আকস্মিক-চবিনা ইয়াছমিন – ফটাঢোল\nঘটনাটো সৌ সিদিনাখনৰ৷ মানে মে’ মাহৰ প্ৰথমটো দিনৰ কথা৷ ক’ভিড বিশ্বমাৰীৰ ভয়াবহ পৰিস্থিতিয়ে মোক চৌদিশৰ পৰা চেপি পেলাইছিল৷ ইমান অনিশ্চয়তাই বুকুত ঘৰ কৰিছিলহি যে খোৱা-বোৱাৰ ক্ষেত্ৰতো মই অৱহেলা কৰিবলৈ লৈছিলোঁ৷ মানুহজন ঘৰৰ পৰা ওলাই গ’লেই বকোঁ বোলো, “যাব নালাগে এনেকুৱা দিনত৷ ঘৰতে থাকা৷” এওঁ বোলে, “মই ঘৰত বহি থাকিলে খাবা কি? একো নহয় যিখিনি সাৱধানতা ল’ব লাগে লৈছোঁ৷ তুমি ভয় কৰি নাথাকিবা ইমান৷” এওঁৰ বুজনিলৈ মই কাণসাৰ কৰা নাই৷ ভেকচিন ল’বলৈ দিনে ৰাতিয়ে তিনিদিন ধৰি বেয়াকৈ কামুৰিছোঁ৷ এওঁ মোৰ উৎপাতত তত নোপোৱা হ’ল৷ বোলে, “ৰ’বা বিচাৰি আছোঁ ল’বলৈ৷ পিচে ইমান ভীৰত ল’ম কেনেকৈ?”\nতেনেতে আকৌ তিতাবৰৰ পৰা সেইদিনা ৰাতিপুৱা দহমান বজাত বাইদেৱে এওঁক ফোন কৰিলে বোলে, “মই বেজী ল’বলৈ আহিছোঁ৷ তয়ো গুচি আহ লৈ ল’বি৷” এওঁ তেতিয়া কামত আছিল৷ মোক ফোন কৰি ক’লে বাইদেৱে মাতিছে বুলি৷ মই বোলো, “ময়ো যাম৷ তুমি অকলে গাড়ী চলাই ঘূৰি আহিবা বেজী লৈ৷ মোৰ ভয় লাগে৷” এওঁ উপায় নাপাই বোলে, “ব’লা তেনে ওলোৱা সোনকালে৷” দৌৰাদৌৰিকৈ ওলায় তললৈ নামি আহি গাড়ীত বহিলোঁহি৷ তিতাবৰৰ অসামৰিক চিকিৎসালয়ৰ নাৰ্ছিং কলেজখনত ভেকচিন দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিছে৷ ইতিমধ্যে বাইদেউ আৰু ভিনদেউ বেজী লৈ উলটি আহিল ঘৰলৈ৷ আমি তেওঁলোকক আধাবাটতে পালোঁ৷ ভিতৰলৈ সোমাই গৈ দেখিলোঁ মানুহৰ দীঘলীয়া শাৰী৷ কমেও তিনিঘণ্টামান ৰ’ব লাগিব৷ বহিবলৈ কোনো ব্যৱস্থা নাই৷ ইফালে মই গৈছোঁ ৰোজা ৰাখি৷ মানে আমাৰ ৰমজান মাহ চলি আছিল৷ মোৰ দেখিয়েই মূৰটো ঘূৰোৱা যেন লাগি গ’ল যদিও ধৈৰ্য্য ধৰিলোঁ৷ নাইবা এওঁ পিছত ল’ম বুলি ঘূৰিয়েই দিব৷ কাৰণ লাইনত ৰোৱা কামটো এওঁৰ বাবে অত্যন্ত অসহ্যকৰ৷ যেনেতেনে এওঁক ফুচুলাই মেলি মই ৰখালোঁ৷ এওঁৰ লাইন পাতিবলৈ পায় মূৰ গৰম হৈ গৈছে৷ মই কথাটো গম পায় বাহিৰৰ আলেখ-লেখবোৰ চাই ইফালে-সিফালে ঘূৰি ফুৰিছোঁ৷ এবাৰ পুনৰ আহি কাষতে থিয় দিছোঁ৷ সেইখন কৰি আছোঁ৷\nআমি ৰৈ থকাৰ প্ৰায় আধাঘণ্টাৰ পিছত ল’ৰা এজনে লগত মানুহ এগৰাকী লৈ আহি কোঠাটোৰ মহিলাৰ শাৰীটোত থিয় দিলেহি৷ খুবসম্ভৱ মাক হ’ব৷ দেখাত ২৫/২৬ বছৰীয়া যেন লাগিল ল’ৰাটো৷ মই এওঁৰ কাষত আৰু ল’ৰাটো মানুহগৰাকীৰ কাষত ৰৈ থাকিল৷ মানুহে শাৰী পতা কোঠাটোৰ পৰা অলপ আগত যিটো কোঠাত মানুহবোৰক বেজী দিছে সেই কোঠাটোত এখন খিৰিকী আছে৷ বাহিৰৰ কৰিড’ৰৰ দৰে ঠাই এটুকুৰাত ৰৈ সেই বেজী দিয়াবোৰ চাই থাকিব পাৰি৷ মোৰ এওঁৰ লগত কোঠাটোত ৰৈ ৰৈ আমনি লাগিছে৷ বাহিৰলৈ ওলাই আহি কৰিড’ৰটোৰ খিৰিকীৰ কাষত ৰ’লোঁহি৷ ফিৰফিৰীয়া বতাহ এচাটি নিৰন্তৰ বৈ আছে৷ ভিতৰৰ ফেনৰ বতাহতকৈ বহু আৰাম লাগিছে গাটো তাত থিয় হোৱাৰ পিছত৷ কংক্ৰিটৰ বেৰখনত এখন ভৰি ভেঁজা দি আনখন ভৰিত ভৰ দি গাটো হাওলাই থিয় হৈ আছোঁ খিৰিকীখনৰ সন্মুখত৷ ইজনৰ পিছত সিজনক বেজী দি আছে হেড নাৰ্ছ গৰাকীয়ে৷ চাই চাই বহু সময় পাৰ হ’ল৷ মাজে মাজে এওঁক চাবলৈ যাওঁ৷ আমন-জিমনকৈ লাইনত থিয় হৈ আছে৷ বুজিছোঁঁ মোৰ কথা পেলাব পৰা হ’লে এওঁ কোনোপধ্যেই এইখন লাইন পাতিবলৈ নাহে৷ আকৌ ওলাই আহি বেৰখনত হেলান দি ৰ’লোঁহি৷ এইবাৰ বতাহজাক অলপ বেছি খৰকৈ বলিছে৷ চুলিবোৰ আউলি-বাউলি হোৱা দেখি মূৰত উৰণাখনকে মেৰিয়াই ল’লোঁ৷ হঠাৎ মন কৰিলোঁ সেই ২৫/২৬ বছৰীয়া ল’ৰাজন মোৰ আগেদি দুই তিনিবাৰ খৰধৰকৈ অহা-যোৱা কৰি আছে৷ ফোনত খুব খঙত কাৰোবাৰ লগত কথা পাতিছে৷ কৈছে- “সেইবাবেই একো উন্নতি নাই৷ সৱতেই অন্যায়৷ কেনেকৈ হ’ব এনেকৈ….” কি নো হ’ল ভূ ল’বলৈ বুলি ময়ো ল’ৰাজনৰ পিছে পিছে আগফালে ওলাই আহিলোঁ৷ দেখিলোঁ আগ দুৱাৰেদি কিছুমান মানুহক সুমুৱাই কৰ্তৃপক্ষই বেজী দি আছে৷ মই বুজিলোঁ হয়তো কোনোবা চিনাকি মানুহক তেওঁলোকে এইদৰে আগতীয়াকৈ সুবিধা দিছে৷ আৰু সেইবাবেই ডেকা তেজ গৰম হৈছে৷ মই পুনৰ উভতি আহি খিৰিকীখনৰ সন্মুখত ৰ’লোঁহি৷ কিছু সময়ৰ পিছত দেখিলোঁ খঙে-ৰাগে ফোঁপাই-জোপাই ল’ৰাজন আহি মোৰ কাষতে খিৰিকীখনৰ সন্মুখত ৰ’লহি আৰু হেড নাৰ্ছ গৰাকীক ক’লে, “বাইদেউ এইদৰে যে আগ দুৱাৰেদি মানুহবোৰ সোমাই সোমাই বেজী লৈ গৈছে আপোনালোকে জানে নে পিছফালে বহুকেইজন বয়সস্থ আৰু শাৰীৰিকভাৱে অসমৰ্থলোকে ঘণ্টাজুৰি শাৰী পাতি আছে৷ কিয় কৰিছে এইবোৰ?” হেড নাৰ্ছ গৰাকীৰ কাঢ়া উত্তৰ, “ক’ত সোমাইছে? কোন মানুহ? আমাক কৈছে যে আমি সুমুৱাইছোঁ নেকি? আমি বেজী দিয়া মানুহ বেজী দিছোঁ৷ য’ত দেখিছে তাত কওকগৈ৷” এইদৰে কিছুসময় কথাৰ কটাকটি চলা দেখি মই আগবাঢ়ি গৈ ক’লোঁ, “বাদ দিয়ক বুইছে৷ এইবোৰ কৈ লাভ নাই৷ সকলোতে এইবোৰ আছেই৷ অকলে কাৰ কাৰ স’তে যুঁজিব? মই আপোনাতকৈ আগৰ পৰাই দেখি আছোঁ এইবোৰ কাণ্ড৷ বহুকেইজন লোকে এতিয়ালৈ এইদৰে বেজী লৈ গ’লেই৷” ল’ৰাজনে মোকে উলটি ধৰিলে, “তেনে কোৱা নাই কিয় আপুনি? মই এইবোৰ সহ্য নকৰোঁ৷” বুলি ফুঁ-ফুঁৱাই আগফালে গ’ল ক’বলৈ৷ পিছে পিছে ময়ো আহিলোঁ৷ ল’ৰাজনে আগ দুৱাৰৰ সমুখত ৰৈ থকা চিকিউৰিটিজনক ক’লে, “এইফালেদি কিয় মানুহ ভৰাই আছে? পিছফালে যে মানুহবোৰে শাৰী পাতি আছে, কিয় পাতিছে তেনে?” চিকিউৰিটিজনে অস্বীকাৰ কৰিলে যে সেইফালেদি মানুহ সোমোৱা নাই৷ তাতো অলপ সময় কথাৰ কটাকটি চলিল৷ ল’ৰাজন ৰৈ থাকিল তাতে৷ ময়ো অলপ আঁতৰত ৰৈ আলেখ-লেখবোৰ চাই থাকিলোঁ৷ মনতে ভাবিছোঁ ল’ৰাজনে সঠিক কথাই কৈছে৷ পিচে শুনিব জানো কোনোবাই তেওঁৰ কথা! আমাৰ সমাজখন জানো ইমান নিকা! তথাপিও যদি দৰকাৰ হয় মই তেওঁৰ পক্ষত থিয় হ’ম বুলি থিৰাং কৰিলোঁ৷\nঅলপ সময়ৰ পিছত ভিতৰৰ পৰা এজন ভব্যগব্য ব্যক্তি আৰু লগতে দুজনমান পালিপহৰীয়া ওলাই আহিল আগ দুৱাৰেদি৷ ল’ৰাজনে পিছে পিছে খৰধৰকৈ গৈ কিবাকিবি ক’লে৷ মই নুশুনিলোঁ৷ অনুমান কৰিলোঁ হয়তো আগ দুৱাৰেদি সোমাই সেইদৰে বেজী লৈ যোৱা কথাটো যে বেয়া হৈছে তাকে ক’লে৷ তাৰ পিছত আমি আগফালেই ৰৈ থাকিলোঁ৷ অলপ পিছত পুলিচ এজন ৰাখি দিয়া হ’ল আগ দুৱাৰৰ সন্মুখত যাতে সেইফালে আৰু মানুহ সোমাব নোৱাৰে৷ দেখি ল’ৰাজনৰ মুখত এক সন্তুষ্টিৰ ভাব স্পষ্টকৈ জিলিকি উঠিল৷ আমাৰ যুৱসমাজত এতিয়াও সমাজসচেতনতা লোপ পোৱা নাই৷ কথাবোৰ জানি ভাল লাগিল৷ লাহে লাহে আমি দুই এটা কথা পাতিলোঁ৷ কেনেকৈ ১৮ বছৰৰ ওপৰৰ মানুহখিনিয়ে ভেকচিন ল’বলৈ অনলাইন বুকিং কৰিব লাগিব, সময়সূচী কি দৰে নিৰ্ধাৰিত কৰিব লাগিব এইধৰণৰ বিভিন্ন কথা৷ মই ক’লোঁ,\n: বেয়া নাপায় যদি মোক Co-Win ত বুকিং কৰাৰ লিংকটো Whatsaap-ত দিব নেকি?\n: নিশ্চয়৷ আপোনাৰ নম্বৰটো দিয়ক৷ এতিয়াই দেখুৱাই দিছোঁ মই৷\nনম্বৰটো দিলোঁ৷ লগে লগে নম্বৰটো লৈ কি বুলি চেভ কৰিম সুধি মোৰ নম্বৰত লিংকটো দি দিলে তেওঁ৷ পিচে লিংক খোল খোৱা নাই৷ মোৰ নেট একেবাৰে শ্ল’৷\n: মোৰ ৱাইফাই লৈ খুলি চাওক এবাৰ৷ খুলিব পাৰে৷\nপাছৱৰ্ডটো ক’লত গম পালোঁ নিশ্চয় তেওঁৰ নামেই হ’ব৷ “অবিনাশ….”৷ নেট চলিল যেনিবা৷ কথাখিনি সুন্দৰ আৰু সহজকৈ বুজাই দিলে৷ কথা পাতি থাকোঁতে কিমান সময়নো পাৰ হৈ গ’ল গ’মেই নাপালোঁ৷ আমি পুনৰ কৰিড’ৰৰফালে গ’লোঁ৷ মই আগৰ সেই খিৰিকীখনৰ সমুখতে ৰ’লোঁ আৰু ল’ৰাজন গুচি গ’ল পিছফালৰ সেই কোঠাটোলৈ, য’ত মানুহবোৰে শাৰী পাতি আছিল৷ গা-মন জুৰ পেলাই যোৱা এচাটি কোমল বতাহ নিৰন্তৰ বলি থাকিল৷ এইবাৰ কিন্তু বতাহজাকত মিহলি হৈ অহা এক ফুৰফুৰীয়া সুগন্ধি নাকত লাগি মন পুলকিত কৰি তুলিলে৷ হয়তো ল’ৰাজনে কিবা সুগন্ধি ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু বতাহৰ দিশেই গতি কৰিছিল যাৰ বাবে বতাহজাকেও বহন কৰিছিল এক মন মোহি নিয়া সুগন্ধ৷ তেওঁ চিৰিটোত থিয় হৈ মোৰফালে চাই ইংগিত দিলে যে তাত আৰু মানুহে শাৰী পাতি থকা নাই ইতিমধ্যে সকলোবোৰ মানুহ বেজী লোৱা কোঠাটোত হয়তো সোমাল৷ মোৰ আগেদি তেওঁ পাৰ হৈ গ’ল পুনৰ আগফালে৷ তেতিয়ালৈ তেওঁৰ মাকৰ হয়তো বেজী লোৱা হৈ গৈছিল৷ মই খিৰিকীয়েদি চাই থাকিলোঁ এওঁক বেজী লোৱা৷ এওঁ অলপ পিছত আগ দুৱাৰেদি ওলাই আহিল৷ আমি ঘূৰি আহিবলৈ সাজু হ’লোঁ৷ এপাক চাৰিওপিনে চকু ফুৰালোঁ৷ নাই ল’ৰাজনে মাকক লৈ হয়তো উভতিল৷ আমি ঘৰ পালোঁহি৷ মই ঘূৰি আহি থাকোঁতে এওঁক ল’ৰাজনৰ কথা কৈ আহিলোঁ৷\nসেইদিনা ভাবি থাকিলোঁ ভেকচিন লোৱাৰ দৰে কামটোতও দুইনম্বৰী চলে আৰু অবিনাশৰ দৰে মানুহো আছে যি এই অন্যায়ৰ বিৰূদ্ধে যুঁজিবলৈ ভয় নকৰে৷ ভাল ল’ৰা৷ এনে এখন যুৱসমাজেই বৰ্তমান আমাৰ বাবে প্ৰয়োজন৷ ল’ৰাজনৰ এখন সুন্দৰ প্ৰতিচ্ছবি মনত সঞ্চিত হৈ ৰ’ল৷ ভাল কথা ভাল কামবোৰে বুকুত ঘৰো কৰে৷ সেইদিনা ৰাতিলৈ যোৱাটো মাহৰ আমাৰ আলোচনীৰ লেখা এটাৰ লিংক whatsapp-ৰ ষ্টেটাচত কপি কৰি আপলোড কৰিছিলোঁ৷ ছাত্ৰী কেইগৰাকীমানে পঢ়িব খুজিছিল৷\nপিছদিনাখন দিনৰ এঘাৰমান বজাত Whatsaap-ত নটিফিকেচন এটা পালোঁ৷ অবিনাশৰ মেচেজ,\n: শ্ব’ ইউ ৰাইট…অ’ছম ব্লগ বাই দ্যা ৱে৷\nমই ধন্যবাদ জনালোঁ৷ লগে লগেই পুনৰ বাৰ্তা আহিল৷\n: কালি কেতিয়া ভেকচিন লৈ হ’ল তোমাৰ?\n: তেতিয়াই অলপ পিছতেই হ’ল৷ মানে তোমাৰ প্ৰায় একেলগেই হ’ল৷\nসাধাৰণতে মই তুমি বুলি পটকৈ সম্বোধন নকৰোঁ৷ একেবাৰে সৰু হ’লে কথাটো সুকীয়া৷ এইবাৰ অবিনাশ দেখাতেই সৰু ল’ৰা আছিল৷ তদুপৰি তেওঁ মোক তুমি বুলি কোৱাত ময়ো তুমি বুলিবলৈ অসুবিধা নাপালোঁ৷ ইটো-সিটোকৈ বহুত কথাই পতা হ’ল সেইদিনা৷ অবিনাশো যোৰহাটৰেই বাসিন্দা৷ কথাবোৰ খুব জুখিমাখি কয় ল’ৰাজনে৷ বেচ অমায়িক আৰু ভদ্ৰ ল’ৰা৷ যোৰহাট অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ষোল্ল চনত উত্তীৰ্ণ হৈ পুনেত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ বাবে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি আছে বৰ্তমান৷ দুদিন এদিনৰ পিছে পিছে আমাৰ প্ৰায়ে কথা হয়৷ এবাৰ আমাৰ ভেকচিনৰ বাবে শ্ল’ট বুক কৰাৰ সময় আহিল৷ বহুবাৰ চেষ্টা কৰিও শ্ল’ট ল’ব পৰা নাই৷ এনেতে এদিন অবিনাশে ক’লে, “মই শ্ল’ট পালোঁ৷” মই পিচে পোৱা নাছিলোঁ তেতিয়ালৈ৷ তাৰপিছত মোৰ বাবেও অবিনাশে চেষ্টা কৰিবলৈ ধৰিলে৷ মোৰ কিবা আমনি লাগি গৈছিল কিন্তু শ্ল’ট খোলাৰ লগে লগে প্ৰতিদিনে অবিনাশে মোক খবৰ দিবলৈ ধৰিলে৷ ময়ো বহুবাৰ চেষ্টা কৰিও ব্যৰ্থ হ’লোঁ৷ শেষত যেনিবা ভাগিনটোৱে বুকিং কৰি দিলে৷ এই সময়ছোৱাত আমাৰ মাজত ভাল বন্ধুত্ব গঢ়ি উঠিল৷\nএদিন অবিনাশৰ স’তে গতানুগতিক কথা-বতৰাই চলি আছিল৷ হঠাতে প্ৰশ্ন কৰিলে,\n: আৰু কোৱা৷ তোমাৰ বয় ফ্ৰেণ্ড আছে নে নাই?\n: স্কুল, কলেজত আছিল৷\nঅবিনাশে হাঁহি মাৰি ক’লে,\n: তেতিয়াৰ পিছত এতিয়ালৈ নায়েই নেকি?\nমই ৰৈ গ’লোঁ৷ মানে ইমান দিনে অবিনাশে মোক কিবাকৈ সৰু ছোৱালী বুলি ভাবি আছে নেকি? মানে অবিবাহিত বুলিয়েই….এক বুজাব নোৱাৰা পৰিস্থিতি! পোন্ধৰ বিশদিনে অবিনাশৰ লগত কথা পাতি থকা হৈছে৷ অথচ আমাৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ কোনো কথাই পতা হোৱা নাছিল৷ যি কথা পতা হয় কাৰেণ্ট এফেয়াৰছ বা কভিডৰ বিষয়ে নাইবা ৰাজনীতিৰ দুই এটা কথা৷ ময়ো ভবা নাছিলোঁ যে অবিনাশে মোক সৰু ছোৱালী বুলি ভাবি আছে৷ কাৰণ মোক লগো পাইছে৷ কিয় বা ভাবিলে নাজানো৷ মই উত্তৰ দিলোঁ,\n: তুমি বাৰু মোক কেনেবাকৈ সৰু ছোৱালী বুলি ভাবি আছা নেকি?\n: মানে? বিয়া হ’লা নেকি?\n: বিয়া মানে? ল’ৰা কলেজ পালে গৈ৷\nতাৰ পিছত আৰু কত যে প্ৰমাণ দিব লগা হ’ল অবিনাশক মই যে বিয়া হোৱা বুলি৷ ল’ৰা মোৰ আৰু মানুহজনৰ গ্ৰুপ ফটোও দিলোঁ৷ নাই বিশ্বাস নকৰে৷ শেষত ক’লোঁ বোলো,\n: বাৰ্থ চাৰ্টিফিকেট দেখুৱাব লাগে যদি কোৱা৷\nঅবিনাশে তথাপি বিশ্বাস নকৰে৷ বোলে,\n: সেইদিনা তেনে বেজী কোনে ল’ব গৈছিল?\n: মোৰ মানুহজনে৷\n: তোমাৰ মানুহজনৰ কি পঞ্চলিশ পাৰ হ’ল? তোমাৰ বয়স কিমান তেনে? কোন চনত মেট্ৰিক পাছ কৰিলা?\nমুঠতে বহুত প্ৰশ্ন অবিনাশৰ৷ শেষত যেনিবা বিশ্বাস কৰিলে দেই৷ উত্তেজনাত সেইদিনা কিবা অশ্লীল শব্দ এটাও লিখিলে৷ মোৰ খং নুঠিল৷ হাঁহিহে উঠিছিল৷ ক’লোঁ,\n: তুমি ঠগ খাই গ’লা৷\n: অঁ ৰে৷ ভাল মেইনটেইন কৰিছা কিন্তু৷ এতিয়া মোৰ ‘তুমি’ সম্বোধনটো ‘আপুনি’লৈ পৰিৱৰ্তন কৰিব লাগিব৷ কি ভাবি আছিলোঁ তোমাক কি উলাইছা! মই ভাবি আছোঁ তুমি মোতকৈ চাৰি বা পাঁচ বছৰ ডাঙৰ হ’বা আৰু তুমি ওলাইছা Boomer, gen X. ধেই লাজ পাইছোঁ৷\nতাৰ পিছত হাঁহি ফূৰ্তি কৰি বহু সময় কথা পাতিলোঁ আমি৷ মই ভাবিছিলোঁ বয়সৰ কথা জানি অবিনাশে বা বন্ধুত্বৰ সম্পৰ্ক একেই ৰাখিব নে নাই! পিচে আজিও আমাৰ সম্পৰ্ক একেই আছে৷ জীৱনত কেতিয়াবা কিছুমান মানুহ এটি পলৰ বাবে লগ পালেও সম্পৰ্কবোৰ গভীৰ হয় পৰে৷ জীৱন সঁচাই অনুপম৷\n« আণ্টি-পাপৰি গোস্বামী\nগাঁৱলীয়া লাল চাহ -প্ৰণৱ সিংহ »\nবৰ সুন্দৰকৈ লিখিলে


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - अगस्त 1\n1. এই ঘটনাৰ পাছত, ৰজা অহচবেৰোচে অগাগীয়া হম্মদাথাৰ পুত্ৰ হামনক উন্নত কৰি উচ্চ পদত প্রতিষ্ঠিত কৰিলে, আৰু তেওঁৰ লগত থকা সকলো কৰ্মচাৰীৰ ওপৰত তেওঁক ক্ষমতা দিলে।\n2. ৰাজ-দুৱাৰত থকা ৰজাৰ দাস সকলে হামনৰ আগত আঠুকাঢ়ি প্ৰণিপাত কৰিছিল; কাৰণ ৰজাই তেওঁলোকক সেইদৰে কৰিবলৈ আজ্ঞা দিছিল। কিন্তু মৰ্দখয়ে আঠু নাকাঢ়িছিল আৰু প্ৰণিপাতো নকৰিছিল।\n3. তাৰ পাছত ৰাজদুৱাৰত থকা ৰজাৰ দাস সকলে মৰ্দখয়ক ক’লে, “আপুনি কিয় ৰজাৰ আজ্ঞা পালন কৰা নাই?”\n4. এইদৰে প্রতিদিনে তেওঁক কোৱাৰ পাছতো তেওঁ তেওঁলোকৰ দাবী মানিবলৈ অমান্তি হ’ল। তাতে তেওঁলোকে মৰ্দখয়ৰ কথা একেদৰে থাকিব নে নাই সেই কথা জানিবলৈ তেওঁলোকে হামনক এই বিষয়ত জনালে। কাৰণ মৰ্দখয় যে এজন যিহুদী লোক, সেই বিষয়ে তেওঁ তেওঁলোকক কৈছিল।\n5. হামনে যেতিয়া দেখিলে যে, মৰ্দখয়ে তেওঁৰ আগত আঠু লোৱা নাই আৰু প্ৰণিপাতো কৰা নাই, তেতিয়া তেওঁ ক্ৰোধেৰে পৰিপূৰ্ণ হ’ল।\n6. তেওঁ কেৱল মৰ্দখয়ক বধ কৰা কথাত অপমান বোধ কৰিলে। কাৰণ ৰজাৰ দাস সকলে মৰ্দখয় কোন লোক সকলৰ পৰা আহিছিল সেই কথা তেওঁক কৈছিল। সেয়ে হামনে ৰজা অহচবেৰোচৰ সমগ্র ৰাজ্যত থকা মৰ্দখয়ৰ যিহুদী লোকসকলক সম্পূৰ্ণৰূপে ধ্বংস কৰিব বিচাৰিলে।\n7. প্রথম মাহত (নীচান মাহত) ৰজা অহচবেৰোচ ৰাজত্বৰ দ্বাদশ বছৰত, হামনৰ আগত দ্বাদশ মাহলৈকে (অদৰ মাহত) ক্ৰম অনুসাৰে প্ৰতিদিনৰ আৰু প্ৰত্যেক মাহৰ বাবে পুৰ অৰ্থাৎ চিঠি খেলোৱা হ’ল।\n8. তাৰ পাছত হামনে ৰজা অহচবেৰোচক ক’লে, “আপোনাৰ ৰাজ্যৰ সকলো প্ৰদেশৰ মাজত কিছুমান লোক ছিন্ন-ভিন্ন হৈ বিভিন্ন স্থানত আছে। তেওঁলোকৰ বিধি আন লোকসকলৰ পৰা পৃথক; আৰু তেওঁলোকে ৰজাৰ বিধি পালন নকৰে। সেয়ে তেওঁলোকক ৰজাই থাকিবলৈ দিয়া উচিত নহয়।\n9. যদি ৰজাৰ দৃষ্টিত ভাল দেখে, তেনেহলে তেওঁলোকক বধ কৰিবলৈ আদেশ দিয়া হওক; তাতে মই ৰাজ- ভঁৰালত ৰাখিবৰ অৰ্থে ৰজাৰ ব্যৱসায়ৰ তত্ত্বাৱধানত থকা ৰাজ-কৰ্মচাৰী সকলৰ হাতত দহ-হাজাৰ কিক্কৰ ৰূপ দিম।”\n10. তেতিয়া ৰজাই নিজৰ হাতৰ পৰা মোহৰ মৰা আঙুঠি সোলাকাই যিহুদী সকলৰ শত্ৰু অগাগীয়া হম্মদাথাৰ পুত্ৰ হামনক দিলে।\n11. ৰজাই হামনক ক’লে, “আপোনাক আৰু আপোনাৰ লোকসকলক যাতে ধন ঘূৰাই দিয়া হয়, সেই বিষয়ে মই লক্ষ্য কৰিম। আপুনি যি ইচ্ছা কৰে, এই ধনেৰে কৰিব পাৰিব।”\n12. তাৰ পাছত প্ৰথম মাহৰ তেৰ দিনৰ দিনা ৰজাৰ লিখক সকলক মাতি পঠিওৱা হ’ল। সেই দিনা হামনে দিয়া আজ্ঞা অনুসাৰে যি সকল লোক সকলো প্রদেশৰ ওপৰত আৰু বিভিন্ন লোকৰ দেশাধ্যক্ষ, আৰু সকলো লোকৰ কৰ্মচাৰী সকলক, প্ৰত্যেক প্ৰদেশৰ নিজৰ আখৰ, আৰু প্ৰত্যেক লোকৰ নিজৰ ভাষা অনুসাৰে পত্ৰ লিখিবলৈ আৰু ৰজাৰ আঙুঠিৰে মোহৰ মাৰিবলৈ দিয়া হ’ল।\n13. একে দিনতে দ্বাদশ মাহৰ (অদৰ মাহত) তেৰ দিনৰ দিনা যুৱকৰ পৰা বৃদ্ধলৈকে, ল’ৰা-ছোৱালী আৰু মহিলাৰ সৈতে সকলো যিহুদী লোকক সংহাৰ, বধ, আৰু ধ্বংস কৰা হ’ব, আৰু তেওঁলোকৰ সম্পত্তি লুট কৰা হ’ব, এই বুলি লিখি পত্ৰখন ডাকোৱালৰ দ্বাৰাই ৰজাৰ সকলো প্ৰদেশলৈ পঠাই দিয়া হ’ল।\n14. সেই দিনৰ বাবে সকলো লোক যেন যুগুত হয়, সেয়ে প্ৰত্যেক প্ৰদেশত হুকুম জাৰি কৰিবলৈ আৰু সকলো লোকৰ আগত প্রচাৰ কৰিবলৈ, সেই পত্রৰ নকল যুগুত কৰা হ’ল।\n15. ৰজাৰ হুকুম মতে ডাকোৱাল সকল বেগাই ওলাই গ’ল, আৰু সেই পত্র বিলাই দিলে। সেই আজ্ঞা চুচন ৰাজপ্রসাদতো বিলোৱা হ’ল। তাৰ পাছত ৰজা আৰু হামনে দ্ৰাক্ষাৰস পান কৰিবলৈ বহিল, কিন্তু চুচন নগৰত হ’লে বিক্ষোভ হ’ল।\n1. মৰ্দখয়ে এই সকলো ঘটনাৰ কথা জানিবলৈ পাই নিজৰ কাপোৰ ফালিলে, আৰু চট কাপোৰ পিন্ধি ছাঁই সানি নগৰৰ মাজলৈ গৈ বেদনাৰে চিঞৰি চিঞৰি কান্দিব ধৰিলে।\n2. তেওঁ কেৱল ৰাজ দুৱাৰলৈকেহে গ’ল; কাৰণ চট কাপোৰ পিন্ধি কোনো এজনকো ৰাজদুৱাৰত সোমাব দিয়া হোৱা নাছিল।\n3. প্ৰত্যেক প্ৰদেশৰ যিবোৰ ঠাইত ৰজাৰ সেই আদেশ আৰু আজ্ঞা পালে, সেই সকলো ঠাইত যিহুদী লোকসকলৰ মাজত মহাশোক, লঘোন, ক্ৰন্দন আৰু বিলাপ হ’ল। তেওঁলোকৰ মাজৰ অনেক লোকে চট কাপোৰ পিন্ধি ছাঁইৰ ওপৰত শুই পৰিল।\n4. ইষ্টেৰৰ আলপৈচান ধৰা যুৱতী আৰু তেওঁৰ নপুংসক দাস সকলে যেতিয়া তেওঁৰ ওচৰলৈ আহি সেই কথা ক’লে, তেতিয়া ৰাণীয়ে মনত অতিশয় বেজাৰ পালে। তেওঁ মৰ্দখয়ৰ বাবে কাপোৰ দি পঠিয়ালে (যাতে মৰ্দখয়ে চট কাপোৰ খুলি সেই কাপোৰ পিন্ধিব পাৰে) কিন্তু তেওঁ সেইবোৰ গ্রহণ নকৰিলে।\n5. তেতিয়া ইষ্টেৰ তেওঁক পৰিচৰ্যা কৰিবলৈ ৰজাই নিযুক্ত কৰা হথাক নামৰ এজন ৰাজ-নপুংসকক মাতি পঠিয়ালে। তেওঁক মৰ্দখয়ৰ লগত কি ঘটিছিল আৰু তাৰ মানে কি সেই বিষয়ে জানিবলৈ তেওঁৰ ওচৰলৈ যাবলৈ আজ্ঞা দিলে।\n6. সেয়ে হথাকে ৰাজদুৱাৰৰ সন্মুখৰ নগৰৰ চকলৈ গৈ মৰ্দখয়ক ল’গ ধৰিলে।\n7. তেতিয়া মৰ্দখয়ে নিজৰ লগত যি ঘটিছিল, আৰু যিহুদী লোকসকলক বধ কৰিবলৈ হামনে যি পৰিমাণৰ ৰূপ ৰাজভঁৰালত দিবলৈ প্ৰতিজ্ঞা কৰিছে, সেই সকলো বিষয় তেওঁক ক’লে।\n8. ইহুদী সকলৰ বিনাশৰ বাবে যি আজ্ঞা পত্ৰ চুচনত বিলোৱা হৈছিল, তাৰ এখন নকলো তেওঁক দিলে; যাতে সেই পত্রৰ নকল ইষ্টেৰক দেখুৱাব পাৰে আৰু সেই বিষয়ে তেওঁক জনাব পাৰে, যাতে ইষ্টেৰে এই বিষয়ে ৰজাৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁৰ আগত স্বজাতীয় লোকসকলৰ বাবে তেওঁলোকৰ হৈ মিনতি আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰিব পাৰে, সেই বাবে তেওঁক ওপৰত দ্বায়ীত্ব দিবলৈ ক’লে।\n9. সেয়ে হথাকে গৈ মৰ্দখয়ে তেওঁক যিবোৰ কথা ক’লে, সেই সকলো কথা ইষ্টেৰক জনালে।\n10. তেতিয়া ইষ্টেৰে হথাকৰ লগত কথা পাতিলে। তেওঁক মৰ্দখয়ৰ ওচৰলৈ উভতি যাবলৈ কৈ,\n11. ইষ্টেৰে হথাক ক’লে, “ৰজাৰ দাস সকল আৰু ৰজাৰ প্ৰদেশৰ সকলো লোকেই জানে যে, পুৰুষ বা মহিলাই হওক, ৰজাই নমতালৈকে যি কোনোৱে ৰজাক ল’গ ধৰিবলৈ ভিতৰৰ চোতাললৈ যায়, তেওঁৰ কাৰণে কেৱল এটাই বিধান আছে যে, তেওঁৰ অৱশ্যেই মৃত্যু দণ্ড হ’ব, কেৱল যি জনলৈ ৰজাই সোণাময় ৰাজদণ্ড ডালি মেলি দিয়ে, সেই জনেহে জীয়াই থাকিব পাৰে। আজি ত্ৰিশ দিন হ’ল, মই ৰজাৰ ওচৰলৈ যাবলৈ আদেশ পোৱা নাই।”\n12. সেয়ে ইষ্টেৰৰ এই কথা হাথকে মৰ্দখয়ক জনালে।\n13. তেতিয়া মৰ্দখয়ে ইষ্টেৰলৈ সেই বাৰ্তা পুনৰ ঘূৰাই পঠালে: “যিহুদী লোকসকলৰ মাজৰ তুমি ৰাজপ্রসাদত থকাৰ বাবে তুমি যে ৰক্ষা পাবা, তেনে নাভাবিবা।\n14. যদি তুমি এই সময়ত নিজম দি থকা, তেনেহলে যিহুদী লোকসকলক সহায় আৰু উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আন কোনো ঠাইৰ পৰা কোনো এজন আহিব; কিন্তু তুমি আৰু তোমাৰ পিতৃ-বংশ বিনষ্ট হ’ব। কোনে জানে এই বিপদৰ সময়ৰ বাবেই হয়তু তুমি ৰাণী পদ পাইছা?”\n15. তেতিয়া ইষ্টেৰে মৰ্দখয়লৈ এই উত্তৰ দি পঠালে,\n16. “আপুনি যাওক; আৰু চুচনত বাস কৰা সকলো যিহুদী লোকসকলক একগোট কৰক। অাপোনালোক মোৰ কাৰণে লঘোন দিয়ক। তিনি দিন তিনি ৰাতি একো পান নকৰিব নাইবা ভোজন নকৰিব। মই আৰু মোৰ যুৱতী দাস সকলেও সেই একেদৰে লঘোন দিম। তাৰ পাছত যদিও এই কাৰ্য নিয়মৰ বিৰুদ্ধে হয়, তথাপি মই ৰজাৰ ওচৰলৈ যাম। যদি বিনষ্ট হ’ব লাগে তেনেহ’লে মই হ’ম।”\n17. মৰ্দখয়ে ইষ্টেৰে তেওঁক কোৱাৰ দৰে কৰিবলৈ গ’ল।\n46. হে যিহোৱা, আৰু কিমান কাল? তুমি সদায়েই নিজকে লুকুৱাই ৰাখিবা নে? কিমান কাল নো তোমাৰ ক্ৰোধ অগ্নিৰ নিচিনাকৈ জ্বলি থাকিব?\n47. মোৰ জীৱন কাল কেনে অলপ দিনীয়া, তাক সোঁৱৰা; কি অসাৰতাৰ কাৰণেইবা তুমি মনুষ্যক স্ৰজিলা!\n48. কেতিয়াও মৃত্যু নেদেখাকৈ কোন মানুহ জীয়াই থাকিব পাৰে? চিয়োলৰ হাতৰ পৰা কোনে নিজৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিব পাৰে? (চেলা)\n49. হে যিহোৱা, তোমাৰ পূৰ্বকালৰ সেই অটল প্রেম ক’ত? সেই প্রেম তুমি তোমাৰ বিশ্বস্ততাৰ দ্বাৰাই দায়ুদৰ আগত শপত খাইছিলা।\n50. হে যিহোৱা, তোমাৰ দাসবোৰক কৰা অপমান সোঁৱৰণ কৰা; সোঁৱৰণ কৰা, আন জাতিবোৰে মোলৈ কৰা সেই অপমানবোৰ; কেনেকৈ মই মোৰ বুকুত বহন কৰি আছোঁ।\n51. হে যিহোৱা, তোমাৰ শত্রুবোৰে সেই অপমান কৰিছে, তেওঁলোকে তোমাৰ অভিষিক্ত জনাৰ প্রতি খোজক অপমান কৰিছে।\n52. যিহোৱা চিৰকাললৈকে ধন্য হওঁক। আমেন, আৰু আমেন।\n7. ধনী লোকে দৰিদ্ৰ লোকৰ ওপৰত শাসন কৰে, আৰু যিজনে ধাৰ লয়, তেওঁ ধাৰ দিয়া জনৰ দাস হয়।\n8. যি জনে দুষ্টতাৰ গুটি সিচেঁ, তেওঁ সমস্যাৰ শস্য দাব; আৰু তেওঁৰ ক্ৰোধৰ লাঠি ব্যৱহাৰ কৰা নহ’ব।\n1. তেনেহ’লে ইহুদী সকলৰ এনে কি সুবিধা আছে, যি অন্য লোকৰ নাই? চুন্নতৰেই বা মূল্য কি?\n2. সকলো ফালৰ পৰা ইহুদী সকলৰ বহুতো সুবিধা আছে; তাৰ মাজৰ গুৰুত্ৱপূর্ণ বিষয়টো হ’ল, ঈশ্ৱৰে তেওঁৰ শিক্ষা প্ৰথমে ইহুদী সকলকেই দিছিল৷\n3. কাৰণ কোনো কোনো ইহুদী সকলে যদি অবিশ্বাস কৰে, তেতিয়া কি হ’ব? তেওঁলোকৰ অবিশ্বাসে ঈশ্বৰৰ বিশ্বাস যোগ্যতা বিফল কৰিব নে?\n4. কোনো প্ৰকাৰে এনে নহব৷ সকলো মানুহ মিছলীয়া হ’লেও, ঈশ্বৰক সত্য বুলি মনা হওক; এই বিষয়ে লিখাও আছে, “তুমি যেন নিজৰ কথাত ধাৰ্মিক বুলি প্ৰমাণিত হ’বা, আৰু সকলো বিচাৰত জয়ী হ’বা।”\n5. কিন্তু আমাৰ অধাৰ্মিকতাই যদি ঈশ্বৰৰ ধাৰ্মিকতা প্ৰকাশ কৰে, তেনেহলে আমি কি ক’ম? ক্ৰোধ সফলকাৰী ঈশ্বৰ অধাৰ্মিক নে? মই সাধাৰণ মানুহৰ যুক্তিৰে কৈছোঁ৷\n6. এনে যেন কেতিয়াও নহওক৷ কিয়নো তেতিয়া ঈশ্বৰে কেনেকৈ জগতৰ সোধ-বিচাৰ কৰিব?\n7. কিন্তু মোৰ মিছাৰ দ্বাৰাই যদি ঈশ্বৰৰ সত্যতা তেওঁৰ মহিমাৰ অৰ্থে উপচি পৰে, তেনেহলে আকৌ পাপী বুলি এতিয়াও মোৰ কিয় সোধ-বিচাৰ কৰা হয়?\n8. “ভালৰ অৰ্থে কুকৰ্ম কৰোঁহক,” এই কথাষাৰ আমি কৈছোঁ বুলি যেনেকৈ কোনো লোকে আনৰ আগত আমাৰ নিন্দা কৰি কয়, তেনেকৈ আমিও কিয় নকওঁ? এনে কথা কোৱা সকলৰ ন্যায় দণ্ডাজ্ঞাৰ যোগ্য।\n9. তেনেহলে কি? আমি আনতকৈ উত্তম নে? কোনোমতে নহওঁ; কিয়নো আমি আগেয়ে দুয়ো ইহুদী আৰু গ্ৰীক সকলক এই দায় দিলোঁ যে তেওঁলোক সকলোৱেই পাপৰ অধীন৷\n10. এই বিষয়ে লিখাও আছে, “ধাৰ্মিক কোনো নাই; এজনো নাই৷\n11. বিবেচক কোনো নাই৷ ঈশ্বৰক বিচৰাও কোনো নাই৷\n12. সকলো অপথে গ’ল, একেবাৰে অকৰ্মন্য হ’ল; সদাচৰণকাৰী কোনো নাই, এজনো নাই।\n13. সিহঁতৰ ডিঙিৰ নলী মুকলি মৈদামৰ নিচিনা ৷ সিহঁতে জিভাৰে প্ৰতাৰণা কৰে৷ সিহঁতৰ ওঠৰ তলত কালসৰ্পৰ বিষ থাকে ৷\n14. সিহঁতৰ মুখ অভিশাপ আৰু কটুবাক্যৰে পৰিপূৰ্ণ ৷\n15. সিহঁতৰ ভৰি ৰক্তপাত কৰিবলৈ বেগী ৷\n16. সিহঁতৰ সকলো পথত বিনাশ আৰু দূৰ্দশা হয়৷\n17. সিহঁতে শান্তিৰ পথ নাজানিলে৷\n18. সিহঁতৰ চকুৰ আগত ঈশ্বৰলৈ ভয় নাই ৷”\n19. আমি জানো যে বিধানে যি যি কয়, বিধানৰ অধীনত থকা লোক সকলকহে কয়, যাতে তাৰ দ্বাৰাই সকলোৰে মুখ বন্ধ হয় আৰু গোটেই জগত ঈশ্বৰৰ আগত দণ্ডনীয় হয়৷\n20. কিয়নো বিধানৰ কৰ্মৰ দ্বাৰাই কোনো মানুহ তেওঁৰ আগত ধাৰ্মিক বুলি প্ৰমাণিত নহ’ব; কাৰণ বিধানৰ দ্বাৰাই পাপৰ বিষয়ে জ্ঞান জন্মে।\n21. কিন্তু এতিয়া, যি বিষয়ত বিধান-শাস্ত্ৰ আৰু ভাববাদী সকলে সাক্ষ্য দিলে, ঈশ্বৰে এনে বিষয়ত ধাৰ্মিকতা বিনাবিধানে প্ৰকাশিত কৰিছে;\n22. ঈশ্বৰৰ সেই ধাৰ্মিকতা যীচু খ্ৰীষ্টত বিশ্বাস কৰাৰ দ্বাৰাই বিশ্বাস কৰা সকলোলৈ দিয়া হয়, কিয়নো ঈশ্ৱৰত কোনো প্ৰভেদ নাই৷\n23. কাৰণ সকলোৱে পাপ কৰিলে আৰু ঈশ্বৰৰ মহিমাৰ পৰা বঞ্চিত হ’ল,\n24. কিন্তু খ্ৰীষ্ট যীচুত যি মুক্তি, তাৰ দ্বাৰাই ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহত বিনামূল্যে ধাৰ্মিক বুলি প্ৰমাণিত হ’ল।\n25. কাৰণ ঈশ্বৰে যীচু খ্ৰীষ্টক তেওঁৰ তেজৰ দ্ৱাৰাই বিশ্বাসৰ প্ৰতিকাৰ স্ৱৰূপে, তেওঁৰ ধৈৰ্য-গুণত, পূৰ্বে কৰা নানা পাপৰ দণ্ড নিদিয়াকৈ থকাৰ কাৰণে, নিজ ধাৰ্মিকতা দেখুৱাবলৈ, তেওঁ যীচু খ্ৰীষ্টক দান কৰিলে৷\n26. তেওঁ পুত্ৰ যীচুক দান কৰি আজিও দেখুৱাই যে, তেওঁ ন্যায়ৱান৷ ঈশ্বৰে এই কাৰ্য কৰিছে যাতে, তেওঁৰ ন্যায়পৰায়ণতা থাকে আৰু যদি কোনোৱে যীচুত বিশ্বাস কৰে, তেৱোঁ যেন ধাৰ্মিক ৰূপে প্ৰমাণিত হয়৷\n27. তেনেহ’লে আত্ম-শ্লাঘা ক’ত? তাক দূৰ কৰা হ’ল। কেনেকুৱা বিধানেৰে? কৰ্মবোৰৰ দ্বাৰাই নে? নহয়; বিশ্বাসৰ বিধানেৰেহে।\n28. এতেকে আমি সিদ্ধান্ত কৰিছোঁ যে, বিধানৰ কৰ্মৰ দ্বাৰা নহয়, বিশ্বাসেৰেহে মানুহ ধাৰ্মিক বুলি প্ৰমাণিত হয় ৷\n29. ঈশ্বৰ অকল ইহুদী সকলৰ ঈশ্বৰ নে? তেওঁ অনা-ইহুদী সকলৰো ঈশ্ৱৰ নহয় জনো? অৱশ্যে, অনা-ইহুদী সকলৰো ঈশ্বৰ হয়৷\n30. প্ৰকৃততে ঈশ্ৱৰ যদি এজন, চুন্নৎ হোৱা সকলক বিশ্বাসৰ কাৰণে আৰু অচুন্নৎ সকলক বিশ্বাসৰ দ্বাৰাইহে ধাৰ্মিক বুলি প্ৰমাণিত কৰিব।\n31. তেনেহলে আমি বিশ্বাসৰ দ্বাৰাই বিধান লুপ্ত কৰিছোঁ নে? এনে যেন কেতিয়াও নহওক; ইয়াৰ পৰিৱর্তে অামি বিধান স্থিৰহে কৰিছোঁ।


সম্পাদকীয় – পৰী পাৰবীন – ফটাঢোল\nব্যংগ লিখনিৰ প্ৰাসংগিকতা আৰু এটা পুৰণি গল্প:\n“নিমখ নাখালে বাৰ্ধক্য নাহে”, অলপ কেঁচা বয়সতে এই কথাটো জানিবলৈ পাইছিলো এটা ব্যংগ গল্পৰ দ্বাৰা। লেখকৰ নাম পাহৰিছোঁ যদিও লিখনিটোৱে মনত যথেষ্ট আমোদ দিছিল বাবে ইয়াত উল্লেখ নকৰাকৈ নোৱাৰিলোঁ৷ গল্পটো আছিল এনেধৰণৰ –\nহঠাতে অস্বাভাৱিক গতিত বাঢ়ি যোৱা নিমখৰ মূল্যৰ বাবে ৰাইজে চৰকাৰৰ বিপক্ষে জোৰদাৰ প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰিলে। ৰাজপথত ধৰ্ণা দিলে, ঠায়ে ঠায়ে মন্ত্ৰীসকলৰ প্ৰতিমূৰ্তি জ্বলালে৷ এনেকি গোটেই সংগঠনবোৰ লগ হৈ মন্ত্ৰালয় ঘেৰাওৰ অভিযান চলালে৷ ফলত চৰকাৰখনলৈ সংকট নামি আহিল৷ মন্ত্ৰীসকল বিমোৰত পৰিল৷ উত্তেজিত ৰাইজক কিদৰে চম্ভালা যায় এই লৈ মন্ত্ৰীসকলৰ মাজত আলোচনা চলিল৷ আলোচনামৰ্মে ৰাইজৰ প্ৰতিনিধি আৰু চৰকাৰৰ মাজত এক বৈঠক আৰম্ভ হ’ল৷ বুধিয়ক মন্ত্ৰীয়ে বৈঠকত ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে,\n“ৰাইজ, এই যে আমাৰ চৰকাৰৰ সময়ত নিমখৰ দাম বৃদ্ধি কৰিছো, এয়া প্ৰকৃততে ৰাইজৰ ভালৰ কাৰণেহে কৰা হৈছে।”\nৰাইজ আচৰিত৷ মন্ত্ৰীচাহাবে কি কথা কয়? নিমখৰ দাম বৃদ্ধি হ’লে ৰাইজৰ ভাল কিদৰে হ’ব?\nমন্ত্ৰীচাহাবে দুগুণ উৎসাহেৰে কয়, “অ’তো! ৰাইজে নাজানে যে নিমখ নাখালে মানুহ বুঢ়া নহয়, চুলি দাঢ়ি নপকে৷ আনকি ঘৰত চোৰো নোসোমায়৷ বাটত কুকুৰেও নেখেদে!”\nৰাইজৰ প্ৰতিনিধিয়ে একো নুবুজি মন্ত্ৰীলৈ চাই ভাবে, যদি এয়ে হয়, ইমান দাম দি নিমখ খোৱাৰ কি যুক্তি আছে? নিমখ নাখালে চুলি দাঢ়ি নপকাৰ লগতে ঘৰত চোৰো নোসোমায়, এই কথাবোৰে তেওঁলোকক উৎসাহিত কৰিলে। দুজনমানে নিজৰ ক’লা চুলিখিনি চুই চালে৷ দুজনমানে ঘৰৰ ডাঙৰ আলমাৰিত থকা পিতলৰ কলহ দুটালৈ মনত পেলালে৷ দুজনমান গৰজি উঠিল, “নিমখ নাখালে মানুহ বুঢ়া নহয়, চুলি দাঢ়ি নপকে, ৰাস্তাত কুকুৰেও নেখেদে আনকি ঘৰত চোৰো নোসোমায়৷ ই কিদৰে সম্ভৱ? প্ৰমাণ লাগে আমাক৷”\nমন্ত্ৰীদ্বয়ে বৈঠকত নিজৰ সুবিধাৰ্থে মজুত ৰখা ডাক্তৰ চাহাবৰ পিনে মূৰ কৰি ক’লে, “ডাক্তৰ চাহাব, আপুনিয়েই কওকচোন৷ নিমখ নাখালে মানুহ কিমানবছৰ জীয়াই থাকিব?”\nডাক্তৰে থতমত খাই উত্তৰ দিলে, “এই ধৰক, চল্লিশবছৰ বয়সলৈকে৷”\nমন্ত্ৰীয়ে সন্তুষ্টিৰ হাঁহি মাৰি ৰাইজৰ প্ৰতিনিধিৰ ফালে চাই ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে, “দেখিলেনে ৰাইজগণ, নিমখ নাখালে মানুহ মৃত্যু হোৱালৈকে ডেকা হৈয়ে থাকিব৷”\nঅল্পবুদ্ধিৰ প্ৰজাই এইবাৰ দ্বিতীয় প্ৰশ্নটো উত্থাপন কৰিলে, “চুলি দাঢ়ি নপকে কথাটোৰ লগত নিমখৰ সম্পৰ্ক কি?” সেইটোৰ উত্তৰো সাজু হৈ আছিল৷ যিহেতু চল্লিশবছৰ বয়সলৈকে জীয়াই থাকিব, গতিকে চুলি দাঢ়ি পকিবলৈ সুযোগ নাই৷\nআৰু এই যে প্ৰশ্নটো, “ৰাস্তাত কুকুৰে নু্ভুকে নতুবা ৰাতি ঘৰত চোৰ নোসোমায়?”\nইয়াৰ উত্তৰটোও বুধিয়ক মন্ত্ৰীয়ে দাখিল কৰিলে, “হয়নে ডাক্তৰ চাহাব, নিমখ নাখালে মানুহ দু্ৰ্বল হৈ নাযায়নে? দুৰ্বল হ’লে জ্বৰ কাহৰ দৰে বেমাৰবোৰ সোনকালেই লগ লয়৷ ওৰেটো ৰাতি কাহি কাহি জাগি থকা ঘৰখনলৈ চোৰে কি সাহসত চোৰ কৰিবলৈ আহিব? আৰু দুৰ্বল হ’লে ৰাস্তাত খোজ কাঢ়োতে হাতত লাখুটি এডাল থাকিবই৷ লাখুটি দেখিলে কুকুৰেও খেদিব নোৱাৰে!”\nসমূহ উত্তৰ পাই প্ৰজাগণ সন্তুষ্ট হৈ ঘৰাঘৰি গ’ল৷ মন্ত্ৰীসকলেও স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলালে৷\nব্যংগ-লেখাৰ প্ৰাসংগিকতা অল্পমগজুৰে তেতিয়াই বুজি উঠিছিলো৷ এনেবোৰ লেখাই ব্যংগৰ মাধ্যমেৰে থকা-সৰকা কৰি জনগণক তথা ৰাষ্ট্ৰক উচিত দিশ দেখুৱাবলৈ সক্ষম হয়। সাধাৰণ দৃষ্টিত খুহুতীয়া যেন লাগিলেও ইয়াৰ অন্তৰ্নিহিত অৰ্থই কিন্তু মহানাদৰ কাম কৰি অশুভ শক্তিবোৰক গিলি থৈ সমাজখন নিকা কৰাত অন্যতম ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।\nদুশ্চিন্তা বনাম পৰমুখাপেক্ষিতা :\n“মানুহ জীৱশ্ৰেষ্ঠ প্ৰাণী”, ইয়াতকৈ উত্তম ব্যংগ কি হ’ব পাৰে? মানুহে কুকুৰৰ দৰে ঘ্ৰাণশক্তি জাগ্ৰত কৰি বিপদৰ উমান দিব নোৱাৰে, বাদুলিকে ধৰি আন কেতবোৰ চৰাইৰ দৰে প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ তৰংগ শুনিব নোৱাৰে৷ আনহে নালাগে, অন্য প্ৰাণীৰ লগত ফেৰ মাৰিব পৰা মগজুটোকে ভাল কামত খটাব নাজানে, অথচ মানুহ জীৱশ্ৰেষ্ঠ প্ৰাণী!\nসাম্প্ৰতিক সময়ত মগজুটো দুশ্চিন্তাত ব্যস্ত কৰি থোৱাৰ আমি কিয়েইনো কৰিব পাৰিছো? দুশ্চিন্তাৰে মন মগজু ইমানেই ভৰাই পেলাইছো যে, ফলপ্ৰসূ কাম কৰিব পৰাকৈ আমাৰ সামৰ্থৰ অভাৱ৷ কোনোমতে খাই বৈ জীয়াই থাকিব লাগে, সিমানেই সীমিত হৈ পৰিছে আমাৰ প্ৰত্যাশাবোৰ৷ মনৰ প্ৰভাৱতে শৰীৰটোও ঘূণীয়া হৈছে৷ দুশ্চিন্তাৰ কথা ওলাওঁতেই কথা এটা মনত পৰিল৷ মাইগ্ৰেনত ভূগি ভূগি জীৱন নৰক হৈ যোৱাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ছোৱালী এজনী নিউৰ’লজিষ্টৰ কাষ চাপিব লগা হ’ল৷ নিউৰ’লজিষ্টে কাউন্সেলিং আৰম্ভ কৰিলে,\nনিউৰ’লজিষ্ট: “কি সমস্যা?”\nছোৱালী: “মূৰৰ বিষ।”\nনিউৰলজিষ্ট: “কিমানদিনৰ পৰা?”\nছোৱালী: “চৈধ্য বছৰমানৰ পৰাই।”\nনিউৰজিষ্ট:“কেতিয়া বেছিকৈ হয়?”\nছোৱালী: “ৰ’দত থাকিলে বেছিকৈ হয়।”\nনিউৰলজিষ্ট(কিছু পৰ চিন্তা কৰি): “ৰ’দত নাথাকিবা”৷\nছোৱালী: “আৰু খোৱাবোৱাৰ অনিয়ম হ’লে হয়”৷\nনিউৰলজিষ্ট:“খোৱাবোৱাৰ অনিয়ম নকৰিবা”৷\nছোৱালী: “আৰু টেনচন ল’লে হয়”৷\nনিউৰলজিষ্ট: “টেনচন ন’লবা”৷\nছোৱালী: “টেনচন হৈ যায় কেতিয়াবা ছাৰ।”\nনিউৰলজিষ্ট:“কিয় হয় টেনচন”?\nছোৱালী: “আগতে পৰীক্ষাৰ সময়ত হৈছিল৷ এতিয়া অফিচৰ কামতো হয় নতুবা অন্য কথাত হয়৷”\nনিউৰলজিষ্ট: “অফিচৰ কি কামত হয়? অন্য কি কথাত টেনচন হয়?”\nনিউৰলজিষ্টে অকাই পকাই সুধি থাকিল৷ এসময়ত ছোৱালীজনীয়ে উত্তৰ দিব নোৱৰা হৈ পৰিল৷ ইমান ‘টেনচন’ ল’বলগীয়া কি কাম কৰিছেনো তাই, এই প্ৰশ্নটো বাৰে বাৰে মনলৈ আহিল৷ শেষত বুজি উঠিল, হকে বিহকে মগজুটোক দুশ্চিন্তাত ব্যস্ত কৰি থৈ কোনো লাভ নাই৷ দুশ্চিন্তা মানেই কামৰ গতি মন্থৰ হোৱা৷ নিউৰলজিষ্টে কৈ আছিল তাইক, “ৰোগীৰ জীৱন মৃত্যুৰ লগত খেলিবলগীয়া হোৱা এগৰাকী চাৰ্জনতকৈ নিশ্চয় তোমাৰ কামটো বেছি জটিল নহয়”৷\nনহয় মানে, নহয়েই!\nনিজৰ ওপৰতে খং উঠিছিল তাইৰ৷ নিজৰ মগজুটোকে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পৰা নাই বুলি ধিক্কাৰ জন্মিছিল৷ লাহে লাহে সমস্যাবোৰক সমস্যা বুলি গণ্য নকৰা হৈছিল৷ হাঁহি হাঁহি জটিল সময়বোৰ পাৰ কৰিছিল৷ আত্মবিশ্বাস বাঢ়িছিল৷ এই আত্মবিশ্বাসে কিন্তু নতুনকৈ অফিচলৈ অহা মুৰব্বীজনক পতিয়ন নিব পৰা নাছিল৷ নিৰ্দিষ্ট সময়ত প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিবলগীয়া কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ নতুনকৈ অহা লক্ষ্য-ভিত্তিক প্ৰকল্পটোৰ কাম পূৰ্ণগতিত চলি থকাৰ সময়তো তাই চিন্তামুক্তভাৱে কাম কৰি থকা দেখি মৃদু ভৎসৰ্না কৰিছিল তেখেতে,\n“তুমি দেখোন কামক লৈ চিৰিয়াচ নহয়৷”\nতাই প্ৰত্যুত্তৰ দিছিল,“মোৰ কোনো কাম পেণ্ডিং নাই ছাৰ”৷\nমুৰব্বীয়ে তাইৰ কথাত সন্তুষ্ট হোৱা নাছিল। কৈছিল, “কিন্তু বাকীসকলে যিমান টেনচন লৈছে, তুমি সিমান লোৱা নাই যেন লাগিছে।”\nতাই পুনৰ উত্তৰ দিছিল, “টেনচন লোৱাটো কিয় বিচাৰিছে ছাৰ?”\nছাৰে শংকা ব্যক্ত কৰিছিল,“তোমাক দেখি মই বুজি পোৱা নাই, সময়ত কামবোৰ শেষ হ’বগৈনে? মোৰ দেখোন টেনচনত টোপনি নাই৷”\nঈষৎ হাঁহি এটাৰে তাই যেন তেখেতক ব্যংগ কৰিছিল, “টেনচন ল’ব লাগে যদি মই টেনচন ল’ম ছাৰ৷ হাইপাৰটেনচন হ’লেই হস্পিতেলাইজদ হ’ম৷ গতিকে মোৰ মেডিকেল লিভটো এপ্লাই কৰি থওঁ নেকি ছাৰ? ”\nছাৰৰ মুখৰ মাত বন্ধ হৈছিল৷ সাহস পাই তাই আৰু দুশাৰীমান ছাৰক কৈ থৈ আহিল,\n“ছাৰ, আপুনি অনৰ্থক চিন্তা কৰিছে৷ প্ৰজেক্টটোৰ লগত লাগি লাগি ৰাতিলৈকে অফিচত বহি আছে৷ এই অভাৰটাইম ডিউটিয়ে আপোনাৰ পাৰদৰ্শিতা নবঢ়ায়, কমাবহে৷ কাৰণ আপুনি সময়ৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰিব পৰা নাই৷ তদুপৰি মেনেজমেণ্টত এষাৰ কথা আছিল, “এজন দক্ষ মেনেজাৰ সেইজনহে, যি নিজে কম কাম কৰি আনৰ পৰা কাম আদায় কৰে”৷\nকেৱল কৰ্মজীৱনতে নহয়, শিক্ষাজীৱনতো একেই কথা৷ পিতৃমাতৃসকলেও সন্তানৰ পৰীক্ষাৰ সময়ত যেন কিছু ‘টেনচন’ লোৱাটো বিচাৰে৷ ‘টেনচন’ নোলোৱা লৰা-ছোৱালীক নিজৰ মাক-দেউতাকেই কোৱা দেখা যায়,\n“পৰীক্ষা পালেহিয়েই, আমাৰটিয়ে টেনচন লোৱাই নাই”৷\nনহয়, এই মানসিকতা শুদ্ধ নহয়৷ সুস্থ মগজুৰে শুদ্ধ চিন্তাৰে যিখিনি ফলাফল পাব, দুশ্চিন্তাত ভূগি সেই ফল নাপায়৷ এনেবোৰ কাৰণতে হাঁহিৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছে৷ শাৰীৰিক তথা মানসিক উৎকৰ্ষ সাধনৰ বাবে দুশ্চিন্তামুক্ত পৰিবেশ এটাৰ দৰকাৰ৷ হাঁহিয়ে এনে দুশ্চিন্তামুক্ত পৰিবেশ সৃষ্টি কৰাত সহায় কৰে। যিটো পৰিয়ালত হাঁহিৰ আখৰা নচলে, যি পিতৃ-মাতৃয়ে সন্তানক এক দুশ্চিন্তামুক্ত বাতাৱৰণ গঢ়ি দিবলৈ সমৰ্থ নহয়, তেনে সন্তানৰ মানসিক বিকাশ কেতিয়াও সম্পূৰ্ণ নহয়।\nএই কথাও নুই কৰিব নোৱাৰি যে, আজিৰ যুগ প্ৰতিযোগিতাৰ যুগ। কৰ্মজীৱনত নিজৰ যোগ্যতা প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈকে এচামে নিজৰ পাৰিবাৰিক তথা ব্যক্তিগত জীৱনলৈ পিঠি দি প্ৰতিযোগিতাত নামিছে। কৰ্মজীৱন আৰু পাৰিবাৰিক জীৱন একাকাৰ কৰি দিয়া এই মানুহবোৰলৈ পিছে পুতৌহে জন্মে৷ এই যে পদোন্নতিৰ খাতিৰত কিছুমানে দিন ৰাতি একাকাৰ কৰি ওপৰৱালাৰ প্ৰিয়ভাজন হ’বলৈ চেষ্টা কৰে, তেওঁলোকৰ বিষয়ে শ্ৰদ্ধাৰ লীনা শৰ্মা বাইদেৱে খুব ভাবগধুৰ কথা এষাৰ লিখিছিল৷ তেখেতৰ লিখনিৰ মূলভাৱটো আছিল এনেধৰণৰ, “যিসকল ব্যক্তিয়ে অফিচটোকে জীৱন বুলি ভাবে, যিসকলে চাকৰিৰ ক্ষমতা ব্যৱহাৰ কৰি সমাজত দপদপাই ফুৰে, অৱসৰৰ ঠিক পাছদিনাৰ পৰাই তেখেতৰ জীৱন যাপনৰ স্থিতি নিম্নগামী হৈ পৰে৷ হঠাতে মেৰুদণ্ড ভাগি পৰাৰ দৰে অনুভৱে তেখেতক কোঙা কৰি তোলে। কাৰণ তেওঁ কেৱল চাকৰিটোৱে দিয়া পদটোৰেহে পৰিচিত আছিল। অৱসৰৰ পাছত তেওঁৰ লগত সেই পদটোৰ কোনো সম্পৰ্ক নাথাকে।”\nচাকৰি বোলোতেই ‘চাকৰি’ আৰু ‘সেৱা’ শব্দ দুটা মনলৈ আহিছে। আজিকালি বেছিভাগেই চাকৰিহে কৰে, সেৱা নকৰে । শিক্ষকৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বিভাগীয় বিষয়ালৈকে এই কথাটো প্ৰযোজ্য। নতুনকৈ প্ৰাদেশিকীকৰণ হোৱা স্কুল এখনলৈ পৰিদৰ্শনৰ বাবে শিক্ষা বিভাগৰ পৰা এটা দল আহিল৷ উদ্দেশ্য আছিল, স্কুলখনৰ শৈক্ষিক অৱস্থাৰ লগতে স্কুলগৃহৰো বুজ লোৱা৷ স্কুলখনৰ শিক্ষকসকলে আহি দলটোৰ ওচৰত অভিযোগ দিলে যে, স্কুলখনত এটা প্ৰস্ৰাৱগাৰ নাই, শিক্ষকসকলৰ সেয়ে খুব অসুবিধা হৈছে৷ সমগ্ৰ দেশজুৰি ‘স্বচ্ছ অভিযান’ চলি থকা সময়ত নিতান্তই এইটো এটা চিন্তনীয় কথা৷ চৰকাৰক দোষ দিবই লাগিব, যিহেতু উপযুক্ত আন্তঃগাঁথনি নোহোৱাকৈ এখন স্কুল প্ৰাদেশিকীকৰণ কৰা উচিত নহয়৷ চৰকাৰক দোষ দি শিক্ষক শিক্ষয়িত্ৰীসকলেও কষ্ট ভোগ কৰি থাকক, বিশেষকৈ মহিলা কৰ্মচাৰী সহ ছাত্ৰীসকলে চৰকাৰে এটা প্ৰস্ৰাৱগাৰ নিদিয়ালৈকে সেই অসুবিধা ভোগ কৰি থাকক৷ এই যে স্কুলখনলৈ পৰিদৰ্শনৰ বাবে দল আহিব, তেওঁলোকৰ সমস্যাবোৰ টুকি নিব, সংশ্লিষ্ট কৰ্তৃপক্ষক প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিব আৰু তাৰ পাছত পুঁজিৰ আবণ্টন কৰিব আৰু অৱশেষত ৰ’দ বৰষুণৰ সমস্যাসমূহৰ মাজেৰে বছৰজুৰি এটা প্ৰস্ৰাৱগাৰৰ নিৰ্মাণ হ’ব, এই গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটোত কাৰ কিমান ক্ষতি হয়, কোনোবাই অনুমান কৰিব পাৰেনে? এখিনি মানুহ চিৰৰুগীয়া হৈ যোৱাৰ সম্ভাৱনা নোহোৱাও নহয়৷ বিকল্প কোনো ব্যৱস্থা নাছিলনে? বিকল্পৰ কথা চিন্তা নকৰে তেওঁলোকে, কাৰণ এনে অনৰ্থক কথাত মূৰ ঘমাই মগজুটোৰ ক্ষতি কিয় কৰিব? তাতকৈ মগজুটোক চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে শ্লগান দিয়াত ব্যৱহাৰ কৰিব৷ আমাৰ এইটো এটা নতুন অভ্যাস জন্ম হৈছে, হকে বিহকে দোষবোৰ আনৰ ওপৰত জাপি দিয়া৷ নিজৰ পক্ষত আমি শুদ্ধ৷ চৰকাৰ দোষী, চৰকাৰী বিভাগ দোষী, চৰকাৰী কৰ্মচাৰী দোষী৷ ঘোচ লোৱা অফিচাৰজন দোষী৷ পিছে ঘোচ দিয়াজন আকৌ ধোঁৱা তুলসীৰ পাত৷ মাটি বাৰী বিক্ৰী কৰি ঘোচ দি চাকৰি বিচৰাজন আমাৰ গল্পৰ নায়ক হৈ পৰে৷ তেওঁক লৈ আমি চকুপানী টুকি এনেকুৱা দহজনৰ মগজুটো বন্ধকত থৈ চাকৰি বিচাৰিবলৈ উৎসাহ দিওঁ। এনেকৈয়ে আমি পৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰোঁতে কৰোঁতে নিজৰ ৰাজহাঁড়ৰ শক্তি পাহৰি যাওঁ ।\nহাস্যৰস বনাম সৌন্দৰ্যবোধ:\nহাস্যৰস বোলোতে আকবৰ-বীৰবলৰ পৰা মোল্লা নাছিৰুদ্দিন, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাদেৱৰ ‘কৃপাবৰ বৰবৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলা”, লিটিকাই, নোমল, পাচনিলৈকে, আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ ড° লীলা গগৈ, ডা° বিকাশ বৰুৱা, ডা° ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মা ইত্যাদিৰ পৰা হিন্দী বোলছবিৰ কমেডি চৰিত্ৰ তথা চাৰ্লি চেপলিন, মিষ্টাৰ বিন আদি বিখ্যাত হাস্যবিদসকলৰ কথাই মনলৈ আহে৷ ভূপেনদাও আছিল এনে এক হাস্যৰসিক ব্যক্তি৷ এই ভূপেনদাই হাঁহিৰে চিন্তা জিনিছিল৷ এটা ঘটনাত ইয়াৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়৷ এবাৰ ভূপেনদাই পলাশবাৰীলৈ ব্যক্তিগত বাহনেৰে গৈ থকা অৱস্থাত বৰষুণত পিছল খাই ৰাস্তাৰ কাষত গোলকৈ মেৰ খাই থকা লোৰ তাঁৰ এখিনিত গাড়ীখন ফচি গ’ল৷ তাঁৰখিনিত ফচাৰ বাবেই গাড়ীখন দুলি থাকিল৷ গাড়ীখন ফচাৰ কথাটোত ভূপেনদাই কিঞ্চিতমানো চিন্তা নকৰি ৰসিকতা কৰিলে,\n“ৰাতিটো গাড়ীখন এই তাঁৰখিনিৰ ওপৰত এনেকৈয়ে থাকিবলৈ দিয়া। ঝুলনাত ঝুলি থকাৰ দৰে লাগিছে৷” ভূপেনদাৰ ৰসিকতাই যে বাকীসকলৰ মুখৰ পৰাও দুশ্চিন্তাৰ পৰিমাণ কমাই দিছিল, সেয়া বুজাই ক’বৰ প্ৰয়োজন নিশ্চয় নাই ।\nপ্ৰথমতেই কৈ অহা ‘নিমখ নাখালে বাৰ্ধক্য নাহে’ বোলা কথাটোৰ কোনো বৈজ্ঞানিক সত্যতা বোধকৰোঁ নাই৷ অত্যাৱশ্যকীয় খাদ্য-সামগ্ৰীৰ মূল্যবৃদ্ধিক এটা ব্যংগৰ ৰূপত উপস্থাপন কৰিছিল কোনো ক্ষুৰধাৰ লিখকে৷ অৱশ্যেই নিমখবিহীন আঞ্জাই মুখৰ ৰুচি কমোৱাৰ ফলত অভোক, অজীৰ্ণ আদি উপসৰ্গই দেখা দিব, যাৰ ফলত শৰীৰৰ প্ৰতিৰোধী ক্ষমতা কমি যাব৷ আমি সিমানখিনিলৈ বিচাৰ কৰিবলৈ নাযাওঁ৷ নিমখ নাখালে বাৰ্ধক্য আহক বা নাহক, কিন্তু হাঁহিয়ে যে বাৰ্ধক্য নানে, সেই কথাটো চিকিৎসা বিজ্ঞানমতে প্ৰমাণিত৷\nভূপেনদাৰ বাৰ্ধক্য অহা নাছিল৷ আশীবছৰ বয়সত তেখেতে গুৱাহাটীৰ জিলা পুথিভঁৰালত অনুষ্ঠিত হোৱা কোনো এক সভাত আগশাৰীৰ আসনত বহি সভাখনৰ শোভাবৰ্ধন কৰিছিল৷ লগত আছিল লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীকে ধৰি কেতবোৰ গণ্য মান্য ব্যক্তি৷ মঞ্চত এজনে বক্তৃতা দিবলৈ গৈ সম্বোধন কৰিছিল, “সভাত উপস্থিত থকা বয়োজ্যেষ্ঠ লোকসকল ……..”। বয়োজ্যেষ্ঠ শব্দটোত ভূপেনদাৰ আপত্তি আছিল, লৰাজনক মাতি ক’লে, “হৌৰা, বয়োজ্যেষ্ঠ বুলি কোৱাতকৈ গালত চৰ এটাকে মাৰি দিবা বুইছা”৷\nভূপেনদাৰ চিৰতাৰুণ্যৰ ৰহস্যও সিমানখিনিতেই ।\nকেৱল বাৰ্ধক্যই নহয়, হাঁহিৰে মৃত্যুকো জিনিব পাৰি। এথেন্সৰ যুৱকসকলক বিপথে নিয়া আৰু নাস্তিকতাৰ আদৰ্শ প্ৰচাৰ কৰা মিছা অভিযোগত দোষী সাব্যস্ত কৰি ছক্ৰেটিছক যেতিয়া হেমলক নামৰ বিষবিধ পান কৰি মৃত্যুক সাৱটিবলৈ আদেশ দিয়া হৈছিল, তেনে কষ্টকৰ সময়খিনিতো তেওঁ বন্ধু ক্ৰিটোক শেষ ইচ্ছা ব্যক্ত কৰিছিল, “ক্ৰিটো, আমি এছক্লেপিয়াছৰ ওচৰত এটা কুকুৰাৰ ধৰুৱা হৈ আছো, এই ঋণ পৰিশোধ কৰিবলৈ নাপাহৰিবা৷” এছক্লেপিয়াছ আছিল এজন গ্ৰীক দেৱতা। মৃত্যুৰ পাছত সেই দেৱতাক সন্তুষ্টি কৰিবলৈ যোৱা কথাটোৰে ছক্ৰেটিছে যেন মৃত্যুকো হাঁহি হাঁহি জোকাই থৈ গ’ল। একেদৰেই মৃত্যুৰ কিছু দিন আগতে অস্কাৰ ৱাইৰ্ল্ডে প্ৰিয়বন্ধু ৰবাৰ্ট ৰছক কৈছিল, “যমদূতে যেতিয়া আমাৰ বাবে মৃত্যুৰ চাইৰেণ বজাব, মই তোমাক ফুচফুচাই কৈ দিম আৰু আমি ভাও ধৰিম যেন আমি সেই চাইৰেণটো শুনাই নাই”,কথাষাৰ কৈয়ে দুয়ো প্ৰাণখুলি হাঁহিছিল ।\nএই যে হাঁহিবোৰ! এই হাঁহিৰ পাৰ্শ্বক্ৰিয়া কিমান ধনাত্মক সেয়া অনুভৱ কৰিব পাৰিছেনে? প্ৰতিজন হাঁহিমুখীয়া ব্যক্তিয়েই ধুনীয়া৷ যদিওবা প্ৰতিটো হাঁহিৰ আঁৰতো কিছুমান কাহিনী থাকে৷ জীয়াই থকাৰ উন্মাদনাই এজন ব্যক্তিক সৌন্দৰ্যশালী কৰি তোলে৷ এইখিনিতে মনত পৰিছে, শ্ৰদ্ধাৰ হোমেন বৰগোহাঞি ছাৰৰ “কিতাপ পঢ়াৰ আনন্দ”ত উল্লেখিত লিন টুৱাঙৰ বক্তব্য৷ জি কে চেষ্টাৰটন নামৰ বৃহদাকাৰ চেহেৰাৰ ব্যক্তিজনক ধুনীয়া বুলি কৈ লিন টু্ৱাঙে কৈছে, “নিৰ্বোধ মানুহ দৈহিকভাৱে যিমানেই ধুনীয়া নহওক কিয়, কিন্তু প্ৰকৃতপক্ষে তেওঁ কেতিয়াও আকৰ্ষণীয় বা ধুনীয়া হ’ব নোৱাৰে৷ যি বস্তুৱে পুৰুষ বা নাৰীক ধুনীয়া কৰে, সেয়া হ’ল, বুদ্ধিৰ দীপ্তি তথা আবেগৰ লাৱণ্য৷”\nপ্ৰজ্ঞান আৰু শিষ্টাচাৰৰ বাবেই তেওঁৰ দৈহিক সৌন্দৰ্য কোনোদিনে অৱনমিত হোৱা নাছিল৷ তেওঁৰ শিষ্টাচাৰৰ অলেখ উদাহৰণ পোৱা যায় । পত্নী জান্তিপে এদিন তেওঁক উৰাই ঘূৰাই গালি পাৰিও প্ৰতিক্ৰিয়াস্বৰূপে একো ফল নোহোৱাত ছক্ৰেটিছৰ মূৰৰ ওপৰত একলহ পানী ঢালি দিছিল৷ তেতিয়াও তেওঁ নিৰুদ্বেগচিত্তে হাঁহি হাঁহি কৈছিল মাথোঁ, “ঢেৰেকনিৰ পিছত বৰষুণ আহেই”৷ হাঁহিৰে খঙক বশ কৰিব পৰা মনটো নতুবা বিপদত ধৈৰ্য ধৰি উচিত সিদ্ধান্ত ল’ব পৰা মগজুটো, এইখিনিৰ জৰিয়তেই কিছুমান মানুহে চিৰসেউজ হৈ থকাৰ মন্ত্ৰ শিকে৷\nতিনিমহীয়া শিশুটিয়েও বোধকৰো সেই মন্ত্ৰ জানে। কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈয়ে শিশুটিৱে মিচিকিয়াই হাঁহে। কঠোৰজনৰো প্ৰাণ বিগলিত কৰা সেই হাঁহিতো বুদ্ধিৰ বিকাশ ঘটে৷ আন্ধাৰ-পোহৰৰ খেলবোৰে শিশুটিৰ মগজুত ক্ৰিয়া কৰি সেই হাঁহিৰ সৃষ্টি কৰে৷ জাকৰুৱা গাভৰুৰ খিলখিল হাঁহি, উতনুৱা ডেকাচামৰ গাত কথা নলগা হাঁহি নতুবা আইতাৰ ৰাঙলী ওঁঠৰ সোলা হাঁহি, কত যে হাঁহি! হাঁহিবোৰ ৰঙীন, ঠিক যেন সাতোৰঙী ৰামধেনুৰ দৰেই৷ প্ৰকৃতিয়েও হাঁহে। তেতিয়া প্ৰকৃতিজনীও ৰাঙলী হৈ পৰে। বাৰিষা আহিলেই গোমা হৈ পৰা এখন আকাশ তথা ক্লেদাক্ত হৈ পৰা এখন পৃথিৱীৰ মাজত থাকিও কৃষ্ণচূড়াজোপা ৰাঙলী হয়, সোণাৰুজোপা স্বৰ্ণিল হয় আৰু তৰুলতাবোৰে সেউজ সাজ পৰিধান কৰে। ৰঙত বিভোৰ হৈ প্ৰেমত আতুৰ প্ৰেমিকাই কবিতা লিখে, “সেউজীয়াৰ স’তে মোৰ দ্বিতীয় প্ৰেম।”\nআৰু প্ৰথম প্ৰেম ?\nপ্ৰথম প্ৰেম নিশ্চয় তেওঁ, যি তাইক হাঁহিবলৈ শিকালে ।\n« চাহনগৰী, প্ৰিয় ব্যক্তিৰ সান্নিধ্য, এটি উমাল গধূলিৰ কিছু কথকতা আৰু কিক্ শব্দটোৰ খেলা\nসম্পাদকীয় – মৌচুমী বৰি »\nবৰ সুন্দৰ সম্পাদকীয় পৰী।


মোৰ ষ্টাৰ্ট আপটো বিফল হোৱা সেই এটা বছৰৰ বাবে মই কিয় অনুতপ্ত নহওঁ!\n২০১৪চনত মই মুম্বাই কেইগৰাকীমান যুৱক-যুৱতীৰ লগতে এগৰাকী উদ্যোগীক লগ পাইছিলো, যিয়ে ভাৰতীয় উদ্যোগশীলতাৰ জগতখনত এক প্ৰভাৱশালী কৰ্ম কৰাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল। আমি বিভিন্ন প্ৰকল্পৰ সহায়েৰে এটা ষ্টাৰ্ট আপ সেৱা কোম্পানী স্থাপন কৰাত গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিছিলো। মই আগ্ৰহী হৈ পৰিছিলো। মই আছিলো ডেকা আৰু উদ্যমী। মই সদায়েই এনেকুৱা কিব এটা কৰিব বিচাৰিছিলো যিটোৱে কেৱল মোৰেই নহয়, সমগ্ৰ ব্যৱস্থাটোৰেই উন্নয়ন সাধন কৰিব পাৰে।\nমই নিযুক্ত হলো আৰু আনৰ নিযুক্তি আৰম্ভ কৰি দিলো। আমি ৩০ দিনৰ ভিতৰত ৫গকাৰী নতুন কৰ্মচাৰীক নিযুক্তি দিলো আৰু মুম্বাইত এটা কাৰ্যালয় ভাৰালৈ ললো। সকলোখিনি থিকে থাকে চলি আছিল। প্ৰথম তিনি মাহত আমাৰ ১৫জনীয়া এটা কৰ্মচাৰীৰ দল আছিল কিন্তু আমি বজাৰখনত প্ৰভাৱ পেলাব পৰা কোনো এটা স্থানতেই উপনিত হবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিলো। আমি উদ্যোগশীলতাৰ জ্বলন্ত বিষয়টোৰ ওপৰত কেইটামান অনুস্থান আয়োজনত গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিছিলো। সেই কৰ্মই মুম্বাইবাসীৰ মাজত আমাৰ পৰিচয় এটা কৰাই দিছিল । ততস্বত্বেও আপোনাৰ যদি এটা সুসংহত কৰ্মসূচী নাথাকে তেনেহলে সকলো পৰিশ্ৰম আৰু সময় অপচয় হয়।\nগতিকে বিফলতাৰ কাৰণ বিশ্লেষণ কৰাৰ পূৰ্বে কাহিনীটোত আমি কি শিকিলো তাকেই কওঁ।\nপ্ৰথম পাঠঃ এটা সময়ত এটা চিন্তাত গুৰুত্ব\nপ্ৰথম চাৰি মাহত আমাৰ ইতিমধ্যে চাৰিটা কাম চলি আছিল। আমি অধিক উপাৰ্জনৰ কথা ভাবি সকলোতে কাম কৰিছিলো,কিন্তু প্ৰকৃততে ই আমাক কোনো এটাৰে নিকতলৈ নিব পৰা নাছিল। আমি আচলতে এটা কামো শেষলৈ সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰা নাছিলো।\nদ্বিতীয় পাঠঃ স্থিৰ নিযুক্তি\nহয়, আপোনাৰ বিৰাট ডাঙৰ কাম এটাত সহায় হোৱাকৈ যিমান বেছি মানুহেই নিযুক্তি নিদিয়ক কিয় ,সমস্যাটো আচলতে ইমানো গুৰুতৰ হৈ নপৰে। আপুনি আপোনাৰ বৰ্তমানৰ কৰ্মচাৰীখিনিৰ কৰ্মক্ষমতা বৃদ্ধিত গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিব পাৰে। নতুন মানুহ নিযুক্তি প্ৰদান কৰাৰ আগত ভাবি লওঁক যে আপোনাৰ ব্যৱসায়ৰ উন্নতি হৈ আছেনে নাই। তেনেকুৱা নকৰিলে আপুনি বিফলতাৰ দিশে যোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকিব । এই কথা আমি কৰ কঠিন পথেৰে শিকিলো।\nতৃতীয় পাঠঃ কৰ্ম সংস্কৃতি\nযিকোনো এটা ষ্টাৰ্ট আপতেই যদি কৰ্ম সংস্কৃতি নাথাকে তেনেহলে ই ইতিমধ্যেই বিফলতাৰ বাটৰ পথিক। আমি সহ প্ৰতিস্থাপকৰ মাজৰ সংঘাত , বিপদৰ সময়ত কৰ্মচাৰীৰ ওপৰত ভৰষা কৰা আদি বিভিন্ন কাৰণত বিভিন্ন সমস্যাৰ সমুখিন হৈছিলো। এটা ষ্টাৰ্ট আপত কাম কৰি থকা সময়ত চিন্তা কৰিব লগীয়া শেষ কথাটো হল অফিচৰ ভিতৰৰ ৰাজনীতি। এটা কথা নিশ্চিত কৰা উচিত যে ব্যৱসায়ৰ ভেটিটো সহ প্ৰতিস্থাতা আৰু কৰ্মচাৰীৰ মাজত থকা বিশ্বাসৰ ওপৰত গঢ়ি তোলা হৈছে।\nচতুৰ্থ পাঠঃ আপুনি কৰ্মক্ষেত্ৰলৈ সদায়েই ওলাই যাব লাগিব\nআমি এটা বৰ ডাঙৰ ভুল কৰিছিলো যে আমি ষ্টাৰ্ট আপটোৰ ব্যৱস্থাপনাৰ ক্ষেত্ৰতে বহু সময় নষ্ট কৰিছিলো। কিন্তু আমি বজাৰখনলৈ ওলাই গৈ নিজেই কিছু বিপনন আৰু বিক্ৰীৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগিছিল। সেই কামেই দীৰ্ঘ দিনলৈ এটা ষ্টাৰ্ট আপক চলাই থাকে। কৰ্মচাৰীৰ দলটোৰ ষ্টাৰ্ট আপটোৰ লক্ষ্য উদ্দেশ্য সম্পৰ্কত আৰু সেই লক্ষ্যত কিদৰে উপনিত হব পৰা যাব ,সেই কথা সম্পৰ্কত সম্যক ধাৰণা থকা উচিত। সদায়েই ষ্টাৰ্ট আপ চলোৱাৰ বাবে বাণিজ্যৰ ক্ষেত্ৰখনত থাকিব লাগে,যত গ্ৰাহক আছলতে থাকে।\nপঞ্চম পাঠঃ সকলো কামেই সংজ্ঞা মতেই চলে, কিন্তু দুৰ্ভাগ্যবসতঃ প্ৰকৃত বজাৰত নচলে\n“সংজ্ঞাত সংজ্ঞা আৰু অনুশীলনৰ মাজত একো পাৰ্থক্য নাই ,কিন্তু অনুশীলনত সংজ্ঞা আৰু অনুশীলনৰ পাৰ্থক্য আছে। ”\nসকলো ষ্টাৰ্ট আপেই কামটো চলাই নিয়াৰ ক্ষেত্ৰত কিছুমান অনুমান লগায়। কিন্তু আটাইতকৈ বেয়া কথা হল কিছুমান অনুমান বাস্তৱৰ একেবাৰে কাষলৈও নাযায়। গতিকে প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ওপৰত গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা উচিত। বজাৰখনৰ পৰিস্থিতিটো বুজি লওঁক আৰু তাৰ ওপৰত ষ্টাৰ্ট আপ কৰক। আন কোনো কথাৰ ভিত্তিত নহয়।\nষষ্ঠ পাঠঃ অৰ্থনৈতিক ভেটি\nসৰহ সংখ্যক ষ্টাৰ্ট আপেই পালন কৰা নিয়মটো হৈছে প্ৰথম ৬মাহৰ বাবে আৰ্থিক ভেটিটো ৰখাটো। কাৰণ প্ৰথমগৰাকী গ্ৰাহক লাভ কৰোতে বহু সময় লাগি যায়। সেই বাবেই প্ৰথম ৬মাহ বা এবছৰলৈ আৰ্থিক দিশত মজবুট হৈ থকাটো দৰকাৰ। সমুখত বেয়া দিনো আহিব পাৰে,গতিকে আগে ভাগে সাজু হৈ থকাটো ভাল।\nসপ্তম পাঠঃ সকলো কাম আইনমতে কৰক\nআজিকালি আপোনাতকৈ বুদ্ধিমান আৰু কোনো নাইনে ? আছে। এবছৰমান আগলৈকে এই কাম ইমান সহজ নাছিল। আমি সহ প্ৰতিস্থাতাৰ মাজৰ কিছুমান সংঘাতৰ বাবে সমস্যাত পৰিছিলো আৰু অৱশেষত কোম্পানীটো ধ্বংস হৈছিল।\nসকলো ষ্টাৰ্ট আপৰে ভাল ,বেয়া আৰু অতিকৈ বেয়া দিন আহে। কিন্তু সেই দিনকেইটা মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ভাল দিন আছিল। কাৰণ মই বহু কথায়ে শিকিছিলো আৰু কাৰ্যত ৰূপায়িত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিলো। উদ্যোগীসকলে প্ৰায়েই শোধে, কিয় আৰু অলপ চেষ্টা নকৰা আৰু কিছুদিন কামটো জীয়াই ৰখাৰ বাবে। এইটো এটা যুক্তিসংগত প্ৰশ্ন যদিও এইটো নিৰ্ভৰ কৰে ষ্টাৰ্ট আপটোৰ কোনটো স্তৰত আছে আৰু ইয়াৰ স্থায়িত্ব কিমান,সেই কথাৰ ওপৰত। যদি আপুনি আপোনাৰ কৰ্মচাৰীৰ দলটোৰ সন্দৰ্ভত নিশ্চিত আৰু আপোনাৰ সেৱা বা সামগ্ৰীসমুহৰ মৌলিকতাৰ সন্দৰ্ভত আত্মবিশ্বাসী তেনেহলে আপুনি ষ্টাৰ্ট আপটো আপোনাৰ ইচ্ছা মতে আগবঢ়াই নি থাকিব পাৰে । আমাৰ ক্ষেত্ৰত সেইটো কাৰণ নাছিল। আমাৰ কোম্পানীটো সম্পূৰ্ণৰূপত বন্ধ কৰিবলৈ আমাক প্ৰায় এবছৰৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। কিন্তু সদায়েই ভাল ষ্টাৰ্ট আপ কৰিবলৈ আগবঢ়ি যাম। আমি গৈ থাকিম। সংগ্ৰাম চলি থাকিব।


দন্দুৱা দ্ৰোহ/দশম অধ্যায় - ৱিকিউৎস\nদন্দুৱা দ্ৰোহ/দশম অধ্যায়\n51121দন্দুৱা দ্ৰোহৰজনীকান্ত বৰদলৈ১৯২৮\nএইদৰে কথা বতৰা হোৱাৰ পিছ দিনা বামাচাৰী তান্ত্ৰিক জনক লগত লই হৰদত্ত চৌধাৰী মদন কামদেব দেৱালয়লৈ গ’ল। মদন কামদেবত চৌধাৰীয়ে কি কৰিলে সেই বিষয় পিছত পাব। সদ্যহতে আমি এবাৰ চৌধাৰীৰ ভিতৰ ফুলনিত আজি গধূলি কি হৈছে তাক চাওঁগৈ!\nপূব আকাশত পূৰ্ণিমাৰ জোনটি ফট ফটীয়াকৈ উঠি গধূলিটোক পুলকিত কৰিছে। এই গধূলিতে হৰদত্ত চৌধাৰীৰ জীয়েক অনুপম ৰূপ-লাৱন্যৱতী পদকুমাৰী আইদেৱে লগত হাত ধৰা লিগিৰী এজনাকলই পাছ ফালৰ পুখুৰীলৈ আহিল।\nবেটীজনীয়ে ভাঙ্গৰ কলহ এটাত পুখুৰীৰ পানী আনি [ ৫৩ ]\nদিব ধৰিলে। আইদেৱে সৰু লোটা এটাত সেই পানী লই ইজুপি সিজুপিকৈ ফুল বিলাকত দিব ধৰিলে। পানী দিয়াৰ লগে লগে গুণকৈ গালে :—\nসইতে কৃষ্ণদেৱ ...\nজক্‌মক্ কৰি ফুলি থকা, গোন্ধে আমোল-মোল ফুলৰ মাজত্ব, পূৰ্ণিমাৰ জোনৰ পোহৰত এইদৰে আইদেৱে পানী দি ফুৰিছে। স্বৰ্গৰ পৰা নামি অহা দেৱবালাৰ দৰে গুণগুণকৈ গীত গাই ফুৰিছে। ফুলনীৰ আন এপাৰে এজন ওঠৰ বছৰীয়া ডেকাই ভাটিবেলাৰে পৰা বৰশীত মাছ ধৰিছিল; কিন্তু এতিয়া গধূলি হলত বৰশী সামৰি পুখুৰীৰ পাৰত বহি অলপ জুৰ বতাহ লইছিল। মাজে মাজে ওপৰৰ নিৰ্ম্মল আকাশখানলৈ আৰু জোনবাইটিলৈ চাই তেৱোঁ গুণ গুণ কৰি গাইছিল :\nশুনি ফুলনিত ফুলি আছে ফুল\nসেৱালী নেৱালী পলাশ পাৰলি\nসৌৰভৰ নাহিকে ঠাই।\nৰই ৰ‌ই ৰ‌ই কুলিয়ে মাতিছে\nমলয়া বহিছে ধীৰে।\nনিৰ্ম্মল গগনে উদিছে চন্দ্ৰমা\nমোৰ মন প্ৰাণ কিয় উত্ৰাৱল.\nএই দৰে গীত গোৱা শেষ হলত ডেকা জনে লাহেকৈ খালৈটো আৰু বৰশীটো লই উঠি ঘৰমুৱা হল! বাটতে তেওঁ পদুম আইদেউক সেইদৰে ফুলত পানী দি ফুৰা দেখি মাত লগালে :—পদুম কি কৰিছা”?\nপদুম - “এই ফুল কেই জুপিত পানী দিছোঁ। তুমিনো আজি মাছ কিমান পালা চাওঁ”। এই বুলি পদুমী কাষলৈ গল। ডেকাজনে খালৈটো দেখুৱাই লাহেকৈ কলে —‘পদুম! আজি কালি দেখোন তুমি মোক দেখিলেই সাউত কৰে পলোৱা, আগৰ দৰে দেখোন ওলাই সোমাই কথা নোকোৱা। কাৰণটো কি? কিবা দায় জগৰ লগালো নেকি?\nপদুম—“একো দায় জগৰ লগোৱা নাই” এইবাৰ\n[ ৫৫ ] কইয়েই পদুম সাউতকৈ গুচি গই আকৌ ফুলত পানী দিব ধৰিলে। ডেকা নে ঘৰলৈ আহি খালৈটো চৌধাৰিনীৰ হাতত দি ভৰি হাত ধুই নিজৰ খোটালি সোমাল।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=দন্দুৱা_দ্ৰোহ/দশম_অধ্যায়&oldid=116232"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৪ এপ্ৰিল ২০২১ তাৰিখে ২২:০৪ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - फरवरी 14\n1. তেওঁলোকে, যিহোৱাই মোচিক আজ্ঞা দিয়াৰ দৰে, নীল বৰণীয়া, বেঙেনা বৰণীয়া আৰু ৰঙা বৰণীয়া সূতাৰে, পবিত্ৰ স্থানত পৰিচৰ্যা কৰিবৰ বাবে নিপুণৰূপে বোৱা মিহি বস্ত্ৰ, আৰু হাৰোণৰ বাবে পবিত্ৰ বস্ত্ৰ যুগুত কৰিলে।\n2. তেওঁ সোণ, আৰু নীল বৰণীয়া, বেঙেনা বৰণীয়া, আৰু ৰঙা বৰণীয়া সূতা আৰু পকোৱা মিহি শণ সূতাৰে এফোদ বস্ত্ৰখন যুগুত কৰিলে।\n3. তেওঁলোকে সোণ পিটি পতা কৰি, কাটি মিহি গুনা তৈয়াৰ কৰি নীল বৰণীয়া, বেঙেনা বৰণীয়া, আৰু ৰঙা বৰণীয়া মিহি শণ সূতাৰ কাপোৰত নিপুণ শিল্পকাৰ্য্যৰ দ্বাৰাই কাম কৰালে।\n4. তেওঁলোকে ওপৰৰ দুয়োফালে এফোদৰ কান্ধত লগাবলৈ স্কন্ধপটি যুগুত কৰিলে।\n5. এফোদৰ কঁকালত বান্ধিবৰ বাবে তাৰ লগত নিপুণৰূপে বোৱা কাপোৰৰ সোণোৱালী, আৰু নীলা, বেঙেনা আৰু ৰঙা বৰণীয়া সূতা আৰু পকোৱা মিহি শণ সূতাৰে টঙালি প্রস্তুত কৰিলে। যিহোৱাই মোচিক আজ্ঞা কৰাৰ দৰে তেওঁলোকে সেই সকলো কৰিলে।\n6. তেওঁলোকে মোহৰ কটাৰ দৰে কটা, ইস্ৰায়েলৰ বাৰজন পুত্ৰৰ নাম থকা, সোণত খটোৱাবলৈ গোমেদ পাথৰ যুগুত কৰিলে।\n7. সেয়ে ইস্ৰায়েলৰ পুত্ৰসকলৰ সোঁৱৰণীয় পাথৰ স্বৰূপে তাক এফোদৰ স্কন্ধপটিৰ ওপৰত লগালে। যিহোৱাই মোচিক আজ্ঞা দিয়াৰ দৰেই কৰিলে।\n8. এফোদ তৈয়াৰ কৰাৰ দৰে, তেওঁ সোণোৱালী, আৰু নীলা, বেঙেনা আৰু ৰঙা বৰণীয়া সূতা আৰু পকোৱা মিহি শণ সূতাৰে নিপুণ শিল্পকাৰ্যেৰে বুকুপটা যুগুত কৰিলে।\n9. এই বুকুপটা চাৰিচুকীয়া আছিল। তেওঁলোকে বুকুপটাটো দুতৰপ কৰিলে; সেয়ে দীঘে এবেগেত, বহলে এবেগেত আছিল।\n10. তেওঁলোকে তাত চাৰি শাৰী বহুমূলীয়া পাথৰ খুৱালে। প্ৰথম শাৰীত ৰুবী, পীতমণি, আৰু মৰকত;\n11. দ্বিতীয় শাৰীত পদ্মৰাগ, নীলকান্ত, আৰু হীৰা;\n12. তৃতীয় শাৰীত পেৰোজ, যিষ্ম, আৰু কটাহেলা;\n13. আৰু চতুৰ্থ শাৰীত বৈদূৰ্য্য, গোমেদক আৰু সূৰ্যকান্ত আছিল; এই সকলো পাথৰ সোণত খটোৱা হ’ল।\n14. এই পাথৰ ইস্ৰায়েলৰ বাৰজন পুত্রৰ নাম অনুসাৰে, একাদিক্রমে ডাঙৰৰ পৰা সৰুলৈকে লিখা হ’ল; মোহৰৎ খোদিত কৰা দৰে প্ৰত্যেক পাথৰত বাৰ ফৈদৰ বাবে এজন এজন পুত্ৰৰ নাম ক্ষুদিত কৰা হ’ল।\n15. তেওঁলোকে ৰছীৰ দৰে পকোৱা মালাৰ নিচিনা দুডাল শুদ্ধ সোণৰ শিকলি তৈয়াৰ কৰি, বুকুপটাত লগাই দিলে।\n16. তেওঁলোকে সোণৰ দুটা আঙঠি তৈয়াৰ কৰি, বুকুপটাৰ দুই মূৰত সেই আঙঠি দুটা লগালে।\n17. মালাৰ দৰে গঁথা সোণৰ সেই শিকলি দুডাল বুকুপটাৰ দুই মুৰত থকা আঙঠি দুটাত লগালে।\n18. মালাৰ দৰে গঁথা শিকলি দুডালৰ দুই মূৰ সোণৰ খাপ দুটাত লগালে, এফোদৰ আগফালে স্কন্ধপটি দুটাৰ ওপৰত লগালে।\n19. সোণৰ দুটা আঙঠি গঢ়াই, বুকুপটাৰ দুই মূৰত এফোদৰ সন্মুখত থকা ভিতৰৰ দাঁতিত লগালে।\n20. তাৰ পাছত আৰু দুটা আঙঠি গঢ়াই, এফোদৰ স্কন্ধপটি দুটাৰ তল ভাগত তাৰ আগফালে, জোৰা দিয়া ঠাইৰ ওচৰত, এফোদৰ নিপুণৰূপে বোৱা টঙালিৰ ওপৰত তাক লগালে।\n21. বুকুপটা এফোদৰ নিপুণৰূপে বোৱা টঙালিৰ ওপৰত যেন থাকে, আৰু এফোদৰ পৰা যেন এৰাই নাযায়, সেই বাবে তেওঁলোকে নীলা ফিতাৰে বুকুপটাক তাৰ আঙঠিৰে সৈতে এফোদৰ আঙঠিত বান্ধিলে। যিহোৱাই মোচিক দিয়া আজ্ঞা অনুসাৰে তেওঁলোকে সকলো কৰিলে।\n22. বচলেলে এফোদৰ চোলা সিপিনীয়ে বোৱা, সম্পূৰ্ণ বেঙেনা বৰণীয়া কাপোৰেৰে তৈয়াৰ কৰিলে।\n23. সেই চোলাত মুৰ সুমুৱাবলৈ সোঁ মাজত খোলা আছিল। সেয়ে নাফালিবৰ বাবে, ডিঙিৰ চাৰিওফালটো চিলোৱা হৈছিল।\n24. তেওঁলোকে সেই চোলাৰ তল দাঁতিত, নীলা, বেঙেনা আৰু ৰঙা বৰণীয়া সূতা, আৰু পকোৱা মিহি শণ সূতাৰে ডালিমৰ নক্সা তুলিলে।\n25. তেওঁলোকে শুদ্ধ সোণৰ জুণুকা গঢ়াই, সেই জুণুকাবোৰ ডালিমৰ মাজে মাজে চোলাৰ তলৰ দাঁতিৰ চাৰিওফালে লগাই দিলে।\n26. পৰিচৰ্যা কৰোঁতে, পিন্ধিবলৈ চোলাৰ তল দাঁতিত এটা জুণুকা এটা ডালিম, এটা জুণুকা এটা ডালিম এই দৰে চোলাৰ চাৰিওফালে লগাই দিলে। যিহোৱাই মোচিক দিয়া আজ্ঞা অনুসাৰে তেওঁলোকে সকলো কৰিলে।\n27. তেওঁলোকে হাৰোণ আৰু তেওঁৰ পুত্ৰসকলৰ বাবে মিহি শণ সূতাৰে কোট চোলা প্রস্তুত কৰিলে।\n28. মিহি শণ সূতাৰ পাগুৰি, পকোৱা মিহি শণ সূতাৰে কপালত বন্ধা কাপোৰ, মিহি শণ সূতাৰে গুপ্তাঙ্গ ঢাকিবলৈ কাপোৰ প্রস্তত কৰিলে।\n29. পকোৱা মিহি শণ সূতা আৰু নীলা, বেঙেনা, আৰু ৰঙা বৰণীয়া সূতাৰে, শিল্পকাৰে ফুল বছা টঙালি যুগুত কৰিলে।\n30. যিহোৱাই মোচিক আজ্ঞা দিয়াৰ দৰে, তেওঁলোকে শুদ্ধ সোণৰ পবিত্ৰ মুকুট যুগুত কৰিলে, আৰু মোহৰত খোদিতকৰাৰ দৰে তাৰ ওপৰত “যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে পবিত্ৰ”, এই বচন ক্ষুদিত কৰিলে।\n31. তেওঁলোকে পাগুৰিৰ ওপৰত মুকুট বান্ধিবলৈ, নীলা বৰণীয়া ফিতা লগালে।\n32. এই দৰে সাক্ষাৎ কৰা তম্বুৰ আবাসৰ সকলো কাৰ্য কৰি শেষ কৰিলে, যিহোৱাই মোচিক দিয়া আজ্ঞাৰ দৰেই ইস্ৰায়েলৰ লোকসকলে সকলো কাৰ্য কৰিলে।\n33. তেওঁলোকে মোচিৰ ওচৰলৈ সেই আবাস লৈ গ’ল; তম্বু, আৰু তাৰ সকলো সামগ্রী, তাৰ হাঁকোটা, তক্তা, ডাং, খুঁটা, আৰু চুঙী।\n34. ৰঙা ৰং কৰা মেৰ-ছাগৰ ছালৰ আৱৰণ, তহচ জন্তুৰ ছালৰ আৱৰণ, আৰু আঁৰ কৰি ৰখা পৰ্দা,\n35. সাক্ষ্য-ফলিৰ নিয়ম চন্দুক, আৰু তাৰ কানমাৰি, আৰু পাপাবৰণ।\n36. মেজ, তাৰ সকলো সঁজুলি, আৰু দৰ্শন-পিঠা;\n37. শুদ্ধ সোণৰ দীপাধাৰ আৰু শাৰী পাতি ৰখা প্ৰদীপবোৰ, তাৰ সকলো সঁজুলি, আৰু প্ৰদীপৰ বাবে তেল;\n38. সোণৰ বেদি, অভিষেক কৰা তেল, সুগন্ধি ধূপ, আৰু তম্বুৰ দুৱাৰৰ বাবে পৰ্দা।\n39. পিতলৰ বেদি তাৰ লগৰ পিতলৰ জালি, তাৰ কানমাৰি, আৰু তাৰ সকলো সঁজুলি। প্ৰক্ষালন-পাত্ৰ, আৰু তাৰ খুৰা।\n40. চোতালৰ পৰ্দাবোৰ, তাৰ খুঁটা আৰু চুঙী, আৰু চোতালৰ দুৱাৰৰ পৰ্দা, তাৰ ৰছী আৰু তম্বুৰ খুটি, আৰু সাক্ষাৎ কৰা তম্বুৰ বাবে আবাসৰ কাৰ্যৰ সকলো সজুলি।\n41. পবিত্ৰ-স্থানত পৰিচৰ্যা কৰিবলৈ নিপুণৰূপে প্রস্তুত কৰা মিহি বস্ত্ৰ, আৰু পুৰোহিত কৰ্ম কৰিবলৈ হাৰোণ পুৰোহিতৰ পবিত্ৰ বস্ত্ৰ, আৰু তেওঁৰ পুত্ৰসকলৰ বস্ত্ৰ।\n42. যি যি কৰ্ম কৰিবলৈ যিহোৱাই মোচিক আজ্ঞা কৰিছিল, সেই সকলোকে ইস্ৰায়েলৰ লোকসকলে কৰিলে।\n43. তাৰ পাছত মোচিয়ে সেই সকলো কাম চোৱা চিতা কৰি সেই কাম সম্পূৰ্ন হোৱা দেখিলে। যিহোৱাৰ আজ্ঞা অনুসাৰেই সকলোকে কৰিলে; সেয়ে মোচিয়ে তেওঁলোকক আশীৰ্ব্বাদ কৰিলে।\n2. “তুমি নতুন বছৰৰ প্ৰথম মাহৰ প্ৰথম দিনা সাক্ষাৎ কৰা তম্বুৰ আবাস স্থাপন কৰিবা।\n3. তুমি তাৰ ভিতৰত সাক্ষ্য-ফলিৰ নিয়ম চন্দুক ৰাখি পৰ্দাৰে সেই চন্দুক আঁৰ কৰি ৰাখিবা।\n4. মেজ ভিতৰলৈ আনি তাক সজাই ৰাখিবা; আৰু দীপাধাৰ ভিতৰলৈ আনি, তাৰ ওপৰত প্ৰদীপবোৰ জ্বলাই দিবা।\n5. ধূপ জ্বলাবৰ বাবে সোণৰ বেদিটো সাক্ষ্য-ফলিৰ নিয়ম চন্দুকৰ আগত ৰাখিবা, আৰু আবাসৰ দুৱাৰত পৰ্দাবোৰ লগাই দিবা।\n6. সাক্ষাৎ কৰা তম্বুৰ আবাসৰ দুৱাৰৰ সন্মুখত হোমবেদি ৰাখিবা।\n7. সাক্ষাৎ কৰা তম্বু আৰু হোম-বেদিৰ মাজত প্ৰক্ষালন-পাত্ৰ থৈ, তাত পানী ভৰাবা।\n8. চাৰিওফালে চোতাল যুগুত কৰিবা, আৰু চোতালৰ দুৱাৰত পৰ্দাবোৰ লগাবা।\n9. তুমি অভিষেক কৰা তেল লৈ, আবাস আৰু তাৰ সকলোকে অভিষেক কৰি, তাক আৰু তাৰ সকলো বস্তু পবিত্ৰ কৰিবা; তাতে সেয়ে পবিত্ৰ হ’ব।\n10. তুমি হোম-বেদিটো আৰু তাৰ সকলো সঁজুলি অভিষেক কৰি, সেই বেদি পবিত্ৰ কৰিবা; তাতে সেই বেদি অতি পবিত্ৰ হ’ব।\n11. তুমি প্ৰক্ষালন পাত্ৰ আৰু তাৰ খুৰা অভিষেক কৰি তাক পবিত্ৰ কৰিবা।\n12. তুমি হাৰোণক আৰু তেওঁৰ পুত্রসকলক সাক্ষাৎ কৰা তম্বুৰ দুৱাৰ মুখলৈ আনি, তেওঁলোকক পানীৰে গা ধুৱাবা।\n13. হাৰোণক পবিত্ৰ বস্ত্ৰ পিন্ধাই, মোৰ অৰ্থে পুৰোহিত কৰ্ম কৰিবলৈ তেওঁক অভিষেক কৰি পবিত্ৰ কৰিবা।\n14. তেওঁৰ পুত্ৰসকলকো আনি, কোট চোলা পিন্ধাবা।\n15. তেওঁলোকৰ পিতৃক যেনেকৈ অভিষেক কৰিবা, তেনেকৈ, তেওঁলোকেও মোৰ অৰ্থে পুৰোহিত কৰ্ম কৰিবলৈ পুত্রসকলক অভিষেক কৰিব। তাতে সেই অভিষেকেই তেওঁলোকৰ পুৰুষানুক্ৰমে চিৰস্থায়ী পুৰোহিত পদৰ চিন হ’ব।”\n16. মোচিয়ে সেইদৰেই কৰিলে; যিহোৱাই আজ্ঞা দিয়াৰ দৰেই তেওঁ সকলোকে কৰিলে।\n17. পাছে দ্বিতীয় বছৰৰ প্ৰথম মাহৰ প্ৰথম দিনা আবাস স্থাপন কৰা হ’ল।\n18. যিহোৱাই মোচিক আজ্ঞা দিয়াৰ দৰে, তেওঁ আবাস স্থাপন কৰিবলৈ, তাৰ চুঙী বহুৱাই, তক্তা খুৱাই ডাং সুমুৱাই, আৰু তাৰ খুটাবোৰ তুলি,\n19. সেই আবাসৰ ওপৰত তম্বু তৰিলে, আৰু তাৰ ওপৰত তম্বুৰ আৱৰণ লগালে।\n20. পাছে যিহোৱাই মোচিক আজ্ঞা দিয়াৰ দৰে, তেওঁ সাক্ষ-ফলি দুখন লৈ নিয়ম চন্দুকটোৰ ভিতৰত ভৰাই, চন্দুকত কানমাৰি লগাই, নিয়ম চন্দুকৰ ওপৰত পাপাবৰণ থৈ,\n21. আৰু আবাসৰ ভিতৰলৈ নিয়ম চন্দুকটো আনি, আঁৰ কৰি ৰখা পৰ্দা লগাই, সাক্ষ-ফলিৰ নিয়ম চন্দুক ঢাকিলে।\n22. যিহোৱাই মোচিক আজ্ঞা দিয়াৰ দৰে, তেওঁ আবাসৰ উত্তৰফালে পৰ্দাৰ বাহিৰত সাক্ষাৎ কৰা তম্বুত মেজ ৰাখিলে,\n23. তাৰ ওপৰত যিহোৱাৰ সন্মুখত পিঠা সজাই থলে।\n24. পাছে যিহোৱাই মোচিক আজ্ঞা দিয়াৰ দৰে, তেওঁ সাক্ষাৎ কৰা তম্বুত মেজৰ সন্মুখত আবাসৰ দক্ষিণফালে দীপাধাৰ ৰাখিলে।\n25. যিহোৱাৰ সন্মুখত প্ৰদীপবোৰ জ্বলাই দিলে।\n26. পাছে যিহোৱাই মোচিক আজ্ঞা দিয়াৰ দৰে, তেওঁ সাক্ষাৎ কৰা তম্বুৰ পৰ্দাৰ আগত সোণৰ বেদি ৰাখিলে।\n27. তাৰ ওপৰত সুগন্ধি ধূপ জ্বলালে।\n28. পাছে যিহোৱাই মোচিক আজ্ঞা দিয়াৰ দৰে, তেওঁ আবাসৰ দুৱাৰৰ পৰ্দা লগালে,\n29. আৰু সাক্ষাৎ কৰা তম্বুত আবাসৰ দুৱাৰৰ মুখত হোম-বেদি ৰাখি তাৰ ওপৰত হোমবলি আৰু ভক্ষ্য নৈবেদ্য উৎসৰ্গ কৰিলে।\n30. পাছে যিহোৱাই মোচিক দিয়া আজ্ঞাৰ দৰে, তেওঁ সাক্ষাৎ কৰা তম্বুৰ আৰু হোম-বেদিৰ মাজত, প্ৰক্ষালন-পাত্ৰ ৰাখি ধুবলৈ তাত পানী ভৰাই থলে।\n31. তাৰ পৰাই মোচি, হাৰোণ, আৰু তেওঁৰ পুত্ৰসকলে নিজৰ নিজৰ হাত ভৰি ধোৱে।\n32. যেতিয়া তেওঁলোকে সাক্ষাৎ কৰা তম্বুত সোমায়, বা বেদিৰ ওচৰলৈ আহে, তেতিয়া ধোৱে।\n33. পাছে তেওঁ আবাসৰ আৰু হোমবেদিৰ চাৰিওফালে চোতাল যুগুত কৰিলে; আৰু চোতালৰ দুৱাৰত পৰ্দা লগালে। এইদৰে মোচিয়ে কাৰ্য সমাপ্ত কৰিলে।\n34. তাৰ পাছত মেঘে সাক্ষাৎ কৰা তম্বুটো ঢাকি ধৰিলে, আৰু যিহোৱাৰ প্ৰতাপে আবাস পৰিপূৰ্ণ কৰিলে।\n35. মোচিয়ে সাক্ষাৎ কৰা তম্বুত সোমাব নোৱাৰিলে; কিয়নো মেঘ তাৰ ওপৰত আছিল, আৰু যিহোৱাৰ প্ৰতাপে আবাস পৰিপূৰ্ণ কৰিছিল।\n36. পাছে আবাসৰ ওপৰৰ পৰা মেঘ উঠিলে, ইস্ৰায়েলৰ লোকসকলে তেওঁলোকৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে।\n37. কিন্তু আবাসৰ ওপৰৰ পৰা যদি মেঘ আঁতৰি নাযায়, তেতিয়ালৈকে তেওঁলোকে যাত্ৰা নকৰে।\n38. কিয়নো গোটেই ইস্ৰায়েল বংশৰ চকুৰ আগত, তেওঁলোকৰ আটাই যাত্ৰাত, দিনত যিহোৱাৰ মেঘ আবাসৰ ওপৰত আছিল, আৰু ৰাতি অগ্নি আবাসৰ ভিতৰত আছিল।\n16. কিয়নো কুকুৰবোৰ মোৰ চাৰিওফালে আছে, দুষ্ট কার্য কৰা লোক সকলে মোক বেৰি আছে; মোৰ হাত-ভৰিবোৰ কোঁচ খাই গৈছে।\n17. মোৰ আটাইবোৰ হাড় মই লেখিব পাৰোঁ; সেই লোকসকলে মোলৈ একেথৰে চাইছে; উল্লাসৰ দৃষ্টিৰে চাইছে।\n18. নিজৰ মাজত তেওঁলোকে মোৰ কাপোৰ-কানি ভাগ বাঁটি লৈছে; মোৰ বস্ত্ৰৰ অৰ্থে চিঠি খেলাইছে।\n19. কিন্তু তুমি হ’লে, হে যিহোৱা, দূৰৈত নাথাকিবা! হে মোৰ শক্তি, মোক সহায় কৰিবলৈ শীঘ্ৰে আহাঁ।\n20. তৰোৱালৰ পৰা মোৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰা; সেই কুকুৰবোৰৰ হাতৰ পৰা মোৰ একেটি মাথোন বহুমূল্য জীৱনক তুমি উদ্ধাৰ কৰা!\n21. সেই সিংহৰ মুখৰ পৰা তুমি মোক পৰিত্ৰাণ কৰা! তুমি মোক সেই সকলো বনৰীয়া ষাঁড়ৰ শিঙৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলা ।\n22. যিহোৱাই আৰম্ভণীৰে পৰা মোক সৃষ্টি কৰিলে- পূৰ্বৰ দৰেই তেওঁৰ প্রথম কাৰ্য।\n23. অনাদি কালৰ পৰা, পৃথিবীৰ আৰম্ভণীৰে পৰা মই স্থাপিত হৈ আছোঁ।\n24. মহাসাগৰৰ আগতে, আৰু পানীৰ ভুমুকবোৰ হোৱাৰ আগতে, মোক জন্ম দিয়া হৈছিল।\n25. পৰ্ব্বতবোৰ স্থাপন হোৱাৰ আগতে, আৰু পাহাৰবোৰৰ পূর্বেই, মোৰ জন্ম হৈছিল।\n26. যিহোৱাই পৃথিৱী বা পথাৰবোৰ সৃষ্টিৰ কৰাৰ আগতে, এনেকি পৃথিৱীত উৎপন্ন হোৱা প্রথম ধূলিৰ আগতে মোৰ জন্ম হৈছিল।\n27. তেওঁ স্বৰ্গ স্থাপন কৰা সময়ত, আৰু তেওঁ অগাধ জলত দিগন্তৰ সীমা নিৰূপণ কৰোঁতে, মই সেই ঠাইত আছিলোঁ।\n28. তেওঁ যেতিয়া আকাশ-মণ্ডল স্থাপন কৰিছিল, আৰু যেতিয়া গভীৰ ভুমুকবোৰ সৃষ্টি কৰিছিল, তেতিয়া মই সেই ঠাইত আছিলোঁ।\n29. সাগৰ সীমা নিৰূপণ কৰাৰ আগেয়ে মই সেই ঠাইত আছিলোঁ, সেয়ে সাগৰৰ পানী তেওঁ আজ্ঞা কৰা ঠাইৰ বাহিৰে আন ঠাইত যেন প্লাৱিত নহয়। আৰু যেতিয়া তেওঁ পৃথিবীৰ মূল ক’ত স্থাপন হব আদেশ দিছিল।\n30. তেতিয়া মই তেওঁৰ লগত প্ৰধান শিল্পকাৰ ৰূপে আছিলোঁ, আৰু মই দিনৰ পাচত দিন তেওঁত আনন্দ কৰিছিলোঁ, সদায় তেওঁৰ আগত প্রশংসা কৰিছিলোঁ।\n31. মই তেওঁৰ সমগ্র পৃথিৱীত প্রশংসা কৰিছিলোঁ, আৰু মানৱজাতিৰ মাজত মোৰ আনন্দ হৈছিল।\n1. পাছত ৰাতি পুৱালত সকলো প্ৰধান পুৰোহিত আৰু সমাজৰ পৰিচাৰক সকলে যীচুক বধ কৰিবলৈ তেওঁৰ বিৰুদ্ধে কুমন্ত্ৰণা কৰিলে;\n2. তেওঁক বান্ধিলে আৰু পীলাত নামেৰে দেশাধিপতিৰ হাতত শোধাই দিলে।\n3. তেতিয়া তেওঁক শত্ৰুৰ হাতত অৰ্পণ কৰা যিহূদাই তেওঁক দোষী কৰি দণ্ডাজ্ঞা দিয়া দেখি মনত খেদ পাই প্ৰধান পুৰোহিত আৰু পৰিচাৰক সকলক সেই ত্ৰিশ টা ৰূপৰ মুদ্ৰা ওভোতাই দিলে;\n4. আৰু ক’লে, “নিৰ্দোষীৰ তেজ শোধাই দি মই পাপ কৰিলোঁ”; কিন্তু তেওঁলোকে ক’লে, ‘তাতনো আমাৰ কি কাম? তুমিয়েই তোমাৰ বিষয়ে চাবা’।\n5. তেতিয়া তেওঁ মন্দিৰত সেই ৰূপ পেলাই দি তাৰ পৰা গুচি গৈ নিজকে নিজে ফাঁচি ল’লে।\n6. পাছত প্ৰধান পুৰোহিত সকলে সেই ৰূপ লৈ ক’লে, “এই ৰূপ তেজৰ মূল্য হোৱা হেতুকে ভঁৰালত থোৱা বিধান সন্মত নহয়”।\n7. তাতে তেওঁলোক একত্ৰিত হৈ পৰামৰ্শ কৰিলে আৰু বিদেশী সকলক মৈদাম দিবলৈ সেই ৰূপেৰে কুমাৰৰ পথাৰ কিনিলে।\n8. এই কাৰণে আজিলৈকে সেই পথাৰ ‘তেজৰ মাটি’ বুলি জনাজাত।\n9. তেতিয়া যিৰিমিয়া ভাববাদীৰ দ্বাৰাই যি বচন কোৱা হৈছিল, বোলে ‘ইস্ৰায়েলৰ সন্তানৰ কোনো কোনোৱে যি জনৰ মূল্য নিৰূপণ কৰিলে, সেই মূল্য নিৰূপণ কৰা জনৰ ত্রিশ টা ৰূপৰ মুদ্ৰা সিহঁতে ললে,\n10. অাৰু প্ৰভুৱে মোক আদেশ দিয়াৰ দৰে কুমাৰৰ মাটিৰ কাৰণে দিলে’, এই বচন সিদ্ধ হ’ল।\n11. পাছত যীচুক সেই দেশাধিপতিৰ সন্মুখত থিয় কৰোঁৱাত, দেশাধিপতিয়ে তেওঁক সুধিলে, ‘তুমি ইহুদী সকলৰ ৰজা নে’? যীচুৱে তেওঁক ক’লে, ‘ঠিক তুমিয়েই কৈছা’।\n12. কিন্তু প্ৰধান পুৰোহিত আৰু পৰিচাৰক সকলে তেওঁক অপবাদ দিয়াতো, তেওঁ একো উত্তৰ নিদিলে।\n13. তেতিয়া পীলাতে তেওঁক ক’লে, ‘এওঁলোকে তোমাৰ বিৰুদ্ধে কিমান সাক্ষ্য দিছে, সেই বিষয়ে তুমি শুনা নাই নে’?\n14. কিন্তু তেওঁ এষাৰো উত্তৰ নিদিয়াত দেশাধিপতিয়ে অতিশয় বিস্ময় মানিলে।\n15. সেই পৰ্বৰ সময়ত লোক সকলে যি বন্দীক মুকলি কৰি দিয়াটো ইচ্ছা কৰে, দেশাধিপতিয়ে তেওঁকে তেওঁলোকলৈ মুকলি কৰি দিয়ে, তেওঁৰ এনে দস্তুৰ আছিল।\n16. সেই সময়ত বাৰাব্বা নামেৰে এজন কুখ্যাত কাৰাবন্দী আছিল।\n17. তাতে তেওঁলোক গোট খোৱাত, পীলাতে তেওঁলোকক সুধিলে, ‘মই তোমালোকলৈ কোন জনক মুকলি কৰাটো তোমালোকে ইচ্ছা কৰা, বাৰাব্বাক নে খ্ৰীষ্ট বোলা যীচুক’?\n18. কিয়নো তেওঁলোকে যে অসুয়া কৰি যীচুক শোধাই দিছিল, সেই কথা তেওঁ জানিছিল।\n19. পাছত তেওঁ বিচাৰৰ আসনত বহি থাকোঁতে তেওঁৰ ভাৰ্যাই তেওঁলৈ কৈ পঠালে, বোলে, ‘সেই ধাৰ্মিক জনৰ কথাত তুমি একো হাত নিদিবা; কিয়নো তেওঁৰ কাৰণে, মই আজি সপোনত যি দেখিলোঁ বহুত দুখ পালোঁ’।\n20. কিন্তু প্ৰধান পুৰোহিত আৰু পৰিচাৰক সকলে বাৰাব্বাক মুকলি কৰি দিবলৈ আৰু যীচুক বধ কৰিবলৈ লোক সকলক উচটালে।\n21. তাতে দেশাধিপতিয়ে উত্তৰ দি তেওঁলোকক ক’লে, ‘এই দুই জনৰ মাজত মই কোন জনক মুকলি কৰাটো তোমালোকৰ ইচ্ছা’? তেওঁলোকে ক’লে, ‘বাৰাব্বাক’।\n22. পীলাতে তেওঁলোকক ক’লে, ‘তেনে হ’লে খ্ৰীষ্ট বোলা যীচুক মই কি কৰিম’? সকলোৱে ক’লে, ‘তাক ক্রুচত দিয়ক’।\n23. তাতে তেওঁ ক’লে, ‘কিয়? তেওঁ কি দোষ কৰিলে’? কিন্তু তেওঁলোকে বৰকৈ আটাহ পাৰি ক’লে, ‘তাক ক্রুচত দিয়ক’।\n24. তেতিয়া পীলাতে দেখিলে যে তেওঁ একো কৰিব নোৱাৰিব, কিন্তু মানুহবোৰৰ মাজত সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষ আৰম্ভ হৈ বাঢ়িবহে ধৰিলে, ইয়াকে দেখি পীলাতে লোক সকলৰ আগত পানী লৈ হাত ধুই ক’লে, ‘এই ধাৰ্মিক জনৰ ৰক্তপাতত মই নিৰ্দ্দোষী; এওঁক তোমালোকেই চাবা’।\n25. তাতে সকলোৱে উত্তৰ দি ক’লে, ‘তেওঁৰ তেজে আমাক আৰু আমাৰ সন্তানবোৰক পাওঁক’।\n26. তেতিয়া তেওঁ তেওঁলোকলৈ বাৰাব্বাক মুকলি কৰিলে। কিন্তু যীচুক চাবুকেৰে কোবাই ক্রুচত দিবলৈ শোধাই দিলে।


অৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ কবিতা ( অজিত ভৰালী ) - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / অতিথি সম্পাদকৰ চ’ৰা / অৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ কবিতা ( অজিত ভৰালী )\n4 weeks ago\tঅতিথি সম্পাদকৰ চ’ৰা, অসমীয়া প্ৰগতিশীল কবিতা মন্তব্য দিয়ক 166 দৰ্শন\nঅসমীয়া সাহিত্য জগতত নিজাকৈ একোখন আসন দখল কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা তিনিজন ব্যক্তিৰ জন্ম হৈছিল, ১৯৪৩ চনত। ব্যক্তিকেইজন কবি-গল্পকাৰ হৰেকৃষ্ণ ডেকা, কবি ৰবীন্দ্ৰ সৰকাৰ আৰু কবি অৱনী চক্ৰৱৰ্তী। ৰবীন্দ্ৰ সৰকাৰ আৰু অৱনী চক্ৰৱৰ্তী এই দুয়োগৰাকী আছিল মূলতঃ প্ৰগতিবাদী কবি। ১৯৪৬ চনত নৃশংসভাৱে মৃত্যুক সাৱটি ল’বলগীয়া হোৱা অমূল্য বৰুৱাই যি পথেদি বাট বুলিছিল, সেই একেটা পথৰে বাট বুলিব বিচাৰিছিল অৱনী চক্ৰৱৰ্তীয়ে। মানুহ আৰু সমাজৰ মুক্তিৰ সপোনেই আছিল অৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ কবিতাৰ মূল বক্তব্য। সমাজৰ বৰমূৰীয়াসকলৰ প্ৰতি তীব্ৰ শ্লেষ, পৰিৱৰ্তনকামী চেতনা, গভীৰ আশাবাদ, নাগৰিক জীৱনৰ বাৰ্তা আৰু আংগিকৰ স্বকীয় প্ৰয়োগ এওঁৰ কবিতাত দেখা যায়।\nনলবাৰীৰ বৰনৰ্দ্দীত জন্ম হোৱা কবিজনাৰ প্ৰথম কবিতা সংকলন প্ৰকাশ হয় ১৯৭০ চনত। সংকলনখনৰ নাম ‘দেহা ৰমেৰমায় মোৰ’। তেওঁৰ অন্যান্য সংকলনকেইখন হ’ল- শ্লোগান(১৯৮০), কবিকণ্ঠ (১৯৮৭), অৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ নিৰ্বাচিত কবিতা (১৯৯৬) আৰু স্বনিৰ্বাচিত কবিতা (২০০৪)। সদৌ অসম কবি সন্মিলনৰ আহ্বায়ক তথা প্ৰতিষ্ঠাপক উপ সভাপতি চক্ৰৱৰ্তীয়ে ‘অন্তৰংগ’, ‘অসমীয়া কবিতা’ আৰু ‘চিৰন্তন’ নামৰ ক্ৰমে ছমহীয়া, মাহেকীয়া আৰু তিনিমহীয়া আলোচনীকেইখন সম্পাদনা কৰিছিল। ‘অমূল্য বৰুৱা জীৱন আৰু কবিতা’ নামৰ গ্ৰন্থখনো তেখেতে সম্পাদনা কৰিছিল। ‘মাও চে টুঙৰ কবিতা’ (১৯৭৯), ‘হো চি মিনৰ কবিতা’ (১৯৭৯) আৰু ‘কৃষ্ণাংগ কবিৰ কবিতা’ (১৯৮৬) তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য অনূদিত কাব্যগ্ৰন্থ। নিজে কবিতা লিখাৰ লগতে কবিতাক জনপ্ৰিয় কৰিবৰ বাবে আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰা কবিজনে গাঁৱে-ভূঞে কবিতাৰ প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। কবিতাৰ জৰিয়তে সমাজ সংস্কাৰ কৰিব খোজা এইজনা কবিৰ কবিতাত দেখা যায় বিদ্ৰোহৰ সুৰ, প্ৰগতিবাদৰ সুৰ। সমাজৰ নিঃস্ব মানুহৰ পক্ষত থাকি তেওঁলোকৰ সপক্ষে মাত মাতিছিল এইজনা কবিয়ে। মাত্ৰ ৫১ বছৰ বয়সত তেওঁৰ নিৰুদ্দেশ যাত্ৰা অসমীয়া কাব্য-সাহিত্যৰ কাৰণে কোনোকালে পূৰাব নোৱাৰা ক্ষতি হৈ ৰ’ল।\nঅৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ কবিতাৰ আলোচনা প্ৰসংগত সমালোচক প্ৰদীপ আচাৰ্যই যথাৰ্থভাৱেই কৈছে – “‘জয়্ন্তী’ যুগতে আৰম্ভ হোৱা অমূল্য বৰুৱা আদিৰ ইস্তাহাৰী কবিতাৰ সাৰ্থক কাব্যিক পৰিণতি ঘটিছে অৱনী চক্ৰৱৰ্তী আৰু তেওঁৰ সগোত্ৰীয়সকলৰ কবিতাত। এখেতৰ কবিতা নিশ্চয় বাওঁপন্থী আদৰ্শৰে সমৃদ্ধ। কিন্তু আধুনিক কবিতাৰ আন্তৰ্জাতিকতাৰ সৈতে আত্মীয় কবিয়ে কেৱল ৰুচ আৰু চীনৰ কবিতাৰ পৰাই নহয় – তৃতীয় বিশ্বৰ অনগ্ৰসৰ দেশসমূহৰ সাহিত্যৰ পৰাও সমল বিচাৰি আনিছে। দক্ষিণ আমেৰিকাৰ একে ভাবাদৰ্শৰে উদ্বুদ্ধ কাব্য আৰু কাব্য-ৰীতিৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈছে আৰু সেই আকৰ্ষণৰ চাপ থৈ গৈছে সাৰ্থকভাৱে নিজৰ সৃষ্টিত। সমগ্ৰ তৃতীয় বিশ্বৰ বাস্তৱ পৰিস্থিতি একে ধৰণৰ হোৱা বাবেই নেকি এনেদৰে প্ৰভাৱান্বিত অসমীয়া কবিতাসমূহ অধিক আন্তৰিক আৰু অকৃত্ৰিম। এই সকলোৰে ফলতেই অৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ পিছৰ কবিতাখিনিত সম্পূৰ্ণ স্বকীয় এক বচনভংগীৰ বলিষ্ঠতা দেখা যায়। তেওঁৰ শ্লেষ অধিক ক্ষিপ্ৰ আৰু ক্ষুৰধাৰ যদিও ভাষা ৰীতিৰ ফালৰ পৰা অগ্ৰজ প্ৰতিবাদী কবি কেশৱ মহন্তৰ তেওঁ সমগোত্ৰীয়।” (অৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ নিৰ্বাচিত কবিতা, পৃ. ৬৫-৬৬¬) এই মন্তব্যৰ খেও ধৰি অৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ দুটি কবিতা আলোচনাৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰিছোঁ । যি দুটি কবিতাত আছে অমূল্য বৰুৱাৰ দৰে প্ৰগতিবাদী সুৰ আৰু কেশৱ মহন্তৰ দৰে ভাষা ৰীতি আৰু কাহিনী কথন ৰীতি । দুয়োটই কবিতা নিৰ্বাচন কৰা হৈছে ‘অৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ নিৰ্বাচিত কবিতা’ নামৰ সংকলনখনিৰ পৰা । কবিতা দুটি হ’ল ‘নতুন সাধুৰ থুনুপাক’ আৰু সপোনৰ স’তে এদিন ধেমালি’ ।\n‘নতুন সাধুৰ থুনুপাক’ কবিতাটিৰ নামকৰণতেই সোমাই আছে এক গভীৰ তাৎপৰ্য । কবিতাটিত এটি কাহিনী কোৱা হৈছে । কাহিনী কথনৰ পৰম্পৰা আমাৰ সমাজত পূৰ্বৰে পৰা চলি আহিছে । আমাৰ লোক সাহিত্যৰ এক অমূল্য সম্পদো এই সাধু কথাবোৰ । বেজবৰুৱাৰ ভাষাত ‘সাধু কথা মনে সজা কথা বা সন্ত সাধুৰ বাক্য বুলি আদিৰ পৰাই অসমীয়াই ভাবি আহিছে।’ (বুঢ়ী আইৰ সাধু, পাতনি) ডঃ প্ৰফুল্লদত্ত গোস্বামীয়ে সংস্কৃত ‘সাধু’ অৰ্থাৎ সাউদৰ পৰা সাধুকথাৰ উৎপত্তি বুলি ক’ব বিচাৰে (Ballads and Tales of Assam, 1970, p. 80 )। দু্য়োজন যুক্তিয়েই অকাট্য। কাৰণ এনে এটা সাধু নাই যিটোৰ মাজেৰে উপদেশমূলক কথা জানিবলৈ পোৱা নাযায়। আনহাতে অসমত অতি প্ৰাচীন কালৰে পৰা সাউদক ‘সাধু‘ বুলি কোৱা হৈছিল। ‘সাধুকথা’ মানেই সাউদে কোৱা কথা নতুবা সাউদৰ মুখেৰে শুনা কথা। কবিতাটিৰ নামকৰণত প্ৰয়োগ হোৱা ‘থুনুপাক’ শব্দটি ‘থুন্ পাক’ শব্দৰ লোকভাষা। যাৰ অৰ্থ ধন থোৱা সৰু মোনা। কবিতাটোত এটি সাধুকথাৰ দৰে কাহিনী আছে; যিটো সাধু নতুন। এই নতুন সাধুৰ মোনাটোত থকা কাহিনীটো আমাৰ বাবে নিচেই চিনাকী।\nকবিতাটিৰ প্ৰথম স্তৱকটিত পোন্ধৰতা শাৰী আছে। ইয়াত পৰম্পৰাৰ কাহিনী আছে আৰু সেই পৰম্পৰা নতুন চামে ভাঙি পেলাবৰ বাবে কৰা অদম্য ইচ্ছা-শক্তিৰ কথাও আছে। কবিয়ে নিৰ্বাচনৰ আগে আগে গাঁৱে-ভূয়ে বলা বতাহছাটিৰ কথাকে ক’ব বিচাৰিছে এনেদৰে-\nকলহ উদঙাই দিয়ে\nপাতত এচিকটাও নপৰে\nডা-ডাঙৰীয়াৰ জগৰ লাগে ।\nইয়াত কলহ উদঙাই দিয়া সত্ত্বেও পাতত এচিকটাও নপৰে– কথাই সাধুকথাৰ অলৌকিক, অতিবাস্তৱ দিশটোলৈ মনত পৰে। সাধুকথাত সকলো সম্ভৱ। অজগৰ সাপৰ লগত মানুহৰ কন্যাৰ বিবাহ সম্ভৱ, তেজীমলা ফুল হৈ ফুলা সম্ভৱ। ‘কলহ উদঙাই দিয়ে’ অৰ্থাৎ হিয়া উদঙাই দিছে কিন্তু একো নাই । পাতত নপৰে বুলি ক’লেও সমাজৰ বৰমূৰীয়াসকলৰ গাত জগৰ লাগে । আচলতে বৰমূৰীয়াসকলে সদায় সহজ-সৰল মানুহক প্ৰতাৰণা কৰি আহিছে যে তাৰ ইংগিত পোৱা যায় প্ৰথম চাৰিটা শাৰীৰ মাজত। সমাজৰ বৰমূৰীয়া ডা-ডাঙৰীয়াসকল নিচলাসকলৰ ঘৰলৈ নিৰ্বাচনৰ সময়ত চলাহি কথাৰে ভালৰি বোলাবলৈ অহাৰ বাহিৰে আন বিপদ-আপদৰ সময়ত নাহে। বছৰৰ পিছত বছৰ এনেদৰেই পাৰ হৈ যায়। কবিৰ মতে গতানুগতিকভাৱে ডেৰ কুৰি বছৰ পাৰ হ’ল। এইবাৰো পিৰালিত বহি ডাঙৰীয়াসকলে মেল মাৰি পিতাকক, ককায়েকক ভালৰি বোলাই ঠগাবলৈ আহিছে, যদিও এবছৰৰ আগেয়ে ’ইস্কুল’ এৰুৱাই পথাৰত কাম কৰিবলৈ বাধ্য কৰোৱা বাপুকণে কথাবোৰ বিশ্বাস নকৰে ; সি একাচেকা ধৰণৰ –\nভালৰি লগাই ককাইক ঠগোৱা\nইস্কুল এৰুৱাই গ’ল বছৰতে\nবাপুকণ একাচেকা ।\nবাপুকণৰ নিজাকৈ চিন্তা কৰিব পৰা কিছুমান ক্ষমতা আছে। আনৰ ভাল কথা ভাল বুলি আৰু বেয়া কথা বেয়া বুলি ক’ব পৰা নৈতিক সাহসকণ আছে । পিতাক, ককায়েকৰ দৰে সহজে আনৰ কথাত ভোল নাযায়। সমাজৰ ডা-ডাঙৰীয়াৰ চলাহি কথাতকৈও কৈ ভাল পায় ভতিজাক কণকাৰ কথা । কণকাই তাৰ মনৰ জগত্খন বহল কৰিছে। দূৰলৈ ভাবিবলৈ শিকাইছে . কথাবোৰ বেঁকা-বেঁকিকৈ ভাবিবলৈও আজি সি শিকিছে। কবিৰ ভাষাত-\nকণকাৰ কথাহে মনত খেলায়ঃ\nখুৰা, বতৰ খৰাং\nঢোলে-ডগৰে যিমান পিটিছে\nচব ফুটুকাৰ ফেন\nবৰষুণ এটোপালো নপৰে চাবা\nন্হ’লে মোৰ কাণ এখন কাটিবা ।\nকবিতাটিৰ এই স্তৱকত প্ৰয়োগ কৰা ‘বতৰ খৰাং’, ‘ঢোলে-ডগৰে পিটা’, ‘ফুটুকাৰ ফেন’, ‘বৰষুণ নপৰা’ আদি শব্দই নিৰ্বাচনৰ সময়ত ডাঙৰ ডাঙৰ কথা কৈ মানুহক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ কৰা চেষ্টাৰ কথা আছে আৰু অাছে সেই মতে যে কোনো কামেই মন্ত্ৰী আমোলা হোৱাৰ পিছত নকৰে তাৰ ইংগিত। আচলতে গৰীব খাটি খোৱা মানুহে গেবাৰি খাটিবলগীয়া হয়েই। উন্নতি বৰমূৰীয়াসকলৰ বাহিৰে আনৰ নহয়। নতুন ডেকাই আজি সেই কথা বুজি উঠিছে। বাপুকণ আৰু কণকা এই দুয়োজন নতুন ডেকাৰ প্ৰতীক ।\nবাপুকণে সেয়ে বুজি উঠিছে যে নিৰ্বাচন বুলি মহাজনৰ গা কিয় সাতখন আঠখন লাগে। নিৰ্বাচনৰ কামত লাগি ভাগি দি’লে কিয় পিছত যে মিলৰ পাৰ্মিট, বিলৰ ডাক সোপাকে তেওঁ পাব সেয়া বাপুকণে ধৰিব পাৰিছে। বাপুকণৰ চকুত ধৰা পৰিছে সমাজত ভাল আসন লাভ কৰি থকা সকলোৱেই নিজ স্বাৰ্থ সিদ্ধিৰ হকে কাম কৰি আছে। তেওঁলোকে যাক ইমান দিনে সমাজৰ বাবে মাত মতা ব্যক্তি বুলি ভাবিছিল তেওঁলোক আচলতে মুখা পিন্ধা ভদ্ৰলোক হে। নিজৰ স্বাৰ্থৰ বাদে তেওঁলোকে আন বিষয়ত মাত নামাতে। হৰকান্ত পণ্ডিতে চাকৰি যোৱাৰ বা বদলি কৰাৰ ভয়ত একো নকয় –কিন্তু সমাজৰ সাধাৰণ ব্যক্তি কণপাইৰ ক্ষোভ ফুটি উঠিছে। সোলোকা মহাজনে খেতি কৰা কনপাইৰ মাটিডৰা ‘ফাওতে মাৰি’ নিয়াৰ পিছত খঙত, ক্ষোভত গৰুহালক আৰু মানুহজনীক এচাৰিৰে পিটে। এই কথা গাঁৱৰ সকলোৱে জনাৰ পিছতো সোলোকা মহাজনক কোনেও একো নকয় – কাৰণ, সোলোকাৰ পুতেক নৰেন বায়ন চি পি এমৰ প্ৰাৰ্থী। বাপেকে অন্যায় পথেৰে উপাৰ্জন কৰা ধনেৰে চহকী নৰেনে নিৰ্বাচন খেলে। এচাৰিৰে গৰুহাল আৰু নিজৰ মানুহ্জনীক পিটা কণপাইক ৰাতি ঘৈণীয়েকে সোঁৱৰাই দিয়ে-\nৰাতি হ’লে কণপাক ঘৈণীয়েকে কয়\nবৰ মতাটো ওলোৱাহি মোৰ ওপৰত\nথোৱাচোন চাওঁ নৰোৰ পৰা\nবৰমতাটো ওলোৱা ছলিহালৰ ওপৰত\nযোৱাচোন চাওঁ দুগদুগীটো ঘুৰাই আনা\nদুয়জনেইতো ইলেকচন খেলা পাতি\nগাঁওখনক নচুৱাইছে ।\nদেখাত সাধাৰণ যেন লাগিলেও এই কথা সাধাৰণ নহয় । পাটীৰ তিৰোতা কণপাইৰ ঘৈণীয়েকে কণপাইক যি কেইষাৰ কথা কৈছে , সেই কেইষাৰ কথা কোৱা নাৰী গৰাকী অসমীয়া নাৰীৰ অতীত গৌৰৱেৰে গৌৰাৱান্বিত হ’বই লাগিব । সাধাৰণ যেন লগা অসমীয়া নাৰীয়ে অসাধাৰণ কাম কৰি দেশৰ ৰক্ষা কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিছিল। কণপাইৰ ঘৈণীয়েকে কণপাইৰ বিদ্ৰোহী সত্ত্বাক জগাই তুলিছে । কণপায়ে কৈছে –\nচাই থাক, চাই থাক তই\nএছাৰিৰে জাৰিহে এৰিম মই ।\nপিছদিনা, হাল বাবলৈ নগৈ কণপায়ে মহাজন আৰু তেওঁৰ পুতেকৰ কথা ‘ৰৌজাল-বৌজাল’ কৰে তেতিয়া ডেকা ল’ৰাহঁতে বেয়াপোৱা নাছিল । কিন্তু যিসকলে সাজৰ নেতৃত্ব লয়, তেওঁলোকে কি ক’লে চাওঁক –\nকথাটো বিষম দেখি\nহেডমাষ্টৰ, কালিকান্ত আৰু নৰেশ্বৰ ঠাকুৰে\nহায়ৰাণ হৈ কণপাক ঘৰতেই আৱদ্ধ কৰিলে\nমেলে-মিটিঙে তাৰ যোৱাটো নিষেধ ।\nৰাতাৰাতি ইহঁতেই গাঁওখন ৰটি ফুৰিলে\nসি হেনো নক্সালাইট সশস্ত্ৰ বিদ্ৰোহী\nলগে লগে নৰোৰ নিৰ্দেশক্ৰমে\nকাণপাৰ দৰে বিদ্ৰোহীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰোৱাই ক্ষান্ত নাথাকি পুলিয়ে-পোখাই উঘালিবৰ বাবে নৰোৱে চেষ্টা কৰিলে । কাৰণ সি সমাজত থকা মানেই আৰু এচামে তাৰ বাট ল’ব । তাৰ পিছত কথাবোৰ গতানুগতিক ।\nতাৰ পাছত দুদলৰ হতাহতি ।\nকাণপাৰ দৰে দহজন নিহত\nঅনিবাৰ্যভাৱে কাৰ্ফিউ জাৰি ইত্যাদি ।\nকাণপাৰ দৰে দহজন নিহত হোৱা কথাটোৱে যিসকলে পৰিৱৰ্তন বিচাৰিছিল সেই সকলোৰে মুখ চিৰকালৰ বাবে বন্ধ কৰি দিয়াৰ কথা ক’ব বিচাৰিছে। সমাজত চলা অন্যায়ৰ প্ৰতিবাদসমূহ এনেদৰেই বন্ধ কৰি দিয়া হয়। আজিও চৰকাৰী শাসন ব্যৱস্থা এনেকুৱাই ।\nকবিতাটিৰ অন্তিম স্তৱকত খবৰ বিচাৰি বহুদিন গাঁৱলৈ নোযোৱা কবিয়ে বাতৰিত খবৰ পোৱা বুলিছে – মহাজনৰ পুতেক নৰো তথা নৰেন কলিতা বিধায়কৰ ইস্তাহাৰ –\nভূমিহীনক ভূমিদান তেওঁৰ ভাষণৰ পহিলা প্ৰথম কথা\nকমৰেড ছাৰা তেওঁ কথাই নকয়\nকবিতাটিৰ অন্তিম শাৰী তিনিটাত কবিয়েও যে নিৰাপদ্ দূৰত্বত স্থান গ্ৰহণ কৰিছে সেই কথা প্ৰকাশিত হৈছে –\nইমানকে জানি-শুনি আমি\nকবিতা লেখা শ্ল’গান মুখস্থ কৰোঁ\nসামগ্ৰিক বিচাৰত দেখা যায় যে আলোচ্য কবিতাটোত শোষণ, বঞ্চনা, প্ৰৱঞ্চনা আৰু প্ৰতিবাদৰ চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছে। ইয়াকে কৰিবলৈ যাওঁতে কবিয়ে এটি কাহিনীৰ আশ্ৰয় লৈছে। সেই কাহিনীৰ প্ৰাসংগিকতা আজিও আছে। মন কৰিবলগীয়া কথাটি হ’ল এই কবিতাটিৰ ৰচনা কাল ১৯৭৯। ৰচনাৰ প্ৰায় ৩৪ বছৰৰ পিছতো আমাৰ সমাজ ব্যৱস্থাত একেই ছবি দেখিবলৈ পোৱাটো নিশ্চয় তাৎপৰ্যপূৰ্ণ ।\nকবিতাটোত প্ৰয়োগ কৰা ভাষা নিভাঁজ আৰু ঘৰুৱা। লোকভাষাৰ প্ৰয়োগেৰে কবিতাটি আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিব পাৰিছে।\nতেনে কেইটিমান উদাহৰণ –\n১) ইস্কুল এৰুৱাই গ’ল বছৰতে\n২) চব ফুটুকাৰ ফেন\n৩) মহাজন্মন্ত্ৰীৰ লগুণ গাসঁঠি\n৪) ঘৈণীয়েকৰ পিঠিত ঔ-কিল পৰে\n৫) বৰ মতাটো ওলোৱাহি ছলিহালৰ ওপৰত\n৬) ৰৌজাল-বৌজাল কৰএ\n৭) ভাষণৰ পহিল প্ৰথম কথা\n‘সপোনৰ স’তে এদিন ধেমালি’ কবিৰ আন এটা উল্লেখযোগ্য সৃষ্টি। কবিতাটোত অভাৱ-অনাটনেৰে সংসাৰ চলাই নিয়া এজন পিতৃৰ লগত কণমানি জীৰ কথোপকথন দাঙি ধৰা হৈছে। এই কথোপকথনত প্ৰকাশিত হৈছে তেওঁলোকৰ জোৰা-টাপলি মৰা সংসাৰ। এই কবিতাটি এই বাবেই সাৰ্থক যে আমাৰ দেশত প্ৰায় বেছিভাগ মানুহৰে সংসাৰ এনেকৈয়ে চলে। সপোনবোৰ সপোন হৈয়ে ৰয়। সপোন বাস্তৱত কেতিয়াও পৰিণত নহয়, সাধাৰণভাৱে জীয়াই থাকিব বিচৰা লোকৰ সপোনহে ! তাকো পূৰণ নহয় . ধনীসকলৰ সা-সম্পত্তিৰ পাহাৰৰ তুলনাত নিঃস্বসকলৰ অৱস্থা আৰু তেওঁলোকৰ আকাংক্ষাক কবিতাটিত সুন্দৰকৈ দাঙি ধৰা হৈছে ।\nকবিতাটিত মহাজনে শ্ৰমিকক কৰা শোষণৰ ছবি এখনো অংকিত হৈছে। আৰু শেষত আছে গভীৰ আশাবাদ। যিবিলাক কাগজত কবিয়ে কবিতা লিখিছিল। সেই কাগজবোৰ নাও সাজি ল’ৰা-ছোৱালীহালকৰ লগত ৰাতি আহি ঘৰ সোমোৱা কৃত্ৰিম বানত উটুৱাই দিয়া সেই নাওবোৰ কঁপি কঁপি চোতাল গৰকি ৰাজআলিলৈ বৈ গ’ল।\nকবিতাটিত মুঠ ১০ স্তৱক আছে আৰু শাৰীৰ সংখ্যা ১৫৩ টা । বৰ্ণনাধৰ্মী কবিতাটোত কাহিনীকথনৰ বৈশিষ্ট্য আছে । কবিতাটিৰ প্ৰথম স্তৱকত দেখা যায় অসহ্য গৰমত শেতেলিত ল’ৰা-ছোৱালীহালৰ গাত বিচনীৰে বিচই থাকোঁতে নিজৰ পঁজাৰ সন্মুখত থকা অট্টালিকাৰ আতালত ওলমি থকা ‘বিজুলী ঘূৰণি’দেখি ছোৱালীজনীয়ে দেউতাকক তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ তেনে বিচনী কেতিয়া আনিব তাক সুধিছে আৰু দেউতাকে আগতে মিছাকৈ উত্তৰ দিয়াৰ দৰেই কৈছে ‘অহা বছৰ মানে’। গ্ৰীষ্মৰ অসহ্য গৰমৰ কথা এনেদৰে কৈছে –\nগ্ৰীষ্মৰ জোলবটা গৰমত\nবাঁহৰ বিচনীখন ঘূৰাইছিলোঁ\nশেতেলিত ল’ৰা-ছোৱালীহালৰ গাত ।\nছোৱালীজনীয়েও জানে অহা বছৰ কেতিয়াও বিচনী আনিব নোৱাৰিব। সেয়ে তাই প্লাষ্টিকৰ গণেশৰ পেটত চকলেট(চকোলেট) নাখাই পইচা সঁচাৰ কথা কয় আৰু যেতিয়া বহুত পইচা হ’ব তেতিয়া আনি দিবলৈ কয়। সৰু ল’ৰা-ছোৱালীয়ে পইচা জমা কৰিলে তাক হিচাপ কৰি থকাটো অভ্যাস। তাই এইবাৰ দিনত আৰু গণনা নকৰো বুলিছে। ছোৱালীজনীয়ে দেউতাকক কিনিবলগীয়া বস্তুবোৰৰ হিচাপ দিছে –\nতোমালৈ পেণ্ট এটাও লাগিব নহয়\nএইটোত ইমান টাপলি লগাইছা\nকুঁহি-বিজ্ঞান দেখোন আজিও নানিলা\nমাৰ বাবে ব্লাউজ…\nদেউতাকে সদায় এইবোৰ বস্তু আনিবলৈ পাহৰে। তাই ভাবি লয় যে দেউতাকে পাহৰে বাবে লিষ্টখন মুখস্থ কৰিবলৈ কৈছে। কেৰাচিন অকণৰ অভাৱত দৰিদ্ৰ পৰিয়ালৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে দিনৰ ভাগতে পঢ়া-শুনা কৰি থ’বলগীয়া হোৱাটো আমাৰ সমাজ জীৱনৰ বাস্তৱ ছবি। কেৱল গাঁৱতে নহয় মহানাগৰিক জীৱনতো এনে দৃশ্য দেখা যায় । কবিতাটোত ছোৱালীয়ে দেউতাকক কৈছে –\nকেৰাচিন নাই বাবে\nআজি আমাৰ দুপৰীয়াই\nছোৱালীজনী নচোৰবান্দা । দেউতাকে সাধু ক’ব নালাগে – তাৰ পৰিৱৰ্তে ‘চিলিপ’ মুখস্থ কৰক । দেউতাকেও মুখস্থ কৰে । চিলিপ মুখস্থ কৰি থকা দেউতাকক হঠাৎ তাই সুধিছে –\nবাৰু দেউতা, তুমি যে\nএটা আমকে কাটি\nআমাক ভগাই দিয়া\nতুমি কিয় আম ভাল নোপোৱা ?\nসিদিনা হস্পিতাললৈ যাওঁতে দেখিলোঁ\nবাটত যে দেখিলো\nদেধাৰ পকা পকা আম\nআৰু কঁঠালৰ ঠেলা\nসেইবোৰ হেনো মহাজনৰ,\nআম আৰু কঁঠালৰ ঠেলা কঢ়িয়াই\nতেওঁ হেনো ভাৰাটোহে তিনি টকা পায়\nআৰু আমৰ বেপাৰী বোলে আম বেচি\nআমাৰ দৰে ৰেচনৰ এক কেজি চাউল কিনি খায়\nহয়নে দেউতা ?\nদেউতাকে শলাগে আৰু সাধু এটা কয় আৰু সিহঁত টোপনি যায়। ৰাতি ধাৰাসাৰে বৰষুণ আহিলত কবিৰ পত্নীয়ে শেতেলিৰ ওপৰত ফটা ছাতি এটাৰ ওপৰত কাপোৰ দি ল’ৰা-ছোৱালীহালৰ কাষতে ‘কুকুৰ পোৱালি এটাৰ দৰে’ শুই পৰিল।\nৰাতি পুৱালত ল’ৰা-ছোৱালীহালে সাৰ পাই দেখিলে পানী । বহুত পানী। পানীত উটি আহিছে – সদায় সিহঁতে বিচৰা বস্তুবোৰ। যিবোৰ বস্তুৰ প্ৰতি যিকোনো শিশুৰে আকৰ্ষণ থাকে। তাই দেউতাকক কৈছে –\nদেউতা উঠা উঠা\nআমি কেনেকৈ ধনী হৈ গ’লো\nবিচৰা বস্তু সোপাকে পালোঁ\nকিতাপ এদমো আহিছে উটি\nআহিছে কিজানি কুঁহি-বিজ্ঞানো\nতাই পানীত উটি অহা আম কঁঠালৰ গুটিবোৰ ৰুই থ’লে পিছত লগে ভাগে এটা এটাকৈ পকা পকা আম খোৱাৰো কল্পনা কৰিছে ।\nজীয়েক পুতেকক ধমকি দিয়া দেউতাকে সিহঁতক মাতিছে কাগজৰ নাও খেলিবৰ বাবে। নাও খেলিবৰ বাবে কবিতাৰ পাণ্ডুলিপিৰ বহীখনৰ পাত ফালিছে আৰু কবিতা লিখা কাগজবোৰ নাও সাজি সিহঁতৰ লগত এখন এখনকৈ উটুৱাই দিছে।\nমোৰ কবিতাৰ পাণ্ডুলিপি ফালি\nসিহঁতৰ সৈতে নাও সাজি\nশেষত কবিতা মোৰ\nসিহঁতৰ হাতে হাতে\nকঁপি কঁপি মজিয়াৰে\nচোতাল গৰকি ৰাজালিয়েদি\nবৈ গ’ল কল-কাকলিৰে ।\nচোতাল গৰকি ৰাজালিয়েদি বৈ যোৱা নাওবোৰ কেৱল নাওনে ? নাওবোৰ কাগজৰ আৰু সেই কাগজবোৰত লিখা আছে কবিতা। বিদ্ৰোহৰ কবিতা, প্ৰতিবাদৰ কবিতা নে আন কিবা? নিশ্চয় পোৱা নোপোৱা অনেক হাহাকাৰ হুমুনিয়াহত সিক্ত সেই কবিতা। কবিতাবোৰ সৰু মানুহৰ চোতালৰ পৰা ৰাজআলিলৈ বৈ যোৱা কৰ্মই প্ৰতিবাদৰ মিচিল এটি আগবাঢ়ি যোৱা ধাৰণালৈ মনত পেলায়। তৃতীয় বিশ্বৰ দেশবোৰত প্ৰতিবাদৰ গুৰি ব’ঠা ধৰে সৰ্বসাধাৰণ প্ৰজাৰ মাজৰেই কোনোবা এজনে । এই নাওবোৰেও যেন প্ৰতিবাদৰ ভাষা বোৱাই দিছে জনসাধাৰণৰ মাজলৈ। এনে এটি গভীৰ আশাবাদৰ বাবেই কবিতাটো হৈ পৰিছে সাৰ্থক আৰু অনন্য।\nটেগঅমূল্য বৰুৱা অৱনী চক্ৰৱৰ্তী অসমীয়া কবিতা\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা জ্ঞান পূজাৰীৰ দুটি কবিতা\nপৰৱৰ্তী লেখা অখিল গগৈৰ মুক্তিৰ দাবীত দিল্লীত প্ৰতিবাদ # কাৰাৰুদ্ধ গগৈৰ বাণীবদ্ধ বক্তব্য #


স্বাস্থ্যঃ ক'ৰোনাৰ ভেকচিন বিকাশৰ প্ৰতিযোগিতাঃ কি স্তৰত কোন? :: ডা০ ভূপেন শইকীয়া - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome ARTICLE DR-BHUPEN-SAIKIA HEALTH RECENT ডাঃ ভূপেন শইকীয়া প্ৰৱন্ধ স্বাস্থ্য স্বাস্থ্যঃ ক'ৰোনাৰ ভেকচিন বিকাশৰ প্ৰতিযোগিতাঃ কি স্তৰত কোন? :: ডা০ ভূপেন শইকীয়া\nস্বাস্থ্যঃ ক'ৰোনাৰ ভেকচিন বিকাশৰ প্ৰতিযোগিতাঃ কি স্তৰত কোন? :: ডা০ ভূপেন শইকীয়া\nxukhdukh.com July 23, 2020 ARTICLE, DR-BHUPEN-SAIKIA, HEALTH, RECENT, ডাঃ ভূপেন শইকীয়া, প্ৰৱন্ধ, স্বাস্থ্য,\nক'ৰোনাৰ ভেকচিন বিকাশৰ প্ৰতিযোগিতাঃ কি স্তৰত কোন?\nভেকচিনৰ প্ৰয়োজন কিয় ?\nবিশ্বত ডেৰ কোটি লোক কোভিড ১৯ মহামাৰীৰ কবলত পৰি লাখ লাখ লোক মৃত্যুৰ গৰাহত পৰাৰ পৰিপ্ৰক্ষিতত ইয়াৰ পৰা পৰিত্ৰাণৰ উপায় বিচাৰি বিশ্বৰ বিজ্ঞানীসকলে হাবাথুৰি খাইছে৷ এটি সফল এন্টিভাইৰেল দৰবৰ ওপৰিও ভেকচিনৰ উদ্ভাৱনেহে মানৱ জাতিক এই সংকটৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিব পাৰিব বুলি সৰ্বত্ৰে চিন্তা চৰ্চা চলিছে৷\nআজিৰ আলোচনাত বৰ্তমান বিভিন্ন মিডিয়াত চলি থকা "অচিৰেই আহি আছে কৰ'নাৰ ভেকচিন" জাতীয় হৈ চৈৰ বিপৰীতে বাস্তৱিকতা কি তাৰ এখন সঁচা চিত্ৰ পাঠকৰ আগত ডাঙি ধৰাৰ প্ৰয়াস কৰিলোঁ৷\nভেকচিনৰ নিৰ্মাণ প্ৰক্ৰিয়া : –\nএটা ভেকচিন প্ৰস্তুত কৰোতে ৫টা খলপৰ প্ৰয়োজন হয়৷ সেই কেইটা হ'ল –\n(১) প্ৰি-ক্লিনিকেল ট্ৰায়েল - য'ত লেবৰেটৰীৰ জীৱ জন্তু যেনে গিনিপিগ, এন্দুৰ, শহাপহু, বান্দৰ, চিম্পাঞ্জী,হেমষ্টাৰ আদিৰ ওপৰত ভেকচিনৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰা হয়৷\n(২) ক্লিনিকেল ট্ৰায়েলৰ প্ৰথম চৰণ (ফেজ-১) : মানৱ দেহত চলোৱা সম্পৰীক্ষা -য'ত সীমিত সংখ্যক (১০০ৰ পৰা ৫০০জন) স্বেচ্ছাসেৱকৰ ওপৰত ভেকচিনৰ গুণাগুণৰ মান আৰু পাৰ্শ্বক্ৰিয়া আদিৰ পৰীক্ষা চলোৱা হয়৷ প্ৰথম ফেজত সাধাৰণতে এমাহ সময়ৰ প্ৰয়োজন হয়৷\n(৩) ক্লিনিকেল ট্ৰায়েলৰ দ্বিতীয় চৰণ (ফেজ-২) : এইটো পৰ্যায়ত ১০০০জন স্বেচ্ছাসেৱকৰ ওপৰত ভেকচিনৰ গুণাগুণৰ মান, কাৰ্যকাৰিতা আৰু পাৰ্শ্বক্ৰিয়া আদিৰ পৰীক্ষা চলোৱা হয়৷ দ্বিতীয় ফেজত সাধাৰণতে কেইবামাহো সময়ৰ প্ৰয়োজন হয়৷\n(৪) ক্লিনিকেল ট্ৰায়েলৰ তৃতীয় চৰণ (ফেজ-৩) : এইটো পৰ্যায়ত ১০,০০০ বা ততোধিক স্বেচ্ছাসেৱকৰ ওপৰত ভেকচিনৰ গুণাগুণৰ মান, কাৰ্যকাৰিতা আৰু পাৰ্শ্বক্ৰিয়া আদিৰ পৰীক্ষা চলোৱা হয়৷ তৃতীয় ফেজত আৰু দীঘলীয়া সময়ৰ প্ৰয়োজন হয়৷ হয়তো কেইবা মাহ বা কেইবা বছৰৰ সময়ৰ প্ৰয়োজন হব পাৰে৷ এই ফেজ-৩ যদি এজনো স্বেচ্ছাসেৱকৰ শৰীৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্বক্ৰিয়া দেখা যায় তেনেহলে ভেকচিনৰ অনুমোদন কোনোপধ্যে দিয়া নাযাব৷\nউল্লেখযোগ্য যে এই ট্ৰায়েলৰ যোগেদি ভেকচিনে শৰীৰক সুৰক্ষা দিব পৰাকৈ এন্টিবডি নিৰ্মাণ কৰিছেনে নে নাই (?) ভেকচিন কিমান পৰিমানত (কি ড'জত) কেইবাৰ আৰু কি পদ্ধতিৰে দিব লাগিব - এই সকলো খৰচি মাৰি অধ্যয়ন কৰা হয়৷ প্ৰত্যেকটো খলপ সফলতা পূৰ্বক সম্পন্ন হলেহে পৰৱৰ্তী পৰ্যায়লৈ অগ্ৰসৰ হোৱাৰ অনুমোদন বিভাগীয় কৰ্তৃপক্ষৰ পৰা পাবলৈ সক্ষম হয় ৷ অৱশ্যে বৰ্তমানৰ বিশ্বযোৰা কৰ'নাসৃষ্ট সংকটৰ মুকাবিলা কৰিবলৈ এই ফেজসমূহৰ সময়ৰ ক্ষেত্ৰত কিছু শিথিলতা পালন কৰা দেখা গৈছে ৷ সচৰাচৰ এটা ভেকচিনৰ উদ্ভাৱন কৰিবলৈ বহু বছৰ সময় লাগে৷ আটাইতকৈ কম সময় ৬টা বছৰ লাগিছিল ১৯৬৮ চনত আবিস্কৃত হোৱা মিজলচ ভেকচিনৰ ক্ষেত্ৰত৷ গতিকে মাত্ৰ কেইটামান মাহৰ ভিতৰতে একেবাৰে অজানা কৰ'না ভাইৰাছৰ ভেকচিন সাজুহৈ উঠিব বুলি আশা কৰাটো কিমান দূৰ সঠিক প্ৰমাণিত হয় সেয়া সময়তহে জনা যাব৷ আকৌ ভেকচিন মানৱ শৰীৰৰ বাবে নিৰাপদ হোৱাটো প্ৰাথমিক কথা৷ সাংঘাটিক পাৰ্শ্বক্ৰিয়াৰ বাবে ডেংগু ভেকচিন (Dengvaxia) অব্যৱহৃত হৈ ৰোৱাৰ কথা আজি বিশ্ববাসীৰ জ্ঞাত৷\n(৫) যাবতীয় অনুমোদন প্ৰক্ৰিয়া : ট্ৰায়েল সফলতাৰে সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ প্ৰতিবেদন অধ্যয়ন কৰি যাবতীয় চৰকাৰী কৰ্তৃপক্ষই সেই নিৰ্দিষ্ট ভেকচিনৰ নিৰ্মাণ, বিতৰণ আৰু ৰাজহুৱা প্ৰয়োগৰ অনুমতি প্ৰদান কৰে৷\nবিশ্বজোৰা ভেকচিনৰ নিৰ্মাণৰ প্ৰতিযোগিতা : –\nনিউয়ৰ্ক টাইমচৰ যোৱা ২১জুলাইত দিয়া তথ্যমতে বৰ্তমান বিশ্বত কৰ'নাৰ ভেকচিন উদ্ভাৱনৰ ক্ষেত্ৰত অৱস্থান হ'ল এনেকুৱা : - প্ৰি-ক্লিনিকেল পৰ্যায়ত আছে ১৪০ টাৰ অধিক, ফেজ-১ত আছে ১৯ টা দৰব নিৰ্মাতা কোম্পানী,ফেজ-২ত আছে ১৩ টা দৰব নিৰ্মাতা কোম্পানী, ফেজ-৩ত আছে ৪ টা দৰব নিৰ্মাতা কোম্পানী, ফেজ-৪ত অনুমোদন প্ৰাপ্ত হৈছে এটা প্ৰতিষ্ঠানৰ ভেকচিন ৷ এতিয়া কিছু বিস্তাৰিত আলোচনালৈ আগবাঢ়োঁ৷\nmRNA-1273 নামৰ ভেকচিন নিৰ্মাণৰ প্ৰস্তুতি চলাই আছে আমেৰিকাৰ মাছাচ্যুটিচস্থিত বায়টেক ফাৰ্ম মডাৰ্ণা (Moderna) নামৰ চৰকাৰী সাহাৰ্যপ্ৰাপ্ত প্ৰতিষ্ঠানে৷ এওঁলোকে যোৱা ১৬মাৰ্চত ফেজ-১ ক্লিনিকেল ট্ৰায়েল আৰম্ভ কৰে আৰু ২৭জুলাইৰ পৰা ৩০হেজাৰ স্বেচ্ছাসেৱকৰ ওপৰত ফেজ-৩ৰ পৰীক্ষা আৰম্ভ কৰাৰ কথা৷ নিউ ইংলেণ্ড জাৰ্ণেল অৱ মেডিচিনত প্ৰকাশিত তথ্যমতে ইতিমধ্যে সম্পন্ন হোৱা ফেজ দুটাত ৫০শতাংশ স্বেচ্ছাসেৱকৰ শৰীৰত গা-মূৰ-মাংসপেষীৰ বিষ,কঁপনি,ভাগৰুৱা অনুভৱ,বেজী লোৱা ঠাইত বিষ আদি লঘু পাৰ্শ্বক্ৰিয়া দেখা গৈছিল৷ উল্লেখযোগ্যযে লেবৰেটৰীত কৰ'না ভাইৰাছৰ জিনৰ পৃথকীকৰনৰ ৬৬দিন পাৰ হওতেই মডাৰ্ণাই ভেকচিনৰ ক্লিনিকেল ট্ৰায়েল আৰম্ভ কৰে৷ বিশ্বত ভেকচিনৰ ক্লিনিকেল ট্ৰায়েল আৰম্ভ কৰা প্ৰথম কোম্পানীটোৱেই হ'ল মডাৰ্ণা৷ মডাৰ্ণাই নিৰ্বাচন কৰি লোৱা নিৰোগী স্বেচ্ছাসেৱকসকলৰ বয়স ১৮ৰ পৰা ৫৫বছৰৰ ভিতৰৰ আছিল৷ একোটা ইন্ট্ৰামাচকুলাৰ বেজীৰ ড'জ আছিল ১০০মাইক্ৰগ্ৰাম৷ কোম্পানীয়ে আশা ব্যক্ত কৰে যে সফলতাৰে সকলো পৰীক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰি ২০২১ৰ আৰম্ভণিতেই বিশ্ববাসীক কৰ'নাৰ প্ৰতিষেধক উপহাৰ দিব৷\nAZ1222 নামৰ ভেকচিন নিৰ্মাণৰ প্ৰস্তুতি চলোৱা ইংলেণ্ডৰ অক্সফ'ৰ্ড ইউনিভাৰ্চিটিয়ে এষ্ট্ৰাজেনেচিয়া কোম্পানীৰ সহযোগত কৰা ফেজ-১আৰু ফেজ-২ ক্লিনিকেল ট্ৰায়েলত আশাপ্ৰদ ফলাফল দেখা গৈছে৷ লেন্সেট নামৰ মেডিকেল জাৰ্ণেলত প্ৰকাশিত তথ্যমতে ই যথেষ্ট নিৰাপদ আৰু ফলপ্ৰসু ইমিউনিটিদায়ক সিদ্ধ হ'ব৷ এন্টিবডিৰ ওপৰিও এই ভেকচিনে কিলাৰ টি-চেল উৎপন্ন কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে৷ ব্ৰাজিল আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাত ফেজ-৩ৰ ট্ৰায়েল অলপতে আৰম্ভ হ'ব৷ ভাৰতৰ চেৰাম ইন্সটিটিউট নামৰ কোম্পানীয়ে ফেজ-৩ৰ পৰীক্ষাৰ বাবে অনুমতি বিচাৰি আবেদন কৰিছে৷ আশা কৰা হৈছে আগষ্ট মাহৰ পৰা চেৰাম ইন্সটিটিউট অৱ ইণ্ডিয়াই ভাৰতত ফেজ-৩ট্ৰায়েল আৰম্ভ কৰিবলৈ সক্ষম হ'ব৷ উল্লেখযোগ্যযে এই কোম্পানীটো বিশ্বৰ ভিতৰতেই সৰ্ববৃহৎ ভেকচিন নিৰ্মাতা কোম্পানী৷ এহেজাৰ টকাৰ ভিতৰত উপলব্ধ কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰা এই ভেকচিনটোৰ নামাকৰণ কৰা হৈছে Covishield বুলি৷ ভাৰতীয় সুপ্ৰতিষ্ঠিত ব্যৱসায়ী মি০ মিট্টলে ৩৩০০কোটি টকাৰ দান অক্সফ'ৰ্ডৰ গবেষণাৰ বাবে আগবঢ়াইছে৷ অক্সফ'ৰ্ডৰ কৰ্তৃপক্ষই জনোৱামতে জৰুৰীকালীন অৱস্থাত ৪কোটি ভেকচিন অক্টোবৰ মাহত উৎপাদন কৰি ওলিয়াবলৈ তেওঁলোক সক্ষম৷ বিজ্ঞানীসকলে কোভিড১৯ত আক্ৰান্ত হৈ সুস্থ হোৱা ৰোগীৰ দেহত থকা এন্টিবডিৰ পৰিমান আৰু ভেকচিন লোৱা স্বেচ্ছাসেৱকৰ দেহত উৎপন্ন হোৱা এন্টিবডিৰ পৰিমান তুলনা কৰি চাই দেখে যে ভেকচিনৰ প্ৰভাৱ বেচি শক্তিৱন্ত৷ আকৌ ভেকচিনৰ বুষ্টাৰ ড'জ ললে আৰু এন্টিবডি বিকশিত হব৷\nGam-Covid-Vac-Lyo নামৰ ভেকচিন নিৰ্মাণৰ যোজা চলাই আছে ৰাচিয়াৰ চৰকাৰী মেডিকেল ইউনিভাৰ্চিটি চেচনোভে ৰাচিয়ান প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰণালয় আৰু গেমেল্যেই ৰিচাৰ্চ চেন্টাৰ ফৰ ইপিডেমিঅ'লজি এণ্ড মাইক্ৰবায়'লজীৰ সহযোগত৷ ১৮জুনত ফেজ-১ আৰম্ভ কৰে ১৮জন স্বেচ্ছাসেৱকৰ ওপৰত৷ পৰৱৰ্তী ফেজ-২ পৰীক্ষণ চলায় ২০জন স্বেচ্ছাসেৱকৰ ওপৰত৷ সকলো স্বেচ্ছাসেৱকক চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰি নিৰীক্ষণ কৰা হয়৷ ভেকচিনৰ দ্বাৰা ভাল ইমিউনিটি উৎপন্ন হোৱা বুলি দাবী জনাই এই প্ৰতিষ্ঠানে ফেজ-৩ সম্পন্ন নকৰাকৈয়ে ভেকচিন বজাৰত উপলব্ধ কৰিবলৈ অগ্ৰসৰ হৈছে আৰু এই কামত সহযোগ কৰিছে ৰাচিয়া চৰকাৰে৷ প্ৰতিষ্ঠানটোৱে জনোৱামতে ভেকচিনৰ পাউদাৰ বেজীৰ ৰূপত উপলব্ধ হ'ব আৰু দুটা ড'জ ল'লে ব্যক্তিজন দুবছৰলৈ সুৰক্ষিত থাকিব৷\nAd5-nCoV নামৰ চীনত নিৰ্মিত ভেকচিনক ফেচ-২ ক্লিনিকেল ট্ৰায়েলৰ পিছত মিলিটেৰীত প্ৰয়োগৰ বাবে অনুমোদন প্ৰদান কৰা হৈছে৷\nCorona Vaccine (China) নামৰ চীনত চিনোভেক বায়টেকৰ সৌজন্যত নিৰ্মিত ভেকচিনৰফেজ-৩ ট্ৰায়েল ব্ৰাজিলৰ ৯০০০স্বেচ্ছাসেৱকৰ ওপৰত চলি আছে৷ সকলো ঠিকেই থাকিলে ২০২১ৰ আৰম্ভণিত ভেকচিন বজাৰত দিব পৰা যাব বুলি আশা কৰা হৈছে৷\nচাইনা নেশ্বনেল বায়টেক গ্ৰুপ(CNBG)আৰু ৱুহান ইন্সটিটিউট অৱ ভাইৰ'লজিয়ে ফেজ-৩ ট্ৰায়েল ১৫০০০স্বেচ্ছাসেৱকৰ ওপৰত সংযুক্ত আৰব আমীৰাটত চলাই আছে৷ আবু ধাবিৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীয়েও এই ভেকচিনৰ পৰীক্ষণত ভাগ লৈছে৷\nজাৰ্মানীৰ BioNtec আৰু ফাইজাৰ কোম্পানীয়ে চলাই থকা ট্ৰায়েলত এন্টিবডি আৰু কিলাৰ টি-চেল বিকশিত হোৱা দেখা গৈছে বুলি জনা গৈছে৷ একেদৰে অষ্ট্ৰেলিয়াৰ মেডিফক্স আৰু ভেকচিন প্ৰাইভেট লিমিটেড কোম্পানীয়ে ফেজ-১ সফলতাৰে সম্পূৰ্ণ কৰাৰ বাতৰি আহিছে৷ এইদৰে বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা কৰ'নাৰ ভেকচিন নিৰ্মাণৰ প্ৰচেষ্টাৰ বা-বাতৰি আহি আছে ৷\nভেকচিনৰ নিৰ্মাণত ভাৰতৰ সম্ভাব্য ভূমিকা : -\nCovaxin নামেৰে স্বদেশী ভেকচিন ভাৰত বায়টেক নামৰ ভাৰতৰ প্ৰসিদ্ধ ভেকচিন নিৰ্মাতা কোম্পানী,ইণ্ডিয়ান কাউন্সিল অৱ মেডিকেল ৰিচাৰ্চ আৰু পুণেৰ নেশ্বনেল ইন্সটিটিউট অৱ ভাইৰলজীৰ সযুক্ত প্ৰচেষ্টাত নিৰ্মাণ হ'বলৈ গৈ আছে৷ ১৮ৰ পৰা ৫০বছৰ বয়সৰ সম্পূৰ্ণ নিৰোগী স্বেচ্ছাসেৱকৰ ওপৰত ক্লিনিকেল ট্ৰায়েল দেশৰ ১৪টা কেন্দ্ৰত যোৱা ২০জুলাইৰ পৰা আৰম্ভ হৈছে৷ দিল্লী, পাটনা, কানপুৰ, গোৰখপুৰ, ভুবনেশ্বৰ, বিশাখাপট্টম, বেলগাম,ৰোহটক,হায়দৰাবাদ,নাগপুৰ,চেন্নই,গোৱা আদি নিৰ্বাচিত ঠাইত শ শ লোকে স্বেচ্ছাসেৱক হ'বলৈ উৎসাহেৰে আগবাঢ়ি আহিছে৷ কেউটা ক্লিনিকেল ফেজ সম্পন্ন কৰোতে কমেও ৬টা মাহ সময় লাগিব৷ গতিকে যিমান প্ৰচাৰ চলিলেও অচিৰেই ভাৰতত কৰ'নাৰ ভেকচিন উপলব্ধ হ'ব বুলা কথাটো বাস্তৱিকতাৰ পৰিপন্থী৷ আমি আশা কৰিব পাৰোঁ সকলো প্ৰয়োগ সুকলমে সম্পন্ন হ'লে নতুন বছৰৰ আৰম্ভণিত ভেকচিন বজাৰলৈ আহিব পাৰে৷\nZyCoV-D নামেৰ আনএটা স্বদেশী ভেকচিনৰ প্ৰস্তুতি আহমেডাবাদৰ জাইডাচ কেডিলাই চলাই আছে৷ ইতিমধ্যে ১০০০জন স্বেচ্ছাসেৱকৰ ওপৰত ফেজ-১ ক্লিনিকেল ট্ৰায়েল সফলতাপূৰ্বক সম্পন্ন হৈছে৷\nইয়াৰ ওপৰিও এটা কথা পাঠকক অৱগত কৰিব লাগিব৷ পোনতে ভেকচিন উদ্ভাৱন বিশ্বৰ যি দেশেই নকৰক কিয়, ভেকচিনৰ বৃহৎ পৰিমানত উৎপাদন বা নিৰ্মাণৰ বাবে ভাৰতৰ সহায় ল'বই লাগিব৷ বিশ্বৰ প্ৰায় অৰ্ধেক সংখ্যক নানাবিধ ভেকচিনৰ চাহিদা ভাৰতেই পূৰণ কৰি আহিছে৷\nলেখাটি অসমীয়া খবৰ কাকততো প্ৰকাশ পাইছে। লেখকৰ ই-মেইল drbksaikia@gmail.com ম'বাইল ৯৪৩৫০৪৮০৫৫, ৱেবচাইট – www.drbhupensaikia.com লেখকৰ আন আন প্ৰকাশিত লেখা পঢ়িবলৈ ক্লিক কৰকঃ https://www.xukhdukh.com/search/label/DR-BHUPEN-SAIKIA\nTags # ARTICLE # DR-BHUPEN-SAIKIA # HEALTH # RECENT # ডাঃ ভূপেন শইকীয়া # প্ৰৱন্ধ # স্বাস্থ্য\nBy xukhdukh.com on July 23, 2020\nLabels: ARTICLE, DR-BHUPEN-SAIKIA, HEALTH, RECENT, ডাঃ ভূপেন শইকীয়া, প্ৰৱন্ধ, স্বাস্থ্য


‘Live Concert’ত কোনে kiss কৰিলে অভিনেত্ৰী প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাক ? অস্বস্তিত প্ৰিয়ংকা! Video|priyanka-chopra-and-nick-jonas-steal-a-kiss-mid-concert-watch-video– News18 Assam\n‘Live Concert’ত কোনে kiss কৰিলে অভিনেত্ৰী প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাক ? অস্বস্তিত প্ৰিয়ংকা! Video\nএইবাৰ আমেৰিকাৰ এক সংগীতৰ অনুষ্ঠানত প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাক ৰাজহুৱা স্থানতে Kiss কৰিলে স্বামী নিক’ জনছে।\nUpdated:October 24, 2019, 6:39 PM IST\nUpdated: October 24, 2019, 6:39 PM IST\nআজিকালি প্ৰায়ে চৰ্চাত থাকে বলীউডৰ অভিনেত্ৰী প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰা। নিক’ জোনছৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হোৱাৰ পিছৰে পৰা বলীউডৰ মোহময়ী অভিনেত্ৰী প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাই নিজৰ বিতৰ্কিত কাম কাজৰ বাবে প্ৰায়ে সংবাদ শিৰোণাম দখল কৰি আহিছে। এইবাৰ আমেৰিকাৰ এক সংগীতৰ অনুষ্ঠানত প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাক ৰাজহুৱা স্থানতে Kiss কৰিলে স্বামী নিক’ জনছে। পিছত ছচিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হৈ পৰে নিক জনছে প্ৰিয়ংকাক ৰাজহুৱা স্থানত চুমা খোৱা ভিডিঅ’। এনেদৰে হৰ্ঠাৎ প্ৰিয়ংকাক চুমা খোৱাৰ ফলত কিছু অস্বস্তিতো পৰে অভিনেত্ৰীগৰাকী।


মোৰ মায়েই মোৰ স্বামীক হত্যা কৰিছে। তেওঁ আমাৰ প্ৰেম-বিবাহক সমৰ্থন কৰা নাছিল : আশ্ৰাফৰ পত্নী\nঅসমতো প্ৰৱেশ ঘটিল নেকি অনাৰ কিলিঙৰ বীজাণু? : নিজৰ মাকৰ বিৰুদ্ধেই আনিলে স্বামীক হত্যাৰ অভিযোগ\nJune 8, 2018 11:11 pm\nনিহত আশ্ৰাফ আলী আৰু তেওঁৰ পত্নী।\nউত্তৰ ভাৰতত চলা কুখ্যাত সামাজিক ব্যাধি অনাৰ কিলিঙৰ বীজাণু অসমতো প্ৰৱেশ ঘটিল নেকি? গোৱালপাৰাত ৭ জুনৰ নিশা সংঘটিত এটা হত্যাৰ ঘটনাই এনেকুৱা এটা দুৰ্ভাৱনাৰ কাষ চপাই নিলে অসমৰ মানুহক।\nঘটনাটোত নিজৰ স্বামীক হেৰুওৱা মহিলাগৰাকীয়ে আজি সাংবাদিকৰ আগত কয়, “মোৰ মায়েই মোৰ স্বামীক হত্যা কৰিছে। এই হত্যাৰ আঁৰত তেৱেঁ আছে। তেওঁ আমাৰ প্ৰেম আৰু বিয়াক সমৰ্থন কৰা নাছিল।”\nহত্যাৰ বলি হোৱা আশ্ৰাফ আলীৰ পত্নীয়ে নিজৰ মাক লাবণ্য বৰাৰ বিৰুদ্ধে অনা এই গুৰুতৰ অভিযোগ বিশেষ তাৎপৰ্য্যপূৰ্ণ বিবেচিত হৈছে। আনহাতে গোৱালপাৰাৰ আৰক্ষীয়ে নিশাই ঘটনাত জড়িত থকাৰ সন্দেহত সুভাষ ৰয় আৰু জ্যোতিষ ৰয় নামৰ দুজনক আটক কৰিছে। ইয়াৰে সুভাষ ৰয়ক প্ৰধান অভিযুক্ত বুলি সন্দেহ কৰিছে আৰক্ষীয়ে।\nউল্লেখযোগ্য যে প্ৰেমৰ সূত্ৰে তিনি মাহ পূৰ্বে নগাৱঁৰ কামপুৰৰ এগৰাকী হিন্দু ছোৱালীক বিয়া কৰাইছিল গোৱালপাৰাৰ আশ্ৰাফ আলীয়ে। এখন মোবাইল হেণ্ডছেটৰ দোকান দি জীৱিকা উলিওৱা আশ্ৰফ আলীক বৃহস্পতিবাৰৰ নিশা দোকানৰ পৰা ঘৰলৈ ঘূৰি যাওঁতে অচিনাক্ত আততায়ীয়ে গুলীয়াইছিল। তেওঁক ততাতৈয়াকৈ গুৱাহাটীৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় চিকিৎসালয়লৈ অনা হৈছিল যদিও পিছত মৃত্যু হয়।\nজানিব পৰা মতে, আশ্ৰাফ আলীৰ পত্নীক মাকৰ ঘৰৰ মানুহে বিয়াত বাধা দিয়াৰ লগতে বিয়া হ’লে ছুপাৰি কিলাৰ লগাই তেওঁৰ স্বামীক হত্যা কৰা হ’ব বুলি মাকে সকীয়াই দিছিল। আনহাতে এই বাধা নেওচি বিয়াৰ হোৱাৰ পিছত মাকৰ ঘৰৰ পৰিয়ালটোৱে তেওঁক দুবাৰকৈ জোৰ কৰি ঘৰলৈ ঘূৰাই নিছিল। কিন্তু তাৰ পিছতো তেওঁ নিজৰ মৰমৰ স্বামীৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহিছিল। অৱশেষত সমাজৰ সংকীৰ্ণতাৰ বাবে কেৱল ধৰ্মটো বেলেগ হোৱা বাবেই তেওঁ নিজৰ স্বামীৰ জীৱনৰ দাম ভৰিব লগীয়া হ’ল।\nআনহাতে, আমাৰ সাংবাদিকৰ আগত গোৱালপাৰাৰ আৰক্ষী অধীক্ষক অমিতাভ সিনহাই কয়, “আমি কেছটোৰ তদন্ত কৰি আছো। হত্যাৰ বলি হোৱা যুৱকজনৰ পত্নীৰ ভাষ্য বিবেচনা কৰাৰ লগতে সকলো সম্ভাৱনা চাই আছো।”\nউল্লেখযোগ্য যে হত্যাৰ ঘটনাটোৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত অঞ্চলটোত সৃষ্টি হ’ব পৰা পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পৰাকৈ নিৰাপত্তা ব্যৱস্থাত চকু ৰখা হৈছে। আমছুৱে ঘটনাটোত জড়িত অপৰাধীক শাস্তি দিয়াৰ লগতে নিহতৰ পৰিয়াললৈ দহ লাখ টকাৰ ক্ষতিপূৰণ দিয়াৰ দাবী জনাইছে।


অসুৰক্ষিত! চৰকাৰী বীমা কোম্পানী LICত জমা কৰা আপোনাৰ কষ্টৰ ধনৰ ওপৰত বাঢ়িছে সংকট!– News18 Assam\nঅসুৰক্ষিত! চৰকাৰী বীমা কোম্পানী LICত জমা কৰা আপোনাৰ কষ্টৰ ধনৰ ওপৰত বাঢ়িছে সংকট!\n»অসুৰক্ষিত! চৰকাৰী বীমা কোম্পানী LICত জমা কৰা আপোনাৰ কষ্টৰ ধনৰ ওপৰত বাঢ়িছে সংকট!\nUpdated:January 22, 2020, 7:48 PM IST\nবিগত ৫বছৰত NPA ৩০,০০০কোটি টকালৈকে বৃদ্ধি। বহুকেইটা ব্যক্তিগত কোম্পানীয়ে লোন লৈ ডিফল্ট কৰাৰ কাৰণে এলআইচিৰ এনপিএ বাঢ়িছে।\nLast Updated: January 22, 2020, 7:48 PM IST\nভৰসাৰ প্ৰতীক চৰকাৰী ক্ষেত্ৰৰ বীমা কোম্পানী ভাৰতীয় জীৱন বীমা নিগম। দেশৰ কোটি কোটি লোকে চকু মুদি নিজৰ উপাৰ্জনৰ এক বৃহৎ অংশ এলআইচিৰ পলিচীত বিনিয়োগ কৰি আহিছে। কিন্তু শেহতীয়াকৈ বহুকেইটা ঘটনাই এলআইচিত জমা নগদ ধনৰ বৃহৎ ভাণ্ডাৰৰ প্ৰতি সংকটৰ সৃষ্টি কৰিছে।\nবেংকৰ দৰে কৰিছে একেই ভুল!\nপ্ৰচুৰ পৰিমাণৰ নগদ ধনৰ ভাণ্ডাৰ থকাৰ কাৰণে চৰকাৰৰ হৈ সংকটমোচনৰ কাম কৰি আছে এলআইচিয়ে। ইয়ে ৰাজহুৱা কোম্পানী আৰু বেংকৰ শ্বেয়াৰ ক্ৰয় কৰি সেইসমূহ বিক্ৰী কৰাৰ কাম কৰিছে। কিন্তু এলআইচিৰ শেহতীয়া জমা হিচাপে চকু কপালত তুলিছে। ব্যক্তিগত ক্ষেত্ৰত হাজাৰ কোটি কোটি টকাৰ লোন প্ৰদান কৰি একাংশ বেংকে যি ভুল কৰিছিল সেই একেই ভুলৰে পুনৰাবৃত্তি কৰিছে এলআইচিয়ে। এই বিত্তীয় বৰ্ষ অৰ্থাৎ ২০১৯–২০ৰ প্ৰথম ছমাহৰ (এপ্ৰিল–ছেপ্তেম্বৰ)ত এলআইচিৰ নন পাৰফৰ্মিং এছেট অৰ্থাৎ NPA ৬.১০শতাংশ বাঢ়িছে। এই এনপিএ ব্যক্তিগত ক্ষেত্ৰৰ য়েছ বেংক, আইচিআইচিআই, এক্সিছৰ ওচৰাওচৰি। এটা সময়ত শ্ৰেষ্ঠ মানৰ কাৰণে জনাজাত এই বেংকসমূহে এতিয়া পৰিৱৰ্তিত পৰিস্থিতিত বৰ্ধিত এনপিএক লৈ সমস্যাত পৰিছে।\nকংগ্ৰেছ অধ্যক্ষ ৰাহুল গান্ধীয়ে এই প্ৰসংগত উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰি বুধবাৰে এটা টুইট কৰে,\nদৰাচলতে ৰাজহুৱা কোম্পানী এলআইচিয়ে টাৰ্ম লোন আৰু নন কনভাৰটেবল ডিবেন্সাৰৰ ৰূপত বহুকেইটা কৰ্পৰেট কোম্পানীক লোন আদায় দিছিল। এলআইচিৰ ওচৰত প্ৰায় ৩৬লাখ কোটিৰো অধিক টকাৰ সম্পত্তি বা নগদ ধন আছে। ৩০ছেপ্তেম্বৰ, ২০১৯লৈকে এলআইচিৰ এনপিএ বৃদ্ধি পাই ৩০,০০০কোটি টকালৈকে বৃদ্ধি পাইছে।\nবিগত পাঁচ বছৰত ইয়াৰ এনপিএ দুগুণ হৈছে আৰু মুঠ সম্পত্তিৰ এয়া ৬.১০শতাংশ হৈ পৰিছে।\nএলআইচিৰ ডিফল্টাৰ কোন?\nএলআইচিৰ পৰা ঋণ লৈ আদায় নিদিয়া ডিফল্টাৰ কোম্পানীৰ তালিকা তালিকাখন দীঘলীয়া। ইয়াত আছে ডাঙৰ ডাঙৰ কোম্পানীৰ নাম, ইউনিটেক, জিটিএল, IL&FS, ডেক্কান ক্ৰনিকল, ভূষণ পাৱাৰ, ভিডিঅ’কন ইণ্ডাষ্ট্ৰীজ, গেমন, এবিজি শ্বিপয়াৰ্ড আদি কোম্পানী আছে। এই কোম্পানীবোৰে এলআইচিৰ পৰা টাৰ্ম লোন আৰু এনচিডিৰ হিচাপত ঋণ লৈছে।\nইয়াৰে বহু ডিফল্টাৰৰ পৰা টকা উভতাই লোৱাটো যথেষ্ট কষ্টকৰ হ’ব। অৱশ্যে এই কথা সত্য যে এলআইচিয়ে বছৰি ২৬০০কোটিৰো অধিক টকাৰ লাভ কৰে আৰু বীমা কোম্পানীটোৰ নিজৰ হিচাপ বহীত এই এনপিএৰ কাৰণে ৯০শতাংশ ব্যৱস্থা কৰা থাকে। কিন্তু দেউলীয়া হোৱা বহুকেইটা কোম্পানীৰ পৰা টকা ঘুৰাই পোৱাটো কঠিন হ’ব আৰু এইসমূহক দিয়া ঋণে বীমা কোম্পানীটোক যথেষ্ট লোকচান কৰোৱাব পাৰে।\n(www.businesstoday.in আৰু https://aajtak.intoday.inৰ পৰা সহায় লৈ।)\nFirst published: January 22, 2020, 7:48 PM IST


স্বৰূপ – কৌশিক দাস – ফটাঢোল\nDecember 1, 2018 দৈনন্দিন\tLeaveacomment\nস্বৰূপ – কৌশিক দাস\nটেলিভিছন ষ্টুডিঅ’টোৰ পৰা নাতিদূৰৈত থকা বাপধনৰ সৰু গুমটি দোকানখন সাধাৰণতে খুৱ কম ভদ্ৰলোকৰহে চকুত পৰে। বিজুলীৰ লুকাভাকু আনদিনাৰ দৰে আজিও চলি আছে। নিশা তেতিয়া ন বাজিছে, বাপধনেও দোকানখন সামৰাৰ প্ৰস্তুতি চলালে।\n:ভাইটি, ইণ্ডিয়া কিং চিগাৰেট ৰাখা নেকি হে?\nক্ষীণ পোহৰৰ পৰা ওলাই অহা মাতষাৰ কাৰ প্ৰথমতে ধৰিব পৰা নাছিল বাপধনে,\n: হয়, আছে।\n:চাওঁ, মোক দুটা দিয়া।\n: অম্লানদা, জ্বলাওক……\nঅম্লান খনিকৰৰ ওঁঠত জ্বলিবলৈ উদগ্ৰীৱ হৈ থকা চিগাৰেটটো জ্বলাই দিলে হাজৰিকাই। সম্পুৰ্ণ বেপৰোৱা ভংগীত। একেডাল কাঠিৰে তেৱোঁ আনটো জ্বলাই ল’লে।\nহাজৰিকাই তেল দিব জানে। এইবোৰত তেওঁ বহু পুৰণি খেলুৱৈ।\n:আজি, আপুনি বেয়াই পালে চাগে! আবেগক লৈ খেলা কৰা মানুহতো! খঙটো একেবাৰে জ্বলি পকি উজাই আহেহে!\nভুৱনমোহন হাজৰিকা স্থানীয় সংগঠন এটাৰ নেতা আৰু অম্লান খনিকৰ হ’ল শাসকীয় দলটোৰ মুখপাত্ৰ। ৰাজ্যখনৰ জ্বলন্ত বিষয়বোৰক লৈ ইলেকট্ৰনিক মিডিয়াত হোৱা আলোচনাবোৰত দুয়োজনে প্ৰায় একেলগে অংশগ্ৰহণ কৰে। অব্যৰ্থ যুক্তি তৰ্কৰ আক্ৰমন আৰু প্ৰতিআক্ৰমন দ্ৰুত গতিত আগবাঢ়ে।\nএনে সময়ত সৌহাৰ্দ্যতাৰ কল্পনাও তেওঁলোকৰ মাজত ধুসৰ হৈ পৰে। ৰাইজ ভাগে ভাগে জ্বলি উঠে, দাউদাউকৈ …। একপ্ৰকাৰ টি.ভি. ষ্টুডিঅ’ৰ ভিতৰতে আৱদ্ধ হৈ পৰে আমাৰ মানুহবোৰ।\nবাহিৰত এতিয়া উদাসীন আন্ধাৰ। বাপধনৰ দোকানৰ সন্মুখত দুই বৈৰীৰ অন্তৰংগ মুহুৰ্ত। দুটা চিগাৰেটৰ শ্ৰাদ্ধত পৰিবেশটো বেচ পাতল যেন লাগিছে। সিহঁতৰ মাজৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা ধোঁৱাবোৰৰ সাক্ষী হ’বলৈ বাপধনৰ বাহিৰে এতিয়া ইয়াত কোনো নাই !\n:সেইবোৰ নিজৰ জেগাত থাকিব দিয়া! মই মাইণ্ড নকৰোঁ। এইমাত্ৰ তুমিয়েই জ্বলাই নিদিলা জানো? কেতিয়াবা তুমি জ্বলাইছা নাইবা মই জ্বলাইছো …। মনত ৰাখিবা মূলত ধোঁৱাটো আমি দুজনেই উপভোগ কৰিছো!\nখনিকৰে আশ্বস্ত কৰিব খোজে হাজৰিকাক। হাজৰিকায়ো খনিকৰৰ ওচৰত নিজৰ সুবিধাবাদী স্বৰূপ উদঙাই দিয়ে।\nএকো নুবুজাৰ ভাওঁ ধৰি পান দোকানী বাপধনে খনিকৰৰ ফালে চাই সুধিলে,\n:আপুনি কি জ্বলাৰ কথা কৈছে, চাৰ?\n:তোমাৰ দোকানৰ ইণ্ডিয়া কিং চিগাৰেট বোৰ অ’! আমি নজ্বলালে বিক্ৰী কেনেকৈ হ’ব?\nএৰা, হয়তো ইণ্ডিয়া কিং চিগাৰেট! কি যে ৰাজকীয় সুখৰ বাবে ঐক্যবদ্ধ হৈ জ্বলি উঠে।\nআজিৰ কথা-বাৰ্তাৰ প্ৰদৰ্শণীখনত হাজৰিকা-খনিকৰৰ যুদ্ধখন বাপধনেও চাইছিল। সি বুজি পালে হাজৰিকাৰ সামাজিক দায়বদ্ধতা আৰু খনিকৰৰ প্ৰতাৰণাৰ পথত অলপতে জ্বলি উঠা চিগাৰেট দুটা জুইকুৰাই যথেষ্ঠ !!\n« এ টেল অৱ এ হৰৰ কেট – ৰিমঝিম বৰঠাকুৰ\nছাকিৰা আহিব ফটাঢোলৰ বিহুলৈ – হেমন্ত কাকতি »


Contexts : Cinema\nItems in Cinema\nAssamese: ছায়াবাজী, ছায়া-ভাওনা,\nছায়া-চিত্ৰ বা বোলছবি প্ৰদৰ্শন কৰা এক পুৰণি পদ্ধতি।\nEnglish: Sir Charles Spencer Chaplin, Charlie Chaplin,\nAssamese: ছাৰ চাৰ্লছ স্পেনচাৰ চেপলিন, চাৰ্লি চেপলিন,\n(16 April 1889 – 25 December 1977) An English comic actor, filmmaker, and composer who rose to fame in the silent era. Chaplin becameaworldwide icon through his screen persona "the Tramp" and is considered one of the most important figures in the history of the film industry.\n(১৬ এপ্ৰিল ১৮৮৯-২৫ ডিচেম্বৰ ১৯৭৭ ) ঘাইকৈ অবাক চলচ্চিত্ৰ যুগৰ এজন ইংৰাজ হাস্য অভিনেতা, চলচ্চিত্ৰ নিৰ্দেশক আৰু সংগীত পৰিচালক৷ প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ছোৱাত তেওঁৰ কৰ্মৰাজী সমগ্ৰ পৃথিৱীতে প্ৰখ্যাত হৈ পৰে৷ মাইম, শ্লেপষ্টিক আৰু অন্যান্য দৃশ্যগত হাস্য কৌশল ৰ বাবে জনাজাত হৈ পৰে৷\nEnglish: short film,\nপূৰ্ণাঙ্গ কথাছৱিৰূপে বিবেচিত হ`ব পৰাকৈ দীঘল নোহোৱা কথাছৱি\nAssamese: উপশিৰোনাম, উপশিৰোনামা,


দেহত কৰ'ণা আছে নে নাই তাৰ পৰীক্ষাৰ নামত আপুনি ভৰিব লাগিব কিমান টকা?\nদেহত কৰ’ণা আছে নে নাই তাৰ পৰীক্ষাৰ নামত আপুনি ভৰিব লাগিব কিমান টকা?\nভাৰতৰ এচাম অবিবেচকী লোকৰ কাণ্ডই কৰ'ণা অধিক ৰূপত বিস্তাৰিত কৰাৰ আশংকা বৃদ্ধি কৰি তুলিছে\nUpdated: 29-Mar-20 @ 8:44\nসমগ্ৰ বিশ্বকে ত্ৰাসিত কৰিছে কৰ’ণা ভাইৰাছে। এই মাৰাত্মক ভাইৰাছবিধৰ সংক্ৰমণ কমক চাৰি বাঢ়িছেহে। ভাৰততো প্ৰতিদিনে বৃদ্ধি পাইছে কৰ’ণাত মৃত্যু আৰু আক্ৰান্ত হোৱা লোকৰ সংখ্যা। ভাৰতৰ এচাম অবিবেচকী লোকৰ কাণ্ডই কৰ’ণা অধিক ৰূপত বিস্তাৰিত কৰাৰ আশংকা বৃদ্ধি কৰি তুলিছে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে সমগ্ৰ দেশতে জাৰি কৰা লক ডাউনতো মানুহ ঘৰৰ বাহিৰ হ’বলৈ এৰা নাই। বাৰম্বাৰ গৃহবন্দী হৈ থাকিবলৈ অনুৰোধ আৰু আহ্বান কৰাৰ পিছতো এচামে কৰিছে আওকাণ। কৰ’ণাত আক্ৰান্তৰ চিকিৎসাৰ খৰচ বহন কৰিব চৰকাৰে।\nকিন্তু আপোনাৰ দেহত কৰ’ণা ভাইৰাছৰ অৱস্থিতি আছে নেকি সেই পৰীক্ষা আপুনি নিজেই কৰিব লাগিব। ভাইৰাছ ধৰাৰ পিছতহে চৰকাৰে ল’ব আপোনাৰ দায়িত্ব। যথেষ্ট খৰছী এই কৰ’ণা ভাইৰাছৰ পৰীক্ষা। চৰকাৰী চিকিৎসালয়ত বিনামূলীয়াকৈ পৰীক্ষা কৰা হয়।\nকিন্তু চৰকাৰী চিকিৎসালয়ত কৰ’ণা ভাইৰাছ পৰীক্ষণৰ সীমিত পৰীক্ষণ সঁজুলি থকা বাবে শেহতীয়াকৈ চৰকাৰে এটা ব্যক্তিগত পৰীক্ষাগাৰক দিছে কৰ’ণা ভাইৰাছ পৰীক্ষণৰ অনুমতি তথা দায়িত্ব। এই ব্যক্তিগত পৰীক্ষাগাৰে কৰ’ণা ভাইৰাছ পৰীক্ষণৰ বাবদ আপোনাৰ পৰা আদায় ল’ব ৪,৫০০ টকা। যি হাৰত বিশ্বজুৰি মহামাৰীৰ ৰূপ ধৰি কৰ’ণাৰ সংক্ৰমণ ঘটিছে তাৰবাবে আপুনি কেৱল চৰকাৰী চিকিৎসালয়লৈ আশা কৰি ৰৈ নাথাকি ব্যয়বহুল হ’লেও ৪,৫০০ টকা ভৰিয়েই কৰিব লাগিব কৰ’ণা ভাইৰাছৰ পৰীক্ষা। সেয়ে এই সংকটৰ সময়ত নিজক সাৱধানে ৰাখক আৰু সুৰক্ষিত থাকক।\n29-Mar-20 @ 8:34


Home ARTICLE INDRAJIT-BORA ইন্দ্ৰজিতবৰা প্ৰৱন্ধ প্ৰৱন্ধ\nxukhdukh.com September 12, 2017 ARTICLE, INDRAJIT-BORA, ইন্দ্ৰজিতবৰা, প্ৰৱন্ধ,\nপুঁজিবাদৰ বিৰোধী শক্তি কোন?\nপুঁজিবাদৰ বিৰোধিতা কৰাসকল কেৱল বাওঁপন্থীনে? যদি নহয়, তেন্তে পুঁজিবাদৰ বিৰোধিতা কৰা সকল প্ৰকৃততে কোন? স্বৰাজোত্তৰ ভাৰতৰ মিশ্ৰ অৰ্থনীতি, ভূমি সংস্কাৰ আৰু ৰাজহুৱা খণ্ডৰ যোগেদি হোৱা প্ৰতিপত্তিশালীসকলক বিভিন্ন বাওঁ-গণতান্ত্ৰিক সংস্কৰণ হিচাবে ৰাজনৈতিক আত্মপ্ৰকাশ কৰা দেখা যায় ৷ আনকি বাওঁপন্থী ৰাজনীতিও ব্যৱহাৰ কৰা হ’ল৷ তেওঁলোকেই হ’ল আচলতে নব্য সামন্তীয় ৰক্ষণশীল আৰু পুঁজিবাদৰ আগ্ৰাসনত পৰম্পৰাগত আৰ্থ-সামাজিক সম্পৰ্ক হেৰাই যোৱাৰ আশংকাত ভীতি-বিহ্বল ৷ এই সকল কেৱল পুঁজিবাদৰ নহয়, আনকি পুঁজিৰ বিকাশৰেই বিৰোধী । পুঁজিৰ বিকাশৰ এনে বিৰোধিতাই পুঁজিবাদী বিকাশৰ বিৰোধিতাৰ সৈতে একাকাৰ হৈ পৰাত আমাৰ উৎপাদনক্ষম শক্তিবিলাকৰ চিনাক্তকৰণ আসোঁৱাহপূৰ্ণ হৈ উঠে । এইখিনিতে উল্লেখযোগ্য যে ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ প্ৰেক্ষাপটে কিন্তু তেতিয়াৰ সামন্তীয় প্ৰভূসকলক একাষৰীয়া কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল ৷\nগতিকে, বিতৰ্ক নিশ্চয় পুঁজিৰ বিকাশৰ নহয়, তাৰ প্ৰক্ৰিয়াৰহে । তেন্তে পুঁজিবাদৰ বিৰোধিতা মানে পুঁজিৰ বিকাশৰ বিৰোধিতা নহবও পাৰে । পুঁজিৰ বিকাশ অবিহনে উৎপাদনৰ উৎসবোৰৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰয়োগ অসম্ভৱ । কিন্তু, সাংস্কৃতিক ৰক্ষনশীলতাই হওক নতুবা তাৰ ৰাষ্ট্ৰ-সৰ্বস্ব বিকল্পই হওক, পুঁজিৰ একচেটিয়া বিকাশৰ ঐতিহাসিক সমলবোৰ শক্তিশালী হৈ উঠে । অন্যহাতেদি, আধুনিক মাৰ্ক্স হিচাবে খ্যাত থমাচ পিকেটিৰ “Capital in the Twenty-First Century” ৰ মতে সাধাৰণতে, মুক্ত বজাৰ ব্যৱস্থাৰ সম্পত্তি বৰ্ধিতভাৱে কেন্দ্ৰীভূত হোৱাৰ স্বাভাৱিক প্ৰৱণতা থাকে, কাৰণ সম্পত্তি আৰু বিনিয়োগৰ ক্ষেত্ৰত মুনফাৰ মাত্ৰা অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ হাৰতকৈ অবিৰতভাৱে অনেক বেছি । এয়ে হ’ল বজাৰমূখী অৰ্থনীতিৰ গতিশীলতা আৰু খন্তেকীয়া উল্লসিত সময়বোৰো একচেটিয়া । এইটো সহজেই অনুধাৱন কৰিব পাৰি যে ঐতিহাসিক আৰ্থ-সামাজিক প্ৰক্ৰিয়াত একচেটিয়াকৈ গঢ়ি উঠা সম্পত্তিয়ে তাৰ পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত বৰ্ধিত সম্পত্তি আৰু আয়ৰ অনুপাতেৰে পুঁজিৰ বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত নেতিবাচক প্ৰভাৱ পেলায় । তাৰ লগে লগে গনতান্ত্ৰিক প্ৰক্ৰিয়াক কেৱল ভাৰা বিচাৰি থকা এনে সম্পত্তিৰ কবলৰ পৰা মুক্ত কৰাটো কঠিন হৈ পৰে ।\nতেন্তে, পুঁজিৰ বিকাশৰ অন্তৰায় আৰু তাৰ বিকল্প কি? পুঁজিৰ বিকাশ এক ঐতিহাসিক প্ৰক্ৰিয়া ৷ ঐতিহ্যমণ্ডিতভাৱে জমা হোৱা সামন্তীয় ধন-সম্পত্তি আৰু পৰিৱৰ্তিত সময়ত পুঁজিৰ বিকাশত জমা হোৱা ধন-সম্পত্তিৰ মাজৰ প্ৰতিযোগিতা আৰু তাৰ সৰ্বাঙ্গীন আৰ্থ-সামাজিক প্ৰভাৱ ভাৰতৰ দৰে পূৰণা ঔপনিবেশিক ৰাষ্ট্ৰবিলাকৰ এক সচৰাচৰ পৰিঘটনা । সম্প্ৰতি এই প্ৰতিযোগিতাত পুঁজিৰ বিকাশে সামন্তীয় অৱশেষৰ অৱমূল্যায়ন কৰিবলৈ সক্ষম হয় ।\nএটা কথা ঠিক যে পাশ্চাত্যৰ সেই আদিম পুঁজিবাদী বিকাশৰ পুনৰাবৃত্তি ভাৰতৰ দৰে পুৰনা ঔপনিবেশিক ৰাষ্ট্ৰত অসম্ভৱ । যেনেস্থলত আজি গনতান্ত্ৰিক আনুষ্ঠানিকতাই পাশ্চাত্যৰ উদ্যোগিক বিনিয়োগ আৰু বিকাশক নিয়োগ-সমৃদ্ধ কৰি পুঁজিবাদী বিকাশৰ সচৰাচৰ জমা প্ৰক্ৰিয়াক কিছু হলেও প্ৰতিহত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে । পুঁজিবাদৰ সোনালী যুগ আচলতে আদম্য পিপাসাৰ বিৰুদ্ধে থিয় দি উঠা গণতান্ত্ৰিক জনমতেৰে পৰিপুষ্ট এক মাৰ্জিত সময়। এইটো সহজেই অনুমেয় যে একচেটিয়া পুঁজিৰ আগ্ৰাসনত গনতান্ত্ৰিক প্ৰক্ৰিয়া কেতিয়াও মুক্তভাৱে পৰিচালিত হ’ব নোৱাৰে ৷\nআমি জানো যে পাশ্চাত্যৰ পুঁজিবাদী বিকাশ আদিম সামন্তীয় সামাজিক গাঁথনিৰ দিনতে হৈছিল, যেতিয়া গনতন্ত্ৰ বা সামাজিক ন্যায়ৰ কোনো স্থান নাছিল । তেনে ক্ৰমনিকাই এইটো নিশ্চিত কৰি দিছিল যে স্বাধীন ভাৰতৰ গনতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাৰ মাজত মিশ্ৰ অৰ্থনীতিৰে কৰা পুঁজিৰ বিকাশৰ পৰিকল্পনা ঐতিহাসিকভাৱে এক নাভ্ৰুত-নাশ্ৰুত কথা । কিন্তু, তাৰ কিবা বিকল্প আছিলনে ? ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰতিষ্ঠিত পুঁজিপতি সকলেও ঐতিহাসিক বম্বে পৰিকল্পনাৰে তেনে অৰ্থনীতিৰ পক্ষ লোৱাটো তাৎপৰ্যপূৰ্ণ কথা আৰু বৰঞ্চ ই আছিল এই গোষ্ঠীৰ সমকালীন আৰ্থ-সামাজিক পৰিস্থিতিৰ অদ্বিতীয়ভাৱে পৰিপক্ক অধ্যয়নৰ ফলাফল । মাত্ৰ কেইবছৰমানতে ভূমি সংস্কাৰ অভিযানৰ অন্তৰ্গত জমিদাৰী নিৰ্মূল সম্ভৱ হৈ উঠাৰ প্ৰাকমূহুৰ্তত ৰক্ষণশীল স্বতন্ত্ৰ দলেও ৰাজনৈতিক ভেঁটি হেৰুৱাই পেলোৱাটো স্বাভাৱিক । ভূমি সংস্কাৰে এখন থলুৱা বজাৰৰ বাট মুকলি কৰিছিল । তেনেদৰে, নেহৰুৰ ভূমি সংস্কাৰৰ দৰে বৈপ্লৱিক নীতিৰ পটভূমিত বাওঁপন্থী ৰাজনীতিয়েও বিকল্প হেৰুৱাই পেলাইছিল । আচলতে মিশ্ৰ অৰ্থনীতিৰ বিৰোধিতা কৰাৰ সবল বিকল্প ৰাজনৈতিক ব্যাখ্যা কাৰো ওচৰত নাছিল । প্ৰভাৱশালী নব্য সামন্তীয় সকলে ইতিমধ্যে মিশ্ৰ অৰ্থনীতিৰ সুৰক্ষা কবচ পিন্ধি লৈছিল ।\nপাশ্চাত্যৰ সেই ক্ৰমনিকাৰ আৰ্হিত পুঁজিৰ বিকাশ ঘটাবলৈ আমি আদিম সামন্তীয় সমাজ গাঁথনিলৈ ঘূৰি যাব লাগিছিল নেকি? যাতে ঐতিহ্যমণ্ডিত সামন্তীয় ক্ষমতাৰ চেঁপাত পুঁজিৰ বিকাশ হয় । অপৰিপক্ক পুঁজিৰ বিকাশ নব্য সামন্তীয় শ্ৰেনীৰ সৃষ্টিৰ কাৰক হলেও তেনে প্ৰত্যাৱৰ্তন গনতান্ত্ৰিক সমাজব্যৱস্থাত অসম্ভৱ । লগতে ঔপনিৱেশিক শাসনে সম্ৰাজ্যবাদী বৰ্বৰতাৰ ভালকৈয়ে অনুধাৱন কৰাইছিল । সেয়ে পুঁজিবাদী বিকাশৰ পৰিনতিৰ অনুধাৱনত এক ভীতিবিহ্বলতা স্বাভাৱিকভাৱেই বিৰাজমান হৈ পৰিছিল । কিন্তু পুঁজিবাদী বিকাশ যদি অৱশ্যাভাম্বী হয়, তেনে কেৱল ভীতিবিহ্বলতাই আনি দিয়া বিকল্পৰ পৰিনতি কি? পৰিনতিস্বৰুপে জমিদাৰী নিৰ্মূলৰ লগে লগে সৃষ্টি হোৱা নব্য সামন্তীয় সকল ৰাজনৈতিকভাৱে শক্তিশালী হৈ উঠিছিল । মিশ্ৰ অৰ্থনীতিৰ ৰুদ্ধ সমীকৰণ প্ৰতিষ্ঠিত পুঁজিপতিসকলেও বাৰুকৈয়ে ব্যৱহাৰ কৰি নিজৰে পুঁজিৰ বিকাশৰ অন্তৰায় হিচাবে থিয় দিছিল । সামন্তীয় আৰু নব্য সামন্তীয় সকলেও আমোলাতন্ত্ৰটো একপক্ষীয়ভাৱে ব্যৱহাৰ কৰি নিজৰ সামন্তীয় ধন-সম্পত্তিৰ সুৰক্ষা দিছিল । এই প্ৰক্ৰিয়াত, আমোলা শ্ৰেনীৰ ভৰণ-পোষনৰ নামত তৈয়াৰ কৰা লোকপ্ৰিয়তাৰে আছন্ন অবাস্তৱ কাৰ্যসূচীবোৰে সময়োপযোগী সংস্কাৰক বাধা দি আহিল ।\nআচলতে কেৱল নেহৰুৰ ঐতিহাসিক ঐক্যমতৰ ফলস্বৰুপে পুঁজিৰ বিকাশৰ প্ৰক্ৰিয়াত বিলম্ব হোৱা নাছিল, বৰঞ্চ আমোলাতন্ত্ৰিক ব্যৱস্থাই সৃষ্টি কৰা প্ৰতিক্ৰিয়াশীল শ্ৰেনীটোৱে জনপ্ৰিয় ৰাজহুৱা ধনক সামন্তীয় ৰাজহৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰাটোহে আচল কাৰণ । সেয়ে দেশৰ আনুষ্ঠানিক বিপৰ্যয়ে সাধাৰণ জনগনৰ পৰা মধ্যবিত্ত শ্ৰেনীলৈকে জুৰুলা কৰিছিল । এই অৰাজক প্ৰশাসনীয় ব্যৱস্থাৰ আদিম যান্ত্ৰনাৰ মাজতো এক উদিয়মান মধ্যবিত্ত শ্ৰেনীয়ে পুঁজিৰ বিকাশ ঘটালে আৰু ঐতিহ্যমণ্ডিত সামন্তীয় বা নব্য সামন্তীয় ধন-সম্পত্তিৰ স্বেচ্ছাচাৰিতাক প্ৰত্যাহ্বান জনাবলৈ সক্ষম হল । ৰাজনৈতিক ৰুপত প্ৰকাশ পোৱা এই পৰিৱৰ্তন স্বাভাৱিক পৰিঘটনা । নব্য সামন্তীয় সকলৰ মইমতালিত বলি হৈ ঐতিহ্যমণ্ডিত সামন্তীয় ৰোমান্টিকতা হিচাবেই হোৱা ৰাজনৈতিক প্ৰকাশে আচলতে পৰিবৰ্তিত আৰ্থ-সামাজিক সমীকৰণৰ ইংগিত দিয়ে । মোৰ বোধেৰে সংসদীয় গনতন্ত্ৰৰ ভিতৰত পুঁজিবাদী বিকাশৰ বিকল্প হিচাবে বাচি লোৱা নব্য সামন্তীয় শক্তিবিলাক কোনোপধ্যে প্ৰগতিশীল নহয় । সম্প্ৰতি ৰক্ষনশীল সামন্তীয় ৰোমান্তিকতাৰ প্ৰত্যুত্তৰ নব্য সামন্তীয় আমোলাতন্ত্ৰত নাই । দুয়োটাই পুঁজিৰ বিকাশত ভীতি বিহ্বল ।\nতেন্তে, সম্প্ৰতি অতিপাত অবাওঁপন্থী, অধৰ্মনিৰপেক্ষ, অমুক্তিকামী অথবা অমানৱতাবাদী বুলি সৃষ্টি হোৱা সামন্তীয় ৰোমান্তিকতা আচলতে প্ৰতিক্ৰিয়াশীল ৰাজনৈতিক আত্মপ্ৰকাশ । অৱশ্যে ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া পৰিপূৰক আৰু কোনোৱে স্বতন্ত্ৰ নহয় ৷ উপৰিসৌধত বিভিন্ন ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া হিচাবে দেখা ৰাজনৈতিক আত্মপ্ৰকাশ আচলতে আৰ্থ-সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰে জলন্ত প্ৰতিফলন ৷ পুঁজিবাদৰ বিৰুদ্ধে সষ্টম হৈ উঠা স্বৰাজোত্তৰ ভাৰতৰ নব্য সামন্তীয় সকলেও প্ৰতিক্ৰিয়াশীল ৰাজনৈতিক ব্যাখ্যাৰ জন্ম দিয়ে ৷ তেনেদৰে নব্য সামন্তীয় আমোলাতন্ত্ৰৰ মাজতেই বিকশি উঠা আৰু সম্প্ৰসাৰিত হোৱা পুঁজিয়ে প্ৰচলিত আমোলাতান্ত্ৰিক মইমতালিক পোনপতীয়াকৈ প্ৰত্যাহ্বান জনাইছে ৷ এয়াও এক প্ৰতিক্ৰিয়াৰেই আৰ্থ-সামাজিক ভেটি ৷ সেয়ে, এই প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ৰাজনৈতিক আত্মপ্ৰকাশত পুঁজিবাদৰ প্ৰতি ভীতি বিহ্বলতা নাই ৷ পিছে নব্য সামন্তীয় সাম্ৰাজ্যৰ ক্ষমতাৰ সৌধৰ প্ৰতি বিতৃষ্ণা আছে ৷ এই ৰাজনৈতিক আত্মপ্ৰকাশত তাহিনিতে একাষৰীয়া হোৱা সামন্তীয় ঐতিহ্যৰ ক্ষোভৰ উপাদানো অপ্ৰত্যাক্ষিতভাবেই সন্নিৱিষ্ট হৈ নথকা নহয় ৷ আচলতে প্ৰতিক্ৰিয়া কেতিয়াও ক্ৰিয়া হ’ব নোৱাৰে, বৰঞ্চ ই এক আৱহমান প্ৰক্ৰিয়াৰ ভাৰসাম্যতা ৰক্ষা কৰে ৷ সেই দৃষ্টিকোনৰ পৰা প্ৰতিটো প্ৰতিক্ৰিয়াৰে এক সমসাময়িক প্ৰগতিশীল উপাদান আছে ৷\nযেনেকৈ ইতিহাসৰ বাটেৰে পিছলৈ গৈ আমাৰ সোনালী দিনৰ পৰম্পৰা ঘূৰাই পাব নোৱাৰি, তেনেকৈ পুঁজিবাদী বিকাশক আওকান কৰি ইতিহাসৰ বাট চমুৱাই সাম্যবাদ পাব নোৱাৰি । কাৰণ পুঁজিবাদী বিকাশৰ মাজতেই লুকাই আছে তাৰ পৰিনতিৰ বিৰুদ্ধে ৰণ হুংকাৰ । গনতন্ত্ৰৰ বাদে বোধহয় এই ৰণৰ আৰু শক্তিশালী অস্ত্ৰ আমাৰ হাতত নাই ।\n(নতুন দিল্লী, ৯৯৬৮২৮২৮৪৫)\nTags # ARTICLE # INDRAJIT-BORA # ইন্দ্ৰজিতবৰা # প্ৰৱন্ধ\nBy xukhdukh.com on September 12, 2017\nLabels: ARTICLE, INDRAJIT-BORA, ইন্দ্ৰজিতবৰা, প্ৰৱন্ধ


সংক্ৰমণ অব্যাহত : ৰাজ্যত পুনৰ কিমান ক'ভিড ৰোগী চিনাক্ত? -\nHomeআঞ্চলিকসংক্ৰমণ অব্যাহত : ৰাজ্যত পুনৰ কিমান ক'ভিড ৰোগী চিনাক্ত?\nসংক্ৰমণ অব্যাহত : ৰাজ্যত পুনৰ কিমান ক’ভিড ৰোগী চিনাক্ত?\nৰাজ্যত উন্নত কৰ’নাৰ পৰিস্থিতি\nগুৱাহাটী : ৰাজ্যত ঘোষণা কৰা নতুন এছঅ’পি অনুসৰি যথেষ্ঠ শিথিলতা অনা হৈছে যদিও অব্যাহত কৰ’নাৰ সংক্ৰমণ৷ শনিবাৰে ৰাজ্যত ৫৪২গৰাকী লোক কৰ’নাত আক্ৰান্ত হোৱা বুলি চিনাক্ত হৈছে৷ ইতিমধ্যে ৰাজ্যৰ স্বাস্থ্যমন্ত্ৰীয়ে সকলো চৰকাৰী কৰ্মচাৰীক ভেকচিন লোৱাটো বাধ্যতামূলক কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰিছে৷\nশনিবাৰে কামৰূপ মহানগৰ জিলাত চিনাক্ত হৈছে ১০৭ জন কৰ’নাত আক্ৰান্ত লোক৷ যোৱা ২৪ ঘণ্টাত ৰাজ্যত ১০গৰাকী কৰ’না ৰোগীৰ মৃত্যু হোৱা বুলি স্বাস্থ্য বিভাগে তথ্য প্ৰকাশ কৰিছে৷\nইপিনে, ৰাজ্যত সুস্থতাৰ হাৰ ৯৭.৯৬ শতাংশলৈ বৃদ্ধি পাইছে৷ বিগত ২৪ ঘণ্টাত ৰাজ্যত আক্ৰান্তৰ হাৰ ০.৬৮ শতাংশ বুলি স্বাস্থ্যবিভাগে জানিবলৈ দিয়ে৷ নতুন এছঅ’পি মতে ক’ভিড নীতিত শিথিলতা অনা হৈছে যদিও সকলোকে সাৱধানে থকাৰ আহ্বান জনাইছে স্বাস্থ্য বিভাগে৷\nPrevious articleড্ৰাগছবিৰোধী অভিযান : আটক ২ ড্ৰাগছ সৰবৰাহকাৰী\nNext articleপেৰা-অলিম্পিকত ভাৰতৰ আন এক সফলতা, আইএএছ বিষয়াই জয় কৰিলে ৰূপ


কৰ'ণা পিচতে চীনত নতুন ৰোগ বুবানিক প্লেগ | UB24x7 Live\nবঙাইগাঁৱত ভয়ংকৰ পথ দুৰ্ঘটনা\nতিতাবৰ মহকুমা প্ৰশাসনে প্ৰকাশ কৰিলে ভোটাৰ তালিকাৰ চূড়ান্ত খচৰা\n৩২ নং বঙাইগাওঁ বিধানসভা সমষ্টিৰ ভোটাৰ তালিকা প্ৰকাশ\nবোকাঘাতত অনুষ্ঠিত হ'ব আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় এগ্ৰী-হ'ৰ্টী শ্বো\nইণ্ডিয়ান অইলে মুকলি কৰে সেউজ আৰু নিকা শক্তি অভিযান\nকৰ'ণা পিচতে চীনত নতুন ৰোগ বুবানিক প্লেগ\nচুবুৰীয়া দেশ ৰঙা চীনত আৰম্ভ হোৱা কৰ'ণাই সমগ্ৰ বিশ্বত ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰাৰ মাজতে এইবাৰ দেশখনত প্ৰাদুৰ্ভাৱ ঘটিছে আন এক ভয়াৱহ ৰোগৰ। বুবানিক প্লেগ নামৰ নতুন ৰোগ বিধৰ সংক্রমিত হৈছে চীনৰ দক্ষিণ প্ৰান্তৰ ইনাৰ মংগোলীয় প্ৰদেশত থকা একাংশ লোকৰ দেহলৈ ।\nৰাজ্য খনৰ খোভ অঞ্চলত থকা লেৱটেৰীত কৰা পৰীক্ষাত এই ৰোগৰ তথ্য নিশ্চিত কৰিছে চৰকাৰী সংবাদ গোষ্ঠী গ্ল'ৱেল টাইমছে। স্মতব্য যে মংগোলীয়ৰ এজন ২৭ বছৰীয়া যুৱক আৰু তেওঁৰ ১৭ বছৰীয়া ভাতৃক চিকিৎসালয়ত কৰা পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ অন্তত ভয়াৱহ বুবানিক প্লেগৰ উপস্থিতি ধৰা পেলায়। আক্রান্ত ভাতৃদ্বয়ে কেৰ্কেটুৱা জাতীয় বন্য প্ৰাণীৰ কেঁচা মাংস ভক্ষণ কৰাৰ পিচতে এই ৰোগৰ লক্ষণ দেখা দিয়ে বুলি চিকিৎসকে সদৰি কৰিছে।\nউল্লেখ্য যে চীনৰ প্ৰায়বোৰ স্হানত মুক্তভাৱে চলি থকা বন্য প্ৰাণীৰ কেঁচা মঙহৰ বিপনিৰ পৰাই সংক্রমিত হৈছিল কৰ'ণাৰ গণ সংক্রমণ ।তাৰ পিছতে চীনা প্ৰশাসনে বন্ধ কৰি দিয়ে জন্তৰ কেঁচা মঙহৰ বজাৰ সমূহ । শেহতীয়াকৈ বুবানিক প্লেগৰ ভয়াৱহ ৰোগৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ ঘটাত চিন্তিত হৈ পৰিছে ড্ৰেগনৰ দেশখনে।\nবন্ধন বেংকে আৰম্ভ কৰিলে "বন্ধন বেংক শৌৰিয়া বেতন একাউণ্ট"\nঅবৈধ বেদখল ! মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানলৈ ভাবুকি!\nএই মাহত জেলৰ পৰা ওলাই আহিব অখিল গগৈ !\nলুৰিণজ্যোতিৰ বিদায় আৰু কিছু আৱেগিক মূহুৰ্ত\nডঃ সঞ্জয় ঘোষৰ কৰ'ণাক লৈ বৃহৎ আৱিষ্কাৰ