কবিতা আৰু যৌনতা (টুনুজ্যোতি গগৈ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nকবিতা আৰু যৌনতা (টুনুজ্যোতি গগৈ)\nকবিতা আৰু যৌনতা\nবিশ্ববিদ্যালয়ৰ দিনৰে চিনাকি এগৰাকী বাইদেৱে এইকেইদিন বিশেষভাৱে চৰ্চিত নীলিম কুমাৰৰ এটা কবিতা সম্পৰ্কত আমাৰ মতামত বিচৰাত আমি ভবা কথাখিনি তেওঁক ‘মুখপুথি’ৰ ‘ভিতৰুৱা জপা’তে জনাইছিলো৷ এতিয়া ভাবিছো, শুচিবায়ুগ্ৰস্ততাৰ পৰা মুক্ত হৈ কবিতাত যৌনতা সম্পৰ্কীয় কিছু কথা ৰাজহুৱাভাৱেই কোৱা যাওক৷ নীলিম কুমাৰে ক’ৰবাত কৈছিল [বোধহয় ‘কথা গুৱাহাটী’ত], প্ৰেম হ’ল এখন মুখা আৰু ইয়াৰ মুখখন হ’ল যৌনতা৷ প্ৰেমতকৈ যৌনতা বহু বেছি গুণে শক্তিশালী বাবেই মানুহে প্ৰেমৰ মুখা পিন্ধি মানুহৰ লগত সম্পৰ্ক গঢ়ে৷ আচল মুখখন লৈ সম্পৰ্ক গঢ়িলে সমাজে চিঞৰ-বাখৰ আৰম্ভ কৰে৷ আচৰিত কথা এয়াই– যৌনতাৰ বন্দনালৈ যিখন সমাজে ভয় কৰে, সেই সমাজখন যৌনতাৰে সৃষ্টি!! নীলিম কুমাৰে যি অৰ্থতেই এই কথাষাৰ নকওক লাগে, এয়া সঁচা যে বিশ্ব সাহিত্য বা অসমীয়া সাহিত্যত যৌনতাক লৈ বহু যুগৰে পৰা ‘চিঞৰ-বাখৰ’ [চৰ্চা] হৈ আহিছে৷\nপৌৰাণিক অসমীয়া সাহিত্য অধ্যয়ন কৰিলে পাওঁ যে পীতাম্বৰৰ ‘ঊষা-পৰিণয়’, অনন্ত কন্দলিৰৰ ‘কুমৰ হৰণ’ আদি কাব্যত যৌনতাৰ বৰ্ণনা আছে৷ সেয়ে পীতাম্বৰক পৰৱৰ্তী কালৰ নৱ বৈষ্ঞৱ ধৰ্মৰ প্ৰচাৰক শংকৰদেৱে ‘শাক্ত কামসিক’ কবি বুলি সমালোচনা কৰিছিল৷ লক্ষ্যণীয় যে পীতাম্বৰৰ সৃষ্টিৰ উদ্দেশ্য মূলতঃ কাব্য-ৰস আৰু লৌকিক ৰুচিৰ জৰিয়তে কাব্যমোদীৰ মনোৰঞ্জনহে আছিল, শংকৰদেৱৰ দৰে ধৰ্ম-পথৰ সন্ধান নাছিল৷ কিন্তু, পীতাম্বৰৰ নিৰ্মম সমালোচক শংকৰদেৱো সমালোচিত হ’ল ‘কীৰ্তন’ৰ ‘হৰমোহন’ আৰু ‘ৰাসলীলা’ অধ্যায় দুটিৰ বাবে৷ আধুনিক অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠাপক হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ মতে, ‘কীৰ্তন জোনত ‘হৰমোহন’ আৰু ‘ৰাসলীলা’ দুডোখৰ বৰ ডাঙৰ চেকা৷’ সেইদৰে, আধুনিক যুগৰ গণেশ গগৈ, যতীন্দ্ৰনাথ দুৱাৰৰ দৰে কবিও এসময়ত ইন্দ্ৰিয় বিলাসী কবি বুলি সমালোচিত হৈছিল৷ শিক্ষিত সমাজে গণেশ গগৈৰ কবিতা পঢ়োতাসকলক নষ্ট চৰিত্ৰৰ মানুহ বুলি নিন্দা কৰাৰ পৰিৱেশ এটাই সৃষ্টি হোৱাৰ সময়ত তৰুণ-তৰুণীসকলে লুকাই-চুৰিকৈ তেওঁৰ কবিতা পঢ়িব লগা হৈছিল৷\nকিন্তু, ইয়াৰ পৰৱৰ্তী কালত দেৱকান্ত বৰুৱাই মুকলিকৈয়ে আনলৈ বিয়া হৈ যাব বিচৰা প্ৰেয়সীক বিয়াৰ দহ দিন পূৰ্বে মাজনিশা কলঙৰ পাৰলৈ, অভিসাৰ কৰিবলৈ, নিমন্ত্ৰণ জনালে৷ নিঃসন্দেহ যে পাপ-পূণ্য সম্পৰ্কীয় তৎকালীন স্থিৰ আৰু শীতল সামাজিক ধাৰণাবোৰত দেৱকান্তৰ প্ৰেম সম্পৰ্কীয় ধাৰণাই এক ভূমিকম্পৰেই সৃষ্টি কৰিলে৷ সামাজিক নীতি-নিয়মৰ লেটাত ক্ৰমে আবদ্ধ হ’বলৈ বিচৰা প্ৰেয়সীক নীতিৰ উদ্ধত থাকিব বিচৰা কবিয়ে কৈছেঃ ‘মোৰ অহংকাৰ/ প্ৰথম জগালোঁ ময়ে তন্দ্ৰালসা/ গাভৰুক মনোৰমা!/ হিয়াৰ তোমাৰ৷’ লক্ষ্যণীয় যে শিক্ষিত সমাজৰ দ্বাৰা নিন্দিত গণেশ গগৈ বা যতীন দুৱৰাই কেৱল এগৰাকী প্ৰেমিকাৰ বিৰহকেহ কাব্যজীৱনৰ সৰ্বস্ব কৰি লৈছিল৷\nকুকুৰা অ’ কুকুৰা অজাতি কুকুৰা\nভুকুৱাই মাৰিম তোক৷\nৰাতি নৌপুৱাতেই কিয় ডাক দিলি\nধনে এৰি গ’ল মোক৷\nএসময়ত অসমৰ কৃষিজীৱী গ্ৰাম্য সমাজৰ নাৰীসকল বহু পৰিমাণে স্বাধীন আৰু সংস্কাৰমুক্ত আছিল৷ অসমৰ চহা নাৰীয়ে বিহুনামৰ জৰিয়তে বিভিন্ন উপমাৰ সহায়ত পুৰুষৰ দেহ সৌষ্ঠৱ বৰ্ণনা কৰাই নহয়, সমাজৰ নিয়ম ভাঙি প্ৰেমাস্পদৰে অবৈধ অভিসাৰত লিপ্ত হোৱাৰ কথাও সদম্ভে ঘোষণা কৰি গৈছে৷ কালক্ৰমত এই চহা নাৰী [লগতে পুৰুষ]সকলক এচাম জাত্যভিমানীয়ে সংস্কাৰৰ শিকলিৰে বান্ধি-কুন্ধি থ’ব খুজিছিল বাবেই বিহুনামত ফুটি উঠিছিল প্ৰতিবাদী সুৰ–‘তোৰো মনে গ’লে, মোৰো মনে গ’লে, কি কৰিব অজাতি কুলে?’\nইংৰাজ আগমনৰ পাছত অসমত আধুনিক শিক্ষাৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰ হ’লেও বিহুনামত উল্লিখিত ‘অজাতি কুল’ অৰ্থাৎ তথাকথিত উচ্চবৰ্গৰ অসমীয়া নাৰীসকল কিন্তু সংস্কাৰৰ লেটাতে আৱদ্ধ হৈ থাকিল৷ পাশ্চত্য সাহিত্যৰ প্ৰভাৱত অসমীয়া সাহিত্যত নৱন্যাস আন্দোলনৰ সূচনা হ’লঃ ‘জোনাকী যুগ’ৰ চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাই ‘মাধুৰী’ক লৈ, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই ‘মালতী’ক লৈ মহা উৎসাহেৰে প্ৰেমৰ কবিতা লিখিলে, কিন্তু তেওঁলোকৰ সমসাময়িক কবি নলিনীবালা দেৱীক জানো কোনোবা পুৰুষক লৈ কবিতা লেখিবৰ বাবে তৎকালীন সমাজ আৰু পৰিৱেশে উৎসাহ বা সাহস যোগালে? অকালতে স্বামী হেৰুওৱা নলিনীবালা দেৱীয়ে তেওঁৰ আত্মিক বা দৈহিক অনুৰাগক হেঁচা মাৰি থৈ ভাৰতীয় দৰ্শনৰ জন্মান্তৰবাদ, কৰ্মফলবাদৰ শৰণাপন্ন হ’বলৈ বাধ্য হ’ল৷ নলিনীবালাই জীয়াই থকাৰ সাহস আৰু প্ৰেৰণা ‘ভগৱান’ৰ ওচৰত বিচৰাৰ বাদে অন্য কোনো উপায় নাছিল –‘নেজানো একোকে মই, উৱাদিহ নাপাওঁ বাটৰ, তুমিয়েই হ’বা মোৰ, অসীমৰ চিৰ লগৰীয়া’৷\nপশ্চিমীয়া আধুনিকতাই ৰহনাই যোৱা পৰম্পৰাগত অসমীয়া সমাজত পুৰুষ এজনে নাৰী এগৰাকীৰ প্ৰতি আৰ্কষিত হৈ সেয়া কবিতাৰে মুক্ত কন্ঠে ঘোষণা কৰাটো সহজ হৈ উঠিলেও সংস্কাৰৰ পিঞ্জৰাতে আৱদ্ধ হৈ থকা নাৰীয়ে তেনে কৰাটো অসম্ভৱ আৰু অকল্পনীয় আছিল৷ সেয়ে সৌসিদিনালৈকে আধুনিক শিক্ষাৰে শিক্ষিত কোনো মহিলা কবিয়ে পুৰুষৰ প্ৰতি হৃদয়ত উদগম হোৱা অনুৰাগক লৈ কবিতা লিখা পৰিলক্ষিত নহৈছিল, একালৰ চহা অসমীয়া নাৰীৰ দৰে দৈহিক দাবীৰ বিষয়ে মুকলিকৈ কোৱাটো দূৰৈৰ কথা৷\nআধুনিক শিক্ষিত সমােজ যতীন দুৱৰা, গণেশ গগৈ আদিৰ দৰে কবিক ইন্দ্ৰিয় বিলাসী কবি বুলি সমালোচনা কৰিলেও তেওঁলোকৰ কবিতা আপোন মহিমাৰে উজলি থাকিল৷ পৰৱৰ্তী কালত দেৱকান্ত বৰুৱাই যেতিয়া বিয়াৰ দহদিনৰ পূৰ্বে প্ৰেয়সীক মাজনিশা অভিসাৰৰ বাবে কলংপাৰলৈ আমন্ত্ৰণ জনাই কবিতা লেখিলে, তেতিয়া শিক্ষিত অসমীয়া মধ্যবিত্ত পাঠকসমাজ মনে মনে থাকিবনে? সেই শুচিবায়ুগ্ৰস্ত তথাকথিত শিক্ষিত পাঠকচামে দেৱকান্তকো পাপী আৰু ব্যভিচাৰী বুলি ৰক্ষণশীল নৈতিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা গালি-গালাজ কৰাৰ কথা ক’ৰবাত পঢ়িছো৷ কিন্তু, সমাজবিজ্ঞানৰ আলোকত পৰ্যবেক্ষণ কৰিলে এয়া পৰিষ্কাৰ হয় যে দেৱকান্তই অসমীয়া প্ৰেমৰ কবিতাত প্ৰচলিত হৈ অহা ৰহস্যবাদী বা ভগবতমুখী ঢাকোন গুচাই মুকলি ভাষাৰেই দৈহিক কামনা-বাসনাৰ জয়গান গোৱাটো তেওঁৰ ব্যক্তিগত চৰিত্ৰৰ বৈশিষ্ট্য নাছিল, এখন আধুনিকমুখী সমাজৰ বৈশিষ্ট্যহে আছিল৷ কোনোবা এজন সমালোচকে যথাৰ্থ ভাবেই কৈছিল যে কবিতাত এটা নতুন ধাৰা প্ৰবৰ্তন কৰাটো প্ৰয়োজন হৈ পৰিছে, যি ধাৰাটোৰ মূল কথা হ’ব exaltation of the body…৷ বহু যুগৰ পূৰ্বেই ইউৰোপীয় সাহিত্যই ভাৱ আৰু লিৰিকত বিৰক্ত হৈ এনে কবিতা বিচাৰিছিল, যি কবিতাই প্ৰচলিত ভণ্ডামি এৰি তাৰ মানুহৰ হৃদয়ৰ অকাট্য সঁচাকহে স্বীকাৰ কৰিব, যি Sensualityক পাপ বা অপৰাধ বুলি নাভাবি মানুহৰ সকলো ধৰ্মৰ ওপৰৰ স্বভাৱধৰ্ম বুলি ভাবিব৷\nসন্দেহ নাই, এই আধুনিকমুখী অসমীয়া সমাজখনে অসমীয়া কবিতাত ধীৰে ধীৰে প্ৰৱেশ কৰা মানুহৰ চিৰন্তন প্ৰবৃত্তি যৌনতাক সহজভাৱেই গ্ৰহণ কৰিব ধৰিলে৷ ফলত নৱকান্ত বৰুৱাৰ দৰে অগ্ৰণী কবিৰ কবিতাত ‘ই যে প্ৰৌঢ়া ৰমণীৰ ৰমণ বিলাস, অনভিজ্ঞ কিশোৰৰ সৈতে’ জাতীয় বাক্যংশও উপলব্ধ হ’ল৷ ‘ৰামধেনু যুগ’ৰ হোমেন বৰগোহাঞিকে ধৰি কেইবাজনো বিশিষ্ট কবিৰ কবিতাত যৌনতাৰ বিভিন্ন অনুষংগ এক নিৰ্দিষ্ট পৰিসীমালৈকে সুলভ হৈ পৰিল৷\nঅসমীয়া কাব্য সাহিত্যৰ ইতিহাসত দেৱকান্ত বৰুৱাই দৈহিক কামনা-বাসনাৰ জয়গান গাই পাপ-পূুণ্য সম্পৰ্কীয় তৎকালীন ৰক্ষণশীল ধাৰণাবোৰত যি ভূমিকম্পৰ সৃষ্টি কৰিছিল, তাতোকৈ এক শক্তিশালী ভূমিকম্পলৈ আমি ৰ’ব লগা হ’ল বহু বছৰ৷ সেই ভূমিকম্প সৃষ্টি কৰিলে সাম্প্ৰতিক অসমৰ জনপ্ৰিয় কবি নীলিম কুমাৰে, তেওঁৰ বহু চৰ্চিত আৰু বহু বিতৰ্কিত ‘অপ্ৰজনন’ কবিতাটিৰে৷ ‘অপ্ৰজনন’ কবিতাটিৰ শিল্পগুণ কেনে পৰ্যায়ৰ বা কবিতাটি তেওঁ কি উদ্দেশ্যৰে লিখিছিল, সেয়া অন্য এক আলোচনাৰ বিষয় ৷ কিন্তু, এই কবিতাটিক লৈ চৰ্চা আৰু বিতৰ্ক এতিয়াও মাজে-সময়ে প্ৰত্যক্ষ কৰো৷ ‘অপ্ৰজনন’ সৃষ্টিৰ পাছৰে পৰা অৰ্থাৎ নবৈ দশকৰ শেষলৈ অসমীয়া কবিতাত যৌনমুক্তিৰ বিস্ফোৰণ ঘটিল বুলিয়েই ক’ব পাৰি৷ সন্দেহ নাই যে বিশ্বায়ন, উদাৰ অৰ্থনীতি, ম’বাইল, কেবল টিভি, ইণ্টাৰনেট আদিয়ে আমাৰ সামাজিক আৰু ব্যক্তিগত জীৱনলৈ এক অভাৱনীয় পৰিৱৰ্তন কঢ়িয়াই আনিলে৷ সলনি হ’ল পুৰাতন মূল্যবোধ, সলনি হ’ল কেতবোৰ ধ্যান-ধাৰণাও৷ ঘূণেধৰা ৰাজনীতি, ধৰ্মীয় ভণ্ডামি, অৰ্থহীন সংস্কাৰ আদিৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰিবলৈ বহুতে কবিতাকে অস্ত্ৰ হিচাবে গ্ৰহণ কৰিলে৷ সবাতোকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল, অসমৰ মহিলা কবিসকলেও এই পৰিৱৰ্তিত সামাজিক প্ৰেক্ষাপটত নিজৰ আত্মিক বা দৈহিক অনুৰাগক নিঃসংকোচে প্ৰকাশ কৰিবলৈ সাহস আহৰণ কৰিলে৷ [‘ৰামধেনু যুগ’ বা তাৰ পৰৱৰ্তী কালত নৱকান্ত বৰুৱা, নীলমণি ফুকন, হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ সমকক্ষ এগৰাকীও মহিলা কবি অসমত সৃষ্টি নোহোৱাৰ অন্তৰালত তৎকালীন স্থিৰ আৰু শীতল সামাজিক-সাংস্কৃতিক পৰিৱেশেই ক্ৰিয়া কৰিছিল নেকি, সেয়াও বিচাৰ্য বিষয়৷] দৃষ্টান্ত স্বৰূপে লুটফা হানুম চেলিমা বেগমৰ এটি কবিতাৰ কথা ক’ব পাৰো–‘মোৰতো কোনো দোষ নাই, হৃদয়ে সাজিব খোজে এটি ঘৰ, হৃদয়ে ৰুব খোজে এজোপা গছ, হৃদয়ে কটাব খোজে এটি নিশা, কজলা পানীৰ নদীখনৰ পাৰতে, আচলতে কিজানি মোৰ হৃদয়ে, তিতিয়েই থাকিবলৈ বিচাৰে, নদীখনৰ বুকুৰ আন্ধাৰতে৷’ ঈষৎ কাৰুণ্যৰ মাজেৰে হ’লেও কবিয়ে ইয়াত দেহজ তৃষ্ঞাই ব্যক্ত কৰিছে৷ কাব্য নিৰ্মিতিৰ ক্ষেত্ৰত অদ্যপি পৰিপক্কতা অৰ্জন কৰিব নোৱাৰিলেও মণিকুন্তলা ভট্টাচাৰ্যৰ কবিতাৰ বিষয়বস্তুৱে কিন্তু অসমীয়া কাব্য সাহিত্যত নতুনত্বৰ সূচনা কৰিছিল–‘তথাপি চিত্ হৈ পৰি, মুদি দিলো দুচকু, জানো, পুৰুষ মানেই নাঙলৰ ফাল৷’\nনীলিম কুমাৰৰ কবিতাত ৰুবী গুপ্তাৰ অন্তৰ্বাসে প্ৰতীকি ৰূপ লৈ প্ৰৱেশ কৰাৰ বাবে যিসকল অসমীয়া শিক্ষিত পাঠকে ভাৰতীয় সনাতন মূল্যবোধৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছে, তেখেতসকলে শেহতীয়া ইংৰাজী কবিতাসমূহ নালাগে, আমাৰ সমাজ-সংস্কৃতিৰ সৈতে নিকট সাদৃশ্য থকা বাংলা ভাষাৰ শেহতীয়া কবিতাবোৰ পঢ়ি উঠিয়েই হয়তো পৰাচিত হ’ব লাগিব বুলি ভাবিব৷ কাৰণ, অসমীয়া কবিতাত শেহতীয়াকৈ যৌনমুক্তিৰ বিস্ফোৰণ ঘটা পৰিলক্ষিত হ’লেও এই বিস্ফোৰণৰ তীব্ৰতা আধুনিক বাংলা কবিতাত সংঘটিত যৌনমুক্তিৰ বিস্ফোৰণৰ তীব্ৰতাতকৈ বহুগুণে কম৷ অসমীয়া কবিতাত যৌনতাই প্ৰকৃতাৰ্থত শিল্পগুণ লাভ কৰিছে নে নাই, সেই আলোচনা পাছলৈ থৈ এতিয়া কেৱল কওঁ যে অসমীয়া কবিতাত নাৰীৰ অন্তৰ্বাসহে প্ৰৱেশ কৰিছে, আধুনিক বাংলা কবিতাত নৰ-নাৰীৰ গোপনাংগ, মৈথুনৰ প্ৰসংগ আদিও শিল্পমণ্ডিত ৰূপ লৈ প্ৰৱেশ কৰিছে৷ যোৱা দুবছৰমান বাংলা ভাষাৰ নতুন প্ৰজন্মৰ কেইবা গৰাকীও জনপ্ৰিয় কবিৰ বহুসংখ্যক কবিতা পঢ়ি আমি অনুভৱ কৰিছো যৌনতাৰ অন্য এক শৈল্পিক স্বাদ৷ বহু আধুনিক বাংলা কবিৰ বাবে যৌনতা হ’ল আত্ম উন্মোচন আৰু আত্ম জিজ্ঞাসাৰ পথ৷ তেওঁলোকৰ বাবে যৌনতাৰ স্থান কেৱল দেহত নহয়, মেধাতো৷\nঅসমীয়া কবিতাত যৌনাংগৰ প্ৰতিশব্দ[প্ৰতীক]ৰূপে নাঙল, পৃথিৱী, পাহাৰ আদিৰ দৰে শব্দহে ব্যৱহাৰ হোৱা পৰিলক্ষিত হয়৷ বাংলা কবিতাত দেখিছো, আকাৰগত সাদৃশ্যক লৈয়ে পুৰুষাংগৰ প্ৰতিশব্দৰূপে ৰিভলভাৰ, কলম, মিচাইল, জ্বলন্ত মমবাতি, দুই বেটেৰীৰ টৰ্চ, বেটবল আদি বহুলভাৱে ব্যৱহৃত হৈছে৷ এই প্ৰতিশব্দসমূহৰ ভিতৰত আকৌ কলমৰ ব্যৱহাৰ সকলোতকৈ বেছি৷ এটি উদাহৰণঃ ‘কেউ তো মাজা তুলে ঢোকাল ঘুর পাকে, কেউ বা চুপাচুপি…কলমখানি খাসা [স্বাগতা দাসগুপ্ত] সেইদৰে নাৰীৰ যোনিক তুলনা কৰা হয় চেৰাপুঞ্জিৰ সৈতে–‘তিনি এক বৃষ্টির দেবতা, মাঝেমধ্যে আমার ঘরে আসেন, তাঁর আঙুল থাকে, চেৰাপুঞ্জির মেঘ নামে ঘরে৷’ [অদিতি বসুরায়]৷ নাৰীৰ স্তনে কবিতাত প্ৰতীক ৰূপ লৈছে এইদৰে–‘টাইট টাইট বউঝিরা আরও দুটো করে কচুরির অৰ্ডার দেয়৷’ [যশোধরা রায়চৌধুরী] নাৰীদেহৰ প্ৰতিশব্দ ৰূপে ব্যৱহৃত হৈছে ‘মাল’, ‘ৰঙ্গিলা’ আদি শব্দ৷ অধিক কি–বাংলা কবিতাত নিঃসংকোচে উচ্চাৰিত হৈছে মৈথুন-মুহূৰ্তৰ শব্দও–‘ঠাপাও বাবু, ঠাপাও আরও গভীর রসে নামি…’ [স্বাগতা দাসগুপ্ত]৷\nআধুনিক বাংলা কবিতাত উপলব্ধ যৌনতাৰ বিষয়ে আৰু কিছু কথা আলোচনা কৰিব বিচাৰিছো, যাতে আমাৰ একাংশ সদাশয় পাঠকে চুবুৰীয়া ৰাজ্যখনৰ কবিতাৰ শেহতীয়া গতিধাৰা সম্পৰ্কে এক থুলমূল ধাৰণা কৰিব পাৰে৷ এইখিনিতে এটা প্ৰশ্ন স্বাভাৱিকতে উঠিব পাৰে, সম্প্ৰতি সমগ্ৰ বিশ্বৰ সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰখন স্থ²ল অৱসৰ বিনোদন আৰু ভোগমত্ততাৰ মাধ্যমলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱাৰ সময়ত সাম্ৰাজ্যবাদৰ বোকোচাত উঠি অহা বিশ্বায়নে নৱ প্ৰজন্মৰ বাংলা কবিসকলকো বজাৰমুখী আৰু ভোগবাদী কৰি তুলিছে নেকি? এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিব পাৰি আন এটা প্ৰশ্নৰেঃ মানুহে সাধাৰণতে অশ্লীল বা অবাচ্য কেতিয়া উচ্চাৰণ কৰে? নিঃসন্দেহে খং আৰু ক্ষোভত, কেতিয়াবাহে আনন্দ আৰু আৱেগত৷ সৌদিনালৈকে বাওঁপন্থী চৰকাৰৰ ছত্ৰছায়াত থকা পশ্চিমবংগৰ একাংশ জনগণৰ চিন্তা-চেতনাত এতিয়াও সমাজবাদী আদৰ্শ সক্ৰিয় হৈ আছে আৰু এনে আদৰ্শৰ দ্বাৰা পৰোক্ষ বা প্ৰত্যক্ষভাৱে প্ৰভাৱান্বিত কিছুমান কবিৰ কবিতাত অবাচ্য অৰ্থাৎ স্লেং শব্দ খং, ক্ষোভ, হতাশা, নৈৰাশ্যৰ প্ৰতীক ৰূপেই উচ্চাৰিত হৈছে৷ হয়তো অশ্লীল শব্দ উচ্চাৰণেৰে স্বাধিকাৰৰ চৰম প্ৰকাশ সম্ভৱপৰ বুলি ভাবিয়েই অতনু ভট্টাচাৰ্যই স্থিতাৱস্থাৰ বিৰুদ্ধে এনেদৰে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰিছে–‘তুমি রাষ্ট তুমি যন্ত্ৰ ক্ষুরে ক্ষুরে পেন্নাম করি হে৷’ সেইদৰে মান্দাক্ৰান্তা সেনে বিপ্লৱী কবিৰ ভণ্ডামি উদঙাই দিছে এইদৰে–‘প্ৰতিষ্ঠানের বুক থেকে দুধ টানছ, প্ৰতিষ্ঠানের বুকেই আঘাত হানছ, বিপ্লৱী কবি বলছে তোমাকে পাবলিক, আসলে তো তুমি আগপাশতলা, বানচোদ৷’\nপুৰুষসকলে ইমানদিনে নাৰী দেহক পণ্য হিচাবেই ব্যৱহাৰ কৰি আহিছিল৷ পুৰুষপ্ৰাধন্য সমাজৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰিবলৈ বা নাৰীৰ স্বাধিকাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ নাৰীয়ে কবিতাত যৌনতাকে হাতিয়াৰ কৰি লৈছে–‘তোমার সব মাতাব্বৰি উলটে রেখে দেব৷ ওই সময় বুঝেছ তো এমন খাটাব, না/ কুত্তার মতো জিভে দিয়ে ঘাম ঝরাব তোমাৰ৷’ [স্বাগতা দাসগুপ্তা] যুগে যুগে নাৰীদেহ পুৰুষৰ ক্ৰীড়নক হৈ আহিলেও আধুনিক নাৰীয়ে পুৰুষদেহক ক্ৰীড়নক হিচাবে ভাবি মৈথুনৰ মুহূৰ্তত পুৰুষৰ ঘাম বাহিৰ কৰি দিম বুলি কোৱাটোৱে নাৰীস্বভাৱৰ প্ৰচলিত ধাৰণাটোৱেই ওলট-পালট কৰি দিলে৷\nআমাৰ অসমীয়া কবিসকলে যৌনতাক প্ৰতিবাদৰ ভাষা হিচাবে ব্যৱহাৰ কৰি সাৰ্থক কবিতা লিখা অদ্যপি চকুত পৰা নাই৷ বহু অসমীয়া কবিৰ কবিতালৈ যৌনতা আহিছে, কিন্তু সেই যৌনতা বহু পৰিমাণে স্থুল আৰু ভোগবাদৰ বাৰ্তাবাহক৷\n‘জোনাকী যুগ’ৰ পৰৱৰ্তী অসমীয়া কবিসকল পুৰণি ঐতিহ্যৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাশীল আছিল যদিও তেওঁলোকক কেতবোৰ যুগান্তকাৰী সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক পৰিৱৰ্তনে প্ৰভাৱান্বিত কৰিছিল৷ ভৱানন্দ দত্তৰ মতে–‘গোটেই অসমীয়া সমাজখনক তেওঁলোকে পুৰণি নানা কু-সংস্কাৰৰ পৰা মুক্ত কৰি উদাৰনৈতিক মানৱতাৰ ভেটিত গঢ়ি তুলিবলৈ বিচাৰিছিল [অসমীয়া কবিতাৰ কাহিনী]’৷ কুৰি শতিকাৰ চল্লিশৰ দশকৰ পৰা অসমীয়া কবিতাই আধুনিকতাৰ নতুন অনুশীলন আৰম্ভ কৰিছিল৷ ভাৰতীয় সমাজ জীৱনত মহাযুদ্ধৰ বাতাবৰণ আৰু স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ বিভিন্ন ঘটনাৰাজিয়ে মানুহৰ মন-মানসিকতাৰ আমূল পৰিৱৰ্তন ঘটোৱাত পৰম্পৰাগত মূল্যবোধৰ ওপৰত আস্থা হেৰুৱাই কবিসকলে ৰোমান্টিক ভাৱ-অনুভূতিৰ পৰা অাঁতৰি আহি সামাজিক বাস্তৱতাক অঁাকোৱালি লৈছিল৷ এই সময়ছোৱাৰ অসমীয়া প্ৰগতিশীল কবিসকলে কয়লাখনিৰ বনুৱা, বেশ্যা, অৱস দেহৰ ৰিক্সাৱালা, মগনীয়া, কুলি আদিক কবিতাত সামৰি ল’লে৷ ধীৰেন দত্ত [কাঠমিস্ত্ৰীৰ ঘৰ], কমল নাৰায়ণ দেৱ, চক্ৰেশ্বৰ ভট্টাচাৰ্য [মাথোন এখন নোট], ভৱানন্দ দত্ত [ৰাজপথ], অমূল্য বৰুৱা [বেশ্যা], ৰাম গগৈ, কেশৱ মহন্ত আদি কবিকণ্ঠ শোষণ-বঞ্চনা-বৈষম্য আদিৰ বিৰুদ্ধে সোচ্চাৰ হৈ উঠিল৷ সন্দেহ নাই, আধুনিক অসমীয়া কবিতাৰ লগতে সাহিত্যৰ অন্যান্য শাখাৰ পূৰ্ণ বিকাশ ঘটে ‘ৰামধেনু যুগত’৷ এই যুগৰ সাহিত্যৰ প্ৰধানতঃ দুটা ধাৰা আছিল– এটা প্ৰগতিমুখী আৰু আনটো হৃদয়মুখী৷ ‘ৰামধেনু যুগ’ৰ উত্তৰ কালতো সমাজমুখী কাব্য ধাৰাৰ এটা নতুন অভু্যদয় হোৱাৰ কথা ‘অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী [ষষ্ঠ খণ্ড]’ত কবীন ফুকনে উল্লেখ কৰিছে৷ এই সময়ছোৱাৰ কবিসকলে আধুনিক অসমীয়া কবিতাৰ সূচনা কালৰ ভৱানন্দ দত্ত, অমুল্য বৰুৱা আদি প্ৰগতিশীল কবিসকলৰ সমাজ সচেতন দৃষ্টিভংগীক আদৰি লৈ কবিতা সৃষ্টিত মনোযোগ দিলে৷ স্বৰাজোত্তৰ কালৰ আমাৰ সমাজৰ শোষিত-তোষিত-বঞ্চিত মানুহৰ কৰুণ চিঞৰটো এওঁলোকৰ কবিতাত প্ৰতিধ্বনিত হৈছিল৷ সত্তৰ দশকৰ পৰা নবৈ দশকৰ শেষলৈকে, অন্য অৰ্থত মধ্যম আন্দোলনৰ পৰা আলফাৰ উত্থানলৈকে অসমীয়া কবিতাত প্ৰতিবাদৰ সুৰ চকুত লগাকৈ পৰিলক্ষিত হৈছিল যদিও লাহে লাহে সেই সুৰ স্তিমিত হৈ আহিল৷ সমালোচক আনন্দ বৰমুদৈৰ ভাষাত অসমীয়া কাব্য ইতিহাসত সূচনা হ’ল ৰোমান্টিকতাৰ দ্বিতীয় Îজাঁৱাৰ৷ দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে এই সময়ছোৱাতে অসমীয়া কবিতালৈ বিপৰ্যয়ো নামি আহিল, অসমীয়া কবিতাৰ মানক লৈ সমালোচক আৰু কাব্য ৰসিকসকল উদ্বিগ্ন হৈ উঠিল, ‘কবিতা-অকবিতা’ জাতীয় দীঘল বিতৰ্কৰ সূচনা হ’ল৷ ইয়াৰ কাৰণ হিচাবে আমি স্থানান্তৰত উল্লেখ কৰিছোৱেই যে সমগ্ৰ বিশ্বৰ সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰখন স্থ²ল অৱসৰ বিনোদন আৰু ভোগমত্ততাৰ মাধ্যমলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱাৰ সময়ত, সাম্ৰাজ্যবাদৰ বোকোচাত উঠি অহা বিশ্বায়নে নৱ প্ৰজন্মৰ লেখকসকলক বজাৰমুখী আৰু ভোগবাদী কৰি তুলিছে৷ আঙুলিৰ মূৰত গণিব পৰা এমুঠিমান কবিক বাদ দি সৰহসংখ্যক কবিয়েই [হৰেকৃষ্ণ ডেকাদেৱৰ বক্তব্য ধাৰ কৰি ক’বলৈ গ’লে] ‘তুমি-মই’ৰ সংকীৰ্ণ বৃত্তত আবৰ্তিত হৈ আছেঃ য’ত সামাজিক দায়বদ্ধতা, মানৱিক মূল্যবোধ, গভীৰ অন্তৰ্দৃষ্টি আৰু সাৰ্থক কবিতা নিৰ্মিতিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সাধনা অনুপস্থিত৷ অনুকৰণ আৰু হনুকৰণপ্ৰিয়তাৰ কথা নক’লোৱেইবা৷ ‘তুমি-মই’ৰ সংকীৰ্ণ বৃত্তটোত আবত্তিত হৈ থকা কবিসকলৰ কবিতালৈ যৌনতা আহিছে এক তৰল দেহজ আৱেগ-অনুভূতিৰ মাধ্যম হৈহে, কোনো প্ৰতিবাদ বা মহিমামণ্ডিত শিল্পৰ মাধ্যম হৈ নহয়৷ কোনো এজন কবিৰ কাৰোবাৰ প্ৰতি কাম বাসনা জাগ্ৰত হৈছে আৰু সেয়া তেওঁ খাৰাংখাচভাৱে কবিতা[?]ৰে প্ৰকাশ কৰিছেঃ এই বিপজ্জনক ধাৰা অব্যাহত থাকিলে অসমীয়া কবিতাত যৌনতাই কেতিয়াও শিল্প ৰূপ নাপাব, ই বজাৰমুখী পণ্যই হৈ থাকিব৷\n← “অনুৰাগ” (-মৌচুমী বৰি)\nচাকৰ (পৰাগ পিংকু) →


অভিজ্ঞতাৰ সঁফুৰা .. Abhigotar Xofura: January 2016\nমোৰ বন্ধুজনো কম নহয়৷ কূটবুদ্ধিৰ ভঁড়াল৷\nএদিন কিবা এটা কামত সি আমাৰ দুয়োৰে বন্ধু দীপাংকৰলৈ ফোন কৰিলে| দীপাংকৰ খুব ডাঙৰ মানুহৰ ল'ৰা৷ ভেমটো অলপ বেলেগ ধৰণৰ৷ সহজে কাৰো ফোন নধৰে৷ মোৰ বন্ধুজনৰো ফোন নধৰিলে সি৷\n“মই কৈছিলো নহয়, সি তোৰ ফোন নধৰিব বুলি,” মই ক’লো৷\n“ৰ’বিচোন , আকৌ এবাৰ কৰি চাওঁ, দৰকাৰী কথা আছে কাৰণেহে কৰিছো, ” বুলি সি আকৌ দীপাংকৰক ফোন লগালে৷ ফোন বাজি থাকিল কিন্তু সি নধৰিলে৷\nমুখেৰে অশ্লীল গালি এটা ওলালেই বন্ধুজনৰ৷ তাৰপাছত একো নকৈ আকৌ ফোন কৰিলে, কিন্তু ফলাফল একেই৷\nমই তাৰফালে চাই হাঁহিলো৷ সি কিন্তু নাহাঁহিলে৷ মোলৈ চাই ক’লে,\n“তাক সহজে নেৰোঁ৷ চাই থাকচোন খেলখন৷” সেইবুলি সি মেচেজ এটা টাইপ কৰিবলৈ ধৰিলে,\n“তোক তিনিবাৰ ফোন কৰিলো৷ তই ব্যস্ত আছিলি বোধকৰো৷ আচলতে এটা খুব জৰুৰী কাম আছিল৷ তাইৰ পৰা মোলৈ মেচেজ এটা আহিছে৷ তোৰ ফোন নম্বৰ বিচাৰিছে৷ তোক নোসোধাকৈ মই দিব খোজা নাই৷ সোনকালে জনাবি , নম্বৰটো দিমনে নাই৷”\nতাৰপাছত সি মেচেজটো দীপাংকৰলৈ এচ এম এচ কৰি পঠিয়াই দিলে৷\n"মিছা কথা কিয় লিখিলি? তোকতো তাই তাৰ নম্বৰ খোজা নাই৷" মই সুধিলো৷\nসি উত্তৰ নিদি কুটিল হাঁহি এটাহে মাৰিলে৷\nএক মিনিট মান পাছতেই দীপাংকৰৰ পৰা ফোন আহিল৷ এইবাৰ বন্ধুজনে ফোন নধৰিলে৷ ফোন বাজি থাকিল৷ বন্ধ হৈ গ’ল৷ আকৌ ফোন……\nসেইদিনা আবেলিলৈকে প্ৰায় এশবাৰ ফোন আহিল দীপাংকৰৰ পৰা৷ বন্ধুজনে এবাৰো ধৰা নাই৷\nপিছদিনা কি হ’ল গম নাপালো৷\nমোৰ বন্ধু এজনৰ কাহিনী৷ চাকৰিত সোমায়েই বুলেট ৩৫০ চিচি মটৰ চাইকেল এখন কিনিলে৷ বহুদিনৰ হাবিয়াস এটা পূৰণ হ’ল৷ নতুন মটৰ চাইকেল লৈ তেওঁ প্ৰেয়সীৰ ঘৰৰ আগ পালেগৈ৷ পিছৰ চীটত প্ৰেয়সীক বহুৱাই ফুৰিবলৈ ওলাই গ’ল৷ হাইৱে পাই আপোন মনে মটৰ চাইকেল চলাবলৈ ধৰিলে৷ হঠাতে পিঠিত দিলে এটা ভুকু প্ৰেয়সীয়ে৷ মটৰ চাইকেল ৰখাই সি সুধিলে,\n“ইমান পৰে তোমাক কথা এটা সুধি আছো তুমি একো উত্তৰ নিদিয়া কিয়?” প্ৰেয়সীয়ে খং কৰি ক’লে৷\n“হয়নেকি? মই দেখোন একো শুনাই নাই৷”\n“নাই শুনা বুলি ক’লে হ’বনে? মই জোৰকৈয়ে কৈ আছো৷”\nহঠাতে বন্ধুজনৰ মনত খেলালে যে ৩৫০ চি চি বুলেটৰ শব্দত প্ৰেয়সীৰ মাত তল পৰি গৈছে৷\nপিছদিনাই সি বুলেটখন বেচি দি ১০০ চিচিৰ মটৰ চাইকেল এখন কিনি ল’লে৷ শব্দ কম৷ এতিয়া পিছপিনৰ পৰা কোৱা সকলো কথা ভালদৰে শুনিব পাৰে সি৷\nদুবছৰৰ মূৰত বন্ধুজনক আকৌ লগ পালো৷ অকলে আহিছে মটৰ চাইকেল চলাই৷ এইবাৰ কিন্তু ৫০০ চিচিৰ বিয়াগোম বুলেট এখন চলাই আহিছে৷ মোক দেখি ৰৈ গ’ল৷\n“নতুন বুলেট ল’লানেকি?” মই সুধিলো৷\n“অঁ, কেইমাহমান হৈছেহে৷”\n“কিন্তু এইখনৰ শব্দ দেখোন আৰু বেছি৷ পিছৰ পৰা কোৱা কথা একো নুশুনিবা৷”\n“সেই কাৰণেইতো লৈছো৷ বিয়া হৈ গ’ল নহয় আমাৰ৷ তোক মাতিছিলো . নাহিলি৷”\nমোৰ বন্ধুজনৰ আপদ নুগুচেহে নুগুচে৷ এটাৰ পাছত এটাকৈ কিবা নহয় কিবা এটা লাগিয়েই থাকে৷\nখবৰ পালো বন্ধুজন হস্পিটেলত থকা বুলি৷ কিবা দুৰ্ঘটনাত কাণদুখন হেনো পুৰিলে৷ লগে লগে হস্পিটেল পালোঁগৈ৷ বিষত কেঁকাই থকা বন্ধুজনক সুধিলো,\n"কেনেকৈ পুৰিলে তোৰ কাণ?"\n"নকবি আৰু৷ মই ৰাতিপুৱাতে এঠাইলৈ যাবলগীয়া আছিল৷ পিন্ধিবলৈ বুলি কাপোৰ ইস্ট্ৰি কৰি আছিলো৷ তেনেতে ফোনটো বাজিল৷ মই ফোন বুলি গৰম ইস্ট্ৰিটোকে কাণত লগাই দিলো৷ লগে লগে কাণখন বেয়াকৈ পুৰিল৷ "\n"বৰ বিষাইছে চাগে? কাণৰ কথা'" মই সহানুভূতি দেখুৱাই ক'লো৷\n"এৰা অ', হেড অফিচৰ কাষতে নহয়৷একেবাৰে চিৰিং চিৰিং কে মাৰি আছে'" সি কেঁকাই কেঁকাই ক'লে৷\n"পিছে আনখন কাণ পুৰিল কেনেকৈ?" মই আকৌ সুধিলো৷\nসি উত্তৰ দিলে,\n"কেনেকৈ মানে? কাণখন পোৰাৰ পাছত মই ডাক্তৰক ফোন কৰিব খুজিছিলো আকৌ সিখন কাণেৰে...৷"\nপাঁচ বজাৰ পেচেঞ্জাৰ ট্ৰেইনখনৰ টিকট কাটিবলৈ মদন শাৰীত থিয় হৈ আছিল৷ তেনেতে ছোৱালী এজনী ওচৰ চাপি আহিল৷ মদনৰ ফালে চাই ছোৱালীজনীয়ে খুব মৰমলগাকৈ ক'লে,\n"মোৰ কাৰণেও টিকট এটা লৈ দিয়কনা৷ লেডীজ লাইনটো ইমান দীঘল ৷ মই লাইনত থিয় দিলে পাঁচ বজাৰ ট্ৰেইনখন মিচ কৰিম৷ কিন্তু মই যেনে তেনে এইখন ট্ৰেইনত যাবই লাগিব৷ নহ'লে বৰ ডাঙৰ বিপদ হ'ব৷" ছোৱালীজনীৰ কথাত অনুনয়ৰ ভাবো স্পষ্ট৷\nমদনে ছোৱালীজনীলৈ এইবাৰ ভালদৰে চালে৷ বয়স ত্ৰিশ মান হ'ব৷ কপালত সেন্দুৰ লোৱা নাই যদিও বিবাহিতা যেনেই লাগে৷ পিন্ধনত খুব দামী নহ'লেও ভাল শাৰী এখন৷ কোনো অভিজাত পৰিয়ালৰ নহ'লেও ভাল ঘৰৰেই ছোৱালী যেন লাগে৷ ছোৱালীজনীয়ে মদনৰ ফালে একেথৰে চাই আছে৷ তাইৰ চকু দুটা সেমেকি উঠিছে৷ মদনৰ ওপৰতেই যেন সকলো আশা-ভৰসা৷ লাইনত আন আন মানুহো আছিল কিন্তু তাই অনুৰোধ কৰিবলৈ মদনেই কিয় বাছি ল'লে মদনে নুবুজিলে৷ কিন্তু তাকে কৰাৰ দ্বাৰা মদন এজন বিশ্বাসযোগ্য, ভদ্ৰলোক বুলি প্ৰতিপন্ন কৰিছে বুলিয়েই মদনে ভাবিলে৷ কথাটো ভাবি মদনে নিজকে নিজে প্ৰশংসা কৰিলে মনে মনে৷\n"ঠিক আছে, ক'লৈ যাব আপুনি?" মদনে আগ্ৰহেৰে সুধিলে৷\n"ৰামপুৰ৷" পঞ্চাশ টকীয়া নোট এখন মদনলৈ আগবঢ়াই দি ছোৱালীজনীয়ে উত্তৰ দিলে৷\nমদনৰ আগত চাৰিজন মানুহহে আছিল৷ প্ৰায় দুই মিনিটমানতে মদন সম্মুখ পালেগৈ৷ দুটা টিকট লৈ ল'লে৷ ৰামপুৰৰ টিকটটো ছোৱালীজনীলৈ আগবঢ়াই দি বাকীৰোৱা টকা কেইটা ওভোতাই দিলে৷ টিকটটো আৰু টকা কেইটা হাত পাতি লৈ ছোৱালীজনীয়ে ক'লে,\n"ব'লক৷ মই অকলেহে আছো৷ আপোনাক লগ পাই ভালেই হ'ল৷ একেলগে বহি কথা-বতৰা পাতি যাব পাৰিম৷"\nমদনেও ভালেই পালে৷ দুয়ো গৈ ইতিমধ্যে ৰৈ থকা ট্ৰেইনখনত উঠি বহিল৷ খিৰিকিৰ কাষৰ চীট এটাত ছোৱালীজনী বহি লৈ মদনকো কাষতে বহিবলৈ ইঙ্গিত দিলে৷ অলপ সংকোচ কৰি , ছোৱালীজনীৰ পৰা এটা সৌজন্যতামূলক ব্যৱধান বজাই ৰাখি মদন বহিল৷ হাতত থকা সৰু বেগটো কোলাতে লৈ থাকিল৷ পাঁচ বাজিবলৈ তেতিয়াও প্ৰায় আধাঘন্টামান আছে৷ মানুহ উঠি আহি আছে যদিও ছোৱালীজনী আৰু মদনৰ কাষত কোনো বহা নাই৷ হয়তো দুয়োকো স্বামী-স্ত্ৰী বুলি ভাবিছে মানুহবোৰে৷ খিৰিকিৰে বাহিৰলৈ চাই থকা ছোৱালীজনীৰ ফালে মদনে আকৌ ভালদৰে চালে৷ ভালদৰে জানিবৰ মন গ'ল ছোৱালীজনীৰ বিষয়ে৷ কিন্তু কথা আৰম্ভ কৰিবলৈ সাহস নহ'ল তাৰ৷ সি চেলু বিচাৰি থাকিল৷ অলপ পাছতহাতৰ ঘড়ীলৈ চাই মদন বহাৰ পৰা উঠি ছোৱালীজনীক ক'লে,\n"মোৰ বেগটো ইয়াতে থৈছো৷ চাবা৷ টাইমপাচ কৰিবলৈ কিবা এটা খোৱা বস্তু লৈ আহোঁগৈ৷"\nছোৱালীজনী 'আপুনি'ৰ পৰা 'তুমি' হৈ গ'ল তাৰ অজানিতে৷ ছোৱালীজনীৰ উত্তৰলৈ বাট নাচাই মদন উঠি ৰেলৰ পৰা নামি গ'ল আৰু প্লেটফৰ্মত ইফালে সিফালে চাই ওচৰতে গৰম গৰম পকৰি বেচি থকা দেখি ওচৰ চাপি গ'ল৷ দোকানীজনলৈ দহ টকীয়া নোট এখন আগবঢ়াই দিলে সি৷ খবৰ কাগজত দোকানীয়ে বান্ধি দিয়া পকৰিৰ টোপোলাটো লৈ সি বেগাবেগিকৈ নিজৰ ঠাইলৈ উভতি আহিল৷ ছোৱালীজনীয়ে নিৰ্বিকাৰ ভাবে খিৰিকিৰে বাহিৰলৈ চায়েই আছিল৷ সি কেতিয়া আহি চীটৰ পৰা বেগটো হাতত লৈ বহিল ছোৱালীজনীয়ে যেন মনেই নকৰিলে৷ মদনৰ কৌতুহল বাঢ়ি গ'ল৷ ছোৱালীজনীৰ পিনে পকৰিৰ টোপোলাটো আগবঢ়াই দি সি আৰম্ভ কৰিলে,\n"পকৰি কেইটামানকে লৈ আনিলো৷ গৰমে আছে৷ লোৱাচোন৷"\n"থেংক ইউ৷ পকৰি মোৰ বৰ ভাল লাগে৷" বুলি কৈ ছোৱালীজনীয়ে আলফুলকৈ পকৰি এটা হাতত ল'লে৷ মদনৰ মনটো কিবা এটা ভাল লাগি গ'ল৷ পকৰিটো লওঁতে ছোৱালীজনীয়ে বাৰু তাৰ হাতৰ তলুৱাখন ইচ্ছাকৃতভাবেই প্ৰয়োজনতকৈ অধিক সময় স্পৰ্শ কৰিছিল নেকি? মনলৈ অহা ভাবটো সি জোৰকৈ আতৰাই পঠিয়ালে৷ সিও পকৰি এটা মুখত দিলে৷ ছোৱালীজনীয়ে আৰু এটা পকৰি ল'লে৷ মুখেৰে কিন্তু একো কথা নোকোৱা দেখি মদনেই আকৌ আৰম্ভ কৰিলে,\n" তোমাৰ ঘৰ ক'ত? এই সন্ধিয়া পৰত ছোৱালী মানুহ অকলে অকলে ৰেলেৰে আহিছা যে?"\n" ঘৰ ৰামপুৰত৷ ইয়ালৈ কিবা কামত আহিছিলো৷ বেছি পলম হোৱাৰ আগতেই ঘৰ পাবগৈ লাগে বাবেই এইখন ৰেলত নগলেই নহয়৷"\n" কিবা চাকৰি কৰা নে ? ঘৰত কোন কোন আছে?"\nঅধিক আপোন ভাবেৰে মদনে সুধিলে৷ হাতত আন এটা পকৰি লৈ ছোৱালীজনীয়ে ক'লে,\n"মই আৰু মোৰ মানুহটো৷ ঘৰত আমি দুজনেই৷ বিয়া হোৱা দুবছৰমান হৈছেহে৷"\nউত্তৰটো শুনি যেন বেছি ভাল নালাগিল এনেকুৱা ভাব হ'ল মদনৰ৷\nসি একো উত্তৰ নিদিলে৷ এইবাৰ ছোৱালীজনী মদনৰ অলপ কাষ চাপি আহি সৰুকৈ ক'লে,\n"ঘৰৰ অমতত পলাই আহি বিয়া হৈছিলো৷ কিন্তু মানুহটোৰ স্বভাৱ বেয়া বুলি পিছতহে গম পালো৷ মোৰ লগত বেছি ভাল ব্যৱহাৰ নকৰে৷"\nকথাখিনিৰ মাজেৰে মদনক কিবা বাৰু ইঙ্গিত দিলে নেকি তাই? মদনে চিন্তা কৰিবলৈ ধৰিলে৷ ক'ব নোৱাৰাকৈয়ে ছোৱালীজনীৰ প্ৰতি তাৰ মনত কিবা এক অবুজ আকৰ্ষণ জাগি উঠিব ধৰিলে৷ মনটো চৰাই হৈ আবেলিৰ আকাশত উৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে৷\n"এইয়া৷ এইজনী ইয়াতে বহি আছে৷ " হঠাতে কাৰোবাৰ মাতত মদন সচকিত হ'ল৷ সিহঁতৰ সম্মুখতে কঁকালত হাত দি থিয় দি আছে চাৰিজন ডেকা৷ বয়স পঁচিশ-ত্ৰিশৰ ওচৰা-ওচৰি হ'ব৷ সাজ-পোছাক, ভাব-ভংগী আদিৰ পৰাই অনুমান কৰিব পাৰি বৰ ভদ্ৰঘৰৰ নহয় বুলি৷ তাৰে সকলোতকৈ শকত-আৱতজনে মদনলৈ চাই ক'লে,\n"তাৰমানে তয়েই মোৰ মানুহজনীক মনে মনে পলুৱাই লৈ যাব খোজা মানুহটো৷ ইমান দিনে লুকাই চুৰকৈ প্ৰেম কৰি আছিলি বুলি গম পাইছিলো৷ আজি একেবাৰে তাইক পলুৱাই আনিলি? আৰু একেবাৰে গিৰিয়েক-ঘৈণীয়েকৰ নিচিনাকৈ বহি একলগে পকৰি খাইছ? পিছে, পলাবি ক'ত? ধৰা পেলাইহে এৰিলো তহঁতক আজি৷"\nকথাখিনি বুজি পাবলৈ অলপ সময় লাগিল মদনৰ৷ কিন্তু বুজি পাই তাৰ কাণ-মূৰ গৰম হৈ গ'ল৷ তাৰমানে সেই ছোৱালীজনীৰ গিৰিয়েকে তাক তাইৰ গোপন প্ৰেমিক বুলি ভাবিছে আৰু এতিয়া তাইক পলুৱাই নিব খোজা বুলি সন্দেহ কৰিছে৷\n"নাই, নাই আপোনালোকে ভুল কৰিছে৷ মই এওঁক আগৰ পৰা চিনি নাপাওঁ৷ ৰেলৰ টিকট কাটি দিবলৈ মোক অনুৰোধ কৰাতহে মই টিকটটো কাটি দিছিলো৷ লগত কোনো নাই বাবে কাষত বহিবলৈ মোক অনুৰোধ কৰাতহে মই ইয়াতে বহিছিলো৷ আপোনালোকে মোক ভুল বুজিছে৷"\nমদনে কথাবোৰ যিমান ভালদৰে পাৰে বুজাই দিবলৈ যত্ন কৰিলে৷\n"ব'ল, ব'ল, ইয়াত কৈ লাভ নাই ৷পুলিচৰ আগত যি ক'ব লগা আছে কৈ থাকিবি৷ বেলেগৰ তিৰোতা অপহৰণ কৰাৰ শাস্তি কি গম পাবি আজি তই৷" বুলি কৈ মদনক প্ৰায় চোঁচোৰাই নমাই লৈ গ'ল ডেকা কেইজনে ৰেলৰ পৰা৷ মদনে চিঞৰি চিঞৰি বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিলে৷ ছোৱালীজনীৰ পিনে চালে৷ তাই কাৰোফালে নোচোৱাকৈ তলমূৰকৈ পিছে পিছে আহি আছে ডেকা কেইজনৰ৷ মুখত মাত নাই৷ হয়তো তাই অসহায়৷ কিন্তু তাইতো কৈ দিব পাৰে তাৰ দোষ নাই বুলি৷ মদনে ভাবিলে৷ সি তাইৰ ফালে চাবলৈ চেষ্টা কৰিলে যদিও তাই তললৈহে চাই থাকিল৷\nৰেলৰ পৰা নামি ছোৱালীজনীৰ গিৰিয়েকে দুজন লগৰীয়াক ক'লে,\n"তহঁত দুজনে ইয়াক ইয়াতে ধৰি থাক৷ মই পুলিচৰ লগত কথা পাতি আহোঁ৷ চাবি, তাক পলাব নিদিবি৷"\nতাৰপাছত তলমূৰকৈ থিয় হৈ থকা ছোৱালীজনীলৈ চাই ক'লে,\n"তইও ইয়াতে থিয় হৈ থাক৷ আৰু কিবা খেলিমেলি কৰিলে এইবাৰ কোবাই ভৰি ভাঙি থ'ম৷ গম পাবি৷"\nছোৱালীজনীক তাৰমানে গিৰিয়েকে এনেকুৱা বেয়া ব্যৱহাৰেই কৰে৷ তাইলে দয়া উপজিল মদনৰ৷ কিন্তু তাৰ একো দোষ নাই বুলি তাই নকয় কিয়? ইমান ভয় কৰেনে গিৰিয়েকক তাই? হয়তো পুলিচৰ আগত তাই সকলো কথা খুলি ক'ব৷ মদনে ভাবিবলৈ ধৰিলে৷ কিন্তু পুলিচৰ কথা ভাবিহে তাৰ বুকুখন কঁপি উঠিল৷ পুলিচেও যদি তাক সন্দেহ কৰে তেতিয়া কি হ’ব? কিহেনো পাইছিল তাক ছোৱালীজনীক টিকট কাটি দি সহায় কৰি দিবলৈ? টিকট কাটিলে বাৰু ঠিকে আছে কিন্তু কাষত বহিবলৈ কিহে পাইছিল তাক? এতিয়া অহেতুক জঞ্জালখনত সাঙোৰ খাই পৰিব লগা হ’ল৷ হয়তো এতিয়া ৰেলখনো মিচ কৰিব সি৷\n“হেৰি, তাইকে সোধকচোন আপোনালোকে৷ তাই কৈ দিব নহয় আচল কথাটো কি৷ মোক আপোনালোকে এনেই সন্দেহ কৰিছে৷ মোক যাবলৈ দিয়ক৷ ৰেলখন এৰিবলৈ বেছি সময়ো নাই৷” তাক হাতত ধৰি থকা ডেকাদুজনক উদ্দেশ্যি সি প্ৰায় কাকুতি-মিনতি কৰাৰ দৰেই ক’লে৷\n“নাই৷ আমি এৰি দিব নোৱাৰো৷ সি বৰ অভং মানুহ৷ কিন্তু এটা কাম কৰিব পাৰি৷” এজন ডেকাই অলপ লাহেকৈ ক’লে৷\n“কি?” অতি উৎকন্ঠাৰে সুধিলে মদনে৷\n“আপুনি দহ হেজাৰ টকা দিব পাৰিবনে তাক? তেতিয়া হয়তো সি আপোনাক পুলিচৰ হাতত নিদি এৰি দিব পাৰে৷ তাক আমি মনাব পাৰিম৷”\n“দহ হেজাৰ? ইমান টকা নাই নহয় মোৰ লগত৷”\n“বেংকত আছে নিশ্চয়৷ সৌ এ টি এমটোৰ পৰা উলিয়াই দিব পাৰিব নহয়৷ নহলে কিন্তু আজি ৰেলত যোৱাৰ আশা এৰক৷ ৰাতিটো থানাতে কটাব লাগিব আপুনি৷”\nমদনৰ মনত ধুমুহা বলিবলৈ ধৰিল৷ কিবা এটা সোনকালে কৰিব লাগিব৷ ৰেলখন ধৰিব নোৱাৰিলে তাৰ বিপদ হ’ব৷ অলপ টকা দি দিয়াই ভাল বুলি ভাবিলে সি৷ তাৰ লগত টকা তিনি হাজাৰহে আছে৷ তাকেই দি দিয়া ভাল হ’ব৷ ডেকাজনৰ ফালে চাই সি প্ৰায় প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ দৰেই ক’লে,\n“বেঙ্কতো মোৰ ইমান টকা নাই৷ তাতে এ টি এমৰ পৰা টকা উলিয়াবলৈ যাওঁমানে ৰেলখন গুচি যাব৷ মোৰ হাতত তিনিহাজাৰ টকা আছে৷ কিবা এটা জৰুৰী কামৰ বাবে আনিছিলো৷ তাকে লওঁক৷ মোক যাবলৈ দিয়ক৷ আৰু মোৰ আচলতে একো দোষেই নাই৷”\nডেকাজনে মদনৰ ফালে চাই কিবা এটা ভাবিলে৷ মদনে হাতৰ ঘড়ীলৈ চালে৷ আৰু মাত্ৰ দুটা মিনিটহে আছে ৰেলখন এৰিবলৈ৷ আনজন ডেকাই এইবাৰ মাত দিলে,\n“ঠিক আছে বাৰু দিয়ক তাকে৷ আমি তাক সৈমান কৰাব পাৰিম৷ ভৱিষ্যতে বেলেগৰ তিৰোতা পলুৱাবলৈ কিন্তু চেষ্টা নকৰিব৷”\nপকেটৰ পৰা মনিবেগটো উলিয়াই মদনে টকা তিনিহাজাৰ ডেকাজনৰ হাতত গুজি দি ৰেল অভিমুখে দৌৰ মাৰিলে৷ এবাৰ উভতিও নাচালে সি ছোৱালীজনীৰ ফালে৷\nৰেলত উঠি কোনোমতে চীট এটাত বহি সি স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলালে৷\nসেইয়া আছিল প্ৰায় দুবছৰ আগৰ কথা৷ ঘটনাটো পাহৰিবলৈ চেষ্টা কৰিও মদনে পাহৰিব পৰা নাই৷ মনত পৰিলে আজিও তাৰ হাত-ভৰি কঁপে৷ জীৱনত তেনেকুৱা ভুল আৰু কেতিয়াও নকৰে বুলি সি দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞ৷ তাৰ পাছত আৰু সি কেতিয়াও সেই চহৰলৈ যোৱা নাছিল৷ কিবা কাম থাকিলেও বেলেগকহে পঠিয়াইছিল৷\nআজি কিন্তু বিশেষ জৰুৰী কামত সি আকৌ আহিব লগা হ’ল৷ আকৌ সেই একেখন ৰেলৰ বাবে টিকটৰ শাৰীত থিয় দি তাৰ সকলো কথা চিনেমা এখনৰ দৰে চকুৰ আগত ভাঁহি উঠিব ধৰিছে৷\nইফালে-সিফালে অলপ ভয়ে ভয়ে চালে সি৷ তাক কোনেও চিনি পোৱা নাইতো? নাই, কোনো চিনাকি মানুহ তাৰ চকুত পৰা নাই৷ হঠাৎ দূৰত দেখিলে সেই ছোৱালীজনী৷ এৰা, সেই ছোৱালীজনীয়েই৷ তাৰ ভুল হ’ব নোৱাৰে৷ সি ভালদৰে চিনি পালে৷ আজিও তাই অকলে৷ টিকট কাটিবলৈ শাৰী পাতি থকা এজন মানুহৰ ওচৰলৈ গৈ কিবা এটা কৈ আছে তাই৷\nহঠাতে সকলো কথা পৰিষ্কাৰ হৈ পৰিল৷ বুজিবলৈ অসুবিধা নহ”ল মদনৰ৷ আচলতে ছোৱালীজনীয়ে সেই ডেকা কেইজনৰ লগ লাগি অচিনাকী মানুহক এনেদৰে সুপৰিকল্পিত ভাবে ঠগায়৷ মানুহজনক সাবধান কৰি দিয়া ভাল হ’ব বুলি ভাবিলে যদিও মদনৰ সাহস নহ’ল৷কোনে জানে ডেকা কেইজন ক’ৰবাৰ পৰা ওলাই আহি তাকেই কিজানি আকৌ বিপদত পেলায়৷\nসি নেদেখা ভাও ধৰি আগলৈ চাই থাকিল৷\nশাৰীটো অতি লাহ লাহে আগবাঢ়ি থাকিল৷\n(শুনা ঘটনা এটাৰ আধাৰত)\nপ্ৰায় ষোল বছৰ আগৰ কথা৷ সভা এখনৰ আলহী হিচাবে গৈছিলো ওডালগুৰিলৈ৷ তাতে বন্ধু এজন লগ পালো৷ অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত একেলগে পঢ়া৷ কথা-প্ৰসঙ্গত মই আন এখন ঠাইলৈ যাবলগীয়া কথাটো ওলাল৷ তাতো এখন সভাত কথা কবলৈ মাতিছিল৷ কথাটো শুনি বন্ধুজনে ক’লে,\n“তুমি তালৈ যোৱা যদি অমুকাক এবাৰ দেখা কৰিব পাৰা৷ এতিয়া তাতে আৰক্ষী অধীক্ষক হৈ আছে৷”\nকথাটো গম পাই ভাল লাগিল৷ কটন কলেজত একেলগে পঢ়িছিলো বন্ধুজনৰ লগত৷ কটন কলেজ এৰা প্ৰায় বিশ বছৰ পাৰ হৈ গৈছিল তেতিয়া৷ বন্ধুজন আই পি এচ হোৱা বুলি শুনিছিলোহে, লগ পোৱা নাছিলো৷ মোক চিনি পাব বুলি মই নিশ্চিত আছিলো আৰু চিনি নোপোৱাৰ ভাও নধৰে বুলিও নিশ্চিত আছিলো৷\nআবেলি প্ৰায় দুইমান বজাত মোৰ নতুনকৈ কিনা মাৰুতী ৮০০ গাড়ীখনেৰে সপৰিয়ালে গৈ উপস্থিত হ’লোঁগৈ বন্ধুজন থকা ঠাইত৷ আৰক্ষী অধীক্ষকৰ বাসভৱন বিচাৰি পোৱাত অসুবিধা নহ’ল৷ গেটত মোৰ নামটো কৈ ক্ষন্তেক অপেক্ষা কৰিলো৷ প্ৰায় লগে লগেই চৌহদৰ ভিতৰলৈ মাতিলে৷ আবাসৰ ভিতৰ সোমায়েই মুখামুখি হ’লো দুয়ো৷ দেখাত একেবাৰে একেই হৈ আছিল বন্ধুজন৷ মোলৈ অলপ সময় একেথৰে চাই মাত দিলে,\nআন এজন মানুহো বহি আছিল বন্ধুজনৰ সম্মুখত৷ কিবা জৰ্ৰৰী কামত আহিছিল৷ মোক চিনাকি কৰাই দিলে নিজৰ বন্ধু বুলি৷ মানুহজন যোৱাৰ পাছত আমাৰ অধিক অন্তৰঙ্গ আলাপ আৰম্ভ হ’ল৷ তেনেদৰে প্ৰায় এঘন্টামান পাৰ হ’ল৷ আবেলি চাৰি বজাৰ পৰা মোৰ সভা আৰম্ভ হোৱাৰ কথা৷ চাহ-পানী খাই বিদায় ল’লো৷ আমাক আগবঢ়াই দিবলৈ বাহিৰ ওলাই আহিল বন্ধুজন৷ মোৰ গাড়ীখন দেখি অৰ্থপূৰ্ণ হাঁহি এটা মাৰি মাত লগালে,\n“ এৰিজোনা বেইজ….”\nমোৰ গাড়ীখনৰ ৰংটো পাতল হালধীয়া আৰু সেউজীয়াৰ সংমিশ্ৰণ, এৰিজোনা বেইজ বুলি কয়৷\nমই ক’লো, “নতুনকৈ লৈছো মাত্ৰ৷ কেইমাহমান হৈছেহে৷”\n“মোৰো একেই গাড়ী, একেই ৰং৷ মইও লোৱা কেইমাহমান হৈছেহে৷ আমি দুয়ো প্ৰায় একে সময়তে লৈছো৷ নিশ্চয় একেটা লটৰ গাড়ী৷” বন্ধুজনে উত্তৰ দিলে৷\nকিবা এটা ভাল লাগিল, আৰক্ষী অধীক্ষক বন্ধুজনে মোৰ নিচিনা একে ৰঙৰ. একে গাড়ী, একে সময়তে কিনা বাবে৷\n“মোৰ সভাখন জিলা পুথিভড়ালৰ প্ৰেক্ষাগৃহত আছে৷ মই এই চহৰৰ বাট-পথ চিনি নাপাওঁ৷ ইয়াৰ পৰা কেনেকৈ যাব লাগিব?”\nএকো উত্তৰ নিদি বন্ধুজনে পাইলট কাৰ এখনৰ ওচৰ চাপি গৈ ক’লে,\n“এখেতসকলক জিলা পুথিভড়ালত থৈ আহকগৈ৷”\nআমি গাড়ীত বহিলো৷ বন্ধুজনৰ পৰা বিদায় লৈ পাইলট কাৰৰ পিছে পিছে গাড়ী চলাই আগবাঢ়িলো৷ প্ৰায় পা্ঁচ মিনিটমান পাছতে জিলা পুথিভড়াল পালোঁগৈ৷ আমাক তাতে এৰি পাইলট কাৰখন উভতি গ’লগৈ৷\nআমিও গাড়ীৰ পৰা নামিলো৷ ভাবিলো, অন্ততঃ পাঁচ মিনিটৰ বাবেও আগে আগে পাইলট কাৰ যোৱা ভি আই পি হ'বলৈ পালো বন্ধুজনৰ অনুগ্ৰহত৷\nকোনো এক শীতৰ ৰাতিপুৱা\nমূৰত এডালো চুলি নোহোৱা\nইনচাৰ্ট কৰি নোলোৱা\nদীঘল হাফচাৰ্ট পিন্ধা\nহাতত এখন মোনা লৈ\nসাৱধানে বাটৰ দাঁতিয়েদি\nকোনো এক অচিন আদহীয়া৷\nবিয়পি পৰিছে এটি সুৰ\nযেন এক প্ৰতিনিধি\nএজাক লোকৰ ভাৰ বৈ যোৱা৷\nথৰ লাগি চাইছো তেওঁকেই\nভাবত বিভোৰ হৈ\nতেওঁ আগবাঢ়ি আছে\nহঠাতে আহিল ক’ৰবাৰ পৰা\nএজাক ডেকা ল’ৰা\nবায়ুবেগে মটৰ চাইকেল চলাই\nধূলিৰ ধুমুহা বোৱাই\nনিমিষতে হৈ গ’ল নেদেখা৷\nমুখখন ৰুমালেৰে ঢাকি\nমানুহজন ৰ’ল কিছুপৰ\nবাটৰ কাষত থিয় দি,\nতাৰপাছত আকৌ ল’লে খোজ\nআকাশত তীব্ৰ হৈ আহিছিল\nসেই কবিতাটো, যিটো পঢ়িবলগীয়া আছিল\nঅতি মনোযোগেৰে বাছি লোৱা হৈছিল\nভনীসবৰে সৈতে হ’বলগীয়া আছিল কথা-বতৰা\nকবিতাৰ নদীত বিহাৰ কৰিবলগা আছিল তেওঁৰ\nডায়েৰীত লিখি থোৱা আছিল যি কবিতা\nতাৰেই নিচিনা এটা মৰমলগা কবিতা\nডায়েৰীৰ বাহিৰত আছিল, অলপ অসন্তুষ্ট আছিল\nঘৰৰ পৰা বাহিৰত ভৰি ৰাখি নিজে নিজে উভতিল\nতেওঁক সৈমান কৰাবলৈ, সেই কবিতা কাষৰ চহৰতে আছিল\nসেই পঢ়িবলগীয়াটো, কিছুমান হৃদয়ত অৱতৰণ কৰিবলগীয়া আছিল\nআৰু যাক লগ পাবলগীয়া আছিল, হৃদয়ৰ পৰা বাহিৰ হৈ নাযায়েই\nহৃদয়েই পদযুগলক শুনাই দিছিল নিজ সিদ্ধান্ত…!\nমূল: শৈলেন্দ্ৰ শান্ত: অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস\nঅসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰ ছয় নং ছাত্ৰাবাসৰ বাসিন্দা আমি তেতিয়া৷ বহুদিনৰ পৰা শুনি আছিলো ১৯৮০ চনত অসমত খুব ডাঙৰ ভূমিকম্প এটা হ’ব বুলি৷ আমি সেই সময়ত হোষ্টেলত৷ ভূমিকম্প আহিব আহিব বুলি বাট চাই থাকোঁ৷\nআমাতকৈ এবছৰ জুনিয়ৰ ছাত্ৰ এজন আছিল৷ খুব ভাল ল’ৰা৷ চিধা-চাধা ল’ৰা বুলি অলপ বেছিকৈ ৰেগিঙো খাইছিল চিনিয়ৰৰ পৰা৷ ৰেগিং মানে তেওঁক লৈ ধেমালিহে কৰিছিল৷ চিনিয়ৰবোৰে তেওঁক লৈ কৰা ধেমালিবোৰ দেখি আমিও বৰ ৰং পাইছিলো৷ ৰেগিঙৰ সময়ৰে কথা৷ এদিন ৰাতি দুইমান বজাত তেওঁ “ইউৰেক, ইউৰেকা” বুলি চিঞৰি বাৰান্দাৰে দৌৰি ফুৰিছিল৷ আমি সাৰ পাই দুৱাৰ খুলি ওলাই চাওঁ তেওঁ হাতত কাঁচৰ বটল এটা লৈ অকলে অকলে দৌৰি আছে৷ বটলটোত চাৰ্ফৰ পানী ভৰাই থোৱা আছে৷ সেইটোকে লৈ দৌৰি আছে ইউৰেকা ইউৰেকা বুলি৷ আমি ধমকি দিলো ৰাতিখন ইমানকৈ চিঞৰি থকা কাৰণে৷ আমাৰ গালি খাই তেওঁ অলপ থমকি ৰ’ল৷ তাৰ পাছত আমাৰ চিনিয়ৰ দুজনমানে তেওঁক আকৌ ধমকি দিলে চিঞৰি চিঞৰি দৌৰিবলৈ৷ আকৌ আৰম্ভ হ’ল, “ইউৰেকা, ইউৰেকা,,” আমিও ৰস পালোঁ তাকে দেখি৷\nতেনেদৰে কিছুদিন পাৰ হৈ গ’ল৷ ল’ৰাজন থাকে প্ৰথম মহলাত৷ আমাৰ লগৰে এজনৰ ৰুমমেট৷ তেতিয়া ছয় নং ছাত্ৰাবাসটো দুমহলীয়াহে আছিল৷ এদিন ৰাতি হঠাৎ ভূমিকম্প আহিল৷ চাৰিওফালে হুৱাদুৱা লাগিল৷ আমি সকলো দৌৰি তল পালোঁহি৷ হোষ্টেলৰ আগৰ পথাৰখনতে কিছুসময় গোট খাই থাকিলো৷ ভূমিকম্প মাত্ৰ কেইচেকেণ্ডমানহে আছিল যদিও প্ৰায় এঘন্টামান সকলোৱে তাতে আড্ডা মাৰি থাকিলো৷ তাৰপাছত লাহে লাহে নিজৰ নিজৰ ৰুমলৈ গ’ল সকলোৱে৷\nমোৰ ৰুমটো পোৱাৰ আগতে বন্ধুজনৰ ৰুমটো পায়৷ তাতে গৈ সোমালো৷ আমাক দেখি আঠুৱাৰ তলেৰে মূৰটো লাহেকৈ উলিয়াই সেই ল’ৰাজনে আমালৈ চাই সুধিলে,\nইমান চিঞৰ বাখৰ, জোকাৰণিতো সাৰ নোপোৱা ল’ৰাজনৰ সেই প্ৰশ্নতহে আমি আকৌ অধিক ৰস পাই প্ৰাণখুলি হাঁহিলো৷\nভূমিকম্পৰ ভয়ো ক’ৰবাত হেৰাল৷


PICS Priyanka Chopra flauntsayellow monokini red bikini Nick Jonas wrote damn girl -– News18 assam\nHome » photogallery » entertainment »হালধীয়া পোছাকত সমুদ্ৰত Bollywoodৰ অভিনেত্ৰী প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাৰ অৱসৰ বিনোদন ! প্ৰিয়ংকাক দেখি স্বামী নিকে ক'লে ‘damn girl’...\nহালধীয়া পোছাকত সমুদ্ৰত Bollywoodৰ অভিনেত্ৰী প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাৰ অৱসৰ বিনোদন ! প্ৰিয়ংকাক দেখি স্বামী নিকে ক'লে ‘damn girl’...\nপ্ৰিয়ংকাক (Priyanka Chopra) এই ফটোত বহুত সুখী দেখা গৈছে। প্ৰিয়ংকাই তেওঁৰ পোষ্টটোক 'এ পাৰফেক্ট ডে অফ টুমৰো' বুলি শিৰোনাম দিছিল৷ এই পোষ্টটোৰ মন্তব্য শাখাত অভিনেত্ৰীগৰাকীৰ স্বামী নিক জোনছে লিখিছে- 'damn girl'। তেওঁ জুইৰ ইমোজিও ভাগ বতৰা কৰিছে।\n| October 08, 2021, 11:26 IST\nঅভিনেত্ৰী প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰা (Priyanka Chopra), যিয়ে বলীউডৰ পৰা হলীউডলৈকে তেওঁৰ অভিনয় দক্ষতা প্ৰদৰ্শন কৰিছে, তেওঁ এটা ভাল দিন উপভোগ কৰিছে। তেওঁৰ ইনষ্টাগ্ৰাম একাউণ্টৰ পৰা নিজকে উপভোগ কৰা ফটো শ্বেয়াৰ কৰিছিল। প্ৰথম খন ছবিত তেওঁ হালধীয়া চুইমচুটত পৰিধান কৰিছিল। (Photo @priyankachopra/ Instagram)\nপ্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাই স্পেইনৰ ভেলেন্সিয়াত একে সময়তে পানীত ফুৰ্তি কৰা আৰু সাঁতুৰি থকাৰ কেইবাখনো ফটো শ্বেয়াৰ কৰিছিল। এই ফটোখনত তেওঁক কুকুৰ 'ডায়েনা'ক চুম্বন কৰা দেখা গৈছে। (Photo @priyankachopra/ Instagram)\nপ্ৰিয়ংকাৰ মাক মধু চোপ্ৰাক ছবিখনত তেওঁৰ জীয়েকৰ আঙুলি ধৰি থকা দেখা গৈছে। অভিনেত্ৰীগৰাকীৰ কুকুৰ ডায়েনাকো ফটোখনত দেখা গৈছে। (Photo @priyankachopra/ Instagram)\nপ্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাই এই ছবিখনত হালধীয়া চুইমচুটতত পোজ দি আছে। তেওঁ বগা টুপী পিন্ধি আছে আৰু নীলা চানগ্লাছ পিন্ধি আছে। (Photo @priyankachopra/ Instagram)\nপ্ৰিয়ংকাই অৱসৰ বিনোদনৰ দিনত সম্পূৰ্ণ আনন্দ কৰাৰ মেজাজত আছিল। প্ৰিয়ংকাই সাঁতোৰৰ পিছত হাঁহিছিল আৰু ফটো তুলিছিল। (Photo @priyankachopra/ Instagram)\nপ্ৰিয়ংকাক এই ফটোখনত বহুত সুখী দেখা গৈছে। প্ৰিয়ংকাই তেওঁৰ পোষ্টটোক 'এ পাৰফেক্ট ডে অফ টুমৰো' বুলি শিৰোনাম দিছিল৷ এই পোষ্টটোৰ মন্তব্য শাখাত অভিনেত্ৰীগৰাকীৰ স্বামী নিক জোনছে লিখিছে- 'damn girl'। তেওঁ জুইৰ ইমোজিও ভাগ বতৰা কৰিছে। (Photo @priyankachopra/ Instagram)


কিয় চাব 'ছাকিৰা আহিব বকুলতলৰ বিহুলৈ' | নীলা চৰাই: অনলাইন অসমীয়া সাহিত্য, কবিতা, গল্প, প্ৰবন্ধ\nকিয় চাব ‘ছাকিৰা আহিব বকুলতলৰ বিহুলৈ’\nDecember 7, 2016 June 22, 2018 সম্পাদক0Comments অসমীয়া চিনেমা, কুমাৰ ভৱেশ, হিমাংশু প্ৰসাদ দাস\nছাকিৰা আহিব বকুলতলৰ বিহুলৈ। কিন্তু কিয়? কি চখত আহিব ছাকিৰা? আৰু এই আবতৰত বকুলতলত কিহৰ আয়োজন?\nএই আটাইবোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ অহা বৰ্ষ (২০১৭)ৰ ২০ জানুৱাৰী তাৰিখে অসমৰ ছবিগৃহত পাব। হয়, আমি ক’ব বিচাৰিছোঁ এখন চিনেমাৰ কথা। নাম— ‘ছাকিৰা আহিব বকুলতলৰ বিহুলৈ’। ৰচনা আৰু পৰিচালনা ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়, নতুন দিল্লীৰ স্নাতক, নৱ প্ৰজন্মৰ জনপ্ৰিয় সাংস্কৃতিক কৰ্মী হিমাংশু প্ৰসাদ দাসৰ। বিন্দাছ পৃথিৱীৰ ঠিকনা কঢ়িয়াই ফুৰা হিমাংশু প্ৰসাদৰ এই চিনেমাত দিনে-নিশাই পৰিশ্ৰম কৰিছে বহুজন অপেছাদাৰী নাট্যকৰ্মীয়ে। গুৱেৰ্ণিকা ক্ৰিয়েটোভিষ্টা, আৰ্টিষ্ট ফেক্টৰী মিৰ্জাৰ নিবেদন এই চিনেমাৰ লক্ষ্য-উদ্দেশ্য আনতকৈ পৃথক।\nকিন্তু কিয় আমি চাম ‘ছাকিৰা…’? ইয়াত নো এনে কি আছে, যিয়ে ‘ছাকিৰা…’ক পৃথক কৰিছে আন চিনেমাতকৈ? প্ৰথমতেই আমি জনাব বিচাৰিম ছবিখনৰ কিছু আঁৰৰ কথা। এই ছবিৰ কোনো প্ৰযোজক নাই! অসমৰ ৰাইজৰ পৰা সংগৃহীত টকাৰে (crowd funding) এই ছবিৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য চলি আছে। এই ছবিত নাই কোনো গ্লেমাৰ আৰ্টিষ্ট। নাই বলিউডী জাকজমকতা। নতুনক সুযোগ দিয়েই চিনেমাখন আগবঢ়াই নিয়া হৈছে। অভিনেতাসকলৰ মুখ অপৰিচিত। তথাপি ক’ব পৰা যায় যে চিনেমাখন চোৱাৰ পাছত আপুনি তেওঁলোকক মনত নাৰাখি নোৱাৰিব।\nঅভিনেতাসকলৰ লগতে সংগীত বিভাগতো নাই কোনো জাকজমকতা। বহু দিনৰ বিৰতিৰ মূৰত আপুনি এই ছবিত শুনিবলৈ পাব কুমাৰ ভৱেশৰ কন্ঠ। আন গীতত শুনিবলৈ পাব বহু ন ন প্ৰতিভাৰ কন্ঠ। ইতিমধ্যে ইণ্টাৰনেট যোগে মুকলি হৈছে ‘ছাকিৰা আহিব বকুল তলৰ বিহুলৈ’ ছবিখনৰ দুটাকৈ গীত। তাৰে এটাত কুমাৰ ভৱেশে আৰু আনটো গীতত সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ৰ ২০১৫ বৰ্ষৰ শ্ৰেষ্ঠা গায়িকা অমৃতপ্ৰভা মহন্তই কণ্ঠ নিগৰাইছে। প্ৰায় ৩০০০জন শিল্পী-কলাকুশলীয়ে এই ছবিখনত প্ৰত্যক্ষ আৰু পৰোক্ষভাৱে অংশ লৈছে।\nকিন্তু সেয়াই মাথোঁ ছবিখনৰ সৰ্বস্ব নহয়। ছবিখনৰ শক্তিশালী সম্পদ হ’ল ইয়াৰ বক্তব্য। ‘এই ছোৱালী এবাৰ ভাল পাই চাবা নেকি’ৰ দৰে কবিতা; ‘ৰান’, ‘এখন গাঁৱত এটা টিভি আছিল’, ‘মই শ্বাহৰুখ খান হ’ব খোজোঁ’, ‘ছাকিৰা আহিব বকুল তলৰ বিহুলৈ’ৰ দৰে নাটক, লগতে দুটাকৈ ‘থিয়েটাৰী চং’ নিৰ্মাণেৰে হিমাংশু প্ৰসাদে ইতিমধ্যে তেওঁৰ ব্যতিক্ৰমী চিন্তাৰ খোৰাক যোগাবলৈ আৰু কলাত্মক নিৰ্দেশনাৰে দৰ্শকৰ মনত আদৰৰ স্থান ল’বলৈ সক্ষম হৈছে। এই ছবিত নাই কোনো ধৰণৰ নকল বা বলীউডী প্ৰভাৱ। পৰিচালকৰ আশা, এদিন অসমীয়া চিনেমাৰ পৰা বলিউডে নকল কৰিব। গতিকে অসমীয়া চিনেমাৰ দুৰ্যোগৰ সময়ত এই ছবিখনৰ যোগেদি হিমাংশুৱে যে কিবা এটা কৰিব ই নিশ্চিত।\nএই চিনেমাৰ পৰা হোৱা লাভৰ টকাৰে কোনো ব্যক্তি বিশেষৰ পকেট গৰম নহয়। যিহেতু ইয়াৰ কোনো প্ৰযোজক নাই, লাভ যদি হয়, তেন্তে সেই টকা এক মহৎ উদ্দেশ্য আগত ৰাখি খৰছ কৰা হ’ব। তদুপৰি যিহেতু এইখন ৰাইজৰ টকাৰে নিৰ্মীয়মান ছবি, গতিকে পৰিচালক আৰু শিল্পীসকল ৰাইজৰ ওচৰত দায়ৱদ্ধ।\nসততা, সদিচ্ছা আৰু সাহসক সাৰোগত কৰি হিমাংশু প্ৰসাদৰ জাতিটোৰ বাবে কিবা এটা কৰাৰ হেঁপাহক সফল কৰি তুলিবলৈ আহক নতুন বছৰৰ ২০ জানুৱাৰীত আপোনাৰ ওচৰৰ চিত্ৰগৃহলৈ, আপোনাৰ বাবে অপেক্ষাত থাকিব ‘ছাকিৰা…’।\nশ্বাহৰুখৰ আকাশ চোৱাৰ ভংগীমা, চলমানৰ চিক্স পেক, ৰণবীৰ-অনুষ্কাৰ প্ৰেম-কাহিনীৰ বাবে বহুত টকা খেদিলে। আহকচোন, এইবাৰ গাঁৱৰে সোণটি, কুশল, ৰবীন, হিমাংশুহঁতৰ নামত দুটকামান খৰছ কৰোঁ।\n—ঝুনাকংকণ ভূঞা (টিম ছাকিৰা)\nএদিন বলিউডে আমাক নকল কৰিব\nআমি গান, নাটক, চিনেমা, কবিতা ভাল পোৱা মানুহ। সমান্তৰালভাৱে আমি ভাল পাওঁ নিজৰ জন্মভূমিক। ভাল পাওঁ বাবেই আমি দায়ৱদ্ধ ইয়াৰ ভাষা-কৃষ্টি তথা সুস্থ পৰম্পৰাৰ প্ৰতি। এতিয়া বৰ দুঃসময়। আমাৰ শিপা উভালিবলৈ বহুজাতিক বিষাক্ত বতাহৰ প্ৰতিনিয়ত সুতীব্ৰ আক্ৰমণ। তথাপিতো আমি হাউলি পৰিব নোখোজোঁ। প্ৰচণ্ড হীনমন্যতাত ভূগি থকা অসমীয়াৰ এই সংকটৰ সময়ত আমি কেৱল গান-নাটকেৰে মানুহক খন্তেকৰ মনোৰঞ্জন দিব নোখোজোঁ। মেৰুদণ্ড পোন কৰি পৃথিৱীৰ সমুখত আমাৰ জাতীয় পৰিচয় দিব খোজোঁ। সেই হেঁপাহেৰে আমি এজাক তৰুণ-তৰুণী লগ হৈছোঁ ‘গুৱেৰ্ণিকা’ নামৰ এখন চোতালত। আমি এখন চিনেমা নিৰ্মাণ কৰি আছোঁ। নাম ৰাখিছোঁ— ‘ছাকিৰা আহিব বকুলতলৰ বিহুলৈ’। অসমীয়া ভাষাত হিন্দী চিনেমা বনোৱাৰ বৃথা চেষ্টা কৰিবলৈ আমি যোৱা নাই। অসমীয়া ভাষাত এখন অসমীয়া চিনেমা নিৰ্মাণ কৰি সুস্থ মনোৰঞ্জনৰ মাধ্যমেৰে আমি আমাৰ মনৰ কথা ক’ব বিচাৰিছোঁ। চূড়ান্ত সাধনাৰে এদিন আমি আমাৰ সৃষ্টিৰে অসম মাতৃক গৌৰৱান্বিত কৰিব খোজোঁ। হয়, আমি নিশ্চিত, এদিন আমাক বলিউডে নকল কৰিবলৈ বাধ্য হ’ব।\nআমি আমাৰ চিনেমাখনৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট প্ৰযোজক ৰাখিব বিচৰা নাই। উদ্দেশ্য এটাই, যাতে আমি বিচৰা ধৰণেই আমাৰ চিন্তা প্ৰকাশ কৰিব পাৰোঁ। এতিয়া আমি আহি আহি শেষ পৰ্যায়ত উপনীত হৈছোঁহি। চিনেমাখন আপোনালোকৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱাৰ বাবে এতিয়া আমাক আৰ্থিক সহযোগিতাৰ প্ৰয়োজন। আমি কথা দিছোঁ, ‘ছাকিৰা আহিব বকুলতলৰ বিহুলৈ’ চিনেমাখনেই হ’ব আপুনি ইমান দিনে চাবলৈ ৰৈ থকা চিনেমাখন। আপোনাৰ প্ৰতিক্ৰিয়ালৈ অপেক্ষা কৰিম।\n—হিমাংশু প্ৰসাদ দাস (পৰিচালক)\n‘নীলা চৰাই’ৰ তৰফৰ পৰা ‘ছাকিৰা আহিব বকুলতলৰ বিহুলৈ’ৰ সমূহ শিল্পী-কলাকুশলীলৈ শুভেচ্ছা জ্ঞাপন কৰিছোঁ।\nপ্ৰিয় পাঠক, আপুনি যদি ভাবে এই আশাশুধীয়া প্ৰকল্পটোত আপুনিও হাত উজান দিয়া উচিত, তেনেহ’লে আপুনি আপোনাৰ দিহা-পৰামৰ্শ আৰু আৰ্থিক সহযোগিতা আগবঢ়াব পাৰে। —সম্পাদক, নীলা চৰাই\nGuernica Creatovista society\nUnited Bank Of India, Noonmati Refinery Road Brach, Bamunimaidam, (Guwahati)\nA/c No: 0005010177139, IFSC: UTBION00315\nContact no. +91-97070-15496/ +91-88768-61601\nঅনুভৱ: সীতানাথ লহকৰৰ ‘এই মাটিতে’...\nঅসমীয়া চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যৎ...\nমিয়াজাকিৰ স্পিৰিটেড এৱেৰ সঁচা চৰিত্ৰবোৰ...\n← বহ্নিমান: কি ভাল, কি বেয়া\nনগালেণ্ডৰ হৰ্নবিল উৎসৱত এভুমুকি →


অৰুণোদয় আঁচনিত স্বজন তোষণ নীতি, বিধায়কৰ ঘনিষ্ঠ হলেহে লাভ কৰিব আঁচনিৰ সুবিধা\nমাৰ্ঘেৰিটাত অৰুণোদয় আঁচনিক কেন্দ্ৰ কৰি আন্দোলনমুখী পৰিস্থিতি\nআপুনি অৰুণোদয় আঁচনিৰ বাবে আবেদন কৰিছে নেকি? আপুনি বিজেপি দলৰ সদস্য হয় নে? যদিহে নহয় তেনেহলে লাভ নকৰে এই আঁচনিৰ সুবিধা।\nইয়াৰে এক পৰিষ্ফুত ছবি দেখিবলৈ পোৱা গ’ল তিনিচুকীয়া জিলাৰ মাৰ্ঘেৰিটা বিধান সভা সমষ্টিত। চৰকাৰে অৰুণোদয় আঁচনিৰ কথা ঘোষণা কৰিবলৈহে পালে লগে লগেই হিতাধিকাৰীৰ তালিকা সাজু।\nঅতি সংগোপনে হিতাধিকাৰীৰ আবেদন সংগ্ৰহ আৰু জমাৰ কাম সম্পূৰ্ণ হৈ গল, অথচ সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজে উৰহি গছৰ ওৰকে নাপালে।\nসমষ্টিটোত বিধায়ক ভাস্কৰ শৰ্মাৰ একাংশ তৈল মৰ্দনকাৰী আৰু বিজেপিৰ পালি পহৰীয়াৰ মাজতে এই আঁচনি সীমাৱদ্ধ থকাৰ গুৰুতৰ অভিযোগ উত্থাপিত হৈছে।\nযাৰ ফলত অসম চৰকাৰে আগবঢ়োৱা অৰুণোদয় আঁচনিখন মাৰ্ঘেৰিটা সমষ্টিত বুমেৰাঙত পৰিণত হৈছে। আঁচনিৰ প্ৰ-প্ৰত্ৰ বিচাৰি মাৰ্ঘেৰিটাত ব্যাপক আন্দোলনমুখৰ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হৈছে।\nযোগ্য ব্যক্তিয়ে আঁচনিৰ লাভালাভ পোৱাটো দূৰৈৰ কথা বিজেপি দলৰ নেতা পালিনেতা আৰু বুথ কমিটীৰ যোগেদি প্ৰ- প্ৰত্ৰ সমূহ গোপনে বিতৰণ কৰি সমাপ্ত কৰাৰ গুৰুত্বৰ অভিযোগ উত্থাপন হৈছে।\nফলত লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নহ’ল মাৰ্ঘেৰিটাৰ বহুজনে এই আঁচনিৰ প্ৰ পত্ৰ। আনকি আঁচনিৰ বিষয়ে অৱগত নহ’ল বিভিন্নজন। দুই একে ইণ্টাৰনেটৰ যোগেদি প্ৰ- পত্ৰখন উলিয়ায় লৈছিল যদিও জমা লোৱাৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰী কোনো পক্ষই স্বীকাৰ নকৰাত ৰাইজ আজি বাৰুকৈয়ে সমস্যাত পৰা দেখা গৈছে।\nগোপনে লবীকেন্দ্ৰীক ব্যৱস্থা বা চিণ্ডিকেট পদ্ধতিত সমস্ত আঁচনিৰ প্ৰ পত্ৰ উপলব্ধ আৰু জমা হৈ থকাৰ বিষয়টোৱে ৰাইজক আচৰিত কৰি তুলিছে।\nএই চিণ্ডিকেট ব্যৱস্থা শীঘ্ৰে আতৰ কৰিবলৈ চৰকাৰক বিভিন্ন জনে লিখিত অভিযোগ দিয়াৰ পাছতো এই পৰ্যন্ত কোনো সু ফল লাভ নকৰাত অতি শীঘ্ৰেই পুনৰ চৰকাৰী কাৰ্যালয় আৰু পঞ্চায়ত কাৰ্যালয়ত আন্দোলন যে আৰম্ভ হ’ব সেয়া নিশ্চত হৈ পৰিছে। তাৰেই অংশ বিশেষ স্বৰূপে মাৰ্ঘেৰিটাৰ বিভিন্ন স্থানত দেখিবলৈ পোৱা গল প্ৰতিবাদৰ জুই। অৰুণোদয় আঁচনিৰ প্ৰ পত্ৰ বিচাৰি আজি কমাৰপট্টি পঞ্চায়তৰ ১০ নং ৱাৰ্ডৰ মহিলাসকলে সৃষ্টি কৰে উত্তপ্ত পৰিস্থিতিৰ।\nএই আঁচনিৰ প্ৰ পত্ৰ বিচাৰি গাঁৱৰ ৰাইজে হাহাকাৰ কৰিবলগীয়া হৈছে যদিও সংগোপনে প্ৰ পত্ৰ বিতৰণ আৰু জমা লোৱা কাৰ্যক ধিক্কাৰ দিয়ে মাৰ্ঘেৰিটাৰ সচেতন মহলে।\nবিজেপিকৰণ আৰু বিশেষ ব্যক্তিৰ প্ৰভুত্বৰ কাৰণে এনে অনিয়ম যে হ’বলৈ পাইছে সেয়া সহজে অনুমেয়।\nঅসংবিধানিক আৰু অকৰ্তৃত্বশীল ভাৱে বুথ কমিটিৰ বিষয়ববীয়াই অৰুণোদয় আঁচনিৰ প্ৰ- পত্ৰ বিতৰণ কৰা কাৰ্য‍ই কি সূচাইছে? চৰকাৰী ভাবে এনে প্ৰ পত্ৰ বিতৰণ নকৰি কিহৰ বলত বুথ কমিটিয়ে এই প্ৰ পত্ৰ বিতৰণ কৰিবলৈ ক্ষমতা পালে আৰু এনে কাৰ্যৰ বৈধতাৰ ওপৰতো প্ৰশ্নবোধক চিহ্ন আহি পৰিছে।\nএনেকৈ বিতৰণ কৰাৰ পিছত উক্ত প্ৰ পত্ৰ সমূহ কোনে জমা লৈ কেনেকৈ গৈ জিলাৰ মূল কাৰ্যালয় পালেগৈ এয়া অবুজ সাঁথৰ। শীঘ্ৰেই সকলোখিনি পৰিষ্কাৰ নহ’লে আন্দোলনৰ পৰিবেশৰ যে সৃষ্টি হ’ব সেয়া খাটাং হৈ পৰিছে।


“অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ঃ ব্যাপ্তি, প্ৰাপ্তি আৰু প্ৰত্যাশা” Assam Agricultural University: Jurisdiction, Achievement and Aspirations – Krishak Bandhu – An eMagazine with Homestead Theme on Sustainable Broad-based Agriculture\nHomeKVK Special IssueKVK Sonitpur“অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ঃ ব্যাপ্তি, প্ৰাপ্তি আৰু প্ৰত্যাশা” Assam Agricultural University: Jurisdiction, Achievement and Aspirations\n~শ্ৰী অঞ্জন কৃষ্ণ শৰ্মা\nকৃষি শিক্ষা, গৱেষণা আৰু সম্প্ৰসাৰণ এই তিনিটা উদ্দেশ্য সাৰোগত কৰি ১৯৬৯ চনৰ ১ এপ্ৰিল তাৰিখে যোৰহাটত অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠিত হয়৷ ইতিপূৰ্বে এই স্থানতে ১৯৪৮ চনত দ্বিতীয় বিশ্ব যুদ্ধৰ সময়ত সেনাবাহিনীৰ এটি পৰিত্যক্ত ঘৰত “অসম কৃষি মহাবিদ্যালয়” প্ৰতিষ্ঠা কৰি অসমত কৃষি শিক্ষা আৰম্ভ কৰা হৈছিল৷ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয় আইন ১৯৬৮ অনুসৰি যোৰহাট নগৰৰ পৰা প্ৰায় ৮ কিলোমিটাৰ নিলগৰ বৰভেটা অঞ্চলত অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন হোৱাৰ লগে “অসম কৃষি মহাবিদ্যালয়”ক “কৃষি মহাবিদ্যালয় যোৰহাট” নামাকৰণ কৰি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত এখন মহাবিদ্যালয় ৰূপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হয়৷ ড০ সত্য ৰঞ্জন বৰুৱা আছিল অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰথমজন উপাচাৰ্য৷\nঅসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয় হ’ল উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ভিতৰত আতাইতকৈ পুৰণি বিশ্ববিদ্যালয়৷ প্ৰতিষ্ঠা কালৰে পৰা এই বিশ্ববিদ্যালয়ে কৃষি শিক্ষা, গৱেষণা, কৃষি উন্নয়ন আৰু অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ কৃষি অৰ্থনীতিলৈ বিশিষ্ট বৰঙণি আগবঢ়াই আহিছে৷ সম্প্ৰতি, অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে মাথোন শিক্ষাৰ্থী সমাজৰ মনৰ মাজতে সীমাবদ্ধ এটি শিক্ষানুষ্ঠান নহয়, বৰং এই বিশ্ববিদ্যালয় হৈ পৰিছে কৃষক, আত্মসহায়ক গোট, বেচৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠান, মহিলা সংঘ, সকলো প্ৰকাৰৰ সামাজিক অনুষ্ঠান, চৰকাৰী-বেচৰকাৰী বিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয়, গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান আৰু অন্যান্য চৰকাৰী বিভাগ আদিৰ লগত সংঘবদ্ধভাৱে সামাজিক উত্তৰণৰ দিশত অবিৰত গতিৰে কাৰ্যসূচী গ্ৰহণ কৰা এক জনমুখী বিশ্ববিদ্যালয়৷ বৰ্তমান অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে ভাৰতৰ আগশাৰীৰ কৃষি বিশ্ববিদ্যালয় সমূহৰ মাজত অন্যতম ৰূপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছে আৰু বৰ্তমান বিভিন্ন সামাজিক সংস্থাইও বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গঠনমূলক কাম-কাজৰ শলাগ লৈছে৷ বিগত ৪৫ বছৰীয়া পৰিক্ৰমাত অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে শিক্ষা, গৱেষণা আৰু সম্প্ৰসাৰণৰ ওপৰি লোকপ্ৰশাসন, বন, বেংক, উদ্যোগ, বিভিন্ন সেৱা খণ্ডৰ বাবে কুশলী মানৱ সম্পদ সৃষ্টি, অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বাবে উপযোগী কৃষি প্ৰযুক্তি উদ্ভাৱন আৰু উদ্ভাৱিত প্ৰযুক্তিৰ পৰীক্ষণ, প্ৰদৰ্শন আৰু প্ৰশিক্ষণ প্ৰদানৰ জৰিয়তে কৃষি অৰ্থনীতিলৈ আৰু সামগ্ৰিকভাৱে অসমৰ সমাজ জীৱনলৈ বলিষ্ঠ বৰঙনি আগবঢ়াই আহিছে৷\nসম্প্ৰতি অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয় শাখা-প্ৰশাখাৰে পৰিবেষ্টিত এক বিশাল মহীৰূহত পৰিনত হৈছে৷ বিশ্ববিদ্যালয় খনৰ মানচিত্ৰত ইতিমধ্যে অসমৰ প্ৰায়বোৰ জিলাই অন্তৰ্ভূক্ত হৈ পৰিছে৷ কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰত্যক্ষ প্ৰশাসনীয় তত্বাৱধানতে প্ৰায়বোৰ জিলাতে মহাবিদ্যালয়, গৱেষণা কেন্দ্ৰ, প্ৰশিক্ষণ নাইবা সম্প্ৰসাৰণ কেন্দ্ৰ গঢ়ি উঠিছে৷ বৰ্তমান অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত মহাবিদ্যালয় সমূহ হ’ল,-\n(৩) পশু চিকিৎসা বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়, খানাপাৰা (১৯৪৮)\n(৭) শৰৎ চন্দ্ৰ কৃষি মহাবিদ্যালয়, ধুবুৰী৷\n(৮) ৰেচম বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়, তিতাবৰ৷\n(যোৰহাটৰ মূল বিশ্ববিদ্যালয় চৌহদত চলি আছে)\n(৯)উদ্যান বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়,নলবাৰী(যোৰহাটৰ মূল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চৌহদত চলি আছে৷\n(২) আঞ্চলিক কৃষি গৱেষণা কেন্দ্ৰ, তিতাবৰঃ ১৯২৩ চনত স্থাপিত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ প্ৰথমটো ধান গৱেষণা কেন্দ্ৰ ৷ ১৯৮০ চনত এই কেন্দ্ৰটো অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়লৈ হস্তান্তৰিত কৰা হয়৷ ধানৰ অধিক উৎপাদনশীল জাত উদ্ভাৱনৰ দ্বাৰা এই ৱেষণা কেন্দ্ৰ সুখ্যাতি অৰ্জন কৰিছে৷\n(৩) আঞ্চলিক কৃষি গৱেষণা কেন্দ্ৰ, চিলঙনীঃ নগাওঁ জিলাৰ চিলঙনীত অৱস্থিত এই কেন্দ্ৰটো ১৯৭৩ চনত অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধিনলৈ আহে৷ মাহজাতীয় শস্য, তৈলবীজ, মৰাপাট আৰু অন্যান্য আঁহজাতীয় শস্য, ঘেঁহু আৰু বৰোধানৰ গৱেষণাৰ লগত জড়িত এই কেন্দ্ৰটোৱে ঘাইকৈ মধ্য অসমৰ কৃষি জলবায়ুৰ লগত সংগতি ৰাখি কৃষি গৱেষণা কৰে৷\n(৪) আঞ্চলিক কৃষি গৱেষণা কেন্দ্ৰ,উত্তৰ লখিমপুৰঃ ঘাইকৈ বাওঁধানৰ গৱেষণাত নিয়োজিত এই কেন্দ্ৰটো ১৯৮০ চনত স্থাপন কৰা হয়৷ এই কেন্দ্ৰই উত্তৰ পাৰৰ জিলাকেইখনৰ বাবে উপযোগী কৃষি গৱেষণা সমাপন কৰে৷\n(৫) আঞ্চলিক কৃষি গৱেষণা কেন্দ্ৰ, ডিফুঃ ১৯৮০ চনত এই কেন্দ্ৰটো আঞ্চলিক কৃষি গৱেষণা কেন্দ্ৰ হিছাপে পাহাৰীয়া অঞ্চলৰ উপযোগী ধান, শাক-পাচলি, গোমধান, কন্দজাতীয় শস্য আৰু কনীধানৰ বিষয়ে গৱেষণা কৰে৷\n(৬) আঞ্চলিক কৃষি গৱেষণা কেন্দ্ৰ, গোসাইগাওঁ ঃ ১৯৮০ চনত স্থাপিত এই কেন্দ্ৰই নামনি অসমৰ কৃষি জলবায়ুৰ উপযোগী গৱেষণা কাৰ্য সম্পাদন কৰে৷ ধেমচি, গুজিতিল, তিচি আদি শস্যৰ গৱেষণাৰ দিশত এই কেন্দ্ৰ বিশেষভাৱে নিয়োজিত৷\n(ক) নিৰ্দিষ্ট শস্য বা পশুধন কেন্দ্ৰিক গৱেষণা কেন্দ্ৰ (Commodity Research Station):\n(১) উদ্যান শস্য গৱেষণা কেন্দ্ৰ, কাঁহিকুছিঃ ১৯৫০ চনত স্থাপিত এই কেন্দ্ৰ ১৯৭৩ চনত অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধিনস্থ কৰা হয়৷ এই প্ৰতিষ্ঠান উদ্যানশস্য গৱেষণাৰ লগত জড়িত৷\n(২) কুহিয়াৰ গৱেষণা কেন্দ্ৰ, বুঢ়ালিক্সনঃ গোলাঘাটৰ বুঢ়ালিক্সনত অৱস্তিত এই কেন্দ্ৰটো পূৰ্বে ৰাজ্য চৰকাৰৰ কুঁহিয়াৰ পাম আছিল আৰু ১৯৬৯ চনত এই কেন্দ্ৰ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধিনস্থ কৰা হয়৷\n(৪) নাৰিকলৰ গৱেষণা কেন্দ্ৰ, খাৰুৱাঃ অতি সম্প্ৰতি বন্ধ হৈ থকা এই কেন্দ্ৰটো ১৯৭৩ চনত এই কেন্দ্ৰ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধিনস্থ কৰা হৈছিল৷\n(৭) মীন গৱেষণা কেন্দ্ৰ, যোৰহাটঃ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ যোৰহাট মুখ্য চৌহদত অৱস্থিত এই কেন্দ্ৰই মীন গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত এক অগ্ৰনি ভূমিকা লৈ আহিছে৷\nভাৰতীয় কৃষি গৱেষণা পৰিষদৰ প্ৰত্যক্ষ পৃষ্ঠপোষকতাত অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে এতিয়ালৈকে অসমৰ ২২টা কৃষি বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছে আৰু বাকী জিলা কেইখনতো স্থাপন কৰাৰ যাবতীয় কাম-কাজ আৰম্ভ হৈছে৷ কৃষক ৰাইজৰ হৈ উৎসৰ্গিত এনে কেন্দ্ৰ ১৯৮১ চনত শোনিতপুৰ জিলাৰ নপামত প্ৰথম প্ৰতিষ্ঠা হয়৷ পৰৱৰ্তী সময়ত এই কেন্দ্ৰ গোলাঘাট জিলাৰ খুমটাইত, কোকৰাঝাৰ জিলাৰ গোসাইগাওত, নগাওঁ জিলাৰ চিলঙনীত, তিনিচুকীয়া জিলাৰ গেলাপুখুৰীত, বৰপেটা জিলাৰ হাউলীত, নলবাৰী জিলাৰ সৰিয়হতলীত, কামৰূপ জিলাৰ কাহিকুছিত, চিৰাঙ জিলাৰ কাজলগাওত, দৰঙ জিলাৰ মঙলদৈত, ধুবৰী জিলাৰ বিলাসীপাৰাত, ডিব্ৰুগড় জিলাৰ কৰ্দৈবামত, যোৰহাট জিলাৰ কলিয়াপানীত, ধেমাজি জিলাৰ চিলাপথাৰত, ওদালগুৰি জিলাৰ লালপুলত, কাৰ্বিআংলং জিলাৰ ডিফুত, লখিমপুৰ জিলাৰ গৰুমুৰীয়াত, শিবসাগৰ জিলাৰ নাজিৰাত, কৰিমগঞ্জ জিলাৰ আকবৰপুৰত আৰু কাছাৰ জিলাৰ শিলচৰত প্ৰতিষ্ঠিত৷ ইয়াৰ ওপৰীও শেহতীয়াভাৱে বাক্সা জিলা আৰু বঙাইগাৱত দুটা কৃষি বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ প্ৰতিষ্ঠা হৈছে৷ কৃষকৰ প্ৰশিক্ষণ, প্ৰযুক্তি পৰীক্ষণ আৰু প্ৰদৰ্শনৰ দিশত এই কেন্দ্ৰ সমূহে প্ৰশংসনীয় সেৱা আগবঢ়াই আহিছে৷ কৃষকৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সকলোবোৰ তথ্যৰ ওপৰি কৃষকে সহজে পাব পৰাকৈ উন্নত জাতৰ বীজ, পশুধনৰ সঁচ আদিৰ ব্যৱস্থা এই কেন্দ্ৰ সমূহে কৰি দিয়ে৷ এই কৃষি বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ সমূহো সংশ্লিষ্ট জিলাৰ বাবে কৃষি পৰিকল্পনা যুগুত কৰাৰ উপৰি সম্প্ৰসাৰণ কৰ্মী আৰু বিষয়া সকলৰ বাবেও প্ৰশিক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰে৷ মুঠতে এই কৃষি বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ সমূহৰ জড়িয়তে অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে সাধাৰণ কৃষকৰ লগত যোগসুত্ৰ স্থাপন কৰিছে৷\nঘ) প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰঃ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত যোৰহাটত এটা গ্ৰামসেৱীকা প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ আছে৷\nঅসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে শিক্ষাদানৰ ক্ষেত্ৰত আধুনিক চেমেষ্টাৰ পদ্ধতিৰ প্ৰয়োগ কৰি উচ্চশিক্ষাৰ গুণগত মান উন্নত কৰিছে৷ ২০১১-১২ শিক্ষাবৰ্ষলৈকে অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে ১২৩৬৩ জনক স্নাতক, ২৯৭০ জনক স্নাতকোত্তৰ আৰু ৩৯১ জনক পি.এইচ. ডি. ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰি আহিছে৷ নিম্ন মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ মেধাবী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক উচ্চশিক্ষাৰ সপোন বাস্তৱায়িত কৰাত অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে বিশেষ ভুমিকা গ্ৰহন কৰি আহিছে৷ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে দৰিদ্ৰ ঘৰৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক জলপানি দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰি উচ্চশিক্ষা গ্ৰহণৰ সুবিধা কৰি দিছে৷ দেশ-বিদেশৰ বিভিন্ন ঠাইত ভাল স্থানত উপবিষ্ট হোৱা বহু মানৱ সম্পদ এই বিশ্ববিদ্যালয়ে গঢ়িছে৷\nকৃষি গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত, এই বিশ্ববিদ্যালয়ে উদ্ভাৱন কৰি উলিওৱা ধান, মাহজাতীয় শস্য, তৈলবীজ, মৰাপাট, উদ্যান শস্যৰ বিভিন্ন জাতৰ ওপৰি পশু আৰু মীন সম্পৰ্কীয় প্ৰযুক্তি সমূহে কৃষকৰ পথাৰত আশানুৰূপ ফল দিছে৷ নিজস্ব জাত উৎপাদনৰ ওপৰি অন্যান্য প্ৰতিষ্ঠানৰ উদ্ভুত জাতক পৰীক্ষা-নিৰিক্ষাৰ দ্বাৰা অসমৰ পৰিবেশত খাপ খোৱা সমূহ বাচনি কৰি উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বাবে অনুমোদন জনাইছে৷ শস্যৰ পৰিপুষ্টি, ৰোগ, পোক-পতংগ নিয়ন্ত্ৰণ, জলব্যৱস্থাপনা, অপতৃন নিয়ন্ত্ৰণ, জৈৱ নিয়ন্ত্ৰণ, জৈৱ প্ৰযুক্তিবিদ্যা আদি কৃষি বিজ্ঞানৰ ন-ন শাখাত অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ বৰঙণি আগবঢ়াইছে৷ পশুপালন, মীন পালন আৰু গাৰ্হস্থ্য বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰটো এই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ যথেষ্ট অৱদান আছে৷\n(১) ধানৰ জাত উদ্ভাৱনঃ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে ভিন ভিন শস্যকালৰ আৰু অনুকুল-প্ৰতিকুল উভয়ধৰণৰ পৰিস্থিতিৰ উপযোগী উচ্চ উৎপাদনক্ষম ধানৰ সঁচ উদ্ভাৱন কৰি উলিয়াইছে৷\n(ক) দীৰ্ঘদিনীয়া শালিধানৰ উন্নত জাত ( অনুকুল পৰিস্থিতিৰ বাবে): ৰঞ্জিৎ, বাহাদুৰ, পিয়লি, কুশল, মনিৰাম আদি৷\n(গ) কম কৃষিকালৰ জাঁতঃ লাচিত আৰু চিলাৰাই\n(ঙ) বুঢ়া কঠিয়া ৰোপনৰেও ভাল উৎপাদন দিয়া সঁচঃ প্ৰফুল্ল আৰু গীতেশ\nবিভিন্ন পৰিবেশ, পৰিস্থিতি, জলবায়ু, আৰ্থসামাজিক পৰিবেশত খাপ খাব পৰাকৈ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে বহুতো জাত উদ্ভাৱন কৰি উলিয়াইছে৷ নামমাত্ৰ সাৰেৰে কৰিব পৰা জাত “ভাৰতী”, জহাধানৰ উন্নত জাত “কেতেকী জহা”, বৰাধানৰ উন্নত জাত “আঘোনী বৰা”, “ৰঙালী” আৰু “ভোগালী” আদিৰ নাম ল’ব পাৰি৷\nবিশ্ববিদ্যালয়ে জৈৱ প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ ক্ষেত্ৰটো বিশেষ সফলতা লাভ কৰিছে৷ বুট মাহৰ এবিধ অপকাৰী পতংগৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিৰোধমূলক জিন উদ্ভাৱন কৰি ব্যক্তিগত খণ্ডৰ জড়িয়তে এনে প্ৰতিৰোধী সঁচৰ বিপননৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিছে৷ জৈৱ নিয়ন্ত্ৰক বিশেষকৈ,- “ট্ৰাইক’কাৰ্ড”, “জৈৱকীৰন” আদিয়ে কৃষকৰ পথাৰত সুফল দিছে৷ পশুপালনৰ ক্ষেত্ৰত গাহৰী আৰু ছাগলীৰ স্থানীয় ও বিদেশী জাতৰ মাজত বৰ্ণসংকৰৰ দ্বাৰা উন্নত সঁচ উদ্ভাৱন কৰিছে৷ বনৰজা, কলিংগ ব্ৰাউন আদি কুকুৰাৰ জাতে কৃষকৰ সমাদৰ পাইছে৷ গাৰ্হস্থ্য বিজ্ঞানৰ পুষ্টিকৰ শিশু খাদ্য “আসাম মিক্স”, মীন গৱেষণা কেন্দ্ৰৰ সুষম মৎস্য-খাদ্য “সুষমা” আদি উল্লেখনীয় উদ্ভাৱন৷ বিশ্ববিদ্যালয়ত বৰ্তমান বাৰ্ষিক ৮ কোটি মাছৰ পোনা উৎপাদনৰ আন্তঃগাঁথনি গঢ়ি তুলিছে৷ তাৰোপৰি বিশ্ববিদ্যালয়ে “ক্ষুদ্ৰ চাহখেতিয়ক পৰামৰ্শ কাৰ্যক্ৰম”ৰ দ্বাৰা ক্ষুদ্ৰ চাহ খেতিৰ প্ৰসাৰত বিশেষ অৰিহনা যোগাই আহিছে৷\nবিশ্ববিদ্যালয় সমূহ হৈছে সামাজিক উত্তৰণৰ জৰায়ু৷ এই জৰায়ুত স্থিতি লৈয়ে সমাজৰ বিভিন্ন খণ্ডলৈ দুচকুত অযুত স্বপ্ন লৈ ওলাই আহে কুশলি মানৱ সম্পদ৷ সেয়ে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সমাজৰ প্ৰত্যাশা সদায়েই সৰ্বাধিক৷ স্বাভাৱিক আৰু সংগত কাৰণতেই কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাও সমাজৰ প্ৰত্যাশা আৰু অধিক, কিয়নো ইয়াৰ লগতে কৃষিৰ দৰে বুনিয়াদী খণ্ড অংগাংগী ভাৱে বিজড়িত৷ কৃষিয়ে কালৈও অপেক্ষা নকৰে,- সেয়েহে সময়োপযোগী পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰাত সামান্যতম গাফিলতিকো সমাজে সহজে নলয়৷\nপৰিৱৰ্তিত পৰিস্থিতিত সকলোধৰণৰ সমাজ উন্নয়নমূলক আঁচনি, পৰিকল্পনা আৰু সামাজিক উত্তৰণেৰো অভিকেন্দ্ৰৰূপে বিশ্ববিদ্যালয় সমূহ গঢ়ি তোলাৰ প্ৰয়োজনীয়তাই দেখা দিছে৷ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ক কৃষিখণ্ডৰ এনে এক উন্নয়নৰ অভিকেন্দ্ৰৰূপে গঢ়ি তোলাৰ প্ৰাসংগিকতাই দেখা দিছে৷ ইতিমধ্যে অসমৰ কৃষক ৰাইজে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দ্বাৰা উদ্ভাৱিত প্ৰযুক্তি আৰু কৃষি সম্প্ৰসাৰণ ব্যৱস্থাৰ প্ৰতি গভীৰ আস্থা প্ৰদৰ্শন কৰিছে৷ এই ব্যৱস্থা অধিক শক্তিশালী ৰূপত গঢ়ি উঠিলেহে অসমৰ কৃষক ৰাইজ সৰ্বাত্মকভাৱে লাভান্বিত হ’ব৷\nসাম্প্ৰতিক সময়ত, গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি, জলবায়ু পৰিবৰ্তন আদি কাৰকে কৃষিখণ্ডলৈ নতুন প্ৰত্যাহ্বান কঢ়িয়াই আনিছে৷ পুৰণি প্ৰযুক্তিবোৰক পৰিৱৰ্তিত জলবায়ুত খাপখোৱাকৈ সংশোধন, পৰিমাৰ্জন কৰাৰ লগতে ন উদ্ভাৱনৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছে৷ ক্ষুদ্ৰ আৰু উপান্ত কৃষকে গোলকীয় অৰ্থনীতিৰ মেৰপেছত পৰি কৃষিখণ্ড পৰিত্যাগ কৰি নগৰলৈ ঢাপলি মেলি অদক্ষ শ্ৰমিকৰ জীৱনকে বাছি লৈছে৷ আনহাতে, বিভিন্ন কাৰণত কৃষিভুমি টুটিছে, হেৰাইছে থলুৱা জাঁত আৰু নাটনি হৈছে কৃষি বনুৱাৰ৷ বজাৰ ব্যৱস্থাপনাৰ অভাৱে আশাহত কৰিছে উৎপাদক কৃষকক আৰু মধ্যভোগীক অধিক মুনাফা লাভৰ পথ মুকলি কৰিছে৷\nঅসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে ইতিমধ্যে এই কৃষি সমস্যাবোৰৰ ওপৰত বিস্তৃত গৱেষণা প্ৰকল্প আৰম্ভ কৰিছে৷ এই কথাও মনত ৰাখিব লাগিব যে,- নতুন কৃষিনীতিত কৃষকেই লাভ কৰিছে সৰ্বোচ্চ প্ৰাথমিকতা৷ আগন্তুক দিনত বাস্তৱমুখী শিক্ষা, গবেষণা, আৰু ফলাফলকেন্দ্ৰিক সম্প্ৰসাৰণ আঁচনিৰ জড়িয়তে কৃষিখণ্ডৰ আৰু সৰ্বসাধাৰণ কৃষকৰ প্ৰত্যাশা পুৰণৰ হেতু অবিৰত গতিৰে অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয় অগ্ৰসৰ হ’ব লাগিব৷\nলিখক – শ্ৰী অঞ্জন কৃষ্ণ শৰ্মা, ন-পাম স্থিত শোনিতপুৰ জিলা কৃষি বিজ্ঞান কেন্দ্ৰত শস্য বিজ্ঞান বিশেষজ্ঞ ৰূপে কৰ্মৰত৷ তেখেতৰ যোগাযোগ নং -৯৪৩৫১৬২২৩৯৷ এই লেখাটোৰ ৰচনাকাল ২০১৪ চন৷ ড°ৰুদ্ৰ নাৰায়ণ দেৱৰ দ্বাৰা সম্পাদিত সাহিত্য ডট অৰ্গৰ সংখ্যাটোত প্ৰচাৰিত৷ ধন্যবাদ৷ – সম্পাদক, কৃষক বন্ধু ই আলোচনী৷