Pornography Case: ৰাজ কুন্দ্ৰা গোচৰত শিল্পা চেট্টীৰ ভূমিকা কি ?– News18 assam\nPornography Case: কি হ'ব শিল্পাৰ ? ৰাজ কুন্দ্ৰা গোচৰত শিল্পা চেট্টীৰ ভূমিকা কি ? আৰক্ষীয়ে প্ৰকাশ কৰিলে গোপন কথা...\nগোচৰটো ছয় মাহৰ বাবে গভীৰভাৱে তদন্ত কৰা হৈছিল। পৰ্যাপ্ত প্ৰমাণ সংগ্ৰহ কৰিছিল, যাৰ পিছত ৰাজ কুন্দ্ৰাক আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল।\nবলীউডৰ অভিনেত্ৰী শিল্পা চেট্টীৰ স্বামী আৰু প্ৰখ্যাত ব্যৱসায়ী ৰাজ কুন্দ্ৰাৰ নাম পৰ্ণগ্ৰাফী গোচৰত উল্লেখ কৰা হৈছে। আৰক্ষীয়ে তেওঁক ২৩ জুলাইলৈকে আৰক্ষীৰ জিম্মালৈ প্ৰেৰণ কৰিছে। ঘটনাটো ২০২১ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত পোহৰলৈ আহিছিল। ৰাজ কুন্দ্ৰাক আৰক্ষীয়ে কেইবামাহ অপেক্ষা কৰি পৰ্যাপ্ত প্ৰমাণ সংগ্ৰহ কৰাৰ পিছত গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল। গোচৰটোৰ এজন অভিযুক্ত ৰাজ কুন্দ্ৰাক মঙলবাৰে মুম্বাইৰ এখন সত্ৰ আদালতত হাজিৰ কৰোৱা হৈছিল য'ত আদালতে অপৰাধ শাখাৰ আৰক্ষীৰ দাবী স্বীকাৰ কৰে আৰু অভিযুক্ত ৰাজ কুন্দ্ৰাক আৰক্ষীৰ জিম্মালৈ প্ৰেৰণ কৰে। তেওঁক মুম্বাইৰ বাইকুল্লা কাৰাগাৰলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হৈছে। বিষয়টো পোহৰলৈ অহাৰ পিছত, প্ৰশ্ন উত্থাপিত হৈছিল যে শিল্পা চেট্টীৰো বিষয়টোত কোনো ভূমিকা আছিল নেকি? এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দি আৰক্ষীয়েও এই ৰহস্যটো উন্মোচন কৰিছে।\nফেব্ৰুৱাৰী ২০২১ আৰু জুলাইৰ ভিতৰত, আৰক্ষীয়ে গোচৰটো সমাধান কৰিবলৈ যথেষ্ট হোমৱৰ্ক কৰিছিল, যাৰ পিছত আৰক্ষী ৰাজ কুন্দ্ৰাৰ কাষ পাইছিল। গোচৰটো ছয় মাহৰ বাবে গভীৰভাৱে তদন্ত কৰা হৈছিল। পৰ্যাপ্ত প্ৰমাণ সংগ্ৰহ কৰিছিল, যাৰ পিছত ৰাজ কুন্দ্ৰাক আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল। মুম্বাই আৰক্ষীৰ যুটীয়া আয়ুক্ত মিলিন্দ ভাৰম্বেয়ে মঙলবাৰে সমগ্ৰ বিষয়টোৰ বিষয়ে সংবাদ মাধ্যমক অৱগত কৰিবলৈ এখন সংবাদমেল অনুষ্ঠিত কৰিছিল। যুটীয়া চিপিয়ে এই লোকসকলে ব্যৱসায়ত কেনেদৰে কাম কৰিছিল বৰ্ণনা কৰিছিল আৰু গোচৰটোত শিল্পা চেট্টীৰ ভূমিকাও স্পষ্ট কৰিছিল।\nশিল্পাৰ বিৰুদ্ধে কোনো প্ৰমাণ নাই\nআমি এতিয়ালৈকে শিল্পা চেট্টীৰ সক্ৰিয় ভূমিকাৰ কোনো প্ৰমাণ পোৱা নাই। আমি অনুসন্ধান কৰি আছো। আমি ভুক্তভোগীসকলক আগবাঢ়ি আহি অপৰাধ শাখাৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিবলৈ অনুৰোধ জনাইছো। আমি প্ৰয়োজনীয় পদক্ষেপ লম।\nপ্ৰমাণৰ ভিত্তিত ৰাজক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছে\nযুটীয়া চিপিয়ে কৈছে যে গোচৰটোৱে উমেশ কামাতৰ দৰে নিৰ্মাতাসকলক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছে যিসকলে ৰাজ কুন্দ্ৰাৰ ইণ্ডিয়া অপাৰেচনৰ তত্বাৱধান কৰি আছিল। হটশ্বটএপটো VIAN কোম্পানীৰ জৰিয়তে চোৱা হৈছিল। অভিযানকালত আমি প্ৰমাণ পাইছো যাৰ আধাৰত ৰাজ কুন্দ্ৰাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছে।\nৰিয়ান থাৰ্পক মঙলবাৰে মুম্বাইৰ ওচৰৰ নেৰালৰ পৰা গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল। দুয়োকে তেতিয়া আদালতত হাজিৰ কৰোৱা হৈছিল। আদালতে ৰাজ আৰু ৰিয়ানক ২৩ জুলাইলৈকে আৰক্ষীৰ জিম্মালৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল।\nFirst published: July 21, 2021, 10:00 IST


মাতৃ শক্তি! চাইকেলেৰে মহাৰাষ্ট্ৰৰ পৰা বৈষ্ণুদেৱীলৈকে ২২০০ কিলোমিটাৰৰ দুঃসাহসিক যাত্ৰা ৬৫ বছৰীয়া বৃদ্ধাৰ, ভিডিঅ’ই মোহিত কৰিব আপোনাক!68-year-old-woman-from-maharashtra-is-cycling-all-the-way-to-vaishno-devi– News18 Assam\nUpdated:October 25, 2020, 4:47 PM IST\nমহাৰাষ্ট্ৰৰ খমগাঁৱৰ বাসিন্দা ৬৮ বছৰীয়া ৰেখা দেৱভনকৰ। চাইকেল চলাই নিজৰ গাঁৱৰ পৰা জম্মু-কাশ্মীৰৰ পবিত্ৰ হিন্দুতীৰ্থ বৈষ্ণুদেৱী মন্দিৰত উপস্থিত গ’লগৈ।\nমনৰ অঁযুত শক্তি! বয়সেও যেন হাৰ মনাব পৰা নাই এগৰাকী মহিলাক। এগৰাকী ৬৮ বছৰীয়া বৃদ্ধা এতিয়া সৰ্বত্ৰ চৰ্চিত। ছচিয়েল মিডিয়াত হৈছে ভাইৰেল। মহিলাগৰাকীৰ নাম ৰেখা দেৱভনকৰ। মহাৰাষ্ট্ৰৰ খমগাঁৱৰ বাসিন্দা ৬৮ বছৰীয়া ৰেখা দেৱভনকৰে নিজৰ গাঁৱৰ পৰা চাইকেল চলাই যাত্ৰা কৰিলে জম্মু-কাশ্মীৰৰ পবিত্ৰ হিন্দুতীৰ্থস্থান বৈষ্ণুদেৱীৰ অভিমুখে।\nএই বিষয়ে টুইটাৰত পোষ্ট শ্বেয়াৰ কৰিছে ৰতন শাৰদা নামৰ এগৰাকী ব্যক্তিয়ে। ৰেখাই দিনে ৪০ কিলো মিটাৰ চলাইছে চাইকেল। যোৱা ২৪ জুলাইতে বৃদ্ধা মহিলাগৰাকীয়ে আৰম্ভ কৰিছিল যাত্ৰা।\nছচিয়েল মিডিয়াত ৰতন শাৰদাই মহিলাগৰাকীৰ দুঃসাহসিক যাত্ৰাৰ কথা শ্বেয়াৰ কৰাৰ লগতে তেওঁক সহায় কৰিবলৈও অনুৰোধ জনাইছিল। ৬৫ বছৰীয়া মহিলাগৰাকীৰ এনে অদম্য সাহস দেখি সকলোৱে প্ৰশংসা কৰিছে।\nFirst published: October 25, 2020, 4:47 PM IST


পাৰিজাত হৰণ - ৱিকিউৎস\n←কালিয় দমন পাৰিজাত হৰণ\nলেখক শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ কেলিগোপাল→\nআৰু চাওক প্ৰবন্ধ.\n342পাৰিজাত হৰণশ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ\nনমঃ কৃষ্ণ বিষ্ণোহচ্যুতানন্তশক্তে।\nনমো ৰাম ৰাজীৱনেত্ৰ প্ৰভো তে।।\nনমো ব্ৰহ্মমূৰ্তে মুৰাৰে পৰেশ।\nনমো বিশ্বৱাস প্ৰসীদ প্ৰসীদ।।\nখগেন্দ্ৰেং সমাৰুহ্য নিৰ্জিত্য শক্ৰম্।\nমুদা লীলয়া দৈৱকীগৰ্ভজাতঃ।।\nপ্ৰিয়ং পাৰিজাতং জহাৰ প্ৰিয়াৰ্থং।\nপৰেশায় কৃষ্ণায় তস্মৈ নমস্তে।।\nসূত্ৰ।। পহিলেহি শ্ৰীকৃষ্ণক প্ৰণাম কয়কহু সভাসদ লোকক সম্বোধি বোল।\nভো ভোঃ সামাজিকা ঈশকৃষ্ণস্য জগতঃ পতেঃ।\nশ্ৰীপাৰিজাত-হৰণ-যাত্ৰাং সম্প্ৰতি পশ্যত।।\nজয় জয় কৃষ্ণদেৱ নিজ অংশ।\nলীলা-নাশিত কংস সবংশ।।\nযাকেৰি চৰিত্ৰ ভকত অৱতংস।\nতনু ইন্দিবৰ শ্যামল চোৰি।\nতথি পৰকাশিত পীত পিচোৰি।।\nতড়িত জড়িত যচ নৱ ঘন খণ্ড।\nকনক কিৰীটি ৰতন অৱ ভাস।\nকুঞ্চিত চাৰু চিকুৰ পৰকাশ।।\nৰুচিকৰ কৰ্ণ ভুৱন-মন-ভুল।\nনাসা নীল ৰতন তিল-ফুল।।\nনয়ন কমল মুহ পঙ্কজ যোৰ।\nএহু মিলল যচ চান্দ চকোৰ।।\nমাণিক দশন হাস তথি থোৰ।\nআৰকত অধৰ বন্দুলি ৰুচি চোৰ।।\nৰুচিৰ চিবুক পেখি হৰু তাপ।\nভ্ৰুৱ-ষুগ গঞ্জি মদনকেৰি চাপ।।\nকুটিল অলক তিলক কপোল।\nহৃদয়ে হেমক হাৰ অমোল।।\nওতিম মোতিম-মালা লোলে।\nকৌস্তুভ কম্বকণ্ঠ সহ দোলে।।\nচাৰু উদৰ দৰ হৃদয় বিশাল।\nলম্বিত পঞ্চবৰণ বনমাল।।\nসঞ্চৰ সঞ্চৰ মধুকৰ লোহে।\nশ্ৰীশ্ৰীবত্স উৰথল শোহে।।\nচাৰু চতুৰভূজ অঙ্গ ভূৱঙ্গ।\nৰতন কেয়ুৰ উজোৰ তচু সঙ্গ।।\nকঙ্কন কনক ঝণক কৰ-মূল।\nকৰতল ৰাতা উতপম তুল।।\nঅঙ্গুলি চাৰু হীৰ হেম মোতি।\nনখমণি নিন্দি চান্দক জ্যোতি।।\nঅৰি অৰবিন্দ কৌমুদী কম্বুপাণি।\nকোকিলক কণ্ঠ অমিয়া ঝুৰে বাণী।।\nনাভি-কঞ্জ ৰঞ্জ অনুপাম।\nবিহিক জনম ভেলি যোহি ঠাম।।\nকটিতট কনক কাঞ্চি পৰিৰম্ভ।\nউৰু কৰিকৰ বৰ মৰকত-তম্ভ।।\nলম্বি নিতম্ব পীত ৰুচি চীৰ।\nপদপঙ্কজ ঝাৰে ৰতন-মঞ্জীৰ।।\nনীল অঙ্গুলি যচ চম্পক-কোৰ।\nনখচয় চাৰু চান্দ উজোৰ।।\nকোমল পদতল আকৰত ভান্তি।\nধ্বজ যৱ পঙ্কজ অঙ্কুশ পান্তি।।\nপাশ লাস শ্বেত চামৰ ঢোল।\nসঞ্চৰে ৰাজহংস দোহো কোল।।\nমাথে ছত্ৰ চাৰু শশীকান্ত।\nবৰিষে শীকৰ অমিয়া নিতান্ত।।\nমধুৰি মুৰুতি ভকত মন পূৰ।\nমনমথ কোটি যাহে নুহি ওৰ।।\nহোই যৱ নীল নৱঘন খণ্ড।\nউৱৰে ৰহ ৰবিকৰ পৰচণ্ড।।\nপূৰ্ণিমাক চান্দ দুহো পাশ।\nতথি কৰো ইন্দ্ৰচাপ পৰকাশ।।\nবহে দুহো ধাৰা সুৰেশ্বৰী নীৰ।\nউজুৰি বিজুৰি ৰহত তথি থিৰ।।\nঅভিনৱ সূৰ উগত তচু মাৰে।\nতাহে লম্বি বক-পঙ্কতি বিৰাজে।।\nতাৰা জিকমিক কৰু বহু ঠাম।\nতৱ হোই সোই মুৰতি-উপাম।।\nৰহু হৃদি পঙ্কজ সোহি মুৰাৰি।\nঅব সব লোই দেখু বিচাৰি।।\nকোটি কল্পতৰু পূৰণ কাম।\nঐচন ঈশ ৰহে নিজ ঠাম।।\nতাহে চৰণ চিন্ত চিত লাই।\nতনু-চিন্তামণি বিফলহি যাই।।\nতাৱে নিকট নিত অন্তক গৰজি।\nলেহু হৰি-চৰণে শৰণ বৰজি।।\nযো মুহে ৰাম-নাম নাহি অংশে।\nকলি-যুগে কাল-ভুজঙ্গম দংশে।।\nসোহি কৃষ্ণক নাট উপাম।\nপাৰিজাত-হৰণ আহেৰ নাম।।\nভকতিক সাধি শুনহ সৱ লোই।\nহৰি বিনে বান্ধৱ আন নাহি কোই।।\nকৃষ্ণ-কিঙ্কৰ ওহি শঙ্কৰ বোল।\nকৰ অব সৱ নৰ হৰি হৰি বোল।।\nসূত্ৰ- আহে সামাজিক লোক, যে জগতক পৰম গুৰু, যাহেৰি স্ৰজনা সকল সংসাৰ, ব্ৰহ্মা-মহেশ-বন্দিত-পাদপদ্ম পৰামপুৰুষ ওহি ৰুক্মিণী সত্যভামা সহিত সভামধ্যে প্ৰৱেশকয়ো নৰকাসুৰ বধ পাৰিজাত-হৰণ লীলা যাত্ৰা কৌতুকে কৰব, তাহে সাৱধানে দেখহ শুনহ। অতঃপৰে পুণ্য কলিত নাহি নাহি জানি নিৰন্তৰে হৰি বোল।\nসঙ্গী- আহে! দেৱ-বাদ্য বাজত।\nপ্ৰৱেশমকৰোদ্দেৱো গোবিন্দো গৰুড়াসনঃ।\nৰুক্মিণীসত্যভামাভ্যাং সহ চাৰুশ্চতুৰ্ভুজঃ।।\nসূত্ৰ-আহে লোকাই ! হামু যে কহল সোহি পৰমেশ্বৰ শ্ৰীকৃষ্ণ সভাৰ্য্যে যাত্ৰা নিমিত্ত এথা আৱতহ। পৰম সাৱধান হুয়া দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল।\nধ্ৰুং--আৱে গৰুড়কেতু কয় পৰবেশ।\nমদনক লাজ হেৰি ৰূপ লেশ।।\nপদ--শ্যাম মুৰুতি দীপিতি পীত বাস।\nমুকুট কুণ্ডল মণি মুখ পৰকাশ।।\nকৰে কঙ্কণ বনমালা উৰে দোলে।\nচৰণক মাঝে মঞ্জুৰী কৰ বোলে।।\nকৌটি মদন জিনি উজৰ মুৰাৰি।\nসঙ্গে সত্যভামা ৰুক্মিণী বৰ নাৰী।।\nশৰীৰক জ্যোতি জলয় দিশপাশ।\nকহ শঙ্কৰ হৰি-দাসকু দাস।।\nসূত্ৰ-আহে সভাসদ লোক, শ্ৰীকৃষ্ণ পত্নীসৱ সহিতে কৌতুকে নৃত্য কয়কহু ৰুক্মিণী সহিতে এক মন্দিৰে ৰহল। সত্যভামা নিজ মন্দিৰৈ ৰহল।\nপশ্চাত্পুৰন্দৰো দেৱো নাৰদেন সহাগতঃ।\nপ্ৰণম্য কেশৱং সৰ্বং প্ৰোৱাচ ভৌমচেষ্টিতম্।।\nসূত্ৰ-তদন্তৰ দেৱতা ইন্দ্ৰ নাৰদ সহিত আসিকহু শ্ৰীকৃষ্মক শিৰে পৰণাম কয় নৰকাসুৰক বিচেষ্টা যৈচে নিবেদল, নাৰদ আশীৰ্বাদ কয় শ্ৰীকৃষ্ণক হাতে যৈচে পাৰিজাত নিবেদল, ৰুক্মিণীক মাথে জগতক নাথে যৈচে পিন্ধাৱল, আহে লোক তাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nধ্ৰুং--ঐৰাৱত কন্ধে বাসৱ আৱে।\nআগহি নাৰদ হৰি-গুণ গাৱে।।\nপদ--সুন্দৰী ৰমণী শচী একু পাশে।\nচলল ভ্ৰূভঙ্গ লয়লাসে।।\nমাথে ছত্ৰ বজ্ৰ এক হাতে।\nকহ শঙ্কৰ গতি গোপিনী-নাথে।।\nসূত্ৰ-তদন্তৰ নাৰদক দেখি শ্ৰীকৃষ্ণ সভাৰ্য্যে উঠিকহু সপটে প্ৰণাম কয়ল।\nনাৰদ-(হাত তুলি) চিৰঞ্জীৱ!\nজয় জয় যদুদেৱো দেৱকীনন্দস্ত্বং\nভূবনপতিঃ সমস্তৈঃ সেবিতাঙঘ্ৰিঃ সদৈৱ।\nঅসুৰ-নৰকতস্ত্বং সাম্প্ৰতং ত্ৰাহি দেৱান্।।\nসূত্ৰ-ওহি আশীৰ্বাদ কয় কৃষ্ণক হাতে পাৰিজাত দিয়ে নাৰদ তাহেক মহিমা কহল।\nনাৰদ-হে কৃষ্ণ, ওহি পাৰিজাতক গন্ধ তিনি প্ৰহৰক পথ যাই। এহি পাৰিজাত যাহেক গৃহে ৰহে, ধন জন বিভৱ তাহেক ছাড়য়ে নাহি। ওহি দেৱদুৰ্লভ পাৰিজাত যে নাৰী পৰিধান কৰে যে পুষ্পক মহিমায়ে পৰম সৌভাগিনী হয়। তাহাক ছাড়ি স্বামী কথাৱ যাইতে নাহি। আঃ ওহি কুসুমক মহিমা কি কহব!\nসূত্ৰ-ওহি বুলি নাৰদ চৱড়ি পাৰি বৈঠি মৌনে ৰহল।\nশ্ৰুত্বা কুসুম-মহাত্ম্যাং ৰুক্মিণী কেশৱ প্ৰিয়া।\nপ্ৰণম্য স্বামিচৰণং পাৰিজাতমযাচত।।\nসূত্ৰ-মুনিক মুখে কুসুমক মহিমা শুনি ৰুক্মিণী পৰম কৌতুকে কৃষ্ণক গোৰে লাগি কৰযোৰে বোলল।\nৰুক্মিণী-(কৰযোৰে) হে স্বামী, হামি তোহাক প্ৰথম পতনী জানি ওহি দেৱদুৰ্ল্লভ পাৰিজাত প্ৰাণনাথ হামাক দেহু।\nসূত্ৰ-ওহি বুলি যৈচে কুসুম মাগল তাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nৰাগ শ্ৰীগান্ধাৰ-জৌতি তাল।\nধ্ৰুং--কৌতুকে ৰুকমিণী::::: নমিয়ে স্বামীকে পাৱে\nমাগে আঞ্জুৰি যুৰি হাত।।\nঅৱ প্ৰাণনাথ:::::: মাথে মিলাৱয় মোহি\nওহি কুসুম পাৰিজাত।।\nপদ-আহেৰ গুণ জানি::::: মুনি-মুখে মাধৱ\nসাধো অতয়ে তোই মান।\nভকত-কৃপাল:::::: লাগো চৰণ তেৰি\nকৰহু কুসুম মোহি দান।।\nতোহাৰি প্ৰথম:::::: পতনী পৰম স্বামী\nজানি পুৰহ মোহি আশা।\nধনিক বাণী শুনি::::: হাসে ৰসিক হৰি\nকহতু শঙ্কৰ কৃষ্ণ দাসা।।\nসূত্ৰ-তদন্তৰ ৰুক্মিণীক অতি কাতৰ বাণী শুনি শ্ৰীকৃষ্ণ হাসি হাসি হাতে তুলি প্ৰিয়াক গৌৰৱে কোলে বৈঠাই কৌতুকে জগতক নাথে ৰুক্মিণীক মাথে পাৰিজাত পিন্ধাৱল। ৰমণীক বাঞ্ছা সফল ভেল। তদন্তৰ প্ৰিয়া সহিত শ্ৰীকৃষ্ণ নাৰদক সাদৰে বাৰ্তা পুছত।\nশ্ৰীকৃষ্ণ-হে মুনিৰাজ, তুহু কুশলে আৱল ? তোহাৰি আগমনে আজু হামাৰি দ্বাৰকাপুৰী পবিত্ৰ ভেল। তোহাৰি দৰশনে হামু কৃতাৰ্থ ভেলো।\nকৃষ্ণস্য বচনং শ্ৰুত্বা বিহস্যোবাচ নাৰদঃ।\nনিজভৃত্যস্তৱৈৱাহং ময়ি মায়াং কৰোষি কিম্।।\nনাৰদ-হে স্বামী কৃষ্ণ, মনুষ্য চেষ্টা দেখায়া সবলোক মোহিছ। তোহাক ঈশ্বৰ বুলি জানয়ে নাহি। হামু তোহাৰি ভকতিক বলে সব জানি। হামাকু মোহিতে চাৱ ? আঃ স্বামী শুনহ।\nহে পৰমেশ্বৰ জগত নিবাস।\nহামু নাৰদ তুৱা চৰণক দাস।।\nভৰমি দশ দিশ তুৱা গুণ গায়া।\nহামাকু আগু কৰসি ওহি মায়া।।\nজগত উদ্ধাৰল যাহে চৰিত্ৰ।\nতাহেক হামো কয়লি পৱিত্ৰ।।\nযাহেৰি নামে মুকুতি পদ পাই।\nসো হৰি কৰ ভূতি-নতি কতি লাই।।\nতুহু জগতক গুৰু দেৱক দেৱা।\nতোহাৰি চৰণে ৰহোক মোৰ সেৱা।।\nমুখে যেন নাচাড়োহো তুৱা গুণ নাম।\nমাগো অতয়ে বৰ তোহাৰি ঠাম।।\nনাৰদ-হে কৃষ্ণ, তোহো পৰম পুৰুষ নাৰায়ণ! ভূমিক ভাৰ হৰণ নিমিত্তে অৱতৰিছ। সাম্প্ৰত পাপী নৰকাসুৰে দেৱতাসৱক বহুত দুখ লগাৱে তন্নিমিত্ত শচী সহিত ইন্দ্ৰ দেৱতা তোহাৰি চৰণে শৰণ লেলহ। হে শ্ৰীকৃষ্ম দেখু দেখু।\nসূত্ৰ-ওহি বুলি নাৰদ মৌনে ৰহল। তদন্তৰ কৃষ্ণক আগু পৰি পুৰন্দৰ প্ৰণাম কয়কহু সভাৰ্য্য কৰযোৰি তুতি বোল। তাহে দেখহ শুনহ;নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nজয় জয় যাদৱ দেৱ।\nজয় ধাতাকৃত সেৱ।।\nজয় ভকত ভয়হাৰী।\nজয় জয় ঈশ্বৰ মুৰাৰি।।\nযাকেৰি নাম উচ্চাৰি।\nপাই পদৰস চাৰি।।\nজীৱ নিয়ন্তা তুহু আত্মজ।\nবন্দো তুৱা পদত পঙ্কজ।।\nঅঘ বক ধেনুক কংস।\nমাৰল অসুৰ সব সবংশ।।\nহৰলি ভূমিকেৰি ভাৰ।\nভকত হেতু অৱতাৰ।।\nসাম্প্ৰত গোচৰ হামাৰি।\nবান্ধৱ শুনহ মুৰাৰি।।\nঅব নৰকাসুৰ পাপ।\nকৰহ বড়ি উপতাপ।।\nআনল স্বৰ্গক মাৰি।\nদেৱক যতেক কুমাৰী।।\nসৰ্বস্ব নৰহে হামাৰি।\nতব পাৱে কয়লো গোহাৰি।।\nপুৰন্দৰ-হে স্বামী কৃষ্ণ, পাপী নৰকাসুৰৰে কোন নকৰল? বৰুণক ছত্ৰ, মণিপৰ্বত এসব কাঢ়ি আনল। হে কৃষ্ণ কি কহব, মাতৃ অদিতিক কুণ্ডল দোহো ৰাখয়ে নাহি পাৰল। আৰ হামাৰ হৈতে কি ৰহল? হে শ্ৰীকৃষ্ণ কোটি ব্ৰহ্মাণ্ডেশ্বৰ, তোহাৰি চৰণ ছাড়ি হামাৰ গতি নাহি। বাপ জগন্নাথ ত্ৰাহি ত্ৰাহি।\nদৃষ্ট্বা দুঃখং মহেন্দ্ৰস্য শ্ৰুত্বা চ ভৌম-চেষ্টিতম্।\nআশ্বাস্য বাসৱং হস্তে গৃহীত্বোবাচ কেশৱঃ।.\nশ্ৰীকৃষ্ণ-হে পুৰন্দৰ, তুহো তাপ তেজহ। তোহাৰি বৈৰী নৰকাসুৰ সে গতায়ু ভেল। তাহেক মাৰি দেৱতাসৱক প্ৰয়োজন সত্বৰে সাধব। ওহি নিষ্টে জানি তোহো আগ হুয়া অম্ৰাৱতী চলহ। নৰকাসুৰ বধিতে আজু হামু পায়ন কৰব।\nনাৰদ-হে পুৰন্দৰ, শ্ৰীকৃষ্ণ যেখনে অঙ্গীকাৰ কয়ল তোহাৰ শত্ৰু তেখনে কন্ধপাত ভেল। ইহাত শঙ্কা নাহি, তুহো আগু হুয়া চলহ। তোহাক নিমিত্ত শ্ৰীকৃষ্ণ কাতৰকয় হামু পাচ লৈয়া যাৱৰ চিন্তা নাহি, চলহ।\nসূত্ৰ-ওহি নিৰ্ভয় বাণী শুনিয়া বাসৱ কৃষ্ণ নাৰদক প্ৰদক্ষিণ কৰিকহু পৰি পৰণাম কয়ল। বিদায় লৈয়া ঐৰাৱতে চড়ি ইন্দ্ৰ চলল।\nমুনিৰ্মাধৱমাহেদং গন্ত্তং তৰয় কেশৱ।\nদ্বাৰৱত্যাঃ শ্ৰিয়ং পস্যন্নেষ্যামি চান্তিকন্তৱ।।\nনাৰদ-হে কৃষ্ণ, তোহো চলিবাক সত্বৰ সাজহ, হামু তোহাৰি দ্বাৰিকাপুৰক কৌতুক পেখিয়ে এতিখনে আৱৰ।\nসূত্ৰ-ওহি বুলি নাৰদ যৈচে চলল তচাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nৰাগ শ্ৰীগান্ধাৰ, পৰি তাল।\nচললি নাৰদ হৰিগুণ গাই।\nভৰমে দ্বাৰকাপুৰী সম্পত্তি চাই।।\nৰতনে ৰচিত যত হৰিক আৱাস।\nযৈচে সুৰপুৰ কৰ পৰকাশ।\nপেখল পাচু ভুৱন অনুপমা।\nআসনে ঠিক বৈঠে সত্যভামা।\nপূৰ্ণিমাক চান্দ বদন পৰকাশ।\nচিৰঞ্জীৱ বুলি নাৰদ কৰে হাস।।\nদেখিৰ মুনিক ধনি অৱনত কায়।\nপৰি পৰণাম কয়লি পুনু মাই।।\nজীৱতু জীৱতু নাৰদ বোল।\nজানি কৰহু নৰ হৰি হৰি ৰোল।।\nসূত্ৰ-তদন্তৰ চৱড়িক পাড়ল। মুনি আসন ভিড়ি তথি বৈঠল।\nনাৰদঃ সাদৰং দেৱীং সম্বুধ্যাহ হৰিপ্ৰিয়াম্।\nকৃষ্ণস্য কৰ্মবিষমং সত্যবামে নিৰোধ মে।।\nনাৰদ-আঃ হে দেৱী সত্যভামা, তোহাৰি স্বামী শ্ৰীকৃষ্ণ বৰি বিষম চেষ্টা দেখল। হা হা মাৱ তোহো দুৰ্ভাগা ভেলি। হামু আজুসে জানল।\nসত্যভামা-হে মুনিৰাজ, তুহু কি কহৈছে, হামু কিচু বুজয়ে নাহি।\nনাৰদ-হা হা তোহাক বিধি বঞ্চল। হে মাৱ, কি কহব, কহিতে বৰ দুখ লাগে।\nসূত্ৰ-ওহি বুলি ঠেহ মাথে ঠেস কয় ৰহল মুনি।\nসত্যভামা ভবদবীতা নিশম্য মুনিভাষিতম্।\nদৃষ্টাং কথয় কিং কুত্ৰ তং পৃচ্ছতি পুনঃ পুনঃ।।\nসূত্ৰ-শুনি ভীত হুয়া দেৱী বোলল।\nসত্যভামা-হে মুনিৰাজ, হামো জানো মোহি সম সৌভাগিনী আৱৰি নাহি। সে স্বামী কৃষ্ণ হামাক ছাড়ি কতিহো যাৱে নাহি। তুহু আজু কোন ঠামে কি দেখল কি শুনল হামাক শপত সত্বৰে স্বৰূপ বাত কহ। চিত্ত বৰি উদ্বেগ কৰয়। মুনি মৌন চাড়হ।\nপৃষ্টো দেৱ্যা সনিৰ্বন্ধং কথয়ামস সাদৰম্।\nকৃষ্ণস্য চৰিতং সৰ্বং ৰোৰুদ্যমান নাৰদ।।\nসূত্ৰ-দেৱীক নিৰ্ব্বন্ধ দেখি মুনি বোলল।\nনাৰদ-হা হা হে মাৱ, কি কহব? এসব কথা কহিতে দোষ। হামু দেৱদুৰ্লভ পাৰিজাত পুষ্প স্বৰ্গ হন্তে আনি কৃষ্ণক হাতে দেলো। সে পাৰিজাত যে কুমাৰী পৰিধান কৰে যে পুষ্পক মহিমায়ে পৰম সৌভাগিনী হয়। ইহা জানি হামু বোলল, ওহি পাৰিজাতক যোগ্য সত্যভামা। তথি কৃষ্ণে কয়লি কি? তোহাক কটাক্ষ কৰিয়ে আপুন হাতে প্ৰিয়া ৰুক্মিণীক মাথে পৰম সাদৰে সে দিব্য পাৰিজাত পিন্ধাৱল। আঃ তোহাক জীৱন ধিক ধিক! সতিনীক অভ্যুদয় দেখি কি নিমিত্ত প্ৰাণ ধৰহ? মাৱ, তুহু জীৱন্তে মৰল! হা হা বিস্তৰ কি কহব?\nমূৰ্চ্ছিতা পতিতা ভূমৌ যথা বাতাহতা লতা।।\nসূত্ৰ-তদন্তৰ নাৰদমুখে সতিনীক মহোদয় শুনিকহু কোপ অপমানে আন্ধাৰি দেখিয়ে দেৱী সত্যভামা মূৰ্চ্ছিত হুয়া পৰল; যৈচে লৱঙ্গলতা বাতে উত্পাড়ল তদ্বত কেশ মুক্ত ভেল। মুখে বচন হৰল। নাসাত প্ৰাণ বায়ু নেখেলে।\nসূত্ৰ-পেখি সখী ইন্দুমতী হা হা প্ৰাণসখী মৰল বুলি বাহু মেলি ধৰিকহু শিৰে জল সিঞ্চল, আঞ্চোৰে বিঞ্চি কান্দি কান্দি যৈচে প্ৰবোধ বোলল।\nইন্দুমতী-হে প্ৰাণ সখি, সতিনীক অপমানে মৰিতে চাৱ? ওহি কোন বেৱহাৰ? অঃ সে প্ৰাণ মাধৱ স্বামী তোহাৰি মান সাধব নাহি? মাৱ, ওহি দুৰন্ত চিন্তা পৰিহৰ।\nকথঞ্চিত্ চেতনাং প্ৰাপ্য লব্ধা জ্ঞানং পুনঃ পুনঃ।\nবিনিশ্বস্যাপমানেন ৰুৰোদ সখীসন্নিধৌ।।\nসূত্ৰ-হে দেৱী সত্যভামা কথঞ্চিত চেতন লভিয়ে ঘন ঘন নিশ্বাস ফোকাৰি যৈচে সন্তাপ কয়ল, তা দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি!\nৰাগ কল্যাণ-জৌতি তাল।\nধ্ৰুং--মানিনী মাই নয়ন পঙ্কজ ঝৰে বাৰি।\nফোকাৰয় শ্বাস হ্ৰাসা ভেল দেহা,\nঘন ঘন দেখু অন্ধিয়াৰি।।\nপদ--সতিনীক উদয়ে হৃদয়ে দহে আগি\nঅধিক মিলল মন তাপ।\nধিক অব জীৱন যৌৱন মোহে\nৰাগিনী কৰত বিলাপ।।\nহৰি হৰি প্ৰিয় মেৰি বৈৰি অধিক ভেলি\nকয়লি অতয়ে অপমান।\nধৰণী লুটি লুটি বিলপতি বালা\nকৃষ্ণ কিঙ্কৰ ৰস তানা।।\nসূত্ৰ-দেৱী সত্যভামা ওহি সকৰুণ বিলাপ অপমান কয় থিক। তদন্তৰে কলহ প্ৰিয় নাৰদ পুনৰ্বাৰ কৃষ্ণক আগু গিয়া যে বোলল তা শুনহ!\nনাৰদ-আহে শ্ৰীকৃষ্ণ, তুহু এথা কোন সুখে ৰহস? সে প্ৰিয়া পাৰিজাতক নিমিত্ত অপমানে অন্নপান সব ছাড়ল, পৰম তাপে মৰৈছে। হা হা চক্ষুৱে দেখিতে পাৱ কি নাপাৱ দেব সত্বৰে যাৱ।\nমুনেৰ্ব্বচনমাকৰ্ণ্য মাধৱো ভক্তবান্ধবঃ।\nদ্ৰতং তস্যা গৃহং প্ৰাগাত্ প্ৰিয়ায়াঃ প্ৰেমবিহ্বলঃ।\nসূত্ৰ-মুনিক মুখে প্ৰিয়াক দুখ শুনি শ্ৰীকৃষ্ণ প্ৰেমে বিহবল হুয়া মুনিক কাতৰ কৰিকহু বাত পুছিকহু যৈচে সত্যভামাক সমীপ চলল তাহে দেখহ শুনহ। নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nৰাগ তুড়-জৌতি মান।\nধ্ৰুং--এ মুনি কহিয়ো কহিয়ো কপট পৰিহাৰি।\nপ্ৰাণে কি জীৱয় মোৰ প্ৰাণেৰ সুন্দৰী।।\nপদ--মানিনী নসহে তিলেকো অপমান।\nমেৰি অপৰাধ কৈছে ধৰব পৰাণ।।\nপ্ৰিয়াক সন্তাপ তাপে দহে শোকে আগি।\nকুসুম নাদিয়ে ভেলো তিৰিবধ ভাগি।।\nজুৰাইতে নয়ন প্ৰিয়াক পাইলা কোল।\nদেখি আকুল কৃষ্ণ কাতৰ বোল।।\nসূত্ৰ-শ্ৰীকৃষ্ণ প্ৰেমে বিহবল হুয়া প্ৰিয়াক দেখল। লোতকে মুখ মলিন। ঘনে ঘনে নিশ্বাস ফোকাৰি মাটি লুটি ৰহ। তাহে পেখি শ্ৰীকৃষ্ণ হা হা কি ভেল বোলি আঙ্কোৱালি ধৰল। নয়নক নীৰ ঝৰাই আশ্বাস বোলল।\nশ্ৰীকৃষ্ণ-হে প্ৰিয়ে, গোটা এক ফুল ৰুক্মিণীক দেলোঁ, সে নিমিত্তে যদি অপমান কৰহ তবে উঠহ। তোক একশত পাৰিজাত দেৱসে। হে প্ৰাণ প্ৰিয়ে, ৰুক্মিণী, জাম্বৱতী তোহোক সম সৌভাগিনী হয় নাহি। তুহু হামাহ প্ৰাণ সম প্ৰিয়া। জানি তাপ তেজহ। তোহাৰি দুখ দেখি হামাৰ হৃদয় সহয় নাহি। হে প্ৰিয়ে, হামাক শপত উঠহ উঠহ।\nপ্ৰিয়ং প্ৰণয়-কোপেন নিঃশ্বাস্যাহ ততঃ সতী।\nমাং নু ধূৰ্তক দুৰ্ভাগাং কিমৰ্থং জল্পসে পুনঃ।।\nসূত্ৰ-তদন্তৰ শ্ৰীকৃষ্ণক বাক্য শুনি দেৱী সত্যভামা স্বামীক পিঠি দি একহু হেঠ মাথে সকৰুণে ক্ৰন্দন কয় বোলল।\nসত্যভামা-হে স্বামী, হামু দুৰ্ভাগাক কপট বাক্যে কত কদৰ্থনা কৰহ? হে তোহাৰ প্ৰিয়ত্তম ৰুক্মিণী তাহেক সমীপ চলহ, হামাত কোন প্ৰয়োজন ঠিক? ওহি বুলি বহুত বিলাপ কয় কৃষ্ণক যে বোলল তাহে দেখহ শুনহ! নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nধ্ৰুং-কেশৱ হে বুজলোকে তোহো\nজানলোহো তুহু বেৱহাৰা।\nঅতয়ে চাতুৰী ছোড়ি চলহু বহুৰি হৰি\nযাহা প্ৰিয়া ৰমণী তোহাৰা।।\nপদ-তোহাৰি কপট কৃষ্ণ নাবুঝি মানলো হামু\nএ নাহি সৌভাগিনী সম মোই।\nযৈচন পীৰিতি ৰীতি সবহি বিদিত ভেলি ৰে\nআজু জানল মতি তোই।।\nওহি অপমানে প্ৰাণ নাহি ধৰবোহো মোৰে\nছোড়ল জীৱনকু আশা।\nআগু পিউক পৰি বহু বিলপতি বালা ৰে\nকহতু শঙ্কৰ হৰিদাসা।।\nসত্যভামা-হে স্বামী, হামু দুৰ্ভাগা সতিনীক অধীন। তুহো হামাক কত যে বিকৰ্থনা কৰহ ওহি অপমানু হামু প্ৰাণ ৰাখব? আঃ তব হামাক জীৱ ধিক।\nসূত্ৰ-ওহি বুলি দেৱী কান্দি কান্দি মূৰ্চ্ছিত হুয়া পড়ল।\nকুৰ্ব্বন্ হাহাৰবং ৰামামালিঙ্গ্যাকুলমানসঃ।\nপ্ৰিয়াবাক্যৈস্তু তাং শান্তিং সান্ত্বয়ামাস মাধৱঃ।।\nসূত্ৰ-তাহে দেখিয়ে শ্ৰীকৃষ্ণ হা হা বোলি বাহু মেলি ধৰল। প্ৰিয়াক দুখ দেখিয়ে মৰম চড়ল। কমল য়ন ভৰি ঝৰি বহে নীৰ। আলিঙ্গ প্ৰিয়াক চাপি ধৰি কোৰ কৰিয়া আশ্বাস বচন বোলল।\nপ্ৰিয়াক দুখ দেখি নসহে শৰীৰ।\nকমল নয়ন ভৰি ঝৰি বহে নীৰ।।\nআলিঙ্গি প্ৰিয়াক চাপি ধৰি কোল।\nকৰিয়া আশ্বাস বচন হৰি বোল।।\nহে হে প্ৰাণ প্ৰিয়ে শুন বাত।\nদেলহো নাহি তুহি পাৰিজাত।।\nঅত অপৰাধ সহব অব মোই।\nতবসম সৌভাগিনী নাহি কোই।।\nৰুক্মিণীক দেলো গোটা এক ফুল।\nতাহে লাগি তুহু অতয়ে আকুল।।\nপাৰিজাত তৰু সমুলে উপাৰি।\nৰোপণ কৰব আনি তুৱা বাড়ী।।\nযব মোহি বাক্যে নাহি পতিআৱা।\nকহলো সত্য সত্য শুন জায়া।।\nঅব তেজহু তাপ ৰাজকুমাৰী।\nনসহে হৃদি দুখ দেখি তোহাৰি।।\nহামাক শপত খেৰ লহো মাথ।\nউঠ উঠ প্ৰিয়া তেৰি ধৰহো হাত।।\nসূত্ৰ-ওহি বুলি শ্ৰীকৃষ্ণ সত্যভামাৰ হাত ধৰল।\nকৰ কাকুতি তিনি জগতক ঈশ।\nসত্যভামা মনে কিছু মিলল হৰিষ।।\nপৰম ঈশ্বৰ কৰ কাতৰ প্ৰিয়াক।\nদেখু অদভূত ভকতি সতী মহিমাক।।\nব্ৰহ্মা মহেশ যাক কৰে সেৱা।\nমাথে খেৰ ধৰএ সোহি সেৱা।।\nকৃষ্ণক লীলা বুঝয়ে নপাৰি।\nপূৰ্ণকাম হৰি কি কৰব নাৰী।।\nভকতি কয়লি হৰিকো মন ভোল।\nজানি কৰহু নৰ হৰি হৰি বোল।।\nইন্দুমতী-হে প্ৰাণ সখি, পৰম ঈশ্বৰ তোহাৰ স্বামী। মাথে খেৰ ধৰি অতয়ে কাতৰ কৰইছে আৰ কি মান সাধিতে ৰহল? সখি, তাপ তেজহ, উঠহ উঠহ।\nসূত্ৰ-দেৱী অতয়ে স্বামীক বিনয় বাণী শুনিকহু কিঞ্চিত্ চিত্ত শান্ত ভেল। শ্ৰীকৃষ্ণ তাহে পেখি আলিঙ্গি কোলে তুলি বৈঠাৱল, পীত বস্ত্ৰে শৰীৰক ধূলি ঝাৰল, কেশ বান্ধল, নিজ হস্তে কৰ্পূৰ তাম্বুল ভূঞ্জাৱল।\nততো দেৱী সত্যভামা কৃষ্ণবাক্যামৃতেন সা।\nপ্ৰীতা প্ৰসন্নবদনা প্ৰণম্যাহ প্ৰিয়ং হৰিম্।।\nসূত্ৰ-দেৱী স্বামীত মহামান লভিয়ে অতি প্ৰসন্নমুখী হুয়া শ্ৰীকৃষ্ণক প্ৰণামি বোলল।\nসত্যভামা-হে স্বামী, হামাক পাৰিজাত তৰু তুহু দিতে সত্য কয়ল। জানি বিলম্ব ছোড়ি এইক্ষণে আনিয়া দেৱ। যাৱে পাৰিজাত নাহি দেখো, তাৱে বাৰী প্ৰৱেশো নাহি। হামো সত্যকয় বোলল।\nশ্ৰীকৃষ্ণ-হে প্ৰিয়ে, তেহো স্ত্ৰী জাতি। যুদ্ধ সময়ে যাইতে উচিত নহে।\nসত্যভামা-হে স্বামী, হামাৰ বহুত সতিনী। ইবাৰ পাৰিজাত আনি কোন স্ত্ৰীক দেব, তাহে বুঝয়ে নাহি। হামু কদাচিতে তোহাৰি সঙ্গ নাহি ছোড়ব।\nশ্ৰীকৃষ্ণ-হে প্ৰিয়ে, তোহু যদি হামাক সঙ্গে চলব তব সত্বৰে সাজহ।\nকৃষ্ণমভ্যেত্য ভগৱান্ জগাদ নাৰদস্তদা।\nজ্ঞাতঃ কিল ভৱান্ ভাৰ্যাভক্ত-সন্তোৰী কেশৱঃ।।\nনাৰদ-(সক্ৰোধমাহ) হে কৃষ্ণ, জানলো, তুহু স্ত্ৰীক লাড়িকা, দেৱকাৰ্য সব পৰিহৰল। তোহাক ভাৰ্য্যাক চাটু বুলিতে সব দিবস গেল।\nশ্ৰীকৃষ্ণ-হে মুনিৰাজ, স্ত্ৰী বুজে সে নাবুজে কা কৰব? কুমাৰীক হাত এড়াইতে নাহি পাৰি। হে মুনিৰাজ, ঐ চলইছোঁ। ক্ৰোধ নাহি কৰৰি।\nসূত্ৰ-ওহি বুলি শ্ৰীকৃষ্ম অতি সত্বৰে চলল।\nসহৰ্ষমকৰোত্ কৃষ্ণঃ প্ৰয়াণং প্ৰিয়য়া সহ।\nধনুষ্টঙ্কাৰে দিশো দশ প্ৰকম্পয়ন।।\nসূত্ৰ-শ্ৰীকৃষ্ম ধনুষ্টঙ্কাৰে দশোদিশ কপাই প্ৰিয়া সহিতে যৈচেপয়ান কয়ল তাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰ।\nধ্ৰুং-কয়লি পয়াণ যদুৰাই।\nকৰে সাৰঙ্গ সঙ্গে প্ৰিয়া চলি যাই।।\nপদ-শ্যামল অঙ্গে সুৰঙ্গ পীত বাস।\nবিজুৰী উজোৰ নৱ ঘন পৰকাশ।।\nঅৰুণ চৰণ মণি মঞ্জীৰ কৰু বোল।\nতাহে মজোক মন শঙ্কৰে বোল।.\nসূত্ৰ-শ্ৰীকৃষ্ণ ওহি পৰকাৰে প্ৰিয়া সহিত পয়াণে চলৈছে। সে সময়ে নাৰদ আসি বোলল।\nনাৰদ-হে হৰে তুহু সম স্ত্ৰী-জিত পুৰুষক বহু নাহি দেখি; যুদ্ধ সময়ে স্ত্ৰীক ছোড়য়ে নাহি পাৰহ। তুহু জগত গুৰু; তোহাক যশ গাই তিনিলোকে বেড়াও। আঃ হামাক লাজ ভেল।\nশ্ৰীকৃষ্ণ-হে মুনিৰাজ, কি কৰব? পাৰিজাতক নিমিত্ত সত্যভামা প্ৰাণ ছাড়য়। উন্নিকৰ নিৰ্বন্ধ কত সহব?\nনাৰদ-হে কৃষ্ণ, কামাতুৰ পুৰুষক ঐচন অৱস্থা। স্ত্ৰী যে আজ্ঞা কৰে, সে অৱশ্যে কৰিতে লাগে। হোক, সে কামৰূপ নৰকাসুৰক পাট, ওহি দ্বাৰিকা হন্তে স্বভাৱে মাস চাৰিকেৰ পথ। স্ত্ৰী লৈয়া যইতে বত্সৰ দুই চাৰি পাৱব। অঃ দেৱকাৰ্য্য ভল্ল সত্বৰ সাধল। এক কৰ্ম কৰহ। তোহাৰ বাহন গৰুড় পখীৰাজ তাহেক আজ্ঞা কৰহ। তাহেৰ কন্ধে চড়িয়ে সত্বৰে গিয়া নৰকাসুৰক মাৰহ।\nসূত্ৰ-মুনিক বাক্য শুনি শ্ৰীকৃষ্ণ প্ৰিয়াক বোল।\nশ্ৰীকৃষ্ণ-আহে প্ৰিয়ে, মুনি ভল্ল কহল।\nসত্যভামা-হে স্বামী,হামাতো পাৱে হাণ্ঠিতে পাৰয়ে নাহি।\nশ্ৰীকৃষ্ণ-(বাহনক স্মৰি) আহে গৰুড় পখীৰাজ, সত্বৰে আৱ সত্বৰে আৱ।\nআহ আগত্য গৰুড়ো নত্বা কৃষ্ণং কৃতাঞ্জলিঃ।\nমম স্বন্ধং সমাৰুহ্য জহি পাপং দুৰাশয়ম্।।\nগৰুড়-হে স্বামী, হামি থাকিতে তুহু পাৱে বেড়াৱব? অঃ হামাৰ কন্ধে চড়ি পাপী নৰকাসুৰক বধ গিয়া।\nসূত্ৰ-তদন্তৰ শ্ৰীকৃষ্ণ সভাৰ্যে গৰুড়ক কন্ধে চড়ি পৰম লীলায়ে চললিয\nপ্ৰাগজ্যোতিষং সোহতি-যৱন জায়য়া।\nক্ষণেন স্ম্প্ৰাপ্য পুৰং পৰেশো।\nমহোত্সৱৈ শঙ্খৰৱং চকাৰ।।\nসূত্ৰ-শ্ৰীকৃষ্ণ গৰুড় বাহনে বায়ুবেগে কামৰূপ পাই পাঞ্চজন্য ধ্বনি কয়ল। তাহে শুনি নৰকাসুৰ খেদি আৱল। শ্ৰীকৃষ্ণ তাহে যৈচে বধ কয়ল তাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nৰাগ কানাড়া, পৰি তাল।\nচললি গোবিন্দ গৰুড়ক কন্ধে।\nনৰক মাৰিতে কয়লি প্ৰৱন্ধে।।\nবায়ুক বেগে চললি পক্ষীৰাজ।\nতিল একে মিলিল কামৰূপৰাজ।।\nফুকল শঙ্খ হৰি বাৰ বাৰ।\nশুনি দানৱক ভেল হৃদি বিদাৰ।।\nজানল আৱল মাধৱ ধাই।\nগৰজে দানৱ যুধক লাই।।\nসমৰক লাগি বজাৱয় ঢোল।\nধৰ ধৰ মাৰ মাৰ কৰে বহু ৰোল।।\nধাৱে সুৰ নৰকাসুৰ ৰাগি।\nথাণ্ডা ফিঙ্কাৰয় কৃষ্ণক লাগি।।\nহৰি টঙ্কাৰিল সাৰঙ্গ ভিড়ি।\nবৰিষল বাণ দৈত্যকহো পীড়ি।।\nকাটল বাহু কন্ধ কৰ শিৰ।\nমাৰল হৰি সৱ দানৱ বীৰ।।\nদেখি পলাৱত অপৰ অসুৰ।\nবাণ প্ৰহাৰিল মাৰল সুৰ।।\nকোপে চক্ৰ ক্ষেপি জগন্নাথ।\nকাটল দাৰুণ নৰকৰ মাথ।।\nদেখি দেৱক উত্সুক বহুল।\nবাৱে দুন্দুভি বৰষিয়া ফুল।।\nজয় জয় যাদৱ কৰে বহু ৰোল।\nসামাজিক সব হৰি হৰি বোল।।\nসূত্ৰ-সে অসুৰ নৰকক মাৰি শ্ৰীকৃষ্ণ যশ সাধব দেখি দেৱসৱ আনন্দে দুন্দুভি বজাই জয় কৃষ্ণ জয় কৃষ্ণ বোলি শিৰে কুসুম বৰিষল। শ্ৰীকৃষ্ণ সভাৰ্য্যে আনন্দে ৰহল।\nততো বসুমতী পুত্ৰং পুৰঃ সংস্থাপ্য আত্মজম্।\nপিলপন্তী তদা কৃষ্ণং নত্বা প্ৰোবাচ দুঃখিতা।।\nসূত্ৰ-নৰক পুত্ৰ বধ ভেল দেখি বসুমতী পৰম সন্তাপে তাহেক পুত্ৰ ভগদত্ত শিশুক আগ কৰিকহু কৃষ্ণ দৰশন নিমিত্ত যৈচে চললি আহে লোকাই, তাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nধ্ৰুং-পিয়ুক সমীপ চলে মাই, হৰি দৰশনে চলে মাই।\nশিশু সমে বসুমতী লহু লহ গতি যাই।।\nপদ-সুতক সন্তাপে তাপে তনু ভেল হ্ৰাস।\nলোতক লেপিত মুখ ফোকাৰে নিশ্বাস।।\nস্বামীক কৰো পাৱে পৰণাম।\nকহতু শঙ্কৰ গতি মতি মেৰি ৰাম।।\nসূত্ৰ-ঐচন শিশু সমে বসুমতী আসি শ্ৰীকৃষ্মক পৰি পৰণামিকহু কৰযোৰি বোলল।\nবসুমতি-হে স্বামী কৃষ্ণ, কোটি ব্ৰহ্মাণ্ডেৰ পৰম পুৰুষ পুৰুষোত্তম তুহু জগত গুৰু। তোবোৰ দ্ৰোহ কৰিয়ে পাপী পুত্ৰ নৰক নিজ পাপে নাশ গেল। তাহে পুত্ৰ ওহি ভগদত্ত নাতিক তোহাৰি পাৱে সমৰ্পল। আহেক ৰক্ষা কৰহ। হামাৰ সন্ততি ৰহোক। তোহাৰি চৰণ-পঙ্কজে কাতৰকয় অভয় প্ৰসাদ মাগো গোসাঞি।\nসূত্ৰ-ওহি বুলি বসুমতী বহুত বিলাপ শ্ৰীকৃষ্ণক আগু কয়ল। ঐচন কাৰুণিক বাণী শুনি নাৰায়ণ বসুমতীক আশ্বাস কয় বোলল।\nশ্ৰীকৃষ্ণ-আহে বসুমতী, তুহু তাপ তেজহ। তোহাৰি পুত্ৰ নৰকাসুৰ ভূমিক ভাৰ ভেলি, সে নিমিত্ত ইহাক মাৰি তোহাৰি ভাৰ দুৰ কয়ল। তোহাৰি বচনে ওহি ভগদত্তক কামৰূপ পাটে ৰাজা পাতব। তুহি চিন্তা নাহি কৰবি।\nসূত্ৰ-ওহি বুলি শ্ৰীকৃষ্ণ বসুমতীক আলিঙ্গি আশ্বাসিয়ে অন্তঃপুৰে প্ৰৱেশ কয়ল। যোড়শ হাজাৰ কন্যা তাহেৰ বাৰীত পাই দ্বাৰকাপুৰ পঠাৱল। অদিতিক কুণ্ডল, বৰুণক ছত্ৰ, মণি পৰ্বত লৈয়া গৰুড়ক কন্ধে সত্যভামা সমে স্বৰ্গক কৌতুকে চলল।\nঅতঃ স্বৰ্গস্য দৃষ্ট্বা কৃষ্ণো মুদাযুতঃ।\nববৌ শঙ্খং পাঞ্চজন্যং হৰ্ষয়ন্ দিৱি দেৱতাঃ।।\nসূত্ৰ-সুৰ নৰকাসুৰ মাৰি শ্ৰীকৃষ্ণ স্বৰ্গক সমীপ পাই পৰমানন্দে শঙ্খধ্বনি কয়ল। ধ্বনি শুনি জানল। দেৱতাসকল বোলল।\nদেৱতাসৱ-আঃ হামাৰি স্বৰ্গক লাগি শ্ৰীকৃষ্ণ আৱল!\nসূত্ৰ-পৰম হৰিষে জয় জয় বোলি দুন্দুভি বজাই শিৰে কুসুম বৰিষল। তাহে পেখি সত্যভামা পুউত পুছত।\nসত্যভামা-আহে স্বামী, ওহি কোন স্থান পাৱলো হামো যে দুন্দুভি বজাই কুসুম বৰিষে, এ সবকে হামাক পৰিচয় কৰাৱ।\nকৃষ্ণ প্ৰাহ প্ৰিয়াং দেৱীং পশ্যেমামমৰাৱতীম্।\nআগতা দেৱতা এতাস্ত্বাং মাং দেৱি দিদৃক্ষয়া।।\nশ্ৰীকৃষ্ণ-প্ৰিয়ে নাহি জানহ,-যাহেৰ নিমিত্তে মানিনী হুয়াছ, সে পাৰিজাত তৰু ওহি।\nসত্যভামা-আঃ হামাক মনোৰথ সাম্ফল ভেল। পাৰিজাত পুষ্প ধৰিয়ে সতিনীসৱক মাজে লাসবেশ কৰি বেৰাৱব। হে স্বামী সত্বৰ কৰু।\nততোতিকৌতুকাদ্দৃষ্ট্ব ইন্দ্ৰ আগত্য সাদৰম্।\nদোৰ্ভ্যাং দেবং পৰিষ্বজ্য জগাদ মদুৰং বচঃ।।\nসূত্ৰ-তদন্তৰ ইন্দ্ৰ আসিকহু গৌৰৱে কৃষ্ণক ধৰল। শচী সত্যভামাক আলিঙ্গি সত্কাৰ কয়ল।\nইন্দ্ৰ-হে কৃষ্ণ, পাপী নৰকাসুৰক মাৰি হামাক কৃতাৰ্থ কয়ল। বাৰম্বাৰ তুহু উদ্ধাৰ কৰহ। তোহাক গুণ শুজয়ে নাহি পাৰি।\nসূত্ৰ-ওহি বোলি প্ৰেমে লোতক ঝৰে। ইন্দ্ৰ মৌনে বহল।\nঅদিতিমাতৰং পশ্চাত্ সভাৰ্য্যে জগদীশ্বৰঃ।\nসূত্ৰ-তদন্তৰ শ্ৰীকৃষ্ণ ইন্দ্ৰ সহিত অদিতি মাতাক প্ৰণাম কয়কহু অমৃত কুণ্ডল দুহো নিবেদল। শচী সহিত সত্যভামা অদিতি শাশুক জানু পৰি প্ৰণাম কয়ল।\nততঃ সা দেৱজননী কৃষ্ণমত্যা মহেশ্বৰম্।\nবন্ধাঞ্জলিজগন্নাথং স্তোতুং দেবী মনো দধে।।\nসূত্ৰ-অদিতি শ্ৰীকৃষ্ণক পৰম ঈশ্বৰ জানিয়ে যৈচে তুতি আৰম্ভল তাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nজয় জয় জগত নিবাস।\nজয় জয় অসুৰ বিনাশ।.\nজয় জয় ঈশ্বৰ মুৰাৰি।\nজয় জয় অসুৰ-সংহাৰী।।\nজয় জয় সাৰঙ্গ ধাৰী।\nজয় জয় ব্ৰহ্ম অধিকাৰী।।\nজয় জয় জগতক ধাতা।\nজয় জয় পাতক-ঘাতা।।\nজয় জয় ভৃত্যক ত্ৰাতা।\nজয় জয় মুকুতিক দাতা।।\nজয় জয় যাদব ৰাম।\nজয় জলধৰ তনু শ্যাম।।\nজয় জয় পূৰক মনকাম।\nভব ভয় তাৰক নাম।।\nকৰু কৰুণা যদুৰাই।\nলেলোঁ শৰণ তুৱা পাই।।\nপৰম পুৰুষ কৰু ত্ৰাণ।\nতুৱা বিনে গতি নাহি আন।।\nভৱ বন্ধ ছোৰলু মেৰি।\nকৰো তুহো তুতি কৰযোৰি।।\nকয়লি পৰি পৰণাম।\nসবহু বোলহু ৰাম ৰাম।।\nঅদিত্যা ঈশ্বৰজ্ঞানং নিশম্য মধুসূদনঃ।\nমোহনাৰ্থং নিজমায়াং ততান জনমোহিনীম্।।\nসূত্ৰ-তদন্তৰ অদিতিক ইশ্বৰ জ্ঞান দেখিয়ে বৈষ্ণৱীমায়া বিস্তাৰি অদিতিক মন মোহিত কৰিয়ে শ্ৰীকৃষ্ম প্ৰণাম কয় কৰযোৰি বোল।\nশ্ৰীকৃষ্ম-হে মাতা, তুহু পৰম সকৰুণ দেৱতা। আমাক সৰ্বদা আশীৰ্বাদ কৰহ।\nসূত্ৰ-অদিতি শুনিকহু পৰম সকৰুণ চিতে কৃষ্ণক গলে ধৰিকহু বোলিতে লাগল।\nঅদিতি-হে পুতা, তুহু চিৰঞ্জীৱী হৱ! হামাক বৰদানে দেৱে অসুৰে তোহাক জিনিয়ে নাহি পাৰল।\nসূত্ৰ-তদন্তৰ শ্ৰীকৃষ্ণ দেৱীত বিদায় কয়ল, বৰুণক ছত্ৰ-মণি পৰ্বতক ইন্দ্ৰক হাতে সমৰ্পল। দেৱতা সৱত বিদায় কৰিকহু নাৰদ সহিত সভাৰ্য্যে পৰিৱৰ্তি যৈচে চলল তাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nৰাগ গৌৰী-জৌতি তাল।\nধ্ৰুং-লীলা গতি যাই ভুৱন ভুলাই মধুৰ মূৰতি মুৰাৰি।\nলয়লাসে চলে ৰঙ্গে সঙ্গহি বৰনাৰী।।\nপদ-উৰে বনমালা:::::: মাণিক মণি\nবয়ন ঈষত হাসা।\nনব জলধৰ:::::: শোভিত তনু\nপীত অম্বৰু ভাসা।।\nপদ-পঙ্কজ::::::: মঞ্জীৰ বোলে\nভকতি মুকুতি হেতু::::: ভয়ো অৱতাৰ\nসূত্ৰ-ঐচন মধুৰ মূৰুতি শ্ৰীকৃষ্ণ বৰম লীলা-গতি স্বৰ্গবাসীক মন মোহি কৌতুকে চলল। তদন্তৰ যে যে কথা ভেল তা দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nধৃত্বা বস্ত্ৰে পতিং প্ৰাহ সতী ৰোষসমন্বিতা।\nযাসি পাৰিজাতং ত্বং নানীয় মধুসূদন।।\nসূত্ৰ-তদন্তৰ দেৱী সত্যভামা শ্ৰীকৃষ্ণক পীত বস্ত্ৰে ধৰিকহু মহাক্ৰোধ হুয়া বোলল।\nসত্যভামা-হে স্বামী, তুহু ভল্ল সত্য কয়ল। পাৰিজাত নাহি লৈয়া তুহো কাহে যাৱ? তোহাক চিত বুজয়ে নাহি।\nশ্ৰীকৃষ্ণ-হে প্ৰিয়ে, হামো বিচোৰল, দোষ নাহি ধৰবি। (নাৰদক বোল) হে ঋষিৰাজ, তুহো সত্বৰে যাৱ। ইন্দ্ৰক খোজি পাৰিজাত বৃক্ষ প্ৰিয়াক নিমিত্ত সত্বৰে আন গিয়া।\nসূত্ৰ-শ্ৰীকৃষ্ণক বাণী শুনি নাৰদ চলি গিয়া ইন্দ্ৰক বোলল।\nনাৰদ-হে দেৱৰাজ, শ্ৰীকৃষ্ণ তোহাত পাৰিজাত খোজল সত্যভামাক নিমিত্ত;জানি সত্বৰে দিয়া পঠাৱ।\nসূত্ৰ-নাৰদক বাণী শুনি পৰমক্ৰোধ হুয়া শচী উত্তৰ দেলহ।\nশচী-অঃ অভাগ্য কপাল। ইন্দ্ৰাণী শচীক পাৰিজাত কথাক মানুষী সত্যভামা পিন্ধিতে আশা কয়ল? ঋষিৰাজ, বোল গিয়া যবে অনেক পূণ্য কয়কহু অম্ৰাৱতীক অধিকাৰিণী হয় তবে পাৰিজাত পৰিধান কৰিতে পাৱে। হামাক পাৰিজাত ইন্দ্ৰে দিতে পাৰতে নাহি।\nইন্দ্ৰ-হে ঋষিৰাজ, দেবস্ৰীক পাৰিজাত কিমতে দিতে পাৰি? স্ত্ৰীক কথা কৃষ্ণতে বিদিত? বোল গিয়া ঋষিৰাজ।\nনাৰদস্তু ততোবহভ্যেত্য ভগৱান আহ কেশৱম্।\nইন্দ্ৰান্যা বৰ্ণিতং যত্ তত্ কৃষ্ণে সৰ্বমবৰ্ণয়ত্।।\nসূত্ৰ-তদন্তৰ নাৰদ পৰিৱৰ্তি আসিকহু শচী যে বোলল কৃষ্ণ সত্যভামাক আগু কহল।\nনাৰদ-হে কৃষ্ণ, পাৰিজাতক নিমিত্ত তুহু পঠাৱল, হামো বৰি লাজ ভেলো। সত্যভামাক বহুত গালি পৰাৱল মাত্ৰ। পাৰিজাতক নাম শুনি শচী ক্ৰোধে বোলল, অঃ কথাক মানুষী সত্যভামা শচীক পাৰিজাত পিন্ধিতে ইচ্ছা কয়ল। অভাগ্য কপাল, যব তপ জপ আচৰি জন্মান্তৰে অম্ৰাৱতীক অধিকাৰিণী হয়, তব পাৰিজাত বাৱব বোল গিয়া। হে কৃষ্ণ, দেৱীক ধিকাৰ শুনিয়ে হৃদয় দহে, হা হা কি ভেলি!\nসূত্ৰ-তাহে শুনি সত্যভামা কোপে কম্পমান হুয়া বোলল।\nসত্যভামা-হে স্বামী, হামাক কদৰ্থিতে তুহু আনল? দানৱক বেটী শচীক চাটু কয় পাৰিজাত নেৱব? অঃ তব ধিকাৰ ৰহোক। হে প্ৰাণনাথ! কাহেক ভয় থিক? সত্বৰ পাৰিজাত আনগিয়া।\nনাৰদ-অঃ দেৱী ভল্ল কহল। শ্ৰীকৃষ্ণ সত্বৰ পাৰিজাত আনহ।\nনিশম্য সত্যভামায়া বচনং কঞ্জলোচনঃ।\nজহাৰ সহসা গত্বা পাৰিজাততৰুং হৰিঃ।।\nসূত্ৰ-তদনন্তৰ শ্ৰীকৃষ্ণ প্ৰিয়াক বাক্য শুনিয়ে ততকাল পাৰিজাতক সমীপ চাপি সমূলে উভাৰি আনল। পেখি ৰখীয়াসব কোলাহল কয় বোলল।\nৰখীয়াসৱ-হে কৃষ্ণ, শচীক পাৰিজাত নিতে তোহাক কোন বেৱহাৰ?\nসত্যভামা-অয়ে ৰখীয়াসৱ, তোহাক শচীত কহ গিয়া, সত্যভামা পাৰিজাত নিয়া যাই। অৱ যত শকতি থিক, ৰাখোক আসিয়া।\nৰখীয়াসৱ-(শুনি ৰখীয়াসৱ ইন্দ্ৰ শচীক প্ৰণামি কহল) হে মাতা শচী, তোহাৰি পাৰিজাত তৰু সত্যভামা বৰাই কৰিতে স্বামীক হাতে হৰি নিয়াৱল। জানি যে যুৱাই তা কৰহ।\nপাৰিজাতস্য হৰণং নিশম্য কুপিতা শচী।\nপতিং পুৰন্দৰং প্ৰাহ ধিগ জন্ম তব বজ্ৰিণঃ।।\nসূত্ৰ-পাৰিজাত হৰণ শুনি শচী কোপে পুৰন্দৰক বোলল।\nশচী-হে স্বামী, তুহু বিদ্যমান থাকিতে হামাক পাৰিজাত মানুষী নিয়া যাই? অঃ তোহাক ধিক্কাৰ থিক। বজ্ৰকো ধিক্কাৰ ৰহোক।\nসূত্ৰ-ওহি বুলি ইন্দ্ৰক আগে বহুত বিলাপ কৰল।\nইন্দ্ৰ-হে প্ৰিয়ে, দুখ ছোড়হ, আমাকু আগু কৃষ্ণ কোন হয়? তাহেক জিনি পাৰিজাত এখনে আনব। চিন্তা নাহি কৰবি।\nসূত্ৰ-ওহি বোলি ইন্দ্ৰ পৰম প্ৰাৰম্ভে সাজি ধনু-শৰ ধৰিকহু দেৱসৱ সহিত শচী সমন্বিতে ঐৰাৱত কন্ধে খেদি আৱল।\nগত্বা সত্ৰাজিতসূতাং প্ৰোবাচ কুপিতা শচী।\nনেষ্যসি ত্বং পাৰিজাতং কিং নু বজ্ৰধৰে স্থিতে।।\nশচী-অয়ে সত্ৰাজিতক কুমাৰী, তুহু মানুষী, হামাৰ পাৰিজাত নিয়া যাৱ? তোহাক অভাগ্য মিলল। যব বজ্ৰধৰক হাতে সবংশে নাহি মৰব তব সত্বৰ পাৰিজাত ছোড়হ।\nসূত্ৰ-ওহি বুলি যৈচন গৰজল, তা দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nধ্ৰুং-মানুষী সাহস:::::: ঐচন তোহাৰি\nহৰলি কুসুম হামাৰি।।\nপদ-স্বামী পুৰন্দৰ:::::: বীৰ বজ্ৰধৰ\nআৱত দৈত্য অন্তকাৰী।।\nপাৰিজাত তৰু:::::: ছাড়হ মেৰি\nৰাখহো জীৱন কুমাৰী।।\nতোহাৰি স্বামী:::::: মাধৱ মানুষ\nকয়লি গৰব তাহে লাই।\nবাসৱ আগে:::::: সোহি কোন হোই\nকৰু শচী ঐচন বৰাই।।\nশচী-অয়ে সত্যভামা, তোহাৰি স্বামী মাধৱক কথা হামু সব জানি। ওহি গোপীবিটাল গোপাল, উনিকব আগু গোকুলক স্ত্ৰী নাহি বহল। দোখো কংসক দাসী কুব্জী তাহেক হাত এৰাৱল নাহি। তাহেক আৰ কি কহব? ঐচন অনাচাৰী কৃষ্ণত গৰ্ব কয়কহু হামাক পাৰিজাত নিয়া যাৱ? অঃ বজ্ৰধৰত সবংশে নাশ ভেলি, জানৱ।\nনিশম্য গৰ্বং তদ্ বাক্যং সত্যভামা হৰি-প্ৰিয়া।\nকোপনে কম্পিতৱতী শচীমাভাষ্য বল্গতীম্।।\nসত্যভামা-অয়ে ইন্দ্ৰাণী, জগতক পৰম গুৰু হামাৰি স্বামী; যাহেৰ নাম সুমৰণে মহা মহা পাপীসবো সংসাৰ নিস্তাৰে, তাহেক অতয়ে নিন্দা কৰহ। অয়ে নিলাজিনী, মৰিতে নাজানৱ। তোহাকো স্বামী ইন্দ্ৰক কথা কহিতে ঘিণেসে উপজে। দেখো, অমৰাৱতীক যত নটী তোহাক স্বামীক সে নাহি আটল। তোহাৰি স্বামী কয়লি কি, গৌতম ঋষিক সে ভাৰ্য্যা অহল্যা তাহেক মায়া কৰিকহু জাতি ভ্ৰষ্ট কয়ল। তন্নিমিত্ত সব শৰীৰে ঢাকি যোনি ভাগ ভেল; অয়ে পামৰী, ঐচন ইন্দ্ৰক হামাকু আগে বখানহ?\nসূত্ৰ-ওহি বোলি সত্যভামা যৈচে বল্লল, তাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nৰাগ বেলোৱাৰ-তাল খৰমান।\nধ্ৰুং-পামৰী হৰিকো কৰসি বৰাই।\nতযু চৰণ পঙ্কজ ৰজ পৰশি গাৰি দেসি কতি লাই।।\nপদ-ওহি জগতগুৰু:::::: ব্ৰহ্ম-ৰূদ্ৰ কৰু\nপৰি পৰণাম যাহাৰি।\nকৈচে দাসী শচী:::::: ঐচে স্বামীক কৰু\nকন্দল বয়নে নেহাৰি।।\nযাহে নাম গুণ:::::: গাই পাপী তৰে\nভকতি মুকুতি মিলাৱে।\nঐচে গোবিন্দক:::::: নিন্দস পামৰী\nশঙ্কৰে কহ হৰি পাৱে।।\nসত্যভামা-ঐয়ে দানৱক বেটী ইন্দ্ৰাণী, হামুক আগু তোহাৰি অতয়ে বৰাই? হামু পৰম দৰ্প কয় তোহাৰি পাৰিজাত আনল। দেখো অব তোহাক স্বামী পৰুন্দৰক যত শকতি থিক যুদ্ধ কয় হামাৰ হাতক পাৰিজাতক নিয়ম দেখি। তবে সাফল বৰাই কয়লি।\nসূত্ৰ-দেৱী সত্যভামাক অতয়ে বিকৰ্থনা বাণী শুনি শচী কোপ অপমানে স্বামী ইন্দ্ৰক বোলল।\nশচী-হে স্বামী দেৱৰাজ, তোহাক জীৱন ধিক ধিক! মানুষী স্ত্ৰীক অতয়ে ককৰ্থনা শুনিয়ে বহৈছ। ছিঃ তোহাত পুৰুষ তেজ কিছো নাহি। অঃ দেৱতাক ইন্দ্ৰ মিছা বোলাৱসি।\nততো পুন্দৰো দেব্যাঃ পীড়িতো বাক্যসায়কৈঃ।\nক্ৰোধেন ধনুৰাদায় যুদ্ধায় সন্মুখোহভৱত্।।\nসূত্ৰ-তদনন্তৰ পুৰন্দৰ বাকুয-শৰে পীড়িত হুয়া শচীক গৰিহা শুনিকহু পৰম ক্ৰোধে ধনু ধৰি যুদ্ধ কৰিতে কৃষ্ণক সন্মুখ ভেলহ। দেখি সাৰঙ্গ টঙ্কাৰি শ্ৰীকৃষ্ণ গৰুড় কন্ধে ইন্দ্ৰক সন্মুখ হুই ৰহল। তাহে পেখি পুৰন্দৰ দৰ্পে বোলল।\nইন্দ্ৰ-অয়ে যাদৱ, শচীক পাৰিজাত কৈচে নিয়া যাৱ? ওহি তাক্ষ্ণতৰ শৰে তোহাৰি প্ৰাণ ছোৰাৱব। হামাকু আগু কাহা যাৱব?\nসূত্ৰ-ঐচন প্ৰকাৰে বহুত বল্লল। দিব্য বাণ হানি যৈচে দামোদৰ পুৰন্দৰ দুহু মহা যুদ্ধ কয়ল, আহে লোক তা দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nধ্ৰুং-গৰজে বাসব বাণ প্ৰহাৰা।\nআজু জীৱ লেহো তোহাৰা।।\nপদ-দেখি তাহেক হৰি:::::: কৰে শাৰঙ্গ ধৰি\nকৰু শৰ সত্বৰ মুৰাৰি।\nছেদি বাণগণ:::::: হৰলি চেতন\nইন্দ্ৰক হৃদয় বিদাৰি।।\nসূত্ৰ-কৃষ্ণক বাণ প্ৰহাৰে মূৰ্চ্ছত হুই পুনঃ চেতন পাই ইন্দ্ৰ বোল।\nইন্দ্ৰ-অয়ে শ্ৰীকৃষ্ণ, যব পাৰিজাত ছোড়ৰ তব ছোড়হ, নহে উহি বজ্ৰ-সন্ধানে তোহাৰি প্ৰাণ লঞো।\nকৃষ্ণ-ঐয়ে দুষ্ট দেৱৰাজ, হামাক ভীতি দেখাৱ? যত শকতি থিক প্ৰহাৰ দেখি।\nসূত্ৰ-শুনি ইন্দ্ৰে বজ্ৰ ধৰিয়ে পুনু স্বস্থ হয়া কৃষ্ণক হানল। শ্ৰীকৃষ্ণ হাসি লুম্ফি ধৰল যৈচে, তাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nস্বস্থ কলেৱৰ:::::: পুনু পুৰন্দৰ\nধৰল বীৰ বজ্ৰ তুলি।\nহানহ সন্ধানে:::::: প্ৰাণ তব লেহো\nৰহ ৰহ যাদব বোলি।।\nসূত্ৰ-বাণ যুদ্ধে নপাৰি পৰম আটোপে কোপে শ্ৰীকৃষ্মক বজ্ৰ প্ৰহাৰল। হৰি হাসি বজ্ৰক লুম্পি ধৰল।\nততঃ কৃষ্ণো ৰুষা চক্ৰং শত্ৰুং প্ৰতি গৃহীতবান।\nইন্দ্ৰো ভীত্বেভাদ্ দ্ৰবিতঃ সাটোপশ্চ দিশং যযৌ।।\nশ্ৰীকৃষ্ণ-অয়ে দুষ্ট দেৱৰাজ, দেখো তোহাৰি প্ৰহাৰ হামো সহল। অব হামাৰ প্ৰহাৰ সম্বৰহ।\nসূত্ৰ-ওহি বোলি পৰম প্ৰাৰম্ভে ইন্দ্ৰক লাগি চক্ৰ তুলি ধৰল। তাহে পেখি ইন্দ্ৰক হৃদয় কম্প লাগল। হাত পাৱ থিৰ নোহে, মহাভয়ে হস্তী ছাৰি পলাৱল। তাহে পেখি শ্ৰীকৃষ্ণ হাসি হাসি পাচু পাচু ইন্দ্ৰক খেদল। তাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nধ্ৰুং-প্ৰাণৰ কাতৰে ইন্দ্ৰ পলাই।\nপাচু পাচু হাসি মাধৱে ধাই।।\nপদ-ৰে ৰে পুৰন্দৰ ডাকে মুৰাৰি।\nৰহ ৰহ কাহে পলাস বজ্ৰধাৰী।।\nলৱৰে বাসৱ পাচু নাচৱে।\nকৃষ্ণক কিঙ্কৰ ওহি শঙ্কৰে গাৱে।।\nসূত্ৰ-ৰহ ৰহ ইন্দ্ৰ বোলি ডাকি শ্ৰীকৃষ্ণ পাচু পাচু যাই। তাথাপি ইন্দ্ৰ বিভঙ্গে পলাই ৰহয়ে নাহি। তাহে পেখি সত্যভামা দেৱী কদৰ্থনা কয়ে হাসি বোলল।\nসত্যভামা-আহে পুৰন্দৰ, তুহু কি নিমিত্তে পলাৱ? দেৱক ৰাজা হুয়া মানুষ কৃষ্ণক ভয়ে ভঙ্গ দেলহ, উচিত নোহে। তোহাৰি আগু পাৰিজাতক মঞ্জৰী পৰিধান কয়ে শচী লাস বেশ কৰি বেড়াৱে। তুহু বজ্ৰধৰ বীৰ; অব কৈচে পলাৱ! লাজক পিঠি দেলহ? অয়ে পামৰী শচী, ওহি ইন্দ্ৰক দেখাই তয়ে দৰপ কয়লি। অব তোহাৰি ভতাৰক কৈচে নাহি পালটাৱ? হামু মানুষী হুয়া তোহাৰি পাৰিজাত নিয়া যাঞো, ওহি তাপে মৰিতে নজানৱ।\nততো পুৰন্দৰো নিন্দাং দেব্যাঃ শ্ৰুত্বাতিদুসসহাম্।\nনিবৰ্ত্ত্যোবাচ বচনং সত্যভামে নিবোধ মে।।\nসূত্ৰ-তদনন্তৰ দেৱীক নিন্দা বাণী শুনিয়ে ইন্দৰ পৰিৱৰ্তি বোলল।\nইন্দ্ৰ-অয়ে সত্যভামে, ওহি শ্ৰীকৃষ্ণক যত পতনী থিক তাহেক মধ্যে তুহু বৰি প্ৰচণ্ড প্ৰগলভা ইহা হামো জানলো। কি নিমিত্তে হামাক অতয়ে নিন্দা কদৰ্থনা কৰহ? দেখো ওহি কোটি কোটি ব্ৰহ্মাণ্ডেশ্বৰ ব্ৰহ্মা-মহেশ সেবিত-পাদ পঙ্কজ জগতক পৰম গুৰু নাৰায়ণ শ্ৰীকৃষ্ণ,আহেত হামু যুদ্ধ হাৰল। ইহাত হামু কোন লাজ থিক? তোহো স্ত্ৰী জাতি কিছু বুজয়ে নাহি। হামাক মিছা বলগহ্।\nসূত্ৰ-ওহি বোলি ইন্দ্ৰ আপোনাক গৰিহা কয়ল। হা হা হামো পাপী মায়া মুহিত হুৱা পৰম ঈশ্বৰক যুদ্ধ কয়লো। হামাক ধিক্কাৰ ৰহোক! ওহি বোলি ভয়ে কম্পিত তনু ত্ৰাহি বোলি কৰযোৰি কৃষ্ণক আগু দণ্ডৱতে পৰি পৰণামি বোল।\nজয় জয় যাদৱ দেৱ-মুৰাৰি।\nজয় জয় কেশী কংস অন্তকাৰী।।\nজয় জয় গিৰি গোবৰ্দ্ধনধাৰী।\nজয় জয় ভকত ভিতি ভয়হাৰী।।\nজয় জয় মদ্দিত বিষধৰ কালি।\nজয় জয় বামন বলিক নিকালি।।\nজয় জয় নিৰ্জ্জিত কপিবৰ বালি।\nজয় জয় বাসুদেৱ বনমালী।।\nজয় জয় তোহো ত্ৰিভুবন অনুপাম।\nজয় জয় নিজ জন পূৰণ কাম।।\nজয় জয় মষ্টিক মোৰল ৰাম।\nজয় জয় পাতক তাৰক নাম।।\nতোহাৰি মায়ায়ে মোহিত অন্ধ।\nকয়লো যুদ্ধ হামো মহা মন্দ।।\nঅত অপৰাধ সহব হৰি মোই।\nচৰণে শৰণ লেলো অৱ তোই।।\nওহি ইন্দ্ৰ পদ আপদ ঘোৰ।\nদূৰ কৰু হৰি কুমতি মোৰ।।\nমাগব ভিক্ষা পৰিধান কয় কণ্ঠা।\nধৰবহো তোহাৰি ভকতিক পন্থা।।\nসূত্ৰ-ওহি তুতি কৰিয়ে পুৰন্দৰ পৰম বৈৰাগ্যে কৃষ্মক আগু পৰি বহুত বিলাপকয়ল।\nদৃষ্ট্বা কৃষ্ণো বিহস্যাহ তস্য তন্নিৰ্মলং মনঃ।\nসন্তোষ্যামি যতো দেৱ শ্ৰেষ্ঠভ্ৰাতা ভবান মম।।\nসূত্ৰ-তদনন্তৰ ইন্দ্ৰক ভীতিকাতৰ দেখিয়ে শ্ৰীকৃষ্ণ হাসি হাসি হাতে ধৰিকহু তোলি আশ্বাসি বোলল।\nশ্ৰীকৃষ্ণ-হে পুৰন্দৰ, তুহু হামাৰ জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতা। তোহাৰি দোষ হামু কিছু ধৰয়ে নাহি। কিছু শঙ্কা নাহি কৰবি। ধৰু, তোহাক বজ্ৰ লেহু। ওহি পাৰিজাত যদি সুখে নাহি দেব তব ইহাক নিয়া যাৱ।\nসূত্ৰ-শুনি সত্যভামা কোপে কটাক্ষে নিৰেখি কৃষ্ণক মনে দশন চৰ্বি গৰিহয়।\nসত্যভামা-হা হা কি ভেল স্বামীক মতি! ওহি ইন্দ্ৰক চাটু শুনল। আৰ বাৰ নৰক বধ নিমিত্তে কত কাতৰ কয় আনি কাৰ্য্য সিধি ভেল দেখি হামাক যুদ্ধ ভেজাৱল। উনিকৰ বচনে সঞ্জাত থিক! অঃ হামাৰ পাৰিজাত দিতে কোন অধিকাৰী ৰহে?\nইন্দ্ৰ-হে স্বামী কৃষ্ণ, ওহি পাৰিজাত তুহো নিয়া যাৱ। সুধৰ্মা সভা সহিত যত সম্পতি হামাত থিক, সব দ্বাৰকাক লাগি পঠাঞো। যাৱত তুহু ভূমিত ৰহব; তাৱত তোহাৰি উপযোগ হুয়া ৰহোক।\nইন্দ্ৰস্য বচং শ্ৰুত্বা প্ৰীতঃ পীতাম্বৰো যযৌ।\nপাৰিজাতং তদাদায় তমনুজ্ঞাপ্য ভাৰ্য্যায়া।।\nসূত্ৰ-ইন্দ্ৰক সন্মান শুনি শ্ৰীকৃষ্ণ ভাৰ্য্যা সহিতে হৰিষে পুৰন্দৰত অনুমতি পাই যৈচে পাৰিজাত লৈয়ো কৌতুকে কেশৱ চললি, আহে লোক তাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি!\nধ্ৰং-পাৰিজাত লৈয়া:::: চলল লয় লাসে\nহাসে হৰিষে বৰ নাৰী।।\nমত্ত গজ গামিনী:::: কামিনী সঙ্গে\nভোলে চলয় মুৰাৰি।।\nপদ-শ্যাম মুৰুতি:::: ৰতনে উৰে মালা\nমাণিক মঞ্জিৰ জৰায়ে।\nপ্ৰিয়া সঙ্গে চলে:::: ৰঙ্গে তৰুণী কৰিণী সঙ্গে\nমাতঙ্গ যৈচন লীলায়ে।।\nমকৰ কুণ্ডল গণ্ড:::: ডোলি বিৰাজিত\nৰাজীৱ লোচন স্বামী।\nকৃষ্ণ কিঙ্কৰ:::: কহয় হৰিকো\nচৰণে পৰি পৰণামি।।\nসূত্ৰ-তদনন্তৰ দেৱী সত্যভামা সহিত লীলায় কৌতুক কেলি কয় শ্ৰীকৃষ্ণ দ্বাৰকাপুৰ প্ৰবেশ ভেল। কৃষ্ণক বিজয় শুনিয়ে দ্বাৰকাত মহা মহোত্সৱ মিলল। ঠায়ে ঠায়ে জয় বাজন বজাৱল। স্বামী যুদ্ধ জিনি আৱে শুনি ৰুক্মিণী সখীসৱ সহিত আসিকহু সপটে পৰণাম কয়ল। কৃষ্ণ আলিঙ্গি আশ্বাসল। ৰুকমিণী সখী সমে কৃষ্ণক এক পাশে ৰহল। সত্যভামা গৰ্ব কয়কহু ৰুকমিণীক বোলল।\nসত্যভামা-হে বিদৰ্ভ ৰাজকুমাৰী, তোহো স্বামীক ঠামে গোটা এক পাৰিজাত পুষ্প পাৱল। দেখো দেখো, যাৱত সোহি পাৰিজাত তৰু সমূলে উপাৰি আনল, তাৱত চাৰলো নাহি। হামাৰ সোভাগিক মহিমা পেখো পেখো।\nনিশম্য সত্যভামায়া ভৱং ভীষ্মকনন্দিনী।\nপ্ৰোবাচ ভক্তেৰ্মহিমাং বৰ্ণয়ন্ ৰুচিৰাননী।।\nসূত্ৰ-সত্যভামাক ভাবগৰ্ভ শুনি ৰুক্মিণী হাসি বোলল।\nৰুক্মিণী-অয়ে ভাগিনী সত্যভামা, কি কহৈছ? জগতক পৰম গুৰু স্বামী কৃষ্ণ, উনিকৰ চৰণ সেৱা কৰিতে ব্ৰহ্মাণ্ড ভিতৰে কোন দুৰ্ল্লভ থিক? ধৰ্ম, অৰ্থ, কাম, মোক্ষ চাৰি পদৰস হাতে মিলাৱে। তোহাৰি পাৰিজাত কোন কথা?\nসূত্ৰ-ঐচন ভকতিক মহিমা ৰুক্মিণীক প্ৰেম পৰশল। হৰি চৰণক সেৱা যৈচে বৰ্ণাৱল, তাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল।\nৰাগ বসন্ত- পৰিতাল।\nধ্ৰুং-অতয়ে কৈচে কহসি মাঞি।\nহৰিক ভকতি সতী কোন নিমিলাই।।\nপদ-ওহি অৰুণ পদ পঙ্কজ ধিয়াই।\nমিলে মনোৰথ চাৰি পদ ৰস পাই।।\nপাপী পাতক তৰে না্ম গুণ গাই।\nকহ শঙ্কৰ হৰি বিনে গতি নাই।।\nসূত্ৰ-ভকতিক মহিমা কহিতে কুমাৰীক প্ৰেম পৰশল, নয়ন জুৰাই ৰহল।\nসত্যভামা পতিং প্ৰাহ প্ৰভো ত্বং কিমপেক্ষসে।\nপাৰিজাততৰোৰ্দ্ধাৰি ৰোপণং কুৰু মে হৰে।।\nসত্যভামা-হে স্বামী কৃষ্ণ, কি নিমিত্তে তোহো অপেক্ষা কৰহ; হামাক দ্বাৰে পাৰিজাত সত্বৰ ৰোপণ কৰহ।\nসূত্ৰ-প্ৰিয়াক বাণী শুনি শ্ৰীকৃষ্ণ দ্বাৰক বিদূৰে আপুন হাতে পাৰিজাত ৰোপণ কয়ল। পেখি দেৱী বোলল।\nসত্যভামা-হে স্বামী, অঃ কি কয়ল, হামাক বহুত সতিনী থিক। পাৰিজাত পুষ্প চোৰি কৰি নিতে কত কলহ কৰি বেড়াৱব? এথা নহে, হামাৰ দ্বাৰ নিকটে নিয়া ৰোপণ কৰহ।\nসূত্ৰ-শুনি শ্ৰীকৃষ্ণ প্ৰিয়াক মন পূৰিয়ে পাৰিজাত পুনৰ্বাৰ উপাৰি দেৱীক দ্বাৰ সমীপে ৰোপল। তদনন্তৰ সত্যভামা মনোৰথ পুৰি শ্ৰীকৃষ্ণ স্বামীক পৰণামি সখী সমে প্ৰশংসা বহুত কৌতুক কয়ল।\nসাধিতাৰ্থোৰ্থিনাথোহসৌ পত্নীভ্যাং সহ কেশৱঃ।\nকৌতুকী ক্ৰীড়য়ামাস হাসসংৰম্ভভাবকৈঃ।।\nসূত্ৰ-তদনন্তৰ নৰকাসুৰ মাৰি দেৱকাৰ্য সাধি ইন্দ্ৰক জিনিয়ে পাৰিজাত আনি প্ৰিয়াক দ্বাৰে ৰুপি কৃতকৃত্য হুয়া শ্ৰীকৃষ্ণ ভাৰ্য্যা দুহো সহিত যৈচন লীলা কেলি কৌতুক কয়ল, তাহে দেখহ শুনহ; নিৰন্তৰে হৰি বোল।\nকৰত কৌতুক কেলি কানু কামিনী মিলাই।।\nপদ-কুঞ্চিক চাৰু:::: চিকুৰ চিবুক ধৰু\nকৰু চুম্বন বনমালী।\nকাঞ্চুৰি ফোৰে:::: ভোৰে ৰসিক কানু\nকুচ নখ ঘন ঘন ঘালি।।\nৰময়া ৰমণ:::: মিলিতে মাণিক\nমকৰি কুণ্ডল দোলে।\nহীৰ ৰচিত মণি:::: মোতিম মালা\nহেমহাৰ উৰে লুলে।।\nচৰণে ৰতন মণি:::: মঞ্জীৰ জনকে\nকনক কিঙ্কিণী কৰো ৰোলে।\nশ্ৰীজগতানন্দ:::: ভকতি ৰসিক\nকৃষ্ণ কিঙ্কৰে ওহি বোলে।।\nসূত্ৰ-ঐচন কেলি কলা কৌতুক কয় শ্ৰীকৃষ্ণ ভকত ৰমণীসবক মনোৰথ পুৰি দ্বাৰিকাপুৰ প্ৰবেশি বহল। ওহি পাৰিজাত হৰণ হৰিক পৰম লীলা চৰিত্ৰ শ্ৰদ্ধায়ে যে সবে শুনে ভণে কৃষ্ণ চৰণে তাহেৰি পৰম ভকতি বাঢ়ব। ইহা জানি নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি।\nকৃষ্ণপাদ-প্ৰসাদেন শঙ্কৰঃ কৃষ্ণঃকিঙ্কৰ।\nচকাৰ শ্ৰীপাৰিজাত হৰণং নাম নাটকম্।।\nজয় জয় জগজন-জীৱন মুৰাৰি।\nকংস কেশী বক অঘ অন্তকাৰী।।\nসো ব্যাপক বিভু ব্ৰহ্মা অধিকাৰী।\nভুকুতি মুকুতি নিত্য কৰতু তোহাৰি।।\nজয় জয় যাদৱ দনুজ সংহাৰি।\nদণ্ডিয়ে দুষ্টক ভকত নিস্তাৰি।।\nসোহি জগতগুৰু গোপিনী পিয়াৰি।\nভুকুতি মুকতি নিত্য কৰতু তোহাৰি।।\nজয় জয় পৰম পুৰুষ দেৱ দেৱা।\nব্ৰহ্মা হৰ কৰু যো পদ সেৱা।।\nসোহি নাৰায়ণ ভুৱন উদ্ধাৰি।\nজয় জয় মাধৱ ধেনুক মাৰি।\nসোহি গোপাল গোবৰ্দ্ধন ধাৰী।\nজয় জয় পীতাম্বৰ বনমালী।\nকালিন্দি হ্ৰদ যো মৰ্দ্দল কালি।।\nসোহি গোবিন্দ ভকত ভয়হাৰী।\nজয় জয় দুষ্ট দৈত্য অন্তকাৰী।\nকুবলয় মোৰল দন্ত উপাৰি।।\nশৰত ৰমত যো গোপিনী নাৰী।\nশ্ৰীজগতানন্দ দলপতি জান।\nকৰাৱত নাট ওহি বহু ছন্দে।\nকৃষ্ণক ভকতি কৰিতে প্ৰৱন্ধে।।\nপাৰিজাত হৰণ আহেৰ নাম।\nশুন বুদ্ধ জন হৰি গুণ অনুপাম।।\nকলি যুগ মধ্যে ধৰম ওহি সাৰ।\nনাহি নাহি গতি জানব আৰ।।\nকয়ল কলি দেখো একাকাৰ।\nপাপ পুণ্য কিছু নাহি বিচাৰ।।\nমলমতি লোক অবহু নাজি জানি।\nনাহি নাহি গতি বিনে শাৰঙ্গপাণি।।\nচিন্তহু হৰিক চোৰহু আন আশ।\nহিৰ নামে কৰু সুদৃঢ় বিশ্বাস।।\nধৰমক উপৰি ৰাজা নাম।\nকৃষ্ণ কিঙ্কৰ কহ বোল ৰাম।।\nশ্ৰীপাৰিজাতহৰণং নাম নাটকং সম্পূৰ্ণমিতি।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পাৰিজাত_হৰণ&oldid=2568"ৰ পৰা সংকলিত\nLast edited on ২২ জানুৱাৰী ২০১৩, at ০০:৪৪


উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ শোভাময় মাছ- সংকট, সম্ভাৱনিয়তা আৰু সংৰক্ষণ (ড. আৰমান উল্লাহ মুজাদ্দাদী) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nভাৰতবৰ্ষৰ উত্তৰ-পূবৰ ৰাজ্যবোৰ অশেষ জলজ সম্পদেৰে পৰিপুষ্ট৷ ইয়াৰ জলাধাৰবোৰ যেনে বিশাল নদ-নদী, সূতি, উপনদী, বিল-খাল, পাহাৰী জান-জুৰি আদি মাছৰ কাৰণে উপযুক্ত পৰিস্থিতিতন্ত্ৰ (ecosystem) আৰু এইবোৰ বিভিন্ন ধৰণৰ মৎস্য সম্পদৰ আবসস্থল৷ এই অঞ্চলত 23, 972 হেক্টৰ জলাশয়, 19, 150 কি.মি. নদ-নদী, 1, 43, 740 হেক্টৰ বিল-খাল, 40, 809 হেক্টৰ পুখুৰী আৰু 2, 780 হেক্টৰ মাছ আৰু ধানৰ সমন্বিত খেতিৰ কালি পৰিমাণ নথিভুক্ত হৈছে৷ ইয়াৰ জলাশয়বোৰতেই ভাৰতৰ প্ৰায় 33% মাছৰ প্ৰজাতি পোৱা যায়৷ অসমত আটাইতকৈ বেছি, 217 টা মাছৰ প্ৰজাতি পোৱা যায়৷ অৰুনাচল প্ৰদেশৰ উপলব্ধ মাছৰ প্ৰজাতিৰ সংখ্যা হ’ল 167, আৰু 165, 134, 121, 68, 48 আৰু 27 ক্ৰমে মেঘালয়, ত্ৰিপুৰা, মনিপুৰ, নাগালেণ্ড, মিজোৰাম আৰু ছিক্কিমৰ৷\nএই মাছবোৰ স্থানীয় মানুহে যুগ যুগ ধৰি খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে যদিও এইবো্ৰ মাছৰ এটি লাভজনক দিশ আছে৷ কাৰণ এইবো্ৰ মাছৰ বহুসংখ্যক মাছেই আন্তৰ্জাতিক বজাৰত শোভাময় (ornamental) মাছ হিচা্পে সমাদৃত হৈছে৷ ফলস্বৰূপে বৰ্তমান ভাৰতৰ শোভাময় মাছৰ সমুদায় আন্তৰ্জাতিক বজাৰখনৰ 85% চাহিদা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ মাছৰ দ্বাৰা পূৰণ হৈছে৷ এই শোভাময় মাছবোৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰাকৃতিক উৎসবোৰৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰি কলিকতাৰ বিশেষ বজাৰলৈ জীৱিত অৱস্থাত পঠাই দিয়া হয় আৰু তাৰ পৰাই আনৰ্জাতিক বজাৰত এক বিশেষ মূল্যৰ বিনিময়ত ৰপ্তানি কৰা হয়৷ পৰিতাপৰ কথা যে এই অঞ্চলৰ বাসিন্দসকলেই আজি এই বিষয়ে প্ৰায় সম্পূৰ্ণভাবে অজ্ঞ৷ ফলস্বৰূপে মাছবোৰ হকে-বিহকে অতিমাত্ৰাকৈ ধৃত হৈছে আৰু মাছৰ জীৱ-বিবিধতা (biodiversity) বিনষ্ট হৈছে৷ আজি বহুবিধ মাছ প্ৰকৃতিৰ পৰা বিলুপ্ত হৈ যাব ধৰিছে৷ তদুপৰি আটাইতকৈ ডাঙৰ কথাটো হ’ল, আমাৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ এই মাছবোৰৰ জিন’টাইপ (genotype) হুবহু বিদেশীৰ হাতত গতাই দিয়া হৈছে যাৰ ফলত অদূৰ ভৱিষ্যতে বিদেশত আমাৰ মাছবোৰ প্ৰতিপালিত হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে আৰু অন্য ৰাষ্ট্ৰই এই মাছবোৰক নিজ প্ৰাকৃতিক মাছ বুলি দাবী কৰাৰ থল আছে৷\nশোভাময় মাছ কি?\nশোভাময় মাছ সাধাৰণতে ৰংচঙীয়া হয়, যিবোৰ মানুহে আমোদ-প্ৰমোদ, অবসৰ—বিনোদন, শোভাবৰ্ধন, সংৰক্ষণ, ফেংচুই অথবা হ’বিৰ বাবে লালন-পালন কৰে৷ এই মাছবোৰ বিশেষভাবে কাচেৰে নিৰ্মিত বাকচ আকৃতিৰ পাত্ৰ বা মীনঘৰত(aquarium) ৰাখি ঘৰ, অফিচ, বাগিচা, চোতাল আদিত সংস্থাপন কৰা হয়৷ আজিকালি শোভাময় মাছবোৰ ৰংচঙীয়া নহৈ অস্বাভাবিক চৰিত্ৰ বা আকৃতিৰ হ’লে বেছি মূল্য পোৱা যায়৷ উদাহৰণস্বৰূপে কিম্ভুত-কিম্বাকাৰ মাছ, খাদ্য খাওতে আকৰ্ষণীয় কলা-বাজি দেখুৱা মাছ, যুঁজাৰু মাছ আদিৰ মূল্য ৰংচঙীয়া মাছতকৈ বেছি হয়৷\nউত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ শোভাময় মাছ\nউত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত শোভাময় মাছৰ 37 টা ফেমেলি, 114 টা শ্ৰেণী, 10 টা অৰ্ডাৰ, 274 টা প্ৰজাতি পোৱা যায় আৰু ইয়াৰ প্ৰায় আটাইবোৰ প্ৰজাতি কলিকতাৰ বজাৰৰ পৰা ৰপ্তানি কৰা হয়৷ ইয়াৰে কিছুমান প্ৰজাতিৰ নাম তলৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হ’ল৷\nতালিকা ১. উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ কিছুমান শোভাময় মাছ (ক্ৰম , বৈজ্ঞানিক নাম , স্থানীয় নাম )\nএনাবাচ টেষ্তুদিনিয়াচ কাৱৈ, কৈ\nআপ্লোচেলাচ পান্‌চ্যাক্‌চ চেলকনা\nবটিয়া ডেৰিঅ’ বটিয়া, ৰাণী\nচান্না গাচুৱা চেং\nচান্না পান্‌টেতাচ গৰৈ, লাটি\nমিচ্‌টাচ ভিট্টেটাচ শিঙৰা\nপুন্‌টিয়াচ টিক্তো পুঠি, পুটি\nপুন্‌টিয়াচ চাৰানা চেনি পুঠি\nপুন্‌টিয়াচ চ’ফ’ৰ পুঠি\nচান্দা নামা চন্দা\nচেদাআৰ্মচচ ৰাংগা চন্দা, চান্দা\nমাষ্টাচেম্বেলাচ আৰ্মেটাচ টুৰা, চিক্‌ৰা\nকলিচা ফিছিয়েটা বৰ খলিহনা, খইল্‌সা\nকলিচা লালিয়া খলিহনা, চাটা\nকলিচা মোটা মৌ খলিহনা\nইচোমাচ ডান্‌ৰিকাচ দৰিকনা, দাৰ্কিনা\nজেননথেডন কেঞ্চিলা কোকিলা\nএকান্থোকবিডিচ বটিআ বটিয়া\nআৰিকথিচ আওৰ আৰি\nবদিচ বদিচ বদিচ নাপিত\nচাকা চাকা চাকা, চয়তান মাছ\nৱালাগো ৱাট্টু বৰালি, বোয়াল\nহেটাৰ’প্‌নিয়াচ্‌টিচ ফ’চিলিচ্ শিঙি, শিং\nক্লেৰিয়াচ বেট্ৰাকাচ মাগুৰ\nটেট্ৰ’ড’ন কুট্‌কুটিয়া গংগাটোপ\nগ্লিপ্টোথ’ৰাক্স পাহাৰী মাগুৰ\nএম্বলিফেৰিংগ’ড’ন ম’লা মুৱা, মকা\nনান্দোচ নান্দোচ ভেচেলি\nমনপ্‌টেৰাচ কুচিয়া কুচিয়া\nচেলা কেচিঅ’চ চেলকনা\nডেনিঅ ডেংগিলা দাৰিথকা দৰিকনা\nডেনিঅ আকইপিনাটাচ বৰ দৰিকনা\nবাৰিলিঅচ ব’লা পাহাৰী ট্ৰাউট\nবাৰিলিঅচ শাৰ্‌কা পাহাৰী ট্ৰাউট\nচান্না মাৰুলিয়াচ শাল\nগাগটা চেনিঅ গাগল\nবালিটোৰা ব্ৰুচেই বালি টুৰা\nবটিয়া ব্ৰুদমুৰেই আচথকা বটিয়া\nবটিয়া ৰোষ্ট্ৰাটা ফুটুকী বটিয়া\nচন্দ্ৰমাৰা চন্দ্ৰমাৰা সোণবৰণীয়া\nচান্না বাৰ্কা বেগুনীয়া গৰৈ\nচান্না ষ্টিৱাৰ্টি শ’ল জাতীয় মাছ\nটিনোপ্‌চ নোবেলিচ নবেল গৰামি\nডেনিঅ ডেৱাৰিঅ ৰতন দৰিকনা\nগাৰা গটিলা গটিলা গাৰ\nহাৰা হাৰা পখিলা মাছ\nহাৰা জেৰডোনি সৰু পখিলা\nলাগুৱীআ ৰোবেৰাই ৰিবেৰি মেকুৰী মাছ\nলাগুৱীআ শাৱি চেতা মেকুৰী\nপুন্‌টিয়াচ গেলিঅচ স্বৰ্ণ পুঠি\nৰিতা ৰিতা ৰিঠা, বগা মেকুৰী\nচিচতুৰা ডেনিচোনি ডেয়ি আঙঠি বটিয়া\nচিচ্‌তুৰা ক্সাতুৰিগিনা বিজয় বটিয়া\nনেঅলিচোচেইলাচ হেক্‌জাচটিচচ্ পিতল মহাশীৰ\nঅলিৰা লোন্‌জিকাটাডা যুঁজাৰু মেকুৰী\nঅম্পক বাইমেকুলেটাচ পাভ, পাব্‌দা, মাখন মেকুৰী\nঅম্পক পাব্‌দা পাভ, পাব্দা\nঅষ্টিঅব্ৰামা বেলাংগেৰি পেংবা\nচোমিলেপ্টেচ গোনগোটা জাগুৱাৰ বটিয়া, ল’ছ\nটৰ পুটিটৰা হালধীয়া মহাশীৰ\nটৰ টৰ লাল মহাশীৰ\nশোভাময় মাছৰ বাণিজ্যিক মূল্যাংকন\nবিশ্বৰ শোভাময় মাছৰ বজাখন প্ৰায় 10, 000 কোটি আমেৰিকান ডলাৰৰ (6.68 লাখ কোটি টকা) বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে৷ মুখ্য আমদানীকাৰী ৰাষ্ট্ৰবোৰ হ’ল আমেৰিকা, ইউৰো্পীয় ৰাষ্ট্ৰসমূহ আৰু জাপান৷ এছিয়াৰ দেশবোৰৰ পৰা প্ৰায় 50% মাছ ৰপ্তানি হয়৷ চিংগাপুৰে এই ব্যৱসায়ত প্ৰথম স্থানত থাকি সমুদায় বজাৰখনৰ গুৰি ধৰি আছে৷ ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্যবোৰ, কেৰেলা আৰু পশ্চিমবংগ এই বাণিজ্যত অগ্ৰনি ভূমিকাত আছে৷ এই ৰাজ্যবোৰৰ বাসিন্দাসকলে মাছ খাই ভাল পায় আৰু শোভাময় মাছো খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে৷ দেখা যায় যে খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ হলে শোভাময় মাছৰ মূল্য প্ৰায় 10 গুনে কমি যায়৷ উদাহৰণ স্বৰূপে, যদি খলিহনা মাছৰ (প্ৰতিটোৰ ওজন প্ৰায় 10 গ্ৰাম হয়) খাদ্য হিচাপে মূল্য 100-200 টকা প্ৰতি কিলো হয়, তেনেহলে এটা মাছৰ মূল্য হ’ব 1-2 টকা৷ আনহাতে এই মাছ জীৱিত অৱস্থাত শোভাময় মাছ হিচাপে বিক্ৰি কৰিব পাৰিলে প্ৰতিতো মাছৰ মূল্য পোৱা যায় 5-10 টকাকৈ৷\nভাৰতবৰ্ষত এমপেডা (MPEDA- Marine Product Export Development Authority) নামৰ সংস্থাটোয়ে শোভাময় মাছৰ বাণিজ্যৰ আইনগতভাবে গুৰি ধৰে৷ এমপেডাৰ হেড অফিচ কেৰেলাৰ কচিনত আছে আৰু এটা ব্ৰান্স অফিচ গুৱাহাটীতো আছে৷\nশোভাময় মাছৰ অস্তিত্বৰ সংকট\nতালিকা ১ ত উল্লেখ কৰা বেছিভাগ মাছেই বৰ্তমান জাতি সংঘৰ IUCN (International Union for Conservation of Nature) ৰেড লিষ্টত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে৷ অৰ্থাৎ এই মাছবোৰ বৰ্তমান প্ৰকৃতিত বিলুপ্তিৰ পথত আছে৷ মাছ বৰ সংবেদনশীন প্ৰাণী আৰু সেয়ে পানীৰ প্ৰদুষণেই মাছৰ প্ৰধান শত্ৰু৷ তদুপৰি আন প্ৰধান কাৰকবোৰ হ’ল\nনদীবান্ধ, নগৰিকৰণ আদিৰ দ্বাৰা মাছৰ আবাসস্থল বিনষ্ট কৰা কাৰ্য৷\nপ্ৰকৃতিৰ পৰা অতিমাত্ৰা মাছ আহৰণ কৰা কাৰ্য৷\nমাছৰ প্ৰজনন কালত (মৌচুমী ঋতুৰ পিছৰ সময়ছোৱাত) মাছ ধৰা কাৰ্য৷\nমাছৰ পোণা বা অতি সৰু মাছ (আঙিলীয়া মাছ) ধৰা কাৰ্য৷\nঅতি সৰু ৰন্ধ্ৰ থকা জাল দি মাছ ধৰা কাৰ্য৷\nখাল-বিলৰ পানী সিচি তলিলৈকে সম্পূৰ্ণকৈ শুকুৱাই মাছ ধৰা কাৰ্য৷\nপানীত বিষ দি মাছ ধৰা কাৰ্য৷\nজলাশয়বোৰত অতিমাত্ৰা জলজ উদ্ভিদ বাঢ়ি অহা (eutrophication) পৰিঘটনা৷\nচৰকাৰী পঁয়ালগা নিয়ম-নীতিৰে জান, খাল, বিল আদি লীজ দিয়া কাৰ্য, যাৰ দ্বাৰা লীজীয়ে জলাশয়বোৰ নিজৰ ব্যক্তিগত সম্পত্তি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি প্ৰাকৃতিক পৰিস্থিতিতন্ত্ৰ ধ্বংস কৰে৷\nকেৱল উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলতে নহয়, ভাৰতৰ অন্যান্য ৰাজ্যতো মাছৰ সংৰক্ষণ প্ৰণালীবদ্ধভাবে কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে৷ এই দিশত উত্তৰ প্ৰদেশৰ লক্ষ্ণৌ স্থিত ভাৰতীয় কৃষি অনুসন্ধান পৰিষদ (ICAR) ৰ নেশ্ব্‌নেল বিউৰ’ অব ফিশ্ব্ জেনেটিক ৰিচ’ৰ্ছেচ (NBFGR)এ কাম কৰি আছে যদিও সেইয়া যথেষ্ট নহয়৷ মাছৰ সংৰক্ষণৰ বাবে ফলপ্ৰসূ চৰকাৰী যোজনা, কঠোৰ আইন প্ৰনয়ণ আৰু তাৰ সফল ৰূপায়ণ লগতে বলিষ্ঠ জনজাগৰণৰ প্ৰয়োজন৷ শোভাময় মাছ সংৰক্ষণৰ কিছুমান উপায় তলত বৰ্ণনা কৰা হ’ল৷\nপ্ৰাকৃতিক আবাসস্থলৰ পৰা বিশেষ কিছুসংখ্যক মাছ ধৰা কাৰ্য সম্পূৰ্ণৰূপে আৰু সাময়িকভাবে নিষিদ্ধ কৰা৷\nবৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে মাছৰ জিন’টাইপ সংৰক্ষণ কৰা৷\nবিশেষ বিশেষ জলাশয় চিহ্নিত কৰি মাছৰ চেন্‌চুৱাৰী (sanctuary) হিচাপে ঘোষণা কৰা৷\nদেশীয়ভাবে শোভাময় মাছৰ প্ৰজনন কৰি প্ৰাকৃতিক আবাসস্থলবোৰত চৰকাৰীভাবে মাছৰ পোণা মেলি দিয়া৷\nমাছৰ কৃত্ৰিম প্ৰজনন আৰু পালনৰ বাবে স্থানীয় যুৱক-যুৱতীক প্ৰশিক্ষণ দিয়া৷\nজীৱিত মাছৰ হেণ্ডলিং, পেকেজিং আৰু পৰিবহণৰ উন্নত পদ্ধতিৰ উদ্ভাৱন আৰু তাৰ প্ৰশিক্ষণ৷\nজনসাধাৰণক শোভাময় মাছৰ মূল্য, বিলুপ্তি আদিৰ বিষয়ে সচেতন কৰা আৰু এনে মাছ খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ নকৰিবলৈ উদ্গনি দিয়া৷\nমাছ ধৰা কাৰ্যৰ ওপৰত চিজনেল বেন (ban) আৰোপ কৰা৷\nকিছুমান মাছধৰা আহিলা, জাল যেনে আঠুৱা জাল সম্পূৰ্ণৰূপে নিষিদ্ধ কৰা৷\nনদী, বিল, খাল আদিত বান্ধ দিয়া, সম্পূৰ্ণ পানী শুকুৱাই দিয়া কাৰ্য, পানীত বিষ দিয়া আদি কাৰ্য নিষিদ্ধ কৰি তাৰ অপৰাধিক কঠোৰ শাস্তিৰ ব্যৱস্থা কৰা৷\nঅসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ অপৰিসীম মৎস্য সম্পদৰ সম্ভাৱনীয়তা সন্দেহৰ উৰ্দ্ধত৷ এই সম্পদৰ সদোচিত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সুশৃংখল গভেষণাৰে বহনক্ষম বাণিজ্যিক ব্যৱস্থা আজিও গঢ়ি উঠা নাই৷ তেনে কৰিলে ইয়াৰ জৰিয়তে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ অলেখ যুৱক-যুৱতীৰ সন্মানজনক কৰ্মসংস্থাপন হব পাৰে৷ কিন্তুু এনে পদক্ষেপ লোৱাৰ সময়ত, এটা কথাত সাৰ্বাধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰিব লাগিব যাতে এই অঞ্চলৰ জীৱ-বিবিধতাৰ কোনো প্ৰকাৰ ক্ষতি সাধন নহয়৷ বিলুপ্ত হ’ব ধৰা বহুসংখ্যক মাছৰ প্ৰজাতিৰ সংৰক্ষণৰ সময় ইতিমধ্যে উকলি গৈছে৷ সেয়েহে এই দিশত অনতিপলমে বলিষ্ঠ জনজাগৰণ আনিব লাগিব৷ অন্যথা আমাৰ উত্তৰ পুৰুষে আমাৰ বাপতি সাহোন মাছবোৰ দেখাৰ সৌভাগ্যকণৰ পৰাও বঞ্চিত হ’ব৷\nবৰিষ্ঠ বৈজ্ঞানিক, ভাৰতীয় কৃষি অনুসন্ধান পৰিষদ (ICAR)- চেণ্ট্ৰেল ইন্স্‌টিটিউট অব প’ষ্ট হাৰ্ভেষ্ট ইঞ্জিনিয়াৰিং এণ্ড টেক্‌ন’ল’জি (CIPHET), লুধিয়ানা, পাঞ্জাব- 141004\nঅসমীয়া বেলাড বা মালিতাঃ এটি চমু অৱলোকন -(অনন্ত মোহন শৰ্মা )\nমহা শক্তিপীঠ কামাখ্যা-তীৰ্থৰ উৎপত্তি আৰু মাহাত্ম্য (লক্ষেশ্বৰ হাজৰিকা)


চিচৌড়েঃ অতীতক উভতি চোৱাৰ দাপোন(চিনেমা পৰ্যালোচনা)-গীতিকা শইকীয়া - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nস্কুল-কলেজৰ জীৱন কিছুমানৰ বাবে কেৱল পঢ়া, পঢ়া আৰু কেৱল পঢ়া৷ এইক্ষেত্ৰত প্ৰধানকৈ পিতৃ-মাতৃসকলেই অৰিহণা যোগায়৷ গ্লো’বেল ভিলেজৰ ভেল্কীবাজীত পিতৃ-মাতৃৰ সপোনে আকাশেদি উৰিবলৈ ধৰে৷ সেই সপোনক বাস্তৱায়িত কৰিবলৈ প্ৰায়ভাগ পিতৃ-মাতৃয়েই নিজৰ সন্তানক তেওঁলোকৰ সপোন পূৰণৰ আহিলা হিচাবেহে গণ্য কৰে৷ তেনে কৰোঁতে সন্তানৰো যে নিজাববীয়া ভাৱ-অনুভূতি থাকে সেই কথাটো প্ৰায়ভাগ পিতৃ-মাতৃয়ে গুৰুত্ব দিব নিবিচাৰে৷ ফলত পিতৃ-মাতৃ আৰু সন্তানৰ মাজত বুজাবুজিৰ ব্যৱধানে গা-কৰি উঠে৷ এনেদৰেই পিতৃ-মাতৃৰ সপোনৰ বোজাৰ ভৰ কঢ়িয়াব নোৱাৰি কোনো হতভগীয়া সন্তানে আত্মহনন কৰিবলৈও বাধ্য হৈ পৰে৷\nআনহাতে আন কিছুমানৰ বাবে কেৱল দুষ্টামী, বদমাচী, মাৰামাৰি, প্ৰেম-ভালপোৱা আদিৰ নামত সময় পাৰ কৰাই কলেজীয়া জীৱন৷ লগতে যি শৈক্ষিক প্ৰমাণ পত্ৰৰ বাবে শিক্ষা ল’বলৈ যোৱা হয় সেই শিক্ষাৰে প্ৰধান অংগ শ্ৰেণীকোঠাৰ পাঠদানত উপস্থিত থকাৰ পৰা বিৰত থকাকে আদি কৰি সমাজৰ দৃষ্টিত অমান্য সকলোবোৰ কাম কৰাটোৱেই এইসকলৰ কলেজীয়া জীৱনৰ প্ৰধান কাম৷ তেওঁলোকৰ মতে জীৱন তেনেকৈয়ো জীয়াব পাৰি৷ বহুতৰে দৃষ্টিত এনেদৰে সময় কটোৱাটো জীৱনৰ সংগ্ৰামত হাৰি যোৱাৰ লেখিয়া বুলি ভাৱিলেও আপাতঃ দৃষ্টিত সেয়া শুদ্ধ নহ’বও পাৰে৷ কাৰণ পৰীক্ষাত সৰ্বোচ্চ নম্বৰেৰে জীৱনৰ পোৱা-নোপোৱাৰ হিচাবৰ খাটাখন মিলাব নোৱাৰি৷\nহিন্দী চিনেমা “চিচৌড়ে”ত থুলমূলকৈ এইখিনি কথাকে ক’বলৈ বিচৰা হৈছে৷ পৰিচালক নীতেশ তিৱাৰীয়ে ছবিখনৰ জৰিয়তে সদায় পৰীক্ষাত প্ৰথম হোৱা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েই যে জীৱনত সফলতা পাব পাৰে বোলা কথাটো যে শুদ্ধ নহয়, সেই কথাটোকে পাকে-প্ৰকাৰে বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিছে৷\nদৰাচলতে “চিচৌড়ে”ত ভাৰতৰ এখিনি পিতৃ-মাতৃৰ মানসিকতাক দেখুৱাবলৈ প্ৰয়াস কৰা হৈছে য’ত তেওঁলোকৰ সন্তানক কেৱল পঢ়িবলৈ, প্ৰতিযোগিতা কৰিবলৈ আৰু প্ৰতিযোগিতাত জয়লাভ কৰাৰ আনন্দ পাবলৈহে শিকোৱা হয়৷ কিন্তু এইখিনি কৰোঁতে সেই সন্তানসকল যে কেতিয়াবা হাৰিবও পাৰে, পৰীক্ষাত ফেইল কৰিব পাৰে আৰু তেনেদৰে বিফল হ’লে সেই বিফলতাৰ সময়খিনি কেনেকৈ পাৰ কৰিব লাগে সেই বিষয়ৰ ওপৰত বিশেষ একো বুজাব নোখোজে৷ কাৰণ বিফল হোৱাটো, পৰীক্ষাত ফেইল কৰাটোক এইসকল পিতৃ-মাতৃয়ে সন্মান হেৰুওৱাৰ দৰে অনুভৱ কৰে৷\nএনেকৈয়ে কলেজৰ দিনত “লুজাৰ”, অৰ্থাত সকলো দিশতে হাৰি যোৱা, পৰাজিত হোৱা বুলি জনপ্ৰিয় হোৱা কিছু বন্ধু-বান্ধৱীয়ে এটা দুৰ্ঘটনাৰ আলমত প্ৰায় দুই দশকৰ পিছত পুনৰ লগালগি হোৱাৰ কাহিনীৰে পৰিচালকে “চিচৌড়ে”ৰ যোগেদি স্মৃতি ৰোমন্থনৰ লগতে নতুন প্ৰজন্মৰ স’তে ক্ৰমে বাঢ়ি গৈ থকা মনৰ ব্যৱধানৰ সমাধান কৰাৰ দিশত আলোকপাত কৰিছে৷\nহোষ্টেলৰ দিনৰ পৰাই অন্নি বুলি খ্যাত, কেৰিয়াৰত যথেষ্ট সফল তথা ইতিমধ্যে বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱা মধ্য বয়সীয়া অনিৰুদ্ধ পাঠকে পুত্ৰ ৰাঘৱৰ লগত থাকে৷ ৰাঘৱে আই আই টিত পঢ়িবৰ বাবে জেইই ৰ পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ফলাফললৈ অধীৰ অপেক্ষাৰে বাট চাই থাকে৷\nফলাফল দিয়াৰ প্ৰাকক্ষণত অনিৰুদ্ধই ৰাঘৱৰ নিশ্চিত ফলাফলৰ বাবে চেম্পেইনৰ বটল আগতিয়াকৈ উপহাৰ দি ফলাফলৰ পিছত একেলগে চেলিব্ৰেট কৰিব বিচাৰে৷ এনে কৰি পৰিচালকে যথেষ্ট কৌশলেৰে এইটো দেখুৱাই দিয়ে যে অনিৰুদ্ধই পুত্ৰ ৰাঘৱৰ মানসিক অস্থিৰতাৰ উমান পাবলৈ চেষ্টা নকৰে৷ পৰীক্ষাত ফেইল কৰিলে কি হ’ব সেইটো নোকোৱাকৈ, পৰোক্ষভাৱে ফেইল যে নকৰে সেইটো কৈ থাকে৷ অথচ চেম্পেইনৰ বটলটোৱে যে ৰাঘৱৰ অস্থিৰতাক বহুগুণে বঢ়াই তুলিছে সেই কথাটোও অনিৰুদ্ধই লক্ষ্য নকৰে৷\nদৰাচলতে ৰাঘৱৰ পিতৃ-মাতৃ অন্নি আৰু মায়া দুয়োগৰাকীয়েই নিজৰ নিজৰ শিক্ষায়তনিক ক্ষেত্ৰত একোগৰাকী সফল ব্যক্তি আছিল, যিটোৱে তেওঁলোকৰ পুত্ৰ ৰাঘৱক মানসিকভাৱে দুৰ্বল কৰি পেলাইছিল৷ পিতৃ-মাতৃৰ দৰে পৰীক্ষাৰ ফলাফল কৰিব নোৱাৰাৰ বাবে ৰাঘৱে নিজকে “লুজাৰ” বুলি ভাৱিবলৈ ধৰি জীৱন নিঃশেষ কৰাৰ চৰম সিদ্ধান্ত লয়৷ ৰাঘৱ মানসিকভাৱে ইমানেই অধিক ভাঙি পৰে যে হস্পিতেলত চিকিৎসাধীন হৈ থকা অৱস্থাত জীয়াই থাকিবলৈ সামান্য স্পৃহাও নাইকিয়া হৈ যায়৷\nপুত্ৰৰ জীৱন-মৰণৰ এই সন্ধিক্ষণত অনিৰুদ্ধই পুত্ৰৰ মানসিক স্থিতিক বুজিবলৈ চেষ্টা কৰে৷ সদায় সফল হ’ব বুলি, ভাল ৰিজাল্ট হ’ব বুলি উৎসাহ জনোৱাৰ লগতে যে পৰীক্ষাত ফেইল কৰিলে, বিফল হ’লে কেনে ধৰণেৰে সেই পৰিস্থতিক গ্ৰহণ কৰিব লাগে সেই কথাটো পিতৃ হিচাবে ৰাঘৱক বুজোৱাৰ প্ৰয়োজন আছিল৷ অনিৰুদ্ধই বুজি পালে যে সেই কথাটো নভৱাৰ বাবেই পুত্ৰ ৰাঘৱৰ ক্ষেত্ৰত তেনে এক জীৱন-মৰণৰ সমস্যাৰ উদ্ভৱ হ’ল৷ তেতিয়াই অনিৰুদ্ধৰ মনলৈ আহে যে পঢ়ি থকা সময়ত অনিৰুদ্ধইও আন কেইবাজনো বন্ধুৰ দৰে সফলতাৰ বিপৰীতে বিফলতাতহে অভ্যস্ত হৈ গৈছিল৷ সেই বিফলতাৰ মাত্ৰা ইমান বেছি আছিল যে গোটেই কলেজখনৰ কেৱল অনিৰুদ্ধ থকা হোষ্টেলটোৰ ল’ৰাখিনিক “লুজাৰ” বুলিহে অন্য ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে মাতিছিল৷\nৰাঘৱৰ বন্ধুৰ মুখত আত্মহত্যাৰ চেষ্টা কৰাৰ আগমুহূৰ্তত ৰাঘৱে কোৱা “লুজাৰ” শব্দটোৱে অনিৰুদ্ধক হৃদয়ৰ গভীৰলৈকে জোঁকাৰি দিয়ে৷ কলেজৰ দিনত হোষ্টেল ৪ নম্বৰৰ আবাসী হৈ কেৱল “লুজাৰ” বুলিয়েই অভিহীত হৈ অহা অনিৰুদ্ধই ৰাঘৱে এণ্ট্ৰেন্স পাছ কৰিব নোৱাৰা বাবে মানুহে লুজাৰ বুলি কোৱাৰ ভয়তেই যে আত্মহননৰ চেষ্টা কৰিছিল সেইটো বুজিবলৈ সক্ষম হয়৷\nঅনিৰুদ্ধই হোষ্টেলীয়া জীৱনৰ কাহিনীবোৰ, সেইসময়ত আপোন হৈ পৰা বন্ধুকেইজনক মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰি অনুভৱ কৰে যে ৰাঘৱক জীৱনমুখী কৰাৰ বাবে নিজৰ সেই অতীতলৈ ভুমূকিয়াই চোৱাৰ প্ৰয়োজন আহি পৰিছে৷ বৰ্তমান নিজৰ নিজৰ জীৱনত ব্যস্ত হৈ পৰা সেই বন্ধুবোৰক বিচাৰি উলিওৱাৰ সময় আহি পৰিছে৷ পুনৰ লগ পোৱাৰ বাহানাৰে অতীতৰ সেই দিনবোৰ উভতি চাই মৰণমুখী পুত্ৰক জীৱন মূল্যায়ণৰ সুযোগ দিয়াৰ প্ৰয়োজন আহি পৰিছে৷\nসেয়েহে ৰাঘৱক জীৱনমুখী কৰিবলৈ পিতৃ অন্নিয়ে এক অভিনৱ আইডিয়া লৈ আহে৷ কিন্তু পিতৃৰ স্মৃতি ৰোমন্থনৰ কথাবোৰ পুত্ৰ ৰাঘৱে সম্পূৰ্ণকৈ বিশ্বাসত ল’ব পৰা নাছিল৷ সেয়েহে অনিৰুদ্ধই তেওঁৰ পুৰণি বন্ধুবোৰক বিচাৰি উলিয়াই ৰাঘৱৰ সন্মুখত এজন এজনকৈ থিয় কৰায়৷ এয়া কেৱল ৰাঘৱক জীয়াই তুলিবলৈ উৎসাহিত কৰাৰ বাবেই নহয়, সময়ৰ প্ৰতিযোগিতাত হেৰাই যোৱা বন্ধুকেইজনৰ নিজৰ বাবেও নষ্টালজিক হৈ তেওঁলোকক অতীতলৈ উভতি চাই নিজক বিচাৰি চোৱাৰ প্ৰয়াসৰূপেও ভাৱিব পাৰি৷ যাৰ ফলত তেওঁলোক সকলোৰে বাবে এই ৰোমন্থন সঞ্জীৱনীৰ দৰে হৈ পৰিছিল৷\nসকলোৱে মিলি ৰাঘৱক পতিয়ন নিয়াবলৈ চেষ্টা কৰে যে যদিও তেওঁলোক বৰ্তমানত একো একোগৰাকী সফল ব্যক্তি, অতীতৰ সেই কলেজ হোষ্টেলৰ দিনছোৱাত তেওঁলোক প্ৰত্যেকেই একোগৰাকী লুজাৰহে আছিল৷\nঅনিৰুদ্ধ তথা আটাইকেইজন বন্ধুৱেই ৰাঘৱক পুনৰুজ্জিৱীত কৰাৰ উদ্দেশ্যৰে আৰম্ভ কৰা এই ৰোমন্থনৰ যাত্ৰাত তেওঁলোকে নিজকো পুনৰ জুখি চাবলৈ, বুজি পাবলৈ চেষ্টা কৰে৷ অতীতক উভতি চোৱাৰ এই যাত্ৰাত অনুভৱ কৰিবলৈ সক্ষম হয় যে এৰি অহা দিনবোৰত তেওঁলোকে কি পালে আৰু কি হেৰুৱালে?\nঅন্নি আৰু মায়াইও বুজি পাবলৈ সক্ষম হয় যে তেওঁলোকৰ ইগ’ৰ যুঁজৰ ফলত পুত্ৰৰ মনোজগতে পাখি মেলিবলৈকে নিশিকিলে, নিশিকিলে বিফল হ’লে কিদৰে নিজকে সামৰিব পৰা যায়৷ এৰা-ধৰাৰে একেলগে জীৱন আগবঢ়াই নি জীৱনৰ মিঠা-তিতা হজম কৰাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোক দুয়োয়ে ইজনে সিজনৰ পৰা দূৰৈত অৱস্থান কৰি ৰ’ল৷ ইয়াৰ ফলত আটাইতকৈ কষ্ট পালে পুত্ৰ ৰাঘৱে৷ কাকো বুজাই ক’ব নোৱাৰাৰ অব্যক্ত হাঁহাকাৰত ডাঙৰ হোৱা ৰাঘৱৰ মনৰ মাজত কি শুদ্ধ কি ভুল ভাৱি চোৱাৰ মানসিকতাৰে এক পৰিপুষ্ট কিশোৰৰ প্ৰকাশ নঘটিল৷ ঘটিল বিফল হ’লেই “লুজাৰ” বুলি মানুহে হাঁহিব পৰাৰ সুবিধা দিয়া বুলি নিজকে দোষী সজাই আত্মহননৰ চেষ্টা কৰা এটি ভীৰু কিশোৰৰ৷\nসেয়েহে পিতৃ আৰু বন্ধুসকলৰ অতীতৰ কথাবোৰ শুনি বুজা-নুবুজাৰ সন্ধিক্ষণত থকা ৰাঘৱে পিতৃৰ কলেজৰ জেনেৰেল চেম্পিয়নশ্বিপত চেম্পিয়ন হ’ব নোৱাৰা বুলি শুনিও ফেঁকুৰি উঠে৷\nসেইখিনিতেই পৰিচালকে এই বিষয়টি উত্থাপনৰ কাৰণ ব্যাখ্যা কৰে৷ জেনেৰেল চেম্পিয়নশ্বিপত চেম্পিয়ন নোহোৱা স্বত্বেও সেইবাৰ সমগ্ৰ কলেজখনে স্বীকাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল যে হোষ্টেল ৪ ৰ আবাসীসকল “লুজাৰ” নহয়৷ কাৰণ তেওঁলোকে পৰাজয়ৰ ভয়ত প্ৰতিযোগিতাত ভাগ লোৱাৰ পৰা বিৰত থকা নাছিল৷ জনা-নজনাকৈ হোষ্টেল ৪ ৰ আবাসীয়ে জেনেৰেল চেম্পিয়নশ্বিপৰ সকলো বিভাগতে ভাগ লৈছিল৷ কাৰণ হৰা-জিকাতকৈ প্ৰতিযোগিতাত ভাগ ল’বলৈ আগবাঢ়ি যাব পৰাটোহে আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা৷\nৰাঘৱে বুজি উঠে যে এবাৰ কোনো পৰীক্ষাত ফেইল কৰিলেই, জীৱন যুদ্ধত পৰাজিত হ’লেই মানুহ “লুজাৰ” হৈ নাযায়৷ পুনৰ উদ্যমেৰে পৰীক্ষা দিবলৈ, সংগ্ৰাম কৰিবলৈ নিজকে প্ৰস্তুত কৰি তোলাটোহে সবাতোকৈ জৰুৰী৷\nৰাঘৱৰ মনত জীৱনমুখী অনুভৱেৰে জীৱনক জী চাবলৈ হেঁপাহে তল-বল কৰে৷ জীয়াই থাকিবলৈ বিচৰাৰ এই অনুভৱেই ৰাঘৱক প্ৰাণৱন্ত কৰি তোলে৷ সংকটজনক অৱস্থাত কৰা অপাৰেচনৰ পিছত সুষ্ঠ হৈ নতুন উদ্যমেৰে ৰাঘৱে কোনো এখন কলেজত পঢ়িবলৈ যায়৷ সেয়েহে দৰ্শকৰ প্ৰতি ৰাঘৱে অনুৰোধ কৰে যে কোনেও যাতে নোসোধে তেওঁৰ কলেজখনৰ নাম কি অথবা ৰাঘৱে কি ৰেংক পালে বুলি! কাৰণ এতিয়া ৰাঘৱে বুজি পোৱা হৈ গৈছে যে সৰ্বোচ্চ নম্বৰ পাই জিকি যোৱাতকৈ নিজকে যিকোনো প্ৰকাৰৰ পৰীক্ষাত ভাগ ল’বলৈ, জীৱন সংগ্ৰামত যুঁজ দিব পৰাটোহে জীৱন জী যোৱাৰ মূলমন্ত্ৰ৷\nপৰিচালকে কাহিনীৰ আৰম্ভণিতেই দৰ্শকক এক নষ্টালজিক পৰিবেশলৈ লৈ গৈছে৷ কলেজ আৰু হোষ্টেলীয়া জীৱনৰ হাস্য-মধুৰ স্মৃতি প্ৰায় প্ৰত্যেকৰে থাকে৷ ছবিখনৰ কাহিনীটোৱে সামান্য খোঁকোজা নলগাকৈ এই অতীত আৰু বৰ্তমানৰ মাজৰ ৰূপান্তৰখিনি সফলতাৰে দেখুৱাইছে৷\nকাহিনীটোৱে বাৰে বাৰে এই কথাটোত জোৰ দি গৈছে যে যাত্ৰাৰ শেষত পাবলগা গন্তব্যস্থলতকৈ জীৱন সংগ্ৰামৰ এই যাত্ৰা অধিক সংঘাতপূৰ্ণ আৰু তেনেদৰে জয়-পৰাজয়তকৈ, তাৰপৰা শিকিব পৰা জীৱনৰ শিকনি আৰু অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ৷\nসেয়েহে “চিচৌড়ে”ৰ কাহিনী বৰ্ণনাধৰ্মী আৰু খুবেই প্ৰাসংগিক৷ কোনোধৰণৰ জটিলতা নোহোৱাকৈ সহজ-সৰলভাৱে উপস্থাপন কৰা চিত্ৰনাট্য, প্ৰভাৱবিস্তাৰ কৰিব পৰা কাহিনীৰ বৰ্ণনাশৈলী আৰু সুন্দৰ অভিনয় কলাৰ প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা চিনেমাখনে দৰ্শকৰ মনত বহু কথাৰ উত্থাপন কৰিছে৷\nএক ঘণ্টা ছয়চল্লিশ মিনিটৰ চিনেমাখনে কলেজীয়া জীৱনত ঘটা অলেখ অদ্ভুত ঘটনাৰ বিষয়ে সামান্যও দ্বিধাবোধ নোহোৱাকৈ পৰিবেশন কৰিছে৷ সেয়েহে অন্তৰ্বাস পিন্ধা অতবোৰ ডেকা ল’ৰাক একেলগে প্ৰথমটো দৃশ্যতে দেখুওৱাৰ লগতে অধ্যাপকসকলৰ ধেমেলীয়া কাৰ্টুন বনোৱা, বহুতো দ্বিঅৰ্থযুক্ত বাৰ্তা, সংলাপ আদিৰে এইটো বুজাবলৈ বিচৰা হৈছে যে সফলতা পাবলৈ সম্পূৰ্ণকৈ পাৰফেক্ট হ’ব লাগিব বুলিও জৰুৰী নহয়৷\nচিনেমাখনৰ আৰম্ভণিতেই এই অন্তৰ্বাস পিন্ধা হোষ্টেলীয়া ডেকা ল’ৰাবোৰে মাজনিশা মুকলি আকাশৰ তলত থিয় হৈ ইজনে সিজনক বাল্টিৰে পানী ঢালি থাকি চি়ঞৰি-বাখৰি ফূৰ্তি কৰাটোৰে পৰিচালকে বুজাই দিছে যে কাহিনী আগবঢ়াৰ লগে লগে ইয়াতকৈ কিবা ধেমেলীয়া কথা, দৃশ্য দেখিবলৈ পোৱা যাব৷ সেয়েহে অন্তৰ্বাসেৰে এজাক ডেকাক দেখি কিছু ক্ষণলৈ কোনো দৰ্শক উচপ খাই উঠাটোতো আচৰিত হ’বলগীয়া একো নাই৷ দৰাচলতে চিনেমাখনৰ আৰম্ভণিৰ এই দৃশ্যটোৱে দৰ্শকক কাহিনীৰ ভিতৰলৈ লৈ যোৱাৰ প্ৰস্তুতি কৰে৷ লগতে সেই প্ৰথমৰে পৰা ছবিখনৰ শেষলৈকে কৈ থকা পাঞ্চলাইন “লুজাৰ হৌগা তেৰা বাপ” সংলাপটোৱে বাৰে বাৰে দৰ্শকক মনত পেলাই থাকে যে ছবিখনৰ কাহিনীটো সকলো ক্ষেত্ৰতে সফল কোনো ব্যক্তিৰ কাহিনী নহয়৷ জীৱন যুঁজত হাৰি হাৰিও আগবাঢ়ি গৈ থকা আমাৰ মাজতেই থকা তেনে বহু চৰিত্ৰৰহে কাহিনী এইয়া৷ সেইবাবেই “চিচৌড়ে”ৰ লগত দৰ্শকৰ একাত্মতা খুব সোনকালেই গঢ়ি উঠে৷\nদৰ্শকক নষ্টালজিক কৰাৰ এক সুন্দৰ প্ৰয়াসৰ ছবি “চিচৌড়ে”ৰ সফলতাৰ মূল কাৰণ হ’ল কলেজ-হোষ্টেলৰ জীৱনৰ সেই সোণালী দিনবোৰক ভুল-শুদ্ধৰ পৰিভাষাৰ বাহিৰত গৈ কেৱল উভতি চোৱাৰেই প্ৰয়াস কৰা হৈছে৷\nসেয়েহে ডেকাকালৰ অন্নিয়ে দেশৰ আগশাৰীৰ ইঞ্জিনীয়াৰিং কলেজত এডমিছন লৈ জানিব পাৰে যে তেওঁক থাকিবলৈ দিয়া হোষ্টেল নম্বৰ ৪ প্ৰকৃততে কলেজৰ আটাইতকৈ কাম নাইকিয়া, আড্ডাবাজ, বিড়ি-চিগাৰেট-মদ খোৱা, ধুৰন্ধৰ লুজাৰবোৰৰ দৰে ল’ৰাৰে ভৰি আছে৷ হোষ্টেলৰ পৰিস্থিতিত প্ৰথমে অধৈৰ্য হৈ অন্নিয়ে বেলেগ হোষ্টেল বিচাৰিবলৈ লয় যদিও লাহে লাহে হোষ্টেল ৪ ৰ ল’ৰাখিনিৰ লগত একাত্ম হৈ বন্ধুবোৰক নিজৰ পৰিয়াল বুলি ভাৱিবলৈ ধৰে৷\nএই যে অতীতলৈ উভতি যোৱা আৰু পুনৰ বৰ্তমানলৈ অহা এই দুয়োটা দিশেই চিত্ৰনাট্যকাৰে সামান্য খোঁকোজা নলগাকৈ দেখুৱাইছে৷ দুয়োটা সময়ৰ মাজত সাঁকো হিচাবে কিছুমান একে ধৰণৰ সংলাপৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে৷ সেয়েহে হস্পিতালত জীৱন-মৰণৰ সন্ধিক্ষণৰ উত্তেজনাৰ পৰিপন্থি হোষ্টেলৰ দিনৰ জেনেৰেল চেম্পিয়নশ্বিপৰ উত্তেজনা এই দুয়োটাকে সম-পৰ্যায়ত বিশ্লেষণ কৰি দেখুওৱা হৈছে৷\nঅন্নি আৰু মায়াৰ বন্ধু ক্ৰমে চেক্সা, ডেৰেক, মাম্মী, এচিড আৰু বেৱড়া—এই আটাইকেইজন যেনেকৈ বিশেষ বিশেষ বৈশিষ্ট্য্যৰ অধিকাৰী, তেনেকৈ তেওঁলোকক দি লোৱা নামবোৰো বৈশিষ্ট্য্যপূৰ্ণ৷ এই কলেজীয়া বন্ধুৰ দলটোৱেই দৰ্শকক লৈ যায় এক সাংঘাতিক হাঁহি-ধেমালিৰ পৰিবেশৰ মাজলৈ, স্মৃতি হৈ ৰোৱা কিছু সময়ক ধৰি লৈ ওভতাই চাবলৈ! এনেদৰেই “চিচৌড়ে”ই আমাক সকলোকে নিজৰ যৌৱনৰ দিনবোৰক স্মৰণ কৰিবলৈ এক সুবিধা দিছে৷ এইয়া স্মৃতি ৰোমন্থনৰ এক মসৃণ যাত্ৰা৷\nকলেজ জীৱনত সততেই দেখা পোৱা যৌনগন্ধী বিষয়তেই সময় পাৰ কৰা চেক্সাৰ দৰে চৰিত্ৰৰ পৰা সাধাৰণতেই বহুতেই আঁতৰি থাকিবলৈ বিচাৰে৷ চেক্সা এনে এক চৰিত্ৰ যাৰ বাবে কলেজ জীৱন মানে কেৱল সময় পাৰ কৰা৷ অথচ কলেজ জীৱনত কেৱল ৰং-ৰহইচ কৰি পঢ়া-শুনালৈ পিঠি দিয়া চেক্সাকো বৰ্তমানৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত লণ্ডনৰ কোনো এক ক’ৰ্পোৰেট অফিচত এগৰাকী দায়িত্বশীল ব্যক্তি হিচাবে দেখুওৱা হয়৷\nআমি সততেই এচিডৰ দৰে কথাই প্ৰতি অশ্ৰাব্য মাত মাতা ডেকা ল’ৰাক দেখা পাওঁ, ডেৰেকৰ দৰে সকলোকে দাবী-ধমকিৰে সন্ত্ৰাসিত কৰা হোষ্টেলৰ চিনিয়োৰ, প্ৰেমপাশত আৱদ্ধ হ’ব নোৱাৰি মদপী হৈ যোৱা বেৱড়াৰ দৰে চৰিত্ৰও আমাৰ চিনাকি, মাকৰ আঁচলত ডাঙৰ হৈ হোষ্টেল ৪ ৰ সংগত পৰি সম্পূৰ্ণকৈ সলনি হৈ যোৱা মাম্মীৰ দৰে চৰিত্ৰৰ স’তেও মুখামুখি আমাৰ সততেই হোৱা যায়৷\nতাৰ লগতে আছে কলেজৰ খেল-ধেমালিত হঠাতেই প্ৰতিযোগিতামূলক মনোভাৱ, কলেজ ৰোমান্স, আৰু আছে প্ৰতীক বাব্বৰৰ অভিনীত ৰেগী চৰিত্ৰৰ সতে প্ৰতিদ্বন্দ্ব্বিতা৷\nএই চৰিত্ৰসমূহেই ছবিখনৰ কাহিনীটোক একেলগে ধৰি ৰাখিছে৷ চিত্ৰনাট্যকাৰ তিনিজনে ছবিখনত ব্যৱহাৰ কৰা ধেমেলীয়া পাঞ্চলাইনবোৰ খুবেই গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ লগতে সহ-অভিনেতাসকলৰ সংলাপতো যথেষ্ট গুৰুত্ব দিয়া হৈছে৷ আনকি হোষ্টেলত ছিট এল’ট কৰা কেৰাণীজনৰ পৰা হোষ্টেলৰ কেণ্টিনৰ ৰান্ধনীলৈকে প্ৰায় সকলো চৰিত্ৰকে অলপ সময়ৰ কাৰণে আনিলেও সমানেই গুৰুত্ব দিয়া হৈছে৷ গতিকে প্ৰতিজন দৰ্শকেই তেওঁলোকৰ নিজ নিজ কল্পনাৰ আৱেশত “লুজাৰ”বোৰৰ লগত একাত্ম হৈ জেনেৰেল চেম্পিয়নশ্বিপত তেওঁলোকৰ জয়ৰ বাবে আশা কৰিবলৈ বাধ্য হৈ পৰে৷\nব্যংগৰ জৰিয়তে বৰ্তমানে গুৰুতৰ হৈ পৰা বিষয় এটাক সহজ-সৰলকৈ তুলি ধৰিব পৰাটোত ছবিখনৰ কাহিনীকাৰক কৃতিত্ব দিবই লাগিব৷ এই যে বাৰে বাৰে ফ্লেছবেক কৰি অতীতক উভতি চোৱা, তাৰ পৰা বৰ্তমানলৈ অহা এই প্ৰক্ৰিয়াটোক ছবিখনত ইমানেই আকৰ্ষণীয় কৰি তোলা হৈছে যে দৰ্শকে ইয়াৰ পিছত কি হ’ল জানিবলৈকে চিনেমাখন শেষলৈকে উপভোগ কৰিবলৈ বাধ্য হৈ পৰিছে৷\nকাহিনীকাৰ, পৰিচালকে ক’ব খোজা কথাটো হ’ল যে কেৱল পঢ়া-শুনাকে আগত ৰাখি আগবঢ়া এজন আৰু ৰং-ৰহইচ, বদমাচী কৰি কৰিয়েই সময় পাৰ কৰা এজন – এই দুয়োজনেই জীৱন যুদ্ধত সমানেই আগবাঢ়ি যাব পাৰে৷ এনে লাগে কাহিনীকাৰ ক্ৰমে পিয়ুচ গুপ্তা, নিখিল মেহৰুট্ৰা আৰু নীতেশ তিৱাৰীয়ে চিত্ৰনাট্যখন যেন একেধাৰ মালাতহে গাঁঠি গ’ল৷ সেয়েহে চিত্ৰনাট্যখনত যথেষ্ট পৰিপক্বতা দেখা পোৱা গ’ল৷\nছবিখনৰ মূল চৰিত্ৰৰ লগতে আটাইকেইটা সহ চৰিত্ৰকে বিস্তাৰিতভাৱে চিনাকি কৰি দিয়াৰ প্ৰয়াসটোৱে দৰ্শকক কাহিনীটো আগবঢ়াই লৈ যোৱাৰ সময়ত সহযোগী হোৱাত সহায় কৰিছে৷\nঅভিনয়ৰ ক্ষেত্ৰত চেক্সাৰ চৰিত্ৰত বৰুণ শৰ্মা, ডেৰেকৰ চৰিত্ৰত টাহিৰ ৰাজ ভাছিন, এচিডৰ চৰিত্ৰত নবীন পলিছেট্টী, প্ৰায় বিশ বছৰ সময় ধৰি আমেৰিকাত বাস কৰা মাম্মীৰ চৰিত্ৰত তুষাৰ পাণ্ডেৰ সংলাপত আমেৰিকান উচ্চাৰণ দিয়া আৰু বেৱড়াৰ চৰিত্ৰত সহৰ্ষ শুক্লাৰ অভিনয়ত সামান্যতমো জড়তা নাই৷\nবিশেষকৈ চেক্সা চৰিত্ৰত বৰুণ শৰ্মাৰ পুনৰ নিজৰ অভিনয় ছবিখনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ৷ শকত চেহেৰাৰ বৰুণ শৰ্মাই নিজৰ এই শকত বিষয়টোকো এক প’জিটিভ এংগোলত চেক্সা চৰিত্ৰটোত প্ৰকাশ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ লগতে সংলাপৰ প্ৰক্ষেপণতো সহজ উপস্থাপনে চেক্সা চৰিত্ৰটোক দৰ্শকৰ ওচৰ চপাই নিবলৈ সক্ষম হৈছে৷\nৰাঘৱৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা মোহম্মদ চামাদৰ প্ৰথম দৃশ্যটোৰ পৰা শেষলৈকে চৰিত্ৰটোৰ প্ৰতি সমৰ্পন কৰা স্বাভাৱিকতা চকুত লগাকৈয়ে মৰমলগা৷ এনেকুৱা লাগে এটা সময়ত আমি সকলোৱেই যেন এনেদৰেই সকলো কলুষতা, অসূয়াৰ পৰা দূৰত এক সহজ জীৱনত অভ্যস্ত আছিলোঁ৷\nঅনিৰুদ্ধৰ চৰিত্ৰত সুশান্ত সিং ৰাজপুতে কলেজীয়া ডেকা লৰাৰ চৰিত্ৰটো খুবেই বিশ্বাসযোগ্যভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰাৰ বিপৰীতে চল্লিশোৰ্দ্ধ এজন মধ্য-বয়সীয়া ব্যক্তিৰ চৰিত্ৰটোত সামান্যজথৰতা পৰিলক্ষিত হ’ল৷ তেনেদৰে শ্ৰদ্ধা কাপুৰেও কলেজীয়া গাভৰুৰ চৰিত্ৰত গতানুগতিক অভিনয় কৰাৰ বিপৰীতে মধ্য বয়সীয়া নাৰীৰ চৰিত্ৰটো বিশ্বাসযোগ্যভাৱে ফুটাই তুলিবলৈ অপাৰগ হোৱা যেন লাগিল৷ অৱশ্যে এইক্ষেত্ৰত কাহিনীকাৰে এই চৰিত্ৰটিক বৰ বিশেষ গুৰুত্ব নিদিয়া যেনহে অনুভৱ হ’ল৷ আনকি মায়া চৰিত্ৰটোৰ সংলাপো সামান্যকৈহে আছিল৷ লগতে মায়া চৰিত্ৰৰ কলেজীয়া জীৱনৰ পৰা চল্লিশোৰ্দ্ধ মহিলাৰ ভেশত কৰা সলনিখিনি কেৱল মাত্ৰ সাজ-পোছাকতহে পৰিলক্ষিত হ’ল৷ কলেজীয়া জীৱনত মিনি স্কাৰ্ট, ফ্ৰক, জিন্স পিন্ধা নাৰী গৰাকীয়ে মধ্য বয়সত কটনৰ শাৰী আৰু চুৰিদাৰ-কূৰ্তা পিন্ধোৱা দেখুওৱাটোৱেই বয়সৰ ব্যৱধান দেখুৱাবলৈ পৰ্যাপ্ত নহয়৷\nআনহাতে ৰেগী নামৰ প্ৰতীক বাব্বৰে অভিনয় কৰা চৰিত্ৰটিকো যথাযোগ্য সময় দিয়া নহ’ল যেন লাগে৷ কিন্তু যথেষ্ট কম সময়ৰ বাবে ওলোৱা কলেজত জনপ্ৰিয়, ভাল ঘৰৰ ৰেগী চৰিত্ৰটিক প্ৰতীক বাব্বৰে যথেষ্ট গুৰুত্ব সহকাৰে অভিনয় কৰিছে৷\nআমাৰ দেশৰ প্ৰচলিত শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ দিশত, পৰীক্ষাত আটাইতকৈ বেছি নম্বৰ পাবলৈ সন্তানক মানসিক নিৰ্যাতন দিয়া পিতৃ-মাতৃসকললৈ, স্কুলৰ নাম হোৱাৰ আশাত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক কষ্ট দিয়া শিক্ষক-শিক্ষয়ত্ৰীসকললৈ “চিচৌড়ে“ এক সকিয়নি বুলিব পাৰি৷\n“চিল্লাৰ পাৰ্টি” নামৰ ছবিখনত সহ পৰিচালক হিচাবে আত্মপ্ৰকাশ কৰা নীতেশ তিৱাৰীয়ে পিছত “ভুতনাথ ৰিটাৰ্ঞ্চ”খন পৰিচালনা কৰে৷ উল্লেখযোগ্য যে শিশুৰ বাবে নিৰ্মিত “চিল্লাৰ পাৰ্টি”এ শ্ৰেষ্ঠ শিশু ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷\n২০১৬ চনত বলিউডৰ চুপাৰষ্টাৰ আমিৰ খান অভিনীত ব্লকব্লাষ্টাৰ চিনেমা “দাংগল” ৰ পৰিচালনাৰে পৰিচালক হিচাবে নীতেশ তিৱাৰীয়ে সফলতাৰ উচ্চ্ শিখৰ পায়৷\nএইবাৰ গতানুগতিকতাৰ মাজতেই অগতানুগতিক দৃষ্টিভংগীৰে তিৱাৰীৰ পৰিচালনাৰ ছবি “চিচৌড়ে”ৰ প্ৰযোজনা কৰিছে নাডিয়াডৱালা গ্ৰেণ্ডচন এনটাৰটেইনৰ চাজিদ নাডিয়াডৱালাই!\nপ্ৰায় সত্তৰ কোটি টকাৰ বাজেটেৰে নিৰ্মিত তথা বলিউডৰ বিশেষ কোনো চুপাৰষ্টাৰ নথকাকৈয়ে লাভ কৰা সফলতাৰ মূল চাবি-কাঠি হ’ল নিখুঁত পৰিচালনা৷ কাহিনীটোক দেখুৱাই যাওঁতে কোনো সময়তেই এইটো অনুভৱ হোৱা নাছিল যে ইমান এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় ছবিখনে উন্মোচন কৰি দেখুৱাইছে৷ নীতেশ তিৱাৰীয়ে এই ছবিখন তেওঁৰ হৃদয়ৰ আবেগেৰে যে নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াইছে সেইটো ছবিখন চাই থাকোঁতে উপলব্ধি হয়৷\nঅৱশ্যে ছবিখনত দেখুওৱা নাৰী চৰিত্ৰৰ দিশত কাহিনীকাৰ, পৰিচালকে বৰ বিশেষ গুৰুত্ব নিদিয়া যেন অনুমান হল৷ এনে লাগিল যেন ইঞ্জিনীয়াৰিং কলেজত ছোৱালীয়ে পঢ়িবলৈ যোৱাটো এক অদ্ভুত ঘটনা৷ সেয়ে সৱল নাৰী চৰিত্ৰৰ অনুপস্থিতিয়ে কাহিনীটোক পৰিপূৰ্ণতা দিব নোৱাৰিলে বুলি বহুকেইগৰাকী ছবি সমালোচকে মন্তব্য কৰিছে৷\nসুশান্ত সিং ৰাজপুতৰ লগতে এক অন্যতম চৰিত্ৰ চেক্সাত অভিনয় কৰা বৰুণ শৰ্মাৰ অভিনয় এই ছবিখনৰ এক অন্যতম উপাদান৷ বলিউডৰ শেহতীয়া ধেমেলীয়া ছবিসমূহৰ অন্যতম “ফুকড়ে”ৰ পিছত বৰুণ শৰ্মাৰ অনবদ্য অভিনয় “চিচৌড়ে”ৰ আন এক চাবলগীয়া দিশ৷ নিজকে ইমান বিশ্বাসজনকভাৱে উপস্থাপন কৰিছে যে বৰুণ শৰ্মাৰ চৰিত্ৰ চেক্সা ওলোৱাৰ লগে লগে দৰ্শকক কাহিনীটোৰ লগত সংপৃক্ত হৈ থাকিবলৈ উৎসুক কৰি তোলে৷\nআমি জীৱনত কিমান বাৰ যে এনে এক পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হৈছোঁ য’ত সৰু সৰু বিষয়তে পৰাজিত হৈছিলোঁ৷ মনে আশা কৰি থকা কোনো কলেজত ছিট নোপোৱাৰ বাবে, কোনো পৰীক্ষাত আশানুৰূপ ৰিজাল্ট নোহোৱাৰ বাবে, মনে বিচৰা চাকৰি এটা নোপোৱাৰ বাবে, প্ৰেম-ভালপোৱাত বিফল হোৱাৰ বাবে এনে লাগে যেন জীৱনটোৱেই শেষ হৈ গ’ল৷\nকিন্তু প্ৰাপ্তবয়স্ক হৈ জীৱনৰ প্ৰকৃত অৰ্থ বুজিহে অনুভৱ হয় যে আমাৰ জীৱনক সময়ে যিদৰে আকাৰ দিয়ে সেইটোত পৰীক্ষাবোৰত পোৱা নম্বৰৰ কোনো প্ৰভাৱ নাই৷ তাৰ পৰিৱৰ্তে জীৱনৰ বাটত লাভ কৰা অভিজ্ঞতাবোৰ, মুহূৰ্তবোৰ, স্মৃতিবোৰ, জীৱনভৰৰ বাবে পোৱা বন্ধুত্বৰ আশ্বাস এইবোৰেহে জীৱনক মোহনীয় কৰি তোলে৷ পৰীক্ষাত পোৱা নম্বৰবোৰক জীৱনৰ বাটৰ এই মোহনীয়তাবোৰে ক্ৰমে ক্ৰমে ধুসৰিত কৰিহে গৈ থাকে৷ কাৰণ জীৱনযুদ্ধৰ সংঘৰ্ষৰ স’তে যুঁজ কৰোঁতে যেতিয়া আমি সঁচাকৈয়ে কাৰোবাৰ সহায় বিচাৰিবলগীয়া পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হয় তেতিয়া শৈক্ষিক মানপত্ৰৰ পৰিৱৰ্তে এই বন্ধু-বান্ধৱেহে সহায় কৰে৷\n“চিচৌড়ে” ছবিখনত আগৰ বহুতো চিনেমাত দেখুৱাব বিচৰা একেটা বাৰ্তাকে দেখুৱাইছে, কিন্তু কিছু ব্যতিক্ৰমী ধাৰণাৰে দেখুৱাবলৈ সক্ষম হৈছে৷ এই ছবিখন কেৱল অতীতক উভতি চোৱাৰ এক নষ্টালজিক যাত্ৰা নহয়, এয়া আমাক সকলোকে জীৱনৰ যুঁজত জিকাতকৈ যুঁজি যাবলৈ চেষ্টা কৰাটো যে অধিক জৰুৰী সেই কথাটো বাৰে বাৰে সকীয়াই দিছে৷\nসেইদৰে এই অতীতক বাৰে বাৰে ৰোমন্থন কৰি তথা মাজে মাজে বৰ্তমানলৈ উলটি অহাৰ পৰিক্ৰমাটোক দৰ্শকৰ বাবে আমনিদায়ক নহ’বলৈ প্ৰায় একেধৰণৰ পৰিবেশ, সংলাপকে অতীত আৰু বৰ্তমানত দি এক প্ৰকাৰৰ সংযোগ সাধনৰ প্ৰয়াস কৰা যেন লাগিল৷\nছবিখনৰ আটাইতকৈ সফল দিশটো হ’ল পৰিচালনা৷ নীতেশ তিৱাৰীয়ে এই ছবিখনৰ যোগেদি দেখুৱাই দিলে যে তেওঁ পৰিচালনাৰ মাষ্টাৰ ষ্ট্ৰোক খেলিব পাৰে৷ “দাংগল”ৰ দৰে ব্লকব্লাষ্টাৰ দিয়াৰ দৰেই দৰ্শকৰ আৱেগক হেন্দুলি দিয়াৰ মন্ত্ৰ তেওঁ জানে৷ তেওঁ জানে যে দৰ্শকে তেওঁৰ ছবিৰ পৰা কি বিচাৰে আৰু সেইটোৱেই দৰ্শকলৈ তেওঁ আগবঢ়াই দিয়ে৷\nএখন আকৰ্ষণীয় চিত্ৰনাট্যৰে কলা-কুশলীৰ পৰা সোণ সেৰুৱা অভিনয় ল’ব পাৰি৷ উল্লেখযোগ্য যে এই ছবিখনত প্ৰত্যেকগৰাকী অভিনয় শিল্পীয়েই নিয়াৰিকৈ নিজৰ অভিনয় প্ৰতিভাৰ সুপ্ৰয়োগ কৰিছে৷\n“চিচৌড়ে”ত দেখুওৱা নষ্টালজিয়া সম্পূৰ্ণকৈ এক পৱিত্ৰ অনুভৱ৷ আচলতে নষ্টালজিয়াই হৈছে “চিচৌড়ে”ৰ মূল বিষয়বস্তু৷ এই ছবিখন চাই থাকোঁতে কৈশোৰৰ পৰা প্ৰাপ্তবয়স্ক, বৃদ্ধ সকলোৱেই এবাৰ নিশ্চয়কৈ নিজৰ এৰি অহা অতীতলৈ উভতি চাবলৈ বাধ্য হ’ব৷\nঅৱশ্যে ছবিখনৰ চৰিত্ৰসমূহৰ মূল্যাংকনৰ কথা আহি পৰিলে অভিনেতা-অভিনেত্ৰীসকলৰ নিৰ্বাচনত কিছু পৰিমাণে খোকোজা থকা যেন অনুভৱ হ’ল৷ বেৱড়া চৰিত্ৰটো দেখাত অধ্যাপক এজনৰ বয়সৰ দৰে দেখোৱা হ’ল৷ লগতে অতীতৰ দৃশ্যসমূহত অভিনয় কৰা সকলোকে স্বাভাৱিকতেই বৰ্তমানত বয়সীয়ালৰূপে দেখওৱা হৈছে৷ প্ৰস্থেথেটিক আৰু মেকআপৰ সহায়ত আটাইকেইজনকে বয়সীয়াল কৰি দিয়া হৈছে যদিও তেওঁলোকক মধ্য বয়সীয়াৰ চৰিত্ৰত বিশ্বাসযোগ্য যেন নালাগিল৷ উদাহৰণস্বৰূপে মায়াৰূপী শ্ৰদ্ধা কাপুৰক কোনোপধ্যেই এটি ওঁঠৰ-উনৈশ বছৰীয়া ল’ৰাৰ মাক যেন নেলাগিল৷ এনেকুৱা লাগিল যেন কলেজত পঢ়া ফ্ৰক, জিন্স পিন্ধা ছোৱালীজনীয়ে নিজক বয়সীয়াল দেখুৱাবলৈ দীঘল হাতৰ ব্লাউজসহ কটনৰ পাৰী দিয়া শাৰী পিন্ধি আগৰ চুটি চুলিখিনি বৰ্তমানত খোপা বান্ধি লৈছে৷ সেইদৰে অন্নি ৰূপী সুশান্ত সিং ৰাজপুতক কলেজীয়া ল’ৰাৰ অভিনয়ত বিশ্বাসযোগ্য লাগিলেও আদহীয়া পুৰুষৰ গেটআপত সেই ভাৱটো নাহিল৷ সেইদৰে চেক্সাৰ তপামূৰৰ প্ৰস্থেটিকখিনি চকুত পৰাকৈয়ে বিসদৃশ লাগিছিল৷\nযিনহওক, ছবিখনৰ সংগীত, আৱহ সংগীত, তথা চিনেমাটোগ্ৰাফী এই সকলোৰে ক্ষেত্ৰত এক সমন্বয়ৰ সেতু বনাবলৈ পৰিচালক সক্ষম হৈছে৷ প্ৰীতমৰ সংগীত আৰু সমীৰ উদ্দীনৰ আৱহসংগীতে কাহিনীটোত খুব সুন্দৰকৈ খাপ খাই পৰিছে৷ ছবিখনৰ শেষত “ফিকৰ নট” গীতটি সাধাৰণতে কমাৰ্চিয়েল চিনেমাৰ শেষত দেখুওৱা হাই ভলটেজৰ গীতৰ দৃশ্যাংশতকৈ পৃথক হোৱাত যথেষ্ট সতেজ লগা হৈছে৷ লগতে অতীত আৰু বৰ্তমানৰ চৰিত্ৰসমূহৰ দ্বৈত প্ৰকাশে নৃত্য নিৰ্দেশনাক আকৰ্ষণীয় ৰূপত প্ৰকাশ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷\nউল্লেখযোগ্য যে ২০১৯ ৰ চেপ্টেম্বৰত মুক্তি লাভ কৰা তথা ইতিমধ্যেই ব্লকব্লাষ্টাৰ ৰূপে অভিহীত ছবিখনে এতিয়ালৈকে ২১৫ কোটি টকাৰ ব্যৱসায় কৰিছে৷\nউল্লেখযোগ্য যে ছবিখনৰ শেষত দিয়া সুন্দৰ বাৰ্তাটোও ছবিখনৰ সফলতাৰ অন্যতম কাৰক৷ কাৰণ জীৱনৰ যুঁজবোৰত জয়ী হোৱাৰ বিপৰীতে সেই যুঁজবোৰত সাহসেৰে ভাগ ল’ব পৰাটোহে আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা৷ কাহিনীটোৰ শেষত লুজাৰৰ দলটো পৰাজিত হয় যদিও দলটোৱে নিজৰ অভিনয়েৰে দৰ্শকক মনোমুগ্ধ কৰি “চিচৌড়ে” চিনেমাখনকে বক্স অফিচৰ দৌৰত জয়ী কৰি তুলিছে৷\nএক আকৰ্ষণীয় চিত্ৰনাট্য, ধেমেলীয়া সংলাপ, পাঞ্চলাইন আৰু ব্যংগ কথা-বতৰাৰে “লুজাৰ” অৰ্থাৎ হাৰি হাৰি যোৱা এচাম কলেজীয়া ডেকাৰ কাহিনীৰে পৰিপূৰ্ণ “চিচৌড়ে” চিনেমাখনে এনেদৰেই দৰ্শকৰ হৃদয়ত স্থান লাভ কৰি প্ৰকৃতাৰ্থতেই জয়ী হ’বলৈ সক্ষম হৈছে৷\n← সেই কথা কোৱা কলিজাটো(মূল: এডগাৰ এলেন প’ ( A tale tell heart)) – অনুবাদ: ৰাজশ্ৰী শৰ্মা\nআইতা: স্নেহবন্ধনৰ অন্য এক নাম — কমলেন্দ্ৰ শৰ্মা →\nছবি সমালোচনা আৰু ইয়াৰ প্ৰয়োজনীয়তা


জীৱনৰ অন্তিম দিনা কি গানেৰে শ্ৰোতাক মন্ত্ৰমুগ্ধ কৰি থৈ গ’ল কে কে-এ? | Asom Live 24\nজীৱনৰ অন্তিম দিনা কি গানেৰে শ্ৰোতাক মন্ত্ৰমুগ্ধ কৰি থৈ গ’ল কে কে-এ?\nদেশবাসীৰ বাবে এক দুঃখবৰ। বলীউডৰ জনপ্ৰিয় গায়ক শিল্পী কে কেৰ আকস্মিক মৃত্যুত এতিয়া দেশজুৰি শোকৰ ছাঁ। মঙলবাৰে জনপ্ৰিয় শিল্পীগৰাকীয়ে দক্ষিণ কলকাতাৰ গুৰুদাস মহাবিদ্যালয়ৰ এক সংগীতানুষ্ঠানত ঢলি পৰে আৰু সংগীতানুষ্ঠানতে জীৱনৰ অন্তিমটো অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰি সকলোকে কন্দুৱাই গুচি গ’ল কৃষ্ণ কুমাৰ কুন্নাথ ওৰফে কে কে।\nঅনুষ্ঠান পৰিৱেশনৰ পাছত কলকাতাৰ হোটেলত উপস্থিত হোৱাৰ সময়তো অসুস্থতা অনুভৱ কৰি ঢলি পৰিল। ব্যক্তিগত চিকিৎসা প্ৰতিষ্ঠান CMRI চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰাৰ পাছতে চিকিৎসকে মৃত ঘোষণা কৰে শিল্পীগৰাকীক। মৃত্যুৰ সময়ত পত্নীৰ লগতে ২টি সন্তানক শিল্পীগৰাকীয়ে ইহ সংসাৰত এৰি থৈ যায়।\nচিকিৎসকে সন্দেহ কৰা মতে হৃদযন্ত্ৰৰ ক্ৰিয়া বন্ধ হৈ মৃত্যুক সাৱটি লয় শিল্পীগৰাকীয়ে। কিন্তু কলকাতা আৰক্ষীয়ে শিল্পীগৰাকীক মৃত্যুক স্বাভাৱিক মৃত্যু বুলি মানি ল’ব পৰা নাই। সেয়ে কলকাতা আৰক্ষীয়ে কলকাতাৰ নিউ মাৰ্কেট থানাত গোচৰ ৰুজু কৰিছে। আনহাতে শিল্পীগৰাকীৰ মূৰ আৰু মুখত আঘাতৰ চিনো স্পষ্ট হৈছে।\nইফালে হোটেলৰ cctv ফুটেজ পৰীক্ষণ কৰিছে আৰক্ষীয়ে। হোটেল কৰ্তৃপক্ষৰ লগতে অনুষ্ঠানৰ উদ্যোক্তাকো জেৰা চলাব আৰক্ষীয়ে। বৰ্তমান আৰক্ষীয়ে তদন্ত আৰম্ভ কৰিছে। কলকাতাৰ SSKM হাস্পতালত সম্পন্ন হ’ব কে কেৰ মৰণোত্তৰ পৰীক্ষা।\nকে কেৰ মৃত্যুত প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদী, গৃহমন্ত্ৰী অমিত শ্বাহ, মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা, কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালে টুইটযোগে শোক প্ৰকাশ কৰিছে।\nঅনুষ্ঠানত পৰিৱেশনৰ পাছতে কে কেক ধৰি হোটেললৈ লৈ যোৱা হৈছিল। ৯০ দশকৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে কোটি কোটি শ্ৰোতাক মুগ্ধ কৰি ৰখা কে কেৰ অকাল মৃত্যুত ম্ৰিয়মান দেশবাসী। কে কেৰ আছিল বৰ্ণাঢ্য জীৱন পৰিক্ৰমা৷\n১৯৯৪ চনত সংগীতৰ বাবে মুম্বাইলৈ যোৱাৰ পূৰ্বে কে কে হোটেল ইণ্ডাষ্ট্ৰিতো কাম কৰিছিল। এবাৰ দিল্লীত গান গাই থাকোতে হৰিহৰণে দেখা পাইছিল কে কেক। কণ্ঠশিল্পীগৰাকীক হৰিহৰণে মুম্বাইলৈ যাবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।\nলগতে পঢ়ক চিগাৰেট সেৱনকাৰী বলীউডৰ তাৰকা, কিয় ধঁপাত ত্যাগ কৰিলে এই তাৰকাসকলে?\nএই কথা কে কেই এটা সাক্ষাৎকাৰত কৈছিল। কিশোৰ কুমাৰৰ পৰা কে কে যথেষ্ট অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। কিশোৰ কুমাৰ আইডল হিচাপে লৈছিল কৃষ্ণ কুমাৰ কুন্নাথে।\nকে কেক মঞ্চত গীত পৰিৱেশনৰ সময়ত বাৰে বাৰে ঘাম মোহাৰি থকা দেখা গৈছিল। গীত পৰিৱেশনৰ সময়তো যথেষ্ট ভাগৰুৱা দেখা গৈছিল শিল্পীগৰাকীক। মৃত্যুৰ পূৰ্বে অনুষ্ঠানত পৰিৱেশন কৰিছিল হাম ৰহ্যে য়া না ৰহ্যে কল গীতটি। বজৰংগী ভাইজানৰ টু জো মিলা গীত গাই আৱেগিক কৰি থৈ গ’ল অনুৰাগীক কে কে-এ।\nএকাংশ উদণ্ড যুৱকে ফায়াৰ এষ্টিংগুইছাৰ স্প্ৰে কৰিছিল যাৰ ফলত চৌদিশে ধোৱাময় পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হৈছিল। বহু কষ্টৰ মাজত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছিল যদিও সকলোকে কন্দুৱাই গুচি গ’ল কে কে।\nTags: asom live 24assam ka tazza khabaraxom live 24axom live 24 digitalbest news channel in assamBest news channel of assamBest News Portal in Assambollywood singerK K\nঅন্য এক মাইলষ্টোন স্পৰ্শ! ‘লোকেল উৎপাত’ৰ ১ কোটি সংগ্ৰহ!


petrol-and-diesel-prices-can-be-reduced-up-to-8-point-5-rupees-skd– News18 assam\n৮.৫ টকা পৰ্যন্ত হ্ৰাস কৰিব পাৰে পেট্ৰ’ল আৰু ডিজেলৰ দাম! কেনেকৈ?\nচৰকাৰে পেট্ৰ’ল আৰু ডিজেলৰ এক্সাইজ ডিউটি হ্ৰাস কৰিব পাৰে।\nবিগত কিছুদিন ধৰি আকাশলংঘী হৈছে পেট্ৰ’ল আৰু ডিজেলৰ দাম। দেশৰ প্ৰায় সকলো চহৰতে পেট্ৰ’লৰ দাম ৯০ৰ পৰা ১০০ টকা পৰ্যন্ত প্ৰতিলিটাৰত হৈছেগৈ। পেট্ৰ’ল আৰু গেছৰ দাম হোৰাহোৰে বৃদ্ধি পোৱাত সমস্যাত পৰিছে সাধাৰণ মানুহ। বিশেষজ্ঞসকলে জনাইছে যে চৰকাৰে পেট্ৰ’ল আৰু ডিজেলৰ দাম ৮.৫ টকা প্ৰতিলিটাৰত কমাব পাৰে।\nবিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, চৰকাৰে পেট্ৰ’ল আৰু ডিজেলৰ এক্সাইজ ডিউটি হ্ৰাস কৰিব পাৰে।বৰ্তমান পেট্ৰ’ল আৰু ডিজেলৰ দামে অভিলেখ সৃষ্টি কৰিছে। বিৰোধী আৰু সাধাৰণ মানুহৰ ফালৰ পৰা তেলৰ এক্সাইজ ডিউটি কমোৱাৰ দাবী জনোৱা হৈছে।\n২০২০ৰ মাৰ্চৰ পৰা ২০২০ৰ মে’ৰ ভিতৰত এক্সাইজ ডিউটি পেট্ৰ’লত ১৩ টকা আৰু ডিজেলৰ ১৬ টকা প্ৰতিলিটাৰত বৃদ্ধি কৰা হৈছিল। বিগত মাহত একাংশ চহৰত পেট্ৰ’লৰ দাম ১০০ টকালৈ বৃদ্ধি পাইছে। এক্সাইজ ডিউটি হ্ৰাস কৰিলে তেলৰ দাম নিশ্চয়কৈ কিছু হ’লেও হ্ৰাস হ’ব।\nFirst published: March 04, 2021, 10:45 IST


অব্যক্ত (অমিতাভ মহন্ত) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅব্যক্ত (অমিতাভ মহন্ত)\nবিয়াঘৰৰ ৰভাৰ তলত উৎসৱৰ আমেজ৷ অকস্মাৎ জন্ম হোৱা প্ৰাণৰ মেলা, আনন্দৰ নিজৰা৷ এদিনৰ বাবে হঠাৎ সকলোৱে ক্লান্তি, দুখ-ভাগৰ পাহৰি উৎসৱৰ আমেজত মত্ত৷\nচাদখন অকলশৰীয়া, অলপ নিলগত৷ উৎসৱৰ কোলাহলৰ মাজত এক অদ্ভূত নীৰৱতা৷ এক নাম নজনা পোকৰ গুনগুননি৷ তলৰ গছডাললৈ চালে সৰুকালৰ বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ ভয়৷ আন্ধাৰৰ মাজত বিয়াৰ ৰভাৰ পৰা চিটিকি পৰা অকণমান পোহৰৰ খেলা৷\nচাদখনক আৱৰি আছে আকাশে৷ আকাশে নিজৰ পোহৰৰে চাদে ৰভাথলীৰ পৰা ধাৰ কৰা পোহৰক এক ভিন্নৰুপ দি ৰহস্যময়ী কৰাৰ প্ৰচেষ্টাত ব্ৰতী৷\nমৃদু বতাহ৷ গছৰ পাতবোৰ ঘঁহনি খোৱাৰ মৃদু শব্দ৷ এক অদ্ভূত আন্তৰিক পৰিবেশ, নিষ্পাপ পৰিবেশ৷\nচাদৰ ওপৰত দুটা মানুহ, সঙ্গী দুয়োৰে ছাঁ৷ দুয়োৰে মাজত নোকোৱা অনেক কথা৷ চকুৰ চাৱনিত উটি ভাঁহি যোৱা অনেক কিবাকিবি৷ অভিমান? অনুযোগ? নে আন কিবা?\nব্যতিক্ৰম বাদ দি পৃথিৱীৰ বেছিভাগ ৰোমান্টিক গল্পৰ দৰে এই দুই মানুহৰ এজন পুৰুষ, অন্যজন নাৰী৷ দুয়ো দুয়োকে চিনি পায়৷ এসময়ত একেখন কলেজৰেই শ্ৰেষ্ঠ গায়িকা আছিল তাই৷ সি আছিল তাইৰ গানৰ অনুৰাগী, আন বহুতৰ দৰে৷ আজি সিঁহতৰ সহপাঠী দুই বন্ধুৰ সফল প্ৰেমৰ পৰিসমাপ্তি৷ তাৰেই পৰিণতি ৰভাথলীৰ পৰা ভাহি অহা উচ্ছাস৷\nছাদলৈ কোনেওঁ কাকো মাতি অনা নাছিল৷ ল’ৰাটো কিয় ছাদলৈ আহিছিল সেয়া এক ভাল প্ৰশ্ন হ’ব পাৰে৷ চিগাৰেট টানিবলৈ হয়তো তাৰ এই যাত্ৰা, ফ্ৰী চন্দ্ৰবিলাস! পিছে সেই চহৰীয়াৰ আড্ডাৰ ফুল টাইম মেম্বাৰ হোৱা স্বত্তেও তাৰ যে চিগাৰেট টনা অভ্যাসেই গঢ়ি নুঠিল৷\nম’বাইলত কথা ক’বলৈ কোনোবা আপোনজনৰ আহ্বানত খালী ঠাই বিছাৰি এই চিৎকাৰ, ডি জেৰ চিঞৰৰ পৰা সাৰি আহি পৃথিৱীৰ এই প্ৰান্তত আশ্ৰয় লৈছে নেকি বাৰু ল’ৰাটোৱে? পিছে জানিব পৰা মতে সেই বিশেষজনী এতিয়াও যোগাৰ কৰা নাই বা হোৱা নাই৷\nতাই বা কিয় আহিছিল? কোনো কাৰণ থাকিবলগীয়া নাই দেখোন৷ ৰাতি এনেদৰে অকলে অহাটো নিৰাপত্তাৰ ফালৰপৰাও বৰ এটা সুবিধাজনক নহয় দেখোন৷ তাৰোপৰি ভুত নামৰ ভয়বিধ এতিয়াও তাইৰ মন মগজুত সৰুকালৰ দৰেই আছে৷ গতিকেই সাতে পাঁচে মিলাই তাই অহাৰ কোনো লজিক নাখাটে৷\nতাই প্ৰথম আহিছিল৷ চাদৰ কোণত এক ছায়ামূৰ্তিৰ ৰূপত তাইক আৱিষ্কাৰ কৰিছিল ল’ৰাটোৱে৷ জোনাক নিশাৰ পোহৰখিনিক যেন সম্পূৰ্ণ কৰি তুলিছিল তাই৷ গুচি যাব নেকি সি? কিন্তু কিয়? জীৱনত কিছুমান সুযোগ এবাৰেই আহে৷\nতাই তাক দেখিছিল চাদৰ দুৱাৰখনৰ মুখত৷ কি ভাৱ হৈছিল তাইৰ? ভাল? বেয়া? তাই নাজানে৷ ল’ৰাটোৰ দৰে হয়তো তাই ভবা নাই৷ তাইৰ অৱশ্যে ভয়ো লগা নাই৷ তাই জানে সি তাইৰ ক্ষতি নকৰে৷ তাইৰ বুলি নহয়, সি কাৰো ক্ষতি নকৰে৷\nল’ৰাটোৰ মনত তেতিয়া অতীতৰ ফ্লেছবেক৷ তিনি বছৰ সি কটাইছে তাইক লৈ কল্পনা ৰাজ্যত৷ সি সেই ৰাজ্যৰ ৰজা, তাই ৰাণী৷ কল্পনাত সি হৈছে ৰজা দুষ্যন্ত, হৈ পৰিছে শকুন্তলাৰ শৰীৰত বিলীন৷ সি হৈছে নদী, বৈ গৈছে তাইৰ মাজেৰে৷ কিমানটা ৰাতিপুৱা সি স্বপ্নভংগৰ বেদনাৰে দিনটোৰ আৰম্ভণি কৰিছে তাৰ হিচাপ সি নিজেও দিব নোৱাৰে৷\nতাই? নাই, তাই সপোন দেখা নাছিল৷ তাই আছিল বাস্তৱবাদী৷ তাই হ’ব বিছাৰিছিল পাৰফেক্ট৷ পাৰফেক্ট হোৱাৰ চেষ্টাত নিজৰ জীৱন, যৌৱন উপভোগ কৰিবলৈ তাই আহৰিয়েই নাপালে৷ ক্লাছৰ টপাৰ, বেষ্ট চিংগাৰ… নাহ্ তাইক আৰু কিবাকিবি লাগিছিল৷ অজস্ৰ জনৰ কাম্য নাৰী হৈয়ো তাই সন্তুষ্ট নাছিল৷ তাই নাজানিছিল তাই জীৱনৰ পৰা কি বিছাৰে৷\nনে জীৱনে নাজানিছিল তাই কি বিছাৰে??\nল’ৰাটোৰ মনৰ খবৰ তাইৰ দুৱাৰলৈ আহিছিল৷ ল’ৰাটো বেয়া নহয়৷ পাৰফেক্ট নহ’ব পাৰে, কিন্তু বেয়া নহয়৷ তাই নীৰৱে আছিল৷ বন্ধুক ভালপোৱাৰ প্ৰস্তাৱ দিলে বন্ধুত্ব শেষ হৈ যায়৷ তাই কথাটো নামানিছিল৷ সি মানিছিল৷\nকত দিন, কত ৰাতি পাৰ হৈ গ’ল৷ সি ভাবিছে তাইক পাহৰি যাব৷ তাই ভাবিছে তাক পাহৰি যাব৷ পিছে এজনেও পাৰিছে জানো? উত্তৰ এজনেও নাজানে৷\nএই উত্তৰ নাজানে বাবেই একেখন চাদতে ইমান ওচৰত থাকিও দুয়ো শতযোজন দুৰত৷\nবিয়াঘৰত দৰা অহাৰ সময় হৈছে৷ গল্পটোও দৰা অহাৰ আগেয়েই শেষ হ’ব লাগিব৷ সি একো নক’লে, তায়ো নক’লে৷ কোনোবা হঠাৎ চাদলৈ উঠি আহিব পাৰে৷ দুয়োকে এনে অৱস্থাত দেখিব পাৰে৷ দুয়োকে লৈ সৰস আলোচনা হ’ব পাৰে৷ আলোচনাই তাইক আকৌ তাৰ বিষয়ে ভাবিবলৈ বাধ্য কৰাব পাৰে৷ তাই বিছাৰিছে কোনোবা আহক, সিহঁতৰ কথা আলোচনা হওঁক৷ হোমৰ জুইৰ কাষত তাইৰ গাল দুখন লাজত ৰঙা হৈ পৰক৷\nআহিব নেকি কোনোবা হঠাৎ৷ এই সময়ত কোনো যাতে নাহক৷ আহি সিহঁতৰ বিষয়ে নাভাৱিবলগীয়া কিবা কথা উলিয়ালে তাই কষ্ট পাব, দুখ পাব৷ তাই দুখ পোৱা সি সহ্য কৰিব নোৱাৰে, কেতিয়াওঁ নোৱাৰে৷\nজোনটোলৈ চাই ৰ’ল তাই৷ তাৰ জোতাৰ শব্দবোৰ কমি যোৱাৰ আভাসটোৱে চাদখন তৰাং কৰি তুলিলে৷\n← পৱিত্ৰ সৰকাৰৰ তুলিকাত\nএটা চিগাৰেটৰ ৫টা মিনিট ( উজ্জ্বল দিপ্লু গগৈ ) →\nকঠীয়া সিঁচাৰ কথাৰে- প্ৰাণজিৎ বৰদলৈ\nএখন মুকলি চিঠি মানৱজাতিলৈ -(ত্ৰিদীপ টিকেন গগৈ)\nAugust 14, 2012 March 10, 2021 0\nশ্ৰী গিৰীশ চন্দ্ৰ মহন্ত: এক নীৰৱ সাধক( -ভাস্কৰজ্যোতি দাস)


Tilset in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Tilset ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nTilset ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Tilset Price and Pack Size in Assamese - Tilset ar mulya aaru pakor size\nTilset की जानकारी\nTilset ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Tilset Benefits & Uses in Assamese- Tilset ar laabh aaru byavaharsamuh\nTilset ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Tilset Dosage & How to Take in Assamese - Tilset ar paali aaru xeya kenedore lobo\nTilset ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Tilset Side Effects in Assamese- Tilset ar parshwakriyasamuh\nTilset সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Tilset Related Warnings in Assamese- Tilset xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Tilsetৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Tilset with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Tilset ar gurutor kriya-pratikriya\nTilset মতভেদসমূহ- Tilset Contraindications in Assamese- Tilset nishedhsamuh\nTilset ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Tilset in Assamese- Tilset ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Tilset ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Tilset Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Tilset kriya-pratikriya\nTilset ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Tilset Benefits & Uses in Assamese - Tilset ar laabh aaru byavaharsamuh\nTilset তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nTilset ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Tilset Dosage & How to Take in Assamese - Tilset ar paali aaru xeya kenedore lobo\nTilset-ৰ উপাদানসমূহ - Tilset Active Ingredients in Assamese - Tilset-ar upadaansamuh\nTilset ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Tilset Side Effects in Assamese - Tilset ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Tilset ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nTilset সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Tilset Related Warnings in Assamese - Tilset xonkranta xatarkatabanisamuh\nTilset-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভৱতী মহিলাই Tilset সুৰক্ষিত ভাবে গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\nTilset-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাসকলে Tilset ৰ মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। আপুনি যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া লক্ষ্য কৰে লগে লগে Tilset গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰে। আপোনাৰ চিকিতসকৰ সৈতে যোগাযোগ কৰক আৰু আপোনাৰ চিকিতসকে সুৰক্ষিত বুলি কোৱাৰ পিছতহে পিছত ব্যৱহাৰ কৰিব।\nবৃক্কত Tilset কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nবৃক্ক ৰ বাবে Tilset ক্ষতিকাৰক নহয়।\nযকৃতত Tilset কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nTilsetৰ কলিজা ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Tilset ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় can be affected by Tilsetৰ দ্বাৰা [Organ] প্ৰভাবিত হব পাৰে। আপুনি যদি এইবিধ ঔষধৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে আপুনি ইয়াক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰা উচিত।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Tilsetৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Tilset with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Tilset ar gurutor kriya-pratikriya\nTilset তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nTilset মতভেদসমূহ - Tilset Contraindications in Assamese - Tilset nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Tilset লোৱা অনুচিত যাতে -\nTilset ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Tilset in Assamese - Tilset ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Tilset-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nTilsetৰে অভ্যাস গঠনৰ কোনো কথাৰ প্ৰতিবেদন পোৱা নাই।\nনহয়, মগজু খটাবলগা কোনো কাম আপুনি কৰাটো অনুচিত, আপুনি Tilset লোৱাৰ পিছত সেয়া সক্ৰিয় কিয়নো আৰু সতৰ্ক থকাটো প্ৰয়োজনীয়।\nহয়, কিন্তু ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ মতেহে Tilset লওক।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Tilsetৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Tilset ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Tilset Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Tilset kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Tilsetৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Tilset লোৱাটো স্বাভাৱিক।\nমদ আৰু Tilsetৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nমদৰ সৈতে Tilset সেৱন কৰাটো বিপজ্জনক হ'ব পাৰে।\nTilset ৰ অনুকল্প - Substitutes for Tilset in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Tilset লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Tilset ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Tilset সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Tilset ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Tilset সেৱন কৰে?


Leonardo Da Vinci লিওনাৰ্দো দা ভিঞ্চি : এক কিংবদন্তিৰ জীৱন-গাথা : জনাৰ্দন গোস্বামী - SCIENTIA BOOK SHOP\nLeonardo Da Vinci লিওনাৰ্দো দা ভিঞ্চি : এক কিংবদন্তিৰ জীৱন-গাথা : জনাৰ্দন গোস্বামী\nHome / Assamese Author অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্যিকসকল / Janardan Goswami জনাৰ্দন গোস্বামী / Leonardo Da Vinci লিওনাৰ্দো দা ভিঞ্চি : এক কিংবদন্তিৰ জীৱন-গাথা : জনাৰ্দন গোস্বামীâ€¹Return to Previous Page\nProduct code: sci1826 Categories: Assamese Book Publications অসমীয়া কিতাপ প্ৰকাশন, Janardan Goswami জনাৰ্দন গোস্বামী, Other Publications\nলিওনাৰ্দো দা ভিঞ্চি : এক কিংবদন্তিৰ জীৱন-গাথা : জনাৰ্দন গোস্বামী\nAuthor: Janardan Goswami\nTag: লিওনাৰ্দো দা ভিঞ্চি : এক কিংবদন্তিৰ জীৱন-গাথা : জনাৰ্দন গোস্বামী\nGautam Buddha গৌতম বুদ্ধ : এক অমৃতময় জীৱন : জনাৰ্দন গোস্বামী\nUttap উত্তাপ : জনাৰ্দন গোস্বামী\nEbuku Uxah এবুকু উশাহ : জনাৰ্দন গোস্বামী\nKeval Premere কেৱল প্ৰেমেৰে… জনাৰ্দন গোস্বামী\nSamrat Ashoka সম্ৰাট অশোক : এক বিস্ময়কৰ জীৱনৰ শিলালিপি জনাৰ্দন গোস্বামী\nOjan Prithibi অজান পৃথিৱী : জনাৰ্দন গোস্বামী\nGandhi Aru Hey Tinita Bullet গান্ধী আৰু সেই তিনিটা বুলেট… জনাৰ্দন গোস্বামী\nNila Torar Kotha নীলা তৰাৰ কথা : জনাৰ্দন গোস্বামী\nRamdhenu ৰামধেনু : জনাৰ্দন গোস্বামী\nAajio Sanibar আজিও শনিবাৰ : জনাৰ্দন গোস্বামী\nKhirikir Mukhar Sobi খিৰিকীমুখৰ ছবি : জনাৰ্দন গোস্বামী\nMon Bindur Been মন বিন্দুৰ বীণ : জনাৰ্দন গোস্বামী\nKalsandhya Nami Ahe কালসন্ধ্যা নামি আহে : জনাৰ্দন গোস্বামী\nHeroa Sobi হেৰোৱা ছবি : জনাৰ্দন গোস্বামী\nAhata Doopar আহত দুপৰ : জনাৰ্দন গোস্বামী\nTir Vhir Sagaror Tora তিৰ্ বিৰ্ সাগৰৰ তৰা : জনাৰ্দন গোস্বামীৰ কবিতা\nBeni Gutha Tora বেণী গোঁঠা তৰা : জনাৰ্দন গোস্বামীৰ কবিতা\nDR. DINESH CHANDRA GOSWAMI BIGYAN, SAHITYA ARU JIVAN BY: BINOY MOHAN SAIKIA ড° দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামী বিজ্ঞান, সাহিত্য আৰু জীৱন বিনয় মোহন শইকীয়া (BANDHAV)\nTorar Behela তৰাৰ বেহেলা : জনাৰ্দন গোস্বামীৰ কবিতা\nSharal Jiban Shukhi Jiban সৰল জীৱন সুখী জীৱন : হোমেন বৰগোহাঞি (STUDENTS’ STORE)\nJivan Ki-Jivan Kiya? জীৱন কি জীৱন কিয় ? ড° খৰ্গেশ্বৰ ভূঞা (BANALATA)\nAssamese Book Publications অসমীয়া কিতাপ প্ৰকাশন, Banalata Publication, Karabi Deka Hazarika কৰবী ডেকা হাজৰিকা\nলেটিন আমেৰিকাৰ বিস্ময় আৰু শিহৰণ : কৰবী ডেকা হাজৰিকাLatin Americar Bismoi Aru Siharan AUTHOR: Karabi Deka Hazarika LANGUAGE: ASSAMESE PUBLISHER: Banalata RS: 120\nAssamese Book Publications অসমীয়া কিতাপ প্ৰকাশন, OUT OF PRINT\nঅশ্বিন ভিলা : পূৰৱী বৰুৱাAshwin Villa AUTHOR: Purabi Baruah LANGUAGE: ASSAMESE PUBLISHER: Banalata RS: 220


জম্মুলৈ প্ৰধানমন্ত্ৰী। মোদীৰ সভাৰ কাষতে কোনে ঘটালে বিস্ফোৰণ? | Asom Live 24\nজম্মুলৈ প্ৰধানমন্ত্ৰী। মোদীৰ সভাৰ কাষতে কোনে ঘটালে বিস্ফোৰণ?\nঅসম লাইভ ২৪ঃ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীৰ সভাস্থলীৰ পৰা মাত্ৰ ১২ কিঃমিঃ দূৰত সংঘটিত হ’ল এক বিস্ফোৰণ। জাতীয় পঞ্চায়তৰাজ দিৱস উপলক্ষে দেওবাৰে জম্মুৰ ছাম্বা জিলাৰ পাল্লী পঞ্চায়তত এক বিশাল জনসভা সম্বোধন কৰে প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে। কিন্তু এই স্থানৰ পৰা মাত্ৰ ১২ কিঃমিঃ দূৰত সংঘটিত হয় এক বিস্ফোৰণ।\nSEE MORE: CBSEৰ পাঠ্যক্ৰমত বৃহৎ পৰিৱৰ্তন : আঁতৰিল মোগল ইতিহাসসহ কে’বটাও অধ্যায়\nঘটনা স্থলীত লগে লগে উপস্থিত হয় আৰক্ষী। প্ৰাথমিক তদন্তকাৰী বিষয়াই এই বিস্ফোৰণ উল্কাপাত নতুবা বজ্ৰপাতৰ কাৰণে হোৱা বুলি মন্তব্য কৰে। উল্লেখ্য যে শুকুৰবাৰে জম্মুত চিআইএছএফৰ ছাউনীলৈ লক্ষ্য কৰি গ্ৰেনেড আৰু গুলী চালনা কৰিছিল উগ্ৰপন্থীয়ে। সুঞ্জৱায়ৰ এই ঘটনাত চিআইএছএফৰ এজন জোৱান ছহিদ হয়।\nSEE MORE: বিপথগামী হৈছে যুৱ প্ৰজন্ম : সম্পূৰ্ণ নিষিদ্ধ কৰা হ’ব PUBG আৰু TIKTOK!\nইয়াৰ বিপৰীতে চি আৰ পি এফৰ হাতত নিহত হয় দুটাকৈ উগ্ৰবাদী। জম্মু-কাশ্মীৰ আৰক্ষীৰ ডিজি দলবাগ সিঙে সদৰী কৰে যে উগ্ৰপন্থীৰ লক্ষ্য আছিল আত্মঘাতী আক্ৰমণ। কিন্তু চোৰাংচোৱা তৎপৰতাৰ বাবে এই আক্ৰমণ বিফল হয়। প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ ভ্ৰমণৰ পূৰ্বে হোৱা এই ঘটনাৰ পাছতেই আৰু কোঠৰ নিৰাপত্তা বেষ্টনী গঢ়ি তোলা হয়। কিন্তু পানী নসৰকা নিৰাপত্তাৰ মাজতে প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ সভাস্থলীৰ পৰা কিছু দূৰত সংঘটিত বিস্ফোৰণে নিৰাপত্তাৰ ক্ষেত্ৰতেই মেন আঁকি দিছে প্ৰশ্নবোধক চিহ্ন!\nTags: asom live 24assam congressassam ka newsassam ka tazza khabarassam live 24Assam-Govtaxom live 24axom live 24 digitalBest Assamese News Channelbest news channel in assamBest news channel of assamBest News Portal in AssamJAMMU KASHMIR BOM BLASTpm narendra modi\nক'ত পলাবি...এইবাৰ ৰক্ষা নাই ইছলামিক জেহাদীৰ!\nছাত্ৰসমাজৰ প্ৰতিবাদ...প্ৰতিবাদৰ পাছতেই পদত্যাগ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শ্ৰেণীসমূহৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত সচিব ড৹ পাৰ্থপ্ৰতিম বৰুৱাৰ


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - जनवरी 4\n1. তাৰ পাছত যিহোৱাই নোহক ক’লে, “তুমি আৰু তোমাৰ পৰিয়ালৰ সকলোৱে জাহাজত উঠাগৈ; কিয়নো মোৰ দৃষ্টিত এই কালৰ লোকসকলৰ মাজত কেৱল তুমিয়েই ধাৰ্মিক হৈ আছা।\n2. তুমি তোমাৰ লগত প্রতিবিধ শুচি পশুৰ মতা মাইকী সাতোটা সাতোটা আৰু অশুচি পশুৰ মতা মাইকী এযোৰ এযোৰ কৈ আনিবা।\n3. আকাশত উৰিফুৰা চৰাইবোৰৰো মতা মাইকী সাতোটা সাতোটা তোমাৰ লগত ল’বা; পৃথিৱীৰ ওপৰত সেইবোৰৰ বংশ জীয়াই ৰাখিবলৈ তুমি ইয়াকে কৰিবা।\n4. সাত দিনৰ পাছত মই দিনে-ৰাতিয়ে চল্লিশ দিনলৈকে পৃথিবীৰ ওপৰত বৰষুণ বৰষাম আৰু মই সৃষ্টি কৰা সকলোবোৰ জীৱকুলকে পৃথিৱীৰ পৰা উচ্ছন্ন কৰিম।”\n5. যিহোৱাৰ আজ্ঞা অনুসাৰে নোহে সকলোকে কৰিলে।\n6. পৃথিৱীত জলপ্লাৱন হোৱাৰ সময়ত নোহৰ বয়স আছিল ছশ বছৰ।\n7. জলপ্লাৱনৰ পৰা ৰক্ষা পাবৰ কাৰণে নোহ, তেওঁৰ ভাৰ্যা, তেওঁৰ পুত্ৰসকল আৰু তেওঁলোকৰ ভার্য্যাসকল জাহাজত উঠিল।\n8. শুচি আৰু অশুচি পশু, চৰাই আৰু মাটিত বগাই ফুৰা সকলোবিধ জন্তুৰ\n9. মতা মাইকী যোৰ যোৰকৈ নোহৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু ঈশ্বৰে আজ্ঞা দিয়াৰ দৰে সেইবোৰ জাহাজত উঠিল।\n10. সাত দিনৰ পাছত পৃথিৱীত জল-প্লাৱন হ’বলৈ ধৰিলে।\n11. নোহৰ বয়স যেতিয়া ছশ বছৰ হৈছিল, সেই বছৰৰ দ্বিতীয় মাহৰ সোঁতৰ দিনৰ দিনা ভূগর্ভস্থৰ সকলো ভুমুক ফুটি পানী ওলাবলৈ ধৰিলে আৰু আকাশৰ খিড়িকিবোৰ মুকলি হ’ল।\n12. চল্লিশ দিন আৰু চল্লিশ ৰাতি পৃথিৱীত বৰষুণ হ’ল।\n13. যি দিনা বৰষুণ পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, সেই দিনা নোহ, তেওঁৰ ভাৰ্যা, তেওঁৰ তিনিজন পুত্র চেম, হাম, যেফৎ আৰু তিনিগৰাকী পুত্র-বোৱাৰী জাহাজত গৈ উঠিল।\n14. তেওঁলোকৰ লগত বিধে বিধে সকলো বনৰীয়া পশু আৰু ঘৰচীয়া পশু, বিধে বিধে মাটিত বগাই ফুৰা সকলো প্ৰাণী আৰু সকলো বিধ চৰাই চিৰিকটিও উঠিল।\n15. শ্বাস-প্রশ্বাস লৈ জীয়াই থকা সকলো প্ৰাণী এযোৰ এযোৰকৈ নোহৰ ওচৰলৈ আহি জাহাজত সোমাল।\n16. ঈশ্বৰে তেওঁক যেনেদৰে আজ্ঞা দিছিল, সেই অনুসাৰে সকলো প্ৰাণীৰে মতা আৰু মাইকী জাহাজত সোমালগৈ; তাৰ পাছত যিহোৱাই জাহাজৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰি দিলে।\n17. তাৰ পাছত চল্লিশ দিনলৈকে পৃথিবীৰ ওপৰত জলপ্লাৱনৰ পানী বাঢ়ি যাবলৈ ধৰিলে; পানী বাঢ়ি যোৱাত জাহাজখন মাটিৰ পৰা দাং খাই পানীত ওপঙি উঠিল।\n18. পৃথিৱীৰ ওপৰত পানী বাঢ়ি বাঢ়ি গৈ থাকিল আৰু সোঁত প্রৱলৰূপে প্লাৱিত হোৱাত জাহাজখন পানীত ওপঙিবলৈ ধৰিলে।\n19. পৃথিবীৰ ওপৰত পানী কেৱল বাঢ়িয়েই থাকিল; সমুদায় আকাশৰ তলত থকা সকলো ওখ ওখ পৰ্ব্বত ডুব গ’ল।\n20. পাহাৰ-পর্ব্বতবোৰ ডুব গৈ পোন্ধৰ হাত ওপৰলৈকে পানী উঠিল।\n21. পৃথিৱীৰ ওপৰত থকা সকলো জীৱিত প্রাণীৰে মৃত্যু হ’ল। চৰাই-চিৰিকতি, ঘৰচীয়া আৰু বনৰীয়া পশু, মাটিৰ ওপৰত জাক পাতি ঘূৰি ফুৰা কীট-পতঙ্গ আৰু সকলো মানুহৰেই মৃত্যু হ’ল।\n22. শুকান মাটিৰ ওপৰত থকা সকলো প্রাণীৰে অর্থাৎ শ্বাস-প্রশ্বাস লৈ জীয়াই থকা আটাই প্ৰাণীৰে মৃত্যু হ’ল।\n23. এইদৰে পৃথিৱীৰ ওপৰি ভাগত থকা সকলো প্ৰাণীকে নিঃশেষ কৰা হ’ল - মানুহকে আদি কৰি ডাঙৰ ডাঙৰ পশু, বগাই ফুৰা প্রাণী আৰু আকাশৰ চৰাইবোৰক উচ্ছন্ন কৰা হ’ল; কেৱল নোহ আৰু তেওঁৰ লগত যি সকল জাহাজত থাকিল সেইসকলহে জীয়াই থাকিল।\n24. এইদৰে পৃথিবীৰ ওপৰত এশ পঞ্চাশ দিনলৈকে জলপ্লাৱন হৈ আছিল।\n1. পাছত ঈশ্বৰে নোহ আৰু তেওঁৰ লগত জাহাজত থকা পশু আদি সকলো প্ৰাণীকে সুঁৱৰিলে; তেওঁ পৃথিবীৰ ওপৰেদি বতাহ বোৱালে আৰু তাতে পানী কমিবলৈ ধৰিলে।\n2. ভূগর্ভস্থৰ জলৰ ভুমুকবোৰ আৰু আকাশৰ খিড়িকিবোৰ বন্ধ হৈ গ’ল; আকাশৰ পৰা বৰষুণ পৰিবলৈ এৰিলে।\n3. পৃথিবীৰ ওপৰৰ পানী ক্ৰমান্বয়ে কমিবলৈ ধৰিলে আৰু এশ পঞ্চাশ দিনৰ মূৰত পানী অনেক কমিল।\n4. সেই বছৰৰ সপ্তম মাহৰ সোঁতৰ দিনৰ দিনা জাহাজখন অৰাৰট পৰ্ব্বতশ্রেণীৰ ওপৰত গৈ লাগি ৰ’ল।\n5. তাৰ পাছতো পানী ক্রমে কমি কমি গৈ থাকিল আৰু দশম মাহৰ প্ৰথম দিনা পৰ্ব্বতশ্রেণীৰ টিংবোৰ দেখা গ’ল।\n6. তাৰ পাছত চল্লিশ দিন পাৰ হোৱাত নোহে নিজে সজা জাহাজৰ খিড়িকিখন মেলিলে।\n7. তেওঁ এটি ঢোৰা কাউৰী বাহিৰলৈ উড়ুৱাই পঠালে। পৃথিৱীৰ পৰা পানী নুশুকুৱা পর্যন্ত কাউৰীজনীয়ে অহা-যোৱা কৰি উড়ি ফুৰিছিল।\n8. তাৰ পাছত পৃথিবীৰ পৰা পানী শুকাল নে নাই, তাক জানিবৰ কাৰণে তেওঁ এটা কপৌ বাহিৰলৈ উড়ুৱাই পঠালে।\n9. কিন্তু তেতিয়াও গোটেই পৃথিৱীত পানী আছিল আৰু সেয়ে কপৌজনীয়ে নিজৰ ভৰি থ’বলৈ ঠাই বিচাৰি নাপাই জাহাজলৈ নোহৰ ওচৰলৈ উভটি আহিল। তেতিয়া নোহে হাত মেলি তাক ধৰি জাহাজত নিজৰ ওচৰলৈ সুমুৱাই আনিলে।\n10. তাৰ পাছত তেওঁ আৰু সাত দিন অপেক্ষা কৰি পুনৰ সেই কপৌজনীক জাহাজৰ পৰা উড়ুৱাই পঠালে।\n11. সন্ধিয়া সময়ত কপৌজনী নোহৰ ওচৰলৈ উলটি আহিল আৰু তাইৰ ঠোঁটত এইমাত্র চিঙি অনা জিতগছৰ নতুন পাত এখিলা আছিল; তেতিয়া নোহে বুজি পালে যে, পৃথিবীৰ ওপৰৰ পৰা পানী কমি গৈছে।\n12. নোহে আৰু সাত দিন অপেক্ষা কৰি পুনৰ সেই কপৌজনীক উড়ুৱাই পঠালে; কিন্তু এইবাৰ তাই আৰু তেওঁৰ ওচৰলৈ পুনৰ উভটি নাহিল।\n13. নোহৰ বয়স তেতিয়া ছশ এক বছৰ। সেই বছৰৰ প্ৰথম মাহৰ প্ৰথম দিনৰ পৰা পৃথিবীৰ পানী শুকাবলৈ ধৰিলে; তেতিয়া নোহে জাহাজৰ দুৱাৰখন মেলি বাহিৰলৈ চাই দেখিলে যে, ভূমিৰ ওপৰৰ পানী শুকাই গৈছে।\n14. দ্বিতীয় মাহৰ সাতাইশ দিনৰ ভিতৰত পৃথিৱী একেবাৰে শুকাই গ’ল।\n15. তেতিয়া ঈশ্বৰে নোহক ক’লে,\n16. “তুমি তোমাৰ ভাৰ্যা, পুত্ৰ আৰু বোৱাৰীসকলক লগত লৈ, জাহাজৰ পৰা ওলাই যোৱা।\n17. তোমাৰ লগত চৰাই, ঘৰচীয়া পশু আৰু মাটিত বগাই ফুৰা উৰগ আদি কৰি সকলো জীৱিত প্রাণীকে জাহাজৰ পৰা উলিয়াই আনা; সেইবোৰে পৃথিৱীত সিহঁতৰ বংশ বৃদ্ধি কৰক আৰু বহুবংশ হৈ সংখ্যাত বাঢ়ি যাওক।”\n18. তেতিয়া নোহে তেওঁৰ ভাৰ্যা, তেওঁৰ পুত্ৰ আৰু বোৱাৰীসকলৰ সৈতে জাহাজৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহিল।\n19. পৃথিৱীত ঘূৰি-ফুৰা সকলো জীৱিত প্রাণী, সকলো বগাই ফুৰা জীৱ, পশু-পক্ষীও নিজৰ জাতি অনুসাৰে জাহাজৰ পৰা ওলাই আহিল।\n20. তাৰ পাছত নোহে যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে এটা যজ্ঞ-বেদি নিৰ্ম্মাণ কৰিলে; তেওঁ কিছুমান শুচি পশু আৰু পক্ষী লৈ সেই বেদীৰ ওপৰত হোম-বলি উৎসৰ্গ কৰিলে।\n21. যিহোৱাই সেই হোম-বলিৰ সুঘ্ৰাণত সন্তোষ পাই নিজৰ মনেতে ক’লে, “সৰু কালৰে পৰা মানুহৰ মন মন্দতাৰ ফালে ঢাল খোৱা; কিন্তু মই মানুহৰ কাৰণে ভূমিক আৰু কেতিয়াও শাও নিদিওঁ; সেয়ে, মই যি দৰে কৰিলোঁ, পুনৰায় সেইদৰে সকলো প্ৰাণীক ধ্বংস নকৰোঁ।\n22. যিমান দিনলৈকে এই পৃথিৱী থাকিব, সিমান দিন শস্য ৰোৱা আৰু শস্য দোৱাৰ সময় থাকিব; সিমান দিন শীতকাল আৰু গ্ৰীষ্মকাল, গৰম আৰু ঠাণ্ডা, দিন আৰু ৰাতি এইবোৰ চলি থাকিব।”\n1. হে যিহোৱা চোৱা, মোৰ শত্রুৰ সংখ্যা কিমান বাঢ়িছে! মোৰ বিৰুদ্ধে অনেকেই উঠিছে!\n2. অনেকে মোক কৈছে, “ঈশ্বৰে তোমাক সহায় নকৰে।” (চেলা )\n3. কিন্তু, হে যিহোৱা, তুমিয়েই মোৰ চাৰিওফালে ঢাল হৈ আছা; তুমিয়েই মোৰ গৌৰৱ; তুমি মোৰ মূৰ উর্দ্ধত ৰাখিছা।\n4. মই চিঞঁৰি চিঞঁৰি যিহোৱাক মাতো; তাতে তেওঁ মোক তেওঁৰ পবিত্ৰ পৰ্ব্বতৰ পৰা উত্তৰ দিয়ে। (চেলা)\n20. প্রজ্ঞাই পথত চিঞৰি ক্রন্দন কৰে, তেওঁ মুকলি ঠাইত উচ্চস্বৰে কথা কয়।\n21. তেওঁ কোলাহলপূৰ্ণ ঘাই পথত ক্রন্দন কৰে, নগৰৰ প্রবেশ দুৱাৰত তেওঁ কয়,\n22. “হে প্রজ্ঞা নথকা লোকসকল, কিমান দিন তোমালোকে নুবুজা কথাবোৰ ভাল পাই থাকিবা? হে নিন্দকসকল কিমান দিন তোমালোকে নিন্দা কৰি সন্তুষ্ট হবা? আৰু হে অজ্ঞানীসকল কিমান দিন জ্ঞানক ঘিণ কৰিবা?\n1. তাৰ পাছত চয়তানে যেন যীচুক পৰীক্ষা কৰিব পাৰে, সেয়ে পবিত্র আত্মাই তেওঁক মৰুপ্ৰান্তলৈ লৈ গ’ল।\n2. তাত চল্লিশ দিন আৰু চল্লিশ ৰাতি উপবাসে থকাৰ পাছত যীচুৰ ভোক লাগিল।\n3. তেতিয়া চয়তানে আহি তেওঁক ক’লে, “আপুনি যদি ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ হয়, তেনেহলে এই শিলবোৰ পিঠা হবলৈ আজ্ঞা দিয়ক।”\n4. তাতে তেওঁ উত্তৰ দি ক’লে, “শাস্ত্রত লিখা আছে, মানুহ কেৱল পিঠাৰে জীয়াই নাথাকে, কিন্তু ঈশ্বৰৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা প্রত্যেকটো বাক্যৰেহে জীয়াই থাকে।”\n5. তেতিয়া চয়তানে তেওঁক পবিত্ৰ নগৰ যিৰূচালেম মন্দিৰৰ কলচীৰ ওপৰলৈ লৈ গ’ল;\n6. আৰু যীচুক ক’লে, “আপুনি যদি ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ হয়, তেনেহলে নিজকে তললৈ পেলাই দিয়ক; কিয়নো শাস্ত্রত এইদৰে লিখা আছে, তেওঁ নিজৰ দূত সকলক তোমাৰ অর্থে আজ্ঞা দিব আৰু তোমাৰ ভৰি যেন শিলত খুন্দা নাখায়, এই কাৰণে তেওঁলোকে তোমাক হাতেৰে দাঙি ধৰিব।”\n7. যীচুৱে তাক ক’লে, “তোমাৰ প্ৰভু পৰমেশ্বৰক পৰীক্ষা নকৰিবা, এই বুলিও শাস্ত্রত লিখা আছে।”\n8. তাৰ পাছত আকৌ চয়তানে তেওঁক এক অতি ওখ ঠাইলৈ লৈ গ’ল আৰু জগতৰ সকলো ৰাজ্যৰ সৈতে সেইবোৰৰ ঐশ্বৰ্য দেখুৱালে।\n9. চয়তানে তেওঁক ক’লে, “আপুনি যদি মূৰ দোৱাই মোৰ উপাসনা কৰে, তেনেহলে এই সকলোকে মই আপোনাক দিম।”\n10. তেতিয়া যীচুৱে তাক ক’লে, “গুচি যা চয়তান! কিয়নো শাস্ত্রত এই বুলিও লিখা আছে, তোমাৰ প্ৰভু পৰমেশ্বৰক প্ৰণিপাত কৰা আৰু কেৱল তেওঁৰেই আৰাধনা কৰা।”\n11. তেতিয়া চয়তানে তেওঁক এৰি গুচি গ’ল আৰু স্বৰ্গৰ দূত সকল আহি যীচুৰ শুশ্রূষা কৰিলে।\n12. যীচুৱে যেতিয়া যোহনক বন্দী কৰি নিয়া বুলি শুনিলে, তেতিয়া তেওঁ গালীল প্রদেশলৈ গ’ল।\n13. তেওঁ নাচৰত এৰি জবূলূন আৰু নপ্তালী এলেকাৰ গালীল সাগৰৰ তীৰত থকা কফৰনাহূমলৈ গৈ, তাত বাস কৰিবলৈ ধৰিলে।\n14. যিচয়া ভাববাদীৰ দ্বাৰাই এই যি বচন কোৱা হৈছিল তাক পূর্ণ কৰিবলৈ এই সকলো ঘটিল:\n15. “জবূলূন দেশ আৰু নপ্তালী দেশ, সাগৰৰ তীৰত, যৰ্দ্দনৰ সিপাৰত অনা-ইহুদী সকলৰ গালীল!\n16. যি সকল লোকে অন্ধকাৰত বাস কৰি আছিল তেওঁলোকে মহা-জ্যোতি দেখিবলৈ পালে। যি সকল লোকে মৃত্যুছাঁয়াৰ দেশত বাস কৰিছিল তেওঁলোকৰ ওপৰত দিপ্তী প্রকাশিত হ’ল।”\n17. সেই সময়ৰে পৰা যীচুৱে এই বুলি প্রচাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে, “তোমালোকে মন-পালটন কৰা; কিয়নো স্বৰ্গৰাজ্য ওচৰ আহি পালে।”\n18. পাছত যীচুৱে গালীল সাগৰৰ পাৰত খোজকাঢ়ি ফুৰোতে দুজন ভাই-ককাই চিমোন, যাক পিতৰো বোলে আৰু তেওঁৰ ভায়েক আন্দ্ৰিয়ক, সাগৰত জাল পেলোৱা দেখিলে। কিয়নো তেওঁলোক মাছমৰীয়া আছিল।\n19. যীচুৱে তেওঁলোকক ক’লে, “মোক অনুসৰণ কৰি আহা, মই তোমালোকক মানুহ ধৰা জালোৱা কৰিম।”\n20. তেতিয়াই তেওঁলোকে জাল এৰি তেওঁৰ পাছে পাছে গ’ল।\n21. তাৰ পৰা আগুৱাই গৈ যীচুৱে যাকোব আৰু যোহন নামৰ আন দুজন ভাই-ককাইক দেখা পালে। তেওঁলোক চিবদিয়ৰ পুতেক আছিল। বাপেক চিবদিয়ৰ সৈতে তেওঁলোকে নাৱত বহি নিজৰ নিজৰ জালবোৰ ঠিক কৰি আছিল। যীচুৱে তেওঁলোকক মাতিলে।\n22. তেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ নাও আৰু বাপেককো এৰি যীচুৰ পাছে পাছে গ’ল।\n23. যীচুৱে গালীল প্রদেশৰ সকলো ঠাইতে থকা নাম-ঘৰবোৰত গৈ উপদেশ দিবলৈ ধৰিলে৷ ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ শুভবাৰ্তা প্রচাৰ কৰিলে; অাৰু লোক সকলৰ মাজৰ পৰা নানা ধৰণৰ ৰোগ-ব্যাধিত থকা লোকক সুস্থ কৰিলে।\n24. সমগ্র চিৰিয়া দেশতে তেওঁৰ খ্যাতি বিয়পি পৰিল আৰু লোক সকলে নানা ধৰণৰ বেমাৰ আৰু যন্ত্রণাত আক্রান্ত লোক, ভূতে পোৱা লোক, মৃগী ৰোগী আৰু পক্ষাঘাতগ্রস্ত আদি নানা ধৰণৰ ৰোগী সকলক তেওঁৰ ওচৰলৈ লৈ আহিল। যীচুৱে তেওঁলোকক সুস্থ কৰিলে।\n25. তাতে গালীল, দিকাপলি, যিৰূচালেম, আৰু যিহুদীয়া লগতে যৰ্দ্দনৰ সিপাৰৰ পৰাও বহু মানুহ দল বান্ধি যীচুৰ পাছে পাছে আহিল।


আৰ এছ এছ, জামাত-ই-ইছলামীলৈ স্বস্তি! নিষেধাজ্ঞা প্ৰত্যাহাৰ কৰিলে হাৰিয়ানা চৰকাৰে\nOctober 12, 2021 2:43 pm\nহাৰিয়ানা চৰকাৰে সোমবাৰে আৰ এছ এছ আৰু জামাত-ই-ইছলামীৰ সৈতে জড়িত ৫৪ বছৰ পুৰণি এক নিষেধাজ্ঞা প্ৰত্যাহাৰ কৰে।\nপূৰ্বৰ নিষেধাজ্ঞা অনুসৰি হাৰিয়ানা চৰকাৰে চৰকাৰী কৰ্মচাৰীসকলক ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘ আৰু জামাত-ই-ইছলামীত যোগদানৰ ক্ষেত্ৰত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰিছিল।\nহাৰিয়ানাৰ মুখ্য সচিব বিজয় বৰ্ধনে ১৯৬৭ চনত হাৰিয়ানা চৰকাৰৰ দ্বাৰা স্থাপন কৰা নিষেধাজ্ঞা উঠাই সকলো বিভাগৰ মুৰব্বীলৈ এখন পত্ৰৰ জৰিয়তে নিৰ্দেশনা জাৰি কৰিছে।\n১৯৬৭ চনত তদানীন্তন মুখ্য সচিবৰ কাৰ্যালয়ে নিৰ্দেশনা জাৰি কৰি কৈছিল যে চৰকাৰে আৰ এছ এছ আৰু জামাত-ই-ইছলামীৰ দৰে সংগঠনৰ কাৰ্যকলাপ অনৈতিক আৰু আইন বিৰোধী হিচাপে গ্ৰহণ কৰি চৰকাৰী কৰ্মচাৰীসকলে এই সংগঠন কেইটাত অংশগ্ৰহণ কৰিলে সেৱা নিয়মৰ অধীনত অনুশাসনমূলক ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব।\nৰাজনীতি আৰু নিৰ্বাচনত অংশগ্ৰহণ আৰু সংগঠনত যোগদান সন্দৰ্ভত “হাৰিয়ানা অসামৰিক সেৱা (চৰকাৰী কৰ্মচাৰীৰ আচৰণ) নিয়ম, ২০১৬” ৰ ৰূপায়ণ সন্দৰ্ভত এখন পত্ৰ জাৰী কৰি বৰ্ধনে সোমবাৰে কয় যে “১৯৬৭, ১৯৭০ আৰু ১৯৮০ চনত জাৰী কৰা পত্ৰবোৰ তাৎক্ষণিক ভাৱে প্ৰত্যাহাৰ কৰা হৈছে কিয়নো সেইয়া এতিয়া প্ৰাসংগিক নহয়”।\n১৯৬৭ চনৰ ১১ জানুৱাৰীত তেতিয়াৰ মুখ্য সচিবৰ কাৰ্যালয়ে বিভাগসমূহৰ সকলো মুৰব্বীলৈ আৰ.এছ.এছ. আৰু জামাত-ই-ইছলামীৰ কাৰ্যকলাপৰ সৈতে চৰকাৰী কৰ্মচাৰীৰ সংগঠন বিষয়ত এখন পত্ৰ জাৰি কৰিছিল।\nইয়াত কোৱা হৈছিল যে “পঞ্জাৱ চৰকাৰী কৰ্মচাৰী (আচৰণ) নিয়ম, ১৯৬৬-ৰ উপ নিয়ম (১) বা নিয়ম (৫)ৰ অধীনত নিৰ্দেশনা জাৰি কৰা হৈছে যে ইয়াৰ যাৰ অধীনত কোনো চৰকাৰী কৰ্মচাৰী ৰাজনীতিত অংশগ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰে বা কোনো সংগঠনৰ সদস্য বা অন্য ভাৱে জড়িত নহ’ব। বা আন যিকোনো ধৰণে যিকোনো ৰাজনৈতিক আন্দোলন বা যিকোনো কাৰ্যকলাপত সহায় কৰিব নোৱাৰিব।”\n“এইটো স্পষ্ট কৰা হৈছে যে চৰকাৰে ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘ আৰু জামাত-ই-ইছলামীৰ কাৰ্যকলাপ সদায় এনে ধৰণৰ বুলি ধৰি ৰাখিছে যে চৰকাৰী কৰ্মচাৰীসকলে সেইবোৰত অংশগ্ৰহণ কৰিলে পঞ্জাৱ চৰকাৰী কৰ্মচাৰী (আচৰণ) নিয়ম, ১৯৬৬-ৰ নিয়ম ৫-ৰ উপ-শাসন (১)ৰ বিধান আকৰ্ষণ কৰিব।”\n“যিকোনো চৰকাৰী কৰ্মচাৰী যি ওপৰোক্ত সংগঠনবোৰৰ সদস্য বা অন্যথা সম্পৰ্কিত বা তেওঁলোকৰ কাৰ্যকলাপৰ সৈতে সম্পৰ্কিত, এনেদৰে অনুশাসনমূলক ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ বাবে দায়বদ্ধ। এইটো অনুৰোধ কৰা হৈছে যে ওপৰোক্ত স্থিতিটো সকলো চৰকাৰী কৰ্মচাৰীৰ দৃষ্টিগোচৰ কৰা হ’ব পাৰে।”\nঅৱশ্যে ১৯৭০ চনৰ ৪ মাৰ্চতাৰিখে সেই একেটা বিষয়ৰ ওপৰত আন এখন পত্ৰ জাৰী কৰা হৈছিল য’ত তদানীন্তন মুখ্য সচিবৰ কাৰ্যালয়ে উল্লেখ কৰিছিল যে “কেন্দ্ৰীয় অসামৰিক সেৱা (আচৰণ) নিয়ম, ১৯৬৪ৰ নিয়ম ৫ ৰ উপ নিয়ম (১)ৰ অধীনত ‘আনন্দ মাৰ্গ’ আৰু ইয়াৰ সংগঠনসমূহৰ কাৰ্যকলাপত চৰকাৰী কৰ্মচাৰীসকলৰ অংশগ্ৰহণ সন্দৰ্ভত চৰকাৰৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছে আৰু এই ব্যৱস্থাসমূহক ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা হৈছে।\nসেই অনুসৰি, চৰকাৰে সিদ্ধান্ত লৈছে যে উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ দ্বাৰা গোচৰটো চূড়ান্তভাৱে নিষ্পত্তি নোহোৱালৈকে, ৰাষ্ট্ৰস্বয়ং সেৱক সংঘ আৰু জামাত-ই-ইছলামীৰ কাৰ্যকলাপত অংশগ্ৰহণৰ বাবে ওপৰত উল্লেখ কৰা পত্ৰৰ সন্দৰ্ভত চৰকাৰী কৰ্মচাৰীসকলৰ বিৰুদ্ধে কোনো ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰাটো এই পৰ্যায়ত উপযুক্ত নহ’ব।”\nহাৰিয়ানা চৰকাৰৰ এজন জ্যেষ্ঠ বিষয়াই কয়, “১৯৭৫ চনত গৃহ মন্ত্ৰালয়ে সমগ্ৰ দেশৰ চৰকাৰী কৰ্মচাৰীসকলক আৰ এছ এছ, জামাত-ই-ইছলামী আৰু আনন্দ মাৰ্গৰ দৰে সংগঠনত যোগদান কৰিবলৈ অনুমতি দিয়াৰ সময়ত এই নিষেধাজ্ঞা প্ৰত্যাহাৰ কৰিছিল৷ লগতে নতুন নিয়মবোৰ ২০১৬ চনত কাৰ্যকৰী হৈছিল আৰু আগতে জাৰী কৰা সকলো কাৰ্যবাহী নিৰ্দেশনা কৰ্তন কৰা হৈছিল।”\n“আৰ এছ এছ বা জামাত-ই-ইছলামী ভাৰতৰ নিৰ্বাচন আয়োগৰ সৈতে তালিকাভুক্ত ৰাজনৈতিক সংগঠন নহয়। সেয়েহে, হাৰিয়ানা চৰকাৰে এতিয়া গৃহ মন্ত্ৰালয়ৰ নিৰ্দেশনা পুনৰাবৃত্তি কৰিছে। এই সংগঠনসমূহৰ সৈতে জড়িত থকাৰ ক্ষেত্ৰত এতিয়া চৰকাৰী কৰ্মচাৰীৰ ওপৰত কোনো নিষেধাজ্ঞা নাই।” বিষয়াজনে লগতে কয়।


বাঘজানৰ তৈলখাদত লগা জুইকুৰা এতিয়াও নুমোৱা নাই! - Factcrescendo Assamese\nঅসমৰ তিনিচুকীয়া জিলাত অৱস্থিত বাঘজান তৈলখাদত যোৱা ৯ জুন, ২০২০ তাৰিখে জুই লগা ঘটনাই সমগ্ৰ দেশতে তোলপাৰ লগাইছিল । এইয়া অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেডৰ এক গুৰুতৰ ত্ৰুটী বুলি বিভিন্নজনে দাবী কৰিছিল । যিসময়ত বাঘজানৰ জুইকুৰা নুমাবলৈ চেষ্টা চলাই থকা হৈছে সেই সময়তে এই জুইকুৰা ইতিমধ্যে নুমালে বুলি অসমৰ আগশাৰীৰ ইংৰাজী বাতৰি কাকত, অসম ট্ৰিবিউনে এক বাতৰি আজি প্ৰকাশ (অৰ্থাৎ ১৫ জুলাই, ২০২০ তাৰিখে) কৰিছে । ইয়াৰ পাছতেই এই বাতৰিৰ স্ক্ৰিনশ্বট ছচিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হৈ পৰিছে যিহেতু ফেচবুক, হোৱাটচ এপ্প ইত্যাদিত বিভিন্নজনে এই বাতৰি শ্বেয়াৰ কৰিছে ।\nসঁচাকৈ বাঘজানৰ জুইকুৰা নুমালে নেকি? সত্য কি? জানোঁ আহক ।\nআমি প্ৰথমে এই বিষয়ে টুইটাৰত অইল ইণ্ডিয়া ফালৰ পৰা কোনো স্পষ্টীকৰণ দিয়া হৈছে নেকি চাবলৈ তেওঁলোকৰ অফিচিয়েল টুইটাৰ হেণ্ডেলটো চালোঁ । আমি দেখিলোঁ যে তেওঁলোকে এই বিষয়ে ইতিমধ্যে এক টুইট কৰিছে আৰু স্পষ্ট কৰিছে যে জুইকুৰা এতিয়াও জ্বলি আছে আৰু জুইকুৰা নুমাবলৈ চেষ্টা চলাই থকাহে হৈছে ।\nতেওঁলোকে এই বিষয়ে আন এক টুইট কৰিছে য’ত তেওঁলোকে উল্লেখ কৰিছে যে তেওঁলোকে ভগ্নাংশ আদি ঠাইখনৰ পৰা আতঁৰালে যদিয়ো খাদটোৰ কেপিং এতিয়াও বাকী আছে আৰু খাদটোত জুই লাগি আছে ।\nবাঘজান তৈলখাদত লগা জুইকুৰা এতিয়াও নুমোৱা নাই । জুইকুৰা ইতিমধ্যে নুমালে বুলি এক ভুৱা বাতৰি প্ৰচাৰ হৈছে । জুইকুৰা নুমাবলৈ চেষ্টাহে চলাই থকা হৈছে ।\nTitle:বাঘজানৰ তৈলখাদত লগা জুইকুৰা এতিয়াও নুমোৱা নাই!\nTagged Baghjan BlowoutBaghjan FireOILOil India Limitedবাঘজান


ফেচবুক, টুইটাৰ একাউণ্টো আধাৰ কাৰ্ডৰ সৈতে লিংক কৰাব লাগিব!|today-hearing-of-social-media-facebook-twitter-whatsapp-linking-from-aadhaar-in-supreme-court– News18 Assam\nফেচবুক, টুইটাৰ একাউণ্টো আধাৰ কাৰ্ডৰ সৈতে লিংক কৰাব লাগিব!\nUpdated:September 13, 2019, 12:46 PM IST\nআজি উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ শুনানি। ন্যায়ালয়ে জাননী জাৰি কৰিছিল কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ, Google, Twitter, Youtubeলৈ।\nLast Updated: September 13, 2019, 12:46 PM IST\nফেচবুক, টুইটাৰ আৰু WhatsAppৰ দৰে ছচিয়েল মিডিয়া ছাইটৰ একাউণ্টৰ বাবেও আধাৰ লিং কৰাটো প্ৰয়োজন নেকি? ইউজাৰ প্ৰফাইল আধাৰৰ সৈতে সংযোগ কৰাক লৈ ফেচবুকৰ আবেদনৰ শুনানিৰ বাবে সন্মত হৈছে উচ্চতম ন্যায়ালয়।\nছচিয়েল মিডিয়া চাইটক আদাৰ কাৰ্ডৰ লগত লিংক কৰাৰ সন্দৰ্ভত আজি উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ শুনানি। দৰাচলতে এই সমগ্ৰ বিষয়টো মাদ্ৰাছ উচ্চ ন্যায়ালয়, বম্বে উচ্চ ন্যায়ালয় আৰু মধ্য প্ৰদেশ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ বিচাৰধীন হৈ আছিল। কিন্তু ফেচবুকে বিষয়টো উচ্চতম ন্যায়ালয়লৈ ট্ৰেন্সফাৰ কৰিবলৈ আৱেদন কৰিছিল।\nউচ্চতম ন্যায়ালয়ে সমগ্ৰ বিষয়টো সন্দৰ্ভত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ, Youtube, Google, Facebook, Twitterৰ পৰা প্ৰতিক্ৰিয়া বিচাৰিছিল। চৰকাৰে এই সন্দৰ্ভত ফেচবুক, WhatsApp, গুগল, ইউটিউবৰ দৰে ছচিয়েল মিডিয়া প্লেটফৰ্মৰ লগতে সকলো আবেদনকাৰী আৰু চৰকাৰলৈ জাননী প্ৰেৰণ কৰিছিল আৰু ২ ছেপ্টেম্বৰলৈ সময় দিয়া হৈছিল। আজি বিষয়টোৰ সন্দৰ্ভত পৰৱৰ্তী শুনানি গ্ৰহণ কৰা হ’ব।\nFirst published: September 13, 2019, 12:46 PM IST