কুণ্ডলিনী – পৰী পাৰবীন | Xahitya.Org\n“নাহৰৰে কুমলীয়া পাতে সৰুমাই\nতই বাৰু মোৰে কথা বুজিছনে নাই“\nজুবিনৰ গানটো শুনিলে তাইৰ বুকু উৰুঙা উৰুঙা হোৱা দিন সেয়া৷ খিৰিকীৰ সিপাৰৰ এখন খিৰিকীৰ চকুহালে তাইক আমনি কৰা হ’ল৷ খিৰিকীখনত উমলি থাকে পূজাৰ বন্ধৰ দিনকেইটা৷ কোন ক্লাছত আছিল তাই? ক্লাছ নাইনত আছিল নেকি বাৰু তাই? হয়৷ তাই আছিল ক্লাছ নাইনৰ আৰু খিৰিকীৰ সিপাৰৰ গৰাকীয়ে মেট্ৰিক দিব৷ মেট্ৰিক দিব? নাই নাই৷ পঢ়াত ক্ষতি হ’ব তাৰ৷ নিজকে বুজাই মেলি খিৰিকীখন বন্ধ কৰি দিয়ে তাই৷ বন্ধ খিৰিকীত টোকৰ পৰে পদূলিমুখৰ কৰৱীজোপাৰ পৰা খিৰিকীখনলৈ ভুৰুংকৈ উৰা মাৰি অহা শালিকীজনীৰ৷ আগৰাতিৰ বৰষুণে জীপাল কৰা মধুৰিজোপাত কেৰ্কেটুৱা দুটাই বগৰা বগৰি কৰি থাকে৷\nখিৰিকীখন বন্ধ থাকে৷\nআকৌ লাহেকৈ খোল খায়৷\nসিপাৰৰ চকুহাল কিতাপত নিস্তব্ধ দেখি তাই লাহেকৈ ঘৰৰ পৰা ওলাই আহে৷ অস্থিৰ হৈ পৰে পোন্ধৰবছৰীয়া হিয়া৷ হিয়াৰ মাজত কি সুৰ সেয়া, বিষাদৰ নে? ৰিণি ৰিণি নে? নুবুজে, নুবুজে৷ বুজাৰ বয়স নহয় সেয়া৷ সকলোবোৰ কিবা ভাল নলগা অনুভৱৰ জাল চাৰিওফালে৷ মনৰ দমনীয় স্থিতিত বন্দী জীৱন সিঁহতৰ৷ বয়সটোৱেই তেনেকুৱা৷\n‘হিৰো ইমপেক্ট’ৰ ৰঙা চাইকেলখন লৈ তাই জপনা খুলি ওলাই আহে৷ এঘণ্টামানৰ পাছত অংকৰ টিউচন আছে তাইৰ৷ কিন্তু তাৰ আগতেই তাই প্ৰিয় বান্ধৱীৰ ঘৰ পায়গৈ৷ ‘কিছমি’ ৰ চকলেট দুটুকুৰা চোবাই চোবাই চাঁদৰ ওপৰত বহি দুয়ো বান্ধৱীয়ে দূৰ দিগন্তৰ হেঙুলীয়া আভা চাই ৰয়৷ বহুত ডাঙৰ ডাঙৰ কথা পাতে সিঁহতে৷ চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়াদেৱৰ মহাৰথীৰ ‘কৰ্ণ’ৰ কথা পাতে দুয়োজনীয়ে৷ জীৱনৰ অসাৰতাৰ কথা পাতে দুয়োজনীয়ে৷ হীৰুদাৰ “মৃত্যুওতো এক শিল্প” আওৰাই মৃত্যুৰ সতে সহবাস কৰাৰ হাবিয়াহ কৰে দুয়োজনীয়ে৷ আকাশৰ ওপৰৰ আকাশৰ মোহত বন্দী হৈ পৰে দুয়োজনী৷ বান্ধৱীক ক’বলগীয়া খিৰিকীৰ সিপাৰৰ চকুহালৰ কথা তল পৰি ৰয়৷ নীড়মুখী পখীৰ দৰে ওভতিবলৈ হয় তাইৰ৷ খিৰিকীখনত বান্ধি থোৱা চকুহালৰ পৰা কিমান পলাব তাই? কিমান পলাব তাই? শেৱালি শেৱালি গোন্ধ এটাই তাইৰ ভৰি দুখন চোতালতে জপটিয়াই ধৰে৷ নিয়ৰৰ আৱেশে তাইৰ ভৰিত চুমি যায়৷ ইমান উদাস সন্ধ্যা, ইমান ৰিঙা ৰিঙা শৰত৷\nত্ৰিভুজ এটা আঁকি আঁকি সমাধান কৰে,\nSinx ইকুৱেল টু লম্ব বাই কৰ্ণ, cosx ইকুৱেল টু ভূমি বাই কৰ্ণ …………\nতাৰ পাছত আউল লাগে তাইৰ৷ লগাৰিথিমৰ মান পাহৰি যায় তাই৷ কি আছিল লগ টু দ্য বেচ ই (log to base e)ৰ মান?\nজালিৱানবাগৰ হত্যাকাণ্ড নে পঞ্চম পৰিকল্পনাৰ লক্ষ্য? কিয়েইবা’ তাইৰ দৃষ্টি আঁতৰাব পাৰে সিপাৰৰ খিৰিকীখনৰ পৰা?\nচকীখনত দুলি দুলি তাই সূত্ৰবোৰ মুখস্থ কৰি থাকে৷ টেষ্টলৈ বেছি দিন নাই লৰাটোৰ৷ তথাপি মাজৰাতিলৈকে খিৰিকী খোলা ৰাখে দুয়ো৷ বিবেকেৰে পঢ়ে নে আবেগৰ সতে খেলে? পঢ়ে৷ পঢ়েইতো৷ নপঢ়িলেনো মেট্ৰিকৰ ৰিজাল্ট দিয়াৰ দিনা লৰাজনৰ ঘৰ ভৰি পৰে নে? নপঢ়িলেনো কটনত চীট পায় নে সি? নপঢ়িলেনো হৃদয়ৰ মাজসাগৰত অনু্ভৱৰ নাওখনে দিশ হেৰুৱায়নে?\nনেপথ্যত বাজি উঠে জুবিনৰ মাত,\nতই বাৰু মোৰে কথা বুজিছনে নাই”\nএনাস্থেচিয়াৰ বেজীটোৰ খোঁচত জ্ঞানশূন্য হৈ পৰা দেহাটোৱে লাহে লাহে মনটো সংগত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে৷ চকুহাল মেলিছে ঈশানীয়ে৷ কাতি হ’ব খুজিও নোৱাৰিলে তাই৷ ধুনীয়া সপোন যেন লগা অতীতৰ সুৰটোৱে বেছি পৰ গুঞ্জন তুলি ৰৈ নাথাকিল৷ থাওকতে নামি আহিল ৰদে ছাটি ফুটি কৰা বাস্তৱৰ উত্তাপ৷ জ্বলি জ্বলি ছাই হোৱা ভস্মখিনি তুলি যেন তাইলৈকে চাই আছিল ষ্টেথোস্কোপ কাণত লৈ সেই চকুহালে৷ মুহূৰ্ততে সম্বিত ঘূৰি আহিল তাইৰ৷ জাপ মাৰিব খুজিও উঠিব নোৱাৰি তাই কোঙা হৈ পৰিল৷ নাই নাই, সেই চকুহাললৈ তাই চাব নোৱাৰে৷ বিদ্ৰূপ কৰি উঠিছে যেন সেই চকুহালে, চোৱা ঈষাণী, তুমি ক’ত, মই ক’ত, তুমি ক’ত, মই ক’ত? অট্টহাস্যৰে কপাঁই তুলিছে যেন হস্পিতেলৰ চৌহদ, হাঃ হাঃ হাঃ! হাঃ হাঃ হাঃ৷\nচাৰিযুৰি ওঁঠৰ প্ৰাণখোলা হাঁহিত মুখৰিত হৈ পৰিছিল সিঁহতে গৈ থকা একা-বেঁকা পথ৷ সিঁহত মানে ঈশানী আৰু তাইৰ প্ৰিয় বান্ধৱী সপ্তদৰ্শী, লগতে দুয়োজনীৰে দেউতাক৷ দেউতাকে ফুচুৰি কথা কৈ ভাল পাইছিল৷ ৰস লৈছিল গোটেইকেইগৰাকীয়ে৷ গাড়ীখন আগবাঢ়িছিল সিঁহতৰ হোষ্টেল অভিমুখে৷ দূৰৈৰ চহৰৰ নামী কলেজ এখনত চিট পাইছিল দুয়োজনীয়ে৷ দূৰলৈ পঠিওৱাৰ ইচ্ছা নাছিল ঈশানীৰ মাকৰ৷ কিন্তু দেউতাকৰ হস্তক্ষেপত মাকৰ কথা নৰজিল৷ “এজনীযে মাত্ৰ ছোৱালী, তাই ইচ্ছা কৰিছে, ইয়াতকৈ আৰু বেলেগ কি লাগে? কিমানে এই চিটটোকে নাপাই বছৰৰ পাছত বছৰ ধৰি ঘৰত বহি ৰৈছে৷ কেইটা বছৰৰ কথানো? ঘৰৰ ছোৱালী ঘৰলৈকে ঘূৰি আহিব৷ ”, দেউতাকে তাইৰ হৈ যুক্তি ডাঙি ধৰিছিল মাকক৷ তাই হোষ্টেললৈ বুলি বেডিং-পত্ৰ বান্ধিছিল৷ মাকে চকুলো টুকিছিল৷ মাকৰ চকুলো দেখি তাই মিচিকিয়াইছিল৷ “মা যে আৰু! দেউতা তুমি মাক বুজোৱাচোন৷ হায়াৰ চেকেণ্ডাৰীলৈকে পঢ়িলো দেখোন ইয়াতে৷ মোৰ কেৰিয়াৰৰ কথাও আছে”, তাই আপত্তি দৰ্শাইছিল দেউতাকক৷\nদেউতাকে বুজে৷ তাইৰ কথাও বুজে৷ মাকৰ কথাও বুজে৷ বৰ জটিল এই পৃথিৱী৷ নুবুজে মাথোঁ সেই কথা৷ মনৰ দাবীবোৰ পূৰাবলৈ যাওতে সন্মুখত থকা পাহাৰখন চকুত নপৰে৷ গাড়ীখন চলাই যাওতে যিদৰে চকুত নপৰিছিল একা-বেঁকা পথৰ গতিৰোধক চিহ্ন৷\n“কেৰেচচচচ! ! ! ”, কোনোমতে ব্ৰেক মাৰি বচাইছিল গাড়ীৰ আগেৰে পাৰ হৈ যোৱা ছাগলীটোক৷ ইজনীয়ে সিজনীৰ গাত হাওলি পৰিছিল৷ আকৌ হাঁহিৰ জোৱাৰ৷ হাঁহিবলৈ কোনো কাৰণ নলগা বয়স এয়া৷ ঘৰৰ পৰা ওলাই আহিছে জীৱনটোক ওচৰৰ পৰা উপভোগ কৰিম বুলিয়ে৷ কেৰিয়াৰৰ কথাটো আছেই বাৰু৷ তদুপৰি আছিল মাকৰ অনুশাসনৰ শিকলিডাল কেনেকৈ ছিঙিব পাৰি তাৰো প্ৰবল তাড়না৷\nজীৱনটোক ওচৰৰ পৰা চুব৷ ওচৰৰ পৰা চাব৷ নাকত লগাই শুঙিব৷ কাণ ঊনাই শুনিব৷ জীৱনৰ গান গাব৷ পান কৰিব জীৱনৰ এটোপ এটোপ ৰস৷ হাতৰ মুঠিত যাপন কৰিব জীৱন৷ জীৱনৰ সুৰে বলীয়া কৰা প্ৰাণটোক কেনেকৈ যে খিৰিকীমুখৰ টেবুলখনত বন্দী কৰি ৰাখিছিল তাই জানে৷ জুবিনৰ গানত আকাশ চুই উৰি ফুৰাৰ হেঁপাহক বন্দী কৰি থৈছিল তাই লুকাচুৰিকৈ লিখা ডায়েৰীৰ পাতত৷ সেই হেঁপাহখিনিক এবাৰলৈ মুকলি কৰি দিব তাই৷\nনবাগতা সভাত তাই নিসংকোচে ব্যক্ত কৰিছিল সেই আকাংক্ষা৷ খিৰিকীৰ সিপাৰৰ চকুহাল লাহে লাহে ধূসৰ হৈ আহিছিল৷ কৈশোৰৰ প্ৰাকক্ষণৰ এক মিঠা অনু্ভুতি আছিল মাথো সেয়া, সেই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ তাই নিজকে তেনেকৈয়ে দি থলে৷ নবাগতা সভাৰ সমবেত সংগীত পৰিবেশন কৰি থাকোতেও তাইলৈ পোনাই থকা অজস্ৰ চকুৰ মাজত সেই চকুহাল বিচাৰি তাই সময়বোৰ পিতপিত পাতপাত কৰা নাছিল৷\nঅডিটৰিয়ামৰ পৰা খৰখোজেৰে হোষ্টেললৈ খোজ ললে ৰাজহংসিনীৰ জাকটোৱে৷ সিদিনাৰ মুগাবৰণীয়া সাজেৰে এজনীতকৈ এজনীৰ ৰূপ চৰা৷ এইজাক উতনুৱা হংসিনীক বলোৱাটো সহজ যে নহয়, বুজি উঠিছিল হোষ্টেলৰ ৱাৰ্ডেনেও৷ “দিনটো যিমান ঢপলিয়াই ফুৰিলেও সন্ধ্যা ছয় বজাৰ আগতে হোষ্টেল সোমাবই লাগিব৷ হোষ্টেলৰ সান্ধ্য-প্ৰাৰ্থনা সভাত লোৱা এটেণ্ডেন্স ৰেজিষ্টাৰত কোনোবা ছাত্ৰীৰ অনুপস্থিতিক কোনো কাৰণতে ঢিলাই দিয়া নহ’ব ”, চুপাৰিনটেণ্ডেণ্টৰ ৰঙা চকুৰ প্ৰথমদিনাৰ ভাষ্য সেয়া৷\nসমবেত সংগীতৰ কলিটো গুণগুণাই গুণগুণাই ঈশানী বাথৰূমত সোমাল৷ পৰিপূৰ্ণ মনটো পখালি পখালি ভাগৰবোৰ পানীত জুবুৰিয়াই থাকোতেই তাইৰ নাম ধৰি কোনোবাই চিঞৰা যেন লাগিল৷ লৰালৰিকৈ টপটো পিন্ধি টাৱেলখন মেৰিয়াই ওলাই আহিল৷ দেখিলে তাইৰ ৰূমৰ আগত এজাক মৌমাখিৰ গুঞ্জন৷ কি হ’ল আকৌ?\nতাইক বেৰি গোটেইজাক মৌমাখি তাইৰ ওপৰতে পৰিল, গুণগুণাই উঠিল সমস্বৰে, “চুপা ৰুস্তম! কোন আছে তোৰ ক’৷ কাৰ প্ৰেমেৰে ৰঙীন তোৰ সুকোমল হৃদয় ক’ আমাক৷ ক’ৰ ঘাঁহনিৰ সেউজীয়াই কঢ়িয়ালে তোলৈ প্ৰেমৰ আস্থা ক’ আমাক”৷\nএকো নুবুজাকৈয়ে খিলখিল হাঁহিত মুখৰিত হৈছিল হোষ্টেলৰ প্ৰথম মহলাৰ চুকৰ কোঠাটো৷ আপোনজনৰ ছবি হৃদয়ত অংকন নকৰাকৈয়ে তাই পাইছিল “চুপা ৰুস্তম”ৰ আখ্যা৷ কিন্তু কিয়? কিয়? তাইৰ প্ৰশ্নত সপ্তদৰ্শীয়ে আগুৱাই দিছিল তাইলৈ নীলা খামৰ চিঠিখন৷ চিনাকি চিনাকি যেন লগা খামটো৷ চিনাকি চিনাকি যেন লগা আখৰখিনি দেখি তাই চিঞৰি উঠিল৷\n“আৰে এইখনতো! এইখনতো মোৰেই চিঠি”, কেনেকৈ পালি তঁহতে?\nকি যে লিখিছিল তাই! নবাগত সভাৰ বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতাসমূহত যোগদান কৰাটো একপ্ৰকাৰ বাধ্যতামূলক আছিল৷ তাৰে এটা অবিচ্ছেদ্য অংশ হিচাপে তাই প্ৰেমপত্ৰ লিখিব লগা হৈছিল৷ জুবিনৰ গানৰ উদ্ধৃতি টানি লিখা চিঠিখন নীলা খামত ভৰাই পষ্ট কৰি আহিছিল৷ চিঠিত আবেগ ঢালি লিখিছিল সাতোৰঙী অনুভৱৰ কথা৷ লিখিছিল তাই বিৰহে কাতৰ কৰা ৰাঙলী কলিজাৰ ভিতৰৰ সেউজৰঙী বিশ্বাসৰ কথা৷ খামৰ ওপৰত লিখিছিল বিচাৰকমণ্ডলীয়ে প্ৰদান কৰা কোনোবা এখন হো্ষ্টেলৰ কোনোবা অচিনাকি প্ৰেমিকৰ ঠিকনা৷ ৰেগিংপৰ্বৰ এক নিৰ্দোষ ধেমালি আছিল সেয়া৷ ইমানবোৰ চিঠিৰ মাজত তাইলৈ অহা প্ৰত্যুত্তৰে এক সুকীয়া মাদকতা আনিছিল হোষ্টেলটোলৈ৷ প্ৰথম বাৰ্ষিকৰ ছোৱালীখিনিৰ মাজতেই নহয়, সকলোলৈকে খবৰটো বিয়পি পৰিছিল, কাৰণ সেই পত্ৰ-লিখা প্ৰতিযোগিতাটিত তাই প্ৰথম স্থান পাইছিল৷ আৰু তাই নাম পাইছিল চিত্ৰলেখাৰূপে৷\nমিচিকি হাঁহি এটা বৈ পৰিল অজানিতে৷ বুকুলৈ বৈ অহা জীপাল অনুভৱটোৱে তেতিয়াও প্ৰেম নাম পোৱা নাছিল৷ প্ৰেমৰ হাজাৰযোজন আতঁৰত অৱস্থান কৰিছিল তাই আৰু তাইৰ অনুভৱ৷ যদিও ভাল লাগি আহিছিল অনুভৱবোৰ, কিবা এটাৰ অন্বেষণত ব্যস্ত যেন চকুযুৰিত অগাদেৱা কৰিছিল কলেজৰ পুখুৰীত চৰি থকা হাঁহকেইজনীয়ে৷ মূৰ দুপিয়াই তাইৰ প্ৰতিটো কথাকে সমৰ্থন কৰি গৈছিল হোষ্টেল চৌহদৰ দেৱদাৰুকেইজোপাইও৷ হয়৷ লাহে লাহে তাই প্ৰিয়ভাজন হৈ উঠিছিল সকলোৰে৷ অলক্ষিতে ৰৈ গৈছিল নেকি এহাল চকু? নাজানে তাই৷ সেই উত্তৰ তাইৰ আজিও নাই৷ কিছুমান কথা বেছিকৈ নজনাটোৱেই, বেছিকৈ নুবুজাটোৱেই ভাল৷ জানিলেই অস্থিৰতা বাঢ়ে তাইৰ৷ অস্থিৰতা বাঢ়িলেই মাতাল হৈ পৰে নিশাটো৷ মাতাল হৈ পৰে দুভৰিৰ কথকলি মুদ্ৰা৷ চকুৰ জিঞ্জিৰ ছিঙি নামি যায় তাইৰ আশৈশৱ সপোন, তাইৰ উচ্চাকাংখী মনটোৰ প্ৰতিধ্বনি কঢ়িয়াব নোৱাৰে পাহাৰৰ সিপাৰৰ আকাশখনে৷ আকাশ চুব খোজা সপোনটো ধূসৰ হৈ আহে ক্ৰমাৎ, ঠিক যেন খিৰিকীৰ সিপাৰৰ চকুহালৰ দৰেই৷\nআচলতে কষ্ট পাবলগীয়া একো কথায়েই ঈশানীক চুব পৰা নাছিল৷ ৰাতিপুৱা বাথৰূমত শাৰী পতাৰে পৰা আৰম্ভ হোৱা দিনটোৰ ক্লাছ শেষ কৰি আকৌ কলেজৰ পুখুৰীটোৰ পাৰৰ সান্ধ্যভ্ৰমণত লগা লগি হৈ ইজনী সিজনীৰ ৰূমত আড্ডা মৰাৰ পৰা ৰাতি ভাতমুঠি ধৰালৈকে সতেজ হৈ থাকে সিহঁতৰ চঞ্চল মন৷ তাৰ পাছতে ভাগৰুৱা হৈ পৰে ওঠৰ-উনৈশবছৰীয়া শৰীৰ৷ বিছনাত ঢলি পৰে কব নোৱাৰাকৈয়ে৷ মাজতে এবাৰ মাকৰ ফোন আহে৷ টোপনিৰ জালত কথাবোৰ আধাখনীয়া হৈ থাকে৷ মাকে কব বিচৰা কথাবোৰ কাণ ভেদি বুকু নাপায়হি ঈশানীৰ৷\nনবাগত সভাৰ পাছতে পূৰ্ণোদ্যমে ক্লাছ হৈছিল সিহঁতৰ৷ প্ৰথম চেমিষ্টাৰৰ তাৰিখ ঘোষণাৰ লগে লগেই বাঢ়িছিল ব্যস্ততা৷ ঘৰত মাকৰ সঁকিয়নি৷ অকলে অকলে জীৱনৰ অন্বেষণত ওলোৱা ছোৱালীজনীৰ ভৱিষ্যতক লৈ শংকিত হৈ পৰিছিল মাক৷ কষ্ট কৰাৰ পণ এটা বুকুত বান্ধি ল’লে তাই৷ অন্ততঃ মাকক সুখী কৰিবলৈকে তাই ৰাতি তিনি বজাত বিছনাৰ পৰা উঠি তাইৰ প্ৰিয় বিষয় ইলেক্ট্ৰনিক্সৰ ইনটিগ্ৰেটেড চিপ, গেট, ট্ৰেঞ্জিষ্ট্ৰৰ, ৰেজিষ্ট্ৰৰত মূৰ গুজে৷ জীৱনৰ ৰস পান কৰাৰ উদ্দামত তাই পাহৰি নাযায় নিজৰ কৰ্তব্যবোধ৷ বিশাল বিশ্বত ফেৰ মাৰি জিলিকিব লাগিব ধূলিকণাসদৃশ এক সত্ত্বা, সেই দায়িত্ববোধক কেন্দ্ৰ কৰি অহৰহ আৱৰ্তন কৰি থাকে তাইৰ বিবেক৷ লগত অৱশ্যেই থাকে জুবিনৰ “পাখি পাখি মোৰ মন” নতুবা “ৰং তুমি জানানে” নতুবা “মাজুলীৰ এজনী ছোৱালীয়ে দুখ পালে” গানসমূহ৷ নিয়ৰ চেঁচা আঘোণৰ পকাধানৰ গোন্ধ এটাই আমনি কৰি থাকিলেও তাই ফিজিক্সৰ গতিবেগক তৰান্বিত কৰি পিছ পেলাই আহিছিল স্থবিৰ সময়৷ পৰীক্ষাৰ সময়ছোৱাত ঘড়ীৰ কাঁটাত বান্ধি থৈছিল কিতাপ, কলম আৰু ডায়েৰীৰ সতে মিতিৰালি৷ সেই সময়ছোৱাত নিজান হৈ পৰে কলেজ চৌহদ, গোমা হৈ পৰে হোষ্টেলৰ ডাইনিং হল৷ কিতাপৰ পৃষ্ঠাৰ মৃদু আস্ফালনত ছোৱালীবোৰে নীৰবে হুমুনিয়াহ কাঢ়ে৷ পৰীক্ষাৰ ভৰত গধুৰ হৈ পৰে হোষ্টেলৰ চাঁদ৷ তেনে এক প্ৰস্তুতিৰ মাজতেই তাইৰ ৰূমলৈ ধহমহকৈ সোমাই আহিছিল প্ৰান্তিকা নামৰ নামৰূপৰ ছোৱালীজনী৷ পাছৰদিনা হ’বলগীয়া ‘মেকানিকচ’ৰ শকত ভলিউমৰ কিতাপখন হাতত লৈ তাইৰ আগত মেলি দিছিল মেকানিকচৰ দুৰ্বোধ্য যেন লগা প্ৰশ্নসমূহ৷ তাই যিমান পাৰে সৰল ভাষাত প্ৰান্তিকাক বুজাই গৈছিল, প্ৰাঞ্জল সমীকৰণেৰে সমাধান কৰি দিছিল দুৰ্বোধ্য যেন লগা সমস্যাসমূহ৷ পাছৰদিনা মেকানিকচৰ পৰীক্ষাত তিনিঘণ্টাৰ পেপাৰখনৰ উত্তৰবহী এঘণ্টাতে জমা দি হোষ্টেললৈ ঘূৰি আহি বিছনাত শুই থকা ঈশানীক প্ৰান্তিকাই ভয়ে ভয়ে জগাইছিল, “তোমাক কালি মই পঢ়িবলৈ নিদিলো কাৰণে তুমি আজি একো লিখিবলৈ নোৱাৰিলা চাগে৷ মোৰ কাৰণে তোমাৰ পৰীক্ষা বেয়া হ’ল, মোৰ বৰ বেয়া লাগিছে ঈশানী৷ ”\nধুনীয়া হাঁহি এটাৰে ঈশানীয়ে প্ৰত্যুত্তৰ দিছিল, “তোমাক মেকানিকচৰ সমস্যাসমূহ বুজাই দিয়াৰ পাচত প্ৰতিটো টপিকৰ ওপৰত মোৰ কনচেপ্ট ইমান ক্লিয়েৰ হৈ গৈছিল, আই এম ভেৰী থেংকফুল টু ইউ প্ৰান্তিকা৷ আৰু তুমি জানানে এনেকৈ লগ লাগি আলোচনা কৰিলে কিমান লাভ হয়? বাই দ্য ৱে তোমাৰ পৰীক্ষা কেনেকুৱা হ’ল? ”\nদুয়োজনী ওলাই গৈছিল চিনেমা হললৈ৷ পাছদিনা দেওবাৰ৷ পৰীক্ষা নাই৷ লক্ষ্য আছিল সঞ্জয় লীলা বাঞ্চালীৰ “হম দিল দে চুকে চনম”৷\nসুখে মিচিকি হাঁহি এটাৰে সম্ভাষণ জনাইছিল তাইক প্ৰতিটো খোজলৈ৷ জীৱনটো মধুৰ৷ বৰ মধুৰ৷ প্ৰতিটো খোজত বাঢ়ি গৈছিল আত্মবিশ্বাস৷ অনু্ভৱ কৰিবলৈ শিকিছিল প্ৰেমত ব্যৰ্থ চমীৰৰূপী চলন্ত খানৰ অকৃত্ৰিম অনু্ভূতিসমূহ৷ হোষ্টেলৰ চাঁদত চিঞৰি চিঞৰি গাইছিল চমীৰৰ ওঁঠৰ হিয়াভগা সুৰ,\n“তড়প তড়প ইচ দিল চে আহ নিকলতী ৰহী,\nমুঝকো’ চজা দি প্যাৰ কী এইচা ক্যয়া গুনাহ কিয়া,\nতো লুট গয়ে, হা লুট গয়ে”\nতেনে এক বন্ধৰ দিন এটাত হোষ্টেলৰ চাঁদত চুলি শুকুৱাই ৰৈ আছিল ঈশানীয়ে৷ পুহমাহৰ ঠাণ্ডাত কোমল ৰ’দৰ পৰশত দুৰু দুৰুকৈ কপি থকা এধানমান বুকুখন উমাল হৈ উঠিছিল৷ কুঁৱলীৰ আৱৰণৰ জাল ফালি তাইৰ অৱয়বটো কোনোবা এক হোষ্টেলত বাই্ন’কুলাৰৰ লেন্সত বন্দী হৈ পৰিছিল৷ নাজানে কোন শিল্পীয়ে কি দৃষ্টিৰে তাইৰ শৰীৰৰ নিঁখুততা পৰীক্ষা কৰিছিল সিদিনা৷ ৰং-তুলিকাৰ কাৰুকাৰ্য্যত তাইৰ জলপ্ৰপাতী চুলি, মাখনৰঙী গাল, আয়তাকাৰ চকু, ধেনুভিৰীয়া চেলাউৰিয়ে প্ৰাণ পাই উঠিছিল৷ প্ৰাণ পাই উঠিছিল ৰঙা শ্বলৰ মাজেৰে তাইৰ শৰীৰৰ উচ্ছলতা৷ প্ৰাণ পাই উঠিছিলনে তাইৰ ভৰপূৰ মনৰ পাৰভগা উছাহ? তৃতীয় দিনাৰ পৰীক্ষাগৃহৰ পৰা ওভতি আহোতেই তাইৰ টেবুলত পৰি আছিল অচিন শিল্পীৰ পৈণত হাতৰ পৰশত উজ্জ্বলি উঠা তাইৰ ছবিৰ কেনভাচকেইখন৷ পৰীক্ষাৰ মাজত তাইলৈ দলিয়াই দিয়া সেইজাক ধুমুহাৰ লক্ষ্য কি আছিল তাই নাজানে৷ তাই নজনাকৈয়ে সেইদিনা অভিমন্যুৰ চক্ৰবেহুৰ দৰে এক চক্ৰবেহুত সোমাই পৰিছিল নেকি? কোনে নিৰ্মাণ কৰি তুলিছিল সেই বেহু, যিটো বেহুৰ পৰা ওলাই অহাৰ বাট বিচাৰি ফুৰোতেই বিধ্বস্ত হৈ পৰিল তাইৰ মনৰ সৌধ৷ বেহু ভেদি ওলাব বিচাৰোতেই হাত এৰা খাই গ’ল সহসৃজনৰ৷ কান্দিবলৈ এখন বুকু নতুবা সাৱটিবলৈ এখন কান্ধ বিচাৰি নাপায় তাই এতিয়া৷ অথচ কোনোদিনে শিকাও নহ’ল নিজে নিজৰ কান্ধ সাৱটি ধৰিবলৈ৷ শিকিবলৈ সুযোগ নাপালে নিজৰ বুকুত নিজে মূৰ গুজি উচুপিবলৈ৷ বিধ্বস্ত মনটোক আৱৰিব পৰা এক কঠিন দূৰ্গ নিৰ্মাণৰ প্ৰচেষ্টাত ব্ৰতী হ’ব পৰাকৈ তাই লাহে লাহে অসহায় হৈ পৰিল, নিঃস্ব হৈ পৰিল, যেন খেৰকূটা এডালৰো অভাৱ সেই দূৰ্গ নিৰ্মাণৰ বাবে৷\nসাহিত্য দুৱৰা …সেই অচিন শিল্পীৰ নাম৷ নামটোৰ বাহিৰে বাকীখিনি জনাৰ সৌভাগ্য হোৱা নাছিল তাইৰ৷ তাইৰ ছবিৰে তুলিকা বোলোৱা সেই কেনভাচখনৰ তলত থকা নামটোৱে তাইৰ বুকুৰ মাজত অজান পুলক এটাৰ জন্ম দিলে৷ তন্ন তন্নকৈ চালে কেনভাচত তাইৰ অৱস্থিতি৷ বালিমাহী চৰাই এজনীৰ দৰে মৃদু মধুৰ শিহৰণ এটাই তাইৰ বুকুৰ মাজেৰে এনিহালি উম কঢ়িয়াই আনিলে৷ কি নাম বাৰু এই অনুভৱৰ?\nঅংকৰ দৰে টান বিষয় এটাত লাগি থাকোতে নাম নজনা এই অনুভৱে তাইৰ মনটো উৰুৱাই নি কোনোবাখিনি পোৱালেগৈ৷ ইমানদিনে এৰাল দি ৰখা মনটো সাহিত্য দুৱৰা নামৰ নজনা নুশুনা লৰাজনৰ মনৰ বাকৰিত ছটফটাই থাকিল৷ “পৰীক্ষা ভাল নহ’ব আৰু৷ ই নিৰ্ঘাত সত্য৷ “, নিজে নিজক কৈ উঠিল ঈশানীয়ে৷ আগৰ পৰীক্ষা কেইটাত তাই হয়তো ফুল মাৰ্কচ পাব, তাৰ বিপৰীতে এইটো বিষয়ত তাই মন বহাব পৰা নাই৷ জটিল হৈ পৰিছে মেট্ৰিস্কৰ সমস্যাসমূহ৷ দুৰ্বোধ্য যেন লাগিছে লাপ্লাচৰ সূত্ৰ৷ মগজুৰ ভিতৰত সোমোৱাব পৰা নাই ভেৰিগনৰ থিয়ৰিম৷ কি যে আপদীয়া সময়! প্ৰান্তিকাৰ ৰূমলৈ সোমাই গৈ প্ৰান্তিকাৰ বিছনাখনতে বাগৰ দিলে তাই৷ প্ৰান্তিকা আচৰিত হ’ল, সুধিলে, “কি হৈছে তোমাৰ? গা বেয়া লাগিছে নেকি? “\nতাই মিছাতে ও বুলি কৈ মনটো কোনোমতে বুজাই মেলি প্ৰান্তিকাৰ সতে অংকৰ পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতি চলাইছিল৷ হোষ্টেলখন সেইকাৰণেই আপুৰুগীয়া৷ ইজনীয়ে সিজনীক যিকোনো পৰিস্থিতিতে সহায় কৰিবলৈ উন্মুখ হৈ থাকে৷ বিশাল পৃথিৱীত অকলে বিচৰণ কৰাৰ প্ৰথমটো খোজ হোষ্টেলীয়া জীৱনতে আৰম্ভ হয়৷ জীৱনক উপলদ্ধি কৰাৰ প্ৰথম আদিপাঠ হোষ্টেলীয়া জীৱনতে আৰম্ভ হয়৷\nপৰীক্ষা শেষ হোৱাৰ পাছতে হোষ্টেলত উৎসৱমুখৰ পৰিবেশ৷ নতুন বছৰৰ আগমন উপলক্ষে গোটেই ৰাতিটো চাঁদৰ ওপৰৰ কেম্প ফায়াৰত নিমজ্জিত হ’ল সমূহ আবাসী৷ ৰীণা দিদি আৰু শৰ্মা দাক সেই ৰাতিটোৰ বাবে ৰান্ধনীঘৰৰ পৰা অব্যাহতি দি দুজনীমানে হেতা ধৰিলে, বিশেষ খাদ্যৰ আয়োজন কৰিবলৈ দুজনীমানে মাকহঁতলৈ ফোন লগালে, দুজনীমানে পশ্চিমীয়া গানৰ তালে তালে উদ্দাম নৃত্য পৰিবেশন কৰিলে৷ ৱাৰ্ডেন বাইদেউৰ ৰঙা চকু সিদিনা উজ্জ্বল হৈ পৰে৷ নিয়ম শিথিল কৰি দিয়া হয় সিদিনা৷ গেটৰ বাহিৰত অপেক্ষা কৰে বিশেষজনে বিশেষ উপহাৰ লৈ বিশেষ কোনোবাজনীৰ বাবে৷ ঈশানী, প্ৰান্তিকা, সপ্তদৰ্শীহঁতৰ দৰে প্ৰথম বাৰ্ষিকৰ ছোৱালী কেইজনীৰ চকু মেল খাই গৈছিল একেখন হোষ্টেলৰ ন ন ৰূপ দেখি৷ জীৱনৰ বিচিত্ৰতাৰ সোৱাদ দিব এইখন মঞ্চই৷ দুদিনৰ আগত তাইৰ মনৰ প্ৰাংগণ ওলট পালট কৰি দিয়া সাহিত্য দুৱৰাৰ কেনভাচখন আৰু তাৰ পৰিণতি স্বৰূপে মেথমেটিকচৰ ভেৰিগনৰ সূত্ৰই তাইৰ সতে অসহযোগিতা কৰি অনিশ্চয়তাৰ মুখলৈ ঠেলি দিয়া প্ৰথম চেমিষ্টাৰ পৰীক্ষাৰ সম্ভাব্য ফলাফলকো নেওচি ভাগ লৈছিল কেম্প ফায়াৰত৷ হিলৈ ফুটাদি ফুটিছিল সিঁহতৰ উকিবোৰ৷ বয়জ হোষ্টেলৰ পৰা ভাঁহি আহিছিল সুহুৰিৰ মাত৷ উত্তেজিত হৈ উঠিছিল উদ্দাম নৃত্যৰ কম্পনাংক৷ মাজত একুৰা জুই৷ জুইৰ লেলিহান শিখাৰ দগমগীয়া ৰং৷ জুইৰ বৰণ ৰঙা, জুইৰ বৰণ হালধিয়া, জুইৰ বৰণ নীলা৷ জুইৰ নানান পৰিভাষা৷ জুইয়ে আন্ধাৰ নাশে, জুইয়ে অন্তৰ দহে৷ জুইত হোম পোৰে, জুইত চিতা জ্বলে৷ জুই সততাৰ প্ৰতীক, জুই কামনাৰ প্ৰতীক, জুই প্ৰতিশোধৰ প্ৰতীক, জুই ধ্বংসৰ প্ৰতীক৷ শেষৰাতিলৈ ছোৱালীবোৰৰ ভাগৰ লাগিল, নিদ্ৰাদেৱীৰ কোলাত ঢলি পৰিল আৰু জুই নামৰ অহংকাৰটিৰ পতন হৈ ৰৈ গৈছিল মাথোঁ ক’লা এমুঠি ছাই৷\nআৰু তাইৰ মনৰ কাৰেংঘৰখনি অজাতী চৰাই এজনীৰ সুৰে বাউলী কৰি তুলিছিল ওৰে ৰাতি৷ অচিন কায়া এটাৰ উপস্থিতিৰ নিবিড়তাৰ অনুভৱে তাইৰ মনৰ দোলনাত দুলি থাকিল হালি-জালি৷\n“এক ব্ৰাহ্মণ নে কাহা হে কে য়ে চাল আচ্ছা হে, জুল্ম কি ৰাত বহ’ত জল্দ ঢলেগী অৱ তো“, ৰিংটোনৰ মৃদু মধুৰ সুৰত ফোনটো ৰিচিভ কৰোতেই মাকে সিপাৰৰ পৰা চিঞৰি উঠিল, “হ’ল বুলিনো ইমান দেৰিলৈকে শুই থাকিব লাগে নেকি? “৷ মাকৰ ফোনৰ মাতত তাই চকু দুটা মোহাৰি মোহাৰি উঠি বহিব খোজোতেই নাৰ্ছ এজনী দৌৰি আহিল, কৈ উঠিল, “ হেই হেই কি কৰা, কি কৰা, তুমি উঠিব নোৱাৰিবা এতিয়া, চেলাইন দি থোৱা আছে তোমাক৷ “\nঈশানীয়ে চাৰিওফালে চালে৷ কলৈ গ’ল ফোনৰ ৰিংটোনৰ জগজিত সিংৰ গজল? কলৈ গ’ল মাকৰ মৌসনা ধমকি? এই অচিনাকি মুখবোৰৰ মাজত তাই কেনেকৈ আহিল? কত আছে তাই? চেলাইন কিয় দিব লগা হ’ল তাইক?\nচিষ্টাৰজনীয়ে মৰমেৰে বুজালে তাইক, কি পৰিস্থিতিত তাইক আনি হস্পিতেলত এডমিট কৰা হৈছিল৷ কালিৰে পৰা তাই চক খাই আছে কাৰণে ডক্টৰে এনাস্থেচিয়া দি শুৱাই থোৱাৰ বাদে গত্যন্তৰ দেখা নাই৷ লগতে বিষনাশক বেজী আৰু শক্তিবৰ্ধক চেলাইন৷ মা কলৈ গ’ল মোৰ? দেউতা ক’ত? প্ৰান্তিকা, সপ্তদৰ্শীহঁতে বাৰু গম পায়নে মই ইয়াত থকাৰ কথা? আৰু সাহিত্য? , নিজকে নিজে প্ৰশ্ন কৰিলে তাই৷\nঅলপদেৰিৰ মূৰতহে তাই গম পালে যে এয়া ভ্ৰম মাথোঁ৷ তাইৰ যে এয়া বিভ্ৰান্ত বাস্তৱ! এয়া তাইৰ বিভ্ৰমৰ পৃথিৱী৷ ভৰিৰ পৰা মূৰলৈ সৰ্প শীতল কষ্ট এটা বিয়পি পৰিল৷ ইমান আধিক্যৰ মাজত ক’ত ৰৈ গৈছিল সেই শূন্যতা? কিহে অস্থিৰ কৰি তুলিছিল সেই সুপ্ত মহানাদ? ওফন্দি উঠিছিল বদনামৰ বুৰবুৰণি চৌপাশে৷ দুঃসময় হেন পৰিছিল চঞ্চল সময়৷ দুৰন্ত ঘোঁৰাৰ দৰে দৌৰি থকা সময়বোৰ হিমালয়ত ঠেকা খাই উবুৰ খাই পৰি ৰৈছিল হিমানী শীতলতাত আৰু শিলাখণ্ডত লিপিবদ্ধ হৈছিল তাইৰ ভুলৰ এধাৰি এধাৰি শব্দৰ মালা৷\nঅফিচাৰ যেন লগা মহিলা পুলিচ এগৰাকী সোমাই আহিছিল৷ তাইৰ ওচৰত বহি কিবা সুধিব লওতেই ডক্টৰৰ ৰূপত সোমাই আহিছিল ক্লাছ নাইনৰ খিৰিকীমুখত এৰি থৈ যোৱা জুবিনৰ গানে মতলীয়া কৰা সেই জিপজিপ চকুহাল৷ কৈশোৰৰ কোনোবাটো কেঁকুৰিত এৰি থৈ অহা সেই চকুহালে বিপৰ্য্যয়ৰ এই মুহূৰ্তত কেনেকৈ আমনি কৰিছেহি কিদৰে বুজায় নিজকে তাই৷ তাই পুলিচ অফিচাৰগৰাকীৰ হাতত খামোচ মাৰি ধৰিলে৷ চকুৰে বৈ আহিল দুধাৰি চকুলো৷ বৰ অসহায় তাই, মহিলা পুলিচগৰাকীক যেন তাকেই বুজাব বিচাৰিলে সেই চকুলোটোপালে৷\nতাই চকুহাল মুদি দিলে৷ কাণত পৰিল ডক্টৰে পুলিচগৰাকীক উদ্দেশ্যি কোৱা সেই বাক্যষাৰি, “ চৰী মেডাম৷ চি ইজ নট ইন এ পজিচন টু স্পীক৷ চি নিডচ এ চাউণ্ড শ্লীপ৷ “\nমহিলা পুলিচগৰাকী ৰূমৰ পৰা ওলাই যোৱাৰ গিৰিপ গিৰিপ শব্দ শুনিলে তাই৷ “নাযাব, নাযাব“ বুলি তাইৰ ডিঙিৰ পৰা অস্ফুট গেঙনি এটা ওলাই আহিল৷ বৰ অকলে আছে তাই৷ মাকক লাগে তাইক৷ মাক ওচৰত নাই তাইৰ৷ ফুচুৰি কথা কৈ ভাল পোৱা দেউতাককো দেখা নাই তাই৷\nকপালত কাৰোবাৰ হাতৰ স্পৰ্শ অনুভৱ কৰিলে৷ কাৰোবাৰ অচিনাকি হাত৷ কি আছিল এই স্পৰ্শত? আছেনে আশ্বাসৰ কলৰৱ? লাহে লাহে তাই আকৌ টোপনিৰ কোলাত ঢলি পৰিল৷\nকলেজ সপ্তাহ আৰম্ভ হৈছিল৷ আৰম্ভ হৈছিল বিহু হুঁচৰি প্ৰতিযোগিতাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ফেশ্যন শ্ব’ প্ৰতিযোগিতালৈকে৷ বিহুবলীয়া বেটচটোক লৈ হোষ্টেলবাসীৰ উৎসাহৰ অন্ত নাছিল৷ ফেশ্যন শ্বলৈকে টানিছিল ঈশানীক৷ ঈশানীয়ে আপত্তি কৰিছিল৷ ৰেম্পত বাদেই, কতোৱেই মেকুৰীৰ দৰে খোজ কাঢ়িবলৈ নিশিকা ৰাজহংসিনীজনীক লৈ তাইৰ নিজৰে আফচোচৰ সীমা নাছিল৷ মনিটৰে টিপ্পনী মাৰিলে, এই উচ্চতা আৰু এই ফিগাৰৰ সদব্যৱহাৰ কৰিব নজনাটো বুৰ্বকামিৰ বাদে আৰু কি? চিনিয়ৰসকলে কথাৰে থকা সৰকা কৰি অলপ দাবী কৰিয়েই পেলাইছিল তাইৰ পৰা কেবাটাও খিতাপ৷ তাই মানি লৈ সিদ্ধান্ত লৈ পেলাইছিল৷\nদিপালী বৰঠাকুৰৰ “সোণৰ খাৰু নালাগে মোক“ গানটো বিচাৰি চলাথ কৰিছিল ঈশানীয়ে৷ সেই গানৰ তালে তালে তাই অসমীয়া কইনাৰ বগা পাটৰ সাজেৰে যেতিয়া মঞ্চত প্ৰৱেশ কৰিছিল, উকিয়াই উঠিছিল যেন অডিটৰিয়ামৰ চকীকেইখনো৷ দৃশ্য শ্ৰাব্যৰ সংমিশ্ৰণত ঈশানীৰ চকুৰ কাতৰ চাৱনিয়ে শেল হৈ বিন্ধিছিল বহুকেইযোৰ চকু৷ তেনে বহুযোৰ চকুৰ আহবানক নেওচি ঈশানীয়ে বুকুত বান্ধি লৈছিল সাহিত্য দুৱৰাৰ নামটো৷\n“এণ্ড দি এৱাৰ্ড অৱ দ্য বেষ্ট এক্টৰ গ’জ টু মি: সাহিত্য দুৱৰা“, মাইকত সদম্ভে ঘোষণা কৰিছিল সেই নাম৷ নিজৰ কাণখনকে বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰিলে তাই৷ ইমানদিনে কল্পনাৰ জগতখনত বিচৰণ কৰি থকা সেই নামটোৰ গৰাকীক তাই এবাৰলৈ দেখিব৷ আবেগৰ বিহ্বলতাখিনিক চম্ভালিব যেন নোৱাৰিব তাই৷ এই যেন দৌৰি গৈ হেঁপাহ পলুৱাই চাব ইমানদিনে তাইৰ মনৰ সমুদ্ৰত জোৱাৰ তুলি থকা সত্তাটোক৷ চুই চাবলৈ মন গ’ল সেই আঙুলিকেইটা যিহেৰে বুলাইছিল কেনভাচত তাইৰ ৰঙীন অৱয়ব৷\nহাঁহি থকা চকুহালৰ পৰা নিগৰি আহিল এটোপাল নীৰ৷ শিতানৰ গাৰুটো সেমেকি উঠিল৷ টোপনিতে দেখিলে তাইৰ দেহটি উটুৱাই দিয়া হৈছে বিশাল নদীৰ বুকুত৷ নদীয়ে আকোঁৱালি লৈছে সেই কেনভাচত উজলি উঠা ৰক্তিম শৰীৰ৷ গঙাচিলনীয়ে থপিয়াই লৈছিল তাইৰ চকু, তাইৰ মুখ, তাইৰ সমগ্ৰ শৰীৰ৷ ভালপোৱাৰ সীমাহীন অনাস্থাই গ্ৰাস কৰিছিল তাইৰ মুমূৰ্ষুু হৃদয় ক্ৰমান্বয়ে৷\nঋনাত্মকতাই বাহৰ পাতি ললে ঈশানীৰ মন অৰণ্যত৷ ধনাত্মক আধানৰ ঘৰত এটা ডাঙৰ শূন্য৷ জীৱনে লুটিয়াই বগৰাই তচনচ কৰিলে তাইৰ সৰলৰৈখিক বিলাসিতা৷ জটিল পৃথিৱী, জটিল জীৱন, জটিল সম্পৰ্কবোৰৰ মাজত অকলে নিজকে সান্ত্বনা দিব পৰা নাছিল ঈশানীয়ে৷ কোনোৱেই ৰৈ নগ’ল তাইৰ স’তে৷ না মাক-দেউতাক, না প্ৰান্তিকা, না সপ্তদৰ্শী, না হোষ্টেলৰ আন বন্ধু বান্ধৱ, না তাইক অত্যধিক মৰম কৰা কলেজৰ ছাৰ মেডামসকল৷ একো নজনা কাৰণেই হয়তো কাষত ৰৈছেহি ক্লাছ নাইনত এৰি থৈ অহা সেই চিনাকি চকুহাল৷ বহুত কথা সুধিব বিচাৰিও মৌন হৈ ৰোৱা সেই চকুহালৰ পৰা পলাব খুজিও নিৰূপায়তাত ধৰফৰাই ৰৈছিল তাই৷ উঠিব নোৱাৰে তাই৷ সৰ্বশৰীৰ ভাৰাক্ৰান্ত৷ মন অসুস্থ৷ অলপতে চক খায়৷ পিছমুহূৰ্ততে টোপনি যায়৷ মাজে মাজে অদৃশ্য হাত এখনে কপালত হাত ফুৰোৱা যেন অনুভৱ হয়৷ কাৰ হাত সেইখন? চিষ্টাৰগৰাকীৰ নে? নাই, চকু মেলি চোৱাৰ সাহসকণ তাই কৰিব নোৱাৰে৷ কোনোৱেই ৰৈ নাথাকিল তাইৰ তৰান্বিত সময়ৰ মাজত হঠাতে আহি পৰা মন্থৰণৰ তালত তাল মিলাবলৈ৷ হতাশাৰ হাজাৰটোপাল চকুলোৰে সিদিনা পোহৰৰ উৎসও নুমাই গৈছিল৷ ফেঁচা এটাই নিউ নিউকৈ মাতিছিল৷ তাইৰ আত্মবিশ্বাসৰ মৃত্যুৰ তিলনি আজি৷ লাহে লাহে আকৌ তাই টোপনিত ঢলি পৰিল৷\nটং টং টং৷ কৰবাত তিনি বজাৰ সংকেত দিছিল৷\n“অই ঈশানী উঠ উঠ, কিচেনৰ বেল বাজিল৷ “ সেয়া তাইৰ হোষ্টেলৰ ৰূমৰ বাহিৰত অনুষ্কাৰ চিঞৰ৷\nখপজপকৈ উঠি থালখন লৈ তাই কিচেন পালেগৈ৷ চকু মোহাৰি মোহাৰি লাইন পাতিলেগৈ৷ লগৰবোৰে তাইলৈ পোন্দোৱাই চোৱা দেখি তাইৰ সম্বিত ঘূৰি আহিল৷ কি হ’ল সৱেই কিয় মোলৈ চাই ফিচিঙা ফিচিং কৰি আছে? কাপোৰ কানিবোৰ পাৰে মানে ঠিক ঠাক কৰি হামিয়াই ৰৈ থাকিল তাই৷ টোপনি ভঙাই নাই৷ চাহকাপ খালেহে যদি টোপনি ভাঙে৷ লাইনটো শেষ হৈ ইতিমধ্যে তাইৰ পাল পৰিছিলহি৷ তাই থালখন আগবঢ়াই দিলে৷ ৰীণাদিদিয়ে ক’লে, “কি হে ঈশানী, তুমি থালত খাবা নেকি? “ লগে লগে হাঁহিৰ জোৱাৰ৷\nতাইৰ তেতিয়াহে হুঁচ আহিল৷ চাহৰ বেলহে আছিল সেয়া৷ তাইনো কিয় বাৰু থাল লৈ আহিল? তাই সেমেনা সেমেনি কৰিলে৷ ক’লে, “টোপনিৰ জালত মই গমেই নাপালো৷ “\nঅভিলাষা নামৰ চিনিয়ৰ এগৰাকীয়ে চকু টিপিয়াই জোকাই গ’ল তাইক, “সাহিত্যক জনাব লাগিব দেই কথাটো৷ চাহৰ কাৰণে কাপ নহলেও চলিব৷ থালতে চলি যাব৷ “\nকাণ মূৰ গৰম হৈ আহিল তাইৰ৷ লাজে শিহৰণে তাইৰ বুকুলৈ অনন্য অনুভূতি এটা আনি দিলে৷ কাহানিও লগ নোপোৱা, কেতিয়াও কথা পাতি নোপোৱা এইজন সাহিত্যই আগৰৰাতিও তাইৰ টোপনি হৰিছিল৷ আগদিনাৰ পুৰস্কাৰ বিতৰণৰ দিনা তাই সাহিত্যক এবাৰলৈ দেখিছিল৷ চিনাকি হোৱা নাছিল যদিও এনে লাগিছিল যেন তাই হৃদয়ৰ আঁহে পাহে সোমাই থকা সুবাসৰ অন্য নামেই আছিল সাহিত্য৷ অথচ তাই এই কথাটো কাকো কব পৰা নাই৷ আনকি সপ্তদৰ্শী নতুবা প্ৰান্তিকাকো৷ অভিলাষা বায়ে বাৰু কেনেকৈ গ’ম পালে সাহিত্য নামৰ লৰাজনৰ প্ৰতি তাইৰ বুকুত সন্তপৰ্ণে সোমাই থকা অনুভৱখিনিৰ কথা, যিজাক বৰষুণত তাই তিতি বুৰি জুৰুলি জুপুৰি হৈ ৰৈছে৷ দৌৰি দৌৰি ওপৰলৈ উঠি গৈ তাই চাঁদৰ ৰেলিঙৰ ওপৰত ঠিয় হৈ তাই হাত দুখন মেলি দিলে, ঠিক যেন টাইটানিক চিনেমাৰ জেক আৰু ৰজৰ দৰে৷ আকাশ চুই নীলা আজুৰাৰ হেঁপাহত বন্দী হ’ল তাইৰ ওঠৰবছৰীয়া মন৷ চালুকীয়া মনটোৱে চকুৰ পতাত আঁকি ললে সাহিত্যৰ ছবি৷ ৰামধেনুৰ ৰঙেৰে এমোনা ভালপোৱা বুলাই ললে হৃদয়ত আলফুলে৷\nকলেজ সপ্তাহৰ তৰ্ক প্ৰতিযোগিতাৰ দিন আৰু বিষয়বস্তু নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ লগে লগে ৱাৰ্ডেন বাইদেৱে সান্ধ্য প্ৰাৰ্থনা সভাত ঘোষণা কৰিলে, “প্ৰত্যেক চেমিষ্টাৰৰ পৰা এগৰাকীকৈ হলেও ছাত্ৰীয়ে যোগদান কৰিব লাগিব “৷ ছোৱালীবোৰৰ মাজত মৃদু গুণগুণনি আৰম্ভ হ’ল৷ পুৰণা আবাসীসকলৰ মাজৰ পৰা অভিজ্ঞাসকলক বাৰু বাচিব পৰা যাব৷ সমস্যাটো হ’ল নতুন ছোৱালীকেইজনীৰ মাজৰ পৰা উপযুক্ত এগৰাকী বাচি উলিওৱাটোহে৷ ইতিমধ্যে ৱাৰ্ডেন বাইদেউৰ চকুত ঈশানীয়ে এক সুকীয়া আসন লৈ পেলাইছিলেই৷ কিয়নো বাইদেৱে পঢ়োৱা মেকানিকচ বিষয়টোত তাই সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰিছিল৷ বাইদেৱে তাইক একো ভাবিবলৈ নিদি তাইৰ নামটো ঘোষণা কৰিলে৷ লগতে নিজকে প্ৰস্তুত কৰাৰ বাবে ঈশানীক পৰামৰ্শ দি গুচি গ’ল৷\nঈশানী অলপ নাৰ্ভাছ হ’ল৷ তথাপি ঋণাত্মক উত্তৰ এটা দিবলৈ মন নগ’ল৷ আগতে কোনোদিনে নকৰা কামবোৰ ইয়ালৈ আহিয়ে কৰিবলৈ লৈছে তাই৷ বেছিভাগতে সফল হৈছে, সফল নহলেও পাইছে মানসিক তুষ্টি৷ আচলতে গোটেই হোষ্টেলখনেই একতাৰ দোলেৰে বন্ধা৷ ব্যক্তিগত বিফলতাৰ খতিয়ানে ইয়াত ঠাই নাপায়৷ ফেশ্বন শ্ব’ৰ প্ৰতিযোগিতাটোতো মিছ কলেজৰ খিতাপটো তাইৰ চিনিয়ৰ এগৰাকীয়ে পালে৷ তাতেই তাই সুখী৷ তাই পালে ৰাণাৰ্ছ আপ৷ সেয়াও তাইৰ বাবে ডাঙৰ প্ৰাপ্তি৷ প্ৰতিযোগিতা নহয় যেন জীৱনৰ বাটৰ একো একোটা ন ন অভিজ্ঞতাহে৷ জীৱনৰ পাকঘূৰণিৰ কবলত পৰি কোনে জানে কোনটো পথৰ কোনটো কেঁকুৰিত লক্ষ্যভ্ৰষ্ট হৈ পপীয়া তৰাৰ দৰে খহি পৰে নতুবা কোনটোত ধ্ৰুৱতৰাৰ দৰে জিলিকি ৰয়৷\n“মুক্ত যৌনশিক্ষা এইডছ ৰোধৰ এক কাৰণ হব পাৰে“ -বিষয়বস্তু নিৰ্বাচনৰ\nপাছতে তৰ্ক প্ৰতিযোগিতাৰ প্ৰতিযোগীসকলে তথ্য বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল৷ ঈশানীয়েও মেগাজিন, পেপাৰ কাটিংৰ উপৰিও ইণ্টাৰনেটত উপলদ্ধ সমলসমূহ গোটাই লৈ প্ৰস্তুতিপৰ্ব চলাইছিল৷ সেই প্ৰস্তুতিৰ ফলতে ঈশানীয়ে লাভ কৰিছিল শ্ৰেষ্ঠা তাৰ্কিকাৰ সন্মান আৰু বিপৰীতে সমুদ্ৰ নামৰ একে বেটচৰ লৰাজনে লাভ কৰিছিল শ্ৰেষ্ঠ তাৰ্কিকৰ সন্মান৷ দুয়োজনকে আন্তঃজিলা তৰ্ক প্ৰতিযোগিতালৈ বাছনি কৰাৰ লগে লগেই দুয়োগৰাকীৰে বন্ধুত্ব চকুত লগা ধৰণেৰে গাঢ় হৈ উঠিছিল৷ পিঠিত ঢকিয়াব পৰা হৈছিল৷ ঘণ্টাৰ পাছত ঘণ্টা ধৰি কলেজ কেণ্টিনত বলে নোৱাৰা বিষয়সমূহ একেলগে আলোচনা কৰিছিল৷\n“বন্ধুহে সি৷ প্ৰেমিক নহয় দেই “, লগৰ সপ্তদৰ্শীহঁতৰ প্ৰশ্নবোধক চাৱনিৰ উত্তৰ দিছিল ঈশানীয়ে৷\nসহজ সৰল সম্পৰ্কটো পবিত্ৰ ভাতৃত্ববোধৰ এনাজৰীৰে বান্ধ খাইছিল৷ সাহিত্য দুৱৰাৰ প্ৰতি গোজালি মেলা পোখাটি সমুদ্ৰক দেখুৱাওঁ দেখুৱাওঁ বুলিও কিবা এক সংকোচবোধত ৰৈ দিছিল তাই৷ কলিজাত কঢ়িয়াই ফুৰা নিলাজী সুৰটোৱে বুকু ভেদি আহিলেই লাজুকী লতাৰ ৰূপ লয়৷ জঁয় পৰি যায় তাই৷ কেনভাছখনতে তাই উমলি থাকে৷ ৰঙা শ্বলখন মেৰিয়াই লৈ তাই নৈপৰীয়া বতাহজাকৰ সুবাসৰ নিচাত তন্দ্ৰালসী হৈ পৰে৷\nতেনে এক শীতৰ দুপৰ এটাত তাইৰ ভিজিটৰৰূপে সমুদ্ৰ আহিছিল হোষ্টেললৈ৷ সমুদ্ৰক গেটৰ ওচৰত দেখাৰ লগে লগেই চাঁদত ৰ’দৰ উম লৈ থকা ঈশানীৰ লগৰ শিয়ালীজাকে ওপৰৰ পৰা হোৱা হোৱা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ শীতৰ দুপৰীয়া সমুদ্ৰৰ কপালত যেন বিন্দু বিন্দু ঘাম৷ ৰঙা চিঙা পৰা চেহেৰা দেখি ঈশানী ওপৰৰ দৌৰি নামি আহিল, আহিয়েই খিলখিলকৈ হাঁহিবলৈ ধৰিলে৷ সমুদ্ৰৰ কৃত্ৰিম খং উঠিল, সুধিলে, “ কি হ’ল অ’ এইজনীৰ? ইমানকৈ হাঁহিবলৈ কি আছে? “\n“নহয় অ’৷ তোৰ অৱস্থাটো চাচোন৷ এই ঠাণ্ডাতো ঘামি জামি অৱস্থা নাই৷ “, আকৌ হাঁহি উঠিল তাই৷\n“যিহে তঁহতৰ হোষ্টেলৰ ছোৱালীবোৰ৷ এইফালে আহিবলৈকে ভয় লাগে দেখোন৷ আৰু দুনাই এইমুৱা নহওঁ দেই৷ “\nকলেজৰ গলিৰে দুয়ো খোজ কাঢ়িছিল৷ বয়জ হোষ্টেলৰ কেঁকুৰিটোৰ ভাঁজ লওতেই ঈশানীয়ে দেখিছিল, কোনোবা এটাই বাইন’কুলাৰ লৈ দূৰৈৰ চৰাইজনীলৈ একেথৰে চাই আছে৷ তাইৰ দৃষ্টি অনুসৰণ কৰি সমুদ্ৰই ক’লে, “ সেয়া সাহিত্যদাদা৷ তৃতীয় ষান্মাষিকৰ৷ খুব ভাল আৰ্ট কৰে৷ বন্ধৰ দিনটো এনেকৈয়ে বাইন’কুলাৰ লৈ কটাই দিয়ে৷ “\nবুকুত উথলি উঠা ভাৱটো কোনোমতে দমাই ঈশানীয়ে সমুদ্ৰক সেইদিনা নিতান্ত সহজভাৱেই সাহিত্য দুৱৰাৰ বিষয়ে প্ৰশ্ন কৰিছিল, ক’ত থাকে, কোনটো বিভাগত পঢ়ে জানিব পাৰিছিল৷ সুধিম বুলিও সুধিব নোৱাৰিলে বিশেষ কেনভাছখনৰ কথা৷\nহোষ্টেললৈ ঘূৰি আহি ঈশানী এক অবুজ ভাৱনাত ডুব গ’ল৷ বাইন’কুলাৰ লৈ থকা সাহিত্য নামৰ লৰাটোৰ প্ৰতি এক অজান অনুভৱৰ বতাহে বাৰে বাৰে তাইৰ মনৰ পৰ্দা কঁপাই থাকিল৷ সমুদ্ৰই কৈছিল, “বন্ধৰ দিনটো সি এনেকৈয়ে কটাই দিয়ে৷ “ তাৰ এই একাকিত্বৰ কাৰণ কি? ৰহস্যৰ মাজত সোমাই পৰিছে সাহিত্যৰ প্ৰতি তাইৰ অনুভৱ৷\nদূৰৈৰ কৰবাৰ পৰা বতাহত বাঁহীৰ সুৰ ভাঁহি আহিল৷ বাঁহীৰ সুৰে উতলা কৰিলে তাইক৷ খিৰিকীখন মেলি দিলে তাই৷ শীতৰ কুঁৱলীৰ আচ্ছাদন ফালি এজাক শীতল বতাহ হুৰমূৰকৈ সোমাই আহি তাইৰ কোলাত উমলিবলৈ ধৰিলে৷ আকাশখনলৈ চালে৷ ধূসৰ পূৰ্ণিমা৷ জোনজনী সম্পূৰ্ণা হৈও আজি নিস্প্ৰভা৷ কলংক ঢাকিবলৈ বৃথা চেষ্টা তাইৰ৷ যিমানেই উজলে, সিমানেই স্পষ্ট হৈ ধৰা দিয়ে চন্দ্ৰকলংক৷ শীতৰ ফেৰফেৰীয়াজাকে তাইৰ অনুভৱৰ জুই শাঁত কৰিব পৰা নাই৷ দুদিন পাছতে তাই সমুদ্ৰৰ সতে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত আন্ত: জিলা তৰ্ক প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ যাব৷ দুদিনলৈ ক্লাছ খতি হ’ব তাইৰ৷ হওক কোনো কথা নাই৷ ৰঙা দলিচা পাৰি জীৱনে আদৰিছে তাইক৷ এই ৰসপান ৰুদ্ধ দুৱাৰৰ মাজত কি সম্ভৱ? জীৱনৰ এক ডাঙৰ প্লেটফৰ্মত ভৰি দি তাই বুজি উঠিছে সেই কথা৷ জীৱনটোক যিমানেই খুঁচৰিবা, যিমানেই দাবী জনাবা, সিমানেই ই উজাৰি দিব নিজকে৷\nৰাতি দুই বাজিল৷ সগৰ্ভা নাৰীৰ দৰে এই ৰাতি৷ পুৰ্ণোদ্যমে নতুন পুৱা এটিক আদৰাৰ প্ৰস্তুতি৷ বতাহত নাচিছে সেয়া শুকুলা কুঁৱলী৷ ঈশানীৰ ওঁঠত গানৰ কলি৷ সৰগম সৰগম ৰেৱাজৰ পুৱা এটিৰ বাবে অপেক্ষাৰতা তাই৷ তাইৰ বুকুত বৰষুণ৷ ৰিমঝিম৷ ৰিমঝিম৷\nডিব্ৰুগড় অভিমুখে আগবাঢ়িছিল বাছখন৷ ঈশানী আৰু সমুদ্ৰক যাত্ৰীৰূপে কঢ়িয়াই নিয়া বাছখনে গতি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল৷ পুৱাৰ কোমল ৰ’দজাকক আদৰিবলৈ খিৰিকীমুখৰ চিটটো লৈ বাছত উঠোতেই দুয়োটাৰে মাজত অৰিয়াঅৰি আৰম্ভ হ’ল৷ অৱশেষত সমুদ্ৰই হাৰ মানি লৈ ঈশানীক ছিটটো এৰি দিছিল৷\n“ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা একেদিনাই ঘূৰি আহিব পাৰিমনে বাৰু? “, ঈশানীয়ে সুধিছিল সমুদ্ৰক৷\n“এনেয়েতো ঘূৰি আহিব পৰা যাব, পিছে আইতাহঁতৰ ঘৰত থাকিলেহে আইতাই আজি ঘূৰি আহিবলৈ নিদিব৷ মোৰ আইতাৰ ঘৰত থাকিলে তোৰ ঘৰত চিন্তা কৰিব নেকি বাৰু? “, চিন্তিত কণ্ঠেৰে সমুদ্ৰই সুধিলে তাইক৷\n“নাই, নাই, তোৰ লগত থাকিলে মায়ে একেবাৰে চিন্তা নকৰে৷ পিছে তোৰ আইতাৰ ঘৰ ক’ত অ’? “\n“ইউনিভাৰ্ছিটি পোৱাৰ আগতেই পাই যাম৷ পিছে আমি কম্পিটিচন শেষ কৰিহে তালৈ যাম৷ আইতাই তোক লগ পালে বৰ ভাল পাব৷ অৱশ্যে তোৰ যাবলৈ মন নাথাকিলে তই ঘূৰিও যাব পাৰ “, বুলি কৈ সমুদ্ৰই তাইৰ প্ৰতিক্ৰিয়া জানিবলৈ কেৰাহিকৈ চালে৷\n“কিয় অকলে অকলে ঘূৰি যাম, তোৰ লগতে আহিছো, অকলে অকলে কিয় ঘূৰি যাম? আইতাৰৰ ঘৰলৈ নিবলৈ মন নাই যদি খোলাখুলিকৈ কৈ দে, মই ৰাস্তাতে বহি থাকিম, তই ঘূৰি যাওঁতে মোক লৈ যাবি “, তাই দবিয়াই উঠিল৷\nগাড়ীখন আগবাঢ়িছিল৷ ভিডিও কোচ গাড়ীখনৰ ভিতৰত যতীন বৰা আৰু ৰবি শৰ্মা অভিনীত ’হিয়া দিয়া নিয়া’ চিনেমাখন চলি থাকিল৷ সিহঁতৰ কলৰৱত মুখৰিত হৈ পৰা ক্ষণবোৰক পিছ পেলাই বাছখনে সিহঁতহালক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গেটৰ মুখতে ৰখাই দিলে৷ “ৰংঘৰ“ অডিটৰিয়ামৰ সন্মুখত এজুম ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ দল৷ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা বিভিন্ন প্ৰতিযোগীসকল আহিছে৷ ঈশানীৰ এতিয়াহে অলপ ভয় লাগিল৷ ইমানদেৰি ধেমালি কৰোঁতে কৰোঁতে আচল উদ্দেশ্যৰ কথা মনলৈকে নাহিল৷ সমুদ্ৰই তাইৰ হঠাতে গহীন হৈ পৰা মুখখনলৈ মন কৰি কৈ উঠিল, “কি হ’ল অ’? ভয় খাইছ নেকি? একো চিন্তা কৰিবলগা নাই দে৷ আমি সকলোবোৰ সমকক্ষ৷ প্ৰতিযোগিতাত হৰা জিকা আছেই৷ সহজভাৱে লবলৈ শিক৷ “\nশুকাই যোৱা কণ্ঠটোত অলপ সজীৱতা আনিবলৈকে সিহঁতে কফি চপৰ পৰা কফি দুকাপ ললে৷ নাহৰৰ তলেৰে অলি গলিবোৰ চালে৷ নাহৰ ফুলাৰ সময় নহয় এয়া৷ কুমলীয়া পাতেৰেও অংগসজ্জা কৰিবলৈ বহু ক্ষণ বাকী৷ শীতে মেলানি মাগিব৷ ফাগুনে সৰাপাত কঢ়িয়াব৷ তেতিয়াহে কুঁহিপাতে ভূমুকি মাৰিব৷\n“তেতিয়ালৈ আকৌ আহিম দেই সমুদ্ৰ৷ “, ভাবত মগন হৈ থাকোতেই তাইৰ মুখেৰে ওলাই আহিল৷\n“হা? কি ক’লি? “, একো বুজি নাপাই সমুুদ্ৰই প্ৰশ্ন কৰিলে৷\n“ নাই৷ কিবা এটা ভাবি আছিলো৷ মুখেৰে ওলাই গ’ল৷ “, ঈশানীয়ে ক’লে৷\n“অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীৰ ’নাহৰৰ নিৰিবিলি ছাঁ’ নামৰ উপন্যাসখন পঢ়ি চাবি৷ ইয়াতে থাকি যাবলৈ মন যাব “, তাই আকৌ ক’লে৷\nনাহৰৰ নিৰিবিলি ছাঁতে সিহঁতে লগ পালে মাজুলীৰ পৰা অহা প্ৰকাশ আৰু দিগন্তক৷ লগ পালে অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ মূৰ্ছনা আৰু মনোৱাৰক৷ চিনাকি হ’ল শিৱসাগৰৰ ছোৱালী কলেজৰ অশ্ৰুলেখা আৰু প্ৰিয়াক্ষীৰ সতে৷ মুহূৰ্ততে বাংময় হৈ পৰিল ৰংঘৰ অডিটৰিয়াম৷ অলপ আগলৈকে অচিনাকি লৰা ছোৱালীবোৰে কথাৰ মাজে মাজে প্ৰাণখুলি হাঁহিব পৰা হ’ল৷ অট’গ্ৰাফ, ঠিকনা, ফোননম্বৰৰ আদান প্ৰদান কৰিব পৰা হ’ল৷ প্ৰতিযোগিতাৰ শেষলৈকে\nৰবলৈ যেন সিহঁতৰ সময়হে নাছিল৷ তাৰ মাজতে অৱশ্যে দুজনমান চিৰিয়াচ প্ৰতিযোগীও আছিল৷\n“অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ অৱক্ষয়ৰ অন্যতম কাৰণ হৈছে ইংৰাজী মাধ্যমৰ স্কুল৷ “ – সপক্ষে যুক্তি দিছিল ঈশানীয়ে আৰু বিপক্ষে যুক্তি দেখুৱাব লগা হৈছিল সমুদ্ৰই৷ প্ৰতিযোগিতা চলি থাকোতে এনে লাগিছিল যেন সিহঁতবোৰ বেলেগ বেলেগ গ্ৰহৰ পৰা অহা অচিনাকি সত্ত্বা কিছুমানহে৷ নিজৰ যুক্তিবোৰৰ সত্যতা প্ৰতিপন্ন কৰাবলৈ সিহঁতৰ মাতবোৰ দৃঢ় হৈ ওলাইছিল৷ প্ৰকাশভংগীও বশীকৰণযুক্ত৷ বহুকেইটা সবল যুক্তি দাঙি ধৰা তিনিচুকীয়া কলেজৰ নিবিড় আৰু লক্ষ্মীমপুৰ কলেজৰ শ্ৰেয়াকো চেৰ পেলাই মাইকত ঘোষিত হৈছিল ঈশানী আৰু সমুদ্ৰৰ নাম৷ মুহূৰ্ততে যেন পট পৰিৱৰ্তন হৈছিল৷ আবেগৰ বন্যাত নিজকে ধৰি ৰাখিব নোৱাৰি সমুদ্ৰক সাৱট মাৰি ধৰিলে তাই৷ অভিবাদন আৰু প্ৰশংসাৰে দুয়োকে উপচাই পেলালে বিচাৰকমণ্ডলীয়ে৷ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শ্ৰেষ্ঠ তাৰ্কিক আৰু শ্ৰেষ্ঠা তাৰ্কিকাৰ সন্মান লাভ কৰি সিহঁতে নিজৰ লগতে কলেজৰো নাম উজলালে৷\nআবেগৰ নে বিদায়ৰ সংমিশ্ৰিত চকুপানীৰে সকলোৱে বিদায় ললে৷ মনত ৰখাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে সকলোবোৰ ঘৰমুৱা হ’ল৷ ঈশানী আহিল সমুদ্ৰৰ আইতাকৰ ঘৰলৈ৷\nওখ পাখ লাহী দেহৰ সম্ভ্ৰান্ত চেহেৰাৰ ছোৱালীজনীক দেখি আইতাকে কোলাতেই লম নে বোকোচাতেই লম যেন কৰিলে৷ ৰাংঢালী ছোৱালীজনীক দেখি ৰাংঢালী আইতাকজনীয়ে কৈয়ে পেলালে, “ নাতিনী বোৱাৰী ঘটি আনিলি নেকি অ’ সমুদ্ৰ? “\nসমুদ্ৰৰ মুখখন ধাৰাল৷ তাইক দমাব পৰা উত্তৰবোৰ তাৰ জিভাতে থাকে৷ আইতাকক তপৰাই প্ৰত্যুত্তৰ দিলে, “ নহব নহয় আইতা, এইজনীক দেখা নাই মোতকৈ কিমান ডাঙৰ৷ “, এইবুলি সি তাইৰ ওচৰত থিয় হৈ হাতখন দাঙি মূৰৰ ওপৰেৰে উচ্চতা জুখি দেখুৱালে৷ তাইও তালৈ পোন্দোৱাকৈ চালে, “চাই লম ৰ’ তোক“, এই ভাৱত৷ সমুদ্ৰৰ আইতাকৰ নিভাঁজ মৰমত তাই একেবাৰে পমি গ’ল৷ জুহালত বহি অনৰ্গল কথা পাতি গ’ল তাই৷ বৰশী টোপোৱাৰ পৰা আঘোণৰ পথাৰৰ চকলা টেঙাৰ টকালনিলৈকে শুনি বৰ আমোদ পালে তাই৷ ক’ত যে এই মুকলিমূৰীয়া পৰিৱেশ আৰু ক’ত যে তাইৰ ঘৰৰ বাৰাণ্ডাৰ গ্ৰীলখন৷ ইমানদিনে পঢ়াৰ নামতে ইমান ধুনীয়া পৃথিৱীখন চোৱাৰ পৰা বঞ্চিত হৈ আছিল তাই৷ মাকলৈ সৰু অভিমান এটা এৰিলে মনতে৷ আইতা বুলি সাৱটি ধৰি ঠাইতে ঘূৰি ঘূৰি গাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে,\n“ আইতা তুমি জেৰেঙাৰ\nককা দেউতা মেজেঙাৰ “\nচিঞৰ বাখৰখন শুনি সমুদ্ৰ সোমাই আহিল, “বলিয়াজনীৰ কি হ’ল আকৌ? “,\n“অই সমুদ্ৰ, ইয়াত থাকি মোৰ ইমান ভাল লাগিছে৷ আৰু এদিন থাকি যাওঁ দে৷ আইতাৰ লগত গাওঁ ঘূৰিম৷ ৰ’দত বহি টেঙা খাম৷ পুখুৰীত বৰশী টোপাম“, তাই নাচি থাকিয়েই কৈ উঠিল৷\n“ হয়নে? আৰু ইফালে কাইলৈ ১২ বজাত বেক্টেৰীয়াৰ ক্লাছ আছে৷ গৈ নাপালে বাৰ বজাব বেক্টেৰীয়াই “, সমুদ্ৰই চকু পকাই ধৰিলে৷\nবিভাগীয় মুৰব্বীজনক সমুদ্ৰহঁতে বেক্টেৰীয়া নাম দিছে, যাক কোনো এণ্টিবায়টিকেও ৰোধ কৰিব নোৱাৰে৷ কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ তেওঁৰ ক্লাছ খতি কৰা আৰু বাঘৰ নেজেৰে কাণ খজুওৱা একেই কথা৷ কলেজত ভৰি দিয়াৰ পাছতে সেই বেক্টেৰীয়া ছাৰেই দুয়োকে উষ্ম সম্ভাষণ জনালে৷ উৎসাহ দিছিল পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ৰ সদৌ অসম ভিত্তিক তৰ্ক প্ৰতিযোগিতাৰ কাৰণে৷\nআইতাকে তাইলৈ বুলি বান্ধি পঠোৱা ঘিলা পিঠা আৰু নাৰিকল লাড়ুৰ টেমাকেইটা মুহূৰ্ততে খালি হৈ দাঁত নিকটাই তাই ৰূমলৈকে ঘূৰি আহিল৷ খালী টেমাকেইটা দেখি তাইৰ মনটো আকৌ আইতাকৰ জুহাল পালেগৈ৷ সাদৰী আইতাকজনীয়ে ৰাতি এপৰলৈকে সিঁহত দুটাৰ কাৰণে পিঠা পুৰিছিল৷ অস্তগামী বেলিৰ হেঙুলীয়া পোহৰ পৰি জিলিকি উঠা সোণগুটিৰে ভৰা পথাৰখনৰ সৰু সৰু আলিবাটবোৰৰ মাজে মাজে চেমনীয়াজাকে সুমথিৰা বলটো পথাৰলৈ ঠেলি নিয়া দৃশ্যটো মনলৈ আহিল তাইৰ৷ যান্ত্ৰিকতাৰ আঁৰৰ পৃথিৱীখন ইমান সুন্দৰ৷ কৃত্ৰিমতাই গ্ৰাস কৰিব ধৰা সমাজখনৰ পৰা শতযোজন আঁতৰত তাইৰ, মানে সমুদ্ৰৰ আইতাকৰ ঘৰ৷ মাজেৰে চেঁচা নৈ পাৰ হৈ যোৱা গাওঁখনৰ নামঘৰীয়া ডবাৰ কোবটোৱে তাইক নষ্টালজিক কৰি তুলিলে৷ কিমান পৰনো কটাইছিল সেই গাঁৱত? বুকু খান্দি নিলে যেন সেই লহমাকেইটাই৷ সুন্দৰতাৰ সংজ্ঞা এটি তাইৰ ওঁঠত গুণগুণাই উঠিল৷ স্মৃতিবোৰ আবেগৰ চকুলো হৈ বৈ আহিল৷ তাই উচুপিবলৈ ধৰিলে৷ কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈয়ে৷\nকোনো কাৰণ নোহোৱাকৈয়ে উচুপি আছিল তাই৷ আনন্দৰ উচুপনি নে সেয়া? নে শিকলি ছিঙাৰ ব্যাকুলতা? নাজানে তাই৷ নোপোৱাৰ বেদনা এটাই বুকু খান্দি আছিল অলক্ষিতে৷ সেয়াও নুবুজিলে তাই৷ উচুপনিটো লাহে লাহে দুৱাৰমুখ পালেগৈ৷ উচুপনিটোৱে এইবাৰ তাইৰ ৰূম এৰি বাহিৰলৈ ওলাই গ’ল৷ উচুপনিটোৱে কান্দোনৰ ৰূপ ল’লে৷ তেতিয়াহে তাইৰ হুঁচ আহিল৷ এয়াতো তাইৰ উচুপনিৰ শব্দ নহয়৷ এয়া যে আন কোনোবা ক্ৰদনৰতা নাৰীৰ আৰ্তনাদ! সেমেকি থকা চকুহাল মোহাৰি মোহাৰি তাই ৰূমৰ পৰা ওলাই আহিল৷\n“প্ৰান্তিকা, অই প্ৰান্তিকা, দুৱাৰ খোলচোন৷ তলৰ মহলাত হুলস্থুল শুনিছনে নাই? কাৰ কি হ’ল বাৰু? ”, তাই প্ৰান্তিকাৰ ৰূমৰ দৰ্জা টকটকালে৷\nৰাতি তেতিয়া বাৰ বাজিছিল৷ এক নিমাওমাও পৰিৱেশ ভেদি হঠাতে অহা কান্দোনৰ শব্দই গোটেইখিনি ছোৱালীৰ মাজত হুৱাদুৱা লগালে৷\n“নহয়৷ নহয়৷ তলত কাৰোবাৰ কিবা হৈছে৷ ব’লচোন যাওঁ”, একপ্ৰকাৰ টানি নিয়াদি প্ৰান্তিকাহঁতক লৈ গ’ল ঈশানীয়ে৷\nতলৰ মহলালৈ গৈ দেখিলে অন্বেষাবাৰ ৰূমৰ সন্মুখত এজুম আবাসী৷ লগৰ মহছিনাক দেখি তাই আগবাঢ়ি গৈ সুধিলে, কাৰ কি হ’ল বুলি৷ ভিতৰৰ পৰা বন্ধ আছিল অন্বেষাবাৰ ৰূম৷ বাকীসকলে ঢকিয়াই ঢকিয়াইও দুৱাৰ খুলিব পৰা নাছিল৷ সিফালে অন্বেষাবাৰ বুকুফলা আৰ্তনাদ৷\nঅৱশেষত ৱাৰ্ডেন বাইদেউ আহিল৷ চকীদাৰজনে আহি দুৱাৰৰ হুক ভাঙিলে৷ ভিতৰত অন্বেষাৰ বিশৃংখল ৰূপ৷ নিৰ্জু যেন লগা গহীন-গম্ভীৰ চিনিয়ৰ বা’ গৰাকীৰ এনে আচৰণত হতভম্ব হ’ল ঈশানীহঁত৷ অলপ পাছতে ৱাৰ্ডেন বাইদেউ আহিল৷ ঈশানীহতঁক আঁতৰি যাবলৈ কোৱা হ’ল৷ এম্বুলেন্স মতা হ’ল৷ একপ্ৰকাৰ জোৰ কৰিয়ে তাইক দাঙি মেলি এম্বুলেন্সত সুমুৱাই লৈ যোৱা হ’ল৷\nসিমানখিনিলৈকে সিহঁতে দেখিলে৷ লগতে দেখিলে অন্বেষাবাৰ এফাল ৰঙা টপটো৷ নেদেখিলে এনে আচৰণৰ ৰহস্যজনক কাৰণ৷ অবুজ শংকাই সিহঁতৰ বুকু কঁপালে৷\nঅন্বেষাৰ ৰূমটো ছীল কৰি দিয়াৰ প্ৰস্তুতি চলিছিল৷ তাৰ মাজতো ঈশানীহঁতৰ চকুত পৰিছিল ৰূমৰ ৱালত লিখা অজস্ৰ টোকা৷ কোনোবা জ্যোতিষ্মান শইকীয়ালৈ লিখা অজস্ৰ টোকাৰে ভৰি আ্ছিল অন্বেষাবাৰ ৰূমৰ ৱাল৷\n“কোন এই জ্যোতিষ্মান শইকীয়া? ”\n“কোন হয় অ’? ”\n“অন্বেষাবাৰ বয়ফ্ৰেণ্ড নেকি”,\n“অন্বেষাবাৰ ক্লাছমেট নেকি? ”\n“নাজানো নাজানো৷ ”\nমনৰ মাজত উকমুকাই থকা এশ এবুৰি প্ৰশ্নৰ মাজত কোনোবা এজনীয়ে টপককৈ মাত মাতিছিল,\n“জ্যোতিষ্মান শইকীয়া মানে আমাৰ টিপটপ ছাৰ আকৌ”৷\n“টিপটপ ছাৰ? ”\n“সেই যে থাৰ্ড চেমিষ্টাৰত মেথচ ক্লাছ লয়”৷\nতেতিয়াহে সিহঁতৰ মনত পৰিল, দেখিলেই ভাল লাগি যোৱা সুদৰ্শন ছাৰজনৰ ভৰিৰ জোতাৰে পৰা চকুৰ ছছমালৈকে লেখত লব লগীয়া৷ সেইবাবেই নাম পালে টিপিটপ ছাৰ৷ ছাৰৰ ভাল নাম জ্যোতিষ্মান শইকীয়া৷ পিছে ছাৰৰ ভাল নাম সৱেই পাহৰাৰ লেখীয়া৷ টিপটপ ছাৰ বুলিহে বিখ্যাত৷\n“পিছে অন্বেষাৰ অস্বাভাবিক আচৰণৰ লগত টিপটিপ ছাৰৰ সম্পৰ্ক কি? ”\nএজনীয়ে সেই সম্ভেদো আনিলে৷\n“ছাৰৰ প্ৰেমত বলীয়া হৈ পৰিছিল অন্বেষা৷ একপক্ষীয় প্ৰেম আছিল সেয়া৷ এতিয়া ছাৰৰ বিয়াৰ কাৰ্ড দেখি উন্মাদ হৈ পৰিছে অন্বেষাবা৷ “\n“হা! ”, ঈশানী আচৰিত হোৱাৰ পাল৷\nপ্ৰেমৰ এনে ভয়ংকৰ ৰূপ! এই ৰূপৰ সতে তাই পৰিচিত নহয়৷ নোপোৱাৰ বেদনাই হওক বা পাই হেৰোৱাৰ বেদনাই হওক, প্ৰেমে জন্ম দিয়া প্ৰতিটোপাল চকুলোক সাৱটি জীৱন পাত কৰিব পৰাৰ দৰে মানসিক শক্তিৰ গৰাকী তাই৷ প্ৰেমৰ আন এটা ৰূপ ত্যাগ৷ ত্যাগে ব্যক্তিত্ব মহীয়ান কৰে৷ কিন্তু তাইৰ অলক্ষিতে প্ৰেমৰ কি সংজ্ঞা এয়া? প্ৰেমৰ নামত প্ৰতিশোধ, নিজৰ ওপৰতেই হওক বা আনৰ ওপৰতেই হওক, এনে প্ৰেমৰ সুন্দৰতা ক’ত?\nমনটো গধুৰ হৈ পৰিল তাইৰ৷ সেমেকা চকুহাল অস্থিৰ হৈ পৰিল৷ চেলুলয়ডৰ পৰ্দাৰ দৰে কেবাখনো দৃশ্য ভাঁহি গ’ল৷ জ্যোতিষ্মান শইকীয়া ছাৰৰ গাম্ভীৰ্যপূৰ্ণ ব্যক্তিত্ব, শ্ৰেণীকোঠা কঁপাই যোৱা কণ্ঠ, মেধাৱী অন্বেষাবাৰ প্ৰতি বিশেষ দৃষ্টি, আবেগিক অন্বেষাবাৰ একপক্ষীয় প্ৰেম আৰু শেষত অন্বেষাবাৰ উন্মাদিনী ৰূপ৷ ঈশানীৰ মনত ৰৈ যোৱাকৈ দেখা সেই টপটোৰ এফাল ৰাঙলী দৃশ্যটোৱে হীৰুদাৰ কবিতাটোৰ তেজৰঙা বুলবুলিহাললৈ মনত পেলাই দিলে, সেই যে ….\nফুলতকৈ কাঁইটেই ভাল…..\nকাঁইটিয়া গোলাপৰ ডাল\nছিঙি নিবহি যেন\nমোৰ কলিজাৰ এফাল৷ ”\nহোষ্টেলখনৰ পৰিবেশ গহীন হৈ পৰিল৷ ফুচফুচনি এটা বতাহত উৰি ফুৰিলে৷ প্ৰাচীন কোনো নগৰীৰ সুউচ্চ দেৱাল পাৰ হৈ যাব নোৱাৰি সেই ফুচফুচনিটো কলঢপত পৰিণত হ’ল৷ ৱাৰ্ডেন বাইদেউৰ চকুৱে মুখে দুশ্চিন্তা৷ যেন সেই দেৱালৰ মাজত আৱদ্ধ হৈ থকা সহসৃজন নাগৰিকৰ মৌন সমদলত বিতুষ্ট হৈ ৰৈছে নগৰপালিকা আৰু সভাসদগণ৷\nছোৱালীবোৰে অকলে থাকিবলৈ নোৱাৰা হ’ল৷ টোপনিটোতো কেতিয়াবাই পলাই ফাঁট মাৰিলে৷ একেটা ৰূমতে কেবাজনীও ছোৱালী জাক পাতি থকা হ’ল৷ অনবৰতে ফোনটোলৈ কাণ ঊনাই থাকিল৷ কোন মুহূৰ্তত বিপদৰ ৰণধ্বনিয়ে হোষ্টেল চুই যায় কোনে জানে?\nমাকলৈ মনত পৰিল ঈশানীৰ৷ যিমান যি হলেও মাকৰ বাহিৰে কোনেও তাইক সেই শীতলতা দিব নোৱাৰে৷ যি শীতলতা তাইৰ প্ৰতি খোজত মাকৰ হাতৰ ছাঁৰ বাহিৰে কোনেও দিব নোৱাৰে, সেই শীতলতাৰ বৰ প্ৰয়োজন এতিয়া তাইক৷ নীৰৱে মনত পেলালে অন্বেষাবাৰ মাকলৈকো৷\nশূন্য দৃষ্টি এটাৰে হস্পিতেলৰ চিলিংখনলৈ চাই ৰৈছিল অন্বেষাই৷ চকুত কি আছিলা সেয়া? ইমান শূন্যতা! যেন শূন্য আকাশ৷ যেন শূন্য দিগন্ত৷ শূন্যতাৰ শিখৰত উঠি যেন ঈশানীয়ে চুই যাব শূন্য সপোনৰ সেই তাৰকাপুঞ্জ৷\nসময় গধুৰ৷ জীৱন গধুৰ৷ উশাহবোৰ যেন বলে নোৱাৰা শিলৰ দৰে গধুৰ হৈ পৰিছিল৷ শেলুৱৈ হেন পিছল হৈ পৰিছিল নিশাহবোৰ৷ নিশাহৰ মাজে মাজে হুমুনিয়াহ সৰকে৷ কি হৈছিলনো অ’ ছোৱালীজনীৰ? অন্বেষাৰ মাকে কান্দি কান্দি তালফাল লগাই দিছিল৷ হস্পিতেলত অন্বেষাৰ বেডৰ ওচৰতে বহি থকা ঈশানীৰ বাহুত ধৰি বাউলী হৈ পৰা মাকে বহু প্ৰশ্নই জানিবলৈ বিচাৰিছিল, যিবোৰৰ উত্তৰ কেৱল ঈশানীৰ ওচৰতে নহয়, হয়তো অন্বেষাৰ ওচৰতো নাছিল৷\nহোষ্টেল চৌহদৰ পখিলাবোৰ নিশ্চুপ মাৰি বহি আছিল৷ দেৱদাৰুকেইজোপাইও যেন পাত এখিলা লৰচৰ নকৰিব৷ সৰাপাতৰ আৰ্তনাদ এটা ভাঁহি আহে মাজে মাজে৷ কিনো ভুল আছিল জ্যোতিষ্মান শইকীয়া ছাৰৰ? কিনো ভুল কৰিছিল অন্বেষাবাই? ভুল হয়তো মানসিক স্থিতাৱস্থাৰ? ৰাতিৰ পাছত ৰাতি চক খাই উঠিছিল ঈশানীয়ে৷ ঢোকঢোককৈ গিলিছিল এবটল পানী৷ হাতৰ সিৰা কাটি অত্যধিক ৰক্তক্ষৰণৰ বলি হৈ অস্থি চৰ্মসাৰহীন হোৱা অন্বেষাক ঘৰলৈ ওভতাই নিয়া হৈছিল৷ লগতে ওভোতাই নিছিল বহুতো সপোন, এৰি গৈছিল কিছু প্ৰশ্ন৷\n“মোৰ দায়িত্বকালত দুনাই এনেকুৱা ঘটনা শুনিবলৈ যাতে নাপাওঁ৷ “, প্ৰতিজনী আবাসীলৈ চাই ৱাৰ্ডেন বাইদেৱে সতৰ্কবাণী এৰিছিল৷\n“ চেমিষ্টাৰ ফাইনেল পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতি চলাবা তোমালোকে “, পুনৰবাৰ সঁকিয়াইছিল ৱাৰ্ডেন বাইদেৱে৷\n“ আৰু তুমি? তোমাৰ তৰ্ক প্ৰতিযোগিতাৰ প্ৰস্তুতি কেনে? “, ঈশানীলৈ চাই সুধিলে বাইদেৱে৷\nপ্ৰস্তুতি আৰম্ভ কৰা নাছিল ঈশানীয়ে৷ হোষ্টেলটো নৈশব্দত ডুব গলেও প্ৰত্যেকে নিজৰ ভিতৰখনৰ জোকাৰণিৰ উমান ঠিকেই পাইছিল৷ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ তাৰ্কিক হিচাবে বাছনি হোৱাৰ পাছতে সদৌ অসম তৰ্ক প্ৰতিযোগিতালৈ অংশগ্ৰহণৰ বাবে যাবলগীয়া আছিল ঈশানীৰ৷ প্ৰতিযোগী মানসিকতা তাইৰ শেষ হৈ গৈছিল৷ অন্বেষাৰ শূন্য চকুযুৰিয়ে খেদি ফুৰিছিল তাইক৷ কোনেও দেখা নোপোৱা দুখ এটাই বুকুৰ বৰগছজোপাত নিৰলে বাঁহ সাজিছিল৷ কেৱল অন্বেষাবাৰ কাৰণেই কি এই হুমুনিয়াহ? নাজানে তাই৷ একো নজনাকৈয়ে তাই সমুদ্ৰৰ স’তে গুৱাহাটীলৈ টিকট কাটিছিল৷\n“শুন সমুদ্ৰ, আমি অন্বেষাবাৰ ঘৰলৈ যাম দেই৷ “, তাই সমুদ্ৰৰ ফালে মুখ ঘূৰাই সুধিছিল৷\n“ ঠিক আছে, যাম বাৰু৷ কিন্তু আমি প্ৰথমে কম্পিটিশ্যনটো ভালকৈ এটেণ্ড কৰিব লাগিব”, সমুদ্ৰই উত্তৰ দিলে৷\nএ আৰ নাইট চুপাৰখন হোষ্টেলৰ ওচৰলৈকে আহিছিল৷ হোষ্টেলৰ লৰা-ছোৱালী যাব লগীয়া থাকিলে বাছখন সিহঁতৰ হোষ্টলৰ ওচৰলৈকে আহে৷ এজাক লৰা-ছোৱালীৰ উষ্ম শুভকামনা লৈ বাছত উঠোতেই দেখিছিল, সেই শূন্য দৃষ্টি৷ বাছত উঠিবলৈ গৈ তাই পিছ হুহঁকি আহিছিল৷\nসেয়া আছিল সাহিত্য দুৱৰা৷ কোনোবা এটা শীতৰ দুপৰীয়া সমুদ্ৰই চিনাকি কৰি দিছিল তাইক৷ বুকু খহাই নিয়া সেই শূন্য গহ্বৰত তাই বাৰুকৈয়ে সোমাই পৰিল৷ জীৱন জিনাৰ বয়সত কি’হৰ বাবে জীৱন শেষ কৰি দিয়াৰ প্ৰৱণতা জাগে? বাছত উঠিও তাই চকুপানী ৰখাব পৰা নাছিল৷\nসমুদ্ৰই তাইৰ উচুপনিৰ কাৰণ বুজি পোৱা নাছিল৷ বাৰে বাৰে সুধি আছিল তাইক, “কি হ’ল অ’ ঈশানী? কিয় ফেচফেচকৈ কান্দি আছ’? ”\nকেনেকৈ বুজায় তাক তাই, সাহিত্যৰ দৃষ্টিত যে তাই অন্বেষাবাৰ চকুৰ শূন্যতা দেখা পাইছিল৷ সাগৰসম গভীৰ চকুযোৰৰ উদাসী দৃষ্টিক তাই কোনোমতেই সহজভাৱে লব পৰা নাছিল৷ এই একাকিত্ব, এই শূন্যতা সাহিত্যৰ দৰে শিল্পীসুলভ লৰা এজনৰ লগত কোনোপধ্যেই খাপ নাখায়৷ ধুনীয়া ছবি অঁকা লৰা এজন, অভিনয়কলাত পাৰ্গত লৰা এজনক জীৱন জীয়াবলৈ বেলেগ আৰু কি লাগে? তাই দেখোন পাঠ্যপুথিকেইখনৰ বাদে একোতেই পাৰ্গত নহয়৷ তথাপি তাই দেখোন জীৱনৰ গান নিৰন্তৰ গাই আছে৷\nসমুদ্ৰই তাইক তাৰ লগৰ বিস্তীৰ্ণাৰ কথা কৈছিল৷ স্কুটি চলাবলৈ গৈ যিজনী ছোৱালীয়ে সাতফুট নৰ্দমাত উফৰি পৰি ভৰি এখন হেৰুৱাই পেলাইছিল৷ কৃত্ৰিম ভৰি এখনেৰে তাই এতিয়া মেডিকেলৰ প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতি চলাই আছে৷\nমানুহ কেতিয়াবা ভাৱেও পংগু হয়, কেতিয়াবা মানসিকভাৱেও পংগু হয়৷ এযোৰ চকু, দুখন কাণ, হাত- ভৰি- নাক আদি সকলোবোৰ ঠিকে থকাৰ পাছতো মানুহৰ চিন্তা শক্তি কিমান দুৰ্বল হ’ব পাৰে, অথচ কিছুমান বিশেষভাৱে সক্ষম মানুহৰো মানসিক শক্তি ইমান সবল৷ মনৰ জোৰ কিমান হলে ষ্টিফেন হকিন্সৰ দৰে পদাৰ্থবিজ্ঞানীজনে হুইল চেয়াৰৰ পৰাই সৃষ্টি কৰিব পাৰে বিশ্ববাসীৰ উপযোগী অসংখ্য কিতাপ৷ ‘মোৰ বাওঁ ভৰি’ৰ স্ৰষ্টাৰ নায়ক ক্ৰাইষ্টি ব্ৰাউন সৰুৰে পৰাই চেৰিব্ৰেল পালছিত আক্ৰান্ত আছিল৷ গোটেই শৰীৰৰ অসহযোগিতাৰ পাছতো তেওঁক শক্তি দিয়া বাঁওভৰিখনেৰেই তেওঁ সৃষ্টি কৰিছিল জীৱনদায়িনী কবিতা৷ আজন্ম বধিৰ বিথোভেনৰ সুৰে কাক আকুল কৰি নোতুলে?\nঅস্থিৰতা এটাই ঈশানীৰ সমগ্ৰ সত্তা গ্ৰাস কৰি অনাৰ সময়তে বিস্তীৰ্ণা নামৰ ছোৱালীজনীৰ সাধনাই তাইক নতুন জীৱন এটাৰ সম্ভেদ দিলে৷ যোৱা কিমানদিন ধৰি অন্বেষাৰ শূন্য দৃষ্টিয়ে তাইৰ টোপনি হৰিছিল৷ সাহিত্য দুৱৰাৰ সতে একাকাৰ কৰা সেই শূন্যতাৰ উত্তৰ বিচাৰি তাই অহৰহ শিতানৰ গাৰু তিয়াইছিল৷ অস্থিৰ হৈ পৰিছিল তাইৰ অন্তৰ্জগত৷ কোনোমতেই বশলৈ অহা নাছিল অস্থিৰতাৰে ভৰা সেই পৃথিৱী৷ বিস্তীৰ্ণাৰ প্ৰবল জীৱনবোধৰ চানেকিয়ে তাইৰ অস্থিৰতা নিমিষতে দমাই আনিলে৷ প্ৰত্যেক জীৱনৰে এক লক্ষ্য থাকে৷ লক্ষ্যৰ সেই বাট বিচাৰি নোপোৱালৈকে মানুহ অস্থিৰ হৈ থাকে৷ যিদৰে অস্থিৰ হৈ আছিল সিদ্ধাৰ্থ, বোধিবৃক্ষৰ তলত বুদ্ধত্ব লাভ কৰি তেওঁ গৌতম বুদ্ধ হৈছিল৷ অস্থিৰ আছিল নৰহত্যাকাৰী অংগুলিমাল, ৰক্তপান কৰিও নতুবা মানুহৰ আঙুলিৰে মালা পিন্ধিও যাৰ বুকু শাঁত পৰা নাছিল, সেই অংগুলিমালক গৌতম বুদ্ধই জীৱনৰ উচিত দৰ্শন দেখুৱাইছিল৷ বিস্তীৰ্ণাই তাইক প্ৰদান কৰিছে সেই দৰ্শন, তাই কঢ়িয়াই লৈ যাব তাইৰ জীৱনৰ মাজেৰে৷ তাই যাব এবাৰ অন্বেষাৰ ওচৰলৈ, তাই এষাৰ কথা পাতিব সাহিত্যৰ সতে৷ এখন দুৱাৰ বন্ধ হ’লে যে হাজাৰখন দুৱাৰ খোল খাই যায় সেই দৰ্শন কঢ়িয়াব তাই৷\nউজাগৰী ৰাতি এটাৰ অন্তত এঙামুৰি দিয়া পুৱাটিক সম্ভাষণ জনাবলৈ তাই বাছখনৰ খিৰিকীৰ পৰ্দাখন চপাই আনিলে৷ কুঁৱলীৰ ফেহুজালি ফালি ৰ’দৰ ফুল এপাহিয়ে নিয়ৰকণা চুমিছে৷ গোটেই ৰাতি উচুপি থকা নিয়ৰেও সান্নিধ্য পালে ৰ’দৰ উত্তাপৰ৷ পলকতে উজাগৰী নিশাৰ ক্লেশ তাইৰ নাইকীয়া হৈ গ’ল৷ সমুদ্ৰ এতিয়াও টোপনিত লালকাল৷ তাইৰ এতিয়াহে মনত পৰিল, সিঁহত দুয়োটাই যে সদৌ অসমভিত্তিক তৰ্ক প্ৰতিযোগিতাত কলেজক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ আহিছে৷ প্ৰতিযোগিতা আৰম্ভ হোৱাৰ আগেয়েই তাই ক’ব লগা কথাখিনি এবাৰ জুকিয়াই লব লাগিব৷\n“সমুদ্ৰ৷ অই সমুদ্ৰ উঠ৷ গুৱাহাটী পালোহি৷ “\nপল্টনবজাৰত নামি দুয়ো এখন অটো ল’লে৷ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গেষ্ট হাউচ অভিমুখে সিহঁতৰ অটোখন আগবাঢ়িল৷


7 best qualities and benefits of pumpkin seeds– News18 Assam\nPumpkin Seeds: ব্লাড প্ৰেছাৰৰ পৰা ডায়েবেটিছ নিয়ন্ত্ৰণলৈকে, জীৱনদায়িনী ৰঙালাউৰ গুটিৰ ৭টা সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ গুণাগুণ\nUpdated:June 9, 2021, 2:35 PM IST\nৰঙালাউৰ বীজ ফছফৰাছ, মেগনেছিয়াম, আইৰন, জিংক, ক'পাৰ, ভিটামিন কে, প্ৰ'টিন, ফাইবাৰ, ফেটি এচিড, এণ্টিঅক্সিডেণ্টেৰে ভৰপূৰ।\nৰঙালাউৰ বীজ বা গুটি (Pumpkin Seeds) দেখাত যিমানেই সৰু, সিমানেই বেছি ইয়াৰ পুষ্টিগত মূল্য (Nutritional Value)। আনকি আপুনি প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱাৰ আহাৰত এক চামুচকৈ খালেও ই আপোনাৰ শৰীৰৰ জিংক, মেগনেছিয়াম আৰু স্বাস্থ্যকৰ চৰ্বি যোগান পূৰণ কৰিব পাৰে। খনিজ পদাৰ্থ, ভিটামিন, উচ্চ আঁহেৰে সমৃদ্ধ এই বীজ শুকান ফলৰ (Dry Fruits) শ্ৰেণীত পৰে আৰু আমি সাধাৰণতে ইয়াক মিঠাই বা ব্যঞ্জন তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰোঁ। কিন্তু ই স্বাস্থ্যৰ বাবে কোনোগুণে ঔষধতকৈ কম নহয়। হেল্পলাইনৰ প্ৰতিবেদন অনুসৰি, ই ফছফৰাছ, মেগনেছিয়াম, আইৰন, জিংক, কোপাৰ, ভিটামিন কে, প্ৰ'টিন, ফাইবাৰ, ফেটি এচিড, পটাছিয়াম, ভিটামিন বি–২ আৰু এণ্টিঅক্সিডেণ্টেৰে সমৃদ্ধ, যি আমাক বহুতো ৰোগৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিব পাৰে। ইয়াৰ লাভালাভবোৰৰ বিষয়ে জানো আহক–\n১. ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে\nৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰাত ৰঙালাউৰ বীজ বা গুটিত থকা মেংগানিজ, ক'পাৰ, জিংক আৰু ফছফৰাছে সহায় কৰে। ইয়াত থকা বহুতো খনিজ পদাৰ্থই তেজত নিমখৰ পৰিমাণ স্বাভাৱিক কৰে, যাৰ ফলত ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণত থাকে। ই ৰক্তস্ৰোতত থকা শৰ্কৰা শোষণ কৰে, ফলত ৰক্ত শৰ্কৰা নিয়ন্ত্ৰণলৈ আহে।\n২. শৰীৰৰ ওজন নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখে\nৰঙালাউৰ বীজত উচ্চ আঁহ থাকে, যি আপোনাৰ পেট ভৰাই ৰাখে। ফলত আমাৰ ভোকৰ পৰিমাণ কমি থাকে আৰু আমি কমকৈ খাওঁ। কম খোৱাৰ ফলতেই শৰীৰৰ ওজন দ্ৰুতগতিত হ্ৰাস হ'ব পাৰে।\n৩. মেটাবলিজিম বৃদ্ধি কৰে\nৰঙালাউৰ বীজে শৰীৰত মেটাবলিজিম বৃদ্ধি কৰে। হজম হ'বলৈ সময় লাগে আৰু পেট দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে পূৰ্ণ হৈ থাকে। ইয়াৰ ব্যৱহাৰে হজম সম্পৰ্কীয় সমস্যাও আঁতৰ কৰে।\n৪. ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰে\nইয়াত যথেষ্ট জিংক থাকে, যি আমাৰ শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ প্ৰণালী উন্নত কৰে। ৰঙালাউৰ বীজ গ্ৰহণে আমাক চৰ্দি, কাহ, জ্বৰ আৰু সকলো ধৰণৰ ভাইৰেল প্ৰভাৱৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰি ৰাখে।\n৫. ছুগাৰ বা ৰক্ত শৰ্কৰা নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখে\nৰঙালাউৰ বীজৰ ইনছুলিনৰ পৰিমাণ সন্তুলিত কৰাৰ ক্ষমতাও আছে। ই ৰক্তস্ৰোতৰ শৰ্কৰা শোষণ কৰে, ফলত ৰক্ত শৰ্কৰা নিয়ন্ত্ৰণলৈ আহে। ই ডাইজেচন প্ৰক্ৰিয়াটো লেহেম কৰে, যি তেজত শৰ্কৰাৰ পৰিমাণ হ্ৰাস কৰে। তদুপৰি ই পেনক্ৰিয়াজক সঠিক পৰিমাণৰ ইনছুলিন প্ৰস্তুত কৰিবলৈ যথেষ্ট সময় দিয়ে। ৰক্ত শৰ্কৰাৰ স্তৰো স্বাভাৱিক হৈ পৰে।\n৬. এণ্টিঅক্সিডেণ্ট সমৃদ্ধ\nইয়াত বহুতো এণ্টিঅক্সিডেণ্ট থাকে, যি আমাৰ ছালক মুক্ত ৰেডিকেলৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰে। ই যিকোনো ধৰণৰ প্ৰদাহক নিয়ন্ত্ৰণ কৰে আৰু বয়স বৃদ্ধিৰ প্ৰক্ৰিয়াটো লেহেম কৰে।\n৭. হৃদযন্ত্ৰ স্বাস্থ্যৱান কৰি ৰাখে\nৰঙালাউৰ বীজ বা গুটিয়ে বেয়া কলেষ্টেৰল হ্ৰাস কৰে আৰু উচ্চ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে, যাৰ ফলত হৃদযন্ত্ৰ স্বাস্থ্যৱান হৈ থাকে আৰু যিকোনো ধৰণৰ ৰোগৰ পৰা আঁতৰত ৰাখে।\nFirst published: June 9, 2021, 2:35 PM IST


‘থাওলিপলিঙক মানুহে পাহৰি পেলাইছে’ -দীপিকা ডেকা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n‘থাওলিপলিঙক মানুহে পাহৰি পেলাইছে’ –দীপিকা ডেকা\nলেখিকা: – বিপাশা বৰা\nপ্ৰকাশক: – আঁক-বাঁক\nকিতাপৰ প্ৰতি মোহ পুৰণি। বহু গল্পৰ চৰিত্ৰত নিজৰ ছাঁটোকে দেখা যেন লাগে। তাৰবাবেই বহু গল্প উপন্যাস ভাল লাগে। তাতে যদি কেনেবাকৈ ক’ৰবাত অকণো খুঁট নোৰোৱাকৈ নিজৰ প্ৰতিচ্ছবি দেখা যায়, সেই কাহিনীয়ে নিজৰ হৈ উঠে। এনে লাগে যেন স্ৰষ্টাই মোৰ কথাকে লিখিছে। মোৰ চাৰিওপাশৰ অৱস্থাটোকে বৰ্ণনা কৰিছে। নিজৰ বুলি ভাবি ল’ব পৰা ভাৱটো মনত সোমাই দিব পাৰে বাবেই সেইগৰাকী সাহিত্যিকৰ সৃষ্টিৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ জাগে।\nগল্পসমূহ পঢ়ি মোৰ মনলৈ অহা কথাখিনি প্ৰকাশ কৰিবলৈ লৈছোঁ। ব্যক্তিভেদে মন বেলেগ, ৰুচিও বেলেগ। হয়তো কোনোবাখিনিত লেখিকাৰ অনুভৱ আৰু মোৰ অনুভৱ অমিল হ’ব পাৰে। তথাপি মনৰ কথাবোৰ লিখাৰ চেষ্টা এয়া―\nগল্প ১: – থাওলিপলিঙক মানুহে পাহৰি পেলাইছে\nঅতীত, বৰ্তমানক সাঙুৰি লিখা গল্পটোৱে জোকাৰি যায়। ভাৰ্চুৱেল আৱেগত থকা-সৰকা হোৱা আমি অতীজৰ বুৰঞ্জী পাহৰি পেলাইছোঁ। পাহৰি গৈছোঁ আমি বৰ্তমান থিয় হৈ থকা সমাজখন গঢ় দিবলৈ নিজৰ জীৱন আহুতি দিয়া অসাধাৰণ ব্যক্তিসকলৰ কথা। ৰাজনীতি, সমাজনীতি, অৰ্থনীতিৰ পাকচক্ৰত সোমাই মত্ত হৈ পৰা আমাৰ দৰে মানুহক আত্মবিশ্লেষণ কৰাৰ সুযোগ দিছে এই গল্পটোৱে।\nগল্প ২: – চেৰাশালিৰ চিঞৰ চেৰাশালিৰ পোহৰ\nপুৰুষত্বৰ চিনস্বৰূপে পত্নীৰ গৰ্ভত ভ্ৰূণ স্থাপন কৰাৰ প্ৰতিযোগিতাত জন্ম পোৱা ছোৱালী সন্তানৰ প্ৰতি দায়িত্বহীনতা, বংশৰক্ষাৰ বাবে মৃত্যুৰ মুখলৈ ঠেলি দিয়া পুৰুষৰ আঁৰত থকা নাৰীৰ ভূমিকা সুন্দৰকৈ প্ৰতিফলিত হৈছে এই গল্পটোত। এফালে প্ৰগতিশীল নাৰীৰ শ্লোগান আনফালে কোনো নাৰীৰ বংশৰক্ষাৰ বাবে আপোন শৰীৰৰ সৈতে যুঁজ! উফ!\nগল্প ৩: – কা চিনচাৰৰ গাহৰিটো\nবয়ঃসন্ধিৰ সময়ত এজনী কুমাৰী ছোৱালীৰ মানসিক অৱস্থা, আপোন মানুহৰ লগত মানসিক সংঘাতৰ ফলশ্ৰুতিত অন্ধবিশ্বাসৰ বলি হোৱা কথাখিনি এই গল্পটোত সুন্দৰকৈ তুলি ধৰিছে।\nগল্প ৪: – মানিমুনি বাই বাই\nসাংসাৰিক দায়িত্ব, কৰ্তব্যৰ মাজত উদযাপনৰ কথা পাহৰি মাত্ৰ নিজক জীয়াই ৰখা নাৰীসকল, দৈহিক-মানসিক প্ৰয়োজনৰ কথা পাহৰি আনৰ প্ৰয়োজন পূৰ কৰা নাৰীসকল জী উঠিছে কাহিনীত।\nগল্প ৫: – কংথঙৰ কুৰুং, ছায়াকল্পত আমি, গছৰ বাঁহী\nমৃত্যু সত্য। পৃথিৱীৰ প্ৰতিজন ব্যক্তিয়েই মৃত্যুৰ সাক্ষী। কিন্তু সকলো মৃত্যু মানি ল’ব নোৱাৰি। যাৰ লগত আত্মাৰ সম্পৰ্ক গঢ় লৈ উঠে, তেওঁৰ মৃত্যু স্বীকাৰ কৰাটো সহজ নহয়। সৃষ্টিকৰ্তাৰ এয়াই এক অপ্ৰিয় নিয়ম।\nগল্প ৬: – ভাৰ্জিন মেৰী আৰু পহু খেদি ভালপোৱা মানুহবোৰ\n‘শহাপহুৰ দৰে অঁকৰা প্ৰাণী আছেনে ক’ৰবাত? মাতিবও নাজানে, কান্দিবও নাজানে। কেবল মাত্ৰ চকু দুটা মেলি ফেল ফেলকৈ চাই থাকে।’\nশহাপহুৰ দৰেই বহু চৰিত্ৰ আমাৰ মাজতে আছে। সমাজৰ তীৰ্যক মন্তব্য, গালি-শপনি সকলো শুনিও মৌন হৈ ৰোৱা মানুহবোৰ শহাপহুৰ দৰেই অঁকৰা। পেটত সন্তান লৈ বিনাপ্ৰতিবাদে শাৰীৰিক অত্যাচাৰ সহি যোৱা নাৰীসকল চিকাৰীৰ আগত একোজনী পহুৱে।\nগল্প ৭: – বাঁহপাতৰ পেঁপা বজাই ভালপোৱা ল’ৰাটো\nপ্ৰেমৰ কল্পনাত জী থকা মানুহৰ জীৱনত প্ৰেমৰ অভাৱ হ’লে মানুহবোৰ ভিতৰি মৰি যায়। একাত্ম হৈ থকা বেমাৰটোৱে লম্ভে। গাম্ভীৰ্যৰ আৱৰণ লগাই লোৱা হয় নিজৰ চৰিত্ৰত। কিন্তু অকস্মাৎ কেতিয়াবা পৰিবৰ্তন হৈ যায় সকলো। গহীন মুখাখনৰ আঁৰৰ প্ৰকৃত ৰঙীণ ৰূপটো উদঙাই দিয়ে ভালপোৱা কোনো চৰিত্ৰৰ প্ৰভাৱে। নতুনকৈ প্ৰেমত পৰিবলৈ শিকি নিজক সজাবলৈ লোৱা প্ৰাপ্তবয়স্ক মানুহ এগৰাকীৰ কাহিনীটোৱে কোনোবাখিনিত নিজক কোবাই থৈ যায়।\nগল্প ৮: – চাহপতীয়া চাওঁতালী\nশাসিত-শোষিতৰ কাহিনী এয়া। অতীতৰ পৰা বৰ্তমানলৈ খাটি খোৱা মানুহৰ ওপৰত উচ্চ পদৱীৰ মানুহৰ অত্যাচাৰ, প্ৰতিক্ৰিয়াস্বৰূপে বিদ্ৰোহী হৈ উঠা মনবোৰ, জমা হৈ থকা ক্ষোভবোৰ আৰু তাৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা বিভীষিকাময় পৰিৱেশৰ কথাৰে এই কাহিনীৰ সৃষ্টি।\nগল্প ৯: – অঙঠাৰ কাহিনী/ এঙাৰৰ কাহিনী\nনোপোৱাৰ দুখ আৰু পাই হেৰুওৱাৰ দুখ দুয়োটাৰে মাজত প্ৰভেদ আছে। নিষ্ঠুৰ মানুহৰ অত্যাচাৰৰ চিকাৰ হোৱা সাধাৰণ মানুহৰ জীৱনবোৰ কেনেকুৱা এই গল্পটোত তাৰে ছবিখন দেখা যায়। ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থ, ৰাষ্ট্ৰ, বিদ্ৰোহ আদি শব্দৰ লগত পৰিচয় নথকা সাধাৰণ মানুহে মাথোঁ নীৰৱে চকুপানী টোকে এই সংঘাতত আপোন মানুহক হেৰুওৱাৰ দুখত।\nগল্প ১০: – সেউজীয়া যোদ্ধা\nকাণবাগৰা কথাই ধ্বংস মাতি আনে। পাহাৰীয়া সৰল মানুহক কথাৰে পকাই নিজৰ মোনা গৰম কৰিব বিচৰা মানুহৰ কথা, ধনৰ লোভত সম্পদ বিক্ৰী কৰি, প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ বিনষ্ট কৰাৰ কথাৰে সমৃদ্ধ গল্পটো।\nগল্প ১১: – কাঠফুলা\nবংশ, মৰ্যাদা, দায়িত্ব, পৰম্পৰা এইবোৰৰ মাজত নিজৰ হেঁপাহ দমন কৰি ৰখা পুৰুষৰ কথাৰে নিপোটল কাহিনী কাঠফুলা।\nগল্প ১২: – মহানাগৰিক শহাপহু\nজংঘলৰ সম্পদ জীৱজন্তু মাৰি টকাৰ বাবদ বিক্ৰী কৰা আমি মানুহে মুকলি জীৱ-জন্তু ধৰি আনি ঘৰত বন্দী কৰি ৰাখি পশুপ্ৰেমীৰ বেশ ধৰোঁ। “এই পৃথিৱী নিৰাপদ নহয়।” মৃত্যুৰ কিৰিলি চৌদিশে। দুঠেঙীয়াৰ পৰা চাৰিঠেঙীয়ালৈ কাৰো ৰেহাই নাই এই সময়ৰ হাতৰ পৰা। অধিক সমস্যাৰ মাজত নিজক বচোৱাৰ বাবে অহৰহ চেষ্টা কৰা মধ্যবিত্তীয় সমাজৰ কথা প্ৰতিফলিত হৈছে এই গল্পত।\nগল্প ১৩: – মোৰ চকুলোৰে তিতা পাহাৰ\nজনজাতীয় পাহাৰীয়া সমাজ, অশিক্ষিত সমাজখনক শিক্ষাৰ পোহৰ দিবলৈ ওলাই যোৱা এহাল দম্পতীৰ ত্যাগৰ সাক্ষী হোৱা এখন পাহাৰৰ কাহিনীটো মন চুই যোৱা।\nগল্প ১৪: – আঙঠাচকুৱা আৰু মৃত চহৰৰ বিষণ্ণ নাৰীবোৰ\nবিপ্লৱ আৰু বিপ্লৱৰ পাৰ্শ্বক্ৰিয়াই সাধাৰণ মানুহৰ জীৱনৰ লগত ঘটা নিষ্ঠুৰ ঘটনাক কাহিনীৰ ৰূপ দিয়া হৈছে ইয়াত।\nগল্প ১৫: – মৃত্যুহীন ফেণ্টম আৰু অসমীয়া গল্পৰ নায়কজন\n“বাস্তৱ যেতিয়া অসহনীয় হৈ উঠে, তেতিয়াই কিজানি মানুহে ফেণ্টাছীৰ পৃথিৱীখনত সময় কটাই বেছি ভাল পোৱা হয়। বিচাৰি লয় আত্ম-বিনোদনৰ এক নিৰন্তৰ মাধ্যম।” এই বাক্য দুশাৰীয়েই সাঁচ বহুৱাই যায়। ৰাজনীতিৰ মেৰপাচত হেৰুৱাই পেলোৱা দেউতাকৰ নামত সমবেদনাৰ সোঁত বোৱাই নিউজ চেনেলৰ আগত হেজাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দি, চকুপানী টুকি পিছত বিপদৰ সময়ত কাৰো পৰা একো সহায় নোপোৱা কিশোৰৰ মানসিক জগতখনক সাৱলীল ৰূপত তুলি ধৰা এই গল্পটোৱে মনৰ ভিতৰখন জোকাৰি যায়।\nগল্প ১৬: – চকৰীৰ সাধু\nপলুৰ পৰা লেটা আৰু লেটাৰ পৰা পখিলা আৰু এদিন উৰিবলৈ শিকা পখিলাটো ক’ৰবাত নিথৰ হৈ পৰি ৰয়। তেনেকৈ বহুতৰ জীৱনবোৰো, যেনেকৈ এই কাহিনীৰ নায়িকা শংকৰীৰ জীৱনটোও পখিলাৰ সাধুৰ দৰে একঘেয়ামী। পলুৱে মোট সলায়, বাৰে বাৰে।\n“ৱ জৱানী জৱানী নেহী; জিছকী ক’ঈ কাহানী নেহি।”\nকাহিনীবোৰ বাস্তৱৰ আধাৰত ৰচনা কৰা নহয় বুলি যিটো কথা কোৱা হয়, প্ৰকৃততে জানো সঁচা! মুঠেও নহয়। যিমান কল্পনাৰে কাহিনীৰ সৃষ্টি নহওক কিয়, তাত বাস্তৱ থাকিবই। বিপাশা বৰাৰ ‘থাওলিপলিঙক মানুহে পাহৰি পেলাইছে’ গল্প সংকলনখনৰ অন্তৰ্গত কাহিনীয়েও বাস্তৱক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিয়ে সৃষ্টি হৈছে।\nপ্ৰতিটো কাহিনীয়ে ভাবিবলৈ বাধ্য কৰায়। প্ৰতিটো চৰিত্ৰই নিজকে জুকিয়াই চাবলৈ বাধ্য কৰায়। নাৰী-পুৰুষ উভয়কে সামৰি কাহিনীৰ যি অলংকৰণ, সঁচাকৈয়ে মুগ্ধ হৈছোঁ। বহুসময়ত কিছুমান কথাই দকৈ শিপাই যায়, কিন্তু তাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিবলৈ ভাষাৰ অভাৱ হয়। মূলতঃ গোটেইখিনি সামৰি একেষাৰে ক’ব পাৰি এখন ভাললগা কিতাপ। থাওলিপলিঙক মানুহে পাহৰি পেলাব পাৰে, কিন্তু ‘থাওলিপলিঙক মানুহে পাহৰি পেলাইছে’ যিয়ে এবাৰ পঢ়িব; তেওঁ বিপাশা বৰাক পাহৰিব নোৱাৰে।\n← সোণসেৰীয়া এক বিদ্ৰোহৰ নাম — ‘অভিযাত্ৰী’ অনামিকা বড়া\nচলচ্চিত্ৰীয় বাস্তৱতাঃ এক টোকা – ড॰সুব্ৰত জ্যোতি নেওগ →\nঅজিৎ বৰুৱাৰ “সেই মোলায়েম” – দীপাংকৰ দত্ত


চকীদাৰৰ পাছত এইবাৰ ছ'চিয়েল মিডিয়াত ‘ড্ৰাইভাৰ’....কিন্তু কি এই ড্ৰাইভাৰ? | News Next One\nMonday, July 22, 2019 Last Update: 9:29 PM\nSaturday 15th of June 2019 12:06 pm | by NNO Correspondent | 0\nওদালগুৰিঃ বিগত দেশৰ সপ্তদশ লোকসভা নিৰ্বাচনৰ পুৰ্বে ছ'চিয়েল মিডিয়াত এক বিশেষ চৰ্চা লাভ কৰা বিষয়টো আছিল "চকীদাৰ"। দেশৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীয়ে নিজকে দেশখনৰ চকীদাৰ হিচাপে ঘোষণা কৰাৰ লগে লগে বহুসংখ্যক বিজেপি কৰ্মকৰ্তা, শুভাকাংশীয়ে ফেচবুক, টুইটাৰ ইত্যাদিত নিজৰ নামৰ আগত চকীদাৰ লিখি একপ্ৰকাৰ নৰেন্দ্ৰ মোডী তথা বিজেপি দলটোক সমৰ্থন জনাইছিল।\nকি বিজেপিৰ কেন্দ্ৰীয় সভাপতি, কি বিজেপিৰ প্ৰভাৱশালী মন্ত্ৰী?\nসকলোৱে ছ’চিয়েল মিডিয়াত নিজৰ নামটোৰ আগত চকীদাৰ শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰিলে। ফলত চকীদাৰ শব্দটো ভাইৰেল হৈ পৰিছিল। এই চকীদাৰ শব্দটোৰ বিপৰীত তথা খুহুতীয়া ব্যাখ্যা কৰি বিতৰ্কত সোমাই পৰিছিল বিৰোধী দলসমূহ। নিৰ্বাচনৰ অভিলাসী ফলাফলৰ অন্তত মোডীয়ে তেওঁৰ সমৰ্থক তথা শুভাকাংশীসকলক চকীদাৰ শব্দটো আতৰাবলৈ অনুৰোধ কৰাত সকলোৱে ছ’চিয়েল মিডিয়াত নিজৰ নামটোৰ আগৰ পৰা চকীদাৰ শব্দটো আতৰাই দিছিল।\nকিন্তু এইবাৰ পুনৰ ছ’চিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হৈ পৰিছে আন এটা শব্দ। শব্দটো হৈছে ‘ড্ৰাইভাৰ’। কিন্তু কি এই ড্ৰাইভাৰ?\nছ’চিয়েল মিডিয়াত কিয় কাৰ আদেশত একাংশ লোকে ড্ৰাইভাৰ শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছে? এয়াকে লৈ সৰ্বতে চৰ্চাৰ সৃষ্টি হৈছে৷ জানিব পৰা মতে এই ড্ৰাইভাৰ শব্দটো কোনো লোকক সমৰ্থন কৰি নিজৰ নামৰ আগত লিখা হোৱা নাই। ই হৈছে এক মৌন প্ৰতিবাদী ভাষা। ৰাজ্যৰ শিক্ষামন্ত্ৰী সিদ্ধাৰ্থ ভট্টাচাৰ্যৰ বিৰুদ্ধে ৰাজ্যৰ একাংশ টেট' শিক্ষকে মৌনভাৱে গ্ৰহণ কৰা এক প্ৰতিবাদ।\nইয়াকে লৈ ছ'চিয়েল মিডিয়া ফেচবুকত খলকনিৰ সৃষ্টি হৈছে। জানিব পৰা মতে ৰাজ্যৰ শিক্ষামন্ত্ৰীগৰাকীয়ে শুকুৰবাৰে এক মাধ্যমযোগে ৰাজ্যৰ শিক্ষা ব্যৱস্থা সন্দৰ্ভত পোনপটীয়া অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। অনুষ্ঠানটোত ফোনযোগেও মন্ত্ৰীগৰাকীক প্ৰশ্ন সোধাৰ সুবিধা কৰা হৈছিল। বিভিন্নজনে শিক্ষামন্ত্ৰীগৰাকীক বিভিন্ন প্ৰশ্ন কৰাত মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে প্ৰশ্নসমূহৰ উত্তৰ দি গৈছিল।\nতেনে সময়তে এগৰাকী টেট' উত্তীৰ্ণ ঠিকাভিত্তিক কৰ্মৰত শিক্ষক এগৰাকীয়ে মন্ত্ৰীগৰাকীক নিয়মীয়াকৰণৰ বিজ্ঞাপন সন্দৰ্ভত প্ৰশ্ন কৰি কৈছিল যে যিহেতু তেওঁলোকৰ টেট' চাৰ্টিফিকেটখনৰ ম্যাদ বৰ্তমান উকলি গৈছে আৰু তেওঁলোকে বৰ্তমান উক্ত চাৰ্টিফিকেটখনেৰে নিয়মীয়াকৰণৰ বিজ্ঞাপনত আবেদন কৰিব পাৰিব নে নাই? বা এই সন্দৰ্ভত কি ব্যৱস্থা আছে?\nউক্ত প্ৰশ্নৰ উত্তৰত মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে কৈছিল যে তেওঁলোকে বৰ্তমানৰ বিজ্ঞাপনত আবেদন কৰিব নোৱাৰে যিহেতু তেওঁলোকৰ টেট' চাৰ্টিফিকেটসমূহৰ ম্যাদ উকলি গৈছে। লগতে শিক্ষামন্ত্ৰীগৰাকীয়ে এক উদাহৰণসহ কৈছিল যে যেনেকৈ এজন ড্ৰাইভাৰে নিজৰ অনুজ্ঞাপত্ৰখনৰ ম্যাদ উকলি যোৱাৰ অন্তত পুনৰ পৰিবহন কাৰ্যালয়লৈ গৈ ম্যাদ বঢ়াব লাগে, ঠিক তেনেদৰে টেট' চাৰ্টিফিকেটৰ ম্যাদ উকলা শিক্ষকসকলেও পুনৰ টেট' পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ চাৰ্টিফিকেটৰ ম্যাদ বঢ়াব লাগিব।\nএই উত্তৰৰ পাছতে শিক্ষক সমাজত সৃষ্টি হয় তীব্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়া। লগে লগেই শিক্ষামন্ত্ৰীগৰাকীৰ এনে কাৰ্যক একাংশ শিক্ষকে ছ’চিয়েল মিডিয়াযোগে দুখ প্ৰকাশ কৰি এগৰাকী শিক্ষামন্ত্ৰীয়ে শিক্ষক সমাজক ড্ৰাইভাৰৰ লগত তুলনা কৰা কাৰ্যক দুৰ্ভাগ্যজনক আখ্যা দিয়ে। ইয়াৰ পাছত টেট' শিক্ষকসকল ছ'চিয়েল মিডিয়াযোগে একগোট হৈ চৰকাৰক বিষয়টো দৃষ্টিগোচৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যে প্ৰত্যেকে নিজৰ নামৰ আগত ড্ৰাইভাৰ লিখি প্ৰতিবাদ কৰাৰ ঠিৰাং কৰে।\nফলত ইতিমধ্যে ছ'চিয়েল মিডিয়াত এজনৰ পাছত এজন টেট' শিক্ষকৰ নামৰ আগত ড্ৰাইভাৰ শব্দৰ ব্যৱহাৰ হোৱা আৰম্ভ হৈছে। অভিযোগ অনুসৰি ৰাজ্যৰ প্ৰায় চল্লিশ সহস্ৰাধিক ঠিকাভিত্তিক টেট শিক্ষকক চৰকাৰখনে নিয়মীয়াকৰণৰ আশ্বাস দি বৰ্তমানলৈ নিয়মীয়াকৰণ কৰা নায়। শিক্ষক সমাজে শিক্ষকতা বৃত্তিক এনেদৰে অপমান নকৰি এইসকল শিক্ষকক নিয়মীয়াকৰণ কৰিবলৈ দাবী উত্থাপন কৰিছে। এইসন্দৰ্ভত আগন্তুক দিনত ঠিকাভিত্তিক টেট শিক্ষকসকলে প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী হাতত লোৱাৰ কথাও জানিব পৰা গৈছে।


Assamese Cultural Writing: শুক্ৰাচাৰ্য ৰাভাৰ প্ৰসংগায়িতকৰণৰ প্ৰস্তাৱেৰে...\n...বুঢ়ী আইতাৰ কলিজাৰে গজে বন নহৰুৰ ফুল...\nপঠন পদ্ধতি বিধি : কথা আৰু কবিতাৰ কথা\nভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ কেনেকৈ চাম?\nপেখু পেখু (ষোল্ল): নৃত্যকথা (এক প্ৰস্তাৱনা)\nপেখু পেখু (পোন্ধৰ): জুবিন গাৰ্গ আৰু মিষ্টাৰ টেম্বু...\nপেখু পেখু (চৈধ্য): মৃত্যু-দৰ্শন\nশুক্ৰাচাৰ্য ৰাভাৰ প্ৰসংগায়িতকৰণৰ প্ৰস্তাৱেৰে...\nনাট্যচৰ্চাত, অথবা অন্যান্য সাংস্কৃতিক চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰতে অসমৰ চুকে কোণে বিভিন্ন ভাল কাম সময়ে সময়ে হৈ আছে। ইতিবাচক বহুখিনি খবৰ আমি মাজে মাজে পাই থাকোঁহক। কিন্তু তাৰ পিছতো ভাল মানবিশিষ্ট চৰ্চাৰ অভাৱ বুলি আমি হামৰাও কাঢ়ি থকাৰ কেতবোৰ বিশেষ কাৰণ আছে। কাম এটা ভাল বুলি জানি তাক কৰি পেলালেই নহয়। তাৰ বাবে প্ৰয়োজন হয় দীৰ্ঘম্যাদী পৰিকল্পনাৰ। নৈপুণ্য এটা দিশ, পৰিকল্পনা এটা দিশ, আৰু ভৱিষ্যৎ বীক্ষা আন এটা দিশ। এই সকলোখিনিৰ উপৰিও আকৌ যিটো বস্তুৰ প্ৰয়োজনীয়তা গুৰিতেই আহি পৰে সেয়া হ’ল এটা অৱস্থান গ্ৰহণৰ বাবে থাকিব লগা স্পষ্টতা, দৃঢ়তা আৰু সৎসাহস।\nনাটকৰ ক্ষেত্ৰত অসমৰ মানুহ যথেষ্ট আবেগিক আৰু সৰু সুৰাকৈ হ’লেও ইয়াৰ চৰ্চাৰ কাহানিও যতি পৰা নাই, আৰু নপৰে। আনকি ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয় আদিত অধ্যয়ণ কৰি অহাৰ পিছত কেৱল অসম আৰু উত্তৰ পূৱৰ কৰ্মীসকলেহে নাটকক নাটক বা অভিনয়ক অভিনয় হিচাপে লৈ আগবাঢ়ি যায় বুলি প্ৰখ্যাত নাট্যকৰ্মী অনুৰাধা কাপুৰেও কেইবাবাৰো স্বীকাৰ কৰিছিল। সৰ্বভাৰতীয় স্তৰত ক’বলৈ গ’লে যি ক্ষেত্ৰত আগবয়সত অভিনয় শিক্ষাৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ ক্ৰমে ক্ৰমে নাট্যকৰ্মীসকল পেটৰ তাড়নাতেই হওক বা গ্লেমাৰ বিচাৰিয়েই হওক ব্যৱসায়িক উদ্যোগ সমূহত ব্যস্ত হৈ উঠে, কেৱল আমাৰ ফালৰ মানুহখিনিয়েহে নাটকৰ চৰ্চাক আগুৱাই লৈ যাবলৈ চেষ্টা কৰে।\nতিনিটা সমান্তৰাল ধাৰৰে অসমৰ নাটক চলি আছে। প্ৰথম ধাৰাটো গ্ৰামে-গঞ্জে মৰি মৰিও বাৰে বাজে জী উঠা এটা এমেচাৰ নাটকৰ চৰ্চা। নাটকৰ প্ৰতি থকা দুৰ্বাৰ ভালপোৱা আৰি কিবা এটা কৰাৰ অদম্য হাবিয়াসৰ ই প্ৰতীক। পিয়লি ফুকন, শকুনিৰ প্ৰতিশোধ, মগৰীবৰ আজান আদি নাটকৰ সমানে সমানে ফেৰ মাৰি আগবাঢ়ে আগাথা ক্ৰিষ্টীৰ ‘মাউচ ট্ৰেপ’, আয়োনেস্কোৰ ‘দা চেয়াৰ্ছ’ কিম্বা ৰবীন্দ্ৰনাথৰ ‘চিত্ৰাংগদা’ৰ অসমীয়া অভিযোজনা। প্ৰচেনিয়াম থিয়েটাৰৰ আৰ্হিৰে, চেগা চোৰোকাকৈ স্তানিসলাভস্কিৰ ধাৰণাৰে কিছুমান প্ৰস্তুতি যেনেকৈ চলি থাকে, তাৰ লগে লগে নতুন সম্পৰীক্ষণৰ বাবেও এইখিনি নাট্যকৰ্মীয়েই আগ্ৰহ দেখুৱাই আহি আছে। আনটো ধাৰা হ’ল “ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ”। নাটকক বিপুল জনসমাজৰ মাজলৈ লৈ যাব পৰা এই উদ্যোগৰ বিকল্প তাহানিও নাছিল, আজিও নাই। মূলত: ব্যৱসায়িক আন্ত:গাঠনিৰে পৰিচালিত হৈয়ো সমাজৰ এটা অবিচ্ছিন্ন অংগ হৈ উঠা এই ভাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ মঞ্চত নতুনত্ব অথবা বহুল কথিত ‘চিৰিয়াছ’ নাট্যশিল্পৰ চৰ্চাৰ বাট সুগম নহয়। সেয়া নহয় এই বাবেই যে ইয়াৰ এটা নিৰ্দিষ্ট গঠন বা আৰ্হি আছে যাৰ বাহিৰত ইয়াৰ স্বকীয় অস্তিত্ব অথবা ব্যৱসায়িক হিচাপ নিকাচবোৰ হয়তো নাথাকিব। কিন্তু তাৰ মাজতো অভিনৱ সম্পৰীক্ষণে ইয়াতো দেখা দি আহিছে সময়ে সময়ে। দৃশ্য নিৰ্মাণৰ চমৎকাৰী কাৰুকাৰ্যৰে পৰা বিষয়বস্তুলৈকে অভিনৱত্ব ইয়াতো আছে। পুৰাণিক নাটক, সআমাজিক নাটক, কাল্পনিক নাটক কোনোটো ধাৰাকেই ই পৰিহাৰ কৰি চলা নাই। মঞ্চত লাইট আৰু শব্দৰে এটা মায়াজাল সৃষ্টি কৰাৰ মাজতে কোনোবাতো সময়ত হয়তো সেই মায়াজালৰ আৱৰণ ফালি অভিনেতা ইয়াতো ওলাই আহি দৰ্শকৰ সন্মুখত ঠিয় দিছেহি। সম্ভাৱনাৰ প্ৰচুৰ বাট ইও কঢ়িয়াই আছে, কঢ়িয়াই থাকিব। তৃতীয়টো ধাৰত থাকিব অসমৰ একাংকিকা বা একাংক নাটক। নক'লেও হ'ব যে এই একাংক নাটকৰ ধাৰাটো মূলত: প্ৰতিযোগিতা কেন্দ্ৰিক আৰু আজিৰ তাৰিখৰ সমস্ত নাট্যকৰ্মীৰ এক বুজন সংখ্যকেই এই একাংক নাটক সমূহৰ চৰ্চাৰ তলীৰ পৰাই ওলাই আহিছে।\nএকাংক নাট, বিশেষকৈ প্ৰতিযোগিতা কেন্দ্ৰিক হোৱাৰ বাবেই নিৰ্দিষ্ট কিছুমান "নিয়মাৱলী"ৰ গণ্ডীৰ বাহিৰৰ পৰা ই ওলাবগৈ নোৱাৰে। অসমীয়া একাংক নাট সম্পৰ্কে "প্রাত্যহিকতাৰ কল্পৰূপ: অসমীয়া একাঙ্কিকা নাটকৰ প্রতিশ্রুতি আৰু ব্যর্থতা" শীৰ্ষক এটা লেখাত আমি সুবিস্তাৰে আলোচনা কৰিছোঁ। ব্যাপক চৰ্চাৰ ফলতে কিছুমান গ্ৰামাঞ্চলত নাটক বুলিলেই একাংকিকাকেই বুজি পালেও এটা নিৰ্দিষ্ট ফৰ্মৰ মাজত ই আৱদ্ধ হৈ ৰোৱাৰ কথা উলাই কৰিব নোৱাৰি। ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰো নিৰ্দিষ্ট একোটা ফৰ্মৰ দাস। যিমানেই উৎকৃষ্ট মান সম্পন্ন নাটক মঞ্চায়িত নহওক কিয়, অভিনয় সম্পৰ্কে, নাট্যশিল্প সম্পৰ্কে এটা পৰ্যায়ৰ পিছত আৰু কথা পাতিবৰ অৱকাশ নৰয়গৈ। প্ৰথমে উল্লেখ কৰি অহা এমেচাৰ নাটকৰ ধাৰাটোৱেই চাবলৈ গ'লে আটাইতকৈ বেছি স্বতন্ত্ৰ আৰু সম্ভাৱনাপূৰ্ন। কিন্তু নাটক এখন কৰিবৰ বাবে যি আৰ্থিক আৰু পৰিস্থিতিগত সমৰ্থনৰ প্ৰয়োজন হয় সেইবোৰ আমাৰ সমাজত বৰ সুচল ৰূপত উপলব্দ্ধ নহয়। তাৰেই গইনা লৈ সততে এমেচাৰ নাট্যকৰ্মীসকলেও সহজ পথেৰেই আগবাঢ়িবলৈ লয়। নাটক মানে এনেকুৱা, অথবা নাটক মানে তেনেকুৱা, এনেকুৱা কিছুমান বদ্ধমূল ধাৰণা লৈ সেই ধাৰণাখিনিৰেই চৰ্বিত চৰ্বন কৰি নাটক কৰি গৈ থাকে। প্ৰচুৰ সম্ভাৱনা, প্ৰচুৰ চৰ্চা, প্ৰচুৰ নতুন প্ৰতিভা, প্ৰচুৰ মহীৰূহ সদৃশ স্বনামধন্যজন, প্ৰচুৰ সম্পৰীক্ষণ আমাৰ চাৰিওফালে আচলতেই ঘটি আছে। কিন্তু এই প্ৰাচুৰ্যই আমালৈ কিবা কঢ়িয়াই আনিছেনে? নাট্যচৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰত এটা নিজস্ব ভাষা ক'ৰবাত তৈয়াৰ হৈছেনে? এটা নতুন ভাষা তৈয়াৰ হোৱা নোহোৱাৰ কথাখিনি বাৰু পাছলৈ থ'লোঁ। নাট্যশিল্প সম্পৰ্কে কথা পাতিব পৰা এটা বাগধাৰা কোনোবাখিনিত ওলাল নে? নোলাল। আজিও আমি নাজানো নাটক সম্পৰ্কে কথা পাতিবলৈ হ'লে কেনেকৈ কথা পাতিব লাগে। তাতোকৈ ডাঙৰ কথা হ'ল যে নাটক এখন কেৱল কৰিলেই নহয়, তাৰ সম্পৰ্কে কথা পতাটোও জৰুৰী- এই কথাটোতো মানুহক পতিয়ন নিয়াবলৈ টান। ভ্ৰাম্যমাণত যদি এইবছৰৰ "মঞ্চ কঁপোৱা" নায়িকা কোন সেই কথাটো সকলোতকৈ বেছি জৰুৰী কথা, একাংকিকাত কোনে প্ৰথম পুৰস্কাৰ পালে অথবা কোন দলক পুৰস্কাৰ নিদি বিচাৰকে অন্যায় কৰিলে সেই বিষয়ৰ গছিপ বা গুজৱখিনিহে বেছি জৰুৰী হৈ থাকিল। ইয়াৰ মাজত আকৌ নাটকৰ কথা কোনে কেনেকৈ পাতে?\nতাৰ মাজতো আশাপ্ৰদ খবৰ কিছুমান আহে যেতিয়া দেখা পাওঁ এই সময়ৰ উদ্যমী লোকসকলে নাটক সম্পৰ্কে কথা পাতিবলৈ আগবাঢ়ি আহে, ৰংগমঞ্চৰ আখৰাৰ পৰা আহি হাতত কলম তুলি লয়। নাটক এখন কেনেকৈ চাম বা তাৰ বিষয়ে কেনেকৈ লিখিম এই প্ৰশ্নটো বাৰে বাৰে তুলিবলৈ চেষ্টা কৰিছে নিজৰা ৰাজকুমাৰীয়ে। নাট্যকৰ্মী কুশল ডেকাই নিজৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰাই ডুখৰীয়া ছবি একোখনি তুলি ধৰি নাটকৰ কথা বতৰা নতুনকৈ আৰম্ভ কৰিছে। ৰণ্টু শৰ্মাইয়ো বাৰম্বাৰ চেষ্টা চলাই আহিছে নাটক সম্পৰ্কীয় কথা বতৰাক আগুৱাই নিবলৈ। এইকেইজনক ফে'চবুকৰ মজিয়াত কেইদিনমানৰ পৰা সততে দেখি থকা নামৰ মাজৰ পৰা উদাহৰণ হিচাপে তুলি ল'লোঁ। ইয়াৰ বাহিৰেও জনাই নজনাই হয়তো আৰু বহুজন আছে। যিখিনিৰ মাজৰ পৰা এদিন এটা নতুন বাগধাৰাৰ আৰম্ভণী হ'ব বুলি আমি আশা কৰি ৰ'ম।\nএই বাগধাৰা বুলি কওতেই মূলগত সমস্যা এটা আমাৰ সন্মুখলৈ আহি পৰিল। নাটক সম্পৰ্কীয় কথাবতৰাত সকলো চৰ্চা থাকিও এটা চৰ্চাৰ অভাৱ বাৰুকৈয়ে ৰৈ গ'ল যিটো হ'ল বাগধাৰাৰ সমস্যাটো। একেটা সমস্যা অন্যান্য সাহিত্য আৰু সাংস্কৃতিক উপাদানৰ ক্ষেত্ৰতো একেই। তথাপি সাহিত্যৰ বিভাগসমূহত কম-বেছি পৰিমানে তাৰ উপস্থিতি আছেই। বাণীকান্ত কাকতি, মহেন্দ্ৰ বৰা, ভৱেন বৰুৱাৰ পৰা হীৰেন গোহাঁইৰে লৈকে অসমীয়া সাহিত্য সমালোচনাৰ কেতবোৰ ঘৰাণা আমি পালোঁ। তাৰ হয়তো এটা সুবিধা এয়ে যে সাহিত্য যেনেকৈ শব্দ নিৰ্ভৰ সমালোচনাও তেনেকৈয়ে শব্দ নিৰ্ভৰ। সেয়েহে সমালোচনা এটাও সাহিত্যৰেই অংগ হৈ উঠিবলৈ সহজ। কিন্তু দৃশ্যশিল্পৰ ক্ষেত্ৰত কি হ'ব? দৃশ্য-শ্ৰাব্য শিল্পৰ ক্ষেত্ৰত কি হ'ব?\nনাটক হ'ল এক ধৰণৰ কাৰিকৰী শিল্প, এপ্লাইড আৰ্ট। স্বাভাৱিকতেই চৰ্চাকাৰী সকলৰ অভিজ্ঞতাৰ ভেঁটিতেই ইয়াৰ কথাবাৰ্তা হোৱাটো সহজ আৰু যুক্তিসংগত। সেয়েহে অভিনেতাৰ স্মৃতিচাৰণ, সাক্ষাৎকাৰ, মঞ্চায়নৰ পদ্ধতিবিধান আদি ধৰণৰ সমলৰ পৰা কিছু আলচিব পৰা প্ৰসংগ আমি সময়ে সময়ে পাই থাকোঁ। কিন্তু এটা পৰিপূৰ্ণ বাগধাৰা সেইবোৰৰ মাজেৰে আগবাঢ়ি অহাটো আমি দেখা পোৱা নাই। মনত ৰখা উচিত যে ক্ৰিয়া আৰু তাৰ সমালোচনা, দুয়োটা বস্তুৰেই মান পৰস্পৰ নিৰ্ভৰশীল হয়। ধৰক কোনোবা এটা ভাষাৰ, কোনোবা এটা যুগৰ কবিতাৰ মান অত্যন্ত নিম্ন অথচ সেই সময়ৰ সেই স্থানৰ সমালোচনাৰ মান অতীৱ উচ্চ- এনে ধৰণৰ ঘটনাৰ নজিৰ আছেনে? এইটো কথাৰ আধাৰতে যদি চাবলৈ চেষ্টা কৰা হয়, ইমানপৰে প্ৰচুৰ সম্ভাৱনাপূৰ্ণ বুলি উল্লেখ কৰি অসমৰ নাটকৰ চৰ্চা সমূহৰ কথা পাতি আহিছিলোঁ যদিও এতিয়া আমি দেখিম যে সেই সম্ভাৱনাপূৰ্ণ চৰ্চাসমূহেও আচলতে নাটক সম্পৰ্কীয় বিশেষ চিন্তচৰ্চাৰ বাট মোকলোৱা নাছিল। নাটক এখন কৰাই কৰিছে, কৰিব লাগে কাৰণে কৰিছে। কৰাক দেখি কৰিছে। দহে হয়তো ভাল বুলিছে সেই বাবে কৰিছে। কোনোবাখন ভাল হৈছে, কোনোবাখন বেয়া হৈছে। তাৰ পাছত? তাৰ বাহিৰে কি কথা পাতিম? হয় আংগীক কোনোবাটো বিশেষ দিশক লৈ, নহয় সামগ্ৰিক ভাবে নাটকৰ স্বৰূপকে লৈ কথা পাতিবৰ অৱকাশটো কোনোদিনেই পোৱা নাছিলোঁ যেন লাগে। এইখিনিতে আহি পৰা আন এটা গুৰুতৰ প্ৰশ্ন এইটোৱেই যে কেনেবাকৈ "সাহিত্য" কেন্দ্ৰিক আমাৰ সমাজখনৰ উন্নাসিকতা বা সুচী-বায়ুগ্ৰস্থতায়ো কেনেবাকৈ আমাক কথা পতাত বাধা দি আহিছে নেকি?\nকোনোবা এদিন হঠাৎ, হঠাৎ বুলিয়েই ক'ব লাগিব, শুক্ৰাচাৰ্য ৰাভাৰ শালনিৰ মাজৰ থিয়েটাৰৰ খবৰ এটা আহিল। দেশৰ ভিতৰৰ লগতে বাহিৰতো তাৰ খবৰ শুনা গ'ল। এটা অন্য আৰম্ভণী, এটা অন্য প্ৰচেষ্টা বুলি আকৌ এটা সম্ভাৱনাৰ সম্ভেদ পোৱা গ'ল। মূলগত বিষয় কিছুমান সন্মুখলৈ আহিবৰ বাট এটা ওলাল, নাটক বা থিয়েটাৰ বুলিলেই প্ৰচেনিয়ামৰ এটা ধৰাবন্ধা ফৰ্মেট কিয় আমাৰ সন্মুখলৈ আহি পৰে? বিশ্বৰ নাট্যজগতৰ আজিলৈকে যিমান কেইজন কাণ্ডাৰীৰ নাম সঘনে শুনা যায় সেইসকলৰ কোনো সম্ভৱ ইমান বেছি প্ৰচেনিয়ামৰ মোহত আৱদ্ধ নাছিল যিমান বেছি প্ৰচেনিয়ামৰ মোহ আমাৰ মাজত আছে। অভিনয় মিছা নহয়, অভিনয়ৰ প্ৰতীক মুখা হ'ব নোৱাৰে। নাট্যাভিনয় মানেই হেলোজেন অথবা স্পটলাইট নহয়। "নাটকত/সাহিত্যত সমাজ দায়বদ্ধতা" জাতীয় ৰচনা লিখি লিখি অভ্যস্ত আমাৰ মানুহক ক'বৰ বাট নৰয়গৈ যে কেৱল কথাভাগে বা সাহিত্যভাগে নহয়, বস্তু এটাৰ ফৰ্মেও সমাজৰ হৈয়েই কথা ক'ব পাৰে। শুক্ৰাচাৰ্য ৰাভাক লৈ এটা নতুন ধৰণৰ বাগধাৰাৰ সূত্ৰপাত ঘটাৰ যো জা চলিছিলহে মাথোঁ। একেদৰেই হঠাৎ পোৱা গ'ল আন এটা খবৰ- শুক্ৰাচাৰ্য ৰাভা আৰু নাই!\nএতিয়া শুক্ৰাচাৰ্যৰ জীৱনক লৈ যদি এখন নাটক কোনোবাই কৰিব খোজে, সেইখন নাটক কোনখন অথবা কেনেকুৱা মঞ্চত পৰিৱেশিত হ'ব? Theatre Under the Saal Trees- সম্পৰ্কে কথা পাতিবলৈ গৈয়ো "অমুকৰ অভিনয় যথাযথ" বুলিয়েই কথা পতা হৈ থাকিব নেকি?\nনাটক সম্পৰ্কে চিন্তা চৰ্চা কৰিম বুলি ভাবি থকা সকলৰ দায়িত্ব এতিয়া আৰু বঢ়িল।\nPosted by Samudra Kajal Saikia at 8:24 AM


অভিজ্ঞতাৰ সঁফুৰা .. Abhigotar Xofura: চাকাটু ঘুচ্চে...\nপ্ৰায় গোটেইখন অসমেই চোৱাৰ সুযোগ পালো৷ উজনি-নামনি দুয়োপিনে থাকিও পালো৷ বিভিন্ন ঠাইৰ কথা মনলৈ আহিলে বিভিন্ন কথা মনলৈ আহে৷\nমা-দেউতা বৰপেটাৰ যদিও চাকৰিসূত্ৰে বৰপেটাৰ বাহিৰতেই থাকিবলগা হৈছিল বাবে আমি কেতিয়াবাহে বৰপেটালৈ আহিবলৈ সুযোগ পাইছিলো৷ দেউতাৰ মৃত্যুৰ পাছত আমি বৰপেটালৈ গুচি আহো আৰু কীৰ্তনঘৰৰ ওচৰতে ঘৰ এটা ভাড়া লৈ থাকিবলৈ লওঁ৷ বৰপেটাৰ বহুতো কথাই আন ঠাইতকৈ বেলেগ৷ ইয়াৰ মানুহে দৈ আৰু মাছ খাই খুব ভাল পায়৷ বিশেষকৈ কাৱৈ মাছ বৰ প্ৰিয়৷ সেইকাৰণেই বোলে বৰপেটাৰ মানুহৰ বুদ্ধি বৰ প্ৰখৰ৷ তাতে আকৌ ব্যৱসায় বাণিজ্যত অসমৰ ভিতৰতে নামথকা ঠাই৷ উপস্থিত বুদ্ধিও কম নহয়৷ কিন্তু সকলোতকৈ মন কৰিবলগীয়া কথাটো হৈছে ইয়াৰ মানুহৰ ৰসিকতাবোধ৷ তাৰে দুই-এটা উদাহৰণ দিবলৈ মন গ’ল৷\nএসময়ত চাইকেলৰ যথেষ্ট প্ৰচলন আছিল৷ এবাৰ এজন মানুহে এঘৰ মানুহৰ তালৈ চাইকেলেৰে আহিছিল৷ ঘৰৰ আগফালে চাইকেলখন থৈ তেখেত ভিতৰ সোমাই গ’ল৷ ৰাস্তাত বহি আছিল কেইটামান চেঙেলীয়া ল’ৰা৷ মানুহজন অলপপাছত ওলাই আহিল আৰু চাইকেলখন লৈ জাপ মাৰি উঠি পেদেল মাৰি আগবাঢ়িব ধৰিলে৷ পিছে-পিছে চেঙেলীয়া ল’ৰা কেইটামান দৌৰিবলৈ ধৰিলে, এইবুলি চিঞৰি চিঞৰি..\n“ হাও , পাছোচ্চাকাটু টক টককে ঘুচ্চেয়ে… ঘুচ্চে,, ঘুচ্চে…. ( পাছৰ চকাটো কি টক টককৈ ঘূৰিছে.. ঘূৰিছে.. ঘূৰিছে..)\nচাইকেল চলাই যোৱা মানুহজন চাইকেলৰ পৰা নামিল৷ আৰু পাছৰ চকাটো পৰীক্ষা কৰি চালে৷ একো বিসঙ্গতি নেদেখি আকৌ চাইকেল চলাবলৈ ধৰিলে৷ ল’ৰাকেইটাই আকৌ চিঞৰিলে… “ আৰো ঘুচ্চে.. আৰো ঘুচ্চে.. (আকৌ ঘূৰিছে.. আকৌ ঘূৰিছে..)\nমানুহজন আকৌ নামিল৷ ল’ৰাকেইজনলৈ চাই সুধিলে:\n“চাইকেল চললিতো চাকা ঘুৰবোৱে.. (চাইকেলখন চলিলেতো চকা ঘূৰিবই)” এজন ল’ৰাই মাত দিলে৷ বাকী কেইজনে হাঁহিত যোগ দিলে৷\nবিয়াৰ সময়ত বৈথকী পতা নিয়ম এতিয়াও চলি আছে বৰপেটাত৷ সাধাৰণতে তিনিদিনীয়া বিয়া পাতিলে প্ৰথমদিনা তেলৰভাৰ (জোৰোণ), দ্বিতীয়দিনা শূইন আৰু তৃতীয়দিনা মুল বিয়াখন৷ শূইনৰ দিনা ৰাতি বৈথকী পতা হয় বিশেষকৈ হাটীৰ মানুহখিনিৰ মনোৰঞ্জনৰ কাৰণে৷ কেতিয়াবা গোটেই ৰাতি বৈথকী চলে৷ বৈথকীত গান গোৱা কিছুমান স্থানীয় বিখ্যাত লোকো আছে৷\nঅলপতে বৰপেটাত এখন বৈথকী চাই আছিল গুৱাহাটীৰ পৰা যোৱা মোৰ বন্ধু এজনে৷ এজন বৃদ্ধলোকে গীত পৰিৱেশন কৰিছিল৷ ভূপেন হাজৰিকাৰ গীত অবিকল গাইছিল৷ তেওঁৰ সেই গীত পৰিৱেশনত অভিভূত হৈ গুৱাহাটীৰ পৰা যোৱা বন্ধুজনে মন্তব্য কৰিলে,\n“ কি সুন্দৰ গাইছে৷ এই বুঢ়া বয়সতো ইমান সুন্দৰ গলা৷ এই বয়সতো ইমান ধুনীয়া গাইছে৷ বিশ্বাসেই নহয়৷”\nকাষত বহি থকা মানুহজনে মাত লগালে,\n“ বান্দাৰ বুৰা হ’লি গাছোত উঠবা পাহেৰবোনা?.. “ (বান্দৰ বুঢ়া হ’লে জানো গছত উঠিবলৈ পাহৰি যাব)\nকি উপস্থিত বুদ্ধি, কি ৰসবোধ, কি উপমা !!!\nদুজনী ছোৱালী ৰাস্তাৰে আহি আছিল৷ তাৰে এজনী যথেষ্ট দেখনিয়াৰ আনগৰাকী কিম্ভূত-কিমাকাৰ৷ কিম্ভূত-কিমাকাৰ গৰাকীয়ে মুখত যিমান পাৰে স্নো-পাউদাৰ-লিপষ্টিক আদি লগাই আহিছিল৷ আনহাতে দেখাত সুন্দৰীগৰাকীয়ে কোনো ধৰণৰ চূণকাম নকৰি অতি সাধাৰণভাবে আহিছিল৷ দুজন ডেকাই দূৰৰ পৰাই আহি থকা দুয়োগৰাকী ছোৱালীলৈ লক্ষ্য কৰি আছিল৷ ছোৱালী দুগৰাকী আহি একেবাৰে ওচৰ পালে৷ অতিপাত ধুন-পেচ মাৰি অহা কিম্ভূত-কিমাকাৰ ছোৱালীগৰাকীলৈ লক্ষ্য কৰি এজনে মন্তব্য কৰিলে,\n“ হলিও বুইন্দাটু পাম দিলি আৰো ৰসগোল্লা হবা পাৰবোনা?” (বুন্দিয়া এটা পাম দিলে জানো ৰসগোল্লা হ’ব পাৰিব?)\nPosted by ডঃ মাখন লাল দাস at 03:08\nমোৰ উৰণ আৰু পতন\nডেল্টাবাথ হেডবাথ আদি…\nসমান অধিকাৰ.. কিহৰ বাবে?\nসেই দিনবোৰ ..\nএটি বানান আৰু সন্মান..\nকিয়ে, তুহাৰ ভায়ে দেহুন কিবা ভাড়া দিয়ে ৱে...\nপূৰ্বাশঙ্কা... বিপদৰ আগজাননী


IPS Anand Mishra | নগাঁৱত আনন্দ মিশ্ৰ! IPS বিষয়াগৰাকীক কাষত পাই আনন্দিত নগাঁও আৰক্ষীৰ দল– News18 assam\nনগাঁৱত আনন্দ মিশ্ৰ! IPS বিষয়াগৰাকীক কাষত পাই আনন্দিত নগাঁও আৰক্ষীৰ দল\nসোমবাৰে নিশা আই পিএছ আনন্দ মিশ্ৰ নগাঁৱৰ ৰহাত উপস্হিত হোৱাত লৰা–ধপৰা লাগে নগাঁৱৰ আৰক্ষীৰ মাজত৷ উজনিৰ পৰা অহা আই পি এছ আনন্দ মিশ্ৰক ৰহাত সাক্ষাৎ কৰে নগাঁও আৰক্ষীৰ দলে৷\nLast Updated : March 15, 2022, 07:16 IST\n৩৩ দিনৰ পিছত নগাঁৱত ভৰি থলে আই পিএছ আনন্দ মিশ্ৰই৷ ৯ ফেব্ৰুৱাৰীত ৰাজ্য চৰকাৰে নগাঁৱৰ আৰক্ষী অধীক্ষক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি থকা অৱস্হাত আনন্দ মিশ্ৰক বদলি কৰিছিল৷ মুখ্য মন্ত্ৰীৰ নিৰ্দেশত আই পি এছ আনন্দ মিশ্ৰক অসম আৰক্ষীৰ মুখ্য কাৰ্যালয়লৈ বদলি কৰা হৈছিল৷ মুখ্য কাৰ্যালয়লৈ বদলি কৰাৰ পিছত অতিৰিক্ত আৰক্ষী অধীক্ষক ধ্ৰুৱ বৰাক নগাঁৱৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত আৰক্ষী অধীক্ষকৰ দায়িত্ব ন্যস্ত কৰা হৈছিল৷ নগাঁৱৰ পৰা আই পি এছ আনন্দ মিশ্ৰক অসম আৰক্ষীৰ মুখ্য কাৰ্যালয়লৈ হঠাৎ বদলি কৰা হৈছিল।\nইয়াৰ মাজতে সোমবাৰে নিশা আই পিএছ আনন্দ মিশ্ৰ নগাঁৱৰ ৰহাত উপস্হিত হোৱাত লৰা–ধপৰা লাগে নগাঁৱৰ আৰক্ষীৰ মাজত৷ উজনিৰ পৰা অহা আই পি এছ আনন্দ মিশ্ৰক ৰহাত সাক্ষাৎ কৰে নগাঁও আৰক্ষীৰ দলে৷ নগাঁও আৰক্ষীৰ বিষয়া–জোৱানৰে সৌজন্যমূলক কথা বতৰা পাতি আনন্দ মিশ্ৰ গুৱাহাটীলৈ ৰাওনা হয়৷ ইফালে আই পি এছ আনন্দ মিশ্ৰক নগাঁৱৰ পৰা বদলি কৰাৰ ৩৩ দিনৰ পিছটো ৰাজ্য চৰকাৰে নগাঁৱত এজন আৰক্ষী অধীক্ষক নিযুক্তি নিদিয়াটো তাৎপৰ্যপূৰ্ণ৷\nFirst published: March 15, 2022, 07:16 IST\nIPS Anand MishraNagaon


খাদ্যত নিমখ বেছি! স্বামীয়ে পত্নীক, শহুৰেকে বোৱাৰীয়েক হত্যা | Asom Live 24\nখাদ্যত নিমখ বেছি! স্বামীয়ে পত্নীক, শহুৰেকে বোৱাৰীয়েক হত্যা\nখাদ্যত নিমখন বেছি হোৱাৰ বাবেই স্বামীয়ে নৃশংসভাৱে নিজ পত্নীক হত্যা কৰিছে৷ মহাৰাষ্ট্ৰৰ থানেত এই লোমহৰ্ষক ঘটনাটো সংঘটিত হৈছে৷\nআৰক্ষীয়ে প্ৰকাশ কৰা ঘটনা অনুসৰি থানেৰ ভায়াণ্ডৰ টাউনশ্বীপৰ নিৱাসী নীলেশ গাৰ্গ নামৰ লোকজনে শুকুৰবাৰে খিচিৰিত নিমখ বেছি হোৱাৰ বাবেই ৪০ বছৰীয়া পত্নীক ডিঙিত কাপোৰ মেৰিয়াই হত্যা কৰে৷\n‘‘৪৬ বছৰীয়া নীলেশ গাৰ্গ নামৰ লোকজনে ব্ৰেকফাষ্টৰ খিচিৰিত নিমখ বেছি হোৱাৰ বাবেই খঙত অগ্নিশৰ্মা হৈ পুৱা ৯ মান বজাত পত্নী নিৰ্মলাক হত্যা কৰিছে৷’’ মীৰা ভায়াণ্ডৰ-ভাছাই বিহাৰ আৰক্ষীয়ে পিটিআইক কয়৷\nলগতে পঢ়ক ভাট্ট পৰিয়ালৰ মহিলাই দাবী কৰিছিল ১১.৫ কোটি টকা : ৰণবীৰে দিলে কিমান?\nআৰক্ষীয়ে ঘটনাৰ খবৰ পায়েই ঘটনাস্থলীত উপস্থিত হৈ নিৰ্মলাৰ মৃতদেহ উদ্ধাৰ কৰি মৰণোত্তৰ পৰীক্ষাৰ বাবে প্ৰেৰণ কৰে৷ ইতিমধ্যে আৰক্ষীয়ে অভিযুক্ত স্বামী নীলেশ গাৰ্গক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি ভাৰতীয় দণ্ডবিধি আইনৰ ৩০২(হত্যা)ৰ অধীনত এক গোচৰ ৰুজু কৰিছে৷\nআনহাতে, থানে জিলাৰ ৰাবদিতো অন্য এক তদ্ৰূপ ঘটনা সংঘটিত হৈছে৷ পুৱা ব্ৰেকফাষ্টসহ চাহ নিদিয়াৰ বাবে খঙত খড়্গহস্ত হৈ শহুৰেকে বোৱাৰীয়েকলৈ গুলীবৰ্ষণ কৰে৷ শহুৰেকৰ গুলীত গুৰুতৰভাৱে আহত ৪২ বোৱাৰীয়েকগৰাকীৰ শুকুৰবাৰে চিকিৎসাধীন অৱস্থাতে মৃত্যু ঘটে৷\nTags: asom live 24assam ka tazza khabarassam live 24axom live 24axom live 24 digitalbest news channel in assamBest news channel of assamBest News Portal in Assamhusband killed wifemurder\nহৰভজন সিঙৰ মহানুভৱতা! কৃষকৰ কন্যাৰ শিক্ষাত ব্যয় কৰিব দৰমহাৰ ধন\nদেশৰ কে’বাখনো ৰাজ্যৰ উপ নিৰ্বাচনত মুখ থেকেচা বিজেপিৰ


Himanta Biswa Sarma (@himantabiswa) -Download Twitter Video\nবিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাদেৱৰ উজ্জ্বল আভা জাতীয় জীৱনত জিলিকি আছে আৰু চিৰদিন উজলি থাকিব৷ যুগ যুগলৈ ৰাভাদেৱ সাৰে থাকিব আমাৰ সমাজত৷ আমি ধন্য যে কলাগুৰুৰ দৰে বহুমুখী সত্তা এগৰাকীৰ জন্ম আমাৰ অসমভূমিতে হৈছিল৷ অবিসম্বাদী শিল্পী প্ৰতিভা ৰাভাদেৱক আজি পৱিত্ৰ পুণ্যতিথিত গভীৰ শ্ৰদ্ধা নিবেদিলোঁ৷\nপ্ৰজ্ঞাসিদ্ধ ব্যক্তিয়ে সুখ-দুখত বিচলিত নহৈ কৰ্তব্য পালনত মনোনিৱেশ কৰে ৷ बुद्धिमान व्यक्ति सुख-दुःख से विचलित हुए…\nইন্দ্ৰিয় বিষয়বস্তুৰ প্ৰতি আসক্ত নহৈ বৌদ্ধিক চেতনাত উপনীত হোৱাজনৰ জীৱন সাফল্যমণ্ডিত হয় ৷ इन्द्रिय विषयों में आस…\nফলাকাংক্ষা পৰিত্যাগ কৰি আত্মাৰ উপলব্ধিৰে তৃপ্ত হোৱা নিষ্কাম কৰ্মযোগীজনে পৰম সুখ লভিব পাৰে। जो कामनाओं का परित्याग…\nAt Kamakhya dhaam this morning after the 'nibriti' post Ambubachi. Jai Maa Kamakhya 🙏\nজীৱন-মৃত্যুৰ বন্ধনৰ পৰা মুক্ত হৈ বৌদ্ধিক চেতনাত উপনীত হোৱাজনে যিকোনো পৰিস্থিতিতে নিজক চম্ভালিব পাৰে जो जीवन-मृत्यु…\nIndia isaglobal leader in Information & Digital Technology. 40% of world’s digital transactions take place in Ind…\nDemocracy, our pride, is in every Indian’s DNA. On this day 47 years ago, an attempt was made to trample democracy…\nRT @KamalikaSengupt: On his way back from #Silchar flood @himantabiswa stopped outside #Radissonblu and enquired about health of reports wh…\nAssessing the damage caused by floodwaters of Barak in Silchar town.\nReally touched by expression of such pure love & blessings from people of Silchar.\nবৌদ্ধিক চিন্তা স্থিৰ হৈ যেতিয়া পৰমাত্মাৰ সৈতে মিলন হয়, তেতিয়াই যোগৰ নিখুঁত অৱস্থা প্ৰাপ্তি হয়। जब बौद्धिक विचा…\nOur North East is very close to Adarniya PM Shri @narendramodi ji's heart. A small example of his concern about ou…\nAfter making his way into national political scene as PM in 2014, Adarniya Modi ji's leadership brought electoral f…\nপাৰ্থিৱ সম্পৰ্কৰ মায়া-মোহৰ পৰা মুক্ত হৈ কৰ্তব্য নিৰ্লিপ্তভাৱে কৰা উচিত। पार्थिव सम्पर्को के मोह-माया से मुक्त होक…\nগীতাই কৰ্মফলৰ বাসনাক ত্যাগ কৰি নিষ্কাম কৰ্মযোগী হ'বলৈ উপদেশ দিয়ে। गीता कर्मफल की इच्छा को त्यागकर निःस्वार्थ कर्म…\nMaking an aerial survey of Silchar town to assess the damage caused by floodwaters of Barak river.\nPackets containing food items, water bottles & essentials airdropped today at flood-hit Silchar by helicopters. W…\nজ্ঞান অন্বেষণেৰে গীতাৰ পৱিত্ৰ বাণীয়ে আমাৰ সমাজখনক মাৰ্গদৰ্শন কৰাই আহিছে ज्ञान अन्वेषण द्वारा गीता के पवित्र वाणी…\nTook an hour-long boat journey in different areas of Nagaon district to assess the situation arising out of the flo…\nकामाख्ये कामसम्पन्ने कामेश्वरि हरप्रिये | कामनां देहि मे नित्यं कामेश्वरि नमोऽस्तु ते || As the auspicious Ambubac…\nগীতা অধ্যয়নৰ দ্বাৰা জীৱনৰ প্ৰকৃত সত্য উপলব্ধি কৰিব পাৰি गीता के अध्ययन से जीवन के वास्तविक सत्यो को उपलब्ध किया…\nDuringavisit toaflood-affected area in Nalbari district.\nজীৱনত সুখ-দুখ, জয়-পৰাজয় সকলো সমভাবে ৰাখি সাহসেৰে আগুৱাই যোৱা উচিত जीवन में सुख-दुःख, जय-पराजय सभी को समानता में…


অচিনাকি অসমীয়া আৰু নীলা তিমিৰ কথা - মনোজ কুমাৰ ডেকা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nনীলা তিমিৰ খেলে সকলোকে কঁপাই তোলাৰ সময়ত এজন অসমীয়াৰ কথা মনলৈ আহিছে৷ মানুহজনৰ সৈতে নীলা তিমিৰ এক সম্বন্ধ আছে৷ সেইবিষয়ে আমাৰ বহুতেই নাজানে৷\nক্ষীণমীন মানুহ জনক দেখিলে কৰো মনলৈ বিশেষ একো ভাব নাহে! কাৰণ চেহেৰা impressive নহয়৷ হনু ওলোৱা, চকু গাতত সোমোৱা৷ চুলি কম৷\nদুই এজনৰ পৰা মই তেখেতৰ বিষয়ে শুনি লগ ধৰিলো৷ কালো, “ছাৰ, মোক অকণমান সময় দিয়ক৷ মোৰ, আপোনাৰ সৈতে কথা পাতিব মন গৈছে৷ “\nতেখেত এতিয়া মুম্বাইৰ স্থায়ী বাসিন্দা৷ গুৱাহাটীলৈ আহিছে দুদিনৰ বাবে৷ এদিন তেখেতে নিজে পঢ়া আৰু পৰৱৰ্ত্তী সময়ত শিক্ষক ৰূপে আন ছাত্ৰ ছাত্ৰীক পঢ়ুওৱা কলেজখনৰ আনুষ্ঠানত ভাগ লব৷ মাটিছে তেখেতক ৷ সম্বৰ্ধনাৰ বাবে৷ বাকী ৰৈ যোৱা তেখেতৰ সময়খিনি, সকলোকে মাত দিওঁতেই প্ৰায় শেষ হওঁ হওঁ৷\nতথাপি তেওঁ মোৰ আগ্ৰহক উপেক্ষা নকৰি পুৱা মাতিলে৷ পিছদিনা মই উভতগোৰে দৌৰদিলোঁ৷ লক্ষ্যস্থান শান্তিপূৰ হিলচাইদ৷ তাত তেওঁ সম্বন্ধীয় লোকৰ ঘৰত থাকিব৷ মোৰ সৈতে কথা পাতিব৷\nমই গৈ পোৱাৰ সময়ত তেখেত ৰৈ আছিল পদূলিমুখত৷ মোক আদৰিবলৈ৷ মই উপস্থিত হলো, তেওঁ মোক আদৰি নিলে আৰু সেয়া মোৰ সৌভাগ্য আছিল৷ কাৰণ তেখেত আছিল এনে এজন অসমীয়া যাক লৈ আমি গৰ্ব কৰিব পাৰো৷\nএদিন ৰাঘব কুমাৰ ডেকা ওলাই আহিছিল পঢ়িবলৈ৷ গুৱাহাটীলৈ৷ তেখেতে প্ৰাগজ্যোতিশ মহাবিদ্যালয়ৰ এগৰাকী ছাত্ৰ হিচাবে নিজৰ অধ্যয়নক আগুৱাই নিয়ে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেত মহাবিদ্যালয়ৰ এগৰাকী অধ্যাপক হিচাবে নিজক কৰে৷ কিছুদিন অধ্যাপনা কৰাৰ পিছত ৰাঘব কুমাৰ ডেকা ওলাই যায় বাহিৰলৈ৷ তেখেতৰ মনে বিচৰা বিষয় ভূ চুম্বকত্ত্ব বিষয়ক অধিক অধ্যায়নৰ বাবে৷\nসময় আগবাঢ়িল৷ নিজৰ অধ্যয়ণ বা একান্ত মনোযোগীতাই তেখেতক দেশৰ এগৰাকী শ্ৰেষ্ঠ ভূ চুম্বকীয় বৈজ্ঞানী ৰূপে কৰে৷ ভাৰতবৰ্ষত এই বিষয়ত অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰখনি বহলাই নিয়াৰ ক্ষেত্ৰত এইগৰাকী অসমীয়াৰ নাম শ্ৰদ্ধাৰে লোৱা হয়৷\nইয়াৰ পিছত ১৯৮৭ চনত শ্ৰী ৰাঘব কুমাৰ ডেকা’ই যাত্ৰা কৰে প্ৰায় মানৱ বৰ্জিত মহাদেশ এণ্টাৰটিকা’লৈ৷ সেয়া আছিল এক বৰ্ণিল অধ্যায়৷ পিছলৈ সেই কথা কেতিয়াবা ব্যাখ্যা কৰিম৷ চাৰিখন helicopter, দুবছৰ ৰ খাদ্য, ঘৰ সজা সামগ্ৰী লৈ যোৱা জাহাজখনত আছিল ভাৰতীয় সৈন্য বাহিনীৰ কেইবাগৰাকী সৈনিক, চিকিৎসক আদি৷ ডেকাই কৈছিল নিশাৰ সাগৰ পৃষ্ঠত আকাশৰ তৰাৰ বিৰাট ধেমালি৷ মায়াজাল! কৈছিল কেনেদৰে “গৰ্জনমুখৰ চল্লিশ“ পাৰ হোৱাৰ আগেয়ে সাগৰ দেৱতাক পূজা কৰা হৈছিল৷ কাৰণ গৰ্জন মুখৰ চল্লিছ সদায় অশান্ত৷ ডেকা’ই কৈছিল, কেনেদৰে এখন গাওঁ ৰ দৰে বিশাল জাহাজ কাগজৰ টুলুঙা নাও ৰ দৰে কঁপিছিল৷\nগৰ্জন মুখৰ চল্লিশ পাৰ হোৱাৰ পিছত ৰৌদ্ৰজ্বল পুৱা দেখিছিল জাক জাক নীলা তিমি৷ সিঁহতে যেন তেওঁলোকক আগুৱাই নিছিল৷ পানী আৰু বৰফৰ টুকুৰাবোৰ যেন হিৰাৰ খনিহে আছিল৷ চিকমিকণিত চকু জাপ খাই গৈছিল৷ কেওফালে পেনগুইনবোৰে আপোনমনে ঘূৰি ফুৰিছিল৷ তাত তেওঁ প্ৰায় ৫০০দিন আছিল গবেষণাৰ বাবে৷ সেয়া এক ৰোমাঞ্চকৰ অধ্যায়৷ সেই অঞ্চলৰ পানীৰ কোনো খনিজাত যৌগ নেথাকে বাবে তেওঁলোকে লগত লৈ যোৱা ফলৰ ৰস খাইছিল যথেষ্ট পৰিমাণে৷ পৰিবাৰে সন্তান ধাৰণ কৰাৰ তিনিমাহ পিছতেই ডেকা গৈছিল পৃথিৱীৰ সিটো মুৰলৈ৷ ঘূৰি অহাৰ কোনো প্ৰতিশ্ৰুতি নাই…৷ তেওঁ উভতি অহাৰ আগেয়ে তেওঁৰ ছোৱালীক মাকে পৃথিৱীৰ পোহৰ দেখুৱাছিল৷ ৰৈ আছিল তেওঁলোক৷ পৃথিৱীৰ সিটোমুৰৰ দেশখনৰ পৰা উভতি অহাৰ আগেয়ে বৰফত ডেকাই লিখি আহিছিল মহাপুৰুষ দুজনাৰ নাম৷\nAntartikaলৈ যোৱা প্ৰথম গৰাকী অসমীয়া হৈ উভতি আহি ডেকাই হাত মেলিছিল জীয়েকলৈ৷ অচিনাকি মানুহ দেখি কণমানজনীয়ে চিঞৰি চিঞৰি কান্দিছিল!\n১৯৮৭ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত তেখেতে যাত্ৰা কৰিছিল৷ উভতি আহিছিল ১৯৮৯ চনৰ মাৰ্চ মাহত৷ তেখেতে অৱস্থান গ্ৰহণ কৰিছিল প্ৰায় মানৱ বৰ্জিত মহাদেশ খনৰ ৭০°দক্ষিণ আৰু ২০°পূবত৷ তাত তেওঁ মুঠতে ৪৮৫ দিন আছিল৷\nৰাঘব ডেকাই ২০০৫ চনত লাভ কৰিছিল Association of Geomagnetism and Aeronomy Medal. এনে সন্মান পোৱা তেৱেঁই একমাত্ৰ অসমীয়া৷ ডেকাই কৈছিল, সপ্তম ভাৰতীয় বৈজ্ঞানিক অভিযানৰ অংশ ৰূপে এণ্টাটিকালৈ যোৱাতো আছিল তেওঁৰ সৌভাগ্য৷ তেওঁৰ বৰণীয়া অভিজ্ঞতা৷\n← টাও কাহিনী – অসীম শইকীয়া\nবিছা – উৎপলা কৌৰ →\nশিক্ষা বিভাগৰ অশিক্ষা (ৰাজীৱ ৰঞ্জন)


পৰীক্ষা, জীৱনৰ সফলতা আৰু যুগৰ পৰিৱর্তনঃ কিছু আনুসংগিক চিন্তা — Vikaspedia\nপৰীক্ষা- বহুতৰ বাবেই ভীতি তথা সংশয়ৰ এক শব্দ। এই শব্দটোৰ সৈতে এনে এক অদৃশ্য শক্তি জড়িত হৈ আছে যে ইয়াৰ কথা শুনিলেই যিকোনো মানুহৰ অন্তৰত সামান্যতম হলেও ভয়ৰ সৃষ্টি নোহাৱাকৈ নাথাকে। ইয়াৰ লগতে জড়িত হৈ আছে মানৱ মনৰ ভয়, উদ্বেগ, সংকোচ আদি অনুভূতিবোৰ। পৰীক্ষা বুলিলেই এক অনাকাংক্ষিত আশংকা, ভীতি তথা উদ্বিগ্নতাৰ সন্মুখীন হোৱা দেখা যায়। এনে ভয় তথা উদ্বিগ্নতাৰ বাবেই বহুতেই ইয়াক এৰাই চলাব বিচাৰে। কিন্তুআমি যিমানেই ইয়াৰ পৰা আতৰি থাকিবলৈ চেষ্টা নকৰো কিয় পৰীক্ষাই আমাক কেতিয়াওঁ পিছ নেৰে। কোৱা হয় যে পৰীক্ষাৰ অবিহনে ছাত্ৰ জীৱনেই হ’ল আটাইতকৈ সুখৰ জীৱন। মানুহে নিজৰ শিক্ষা জীৱনত বহুতো পৰীক্ষাৰ সন্মুখীন হয় যদিওঁ প্ৰকৃত পৰীক্ষা হাইস্কুল শিক্ষান্ত বা শেহান্ত পৰীক্ষাৰ পৰাহে আৰম্ভ হয় যাৰ প্ৰভাৱ মানুহৰ ভৱিষ্যত জীৱনত পৰে। যদিও বহুজনে এই পৰীক্ষাটোৰ কোনো গুৰুত্ব নাই বুলি কব খোজে তথাপিতো এই পৰীক্ষাৰ সফলতাৰ ওপৰত মানুহৰ ভৱিষ্যত জীৱনৰ সফলতা কিছু পৰিমাণে হলেওঁ নিৰ্ভৰ কৰে। এই পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ছাত্ৰ- ছাত্ৰীসকলে নিজৰ পচন্দৰ শাখা বাচনি কৰি এখন মন পচন্দৰ কলেজত নামভৰ্তি কৰে। ছাত্ৰ- ছাত্ৰীয়ে নিজৰ বিদ্যালয় পৰ্য্যায়ৰ দেওনা পাৰ হৈ অতিক্ৰম কৰে মহাবিদ্যালয় পৰ্য্যায়লৈ। আৰম্ভ হয় আন এক জীৱন। কলেজীয়া পৰ্য্যায়ত দুবছৰীয়া অভিজ্ঞতাৰ পিছত আহে উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষা। যি পৰীক্ষাৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰে মানুহৰ জীৱন সুঁতিৰ গতি। এই পৰীক্ষাৰ সফলতাৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰে মানুহৰ ভৱিষ্যত জীৱনৰ সফলতা। এই পৰীক্ষাত বহুজনে আশা কৰা ধৰণে ফলাফল পায়, বহুতে নাপায় আৰু বহুজনে আশা কৰাতকৈ অধিক উন্নত ফলাফল কৰিবলৈ সক্ষম হয়। প্ৰকৃততে কলেজীয়া জীৱন আনন্দোচছল, নানান আশা- আকাঙ্ক্ষাৰে ভৰা। বহুতে এইসময়ছোৱাত স্বপ্নৰ দুবাহুত উটি-ভাঁহি ফুৰি নিজৰ জীৱনৰ কথা পাহৰি যায়, যাৰ ফলত আশা কৰা ধৰণে ফলাফল কৰিবলৈ সক্ষম নহয়। আচলতে এই দুবছৰীয়া কলেজীয়া সময়খিনিয়ে মানুহৰ জীৱন গঢ়াৰ প্ৰকৃত সময়।\nএইটো সময়তে যিহেতু হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষা তথা উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষা সমূহ অনুষ্ঠিত হয় আৰু বৰ্তমান যুগত জীৱনত কিবা এটা বিশেষ কৰি দেখুৱাবলৈ হ’লে এই দুটা পৰীক্ষাত ভালদৰে উত্তীৰ্ণ হ’বই লাগিব। মই এই পৰীক্ষা আৰু যুগৰ পৰিৱর্তনত সলনি হোৱা জীৱনৰ সফলতাৰ সুত্ৰ সম্পৰ্কে কিছু আলোচনা কৰিম।\nবৰ্তমান গোলকীকৰণৰ যুগ। যান্ত্ৰিকতাই কোঙা কৰি পেলাইছে আধুনিক সমাজ। বৰ্তমান দ্ৰুতগতিত পৰিৱর্তন হৈছে মানুহৰ চিন্তাধাৰা, সলনি হৈছে সামাজিক গতিধাৰা। ইয়াৰ লগে লগে সলনি হোৱা দেখা গৈছে শিক্ষিতৰ সুত্ৰ। বর্তমান সময়ত কেৱল এখন উচ্চ নম্বৰ প্ৰাপ্ত নম্বৰ তালিকাই হৈছে শিক্ষিতৰ সুত্ৰ। কিন্তু কেৱল এখন উচ্চ নম্বৰ প্ৰাপ্ত নম্বৰ তালিকাৰ অধিকাৰী হ’লেই ছাত্ৰ বা ছাত্ৰীগৰাকী শিক্ষিত নহয় যদিহে তেওঁ সমাজ তথা দেশৰ কথা একোৱেই নাজানে। বর্তমান আমাৰ পিতৃ মাতৃ সকলৰ ভাৱধাৰা সলনি হোৱা দেখা গৈছে। তেওঁলোকৰ মতে এখন উচ্চ নম্বৰ প্ৰাপ্ত নম্বৰ তালিকাৰ অধিকাৰী আৰু জীৱনত ডাক্টৰ বা ইঞ্জিনিয়াৰ হোৱাটোৱেই হৈছে সন্তানৰ জীৱনৰ শেষ কামনা। কিন্তু পিতৃ মাতৃ তথা সমাজখনে বুজি নাচায় সন্তানবোৰৰ মনৰ কথা, তেওঁলোকৰ সন্তানে মনত কি অনুভৱ কৰে, তেওঁলোকে প্ৰকৃততে কি হ’ব বিচাৰে? পিতৃ মাতৃ সকলৰ মতে তেওঁলোকৰ সন্তান ডাক্টৰ বা ইঞ্জিনিয়াৰ হ’বই লাগিব। অভিভাৱকসকলৰ এনে ভাৱধাৰাৰ বাবেই তেওঁলোকে সন্তানৰ ওপৰত জাপি দিয়ে অত্যাধিক বোজা। যি বোজাৰ ভৰ হয়তো বহু সন্তানেই সহ্য কৰিব নোৱাৰে। বহু সন্তানে এই হেঁচা সহ্য কৰিব নোৱাৰি নাইবা এই যাত্ৰাত সফল হ’ব নোৱাৰি আত্মহত্যাৰ পথ পর্যন্ত বাছি লোৱা দেখা যায়। প্ৰত্যেক পিতৃমাতৃযে তেওঁলোকৰ সন্তানটি জীৱনত সফল হোৱাটো বিচাৰে। কিন্তু সন্তানটিয়ে নিজৰ সামর্থ্যৰ ভিতৰতহে ফলাফল কৰিবলৈ কৰিব পাৰিব। কিন্তু সন্তানটিৰ ওপৰত অধিক হেঁচা দিলেই উন্নত ফলাফল কৰিব নোৱাৰে। কাৰণ এখন কটাৰীৰ জোখৰ লোক অধিককৈ কোবাই এখন দা প্ৰস্তুত কৰিব বিচাৰিলে জোখৰ দা নহয় বৰং লো খিনি অথলেহে যাব। লগতে সমাজ বিজ্ঞানীসকলৰ মতেও সন্তানৰ ওপৰত প্ৰয়োগ কৰা এনে হেঁচাৰ বাবেই বর্তমান নৱপ্ৰজন্ম এক ভীতিগ্ৰস্ততাৰ সন্মুখীন হোৱা দেখা যায় যাৰ ফলত তেওঁলোকে নিজৰ যোগ্যতাৰ পৰাও বহুখিনি তললৈ নামি আহে।\nএতিয়া প্ৰশ্ন হয় ডাক্টৰ বা ইঞ্জিনিয়াৰ নোহোৱাকৈ জীৱনত সফল হ’ব নোৱাৰি নেকি? জীৱনত ডাক্টৰ বা ইঞ্জিনিয়াৰ নোহোৱাকৈয়ে জীৱনটো সুন্দৰভাৱে চলাই দিব পাৰি। কাৰণ প্ৰতিগৰাকী ছাত্ৰ ছাত্ৰীয়ে জীৱনত ডাক্টৰ বা ইঞ্জিনিয়াৰ হব নোৱাৰে। ছাত্ৰ ছাত্ৰী তথা অভিভাৱকসকলে জীৱনত ডাক্টৰ বা ইঞ্জিনিয়াৰ হোৱাটোৱেই জীৱনৰ শেষ কামনা বুলি নাভাৱি তাৰ সলনি ভালকৈ পঢ়া শুনা কৰি আই এ এছ, আই পি এছ, আই চি এছ, এ চি এছ আদি প্ৰশাসনিক পৰীক্ষা সমূহত অৱত্তীর্ণ হব পাৰে আৰু এই পৰীক্ষাসমূহত উত্তীৰ্ণ হৈ সমাজ তথা দেশৰ সেৱাত নিজকে ব্ৰতী কৰিব পাৰে। অৱশ্যে এনে পৰীক্ষাত সফল হৈ মন্ত্ৰী আমোলাৰ তলতীয়া হৈ ঘোচখোৰ বিষয়া হব নালাগে। ইয়াৰ উপৰিও স্বাধীনভাৱে ব্যৱসায় তথা চৰকাৰী অনুদানেৰে খেতিকৰিও জীৱনত উন্নতি কৰিব পৰা যায়। যি শিক্ষকে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক মানুহ হিচাপে গঢ় দিয়ে সেই শিক্ষা বৃত্তিটো বৰ্তমান বহুজনে অসন্মানৰ দৃষ্টিৰে চোৱা দেখা যায়।\nবহুত টকা আৰু গাড়ীৰ গৰাকী হৈ এক বিলাসী জীৱন যাপন কৰাটোৱেই জীৱনৰ সফলতা নহয়। কিন্তু বৰ্তমান যুগত জীৱনত কিবা এটা বিশেষ কৰি দেখুৱাবলৈ হ’লে হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষা তথা উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষাৰ সন্মুখীন হ’বই লাগিব। সেয়েহে পৰীক্ষাৰ নাম শুনিলেই কেতিয়াওঁ ভয় বা ভীতিগ্ৰস্ততাৰ সন্মুখীন হ’ব নালাগে। তাত কেনেকৈ ভালদৰে উত্তীর্ণ হ’ব পাৰি সেই কথাহে চিন্তা কৰিব লাগে। লগতে বহুতে পৰীক্ষা গৃহত কিছুমান অসৎ পন্থা গ্ৰহণ কৰা দেখা যায়। এইবোৰৰ পৰা সমূলি আঁতৰত থাকিব লাগে। আনকি আজিকালি বহু শিক্ষকে ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ এই কার্য্যত সহায় কৰা দেখা যায়। শেষত এজন সদ্য উত্তীর্ণ হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষার্থী হিচাপে কেইটামান কথাই ক’ব খোজোঁ -\n১. পৰীক্ষাক কৈ কেতিয়াওঁ উদ্বেগৰ সন্মুখীন হ’ব নালাগে। উদ্বেগে সকলো কামতে বাধা আনে।\n২. কোনো বিষয়কে টান হিচাপে ল’ব নালাগে।\n৩. সকলো পৰীক্ষাতে পৰীক্ষাৰ সময় যিহেতু ৩ ঘণ্টা সেয়েহে পৰীক্ষাগৃহত অযথা কথা মনলৈ নানি কেনেকৈ এই সময়খিনিৰ সৎ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি সেই কথাহে চিন্তা কৰিব লাগে।\n৪. সদায় স্বাভাৱিক অৱস্থাৰ মাজেৰেই পৰীক্ষাৰ মুখামুখি হ’ব লাগে।


লক্ষ্য ২০২১ৰ নিৰ্বাচন! : ৰাজ্যিক বিজেপিৰ নতুন কমিটি গঠন; কোন কোন হ’ল অন্তৰ্ভুক্ত?\nমহিলাক অগ্ৰাধিকাৰ; গুৰুত্বপূৰ্ণ পদত পূৰ্বৰ বহুকেইখন মুখ\nগুৱাহাটী , August 4, 2020 2:02 pm\nৰাজ্যিক বিজেপিৰ নতুন কমিটি গঠন কৰা হৈছে।\nদিছপুৰ লাষ্টগেটস্থিত গড়কপ্তানি বিভাগৰ আলোচনা আৰু প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰত অনুষ্ঠিত বিজেপি বাৰ্তা উন্মোচন অনুষ্ঠানতে ৰাজ্যিক বিজেপিৰ সভাপতি ৰঞ্জিত দাসে ঘোষণা কৰে নতুন কমিটিখন।\nএইবাৰৰ কমিটিখনত মহিলাক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হৈছে বুলি ৰঞ্জিত দাসে দাবী কৰাৰ লগতে ২০ জনীয়া কমিটিৰ ৬ টাকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ পদত মহিলাক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হৈছে বুলি তেওঁ সদৰী কৰে।\nকমিটিৰ পুৰুষৰ উপ সভাপতি পদত প্ৰাক্তন আয়ুক্ত তথা ৰাজ্যিক বিজেপিৰ প্ৰাক্তন ৰাজ্যিক মুখপাত্ৰ স্বপ্ননীল বৰুৱা। ১৯৯৪ চনৰ পৰা বিজেপিৰ সৈতে জৰিত হৈ থকা কাৰ্বিআংলংৰ ৰতন তেৰণ, প্ৰাক্তন সাধাৰণ সম্পাদক পুলক গোহাঁই, প্ৰাক্তন ৰাজ্যিক মুখপাত্ৰ জয়ন্ত দাস আৰু জয়ন্ত মল্ল বৰুৱাও উপ সভাপতি পদত অধিষ্ঠিত হৈছে।\nইয়াৰোপৰি, মহিলা উপ সভানেত্ৰী পদত ডিব্ৰুগড়ৰ ড০ হেমপ্ৰভা বৰঠাকুৰ, মহিলা মৰ্চাৰ প্ৰাক্তন সভানেত্ৰী বিজুলী কলিতা মেধি, প্ৰাক্তন অগপ নেত্ৰী ৰেখাৰাণী দাস বড়োক নিয়োগ কৰা হৈছে।\nআনহাতে, সাধাৰণ সম্পাদক পদত তিনিগৰাকীকৈ সাংসদক দায়িত্ব দিয়া হৈছে। শিলচৰৰ সাংসদ ৰাজদ্বীপ ৰয়, যোৰহাটৰ সাংসদ তপন কুমাৰ গগৈ, তেজপুৰৰ সাংসদ পল্লৱলোচন দাসক সাধাৰণ সম্পাদকৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছে।\nসাধাৰণ সম্পাদকসকলে বিধানসভা নিৰ্বাচনত অংশগ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰিব বুলি ৰঞ্জিত দাসে উল্লেখ কৰে।\nসাংগঠনিক সাধাৰণ সম্পাদক হিচাপে পূৰ্বৰ ফনীন্দ্ৰ নাথ শৰ্মাকে দায়িত্ব দিয়া হৈছে।\nকোষাধ্যক্ষ হিচাপেও পূৰ্বৰ ৰাজকুমাৰ শৰ্মাক দায়িত্ব দিয়া হৈছে।\nসহ কোষাধ্যক্ষ পদত মনোজ সাৰাদক দায়িত্ব দিয়া হৈছে।\nসম্পাদক হিচাপে পুনৰবাৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছে দীপলু ৰঞ্জন শৰ্মা আৰু কিশোৰ উপাধ্যায়ক। তেওঁলোকৰ লগতে নতুনকৈ কন্ঠশিল্পী কৃষ্ণমণি চুতীয়া, সুকুমাৰ বিশ্বাস, বেনুধৰ নাথ, তৰংগ গগৈ, ৰ’চি ৰয়(সম্পাদিকা) অকণি গগৈ (সম্পাদিকা) আৰু ৰূপামণি দাস(সম্পাদিকা)ক দায়িত্ব দিয়া হৈছে।\nইয়াৰোপৰি, যুৱ মৰ্চাৰ সভাপতি হিচাপে পুনৰ অনুপ বৰ্মণকে দায়িত্ব দিয়া হৈছে।\nমহিলা মৰ্চাৰ সভানেত্ৰী হিচাপে অধিবক্তা অপৰাজিতা ভুঞাক দায়িত্ব দিয়া হৈছে।\nঅনুসূচিত জনজাতিৰ সভাপতি হিচাপে হৰেণ দেউৰী, অনুসূচিত জাতিৰ সভাপতি নবাৰুণ মেধি, OBC মৰ্চাৰ সভাপতি বিতোপন ৰায় দিহিঙ্গীয়া, কিষাণ মৰ্চাৰ সভাপতি প্ৰফুল্ল বৰা, চাহ মৰ্চাৰ সভাপতি প্ৰহ্লাদ গোৱালা আৰু সংখ্যালঘু মৰ্চাৰ সভাপতি হিচাপে মোক্তাব হুছেইন খানক দায়িত্ব দিয়া হৈছে।


নীলা খামৰ চিঠি-পূৰ্ণিমা বৰঠাকুৰ\nHomeনীলা খামৰ চিঠি\nজয় জয়তে তোমালৈ মোৰ হিয়াভৰা শ্ৰদ্ধাৰে সেৱা জনালোঁ ৷ আশাকৰোঁ কুশলে আছা? দেউতাৰ মৃত্যুৰ পিছত তুমিয়েই আমাৰ দেউতা৷ আঁচলতে কথাটো কোৱা মোৰ সম্পূৰ্ণ শুদ্ধ হোৱা নাই খুৰাদেউ৷ আজিৰ উপলব্ধিত সঁচাকৈ দেউতা জীয়াই থাকোঁতেও, জন্ম নিদিলেও তুমিহে আমাৰ আঁচল পিতা আছিল যেন ভাৱ হয় ৷ দেউতাই জীৱনৰ সৰহখিনি সময় বাহিৰে বাহিৰেই চাকৰি কৰি কটাইছিল৷ আমাৰ সাতোটা ককাইভাই বাইভনীক তুমিয়েই শাসন কৰিছিলা। পঢ়া-শুনা খোৱা পিন্ধাৰ পৰা স্কুলৰ পৰা ঘৰত কৰিবলৈ দিয়া পাঠ্যপুথিৰ গৃহকৰ্ম কে সকলো চোৱাচিতাৰ দায়িত্ব তুমিয়েই পালন কৰিছিলা৷ তোমাৰ চেকনিৰ আগৰ শাসনৰ বাবেই আমাৰ গোটেই কেইটা ল’ৰা-ছোৱালী পঢ়াইশুনাই বৰ ভাল হ'লোঁ ৷ ডাঙৰ দাদা প্ৰশাসনিক উচ্চ পদস্থ বিষয়া, সৰু দাদা পঞ্চায়তৰ ব্লক অফিচাৰ , ডাঙৰ ভাইটি কটন কলেজৰ অধ্যাপক , সৰুভাইটি ৰেলোৱে বিষয়া, ডাঙৰ বাইদেউ ডাক্তৰ , সৰুবাইদেউ ট্ৰেজাৰি বিষয়া আৰু মই ! মই সৰুকৈ হ'লেও এখন কলেজৰ প্ৰবক্তা ৷\nসৰুতে আপুনি যেতিয়া দাদা বাইদেউহঁতে কিবা ভুল কৰিলে বা পঢ়া সময় মতে নকৰিলে অথবা মিছা মাতিলে শাস্তি হিচাপে চেকনিৰ কোব দিছিলে তেতিয়া মোৰ তোমালৈ খুউৱ খং উঠিছিল৷ মই তেতিয়া বহুত সৰু আছিলোঁ যদিও দাদা বাইদেউ হঁতৰ দৰে ভয়াতুৰ নাছিলোঁ ৷ তোমাৰ চেকনিৰ কোব খাই দাদা বাইদেউহঁতে যেতিয়া উচুপি উচুপি কান্দি থকা দেখিছিলোঁ মই সেই চেকনি ডাল মনে মনে ভাঙি পেলাইছিলোঁ৷ প্ৰথমে আপুনি চেকনিডাল কোনে ভাঙিলে সেই কথা বাৰে বাৰে সোধাৰ পিছতো সৈ কঢ়া নাছিলোঁ আৰু তেতিয়া সকলোকে কানত ধৰাই আঠু কঢ়াঁই ৰাখিছিলা ৷ সেই শাৰীটোত কিন্তু মই নাছিলোঁ ৷ কাৰণ মই বহুত সৰু হৈ থকাৰ বাবে সেই শাস্তি মোৰ ভাগত পৰা নাছিল৷ দাদা বাইদেউহঁতে উপৰিঞ্চি শাস্তি পাইয়ো মোৰ কথা কৈ দিয়া নাছিল ৷ এনেদৰে কেইবাদিনো হোৱাৰ অন্তত এদিন তোমাৰ খুউৱ খং উঠিছিল ৷ সিদিনা তুমি আঠু কঢ়াৰ পৰিৱৰ্তে গোহালিত গৰুৰ পঘাৰে বান্ধি থব খুজিছিলা ৷ মোৰ ধৈৰ্য্যৰ বান্ধ হেৰাই গৈছিল আৰু সেইদিনা মই সৈ কাঢ়িছিলোঁ যে " চেকনি এছাৰিডাল সদায় ময়ে ভাঙো " ....৷\n“ পিটকলি ছোৱালী এজনীৰ ইমান সাহস , ৰ’ আজি তোক মই .... ” বুলি মোৰ ফালে চোঁচা লওঁতেই মোৰ ভাগ্য ভাল আছিল যে আমাৰ এল.পি স্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক আহিছিল ৷ আৰু মোৰ ফালে চোঁচা লোৱা মানুজনক মানে তোমাক ৰখাই যি কৈছিল সেইয়া শুনি তুমি মোক শাস্তি দিয়াৰ বিপৰীতে দুবাহুৰ মাজত সোমোৱাই মৰম কৰিছিলা ৷ তুমি বুজি পাইছিলা মোৰ সুন্দৰ ভৱিষ্যতৰ কথা ৷ ছাৰে যেতিয়া কৈছিল "তোৰ ভতিজাৰে ক শ্ৰেণীত প্ৰথম হৈ পাছ কৰিছে, যা চাহ আনগৈ৷” তোমাৰ মোৰ প্ৰতি সিদিনা খং নহয় মৰমৰ মৌ বৰষিছিল ... আৰু সন্ধিয়ালৈ এগালমান লুজেঞ্চ আনি দিছিলা ৷ তেতিয়াৰ দিনত এই লজেঞ্চ বহুত ডাঙৰ মিঠাই আছিল ৷ আজিৰ মলাই চমচমৰ দৰে সোৱাদ ....\nবাৰু খুৰাদেউ তোমাক বুজিবলৈ মোৰ বহুত সময়ৰ প্ৰয়োজন হ’ল৷ আজি মোৰ তোমাক ক’বলৈ বহুত কথা আছে ৷ একেদিনাই ক’ব নোৱাৰিম জানা কাৰণ ময়ো এতিয়া দুটা সন্তানৰ মাতৃ , এখন ঘৰৰ বোৱাৰী৷ বহুত কৰিব লগা থাকে ৷ সেয়ে আজিলৈ সামৰোঁ দেই খুৰাদেউ ৷ পুনৰ শ্ৰদ্ধা জনালোঁ। খুৰিদেউকো মোৰ শ্ৰদ্ধা জনালোঁ ... ৷ সোনকালেই মই তোমালৈ মোৰ ক’ব লগীয়া বাকিখিনি কথা লিখিম ৷ তুমি মাথোঁ কুশলে থাকা ৷\nতোমাৰ মৰমৰ ভতিজা\n✍পূৰ্ণিমা বৰঠাকুৰ বেজবৰা\nTags: নীলা খামৰ চিঠি পূৰ্ণিমা বৰঠাকুৰ


#Hemorroids Archives - fitassam\nহাৰ্নিয়া কি? ইয়াৰ লক্ষণ, কাৰণ আৰু জটিলতা-Hernia causes, symptoms and prevention in assamese\nবগা দাগ লিউকোডাৰ্মা বা ভিটিলিগো কাৰন, লক্ষণ আৰু প্ৰতিকাৰ- Leucoderma or Vitiligo causes ,symptoms and prevention in assamese\nবুকু জ্বলাপোৰা কিয় হয়? ইয়াৰ কাৰন আৰু প্ৰতিকাৰ-Heartburn causes, symptoms and prevention in assamese\nপেটৰ ৰোগ- Stomach disease বিভিন্ন ৰোগ আৰু প্ৰতিকাৰ হেমোৰয়েড বাা পাইলচ ৰোগ- Hemorrhoid or piles desease\nহেমোৰয়েড বা পাইলচ সম্পৰ্কে সৱিশেষ… Hemorrhoids or piles\n31/03/2021 19/05/2021 Admin0Comments #Constipation, #fitassam, #Hemorroids, #Piles, #কোষ্ঠকাঠিন্য, #পাইলচ, #পেটৰৰোগ, #হেমোৰয়দ\nহেমোৰয়েদ ৰোগ(hemorrhoids) – যাক পাইলচ (piles) বোলা হয় – এই ৰোগত মলদ্বাৰ আৰু মলাশয় মধ্যেৰ শিৰাসমূহত ফোলাভাব আৰু উত্তেজনা সৃষ্টি কৰে। এয়া সাধাৰণতে শৌচদ্বাৰ আৰু মলাশয়ত উপস্থিত শিৰাসমূহ এটি “varicose vein” ৰোগ। পাইলচ মলদ্বাৰৰ অভ্যন্তৰৰ অংশত বা মলদ্বাৰৰ বাহিৰৰ অংশত হব পাৰে।\nক্লাষ্টাৰ মুৰৰ বিষ বিভিন্ন ধৰণে হ’ব পাৰে। এই বিষ পুনৰাবৃত্তি হ’ব পাৰে অৰ্থাৎ দিনত কেইবাবাৰো বা আনকি দিনটোৰ এটা নিৰ্দিষ্ট সময়তো মুৰৰ বিষ হ’ব পাৰে৷ এই মুৰবিষত অত্যাধিক বিষ আৰু অস্বস্তি হয়। এনে মুৰৰ বিষৰ ফলত মুৰৰ এটা অংশত বা চকুৰ ওচৰত ইমান তীব্ৰ, তীক্ষ্ণ বিষ হয় যে ৰোগী সাৰ পায় যায় আৰু কেইবা সপ্তাহ আৰু মাহধৰি আপোনাৰ মূৰত থুপখাই থাকে বা খং হিচাপে বিষ অব্যাহত থাকে। সেইকাৰণে ইয়াক এই নাম ক্লাষ্টাৰ মুৰৰ বিষ দিয়া হৈছে।\n21/09/2021 21/09/2021 Admin 0\nআয়ুৰ্বেদ-Ayurveda ছালৰ ৰোগ আৰু প্ৰতিকাৰ-skin diseases\n09/09/2021 09/09/2021 Admin 0\n#Assam #assamese #Assamese quote #Assamese status #Assamhealth #Constipation #Dementia #fitassam #Heart #Myassam #Nutrition For Kids #psoriasis #skinproblem #Uricacid #womens health #অসম #অসমীয়া #আয়ুৰ্বেদ #ইউৰিকএচিড #কভিড১৯ #Covid #covid 19 #কোষ্ঠকাঠিন্য #গ্ৰীনটি #ডিমেনচিয়া #পেটৰ সমস্যা #বনৌষধী #হৃদৰোগ anymeds assam Assamese Assamese herbs Asthma Fitassam Kidney stone Vitamindঅসম অসমীয়া আয়ুৰ্বেদ এজমা ঔষধীগছ কিডনী পাথৰ কিডনী স্টন পেটৰ ৰোগ- Stomach disease বনদৰৱ বনৌষধি হাপানী