ৰক্তিম- গীতেৰে কথাৰে: চিগমেণ্ড ফ্রয়েড আহিছিল, প্রেম বিচাৰি\n..শেনটো অহাদি আহি প্লাবনে ৰনুজক সুধিলে-\n"এই তোৰ মতে প্রেম কি?"\nকিবা এটা চিন্তা কৰি নখ কামুৰি কামুৰি কলেজ কেন্টিনত বহি থকা ৰনুজে অলপ অপ্রস্তুত হৈ ক'লে-\n"তোৰ আকৌ হঠাতে কি হ'ল? ভৰ দুপৰীয়া প্রেমৰ সংজ্ঞা বিচাৰি আহিলি যে? "\n"কচোন দষ্টি, আজি কিবা এটা পঢ়ি থাকোতে কথা এটা গম পালো যিটো প্রেমৰ লগত জড়িত। কিন্তু কথাটো কোৱাৰ আগতে মই জনা উচিত তই প্রেমৰ বিষয়ে কি ভাব"\n"অ' কথাটো সেইটোহে। কিন্তু তই যিমান সহজে প্রেম কি বুলি সুধিলি সিমান সহজে তাৰ উত্তৰ দিব নোৱাৰি নহয়। অ'কে মই তথাপিও কঁও মই কি ভাবো প্রেমৰ বিষয়ে.."\nঅলপ পৰ ৰনুজ মনে মনে ৰৈ আকাশৰফালে চাই কৈ গ'ল...\n" 'প্রেম'- শব্দটো শুনিলেই মনটোৱে যেন জীৰণি পায় এবুকু সেউজৰ ছাঁত। মুখলৈ যেন মনে বুকুৰ পৰা ঠেলি দিয়ে এমুকোৰা গুলপীয়া হাঁহি। সকলোকে মৰম লাগে। সকলোৱে বাট চায় এজাক প্রেমৰ বৰষুণলৈ। চুচঁৰি চুচঁৰি পাৰ কৰা আমাৰ ৰুঢ় বাস্তববোৰক মসৃণ কৰি তোলা প্রেম এক মায়াবী জীৱনি শক্তি। "\nপ্লাবনে ইমান এটা কাব্যিক উত্তৰ পাম বুলি ভবাই নাছিলে। সি ক'লে..\n'আৰে, তই দেখোন একেবাৰে পলকতে মাৰত্মক প্রমিক কবি হৈ গ'লি। আচ্ছা, এতিয়া তই মোৰ কথাটো শুন।"\nৰনুজে হাঁহি এটা মাৰি ক'লে-\n"চিগমেণ্ড ফ্রয়েডক জাননে?"\nৰনুজ- "জানো The famous Psychologist, The Theory of Super ego.."\n"ৰ ৰ....বুজিলো। তই জান। এতিয়া, চিগমেণ্ড ফ্রয়েডে প্রেমৰ বিষয়ে কি কয় জাননে নাই?"\n"মই কৰ্চত লগাখিনি জানো। চিগমেণ্ড ফ্রয়েডে প্রেমৰ বিষয়েও কিবা কৈছে বুলি আজিহে গ'ম পালো। কি কৈছে?"\nপ্লাবন- "তই নাজান যেতিয়া বঢ়িয়া কথা। এতিয়া তই মোৰ কথাটো শুন তেনেহ'লে..."\nবেকা হাঁহি এটা মাৰি প্লাবনে কৈ গ'ল...\n"Theory of love-ত চিগমেণ্ড ফ্রয়েডে কৈছে প্রেম হেনো কেৱল শাৰীৰিক মোহ। এই মোহেই হেনো মানুহৰ জীৱনত শিশুৰ পৰা বাৰ্ধ্যকলৈ প্রেম ৰূপে আজীবন থাকে। শিশুৰ আঙুলী চুপি থকাটোও হেনো যৌনতাৰ প্রভাৱৰ এক বৰ্হিপ্রকাশ। আৰু কৈছে নাৰীহেনো পুৰুষতকৈ সদায় তলত আৰু সৃষ্টিৰ আদিতে ভগবানে এক বিশেষ শাৰীৰিক অসমতাৰে এইটো প্রতিষ্ঠা কৰিছে..."\nৰনুজে কথাবোৰ অলপ অশান্তি পালে আৰু শাৰীৰিক ভংগীমাৰে কথাো প্লাবনৰ আগত প্রকাশ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। প্লাবনে কথাটো বুজিলে আৰু অলপ তাৰ খং উঠিল..\n"কি হ'ল ৰনুজ? ভাল পোৱা নাই? কিবা অশ্লীল অশ্লীল লাগিছে নহয়? নাই তোৰ দোষ নাই। আমাৰ মানুহবোৰ, সমাজখনৰ স্বভাবেই এনেকুৱা। তোৰ ব্যবহাৰ তাৰেই প্রতিফলন।\n..ৰনুজে একো নামাতি কথাবোৰ তলমুৰ কৰি বুজিব চেষ্টা কৰিলে। অলপ ৰৈ প্লাবনে পুণৰ ক'লে..\n"জান ৰনুজ 'ছেক্স' শব্দটোৰ উচ্ছাৰণকো আমাৰ সমাজে এক অপৰাধৰ সমতুল্য বুলি গণ্য কৰে। অথচ তেনে এখন সমাজতে ৬ মহীয়া শিশুৰ পৰা ৬৫ বছৰীয়া বৃদ্ধালৈকে কোনো সুৰক্ষিত নহয়। ধৰ্ষণৰ বাতৰি বতৰ বিজ্ঞান কেন্দ্রৰ বাতৰিৰ লেখীয়া নিয়মীয়া হৈছেগৈ। তথাকথিত শিক্ষিত সকলেও 'ছেক্স' শব্দটো শুনা পালেই গা-এৰা দি পৰাপক্ষত নিকা হৈ থাকিব বিচাৰে-সেয়া দৰকাৰ হ'লে HIV এইডচৰ কথা হওঁক অথবা বেশ্যা বৃত্তি বা 'ফ্লেচ ট্রেড'ৰ লগত জড়িত কোনো সমাজৰ কল্যাণকামী সংস্থাৰ কোনো সদৰ্থক আলোচনাই নহঁওক কিয়।বুজিছ ৰনুজ হাফ বইল গোলকীয় শিক্ষাৰ পৰিণতি এইবোৰ। তোৰ দোষ নাই "\nৰনুজৰ মনত কথাবোৰ লাহে লাহে পৰিষ্কাৰ হৈ আহিব ধৰিলে....\n"কিন্তু প্লাবন চিগমেণ্ড ফ্রয়েডে কোৱা কথা খিনি? সেইখিনি কি বুলি ল'ম?"\n"এইয়াহে কথা !!!! সেই কাৰণেই আলোচনাৰ প্রয়োজন। তই কেৱল মোৰ কথা মনে মনে শুনি ঘৰ গুচি যোৱা হ'লে তই হয়তো প্রেমৰ এক বেলেগ ধাৰণা পোষণ কৰিব আৰম্ভ কৰিলি হয়। হয়তো ই তোৰ ক'ৰবাত কেতিয়াবা ব্যক্তিত্বতো প্রভাৱ পেলালে হয়। এই ফ্রয়েড লেখীয়া বিদগ্ধ মানুহবোৰৰ কাম চিন্তা কৰা আৰু কিতাপ এগাল লিখি নিজৰ চিন্তা পৃথিবীৰ আগত ব্যক্ত কৰা আৰু আমাৰ লেখীয়া সাধাৰণ মানুহবোৰৰ লক্ষ্য হোৱা উচিত যে আমি সঠিক ভাবে কথাবোৰ চাঁলি-জাঁৰি চাই তাৰ ভালখিনি লৈ কেনেকৈ নিজৰ আৰু আনৰ ভালৰ বাবে ব্যবহাৰ কৰিব পাৰো। ফ্রয়েডক বাদ দে। এই চৰ্চা বস্তুনিষ্ঠভাবে স্কুলৰ পাঠ্যক্রমৰ পৰাই আৰাম্ভণি কৰা উচিত। কিন্তু আমাৰ আকৌ 'কমন' পেলোৱা শিক্ষা পদ্ধতিহে? পাঠ্যপুথিতকৈ বেছি ক্যুশ্যন, বেংক গাইড আৰু টিউচনৰ গুৰুত্ব বেছি। তইয়ে কচোন ১ বছৰ ৭-৮ ঘন্টাকৈ বিদ্যালয় যোৱাৰ পিছতো বিষয় এটা বুজিবলৈ এইবোৰৰ আশ্রয়লোৱাতো শিক্ষা ব্যবস্থাটোৰ চৰম বিফলতা নহয় নে?\nপ্লাবনে গম নোপোৱাকৈ বহু কথা কৈ গ'ল। তাৰ অলপ খং উঠিছিল বুলি ৰনুজে বুজিলে। পৰিবেশটো অলপ পাতল কৰিবলৈ প্লাবনক সুধিলে-\n"এই হ'ব দে। এইবোৰ চিৰিয়াচ কথা এৰ এতিয়া। তই কচোন তোৰ মতে 'প্রেম কিচ চিড়িয়া কা নাম হ্যে?"\nপ্লাবনে ইতিমধ্যো ঘটঘটাই পানী এগিলাচ খাই ল'লে। তাৰ মুডটো চিৰিয়াচ হৈ আছিল আৰু সেই চিৰিয়াচ সুৰতে সি কৈ গ'ল-\n"তোৰ ব্যাখ্যাটো 'প্রেম'ৰ এক ক্ষুদ্র ৰোমাণ্টিক ব্যাখ্যা। কেৱল কল্পনাৰ উটি ভাঁহি প্রেমৰ জয় গান গাই থাকিলে প্রেম কেৱল এক অ-ব্যবহাৰিক কিতাপি বস্তুৱে হৈ থাকিব বা আজি সেইটো হোৱাৰ উপক্রম হৈছে। প্রেমক যেতিয়ালৈকে এক জীৱন শৈলী অথবা এক দৃষ্টভংগী কৰি জীৱনত আকোঁৱালী লোৱা নহয় তেতিয়ালৈকে প্রেম কেৱল এক মনক তৃপ্তি দিয়া শব্দ মাথো। ভালপাও বুলি কবলৈ সহজ। প্রেমৰ নামত মৰি যোৱাতো হয়তো আৰু সহজ। কিন্তু সেইবোৰ কৰাৰ আগতে 'প্রেম'ক নিজৰ বুকুত স্থান দিব পৰাকৈ বুকুখনৰ কোঠালীটো বহল হয়নে নহয় জানিব চেষ্টা কৰাতো এজন সংবেদনশীল আৰু প্রেমোপযোগী মানুহৰ লক্ষণ। "\nপ্লাবনৰ ব্যাখ্যা শুনি ৰনুজৰ যেন মন আৰু মগজুৰ আৰু দুখনমান দুৱাৰ খোল খালে। প্লাবনৰ লগত কথা পতাৰ আগ্রহ তাৰ আজি প্রথমবাৰৰ ইমান দকৈ জাগিছে হয়তো প্লাবনেও নিজকে ইমান উন্মুক্ত চিন্তাৰে কেতিয়াও নিজকে ধৰা দিয়া নাছিল। হয়তো পৰিবেশ, বিষয় অথবা সময় মিলা নাছিল। ৰনুজে মনে মনে ফ্রয়েডকে ধন্যবাদ প্লাবনক সুধিলে-\n"ইতিহাসৰ প্রেম কাহিনী বোৰ বা কাহিনীবোৰক লৈ কৰা সাহিত্যৰ বিষয়ে কি ভাব তই?"\nপ্লাবনে প্রশ্নটো ভাল পালে-\n"প্রেমক লৈ কৰা সাহিত্যবোৰে বিনোদন সাহিত্য ৰূপে ঠিকেই আছে। কিন্তু এই সাহিত্যবোৰে প্রেমৰ যে এক বাস্তবসন্মত বিশ্লেষণ কৰিছে মোৰ তাত সন্দেহ। বিশেষকৈ বিশ্ব সাহিত্যত আৰু ইতিহাসত এনে বহু খ্যাতিসন্মত প্রেম কাহিনী আছে য'ত নায়ক বা নায়িকাৰ মৃত্যু হয় মিলনৰ পূৰ্বে । আবেগে আগছা মানুহৰ মনবোৰে তেওঁলোকৰ সম্বন্ধক নিজৰ প্রেমৰ আদৰ্শ হিচাপে লৈ গাঁঠি যায় নিজৰ প্রেমৰ সুউচ্ছ দেৱাল। কোনো কোনোৱে প্রেমৰ বিফলতা সহিব নোৱাৰি ইতিহাসৰ নায়কৰ দৰে জীৱন ত্যাগ কৰে । কিন্তু সেই কাহিনীবোৰত উল্লেখ কৰা ধৰণে মোৰ মতে সেইয়া প্রেম নহয়, সেইবোৰ আছিল যৌৱণৰ কেৱল এক মায়াবী আকৰ্ষণ-এক বিশেষ পুৰুষ এক বিশেষ নাৰীৰ প্রতি।"\nএইবাৰ অলপ ধেমালীৰ সুৰত প্লাবনে পুণৰ ক'লে\n" বুজিছ ৰনুজ, বিয়া হৈ যোৱা হ'লে ইতিহাৰ পাতত কেইবাটাও প্রেম কাহিনীও বিচাৰি নাপালি হয়। ৰ'মিঅই বোলে হাতত বজাৰৰ বেগ লৈ ওলাই গৈছে পুৱাই পুৱাই সৰু মাছ আৰু লাও কিনিবলৈ । মজনুৰ পুতেক বোলে ক্লাচ ফাইভত ৩ বাৰ ফেইল। পাঅলে বোলে ফ্রান্সিচকাক বাচন ধুবলৈ লগাইছে.....হাঃ...হাঃ...হাঃ....হাঃ.....\nদুয়োটাই অলপ ডাঙৰ কৈ হাঁহি পেলালে...\n"তেনেহ'লে প্রেম ক'ত ভাই?" - ৰনুজে হাঁহিয়ে সুধিলে...\nপ্লাবনে স্ফূৰ্টিৰে কৈ গ'ল এইবাৰ...\n"ঐ, প্রেমক 'টেগ'ৰ প্রয়োজন নাই। আৰু এইটোওঁ সঁচা যে হাতত বেগ লৈ বজাৰলৈ গৈ অনা আৰু শ্রীমতীয়ে বনোৱা মাছ আৰু লাউৰ জোল খোৱাৰ স্পৃহা থকাৰ প্ৰেম ও সুকীয়া।প্রকৃততে প্রেম সৰ্বত্র। কিন্নৰক তই যদি আন মানুহৰ সম বুলি গন্য কৰিব পাৰ-তাত প্রেম, গছ এজোপা ৰুই তাক ডাঙৰ কৰাৰ হেপাঁহ আছে-তাত প্রেম, কুলিৰ মাত যদি তই নকল কৰি ভাল পাৱ-তাত প্রেম, মা-দেউতা ভাই-ভনী-সমাজ-দেশ সকলোৰে ভাল কৰিব পৰাকৈ কিবা এটা কৰাৰ আকাংক্ষা পুহি ৰাখিছ-তাত প্রেম, বাটৰ কুকুৰ দুটা খেলি থকা দেখি যদি আমেজ পাৱ সিহতৰ আনন্দত-তাত প্রেম, দুখীয়াৰ দুখ বুজিব পৰাকৈ আৰু শিশুঁৰ হাঁহিত প্রাণ পোৱা এটি কোমল মন আছে-তাতো প্রেম.....এই প্রেমবোৰ বিচাৰি পালে তই গম নোপোৱাকৈৱে তোৰ কাষ পাবহি তোৰ ‘সপোন কুঁৱৰী’।\nৰনুজে অলপ অধৈৰ্য্য হৈ দীঘল উশাহ এটা লৈ কৌতুকপূৰ্ণ ক'লে-\n"হ'ব, হ'ব, হ'ব..আৰু নেলাগে। প্রেম সৰ্বত্র। মই বুজিলো। 'প্রেম বাবা' তই মোক আজি 'প্রেমৰ মাৰ্গ দৰ্শন কৰালি। ক তোক গুৰু দক্ষিণা লাগে...\nপ্লাবন দুষ্টামী কৰি ক'লে-\n"বটচ, মোৰ গুৰু দক্ষিণা এইটোৱে যে চিগমেণ্ড ফ্রয়েডৰ Theory of love টো মই তোক মোৰ ধৰণেৰে বুজাম আৰু তই শুনি যাব লাগিব চুপ চাপ....\nহে ভগবান, চিগমেণ্ড ফ্রয়েডে আজি গম পাইছে কাৰ হাতত পৰিছে।...থিক আছে আৰম্ভ ক'ৰ....কিন্তু আমাৰ পিছৰ ইংৰাজী ক্লাচৰ সময় হৈছে। আমি ক্লাচলৈ গৈ থাকো আৰু লগতে তই কৈয়ো যাবি তোৰ কথাখিনি..\nপ্লাবনে এখন হাত ৰনুজৰ বাহুত থৈ ক্লাচলৈ বুলি খৰকৈ খোজ লৈ কৈ গ'ল-\nআচলতে, শৰীৰ অবিহনে প্রেম অস্তিত্বহীন.........মই কি ভাবো জান........\nLabels: Article, global village, love, Sigmund Freud, Story


সুবাস : আয়াম ( Dimension ) ( দীপজ্যোতি সিং )\nআয়াম ( Dimension ) ------- ( ১ )\nতেন্তে ড° শৰ্মা মই মোৰ কৃত্তক ( Clone )টো সম্পূৰ্ণ সুস্থ অৱস্থাত পাবলৈ কিমান দিন অপেক্ষা কৰিব লাগিব ? .... চিন্তা নকৰিবা ৰবি তোমাৰ শৰীৰৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা এই কোষবোৰ কলা কর্ষণৰ মাধ্যমেৰে বিভিন্ন পৰ্য্যায়লৈ লৈ যোৱা হ'ব, প্ৰায় এমাহৰ পিছত তুমি মোৰ লেবৰ পৰা এই ক্ল'নটো সংগ্ৰহ কৰিব পাৰিবা কিন্তু সাৱধান হ'বা । এই ক্ল'নটোৰ পোহপাল তুমি নিজ সন্তানৰ দৰেই কৰিব লাগিব, কোনোধৰণৰ মাৰপিট কৰিলে আইন মতে দণ্ডনীয় হ'ব লগতে অতি বেঙুনীয়া (U.V)ৰশ্মিৰ পৰা অলপ দূৰতেই ৰাখিবা নহ'লে মিউটেণ্ট হোৱাৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পাব । আশা কৰো ৰবি তুমি কথাবোৰ ভাল দৰেই বুজি পাইছা, পিছে পৃথিৱীত এতিয়া পৰিৱেশ কেনে ? .... ভালেই ডঃ পিছে এইকেইদিন সময়মতে অক্সিজেন নোপোৱাৰ ফলত ব্লেকত অক্সিজেন ছিলিণ্ডাৰ কিনিব লগীয়া হোৱাত বৰ অসুবিধাত ভুগিছোঁ । আশা কৰোঁ পৃথিৱীৰ চৰকাৰে ইয়াৰ প্ৰতি অতি সোনকালে ব্যৱস্থা ল'ব .. । বাৰু ডঃ মই এতিয়া যাওঁ পৃথিৱীৰ চতুৰ্থ ডায়মেনচনৰ পৰা কিছুমান এন্টি মেটাৰ সংগ্ৰহ কৰিব লগীয়া আছে, এমাহৰ পিছত আকৌ মঙ্গল গ্ৰহলৈ আহিম নিজৰ ক্ল'নটো সংগ্ৰহ কৰিবলৈ .............।\nডায়মেনচন 04 আৰ্থ, মেচিন এক্টিভেটেড .... মিঃ ৰবি আপুনি কোন ঠাইলৈ যাম বুলি ভাবিছে ? ছিৰি মোক অসম 04ৰ মিছ পাহি বৰুৱাৰ ঠিকনালৈ লৈ ব'লা আৰু মোক ইনভিজিবল পাউদাৰৰ প্ৰয়োজন হ'ব তেন্তে অলপ ৰ'ৱ'নীয়তা দেখুৱাই সময় মতে প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰীৰ যোগান ধৰিবা বুলি আশা ৰাখিলো, নিশ্চয় ছাৰ .. থেংক ইউ ।\nমেছিনৰ আৰম্ভণিৰ লগে লগে ৰবিৰ মন উভতি গৈছে অতীতৰ সেই দিনবোৰলৈ য'ত সি হেৰুৱাইছিল প্ৰেমৰ মৃত্যুঞ্জয়ী স্মৃতিবোৰ । পাহি বৰুৱা, ঠিক ফুল এপাহৰ দৰে ৰবিয়ে যেন পখিলা হৈ চুমিচিল তাইৰ হৃদয়ক কিন্তু সেই প্ৰেম চিৰস্থায়ী নহয়, ৰবিয়ে সেই দিনটো কেতিয়াও পাহৰিব নোৱাৰে যিদিনা তাৰ পত্নীক মৃত্যুদণ্ড দিয়া হৈছিল ৰ'ব'ট ভাঙি দিয়াৰ দোষত অৱশ্যে ৰবিয়ে এই কথাটোৰ কাৰণে নিজকে কাহানিও মাফ নকৰে কাৰণ ৰ'ব'ট টো তাৰ দ্বাৰাহে ভঙা হৈছিল কিন্তু পাহিয়ে তাৰ সকলো দোষ নিজেই গাত পাতি ল'লে, ৰবিৰ প্ৰায়েই মনত পৰে যেতিয়া তাৰ ককাদেউতাই কৈছিল যে এসময়ত পৃথিৱীত ৰ'ব'ট নাছিল, পানী আৰু অক্সিজেন ফ্রীতে পোৱা গৈছিল, নাই ৰবিৰ কোনোদিনে বিশ্বাস নহয় সেয়া বাৰু কেনেকৈ সম্ভৱ ? আৰু বোলে গছ নামৰো প্ৰাণী এবিধ আছিল যিয়ে ফ্ৰীতে অক্সিজেন প্ৰ'ডিওছ কৰিছিল, অৱশ্যে ৰবিয়ে টাইম মেচিনত সেইবোৰ দৃশ্য দেখিছে কিন্তু তথাপিও তাৰ বিশ্বাস নহয় ।\nৰবিৰ পত্নীৰ তৃতীয় ডায়মেনচনৰ পৰা মৃত্যু ঘটি এতিয়া চতুৰ্থ ডায়মেনচনৰ বাসিন্দা হৈ আছে সি জানে যে পাহিয়ে তাক কোনোদিনে চিনি নাপায় তথাপিও ৰবিয়ে পাহিৰ ব্যক্তিত্বক দেখিয়েই চকুলো টোকে .........\nঅহ ! ৱেইট ছিৰি মই ফৰ্থ ডায়মেনচন নাযাওঁ মোক Earth 07 অলৈ লৈ ব'লা, অ'কে মিঃ ৰবি বৰুৱা আপুনি কোন ঠাইলৈ যাম বুলি ভাবিছে ? .... স্বৰ্গৰ আদালতলৈ যাম কিমান সময় লাগিব ? ..10 মাইক্ৰ চেকেণ্ড মিঃ ৰবি.. ; অহ হ' 7.06 মাইক্ৰ চেকেণ্ডত যাব পাৰিম নে ? ..নিশ্চয় পাৰিম ছাৰ কিন্ত মেচিন ডেমেজ হোৱাৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পাব ; .. একো নাই দিয়া স্পীড বঢ়াই দিয়া প্ৰাণ হেৰুৱালে ভালেই হ'ব Earth 03 ৰ পৰা Earth 04 ৰ বাসিন্দা হৈ পৰিম ...... মেচিন এক্টিভেটেড ......।\nহে গ'ড আপোনাক শেষবাৰলৈ ৰিকুৱেষ্ট কৰিছো মোৰ পত্নী পাহি বৰুৱা যি এতিয়া Earth 04ত আছে তেখেতক আকৌ Earth 03লৈ ঘূৰাই দিবনে ? মনুষ্যৰ 35 বছৰৰ জীৱনকালত মোক মোৰ পত্নীৰ সৈতে মাত্ৰ 1বছৰৰ জীৱন লাগে বাকী জীৱনকাল আপুনি মোৰ পৰা কাঢ়ি ল'ব পাৰে ।\nৰবি বৰুৱা তোমাক আগতেও কোৱা হৈছে এই মহাশূন্যৰ সকলো বস্তু এক নিৰ্দিষ্ট পৰ্যায়ত গৈ আছে ধণাত্মক ঋণাত্মক সকলো ঠিক গ্ৰাফৰ দৰে.. যদিহে ঈশ্বৰে এনে ধৰণৰ পদক্ষেপ লয় তেন্তে টাইম লাইনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ডায়মেনচনৰ সকলো পৰ্যায় খেলিমেলি হৈ যাব । তোমাক এইবাৰ ৱাৰ্নিং দিয়া হৈছে দ্বিতীয়বাৰ ঈশ্বৰৰ আদালতত আহি এনেদৰে সময় নষ্ট কৰিলে বিহিত ব্যৱস্থা লোৱা হ'ব, এতিয়া তুমি যাব পাৰা,..... থেংক ইউ মাই লৰ্ড ।\nছিৰি মোক পুনৰ Earth 04 অলৈ লৈ ব'লা । .... মিঃ ৰবি এলাৰ্ম এটা আছে ডঃ শৰ্মাক দিয়া ক্ল'নৰ অৰ্ডাৰটোৰ আজি এমাহ সম্পূৰ্ণ হৈছে তেন্তে আপুনি মঙ্গল গ্ৰহলৈ যাবলৈ পছন্দ কৰিবনে ? .....\nঅহ ! মই পাহৰিয়েই গৈছিলোঁ .. ক্ল'নটোও বহুত জৰুৰী , ঠিক আছে ছিৰি তেন্তে মোক ডঃ শৰ্মাৰ লেবলৈ লৈ ব'লা । .. অ'কে মিঃ ৰবি ......... স্পেচ ম'ড, মেচিন এক্টিভেটেড .. ।\nঠিকনা : শিমলুগুৰি ( শিৱসাগৰ )


অনুভৱৰ বৰষুণ: 2014-08-24\nদিল্লীৰ বাসিন্দা হোৱা প্ৰথম বছৰটো মোৰ বাবে বৰ অসহনীয় আছিল । অনবৰতে পেত-পেতাই থকা মোৰ মুখখনে নিজৰ ভাষাত কথা পাতিবলৈ বুলি গৃহস্থ অফিচৰ পৰা অহালৈ বাট চাব লগা হৈছিল । সেই সময়ত মোৰ ফোনৰ বিলো চকুত লগাকৈ আহিছিল । যেতিয়াই আমনি লাগে ঘৰলৈ নতুবা কোনোবা লগৰ বন্ধু-বান্ধৱ যি মোৰ অতিকে আপোন তেওঁলোকৰ লগত ফোনতে আড্ডা মাৰোঁ । তথাপি হেঁপাহ নপলায় । তাৰ পাছত............\nবাটে-ঘাটে অসমীয়া মানুহ দেখিলেই নিজেই উপযাচি চিনাকী হ’বলৈ ধৰিলোঁ । গৃহস্থই মোৰ কাণ্ডবোৰ চাই থাকে । মাজে মাজে কয় তোৰ এই অসমীয়া ভূতটো এৰিবলৈ অলপ দিন লাগিব । মই বোলো হুহ ! কিয় এৰিবহে ! নিজৰ ঠাইৰ মানুহৰ প্ৰতি সদায়েই দুৰ্বলতা থাকিব !\nদিন বাগৰিল ......\nপুৰণা হৈ গৈ থাকিলোঁ.....\nআৰু আজিকালি ক’ৰবাত,বাটে-ঘাটে অসমীয়া মানুহ দেখিলে নিজেই আগভাগ লৈ চিনাকী হ’বলৈ নাযাওঁ !!\nঅলপ দিনৰ আগতে চিপ-চিপিয়া বৰষুণ এজাকত তিতি তিতি পাচলি বজাৰৰ পৰা আহি আছোঁ । হাতত এমোনা ঘাঁহ । হঠাতে ঘৰৰ কাষৰ এচবিআই ৰ এটিএমটোলৈ চকু গ’ল –ডেকা এজনে গামোচা এখন মুৰত হালবাবলৈ যাওঁতে মাৰি যোৱাৰ দৰে মাৰি ৰৈ আছে ! মুখত নিজে নিজে এটা আপোন আপোন ভাৱ ফুটি উঠিল । পিছে ডেকাজনক মাত নলগালোঁ ।\nআচলতে সময়ৰ লগে লগে এটা অভিজ্ঞতা বাৰুকৈয়ে পালোঁ । কিছুমান অসমীয়া ব্যক্তিক বাটে-ঘাটে লগ পাই যদি উৎসাহত সোধোঁ-আপুনি অসমৰ ? তেওঁলোকে এনেকুৱা এটা চাৱনি দিয়ে যেন মই তেওঁক কৈছোঁ-অনুগ্ৰহ কৰি মোক ১০০০ টকা ধাৰলৈ দিয়ক না !!\nহে ভগৱান !!\nনিজৰ খাই ইয়াত আছোঁ । গতিকে তেনেকুৱা এটা চাৱনী পোৱাৰ পাছত আৰু কাৰোবাক গৈ সুধিবলৈ মন যাব নে-আপুনি অসমৰ নে ?\nপিছে সকলোৱে এনেকুৱা নকৰে । কিন্তু এবস্তা আলুৰ মাজত এটা গেলা আলু থাকিলে যেনেকৈ সোপাকে আলু বেয়া কৰি পেলাব পাৰে তেনেকৈ এই দুই এটা গেলা অসমীয়া (আলুৰ) বাবে মোৰ অসমীয়া ভূতটোও লাহে লাহে গেলিবলৈ ধৰিলে ।\nকালিৰ কথা । গৃহস্থৰ সৈতে নয়দা-১৮ৰ পৰা ঘৰলৈ বুলি উভতিছোঁ । মেট্ৰত আমাৰ কাষতে দুজনী মৰম লগা ছোৱালী আৰু এজন ডেকা ৰ’লহি । ছোৱালীকেইজনী খিলখিলনি আৰু কথা-বাৰ্তাত গম পালোঁ তেওঁলোক অসমীয়া । খুব সম্ভৱ উজনীৰ ! আমি দুজনে মনে মনে তেওঁলোকৰ কথাবোৰ উপভোগ কৰিবলৈ ধৰিলোঁ । এই কামটো আমি দুজনে প্ৰায়ে কৰোঁ । তেওঁলোকৰ কথাৰ পৰা অনুমান কৰিলোঁ ল’ৰাজনে দিল্লী ভালকৈ চিনি নাপায় । মাজতে যুমনা বেংকত মেট্ৰ সলনি কৰিব লগা হ’ল । আৰু সৌভাগ্যক্ৰমে(দূৰ্ভাগ্যক্ৰমে ) তেওঁলোক তিনিজনেও আমাৰ সৈতে আহি আকৌ একেখন মেট্ৰৰ ফালেই আহিল । মই এইবাৰ গৃহস্থৰ ফালে চালো । তেওঁ ক’লে “মাতিবলৈ মন আছে যদি মাতি চা । এতিয়ালৈকে দেখাতচোন ভাল লাগিছে । মুকলি মনৰো চাগৈ !” মই বোলো “হেহ ! মাতিম জানো !” দোমোজাৰ মাজতেই বৈশালীৰ মেট্ৰত উঠিলোঁহি । আকৌ লগে-ভাগে ! এইবাৰ ভীৰ বেছি আছিল বাবে একদম গাতে গা লগাই ।এইবাৰ মই আৰু ৰ’ব নোৱাৰিলোঁ ,গৃহস্থৰ ফালে ইংগিতেৰে পৰীক্ষা এটা কৰি চাওঁ বুলি মাত লগালো-তোমালোক ইয়াতে থাকা ?\n-পঢ়ি আছা ?\n-নহয় আমি জব কৰোঁ ।\nবচ এই পাঁচটা শব্দৰেই নিৰস ভাৱেই সন্মুখত থকা গৰাকীয়ে উত্তৰ দিলে । মোৰ গাতে লাগি একেৰাহে খল-খলাই আহি থকা গৰাকী আৰু ল’ৰাটোৱে মোৰ মাত শুনি এবাৰ উভতিও নাচালে !!\nইতিমধ্যে আমাৰ গন্তব্যস্থল পালোঁহি । তেওঁলোকো আমি নমা ঠাইতেই নামিল । তেওঁলোকক এৰি আমি আগবাঢ়িলোঁ । গৃহস্থৰ ফালে চালোঁ ,তেওঁৰ মুখত চিননিচিনকৈ হাঁহি এটা লাগি আছে ।\nঅসমীয়া ভূতটো মোৰ চকুৰ আগত তাণ্ডৱ নৃত্য এটা দি ঢেল খাই পৰি যোৱা যেন লাগিল ।\n-এখন হাবিত এজন বনৰজা আছিল । বনৰজাজনৰ এডাল নেজ আছিল । সি সেইডাল নেজেৰে গাত পৰা মহ-মাখি খেদাইছিল । এদিন...\n-দদাই এইটো সাধু যোৱা সপ্তাহত দহবাৰ শুনিছিলোঁ । বেলেগ এটা ক ।\nসাধু কৈ থকা ফচঙক বাধা দি বগীবুঢী নাতি এটাই পেতপেতাই উঠিল । ফচঙে তালৈ ঘোপাকৈ চাই ডবিয়াই উঠিল\n-হুহ ! কামৰ নামত এতিয়ালৈকে মোৰ এডালো পকা নোম এডালো উঘালিব পৰা নাই তাক হেনো নতুন সাধু শুনাব লাগে । নতুন সাধু শুনিবলৈ মন আছে যদি তহঁতে মোৰ গাত কিমান নোম আছে হিচাপ কৰি দে । হিচাপ দিবি মই সাধু কম । কিন্তু ভুল হিচাপ দিলে আকৌ ঘুৰাই হিচাপ কৰিব লাগিব কিন্তু ।\nফচঙৰ কথা শুনি সাধু শুনি থকা হাঁহ পোৱালী আৰু কুকুৰা পোৱালীকেইটাই লৰালৰিকৈ মাটিত আঁক মাৰি মাৰি তাৰ নোম হিচাপ কৰিবলৈ লাগিল । ইফালে নোমবোৰ লিৰিকি-বিদাৰি থকাৰ বাবে ফচঙৰ টোপনি আহি গ’ল । সি ঠেং কেইটা মেলি আৰামত পোৱালীবোৰৰ মাজত শুই পৰিল ।\nফচং সলনি হ’ল । এইবাৰ সঁচাই ফচং সলনি হ’ল । দুবছৰৰ আগতে চাটৰিৰ পোৱালী মৰাৰ অপৰাধত এবছৰ দিন শাস্তি খোৱাৰ পাছতেই ফচং সলনি হৈ গ’ল । এতিয়া ফচঙে আগৰ দৰে অঘাইতং কামবোৰ কৰি নাথাকে । মিছা কথা নকয় । কাকো আমনিও নকৰে । পাৰিলে সহায়হে কৰে । চাটৰিহঁতৰ পোৱালীবোৰ আৰু বগীবুঢ়ীৰ বংশৰ পোৱালীবোৰে ফচঙক নগুৰ-নাকতি কৰি ফুৰে কিন্তু ফচঙে একো নকৰে । প্ৰায়ে দুপৰীয়া সিহঁতক নিজৰ পকা নোম উঘালিবলৈ দি সাধু শুনাই । পোৱালীবোৰে বিৰাট উপভোগ কৰে । চাটৰিহঁতেও অলপ সময় শান্তিৰে পাৰ কৰে । কাৰণ ফচঙৰ কাষত থাকিলে পোৱালীবোৰক কাউৰী শেনে নিব নোৱাৰে সেয়া খাটাং । তাতে পোৱালীবোৰে ফচঙক ভালো পাই । বগীয়ে বুঢ়ীয়ে আগৰ দৰেই এতিয়াও কয় বেচেৰা ফচংটোক ইমান বেছি শাস্তি নিদিয়া হ’লেও হৈছিল পাই । তাক কিবা ভূতে পাইছিল বাবেহে সি তেনেকুৱা বেয়া কাম কৰিছিল । যিমান হ’লেও সি আমাৰ ঘৰৰে সদস্য । তাৰ অন্তৰখন তেনেই চাফা । মই জানো নহয় ।\nবুঢ়ীৰ কথা শুনিলে আনকি চাটৰিয়েও হয় হয় বুলি শলাগ লয় ।\nফচং এতিয়া সকলোৰে মৰমৰ । তাৰ বাবেও মাছ আৰু ঘৰৰ নিগনি কেইটাৰ বাহিৰে সকলো মৰমৰ ।\nএবছৰীয়া শাস্তিয়ে ফচঙক সলনি কৰি দিলে । শাস্তিয়ে ঠিক নহয় শাস্তি খাই থকা সময়খিনিত আনবোৰ জীৱৰ পৰা পোৱা সহযোগিতাইহে ফচঙৰ এঙাৰৰ দৰে ক’লা অন্তৰখন ধুই বগা কৰি দিলে ।\nশাস্তিৰ প্ৰথম সময়খিনিত ফচঙক দেখিলেই সকলোৱে থু পেলাইছিল । কিন্তু ৰজাঘৰীয়া মাছৰোকাৰ সৈতে পানীত নামি মাছ ধৰিব নোৱাৰা অপৰাধত সদায় বেতৰ কোব খোৱা ফচঙলৈ পাছত সকলোৰে দুখ লাগিবলৈ ধৰিলে । মাছৰোকাকেইটাই নিজৰ মাজতে আলোচনা কৰি গোপনে ফচঙক সদায় তাৰ ভাগৰ ধৰিবলগীয়া মাছ দুজনী ধৰি দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে । পখৰাহঁতেও যিমানপাৰে নিজৰ অঞ্চলটোক চাফাকৈ ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিলে যাতে অঞ্চল চাফা কৰোঁতে ফচঙৰ বেছি সময় নালাগে । কেতিয়াবা কোনোবাই কোনোবাই তাৰ বাবে খোৱা বস্তুও গোটাই থৈ দিয়ে । ইমান ডাঙৰ অপৰাধ এটা কৰাৰ পাছতো সকলোৱে এনেকৈ সহায় কৰা দেখি ফচঙৰ অন্তৰে কান্দি উঠিল । সি তেতিয়াই শপত খালে জীৱনত আৰু কেতিয়াও বেয়া কাম নকৰে । যিমান যি হ’লেও ভাল বোন্দা হৈ থাকিব ।নিজৰ গাত আৰু দাগ লাগিবলৈ কেতিয়াও নিদিয়ে ।\n-দদাই নোম হিচাপ কৰি হৈ গ’ল । এতিয়া সাধু ক ।\nবগীবুঢ়ীৰ অঘাইতং নাতিটোৰ মাতত চিলমিলকৈ টোপনিত থকা ফচং সাৰ পাই গ’ল । জড়তা ভৰা মাতেৰেই ক’লে\n-কিমান পালি ?\nফচঙে ভাবিছিল সিহঁতে যিটো সংখ্যা ক’ব সি সেইটো ভুল বুলি কৈ আকৌ নোমবোৰ লিৰিকি-বিদাৰি হিচাপ কৰিবলৈ ক’ব । কিন্তু বগী বুঢ়ী অসুৰ নাতিটোৱে যিটোহে উত্তৰ দিলে তাৰ টোপনি ভাঙি গ’ল ।\n-কিমান বুলি ক’লি ?\n-বৰ আমজোপাত যিমান পাত আছে সিমান !\n-বৰ আমজোপাত কিমান পাত আছে ?\n-সেইটো আক আমি কেনেকৈ জানিম ! তোৰ প্ৰতিডাল নোমৰ বিপৰীতে আমি এখিলাকৈ পাত ধৰি গৈছিলোঁ । ভুল হৈছে যদি আমজোপাৰ পাতবোৰ নিজেই হিচাপ কৰি চা গৈ যা ।\nঅসুৰ হাঁহপোৱালীটোৰ উত্তৰ শুনি ফচঙৰ মুখ মেল খাই গ’ল । তাৰ পাছত হাঁহি হাঁহি ক’লে\n-ঘৰলৈ অহা আলহীৰ ভোজ নহ’লে তই খাটাং আইতাৰৰ দৰেই এযুগ জীয়াই থাকিবি বোপাই । বাৰু নতুন সাধু শুন...\nদিনবোৰ এনেদৰেই পাৰ হৈ গৈ থাকিল । আৰু ফচঙৰ কাষত সাধু শুনা পোৱালীৰ সংখ্যাও বাঢ়ি গৈ থাকিল । এতিয়া সদায় দুপৰীয়া পুখুৰীৰ পাৰত থকা আমজোপাৰ তলত বহি ফচঙে সাধু কয় । হাঁহ পোৱালী ,কুকুৰা পোৱালীকেইটাৰ বাহিৰে চুবুৰীয়া চৰাই পোৱালীবোৰেও সাধু শুনে । সাধু শুনি সোপাই কেতিয়াবা স্ফূৰ্তিতে জঁপিয়াই । কেতিয়াবা একেটা সাধুকে কৈ থাকিলে ফচঙক গালিও পাৰে । আকৌ ফচঙক তোষামোদ কৰে । ফচঙে মাথো সকলোবোৰ উপভোগ কৰে ।\nপিছে দিন সদায় একেভাগেই নাযায় । পোৱালীবোৰক সাধু শুনাই থাকোঁতেই এদিন উৎফুল্লিত হৈ পখৰা ফচংৰ কাষলৈ আহিল ।\n-পাখৰু কি হ’ল ইমান আনন্দ যে ?\nফচঙে পখৰাৰ আপাদমস্তক লক্ষ্য কৰি সুধিলে ।\n-আনন্দ মানে তোৰ বাবেই আনন্দ লাগিছে ।\n-মোৰ বাবে ! মোৰ বাবে আক কিয় ?\nফচং আচৰিত হৈ গ’ল ।\n-আমাৰ বনৰজাৰ পুতেকৰ যে বহুদিনৰ পৰা গা বেয়া হৈ আছে তই শুনিছনে বাৰু ?\n-শুনিছোঁ । এদিন বোলে অকলে চিকাৰ কৰিবলৈ গৈ বনৰীয়া গাহৰি এটা ধৰিব খুজিছিল,গাহৰিটোৱে হেনো উভতাই যুৱৰাজকহে ভালকৈ চৰ কেইটামান শোধাই পঠালে । বনৰজাই বোলে সেই গাহৰিটো এতিয়া ক’ত আছে তাৰ খবৰ আনি দিব পৰাটোক মুখ্যমন্ত্ৰী পাতিব বোলে !\n-তই ঠিকেই শুনিছ ফচং । কিন্তু এটা কথা শুনা নাই হ’বলা সামান্য এটা গাহৰিৰ পৰা চৰ খোৱাৰ পাছত যুৱৰাজ লাজতে নে কিবা চক নে সেইটো পাই মাতবোল নাইকিয়া হৈ পৰিল । না কথা কয়, না খঙ কৰে । একদম ৰোহঘৰত সোমাল ।\n-এইটো কথা মই অলপ অলপকৈহে শুনিছিলোঁ । বেচেৰা যুৱৰাজটোলৈ বেয়া লাগে দেহি । কিন্তু যুৱৰাজ ৰোহঘৰত সোমোৱাৰ সৈতে মোৰ বাবে আনন্দ কিয় কৰিব লগা হ’ল পাখৰু ?\n-আনন্দ কৰিব লগা বিষয় আছে বাবেহে আনন্দ কৰিছোঁ । বনৰজাই যোৱা মাহত ঘোষণা কৰিছিল যিয়ে যুৱৰাজক আগৰ অৱস্থালৈ ঘুৰাই আনিব পাৰিব তাক বোলে বনৰজাৰ বিশেষ দূতৰ বাব দিব । বহুত জীৱ-জন্তু আহিল ,বহুতেই নিজৰ মতে চেষ্টা কৰিলে পৰা নাই ।\n-তাৰ পৰা !!\nপখৰাৰ কথা শুনি ফচঙে অলপ সষ্টম হৈ সুধিলে ।\n-তাৰ পৰা মানে পৰহি কোনোবা চৰায়ে বোলে বনৰজাৰ আগত তোৰ কথা ক’লেগৈ । তইযে চবৰে পোৱালীবোৰক ইমান ধুনীয়াকৈ সাধু কৈ কৈ ওমলাই থাক সেইটো গুণ গালেগৈ । কথা শুনি ৰজাই তোক মাতি পঠাইছে । কি’জান তোৰ সাধু শুনি যুৱৰাজ ঠিক হয়েই !\nপখৰাৰ কথা শুনি ফচং ঠাইতে জঁপিয়াই উঠিল । তাৰ পাছত মিউ মিউ কৰি পখৰাৰ ঠেঙত পৰাৰ দৰেই পৰি কাকূতি কৰি উঠিল ।\n-পখৰা মোক বচা ,মোক বচা ঐ । এবছৰীয়া শাস্তি শেষ হোৱা কিমান দিননো হৈছে । আৰু শাস্তি খালে মই সিফলীয়াই হৈ পৰিম অ’ । পোৱালীহঁতক এনে সাজি সাজি কোৱা সাধুবোৰে যুৱৰাজ যে ঠিক নহয় সেয়া খাটাং মই কিন্তু ঠিক হৈ যাম,সিপুৰীৰ বাবে । পখৰা মোক বচা ।\nফচংৰ আকস্মিক প্ৰতিক্ৰিয়াত পখৰা প্ৰথমে আচৰিত হৈছিল যদিও অলপ পাছতে হো-হোৱাই হাঁহি উঠিল । তাৰ হাঁহি শুনি ফচং ৰৈ গ’ল । প্ৰশ্নবোধক দৃষ্টিৰে সি পখৰালৈ চালে । হাঁহি সামৰি পখৰাই ফচঙৰ পিঠিত থপৰিয়া ক’লে\n-ভয় কৰিব লগীয়া একো কথা নাই অ’ । যুৱৰাজক ভাল কৰিব নোৱাৰিলেও ৰজাই কাকোৱে শাস্তি দিয়া নাই । সকলোকে পুতেকক ভাল কৰিবলৈ চেষ্টা চলোৱাৰ বাবে উপহাৰহে দিছে বোলে । তই নোৱাৰিলেও উপহাৰহে পাবি । আৰু যদি কেনেবাকৈ যদি পাৰ...ভাব তেতিয়া তই ক’ৰ বোন্দা গৈ ক’ৰ পাবিগৈ ....\nআগৰ দৰে হৈ থকা হ’লে পখৰাই দেখোৱা এই সপোনটোৰ কথা ভাবি ফচঙৰ গা সাতখন-আঠখন হৈ পৰিলহেঁতেন । কিন্তু এতিয়া আৰু তাৰ আগৰ দৰে উচ্চাকাংক্ষা নাই সেইবাবেই পুনৰ পখৰা ওচৰত কেও-মেও কৰি উঠিল ।\n-ফচং মই পৰাহ’লে তোৰ অনুৰোধটো ৰাখিলোঁহেঁতেন কিন্তু মই একো কৰিব নোৱাৰোঁ । আদেশ আহিছে ৰজাৰ পৰা । তাতে আগবঢ়াই নিবলৈ সৌ দুটা আহিলেই ।\nফচঙে পখৰাই আঙুলিয়াই দিয়াৰ ফালে চালে, হলৌ বান্দৰ তিনিটা হালি-জালি তাৰ ফালে আহি আছে । সি ততা-ভুকুতা খাই পলাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যদিও বান্দৰ কেইটা তাক ধৰি লৈ গ’ল ।\nমিয়াউ মিয়াউ......চিঞৰেৰে আম তলখন খলকনি লাগি গ’ল ।\nপাছৰ দুটাদিন ফচংৰ কোনো খবৰ নাই । পখৰাই গোন্ধ লৈও একো খবৰ উলিয়াব পৰা নাই । তৃতীয় দিনা খবৰ আহিল যুৱৰাজৰ বেমাৰ ভাল হৈ গ’ল ! ভাল কৰিলে ফচঙে !! অঞ্চলৰ সকলোৰে মন উলাহত উথলি উঠিল । ঘৰৰ এটি সদস্য ৰজাৰ বিশেষ দূত হ’ব ইয়াতকৈ আৰু ভাল কথা কিবা হ’ব পাৰেনে বাৰু ! কিন্তু ফচং ক’ত গ’ল ! এই সুখৰ সময়ত সি ক’ত লুকাল ! তেনেতে ঘৰৰ মূধচৰ পৰা অহা পুৰণি চিনাকী চিঞৰ এটা শুনি সকলোৱে সেইফালে দৌৰি আহিল । ওপৰৰ দৃশ্য দেখি সকলো অবাক !\nজোৰ-জবৰদস্তিকৈ ধৰি নিয়া ফচঙক ৰজাৰ আদেশত মন মাৰি শুই থকা যুৱৰাজৰ কাষত থিয় কৰাই দিওঁতে সি থক-থককৈ কঁপি আছিল । কি সাধু শুনাম কি নুশুনাম বুলি ভাবি থাকোঁতেই যুৱৰাজে তালৈ চকু মেলি চোৱাত সি একো পাতনি নেমেলাকৈ ভয় খাই সাধু ক’বলৈ লাগি গ’ল ।\nএবাৰ এঘৰ মানুহৰ ভঁৰালত ধান দেখি ঘৰচিৰিকা এজাকে ভাবিলে এই গোটেই ভঁৰাল ধান যদি সিহঁতি চুৰ কৰি লৈ যায় সিহঁতে গোটেই জীৱনটো বহি বহিয়ে খাবলৈ পাব । পৰিকল্পনাটো মনঃপুত হোৱাত সিহঁতে গোটেই ভঁৰালটোৰ ধান চুৰ কৰিবলৈ লাগি গ’ল । প্ৰথমে মতা কেইটা এটা এটাকৈ ধান নিলে, তাৰ পাছত মাইকীবোৰে ,আকৌ মতাবোৰে ,আকৌ....\nপ্ৰায় দুঘণ্টামান এইদৰে মতা কেইটা নিলে আকৌ মাইকী কেইজনীয়ে নিলে বুলি একেৰাহে কৈ থকাৰ পাছত যুৱৰাজে হামি এটা মাৰি বহিলৈ তাৰফালে চালে । যুৱৰাজৰ তীক্ষ্ণ চাৱনীত ভয় খাই ফচঙে আৰু খৰকৈ একেখিনি কথাকে ক’বলৈ ধৰিলে । তেনেকৈ এখনমান তামোল খোৱা পৰ যোৱাৰ পাছত যুৱৰাজে লাহেকৈ মাত লগালে\n-তাৰ পাছত ?\nযুৱৰাজৰ মাতষাৰ শুনি ফচঙৰ জীউটো ঘুৰি অহা যেন লাগিল । মাত মাতিছে মানে ভাল হৈছে চাগৈ । তাকে ভাবি উল্লাসিত হৈ ফচঙে উত্তৰ দিলে\n-তাৰ পাছতোনো কি হ’ব যুৱৰাজ । সামান্য ঘৰচিৰিকা কেইটামানে এভঁৰাল ধান ইমান সোনকালে কঢ়িয়াব পাৰিব জানো । গতিকে সিহঁতে কঢ়িয়াই থাকিল । এবাৰ মতা কেইটাই আকৌ মাইকীকেইজনীয়ে । আকৌ...\nফচঙৰ কথাষাৰশুনি যুৱৰাজৰ জানো কি হ’ল বিৰাট জোৰেৰে গোজৰ এটা মাৰি ফচঙৰ গাত জঁপিয়াই পৰিল । ভাগ্য সেইসময়তেই বনৰজা তাত উপস্থিত হৈছিলহি । তেওঁ লৰালৰিকৈ যুৱৰাজক আঁতৰাই আনিলে নহ’লে ফচং সেইফালে আধ্যা পৰিছিল ।\n-বোপাই সি তোৰ বেমাৰ ভাল কৰিবলৈহে আহিছিল ।\nসিংহৰ স্বাভাৱিক খঙেৰে গোজৰ মাৰি থকা পুতেকক আনন্দমনেৰে শান্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি বনৰজাই ক’লে ।\n-পিতাদেউ মই গাহৰি চৰ খাইও নিজৰ ওপৰত ইমান অতিষ্ঠ হোৱা নাছিলোঁ যিমান ইয়াৰ সাধু শুনি হলো । ইয়াক এতিয়াই মোৰ কাষৰ পৰা লৈ যাওক নহ’লে মই মাৰিয়েই পেলাম ।\nযুৱৰাজৰ কথাশুনি অৰ্ধচেতন ফচংৰ জীউ উৰি যোৱা যেন লাগিল । ৰজাই পহৰীয়া বান্দৰ দুটাক ইংগিত দিয়াত সিহঁতি ফচঙক ধৰি বৈদ্যৰ কাষলৈ । তিনিদিন ফচং অচেতন হৈ পৰি থাকিল । আজি চেতনা ঘুৰাই পোৱাত ৰজাঘৰীয়া পহৰীয়াদুটাই চাঙী এখনত তুলি তাক ঘৰত থৈ গ’লহি ।\nআৰু এতিয়া সেইটো ফচঙকে দেখি বিস্ময়ত সকলোৰে মুখ মেল খাই গৈছে । ৰাজবৈদ্যই ঔষধ হিচাপে যেনিয়ে-তেনিয়ে গছৰ লতা আৰু ছাল এসোপা বান্ধি কিম্ভূত-কিমাকাৰ ৰূপ দিয়া ফচং নামৰ বোন্দাটোৰ শৰীৰটোৱে কাকোৱে গুৰুত্ব নিদি মূধচত শুই শুইয়ে গোৱাল গালি পাৰি থাকিল ।\n…সেইজনী কোন চৰাই আছিল যিজনীয়ে ৰজাক গৈ মোৰ কথা কৈছিল ...তাইক পালেই...আৰু এই সোপাক আজিৰ পৰা মই সাধু কম ৰহ...ৰং চোৱা দগাবাজহঁত আঁতৰি গৈছ নে ! মোৰ শ্বহীদ হোৱা প্ৰতিডাল নোমৰ শপত তহঁত সোপাৰে যদি জীৱন লটিঘটি কৰিব নোৱাৰোঁ মোৰ নাম ফচং নহয় ।\nPosted by মাধুৰীমা at 02:05 No comments:


ফুং ফাং বেবেৰিবাং: চকুযুৰি\n(ৰাস্কিন বণ্ডৰ The eyes have it গল্পৰ ভাবানুবাদ)\nৰোহানা ষ্টেচন পোৱালৈকে ৰেলৰ ডবাটোত কেৱল ময়েই আছিলোঁ। ৰোহানা ষ্টেচনত ছোৱালী এজনী উঠিলহি। তাইক থ’বলৈ অহাসকল চাগে তাইৰ মাক-দেউতাকেই আছিল। তেওঁলোকক তাইৰ সুবিধা-পাতি বা আন কিছুমান কথা লৈ বৰ চিন্তিত যেন দেখা গৈছিল। মহিলাগৰাকীয়ে তাইক বস্তুবোৰ ক’ত থ'ব লাগিব, ইটো নকৰিবি-সিটো নকৰিবি, খিৰিকিত আউজিব মানা কৰাকে আদি কৰি নানা উপদেশ দি আছিল।\nমই সম্পূর্ণ অন্ধ হেতুকে তাই দেখিবলৈ নো কেনেকুৱা আছিল ক’বলৈ অপাৰগ, কিন্তু এইটো নিশ্চিত যে তাই শ্লিপাৰ পিন্ধি আছিল। শ্লিপাৰযোৰে তাইৰ গেৰোহাত চেটেপ চেটেপকৈ কৰা শব্দৰ পৰাই মই এই বিষয়ে নিশ্চিত হৈছিলোঁ। মই তেতিয়া কেৱল আন্ধাৰ আৰু পোহৰৰ পার্থক্যহে ধৰিব পাৰিছিলোঁ। পিছে তাইৰ মাতটো বৰ ধুনীয়া আছিল; আনকি তাই পিন্ধি থকা শ্লিপাৰযোৰৰ শব্দটোও মোৰ ভাল লাগিছিল।\n“আপুনি দেহ্‌ৰালৈ যাব নেকি বাৰু?” মই সুধিলোঁ।\nমই বোধহয় ডবাটোৰ আন্ধাৰ চুক এটাত আছিলোঁ, কাৰণ মোৰ মাত শুনিয়েই তাই উচপ খাই উঠিল।\n“অ’হ, ডবাটোত কেৱল ময়েই আছো বুলি ভাবিছিলোঁ।” সামান্য আচৰিত হোৱাৰদৰে হৈ তাই ক’লে।\n“আচলতে মইও প্রথমতে আপোনাক দেখা নাছিলো, কিন্তু আপুনি উঠি অহা শব্দটো শুনিছিলোঁ।” কথাখিনি কৈ উঠিয়েই মোৰ ভাব হ’ল – তাই বাৰু মই অন্ধ বুলি ধৰিব পাৰিলে নেকি?\n“মই শ্বাহাৰনপুৰত নামিম। মোৰ খুড়ী তাত মোৰ বাবে ৰৈ থাকিব।” তাই ক’লে।\n“তেনেহ’লে আপোনাৰ লগত বেছি চা-চিনাকি নোহোৱাই ভাল হ’ব নেকি! এই খুড়ী-মামীবোৰক মোৰ এনেয়ো অলপ ভয় লাগে।” মই কলোঁ।\n: ক’লৈ যাব আপুনি?\n: ডেহ্‌ৰালৈ, আৰু তাৰপৰা মুচৌৰী যাম।\n: বৰ লাকী দেই আপুনি! মোৰ মুচৌৰীলৈ যাবৰ বৰ মন আছিল। পাহাৰ মোৰ খুব ভাল লাগে, বিশেষকৈ অক্টোবৰ মাহমানত।\n“হয় হয়, সেইখিনি তালৈ যোৱাৰ বাবে বৰ ভাল সময়” মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰি কলোঁ “সেই সময়ত পাহাৰবোৰ বনৰীয়া ডালিয়া ফুলেৰে ভৰি থাকে। দিনৰ ভাগত ৰ’দ পুওৱাৰ আমেজেই বেলেগ। আৰু ৰাতি জুই একুৰাৰ কাষত বহি হাতত এগিলাচ ব্রেণ্ডি লৈ আড্ডা দিয়া ! হয়, সঁচাকৈয়ে ভাল সময় সেইখিনি।”\nতাই একো নক’লে। মনতে ভাবিলোঁ কথাখিনি শুনি তাইৰ সঁচাকৈয়ে যাবৰ মন গ’ল নেকি! নে মোক এটা “ৰোমান্টিক ফুল” বুলিহে ভাবিলে বা!\n“দূৰত সৌটো কি বাৰু?” বাহিৰলৈ দেখুৱাই মই সুধিলোঁ। সোধাৰ পিছতহে ভাব হ’ল – কিজানিবা সুধিব নালাগিছিলেই; জানোচা মই অন্ধ বুলি তাই গম পাই যায় এতিয়া!\n“আপুনি এবাৰ ভালকৈ চালেই দেখিবচোন!” তাইৰ উত্তৰত মোৰ সন্দেহ নাইকিয়া হ’ল – নাই, তাই গম পোৱা নাই।\nখোল খাই থকা খিৰিকিখনেৰে মই বাহিৰৰপিনে চাই পঠিয়ালোঁ – এনেহে দেখুৱালোঁ যেন মই বাহিৰলৈ চাই চাইহে গৈ আছোঁ। ইঞ্জিনৰ শব্দ আৰু ৰেলখনৰ চকাবোৰ চিৰিৰ ওপৰেৰে বাগৰি যোৱা শব্দ স্পষ্টকৈ শুনিবলৈ পালোঁ। লগতে টেলিগ্রাফৰ খুটাবোৰ পাৰ হৈ যোৱাটোও অনুভব কৰিলোঁ।\n“দেখিছেনে, গছবোৰ পিছলৈ দৌৰি থকা যেন লাগিছে।” মই কলোঁ।\n“সেইটোনো কি ডাঙৰ কথা, তেনেকুৱাতো দেখা যায়েই। কিবা জীৱ-জন্তু চকুত পৰিছে নেকি বাৰু আপোনাৰ?”\n“নাই নাই।” যথেষ্ট দৃঢ়ভাবে কলো মই। আচলতে মই ভালদৰেই জানিছিলোঁ যে দেহ্‌ৰাৰ পিনৰ জংগলবোৰত জীৱ-জন্তু প্রায় নায়েই।\nখিৰিকিখনৰ মুখৰপৰা অকমান আঁতৰি ছোৱালীজনীৰ পিনে মুখ কৰি বহিলোঁ মই।\n“আপোনাৰ মুখখনৰ কিবা এটা আকর্ষণ আছে দেই!” কিছু সাহস গোটাই কলো। অৱশ্যে কোনো অপ্রীতিকৰ পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হ’ব লগা নহ’ল – কাৰণ প্রায়ভাগ ছোৱালীয়েই নিজৰ প্রশংসা শুনি ভোল যায়। তাই এটা স্ফুর্তিৰ হাঁহি মাৰিলে – এটা খুব স্পষ্ট খিলখিলিয়া হাঁহি।\n: হাঃ হাঃ... মোক বহুতেই এই কথাষাৰ কৈছে – মানে ধুনীয়া বুলি।\n: অ’হ, মানে আপুনি সঁচাই ধুনীয়া। মই আচলতে মোৰ ভাল লগা কাৰণেহে কৈছিলোঁ।\n: আপোনাৰ কিছু সাহস আছে দেখিছোঁ। পিছে মাজে মাজে চিৰিয়াছ হৈ যায় যে আপুনি!\nমই ভাবিলোঁ, এটা ঈষৎ হাঁহিৰে তাইৰ উত্তৰ দিও নেকি! পিছে কথাখিনি ভবাৰ লগে লগেই কিয় জানো নিজকে অকলশৰীয়া আৰু কিবা এটা অস্বস্তিত পৰা যেন অনুভব কৰিলোঁ।\n“আপোনাৰ ষ্টেচন পালোহিয়েই আৰু।” মই কলোঁ।\n“ভাগ্য ভাল বেছি সময় নালাগিল। মই দুঘন্টাতকৈ বেছি সময় এনেদৰে বহি বহি যাবলৈ বৰ অশান্তি পাওঁ।” তাইৰ উত্তৰ।\nপিছে মোৰ আৰু কেবাঘন্টাও যাবলৈ আছে। ট্রেইনৰ পৰা নমাৰ পিছতেই তাই নিশ্চয় আমাৰ এই কথা-বতৰাবোৰৰ বিষয়ে সমূলি পাহৰি যাব। মোৰ কিন্তু অন্ততঃ যাত্রাৰ সময়খিনিত এইখিনি কথা মনত পৰি থাকিব, হয়তোবা আৰু কিছু দেৰী পিছলৈও।\nএনেতে ৰে’লখনে উকি মাৰিলে, ডবাবোৰ চিৰিৰ ওপৰেৰে বাগৰি যোৱা শব্দবোৰ সামান্য বেলেগ হ’ল – মানে আমি ষ্টেচন আহি পালোহি। ছোৱালীজনীয়ে নিজৰ বস্তুবোৰ সামৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। কেলেই জানো তাইৰ চুলিকোচাৰ বিষয়ে মোৰ জনাৰ ইচ্ছা হ’ল ! চুলিখিনি তাই মেলি থৈছে নে বেণী গুঠিছে বাৰু?\nৰে’লখন ষ্টেচনটোত সোমাইছেহি। বাহিৰত বেপাৰী আৰু আন আন মানুহৰ চিঞৰ বাখৰ। তাৰ মাজতে মহিলা এজনীৰ টেংটেঙীয়া মাত এটা কাণত পৰিল। মই নিশ্চিত হলো, সেইজনী তাইৰ খুড়ীয়েকেই হ’ব চাগে।\n“আহিছোঁ দেই !” তাই মাত লগালে।\nতাই চাগে মোৰ একেবাৰে কাষতে থিয় দিছিল – কিবা এটা সুন্দৰ গোন্ধ নাকত লাগিলহি, বোধহয় তাই লগোৱা কিবা পাৰফিউমৰেই হ’ব। মই এবাৰ তাইৰ চুলিকোচা চুই চাম বুলি ভাবিছিলো যদিও তাই বোধহয় নামি গ’ল, কিন্তু সেই গোন্ধটো কিছুসময় পিছলৈকে মোৰ নাকত লাগি থাকিল। দুৱাৰমুখত অলপ হুলস্থুল শুনা গ’ল। এনেতে ধমৰকৈ দুৱাৰখন বন্ধ হোৱাৰ শব্দ শুনিবলৈ পালোঁ।\nডবাটো আগৰদৰেই নিঃসংগ হৈ পৰিল মোৰ বাবে। গার্ডে হুইচেল বজালে আৰু ট্রেইনখন চলিবলৈ ল’লে। গাড়ীখনৰ বেগ লাহে লাহে বাঢ়ি আহিবলৈ ধৰিলে। মই খিৰিকীখনেদি এবাৰ চাই পঠিয়ালোঁ। বাহিৰত সূর্য্যৰ পোহৰ – কিন্তু মোৰ বাবে সেয়াও অন্ধকাৰেই। বাহিৰত নিশ্চয় বহুত কিবাকিবি ঘটি আছে – মই পিছে কেৱল কল্পনাহে কৰিব পাৰোঁ সেইবোৰৰ বিষয়ে।\nএনেতে ডবাটোলৈ মানুহ এজন সোমাই আহিল।\n“চ’ৰি, মই কিন্তু আপুনি ইমানসময় একেলগে বহি আহি থকাজনীৰ সমান আকর্ষনীয় নহয়।” আহিয়েই তেওঁ মাত লগালে।\nমই কলোঁ “তাইক কিবা এটা ভাল লাগিছিল। আচ্ছা, তাইৰ চুলিখিনি দীঘল আছিল নে চুটি মন কৰিছিল নেকি বাৰু?”\n“নাই” অলপ খোকোজা লগাৰদৰে তেওঁ ক’লে “মই আচলতে তাইৰ চকুৰ ফালেহে চাইছিলোঁ। খুবেই ধুনীয়া চকুযুৰি। পিছে হ’লে কি হ’ব – তাই চকুৰে একেবাৰেই নেদেখে। কথাটো আপোনাৰ চকুত পৰা নাছিলনে?”\nPosted by স্যামন্ত কুমাৰ গোস্বামী at 01:51


Duocet in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Duocet ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nLevalbuterol (Levosalbutamol), Ipratropium साल्ट से बनी दवाएं:\nIpravent (2 प्रकार उपलब्ध) Combimist L (2 प्रकार उपलब्ध) Duolin (3 प्रकार उपलब्ध) Iprazest (1 प्रकार उपलब्ध) Salbair I (1 प्रकार उपलब्ध)\nDuocet के सारे विकल्प देखें\nDuocet ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Duocet Benefits & Uses in Assamese- Duocet ar laabh aaru byavaharsamuh\nDuocet ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Duocet Dosage & How to Take in Assamese - Duocet ar paali aaru xeya kenedore lobo\nDuocet ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Duocet Side Effects in Assamese- Duocet ar parshwakriyasamuh\nDuocet সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Duocet Related Warnings in Assamese- Duocet xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Duocetৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Duocet with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Duocet ar gurutor kriya-pratikriya\nDuocet মতভেদসমূহ- Duocet Contraindications in Assamese- Duocet nishedhsamuh\nDuocet ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Duocet in Assamese- Duocet ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Duocet ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Duocet Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Duocet kriya-pratikriya\nDuocet ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Duocet Benefits & Uses in Assamese - Duocet ar laabh aaru byavaharsamuh\nDuocet তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nDuocet ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Duocet Dosage & How to Take in Assamese - Duocet ar paali aaru xeya kenedore lobo\nDuocet-ৰ উপাদানসমূহ - Duocet Active Ingredients in Assamese - Duocet-ar upadaansamuh\nDuocet ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Duocet Side Effects in Assamese - Duocet ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Duocet ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nDuocet সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Duocet Related Warnings in Assamese - Duocet xonkranta xatarkatabanisamuh\nDuocet-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nDuocet এ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত অপ্ৰয়োজনীয় প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰে, Duocet খোৱা লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে আপোনাৰ চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nDuocet-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাই Duocetৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। আপুনি যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই Duocet গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। আপোনাৰ চিকিতসকৰ সৈতে কথা পাতক আৰু আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লৈহে পিছত ব্যৱহাৰ কৰিব।\nবৃক্কত Duocet কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDuocetৰ বৃক্ক ৰ ওপৰত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে।\nযকৃতত Duocet কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDuocetৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে কলিজা ক প্ৰভাবিত কৰে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Duocet ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় can be affected by Duocetৰ দ্বাৰা [Organ] প্ৰভাবিত হব পাৰে। আপুনি যদি এইবিধ ঔষধৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে আপুনি ইয়াক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰা উচিত।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Duocetৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Duocet with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Duocet ar gurutor kriya-pratikriya\nDuocet তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nDuocet মতভেদসমূহ - Duocet Contraindications in Assamese - Duocet nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Duocet লোৱা অনুচিত যাতে -\nDuocet ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Duocet in Assamese - Duocet ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Duocet-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nDuocetৰে অভ্যাস গঠনৰ কোনো কথাৰ প্ৰতিবেদন পোৱা নাই।\nDuocet লোৱাৰ পিছত আপোনাৰ টোপনিভাৱ আহিব পাৰে। সেয়ে এনে কাম কৰাটো নিৰাপদ নহয়।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Duocet লোৱা উচিত।\nনহয়, Duocetয়ে কোনোধৰণৰ মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সা কৰিব নোৱাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Duocet ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Duocet Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Duocet kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Duocetৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nDuocet আৰু খাদ্যৰ প্ৰভাৱৰ ওপৰত কোনো তথ্য নাই কিয়নো এয়া এতিয়ালৈ বৈজ্ঞানিক ভাৱে গৱেষণা কৰা হোৱা নাই।\nমদ আৰু Duocetৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱ হেতুকে, মদৰ সৈতে Duocet লোৱাৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ বিষয়ে তথ্য নাই।


মোক অলপ মৰম দিয়া-সবিতা দাস\n" Music is the medicine of the life " কথাষাৰ জুৰিয়ে ১০০ শতাংশই বিশ্বাস কৰে । কাম কৰা সময়তে হওঁক বা শুৱাৰ সময়তেই হওঁক গান শুনাটো তাইৰ এটা পুৰণি অভ্যাস । তাই আজিও গান শুনি শুনিয়ে ঘৰ ঝাৰু দি আছিল । এনেতে তাইৰ ফোনটো বাজি উঠিল । তাইৰ প্রিয় বান্ধৱী কাব্যশ্রীয়ে ফোন কৰিছে । তাই ফোনটো ৰিচিভ কৰিলে-------\n"আকাশী গংগা বিচৰা নাই\nনাই বিচৰা স্বৰ্ণ অলংকাৰ\nনিষ্ঠুৰ জীৱনৰ সংগ্ৰামত\nবিচাৰিছোঁ মৰমৰ মাত এষাৰ"...।\nজুৰি: অই ছোৱালী গান গোৱাত লাগিলা যে...\nকাব্যশ্রী : তোমাৰ "caller tune " শুনিয়ে গাইছোঁ । "আকাশী গংগা বিচৰা নাই"...\nজুৰি :হ'ব হ'ব ... জানো দিয়া তুমি যে বিখ্যাত গায়িকা। গানটো মোৰ ভাল লাগে বাবেহে "caller tune"থৈছোঁ। এতিয়া কোৱা কি কৰিছা ?\nকাব্যশ্রী :চাহ খাই আছোঁ । তুমি?\nজুৰি:অলপ কাম কৰি আছোঁ অ'।\nকাব্যশ্রী :আচ্ছা ...। অই কথা এটা কোৱাচোন ..."caller tune "টো যে থৈছা কাৰপৰা নো ইমান মৰম বিচাৰিছা অ'?\nজুৰি:এইজনী মানে...ক'লোৱে দেখোন ভাল লাগে বাবেহে ...\nকাব্যশ্রী :উম জানো দিয়া । ভাত খালা?\nজুৰি: নাই,তুমি খালা?\nকাব্যশ্রী :উঠি চাহ খালোঁহে । ভাত খাম অলপ দেৰিকৈ ।\nজুৰি:ইমান দেৰিকৈ যে উঠা শাহুৱেৰাই একো নকয় ?\nকাব্যশ্রী:নকয় অ' । মই দেৰিকৈয়ে উঠোঁ,ৰাতি শুৱাতো দেৰি হয় যে ...\nজুৰি :তুমি বৰ "লাকী"বোৱাৰী দেই ।\nকাব্যশ্রী : তুমি হ'বলা নহয় ?\nজুৰি: হয় ,মানে ....\nকাব্যশ্রী :অই মই এতিয়া ৰাখো দে ...মায়ে মাতিছে ।\nজুৰি: ঠিক আছে দিয়া।\nকাব্যশ্রী :উম ,উম ..মৰমৰ মাত এষাৰ বিচাৰি পালে ক'বা ...বাই ।\nজুৰি: হ'ব হ'ব যোৱা বাই ।\nজুৰিয়ে ফোনটো টেবুলত থৈ দিলে । তাই কামত ব্যস্ত হৈ পৰিল যদিও কাব্যশ্রীৰ কথা মনলৈ আহি থাকিল ।দুয়োৰে মাজত যেন আকাশ -পাতল প্রভেদ । জুৰিয়ে কাম কৰিও গালি খাই আৰু কাব্যশ্রী... দেৰিকৈ শুই উঠে অথচ শাহুমাকে একো এটা নকয় । তাইক দেখোন শুই উঠাত অলপ দেৰি হ'লেই শাহুমাকে গালিৰ বৰ্ষা নমাই দিয়ে । তাই সদায়ে শাহুমাকৰ গালি-গালাজক আৰ্শীবাদৰূপে গ্ৰহণ কৰি আহিছে । নিজৰ কামবোৰ তাই নিজেই কৰে । তথাপিও যেন তাই অইন বোৱাৰীৰ দৰে শাহুমাকৰ মৰম নাপায় । তাইও বিচাৰে শাহুমাকৰ এষাৰ মৰমৰ মাত শুনিবলৈ। তাই যেন শাহুমাকৰ মৰমৰ মাত এষাৰ বিচাৰি ভাগৰি পৰিছে ।তাই যেন আজি মৰমৰ ভিক্ষাৰী ।\nতাইৰ লগৰবোৰৰ শাহুমাকবোৰ ইমান মৰমীয়াল।তাই সিহঁতৰ ঘৰলৈ গ'লে তাইক বহুত মৰম কৰে । প্রত্যেকজনী ছোৱালী হয়তো বোৱাৰী হৈ অহাৰ পিছত শাহুমাকগৰাকীয়ে নিজৰ ছোৱালীৰ দৰে মৰম কৰাটো বিচাৰে। তাইও বিচাৰিছিল তাইক বোৱাৰী নহয় নিজৰ ছোৱালীৰ দৰে কৰক । কিন্তু তাইৰ ক্ষেত্রত ওলোটাটোহে হ'ল । তাইৰ শাহুমাকৰ সৈতে হিয়া উজাৰি কথা পাতিবৰ মন যায় । কোলাত মূৰ থৈ সমস্ত দুখ -কষ্ট পাহৰি টোপনি যাবৰ মন যায় ।কিন্তু তাইৰ মন গ'লেও যে শাহুমাকৰ সংগ নাপায় । প্রতিটো কথাতে শাহুমাকৰ অভিযোগ "এইটো কিয় কৰিলি","এইটো এনেকৈ নহয়","অমুকক যাব নোৱাৰা ",অমুকটো কৰিব নোৱাৰা " শুনি শুনি তাই বিৰক্ত হয় । কেতিয়াবা তাই নিজকে প্রশ্ন কৰে ,"তাইক শাহুমাকে ইমান বেয়া পাই কিয় "? তাই সদায় শাহুমাকক নিজৰ মা জ্ঞান কৰি আহিছে । কোনোদিনে শাহুমাকৰ কোনো কথাতে অভিযোগ কৰা নাই । তাই সঁচাকৈয়ে দুৰ্ভগীয়া বোৱাৰী নেকি? তাইৰ চিঞৰি চিঞৰি কান্দিবৰ মন যায় । চিঞৰি চিঞৰি ক'বৰ মন যায় ,"মা, মোক মৰমেৰে মাতা অ' মা ,মোক একো নালাগে মা,মাথোঁ অলপ মৰম দিয়া অ'।"\nবিয়াৰ আগতে তাই বহুতৰ মুখত শুনিছিল শাহুৱে বোৱাৰীজনীক কেতিয়াও আপোন বুলি ভাবিব নোৱাৰে । বোৱাৰীজনীৰ কাম-কাজত "খুট" (দোষ) বিচাৰি ফুৰাটো শাহুমাকৰ স্বভাৱ বুলি শুনি আহিছে ।দুই এজনীহে ব্যতিক্রম আছে ,বোৱাৰীজনীক খুব মৰম কৰে । তাইও কামনা কৰিছিল তাইৰ শাহুমা গৰাকী যেন মৰমীয়াল হয় । "মৰম দিলেহে মৰম পায় "কথাষাৰ তাই খুব বিশ্বাস কৰে । সেয়ে তাই শাহুৱেকক খুব মৰম আৰু শ্রদ্ধা কৰে ।কিন্তু আজিলৈকে তাই শাহুৱেকৰ মৰম তিলমানো নাপালে । আজি তাইৰ মাকলৈ খুব মনত পৰিছে । গীতিকাৰে গাইছে ," আইৰ সমান হ'ব কোন ..." সঁচাকৈয়ে জন্মদাত্রী আইৰ সমান কোনো হ'ব নোৱাৰে ।\nপাকঘৰত বাচন পৰা শব্দ শুনাতহে তাইৰ মনত পৰিল মাছখিনি ভাজি গেছৰ টেবুলখনতে থৈ আহিছিল । মেকুৰীয়ে খালে চাগে। তাইয়ো যে ছোৱালী কি যে আঁত নোহোৱা কথাবোৰ ভাবি আছে ... ।মেকুৰীয়ে মাছ খাইছে যদি হৈছে তাই আজি মাকৰ আৰ্শীবাদ পোৱাটো খাটাং।\n" মৰমে মৰম পাই যদি\nআজি কিয় সঁচা মৰম নাই..."\nমৌচম গগৈৰ গানটি গুণগুণাই জুৰিয়ে পাকঘৰ ফালে গতি কৰিলে ।\nTags: গল্প সবিতা দাস


এয়াই নেকি নতুন ভাৰতৰ নমুনা?\nগুৱাহাটী , June 9, 2020 2:57 pm\nতলাবন্ধৰ ফলত যে বহিঃৰাজ্যত দিন হাজিৰা কৰি জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰা লোকসকল আটাইতকৈ বেছি প্ৰভাৱিত হৈছে বৰ্তমান সেই কথাত কাৰো চাগে দ্বিমত নাই।\nক’ৰ’না মহামাৰীৰ বাবে সমগ্ৰ দেশত ঘোষণা কৰা তলাবন্ধ (LOCKDOWN)ৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত সকলো মানুহ যিয়ে য’ত আছিল, সেই ঠাইত আৱদ্ধ হৈ থাকিবলৈ বাধ্য হৈ পৰিল।\nএই সময়ছোৱাত চৰকাৰে বিনামূলীয়া চাউল, আৰ্থিক সহায়স্বৰূপে একাউন্টত টকা আদি দিয়াৰ দৰে ব্যৱস্হা গ্ৰহণ কৰিছিল যদিও এই আঁচনিসমূহ পৰ্যাপ্ত আছিল বুলি ক’ব নোৱাৰি।\nযিহেতু দিন অতিবাহিত হৈ যোৱাৰ লগে লগে এই মানুহখিনিৰ হাতত থকা টকাও শেষ হৈ আহিছিল, সেয়ে বহুতো ঠাইত মানুহখিনিয়ে অনাহাৰে জীৱন অতিবাহিত কৰিবলৈ বাধ্য হৈ পৰিছিল।\nশ্ৰমিক সকলে কাম কৰা সকলো উদ্যোগ বন্ধ হৈ থকা বাবে তেওঁলোকৰ উপাৰ্জনৰ সকলো পথ বন্ধ হৈ পৰিছিল। বহুক্ষেত্ৰত চৰকাৰে গ্ৰহণ কৰা আঁচনিসমূহৰ লাভৰ পৰা সেইসকল লোক বঞ্চিত হ’বলগীয়া হৈছিল, কিয়নো বিনামূলীয়া খাদ্য সামগ্ৰীৰ সুবিধা অকল ৰেচন কাৰ্ড থকা মানুহখিনিৰ বাবেহে প্ৰথমাৱস্হাত গ্ৰহণ কৰা হৈছিল।\nসেইসকল লোক অন্য ৰাজ্যৰ হোৱা হেতুকে তেওঁলোকৰ হাতত ৰেচন কাৰ্ড নাছিল। অৱশ্যে এই সময়ছোৱাত বিভিন্ন সংগঠনে স্বেচ্ছামূলকভাৱে খাদ্য সামগ্ৰীৰ যোগান ধৰিছিল যদিও মানুহৰ সংখ্যা বেছি হোৱাৰ বাবে সকলো লোকে এইবোৰৰ পৰা সমানভাৱে উপকৃত হ’ব নোৱাৰিলে।\nবহুতো মানুহে এটা এটা খাদ্য টোপোলাৰ বাবে ৰাতিপুৱাৰ পৰা লাইন ধৰি লাভ কৰা অলপ খাদ্যৰেই কোনোৰকম নিজেও খাইছিল আৰু নিজৰ পৰিয়ালকো খুৱাইছিল।\nকেতিয়াবা হয়তো অনাহাৰে বিনিদ্ৰা ৰজনীও পাৰ কৰিব লগীয়া হৈছিল।সেয়ে উপায়বিহীন হৈ তলাবন্ধৰ সময়ত এই দিন হাজিৰা কৰি খোৱা শ্ৰমিকসকলে পেটৰ তাড়নাত চহৰ এৰি নিজ নিজ গাঁৱ অভিমুখে যাত্ৰা কৰিবলৈ বাধ্য হৈ পৰিছিল।\nসিহঁতেও চাগে কেতিয়াও কল্পনা কৰা নাছিল যে এদিন যি খাদ্যৰ সন্ধানত গাঁও এৰি চহৰত আশ্ৰয় লৈছিল, আজি একেই চহৰত এমুঠি অন্নৰ বাবে হাহাকাৰ কৰিবলগীয়া হ’ব।\nতলাবন্ধৰ ফলত যাতায়াত ব্যৱস্হা সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ থকা বাবে তেওঁলোকে খোজকাঢ়ি চাইকেল চলাই, মুঠতে যিয়ে যেনেকৈ পাৰে নিজৰ নিজৰ ৰাজ্যৰ ফালে গতি কৰিছিল। এই এপ্ৰিল–মে’ মাহৰ প্ৰচণ্ড গৰমত ঘৰৰ পৰা বাহিৰ উলাই যোৱাটোৱেই যি সময়ত আমাৰ বাবে বহু কষ্টকৰ কাম, সেই একেই সময়তে কিন্তু সেই শ্ৰমিকসকলে ১৭০০–১৮০০ কিলোমিটাৰ দূৰত থকা নিজ নিজ গাঁৱলৈ খোজ লৈছিল।\nযি সময়ত আমি গুৱাহাটীৰ পৰা তেজপুৰৰ ২২০ কিলোমিটাৰ ৰাস্তা খোজ কাঢ়ি যোৱাৰ কথা কল্পনা কৰিব নোৱাৰো, সেই একেই সময়তে এই শ্ৰমিক সকলে কিন্তু ১৭০০–১৮০০ কিলোমিটাৰ পথ খোজকাঢ়িয়েই পাৰ কৰিলে।\nসি যিয়েই নহওঁক, এই সময়ছোৱাত বিশ্বগুৰু ভাৰতবৰ্ষৰ ৰা্স্তা বহুতো অবৰ্ণনীয় হৃদয়বিদাৰক ছবিৰ সাক্ষী হৈ ৰ’ল– কোনোবাৰ যদি কোলাত কেচুৱা আন কোনোবাৰ পিঠিত নিজৰ বৃদ্ধা মাতৃ আন কোনোবাৰ পিঠিত সামগ্ৰীৰ বোজা আৰু আন কিছুমানৰ গৰ্ভত হয়তো সন্তান–মুঠৰ ওপৰত যোৱা ৬টা দশকত দেশে কেতিয়াও নেদেখা এক ছবি এই তলাবন্ধৰ সময়ত মানুহে দেখিবলৈ পালে।\nখোজ কাঢ়োতে কাঢ়োতে ভৰিৰ তলত পৰি যোৱা জ্বালা, ভাগৰি পৰা শ্ৰমিক আৰু ভোকত থকা সন্তানক খাদ্য সামগ্ৰী খুৱাব নোৱাৰাৰ অসমৰ্থতাই প্ৰকাশ কৰিছিল তেওঁলোকৰ জীৱনৰ দুৰ্দশাৰ কাহিনী।\nএনেদৰেই বহুতে ৰ’দ, বতাহ, বৰুষুণক নেওচি অসহনীয় যাত্ৰাৰ মাজেৰেই নিজৰ গন্তব্য স্থানত উপনীত হৈছিল আৰু কিছুমানৰ দেহে এই কষ্ট সহ্য কৰিব নোৱাৰি মৃত্যুমুখত পৰিছিল।\nতলাবন্ধৰ প্ৰথম ৪০ টা দিনত এনেদৰে যাত্ৰা কৰোতে ৭৩ জন শ্ৰমিক মৃত্যুমুখত পৰিছিল। যদিহে মৃত্যু হোৱা শ্ৰমিক কেইজন কেনেবাকৈ সিহঁতৰ পৰিয়ালৰ একমাত্ৰ মূল উপাৰ্জনকাৰী আছিল, তেন্তে কল্পনা কৰকচোন, এই উপাৰ্জনকাৰী ব্যক্তি সকলৰ মৃত্যুৰ পাছত সেই শ্ৰমিক পৰিয়াল কেইটাৰ কি অৱস্হা হ’ব?কিয়নো সিহঁতে একাংশ চৰকাৰী চাকৰিয়ালৰ দৰে কোনো ধৰণৰ পেঞ্চন ইত্যাদিও চৰকাৰৰ পৰা বা কাম কৰা উদ্যোগ বা আন ঠাইৰ পৰা লাভ নকৰে।\nঅৱশেষত, শ্ৰমিক সকলৰ কথা মনত পৰি চৰকাৰে ৪০ দিনৰ অন্তত শ্ৰমিকসকলৰ বাবে বিশেষ ৰে’লৰ ব্যৱস্হা কৰে।সামাজিক দূৰত্ব অৱলম্বন কৰি শ্ৰমিকসকলক নিজ নিজ ৰাজ্যলৈ লৈ যোৱাৰ বাবে চৰকাৰে ব্যৱস্হা গ্ৰহণ কৰে। কিন্তু এই সেৱা লাভ কৰিবৰ বাবে এক কঠিন প্ৰক্ৰিয়াৰে যাব লগীয়া হোৱা বাবে বহু শ্ৰমিকেই অসুবিধাৰ সন্মুখীন হয় আৰু বহু হাৰাশাস্তি পোৱাৰ পিছতো এই সুবিধা লাভৰ পৰা বঞ্চিত হয়।\nসেয়ে এই সেৱাৰ লাভ নোপোৱা শ্ৰমিকসকলে খোজ কাঢ়ি বা চাইকেল চলাইয়ে নিজ নিজ ৰাজ্যৰ পিনে গমন কৰে।এইবোৰৰ মাজতে ৮ মে’ তাৰিখে ঔৰাংগাবাদত ১৬ জন শ্ৰমিক ৰে’ল লাইনত শুই থকা অৱস্হাত মৃত্যুমুখত পৰে।\nএই ঘটনাই সমগ্ৰ দেশতে এক জোকাৰণিৰ সৃষ্টি কৰে। ঘটনাৰ পিছতে ফেচবুক,টুইটাৰত মন্ত্ৰী–বিধায়ককে ধৰি বহুতে সমবেদনা জ্ঞাপনেৰে ডিজিটেল শোকবন্যা তোলে।কিন্তু, সেই একেই সময়তে বহুতেই আকৌ প্ৰশ্নও উত্থাপন কৰিছিল যে তেওঁলোকে ৰে’ল লাইনত কিয় শুইছিল?\nযদিহে এই প্ৰশ্ন কৰা বোৰে কেতিয়াবা একো নোখোৱা–নিমিলাকৈ কান্ধত বোজা বান্ধি অন্ততঃ ২০ কিলোমিটাৰ বাট খোজকাঢ়ি পালেহেতেন তেন্তে হয়তো সেই প্ৰশ্ন তেওঁলোকে সুধিবলগীয়া নহ’লহেতেন।\nবহুদূৰ বাট খোজকাঢ়ি ভোকে পিয়াহে ক্লান্ত হৈ পৰা সেই শ্ৰমিককেইজনৰ বাবে তেতিয়া হয়তো বহুসময় ধৰি খালী হৈ থকা ৰে’ল লাইনতকৈ নিৰাপদ ঠাই আন একো নাছিল। আৰু সেয়েহে ভাগৰত সৰ্বস্ৰান্ত হোৱা শ্ৰমিককেইজনে ৰে’লৰ ইমান তীব্ৰ হৰ্ণ বজোৱা শব্দও শুনা নাপালে যাৰ ফলত তেওঁলোকে মৃত্যুক সাৱটিব লগা হ’ল।\nকোনেনো ভাবিছিল যে যি জীৱন জীয়াই থকাৰ হাবিয়াসত তেওঁলোকে ইমান দূৰ বাট খোজ কাঢ়ি অতিক্ৰম কৰাৰ সাহ কৰিছিল,সেই একেটা যাত্ৰাই তেওঁলোকৰ প্ৰাণ কাঢ়ি নিব।\nএকে সময়তে কিন্তু শ্ৰমিক বিশেষ ৰে’লৰ সুবিধা পোৱা মানুহখিনিয়েও যথেষ্ট অসুবিধাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছে।এই ৰে’লসমূহে সাধাৰণ দিনত ১–২ দিনৰ ব্যৱধানত গৈ পোৱা ঠাইসমূহত উপস্হিত হ’বলৈও বৰ্তমান ৪–৫ দিন পৰ্যন্ত সময় লৈ আছে।\nআনহাতে,এই যাত্ৰাপথত শ্ৰমিকসকলৰ বাবে পৰ্যাপ্ত খাদ্যৰ ব্যৱস্হাও যে কৰা হোৱা নাই সেই কথা বিভিন্ন সংবাদ মাধ্যমৰ জৰিয়তে উলাই পৰিছে।বহুতো ৰে’লত ডবাৰ ভিতৰৰ ফেনসমূহো বন্ধ কৰি থোৱা সংবাদ মাধ্যমৰ জৰিয়তে দেখিবলৈ পোৱা গৈছে।\nএই প্ৰচণ্ড গৰমত শ্ৰমিকসকলে এটুপি বিশুদ্ধ খোৱাপানীৰ বাবেও অপেক্ষা কৰিব লগা হৈছে। ৰে’লৱে প্ৰটেকশ্যন ফোৰ্চ(RPF)ৰ তথ্য বিশ্লেষণ কৰি হিন্দুস্হান টাইমছ-এ প্ৰকাশ কৰা অনুসৰি ৯-২৭ মে’ৰ ভিতৰত ৮০ জন শ্ৰমিক মৃত্যুমুখত পৰিছে(অৱশ্যে বিভাগীয় ভাৱে এতিয়াও এই কথা জনোৱা হোৱা নাই)।\nএই সকলৰ ভিতৰত মহিলা,শিশুকে ধৰি বয়সস্হ লোকো সোমাই আছে।এয়াই চাগে শ্ৰমিক বিশেষ ৰে’লৰ বিশেষত্ব য’ত শ্ৰমিকসকলে ভোকে পিয়াহে থাকি এইদৰে যাত্ৰা কৰিবলৈ বাধ্য হৈ পৰিছে।\nমুঠতে, তলাবন্ধৰ ফলত এই শ্ৰমিক শ্ৰেণীয়ে এফালে নিজৰ জীৱিকা হেৰুওৱাৰ লগতে আনফালে নিজৰ প্ৰাণৰ সংশয়ত ভুগিবলগীয়া হৈছে। এই সময়ছোৱাত শ্ৰমিকৰ দুখ–দুৰ্দশাই তেওঁলোকক মানসিকভাবে ভাগি পেলাইছে।বহুতো দিন হাজিৰা কৰি খোৱা লোকে আত্মহত্যা কৰাৰ ঘটনা সংঘটিত হোৱাও পৰিলক্ষিত হৈছে।\nএই সকলোবোৰৰ মাজতে ভালেকেইখন ৰাজ্যই আকৌ শ্ৰম আইনসমূহ শিথিল কৰি শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ বাবে আন কিছুমান সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰাৰ বাবে সাজু হৈছে।উত্তৰপ্ৰদেশত ৩ বছৰৰ বাবে কিছুমান দফাক বাদ দি ৩৮ খনৰ ভিতৰত ৩৫ খন শ্ৰম আইনেই শিথিল কৰাৰ বাবে যোজা কৰিছে।\nযাৰ ফলত সমান কামৰ বাবে সমান মজুৰি,স্বাস্হ্যকৰ পৰিৱেশত কাম কৰাৰ অধিকাৰ আদিৰ বাবে শ্ৰমিকসকলে দাবী কৰিব নোৱাৰিব। ইয়াৰ উপৰি শ্ৰমিকসকলৰ কাম কৰাৰ সময়সীমা ৮ ঘন্টাৰ পৰা ১২ ঘন্টালৈ বৃদ্ধি কৰা হ’ব অৰ্থাৎ তেওঁলোকে প্ৰতি সপ্তাহত ৭২ ঘন্টা কাম কৰিব লাগিব।\nইয়াৰ দ্বাৰা বি.আৰ আম্বেদকাৰে শ্ৰমিকৰ শ্ৰমৰ সময় ১২ ঘন্টাৰ পৰা ৮ ঘন্টা কৰাৰ বাবে যি প্ৰচেষ্টা লৈছিল তাক সম্পূৰ্ণৰূপে নস্যাৎ কৰা হৈছে।উত্তৰপ্ৰদেশৰ উপৰিও মধ্য প্ৰদেশ,মহাৰাষ্ট্ৰ,গুজৰাট,উড়িষ্যা আদি ৰাজ্যসমূহতো শ্ৰম আইনসমূহ শিথিল কৰা হ’ব বুলি জানিব পৰা গৈছে।\nযি সময়ত শ্ৰমিক সকলৰ বাবে কিছুমান বিশেষ ব্যৱস্হা গ্ৰহণ কৰি তেওঁলোকক সকাহ দিয়াৰ প্ৰয়োজন আছিল,সেই সময়ত তেওঁলোকক নিজৰ নুন্যতম মজুৰি লগতে অন্যান্য সুবিধাৰ পৰা বঞ্চিত কৰাৰ চৰকাৰ সমূহৰ যি প্ৰয়াস ইয়ে নিশ্চয়কৈ চৰকাৰৰ উদ্যোগপতি সকলৰ প্ৰতি থকা আন্তৰিকতাক নিৰ্লজ্জভাৱে প্ৰকাশ কৰিছে।\nএই খিনিতে দুটা ঘটনা মোৰ মনলৈ আহিছে–প্ৰথম,২০১৯ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ আগতে মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীয়ে চাফাই কৰ্মচাৰীৰ ভৰি ধুৱাই দিয়াৰ সেইটো ঘটনা, যিয়ে সংবাদ মাধ্যমৰ কৰ্মীসকলক মোডী ডাঙৰীয়াৰ মহানুভৱতাৰ প্ৰশংসাত পঞ্চমুখ হোৱাৰ সুযোগকণ দিছিল।\nআজি কিন্তু সেই একেই শ্ৰমিকসকলৰ ভৰিত খোজ কাঢ়ি জ্বালা পৰি যোৱাৰ পিছতো সংবাদ মাধ্যমৰ কৰ্মীসকলে প্ৰধানমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়াক শ্ৰমিকসকলৰ এই কৰুণ ছবিখন দেখুৱাই প্ৰশ্ন কৰাৰ সাহ হোৱা নাই।\nদ্বিতীয়তে, প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে তেওঁৰ ভাষণবোৰত প্ৰায়েই কয় যে– দেশৰ দুখীয়া জনসাধাৰণেও ধনী মানুহৰ দৰে সকলো সুখ–সুবিধা পোৱাটো বিচাৰে। হাৱাই চেণ্ডেল পৰিধান কৰা সাধাৰণ মানুহ উৰাজাহাজত যাত্ৰা কৰিব পৰাটো তেওঁৰ সপোন।কিন্তু অতি পৰিতাপৰ কথা যে তেওঁৰ এই সকলো সপোন আৰু কথা অন্য নেতাবোৰৰ দৰে কেৱল ভাষণতে সীমাবদ্ধ হৈ ৰ’ল।\nআজিও সেই দুখীয়া শ্ৰেণীটোৱে দুৰ্বিসহ জীৱন–যাপনৰ বাবে বাধ্য, কেইবাশ কিলোমিটাৰ খোজকাঢ়ি ঘৰমুৱা হ’বলৈ বাধ্য, ডেৰ–দুমহীয়া কেচুৱা লৈ ,নিজৰ গৰ্ভৱতী মহিলাক লগত লৈ ট্ৰাক বা টেম্প’ত উঠি বা খোজ কাঢ়িয়েই যাত্ৰা কৰাৰ বাবে বাধ্য।\nবহুতৰে হয়তো এনে নিৰাপত্তাহীন জীৱন জীয়াই থাকিবলগীয়া হোৱাৰ বাবে চৰকাৰৰ ওপৰৰ পৰা বিশ্বাস একেবাৰেই উঠি গৈছে আৰু যদি অলপ বাছি আছিলো,তেন্তে শ্ৰম আইনৰ ক্ষেত্ৰত অনা শিথিলতা সমূহে সেইখিনিৰো অৱসান ঘটাব বুলি সন্দেহ কৰাৰ অৱকাশ আছে।\nদেশ নিৰ্মাণৰ লগত জড়িত থকা এই বৃহৎ শ্ৰেণীটোৰ সুৰক্ষা অবিহনে আমি দেশ নিৰ্মাণৰ কল্পনা কৰাটো কিমান সমীচিন,কথাটো ভাবিবলগীয়া।এইবোৰ দেখি শুনি এটাই প্ৰশ্ন মনলৈ আহে এয়াই আমাৰ “নতুন ভাৰত”ৰ নমুনা নেকি?\nফোন : ৭৫৭৭০৯৯৩৮৩


ঝুম্পা লাহিৰীৰ সৈতে ফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচৰ এটি সাক্ষাৎকাৰ\nHomeinterviewঝুম্পা লাহিৰীৰ সৈতে ফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচৰ এটি সাক্ষাৎকাৰ\ntranslatorsassam June 19, 2020\n“হোৱাট এম আই ট্ৰায়িং টু লীভ বিহাইণ্ড”\n(সাক্ষাৎকাৰ গ্ৰহণকাৰী - ফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ, ৩১আগষ্ট, ২০১৭)\nঅসমীয়া অনুবাদ- কিন্নৰী ডেকা।\n(জীৱন এটি অনাকাংক্ষিত ক্ষণৰ ভঁড়াল! ই অপ্ৰত্যাশিত মুহূৰ্ত আৰু চমৎকাৰৰ এটা জোলোঙা। আজিলৈকে দেখা ৰোমাঞ্চকৰ সপোনবোৰতো নিজকে ঝুম্পা লাহিৰীৰ পাকঘৰত তেওঁক ইটালিয়ান মকা মেচিন এটাৰ পৰা মোৰ বাবে কফি তৈয়াৰ কৰা চাই থকা অৱস্থাত মই নিজকে বিচাৰি চাব পৰা নাছিলোঁ। এইদৰেই ইয়াৰ পৰাই আৰম্ভ হোৱা আমাৰ কেইবামাহ দীঘলীয়া কথা-বাৰ্তাৰ অন্ত পৰিছিল ৰোমৰ ট্ৰেষ্টেভত একাপ এক্সপ্ৰেছ’ৰ সৈতে।\nএই কেইমাহত মই তেওঁৰ ভাষা, নিৰ্বাসন, তেওঁৰ অপমান, তেওঁৰ সুখৰ মুহূৰ্ত ইত্যাদিৰ বিষয়ে জানিব পাৰিছিলো। মোৰ বাবে তাতোকৈ বিশেষ অনুভৱ আছিল এটা মহান প্ৰেম কাহিনীৰ বিষয়ে জানিব পৰাটো। আপুনি আপোনাৰ প্ৰেম কাহিনীৰ বৰ্ণনা কিদৰে দিব বাৰু? হয়তো প্ৰেমত পৰিলে এজন ব্যক্তিৰ ব্যৱহাৰত যিবোৰ পৰিৱৰ্তন হয় সেইবোৰৰ বৰ্ণনা দিব নহয় জানো, এই ধৰক ধৈৰ্য্য ধৰিবলৈ শিকা, সুখৰ অনুভৱ কৰা আৰু আনকি বিভিন্ন ধৰণৰ কষ্ট, সংঘৰ্ষ ভোগা ইত্যাদি। ঠিক ১৯৩৫ চনতে ইটালিয়ান কবি এণ্টনিয়া পজিয়ে লিখাৰ দৰেই - “ নিজৰ সমস্ত উজাৰি দিয়াৰ হেঁপাহ।”\nপ্ৰেমত মতলীয়া হোৱা ঝুম্পা লাহিৰীয়ে বুজি উঠিছিল, তেওঁৰ হৃদয়, চকু-মুখ, ভাৱ, দৈনন্দিন জীৱনৰ কাম-কাজ সকলোতে যি ভাষা বিৰাজমান সেয়া মাথোঁ ইটালিয়ান ভাষা, যি চহৰ সেয়া মাথোঁ ৰোম। তেওঁ সমস্ত ভক্তিৰে সৈতে নিজৰ সৰ্বস্ব ইটালিয়ান ভাষাৰ ওচৰত সমৰ্পণ কৰিছিল। বিজয়ী ক্ষণৰ সুখ, ভুলৰ পাছৰ দুখ সকলো ইটালিয়ান ভাষাৰ নামত উছৰ্গা কৰিছিল।\nতেওঁ মোলৈ চাই কৈছিল-” যেতিয়া আমি প্ৰেমত পৰো তেতিয়া আমাৰ চিৰজীৱন জীয়াই থকাৰ দুৰ্বাৰ হেঁপাহ জন্মে।” “আৰু মই মৰিবলৈ ভয় কৰোঁ। কিয়নো মোৰ মৃত্যুয়ে ভাষাটোৰ আৱিষ্কাৰৰ ক্ষেত্ৰত যতি পেলাব।”\nঝুম্পা লাহিৰীৰ জন্ম হৈছিল লণ্ডন চহৰত। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ আছিল বঙালী। তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ডাঙৰ দীঘল হৈছিল। পুলিত্জাৰ (Pulitzer prize) বঁটা লাভ [তেওঁৰ প্ৰথম কিতাপ” দ্য কালেকচন অব ছৰ্ট ষ্টৰীজ দ্য ইণ্টাৰপ্ৰেটাৰ অব মালাডিজ, ১৯৯৯ (the collection of short stories The Interpreter of Maladies, 1999)] আৰু তিনিখন কিতাপ [দ্য নেমছেক ( The Namesake) আনএকাষ্টমড আৰ্থ (Unccustomed Earth) আৰু ল’ লেণ্ড (Lowland)] প্ৰকাশৰ পিছত তেওঁ যি সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছিল সেয়া বহুতৰ বাবে আছিল এক প্ৰকাৰৰ বলিয়ামি: তেওঁ ৰোমলৈ স্থনান্তৰ হৈ তেওঁৰ ৰচনাসমূহ ইটালিয়ান ভাষাত ৰচিবলৈ বিচাৰিছিল। ই প্ৰথমেই এক অভ্যাসগত কাম আছিল আৰু পিছলৈ তেওঁক নিজকে নতুন জগত এখনৰ লগত চিনাকি কৰোৱা, নতুন এগৰাকী ঝুম্পাৰ আৱিষ্কাৰ আৰু এনে কিছুমান বস্তু যিয়ে “ এজন ব্যক্তিৰ জগতখনৰ পৰিৱৰ্তন আনিব পাৰে” যি সদায় “ব্যক্তি এজনৰ পৰা বহিৰ্ভূত” ইত্যাদিৰ সন্ধানত নামি পৰাৰ বাবে ইয়েই এক এৰাব নোৱাৰা প্ৰয়োজনলৈ পৰিৱৰ্তন হৈছিল। এই প্ৰয়োজনৰ পৰাই জন্ম হৈছিল ৰোমৰ জেয়িচ ঘেটোৰ (Jewish Ghetto Library) লাইব্ৰেৰীত জন্ম হৈছিল এখন কিতাপৰ। ইয়াৰ শিৰোনাম আছিল “এ চাবটল ৱৰ্ডপ্লে: ইন অল্ট্ৰে পেৰল” (A subtle wordplay: In altre parole)। কিতাপখনৰ অনুবাদ কৰিছিল “দ্য নিউয়ৰ্ক”ৰ সম্পাদক আৰু এলেনা ফেৰাণ্টেৰ অনুবাদক এন্ গল্ডষ্টেইনে।)\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - “ ডেয়াৰ ৱাজ এ ৱমেন হু ৱাণ্টেড টু বি এনাডাৰ পাৰ্ছন।” এই বাক্যটো আছিল ইটালিয়ান ভাষাত ৰচিত আপোনাৰ এটি ছুটি গল্প “দ্য এক্সেঞ্জ” ৰ প্ৰথম শাৰী, যিটো আপুনি পিছলৈ আপোনাৰ “এন অল্ট্ৰে পেৰল” কিতাপখনত সংযোজন কৰিছে। ইয়েই আপোনাৰ ৰূপান্তৰৰ আৰম্ভণিও আছিল। আপোনাৰ মতে ব্যক্তি এজনক পৰিৱৰ্তনৰ বাবে কেনে ধৰণৰ কথাই অনুপ্ৰেৰণা যোগায়?\nঝুম্পা লাহিৰী: - অসন্তুষ্টি আৰু হতাশাৰ তীব্ৰ ভাৱনাই। মই সদায়েই এটা সবল, গ্ৰহণযোগ্য আৰু মোৰ নিজৰ বুলি ক’ব পৰা পৰিচয় বিচাৰি ফুৰিছিলোঁ। কিন্তু এটা মাত্ৰ নিৰ্দিষ্ট পৰিচয়ৰ ধাৰণাটো বৰ্তমান জটিল যেন দেখো। মই বৰ্তমান এক বহুগুণযুক্ত, বহুত নাম যুক্ত পৰিচয় বিচাৰোঁ: এটা ইটালিয়ান, এটা ব্ৰুকলিনৰ আৰু এটা ভাৰতীয় পৰিচয়। পৰিচয় বস্তুটো হৈছে এটা নিতান্তই তৰল বস্তু, আৰু ৰূপান্তৰৰ ধাৰণাটোৰ মাজতো এই কথাটোৱেই নিহিত হৈ থাকে। অভিডেও (Ovid) এই তৰল ধৰ্মৰ কথা কৈছিল। আৰু মই অভিডৰ ৰচনাসমূহৰ পৰা যথেষ্ট প্ৰেৰণা লাভ কৰি আহিছোঁ।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - আপুনি লিখিছিল মেটামৰফচেচ ( Metamorohoses by Ovid) কিতাপখন আপোনাৰ বাবে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।\nঝুম্পা লাহিৰী: - নিশ্চিতভাবে। ই মোৰ বাবে এক মৌলিক প্ৰয়োজন আৰু প্ৰতিদিনে ইয়াৰ গুৰুত্ব দুগুণ বৃদ্ধি হয়। ই মোক সকলো সমাধান দিয়ে। অনুবাদকৰণৰ ক্ষেত্ৰতো, ই ৰূপান্তৰৰে অন্য এটা ৰূপ। মই এখন কিতাপৰ অনুবাদ কৰিছিলোঁ ডমেনিক’ ষ্টাৰননৰ দ্বাৰা ৰচিত ইউৰোপা ইডিচনৰ দ্বাৰা US ত প্ৰকাশিত টাইজ (Ties by Domenico Starnone)। মই প্ৰিঞ্চেটনত অনুবাদৰ প্ৰশিক্ষণ দিওঁ। তাত মোৰ বিষয়বস্তু সদায় একেটাই থাকে: পৰিৱৰ্তন, ৰূপান্তৰ। যেতিয়া কোনো এটা বস্তু বা তাৰ অস্তিত্ব আন এটালৈ পৰিৱৰ্তিত হয়।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - দুজন লেখক: এজন ইংৰাজী ভাষাত অভিজ্ঞ, পাৰ্গত আৰু আনজন যি এতিয়াওঁ ইটালিয়ান ভাষা আয়ত্তৰ প্ৰচেষ্টাত আছে। দৈনন্দিন জীৱনত এই দুয়োজন এজন ব্যক্তিৰ মাজতেই কেনেদৰে থাকে?\nঝুম্পা লাহিৰী: - মই দুৰ্বল আৰু অস্বস্তি অনুভৱ কৰোঁ আৰু এয়া স্বাভাৱিক। এজন কলাকাৰে এনেধৰণৰ অনুভূতি অনুভৱ কৰিবলগীয়া হয়েই। কোনোবা এটা ক্ষণত মই এগৰাকী সফল লেখক হ’ব পাৰিলোঁ, আৰু তাৰ বাবে মই অতি সুখী, কিন্তু যেতিয়াই মই লিখোঁ, যেতিয়াই মই লিখিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ মই এতিয়াওঁ অস্বস্তি অনুভৱ কৰোঁ। “ইউ নীড টু ডিগ হোৱেৰ ইউ ডণ্ট ফীল আনকমফৰটেবল” ( You need to dig where you don’t feel uncomfortable) এইখন কিতাপত মই নিজকে প্ৰশ্ন কৰিছিলোঁ, “মই আচলতে ক’ৰ পৰা পলাই ফুৰিছোঁ, কিয় এই ৰূপান্তৰ, কিহৰ বাবে এই পলায়ন, কি লাভ কৰিবলৈ গৈ আছো, আচলতে মই মোৰ পিছত, অতীতত কি এৰি আহিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ?\nমোৰ বিশ্বাস ইয়াৰ উত্তৰ এয়াই যে মই, মোৰ যি লিখাৰ ইচ্ছা, যি ভাষাত লিখাৰ ইচ্ছা, যিমান দীঘলীয়া কৰোঁ সেয়া মোৰ নিজৰ মনে বিচৰা ধৰণেৰে লিখি যোৱাৰ স্বাধীনতাখিনি কোনোধৰণৰ হেঁচাঁ বা চাপ অবিহনে গ্ৰহণ কৰিছোঁ।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - চাপ বুলি কওঁতে আপুনি কি ধৰণৰ চাপ বা হেঁচাঁৰ কথা ক’ব বিচাৰিছে?\nঝুম্পা লাহিৰী: - উদাহৰণস্বৰূপে ক’বলৈ গ’লে, যিহেতু মই ইয়াত অৰ্থাৎ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰতো অন্য ভাষাত কিতাপ প্ৰকাশ কৰোঁ, মানুহে ভাবে - “ এইগৰাকী লেখকে একেবাৰে নাভূত নাশ্ৰুত কাম কৰি পেলালে, তেওঁ ইটালিয়ান ভাষাত কিতাপ লিখিবলৈ লৈছে।” বহুতে মোক প্ৰশ্ন কৰিছিল-” ইটালিয়ান ভাষাত ৰচিত এই কিতাপখন ব্যতিক্ৰম, নহয়নে বাৰু? ইটালিয়ান ভাষা আপোনাৰ ৰচনাৰ দীঘলীয়া যাত্ৰাৰ অংগ নহয়তো? আপুনি মোৰ বিষয়ে, মোৰ পৰিয়াল, মোৰ অভিজ্ঞতাৰ কথা আৰু কেতিয়াওঁ নিলিখিবই নেকি? “ ইত্যাদি।\nমানুহৰ মোৰ পৰা এনেকুৱা কিছুমান আশা, প্ৰত্যাশা আচলতে মোৰ বাবে একো একোটা গধূৰ বোজা, এইবোৰে মোৰ লিখি যোৱাৰ যি এক ক্ষুধা আছে সেয়াই কাঢ়ি লৈ যায়। তাতকৈ মই কিবা বেলেগ কামত নিজকে নিয়োগ কৰিবলৈ ভাল পাম। কিয়নো মোৰ বাবে, কিবা এটা লিখি যোৱাৰ অৰ্থই হৈছে মোৰ স্বাধীনতা, সেয়েহে যেতিয়াই মই এনেধৰণৰ প্ৰত্যাশাৰ পিঞ্জৰাত নিজকে বন্দী হিচাপে পাওঁ, বা জালত পৰা যেন অনুভৱ কৰোঁ নাইবা এনে কিছুমান মানুহৰ সন্মুখত পৰো যিয়ে মোক উপদেশ দিব বিচাৰে যে-” নহয়, তুমি এইটোহে লিখিব লাগিব, এইটো ভাষাতহে, এইটো বিষয়েহে এইবোৰ চৰ্তমতেহে লিখিব লাগিব।” “মই বৰ অসন্তুষ্টি অনুভৱ কৰোঁ। বিৰক্তি পাওঁ। হয়, মানুহে জীৱনত প্ৰতি মুহূৰ্ততে সমালোচনাৰ বাবে সাজু থাকিবই লাগিব, কিন্তু কিছুমান সমালোচনা অতি ক্ষতিকাৰক।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - কেনেধৰণৰ সমালোচনাই অধিক কষ্ট দিয়ে?\nঝুম্পা লাহিৰী: - এই ধৰক- “তুমি এটা নিৰ্দিষ্ট পথ অনুকৰণ কৰিব লাগিব, তাক সন্মান কৰিব লাগিব। তুমি আনৰ কাৰণে লিখি যাব লাগিব ইত্যাদি।” মইতো তেনেকৈ নাভাবো। মই জানো যে লিখনি বা সাহিত্য হৈছে কোনো এজন ব্যক্তিৰ আত্মপ্ৰকাশৰ মাধ্যম। আন এগৰাকী মানুহৰ ভাবৰ সৈতে যোগাযোগৰ মাধ্যম, কিন্তু ই কেৱল পঢ়ুৱৈ বা পাঠকৰ কাৰণে লিখা নহয়। এয়া সত্য যে প্ৰতিটো লিখনিৰ বাবে এজন পাঠক ক’ৰবাত নিশ্চয় থাকিবই কিন্তু যেতিয়া মই লিখিবলৈ লওঁ তেতিয়া মই সেই কাল্পনিক ব্যক্তিজনৰ কথা কেতিয়াওঁ মনলৈ নানো।\nমই ভাবো যে বহু সফল লেখকে লিখনি এটাৰ আৰম্ভণিৰে পৰাই কাল্পনিক পাঠক এজনৰ কথা মনত ৰাখি লিখিবলৈ চেষ্টা কৰে। ই বৰ ভয়ানক কথা। কেইবছৰমান আগতে যেতিয়া মই পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে মোৰ এই প্ৰকল্পটোৰ কথা মানুহৰ আগত ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিছিলো, বহুতে মোক কৈছিল - “এইটো নকৰিবা। ইমান ডাঙৰ ভুল পদক্ষেপ এটা তুমি নললেও হ’ব। এইটো ভুল একেবাৰে নকৰিবা” ইত্যাদি ইত্যাদি। মই ইয়াত ইটালিয়ান লেখকসকলৰ কথা কোৱা নাই, মোক এইধৰণৰ কথা কোৱা সকলৰ বেছি সংখ্যকেই আমেৰিকান। মই তেওঁলোকক সুধিছিলোঁ - “ কিয়? মই কিয় নোৱাৰো? এইধৰণৰ পূৰ্বানুমানৰ কাৰণ কি মই বুজা নাই।” তেতিয়া তেওঁলোকে মোক কৈছিল-” পাঠকে তোমাৰ এইধৰণৰ পৰীক্ষা নিৰীক্ষাবোৰ নিবিচাৰিব।” ভাল বাৰু! কিন্তু ইয়াত মই সন্মত নহয়। কাৰণ মই ভাবো ৰচনাবোৰ নিজৰ স্বাৰ্থজড়িত হোৱা উচিত। এখন কিতাপ হয়তো কেতিয়াবা কোনোবা মুহূৰ্তত কাৰোবাৰ ওচৰত গৈ পাব বা হয়তো কেতিয়াওঁ ই কাৰো হাতত গৈ নপৰিব। কিন্তু লিখাৰ আগমুহূৰ্তত এইটোৰ কথা চিন্তা কৰি লিখিবলৈ লোৱাটো মোৰ কাম নহয়। এইদৰে লিখা সম্ভৱ নহয়। লিখনি কলাটো হৈছে এই সকলোবোৰৰ ওপৰত, ই হৈছে ব্যক্তিৰ নিজ অন্তৰাত্মাৰ সৈতে কথোপকথন।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - অন্যথাই আপুনি পাঠক সমাজক কেতিয়াওঁ সঁচা অৰ্থত বিশ্বসনীয় ৰচনা দিব নোৱাৰিলেহেঁতেন?\nঝুম্পা লাহিৰী: - একেবাৰেই সত্য। লিখনিৰ ক্ষেত্ৰত এইটোৱেই মোৰ দৃষ্টিকোণ, মোৰ ক্ষেত্ৰত সদায় এইটোৱেই হৈ আহিছে। আনকি যেতিয়া মোৰ প্ৰথম কিতাপখন লিখিছিলোঁ, যেতিয়া মই ইংৰাজীত ৰচনা কৰিছিলোঁ তেতিয়াওঁ। ইটালিয়ান ভাষাত লিখিবলৈ লোৱাটো মোৰ বাবে এটা জটিল পথ, একান্তই ব্যক্তিগত। য’ত মই সদায়েই অনুভৱ কৰোঁ যে বাস্তৱত আচলতে মই সুৰক্ষিত নহয়। আৰু আচলতে এয়াই হোৱা উচিত।\nএই সংবেদনশীলতা মোৰ বাবে ভালেই আৰু মই এই পথত গতি কৰি গৈ থাকিবলৈ ই অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - আপুনি কয় যে আপোনাৰ মাতৃভাষা বঙালীয়েই নিশ্চিত অৰ্থত আপোনাৰ বাবে প্ৰথম বিদেশী ভাষা। বঙালী পিতৃ-মাতৃৰ সন্তান ৰূপে ইংলেণ্ডত জন্মলাভ কৰা আৰু তাৰ পাছত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ডাঙৰ দীঘল হোৱা আপুনি লিখিছিল যে, আপুনি “নিৰ্বাসনৰ পৰিভাষাৰ পৰাওঁ নিৰ্বাসিত।” দুটা বেলেগ বেলেগ ভাষাৰ মাজত ডাঙৰ হোৱা আৰু এটাওঁ নিজৰ আপোন যেন অনুভৱ নকৰা......... আচলতে আপুনি তৃতীয় ভাষা এটাৰ পিনে গতি কৰাৰ ক্ষেত্ৰত এই কথাটোৰ অৰ্হতা কি?\nঝুম্পা লাহিৰী: - কোনো সন্দিহান নথকাকৈ মোৰ অন্য ভাষাক জানিবলৈ থকা তীব্ৰ হেঁপাহৰ আহ্বানতেই মই এই পথত নামি পৰিছিলো। ইটালিয়ান ভাষাৰ সৈতে মোৰ এটা অতি আত্মীয় সম্বন্ধ আছে, অনন্ত প্ৰেম আছে। যেতিয়া মই এজনী সৰু ছোৱালী আছিলো তেতিয়াই মই অন্য এটা ভাষাত নিজৰ আধিপত্য ৰাখিব বিছাৰিছিলো আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে এটা স্পষ্ট, সঠিক পৰিচয়, এক সংস্কৃতি, এখন দেশ আৰু এখন গৃহ চহৰৰ সন্ধান কৰিব খুজিছিলোঁ। কিন্তু বৰ্তমান সময়ত আধিপত্যৰ কথাটোৱে মোক অন্যধৰণে আক্ৰমণ কৰি শলঠেকত পেলাব খোজে আৰু মই ভাবো মোৰ জীৱনৰ প্ৰিয় ভাষাটোৰ লগত মোৰ এটা অদ্ভুত ধৰণৰ সম্বন্ধ থকাটো একো অনুচিত কথা নহয়। তদুপৰি ইটালিয়ান আৰু মোৰ মাজত থকা ন্যূনতম বিৰহখিনি যদিও যথেষ্ট কষ্টদায়ক তথাপি সহনীয়! আপুনি মনে বিচৰা ভাষা এটাৰ লগত থকা আপোনাৰ সকলো সম্পৰ্ক আৰু প্ৰেমেই হৈছে স্বয়ং এটা আৰোহণৰ পথ। আশ্চৰ্য্য, উদ্দীপনা আৰু বহু উত্থান-পতনৰ মিশ্ৰিত ই হৈছে জীৱনৰ মাৰ্গ।\nমোৰ মনে বিচৰা ভাষা ইটালিয়ান হৈছে এনে এটা ভাষা যাক মই ‘বিদেশী’ বুলি ক’ব নোৱাৰো। কিয়নো যেতিয়া মই ইটালিয়ান ভাষাৰ ৰচনা পঢ়ো, ইটালিয়ান ভাষা কওঁ তেতিয়া এনে লাগে যেন মই মোৰ আপোন ঘৰখনত আছো। মই আত্মীয়তা ভাৱৰ অতি তীব্ৰ এটা অনুভূতি পাওঁ যদিওঁবা বাস্তৱত ই সত্য নহয় কাৰণ মই প্ৰকৃততে এগৰাকী ইটালিয়ান ব্যক্তি নহয়। ইটালিয়ান সম্পূৰ্ণভাবে মোৰ আপোন নোহোৱাকৈয়ো ই মোৰ অতি আপোন কিয়নো এইটো এনে এটা সম্পৰ্ক যাক মই সদায় বিচাৰিছিলোঁ, আৰু ইয়াক নিজ মনেৰে বাচি লৈছিলোঁ। ইংৰাজী আৰু বঙালী ভাষাৰ ক্ষেত্ৰত এটাই আপত্তি আছিল যে এই দুয়োটা ভাষা মোৰ ওপৰত জাপি দিয়া গৈছিল য’ত ইটালিয়ান ভাষা আছিল পৃথক, অনাকাংক্ষিত আৰু ই কেৱল মোৰ পৰা মোলৈ আছিল। ইংৰাজী ভাষাটো মই যুক্তৰাষ্ট্ৰত ডাঙৰ দীঘল হোৱা বাবে প্ৰকৃতিগতভাৱে লাভ কৰিছিলোঁ।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - ঠিক আপুনি আপোনাৰ কিতাপত কোৱা দৰেই য’ত আপুনি নিজৰ বাবে প্ৰেম আত্মীয়তা অনুভৱ কৰিব পাৰিছিল সেয়া ইংৰাজী ভাষা নাছিল। নহয় জানো?\nঝুম্পা লাহিৰী: - নিশ্চিতভাৱে। সমান্তৰালকৈ বঙালী ভাষাটোৰ সৈতেও মোৰ সম্পৰ্ক দূৰ দূৰণিৰ পৰাই অপৰিপক্ব, ই অস্বাভাৱিক আছিল আৰু মোৰ ওপৰত জাপি দিয়া হৈছিল। ই বৰ্তমান মোৰ অভিভাৱকৰ পৰিচয়ৰহে মাধ্যম, কিয়নো মই মাত্ৰ মোৰ মা-দেউতাৰ সৈতেহে এই ভাষাত কথা পাতো। হয়, মই কলিকতালৈ পূৰ্বতে বহুবাৰ গৈছোঁ আৰু এতিয়াওঁ প্ৰায়ে যাওঁ, তাত মোৰ যথেষ্ট সংখ্যক সম্বন্ধীয় মানুহ আছে আৰু ইয়াত অৰ্থাৎ আমেৰিকাতো মোৰ অভিভাৱকৰ বহুল সংখ্যক ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক আছে গতিকে এইদৰেই এই ভাষাটোৰ অস্তিত্ব মোৰ মাজত আছে বা ই জীয়াই আছে। কিন্তু ই সদায় মোৰ অভিভাৱকৰ মাধ্যমৰেহে গতি কৰিছিল। এক কথাত তেওঁলোক আছিল মোৰ ক্ষেত্ৰত বঙালী ভাষাৰ বাহক। বঙালী ভাষাত মোৰ নিজস্ব কোনো স্বাধীনতা নাই, ইয়াৰ লগত মই সদায় এজনী সৰু ছোৱালী, এজনী বঙালী জীয়ৰী হোৱাটোহে অনুভৱ কৰোঁ। কিন্তু যোৱা ডিচেম্বৰ মাহত মই পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে কলিকতাত অকলে আছিলোঁ আৰু নিশ্চিতভাৱে তাত মই মোৰ মা-দেউতাৰ উপস্থিতি আৰু সহায় অবিহনে অকলেই বঙালী ক’ব লগীয়া হৈছিল।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - এই অভিজ্ঞতা কেনে আছিল?\nঝুম্পা লাহিৰী: - আমোদজনক, ধুনীয়া, অতি জৰুৰীও।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - কিতাপখনত এটা আমোদজনক দফা আছে য’ ত আপুনি লিখিছে যে মানুহে প্ৰায়ে ধৰি লয় যে আপুনি যিটো ভাষা কয় বাস্তৱত আচলতে সেইটো ভাষা নকয়েই।\nঝুম্পা লাহিৰী: - এই কথাটোৱে মোৰ মনত প্ৰায়ে খুন্দিয়াই থাকে। ইটালীত সকলোৱে মোৰ সৈতে ইংৰাজীত কথা পাতে, সকলোবোৰ... অহ, ক্ষমা কৰিব, ব্ৰুকলিনত এইটো সাধাৰণতে খুউব কমেইহে হয় কাৰণ ব্ৰুকলিন ঠাইখনেই বিশেষ। কিন্তু ইয়াতো কেতিয়াবা কিছুমানে মোক প্ৰশ্ন নকৰা নহয় যে-”তুমি ইংৰাজী ক’ব জানা? মই কি কৈ আছো তুমি বুজি পোৱা?” আৰু ভাৰততো, তাতো মানুহে মোক বিদেশী বুলিয়েই ভাবে, তেওঁলোকে ভাবে মই নিৰ্দিষ্ট আৰু প্ৰকৃত মাতৃভাষা নথকা এটা হাইব্ৰীড প্ৰাণী!\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - কিতাপখনত আপুনি এই সংবেদনশীলতাৰ এক সূত্ৰ লৈ আহিছে, আপুনি ইয়াক “ দ্য ভইদ অব মাই অৰিজিন” বুলি কৈছে। কিন্তু আপোনাৰ উৎপত্তি, আৰম্ভণি বহুমুখী আৰু ই সেইবাবেই অতি সমৃদ্ধিশালী নহয় জানো ? ই আচলতে নিশ্চিতভাৱে শূন্যতাৰ পৰিৱৰ্তে পৰিপূৰ্ণতাৰে পৰিপূৰ্ণহে নহব জানো?\nঝুম্পা লাহিৰী: - হয়, নিশ্চয়। কিন্তু এজন ব্যক্তিয়ে এই কথাবোৰ বুজি পাব লাগিব আৰু মোৰ বাবে সেয়াই বৰ জটিল আছিল। উদাহৰণস্বৰূপে ক’বলৈ গ’লে মোৰ মাৰ বাবে পৰিচয় মানে আছিল হয়টো বা কৃষ্ণাংগ নহ’লে শ্বেতাংগ। হয় তুমি এগৰাকী ভাৰতীয় নহ'লে আন কোনোবা। যেতিয়া মই সৰু আছিলো তেতিয়া মানুহবোৰে মোক প্ৰায়ে সুধিছিল-”পিছে ঝুম্পা, তুমি ভাৰতীয় ল’ৰা নে আমেৰিকান ল’ৰাৰ লগত বিয়া হ’বা?” সেই প্ৰশ্নটো বহু বছৰলৈকে মোৰ বাবে ভয়ংকৰ সপোনৰ দৰে হৈ পৰিছিল। আৰু, প্ৰতিবাৰেই সেই দুটাই কথা, আন তৃতীয় বিকল্প নাই। এজন ভাৰতীয় বা এজন আমেৰিকান, যেন অন্য বেলেগ একো বিকল্পৰ সম্ভাৱনা নায়েই। কিন্তু মই চিন্তা কৰিছিলো যে এই দেশ দুখনৰ মাজতো আৰু বহু দেশ আছে, হয়তো মই এজন ৰাছিয়ানৰ সৈতে বিয়া হ’ব পাৰো! হয়তো মই এজন গ্ৰীক পুৰুষৰ সৈতে বিয়া হ’ব পাৰো! আৰু আচৰিত যে সঁচাকৈয়ে মই এজন গ্ৰীক পুৰুষৰ সৈতেই বিয়া হ’লো!\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - এই মহান প্ৰেম কাহিনীৰ পাতনি কেনেদৰে ঘটিছিল?\nঝুম্পা লাহিৰী: - ভাষাটোৰ লগতেই সকলোবোৰৰ আৰম্ভণি ঘটিছিল। আপুনি যিখন ছোফাত বহি আছে, এইখন সেইখনেই ছোফা য’ত মোৰ ইটালিয়ান ভাষা শিক্ষাৰ প্ৰথমদিনা ইটালিয়ানৰ শিক্ষকজন বহিছিল। আৰু এনেদৰেই ভাষাটোৰ জৰিয়তেই ৰোমৰ সৈতে এটা অতি অসাধাৰণ আৰু অজস্ৰ ভালপোৱাৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠিছিল। ভাষাটোৱে সকলো সলনি কৰি পেলাইছিল: ই মোক অন্য এক জীৱন উপহাৰ দিছিল। ই মোৰ বয়সৰ ওপৰতো যথেষ্ট আৱেগিক প্ৰভাৱ পেলাইছিল, মই আকৌ নিজকে যুৱতী যেন অনুভৱ কৰিছিলোঁ, প্ৰেমত পৰা ব্যক্তিৰ দৰে অনুভৱ কৰিছিলোঁ আৰু কোনো ব্যক্তি নহয় বৰঞ্চ এটা ভাষাৰ প্ৰতি এনেধৰণৰ অনুভৱ কৰিব লোৱাটো অবিশ্বাস্য আছিল, অদ্যাপি ই আছিল ৰোমাঞ্চকৰ। ই আছিল এটা উৎসাহ, যিয়ে মোক মোৰ সন্তানকো এটা পৃথক জীৱন আৰু নতুন ভাষাৰ সৈতে চিনাকি কৰাবলৈ সাহস দিব। আৰু কেইসপ্তাহমানৰ পিছতেই আমি ৰোমলৈ ঘূৰি যাম, য’ত আমাৰ এখন নিজৰ ঘৰ আছে, বন্ধুবৰ্গ আৰু কিছুমান ৰীতি নিয়ম আছে। ইটালিয়ান ভাষাই মোক বহুত কিবা কিবি দিছে, বহুত কিবাকিবি, বহুত! আৰু এনেকুৱা এটা পৰিস্থিতিত এতিয়া মোৰ বাবে আমেৰিকাত থকাটো বৰ কঠিন। মোৰ ৰোমলৈ বৰকৈ মনত পৰি থাকে।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - আপুনি ইটালীত নথকা সময়বোৰত আপোনাৰ মনৰ স্থিতি কেনে থাকে?\nঝুম্পা লাহিৰী: - মোৰ বাবে এয়া এক সাধাৰণ কথা নহয়, ইয়াত আহিলেই জীৱনৰ ধৰণ অন্য হৈ পৰে। এই দূৰত্ব আৰু ভাষাটোৰ পৰা পৃথক হ’বলগীয়া সময়খিনি দুয়োটাই মোৰ বাবে বৰ পীড়াদায়ক। সৌভাগ্যক্ৰমে মই নিউয়ৰ্ক আৰু প্ৰিঞ্চেটন দুয়ো ঠাইতে মোৰ আশে পাশে বহু ইটালিয়ান মানুহ আৰু বন্ধু লগ পাবলৈ বা গোটাবলৈ সক্ষম হৈছো। কিন্তু তথাপি ইটালীৰ পৰা আঁতৰি আহিব লগীয়া হোৱা অতি ক্ষুদ্ৰ কথাবোৰো মোৰ বাবে পীড়াদায়ক। এইক্ষেত্ৰত কিতাপ পঢ়া কথাটোৱে বৰ সহায় কৰে। মই আজিকালি প্ৰায়ে আৰু কেৱল ইটালিয়ান ভাষাৰ কিতাপহে পঢ়ো আৰু চেষ্টা কৰোঁ যে দিনটোত অন্তত এবাৰ যাতে মই ইটালিত কথা ক’ব পাৰো। উদাহৰণস্বৰূপে আজি ৰাতিপুৱাৰ কথাকে কওঁ, আজি ৰাতিপুৱা মই সাৰ পায়েই যথেষ্ট সুখী অনুভৱ কৰিছিলোঁ কিয়নো মই জানিছিলোঁ যে আপুনি আজি এই সাক্ষাৎকাৰ গ্ৰহণ কৰিবলৈ আহিব। আৰু মই নিজকে নিজেই কৈছিলোঁ - “চিন্তা নকৰিবি ঝুম্পা! আজি তই কেইঘণ্টামানৰ বাবে ভালকৈ ইটালিয়ান ভাষাত কথা ক’বলৈ সুযোগ পাবি।”\nকিন্তু তথাপি কিতাপ পঢ়াটো হৈছে মোৰ মৌলিক কৰ্ম। ই এটা জীৱনৰক্ষী কৱচৰ লেখীয়া।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - আপুনি কেতিয়াবা এই মহান আৰু অবৰ্ণনীয় প্ৰেমৰ আঁৰত কোনো গহীন কাৰণ বিচাৰি চাইছেনে? আপুনি কেতিয়াবা নিজকে সোধেনে যে- “ কি হ’ব যদি ই মই ভবা কাৰণবোৰতকৈও কিবা অধিক হৈ দেখা দিয়ে?”\nঝুম্পা লাহিৰী: - মই মাত্ৰ এটাই কথা ভালকৈ জানো যে, মই সুখৰ সন্ধানত আছিলোঁ আৰু ইটালিয়ান ভাষাৰ মাজত এই সুখ বিচাৰি পাইছিলোঁ। প্ৰথমবাৰৰ বাবে যেতিয়া মই ৰোমখন দেখিছিলোঁ, কেইঘণ্টামানৰ পিছতেই মই মোৰ জীৱন সংগী, মোৰ মানুহজনক কৈছিলোঁ -” মই এইখন চহৰত বাস কৰিবই লাগিব।” কিয়? মই সেইটোত গুৰুত্ব দিয়া নাছিলো। মোৰ ভিতৰৰ পৰা এটা অনুভূতি জাগিছিল, এখন ঠাইত থকা আৰু এই ঠাইখনৰ সৈতে মধুৰ সম্পৰ্ক স্থাপনৰ বাবে এক তীব্ৰ হেঁপাহৰ জন্ম লৈছিল। ঠিক ফ্ল‌ৰেঞ্চ হোৱাৰ দৰেই। বিছ বছৰমান পূৰ্বে যেতিয়া মই প্ৰথমবাৰ ইটালিয়ান ভাষা শুনিছিলো, মই ভাবিছিলোঁ যে এই ভাষাটোৰ সৈতে মোৰ এটা সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠিবই লাগিব। নহ’লে চিৰ দিনৰ বাবে মোৰ মাজৰ পৰা কিবা এটা যেন হেৰাই থাকিব।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - এইটো এনেধৰণৰ কথা যেন আপুনি নিজৰ ঘৰখনলৈ উভতি আহিছে, অথচ এই ঠাইখন পূৰ্বে কেতিয়াওঁ দেখাই নাছিল। মোৰ ক্ষেত্ৰত মই ইংৰাজী ভাষাৰ লগত এনেধৰণৰ অনুভূতি অনুভৱ কৰিছিলোঁ আৰু পিছলৈ নিউয়ৰ্ক চহৰৰ সৈতেওঁ।\nঝুম্পা লাহিৰী’: - হয় হয়। এইটো একেবাৰেই এনেকুৱাই। ই অদ্ভুত আৰু অতি আমোদজনক। ই প্ৰেমত পৰাৰ দৰে কথা, একমাত্ৰ এইদৰেহে এই অনুভৱটো বৰ্ণাব পৰা যায়। মই ভাবো কিছুমান ক্ষেত্ৰত যিবোৰ মানুহৰ খুউব কমেইহে এটা নিৰ্দিষ্ট পৰিচয় আছে সেই কিছুমান মানুহৰ বাবে এখন বেলেগ ঠাই বা এটা বেলেগ ভাষাৰ প্ৰতি ধাৱমান হোৱাটো এটা অতি সাধাৰণ কথা। উদাহৰণস্বৰূপে মোৰ দেউতা ভাৰতৰ পৰা গুচি আহিব বিচাৰিছিল, তাৰ পিছত আকৌ কেইবছৰমান পিছতেই নিউয়ৰ্কৰ পৰা আমেৰিকালৈ লৈ আহিব বিচাৰিছিল। তেওঁৰ বাবে আমেৰিকখনেই তেওঁৰ ৰোম। বৰ্তমান তেওঁ ৮৬ বছৰীয়া আৰু এই ঠাইখনত থাকি, ইয়াত নিজস্ব পৰিচয় এটা গঢ়ি আৰু এটা দীঘলীয়া জীৱন যাপনৰ পিছত এতিয়া তেওঁ যথেষ্ট সুখী। মই প্ৰায়েই চিন্তা কৰোঁ - “কিয় ৰোম? কিয় ইটালিয়ান ভাষা? কিয় অন্য কোনো ঠাই, অইন কোনো ভাষা নহয়?” কিন্তু মই ‘কিয়’ ৰ ওপৰত বেছি আগ্ৰহী নহয়, মই ‘কেনেকৈ’ ৰ ওপৰত অধিক আগ্ৰহী। কেনেকৈ ইটালিয়ানৰ লগত অধিক আপোন সম্পৰ্ক এটা গঢ়িব পাৰি, কেনেকৈ ৰোমত অধিকতৰ সময় কটাব পাৰি।\nমই ভাবো প্ৰেমে কোনোধৰণৰ প্ৰশ্ন নকৰে। তাত কোনো কিয় নাথাকে। আপুনি কেৱল ভাল পাই যায় আৰু ইয়াত ভালপোৱাটোৱেই হৈছে যথেষ্ট, সকলো।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - আপুনি মোক পূৰ্বে কৈছিল যে ইটালী আৰু ভাৰতৰ মাজত যথেষ্টখিনি সাদৃশ্য আছে।\nঝুম্পা লাহিৰী: - নিশ্চয়কৈ। দুটা অতি প্ৰাচীন সংস্কৃতি, পৰিয়াল আৰু শিপাৰ গুৰুত্ব। বিভিন্ন ভাষাৰ সমাহাৰ, খাদ্যাভাসৰ কেন্দ্ৰীয় ভূমিকা। আনহাতে, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ একেবাৰে এখন বেলেগ দেশ। অতি ক্ষুদ্ৰ। কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত মোৰ বাবে ই বহিৰ্গ্ৰহ হে যেন। ইটালীত, ৰোমত মই খুউব কমেহে নিজকে অন্যমনস্ক বা হেৰাই যোৱা যেন অনুভৱ কৰোঁ।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - এই তিনিওটা ভাষা কওঁতে আপুনি কেতিয়াবা আপোনাৰ ব্যক্তিত্বত সামান্যতম হলেও পৰিবৰ্তন দেখে নেকি? ধৰি লওক যেন তিনিগৰাকী বেলেগ বেলেগ ঝুম্পাহে।\nঝুম্পা লাহিৰী: - হয়, মোৰ মাজত তিনিগৰাকী ঝুম্পা আছে। ইটালীত প্ৰতিদিনৰ প্ৰতিমুহূৰ্তৰ নিৰন্তৰ চেষ্টা আৰু কষ্টৰ মাজতো মই যথেষ্ট সুখী হৈ থাকো, পাতল হৈ পৰোঁ। মানুহে কয় যে মই খুউব হাঁহি থাকো। আৰু ইয়াত মই যথেষ্ট সক্ৰিয়, ই আচলতে এক নিৰন্তৰ সন্ধান, জীৱনৰ এক প্ৰকল্প। যেতিয়া মই গম পাওঁ যে মই দেখোন কিবা এটা শব্দৰ অৰ্থ নাজানো তেতিয়া মই লগে লগেই সক্ৰিয় হৈ পৰোঁ। মই সদায় টোকাবহীতেই হওক বা মোৰ মগজুতেই হওক কিছুমান বস্তু টুকি ৰাখো আৰু সেইবোৰ সদায় লগত ৰাখোঁ। ইয়াত মই মানসিকভাৱে সদায় শুদ্ধ আৰু উপস্থিত হৈ থাকো।\nইংৰাজীত মই অৱশ্যে অধিক স্বস্তি অনুভৱ কৰোঁ সঁচা। এই ভাষাতেই মই প্ৰথম লিখিবলৈ শিকিছিলোঁ, এই ভাষাতেই মই অধ্যয়নৰ পাতনি মেলিছিলোঁ সেইবাবে এই ভাষাটোৰ সৈতে মোৰ সম্পৰ্ক অতি মজবুত। সেইকাৰণে মই অধিক স্বস্তি অনুভৱ কৰোঁ আৰু একেটা সময়তেই মই অধিক সতৰ্কও হ’বলগীয়া হৈ পৰে। কাৰণ জন্মৰে পৰাই মোৰ বাবে ইংৰাজী আছিল আনৰ ভাষা, এটা ভাষা যিটো মই কেৱল ঘৰৰ বাহিৰতহে কৈছিলোঁ, এনে এটা ভাষা যিটোৰ প্ৰতি মোৰ মাতৃৰ সামান্যতম ভয় ভাৱ আছিল।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - আপুনি লিখিছে যে “ আমাৰ জীৱনৰ গতিপথ সলনি কৰা কাৰকবোৰ সদায় আনাৰ পৰা বহিৰ্ভূত।” ইটালিয়ান ভাষাৰ সৈতে মুখামুখি হোৱাৰ পৰা আপোনাৰ জীৱনত কি কি সলনি হৈছে এই বিষয়ে চিন্তা কৰিলে প্ৰথমতে কোনটো কথা আপোনাৰ মগজুত খেলায়?\nঝুম্পা লাহিৰী: - বন্ধু! মুখ্য কথা এইটোৱেই। ইটালীত নতুন বন্ধু গোটোৱা কামটো মুখ্য বুলিব পাৰি। এতিয়া মোৰ বহু ইটালিয়ান বন্ধু আছে। তেওঁলোকৰ সৈতে থকা মোৰ সম্পৰ্কবোৰো বৰ মধুৰ আৰু বিশেষ।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - এইসকল বন্ধুৰ সৈতে থকা সম্পৰ্কটো কিয় বিশেষ বুলি ভাবে?\nঝুম্পা লাহিৰী: - এইটো মই আচলতে সঠিককৈ নাজানো। এনে লাগে যেন এই সম্পৰ্কৰ বন্ধনটো বিশেষ, ইয়াৰ মাজত অধিক উদাৰতা, অধিক অন্তৰংগতা আছে। মোৰ অনুভৱ হয় যেন আমি চিৰকালৰ পৰাই বন্ধু আছিলোঁ। ইটালিয়ান ভাষাত যদি কওঁ “আমিচি পাৰ লা পেলে” (নলে গলে লগা বন্ধু)। তেওঁলোক মোৰ পৰিয়ালৰ দৰেই।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - ৰোমত প্ৰথমটো বৰ্ষত আপোনাৰ আটাইতকৈ মিঠা স্মৃতি কি আছিল?\nঝুম্পা লাহিৰী: - এয়া ফাৰ্মাচী এখনৰ এটা স্মৃতি। আমি ৰোমলৈ অহাৰ পিছত প্ৰথমটো মাহত মোৰ ছোৱালী নুৰে কাণ ফুটাবলৈ বিচাৰিছিল আৰু পিছত তাইৰ অলপ ইণ্ফেক্চন হৈ গৈছিল। এইটো এটা সাধাৰণ কথা।\nআমি তাইক লৈ এখন ফাৰ্মাচীলৈ গ’লো আৰু তাত ফাৰ্মাচীষ্ট গৰাকীয়ে বৰ মৰমেৰে চাই সকলোখিনি ঠিক কৰি দিলে। সেই মুহূৰ্ততে মই অনুভৱ কৰিলোঁ যে ৰোম এখন অতি দয়ালু চহৰ আৰু তাত মই নিজৰ ঘৰখনত থকাৰ দৰে অনুভৱ কৰিছিলোঁ। ফাৰ্মাচীষ্টগৰাকী অতি উজ্জ্বলমুখৰ, মৰমিয়াল আছিল। নুৰে প্ৰথমে বিষত কান্দি আছিল পিছলৈ তাই অলপ মিচিকিয়াই হাঁহিবলৈ ল’লে তাৰ পিছলৈ তাই হাঁহিত বাগৰিয়েই পৰিছিল। আৰু এই সকলোবোৰ মাত্ৰ এটা মুহূৰ্তৰ ভিতৰত হৈছিল আৰু মই এই সকলোবোৰ হৈ থকা সময়ত তাতেই উপস্থিত আছিলোঁ। এই সকলোখিনি দেখি শুনি এগৰাকী মাক হিচাপে মই বৰ বিশ্বসনীয় আনন্দৰ অনুভৱ কৰিছিলোঁ। এই স্মৃতিটো মোৰ মনত গভীৰ ভাৱে বহি থাকিল, ই সচাকৈ বৰ বিশেষ স্মৃতি।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: -এই ভাষাটো শিকি থকাৰ সময়ত সাহস ভাঙি যোৱাৰ মুহূৰ্তৰ এনে কোনো ডাঙৰ স্মৃতি আছে নেকি?\nঝুম্পা লাহিৰী: - ৰোমলৈ যোৱাৰ আগমুহূৰ্তৰ এটা ভ্ৰমণ। ২০০৮ চনত মই মোৰ “আনএকাষ্টমড আৰ্থ” কিতাপখনৰ প্ৰকাশৰ বাবে মিলানলৈ গৈছিলোঁ। আৰু নিউয়ৰ্কলৈ যোৱাৰ আগেয়ে মই সদায় এইখন ছোফা য’ত আপুনি বহি আছে তাতেই ইয়াৰ বাবে সদায় প্ৰস্তুতি চলাইছিলোঁ। মই সদায়েই ইটালিয়ান ভাষাত এটা দীঘলীয়া, বিতং ভাষণ দিব বিছাৰিছিলোঁ। সেয়া লাগিলে কমসংখ্যক শ্ৰোতাৰ সন্মুখতেই নহওক কিয়, হয়তোবা ৰাতিৰ প্ৰীতি আহাৰৰ সময়তেই...... আপুনি জানেনে যেতিয়াই কোনো লেখক ইটালীলৈ আহে, সেইদিনাৰ কাৰ্যসূচীৰ শেষত প্ৰায় ২০ জনমান মানুহৰ বাবে ৰাতিৰ আহাৰৰ যো জা কৰা হয় আৰু তাত কোনো এটা ক্ষেত্ৰত আপুনি দুআষাৰ কৈ নিজৰ মত ৰাখিবলগীয়া হয়। মোৰ এতিয়াওঁ মনত আছে সেইদিনাৰ সেই ভ্ৰমণৰ কথা। সেই সময়ত মই বৰ অস্বস্তি অনুভৱ কৰিছিলোঁ কিয়নো ইটালিয়ান ভাষাত কথা কোৱাটো মোৰ বাবে সহজ নাছিল, কিন্তু মই ইটালিয়ান ভাষাতেই কথা ক’বলৈ বৰকৈ বিচাৰিছিলোঁ। মই সেইদিনাৰ সাক্ষাৎকাৰ আৰু কথোপকথনৰ মুহূৰ্তত সকলো উত্তৰ যাতে ইটালিয়ান ভাষাতেই দিব পাৰো মনে প্ৰাণে তাকেই বিচাৰিছিলোঁ।\nকিন্তু যেতিয়া মই কথা ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ মই আধাতে ৰৈ গৈছিলোঁ আৰু ঠিক তেতিয়াই নে অলপ পিছতেই কোনোবাই ইংৰাজীত হস্তক্ষেপ কৰিবলগীয়া হৈছিল। মিলান ভ্ৰমণৰ সেই দিনটো আছিল মোৰ বাবে নিৰাশাজনক আছিল। কিন্তু ই মোক পিছলৈ ইটালিয়ান ভাষাৰ চৰ্চা কৰি যাবলৈ আৰু আত্মোন্নতি ঘটোৱাৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট উৎসাহ আৰু হেঁচা দিছিল।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - এতিয়া আপোনাৰ সফলতাৰ মুহূৰ্ত এটাৰ বিষয়ে জানিবলৈ ভাল পাম।\nঝুম্পা লাহিৰী: - ৰোমত সেইদিনা নিশাৰ আহাৰত মই কথা কোৱাৰ আগতেই ক’বলগীয়া গোটেই কথাখিনি প্ৰথমৰ পৰা শেষলৈ কেনেকৈ কম তাক মনতে সজাই পৰাই পাগুলি আছিলোঁ আৰু তাৰ পিছতহে কৈছিলোঁ। সেইদিনা ৰাতি হঠাৎ মই এইটো কৰিবলৈ বাদ দিলো, ইয়েই আছিল মোৰ এটা মহত্ত্বপূৰ্ণ পদক্ষেপ, ইয়াৰ অৰ্থ এয়াই আছিল যে অৱশেষত আপুনি নতুন ভাষাটোৰ মাজত ডুবিবলৈ সক্ষম হৈছে, আপুনি ইটালীতেই ভাবিবলৈ লৈছে তাকো নিজে অনুভৱ নকৰাকৈয়ে। সেই মুহূৰ্তৰ পৰাই লক্ষণীয় কিছুমান পৰিৱৰ্তন দেখিছিলোঁ।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - ‘ঝুম্পা’ আপোনাৰ ঘৰত মতা নাম। এই নামটোৰে আপুনি কেৱল আপোনাৰ পৰিয়ালৰ লোকসকলৰ মাজত আৰু আপোনাৰ স্কুলীয়া বন্ধুসকলৰ মাজতহে পৰিচিত আছিল। কাৰণ আপোনাৰ ভাল নাম “নীলাঞ্জনা সুদেস্না” উচ্চাৰণ কৰিবলৈ তেওঁলোৰে টান পাইছিল। এনে এটা একান্ত ব্যক্তিগত নামেৰে এতিয়া আপোনাক সমগ্ৰ বিশ্বই সম্বোধন কৰা কথাটোত আপোনাৰ কেনে অনুভৱ হয়? ব্যক্তি এজনৰ এইবোৰ কথা অভ্যাস হৈ যায় নেকি?\nঝুম্পা লাহিৰী: - হয় বৰ্তমান মোৰ অভ্যাস হৈ গৈছে কাৰণ মোৰ কোনো উপায়ো নাই। ইটালিয়ান সকলে মোৰ নামটো ভালদৰেই উচ্চাৰণ কৰে, কিন্তু আমেৰিকানসকলে ইয়াত A এটা লগাই “ঝাম্পা” বুলি উচ্চাৰণ কৰে কেতিয়া মোৰ বিৰক্তিত কান্দি দিব মন নাই। “ঝুম্পা”টো ইটালিয়ান নাম নহয় বৰঞ্চ তেওঁলোকে বৰ ধুনীয়াকৈ উচ্ছাৰণ কৰিব পাৰে। আৰু, এইটোও এটা কাৰণ আছিল যিয়ে মোক ভাবিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল যে কিজানি মই সঁচাকৈয়ে ইয়াৰেই। এই ঠাইখন, ইয়াৰ মানুহবোৰৰ বাবেই।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - এই কিতাপখন লিখাৰ আগেয়ে আপুনি দুখন চুটি গল্পৰ সমগ্ৰ আৰু দুখন উপন্যাস লিখিছে। চুটি গল্প আৰু উপন্যাস লিখা দুয়োটাই বেলেগ বেলেগ কৌশলৰ কাম। মই ভাবো যে চুটি গল্পৰ লিখকসকল এটা অন্য বিশেষ শাৰীৰ লেখক। তেওঁলোক শব্দৰ যাদুকৰ। চুটি গল্প লিখোঁতে আপুনি কোনবোৰ কথাক অগ্ৰাধিকাৰ দিবলৈ বেছি ভাল পায়?\nঝুম্পা লাহিৰী: - প্ৰতিটো শব্দৰ ক্ষেত্ৰত পূৰ্ণতা গুৰুত্ব আৰু প্ৰক্ষেপণৰ ওপৰত মনযোগিতা। চুটি গল্পবোৰ বেছি উৎসুকজনক, এইবোৰ চুটি অথচ গুৰুত্বপূৰ্ণ, গধূৰ। আপোনাৰ মূৰত আগৰ পৰাই এটা শেষ শাৰীয়ে ক্ৰিয়া কৰি থাকে। মই মোৰ ছাত্ৰসকলক কওঁ যে চুটি গল্পত প্ৰতিটো শব্দ, প্ৰতিটো বাক্য, প্ৰতিটো দফাই গুৰুত্ব বহন কৰিব লাগিব আৰু এনে নহ’লে ইয়াৰ কোনো অৰ্থই নাই। যেতিয়া মই মোৰ দ্বিতীয় সংগ্ৰহ “আনএকাষ্টমড আৰ্থ(Unccustomed Earth) “ ৰ ৰচনা কৰি আছিলোঁ তেতিয়া মই এলাইচ মুনৰো (Alice Munro), মেভিচ গেলেণ্ট (Mavis Gallant) এইসকল ব্যক্তিৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ গল্পবোৰ অলপ দীঘলীয়া, বিস্তাৰিত কৰিব বিচাৰিছিলোঁ, সেইবাবেই এইখনত থকা গল্পবোৰ অলপ দীঘলীয়া। প্ৰথমখন সংগ্ৰহ গাৰ্চিয়া মাৰ্কাজ (Garcia Marquez), ছেকভ (Chekhov) আদিৰ\nসংক্ষিপ্ত, আৱশ্যকীয় লিখনিবোৰৰ পৰা অনুপ্ৰেৰিত আছিল। এতিয়া মোৰ ইটালীৰ ৰচনাসমূহো এনেধৰণৰে অধিক বুনিয়াদী হৈ উঠিছে।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - আপুনি কিয় আৰু কেতিয়া অনুভৱ কৰিছিল যে আপুনি এগৰাকী লেখিকা হ’ব বিচাৰে?\nঝুম্পা লাহিৰী: - এগৰাকী লেখক হ’বলৈ বিচৰা বা লিখিবলৈ চেষ্টা কৰা মুহূৰ্তটোত উপনীত হ’বলৈ মোৰ বহু দীঘলীয়া সময়ৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। মই তেতিয়া ৩০ বছৰীয়া আছিলোঁ। আৰু এতিয়া যিহেতু মই কলেজত পঢ়ুৱাওঁ, তাত মোৰ ছাত্ৰসকলক দেখি মই আচৰিত হওঁ, কেনেকৈ সিহঁতে এতিয়াই জানি উঠিব পাৰিলে যে সিহঁতে কি হ’ব বিচাৰে? এইটো আশ্চৰ্য্যজনক কথা। মইতো তেওঁলোকৰ বয়সীয়া থাকোঁতে বৰ বেছিয়েই দোমোজাত আছিলোঁ।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - তাৰমানে আপুনি সেইসকল শিশুৰ মাজত নপৰে যিয়ে সৰুৰ পৰাই এগৰাকী লেখক হোৱাৰ সপোন ৰচে?\nঝুম্পা লাহিৰী: - নাই। ই মোৰ বাবে এটা কেতিয়াওঁ ঢুকি পাব নোৱাৰা লক্ষ্য আছিল, বৰ ডাঙৰ কথা আছিল ই। এটা শিশু আৰু এজনী কিশোৰী হিচাপে মই বৰ অসুৰক্ষিত অনুভৱ কৰি থাকিছিলো, লাজুক আৰু অন্যমনস্কভাৱে থাকিছিলোঁ। কিন্তু লাজুক ভাৱে প্ৰায়েই সৃষ্টিশীলতাৰ পুষ্পবৃষ্টি কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে অভিনেতাবোৰৰ প্ৰায়সংখ্যকেই লাজকুৰীয়া স্বভাৱৰ, প্ৰায়সংখ্যক লেখকো তেনেকুৱা। কাৰণ এইসকলেই সেইসকল ব্যক্তি যিয়ে তেওঁলোকৰ শৈশৱ বা কৈশোৰত অকলশৰে, নীৰৱে থাকিছিল। বিভিন্ন ধৰণৰ ৰচনা পঢ়িছিল। আৰু একান্ত মুহূৰ্তবোৰেই হৈছে এজন লেখকৰ অতি আৱশ্যকীয় সম্পদ।\nমোৰ বাবে, মোৰ ৩০ বছৰ বয়সতহে এই পথটো স্বচ্ছ হৈ পৰিছিল। মই বটছনত মোৰ PhD শিক্ষা সাং কৰি উঠি অলপ হেঁচাৰ মাজত সোমাই পৰিছিলোঁ। কাৰণ মোৰ পিতৃ-মাতৃয়ে মই কলেজত শিক্ষকতা কৰাৰ দৰে এটা অধিক বাস্তৱধৰ্মী চাকৰি কৰাটো বিচাৰিছিল। আৰু এয়া তেওঁলোকে একেবাৰে মনে - প্ৰাণে বিচাৰিছিল। PhD শেষ হোৱাৰ পিছত কোনো এটা মুহূৰ্তত মই বিশ্ববিদ্যালয়ত চাকৰি কৰিবলৈ নোযোৱাটোহে ঠিৰাং কৰি পেলাইছিলোঁ আৰু মই তেনেকৈয়ে আঁতৰি আহিলোঁ। মই Fine Art Works Center of Provincetown, Cape Cod ত অধ্যাপনা কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰিছিলোঁ। য’ত প্ৰতিবছৰে কলাকাৰ, চিত্ৰকৰ আৰু লেখকৰ এটা গোটক একান্তকৈ থাকিব পৰাকৈ ধন প্ৰদান কৰা হয়। জাৰৰ দিনত এইখন ঠাইত থাকিব পৰাকৈ ই এক বঢ়িয়া সুযোগ আছিল। ইয়াত আপোনাৰ চৌদিশে প্ৰকৃতি আৰু হাতত থাকিব অফুৰন্ত সময় আৰু এইদৰে চাকৰিৰ পৰা পিছ হোহঁকা কথাটোৱেই “seven months in Cape Cod feel almost like an entire life .” ৰ ৰচনা কৰিবলৈ এটা বৰ ধুনীয়া সুযোগ আনি দিছিল। তাৰ পৰাই মই আৰম্ভ কৰিছিলোঁ, তাতেই মোৰ নিষ্ঠা আৰু সমৰ্পনৰ এই যাত্ৰাৰ আৰম্ভণি ঘটিছিল।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - প্ৰিঞ্চেটনত আপুনি আপোনাৰ ছাত্ৰসকলক প্ৰধানকৈ কেনেধৰণৰ বিষয়বস্তু শিকোৱাত অধিক গুৰুত্ব দিয়ে?\nঝুম্পা লাহিৰী: - পঠনৰ গুৰুত্ব আৰু মহত্ত্বৰ কথাবোৰ। মই তেওঁলোকক প্ৰায়ে কওঁ যে তোমালোকে কেৱল, কেৱল আৰু কেৱল মাথোঁ পঢ়ি গৈ থাকিব লাগিব। এইবছৰ মই দুজনমানক বাদ দি বাকী কেৱল ইটালিয়ান লেখকসকলকহে শিক্ষা প্ৰদান কৰি আছোঁ। মই শেষৰ ষাণ্মাসিকটো টুৰিনৰ লেখকসকলৰ বাবে অৰ্পণ কৰিছোঁ। আমি চেজৰে পাভীজ (Cesare Pavese)ৰ দুখন উপন্যাস আৰু তাৰ পিছত ক্ৰমে নাটালিয়া গিন্সবাৰ্গ (Natalia Ginzburg), প্ৰিম’ লেভী (Primo Levi), আৰু ইটালো কেলভিন’ (Italo Calvino) ৰ উপন্যাস পঢ়িছিলোঁ। প্ৰকাশন ঘৰ এনাউডীৰ সেই গোটেই শ্ৰেণীটোৰ বিষয় এটাই আছিল। তাৰ পৰিৱেশ মন কৰিবলগীয়া হৈছিল আৰু ময়ো খুউব আমোদ পাইছিলো। মই যেতিয়া তেওঁলোকক সুধিছিলোঁ - “ তোমালোকে কেতিয়াবা চেজৰে পাভীজ( Cesare Pavese) ৰ নাম শুনিছানে?” সকলোবোৰ মৌন হৈ গৈছিল। মোৰ বাবে পাভীজ হৈছে অনুপ্ৰেৰণাৰ অক্ষুণ্ণ ভঁৰাল। - “নাটালিয়া গিন্সবাৰ্গ ( Natalia Ginzburg) ৰ নাম একা?” পুনৰ একেই, সকলোবোৰ মৌন। আজি কালি মোৰ বাবে এইসকল লেখকৰ পৰিচয় কৰোৱাটো অত্যাৱশ্যকীয় কাম হৈ পৰিছে, ই সঁচাকৈয়ে বৰ ভাল কথা। দুৰ্ভাগ্যৰ কথা যে শ্ৰেণীটো ইংৰাজী ভাষাত ল’বলগীয়া হোৱা বাবে প্ৰায় সকলোবোৰ কথা অনুবাদ কৰিবলগীয়া হৈছিল। কিন্তু, তথাপি মই আশা কৰোঁ যে মোৰ তৰফৰ পৰা ই এটা ক্ষুদ্ৰ অনুদান আছিল।\nমই মোৰ ছাত্ৰসকলক কওঁ যে মই তেওঁলোকক একোৱেই শিকাব নোৱাৰোঁ কাৰণ প্ৰকৃত শিক্ষকবোৰ কিতাপৰ আলমাৰীটোতহে থাকে। মই তেওঁলোকক কওঁ যে-” তোমালোকক এই শ্ৰেণীত মই কি শিকাওঁ সেইখিনি ভালদৰে বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিবা কিন্তু শ্ৰেণীৰ শেষত তোমালোক পুথিভঁৰাললৈ যাবা। কাৰণ তাতহে প্ৰকৃতাৰ্থত লিখনি, বিভিন্ন ৰচনাসমূহ আছে।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - আপুনি ডমেনিক ষ্টাৰনন (Domenico Starnone) ৰ Ties কিতাপ খনৰ অনুবাদ কৰিছিল। আপুনি আৰু ষ্টাৰনন দুয়োগৰাকী খুউব আত্মীয়। আপুনি প্ৰিয় বন্ধু এজনৰ কামৰ অনুবাদ কৰিছে, এইক্ষেত্ৰত আপোনাৰ অনুভৱ কেনেকুৱা আছিল?\nঝুম্পা লাহিৰী: - ই আমাৰ মাজত আৰু অধিক আত্মীয়তাবোধ জগাইছিল, আমাৰ বন্ধুত্ব গাঢ় হৈছিল। এজন ইমান শক্তিশালী লেখকৰ কিতাপ ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰাটো মোৰ বাবে অতি অসাধাৰণ চেলেঞ্জ আৰু লগে লগে ই এক বিশেষাধিকাৰো আছিল। তেওঁৰ ৰচনাৰ অনুবাদ কৰাটো বিপদজনক আছিল কাৰণ এগৰাকী লেখক আৰু তেওঁৰ অনুবাদকৰ মাজৰ সম্পৰ্কটো সাধাৰণতে দুৰ্বল হয় আৰু যিহেতু ডমেনিক’ই ইংৰাজী পঢ়িব জানে গতিকে তেওঁ মোৰ অনুবাদৰ মূল্যাংকন কৰিব পৰাৰ সম্ভাৱনা থাকিছিল। কিন্তু তেওঁ মোক বিশ্বাস কৰিছিল আৰু ইয়ে মোক যথেষ্ট আশ্বাস দিছিল। মই অলপতে ২০১৬ চনত এনাউডী প্ৰকাশনৰ দ্বাৰা ইটালীত প্ৰকাশিত তেওঁৰ আন এখন উপন্যাস স্কেৰজেট’ (Scherzetto) ৰ অনুবাদৰ কাম সম্পন্ন কৰিছোঁ, সেইখন ইউৰোপা ইডিচনৰ দ্বাৰা ২০১৮ ৰ মাৰ্চ মাহত আমেৰিকাত প্ৰকাশ পাব। অৰ্থাৎ মই ষ্টাৰননৰ জগতখনৰ লগত ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ পৰিছিলোঁ। সেই জগতখনত কেইবামাহলৈ সোমাই থকাৰ সুযোগ লাভ কৰা, তেওঁৰ শব্দবোৰক কূটিবলৈ দিনটোত সময় অকণ উলিওৱা ই এটা অসাধাৰণ যাত্ৰা আছিল যিটোৰ অভাৱ মই বৰ্তমান খুউব অনুভৱ কৰোঁ। মই যেতিয়া প্ৰিঞ্চেটনত পঢ়ুৱাই আছিলো সেই সময়ত তেওঁৰ কথা, তেওঁৰ মাতটোৱেই মোৰ প্ৰধান লগৰী হৈ পৰিছিল। মাজে মাজে হোৱাটচ্ এপত কথা বতৰাও চলিছিল। দৰকাৰ হ’লেই মাজে মাজে হোৱাটচ্ এপত মই তেওঁৰ সোধো - “তুমি এইটো দফাত এইটো শব্দৰে আচলতে কি বুজাইছা?”\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - আপুনি অলপতে ইটালীৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ সন্মান Knight in the Order of Merit of the Italian Republic ৰে বিভূষিত হৈছে। মই জানো যে আপোনাৰ জীৱনত ইটালীৰ মহত্ত্ব কি। এই সন্মান লাভ কৰা কথাটোত আপুনি কেনে অনুভৱ কৰিছিল? মই ডাঠি ক’ব পাৰো যে ই আপোনাৰ বাবে নিশ্চয় অশ্ৰু আনন্দ মিলিত আৱেগিক ক্ষণ আছিল।\nঝুম্পা লাহিৰী: - অশ্ৰু আনন্দৰ বৰ ডাঙৰ আৱেগিক ক্ষণ আছিল। এই কথাটোৱে মোক চুই গৈছিল। মই তেতিয়াই ইটালীৰ খোলা দুবাহুৰ মাজতেই আবদ্ধ হৈ পৰিছিলোঁ যিদিনা মই অনুভৱ কৰিব পাৰিছিলো যে ইটালীয়ে মোক সুন্দৰ স্বাগতম জনাইছে। কিন্তু এই সন্মানটো মই বৰ অনাকাংক্ষিত ভাৱে লাভ কৰিছিলোঁ আৰু ই মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ বিশেষ উপলব্ধি আছিল। মই ভাবো জীৱনৰ এই পাঁচ বছৰ মই ইটালিয়ান ভাষাৰ নামত উছৰ্গা কৰিলোঁ, আৰু এই যাত্ৰাত মই গ্ৰহণ কৰা মোৰ প্ৰতিটো পদক্ষেপক লৈ মই সুখী। এই পথটো মই মোৰ জীৱনৰ বাবে নিজে বাচি লোৱা পথ।\nফ্ৰেঞ্চকা পেল্লাচ: - আপোনালৈ অন্তিমটো প্ৰশ্ন আগবঢ়াইছো। আপুনি লিখিছিল যে - “মানুহৰ হতাশা আৰু আশাৰ পৰাই কিবা এটা লিখাৰ বাবে তীব্ৰ ইচ্ছাৰ জন্ম হয়।” আপোনাৰ ক্ষেত্ৰত কোনবোৰ হতাশা আৰু কোনবোৰ কথা আশা আছিল?\nঝুম্পা লাহিৰী: - মই হতাশ আৰু নিৰাশাবাদী আছিলো কাৰণ মই অন্য এটা নিৰাপদ পথ বাচি ল’বলৈ মুঠেই ৰাজী নাছিলোঁ। বৰঞ্চ মই এটা সংকটপূৰ্ণ পথ বাচি লৈছিলোঁ, কিন্তু সদৌ শেষত ই মোৰ বাবে এটা শুদ্ধ আৰু সুখী পথ হৈ উঠিছিল। ই মোক সুখী কৰাৰ লগতে পূৰ্ণৰূপত এগৰাকী আত্ম-অনুভৱী মহিলা, এগৰাকী ব্যক্তি কৰি গঢ়ি তুলিছে। আৰু এতিয়া মই কেৱল সফলতাবোৰৰ কথা কৈ থকা নাই। মই ক’ব বিচাৰিছো যে নিজে যি ভাল পাওঁ সেই কামটো কৰি তাৰ বাবে, তাৰ সতে জীয়াই থকাটোৱেই হৈছে মোৰ বাবে আশাৰ সংজ্ঞা।\nসম্পাদকীয় টোকাঃ এই সাক্ষাৎকাৰটি লেখক-সাংবাদিক ফ্ৰেঞ্চিকা পেল্লাচে ইটালীৰ এখন আলোচনীৰ বাবে লৈছিল । পিছত তেওঁ সাক্ষাৎকাৰটি ইংৰাজীৰ অনুবাদ ‘লিটাৰেৰী হাব’ নামৰ আলোচনীত প্ৰকাশ কৰিছিল। এই সাক্ষাৎকাৰটিৰ উৎস ‘লিটাৰেৰী হাব’ৰ ইংৰাজী সাক্ষাৎকাৰটো। ফ্ৰেঞ্চিকা পেল্লাচৰ অনুমতি সাপেক্ষে সাক্ষাৎকাৰটি অনুবাদ কৰা হৈছে।


আগতে বিফল হোৱা বাবে আজি কাম কৰা বাদ দিব নেকি? – Jeevan Britta\nPublished July 8, 202011:25 am\nPosted by BIKASH KALITA on July 8, 2020. Updated: 11:31 am\nআপুনি আগতে এবাৰ বিফল হৈছিল, সেই কাৰণে আজি কাম কৰা বাদ দিব নেকি?\nআপুনি কিবা এটা কাম কৰোতে যেনিবা অতীতত বিফল হৈছিল৷ হয়তো নিজৰ বাবে, নিজৰ কেৰিয়াৰৰ বাবে, নিজৰ জীৱনৰ বাবে আপুনি কিছুমান কাম কৰিব বিচাৰিছিল আৰু কৰিছিল, কিন্তু সেইবোৰত বিফল হৈছিল৷ আপুনি যিমান পাৰে সিমান কষ্ট কৰিছিল, চেষ্টা কৰিছিল কিন্তু তথাপিও সেয়া কৰিব নোৱাৰিলে৷ কিন্তু তাত বিফল হোৱা বাবে যদি আজি আপুনি চেষ্টাই নকৰাটো ঠিক হ’বনে?\nতেনে নকৰিব কাৰণ তেনে কৰাটো এটা সাংঘাটিক ভুল হ’ব ৷\nকালিৰ ভুলৰ বাবে আমি কিয় আজি কাম নকৰাকৈ থাকো বা থাকিব খোজো?\nআপুনি অতীতত কিছুমান ভুল কৰিছিল বা বিফল হৈছিল৷ তেনে ভুলবোৰ কৰা বাবে আপুনি নিজকে কিছুমান লেবেল লগাই দিয়ে৷ নিজকে আপুনি “কাম নাই” “কোনো কামৰ নহয়” “এলেহুৱা” “অকামিলা” “মুৰ্খ” ইত্যাদি নানা লেবেল লগাই দিয়ে৷ তাৰমানে নিজকে আপুনি তেনেদৰে ভাবি লয়৷ অথচ এইবোৰ মাত্ৰ লেবেলহে৷ কিন্তু ভয়ংকৰ কথাটো হ’ল যেতিয়া আপুনি সেই লেবেলবোৰ বিশ্বাস কৰি লয় আৰু সেইমতে চলা আৰম্ভ কৰে৷ আপুনি নিজকে পৰাজিত বুলি ভাবিলে আপুনি কাম কৰাৰ চেষ্টাই নকৰে৷ যদি আপুনি কাম নকৰে তেনহ’লে কাম নকৰা বাবে একো ফলাফলো নাপায় আৰু সেইবাবে আপুনি সচাকৈয়ে পৰাজিত হৈ পৰে৷ গতিকে ই এটা চক্ৰৰ নিচিনাকৈ চলি থাকে আৰু আপুনি লাহে লাহে প্ৰমাণ পাবলৈ আৰম্ভ কৰে যে আপুনি সঁচাকৈয়ে পৰাজিত, বিফল, আপোনাৰ কোনো কাম নাই৷\nকেতিয়াবা অতীতৰ বিফলতা আপোনাৰ অজুহাত হৈ পৰিব পাৰে ৷ স্বভাৱগতে ভাৱে অৰ্থাত আমাৰ স্বভাৱেই হ’ল আমি কষ্ট কৰিব নিবিচাৰো৷ যদি কিবা অজুহাত দি আমি কষ্ট কৰাৰ পৰা আতৰি থাকিব পাৰো সেয়া কৰাৰ সম্ভাৱনা বহু বেছি৷ আগতে কিবা এটা কামত বিফল হৈছিলো বুলি যদি আজি কাম এটা নকৰাকৈ থাকিব পাৰো তেনহ’লে সুবিধা পালে হয়তো আমি সেয়াই কৰিম৷\nআপুনি যি কামেই নকৰক তাত কেতিয়াবা বিফলতা থাকিবই৷ ভালদৰে ভাবি চাওকচোন কথাটো হয় নে নহয় ৷ হয় ৷ বিফলতা নথকাকৈ কোনো কামেই নহ’ব৷ সৰু সৰু কামতো কেতিয়াবা বিফলতা থাকিবই৷ আৰু আপুনি নহয় সকলোৱে এনেধৰণৰ বিফলতাৰ সন্মুখীন হয়,….. আগতে হৈছে৷ প্ৰখ্যাত, সফল লোকসকলেও এনেধৰণৰ বিফলতাৰ সন্মুখীন হৈছে, হৈছিল আৰু সেই বিফলতাক তেওলোকে অতিক্ৰম কৰিছিল৷ কাৰোবাক তাৰবাবে হয়তোএবছৰ লাগিছিল, কাৰোবাক দুই বছৰ, কাৰোবাক কেবাবছৰো৷ কিন্ত তেওঁলোকে সেয়া কৰিছিল৷ হয়তো আপোনাক অলপ সময় লাগিব৷ হয়তো আপোনাৰ ক্ষেত্ৰত কাম এটা এবাৰতে নহ’ব, আপুনি তাক দুবাৰ বা তিনিবাৰ কৰিব লাগিব৷ তেনেহ’লে আপুনি যদি সেই সময় নিদিয়ে, যিমান বাৰ কৰিব লাগে সিমান বাৰ নকৰে, তেন্তে কেনেদৰে আপুনি বিচৰা সফলতা পাব?\nযদি আপুনি সঁচাকৈয়ে ফলাফল এটা বিচাৰে, বস্তু এটা বিচাৰে, কিবা এটা লাভ কৰিব বিচাৰে, তেন্তে আপুনি নিজকে ক’ব লাগিব, “মোক এই ফলাফলটো লাগে, গতিকে তাৰ বাবে যিমান কষ্ট কৰিব লাগে কৰিম, যিমান সময় দিব লাগে দিম, যিমান বাৰ সেই কামটো কৰিব লাগে মই কৰিম ৷”\nআগতে এবাৰ বিফল হৈছে বুলিয়ে আজিও বিফল হ’ব সেয়া সচা কথানে? আকৌ এবাৰ চেষ্টা কৰো আহক, প্ৰয়োজন হ’লে তাৰ পিছত আকৌ এবাৰ চেষ্টা কৰো আহক৷ তাৰ পিছত চাওচোন কিয় আমি কামটো নহয়, কেনেকৈ আমি বিচৰা ফলাফল নোপোৱাকৈ থাকো৷ কোনে আমাক ৰখাব পাৰে চাও আহক৷\nআগতে বিফল হোৱা বাবে\nPrevious Post নতুন বছৰটো সফল হ’বলৈ এই কামটো কৰক


Home > বাজিছে নেকি ফেচবুকৰ মৃত্যুঘণ্টা? জুকাৰবাৰ্গৰ বিৰুদ্ধে কাৰ কি ক্ষোভ?\nশেহতীয়াকৈ বৰ্ণবাদৰ বিৰুদ্ধে ‘Stop Hate for Profit ’ নামৰ আন্দোলনকাৰী সংগঠন এটিয়ে বয়কটক প্ৰধান অস্ত্ৰ হিচাপে হাতত লোৱাত জনপ্ৰিয় ছ’চিয়েল মিডিয়া ফেচবুকলৈ ভাবুকি আহি পৰিছে।\nSource URL: https://newsnextone.com/stop-hate-for-profit-facebook-in-trouble


অৰুণোদয় যুগৰ অখ্ৰীষ্টিয়ান লেখক গোষ্ঠীঃ এটি আলোকপাত -(প্ৰিয়ংকা ভূঞা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nশৈক্ষিক পৰামৰ্শদাতা, অসমীয়া\nকৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ ৰাজ্যিক মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়, গুৱাহাটী, অসম\nঅসমীয়া ভাষাৰ ক্ৰমবিৱৰ্তনৰ ইতিহাসত ঊনবিংশ শতিকাৰ কালছোৱা একপ্ৰকাৰৰ অনিশ্চয়তাৰ কাল বুলিব পাৰি। মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ আৰু মানৰ আক্ৰমণত জৰ্জৰিত আৰু তথা নিশকটীয়া হোৱা অসম ১৮২৬ খ্ৰীষ্টাব্দত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ হাতলৈ যোৱাৰ পিছৰ দুটা দশক অসমীয়া ভাষাৰ বাবে মৰ-আঁউসী স্বৰূপ।(শইকীয়া, ১৯৯৬, পৃ. ৫২) ঊনবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ব্ৰিটিছসকলৰ শাসনে অসমৰ সাংস্কৃতিক আৰু জাতীয় জীৱনধাৰলৈ পৰিৱৰ্তন আনিলে। ইংৰাজে দেশ লোৱাৰ পিছত দেশৰ ৰাজনৈতিক অৱস্থা বহুপৰিমাণে সুস্থিৰ হৈছিল যদিও চৰকাৰৰ ভুল ভাষা-নীতিৰ ফলত অসমীয়া ভাষাৰ বিকাশৰ পথ বহুদিনলৈ ৰুদ্ধ হৈছিল। ১৮৩৬ চনত অসমীয়া ভাষা অসমৰ সমাজ জীৱনৰ পৰা অপসাৰিত হ’ল আৰু স্কুল, কলেজ, কাছাৰী আদি সকলোতে বঙলা ভাষাই আধপিত্য বিস্তাৰ কৰিলে। দৰাচলতে ১৮৭৩ চনত অসমীয়া ভাষাই স্থানীয় ভাষাৰূপে স্বীকৃতি লাভ নকৰালৈকে এই ছয়ত্ৰিশ বছৰ অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ চৰম দুৰ্যোগৰ কাল। এই সুদীৰ্ঘ কালত অসমীয়া ভাষাত চৰ্চাৰ অভাৱ আৰু বঙলা ভাষাৰ বিস্তাৰৰ ফলত অসমীয়া ভাষাৰ আখৰ জোঁটনি, শব্দাৱলীৰ ব্যৱহাৰ আদিৰ ক্ষেত্ৰত এক অনিশ্চয়তাই দেখা দিলে।(ঠাকুৰ আৰু ডেকা, ২০০০, পৃ. ২০৬) ভাষাৰ এই সংকটৰ সময়তে অসমত খ্ৰীষ্টধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ অহা মিছনেৰীসকলে অসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণ, অভিধান আদি ৰচনা কৰি পোন প্ৰথমে স্কুল আদালতৰ পৰা নিৰ্বাসিত হোৱা অসমীয়া ভাষাক পুনঃ প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে চেষ্টা চলালে। ১৮৪৬ চনত শিৱসাগৰৰ ‘মিশ্যন প্ৰেছ’ৰ পৰা ওলোৱা অৰুনোদই কাকতে সেইসময়ত অসমৰ জাতীয় জীৱনত এক অপ্ৰতিৰোধ্য বৌদ্ধিক জাগৰণ সৃষ্টি কৰি অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্যক সঞ্জিৱনী শক্তি প্ৰদান কৰিলে। অসমীয়া সাহিত্য আৰু সাংবাদিকতাৰ পৃথিৱীত অৰুনোদই-এ ধৰ্মমুক্ত ধাৰাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল বুলি বহুতো মূল্যায়নকাৰীয়ে কয়। কথাষাৰ মিছা নহয়। কিন্তু অৰুনোদইৰ অন্যান্য ভূমিকাও আছিল; যিবোৰৰ স’তে বাৰ্তালোচনীখনৰ প্ৰচাৰমূলক চৰিত্ৰ সম্পৃক্ত। প্ৰযুক্তি বিজ্ঞানৰ অৱদান, মুদ্ৰণ যন্ত্ৰক কেনেকৈ অসমীয়া ভাষাত ধৰ্মপ্ৰচাৰৰ কামত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি তাৰ শিক্ষা অসমীয়াই পোন প্ৰথমে অৰুনোদইৰ পৰাই লাভ কৰে।(চৌধুৰী, ১৯৯৫, পৃ. ৭৩)\n১৮৪৬ খ্ৰীঃৰ জানুৱাৰী মাহৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা বৰ্তালোচনীখনৰ নামকৰণত ব্যৱহাৰ কৰা বানান অৰুনোদই, সেই একে ৰূপতেই ১৮৬১ খ্ৰীঃলৈ চলে। ১৮৬১ খ্ৰীঃত বানানৰ ৰূপটোৰ অলপ পৰিৱৰ্তন ঘটোৱা হয়; অৰ্থাৎ অৰুনোদইৰ পৰিৱৰ্তে অৰুণোদয় ৰূপৰে নতুনকৈ শব্দবিন্যাস কৰা হয়। এনেদৰেই এই বাৰ্তালোচনীখনে সাহিত্য-জগতত ১৮৮০ খ্ৰীঃলৈ প্ৰতিপত্তি দেখুৱায়। গতিকে ১৮৪৬ খ্ৰীঃৰ পৰা ১৮৮০ খ্ৰীঃলৈকে আমাৰ সাহিত্য জগতখন অৰুনোদই আৰু অৰুণোদয়ে নিয়ন্ত্ৰণ কৰা এই সুদীৰ্ঘ কালডোখৰক সাধাৰণতে অৰুণোদয় যুগ বোলা হয়।(শৰ্মা দলৈ, ১৯৯২, পৃ. ১০৯) অৰুণোদয় যুগত খ্ৰীষ্টিয়ান লেখকসকলৰ উপৰি আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন, হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা, গুণাভিৰাম বৰুৱা, লম্বোদৰ বৰা, ৰত্নেশ্বৰ মহন্ত আদি অখ্ৰীষ্টিয়ান লেখকসকলে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যলৈ আপুৰুগীয়া অৱদান আগবঢ়াই যুগটোক বিশেষভাৱে সমৃদ্ধ কৰি থৈ গৈছে। অসমীয়া ভাষাক ন্যায্যস্থানত প্ৰতিষ্ঠা কৰি অসমীয়া সাহিত্যিকক এক নতুন আলোকময় পথৰ সন্ধান দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত অৰুণোদয় যুগৰ সাহিত্যই যে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে সি অনস্বীকাৰ্য।(ভট্টাচাৰ্য, ২০০৬, পৃ. ১১) আমাৰ আলোচ্যমান স্তৰৰ অন্তৰ্গত অখ্ৰীষ্টান লেখকসকলৰ ভিতৰত আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ ইতিহাসত এগৰাকী প্ৰাতঃস্মৰণীয় ব্যক্তি। সাহিত্য সাধনাকে জীৱনৰ ব্ৰত হিচাপে লোৱা ঢেকিয়াল ফুকনে যিখিনি গ্ৰন্থ প্ৰণয়নেৰে অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ সেৱা কৰি গ’ল সেইখিনি হ’ল— অসমীয়া ল’ৰাৰ মিত্ৰ (দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় খণ্ড)(১৮৪৯), ফুকন দেৱান কায়দা বন্দি (১৮৪৯-৫০), সদৰ দেৱানী নিষ্পত্তি (১৮৫০), Observation on the Administration of the Province of Assam(১৮৪৫), A Few Remarks on the Assamese Language and Vernacular Education in Assam (১৮৫৪) আদি।\nঢেকিয়াল ফুকনৰ Observation on the Administration of the Province of Assam মোফাত মিলচ চাহাবে ১৯৫৩ চনত অসম ভ্ৰমণ কৰিবলৈ আহোতে, তেওঁৰ ওচৰত দাখিল কৰা স্মাৰকপত্ৰ। এইখন স্মাৰকপত্ৰই ফুকনদেৱৰ প্ৰখৰ সমাজ চেতনা আৰু জ্ঞানৰ বিস্তৃতিৰ স্বাক্ষৰ বহন কৰিছে। এই স্মাৰকপত্ৰখনত তেওঁ সমকালীন অসমৰ অৰ্থনৈতিক, ৰাজনৈতিক, সামাজিক, প্ৰশাসনিক আদি অৱস্থাৰ লগতে অসমৰ ভাষা আৰু শিক্ষা সমস্যা দাঙি ধৰি সেইবোৰৰ নিৰাময়ৰ বাবে সুপষ্ট পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছে। A Few Remarks on Assamese Language নামৰ ভাষাতত্ত্ব সম্পৰ্কীয় মূল্যবান পুস্তিকাখন তেখেতে ৰচনা কৰি ১৮৫৫ খ্ৰীঃত ইয়াক A Native ছদ্মনামেৰে ছপা কৰি উলিয়াইছিল। ১৮৪৬ খ্ৰীঃৰ পৰাই ঢেকিয়াল ফুকনে অৰুনোদইত প্ৰবন্ধ পাতি লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ১৮৪৭ খ্ৰীঃত অৰুনোদইত তেওঁৰ ”ইংলেণ্ডৰ বিৱৰণ” নামৰ ৰচনাখণ্ড প্ৰকাশ পায়। ঢেকিয়াল ফুকনৰ প্ৰথম সৃষ্টি এই ৰচনাখণ্ডৰ মাজেদিয়েই তেওঁৰ জাতীয়তাবোধৰ উমান পাব পাৰি। ঢেকিয়াল ফুকনে ৰচনা কৰা ফুকন দেৱান কায়দা বন্দী, সদৰ দেৱানী নিষ্পত্তি আৰু আইন ও ব্যৱস্থা সংগ্ৰহ এই তিনিখন গ্ৰন্থ শাসন, আইন, নীতি আৰু ব্যৱস্থা সম্বন্ধীয়। ঢেকিয়াল ফুকনৰ জাতীয় প্ৰেম, সাহিত্যানুৰাগ, উদাৰনৈতিক দৃষ্টিভংগী আৰু অধ্যয়নশীলতাৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰি অসমৰ গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল এজেণ্ট আৰু কমিচনাৰ কৰ্ণেল হপকিনচন চাহাবে তেওঁক বংগৰ ৰামমোহন ৰায়ৰ লগত তুলনা কৰিছিল।\nআনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ উপৰি এই সময়ছোৱাত আৰু কেইবাগৰাকীও অসমীয়া লেখকে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যলৈ বিশিষ্ট বৰঙণি আগবঢাইছে। তেওঁলোকৰ ভিতৰত পূৰ্ণানন্দ শৰ্মা, দয়াৰাম চেতিয়া, বলৰাম ফুকন, কিনাৰাম সত্ৰিয়া, যজ্ঞৰাম দেওধাই বৰুৱা, কাতিৰাম গোঁহাই, জাতিৰাম গোহাঁই, ধৰ্মকান্ত গোহাঁই আদি অন্যতম। তেওঁলোকৰ কেইবাজনেও অসমীয়া কবিতাৰ প্ৰথ প্ৰদৰ্শক স্বৰূপ। অৰুনোদইৰ পাতত প্ৰকাশিত এইলানি কাবিতাৰ পৰাই অসমীয়া কবিতাই এক নতুন দিশলৈ গতি কৰে। গুণগত দিশত উৎকৃষ্টতম নহ’লেও, সাহিত্যিক মূল্যৰ দিশৰ পৰা অৰুনোদইৰ কবিতাৰ যথেষ্ট গুৰুত্ব আছে। পুৰণি কাব্যৰ ধৰ্মীয় বিষয়বস্তুৰ পৰা আঁতৰি আহি কানিৰ অপকাৰিতা বা কলিকতাৰ বিৱৰণৰ দৰে বিষয় কবিতাত প্ৰকাশ হোৱাটো তাৎপৰ্যপূৰ্ণ কথা। কিনাৰাম সত্ৰিয়াই ‘কলিকতাৰ সুখিয়াতি’ত লিখিছে-\nকল্কতা নগৰ জেই জন দেখা নাই\nম্ৰিতিকাৰ কলচিতে আচই লুকাই;\nজেই জন দেখি আচে কল্কতা ভুৱন\nচকুদ্বাৰা কৰিলেক অম্ৰিত ভোজন।\nদয়াৰাম চেতিয়াই তেওঁৰ ‘চপাখানাৰ বিৱৰণ’ত আধুনিক প্ৰযুক্তিৰ মুদ্ৰণ যন্ত্ৰও কবিতাৰ বিষয় হিচাপে স্বীকৃতি দিছে।\nআনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ উপৰি ১৮৪৬ আৰু ১৮৮৯ চনৰ মাজৰ কালছোৱাত নসাহিত্য-চেতনাৰ প্ৰবুদ্ধ দুজন লেখকে অসমীয়া সাহিত্যত উদাৰনৈতিক প্ৰগতিশীল মানৱতাবাদৰ প্ৰৱৰ্তন কৰে। তাৰে এজন হ’ল বাহিৰে ৰং চং, ভিতৰি কোৱাভাতুৰি আৰু কানীয়াৰ কীৰ্তনৰ লেখক হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আনজন হ’ল বিধৱা বিবাহৰ সমৰ্থক আৰু ৰাম-নৱমী নাটকৰ ৰচক গুণাভিৰাম বৰুৱা।(ভট্টাচাৰ্য, ২০০৫, পৃ. ৪৯) অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ গুৰিয়ালস্বৰূপ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ নিৰলস সাধনাই অৰুণোদয় যুগৰ অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ জগতখনলৈ আনে এক নতুন ৰূপ বৈচিত্ৰ্য। অসাধাৰণ ব্যক্তিত্বসম্পন্ন পুৰুষ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আছিল আধুনিক নৱচেতনাৰে উদ্বুদ্ধ সংস্কাৰৰ পূজাৰী। তেওঁৰ সংস্কাৰবাদী চিন্তা-চৰ্চাই নিঃসন্দেহে এটি নতুন যুগৰ সূচনা কৰিব পাৰিছে। এইক্ষেত্ৰত প্ৰথিতযশা লেখক নগেন শইকীয়াদেৱৰ মন্তব্য যথাৰ্থ বুলিয়ে ক’ব লাগিব— ‘‘Hemchandra Barua, can be calledareformer of strong conviction. He laid the foundation stone of modern Assamese language, on the basis of which the language as well as the literature could flourish according to the necessity and demand.’’ (Saikia, 1988, p.221)\nহেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই ১৮৫৯ অসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণ নাম দি অসমীয়া ভাষাৰ তৃতীয়খন ব্যাকৰণ প্ৰণয়ন কৰে। তেওঁ বহু কষ্ট কৰি ১৮৯২ চনত পঢ়াশলীয়া অভিধান আৰু দুবছৰৰ পিছত সংক্ষিপ্ত হেমকোষ লিখি উলিয়ায়। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱনৰ অক্ষয় কীৰ্তিস্বৰূপ হেমকোষ তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত; অৰ্থাৎ ১৯০০ চনত প্ৰকাশ হৈ ওলাইছিল। এইখন পুথিয়ে অসমীয়া ভাষাৰ আখৰ জোঁটনি সম্পৰ্কীয় বিশৃংখলতাৰ পৰিসমাপ্তি ঘটাইছে। মাৰ্জিত ৰূপত অসমীয়া ভাষাৰ স্থিৰীকৰণ কৰাত আৰু আধুনিক ৰচনাৰীতি প্ৰচাৰ কৰাত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই দক্ষতাৰে সম্পাদনা কৰা উচ্চ মানবিশিষ্ট অসমীয়া ইংৰাজী সাদিনীয়া কাকত আসাম নিউজৰ যি অৱদান; সি ঊনবিংশ শতিকাৰ অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ ইতিহাসত অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। অসমৰ আধুনিকতাৰ অগ্ৰদূতস্বৰূপ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই সেই সময়ৰ সমাজত প্ৰচলিত গোড়ামী, অন্ধবিশ্বাস আৰু ভণ্ডামিৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ হাতত কলম তুলি লৈছিল। কানিৰ অপকাৰিতা সম্পৰ্কে অসমীয়া লোকৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সংস্কাৰকামী হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই কানীয়াৰ কীৰ্তন নাটক ৰচনা কৰিছিল; যিখনে জনসাধাৰণৰ পৰা প্ৰভূত সঁহাৰি লাভ কৰিছিল। ঊনবিংশ শতিকাৰ ইংৰাজ শাসনাধীন অসমীয়া সমাজখন যি নানা বিষয়ক দোষ ত্ৰুটীয়ে অসুস্থ কৰি তুলিছিল তাৰ সংশোধন কামনা কৰি তেওঁ বাহিৰে ৰং চং ভিতৰে কোৱাভাতুৰী ৰচনা কৰিছিল।\nহেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই ঊনবিংশ শতিকাৰ সৃষ্টিশীল অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী প্ৰথিতযশা পঢ়াশলীয়া পুথিৰ ৰচয়িতা হিচাপে সুখ্যাতি অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ঊনবিংশ শতিকাৰ নৱজাগৰণৰ সময়ত অসমত শিক্ষাৰ বিকাশ হোৱা দূৰৰ কথা, শিক্ষিত শ্ৰেণী প্ৰায় নাছিলেই। এই সময়ছোৱাত শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত এটি গুৰুতৰ সমস্যা আছিল পাঠ্যপুথিৰ অভাৱ। ১৮৭৩ চনত অসমীয়া ভাষা পুনৰ অসমৰ স্কুল-কলেজত প্ৰৱৰ্তিত হোৱাত স্বাভাৱিকতে অসমীয়া পাঠ্যপুথিৰ অধিক প্ৰয়োজন হ’ল। এই অভাৱ পূৰণ কৰিবলৈ বাটকটীয়াৰ ভূমিকা পালন কৰে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই। চৰ্চাৰ অভাৱত সেই সময়ত অসমীয়া ভাষাৰ অৱস্থা এনে হৈছিল যে, অসমীয়া ভাষাৰে পঢ়াশালিত অসমীয়া ল’ৰা-ছোৱালীক শিক্ষা দিয়াতো আকাশত চাং পতা কাম বুলি ফ্ৰেনচিছ জেনকিন্সে মন্তব্য কৰাৰ সমল পাইছিল। এ জে মফাট মিলচে তেওঁৰ প্ৰতিবেদনত অসমত ভাষিক ৰাজত্বৰ পৰিৱৰ্তন ত্বৰান্বিত কৰিবলৈ অধিক পুথি প্ৰণয়নত গুৰত্ব দিছিল।(Mills, 1984, p. 28) তেতিয়াৰ অসমীয়া ভাষাৰ চৰ্চাৰ প্ৰতিকূল পৰিৱেশৰ মাজতো স্কুলীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক শিক্ষিত কৰি তুলিবলৈ নিভাঁজ অসমীয়া ভাষাৰে পাঠ্যপুথি প্ৰণয়নত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই আত্মনিয়োগ কৰিছিল। স্কুলীয়া ছাত্ৰৰ উপযোগীকৈ তেওঁ আদিপাঠ, পাঠমালা, অসমীয়া ল’ৰাৰ ব্যাকৰণ আৰু পঢ়াশলীয়া অভিধান ৰচনা কৰিছিল।\nপ্ৰকৃতাৰ্থত অৰুণোদয়-যুগৰ শেষৰ ফালে হেমচন্দ্ৰ-গুণাভিৰামৰ সৃষ্টি ক্ষমতাৰ প্ৰভাৱত অসমীয়া গদ্য জাতীয় সম্প্ৰীতি, জাতীয়তাবোধ আৰু মানৱোচিত আৰু সংস্কাৰাত্মক বহু গুণৰ ফলশ্ৰুতিসূচকভাৱেৰে আত্মিক-দিশত আপেক্ষিকভাৱে সুস্থ-সৱল হৈ উঠে।(শৰ্মা দলৈ, ১৯৯২, পৃ.১২২) গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ অসমীয়া সাহিত্যলৈ প্ৰথম আৰু সফল অৰিহণাৰ শৰাই হ’ল— ৰাম-নৱমী নাটক (১৯৫৭)। ১৮৮০ চনত ৰচনা কৰা গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ উল্লেখযোগ্য সাহিত্য কৃতি হ’ল ‘অসম হাবি গুচি ফুলবাৰী হোৱা’ৰ আশা কৰা অসম হিতৈষী আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত্ৰ প্ৰণয়ন। প্ৰাচীন কালৰ পৰা ব্ৰিটিছৰ ৰাজত্ব কাললৈকে ঐতিহাসিক বিচাৰ বিশ্লেষণ কৰি ৰচনা কৰা আসাম বুৰঞ্জী-খন তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন মূল্যৱান গ্ৰন্থ। তেওঁৰ অন্যান্য ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত ল’ৰা পুথি, কাব্য কুসুম, পদাৰ্থ-বিদ্যা, বিবাহ-ৰহস্য, ঘোষা-পুথি আদি অন্যতম। অৰুণোদয় যুগৰ অন্যতম অখ্ৰীষ্টিয়ান লেখক ৰমাকান্ত চৌধুৰী (১৮৪৬-১৮৮৯)। আধুনিক অসমীয়া কাব্যজগতৰ প্ৰথম বৰ্ণনাত্মক কাব্যৰ ৰচক। তেওঁৰ বংগৰ বিখ্যাত কবি মধুসূদন দত্তৰ অমিত্ৰাক্ষৰ ছন্দত ৰচিত মেঘনাদ বধ কাব্যৰ আৰ্হিত প্ৰথম অসমীয়া আধুনিক কাব্য অভিমন্যু বধ প্ৰণয়ন কৰি অভিলেখ স্থাপন কৰি থৈ গৈছে। অভিমন্যু বধ কাব্যৰ উপৰি ৰমাকান্ত চৌধুৰীয়ে সীতা-হৰণ আৰু ৰাৱণবধ নামৰ দুখন নাটক ৰচনা কৰি পৌৰাণিক নাটকৰো প্ৰথম ৰচক ৰূপে পৰিগণিত হৈছে।\nহেমচন্দ্ৰ-গুণাভিৰামৰ আদৰ্শেৰে অনুপ্ৰাণিত হৈ সেই সময়ছোৱাত উভয়ৰে বয়োকনিষ্ঠ যি কেইগৰাকীয়ে খণ্ড কবিতা আৰু বৰ্ণনাত্মক কাব্য ৰচনাৰে পাশ্চাত্য কাব্য কবিতাৰ ৰীতি-প্ৰকৃতিক অসমীয়া সাহিত্যলৈ আদৰি আনিলে সেইসকলৰ ভিতৰত ভোলানাথ দাস লেখত ল’বলীয়া। বংগৰ বিখ্যাত কবি মাইকেল মধুসূদন দত্তৰ মেঘনাদ বধ কাব্যৰ আৰ্হিত ৰচিত সীতা-হৰণ কাব্য ভোলানাথ দাসৰ অসমীয়া সাহিত্যলৈ অবিস্মৰণীয় অৱদান। ভোলানাথ দাসৰ খণ্ড কবিতাসমূহে দুখন পুথিৰ মাজেদি প্ৰকাশ লাভ কৰিছে-এখনৰ নাম কবিতা মালা আৰু আনখনৰ নাম চিন্তা-তৰংগিনী। এই যুগটোৰ আন এগৰাকী লেখক ৰত্নেশ্বৰ মহন্তদেৱে তেওঁৰ ২৯ বছৰীয়া চুটি জীৱনকালৰ ভিতৰত অসমীয়া সাহিত্যলৈ বিভিন্ন দিশত বৰঙণি আগবঢাই গৈছে। তিনিখণ্ডত বিভক্ত তেওঁৰ কবিতাৰ পুথি কবিতাহাৰত প্ৰায় ডেৰ কুৰি কবিতা সন্নিৱিষ্ট আছে। পুথিখনে তেওঁৰ কবিত্ব প্ৰতিভাৰ চানেকি দাঙি ধৰে। ঐতিহাসিক তথ্যৰ অনুসন্ধান কৰি তেওঁ যিসমূহ প্ৰবন্ধ ৰচনা কৰিছে সেইসমূহ তেওঁৰ সবাতোকৈ মূল্যৱান সমপদ। ‘অসমীয়া আৰু বিদেশী সাজ’, ‘ৰাম সৰস্বতী’, ‘অনন্ত কন্দলী’, ‘গাৰোৰ বৃত্তান্ত’, ‘মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ’ আদি কিছুমান অনুসন্ধানমূলক মূল্যৱান প্ৰবন্ধ তেওঁ ৰচনা কৰে।\nএগৰাকী প্ৰথিতযশা কথা-সাহিত্যিক ৰূপে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ ইতিহাসত লম্বোদৰ বৰাৰ বিশিষ্ট স্থান আছে। তেওঁ ৰচনা কৰা দুখন উল্লেখযোগ্য পুথি হ’ল ল’ৰাবোধ আৰু জ্ঞানোদয়। মহাকবি কালিদাসৰ অভিজ্ঞান-শকুন্তলম্ নাটকৰ গদ্যানুবাদ কৰি লম্বোদৰ বৰাই কৃতী অনুবাদকৰূপে খ্যাতি অৰ্জন কৰিছে। নানাবিধ অলংকাৰ আৰু ওজস্বিতাপূৰ্ণ ভাষাৰ মাজেৰে তেওঁ আধুনিক গদ্যত আলংকাৰিক ষ্টাইল সুস্পষ্ট কৰি তুলিছিল।\nএইসকল সাহিত্যিকৰ উপৰি কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য, বলিনাৰায়ণ বৰা, পদ্মাৱতী দেৱী ফুকননী আদি কেইবাগৰাকীও সাহিত্যিকেও তেওঁলোকৰ বহুমূলীয়া সাহিত্যৰাজিৰে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰি থৈ গৈছে।\nওপৰৰ আলোচনাৰ পৰা এই কথা স্পষ্ট হয় যে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ ইতিহাসত অৰুণোদয় যুগটোৰ অৱদান অপৰিসীম। অৰুণোদয় যুগৰ সাহিত্যৰ যোগেদি অসমৰ সাহিত্য সংস্কৃতিৰ পৰিমণ্ডল অধিক সমৃদ্ধিশালী আৰু প্ৰশস্ত হৈ উঠে। এই যুগটোত খ্ৰীষ্টিয়ান লেখকসকলৰ উপৰি আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন, হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা, লম্বোদৰ বৰা, ৰত্নেশ্বৰ মহন্ত আদি অখ্ৰীষ্টিয়ান লেখকসকলে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যক এক নতুন আলোকময় পথৰ সন্ধান দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত এক গুৰুত্বপূণৰ্ ভূমিকা পালন কৰিছিল।\nচৌধুৰী, প্ৰসেনজিৎ (সম্পাঃ)(১৯৯৫); অৰুণোদই; গুৱাহাটীঃ ষ্টুডেন্টচ ষ্ট’ৰচ।\nশইকীয়া, নগেন (১৯৯৬); অসমীয়া কবিতা আৰু অন্যান্য বিষয়; গুৱাহাটীঃ চন্দ্ৰ প্ৰকাশ।\nশৰ্মা দলৈ, হৰিনাথ (১৯৯২); অসমীয়া গদ্য-সাহিত্যৰ গতিপথ; নলবাৰীঃসৰলা দেৱী।\nভট্টাচাৰ্য, বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ (২০০৫); ডেৰশ বছৰৰ অসমীয়া সংস্কৃতিত এভুমুকি; গুৱাহাটীঃ অসম প্ৰকাশন পৰিষদ।\n← গীত (কঙ্কনা বৰুৱা)\nমই এটা কবিতা লিখিব খুজিছোঁ …! (প্ৰাঞ্জল প্ৰাঞ্জল) →\nঅসমীয়া ওমলা গীত(-অঞ্জল বৰা)\nমাটিয়েই জীৱন (বিতোপন দাস)


Home DR-BIJOY-KRISHNA-CHETIA MONOR-KATHA ডঃবিজয় কৃষ্ণ চেতিয়া মনৰ কথা মনৰ কথা\nxukhdukh.com November 26, 2016 DR-BIJOY-KRISHNA-CHETIA, MONOR-KATHA, ডঃবিজয় কৃষ্ণ চেতিয়া, মনৰ কথা,\nক'লা ধনৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ\nবনাম বগাধনৰ অপচয়\nদেশত নতুন মুদ্ৰা নীতি অাৰম্ভ হ'ল, বিমুদ্ৰাকৰণ কৰা হ'ল ৫০০ আৰু ১০০০ টকীয়া নোট। দেশত হাহাকাৰ অৱস্থা সৃষ্টি হ'ল, সাধাৰণ জনতাই নিজৰ কষ্টোপাৰ্জিত ধনকেইটা সু্ৰক্ষিত কৰিবলৈ অশেষ কষ্টেৰে দীঘলীয়া শাৰীত ঠিয় হ'ল। ৰাইজৰ দুৰ্দশা দেখি প্ৰধান মন্ত্ৰীয়েও চকুলো টুকিলে। ৰাইজ নিৰাশ নহ'ল, দেশৰ সুস্থিৰ অৰ্থনীতি স্বাৰ্থত ৰাইজে নিজৰ কৰণীয় কৰি গ'ল।\nএই খিনি লৈকে ওপৰে ওপৰে সকলো থিকেই আছিল। কিন্তু ইয়াৰ পিছতে আমাৰ দৰে কৰ্মহীনবোৰৰ মূৰত কিছু অলাগতীয়াল প্ৰশ্নই খুন্দা খুন্দি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।\n১৭ নৱেম্বৰ, ২০১৬, তাৰিখৰ পৰা সংসদৰ শীতকালীন অধিৱেশন আৰম্ভ হ'ল, আৰু প্ৰথম দুটা দিন হাইস্থূলেৰে সদন স্থগিতেৰে পাৰ হ'ল। সাধাৰণ ৰাইজৰ ভাবিবলৈ কিটো আছে, সেইবোৰ ডাঙৰ মানুহ ডাঙৰ কথা, ভাৱেৰে বেংকৰ লাইনত থিয় ৰৈ ৰ'ল। ৰাইজে পিছে লাইন পাতি বেয়া নাপায় , অভ্যাসটো পুৰণি , মতাধিকাৰৰ সময়ৰ লাইন, বানপানীৰ ৰিলিফৰ কেম্পত লাইন আৰু শেহতীয়াকৈ জিঅ' চিমৰ লাইন , কিনো কথাটো ঠিয় হৈ থাকিবহে লাগে। নে কি কয়?\nএনেকৈয়ে আৰু কিমান দিন ৰাইজ? আমাৰ নিৰ্বাচিত সাংসদসকল কিমান জনচেতনাৰে পৰিপুষ্টনে? প্ৰকৃততে সেয়া সত্য অলপো নহয় । যিসময়ত দেশৰ সাধাৰণ ৰাইজে নিজৰ মূল্যৱান সময় দেশৰ বাবে ত্যাগ কৰিছে, আমাৰ সাংসদসকলে তেওঁলোকৰ সময় বোৰ কাজিয়া বাক বিতণ্ডাৰে সদন স্থগিত কৰি দেশক সকলো পিনৰ পৰা অনিষ্ট কৰিছে। কিন্তু হব লাগিছিল কি , গঠনমূলক চিন্তাৰে দেশ আগুৱাই নিয়া পৰিকল্পনা।\nআপুনি হয়তু জানি আচৰিত হব সংসদৰ প্ৰতিটো মিনিট চালিত কৰিবলৈ কিমান খৰছ হয়, ২০১২ চনত ইয়াৰ পৰিমান আছিল ২৫,০০০ টকা/প্ৰতি মিনিট আৰু ২০১৫ চনত ইয়াৰ পৰিমান বাঢ়ি হ'ল গৈ ২৯,০০০ টকা/ প্ৰতি মিনিট আৰু সদন চলে দিনে গড়ে ৫/৬ ঘন্টা । গতিকে আপুনি খৰছৰ হিচাপটো নিজে উলিয়াই লওঁক। এতিয়া দুটা দিনৰ অপচয়টো চাওঁক। ২০১৫ চনৰ বৰ্ষাকালীন অধিৱেশনত ১৮টা দিন সদন অচল আছিল, অপচয় হৈছিল ৩৫ কোটি ( উৎস ndtv , economic times)\nআমাৰ চিন্তাৰ বিষয়টো হ'ল এই ধনখিনি অৰ্থাৎ অপচয়খিনি কিন্তু কোনো পুঁজিপতিৰ ক'লাধন নহয়, এইয়া আপোনাৰ মোৰ কষ্টোপাৰ্জিত বগা ধন। গতিকে এইযে আমি ক'লাধনৰ বিপৰীতে যুদ্ধ ঘোষণা কৰিছোঁ, তেনে সময়ত আমি আমাৰ বগা ধনৰ অপচয়কলৈ কিমান সজাগ।\nএবাৰ চকু দিয়ক চোন আমাৰ নেতাসকলৰ নিৰ্বাচন প্ৰক্ৰিয়া পৰা তেওঁলোকৰ আৰামপ্ৰিয় জীৱন প্ৰক্ৰিয়ালৈ। জাকজমক ৰাজনৈতিক নিৰ্বাচনী সভা পৰা উন্নত নিৰাপত্তা ব্যৱস্থাৰে অভ্যস্ত তেওঁলোকৰ জীৱন প্ৰক্ৰিয়ালৈ। আপোনাৰ বগাধনৰ তেজেই জানো এওঁলোকে খোৱা নাই।\nআজি তাৰিখত আমি বাৰু আমাৰ গণতন্ত্ৰৰ ঘূণে ধৰা অংশবোৰকলৈ চিন্তিত হবৰ হ'ল নেকি? মই জানো এইবোৰ ভাৱিবলৈ আপোনাৰ সময় নাই, এই কেইদিন লাইনত এনেই থিয় হৈ থকাতকৈ এইবোৰকে ভাৱকচোন।\nTags # DR-BIJOY-KRISHNA-CHETIA # MONOR-KATHA # ডঃবিজয় কৃষ্ণ চেতিয়া # মনৰ কথা\nBy xukhdukh.com on November 26, 2016


জোঁৱায়েকে ফালিলে শাহুয়েকৰ মূৰ; চুবুৰীয়াই জোঁৱায়েকক ধৰি বান্ধি শোধালে মাধমাৰ -\nHomeৰাষ্ট্ৰীয়জোঁৱায়েকে ফালিলে শাহুয়েকৰ মূৰ; চুবুৰীয়াই জোঁৱায়েকক ধৰি বান্ধি শোধালে মাধমাৰ\nজোঁৱায়েকে ফালিলে শাহুয়েকৰ মূৰ; চুবুৰীয়াই জোঁৱায়েকক ধৰি বান্ধি শোধালে মাধমাৰ\nমাতাল জোঁৱায়েকে ফালিলে শাহুয়েকৰ মূৰ; ওচৰ-চুবুৰীয়াই জোঁৱায়েকক ধৰি বান্ধি শোধালে মাধমাৰ\nডিজিটেল ডেস্কঃ উদণ্ড জোঁৱাইৰ হাতত আক্ৰমণৰ বলি হ’ল এগৰাকী শাহুৱেক। মাতাল জোঁৱায়ে তেওঁৰ শাহুৱেকক কৰে আক্ৰমণ। খুন্দনা মাৰিৰে শাহুৱেকৰ মূৰত মাৰি দিয়ে জোঁৱায়েকে। ঘটনাটো সংঘটিত হোৱাৰ পাছতেই ওচৰ-চুবুৰীয়াই জোঁৱায়েকক উত্তম মাধ্যম শোধায়। জোঁৱায়েকে তেওঁৰ পত্নীক মাতৃগৃহৰ পৰা ঘৰলৈ নিবলৈ আহিছিল। পত্নী কিন্তু মাতৃগৃহৰ পৰা যাব বিচৰা নাছিল কাৰণ তেওঁক স্বামীগৃহত নানা অত্যাচাৰ কৰা হয়। সেয়েহে জোঁৱায়েকৰ লগত নিজ কন্যাক নপঠিয়াও বুলি কলে শাহুৱেকে।এই কথাক লৈ জোঁৱাই আৰু শাহুৱেকৰ মাজত তৰ্কাতৰ্কি আৰম্ভ হয়। খঙৰ ভমকত শাহুৱেকক মাৰি আহত কৰে জোঁৱায়েকে।\nজানিব পৰা গৈছে শিৱপ্ৰসাদ নামৰ যুৱকজনে তেওঁৰ পত্নী অংকিতা বাগক তেওঁৰ মাতৃগৃহৰ পৰা নিজ ঘৰলৈ লৈ যাবলৈ আহিছিল৷ সেই সময়ত শিৱপ্ৰসাদে সুৰাপান কৰি আহিছিল৷ অংকিতা বাগ শিৱপ্ৰসাদৰ লগত যাবলৈ ৰাজি নোহোৱাত তেওঁ শাহুৱেকৰ সৈতে তৰ্কত লিপ্ত হয়। উল্লেখ্য যে মাতাল স্বামীক দেখি অংকিতাই ঘৰৰ দুৱাৰ খোলা নাছিল। শিৱপ্ৰসাদে দুৱাৰখন ভাঙি ঘৰৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰে৷ ভিতৰত সোমায়েই পত্নী অংকিতাক লগত লৈ যাবলৈ জোৰ ধৰে। পত্নীয়ে একেষাৰতে শিৱপ্ৰসাদৰ লগত নাযাওঁ বুলি কয়৷ এবছৰ আগতে শিৱপ্ৰসাদ আৰু অংকিতা বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। কিন্তু বিয়াৰ পাছৰে পৰা অংকিতাক শহুৰৰ পৰিয়ালে বিভিন্ন ধৰণে অত্যাচাৰ কৰিছিল, যাৰ বাবে অংকিতাই এমাহ আগতে তেওঁৰ দুমহীয়া জীয়েকক লগত লৈ মাতৃগৃহলৈ গুচি আহিছিল। তেওঁ কোনোপ্ৰকাৰে তেওঁৰ শহুৰেকৰ ঘৰলৈ ঘূৰি যাবলৈ ইচ্ছুক নহয়।\nঅংকিতাৰ মাতৃয়ে কন্যাৰ ওপৰত হোৱা অত্যাচাৰৰ বিষয়ে গম পাই কন্যাক জোঁৱায়েকৰ সৈতে পঠিয়াবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে৷ তেতিয়া মাতাল জোঁৱায়েকে এডাল খুন্দনা মাৰিৰে শাহুৱেকৰ মূৰত আঘাত কৰে৷ তেজেৰে লুটুৰি-পুটুৰি হৈ মাতৃ অঞ্জলি মণ্ডল মজিয়াত বাগৰি পৰে৷ চুবুৰীয়াসকলে তেতিয়ালৈকে তেওঁলোকৰ চিঞৰত ঘৰৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহিছিল। চুবুৰীয়াই লগালগ জোঁৱায়েকক আৱদ্ধ কৰি তেওঁক উত্তম মাধ্যম শোধায়। মাৰি-পিটি শিৱপ্ৰসাদৰ অৱস্থা নাইকিয়া কৰে ওচৰ-চুবুৰীয়াই। এই ঘটনাটো পশ্চিমবংগৰ মেদিনীপুৰৰ দাসপুৰ আৰক্ষী থানাৰ পাত্ৰপাৰাত সংঘটিত হৈছিল।\nPrevious articleপ্ৰলয় সমাগত! ভাৰতৰ বহু মহানগৰলৈ বিনাশৰ বাৰ্তা আনিছে নাছাই, তালিকাত কি কি চহৰ?\nNext article‘ডেথ অ’ভাৰ স্পেচিয়েলিষ্ট’ৰ বিদায়! বিশ্বকাপৰ মঞ্চত বিৰাট ঘোষণা ধোনী সতীৰ্থৰ…


ৰহঘৰা-৫ =এটা দুটা বহুকেইটা.... হিসমীয়া সংলাপ ::(-মনজিৎ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n( হিন্দী বোলচবিৰ ন পুৰণি বহু কেইটা জনপ্রিয় সংলাপৰ ব্যংগাত্মক অনুবাদ )\n* ফুটা সিং মই তোৰ মাজত ইমান ফুটা ফুটা কৰিম যে ইমান ফুটা ফুটা কৰিম যে তই কনফিউজ হৈ যাবি কি বেডমিন্টনৰ ৰেকেট সজা যায় নে মাৰক পিঠাগুৰি চালিবলে চালনি কৰি দিয়া যায়।\n* এবাৰ যদি মই কমিটমেন্ট কৰি লওঁ , মই নিজেই নিজৰতো নুশুনো কাৰণ এপল আই ফোনটো কিনাৰে পৰা কাণত হেড ফোন লাগিয়েই থাকে। আৰু আনফালে ফুল ভলিউমত গান।\n* মোৰ ওপৰত এটা উপকাৰ কৰিবা যে মোৰ কোনো উপকাৰ নকৰিবা। পাৰা যদি সোনকালে চৰকাৰখন সলনি কৰি সমাজৰ উপকাৰ কৰা।\n* থাপ্পৰলে ভয় নালাগে মহাশয়, প্ৰেমলেহে ভয় লাগে। কাৰণ থাপ্পৰৰ বিষটো দুদিনতে পাহৰি যাম , পিছে প্ৰেমৰ বিষ বছৰ বছৰলৈ…..\n* আই লাভ ইউ কককককককককক কণমাই …..\n*এজনী ছোৱালী আছিল আঁকৰি আজলি, এটা লৰাৰ বাবে জান দিবলেও সাজু আছিল, যেতিয়াই মোক লগ পাইছিল তেতিয়াই মোক প্ৰায়েই সুধিছিল এই প্ৰেম কেনেকুৱা হয়নো ? এই প্ৰেম কেনেকুৱা হয়নো ? আৰু মই কৈছিলোঁ- তোৰ লগতে আৰু তিনিজনীৰে লেটি পেতি থকাৰ পিছতো যে সি ধৰা নপৰাকৈ আছে ! প্ৰেম আচলতে তেনেকুৱাই।\n* চেনৰিতা, ডাঙৰ ডাঙৰ চহৰত এনেকুৱা সৰু সুৰা ঘটনা হৈয়েই থাকে , আমেৰিকাটো বম ব্লাষ্ট হয় জাপানটো বানপানী হয় তেনেহ’লে আমাৰ অসমনো কেনেকে পিছ পৰি ৰয়।\n* যদি তুমি কিবা এটা বস্তু সঁচা অন্তৰেৰে বিচাৰা তেন্তে পুৰা কা পুৰা বিশ্বব্ৰহ্মান্তই লগ লাগি যায় তোমাক সেই বস্তু তো দিয়াবলে বুলি কোৱা কথাষাৰত মিছা মিছি মাথা নামাৰি যি লাগে টকা দি কিনি লোৱা নহ’লে সেইটোৱো নাপাবা সময়ত।\n* কেতিয়াবা কেতিয়াবা জিকিবৰ বাবে হাৰিবও লাগে আৰু যি হাৰি পেলাইও জিকে তাকে কংগ্ৰেছ চৰকাৰ বোলে।\n* পিকচাৰ এতিয়াও বাকী আছে দোস্তি, ব’লা পপকৰ্ণ কিনি আনো।\n* ডনক ধৰাটো মুচকিলেই নহয় অসম্ভবো কাৰণ ডন আচলতে কোন ? অমিতাভ নে শ্বাহৰুক খান ? দুয়ো একে ডাইলগেই মাৰে দেখোন ?\n* সকলো দলতে এটাই মাথো গুণ্ডা থাকে আৰু এই দলৰ গুণ্ডা মই। – কালন্ত কৃষ্ণ\n*কোন বুৰ্বক আছে যি বৰ্দাষ্ট কৰিবলে মদ খাই, মইটো খাও এইকাৰণেই যাতে টোপণিটো ভাল হয়\n* যাৰ ঘৰ কাঁচৰ হয় তেও আনৰ ঘৰলে পাথৰ নামৰি ঘৰৰ ভিতৰৰ পৰাই চাই থাকে ক’ত কি হৈছে।\n* বাবু ম’চাই জীৱন আৰু মৃত্যু ওপৰৱালাৰ হাততেই আছে তাক না আপুনি বদলাব পাৰে না মই, একমাত্ৰ ৰজনীকান্তৰ বাহিৰে।\n* আৰে পুষ্পা আই হেট টিয়েৰছ ৰে… সেই খিনি মচি পেলোৱা, চিয়েৰচ বুলি কৈ এটা লাৰ্জ পেগ বনোৱা।\n* যেতিয়া এই আঢ়ৈ কিলোৰ হাত খন যেতিয়া যাৰ পাল্লাত পৰিব। তেতিয়া আঢ়ৈ কিলো লৈকে জুখিবলে বেলেগকৈ দগা নালাগে আৰু।\n* তাৰিখ ৰ পিছত তাৰিখ তাৰিখৰ পিছত তাৰিখ… কোৰ্ট কেছাৰী নে সেই খন বৰঠাকুৰ এজেন্সীৰ কেলেণ্ডাৰ ঔ।\n* আই কেন তক ইংলিছ আই কেন ৱাক ইংলিছ বিকজ ইংলিছ ইজ এ ভেৰি ফান্নি লেংগুৱেজ তাতে মই ‘হেমন্ত ডেকাৰ ৩০ দিনত ইংৰাজী শিকো আহা’ পঢ়ি শেষ কৰি আহিছো।\n* মই য’তে থিয় হও তাৰ পৰাই লাইনটো আৰম্ভ হয় কাৰণ মই সদায় পুৱা ২.৩০ বজাতেই লাইন ধৰিব আহো।\n* তোক চাৰিও ফালৰ পৰা ঘেৰি পেলোৱা হৈছে। নিজকে কানুনৰ ওচৰত সমৰ্পণ কৰ। দুদিন জেইল খাটি আহিলেই ইলেকচন খেলিব পাৰিবি।\n* কানুনৰ হাত বৈদ্য দীঘল হয় সেয়ে লোকৰ বাৰীত আম জলফাই বগৰী চুৰ কৰিবলে যাওতে নবীনে সদায় থানাৰ পৰা কাৰোবাক লৈ যায়।\n* মই গীতাৰ ওপৰত হাত থৈ কচম খাইছোঁ যে মই যি ক’ম সঁচাই ক’ম সঁচাৰ বাহিৰে একো নকওঁ আৰু সঁচা কথাটো হ’ল যে মই সঁচা কৈয়ে পোৱা নাই আজিলৈকে।\n* জ্বলি যোৱা খিনিক জুই আৰু নুমাই যোৱা খিনি ছাই বুলি কয়, যি ছাইৰ পৰাই মিঠাতেলৰ সতে মিলি বাৰুদ বনে তাক তাক ফাঁকুৱাৰ দিনা মুখত ৰং হিচাপে লগালে বহুত ধুলেও নেৰোৱা হয়।\n* যি টো মই কওঁ সেইটো মই কৰোঁ আৰু যিটো মই নকও সেইটো মই জৰুৰ কৰো। তাৰমানে নকৰা কাম একো নায়েই। সৰুতে ‘ নোৱাৰো কথাটি হেৰা বেয়া কথা বৰ’ টো খুব পঢ়িছিল যেন পাওঁ।\n* বটচা তোৰ জান লবা নেকি ঔ। যোৱা পলিঅ’ খুৱাই আনা, চিটা দিয়াই আনা।\n* মই মোৰ বংশৰ প্ৰথম ল’ৰা হ’ম যি লন্ডনত গৈ ফুলশয্যা নিশা যাপন কৰিম। তাকো যদিহে পাচৰ্পট ভিজা সময় মতে পাও।\n* মোৰ কৰণ অৰ্জুন আহিব অ, মোৰ কৰণ অৰ্জুন আহিব আৰু সোলা দাঁতেৰে খাব পৰাকৈ মলাইচম চম আনিব।\n* এটা মহ, মাথো এটা মহে চাল্লা মানুহক আঠুৱা তৰিবলে, লিকুইড জলাবলে বাধ্য কৰাই দিয়ে, মাত্ৰ এটা মহে। ইফালে লেদিজ মহে কামুৰিলেতো ডাইৰেক্ট মেলেৰিয়াই।\n* মই তোমাক পাহৰি যাম সেয়ে হবই নোৱাৰে আৰু তুমি মোক পাহৰি যাবা সেয়া মই হ’বলে নিদিওঁ কাৰণ মই সৰুৰে পৰাই ব্ৰেন’লিয়া আৰু ব্ৰাহ্মী শাকৰ জোল খাই আহিছোঁ।\n* ৰাতি পুৱাই গ’ল মামু , যোৱা মোক চাহ এবাতি দি বাহি চোতাল সাৰা গৈ।\n* এই চৰ্কিট যাদুৰ জাপ্পিতো দে না পথাৰলে যাব লাগে হাল লৈ।\n* কি ভায় হাল তুমি চলালে গৰু হালে কি কৰি থাকিব ?\n* মুগেম্ব খুছ হৈ গ’ল। কিয়নো শাহু বুঢ়ী নিজৰ ঘৰলে গ’ল।\n* কিমান মানুহ আছিল ? ….চৰকাৰ মই মাছে মঙহে ফ্ৰী খানা দেখি দকছি খাওতে হিচাপ কৰিবলৈকে নহ’ল L\n* এতিয়া তোৰ কি হ’ব ক’লাই ? চৰকাৰ কিটো হ’ব আৰু হয় বদহজমী নহয় গেছ হ’ব।\n* হৌলি কেতিয়া ,কেতিয়া আছে হৌলি। চৰকাৰ ২৭ মাৰ্চ বুধবাৰে।\n* বাসন্তি এই কুকুৰ কেইটাৰ আগত নানাচিবা… দি ৱাই বিহুৰাণী চলি আছে ডাইৰেক্ট তাতেহে নাচিবা দেই।\n* এই বন্ধুত্ব আমি কেতিয়াও নেৰোঁ। জান দি দিম কিন্তু লগ কেতিয়াও নেৰোঁ। যদিহে বিয়াৰ পিছত তেও পাৰ্মিচন দিয়ে সন্ধিয়া ওলাই আহিবলে।\n* কুকুৰ কমিনা মই তোৰ তেজ পি খাই পেলাম। কাৰণ মোৰ তেজত হিমগ্লবিন কমি আছে।\n* আহ্‌হা.. মই ইংৰাজৰ দিনৰেই জেইলৰ , পিছে ৰিটায়াৰমেন্ট লোৱা দিন ধৰি আজি লৈকে পেঞ্চন অফিচলৈকে তাঁত বাটিয়েই কৰি আছো।\n* আধা ইফালে যোৱা আধা সিফালে যোৱা বাকী যি আছা পেঞ্চন অফিছৰ পৰা খবৰ এটা কৰি আহা।\n* জীৱন তো জীয়াই থকাৰ মাথো দুটাই উপাই\nএটা ৰ্গালফ্ৰেন্দ নপতাৰ দুখত মদ খা নাইবা গাৰ্লফেন্দে লুটি পুতি লাথ মাৰি যোৱাৰ দুখত মদ খা।\n* জীৱনটো হৈছে এটা ৰেছ, যদি তুমি যোৰেৰে দৌৰি নোযোৱা তেনেহ’লে তুমি হৈ ৰ’বা এটা ভঙা আন্দা। কিন্তু কথা হ’ল দৌৰোতে উজুতি খাই পৰিলে হচপিতেল কোনে নিব ? ১০৮ কোনে মাতিব ? ১০৮ মাতিলেই যেনিবা, টাইমত আহি নাপালে কি হ’ব ?\n* মই তোমাৰ সন্তানৰ মা হ’ব ওলাইছোঁ। ভাল হৈছে ডাঙৰ হ’লে স্কুললৈও তুমিয়েই নিবা মোৰ অফিছ থাকে।\n* এক চুটকি সেন্দুৰৰ মুল্য তুমি কি জানিবা ৰমেশ কাইটি। তোমাৰ চটাই পাখৰি তিৰিয়ে মাৰ্কেট ডাউন হোৱাৰ ভয়ত টো সেন্দুৰেই নলগাই।\n* য়ে জুই কুৰা যে বুকুত জ্বলিছে , গোটেই দুনীয়াত লগাই দিম , যদি তোৰ আনৰ সতে বিয়া হয় তোৰ বিয়াৰ খানাৰ চৌকাত জুই লগাই দিম। বাপেৰক কৈ খানা বনোৱাৰ কন্ট্ৰেকটো দিবি দেই। মানে নতুন বিজিনেছ আৰম্ভ কৰিছোঁ ট’।\n* দ্ৰৌপদী অকল তোৰেই নহয়। আমিও শ্বেয়াৰ হল্ডাৰ হয়।\n* মোৰ ওচৰত গাড়ী আছে বঙলা আছে বেংক বেলেন্স আছে তোৰ ওচৰত কি আছে ? মোৰ ওচৰত অসমীয়া কথা বতৰা আছে।\n( ৰসৰ খোৰাক যোগোৱাই একমাত্ৰ উদ্দেশ্য ভুল ভ্ৰান্তি হ’লে মাফ কৰে যেন। )\n← ৰহঘৰাঃ (১) জেতুলীপকাৰ পাতৰ পৰা (-দিগন্ত বৰা)\nমেডিকেল কলেজৰ হাঁহি চকুলো- ২৪ (দীপুল হালৈ) →\nBiiiiiirat val lagil…!!\nAgalai aru pam buli axa thakil.