প্ৰজনন প্ৰণালীৰ অংগ-প্ৰত্যংগৰ ৰোগ — Vikaspedia\nবিভিন্ন কাৰণত শুক্ৰ পাতল হোৱাৰ কাৰণে স্বপ্নদোষ হয়। শুক্ৰকোষত যি পৰিমাণৰ শুক্ৰ ধৰে তাতোকৈ বেছি উত্পাদন হ’লে স্বপ্নদোষ হ’ব পাৰে। ই বিশেষ ক্ষতি নকৰে। কিন্তু অন্যান্য কাৰণত সঘনে স্বপ্নদোষ হ’লে, সি ৰোগত পৰিণত হ’ব পাৰে। অনবৰত যৌন বিষয়ক চিন্তা, যৌন বিষয়ক কথা, অশ্লীল কিতাপ পঢ়া, অশ্লীল ছবি চোৱা, কথাছবি চোৱা আদিৰ পৰা মৈথুনৰ ইচ্ছা প্ৰবল হৈ থকাৰ ফলত স্বপ্নদোষ হ’ব পাৰে। স্বপ্নদোষ এইবোৰ কাৰণত হ’লে হৈ থকা হয়। সম-মৈথুন, সুপ্ত মৈথুন কৰিলেও স্বপ্নদোষ হয়। অতিপাত মছলাযুক্ত খাদ্য খোৱা, বেছিকৈ টেঙা খোৱা, শৌচ-প্ৰস্ৰাৱৰ নিয়মিত গতিবেগ ৰোধ কৰিলে বা গুৰুপাকী বস্তু খালেও স্বপ্নদোষ হয়।\nপ্ৰথম অৱস্থাত মৈথুন উত্তেজক পৰিবেশ সপোনত দেখা পায় বা আকাংক্ষিত সংসৰ্গীক লগ পায় আৰু সপোনত বীৰ্যস্খলন হয় বা হ’বলৈ ধৰে আৰু টোপনি ভাঙে। শৰীৰ দিনে দিনে দুৰ্বল হয়। চকু দুটা কোটৰলৈ সোমায় যায়। মনৰ উত্সাহ-উদ্দীপনা নোহোৱা হ’বলৈ ধৰে, স্মৃতিশক্তি হ্ৰাস পায়। অবিবাহিত ডেকা ল’ৰাৰ মাহত দুই-এদিন হ’ব পাৰে, তাৰ পৰা বিশেষ ক্ষতি নহয়। কিন্তু ঘনাই হ’ব ধৰিলে, সপ্তাহতে দুই-তিনিবাৰ হ’ব ধৰিলে ৰোগত পৰিণত হয়। ইয়াৰ ফলত লিংগ ঢিলা হৈ যায় আৰু পাছলৈ ধ্বজভংগ (বীৰ্যহীন) ৰোগ হয়। মানুহ অকামিলা হয়। বীৰ্যহীনৰ মনৰ ইচ্ছা প্ৰবল হ’ব পাৰে আৰু মানুহ পাগলো হৈ যাব পাৰে। মানুহৰ অকাল মৃত্যু হয়। কিন্তু বেছিভাগ ৰোগীয়েই ধ্বজভংগ বা পুৰুষত্বহীনতা ৰোগত ভোগে।\nঅতিৰিক্ত বীৰ্য বা ধাতু ক্ষয় হ’লে বীৰ্য পাতল হৈ যায়। স্বপ্নদোষৰ বাহিৰেও মুক্তভাৱে বীৰ্যৰ ক্ষতি কৰিলেও একেই ফল ভুগিব লাগে। ডেকা ল’ৰাৰ অশুভ নাৰীৰ সংসৰ্গলৈ যোৱাৰ ফলত কেতিয়াবা কম বয়সতে বেছি বীৰ্যপাত হ’লে, ধৰক ২০ বছৰ বয়সৰ আগতে স্ত্ৰী-সংগমত বৰকৈ লিপ্ত হৈ পৰিলে অতিপাত বীৰ্যক্ষয় হয় আৰু তাৰ ফলতো বীৰ্য পাতল হৈ যায়। বীৰ্য পাতল হ’লে স্ত্ৰী-সংগমৰ সুখ একো নাথাকে। বিশ্বপিতাৰ সৃষ্টিৰ যি পৰম আনন্দ তাৰ উপলব্ধিয়ে নোহোৱা হয়। যৌনক্ৰিয়া খুব খন্তেকীয়া হয় আৰু বীৰ্যধাৰণ কৰি ৰাখিব নোৱাৰে। স্ত্ৰী সংস্পৰ্শলৈ অহাৰ ক্ষন্তেক পাছতেই বীৰ্যস্খলন হয়। প্ৰথমতে বিশৃংখল জীৱন আৰম্ভ কৰি স্বপ্নদোষ আদি ৰোগত ভুগিলে পাছত বৈবাহিক জীৱন অশান্তিময় হয়। স্ত্ৰী সংসৰ্গ অশান্তিময় হয়। স্ত্ৰীও অসুখী হয়। প্ৰকাশ্যে নকলেও সেই পুৰুষলৈ শ্ৰদ্ধা-ভক্তি নোহোৱা হয়। সাংসাৰিক অশান্তিৰো ইয়েই প্ৰকৃত কাৰণ হৈ থাকে যদিও প্ৰকাশ্যে কাজিয়া-পেচাল অন্য কাৰণতে হয়। কাৰণ সেই পুৰুষৰ দ্বাৰা স্ত্ৰী ৰতি তৃপ্তিৰ পৰা সদায় বঞ্চিত হৈ থাকে। যিটো এটা জীৱনৰ বাবে বৰ সহজ কথা নহয় আৰু তাৰ বাবেই সমাজত ভ্ৰষ্টাচাৰৰ সৃষ্টি হয়।\nপুৰুষৰ শৰীৰৰ তেজৰ সাৰ ভাগৰ পৰা বীৰ্য তৈয়াৰ হয়। বীৰ্য পাতল হ’লে তেজৰ গুণাগুণ কমি যাব পাৰে। ফলত বীৰ্যৰো গুণাগুণ নষ্ট হয় আৰু তেওঁৰ সন্তান নহ’বও পাৰে।\nপুৰুষৰ যৌন দুৰ্বলতা\nপুৰুষৰ যৌন দুৰ্বলতা সাংসাৰিক জীৱনত এক অভিশাপ স্বৰূপ। ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিৰ স্বৰ্গীয় সুখ-আনন্দৰ পৰা তেওঁ বঞ্চিত হয়। সৃষ্টিৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য হৈছে সন্তান জন্ম দিয়া। কাৰণ জীৱন অস্থায়ী। সেইবাবে প্ৰাণীৰ জাতিবোৰক চিৰস্থায়ীকৈ ৰাখিবলৈ বিশ্বপিতাই প্ৰজননৰ ব্যৱস্থা ৰাখিছে। ইয়াৰ সৈতে অপাৰ আনন্দ, সুখ সংযোজিত কৰি ৰাখিছে যাতে সন্তান জন্মদানৰ প্ৰতি সকলোৱে আকৰ্ষিত হয়। নিষ্কলুষিত স্বামী-স্ত্ৰীৰ মিলনে প্ৰতি ৰজনীৰ অন্ততে তেওঁলোকৰ জীৱনলৈ উদ্দীপ্ত নতুন জীৱন আৰু উত্সাহ প্ৰদান কৰে। সন্তানহীন নাৰীয়ে কি মনোবেদনাৰে জীৱন কটায় তাক ভাষাৰে প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰি। তাকে লৈয়ে কিমান নাট, সাহিত্যৰ সৃষ্টি হৈছে। মাতৃত্বই মহিলাক শান্ত, উদ্যমী আৰু সাহসী কৰি তোলে। যৌন শক্তি দুৰ্বল হ’লে পুৰুষ-স্ত্ৰী সম্ভোগৰ পৰম তৃপ্তিৰ পৰা বঞ্চিত হয়।\nনপুংসকতা বা পুৰুষত্বহীনতা\nক্ৰমাগত সহবাসৰ ইচ্ছা বা কামেচ্ছা থকা সত্ত্বেও, প্ৰিয়তমা পত্নী কাষত থকা সত্ত্বেও, তেওঁ লিংগ শিথিলতাৰ বাবে সেই সুখ উপভোগ কৰিবলৈ নাপায়। লিংগৰ দ্বাৰা সামান্য যৌন স্পৰ্শ হ’লে বীৰ্যস্খলন হয়। লিংগ দৃঢ় নোহোৱাৰ বাবে হয়তো লিংগৰ যোনিৰ অন্তৰ্প্ৰৱেশেই সম্ভৱ নহয় আৰু পৰমপিতাৰ সৃষ্টিৰ হৃদয় কঁপাই তোলা অপাৰ আনন্দৰ পৰা বঞ্চিত হয়। অসুস্থ পৰিৱেশত অসুস্থ জীৱন-যাপনৰ বাবে সুস্থ জ্ঞান আৰু সতৰ্কতাৰ অভাৱত বহু নৱযুৱক এই অশান্তময় জীৱনত নিপতিত হয়। পুৰুষৰ এই অৱস্থাকে নপুংসকতা বোলে।\nস্বপ্নদোষাদিৰ কুফল ৰোধৰ চিকিৎসা\nশুকান আমলখিৰ গুটি পেলাই গুড়ি কৰি লওক। ইয়াৰ লগত ইয়াৰ দুগুণ মিছিৰি গুড়ি কৰি মিহলাওক। ৰাতি ১৪-১৫ দিন মান শোৱাৰ আধা ঘণ্টা আগতে এই মিহলি চূৰ্ণ ২ চামুচকৈ খাবলৈ দিয়ক। স্বপ্নদোষৰ বাবে হোৱা বীৰ্য পাতল হোৱা, বীৰ্য সোনকালে পতন হোৱা আদি অসুবিধা দূৰ হ’ব। স্বপ্নদোষ বন্ধ হ’ব। স্বপ্নদোষ নাথাকিলেও এই চূৰ্ণ খালে শৰীৰৰ বীৰ্যশক্তি বৃদ্ধি হ’ব, শৌচ কচা আৰু জণ্ডিচ ৰোগতো উপকাৰ হয়। বীৰ্যনাশৰ বাবে হোৱা দুৰ্বল শৰীৰত পুনৰ উদ্দীপনাৰ সৃষ্টি কৰিব। বীৰ্য ঘন (ডাঠ) হ’লে স্বপ্নদোষ নহয়।\nআমলখিৰ ৰস বা চূৰ্ণৰ লগত মৌ মিহলি কৰি ২ চামুচকৈ প্ৰতিদিনে ৰাতি শোৱাৰ আগত খালেও স্বপ্নদোষ নাশ হয়।\n৫০ গ্ৰাম ৰঙা পিঁয়াজ ৬০ গ্ৰাম ঘিউ আৰু ২৫০ গ্ৰাম গৰুৰ গাখীৰ মিহলাই গৰম কৰি, উতলি ঘন হ’লে তাত মিছিৰি মিহলাই পুৱা এমাহ খালে উপকাৰ হয়।\nনুপুংসকতা দূৰ কৰাৰ চিকিৎসা\nবগা পিঁয়াজৰ ৰস ১০ মিলিলিটাৰ (২ চামুচ), মৌ ২ চামুচ, আদাৰ ৰস ২ চামুচ আৰু ঘিউ ২ চামুচ একেলগে মিহলি কৰি একেৰাহে ২১ দিন পুৱা খালে নপুংসকতা দূৰ হ’ব, পুৰুষত্ব প্ৰাপ্ত হৈ নৱজীৱন লাভ কৰিব। ঔষধ খাই থকাৰ সময়ত ৰতি ক্ৰিয়া বা তেনে পৰিৱেশ সম্পূৰ্ণ বন্ধ কৰিব লাগিব যাতে যৌন উত্তেজনাৰ সৃষ্টি নহয়।\n১৫ টা ভাল (পোকে নোখোৱা) বেলপাত, ৬ টা বাদাম আৰু ২৫০ গ্ৰাম চেনি আৰু অলপ পানী (২০০ মিলিলিটাৰ) মিহলাই উতলাওক। পানী উতলি যেতিয়া এক চতুৰ্থাংশ পৰিমাণ হয় তেতিয়া জুইৰ পৰা নমাই থওক আৰু প্ৰতিদিনে এক চামুচ পৰিমাণত খাবলৈ দিয়ক। ভাল নোপোৱালৈ কিছুদিন খাওক। বীৰ্যবল বৃদ্ধি হ’ব।\nপালেং শাকৰ গুটি গুড়ি কৰি পাতল কাপোৰেৰে ছেকি চূৰ্ণ কৰি লওক। ২ বা ২.৫ গ্ৰাম এই চূৰ্ণ দিনে তিনি বাৰকৈ একাপ একাপ গাখীৰৰ লগত খাবলৈ দিয়ক। ডেৰ মাহ খাওক, পুৰুষত্বহীনতা ৰোগ দূৰ হ’ব। কিন্তু এই ডেৰ মাহে সাত্বিক আহাৰ খাব লাগিব। যৌনক্ৰিয়া বা যৌন উত্তেজনাৰ পৰিৱেশৰ পৰা আঁতৰত থাকিব লাগিব।\n২০০ গ্ৰাম নহৰু বটি ৬০০ মিলিলিটাৰ মৌৰ লগত মিহলাই এমাহ ৰাখক। এমাহৰ পাছত উলিয়াই আনি প্ৰতিদিনে ১০ গ্ৰামকৈ খাবলৈ দিয়ক। একেৰাহে নিয়মিতভাৱে ৪০ দিন খালে নপুংসকতা দূৰ হ’ব। যৌনশক্তি বৃদ্ধি পাব। এই ৪০ দিনত যৌনক্ৰিয়া বা যৌন উত্তেজক পৰিৱেশৰ পৰা আঁতৰত থাকিলে ভাল ফল পাব।\nধাতু দুৰ্বল অৱস্থাৰ চিকিৎসা\nআমি আগতে উল্লেখ কৰিছোঁ যে পুৰুষৰ ধাতু দুৰ্বল বা বীৰ্য পাতল হ’লে, যৌনশক্তি দুৰ্বল হ’লে, স্ত্ৰী-পুৰুষৰ সংসাৰ চলি থাকিলেও ভিতৰি ভিতৰি বহু অশান্তি থাকে। বহু ক্ষেত্ৰত স্ত্ৰীয়ে নিজৰ স্বামীৰ অক্ষমতাৰ বাবে পৰপুৰুষৰ প্ৰতিও আকৰ্ষিত হয়। এই ধাতু দুৰ্বলতা দূৰ কৰিবলৈ তলত উল্লেখ কৰা চিকিৎসা ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\nযদি বীৰ্য পাতল হয় ৫০ গ্ৰাম তুলসীৰ গুটি আৰু ৫০ গ্ৰাম মিছিৰি মিহলাই তাৰে ১০ গ্ৰাম চূৰ্ণ দিনে এবাৰকৈ ১০ দিন খাওক। বীৰ্য ঘন হৈ আহিব। ঔষধ খাবৰ সময়ত স্ত্ৰী সংগম নকৰিব।\nবৰ সঘনে সহবাস কৰিলে বীৰ্য পাতল হৈ যায়। শুক্ৰকীটবোৰো দুৰ্বল হয়, বীৰ্যৰ পৰিমাণো কমি যায়। এনে অৱস্থাত দালচেনি গুড়ি কৰি লৈ পুৱা আৰু গধূলি ২ গ্ৰামকৈ খাবলৈ দিয়ক। বীৰ্যৰ পৰিমাণ বাঢ়িব আৰু শুক্ৰকীটবোৰো সবল হ’ব।\nজাইফলৰ গুড়ি ১ গ্ৰাম বিশুদ্ধ পানী অলপৰ সৈতে পুৱা একোবাৰ খালে কেইদিনমানৰ ভিতৰতে ধাতুৰ দুৰ্বলতা কমি যাব আৰু সংগমত বীৰ্যধাৰণ শক্তি বাঢ়ি যাব।\n২০০ মিলিলিটাৰ গৰুৰ গাখীৰত এক চামুচ মৌ মিহলাই খাবলৈ দিয়ক, বীৰ্যৰ অভাৱ দূৰ হ’ব।\nহস্ত মৈথুন আৰু পায়ু (গুহ্যদ্বাৰ) মৈথুন কৰাৰ ফলত পাছলৈ কাৰোবাৰ কেতিয়াবা বীৰ্য এনেয়ে যোৱা হয়। ইয়াক ধাতুস্ৰাৱ বোলে। অত্যধিক শৌচ কচা বা নাৰীৰ সৈতে যৌন লিপ্সা ৰাখি বৰ মিলা-মিছা কৰি বা বৰকৈ জননেন্দ্ৰিয় পিটিকি ঘৰ্ষণ কৰি থকাৰ ফলতো বীৰ্য এনেয়ে গৈ থকা হয়। ই শৰীৰক দুৰ্বল কৰি আনে। এনে অৱস্থাত ২০ মিলিগ্ৰাম কেঁচা আমলখি সিজোৱা আৰকত (দুটামান আমলখিৰ) অলপ মৌ মিহলাই খালে ধাতুস্ৰাৱ বন্ধ হ’ব।\n৫০ গ্ৰাম এলাচি, ১০ গ্ৰাম মিছিৰি আৰু ১৫ মিলিলিটাৰ তুলসী পাতৰ ৰস মিহলাই অলপ পানীত সিজোৱা আৰক নিয়মিতভাৱে কেইদিনমান খাবলৈ দিয়ক। ই বীৰ্য আৰু ৰতিশক্তি বঢ়াব।\nৰঙালাউৰ গুটি ২৫ গ্ৰামকৈ দিনে ৩ বাৰ খালে কামোত্তেজনা অতি সোনকালে বাঢ়ে।\nশৰীৰৰ শক্তিবৰ্ধক ঔষধঃ বিশেষ কোনো অসুখ নাথাকিলেও সপত্নীক অৱস্থাত মানুহৰ বল, বীৰ্যৰ বৰ আৱশ্যক। তেতিয়াহে স্বামী-স্ত্ৰীৰ সম্পৰ্ক মধুৰ হয়। তাৰ বাবে তলৰ ঔষধবোৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।\nঅশ্বগন্ধা চূৰ্ণ, মিছিৰি আৰু মৌ প্ৰতিটোৰে ৭ গ্ৰামকৈ লৈ তাতে অলপ গৰুৰ ঘিউ মিহলাই পুৱা আৰু আবেলি খাওক। শাৰীৰিক বল শক্তি বৃদ্ধি হ’ব।\nআমলখি শুকাই গুড়ি কৰি ৰাখক। সেই আমলখি চূৰ্ণ ৫০ গ্ৰাম আৰু মৌ আৰু ঘিউ (সমান মাত্ৰাত নিষিদ্ধ) বিষম মাত্ৰাত (এবিধ ১ চামুচ আনবিধৰ দুই বা আধা চামুচ) লৈ চেলেকি চেলেকি খাওক, নিষ্প্ৰাণ শৰীৰতো প্ৰাণ ঘূৰাই পাব। পৰিপুষ্টিসহ যৌনশক্তি লাভ কৰিব।\nপুৱা পানী খোৱাৰ সময়ত এগিলাচ বিলাহীৰ ৰসত সামান্য মৌ মিহলাই খালে শৰীৰৰ শক্তি বৃদ্ধি হয়। ৰক্ত বৃদ্ধি হয় আৰু অন্ত্ৰৰো বল বৃদ্ধি হয়।\nঔষধবোৰৰ বাহিৰেও কেইটামান যোগাসন কৰিলে, ধাতু দুৰ্বল, স্বপ্নদোষ আদি অসুখত উপকাৰ হয়। সৰ্বাংগাসন, ভুজংগাসন, পদ্মাসন, সিদ্ধাসন, বজ্ৰাসন আদি কৰিলে উপকাৰ হয়।\nঅশ্বিনী মুদ্ৰাঃ আমি শৌচ কচা ৰোগৰ বিষয়ে আলোচনা কৰোঁতে পায়ুৰ মাংসপেশী (গুহ্যদ্বাৰৰ মাংসপেশী) এবাৰ ভিতৰলৈ টানি আৰু এবাৰ বাহিৰলৈ ঠেলি দি কৰা কচৰতৰ কথা কৈ আহিছোঁ। ইয়াক অশ্বিনী মুদ্ৰা বোলে। এই কচৰত ২৫ বাৰ ভিতৰলৈ টানি আৰু ২৫ বাৰ বাহিৰলৈ ঠেলি, মাংসপেশী ভিতৰলৈ টানি তাৰ পাছত বাহিৰলৈ ঠেলি কৰিব লাগে। ইয়াৰ ফলত শৌচ খোলোচা হোৱাৰ উপৰিও স্বপ্নদোষ বন্ধ হয়, মহিলাৰ গৰ্ভাশয়ৰ বৰ্হিগমন আৰু মলদ্বাৰৰ মাংসপিণ্ড বাহিৰ ওলাই অহা অসুখ নিৰাময় হয়। এইখিনিতে মন কৰিবলগীয়া কথা হ’ল যে যেতিয়া মাংসপেশী ভিতৰলৈ টনা হয় তেতিয়া দুই হাতেৰে হাত মুঠি মাৰি ধৰিব লাগে আৰু মাংসপেশী বাহিৰলৈ ঠেলিলে হাতৰ মুঠি এৰি দিব লাগে। তেতিয়া কচৰতটো বেছি জোৰদাৰ হয়। এই কচৰত খালী পেটতহে কৰিব লাগে। পুৱা কৰিলেই ভাল। ইয়াৰ ফলত পুৰুষৰ প্ৰষ্টেট গ্ৰন্থিৰ বৃদ্ধি আৰু অণ্ডকোষ বৃদ্ধি আদি অসুখো নহয়।\nযৌনদুৰ্বল কৰা ৰোগবোৰৰ পথ্যাপথ্য\nশৌচ খোলোচা ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিব। তুলসী, আমলখি, তিতাভেকুঁৰি, শিলিখা, ব্ৰাহ্মীশাক, অৰহৰ, বুটৰ দাইল, মৌ, আঙুৰ, সুমথিৰা টেঙা, ভীমকল, গৰুৰ গাখীৰ, পকা ফল, সেউজীয়া শাক, দ্ৰোণ শাক, মহানিম আদি উপকাৰী। জলকীয়া, মছলা, গুৰুপাকী বস্তু, মাদক দ্ৰব্য আদি খোৱা নিষেধ। খাদ্যতকৈও যৌন উত্তেজনাৰ অশুভ পৰিৱেশ, অৰ্ধনগ্ন ভূষণ পৰিহিতা সুন্দৰী আৰু নাৰীৰ তেনে ছবিলৈ নাচাব। অশ্লীল কিতাপ নপঢ়িব। ছোৱালী বা নাৰীৰ লগত বৰ হলিগলি নকৰিব। দুৰ্গা, কালী, লক্ষ্মী, সৰস্বতী আদি দেৱীৰ চৰণলৈ লক্ষ্য কৰি সেৱা, প্ৰণাম জনাব। ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিৰ তাত্পৰ্য উপলব্ধি কৰিবলৈ মনোনিবেশ কৰিব। আমাৰ মা পিতা কোন আছিল ? আমি (স্বামী-স্ত্ৰী থাকিলে) কোন ? আমাৰ সন্তান, জীয়ৰী, বোৱাৰী এইবোৰ কোন ? তাৰ পাছত আকৌ কোন আহিব ? এই জীৱ জগতৰ ধাৰাবাহিকতাত আমাৰ ক্ষমতা কিমান ? সৌজন্যহীন বিশৃংখল জীৱন-যাপন কৰিলে ক্ষতিয়েই বাৰু হ’ব কাৰ ? আদি চিন্তা কৰি নিজকে শৃংখলিত পথলৈ আনিবলৈ চেষ্টা কৰিব, সঘনে মন্দিৰ-নামঘৰলৈ যাব।\nডেকা ল’ৰাবোৰে (বিবাহিত বা অবিবাহিত সকলোৱে, ব্ৰহ্মচাৰীৰ বাহিৰে) পুৰুষৰ ৰোগৰ এই কথা মনোযোগ দি পঢ়িব।\nসিৰাৰোগ বা অণ্ডকোষ বৃদ্ধি\nলক্ষণঃ পুৰুষৰ, ল’ৰাৰো, অণ্ডকোষত পানী জমা হৈ কেতিয়াবা অণ্ডকোষৰ বৃদ্ধি হয়। বাৰিষা বৰষুণীয়া বতৰত এই ৰোগ বিশেষকৈ হোৱা দেখা যায়। অলপ বিষাব পাৰে আৰু খোজ কঢ়াত অসুবিধা হয়।\nচিকিত্সাঃ এটা শিলিখা, ২ টা পিপলি আৰু অলপ সৈন্ধৱ লোণ মিহলাই অলপ এৰা গুটিৰ তেলত ভাজি দিনে এবাৰকৈ ৮-১০ দিন খালে ভাল হয়।\nচজিনাৰ ছাল পানীৰে বটি লৈ অণ্ডকোষত প্ৰলেপ দিলে সিৰা আৰোগ্য হ’ব। চজিনাৰ ছাল সৰিয়হ মিহলাই বটি প্ৰলেপ দিলেও আৰোগ্য হ’ব।\nবট গছৰ শিপা আৰু সৰিয়হ বটি অণ্ডকোষত প্ৰলেপ দিলেও আৰোগ্য হয়।\nবিশেষ জটিল অৱস্থাত অস্ত্ৰোপচাৰ কৰি আৰোগ্য কৰা হয়।\nসহজতে হজম হোৱা খাদ্য খাব। গুৰুপাকী খাদ্য, জলা, মছলা দিয়া খাদ্য অপকাৰী।\nবিভিন্ন কাৰণত লিংগত ঘা হ’ব পাৰে। স্ত্ৰী-পুৰুষ উভয়ৰে বা এগৰাকীৰ যৌনাংগ অপৰিষ্কাৰ হোৱাৰ বাবেও লিংগত ঘা লাগিব পাৰে। অথবা কৰবাত সাধাৰণ আঘাত লাগিও ছাল এৰিব বা ঘা লাগিব পাৰে। এইবোৰ সাধাৰণ ঔষধ-পাতি ব্যৱহাৰ কৰিলে চাফ চিকুণ বা ব্যক্তিগত পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিলেও এনেয়ে আৰোগ্য হৈ যায়।\n৮ মিলিলিটাৰ কেঁচা হালধিৰ ৰসৰ সৈতে অলপ পানী মিহলি কৰি দিনে তিনিবাৰকৈ খালে উপকাৰ হয়।\nঅনন্তমূলৰ ৰস উলিয়াই সেই ৰসেৰে গা ধুলে ঘা শুকাই যায়।\nটুবুকী লতাৰ শিপাৰ চূৰ্ণ ঘাত লগালে ঘা সোনকালে শুকায়।\nগনোৰিয়া বা উপদংশ বা ছিফিলিজ ৰোগ\nলিংগত ঘা অন্য কাৰণতো হয়। অবৈধ স্ত্ৰী সংগমৰ ফলত বীজাণু সংঘটিত মাৰাত্মক ৰোগ হ’ব পাৰে। ইয়াক প্ৰমেহ বা গনোৰিয়া বুলি জনা যায়। এই ৰোগাক্ৰান্ত কোনো ব্যক্তিৰ সৈতে সহবাস কৰিলে এই ৰোগে আক্ৰমণ কৰে। সংগম কৰাৰ তিনিদিনৰ পৰা সাতদিনৰ ভিতৰত এই ৰোগৰ লক্ষণে দেখা দিব পাৰে।\nপ্ৰমেহৰ ৰোগৰ লক্ষণ\nপ্ৰথমতে মূত্ৰনলী খজুৱায়। প্ৰস্ৰাৱৰ সময়ত জ্বলা-পোৰা কৰে। সোনকালে চিকিৎসা নল’লে মূত্ৰনলীত ঘা লাগে। পাছলৈ মূত্ৰনলী বন্ধ হৈ প্ৰস্ৰাৱ কৰাত অসুবিধা হয়। প্ৰমেহ ৰোগৰ বীজাণু শৰীৰত সোমাই শৰীৰৰ সকলো অংগলৈকে যায়। শৰীৰৰ জোৰাবিলাক আক্ৰান্ত হয়। প্ৰমেহ ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱা তিৰোতা মানুহৰ যোনিত এই ৰোগৰ বীজাণু থাকিব পাৰে আৰু কোনো পুৰুষ তেওঁৰ সংসৰ্গলৈ (যৌন সংযোগ) গ’লেই তেওঁ আক্ৰান্ত হয়। সেই তিৰোতাৰ সন্তান জন্ম হ’লেও সন্তানৰ চকুত সেই বীজাণু লাগি আহিব পাৰে আৰু সন্তানৰ চকু নষ্ট কৰিব পাৰে। সেইবাবেই শিশুৰ জন্ম হোৱাৰ লগে লগে বিশুদ্ধ পানীৰে চকু ভালকৈ ধুই চাফ কৰাৰ নিয়ম আৰু চকুত ঔষধি মলম দিয়া হয়। এই ৰোগীৰ মূত্ৰনলীৰে পনীয়া ৰস ওলাই থাকে। তিৰোতা মানুহৰ প্ৰমেহ হ’লে প্ৰস্ৰাৱ কৰোঁতে বৰ জ্বলা-পোৰা কৰে। প্ৰস্ৰাৱ দ্বাৰেদি বগা, বগা-হালধীয়া ৰঙৰ স্ৰাৱ হৈ থাকে। তিৰোতা বন্ধ্যা হ’ব পাৰে আৰু এই ৰোগৰ যাতনা বছৰ বছৰ ধৰি ভোগ কৰি থাকে।\nউপদংশ বা ছিফিলিজৰ লক্ষণ\nঅবৈধ স্ত্ৰী সংগমৰ ফলত এই ৰোগ হয়। সহবাসৰ প্ৰায় পাঁচ সপ্তাহৰ ভিতৰত (যদি সেই তিৰোতাৰ উপদংশ ৰোগ থাকে) আক্ৰান্ত লোকজনৰ গাত ৰোগৰ লক্ষণে দেখা দিয়ে। ৰোগৰ বীজাণু লিংগৰ বা য’তে লাগে তাত এটা সৰু ফোঁহাৰ দৰে হয় আৰু সামান্য ঘা লাগে। পাছত ফোঁহাটোৰ ওপৰৰ ছালখন এৰাই গৈ ঘা হয়। কৰঙণৰ চুকত গাঙঠি উঠে। জননেন্দ্ৰিয়ত ঘা দেখা দিয়াৰ সাত সপ্তাহৰ পাছত ৰোগীৰ শৰীৰৰ ছালত সৰু সৰু গুটি ওলায়। পাছত কাষলতিৰ তলত আৰু গুহ্যদ্বাৰৰ ওচৰত পূজ ওলাই থকা ঘাও হ’ব পাৰে। মূৰৰ চুলি সৰিবলৈ ধৰে। অৱশ্যে সকলো ছিফিলিজ ৰোগীৰে সকলোবোৰ লক্ষণে দেখা নিদিবও পাৰে। ৰোগীৰ এইভাৱে কেইমাহ বা কেইবছৰমান যোৱাৰ পাছত তৃতীয় অৱস্থাত শৰীৰৰ নানা অংগ-প্ৰত্যংগত বেছ দ আৰু ডাঙৰ ঘা হয়। ছিফিলিজ ৰোগতো কুষ্ঠৰ দৰে মুখ, নাকৰ আগ আৰু মূৰৰ বা শৰীৰৰ আন আন অংশৰ ঠাই আৰু হাড় পচি নষ্ট হয় আৰু নানা ধৰণৰ ৰোগ উত্পন্ন হয়। পুংলিঙ্গ সৰু হৈ যায়।\nছিফিলিজ আকৌ কেৱল সংগমৰ পৰাই নহয়, তাৰ উপৰিও ছিফিলিজ আক্ৰান্ত লোকৰ সৈতে মিলা-মিছা কৰিলে, চুমা খালে, কোনো অংশ হাতেৰে চুলে, আধা খোৱা বিড়ি-চিগাৰেট আদি খালে, একে বাচন-বৰ্তনত ভাত-পানী খালেও এই ৰোগৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হ’ব পাৰে।\nগনোৰিয়া, ছিফিলিজ ৰোগত খোৱা ঔষধৰ প্ৰভাৱ কম, পেনিচিলিন ইনজেকছনৰ দ্বাৰাহে ৰোগক কিছু নিয়ন্ত্ৰণলৈ আনিব পৰা হয়। গতিকে সন্দেহ হলেই অভিজ্ঞ চিকিত্সকৰ দ্বাৰা অতি সোনকালে চিকিৎসা কৰাব লাগে।\nবনদৰৱ শতমূলৰ ৰস ২৫ মিলিলিটাৰ, ২০০ মিলিলিটাৰ গাখীৰত সিজাই দিনে এবাৰকৈ হ’লেও খালে পুৰুষে উপকাৰ পাব পাৰে। ইয়াৰ ফলত যৌনাংগৰ শিথিলতা দূৰ হয়।\nদৈনিক ২০ গ্ৰামকৈ কলমৌ শাক কেইদিনমান একেৰাহে খাব পাৰি।\nকটা বেঙেনাৰ শিপা এক ইঞ্চি গুড়ি কৰি ঠাণ্ডা পানীৰ লগত কিছুদিন খালে গৰ্মীৰোগৰ ঘা শুকাই যাব পাৰে।\n৫০ গ্ৰাম কেঁচা হালধিৰ লগত সামান্য গুৰ আৰু আখৈ মিহলি কৰি ১ সপ্তাহমান খালে উপকাৰ হ’ব পাৰে।\nহেলেচি শাকৰ ৫০ মিলিলিটাৰ ৰস দৈনিক এবাৰকৈ ৭ দিন খাব পাৰি। উপকাৰ হয়।\n১০০ মিলিলিটাৰ কলমৌ শাকৰ ৰস আৰু আধা লিটাৰ গাখীৰ (গৰুৰ) মিহলি কৰি খালে ৰোগ ভাল হয়। কেইদিনমান খালে ভাল পাব।\nপাতেগজাৰ পাতৰ ৰস ২৫ মিলিলিটাৰকৈ এসপ্তাহ খালে ভাল পাব পাৰে।\nদিনে ৪ টাকৈ কেঁচা আমলখি খালে উপকাৰ হয়।\nৰোগ পুৰণি হ’লেও খুটুৰা শাকৰ ৰস ১২ মিলিলিটাৰ, কেঁচা হালধিৰ ৰস ১২ মিলিলিটাৰ, সামান্য যখাৰ মিহলাই অলপ পানীৰে খালে উপকাৰ পাব।\nপথ্যাপথ্যশিলিখা, তুলসী, শতমূল, নহৰু, হালধি, বুট, মগুমাহ, কুঁহিয়াৰ, কলমৌ শাক, নাৰিকল, তিল উপকাৰী খাদ্য। লাউ, কোমোৰা, মছলা, মাদক দ্ৰব্য খোৱা নিষেধ। ৰাতি উজাগৰে নাথাকিব। যৌনক্ৰিয়া পৰিহাৰ কৰিব।\nপ্ৰকৃতাৰ্থত অবৈধ স্ত্ৰী গমন এক নিকৃষ্ট কাৰ্য। স্ত্ৰী-পুৰুষৰ সংগম সুখ ভগৱানে প্ৰজননৰ আৱশ্যকতাৰ বাবে সৃষ্টি কৰিছে আৰু সন্তান লালন-পালন কৰি ডাঙৰ কৰিবলৈ স্ত্ৰী-পুৰুষৰ বাবে, ই এক নাকিজৰি। জন্তুৰ মাজত এই সুখ সদায় নাথাকে, কাৰণ সিহঁতৰ সন্তান ডাঙৰ কৰোঁতে মানুহৰ দৰে কষ্ট ঈশ্বৰে ৰখা নাই। কিন্তু মানুহে এই সংগম সুখৰ অপপ্ৰয়োগ কৰে। সাধু সন্তসকলে, সন্তান কামনা নকৰিলে স্ত্ৰী সংগমেই নিষেধ কৰিছে। গতিকে অবৈধ স্ত্ৰী গমন এক নৈতিক পাপ আৰু তাৰ শাস্তিৰ বাবেই ভগন্দৰ, ছিফিলিজ আদিৰ দৰে মহাযাতনাৰ ৰোগৰ উদ্ভৱ হৈছে।\nমাহেকীয়া স্ৰাৱৰ বিসংগতি\nছোৱালীসকলৰ ১২-১৬ বছৰৰ পৰাই মাহেকীয়া স্ৰাৱ হোৱা আৰম্ভ হয় আৰু প্ৰায় ২৮ দিনৰ মূৰে মূৰে মাহেকীয়া স্ৰাৱ হ’ব লাগে। কিন্তু ছোৱালীৰ এণ্ডোক্ৰাইন গ্ৰন্থিৰ কামত কোনো বাধাৰ সৃষ্টি হ’লে মাহেকীয়া স্ৰাৱ আৰম্ভ হওঁতে সময়মতে (১২ বছৰত) নহৈ পলম হ’ব পাৰে। যৌনাংগৰ বিকাশ ঠিকমতে নহ’লেও এই বিসংগতি হ’ব পাৰে।\n৩ চামুচ (চাহ চামুচ) বগা তিল আৰু জালুকৰ গুড়ি এচিকটা (দুটা আঙুলিৰ আগেৰে টিপা মাৰি ধৰিলে যিমান আহে) এক গিলাচ পানীত লৈ উতলাওক। পানী শুকাই আধামান হ’লে তাৰ লগত সামান্য গুৰ মিহলাই দিনে দুবাৰকৈ ১০-১৫ দিন খাবলৈ দিয়ক। সুফল পাব।\nএগিলাচ পানীত ২ চামুচ ফেনুগ্ৰীক বীজ মিহলাই ভালকৈ উতলাওক। পানী আধা হ’লে জুইৰ পৰা নমাই চেঁচা হ’লে ছেকি দিনে ২ বাৰকৈ ৮-১০ দিন খালে উপকাৰ পাব।\nএদিন গৰম পানীৰে পুৱা আৰু ৰাতি, কটি স্নান (কঁকাল তল যোৱাকৈ), পাছৰ দিনা ঠাণ্ডা পানীৰে একেদৰে পুৱা আৰু ৰাতি কটি স্নান, আকৌ পাছৰ দিনা গৰম পানীৰে, তাৰ পাছৰ দিনা ঠাণ্ডা পানীৰে এনেকৈ অন্ততঃ এমাহ কটি স্নান কৰালে উপকাৰ পাব।\nসাধাৰণতে মাহেকীয়া স্ৰাৱ, নিৰোগী তিৰোতাৰ ৫-৭ দিন চলি থাকে। প্ৰথম দুই দিন কিছু বেছি আৰু তাৰ পাছৰ তিনি দিন কমভাৱে স্ৰাৱ হয়। পাছলৈ কমি গৈ থাকে। কাৰোবাৰ কেতিয়াবা ৭ দিন যদি সমানেই বেছিকৈ স্ৰাৱ হয় তেনেহ’লে কোনো ৰোগৰ লক্ষণ বুলি ভাবিব লগা হয়। কেতিয়াবা এই নিৰ্দ্দিষ্ট সময়ৰ বাহিৰতো ঋতুস্ৰাৱ হয়, অথবা নিৰ্দ্দিষ্ট সময়ৰ আগত বা পাছতো মাহেকীয়া স্ৰাৱ হৈ থাকে আৰু স্ৰাৱৰ পৰিমাণ বেছি হয়। তেতিয়া চিকিৎসা ব্যৱস্থা ল’ব লগা হয়। অন্যথা মহিলাগৰাকী ৰক্তহীনতা ৰোগত ভোগাৰ সম্ভাৱনা থাকে।\nজৰায়ুৰ অসুখত তুলসী পাতৰ ৰস অত্যন্ত ফলপ্ৰদ। ২ চামুচ তুলসীৰ পাতৰ ৰসৰ সৈতে অলপ মৌ বা মিছিৰি গুড়ি মিহলাই ৰোগীক খাব দিলে স্ৰাৱৰ যিকোনো ধৰণৰ বিসংগতি নিৰ্মূল কৰে। অত্যধিক স্ৰাৱ হ’লে স্ৰাৱৰ সৈতে ব্যথা থাকিলে, এই মিশ্ৰণে বিশেষ কাম দিয়ে। মাহেকীয়া স্ৰাৱ নহ’লেও অথবা সময়মতে নহ’লে তাকো নিৰাময় কৰে, স্ৰাৱ সময়ত হয়। প্ৰতিদিনে আধা গিলাচ বেদানাৰ ৰসৰ সৈতে পুৱা খাবলৈ দিব লাগে।\nস্ৰাৱৰ সময়ত কোনো যোগাসন কৰিব নালাগে। গৰম পানীত কটি স্নান (কঁকাললৈ পানী অহাকৈ) আৰু এবাৰ গৰম পানী পাছতে ঠাণ্ডা পানী আকৌ গৰম পানীৰে ৩-৪ বাৰ কটি স্নান কৰিলে উপকাৰ হয়। অন্য সময়ত সুপ্ত বজ্ৰাসন, সৰ্বাংগাসন কৰিলে উপকাৰ হয়।\nমাহেকীয়া স্ৰাৱৰ সময়ত অত্যন্ত বিষ, বেদনা, চুৱা কামোৰণি\nমাহেকীয়া স্ৰাৱৰ সময়ত সাধাৰণ ব্যথা- ভৰিত, কৰঙণৰ মাংসপেশীত টানি ধৰা, কঁকালৰ তল ভাগত বিষ, পেটত অলপ বিষ বা পেট টানি ধৰা আদি থাকেই। এইবোৰতে মনলৈ ভয় আনিব নালাগে বা তাৰ বাবে বেছি চিন্তান্বিত হৈ পৰিবও নালাগে। টেনছন বেছি হ’লে বিষ-বেদনাও বাঢ়ে, মাংসপেশীৰ স্বাভাৱিক কৰ্মপদ্ধতিত বাধা হয়। বিষ বাঢ়ি গ’লে মূৰ ঘূৰাবও পাৰে। বুকু ধৰফৰাবও পাৰে। বেদনাত মাটিত বাগৰি ফুৰা অৱস্থা হয়।\nযনীৰ গুড়ি পাতল কাপোৰত ছেকি চূৰ্ণ কৰি লওক। এই চূৰ্ণ এক চামুচ পৰিমাণ এগিলাচ গৰুৰ অলপ গৰম গাখীৰৰ সৈতে দিনে ২ বাৰকৈ খাব দিয়ক। ঋতুস্ৰাৱৰ ব্যথা আঁতৰিব।\nক’লা তুলসীৰ পাত দিনে দুবাৰ ২০০ গ্ৰামকৈ খাব। বিষ কমিব।\nদিনত গৰম পানীৰে গা ধুব। ৰাতি এবাৰ গৰম পানীৰ পাছতে এবাৰ চেঁচা পানী (শীতৰ দিনত একেবাৰে চেঁচা পানী নিদিব) আকৌ গৰম পানী- তেনেকৈ ৩-৪ বাৰ কটি স্নান কৰাব। পদ্মাসন কৰিলে উপকাৰ পাব।\nবগা স্ৰাৱ হোৱা ৰোগ\nযোনিৰে কেতিয়াবা বগা স্ৰাৱ নিৰ্গত হয়। যদি সাধাৰণভাৱে বগা বা অলপ হালধীয়া স্ৰাৱ হয় তেতিয়া বৰ চিন্তা কৰাৰ আৱশ্যক নাই। ইয়াত মিউকাছ বা পাছ (পূজৰ দৰে বস্তু) থাকে। কিন্তু বগা স্ৰাৱ নিয়মিতভাৱে আৰু বেছিকৈ হ’বলৈ ধৰিলে, লগতে যোনিত খজুৱতি থাকিলে বা জ্বলা-পোৰা থাকিলে তেতিয়া লিউকোৰিয়া ৰোগৰ লক্ষণ হ’ব পাৰে। যোনিৰ ভিতৰত কোনো ইনফেকছন (বীজাণু সংক্ৰমণ) হ’লে, বা ডিম্বকোষত কোনো ইনফেকছন হ’লে বা যৌনাংগৰ শোথ হ’লে এই ৰোগ হয়। কেতিয়াবা ছেক্স হৰম’ন বেছিকৈ নিঃসৃত হোৱাৰ ফলতো বগা স্ৰাৱ হয়। বেছি স্ৰাৱ হ’লে, দুৰ্বল হোৱা যেন লাগে, ভাগৰ ভাগৰ লাগে, মূৰ ঘূৰাব পাৰে, বুকু ধৰফৰ কৰে। মেজাজ খিটখিটিয়া হয়।\nআমলখিৰ ৰস ৭-৮ চামুচ হালধিৰ গুড়া আধা চামুচ আৰু অলপ মৌ মিহলাই দিনত এবাৰকৈ দুই-এদিন খালেই বগা স্ৰাৱ বন্ধ হ’ব।\nঅনন্তমূলৰ শিপাৰ ৰস ৩৫ মিলিলিটাৰকৈ দিনে ২ বাৰকৈ একেৰাহে ৪-৫ দিন খালেই উপকাৰ পাব।\nকৰবী গছৰ ফুল মিঠা তেলত ভাজি সেই তেল যোনিত মালিচ কৰিব পাৰে।\nএচামুচ জিৰা ভাজি, গুড়ি কৰি লৈ তাত অলপ চেনি লৈ দিনে ৩ বাৰকৈ খাবলৈ দিয়ক, আৰাম পাব। জিৰা কিন্তু খাবৰ সময়ত বাৰে বাৰে (পুৱা, দুপৰীয়া, আবেলি) ভাজিব লাগিব।\nএমুঠা বুট ভাজি, গুড়ি কৰি, তাৰ লগত অলপ মিছিৰি গুড়ি কৰি আধাকাপমান গৰুৰ গাখীৰৰ সৈতে খাবলৈ দিয়ক। সামান্য গৰুৰ ঘিউ লগতে মিহলাবও পাৰে। ইয়াৰ পৰা উপকাৰ পাব।\nএক চামুচ শুকান আমলখিৰ গুড়া দুই চামুচ মৌৰ লগত নিয়মিতভাৱে পুৱা একেৰাহে কেইদিনমান খালে বগা স্ৰাৱ দূৰ হ’ব।\n৪ চামুচ কেঁচা হালধিৰ ৰসৰ লগত ৪ চামুচ দূবৰিৰ ৰস খাব পাৰে। অসুখ গুচিব।\nপুৱা আৰু ৰাতি (শোৱাৰ আগত) শীতল পানীৰে কটি স্নান কৰাব পাৰে। উপকাৰ পাব।\nপদ্মাসন কৰিলেও উপকাৰ হয়।\nপানী নিতৌ দুই লিটাৰতকৈ বেছিকৈ খাবলৈ দিব। মিঠাই, মাদক দ্ৰব্য, মছলাযুক্ত খাদ্য খোৱা নিষেধ।\nৰাতি ৫ গ্ৰাম আমলখি পানীত ভিজাই ৰাখি ৰাতিপুৱা খালে ভাল পাব।\nযোনিৰ খজুৱতি ৰোগঃ\nমহিলাসকলৰ যোনিৰ যিমান ৰোগ আছে তাৰ ভিতৰত যোনিৰ খজুৱতি হ’ল এটি সাধাৰণতে দেখা ৰোগ। কেতিয়াবা বৰ খজুৱায় আৰু ছালো এৰি যায়। যেতিয়াই তেতিয়াই য’তে নাথাকক কিয় কাপোৰৰ ওপৰেৰে খজুৱাবলৈ বাধ্য হয় বা অন্য ঠাইলৈ (আঁৰ-বেৰৰ ঠাইলৈ) গৈ খজুৱাবলৈ বাধ্য হয়।\nইয়াৰ মূল কাৰণ হৈছে পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ অভাৱ। ইয়াৰ উপৰিও যাৰ প্ৰমেহ আদি উপদংশ ৰোগ থাকে তেওঁলোকৰো খজুৱতি থাকে। অসুখীয়া ক্ষীণকায়া মহিলাৰ যোনিৰ খজুৱতি ৰোগ বেছিকৈ হোৱা দেখা যায়।\nআমলখিৰ ৰস আৰু মিছিৰিৰ গুড়ি মিহলাই তাৰ লগত পকা কল খালে যোনিৰ খজুৱতি কমে।\nযদি বগা স্ৰাৱ থাকে আৰু লগতে বৰকৈ খজুৱায় তেতিয়া ৰাতিপুৱা আৰু গধূলি ৫ গ্ৰাম আমলখিৰ গুড়ি চেনি আৰু মিছিৰি মিহলাই খালে, বগা স্ৰাৱ আৰু খজুৱতি দুয়োটাই নোহোৱা হ’ব।\nভালবিধৰ মদ বা এলকহলেৰে যোনি ধুলে খজুৱতি কমে।\nতুলসীৰ ৰস যোনিত প্ৰলেপ (যত খজুৱায় তাত) দিলেও খজুৱতি কমে।\nনাৰিকলৰ তেলত কৰ্পূৰ মিহলাই যোনিত (খজুৱতিৰ ঠাইত) প্ৰলেপ দিলে যোনিৰ খজুৱতি, কুট্-কুট্ কৰা দূৰ হয়।\nসকলো সময়তে যোনিত আঙুলি সুমুৱাই ঘঁহি পিহি চাফ কৰিব। ভাল সৰিয়হৰ তেল যোনিৰ ভিতৰত মচি কাচি দিব পাৰি। শৌচ কচা হ’বলৈ দিব নালাগে। হ’লে ৪ চামুচ এৰাৰ তেল ৰাতিপুৱা খালি পেটতে, গৰম পানীৰে খাই শৌচ খোলোচা কৰাব।\nগৰ্ভধাৰণৰ দ্বিতীয় আৰু পঞ্চম মাহৰ ভিতৰত সাধাৰণতে গৰ্ভৱতী নাৰীৰ বমি হয়, বমি বমি ভাব হয়, অথবা, ওকালি আহে আৰু প্ৰথমবাৰৰ বাবে গৰ্ভধাৰণ কৰা মহিলাৰ এয়া বেছিকৈ হয়। এবাৰ দুবাৰ গৰ্ভধাৰণ হোৱাৰ পাছত এই সমস্যা বেছি নাথাকে। বমি যদি বেছি ঘন ঘনকৈ নহয় তেনেহ’লে গৰ্ভস্থ সন্তান আৰু মাতৃৰ বিশেষ ক্ষতি নহয়। কিন্তু যদি বৰ ঘন ঘনকৈ বমি হয় তেনেহ’লে গৰ্ভস্থ সন্তান আৰু গৰ্ভৱতীৰ স্বাস্থ্যৰ ক্ষতি হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে। তেতিয়া চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা লোৱাৰ আৱশ্যক হয়।\nগৰ্ভৱতী মহিলাৰ যেতিয়া খুব ঘন ঘনকৈ বমি হৈ থাকে তেতিয়া বুটৰ ভজা ছাতুগুড়ি খাবলৈ দিলে তত্ক্ষাণাত্ বমি বন্ধ হয়।\nৰাতিপুৱা শুই উঠাৰ পাছত মুখ ধোৱা হ’লেই খালি পেটত অলপ গৰম পানীৰে নেমু টেঙাৰ ৰস কিছুদিন খোৱা কৰিলে বমি হোৱা বন্ধ হয়।\nদুটা লং মিছিৰিৰ সৈতে গুড়ি কৰি আধা কাপ অলপ গৰম পানীৰে খালে বমি বা বমি বমিৰ ভাব বন্ধ হ’ব।\nসহজতে হজম হোৱা খাদ্য খাব। টান খাদ্য নাখাব। ফলৰ ৰস, মৌচম্বী, নেমুটেঙাৰ ৰস, ডাব-নাৰিকলৰ পানী উপকাৰী। যদি গৰমৰ দিনত এই অৱস্থা হয়, বৰফ দিয়া ঠাণ্ডা পানী খালে বমি বমি ভাব কমিব। গুৰুপাকী খাদ্য নাখাব।\nগৰ্ভৱতী মহিলাই নাৰিকল আৰু মিছিৰি চোবাই খাই থাকিলে সন্তানৰ চকু সুন্দৰ হয়, ডাঙৰো হয়।\nদুই চামুচকৈ মৌ দিনে খালে গৰ্ভৱতীৰ তেজৰ অভাৱ নঘটে। শেষৰ তিনিমাহত গাখীৰৰ সৈতে মৌ খাই থাকিলে সন্তান স্বাস্থ্যবান আৰু সুন্দৰ হয়।\nগৰ্ভাৱস্থাত নিয়মিত বাদাম খালে গৰ্ভস্থ সন্তানৰ বৃদ্ধি সুন্দৰ মতে হয়। বাদাম গুড়ি কৰি লৈ গাখীৰৰ লগত খাব লাগে।\nগৰ্ভৱতীয়ে যদি পঞ্চম মাহৰ পৰা নিমখ খাবলৈ এৰি দিয়ে প্ৰসৱৰ বেদনা আধামান কমি যাব।\nগৰ্ভৱতীয়ে যদি দিনে দুটাকৈ কমলা টেঙা খায়, সন্তান স্বাস্থ্যবান হ’ব।\nগৰ্ভৱতীৰ কেতিয়াবা গৰ্ভাশয় তলৰ ফালে নামি যায়। ফলত গৰ্ভপাত হোৱাৰ ভয় থাকে। এনে অৱস্থাত ক’লা বুট ৰাতি ভিজাই থৈ ৰাতিপুৱা সেই পানী উতলাই বুটৰ ক্কাথ (আৰক) তৈয়াৰ কৰি খুৱালে গৰ্ভপাতৰ আশংকা দূৰ হ’ব আৰু নিৰাপদে প্ৰসৱ হ’ব। এনে সমস্যা দেখা দিয়াৰ পৰা প্ৰসৱৰ আগলৈকে খুৱাই থাকিব।\nবেলৰ মোৰব্বা গৰ্ভৱতীৰ বাবে বৰ উপকাৰী। সাতমাহৰ পৰা দুপৰীয়া খোৱাৰ পাছত প্ৰতিদিনে বেলৰ মোৰব্বা খালে প্ৰসৱৰ সময়ত কোনো কষ্ট নহয়, সন্তানো হৃষ্টপুষ্ট হয়।\nনিৰাপদ প্ৰসৱৰ উপায় (আগতীয়া যতন)\n২০০ মিলিলিটাৰ পানীত ৫০ গ্ৰাম কেঁচা বা শুকান আমলখি সিজাওক। উতলি উতলি পানী যেতিয়া ৮০ মিলিলিটাৰমান থাকিব জুইৰ পৰা নমাই খাব পৰা হ’লে মৌ মিহলি কৰি গৰ্ভৱতীক এই পানী খুৱাওক। এইধৰণে ক্কাথ তৈয়াৰ কৰি এদিন বা দুদিনৰ পাছে পাছে প্ৰসৱৰ সময়ৰ আগলৈ খুৱাই থাকিলে কষ্ট নোহোৱাকৈ নিৰাপদে প্ৰসৱ হ’ব।\nপ্ৰসৱৰ পাছৰ যতন\nপ্ৰসৱৰ সময়ত মহিলাৰ ৰক্তক্ষৰণ হয়। গতিকে বহু প্ৰসূতিয়ে ৰক্তহীনতা ৰোগত ভুগে। তাৰ প্ৰতিৰোধৰ বাবে তলৰ ব্যৱস্থাবোৰ লওক।\nশুঁঠ চূৰ্ণ তৈয়াৰ কৰি (গুড়ি কৰি পাতল কাপোৰেৰে ছেকি) ঘিউত ভাজি তাত গুৰ মিহলাই শুকান হালুৱাৰ দৰে কৰি প্ৰসূতিক খাবলৈ দিয়ক, খুৱাই থাকক যেতিয়ালৈ কিছু সবল অনুভৱ নকৰে। প্ৰসূতিৰ তেজৰ অভাৱ পূৰ্ণ হ’ব। ই এটি অতি পুষ্টিকৰ ঔষধি আৰু আহাৰ।\nপ্ৰসৱৰ পাছত প্ৰসূতিয়ে পেটৰ বিষ অনুভৱ কৰে। কোনো কোনোৰ বিষ বেদনা বেছি হয় আৰু সহ্য কৰিব নোৱৰা হয়। তেনে অৱস্থাত নাৰিকল ৰুকি তাত গুৰ মিহলাই কেইদিনমান খাবলৈ দিয়ক। প্ৰসূতিয়ে প্ৰসৱ বেদনাৰ পৰা সোনকালে মুক্তি পাব।\nমহিলাৰ যোনি অতি গোপনাংগ। ইয়াৰ অসুখ-বিসুখৰ বিষয়ে মহিলাসকলে নিজৰ মাতা-পিতা দূৰৰ কথা ডাক্তৰকো ক’বলৈ লজ্জাবোধ কৰে। আনকি মহিলা ডাক্তৰকো ক’বলৈ লাজ পায়। কিন্তু ই অতি আৱশ্যকীয় অংগ। সন্তানৰ জন্মৰ পাছতেই প্ৰস্ৰাৱ ইয়াৰেই বহিৰ্গমন হয়। পাছলৈ যৌনক্ৰিয়া সম্পাদিত হয়। গতিকে ইয়াৰ স্বাভাৱিক অৱস্থা অটুট থকাটো নিতান্তই আৱশ্যক। কিন্তু যোনি বহল হৈ থকা বা যোনি সংকুচিত হৈ যোৱা অৱস্থা সাধাৰণতে হয়। তাৰ বাবে তলৰ ব্যৱস্থাবোৰ লওক।\nআমলখি গছৰ ছাল ২৪ ঘণ্টা পানীত ভিজাই ৰাখক। তাৰ পাছত ছেকি লৈ এই পানীৰে যোনি কেইদিনমান ধুবলৈ দিয়ক। যোনি স্বাভাৱিক অৱস্থালৈ ঘূৰি আহিব।\nদালচেনি, জায়ফল আৰু ফিটকিৰি অলপ অলপ মিহলাই বড়ি কৰি লওক আৰু সেই বড়ি যোনিত ৰাখি থ’লে (দুই দিনমান) যোনি সংকোচন হোৱাৰ সম্ভাৱনা নাথাকে।\nফিটকিৰি ৩ ভাগ, মাজুফল (লা, ওক আদি গছত উত্পন্ন হোৱা আঠা) ১ ভাগ বটি মখমল কাপোৰৰ নুৰা কৰি তাত লগাই, ৰাতি যোনিত ৰাখিলে যোনিৰ সংকোচন নহয়।\nগৰ্ভপাত ৰোধৰ উপায়\nনানা কাৰণত কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত গৰ্ভৱতীৰ গৰ্ভপাত হোৱা দেখা যায়। আগতে এই ধৰণে গৰ্ভপাত হোৱা মহিলাই ৫ গ্ৰাম ওজনৰ হিঙৰ বড়ি তৈয়াৰ কৰি প্ৰতিদিনে পানীৰে খাব লাগে। হিঙত সৈন্ধৱ লোণ মিহলাব পাৰে। গৰ্ভধাৰণ হোৱা বুলি জনাৰ পৰা খুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিব লাগে। অন্ততঃ আগৰ বাৰ যিমান মাহত গৰ্ভপাত হৈছিল তেতিয়ালৈ খুৱাব লাগে। যদি আগৰ গৰ্ভপাতৰ সময় সঠিকভাৱে জনা নাথাকে তেনেহ’লে প্ৰসৱ নোহোৱালৈকে প্ৰতিদিনে এটা বড়ি খুৱাই থাকিব লাগে। কিন্তু গৰ্ভৱতীৰ যদি পিত্তৰ প্ৰকোপ থাকে হিং খোৱা উচিত নহয়। অন্যথা গৰ্ভপাত ৰোধত হিং সেৱন এক নিশ্চিত ব্যৱস্থা।\nবহু সময়ত মাকৰ গাখীৰ কমি যোৱাৰ ফলত নৱজাত সন্তান মাকৰ গাখীৰৰ পৰা বঞ্চিত হয়। মাতৃৰ কোনো ৰোগৰ বাবে বা সন্তান জন্মৰ সময়ৰ ৰোগ আৰু কিছুমান ঔষধ ব্যৱহাৰৰ বাবে মাকৰ বুকুৰ গাখীৰ শুকাই যায়।\nচিকিত্সাঃ বগা জিৰা, গুৱা-মৰি আৰু মিছিৰি প্ৰতিবিধকে বেলেগে বেলেগে গুড়ি কৰি প্ৰতিবিধৰে তিনি বা চাৰি চামুচকৈ মিহলি কৰি লওক। এতিয়া এই মিশ্ৰণ চূৰ্ণৰ এক চামুচ এক কাপ গৰুৰ গাখীৰৰ লগত দিনে ৩ বাৰকৈ খাবলৈ দিয়ক। মাকৰ বুকুৰ গাখীৰ বাঢ়িব।\nগাজৰৰ ৰস আৰু কেঁচা পিঁয়াজ খালেও মাতৃৰ দুগ্ধ বৃদ্ধি হয়।\nপ্ৰসৱৰ সময়ত অত্যধিক ৰক্তক্ষৰণ হ’লে কেইদিনমান একেৰাহে আঙুৰ খাবলৈ দিয়ক। সতেজ আঙুৰৰ ৰসে শৰীৰৰ তেজৰ ৰক্তকণিকা বৃদ্ধি কৰে। আঙুৰৰ পৰিৱৰ্তে কিচমিচো খাব দিব পাৰি। কিন্তু এমাহমান খাব দিব লাগে।\nগছত পকা অমিতা প্ৰতিদিনে এটাকৈ ৰাতিপুৱা খালি পেটতে ২০ দিনমান বা এমাহ খালে মাতৃৰ বুকুৰ গাখীৰ বৃদ্ধি হয়।\nফলৰ ৰস নিয়মিতভাৱে খাই স্তনত এবাৰ তেল মালিছ কৰিলেও বুকুৰ গাখীৰৰ পৰিমাণ বাঢ়ে।\nপ্ৰসূতিক পুষ্টিকৰ আহাৰ দিব লাগে। স্বাস্থ্য সোনকালে ঘূৰি আহে আৰু বুকুৰ গাখীৰ বাঢ়ে।\nসন্তানৰ গাৰ ৰং বগা আৰু সুন্দৰ স্বাস্থ্য লাভৰ উপায়\nমাতা-পিতা দেখাত অসুন্দৰ হ’লেও বা মাতা-পিতাৰ গাৰ ৰং ক’লা বা মলিন হলেও সুদৰ্শন সন্তান লাভৰ আশা সকলোৱে কৰে। গৰ্ভধাৰণৰ পাছত সামান্য যত্ন ল’লে অথবা খাদ্যবস্তুৰ কিছু বাছ-বিচাৰ কৰি খালে তেনে দেখাত শুৱনি আৰু সুস্বাস্থ্যৱান সন্তান লাভৰ সম্ভাৱনা থাকে।\nচিকিত্সাঃ গৰ্ভধাৰণৰ প্ৰথম মাহৰ পৰাই ৮ মাহ পৰ্যন্ত প্ৰতিদিনে দুপৰীয়া খোৱাৰ পাছত এটাকৈ কমলাটেঙা খালে সন্তান সুন্দৰ আৰু গৌৰবৰ্ণ হয়।\nগৰ্ভধাৰণৰ পাছত ৮-৯ মাহ প্ৰতিদিনে দুপৰীয়া খোৱাৰ পাছত মৌৰি চোবাই খালেও সন্তান গৌৰবৰ্ণ হয়।\nগৰ্ভধাৰণৰ পাছৰ পৰা প্ৰতিদিনে পানী খোৱাৰ সময়ত একোটাকৈ আমলখিৰ মোৰব্বা (আমলখিৰ পৰা বনোৱা ঔষধি বস্তু) খালেও সন্তান গৌৰবৰ্ণ হয়, মাতৃৰো শৰীৰ ভালে থাকে।\nগৰ্ভৱতী মহিলাক নিয়মিত আঙুৰ খুৱালেও সন্তান স্বাস্থ্যৱান হয়, গৌৰবৰ্ণ হয় আৰু মাতাৰো স্বাস্থ্যৰ দুৰ্বলতা দূৰ হয়।\nমিছিৰিৰ লগত নাৰিকল চোবাই খালেও উপকাৰ হয়।\nপুত্ৰসন্তান লাভৰ উপায়\nমহিলাৰ মাহেকীয়া স্ৰাৱ ২৮ দিনৰ মূৰে মূৰে হ’ব লাগে। তাৰে ৪ দিনত স্ৰাৱ বেছি হৈ থাকে আৰু পাছলৈ ক্ৰমাত্ কম হৈ যায়। স্ৰাৱ হোৱাৰ অৰ্থই হ’ল জৰায়ুলৈ, ডিম্বকোষৰ পৰা ডিম্ব আহিছিল কিন্তু শুক্ৰকীটৰ সৈতে সেই ডিম্বৰ মিলন নোহোৱাত গৰ্ভধাৰণ নহ’ল। ডিম্বকোষৰ পৰা ঠিক কোন দিনাখন ডিম্ব পুনৰ ওলাই আহিব সঠিককৈ জনাৰ সহজ উপায় নাই। কিন্তু বিশেষজ্ঞসকলে অনুমান কৰিব খোজে যে মাহেকীয়া আৰম্ভ হোৱাৰ পৰা ১৪ দিনমানত পুনৰ ডিম্বকোষৰ পৰা ডিম্ব নিঃসৃত হ’ব পাৰে। বিভিন্ন কাৰণত ১৪ দিন বুলি খাটাং কৰিব নোৱাৰি, কিন্তু ১৩-ৰ পৰা ১৬ দিনৰ ভিতৰত ডিম্ব নিঃসৰণ হৈ ফেল’পাইন টিউব বা ডিম্ববাহী নলীত পৰিব পাৰে। এই হিচাপ আকৌ যদি ঋতুস্ৰাৱ ঠিক ২৮ দিনৰ মূৰত হয়। যদি ২৬ দিনত হয়, ২ দিন আগবাঢ়িব। যদি ৩০ দিনত হয়, ২ দিন পিছুৱাই ১৩ নহৈ ১৫ দিনত হ’ব। এই সকলো কথা পুংখানুপুংখ ৰূপে বিচাৰ কৰি বিশেষজ্ঞসকলে ঋতুস্ৰাৱ দেখা দিয়াৰ ৮ দিনাখনৰ পৰা ২১ দিনলৈ সেই মহিলাৰ সৈতে পুৰুষৰ সংগম হ’লে গৰ্ভধাৰণ হয় বুলি ঠাৱৰ কৰিছে। ই হ’ল সন্তান গৰ্ভস্থ হোৱাৰ বৈজ্ঞানিক ভিত্তি।\nগতিকে সন্তান কামনা কৰিলে এই দিনবোৰৰ ভিতৰত ৰতি সংযোগ হ’ব লাগে। প্ৰজনন পদ্ধতিত আমি পাই আহিছোঁ, সন্তান জন্মৰ বাবে পুৰুষৰ শুক্ৰকীট বলবান হ’ব লাগে। বীৰ্যৰ তাৰল্যৰ কথা আলোচনা কৰোঁতে আমি পাই আহিছোঁ পুৰুষৰ যৌনশক্তি দুৰ্বল হ’ব নালাগে। গতিকে পুত্ৰসন্তান জন্ম হ’ব লাগিলে পুৰুষৰ শুক্ৰকীট সংখ্যাধিক আৰু বলবান হ’ব লাগিব। কাৰণ সন্তান ল’ৰা নে ছোৱালী হ’ব সেইটো পুৰুষৰ শুক্ৰকীটৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰে।\nমহিলাৰ ডিম্ব আৰু পুৰুষৰ শুক্ৰকীটৰ সন্তান জন্ম দিয়াৰ যি শক্তি তাক ক্ৰম’জম বোলে। ক্ৰম’জম দুই প্ৰকাৰৰ- এক্স ক্ৰম’জম আৰু ওৱাই ক্ৰম’জম। এই ক্ৰম’জম মহিলাৰ ডিম্বত মাত্ৰ এবিধ থাকে (এক্স)। পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত দুয়োবিধ থাকিব পাৰে (এক্স আৰু ওৱাই)। বংশগত লক্ষণ আদি বিভিন্ন কাৰণত এক্স ক্ৰম’জম কম-বেছি পৰিমাণে থাকে। সংগমৰ পাছত যি শুক্ৰকীটে ডিম্ব নিষিক্ত কৰে সেই শুক্ৰকীটত যদি এক্স ক্ৰম’জমহে থাকে তেতিয়া কন্যাসন্তান হ’ব আৰু যদি ওৱাই ক্ৰম’জমো থাকে তেতিয়া ল’ৰাসন্তান হয়। শুক্ৰৰ ঘনত্বৰ ওপৰত ওৱাই ক্ৰম’জম থকাৰ সম্ভাৱনা বেছি বুলি সাধাৰণতে অনুমান কৰা হয়। মাত্ৰ এযোৰ ক্ৰম’জমৰ পৰাই সন্তান হয় আৰু স্বামী-স্ত্ৰীৰ পৰা এক্স-ওৱাই আহিলে সিহঁত লগ লাগি যায়।\nএতিয়া যদি কোনো দম্পতীৰ কন্যাসন্তান আছে আৰু ল’ৰাসন্তান কামনা কৰে তেওঁলোকে এটা ব্ৰত পালন কৰিব লাগিব। পুৰুষজনে ৩ মাহ স্ত্ৰী সংগমৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগিব। তাৰ পাছত পত্নীৰ মাহেকীয়া হোৱাৰ ৮ দিনৰ পৰা যুগ্ম দিনত (৮, ১০, ১২, ১৪, ১৬, ১৮, ২০) সহবাস কৰিলে পুত্ৰসন্তান হ’ব আৰু অযুগ্মবাৰত সংঘটিত হ’লে কন্যাসন্তান হ’ব। কিন্তু ১২ দিনৰ পৰা ১৬ দিনৰ ভিতৰত সন্তান গৰ্ভস্থ হোৱাৰ আশা প্ৰবল হৈ থাকে। গতিকে ১২, ১৪, ১৬ দিন প্ৰশস্ত সময়। সমৰাত্ৰি পুৰুষৰ বীৰ্য বলবান হয় বুলি হিন্দুধৰ্ম বিশ্বাসত আছে।\nহিন্দুশাস্ত্ৰত আছে- ‘ষোড়শতু নিশাৰ স্ত্ৰীণাং তাসু যুখাসু সম্বিশেত্।‘ অৰ্থাত্ ঋতুদৰ্শনৰ পৰা ১৬ দিনৰ প্ৰথম ৪ দিন বাদ দি বাকী যুক্ত দিনত শুভক্ষণত স্ত্ৰী সহবাস কৰিলে পুত্ৰসন্তান হয়। শুভক্ষণ বিচাৰ কৰোঁতে, পুং গ্ৰহবাৰত (ৰবি, মংগল, বৃহস্পতি), শুভ লগ্নত, ৰিক্তা তিথি (চতুৰ্থী, নৱমী, চতুৰ্দশী দুয়োপক্ষৰে) বাদ দি শুভযোগ, শুভকৰণ আৰু পুৰুষৰ চন্দ্ৰ শুদ্ধি থকা দিনৰ মধ্যৰাতি প্ৰশস্ত সময়। দিনত বা আগৰাতিৰ সংগমত গৰ্ভধাৰণ হ’লে সন্তান অল্পায়ু হয়। মঙ্গলবাৰ অশুভ।\nইয়াৰ পাছত পুত্ৰসন্তান আকাংক্ষী মাতৃয়ে গৰ্ভস্থ সন্তান পুত্ৰসন্তান বুলি মনেৰে ধৰি ল’ব। ঘৰত কৃষ্ণৰ ল’ৰাকালৰ ছবি ৰাখিব, অন্যান্য ল’ৰাৰ ছবি, কেলেণ্ডাৰৰ ছবি ঘৰত আঁৰিব আৰু বিভিন্নভাৱে ল’ৰাৰ কথা কল্পনা কৰিব। তিনিমাহৰ ভিতৰতে বালভোজন (৫ টা ল’ৰাক) কৰাব। তেওঁলোকক যিভাৱে পাৰে আনন্দিত কৰিব। পুত্ৰসন্তান লাভ হ’ব। ই এটি প্ৰমাণিত উপায়। গৰ্ভস্থ সন্তানৰ চতুৰ্থ মাহত অংগ-প্ৰত্যংগ প্ৰকাশিত হয়। গতিকে তৃতীয় মাহতে বালভোজন কৰাব।\nমহিলাৰ মাহেকীয়া স্ৰাৱজনিত কঁকালৰ বিষ\nবহু মহিলাই ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত কঁকালৰ বিষ-বেদনাত ভোগে। কেতিয়াবা ইমান বিষ হয় যে কঁকাল লৰাব-চৰাবলৈও অসুবিধা হয়।\nচিকিত্সাঃ আমলখি, শিলিখা, শুকান পদিনাৰ পাত, পিপৰাৰ শিপা (এবিধ ঔষধি গুল্ম), শুঠ (শুকান আদা), জেতুকাৰ পাত প্ৰতিবিধৰ ১০ গ্ৰামকৈ লৈ ভালকৈ খুন্দি পাতল পৰিষ্কাৰ কাপোৰেৰে ছেকি চূৰ্ণ কৰি লওক। ১০ গ্ৰাম গুগুল, ৫ গ্ৰাম নিমখ আৰু ৫ মিলিলিটাৰ নহৰুৰ ৰস মিহলি কৰি গুড়ি কৰি লৈ আগৰ চূৰ্ণৰ সৈতে মিহলাওক। প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা আৰু গধূলি এই ঔষধৰ ৪০ গ্ৰাম এবাৰকৈ লৈ দুবাৰত খাওক। কঁকালৰ বিষ সাতদিনৰ ভিতৰত নোহোৱা হ’ব লগতে শৰীৰৰো বল বৃদ্ধি হ’ব।\nতাৰপিনৰ তেল আৰু তিলৰ তেল সমান সমান মাত্ৰাত লৈ কঁকালত মালিছ কৰিলেও কঁকালৰ বিষ নোহোৱা হ’ব।\nতিচি আৰু বগা সৰিয়হ (ৰাই) বটি অলপ গৰম কৰি পুলটিচ কঁকালত বান্ধিলে কঁকালৰ বিষ যাব।\nসাতমাহৰ আগতে গৰ্ভ নষ্ট হ’লে তাক গৰ্ভপাত বোলে। পেটত আঘাত পালে, স্বামীৰ লগত মাদক দ্ৰব্য খালে, উত্তেজক ঔষধ খালে, শোক-তাপ, ভয় পালে গৰ্ভপাত হয়।\nঘনে ঘনে বমি হয়, তলপেটত বিষ হয়, স্তন শিথিল হয় আৰু গৰ্ভস্ৰাৱ হয়।\nগৰ্ভপাত হোৱাৰ আশংকা থাকিলে বগা অপৰাজিতাৰ ৪ আঙুল শিপা কঁকালত বান্ধিলে গৰ্ভপাত নহয়।\nপদুমফুলৰ চকা নিয়মীয়াকৈ খালে পুনৰ গৰ্ভপাত নহয়।\nগৰ্ভপাত হওঁতে তেজ বেছি ওলালে বচ গছৰ ৰস খাবলৈ দিব।\nগৰ্ভপাত হোৱাৰ পাছত ৬০ গ্ৰাম চফগুটি গুড়ি কৰি গোলাপ ফুলৰ গছৰ ডাল খুন্দি মিহলি কৰি অলপ পানীৰে দিনত এবাৰকৈ একেৰাহে ৭ দিন খালে অসুখবোৰ দূৰ হয়।\nগৰ্ভপাতৰ সময়ত পেটত বিষ আৰু ৰক্তস্ৰাৱ হ’লে এক চতুৰ্থাংশ পৰিমাণৰ চামুচ ফিটকিৰি পিহি একাপ গৰুৰ গাখীৰৰ সৈতে খালে, পেটৰ বিষ আৰু ৰক্তস্ৰাৱ বন্ধ হ’ব। গৰ্ভস্ৰাৱ (গৰ্ভপাতো) বন্ধ হ’ব পাৰে।\nনিজৰ ব্যক্তিগত স্বাৰ্থত আৰু দেশৰ সামাজিক সুপৰিৱেশ ৰক্ষাৰ খাতিৰত আজি একৈশ শতিকাত এটা বা দুটাতকৈ অধিক সন্তান কাৰো বাবে কাম্য নহয়। অতীতত নাৰীৰ কাম, স্বামীক তেওঁৰ কামত পাৰিলে সহায় কৰা, ভাত-পানী তৈয়াৰ কৰি যোগোৱা আৰু ল’ৰা-ছোৱালী, কেঁচুৱাৰ আলপৈচান ধৰা, লালন-পালন কৰাই প্ৰধান কাম আছিল। আজি সময়ৰ পৰিৱৰ্তন হৈছে। সুস্থ, উন্নত সমাজ গঠনত আধাভাগ জনসংখ্যাই বাদ পৰি থকটো এক দুৰ্ভাগ্যজনক পৰিস্থিতি। নাৰী জাতি আজি শিক্ষা-দীক্ষা লাভ কৰি সমাজৰ উন্নতি সাধনত নামি পৰিছে। শিক্ষা সম্প্ৰসাৰণৰ দিশ স্কুল-কলেজবোৰত চাকৰি কৰি বিশেষ বা পুৰুষৰ সমানেই অৰিহণা যোগাইছে। প্ৰশাসনিক দিশ আৰু ৰাজনীতিতো নামি পৰিছে। এনে পৰিস্থিতিত গৰ্ভধাৰণ প্ৰক্ৰিয়া হেঙাৰ স্বৰূপ হৈ পৰে। সেইবাবে স্বামী, সন্তানৰ প্ৰতি উদাসীন হৈ পৰাটোও উচিত নহয়। ই এক বিৰূপ মানসিকতা। ঘৰখনত অশান্তিৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে। কাৰণ মানৱ জাতিটো জীয়াই ৰখাৰ বাবেই তেওঁৰ সৃষ্টি। তেওঁ সন্তান জন্ম দিব লাগে। সন্তানৰ সুৰক্ষাৰ বাবে, কল্যাণৰ বাবে ঘৰখনো ধৰি ৰাখিব লাগিব। অবোধকালত শিশুৱে মাতৃৰ মুখলৈ যি আনন্দ আৰু আশ্ৰয়ৰ আশাৰে চায় তেনেকৈ আৰু কালৈকো নাচায়। কেৱল নিজৰ আত্মগৌৰৱৰ বাবেই মাতৃয়ে ঘৰ-সংসাৰ জলাঞ্জলি দিব নোৱাৰে। কিন্তু সন্তান কম (এটা বা দুটা) হ’লে নিজৰ তথা সমাজ বা মানৱ সেৱাৰ দুয়োটা দিশেই চম্ভালিব পৰা হৈ থাকে। গতিকে জন্ম নিৰোধৰ আৱশ্যক হয়।\nআমি প্ৰজনন প্ৰণালীৰ বিষয়ে আলোচনা কৰোঁতে পুৰুষৰ শুক্ৰবাহী নলী আৰু মহিলাৰ ডিম্ববাহী নলীৰ কথা উল্লেখ কৰি আহিছোঁ। জন্ম নিয়ন্ত্ৰণৰ স্থায়ী ব্যৱস্থা হিচাপে পুৰুষ বা মহিলাৰ অস্ত্ৰোপচাৰ কৰি এই নলী (প্ৰত্যকৰে দুটাকৈ থাকে) বান্ধি দিয়া হয়। তেতিয়া আৰু সন্তান হোৱাৰ ভয় একেবাৰে নাথাকে।\nঅস্থায়ী ব্যৱস্থাঃ পুৰুষে নিৰোধ ব্যৱহাৰ কৰি সন্তান জন্মত বাধা দিব পাৰে। মহিলাৰ বাবে খোৱা বড়ি আছে। মাহেকীয়া স্ৰাৱ হোৱাৰ প্ৰথম চাৰিদিন বাদ দি প্ৰতিদিনে একোটাকৈ বড়ি খাব লাগে। এইবোৰ চৰকাৰীভাৱে অনুমোদিত ব্যৱস্থা। চৰকাৰী হাস্পতালবোৰত এইবোৰ বিনামূলীয়াকৈ দিয়া হয়। মহিলাৰ বাবে কপাৰ-টি বুলি এবিধ লুপ গৰ্ভাশয়ত সোমাই (অস্থায়ীভাৱে) থোৱাৰ ব্যৱস্থাও আছে। ইয়াক হাস্পতাললৈ গৈ ল’ব লাগে।\nআমি পুত্ৰসন্তান লাভৰ উপায় সম্পৰ্কে ব্যাখ্যা কৰোঁতে মহিলাৰ ঋতুস্ৰাৱৰ সৈতে সম্বন্ধিত সন্তান জন্মৰ সম্ভাৱ্য দিনবোৰৰ কথা উল্লেখ কৰিছোঁ। তাত কোৱা হৈছে যে ঋতুদৰ্শনৰ প্ৰথম সাতদিন আৰু ২২ দিনৰ পৰা পুনৰ ঋতুস্ৰাৱ নোহোৱালৈকে এই দিনবোৰত সংগম হ’লে নাৰীয়ে গৰ্ভধাৰণ কৰাৰ সম্ভাৱনা নাই। এইবোৰেই নিৰাপদ সময়। এইক্ষেত্ৰত মাহেকীয়া স্ৰাৱ হোৱাৰ যি চক্ৰ (ঋতুস্ৰাৱ চক্ৰ) সি সদায় নিয়মিতভাৱে ২৮ দিনৰ মূৰে মূৰে হ’ব লাগিব। সাধাৰণতে যিটো হোৱা দেখা নাযায়। আকৌ প্ৰথম ৪ দিন বা ৫ দিন স্ৰাৱ হৈ থাকে। আকৌ হিচাপ ৰখাটোও সকলোৰে বাবে সম্ভৱ নহয়। গতিকে ই বৰ নিৰ্ভৰযোগ্য ব্যৱস্থা নহয়। কিবা হেৰফেৰ হ’লেই গৰ্ভধাৰণ হ’ব পাৰে।\nৰাতিপুৱা টোপনিৰ পৰা উঠি মুখ নোধোৱাকৈ এটা বা দুটা লং মাহেকীয়া স্ৰাৱ হোৱাৰ পাছত প্ৰতিদিনে খালে গৰ্ভধাৰণ নহয়।\nমাহেকীয়া স্ৰাৱৰ পাছত মহানিমৰ তেল খালেও গৰ্ভধাৰণ নহয়। আজিকালি নিমৰ তেলৰ পৰা গৰ্ভ নিৰোধক ইঞ্জেকছন তৈয়াৰ হৈছে। ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব প্ৰতিক্ৰিয়া নাই।\n৪ টা লং, ৪ টা জালুক আৰু কেইটুকুৰামান পাণৰ কোমল ঠাৰি একেলগে বটি মাহেকীয়া স্ৰাৱৰ সময়ত ৭ দিন খালে গৰ্ভধাৰণ বন্ধ হ’ব।\nবন্ধ্যাত্ব (বাঁজি) ৰোগ নিৰাময়\nস্বামীৰ অক্ষমতা, পত্নীৰ জৰায়ুৰ দোষ, জৰায়ু সৰু হ’লে, বগা স্ৰাৱ হৈ থকা ৰোগ থাকিলে, ডিম্ববাহী নলীত টিউমাৰ আদি হ’লে, বাধক ৰোগ থাকিলে সন্তান নহয়। চিকিৎসা দুয়োজনৰে কৰাব লাগে।\nৰক্তবেৰেলা, শ্বেতবেৰেলা, নাগেশ্বৰৰ শিপা, যষ্টিমধু প্ৰতিবিধৰ গুড়ি ৫ গ্ৰাম মিহলাই তাতে ২ চামুচ মৌ, ২ চামুচ চেনি আৰু ২৫০ মিলিলিটাৰ গাখীৰ মিহলাই প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা একেৰাহে ৪৫ দিন খাওক। স্ত্ৰীৰ শাৰীৰিক দুৰ্বলতাৰ বাবে সন্তান নহ’লে শুভ ফল পাব।\nস্ত্ৰীৰোগ, যৌনৰোগ বিশেষজ্ঞৰ দ্বাৰাই স্বামী-স্ত্ৰীৰ বাধক ৰোগ নিৰ্ণয় কৰি চিকিৎসা কৰাব লাগে। সন্তান লাভ হ’ব পাৰে।\nনাৰী বন্ধ্যা হ’লে অশ্বগন্ধাৰ ক্কাথ, ঘিউ মিহলাই ৩-৪ চামুচ প্ৰতিদিনে খালে সন্তান হ’ব পাৰে।\nস্তন ৰক্ষাৰ উপায়\nস্তন মহিলাৰ সৌন্দৰ্য আৰু আকৰ্ষণৰ প্ৰতীক। দৌলাকৃতিৰ সুস্থ আৰু উন্নত স্তন সকলোৰে বাবে মনোৰঞ্জক আৰু কাম্য বস্তু। দৰ্শনীয় হোৱাৰ উপৰিও ই সুলক্ষণৰো পৰিচায়ক। গতিকে স্তন ৰক্ষাৰ বাবে যত্ন লোৱাৰ আৱশ্যক।\nউপায়ঃ প্ৰথম ঋতুৰ (আদ্যঋতুৰ) প্ৰথম দিনৰ ৰক্ত স্তন দুয়োটাতে লগালে (প্ৰলেপ দিলে) স্তন পিৰামিডৰ দৰে হৈ থাকে।\nঅলিভ অইল গা ধোৱাৰ আগত আৰু ৰাতি শোৱাৰ আগত দিনত দুবাৰ, স্তনত মালিছ কৰিলে স্তন সুদৌল আৰু পুষ্ট হৈ থাকে।\nগুৱা-মৰি, মৌ, যষ্টিমধু, শতবৰী আৰু বিদাৰি (ঔষধি গুল্ম) সমান সমান পৰিমাণত বটি, পাতল কাপোৰেৰে ছেকি চূৰ্ণ কৰি লৈ সেই চূৰ্ণ ২-৫ গ্ৰাম দৈৰ লগত খাবলৈ দিয়ক। স্তন সুৰক্ষিত হৈ থাকিব, স্তনৰ আকাৰ ডাঙৰ হ’ব। ই অত্যন্ত গুণকাৰী ঔষধ। গৰ্ভাৱস্থাত খালে স্তনৰ গাখীৰ বাঢ়িব।\nস্তন ঢিলা হৈ গ’লে, প্ৰতিদিনে নহৰুৰ ৩-৪ টা কোঁহ (এটা কোঁহৰ হ’লে দুই কোঁহ) খালী মুখত লৈ বা মুড়ি লগত লৈ চোবাই খাওক। শিথিল স্তন দৃঢ় হৈ উঠিব।\nবেদানাৰ বাকলি সাতদিনৰ পাছে পাছে শোৱাৰ আগত (ৰাতি) স্তনত প্ৰলেপ দিয়ক, স্তন দৃঢ় আৰু আকৰ্ষণীয় হ’ব।\nবটগছৰ ঠোৰ বা ডালৰ আগৰ কোমল অংশ পাতসহ আনি ছাঁত শুকাওক। তাৰ পাছত পানী দি বটি স্তনত প্ৰলেপ দিয়ক। ওলমি পৰা স্তনো দৃঢ় হৈ পৰিব, পুষ্ট হৈ উঠিব।\nকৰ্কট ৰোগক এক মাৰাত্মক ৰোগ বুলিয়ে জনা যায়। কৰ্কট ৰোগ মানৱ সমাজত থকা এক অতি পুৰণি ৰোগ। অথৰ্ববেদ আৰু অন্যান্য পুৰণি গ্ৰন্থতো এই ৰোগৰ উল্লেখ আছে। কিন্তু দুৰ্ভাগ্যৰ কথা যে ইয়াৰ প্ৰতিৰোধ বা নিৰাময়ৰ নিশ্চিত উপায় এতিয়ালৈও উদ্ভাৱন হোৱা নাই। শৰীৰৰ বিভিন্ন ঠাইত কৰ্কট ৰোগ হয়। মহিলাসকলৰ স্তনতো কৰ্কট ৰোগ বেছিকৈ হোৱা দেখা যায়।\nস্তনত কৰ্কট ৰোগ বা কেনচাৰ হ’লে স্তন অস্বাভাৱিকভাৱে ফুলি উঠে। গৰম অনুভৱ হয়। স্তনৰ আকাৰ গোল বা চেপেটা ধৰণৰ হৈ টান হৈ যায়, যন্ত্ৰণা, বিষ-বেদনা থাকে। ৰোগীয়ে অস্বস্তি বোধ কৰে। স্তনত নতুন কোষ বাঢ়ি গাঠি-গাঠি হ’বও পাৰে বা টিউমাৰো হ’ব পাৰে। কিন্তু গাঠি গাঠি হ’লেই বা টিউমাৰ হ’লেই কেনচাৰ বুলি ভয় খাব নালাগে। গাঠি গাঠি বা টিউমাৰ ৰূপত কেনচাৰ আৰম্ভ হয় যদিও সকলো টিউমাৰ বা গাঠি গাঠি অৱস্থাই কেনচাৰ নহয়। কেনচাৰ হয় নে নহয় খাটাংকৈ জানিবৰ উপায় হিচাপে বায়’পছি টেষ্ট কৰা হয় আৰু আধুনিক পদ্ধতিৰে পৰীক্ষা কৰি এই ৰোগৰ চিকিৎসা কৰা হয়। বহু ক্ষেত্ৰত অপাৰেছন কৰি সেই বাঢ়ি অহা কোষবোৰ আঁতৰাই দিলে ৰোগী আৰোগ্য হয়।\nকি কাৰণত এই ৰোগ হয় সঠিককৈ কোৱা টান। কিন্তু বাহী খাদ্য খোৱা, অত্যধিক মাছ-মাংস খোৱা, বিড়ি-চিগাৰেট, পাণ-তামোল খোৱাৰ বাবেও হ’ব পাৰে বুলি ভবা হয়। এইবোৰ নোখোৱা মানুহৰো হ’ব পাৰে, কিন্তু সম্ভাৱনা কম থাকে। অসমান বিছনাত শুলে, স্তনত আঘাত লাগিলে আৰু দুগ্ধবাহী নলীত বাধাৰ সৃষ্টি হ’লেও কেনচাৰ হ’ব পাৰে।\nস্তনৰ এই ধৰণৰ অসুখ হোৱা যেন অনুভৱ হ’লেই অভিজ্ঞ ডাক্তৰৰ সহায় লৈ চিকিৎসা কৰিব লাগে। অস্ত্ৰোপচাৰেই বিশেষভাৱে আৰোগ্যদায়ক হয়।\nপুঁইশাকৰ পাত বটি প্ৰলেপ দিলে বা বান্ধি ৰাখিলে, প্ৰথম অৱস্থা কেনচাৰ হ’লেও দূৰ হয়। অন্য ৰোগ হ’লেও উপকাৰ পাব।\n১০ গ্ৰাম ধঁতুৰাৰ পাত আৰু ১০ গ্ৰাম আদা বটি স্তনৰ ওপৰত প্ৰলেপ দিলে স্তনৰ ফুলি উঠা, সিৰ ৰঙা পৰি উঠা, ভীষণ বিষ-বেদনা হোৱা আদি ৰোগ আৰোগ্য হয়।\nগাখীৰ, পনীৰ, ফল, বাদাম আৰু পাতশাক-পাচলি সুখাদ্য। চাহ, কফি, বিড়ি, চিগাৰেট, মদ বৰ্জন কৰিব।\nমহিলাৰ ৰজোসমাপ্তি আৰু তাৰ সৈতে জড়িত ৰোগঃ\nমহিলাসকলৰ ৪৫-ৰ পৰা ৫০-৫৫ বছৰ বয়সত মাহেকীয়া স্ৰাৱ হোৱাটো স্থায়ীভাৱে বন্ধ হৈ যায়। ১২-১৩ বছৰ বয়সত আৰম্ভ হৈ জীৱনৰ স্বাভাৱিক গতিধাৰাৰ পৰিৱৰ্তন হোৱাত মহিলাগৰাকীৰ মনত এক চিন্তাকুল পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হয়। আনহাতে পৌঢ়ত্বপ্ৰাপ্ত হোৱাৰ ধাৰণাও মনলৈ আহে আৰু ক্ৰমাগত শাৰীৰিক দুৰ্বলতাৰ ইংগিতসূচক হয়। এই ৰজোনিবৃতি কিছুমানৰ হঠাতে হয় আৰু কিছুমানৰ শেষৰ ফালে মাহেকীয়া ৰজঃচক্ৰবোৰত স্ৰাৱ কমি গৈ থাকি শেষত একেবাৰে বন্ধ হৈ যায়। মাহেকীয়া স্ৰাৱ এই ধৰণে বয়সত বন্ধ হৈ যোৱাই ৰজোসমাপ্তি বা মেন’পজ।\nবহুক্ষেত্ৰত এই ৰজোসমাপ্তি অকলে নাহে। এই সময়ত ছেক্স হৰমোন নিঃসৰণ হোৱাটো বন্ধ হৈ যায়। গৰ্ভাশয় সংকুচিত হৈ যায় আৰু যৌনক্ৰিয়া কৰ্মৰ প্ৰতি আগ্ৰহ নথকা হয়, ঘৃণা ওপজে। সন্তান জন্মদানৰ কাৰণেই স্ত্ৰী-পুৰুষৰ সৃষ্টি আৰু সেই সন্তানৰ লালন-পালনৰ বাবেই যৌনজীৱন উপভোগৰো ক্ৰিয়া হিচাপে ভগৱানে ৰচনা কৰিছে। সেয়েহে নাৰীয়ে যেতিয়া জন্মদানৰ ক্ষমতা হেৰুৱায় যৌনক্ৰিয়াৰ প্ৰতিও আগ্ৰহ নোহোৱা হয়। পুৰুষৰো একেই কথা। অণ্ডকোষত শুক্ৰৰ উত্পাদন বন্ধ হ’লে লিংগোত্থান বন্ধ হয়। কিন্তু বয়সৰ ক্ষেত্ৰত পুৰুষৰ ৭০-৭৫ বছৰ বয়সলৈ বা তাতোকৈ বেছি বয়সলৈ কাৰোবাৰ কেতিয়াবা যৌনাকাংক্ষা থাকিব পাৰে। সেয়েহে বহু ক্ষেত্ৰত এই বয়সৰ স্বামী-স্ত্ৰীৰ মাজত সংঘাতৰ সৃষ্টি হয়। তেতিয়া দুয়োজনৰে জ্ঞানৰ আৱশ্যক হয় ইজনে সিজনক বুজি পোৱাৰ বাবে। অন্যথা সংসাৰ অশান্তিময় হ’ব পাৰে।\nএইবোৰৰ উপৰিও মানসিক আৰু শাৰীৰিক অন্যান্য লক্ষণেও দেখা দিয়ে। মেজাজ খিটখিটিয়া হয়, সহ্য কৰাৰ ক্ষমতা কমি যায়। ক্ৰোধ অত্যধিক বাঢ়ে আৰু দুশ্চিন্তা আৰু টেনছনৰ বাবে ভাল টোপনি নোহোৱা হয়। ভোক কমি যায় অথবা ভোক বাঢ়ে। ওজনো কমি যাব পাৰে বা অত্যধিক বেছিও হ’ব পাৰে। দিনত কেতিয়াবা বৰ গৰম লাগে অথবা বৰ ঠাণ্ডা লাগে। ইয়াৰ বাবেও ৰাতি কেতিয়াবা ভাল টোপনি নহয়। প্ৰকাৰান্তৰে ৰজোসমাপ্তি হোৱাৰ পাছত মানসিক অস্থিৰতা বেছি হ’ব পাৰে। যাৰ বাবে উত্সাহ তথা মনোবল বঢ়োৱা আৱশ্যক। চিকিৎসা হিচাপে ৰজোসমাপ্তিৰ কোনো চিকিৎসা নাই। যি ৰোগৰ লক্ষণ প্ৰকট হয় তাৰ চিকিৎসা কৰিলেই সুস্থবোধ কৰিব।\nপ্ৰসৱৰ সৈতে জড়িত ৰোগ\nপ্ৰসৱৰ সময়ত জৰায়ুৰ সংকোচন হোৱাৰ বাবে এই ৰোগ হয়।\nপ্ৰসৱৰ সময়ত তলপেটত বিষ হয়। বমি বমি ভাব হয়। কেতিয়াবা ৰক্তস্ৰাৱ হৈ ৰোগী একেবাৰে দুৰ্বল হৈ পৰে। প্ৰসৱ হওঁতে কষ্ট হয়। এনে ৰোগীক তত্ক্ষাণাত হাস্পতাললৈ নি তাত প্ৰসৱ কৰোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰাব লাগে।\nটুবুকী লতাৰ ১০০ গ্ৰাম শিপা পানীত তিয়াই বটি যোনিত প্ৰলেপ দিব। প্ৰসৱ বেদনা কমিব, প্ৰসৱ হ’বও পাৰে।\nপ্ৰসৱৰ সময়ত বমি বমি ভাব হ’লে চিৰতা চূৰ্ণ ১০০ গ্ৰামৰ লগত মৌ বা মিছিৰি মিহলি কৰি খুৱালে বমি দূৰ হ’ব। ২ টা লং খুন্দি মৌৰ লগত খালেও বমি বন্ধ হয়।\nবাহকা (বাসক) ফুলৰ শিপা খুন্দি (বটি) নাড়ীত প্ৰলেপ দিলে কষ্ট নোহোৱাকৈ প্ৰসৱ হয়।\nসোনকালে প্ৰসৱ হোৱাৰ বাবে মজাঠি, ৰঙা মৰিছা শাকৰ শিপা আৰু ছালকুঁৱৰীৰ আগ ২০০ গ্ৰাম (সকলো মিলাই) তামোলৰ লগত খালে সোনকালে প্ৰসৱ হয়।\nঅমিতাৰ আঠা গৰ্ভৱতীৰ যোনিৰ বাহিৰ ফালে প্ৰলেপ দিলে সোনকালে গৰ্ভস্ৰাৱ হয়।\nপ্ৰসৱৰ পাছত মিথি গুটি খুন্দি যিকোনো আহাৰৰ লগত খালে ভোক লাগে। শৌচ পৰিষ্কাৰ হয় আৰু গৰ্ভাশয় (জৰায়ু) ভালে থাকে।\nৰোগী মূৰ্চ্ছা গ’লে আদাৰ ৰস খুৱাব।\nলঘু আহাৰ খুৱাব। অমিতা, শিলিখা, আনাৰস, কঁঠাল খাবলৈ নিদিব। বিড়ি, চিগাৰেট নিষেধ।\nমগজু আৰু স্নায়ুমণ্ডলীৰ ৰোগ\nঅতিৰিক্ত পৰিশ্ৰম কৰা, শৌচ কচা, শ্লেষ্মা, স্নায়বিক দুৰ্বলতা আৰু ৰাতি উজাগৰে থাকিলে, চকুৰ ওপৰত চাপ পৰিলে, লঘোনে থাকিলে, ঠাণ্ডা লাগিলে, এলাৰ্জি থাকিলে, টেনছন থাকিলে, ক্ৰোধ, দুশ্চিন্তা থাকিলে, ঋতু পৰিৱৰ্তনৰ সময়ত, খোৱাৰ গোলমাল হ’লে, বদহজম, পেটত গেছ হ’লে মূৰ বিষায় আৰু কিছুমান বিশেষ পৰিস্থিতিতো মূৰৰ বিষ হয়।\nবদহজমৰ বাবে হোৱা মূৰৰ বিষ\nকেতিয়াবা বেছিকৈ আহাৰ খোৱাৰ বাবে হজম নহ’লে মূৰ বিষায়। মদ বেছিকৈ খালেও মূৰ বিষাব পাৰে। কিন্তু কেইবাৰমান বমি হ’লে, শৌচ হ’লে এই বিষ কমি যায়।\nঠাণ্ডা লাগিলে ছাইনাছৰ বাবে হোৱা বিষ\nঠাণ্ডা লাগিলে মূৰৰ বিষ প্ৰায় সকলোৰে হয়। কিছুমানৰ নাকৰ ভিতৰত মিউকাছ ঝিল্লিত শোথ (ছাইনাছ) থাকে বা ফুলি থাকে। তাৰ বাবেও বিষ হয়। এই ক্ষেত্ৰত ঠাণ্ডা লাগি হোৱা মূৰৰ বিষত কপাল, ভ্ৰূ, নাকত ব্যথা হয়। কিন্তু বহু সময়ত কেইবাৰমান হাঁচি মাৰিলে অসুখ বহু কমি যায়।\nটক্সিক দোষত মূৰৰ বিষঃ\nইয়াক সাধাৰণতে হ্যাং-অভাৰ বুলি জনা যায়। বেছি মদ খালে, বেছি চাহ-কফি খালেও এই হ্যাং-অভাৰ হয়। মানুহে মূৰ বিষালে চাহ খাই অলপ ভাল পোৱা যেন অনুভৱ কৰে যদিও বেছি (পৰিমাণত) খালে অপকাৰহে হয়। মূৰৰ বিষ স্থায়ী হৈ পৰে।\nৰিউমেটিক (বাতজনিত) মূৰৰ বিষঃ\nবহু মানুহৰ ঋতু পৰিৱৰ্তন সহ্য নহয়। গৰমৰ পৰা ঠাণ্ডা, ঠাণ্ডাৰ পৰা গৰম সহ্য নহয়, মূৰ বিষায়। কিন্তু ৰ’দত থাকি কাম-কাজত লাগিলে বিষ আঁতৰে।\nস্নায়ুঘটিত মূৰৰ বিষঃ\nবেছি উত্তেজিত হ’লে, খং উঠিলে, বৰ চিঞৰি চিঞৰি কথা কোৱাৰ ফলত, ভয়, আতংক, শোক আদি পালে মূৰ বিষায়।\nসিৰৰ ওপৰত চাপ পৰি মূৰৰ বিষঃ\nচকু, গালত কোনো কষ্ট হ’লে, ভাল টোপনি নহ’লেও মূৰ বিষায়।\nৰক্তহীনতাত মূৰৰ বিষঃ\nৰক্তহীনতা ৰোগত ভুগিলে সাধাৰণ মূৰৰ বিষ প্ৰায় থাকেই। মহিলাসকলৰ ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত, ৰক্তহীনতাত ভুগি থাকিলে মূৰৰ ব্যথা হয়, মূৰ ঘূৰাবও পাৰে।\nচিকিত্সাঃ সমান মাত্ৰাত গাজৰৰ ৰস, বিটৰ ৰস আৰু পালেং শাকৰ ৰস সকলো মিলাই এক গিলাচ, ৰাতিপুৱা পানী খোৱাৰ সময়ত খালে মূৰৰ যন্ত্ৰণা নাশ হয়।\nআধা গিলাচ গৰম পানীত ১ চামুচ নেমুটেঙাৰ ৰস, ১ চামুচ আদাৰ ৰস, ১ চামুচ মৌ মিহলাই অলপ অলপকৈ লাহে লাহে খাওক, যিকোনো মূৰৰ বিষেই আৰোগ্য হ’ব।\nনহৰুৰ ৰস নস্যৰ দৰে নাকেৰে টানিলেও মূৰৰ বিষ নোহোৱা হয়।\nক’লা জিৰা মোহাৰি নাকেৰে শুঙিলে মূৰৰ বিষ কমে। বকুল গছৰ শুকান ফুল নাকেৰে শুঙিব লাগে, মূৰৰ বিষ নাইকিয়া হয়। বকুলৰ গুটি বটি নাকেৰে শুঙিলেও বিষ দূৰ হয়।\nকোনো কথা মনোযোগেৰে শুনিবৰ অনিচ্ছা, চাবৰ অনিচ্ছা, অনবৰতঃ ভাগৰ ভাগৰ লাগে। চকুৰ দুৰ্বল দুৰ্বল ভাব আৰু মূৰৰ যন্ত্ৰণা অনুভৱ হয়।\nপাণৰ লগত এটা লং চোবাই খালে ক্লান্তিৰ ভাব, টোপনি টোপনিৰ ভাব দূৰ হ’ব।\nৰাতি বেছিকৈ পঢ়া-শুনা কৰাৰ বাবে যদি মূৰৰ ব্যথা হয়, মূৰ গধুৰ গধুৰ লাগে, তেনেহ’লে লাল চাহত নেমুটেঙাৰ ৰস দি খাওক যাৰ ফলত মানসিক চাপ, মূৰ গধুৰ গধুৰ লগা আৰু অৱসাদ দূৰ হ’ব।\n৩ গ্ৰাম পদিনাৰ পাত ২০০ মিলিলিটাৰ পানীত ২ মিনিট উতলাওক আৰু ছেকি লওক আৰু গৰম থাকোঁতেই এই পদিনাৰ আৰকত ২ চামুচ মৌ লৈ ৰাতি শোৱাৰ আগত খাওক, গভীৰ টোপনি আহিব। ৩-৪ সপ্তাহ খালে ৰোগেই আঁতৰিব।\nসাধাৰণ গৰম পানীৰে ভৰি ধুই শুলে (ৰাতি) ভাল টোপনি আহে।\nযাৰ মানসিক অশান্তি, উদ্বেগ, চিন্তা, টেনছন আদিৰ বাবে টোপনি নাহে তেওঁলোকে এটা কাম কৰিব পাৰে। শুই লৈ ১০০-ৰ পৰা ১ লৈ (১০০-৯৯-৯৮-৯৭ ইত্যাদি ক্ৰমে) গণক। টোপনি আহিব। গণি থাকোঁতে ভুল হ’বলৈ ধৰিলে জানিব টোপনি আহিব খুজিছে।\nযাৰ টোপনি নাহে ইফালে-সিফালে বাগৰি থাকিব লাগে, তেওঁলোকে ৰাতিৰ সাজ আহাৰৰ সৈতে কেৱল পিঁয়াজৰ চালাদ (আধা কাপমান) খাব। টোপনি আহিব পাৰে।\nৰাতি শুবৰ সময়ত সৰিয়হৰ তেল সামান্য গৰম কৰি দুই কাণত দি শুলে ভাল টোপনি হয়।\nজ্ঞান মুদ্ৰাঃ জ্ঞান মুদ্ৰা কৰিলে টোপনি আহে। হাতখন (সোঁ হাতখন) মেলি ধৰক। এতিয়া তৰ্জনী আঙুলিটোৰ মূৰটো (আগটো) তললৈ ঘূৰাই বুঢ়া আঙুলিটো তাৰ ওপৰত দীঘলীয়াকৈ ৰাখক। হাতখন মেলখাই থকা অৱস্থাতে থাকিব। এয়ে জ্ঞান মুদ্ৰা। দুয়ো হাতেৰে এই জ্ঞান মুদ্ৰা কিছু সময় প্ৰতিদিনে কৰিলে শুভ ফল পোৱা যায়। দিনত কেবাবাৰো কৰিব লাগে। কৰাটো সহজ কাৰণ বহি, শুই যিকোনো অৱস্থাতে য’তে ত’তে এয়া কৰিব পাৰি। ইয়াৰ ফলত অকল অনিদ্ৰাই নহয়, ক্ৰোধ, দুৰ্বল স্মৰণশক্তি, পাগলামি স্বভাৱ সকলো আঁতৰে। ২-৩ দিনমান কৰিলেই সুফল পোৱা যায়।\nমেদেলুৱা গছৰ (সৰু জোপোহা গছ) কুমলীয়া পাত ৩-৪ টা মান বটি ৰাতি শোৱাৰ আগতে খালে ভাল টোপনি হয়। পিপলিৰ গুড়ি ২০ গ্ৰাম অলপ গুৰ মিহলি কৰি খালে ভাল টোপনি হয়।\n৫ চামুচ ৰঙা পিঁয়াজৰ ৰসেই অনিদ্ৰা আৰোগ্য কৰিব পাৰে। ৰাতি শোৱাৰ আগতে খাব।\nস্নায়বিক দুৰ্বলতা, নিম্ন ৰক্তচাপ, আদি নানা কাৰণত মূৰ ঘূৰণি ৰোগ হয়।\nযিবোৰ ৰোগৰ বাবে মূৰ ঘূৰণি হয় সেইবোৰ ৰোগৰ চিকিৎসা কৰিব লাগিব।\nযিকোনো দুৰ্বলতাৰ বাবে হ’লে ৬ গ্ৰাম আমলখি (গুটি বাদ দি), ৬ গ্ৰাম ধনিয়া, আধা ভাগ কৰি ৰাতি ২৫০ মিলিলিটাৰ পানীত ভিজাই থওক। ৰাতিপুৱা ভালকৈ ছেকি সেই পানীত ১-২ চামুচ মিছিৰি মিহলাই খাবলৈ দিয়ক। ৩-৪ দিনৰ ভিতৰতে মূৰ জিন্ জিন্ কৰা, মূৰ ঘূৰোৱা বন্ধ হ’ব।\nগুটি হৈ নুঠা কোমল ডিমৰু দূবৰিবনৰ ঠাৰি মিহলাই খুন্দি ঘিউত ভাজি খালে মূৰ ঘূৰণি অসুখ দূৰ হয়।\nমাইগ্ৰেন বা হেমিক্ৰেনিয়া শব্দ দুটা শুনিলে ৰোগটো ভয়ংকৰ বুলি ভয় খাবৰ একো নাই। এইবোৰ ডাক্তৰী নাম। আচলতে ই আদকপালী মূৰৰ বিষ। কেতিয়াবা কপালৰ সোঁফালে আকৌ কেতিয়াবা কপালৰ বাঁওফালেও বিষাব পাৰে। কেতিয়াবা কাৰোবাৰ এফালেই বিষাই থাকিব পাৰে। বিশেষভাৱে মনোনিৱেশ কৰি পঢ়া-শুনা কৰা বুদ্ধিজীৱী লোকৰ এই ৰোগ বেছিকৈ হয়। পঢ়া-শুনা কৰা ল’ৰা-ছোৱালীৰো হ’ব পাৰে। আকৌ সাধাৰণভাৱে পঢ়া-শুনা কৰা মানুহৰো কেতিয়াবা, শৰীৰ দুৰ্বল হ’লে হ’ব পাৰে। অথবা মানুহৰ টেনছন্ থাকিলেও আদকপালী বিষ হ’ব পাৰে।\nখুব মনোযোগ দিয়াৰ ফলত বা খুব টেনছনত থকাৰ ফলত মস্তিষ্কৰ সিৰ-উপসিৰত চাপ (হেঁচা) পৰে। কাৰণ শৰীৰৰ সাধ্যতকৈ যেতিয়া বেছি কাম কৰা হয় ৰক্তবাহী নাড়ীবোৰত চাপ পৰে, নাড়ীবোৰ টান হৈ উঠে, চলাচল কৰি থকা তেজত চেপা খায়, তেজ যথাস্থানলৈ কমকৈ যাবলৈ ধৰে, গতিকে তাত বিষ হয়। আকৌ চিন্তা এৰি দিলেই নাড়ীবোৰ পূৰ্বৰ দৰে হয়, বিষ কমি যাব ধৰে। কিন্তু এনেধৰণৰ শ্ৰম চলি থাকিলে ই গৈ ৰোগত পৰিণত হয়। মাংসপেশীৰ বাবে তেজ, গাড়ীৰ পেট্ৰ’ল-ডিজেলৰ দৰে। কামৰ একচেলেটৰ বঢ়ালে কামৰ ঠাইত তেজ বেছি লাগে। নাপালে মাংসপেশীৰ চিত্কাৰ (বিষ) হয়। মনপুতি লগা অধ্যয়ন বা মানসিক টেনছন্ হ’লে ৰক্তবাহী নাড়ী টান হৈ পৰাত (নাড়ীৰে বহন কৰিব পৰা ক্ষমতাতকৈ শ্ৰম বেছি হোৱাৰ বাবে) তেজৰ যোগান কম হয় আৰু মূৰ বিষাবলৈ ধৰে। খোৱা-লোৱাৰ বাবে, কলেষ্টেৰল বেছি থকা খাদ্য, মছলা যুক্ত খাদ্য খোৱাৰ ফলত পাচন প্ৰক্ৰিয়াত জোৰ পৰাৰ ফলতো মাইগ্ৰেন হ’ব পাৰে।\nমাইগ্ৰেনৰ মূৰৰ বিষ ১ সপ্তাহমান থাকিব পাৰে বা তাতোকৈ বেছি দিনো থাকিব পাৰে। কাৰো কাৰো ক্ষেত্ৰত ১-২ দিনো হয়। বিষ এক নিয়মিত ব্যৱধানত হয়। হয়তো ৰাতিপুৱা সূৰ্য উদয়ৰ পাছৰ পৰাই আৰম্ভ হ’ল, কেইঘণ্টামান থাকিল আৰু তাৰ পাছত লাহে লাহে কমি যায় আৰু সদায় সেই সময়তে আৰম্ভ হয়। অথবা দুপৰীয়া আৰম্ভ হয় আৰু সদায় সেই সময়তে আৰম্ভ হয়। আকৌ অসুখ সকলোৰে একেধৰণে নহয়, মানুহজনে প্ৰতি বা ভিন ভিন মানুহৰ ভিন ভিন লক্ষণ হ’ব পাৰে।\nমূৰৰ বিষ হোৱাৰ আগে আগে কিছুমানৰ জিভা, ওঁঠ, মুখ শুকাই যায়। মুখেৰে কথা স্পষ্টকৈ উচ্চাৰণ কৰিব নোৱৰা অৱস্থা হয়। কিছুমানৰ গা বমি বমি ভাব হয়, সূৰ্যৰ পোহৰ সহ্য নহয়। ভোক কমি যায়, মেজাজ খিটখিটিয়া হয়। ঘনে ঘনে হামি আহে, হামিৰ লগে লগে বিষ-বেদনাও বাঢ়ে। পাচন প্ৰক্ৰিয়াৰ গোলমালত মূৰ বিষালে বমি হয়েই। কেতিয়াবা কাৰোবাৰ চকুৰ আগত লাইটৰ পোহৰ দপদপকৈ জ্বলি থকা যেন দেখায়, অথবা জলক-তবক দেখে, নতুন ৰঙীন পোহৰো দেখিব পাৰে। মূৰৰ বিষ উঠাৰ পাছত শৰীৰ ভীষণ দুৰ্বল হৈ পৰে।\nচিকিৎসাৰ বাবে বিশেষ মন কৰিবলগীয়া কথা হ’ল যে মগজুৰ স্নায়ুমণ্ডলীৰ ওপৰত সহিব পৰাতকৈ মানসিক কাৰ্য বেছি হ’লে এই ধৰণৰ মূৰৰ বিষ হয়। গতিকে মূৰৰ বিষ আঁতৰাবলৈ প্ৰথমতে মানসিক চাপ, টেনছন্ কমাব লাগিব। দ্বিতীয়তে সেই ধৰণৰ মানসিক কাৰ্যৰ চাপ সহন কৰিব পৰাকৈ স্নায়ুমণ্ডলীক সবল কৰিব লাগিব। অৰ্থাত্ শৰীৰৰ পৰিপুষ্টি বঢ়াব লাগিব। গতিকে দুই-এপালি ঔষধ খাই একেধৰণে কাম-কাজ চলাই যাব পৰা ধৰণৰ চিকিৎসা নাই অথবা দীঘলীয়াকৈ ঔষধ খাই আৰোগ্য হ’ব লগা বেমাৰো নহয়। যদি পাচন প্ৰক্ৰিয়াৰ গণ্ডগোলৰ বাবে হয়, তেতিয়া খাদ্য বাছি-বিচাৰি খাব লাগিব। হজম হোৱা খাদ্য খাব লাগিব। মানসিক কামৰ চাপৰ বাবে হ’লে খাদ্য খাই কৰা চিকিৎসাৰে মগজুৰ শক্তি বঢ়াব লাগিব। এই ব্যৱস্থাই পাচন প্ৰক্ৰিয়াৰ বাবে হোৱা অসুবিধাও দূৰ কৰিব। তাৰ বাবে তলত দেখুওৱা ধৰণে ১০-১৫ দিন মানলৈ খাদ্য খোৱাৰ ব্যৱস্থা লওক। মাইগ্ৰেন আঁতৰিব।\nৰাতিপুৱা শুই উঠি খালি পেটত দুই গিলাচ বিশুদ্ধ পানী খাওক। ১৫-৩০ মিনিট পাছত এক গিলাচ কমলাৰ ৰস খাওক। তাৰ দুই ঘণ্টামান পাছত সতেজ ফল, আপেল, আনাৰস আৰু এগিলাচ গাখীৰ খাওক। তাৰ ৩ ঘণ্টামান পাছত গজালি মেলা মুগ, বুট, চয়াবিন, এগিলাচ দৈ আৰু তৰি-তৰকাৰীৰ সিজোৱা জোল একাপমান খাওক। তাৰ আঢ়ৈ ঘণ্টামান পাছত দুপৰীয়া দুখন ৰুটি বা পুৰণি চাউলৰ ভাত (সেই পৰিমাণৰ) খাওক। লগতে সিজোৱা তৰকাৰী আৰু কেঁচা তৰকাৰীৰ চালাদ (আধা কাপমান) খাওক। চালাদখিনি প্ৰথমতেই খাব। তাৰ পাছত (৩ ঘণ্টামান) আবেলি ফল আৰু ফলৰ ৰস খাওক। ৰাতি এটা ৰুটি, সিজোৱা দুই-তিনিবিধ তৰকাৰী আৰু চালাদ খাওক। দিনটোৰ ভিতৰত ৬-৮ গিলাচ পানী খাব।\nখোৱা বস্তুবোৰ ভালকৈ চোবাই খাব। এবাৰতে পেট ভৰাকৈ নাখাব। ৰোগ সোনকালেই আৰোগ্য হ’ব। গৰমৰ দিনত এই সমস্যা হ’লে ৰোগ অতি সোনকালেই ভাল হয় আৰু সম্পূৰ্ণৰূপে দূৰ হয়।\nআদকপালী বিষত অপৰাজিতাৰ ফল, পাত আৰু শিপা ১০ গ্ৰামকৈ লৈ তাক বটি বা থেতেলাই তাৰ ৰস খালে বিষ কমিব। তত্কালিক উপশমৰ বাবে এই ঔষধ খাব পাৰে।\nচজিনাৰ গুটি, নাহৰ ফুল আৰু মেটেকাৰ ফুল বটি চকুত লগালে উপকাৰ হয়।\nই এবিধ মস্তিষ্কৰ ৰোগ।\n৭ টা বাদাম গধূলি আইনাৰ বাচনত পানীত ভিজাই থওক। ৰাতিপুৱা বাদামৰ ৰঙা বাকলি গুচাই বটি লওক। যদি চকুৰ দৃষ্টিশক্তিও দুৰ্বল ইয়াৰ লগত চাৰিটা জালুক বটি মিহলাওক। এতিয়া ২৫০ মিলিলিটাৰ গাখীৰ উতলাওক। তাতে এই মিশ্ৰণখিনি দি ৩ বাৰ গাখীৰ উতলি উতলি আহিবলৈ দিয়ক আৰু তাৰ পাছত জুইৰ পৰা নমাওক। তাত ১ চামুচ ঘিউ দিয়ক আৰু ২ চামুচ মিছিৰিও দিয়ক আৰু খাব পৰা গৰমতে দিনে এবাৰকৈ ১৫-৪০ দিন (গাৰ দুৰ্বলতা অনুসৰি) খাওক। স্মৃতিশক্তি বাঢ়িব। বীৰ্যবল বৃদ্ধি হ’ব। চকুৰ দৃষ্টিশক্তিও উন্নত হ’ব।\nএই গাখীৰ ৩-৪ দিন ৰাতিপুৱাই খালে আদকপালী ৰোগো দূৰ হয়।\nএই বাদাম-গাখীৰ যিসকলে মস্তিষ্কৰ কাম কৰে, পঢ়া-শুনা বেছিকৈ কৰে, ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আদিৰ বাবে অত্যন্ত ফলপ্ৰদ। এই গাখীৰ খোৱাৰ দুই ঘণ্টা পাছলৈ অন্য কোনো খাদ্য বা পানীয় খোৱা নিষেধ।\n৭ টা বাদাম বাকলি পেলাই ৪ টা জালুক মুখত দি ভালকৈ চোবাই খাই অলপ গৰম গাখীৰ এগিলাচ খালেও একেই ফল পাব। যদি ওপৰত কোৱাৰ দৰে গাখীৰ বনাবলৈ অসুবিধা পায় এইদৰেও খাব পাৰে। স্মৃতিশক্তি, দৃষ্টিশক্তি বাঢ়িব। কিন্তু ভালকৈ চোবাব, ঘপ্ কৈ গিলি নথব।\n৩০ মিলিলিটাৰ পানীত ৮ টা জালুক খুন্দি মিহলাই খালেও উপকাৰ হয়।\nস্নায়ুৱে আমাৰ দেহৰ বিভিন্ন অংগ-প্ৰত্যংগৰ পৰা মগজুলৈ আৰু মগজুৰ পৰা বিভিন্ন অংগ-প্ৰত্যংগলৈ অবিৰতভাৱে বাৰ্তা বহন কৰি থাকে। কেৱল টোপনি আহিলে স্নায়ুবোৰে ক্ষন্তেক জিৰণি পায়। এই স্নায়ুবোৰ বিভিন্ন কাৰণত দুৰ্বল হৈ পৰা দেখা যায়। যি কাৰণতেই নহওক, স্নায়ু দুৰ্বল হ’লে শৰীৰৰ কামবোৰ সুচাৰুৰূপে পৰিচালনা কৰাত বাধা হয়।\nস্নায়ু দুৰ্বল হ’লে হাত-ভৰি জিন জিনায়। বিষ হয়। কেতিয়াবা হাত-ভৰি একেবাৰে অকামিলা হৈ পৰিব পাৰে। জ্বৰ অনুভৱ হয়। মূৰ ঘূৰায়। আনকি স্নায়বিক দুৰ্বলতাৰ বাবে মস্তিষ্কই ভাৰসাম্য হেৰুৱাবও পাৰে। আন ৰোগ হোৱাৰো সম্ভাৱনা সূচিত হয়। একাংগী, মৃগী আদিও স্নায়ুৰ দুৰ্বলতাৰ বাবেই হয়।\nআমলখিৰ মোৰব্বা ১২ গ্ৰাম (সৰু ল’ৰা-ছোৱালী হ’লে ৬ গ্ৰাম) ৰাতিপুৱা খালি পেটত ভালকৈ চোবাই চোবাই খালে স্নায়ুতন্ত্ৰ সবল হয়। মোৰব্বা খোৱাৰ পাছত এক ঘণ্টা পৰ্যন্ত কোনো বস্তু বা পানী খোৱা নিষেধ। এই মোৰব্বা বিশেষ নিয়মেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। আমলখিৰ মোৰব্বা খালে শাৰীৰিক বল, স্ফূৰ্তি বৃদ্ধি হয়। গাৰ ছালৰ ৰঙো উজ্জল হৈ উঠে। মূৰৰ বিষ, মূৰ ঘূৰণি দূৰ হয়। চকুৰ বাবেও ই উপকাৰী। ই তেজ পৰিষ্কাৰ কৰে, গাৰ জ্বালা বা পোৰণি দূৰ কৰে, হৃত্পিণ্ড, মস্তিষ্ক, যকৃত, অন্ত্ৰবোৰ, পাকস্থলী আদিৰ বল বৃদ্ধি কৰে। মানসিক দুৰ্বলতা নাশ কৰে, মূৰৰ বিষ আৰু মূৰ ঘূৰণি ৰোগ নাশ কৰে। যিসকলে মস্তিষ্কৰে কাম বেছিকৈ কৰে, পঢ়া-শুনা বেছি কৰে, তেওঁলোকৰ বাবে, স্কুল-কলেজৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে অত্যন্ত উপকাৰী ঘৰুৱা চিকিৎসাৰ টনিক।\nআমলখিৰ মোৰব্বা বনোৱাৰ নিয়মঃ ৫০০ গ্ৰাম পৰিমাণৰ কেঁচা আমলখি খুন্দি ভাঙি, তাৰ পৰা গুটিৰ টুকুৰাবোৰ আঁতৰ কৰি এটা আয়নাৰ বাচন বা বয়ামত ভৰাওক। তাত আমলখিৰ ভগা টুকুৰাবোৰ তল যোৱাকৈ মৌ ঢালি দিয়ক (বহুত নহয়, মাত্ৰ তল যোৱাকৈ)। তাৰ পাছত একেৰাহে ১০ দিন ৰ’দত দিয়ক। কমেও ৪-৫ ঘণ্টা দিনে ৰ’দ লগাব। দ্বাদশ দিনৰ পৰা ই খোৱাৰ বাবে উপযোগী হৈ উঠিব। দুদিন ৰখিব।\nৰাতিপুৱা খালি পেটত দিনে ১০-১২ গ্ৰাম (২ চামুচ) আৰু সৰু ল’ৰা-ছোৱালীয়ে ৫-৬ গ্ৰাম (১ চামুচ) নিয়মিতভাৱে ৩-৪ সপ্তাহ খাব। বিশেষকৈ চ’ত মাহ আৰু আহিন মাহত খোৱা দৰকাৰ। গোটে বছৰটোৱে বিশেষ কোনো অসুবিধা নোহোৱাকৈ পাৰ হৈ যাব। আৱশ্যক বোধে অন্য সময়তো (চ’ত-আহিনৰ বাহিৰে) ৰাতিপুৱা খালী পেটতে খাব পাৰি। সাধাৰণতে ৰাতিপুৱা যিটো সময়ত পানী খোৱা হয় সেই সময়ত খাব। মোৰব্বা খোৱাৰ ১ ঘণ্টা পাছত পানী খাব।\nআমলখিৰ মোৰব্বাত ভিটামিন চি, এ, কেলচিয়াম আৰু লো থাকে। ১০০ গ্ৰাম আমলখিত (গুটি এৰোৱা) ৭২০ মিলিগ্ৰাম ভিটামিন চি, ১৫ আই.ইউ ভিটামিন এ, ৫০ গ্ৰাম কেলচিয়াম আৰু ১২ গ্ৰাম লো থাকে। আমলখি এটা বিশেষ ফল যিটো শুকালে বা সিজালে (ৰান্ধিলে তৰকাৰিত) তাৰ ভিটামিন আদি গুণবোৰ নষ্ট নহয়। আমলখি কুটি টুকুৰা কৰি মৌৰ লগত খালেও পুৰণি কোষ্ঠকাঠিন্য আৰু পেটৰ ৰোগ নিৰাময় হয়।\nৰাতিপুৱা ৭ টা বাদাম খাই উঠি ১০০ মিলিলিটাৰ গাজৰৰ ৰস ৫০০ মিলিলিটাৰ গাখীৰ মিহলি কৰি কিছু দিন খালে স্নায়বিক দুৰ্বলতা আৰোগ্য হয়।\nদিনে দুটাকৈ পকা আম ব দুটা পকা আমৰ ৰস খালেও স্নায়বিক দুৰ্বলতা আঁতৰে। কেইদিনমান একেৰাহে খাব লাগে।\nএই ৰোগত কোমোৰাৰ আঞ্জা বা কোমোৰা কেঁচাই খালে যথেষ্ট উপকাৰ হয়। কোমোৰাৰ গুটি খুন্দি বা বটি মৌৰ লগত খালে ভাল ফল দিয়ে।\nআমলখি ৪-৫ টা মানৰ ৰস উলিয়াই মিছিৰিৰ সৈতে দিনে এবাৰকৈ, কিছুদিন খালে স্নায়বিক দুৰ্বলতা দূৰ হয়।\nদৈনিক একোঁহৰ নহৰু দুটা (অন্য নহৰুৰ ৬-৮ কোঁহ) কেঁচাই খালে উপকাৰ হয়।\nনাচপতি, গুৰ, মৌ, খেজুৰ, খুতুৰা শাক, পদিনা, ফুলকবি, মগুমাহ, সৰিয়হৰ শাক, আতলচ, গাখীৰ, কিচমিচ, চয়াবিন, চজিনা, চজিনাৰ পাত, বিলাহী, সুমথিৰা, আনাৰস, সকলো পাতশাক উপকাৰী খাদ্য। অতিৰিক্ত মছলা দিয়া খাদ্য, মৈথুনক্ৰিয়া, মাদকদ্ৰব্য সেৱন আৰু অতি বেছি মানসিক কাৰ্য, শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম (অতি বেছি) নিষেধ।\nস্নায়ুৰ দুৰ্বলতাৰ বাবে এই ৰোগ হয়। দীৰ্ঘদিনীয়া উচ্চ ৰক্তচাপ, বহুমূত্ৰ আদি ৰোগৰ বাবেও একাংগী হ’ব পাৰে।\nশৰীৰৰ কোনো অংশ প্ৰথমে অৱশ হৈ আহে। পাছত স্নায়ুবিলাক ইমান দুৰ্বল হয় যে সেই অংগবোৰৰ অনুভূতি বা গম নোহোৱা হয়। সেই অংগ-প্ৰত্যংগৰ কাম কৰাৰ ক্ষমতা নোহোৱা হয় আৰু অকামিলা হৈ পৰে।\nনহৰু ১৪৪ গ্ৰাম, খোৱা হিং, জিৰা, সৈন্ধৱ লোণ, শুকান আদা, পিপলি আৰু জালুক প্ৰত্যেকবিধৰে ৫ গ্ৰামকৈ মিহলাই, এৰা গছৰ শিপাৰ ক্কাথৰ (আৰক) লগত আকৌ মিহলি কৰি দিনে ১ বাৰকৈ ১ সপ্তাহমান খালে উপকাৰ হয়।\nনহৰু ৪-৫ কোঁহ অলপ মাখনৰ সৈতে দিনে এবাৰকৈ কেইদিনমান খালে যথেষ্ট উপকাৰ হয়।\nভেদাইলতাৰ পাতৰ তৰকাৰী উপকাৰী। ইয়াৰ শিপাৰ ৰস উলিয়াই মালিছ কৰিলে ভাল ফল দিয়ে।\nবচৰ তেলেৰে দিনে ৩ বাৰকৈ মালিছ কৰিলে যথেষ্ট আৰাম পোৱা যায়।\nমুখমণ্ডলত পেৰালাইছিছ হ’ব খুজিলে ৪-৫ কোঁহ নহৰুৰ ৰস মিঠাতেলৰ লগত মিহলি কৰি মালিছ কৰিলে ৰোগ সোনকালে আৰোগ্য হয়।\nলঘু আহাৰ খাব। ভেদাইলতাৰ পাতৰ তৰকাৰী উপকাৰী। মাদকদ্ৰব্য, ধঁপাত, বৰা চাউল, বৰালী মাছ অপকাৰী।\nস্নায়ুৰ দুৰ্বলতাৰ বাবেই মৃগীৰোগ হয়।\nআকস্মিকভাৱে সংজ্ঞাহীন হৈ পৰে। মুখেৰে ফেন ওলায়, গো-গোৱনি, অবুজ শব্দ বাহিৰ হয়। হাতেৰে যি পায় তাকে ধৰিব খোজে। জিভা কামুৰি ধৰে। কেতিয়াবা জিভাত কামোৰ লাগি তেজ ওলাবও পাৰে। কিছুমানে দেহাত তত্ নোপোৱা হয়, মাটিত বা য’তে থাকে তাতে বাগৰি পৰে আৰু বাগৰি ফুৰে। জ্ঞানহীন হয়। পাছত জ্ঞান ঘূৰি আহে। তেতিয়া বৰ ভাগৰ লাগে, ৰোগী দুৰ্বল হৈ পৰে আৰু দিনে দিনে বেছি দুৰ্বল হৈ যায়।\nপিঁয়াজৰ ৰস ৫০ গ্ৰামকৈ ৰাতিপুৱা পানীৰ লগত নিতৌ খাবলৈ ল’লে ৰোগ আৰোগ্য হয়।\n২-৩ চামুচ জেতুকা পাতৰ ৰস ১০০ মিলিলিটাৰ গাখীৰৰ লগত মিহলাই খুৱালে যথেষ্ট উপকাৰ হয়।\nব্ৰাহ্মী নাইবা মানিমুনিৰ ৰস ৫০ মিলিলিটাৰ আৰু কুড় বা তেলকুড়ৰ গুড়া ১০ গ্ৰামৰ লগত মৌ মিহলি কৰি খালে উপকাৰ হয়।\nঅনন্তমূলৰ শিপা ধাৰণ কৰিলে সৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ মৃগীৰোগ ভাল হয়।\nবকফুলৰ পাতৰ গুড়ি, জালুকৰ গুড়ি, গৰুৰ মূতৰ লগত মিহলাই নাঙেৰে শুঙিলে মৃগীৰোগ ভাল হয়।\nদেওবাৰে মহানিমৰ শিপা এডোখৰ আনি ৰঙা সূতাৰে হাতত বান্ধিলে মৃগীৰোগ আৰোগ্য হয়।\nকেঁচা হালধি পুৰি তাৰ ধোঁৱা নাকেৰে শুঙিলে মৃগীৰোগ ভাল হয়।\nনহৰু খুন্দি তাৰ ৰস নাকেৰে টানিলে জ্ঞান ফিৰি আহে।\nচজিনা, পুৰণি ঘিউ, দূবৰিবনৰ ৰস, জিকা, গৰম ৰুটি, কাছৰ মাংস, বচ গছৰ ৰস, ফল, সেউজীয়া শাক-পাচলি উপকাৰী। সপ্তাহত দুদিন উপবাসে থাকিব লাগে, বহু উপকাৰ হয়। কেৰেলা জ্বলা-পোৰা বস্তু, মছলা, বিড়ি, চিগাৰেট, মদ, ভাং, ধঁপাত, ড্ৰাগছ্, উৰহী, মাটিমাহ, বৰাচাউল, পাতত নিমখ খোৱা নিষেধ। স্ত্ৰী সহবাসৰ পৰা বিৰত থাকিব।\nমূৰ্চ্ছা যোৱা ৰোগ\nইও এক মানসিক ৰোগ। পুৰুষতকৈ নাৰীৰ বেছিকৈ হয়। স্নায়ু বিকৃত হোৱাৰ বাবেই এই ৰোগ হয়। অধিক চিন্তা, মানসিক অশান্তি, অত্যন্ত কাম ভাব, অনিয়মীয়া ঋতুস্ৰাৱ, জৰায়ুৰ দোষ, শাৰীৰিক দুৰ্বলতা, অতিপাত মৰম আদিৰ কাৰণে এই ৰোগ হয়।\nৰোগৰ লক্ষণঃ মূৰ ঘূৰায়, চকুৰে ধোঁৱা-কোঁৱা দেখে। কপাল ঘামি যায়, শ্বাস কষ্ট হয়। কেতিয়াবা দাঁতত দাঁত লাগি যায়। হঠাতে মাটি বা য’তে থাকে ত’তে বাগৰি পৰে। হঠাত্ কান্দিব বা হাঁহিবও পাৰে। হাত-ভৰি অৱশ হয় আৰু সাধাৰণ জ্ঞান লোপ পায়। কিছুমানৰ মুখেৰে ফেন ওলায় আৰু কিছুমানৰ নোলাবও পাৰে। কিন্তু ফিট হোৱাৰ যন্ত্ৰণা মৃগী ৰোগীতকৈ কিছু কম হয়।\nঅনন্তমূলৰ শিপা ধাৰণ কৰিলে সৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ এই ৰোগ ভাল হয়।\nবকফুলৰ পাতৰ গুড়ি, জালুকৰ গুড়ি, গৰুৰ মূতৰ লগত মিহলাই নাঙেৰে শুঙিলে এই ৰোগ ভাল হয়।\nদেওবাৰে মহানিমৰ শিপা এডোখৰ আনি ৰঙা সূতাৰে হাতত বান্ধিলে এই ৰোগ আৰোগ্য হয়।\nকেঁচা হালধি পুৰি তাৰ ধোঁৱা নাকেৰে শুঙিলে এই ৰোগ ভাল হয়।\nনহৰু ৪-৫ কোঁহ পিহি তাত তিল তেল ১২ মিলিলিটাৰ মিহলি কৰি দিনে ২ বাৰকৈ খালে উপকাৰ হয়। ছমাহ খালে (একেৰাহে) ৰোগী সম্পূৰ্ণ আৰোগ্য হ’ব।\nশতমূলৰ ৰস ১৫ চামুচ, আধা গিলাচ গৰুৰ গাখীৰৰ লগত দিনে এবাৰকৈ ছমাহ খালে ৰোগী আৰোগ্য হ’ব।\nআমলখিৰ ৰস ১৫ মিলিলিটাৰ সম পৰিমাণৰ মৌৰ সৈতে খালে বিশেষ উপকাৰ হয়।\nতিতা বস্তু, চেনি, পদিনা, কলডিল (কলফুল), নাৰিকল, পুৰৈশাক, পটল, গাখীৰ, আমলখি, পুৰণি কোমোৰা, মটৰমাহ, ডালিম, শিলিখা আদি উপকাৰী বস্তু। বিড়ি, চিগাৰেট, তামোল, ধঁপাত, মাদকদ্ৰব্য, ড্ৰাগছ্ খোৱা নিষেধ। কামোত্তেজনাৰ বাবে হিষ্টেৰিয়া হ’লে, বিবাহৰ পাছত আৰোগ্য হোৱা দেখা যায়।।\nমানসিক অসুস্থতাৰ ৰোগ। স্নায়বিক দুৰ্বলতাৰ কাৰণেও উন্মাদ হ’ব পাৰে। বংশগতভাৱেও এই ৰোগ হোৱা দেখা যায়।\nমানসিক ভাৰসাম্য হেৰুৱায়। মগজুৰ স্থিৰতা নাথাকে। ভুল বকে আৰু শাৰীৰিকভাৱে বৰ দুৰ্বল হয়।\nকোমোৰাৰ গুটি ৪-৬ টা বটি মৌৰ লগত খালে উপকাৰ হয়।\nপালেং শাকৰ ৰস ১৫০ মিলিলিটাৰ দৈনিক এবাৰকৈ কিছুদিন খালে উপকাৰ হয়।\nব্ৰাহ্মী শাকৰ ৰস ৫০ মিলিলিটাৰ, কুড়ৰ চূৰ্ণ ২০ গ্ৰাম আৰু মৌ ১২ মিলিলিটাৰ (৩ চামুচ) মিহলাই দিনত এবাৰকৈ একেৰাহে কিছুদিন খালে উন্মাদ ৰোগ আৰোগ্য হয়। ইয়াত ব্ৰাহ্মী শাকৰ পৰিৱৰ্তে মানিমুনি শাকো ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।\nসৰ্পগন্ধাৰ শিপাৰ চূৰ্ণ ২০ গ্ৰাম আহাৰ খোৱাৰ পাছত (আধা ঘণ্টা) খালে উন্মাদ ৰোগ ভাল হয়।\nপুৰণি ঘিউ, নাৰিকল, বেল, মগুমাহৰ দাইল, গাখীৰ, ছালকুঁৱৰীৰ ৰস উপকাৰী। গৰম উত্তেজক বস্তু, জলকীয়া, বিড়ি, চিগাৰেট, মাদকদ্ৰব্য, ড্ৰাগছ্, উৰহী আদি খোৱা নিষেধ। এই ৰোগত পানী বেছিকৈ খাব নালাগে।\nমানুহ মাত্ৰেই ক্ৰোধ বা খং থকাটো স্বাভাৱিক। কিন্তু অতি বেছি হ’লে, কেৱল উত্তেজনাতে থাকিব খুজিলে সিও এক ৰোগৰে লক্ষণ হয়। ই এক মস্তিষ্কৰ বিকাৰ আৰু স্নায়বিক দুৰ্বলতাৰ বাবে হোৱা ৰোগ।\nক্ৰোধৰ বশৱৰ্তী হৈ স্ত্ৰী আৰু ল’ৰা-ছোৱালীক গালি দিয়ে, চিত্কাৰ কৰে, মাৰ-ধৰ কৰে, বয়-বস্তু ভাগে বা বাচন-পত্ৰ দলিয়াই পেলায়। সকলোতে উত্তেজিত স্বভাৱ প্ৰদৰ্শন কৰে। এইবোৰো এক প্ৰকাৰ ৰোগৰে (মানসিক) লক্ষণ। ঔষধ খালে স্বভাৱৰ পৰিৱৰ্তন হয়।\nমিঠা আপেলত এনেকুৱা বস্তু আছে যাৰ ফলত ক্ৰোধ সম্বৰণ হয়। ৰাতিপুৱা খালী পেটতে এটা মিঠা আপেল পৰিষ্কাৰকৈ ধুই লৈ বাকলি সহিতে লাহে লাহে, চোবাই চোবাই খালে অত্যধিক ক্ৰোধ প্ৰশমিত হয়। যাৰ মস্তিষ্ক আৰু স্নায়ু দুৰ্বল, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মুখস্থ শক্তি নাথাকে, ৰাতিপুৱা পঢ়িলে আবেলিলৈ পাহৰি যায় বা আবেলি সন্ধ্যা পঢ়িলে ৰাতিপুৱালৈ পাহৰি যায়, তেনে অৱস্থাত খালী পেটতে আপেল চোবাই চোবাই খাবলৈ দিয়ক, কথাবোৰ মনত থকা হ’ব। মস্তিষ্কৰ দুৰ্বলতা, স্নায়বিক দুৰ্বলতা দূৰ হ’ব।\nপ্ৰতিদিনে ১-২ চামুচ আমলখিৰ মোৰব্বা খালেও বিশেষ ফল পোৱা যায়।\nশৰীৰৰ মেৰুমজ্জা আৰু তাৰ সৈতে সংযোজিত সিৰৰ ৰোগ\nস্নায়বিক প্ৰণালীৰ মগজু আৰু মেৰুমজ্জাই হ’ল কেন্দ্ৰস্থল। মেৰুমজ্জা হৈছে মেৰুদণ্ডৰ আশ্ৰয়েৰে মগজুৰ মেডুলা অবলংগটাৰ পৰা তললৈ নামি যোৱা মোটা (আকাৰত ডাঙৰ) সিৰডাল, যিডালে ৰাজহাড়ৰ ভাৰ্টেব্ৰাবোৰৰ মাজেৰে পাৰ হৈ ৰাজহাড়ৰ শেষাংশলৈ গৈছে আৰু মাজখণ্ডত ভাৰ্টেব্ৰাবোৰত থকা ফুটাৰে ঠাল-ঠেঙুলি উলিয়াই শৰীৰৰ বিভিন্ন অংশলৈ পঠাইছে। ৰাজহাড় বা মেৰুদণ্ডৰ নেজাংশত মেৰুমজ্জা বা স্পাইনেল কৰ্ডডাল দুভাগ হৈ দুয়োখন ভৰিৰ কৰঙণৰ কাষেৰে নামি গোৰোহালৈ গৈছে আৰু তাৰ পৰা ঠাল-ঠেঙুলি ভৰি পতাৰ বিভিন্ন অংশলৈ পঠাইছে।\nআমাৰ ৰাজহাড়ডাল (মেৰুদণ্ড) এডাল হাড় নহয়। গলৰ পৰা গুহ্যদ্বাৰৰ ওপৰলৈ মুঠ ৩৩ ডাল পৃথক পৃথক হাড়ৰ গাঠিৰে (কাপৰ দৰে) ৰাজহাড় ডাল গঠিত বা সংযোজিত। এই বাটিবোৰৰ মাজেদি ফুটা আছে আৰু তাৰ মাজেদি মেৰুমজ্জাডাল পাৰ হৈ যায় আৰু কাষেৰে ছেণ্সৰী নাৰ্ভ আৰু মটৰ নাৰ্ভবোৰ হাত, পিঠি আদিৰ বিভিন্ন অংশলৈ যায়। তেনেকৈ কৰঙণ আৰু ভৰি পতালৈও বিয়পি আছে।\nএই বাটিবোৰক ভাৰ্টেব্ৰা বোলে আৰু দুটা ভাৰ্টেব্ৰাৰ মাজত বিস্কুটৰ আকাৰৰ একোখন কুছন দিয়া আছে। এইবোৰক ‘ভাৰ্টেব্ৰেল ডিস্ক’ বোলে। এই ভাৰ্টেব্ৰা, গলৰ খণ্ডতে ৭ টা আছে। তাৰ তলৰ পিঠিৰ অংশত ১২ টা, তাৰ তলত লাম্বাৰ অংশত ৫ টা, ইয়াৰ তলত ৫ টা আৰু তাৰ তলৰ নেজৰ নিচিনা অংশত ৪ টা মুঠ ৩৩ টা ভাৰ্টেব্ৰাৰে ৰাজহাড়ডাল গঠিত। এইবোৰৰ বাবেই আমি গাটো একা-বেকাঁকৈ লৰাব-চৰাব পাৰোঁ।\nবিভিন্ন কাৰণত ভাৰ্টেব্ৰাৰ মাজেৰে ওলাই যোৱা নাৰ্ভ বা সিৰবোৰত চেপা লাগিব পাৰে। ভাৰ্টেব্ৰেল ডিস্কবোৰ লৰ-চৰ হ’ব পাৰে, ক্ষয় যাব পাৰে। ফলত কোনো সিৰত যদি চেপা লাগি ধৰে সেই ঠাইত বিষ হয়। এইবোৰ বিষ সাধাৰণতে বয়স হ’লেই হয়। বহু বছৰ ধৰি ভাৰ্টেব্ৰাবোৰ লৰ-চৰ কৰি থাকোঁতে এই পৰিস্থিতিৰ উদ্ভৱ হয়।\nগল আৰু পিঠিৰ ঠৰঙা অৱস্থা বা স্পনডিলাইটিছ ৰোগ\nগলৰ অংশৰ ভাৰ্টেব্ৰাবোৰৰ (৭ টাৰ) তলৰ তিনিটাক চাৰভাইকেল ভাৰ্টেব্ৰা বোলে। কেতিয়াবা বিশেষকৈ এই তিনিটা ভাৰ্টেব্ৰাৰ ভাৰ্টেব্ৰেল ডিস্ক কোনোবাটো একাষৰীয়া হৈ যোৱাৰ ফলত বা ডিস্ক ক্ষয় যোৱাৰ ফলত অথবা সেই ভাৰ্টেব্ৰাৰ হাড় বৃদ্ধি হোৱাৰ ফলত সেই ভাৰ্টেব্ৰাৰ মাজেৰে ওলাই অহা সিৰত হেঁচা পৰে বা চেপা লাগে। ফলত তাত বিষ হয়। তাৰ মাংসপেশীও ফুলিব পাৰে। গলত, কান্ধত, পিঠিত বিষ অনুভৱ হয়। ইয়াকেই স্পনডিলাইটিছ বোলে। লিখা-পঢ়া কৰোঁতে বহাৰ দোষতো এই ৰোগ হয়।\nগল, কান্ধ, পিঠিত বিষ হয়। গল আৰু কান্ধৰ ওচৰত ফুলিও উঠিব পাৰে। কেতিয়াবা গলটো লৰাব-চৰাব নোৱৰা হয়। গলটো পোনাই ৰাখিব নোৱৰাও হ’ব পাৰে। গলৰ, কান্ধৰ বিষ কেতিয়াবা বাহুলৈ সম্প্ৰসাৰিত হয়। হাতৰ কনিষ্ঠা আঙুলিটো টিং টিং কৈ বিষাব পাৰে। এই ৰোগৰ জটিল অৱস্থাক এনকিল’টিং স্পনডিলাইটিছ বোলে। এই অৱস্থাত গোটেই ৰাজহাড়ডালেই জঠৰ হৈ পৰে। শৰীৰটো ইফালে-সিফালে হলাব নোৱৰা হয়।\nচাৰভাইকেল ভাৰ্টেব্ৰাৰ বৃদ্ধিৰ বাবে বিষ হ’লে এক্সৰে ফটো লৈ ধৰিব পাৰি। হাড় বৃদ্ধি হ’লে স্পনডিল’ছিছ হোৱা বুলি কয়। তেতিয়া শল্য চিকিৎসাৰ দ্বাৰা অপাৰেছন কৰি আৰোগ্য কৰিব লগা হয়। বৃদ্ধি হোৱা হাড়ৰ অংশ কাটি সিৰডাল মুকলি কৰি দিলে বিষ দূৰ হয়।\nযদি ভাৰ্টেব্ৰেল ডিস্ক লৰ-চৰ হৈ বা ক্ষয় গৈ সিৰ চেপা খাই হয় তেতিয়া অপাৰেছন নকৰাকৈও ভাল হ’ব পাৰে। গলটো (মূৰটো) পোনাই ৰাখিব নোৱৰা হ’লে, মূৰটো ধৰি ৰখা কলাৰ্ছ (এবিধ আহিলা) ব্যৱহাৰ কৰিলে আৰাম পোৱা যায়। চিকিত্সকৰ উপদেশমতে ল’ব লাগে।\nস্পনডিলাইটিছৰ যিকোনো অৱস্থাতে নহৰু ৪ কোঁহ (বাকলি গুচাই), ৬ চামুচ (৩০ মিলিলিটাৰ) সৰিয়হৰ তেল আৰু আধা চামুচ যনী সকলো মিহলাই গৰম কৰক। যনীবোৰ ক’লা হৈ উঠিলে তেল জুইৰ পৰা নমাই থৈ অলপ ঠাণ্ডা হ’লে ছেকি লওক। এই তেল অলপ অলপ গৰম কৰি বিষ থকা ঠাইত মালিছ কৰক, আৰাম পাব। এই তেল গাৰ যিকোনো ঠাইৰ বিষতো মালিছ কৰিব পাৰে, উপকাৰ হয়।\nৰোগীৰ যিমান বয়স সিমানটা মিথি গুটি খালী পেটতে চোবাই খালেও বিষ কমিব। ছায়েটিক নাৰ্ভ আৰু অন্য যিকোনো জোৰাৰ বিষতো খাব পাৰে, উপকাৰ হ’ব। আবেলি খালে পানী অলপ খাব।\nকিন্তু সিৰৰ বিষৰ নিশ্চিত নিবাৰণৰ উপায় হৈছে কচৰত, যোগাসন। সদায় যদি কিছুমান কচৰত কৰিবলৈ লোৱা হয়, এই অসুবিধাবোৰ আৰু গলৰ, কান্ধৰ জঠৰতা আৰু বিষ-যন্ত্ৰণা দূৰ হৈ যায়। ভৱিষ্যতেও হোৱাৰ ভয় নাথাকে। অৱশ্যে ৰোগ বেছি হৈ গ’লে কচৰত কৰিব নালাগে, তেতিয়া বেছি ক্ষতি হোৱাৰহে ভয় থাকে। কিন্তু কচৰতবোৰ এইবোৰ ৰোগক বাধা দি নোহোৱাকৈ ৰখাৰ বাবে উত্তম উপায়। স্পনডিলাইটিছ ৰোগৰ আৰম্ভণিতে কচৰতবোৰ কৰিলে সেই ৰোগৰ পৰাও আৰোগ্য লাভ হয়। লক্ষণবোৰ নোহোৱা হয়। কচৰতবোৰ তলত দিয়া ধৰণে কৰিব লাগে।\nকচৰত বা অংগ-চালনাৰ পদ্ধতিঃ\n(১)হাত দুখন মূৰৰ দুয়ো কাষেৰে ওপৰলৈ তুলি পোনাই থিয় হওক। উশাহ এৰক আৰু আগৰ ফালে মূৰটো তললৈ হলাই নি দুয়ো হাতৰ আঙুলিৰে, সোঁহাতৰ আঙুলিৰে সোঁপালৰ আৰু বাঁওহাতৰ আঙুলিৰে বাঁওফালৰ ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলিত খামুচি ধৰক। এতিয়া উশাহ লওক আৰু উশাহৰ লগে লগে এক দুই কৈ বাৰলৈ গণক। মূৰটো পাৰিলে আঁঠুত লগাবলৈ চেষ্টা কৰিব। নোৱাৰিলেও নাই। উশাহ লৈ লৈ মূৰ আৰু হাত পূৰ্বৰ অৱস্থালৈ আনক। এই কচৰতটো ৫ বাৰ কৰক। এইবাৰ আকৌ আগৰ দৰে হাত ওপৰলৈ নি পিঠিৰ ফালে হলাই দিয়ক। পাৰিলে হাতৰ আঙুলিৰে ভৰিৰ গোৰোহা বা মাটি চুবলৈ চেষ্টা কৰক, নোৱাৰিলে নাই। সেই অৱস্থাত, যি অৱস্থালৈ আপুনি হালিব পাৰে তাতে ৰওক, সংখ্যা ১২ লৈ গণক আৰু উশাহ লৈ হাত মূৰ আগৰ অৱস্থালৈ আনক। এইয়া আগৰ ফালে আৰু তাৰ বিপৰীত পিঠিৰ ফালে ৰাজহাড় হলাই কৰা এবিধ কচৰত সম্পূৰ্ণ হ’ল।\n(২)আকৌ আগৰ দৰে হাত মূৰত লগাই ওপৰলৈ তুলি থিয় হওক। সোঁহাতৰ আঙুলিৰে বাঁওহাতৰ আঙুলিবোৰ খামুচি ধৰক। উশাহ এৰি এৰি হাত দুখন তেনেকৈ ৰাখিয়ে বাঁওফালে হালক, মূৰটো যিমান পাৰে তললৈ নমাওক। উশাহ লওক, ১২ লৈ গণক আৰু আগৰ অৱস্থালৈ ঘূৰি আহক। আকৌ উশাহ এৰক আৰু সোঁফালে যিমান পাৰি তললৈ হালি যাওক। উশাহ লওক, ১২ লৈ গণক আৰু উশাহ লৈ আগৰ অৱস্থালৈ আহি হাত নমাই আনক। এইবাৰ বাঁওফালে, সোঁফালে হলাই অন্যটো কচৰত কৰা হ’ল।\nএতিয়া ওপৰত অংগ সঞ্চালনৰ যিবোৰ স্থিতি বা পজিছন ব্যাখ্যা কৰা হ’ল এইবোৰ হৈছে শুদ্ধ মাত্ৰাৰ স্থিতি বা পজিছন। আপুনি পাৰিলে সম্পূৰ্ণ পজিছন লৈ অংগ সঞ্চালন কৰি কচৰত কৰিব, নোৱাৰিলেও নাই। আৰম্ভণিতে ৰাজহাড় ভাজ লগাটোৱেই কচৰত কৰা হ’ব। কেইমাহমানৰ পাছলৈ দেখিব এইবোৰ সহজ হৈ পৰিছে। ৰাজহাড়ডাল ভাজ লগাব খোজাটোৱেই ৰাজহাড়ৰ বাবে উপযোগী কচৰত। ইয়াৰ পাছত তলত দেখুওৱা ধৰণে প্ৰাণায়াম এটি কৰিব।\n(৩)পদ্মাসনত বহক। উশাহ লৈ লৈ মূৰটো ওপৰলৈ ঘূৰাওক। ঠিক মূৰৰ ওপৰৰ আকাশখনলৈ চাওক। উশাহ সম্পূৰ্ণ কৰক। ১২ লৈ গণক আৰু তললৈ মূৰ ঘূৰাওক, নিশাহ ৰাখি ৰাখি এৰক (একে লেঠাৰিয়ে নহয়) আৰু মূৰটো তলৰ ফালে নি থুঁতৰিটো গলৰ তলৰ বুকুৰ ওচৰত লগাবলৈ চেষ্টা কৰক, লগতে নিশাহ ত্যাগ কাৰ্যও সম্পূৰ্ণ কৰিব। উশাহ লৈ মূৰ ওপৰলৈ উঠাওঁতে ১ আৰু নিশাহ এৰি থঁতৰি গলত লগাওঁতে ২, তেনেকৈ গণক আৰু ৩০ সংখ্যা বা তাতোকৈ যিমান পাৰে বেছিকৈ গণি প্ৰাণায়ামটো কৰক। ইয়াৰ উপৰিও সৰ্বাংগাসন, মত্স্যাসন, উষ্ট্ৰাসন, শশাংগাসন কৰক। স্পনডিলাইটিছ বা গল বা পিঠিৰ বিষ দূৰ হ’ব। কিন্তু অসুখ গুৰুতৰ ধৰণৰ হ’লে চিকিত্সকৰ সহায় ল’ব লাগিব। হয়তো অপাৰেছনৰ আৱশ্যক হৈ যাব পাৰে। সাধাৰণ অসুখ হ’লে ইয়াতেই আৰোগ্য লাভ কৰিব। এইবোৰ কচৰত কৰি থকা লোকৰ স্পনডিলাইটিছ কোনো দিনেই হ’ব নোৱাৰে। আমাৰ দৈনন্দিন কাৰ্যাৱলী কৰোঁতে আমি সদায় মূৰটো আগৰ ফালে হলাইয়ে থাকোঁ, সেয়েহে বয়স বাঢ়ি বাৰ্ধক্যকাল পালে মূৰটো আগৰ ফালে হালি পিঠিত ভাঁজ লাগিব খোজে। গতিকে বিপৰীত ধৰণৰ কাৰ্য, এই কচৰতবোৰ কৰিলে, ৰাজহাড়ত থকা অবিৰত হেঁচা কিছু পৰিমাণে কমে, ৰাজহাড়ে সকাহ পায়। দুটা, তিনিটা বা বৰ ডাঙৰ গাৰু মূৰত লৈ শুব নালাগে। তেতিয়া দেখাত আৰাম যেন লাগিলেও ভাৰ্টেব্ৰাবোৰত জোৰহে পৰে। টান বিছনাত শুব লাগে। গাৰু নল’লে আৰু ভাল।\nকান্ধ আৰু হাতৰ বিষ\nই মধ্যবয়সৰ লোকৰ প্ৰায় সকলোৰে সমস্যা। ই স্পনডিলাইটিছ ৰোগৰ দৰে কঠিন নহয় যদিও কিছু কষ্ট আৰু আমনিৰ সৃষ্টি কৰে। ই সিৰৰ দুৰ্বলতাৰ কাৰণে হয়।\nৰোগৰ লক্ষণঃ কিছুমানে আপত্তি কৰে যে তেওঁলোকে হাত এখন বেছি ওপৰলৈ উঠাব নোৱাৰে, কান্ধ বিষায় আৰু কোনোবাই হয়তো কৈছে যে তেওঁ সোঁহাতখন বা বাঁওহাত লৰ-চৰ কৰিবকে নোৱাৰে, কান্ধ বিষায়।\nনহৰু ৪ কোঁহ (বাকলি গুচাই ল’ব), ৬ চামুচ সৰিয়হৰ তেল আৰু আধা চামুচ যনী, সকলোবোৰ মিহলাই গৰম কৰি যনীবোৰ কলা পৰিলে জুইৰ পৰা নমাই বটলত ভৰাই থওক। সামান্য গৰম কৰি বিষোৱা ঠাইত মালিছ কৰক। বিষ কমিব। কিন্তু নিশ্চিত আৰোগ্য লাভৰ বাবে তলৰ কচৰতবোৰ কৰক।\nপোনাই থিয় হওক। ভৰিৰ পতা দুখন কিছু আঁতৰত ৰাখি, হাত দুয়োখন কান্ধৰ সমানে চিধাকৈ টানি ধৰক। আঙুলিবোৰ লগ লগাই পোনাই মেলি দিয়ক। দুয়োখন হাত, আঙুলিৰ আগলৈ মাটিৰ পৰা সমান্তৰালভাৱে থাকিব। দুয়োখন ভৰি কিছু আঁতৰত ৰাখিব। এতিয়া দুয়োখন হাত সেই অৱস্থাৰে আঙুলিৰ ফালে বৃত্তাকাৰে (ক্লকওৱাইজ, সোঁফালৰ গতিত) ঘূৰাওক। কান্ধৰ ওচৰৰ বাহুৰ গুৰি বৰকৈ নলৰে কিন্তু আঙুলিৰ আগ এটা বৃত্তৰ পৰিধিত ঘূৰিব। অৰ্থাত্ মধ্যমা আঙুলিৰ আগটো যদি পেণ্সিল হ’লহেঁতেন, আৰু ই যদি এখন কাগজত ঘঁহনি লগাই ঘূৰিলেহেঁতেন তাত এটা বৃত্ত অংকিত হলহেঁতেন। তেনেকৈ ১৫ বাৰ ঘূৰাওক। তাৰ পাছত বিপৰীত গতিত (এণ্টি ক্লকওৱাইজ, বাঁওফালৰ গতিত) ১৫-২০ বাৰ ঘূৰাওক। দুয়োফালে সমান সংখ্যাত ঘূৰাব।\nকেই ছেকেণ্ডমান জিৰাওক। আগৰ দৰে থিয় হওক। এতিয়া বৃত্তটো ডাঙৰকৈ হাত-বাহু ঘূৰিব পৰা বহল পৰিধিত ঘূৰাওক। তেনেকৈ প্ৰথমে ক্লকওৱাইজ ১২-২০ বাৰ আৰু পাছত এণ্টি ক্লকওৱাইজ সিমানবাৰ ঘূৰাওক।\nইয়াৰ পাছত হাত দুয়োখনৰ এবাৰ ইখন, পাছৰবাৰ সিখনকৈ মুঠি মাৰি লৈ ঘুচিয়াওক। ৫ বাৰকৈ ঘুচিয়াওক। ঘোচা জোৰকৈ মাৰিব যাতে হাতত বল প্ৰয়োগ হয়।\nএই কচৰতবোৰ প্ৰথমতে লাহে লাহে আৰম্ভ কৰক। প্ৰথমতে বৰ জোৰ প্ৰয়োগ কৰিব নোৱাৰিলে পাছলৈ বঢ়াব। তেতিয়া হাতৰ সিৰবোৰৰ ইলাষ্টিচিটি (বাঢ়ি দীঘল হোৱা ক্ষমতা) বাঢ়িব। ৩-৪ দিন এই কচৰত কৰাৰ পাছতে বিষ নোহোৱা হ’ব। সপ্তাহত মাজে মাজে ৪-৫ দিন কৰি থাকিলে আৰু কোনোদিনেই এই অসুখ নহয়।\nমধ্যবয়সীয়া আৰু বয়সিয়াল লোকৰ কঁকালৰ বিষ এটা সততে দেখা দিয়া অসুখ। পিঠিৰ ফালে কঁকালৰ উপৰভাগত বেদনা প্ৰায় সকলো লোকেই অনুভৱ কৰে বুলি ক’লেও বোধহয় বেছি কোৱা নহয় বিশেষকৈ বয়সিয়াল লোকৰ ক্ষেত্ৰত। ইয়াক লাম্বাৰ পেইন বুলিও কোৱা হয়। স্পনডিলাইটিছ ৰোগৰ বিষয়ে কওঁতে ওপৰত, ৰাজহাড়ডাল, ইয়াৰ ভাৰ্টেব্ৰাবোৰ, ইয়াৰ ইণ্টাৰ ভৰ্টেব্ৰেল ডিস্কবোৰ আৰু স্পাইনেল কৰ্ডৰ বিষয়ে আলোচনা কৰি আহিছোঁ। বয়সিয়াল লোকৰ ক্ষেত্ৰত, লাম্বাৰ ভাৰ্টেব্ৰাৰ তলত যি ৫ টা (ইয়াক ছেক্ৰাল ভাৰ্টেব্ৰা বা হিপ ভাৰ্টেব্ৰাও বোলে) আৰু এই ৫ টাৰ তলত ৰাজহাড়ৰ নেজাংশত (ইয়াক ককিজিয়েল বা টেইল-এণ্ড্ ভাৰ্টেব্ৰাও বোলে) যি ৪ টা ভাৰ্টেব্ৰা থাকে এইবোৰ নিজে নিজে মিলি গৈ ছেক্ৰাল ভাৰ্টেব্ৰা ৫ টাৰ ঠাইত এটা আৰু ককিজিয়েল ৪ টা ভাৰ্টেব্ৰাৰ ঠাইত ১ টা হয়গৈ। গতিকে মুঠ ভাৰ্টেব্ৰা ৩৩-ৰ ঠাইত ২৬ হয়গৈ। ই শৰীৰৰ পৰিচালন কাৰ্যাৱলীৰ প্ৰাকৃতিক নিয়মৰ অন্তৰ্ভুক্ত। ৰাজহাড়ৰ ভাৰ্টেব্ৰাবোৰৰ ওপৰত যে কি ধৰণৰ হেঁচা পৰে ইয়াৰ পৰা তাক সহজেই অনুমান কৰিব পাৰি।\nকঁকালৰ বিষ হ’লে, লাম্বাৰ ভাৰ্টেব্ৰা বা ছেক্ৰাল ভাৰ্টেব্ৰা অথবা দুয়োবিধ ভাৰ্টেব্ৰাই কিবাভাৱে আক্ৰান্ত হয় অথবা এইবোৰৰ কিবা পৰিৱৰ্তন ঘটে। এই পৰিৱৰ্তন নানা কাৰণত হ’ব পাৰে। কোনো গধুৰ বস্তু তুলিবলৈ গৈ হঠাত্ কঁকালত লগা জোকাৰণিৰ ফলতো ভাৰ্টেব্ৰা আঘাতপ্ৰাপ্ত হ’ব পাৰে। অথবা চকীত বহোঁতে অৱস্থানভংগীৰ দোষত ভাৰ্টেব্ৰাত আঘাত লাগিব পাৰে। এই ঠাইৰ কোনো ভাৰ্টেব্ৰাৰ বৃদ্ধি বা স্পনডিল’ছিছ অসুখৰ বাবেও কঁকালৰ বিষ হ’ব পাৰে। স্পনডিল’ছিছ হ’লে এক্সৰে ফটো ল’লে জানিব পৰা যায় আৰু সেইমতে আৱশ্যকীয় চিকিৎসা-ব্যৱস্থা ল’ব পৰা হয়। কঁকালৰ বিষ আকৌ ভাৰ্টেব্ৰাক আৱৰি থকা মাংসপেশীৰ বাত বিষ বা বাতজনিত গাঁঠি বিষৰ বাবেও হ’ব পাৰে। অথবা হাড়ৰ অন্য কোনো ৰোগ থাকিলে, ৰাজহাড়ৰ তলত ফোঁহা বা টিউমাৰ থাকিলে বা ভাৰ্টেব্ৰেল ডিস্ক একাষৰীয়া হ’লে বা ডিস্কৰ অৱনত অৱস্থাপ্ৰাপ্ত হ’লেও কঁকালৰ বিষ হয়। সি যি কি নহওক অসুখ বাঢ়ি বেছি হ’লে কঁকালৰ অঞ্চল জঠৰ হ’ব খোজে, বিষ বেছি হয় আৰু লৰ-চৰ কৰাত কষ্ট হয়। এই অসুখত আক্ৰান্ত লোকে সেয়েহে সাৱধানে, লাহে লাহে খোজ কাঢ়িবলৈ বাধ্য হয়।\nবিষ সাধাৰণতে জিৰণি ল’লে আৰু বিষ খোৱা ঔষধ অৰ্থাত্ এনালজেছিক জাতীয় ঔষধ খোৱাৰ পাছত কমে। কিন্তু অসুখ বেছি হ’লে ৰোগী সম্পূৰ্ণ ‘বে’ডৰেষ্ট’ত থাকিব লাগে আৰু টান বিছনাত ৰাজহাড়ডাল পোন হৈ সমানে পৰি থকাকৈ শুব লাগে। বহোঁতে, থিয় হওঁতে, লৰ-চৰ কৰোঁতে ৰাজহাড়ত যাতে জোৰ নপৰে তেনে শুদ্ধ স্থিতি অৱলম্বন কৰিব লাগে। চিকিৎসা খোৱা ঔষধ, ট্ৰেকছন্ আদিৰেই কৰা হয়। যদি এইবোৰত কাম নহয় শল্য চিকিত্সকে অপাৰেছন কৰি নাৰ্ভ আৰু ভাৰ্টেব্ৰাৰ জঁট আঁতৰাই দিয়ে। পিছলি ওলাই যোৱা ভাৰ্টেব্ৰেল ডিস্কৰ অনাৱশ্যক অংশ কাটি, টিউমাৰ আদি থাকিলে, ভাৰ্টেব্ৰাত কোনো জখম আদি থাকিলে অপাৰেছনৰ দ্বাৰা সেইবোৰ চাফ কৰি দিয়া হয়। কিন্তু এইবোৰ বৰ জটিল পৰিস্থিতি আৰু ব্যয়বহুল কাম। ৰাজহাড়ৰ কচৰত আৰু মালিছ, কঁকালৰ বিষ আৰু সাধাৰণ জঠৰতা বা ‘ষ্টিফনেছ’ গুচোৱাত বিশেষভাৱে সহায়ক হয়। অসুখৰ আৰম্ভণিতে নিয়মিতভাৱে সদায় কিছুমান কচৰত কৰিলে ৰোগ আৰু নাবাঢ়ে, সম্পূৰ্ণ আৰোগ্য হয় আৰু ভৱিষ্যতেও এই ৰোগ হৈ জটিল অৱস্থা সৃষ্টি কৰাৰ ভয় আৰু নাথাকে।\nৰাতি ৬০ গ্ৰাম গম পানীত তিয়াই থওক। ৰাতিপুৱা এই ভিজোৱা গমৰ সৈতে ৩০ গ্ৰাম খচ্ খচ্ (নলখাগৰি জাতীয় গছৰ গুটি) আৰু ৩০ গ্ৰাম ধনিয়া মিহলাই বটি লওক। পাছত গাখীৰত সিজাই পায়সৰ দৰে কৰি লওক আৰু এই পায়স ১-২ সপ্তাহ প্ৰতিদিনে ১ বাৰকৈ নিয়মিভাৱে খালে কঁকালৰ বিষত আৰাম পাব। নাইবা,\nকেৱল খচ্ খচ্ আৰু মিছিৰি মিহলাই গুড়ি কৰি লৈ ২ চামুচকৈ দিনত দুবাৰকৈ খালেও উপকাৰ পাব। এই ঔষধ খোৱাৰ পাছত অলপ গাখীৰ (একাপমান) খাব।\nৰাতিপুৱাই উঠি চাহপানী খোৱাৰ আগতেই এগিলাচ গৰম পানীত ১ চামুচ মৌ বা গ্লুক’জ মিহলাই খাওক, আৰাম পাব।\nপ্ৰতিদিনে খালী পেটত ৩-৪ টি আখৰোটৰ ভিতৰৰ অংশ চোবাই খালেও উপকাৰ হয়। ১-২ সপ্তাহ খাব লাগে। ইয়াৰ ফলত কঁকালৰ বিষ, আঁঠুৰ বিষ, বাত বিষ আদি ৰোগত উপকাৰ হয়।\nগৰম পানীত ৪ টা তুলসীৰ পাত অথবা এলাচি ডাঙৰ হ’লে ১ টা আৰু সৰু হ’লে ২ টা বটি মিহলাই খালেও কঁকালৰ বিষত আৰাম পায়।\nকঁকালৰ বিষত তাৰপিন তেল মালিছ কৰিলেও আৰাম পোৱা যায়।\nগৰম সেক দিলেও কঁকালৰ বিষ কমে।\nসহ্য কৰিব পৰাকৈ অংগসঞ্চালন কৰিলে, খোজ কাঢ়িলে কিছু আৰাম পোৱা যায়। কিন্তু কঁকালৰ বিষ জটিল হৈ উঠাৰ আগতেই কিছুমান কচৰত আৰু যোগাসন কৰিলে এই ৰোগৰ পৰা সম্পূৰ্ণ আৰোগ্য হ’ব পাৰি বুলি আমি আগতে উল্লেখ কৰিছোঁ। এই কচৰতবোৰ কৰাৰ পদ্ধতিবোৰ তলত দেখুওৱা হ’ল।\nকঁকালৰ বিষত অংগসঞ্চালন পদ্ধতিঃ গল আৰু পিঠিৰ বিষত উল্লেখ কৰা কচৰত নং ১ আৰু ২ নিয়মিতভাৱে সদায় অভ্যাস কৰক। তাৰ উপৰিও ভুজংগাসন আৰু নৌকাসন কৰিব। তাৰ বাবে এই ধৰণে আৰম্ভ কৰকঃ\n(১)মাটিত ডাঠ কাপোৰ বা কম্বল পাৰি লওক। পকা ভেটিকো ইয়াত মাটি বুলিয়ে ধৰা হৈছে। অৰ্থাত্ পালেং বা বিছনাত নহয়। বুকুখন, নাকটো মাটিত লগাই দীঘল হৈ শুই পৰক। এইবোৰ মাটি মানে অভিধানৰ অৰ্থ মতে মাটি নহয়। কাপোৰৰ ওপৰত বুকুখন থাকিলেও মাটিত থকা বুলিয়ে বুজিব। মাটিত মানে, মাটি আৰু আকাশৰ প্ৰভেদ। ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলিও মাটি চুই থাকিব। এতিয়া নিশাহ এৰক আৰু লাহে লাহে মূৰটো উঠাই ওপৰলৈ চাওক। হাতৰ তলুৱাৰে মাটিত হেঁচা দি মূৰটো যিমান পাৰে পাছলৈ ঘূৰাই আপোনাৰ মূৰৰ ওপৰৰ আকাশৰ অংশটোলৈ চাওক। উশাহ লওক। এক, দুই কৈ ১২ সংখ্যালৈ গণক। মূৰটো তললৈ নমাওক আৰু সোঁফালৰ কুমটো মাটিত লগাই মূৰটো থওক। এনে ধৰণে ৫ বাৰ কচৰত্ কৰক। প্ৰথমবাৰ মূৰটো নমাই সোঁগালখন মাটিত থওক। দ্বিতীয়বাৰ মূৰটো নমাই আনি বাঁও গালখন মাটিত থওক। তেনেকৈ এবাৰ ইফালে এবাৰ সিফালে মুখখন ঘূৰাই কচৰতটো ৫ বাৰ কৰক। হঠযোগ মতে ইয়াৰ নাম ভুজংগাসন। ইয়াৰ পাছত নৌকাসন কৰাৰ আগতে এবিধ লিংকিং কচৰত কৰক।\n(২)আকৌ আগৰ দৰে মাটিত নাক-মুখ লগাই ভৰি সটানকৈ লৈ শোৱক। সোঁগালখন মাটিত লগাওক। হাত দুখন মুঠি মাৰি ধৰি, গাৰ দুয়োকাষে ৰাখি মাটিত হেঁচা প্ৰয়োগ কৰক আৰু বাঁও ভৰিখনেৰেও মাটিত হেঁচা দি সোঁ ভৰিখন উঠাওক। এক দুই কৈ ১২ সংখ্যালৈ গণক। ভৰিখন নমাই আনক। এই কচৰতটো ৫ বাৰ কৰক। তাৰ পাছত আকৌ বাঁও ভৰিখন একে ধৰণে যিমান পাৰি ওপৰলৈ উঠাওক। ১২ সংখ্যালৈ গণক। এইবাৰ দুয়োখন হাতৰ সৈতে সোঁ ভৰিখনেৰে মাটিত হেঁচা প্ৰয়োগ কৰিব। ভৰিখন নমাই আনক। উশাহ-নিশাহ সুবিধামতে লৈ থাকিব। ভৰি উঠাওতে নিশাহ এৰিব। এইযা নৌকাসনলৈ সংযোজন কচৰত সম্পূৰ্ণ হ’ল। ইয়াক একপদ শলভাসন বুলিবও পাৰি।\n(৩)আকৌ মাটিত পেট আৰু বুকু লগাই শুই পৰক। ভৰি সটানকৈ ৰাখিব। হাত দুয়োখন মুঠি মাৰি লৈ গাৰ দুয়োকাষত ৰাখক। এতিয়া নিশাহ এৰি মূৰ আৰু ভৰি ওপৰলৈ উঠাওক। এই অৱস্থাত উশাহ লৈ থাকিব নোৱাৰিলে নাই। এক দুই কৈ ১২ সংখ্যালৈ গণক। মূৰ, ভৰি নমাওক। সাধাৰণ অৱস্থাতে লোৱাৰ দৰে উশাহ-নিশাহ লওক। শৰীৰটো নৌকাৰ দৰে ভাঁজ লয় বাবে কোনো কোনোৱে এই কচৰতটোক নৌকাসন বোলে। এই আসনটো ৫ বাৰ কৰক।\nইয়াৰ লগতে সৰ্বাংগাসন, মত্স্যাসন, উষ্ট্ৰাসন আৰু শশাংগাসনো কৰিব পাৰে।\nএই আসন আৰু কচৰতবোৰে ৰাজহাড় দোষমুক্ত কৰি ইয়াক সবল কৰি তুলিব। ৰাজহাড়ৰ গাঁঠিবোৰত ইউৰিক এচিডৰ দৰে বিষাক্ত বস্তু থাকিলে সেইবোৰ আঁতৰ কৰিব। ইণ্টাৰ ভাৰ্টেব্ৰেল ডিস্কবোৰক যথাস্থানত ৰাখিব আৰু নাৰ্ভবোৰৰ কিবা জঁট থাকিলে তাক দূৰ কৰিব। অৱশ্যে পৰিপুষ্টিৰ অভাৱ দূৰ কৰিবলৈ মাজে মাজে ভিটামিন এ, ডি আৰু ই-ৰ কেপচুল খাব পাৰি। শৰীৰৰ বাবে লাগতিয়াল পুষ্টিকাৰক খাদ্য সদায় ব্যৱহাৰ কৰিব। কঁকালৰ বিষ থাকিলে গৰম পানীৰে গা ধুব। ঠাণ্ডা লাগিলে (তাপৰ অভাৱত) বিষ বেছি হয়। কঁকালত সহ্য হোৱা গৰম পানী ঢালিব। সহ্য হোৱা মানে আৰাম লগা গৰম পানী ব্যৱহাৰ কৰিব, বেছি গৰমৰো আৱশ্যক নাই।\nছিয়াটিক নাৰ্ভৰ বিষঃ\nমেৰুদণ্ডৰ আশ্ৰয়েৰে থকা মগজুৰ সৈতে সংযোজিত মেৰুমজ্জা আৰু তাৰ শাখা-প্ৰশাখাৰ কথা আলোচনা কৰোঁতে আমি ৰাজহাড়ৰ নেজাংশত মেৰুমজ্জা বা স্পাইনেল কৰ্ডডাল দুভাগ হৈ কৰঙণৰ আশ্ৰয়েৰে তললৈ নামি ইয়াৰ শাখা-প্ৰশাখা ভৰি পতালৈ বিস্তৃত কৰিছে বুলি উল্লেখ কৰিছোঁ। দুয়োখন ভৰিৰ কাষেৰে তললৈ নামি যোৱা এই মোটা সিৰ দুডালক ছিয়াটিক নাৰ্ভ বোলে। শৰীৰৰ মোটা বা ডাঙৰ সিৰবোৰৰ ভিতৰত এই দুডালো পৰে। আমাৰ শৰীৰটো লৰাই-চৰাই লৈ ফুৰোৱাৰ সকলো শক্তি এই দুডাল নাৰ্ভৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰে।\nএই ছিয়াটিক নাৰ্ভক আৱৰি থকা মাংসপেশীৰ জ্বলনেই ছিয়াটিক ৰোগ বা ছিয়াটিক নাৰ্ভৰ বিষ। মেৰুদণ্ডৰ নেজাংশক ককিক্স বোলে। আমি আগতেই উল্লেখ কৰিছোঁ যে গলৰ অংশত ৭ টা ভাৰ্টেব্ৰা আছে। তাৰ তলত পিঠিত ১২ টা, তাৰ তলত ৫ টা (কঁকালৰ কিছু ওপৰত) আছে। এই পাঁচ টাক লাম্বাৰ ভাৰ্টেব্ৰা বোলে। ইয়াৰ তলত ৫ টা ভাৰ্টেব্ৰা আছে, ইয়াক ছেক্ৰাল ভাৰ্টেব্ৰা বোলে। ইয়াৰ তলত নেজাংশত ৪ টা আছে, ইয়াক ককিজিয়েল ভাৰ্টেব্ৰা বোলে আৰু এই ককিজিয়েল ভাৰ্টেব্ৰাৰ ওচৰৰ পৰা ছিয়াটিক নাৰ্ভ দুডাল ওলাই তললৈ গৈছে। এতিয়া ইণ্টাৰ ভাৰ্টেব্ৰেল ডিস্কৰ বিশেষকৈ নিম্ন লাম্বাৰ অংশৰ বা অলপ তলৰ ছেক্ৰাল ভাৰ্টেব্ৰাৰ (ইয়াক হিপ ভাৰ্টেব্ৰাও বোলে) ডিস্কৰ অৱনত অৱস্থাপ্ৰাপ্ত হ’লে বা বহিৰ্গমন হ’লে অৰ্থাত্ ভাৰ্টেব্ৰাৰ মাজৰ পৰা ওলাই আহিলে বা একাষৰীয়া হৈ কিছু পৰিমাণে ওলালে, যিটোক শ্লিপ ডিস্ক বুলি কোৱা হয়, তেতিয়া ছিয়াটিক নাৰ্ভৰ গুড়িৰ অংশত চেপা খাই ধৰে আৰু ছিয়াটিক নাৰ্ভত বিষ হয়।\nঅসুখৰ আৰম্ভণি হঠাতেই হ’ব পাৰে। কিবা গধুৰ বস্তু ওপৰলৈ উঠাওতে বা খোজ কাঢ়োঁতেই কিবাকৈ পাক খাই গলে, গাত ঢকা লাগি, বিষৰ আৰম্ভণি হ’ব পাৰে। বিষ প্ৰথমতে লাম্বাৰ অংশতে অনুভৱ হয়। পাছত ভৰিৰ গাঁঠি আৰু পতালৈ যায়। শীতৰ প্ৰভাৱত বিষ বেছি হয়। কম বয়সৰ অৰ্থাত্ ২২-৪০ বছৰ বয়সীয়া লোকৰো ছিয়াটিক পেইন হ’ব পাৰে।\nশ্লিপ ডিস্ক্ থকা ঠাইতে তীব্ৰ বিষ আৰম্ভ হয় বা আক্ৰান্ত ছিয়াটিক নাৰ্ভৰ যি অংশতে টান পৰে তাতেই বিষাব পাৰে আৰু তাৰ বাবে পীড়িত লোকজনে পোনাই থিয় হ’ব নোৱৰা হয়। বিষৰ বাবে লৰ-চৰ কৰা অসহনীয় হয়। কিছুমানে শুবও (টোপনি যাবও) নোৱৰা হয়। বহু সময়লৈ আক্ৰান্ত ভৰিখন পোনাইও ৰাখিব নোৱাৰে, বেঁকাকৈও ৰাখিব নোৱৰা হয়। ফলত মানুহজনৰ ভাল টোপনি নহয়। অৱশ্যে ভিন ভিন জনৰ বিষৰ যন্ত্ৰণা, ভিন ভিন ভাবে অনুভৱ হয়।\nমহিলাসকলৰ গৰ্ভাৱস্থাত বা তাৰ পাছতো কেতিয়াবা কেতিয়াবা ছিয়াটিক নাৰ্ভৰ ওপৰত চাপ পৰে আৰু ছিয়াটিক নাৰ্ভৰ বিষ হয়। ইণ্টাৰ মাছকুলাৰ ইঞ্জেকছন দিওঁতে ভুলতে যদি বেজি ছিয়াটিক নাৰ্ভত লাগে গৈ তেতিয়াও এই নাৰ্ভত বিষ হ’ব পাৰে।\nছিয়াটিক নাৰ্ভৰ আশে-পাশে মাংসপেশীত শোথ হ’লে বা ফুলিলে, বাতৰ বিষৰ দৰে বিষ হ’ব পাৰে। বেছি শকত মানুহৰ বিষ বেছি হয়। কেতিয়াবা কেতিয়াবা বিষৰ ঠাইখিনি অৱশ হোৱা যেন লগাও হ’ব পাৰে।\nৰোগৰ প্ৰৱল অৱস্থাত ‘বেড্ ৰেষ্ট’ অতি আৱশ্যক। ই আৰোগ্য লাভত সহায় কৰে। গৰম সেক দিনত এবাৰ বা দুবাৰ দিলে বিষৰ যন্ত্ৰণা লাঘৱ হয়। সাধাৰণতে খোৱা ঔষধ আৰু ইঞ্জেকছন দিয়েই বিষৰ চিকিৎসা কৰা হয়। নেৰা-নেপেৰাকৈ লাগি থকা বিষত শল্য চিকিৎসা অৰ্থাত্ অপাৰেছনৰ আৱশ্যকো হয়।\nযিমান বয়স সিমানটা মিথি গুটি ৰাতিপুৱা খালী পেটত চোবাই খালে, ছিয়াটিক তথা অন্যান্য বিষত আৰাম পোৱা যায়। আবেলি খালে খিন্তু অলপ পানী খাব।\nবিষোৱা ঠাইত নহৰুৰে বনোৱা তেল মালিছ কৰিব পাৰি। নহৰুৰ ৪ কোঁহ (বাকলি গুচাই লৈ) ৬ চামুচ মিঠাতেলত গৰম কৰক। তাত আধা চামুচ যনী গুটিও দিব। যনীবোৰ গৰম কৰোঁতে ক’লা হৈ উঠিলে জুইৰ পৰা নমাই থ’ব লাগে। অলপ গৰম থাকোঁতেই (চুব পৰা হ’লে) বিষোৱা ঠাইত মালিছ কৰিব লাগে। আৰাম পোৱা যায়, প্ৰতিবাৰ মালিছ কৰোঁতে সামান্য গৰম কৰি ল’ব।\nযিমান গৰম সহ্য কৰিব পাৰি সিমান গৰম পানীৰে কটি স্নান কৰালে আৰাম পোৱা যায়।\nকিন্তু ছিয়াটিক নাৰ্ভৰ নিশ্চিত আৰোগ্যৰ উপায় হৈছে কচৰত আৰু যোগাসন।\nঅসুখে জটিল ৰূপ ধাৰণ কৰাৰ আগতেই নিয়মিতভাৱে কচৰত কৰিবলৈ ল’লে এই ৰোগৰ পৰা আৰোগ্য লাভ কৰিব পাৰি আৰু ভৱিষ্যতে হোৱাৰো সম্ভাৱনা নাথাকে। আৰু যিসকলে কচৰত কৰা অভ্যাস কৰে তেওঁলোকে ছিয়াটিক নাৰ্ভৰ বিষত কোনো দিনেই নোভোগে। ছিয়াটিকা প্ৰতিৰোধ আৰু আক্ৰান্ত হ’লে আৰোগ্যৰ বাবে তলত দিয়া যোগাসন আৰু কচৰতবোৰ কৰিব লাগে।\nপ্ৰথমতে ভুজংগাসনেৰে আৰম্ভ কৰক। ইয়াৰ পাছত লিংক কচৰত কৰিব আৰু তাৰ পাছত নৌকাসন কৰিব। এই আসনকেইটা লাম্বাৰ আৰু ছেক্ৰাল ভাৰ্টেব্ৰাৰ শুধৰণিৰ বাবে বিশেষভাৱে উপকাৰী। ইয়াৰ পাছত সৰ্বাংগাসন, মত্স্যাসন, মত্সায়েন্দ্ৰ আসন, উষ্ট্ৰাসন, শশাংগাসন আৰু প্ৰাণায়াম এটা হ’লেও কৰিব। প্ৰথমতে ভুজংগাসন, লিংক কচৰত আৰু নৌকাসন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব। তাৰ পাছত যি সম্ভৱ হয় কৰিব আৰু পাছলৈ বঢ়াই নিব। ইয়াৰ উপৰিও ভৰিৰ কচৰতবোৰ কৰিব। এইবোৰৰ বিষয়ে ইয়াৰ পাছত, আঁঠুৰ বিষৰ বিষয়ে কওঁতে ব্যাখ্যা কৰা হৈছে। ছিয়াটিকাৰ বাবে ভৰিৰ কচৰত বা খোজ কঢ়া আদিও সমানেই উপকাৰী। একো কৰিব নোৱাৰিলে খোজকাঢ়িয়ে কচৰত আৰম্ভ কৰিব।\nআঁঠু মানুহৰ শৰীৰৰ ডাঙৰ জোৰা। ইয়াত ইউৰিক এচিড জমা হোৱাৰ ফলতে সাধাৰণতে বিষ হয়। ই বাত বিষৰে এটা লক্ষণ। আঁঠুৰ জোৰাত জোৰা পিছলকৈ ৰখা ৰসৰ অভাৱতো সেয়া হ’ব পাৰে। আকৌ গাঁঠি বাত ৰোগত আক্ৰান্ত হৈও আঁঠুৰ জোৰা ৰঙা পৰি উঠিব পাৰে, আঁঠু গৰম হৈ ফুলিবও পাৰে আৰু বিষায়। বাতজনিত গাঁঠি বিষ জোৰাৰ বিষৰ অন্য এটা লক্ষণ- যেতিয়া জোৰাটো আৱৰি থকা পাতল চিন’ভিয়ামখন আক্ৰান্ত হয়, লাহে লাহে নষ্ট হ’বলৈ ধৰে, বিকৃত ৰূপ লয় আৰু লৰ-চৰ কৰিব নোৱৰা অৱস্থাপ্ৰাপ্ত হয়। এই অসুখ আৰম্ভণিতে চিকিৎসা কৰিলে আৰোগ্য হয়। কিন্তু চিন’ভিয়াম বা জোৰাৰ আৱৰণখন সম্পূৰ্ণ নষ্ট হ’লে ভাল হোৱাৰ আশা ক্ষীণ হৈ পৰে। তিৰোতা মানুহৰ মাহেকীয়া বন্ধ হোৱাৰ পাছত বাতজনিত গাঁঠি বিষ হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে আৰু আঁঠুও আক্ৰান্ত হয়। কিন্তু এই গাঁঠি বিষ সাধাৰণতে আঙুলিৰ জোৰা, হাতৰ জোৰা, ভৰিৰ জোৰা যেনে ৰিষ্ট, এংকোল আৰু কেতিয়াবা কান্ধৰ জোৰাতো হয়।\nৰোগৰ অৱস্থা তেজ পৰীক্ষা কৰি জানিব পাৰি। সাধাৰণতে প্ৰজ্বলন আৰু জ্বালা-যন্ত্ৰণা বিষ কমোৱা ঔষধ খুৱাই চিকিৎসা কৰা হয়। আৱশ্যক হ’লে বেজি দি ৰোগৰ লক্ষণৰ উপশম কৰোৱা হয়।\nৰাতিপুৱা প্ৰতিদিনে ১-২ চামু মিথিৰ গুড়া মুখত দি পানী অলপ খালে আঁঠুৰ বিষত আৰাম পোৱা যায়। বয়সিয়াল লোকৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ উপকাৰ হয়। ইয়াৰ ফলত গোৰোহাৰ গাঁঠিৰ বিষতো আৰাম পোৱা যায়। আৱশ্যক হ’লে ১-২ মাহ প্ৰতিদিনে এবাৰকৈ খাব লাগে। কডলিভাৰ অইল বা মাছৰ তেল উপকাৰী। মিথিয়েও মাছৰ তেলৰ দৰেই কাম কৰে। মিথিৰ চূৰ্ণ ২ চামুচ প্ৰতিদিনে গাখীৰৰ সৈতে ৰাতিপুৱা খালে বিশেষ উপকাৰ হয়। ই আঁঠুৰ বিষ, স্নায়ুৰ ৰোগ, বহুমূত্ৰ, ৰক্তহীনতা আৰু শৰীৰ ক্ষীণ হৈ যোৱা আদি ৰোগতো উপকাৰ দিয়ে।\nৰাতিপুৱা খালী পেটতে ৩-৪ টা আখৰোটৰ গুটিৰ ভিতৰৰ অংশ খালে অলপ দিনৰ ভিতৰতে আৰাম পোৱা যায়।\nনাৰিকল ৰোকা খালেও উপকাৰ হয় বুলি ভবা হয়।\nকিন্তু ৰোগৰ পৰা সম্পূৰ্ণ আৰোগ্য লাভ কৰিবলৈ হ’লে জোৰাত থকা ইউৰিক এচিড দূৰ কৰিব লাগিব আৰু জোৰা পিছলকৈ ৰসা ৰস উত্পন্ন কৰা গ্ৰন্থিবোৰক সবল কৰি তুলিব লাগিব। তাৰ বাবে সেই জোৰালৈ ৰক্তস্ৰোত বৃদ্ধি হ’ব লাগিব আৰু তাৰ বাবে ফলপ্ৰদ উপায় হৈছে কচৰত, যোগাসন। শাৰীৰিক অংগসঞ্চালনৰ দ্বাৰা মাংসপেশীৰ সংকোচন আৰু শিথিলকৰণ কৰি তাত ঘৰ্ষণৰ উত্পন্ন কৰিব পাৰি আৰু তেতিয়া তাত ৰক্তসঞ্চালন বাঢ়ে, তেজৰ যোগান বৰ্দ্ধিত হয়। তেজৰ যোগান আৰু সঞ্চালন বাঢ়িলে ইউৰিক এচিডবোৰ এৰুৱাই লৈ যায়, গ্ৰন্থি আৰু মাংসপেশীবোৰ সবল হৈ উঠে আৰু ঠিকমতে কাম কৰিবলৈ ধৰে। বিষ-বেদনা নোহোৱা হয়।\nতাৰ বাবে তলত দিয়া কচৰতবোৰ কৰিব পাৰি। প্ৰথমতে সৰ্বাংগাসন কৰিব। যোগী মহাৰাজসকলে ইয়াক ‘সৰ্বব্যাধিনাশক’ বুলি কৈছে। ইয়াৰ উপৰিও এইবোৰ আসন কৰক-\n(১)মাটিত (পকা ঠাই হলেও মাটি বুলিয়ে বুজিব) কম্বল বা মোটা কাপোৰ (তুলি নহয়) পাৰি লৈ পিঠিখন মাটিৰ ফালে কৰি শুই পৰক। ভৰি সটানকৈ ৰাখিব, গোৰোহা দুটা লগ-লগাই ৰাখক আৰু হাতৰ আঙুলিবোৰ মুঠি মাৰি ধৰি গাৰ দুয়োকাষে ৰাখক। এতিয়া নিশাহ এৰক আৰু নিশাহ এৰি এৰি ভৰি দুখন মাটিৰ পৰা ৩০ ডিগ্ৰী ওপৰলৈ উঠাওক (৩০ ডিগ্ৰী নহ’লেও যিমান পাৰে)। উশাহ (পাৰিলে) লওক আৰু এক দুইকৈ ১২ সংখ্যালৈ গণক, ভৰি নমাওক। দুবাৰ সাধাৰণ অৱস্থাৰ সময়ৰ দৰে উশাহ-নিশাহ লওক। এই কচৰতটো ৫ বাৰ কৰিব। এই কচৰতৰ দ্বাৰা কঁকালৰ তলৰ হাড়ৰ বাকচৰ দৰে অৱয়ৱটো বা পেলভিছৰ হাড়বোৰ সংলগ্ন মাংসপেশী আৰু সিৰবোৰৰ ওপৰত ঘৰ্ষণৰ সৃষ্টি কৰি সেই সকলোবোৰকে সবল কৰি ৰাখিব। এই কচৰতৰ ফলত সকলো ধৰণৰ অৰ্শ ৰোগো আৰোগ্য হয়।\n(২) দ্বিতীয়টো কচৰতৰ বাবে আগৰ দৰে ওপৰ ফালে মুখ কৰি শুই পৰক। নিশাহ এৰি এৰি ভৰি দুখন লগ লগাই লৈ আগৰ দৰে ওপৰলৈ উঠাওক। পাৰিলে ৯০ ডিগ্ৰী কোণলৈ নিয়ক। হাতৰ তলুৱাৰে তপিনাত হেঁচা দি ভৰি দুখনক ওপৰলৈ উঠাওক। এতিয়া উশাহ লওক। ১২ সংখ্যালৈ গণক। ভৰি দুখন লাহে লাহে নমাই আনক আৰু লগ লগাই মাটিৰ ওপৰত ৰাখক। দুবাৰ উশাহ-নিশাহ লওক। এই কচৰতটো ৫ বাৰ কৰক। ই কঁকাল সবল কৰি তুলিব।\n(৩)আকৌ আগৰ দৰে শুই পৰক। নিশাহ এৰক আৰু নিশাহ এৰি এৰি ভৰি দুখন মূৰৰ ওপৰেৰে নি বুঢ়া আঙুলিৰ আগেৰে মাটি চুবলৈ চেষ্টা কৰক। হাত দুখন গাৰ কাষত ৰাখি মাটিত হেঁচা দি ভৰি ওপৰলৈ নিব। উশাহ লওক। ১২ সংখ্যালৈ গণক। ভৰি দুখন আগৰ অৱস্থালৈ (মাটিলৈ) আনক। কচৰতটো ৪-৫ বাৰমান কৰক। ইয়াক হলাসন বোলা হয়। ই ছিয়াটিক নাৰ্ভৰ বাঢ়ি যোৱা ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰে।\n(৪)আকৌ আগৰ দৰে শোৱক। নিশাহ এৰক আৰু ভৰি দুখন ৯০ ডিগ্ৰী ওপৰলৈ উঠাওক। এতিয়া ভৰি দুখন ইখনৰ পৰা সিখন অলপ আঁতৰ কৰি আঁঠুত ভাঁজ লগাই চাইকেল চলোৱাৰ দৰে ভৰি দুখন ঘূৰাওক আৰু ২৫ বাৰ চাইকেল পেডেল মৰাৰ দৰে কৰক। এইবোৰ কৰি থাকোঁতে উশাহ-নিশাহ সাধাৰণভাৱেই লৈ থাকিব। ই আঁঠুৰ গাঁঠিৰ, মাংসপেশীৰ, জোৰাৰ ইউৰিক এচিড দূৰ কৰিব, জমা হ’বলৈ নিদিয়ে। গাঁঠিৰ আৱৰণখন সুস্থ আৰু সবল কৰি তুলিব। আঁঠুৰ জোৰা পিছলকৈ ৰখা ৰসৰ উত্পাদন নিয়মিতকৈ ৰাখিব।\nএইবোৰ কিছুমান প্ৰকৃত ফলপ্ৰদ ভৰিৰ কচৰতৰ কথা উল্লেখ কৰা হ’ল। এইবোৰে আমাৰ ভৰিৰ গাঁঠিবোৰৰ কৰ্মক্ষমতা অটুট ৰাখে। আঁঠু সবল হৈ থাকে। অত তত সাধাৰণ বিষ, বেদনা অনুভৱ হ’ব পাৰে। এইবোৰ প্ৰাকৃতিক প্ৰভাৱৰ ফল। কাম-বন কৰি ফুৰিলে শাকীৰিক কষ্টৰ প্ৰতিক্ৰিয়া যি হয় তাক এৰাব নোৱাৰি, বুঢ়া হৈ দুৰ্বল হৈ যোৱাটো কোনেও বন্ধ কৰিব নোৱাৰে। কিন্তু কচৰতবোৰ কৰি থাকিলে কোনেও বিশেষ অসুবিধাত পৰিব লগা নহয়। এতিয়া এইবোৰেই একমাত্ৰ কচৰত নহয়। মূল কথাটো হৈছে শৰীৰৰ অংগ-প্ৰত্যংগৰ, মাংসপেশীবোৰৰ সংকোচন আৰু শিথিলকৰণ ঘটাই ঘৰ্ষণৰ সৃষ্টি কৰি ৰক্ত চলাচল নিয়মিত কৰা। তাৰ বাবে বিভিন্নজনে বিভিন্ন প্ৰণালী উদ্ভাৱন কৰিব পাৰে আৰু নানা অনুষ্ঠান, প্ৰতিষ্ঠানত ভিন ভিন কচৰতৰ প্ৰচলন হৈছে। তাৰ বাবে বিশেষ চিন্তাৰ কাৰণ নাই। নিজৰ সুবিধামতে এইবোৰ পৰিৱৰ্তন সাধনো কৰিব পাৰি। কেৱল মৌলিক তত্ত্ব-কথাটো অটুট ৰাখিব লাগিব- ঘৰ্ষণৰ উত্পত্তি সাধন কৰা।\nখোজ কঢ়াতো উত্তম অংগচালনা বা ব্যায়াম বুলি বহুতেই কয়। কেবল ভৰিৰ বাবেই নহয় গোটেই শৰীৰটো সুস্থকৈ ৰখাৰ বাবেও ই উত্তম উপায় বুলি বহুতে ভাবে। আজিকালি ৰাতিপুৱা বাট-পথলৈ ওলালেই বহু পুৰুষ-মহিলাক ৰাস্তাত খোজ কাঢ়ি ফুৰা দেখা যায়। এই মন্তব্যৰ সত্যতা আছে আৰু বৃদ্ধাৱস্থাত ই সকলোৰে বাবেই নিত্য কৰ্তব্য হোৱা উচিত। বিশেষকৈ যিসকলে কোনো ধৰণৰ কচৰত নকৰে। অথবা যিসকলে শাৰীৰিক দুৰ্বলতা বা বাৰ্ধক্যজনিত কাৰণত কোনো কচৰত কৰাটো সম্ভৱ নহয়। নহ’লে খোজ কঢ়াটো কচৰতৰ ঠাই পূৰাব পৰা অংগচালনা নহয়। খোজ কাঢ়িলে ভৰি, কঁকাল আৰু তলপেটৰ মাংসপেশীৰ কচৰত হয়। কিন্তু উচিত পৰিমাণৰ কচৰত হ’বলৈ প্ৰায় ৪ কিঃমিঃ (যোৱা-অহা মিলাই) খোজ কাঢ়িব লাগে। অৱশ্যে অতি বয়সিয়াল লোকৰ বাবে কিছু কম হ’লেও (অলপ ভাগৰ লগা যেন হ’লেই) হয়। খোজ কঢ়া কামটোৱে ৰাজহাড়ৰ যিবোৰ কচৰতৰ কথা ইয়াত উল্লেখ কৰা হ’ল তাৰ সমান সুফল নিদিয়ে। খোজ কাঢ়োতে ৰাজহাড়ৰ ওপৰ অংশৰ স্পাইনেল কৰ্ডত বিশেষ প্ৰভাৱ নেপেলায়। গলৰ চাৰভাইকেল ভাৰ্টেব্ৰাবোৰত, বিশেষকৈ তলৰ তিনিটাত, য’ত অস্বাভাৱিক অৱস্থাৰ সৃষ্টি হোৱাৰ ফলত স্পনডিলাইটিছ ৰোগ হয়, তাত কোনো প্ৰভাৱ নেপেলায়, যেতিয়ালৈ মূৰটো (গলটো) আগলৈ, পাছলৈ, সোঁ কাষলৈ, বাঁও কাষলৈ ঠেলি লৰ-চৰ কৰা নহয়। ৰাজহাড়ৰ বাবে ইয়াত উল্লেখ কৰা নানা কচৰতৰ ফলত শৰীৰটো সহজে ঘূৰাব মিলাব পৰা হৈ থাকে, সুস্থ আৰু কৰ্মক্ষম হৈ ৰয়। আনকি যৌন ক্ষমতাও বৃদ্ধি হয়। খোজ কাঢ়িলে অৱশ্যে ৰাতিপুৱাই বিছনা এৰা সু-অভ্যাসটো গঠিত হয়, ৰাতিপুৱাৰ মলয়া বতাহ শৰীৰৰ বাবে বৰ উপকাৰী। লগতে ৰাতিপুৱা পলমকৈ শুই থাকি নানা ৰোগক আতিথ্য জনাবলৈ ৰৈ থকা ‘ৰিচেপছনিষ্ট’ৰ কামটোৰ পৰাও অব্যাহতি পায়। ভৰিৰ অসুখ যেনে, আঁঠুৰ বিষ, ভৰি পতাৰ ওপৰৰ গাঁঠিৰ বিষ, ছিয়াটিক নাৰ্ভৰ বিষ আদিৰ বাবে খোজ কঢ়াতো প্ৰাথমিক আৰু উত্তম উপায়।\nভৰিৰ গাঁঠিৰ বিষ\nমানুহৰ এৰিব নোৱৰা দুৰ্ভাগ্য হৈছে বৃদ্ধাৱস্থা। এই অৱস্থাটো প্ৰকৃতিৰ নিৰ্দেশ মতেই হয়। শৰীৰৰ অৱনতি হৈ আহে। বাৰ্ধক্যৰ লক্ষণ শৰীৰত দেখা দিলে ইও ৰোগৰ দৰেই বাঢ়ি থাকে। বয়স বাঢ়ি আহিলে মানুহে ভৰিৰ গাঁঠিত দুৰ্বলতা অনুভৱ কৰে। গাঁঠি ঢিলা হোৱা যেন লাগে আৰু বিষাবও পাৰে। জীৱনৰ প্ৰায় ৭৫ বছৰ বয়সত ভৰিৰ গাঁঠিৰ শিথিলতাই দেখা দিয়ে আৰু শেষত মানুহে ঢলং পলং কৈ খোজ কাঢ়িব লগা হয়।\nইয়াৰ কাৰণ হৈছে বৃদ্ধাৱস্থাত মাংসপেশীবোৰ দুৰ্বল হৈ পৰে। বাৰ্ধক্যৰ দুৰ্বলতাৰ প্ৰধান কাৰণ হৈছে শৰীৰৰ অদৰকাৰী, পেলনীয়া বস্তু যেনে ফছফেট্ অব লাইম, মেগনেছিয়া আৰু খুব সাধাৰণভাৱে মাটিৰ আঁচ আৰু অলপ চলপ ছালফেট অব লাইম শৰীৰৰ গাঁঠিবোৰত জমা বান্ধে, ৰক্তবাহী সিৰবোৰত (আৰ্টেৰী আৰু ভেইন) চামনি লাগি ধৰে। এইবোৰ জমা হোৱাৰ বাবে শৰীৰৰ নানা অংগ ডাঠ হৈ যায় আৰু শাৰীৰিক দুৰ্বলতা আৰম্ভ হয়। আন বহুত কাৰণ থাকিলেও গাঁঠিবোৰত ইউৰিক এচিড জমা হোৱাৰ বাবেই, গাঁঠিবোৰত, শৰীৰৰ জোৰাবোৰত বিষ হয়।\nপ্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা ১-২ চামুচ মিথিৰ গুটিৰ গুড়া মুখত লৈ অলপ পানীৰে খালে ভৰিৰ গাঁঠিৰ বিষত আৰাম পোৱা যায়। বয়সিয়াল লোকৰ ক্ষেত্ৰত ই ভাল কাম দিয়ে।\nনহৰুৰে বনোৱা তেল মালিছ কৰিলেও উপকাৰ হয়। ৪ কোঁহ (বাকলি গুচাই লৈ) ৬ চামুচ মিঠাতেলত গৰম কৰক। তাত আধা চামুচ যনীৰ গুটিও দিব। যেতিয়া যনীবোৰ ক’লা পৰিব জুইৰ পৰা নমাই থব। সামান্যভাৱে গৰম হৈ থাকোঁতে ভৰিৰ গাঁঠিত মালিছ কৰিব। আৰাম পাব। মালিছ কৰাৰ আগতে প্ৰতিবাৰে অলপ গৰম কৰি ল’ব লাগে।\nকেইটামান কচৰত কৰিলে বিশেষভাৱে উপকাৰ হয় আৰু ভৰিৰ গাঁঠিৰ বিষ নোহোৱা হয়। কচৰতবোৰ তলত দিয়া ধৰণে কৰিব লাগে।\n(১)সমান ঠাইত বা ঘৰৰ বাৰান্দাত বা ঘৰৰ ছাদৰ ওপৰত কুকুৰ দৌৰ দিয়াৰ নিচিনাকৈ দৌৰক। কিন্তু একে ঠাইতে থাকিব। দৌৰোঁতে ভৰিৰ খোজবোৰ এক দুইকৈ গণক ১০০-৩০০-৫০০ লৈ (যিমান পাৰি) সোঁ ভৰি পাতিলে এক, বাঁও ভৰি পাতিলে দুই, আকৌ সোঁ ভৰি পাতিলে তিনি বাঁও ভৰি পাতিলে চাৰি, তেনেকৈ একে ঠাইতে থাকি গণি থাকক।\n(২)ইয়াৰ পাছত জগিং কৰক। জগিং কৰোঁতে গোৰোহা মাটিত নেপেলাব। গোৰোহা (দুয়ো ভৰিৰে একেলগে) ওপৰতে ৰাখি ভৰি পতাৰ আগ ভাগ (আঙুলিলৈকে) মাটিত লগাই সাধাৰণভাৱে জঁপিয়াওক। দুয়োখন ভৰি অলপ আঁতৰত ৰাখি, কিন্তু একেলগে একে মোচনত জঁপিয়াওক আৰু গণক ১-২-৩ কৈ ১০০ লৈ বা পাৰে যদি আৰু অলপ বেছি।\n(৩)একেবাৰে নিশ্চিত হ’বলৈ আন এটি কচৰত কৰক। সৰ্বাংগাসনত থাকক। দুয়োখন ভৰিৰ আগ ভাগ (ভৰিৰ গাঁঠিৰ পৰা আগলৈ আঙুলি সহিতে) আগলৈ ঠেলি দিয়ক (টানকৈ, যিমান পাৰি) আকৌ গাৰ ফালে হলাই টানি (টানকৈ, যিমান পাৰি) আনক। আগলৈ ঠেলিলে ১, গা লৈ টানিলে ২ কৈ গণক- ৫০-৬০ লৈকে। ভৰিৰ গাঁঠিৰ এই কচৰতটো বিছনাত বা সমান যিকোনো ঠাইত বহিও কৰিব পাৰে। ভৰিৰ গাঁঠিৰ বিষ ৩ দিনত নোহোৱা হ’ব। তাৰ পাছতো সপ্তাহত ৪-৫ দিন কৰি থাকিব, পাছলৈ আৰু কোনো দিনেই নহয়।\nযদি এইবোৰ কৰিব নোৱাৰে ৰাতিপুৱা খোজ কাঢ়িব।\nশৰীৰৰ মাংসপেশী আৰু ডাঙৰ গাঁঠিত যেতিয়া বিষ হয় তাক বাত বেমাৰ বোলে। বেছি সময় গৰম বা চেঁচা পৰিবেশত উন্মুক্ত হৈ থাকিলে বা সেমেকা পৰিবেশত থকাৰ ফলত গাৰ বিষ বা বাত বেমাৰ হয়। ই সাধাৰণতে মাংসপেশীকহে আক্ৰমণ কৰে। কিন্তু বিষটো মাংসপেশীৰ নে সিৰৰ বুজিব নোৱৰা হৈ থাকে।\nবাত বিষ সাধাৰণতে বয়সিয়াল লোকৰে বেমাৰ। কম বয়সৰ বা ল’ৰা-ছোৱালীৰ যে হ’ব নোৱাৰে তেনে কথা নাই। কিন্তু বয়সিয়াল লোকৰ মাজত আক্ৰান্ত লোকৰ সংখ্যা সৰহ। বৃদ্ধকালত শৰীৰৰ জোৰাবোৰত ইউৰিক এচিড জমা হোৱাৰ বাবে বিষাবলৈ ধৰে। বহুতে কান্ধৰ বিষৰ কথা কয়। ইয়াক চিকিত্সকসকলে ‘ছ’লজাৰ ফ্ৰিজ’ বোলে। তেনেকৈ শৰীৰৰ সৰু সৰু গাঁঠিবোৰত যেনে আঙুলিৰ গাঁঠি (হাতৰ, ভৰিৰ) আদিত ইউৰেট অব্ ছডিয়াম জমা হয়, ফলত সেই গাঁঠিবোৰ ফুলি উঠে আৰু বিষায়। এইবোৰক গাঁঠি-বাত বোলে। ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলি তেনেকৈ আক্ৰান্ত হ’লে তাক ‘পদাগ্ৰা’ হোৱা বোলে। কিন্তু পদাগ্ৰা বাতৰোগ প্ৰায় বংশগত বুলি ভবা হয় বা বংশগত কাৰণতে হয়। শৰীৰত ইউৰেটৰ পৰিমাণ বেছি হ’লে ই বৃক্ক গ্ৰন্থি বা কিডনিত পাথৰ জমা কৰে। অনুপযোগী খাদ্য আৰু কৃত্ৰিম পানীয়ও ইয়াৰ কাৰণ হ’ব পাৰে। ৰঙা মাংস আৰু যৱ সুৰাও এই ধৰণৰ ৰোগৰ কাৰক হ’ব পাৰে। ক্ৰনিক লিড্ পয়জনিঙো এই ৰোগৰ কাৰণ হয়।\nএই ৰোগৰ প্ৰধান লক্ষণ হৈছে বিষ। আক্ৰান্ত মাংসপেশী নৰম হয় আৰু বৰকৈ বিষায়। কেতিয়াবা বিষোৱা ঠাইত চুবই নোৱৰা অৱস্থা হয়। অসুখ বেছি হ’লে জ্বৰ থাকিবও পাৰে, ১০০ ফাৰেনহাইট বা তাৰো বেছি থাকিব পাৰে। এই ধৰণৰ কষ্টৰ সময় কেই ঘণ্টামান বা এদিন বা দুদিনো থাকিব পাৰে। আক্ৰান্ত মাংসপেশীৰ নাম অনুসৰি গাৰ বিষৰ অসুখৰ নামো বেলেগ বেলেগ হয়। লম্বাগো, টৰটিকলিচ, প্লেউৰডিনিয়া আদি ভিন ভিন নামেৰে ৰোগ প্ৰকাশ কৰা হয়। সাধাৰণতে দেখা ৰোগ কিছুমান এই ধৰণৰ-\nআৰথ্ৰাইটিছ গাঁঠিৰ বাত বিষ। কিন্তু প্ৰদাহিক অৱস্থা বেছি থাকে। এটা বা বহুত গাঁঠি ফুলি উঠে, ৰঙা পৰে, জ্বলন হয়। ৮০ ৰো অধিক আৰথ্ৰাইটিছ ৰোগ আছে।\nঅছষ্টে’ আৰথ্ৰাইটিছ, শৰীৰৰ জোৰাৰ আৱৰণ আক্ৰান্ত হোৱা এটা অৱস্থা। ইয়াৰ ফলত এই আৱৰণৰ তলত থকা হাড়ৰ ক্ষতি হয় আৰু বিষায়, এই ৰোগ বিশেষকৈ তপিনা, আঁঠু আৰু হাতৰ বুঢ়া আঙুলিৰ গাঁঠিত হয়। ইয়াক এক্সৰে’ কৰি ধৰিব পাৰি।\nৰিমেটইড আৰথ্ৰাইটিছ, ই হাতৰ আঙুলিৰ গাঁঠি আৰু ভৰিৰ আঙুলিৰ গাঁঠি আক্ৰমণ কৰে। কেতিয়াবা তপিনাৰ জোৰা বা কান্ধৰ জোৰাতো হয়। যদি চিকিৎসা কৰি ৰোগ আৰোগ্য কৰা নহয়, তেতিয়াহ’লে এটাৰ পাছত এটাকৈ আক্ৰমণ কৰি যায় আৰু দাঁতৰ মাৰি আৰু ৰাজহাড়ৰ স্তম্ভ পায়গৈ। বাহু আৰু ভৰি স্থিৰ হৈ পৰে (স্থায়ীভাৱে)। আঙুলিবোৰ আৰু ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলি এফালে বেঁকা হৈ যায় আৰু শেষত গৈ মানুহজন এটা মূৰ্তিৰ দৰে স্থিৰ হৈ পৰে। শৰীৰৰ অংগ-প্ৰত্যংগ লৰ-চৰ কৰিব নোৱৰা হয়। ভৰি আৰু আঁঠু ভীষণভাৱে ফুলে, শাৰীৰিক আকৃতিৰ পৰিৱৰ্তন হৈ যায়। আক্ৰান্ত ঠাইৰ ছাল ফাটে, ঘা হয়। কিন্তু এই অসুখত কেৱল জোৰাবোৰহে আক্ৰান্ত হয়, ফাটে। বাকী অংগ-প্ৰত্যংগৰ কোনো ক্ষতি নহয়। ৰোগীৰ সাধাৰণ অসুখতে বহু বছৰ পাৰ হৈ যাব পাৰে, শাৰীৰিক বিকৃতিও নঘটে। আকৌ কিছুমানৰ ক্ষেত্ৰত কেইমাহমানৰ ভিতৰতে ৰোগ ভাবিব নোৱৰাকৈ বৃদ্ধি হৈ ৰোগীক অসহায় অৱস্থাত পেলাই দিব পাৰে। এই ৰোগৰ অতি বেছি হোৱা অৱস্থাটোৰ নাম ‘আৰথ্ৰাইটিছ ডিফৰমেনছ’। ৰোগৰ কাৰক বীজাণুৰ আক্ৰমণতে আৰথ্ৰাইটিছ ডিফৰমেনছ হয়। শেষত এনকিল’ছিছ অৱস্থাৰ ৰোগী আৰোগ্য হোৱাৰ কোনো আশাই নাথাকে। মাত্ৰ চিকিৎসা কৰি যন্ত্ৰণাৰহে কিছু উপশম কৰিব পাৰি।\nবাত বা গাঁঠিৰ বিষত কেঁচা বেথো শাকৰ ৰস ২৫ মিলিলিটাৰ প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা খালী পেটত আৰু আবেলি ৪-৫ টা মান বজাত খালী পেটত খালে বিশেষ উপকাৰ হয়। কিন্তু লগত লোণ বা চেনি খাব নালাগে।\nৰুটি বনাওঁতে বেথো শাক মিহিকৈ কুটি আটাৰ লগত মিহলি কৰি ৰুটি বনাই খালেও উপকাৰ হয়।\nঅশ্বগন্ধাৰ শিপা (মূল) আৰু মিছিৰি সমপৰিমাণে লা গুড়ি কৰি (কাপোৰেৰে ছেকি) বয়াম বা কোনো ভাল পাত্ৰত ৰাখক। প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা আৰু আবেলি ৪-৬ গ্ৰাম এই চূৰ্ণ অলপ গাখীৰৰ সৈতে খাবলৈ দিয়ক। ৩-৬ সপ্তাহ খালেই বাত বিষৰ পৰা আৰাম পাব। বিষ যি ধৰণৰে নহওক উপকাৰ হ’ব। কঁকালৰ বিষ, হাত-ভৰিৰ বিষ, কৰঙণৰ বিষ আঁতৰিব, আনকি শাৰীৰিক দুৰ্বলতাও দূৰ হ’ব। শীতৰ সময়ত খালে বেছি ভাল ফল দিয়ে। অশ্বগন্ধাৰ গুড়ি ২ চামুচ ঘিউ আৰু গুৰ মিহলাই হালুৱা বনাই খালে জোৰাৰ বিষ নাশ হয়। ৰাতিপুৱা খালী পেটতে খাব লাগে। ১৫ দিনমান খালেই ঠিক হৈ যায়।\nএল’পেথিক চিকিৎসা মতে জ্বলনৰোধক আৰু বিষনাশক (পেইনকিলাৰ) ঔষধ খাবলৈ দিয়া হয়। এই বিষনাশক ঔষধ বিশেষ সাৱধানতাৰে খাব লাগে। বহুদিন বেছিকৈ খাই থাকিলে পাকস্থলীৰ বিশেষ ক্ষতি হোৱাৰ ভয় থাকে।\nগাঁঠি-বাত বা বাত বেমাৰৰ ৰোগী এজনক খাদ্য নিয়ন্ত্ৰণ আৰু প্ৰাকৃতিক চিকিৎসাৰ দ্বাৰাও ভাল কৰিব পাৰি। শৰীৰৰ পৰা ইউৰিক এচিড বাহিৰ কৰি দিবলৈ কমলাটেঙাও ভাল ঔষধ স্বৰূপ হয়। ৪ টাকৈ কমলাটেঙা দিনত ৩-৪ বাৰ খালে বা কেৱল কমলাটেঙা খাই থাকিলে ১-২ মাহৰ ভিতৰতে বাত ৰোগী আৰোগ্য হ’ব পাৰে। সকলো ধৰণৰ মাছ, মাংস, সুৰা, মটৰ-উৰহী আদি খাদ্য মিঠাই, চক’লেট, কঢ়া চাহ, কফি আদিয়ে ইউৰিক এচিড উত্পন্ন কৰে। এইবোৰ খাদ্য কমকৈ খাব লাগে। দৈনিক আঢ়ৈ লিটাৰৰ পৰা তিনি লিটাৰ পানী খালে, ইউৰিক এচিড শৰীৰৰ পৰা বাহিৰ হৈ যোৱাত সহায় হয়।\nনিয়মিতভাৱে কেইবিধমান কচৰত আৰু যোগাসন কৰিলেও গাঁঠি-বাত আদি ৰোগৰ কষ্টবোৰ দূৰ হয়। আক্ৰান্ত জোৰাত সংকোচন আৰু শিথিলকৰণ প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা ঘৰ্ষণৰ সৃষ্টি কৰিলে, গাঁঠিত জমা হোৱা ইউৰিক এচিডবোৰে এৰা দিয়ে। ইফালে ঘৰ্ষণৰ ফলত সেই ঠাইত ৰক্তসঞ্চালন বাঢ়ে, আক্ৰান্ত ঠাইলৈ তেজৰ সোঁত বাঢ়ি যায়। ফলত ইউৰিক এচিডবোৰ তেজে উটুৱাই নিয়ে আৰু শৰীৰৰ নিষ্কাষণ পদ্ধতিৰে প্ৰস্ৰাৱৰ লগত এইবোৰ শৰীৰৰ পৰা বাহিৰ ওলাই যায়।\nআমাৰ শৰীৰত শুই থকা সময়ৰ বাহিৰে অন্য সময়ত শাৰীৰিক শ্ৰমৰ বাবে শৰীৰৰ বিভিন্ন অংগৰ সংকোচন আৰু শিথিলকৰণ হ’বই লাগিছে আৰু তাৰ ফলত সেই সেই ঠাইত ঘৰ্ষণৰো উত্পত্তি হৈছে। আনহাতে শৰীৰত তেজৰ সোঁত প্ৰবাহিত হ’বই লাগিছে আৰু এই প্ৰাকৃতিক নিয়মৰ বাবেই শৰীৰৰ অনাৱশ্যকীয় বস্তুবোৰ প্ৰস্ৰাৱৰ লগত বাহিৰ ওলাই গৈ আছে। সকলো কথা ঠিকে থাকিলে কোনো অসুবিধাই নাছিল, প্ৰাকৃতিক নিয়মেৰেই শৰীৰ সুস্থ হৈ থাকিলহেঁতেন। কিন্তু প্ৰকৃত ক্ষেত্ৰত সকলোৰে ব্যতিক্ৰম ঘটে। কাৰোবাৰ শৰীৰত হয়তো তেজ কম আছে, কোনোবাই হয়তো শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম লগাতকৈ কমকৈ কৰে বা মুঠেই নকৰে, আকৌ কাৰোবাৰ শৰীৰলৈ খাদ্যৰ সৈতে ইউৰিক এচিড আদি বেছিকৈ সোমাই যায়। আকৌ বাৰ্ধক্য আহিলে সকলো কামেই (শৰীৰৰ) কম হৈ যাব ধৰে। ফলত নানাজনে নানাভাৱে নানা ৰোগৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হয়। আমি আগতে আলোচনা কৰা মতেই শৰীৰৰ গাঁঠিবোৰত ইউৰিক এচিড জমা হ’বলৈ ধৰে আৰু গাঁঠি-বাত ৰোগ হয়। সেইবাবে আমি বাহিৰৰ পৰা ঘৰ্ষণৰ সৃষ্টি কৰি শৰীৰৰ আভ্যন্তৰীণ প্ৰাকৃতিক কাৰ্য পদ্ধতিক অলপ সহায় কৰি দিয়াৰ আৱশ্যক হয়। সাধাৰণ কচৰত আৰু সহজ-সৰল যোগাসন কিছুমান কৰি বাত বিষ, গাঁঠি বিষৰ পৰা ৰক্ষা পাব পাৰি। মহিলাসকলৰ বাবে গাঁঠি-বাত ৰোগত কাপোৰ চিলাই কৰা (হাত চিলাই) অভ্যাস উপকাৰী আৰু উত্কৃষ্ট চিকিৎসা। পদ্মাসন গাঁঠি বাতৰোধক। গাঁঠিবাতৰ অন্যান্য আসনবোৰ হৈছে সন্তোলাসন, ত্ৰিকোণাসন, বীৰাসন, গোমুখাসন, বৃক্ষাসন আৰু শৱাসন।\nশৱাসনৰ বাহিৰে এইবোৰ কিছু পৰিমাণে জটিল আসন আৰু অভিজ্ঞ লোকৰ সহায়ত কৰাৰ আৱশ্যক।\nমেদ বৃদ্ধি (শৰীৰ শকত হোৱা) ৰোগ\nশৰীৰ শকত হ’লেই বহু ধৰণৰ সমস্যাই আহি পৰে। সাধাৰণতে শকত মানুহেই বহুমূত্ৰ, হৃত্পিণ্ডৰ পীড়া, বৃক্ক গ্ৰন্থিৰ পীড়া, উচ্চ ৰক্তচাপ আদি ৰোগৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হয়। শৰীৰত চৰ্বী জমা হৈ শকত হৈ আহিলে মানুহৰ আয়ুস কমি যায়। তুলনামূলকভাৱে চালে দেখা যায় শকত মানুহতকৈ ক্ষীণ মানুহ বেছি দিন জীয়াই থাকে।\nমানুহৰ হাড়ৰ গঠন অনুপাতে মাংসপেশী থকা উচিত, তাতোকৈ ক্ষীণ হ’লে শাৰীৰিক শক্তিত দুৰ্বল হয়। বেছি হ’লেও ৰোগাক্ৰান্ত হয়, অসুখী হয়। মানুহ এজন শকত নে ক্ষীণ তাক ওজন অনুসৰি বিচাৰ কৰা হয়। ওজন লগাতকৈ বেছি হ’লে শকত বুলি কোৱা হয়। গাৰ গঠনত লগাতকৈ দুই-চাৰি কেজি ওজন বেছি হ’লেও স্বাস্থ্য ৰক্ষাৰ বিচাৰৰ ফালৰ পৰা বিশেষ অসুবিধা নাই। কিন্তু পাঁচ কেজিতকৈ সদায় বেছি থাকিলে শকত বুলি ধৰিব লাগিব। প্ৰকৃত বিচাৰ মতে আমি কাক শকত বুলি কম ? কাৰণ প্ৰতিজন মানুহৰ শৰীৰ বয়স একে হলেও, সমান নহয়। কোনোবাজন ওখ, আকৌ কোনোবোজন চুটি-চাপৰ, হয়তো বয়স একেই। গতিকে মানুহ এজনৰ প্ৰকৃত ওজন কিমান হোৱা উচিত তাক জানিবলৈ হ’লে শৰীৰৰ উচ্চতাৰ সৈতে সমতা ৰক্ষা কৰি বিচাৰ কৰিব লাগে। কাৰণ উচ্চতা অনুসৰি, বয়স অনুসৰি ওজনৰ আৱশ্যকতা কম বেছি হয়। চিকিৎসা বিজ্ঞানীসকলে মানুহৰ বয়স অনুসৰি, উচ্চতা অনুসৰি, স্ত্ৰী-পুৰুষ ভেদে কাৰ ওজন কিমান হোৱা উচিত সেয়া নিৰ্দ্ধাৰণ কৰি দিছে। সেই অনুসাৰে, তলত, মানুহৰ ষ্টেণ্ডাৰ্ড ওজনৰ তালিকা দিয়া হ’ল।\nগড় হিচাপত পুৰুষৰ উচিত ওজনৰ তালিকা\nবয়স অনুসৰি, শৰীৰৰ উচ্চতা অনুসৰি খালী ভৰি আৰু গাত গধুৰ কাপোৰ নথকা অৱস্থাত কেজি হিচাপত ওজন\nগড় হিচাপত মহিলাৰ উচিত ওজনৰ তালিকা\n৭২ ৭৩.৫ ৭৪.৮\nযিকোনো লোকৰ এই ষ্টেণ্ডাৰ্ড ওজনতকৈ স্থায়ীভাৱে বেছি ওজন থাকিলে শকত হোৱা বুলি ধৰি ল’ব আৰু অধিক ওজন (চৰ্বী) কমাবলৈ যত্নপৰ হ’ব লাগিব। শকত হোৱা মানুহৰ কোনো অংগত লগাতকৈ চৰ্বী বেছি জমা হয়। মহিলাৰ তপিনা আৰু কৰঙণত আৰু পুৰুষৰ তলপেটত চৰ্বী জমা হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু পাছলৈ গৈ গোটেই শৰীৰতে মঙহৰ ভাৰ পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ৰে বেছি হৈ গৈ থাকে। শৰীৰত মঙহ বেছি হোৱা মানেই মাংসপেশীবোৰত কলেষ্টেৰল জমা হোৱাৰ লক্ষণ আৰু এই লক্ষণ মানুহৰ ৪০-৪৫ বছৰমান বয়সৰ পৰাই আৰম্ভ হয়।\n১২৫ মিলিলিটাৰ বিশুদ্ধ পানী গৰম কৰি অলপ গৰম থাকোঁতে তাত ১৫ মিলিলিটাৰ বা এটা কাগজি নেমুটেঙাৰ ৰসৰ আধা আৰু আধা চামুচ মৌ মিহলাই ৰাতিপুৱা খালী পেটত এমাহ খালে মেদ বৃদ্ধি নাশ হয়। আৱশ্যক বুলি ভাবিলে দুমাহ খাব পাৰে। শৰীৰৰ সৌন্দৰ্যও বৃদ্ধি হয়। এইখিনিতে মন কৰিবলগীয়া কথা হ’ল যে নেমুটেঙাৰ পানীত মৌ দি খালে মেদ নাশ হয়। কিন্তু মৌ নিদিয়াকৈ খালে মেদ বৃদ্ধি হ’ব পাৰে। নেমুটেঙাৰ পানী খাওঁতে যদি কোনোবাদিন মৌ ঘৰত নাথাকে সিদিনা নেমুটেঙাৰ পানী খোৱাটোকে বন্ধ কৰিব লাগিব। মৌ নোহোৱাকৈ নাখাব।\nআহাৰ খোৱাৰ পাছত এক কাপ গৰম পানী (চাহ খোৱা দি খাব পৰা গৰম পানী) চাহ খোৱা দি খালে শৰীৰৰ মেদ বা চৰ্বী কমি যায়। কিন্তু ভাত খাই শেষ কৰাৰ পাছতে খাব লাগিব আৰু দুপৰীয়াৰ আহাৰ খোৱাৰ পাছত খালেই হয়। এই ধৰণে গৰম পানী একেৰাহে দুমাহৰ বেছি খাব নালাগে। শীতৰ দিনত ১৫ দিন বা ১ মাহ খালেই হয়।\nদুপৰীয়াৰ আহাৰ খোৱাৰ পাছত গৰম পানী খোৱাৰ অভ্যাসৰ ফলত শৰীৰৰ চৰ্বী কমি যোৱাৰ উপৰিও-\n(১)নিয়মিত পায়খানা হয়, কোষ্ঠকাঠিন্য হ’ব নোৱাৰে।\n(২)প্ৰস্ৰাৱৰ পৰিমাণ বাঢ়ে আৰু শৰীৰৰ পৰা ইউৰিক এচিডৰ দৰে বিষাক্ত পদাৰ্থ বাহিৰ হৈ যায়।\n(৩)পাকস্থলীৰ দুৰ্বলতা নাশ হয়, পেট ফুলা, পাকস্থলীৰ শোথ ৰোগ, পেট কামোৰা, আমাশয় আদি নাথাকে। অত্যধিক গেছ হোৱা আৰু অজীৰ্ণ ৰোগ দূৰ হয়।\n(৪)যকৃত সবল হয়।\n(৫)চকুৰ তলৰ ফালে ক’লা পৰা দূৰ হয়। মুখৰ সৌন্দৰ্য বাঢ়ে।\n(৬)শকত মানুহৰ জোৰাৰ বিষ কমে।\n(৭)মহিলাৰ অনিয়মিত মাহেকীয়া নিয়মিত হয়।\nএইবোৰৰ উপৰিও শৰীৰৰ চৰ্বী কমাবলৈ হ’লে কেইটিমান কচৰত আৰু যোগাসন কৰিব পাৰিলে নিশ্চিত হ’ব পাৰি। লগতে কিন্তু খোৱা খাদ্যৰ প্ৰতিও সচেতন হ’ব লাগিব। শৰ্কৰা আৰু কাৰ্ব’হাইড্ৰেট খাদ্য কমাই খাব লাগিব। মাজে মাজে লঘোন দিব লাগে। লঘোন দিলে শৰীৰৰ চৰ্বী কমি যায়। কিন্তু ই দুৰ্বলতাও আনে। গাখীৰ, ঘিউ, মাখন আৰু মাংস বাদ দিলে শকত হোৱাটো নিয়ন্ত্ৰণলৈ আহিব। কিন্তু এইবোৰ একেলগে বাদ দিলে হৃত্পিণ্ড দুৰ্বলো হৈ পৰিব পাৰে। আকৌ কোনো ক্ষেত্ৰত দেখা যায় শৰীৰৰ আভ্যন্তৰীণ কৰ্মপদ্ধতিৰ ফলত আপোনা-আপুনিয়েই শৰীৰ শকত হৈ আছে। গতিকে কেৱল খাদ্যৰ ওপৰতেই নিৰ্ভৰ নকৰে। কিন্তু শৰীৰৰ মেদ বৃদ্ধিৰ খাদ্যই মুখ্য কাৰণ। এই সকলো কথালৈ লক্ষ্য ৰাখি কেতিয়া লঘোন দিব আৰু কি কি খাদ্য নাখাব তাক ঠিক কৰিব লগা হয়।\nখাদ্যবস্তুৰ বিচাৰ কৰোঁতে কেলৰি শক্তি বেছি থকা বস্তু কমকৈ খাব লাগিব। শৰ্কৰা জাতীয়, চৰ্বী জাতীয় খাদ্য, চেনি, মাংসই শৰীৰত বেছি উত্তাপ আৰু শক্তিৰ সৃষ্টি কৰে। ফল-মূল, পাচলিয়ে এইবোৰৰ সমানে নকৰে। গতিকে খাদ্যৰ তালিকাত ফল-মূল আৰু পাচলি বেছি হ’ব লাগিব। তেতিয়া শৰীৰৰ আৱশ্যকীয় শক্তি আহৰণৰ বাবে শৰীৰত জমা থকা চৰ্বী কমি যাব। মাজে মাজে লঘোন দিব। শৰীৰৰ ওজন কমিব। কিন্তু সপ্তাহত ডেৰ কিল’তকৈ ওজন বেছি কমা উচিত নহয়। হঠাত্ ওজন বেছিকৈ কমি গ’লে হৃত্পিণ্ডৰ ক্ষতি হয়। ইফালে খাদ্যৰ পৰিমাণৰ বিচাৰ কৰোঁতে চাব লাগে যাতে মানুহজন ভোকাতুৰ অৱস্থাত নাথাকে, অন্যথা দুৰ্বল হৈ পৰিব। এজন নিৰোগী মানুহে প্ৰতিদিনে ২৪০০-ৰ পৰা ২০০০ কেলৰি, অলপ শকত মানুহে ১৮০০-ৰ পৰা ১৫০০ কেলৰি আৰু শকত বুলি গণ্য মানুহে ১২০০ কেলৰি বা তাতোকৈ সামান্য কম খাদ্য খাব লাগে। শকত মানুহে ক্ৰীম, মাখন, ঘিউ, ম’হৰ গাখীৰ, তেল, তেলত ভজা বস্তু, চেনি, মিঠাই, কল, আলু, আপেল আৰু মদ খোৱা নিষেধ। অন্যান্য খাদ্যবস্তু যেনে শাক-পাচলি, নেমুটেঙাৰ ৰস, জুলীয়া কোনো চুপ, স্কিমড মিল্ক, মাছ আৰু ফল খাব পাৰে। চেনিৰ পৰিৱৰ্তে গুৰ খাব। দৈ খাব, দৈয়ে হৃত্পিণ্ডত চৰ্বী জমা হোৱাটো বন্ধ কৰে। খাদ্য বাছি-বিচাৰি খোৱাৰ উপৰিও কেইটামান কচৰত আৰু যোগাসন কৰিলে শৰীৰৰ স্থূলতা সোনকালেই নোহোৱা হ’ব। ভূজংগাসন, শলভাসন, সন্তোলাসন, পবন মুক্তাসন, সূৰ্য নমস্কাৰ, পশ্চিম উত্তানাসন, গুপ্ত বজ্ৰাসন, মত্স্যেন্দ্ৰাসন আৰু উত্তানপদাসন আদি কিছুমান যোগাসন কৰিলে শৰীৰৰ চৰ্বী কমি যাব।\nআমি আগতেও আলোচনা কৰি আহিছোঁ যে শৰীৰ অংগচালনা বা কচৰতৰ দ্বাৰা আৱশ্যকীয় অংগ-প্ৰত্যংগত ঘৰ্ষণৰ সৃষ্টি কৰি চৰ্বী জমা হোৱাটো বন্ধ কৰিব পাৰি। শকত মানুহৰ, পুৰুষৰ প্ৰথমতে তলপেট আৰু মহিলাৰ প্ৰথমতে তপিনা আৰু কৰঙণত চৰ্বী জমিবলৈ ধৰে বুলি আমি উল্লেখ কৰিছোঁ। গতিকে এই ঠাইবোৰত মাংসপেশীৰ সংকোচন আৰু শিথিলকৰণৰ দ্বাৰা ঘৰ্ষণৰ সৃষ্টি কৰিব লাগে। ওপৰত উল্লেখ কৰা যোগাসনবোৰ কৰিলে বিজ্ঞানসন্মতভাৱে সেইবোৰ অংগ-প্ৰত্যংগত ঘৰ্ষণৰ সৃষ্টি হ’ব। আসনবোৰৰ বাহিৰেও আৰু কিছুমান সহজ কচৰতৰ দ্বাৰাও ঘৰ্ষণৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰি।\n(১)মাটিত শুই পৰক, ইয়াত মাটিৰ অৰ্থ আকাশ আৰু মাটিৰ প্ৰভেদ। মাটি মানে পকা ভেটি হ’লেও মাটি বুলি ধৰিব। পকা ভেটিত ডাঠ কাপোৰ বা কম্বল পাৰি ল’ব। আচল মাটিত হ’লে, পাটি বা ঢাৰি পাৰি তাৰ ওপৰত কম্বল পাৰি ল’ব। এতিয়া মাটিত (পালেং বা খাট আদি ওখ ঠাইত নহয়) ওপৰলৈ মুখ কৰি, ভৰি সটান কৰি পোনাই লৈ, দুয়োখন হাত দুয়ো ফালে গাৰ কাষত লা শুই পৰক। এতিয়া বাঁও হাতখনৰ তলুৱা তলপেটত লগাই ৰাখক, সোঁ হাতৰ তলুৱা বাঁও হাতৰ পিঠিত (বা কাষত) ৰাখক, নিশাহ লাহে লাহে এৰক আৰু হাতেৰে হেঁচা দি পেট ৰাজহাড়ৰ ফালে ঠেলি দিয়ক। নিশাহ শেষ হ’লে, লাহে লাহে উশাহ লওক আৰু পেটটো যিমান পাৰে ফুলাই দিয়ক। হাত দুখন আঁতৰ কৰিব অথবা পেটত কোনো হেঁচা প্ৰয়োগ নকৰিব। এই কচৰতটো ২০ বাৰ কৰক। পেটত হেঁচা দি মালিছ কৰক। এই কচৰত নিতৌ খালী পেটে ৰাতিপুৱা বা গধূলি কৰিব। দুয়ো সময়তে, আৱশ্যক বুলি ভাবিলে কৰিব পাৰে।\n(২)আগৰ দৰে আকৌ শোৱক। হাত দুখন এইবাৰ মূৰৰ ফালে গাৰ সমান্তৰালকৈ থওক। নিশাহ লাহে লাহে এৰক আৰু হাত দুখন মূৰৰ ফালৰ পৰা নি সোঁহাতৰ আঙুলিৰে সোঁ ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলিত আৰু বাঁও হাতৰ আঙুলিৰে বাঁও ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলিত ধৰিবলৈ কঁকালৰ ওপৰ অংশ ওপৰলৈ উঠাওক আৰু ভৰিও আগুৱাই আনি হাতেৰে বুঢ়া আঙুলিত পাৰিলে ধৰক, নোৱাৰিলে চেষ্টা কৰক। নিশাহ এৰিব আৰু নোৱাৰিলে উশাহ ল’বলৈ আৰম্ভ কৰক আৰু হাত ভৰি নমাই আগৰ ঠাইলৈ নিয়ক। ইয়াৰ দ্বাৰা শৰীৰটো বেঁকা কৰি তলপেটত হেঁচা দিব খোজা হৈছে। এই কচৰতটো ৬-৭ বাৰ মান কৰিব।\n(৩)নিতৌ ৰাতিপুৱা খোজ কাঢ়ক, বেগাই খোজ কাঢ়ক বা দৌৰক। কুকুৰ দৌৰ দিয়ক। বয়সিয়াল মানুহৰ কাৰণে কষ্টকৰ আসন বা কচৰত উপযোগী নহয়। বিশেষকৈ ৬০ বা ৬৫ বছৰমান বয়সৰ পৰা কঠিন আসন বা কচৰত নকৰাই ভাল। কিন্তু খোজ কঢ়া, দৌৰা বা জগিং কৰা (গা জোকাৰি লাহে লাহে দৌৰা) আদি কচৰত সকলোৱে কৰিব পাৰে। বাহিৰৰ মুকলি ঠাইত দৌৰিবলৈ অসুবিধা পালে আপোনাৰ ঘৰৰ ভিতৰতে বা বাৰান্দাত দৌৰাৰ দৰে ভৰি চলাওক কিন্তু খোজটো এক ঠাইতে বা ওচৰে-পাঁজৰে দিয়ক। বেছি আগুৱাই নাযাব। খোজবোৰ এক দুই কৈ গণক আৰু ৫০০ বাৰ মান খোজ চলাওক। খোজ কাঢ়িলে কমেও যোৱা অহা ৪ কিল’মিটাৰ হ’ব লাগে। শৰীৰত ভাগৰ লগা যেন হ’ব লাগে। ইয়াত সময়ো অলপ বেছি লাগে।\nকেৱল এবিধ কচৰত বা এবিধ আসন কৰিলে নহয়। কমেও তিনি-চাৰিবিধমান কৰিলে নিশ্চয় সুফল লাভ কৰিব। এই কচৰত আৰু দৌৰ আদিত তলপেট, কঁকাল, তপিনা আৰু কৰঙণৰ মাংসপেশীত ঘৰ্ষণৰ সৃষ্টি হয়। সেইবোৰ ঠাইলৈ তেজৰ চলাচল বাঢ়ে। যেতিয়া তেজৰ লগত যোৱা অক্সিজেন, চৰ্বীত থকা কাৰ্বন-ডাই-অক্সাইডৰ সৈতে লগ লাগে, চৰ্বীবোৰ জ্বলি যায়। তেজৰ চলাচল বাঢ়ি যোৱাৰ ফলত চৰ্বীবোৰ সোনকালে নোহোৱা হৈ আহে। উদাহৰণস্বৰূপে যদি ৩০০ পাউণ্ড (বা ১৩৬ কেজি) এজন মানুহে ৩ মাইল (বা ৪.৮ কিল’মিটাৰ) এদিনত দৌৰে তেওঁ তেওঁ শৰীৰৰ ৩০০ কেলৰি শক্তি শেষ কৰিব আৰু ফলস্বৰূপে শৰীৰৰ ওজন ডেৰ আউণ্স (৪২.৫ গ্ৰাম) কমিব।\nমানুহৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু অতি প্ৰয়োজনীয় অংগ হৈছে চকু। কিন্তু চুলি, নাক, মুখৰ ছাল, নখ আদিৰ যিভাৱে যত্ন লোৱা হয় তাৰ তুলনাত চকুৰ ওপৰত অত্যাচাৰ বেছি কৰা হয়। যেনে টি.ভি চোৱা। জুই, বেছি পোহৰ চকুৰ বাবে অসহনীয়। গতিকে টি.ভি বৰ ওচৰৰ পৰা চাব নালাগে, চালে চকুত জোৰ পৰে। কিন্তু এই কথালৈ কোনে ভ্ৰূক্ষেপ কৰে ? সৰু ল’ৰা-ছোৱালীয়েতো বুজিয়ে নাপায়। গতিকে এই যুগত চকুৰেই অপব্যৱহাৰ বেছি হয়।\nচকুৰ খচখচনি অসুখ\n২ ৰতি বা ৩৬০ মিলিগ্ৰাম (১০০০ মিলিগ্ৰামত ১ গ্ৰাম, ১০০০ গ্ৰামত ১ কিল’গ্ৰাম বা কেজি) ফিটকিৰি গুড়ি কৰি তাৰ লগত ৬ চামুচ (৩০ মিলিলিটাৰ) গোলাপজল মিহলাওক। পৰিষ্কাৰ ড্ৰপাৰেৰে দুয়োটা চকুতে দুই টোপকৈ দিয়ক। চকুৰ খচখচনি, চকু ৰঙা পৰা, চকুৰে ফেচকুৰি ওলোৱা, চকু উঠা আদি সকলো অসুখতে উপকাৰ হয়। কষ্ট দূৰ হয়। গোলাপজল যদি নাপায়, ডিষ্টিলড্ ওৱাটাৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। তাকো নাপালে পৰিষ্কাৰ পানী ১৫ মিনিট উতলাই চেঁচা কৰি সেই পানী গোলাপজলৰ পৰিৱৰ্তে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।\nযদি চকু ভাল লগা নাই, বা চকু উঠিব খুজিছে, বা ভালকৈ চকুৰ অসুখ ধৰিব পৰা হোৱা নাই, তেনেহ’লে যিটো চকুৰ কিবা অসুখ হ’ব খুজিছে, সাধাৰণভাৱে খচখচাইছে, সেইফালৰ কাণত তুলা সুমুৱাই সোপা দিয়ক। যদি দুয়োটা চকুত হ’ব খুজিছে, দুয়োখন কাণতে তুলাৰে সোপা দিয়ক। ২-৩ ঘণ্টাৰ ভিতৰতে আৰাম পাব।\nচকু ৰঙা পৰা অসুখ\nপৰিষ্কাৰ তুলা [তুলা প্ৰথমতে ১৫ মিনিট পানীত উতলাওক। গৰম পানীখিনি পেলাই দি যেতিয়া তুলাখিনি হাতেৰে চুব পাৰি (পৰিষ্কাৰ হাতেৰে) হাতেৰে তুলাখিনি চেপি পানী সম্পূৰ্ণৰূপে বাহিৰ কৰি দিয়ক] গাখীৰত তিয়াওক। তুলাখিনি অলপ চেপি তুলাত গাখীৰ ৰাখি চকুৰ ওপৰত ৰাখক। দিনে ৪-৫ বাৰ মান দিয়ক। চকু ঠাণ্ডা পৰিব, ৰঙ পৰা অসুখ দূৰ হ’ব।\nগোলাপ ফুলৰ ৰস চকুত দিলে, চকু ৰঙা পৰা অসুখ দূৰ হয়। গোলাপ ফুৰ পৰিষ্কাৰকৈ ধুই ল’ব। হাত চাবোনেৰে ধুই পৰিষ্কাৰ কৰি ল’ব। পৰিষ্কাৰ পাত্ৰত ফুল থেতেলাই পৰিষ্কাৰ কাপোৰেৰে ছেকি ৰস উলিয়াব। চকুত দিওঁতে, চকুৰ তলৰ পিৰঠিতো তললৈ টানিলে চকুটো মেল খাব আৰু তাতে ঔষধ বা এই গোলাপ ফুলৰ ৰস দিব। ৰঙা পৰা দূৰ হ’ব। চকুৰ ৰঙা পৰা ৰোগ বৰ সংক্ৰামক, পৰাপক্ষত কালৈকো নাচাব। ক’লা চছমা ব্যৱহাৰ কৰিব।\nমহানিমৰ পাত ৪-৫ টা মান খুন্দি (গোলাপ ফুলত কোৱাৰ দৰে) ৰস উলিয়াই চকুত দিলে চকৰ ৰঙা পৰা ৰোগ সম্পূৰ্ণ আৰোগ্য হয়।\nচকু নমা ৰোগ\nচকু খচ্ খচ্ কৰে, যেনিবা চকুত বালি পৰিছে। চকু ৰঙা পৰে। চকু খজুৱাই থাকে। চকু ফুলি যায়। চকুৰ অসুখৰ বাবে মূৰো বিষায়। চকুৰ নিমিষ (পলক) মাৰিবলৈ কষ্ট হয়। চকুৰ্ ফেচকুৰি ওলায়। ৰাতিপুৱা টোপনিৰ পৰা উঠি চকু মেলিব নোৱৰা হয়। পোহৰ সহ্য নহয়। চকু মুদিব লগা হয়। চকুৰে অস্পষ্ট দেখে। কেতিয়াবা চকুৰে পানী ওলায় আৰু কেতিয়াবা চকু শুকান হৈ উঠে।\nচকুৰ এই ৰোগটোও বৰ সংক্ৰামক। এটা চকুত হ’লে আনটো চকুটো হয়। ঘৰৰ এজনৰ হ’লে, প্ৰায় সকলোৰে হয়। চকু নমা হোৱা মানুহৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিলে অহাজনৰো হয়। চকুত আঘাত লাগিলে, চকুত বৰ ৰ’দ লাগিলে বা ৰ’দৰ পৰা আহিয়ে চেঁচা পানীৰে গা ধুলে বা চকুত বেছি ধোঁৱা লগালেও চকু নমা ৰোগ হ’ব পাৰে। ক’লা চছমা ব্যৱহাৰ কৰিব।\nৰাতি গুৰ ১০০ গ্ৰাম মান পানীত তিয়াই থওক। ৰাতিপুৱা সেই পানী পৰিষ্কাৰ কাপোৰেৰে ৪-৫ বাৰ মান ছেকি (মনত ৰাখিব এবাৰ ছেকি নহয় ৪-৫ বাৰ) খাবলৈ দিয়ক। গুৰ যিমানবাৰ ছেকে সিমান বেছি শীতল হৈ যায় আৰু যিমানেই শীতল হয় চকুৰ বাবে বেছি উপকাৰী হয়।\nবগা ধনিয়া খুন্দি বা বটি তাৰ ৰস পৰিষ্কাৰ কাপোৰেৰে ছেকি সেই ৰস দুই টোপকৈ চকুত দিলে, চকু নমাৰ সকলো কষ্ট দূৰ হ’ব। চকুত ঔষধ দিওতে তলৰ পিৰঠি তললৈ টানিলে চকু মেল খায় আৰু তাতে ঔষধ পেলাই চকুত ঔষধ দিয়াৰ নিয়ম। ওপৰৰ পিৰঠি টানিব নালাগে।\nচকু নমা ৰোগত এৰাৰ পাত এটা জুইত সেকি তাৰ ৰস চকুত দিলে আৰাম পোৱা যায়।\nশিলিখা গুড়ি কৰি তাৰ ১০ গ্ৰাম আৰু গুলঞ্চি (চম্পা ফুল) ২০ গ্ৰ্ৰাম মিহলাই তাতে অলপ মৌ দি খালে (দিনে দুবাৰ) সকলো প্ৰকাৰৰ চকুৰ ৰোগ আৰোগ্য হয়।\nতেঁতেলি টেঙাৰ গুটিৰ ভিতৰৰ সাহ (সাৰ অংশ) বা কোমল বীজখিনি পৰিষ্কাৰ পটাত (শিলত) মিহিকৈ বটি লওক (মছলা বটা পটাত নকৰিব)। একেবাৰে চন্দনৰ দৰে কৰি আনি আচিনাইত লগাই দিয়ক। লগে লগে ঠাণ্ডা পৰিব আৰু এঘণ্টামানৰ ভিতৰতে আচিনাইৰ কষ্ট দূৰ হ’ব। তাৰোপৰি আচিনাই আৰু কোনো দিনেই নহয়। তেঁতেলিৰ গুটি তিনি দিনমান আগৰে পৰা পানীত তিয়াই ৰাখিলে ভাল হয়। নহ’লে এৰাতি হ’লেও ৰাখিব।\nতেঁতেলিৰ গুটিৰ সাহ বটি, চন্দনৰ দৰে কৰি, বিছাই ডকা ঠাইত লগালেও, শুকাই লাগি ধৰে আৰু ভিতৰৰ বিষ টানি আনে।\nত্ৰিফলা (আমলখি, শিলিখা, ভঁইৰা) গুড়ি কৰি মিহলাই (পৰিমাণ আমলখি ৪০ ভাগ, ভঁইৰা ২০ ভাগ আৰু শিলিখা ১০ ভাগ) ৰাতিপুৱা আৰু গধূলি তিনি গ্ৰামকৈ ত্ৰিফলা চূৰ্ণ গাখীৰৰ সৈতে ১-২ সপ্তাহ খালে বাৰে বাৰে আচিনাই ওলোৱা বন্ধ হ’ব।\nচকুৰে পানী ওলাই থকা অসুখ\nচকুৰ পতাৰ গুৰিৰ ফালে ভিতৰত অশ্ৰুস্থলী আছে আৰু অন্তৰত কোনো দুখৰ ভাব হ’লে সৰু নলীৰে সেই পানী চকুলৈ আহে আৰু চকুৰ পানী ওলায়। কিন্তু এই পদ্ধতিত কোনো বিঘিনি ঘটিলে চকুৰ পানী এনেয়ে ওলাই থকা হয়।\n২৫-৩০ টা মান মনাক্কা (কিচমিচ) ৰাতি পানীত তিয়াই থওক আৰু ৰাতিপুৱা সেই কিচমিচকেইটা চোবাই খাওক আৰু শেষত পানীখিনিও খাওক।\nৰাতি ত্ৰিফলা পানীত তিয়াই থওক আৰু ৰাতিপুৱা পানীখিনি পৰিষ্কাৰ কাপোৰেৰে ছেকি লৈ সেই পানী চকুত ছটিয়াওক, চকুৰে পানী পৰা বন্ধ হ’ব, চকুৰ জ্যোতিও বাঢ়িব।\nৰাতি ৪-৫ টা মান জালুক চোবাই খাই এগিলাচ গৰম গাখীৰ খালে (নিয়মিতভাৱে ১ সপ্তাহ) চকুৰে পানী ওলোৱা বন্ধ হ’ব।\nনহৰুৰ এটা কোঁহ (এক কোঁহৰ নহৰু ১ কোঁহ, সৰু হ’লে ২ কোঁহ) ৬০ মিলিলিটাৰ সৰিয়হৰ তেলত ভাজি সেই তেল বুকু, গল আৰু কাণৰ আশে-পাশে মালিছ কৰিলে চকুৰে পানী ওলোৱা বন্ধ হয়।\n৪-৫ টা বাদাম ৰাতি অলপ পানীত তিয়াই ৰাখি ৰাতিপুৱা বাদামকেইটা চোবাই খাই সেই পানীখিনি খালে চকুৰ পৰা পানী ওলোৱা বন্ধ হ’ব। চকুৰ যিকোনো অসুখত আৰাম পাব।\nধনিয়া আৰু পদিনা পাতৰ চাহ কৰি তাত অকণমান নিমখ দি খালে উপকাৰ হয়।\nদুটা এলাচি গুড়ি কৰি, এগিলাচ গাখীৰত উতলাই খালেও চকুৰ পানী ওলোৱা বন্ধ হ’ব।\nদেহত খাদ্যপ্ৰাণ আৰু প্ৰোটিনৰ অভাৱ হ’লে এই ৰোগ হয় বুলি ভবা হয়। কফৰ প্ৰভাৱতো হ’ব পাৰে।\nপ্ৰথমতে চকুৱে জলক-তবক কৰে। ৰাতি বা কম পোহৰত বস্তু দেখা নোপোৱা হয়। দিনৰ পোহৰত দেখে কিন্তু দিনৰ পোহৰ কমি আহিলে কম দেখা হৈ আহে আৰু সন্ধ্যা নেদেখা হয়। ৰাতি অন্য পোহৰৰ তীব্ৰতানুসাৰে কম বা বেছি দেখে। সেইবাবে ইয়াক কুকুৰীকণা বোলে।\nজিৰা গুড়ি কৰি ৰাতিপুৱা আৰু গধূলি ১ চামুচকৈ মিছিৰিৰ লগত খালে কুকুৰীকণা ৰোগ ভাল হয়।\nশতমূলৰ পাত ঘিউত ভাজি খালেও উপকাৰ হয়।\nবকফুলৰ পাত বা ফুল ১০০ গ্ৰাম ঘিউত ভাজি দিনে এবাৰকৈ এসপ্তাহ খালে কুকুৰীকণা ৰোগ ভাল হয়।\nচজিনাৰ তৰকাৰী কৰি ১০০ গ্ৰামকৈ দিনে দুবাৰ খালে উপকাৰ হয়। একেৰাহে ১৫-২০ দিন খালে চকুৰে কম দেখা মানুহৰো দৃষ্টিশক্তি বাঢ়ে।\nৰাতিপুৱা আৰু আবেলি একোটাকৈ বিলাহীৰ ৰস খালে কুকুৰীকণা ৰোগ দূৰ হয়। চকুৰ জ্যোতি বাঢ়ে।\nগাজৰ, বিলাহী আৰু সেউজীয়া শাক-পাচলিৰ তৰকাৰী সুখাদ্য। বিলাহীৰ চালাদহে খাব। শাকৰ আঞ্জাৰ চৰুত জমা হোৱা পানী নিয়মিত খালে উপকাৰ হয়। কফ বা শ্লেষ্মা উত্পন্ন হোৱা খাদ্য খাব নালাগে, কাৰণ শ্লেষ্মা জাতীয় আৱৰণে দৃষ্টিৰ পথত বাধা দিব পাৰে বুলিও ভবা হয়।\nচকুৰ ছানি ৰোগ\nচকুৰ ছানি, অলপ বয়সিয়াল লোকৰ ৰোগ। বয়স বেছি হৈ আহিলে চকুত ছানি পৰিবলৈ ধৰে। সাধাৰণ কথাত জাল পৰা বুলি কোৱা হয়। লাহে লাহে চকুৰ পৰ্দা বা লেণ্সখন মলিয়ন বা ঘোলা হৈ আহে। গতিকে দৃষ্টিত বস্তুবোৰ অস্পষ্ট হয় আৰু পাছলৈ নেদেখাও হ’ব পাৰে। চকুৰ মণিৰ আগৰ ফালে থকা স্বচ্ছ আৱৰণখনক কৰ্নিয়া বোলে। কৰ্নিয়াৰ তলত চকুৰ মণিটো আৰু তাৰ তলত এখন লেম্স আৰু তাৰ পাছত এটা সুৰংগ আছে। সুৰংগটোৰ মুখতে চকুৰ মণিটো আছে। তাৰ পাছফালে গোটেই আইবলটো আগুৰি এখন আৱৰণ আছে, তাক ৰে’টিনা বোলে। সূৰ্যৰ পোহৰ বা যিকোনো পোহৰ কোনো বস্তুৰ ওপৰত পৰিলে সেই পোহৰ চকুৰ মণিলৈ প্ৰতিফলন হয় আৰু সেই পোহৰ কৰ্নিয়া আৰু লেণ্সখনৰ মাজেৰে পাৰ হৈ চকুৰ মণিত পৰি ৰে’টিনাত পৰেগৈ। ৰে’টিনাত ছবিবোৰ প্ৰতিবিম্বিত হয় আৰু আমি বস্তুবোৰ দেখা পাওঁ। এই কৰ্নিয়া স্বচ্ছ আৰু গোলাকাৰ। কৰ্নিয়াৰ তলৰ লেণ্সখনো স্বচ্ছ। কিন্তু এই লেণ্সখনৰ স্বচ্ছতা বয়স হৈ আহিলে নানা কাৰণত কমি আহে। কেতিয়াবা ধোঁৱা বৰণীয়া হয় বা বগা বা আচ্ছাদনযুক্ত হয় আৰু তেতিয়াই চকুত ছানি পৰা বুলি কোৱা হয়।\nবয়স বেছি হৈ আহিলে শৰীৰৰ কিছুমান বস্তু হাড়ৰ দৰে টান হৈ যাব খোজে। সেইবাবেই শৰীৰৰ বিভন্ন অংশ টান টান ভাব বা কঠিনতা প্ৰাপ্ত হয়। শৰীৰৰ নমনীয় ভাব কমি যায়। একেদৰেই চকুৰ এই পৰ্দা বা লেণ্সখনো টান হৈ যাব পাৰে বা অস্বচ্ছ হ’বলৈ ধৰে। এইয়া হ’ল বাৰ্ধ্যক্যৰ ছানি। কিছুমান চকুৰ ছানি বংশগত কাৰণত হয়। কিছুমান শৰীৰৰ উপাদানবোৰ খাদ্যবস্তুৰ পৰা কৰি লোৱা প্ৰক্ৰিয়াত হোৱা বিজুতিৰ বাবে দেখা দিয়া ৰোগৰ বাবেও হয়। বহুমূত্ৰ ৰোগ, গেলাক্ট’ছেমিয়া, হাইপ’কেলছিমিয়া আদি এই ধৰণৰ ৰোগ হ’লে চকুত ছানি পৰিব পাৰে। কিছুমান ছানি ৰোগ প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে চকুত পোৱা আঘাতৰ বাবেও হয়। ফলত কম বয়সৰ লোকৰো চকুত ছানি পৰিব পাৰে।\nদৃষ্টিশক্তি কমি যায়। দৃষ্টিত বস্তুবোৰ অস্পষ্ট হয়। বেছি হ’লে অলপ আঁতৰত থকা চিনাকি মানুহকো ধৰিব নোৱৰা হয়। কাষেৰে পাৰ হৈ যোৱা মানুহক ভালকৈ দেখা নাপায়। পাছলৈ নেদেখাও হ’ব পাৰে।\nবগা পিঁয়াজৰ ৰস ১০ গ্ৰাম (দুই চামুচ), খাটি মৌ দুই চামুচ আৰু বিশুদ্ধ কৰ্পূৰ দুই গ্ৰাম মিহলাই ৰাতি শোৱাৰ আগে আগে ড্ৰপাৰেৰে ১-২ টোপ চকুত দিলে ছানি পৰা বন্ধ হয়। ছানি পৰিলেও পৰিষ্কাৰ হয় বুলি কোৱা হয়। ভাল কৰ্পূৰ নাপালে পিঁয়াজ আৰু মৌ মিহলায়ো ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।\nস্বমূত্ৰ চাহ খোৱা গিলাচেৰে আধা গিলাচ ৰাতিপুৱা খালী পেটতে খালে আৰু চকু ধুলে (দিনে দুবাৰ) ছানি পৰা বন্ধ হয় বা ছানি পৰিলেও আৰোগ্য হয় বুলি কোৱা হয়। এসময়ৰ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী মোৰাৰজী ভাই দেছায়ে ইয়াকে খাই আৰু চকু ধুই আৰোগ্য হৈছিল বুলি লিখা মই পঢ়িছোঁ। কিন্তু কেৱল চকু ধুলেই ছানি আৰোগ্য নহয়, লাহে লাহে বৃদ্ধি হৈ থাকে। কিন্তু স্বমূত্ৰৰে ধুই থাকিলে চকুৰ কোনো ৰোগেই নহয়।\nএকমাত্ৰ নিৰ্ভৰযোগ্য চিকিৎসা হৈছে অস্ত্ৰোপচাৰ। অস্ত্ৰোপচাৰ কৰি- লেণ্সখন আঁতৰাই কৃত্ৰিম লেণ্স লগাই দিয়া হয় আৰু দৃষ্টিশক্তি পুনৰ লাভ হয়।\nচকু নমা অসুখৰ তীব্ৰতৰ অৱস্থা। ক্লেমিডিয়া ত্ৰাক’মাটিজ নামৰ বীজাণুৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হৈ এই ৰোগ হয়। ই অতি সংক্ৰামক ৰোগ। চকুৰ পৰা পানী ওলায়, খজুৱায় আৰু চকু ৰঙা পৰে। চকুৰ শ্লৈষ্মিক আৱৰণত সৰু সৰু গুটি গুটি ওলায়। কেইমাহমানৰ পাছত চকুৰ পতাখন বেঁকা হৈ ভিতৰলৈ সোমাই যায়। চকুৰ মণিত ঘা হয়, চকু বগা পৰি চকু অন্ধ হয়। চকুত এই লক্ষণৰ অসুখ হ’লেই তত্ক্ষাণাত অভিজ্ঞ এল’পেথিক চিকিত্সক বা চকু বিশেষজ্ঞৰ দ্বাৰা চিকিৎসা কৰাব লাগে।\nকেৱল টেট্ৰাচাইক্লিনৰ দ্বাৰাই ট্ৰেক’মা আৰোগ্যৰ চিকিৎসা কৰা হয় (এতিয়ালৈ)।\nচকুৰ দৃষ্টিশক্তি কম\nচকুৰ দৃষ্টিশক্তি বৰ্ধক চিকিত্সাঃ বাদাম, গুৱা-মৰি, মিছিৰি সমান পৰিমাণত লৈ গুড়ি কৰি লওক আৰু পৰিষ্কাৰ কাপোৰেৰে ছেকি চূৰ্ণ কৰি লওক। প্ৰতিদিনে ৰাতি শুবৰ সময়ত ২৫০ মিলিলিটাৰ গাখীৰৰ সৈতে দুই চামুচ এই চূৰ্ণ খাওক, দৃষ্টিশক্তি বাঢ়িব। কৰ্মক্ষমতা বাঢ়িব। দুৰ্বল মস্তিষ্ক, মূৰ গৰম হোৱা, স্মৃতিশক্তি হ্ৰাস সকলো দূৰ হ’ব। সৰু ল’ৰা-ছোৱালীক খুৱালে আধা পৰিমাণত খুৱাব। এই গাখীৰ খোৱাৰ দুই ঘণ্টা পাছলৈ পানী নাখাব।\nৰাতিপুৱা মুখ ধুবৰ সময়ত মুখ ভৰাই পানী ৰাখক আৰু চকুত ঠাণ্ডা পানী ছটিয়াওক। এনেকৈ দিনত তিনিবাৰ দিয়ক, চকু ভালে থাকিব।\nআমলখি, শিলিখা আৰু ভঁইৰা সমান মাত্ৰাত লওক (গুটি গুচাই লব)। তিনিওবিধ একেলগে গুড়ি কৰি লৈ বটলত ৰাখক। প্ৰতিদিনে ৰাতি এটা আয়নাৰ (বা মাটিৰ) গিলাচত পানী লৈ তাত এক চামুচ এই ত্ৰিফলা চূৰ্ণ পেলাই থওক। ৰাতিপুৱা পানীখিনি ভালকৈ গুলি লৈ কাপোৰেৰে ছেকি লওক আৰু এই পানীখিনি চকুত ছটিয়াওক। চকুৰ দৃষ্টিৰ কোনো দুৰ্বলতা থাকিলে দূৰ হ’ব। চকুৰ ভাল অৱস্থাত লৈ থাকিলেও দৃষ্টিশক্তি অটুট থাকিব। সাধাৰণ অসুখ, চকু ৰঙা পৰা, জ্বালা কৰা, সাধাৰণ অৱস্থাৰ চকুৰ ছানিও আৰোগ্য হ’ব।\nগা-ধোৱাৰ আগতে ভৰিৰ তলুৱাত আৰু ভৰিৰ আঙুলিৰ আগত সৰিয়হৰ বা গাত ঘঁহা তেল দিলে চকু ভালে থাকে, দৃষ্টিশক্তি বাঢ়ে আৰু চকুৰ ৰোগ নহয়।\nস্বমূত্ৰৰে চকু দিনে দুবাৰকৈ ধুলেও চকু ভালে থাকে, অন্য ৰোগ নহয়। কিন্তু ১০-১৫ মিনিটমান পাছত চকু পানীৰে ধুই পেলাব লাগে।\nচকুৰ বাবে পথ্যাপথ্য\nআপেল, আঙুৰ, কমলা, আনাৰস, অমিতা, আমলখি আদিৰ কোনো কোনো এবিধ ফল (বা একাধিক) প্ৰতিদিনে খাব লাগে। বন্ধা কবি, পালেং শাক, মিথি শাক আৰু অন্যান্য পাত শাক আৰু মূলাৰ তৰকাৰী খোৱা আৱশ্যক। মাটিৰ তলৰ তৰকাৰীজাতীয় বস্তুও উপকাৰী যেনে আলু, গাজৰ, বিট, পিঁয়াজ। এইবোৰ, খাদ্যত থাকিব লাগে। আখৰোট, খেজুৰি, কিচমিচ, ডিমৰু চকুৰ বাবে উপকাৰী। গাখীৰ, মাখন আৱশ্যকীয় খাদ্য। মৌ খাব পাৰি।\nচেনি, জাম, জেলি, টান আৰু শুকান খাদ্য, আচাৰ, ঠাণ্ডা পানীয়, আইচক্ৰিম, কে’ক্, পেষ্ট্ৰী, ঘিউ, চেনিৰে তৈয়াৰী মিঠাই আৰু বেছনৰ মিঠাই চকুৰ বাবে ভাল নহয়। গুৰেৰে তৈয়াৰী মিঠাই খাব পাৰি।\nইয়াৰ উপৰিও কেইটিমান ব্যায়াম বা অংগসঞ্চালন (কচৰত) কৰিলে চকুৰ দৃষ্টি ভালে ৰাখিব পাৰি।\nচকুত ছয় প্ৰকাৰৰ মাংসপেশী থাকে আৰু এইবোৰে চকু নানাভাৱে লৰ-চৰ কৰাত সহায় কৰে।\n(১)মাংসপেশী যিবোৰে ওপৰলৈ চোৱাত চকু ঘূৰাই দিয়ে।\n(২)মাংসপেশী যিবোৰে তললৈ চোৱাত চকু ঘূৰাই দিয়ে।\n(৩)মাংসপেশী যিবোৰে সোঁফালে চোৱাত চকু ঘূৰাই দিয়ে।\n(৪)মাংসপেশী যিবোৰে বাঁওফালে চোৱাত চকু ঘূৰাই দিয়ে।\n(৫)মাংসপেশী যিবোৰে চকু বৃত্তাকাৰে বাঁওফালে ঘূৰাই দিয়ে।\n(৬)মাংসপেশী যিবোৰে চকু বৃত্তাকৰে সোঁ ফালে ঘূৰাই দিয়ে।\nএই ছয় প্ৰকাৰৰ মাংসপেশী নমনীয় হৈ থাকিলে, মাংসপেশীবোৰলৈ ৰক্ত চলাচল সঠিকভাৱে হৈ থাকিলে মাংসপেশীবোৰ সজীৱ হৈ থাকে আৰু চকুৰ দৃষ্টিশক্তিও ভালে থাকে। গতিকে এই মাংসপেশী সকলোতে যাতে সঠিকভাৱে ঘৰ্ষণৰ সৃষ্টি হয় তেনেকৈ কচৰত কৰিব লাগে।\nমূৰটো পোনাই লৈ বহক বা দীঘল হৈ ওপৰলৈ মুখকৈ শুই পৰক। চকু দুটা লৰাই এবাৰ ওপৰলৈ আৰু এবাৰ তললৈ চাওক। শুই থাকিলে তালুৰ পোনে পোনে থকা কোনো বস্তু বা সেই দিশলৈ চাওক আৰু পাছৰবাৰ ভৰিৰ দিশৰ ফালে চাওক। যদি আপুনি বহি আছে মূৰটো সটানকৈ চিধাকৈ ৰাখিব। মূৰৰ ওপৰৰ ফালে চালে এক আৰু ভৰিৰ ফালে চালে দুই, আকৌ মূৰৰ ফালে চালে তিনি আৰু ভৰিৰ ফালে চালে চাৰি কৈ ৪০-৫০ বাৰ গণক।\nএইবাৰ মূৰটো তেনেকৈয়ে ৰাখি আপোনাৰ বাঁওফালে থকা কোনো বস্তুলৈ চাওক বা বাঁও দিশলৈ চাওক, গণক ১, আকৌ সোঁ দিশলৈ চাওক গণক ২, তেনেকৈ আকৌ বাঁও দিশলৈ চাওক আৰু গণক ৩, তাৰ পাছত সোঁ দিশলৈ চাওক আৰু গণক ৪। তেনেকৈ ৪০-৫০ বাৰ চকু ঘূৰাওক।\nএইবাৰ চকু দুটা বাঁও ফালৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বৃত্তাকাৰে সোঁ ফালৰ আগৰ দৃষ্টিপটলৈ চকু ঘূৰাই আনক আৰু তেনেকৈ ২০-২৫ বাৰ চকু ঘূৰাওক। তাৰ পাছত বিপৰীত দিশেৰে (সোঁ ফালৰ পৰা বাঁও ফাললৈ) এই নিয়মেৰে ২০-২৫ বাৰ চকু ঘূৰাওক।\nইয়াৰ পাছত দুয়ো হাতৰ তলুৱাৰে চকু দুটা মুদি লৈ কিছুসময় (১ মিনিটমান) ঢাকি ৰাখিব। ইয়াৰ ফলত চকু দুটা জুৰ পৰিব। ঘৰ্ষণৰ পাছত শিথিল হৈ পৰিব।\nবিভিন্ন কাৰণত কাণৰ ৰোগ হয়। টনচিল বাঢ়ি গ’লে, শুনাৰো বাধাৰ সৃষ্টি হয়। তেনেকৈ বসন্ত, মাম্পছ আদি হ’লেও কাণৰ অসুখ হ’ব পাৰে। শব্দ প্ৰদূষণৰ বাবে বা বৰ জোৰে হাঁচি মাৰিলেও কাণৰ অসুখ হ’ব পাৰে। আকৌ পোক, পিপৰা আদি সোমালেও কাণৰ অসুখ হয়। তলত কাণৰ সাধাৰণতে হোৱা অসুখ আৰু নিবাৰণৰ উপায় উল্লেখ কৰা হ’ল।\nনহৰুৰ কোঁহ দুটা বাকলি পেলাই, এটা পাত্ৰত ২ চামুচমান সৰিয়হৰ তেলত লৈ জুইত গৰম কৰক। নহৰুৰ কোঁহ ভজা গৈ ক’লা পৰিবলৈ ধৰিব। জুইৰ পৰা নমাই কিছু চেঁচা হ’লে গাৰ সমান গৰম থাকোঁতে, বিষোৱা কাণখনত দিয়ক। এডাল কাঠীত অলপ তুলা বান্ধি সেই তেলত জোবোৰাই আনি কাণত ২-৩ টোপ পেলাই দিয়ক। কাণৰ বিষ নোহোৱা হ’ব। কোনো পোক-পৰুৱা কাণত সোমালেও এই তেল দিলে পোক বা পৰুৱা মৰি ওলাই আহিব।\nপিঁয়াজৰ ৰস ২-৩ টোপ সামান্য গৰম কৰি দিলেও কাণৰ বিষ দূৰ হয়। পিঁয়াজ এটা থেতেলাই অলপ গৰম কৰি পৰিষ্কাৰ পাতল কাপোৰেৰে চেপি ছেকি ২-৩ টোপ দিব লাগে। পিঁয়াজৰ ৰস দিলে কাণত সোমোৱা পোক-পৰুৱা মৰি ওলাই আহিব। প্ৰতিদিনে এবাৰ আৰু লাগিলে ২-৩ দিন দিব পাৰি।\nতুলসীৰ পাতৰ ৰস (পিঁয়াজৰ দৰে তৈয়াৰ কৰি) কাণত ৪-৫ টোপ দিলে কাণৰ বিষ কমিব। কাণ ফুলিলেও ভাল হয়। প্ৰতিদিনে এবাৰ, লাগিলে ১-২ দিন দিব।\nকাণৰ লগতে গলতো বিষ থাকিলে গৰম পানীত নিমখ মিহলাই দিনত ২-৫ বাৰ ভালকৈ গাৰ্গল কৰিলে আৰাম পোৱা যায়।\nকাণ পকা ৰোগঃ\nকাণৰ ভিতৰত ফোঁহা হৈ সেই ফোঁহা পকি পূজ বাহিৰ হৈ থাকে আৰু কাণেৰে কম শুনা হয়। কাণ কলাও হ’ব পাৰে।\nকাঠী, মাৰি, পেঞ্চিল আদিৰে কাণ খুচৰি থকাৰ ফলত কাণত ঘা লাগিব পাৰে। কাণত জোৰেৰে চৰ মৰাৰ বাবেও কাণ উখহি উঠে, বীজাণু দ্বাৰা আক্ৰান্ত হ’লে ঘা হৈ পূজ ওলাই থকা হ’ব পাৰে। কেতিয়াবা কাণত পোক-পৰুৱা সোমাইও কাণৰ পৰ্দাৰ ক্ষতি কৰে আৰু বীজাণুৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হৈ ৰস, পূজ ওলাই আহিব পাৰে। টনচিল হ’লেও কাণৰ অসুখ হৈ পূজ ওলাব পাৰে।\nতিৰোতা মানুহৰ স্তনৰ গাখীৰৰ লগত মৌ মিহলাই কাণত সৰু বটলৰ মুখেৰে টোপ ধৰি বা ড্ৰপাৰেৰে ৩-৪ টোপ দিলে কাণেৰে পূজ, ৰস পৰা বন্ধ হয়। ই অতি ফলপ্ৰদ আৰু নিৰ্ভৰযোগ্য।\nমেথি গুটি খোৱা তেলত সিজাই গাখীৰৰ লগত মিহলি কৰি অলপ গৰম খাকোঁতে কাণত ২-৩ টোপ দিলে বিশেষ উপকাৰ হয়।\nপিঁয়াজৰ ৰস অলপ গৰম কৰি কাণত ২-৩ টোপ দিলে কাণ পকা ৰোগ আৰোগ্য হয়।\nকাণৰ বিষত কোৱাৰ দৰে নহৰুৰ তেল তৈয়াৰ কৰি কাণত দিলেও (২ টোপকৈ) কাণৰ ঘা, কাণেৰে পূজ পৰা বন্ধ হয়।\nকাণ পকা, কাণেৰে নানা শব্দ শুনা, কাণৰ বিষ হ’লে ৪-৫ টা মান কপাহৰ পাত আনি খুন্দি তাৰ ৰস অলপ গৰম কৰি, সামান্য গৰম থকাত কাণত ২-৩ টোপ দিলে উপকাৰ হয়।\nতুলসী পাতৰ ৰস, অলপ গৰম কৰি কাণত ২-৩ টোপ দিলেও বিষ কমেষ পকিলেও শুকায়।\nকলা কচুৰ ঠাৰি সৰিয়হৰ তেলত লগাই অলপ গৰম কৰি কাণত সোমাই কাণ খৰকিয়ালেও কাণ পকা ৰোগ ভাল হয়।\nমূলা অলপ গৰম কৰি তাৰ ৰস উলিয়াই কাণত ২-৩ টোপ দিলে কাণ পকা, পূজ ওলোৱা বন্ধ হয়।\nকাণত পোক হ’লে পদিনাৰ পাতৰ ৰস ২-৩ টোপ দিলে পোক মৰি যায়।\n২ চামুচ পিঁয়াজৰ ৰস, ২ চামুচ নহৰুৰ ৰস মিহলাই অলপ গৰম কৰি, ২ টোপকৈ কাণত, দিনে ৩ বাৰ দিলে, কাণৰ সকলো যন্ত্ৰণা কমিব।\nকাণেৰে কম শুনা হোৱা অৱস্থাঃ\nশ্ৰৱণহীনতা অৱস্থা প্ৰায় তিনি প্ৰকাৰে হয়। কিছুমানে কম শুনে। এনে লোকক অলপ ডাঙৰকৈ ক’লে শুনে। আৰু কিছুমান লোকক জোৰকৈ ক’লেহে শুনে বা কাণৰ কাষত কথা ক’লে শুনে। তৃতীয় শ্ৰেণীৰ অৱস্থাৰ লোক হ’ল তেওঁলোকে একেবাৰেই নুশুনে বা এওঁলোক শ্ৰৱণ প্ৰতিবন্ধী।\nকেতিয়াবা টাইফয়েড, মাম্পছ, ছিফিলিজ আদি ৰোগৰ কু-প্ৰভাৱৰ ফলত মানুহে কম শুনা হয়। কাণৰ ভিতৰত বা বাহিৰ ফালে ফুলিলে, ফোঁহা হ’লে অথবা কাণৰ ভিতৰত পোক-পৰুৱা সোমাই কাণৰ পৰ্দাৰ ক্ষতি কৰিলেও মানুহে কম শুনা হয়। কাণত পানী সোমালে, কাণ পকি থাকিলে, কাণেৰে ৰস, পূজ ওলাই থকা হ’লে, কাণেৰে কম শুনে। এই ৰোগবোৰৰ সুচিকিৎসা নহ’লে এই শ্ৰৱণহীনতা ৰোগ হয়। কাণত আঘাত লাগিলে অথবা কাণৰ কাষত ভয়ংকৰ জোৰে কোনো শব্দ বা বিষ্ফোৰণ আদি হ’লেও মানুহে নুশুনা হৈ যাব পাৰে।\nকাণত মলি জমা হ’লেও সাধাৰণভাৱে নুশুনা হয়।\nমূলাৰ ৰস, মৌ আৰু সৰিয়হৰ তেল সমান মাত্ৰাত মিহলাই ২-৩ টোপ দিলে উপকাৰ হয়। শ্ৰৱণশক্তি বাঢ়ে।\nআদাৰ ৰস, মৌ আৰু সামান্য লোণ মিহলাই ২-৪ টোপ কাণত দিলে নিশ্চিতভাৱে এই ৰোগ দূৰ হয়।\nকাণেৰে নুশুনা হ’লে গোলনেমুৰ ৰস ২০০ মিলিলিটাৰত অলপ চেনি দি, দিনত ৫ বাৰমানকৈ কিছুদিন খালে কলা মানুহেও শুনা হ’ব।\n৪-৫ টোপ ৰাইৰ (বগা সৰিয়হৰ) তেল কাণত দিলে ভাল ফল পোৱা যায়।\nতুলসীৰ পাতৰ ৰস নিয়মিতভাৱে, অলপ গৰম কৰি, দিনে ২-৪ ফোটা কাণত দিলে উপকাৰ হয়।\nকাণেৰে বিভিন্ন শব্দ শুনাঃ\nকাণেৰে আমি বাহিৰৰ শব্দ শুনোঁ। বাহিৰৰ ভাল-বেয়া, কৰ্কশ-সুললিত ধ্বনি সকলো আমাক শুনোৱাই কাণৰ কাম। কিন্তু কাণৰ ভিতৰৰ যন্ত্ৰত কোনো বিজুতি ঘটিলে কাণৰ মাজতেই চি-চি, কুঁ-কুঁ, ভোঁ-ভোঁ আদি নানা শব্দ শুনা যায়। এই শব্দই মানুহক বৰকৈ বিৰক্ত কৰে।\nচিকিৎসাশাস্ত্ৰমতে কাণত ময়লা জমা হ’লে, কেতিয়াবা জোৰকৈ কোনো আঘাত লাগিলে, মেলেৰিয়া, টাইফয়েড, জণ্ডিচ, উচ্চ ৰক্তচাপ, খুব টান জ্বৰ, অন্তঃ বা বহিঃকৰ্ণ ফুলা আদি অসুখৰ বাবে কাণৰ ভিতৰত বিভিন্ন শব্দ হ’ব পাৰে আৰু এইবোৰ অবিৰতভাৱে বাজি থাকিলে অসহ্য লাগে।\nবহু সময়ত ৰোগবোৰ আৰোগ্য হ’লে কাণৰ আৱাজ আপোনা-আপুনিয়ে ভাল হৈ যায়।\nপ্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা একাপ গাখীৰত এচামুচ ঘিউ লৈ কিছুদিন খালে উপকাৰ হয়।\nমূৰত তিল বা নাৰিকলৰ তেল ঘঁহিলেও সুফল পোৱা যায়।\nঅপামাৰ্গ (অপাং নামৰ গছৰ) তেল ৫ টোপকৈ ৰাতি শোৱাৰ সময়ত কাণত দি শুলে উপকাৰ হয়।\nপানী লাগি অসুখ হোৱাৰ বাবে এই শব্দ হ’লে সৰিয়হৰ তেলত এক কোঁহ নহৰু ভাজি এই তেল তুলাত লৈ কাণত ২-৩ টোপ দিলে উপকাৰ হয়।