পৰিছে, অধিক এচিডিক হৈ পৰিছে (বায়ুত থকা ০০2 ৰ অধিক মাত্ৰা ইহঁতত দ্ৰৱীভূত হোৱাৰ লগে লগে), আৰু অক্সিজেনমুক্ত হৈ পৰিছে (কাৰণ উষ্ণ পানীত অন্যান্য কাৰণৰ লগতে কম অসল্সিজেন ৰখা হয়)। সাগৰৰ জলপৃষ্ঠ বৃদ্ধি পাইছে, বৰফৰ বিশাল ভৰ গলি যোৱাৰ লগে লগে আৰু পানী উষ্ণ হোৱাৰ লগে লগে বিস্তাৰিত হোৱাৰ বাবে। বন্য অগ্নিকাণ্ড অধিক সঘনাই, তীৰ আৰু ধ্বংসাত্মক হৈ পৰিছে। বায়ুৰ গুণাগুণ, আৰু পানীৰ গুণাগুণ আৰু উপলব্ধতা হ্রাস পাইছে।\nপৰিৱৰ্তিত অৱস্থাই জীৱনৰ জালখন (০১ ০119) ভাঙিছে\nএই ভৌতিক পৰিৱৰ্তনবোৰে পৰিৱেশ তন্ত্ৰ জীৱবোৰে ইটোৱে সিটোৰ লগত আৰু ইহঁতৰ ভৌতিক পৰিৱেশৰ লগত ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ধৰণ বিঘ্নিত কৰি আছে। জীৱ-জন্তু, উদ্ভিদ আৰু অন্যান্য জীৱবোৰত শাৰীৰিক দ্বাৰাও প্ৰভাৱিত হয়। উদাহৰণস্বৰূপে, কম বৰষুণৰ ফলত উদ্ভিদৰ ক্ষতি হ’ব পাৰে, যিয়ে উদ্ভিদৰ আৱৰ্জনা খাই থকা মাটিৰ অণুজীৱকো হত্যা কৰিব পাৰে, যাৰ ফলত মাটিৰ ৰক্তক্ষৰণ হ্রাস পায়, যিটো উদ্ভিদ জীয়াই থাকিবলৈ প্ৰয়োজনীয়। এই আন্তঃনিৰ্ভৰশীলতাৰ অৰ্থ হ’ল ভৌতিক পৰিৱেশৰ জলবায়ুৰ ফলত হোৱা\nপৰিৱৰ্তনে কেছকেডিং প্রভাৱ পেলাব পাৰে–এনে পৰ্যায়লৈ য’ত এটা প্ৰজাতিৰ স্থানীয় বিলুপ্তিয়ে অধিক প্ৰজাতি নাইকিয়া কৰে, যাৰ ফলত সমগ্ৰ পৰিৱেশ তন্ত্ৰৰ সম্পূৰ্ণ পতন ঘটে।\nআমিও একেই ৱেবৰ অংশ\nযদিও এনে লাগিব পাৰে যে মানুহৰ অস্তিত্ব প্ৰকৃতিৰ বাহিৰেও, আমিও ভৌতিক পৰিৱেশ আৰু পৰিৱেশতন্ত্ৰৰ বিঘিনিৰ পৰিৱৰ্তনৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছো। উদাহৰণস্বৰূপে, বিপন্ন ফাইটোপ্লাংকটনে বায়ুৰ পৰা 202 শোষণ কৰে, কোটি কোটি মানুহে খোৱা মাছবোৰ সম্ভৱ কৰি তোলে আৰু প্ৰকৃততে বিশ্বৰ অন্ততঃ আধা অক্সিজেন উৎপাদন কৰে। সেই নোহোৱা হৈ যোৱা পোকবোৰ কৃষিৰ বাবে অতি প্ৰয়োজনীয়, যিবোৰ আমাক খাদ্য, আঁহ, নিৰ্মাণ সামগ্ৰী, ঔষধ আদিৰ বাবে প্ৰয়োজন।\nআমি এনে পৰিৱেশতন্ত্ৰ সেৱাৰ ওপৰত (প্ৰকৃতিৰ পৰা লাভ) অতিশয় নিৰ্ভৰশীল। অন্যান্য প্ৰয়োজনীয় পৰিৱেশতন্ত্ৰ সেৱাসমূহৰ ভিতৰত জলবায়ু নিয়ন্ত্ৰণ, পানী পৰিষ্কাৰ কৰা, বন্যপ্ৰাণীৰ সন্মুখীন হোৱা সীমিত কৰা, ৰোগ সৃষ্টিকাৰী জীৱাণু নিয়ন্ত্ৰণ কৰা আদি অন্যতম। তথাপিও আমি প্ৰকৃতিৰ পৰা এই প্ৰতিটো জীৱনৰেখাৰ জটিল ক্ষতিৰ দিশত আগবাঢ়িছো।\nজলবায়ু সংকটৰ পৰা মানুহ চৰম প্ৰভাৱৰ সন্মুখীন হৈছে\nজলবায়ু পৰিৱৰ্তন আৰু পৰিৱেশতন্ত্ৰৰ বিঘিনিৰ পৰিণতি সকলোৰে বাবে একে নহয়। দৰিদ্ৰ আৰু অন্যান্য বঞ্চিত গোটসমূহে অধিক সংস্পৰ্শ, ক্ষতি আৰু বিৰূপ প্ৰভাৱৰ পৰা আৰোগ্য লাভ কৰাত অসুবিধাৰ সন্মুখীন হয়। উদাহৰণস্বৰূপে, পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ দৰিদ্ৰ ৫০% লোক আটাইতকৈ বেছি অসুৰক্ষিত দেশবোৰত অত্যধিকভাৱে বাস কৰে। শিশুও বিশেষকৈ অসুৰক্ষিত -আনুমানিক ৮৮% জলবায়ু পৰিৱৰ্তন-চালিত ৰোগে পাঁচ বছৰতকৈ কম বয়সৰ শিশুক আঘাত কৰে। কিন্তু কিছু পৰিমাণে উষ্ণতা বৃদ্ধি হোৱাৰ ফলত কোনেও ধ্বংসাত্মক প্ৰভাৱৰ পৰা বাচি ব’ব নোৱাৰে।\nসামগ্ৰিকভাৱে, মানুহে জীৱিকাৰ অসুবিধা, জীৱনশৈলীৰ ব্যাঘাত, আঘাত, মানসিক ৰোগ, ৰোগ, আৰু জলবায়ু-চালিত প্রভাৱ যেনে তাপ আৰু অন্যান্য অত্যাধিক বতৰৰ ফলত মৃত্যুৰ সন্মুখীন হৈছে; বানপানী; দাবানল; প্ৰদূষিত বায়ু, মাটি আৰু পানী; পানীৰ অভাৱ; প্ৰাকৃতিক সম্পদ হেৰুওৱা (মাছৰ দৰে); এলাৰ্জেন; বন্যপ্ৰাণীৰ মুখামুখি (যেনে ৰোগ সংক্ৰমিত মহ, চিকুণ, আৰু ফলি, পাহাৰীয়া সিংহৰ আক্ৰমণ আৰু বিস্ফোৰিত নিগনিৰ সংখ্যা); জুই আৰু ধুমুহাৰ প্ৰবাহৰ দ্বাৰা মুকলি হোৱা ৰাসায়নিক বিষাক্ত পদাৰ্থৰ সংস্পৰ্শলৈ অহা; আৰু প্ৰজাতি প্ৰব্ৰজন আৰু আৱৰ্জনা-নিয়ন্ত্ৰণ উলংঘনৰ জৰিয়তে সংক্ৰামক বেক্টেৰিয়া, ভাইৰাছ, আৰু ভেঁকুৰৰ বিস্তাৰ আৰু বৰ্ধিত কাৰ্যকলাপ।\nজলবায়ু ব্যৱস্থাটো নিয়ন্ত্ৰণৰ বাহিৰত হ‘ব পাৰে\nবায়ুমণ্ডলৰ যদি উষ্ণতা বৃদ্ধি কৰি থাকে, তেন্তে এটা সময়ত জলবায়ু সম্পূৰ্ণৰূপে মানুহৰ প্ৰভাৱৰ বাহিৰত হৈ পৰিব। কাৰণ বায়ুমণ্ডলৰ উষ্ণতা বৃদ্ধিয়ে এনে কিছুমান পৰিঘটনাৰ সূচনা কৰে যিয়ে আৰু অধিক উষ্ণতা বৃদ্ধিৰ সৃষ্টি কৰে (ধনাত্মক প্ৰতিক্ৰিয়াৰ প্রভাৱ)। উদাহৰণস্বৰূপে, উষ্ণতা বৃদ্ধি হোৱাৰ লগে লগে, বিশাল মেৰু বৰফৰ পাত গলি গৈছে, যাৰ ফলত আৰু অধিক উষ্ণতা বৃদ্ধি হয় কিয়নো সূৰ্যৰ অধিক শক্তি মহাসাগৰে শোষণ কৰে (বৰফৰ দ্বাৰা ওপৰলৈ প্ৰতিফলিত হোৱাৰ সলনি) আৰু বৰফৰ তলত চি.ও.2.-ৰ বিশাল ভাণ্ডাৰ মুকলি হয়।\nভালদৰে মন কৰক: জলবায়ু সংকট পৰিৱেশ বিভাজনৰ এটা দিশ মাথোঁ\nএই সংকটে যিমানেই মনোযোগৰ দাবী কৰে, জলবায়ু পৰিৱৰ্তনক জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ গ্ৰহৰ পতনৰ বহল প্ৰেক্ষাপটত (জীৱৰ পৰিমাণ আৰু বৈচিত্ৰ্য) চোৱাৰ প্ৰয়োজন আছে। পৃথিৱী ইতিমধ্যে ইয়াৰ ষষ্ঠ গণ বিলুপ্তিৰ মাজেৰে গৈ আছে। মাত্ৰ ১৯৭০ চনৰ পৰা, সকলো বন্যপ্ৰাণীৰ আনুমানিক ৬০% হেৰাই গৈছে। প্ৰায় এক নিযুত প্ৰজাতি বৰ্তমান বিলুপ্তিৰ সন্মুখীন হৈছে।\nআটাইতকৈ তাৎক্ষণিক প্ৰয়োজনীয়তা- প্ৰায় সকলো জলবায়ু বিজ্ঞানীয়ে একমত- সমাজসমূ্‌হে সেউজ গৃহ নিৰ্গমন বহু পৰিমাণে আৰু অতি দ্ৰুতগতিত হ্রাস কৰা। যিহেতু জলবায়ু সংকট বিশ্বব্যাপী পৰিৱেশ তন্ত্ৰ ধ্বংসৰ একমাত্ৰ চালক নহয়, অৱশ্যে যিকোনো ফলপ্ৰসূ সমাধানে পৰিৱেশ বিভাজনৰ সকলো কেন্দ্ৰীয় কাৰণৰ আধাৰত থকা অন্তৰ্নিহিত উদ্যোগিক কাৰ্যকলাপসমূহকো সম্বোধন কৰিব লাগিব।\nচৰকাৰসমূহে যি প্ৰয়োজন সেইখিনি কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই\nজলবায়ু সংকটৰ প্ৰতি বিশ্বৰ জাতিসমূহে দিয়া সঁহাৰি অতিশয় অপৰ্যাপ্ত হৈ পৰিছে। উষ্ণতা বৃদ্ধি ১.৫-২ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছলৈ সীমিত কৰাৰ এক চুক্তিবদ্ধ লক্ষ্যৰে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় জলবায়ু চুক্তি আছে। কিন্তু ই বাধ্যতামূলক নহয় আৰু বেছিভাগ জাতিয়েই নিজৰ উল্লেখিত নিৰ্গমনৰ প্ৰতিশ্ৰুতি পূৰণৰ পৰা বহু দূৰত আছে–যিবোৰ যিকোনো ক্ষেত্ৰতে সামূহিকভাৱে লক্ষ্যত উপনীত হ’বলৈ বহুত সৰু।\nইমান অপৰ্যাপ্ত সঁহাৰি কিয় হৈছে?\nপ্ৰকৃত কাৰ্যৰ অভাৱৰ কাৰণ হ’ল পুঁজিবাদৰ ফলত সমাজবোৰে অদৃ্ৰদৰ্শীভাৱে চিৰস্থায়ী অৰ্থনৈতিক বিকাশ ৰক্ষা কৰে। অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ অৰ্থ হৈছে যে অৰ্থনীতিয়ে আগৰ তুলনাত অধিক উৎপাদন কৰে। যেতিয়া এনে নহয় (আনকি অতি কম সময়ৰ বাবেও), পুঁজিবাদী অৰ্থনীতিবোৰ মন্দাৱস্থা বা হতাশাত পৰে, যাৰ ফলত অত্যাধিক কষ্ট হয়। বিকাশৰ বাবে ফলস্বৰূপে আদেশ – প্ৰলয়ংকৰী পৰিণামৰ বিষয়ে স্পষ্ট আৰু নিৰ্ভৰযোগ্য তথ্য থকা সত্বেও উৎপাদন আৰু ব্যৱহাৰে পৰিৱেশৰ ভাঙনিৰ সকলো চালকক প্ৰেৰিত কৰাত সহায় কৰে।\nপৰিৱৰ্তনত আমি সমানে অৰিহণা যোগাব পৰা নাই\nজলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ ব্যক্তি, সামাজিক গোট আৰু জাতিৰ সামৰ্থ্য বেলেগ বেলেগ। সাধাৰণতে জীৱিকাৰ বাবে যিমানেই সংগ্ৰাম হ’ব সিমানেই সমস্যাটো সমাধান কৰাত সহায় কৰাৰ ক্ষমতা কম হ’ব। ইয়াৰ বিপৰীতে ধনৰ অৱস্থা যিমানেই বেছি হ’ব সিমানেই সহায় কৰাৰ উপায় বেছি হ’ব।\nসমস্যাটোৰ বাবে আমি সমানে দায়ী নহয়\nআচৰিত নহয় যে যিসকলে কম সহায় কৰিব পাৰে তেওঁলোকেও সাধাৰণতে সমস্যাটোত কম অৰিহণা যোগায়। উদাহৰণস্বৰূপে, বিশ্বৰ আটাইতকৈ দৰিদ্ৰ ৫০% লোকে “জীৱনশৈলীৰ ব্যৱহাৰ”ৰ পৰা হোৱা সেউজ গৃহ নিৰ্গমনৰ মাত্ৰ প্ৰায় ১০% ভাগ বহন কৰে। অধিক দৰিদ্ৰ হোৱাটো আপেক্ষিক: সকলো নাগৰিকৰ হৈ উচ্চ জীৱন ধাৰণৰ মানদণ্ড আৰু সেৱা আগবঢ়োৱাৰ বাবে আনকি আমেৰিকাৰ এজন গড় গৃহহীন ব্যক্তিৰ কাৰ্বন ফুটপ্ৰিণ্ট বিশ্বৰ গড়ৰ দুগুণতকৈও অধিক। ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত তলৰ ১০০ খন দেশে বিশ্বৰ সেউজ গৃহ নিৰ্গমনৰ মাত্ৰ প্ৰায় ৩৫% ভাগ বহন কৰে।\nআন্দোলনৰ অংশ হোৱাটো অতি প্ৰয়োজনীয়\nআপুনি যিয়েই জীৱনশৈলীৰ বাছনি নকৰক কিয়, জলবায়ু আন্দোলনৰ সৈতে জড়িত হোৱাটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ কাৰণ যদিও আমাৰ নিজৰ ভৰিৰ ছাপটোৱেই গুৰুত্বপূৰ্ণ, সামগ্ৰিকভাৱে উদ্যোগিক ব্যৱস্থাটোৱেই গ্ৰহৰ পৰিৱেশৰ বিভাজনৰ সৃচনা কৰিছে। ব্যৱস্থাটোৱে বহুতো দুখজনক সামাজিক ফলাফলো উৎপন্ন কৰি আছে-যেনে অনাহাৰ, দৰিদ্ৰতা, বৈষম্য, হিংসা, অপৰাধ, পণ্ড নিষ্ঠুৰতা, লোভ, বৈষম্য, আৰু সামাজিক আৰু পৰিৱেশজনিত সমস্যাৰ প্ৰতি সজাগতা আৰু বিক্ষিপ্ততা আদিৰ অভাৱ। কেৱল এটা অতি বৃহৎ সামাজিক আন্দোলনেহে ব্যৱস্থাটোক মৌলিকভাৱে সলনি কৰিব পাৰে-ই স্পষ্টভাৱে বৃহত্তৰ মংগলৰ বাবে নিজকে ৰূপান্তৰিত কৰিবলৈ গঠন কৰা হোৱা নাই। ধন্যবাদৰ পাত্ৰ যে জলবায়ু পৰিৱৰ্তন আন্দোলন বিশ্বব্যাপী, দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ, আৰু বৃদ্ধি পাইছে।\nজলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনোৱাটো ব্যক্তিগতভাৱেও উপকাৰী হ’ব পাৰে\nকিছুমান ভাল খবৰ হ’ল জলবায়ু সংকটৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনোৱাৰ সম্ভাৱনাময়ভাৱে বহু ব্যক্তিগত সুবিধাও আছে। ই আপোনাক আপোনাৰ (আৰু সকলোৰে) সন্তানৰ দ্বাৰা সঠিক কামত সহায় কৰিব পাৰে, যথেষ্ট উন্নত স্বাস্থ্য লাভ কৰিব পাৰে, ধন ৰাহি কৰিব পাৰে, কম মানসিক চাপৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিব পাৰে, উদ্দেশ্য আৰু আত্মসন্মানবোধ গভীৰ কৰিব পাৰে, সামাজিক সংযোগ গঢ়ি তুলিব পাৰে, নতুন দক্ষতা বিকাশ কৰিব পাৰে, অধিক প্ৰস্তুত শিশুক ডাঙৰ-দীঘল কৰিব পাৰে, আৰু.. আপোনাৰ ব্যক্তিগত, পৰিয়াল, আৰু সম্প্ৰদায়ৰ স্থিতিস্থাপকতা বৃদ্ধি কৰক। সঁহাৰি জনোৱাটোৱে জানি-বুজি অষীকাৰৰ মাজত জীয়াই থকাৰ বেজীৰ দুখ দূৰ কৰাত সহায় কৰিব পাৰে। ই আমাক আমি যি হেৰুৱাইছো তাৰ সৈতে অধিক গভীৰভাৱে সংযোগ স্থাপন কৰিব পাৰে, জীৱন আৰু ইয়াক সক্ষম কৰা জগতখনৰ অবিশ্বাস্যভাৱে মহিমাময় সৌন্দৰ্য্যৰ প্ৰতি অধিক শলাগ ল’বলৈ উচটনি দিব পাৰে।\nজলবায়ু পৰিৱৰ্তন বন্ধ কৰিবলৈ বহু দেৰি হোৱাটো অতি সম্ভৱ। এইটোও সম্ভৱ যে বহু দেৰি হোৱা নাই আৰু আমি যি বাছি লওঁ, সেইটোৱে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিৱৰ্তন আনিবলৈ সহায় কৰিব। এটা কথা আমি নিশ্চিতভাৱে জানো যে আমি জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ সন্মুখীন হ’লেহে পৰিৱৰ্তন আনিব পাৰিম, চাওঁ, আৰু সঁহাৰি দিওঁ।\n(ডঃ ৰাহুল মহন্ত, সহযোগী অধ্যাপক পদাৰ্থ বিজ্ঞান, সঞ্চালক, আইচিআৰচি, কটন বিশ্ববিদ্যালয়)


কিউ থিউৰী (Queueing Theory) (ৰিতু দত্ত) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nকিউ থিউৰী (Queueing Theory) (ৰিতু দত্ত)\nদৈনন্দিন জীৱন-যাপনৰ বহু সময়ত কিছুমান কাম সম্পন্ন কৰিবলৈ সততে আমি শাৰী বা লাইনত (Line ) থিয় হ’ব লগা হয়। উদাহৰণস্বৰূপে লাইটৰ বিল দিয়া সময়ত, চিনেমা কাউন্টাৰত টিকট কটা সময়ত, বিনামূলীয়াকৈ চিটা বা বেজী দিয়া সময়ত, এ.টি.এম. মেচিনৰ পৰা পইচা সংগ্ৰহ কৰা সময়ত থিয় হোৱা লাইন উল্লেখযোগ্য। জীৱনৰ এটা সময়ৰ পাছত এই অভিজ্ঞতা প্ৰায় সকলোৰে চিনাকি আৰু সাধাৰণ কথাত পৰিণত হয়। এতিয়া কথা হ’ল আমি কিয় লাইন বা শাৰীত থিয় হ’ব লগা হয়? উত্তৰত আমি চিধা-চিধিকৈ ক’ব পাৰো যে যেতিয়া কোনো এটা কাম বহু সংখ্যাক মানুহৰ বাবে একে সময়তে প্ৰয়োজনীয় বা দৰকাৰী হৈ পৰে তেতিয়া সেই কামটো সম্পন্ন কৰিবলৈ বহুতো মানুহৰ ভিৰ লাগে(সমাগম হয়)। আৰু কাৰ কাম আগতে সম্পন্ন হ’ব বা কাৰ কাম পাছত হ’ব এইলৈ এক প্ৰকাৰৰ বিশৃংখলতাৰ সৃষ্টি হয়। আৰু শেষত কামটো আৰম্ভ কৰিব পৰা নাযায়। এই ধৰণৰ বিশৃংখলতা দূৰ কৰিবলৈ সাধাৰণতে লাইন বা শাৰীৰ সহায় লোৱা হয়। স্বাভাৱিকতেই ই এটা সহজ আৰু ব্যৱসায়িক ভাৱে সফল(উপযুক্ত) কৌশল।\nযদিও এই শাৰী পতা বা লাইনত থিয় হোৱা পদ্ধতি বহু আগৰে পৰা প্ৰচলিত (ধৰিলৈ)। কিন্ত ইয়াৰ ওপৰত শৃংখলাবদ্ধ ভাৱে প্ৰথম অধ্যয়ণ কৰিছিল Agner Krarup Erlang নামৰ এজন অভিযন্তাই। ইয়াত যদিও Agner ক এজন অভিযন্তা বুলি কোৱা হৈছে প্ৰকৃততে Agner এ কোপেনহেগেন বিশ্ববিদ্যালয়ত এজন গণিতৰ ছাত্ৰ আছিল। আৰু তাত তেওঁ গণিতৰ লগতে পদাৰ্থ বিজ্ঞান, ৰসায়ণ বিজ্ঞান আৰু জ্যোতি-বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰিছিল। ১৯০১ চনত তেওঁ কোপেনহেগেন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণিতত এম.এ. পাছ কৰে আৰু ৭ বছৰ কাল বিভিন্ন স্কুলত পঢ়ায়। আৰু শেষত ১৯০৮ চনৰ পৰা মৃত্যু পৰ্যন্ত তেওঁ Copenhagen Telephone Exchange ত কাম কৰে। CTC ত কাম কৰাৰ সময়ত ফোনকল সমূহক বিশ্লেষণ কৰিবলৈ তেওঁ কিছুমান মডেল তৈয়াৰ কৰিছিল। আৰু কালক্ৰমত এই মডেল সমূহৰ আঁত ধৰিয়ে শাৰী বা লাইনক শৃংখলাবদ্ধ ভাৱে অধ্যয়ন কৰা আৰম্ভ হৈছিল। ইয়াৰ ওপৰত প্ৰথমখন পেপাৰ Agner এ ১৯০৯ চনত প্ৰকাশ কৰিছিল। আৰু পাছলৈ ই Queueing Theory নামেৰে জনাজাত হৈ পৰে।\nQueueing Theory ত সাধাৰণতে গাণিতিকভাৱে এটা ৰৈ থকা শাৰীৰ (waiting line) বিষয়ে অধ্যয়ণ কৰা হয়। Queueing Theory ত এটা মডেল তৈয়াৰ কৰা হয় যাতে মডেলটোৱে শাৰীৰ দীঘ আৰু ৰৈ থকা সময়ৰ অনুমান কৰিব পাৰে। অৰ্থাৎ সহজভাৱে ক’বলৈ গ’লে মডেলটোৱে এজন মানুহৰ বা এটা বস্তুৰ কেতিয়া কামটো সম্পন্ন হ’ব বা তেওঁ কিমান সময় শাৰীত অপেক্ষা (wait) কৰিব লাগিব তাৰ বিষয়ে ভৱিষ্যতবাণী কৰে (গাণিতিক ভাৱে)। (সুবিধাৰ বাবে আমাৰ পাছৰ আলোচনাত Queueing Theory ক আমি QT বুলি লিখিম।)\nQT ক সাধাৰণতে Operation research ৰ এটা ভাগ বুলি ধৰা হয় কিয়নো QT results সমূহ সাধাৰণতে প্ৰথম অৱস্থাত কেৱল Business related decision ল’বৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। সময়ৰ লগে লগে ইয়াৰ পৰিসৰ বাঢ়ি আহিল। আৰু এতিয়া telecommunication, traffic engineering, computing আদিত QT অতিকৈ প্ৰয়োজনীয় হৈ পৰিছে। আনহাতে আধুনিক কালৰ বৃহৎ-বৃহৎ ফেক্ট’ৰি, দোকান, অফিচ, চিকিৎসালয় আদিৰ ডিজাইন প্ৰস্তত কৰাতো QT ৰ সহায় লোৱা হয়।\nওপৰত আমাৰ বুজি পোৱাত সহায় হোৱাকৈ আমি কেৱল মানুহৰ শাৰীৰ কথা কোৱা হৈছে কিন্ত ই ইয়াতে সীমাবদ্ধ নহয়। উদাহৰণস্বৰূপে এটা কম্পিউটাৰ কাৰ্য চাব পাৰি, কম্পিউটাৰ এটাই এটা কাম কৰিবলৈ কিমান সময় লব বা ই কিদৰে এটা কাৰ্যৰ ৰেচপঞ্চ্ দিব আদি QT অধ্যয়নৰ বিষয়। ঠিক সেইদৰে কোনো এক যন্ত্ৰ কিমান দিন বা বছৰৰ পাছত বেয়া হ’ব বা লাইটৰ বাল্ব এটা কেতিয়া ফিউজ হ’ব আদিও এই ধৰণে অধ্যয়ন কৰিব পাৰে।\nQT এ ৰৈ থকা শাৰীৰ অধ্যয়ন কৰাৰ লগতে আন বহুতো সিদ্ধান্ত লোৱাত সহায় কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, এখন চহৰত কিমানখন বাছ বা ট্রেইন থাকিলে যাত্ৰী সকলে লাইন/শাৰী পাতিব লগা নহয় বা শাৰীটো সৰু হয়, কিমানটা এ. টি. এম. মেচিন থাকিলে শাৰীৰ সংখ্যা সৰু হয় ইত্যাদি পৰিকল্পনা কৰিব পৰা যায়।\nQT ত গাণিতিকভাৱে এটা ৰৈ থকা লাইনৰ অধ্যয়ণ কৰা হয় যদিও বহু সময়ত ই মনোবিজ্ঞানৰ দিশলৈও গুচি যোৱা দেখা যায় কিয়নো লাইনত থিয় হোৱা প্ৰত্যেকৰে মন বেলেগ। সেয়েহে Richard Larson নামৰ লোকজনে QT বিষয়ে এইদৰে কৈছে “Since the mid 20-th century, queuing theory has been more about feelings than formula.” বিভিন্ন মন বুলি এইকাৰণেই কোৱা হৈছে যে বিভিন্ন লোকৰ এটা লাইন বা শাৰী দেখাৰ ফলত প্ৰতিক্ৰিয়া একে নহ’বও পাৰে। তাৰে কিছু এনে ধৰণৰ, কিছু সংখ্যকে এটা দীঘল লাইন দেখিলে তাত লাইন নপতাকৈ গুচি যায়(QT ভাষাত ইয়াক Balking বোলা হয়।), সেইদৰে কিছু সংখ্যকে প্ৰথমে এটা দীঘল শাৰী দেখিলেও লাইন পাতে যদিও পিছত ৰৈ ৰৈ আমনি লগাত কামটো নকৰাকৈয়ে গুচি যায় (QT ৰ ভাষাত ইয়াক Reneging বোলা হয়।), কিছু সংখ্যকে যিমান দেৰি হ’লেও কামটো কৰি যায় ইত্যাদি। ঠিক সেইদৰে আৰু বহুতো কাৰক আহিব পাৰে যিয়ে শাৰীটোৰ অধ্যয়ন জটিলৰ পৰা জটিল আৰু আকৰ্ষণীয় কৰি তোলে।\nএটা কথা নক’লে এই সৰু লেখাটো আধৰুৱা হ’ব, সেইটো হ’ল—\n“When we see people arrive after us and get served before us we get very angry. “Says Larson.”We can remember it for days, sometimes.” অৰ্থাৎ যেতিয়া আপুনি লাইনত থিয় হৈ ৰৈ থাকে আৰু আপোনাতকৈ পলমকৈ অহা এজন মানুহে আগতীয়াকৈ কামটো কৰি লৈ যায়, তেতিয়া লাইন বা শাৰীত থিয় হৈ থকা সকলোৰে বহুত বেছি খং উঠা দেখা যায়। লাইন বা শাৰীত ৰৈ থকা সময়ত ইয়াতকৈ ঘৃণনীয় বা বিৰক্তিকৰ কথা আন একো হ’ব নোৱাৰে!\nঅন্য এটা কথা মনত পৰিছে । মুন্নাভাই ছবিখনত দেখা এটা দৃশ্য, যেতিয়া এজন emergency patient ক মুন্নাভাইয়ে চিকিৎসালয়লৈ লৈ যাওঁতে ডাক্তৰজনে প্ৰথমে লাইন পাতি নাম ভৰাই লোৱাৰ পাছত হে চিকিৎসা কৰিম বুলি কৈছিল তেতিয়া ডাক্তৰ জনৰ কি অৱস্থা হৈছিল সেয়া আমি সকলোৱে জানো। সেয়েহে সকলো ঠাইতে লাইন বা শাৰী উপযোগী নহ’বও পাৰে।\nশেষত লাইনত থিয় হোৱা, ৰেষ্টুৰেণ্টত খাব যোৱা আদি কামত হাতত যাতে লেপটপ বা এখন প্ৰিয় কিতাপ লৈ আপোনাৰ সময়খিনি সদ্ ব্যৱহাৰ লগতে আনন্দময় কৰিব পাৰে ইয়াকে কৈ সামৰণি মাৰিছোঁ।\n← মুক্তা চাংমাই\nশীত (যমুনা বৰগোঁহাই) →\nস্নেপশ্ব’ট জীৱনৰ (- ৰক্তিম গোস্বামী)\nধৰমপাল গুলাটী: আত্মবিশ্বাস আৰু কৰ্মোদ্যমৰ এক অনন্য গাথা –নিলাক্ষী দেৱী ডেকা\nভূতৰ কথা (পঙ্কজ চেতিয়া)


১. বুধবাৰে ৰাজ্যত কোৰোনাত আক্ৰান্ত ১৯৫ গৰাকী । কোৰোনাত আক্ৰান্ত হৈ এতিয়াও চিকিৎসাধীন হৈ আছে ৮৪৭ গৰাকী ।\n২. অত্যন্ত সংকটজনক অৱস্থাত চিকিত্‍সাধীন প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী ডাঃ ভূমিধৰ বৰ্মন ।দিছপুৰ হাস্পতালত চিকিত্‍সাধীন হৈ আছে প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী জন ।প্ৰাক্তন মন্ত্ৰীগৰাকীৰ আশু আৰোগ্য কামনা প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ।\n৩. বুধবাৰে চিলাপথাৰঅৰুনাছল প্ৰদেশ সীমান্তৰ সমীপৰ মালিনী থান দৰ্শন কৰে মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই । হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক সংগ দিয়ে বিজেপিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সাধৰণ সম্পাদক দিলীপ শইকীয়াই ।\n৪. কোভিডৰ সংক্ৰমন ৰোধ কৰিবলৈ বিশ্বনাথ জিলাত জাৰি কৰা হৈছে ১৪৪ ধাৰা । সমাজিক দুৰত্ব, মাস্ক পৰিধান বাধ্যতামূলক কৰিলে প্ৰশাসনে ।\n৫. বুধবাৰে উমচিয়াং নৈত সমূহীয়া মৎস্য চিকাৰ ডিমৰীয়া বাসীৰ । জাল-জুলুকি লৈ পৰম্পৰাগত মৎস্য চিকাৰ নামে অসম-মেঘালয় সীমান্তৰ ৰাইজে ।\n৬. চিবিএছচি বোৰ্ড পৰীক্ষা বাতিলৰ দাবী শিক্ষাৰ্থীৰ । কোভিডৰ বাবে এই পৰীক্ষা অনলাইন যোগে অনুষ্ঠিত কৰাৰ আহ্বান জনোৱাৰ লগতে কোনো কোনোৱে বাতিল কৰাৰ আহ্বান জনাই । বোৰ্ডে এই সন্দৰ্ভত কোনো সিদ্ধান্ত গ্ৰহন কৰা নাই ।\n৭. বিজেপিয়ে পশ্চিমবংগ দখলৰ বাবে বাহিৰৰ পৰা লাখ লাখ গুণ্ডা আনিছে বুলি অভিযোগ উত্থাপন কৰাৰ লগতে বিজেপিক বহিৰাগত বুলিও অভিযোগ উত্থাপন কৰে মমতা বেনাৰ্জীয়ে ।\n৮. বদৰপুৰৰ লামাজুৱাৰত নামনিমুৱা কাঞ্চনজংঘা এক্সপ্রেছে মহটিয়াই নিয়ে আই ১০ বাহন ।ৰেলৰ খুন্দাত নিহত চালক তথা গাড়ীৰ গৰাকী ছহিদুল আলম ।\n৯. শিখা শৰ্মাক ১৪ দিনৰ ন্যায়িক জিন্মালৈ প্ৰেৰণ । মঙলবাৰে দিছপুৰ আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল শিখা শৰ্মাক ।শ্বহীদ সন্দৰ্ভত ফেচবুকত অপমানজনক পোষ্ট দিছিল শিখাই ।\n১০. দেশত বৃদ্ধি হৈছে কোভিডৰ সংক্ৰমন ।চত্তীশগড়ৰ ৰায়পুৰত কোভিডৰ সংক্ৰমন ৰোধ কৰিবলৈ ১০ দিনীয়া লকডাউন ঘোষণা।\n১১. আমেৰিকাৰ বিশেষ ৰাষ্ট্ৰপতি দূত জন কেৰীয়ে বুধবাৰে বাণিজ্য আৰু উদ্যোগ মন্ত্ৰী পীয়ুষ গোৱেলক সাক্ষাৎ কৰে।জলবায়ু সম্পৰ্কে আলোচনা কৰে ৰাষ্ট্ৰদূত গৰাকীকে ।\n১২. অসমত মহাজোঁটে ৭২-৭৩খন আসন লাভ কৰি চৰকাৰ গঠন কৰিব ।এআইইউডিএফৰ সভাপতি বদৰুদ্দিন আজমলৰ বাসগৃহত উপস্থিত হৈ এই মন্তব্য ৰকিবুল হুছেইনৰ ।\n১৩. সংবাদমেলত অজিত কুমাৰ ভূঞাৰ ঘোষণা সমাগত বিধানসভা নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছ নেতৃত্বধীন মহাজোঁটে সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰে চৰকাৰ গঠন কৰিব ।\n১৪. বিহুলৈ মাজত মাথো কেইটামান দিন। সমাপ্ত হ’ল অসম বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ ভোটগ্ৰহন । ৰাজ্যৰ ঠায়ে ঠায়ে চলিছে বহাগক আদৰাৰ আখৰা ।\n১৫. বুধবাৰে পুনৰ ৰাকেশ পালৰ জামিন নাকচ কৰে গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ে ।ভঙাগড় আৰক্ষী চকীত থকা এক গোচৰৰ বাবে ৰাকেশ পালৰ পুনৰ জামিন নাকচ।দীৰ্ঘদিন ধৰি কাৰৰুদ্ধ হৈ আছে অসম লোকসেৱা আয়োগৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ ৰাকেশ পাল।\n১৬. বুধবাৰে মুম্বাইত আকৌ ১০৪২৮জনৰ দেহত ধৰা পৰে কোভিড পজিটিভ। মহানগৰীখনত যোৱা ২৪ ঘন্টাত ২৩জনৰ মৃত্যু।\n১৭. মমতালৈ নিৰ্বাচন আয়োগৰ জাননী । ৩ এপ্ৰিলত পশ্চিম বংগৰ মুছলমান ভোটাৰক কৰা মন্তব্য সন্দৰ্ভত এই জাননী মমতা বেনাৰ্জীক । ৪৮ ঘন্টাৰ ভিতৰত উত্তৰ দিয়াৰ নিৰ্দেশ আয়োগৰ ।\n১৮. পশ্চিমবংগৰ বিজেপি সভাপতি দিলীপ ঘোষৰ কনভয়ত আক্ৰমণ। শিটালকুচিত সংঘটিত হৈছে এই ঘটনা।\n১৯.মাংগালোৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সকলো ডিগ্ৰী পৰীক্ষা পিছুৱাই দিয়া হৈছে । ৮ এপ্ৰিলৰ পৰা ১০ এপ্ৰিললৈ অনুষ্ঠিত হোৱাৰ কথা আছিল পৰীক্ষা সমূহ ।\n২০. অন্ধ্ৰপ্ৰদেশত আকৌ ২৩৩১জনৰ দেহত ধৰা পৰে কোভিড পজিটিভ। ৰাজ্যখনত বুধবাৰে কোৰোনাত আক্ৰান্ত ১১জনৰ মৃত্যু।\n২১. বৰ্তমানলৈ অসমত ৬০ উৰ্ধৰ ৪,৭৪৫ গৰাকী লোকক প্ৰদান কৰা হৈছে কোভিড ভেকচিন ।\n২২. কামৰূপ মহানগৰ জিলাত বুধবাৰে কোৰোনাত আক্ৰান্ত হয় ১০৪ গৰাকী । তিনিচুকীয়া জিলাত বুধবাৰে কোৰোনাত আক্ৰান্ত হয় ১২ গৰাকী ।\n২৩. দেশত বৃদ্ধি পাইছে কোৰোনাত আক্ৰান্ত লোকৰ সংখ্যা ১ মাহত মহাৰাষ্ট্ৰকে ধৰি ৫ ৰাজ্যত ৮০ হাজাৰ শিশু কোৰোনাত আক্ৰান্ত ।\n২৪. মধ্যপ্ৰদেশত আকৌ ৪০৪৩জনৰ দেহত ধৰা পৰে কোৰোনাৰ উপস্থিতি। ৰাজ্যখনত যোৱা ২৪ ঘন্টাত কোৰোনাত আক্ৰান্ত ১৩জনৰ মৃত্যু।\n২৫. লক্ষ্মৌত নিশা নৈশ সান্ধ্য আইন ঘোষনা । নিশা ৯ বজাৰ পৰা ৰাতিপুৱা ৬ বজালৈ সান্ধ্য আইন ঘোষণা প্ৰশাসনৰ ।\nক্ষুদ্ৰ পলহাত পথ দুৰ্ঘটনা,নিয়ন্ত্ৰণ হেৰুৱাই ৰখাই থোৱা ট্ৰাকৰ তলত সোমাল বাইক…


পূৰ্বতকৈ এতিয়া বেছি সুৰক্ষিত হ’ব WhatsApp! ৬টা সংখ্যাৰ পিন কোডৰ বাহিৰে কৰিব নোৱাৰিব লগইন– News18 assam\nএই ফিচাৰ বিলাক অকল ডেস্কটপ ব্যৱহাৰকাৰীসকলৰ বাবে। যদিও সেয়া ইউজাৰৰ ব্যৱহাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব। আপুনি ইচ্ছানুসাৰে ব্যৱহাৰ কৰিবও পাৰে নকৰিবও পাৰে।\nLast Updated : January 28, 2022, 09:21 IST\nপূৰ্বতকৈ এতিয়া অধিক সুৰক্ষি হ’ল WhatsApp! ডেস্কটপ ব্যৱহাৰৰ কৰাসকলৰ বাবে এই ফিচাৰ। কিন্তু সেয়া ইউজাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব। আপুনি ইচ্ছানুসাৰে ব্যৱহাৰ কৰিবও পাৰে নকৰিবও পাৰে। WhatsApp একাউণ্টক আৰু সুৰক্ষিত কৰাৰ বাবে এইবাৰ সংযুক্ত হৈছে নতুন এটা ফিচাৰ। এতিয়া WhatsAppত পোৱা যাব টু ষ্টেপ ভেৰিফিকেচনৰ সুবিধা।\nএই ফিচাৰ বিলাক অকল ডেস্কটপ ব্যৱহাৰকাৰীসকলৰ বাবে। যদিও সেয়া ইউজাৰৰ ব্যৱহাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব। আপুনি ইচ্ছানুসাৰে ব্যৱহাৰ কৰিবও পাৰে নকৰিবও পাৰে ( WhatsApp web and desktop may soon get two-factor authentication )।\nবৰ্তমান সময়ত যদি কোনোৱাই নতুন স্মাৰ্ট ফোন ব্যৱহাৰ কৰি WhatsAppত লগ ইন কৰে তেন্তে ৬টা সংখ্যাৰ কোড দিব লাগিব স্মাৰ্ট ফোন ব্যৱহাৰকাৰীজনে। ইয়াৰ উপৰিও ডেস্কটপত লগ ইন কৰাৰ বাবে ব্যৱহাৰকাৰী ব্যক্তিজনে WhatsApp ৱেবত কেৱল QR কোড স্কেনিং কৰাব লাগিব তথা ইয়াত খুব সহজতেই ব্যৱহাৰকাৰী ব্যক্তিয়ে নিজৰ একাউণ্টত লগইন কৰিব পাৰিব। ইয়াৰ কাৰণে কোনো ধৰণৰ পিনৰ প্ৰয়োজনীয়তা নাই।\nWABetainfoৰ ৰিপ’ৰ্ট অনুযায়ী, WhatsApp ৰ এই নতুন ফিচাৰটো ডেস্কটপত WhatsApp চাট বা মেছেজক নিৰাপদ ৰখাৰ বাবে সহায়ক হ’ব। WABetainfoত উল্লেখ কৰা মতে, WhatsAppত টু ষ্টেপ ভেৰিফিকেচনৰ সুবিধা আহিছে, যিটো ব্যৱহাৰ কৰাটো সুবিধাজনক আৰু নিৰাপদ। সেইবাবে বাকী থকা আপডেট বিলাকত ৱেব বা ডেস্কটপত এই ফিচাৰটো আৰম্ভ কৰাৰ বাবে কাম চলি আছে বুলি উল্লেখ কৰিছে। সেইক্ষেত্রত মোবাইলৰ নিচিনাকৈয়ে ৬টা সংখ্যাৰ পিন পঠিওৱা হ’ব ব্যৱহাৰকাৰী ব্যক্তিজনৰ নম্বৰত। সেই পিনৰ সহায়ত নিৰাপদভাৱে ডেস্কটপত WhatsApp লগইন কৰিব পাৰিব। বৰ্তমান এই নতুন ফিচাৰটো পৰীক্ষাৰ পৰ্যায়ত আছে বুলি উল্লেখ কৰিছে। কিন্তু অতি সোনকালেই এয়া উপলব্ধ হ’ব বুলিও আশা কৰা হৈছে।\nমোবাইল ফোন হেৰাই গলে কি হব?\nপ্ৰতিবেদনত উল্লেখ কৰা হৈছে যে ৱেব বা ডেস্কটপ ব্যৱহাৰকাৰী ব্যক্তিজন টু ষ্টেপ ভেৰিফিকেচনৰ ফিচাৰটো সক্ষম বা নিষ্ক্ৰিয় কৰিব পাৰিব। যদি কোনো ব্যক্তিৰ মোবাইল ফোন হেৰাই যায় বা পিন নম্বৰটো মনত নাথাকে, সেই ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰকাৰী ব্যক্তিজনে ৰিছেট লিংকৰ মাধ্যমত পিন পুনৰুদ্ধাৰ কৰিব পাৰিব।\nFirst published: January 28, 2022, 09:21 IST


মণিকুন্তল– গীতাশ্ৰী কলিতা – ফটাঢোল\nNovember 1, 2017 ধাৰাবাহিক\nএটাৰ পাছত এটা ধুমুহাই চুৰমাৰ কৰি যোৱা মণিৰ হতাশাগ্ৰস্ত মনৰ খবৰ পাই ঢপলিয়াই আহিল কুন্তল। জীৱন্ত মূৰ্তিলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱা মণিৰ হৃদয় পুনৰ জীপাল কৰি তুলিবলৈ কুন্তলক সময় লাগিল। অহৰহ প্ৰচেষ্টা আৰু বুজনিত মণিৰ মনত পুনৰ কুন্তলৰ প্ৰতি মৰম- ভালপোৱ জাগি উঠিল। চিৰজীৱন সুখে দুখে সংগ দিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে সমাজক সাক্ষী কৰি কুন্তলে মণিক নিজৰ কৰি ল’বলৈ সিদ্ধান্ত ল’লে।\nচাওঁতে চাওঁতে বিয়াৰ দিন চমু চাপি আহিল৷ আগতেই ঠিক কৰা মতে বিয়া দুদিনীয়া হ’ব৷ আগদিনা জোৰোণ আৰু পাছদিনা বিয়া৷ সৱৰে হাঁহি-ফূৰ্তিত তত্ নাই৷ ঘৰৰ প্ৰথম বিয়া, সকলোবোৰ জা-যোগাৰ পূৰ্ণোদ্যমে চলিছে৷ বৰা পোষ্টমাষ্টৰে একোতে হীন-ডেঢ়ি ৰাখিব খোজা নাই৷ বাকী মিতিৰ-কুটুম সকলোৱে হাত উজান দিছেহি৷ মণিহঁতৰ ঘৰ উদুলি-মুদুলি৷ গাঁৱৰ ল’ৰাহঁতে ৰভা-খোলা দিয়া আৰম্ভ কৰিছে৷ হাবিচুকৰ মাহীয়েকৰ জীয়েক বন্তি আৰু পূৰৱী আহিছে আগতীয়াকৈ৷ ৰভা দিয়া ৰাইজক বাৰে বাৰে চাহ-তামোলৰ যোগাৰ দি আছে৷ ছোৱালীহঁতক আগফাল-পিছফাল কৰি থকা দেখি ডেকাহঁতৰ গাত যেন জোৰ আৰু বাঢ়িছে!\nগাঁৱৰ দুমূৰে দুখন বিয়া৷ ৰাইজৰ গাতো তৰণি নাই৷ জোনৰ মুখেৰে ডাঁৰৰ খবৰ ডাঁৰেৰে লৈ আছে মণিয়ে, কুন্তলৰ ঘৰত কি হৈছে৷\nজোৰোণৰ আগদিনা ল’ৰাহঁতে ৰভাখুঁটাত নতুন নতুন ৰঙীন কাপোৰ বান্ধিছে৷ নোজোৰা জেগাবোৰত অলপ ভাল ভাল বিছনা চাদৰ আঁৰি দিছে৷ খোৱা-বোৱাৰ ব্যৱস্থা দুভাগে কৰা হৈছে৷ বয়সস্থখিনিক বৰঘৰতে খোৱাৰ দিহা কৰা হৈছে আৰু বাকী ৰাইজক ৰভাৰ তলতে অলপ আছুতীয়াকৈ বেঞ্চ-টেবুল পাৰি৷ ল’ৰাহঁতে বেঞ্চবোৰত ধুনীয়াকৈ নানাৰঙী ফুল আৰু পাতাবাহাৰৰ পাত দি সজাই তাৰ ওপৰত পানীকাপোৰ লগাই দিছে৷ মুঠতে ঘৰৰ বৰ জীয়াৰীৰ বিয়াখনত খোৱা-বোৱাকে ধৰি সকলোতে খৰচৰ নামত অলপো হাত ধৰা নাই দেউতাকে৷ যিমান পাৰি উলহ-মালহেৰে সকলোবোৰ জা-যোগাৰ কৰিছে৷\nকালিলৈ জোৰোণ৷ ৰভাৰ কাম প্ৰায় শেষ হৈছেগৈ৷ ল’ৰা দুটামানে পদূলিৰ মূৰত কলপুলি দুটা পুতিছে৷ ভিতৰত মিতিৰ-কুটুম গিজ্‌গিজাই আছে৷ প্ৰথম বিয়া বুলি অঙহী-বঙহী সকলো আহি আগতীয়াকৈ আছেহি৷ মণিয়ে কাপোৰ সলাইছে৷ লগত পূৰৱী আৰু পাখিলীক লৈ গাঁৱৰ মানুহকেইঘৰমান মাত লগাই আহিবলৈ ওলাল৷ বাহিৰত ৰভাতলত গাঁৱৰ ছোৱালীহঁত মিলি দুৱাৰমুখ আৰু পদূলিমুখত কলপুলিত আঁৰিবলৈ আমডালি গাঁথি‍ছে৷ এজাউৰি উৰুলি দি দুজনীমানে মূল দুৱাৰত আমডালি আঁৰিছে৷ উৰুলিৰ মাত শুনি মণিৰ যেন সম্বি‍ৎ ঘূৰি আহিছে৷ এইকেইদিন বিয়া বুলি দৌৰা-ঢাপৰা কৰি থাকোঁতেই গৈছে৷ উশাহ সলাবলৈও যেন সময় নাই! সময় কেনি গ’ল গমেই নাপালে৷ আৰু আজি মৰমৰ ঘৰখন এৰি যাবৰে হ’লগৈচোন৷ আকৌ ঘৰৰ মানুহকেইটাক অকলশৰে এদিন পাবলৈ মন গৈছে৷ আগৰ দিনবোৰ এবাৰ পুনৰ জীবলৈ মন গৈছে৷ অন্তৰখনে যন্ত্ৰণাত যেন কান্দি উঠিছে৷ এইয়া অসম্ভৱ…., মণিয়ে বুজে৷ তথাপিও বকুল-বৃন্দাৰ দৰে এবাৰ অবুজন হ’বলৈ মন গৈছে৷\nবাহিৰত কোনোবাই মাতিছে৷\nবৰদেউতাক আহিছে৷ মণিয়ে থাউকতে তামোলৰ বঁটাটো লৈ ওলাই গ’ল৷ বিয়াৰ দিনা আহিব নোৱাৰে বৰদেউতাক৷ ঘৰৰ আটাইমখা বিয়ালৈ আহিলে ঘৰ ৰখিব কোনে! গতিকে আজিয়ে আহিল মাত এষাৰ দিবলৈ৷ মণিয়ে বহা জেগাতে বৰদেউতাকক সেৱা কৰিলে, তেওঁ মণিৰ মূৰত হাত ফুৰাই আশীৰ্বাদ দিলে৷ বৰদেউতাকৰ চকুৰ কোণত দুটোপাল চকুলো জিলিকি উঠিল৷ দেখি আৰু মণি ৰ’ব নোৱাৰিলে৷ অতদেৰি চেপি ৰখা কান্দোনটো ওলাই আহিল৷ তাতে হাও হাওকৈ কান্দিবলৈ ধৰিলে৷ দুজনীমান আহি তাইক নিজৰ কোঠালৈ লৈ গ’ল৷ অলপ পৰ পাছত তিনিওজনী গাঁৱলৈ বুলি ওলাই গ’ল৷\nআজি জোৰোণ৷ কাউৰীয়ে কা নকৰোঁতেই সাৰ পালে মণিয়ে৷ ৰাতিটো টোপনি নহ’ল বুলিবই পাৰি৷ বাহিৰত ঠেঁটুৱৈ লগা জাৰ৷ ৰাতিও কোনোবা কোনোবাই কাম-বন কৰি আছিল৷ মাক ৰাতি শুলেনে নাই গমকে নাপালে মণিয়ে৷ তাই শুবলৈ আহোঁতে মাহীয়েকৰ লগত অতদিনে সামৰি থোৱা কাঁহৰ বাচন-বৰ্তনবোৰ মাজি থকা দেখিছিল, জোৰোণীয়া লোকক জলপান দিবলৈ বুলি৷ এতিয়া শুই উঠি দেখিছে বৰঘৰটো টিপি টিপি মচি আছে৷ বেচেৰী মাকজনী! বৰ কষ্ট হৈছে!\nমণিয়ে সোনকালে গা-পা ধুই আহিল৷ বাহিৰত মাহীয়েকৰ জীয়েক দুজনীয়ে চোতাল মচিছে৷ তেনেতে মাজু মোমায়েক লগত দুজন লৈ পালেহি৷ আহোঁতে মহলদাৰীৰ পৰা দৈ লৈ আহিছে চাইকেলত৷ চাইকেলৰ আগফালে দুটা টেকেলি আৰু পাছফালে কেৰিয়াৰত পথালিকৈ বাঁহ এডাল বান্ধি দুফালে দুটাকৈ দৈৰ কলহ৷ মণিৰ মোমায়েকৰ কথা বেছি; কাম কম৷ দুদিন আগতেই অহা মানুহ, আজি ওলাইছেহি কোনোমতে৷ দেউতাকৰ ভয়ত তত্ নাই, সময়ত দৈৰ টেকেলিকেইটা নাপালেহি কি হ’ব বুলি৷ কিন্তু ওলালহি কোনোমতে৷ এইগৰাকী শালপতিলৈ যে কামৰ আশা কৰিব নোৱাৰি বাৰুকৈয়ে বুজিছে৷ বস্তু-পাতিবোৰ দিহা লগাই আছে দেউতাকে৷\n“ঐ ৰমলা, যাচোন পানী এটুপি যোগাৰ কৰগৈ৷ ঠাণ্ডাতে হাত-ভৰিবোৰৰ কঁপনি উঠিছে৷” – দেউতাকে কামৰ মাজৰ পৰাই মাত লগালে৷\nসৱে‍ই দৰকাৰী কাম-কাজ কৰি আজৰি হৈছে৷ মণিৰ দেউতাকে ভাগে ভাগে মানুহবোৰক কাম-কাজবোৰ বতাই গৈছে যদিও ক্ষান্ত হ’ব পৰা নাই৷ ক’ৰবাত যাতে অলপো গণ্ডগোল নহয়, তাৰ প্ৰতি সতৰ্ক হৈ আছে তেওঁ৷ ইফালে মাকে মাহীয়েক আৰু খুৰীয়েকক মাতি জোৰোণত মান ধৰিব লগা চেলেং-গামোচাবোৰ দেখুৱাই গৈছে, কাক কি দি মান ধৰিব লাগিব৷ এফালে কণতিলৌ আৰু ওচৰৰে পবিত্ৰ লগ হৈ মড়ল সাজিছে ধুনীয়াকৈ৷ দুয়োটা এইবোৰ কামত সিদ্ধহস্ত৷ ভাওনাত ভাৱৰীয়া অঁকাৰ পৰা আদি কৰি উৎসৱ-পাৰ্বণত সজোৱা-পৰোৱা কামতো কণতিলৌ ওস্তাদ৷ বালিৰ সমানকৈ ঢি‍প এটা সাজি তাৰ ওপৰত মৈদা, নীল আৰু সেন্দূৰ দি সুন্দৰকৈ ফুল সজাইছে৷ ঢি‍পটোৰ চাৰিওফালে সৰু সৰু কলপুলি চাৰিটা৷ তাৰ পাছফালে মুখ চাব পৰাকৈ দাপোণ এখন আৰু তাৰ ঠিক ওপৰতে ভগৱানৰ ফটো এখন৷\nঘৰত উথপ্‌থপ্ লাগিছে৷ জোৰোণ পাবৰ সময় হৈছে৷ অলংকাৰ পৰিধানৰ সময় দুপৰীয়া এঘাৰ বজা৷ দহ বাজি গ’লেই৷ দৰাঘৰীয়া আহি পাবৰ সময় হ’ল৷ এনেতে বাহিৰত হুলস্থূল লাগিলেই৷ জোৰোণ আহি পালেহি৷ মণিৰ বুকুখন দুৰু দুৰুকৈ কঁপিছে, ছোৱালীৰ পৰা বোৱাৰী হোৱাৰ ক্ষণ পালেহিয়েই৷ মণিৰ মাকে আগৰে পৰা সজাই থোৱা শৰাইখন লৈ ওলাই গ’ল৷ লগতে কাঁহৰ কাঁহি এখনত চাকি-ধূপ৷ মণি ভিতৰৰ কোঠাতে বহি থাকিল৷ পদূলিমুখত উৰুলি এজোলোকা শুনা গ’ল৷\nপদূলিৰ কলপুলিৰ তলত এফালে মণিৰ মাক আৰু আনফালে কুন্তলৰ মাক৷ দুয়োগৰাকীৰ হাতত শৰাইঢকাৰে ঢকা শৰাই দুখন৷ শৰাইত মাননি এটা, আগ-গুৰি কটা তামোল-পাণ, মচলা সজাই থোৱা আছে৷ দুয়োগৰাকীয়ে পদূলিৰ মূৰত শৰাই দুখন তিনিবাৰকৈ সলনা-সলনি কৰিলে সাৱধানে, যাতে ইখন সিখনত নালাগে৷ তাৰ পাছতে মণিৰ মাকে নিয়মমতে ফুলাম গামোচা আৰু এখন বিচনী লৈ ল’ৰাৰ মাকক তিনিবাৰ আলফুলে বিচি, সাৱটি চুমা খাই ভিতৰলৈ লৈ গ’ল৷ মতা মানুহকেইজনক ৰভাতলত এফালে বহুৱাই মাইকী মানুহখিনিক অন্যফালে নি আথে-বেথে ৰভাতলি‍ৰ মড়লৰ আগত বহিবলৈ দিলে৷ মণিৰ সম্বন্ধীয় মামীয়েকহঁতে বহাতে জোৰোণীয়া মানুহক হাতে হাতে চাহ এবাটি‍কৈ দি গ’লহি৷ গাঁৱৰে সৱ মানুহ, বহি বহি বেছ হাঁহি-ফূৰ্তি কৰিছে সকলোৱে৷\nকুন্তলৰ মাকে ক’লে বোলে – “ছোৱালী উলিয়াই দিবৰ হ’ল৷ অলংকাৰ পৰিধানৰ সময় পাইছেহি৷ অলপ সোনকালে উলিয়াই দিলে ভাল৷”\nদৰাৰ মাকে ঘটৰ ভিতৰৰ দুটামান চাউল পাটীখনৰ ওপৰত উৰুলি দি ছটিয়াই দিয়ে৷ তাকে দেখি ৰমলা পেহীয়ে নাম ধৰিলেই-\n“ওলাই আহা আইদেৱে\nঐ শশী, দুৱাৰ-ডলি‍ৰ বাজে,\nঘৰতে পিন্ধাব লাগে\nঐ শশী, নকৰিবা লাজে৷….”\nশোৱনি-কোঠাত থকা মণিৰ কাণতো পৰিছেহি বিয়ানামৰ কলি৷ বুকুখন খুব বিষাইছে৷ দুখে ভয়ে মিলি কি কৰোঁ কি নকৰোঁ যেন লাগিছে! বাহিৰৰ পৰা অহা বিয়ানামবোৰেও যেন বুকুত শেলে বিন্ধাদি বিন্ধিছে৷ তেনেতে কোনোবা দুজনীমান আহিল মণিক মড়লৰ ওচৰলৈ উলিয়াই নিবলৈ৷ এগৰাকীয়ে পিন্ধি থকা চাদৰখন টানি পিঠিটো আৰু ঢাকি দিছে, এগৰাকী আহি চেলেং-চাদৰখনেৰে গায়ে-মূৰে ঢাকি দিলে মণিৰ৷\n“ব’ল আই, ব’ল” বুলি মামীয়েকে লাহেকৈ উঠাই লৈ গৈছে৷ যাব খুজিও যেন খোজ নচলা হৈছে মণিৰ৷ লাহে লাহে গৈ ৰভাতলি পালেগৈ৷ কান্দোন ৰখাব নোৱাৰিলে মণিয়ে৷ কাষে-পাজৰে চিনাকি-অচিনাকি অসংখ্য মুখ৷ ঘৰৰ মানুহকেইটাৰ মুখকেইখন চাবলৈ মণিৰ চকু উদ্বাউল হৈ উঠিল৷ ক’ত আছেগৈ সাদৰী মাকজনী আৰু মৰমৰ দেউতাকটো! দুখ কৰিবলৈ জানো সময় পাইছে! মণিক নি ৰভাতলৰ মড়লৰ আগৰ চাউল ছটিয়াই থোৱা পাটীত বহাই দিয়া হ’ল৷ লগে লগে উৰুলি এজাউৰি দি গোপিনী সকলে পুনৰ বিয়া নাম জোৰে—\n“আগৰখন ভাৰতে কি কি আনিছা\nঐ ৰাম চোতালৰ মূৰতে থোৱা হে,\nপিছৰখন ভাৰতে কি কি আনিছা\nঐ ৰাম সমাজৰ মাজতে থোৱা হে৷”\nভিতৰত আৰৈ চাউল, এঁৱা সূতা, আমপাত, তামোল-পাণেৰে সজোৱা দুটি সৰু মাটিৰ ঘট৷ এটা আলফুলকৈ উলিয়াই কুন্তলৰ মাকে মড়লৰ ভিতৰত ৰাখিলে৷\nমাকে লগত অনা মোনাটোৰ পৰা ৰূপৰ তামোল-কটাৰী দুযোৰ আৰু গাঁঠিয়ন মাহ-হালধিৰ টোপোলা দুটা উলিয়াই শৰাইৰ ওচৰতে ৰাখিলে৷ আইসকলৰ এগৰাকীয়ে ঘটৰ ভিতৰৰ চাউলেৰে কইনাৰ বাবে দুণৰি সজালে৷ দৰা ঘৰৰ পৰা অনা মাটিৰ চাকিগছো দৰাঘৰৰ তেলেৰেই জ্বলাই দুণৰি‍ৰ ভিতৰত তামোল-পাণ-পইচাৰে সজাই দিলে৷ কুন্তলৰ বৰদেউতাকৰ জীয়েকে বাকছৰ পৰা মণিলৈ বুলি অনা কাপোৰ আৰু অলংকাৰ উলিয়াই থ’লে৷ কাষতে আন এটা টোপোলাত সেন্দূৰ, আৰ্চি-ফণি, গোন্ধ-তেল, পাউদাৰ – সকলো উলিয়াই দিয়াৰ পাছত এইবাৰ কইনা সজোৱাৰ পাল৷\nদৰাৰ মাকে তামোল কটাৰীৰ তামোলটো কইনাৰ শিৰত দি মূৰত তেল দিলে৷ তাৰ পাছতে জোৰোণৰ আঙঠিটোৰে শিৰত সেন্দূৰ দিলে৷ মণিৰ বুকুখন আকৌ কঁপি উঠে৷ কুন্তলৰ নামৰ সেন্দূৰে যেন মণিৰ মুখখন আৰু পোহৰাই তোলে৷ মণি এতিয়া বৰাৰ ঘৰৰ জীয়াৰীৰ পৰা কুন্তলৰ ধুনীয়া কইনালৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল৷ এইবাৰ কুন্তলৰ মাকে অনামিকা আঙুলিটোৰে মণিৰ কপালত সেন্দূৰৰ ফোঁট দিয়ে৷ চাৰিওফালে উৰুলিৰ জোৱাৰ উঠে৷ মনতে ভগৱানক সোঁৱৰে তাই৷ উৰুলিৰ লগে লগে বিয়াৰ নামে মুখৰিত হৈ পৰে সমাজ৷ কুন্তলৰ বায়েক মণিৰ পাছফালে গৈ আলফুলে মণিৰ চুলিকোছা ফণি‍য়াই খোপাটো বান্ধি দিয়ে৷ কামৰ মাজে মাজে বায়েকে টিপতে কুন্তলৰ কথা কৈ মণিক জোকাই থাকিল৷ মণি নিৰুত্তৰ৷ এইমুহূৰ্তত হাঁহিবই নে কান্দিব, বুজি পোৱা নাই যেন! বায়েকে ধেমালিতে সুধিলে এবাৰ, “আমালৈ খং উঠিছেনেকি মণি?”\nতাই মূৰটো লাহেকৈ জোকাৰি উত্তৰ দিলে নাই উঠা বুলি৷\nআয়তীয়ে পুনৰ বিয়ানাম জোৰে-\n“মাৰাৰ অলংকাৰ থোৱা কাটি কৰি\nঐ ৰাম দেউতাৰাৰ অলংকাৰ থোৱা হে,\nৰামে দি পঠাইছে সুৱৰ্ণৰ অলংকাৰ\nঐ ৰাম হাতে যোৰে কৰি লোৱা হে৷”\nআগৰ কাণফুলি আৰু মাকৰ পুৰণা নেক্‌লেচ্‌ডাল খুলি নতুন জোৰোণৰ অলংকাৰ পিন্ধাই দিয়ে মণিক৷ গাঁৱৰে দুগৰাকীমানে চেলেংখনেৰে আঁৰ কৰি দিয়ে মণিক৷ আগৰ সাজ খুলি বায়েকে নতুন গুণাফুল দিয়া বগা পাটৰ কাপোৰযোৰ পিন্ধাই দিয়ে মণিক৷ জোৰোণত অনা বাকী কাপোৰখিনি এগৰাকীয়ে সমাজত সকলোকে দেখুৱাই পুনৰ বাকছত ভৰাই থ’লে৷ দুই-এজনীয়ে মনৰ খু-দুৱনি মাৰিব নোৱাৰি অকণমান চুই চাই নিজৰ নিজৰ মন্তব্য দিলে৷\nনতুন সাজ আৰু অলংকাৰেৰে সু-শোভিতা মণিক দেখি মাকৰ চকুৰ কোণ সেমেকি উঠিল৷ আচলেৰে সাউৎকৰে মোহাৰি আকৌ কামত লাগিল তেওঁ৷\n“ৰাম কৃষ্ণ—কেলৈনো তুলিলা\nৰাম কৃষ্ণ-ৰূপহী জীয়েৰাক,\nহৰি মোৰ ঐ\nলোকে বনে কৰাই খাব৷’’\nবিয়ানামফাকি শুনি মণি আৰু ৰ’ব নোৱৰা হ’ল৷\n“মা … ঐ” বুলি চিঞৰি চিঞৰি কান্দিবলৈ লাগিল৷ কান্দি কান্দি লেবেজান হৈ পৰা মণিক কোনোবাই ধৰি পাটীটোতে শুৱাই দিলে৷ আয়তীয়ে নাম গাই থাকিল এটাৰ পাছত এটা৷ এবাৰ যদি কইনাঘৰীয়াক উদ্দেশ্যি; আনবাৰ তেন্তে দৰাঘৰীয়া উদ্দেশ্যি৷\nএইখিনি হোৱাৰ পাছত মণিয়ে মড়লৰ ওচৰতে সকলোকে সেৱা ধৰিলে৷ সময় আহিল জোৰোণীয়াসকলক মান ধৰাৰ৷ আগতেই ঠিক কৰি থোৱামতে খুৰীয়েকে আৰু মাহীয়েকে মণিক ধৰি ধৰি জোৰোণীয়া সকলোকে তামোল-পাণ আৰু গামোচা-চেলেং দি মান ধৰালেগৈ৷\nসকলোখিনি হৈ যোৱাৰ পাছত মণিক পুনৰ নিজৰ শোৱনি-কোঠালৈ লৈ যোৱা হ’ল আৰু দৰাঘৰীয়া সকলোকে খোৱা-বোৱাৰ বাবে ঘৰৰ দুজনমানে লৈ গ’ল৷ ভিতৰত মাহীয়েকহঁত লগলাগি দৰা বৰণৰ কাপোৰ, ধূতি, জোৰোণীয়া গামোচা, চেলেং-চাদৰ, নোৱনি কাপোৰ আদি ঠিক্‌ঠাক্ কৰি থ’লে৷ লগতে কুন্তলৰ ঘৰৰ পৰা অনা ঘট, মাহ-হালধিৰ টোপোলা, নাৰিকল দুটাৰ প্ৰতিটোৰে এটাকৈ ৰাখি আনটো মণিয়ে চুই দিয়াৰ পাছত দৰাঘৰলৈ বুলি সামৰিলে৷ সকলো ঠিকেঠাকে হোৱাৰ পাছত কাপোৰ-কানি, ঘট, মাহ-হালধিৰ টোপোলা আদি লৈ দৰাঘৰীয়া মানুহ সকলো হাঁহি-মাতি যাবলৈ ওলাল৷ যাবৰ সময়তো দৰাৰ ঘৰৰ দুগৰাকীমানে মণিক জোকাই গ’ল, “আমি কুন্তলক ক’মগৈ, মণিয়ে খুব কান্দিছে৷ আহিবলৈ মন নাই নেকি!”\nমণিৰ ওঁঠৰ কোণত হাঁহি বিৰিঙি উঠিল৷ সকলো মানুহৰ লগতে মণি আৰু মাকো গৈ দৰাঘৰৰ মানুহক পদূলিলৈকে আগবঢ়াই থৈ আহিল৷\nদৰাঘৰীয়া মানুহ যোৱালৈ দুটা বাজিবৰ হ’ল৷ সকলোবোৰ যোৱাৰ পাছত মণিক মাকে গাখীৰ অলপ ফল-মূলৰ সৈতে খাবলৈ দিলে৷ খাই-বৈ অকণমান বিছনাত পৰোঁ বুলি ভাবিছিল যদিও ইজোৰা-সিজোৰা আহিয়ে আছে বাবে এখন্তেকো আজৰি নাপালে৷ চুটি দিন, ইপিনে বেলি পৰিলেই৷ দিনটো কিদৰে গ’ল ততকে নাপালে মণিয়ে৷ মাজতে ভাবিলে কুন্তলেবা কি কৰি আছে! আকৌ চিন্তা হয় – দৰাঘৰৰ মানুহে কেনে পাই গ’ল বা! বিশেষকৈ মাকে৷ এতিয়াও ধৰিব পৰা নাই মণিয়ে৷\n“মণি.. অ’ মণি, ক’ত আছ?”\nবাহিৰত কাৰোবাৰ মাতত চিন্তাৰ যতি পৰিল৷ খৰধৰকৈ ওলাই গ’ল তাই৷\nসন্ধিয়া লাগিল৷ এজনী-দুজনীকৈ গাঁৱৰ মাইকী মানুহবোৰ গোট খাইছেহি৷ পানী তুলিবলৈ যাবৰে হ’ল৷\nদৰাৰ ঘৰৰ পৰা মাকলৈ বুলি অনা সাৰ কাপোৰযোৰ পিন্ধি লৈ মণিৰ মাক পানী তুলিবলৈ বুলি ওলাল৷ আগত দুণৰি‍টো লৈ বৃন্দা৷ আনক চুবলৈকো নিদিয়ে৷ ঢোল-তাল লৈ আগে আগে গাঁৱৰ ডেকাহঁত৷ পাছে পাছে নাম গাই গাই আয়তী-\n“ৰাম কৃষ্ণ ওলাল জাকি মাৰি\nৰাম কৃষ্ণ আকাশৰ চন্দ্ৰমা\nহৰি মোৰ ঐ ওলাল জাকি মাৰি তৰা,\nৰাম কৃষ্ণ ওলাল জাকি মাৰি\nৰাম কৃষ্ণ আমাৰে দৈৱকী\nহৰি মোৰ ঐ দেউতাৰ চ’ৰাৰে পৰা৷\nৰাম কৃষ্ণ পানী তুলিবলৈ\nৰাম কৃষ্ণ ওলাইছে দৈৱকী\nহৰি মোৰ ঐ কাঁহৰে কলচী লৈ৷”\nসকলো গৈ অতিকৈ চিনাকি ঔডুবিৰ পাৰ পালেগৈ৷ তাতে পানী তোলাৰ কথা৷ মণিৰ মাকে লগত আৰু দুগৰাকী লৈ অলপ নামি গ’ল৷ লগত নিয়া থুৰি‍য়া তামোল চাৰিখন চাৰিফালে দলি মাৰি দিলে৷ গোটা তামোল-পাণ এযোৰ পইচা এটাৰে সৈতে পানীলৈ দলিয়াই পানীত সেৱা কৰি লগত নিয়া কটাৰীৰে পানীত তিনিগৰাকীয়ে পানী কাটি‍বলৈ ল’লে৷\nপানী কাটোঁতে এগৰাকীয়ে কইনাৰ মাকক সোধাৰ নিয়ম,“কি দেখি আহিলা?”\nমাকে উত্তৰ দিলে,“ধূঁৱলী-কুঁৱলী, সীতাৰ নিৰ্মালি, আইদেউৰ পানী কাটোঁ কটাৰী ধৰি৷”\nএইদৰে তিনিবাৰ সোধাৰ পাছত উৰুলি দি দি অলপ অলপকৈ তিনিবাৰত ঘটটো ভৰাই পাছলৈ উভতি নোচোৱাকৈ মাক ঘৰমুৱা হ’ল৷ পাছে পাছে আয়তীসকল বিয়া নাম গাই গাই আহে –\n“ফুল চন্দন তুলসী,\nভৰিল নে নভৰিল\nৰাধা তোমাৰ কলচী৷..”\nঘৰ পাই চাললৈ পানী এছাটি মাৰি মাকে মণিক ভিতৰৰ পৰা চোতালত সাজি থোৱা বেইলৈ উলিয়াই আনে৷ পাছে পাছে বৃন্দাই মণিক দৈৰ পানী ছটিয়াই আহি আছে৷ আজি তাই এইবোৰ দায়িত্ব পাই বেছ ফূৰ্তি পাইছে৷ আনকি সকলোকে আগতীয়াকৈ কৈ থৈছে ভিনীহিয়েকক ভৰি তায়েই ধুৱাব৷ মণিক আনি মাকে বেইৰ চাৰিওফালে সাতবাৰ ঘূৰাই চামৰ বৰপীৰাত বহালে৷ দৰাৰ ঘৰৰ পৰা অনা মাহ-হালধিৰে মাকৰ লগতে ওচৰ সম্বন্ধীয় সকলোৱে মণিক নোৱালে-ধুৱালে৷ উৰুলিৰ লগে লগে বিয়া নাম জুৰিলে সকলোৱে-\n“ৰাম ৰাম বেইতে ঘূৰিয়ে\nৰাম ৰাম কিমান দুখে পালা\nৰাম ৰাম সোমাই চামৰ পীৰাত বহা হে৷\nৰাম ৰাম চামৰ বৰেপীৰা\nৰাম ৰাম তলে চাৰি খুৰা\nৰাম ৰাম বহিছে সোণৰ চেঁকুৰা হে৷”\nআঘোণমহীয়া ঠাণ্ডাত মণিক বেছিপৰ বাহিৰত নৰখাই আমশা চাকিশা দি সোনকালে আজৰি কৰিলে৷ খুৰাকে দাংকোলাকৈ নি মণিক মড়লৰ আগত বহালে৷ বহি থাকোঁতে মণিক জোকাই বহুত বিয়া নাম গালে সকলোৱে৷ কোনো কোনোফাঁকিয়ে ইমানকৈ অন্তৰ চুই যায়, মণি ৰ’ব নোৱাৰি কান্দি উঠে৷ আকৌ পাছ মুহূৰ্ততে বিয়ানামেৰে হাঁহি-ধেমালি আৰম্ভ হয়৷ মোমায়েক-মামীয়েকো সাৰি নগ’ল জোৰা নামৰ পৰা৷ তামোল-পাণ, মাননিৰ লগতে মৰ্টন দি সেৱা লৈহে তত্ পালে৷\nএইবোৰৰ মাজতে মড়লৰ কাষত ৰখা পতাত মণিৰ সৈতে সাতগৰাকী মিলি গাঁঠিয়ন খুন্দিলে৷ খুন্দা গাঁঠিয়ন তেলত দি দূবৰি‍ৰ আগেৰে মণিৰ মূৰত তেল দিলে৷ ধুনীয়াকৈ চুলিতাৰি বান্ধি জোৰোণৰ কাপোৰসাজ পিন্ধাই দিলে মণিক৷ আৰ্চিখন চাই সেন্দূৰকণ লৈ ল’লে৷ মাজতে কইনাঘৰীয়াই চাহ-তামোল আৰু মছলাৰ যোগাৰ দি থাকিল৷ পাছদিনা দৈয়ন দিবৰ বাবে জা-যোগাৰ কৰি আয়তীসকল ঘৰাঘৰি যাবলৈ ওলাল৷\nকাউৰীয়ে কা নকৰোঁতেই সাৰ পালে মণিয়ে৷ টোপনিনো ক’ত যাব! আপোন ঘৰখনত শেষ ৰাতি যে আজি! কোন ক’ত শুলে একো হিচাপ নাই৷ মণি শুবলৈ গৈ দেখে তাইৰ বিছনাত মোমায়েকৰ ল’ৰা-ছোৱালীকেইটা শুই আছে৷ মাকৰ বিছনাত এগালমান বয়-বস্তু৷ গৈ দেউতাকৰ কোঠাত বাঢ়ি থকা বিছনাখনতে পৰি থাকিল তাই৷ শোৱাৰ নামত চকু জাপ নাখালেই, উঠিবৰ হ’লেই৷ মাকে দোক্‌মোকালিতে মণিক জগাই দিলেহি, বোলে দৈয়ন দিবলৈ আছে৷ মুখ-হাত ধুই মণিয়ে ৰঙা চাহ এবাটি খাই ল’লে৷ ইতিমধ্যে মোমায়েকে পাছফালে ৰভাতলি‍ৰ চৌকাটোত চাহ উঠাইছিলেই৷ আজি মাক জানো শুলেনে নাই! জোৰোণৰ আগদিনাৰ পৰা মানুহজনীৰ গাত তত্ নাই৷ ভৰি নচলা হৈছেগৈ চাগে! সকলোৱে মিলি যিমান পাৰি মণিক অলপ আৰাম কৰিবলৈ দিছে৷ চাহৰ চৌকাৰ কাষতে ডাঙৰকৈ জুই একুৰা ধৰি গৰম পানী এবটুৱা উঠাই দিছে মোমায়েকে৷ সোনকালে গা ধুবলৈ যোৱা মানুহবোৰে তাৰে পৰা পানী লৈ গৈ গা-পা ধুই আজৰি হৈছে৷ কোনো কোনোৱে গা ধুই অকণমান তাতে জুইৰ সেক লৈছে৷ চাহ খাই খাই মণিও বহি আছে জুইৰ কাষতে৷ আগবেলাতে ন-পুৰুষৰ শ্ৰাদ্ধকণ আছে৷ এইমুহূৰ্তত তাইৰ কৰিবলগা বিশেষ কাম নাই৷ আজি এইখন ঘৰত শেষ পুৱা৷ হেঁপাহ পলুৱাই যেন জীইয়া ল’ব এই ক্ষণ৷\n“মণি ঔ, ক’তনো এৰি থৈ আহ! কোৱা নাই জানো লগতে ৰাখিবি বুলি? কাণসাৰ নিদিয় তই৷”\nফট্‌কৰে মাকে চুৰিকটাৰীযোৰ আনি মণিৰ কোচত দি গ’লহি৷ মণিয়ে কঁকালতে খোঁচ মাৰি থ’লে কটাৰীখন৷ কথা পাতি পাতি চাহৰ জুতি লৈছে সৱে‍ই৷ এটা এটাকৈ জুহালৰ ওচৰত মানুহ বাঢ়িছে৷ তাকে দেখি দেউতাকে মাত লগালেহি, “হেৰৌ, তহঁতমখা এনেকৈ বহি থাকিলে হ’বনে? অলপতে ভকত পাবহি৷ ঐ পুতলী, যাচোন নামলোৱা জেগাকণ অকণমান মোহাৰি আন৷ আৰু ফণি, তই আগলি কলপাত অকণ কাটি আন৷ খোল-পটুৱাকেইটা ধুবলৈও আছে৷ কেতিয়া কৰিবিহঁক ঔ! দিনটোৰ কথা ভাবি মোৰ পেটতে হাত-ভৰি লুকাইছে৷”\n“এ’ ভিনদেউ, কেলৈ চিন্তা কৰিছেনো? আমি আছোঁৱেই নহয়! চাবচোন তৎক্ষণাৎ কৰি দিম৷”\n“হ’ব হ’ব, সময়তহে দেখা যাব৷ এতিয়া মই কোৱাটোকে কৰ৷ যা, পাত এখন কাটি আন বেগেতে৷”\nদেউতাকে কামৰ দিহা লগাই খৰ্‌খেদাকৈ গ’ল বেলেগ যোগাৰ কৰিবলৈ৷\n“বাইদেউ, তুমিয়ে গাটো তিয়াই আহি মাহ-প্ৰসাদকেইটা টুকি থোৱাচোন৷ গাত লগা মানুহ এটা নাই ঘৰখনত৷” – মণিৰ জেঠায়েকক উদ্দেশ্যি কৈ গ’ল দেউতাকে৷\nন-পুৰুষৰ নাম হৈ যোৱাৰ পাছৰে পৰা মানুহ দুই-এজন অহা আৰম্ভ হ’লেই৷ আৰু ভিৰ বঢ়াৰ আগতেই পূৰৱী আৰু বন্তি মিলি মণিক সজাই-পৰাই দিলে৷ পিন্ধনত খম্‌খমীয়া মুগাৰ কাপোৰ, ডিঙিত গলপতা, দুগ্‌দুগী এডাল আৰু এধাৰ সোণৰ মণি, হাতত খাৰু৷ পুতলীয়ে খোপাটো বান্ধি দি মণিক ফোঁটটো ল’বলৈ ক’লে৷ সাৱধানে নল’লে নাকতে সেন্দূৰ পৰে৷ কপালত ডাঙৰকৈ ফোঁটটো আঁকি ল’লে তাই৷ মণিৰ শিৰত কুন্তলৰ সেন্দূৰ জক্‌মকাই উঠিল৷ পখিলী আহি পাই চাদৰখন অকণমান ঠিক কৰি দিলে৷ কাপোৰ পিন্ধি হয় মানে দেউতাকে দুবাৰকৈ মাতিলেহি মণিক, বাহিৰলৈ আহিব লাগে৷ আলহী আহিছে৷ ঠিকে আছেনে বুলি আইনাখন চাই লাজ লাগি গ’ল তাইৰ৷ দেউতাকৰ আগত বাৰু তাই কেনেকৈ ওলাব আজি৷ মনত পৰি ফট্‌কৰে আকৌ কঁকালত চুৰিকটাৰীখন খোঁচ মাৰি পাখিলীক লগত লৈ ওলাই গ’ল৷\nযাওঁতে টিপতে পাখিলীক সুধিবলৈ নাপাহৰিলে,“গৈছিলি নেকি সিহঁতৰ ঘৰলৈ?”\n“ওঁ, কালি সন্ধিয়া ইয়ালৈ অহাৰ আগতে গৈছিলোঁ এপাক৷ এগালমান আলহী আছে৷”\n“কেনেকুৱা পালে কালি, কিবা কৈছে নেকি?”\n“ভালেই পাইছে হ’বলা! ঐ, সৱে‍ই কৈ আছে দেই কইনা ধুনীয়া বুলি৷ শুনি সিজনে মিচিক্-মাচাক্ হাঁহি আছে৷”- এইবুলি মণিক কিলাকুটিৰে হেঁচুকি দিলে পাখিলীয়ে৷\n“ধেই পাগলীজনী! যাহ……৷”\nসময় গৈছে মানে মানুহৰ ভিৰ বাঢ়িছে৷ ৰভাৰ তলতে নতুন বিছনাচাদৰ আৰু পাটী পাৰি লগৰ দুজনীমানৰ লগত বহি আছে মণি৷ মাজে মাজে উঠি গৈ চকীত বহি থকা দুই-এজনক তামোল দি আহেগৈ৷ মিতিৰ-কুটুমৰ ল’ৰাবোৰ খোৱা-বোৱা বিলোৱাত ব্যস্ত৷ খুৰাকে হিচাপ ৰাখি অলপ অলপকৈ মানুহবোৰ জলপান খুৱাবলৈ লৈ গৈছে৷ বয়সীয়াসকলক ভিতৰতে একোঠালি অজৰাই খোৱাৰ দিহা কৰি দিছে ঢাৰি-কঠ পাৰি৷ বাকীবোৰ ৰভাৰ তলৰ ডেস্ক-বেঞ্চত৷ ভিতৰৰ বৰঘৰৰ গাতে লাগি থকা কোঠাটোত চিৰা, মুড়ি, কোমল চাউল, গুৰ আৰু দৈৰ কলহবোৰ ৰাখিছে৷ তাতে দিনটো বহি আছে বৰদেউতাকৰ পুতেক বলেন৷ গাত লাগি বস্তুবোৰ উলিয়াই দি আছে৷ বাৰে বাৰে খোৱা-বোৱাত লগা ল’ৰাকেইটাক উনুকিয়াই দিছে পেলনি নাযায় যাতে৷ লাগিলে দুবাৰ-তিনিবাৰ দিয়ক, কিন্তু নষ্ট হ’ব নালাগে৷ কলহৰ পাছত কলহকৈ দৈ ভাঙিছে টোত৷ বাহিৰত মানুহৰ সোঁত বৈছে৷\nবাহিৰৰ ৰভাতলত বহা মণিৰ মনত পৰি আছে তালৈ৷ কি বা কৰিছে আজি! চাবলৈ মন গৈছে৷ কেনে লাগিছে বাৰু তাক দৰাৰ সাজত!\nবেলি পৰিবৰ হ’ল৷ এতিয়া মানুহৰ ভিৰটো কমিলেগৈ লাহে লাহে৷ মণিৰ ভাগৰত তত্ নাইকিয়া হৈছে৷ তাই গৈ অলপ নিজৰ বিছনাতে জিৰণি লৈছেগৈ৷ সন্ধিয়াৰ লগে লগে অকৌ মানুহ আহিবই পানী তুলিবলৈ৷ উস্, অলপ শুবলৈ পোৱাহ’লে! কিন্তু শোৱাটো দূৰৰে কথা; অলপ জিৰণি‍কে ল’বলৈ পোৱাহলেও!\nসন্ধিয়া লাগিল৷ পানী তুলিবলৈ হৈ-চৈ লাগিছে৷ ঢোলে-দগৰে আয়তীৰ সৈতে মাক পানী তুলিবলৈ ওলাল৷ আগে আগে বৃন্দা দুণৰি লৈ৷ আজি গাঁৱৰ আগফালে বৈ যোৱা সুঁতিটোত পানী তুলিছে৷ তিনিবাৰ পানী কাটি কলচীত পানী লৈ মণিৰ মাক উভতিছে৷ মাক আহি কোঠাৰ পৰা নিয়মেৰে মণিক উলিয়াই নি বেইৰ তল পোৱালেগৈ৷ যাওঁতে বৃন্দাই পিছে পিছে দৈ-পানী ছটিয়াই গৈছে৷ ঘৰৰ এগৰাকী এগৰাকীকৈ আহি বেইত মণিক নোৱালেহি৷ নোৱনি হিচাপে কোনো কোনোৱে চাদৰ নাইবা কাঁহী-বাটি‍বোৰ দিছে৷ গাঁৱৰে এজনে সকলোবোৰ বস্তু ৰাখিবলৈ পাচি এটা উলিয়াই দিছে বেইৰ কাষতে৷\nনোৱাবলৈ লৈও আকৌ কন্দা-কটা আৰম্ভ হ’ল৷ মাকে নোৱাওঁতে মণিক গবা মাৰি ধৰি চিঞৰি চিঞৰি কান্দিলে৷ লগতে মণিয়েও৷ তাকে দেখি বেইৰ ওচৰত থকা সকলোৱেই চকুপানী টুকিছে৷ কইনা নোওৱাৰ পিছত আয়তীয়ে মূৰত চাউল দিয়া নাম গাই গাই মূৰত চাউল দিলে-\n“আগে দিয়া পাছে দিয়া\nআগে দিয়া পাছে দিয়া\nপঞ্চো আয়তীয়ে কি ৰাম ৰাম\nদুৰ্বাঘাটৰ পানী আনি\nআইদেউৰ মূৰত দিয়ে কি ৰাম ৰাম\nআইদেউৰ মূৰত দিয়ে৷….”\nচাউল দিয়াৰ পাছত মাকে পুনৰ আমশা চাকিশা দিলে৷ চাৰিখন থুৰি‍য়া তামোল আধাচোবোৱাকৈ খাই কলপুলি চাৰিটাৰ গুৰিয়ে গুৰিয়ে পেলাবলৈ মণিক বৰমাকে বুজাই দিলে৷ লগতে আয়তীয়ে জাউৰি‍য়ে জাউৰি‍য়ে বিয়ানাম জুৰিছে-\n“গা ধুই আইদেৱে মাকক সুধিলে\nঐ ৰাম কি সাজ সলাব পাৰি হে৷\nসেই সাজ সলাব পাৰি হে৷”\nসকলো হৈ যোৱাৰ পিছত সম্বন্ধীয় মোমায়েকৰ পুতেক এজনে মণিক দাংকোলাকৈ আনি মড়লৰ কাষত বহালে৷ আয়তীৰ বিয়ানাম পুনৰ আৰম্ভ হল-\nকেতিয়া আহিব দৰা\nহাঁহি-ধেমালিৰে মুখৰিত ৰভাতল৷ এপল-দুপলকৈ মণিয়ে সময় গণি‍ছে৷ আজি মনৰ মানুহটো অহাৰ কথা, চিৰদিনৰ বাবে মণিক লৈ যাবলৈ৷ তেনেতে বাহিৰত হুলস্থূল আৰম্ভ হ’ল৷ দৰা আহি পালেহিয়েই৷ শুনি মণিৰ বুকুখন দুৰু দুৰু কঁপিছে৷ ভাল লগাৰ লগতে দুখ লগা এই অনুভৱ৷\nইফালে দৰা আদৰিবলৈ জো-যা চলিল৷ মণিৰ দেউতাক আগবাঢ়ি আহিল৷ আহি দৰাৰূপী কুন্তলক ফোঁট দিলে, ধূপেৰে আদৰিলে৷ ডিঙিত নতুন গামোচা দি শিৰত মালা পিন্ধাই দিলে৷ লগতে সখিকো৷ মণিৰ ঘৰৰ মিতিৰ-কুটুম আহি দৰা আদৰিলেহি নতুন গামোচা বা চেলেং দি৷ আদৰি হ’লত দৰাক পদূলিৰ আমপাত অঁৰা কলপুলিৰ তলৰ চামৰ পীৰাত উঠালে৷ তাতে বৃন্দাই সৰু ঘটি এটা আনি ভৰি ধুৱাই দিলে ভিনীহিয়েকক৷ আকৌ বিয়ানাম গাই দৰাক জোকালে আয়তীয়ে-\n“লোকৰে পদূলিত থিয় হৈ আছাহি,\nভিক্ষা বা মাগিছা কিয়হে…”\nইতিমধ্যে মণিৰ মাকে সুৱাগুৰি তুলি আজৰি হৈ দৰা আদৰি আনিবলৈ গ’ল৷ লগত এখন থালত তিনিটা লাড়ু, তিল, পাণ, দৈৰে দৈয়নৰ বাটি, চন্দন, মালা, চাকি, দুণৰি আৰু বিচনী লৈ যায়৷ প্ৰথমে দৰাক বিচনীৰে বিচি ঘটৰ আমপাতেৰে আমশা দি দুণৰি‍ৰ চাউল মূৰত ছটিয়াই দিলে৷ চাকিশা দিয়া হ’লত চন্দন ফোঁট আৰু মালা পিন্ধাই দিয়ে৷ দৈয়নৰ দৈৰে আদৰি, লাড়ু তিনিটা নাকত শুঙাই তিনিফালে তিনিটা দলিয়াই দিলে৷ তাৰ পাছত মণিৰ মাকে দৰাৰ মূৰত চুমা খাই চাদৰত ধৰি পীৰাৰ পৰা তিনিখোজ মাটিলৈ নমাই আনে৷ দৰা আহি ৰভাৰ তলত হোমৰ গুৰিত বহিলহি৷ লগতে দৰাঘৰীয়া মানুহ আহি ৰভাৰ তলত বহেহি৷\nআনফালে মণিক এগৰাকীয়ে জোৰোণত দিয়া গুণাৰে ফুল বছা বগা পাটৰ কাপোৰজোৰ পিন্ধাই সজাই-পৰাই দিয়ে৷ আয়তীয়ে বিধে বিধে জোৰা নাম দিয়ে৷ সময় আহিল কইনাক উলিয়াই দিয়াৰ৷ দৰাৰ খুৰাকৰ পুতেক আহে তামোল-পাণৰ শৰাই লৈ কইনা খুজিবলৈ৷ দৰাৰ ভায়েককো বিয়া নামেৰে থকাসৰকা কৰে গাভৰুহঁতে৷\nএছি‍ৰা ধান, টকা এটা, গোটা তামোল-পাণ বান্ধি কনাই সাজি গামোচা এখনত নুৰিয়াই কইনাৰ হাতত দি মাকে হোমৰ গুৰিলৈ উলিয়াই দিবলৈ লয়৷ মণিৰ খুৰাকে দাংকোলাকৈ আনি মণিক কুন্তলৰ কাষতে পাৰি থোৱা পাটীত বহাই দিয়ে৷ মণিৰ কাষে-পাজৰে খুৰীয়েক-মামীয়েককে ধৰি লগৰ দুজনীমান৷ ভিতৰৰ পৰা অহাৰ সময়ত মণিৰ মাহীয়েকে টিপতে চাদৰত বেজী এটা খুঁচি দিবলৈ নাপাহৰিলে৷ আঁৰ-চাদৰ এখনৰ ওপৰেদি তিনিবাৰ কনাই দি মুখ-চন্দ্ৰিকা ভঙাৰ পাছত বিয়াৰ বাকী বিধি-বিধানবোৰ আৰম্ভ হয়৷ পুৰোহিতে মন্ত্ৰ উচ্চাৰণ কৰাৰ লগতে এটা এটাকৈ হোমৰ গুৰিৰ কামবোৰ সমাধা কৰা হয়৷ মাজতে বকুলে আখৈ দিলে৷ তাৰ পাছত গাঁঠি‍ৰ বন্ধন, কন্যাদান কৰা হয়৷\nকন্যাদানৰ সময়ত মণিৰ দেউতাকে মণিৰ হাতখন কুন্তলৰ হাতত তুলি দিলে, মৰমৰ জীয়েকক গতালে বুলি৷ মণিৰ যেন গাটো সি‍ৰ্‌সি‍ৰাই গ’ল! অকণমান সাহস কৰি মণিয়ে ওপৰ মূৰ কৰি কুন্তলক চালে৷ কুন্তলে যে আগৰে পৰা তাইক চায়েই আছিল গমকে পোৱা নাছিল তাই৷ লাজতে গাল-মুখ ৰঙা পৰি গ’ল মণিৰ৷ দুজনীমানৰ চকুৰ পৰা হ’লে সাৰি নগ’ল এই দৃশ্য! দৰা-কইনাক খোঁচ মাৰি মাৰি কিবাকিবি কৈ থাকিল পাছফালৰ পৰা৷ হাঁহি-ধেমালিৰ মাজতে সকলো শুভকাৰ্য শেষ হোৱাৰ পাছত কইনাই দৰাক সেৱা কৰিলে৷\nবিয়া ভগাৰ পাছত মণিৰ মাকে লগুণগাঁঠি বন্ধা অৱস্থাতে জী-জোঁৱাইক মড়লৰ ওচৰলৈ নি বহুৱাই আমশা চাকিশা দিলে৷ তাৰপাছত দুয়োকে একেলগে জলপান খাবলৈ দিলে৷ খাবলৈ দিয়া বাটি দুটা ইটোৱে-সিটোৰ গাত খুন্দা নোখোৱাকৈ সলনা-সলনি কৰি ল’ব লাগে৷ লগতে এখৰাহি চাউলত আঙুঠি লুকুওৱা খেল আৰম্ভ হ’ল৷ তিনিওবাৰ মণিয়ে বিচাৰি উলিয়ালে৷ আঙুঠি বিচাৰোঁতে চাউলৰ তলতে কুন্তলে মণিৰ আঙুলিত চিকুট মাৰি দিলে৷ তায়ো একো নোহোৱাৰ ভাও ধৰি সাউৎকৰে হাতটো উলিয়াই আনিলে৷ ৰং-ৰহইচ্ শেষ হ’লত দৰা-কইনা মিলি ঘৰৰ বয়োজ্যেষ্ঠসকলৰ সেৱা ল’লে৷\nঅৱশেষত মণিৰ বিদায়ৰ মুহূৰ্ত পালেহি৷ বৰঘৰত বহি থকা মাক-দেউতাকক দুয়ো সেৱা কৰি যাবলৈ ওলাল৷ মণিৰ মাক-বাপেকে কান্দি কান্দি মণিক আশীৰ্বাদ দিলে৷ মণিয়েও বুকু ভাঙি ৰাউচি জুৰি কান্দিলে৷ ওচৰত ৰৈ থকা কোনো ৰৈ থাকিব নোৱাৰিলে৷ কুন্তলে কি কৰোঁ কি নকৰোঁকৈ ৰৈ থাকিল৷ পৰ্দাৰ সিপাৰে থিয় দি থকা মাকৰ সোঁ-হাতৰ তলেদি মণি কুন্তলৰ লগত ওলাই গল নতুন ঘৰলৈ বুলি৷\nদোক্‌মোকালিতে মণি-কুন্তল বৰযাত্ৰীৰ সৈতে কুন্তলৰ ঘৰৰ পদূলি পালেগৈ৷ আমডালি অঁৰা কলপুলিৰ তলত কইনা আদৰিবলৈ যো-জা চলিছে৷ ওৰণিৰ তলেৰে মণিয়ে অনুমান কৰিছে এতিয়াও বিয়াঘৰত যথেষ্ট মানুহ আছে৷ পদূলিৰ মূৰতে ৰৈ আছে সকলো, কুন্তলৰ মাকৰ অপেক্ষাত৷ ইতিমধ্যে পুৱাৰ ৰ’দালিয়ে কুঁৱলী ফালি পদুমনি গাঁৱত ভুমুকি মাৰিছে৷ কুন্তলৰ পদূলিটো যেন কোমল ৰ’দালিৰ লগতে মণিৰ আগমনে আৰু পোহৰ কৰি তুলিছে৷ আয়তীৰ মুখে মুখে জোৰা নাম, দৰা-কইনা দুয়োকে থকাসৰকা কৰিছে৷\nঅলপ পৰ পাছত দৰাৰ মাক আহিল৷ তেওঁৰ হাতত এখন থালত চাকি-ধূপ, দৈয়নৰ দৈ, থুৰি‍য়া তামোল আৰু হাতত বিচনী৷ আহি মাকে দুয়োকে চাকি-ধুপেৰে আদৰিলে৷ বিচনীৰে বিচিলে৷ তাৰ পাছত চামৰ বৰপীৰাৰ ওপৰত উঠাই কপালত চুমা খালে৷ কুন্তলৰ ভনীয়েক ৰূপালী আহি দুয়োকে ভৰি ধুৱাই ভিতৰলৈ লৈ গ’ল৷ পাছে পাছে আয়তীৰ জাক৷ দুয়োকে মাকে নি বৰঘৰ পোৱালেগৈ৷ তাতে অন্নত মণিৰ হাত লগাই দুয়োকে ন-ছোৱালীৰ কোঠালৈ লৈ গ’ল৷ কোঠালৈ নি দুয়োকে বহিবলৈ দিলে৷ তাতে পুনৰ খৰাহিত চাউল দি আঙুঠি লুকুওৱা খেল খেলা হ’ল৷ আকৌ দুবাৰ মণিয়ে পালে বিচাৰি, এবাৰ কুন্তলে বিচাৰি পালে৷ সৱে কুন্তলক জোকাবলৈ ল’লে বোলে, “ কইনা তোতকৈ বহুত টেঙৰ দেই৷”\nহাঁহি-ধেমালি শেষ হোৱাৰ পাছত লগুণগাঁঠি খুলি কুন্তল কোঠাৰ পৰা ওলাই গ’ল৷ কোঠাত মণিৰ লগত অহা মাহীয়েক, খুৰীয়েক, পূৰৱী আৰু বন্তি থাকিল৷ পূৰৱী দুদিনমান মণিৰ লগতে থাকিব৷ নতুন ঘৰখনত মণিক অলপ কামে-বনে লাগি দিবলৈ তাই থকাৰ কথা৷ তাইক মাকহঁতে বুজাই-বৰাই পঠাইছে, কাক কি দি মান ধৰিব লাগিব৷\nঘৰৰ বয়োজ্যেষ্ঠসকলক মান ধৰাৰ সময় আহিল৷ প্ৰথমেই কুন্তলৰ আইতাক আহিল৷ ককাক কাহানিবাই ঢুকাল৷ আইতাকক মণিয়ে আঁঠু কাঢ়ি সেৱা কৰিলে৷ আইতাকে মৰমেৰে মণিৰ মূৰত হাত ফুৰাই আশীৰ্বাদ দিলে৷ বয়সীয়া মানুহগৰাকীয়ে কিজানি নব্বৈৰ দেওনা অতিক্ৰম কৰিলে৷ আইতাকৰ তুল্‌তুলীয়া বগা গাল দুখন, সোলা মুখখন, তাতে কঁকালৰ কুঁজটোও ওলাইছে৷ তেখেতে মণিৰ ওচৰতে বহি লৈ কথা পাতিলে দুই-এষাৰ৷ মণিৰ বৰ ভাল লাগিল মানুহগৰাকী৷ শেষত তেওঁ জোৰকৈ অলপ কঁকালটো পোনাই যাবলৈ ওলাল৷ তাৰ পাছত এজন এজনকৈ বিয়াঘৰত উপস্থিত মানুহবোৰ চা-চিনাকি হ’ল ন-কইনাৰ লগত৷ মণিয়েও ডাঙৰবোৰক চেলেং-গামোচা দি মান ধৰিলে আৰু মানত সৰুবোৰক গাৰুগি‍লিপ নাইবা ৰুমাল আদি উপহাৰ স্বৰূপে দিলে৷\nকুন্তলৰ বৰদেউতাক প্ৰথমে আহিব খোজা নাছিল৷ জোৰোণত যাওঁতে বোলে কিবা এটা বেয়া পাই আহিল৷ কোনোমতে বুজাই-বৰাই মণিৰ হতুৱাই সেৱা ধৰালেগৈ৷ বাকীবোৰক মান ধৰি হোৱাৰ পাছত এইবাৰ কুন্তলৰ মাক আহিল৷ মাককো যথাযোগ্য সন্মানেৰে সেৱা কৰিলে মণিয়ে৷ তেৱোঁ আশীৰ্বাদ দিলে সদায় সুখেৰে থাকিবলৈ৷ মনে মনে ভয় এটা এতিয়ালৈকে আছিল মণিৰ, মাকৰ বা মনটো কেনে আছে! কিন্তু এইবাৰ লগ পোৱাৰ পাছত মণিৰ মনটো আৰু অলপ মুকলি লাগিল৷ অনুভৱ হৈছে মানুহগৰাকীৰ মনৰ সেই কলীয়া ডাৱৰখিনি আঁতৰ হৈছে৷ তেনেতে মণিৰ মাহীয়েক, খুৰীয়েকহঁতক আৰু কইনাৰ বয়-বস্তু থ’বলৈ অহা মানুহখিনিক বৰঘৰত চাহ-জলপান খুৱাবলৈ লৈ গ’ল দৰাৰ বায়েকে৷ খোৱা-বোৱা হ’লত সকলোবোৰ যাবলৈ ওলাল৷ যাবৰ সময়ত মণিৰ লগতে মাহীয়েকহঁতৰ চকু সেমেকি উঠিল৷ মণিৰ লগত পূৰৱী থাকিল কুন্তলৰ ঘৰত৷\nসকলোবোৰ যোৱাৰ পাছত মণি গা-পা ধুই আহিল৷ তাই কুন্তলক ভালেমান সময় দেখা নাই৷ বোধহয় শুলেগৈ! ইতিমধ্যে বৰঘৰত চাহৰ কেট্‌লি উঠাইছে কুন্তলৰ পেহীয়েকে৷ পেহীয়েকৰ বিয়া নহ’ল৷ সেইবাবে এতিয়া ঘৰতে৷ মণি সোমাই গ’লত তাইক বুজাই-বৰাই দিলে৷ আজি দৰাঘৰৰ সকলোকে কইনাই চাহ কৰি খুওৱাৰ নিয়ম৷ পূৰৱীয়ে মণিক ঘৰৰ পৰা অনা চাহ, চেনি, গাখীৰ, পিঠা-পনা আৰু নাৰিকলৰ লাড়ু উলিয়াই দিলে৷ নতুন কাঁহৰ বাটি‍কেইটা ধুই চিক্‌চিকিয়াকৈ মচি দিলে তাই৷ মণিয়ে ভাগে ভাগে চাহ বাকি সকলোকে দিবলৈ গ’ল৷\nবাৰাণ্ডাতে বহি থকা কুন্তলৰ দেউতাকৰ ওচৰতে আঁঠু কাঢ়ি মাটিকণ হাতেৰে মোহাৰ মাৰি চাহৰ বাটি‍টো আগবঢ়াই দিলে৷\n“হ’ব হ’ব আই, দে৷ এইবোৰ পিঠা-চিঠা নাখাওঁ এতিয়া অ’! পাছে-পৰে খাম৷” -এইবুলি বাটি‍টো তুলি ল’লে দেউতাকে৷\nতেনেদৰে ঘৰৰ সকলোকে মণিয়ে চাহ-পিঠা দিলেগৈ৷ জুহালৰ কাষতে বহি থকা আইতাককো মণিয়ে আঁঠু কাঢ়ি সেৱা কৰি চাহ দিলে৷ আইতাকেও মৰমেৰে তাইক বাউসি‍ত ধৰি উঠাই দিলে৷ কঁপা কঁপা মাতেৰে ক’লে,“আই ঔ তহঁত ভালে থাক; সেয়াই মোৰ সুখ৷ মোক আৰু বেলেগে আল্-পৈচান ধৰিব নালাগে৷ এই বুঢ়ীক জীয়াই থকালৈকে মাজে মাজে চাহ অকণ দি থাকিলেই হ’ব৷ জানো! কিমান দিন আৰু এনেকৈ কেলঢোপ্ কেলঢোপ্‌কৈ জীয়াই থাকোঁ!”\n“কেলেইনো কৈছে তেনেকৈ আইতা!”\n“বৌটি ঐ, আকৌ আৰম্ভ কৰিলিনে ন-ছোৱালীজনীৰ আগত সেইবোৰ! মণি, এইবোৰলৈ বৰকৈ মন-কাণ নিদিবা৷ বুঢ়ীয়ে এনেই গাই থাকে এইবোৰ৷” – কুন্তলৰ পেহীয়েকে হাঁহি হাঁহি সিমূৰৰ পৰা ক’লে৷\nমণিয়ে মিচিকিয়া হাঁহিৰে ক’লে,“হ’ব আইতা৷ আৰু বহুত দিন থাকিব লাগিব৷ মই আহিছোঁহে৷”\nপেহীয়েকে ক’লে,“মণি হ’ব যা, আজি তই আৰু এইবোৰ কামত লাগিব নালাগে৷ অকণ জিৰণি লগৈ৷ অজি আলহী-দুলহী আহিয়ে থাকিব৷ আজৰি নাপাবি দিনটো৷ অলপ জিৰণি লৈ ল৷”\n“পিছে আমাৰ দৰাটো ক’ত গ’ল ঔ? দেখাদেখিয়ে নাই এই পৰলৈকে৷” – পেহীয়েকে সুধিলে৷\n“কুম্ভকৰ্ণ শুই আছে আকৌ৷”- ৰূপালীয়ে মাত লগালে৷\n“অ’ নবৌ, চাহ আছে যদি অকণ দিয়া৷ তোমালোকৰ বিয়াৰ কাম কৰোঁতে কৰোঁতে মোৰ কঁকাল পৰিলে আৰু!”\nআজি ৰূপালীৰ মুখত নতুন সম্বোধনটো শুনি মণিৰ আচহুৱা লাগিছে৷\n“মোক নাম কাঢ়িয়ে মাতিবি৷” – মণিয়ে সহজ হ’বলৈ বুলি ক’লে৷\n“কেলৈ নাম কাঢ়িব? এতিয়া তই মানত ডাঙৰ হ’লি বুজিছ? নবৌ বুলিয়ে মাতিব লাগিব তাই৷” – আইতাকে মাত লগালে৷\n“হ’ব গোসাঁনী৷ তোমাৰ কথাই হ’ব৷”\n“ৰূপালী চাহকণ খাই লচোন৷”\n“নবৌ চাহ আৰু এভাগ আনা৷ আমাৰ দৰা আহিছে৷”\nকুন্তল বহিলহি বৰঘৰতে৷ মণিয়ে ৰূপালী আৰু কুন্তললৈ বুলি চাহ আনিলে পিঠা-পনাৰে সৈতে৷ কুন্তললৈ চাহকণ আগবঢ়াই দি ক’লে,“খাওক৷”\nকুন্তলে এপলক মণিলৈ চালে৷ কপালত ডাঙৰকৈ সেন্দূৰৰ ফোঁটটো, পিন্ধনত মুগাৰ মেখেলাৰ লগত ৰঙা ফুলৰ নুনি-পাটৰ চাদৰখনে মণিক অপূৰ্ব দেখাইছে৷ কপালত পৰি থকা দুই-এডাল চুলিয়ে সোণত সুৱগা চৰাইছে৷ ইমান ধুনীয়ানে মণি! আস! চকু যেন আঁতৰাই নিনিবই কুন্তলে৷\n“দাদা হ’ব দে৷ নবৌ আজিৰ পৰা আছেই আৰু আমাৰ ঘৰতে৷”- ৰূপালীয়ে কুন্তলৰ দৃষ্টি অনুকৰণ কৰি কাট মাৰি ক’লে৷\n“তোৰ আৰু কথা নাই, নহয়?”\n“কি মিছা ক’লোঁনো?” বুলি ৰূপালীয়ে খিক্‌খিক্‌কৈ হাঁহিলে৷\n“ঐ ৰূপালী, কথাৰ মহলা মাৰি থাকিবিনে, আলহী ছোৱালীজনীকো মাতি আনি কিবা এটা খুৱাবি? ভোকে-লঘোণে আছে অতদেৰি৷ যাচোন যা, মাতি আন তাইক৷”\nৰূপালী চাহ খাই উঠি গ’ল পূৰৱীক মাতিবলৈ৷\n“মণি, তয়ো পূৰৱীৰ লগতে জলপান খাই ল৷” – কুন্তলৰ মাক আহি ক’লে৷\nমণি আগবাঢ়ি গৈ শাহুৱেকক ক’লে,“আজি মাই এইখন ঘৰৰ একো খাব নোৱাৰোঁ বুলি কৈছিল৷”\n“হ’ব হ’ব, কিবা সামান্য পইচা এটা দি খাব পাৰি৷ খাই ল তয়ো৷”\nচাওঁতে চাওঁতে বেলি মূৰৰ ওপৰ পালেগৈ৷ মণি জিৰাবলৈ এখন্তেকো সময় পোৱা নাই৷ ন-ছোৱালী চাবলৈ মানুহ আহি আছে৷ গাঁৱৰ মানুহ তেনেকৈ নাই, কিনো চাব! কিন্তু কুন্তলৰ মিতিৰ-কুটুমবোৰ আহি আছে৷ আৰু ওচৰৰ সৰু সৰু ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ আহিছে৷ আন নহয়, অকল মছলা খোৱাৰ লোভত৷\nখোৱা-বোৱা আজি সকলোৰে বাবে বাহিৰতে বনাইছে৷ গাঁৱৰে ৰান্ধনী৷ শাহুৱে‍কে কুন্তলৰ দেউতাক আৰু আইতাকৰ বাবে এমুঠি ভিতৰতে বঢ়াই দিছে৷ ঘৰৰ ল’ৰা-ছোৱালীমখাই ভাত ৰন্ধা জেগাৰ ওচৰতে বহি কথাৰ মহলা মাৰিছে৷ কোনোবা এটাই তাৰে পৰা মাত লগালে,“ঔ নবৌ, আমাৰ লগত ভণ্টিক চিনাকি কৰি নিদিয়ে নেকি?”\n“নিজৰ চেহেৰাটো চাইছনে আইনাত কাহানিবা? তাক আকৌ ছোৱালী চিনাকি কৰি দিব লাগে!” – কোনোবা এজনীয়ে টপৰাই উত্তৰ দিলে৷\nআটাইবোৰে গিৰ্জনি মাৰি হাঁহিলে৷\n“কিনো বেয়া মই! দেখা নাই মোৰ বিজু ফুকনৰ দৰে চেহেৰা? সৱে‍ই সোধে – ভায়েক নেকি৷”\nমণিয়ে হাঁহি মাৰি ক’লে, “হ’ব চিনাকি কৰি দিম বাৰু৷”\nকুন্তলে মণিক চাই যেন মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈ পৰিছে৷ ডালিমগুটীয়া দাঁত দুপাৰি, হাঁহিলে ইমান ধুনীয়া দেখি৷ আজিলৈকে তাই হঁহা দেখাই নাছিল নেকি সি! নে আজি বেছি ধুনীয়া লাগিছে তাইক? ক’ব নোৱাৰে সি৷ আকৌ প্ৰেমত পৰিছে তাইৰ৷\nমণি! মণি! কি সুন্দৰ এই অনুভৱ৷\n“অ’ মণি, আহচোন৷” – শাহুয়েকে মাতিলে মণিক৷\n“ফুলবাৰীৰ পেহাক আহিছে৷ তেখেতক ভাল চাই চেলেং আৰু গামোচা এখন দিবি৷ আমাক বহুত সহায় কৰি থৈছে দেই৷” – যাওঁতে মণিক বুজাই থৈ গ’ল৷\n“শুনচোন, লগত অহা ল’ৰাটোকো গামোচা এখন দিবি আকৌ৷”\n“হ’ব মা” বুলি কৈ মণি ভিতৰলৈ গ’ল৷\nইজোৰা-সিজোৰাকৈ সোধোঁতেই সন্ধিয়া লাগিল৷ টোপনি খটি বুলি খোৱা-লোৱা সোনকালে হ’ল আজি৷\nৰাতিও পইচা এটা দি মণিয়ে ভাত খালে তাতে৷ আজি বাহী বিয়া বুলি কুন্তল বাহিৰতে থাকিল৷ নিজৰ কোঠাত মণি আৰু পূৰৱী থাকিল৷ খাই-বৈ উঠি দুইজনী মিলি কাপোৰ-কানি আৰু লগত অনা বয়-বস্তুবোৰ অলপ দিহা লগালে৷ শুবলৈ যোৱালৈ ৰাতি দুপৰেই হ’ল৷ মণিৰ মনতে চিন্তাও লাগিল, পাছদিনা পুৱা সোনকালে উঠিব লাগিব৷\nচাওঁতে চাওঁতে বিয়াৰ এমাহ পাৰ হৈ গ’ল৷ মাঘ মাহ সোমাবৰে হ’ল৷ অতিমাত্ৰা ঠাণ্ডা পৰিছে এইকেইদিন৷ দিনত ঘৰত কাম ওলায়৷ দুই-এটা মৰণা মাৰিয়েই আছে৷ বিয়া বুলি বহুত কাম-বন পিছ পৰি গ’ল৷\nআজিৰ দিনটোও ব্যতিক্ৰম নহয়৷ পুৱা সোনকালে উঠিল মণি৷ কুঁৱলীৰে গোটেইখন বেৰি আছে৷ গাত কাপোৰখন মেৰিয়াই বাঢ়নিডাল লৈ আগফালে গ’ল মণি৷ দুই-এদিনৰ পৰা এই কামটো তাইয়ে কৰিবলৈ লৈছে৷ প্ৰথমতে সকলোৱে নালাগে বুলি কৈছিল যদিও মণিয়ে জোৰ কৰিয়ে কৰে কামবোৰ৷ পাকঘৰৰ কাম নায়েই৷ শাহুৱেকে ভাত-পানী ৰান্ধে‍৷ বাকী আৰু ঘৰখন চাফ-চিকুণ কৰাহে! সেইখিনি মণিয়ে নিজে গাত পাতি লৈছে৷ কুন্তলৰ ঘৰ-বাৰী বৰ ডাঙৰ৷ চাপৰি চাপৰি বাহী চোতাল সাৰি হোৱালৈ সদায় কঁকাল টন্‌টনায়৷ কাপোৰখনেৰে মূৰে-গায়ে ঢাকি তাই লৰালৰিকৈ কামবোৰ কৰি আহিল৷ উঠি আহোঁতেই তাই কাপোৰযোৰ গা ধোৱা ঘৰত থৈ আহিছে৷ চিধা গাটো ধুইহে ভিতৰ সোমাল৷ তেতিয়ালৈ মানুহবোৰ এটা-দুটাকৈ উঠিছে৷ পেহীয়েকে চাহ তুলি দিলেই৷ তাই মূৰটো ফণি‍য়াবলৈ নিজৰ কোঠালৈ গ’ল৷ গৈ পাই দেখিলে সিজন উঠাই নাই৷ তাই লাহেকৈ ঠাণ্ডা হাতখন কাপোৰৰ তলেদি কুন্তলৰ ডিঙিতে লগাই দিলে৷ ঠাণ্ডাত লেপৰ উম লৈ শুই থকা কুন্তল উচপ্ খাই উঠিল৷ তাই খিক্‌খিক্‌কৈ হাঁহি কোঠাৰ খিৰিকী দুখন খুলি দিলে৷ কুঁৱলীৰ লগতে কোমল ৰ’দ এছাটি কোঠালৈ সোমাই আহিল৷\n“ইমান দেৰি শোৱেনে, উঠক আৰু৷”\n“ৰচোন৷ এই ঠাণ্ডাখনত উঠিনো কি কৰিবি!”\n“হয়নে? ঘৰৰ সকলোবোৰ উঠিল, ঠাণ্ডাটো অকল আপোনালৈহে আহিল৷”- কৈ কৈ মণিয়ে চুলি ফণি‍য়াই থাকিল৷\nখোপাটো বান্ধি মুখত স্ন’ অকণমান ঘঁহি ল’লে তাই৷ তাৰ পাছত ফোঁটটো আৰু একেবাৰে শেষত শিৰত সেন্দূৰখিনি৷ সৱ ঠিক কৰি খিৰিকীৰ মুখতে ওলোমাই ৰখা আইনাখনত চাই খোপাটো অলপ পোনাই-মেলি ল’লে তাই৷ কুন্তলে আপোনবিভোৰ হৈ চাই থাকিল একেথৰে মণিলৈ‍৷ এইজনীক এৰি বাৰু কিদৰে জীয়াই থাকিলহেঁতেন সি! এতিয়া সেই কথা ভাবিবও নোৱাৰে সি৷ তাৰ সমগ্ৰ সত্তা জুৰি মণি, কেৱল মণি৷\nখিৰিকীৰ সিফালে ফুলি থকা ফুলবোৰত কিচিৰ্-কিচিৰ্ চৰাইৰ মাত, মাততকৈ চিঞৰ বুলিবহে পাৰি৷ কিনো জানো ইমান কথা থাকে সিহঁতৰ! ইটোতকৈ সিটো চৰা৷ মণিক কাহানিবা সিহঁতৰ মাজৰে এটা যেন লাগে তাৰ৷ কুন্তলে কি কৈছে শুনিবলৈ সময় নাই, নিজৰখিনিকে আপোনমনে কৈ যাব৷ তেতিয়া আৰু মৰম লাগে৷ ইতিমধ্যে মণিয়ে গা ধুই অহা সাজটো সলাই বেলেগ এযোৰ পিন্ধি লৈছে৷ চিয়াঁহী ৰঙৰ কাপোৰযোৰত বগা বগা ফুল কৰা…অপূৰ্ব!\nবাহিৰত কুঁৱলীৰ চাদৰ ফালি ওলোৱা ৰ’দ, পখীৰ কল্‌কলনি, খিৰি‍কীয়েদি সোমাই অহা চিনাকি-অচিনাকি ফুলৰ সুবাস,\n« চোৰ – ৰাজীৱ শৰ্মা\nনগেনৰ ইন্টাৰভিউ – পলাশ শইকীয়া। »


বাৰ্তা:অসমৰ জাতীয় গীত - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nবাৰ্তা:অসমৰ জাতীয় গীত\nআমাৰ অসমত, ডঃ দিলীপ কুমাৰ দত্তই লিখা গোটেই লেখাটোৰ প্ৰতিলিপি মোৰ হাতত আছে৷ গীতটোৰ সুৰ আৰু পংক্তি সম্পৰ্কে বিভিন্ন ব্যক্তিৰ মতবিলাক তেওঁ সুন্দৰকৈ আলোচনা কৰিছে৷ ইয়াত দিলে অতি ভাল হ'ব৷ কিন্তু 'আমাৰ অসম'খনৰ তাৰিখটো পাহৰিলোঁ৷ কাৰোবাৰ মনত আছেনেকি? যোৱা বছৰৰ বা এই বছৰৰ আছিল৷\nAnjal Borah ০৬:৪৮, ২২ চেপ্তেম্বৰ ২০১১ (UTC)\ngood work, anjal borah. this isaterrific find too! চাইপাও ১৫:২৫, ২২ চেপ্তেম্বৰ ২০১১ (UTC)\nএই কবিতাটোৰ নাম 'মোৰ দেশ'।নামটোৰ তলতে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই '(গীত)' বুলি উল্লেখ কৰিছে।তাৰ তলতে 'ইংৰাজী সুৰ' বুলি লিখিছে।'কদম-কলি' পুথিত বেজবৰুৱাদেৱে "চাই লওঁ তোমাৰ মুখনি এবাৰ" বুলিহে লিখা আছে।(পৃষ্ঠা-৩৯)সেহত দুটা শাৰী আছে :-\n" অ মোৰ আপোনাৰ দেশ !\nঅ মোৰ সুকীয়া দেশ !\nৰা তা তা,ৰা তা তা,\nতা তা তা, ৰা তা তা\nঅ মোৰ মৰমৰ দেশ ! "(পৃষ্ঠা-৪০)দ্বিজেন মহন্ত 05:14, 26 ডিচেম্বৰ 2011 (UTC)\n"বন্দেমাতৰম্" ভাৰতৰ জাতীয় সঙ্গীত, Rule Britannia" ইংৰাকসকলৰ -----বুলি আছে। ইংৰাজসকলৰ হ'ব নেকি বাৰু?\nঠিক কৰিলোঁ প্রভাকৰ শৰ্মা নেওগ (talk) 14:05, 19 নৱেম্বৰ 2013 (UTC)\n২০১৩ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত বাতৰি কাকতত প্ৰকাশ পোৱা তথ্য অনুসৰি, তথ্য জনাৰ অধিকাৰ আইনৰ অধীনত গোলাঘাটৰ এগৰাকী ব্যক্তিয়ে জনোৱা আবেদনৰ ভিত্তিত এই তথ্য পোহৰলৈ আহে যে, "অ' মোৰ আপোনাৰ দেশ..."ক চৰকাৰীভাৱে ৰাজ্যিক জাতীয় সংগীতৰ মৰ্যদা প্ৰদান কৰা হোৱা নাছিল। অৱশ্যে এই তথ্য ওলোৱাৰ পিছত অসম চৰকাৰে এই গীতটিক চৰকাৰীভাৱে জাতীয় সংগীতৰ মৰ্যদা দিবলৈ কাৰ্যব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিছে। http://amarasom.glpublications.in/Details.aspx?id=15680&boxid=122349609 http://amarasom.glpublications.in/Details.aspx?id=15690&boxid=12946421\nপ্ৰণৱ জ্যোতি ভূঞা (talk) 12:48, 19 নৱেম্বৰ 2013 (UTC)\nমই কথাখিনি আৰু দুটা লিংক ref হিচাবে যোগ কৰিলোঁ। তুমি বাকীখিনি পাৰিবানে? প্রভাকৰ শৰ্মা নেওগ (talk) 13:45, 19 নৱেম্বৰ 2013 (UTC)\nআপুনি সম্পূৰ্ণ কৰিয়ে পেলালে দেখোন। ধন্যবাদ! প্ৰণৱ জ্যোতি ভূঞা (talk) 14:38, 19 নৱেম্বৰ 2013 (UTC)\nSorry for writing in English. Can anyone from Assamese Wiki translate this article in Bengali language and add it in Bengali Wiki? It would be great. With regards. Bodhisattwa (talk) 17:26, 19 নৱেম্বৰ 2013 (UTC)\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=বাৰ্তা:অসমৰ_জাতীয়_গীত&oldid=197292"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ১০ জুন, ২০১৯ তাৰিখে ২৩:৩৫ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


Articalm in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Articalm ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nArticalm की जानकारी\nArticalm ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Articalm Benefits & Uses in Assamese- Articalm ar laabh aaru byavaharsamuh\nArticalm ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Articalm Dosage & How to Take in Assamese - Articalm ar paali aaru xeya kenedore lobo\nArticalm ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Articalm Side Effects in Assamese- Articalm ar parshwakriyasamuh\nArticalm সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Articalm Related Warnings in Assamese- Articalm xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Articalmৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Articalm with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Articalm ar gurutor kriya-pratikriya\nArticalm মতভেদসমূহ- Articalm Contraindications in Assamese- Articalm nishedhsamuh\nArticalm ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Articalm in Assamese- Articalm ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Articalm ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Articalm Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Articalm kriya-pratikriya\nArticalm ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Articalm Benefits & Uses in Assamese - Articalm ar laabh aaru byavaharsamuh\nArticalm তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nArticalm ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Articalm Dosage & How to Take in Assamese - Articalm ar paali aaru xeya kenedore lobo\nArticalm-ৰ উপাদানসমূহ - Articalm Active Ingredients in Assamese - Articalm-ar upadaansamuh\nArticalm ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Articalm Side Effects in Assamese - Articalm ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Articalm ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nArticalm সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Articalm Related Warnings in Assamese - Articalm xonkranta xatarkatabanisamuh\nArticalm-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nArticalm এ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত অপ্ৰয়োজনীয় প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰে, Articalm খোৱা লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে আপোনাৰ চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nArticalm-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nArticalm প্ৰথমে চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ গ্ৰহণ কৰা উচিত নহয় কাৰণ ইয়াৰ ফলত স্তন্যপায়ী মহিলাৰ গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে।\nবৃক্কত Articalm কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nArticalmৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে বৃক্ক ক প্ৰভাবিত কৰে।\nযকৃতত Articalm কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nকলিজা ৰ বাবে Articalm কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Articalm ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ৰ বাবে Articalm কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Articalmৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Articalm with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Articalm ar gurutor kriya-pratikriya\nArticalm তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nArticalm মতভেদসমূহ - Articalm Contraindications in Assamese - Articalm nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Articalm লোৱা অনুচিত যাতে -\nArticalm ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Articalm in Assamese - Articalm ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Articalm-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Articalmয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nArticalm লোৱাৰ পিছত আপোনাৰ টোপনিভাৱ আহিব পাৰে। সেয়ে এনে কাম কৰাটো নিৰাপদ নহয়।\nহয়, আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহ Articalm লোৱাটো নিৰাপদ।\nহয়, Articalm লৈ মানসিক বিসংগতিৰ চিকিত্সা কৰিব পাৰি।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Articalm ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Articalm Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Articalm kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Articalmৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Articalm লোৱাট নিৰাপদ।\nমদ আৰু Articalmৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nমদৰ সৈতে Articalm সেৱন কৰাটো বিপজ্জনক হ'ব পাৰে।\nArticalm ৰ অনুকল্প - Substitutes for Articalm in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Articalm লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Articalm ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Articalm সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Articalm ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Articalm সেৱন কৰে?


মাৰ্ঘেৰিটাত বিজেপিৰ প্ৰাৰ্থিত্বকেন্দ্ৰিক যুঁজ তীব্ৰতৰ; কংগ্ৰেছত একাধিক দাবীদাৰ, অজাপৰো তৎপৰতা\nমার্ঘেৰিটা , February 6, 2021 6:02 pm\nমার্ঘেৰিটাৰ বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনৰ প্ৰাৰ্থিত্ব প্ৰত্যাশী অজাপৰ সঞ্জয় কুমাৰ দেব, বিজেপিৰ যুৱ নেতা লক্ষ্য কোঁৱৰ আৰু বিজেপি বিধায়ক ভাস্কৰ শৰ্মা। ফটো: নৰ্থইষ্ট নাও।\nৰাজ্যৰ বিধানসভা নিৰ্বাচন সমাগত। ইয়াৰ পৰিপ্ৰক্ষিতত সমষ্টিয়ে সমষ্টিয়ে এতিয়া ৰাজনৈতিক দলৰ মাজত নিৰ্বাচনকেন্দ্ৰিক তৎপৰতা বৃদ্ধি পাইছে ! এফালে যদি প্ৰাৰ্থিত্ব ৰক্ষাৰ যুঁজ আনফালে প্ৰাৰ্থিত্ব লাভৰ অংক। মুঠৰ ওপৰত একাংশ এতিয়া জনপ্ৰতিনিধি হোৱাৰ দৌৰত।\nৰাজ্যখনৰে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সমষ্টি মাৰ্ঘেৰিটাকলৈ এবাৰ নিমিলা অংক। একাধিক প্ৰাৰ্থিত্ব প্ৰত্যাশীয়ে চলাইছে কুচকাৱাজ।\n১২৪ নং মাৰ্ঘেৰিটা বিধানসভা সমষ্টি বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীৰ মিলনভূমি। অসমীয়া আদিবাসী তথা চাহজনগোষ্ঠী গোৰ্খা, বাঙালী আদি সংখ্যাধিক্য ভোটাৰ থকা সমষ্টিটোত শেহতীয়া তথ্য অনুযায়ী মুঠ ভোটাৰ ১৮৭, ৩৪৬। ইয়াৰে মহিলা ৯১৮৮১ আৰু পুৰুষ ৯৫৪৬৫।\nএই সমষ্টি ৰাজ্যখনৰ ভিতৰতে এটা চৰ্চিত তথা গুৰুত্বপূৰ্ণ সমষ্টি। এটা সময়ত আছিল এই সমষ্টি কংগ্ৰেছৰ দূৰ্গ। কিন্তু ৰাজ্যত হোৱা নিৰ্বাচনসমূহৰ ভিতৰত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে এই সমষ্টি হেৰুৱায় কংগ্ৰেছ দলে। জনতা দলৰ ঢৌৰ সময়ত ১৯৭৮ চনত আৰু দ্বিতীয় বাৰ ২০১৬ চনত।\nঅনা কংগ্ৰেছী বিধায়কে এই দুটা নিৰ্বাচনত জয়ী হৈছিল বিৰোধীক পৰাভূত কৰি। ১৯৭৮ চনত জনতা পাৰ্টীৰ প্ৰাৰ্থী কুল বাহাদুৰ চেত্ৰীয়ে ৯৯৮৭ টা ভোট লাভ কৰাৰ বিপৰীতে কংগ্ৰেছ আই দলৰ লীলাধৰ গগৈয়ে লাভ কৰিছিল ৯০৬৩ টা ভোট। কংগ্ৰেছ দলৰ চন্দ্ৰ বাহাদুৰ চেত্ৰীয়ে লাভ কৰিছিল ৫৩৮২ টা ভোট।\nকংগ্ৰেছ দলৰ বিভাজন তথা ইয়াৰ সমান্তৰালকৈ হোৱা ভোট বিভাজনৰ বাবেই জনতা দলৰ প্ৰাৰ্থীয়ে জয়লাভ কৰিছিল। পৰবৰ্তী সময়ত কংগ্ৰেছ দলত যোগদান কৰা কুল বাহাদুৰ চেত্ৰীয়ে ১৯৮৩, ১৯৮৮ , ১৯৯১ এই তিনিটা বৰ্ষত অনুষ্ঠিত বিধানসভা নিৰ্বাচনত জয়যুক্ত হৈ বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল।\nঅসম আন্দোলন তথা তাৰ পাছত হোৱা নিৰ্বাচনত আঞ্চলিক দলৰ প্ৰতি প্ৰচণ্ড ঢৌ সৃষ্টি হোৱাৰ সময়তো মাৰ্ঘেৰিটাত অক্ষত আছিল কংগ্ৰেছ দলৰ শক্তিশালী দূৰ্গ । ২০১১ চনত এগৰাকী শক্তিশালী যুৱনেতা কামাখ্যা প্ৰসাদ তাচাই বিজেপি দলৰ হৈ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি পৰাভূত হৈছিল এই সমষ্টিত। কিন্তু এনে এটা সমষ্টিত ২০১৬ চনত কংগ্ৰেছ দল সন্মুখীন হ’ল বৃহৎ পৰাজয়ৰ।\n২০১৬ চনৰ বিধান সভা নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছ দলৰ হেভীৱেট প্ৰাৰ্থী প্ৰদ্যুত বৰদলৈক পৰাজিত কৰি পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰাজনীতিত পদাৰ্পণ কৰিয়ে ভাস্কৰ শৰ্মা নিৰ্বাচিত হৈছিল বিধানসভালৈ।\n২০২১ চনৰ বিধান সভা নিৰ্বাচন সমাগত। এতিয়া ৰাজ্যৰ বিভিন্ন সমষ্টিৰ দৰে মাৰ্ঘেৰিটাটো আৰম্ভ ৰাজনৈতিক দল সমৰ্থকৰ মাজত নিৰ্বাচনকেন্দ্ৰিক তৎপৰতা। প্ৰাৰ্থীত্বকেন্দ্ৰিক তৎপৰতা বিজেপি কংগ্ৰেছ উভয় দলৰ শিবিৰত। গুণাগথা কোনে লাভ কৰিব আগন্তুক নিৰ্বাচনত দলীয় টিকেট?\n২০১৬ চনৰ বিধান সভা নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছ দলৰ হেভীৱেট প্ৰাৰ্থী প্ৰদ্যুত বৰদলৈক পৰাজিত কৰি পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰাজনীতিত পদাৰ্পণ কৰিয়ে নিৰ্বাচিত হোৱা ভাস্কৰ শৰ্মা বিগত চাৰিবছৰে কয়লা চিণ্ডিকেটকে ধৰি কেইবাটাও অভিযোগৰ সন্মুখীন হ’লেও সমষ্টিটোত কংগ্ৰেছ দলক নিশকটীয়া কৰি দলৰ ভেটি টনকিয়াল কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল বিধায়ক শৰ্মা ।\nইয়াৰ লগতে সমষ্টিটোত ৰূপায়িত হৈছে ব্যাপক চৰকাৰী আচঁনি। বহু সংখ্যক বিধ্বস্ত পথ নিৰ্মাণ হৈছে। ৰাজ্যৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিক ৫৮ টা নামঘৰ, মঠ মন্দিৰলৈ অসম দৰ্শনৰ ১০ লক্ষ টকাকৈ পুঁজি আৱন্টন কৰাই আনিবলৈ সক্ষম হোৱা বিধায়ক শৰ্মাৰ তৎপৰতাতে লিডুৰ আই টি আই খন আৰম্ভ হৈছে।\nইয়াৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত গপতে গংগাটোপ হৈ থকা বিধায়ক শৰ্মাই ২০২১ চনত অনায়াসে দলীয় টিকেট লাভ কৰি দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হ’ব বুলি নিশ্চিত হৈ থাকোতেই অংকত আউল লগালে ইতিমধ্যে ৰাজ্যিক প্ৰেক্ষাপটত নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰা মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালৰ সৈতে একেটা সময়তে বিজেপি দলত যোগদান কৰা অতিকে ঘনিষ্ঠ হিচাপে চৰ্চিত সমষ্টিটোৰ এগৰাকী বাকপটু দক্ষ যুৱনেতা লক্ষ্য কোঁ‌ৱৰে ।\nবিগত কেইবামাহৰ পৰা সক্ৰিয় হৈ পৰিছে সমষ্টিটোত যুৱনেতা কোৱঁৰ। বিপুল পৰিমাণৰ ধন ব্যয় কৰি সমষ্টিটোত চলাই গৈছে নিৰ্বাচনকেন্দ্ৰিক তৎপৰতা। একুৰিৰো অধিক গাড়ীৰ কনভয়ৰে সমষ্টিটোৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত উপস্থিত হৈ তথা সভা সমিতিত অংশগ্ৰহণ কৰি কোঁৱৰে ৰাইজৰ লগতে দলীয় শীৰ্ষনেতাৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণৰ বাবে ব্যাপক চেষ্টা চলাই গৈছে।\nক্ৰীড়া ক্ষেত্ৰখনত সৰ্বাধিক মনোনিবেশ কৰা কোঁৱৰে ক্ৰীড়া আন্তঃগাঁথনি উন্নয়ণত সমষ্টিটোত বিপুল পৰিমাণৰ ধন আৱন্টন দিয়া হৈছে। একাংশ জনগোষ্ঠীয় সংগঠনৰ সমৰ্থন আদায়টো সফল হোৱা কোঁৱৰে অৱশ্যে দলৰ অধিকাংশ নেতা কৰ্মীৰে প্ৰত্যক্ষ সহাঁৰি লাভ কৰা পৰিলক্ষিত হোৱা নাই।\nঅৱশ্যে একাংশ বন্ধু বৰ্গ ব্যৱসায়ী তথা সাংবাদিককে সংগী কৰি তৎপৰতা চলাই যোৱা কোঁৱৰ এগৰাকী শক্তিশালী প্ৰাৰ্থীত্বৰ দাবীদাৰ বুলিয়ে নহয় প্ৰাৰ্থীত্ব নিশ্চিত বুলি প্ৰচাৰ হৈছে সমষ্টিটোত। আনকি দুটাকৈ অঘোষিত কাৰ্যালয় খুলি কোঁৱৰে সমষ্টিটোত বিধায়কৰ দৰেই কাম-কাজ আৰম্ভ কৰা পৰিলক্ষিত হৈছে।\nমুখ্যমন্ত্ৰী দলৰ শীৰ্ষনেতাৰ সেউজ সংকেততে কোঁৱৰে সমষ্টিটোত এনে তৎপৰতা চলাই যোৱা বুলি জনা গৈছে। গতিশীল কোৱঁৰৰ তৎপৰতাই অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে চমক সৃষ্টি কৰিছে। ইয়াৰ বিপৰীতে বিধায়ক ভাস্কৰ শৰ্মাই প্ৰাৰ্থিত্ব বিচৰাৰ অধিকাৰ সকলোৰে আছে বুলি প্ৰকাশ কৰিছে । তেওঁ পুনৰ প্ৰাৰ্থিত্ব লাভ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত নিশ্চিত হৈ থকা বুলি প্ৰকাশ কৰি আহিছে।\nপ্ৰদ্যুত বৰদলৈৰ দৰে শক্তিশালী প্ৰাৰ্থীক পৰাভূত কৰি পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে সমষ্টিটোত গেৰুৱা পতাকা উত্তোলিত কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাৰ সুবাদত ভাস্কৰ শৰ্মাক দলীয় প্ৰাৰ্থিত্ব কৰ্তন কৰিব বুলি নাভাৱে সমষ্টিটোৰ দলীয় নেতা কৰ্মী একাংশই। সমষ্টিটোৰ প্ৰায়সংখ্যক নেতা -কৰ্মীয়ে বিধায়ক শৰ্মাকে মুকলিকৈ সমৰ্থন আগবঢ়াই আহিছে যদিও দলে প্ৰাৰ্থিত্ব যাকে আগবঢ়াই তেওঁৰ হৈয়ে কাম কৰি যাব বুলি প্ৰকাশ কৰিছে ।\nইয়াৰ বিপৰীতে বিধায়ক শৰ্মাৰো গেৰুৱা দলটোৰ ৰাজ্যিক নেতাৰ পৰা কেন্দ্ৰীয় নেতালৈকে এক সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰি আহিছে । কেৱল বিধায়ক শৰ্মাই নহয় শৰ্মাৰ সমৰ্থক সকলো প্ৰাৰ্থিত্বৰ ক্ষেত্ৰত নিশ্চিত।\nমাৰ্ঘেৰিটা অভেৰ্দ্য দূৰ্গ আছিল কংগ্ৰেছৰ বাবে। কিন্তু মোডী ধুমুহা, প্ৰতিষ্ঠানবিৰোধী ঢৌ আৰু বিজেপি দলৰ সৱল সাংগঠনিক ভেটিৰ বাবে ২০১৬ চনত প্ৰথম বাৰৰ বাবে বিজেপিয়ে উৰুৱাবলৈ সক্ষম হয় বিজয় পতাকা। এটা পৰাজয়তে যেন তচনচ হৈ যায় কংগ্ৰেছ দলৰ সাংগঠনিক ভেটি। পৰবৰ্তী সময়ত অনুষ্ঠিত পঞ্চায়ত নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছে দেখিলে পৰাজয়ৰ মুখ।\nশেহতীয়াকৈ সমষ্টিটোৰ প্ৰাক্তন বিধায়ক তথা মন্ত্ৰী প্ৰদ্যুত বৰদলৈ নগাওঁৰ সাংসদ হোৱাৰ পাছত মাৰ্ঘেৰিটাৰ কংগ্ৰেছ শিবিৰত কিছু প্ৰাণ সঞ্চাৰ হৈছে। ইয়াৰ মাজতে অচিন্ত্য দাস, প্ৰবীৰ ৰাজখোৱা, নিলাভ জ্যোতি কোঁৱৰ, বন্তি কোঁৱৰ আদিৰ লগতে শেহতীয়াকৈ চাহ জনগোষ্ঠীয় শক্তিশালী কংগ্ৰেছী নেতা হৰিনন্দ গড়ে দল ত্যাগ কৰিছে।\nতিনিচুকীয়া জিলা কংগ্ৰেছ কমিটিৰ উপ সভাপতি হৰিনন্দ গড়ৰ দলত্যাগ কংগ্ৰেছ শিবিৰৰ বাবে মোক্ষম আঘাট হিচাপে চিহ্নিত হৈছে। পদত্যাগ পত্ৰত ব্যক্তিগত কাৰণ বুলি প্ৰকাশ কৰিলেও এই প্ৰতিবেদকৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত গড়ে মাৰ্ঘেৰিটাত কংগ্ৰেছ নেতৃত্বৰ সৱল সাংগঠনিক ভেটি গঠনৰ ৰাজনীতিতকৈ দলীয় প্ৰাৰ্থীত্ব লাভৰ ৰাজনীতিয়েহে প্ৰাধান্য পাইছে বুলি ক্ষোভ ব্যক্ত কৰে ।\nদলটোত প্ৰাৰ্থীত্বকেন্দ্ৰিক তৎপৰতাও তীব্ৰতৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছে । মাৰ্ঘেৰিটা ব্লক কংগ্ৰেছ কমিটিৰ সভাপতি মনোৰঞ্জন বৰগোঁহাই তিনিচুকীয়া জিলা সমিতিৰ সম্পাদক বাসুদেৱ চেত্ৰী, অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ “অন্যান্য পিছপৰা শ্ৰেণী” বিভাগৰ সম্পাদক তথা তিনিচুকীয়া জিলা আৰু ডিব্ৰুগড় জিলাৰ পৰিদৰ্শক (incharge) ৰুবুল গগৈৰ নামেই বিশেষ ভাৱে চৰ্চা হৈছে ।\nআটাইকেইজনেই বিভিন্ন সভা সমিতিত অংশগ্ৰহণ কৰি জনসমৰ্থন বৃদ্ধিৰ বাবে তৎপৰতা চলাই আছে। নিজা প্ৰাৰ্থীত্বকলৈ আটাইকেইজেই নিশ্চিত হৈ থাকিলেও মনোৰঞ্জন বৰগোঁহাইৰ সম্ভাৱনা অধিক বুলিয়ে চৰ্চা হৈছে ।\nএইবাৰো বিজেপি-কংগ্ৰেছ প্ৰাৰ্থীৰ মাজতে মূল যুঁজ হ’ব বুলি ভৱা হৈছিল যদিও সঞ্জয় কুমাৰ দেৱৰ নেতৃত্বত অসম জাতীয় পৰিষদে ইতিমধ্যে সমষ্টিটোত দলীয় সাংগঠনিক ভেটি গঢ়ি তুলিবৰ বাবে ব্যাপক তৎপৰতা চলাই যোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে।\nঅসম জাতীয় পৰিষদৰ অন্যতম সম্পাদক দেৱ মাৰ্ঘেৰিটা বিজেপিৰ শক্তিশালী নেতা আছিল । ১৯৯৬ চনত বিজেপি দলত যোগদান কৰি দেৱে সমষ্টিটোত দূৰদৰ্শিতা তথা নিখুঁত পৰিকল্পনাৰে দলীয় ভেটি টনকিয়াল কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।\n২০০১ চনত বৰগোলাই জিলা পৰিষদৰ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হোৱাৰ পাছত নিজ কাম কাজেৰে ৰাইজৰ ব্যাপক সমৰ্থন লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল দেৱ। অৱশ্যে ২০০৬ চনৰ বিধান সভা নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি পৰাজয় বৰণ কৰিছিল দেৱে। কিন্তু ইয়াৰ পাছতো মনোবল হ্ৰাস নকৰি দেৱে সমষ্টিটোৰ ১৬ খন পঞ্চায়ততে শক্তিশালী সাংগঠনিক ভেটি গঢ়ি তুঁলিবলৈ সক্ষম হৈছিল।\nদেৱৰ নেতৃত্বতে পৰবৰ্তী সময়ত পঞ্চায়ত আৰু নগৰ সমিতিৰ নিৰ্বাচনত দলৰ প্ৰাৰ্থীয়ে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা লাভ কৰি বিপুল ভাৱে জয়যুক্ত হৈছিল । কিন্তু ২০১৬ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত শক্তিশালী দাবীদাৰ হৈয়ো দলীয় প্ৰাৰ্থীত্বৰ পৰা বঞ্চিত হৈ আৰু বিশেষকৈ দলৰ তেনেই নৱাগত বিতৰ্কিত ভাস্কৰ শৰ্মাই প্ৰাৰ্থীত্ব লাভ কৰাৰ বাবে ক্ষোভিত হৈ দলত্যাগ কৰিছিল।\nবিগত চাৰি বছৰে ৰাজনৈতিক ভাৱে নিস্ক্ৰিয় হৈ থকা দেৱে শেহতীয়াকৈ লুৰিনজ্যোতি গগৈ নেতৃত্বাধীন অসম জাতীয় পৰিষদত যোগদান কৰি কেন্দ্ৰীয় সম্পাদকৰ দায়িত্ব লৈ অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে সমষ্টিটোৰ ১৬ খন পঞ্চায়ততে আঞ্চলিক সমিতি গঠন কৰি বুথ কমিটি গঠনৰ বাবে ব্যাপক তৎপৰতা অব্যাহত ৰাখিছে।\nসাংগঠনিক দক্ষতা থকা দেৱৰ সৈতে হোৱা এক বাৰ্তালাপত এই প্ৰতিবেদকৰ আগত তেওঁ ৰাজ্যত অসম জাতীয় পৰিষদে ৰাইজৰ ব্যাপক সহাঁৰি লাভ কৰাৰ কথা প্ৰকাশ কৰে। অসম জাতীয় পৰিষদ কোনো কাৰণতে বাঙালী বিৰোধী নহয় , ১৯৭১ চনৰ পাছত অহা বাংলাদেশী বিৰোধী বুলি স্পষ্ট কৰি দি তেওঁ এই কথা বাংলাভাষী ৰাইজক পতিয়ন নিয়াবলৈ চেষ্টা কৰি সফলতা লাভ কৰাৰ কথা জানিবলৈ দিয়ে ।\nতেওঁ অসম নিৰ্মাণত সকলো জাতি ধৰ্ম বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সহযোগিতা আগবঢ়াবলৈ আহ্বান জনাই স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে ক্ষমতালৈ আহিলে অসম জাতীয় পৰিষদে পুতৌ পাত্ৰ নহয় সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজক আত্মনিৰ্ভৰশীল হৈ সন্মানজনকভাৱে জীয়াই থকাৰ পৰিবেশ সৃষ্টি কৰিব।\nতেওঁ মাৰ্ঘেৰিটাতো অসম জাতীয় পৰিষদে সৱল প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা আগবঢ়াব বুলি প্ৰকাশ কৰে । প্ৰাৰ্থিত্বৰ বাবে ৰাজনীতি কৰা নাই বুলি স্পষ্ট কৰি দি দেৱে অৱশ্যে প্ৰাৰ্থিত্ব প্ৰদান কৰিলে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰ ইংগিত দিয়ে।\nআচলতে এই মুহূৰ্তত ১২৪ নং মাৰ্ঘেৰিটা বিধানসভা সমষ্টিত কি হ’ব এতিয়াই ক’ব নোৱাৰি। দলীয় প্ৰাৰ্থীত্ব নিশ্চিত তথা উক্ত সময়ৰ পৰিবেশ পৰিস্থিতিৰ পাছত সকলো কথা স্পষ্ট হ’ব । কিন্তু এটা কথা নিশ্চিত যে এইবাৰ মসৃণ নহয় সমষ্টি দখলৰ অংক।\nটীয়কত যোৰহাট জিলা কেওট জাতীয় পৰিষদৰ ত্রি-বাৰ্ষিক অধিবেশন সম্পন্ন