জন্মদিনৰ দিনা অভিনেতা ছেইফ আলী খানক কৰিণা কাপুৰে দিলে বিশেষ উপহাৰ! Video– News18 Assam\nজন্মদিনৰ দিনা অভিনেতা ছেইফ আলী খানক কৰিণা কাপুৰে দিলে বিশেষ উপহাৰ! Video\n»জন্মদিনৰ দিনা অভিনেতা ছেইফ আলী খানক কৰিণা কাপুৰে দিলে বিশেষ উপহাৰ! Video\nUpdated:August 17, 2020, 3:39 PM IST\nদেওবাৰে কৰিণা কাপুৰে ছচিয়েল মিডিয়াত এটা ভিডিঅ’ শ্বেয়াৰ কৰি শুভেচ্ছা জনাই ছেইফ আলী খানক\nLast Updated: August 17, 2020, 3:39 PM IST\n৫০ বছৰত ভৰি দিলে জনপ্ৰিয় অভিনেতা ছেইফ আলী খানে। জন্মদিনৰ দিনাই পত্নী তথা অভিনেত্ৰী কৰিণা কাপুৰে শ্বেয়াৰ কৰে ছেইফ আলী খানৰ এটা বিশেষ ভিডিঅ’।\nকৰিণাই ভিডিঅ’টো শ্বেয়াৰ কৰি লিখে যে, ‘জন্মদিনৰ শুভেচ্ছা। মই ছেইফৰ ৫০ বছৰীয়া জন্মদিনত ৫০ খন বিশেষ ফটোৰে এটা ভিডিঅ’ নিৰ্মাণ কৰিছো। যোৱা নিশা শ্বেয়াৰ কৰা ভিডিঅ’টো ২২ মিনিটৰ। ইয়াৰ পিছতো বহু কথাই ক’বলৈ থাকি গ’ল ছেইফক। হেপ্পী বাৰ্থ দ্যে লভ!’\nI madeavideo for Saif’s 50th capturing 50 years of his life, which I shared with him last night. It was 22 minutes long and I still felt there was so much more to be said! Am sharing hereaglimpse of 50 pictures of the video that is from the heart ❤❤! Happy birthday love... you make 50 look so good and so well lived!\nকৰিণাই, ছেইফৰ শিশু অৱস্থাৰ পৰা, সৰুকালৰ ফটো, পৰিয়ালৰ সৈতে থকা বিভিন্ন ফটো, বলীউদৰ যাত্ৰা, কৰিণা আৰু টাইমুৰ লৈকে বহু স্মৃতি জড়িত থকা ঘটনাৰ ফটোৰে নিৰ্মাণ কৰিছে ভিডিঅ’টো। জন্মদিনৰ দিনা ছেইফক বলীউদৰ বহু অভিনেতা-অভিনেত্ৰীয়েও শুভেচ্ছা জনায়।\nFirst published: August 17, 2020, 3:39 PM IST


ভয়ংকৰ! দিন দুপৰতে দিল্লীৰ ৰাজপথত গুলীয়াই হত্যা এজনক, স্থান ত্যাগৰ পূৰ্বে হত্যাকাৰীয়ে ক্লীক কৰিলে ফটো man-shot-dead-in-broad-daylight-in-delhis-dwarka-assailant-clicks-photo-before-fleeing– News18 Assam\nভয়ংকৰ! দিন দুপৰতে দিল্লীৰ ৰাজপথত গুলীয়াই হত্যা এজনক, স্থান ত্যাগৰ পূৰ্বে হত্যাকাৰীয়ে ক্লীক কৰিলে ফটো\nUpdated:October 28, 2020, 6:13 PM IST\nজানিব পৰা মতে, ঘটনাটো সংঘটিত হৈছিল যোৱা সপ্তাহতে। কিন্তু এতিয়াহে পোহৰলৈ আহিছে ভিডিঅ’টো।\nLast Updated: October 28, 2020, 6:13 PM IST\nভয়ংকৰ! দিন দুপৰতে গুলীয়াই হত্যা এজনক। দিল্লীৰ দ্বাৰকা অঞ্চলত সংঘটিত হৈছে এই ঘটনা। ৰাজপথত খেদি খেদি গুলীয়াই হত্যা কৰিলে এজনক। আনকি হত্যাকাৰীয়ে স্থান ত্যাগৰ পূৰ্বে ক্লীক কৰিলে মৃত লোকজনৰ ফটো। ছচিয়েল মিডিয়াত এতিয়া ভাইৰেল হৈ পৰিছে ভিডিঅ’টো।\nজানিব পৰা মতে, ঘটনাটো সংঘটিত হৈছিল যোৱা সপ্তাহতে। কিন্তু এতিয়াহে পোহৰলৈ আহিছে ভিডিঅ’টো। হত্যাকাৰীয়ে মূৰত গুলীয়াই হত্যা কৰে লোকজনক। আৰক্ষীয়ে জনোৱা মতে, দুয়োজন লোকে ব্যক্তিগত কাৰণত কাজিয়াত লিপ্ত হৈছিল। আৰু পৰিণতিত সংঘটিত হয় এই ভয়ংকৰ ঘটনা।\nMan Shot Dead in Broad Daylight in Delhi, Assailant Clicks Photo Before Fleeing\nDetails: https://t.co/yaB6ov9MAY pic.twitter.com/C7Dm9oKXcn\n— News18.com (@news18dotcom) October 28, 2020\nউল্লেখযোগ্য যে,মৃত লোকজনৰ নাম বিকাশ মেহতা বুলি জানিব পৰা গৈছে। আনহাতে ঘটনাত জড়িত থকাৰ সন্দেহত পৱন গেহলট নামৰ এজনক আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছে।\nFirst published: October 28, 2020, 3:58 PM IST


অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / শিক্ষা / অসমৰ সংস্কৃতি / অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী\n(টোকাঃ ইণ্টাৰনেটত উপলব্ধ হোৱাকৈ এখন অসমীয়া ভাষাৰ বুৰঞ্জী প্ৰস্তুত কৰাটো আমাৰ বাবে আচলতে এটা মৰসাহ৷ বহু দিনৰে এটা হেঁপাহ আছিল— ইণ্টাৰনেটত অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী এখন লিখিব লাগিব৷ কাৰণ আজিৰ প্ৰজন্মই বেছিকৈ ইণ্টাৰনেটহে ব্যৱহাৰ কৰে৷ তেওঁলোকে অসমীয়া-সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী জানিবলৈ চেষ্টা কৰে৷ কামটো হাতত ল’বলৈ লওঁতে ভয়, দ্বিধা সকলোৱে আহি জুমুৰি দিলেহি৷ তথাপিতো বেজবৰুৱাৰ দেশৰ যুৱক হিচাপে কঁকালত টঙালি বান্ধি ল’লোঁ৷ তাতে এইজনা মহাপ্ৰাণ অসমীয়াৰ জন্ম শতবৰ্ষও আহি আছে৷ তেখেতৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰিবলৈকে এই প্ৰকল্পটো হাতত ল’লো৷ মোৰ পৰিবাৰ জোনমণি গগৈয়েও বুৰঞ্জীখন লিখোতে মোক সহায় কৰিছে৷ এক কথাত এয়া আমাৰ দুয়োৰে যুটীয়া লেখাহে৷)\n(১) লোককবিতা বা লোকগীত\nলোক কবিতাৰাজিকেই লোকগীত বুলি অভিহিত কৰা হয়। মানৱ সভ্যতা আৰু সংস্কৃতিৰ কঠীয়াতলীতেই ইয়াৰ জন্ম আৰু বিকাশ সাধন হৈছে। ই হ’ল চহা প্ৰাণৰ মুক্ত পৰিস্ফূৰণ আৰু মৌলিক ভাবাৱেগৰ অকৃত্ৰিম প্ৰকাশ। লোকগীতসমূহক পুনৰ কেইবাটাও সৰু সৰু বিভাগত বিভাজিত কৰি আলোচনা কৰা হয়, যথা- মালিতা, ধৰ্মীয় গীত, কৰ্ম গীত, প্ৰণয় গীত, উৎসৱ-অনুষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত গীত, সংস্কাৰমূলক কৃত্যৰ সৈতে জড়িত গীত, তত্ত্বপূৰ্ণ বা দাৰ্শনিক ভাবপ্ৰধান গীত, ল’ৰা-ছোৱালীৰ সৈতে জড়িত গীত ইত্যাদি। অসমীয়া লোকগীতসমূহলৈ চকু ফুৰালেই আমি এই বিভাজনকেইটা সুন্দৰভাৱে অনুধাৱন কৰিব পাৰিম।\nইংৰাজী ‘বেলাড’ শব্দটোৰ সমাৰ্থক অৰ্থত অসমীয়া ‘মালিতা’ শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। বেলাড বা মালিতা নৃত্যৰ পৰিপূৰকভাৱে সুৰ লগাই গোৱা হয় আৰু তাৰ মাজেৰে একোটা কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হয়। সাধাৰণতে বেলাডত একক কাহিনীৰ বৰ্ণনা থাকে। অসমীয়াত মালিতা শব্দটো ‘মালা’ শব্দৰ পৰা আহৃত, ফুলৰ মালাৰ দৰে ধাৰাবাহিকভাৱে ইয়াত কোনো কাহিনী গাঁথি থোৱা থাকে – সেইবাবেই মালিতা। অসমৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মাজত বিভিন্ন ধৰণৰ মালিতাৰ প্ৰচলন আছে। মালিতাক আকৌ বিভিন্ন ভাগত ভাগ কৰা হয়।\nপুৰাণগত মালিতা (Mythical ballad)\nকোনো ধৰ্মীয় অনুষংগত জগৎ সৃষ্টিৰ বৰ্ণনা, ধৰ্মীয় কৃত বা ইয়াৰ লগত জড়িত সমলৰাজিৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে যি মিথধৰ্মী কাহিনী গোৱা হয় তাকে পুৰাণগত মালিতা বুলি অভিহিত কৰা হয়। সোণোৱাল কছাৰীসকলৰ মাজত প্ৰচলিত ‘হাইদাং গীত’ অসমীয়া পুৰাণগত মালিতাৰ উদাহৰণ।\nনৈদানিক মালিতা (Etiological ballad)\nপুৰাণগত মালিতাৰ লগত নৈদানিক মালিতাৰ বিষয়বস্তু, সংযুতি আৰু অনুষংগৰ সাধাৰণতে মিল দেখা যায়। এই মালিতাতো জগৎ সৃষ্টি, বিভিন্ন বস্তুৰ উৎপত্তি, প্ৰাকৃতিক ব্যাপাৰৰ ব্যাখ্যা, পৰ্বত-পাহাৰ আদিৰ জন্মৰ বৰ্ণনা থাকে। পূজা-উপাসনাৰ প্ৰসংগত গোৱা পিঠাগুড়ি, ঢেঁকী, ঘট, কলহ, চৰু আদিৰ জন্ম সম্পৰ্কীয় গীতবোৰেই নৈদানিক মালিতা। মনসা পূজাত ওজাপালিয়ে গোৱা বিভিন্ন জন্ম সংক্ৰান্তীয় গীত, ব্যাসৰ ওজাপালিয়ে – বাসুদেৱ পূজা, জাগৰ পূজা আদিত গোৱা জাগৰৰ জন্ম, বিভিন্ন ৰাগ-ৰাগিনীৰ জন্ম সম্পৰ্কীয় গীতবোৰেই নৈদানিক মালিতা।\nঐতিহাসিক মালিতা (Historical ballad)\nকোনো ঐতিহাসিক ঘটনাৰ আধাৰত ৰচিত মালিতাই হ’ল ঐতিহাসিক মালিতা। যেনে – বদন বৰফুকনৰ গীত, মণিৰাম দেৱানৰ গীত, পথৰুঘাটৰ ৰণ, ফুলগুৰিৰ ধেঁৱা আদিয়েই ঐতিহাসিক মালিতা।\nনশ্ৰুতিমূলক মালিতা (Legendary ballad)\nলোকসমাজত প্ৰচলিত জনশ্ৰুতিৰ আধাৰত যিবোৰ মালিতা ৰচনা কৰা হয় সেইবোৰেই জনশ্ৰুতিমূলক মালিতা। উদাহৰণস্বৰূপে- বেউলা-লখাই গীত, কেন্দু কলাই গীত আদি।\nযাদুমূলক বা বিস্ময়াবহ বা অলৌকিক মালিতা (Magical or wonderous or Supernatural ballad)\nযিবোৰ মালিতাত যাদুমূলক বা বিস্ময়াৱহ বা অলৌকিক কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হয় সেইবোৰকে যাদুমূলক বা বিস্ময়াৱহ বা অলৌকিক মালিতা বোলা হয়। এইবোৰ মালিতাত সাধাৰণ মানুহৰ অলৌকিক জগতৰ সৈতে সংঘটিত সংঘৰ্ষ আৰু অলৌকিক শক্তিৰ সহায়েৰে অতিলৌকিক কাৰ্য সম্পাদন কৰা কাহিনী বৰ্ণিত হয়। যেনে- মণিকোঁৱৰৰ গীত, ফুলকোঁৱৰৰ গীত, চিকন সৰিয়হৰ গীত, জনাগাভৰুৰ গীত, কমলা কুঁৱৰীৰ গীত আদি।\nব্যংগাত্মক মালিতা (Satirical ballad)\nসমাজ সংশোধন বা সংস্কাৰ কৰাৰ আপাহেৰে ব্যংগাত্মকভাৱে ৰচিত মালিতাৰাজিকে ব্যংগাত্মক মালিতা বুলি কোৱা হয়। সাধাৰণতে আকস্মিক আৰু মৌখিকভাৱে এই বিধ মালিতা ৰচনা কৰা হয়। ভাইৰা, ভাৱৰীয়া, বহুৱা, ওজাপালি আদি চৰিত্ৰই এই শ্ৰেণী মালিতাৰ ৰচক। উদাহৰণস্বৰূপে – ভাউৰাৰ গীত, ভূঁইকঁপৰ গীত, মলুৱাৰ গীত আদি।\nবাৰমাহীৰ গীতসমূহো মালিতাৰে এক বিশেষ অংশ। ভাৰতৰ আন আন প্ৰদেশবিলাকত প্ৰচলিত ‘বাৰমাহীৰ গীত’, ‘বাৰমাসীৰ গীত’, ‘বাৰমাসাৰ গীত’ৰ দৰে অসমতো প্ৰচলিত ‘মধুমতীৰ গীত’, ‘জয়ধন-বণিয়াৰ গীত’, ‘শান্তি বাৰমাহী’, ‘ৰাম বাৰমাহী’, ‘কন্যা বাৰমাহী’ আদি এই শ্ৰেণীৰ গীতৰ প্ৰকৃষ্ট উদাহৰণ। উল্লেখযোগ্য যে বাৰমাহীৰ গীতবোৰৰ বাস্তৱ অভিজ্ঞতাৰ প্ৰতিফলনৰ লগতে প্ৰেম-প্ৰীতিৰ কথাও বৰ্ণনা কৰা হয়। সেইবাবে ইয়াক বাস্তৱানুগত মালিতা বুলিও ক’ব পাৰি।\nকোনো ধৰ্মীয় প্ৰসংগ, দেৱ-দেৱীৰ উৎপত্তি বা দেৱ-দেৱীৰ পূজা-উপাসনাৰ প্ৰসংগত গোৱা গীতসমূহেই ধৰ্মীয় গীত। ধৰ্মীয় পৰাকাষ্ঠা এই শ্ৰেণী গীতৰ উল্লেখযোগ্য বৈশিষ্ট্য। যেনে – আইনাম, সদাশিৱৰ নাম, জগন্নাথ পূজাৰ নাম, সুবচনীৰ নাম, মনসা পূজাৰ গীত, লখিমী সবাহৰ গীত, গোসাঁনীৰ নাম, অপেশ্বৰী সবাহৰ গীত, সোণাৰাই পূজাৰ গীত, কাতি পূজাৰ গীত, বাঁশ পূজাৰ গীত, হুদুম পূজাৰ গীত আদি।\nসাধাৰণতে পূবৰ্ৰাগ, অনুৰাগ, সম্ভোগ, বিপ্ৰলম্ভ, মিলন আদি ভাব বিশিষ্ট লিৰিকধৰ্মী গীতবোৰেই হ’ল প্ৰণয়মূলক গীত। বিহুগীত, ঐনিঃতম, সাথাৰ, বৈশাগু আদি প্ৰণয় গীত। উদাহৰণস্বৰূপে- মাতৰে লেতেৰা কেতেৰা জেঙেৰা/ভোগদৈ লেতেৰা পানী/ ছোৱালী লেতেৰা বিজুলী চকুৱা/ মুখত মিচিকিয়া হাঁহি।\nশ্ৰম কৰোঁতে আনন্দ লভাৰ লগতে ভাগৰ-অৱসাদ আদি দূৰ কৰি নতুন উৎসাহেৰে কৰ্ম-সম্পাদন কৰিবলৈ গোৱা গীতবোৰেই হ’ল কৰ্ম গীত। অতি পুৰণি কালৰে পৰা ম’হ বা গৰুগাড়ীৰ চালক, নাৱৰীয়া, হালুৱা, কুমাৰ, কমাৰ, খৰিকটীয়া, মৈষাল, হাতী মাহুত, মাছমৰীয়া, শিপিনী, দাৱনী, ৰোৱনী আদিয়ে কমৰ্ৰ পাৰদৰ্শিতা বৃদ্ধি কৰাৰ লগতে অৱসাদ বিদুৰণৰ কাৰণে কৰ্ম বিষয়ৰ গীত গাই আহিছে। উদাহৰণস্বৰূপে – বৈঠা মাৰোঁ বৈঠা মাৰোঁ ৰে/ অ’ বাইছাৰ ভাইয়া ৰে। (নাওখেলৰ গীত)\nপ্ৰসংগক্ৰমে উল্লেখ কৰা হ’ল যে লোক-সাহিত্যত কৰ্মগীত বুলি উপ-বিভাগ এটা হোৱাটো উচিত নে অনুচিত এই সম্পৰ্কে লোকসংস্কৃতিবিদসকলৰ মাজত মত-বিৰোধ বিদ্যমান। কিছুমানৰ মতে যিকোনো গীতেই কৰ্মগীত বা শ্ৰমগীত হ’ব পাৰে।\nউৎসৱ-অনুষ্ঠানৰ লগত জড়িত গীতঃ উৎসৱ-অনুষ্ঠানৰ বিবিধ সংযুতিত গীত-পদৰ লগতে নৃত্যই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি আহিছে। বিভিন্ন পৰম্পৰাগত উৎসৱ-অনুষ্ঠানবোৰত পৰিৱেশন কৰা গীতসমূহেই উৎসৱ-অনুষ্ঠানমূলক গীত। অসমতো বাৰ মাহত তেৰটা উৎসৱ পালিত হয় আৰু এইবোৰৰ ভিতৰত কৃষিভিত্তিক বা ঋতুকালীন উৎসৱ-অনুষ্ঠানৰ সংখ্যাই অধিক। বিহু উৎসৱৰ অন্তৰ্গত বিহুগীত, বৈশাগু, বায়খো, আলি আয়ে লৃগাং, বাম্বুলপিতা, ভঠেলি, পাউৰাতোলা, মহোহো; বিবাহ উৎসৱ উপলক্ষে গোৱা পানীতোলা, গোঁসাই পূজা কৰা, দৰা-কইনাক গা-ধোৱা, যোৰা নাম বা খিচা গীত আদি উৎসৱ-অনুষ্ঠানমূলক গীতৰ ভিতৰত পৰে।\nসংস্কাৰমূলক কৃত্যৰ লগত জড়িত গীত\nমানুহে সামাজিক জীৱনত বিভিন্ন সংস্কাৰমূলক কৃত্যৰ লগত জড়িত হ’বলগীয়া হয়। যেনে- জন্ম, বিবাহ আৰু মৃত্যুৰ লগত জড়িত কৃত। এই সংস্কাৰমূলক কৰ্মত গোৱা গীতসমূহেই সংস্কাৰমূলক কৃত্যৰ লগত জড়িত গীত। কাৰ্বিসকলে শ্ৰাদ্ধত গোৱা চমাংকান গীতসমূহ এনে গীতৰ উদাহৰণ।\nদাশৰ্নিক ভাব প্ৰধান গীত\nসংসাৰৰ অনিত্যতা সম্পৰ্কে তাত্বিক ভাব সন্নিবিষ্ট কিছু গীতো লোকসমাজত প্ৰচলিত। এনে গীতবোৰকে দাশৰ্নিক ভাব প্ৰধান গীত বোলা হয়। অসমীয়া জনসমাজত প্ৰচলিত ‘দেহ বিচাৰৰ গীত’, ‘টোকাৰী গীত’, ‘জিকিৰ’সমূহ এই শ্ৰেণীৰ গীতৰ প্ৰকৃষ্ট উদাহৰণ।\nকেঁচুৱাৰ সৈতে জড়িত গীতঃ কেঁচুৱা বা শিশুসকলৰ মনোৰঞ্জন, খেল-ধেমালি, নিচুকাব আৰু টোপনি নিয়াবৰ বাবে সৰ্বসমাজতে বিবিধ গীতৰ প্ৰচলন আছে। এই সকলোবোৰকে কেঁচুৱা ল’ৰা-ছোৱালীৰ সৈতে জড়িত গীত বোলা হয়। অসমীয়া গীতৰ ভঁৰাল এই ক্ষেত্ৰত অতিকে চহকী।\n(২) গদ্যধৰ্মী লোককথা\nলোকসাহিত্যৰ দ্বিতীয় বিভাগটিয়েই হৈছে গদ্যধৰ্মী লোককথা৷ গদ্যৰূপত প্ৰচলিত পৰম্পৰাগত মৌখিক কাহিনীসমূহক গদ্যধৰ্মী লোককথা বোলে৷ বিষয়বস্তুৰ সংযুতি আৰু প্ৰসংগ অনুসৰি ইয়াক আকৌ তিনিটা উপবিভাগত ভগাব পাৰি৷\nপুৰাণকথা, পুৰাকথা বা পুৰাবৃত্ত বা অতিকথা (Myth)\nজনশ্ৰুতিমূলক বা জনশ্ৰুতিগত কথা বা কাহিনী (Legend)\nসাধুকথা, সাধু, সাজোকথা, উপকথা, উককথা, কিচ্ছা, কাহিনী (tale) আদি৷\nপুৰাণকথা, পুৰাকথা বা পুৰাবৃত্ত বা অতিকথাঃ অতি পুৰণি কালত উৎপত্তি হোৱা আৰু সত্য বুলি গণ্য কৰা পৰম্পৰাগত কাহিনীসমূহ এই শাখাৰ অন্তৰ্গত৷ কোনো জনগোষ্ঠীৰ সৃষ্টিতত্ত্ব আৰু অলৌকিক পৰম্পৰা, তেওঁলোকৰ উপাস্য দেৱ-দেৱীৰ কাহিনী, সাংস্কৃতিক লক্ষণ আদিয়েই ইয়াৰ প্ৰধান উপজীব্য৷ এইবোৰ মূলতঃ ধৰ্মীয় বিশ্বাসৰ ভেটিতে সৃষ্টি হয়৷ অসমৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীসমূহৰ মাজত প্ৰচলিত তেওঁলোকৰ দেৱ-দেৱীৰ জন্ম কাহিনী; যেনে- ‘লক্ষ্মীদেৱীৰ জন্ম’, ‘মনসা বা পদ্মাৰ জন্ম’, ‘কুমাৰৰ জন্ম’; মিচিংসকলৰ মাজত প্ৰচলিত ‘দঃঞিঃ-পঃলৰ কাহিনী’ আদিয়েই এই শ্ৰেণীবিভাগৰ অন্তৰ্গত৷\nজনশ্ৰুতি মূলক বা জনশ্ৰুতি গত কথা বা কাহিনীঃজনশ্ৰুতিগতভাৱে কোনো সমাজৰ ধৰ্মীয় প্ৰসংগত গেয় বা আবৃত্তি কৰা সাধু পুৰুষ, শ্বহীদৰ জীৱন বৃত্তৰ কাহিনীয়েই এই শ্ৰেণীত অন্তৰ্ভুক্ত৷ যেনে- ৰাভাসকলৰ মাজত প্ৰচলিত ‘দদান বীৰৰ কাহিনী’, কাৰ্বিসকলৰ মাজত প্ৰচলিত ‘ৰং ফাৰপিৰংবে’ৰ কাহিনী আদি এনে গদ্যধৰ্মী লোককথাৰ প্ৰকৃষ্ট উদাহৰণ৷\nসাধুকথা, সাধু, সাজোকথা, উপকথা, উককথা, কিচ্ছা, কাহিনী(Tale)শব্দটিৰ পৰিভাষা হিচাপেই অসমত এই অভিধাকেইটাপ্ৰয়োগ কৰা হয় যদিও প্ৰধানতঃ ‘সাধুকথা’ শব্দটিয়েইবহুলভাৱে প্ৰচলিত৷ সাধুকথাবোৰ কাল্পনিক যেন লাগিলেও ই মূলতঃ সমাজৰ বাস্তৱ অভিজ্ঞতাৰ আধাৰতে ৰচিত আৰু ইয়াৰ মাজতে সমাজ এখনৰ পৰিশ্ৰমৰ চিত্ৰ ৰক্ষিত হোৱাৰ লগতে লোক জীৱনৰ বিবিধ বিশ্বাস কল্পনা আদৰ্শ সঞ্চিত হৈ থাকে৷ বিষয়বস্তুৰ ভিন্নতা অনুসৰি সাধুকথাক বিভিন্ন উপবিভাগত বিভক্ত কৰা হয়৷ অসমীয়া লোকসাহিত্যও সাধুকথাৰ ক্ষেত্ৰত অতিকে চহকী৷ অসমীয়া জনসাহিত্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত সাধুসমূহ এনেদৰে বিভাজিত কৰি আলোচনা কৰিব পাৰি৷ যথা-জন্তুকেন্দ্ৰীয় সাধুকথা (যেনে- শিয়াল/বান্দৰ, শহা/শিয়াল, শিয়াল/কাছ, বগলী/বাঘ, টুনী/ঢোঁৰা কাউৰী আদিক লৈ ৰচিত সাধু); যাদুমূলক বা বিস্ময়ৱহ বা ৰোমাণ্টিক বা অতিলৌকিক সাধুকথা (যেনে- পানচৈ, চম্পাৱতী, তেজীমলা, কমলা কুঁৱৰীৰ সাধু আদি); নৈদানিক সাধুকথা (যেনে- তামোল পানৰ জন্ম, পৰ্বত-পাহাৰৰ জন্ম, কপৌ-মইনা চৰাইৰ জন্ম সম্বন্ধে থকা সাধু); টেটকুঁটি (হাস্য-ব্যংগ প্ৰধান সাধু, যেনে- ফৰিং, সৰৱজান, কুকুৰীকণা জোৱাঁই, বামুণৰ লিটিকাই, বামুণৰ বহুৱা, সাত মুৰ্খ, মুৰ্খজোৱাঁই, ব্ৰাহ্মণ ঠাকুৰৰ টেটকুঁটি আদি); টেটোন বা টেণ্টনৰ সাধুকথা (যেনে- টেটোন তামুলী, টেটোন, লটকন আদি); ক্ৰমপুঞ্জিত বা নিৰ্ধাৰিতগঢ়ী সাধুকথা (যেনে- ভেকুলীৰ পিঠিত খহু কিয় হয়, মিচিংসকলৰ লিপি কেনেদৰে নোহোৱা হ’ল); সমস্যামূলক সাধু ইত্যাদি ভাগত ভাগ কৰি আলোচনা কৰিব পাৰি৷ ইয়াৰ উপৰি ‘‘অ’ ফুল, অ’ ফুল, নুফুল কিয়?’’, ‘পৰুৱা আৰু ভেঁকোলা’ আদিৰ দৰে গীত আৰু কথাৰে বৰ্ণনা কৰা দীঘলীয়া সাধুও অসমীয়া সমাজত বিদ্যমান৷ অসমীয়া সাধুকথাই সমাজ জীৱনৰ প্ৰতিফলক ৰূপে ভূমিকা পালন কৰাৰ লগতে নীতিশিক্ষাও প্ৰদান কৰি আহিছে৷ উল্লেখ্য যে পৃথিৱীৰ সকলো জাতিৰ সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত সাধুকথাৰ স্থান আৰু মূল্য বহু ওপৰত৷\n(৩) প্ৰবচন লোকোক্তি যোজনা আৰু পটন্তৰ\nলোকসাহিত্যৰ উল্লেখযোগ্য উপাদান হ’ল প্ৰবচন-লোকোক্তি, যোজনা-পটন্তৰ৷ এইবোৰ হ’ল লোকসমাজৰ সূক্ষ্ম অভিব্যক্তি৷ এইবোৰৰ লগত অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ সম্পৰ্ক অতি গভীৰ৷ ৰাজনীতি, সমাজনীতি, গৃহস্থালি, সমাজৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰ আদিয়ে বাংময় ৰূপ লাভ কৰিছে এইবোৰৰ মাজেদি৷ উল্লেখযোগ্য যে এইবোৰক ‘স্থিৰীকৃত বাক বৈশিষ্ট্য’(Fixed phrase genres) বুলিও আখ্যা দিয়া হয়, কাৰণ এইবোৰৰ জমিন (Texture) এটা ভাষাৰ পৰা আন ভাষালৈ অনুবাদ কৰা অসম্ভৱ৷ ইয়াৰ লয়, অনুপ্ৰাসৰ ক্ষিপ্ৰতা, শ্বাসঘাত, সুৰসংযোগ, সুৰ লহৰি, ধন্যাত্মকতা আদিৰ মাজতেই সোমাই আছে ইহঁতৰজমিন৷ এইবোৰৰ অৰ্থ বুজিবলৈ হ’লে সামাজিক প্ৰসংগ বা অনুষঙ্গৰবিষয়ে জানিব লাগিব৷ প্ৰবচনবোৰ সংক্ষিপ্ত আৰু বুদ্ধি নিষ্ঠ পৰম্পৰাগত উক্তি৷ ইয়াৰ অন্যতম লক্ষ্য হ’ল বুদ্ধিপূৰ্ণভাৱে কোনো কথা বা উক্তি ব্যক্ত কৰা৷ এইবোৰত অতি কমেও এটা বৰ্ণনাত্মক সমল থকা উচিত৷\nবৰ্ণনাত্মক সমল হ’ল বিষয়বস্তু আৰু মন্তব্যৰ সমষ্টি৷ বৰ্ণনাত্মক সমল – ‘উপৰে গো বধ তলে ব্ৰাহ্মণ বধ৷’\nএই প্ৰবচনটো দুটা অংশত বিভক্ত আৰু এটা অংশই পৰস্পৰ বিৰুদ্ধ ভাব প্ৰকাশ কৰিছে৷ যেনে- গো বধ/ব্ৰাহ্মণ বধ৷ এক কথাত ক’ব পাৰি প্ৰত্যেকটো প্ৰবচনতে বিৰুদ্ধ ভাব প্ৰকাশেৰে মূল কথাখিনি ব্যক্ত কৰা হয়৷ তদপুৰি প্ৰায় প্ৰত্যেকটো প্ৰবচনৰ লগতে একোটা কাহিনী জড়িত হৈ থাকে কাৰণ, এয়া শতিকা জোৰা অভিজ্ঞতাৰ সমষ্টি৷\nপ্ৰবচনৰ এটি উল্লেখযোগ্য উপ শ্ৰেণী হৈছে ফকৰা৷ প্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামীয়ে এই বিষয়ে কৈছে যে ‘যোজনা ব্যৱহাৰ কৰা হয় কথাৰ লাচত প্ৰায়েইঠাট্টাৰ সুৰত, সাধাৰণ বক্তব্যৰ মেৰ মাৰিবলৈ বা কিবা কথা ব্যাখ্যা কৰিবলৈ৷’সাধাৰণতে বৈষ্ণৱ ভকতসকলৰ মাজত ফকৰাৰ আদৰ বেছি৷ সাধাৰণ ফকৰা বিলাকত স্থূলদেহৰ অসাৰতা, চিত্তদমন আদি নীতি লুকাই আছে৷’উদাহৰণস্বৰূপে- ‘নিজৰা জৰে অমৰা মৰে মৰাই বায় হাল৷/ লখিমীৰ টিকাত ছিৰা-কানি মোৰ নাম নিধনীয় ভাল৷’\nৰিজনি চানেকি আদি অৰ্থত প্ৰবচন-যোজনা আদি প্ৰয়োগ কৰা হয় বাবে ইয়াক পটন্তৰো বোলে৷ ঠিক সেইদৰে এইবোৰ মুখে মুখে প্ৰচলিত হৈ আহিছে বাবে লোকোক্তি (লোক + উক্তি) বোলা হয়৷\nপ্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামীদেৱে মন্তব্য কৰিছে যে সাঁথৰসমূহো এক প্ৰকাৰৰ ফকৰা৷ ফকৰাৰ দৰে সাঁথৰৰ ভাষাও প্ৰহেলিকাময় যদিও সাঁথৰৰ অৰ্থ ঐহ্যিক বা সাধাৰণ৷ অসমীয়া ভাষাত ‘দৃষ্টান্ত’, ‘দিষ্টান’আদি অভিধাও একে অথৰ্তে ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়৷ সাঁথৰক এক অৰ্থত প্ৰহেলিকাময় কিছুমান প্ৰশ্ন তথা পৰম্পৰাগত বাচিকঅভিব্যঞ্জন বুলি ক’ব পাৰি৷ ইয়াত পৰস্পৰ বিৰোধী বৰ্ণনাত্মক সমল এটা বা ততোধিক সন্নিবিষ্ট থাকে৷ পণ্ডিতসকলে সাঁথৰৰ প্ৰশ্নৰ প্ৰকৃতি অনুসৰি কেইবাটাও উপবিভাগত বিভাজন কৰি আলোচনা কৰিছে৷ সেইবোৰৰ আধাৰতে অসমীয়া সাঁথৰসমূহক ভাগ কৰিব পাৰি৷ যথা- বৰ্ণনাত্মক সাঁথৰ (ইয়াত বৰ্ণনাৰ জৰিয়তে প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰা হয়), যেনে- সত্যযুগত মূৰত টুপী/কৃষ্ণ অৱতাৰে মুহিলা গোপী/ৰাৱণ মৰিল ৰামৰ শৰত/সেইখন আঞ্জা আমাৰ হাতত/কোৱা চোন বস্তুটো নো কি ভাই? উত্তৰ – বাঁহৰ গাজ; টেটকুঁটিমূলক প্ৰশ্ন, যেনে- কি গড়ৰ খড়গ নাই, উত্তৰ-ৰাজগড; এঠেঙীয়া হাতী ধান খায় পাচি পাচি; উত্তৰ- ঢেঁকী৷ সমস্যা প্ৰধান সাঁথৰ (য’ত সমস্যা এটা উত্থাপন কৰা হয়), যেনে- হাতুৰী বটালী বাইচখন/চোৰে নিলে তিনিখন/বাকী থাকিল কেইখন, উত্তৰ- শূন্য; শুভঙ্কৰীৰ ফাঁকি/চৌত্ৰিছৰ পৰা তিনি ‘শ’ গ’ল/ থাকিল কিমান বাকী, উত্তৰ- ৩১; ছল-সাঁথৰ -দলে দলে ফুৰে দলপতি ৰাজা/হাৰো নাই হুৰাও নাই মঙহৰ লদা, উত্তৰ- জোক৷ উল্লেখযোগ্য যে সাঁথৰত পাণ্ডিত্যতকৈ বুদ্ধিমত্তাৰ পৰিচয়হে বেছি পোৱা যায়৷\nলোকসাহিত্যৰ আটাইতকৈ প্ৰণিধানযোগ্য উপাদান হৈছে লোকভাষা৷ লোকসমাজত প্ৰচলিত বাক-ভংগীয়েই হ’ল লোকভাষা৷ লোকভাষা সম্পৰ্কে ড০ বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱাই কৰা মন্তব্যটিও উল্লেখযোগ্য- ‘এটা ভাষা সম্প্ৰদায়ৰ মাজত বিভিন্ন কথ্যভাষা প্ৰচলিত হ’ব পাৰে আৰু কথ্য ৰূপেই হ’ল লোকভাষা৷’ বহুসময়তলোকভাষা উপভাষাৰে এটি স্থানীয় ৰূপ বুলি বহুতে ধাৰণা কৰে, কিন্তু কথাটো শুদ্ধ নহয়৷ কাৰণ ই হ’ল সাধাৰণ মানুহৰ এটা স্বতঃস্ফূতৰ্বচনভংগী, ইয়াৰ কোনো ব্যাকৰণ নাই৷ তদপুৰি উপভাষাই অলিখিতভাৱে হ’লেও ব্যাকৰণ অনুসৰণ কৰে আৰু লোকভাষাত ব্যৱহৃত শব্দই মূল ৰূপ তথা ভাবৰ পৰা আঁতৰি আহিও অৰ্থ প্ৰকাশ কৰে৷ লোকভাষাৰ ক্ষেত্ৰত বৃত্তিগত বিশিষ্টতা, নৃতাত্ত্বিক বিশিষ্টতা, আঞ্চলিক বিশিষ্টতা তথা প্ৰকৃতিনিৰ্থৰবিশিষ্টতাও বিদ্যমান৷ উদাহৰণস্বৰূপে- ‘ল’ৰা জনী’শব্দটি বিবেচনা কৰিব পাৰি৷ ল’ৰাৰ লগত ‘জনী’প্ৰত্যয় ব্যৱহাৰ কৰা নহয়; কিন্তু ঢকুৱাখনা অঞ্চলত ‘ছোৱালী’ৰ অৰ্থ প্ৰকাশ কৰিবলৈ ‘ল’ৰা জনী’ শব্দটি ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ এই শব্দকেইটাই মান্যভাষাত একো অৰ্থ প্ৰকাশ নকৰিলেও লোকভাষাত সঠিক অৰ্থই প্ৰকাশ কৰিছে৷\nমন্ত্ৰ সাহিত্য আৰু ডাকৰ বচন\nমন্ত্ৰ লোকসংস্কৃতি আৰু লোকসাহিত্যৰ আন এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। পূবৰ্ৰে পৰা অসম দেশ যাদু-মন্ত্ৰৰ বাবে বিখ্যাত আৰু যাদু-মন্ত্ৰৰ ৰাজ্য বুলিয়েই চিহ্নিত। ইয়াৰ পৰাই অনুমান কৰিব পাৰি যে অসমীয়া লোকসমাজৰ লগত মন্ত্ৰ কেনেদৰে সম্পৰ্কিত হৈ আছে। অসমীয়া লোকসমাজত মন্ত্ৰৰ প্ৰভাৱ অপৰিসীম। এইবোৰৰ ৰচনাকাল সম্পৰ্কে সঠিককৈ ক’ব নোৱাৰি। পণ্ডিতসকলে ইয়াৰ ৰচনাকাল খ্ৰীষ্টীয় দশম শতিকাৰ পৰা পঞ্চদশ শতিকাৰ ভিতৰত বুলি ঠাৱৰ কৰিছে। ব্ৰাহ্মণ-অব্ৰাহ্মণ, গৰীয়া-মৰিয়া অদি সকলো সম্প্ৰদায়ৰ লোকে প্ৰয়োগ কৰা মন্ত্ৰসমূহ প্ৰথমতে বিশেষ মানুহৰ মুখে মুখে ৰচিত আৰু প্ৰচলিত হৈ আহি পৰৱৰ্তী সময়ত লিখিত ৰূপ পৰিগ্ৰহ কৰে। সাধাৰণতে মন্ত্ৰসমূহ দেৱতা-অপদেৱতা, ভূত-প্ৰেত, যখ-যখিনী, খেতৰ-ডাইনী আদিৰ কু-প্ৰভাৱৰ ফলত হোৱা বেমাৰ-আজাৰ, ধন নাশ, শত্ৰুবৃদ্ধি আদি দূৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যে প্ৰয়োগ কৰা হয়।\n(এই মন্ত্ৰবোৰত অসমীয়া সমাজৰ বিবিধ লোকবিশ্বাস, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ধৰ্ম-নীতি আদিৰ বিষয়েও ভালেমান কথা সোমাই আছে। তদপুৰি ৰামায়ণ-মহাভাৰত আৰু পুৰাণৰ কাহিনীও নানা ৰূপত সন্নিৱিষ্ট হৈছে; আনহাতে কিছুমান মন্ত্ৰত সৃষ্টিতত্ত্বৰ আভাস আছে। সিদ্ধিৰ কাৰণে মন্ত্ৰত গুৰু আৰু কামাখ্যা গোঁসানীক চিন্তা কৰা হয় – ‘সিদ্ধ গুৰুৰ পাৱ ৰক্ষা কৰা কামৰূপ কামাখ্যা মাৱ।’ মানুহৰ ৰোগৰ কাৰণ আৰু তাৰ প্ৰতিকাৰৰ উপায়ো মন্ত্ৰপুথিত পোৱা যায়। ফু মৰা, পানী ছটিওৱা, বিহলঙনি বা এড়া গছৰ পাতেৰে ৰোগী জৰা আদি প্ৰকাৰ্যও কিছুমান মন্ত্ৰত সধা হয়। কথিত ভাষাৰ প্ৰভাৱপুষ্ট মন্ত্ৰবোৰ গদ্য আৰু পদ্যত ৰচিত হ’লেও পদ্যত ৰচিত মন্ত্ৰৰ সংখ্যাই সৰহ। কিছুমান মন্ত্ৰত- ‘ওঁ হ্ৰীং উৎ, আৎ, লৎ ফট স্বাহা ’ আদি ধ্বনি উচ্চাৰণ কৰি মন্ত্ৰৰ গাম্ভীৰ্য বঢ়োৱা হৈছে। অগ্নিবাণ, ব্ৰহ্ম-কৰতি, পানী-কৰতি, ৰাম-কৰতি, গু-কৰতি পক্ষীৰাজ-মন্ত্ৰ, সুদৰ্শন-মন্ত্ৰ, সৰ্বঢাক-মন্ত্ৰ, বীৰাজৰা-মন্ত্ৰ, ধৰণী-মন্ত্ৰ, পুষ্পজৰা-মন্ত্ৰ, মোহিনী-মন্ত্ৰ আদি অসংখ্য মন্ত্ৰ অসমীয়া ভাষাত আছে।\n‘ডাকৰ বচন বেদৰ বাণী’ বুলি অসমীয়া জনসমাজত প্ৰচলিত। ডাকৰ বচন অসমৰ বাহিৰেও ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰদেশত প্ৰচলিত হৈ আছে। এইবোৰৰ লগত ডাক, খনা, ডংক, ঘাঘ, ভড্ডৰ, ভড্ডৰী, অগস্তি আদি ব্যক্তিৰ নাম সংপৃক্ত হৈ আছে। অসমৰ জনবিশ্বাস মতে ডাক বৰপেটাৰ ওচৰৰ লেহিডঙৰা গাঁৱত জন্মিছিল আৰু উপজিয়েই মাত দিছিল আৰু সেইবাবেই তেওঁৰ নাম ডাক। ডাকৰ বচনত উল্লেখ আছে-\nলেহিডঙৰা ডাকৰ গাঁও।\nসাতশ সাতোটা পুখুৰীৰ নাও।।\nদ্বিতীয়তে খ্ৰীঃ ষষ্ঠ শতিকাত বৰাহ মিহিৰৰ কৃপাত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়। ঠিক সেইদৰে বাংলা লোকবিশ্বাস মতেও তেওঁ বৰাহ মিহিৰৰে পুত্ৰ আৰু সৰু কালতে মৃত্যুমুখত পৰিছিল। উল্লেখযোগ্য যে বংগদেশত প্ৰচলিত বচনবোৰৰ লগত অসমীয়া ডাকৰ বচনৰ সাদৃশ্য কিন্তু চকুত লগা। ঠিক সেইদৰে ওৰিশাত প্ৰচলিত কৃষি আৰু জ্যোতিষ বিষয়ক বচনৰ লগত ডাকক সাঙোৰা হয়। বিহাৰ, ওৰিশা, নেপাল, উত্তৰ প্ৰদেশ, গুজৰাট, ৰাজস্থান আদি বিভিন্ন প্ৰদেশত ভিন্ ভিন্ নামেৰে এনে বচন প্ৰচলিত হৈ আহিছে।\nডাকৰ নামত প্ৰচলিত বিভিন্ন ৰচনা বা তেওঁৰ জন্ম-মৃত্যু সম্পৰ্কে সঠিক তথ্য উপলব্ধ নহয় বাবে পণ্ডিতসকলে ঠাৱৰ কৰিছে যে এওঁ কোনো ঐতিহাসিক ব্যক্তি নহয় আৰু লোকায়ত সমাজৰ দ্বাৰা সৃষ্ট মৌখিক পৰম্পৰাতেই এই বচনসমূহ সৃষ্টি হৈছে। এই ক্ষেত্ৰত শশিশেখৰ তিৱাৰীয়ে ‘ভোজপুৰী লোকোক্তিয়াঁ’ (বিহাৰ ৰাষ্ট্ৰভাষা পৰিষদ, পাটনা, ১৯৭০ পৃ-২৩১)ত কৰা মন্তব্যটি উল্লেখযোগ্য- ‘ঘাঘ, ভড্ডৰ, ভডডৰী আৰু ডাকৰ জন্মস্থান, জন্ম তিথি, মৃত্যু তিথি, প্ৰামাণিক নাম আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰবচনৰ মূল ভাষাৰ প্ৰসংগত নিশ্চিতভাৱে একো ক’ব নোৱাৰি। অসমৰ পৰা গুজৰাট পৰ্যন্ত প্ৰায়বিলাক আঞ্চলিক ভাষাত আৰু উপভাষাত এই কবিসকলৰ নামত প্ৰচলিত প্ৰবচন বা লোকোক্তি পোৱা যায়। এই লোকোক্তিবিলাকৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন ভাষা-ভাষী ক্ষেত্ৰৰ লোকে এই কবিসকলক নিজৰ নিজৰ ক্ষেত্ৰ আৰু ভাষাৰ কবিৰূপে প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আহিছে।’\nঅসমত প্ৰচলিত ডাকৰ বচনসমূহৰ আখৰ জোঁটনি, ভাষা শৈলী, ঠাঁচ, ছন্দৰ প্ৰয়োগ আদি বিভিন্ন দিশলৈ চকু ফুৰালে এটা কথাত পতিয়ন যাব পাৰি যে ইয়াৰ মূল জুমুঠিটো ষষ্ঠ-সপ্তম শতিকাতে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল যদিও আজিৰ পৰা দুশ-আঢ়ৈশ বছৰৰ ভিতৰতহে লিখিত ৰূপ পৰিগ্ৰহ কৰিছে। অসমীয়া ডাকৰ বচনসমূহ বিভিন্ন ভাগত বিভক্ত কৰি থোৱা হৈছে; যথা – জন্ম প্ৰকৰণ, ধৰ্ম প্ৰকৰণ, ন্যায় প্ৰকৰণ, নীতি প্ৰকৰণ, ৰাজন্যাদি প্ৰকৰণ, ৰন্ধন প্ৰকৰণ, গৃহিণী লক্ষণ, পৰিত্যাগ কথন, বষৰ্ষাদি বৰ্ণন, বৃষ লক্ষণ, হলবাহনক্ৰম, কৃষি লক্ষণ, জ্যোতিষ প্ৰকৰণ, যমঘণ্ট কথন, যাত্ৰা লক্ষণ, গৃহ লক্ষণ, নাৰী লক্ষণ, টোকন-নাল আদি, টোকনৰ গুণ, ওপৰিঞ্চি ডাকৰ জন্ম আৰু মৰণ। উল্লেখযোগ্য যে ডাকৰ বচনৰ সকলো পুথিতে এই ভাগবোৰ পোৱা নাযায় বা ক’ৰবাত ক’ৰবাত বেছিকৈও পোৱা যায়।\nমূলতঃ ডাকৰ বচন অসমীয়া সমাজৰ ব্যৱহাৰিক বিজ্ঞানৰ নিদান বুলিও মন্তব্য কৰিব পাৰি। মানৱ জীৱন, সমাজ জীৱনত প্ৰয়োজনীয় সকলোবিলাক দিশৰ বিষয়েই এই বচনসমূহত বিভিন্ন কথা পৰিব্যাপ্ত হৈ আছে। জন্মৰ পৰা মৃত্যুলৈকে ঘৰ সজাৰ পৰা গৰু কিনালৈকে, বাৰী পতাৰ পৰা খেতি তোলালৈকে সকলো দিশ ইয়াত সামৰা হৈছে। উদাহৰণস্বৰূপে-\nØভাদত কৰিয়া কলা ৰোপণ।\nসবংশে মৰিল লাৰ ৰাৱণ।।\nØ সাতে পাতল পাঁচত ঘন।\nছয়ত তামোল নদন-বদন।।\nØ জালুক পপিলী আদা খায়।\nডাকে বোলে তাৰ কাহ পলায়।।\nডাকৰ বচনত থকা সাৰ্বজনীনতা, সঞ্চিত বাস্তৱ অভিজ্ঞতা, জীৱন আৰু সমাজৰ লগত থকা নিবিড় সম্পৰ্ক আদিয়ে লোকজীৱনত নৈৰ্ব্যক্তিক বাহনৰ ক্ৰিয়া সম্পাদন কৰিছে। মুঠতে ইয়াৰ বিষয়বস্তুৰ ব্যাপকতালৈ লক্ষ্য ৰাখি কোনো ব্যক্তি বিশেষৰ ৰচনা বোলাতকৈ জাতীয় জীৱনৰ সামূহিক অভিজ্ঞতাৰ পৰিণতি বুলিয়েই কোৱা উচিত।\nচৰ্যাপদসমূহক অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথম লিখিত ৰূপৰ চানেকি হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে। বৰ্তমান সময়ত বিভিন্ন গৱেষণাৰ অন্তত চৰ্যাপদসমূহত অসমীয়া ভাষাৰ উপৰি বাংলা, ওড়িয়া, হিন্দী, মৈথিলী আদি ভাষাৰো আদি কালৰ নিদৰ্শন ৰক্ষিত হৈছে বুলি প্ৰমাণিত হৈছে। চৰ্যাপদসমূহ মূলতঃ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ সহজযানী পন্থাৰ ধৰ্ম সাধনাৰ গীত। এই চৰ্যাপদসমূহ পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে লোকচক্ষুৰ আগত তুলি ধৰে হৰপ্ৰসাদ শাস্ত্ৰীয়ে। কলিকতাৰ ‘এচিয়াটিক ছ’চাইটি’ৰ পুথি সংগ্ৰহৰ কামত হৰপ্ৰসাদ শাস্ত্ৰী কেইবাবাৰো নেপাললৈ গৈছিল। ইয়াৰে ১৯০৭ চনত তৃতীয়বাৰৰ বাবে নেপাললৈ যাওঁতে তাৰে ৰাজ দৰবাৰৰ গ্ৰন্থাগাৰত ৰক্ষিত কেইখনমান নতুন পুথি বিচাৰি পায়। সেইকেইখন হ’ল- ‘চৰ্যাচৰ্যবিনিশ্চয়’ সৰোজব<ৰ(?) ‘দোহাকোষ’ আৰু কৃষ্ণাচাৰ্যাৰ ‘দোহাকোষ’। এই তিনিখন পুথিৰ লগতে আগৰবাৰ যাওঁতে সংগ্ৰহ কৰি অনা ‘ডাকাণৰ্ৱ’ নামৰ পুথিখন একেলগ কৰি ১৯১৬ খ্ৰীঃত হাজাৰ বছব়ে পুবাণ(?) বাংলা ভাষাৰ বৌদ্ধ গান ও দোহা নামেৰে ছপা কৰি উলিয়ায়। প্ৰকাশক আছিল ‘বঙ্গীয় সাহিত্য পৰিষদ’। উল্লেখযোগ্য যে হৰপ্ৰসাদ শাস্ত্ৰীয়ে পোৱা ‘চৰ্যাচৰ্যবিনিশ্চয়’ পুথিখন মূল পুথি নাছিল। এইখন আছিল আচাৰ্য মুনিদত্তই লিখা এখন টীকা পুথিহে। পুথিখনৰ ক’তো ‘চৰ্যাচৰ্যবিনিশ্চয়’ নামটো উল্লেখ নথকাৰ পৰা অনুমান কৰা হয় যে এই নামটো শাস্ত্ৰীয়ে নিজেই দিছিল। মুনিদত্তই লিখা টীকা পুথিখনত অৱশ্যে ‘চৰ্য্যাগীতিকোষবৃত্তি’ নামটো আছে আৰু ইয়াৰ লগতে মূল চৰ্যাখিনিও সন্নিবিষ্ট আছিল। চৰ্যাগীতৰ তিব্বতী অনুবাদৰ প্ৰথম সন্ধান লাভ কৰে ড০ সুনীতি কুমাৰ চট্টোপাধ্যায়ে। পৰৱৰ্তীকালত ড০ প্ৰবোধ চন্দ্ৰ বাগচী, নীলৰতন সেন আদিয়ে চৰ্যাপদ সম্পৰ্কে গৱেষণা কৰি বিভিন্ন নতুন নতুন তথ্যৰ সম্ভেদ দিয়ে। ড০ বাগচীৰ গৱেষণাৰ কালতেই চৰ্যাগীতৰ সম্পৰ্ণূ তিব্বতী অনুবাদটি আৱিষ্কৃত হয় আৰু তাৰ পৰাই সংস্কৃত টীকাকাৰ নাম যে মুনিদত্ত আছিল সেয়া গম পোৱা যায়।\nতিব্বতী অনুবাদৰ পৰা গম পোৱা যায় যে আচাৰ্য মুনিদত্তই এশটা গানৰ কোষ-গ্ৰন্থৰ পৰা একাৱন্নটা গান বাচি লৈ টীকা ব্যাখ্যা কৰিছিল। তাৰে এটা টীকা পৰৱৰ্তীকালৰ কোনো লিপিকাৰৰ হাতত হেৰাল আৰু সেইটি বাদ দিয়েই মুনিদত্তৰ টীকাখন নকল কৰি উলিয়ায়। অৱশ্যে নেপালত উদ্ধাৰ হোৱা পুথিখনত (চৰ্যাগীতিকোষ)ৰ শেষৰ পাতখিলা আৰু মাজৰ কেইখিলামান পাত নাই (৬৯খন পাত আছে)। সৰ্বমুঠ তিনিটা সম্পূৰ্ণ আৰু এটাৰ আধা অংশৰ মূল পাঠৰ লগতে টীকা অংশ নাছিল।\n‘হৰপ্ৰসাদ শাস্ত্ৰীয়ে চৰ্যাচৰ্য্যিবনিশ্চয় পুথিখনৰ গানবোৰক বৌদ্ধ কীৰ্তন, বৌদ্ধ সংকীৰ্তন বুলি অভিহিত কৰিছে।’ অৱশ্যে টীকাকাৰে চৰ্যাৰ উপৰি ‘গীত’ আৰু ‘পদ’ শব্দ দুটাও উল্লেখ কৰিছে। এই গীতসমূহৰ ভাষাৰ লগত নব্য ভাৰতীয় আৰ্যভাষাৰ অন্তৰ্গত মৈথিলী, বাংলা আৰু অসমীয়া ভাষাৰ মিল দেখা যায়। সেয়ে বিভিন্ন ভাষাৰ পণ্ডিতসকলে নিজৰ নিজৰ ভাষাৰ সম্পত্তি বুলি এই চৰ্যাপদসমূহক চিক্তিত কৰিছে। ড০ বাণীকান্ত কাকতিয়েও ইয়াৰ ধ্বনিতাত্ত্বিক আৰু ৰূপতাত্ত্বিক দিশসমূহ ফঁহিয়াই অসমীয়া ভাষাৰ লগত যে মিল আছে সেয়া প্ৰমাণ কৰি গৈছে।\nএই পুথিখনত সবৰ্মুঠ ২৩ জন সিদ্ধাচাৰ্যৰ দ্বাৰা ৰচিত গীত সন্নিৱিষ্ট হৈছে। উল্লেখযোগ্য যে এওঁলোক ৮৪জন তান্ত্ৰিক সিদ্ধাচাৰ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত। তেওঁলোকৰ নামসমূহ হ’ল- কাহ্নপাদ (১৩টা চৰ্যা), ভুসুকপাদ (৮টা), সৰহপাদ (৪টা), কুক্কুৰীপাদ (৩টা), লুইপাদ, শবৰপাদ, শান্তিপাদ (এইসকলৰ দুটা), বিৰুৱাপাদ, গুণ্ডৰীপাদ, চাটিল্লপাদ, কম্বলাম্বৰপাদ, ডোম্বীপাদ, মহীধৰপাদ, বীণাপাদ, আৰ্যদেৱপাদ, ঢেণ্ঢনপাদ, দাৰিকপাদ, ভাদপোদ, তাড়কপাদ, কংকনপাদ, জয়নন্দীপাদ, ধামপাদ, তন্ত্ৰীপাদ (তেওঁলোকৰ এটাকৈ চৰ্যা)। ইয়াৰে লুইপাদ, সৰহপাদ, মীননাথ, শান্তিপাদ, ডোম্বীপাদ, ঢেণ্ঢনপাদ, মহীধৰপাদ আদিক কামৰূপৰ লগত বিশেষ সম্পৰ্ক থকা বুলি পণ্ডিতসকলে ঠাৱৰ কৰিব খোজে। এওঁলোকৰ বাহিৰেও চৰ্যাপদ, ইউড়ীপাদ, মীননাথ, আচাৰ্য বিনাত্তক, ধোকৰীপাদ, বিৰুপাক্ষপাদ, তিলোপাদ আদি সিদ্ধাচাৰ্যৰ নামো টীকাত উল্লেখ আছে।\nচৰ্যাপদসমূহ অধিকাংশই দহ শাৰীয়া; তাৰে ভিতৰত ১০,২৮, ৫০ নং চৰ্যা চৈধ্য শাৰীৰ; ২১, ২২ বাৰ শাৰীৰ; ৩৯ নং ঊনৈশ শাৰীৰ; ১৪ নংটি সাত শাৰীৰ; ২৩ নং ছয় শাৰীৰ; ২৫ নম্বৰটিৰ চাৰিটা শাৰীৰ নমুনাত ছয়টামান শব্দ আছে আৰু ২৪, ৪৮ নম্বৰ চৰ্যা দুটি লুপ্ত। সাধাৰণতে মাত্ৰাবৃত্ত ছন্দত লিখা চৰ্যাসমূহত অন্ত্যানুপ্ৰাসৰ প্ৰয়োগ বহুল। এই গীতসমূহ গাবৰ বাবে নিৰ্ধাৰণ কৰি দিয়া হৈছে সবৰ্মুঠ ১৭টি ৰাগ- পটমঞ্জৰী, গৱড়া (গউড়া), অৰু, গুঞ্জৰী, দেৱক্ৰী, দেশাখ (দ্বেশাখ), ভৈৰৱী, কামোদ, ধনসী, ৰামক্ৰী, বৰাড়ী (বলাড্ডী), শৱৰী, মল্লাৰী, মালশী, গবুড়া, কাহুগুঞ্জৰী আৰু বঙ্গাল। ইয়াৰে প্ৰায়বোৰেই পুৰণি অসমীয়া গীতত পোৱা যায়। বৰগীতৰ দৰে চৰ্যাটো ভণিতা আছে আৰু প্ৰত্যেক পদৰ দ্বিতীয় চৰণটোত ‘ধ্ৰং’ বা ‘ধ্ৰৱ’ বুলি নিৰ্দেশ কৰা হৈছে। ইতিমধ্যে উল্লেখ কৰা হৈছে যে চৰ্যাপদসমূহ বৌদ্ধ তান্ত্ৰিকসকলৰ ধৰ্মসাধনৰ গীত। এই বাবেই ইয়াৰ বিষয়বস্তু ৰহস্যময়ী। মূলতঃ নিৰ্বাণ লাভ কৰাৰ উদ্দেশ্য আগত ৰাখিয়েই ইয়াক ৰচনা কৰা হৈছে। নিৰ্বাণ মানে বাসনাৰ পৰা নিবৃত্তি লাভ। ‘পাৰ্থিব স্থিতিৰ অনিত্যতা জ্ঞান লাভ কৰি অবিদ্যা-মোহ ধবংস কৰিব পাৰিলেই নিৰ্বাণ লাভ হয়।’ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ সহজযানী পন্থাৰ ধৰ্ম সাধনাৰ কাৰণে নিৰ্বাণ লাভ কৰাৰ পথ দেখুৱাবৰ বাবে বিভিন্ন ধৰণৰ ৰূপক, প্ৰতীক, দ্ব্যৰ্থক পাৰিভাষিক শব্দ, বিবিধ উপমা আদি ব্যৱহাৰ কৰি এই চৰ্যাসমূহ ৰচনা কৰা হৈছে। ইয়াৰ অৰ্থ শুদ্ধভাৱে অনুধাৱন কৰিবলৈ হ’লে গুৰুৰ সহায় অপৰিহাৰ্য। সেইবাবেই প্ৰথম চৰ্যাটিত কোৱা হৈছে- ‘লুই ভণই গুৰু পুচ্ছিঅ জান।।’ চৰ্যাবোৰৰ মাজেদি সহজীয়া ধৰ্মৰ দাৰ্শনিক তত্ত্ব সম্বন্ধীয়, যোগ সম্বন্ধীয়, আৰু তন্ত্ৰ সম্বন্ধীয় দিশ প্ৰতীকি ভাষাৰে অৱগত কৰা হৈছে।\nসাধাৰণতে চৰ্যাপদত ব্যৱহৃত ভাষাৰ ৰূপটি পূৰ্বী অৱহটঠ্। সিদ্ধাচাৰ্যসকলে দ্ব্যৰ্থক পাৰিভাষিক শব্দ, নানান উপমা-প্ৰতীক ব্যৱহাৰ কৰি ইয়াৰ ভাষা অধিক ৰহস্যময়ী কৰি তুলিছে। হৰপ্ৰসাদ শাস্ত্ৰীয় ইয়াৰ ভাষাক ‘সন্ধ্যা ভাষা’ আখ্যা দি মন্তব্য কৰিছে – ‘সন্ধ্যাভাষা মানে আলো-আঁধাৰি ভাষা, কতক আলো কতক অন্ধকাৰ, খানিক বুঝা যায় খানিক বুঝা যায় না।’ প্ৰাচ্যতত্ত্ববিদ মহেশ্বৰ নেওগেও ‘‘….ইচ্ছাকৃত জটিলতা বৰ্তমান, কাৰণ সেই ভাষা সাংকেতিক, যাৰে তাৰে বাবে নহয় – সি বোবা গুৰুৱে কলা শিষ্যক (গুৰু বোব সে সীস কাল) বুজোৱা কিছুমান ইংগিত মাত্ৰ। বৃত্তিকাৰে সেই ভাষাক সন্ধ্যাভাষা বা সন্ধ্যাবচন, সন্ধ্যাসংকেত বা সন্ধ্যা- যি ভাষাৰ অভীষ্ট মৰ্মাৰ্থ গভীৰভাৱে অনুধ্যান কৰিহে হৃদয়ঙ্গম কৰিব পৰা যায়।’’ বুলি মন্তব্য কৰিছে। আচাৰ্য মুনিদত্তইও ব্যাখ্যা কৰাৰ প্ৰসংগত ‘সন্ধ্যাবচন’, ‘সন্ধ্যাসংকেত’, ‘সন্ধা’ এনে শব্দৰে গূঢ়তত্ত্ব ব্যাখ্যা কৰিছে। গ্ৰন্থৰ পবিত্ৰতা, সাধন প্ৰণালীৰ গোপনীয়তা আৰু গূঢ়তত্ত্বৰ গুৰুত্ব সন্ধ্যাভাষাত সততে ৰক্ষা কৰা হয়। সেয়ে ইয়াৰ ভাষা দ্ব্যৰ্থক পাৰিভাষিক আৰু আলংকাৰিক। উল্লেখযোগ্য যে সৰ্বসাধাৰণ জনগণে ব্যৱহাৰ কৰা ভাষাৰ মাধ্যমেৰেই ইয়াত ধৰ্মৰ গূঢ়তত্ত্ব ব্যাখ্যা কৰা হৈছে।\nআইসন চৰ্যা কুক্কুৰীপাএঁ গাই উ।\nকোড়ি মাঝেঁ একু হিঅহিঁ সমাইউ।। (২ নং চৰ্যা)\nপ্ৰধান কথাটি হ’ল এই কথ্য ভাষাটি আছিল প্ৰাচীন কামৰূপ, মগধ, উৎকল, গৌড় আদি ঠাইৰ উমৈহতীয়া কথ্য ভাষা। চৰ্যাত এই সকলো ঠাইৰে আঞ্চলিক ভাষিক বৈশিষ্ট্য মিহলি হৈ আছে। সেয়ে প্ৰত্যেকেই চৰ্যাসমূহ নিজৰ নিজৰ প্ৰাচীন সম্পত্তি বুলি দাবী কৰে। তদপুৰি চৰ্যাবোৰৰ মাজেদি সমকালীন সমাজ জীৱনৰ বিভিন্ন চিত্ৰ; যেনে- তুলা বা কপাহ ধুনা কাৰ্য, শৱৰ ডোম প্ৰভৃতি কৰ্মজীৱীৰ ব্যৱসায়িক ভিত্তি, মাছমৰা, বিবাহ পদ্ধতি, নাৱৰীয়া আদিৰ উল্লেখেৰে ঘৰুৱা চিত্ৰক, দৈনন্দিক কৰ্মক ৰূপক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি ধমৰ্তত্ত্বৰ ব্যাখ্যা আগবঢাইছে। এক কথাত ক’ব পাৰি যে চৰ্যাত ব্যৱহাৰিক জীৱনত সদায় দেখি থকা বা উপলব্ধি কৰা চিত্ৰৰ মাজেদি গভীৰ তাত্ত্বিক কথা এটি সহজ-সৰলভাৱে উপস্থাপন কৰিবলৈ বিচৰা হৈছে।\nইতিমধ্যে আমি উল্লেখ কৰিছোঁ যে ড০ বাণীকান্ত কাকতিয়ে চৰ্যাপদৰ ভাষাৰ লগত অসমীয়া ভাষাৰ সম্পৰ্কৰ কথা ধ্বনিতাত্ত্বিক আৰু ৰূপতাত্ত্বিক বিশ্লেষণেৰে ফঁহিয়াই দেখুৱাইছে। তলত তাৰে কেইটিমান উল্লেখ কৰা হ’ল- হ্ৰস্ব আৰু দীৰ্ঘ বৰ্ণ অবিচাৰিতভাৱে ব্যৱহৃত যেনে- চুম্বি, চূম্বি, চূম্বী, পঞ্চ, পাঞ্চ। অসমীয়াৰ দৰে চৰ্যাত কৰ্তা- কৰ্ম, কৰণ আৰু অধিকৰণ কাৰক বাক্যত বিভক্তিযুক্ত নোহোৱাকৈ ব্যৱহাৰ হয়, যেনে- বাঢ়ই সো তৰু সুভাসুভ পানী (৪৫ নং), কামৰ ণাঅ (২নং)। অসমীয়াৰ দৰে ষষ্ঠী বিভক্তিৰ সম্বন্ধ পদৰ চিন ‘-ৰ’ ব্যৱহাৰ- হৰিণাৰ খুৰ ডোম্বীৰ সঙ্গে। স্ত্ৰী প্ৰত্যয় ‘ঈ’ আৰু ‘নী’ৰ ব্যৱহাৰ যেনে- হৰিনী, দেৱী, জোইণি। পুৰণি অসমীয়াত প্ৰচলিত তৎসম, অৰ্ধ-তৎসম, তদ্ভৱ আৰু দেশী শব্দৰ ব্যৱহাৰ। যেনে- তৎসম শব্দ অৱকাশ, অভাব, আকাশ, গগণ, চৰণ, নাটক, নায়ক; অৰ্ধ-তৎসম শব্দ- গৰাহক < গ্ৰাহক, পৰস < স্পৰ্শ, পহাৰা < প্ৰহৰ; তৎভৱ শব্দ- সমধৰ < শশধৰ, সোণ < সুৱৰ্ণ, কামৰু < কামৰূপ; দেশী শব্দ টাকলি, ভিড়ি, খাল, ঘাট ইত্যাদি। পয়াৰ, অনুষ্টুভ, পাদাকুলক আদি মাত্ৰাবৃত্ত ছন্দসজ্জাৰে ৰচিত এই চৰ্যাবোৰৰ মাজেদি উদ্ভৱ কালৰ অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্যিক ৰূপ এটি ৰক্ষিত হৈছে। ক’ব পাৰি চৰ্যাপদসমূহ অসমীয়া ভাষাৰ লিখিত ৰূপৰ আদি নিদৰ্শন।\nমিশ্ৰ অসমীয়া সাহিত্য\nচৰ্যাপদৰ পৰৱৰ্তীকালত ৰচনা হোৱা আৰু অসমীয়া ভাষাৰ লগতে পূব-মাগধীৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা আন আন ভাষাৰ লগত মিল থকা দুখন পুথি হ’ল বড়ু চণ্ডীদাসৰ ‘শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্তন’ আৰু ৰমাই পণ্ডিতৰ ‘শূন্যপুৰাণ’। এই দুয়োখন পুথিয়েই বঙলা লিপিকাৰ তথা সম্পাদকৰ হাতত পৰি বহু পৰিমাণে বঙলুৱা হৈ পৰিছে। অৱশ্যে পুথি দুখনৰ ধ্বনিতাত্ত্বিক আৰু ৰূপতাত্ত্বিক বিশ্লেষণৰ অন্ততঃ বাংলা আৰু অসমীয়া ভাষাৰ উমৈহতীয়া সাহিত্য হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে। সেই বাবেই ড° সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাই এইকেইখন পুথিক ‘বঙালী অসমীয়া উমৈহতীয়া সাহিত্য’ বুলি অভিহিত কৰিছে আৰু ড° মহেশ্বৰ নেওগে ‘মিশ্ৰ-অসমীয়া ৰচনা’ বুলি মন্তব্য কৰিছে।\nশ্ৰীকৃষ্ণ আৰু ৰাধাৰ লৌকিক পৰকীয়া প্ৰেমলীলাক কেন্দ্ৰ কৰি লিখা এই আদি ৰসাত্মক কাব্যখন উদ্ভৱকালীন অসমীয়া সাহিত্যৰ দ্বিতীয় সাহিত্যিক নিদৰ্শন। এই পুথিখন পশ্চিমবংগৰ বাঁকুৰা জিলাৰ বন বিষ্ণুপুৰৰ কাষৰ ক্যাঁকিলা গাঁৱৰ নিবাসী দেবেন্দ্ৰ নাথ মুখোপাধ্যায়ৰ ঘৰৰ পৰা ১৯০৯ চনত বসন্ত বল্লভ ৰায়ে সংগ্ৰহ কৰে। তেওঁৰ সম্পাদনাতে ১৯১৬ চনত ‘বঙ্গীয় সাহিত্য পৰিষদ’ৰ দ্বাৰা এই পুথিখন প্ৰকাশিত হৈছিল। পুথিখনৰ প্ৰকৃত নাম কি আছিল জনা নাযায়। কাৰণ পুথিখনৰ প্ৰথম পাতখিলাৰ লগতে ভিতৰৰো কেইবাটিও পাত নাই। জনসমাজত চণ্ডীদাস নামৰ কবি এজনে ৰাধাকৃষ্ণৰ লীলা বিষয়ক এখন কাব্য ৰচনা কৰিছিল বুলি থকা জনশ্ৰুতি অনুসৰি বসন্ত বল্লভ ৰায়ে লাভ কৰা পুথিখনৰ বিষয়বস্তুৰ মিল থকাত তেওঁ ইয়াৰ নামকৰণ ‘শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্তন’ কৰে। উল্লেখযোগ্য যে কাব্যখন ওলোৱাৰ পিছতেই ইয়াৰ ভাষাই অসমীয়া পণ্ডিতসকলৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে, কাৰণ পুথিখনৰ ভাষা পুৰণি অসমীয়া ভাষাৰ অনুগত আছিল। আনকি কাব্যখনত থকা অসমীয়া ভাষাৰ পৰ্যাপ্ত উপাদান দেখি সংকলক তথা সম্পাদক বসন্ত বল্লভ ৰায়ে শেষ লিপিকাৰৰ হাতত পৰাৰ আগতে পুথিখনে কামৰূপ ভ্ৰমণ কৰি আহিছে বুলিও পাতনিতে উল্লেখ কৰিছে। বাংলা সাহিত্যৰ বিভিন্ন বুৰঞ্জীত এই পুথিখনৰ বিষয়ে যিমান বিষদভাৱে আলোচনা হৈছে অসমীয়াত সেয়া হোৱা নাই। কাৰণ এই পুথিখনৰ বিষয়বস্তু হিচাপে বৰ্ণিত হৈছে ৰাধা-কৃষ্ণৰ লৌকিক পৰকীয়া প্ৰেম আৰু বিষ্ণু-কৃষ্ণকে উপাস্য দেৱতা হিচাপে বন্দনা কৰা অসমীয়া বৈষ্ণৱ সমাজৰ বাবে এনে বিষয়বস্তু গ্ৰহণযোগ্য নহয়। এই কাব্যখনৰ ৰচক বড়ু চণ্ডীদাসৰ বিষয়ে বিস্তৃতভাৱে কোনো তথ্য পোৱা নাযায়। কাব্যখনৰ হেৰাই যোৱা পাতকেইখিলাৰ মাজত কিবা তথ্য আছিল যদিও সেয়া কালৰ গৰ্ভত লীন গ’ল। অৱশ্যে পুথিখনত সন্নিৱিষ্ট ৪১৮টা গীতৰ ভিতৰত ৩৪০টা গীততে থকা ভণিতাত দুটা নাম পোৱা যায় যথা ‘বড়ু চণ্ডীদাস’ আৰু ‘অনন্ত বা অনন্ত বড়ু’। ইয়াৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে কবিগৰাকীৰ আচল নাম আছিল ‘অনন্ত’ ‘বড়ুৱাৰ পৰা হোৱা বড়ু’ তেওঁৰ উপাধি। আনহাতে চণ্ডী মানে বাসুলী বা বাসুলীৰেই এক ৰূপ; গতিকে চণ্ডীৰ উপাসক এইজনা কবিয়ে মূল উপাধিৰ পাছত চণ্ডীৰ দাস হিচাপে চণ্ডীদাস উপাধি ব্যৱহাৰ কৰিছিল।এই গৰাকী কবিয়ে তেওঁৰ সময়সীমা সম্পৰ্কেও কোনো ইংগিত দি যোৱা নাই। কাব্যখনৰ ভাষা বিশ্লেষণ কৰি বিভিন্ন পণ্ডিতসকলেও ভিন্ন মত পোষণ কৰিছে। খেনোৰ মতে চতুৰ্দশ-পঞ্চদশ শতিকা,খেনোৰ মতে চতুৰ্দশ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধ আৰু খেনোৰ মতে অষ্টাদশ শতিকা। ড° বাণীকান্ত কাকতিয়ে ইয়াৰ ভাষা বিশ্লেষণ কৰি মন্তব্য কৰিছে যে অসমীয়া বাংলা আদি ভাষা স্পষ্টৰূপে পৃথক হৈ ওলোৱাৰ আগৰ যিটো ৰূপ আছিল শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্তনৰ ভাষা তাৰে প্ৰতিভূ। ইয়াৰ পৰাই ধাৰণা কৰিব পাৰি যে কাব্যখনৰ সময়সীমা ত্ৰয়োদশ চতুৰ্দশ শতিকাৰ পাছলৈ আনিব নোৱাৰি। উদ্ধাৰ হোৱা পুথিখন বডু চণ্ডীদাসৰ স্বহস্ত লিখিত নহয়। ধাৰণা কৰা হয় এইখন মূল পুথিৰ নকলৰো নকল। বহু সময়ত সেইবাবে নতুন ব্যাকৰণিক ৰূপো ইয়াত সোমাই পৰিছে। লিপি বিশেষজ্ঞ ৰাখাল দাস বন্দোপাধ্যায়ে এই তুলাপতীয়া কাব্যাখনত প্ৰাচীন হস্তাক্ষৰ ইয়াৰ অনুকৰণত লিখা শৈলী আৰু আপেক্ষাকৃত আধুনিক হস্তাক্ষৰ দেখা পাইছিল। তদপুৰি পেট কটা ‘ৰ’ ব্যৱহাৰ ইয়াত মন কৰিবলগীয়া। পুথিখনৰ আৰম্ভণিৰ পাঁচটা পদ, ছয় নং পদৰ প্ৰথম অংশ, আঠ নং পদৰ শেষৰ শাৰীকেইটা নাই। তদপুৰি ১৯, ২০, ৩৬, ৩৭, ৮৭, ৮৮, ১৮২, ১৯২, ১৯৩, ২০৩, ২২৫, ২৭৭, ২৭৮ আৰু ৪১৮ নং গীতকেইটা খণ্ডিত। এই পুথিখন মূলতঃ গীতিধৰ্মী আৰু নাট্যধৰ্মী। মুঠতে তেৰটা খণ্ডত বিভক্ত কাব্যখনত ১৬১টা শ্লোক(ইয়াৰে ২৮টা পুনৰবৃত্তি) ৩২টা ৰাগ, ১৫ তাল থকা ৪১৮টা গীত সন্নিবিষ্ট হৈছে। সেই খণ্ডকেইটা হ’ল –\nজন্ম, তাম্বুল, দান, নৌকা,ভাৰ, ছত্ৰ, বৃন্দাবন, কালীয়দমন, বস্ত্ৰহৰণ, হাৰ, বান, বংশী আৰু ৰাধা বিৰহ খণ্ড। কাব্যখনত প্ৰতিটো খণ্ডই স্বয়ংসম্পূৰ্ণৰ দৰে যদিও কবিয়ে শ্লোকৰ ব্যৱহাৰ কৰি এইবোৰৰ মাজত সংগতি স্থাপন কৰিছে। ইয়াৰ গীতবোৰ দুটা ভাগ- ধ্ৰৱক আৰু পদ। প্ৰথম ছয়শাৰী পদক ধ্ৰৱক আৰু শেষৰখিনিক পদ বুলি চিহ্নিত কৰি প্ৰতিটো গীতৰ আৰম্ভণিতে ৰাগ, তাল আৰু কিছুমান গীতত গোৱাৰ সময় লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে। ইতিমধ্যে উল্লেখ কৰা হৈছে যে শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্তনৰ ভাষা পুৰণি অসমীয়া ভাষাৰ অনুগত। দেবেন্দ্ৰনাথ বেজবৰুৱা প্ৰমুখ্যে বিভিন্ন সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীকাৰ, ড° বাণীকান্ত কাকতি, ড° উপেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামী আদি ভাষাবিদে অসমীয়া ভাষাৰ বিভিন্ন স্তৰৰ সৈতে এই পুথিখনৰ ভাষাৰ সাদৃশ্য দেখুৱাই ইয়াক ‘পূৰ্ব ভাৰতৰ উমৈহতীয়া সম্পদ’ বুলি স্বীকৃতি দিছে। তাৰে কেইটিমান উদাহৰণ হ’ল- মূল প্ৰতিলিপিত পেটকটা ‘ৰ’ আৰু ‘ৱ’ৰ ব্যৱহাৰ; তলপ, আজি, অলপ, পো, নাতিনী, বুঢ়া-বুঢ়ী, তিৰী, ঘৰিয়াল, হিয়া, আদি খাচ অসমীয়া শব্দ। বৰ্ণবিপিৰ্যয় (হ্ৰদ > দহ); স্বৰ ভক্তি (পৰভাত, মৰম); মহাপ্ৰাণীভৱন (সুখান, হাথী) আদি ধ্বনিতাত্ত্বিক প্ৰক্ৰিয়াৰো অসমীয়াৰ সৈতে মিল আছে। ঠিক সেইদৰে পুৰণি অসমীয়াত অপাদান কাৰকত পঞ্চম বিভক্তি ‘হতেন’ৰ দৰে এই কাব্যতো ‘হতেঁ’, ‘হৈতেঁ’ পৰসৰ্গৰ ব্যৱহাৰ; যেনে- এবে হতেঁ, আজি হৈতেঁ আৰু বাক্যত ব্যৱহৃত শব্দ বিভক্তিবোৰ অসমীয়াৰ দৰে। এইবোৰে প্ৰমাণ কৰে যে শ্ৰীকৃষ্ণ কীৰ্তনো উদ্ভৱকালীন অসমীয়া ভাষাৰ এক অমূল্য নিদৰ্শন।\nঅসমীয়া আৰু বঙলা এই উভয় সাহিত্যই নিজৰ বুলি দাবী কৰা তথা উদ্ভৱকালীন আন এখন পুথি হ’ল ৰমাই পণ্ডিতৰ ‘শূন্যপুৰাণ’। মূলতঃ ধৰ্মদেৱতাৰ পূজাৰ বৰ্ণনা সন্নিৱিষ্ট পুথিখনো বঙলা সম্পাদকেহে প্ৰকাশ কৰিছে। পুথিখনৰ ৰচক ৰমাই পণ্ডিত সম্পৰ্কে সবিশেষ তথ্য ক’তো পোৱা নাযায়। জনশ্ৰুতিমতে তেওঁ মৰ্ত্যত প্ৰথম ধৰ্মৰ পূজা প্ৰচাৰ কৰিছিল। বাংলা সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীকাৰসকলেও জনশ্ৰুতিৰ ওপৰতে ভিত্তি কৰি তেওঁৰ বিষয়ে বিভিন্ন কথা লিখিছে যদিও অবিসম্বাদীতভাৱে এটা মতকে কোনেও মানি লোৱা নাই। তদপুৰি তেওঁৰ সময়সীমা সম্পৰ্কেও প্ৰত্যেকজন বুৰঞ্জীকাৰৰ মত বেলেগ বেলেগ। বঙ্গীয় সাহিত্য পৰিষদে প্ৰকাশ কৰা শূন্যপুৰাণখনত সবৰ্মুঠ ৫৬টা অধ্যায় সন্নিৱিষ্ট আছে। ইয়াৰ প্ৰথম ৫টা অধ্যায়ত সৃষ্টি তত্ত্ব আৰু বাকীকেইটাত ধৰ্মপূজাৰ বিবিধ পদ্ধতি আলোচনা কৰা হৈছে। কাব্যখনৰ আৰম্ভণিতে ‘শ্ৰীশ্ৰী ধৰ্ম্মায় নমঃ’ বুলি প্ৰণাম জনাই- নহি ব়েক নহি রূপ নহি ছিল বন্ন চিন। রবি সসী নহি ছিল নহি রাতি দিন।। বুলি বিষয়বস্তুৰ বৰ্ণনা আৰম্ভ কৰিছে। উল্লেখযোগ্য যে এই পুথিখনৰ কেইবাটিও নকল ইতিমধ্যে উদ্ধাৰ হৈছে যদিও কোনোখন পুথিতে নামকৰণ কৰা হোৱা নাছিল। পুথিখনত ধৰ্মদেৱতাৰ কথা বৰ্ণনা কৰা কথাৰ আঁত ধৰি অৰ্থাৎ এই কাব্যত ‘শূন্যময়তা দেৱতা’ ধৰ্মঠাকুৰৰ পূজা-পদ্ধতি বৰ্ণিত হৈছে বাবে নগেন্দ্ৰ নাথ বসুৱে সম্পাদনা কৰি ১৩১৪ বাংলা চনত ‘বঙ্গীয় সাহিত্য পৰিষদ’ৰ দ্বাৰা গ্ৰন্থৰূপে প্ৰকাশ কৰা কালতে ‘শূন্যপুৰাণ’ বুলি নতুনকৈ নামকৰণ কৰে। বাংলা সাহিত্যৰ ইতিহাসকাৰ ভূদেব চৌধুৰীয়ে মত পোষণ কৰে যে হৰ প্ৰসাদ শাস্ত্ৰীয়েই পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে ধৰ্মঠাকুৰ সম্পৰ্কে আলোচনাত প্ৰবৃত্ত হৈছিল। তেওঁৰ মতে ‘‘এই দেৱতা বঙ্গ দেশত বৌদ্ধ প্ৰভাৱৰ সৰ্বশেষ প্ৰতীক। কিন্তু আজি আৰু সংশয় নাই যে ধৰ্মঠাকুৰ আৰ্য-পূৰ্ব-বঙ্গলোকসকলৰ মাজৰ নিজস্ব কল্পনাপ্ৰসূত দেৱ মণ্ডলীৰ এজন। কালৰ সোঁতত এই পূজা পদ্ধতিত আৰ্য-অনাৰ্য, বৈদিক-পৌৰাণিক, বৌদ্ধ প্ৰভৃতি নানা প্ৰভাৱৰ ধাৰা জড়িত হৈ পৰিছিল।’’ ‘ধমৰ্পূজা’ মূলতঃ বঙ্গদেশৰ পশ্চিম অঞ্চলৰ ধৰ্মীয় উৎসৱ। নিম্ন শ্ৰেণীৰ হিন্দু তথা পতিত ব্ৰাহ্মণসকলে শূন্যৰূপী (যি বিষ্ণু, সূৰ্য আৰু যমকো প্ৰতিফলিত কৰে) ধৰ্মদেৱতাক পূজা কৰে। অসমতো প্ৰাচীন কালত ধৰ্মদেৱতাৰ পূজাৰ প্ৰচলন থকাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। ‘কথা গুৰু চৰিত’ত অনন্ত কন্দলি সম্পৰ্কে থকা এটা কাহিনীত, মনকৰৰ ‘মনসা কাব্য’ত থকা বিৱৰণ আৰু মনসা পূজাৰ সময়ত মনসা দেৱীৰ বেদীৰ অলপ আঁতৰত এটা আমডালিৰে পূৰ্ণ ঘট আগলি কলাপাতেৰে পতা হয় আৰু ইয়েই ধৰ্মৰ ঘট বুলি বিবেচনা কৰা কথাই ইয়াৰ প্ৰমাণ। অৱশ্যে শূন্যপুৰাণত বৰ্ণিত ৰূপতকৈ কিছু বেলেগ ধৰণেহে অসমত এয়া ৰূপায়ণ হয়। শূন্যপুৰাণ পুথিখনৰ ৰচনা কাল সম্পৰ্কে ভিন্নজনে ভিন্ন মত পোষণ কৰিছে। History of Bengali Literature ত অধ্যাপক দীনেশ চন্দ্ৰ সেনে লিখিছে- ‘Ramai Pandit wasacontemporary of Dharma Pal II, who reigned in Gaud in the early part of the 11th century A.D. Rajendra Chola’s rock-inscription (1012 AD) discovered in Tirumalaya, probably makes mention of this monarch, Rama Rai Pandit was born on the 5th day of waxing moon, in the month of Baisakh, towards the end of the 10th century AD.’’ আনহাতে ডিম্বেশ্বৰ নেওগে পুথিখনৰ ভাষা বিচাৰ কৰি ‘ঘাইকৈ অসমীয়া মন্ত্ৰ সাহিত্যৰ লগত ইয়াৰ ভাব-ভাষাৰ মিলৰ পৰা শূন্যপুৰাণৰ ৰচনা ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ পাছৰ বুলি অনুমান কৰা হয়’ বুলি মন্তব্য কৰিছে। প্ৰসংগক্ৰমে উল্লেখযোগ্য যে শূন্যপুৰাণৰ অংশ বিশেষ মনসা কবি মনকৰৰ কাব্যৰ খণ্ডবিশেষৰ লগত মিল আছে। এই পুথিখনত ব্যৱহৃত ভাষা প্ৰাচীন অসমীয়া ভাষাৰ লগত মিল আছে। বৈয়াকৰণিক ৰূপলৈ মন কৰিলে প্ৰাচীন কামৰূপ ৰাজ্যৰ নাইবা প্ৰাচীন কামৰূপী পণ্ডিতৰ ৰচনা যেন অনুভৱ হয়। প্ৰথমা বিভক্তিৰ চিন ‘-এ’, ষষ্ঠীৰ ‘-ৰ’, সপ্তমীৰ ‘-ত’ নিজ অৰ্থত ‘আপুনি’ সৰ্বনামৰ প্ৰয়োগ আদি অসমীয়া ভাষাতাত্ত্বিক বৈশিষ্ট্য অনুগত। ঠিক সেইদৰে জুই, খৰিকা, টোপোলা, দৰব,গজাল ইত্যাদি অসমীয়া ভাষাৰ শব্দৰ ব্যৱহাৰ আদিয়েও এই কথাখিনি অধিক প্ৰকট কৰি তোলে। এক কথাত ক’ব পাৰি উদ্ভৱকালৰ অসমীয়া তথা বাংলা ভাষাৰ নিদৰ্শন ৰূপে শূন্যপুৰাণে সাহিত্যৰ ইতিহাসত এক সুকীয়া স্থান লাভ কৰিছে।\nশংকৰদেৱৰ পূৰ্বকবি মাধৱ কন্দলি সহিতে তেৰাৰ সমসাময়িক হেম সৰস্বতী, হৰিবৰ বিপ্ৰ, কবিৰত্ন সৰস্বতী আৰু ৰুদ্ৰ কন্দলিৰ হাততে বিশুদ্ধ অসমীয়া সাহিত্যই বিকাশ লাভ কৰে আৰু তেওঁলোককে প্ৰাক্-শংকৰী যুগৰ কবি বুলি অভিহিত কৰা হয়। অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীকাৰসকলে তেওঁলোকৰ সময়সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰিছে ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ শেষৰ পৰা পঞ্চদশ শতিকাৰ আদি ভাগলৈ। বিশেষভাৱে ৰাজপৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰা এই কবিচামে মূলতঃ ৰামায়ণ-মহাভাৰত, জৈমিনীয়াশ্বমেধ আৰু বামন পুৰাণৰ পৰা বিষয়বস্তু আহৰণ কৰি অসমৰ জন মানসিকতাত ৰজিতা খোৱাকৈ মৌলিক তথা স্থানীয় সমলসানি ৰচনা কৰিছে কেইবাখনো কাব্য। প্ৰধানকৈ পয়াৰ, দুলড়ী আৰু ছবি ছন্দত ৰজা তথা প্ৰজাৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবে ৰচনা কৰা এই ৰাজি সাহিত্যৰ মাজতেই অসমীয়া ভাষাই স্বকীয় বৈশিষ্ট্যৰে উদ্ভাসিত হোৱাৰ উপৰি উচ্চ সাহিত্যিক ভাব প্ৰকাশ কৰিব পৰা সাধু ভাষাৰ গঢ় লাভ কৰে। অন্ত্যানুপ্ৰাসযুক্ত এই ছন্দায়িত ভাষাৰ মাজেদিয়েই আক্ষৰিক ছন্দ বা অক্ষৰবৃত্ত ছন্দই বিকাশ লাভ কৰে। তলত এই যুগৰ কবিসকলৰ আৰু তেওঁলোকৰ কাব্যকৃতিৰ বিষয়ে বহলাই আলোচনা কৰা হ’ল।\nপ্ৰহ্লাদ চৰিত আৰু হৰ-গৌৰী সংবাদ নামৰ দুখন কাব্য পুথি ৰচনা কৰা হেম সৰস্বতীয়ে কমতাধপিতি দুৰ্লভনাৰায়ণৰ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল। এওঁৰ সময়সীমা সম্পৰ্কে সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীকাৰসকলৰ মজত মতভেদ থকা পৰিলক্ষিত হয়। খেনোৱে এওঁক ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ শেষ নাইবা চতুৰ্দশশতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধ (কালিৰাম মেধি ড০ সত্যেন্দ্ৰ নাথ শৰ্মা), খেনোৱে চৈধ্য শতিকাৰ মাজভাগৰ (কনকলাল বৰুৱা, দেৱানন্দ ভঁৰালি আদি) বুলি ঠাৱৰ কৰিব বিচাৰে। কবিৰ দুয়োখন কাব্যতে অৱশ্যে নিজৰ পৰিচয় সম্পৰ্কে ভিন্ন মত প্ৰকাশ পাইছে। প্ৰহ্লাদ চৰিতত উল্লেখ থকা মতে-\nকমতামণ্ডল দুৰ্লভনাৰায়ণ নপৃবৰ অনপুাম।\nতাহান ৰাজ্যত ৰুদ্ৰসৰস্বতী দেৱযানী কন্যা নাম।।\nতাহান তনয় হেম সৰস্বতী ধ্ৰৱৰ অনুজ ভাই।\nপদবন্ধে তেহো প্ৰচাৰ কৰিলা বামণ পুৰাণ চাই।।\nইয়াৰ মতে হেম সৰস্বতী দুৰ্লভনাৰায়ণৰ ৰাজ্য কমতাপুৰত থকা ৰুদ্ৰ সৰস্বতীৰ কন্যা দেৱযানীৰ পুত্ৰ আৰু ধ্ৰৱৰ অনুজ ভাই। সেই হিচাপে ৰুদ্ৰ সৰস্বতী এওঁৰ ককাক। কিন্তু হৰ-গৌৰী সম্বাদত কবিয়ে নিজে উল্লেখ কৰিছে।\nভপূ দুৰ্লভনাৰায়ণ পাত্ৰপশুপতিসুত সৰ্ব্বশাস্ত্ৰে পণ্ডিত সুজান।\nতাহাৰ তনয় চাৰি ধনঞ্জয় আদি কৰি ধ্ৰৱ ভৈল কুলত প্ৰধান।\nঅপৰ হেমনত কবি হৰগৌৰী পদ সেৱি হেম সৰস্বতী ভৈল নাম।।\nএই কবিতা ফাঁকিত কবিয়ে কৈছে যে পশুপতি পাত্ৰৰ নাতি চাৰিজন, ধ্ৰৱ তাৰে প্ৰধান আৰু হেম সৰস্বতীৰ আন এটা নাম হেমন্ত। দুয়োখন কাব্যৰ কবি পৰিচয় ফঁহিয়াই চালে দেখা যায় যে ৰুদ্ৰ সৰস্বতী আৰু পশুপতি সুতৰ অৱস্থান সম। সেই বিচাৰত হেম সৰস্বতীক ৰুদ্ৰ সৰস্বতী বা পশুপতি পুত্ৰৰ পুত্ৰ বুলি ধৰি লোৱাত আপত্তি নাথাকে। মহেশ্বৰ নেওগে হৰিবৰ বিপ্ৰতকৈ এক পুৰুষৰ পাছৰ বুলি ক’ব খোজে যদিও আন পণ্ডিতসকলে এওঁক প্ৰাক্-শংকৰী যুগৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন কবি বুলি ক’ব খোজে।\nহেম সৰস্বতীয়ে লিখা ‘এশ চৰণযুক্ত’ সৰু পুথি প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ (প্ৰহ্ৰাদ চৰিত্ৰ) অসমীয়া সাহিত্যৰ এখন আপুৰুগীয়া গ্ৰন্থ। অধুনালুপ্ত বামনপুৰাণৰ আধাৰত এই কাব্যখন কবিজনাই ৰচনা কৰিছিল। হিৰণ্যকশিপু আৰু ভক্ত প্ৰহ্লাদৰ তৰ্ক-বিতৰ্কৰ পৰা আৰম্ভ কৰি হিৰণ্যকশিপু বধলৈকে বৰ্ণনা থকা এই কাব্যখনত ঘটনা আৰু পৰিস্থিতিৰ সৰল আৰু সহজবোধ্য বিৱৰণ আছে; কিন্তু সূ-কলাবোধ, সুদূৰ প্ৰসাৰী কল্পনা, চিত্তাকৰ্ষক বৰ্ণনা, ছন্দৰ ব্যাপকতা ইয়াত প্ৰকাশ পোৱা নাই। ভাষা আৰু ৰচনাশৈলীও বৰ উচ্চ খাপৰ আৰু নিমজ নহয় বুলি সমালোচকসকলে মত পোষণ কৰে। কথক ৰূপেও কবি বৰ সফল নহয়। অৱশ্যে ঘৰুৱা জতুৱা ঠাঁচৰ প্ৰয়োগ, যেনে- আচাৰত ভিন হৰি বিচাৰত এক; অলংকাৰত প্ৰয়োগ, যেনে- তালুত লাগিলা যেন প্ৰচণ্ড অগনি (উপমা), গিৰিক ভেদিয়া যেন বহি জাই জল।/ হিৰণ্যৰ তেজে বসুমতী গৈলা তল। (উৎপ্ৰেক্ষা) আদিয়ে কবিৰ বৰ্ণনাত ঘৰুৱা পৰিৱেশৰ সষ্টি কৰিছে। উল্লেখযোগ্য যে তেওঁ অসুৰৰ শাস্ত্ৰক ‘বামনায়’ আখ্যা দিছে আৰু হস্তী সাধামন্ত্ৰৰ উল্লেখো কৰিছে। এইখন পুথিত বৈষ্ণৱ ধৰ্ম আৰু বিষ্ণু ভক্তিৰ মাহাত্ম্য প্ৰকাশ হোৱালৈ চাই কালিৰাম মেধি ডাঙৰীয়াই বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰথম অসমীয়া পুথি বুলি আখ্যা দিছে। কাব্যখনত বামনায় শাস্ত্ৰৰ উপাসকসকলৰ বিৰুদ্ধে বৈষ্ণৱ প্ৰহ্লাদৰ বিজয় কীৰ্তন কৰা হৈছে।\n৮৯৯টা পদ সম্বলিত আৰু ছটা অধ্যায়ত বিভক্ত হৰ-গৌৰী সংবাদ কাব্যখন কবি হেম সৰস্বতীৰ দ্বিতীয় পুথি। কাব্যখনৰ প্ৰথম অধ্যায়টিত নৃসিংহ পুৰাণৰ পৰা আহৰিত আৰু নৰসিংহ বিষ্ণুৰ হাতত হিৰণ্যকশিপু বধৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে। দ্বিতীয়ৰ পৰা পঞ্চম অধ্যায়লৈ তাৰকাসুৰৰ যুদ্ধ, হৰৰ কোপত মদন ভষ্ম, হৰ-গৌৰীৰ বিবাহ, কাৰ্তিক কুমাৰৰ জন্ম, আৰু তাড়ক বধৰ কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে। এই অধ্যায় কেইটাৰ বিষয়বস্তু হৰ-গৌৰী সম্বাদৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে বুলি কৈছে যদিও সেইখন পুথি আজিলৈকে আৱিষ্কৃত হোৱা নাই। কিন্তু কালিকা পুৰাণৰ সৈতে আৰু কুমৰ সম্ভৱত এনে কাহিনী বৰ্ণিত হোৱাৰ পৰা অনুমান কৰা হয় যে কবিয়ে হয়তো এইকেইখনৰ পৰাই বিষয়বস্তু চয়ন কৰিছিল। ষষ্ঠ অধ্যায়টিত যোগ সাধনাৰ, অৰ্থাৎ যোগ-কথনম অধ্যায়টিত যোগ প্ৰক্ৰিয়াৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে। এই অধ্যায়টিত বৰ্ণনা কৰিছে-\nবায়ু মণ্ডলত বায়ু কৰিবা স্তম্ভন।\nবায়ুৰ আহাৰ বিন্দু কৰিবা ভোজন।।\nবায়ুক ৰাখয় বিন্দুক ৰাখয় বায়ু।\nদুই সমে নৰ হয় চিৰন্তন আয়ু।।\nপ্ৰণিধানযোগ্য যে হৰ-গৌৰী সংবাদ পুথিখন এতিয়ালৈকে পাঠ সমীক্ষিত হৈ প্ৰকাশ হোৱা নাই। তথাপিও ক’ব লাগিব হেম সৰস্বতী উচ্চ খাপৰ কবি নহ’লেও ভাব ভাষাৰ উপস্থাপনত বৈষ্ণৱ যুগলৈ তেওঁ এক আৰ্হি দাঙি থৈ গ’ল।\nপ্ৰাক্-শংকৰী যুগৰ কবিসকলৰ ভিতৰত স্পষ্টভাৱে নিজৰ পৃষ্ঠপোষক ৰজাৰ লগতে নিজৰ বংশ পৰিচয় সম্পৰ্কে কাব্যৰ মাজেদি প্ৰকাশ কৰি গৈছে কবিৰত্ন সৰস্বতীয়ে। এওঁ দুৰ্লভ নাৰায়ণৰ পুত্ৰ ইন্দ্ৰনাৰায়ণৰ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল। এতিয়ালৈ এখন মাত্ৰ কাব্য উদ্ধাৰ হোৱা এই জনা কবিয়ে কাব্য (জয়দ্ৰথ বধ)খনত নিজৰ পৰিচয় দিছে এনেদৰে-\nনপৃ শিৰোমণি দেৱ মহামানী দুৰ্লভনাৰায়ণ ৰাজা।\nনিতে পুত্ৰৱতে পালিলা সততে পৃথিৱীৰ যত প্ৰজা।।\nতাহান তনয় ভৈল ধৰ্মময় ইন্দ্ৰনাৰায়ণ ৰাজা।\nমহাবীৰ ধীৰ স্বভাৱে গম্ভীৰ নিতে কৃত হৰি সেৱা।।\nনিজ বাহুবলে পাইলা অবিকলে অখণ্ড মহীমণ্ডলে।\nযাত খাটে নমি সততে প্ৰণামি বপিক্ষ নপৃসকলে।।\nযাত সৰ্বক্ষণ ইন্দ্ৰনাৰায়ণ বৰ দেনত সদাশিৱ।\nহৌক নৰেশ্বৰ পাঞ্চ গৌৰেশ্বৰ পিতাপুত্ৰ চিৰঞ্জীৱ।।\nছোট শিলা নাম আছে এক গ্ৰাম য’ত গ্ৰাম মধ্যে সাৰ।\nআছিল তথাত জগত প্ৰখ্যাত চক্ৰপাণি শিকদাৰ।।\nপটু নৰবৰ কায়স্থ প্ৰবৰ ধৰ্মবনত মহাযশী।\nপণ্ডিত তিলক কুল প্ৰকাশক নিষ্কলংক যেন শশী।।\nতাহান তনয় অতি শুভনয় কবিৰত্ন সৰস্বতী।\nদ্ৰোণপৰ্ব পদ জয়দথ বধ কৌতুহলে নিগদতি।।\nকবি গৰাকীৰ ঘৰ বৰপেটা অঞ্চলৰ ছোটাশিলা গ্ৰামত। চক্ৰপাণি শিকদাৰ নামৰ এজন কায়স্থকুলৰ লোক আছিল তেওঁৰ পিতৃ। ৰাজবিষয়া আৰু চন্দ্ৰমাৰ দৰে নিষ্কলুষ চক্ৰপাণি শিকদাৰ আছিল বংশৰ মুখ উজ্বল কৰোঁতা পণ্ডিত। এনে হেন ব্যক্তিৰ পুত্ৰ কবিৰত্ন সৰস্বতীয়ে ইন্দ্ৰনাৰায়ণ ৰজাৰ পৃষ্ঠপোষকতাত মহাভাৰতৰ দ্ৰোণ পৰ্বৰ অন্তৰ্গত জয়দ্ৰথ বধৰ কাহিনীভাগ অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰে। উল্লেখযোগ্য যে এইজন কবিৰত্ন সৰস্বতীৰে বংশধৰ হ’ল মাধৱদেৱৰ ভাগিনীয়েক ৰামচৰণ ঠাকুৰ। কবিৰত্ন সৰস্বতীৰ জয়দ্ৰথ বধ কাব্যখন সম্পূৰ্ণৰূপে এতিয়ালৈকে উদ্ধাৰ হোৱা নাই। অসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকিত সন্নিবিষ্ট হৈছে কবিজনাই ৰচনা কৰা ‘কৈলাশ বৰ্ণনা’ অংশহে। দুলড়ী ছন্দত ৰচিত কৈলাশ বৰ্ণনা মুঠ ১৯x২=৩৮ টা ছন্দতে সীমাবদ্ধ। এই কেইটিমান পদৰ পৰাই কবিজনাৰ কাব্য প্ৰতিভাৰ উমান পাব পাৰি। কৈলাশৰ ফল-ফুলৰ শোভা, শিৱৰ অনুচৰবোৰৰ বিকৃত শৰীৰ, নাগৰিকসকলৰ ৰূপযৌৱন, মদন-চঞ্চল ভাব আদি বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিবলৈ গৈ কবিয়ে অৰ্জুনক সপোনতে কৈলাশ ভ্ৰমণ কৰাই এই চিত্ৰবোৰ অংকন কৰি নিজৰ কবিত্ব শক্তিৰ পৰিচয় দাঙি ধৰিছে। উল্লেখযোগ্য যে এই বৰ্ণনাত অসমৰ ২০ বিধ ফলৰ গছ ২৪ বিধ ফুল আৰু ৪ প্ৰকাৰৰ চৰাইৰ নাম সন্নিবিষ্ট হৈছে। কবিৰ এইবোৰ বৰ্ণনাই আমাৰ মনলৈ আনে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ ‘হৰমোহনৰ’ উপবন বৰ্ণনা অংশলৈ। অৱশ্যে এটা কথা ঠিক যে কবিৰত্ন সৰস্বতীৰ বৰ্ণনা স্বকল্পিত, সৰল, সৰস। কবিৰ ‘ফুল ভৰে ভাগে ডাল’, ‘উন্নত কঠিন ঘন পীন স্তন’, ‘কোকিলে তেজয় ৰাৱ’ আদি চিত্ৰকল্পময়ী বৰ্ণনাই পাঠকক এক মনোৰম ৰাজ্যলৈ লৈ যায়। কবিৰ ৰচনাত জতুৱা ঠাঁচৰ প্ৰয়োগ সীমিত, ঘৰুৱা উপমাৰ চিত্ৰ সংখ্যাত তাকৰ যদিও গভীৰ অৰ্থব্যঞ্জক। কবিজনাই এইখন কাব্যৰ পূৰ্বতে মহাভাৰতৰে আদি পৰ্বৰ অন্তৰ্গত শকুন্তলা-উপাখ্যান আৰু যযাতিৰ চৰিত্ৰ ৰচনা কৰিছিল বুলি উল্লেখ কৰিছে (ভণিতাত) যদিও বৰ্তমানলৈকে সেয়া উদ্ধাৰ হোৱা নাই।\nপৃষ্ঠাৰ মান নিৰ্ধাৰণ (110 ভোট দিয়ক)\nprostuti chetia Oct 21, 2018 06:14 AM\nI macollage student in nazira.....departmnt of assamese ......m reading ur data,,its nice......thank you, becouse its an importent data for me ....\nআমিনা খাতুন Aug 27, 2018 09:09 PM\nমই অসমীয়াত এম.এ কৰি আছো | আপুনি ঠিকেই কৈছে যে আজি কালিৰ প্ৰজন্মই ইন্টাৰনেট বেছিকৈ ব্যবহাৰ কৰে | আপুনাৰ এই তথ্য খিনি পঢ়ি মই খুবেই উপকৃত হৈছো | আশা কৰো বেলেগেও এই তথ্য পঢ়ি জ্ঞান আহৰণ কৰিব পাৰে | ধন্যবাদ.. |\nজিয়াৰুল হক Jun 08, 2018 06:03 PM\n(Assamise literature history )it's bookvery likely.\nমৃদুল Feb 10, 2018 08:49 PM\nখুবেই ভাল লাগিল পঢ়ি। অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু প্ৰয়োজনীয় তথ্য।\nমধু Nov 30, 2015 04:29 PM\nগৰখীয়া গোসাঁই থান :\nধান উঠা উৎসৱ :\nনাম প্ৰসংগ আৰু আমাৰ সুস্বাস্থ্য :\nশেহতীয়া উন্নীতকৰণ: Nov 12, 2019


সত্তা..... এক অবিৰত যাত্ৰা…..: 2017\nकिसान के शत्रु बनाम गुरुजी\nসাধাৰণতে ল'ৰা-ছোৱালীবোৰ বৰ জিজ্ঞাসু প্ৰবৃতিৰ হয়। ইহঁতৰ মনৰ ভিতৰত প্ৰতিটো বস্তু জানিবলৈ উৎসুকতা থাকে। ইহঁতৰ ভিতৰত ভাল-বেয়া সকলোবোৰ কামৰে অনুকৰণ কৰাৰ প্ৰবৃতিও থাকে, সেইবাবেইতো ইহঁতক বান্দৰৰ দৰে একে বুলি কোৱা হয়। ইহঁতে যিদৰে দেখে আৰু শুনে সেইদৰেই প্ৰকাশ কৰে। শিশুৰ মনত কোনোধৰণৰ ছল-কপটতা নাথাকে। ইহঁত পৰিষ্কাৰ স্লেটৰ দৰে, যিদৰে আপুনি লিখি দিয়ে সিহঁত তেনেকুৱাই হ'বলৈ প্ৰয়াস কৰে।\nএবাৰ হিন্দী শিকোৱা গুৰুদেৱে ব্যাকৰণ বিষয়ত ঘটনা আৰু দুৰ্ঘটনাৰ মাজত পাৰ্থক্য বুজাই আছিল। তেখেতে অনেক উদাহৰণ দিলে। তাৰপাছত শিক্ষাৰ্থীসকলক ক'লে যে এইদৰে তোমালোকেও ঘটনা আৰু দুৰ্ঘটনাৰ যিকোনো নতুন উদাহৰণ দিব পাৰিবা। তাৰপিছত গুৰুদেৱে শিক্ষাৰ্থীহঁতক সুধিলে, "তোমালোক সকলোৱে বুজি পাইছানে?"\n"হয় মহাশয়, বুজি পাইছোঁ।"- আটাইবোৰ শিক্ষাৰ্থীয়ে সমস্বৰত ক'লে।\n"বাৰু ৰাজেশ, এতিয়া তুমি কোৱাচোন, ঘটনা আৰু দুৰ্ঘটনাৰ মাজত পাৰ্থক্য কি?"\nৰাজেশে থিয় হৈ ক'লে, "মহাশয়, বিদ্যালয়ত হঠাৎ জুই লাগিলে সেয়া ঘটনা আৰু যদি সেই জুইত কোনোগৰাকী শিক্ষক জ্বলি যায় তেন্তে তাক দুৰ্ঘটনা বুলি ক'ব লাগিব।"উত্তৰটো শুনি শ্ৰেণীটোৰ আটাইবোৰ শিক্ষাৰ্থীয়ে গিৰ্জনি মাৰি হাঁহিলে। উত্তৰটো ঠিকেই আছিল; কিন্তু গুৰুদেৱৰ পচন্দ নহ'ল। তেখেতে ৰাজেশকে ধৰি সকলোকে ভালকৈ এশিকনি দিলে।\nআকৌ আন এখন বিদ্যালয়ৰ শিক্ষাৰ্থীহঁতে শিক্ষকসকলৰ খুব সেৱা-সৎকাৰ কৰিছিল। কোনোৱে যদি গাখীৰ আনি দিছিল, কোনোৱে আকৌ সেউজীয়া শাক-পাচলি, কোনোবাই যদি গাজৰ আন কোনোবাই মূলা লৈ আহিছিল। গুৰুসবেও শিক্ষাৰ্থীহঁতৰ হতুৱাই বতৰ অনুযায়ী শাক-পাচলি অনোৱাইছিল।\nবিদ্যালয়ত এনেধৰণৰ শিক্ষকো আছিল যিয়ে প্ৰতিদিনে শিক্ষাৰ্থীহঁতৰ দ্বাৰা দহ-বাৰ কিলো শাক-পাচলি আদি অনোৱাইছিল আৰু নিজৰ চাইকেলত বোজাই কৰি ঘৰলৈ লৈ গৈছিল। ঈশ্বৰেহে জানে নিজেই খাইছিল নে পাৰ্ট টাইম বজাৰ লগাই বহিছিল।\nসেই বিদ্যালয়খনতে এবাৰ সমাজবিজ্ঞান বিষয়ৰ প্ৰশ্ন কাকতত এটা প্ৰশ্ন আহিল যে খেতিয়কৰ খেতি বিনষ্ট কৰা যিকোনো তিনিটা শত্ৰুৰ নাম লিখা।সকলোবোৰ বিদ্যাৰ্থীয়ে নিজৰ নিজৰ মতে উত্তৰ লিখিলে। এজন ছাত্ৰই বাকী ছাত্ৰবোৰতকৈ অকণমান অন্যধৰণে উত্তৰটো লিখিলে। সি লিখিলে, "ভাটৌ, নিগনি আৰু আমুক গুৰুদেৱ।" উত্তৰ বহীখন পৰীক্ষণ কালত গুৰুদেৱৰ নামটো উজলি উঠিল।ল’ৰাটোক সামূহিক পিতন দিয়া হ'ল। কিন্তু ইয়াৰ পাছতো ল’ৰা-ছোৱালীহঁতৰ দ্বাৰা পাচলি অনোৱা কাৰবাটো নকমিল। যিটো ল’ৰাই পিতন খাইছিল সি ফেল কৰিব বুলি ভয়তে আগতকৈয়ো অলপ বেছিকৈহে পাচলি অনা হ’ল।লাহে লাহে গাঁৱৰ সজাগ জনতাই “ল’ৰা-ছোৱালীয়ে পঢ়া-পাতি কমকৈ কৰে আৰু সৰহভাগ সময় গুৰুসকলৰ বাবে খেতিৰ পাচলি তোলাত কটায়” বুলি প্ৰধান শিক্ষকৰ ওচৰলৈ অভিযোগ আনিবলৈ ধৰিলে।\nকথাটোতো সঁচাই আছিল; কিন্তু বিদ্যাৰ্থীহঁতক পাচলি আনিবলৈ মানা কৰে কোনে! প্ৰধান শিক্ষক মহোদয়ো এই ৰোগত জৰ্জৰিত হৈ আছিল।গুৰুসকলে বিদ্যাৰ্থীহঁতৰ দ্বাৰা পাচলি অনোৱা কথাটো লাহে লাহে গোটেই গাঁওখনতে জুইৰ দৰে বিয়পি পৰিল। ঘৰে ঘৰে পঞ্চায়তৰ মেল বহিল যে সকলো ছাৰ-বাইদেৱে ল’ৰা-ছোৱালীহঁতৰ দ্বাৰা পাচলি আদি খুজি পঠিয়ায়। এই কাৰবাৰটো ৰোধ কৰিব লাগে।\nঅৱশেষত প্ৰধান শিক্ষক মহোদয়ে নিজৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে গৈ সকলো শিক্ষকক মৌখিকভাবে আদেশ দিলে যে স্কুলৰ সময়ত যেন কোনো ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ দ্বাৰা পাচলি অনোৱা নহয়।\nপাঁচ-সাতদিনমান আদেশটো পালন কৰা হ’ল। কিন্তু ল’ৰা-ছোৱালীহঁতেও যে গুৰুসকলৰ সেৱা-সৎকাৰ নকৰাকৈ থাকিব নোৱাৰা হ’ল। সিহঁতে এতিয়া প্ৰধান শিক্ষক মহোদয়ক অন্য গুৰুসকলতকৈ বেছিকৈ পাচলি আনি দিবলৈ ধৰিলে।\nপ্ৰধান শিক্ষক মহোদয়ে পাচলিবোৰ লোৱাৰ সময়ত সিহঁতক সোধে, “ল’ৰা-ছোৱালীহঁত, তহঁতে এই পাচলিবোৰ স্কুলৰ সময়তটো লৈ অনা নাই। নহয়নে?”\n“নাই মহোদয়, স্কুল ছুটি হোৱাৰ পাছতহে তুলি আনিছিলোঁ।”\nপাচলি অনা কামটো এতিয়াও চলি আছে। আনকি বহুকেইজন গুৰুৱে ল’ৰা-ছোৱালীৰ পৰা পাচলি লোৱাৰ সময়ত কৈ দিয়ে যে “যিয়ে কৰিব সেৱা-সৎকাৰ, তাৰেই ভাগ্য জাতিষ্কাৰ।”\nPosted by Mitali at 2:18 AM No comments:\nPosted by Mitali at 1:33 AM No comments:\nচিট নে পট?\nজীৱন নে মৃত্যু?\nসাঁথৰৰ জঁট ভাঙি\nভাগৰি ভাগৰি আমি\nতথাপি খামুচি থাকোঁ\nএখন তেনেই ঠুনুকা সাঁকো\nএটি পূৰ্ণিমাৰ ৰাতি\nঅচ্যুতৰো কক্ষচ্যুতি হয়\nএটা এটাকৈ নক্ষত্ৰ সৰি পৰে\nঅযুত নাঙঠ চকুত\nদুখৰ দাগ কাটি\nসেই বাটতেই তন্ময় হৈ\nজাহ যায় অৰ্ণৱত\nআৰু জাহ যায় বহুতো\nবিদিশাও দিশহাৰা হয়!\nসেইবাট বাট নহয়\nসেইবাট বাট নাছিল\nকক্ষচ্যুতৰ কোনো বাট নাই\nকোনো আকৰ্ষণ নাই\nমাথোঁ প্ৰলয় নমায়\nসকলোৰে কাহিনী থাকে\nসকলোৰে কাহিনী আছে\nবাজিব পাৰে তাত\nঅথবা দুখৰ বাঁহী\nমানুহৰ সমাজত সিঁচি ৰংমিলিৰ হাঁহি\nআৰু বুকুৰ গহীনত\nউমি উমি জ্বলে কিবা\nকোন কাৰ কিমান আপোন\nকোন কাৰ কিমান পৰ!\nকথা নহয় যেন এক জীয়া সপোন!\nক'ত ভাগি শেষ কৰিলি সপোন!!\nবুকুত উজান-ভাটি কৰে\nহৃদয় কঁপোৱা গানে\nবাৰে বাৰে বাজে কিয়\nযুগান্তৰৰ এক অবান্তৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ\nবিচাৰি পোৱা ইমান সহজ আছিল নেকি?\nজীৱন সাঁথৰ হ'লেও\nমৃত্যু তাৰ সহজ উত্তৰ নহয় কেতিয়াও\nমৃত্যু তাৰ সহজ উত্তৰ নাছিল কেতিয়াও\nসেই পথ কক্ষপথ নাছিল\nসেই পথে ৰচিব জানে মাথোঁ মৰীচিকা\nয'ত চৌদিশে মাথোঁ\nশূন্যতাৰ বালি আৰু ধুমুহা...\nPosted by Mitali at 12:42 AM No comments:


লাইকতকৈ বাঢ়িল ডিছলাইক! মানুহে বেয়া পোৱা হৈছে নেকি মোদীৰ 'মন কী বাত'? | News Next One\nলাইকতকৈ বাঢ়িল ডিছলাইক! মানুহে বেয়া পোৱা হৈছে নেকি মোদীৰ 'মন কী বাত'?\nবিশেষ প্ৰতিবেদনঃ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীক লৈ চৰ্চা! এয়া আচলতে কোনো নতুন কথা নহয়। কিন্তু নতুন নোহোৱাকৈ এইবাৰ যি ধৰণে চৰ্চা চলিছে সেই চৰ্চাক মোদীৰ সমালোচকসকলে অভবূতপূৰ্ব আখ্যা দিয়া দেখা গৈছে। কিয়নো প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত এইবাৰেই প্ৰথমবাৰৰ বাবে ছ’চিয়েল মিডিয়াত মোদীৰ কোনো ভাষণক লৈ নেটিজেনসকলে নেতিবাচক প্ৰতিক্ৰিয়া ব্যক্ত কৰিছে।\nসাধাৰণতে ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে সক্ৰিয় মোদীৰ যিকোনো ভাষণ বা ফটোতেই লাইক, কমেণ্ট, শ্বেয়াৰৰ সংখ্যা মুহূৰ্ততে অধিক হৈ পৰে। পিছে ব্যতিক্ৰম আছিল যোৱা দেওবাৰ অৰ্থাৎ ৩০ আগষ্টৰ দিনটো। প্ৰতিটো মাহৰ শেষৰটো দেওবাৰৰ দৰেকৈ ৩০ আগষ্টৰ দিনটোতো দিনৰ ১১ বজাত আকাশবাণীযোগে সম্প্ৰচাৰিত হৈছিল প্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকীৰ 'মন কী বাত’ অনুষ্ঠান।\nআকাশবাণীযোগে দেওবাৰে সম্প্ৰচাৰিত হৈ অহা এই অনুষ্ঠানটো দূৰদৰ্শনৰ লগতে প্ৰায় প্ৰতিটো ব্যক্তিগত ছেটেলাইট আৰু কেবল চেনেল তথা ডিজিটেল সংবাদ মাধ্যমসমূহেও পোনপটীয়াকৈ সম্প্ৰচাৰ কৰি আহিছে। ইয়াৰ লগতে পিআইবি, বিজেপি আৰু পিএম মোদীৰ ইউটিউব চেনেলযোগেও প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ 'মন কী বাত’ৰ ভাষণ সম্প্ৰচাৰ হৈ আহিছে।\nইউটিউব চেনেলযোগে সম্প্ৰচাৰ হোৱা উক্ত দিনৰ 'মন কী বাত’ক লৈয়ে এতিয়া চলিছে ছ’চিয়েল মিডিয়াত ইতিবাচকতকৈ নেতিবাচক চৰ্চা অধিক চলা দেখা গৈছে। পিআইবি, বিজেপি আৰু পিএম মোদী এই তিনিওটাৰে ইউটিউব চেনেলত সম্প্ৰচাৰ কৰা মোদীৰ 'মন কী বাত’ৰ ভিডিঅ’ত লাইকৰ তুলনাত কেবাগুণে অধিক হৈছে ডিছলাইক। আনকি প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীৰ নিজা ইউটিউব চেনেলতো লাইকতকৈ বাঢ়িছে ডিছলাইকৰ সংখ্যা।\nছ’চিয়েল মিডিয়া বিশ্লেষকসকলে ইয়াক অভূতপূৰ্ব আখ্যা দিছে। কিয়নো ইয়াৰ পূৰ্বে মোদীৰ 'মন কী বাত’ক সকলোৱে ইতিবাচক হিচাপে গ্ৰহণ কৰি আহিছিল আৰু সকলোতে লাইকৰ তুলনাত ডিছলাইক আছিল আঙুলিৰ মূৰত গণিব পৰা বিধৰ। এনে পৰিপ্ৰেক্ষিতত বহুতেই দেশৰ জনপ্ৰিয় প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে আখ্যা দি অহা মোদীৰ অনুষ্ঠানটোক লৈ নেটিজেনসকল হঠাৎ বিতুষ্ট হৈ পৰাৰ অন্তৰালত কি কাৰণ থাকিব পাৰে বুলি সৰৱ চৰ্চা চলিছে।\nবাঢ়িয়েই আছে ডিছলাইকৰ সংখ্যা\n৩০ আগষ্ট, দেওবাৰে 'মন কী বাত’ৰ ভিডিঅ’ ইউটিউবযোগে মুকলি কৰাৰ পিছতে প্ৰতিক্ৰিয়াই নতুন ৰূপ ল’বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। অনুষ্ঠানটো সম্প্ৰচাৰ হৈছিল পুৱাৰ ভাগত। কিন্তু যিমানেই সময় অতিবাহিত হৈছিল সিমানেই বাঢ়িবলৈ লৈছিল ডিছলাইকৰ সংখ্যা।\nএই বাতৰি যুগুতোৱা পৰত অৰ্থাৎ সোমবাৰে দিনৰ ৩ বজালৈকে ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ অফিচিয়েল ইউটিউব চেনেলত 'মন কী বাত’ অনুষ্ঠানৰ ভিডিঅ’ত ভিউজ হৈছে ২২ লাখ। এই চেনেলটোত উক্ত ভিডিঅ’টো মাত্ৰ ৮৪ হাজাৰ লোকে লাইক কৰাৰ বিপৰীতে ডিছলাইক কৰিছে ৫লাখ ৬৪ হাজাৰৰো অধিক লোকে।\nএকেদৰে পিএমঅ’ৰ ইউটিউব চেনেলত অনুষ্ঠানটোৰ ভিউজ হৈছে ৯লাখ ২৯ হাজাৰ। ইয়াত লাইকৰ সংখ্যা হৈছে ৪০ হাজাৰ আৰু ডিছলাইকৰ সংখ্যা হৈছে ৯৩ হাজাৰ। তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ নিজা ইউটিউব চেনেলত 'মন কী বাত’ত ভিউজ হৈছে মাত্ৰ ৯ লাখ ৭৬ হাজাৰ। মোদীৰ নিজা চেনেলটোত মাত্ৰ ৫৪ হাজাৰ হে 'মন কী বাত’ লাইক কৰিছে। এই চেনেলটোত ভিডিঅ’টোত ডিছলাইক হৈছে ১ লাখ ৫৪ হাজাৰৰো অধিক।\nআনহাতে পিআইবিৰ ইউটিউব চেনেলত ভিডিঅ’টোৰ ভিউৱাৰ্ছ হৈছে মাত্ৰ ১ লাখ ১৯ হাজাৰ। পিআইবিৰ চেনেলটোতো মাত্ৰ ৪.৪ হাজাৰ লাইকৰ বিপৰীতে ডিছলাইক হৈছে ১৩ হাজাৰ।\nএনে পৰিপ্ৰেক্ষিতত এতিয়া মোদীৰ সমালোচকসকলৰ বহুতেই মন্তব্য কৰিছে যে যি ছ’চিয়েল মিডিয়াক সাৰথি হিচাপে লৈ প্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে আজিৰ অৱস্থা লাভ কৰিছে সেই ছ’চিয়েল মিডিয়াই কৃত কৰ্মৰ বাবে তেওঁক আকৌ আগৰ অৱস্থালৈ লৈ যাব পাৰে। একাংশ লোকে এয়া মোদীৰ জনপ্ৰিয়তা হ্ৰাস পোৱা পৰ্বৰ আৰম্ভণি বুলিও দাবী কৰিছে। বিপৰীতে সমৰ্থকসকলে বিষয়টোক এৰাই চলা পৰিলক্ষিত হৈছে। দুই-এগৰাকী সমৰ্থকে ইউটিউবৰ শেহতীয়া ডিছলাইকৰ মোদীৰ জনপ্ৰিয়তাৰ সৈতে কোনো সম্পৰ্ক নাই বুলিও দাবী কৰিছে।\nএইবাৰৰ 'মন কী বাত’ত কি কৈছিল মোদীয়ে?\nপ্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে এইবাৰৰ 'মন কী বাত’ত কৰ’না মহামাৰীৰ সময়ত উৎসৱসমূহ কিদৰে পালন কৰিছে সেই বিষয়ে উল্লেখ কৰে। ইয়াৰ লগতে পিএম মোদীয়ে ভাৰতীয় উদ্যোগীসকলক খেলনাৰ ব্যৱসায়ত নিহিত হৈ থকা প্ৰচুৰ সম্ভাৱনাসমূহৰ সন্ধান কৰিবলৈকো পৰামৰ্শ আগবঢ়ায়। নিজৰ ভাষণত তেওঁ অসমৰ ধুবুৰী জিলাৰ পুতলা উদ্যোগৰ কথাও উল্লেখ কৰে।\nস্বদেশী পুতলা বা শিশুৰ খেলনা নিৰ্মাণৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি মোদীয়ে কয়, 'বিশ্বৰ খেলনাৰ বজাৰখন ৭ লাখ কোটি টকাৰো অধিক। কিন্তু ইমান বৃহৎ ব্যৱসায়ত ভাৰতৰ অংশীদাৰিত্ব তেনেই সামান্য।’\nপ্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে খেলনাৰ লগতে ডেভলপাৰ্ছসকলক ভাৰততে কম্পিউটাৰ গেম ডেভলপ কৰিবলৈকো আহ্বান জনায়। তেওঁ কয়, 'আমাৰ দেশত আইডিয়া আৰু কনচেপ্টৰ অভাৱ নাই। ভাৰ্ছুৱেল গেম আৰু খেলনাৰ ক্ষেত্ৰখনত ভাৰতে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰাৰ আৰু স্বদেশী খেলনা ব্যৱহাৰ কৰাৰ সময় আহি পৰিছে।’\nৰাহুল গান্ধীৰ সমালোচনা\nলাইকতকৈ ডিছলাইকৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱা মোদীৰ 'মন কী বাত’ক লৈ কংগ্ৰেছৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ ৰাহুল গান্ধীয়ো আক্ৰমণাত্মক হৈ পৰিছিল। 'মন কী বাত’ত শিশুৰ খেলনাৰ কথা কোৱাক লৈ কটাক্ষ কৰি ৰাহুল গান্ধীয়ে কয় যে যি সময়ত জেইই আৰু নিট পৰীক্ষাৰ্থীসকল কৰ’না কালৰ পৰীক্ষাক লৈ উদ্বিগ্ন হৈ আছে সেই সময়ত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে খেলনাক লৈ আলোচনা কৰাতো শোভা নাপায়।\n'জেইই আৰু নিট পৰীক্ষাৰ্থীসকলে এতিয়া পৰীক্ষাক লৈ চৰ্চা বিচাৰিছে আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে চৰ্চা কৰিছে খেলনাক লৈ।’-#Mann_Ki_Nahi_Students_Ki_Baat হেছটেগ ব্যৱহাৰ কৰি মোদীৰ 'মন কী বাত’ৰ পিছতে এইদৰে টুইট কৰে কংগ্ৰেছ নেতাগৰাকীয়ে।


সম্পৰ্ক (মৌচুমী দাস) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসম্পৰ্ক (মৌচুমী দাস)\nট্ৰিং ট্ৰিং… …\nট্ৰিং ট্ৰিং… …আধা টোপনিৰ মাজতে ম’বাইলৰ এলাৰ্মটো বন্ধ কৰিবলে চেষ্টা কৰিলোঁ৷ চকুমুদিয়েই খেপিয়াই খেপিয়াই ফোনটো বিচাৰি নোপোৱাত বিচনাতে গাৰুটো কাণত লৈ আকৌ শুই থাকিলোঁ৷ দহ বাজি দহ মিনিট৷ আকৌ বাজিল৷ এলাৰ্মৰ কৰ্কশ শব্দত বিৰক্ত হৈ এইবাৰ উঠিয়েই দিলোঁ৷ এলাৰ্ম বন্ধ কৰিবলৈ লওঁতেই মোবাইলৰ স্ক্ৰীনত চকু পৰিল, দেখিলোঁ ৰশ্মিৰ৷ তেতিয়াহে মোৰ সম্বিৎ ঘূৰি আহিল৷ ছেঃ, তাই আজি মোক লগ ধৰাৰ কথা আছিল৷ ঘড়ীটোলৈ চালোঁ, দহটা বাজিলেই৷ কোনফালে কি কৰোঁ এতিয়া৷ দেওবাৰ বুলিয়ে অলপ দেৰিলৈকে শুই দিলোঁ৷ আনদিনাৰ দৰে হোৱা হ’লে চেম্বাৰ, নাৰ্ছিংহোম এইবোৰৰ পৰা আহৰিয়েই নাপালোঁ হয়৷ আকাংক্ষালৈও ফোন এটা কৰিব লাগিছিল৷ লৰালৰিকৈ মুখখন ধুই আকাংক্ষালৈ ফোন লগালোঁ৷\n“হেল্ল’, আকাংক্ষা…… আই এম চ’ চৰি, আজি শুই উঠা দেৰি হ’ল অলপ৷ কি কৰিছা? মামা-মামীৰ ভালনে আৰু লীনৰ কি খবৰ? তোমাৰ অনুপস্থিতিয়ে সকলোবোৰ আউল লগাই দিছে৷ কামবোৰ কৰি সোনকালে আহা অসমলৈ।”\nতাই ক’লে, “মামাহঁত আৰু লীনৰ ভালেই৷ লীনেএইমাত্ৰ তোমাৰ কথা সুধি আছিল৷ তুমি চিন্তা নকৰিবা, মোৰো ভালেই৷ মোৰ কামকেইটা শেষ হ’লেই মই ইয়াৰ পৰা যামগৈ৷ খোৱা-বোৱাবোৰ সময়মতে কৰিবা৷ ঠিক আছে বাৰু, এতিয়া ৰাখিছোঁ”৷\nফোনটো থৈ ভাবিবলৈ ধৰিলোঁ৷ পেছাত মই ডাক্তৰ৷ দিনটো নাৰ্ছিংহোম এখনত বা মোৰ ব্যক্তিগত চেম্বাৰত অহৰহ মানুহ লগ পাওঁ ৷ বিভিন্ন অভিজ্ঞতাৰে পুষ্ট ‘মই’ লগ পাওঁ বিভিন্নজনক৷ কেতিয়াবা এনেকৈয়ে কিছুমান মানুহ বৰ আপোন হৈ পৰে৷ তেজৰ সম্পৰ্ক নাথাকে অথচ হৃদয়ৰ এচুকত সুপ্ত হৈ থকা এটা আপোন ভাবে সুৰুঙা পালেই জাগ্ৰত হয়৷\nইন্টাৰনেট, মেইল, স্কাইপ এইবোৰৰ মাজত লাহে লাহে সোমাই পৰিলোঁ৷ লগৰবোৰে কৈছিল, “ভাৰ্চুৱেল পৃথিৱীখনক বেছিকৈ বিশ্বাসত নল’বি৷ বেছিভাগেই মুখাপিন্ধা”৷ কথাষাৰে মোক বিপাঙত পেলাইছিল৷ মই বাৰু মানুহৰ লগত আন্তৰিকতাৰে কথা পাতোঁ বুলিয়েই মানুহে মোক অলপ বেলেগ দৃষ্টিৰে চায় নেকি ? ৰশ্মিৰ কথা বাৰে বাৰে মনলৈ আহিবলৈ ধৰিলে৷ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আলোচনীৰ বাবে স্বাস্থ্য বিষয়ক লেখা এটি বিচাৰি ভাগিন ৰূপমৰ লগত আহিছিল৷ ৰূপমে ৰশ্মিক মোৰ লগত চিনাতি কৰাই দিছিল৷ সেইদিনা বহু কথা পতা হৈছিল। সেইদিনাই ছোৱালীজনীৰ লগত কিবা এটা আত্মীয়তা গঢ় লৈ উঠিছিল৷ এদিন ই-মেইলবক্স চাই থাকোঁতে ৰশ্মিৰ মেইল এটা পালোঁ৷ ধন্যবাদসূচক মন্তব্য এটা দি তাই কৈছিল, “মৃগাংক দাদা, সেইদিনা আপোনাক লগ পাই বৰ ভাল লাগিল৷ কেতিয়াবা আকৌ লগ পাম৷ আলোচনীৰ কপি এটা মই আপোনাক দি আহিম”।\n“বাবু, চাহ ঠাণ্ডা হৈ গ’ল।”\nচাহ-দোকানী ৰামুৰ মাততহে সম্বিৎ ঘূৰাই পালোঁ৷\nকাষৰ দোকানখনত উচ্চস্বৰত ৰেডিঅ’টো বাজি আছে, এটা গজল৷ ইমান পৰেতো তাই আহি পাব লাগিছিল। মই তাইক সময় দিয়া নাছিলোঁ; তিনি বজাত আহিম বুলিছিল তাই৷ ঘড়ীটোলৈ চালোঁ, এক বাজিছে ৷ ছেকেণ্ডৰ কাঁটাডাল অহৰহ আগলৈ যাবলৈ চেষ্টা কৰিছে৷ বেটেৰিটো সলনি কৰা দহ দিনৰো বেছি দিন হোৱা নাই৷ ঘড়ীটো তুলনামূলকভাবে ভাল কোম্পানীৰে৷ দামো বেছি। বিৰক্তিৰ লগে লগে মনৰ মাজত বিৰাগৰ জন্ম হ’ল৷ সময়ৰ উৱাদিহ নাপাই কাষৰ দোকানখনলৈ সোমাই গ’লোঁ৷\n“কিমান সময় হ’ল বাৰু ?”\nৰেডিঅ’টোৰ শব্দৰ পৰিমাণ হ্ৰাস হ’ল৷\n“কিহৰ দামৰ কথা সুধিলে ?”\n“মূল্য নহয়, সময় কিমান হ’ল বাৰু? মোৰ ঘড়ীটো এক বজাতে বন্ধ হৈছে ৷”\nমোৰ হাতৰ ঘড়ীটোত তেওঁৰ দৃষ্টি পৰাৰ উমান পাই তেনেকৈ ক’লোঁ৷ দোকানত বহি থকা যুৱকজনে বাওঁ হাতখনলৈ চাই মূৰ নদঙাকৈ ক’লে, “যদি আজি দিনৰ এক বজাত আপোনাৰ ঘড়ীটো বন্ধ হৈছে তেন্তে এতিয়া ছয় ঘণ্টা বিশ মিনিট পাৰ হৈ গ’ল৷ যুৱকজন বেছ ৰসিক যেন লাগিল৷ যুৱকৰ বাক্যটো শেষ হওঁতেই পুনৰ ৰেডিঅ’টোৰ স্বৰ উচ্চ হৈ পৰিল৷\nতাই এক ঘণ্টা বিশ মিনিট আগতেই অহাৰ কথা আছিল৷ ক’ৰবাত কিবা অসুবিধা হৈছে নেকি বাৰু৷ কথাটো ভবাৰ লগে লগে তাইৰ প্ৰতি মই গভীৰ অনুৰাগ অনুভৱ কৰিলোঁ৷ ইমান সময়ে মোৰ মনত তাইৰ প্ৰতি উদয় হোৱা বিৰক্তি আৰু বিৰাগৰ ভাবৰ তৎক্ষণাত অৱসান ঘটিল৷ লগে লগে মই অসহায় অনুভৱ কৰিবলৈ ধৰিলোঁ৷ তাই যদি অহাই নাই তেন্তে মোৰ অপেক্ষাৰ অৰ্থ হ’ব সময় নষ্ট৷ গুচি যাবও নোৱাৰোঁ৷ যদি তাই আহিছে তেন্তে মোক নাপাই ক্ষোভত ফাটি পৰিব৷ আৰু কিছু সময়, অন্ততঃ এক ঘণ্টামান অপেক্ষা কৰাৰ বাহিৰে গত্যন্তৰ নাই৷\nতাইক প্ৰথম লগ পোৱা দিনটো মোৰ ভালকৈয়ে মনত আছে৷ কেনেকৈ পাহৰিম তাইৰ কোমল কণ্ঠস্বৰৰ সেই ব্যঞ্জনা৷ পাহৰিব নোৱাৰোঁ মই তাইৰ স্পৰ্শ, সেই স্বৰ্গীয় অনুভৱ৷ মোলৈ হাতখন আগবঢ়াই দি সুধিছিল ―\n“হয়, পিছে তুমি?”\n“মই ৰশ্মি৷ মোৰ ঘৰ তেজপুৰত৷ মই আপোনাক অৱশ্যে চিনি পাওঁ৷ ৰক্তিমৰ মুখত আপোনাৰ কথা প্ৰায়েই শুনি থাকোঁ৷ আপুনি ইয়াত স্থায়ীভাবে থাকে?”\n“হয়”, খুব চমুকৈ উত্তৰটো দিয়াৰ পিছতে ভাবিলোঁ ― “তাইকতো মই সুধিব লাগিছিল যে তাই গুৱাহাটীলৈ অহা কিমান দিন হ’ল ? ঘৰত কেনে ? কোন কোন আছে ? তাইৰ বিষয়ে সোধাটো মোৰ ভদ্ৰতাৰ পৰিচায়ক হ’লহেঁতেন ৷”\nকিন্তু তাইক সোধাৰ প্ৰয়োজনেই নহ’ল৷ নিজৰ বিষয়ে তাই নিজেই কৈ গ’ল৷ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰী, সাহিত্য চৰ্চাত ৰাপ আছে। কিতাপ-পত্ৰ পঢ়াৰ অভ্যাস থাকিলেও বৰ্তমান সাহিত্যৰ গতি-বিধি বিষয়ত মই একেবাৰে অজ্ঞ৷ মোৰ অধ্যয়নৰ পৰিসৰ অসমীয়াত বেজবৰুৱাৰ পৰা কাঞ্চন বৰুৱাতে সীমাবদ্ধ৷ আধুনিক কবিতা মোৰ বাবে দুৰ্বোধ্য, শব্দ কিছুমানৰ সমষ্টি মাথোঁ৷ একোৱেই নুবুজোঁ৷\nজীৱনত বহু মানুহৰ লগতেই চিনাকি হোৱা যায় আৰু বহুতো মানুহ কেৱল স্মৃতি হৈয়ে ৰৈ যায়৷ তাই কিন্তু স্মৃতি হৈ নৰ’ল৷ মোৰ জীৱনক যেন প্ৰাচুৰ্যৰে উপচাই তুলিলে তাই৷ একঘেয়ামিৰে ভৰা জীৱনক তাই দান কৰিলে প্ৰচণ্ড উদ্যম আৰু অনুপ্ৰেৰণা৷ জীৱনক নতুনকৈ চাবলৈ শিকালে তাই৷ এতিয়ালৈ এনে হৈছে যে দুই-তিনিদিনৰ মূৰে মূৰে তাইৰ খবৰ এটা নাপালে মই অস্থিৰ হৈ পৰোঁ। তাইৰ আৱেগসঞ্চাৰী প্ৰতিটো শব্দই মোক এখন আনন্দৰ জগতলৈ লৈ যায় য’ত মই সকলো পাহৰি থাকোঁ৷ আকাংক্ষা, প্ৰাপ্তিৰ সকলো পূৰ্ণতাৰে মোৰ জীৱন ঐচৰ্যময় কৰি তোলা আকাংক্ষাই মোৰ মৰমৰ অৰ্ধাংগিনী৷\nকিন্ত কিয় সকলোৱে এই কথাক সহজভাবে ল’ব নোৱাৰে৷ একবিংশ শতিকাৰ মনুষ্য হৈও মানুহৰ মনবোৰ কিয় ইমান ঠেক৷ কিন্ত সিহঁতে মানি ল’বই লাগিব৷ মইতো কোনো ডাঙৰ অপৰাধ কৰা নাই৷ মানুহে মানুহক ভাল পোৱাটো, তেওঁৰ সৈতে হৃদয়ৰ ভাবৰ আদান-প্ৰদান কৰাটো কেনেকৈ পাপ হ’ব পাৰে৷ মোৰ হৃদয় ভেদ কৰি ৰশ্মিয়ে এতিয়ালৈ মোৰ জীৱনৰ একাংশ অধিকাৰ কৰি পেলাইছে৷ মইতো তাইক এতিয়া এই অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত কৰিব নোৱাৰোঁ৷ এনে কৰিলে তাইৰ নিষ্পাপ ভালপোৱা আৰু আন্তৰিকতাৰ প্ৰতি অন্যায় কৰা হ’ব৷ ‘তুমি’ৰ পৰা এতিয়া সম্বন্ধটো ‘তই’লৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে। গভীৰৰ পৰা গভীৰতালৈ পৰিৱৰ্তিত হৈছে এই সম্বন্ধ৷ মই মোৰ সংসাৰখনৰ বাবে মোৰ সাধ্যৰ ভিতৰত সকলো কৰিছোঁ৷ আকাংক্ষাক মোৰ মৰমৰ পৰা অলপো বঞ্চিত কৰা নাই। মইতো ৰশ্মিক বিয়া কৰাব বিচৰা নাই৷ তেনে সম্পৰ্কৰ কথা ভবাটোও মোৰ বাবে ঘৃণনীয় কথা৷ তেনেহ’লে, চৌপাশে থকা এই চিনাকি-অচিনাকি মানুহবোৰে এই বিষয়টো কিয় সহজভাৱে ল’ব নোৱাৰে৷\nমোৰ বিচলিত মন সুস্থিৰ হৈ পৰিল৷ কিন্তু এয়াই জানো শেষ সত্য ? মই যদি কোনো অপৰাধেই কৰা নাই তেন্তে ৰশ্মি আৰু মই মুক্তভাৱে কিয় ঘূৰিব নোৱাৰোঁ ? কিয় তাইক লগ ধৰিবৰ বাবে প্ৰায়েই মই জনশূন্য ঠাইলৈ যাব লাগে যি ঠাইত মোক চিনি পোৱা মানুহ নোলায়৷ ৰশ্মি আৰু মোৰ মাজত তেজৰ সম্পৰ্ক নাই৷ কিন্তু তাইৰ প্ৰতি মোৰ যি ভালপোৱা আছে, যি শ্ৰদ্ধা আছে, যি আন্তৰিকতা আছে সেইয়া হয়তো কিছুমান তেজৰ সম্পৰ্কতকৈও বহু ওপৰত।\nমই মোৰ সপক্ষে যুক্তি দিয়াৰ ব্যৰ্থ চেষ্টা কৰিছোঁ৷ হত্যাকাৰীয়েও নিজৰ সপক্ষে যুক্তি দিয়ে৷ আমি জীৱশ্ৰেষ্ঠ হৈও আচলতে ইমান নিঃস্ব যে নিজে কৰা সকলো কাৰ্যকে সমৰ্থনযোগ্য কৰি তুলিবলৈ প্ৰয়াস কৰোঁ৷ কথাবোৰ ভবাৰ লগে লগে মোৰ শৰীৰত তেজৰ গতি বৃদ্ধি পালে৷ উৎকণ্ঠাত মই মানুহটো ঘামি পৰিলোঁ৷\nআকাংক্ষাৰ মনত মোৰ প্ৰতি কোনো সন্দেহ নাই৷ তাই সন্দেহ, ঈৰ্ষা আদি ৰিপুৰ পৰা বহু ঊৰ্দ্ধত৷ জুৰিৰ পানীৰ দৰে তাইৰ হৃদয় পৰিষ্কাৰ। মই এই নিৰ্মল পানীখিনি মলিনতাৰ আৱৰ্জনাৰে দূষিত কৰিব বিচাৰিছোঁ নেকি? ব্যক্তিগত আৰু সামাজিক দুয়ো স্তৰতে মই অপৰাধী চাগৈ, সেই কথা বুজিব পৰাকৈ মোৰ মনুষ্যত্ব অটুট আছে। মই সঁচাকৈ ‘মানুহ’ বুলি চিনাকি দিয়াৰ উপযুক্তনে ? নে মই নৈতিকভাৱে স্খলিত হৈছোঁ সমাজৰ দৃষ্টিত।\nআকাংক্ষাই চাগে ভাবিছে যে মই এতিয়া ব্যস্ত আছোঁ মোৰ চেম্বাৰত৷ পুৱাই ওলাই এতিয়ালৈকে ঘৰ গৈ নোপোৱা বাবে তাই হয়তো ব্যাকুল হৈ পৰিছে। তাইক কেইদিনমানৰ আগতে মই সুধিছিলোঁ ― “মোৰ বিষয়ে কোনোবাই তোমাৰ সন্মুখত বেয়া মন্তব্য কৰিলে কি কৰিবা তুমি?”\nবিহ্বল হৈ পৰিছিল তাই! চকুৰ কোণত বিৰিঙি উঠিছিল মুকুতাৰ দৰে চকুপানী৷ তাইৰ বাবে মইয়ে সঁচা, বেলিটোৰ দৰেই সঁচা, পৃথিৱীখনৰ দৰেই বাস্তৱ ― কৈছিল তাই৷ ইমান বিশ্বাস আৰু আস্থা !\nআৰু ৰশ্মি, তাইক মই এদিন সুধিছিলোঁ,”তই মোক বেয়া মানুহ বুলি ভাব নেকি? তোৰ প্ৰতি থকা মোৰ আন্তৰিকতা স্বৰ্গীয়৷ ভুল নুবুজিবি কেতিয়াও৷ তেজ মঙহৰ সম্পৰ্ক নাথাকিলেও ‘তই’ মোৰ আত্মাৰে সম্পৰ্কিত হৈ আছ আৰু থাকিবি চিৰদিন৷”\nতাই কৈছিল, “দাদা আপুনি মোৰ জীৱনটোক পূৰ্ণতা প্ৰদান কৰিলে৷ মই ভবাতকৈ বহু গুণে সুখী আপোনাক পাই৷ আশীৰ্বাদ কৰিব যাতে মৰম-চেনেহবোৰ এনেদৰেই জীয়াই থাকে”।\nসন্ধিয়াই ক্ৰমশঃ ক’লা চাদৰেৰে বেলিটোক ঢাকি ধৰিছে৷ পোহৰৰ হেঙুল বৰণীয়া ক্ষীণ আভাৰ বাদে বেলিৰ অস্তিত্ব বুজিব পৰাকৈ একো নাই৷ সম্ভৱ কাৰেণ্ট গ’ল৷\nলাহে লাহে গাড়ীখনৰ কাষলৈ গৈ চিটত অলসভাৱে কিছু সময় শৰীৰটো এৰি দিলোঁ৷ ঘৰ পাই মুখ-হাত ধুই কম্পিউটাৰৰ কী-ব’ৰ্ডত আঙুলি বুলালোঁ৷ মোতকৈ অনুজ এজনে মেইল এটা পঠিয়াইছে। খুলি চাই ভাল-বেয়া দুই এটা কথা-বতৰা হোৱাৰ পাছত সি মোক সুধিলে – “আপোনাৰ নিজৰ ভণ্টী নাই নেকি ?”\nমই ক’লোঁ, “আছে, একে আইৰ সন্তান নহয়, কিন্তু নিজৰ দৰে !”\nপ্ৰশান্তিয়ে মনটো ভৰাই তুলিলে৷\nম’বাইলটো উলিয়াই ৰশ্মিলৈ বুলি লিখিলোঁ – “তই এজনী মৰমিয়াল কোমল অন্তৰৰ ছোৱালী, তোৰ মনটো বহুত পৱিত্ৰ৷ মই সন্মান কৰোঁ তোৰ এই পৱিত্ৰতাক, তোৰ অন্তৰত যেন কলুষতাই ঠাই নাপায়৷ মনটো এনেকৈয়ে কোমল কৰি ৰাখিবি, অন্তৰখন এনেদৰেই পৱিত্ৰ কৰি ৰাখিবি৷ মোৰ শুভকামনা সদায়েই আছে তোৰ লগত৷ ভালে থাকিবি৷”\nম’বাইলৰ ‘ছেণ্ড’ বুটামটো টিপি দিলোঁ৷ আনন্দতে চকুৰে লোটক বৈ আহি ম’বাইলৰ স্ক্ৰীনতে পৰিল৷ মেছেজটো আৰু স্বচ্ছ হৈ জিলিকি উঠিল ৷\n← পত্ৰবান্ধৱী (মৌচুমী বড়ী)\nপৰম্পোছাক (উচ্চজিৎ কলিতা) →\nএক চৌটি চি লাভ্ ষ্ট’ৰী – 1985 (পৱিত্ৰ ৰাজখোৱা)\nউপলব্ধি (সঞ্জীৱ কেওট)\npallab jyoti konwar


উচিত শিকনি-দিগন্ত বৰা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসিদিনা বজাৰৰ তালিকাখনৰ ৪ নম্বৰত ল’ৰাটোৱে ‘আছাৰ’ এবটল লিখিলে।\nলগে লগে ডিঙিটোত ধৰি তাক আছাৰ মাৰি দিলো। ক’ৰবাত পৰিলগৈ সি।\nআঁতৰৰ পৰা এওঁ মোক খেংখেঙাই উঠিল। মই কৰিলো কি, বজাৰৰ লিষ্টখন ফালি পেলাই এওঁক নতুনকৈ লিখিবলৈ ক’লো। পুনৰ এওঁৱো একেটা ভুলকে কৰাত এওঁকো হাতত ধৰি জোৰেৰে ‘আছাৰ’ মাৰি পঠিয়ালোঁ। এওঁৱো পুতেকৰ ওচৰতে পৰিলগৈ।\n”আই ঐ মৰিলো ঐ” বুলি মাক পুতেকে ফেকুঁৰি ফেকুঁৰি ক’লেঃ আমাক ‘আছাৰ’ নালাগে! আমাক ‘আচাৰ’ হে লাগে।\nতেতিয়াহে বজাৰৰৰ পৰা আমৰ ‘আচাৰ’ এবটল আনিলো সেইদিনা।\nসৌ সিদিনা ল’ৰাটোক এওঁ পঢ়ুৱাই আছিল। বহীখনত এওঁৰ হাতৰ আখৰৰ এটা বাক্য পালোঁ। বাক্যটো আছিলঃ “ধুমুহাই ছালখন উৰুৱাই নিলে।”\nৰৈয়েই নাথাকিলো। বজাৰলৈ গৈ ফাৰ্মাচীৰ পৰা এণ্টিচেপটিক মলম এটা লৈ এওঁৰ কাষ পালোহি। পকেটৰ পৰা মলমটো উলিয়াই এওঁৰ হাতত দি জেগাটুকুৰাত লগাই দিবলৈ ক’লো।\nএওঁ জাঁপ মাৰি উঠিল।\nমই বোলোঃ “তোমাৰ খঙলৈ ভয় কৰিম বুলি ভাবিছা?” ….এইবুলি এওঁক ধৰি ক’তনো ‘ছাল’ এৰালে চোৱাৰ উদ্দেশ্যেৰে কাষলৈ টানি আনি লোৱাত কৰযোৰে মোক বোলেঃ “ক্ষমা কৰিবা। ‘চাল’হে উৰালে। ‘ছাল’ নহয়।”\nএকে ঘটনা সিদিনা ওচৰৰ বিদ্যালয় খনৰ শিক্ষয়িত্ৰী এগৰাকীয়ে কৰিলে। ল’ৰাটোৰ পৰীক্ষাৰ বহীখন চোৱাত ৰঙা চিয়াঁহীৰ এটা বাক্য পালো। বাক্যটো আছিলঃ “আমাৰ বিদ্যালয় আজি সোনকালে চুটি হ’ল।”\nআচৰিত হৈ পৰিলো। বৰ বেয়া লাগিল বুজিছেনে। নিজে পঢ়া বিদ্যালয়খনৰ এনে গতি কোনেও কামনা নকৰে। অলপ পাছতে বিদ্যালয় পালোগৈ। কাষতে প্ৰধান শিক্ষয়িত্ৰীৰ ঘৰ। প্ৰথম তেখেতৰ ঘৰ পালোগৈ। বাৰাণ্ডাতে বাইদেউ বহি আছিল। মই বোলোঃ “বাইদেউ। কথাটো শুনি বৰ বেয়া লাগিল।”\nবাইদেৱে অলপ আচৰিত হৈ বোলেঃ “কি কথা? মই একো ধৰিব পৰা নাই।”\nমই বোলোঃ “আমি বিজ্ঞানৰ কিতাপত পাইছিলোৱেই দেখোন, গৰম পালে পদাৰ্থৰ প্ৰসাৰণ আৰু ঠাণ্ডাত সংকোচন ঘটে। গতিকে এতিয়া ঠাণ্ডা যে সেয়ে চাগৈ সংকোচন ঘটাত চুটি হৈ পৰিছে! বাৰু যি কি নহওক, জুখি চাইছিল নেকি বাৰু কিমান চুটি হ’ল?”\nবাইদেৱে বোলেঃ “কি চুটি হ’ল?”\nমই বোলোঃ “বিদ্যালয়খন চুটি হ’ল বুলি মীনা বাইদেৱে আমাৰ ইহঁতৰ বহীখনত লিখাৰ বাবেহে কৈছোঁ।”\nবাইদেৱে বোলেঃ “তেখেতে এই ভুল কৰিব নালাগিছিল! আচলতে ‘ছুটী’ হ’ব লাগিছিল।”\n← বাঘনখ লেখক-নীহাৰৰঞ্জন গুপ্তা অনুবাদক-বৰ্ণালী ফুকন\nৰোমৰ নাচনী—কল্যাণ নাথ →


গাঁত৷৷ ৰাকেশধিৰ মেধি৷৷ - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / কথাশিল্প / গাঁত৷৷ ৰাকেশধিৰ মেধি৷৷\nজানুৱাৰী 20, 2019\tকথাশিল্প, কবিতা মন্তব্য কৰক 115 দৰ্শন\nএনেকৈয়ে একোটা গাঁতৰ সৃষ্টি\nযি আচলতে একোটা সপোন\nকবিয়ে কোৱাৰ দৰে “পোতা পুখুৰী”ৰ পৰা\nৰিঙিয়াই মতা জলকুঁৱৰীৰ ৰিং\nযেনেকৈ ৰজাই ভাল পায় পাহাৰ\nঅথচ কথা পাতিব নোৱাৰে গছৰ স’তে\nভালপোৱা ধানখেৰৰ জুইৰ দৰে\nহ’ব পাৰে! কিন্তু বিৰহ তুঁহ জুই\nসপোন নেদেখা সামাজিক\nবাট পথ কিয়নো লাগে\nপাহাৰ তোমালোকৰ গাঁঠিৰ চিকা-ৰূপ\nমৌনতা তোমালোকৰ কৃতজ্ঞতাৰ স্বৰূপ\nআৰু তেনেকৈয়ে পথৰ গাঁত\nআহি আহি গাত থিতাপি\nগাঁতবোৰ এতিয়া দিঠক\nধান বেচি চাউল কিনি খোৱাৰ দৰে৷\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা ইউৰিয়া৷৷ মমিন বৰা৷৷\nপৰৱৰ্তী লেখা ‘হিন্দু উদাৰতাৰ’ পতাকা কেৱল অসমে দাঙিব ? ৷৷ ৰক্তিম গোস্বামী৷


গুৱাহাটী আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n৭ দিন : ৩২ খন দেশ : ৭৮ খন বোলছবি\n(প্ৰথম গুৱাহাটী আন্তৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, ২০১৭)\n1 প্ৰথম গুৱাহাটী আন্তৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ\n2 প্ৰদৰ্শিত ছবি\nপ্ৰথম গুৱাহাটী আন্তৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ[সম্পাদনা কৰক]\nপ্ৰথম গুৱাহাটী আন্তৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ ২০১৭ চনৰ ২৮ অক্টোবৰৰ পৰা ২ নৱেম্বৰলৈ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰ আৰু ড° ভূপেন হাজৰিকা আঞ্চলিক চৰকাৰী চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছন প্ৰতিষ্ঠানত অনুষ্ঠিত হৈছিল। মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোনোৱালে এই মহোৎসৱ উদ্বোধন কৰিছিল। এই মহোৎসৱৰ উদ্বোধনী ছবি আছিল অস্কাৰ বিজয়ী ইৰাণী ছবি "দা চেলেছ্মেন"।\nপ্ৰদৰ্শিত ছবি[সম্পাদনা কৰক]\nএই মহোৎসৱত ৩২ খন দেশৰ ৭৮ খন বোলছবি প্ৰদৰ্শিত হয়। ইয়াত সৰ্বাধিক ৬ খন ইৰানী আৰু ৫ খন তুৰ্কী ছবি প্ৰদৰ্শিত হয়। ইয়াত ছুইজাৰলেণ্ড, জাৰ্মানী, স্পেইন, আৰ্জেন্টিনা, পোলেণ্ড, ক্ৰয়েছিয়া, ছাৰ্বিয়া, শ্লোভেনিয়া, লেটিভিয়া, জাপান, বেলজিয়াম, আয়াৰলেণ্ড, চেক গণতন্ত্ৰ, বুলগেৰীয়া, ইজৰাইল, গ্ৰীচ, অষ্ট্ৰিয়া, ৰাছিয়া, ফিলিপাইন, আফগানিস্তান, পেৰু, ৰোমানিয়া, ডেনমাৰ্ক, চাইপ্ৰাছ, ইষ্টনীয়া আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বোলছবি প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল।\nএই মহোৎসৱত সৰ্বমুঠ ৬ টা শিতান আছিল। সেইকেইটা হল: আন্তৰ্জাতিক চলচ্চিত্ৰ, ভাৰতীয় পেৰনমা, ৰেট্ৰ'স্পেকটিভ, উত্তৰপূৰ্বাঞ্চলৰ চলচ্চিত্ৰ, অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ আৰু সন্মানীয় উল্লেখ। ইয়াত জাহ্নু বৰুৱাৰ সাগৰলৈ বহু দূৰ, অজেয়, হালধীয়া চৰায়ে বাওধান খায় আৰু কণিকাৰ ৰামধেনু প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল। লগতে ভূপেন হাজৰিকাৰ "শকুন্তলা", আব্দুল মজিদৰ "চামেলি মেমচাহাব" আৰু ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া "সন্ধ্যাৰাগ" প্ৰদৰ্শিত হয়।\nপ্ৰথম গুৱাহাটী আন্তৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত কেৱল অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শিতানত পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হয়। ইয়াত শংকৰ বৰুৱাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত "খাণ্ডৱদাহ" শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবি আৰু ৰীমা দাসৰ "অন্তৰ্দৃষ্টি" দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ সন্মান লাভ কৰে। লগতে জয়চেং জয় দহোটীয়াৰ "হান্দুক"য়ে জুৰীৰ বিশেষ বঁটা লাভ কৰে।\n↑ "Guwahati to host first international film festival from October 28". http://www.theshillongtimes.com/2017/10/05/guwahati-to-host-first-international-film-festival-from-october-8/.\n↑ "Films & schedule of the 1st Guwahati International Film Festival - The News Mill". 26 October 2017. https://thenewsmill.com/films-schedule-1st-guwahati-international-film-festival/amp/.\n↑ "Guwahati film festival: International filmmakers to be star attraction - Times of India". https://m.timesofindia.com/city/guwahati/guwahati-film-festival-international-filmmakers-to-be-star-attraction/articleshow/60965260.cms.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=গুৱাহাটী_আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়_চলচ্চিত্ৰ_মহোৎসৱ&oldid=236988"ৰ পৰা অনা হৈছে


Dur Duronire Pora Lyrics By Rumi Anjana Choudhury | Assamese Lyrics - AssameseLyrical.com\nDur Duronire Pora Lyrics By Rumi Anjana Choudhury\nDur Duronire Pora Lyrics By Rumi Anjana Choudhury, visit AssameseLyrical.com for more Assamese lyrics\nSinger: Dur Duronire Pora (দূৰ দূৰণিৰে পৰা)\nSinger: Rumi Anjana Choudhury\nLyrics: Mrinal Kumar Choudhury\nDur Duronire Pora Lyrics:--\n(দূৰ দূৰণিৰে পৰা\nমোক ৰিঙিয়াই মাতে\n(মোক ৰিঙিয়াই মাতে)\nক’ত হেৰাল সেই সোণোৱালী দিন\nনাই তাৰ আজি চিন\nবাটৰ ধূলিত নে আইৰ পদূলিত\nক’ত সেই সোণালী সৌ দিন?) ×২\n(ৰ’দে ধোৱা ধাননিডৰা নে\nতাহানিৰ পঢ়াশালি) ×২\nনৈৰে পাৰৰ মুকুলিবতাহ নে\nবুকুল তলৰ ধূলি?\n(আছেনে বাৰু তাতেই ক’ৰবাত) ×২\nহেৰাই যোৱা ল’ৰালি\nক’ত সেই সোণালী সৌ দিন?\n(উভতি আহিছোঁ আকৌ এবাৰ\nএৰি অহা দিন বিচাৰি) ×২\nআইৰ মৰম দেউতাৰ খং\n(কিজানি আছে তাতেই ক’ৰবাত) ×২\nশৈশৱ মোৰ ওমলি\nদূৰ দূৰণিৰে পৰা\nAssamese Lyrics Dur Duronire Pora Lyrics Mrinal Kumar Choudhury Old Assamese Lyrics Rumi Anjana Choudhury\nAssamese Lyrics - AssameseLyrical.com: Dur Duronire Pora Lyrics By Rumi Anjana Choudhury


Feng shui tips all the avenues of income are closed in the house these5measures will open doors of luck - ফেংচুই টিপছঃ ঘৰলৈ উপাৰ্জনৰ সকলো পথ বন্ধ? এই ৫টা উপায়ে খুলিব পাৰে সৌভাগ্যৰ দুৱাৰ– News18 assam\nHome » photogallery » lifestyle »ফেংচুই টিপছঃ ঘৰলৈ উপাৰ্জনৰ সকলো পথ বন্ধ? এই ৫টা উপায়ে খুলিব পাৰে সৌভাগ্যৰ দুৱাৰ\nফেংচুই টিপছঃ ঘৰলৈ উপাৰ্জনৰ সকলো পথ বন্ধ? এই ৫টা উপায়ে খুলিব পাৰে সৌভাগ্যৰ দুৱাৰ\nফেংচুয়ে ঘৰৰ ইতিবাচক শক্তি বৃদ্ধি কৰাৰ বাবে বিভিন্ন ব্যৱস্থা প্ৰদান কৰে, পাঁচটা ফেংচুই ব্যৱস্থাৰ বিষয়ে জানক।\n| October 06, 2021, 16:32 IST\nযদি আপুনি ভাবে যে আপোনাৰ উপাৰ্জনৰ পথ বন্ধ হৈছে, আপুনি তিনি ৰঙৰ ফেংচুই ভেকুলী, যাৰ মুখত মুদ্ৰা আছে, আপোনাৰ ঘৰত ৰাখক। ঘৰত এনেদৰে ৰাখিব যাতে ভেকুলীয়ে আপোনাৰ ঘৰলৈ সম্পূৰ্ণৰূপে চাই থাকে। এনে কৰিলে আপোনাৰ ভাগ্য বৃদ্ধি হ'ব আৰু উপাৰ্জন বৃদ্ধি হ'ব। (সাংকেতিক ফটোঃ Shutterstock.com)\nচীনা বাস্তুশাস্ত্ৰ ফেংচুইৰ মতে, সেউজীয়াই ইতিবাচক প্ৰভাৱ বৃদ্ধি কৰে। ঘৰৰ ভিতৰত উদ্ভিদে ঘৰটোলৈ সুখ আনে আৰু ঘৰৰ প্ৰতিটো কোণ উৎসাহেৰে ভৰাই তোলে। ফেংচুইৰ উদ্ভিদবোৰক নটা মৌলিক সুৰক্ষা সতৰ্কতাৰ ভিতৰত এটা বুলি গণ্য কৰা হয়, সেয়েহে ঘৰৰ খালী অংশত উদ্ভিদ ৰোপণ কৰিব লাগে। (সাংকেতিক ফটোঃ Shutterstock.com)\nফেংচুইৰ মতে, যদি পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে সঘনাই সমস্যা আৰু নিৰাশাৰ সন্মুখীন হয়, ড্ৰয়িং ৰুমত ৯ডাল ৰডৰ উইণ্ড চাইমছ লগাওক। ই সকলোকে উপকৃত কৰিব। (সাংকেতিক ফটোঃ Shutterstock.com)\nবাস্তুশাস্ত্ৰ মতে, শিলৰ গছ (Stone Tree) যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণ। এই উদ্ভিদ বিভিন্ন ধৰণৰ ৰত্ন আৰু স্ফটিকেৰে গঠিত। ৰঙীন ৰত্নৰে সজোৱা বহু প্ৰকাৰৰ উদ্ভিদ আছে। যদি আপুনি এই উদ্ভিদ ঘৰৰ উত্তৰ পশ্চিম দিশত ৰাখে, তেন্তে নিশ্চিতভাৱে ঘৰটোত সৌভাগ্য বৃদ্ধি হয়। (সাংকেতিক ফটোঃ Shutterstock.com)\nফেংচুইৰ মতে, ড্ৰেগনৰ যোৰটো সমৃদ্ধিৰ প্ৰতীক। ইয়াৰ ভৰিৰ পতাত সৰ্বাধিক শক্তি থাকে। ডাবল ড্ৰেগন ঘৰৰ যিকোনো দিশত ৰাখিব পাৰি, কিন্তু ইয়াক পূব দিশত ৰখাটো আটাইতকৈ লাভজনক। (সাংকেতিক ফটোঃ Shutterstock.com) (স্পষ্টীকৰণ: এই প্ৰবন্ধৰ তথ্য সাধাৰণ তথ্যৰ ওপৰত আধাৰিত। NEWS18-এ ইয়াক নিশ্চিত নকৰে।)


অসম পুলিচ কনিষ্টবল নিয়োগ 2020 : 451 Constable Online Application - News in Assam- Career News in India\nঅসম পুলিচ কনিষ্টবল নিয়োগ 2020 : 451 Constable Online Application\nin Assam Police, Assamese News\nঅসম পুলিচ কনিষ্টবল নিয়োগ 2020 : 451 Constable Online Application: অসম পুলিচত চাকৰি অৰ্হতা: class X: নমস্কাৰ বন্ধু সকল। অসমৰ নিবনুৱা সকলৰ বাবে এতা ভাল খবৰ। অসম পুলিচ বিভগত নতুনকৈ কনিষ্টবলৰ পদ মুকলি কৰি দিয়া হৈচে।\nRead More – Download Assam Police Question Paper\nপদবীৰ নাম: কনিষ্টবল/Constable, চকীদাৰ/Guardsman (Grade-III)\nলিংগ মৰ্মে খালী পদৱী:\nদৰ্মহা: মাহিলি Rs. 14000 ৰ পৰা 60500/-(grade pay Rs. 5600)\nবয়স : 01-01-2020 লৈ18 ৰ পৰা 38 বছৰৰ ভিতৰত হোবো লগিবো।\nSc, ST(P) আৰু ST(H) শ্ৰেণীৰ মানুহে 38 বছৰৰ পৰা5বছৰ উৰ্ধৰ হলে আৰু\nOBC/MOBC শ্ৰেণীৰ মানুহ 38 বছৰতকৈ3বছৰ বেচি হলে ও আৱেদন কৰিব পাৰিব।\nশিক্ষাগত অৰ্হতা: মেট্ৰিক বা H.S.L.C পাচ হব’ লাগিবো।\nঅন্যান্য শিক্ষাগত অৰ্হতা: Home Guards training Certificate NCC ‘A’ Certificate.\nPhysical Standards Tests(PST)\nPhysical Efficiency Tests(PET)\nApplication fee: আৱেদন কৰা ববে কনো ধৰনৰ টোকা নালাগে।\nslprbassam.in এই website ত গৈ online অৱেদন কৰক।\nঅৱেদন 10/06/2020তৰিখৰ পৰা 30/06/2020 তাৰিখৰ ভিতৰত আৱেদন কৰিব লগিব।\nযিকোনো পৰীক্ষাৰ বাবে কেনেদৰে প্ৰস্তুতি কৰিব: যেতিয়া এমাহ বা এসপ্তাহ বা দিন থাকে!\nসাধাৰণ সাক্ষাৎকাৰৰ প্ৰশ্ন- Common Interview Questions in Assamese\nInterview Questions: কোনটো জন্তুৰ শৰীৰত3টা হৃদয় আছে?\nTags: assam policeassam police job in assamese\nঅসমত এই বাৰ অনুস্থিত নহয় অম্বুবাচী মেলা।\nWHO Hopes For Hundreds Of Millions Of COVID-19 Vaccine Doses This Year


traffic-constable-dragged-on-cars-bonnet-for-400-metres-in-delhi-cantt-skd– News18 Assam\nগাড়ী ৰখাবলৈ দিয়া ট্ৰাফিক পুলিচক খুন্দিয়াই ৪০০ মিটাৰ দূৰলৈ লৈ গ’ল এখন গাড়ীয়ে, চিচিটিভিত বন্দী ভয়ংকৰ দৃশ্য\nUpdated:October 15, 2020, 12:35 PM IST\nব্যস্ত ৰাজপথত দ্ৰুতবেগত গাড়ী চলাইছিল ধৃত যুৱকজনে। গাড়ীখন ৰখাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া কনিষ্টবলজনক খুন্দা মাৰি কিছু দূৰলৈ ঠেলি নি পেলাই থৈ যায় গাড়ীখনে।\nLast Updated: October 15, 2020, 12:35 PM IST\nদিল্লীৰ কেণ্টনমেণ্ট অঞ্চলৰ এক গাৰ নোম শিয়ৰি উঠা দৃশ্য! এজন ট্ৰাফিক কনিষ্টবলক প্ৰায় খুন্দিয়াই প্ৰায় ৪০০ মিটাৰ দূৰলৈ লৈ গ’ল এখন বাহনে। বনেটৰ ওপৰত কোনোমতে কিছু সময় থকাৰ পিছত বাগৰি পৰে আৰক্ষীৰ জোৱানজন। সৌভাগ্যক্ৰমে ব্যস্ত ৰাজপথত দুৰ্ঘটনাৰ পৰা ৰক্ষা পৰিল জোৱানজন। ট্ৰাফিক কনিষ্টবলজনক পেলাই গাড়ীসহ পলায়নৰ চেষ্টা চলায় চালকে। কিন্তু কিছু দূৰত নিলগত চালকজনক কৰায়ত্ত কৰে জনসাধাৰণৰ লগতে ট্ৰাফিক আৰক্ষীয়ে।\nব্যস্ত ৰাজপথত দ্ৰুতবেগত গাড়ী চলাইছিল ধৃত যুৱকজনে। গাড়ীখন ৰখাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া কনিষ্টবলজনক খুন্দা মাৰি কিছু দূৰলৈ ঠেলি নি পেলাই থৈ যায় গাড়ীখনে। ঘটনা দেখি আতংকিত হৈ পৰে ৰাজপথত থকা অন্য লোকসকল। গ্ৰেপ্তাৰ হোৱা অভিযুক্ত চালকজনৰ নাম শুভম। দিল্লীৰ উত্তম নগৰৰ বাসিন্দা।\nThe accused managed to escape but was later caught by the locals.\nInput: @Nitisha_Kashyap @dtptraffic pic.twitter.com/8PAp9bRHOO\nগাড়ীত শুভমৰ লগতে আছিল এজন বন্ধু। ধৃত চালক শুভমৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতীয় দণ্ডবিধিৰ ১৮৬, ২৭৯ আৰু ৩৩৭ ধাৰাত গোচৰ ৰুজু কৰিছে আৰক্ষীয়ে। এই সমগ্ৰ ঘটনাৰ দৃশ্য বন্দী হয় চিচিটিভি কেমেৰাত।\nFirst published: October 15, 2020, 12:35 PM IST


miscreants burned cow smuggling truck at dhuburi within police station campus– News18 assam\nCow Truck Burned Down: সঘনে জ্বলিব ধৰিছে গৰু কঢ়িওৱা বাহন, থানা চৌহদতে আকৌ জ্বলিল গৰুৰ বাহন\nধুবুৰীত এতিয়ালৈ আৰক্ষীয়ে জব্দ কৰা তিনিখন গৰু কঢ়িওৱা বাহন থানা চৌহদতে জ্বলাই দিছে দুৰ্বৃত্তইষ কিন্তু আৰক্ষীয়ে দুৰ্বৃত্তৰ কোনো শুংসূত্ৰ পোৱা নাই।\nধুবুৰীত নিশা জব্দকৃত গৰু কঢ়িওৱা কণ্টেইনাৰ পুনৰ জ্বলাই দিলে দুৰ্বৃত্তই। থানা চৌহদতে দুৰ্বৃত্তই জলাই দিছে ইখনৰ পিছত আনখনকৈ গৰু কঢ়িওৱা বাহন। ধুবুৰীত পুনৰ সক্ৰিয় হৈ উঠিছে নেকি আন্তৰাষ্ট্ৰীয় গৰুৰ ছেণ্ডিকেট চক্ৰ। বিগত দুটা মাহত ধুবুৰী জিলাত দুৰ্বৃত্তই জলালে আৰক্ষীয়ে জব্দ কৰা তিনিখন গৰু কঢ়িওৱা বাহন।\nধুবুৰীৰ জিলাৰ অসম-বংগ সীমান্তত নিশা পুনৰ জ্বলিল গৰু কঢ়িওৱা কণ্টেইনাৰ ৷ ১৫ জানুৱাৰীত ছাগলীয়া আৰক্ষীয়ে ২১টা গৰুসহ জব্দ কৰিছিল HR -7-9105 নম্বৰৰ কণ্টেইনাৰখন ৷ নিশা আৰক্ষীৰ জিম্মাত থকা কণ্টেইনাৰখন থানা চৌহদতে জ্বলালে দুস্কৃতিকাৰীয়ে ৷ নিশা একো গমেই নাপালে স্মাৰ্ট অসম আৰক্ষীয়ে।\nউল্লেখ্য যে ১৭ ডিচেম্বৰ ২০২১ ধুবুৰী জিলাৰ শৌলমাৰী আৰক্ষী পহৰা চকীৰ আৰক্ষীয়ে বাংলাদেশলৈ চোৰাং গৰু সৰবৰাহ কৰা এখন বিলাসী বাহন গৰুসসহ জব্দ কৰে। হঠাৎ ১৯ ডিচেম্বৰৰ পুৱতি নিশা এন্ধাৰৰ সুযোগ লৈ দুৰ্বৃত্তই জলাই দিয়ে গৰু কঢ়িওৱা বিলাসী বাহনখন। ঘটনাৰ সৈতে আৰক্ষীয়ে আটক কৰা নাছিল এজনো লোক।\n২৬ ডিচেম্বৰ ২০২১ অসম বংগ সীমান্ত ছাগলীয়া আৰক্ষীয়ে গোপন খবৰৰ ভিত্তিত ৩০টা চোৰাং গৰুসহ এখন ১৮ চকীয়া ট্ৰেইলাৰ জব্দ কৰে। পিছত ৩১ ডিচেম্বৰৰ নিশা অসম বংগ সীমান্তৰ ছাগলীয়াত জব্দকৃত গৰু কঢ়িওৱা RJ-05-GA-8385 নম্বৰৰ ১৮ চকীয়া ট্ৰেইলাৰখন নিশা থানা চৌহদৰ কাষতেই জ্বলাই দিয়ে দুৰ্বৃত্তই।\nপ্ৰশ্ন উত্থাপন হৈছে যে আৰক্ষীৰ জিম্মাত থকা এই বাহনসমূহ কোনে জ্বলাই দিয়ে ? এবাৰ নহয় তিনিবাৰ কৈ থানা চৌহদতে এই ঘটনা সংঘটিত হয় যদিও এতিয়ালৈকে আৰক্ষীয়ে কিয় ধৰা পেলাব পৰা নাই দুৰ্বৃত্তক? মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে জব্দকৃত গৰু গাড়ী নিলাম ঘোষণা কৰাৰ বাবেই নেকি দুস্কৃতিকাৰীয়ে এই কাৰ্য সংঘটিত কৰিলে নেকি? সেয়া কিন্তু এতিয়া ৰহস্যৰ অৱৰ্তত । ধুবুৰী আৰক্ষীয়ে কৰায়়়ত্ত কৰিy পাৰিবনে দুস্ককৃতিকাৰীক


বিহংগম দৃষ্টিত শ্ৰমিক দিৱস ( বিজয় বেজবৰুৱা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবিহংগম দৃষ্টিত শ্ৰমিক দিৱস ( বিজয় বেজবৰুৱা)\nবিহংগম দৃষ্টিত শ্ৰমিক দিৱস\nবিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত শ্ৰমিকসকল মালিক পক্ষৰ দ্বাৰা নানাধৰণে বঞ্চিত হৈ অহাটো কোনো নতুন কথা নহয়৷ দিনটো হাড়ভঙা পৰিশ্ৰম কৰি কেৱল মালিক পক্ষৰ জেপ গধুৰ কৰাৰ পিছতো তেওঁলোকে ভোকৰ এমুঠি ভাতৰ বাবেই হাহাকাৰ কৰিব লগা হয়৷ কিন্তু শ্ৰমিকসকলক এইদৰে যে সদায় পদদলিত কৰি ৰাখিব পৰা নাযায়, তাৰ নজিৰ বিশ্বৰ বুৰঞ্জীত দুৰ্লভ নহয়৷\n১৮৯০ চনৰ ১ মে’ৰ দিনটোৰ পৰা প্ৰতি বছৰে মে’ মাহৰ সেই পহিলা তাৰিখটো ‘শ্ৰমিক দিৱস’ বা ‘মে’ দিৱস’ হিচাপে সমগ্ৰ বিশ্বতে পালন কৰা হয়৷ শ্ৰমজীৱী শ্ৰমিকসকলৰ ওপৰত মালিক পক্ষৰ শোষণ-বঞ্চনাৰ বিৰুদ্ধে শ্ৰমিকসকলে লোৱা এক দৃঢ় পদক্ষেপ বা সংগ্ৰামৰ প্ৰতিক এই মে’ দিৱস৷\nসমাজত ধনী আৰু দুখীয়া দুটা শ্ৰেণী থকাটো স্বাভাৱিক৷ এটাক এৰি আনটোৰ কথা ভাবিব নোৱাৰি৷ গতিকে বৃহৎ উদ্যোগপতি বা ধনাঢ্যসকলৰ ওচৰত সমাজৰ এচাম লোকে কায়িক বা মানসিক পৰিশ্ৰম কৰি জীৱন নিৰ্বাহৰ বাট উলিয়ায় লয়৷ এইক্ষেত্ৰত বিশেষভাৱে উল্লেখ কৰিব পাৰি ইউৰোপৰ কথা৷ তাতেই সম্ভৱতঃ পোনতে উদ্যোগ বিল্পৱৰ সূচনা হয়৷ তাৰ লগে লগে তাত শ্ৰমিকৰো প্ৰয়োজন হৈ পৰে৷ উদ্যোগত বিভিন্ন ধৰণৰ কাম কৰি পেট প্ৰৱৰ্তোৱাটো একো ডাঙৰ কথা নহয়, কিন্তু নিজৰ কষ্টৰ অনুপাতে মালিক পক্ষই তেওঁলোক প্ৰাপ্যৰ বঞ্চিত কৰাটোহে আচল কথা৷ উদ্যোগৰ পৰা মালিকপক্ষই যিমান পৰিমাণৰ লাভ কৰে, তাৰ তুলনাত শ্ৰমিকসকলৰ শ্ৰম ফুটুকাৰ ফেনত পৰিণত হয়, এমুঠি ভাতৰ কাৰণইে তেওঁলোকে হাহাকাৰ কৰিব লগা হয়৷ কিন্তু এনেকৈ কিমান দিন? প্ৰতিটো কথাৰেই একোটা সীমা থকাৰ দৰে শ্ৰমিকসকলৰ ধৈৰ্যৰো শেষ সীমা থাকে৷ তেওঁলোকে প্ৰাপ্যৰ পৰা বঞ্চিত হৈ এটা সময়ত মালিক পক্ষৰ ওপৰত খৰ্গহস্ত হৈ পৰে৷ আৰম্ভ হয় বিদ্ৰোহ, আন্দোলন, ধৰ্মঘট৷\nশ্ৰমিকসকলৰ মূল সমস্যা আছিল তেওঁলোকে কিমান সময় কাম কৰিব৷ মালিকপক্ষৰ মতে ১৯-২০ ঘণ্টা পৰ্যন্ত শ্ৰমিকসকলে কাম কৰা উচিত৷ এনেদৰে বছৰ বছৰ ধৰি মালিকসকলে শ্ৰমিকসকলক খটুৱাই আহিছিল যদিও এটা সময়ত তেওঁলোকৰ ধৈৰ্যচ্যুতি ঘটিল৷ এয়া আছিল ১৯ শতিকাৰ কথা৷ সেই মুহূৰ্তলৈকে শ্ৰমিকসকলৰ সাধাৰণতে কোনো ঐক্যবদ্ধ সংগঠন নাছিল৷ তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ শোষণৰ প্ৰতিবাদ জনাবৰ বাবে শ্ৰমিকসকলৰ মাজত একতাৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ কৰি শ্ৰমিক সংগঠন সৃষ্টিত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিলে৷ কিন্তু মালিকপক্ষই শ্ৰমিকক ঐক্যবদ্ধ হোৱাত বাধা আৰোপ কৰিবলৈ ধৰিলে৷ কোনো শ্ৰমিকে মালিকপক্ষৰ স্বাৰ্থত আঘাত পৰা কাম কৰাৰ কথা গম পালেই অথবা কোনো সংগঠন সংগঠিত কৰা আঁচনিৰ কথা গম পালেই তেওঁক কামৰ পৰা চাটাই কৰা হৈছিল৷ এইবোৰৰ বাবেই পোনতে শ্ৰমিকসকলে এনেধৰণৰ কামত আগভাগ ল’বলৈ ভয় কৰিছিল যদিও সময়ৰ লগে লগে তেওঁলোক অতিষ্ঠ হৈ বিভিন্ন প্ৰান্তত নানা শ্ৰমিক সংস্থা গঢ়ি তোলে মালিক পক্ষৰ প্ৰবল হেঁচাৰ বিপৰীতেও৷\nবিশ্বৰ প্ৰথমটো শ্ৰমিক সংগঠন ‘Mechanic’s Union Of Philladelphiya’-ই শ্ৰমিকসকলৰ কৰ্ম-সময়ৰ ওপৰত বিশেষভাৱে গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল৷ যি শ্ৰমিকসকলে দিনটোৰ ঊনৈশ-বিশ ঘণ্টা সময় কাম কৰিব লগা হৈছিল, সংগঠনটোৱে তাৰ পৰিমাণ কমাই ১০ ঘণ্টা কৰিব লাগে বুলি দাবী উত্থাপন কৰিলে৷ এইক্ষেত্ৰত ফিলাডেলফিয়াৰ ঘৰ সজা শ্ৰমিকসকলে বিশেষভাৱে আগভাগ লৈছিল৷ সেয়া ১৮২৭ চনৰ কথা৷ তাৰ কেইবছৰমানৰ পিছত নিউয়ৰ্কতো শ্ৰমিকসকলে আন্দোলন তীব্ৰ কৰি তোলে৷ তেওঁলোকেও কাম কৰাৰ সময় ১০ ঘণ্টালৈ হ্ৰাস কৰিব লাগে বুলি প্ৰতিবাদ তথা দাবী উত্থাপন কৰিছিল৷ এইক্ষেত্ৰত বিশেষ ভূমিকা লৈছিল নিউয়ৰ্কৰ বেকাৰীত কাম কৰা শ্ৰমিকসকলে৷ কিন্তু তাৰ মাজতে বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ উদ্যোগখণ্ডত নিয়োজিত শ্ৰমিকসকলে আন্দোলন আৰম্ভ কৰিলে যে তেওঁলোকৰ কৰ্ম-সময় হোৱা উচিত ৮ ঘণ্টা৷ ইয়াকে লৈ অষ্ট্ৰেলিয়াত শ্ৰমিক আন্দোলন দৃঢ় হৈ পৰে৷ বহু ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ মাজেৰে তেওঁলোকে ১৮৫৬ চনত নিজৰ দাবীক লৈ কৰা আন্দোলন সফল হয়৷ অৰ্থাৎ শ্ৰমিকসকলৰ কৰ্ম-সময় নিৰ্ধাৰণ কৰা হয় আঠ ঘণ্টা৷\n১৮৬১-৬২ চনত হোৱা আমেৰিকাৰ গৃহযুদ্ধই শ্ৰমিকৰ মাজত বিশেষ প্ৰভাৱ পেলায়৷ ইয়াৰ ফলত শ্ৰমিক আন্দোলনে নতুন গতি লাভ কৰে৷ ১৮৬৬ চনত ছুইজাৰলেণ্ডৰ জেনেভাতো শ্ৰমিকসকলে একগোট হৈ প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে৷\nমে’ দিৱসত ভিন্নজনৰ অৱদান :\nবিশ্বৰ বিভিন্ন বুদ্ধিজীৱী-সাহিত্যিকৰ ৰচনাতো শ্ৰমিকৰ এই সমস্যাবোৰে নানাধৰণেৰে ঠাই পাইছে৷ কাৰ্ল মাৰ্ক্সৰ ‘কেপিটেল’ নামৰ গ্ৰন্থত শ্ৰমিক আন্দোলনৰ সুন্দৰ প্ৰতিচ্চবি আছে৷ তাত এটা অধ্যায়ত অকল শ্ৰমিকৰ কাম কৰা সময়ৰ কথাই উল্লেখ আছে৷ গ্ৰন্থখনৰ এঠাইত উল্লেখ আছে ‘In the united states of America, any sort of independent labour movement was paralysed so long as slavery disfiguredapart of the republic. Labour withawhile skin cannot imancipate itself where labour withablack skin is branded. But out of the death of slaveryanew vigorous life sprang. The first fruit of the civil war was an agitation for the 8 hour day,amovement which ran with express speed from the Atlantic to the Pacificm from New England to California.’\nমে’ দিৱস সম্পৰ্কে এংগেল্‌ছৰ ভূমিকাও কম নাছিল৷ শ্ৰমিকসকলৰ প্ৰাপ্য অধিকাৰৰ সপক্ষে মাত মাতি অহা লোকসকলৰ ভিতৰত এংগেল্‌ছৰ নাম পোনতে ল’ব লাগিব৷ সেই সময়ত আমেৰিকা আৰু ইউৰোপত গঢ়ি উঠা বিভিন্ন শ্ৰমিক আন্দোলন তথা সংগঠনসমূহৰ সঠিক পৰ্যালোচনা কৰিছিল এংগেল্‌ছে৷ ১৮৯০ চনৰ পহিলা মে’ত কমিউনিষ্ট পাৰ্টীৰ ইস্তাহাৰত তেওঁ উল্লেখ কৰিছিল ‘ইউৰোপ আৰু আমেৰিকাৰ শ্ৰমিকসকলে তেওঁলোকৰ শক্তি-সামৰ্থৰ বিচাৰ-বিশ্লেষণ কৰিছে৷ এটা সৈন্য বাহিনীৰ দৰে একেখন পতাকাৰ তলতে তেওঁলোকে একগোট হৈ, এটা নিৰ্দিষ্ট লক্ষ্যৰে সংগ্ৰাম কৰাৰ সংকল্প লৈছে৷ সেই সংকল্পটো হৈছে শ্ৰমিকৰ কৰ্ম-সময় দিনৌ আঠ ঘণ্টা আইনগতভাৱে স্বীকাৰ কৰা৷’\nশ্ৰমিক আন্দোলনৰ ক্ষেত্ৰত লেনিনক কোনো কাৰণতে বাদ দিব পৰা নাযায়৷ তেওঁৰ উদ্যোগতে ৰাছিয়াত শ্ৰমিক আন্দোলনে এক নতুন প্ৰাণ পাই উঠিছিল৷ বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত শ্ৰমিকসকলে নিজৰ প্ৰাপ্য অধিকাৰ বিচাৰি আন্দোলন কৰাৰ সময়ত লেলিনৰ এক বিশেষ ভূমিকা আছে৷ তেওঁৰ নেতৃত্বত ৰাছিয়াত যি শ্ৰমিক বিপ্লৱে মূৰ দাঙি উঠিছিল, সেই বিপ্লৱৰ দাবী মানি ল’বলৈ বাধ্য হৈছিল পুঁজিপতি গোষ্ঠীয়ে৷ বিশ্বৰ শ্ৰমিক আন্দোলনৰ বুৰঞ্জীত লেলিনৰ বিপ্লৱেই প্ৰথম বিপ্লৱ যিয়ে পৃথিৱীৰ ভিতৰত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰাছিয়াত শ্ৰমিক শ্ৰেণীয়ে বিপ্লৱৰ মাজেৰে শাসন ক্ষমতা হস্তগত কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷ লেলিনে ১৮৯৬ চনত এক শ্ৰমিক সন্থাৰ ইস্তাহাৰত উল্লেখ কৰিছিল ‘In France, England, Germany and other countries where workers have already been united in powerful unions and have own for themselves many rights, they organised on April 19 [considered May 1 by Russian calender]ageneral holyday labor. Leaving the stifling factories they march with unfrles banners, to the strains of music, along the main streets of the cities, demonstrating to the to the bosses their continuously growing power.’\nভাৰতত মে’ দিৱস :\nইউৰোপ-আমেৰিকাত শ্ৰমিক শ্ৰেণী একত্ৰিত হৈ প্ৰাপ্য অধিকাৰৰ বাবে আন্দোলন কৰি থকাৰ আগতেই ভাৰতত শ্ৰমিক বিপ্লৱৰ সূচনা হয়৷ সৈনিকসকলে পৰাধীন ভাৰতৰ শাসনকৰ্তা ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে খৰ্গহস্ত হৈ পৰে বিশেষকৈ তেওঁলোকৰ কৰ্ম-ঘণ্টাৰ বাবে৷ তেনে সময়ত সৈনিকসকলৰ ওপৰত নানা নিৰ্যাতনো চলোৱা হৈছিল শাসক পক্ষৰ তৰফৰ পৰা৷ ভিন্ন ঠাইত সংঘবদ্ধ শ্ৰমিকৰ ওপৰত গুলীচালনাও হৈ গৈছে৷ পেৰিছত মে’ দিৱস ঘোষণা হয় ১৮৮৯ চনত৷ সেই সময়ত ভাৰততো শ্ৰমিক আন্দোলনে গা কৰি উঠে৷ ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত ব্ৰিটিছৰ দ্বাৰা স্থাপিত কয়লা আদিকে ধৰি বিভিন্ন উদ্যোগ খণ্ডত শ্ৰমিকসকলে তেজক পানী কৰি দিনটোৰ ওঠৰ ঘণ্টা পৰ্যন্ত শ্ৰম কৰিব লগা হৈছিল৷ দেশৰ ভিন্ন প্ৰান্তৰ উপৰি ১৮২৭ চনত পাল্কী কঢ়িওৱা আন্দোলন, ১৮৬০ চনত হাওৰাৰ ৰে’লকৰ্মীৰ আন্দোলন, ১৮৭৭ চনৰ নাগপুৰৰ এস্পেচ উদ্যোগৰ কৰ্মীৰ দ্বাৰা সংঘটিত আন্দোলন বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য৷ ১৮৯০ চনত বোম্বেতো সূতাকলৰ শ্ৰমিকসকলৰ মাজত আন্দোলন সংঘটিত হয়৷ তেওঁলোকৰ দাবী মালিক পক্ষই অৱশ্যে মানি লয় কিন্তু সেই দাবীবোৰৰ কাৰণে কোনো আইনৰ ব্যৱস্থা নকৰে কৰ্তৃপক্ষই, যাৰ বাবে সেই আন্দোলনক পূৰামাত্ৰাই সফল বুলি ক’ব পৰা নাযায়৷\nভাৰত বৰ্ষত প্ৰথম ট্ৰেড ইউনিয়ন গঠন কৰা হয় ১৯২০ চনত৷ তাৰ নেতৃত্বত আছিল প্ৰখ্যাত লালা লাজপৎ ৰায়৷ সংগঠনটোৰ নাম আছিল ‘অল ইণ্ডিয়া ট্ৰেড ইউনিয়ন কংগ্ৰেছ’৷ নানা বিপ্লৱ-আন্দোলনৰ মাজেদি ভাৰতবৰ্ষত প্ৰথম মে’ দিৱস পালন কৰা হয় ১৯২৩ চনৰ ১ মে’ৰ দিনা৷ ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত, বিশেষকৈ লাহোৰত মীৰ আব্দুল মজিদ, বংগত মুজাফ্‌ফৰ আহমেদ আৰু কাজী নজৰুল ইছলাম, পঞ্জাৱত চি আৰ দাস আদিয়ে শ্ৰমিক আন্দোলনৰ সপক্ষে বিশেষ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছিল৷\nভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত সংগঠিত শ্ৰমিক সংঘবোৰৰ ওপৰত কৰ্তৃপক্ষই নানাধৰণৰ বলপ্ৰয়োগ, অত্যাচাৰ আদি কৰিছিল৷ ১৯৩৫ চনত ভাৰত বৰ্ষৰ তেৰটা শ্ৰমিক সংগঠনক নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰা হৈছিল৷ কিন্তু এনে পুঁজিবাদী চিন্তাচৰ্চায়ো শ্ৰমিকসকলক স্তব্ধ কৰিব পৰা নাছিল৷ তেওঁলোকে গোপনে হ’লেও বিভিন্ন প্ৰান্তত উক্ত চনৰ পহিলা মে’ৰ দিনটো শ্ৰমিক দিৱস হিচাপে পালন কৰিছিল৷\n← দুঘণ্টাৰ পৃথিৱী (-নন্দিতা খাখলাৰী)\n“অনুৰাগ” (-মৌচুমী বৰি) →\nঅসমৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাত বৃত্তিমুলক শিক্ষা বিষয়ৰ গুৰুত্ব আৰু কিছুমান সম্ভাৱনা (ৰুণ শৰ্মা)\nমহাপুৰুষ শঙ্কৰ দেৱৰ উত্তৰ কালৰ শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া আজান ফকীৰৰ বিষয়ে (নিতুল বৰা)\nআমি অসমীয়া (প্ৰাণজ্যোতি নাথ)