ইউনিফৰ্ম, জিনচ্ ইত্যাদি -(দেৱিকা ঠাকুৰীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nইউনিফৰ্ম, জিনচ্ ইত্যাদি -(দেৱিকা ঠাকুৰীয়া)\nইউনিফৰ্ম, জিনচ্ ইত্যাদি\nবিদ্যালয়ৰ ইউনিফৰ্ম যোৰৰ প্ৰতি মোৰ এক দূৰ্ৱলতা আছিল । সৰুতে মা-দেউতাই কৈছিল – ইউনিফৰ্মযোৰৰ অৰ্থ হৈছে সকলো ল’ৰা-ছোৱালী সমান অৰ্থাৎ ইউনিফৰ্মযোৰে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত ধনী -দুখীয়া , উচ্চ-নীচ আদি মনোভাৱবোৰ আঁতৰাই ৰাখে আৰু শিক্ষক সকলকো সকলোকে সমান চকুৰে চাবলৈ শিকায় ।\n৩য় শ্ৰেণীৰ বছৰেকীয়া পৰীক্ষাৰ শেষত দেউতাক ইউনিফৰ্ম এযোৰৰ বাবে খাতিৰ ধৰিছিলো । মই কেনেকুৱা ইউনিফৰ্ম লাগিব বুলি শুধিলে, য’তে থাকো তাতেই থিয় হৈ দুই তিনি\nপাক মাৰি ইউনিফৰ্মযোৰৰ বৰ্ণনা দিয়াত লাগি যাওঁ। দেউতাই আমোদ পাই ৰিজাল্ট দিয়াৰ আগৰপৰাই প্ৰতিদিনে শোধে ইউনিফৰ্মজোৰৰ বৰ্ণনা আৰু মই অলপো নাভাগৰোঁ একেটাকথাকে বাৰে বাৰে ক’বলৈ পালেও !\nসৰস্বতী পূজাতো মই সদায় ইউনিফৰ্ম পিন্ধিয়েই গৈছিলো। অৱশ্যে আমাৰ স্কুলত পিছলৈ পূজাত ইউনিফৰ্ম পিন্ধি যোৱাতো বাধ্যতামূলক হ’ল।\nদশম শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতে তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগে আয়োজন কৰা এটা ৫দিনীয়া শিক্ষা শিবিৰত অংশ গ্ৰহণৰ বাবে প্ৰতিযোগীতামূলক পৰীক্ষা এটা দিবলৈ আমাৰ বিদ্যালয়ৰ পৰা আমি চাৰি জনী ছোৱালী আৰু এজন ল’ৰা নিৰ্বাচিত হৈছিলো। পৰীক্ষা যদিও ৰবিবাৰে আছিল, তথাপি আমি ডাঠ নীলা পাৰিৰ বগা চাদৰ মেখেলা আৰু চুলিত ৰঙা ফিটা মাৰি গৈছিলো । তেজপুৰৰ কনভেণ্ট , ডনবস্ক’ , তেজপুৰ চৰকাৰী ছোৱালী হাইস্কুল আদি কৰি অসমৰ আন আন ঠাইৰ পৰাও ছাত্ৰ -ছাত্ৰী আহিছিল ।ৰবিবাৰেও আমাক চাদৰ মেখেলা পিন্ধি যোৱা দেখিয়ে হয়তো সকলোৱে আচহুৱা পাই ঘুৰি ঘূৰি চাইছিল । পৰীক্ষাৰ ৰিজাল্ট দিয়াৰ সময়ত আমি সগৌৰৱে থিয় হৈছিলো কাৰণ আমাৰ ঠেলামাৰা হাইস্কুলৰ পৰা যোৱা আটাইকেইগৰাকীয়ে উত্তীৰ্ণ হৈছিলো আৰু তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত এসপ্তাহৰ বাবে “কনটেক্ট প্ৰগেম”ত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সুবিধা পাইছিলো । আমাক লৈ যোৱা আমাৰ বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক গৰাকীয়েও ( তেজপুৰৰ ) আমাক তেখেতৰ চিনাকী মানুহবোৰৰ লগত পৰিচয় কৰাই দিছিল “মোৰ ছাত্ৰী” বুলি । অসমীয়া মাধ্যমত পঢ়াৰ বাবে বহু কথাই মূৰৰ ওপৰেদি গৈছিল ! অশোক কুমাৰ চাৰ ( মূৰব্বী অধ্যাপক, পদাৰ্থ বিজ্ঞান) , ড’ অমৰজ্যোতি চৌধুৰী চাৰ , ড০ নয়নদ্বীপ ডেকাবৰুৱা চাৰ আদিৰ দৰে বিজ্ঞ লোকসকলৰ পৰা বহুতো মূল্যবান শিক্ষা লাভৰ সুবিধা পাইছিলো । ৫ দিনীয়া কাৰ্য্যসূচীৰ অন্তত সাংস্কৃতিক সন্ধিয়াৰ বাবে ৭ জনকৈ ছাত্ৰ -ছাত্ৰীৰ দল বান্ধি দিছিল নিজ ইচ্ছামতে গান , অভিনয়, নাচ ইত্যাদি কৰাৰ বাবে ।\nউক্ত সন্ধিয়াত মুঠ ৫ টা গ্ৰুপৰ ভিতৰত দুটাই নাটক , এটাই দলীয় নৃত্য আৰু দুটাই কোৰাচ পৰিবেশন কৰে। আমি ” আজি ধৰাৰ বুকুত পোহৰৰ ঢল নামিছে ” এই গানটো কোৰাচ হিচাপে পৰিবেশন কৰোঁ । আমি আটাইকেইজনী ছোৱালীয়ে চাদৰ-মেখেলা আৰু ৰঙা ফিটা আৰু ল’ৰা তিনি জনেও (দুজন পাঠশালা ,বৰপেটাৰ ) মিলাই কাপোৰ পিন্ধে। আমাৰ কোৰাচৰ শেষত মঞ্চৰ পৰা নমাৰ লগে লগে বিশিষ্ট সাহিত্যিক ড’ অমৰজ্যোতি চৌধুৰী চাৰে নিজৰ আসনৰ পৰা উঠি আহি আমাক এটি উজ্বল হাঁহিৰে অভিনন্দন জনায় আৰু কয় যে আমাৰ কোৰাচটোৰ লগতে আমাৰ সাজ পোচাক বহুত সুন্দৰ হৈছে । আমি যথেষ্ট উৎফুল্লিত হওঁ ।\nঘৰৰ পৰা দূৰৈত এইয়া আছিল প্ৰথম অভিজ্ঞতা । তাৰ পাছত হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী, ডিপ্ল’মা সকলোতে ইউনিফৰ্ম আছিল (ৱৰ্কশ্ব’পত পিছে চূৰ্ণী লব নিদিছিল, মেচিনত সোমাই যাব বুলি); গতিকে মই ভালেই পাইছিলো । বাহিৰতো খুব কমেই জিন্চ -টপ পিন্ধিছিলো । ঘৰলৈ গ’লে সাধাৰণতে পিন্ধিবলৈ অলপ টান লাগিছিল । কাৰণ এটা মনত ধাৰণা আছিল জিনচ মানে ষ্টাইল বা ফেচনৰ বস্তু । তাতে দেউতা শিক্ষক । সেয়ে বাইদেৱে কিনি দিছিল যদিও খুব কমেইহে জিনচ পিন্ধিছিলো।\nপাঞ্জাৱত ইঞ্জিনিয়াৰিং পঢ়িবলৈ গৈ দেখোঁ ডিগ্ৰীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰ বাবে ইউনিফৰ্ম নাই । সকলোৱে চুৰিদাৰ বা জিনচ -টপ পিন্ধি ক্লাছ কৰিছিল । মই ক্লাছলৈ চুৰিদাৰ পিন্ধি গৈছিলোঁ, কিন্তু বাকী সময়ত জিনচ পিন্ধিছিলো । কেতিয়াও জিনচ পিন্ধি ক’লেজ -স্কুললৈ নোযোৱা বাবে অসজা লাগিছিল । সকলোৱে মোক কৈছিল – “তই কিয় জিনচ পিন্ধি ক্লাছলৈ নাহ’” বুলি । মই কৈছিলো “মোক কিছু সময় লাগিব। আগতে কেতিয়াও এইবোৰ পিন্ধি কলেজ গৈ পোৱা নাই যে সেয়ে” । মোক সম্পূৰ্ণ এটা চেমিষ্টাৰ লাগিছিল ক্লাছত জিনচ পিন্ধি যাবলৈ মন বান্ধিবলৈ । লাহে লাহে সুবিধাজনক যেন লগা হ’ল জিনচ -টপ । শেষলৈ এনেকুৱা হ’ল যে যিদিনাখন ৰাতিপুৱা অলপ সোনকালে উঠোঁ, সিদিনাহে চুৰিদাৰ পিন্ধি যাওঁ । জিনচ -টপ অতি সুবিধাজনক হৈ পৰিল দৌৰাদৌৰিকৈ ক্লাছ কৰিবৰ বাবে ।\nমাষ্টাৰ ডিগ্ৰীৰ ১ম চেমিষ্টাৰত ইউনিভাৰচিটিৰ পৰা চেঞ্চুৰী পেপাৰ মিললৈ যাওতে চুৰিদাৰ পিন্ধি যোৱাৰ বাবে আমাৰ শিক্ষয়িত্ৰী এগৰাকীক ইণ্ডাষ্টীটোত সোমাব দিয়া নাছিল ।পিছত চূৰ্ণিখন মেৰাই বান্ধি লোৱাত হে তেওঁক যাবলৈ দিয়ে ।\nবহুতৰে এটা ভ্ৰান্ত ধাৰণা আছে যে জিনচ পিন্ধা মানেই নিজৰ সংস্কৃতিক অৱহেলা কৰা … আচলতে তেনে একো নহয় ।চাদৰ- মেখেলা পিন্ধি এজনী ছোৱালী বা বোৱাৰীয়ে নিজকে অসমীয়া বুলি চিনাকী দি সদায় গৌৰৱ অনুভৱ কৰে বুলি মই ভাবোঁ । কথা হ’ল – স্থান , কাল অনুসৰি সকলো সলনি হ’বলগীয়াত পৰে । এই কথাষাৰেই আমি সাজ-পোচাকৰ ক্ষেত্ৰত মনত ৰাখি থোৱা ভাল ।\n← লখিমী আৰু কিছু স্মৃতি -(বিশাল অনুৰাগ)\nআমাৰ দিনত -(উদ্দীপ তালুকদাৰ) →


এন. আৰ. চিৰ আত্মাক’ হত্যাৰ অপচেষ্টা অমিত শ্বাহ বাহিনীৰঃ প্রদেশ কংগ্রেছ - SANGBAD PRAHARI\nHome আঞ্চলিক দেশ-বিদেশ এন. আৰ. চিৰ আত্মাক’ হত্যাৰ অপচেষ্টা অমিত শ্বাহ বাহিনীৰঃ প্রদেশ কংগ্রেছ\nএন. আৰ. চিৰ আত্মাক’ হত্যাৰ অপচেষ্টা অমিত শ্বাহ বাহিনীৰঃ প্রদেশ কংগ্রেছ\nগুৱাহাটীঃ অসমৰ এন আৰ চিক লৈ ৰাজনীতি নকৰিবলৈ আহ্বান জনােৱা বিজেপি দলে এতিয়া নিজেই এই বিষয়টোক লৈ দেশজুৰি ৰাজনীতি আৰম্ভ কৰা কথাটোত অসম প্রদেশ কংগ্ৰেছ কমিটীয়ে তীব্র প্রতিক্রিয়া প্রকাশ কৰিছে। বিজেপিৰ ৰাষ্ট্রীয় সভাপতি অমিত শাহ ডাঙৰীয়াই সমগ্ৰ দেশৰ একাধিক জনসভাত বিশেষকৈ শনিবাৰে পশ্চিম বংগৰ এখন জনসভাত অসমৰ এন আৰ চি ৰ প্রসঙ্গ টানি কৰা মন্তব্যই বিজেপি দলৰ অসমৰ জনসাধাৰণৰ প্রতি যে কোনাে দায়বদ্ধতা নাই সেই কথাটোকে পুণৰ প্রমান কৰিলে।\nঅসমৰ জনসাধাৰণৰ আকাংখাক বাস্তবায়িত কৰি কংগ্ৰেছ দলৰ চৰকাৰে এন আৰ চি ৰ কাম প্রায় শেষ কৰিছিল। কিন্তু বিজেপি চৰকাৰে ক্ষমতলৈ আহি বিভিন্ন অজুহাতত এই কাম লেহেমীয়া কৰিবলৈ সর্বতাে প্রকাৰে চেষ্টা কৰিছিল যদিও মহামান্য উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ কঠোৰ স্থিতিৰ বাবে সফল হ'ব নােৱাৰি এতিয়া এন আৰ চি আমি কৰিলাে বুলি দম্ভালি মাৰিছে৷\nঅন্যহাতে, অসম চুক্তিক এন আৰ চি আত্মা বুলি অভিহিত কৰা একেজন অমিত শ্বাহে যােৱা কালি পশ্চিমবংগৰ জনসভাত নাগৰিকত্ব সংশােধনী বিধেয়ক আইনত পৰিণত কৰিমেই বুলি কৈ সেই ‘আত্মাকে হত্যাৰ অপচেষ্টা চলাইছে। অসমৰ বিদেশীৰ ক্ষেত্ৰত কংগ্ৰেছৰ স্থিতিৰ বিষয়ে প্রশ্ন উত্থাপন কৰা বিজেপিৰ সভাপতি গৰাকীক প্রত্যাহ্বান জনাই এই ক্ষেত্ৰত বিজেপিকহে নিজৰ স্থিতি স্পষ্ট কৰিবলৈ প্রদেশ কংগ্ৰেছে দাবী জনায়।\nবিবৃতিটোত প্রদেশ কংগ্ৰেছে কয় যে, সচাঁকৈয়ে যদি অসমৰ জনসাধাৰণৰ প্রতি বিজেপিৰ অলপাে দায়বদ্ধতা আছে, তেন্তে নাগৰিকত্ব সংশােধনী বিধেয়ক বাতিল কৰি ১৯৭১ চনৰ ২৪ মাৰ্চৰ পিছত অসমলৈ অহা প্রতিজন অবৈধ নাগৰিককে বিদেশী বুলি গণ্য কৰি বিতৰণৰ ব্যৱস্থা কৰক। উন্নয়নৰ ভূৱা শ্লগানেৰে দিল্লীৰ মছনদ দখল কৰা বিজেপি চৰকাৰে বিগত চাৰি বছৰত নিৰ্বাচনৰ পূর্বে দেশৰ জনসাধাৰনক দিয়া এটাও প্রতিশ্রুতিপালন নকৰি এতিয়া এন আৰ চি ৰ আলম লৈ ধর্মীয় মেৰুকৰণৰ যােগেদি পুনৰ ক্ষমতা দখলৰ বাবে যি কু-অভিসন্ধি ৰচনা কৰিছে তাৰ বিৰুদ্ধে সতর্ক হ'বলৈ বিবৃতিটোৰ যােগেদি প্রদেশ কংগ্ৰেছৰ সাধাৰণ সম্পাদক তথা জেষ্ঠ মুখপাত্রদ্বয় ক্রমে দুর্গা দাস বড়াে আৰু কিশােৰ কুমাৰ ভট্টাচার্যই অসমৰ জনসাধাৰণৰ প্রতি আহ্বান জনায়।


(জম্মু-কাশ্মীৰৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\n২৬ অক্টোবৰ ১৯৪৭, ২৬ অক্টোবৰ ১৯৪৭ (1947-10-26) (৭২ বছৰ পূৰ্বে)\nউচ্চতা ৩২৯ মিটাৰ (১,০৭৯.৩৯৬৩২৫৪৫৯৩ ফুট)\nজম্মু আৰু কাশ্মীৰ (ইংৰাজী: Jammu and Kashmir) ভাৰতৰ সকলোতকৈ উত্তৰত অৱস্থিত ৰাজ্য। হিমালয় পৰ্বমালাত ৰাজ্যখনৰ অধিকাংশ অৱস্থিত, ৰাজ্যখনৰ চাৰিসীমাত ভাৰতৰ আন দুখন ৰাজ্য হিমাচল প্ৰদেশ আৰু পাঞ্জাব আছে, ৰাজ্যখনৰ উত্তৰ পূৱ দিশত আছে চীন দেশ, লাইন অৱ কণ্ট্ৰলে ৰাজ্যখনক পশ্ছিম দিশত পাকিস্তান অধিকৃত কাশ্মীৰ আৰু উত্তৰ-পশ্ছিম দিশত পাকিস্তানৰ গিলগিট-বল্টিষ্টান প্ৰদেশৰ পৰা পৃথক কৰিছে। ভাৰতীয় সংবিধানৰ দফা ৩৭০ৰ অনুসৰি জম্মু আৰু কাশ্মীৰ এখন শ্বায়ত্ব শাসিত ৰাজ্য, আৰু ইয়াৰ অধীনত ৰাজ্যখনে আন ৰাজ্যৰ তুলনাত কিছুমান বিশেষ ক্ষমতা লাভ কৰে।\nস্বাধীনতাৰ পূৰ্বৰ ব্ৰিটিচ শাসিত জম্মু আৰু কাশ্মীৰ প্ৰিন্সলি প্ৰদেশৰ অধিকাৰকলৈ পাছৰ সময়ত ভাৰত,পাকিস্তান আৰু চীনৰ মাজত বহুবাৰ বিবাদ হৈছে, আৰু এইসমূহৰ সম্পূৰ্ণ সমাধান এইপৰ্যন্ত হোৱা নাই। পাকিস্তানে নিজৰ বুলি দাবী কৰা ভাৰতৰ নিয়ন্ত্ৰণাধীন কাশ্মীৰৰ ভূখণ্ডক "ভাৰত অধিকৃত কাশ্মীৰ" বুলি অভিহিত কৰে। আনহাতেদি ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ দৰে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থাই কাশ্মীৰৰ এই অংশক "ভাৰতীয় শাসনাধিস্থ কাশ্মীৰ" বুলি ক’ব খোজে।  পাকিস্তানৰ নিয়ন্ত্ৰণাধীন কাশ্মীৰৰ অংশক ভাৰতত ভিতৰত "পাক অধিকৃত কাশ্মীৰ (PoK)", পাকিস্তানত "আজাদ (স্বাধীন) জম্মু আৰু কাশ্মীৰ" আৰু সধাৰণ ভাবে "পাকিস্তান শাসনাধিস্থ কাশ্মীৰ" বুলি জনা যায়। চীনৰ নিয়ন্ত্ৰণাধীন কাশ্মীৰৰ অংশক আক্‌চাই চীন বুলি জনা যায়।\nজলবায়ু আৰু ভূগোল[সম্পাদনা কৰক]\nজম্মু আৰু কাশ্মীৰ বহুবোৰ উপত্যকা থকা এখন প্ৰদেশ, ইয়াৰ মুখ্য উপত্যকাসমূহ হৈছে, কাশ্মীৰ উপত্যকা, তাৱী উপত্যকা, চেনাব উপত্যকা, পুঞ্চ উপত্যকা আৰু চিন্দ উপত্যকা। প্ৰধান উপত্যকা কাশ্মীৰ 100 km (62 মাইল) বহল আৰু ইয়াৰ মাটিকালি 15,520.3 বৰ্গ কি.মি. (5.4 বৰ্গ মাইল)। হিমালয় পৰ্বতে কাশ্মীৰ উপত্যকাক লাডাখৰ পৰা পৃথক কৰি ৰাখিছে, আনহাতেদি পিৰ-পানজল পৰ্বতমালাই কাশ্মীৰ উপত্যকাক উত্তৰ ভাৰতৰ বিশাল সমতলভূমিৰ পৰা পৃথক কৰিছে। হিমালয়ৰ মূল পৰ্বতমালা কাশ্মীৰ উপত্যকাৰ উত্তৰ-পূৱ অংশজুৰি বিস্তৃত। ঘন জনবসতিপূৰ্ণ আৰু সুন্দৰ কাশ্মীৰ উপত্যকা সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা 1,850 মিটাৰs (6 ফুট) উচ্চতাত অৱস্থিত, পিৰ-পানজল পৰ্বতমালাৰ গড় উচ্চতা 5,000 মিটাৰs (16 ফুট)।\nসাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা উচ্চতাৰ বিবিধতাৰ বাবে জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ জৈৱ-ভূগোল বৈচিত্ৰতাৰে পৰিপূৰ্ণ। উত্তৰ-পশ্চিমীয় কাঁইটীয়া বনভূমি, হিমালয়ান উপ-ক্ৰান্তীয় পাইন বন কম উচ্চতাৰ দক্ষিণ-পশ্ছিম অঞ্চলৰ দূৰ প্ৰান্তত দেখিবলৈ পোৱা যায়। পশ্ছিম হিমালয়ান বহলপাতৰ বনৰ এক বিশাল বনাঞ্চল কাশ্মীৰ উপত্যকাৰ উত্তৰ-পশ্ছিম অঞ্চলৰ পৰা দক্ষিণ-পূৱ অঞ্চললৈকে দেখিবলৈ পোৱা যায়। সমতল ভূমিৰ পৰা পৰ্বতৰ দিশত গ’লে, পশ্চিম হিমালয়ান চাব-এল্পাইন ক’নিফাৰ বন দেখিবলৈ পোৱা যায়, বৃক্ষৰ বনাঞ্চলৰ উচ্চ অঞ্চলত উত্তৰ-পশ্চিম হিমালয়ান এলপাইন গুল্ম আৰু তৃণভূমি দেখিবলৈ পোৱা যায়, উত্তৰ পূৱৰ অধিকাংশ কাৰাকোৰাম-পশ্চিম তিব্বতীয় মালভূমীয় এলপাইন বন দেখিবলৈ পোৱা যায়। একেবাৰে উচ্চ অঞ্চলত সাধাৰণতে কোনোধৰণৰ বনাঞ্চল দেখিবলৈপোৱা নায়ায়, এই অঞ্চলসমূহ শিলা আৰু বৰফেৰে ঢাক খাই থাকে।\nহিমালয়ৰ পৰা কাশ্মীৰ উপত্যকাৰ মাজেৰে বৈ অহা ঝেলাম একমাত্ৰ ডাঙৰ নদী। সিন্ধু, তাৱী, ৰৱী আৰু চেনাব ৰাজ্যখনৰ মাজেৰে বৈ যোৱা প্ৰধান নদী। ৰাজ্যখনত কেইবাটাও হিমবাহ দেখিবলৈ পোৱা যায়। সাগৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৫,৭৫৩ মিটাৰ (১৮,৮৭৫ ফুট) গড় উচ্চতাৰ ৭৬ কি.মি. (৪৭ মাইল) দৈৰ্ঘৰ চিয়াচীন হিমবাহ হিমালয়ৰ সকলোককৈ অধিক দৈৰ্ঘৰ হিমবাহ।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=জম্মু_আৰু_কাশ্মীৰ&oldid=234937"ৰ পৰা সংকলিত


দৈনন্দিন – Page 23 – ফটাঢোল\nMarch 1, 2018 দৈনন্দিন\tOne comment\nঅভিজ্ঞতা – প্ৰাঞ্জল অনুভৱী\nযাত্ৰী: দুপৰীয়া চিটি বাছেৰে দিশপুৰৰ পৰা পল্টন বজাৰলৈ উভতিছোঁ। মোৰ সন্মুখৰ চিটত দুজন যাত্ৰীয়ে কথা পাতিছে। প্ৰথম যাত্ৰী: কণ্ডাক্টৰ দচ তেহা বেছি নিলো কেন? দ্বিতীয় যাত্ৰী: এচি বাছ যে তাই। প্ৰথম যাত্ৰী: এছি বাছ? এটা আবাৰ কি? দ্বিতীয় যাত্ৰী: গায় ঠাণ্ডা হাৱা লাগছে না? প্ৰথম যাত্ৰী: ঠাণ্ডাৰ দিনে এছি না নিলে কি হয়না? দ্বিতীয় যাত্ৰী: বাছটাই যে এচি। প্ৰথম যাত্ৰী: ধুৰ বেটা! বিড়ি খাৱাৰ দহ তেহা এমনি গেলো। কবি বন্ধু: বন্ধু পেচাত ঠিকাদাৰ। হঠাতে এদিন হুৰমুৰকৈ তেওঁ মোৰ কোঠালৈ সোমাই\nMarch 1, 2018 দৈনন্দিন\t5 Comments\nমোৰ ফে'চবুক যাত্ৰাৰ সেই ৰোমাঞ্চক কাহিনী – দিপালী বসুমতাৰী\n“ফেচবুকে কি দিলে?” বুলি যদি কোনোবাই মোক একাষাৰে সোধে…মই ক’ম,-“ই মোক কাহানিয়ো নভবা, নেদেখা বিচাৰি নোপোৱা বহুতেই….(?) দিলে।”..স্মার্ট ফোনটো লোৱাৰ পিছৰে পৰা ল’ৰাটোক ‘ ৱাট্ চ- এপ’ আৰু ‘ফেচবুক’ একাউণ্টটো খুলি দিবলৈ জোৰ দিলোঁ। সি নিদিয়েহে নিদিয়ে ৷ ক’লে ..”নালাগে দে .., এইবোৰ ভাল বস্তু নহয়।” মই কলোঁ ..”কি আৰু ভাল হ’ব লাগে..মইতো য’তে -ত’তে হাত নিদিওঁ নহয়।” এইদৰে গ’ল দহদিন মান ৷ আকৌ ক’লোঁ, “দে না বাবা! মোৰ লগৰ সবৰে ‘ৱাটচ্- এপ’ ,’ফেচবুক’ আছে,। সিহঁতে মোৰ কণ্টেকত আহিবলৈ বিচাৰি\nপেডমেন আৰু পদ্মাৱত – ৰুপল নাথ\nযোৱা দেওবাৰৰ কাহিনী৷ সপ্তাহৰ আন দিন কেইটাত ঘৰত থাকিবলৈ সুবিধাই নাপাওঁ৷ কোনো বন্ধৰ দিন হ’লে বেলেগ কথা; এনেয়ে হ’লে বিভিন্ন কামত ঘৰৰ বাহিৰতে বেছিভাগ সময় পাৰ হয়৷ ৰাতিটোহে ঘৰত থাকিবলৈ পাওঁ৷ সেইবাবে সুবিধা পালেই পৰিয়ালটো লৈ এপাক ফুৰিবলৈ ওলাই যাওঁ। সেইদিনা কিন্তু কেনিও ওলাই যোৱাৰ মন নাছিল। দিনটো ঘৰতে কটাম বুলি ৰাতিপুৱাই ঠিৰাং কৰিলোঁ‌৷ শ্ৰীমতীয়ে কিন্তু নামানে, আজি ক’ৰবালৈ এপাক যাবই৷ কথাটো অযুক্তিকৰ নহয়৷ ঘৰ, চাকৰি, ল’ৰা-ছোৱালীৰ লগত লাগি থাকোতেই সময়বোৰ পাৰ হয়৷ মিটিৰ-কুটুমৰ ঘৰলৈ এপাক যাবলৈও সময় নোলায়৷ সেইবাবে\nএটা সময় আছিল, যেতিয়া সৰু আছিলো- কেতিয়া ডাঙৰ হম, কেতিয়া ডাঙৰ হম সেই চিন্তাত দিন নাযায় ৰাতি নুপুৱাই হৈছিল৷ এতিয়া আদবয়স পাৰ হওঁ হওঁ৷ ৰিলেটিভিটীৰ কৱলত পৰি বয়সটো তীব্ৰ গতিত বাঢ়িছে যদিও মনটোক আগবাঢ়িবলৈ দিয়া নাই৷ সেই তাহানিতে “লক” কৰি দিলো৷ কিছু অপূৰ্ণ আশা পুহি ৰাখিছোঁ, পূৰণ কৰিম বুলি৷ আজিকালি কোনোবাই বয়স বাঢ়িলে বুলি ক’লে নিজকে সান্ত্বনা দিবলৈ এপাত “ডিফেন্স মেকানিজিম” বনাই লৈছো,-“মই চলমান খানৰ লগৰ৷ শ্বাহৰুখ আৰু আমিৰতকৈ সৰু মই৷” এইটোৰ পৰা দুটা লাভ হয়, এক- নিজৰে ইয়ং ইয়ং\nচাকৰিৰ পৰা ঘৰলৈ গ’লে মানুহজনীয়ে কাপোৰ সোপা খুলি গা-ধুই আহক, গোটেইখন তেল তেল গোন্ধাইছে বুলি খেং খেঙাই উঠে। তেলৰ চাকৰি কৰা মানুহ, অলপতো গোন্ধাবই! :”সেইৰা, তুমিতো আগতে এনেকুৱা নাছিলা। ফুড ভিল্লাৰ মিঠাই সোপা লৈ সন্ধিয়া তোমালোকৰ ঘৰলৈ অহা-যোৱা কৰোঁতে একেবাৰে কাষ চাপি বহিছিলা। তেতিয়াও দেখোন কেতিয়াবা ডিউটিৰ পৰা বাহিৰে বাহিৰে তোমালোকৰ ঘৰ পাইছিলোগৈ! তেতিয়া কি গোন্ধ পোৱা নাছিলা!” : হ’ব হ’ব গা নোধোৱাকৈ ছোৱালীজনী কোলাত ন’লব । ৰাতিলৈও সেই একেই কাহিনী। মুঠতে ইটো-সিটো, সৰু-সৰু কথাতে কেটেৰা-জেঙেৰা। এক জানুৱাৰীত বোলে আমাৰ\nFebruary 1, 2018 দৈনন্দিন\t12 Comments\nসৰুৰেপৰা বৰ ইচ্ছা আছিল গাড়ী এখন চলাবলৈ শিকিম। ষ্টাইল কৰি ক’লা ছান গ্লাছ পিন্ধি ৰাস্তাৰে গহীন হৈ চলাই যাম। সৰুতে চিনেমাবোৰত দেখা নায়িকাবোৰ যেনে পাৰবীন বাবী, জিন্নত আমন, হেমা মালিনী আদিক গাড়ী চলাই যোৱা দেখি এই ইচ্ছা পুহি ৰাখিছিলো। তেতিয়া বৃহস্পতিবাৰ আৰু দেওবাৰে দিয়া চিনেমাবোৰত নায়িকাই গাড়ী চলোৱা দৃশ্যবোৰ য়েতিয়া দেখুৱাই মনুহঁতে, মানে আমাৰ গৰখীয়াটো আৰু লগৰবোৰে কৈছিল, “ইহ! ক’ত চলাব? এনেয়ে বহি ষ্টিয়েৰিঙত ধৰি আছে।” যেতিয়া গাড়ীখন নায়িকাৰে সৈতে দেখুৱাই সিহঁতে চিঞৰে, “ই, চা চা কেমেৰাৰ বাহাদুৰি। মাইকী মানুহে\nFebruary 1, 2018 দৈনন্দিন\t2 Comments\nপ্ৰতিধ্বনি – পল্লৱী দত্ত\nমোৰ মা ধেমেলীয়া স্বভাৱৰ। সুখে দুখে হাঁহিটো ওলমি থাকিবই।ভাইটি আৰু মই পঢ়াৰ সকামত বাহিৰত থাকিবলৈ লোৱাৰ পৰা এতিয়া দুখে সুখে মা-দেতাই ইটো-সিটোৰ লগৰী। দেতাই অৱসৰ লোৱাৰ পৰা সন্ধিয়াটো টিভি চায়েই কটায়। বিশেষকৈ ভাড়াঘৰ চোৱাৰ সময়ত এনেকৈ চায় টিভি আৰু নাকৰ মাজত দূৰত্ব বৰ বেছি নৰয় গৈ। মায়ে কয় আৰু অকণমান ওচৰ চাপি পাৰিলে টিভিটোতে সোমাই লওঁক বুইছে, কি ঠিক সিহঁতে আপোনাক মাতি নি চাহ একাপ খুৱাবও পাৰে। দেতাই যেন একো শুনাই নাই এনে ভাবত ভাড়াঘৰ চোৱাত ব্যস্ত। এদিন মায়ে ভাত\nFebruary 1, 2018 দৈনন্দিন\t3 Comments\nমাল, অনলাইন মাৰ্কেটিং ইত্যাদি – ৰাজীৱ শৰ্মা\nমাইক লগোৱা টেম্পো এখনত কিবা এটা ঘোষণা বাৰে বাৰে শুনাই ৰাস্তাৰে আগবাঢ়িছিল। হোষ্টেলীয়া আমিবোৰ মুহুৰ্ততে কোঠাৰ পৰা ওলাই বাৰান্দা পালোহি।এই উৎসুকতাৰ কাৰণ আছিল ঘোষণাৰ এটা বিশেষ শব্দ। উচ্চতৰ মাধ্যমিক শ্ৰেণীৰ আমিবোৰৰ বাবে মন ৰঙিয়াল কৰি পেলাবলৈ যথেষ্ট। তাতে হোষ্টেলত মোৰ দৰে গাঁৱৰ পৰা জীৱনত প্ৰথম টাউনত থাকি পঢ়িবলৈ যোৱা ল’ৰাৰ সংখ্যাই বেছি।বেয়া কথা বা শব্দ নাজানিছিলোৱেই, শুনিলেও লাজতে মৰি যাম যেন!লাহে লাহে হোষ্টেলৰ ডাঙৰ খিনিৰ পৰা আমাৰো লাজ ভাগিল।শেষলৈ এনে মাত ডাঙৰকৈ চিঞৰিব পৰাটো ভাতৰ লগত পানী খোৱাৰ দৰেই হ’লগৈ।


আমি আৰু সিহঁত৷৷ কানাই গগৈ৷৷ – বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / ইত্যাদি / আমি আৰু সিহঁত৷৷ কানাই গগৈ৷৷\nচেপ্তেম্বৰ 15, 2018\tইত্যাদি মন্তব্য কৰক 224 দৰ্শন\nহিন্দুত্ববাদীৰ অহৈতুকী প্ৰীতি৷৷ জিতেন বেজবৰুৱা৷৷\nযোৱা শতিকাৰ ৫০-৬০-ৰ দশকত জন্ম গ্ৰহণ কৰা আমাৰ দৰে লোকসকল বৰ্তমান জীৱনৰ বিয়লি বেলাত উপনীত হৈছে, বহুতে কৰ্মজীৱনৰ পৰা অৱসৰো লৈছে। আমাৰ প্ৰজন্মই এতিয়া পাৰ কৰি অহা দিনবোৰ চালি-জাৰি চাব পাৰে।\nআধুনিক শিক্ষা, অৰ্থাৎ প্ৰবাদ-ৰূপকথা, অনুমান-আন্দাজ, পূৰ্বধাৰণা-ভ্ৰান্তধাৰণা আদিৰ পৰা মুক্ত শিক্ষা ভাৰতত প্ৰথম আমাৰ প্ৰজন্মই লাভ কৰিছিল। পাঠ্যক্ৰম নতুন তথা কিছু পৰিমাণে গধুৰ আছিল যদিও আজিৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ দৰে আমি অনবৰতে টেবুলত মূৰ গুজি গুজি বহি থকা নাছিলোঁ –- স্কুলৰ সময়খিনিৰ বাহিৰে দিনটোৰ বাকী সময় আমি খেলা-ধূলা, বাৰী-পথাৰৰ কাম, গছত বগাই ফল খোৱা, বৰশী বোৱা আদিত পাৰ কৰিছিলোঁ। এক কথাত আমাৰ শৈশৱ আছিল আকৰ্ষণীয়, বহুৰঙী, বহু পৰিমাণে স্বাধীন, মুক্ত।\nআধুনিক শিক্ষা আমি পাইছিলোঁ যদিও আমি ভ্ৰান্তধাৰণাৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে মুক্ত হ’ব নোৱাৰিলোঁ, বৰঞ্চ কিছু কিছু ক্ষেত্ৰত আমি আমাৰ পূৰ্বজসকলতকৈও বেছি ভ্ৰান্তবিশ্বাসীহে হৈ পৰিলোঁ (এই সন্দৰ্ভত পিচত ব্যাখ্যা কৰা হৈছে)। আনহাতেদি আমি জাত-পাতৰ আৱেশৰ পৰাও সম্পূৰ্ণ মুক্ত হ’ব নোৱাৰিলোঁ।\nআমাৰ প্ৰজন্মৰ বেছিভাগৰে জীৱনৰ চালিকা শক্তি আছিল আদৰ্শবাদ। আমি ৰাজনীতি, অৰ্থনীতি, সমাজ ব্যৱস্থা আদিৰ সন্দৰ্ভত বুজি উঠাৰ কালত বিশ্বত দুটা স্পষ্ট আৰু পৰস্পৰ বিৰোধী সমাজ ব্যৱস্থা চলি আছি— পুঁজিবাদ আৰু সমাজবাদ। সমাজবাদৰ প্ৰতিষ্ঠাতা ছৱিয়েত সংঘই বস্তুতঃ অকলেই প্ৰায় সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ বিপক্ষে থিয় দি আছিল৷ এই কথাই আমাক উৎসাহিত কৰিছিল আৰু আমাৰ বেছিভাগেই আকৰ্ষিত হৈছিল সমাজবাদৰ প্ৰতি তথা নীতি-আদৰ্শ আমাৰ জীৱনৰ চালিকা শক্তিত পৰিণত হৈছিল। আমি মাক্সিম গ’ৰ্কিৰ “মা”, নিকালাই আস্ত্ৰ’ৱস্কিৰ “তীখা কেনেকৈ কঠিন হৈছিল”, মিসায়িল শ্ব’লাসৱৰ “প্ৰশান্ত দন” (“ধীৰে বয় দন”) আদি উপন্যাস একাধিক বাৰ পাঠ কৰিছিলোঁ (ইয়াত ৰুছ লেখকসকলৰ নামবোৰৰ প্ৰকৃত ৰুছ উচ্চাৰণ দিয়া হৈছে –- অসমীয়া ‘স’ ধ্বনিৰে সৈতে)।\nআমাৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ হোৱাৰ সময়ত বা তাৰ কিছু পিচত ভাৰতত নতুন অৰ্থনৈতিক নীতি গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। দেশত আৰম্ভ হৈছিল পণ্য সামগ্ৰীৰ পয়োভৰ। কৃষি-উদ্যোগৰ উপৰি সমাজত সৃষ্টি হৈছিল সহজ অথচ বেছি উপাৰ্জনক্ষম অনেক জীৱিকাৰ আৰু কাজেই কৃষি-উদ্যোগৰ পৰিৱৰ্তে মানুহবোৰ আগ্ৰহী হৈ উঠিছিল এনেবোৰ জীৱিকাৰ প্ৰতিহে। সমাজত খোপনি পুতি বহিছিল ভোগবাদে, আৰু আদৰ্শবাদ হৈ পৰিছিল নিষ্ক্ৰিয়, অলাগতিয়াল। পিছৰ কালত সংঘটিত হোৱা বৈশ্বিক পৰ্যায়ৰ কিছুমান ঘটনায়ো ভোগবাদৰ প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰত অৰিহণা যোগাইছিল –- সমাজবাদৰ মূল কেন্দ্ৰ ছৱিয়েত সংঘৰ পৰা সমাজ ব্যৱস্থাটো অপসাৰিত হৈছিল — পুঁজিবাদক প্ৰতিহত কৰিবলৈ কোনো আৰু বাকী থকা নাছিল। কিছু কাল দুদোল্যমান হৈ থকাৰ পিচত আমাৰ প্ৰজন্মৰ বেছিভাগৰে জীৱনত আদৰ্শবাদৰ আৰু কোনো চিন-মোকাম নাথাকিল।\nভোগবাদৰ আগ্ৰাসন তথা আদৰ্শবাদৰ অস্তিত্বহীনতাৰ পিচত আমাৰ পৰিয়ালবোৰত কেৱল দুটা শব্দৰে ৰাজত্ব চলিবলৈ ধৰিলে — ‘লাগে’, আৰু ‘আৰু লাগে’ !! আৰু যিহেতু বিচৰা বা দাবী কৰা আটাইবোৰ ভোগৰ সামগ্ৰী যুগুতোৱাটো সম্ভৱপৰ নাছিল, সেয়ে পৰিয়ালবোৰত বাঢ়ি যাবলৈ ধৰিলে অসন্তুষ্টি আৰু বিৰক্তি। কিন্তু অসন্তুষ্টি আৰু বিৰক্তিৰ প্ৰদৰ্শনেও ভোগৰ সামগ্ৰীৰ প্ৰাপ্তিত কোনো অৰিহণা যোগাব নোৱাৰিলে। ফলত আমি পাৰ্থিৱ মানুহৰ ওপৰতে আস্থা হেৰুৱাই পেলালোঁ, আৰু শৰণাপন্ন হ’লোঁ অলৌকিক শক্তিৰ। আৰু ভোগৰ সামগ্ৰীৰ আহৰণৰ জড়িয়তে ‘সুখ-আৰামৰ’ ব্যৱস্থা কৰিব নোৱাৰাসকলে নাম পালে ‘কোনো কামৰ মানুহ নহয়’ !\nভাৰতত ‘ভোগৰ সামগ্ৰী প্ৰদান কৰিব পৰা’ বিভিন্ন দেৱী-দেৱতা আছে, আমি তেওঁলোকৰ পূজা-পাতল অনুষ্ঠিত কৰাৰ লগতে সপ্তাহত দুই-তিনি দিন ব্ৰত-উপবাস ৰাখি তেওঁলোকক সন্তুষ্ট কৰাৰ চেষ্টা কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। ইয়াৰ উপৰি বিভিন্ন তাবিজ-মাদলি, গ্ৰহৰত্ন আদি পৰিধান কৰি ভোগৰ সামগ্ৰীৰ প্ৰাপ্তিৰ বাবে চেষ্টা চলালোঁ। ইবোৰৰ লগতে কিছুমান অৰ্থহীন ‘ধুতি-নীতিৰ’ সৃষ্টি কৰি সিবোৰ নিষ্ঠাৰে পালন কৰিবলৈ ল’লোঁ। এইবোৰ কৰি আমি কামনা কৰিলোঁ যাতে অলৌকিক শক্তিবোৰ সন্তুষ্ট হয় আৰু আমাক ভোগৰ সামগ্ৰী প্ৰদান কৰে ! আমি যিমানবোৰ ‘ধুতি-নীতি’ সৃষ্টি কৰি ল’লোঁ, সিমানবোৰ আমাৰ পূৰ্বজসকলৰ দিনতো নাছিল !! প্ৰকাৰান্তৰে ইমানবোৰ ‘ধুতি-নীতি’ পালন কৰিবলৈ আমাৰ পূৰ্বজসকলৰ আহৰিও নাছিল। এইদৰে আধুনিক শিক্ষা পাইও আমি আমাৰ পূৰ্বজসকলতকৈও বেছিকৈহে ভ্ৰান্তবিশ্বাসী হৈ পৰিলোঁ।\nশংকৰদেৱে আমাক ধৰ্মীয় আনুষ্ঠানিকতা পালনৰ এটা উন্নততৰ ব্যৱস্থা প্ৰদান কৰিছিল — শ শ দেৱী-দেৱতাৰ পৰিৱৰ্তে কেৱল এজন সৃষ্টিকৰ্তা, আৰু পূজা-যজ্ঞ, বলি-বিধান আদিৰ পৰিৱৰ্তে কেৱল কীৰ্তন। অৱশ্যে ধৰ্মীয় আনুষ্ঠানিকতা কিয় পালন কৰিব লাগে, অথবা নিৰ্দিষ্ট কিছুমান আনুষ্ঠানিকতা (শংকৰদেৱৰ আনুষ্ঠানিকতাবোৰকো সামৰি) পালন কৰাৰে বা কি যুক্তি আছে –- সি এটা সুকীয়া প্ৰশ্ন। এক কথাত শংকৰদেৱে ধৰ্মক (‘Religion’ অৰ্থত) তাৰ আদিম অৱস্থা মেজিক বা যাদুবিদ্যাৰ পৰা পৃথক কৰিব পাৰিছিল (পূজা-যজ্ঞ, বলি-বিধান আদি যাদুবিদ্যাজনিত আনুষ্ঠানিকতাহে)। কিন্তু শংকৰদেৱৰ ধৰ্মীয় আনুষ্ঠানিকতাৰ পালনে ভোগৰ সামগ্ৰীৰ প্ৰাপ্তিত সহায় নকৰাত ‘হতাশ’ হৈ আমি ধৰ্মৰ আদিম অৱস্থা যাদুবিদ্যালৈ প্ৰত্যাগমণ কৰিলোঁ !\nকোৱা বাহুল্য যে যাদুবিদ্যাৰ আনুষ্ঠানিকতাৰ পালনেও ভোগৰ সামগ্ৰীৰ প্ৰাপ্তিত আমাক কোনো সহায় নকৰিলে! ফলত পৰিয়ালবোৰত বাঢ়ি গ’ল পাৰস্পৰিক অবিশ্বাস আৰু আস্থাহীনতা। আৰু ইয়াৰ পৰিণতিও হ’লগৈ প্ৰহসনমূলক।\nভাৰতীয় ধৰ্মৰ মূল উদ্দেশ্য হ’ল আত্মাৰ মুক্তি, অৰ্থাৎ ধৰ্মৰ আনুষ্ঠানিকতা পালনৰ জড়িয়তে অৰ্জন কৰা পূণ্যৰ বলত জীৱই পৃথিৱীত যাতে পুনৰ্জন্ম নলয়, তাৰ ব্যৱস্থা কৰা। পুঁজিবাদ সৃষ্ট ভোগবাদৰ সৰ্বগ্ৰাসী কবলত পৰি আমি ভাৰতীয় ধৰ্মৰ এই মূল উদ্দেশ্যৰ কথাও পাহৰি গ’লোঁ — স্বৰ্গ বা বৈকুণ্ঠ প্ৰাপ্তিতকৈ পৃথিৱীত পুনৰ্জন্মহে আমাৰ বেছি কাম্য হৈ উঠিল, কিয়নো যিমান দূৰ জনা যায়, স্বৰ্গ বা বৈকুণ্ঠত ভোগৰ সামগ্ৰী অনুপস্থিত ! কাজেই আমি পূজা-যজ্ঞ, বলি-বিধান আদি অনুষ্ঠিত কৰাৰ মূল উদ্দেশ্য হৈ পৰিল পৃথিৱীত পুনৰ্জন্মৰ গেৰান্টি পোৱা ! মাত্ৰ ইবোৰ অনুষ্ঠিত কৰাৰ সময়ত আমি ইয়াকে কামনা কৰিলোঁ যাতে ‘কোনো কামৰ নোহোৱা মানুহবিলাক’ অহা জনমত আমাৰ জীৱন সংগী নহয় !!\nআনুষ্ঠানিকতাবোৰ পালন কৰোঁতে আমি আনকি বৰ্তমানৰ জীৱন সংগীৰ মৃত্যুও কামনা কৰিলোঁ, যাতে অকলশৰীয়াকৈ জীৱনটো অলপ হ’লেও ‘উপভোগ’ কৰিব পাৰোঁ ! অৱশ্যে আমি পোনপটীয়াকৈ ‘মৃত্যু’ কামনা নকৰিলোঁ, কিয়নো তেতিয়া পাপৰ আৰ্জন হ’ব আৰু আমাৰ পুনৰ্জন্মত বিঘিনি ঘটিব !! আমি কামনা কৰিলোঁ, যাতে জীৱন সংগী ‘কেনেবাকৈ নাইকিয়া’ হৈ যায় !\nঅন্য কথাত প্ৰেম-ভালপোৱা আদিতো দূৰৰ কথা, সহবাসত আৱশ্যকীয় জীৱন সংগীৰ প্ৰতি থাকিবলগীয়া শ্ৰদ্ধা-আস্থাও আমাৰ পৰিয়ালবোৰত বৰ্তি নাথাকিল। কিন্তু জীৱন সংগীসকলে পৰস্পৰৰ পৰা আঁতৰি আহি এটা সৎ, ভণ্ডামিবিহীন জীৱন যাপন কৰাৰ বাবেও চেষ্টা নচলালে, কিয়নো ধৰ্মশাস্ত্ৰই এনে কৰ্ম নিষেধ কৰিছে তথা সমাজেও ‘বেয়া বুলিব’ ! অথচ পশ্চিমত এনে ভণ্ড সহবাস কৰা নহয় — প্ৰেম-ভালপোৱাৰ অনুপস্থিতি অনুভূত হ’লেই জীৱন সংগীসকলে পৰস্পৰৰ পৰা আঁতৰি আহে আৰু নতুন সহবাসী জীৱন আৰম্ভ কৰাৰ বাবে চেষ্টা চলায়। প্ৰহসনমূলক কথা এয়ে যে এনে প্ৰেম-ভালপোৱা তথা শ্ৰদ্ধা-আস্থাবিহীন, অসৎ, ভণ্ড পৰিয়ালবোৰ দেখিয়েই হ’বলা পশ্চিমত প্ৰতিবেদন তৈয়াৰ কৰা হয় এই বুলি যে ভাৰতত পৰিয়ালকেন্দ্ৰিক বন্ধন অতি মজবুত !!\nকৈশোৰ-যৌৱনত আমি একাধিক বাৰ পাঠ কৰা “তীখা কেনেকৈ কঠিন হৈছিল” উপন্যাসত নায়ক পাৱেল কাৰ্চ্যাগিনে কৈছিলঃ ‘‘ … জীৱনটো মানুহৰ বাবে আটাইতকৈ মূল্যৱান। মানুহে জীৱন এবাৰেই পায়, আৰু সেয়ে জীৱনটো এনেকৈ যাপন কৰা উচিত যাতে ইতিমধ্যে পাৰ হৈ যোৱা উদ্দেশ্যবিহীন বছৰবোৰৰ বাবে পিচত অনুতাপ কৰিবলগীয়া নহয় তথা ক্ষুদ্ৰ, কোনো শুভ কাম সমাধা নকৰা নিজৰ অতীতটোৰ বাবে অন্তৰত যাতে বেদনা অনুভৱ কৰিবলগীয়া নহয়। জীৱনটো এনেকুৱা হোৱা উচিত, যাতে মৃত্যুৰ দুৱাৰডলিত উপস্থিত হৈ ক’ব পৰা যায়ঃ ‘মই নিজৰ সকলো শক্তিৰ লগতে স্বয়ং জীৱনটোকো পৃথিৱীৰ সুন্দৰতম কৰ্মৰ বাবে প্ৰয়োগ কৰিলোঁ !’ … ”।\nভোগৰ সামগ্ৰীৰ প্ৰাপ্তিৰ বাবেই জীৱনটো অতিবাহিত কৰা, কোনো এটা শুভ কাম সম্পন্ন নকৰা তথা প্ৰেম-ভালপোৱা, শ্ৰদ্ধা-আস্থাহীন, অসৎ, ভণ্ড পাৰিৱাৰিক জীৱন যাপন কৰা আমাৰ প্ৰজন্মই এসময়ৰ প্ৰিয় চৰিত্ৰ পাৱেল কাৰ্চ্যাগিনৰ পুনৰ মুখামুখি হ’বলৈ সাহস কৰিব পাৰিবনে বাৰু ?!\nআমাৰ সন্তানবোৰৰ জন্ম হ’ল বাধাহীন পুঁজিবাদৰ তথা ভোগবাদৰ সৰ্বগ্ৰাসী আগ্ৰাসনৰ কালত। বাধাহীন পুঁজিবাদৰ বোকোচাত উঠি নীতি-আদৰ্শবিহীন মাৰ্কিন সংস্কৃতিয়েও সমগ্ৰ পৃথিৱীত আগ্ৰাসন চলালে। আমাৰ প্ৰজন্মই যদি সহযোগিতা আৰু জ্ঞানৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছিল, তেন্তে নতুন প্ৰজন্মৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ পৰিল প্ৰতিযোগিতা আৰু তথ্য। আৰু ইবোৰ আহৰণৰ বাবে সিহঁতে বাল্য আৰু শৈশৱত পঢ়া-টেবুলত অনবৰতে মূৰ গুজি গুজি থাকিবলগীয়া হ’ল। এক কথাত সিহঁতৰ বাল্য আৰু শৈশৱ কাল হৈ পৰিল বহু পৰিমাণে আবদ্ধ, পৰাধীন, নীৰস, বিৰক্তিকৰ।\nভাৰতত নতুন অৰ্থনৈতিক নীতিৰ প্ৰৱৰ্তনৰ সমান্তৰালভাবে দেশৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ পাঠ্যক্ৰমলৈও আমূল পৰিৱৰ্তন অনা হৈছিল। অন্যান্য শিক্ষা পৰিষদৰ লগতে এন চি ই আৰ টি-য়েও চৰকাৰীভাবে এনে পাঠ্যক্ৰম তৈয়াৰ কৰিলে যে নতুন প্ৰজন্মৰ নিজ দেশৰ ভাষা-সাহিত্য, ভূগোল-বুৰঞ্জী, ঐতিহ্য-সংস্কৃতিৰ লগতে সম্পৰ্ক নাথাকিল –- সিহঁতে ইউৰোপ-আমেৰিকাৰ ভূগোল-বুৰঞ্জী, ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ কথাহে স্কুল-কলেজত পঢ়িবলগীয়া হ’ল ! ফলত সিহঁত মাতৃভাষা, স্বদেশৰ সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ লগতে ভূগোল-বুৰঞ্জীৰ জ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰতো আধাখনীয়া হৈ পৰিল। এক কথাত সিহঁত ছিন্নমূল হ’ল। নতুন পাঠ্যক্ৰমক সফল কৰি তুলিবৰ বাবেই ৰাজ্যিক শিক্ষা পৰিষদবোৰ তথা ৰাজ্যবোৰৰ অধীনৰ বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয়বোৰ বিভিন্ন উপায়েৰে দুৰ্বল তথা অকামিলা কৰা হ’ল। এনে পাঠ্যক্ৰম তৈয়াৰ কৰা হৈছিল এই উদ্দেশ্যৰে, যাতে কোনো বিশেষ ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ প্ৰতিয়েই শিক্ষা গ্ৰহণকাৰীসকলৰ ভালপোৱা-দুৰ্বলতা নাথাকে তথা তেওঁলোকৰ মনত দেশপ্ৰেমৰ অনুভূতিৰো জন্ম নহয়। অৰ্থাৎ পুঁজিবাদে যাতে তেওঁলোকক নিৰ্ভয়ে আৰু প্ৰত্যয়েৰে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে ! নিজ অস্তিত্বৰক্ষাৰ স্বাৰ্থতে কাজেই নতুন প্ৰজন্ম হৈ পৰিল আত্মকেন্দ্ৰিক, আনকি স্বাৰ্থপৰো। সম্প্ৰসাৰিত মাৰ্কিন সংস্কৃতিয়েও নিজৰ কাম কৰিলে — নতুন প্ৰজন্মৰ জীৱনত নীতি-আদৰ্শৰ কোনো স্থান নাথাকিল, সিহঁতে অন্যায়-দুৰ্নীতিৰ প্ৰতিবাদ-প্ৰতিৰোধ কৰাটোতো দূৰৰ কথা।\nভ্ৰান্ত বিশ্বাস-ধাৰণাৰ পৰা ভালেখিনি মুক্ত পৰিৱেশত সিহঁতে আধুনিক শিক্ষা আহৰণ কৰিলে বা কৰি আছে। সেয়ে আশা কৰিব পাৰি যে আমি আমাৰ পূৰ্বজসকলতকৈও বেছি ভ্ৰান্তবিশ্বাসী হৈ পৰাৰ দৰে সিহঁত আমাতকৈও বেছি অন্ধ বিশ্বাসী আৰু সংস্কাৰী হৈ নুঠিব তথা আমাৰ দৰে প্ৰেম-ভালপোৱা, শ্ৰদ্ধা-আস্থাবিহীন, অসৎ, ভণ্ড সহবাসী জীৱনো যাপন নকৰিব।\nকিন্তু প্ৰহসনমূলক কথা এয়ে যে সিহঁতক সম্পূৰ্ণৰূপে বিশ্বাসত ল’বও নোৱাৰি ! কাৰণ নিজ স্বাৰ্থসিদ্ধিয়েই সিহঁতৰ জীৱনৰ মূলমন্ত্ৰ। আৰু এই স্বাৰ্থসিদ্ধি হ’লঃ শকত দৰমহা, ডাঙৰ ঘৰ-গাড়ী, অধিক সামাজিক মৰ্যাদা ইত্যাদি।\nনিজ স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ বাবে সিহঁতে বাৰু বিৱেকৰ নিৰ্দেশো অনায়াসে উলাই কৰিব নেকি ?!\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা “টোকোৰা বাহৰ সোণৰ বেজী” : এখন সুখপাঠ্য উপন্যাস৷৷ চন্দামিতা দেৱী৷৷\nপৰৱৰ্তী লেখা অস্তিত্ব৷৷ ৰিমঝিম মহন্ত৷৷\nমামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ উপন্যাসত শ্ৰমিক জীৱনৰ চিত্ৰ (টুনুজ্যোতি গগৈ)


মৰমত বিৰাটক কি বুলি মাতে পত্নী অনুষ্কাই! - Olympia Sports\nHomeNewsমৰমত বিৰাটক কি বুলি মাতে পত্নী অনুষ্কাই!\nমৰমত বিৰাটক কি বুলি মাতে পত্নী অনুষ্কাই!\nঅলিম্পিয়া প্ৰতিবেদন :এহাল তাৰকা দম্পতী । বিবাহৰ পাছতো বহু চৰ্চিত বিৰাট আৰু অনুষ্কাৰ যুটি ।বিৰাট কোহলিক সহধৰ্মিনী অনুষ্কাই কি বুলি মাতে মৰমত ! প্ৰকাশ পালে ফটোৰ কমেন্টত । এটা কমেন্টত লৈ ছচিয়েল মিডিয়াত তুমুল চৰ্চা । কোহলিৰ ফটোত কমেন্ট কৰিলে অনুষ্কা শৰ্মাই ।\nটীম ইণ্ডিয়া আৰু বিৰাট কোহলি এতিয়া অনুশীলনত ব্যস্ত । কাৰণ ইংলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে টেষ্ট মেচ সমাগত । ইয়াৰ মাজতে স্বাস্থ্য পৰীক্ষাত প্ৰকাশ পালে বিৰাটৰ কৰোনা পজিটিভ । বাধাগ্ৰস্ত হৈছে প্ৰস্তুতি । এসময়ত প্ৰেমৰ সম্পৰ্কৰে বান্ধ খোৱা বিৰাট আৰু অনুস্কা, বিবাহৰ পাছতো অনুৰাগীৰ মাজত খুবেই চৰ্চিত । দুয়োৰে প্ৰায়ে মুকলিকৈ নিজৰ প্ৰেমৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰে । এইক্ষেত্ৰত তাৰকা দম্পতীৰ নাই যেন কোনো লুক ঢাক । তাকেই পুনৰ বাৰ ছচিয়েল মিডিয়াৰ জৰিয়তে প্ৰমাণ কৰিলে বিৰাট আৰু অনুষ্কাই ।\nশেহতীয়াকৈ বিৰাটে ছচিয়েল মিডিয়াত অনুশীলনৰ এখন ফটো শ্বেয়াৰ কৰিছে । স্বভাৱিকভাৱেই বিৰাট কোহলীৰ অনুৰাগীসকলে এই বিশেষ ফটোত কৰিলে কমেন্ট । পিছে এই অনুৰাগীৰ কমেন্টৰ মাজত দেখা গল পত্নী অনুষ্কাৰ এটা আকৰ্ষণীয় মন্তব্য । এই বিশেষ ফটো খনত কিউটি বুলি কমেন্ট কৰিলে অনুস্কাই । ইয়াৰ পাছতে ছচিয়েল মিডিয়াত অনুৰাগীৰ মাজত দেখা গল উছাহৰ ঢল ।\nউল্লেখযোগ্য যে, ২ বছৰ ধৰি বিৰাটৰ বেটৰ পৰা অহা নাই কোনো শতৰাণ । ২০১৯ চনৰ নবেম্বৰতে বাংলাদেশৰ বিৰুদ্ধে বিৰাটে কোবাইছিল শতক । অনুৰাগীসকলে আশা কৰিছে— ইংলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে টেষ্ট মেচত বিৰাটে দেখুৱাব আশাজনক ফল । বিৰাটৰ বেটৰ যাদুত বুৰ যাবলৈ সদায়ে সাজু ক্ৰিকেট বিশ্ব ।\nPrevious articleজুনিয়ৰ মহিলা ফুটবলত গুজৰাটৰ বিৰুদ্ধে পৰাস্ত অসম\nNext article৩৫ বছৰত ভৰি দিলে ফুটবলৰ মহাতাৰকা লিয়’নেল মেচিয়ে


Breaking: ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰীক্ষা বাতিল\nনিৰিক্ষক পি. কে কাকতীৰ স্বাক্ষৰ সম্বলিত এক বাৰ্তা যোগে এই বাতৰি প্ৰকাশ\nUpdated: 9-Dec-19 @ 13:05\nডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সকলো ধৰণৰ পৰীক্ষা বাতিল। ডিচেম্বৰৰ ১০ তাৰিখে হ’ব লগীয়া পৰীক্ষা সমুহ পিছুৱাই দিয়া হৈছে। কলা-আইন-বিজ্ঞানৰ স্নাতক, স্নাতকোত্তৰ, আইন আদিৰ লগতে সকলো ধৰণৰ বৃত্তিমূলক পৰীক্ষা বতিল। নিৰিক্ষক পি. কে কাকতীৰ স্বাক্ষৰ সম্বলিত এক বাৰ্তা যোগে এই বাতৰি প্ৰকাশ।\nপিছে পৰীক্ষা বাতিলৰ প্ৰকৃত কাৰণ উল্লেখ কৰা নাই সেই বাৰ্তাত। পৰৱৰ্তী পৰীক্ষাৰ সময় পিছলৈ নতুনকৈ প্ৰকাশ কৰা হ’ব বুলি জনায় বাৰ্তা যোগে। উল্লেখ্য যে ইতিমধ্যে গুৱহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰো পৰীক্ষা বাতিল কৰা হৈছে কোনো বিশেষ কাৰণত।\n9-Dec-19 @ 12:58


লতাৰ গিৰিয়েকে koni tu লতাৰ বুচৰ পৰা এৰোৱাই mur বুচত লগাই দিলে :: Assamese New Sex Story – Xkamini.com\nHomeAboutIncome 500 Per Day\tলতাৰ গিৰিয়েকে koni tu লতাৰ বুচৰ পৰা এৰোৱাই mur বুচত লগাই দিলে :: Assamese New Sex Story\nApril 5, 2016 Randi Assam Guwahati\tদুপৰীয়া ঘৰত কোনো নথকাৰ বাবে আমি বিচনাত পৰি আছিলো। বিচনাত বাগৰি বাগৰি আমনি লগাত দুয়োটাই কাপোৰ কানি খুলি সাৱটি মৰম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰি দিছিলো। হঠাতে কলিং বেল বজাত টাৱেলখন ককালত মেৰিয়াই দুৱাৰ খুলি দিলো। লতাৰ গিৰিয়েক আহিছিল। – কি কৰি আছিলা। – নাই নাই এনেয়ে বিচনাত বাগৰি আছিলো। লতাৰ গিৰিয়েক ভিতৰলৈ সোমাই আহিল। বেডৰুমৰ দুৱাৰখন খোলা আছিল, লতাৰ গিৰিয়েকে ভিতৰলৈ চাই বিচনাত নাঙঠ হৈ থকা মুনক দেখি থতমত খাই কলে। -হব হব মই যাওঁ, তোমালোক ব্যস্ত হৈ আছিলা। যাওঁ বুলি কলেও লতাৰ মানুহটোৱে বেডৰুমৰ ভিতৰলৈ আকৌ চাবলৈ ধৰিলে। কলে লতা আহিব এঘণ্টা মানৰ পাছত, মই আগতে গুছি আহিলো। তাই লগৰ এজনীৰ লগত বজাৰ কৰি আছে। -আপুনি বহক, আমি এনেই আছিলো। মুন হঠাতে কাপোৰ এখন গাত মেৰিয়াই সোমাই আহিল। তাই কলে- -লতাও আহিব যেতিয়া আপুনি বহক। মই চাহ বনাওঁ। -নালাগে, মই যাওঁ দিয়া। লতাৰ গিৰিয়েকে মুনৰ আধা ওলাই থকা তপিনা কেইটাৰ ফালে চাবলৈ ধৰিলে। আপুনি বহক নহলে বুলি কৈ মই ভিতৰলৈ সোমাই গলো। লতাৰ গিৰিয়েকে মুনৰ ফালে চাই কলে। – তোমাৰ ফিগাৰটো বৰ ধুনীয়া দেই। তাই লাজ কৰি আপুনি বহক বুলি কৈ ভিতৰ পালেহি। মোৰ লিঙ্গটো ঠাণ্ডা হোৱাই নাছিল। মুন সোমাই অহাৰ লগে লগে তাইৰ টিকাটো মোহাৰি মনে মনে কলো, -একেলগে কৰিবলৈ মন আছে নেকি? তাই একো নকৈ মোৰ টাৱেলখন টানি খুলি পেলালে। লতাৰ গিৰিয়িকে সিটো ৰুমৰ পৰা দেখিয়েই আছিল। ময়ো তাইৰ কাপোৰখন গাৰ পৰা এৰুৱাই দিলো আৰু তাইক সাৱটি ধৰি বিচনাত বাগৰি দিলো। লতাৰ গিৰিয়েক ৰব নোৱাৰি বেডৰুমলৈ সোমাই আহিল। লংপেণ্টৰ তলত লতাৰ গিৰিয়েকৰ টনটনীয়া হৈ পৰা লিঙ্গটো ধৰিব পৰা হৈ পৰিছিল। -কাপোৰ খুলি লওক নহলে। মুনে কলে। লতাৰ গিৰিয়েকে খৰধৰকৈ কাপোৰ কালি খুলি নাঙঠ হৈ পৰিল। মই মুনক বিচনাত পেলাই তাইৰ বুচখন চেলেকিবলৈ আৰম্ভ কৰিলো। লতাৰ গিৰিয়েকে তাইৰ পিয়াহ দুটা হাতেৰে খামোচি ধৰি লাহে লাহে মোহাৰিবলৈ ধৰিলে।তাই এখন হাতেৰে মোৰ আৰু আনখন হাতেৰে লতাৰ গিৰিয়েকৰ লিঙ্গটো মুঠি মাৰি ধৰি অগা পিছা কৰিবলৈ ধৰিলে। এইবাৰ মই তাইৰ বুছৰ পৰা আঙুলিটো উলিয়াই মোৰ টনটনীয়া লিঙ্গটো পিছফালৰ পৰা তাইৰ যোনিখনৰ মুখত লগাই লাহেকৈ হেচা মাৰি দিওঁতেই ফচক কৰি গোটেই লিঙ্গটো তাইৰ বুচৰ ভিতৰ পালেগৈ। লতাৰ গিৰিয়েকে মুনৰ মুখত তাৰ মস্ত লিঙ্গটো ভৰাই ওলোৱা সোমোৱা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰি দিলে।মই তাইৰ বুচত আৰু লতাৰ গিৰিয়েকে তাইৰ মুখত খৰ খৰকৈ লিঙ্গ ওলোৱা সোমোৱা কৰি থাকিলো। লতাৰ গিৰিয়েকে মুনক পিঠিফালৰ পৰা সাৱটি ধৰি তাইৰ স্তনদুটা পিটিকিবলৈ ধৰিলে। তাইৰ বুচত মই জিভাখন ভৰাই চেলেকি দিবলৈ ধৰিলো। তাই লতাৰ গিৰিয়েকৰ মস্ত লিঙ্গটো হাতেৰে অগা-পিছা কৰি কৰি মুখৰ ওচৰলৈ টানি আনি শুঙি চাই মুখত ভৰাই ভৰাই চুপিবলৈ লাগি গ’ল। মই তাইৰ বুচখন পাৰেমানে চেলেকিছো আৰু তাই সমানে সমানে লতাৰ গিৰিয়েকৰ লিঙ্গটো চুপিবলৈ ধৰিলে। অলপ সময় এনেকৈ কৰাৰ পাছত পজিচন সলনি কৰি মুনে মোৰ লিঙ্গটো মুখত ভৰাই চুপিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। লতাৰ গিৰিয়েকে তাইৰ বুচখনত মুখ লগাই চেলেকিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তাই আনন্দত কব নোৱাৰা হৈ পৰিল। লতাৰ গিৰিয়েকে চেলেকি চেলেকি এখন হাতেৰে তাইৰ পিয়াহ এটা আৰু আনখন হাতেৰে তাইৰ টিকাটো মোহাৰি থাকিল। মোৰ লিঙ্গটো চুপি চুপি তাই আনখন হাতেৰে লতাৰ গিৰিয়েকৰ লিঙ্গটো মুঠি মাৰি অগা-পিছা কৰি থাকিল। মই তাইৰ আনটো পিয়াহ পিটিকিবলৈ ধৰিলো। কিছু সময়ৰ পাছত তাই আঠুকাঢ়ি টিকাটো ওপৰলৈ কৰি ডগী ষ্টাইলত ৰল।মই পিছফালে তাইৰ টিকাটোত চেলেকি হাতেৰে মোহাৰি পিছফালৰ পৰা বুচখনত আঙুলি এটা ভৰাই দিলো। লতাৰ গিৰিয়েকেও সমানে সমানে তাৰ আঙুলি এটাও তল ফালৰ পৰা তাইৰ বুচত ভৰাই ওলোৱা সোমোৱা কৰিবলৈ ধৰিলে।এইবাৰ মই তাইৰ বুছৰ পৰা আঙুলিটো উলিয়াই মোৰ টনটনীয়া লিঙ্গটো পিছফালৰ পৰা তাইৰ যোনিখনৰ মুখত লগাই লাহেকৈ হেচা মাৰি দিওঁতেই ফচক কৰি গোটেই লিঙ্গটো তাইৰ বুচৰ ভিতৰ পালেগৈ। লতাৰ গিৰিয়েকে মুনৰ মুখত তাৰ মস্ত লিঙ্গটো ভৰাই ওলোৱা সোমোৱা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰি দিলে।মই তাইৰ বুচত আৰু লতাৰ গিৰিয়েকে তাইৰ মুখত খৰ খৰকৈ লিঙ্গ ওলোৱা সোমোৱা কৰি থাকিলো। কিছু সময় মই মুনক চুদাৰ পাছত এইবাৰ লতাৰ গিৰিয়েকে কলে, – ৰবা মোক দিয়া অলপ। সদায় আৰু একেখনতে কিমান কৰিবা, আমনি লাগি গৈছে। ৰবা মুনক মই অলপ চুদি লওঁ। লতা আহিলে তাইক তুমি কৰিবা বাৰু। এইবুলি লতাৰ গিৰিয়েকে মুনৰ টিকাৰ ওচৰত ঠিয় হৈ তাইক ওপৰলৈ মুখ কৰি শোৱাই দিলে। তাইৰ ভৰি দুটা হাতেৰে ধৰি মেলি তাইৰ বুচখন মোহাৰি তাত লাগি থকা মোৰ লিঙ্গৰ পৰা ওলোৱা পানীবোৰ মোহাৰি ললে। বুচখনত চুমা এটা খাই কলে- তোমাৰ গীদাখন বৰ বঢ়িয়া হৈ আছে দেই। লতাৰ খনহে একেবাৰ ঘুগুলা হৈ গ’ল। আজিকালি চুদি ভালেই নলগা হল। তোমাৰ খন কিন্তু বৰ মজা হৈ আছে দেই। লতাৰ গিৰিয়েকে মুনৰ বুচখনত জিভাখন লগাই ধুনীয়াকৈ চেলেকি চেলেকি চাফা কৰি ললে। লতাৰ গিৰিয়েকৰ জিভাখন মুনৰ বুচত লগাৰ লগে লগে তাই কলে- – বৰ ভাল লাগিছে ঔ, জিভাখন অকণমান ভৰাই দিয়কচোন। – ৰবা কেলা, আচলটোৱেই ভৰাম এতিয়া। লতাৰ গিৰিয়েকে কলে। লতাৰ গিৰিয়েকৰ লিঙ্গটো মোৰটোতকৈ দুগুনমান শকত হব। দীঘলটোও ডেৰ বেগেতমান হব। মস্ত কলা লিঙ্গটো সদায় ভৰাই থাকিলে লতাৰ বুচখন ঘুগুলা নহৈ কি হব। লতাৰ গিৰিয়েকে এইবাৰ মুনৰ বুচখনত তাৰ প্ৰকাণ্ড লিঙ্গটোৰ আগটো লগাই লাহে লাহে মোহাৰি মোহাৰি এবাৰত ভচককৈ গোটেইডাল ভৰাই দিলে। – আই ঐ মৰিলো ঐ, এইডাল কি ভৰালে ঐ, ওহ পেটলৈকে সোমাই গল ঐ। মুনে চিঞৰাৰ লগে লগে লতাৰ গিৰিয়েকে লাহে লাহে ওলোৱা সোমোৱা কৰিবলৈ ধৰিলে, তাইৰো ভাল লাগিবলৈ ধৰিলে। তাই জোৰে জোৰে টিকাটো ওপৰলৈ কৰি কৰি দিবলৈ ধৰিলে। মোৰ লিঙ্গটো মুখত ভৰাই উলোৱো সোমোৱা কৰি কৰি তাই কবলৈ ধৰিলে। ওহ আজিহে ভাল লাগিছে। আপুনি সদায় আহিব দেই। তোমাৰতো ভৰালে পিৰপিৰণিয়েই নপলায়, এনেকেহে চুদিব লাগে, আহ ওহ কৰক গোটেইডাল ভৰাই দিয়ক। মুনৰ কথা শুনি লতাৰ গিৰিয়েকে স্পীড বঢ়াই দিলে। জোৰে জোৰে তাইত বুচত লতাৰ গিৰিয়েকে তাৰ প্ৰকাণ্ড লিঙ্গডাল খৰকৈ ওলোৱো সোমোৱা কৰিবলৈ ধৰিলে। তাইৰ বুচৰ পৰা ফচক ফচক শব্দ ওলাবলৈ ধৰিলে। হঠাতে কলিং বেলটো বাজিল। লতাৰ গিৰিয়েক আৰু মুন দুয়োটা চুদা-চুদিত কব নোৱাৰা হৈ আছিল। মই দৰ্জাখন খুলি দিলো, লতা আহিছে। -মুন নাই নেকি? -আছে আছে, কামত লাগি আছে। ভিতৰৰ পৰা মুনৰ আহ ওহ মাত ভাহি আহিয়েই আছিল। – আহ খৰকৈ কৰক, বৰ মজা লাগিছে। জোৰত মাৰক আহ ভাল লাগিছে, -কি হল মুনৰ, ইমানকে কেলৈ চিঞৰিছে? আমাৰ জন অহা নাই নেকি? -ৰবা ৰবা, তোমালোকৰজন আছে। সিহঁতে কিবা এটা কৰিছে। লতা চিধা-চিধি বেডৰুম পালেগৈ, মুন আৰু তাইৰ গিৰিয়েকক চুদা-চুদি কৰি থকা দেখি তাই কব নোৱাৰা হৈ গল, গিৰিয়েকক গাত ধৰি তাই চিঞৰিবলৈ ধৰিলে। -এইবোৰ কি কৰিছে ঔ। মোক মাৰিলে ঐ, মুন তই কি কৰিছ ঐ। লতাৰ গিৰিয়েকৰ লিঙ্গটো মুনৰ বুচৰ পৰা ওলাই আহিছিল। লতাৰ গিৰিয়েকে কলে, -ৰবা হে হুলস্থুল নকৰিবাচোন, দেখা নাই নেকি কেলা কি কৰিছো। -ৰ ঐ লতা, নিচিঞৰিবিচোন বৰ মজা লাগিছে। মোক চুদিবলৈ দে ঐ, তই সদায় কৰি থাক, আজি মোক কৰিবলৈ দে চোন। লতা অলপ শান্ত হল। -ৰবা লতা, আজি অলপ ফুৰ্তি কৰাচোন। আহা আহা বুলি মই লতাক টানি তাইৰ শাৰীখন খুলিবলৈ ধৰিলো। – লাজ চাজ নাই নি। এনেকেনো এইবোৰ কৰিব পাৰি নেকি? একো নহয়, বেলেগত কৰা নাই নহয়, ঘৰৰ কথাহে।এই বুলি লতাৰ শাৰী খন খুলি তাইৰ পেটীকোটৰ ৰছীডাল খুলিবলৈ লাগি গলো। তাইৰ মুনক কৰি থকা দেখি অলপ গৰম উঠিছিলেই। তাই পেটীকোটৰ ৰছীডাল নিজেই খুলি দিলে। মই তাইৰ ব্লাউজ আৰু ব্ৰাটো খুলি তাইক নাঙঠ কৰি পেলালো। লতাৰ গিৰিয়েকে মুনৰ বুচত আকৌ মস্ত লিঙ্গডাল ভৰাই ওলোৱা সোমোৱা কৰিবলৈ লাগি গল। মুনে লতাক কলে। – লতা তই সদায় মানুহটোৰ লগত কৰিয়েই থাক, আজি ইয়াৰ লগত কৰ চোন। মই লতাক টানি আনি মুনৰ কাষতে বিচনাত পেলাই লৈ তাইৰ স্তন দুটা মোহাৰি মোহাৰি তাইৰ যোনিৰ বালবোৰ লিৰিকি বিদাৰি দিলো। তাই মুনৰ স্তন দুটা হাতেৰে চুই চাই কলে – তোৰ পিয়াহ কেইটা ইমান গোল হৈ আছে. মোৰ দুটা এইজনে টিপি ওলমাই দিলে। তাই গিৰিয়েকে মুনক চুদি থকা চাই কলে। – দেব তুমি কি চাই আছা, মোৰ মালখনত তোমাৰটো ভৰাই দিয়া। মই লতাৰ বুচখনত চেলেক এটা মাৰি মোৰ লিঙ্গটো লগাই লাহেকৈ ঠেলি দিওঁতেই গোটেইটো ভচককৈ গুৰিলৈকে সোমাই গল। তাইৰ বুচখন গিৰিয়েকে চুদি চুদি বহল কৰি থৈছে। লতাৱে টিকাটো উঠাই উঠাই কলে, জোৰত মাৰা, মই গমেই পোৱা নাই। তাইৰ ভৰি দুটা কেৰেপা মাৰি ধৰি মই তাইৰ বুচত খৰ খৰকৈ ওলোৱা সোমোৱা কৰিবলৈ ধৰিলো। তাই পুৰা গৰম হৈ গল। – আহ মজা লাগিছে, খৰকে কৰা। ওহ আহ। তাইৰ বুচখন পানী ওলাই তিতি গৈছিল, মোৰ চুদনত তাইৰ বুচৰ পৰা ফচ ফচ শব্দ হবলৈ ধৰিলে। ইফালে লতাৰ গিৰিয়েকে মুনক চুদি চুদি তাইৰ বুচৰ পৰাও ফচক ফচক কৰি মাত উলিয়াবলৈ ধৰিলে।লতাৰ গিৰিয়েকে মুনক প্ৰায় এঘণ্টা চুদিলে, কেতিয়াবা তাইৰ বুচত কেতিয়াবা মুখত, এনেকে বদলি কৰি কৰি দগৰি দগৰি চুদিলে। অলপ সময় এনেকে কৰাৰ পাছত এইবাৰ মই মুনক আৰু লতাৰ গিৰিয়েক লতাক বদলাই চুদিলো, পাচমিনিটৰ পাছত মই লতাৰ মুখত মোৰ লিঙ্গটো ভৰাই দিলো, তাই ললিপপ চুপাৰ নিচিনাকৈ মোৰ লিঙ্গটো চপ চপ কৰি চুপিবলৈ ধৰিলে। মুনে আহি লতাৰ গিৰিয়েকৰ লিঙ্গটো লতাৰ বুচৰ পৰা এৰোৱাই তাইৰ বুচত লগাই দিলে। লতাৰ গিৰিয়েক টান বুচ পাই মুনৰ বুচত আকৌ চুদিবলৈ লাগি গল। মুনে লতাৰ গিৰিয়েকৰ ডাঙৰ লিঙ্গ পাই কব নোৱাৰা হৈ গৈছে। তাই ককাল উঠাই উঠাই লতাৰ গিৰিয়েকক চুদাত সহায় কৰিবলৈ ধৰিলে। মই লতাৰ বুচত এবাৰ মুখত এবাৰ চুদি চুদি তাইৰ মুখত চিৰিক চিৰিককৈ মাল পানী এৰি দিলো। লতাৰ গিৰিয়েকও মুনৰ বুচতে খৰ খৰকৈ মাৰি মাৰি বুচৰ ভিতৰতে ভলক ভলককৈ মাল পানী এৰি দিলে।\n(Visited 19 times, 13 visits today)\tAssamese Sex Stories\nUniversity r sirr logot sudasudi :: Assamese New Sex Storyখুড়াই লাহে লাহে অধিক জোৰেৰে মোৰ স্তন দুটা পিটিকিবলৈ ধৰিলে :: Assamese New Sex Story LeaveaReply Cancel reply\tYour email address will not be published. Required fields are marked *Comment Name * Email * Website Popular PostsUniversity Suwalir মঙহাল তপিনা ::…Horu Suwalik Suda Moza :: Assamese New Sex StoryMaa Ki Chut Bete Ke Naam :: Parivar ke sadasyon ke sath…সহকৰ্মীৰ ছোৱালীৰ লগত…Bandhu patnir morom aru mur dighol konir sudon :: Assamese…मॉम की अन्तर्वासना…Gharelu Randiya – Part 1 :: Parivar ke sadasyon ke sath…4 Saal Ke Intejar Ke Baad Chudi Maa:: 2016 Rishton Mein…Meri Modern Maa :: Parivar ke sadasyon ke sath chudaiNabauk Sudon Di pokor marilu :: Assamese New Sex Story\tCategories\tAssamese Sex Stories


পৰমাণু, আত্মা আৰু সৃষ্টিতত্ত্ব – দেৱজিৎ শইকীয়া | Xahitya.Org\nআত্মা ( Atma), যিয়ে জীৱ দেহত প্ৰাণৰ সঞ্চাৰ কৰে৷ পৰমাণু (Atom) যি বিশ্ব ব্যাপি আছে৷ জীৱ তথা জড় সকলোৰে দেহ অণু পৰমাণুৰেই গঠিত৷ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড ( universe) হ’ল পদাৰ্থ আৰু শক্তিৰ সম্পুৰ্ণ মহাজাগতিক তন্ত্ৰ ( System)৷ আমাৰ পৃথিৱীও তাৰ অতি ক্ষুদ্ৰ অংশ৷ মানুহৰ ধাৰণাই ঢুকি পোৱা সকলো ধৰণৰ পদাৰ্থৰ আধাৰ স্বৰূপ স্থান কাল ব্যপ্তিয়েই (Mass Length Time ) হ’ল বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড৷ আইনষ্টাইনৰ আপেক্ষিকতাবাদৰ সুত্ৰত ( Theory of relativity) কোৱা হৈছে যে পদাৰ্থৰ উপস্থিতিয়েহে আমাৰ মনলৈ স্থান কালৰ ধাৰণাটো আনে৷ পদাৰ্থৰ অবিহনে স্থান কালৰ ধাৰণাই অৰ্থহীন৷ সেই বাবেই পদাৰ্থৰে পৰিপুৰ্ণ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ বাহিৰত কি আছে, সেই ধাৰণা অমুলক বা পদাৰ্থ সৃষ্টিৰ আগৰ অৰ্থাৎ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড সৃষ্টিৰ আগৰ কথাও আমাৰ বাবে অৰ্থহীন৷\nহাবলৰ আবিস্কাৰ তথা ফ্ৰিডমেন, আইনষ্টাইন আৰু ছিটাৰ ইত্যাদি বৈজ্ঞানিকে আগবঢ়োৱা মতবাদ অনুসৰি ১৩.৮ বিলিয়ন বছৰ আগতে “ আদিম পৰমাণু” টো মহানাদৰ ( Big bang ) ফলত এটা ডাঙৰ বিস্ফোৰণ হৈছিল তাৰ ফলতে ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টি হৈছিল৷ ইয়াৰ আগত ব্ৰহ্মাণ্ড এটা সৰু অণুৰ দৰেই আছিল কিন্তুু এই বিস্ফোৰণৰ পিছত ইয়াৰ আকাৰ অতি বৃহৎ হৈ হাতীপতিৰ বা তাতোকৈ ডাঙৰ আকাৰ ল’লে৷ দ্ৰষ্টব্য যে এইখিনি হ’বলৈ এক ছেকেণ্ডতকৈও ক’ম সময় লাগিল৷ আধুনিক বিজ্ঞানৰ মতে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ গোটেইবোৰ পদাৰ্থ কল্পনাও কৰিব নোৱাৰা ঘনত্বৰ এটা ক্ষুদ্ৰত কৈও ক্ষুদ্ৰ পৰমাণুৰ মাজত আবদ্ধ হৈ আছিল ক্ৰমে কোৱাৰ্ক, গ্লুৱন আৰু ইলেক্ট্ৰন মিউৱন আৰু লেপ্টন আদি শ্ৰেনীৰ মৌলিক কণিকাৰ ৰূপত৷ প্ৰায় দুহেজাৰ কোটি বছৰ আগতে এই “আদিমপৰমাণু “ টো বিস্ফোৰন ঘটি বিশ্ববৰ্হ্মাণ্ডৰ সৃষ্টি হৈছিল৷\nমাৰ্কেণ্ডীয় পুৰাণত কোৱা হৈছে :-\n‘ নিস্প্ৰভেহস্মিন্ নিৰালোকে সৰ্বতস্তমসাবৃতে\nবৃহদশুমভুদেকং অক্ষৰং কাৰনম পৰম্৷\nতদ্ধিভেদ তদন্তঃস্থো ভগৱান্ প্ৰপিতামহঃ\nপদ্মযোনিঃ স্বয়ং ব্ৰহ্মা যঃ সৃষ্টি জগতাং প্ৰভুঃ\nতন্মুথাদোমিতি মহানুভুৎ শব্দো মহামুনৈ\nততো ভুং চ ভূৱং চ তস্মাৎ স্বৰনন্তৰম্৷ ৷’\nঅৰ্থাৎ, সৃষ্টিৰ পুৰ্বে জগৎ নিস্প্ৰভ আলোকহীন আৰু সৰ্বতোভাৱে তমসাচ্ছন্ন হোৱাত পৰম কাৰণ অক্ষৰে এক বৃহৎ অণ্ডত পৰিনত হ’ল৷ তাৰ অন্তঃস্থিত ভগৱান প্ৰপিতামহ পদ্মযোনী ব্ৰহ্মাই সেই অণ্ড ভেদ কৰি জগৎ সৃষ্টি কৰে৷ ব্ৰহ্মাৰ মুখৰ পৰাই নিঃসৰিত হোৱা “ওঁ ” মহাশব্দৰ পৰাই ভু, ভুৱঃ, স্ব আদি উৎপন্ন হ’ল৷\nযি বৃহদাকৃতিৰ সোণালী ডিম্বৰ বা হিৰণ্যগৰ্ভঃ (cosmic egg) ৰ “ওঁ“ মহাশব্দৰ পৰাই ব্ৰহ্মঅণ্ডৰ পৰা বিশ্ব ব্ৰহ্মাণ্ড সৃষ্টি হ’ল সেই অনুৰূপ পৰিঘটনাৰ মতবাদ বৈজ্ঞানিক সকলেও প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে যে আদিম পৰমাণুৰ বৃহৎ নাদ হৈ ভাঙি গৈ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড সৃষ্টি হৈছে৷\n“আদিম পৰমাণুৰ“ বিস্ফোৰনৰ পিছত হোৱা প্ৰসাৰণৰ ফলত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ চাপ আৰু উষ্ণতা দ্ৰুত হাৰত বৃদ্ধি পাব ধৰিলে ফলত কোৱাৰ্ক কণিকা লগ লাগি প্ৰ’টন, নিউট্ৰন, হেড্ৰন আদি কণিকাৰ সৃষ্টি হয় আৰু সৃষ্টি হয় ফ’টন নামৰ পোহৰৰ কণিকা৷ ১৯৪৮ চনত মহানাদ তত্ত্বৰ প্ৰতিদন্দীৰূপে স্থিতিশীল বিশ্বতত্ত্ব ধাৰণা হাৰমন বনেডি, টমি গল্ড আৰু ফ্ৰেড হয়লে ডাঙি ধৰে যাৰ মতে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড চিৰদিন একেই আছে অৰ্থাৎ অনাদি অনন্ত৷\nস্থিতিশীল বিশ্বতত্ত্ববিদ সকলৰ মতে সকলো অংশতে সকলো সময়তে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত পদাৰ্থ সৃষ্টি হ’ব লাগিছে আৰু নতুনকৈ সৃষ্টিহোৱা পদাৰ্থই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো অংশতে সকলো সময়তে পদাৰ্থৰ ঘনত্ব একে কৰি ৰাখিছে আৰু নতুনকৈ সৃষ্টিহোৱা এই পদাৰ্থবিধ হ’ল হাইদ্ৰোজেন আৰু শূন্যৰ পৰাই এই বিধ পদাৰ্থৰ সৃষ্টি হয়৷ যিটো সুত্ৰই মানি লোৱা নহওক কিয় সকলোতকৈ প্ৰথম Atom অৰ্থাৎ অণুৰ জন্ম হ’ল, আৰু সেইটোৱেই হ’ল হাইড্ৰ’জেন৷\nব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত হাইড্ৰ’জেনৰ ভূমিকা উল্লেখযোগ্য কিয়নো ই বেলেগ বেলেগ তাপমানত কিছুমান জটিল অণু সৃষ্টি কৰিব পাৰে৷ সেই সময়ত ব্ৰহ্মাণ্ড যথেষ্ট গৰম আছিল আৰু মহাকৰ্ষণ শক্তিৰ ফলত বিভিন্ন গেছ ওচৰ চাপি আহিল যাৰ বাবে তাপমান যথেষ্ট বৃদ্ধি পালে আৰু যেতিয়া এই তাপমান প্ৰায় আঠ লাখ ফাৰেনহাইট হ’ল তেতিয়া হাইড্ৰ’জেনৰ পৰা হিলিয়াম নামৰ অণুৰ সৃষ্টি হ’ল, হিলিয়ামৰ পৰা লিথিয়াম, আৰু তাৰ লগে লগে কাৰ্বণ, নাইট্ৰ’জেন আদি বিভিন্ন অণুৰ সৃষ্টি হ’ব ধৰিলে৷ সূৰ্য্যৰ ভিতৰত হাইড্ৰজেন হিলিয়ামৰ ৰুপান্তৰনেই শক্তিৰ উৎস৷ ভাগৱতত অখণ্ড কোটি ব্ৰহ্মাণ্ড বুলি সঁচাই কৈছে৷ তৰা জন্ম হোৱাৰ পিছত অন্ধকাৰ ব্ৰহ্মাণ্ড তৰাৰ পোহৰত জিলিকি উঠিল৷ মনত ৰাখিব যে সূৰ্য্যও এটা তৰাহে৷ তৰাৰ পিছত গ্ৰহৰ সৃষ্টি হ’ল৷ প্ৰায় ৪৬০ কোটি বছৰ পুৰ্বে সূৰ্য্যৰ পৰা চিটিকি আহি পৃথিৱীৰ সৃষ্টি হ’ল৷ সেইদৰে বাকী গ্ৰহ সমূহৰ লগত সূৰ্য্যক কেন্দ্ৰ কৰি আমাৰ সৌৰজগত সৃষ্টি হ’ল৷\nএই পৰ্য্যন্ত আমি এটা কথাত উপনিত হ’লো যে আদিম পৰমাণুৰ বিস্ফোৰন ঘটি আমাৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড সৃষ্টি হৈছিল আৰু পৰমাণু সমূহ যি সৰ্বব্যাপি আছে ৷\nযোগবৈশিষ্ঠ ৰামায়নত আছে ‘ আকাশং বাহ্য শূন্যত্বাদনাকাশঞ্চ চিত্ততঃ’ অৰ্থাৎ, বাহিৰৰ পৰা দেখা আকাশখন অনকাশৰে বা পদাৰ্থৰে পৰিপুৰ্ণ৷ এই একেটা কথাকে বিজ্ঞানেও কৈছে “ You cannot have space without things or things without space ( Whitehead)“৷ জগতত বস্তুহীন খালী ঠাই বা ঠাইহীন বস্তু থাকিব নোৱাৰে৷ গতিকে কল্পনাৰ আকাশ বা মহাকাশত কি আছে? বিজ্ঞানৰ আধুনিক আনবিকতাবাদ ( Quantum Theory) অনুসৰি জগতত কেৱল প্ৰ’ টন আৰু ইলেক্ট্ৰন কণাবোৰৰ বাহিৰে একো নাই৷ আদিম পৰমাণুৰ বিস্ফোৰনৰ পিচত সকলো স্থানেই এই কণাবোৰৰে ভৰি পৰিলে৷ জগতৰ প্ৰতিটো ক্ৰিয়া, সকলো পৰিণাম ইলেক্ট্ৰন আৰু প্ৰ’টনৰ অৱস্থানান্তৰ মাত্ৰ৷ সৃষ্টিৰ আদিতে এই পৰমাণু শক্তিবোৰ এনে ভাৱে শৃংখলাবদ্ধ হৈ থাকে যে সিহঁতৰ পৰিনামতে স্বাভাবিক নিয়ম অনুসাৰে জগতৰ সকলো উৎপত্তি হয়, ৰূপান্তৰ হয় আৰু ধ্বংস হয় অৰ্থাৎ সৃষ্টি, স্থিতি আৰু লয়, পৰমাণুৰ বিজুলি বিন্দু বা ইলেক্ট্ৰনৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰশীল৷\nপৰমাণু সম্বন্ধে শ্ৰীমদ্ভাগৱত পুৰানৰ তৃতীয় স্কন্ধৰ একাদশ অধ্যায়ত কাল নিৰুপনত আধুনিক বিজ্ঞানৰ অণু পৰমাণুৰ সম্বন্ধে সুস্পষ্ট ধাৰণা দিয়া হৈছে৷\nচৰমঃ সদ্বিশেষাণামনেকোহসংযুতঃ সদা৷ পৰমাণুঃ স বিজ্ঞেয়ো নৃণামৈক্যভ্ৰমো যতঃ৷ ৷ (ভাগৱত ৩/১১/১)\nঅৰ্থাৎ জড় জগতৰ যি ক্ষুদ্ৰতম অংশ অবিভাজ্য আৰু দেহৰূপে যাৰ গঠন নহয়, তাকে পৰমাণু বোলা হয়৷ ই সদায় অদৃশ্য অস্তিত্ব ৰূপে বিদ্যমান থাকে, আনকি প্ৰলয়ৰ পিচতো৷ জড় দেহ এই প্ৰকাৰ পৰমাণুৰ দ্বাৰাই গঠিত হয়, কিন্তুু সাধাৰন মানুহে ইয়াৰ সম্বন্ধে ভ্ৰান্ত ধাৰণা বহন কৰে৷\nমহাবিশ্ব যে পৰমাণু দ্বাৰা যে গঠিত শ্ৰীমদ্ভাগৱতৰ তলত উল্লেখ কৰা শ্লোকৰ পৰা অনুধাবন কৰিব পাৰি –\nসত এব পদাৰ্থস্য স্বৰূপাবস্থিতস্য যৎ৷\nকৈবল্যং পৰমমহানবিশেষো নিৰন্তৰ৷ ৷\nঅৰ্থাৎ, পৰমাণু হৈছে ব্যক্ত জগতৰ চৰম অবস্থা৷ যেতিয়া সিহঁতে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ শৰীৰ গঠন নকৰি নিজস্ব ৰূপত স্থিত থাকে, তেতিয়া সিহঁতক কোৱা হয় পৰম মহৎ বা মহতত্ত্ব৷ ভৌতিক ৰূপে অনেক প্ৰকাৰৰ শৰীৰ সৃষ্টি হৈছে কিন্তুু পৰমাণুৰ দ্বাৰা সমগ্ৰ জগৎ সৃষ্টি হয়৷\nআদাবন্তেহপি চ সত্ত্বানাং যদ্ ধ্ৰুবং তদেবান্তৰালেহপি৷ ৷ (ভাগবত ৬/১৬/৩৬)\nঅৰ্থাৎ, এই জগতত পৰমাণু পৰা আৰম্ভ কৰি বিশাল ব্ৰহ্মাণ্ড আৰু মহত্তত্ত্ব পৰ্যন্ত সকলো বস্তুৰে আদি, মধ্য আৰু অন্তত আপুনি ( ব্ৰহ্ম) বৰ্তমান৷ অথচ আপুনি আদি, মধ্য আৰু অন্ত ৰহিত সনাতন৷ এই তিনিটা অবস্থাতেই আপোনাৰ অবস্থা উপলব্ধি কৰিব পৰা নাযায় বাবেই আপুনি নিত্য৷ যেতিয়া জগতৰ অস্তিত্ব নাথাকে, তেতিয়া আপুনি আদি শক্তিৰূপে বিদ্যমান থাকে৷ এই শ্লোকত বৰ্ণনা কৰা হৈছে যে প্ৰলয়ৰ সময়ত পৰমাণু ধ্বংস হৈ শক্তিত পৰিণত হয়, আৰু যেতিয়া সৃষ্টি আৰম্ভ হয় তেতিয়া শক্তিৰ পৰা পৰমাণু সৃষ্টি হয়৷\nবৰ্তমানলৈকে এইটো স্পষ্ট হ’ল যে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড সকলো পৰমাণুৰেই গঠিত৷ এই পৰমাণুৰেই জীৱ জড় সকলোৰে দেহা গঠন হৈছে৷ আৰু এ পৰমাণু সমূহ সৰ্বব্যাপি তথা সৃষ্টিৰ আদিতেও আছিল আৰু প্ৰলয়ৰ পিছতো থাকিব৷ পৰমাণুৰে গঠিত পদাৰ্থৰে গঠিত দেহাটো মৃত্যুৰ পিছতো কিন্তুু পৰমাণু সমূহ নোহোৱা হৈ নাযায়৷\nএই সম্পৰ্কে গীতাত উল্লিখিত কিছু শ্লোকৰ উল্লেখ কৰিব বিছাৰিছো\nন ত্বেৱাহং জাতু নাসং ন ত্বং নেমে জনাধিপাঃ৷\nন চৈৱ ন ভৱিষ্যামঃ সৰ্ৱে ৱযমতঃ পৰম্৷ ৷ ২, ১২\nঅৰ্থাৎ এই কথা নিশ্চিত যে এনে কোনো সময় নাছিল যেতিয়া মই নাছিলো বা তুমি নাছিলা৷ বা এই ৰজা সকল নাছিল আৰু এই কথাও নিশ্চিত যে ইয়াৰ পাছতো আমি সকলোৱেই নোহোৱা হৈ নপৰো৷\nনাসতো ৱিদ্যতে ভাৱো নাভাৱো ৱিদ্যতে সতঃ৷\nউভয়োৰপি দৃষ্টোহন্ত স্ত্বনয়োস্তত্ত্বদশিভিঃ৷ ৷ ২, ১৬\nঅৰ্থাৎ, সত্যদ্ৰষ্টাসকলে সিদ্ধান্ত কৰিছে যে দেহৰ স্থায়িত্ব নাই৷ যিতো নিত্য বস্তু অৰ্থাৎ আত্মা, তাৰ কোনো সময়তে পৰিবৰ্তন নাই৷ তত্ত্বদৰ্শী সকলে এই দুয়োটা বস্তুৰে অধ্যয়ন কৰি এই সিদ্ধান্তলৈ আহিব পাৰিছে৷\nএতিয়া আহো ব্ৰহ্ম তথা আত্মা বিষয়লৈ৷ আত্মা পৰমাত্মা, ব্ৰহ্ম পৰমব্ৰহ্ম ইত্যাদি ঈশ্বৰৰ সমাৰ্থক শব্দ মাথোন৷ যি অব্যক্ত, যি ক্ষয় বা জীৰ্ণ নহয়, যি ৰুপ ৰস গোন্ধ শব্দ আৰু স্পৰ্শহীন, যাৰ আদি অন্ত নাই, যাৰ পৰা জগতৰ উদ্ভব হৈছে, যি চিৰকাল আছে, যাৰ বিনাশ নাই, যাৰ স্বৰূপ জনা নাযায়, সেই ব্ৰহ্ম সকলোতে বিৰাজমান থাকে৷ আত্মা আৰু প্ৰাণ সমাৰ্থক৷ শৰীৰ সকলোতে আত্মা প্ৰৱিষ্ট হৈ আছে৷ জীৱ প্ৰথমে ব্ৰহ্মই আছিল৷ গতিকে জীৱই যদি “অহং ব্ৰহ্মাস্মি“ বুলি নিজকে জানিব পাৰে তেন্তে জীৱ আৰু ব্ৰহ্ম একাত্ম হ’ব পাৰে৷ সমগ্ৰ বিশ্ব পৰমাণুৰে গঠিত তথা ব্যাপি থকা পৰমাত্মা আৰু নিজৰ দেহা গঠন কৰা পৰমাণু আৰু তাত থকা ব্ৰহ্ম শক্তি বা প্ৰাণ বা আত্মা কেতিয়াও বেলেগ বেলেগ বা পৃথক হ’ব নোৱাৰে৷ পঞ্চভৌতিক স্থুলদেহৰ অভ্যন্তৰত আৰু সূক্ষ্মদেহৰ কেন্দ্ৰবিন্দুত যি ক্ষুদ্ৰাতিক্ষুদ্ৰ পৰমাণুসদৃশ চৈতন্যময় শক্তি দেহেন্দ্ৰিয়ৰ পৰিচালিকা শক্তিৰূপে উদ্ভাসিত হৈ আছে সেয়াই আত্মা (soul) ( মুণ্ডক উপনিষদ)\nৱিলক্ষণঃ স্থুল-সূক্ষ্মাদ্দেহাদাত্মেক্ষিতা স্বদৃক্৷\nযথাগ্নিদাৰুণো দাহ্যাদ্দাহকো’ন্যঃ প্ৰকাশকঃ৷ ৷\nঅৰ্থাৎ শুকান কাঠত প্ৰজ্বলিত হৈ থকা জুইকুৰা আৰু জ্বলি থকা কাঠখণ্ড বেলেগ বেলেগ, সেইদৰে সৰ্ব্বদ্ৰষ্টা স্বয়ং প্ৰকাশ সাক্ষীস্বৰূপ আত্মা প্ৰাণীৰ অন্তৰত থাকে যদিও পঞ্চ মহাভূতৰে গঠিত স্থুুল সূক্ষ্ম কাৰণ শৰীৰৰ পৰা সম্পুৰ্ণ বেলেগ৷ জীৱদেহ গঠন কৰা পদাৰ্থ সমূহ ক্ষয়শীল কিন্তুু সেই পদাৰ্থগঠন কাৰি পৰমাণু অক্ষয়৷ গীতাত কোৱা হৈছে\nঅৱিনাশি তু তদ্ ৱিদ্ধি য়েন সৰ্ৱমিদং ততম৷\nৱিনাশয়মৱ্যয়স্যাস্য ন কশ্চিৎ কৰ্তুমৰ্হতি৷ ৷ ২, ১৭\nঅৰ্থাৎ, যিটোৱে এই সমগ্ৰ দেহাটো বিয়পি আছে, তাৰ কোনো বিনাশ নাই বুলি জানিবা৷ এই বিনাশ নোহোৱা আত্মাটোক ধ্বংস কৰিবৰ বাবে কাৰো সাধ্য নাই৷\nন জায়তে ম্ৰিয়তে ৱা কদাচিন্\nনায়ং ভূত্বা ভৱিতা ৱা ন ভূয়ঃ৷\nঅজো নিত্যঃ শাশ্বতোহয়ং পুৰাণো\nন হন্যতে হন্যমানে শৰীৰে৷ ৷ ২, ২০\nঅৰ্থাৎ, আত্মাটোৰ কেতিয়াও জন্মও নাই, মৃত্যুও নাই৷ ইয়াৰ কোনো জন্ম হোৱা নাছিল, বৰ্তমানেও জন্ম নাই আৰু ভৱিষ্যতেও জন্ম নহ’ব৷ আত্মা অজ, নিত্য চিৰস্থায়ী আৰু আদিম৷ শৰীৰটো নিহত হ’লেও আত্মা নিহত নহয়৷\nনৈনং ছিন্দন্তি শস্ত্ৰাণি নৈনং দহতি পাৱকঃ৷\nন চৈনং ক্লেদয়ন্ত্যাপো শোষয়তি মাৰুতঃ৷ ৷ ২, ২৩\nঅৰ্থাৎ, আত্মাটোক কেতিয়াও কোনো অস্ত্ৰই কাটি খণ্ড খণ্ড কৰিব নোৱাৰে, জুইয়ে পুৰিব নোৱাৰে, পানীয়েও তিয়াব নোৱাৰে বা বতাহেও শুকুৱাব নোৱাৰে৷\nঅচ্ছেদ্যোহয়মদাহ্যোহয়মক্লেদ্যোহশোষ্য এৱ চ৷\nনিত্যঃ সৰ্ৱগতঃ স্থানুৰচলোহয়ং সনাতনঃ৷ ৷ ২, ২৪\nআত্মাক ছেদন কৰিব নোৱাৰি, পুৰিব নোৱাৰি, তিয়াব নোৱাৰি বা শুকুৱাব নোৱাৰি৷ ই চিৰকলিয়া৷ ই সৰ্বত্ৰ বিৰাজমান৷ ইয়াৰ পৰিবৰ্তন নহয়৷ ইয়াক যেনি তেনি নিৱ নোৱাৰি আৰু ই চিৰকাল একেদৰেই থাকে৷\nগীতাৰ এই শ্লোক সমূহ মনত ৰাখিব কিয়নো এতিয়া বিজ্ঞানৰ দিশৰে চাবলৈ যাওতে এই শ্লোক খিনিৰ প্ৰয়োজন হ ’ব৷ ইতিমধ্যে পঢ়ি অহা গীতাৰ শ্লোক সমূহতো ইয়াকে কোৱা হৈছে যে এই কথা নিশ্চিত যে এনে কোনো সময় নাছিল যেতিয়া মই নাছিলো বা তুমি নাছিলা ( ২, ১২) কিয়নো পদাৰ্থৰ সৃষ্টি হোৱাৰে পৰাহে সময় ধাৰণা সৃষ্টি হৈছে তথা বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড সৃষ্টিৰ আদিতেই পৰমাণু সৃষ্টি হৈছে৷ যিটো হাইদ্ৰোজেন হিচাপে ইতিমধ্যে আমি পঢ়িলো৷ অৰ্থাৎ অনাদি অনন্ত ব্ৰহ্মাণ্ডৰ আৰম্ভণিৰে পৰা পৰমাণু বা এটম আছিল৷ গীতাত কোৱা হৈছে যে যিটোৱে এই সমগ্ৰ দেহাটো বিয়পি আছে, তাৰ কোনো বিনাশ নাই বুলি জানিবা৷ এই বিনাশ নোহোৱা আত্মাটোক ধ্বংস কৰিবৰ বাবে কাৰো সাধ্য নাই৷ আমি ইতিমধ্যে পঢ়িলো যে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো অংশতে সকলো সময়তে পদাৰ্থৰ ঘনত্ব একে কৰি ৰাখিছে আৰু নতুনকৈ সৃষ্টিহোৱা এই পদাৰ্থবিধ হ’ল হাইদ্ৰোজেন আৰু শূন্যৰ পৰাই এই বিধ পদাৰ্থৰ সৃষ্টি হয়৷ পদাৰ্থ গঠিত হোৱা পৰমাণুৰ বিনাশ নাই৷ আত্মাটোক কেতিয়াও কোনো অস্ত্ৰই কাটি খণ্ড খণ্ড কৰিব নোৱাৰে, জুইয়ে পুৰিব নোৱাৰে, পানীয়েও তিয়াব নোৱাৰে বা বতাহেও শুকুৱাব নোৱাৰে৷ পৰমাণুক বা এটমকো জ্বলাব, শুকুৱাব বা কাটিব পৰা নাযায়৷ আত্মাক ছেদন কৰিব নোৱাৰি, পুৰিব নোৱাৰি, তিয়াব নোৱাৰি বা শুকুৱাব নোৱাৰি৷ ই চিৰকলিয়া৷ ই সৰ্বত্ৰ বিৰাজমান৷ ইয়াৰ পৰিবৰ্তন নহয়৷ ই চিৰকাল একেদৰেই থাকে৷ তাপ গতি বিজ্ঞানৰ সুত্ৰ মতে শক্তি সৃষ্টি কৰিব পৰা নাযায়, ধংশও কৰিব পৰা নাযায়৷ মাত্ৰ এটা ৰূপৰ পৰা আন এটা ৰূপলৈ পৰিবৰ্তন হে কৰিব পৰা যায়৷\nজীৱৰ দেহ পদাৰ্থৰেই গঠিত আৰু মৃত্যুৰ পিছত পদাৰ্থ সমূহ পুনৰ বায়ুমণ্ডলত ওলাই গৈ নতুন দেহা এটা সৃষ্টি কৰে৷ পৰমাণু ঈশ্বৰৰ দৰে সৰ্বত্ৰ বিয়পি আছে, আত্মা পৰমাত্মা পৰমাণু দৰেই অবিনাশী৷ সৃষ্টিও কৰিব নোৱাৰি আৰু ধংশও মাত্ৰ এটা ৰূপৰ পৰা আনএটা ৰূপলৈ পৰিবৰ্তন কৰিব পাৰি৷\nএইখিনিতে এটা প্ৰশ্ন হয় যে জীৱ আৰু জড় দেহ যদি একে পৰমাণুৰেই গঠিত তেনেহ’লে জীৱৰ প্ৰাণ বা আত্মা বা মৃত্যু পৰ্য্যন্ত জীৱনী শক্তি থাকে কিন্তুু জড় দেহত নাথাকে কিয়?\nলোকায়তিক আৰু বৈভাষিক তথা আধুনিক জড় বিজ্ঞানী আৰু বস্তুবাদী দাৰ্শনীক সকলৰ মতে পাৰ্থিৱ দ্ৰৱ্য বিলাকৰ যেনে ক্ষিতি, অপ, আদি পঞ্চ মহাভূতৰ সংমিশ্ৰণ এটাই পৰিপক্বতা লাভ কৰিলে দেহাটো গঠন হয় আৰু সেই ভৌতিক আৰু ৰাসায়নিক দ্ৰব্য সমূহৰ পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ফলতে এটা সময়ত জীৱনৰ লক্ষন সমূহে গঢ় লৈ উঠে তথা জীৱনী শক্তিৰ আধাৰ বা প্ৰট’প্লাজম গঠিত হয় যি জড় দেহত নহয়৷ কিন্তুু জড় দেহতো সেই একে পদাৰ্থ সমূহ কলয়ড বা যৌগ ইত্যাদি অৱস্থাত থাকে৷\nযদি আমি আধুনিক জড় বিজ্ঞানী আৰু বস্তুবাদী দাৰ্শনীক সকলৰ মতে পঞ্চ মহাভূতৰ সংমিশ্ৰণত দেহাটো গঠন হয় আৰু সেই ভৌতিক আৰু ৰাসায়নিক দ্ৰব্য সমূহৰ পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ফলতে এটা সময়ত জীৱনৰ লক্ষন সমূহে গঢ় লৈ উঠে বুলি ভাবো ভগৱান ধাৰণাটো পঞ্চমহাভূতৰ লগত মিলন ঘটাব পাৰি৷\nভ= ভূ বা ভূমি\nগ= গগন বা আকাশ\nন = নীৰ বা পানী\nঅৰ্থাৎ পৃথিৱী, আকাশ, বায়ু, অগ্নি, আৰু পানী এই প়ঞ্চ তত্ত্বৰে সকলো সৃষ্টি গঠিত হৈছে৷\nসংস্কৃত ভাষাত “ভগ“ মানে ঐচৰ্য্য আৰু “ৱান“ মানে অধিকাৰি বা স্বামী৷ পুৰ্বতে ঋষি মুণি সকলে এইখিনিতেই সকলো ঐচৰ্য্যৰ অধিকাৰী ভগৱানক সকলোৰে অধিকাৰী বা স্বামী ৰূপ দি পূজন কৰা আৰম্ভ কৰিছিল৷ ৷ এই পঞ্চতত্ত্বৰ অধিকাৰী ভগৱান আৰু এই পঞ্চ তত্ত্বৰে আপোনাৰ মোৰ সকলো জীৱ জড়ৰ দেহ গঠিত৷ গতিকে জীৱ দেহৰ আত্মা আৰু পৰমাত্মা বা ভগৱান একেটাই ৰূপ৷ মৃত্যুৰ পিছত আত্মা পৰমাত্মাত মিলন হোৱাতো মৃত্যুৰ পিছত পঞ্চভূতৰে গঠিত জীৱদেহৰ মৌল সমূহ পুনৰ প্ৰকৃতিতে বিলিন হয়৷ আৰু পৃথিৱী সৃষ্টিৰ পৰা আজিলৈকে মৌল সমূহ একে পৰিমানতেই থকাটোৱে ইয়াকে সূচায়৷\nমম য়োনিৰ্মহদ ব্ৰৰ্ক্ষ্ম তশ্মিন গৰ্ভং দধাম্যহম৷\nসম্ভৱঃ সৰ্বভূতানাং ততে ভৱতি ভাৰত৷ ৷\nঅৰ্থাৎ হে অৰ্জুন সমূহ জড় পদাৰ্থৰ সমষ্টিয়েই হ’ল ব্ৰহ্ম আৰু ব্ৰহ্মই হল মোৰ গৰ্ভাধানৰ স্থান৷ সেই ব্ৰহ্মতেই মই মোৰ বীজ নিক্ষেপ কৰো আৰু তাৰ পৰাই সকলো জীৱই জন্ম লাভ কৰাতো সম্ভৱ হয়৷\nঅৰ্থাৎ অজৈৱ যৌগত ভগৱানে বীজ বা জীৱনি শক্তি প্ৰদান কৰে আৰু জীৱৰ সৃষ্টি হয়৷ বিজ্ঞানেও কৈছে জীৱ আৰু জড়ৰ দেহ একে খিনি মৌলৰেই গঠিত৷ কিন্তুু জীৱৰ জীৱনী শক্তি আছে জড়ৰ নাই৷ জড় পদাৰ্থৰ পৰা ৰাসায়নিক বিবৰ্তন হৈ জীৱ সৃষ্টি হোৱা তথা জীৱনী শক্তি লাভ কৰাতো পক্ৰিয়াটো, জীৱৰ সৃষ্টিৰ জে বি এচ হেলডেন আৰু এ আই অপেৰিণৰ জৈৱ ৰাসায়নিক মতবাদ আৰু মিলাৰ, ইউৰি, চিডনী ফক্স ইত্যদি বৈজ্ঞানীকে গৱেষমাগাৰত পৰীক্ষাৰ সহায়ত প্ৰমানিতও কৰিছে৷\nয়ত প্ৰবৃত্তিৰ্ভূতানাং য়েন সৱমিদং ততম\nস্বকৰ্মাণা তমভ্যৰ্চ্য সিদ্ধিং ৱিন্দতি মানৱঃ৷ ৷\nঅৰ্থাৎ যাৰ পৰা সকলো প্ৰাণীৰে উৎপত্তি হৈছে, যি জন এই সকলো বস্তুতে ব্যাপি আছে সেই ভগৱানৰ হকে কৰ্মৰ দ্বাৰা সেৱা আগবঢ়ালেহে সিদ্ধি লাভ কৰিব পাৰি৷\nঈশ্বৰ সৰ্বভূতানাং হৃদ্দেশেহৰ্জুন তিষ্ঠতি৷\nভ্ৰাময়ন সৰ্বভূতানি য়ন্ত্ৰাৰূহানি মায়ায়া৷ ৷\nঅৰ্থাৎ হে অৰ্জুন ভগৱান প্ৰতিজন জীৱৰে হৃদয়ত বা আত্মাত বাস কৰে৷ জড় শক্তিৰ বা মায়াৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত এটা যন্ত্ৰত জীৱক বহুৱাই সিহঁতক ঘূৰাই লৈ ফুৰাইছে৷\nবায়ু হিছাপে কি বৈ আছে যি বায়ু নহলে আমি জীয়াই থাকিব নোৱাৰো৷ পানী হিচাপে কোনে আমাৰ পিয়াহ দুৰ কৰিছে, যাৰ অবিহনে জীৱন অসম্ভৱ৷ এই সকলো ব্যাপি পৰমাণুৰে গঠিত মৌল আছে, যি আপোনাৰ মোৰ দেহাতো আছে ৷ পৰমাণু সমূহৰ শক্তিৰ প্ৰকাশ থকা লৈকেই পৰমায়ু বা জীৱন কাল৷\nব্যক্ত সকলো পদাৰ্থই শক্তিৰ স্পন্দন মাত্ৰ৷ শক্তিৰ মাথোঁ ৰূপান্তৰহে আছে, ধ্বংস নাই৷\nবিদ্ধিং প্ৰকৃতি সম্ভৱান৷ ১৩, ২০\nঅৰ্থাৎ, জড় প্ৰকৃতি আৰু জীৱ উভয়েই অনাদি বুলি জানিবা৷ সেই বিলাকৰ বিকাৰ আৰু গুনসমূহকো জড় প্ৰকৃতিৰ পৰাই উৎপন্ন হোৱা বুলি জানিবা৷ এনেবোৰ যুক্তি পৰা আমি নিঃসন্দেহে ক’ব পাৰো যে প্ৰ’টন ইলেক্ট্ৰণবোৰ আৰু ইহতৰ স্বাভাবিক শক্তিয়েই হ’ল প্ৰকৃতি ( Natural phenomenon) এই প্ৰকৃতিৰ পৰাই জগতৰ সকলো সৃষ্টি হৈছে, স্থিতিলাভ কৰিছে আৰু লয় হৈ আকৌ পুনঃ নতুন সৃষ্টি হৈছে৷\n#1 নেওগ 21 July, 2017, 15:17\nবিষয়বস্তুৰ সুন্দৰ ব্যাখা আগবঢ়াইছে।


হিতেন শৰ্ম্মাৰ দিনলিপি-১০ (দ্বিতীয় অধ্যায়)(-ধ্ৰু‌ৱজ্যোতি শৰ্মা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nকলেজৰ সন্মুখত যেতিয়া গৈ পাইছিলোগৈ, তেতিয়ালৈকে স্বাভাৱিকতা ঘূৰাই পাইছিলোঁ। পূৱালী এনেয়ে সহজ হৈ যাব পাৰিছিল। বন্দনা ফটোষ্টেটৰ সন্মুখত নেট বুক এখন লৈ তেতিয়া ৰৈ আছিল আলোছায়া। পূৱালীৰ ডাৰ্কনাইট।\nবগা চাদৰ, খয়েৰী মেখেলাৰে গুণাৰ কাম কৰা চাদৰ মেখেলা এযোৰ পিন্ধিছিল তাই। চাদৰখনৰ গাত ফুলি আছিল অজস্ৰ তৰালেখীয়া ফুল, মেখেলাখনো আছিল ভোমোকাফুলীয়া। উদ্ভাসিত হৈ আছিল তাইৰ মুখমণ্ডল। কিবা যেন এক আভাই আৱৰি ৰাখিছিল তাইৰ মুখমণ্ডল। চাদৰখনৰ গাত থকা খয়েৰী ৰঙৰ সৰু সৰু ফুলবোৰ জোনাকী নিশা জ্বলি থকা তৰাবোৰৰ নিচিনা দেখাইছিল। মই তাইৰ এই অপৰূপ উদ্ভাসনাত মুগ্ধ হৈ পৰিছিলোঁ। গম নোপোৱাকৈয়ে তাইৰ ফালে মই চাই ৰৈছিলোঁ। মোৰ ফালে চায়ো তাই ৰৈ গৈছিল। পাছে মোৰ উদ্ভাসনাত নহয়, বৰং আচৰিত হব লগাকৈ মই পিন্ধি থকা পোচাকযোৰ চাইহে তভক মাৰিছিল তাই। হয়তো তাই বিচাৰিছিল, ময়ো অলপ শাৰদী বতাহ গাত মেৰিয়াই মতলীয়া হমহি। কিন্তু মোৰ বুকুৰ ধুমুহাৰ উমানতো তাই পোৱা নাছিল ! তাই স্বাভাৱিক হোৱাৰ দৰে মোৰ ফালে চাই মিচিকিয়াই হাঁহি এটা মাৰি আমাৰ ফালে আগুৱাই আহিল।\n-টু মিলে দিল খিলে… জীনেকো ক্যা চাহিয়ে-ইমনৰ টেবুলত মুখামুখিকৈ বহি আলোছায়া আৰু মই ইজনে সিজনৰ মুখলৈ চাই থকা দেখি পূৱালীয়ে গীত জুৰিলে। লাজ পাই মই পানীৰ গ্লাছ হাতত তুলি ল’লো।\n-হোবো দে, ইমান লাজনা?\n-লাজ? কিয় পূৱা?-এইবাৰ আলোছায়াই মাত লগালে।\n-নহয় মানে কিবা কাৰণ থাকিবও পাৰেতো\n-ধেই, তেনেকুৱা একো নহয় দে।\n-হয়নে নহয় জানো নহয়….. পাচে অ’ই চক্ৰেটিছ কি খাবি ক\n-পুচকি, চাহ তিনট দি-অৰ্ডাৰ দি পূৱালীয়ে মোৰ ফালে চাই আৰম্ভ কৰিলে\n-আজি বুলে আমাৰ সন্মিলনীৰ মূল বিষয় হেবো কবিতা। চবে কবিতা মাতপা লাগবো\n-অ। দেবীকা বাই কৈছি।\n-মোৰ দেখুন তিত্তেহ’লি পাবলিক ইনচাল্ট হোবো আজি।\n-কিয়ো হোবো। মন ৰোমাণ্টিক কৰ, ভাৱ চন্দময় কৰ, সিদ্ধান্ত সাৱলীল কৰ দেখিবি তোৰ কথাবোৰেই কবিতা হৈ পৰিছে।\n-বাহ, তই দেখুন কবিতাৰ মাষ্টেন্নী হৈ প’চ্চা এ। মই হ’লি এলা কবিতা-চবিতা মাতপা নৰু দে।\n-ন’ল্লি হোবো নিকি? মাতপায়ে লাগবো\n-কিয় পলাব লাগে? পূৱাই ঠিকেই কৈছে। কবিতাটো হৃদয়ত থাকে। হৃদয়ৰ ভিতৰৰ পৰা তাক পৰিৱেশন কৰিলেই হ’ল। জান পূৱা, কোনোৱাই কোৱা শুনিছিলোঁ, কবিতাৰ হেনো ঘৰ নাই..নাই কোনো নিজস্ব ভাষা। কবিতা মুখেৰে প্ৰকাশ কৰা কথাও নহয়, ই হৃদয়ৰ নিজস্ব চেতনা। সেই বাবেই চাগে কবিতাৰ বাহ হৃদয়ত।\n-কিয়, হীৰুদাইতো তাকেই কৈছে। কবিতা লিখো বুলি লিখিব নোৱাৰি। নাজানো বুলিলেও ভাল কবিতা লিখিব পাৰি। তাৰ বাবে লাগে এখন বহল হৃদয়, য’ত কবিতাই বিচৰণ কৰিব পাৰে। লব পাৰে এটা সুন্দৰ ৰূপ। স্বাধীনতাই কবিতাৰ একমাত্ৰ অলংকাৰ নহয় জানো?\n-এখন নাটকত এটা চৰিত্ৰ আছিল যি আছিল বোবা। কিন্তু চৰিত্ৰটো কবিতাৰ বাবে ইমনেই পগলা আছিল যে, কবিতা এটা আবৃত্তি কৰাৰ সময়ত তেওঁৰ অলপো কথা লাগি ধৰা নাছিল। কবিতাই প্ৰতিৱন্ধকতাও নেওচিব পাৰে।\nআৰম্ভ হৈ গৈছিল এক ৰসাল আলোচনা। বিষয় আছিল কবিতা। আলোচনাৰ সুৰ আছিল কাব্যিক। দুজনী পাট গাভৰুৰ সুৰত আলোচনাই চন্দ লৈছিল। উদাহৰণেৰে ভৰি পৰিছিল। আমি তিনিও পাহৰি গৈছিলোঁ যে আমি এখন ৰেষ্টুৰেণ্টত বহি আছোঁ। কবিতাৰ ওপৰত যদিও সকলোবোৰ দৰ্শন বুজি পোৱা নাছিলোঁ, তথাপিও ভাল লাগিছিল কথাবোৰ। কথাবোৰ পাতি গৈছিল পূৱালী আৰু আলোছায়াই, আৰু তেওঁলোকৰ আলোচনাৰ একমাত্ৰ পাঠক হৈ ৰৈছিলোঁ মই । কবিতাৰ আও-ভাও বুজি নোপোৱা এক কবিতাৰ প্ৰেমিক।\nআলোছায়াই টেবুলত ৰখা নোটবুকখন আনি কেতিয়া মেলি লৈ আঁক-বাঁক কৰাত লাগিছিলোঁ গমেই পোৱা নাছিলোঁ।\nআড্ডা লাহে লাহে গভীৰ হৈ পৰিছিল। আড্ডাৰ গভীৰতাৰ লগে লগে গভীৰ হৈ পৰিছিল মোৰ আঁক-বাঁকবোৰে। ৰেখাবোৰেও যেন কিবা এটা গঠন লব খুজিছিল। অদূৰত তেতিয়া টৰ্জাৰ বেৰৰ ফাঁকেৰে সোমাই অহা ৰদৰ ৰেখাবোৰে মজিয়াত তৰা আঁকিছিল। পূৱালী-আলোছায়াৰ আলোচনাৰ সন্নিবিষ্ট হৈছিল দুই-এফাঁকি কবিতা। নোটবুকত ৰেখাবোৰে লাহে লাহে শব্দৰ ৰূপ লবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। সন্মুখত বহি থকা আলোছায়াৰ চাদৰৰ পৰা তৰাবোৰ যেন তাইৰ পিছপিনে থকা মজিয়াত নৃত্য কৰাত লাগি গৈছিল। তেতিয়া চলি আছিল মিলিজুলি কবিতাৰ শ্বো’।\n“ইমানো ভাল নাপাবা তুমি\nভাল পোৱাৰ প্ৰতিদানত । ”\nপূৱালীয়ে লাহে লাহে সুৰ আৰু চন্দৰ মিশ্ৰণত মাতি গৈছিল এটা কবিতাৰ শাৰী\n“তুমিতো এটি জোনাক আছিলা\nতিতি গৈছিলা সপোন বৰষুণত\nঅভিমানৰ মৰুভূমিখন তেতিয়া শুকান আছিল।”\n-আলোছায়াই যোগ দিছিল সেই কবিতাত।\n-“জোনাকক লৈ গাইছিলা তুমি গান\nতোমাৰো প্ৰেমিক হৈ পৰিছিল সপোন ।”\n-“তোমাৰ ভালপোৱাৰ মৰুদ্যানখন শেষত পালোঁ\nতাতেই তিতিলোঁ প্ৰেমৰ বৰষুণত\nশব্দবোৰে জাকি পাতি\n-“তাতেইযে ৰৈ গ’ল অভিমানৰ নদী\nকাৰোবাৰ প্ৰেমৰ অভিলাষ\nতৰাবোৰে তেতিয়া তিৰবিৰাইছিল। শুভ্ৰৰঙী চাদৰখনে তেতিয়া মোৰ হৃদয়ত আঁকি পেলাইছিল এখন জোনাকী আকাশ। ফুলবোৰে তৰাৰ ৰূপ লৈ তাত জিলিকিছিল। চন্দ্ৰমাই কবিতাৰ নৈ বোৱাইছিল। অদূৰত সিঁচৰতি হৈ পৰি ৰৈছিল সাজলি-কাঁচলি একাঁচলি ৰ’দ। আলোছায়াৰ নোটবুকত মই অঁকা আঁক-বাঁকবোৰে এটা তৰাৰ গঠন ধৰিছিল। তাত ডাঙৰ ডাঙৰকৈ লিখা গৈছিল “তৰা”। সেই তৰা শব্দৰে বৈ আহিছিল। তললৈ…গভীৰৰ পৰা বামলৈ…হৃদয়ৰ পৰা বাস্তৱলৈ।\n-বাইদু, চাহ গৰম হল নিকি?-পুচকাৰ মাতত আমি ঘূৰি চাই দেখোঁ, চাহ তিনিকাপ টেবুলত পৰি আছে। চেঁচা হৈ গৈছে চাহ। মই নোটবুকখন জপাই আলোছায়াৰ ফালে চাই ক’লো-\n-ছেঃ, তুমাৰ নোটবুকখন লেতৰা কল্লু দে…বোয়া নাপোবা।\n-পাম। পাছে বহী লেতেৰা কৰা বাবে নহয়, মোক পূজালৈ নামাতা বাবেহে।\n-ইস…. দেখচানা। আইভা\n-নামাতিলেও আহিলোহেঁতেন। এতিয়া মাতিছা যেতিয়া যামেই আৰু৷\nমুকলি মুকলি লাগি গৈছিল মনটো। আজি এক অবুজ পৃথিৱীৰ লগত মোৰ চিনাকি কৰাই দিছিল পূৱালী-আলোছায়াই। সপোনপুৰীত বিচৰণ কৰা যেন লাগিছিল তেতিয়া। কবিতা এনেয়ে ভাল পাইছিলোঁ, এতিয়াৰ পৰা কবিতাক বুকুত বান্ধি ৰাখিবলৈ ঠিৰাং কৰিছিলোঁ। পূৱালী তেতিয়া চাহৰ কাপ হাতত লৈ ভাৱনাত মত্ত।\n← মহ আৰু বিৰিণা(-দ্বিজেন্দ্ৰ নাথ শৰ্মা)\nহিতেন শৰ্ম্মাৰ দিনলিপি-১১ (২য় অধ্যায়)(-ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মা) →


নিৰ্বাচনী ইস্তাহাৰ : 'ছিংগল' যুৱকলৈ বাইক, বয়োজ্যেষ্ঠলৈ চাধা আৰু বিড়ি! -\nHomeৰাষ্ট্ৰীয়নিৰ্বাচনী ইস্তাহাৰ : 'ছিংগল' যুৱকলৈ বাইক, বয়োজ্যেষ্ঠলৈ চাধা আৰু বিড়ি!\nনিৰ্বাচনী ইস্তাহাৰ : ‘ছিংগল’ যুৱকলৈ বাইক, বয়োজ্যেষ্ঠলৈ চাধা আৰু বিড়ি!\nবিহাৰৰ পঞ্চায়ত নিৰ্বাচনৰ প্ৰাৰ্থী তুফাইল আহমেদৰ নিৰ্বাচনী ইস্তাহাৰে জনসাধাৰণক আমোদ দিয়াৰ লগতে সৃষ্টি কৰিছে বিতৰ্কৰো। আহমেদে নিজৰ ইস্তাহাৰত ‘আপুনি ৰাখক আমাৰ ওপৰত বিশ্বাস, এজন এজনকৈ হ’ব সকলোৰে বিকাশ’ শীৰ্ষক শ্ল’গানেৰে নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰ চলাইছে। উল্লেখযোগ্য যে গাঁও পঞ্চায়তৰ প্ৰধান পদৰ বাবে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছে তুফাইল আহমেদে। কাহানিও নুশুনা আহমেদৰ ৭টা মুখ্য প্ৰতিশ্ৰুতিয়ে গাঁওবাসীৰ লগতে সকলোকে আচম্বিত কৰিছে।\n‘ছিংগল’ যুৱকসকললৈ দুচকীয়া বাহন।\nছ’চিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হোৱা তুফাইল আহমেদৰ নিৰ্বাচনী ইস্তাহাৰ সম্পৰ্কত প্ৰশ্ন কৰাত অৱশ্যে আহমেদে তেনেকুৱা কোনোধৰণৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া নাই বুলি দাবী কৰে আৰু এয়া তেওঁৰ বিৰুদ্ধে কৰা ষড়যন্ত্ৰ বুলিহে অভিযোগ কৰে।\nPrevious articleলুইতৰ বুকুত কিমান এন্ধাৰ: পঢ়ক কথমপি ৰাণৰক্ষা পৰা মমী দাসৰ শিহৰণকাৰী ভাষ্য\nNext articleনট্ ৰিচ্ছেবল শুকুৰ আলী!


ধূসৰিত প্ৰতিবিম্বঃ এটা পদাৰ্থবিজ্ঞানীয় গল্প - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nধূসৰিত প্ৰতিবিম্বঃ এটা পদাৰ্থবিজ্ঞানীয় গল্প\nলেখক- পাৰবীন চুলতানা\nএটা সৎ আৰু ওলোটা প্ৰতিবিম্বৰ পম খেদি মই গুচি গৈছিলোঁ ‘ইউ’ টাৰ্ণ লোৱা কোনো এক নিৰ্জন কেঁকুৰিয়েদি। বসন্তৰ কোনো এক শ্যামলী আবেলিৰ কথা আছিল। পৃথিৱীখনে আহ-পাহ মেলি সুশোভন সুদৰ্শন হৈ বাসন্তী-ৰাণীক আলিংগন কৰা সময়ৰ কথা। মই হৈ উঠিছিলোঁ উদ্ভিন্না নাৰীৰ দৰে। যিফালেই দৃষ্টি দিছিলোঁ, প্ৰকৃতিৰ প্ৰতিটো বস্তু মোহনীয় ভংগীমাৰে ধৰা দিছিল মোৰ চকুৰ আগত। সেই তেতিয়াই মই প্ৰেমত পৰিছিলোঁ নিজ চকুযোৰৰ। চকুযোৰো আছিল সেউজীয়া আৰু চপচপীয়া। এই যেন বসন্তৰ প্ৰথমজাকে বৰষুণ মেল খুৱাই দিয়া এনথুৰিয়ামৰ কোমল কুঁহিপাতখিলাহে। আয়ে কৈছিল, মোৰ চকুৰ সেউজীয়াই সজীৱতাৰ নীতি নিয়ম জানে। সেই সেউজীয়া চকুৰ দৃষ্টিত বান্ধ খাই পৰিছিল আনে নেদেখা সৰু-সৰু দৃশ্যবোৰ। আনে ভাল দেখা বা নেদেখা সকলো দৃশ্যক সামৰি লৈছিল মোৰ চকু দুটাই। কুৎসিৎ কদৰ্য ৰূপ এটাকো বন্দী কৰি চকুটোৱে মগজুলৈ পঠিওৱা সংকেত ৰেখাবোৰত এনেকৈ আউল লগাই দিছিল যে, গোটেই পৃথিৱীখনেই সুন্দৰ হৈ পৰিছিল মোৰ বাবে। মোৰ চকুৰ সন্মোহনত মুগ্ধ হৈ তুমি মোক এদিন সুধি পেলাইছিলাঁ, আনে ধুনীয়া নেদেখা ল’ৰাজনক মই কিদৰে সুন্দৰৰ শীৰ্ষতম আসনখন দি পেলাইছোঁ।\nতুমি যে দেখাত অসুন্দৰ আছিলা, এই কথাটো কেৱল তুমিয়েই নহয়, মোৰ বন্ধু-বান্ধৱৰ বহুতেই কৈছিল। সকলোৱে আশ্চৰ্য প্ৰকাশ কৰি কৈছিল যে মোৰ দৰে মগজু আৰু সৌন্দৰ্যৰ সমাহাৰত অহংকাৰী হ’ব পৰা ছোৱালী এজনীয়ে তোমাৰ মাজত কি সৌন্দৰ্য দেখা পালোঁ। সৌন্দৰ্যৰ এই ধাৰণাটো মোৰ বাবে একেবাৰেই আচৰিত। পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ সুন্দৰী নাৰীগৰাকী যদি মোৰ মা, পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ সুপুৰুষজনতো তুমিয়েই হোৱা।\nসেইদিনা তোমাৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ মোৰ ওচৰত নাছিল। চকুৰ উত্তল লেন্সৰুপী ৰেটিনাত বন্দী হোৱা প্ৰতিবিম্বটোত হয়তো সন্মোহনৰ কোনো কাৰণ নাছিল, এই প্ৰতিবিম্বটো যে মগজুৱে গাণিতিক শক্তিৰে দৈৰ্ঘ্য-প্ৰস্থ মিলাই মোৰ দুচকুৰ সন্মুখত এটা সুন্দৰ প্ৰতিচ্ছবি এৰি গৈছিল, সন্মোহনৰ মূল কাৰণ সেইটোৱেইতো আছিল। ফকাছ বিন্দুৰ ভিতৰৰ দূৰত্বত উত্তল লেন্সৰ প্ৰতিবিম্বসমূহ সৎ আৰু ওলোটা হয়- পোহৰৰ প্ৰতিফলনৰ এই সামান্য জ্ঞানকণ মোৰ আছিল। পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ সৎ প্ৰতিবিম্বৰ ধাৰণাটো সেই তেতিয়াই কিছু খৰচি মাৰি বুজি লৈছিলোঁ। মোৰ চকুৰ অভ্যন্তৰৰ পৰ্দাত তুমি বৰ স্পষ্টকৈ প্ৰতিফলিত হৈছিলা। তোমাকেই, হুবহু তোমাকেই, পৰ্দাত আপতিত কৰিছিল মোৰ চকুৰ ৰেটিনাই, মাথোঁ ওলোটা প্ৰতিবিম্বৰূপে, ওপৰৰ বিন্দুবোৰ তলত নতুবা তলৰ বিন্দুবোৰ ওপৰত। বিন্দুবোৰ চিধা কৰা কামটো মগজুৰ আছিল। আৰু তাতেই হয়তো সমস্ত খেলিমেলি হৈ গৈছিল। তোমাৰ সুন্দৰতাৰ এটা ব্যাখ্যা মই বিচাৰি পাইছিলোঁ, বিচাৰি পাইছিলোঁ মোৰ দৃষ্টিৰ লগত সংযুক্ত হৈ পৰা মগজুৰ সম্পৰ্কটোৰ কথা। নিজ মগজুৰ এই দক্ষতা দেখি মই কিছু গৌৰৱান্বিত হৈছিলোঁ।\nকথাটো জানি তোমাৰ চকু দুটা সৰু হৈ পৰিছিল। প্ৰেমৰ উজ্জ্বল পোহৰৰ চমকনিত তোমাৰ চকুৰ পিউপিলটো মোৰ দৰেই জাপ খাই গৈছিল। মুঠতে মই মোৰ চকু দুটাৰ প্ৰেমত নপৰাকৈ থাকিব নোৱাৰিলোঁ। তুমি প্ৰেমত পৰিছিলা মোৰ এই মুগ্ধতাৰ। সম্পৰ্কটো বৰ্ষাঋতুৰ দৰে প্ৰতিশ্ৰুতিময় হৈ আহিছিল। সামান্য অনীহা, অনুযোগতে জৰজৰকৈ অভিমানৰ বৰষুণ এজাক সৰি পৰিছিল। ইজনে সিজনৰ বিন্দু দুটাক কেন্দ্ৰ কৰি কক্ষপথ দুটাত ঘূৰ্ণীয়মান হৈ থাকোঁতে সামান্য তাল আৰু গতিৰ হেৰ-ফেৰত কিদৰে জোঁটপোট খাইছিলোঁ, সেয়া মই জানিছিলোঁ, নিশ্চয়কৈ জানিছিলোঁ। মই নিজৰ চকুৰ প্ৰেমত পৰা মানুহ। মই নিজৰ মগজুৰ প্ৰেমত পৰা মানুহ। মই স্ব-বিজ্ঞাপনৰ জাকজমকতাত মোহাবিষ্ট হোৱা মানুহ। এই জাকজমকতা দেখি তোমাৰ চকুৰ পিউপিলটো সৰু হৈ পৰিছিল, প্ৰত্যেকবাৰৰ দৰেই।\nকোনোবাটো মুহূৰ্তত তুমি মোৰ এই মুগ্ধতাক বস্তুবাদী যুক্তি এটা দিবলৈ আগবাঢ়িছিলা। তুমি মোৰ চকু দুটাক এটা উচ্চ মানবিশিষ্ট কেমেৰাৰ লগত ৰিজাইছিলা। যদিওবা মই জানিছিলোঁ যে তোমাৰ ব্যাখ্যা শুদ্ধ নহয়, কিয়নো মই সকলোকে ধুনীয়া নেদেখোঁ, কেতিয়াবাতো এনেকুৱা হয় যে আনে দেখা সুন্দৰ বস্তু এটাৰ মাজত মই সৌন্দৰ্য বিচাৰি নাপাই হাহাকাৰ কৰি ফুৰোঁ। মোৰ সৌন্দৰ্যৰ ধাৰণা যে এটা দৃষ্টিভ্ৰমৰ বাদে একো নহয়, সেয়াও মই উপলব্ধি কৰি উঠিছিলোঁ। হৃদয়ৰ লগত সংপৃক্ত নোহোৱা কোনো কথাকে মগজুৱে গ্ৰহণ কৰা নাছিল আৰু এই গ্ৰহণযোগ্যতাৰ আধাৰতহে মোৰ সৌন্দৰ্যৰ ধাৰণা আৰোপিত হৈ পৰিছিল। যিয়েই নহওক, চকু আৰু কেমেৰাৰ এই ৰিজনিয়ে মোক এইবাৰ কেমেৰাটোৰ প্ৰেমত পেলাইছিল। আনে ধুনীয়া দেখা দৃশ্যবোৰৰ লগতে কেতিয়াবা কাৰো চকুত নপৰা দৃশ্যবোৰ কেমেৰাই বন্দী কৰি পেলাইছিল। দৃশ্যবোৰ ধুনীয়া আছিল নে কেমেৰাই বন্দী কৰা দৃশ্যবোৰ একো একোটা ধুনীয়া বিভ্ৰমৰ ছবি হৈ চকুৰ কেমেৰাৰে মগজু স্পৰ্শ কৰিছিল নাজানো। কেমেৰাটোৱে প্ৰশংসা বুটলিবলৈ সক্ষম হৈছিল। কেমেৰাটো হৈ পৰিছিল এটা নিচা। উগ্ৰ নিচা।\nএই উগ্ৰ নিচাৰ জালতে চলন্ত ৰেলগাড়ীয়ে পিষ্ট কৰা দেহ দুটা মই প্ৰবল উৎফুল্লতাৰে কেমেৰাত বন্দী কৰিছিলোঁ। বাৰুদৰ অনলে মেৰিয়াই ধৰা দেহকেইটা মই ভিডিও কৰি গৈছিলোঁ। আনকি সৌ সিদিনা বজ্ৰপাতত বিদ্যুৎপৃষ্ট হৈ মৃতদেহত পৰিণত হোৱা হস্তীকুলৰ ফটো মই কোনো হৃদয়ৰ প্ৰয়োগ নোহোৱাকৈ তুলি আনিছিলোঁ। মই মাথোঁ নিচাগ্ৰস্তৰ দৰে কেমেৰাটো ঘূৰাই গৈছিলোঁ, ক্লিক, ক্লিক, ক্লিক। ঠিক যেন কেভিন কাৰ্টাৰে কেমেৰাত বন্দী কৰা শগুণে খাদ্যৰ বাবে চোপ লোৱা প্ৰাণহীনপ্ৰায় শিশুটিৰ আলোকচিত্ৰখনহে।\nকেমেৰাৰ নিচা মোৰ বাৰুকৈয়ে লাগিছিল। তুমি কিছু কথাত আপত্তি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলা। যুৰীয়া নাগৰ সংগমৰত দৃশ্য বন্দী কৰোঁতে তুমি মোক প্ৰাইভেচীৰ কথা কৈছিলা। সাপৰ আকৌ প্ৰাইভেচী! কেনে হাস্যকৰ কথা! মোৰ কেমেৰাই বন্দী কৰা ‘মাণ্ডাৰিণ ডাক’ৰ সেই মনোমোহা ৰূপবোৰৰ মাজত তুমি দেখা পাইছিলা হাঁহজনীৰ চকুৰ ভয়াৰ্ত দৃষ্টি। কি যে বিড়ম্বনা! মোৰ সকলোবোৰ সুন্দৰ কথাৰ লগত তোমাৰ প্ৰত্যয়হীনতাৰ তাল মিলৰ পাৰ্থক্য বাৰুকৈয়ে ঘটিছিল।\nক্ৰমান্বয়ে মই মোৰ চকুযোৰেৰে কেৱল মোকেই দেখিবলৈ লৈছিলোঁ। আন সকলোবোৰ মোৰ তুলনাত যেন তেনেই নিঃস্ব হৈ পৰিছিল। মোৰ এই নাৰ্চিচিজিমৰ মাজতো মই অনুভৱ কৰিছিলোঁ তোমাৰ বুকুত উশাহ বন্ধ হোৱাকৈ মৰমৰ আধিক্য আছিল। সেই আধিক্যই মোৰ গতিৰুদ্ধ কৰিব খুজিছিল। মৰমৰ ভিৰে মোক জপটিয়াই ধৰিছিল। মই মুকলি আকাশৰ তললৈ আহি উৰণীয়া পখিলাৰ দৰে চঞ্চল হৈ পৰিছিলোঁ। তোমাৰ ধীৰ-স্থিৰ স্বভাৱৰ বিপৰীতে মই আছিলোঁ অস্থিৰ, অধৈৰ্যশীল আৰু কেতিয়াবা অভিমানী-উদাসী। মোৰ এই সমস্ত আচৰণকে আৱৰি থ’ব পৰাকৈ বুকুখন উচ্চৈ-বিস্তৃত কৰাৰ বাদে তুমিনো আৰু কৰিবা কি! তাল-মিলৰ পাৰ্থক্য বাঢ়ি আহিলেও আমাৰ বিয়াৰ দিনটো আহি পৰিছিল।\nপ্ৰি-ৱেডিং ফটোশ্বুট কৰিছিলোঁ আমি। মুখত মেক-আপেৰে চিনিব নোৱাৰাজনী হৈ মই তোমাৰ সৈতে হাতে-হাত ধৰি নৈৰ গৰাত বহি ফটো উঠিছিলোঁ। বুকু আৰু নিতম্বত কৃত্ৰিম প্ৰলেপৰ প্ৰয়োগেৰে মই সিদিনাৰ ছবিখনত হৈ পৰিছিলোঁ আটাইতকৈ আবেদনময়ী নাৰীগৰাকী। এই যেন প্ৰথমবাৰৰ বাবে মোৰ চকু আৰু মগজু সংগতিহীন হৈ পৰিছিল। চকুৰ ৰেটিনাই বন্দী কৰা তোমাৰ ছবিখন মগজুৱে কনভাৰ্ট কৰিবলৈ পাহৰি গৈছিল। আনৰ দৃষ্টিৰ দৰেই তোমাৰ প্ৰতি মোৰ দৃষ্টিও হৈ পৰিছিল মুগ্ধতাহীন।\nসেইখিনি ছবিত তোমাক বৰ ম্লান দেখিছিলোঁ। যেন কিবা এক বিশেষত্বহীন, বৰণহীন। কিয়? কাৰণটো খুঁচৰি খুঁচৰি পাইছিলোঁ মই। মোৰ মুগ্ধতাৰ পৰিসৰৰ ওচৰত কিজানি তুমি হীনমনা হৈ পৰিছা। মই যি মুগ্ধতাৰে নিজ সত্তাত অৱগাহন কৰিছিলোঁ, সেই মুগ্ধতাত জানোচা তুমি সন্দেহৰ প্ৰলেপ সানিবলৈ লৈছা। হয়, হয়, সেয়াই হৈছিল বুলি মোৰ অনুমান হৈছিল। অথচ সন্দেহৰ জাল ফালি তোমাৰ বৃত্তীয় পৰিধি চেৰাই মই নিজা কক্ষপথ এটা গঢ়ি তোলা কি ইমান সহজ কথা আছিল!\nচিন্তাৰ একোণত প্ৰকাশ্য হৈ উঠা এই পৰিভাষাই মোৰ চকু দুটাক প্ৰথমবাৰলৈ সংশয়ৰ আৱৰ্তলৈ আনিছিল। তাৰ পিছতো তোমাৰ মৰমৰ আশ্ৰয়ত জগত জিনাৰ কথা আছিল মোৰ। কিন্তু সমস্যা আৰম্ভ হৈছিল মোৰ মনৰ মাজত। মই তোমাক অসুন্দৰ দেখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ। এলাৰ্জিৰ টেমুনা এটা গঢ়ি উঠিছিল মনৰ মাজত। খজুৱতি উঠিছিল। এক দ্ৰুতগামী বিকৰ্ষণ শক্তিয়ে তোমাৰ পৰা দূৰৰ কোনো প্ৰান্তলৈ মোক লৈ যাব খুজিছিল। বিপৰীতে মই ব্যস্ত হৈ পৰিছিলোঁ মোৰ কেমেৰাটো লৈ। কেমেৰাটোৱে মোক সন্মান দিছিল, সংগ দিছিল। শ্ৰেষ্ঠ ফটোগ্ৰাফীৰ বঁটাসমূহে মোক মেৰিয়াই ধৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। বঁটাসমূহৰ জিলিকনিত তুমি আৰু বেছিকৈ অনুজ্জ্বল হ’বলৈ ধৰিছিলা। কেৰিয়াৰ আৰু সংসাৰ দুয়োটা সমানে ধৰি ৰখাটো মোৰ বাবে বৰ প্ৰয়োজনীয় কথাও নাছিল।\nমোৰ কেৰিয়াৰৰ শীৰ্ষবিন্দু স্পৰ্শ কৰাৰ সময় আছিল সেয়া। তুমি মোক ঋতুকালীন গছ আৰু ছাঁ দিয়া গছৰ পাৰ্থক্যটো বুজাব খুজিছিলা। মই যেন এজোপা ঋতুকালীন গছৰ ফলহে। খুব সোনকালে বাঢ়ি গৈ সৰি পৰোঁ। তুমি মোক ছাঁ দিয়া গছৰ দৰে লাহে-লাহে বাঢ়িবলৈ পৰামৰ্শ দিছিলা। মোৰ ভাল লগা নাছিল, মোৰ সোণ, তোমাৰ একো কথাই মোৰ ভাল নলগা হৈ আহিছিল। ভাল নলগা বাবেই মই এটা ব্যৱধান ৰাখিব বিচাৰিছিলোঁ। ইয়াতনো মোৰ দোষ কি! মই সদায় নিজৰ ওচৰত দায়বদ্ধ আছিলোঁ। নিজৰ সততাক ফাঁকি দি তোমাৰ সংগ উদযাপন কৰোঁ কিদৰে? নিজস্বতাক ত্যাগ কৰি সম্পৰ্কটোত আপোচ কৰাৰ কথাটোত মোৰ ভিতৰৰ পৰা প্ৰবল আপত্তি এটা আহি পৰিছিল। হয় হয়, বিৰক্তিকৰ সংগতকৈ নিঃসংগ হোৱাই ভাল। মোৰ মনৰ পৰা নিঃসংগ হোৱাৰ প্ৰবল দাবী এটা আহি পৰিছিল।\nগতিকে এদিন মই কায়দা কৰি জনালোঁ তোমাক যে, তোমাৰ এই আধিপত্য আৰু আধিক্যৰ ভৰে মোক ধীৰে ধীৰে শ্ল’ পইজনৰ দৰে বশীভূত কৰি পেলাইছে আৰু সেই বশীকৰণ মন্ত্ৰত মোৰ জীৱন ধৰফৰাবলৈ ধৰিছে। মোৰ স্বীকাৰোক্তি শুনি তুমি দৰক লাগিছিলা। মোৰ স্পষ্টকৈ মনত আছে, মোৰ সিদ্ধান্তটো শুনাৰ পাছত তোমাৰ অনুজ্জ্বল মুখখনত গভীৰ এক শুষ্কতা বিয়পি পৰিছিল। আমি যেন দুডাল সমান্তৰাল ৰেখালৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিলোঁ। দুডাল সমান্তৰাল সৰলৰেখা কেতিয়াও লগ নালাগে, আইনষ্টাইনৰ সমান্তৰাল ৰেখাৰ এই সূত্ৰটো জনাৰ পিছতো আমি পিছে যাত্ৰাটো সামৰিব পৰা নাছিলোঁ। সামৰিমনো কেনেকৈ, সামৰণি বিন্দুটো যে বিৰাটাকাৰৰ অৱয়ব এটা লৈ পৰ্বতসম উচ্চতা এটাত বহি ৰৈছিল। যেন এটা দৃঢ় ত্ৰিমাত্ৰিক গঠনত বান্ধি থোৱা, নিকপকপীয়া, সহযোজী বান্ধোন এটাত বান্ধ খাই থকা হীৰাৰ মৌলৰে গঠিত এই বিন্দু। যি বিন্দুটোৰ পৰাই সামৰণি কৰাৰ কথা আছিল, সেই বিন্দুটোতে বাৰম্বাৰ গজি উঠিছিল সমান্তৰাল ৰেখা দুডালৰ শিপামূল। আকৌ বসন্ত আহিছিল, আকৌ কুঁহিপাতে মেৰিয়াই ধৰিছিল, আকৌ ন-পানীৰ বৰষুণজাকত আমি জুৰুলি-জুপুৰি হৈছিলোঁ। জেঠৰ বাৰটা খৰে হায়ৰাণ কৰিছিল পুনৰ। আমি উত্তাপ সহিব নোৱাৰি ছিন্নমূল হৈছিলোঁ। ঋতুৰ দৰেই চক্ৰাকাৰ পৰিক্ৰমা এটাৰে গৈ গৈ অৱশেষত আমি সামৰণি বিন্দুটো অতিক্ৰম কৰিলোঁ। কিদৰে অতিক্ৰম কৰিলোঁ? আমিতো সমান্তৰাল ৰেখা দুডালতহে বিশ্বাসী আছিলোঁ। উল্কাপিণ্ডৰ দৰে বৃহৎ খণ্ড এটা সৰি পৰি বুকুখন হেঁচি ধৰিছিল। বোবা আৰ্তি এটাত মই আছাৰ খাই পৰিছিলোঁ। মোৰ চকু দুটা থৰ লাগিছিল। চৌপাশৰ বিষাক্ত বতাহে আমাৰ উশাহবোৰ বন্ধকত লৈছিল। যেন কোনোবাখিনিত ভীষণ ভুল হৈ গৈছিল।\nছাঁ দিয়া গছৰ কথা কোৱা মানুহজনৰ মাজত অম্লজানৰ এইদৰে নাটনি হ’ব বুলি মই যদি পূৰ্বানুমান কৰিব পাৰিলোঁহেতেন। যদি মই জানিলোঁহেতেন আধিক্যৰ সিপাৰে থকা তোমাৰ ভেকুৱামখিনিৰ কথা। যদি মই জানিলোহেঁতেন তোমাৰ নিৰ্মোহ নিৰ্বাসনৰ উত্তাপত চাৰখাৰ হোৱা মোৰ অহংকাৰখিনিৰ কথা।\nযদি মই জানিলোঁহেঁতেন….\nএনেকুৱা বহুতকেইটা ‘যদি’ আৰু ‘হেঁতেন’ৰ প্ৰকোপত মোৰ হাজাৰ সূত্ৰ ভুল হৈছিল, মোৰ হাজাৰ তত্বৰ অপব্যাখ্যা হৈছিল।\nহয়, হয়, মোৰ উপেক্ষাই একাকী কৰিছিল তোমাক। সেই একাকীত্ব ইমানেই ভয়ংকৰ আছিল যে ছিলিং ফেন আৰু ৰছীৰ স’তে তুমি নিঃসংগতা উদযাপন কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’লা। প্ৰিয় মানুহৰ আত্মাৰে বান্ধিব নোৱাৰা দূৰত্বলৈ গুচি গৈছিলা তুমি। চিতাত উঠি নেজাল ধোঁৱাত ধৰি তুমি গৈ আছিলা ওপৰলৈ। তোমাৰ সেই শান্তিৰ যাত্ৰা দেখি মোৰ বুকুৰ ভিতৰতো ক্ষোভৰ (নে অনুতাপৰ!) চিতা এখন জ্বলিবলৈ লৈছিল। দিনৰ পিছত দিন ধৰি এনেকুৱা চিতা একোখনকৈ জাপি জাপি মই ভাগৰি পৰিছিলোঁ। ছাঁ দিয়া গছৰ কথা বাদেই, ঋতুকালীন গছ এজোপাও নাছিল ওচৰত। চৌপাশে খৰাঙৰ উত্তাপ আৰু খৰাঙৰ উত্তাপত ছাইলৈ পৰিণত হোৱা মোৰ অহংকাৰ এখিনি। জুই-পানী-অগ্নিক সাক্ষী কৰি এদিন মই মোক মোৰ কাঠগৰাত থিয় কৰাই ল’লোঁ। বিচাৰকক্ষত থাকিল মোৰ মগজুৰ যুক্তি, হৃদয়ৰ উক্তি আৰু চকুৰে দেখা নোপোৱা আত্মাৰ বিলাপ বিননি।\nমোৰ কাতৰ আত্মাই বিলাপ জুৰিছিল, “কিদৰে পাৰিলা তুমি? যি দূৰত্বত তোমাক ঢুকি পোৱা নাযায়, চুব পৰা নাযায়, সেই দূৰত্ব কিদৰে অতিক্ৰম কৰিলা তুমি?”\nঅভিমানী হৃদয়ে স্বীকাৰোক্তি দিছিল, “এয়াইতো হ’ব লগা আছিল। মোৰ চকুৰ চমকনিয়ে হৃদয়ৰ কপাট যে বন্ধ কৰি থৈছিল, সেয়া বুজি নোপোৱাটো মোৰেই ভুল।”\nবৰ শীতলতাৰে মগজুৱে পদাৰ্থবিজ্ঞানীয় যুক্তি দাঙি ধৰিছিল, “যি দূৰত্বত পৃথিৱীৰ মাধ্যাকৰ্ষণ শক্তি প্ৰভাৱশূন্য হৈ যায়, তেনে দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিলা তুমি। হয়তো বিশাল ব্ৰহ্মাণ্ডৰ আন কোনো নক্ষত্ৰৰ মহাকৰ্ষণ শক্তিৰ বান্ধোনত তুমি অতএৱ বান্ধ খাই পৰিলা। কোনে জানে? কোনে জানে?”\nকিয় এনে হৈ গ’ল? বান্ধোন খহাই কিদৰে যাবগৈ পাৰিলা? এসময়ত মই যে তোমাক পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ধুনীয়া মানুহজন বুলি ভাবিছিলোঁ, এয়াতো কোনো ছলনা নাছিল। হাজাৰজনৰ ভিৰৰ মাজতো মই তোমাক চিনি পাই গৈছিলোঁ। সমুদ্ৰ তীৰত, পৰ্বতৰ ট্ৰেকিঙত, ঘোৰ অৰণ্যৰ মাজত কেম্প পাতি থকা অকলশৰীয়া মুহূৰ্তবোৰতো তোমাৰ প্ৰতিচ্ছবিয়ে মোৰ চকুৰ আগত দোলা দি আছিল। অথচ লক্ষ্যবস্তুৰ অবিহনে প্ৰতিবিম্ব নিৰ্মাণৰ ব্যাখ্যা দেখোন বিজ্ঞানেও দিব নোৱাৰে। আৰু যিদিনা হঠাতে আন্ধাৰ নামি আহিছিল, ঘিটমিটিয়া আন্ধাৰৰ সতে মিতিৰালি কৰি লোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল মোৰ চকুৰ ডায়’ফ্ৰামে।\nএতিয়া এই প্ৰতিশ্ৰুতি কিয় ৰাখিব পৰা নাই মোৰ চকু দুটাই? চকু দুটাক ক্ৰমান্বয়ে ভৰসা কৰিব নোৱৰা হৈ পৰিছোঁ মই। দেৱালত আঁৰি থোৱা তোমাৰ ছবিৰ সন্মুখত মই আনমনা হৈ পৰোঁ প্ৰায়ে। ঠিক কি কথাই বিচলিত কৰে মোক, সেই উমান মই ল’ব নোৱাৰোঁ। কেমেৰাটোকতো সিদিনাই বিসৰ্জন দিলোঁ, যিদিনা তোমাৰ শেষযাত্ৰাৰ নিস্তব্ধতাখিনি বেদখল কৰি বহি লৈছিল বিভিন্নজনৰ বিভিন্ন এংগোলৰ কেমেৰাৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা সেই অবিৰাম ধ্বনি-প্ৰতিধ্বনি – ক্লিক ক্লিক ক্লিক। ঊফ! কি কৰ্কশ ধ্বনি আছিল সেয়া!\nসেই কৰ্কশ ধ্বনিৰ পৰা বহু দূৰলৈ পলাই গ’লোঁ মই। এক প্ৰচণ্ড বিশৃংখলতাই তালফাল কৰি যোৱা মোৰ স্মৃতিকোষৰ তৰপসমূহ চিজিল লগাব পৰাকৈ মই কোনোদিনেই সুস্থ নহ’লোঁ। কি কাৰণ, কি ঘটনা এইবোৰ একো আওভাও নাপাওঁ মই। মগজুৰ শ্বাটাৰখন বন্ধ হৈ যায় ঘপহকৈ। সন্মুখৰ খিৰিকীৰ এৰিকা পামৰ জালিকটা পাতৰ মাজেৰে বিবৰ্ণী জোনটো ওলমি থাকে। ওলমি থাকে কৃত্ৰিম উপগ্ৰহবোৰো। পৃথিৱীয়ে নিজৰ শক্তিৰে সকলোকে বান্ধি ৰাখে। কেৱল বান্ধি ৰাখিব নোৱাৰিলে তোমাক। বৰকৈ অভিমান হয় মোৰ। গোমা আকাশখন বুকুত ওন্দোলাই থমথমকৈ বহি থাকোঁ মই। হু-হু ধুমুহাৰ উন্মাদ, সশব্দ, অবিচ্ছিন্ন শব্দতৰংগ এখিনিৰ মাজত মই বিচ্ছিন্ন হৈ ৰৈ যাওঁ। উচুপিবলৈ মন যায় মোৰ। অক্ষম, কৃত্ৰিম, অৰ্থহীন শব্দৰ ভৰত মোৰ অন্তৰ বিদীৰ্ণ হৈ যায়। মই নিজকে শান্ত কৰিব নোৱাৰোঁ। মই নিজকে ক্ষান্ত কৰাব নোৱাৰোঁ।\nটেবুলৰ সন্মুখৰ দেৱালৰ পৰা যেন তুমি চাই থাকা থৰ লাগি। মই তোমালৈ চকু মিলাব খোজোঁ। এই হাহাকাৰ চিন্তা-চেতনাৰ মাজত তোমাৰ প্ৰতিবিম্বটো কোনোপধ্যেই মোৰ চকুৰ পৰ্দাত আপতিত নহয়। মোৰ উত্তল লেন্সৰ চকুৰ মণি আৰু চকুপানীৰ টোপালৰ সংযোজনত তোমাৰ প্ৰতিবিম্বটো এটা অসীম দূৰত্বত আপতিত হয়গৈ। যেন এয়া তোমাৰ ছবি নহয়। যেন দিগবলয়ৰ সিপাৰৰ দূৰ নক্ষত্ৰত বিলীন হৈ যোৱা এটা ধূসৰিত প্ৰতিবিম্বহে মাথোঁ এয়া।


লোকেল গুজৱ,কম - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome Unlabelled লোকেল গুজৱ,কম\nxukhdukh.com March 23, 2014\n১. কালি ঘৰত নিৰ্বাচনী বিধি ভাঙি চেক বিতৰণ কৰি সংবাদ শিৰোনামা দখল কৰিলে হিমুকন শৰ্মাই। পিছে ভিতৰুৱা খবৰ মতে সত্য নাৰায়ণ, মনসা পূজাৰ বিধি পাঠৰ পাছত বিলোৱা সেয়া লক্ষ্মীৰ প্ৰসাদহে আছিল! এই বিষয়ে অপ-প্ৰচাৰ চলাই জনপ্ৰিয়তা দিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ বাবে ল'-প্ৰফাইলত থাকি ভালপোৱা হিমুকন দাই মানহানি গোচৰ তৰিব বুলিও গোপন খবৰ প্ৰকাশ কৰিছে।\n২. এতিয়া বজাৰৰ চাহিদাৰ ফালৰ পৰা চাই শীৰ্ষত বাণী বাইদেউৰ প্ৰতিকৃতিৰেই আটাইতকৈ দাম বৃ্দ্ধি পোৱা বুলি খবৰ পোৱা গৈছে। চাহ বাগিচা, জনজাতি আদি প্ৰায়বোৰ সংগঠনেই তেওঁৰ প্ৰতিকতি দাহৰ বাবে বিশেষ কাৰ্যসূচী গ্ৰহণ কৰাৰ ফলতে এই মূ্ল্যবৃ্দ্ধি হোৱা বুলি খবৰ আহিছে। সেয়ে এই বতৰত বেলেগ নাৰী মূৰ্তিতো বাণী বাইদেউৰ নাম লিখি নকল প্ৰতিকৃতি দাহৰ দৰে ঘটনা হব পাৰে বুলিও চোৰাংচোৱা সূ্ত্ৰই প্ৰকাশ কৰিছে।\n৩. কোনোবা বিশেষ পাৰ্টি জিকিলে কাৰোবাক ওপৰৱালাই কেতিয়াও ক্ষমা নকৰে বুলি প্ৰকাশ কৰিলে অসমৰ চালানী বিশেষজ্ঞ অগৰুদ্দিন চাহাবে। তেখেত বিদেশৰ মাটিৰ পৰা হটলাইনত ওপৰৱালাৰ লগত কথা পাতি আহি এই কথা প্ৰকাশ কৰিছে বুলি দাবী কৰিছে। সেয়ে ওপৰৱালাৰ কথা মানি, অগৰুদ্দিন চাহাবে যাৰ যাৰ লগত চেটিং কৰি আগধন লৈছে তেওঁলোককহে ভোটদান কৰিলে পুন্য হব বুলি সকলোকে পতিয়ন যাবলৈ আহ্বান জনাইছে। তেখেতে বিশেষ নিৰ্বাচনী জৰা-ফুকা পানীও বিনামূলীয়াকৈ বিতৰণ কৰিব বুলি গুজৱ ওলাইছে।\n৪. শপতনামাত ভুৱা তথ্য দাখিল কৰাৰ অভিযোগ তুলি শিৰোনামা পালে ছাত্ৰ কল্যান সংগঠনে। পিছে এনে অভিযোগে ৰাণী আৰু যুৱৰাজৰ কেঞা আঙুলিও ল'ৰাব নোৱাৰে বুলি ভৱিষ্যতবাণী কৰিছে আমাৰ জ্যোতিষী হিৰো ইয়ঙে। তেওঁৰ মতে এইটো কেচত বিৰোধী বা প্ৰতিদ্বন্দীয়েও মাত নামাতে আৰু সকলোৱে এইক্ষেত্ৰত আমি একেখন নাঁৱৰে যাত্ৰী গীতটোহে সমবেত ৰূপত পৰিবেশন কৰিব আৰু এয়াই দেখিবলৈ পোৱাতো ৰাইজৰ ভাগ্য হব বুলিও ইয়ঙে আঙুলিয়াই দিছে।\n৫. দেশৰ নাম সলাই "ইউনাইটেড ষ্টেটছ অৱ ইণ্ডিয়া" কৰিবলৈ লুঙি পিন্ধি আহ্বান জনালে এগৰাকী দক্ষিণৰ নেতাই। তাকে দেখি উত্তৰৰ জনতাই সকলো নেতাকেই নেতাজীৰ ঠাইত নতুন নামাকৰণ কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছে বুলি জানিব পৰা গৈছে। মাত্ৰ নিৰ্বাচনৰ বতৰতে কৰবাৰ পৰা উৰি আহি ভুটুংকৈ ওলোৱা বাবেই পাঁচ বছৰত অচিনাকি হৈ পৰা নেতা সকলক "ইউ এফ অ" বা "আন-আইডেণ্টিফাইড ফ্লাইং অৱজেক্ট" বুলি মাতিবলৈ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছে!\n৬. লখিমপুৰৰ সৰ্বগ্ৰাসী শিক্ষাত মাত্ৰ ৭লাখ টকাৰ কেলেংকাৰীক সংবাদ শিৰোনামা দিয়াক লৈ সমালোচিত হৈছে স্থানীয় সাংবাদিক মহল। এনে কম দামী বাতৰিত সময় নষ্ট কৰাতকৈ গ্ৰামোন্নয়ন, জলসম্পদ আদিৰ বৰ বৰ কোটি টকীয়া কেচত হাত দিলেহে নিজৰো উন্নতি হব বুলি বাতৰি কাকত বিলোৱা সচেতন শৰ্মাই প্ৰকাশ কৰিছে।\n৭. যোৱা সপ্তাহত আইনাৰ দৰে স্বচ্ছ বুলি নিজকে দাবী কৰা মণিৰাম চুম্মা চাহাবে এই সপ্তাহত আটাইতকৈ কম খৰছত জয়ী হোৱা মানুহ বুলিও নিজকে দাবী কৰিছে। তেখেতৰ এই অভিলেখে দুখীয়া ৰাইজকো নিৰ্বাচনত অংশ লৈ জিকি অহাৰ সপোন দেখুৱাব পাৰিব বুলি প্ৰশংসক মহলে আশা ব্যক্ত কৰিছে।\n৮. স্পৰ্শকাতৰ ভোটকেন্দ্ৰত আকাশৰ পৰা নিৰীক্ষণ ৰাখিব নিৰাপত্তাৰক্ষীৰ হেলিকপ্টাৰে। হেলিকপ্টাৰৰ চাইলেঞ্চাৰ লগাই উৰি নেকি বুলি প্ৰশ্ন তুলিলে সন্ধানীমন দেৱশৰ্মাই। নহ'লে হেলিকপ্টাৰৰ শব্দ শুনিয়েই চোন সকলো চিধা হৈ থাকিবই, তাত আকৌ নিৰীক্ষণ কৰিবলগীয়া কি বাকী থাকিব বুলিও শৰ্মাই প্ৰশ্ন তুলিছে।\n৯. লখিমপুৰলৈ চাবুৱাৰ পৰা যাবলৈ দুখন নাও চলিছে বুলি প্ৰকাশ কৰিছে বিষমবাদী চাহুৱে। যিকোনো এখনতহে যাত্ৰীয়ে ভৰি দিয়া উচিত, দুয়ো নাঁৱত ভৰি দিলে কথা বিষম হব বুলিও প্ৰকাশ কৰিছে। তাকে লৈ এতিয়া সচেতন মহলৰ মাজত কোনখন নাও সুৰক্ষিত তাকে লৈ তুলনামূলক বিশ্লেষণ চলা বুলিও জানিব পৰা গৈছে।\n১০. "আচল পদুম বনাম নকল পদুম" নামৰ এখন ৰহস্য উপন্যাস লিখি উলিয়াইছে ৰাজস্থানৰ য়শৰাজ সিঙে। টিকট নোপোৱাৰ পাছতে তেখেতে এই ৰহস্য উপন্যাস পঢ়ি সাধাৰণ লোকেও ফুল বিশেষজ্ঞ হব পাৰিব বুলি প্ৰকাশ কৰিছে। এই উপন্যাসখন উন্মোচন কৰি তেখেতে টিভিত লাইভ চকুপানী টোকা বুলিও সংবাদ মাধ্যমে প্ৰকাশ কৰিছে।\nBy xukhdukh.com on March 23, 2014


নতুন এছঅ’পিত কি নিৰ্দেশনা পৰিবহণ-যাতায়াত ব্যৱস্থাত ? -\nHomeআঞ্চলিকনতুন এছঅ’পিত কি নিৰ্দেশনা পৰিবহণ-যাতায়াত ব্যৱস্থাত ?\nনতুন এছঅ’পিত কি নিৰ্দেশনা পৰিবহণ-যাতায়াত ব্যৱস্থাত ?\nগুৱাহাটী : কেতবোৰ চৰ্তসাপেক্ষে ৰাজ্যৰ সকলো জিলা সামৰি আন্তঃ জিলা যাতায়াত মুকলি কৰে। আজি ঘোষণা কৰা নতুন এছঅ’পিত আন্তঃ জিলা আৰু আন্তঃ জিলা যাতায়াতৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰী-বেচৰকাৰী ৰাজহুৱা পৰিবহণ ব্যৱস্থাৰ বাছ আদিত ১০০ শতাংশ আসনতে যাত্ৰী পৰিবহণত অনুমতি দিয়ে। কিন্তু কোনো যাত্ৰী পৰিবাহী বাহনেই আসন সংখ্যাৰ অতিৰিক্তভাৱে থিয় কৰি যাত্ৰী নিব নোৱাৰিব।\nযাত্ৰী থিয় কৰি নিয়া বাহন ধৰা পৰিলে, তেনে বাহন আৰু থিয় হৈ যোৱা যাত্ৰীৰ ওপৰত বৰ্ধিত হাৰত জৰিমণা বিহাৰ লগতে চালকৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ আৰু গাড়ীৰ পঞ্জীয়ন বাতিল কৰা হ’ব।\nইয়াৰ উপৰি কমেও এপালি ক’ভিড প্ৰতিষেধক লোৱা লোকেহে আন্তঃ জিলা আৰু আন্তঃ জিলা যাতায়াত কৰিব পাৰিব। সকলোৰে বাবে মাস্ক বাধ্যতামূলক। অটোৰিক্সা, চাইকেল, টেক্সীৰ ক্ষেত্ৰতো ১০০ শতাংশ আসনতে যাত্ৰী পৰিবহণত অনুমতি দিয়ে। অৱশ্যে কমেও এপালি ক’ভিড প্ৰতিষেধক লোৱা আৰু মাস্ক পৰিধান কৰাটো যাত্ৰী-চালকৰ বাবে বাধ্যতামূলক। কমেও এপালি ক’ভিড প্ৰতিষেধক লোৱা লোকৰ ক্ষেত্ৰত বাইক-মটৰ চাইকেলত দুজন উঠাত অনুমতি। মাস্ক বাধ্যতামূলক।\nব্যক্তিগত লঘু যান-বাহনেৰে যাত্ৰা কৰিলেও সকলো যাত্ৰীৰ বাবেই মাস্ক বাধ্যতামূলক। মাথোঁ এজনে যাত্ৰা কৰিলেও পিন্ধিব লাগিব মাস্ক।\nPrevious articleনতুন এছঅ’পিত যথেষ্ট শিথিলতা !\nNext articleশিক্ষানুষ্ঠান সন্দৰ্ভত কি নিৰ্দেশনা নতুন এছঅ’পিত ?


মানুহ অমানুহ আৰু এটা কুকুৰ (চন্দনা শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nথ্ৰীষ্টাৰ হোটেল খনৰ পৰা ডিনাৰ কৰি দম্পত্তিহাল ঘৰলৈ উভটোতে নিশা প্ৰায় দুই বাজিছিল। ক’লা পখৰা কুকুৰটোৱেও সেই সময়তে নিজৰ পোৱালিটিক লগত লৈ ৰাজপথৰ কাষে কাষে চলাই আছিল খাদ্যানুসন্ধানৰ অভিযান। মাকে আগঠেং দুখন আৰু মুখেৰে খুঁচৰি খুঁচৰি দেখুওৱাইছিল কিদৰে পথত পৰি থকা চিপ্চৰ পেকেট আৰু পলিথিনৰ মোনাৰ পৰা খাদ্য আৱিষ্কাৰ কৰিব পাৰি। পোৱালীটিয়েও মাকক অনুসৰণ কৰি গৈছিল । প্ৰথমে মাকৰ পিছে পিছে আৰু লাহেকৈ সি মাকে দেখুৱাই দিয়া ধৰণেই নিজাববীয়াকৈ খাদ্যৰ সন্ধান কৰাত লাগিল । ভোক নিবাৰণৰ হেতুৱেই হওঁক অথবা নতুনকৈ শিকা কিবা এটা কৰিবলৈ পোৱাৰ উৎসাহতেই হওঁক পোৱালীটি এটা সময়ত মাকৰ কাষৰ পৰা আঁতৰি ৰাজপথৰ মাজভাগ পালেগৈ । পোৱালীটিক কাষত নাপাই মাকে ইফালে সিফালে চাই ভুকিলে। পোৱালীটিয়ে কিন্তু গুৰুত্বই নিদিলে। আপোন মনে মাথোঁ ৰাজপথৰ মাজত পৰি থকা টোপোলা এটা খোচৰাত লাগি থাকিল । পোৱালীটিক দেখা মাত্ৰকে মাকে হয়তো আগন্তুক কিবা বিপদৰ সংকেত পাইছিল সেয়ে তাই পোৱালিটিৰ ফালে দৌৰি আহিল আৰু ভুক ভুকাই ইংগিত দিলে তাক পদপথলৈ ঘূৰি যাবলৈ। টোপোলাটো ভালদৰে খুঁচৰিব নোপোৱাৰ অসন্তুষ্টিত সি মাকৰ ফালে ডিঙি ঘূৰাই চাই কুঁ-কুঁৱাই উঠিল ।অনিচ্ছা স্বত্বেও মাকৰ কাষলৈ বুলি খোজ লৈছিলহে , ঠিক তেতিয়াই ঘটিল ঘটনাটো । মাকৰ চকুৰ আগতেই ঘৰলৈ বুলি বাট লোৱা দম্পত্তিহালৰ বিলাসী গাড়ীখনৰ সোঁফালৰ আগচকাটোৱে মহতিয়াই থৈ গ’ল নতুনকৈ খাদ্য বিচাৰি খাবলৈ শিকা পোৱালীটিক। গাড়ীখনত থকা মহিলাগৰাকীয়ে যদিও গাড়ী ৰখাই কিনো ঘটিল চাব খুজিছিল , কোট পৰিহিত ব্যক্তিজনে কিন্তু সেই প্ৰয়োজনবোধ নকৰিলে।\n” এহ, কুকুৰৰ পোৱালীহে , মানুহতো নহয়। মৰিলে মৰিল আৰু কিনো হ’ল। এইবোৰত মূৰ ঘমাই থাকিলে মিছা মিছি টাইম ৱেইষ্ট হ’ব বুজিছা।”\nঅলপো সময় নষ্ট নকৰি গাড়ী খন আঁতৰি গ’ল।\nমুহূৰ্তৰ ভিতৰতে পোৱালীটি চেপেটা হৈ পৰি ৰৈছিল ৰাজপথৰ মাজতে। নাড়ী-ভূৰুবোৰ চিটিকি পৰিল অ’ত ত’ত। তেজবোৰে গাড়ীৰ চকাৰ চিন ধৰি ৰাখিলে কেইবা ফুট আঁতৰলৈ। ভালদৰে উশাহেই ল’ব পৰা নাছিল. তথাপিও সি মাকৰ মুখলৈ চাই অস্ফুট কন্ঠেৰে কু-কুৱাইছিল । সি তেতিয়াও জীয়াই আছিল । মাক পাগলীৰ দৰে হৈ পৰিল। নিজৰ পোৱালীটিক ঘুৰাই পোৱাৰ আশাত চৌদিশে চাই সহায় বিচাৰি ভুক-ভুকালে। চিঞৰি চিঞৰি এটা সময়ত তাই ভাগৰি পৰিল আৰু নিৰাশ হৈ পোৱালীটিৰ কাষতে আহি শুই পৰিল। মাকে বাৰুকৈয়ে বুজিছিল পোৱালীটিৰ বেদনা লগতে নিজৰ অসহায় অৱস্থাটো। চকুলো ওলাইছিল পোৱালীটিয়ে বিষত চটফটাই থকা দেখি। মাতৃ স্নেহত পোৱালীটিৰ মুখখন চেলেকি দিছিল বাৰে বাৰে। কমেও পোন্ধৰ মিনিট মৃত্যুৰ স’তে হোৱা যুঁজত হাৰ মানি অৱশেষত পোৱালীটি নিথৰ হৈ পৰিল। মাকে কিন্তু তেতিয়াও তাক চেলেকিবলৈ এৰা নাছিল।\nপুৱা চৰকাৰী ঝাড়ুদাৰ কেইজনে আহি ৰাজপথ চিকুণাবলৈ ধৰা সময়তো মাকজনী মৃত পোৱালিটিৰ কাষতে বহি পহৰা দি আছিল যাতে কোনও আমনি দিব নোৱাৰে। পথত মৰা শ দেখি ঝাড়ুদাৰে ফোন লগালে আৰু কিছুসময়ৰ পিছত মাকক ঝাড়ুৰে কোবাই আঁতৰ কৰি মৰাশটো তুলি দিলে মিউনিচিপালিটিৰ গাড়ীত। গাড়ী আগবাঢ়িল আৰু পিছে পিছে মাক দৌৰি থাকিল। মাকৰ হৃদয়ত তেতিয়াও পুত্ৰমোহ। গাড়ীখনৰ পৰা জাবৰৰ টোপোলাবোৰ পেলাই দিয়া হ’ল ৰাজপথৰ দাঁতিতে থকা ডাঙৰ দাষ্টবিনটোত। গোন্ধ অনুসৰণ কৰি কৰি মাকজনীয়ো গৈ সেইখিনি পালে। বহু চেষ্টাৰ মূৰত জঁপিয়াই জঁপিয়াই তাই ওখ ডাষ্টবিনটোত উঠিবলৈ সক্ষম হৈছিল আৰু ব্যাকুলতাৰে এটাৰ পিছত আন এটা টোপোলা চিঙি চলাথ কৰিছিল পোৱালিটিৰ অৱশেষ বিচাৰি। হঠাতে তাইৰ চকুত পৰিল কলা বৰণৰ টোপোলা এটাই লৰচৰ কৰি আছে। টোপোলাটো কামুৰি মুকলিৰ ফালে টানি আনি আগ ঠেঙেৰে খুঁচৰি চালে। টোপোলাৰ মাজত এটি সমাজবৰ্জিত সদ্যজাত মানৱ শিশু। চকু মুখৰ তেজৰ চামনি গুচাই নাই। নাড়ীডালো কেঁচা।\nকেঁচুৱাটি দেখিয়েই তাইৰ মুখত মানুহৰ প্ৰতি সৃষ্টি হোৱা প্ৰতিশোধৰ জুইকুৰা জ্বলি উঠিল। এই মানুহেই তাইৰ পোৱালিটিক হত্যা কৰিলে আগনিশা । খঙত জ্বলি উঠিল তাই! একে কামোৰে টুকুৰা-টুকুৰ কৰোঁ বুলি উদ্যত হওঁতেই শিশুটিয়ে কুঁ-কুঁৱাই উঠিল। কুকুৰ হ’লেও তাই এজনী মাক । নোৱাৰিলে তাই শিশুটিক আক্ৰমণ কৰিব। কোনোবা পাষাণ হৃদয়ৰ মাতৃয়ে সমাজৰ অপযশৰ ভয়ত নিজৰ পেটৰ পোৱালিটোক জন্মৰ পিছতেই এনেকৈ তিল-তিলকৈ মৰিবলৈ পেলাই দিছিল। পিছে তাই নোৱাৰিলে শিশুটিক আঘাত কৰিব। মানুহতকৈ জন্তু হৃদয়ৰ মাতৃস্নেহ বেছি। জন্তু হ’লেও, দহ-বাৰটা পোৱালি জন্ম দিলেও প্ৰত্যেককে সমানে মৰম আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণ দিয়ে জন্তুৱে। নিজ সন্তানক এনেকৈ বিসৰ্জন দিব পৰা গুণ কেৱল মানুহৰেই থাকে।\nশিশুটিক তেনেকৈয়ে এৰি তাই পুনৰ নিজৰ পোৱালিটিক বিচৰাত লাগিল। মৃত পোৱালিটো ইতিমধ্যে পচিবলৈ ধৰিছে। বহুপৰ চেষ্টা কৰিও পোৱালিটিক মুকলিলৈ আনিব নোৱাৰি ডাষ্টবিনটোৰ পৰা নামি আহিল তাই। ভোকো লাগিছিল খুব। ওচৰৰে পদপথত পৰি থকা বনৰ টুকুৰাটো দেখি তাই আগুৱাই গ’ল । বন টুকুৰা চোবাব লৈছিলহে মাথোঁ কৰ’বাৰ পৰা এজাক কাউৰীয়ে আহি ডাষ্টবিনটোৰ ওপৰত পৰি চিঞৰ-বাখৰ আৰম্ভ কৰা তাইৰ চকুত পৰিল । তাই বুজি উঠিছিল সেয়া কাউৰীজাকৰ খাদ্যলাভৰ আনন্দত লগোৱা কোৰ্হাল। খাদ্য সেই জীয়া মানৱ শিশুটি। নাই…. তাই বন টুকুৰা খাব নোৱাৰিলে । দৌৰি আহি একেজাপে ডাষ্টবিনৰ ওপৰ পালেহি আৰু মানৱশিশুটিক মাতৃত্ববোধেৰে আগুৰি ধৰিলে। নিজৰ পোৱালিটিক বচাব নোৱাৰিলে বুলিয়েই এই জীয়া শিশুটিকো চকুৰ আগতে মৰিবলৈ দিব নোৱাৰে তাই। কাউৰীজাকক ভুকি ভুকি তাৰ পৰা খেদিলে। তাই অনুভৱ কৰিছিল শিশুটি তাত নিৰাপদ নহয়। সোনকালে বেলেগ ঠাইলৈ লৈ নগ’লে অইন কুকুৰ নাইবা কাউৰী চিলনীৰ খাদ্য হৈ পৰিব। কাউৰীবোৰ আঁতৰ হোৱাৰ কিছু সময় পিছতেই কেঁচুৱাটিয়ে কষ্ট নোপোৱাকৈ দাঁতৰ ফাঁকত সোমোৱাই লৈ তাই দৌৰিবলৈ ধৰিলে । ৰাস্তাৰ মানুহে কুকুৰৰ মুখত মানুহৰ পোৱালি দেখি আচৰিত হ’ল। ফোনবোৰ উলিয়াই কোনোবাই ভিডিঅ’ কৰিলে, কোনোবাই ফটো ল’লে । কোনেও কিন্তু শিশুটি উদ্ধাৰৰ বাবে কুকুৰটোৰ কাষলৈ আগবাঢ়ি নগ’ল। এনেকুৱাই চাগে মানুহ।\nবহু সময় ৰাজপথত দৌৰাৰ অন্তত তাই ঠেক গলি এটাৰে সোমাই পৰিল। গৈ গৈ সেই অকলশৰীয়া বৃদ্ধ দম্পত্তিহাল থকা ঘৰটো পালেগৈ। য’ত তাই যেতিয়া গলেও কিবা এটা খাব পায়। একো নাথাকিলে নিজৰ ভাগৰ ভাত অকণ হ’লেও দিয়ে গৰাকীয়ে। আগতে এদিন এই চুবুৰিটোৰ সৰু সৰু ল’ৰা ছোৱালীবোৰে তাইক শিল মাৰি আঘাত কৰোঁতে, এইখন ঘৰৰ গৰাকীজনেই তাইক বচাইছিল আৰু ঘৰলৈ নি আঘাতপোৱা ঠাইবোৰত কিবাকিবি সানিও দিছিল। জন্তুপ্ৰেম বুজা মানুহে মানবপ্ৰেম নুবুজিব নে। শিশুটিৰ বাবে এয়াই উপযুক্ত নিৰাপদ ঠাই হ’ব। তাই কেঁচুৱাটি নি ঘৰৰ বাৰান্দাতে থৈ গৃহস্থৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰাৰ হেতুকে যিমান জোৰকৈ পাৰে ভুকিবলৈ ধৰিলে। চিঞৰ শুনি ঘৰৰ গৰাকিনী ওলাই আহিল। বাৰান্দাত পৰি থকা শিশুটি দেখি তেওঁ আচৰিত হৈ চিঞৰিলে ” অ শুনিছা বেগতে এইফালে আহা। পখৰা কুকুৰটোৱে কৰ’বাৰ পৰা কেঁচুৱা এটি লৈ আনিছে চোৱাহি। ইচ্ ইচ্ কাৰ ঘৰৰ বা আছিল, ক’ৰ পৰা জানো তুলি আনিলে। জীয়াই আছে বুজিছা। লৰচৰ কৰি আছে। উহ! কি ক’ৰা যায় এতিয়া?”\nঘৈণীয়েকৰ চিঞৰত গিৰীয়েকো বাহিৰলৈ ওলাই আহিল।\n“অ হয় দেখোন … ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱাটোৱে ভাল হ’ব এতিয়াই। পিছৰটো পিছত ভাবিম ব’লা।”\nদম্পত্তিহাল ব্যস্ত হৈ পৰিল শিশুটিক লৈ।\nকুকুৰটোৰ চকুৱে মুখে প্ৰশান্তিৰ ভাৱ ফুটি উঠিল। কেঁচুৱাটি বাছিব। এদিন ডাঙৰ হ’ব। পোৱালিটিলৈ মনত পৰিলেই তাই এই মানুহৰ পোৱালিটিকে চাই যাব পাৰিবহি । পেটৰ ভোকটোৱে ইতিমধ্যে আকৌ উক্ দি উঠিছিল। আগনিশাৰে পৰা একো খোৱা নাই। ঘৰটোলৈ এবাৰ ঘূৰি চাই তাই আপোন মনে খাদ্যৰ সন্ধানত নিমজ্জিত হৈ পৰিল।\n← এখন কুহুমবুলীয়া চহৰৰ সাধু : অনিন্দিতা পৰাগ ডেকা\nদূৰণিৰ কুঁৱলী (নিয়ৰ পল্লৱ) →


জাতিৰ ৰক্ষাকৱচক লৈ বিপদ ঘনীভূত! জাতীয় মহাসংঘৰ গোচৰৰ ৰায়দানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব NRCৰ ভৱিষ্যত|nrc-assam-now-facing-more-complex-situation– News18 assam\nজাতিৰ ৰক্ষাকৱচক লৈ বিপদ ঘনীভূত! জাতীয় মহাসংঘৰ গোচৰৰ ৰায়দানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব NRCৰ ভৱিষ্যত\nপানীত পৰিব নেকি চৰকাৰৰ ২২ শ কোটি টকা?\nLast Updated : August 16, 2019, 17:16 IST\nঅগ্নিভ গগৈ : অসম আৰু অসমীয়াৰ সুৰক্ষাকৱচ ৰূপে বিবেচিত হোৱা NRC ক লৈ সৃষ্টি হৈছে আন এক জটিলতাৰ | ৩১ আগষ্টত ভৱিষ্যত নিৰ্ধাৰণ নহয় NRC ৰ | এক বিশেষ সাংবিধানিক বিচাৰপীঠৰ ৰায়দানৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰ কৰিব অসম আৰু অসমীয়াৰ ভৱিষ্যত।\nএতিয়া প্ৰশ্ন উত্থাপন হৈছে যোৱা ১৩ অগষ্টত উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ এক ৰায়দানৰ পিছত অথলে যাব নেকি NRC প্ৰক্ৰিয়া? পানীত পৰিব নেকি চৰকাৰৰ ২২ শ কোটি টকা?\nআমাৰ হাতত আহি পৰিছে যোৱা ১৩ আগষ্টত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে NRC সন্দৰ্ভত দিয়া ৰায়ৰ প্ৰতিলিপি | ৰায়দানটোৰ ১৮ নং পেৰাগ্ৰাফত স্পষ্টকৈ উল্লেখ কৰা হৈছে সাংবিধানিক বিচাৰপীঠত বিচাৰাধীন লেখ আবেদন নং ৫৬২/১২ গোচৰৰ ৰায়দানৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰ কৰিব NRC উন্নীতকৰণ প্ৰক্ৰিয়া। কিন্তু কি আছে এই লেখ আবেদনত ? জাতীয় মহাসংঘৰ আবেদনত উল্লেখ কৰা হৈছে নাগৰিকত্ব ভিত্তিবৰ্ষ ১৯৭১ৰ পৰিৱৰ্তে হব লাগে ১৯৫১ ।\nতদুপৰি 71ৰ পিছত জন্মসূত্ৰে ভাৰতীয় নাগৰিকত্বৰ বিৰোধীতা কৰিছে জাতীয় মহাসংঘই। উচ্চতম ন্যায়ালয়ত এই আবেদন জনাইছিল সন্মিলিত মহাসংঘৰ সভাপতি মতিউৰ ৰহমানৰ লগতে আন ৫ আৱেদনকাৰীয়ে | আৱেদনকাৰীৰ প্ৰশ্ন আন ৰাজ্যত ভিত্তিবৰ্ষ ৫১, অসমত কিয় ৭১ ?\nএই গোচৰটো এতিয়াও বিচৰাধীন উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সাংবিধানিক বিচাৰপীঠৰ মজিয়াত আছে। শেহতীয়াকৈ উচ্চতম ন্যায়ালয়েও স্পষ্ট কৰিছে যে, সাংবিধানিক বিচাৰপীঠৰ ৰায়দানে নিৰ্ধাৰণ কৰিব NRC ৰ ভৱিষ্যত! ফলত এটা কথা স্পষ্ট হয় যে, ৰায়দান সন্মিলিত মহাসংঘৰ সপক্ষে হ’লে বিঘ্নিত হব NRC ৰ সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়া! অথলে যাব অসমীয়াৰ ৰক্ষাকৱচ বুলি বিবেচিত NRC! পানীত পৰিব কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ২২শ কোটি টকা!\nFirst published: August 16, 2019, 17:16 IST\nAssam Governmentjatiya SanghaNRCSupreme Court


মূল: জিব্ৰাল্টৰত হাতমোজা কিনোঁতে,লেখক: মাৰ্ক টোৱেইন,ভাৱানুবাদ – দুলুমণি গগৈ – ফটাঢোল\nএগৰাকী বৰ সুন্দৰী গাভৰুৱে এখন দোকানত মোলৈ এযোৰ নীলা হাতমোজা আগবঢ়াই দিলে। মোক নীলা ৰঙৰ হাতমোজা নালাগিছিল, কিন্তু সুন্দৰীয়ে ক’লে যে, মোৰ হাতত হেনো নীলা ৰঙৰ হাতমোজাহে ভাল লাগিব।\nসুন্দৰীৰ মন্তব্যই মোৰ কোমল অন্তৰ স্পৰ্শ কৰি গ’ল। মই মোৰ হাতখনলৈ লুকাই লুকাই চাই পঠিয়ালোঁ, সঁচাকৈয়ে সেইযোৰ মোৰ হাতৰ সৈতে শুৱাই পৰিব যেন লাগিছিল। মই এপাত হাতমোজা মোৰ বাওঁহাতত পিন্ধিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ; পিচে লাজত ৰঙা-চিঙাহে পৰিলোঁ। মোজাযোৰৰ চাইজটো বৰ সৰু আছিল। কিন্তু মই তেওঁৰ কথা শুনি খুব সন্তোষ পালোঁ, যেতিয়া তেওঁ কৈছিল,\n: একদম সঠিক জোখৰ হৈছে।\nমই জানিছিলোঁ আচলতে তাৰ ওলোটাটোহে হৈছিল। মই বৰ পৰিশ্ৰমেৰে সৈতে মোজাযোৰত হাতখন খাপ খুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিছিলোঁ, কিন্তু কামটো বৰ হতাশাজনক হৈ পৰিছিল। সুন্দৰীয়ে ক’লে,\n: বাহঃ! বাচ্চাৰ মোজাও আপোনাৰ হাতত খাপ খাই পৰে, কিছুমান ভদ্ৰলোকে আকৌ কেতিয়াও শিশুৰ মোজা পিন্ধিবই নোৱাৰে।\nমই আশাকৰা অন্তিমটো প্ৰশংসাসূচক বাক্যকো তেওঁ কৈ পেলালে। মই মাত্ৰ মোৰ হাতত সেই হৰিণা চামৰাৰ মোজাযোৰ নিখুঁতভাবে পিন্ধাতহে জোৰ দিলোঁ। মই আকৌ এবাৰ চেষ্টা কৰিলোঁ, যদিও হাতমোজাযোৰৰ বুঢ়া আঙুলিৰ গুৰিৰ পৰা হাতৰ তলুৱাৰ ওচৰলৈকে ফাটি থাকিল, মই ফটাখিনি লুকুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ। তেওঁ প্ৰশংসা কৰিয়েই থাকিল আৰু মই তেওঁৰ প্ৰশংসাখিনি নাপালে যেন মৰি থাকিম তেনে ভাৱত সেই প্ৰশংসা লাভৰ অৰ্থে অহোপুৰুষাৰ্থ কৰি থাকিলোঁ।\n: বাহঃ, হৈ গ’ল! আপোনাৰ কিন্তু ভাল অভিজ্ঞতা আছে। (হয়, হাতৰ পিছফালে চেৰেক কৈ ফাটিল)\nআপোনাৰ হাতত খাপ খাই পৰিছে। আপোনাৰ হাতখন বৰ সৰু কিন্তু!—ফাটিলে মূল্য দিব নালাগে।\n(তলুৱাৰ সোঁমাজত এটা বিন্ধা ওলাই আছিল) মই জানো কিদৰে ভদ্ৰলোক এজনে শিশুৰ মোজা পিন্ধিব পাৰে। অলপপৰ ধৈৰ্য্য ধৰি থাকিবই লাগিব। একেবাৰে শেষত ভালদৰে মোজাযোৰ পিন্ধি উঠাৰ পাছত এক নান্দনিক সৌন্দৰ্য্য ফুটি উঠে।\n(ইতিমধ্যে মোৰ অশেষ কষ্টৰে কৰা টনা-আজোঁৰাৰ ফলত চিলাইটো চিগি থকাত মোজাৰ মূল কৰ্ণধাৰ দুফালে আঁতৰি মোজাযোৰৰ পিছফালটো সম্পূৰ্ণ উদং হৈ পৰিল। মোজাৰ পিছফালে অৱশিষ্ট হিচাপে কেৱল জৰাজীৰ্ণ অৱস্থা এটাহে থাকিলগৈ।)\nইমান তোষামোদৰ শেষত আৰু ফটামোজাযোৰ সেই সুন্দৰীৰ হাতত তুলি দিয়াটো অসম্ভৱ আছিল। মোৰ কাণ-মূৰ গৰম হৈ গ’ল। বিৰক্তিবোধৰ লগতে মই কি কৰিম, কি নকৰিম ঠিক কৰিব নোৱাৰিলোঁ। তথাপিও মই খুব সুখী হৈছিলোঁ। পিচে কাষত ৰৈ থকা ল’ৰাসকলে এই কাণ্ড-কাৰখানাত কি ইমান আমোদ পাইছিল তাকলৈহে খঙটো উঠি আহিছিল। তাতনো ইমান জুমি জুমি চাবলগীয়া কি দৰ্শনীয় বস্তু আছিল? “হেৰৌ কিবা সাংঘাতিক চাবলৈ মন আছে যদি ‘জেৰিকো’খনকে চাগৈচোন”- বুলি কৈ দিবলৈ মন গৈছিল। নিজকে সাংঘাতিকভাৱে অপদাৰ্থযেন অনুভৱ কৰিছিলোঁ যদিও মুখত এমোকোৰা হাঁহিৰে সৈতে তেওঁক কৈ উঠিছিলোঁ,\n: এইপাত বৰ সুন্দৰ কৈ খাপ খাই পৰিছে। বৰ সুন্দৰ। মোৰ সুন্দৰকৈ খাপ খাইপৰা হাতমোজাবোৰ বৰ ভাল লাগে। আপুনি বেয়া নাপাব। মই ৰাস্তাত যাওঁতে সিপাতো পিন্ধি ল’ম। ইয়াত খুব গৰম পৰিছে।\nঠাইখন বৰ গৰম আছিল। মই জীৱনত তেতিয়ালৈকে তেনে গৰম ঠাইত থকাই নাছিলোঁ। মই বিল দিলোঁ। বৰ আকৰ্ষণীয়ভাৱে মূৰদোঁৱাই মই যেতিয়া তাৰপৰা যাবলৈ ওলাইছিলোঁ মই যেন সেই সুন্দৰীৰ চকুত ব্যংগমিশ্ৰিত পোহৰ দেখিবলৈ পালোঁ। পুনৰ ৰাস্তাৰপৰা ঘূৰি চাওঁতে তেওঁক কিবাকিবি ভাবি মিচিকিয়াই থকা দেখি মই নিজকে ব্যংগাত্মকভাৱে তিৰস্কাৰ কৰিবলৈ ধৰিলোঁ,\n: সঁচাকৈয়ে দেই, তুমি তেতিয়াহ’লে শিশুৰ হাতমোজা পিন্ধিবলৈ বৰ সুন্দৰকৈ জানা! নহয়নে? গাধ ক’ৰবাৰ! যিকোনো মহিলাই অকণমান হাঁহি-মাতি মিঠা মাত এটা খৰচ কৰিলেই বুৰ্বক বনি যোৱা!\nমই মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ, আচলতে মই যিটো কামৰ কাৰণে সেই দোকানখনত সোমাইছিলোঁ সেই কামটো দেখোন কৰাই নহ’ল! মোৰ পূৰ্বৰ আচল কামটো কৰিবলৈ সেইদিনা পুনৰ সেই দোকানখনলৈ যোৱাটো উচিত হ’বনে বাৰু?\n#জেৰিকো- পেলেষ্টাইনৰ এখন ঐতিহাসিক চহৰ।


উপেন্দ্ৰনাথ গোস্বামী - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nঅসমীয়া লেখক, গৱেষক\nউপেন্দ্ৰনাথ গোস্বামী (ইংৰাজী: Upendra Nath Goswami, ১৯২৩-২০০০) একাধাৰে ভাষাবিদ, গৱেষক, অধ্যাপক, অনুবাদক আৰু অভিধানপ্ৰণেতা। তেওঁ কটন কলেজৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক আছিল আৰু পাছলৈ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক পদত নিযুক্ত হৈছিল। তেওঁৰ গৱেষণাৰ বিষয় আছিল- A Study of Kamrupi : A Dialect of Assamese.\n6.1 ইংৰাজী ভাষাত\n6.2 অসমীয়া ভাষাত\nনলবাৰী গৰ্ডন হাইস্কুলৰ পৰা ১৯৪২ চনত প্ৰথম বিভাগত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ। একে বছৰতে ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত অংশ লৈ কাৰাবাস। তাৰ পাছত ১৯৪৫ চনত কটন কলেজৰপৰা কলা শাখাত প্ৰথম বিভাগত আই.এ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ আৰু ১৯৪৭ চনত একেখন কলেজৰপৰাই কলা শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন। তাৰ পাছত ১৯৫১ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিষয়ৰ ভাষা শাখাত দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান লাভ কৰি স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন।\n১৯৫২ : ডিব্ৰুগড়ৰ ডি. এইছ, কে. কলেজত অসমীয়াৰ প্ৰবক্তা হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ সূচনা।\n১৯৫৮ : A Study of Kamrupi : A Dialect of Assamese' শীৰ্ষক বিষয়ত গৱেষণা কৰি গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা সন্মানজনক ডক্টৰেট উপাধি লাভ। উক্ত বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ভাষা বিষয়ত ডক্টৰেট উপাধি পোৱা তেখেতেই প্ৰথমজন ব্যক্তি।\n১৯৬০ : কটন কলেজৰ অসমীয়া বিভাগত প্ৰবক্তা হিচাপে যোগদান।\n১৯৬৪ : কটনত প্ৰায় চাৰি বছৰ সফলতাৰে শিক্ষকতা কৰাৰ পাছত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত যোগদান।\n১৯৮৭ : দীৰ্ঘদিন শিক্ষক জীৱন কটোৱাৰ পাছত অসমীয়া বিভাগৰ বিভাগীয় মুৰব্বী হিচাপে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা অৱসৰ গ্ৰহণ।\n২০০০ চনত অসম ভাষা-বিজ্ঞান সমিতিৰপৰা মৰণোত্তৰভাৱে ভাষাচাৰ্য’ উপাধি লাভ।\nইংৰাজী ভাষাতসম্পাদনা কৰক\nA Study of Kamrupi : A Dialect of Assamese, ১৯৯৮\nAn Introduction to Assamese, ১৯৭৮;\nAn Introduction to the Deuri Language, ১৯৯৪\nঅসমীয়া ভাষাতসম্পাদনা কৰক\nনেতাজীৰ বাণী, ১৯৪৬\nশৰৎচন্দ্ৰ গোস্বামী, ১৯৪৬\nসীমান্ত কেশৰী, ১৯৪৭\nবাপু মোৰ আই, ১৯৫০\nভাষা আৰু সাহিত্য, ১৯৫৬\nবৈষ্ণৱ ভক্তিধাৰা আৰু সন্তকথা, ১৯৭৫\nঅসমীয়া ভাষাৰ ৰূপকথা, ১৯৭৭\nঅসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণ, ১৯৮১\nদেউৰী শব্দমালা, ১৯৮১\nঅসমীয়া ভাষা আৰু উপভাষা, ১৯৮৬\nঅসমীয়া লিপি, ১৯৮৭\nপ্ৰত্ন অসমীয়া ভাষাৰ ৰূপতাত্ত্বিক বিশ্লেষণ, ১৯৮৫\nঅসমীয়া ভাষাৰ উদ্ভৱ, সমৃদ্ধি আৰু বিকাশ, ১৯৯১\nমানৱৰ পুনৰ নিৰ্মাণ\nপ্ৰেমচন্দৰ পাঁচটা চুটি গল্প\nমণিমাণিক শব্দকোষ, ১৯৯৮\n↑ কথা বৰেণ্য, কথা প্ৰকাশন, প্ৰথম প্ৰকাশ, পৃষ্ঠা-৩১১\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=উপেন্দ্ৰনাথ_গোস্বামী&oldid=284794"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে3July 2021 তাৰিখে 05:46 বজাত\nএই পৃষ্ঠাখন ০৩ জুলাই, ২০২১ তাৰিখে ১১:১৬ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=52310।


এল.জী. L45 Dual Price in India, Full Specs - 28th May 2020 | Digit\nএল.জী. L45 Dual\nCurrent Best Price of এল.জী. L45 Dual is ₹ 0\nএল.জী. L45 Dual Specifications\nম'ডেল : L45 Dual\nপ্ৰডাক্টৰ নাম : LG L45 Dual\nএল.জী. L45 Dual Brief Description\nএল.জী. L45 Dual Smartphone প্ৰতি ইঞ্চি 165 -ৰ এটা পিক্সেল ঘনত্বত 320 x 480 পিক্সেল ৰিজ’লিউশ্বনৰ সৈতে 3.5 -ইঞ্চি TFT LCD Capacitive touchscreen -ৰ সৈতে আহে৷ ফোনটো 1 GHz Dual ক’ৰ প্ৰচেশ্বৰৰ দ্বাৰা সক্ষমিত আৰু ইয়াত 512 MB ৰেম আছে৷ এল.জী. L45 Dual Android 4.4 OS-ত চলে৷\nএল.জী. L45 Dual Smartphone July 2005 -ত মুকলি কৰা হৈছে৷\nফোনটো 1540 mAh বেটাৰীৰ দ্বাৰা সক্ষমিত৷\nএল.জী. L45 Dual -ৰ সংযোগ ক্ষমতা বিকল্পসমূহৰ লগত অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে: ,GPS,HotSpot,,\nএল.জী. L45 Dual -ৰ কেমেৰাটোত এইবিলাক অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে: ,,Video Recording\nWriteareview on এল.জী. L45 Dual


ইতিহাস সম্বন্ধে - প্ৰাঞ্জল শৰ্মা বশিষ্ঠ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nইতিহাস সম্বন্ধে – প্ৰাঞ্জল শৰ্মা বশিষ্ঠ\nসৰুৰে পৰা গল্প-কবিতা লিখিছিলোঁ কাৰণে কলেজ-ইউনিভাৰ্ছিটিত প্ৰধান বিষয় হিচাপে সাহিত্য পঢ়িছিলো৷ তথাপি, ইতিহাস আৰু দৰ্শন মোৰ প্ৰিয় বিষয়৷ বিষয় দুটালৈ মোৰ আগৰে পৰাই আগ্ৰহ আছিল যদিও বিশেষ টান অনুভৱ কৰিছো সাহিত্যৰ শিক্ষক হিচাপে অৱতীৰ্ণ হোৱাৰ পাছতহে৷ সাহিত্যৰ ইতিহাস আছে, দৰ্শন থাকে আৰু ইতিহাস আৰু দৰ্শনৰ পৰা সাহিত্যক কমলা টেঙাৰ কোঁহ এৰুওৱাৰ দৰে এৰুৱাই চাব নোৱাৰি৷ আচলতে এটা সময়ত সকলো বিষয় একাকাৰ হৈ পৰে৷ ইতিহাস তথ্যনিৰ্ভৰ যদিও তাৰ ৰচনা-প্ৰক্ৰিয়াত লেখকৰ কল্পনা আৰু আত্মনিষ্ঠাই তাৎপৰ্যপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে৷ সেয়ে ইতিহাস একধৰণৰ সাহিত্য৷ দৰ্শনত দাৰ্শনিকৰ কল্পনা আৰু আত্মনিষ্ঠাৰ বাহিৰেও জীৱনোপলব্ধিৰ সাঁচ পৰে৷ এই হিচাপত দৰ্শনৰ সাহিত্য-গুণ ইতিহাসতকৈ বেছি৷ জাঁ পল ছাৰ্ত্ৰে আৰু আলব্যেৰ ক্যেম্যু মোৰ দুগৰাকী প্ৰিয় দাৰ্শনিক৷ দুয়ো সাহিত্য ৰচনা কৰিছিল আৰু দুয়োৰে দাৰ্শনিক আলোচনাসমূহ সাহিত্য-গুণেৰে ভৰা৷ মাৰ্ক্সে সাহিত্য লিখোঁ বুলি লিখা-মেলা কৰা নাছিল, কিন্তু তেওঁৰ লেখাবোৰ অৰ্থনীতি, ৰাজনীতি বিজ্ঞান, সমাজ বিজ্ঞান আদি বিষয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে যিমান গুৰুত্বপূৰ্ণ, সাহিত্যৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে তাতকৈ কম গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়৷ এডৱাৰ্ড ছাইড আৰু জেক ডেৰিডা সদ্য-বিগত কালৰ দুগৰাকী প্ৰভাৱশালী চিন্তাবিদ৷ তেওঁলোকৰ কোনেনো সাহিত্য ৰচনাৰ উদ্দেশ্যে লিখিছিল? কিন্তু এয়া হৈছে আন্ত: -জ্ঞানশাখাভিত্তিক আৰু আন্ত: -পাঠভিত্তিক অধ্যয়নৰ যুগ৷ সাম্প্ৰতিক সাহিত্য-আলোচনাত তেওঁলোকৰ অন্তৰ্দৃষ্টিৰ প্ৰয়োজন উলাই কৰিব নোৱৰা বিধৰ৷ জ্ঞানৰ সৌধ এনে এক স্থাপত্য, যি বিৰাজ কৰে জ্ঞানশাখাসমূহৰ স্তমভবোৰত ভৰ দি৷\nসাহিত্য-গুণ অৱশ্যে ইতিহাসৰ এটা নেতিবাচক দিশহে৷ ই এইচ কাৰ, আৰ জি কলিংঊড, কেইথ জেনকিন্স আদি পঢ়ি যি বুজিছোঁ, ৰচনা প্ৰক্ৰিয়াত বস্তুনিষ্ঠা ৰক্ষা কৰাটো আদৰ্শ, কিন্তু পৰম বস্তুনিষ্ঠা ৰক্ষা কৰাটো প্ৰায়োগিকভাৱে সম্ভৱ নহয়, কেৱল তাত্ত্বিকভাৱেহে সম্ভৱ৷ এইখিনিতে ৰচনা-প্ৰক্ৰিয়াত লেখকৰ কল্পনা আৰু আত্মনিষ্ঠাই ঠাই বিচাৰি লয়৷ সিহঁতৰ সংযোগতহে সাহিত্য-গুণৰ উৎপত্তি৷ অৰ্থাৎ, ইতিহাসৰ সাহিত্য-গুণ ইতিহাস-ৰচনাৰ এটা নিবিচৰাকৈয়ে উৎপত্তি হোৱা বস্তুহে (unwanted byproductহে)৷ ভাৱ হয়— কল্পনাতকৈ আত্মনিষ্ঠাৰ সংযোগ বেছি ভয় লগা৷ আমাৰ দূৰ অতীতৰ ইতিহাসৰ সমল বৰ কম৷ কল্পনাই সেইবোৰৰ ঘাটি পূৰায় আৰু সেইবোৰক সংযোজিত কৰে৷ দূৰ অতীত সম্বন্ধীয় প্ৰামাণ্য সমল বৰ কম৷ সাহিত্য-পাঠৰ আত্মনিষ্ঠা বেছি আৰু তাত বহু কথা প্ৰক্ষিপ্ত হোৱাৰো সম্ভাৱনা৷ প্ৰক্ষেপণৰ নানান কাৰণ থাকিব পাৰে, যেনে লিপিকাৰৰ প্ৰমাদ৷ লিপিকাৰৰ আত্মনিষ্ঠাৰ সংযোগো এটা কাৰণ, এটা ভয় লগা কাৰণ৷ ই অতীতক ইচ্ছাকৃতভাৱে বিকৃত কৰে৷ মৌখিক সাহিত্য এতিয়া এটা আগ্ৰহৰ বিষয়, কিন্তু তাতো সমস্যা আছে৷ তাত ঘটা প্ৰক্ষেপণ দীৰ্ঘদিনীয়া আৰু নানান ব্যক্তিৰ সংস্পৰ্শত সম্ভৱ৷ সময়ৰ লগে লগে হোৱা ভাষা-পৰিৱৰ্তনৰ দিশটোও মন কৰিবলগীয়া৷ কিছুমান ইতিহাসবিদে কৈছে, ডাকৰ বচনসমূহ খ্ৰীষ্টিয় ষষ্ঠ-সপ্তম শতিকাৰে৷ ভাষালৈ চালে মোৰ তেনে নালাগে৷ হয়তো শাহটো তেতিয়াৰে৷ কিন্তু তাত প্ৰক্ষেপণ যে হৈছে, তাত সন্দেহ নাই৷ স্থাপত্য, ভাস্কৰ্য, মুদ্ৰা আদিৰ নিৰ্ভৰযোগ্যতা বেছি, কিন্তু তাতো আত্মনিষ্ঠাৰ দিশটো একেবাৰে উলাই কৰিব নোৱাৰি৷ পৃষ্ঠপোষকৰ ইচ্ছা-অনিচ্ছাই সেইবোৰৰ সৃষ্টি প্ৰভাৱিত কৰা নাছিল বুলি আমি ডাঠি ক’ব নোৱাৰোঁ৷\nএতিয়া এনে দিন আহিছে যে দূৰ অতীত সম্বন্ধে ক’বলৈকে ভয় লগা অৱস্থা৷ দূৰ অতীতৰ প্ৰায়ভাগ সমলেই ব্ৰাহ্মণ্য সমল৷ ‘ব্ৰাহ্মণ্য সমল’ শব্দ দুটাই ‘অকল বামুণৰ দ্বাৰা সৃষ্ট সমল’ নুবুজায়, ‘বামুণপন্থীৰ দ্বাৰা সৃষ্ট সমল’হে বুজায়৷ এতিয়া এচাম লোকে এই সমলবোৰ যেন মহিমামণ্ডিত, এনে ধাৰণা বিয়পাই দিয়াত লাগিছে৷ আন এচামে আকৌ এইবোৰ চকুপাৰি দেখিব নোৱাৰে৷ ফলত দুই ধৰণৰ ইতিহাস ৰচনা হ’ব লাগিছে৷ বিদ্যায়তনিক ক্ষেত্ৰত দ্বিতীয় চামটোৰ উপস্থিতি অধিক৷ ফলত হৈছে কি, পৱন বাৰ্মাৰ দৰে অগ্ৰজ লেখকেও মহাভাৰতৰ পুনৰ্ব্যাখ্যা কৰিবলৈ গৈ তেওঁ যে প্ৰথম চামটোৰ এজন নহয়, এই সম্বন্ধে স্পষ্টীকৰণ দিবলগীয়াত পৰিছে (ময়ো স্পষ্টীকৰণ দি থওঁ— এই কথাখিনিৰ লগত কোনেও যাতে মোৰ উপাধি সংযোজিত নকৰে৷ মোৰ সোঁফালেও আকৰ্ষণ নাই, বাওঁফালেও আকৰ্ষণ নাই, হক কথাত কোনোফালে বিকৰ্ষণো নাই৷ মই মাজতে— মই বুকুত হাত থৈ কথা কোৱা মানুহ)৷ ইতিহাস বস্তুটোৱেই এনেকুৱা— জোৰ যাৰ, ইতিহাস তাৰ৷ তাৰ প্ৰমাণ যৌথভাৱে দিয়ে ঔপনিৱেশিক ইতিহাস আৰু উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক ইতিহাসে৷ আৰু দুটা উদাহৰণলৈ চাব পাৰোঁ৷ নামনি অসমত ৰঙালী বিহুৰ উজনিত থকাৰ দৰে ৰং নাই৷ তথাপি এতিয়া নামনিৰ লোকে ৰঙালী বিহুৰ এশ বছৰ জোৰা জাতীয়তাবাদী প্ৰক্ষেপণক উপেক্ষা কৰিব নোৱাৰে (মই নামনিৰ লোক, মই উপেক্ষা কৰাৰ পক্ষপাতী নহওঁ, কেৱল কথাৰ কথা এটা কৈছোঁ)৷ দ্বিতীয়তে, মই কোনো কোনো লোকে মহাপুৰুষীয়া সংস্কৃতিকে অসমীয়া সংস্কৃতি বুলি কোৱা শুনিছোঁ৷ কিন্তু, মই জন্ম হোৱা গাওঁখনত আজিকোপতি এটা নামঘৰ নাই৷ আন বহু ঠাইৰো নিজা নিজা ঋদ্ধ সংস্কৃতি আছে (মহাপুৰুষ দুয়োজনাৰ লগতে মহাপুৰুষীয়া সংস্কৃতিক মই শ্ৰদ্ধা কৰোঁ, তথাপি সঁচা কোৱাৰ তাগিদাতে কথাটো ক’লোঁ)৷\nইতিহাস আচলতে ব্যাখ্যা আধাৰিত৷ সমল প্ৰায় সেইখিনিয়েই, আমি কেৱল নতুন নতুন ব্যাখ্যাহে পাওঁ৷ ব্যাখ্যা-পুনৰ্ব্যাখ্যা আত্মনিষ্ঠ বা ভাৱাদৰ্শৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত হোৱা দেখিলে দুখ পাওঁ৷ কিন্তু ইতিহাস এনেদৰেই ৰচিত হৈ আছে আৰু থাকিব৷ কোনো কোনো ইতিহাস প্ৰভাৱশালী হ’ব৷ জোৰ যাৰ, ইতিহাস তাৰ, যদিও অতীত আমাৰ সকলোৰে৷ এইখিনিতে প্ৰশ্ন হয়— ইতিহাস-লেখকৰ সামাজিক দায়বদ্ধতা থাকিব নালাগেনে? ‘সত্যৰ’ (এটা দৃষ্টিতহে) উদ্ঘাটনেই তেওঁলোকৰ ধ্যান-জ্ঞান হোৱা উচিতনে? এই সন্দৰ্ভত মই শেষ কথা ক’বলৈ অপাৰগ৷ কিন্তু মোৰ এটা মত আছে৷ সত্য গুৰুত্বপূৰ্ণ, কিন্তু বহু সত্যৰে স্থান-কাল আছে৷ আগতে অমুক জাতিৰ লোকেও তমুকৰ মাংস খাইছিল, ভচুক ৰাজ-পৰিয়ালৰ লোকে জীয়েক আৰু সম্পৰ্কীয় ভনীয়েকৰ লগত যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিছিল— খাব পাৰে, কৰিব পাৰে৷ এইবোৰ কথাৰ উদ্ঘাটনে এতিয়াৰ সমাজখন যদি ঐক্যবদ্ধ কৰি ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত অৰিহণা যোগাব পাৰে, তেনেহ’লে এনে উদ্ঘাটন ভাল কথা, নোৱাৰিলে বেয়া কথা৷ সময়ৰ লগে লগে সমাজ সলনি হয়, সংস্কৃতি সলনি হয়৷ বৰ্তমানৰ সমাজ আৰু সংস্কৃতিক শক্তিশালী কৰি তুলিবলৈকেহে আমাক অতীতৰ ব্যাখ্যা-পুনৰ্ব্যাখ্যা লাগে৷ অতীতত যি হৈছিল হৈছিল, আমি চাব লাগে যাতে বৰ্তমানটো ভাল হয়, ভৱিষ্যতটো ভাল হয়৷\nমই ইতিহাস ভাল পোৱাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ কাৰণটো অৱশ্যে তাৰ সামাজিক উপযোগিতা নহয়৷ অতীতৰ একোটা কথাই মোক ৰোমাঞ্চিত কৰে৷ হিউৱেন চাঙে এইখন গুৱাহাটীৰে কোনোবাখিনিত দুমাহ কটাইছিল? ইয়াতে লাচিতে মোমায়েকক কাটিছিল? শংকৰদেৱে আলু খাই পোৱা নাছিল? ভাস্কৰ বৰ্মাই চেনি খাই পোৱা নাছিল? মই বুজি পাওঁ— এইবোৰ একো ডাঙৰ কথা নহয়৷ মোৰ ককাই পেণ্ট পিন্ধি পোৱা নাছিল৷ মই সৰুতে ভিডিঅ’ গে’ম খেলি পোৱা নাছিলোঁ৷ মোৰ নাতি-পুতিহঁতে মই সিহঁতে পোৱা (পাবলগীয়া) বহুত বস্তু নাপালোঁ বুলি মোক হাঁহিব৷\nইতিহাস ত্ৰিকালৰ সংযোগ-সূত্ৰ৷ দুখৰ কথা— এই বিষয়টো আমাৰ ল’ৰা-ছোৱালীহঁতক সাধাৰণভাৱে শিকোৱা নহয়৷ শিকালে সিহঁতে দমন-নিপীড়ন ইত্যাদি সম্পৰ্কে ভালদৰে বুজি উঠিব, সেয়াই শাসকৰ ভয়৷\n← কংথঙৰ কুৰুং (বিপাশা বৰা)\nঅথিৰ এহু সংসাৰ- অনুপমা বৰগোহাঁই →\nডক্তৰেট পাবলৈ যোগ্যতা নথকা বিজ্ঞানীগৰাকী (মানসী গোস্বামী)\nবিহুক কেনেকৈ বিশ্ব দৰবাৰলৈ ?\n"অতিপাত ইন্টাৰনেট ব্যৱহাৰ এক মানসিক বিসংগতি" (পংকজ বৰা)\nMarch 14, 2013 March 10, 2021 0


শীতকালত ছালখনক কেনেকৈ সযতনে ৰাখিব? — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / স্বাস্থ্য / স্বাস্থ্য কিটিপ / শীতকালত ছালখনক কেনেকৈ সযতনে ৰাখিব?\nশীতকালত ছালখনক কেনেকৈ সযতনে ৰাখিব লিখা হৈছে\nশীতকালৰ আগমনৰ লগে লগে ছাললৈ নামি আহে ৰুক্ষতা। নানা ধৰণৰ সমস্যাৰে আমাৰ ছালখনক বেৰি ধৰে। এই সমস্যা শীতকালত প্রায় সকলোৰে হয় যদিও নাৰীসকলৰ ক্ষেত্ৰত এই সমস্যাই অলপ গুৰুত্বৰূপ ধাৰণ কৰে। ঘৰুৱা কাম-কাজৰ লগতে ব্যক্তিগত দায়িত্ব আদিসমূহৰ পৰা মূৰ তুলিবলৈও সময় নোহোৱাত শৰীৰৰ যতন ল’বলৈয়ো নাৰীসকলে পাহৰিয়েই যায়। তদুপৰি পাৰ্লাৰ আদিত গৈ যতন ল’বলৈয়ো বহুত অর্থৰ প্রয়োজন হয়। সেয়ে আজি ঘৰুৱা কি কি উপাদানৰ ব্যৱহাৰে সুন্দৰ হৈ থাকিব পাৰি তাৰে দুটামান দিহা আগবঢ়োৱা হ’ল-\nপ্রাকৃতিক উপাদান মৌ অতীজৰে পৰা সৌন্দর্যবৰ্ধক হিচাপে ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে। এখন সুন্দৰ ছালৰ বাবে মৌৱে যাদুকাঠীৰ দৰে কাম কৰে। সকলো ছালৰ গৰাকীৰ বাবেই মৌ উত্তম যদিও শীতকালত শুকান ছালৰ বাবে মৌ মহৌষধ। কিন্তু কেৱল শুকান ছালৰ গৰাকীয়ে নহয়, কমবিনেচন স্কীনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দহমিনিট মান সময়ৰ পিছত ধুই পেলালে ছালখন মিহি আৰু কোমল হোৱাৰ উপৰিও উজ্জ্বলো হয়।\nঘৰতে পোৱা ছালৰ সৌন্দর্যবর্ধক আন এবিধ উপাদান হৈছে গাখীৰ। সুস্বাস্থ্যৰ বাবে গাখীৰ খোৱা যিমান উপকাৰী এখন উজ্জ্বল ছালৰ বাবেও সিমানেই উপকাৰী। আমাৰ ছালখনক কেৱল মিহি আৰু পৰিপুষ্টি জগোৱাই নহয়। ছালখনলৈ নতুনকৈ প্রাণৰ সঞ্চৰো কৰে। দিনটোৰ কামৰ পাছত ছালত চর্বিযুক্ত গাখীৰ বা গাখীৰৰ সৰ গোটেই মুখখনত সানি থওক। দিনত দুবাৰকৈ সানিলে ছালখনৰ টেনিঙৰ সমস্যাৰ পৰাও মুক্ত হ’ব পাৰি। তদুপৰি ঠাণ্ডা গাখীৰ মুখত ছটিয়াই মুখৰ সজীৱতা ঘূৰাই আনিব পাৰি।\nছালখনক উজ্জ্বল কৰাত সহায় কৰে কলে। এটা পকি মৰহি যোৱা কল ভালদৰে পিটিকি লওক। এতিয়া মুখত মাস্ক লগোৱাৰ দৰে লগাই ১০/১৫ মিনিট মান সময় ৰাখি ধুই দিয়ক। কলৰ লগত মৌ মিহলাই লৈয়ো মাস্ক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। খুবেই শুকান ছালৰ গৰাকীয়ে কলেৰে মাচাজ কৰিলে সুফল পাব।\nকাঠবাদামক আমি স্মৃতিবৰ্ধক ফল হিচাপেহে জানো যদিও কাঠবাদামৰ পেষ্ট নাইবা কাঠবাদাম তেল ছালৰ বাবে খুবেই উপকাৰী। কাঠবাদাম ভিটামিন-ই’ৰ মুখ্য উপাদান হোৱা হেতুকে ছালখনক ভিতৰৰ পৰা সজীৱ কৰি তোলে। শুকান আৰু ৰুক্ষ ছালৰ বাবে প্রথমে এচামুচ কাঠবাদাম তেলেৰে মুখখন মালিচ কৰি আৰু তাৰ পিছত গাখীৰত কিছুসময় ভিজাই থোৱা কেইটামান কাঠবাদামৰ পেষ্ট বনাই স্ক্রাব কৰক। এতিয়া প্রথমে গাখীৰেৰে আৰু তাৰ পিছত কুহুমীয়া পানীৰে ভালদৰে মুখ ধুই পেলাওক। এই পেষ্টে মুখলৈ নতুন যৌৱন ঘূৰাই আনে।\nপুৰণিকালত সৌন্দর্যচর্চাৰ এৰাব নোৱাৰা অংগ আছিল জলফাই। জলফাই বিভিন্ন ভিটামিনৰ উৎস হয়। তিনিটা-চাৰিটা জলফাই পিটিকি লওক।এতিয়া ছালত লগাই শুকাবলৈ দিয়ক। পিছত মুখখন ঠাণ্ডাপানীৰে ভালদৰে ধুই দিয়ক।\nছালৰ বাবে উপকাৰী আন এবিধ ফল হৈছে অমিতা। ছালৰ বিভিন্ন সমস্যাৰ বাবে আমি অমিতাৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰো। এটা ভালদৰে পকা অমিতা খুব মিহিকৈ পিটিকি লওক আৰু এই পিটিকা অমিতাৰ পাঁচ মিনিট সময়ৰ ছালত মাচাজ কৰক। পাঁচ মিনিট সময়ৰ পিছত গাখীৰেৰে মুখখন চাফা কৰি পানীৰে ভালদৰে ধুব।\nমুখৰ ছাল মিহি কৰিবৰ বাবে চেনী সর্বোত্তম উপাদান। দৈ বা চর্বিযুক্ত গাখীৰৰ লগত চেনি মিহলি কৰি মুখত লাহে লাহে স্ক্রাব কৰক। মৃত কোষবোৰ আঁতৰাই আপোনাৰ মুখখনক সজীৱ কৰি তুলিব। অলিভ অইল ঘঁহিলে ওঁঠ ফটা সমস্যাৰ পৰা হাত সাৰিব পাৰি।\nএলোভেৰা বা ছাল কুঁৱৰী\nএলোভেৰাৰ উপযোগিতাৰ বিষয়ে সকলোৱেই জানে। আজিকালি বজাৰটো এলোভেৰাযুক্ত বিভিন্ন ক্ৰীম বা ফেচব্ৰাছ আদি উপলব্ধ যদিও ঘৰতে এলোভেৰাৰ এজোপা গছ ৰুই তাৰ পৰাও প্রাকৃতিকভাৱে এলোভেৰাৰ জেল সংগ্ৰহ কৰিব পাৰি। ছাল কুঁৱৰীৰ পাতৰ পৰা জেলখিনি হাতত লৈ ছালত লগাব। ১০ মিনিট মান সময় এনেদৰে ৰাখি শীতল পানীৰে পৰিষ্কাৰকৈ মুখখন ধুই দিয়ক। ছালৰ ন-সতেজতা উপভোগ কৰক।\nচাউল ছালৰ সৌন্দৰ্যৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা ঘৰতে পোৱা আন এবিধ উপাদান। চাউল পানীৰে মুখ ধুলে ছালখন কোমল আৰু বগা হয়। তদুপৰি চাউলৰ গুৰি আৰু মৌৰে অতি সহজতে ঘৰতে স্ক্রাব তৈয়াৰ কৰি ল’ব পাৰি।\nলেখিকা: পল্লবী দত্ত, সাদিন।


Selca in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Selca ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nSelca ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Selca Price and Pack Size in Assamese - Selca ar mulya aaru pakor size\nSelca ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Selca Benefits & Uses in Assamese- Selca ar laabh aaru byavaharsamuh\nSelca ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Selca Dosage & How to Take in Assamese - Selca ar paali aaru xeya kenedore lobo\nSelca ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Selca Side Effects in Assamese- Selca ar parshwakriyasamuh\nSelca সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Selca Related Warnings in Assamese- Selca xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Selcaৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Selca with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Selca ar gurutor kriya-pratikriya\nSelca মতভেদসমূহ- Selca Contraindications in Assamese- Selca nishedhsamuh\nSelca ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Selca in Assamese- Selca ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Selca ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Selca Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Selca kriya-pratikriya\nSelca ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Selca Benefits & Uses in Assamese - Selca ar laabh aaru byavaharsamuh\nSelca তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nSelca ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Selca Dosage & How to Take in Assamese - Selca ar paali aaru xeya kenedore lobo\nSelca-ৰ উপাদানসমূহ - Selca Active Ingredients in Assamese - Selca-ar upadaansamuh\nSelca ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Selca Side Effects in Assamese - Selca ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Selca ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nSelca সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Selca Related Warnings in Assamese - Selca xonkranta xatarkatabanisamuh\nSelca-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nजिन गर्भवती महिलाओं को Selca का सेवन करना हो, तो वह इससे पहले अपने डॉक्टर से इसे लेने की सही विधि व इसके दुष्प्रभावों के बारे में जान लें। क्योंकि इसे बिना किसी डॉक्टरी परामर्श के लेना खतरनाक हो सकता है।\nSelca-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nবৃক্কত Selca কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nSelca किडनी के लिए पूर्ण रूप से सुरक्षित है।\nযকৃতত Selca কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nSelca का दुष्प्रभाव आपके लीवर पर बेहद कम पड़ेगा, आप इसे डॉक्टर से बिना सलाह लिए भी खा सकते हैं।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Selca ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nरिसर्च न होने के कारण Selca के परिणामों की पूरी तरह से पुष्टी नहीं है, हृदय पर इसके प्रभावों को जानने के बाद ही इसका सेवन करें।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Selcaৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Selca with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Selca ar gurutor kriya-pratikriya\nSelca তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nSelca মতভেদসমূহ - Selca Contraindications in Assamese - Selca nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Selca লোৱা অনুচিত যাতে -\nSelca ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Selca in Assamese - Selca ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Selca-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nSelca की लत नहीं लगती, लेकिन फिर भी आपको इसे लेने से पहले सर्तकता बरतनी बेहद जरूरी है और इस विषय पर डॉक्टरी सलाह अवश्य लें।\nनहींं, Selca लेने के बाद आपको नींद आने लगेगी और कोई काम ठीक से नहीं कर पाएंगे।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Selca ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Selca Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Selca kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Selcaৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nखाने की कई चीजों में ऐसे गुण पाए जाते हैं, जिनके साथ यदि आप Selca को ले इससे दवा का असर अपने निर्धारित समय के बाद से ही होना शुरू होता है।\nমদ আৰু Selcaৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nSelca ৰ অনুকল্প - Substitutes for Selca in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Selca লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Selca ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Selca সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Selca ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Selca সেৱন কৰে?