চাহ-বাগিচাৰ ‘অসমীয়া’ - স্বৰাজোত্তৰ চেতনাৰ ঔপনিবেশিক পৰম্পৰাৰ চানেকি - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nNovember 17, 2014 March 10, 2021 1 Comment\nঊনবিংশ শতিকাৰ আগভাগত অসমত চাহখেতিৰ ব্যৱসায়িক সম্ভাৱনা স্বীকৃত হোৱাৰ পাছত, ঔপনিবেশিক শাসক গোষ্ঠীৰ পৃষ্ঠপোষকতাত গঢ় লৈ উঠা চাহ বাগিচাসমূহত কাম কৰাবলৈ ইংৰাজসকলে ছলে-বলে-কৌশলে ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ#১ পৰা বনুৱা আমদানি কৰি কৃত্ৰিমভাৱে চাহ বনুৱাৰ সামাজিক শ্ৰেণী এটাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। এই সময়ছোৱাত আমাৰ ৰাজ্যত বৃহৎসংখ্যাত এই লেখীয়া বনুৱাৰ অভাৱৰ নিমিত্তেই তেনেকৈ বাহিৰৰ পৰা বনুৱা আমদানি কৰিবলগীয়া হোৱা কথাটো সম্প্ৰতি ঐতিহাসিকভাৱে প্ৰতিষ্ঠিত যদিও, আজি প্ৰায় ডেৰশ বছৰৰ পাছতো এই চাহ-বনুৱা শ্ৰেণীটো সামাজিকভাৱে আমাৰ পৰা সম্পুৰ্ণৰূপে বিচ্ছিন্ন হৈ থকা পৰিস্থিতিয়ে এতিয়া যথাৰ্থতে ইংৰাজসকলৰ উক্ত বনুৱা আমদানিৰ নীতিৰ অন্তৰালত অইন সুদূৰপ্ৰসাৰী অভিপ্ৰায়হে নিহিত হৈ থকাৰ ইংগিত দিয়ে। স্বদেশত পূৰ্ণ বিকশিত ধনতান্ত্ৰিক প্ৰক্ৰিয়াৰ অভিজ্ঞতাৰে পুষ্ট ইংৰাজসকলে চাহ-বাগিচাৰ আয় আৰু চাহ-বনুৱা শ্ৰেণীৰ ওপৰত শোষণৰ মাত্ৰাৰ মাজত থকা প্ৰত্যক্ষ সম্বন্ধৰ কথা ভালদৰে উপলব্ধি কৰা হেতুকে, প্ৰতিবাদহীন নিৰৱছিন্ন শোষণৰ প্ৰক্ৰিয়া এটা অব্যাহত ৰখাটোৱেই তেওঁলোকৰ মূল উদ্দেশ্য হৈ পৰিছিল। তেনেদৰে ঊনবিংশ শতিকাৰ মাজভাগৰে পৰাই দেশৰ সংঘবদ্ধ গোট কিছুমানৰ মাজত ইংৰাজবিৰোধী মনোভাব প্ৰকট হৈ পৰাৰ দৃষ্টান্তই ইংৰাজসকলক চিন্তিত কৰি তুলিছিল, আৰু এইজাতীয় পৰিবেশে যাতে শ্ৰমিকভিত্তিক চাহ-উদ্যোগৰ অনিষ্টসাধন কৰিব নোৱাৰে, তাৰ বাবেই তেওঁলোকে চাহ-বনুৱা শ্ৰেণীটোক স্থানীয় সামাজিক জীৱন যাত্ৰাৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে বিচ্ছিন্ন কৰি ৰখাৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ কৰিছিল। এনেকুৱা কিছুমান দুৰদৰ্শী চিন্তাধাৰেৰে পৰিচালিত হৈয়েই ইংৰাজসকলে বাহিৰৰ পৰা বনুৱা আমদানি কৰিছিল যাতে মালিক পক্ষৰ শোষণৰ বিৰুদ্ধে কেতিয়াবা এওঁলোকৰ মাজত অসন্তোষৰ ভাবে দেখা দিলেও মূলসুঁতিৰ ৰাইজৰ সমৰ্থন আৰু সহানুভূতিৰ অভাৱত অনায়াসে তেনে বিদ্ৰোহৰ সম্ভাৱনাক নিৰ্মূল কৰিব পৰা যায়; আৰু আনহাতে, মূলসুঁতিৰ ৰাইজৰ মাজত ইংৰাজ-বিৰোধী মনোভাবে গা কৰি উঠিলেও উপযুক্ত যোগাযোগৰ অভাৱত তেনে ঢৌৱে যাতে কেতিয়াও চাহ-বাগিচা চুবগৈ নোৱাৰে। আৰু সেইবাবেই, বাহিৰৰ পৰা একোজন শ্ৰমিক সংগ্ৰহ কৰোঁতে মালিক পক্ষৰ তেতিয়াৰ দিনতে গড় হিচাপত ডেৰশ মানকৈ টকা খৰচ হোৱা সত্ত্বেও সীমিতসংখ্যক থলুৱা লোকক বনুৱা হিচাপে নিয়োগ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকে বিশেষ আগ্ৰহ প্ৰদৰ্শন কৰা নাছিল। আৰম্ভণিতে অৱশ্যে চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাত মাটিৰ খাজনা বঢ়াই দি স্থানীয় প্ৰান্তীয় খেতিয়কসকলক খেতি এৰিবলৈ বাধ্য কৰাই চাহ বাগিচালৈ শ্ৰমিক হিচাপে অনাৰ পৰিকল্পনা লোৱা হৈছিল যদিও, পাছলৈ কিন্তু স্বাভাৱিক কাৰণতেই তেনে প্ৰচেষ্টাৰ ওপৰত বিশেষ জোৰ দিয়া নহ’ল। ইংৰাজসকলৰ সেই নীতিয়েই সময়ত গৈ এনেকুৱা এক অশুভ পৰম্পৰাত পৰিণত হ’লগৈ যে, চাহ-শ্ৰমিকৰ বৃত্তি আমাৰ সামাজিক জীৱনযাত্ৰাৰ পৰা বিচ্ছিন্ন এক শ্ৰেণী ’কুলী-সম্প্ৰদায়’ৰ বাহিৰে অইনৰ বাবে এক অস্পৃশ্য হেন বৃত্তি হিচাপেহে স্বীকৃত হৈ পৰিল। চাহ বাগিচাৰ ওচৰৰে অসমীয়া গাঁৱৰ যুৱকজনে বাগিচাত কোৰ মৰাতকৈ ঘৰতে বহি অৰ্ধাহাৰে থকাটোকে শ্ৰেয় বুলি গণ্য কৰাৰ সামূহিক প্ৰৱণতাৰ ফলতে বাহিৰৰ পৰা অহা শ্ৰমিকসকলক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই চাহ-শ্ৰমিকৰ জীৱিকাভিত্তিক পৃথক সামাজিক শ্ৰেণী এটাৰ সৃষ্টি হ’ল। অকল সেয়ে নহয়, উক্ত শ্ৰেণীটোৰ সৈতে আৰ্থ-সামাজিক সম্বন্ধ স্থাপনৰ সমূহীয়া প্ৰয়োজনবোধো কাহানিও নোহোৱাত মূল ভেটিৰ সৈতে সম্বন্ধ এৰি নিজৰববীয়াকৈ প্ৰবাসৰ ভাষা-সংস্কৃতিক আঁকোৱালি কেইবাপুৰুষো ধৰি অসমতে বাস কৰাৰ পাছতো তেওঁলোক চাহ-বাগিচাৰ ’কুলী’ হৈয়েই থাকিল,- চাহ-বাগিচাৰ ’অসমীয়া’ হ’ব নোৱাৰিলে। এনেকুৱা এক পৃথক সত্তাৰ মনোবৃত্তিয়ে ধাৰাবাহিকতা লাভ কৰাৰ ফলতে এপিনে যিদৰে ওচৰৰে চাহ-বাগিচাখনত বনুৱাৰ ওপৰত চলা শোষণক লৈ আমি কাহানিও মূৰ নঘমালো, আনপিনে তেনেদৰে, আমাৰ সামাজিক জীৱনত সময়ে সময়ে প্ৰতিফলিত হোৱা জনজাগৰণৰ ঢৌৱেও চাহ-বাগিচাৰ জীৱন বিশেষভাৱে প্ৰভাৱান্বিত কৰিব নোৱাৰিলে।\nইংৰাজসকলে এইদৰে আওপাকেদি গঢ় দি যোৱা ঔপনিবেশিক পৰম্পৰাৰ অনুকৰণতে স্বাধীনতা প্ৰাপ্তিৰ চল্লিশ বছৰৰ পাছতো ৰাজ্যখনৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ এক পঞ্চমাংশ ৰাইজে আজিও সংখ্যাৰ ৰাজনৈতিক প্ৰয়োজনৰ সময়ছোৱাৰ বাহিৰে অইন সময়ত কোনো সামাজিক স্বীকৃতি লাভ কৰিব নোৱাৰিলে; সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজৰ দ্বাৰা উপেক্ষিত হোৱাতো সাধাৰণ কথা, ৰাজ্য চৰকাৰেও আনকি এই বিশ শতাংশ স্থায়ী বাসিন্দাৰ প্ৰতি কোনোধৰণৰ আৰ্থ-সামাজিক দায়বদ্ধতা গ্ৰহণ কৰাৰ প্ৰয়োজনবোধ নকৰিলে। কল্যাণকামী শাসনতন্ত্ৰৰ আদৰ্শত প্ৰতিষ্ঠিত ৰাজ্য চৰকাৰৰ নিয়মীয়া বাজেটৰ উল্লেখযোগ্য এটা অংশও চাহ-বাগিচাৰ ৰাইজৰ কল্যাণৰ নিমিত্তে ধাৰ্য কৰা নহয়, মালিকপক্ষই স্বইচ্ছাই তেওঁলোকৰ নিমিত্তে যিখিনি কৰিছে, তাতেই ৰাজ্য চৰকাৰ সন্তুষ্ট। সকলোৰে বাবে শিক্ষা, স্বাস্থ্য, সংস্থান ইত্যাদি বিষয়ত চৰকাৰী নীতিৰ কথা কোৱাৰ সময়ত চাহ-বাগিচাৰ ৰাইজক আমি সেইবোৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত নকৰোঁ, বাকী আশী শতাংশ ৰাইজতে আমাৰ সকলো নীতি, পৰিকল্পনা সীমাবদ্ধ। সংবিধানমতে স্বাস্থ্য, শিক্ষা আদি বিষয়বোৰ আচুতীয়াকৈ ৰাজ্যিক সূচীৰ অন্তৰ্ভুক্ত যদিও, অসমত কিন্তু এইবোৰ বিষয় ৰাজ্যিক সূচীৰ লগতে চাহ সূচীৰো অন্তৰ্ভুক্ত। চাহ-বাগিচাৰ ৰাইজক শিক্ষা, স্বাস্থ্য আদি বিষয়ত ৰাজ্য চৰকাৰৰ নিজৰ কোনো দায়িত্বতো নায়েই, অইন নালাগে, বাগিচাৰ মালিক পক্ষই এইবোৰ ক্ষেত্ৰত কেনে ব্যৱস্থা লৈছে, তাৰ প্ৰতি চকু দিয়াৰো কোনো ফলদায়ক নিয়ম নাই। আবকাৰী বিভাগৰ আশীৰ্বাদত ’কুলী লাইন’ত চুলাই মদৰ নিয়মীয়া যোগান নিশ্চিত কৰাতেই যেন ৰাজ্য চৰকাৰৰ চাহ বাগিচাৰ ৰাইজৰ প্ৰতি থকা দায়িত্ব সীমাবদ্ধ। অথচ, শাসক গোষ্ঠীৰ সংখ্যাৰ ৰাজনৈতিক প্ৰয়োজনকণ কিন্তু এই বিশ শতাংশ ৰাইজেই সদায় নিৰ্বিবাদে পূৰণ কৰি আহিছে।\nঅসমীয়া কৃষকৰ ল’ৰা এজনে পৈত্ৰিক জীৱিকাৰ সৈতে সম্বন্ধ এৰি নিজাববীয়াকৈ অইন বৃত্তিত সংস্থাপিত হোৱাৰ পাছত তেওঁক আৰু আমি কৃষক শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰি নাৰাখোঁ; নতুন জীৱিকা অনুসাৰেই তেওঁৰ সামাজিক স্থিতিও নতুনকৈ নিৰূপিত হয়। কিন্তু, চাহ-শ্ৰমিক সমাজৰ কোনোবাই চাহ-শ্ৰমিকৰ জীৱিকা ত্যাগ কৰি চাহ বাগিচাৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহি অইন বৃত্তিত সংস্থাপিত হোৱাৰ পাছতো তেওঁ সদায় (প্ৰাক্তন) চাহ-শ্ৰমিক বুলিয়েই পৰিচিত, নতুন বৃত্তিয়ে তেওঁক কোনো নতুন সামাজিক স্বীকৃতি নিদিয়ে। চাহ-বাগিচা এৰি বাহিৰত গাঁও পাতি খেতি-বাতি আৰম্ভ কৰাজনে সাধাৰণ খেতিয়ক হিচাপে স্বীকৃতি পোৱাৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰাক্তন চাহ-শ্ৰমিক বুলিহে পৰিচয় পায়; শিক্ষা-দীক্ষা লাভ কৰি চাহ-বাগিচাৰ সৈতে কোনো সম্পৰ্ক নথকা বাহিৰৰ জগতখনত অইন বৃত্তিৰে সংস্থাপিত হোৱাজনেও চাহ-শ্ৰমিকৰ ছাপটোৰ পৰা অব্যাহতি নাপায়। এশ বছৰ পূৰ্বে বিভিন্ন পৃথক বৰ্ণ-গোষ্ঠীৰ#২ সংমিশ্ৰণত গঢ় লোৱা শ্ৰমিক শ্ৰেণী এটাক এইদৰে সদায় বিচ্ছিন্ন কৰি ৰাখি, আমাৰ সামাজিক জীৱনযাত্ৰাত তেওঁলোকক বিলীন হৈ যাবলৈ নিদি, নিজে ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে এতিয়া আমি এক কৃত্ৰিম জাতি গঠনৰ বাট মুকলি কৰি দিছোঁ; উচ্চ-নিম্ন সকলো বৰ্ণৰে চাহ-শ্ৰমিক, চাহ-শ্ৰমিকৰ বৃত্তি ত্যাগ কৰি অইন বৃত্তিত সংস্থাপিত হোৱাসকল,- বৰ্ণ, বৃত্তি উভয় ক্ষেত্ৰতে সমহৃত বিশ শতাংশ ৰাইজে এতিয়া নিজকে একেলগে ’চাহ জনজাতি’ বুলি পৰিচয় দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।#২ ইংৰাজসকল গুচি যোৱাৰ পাছতো ঔপনিবেশিক পৰম্পৰাৰ অনুকৰণত চাহ-বাগিচাৰ ৰাইজক আমি মূলসুঁতিৰ সামাজিক জীৱনৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰি ৰাখিবলৈ বিচাৰিছিলো এই বাবেই যে, তেনে কাৰ্যৰ দ্বাৰা যাতে তেওঁলোকক প্ৰাপ্য সমধিকাৰৰ পৰাও বঞ্চিত কৰি ৰাখিব পৰা যায়। কিন্তু হ্ৰস্বকালীন লাভালাভৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আমাৰ সেই চক্ৰান্তই সময়ত যে নিশ্চিতকৈ ওলোটা দীৰ্ঘম্যাদী প্ৰতিক্ৰিয়াৰহে সৃষ্টি কৰিব এইষাৰ নিষ্ঠুৰ সত্যকে আগতীয়াকৈ আঙুলিয়াই দিবলৈ দূৰদৰ্শী নেতৃত্ব আজিলৈকে নোলাল। বিশ শতাংশ ৰাইজৰ একত্ৰীকৰণেৰে এটি কৃত্ৰিম জাতি গঠন প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত আমাৰ নিজস্ব অৱদানৰ কথা উত্তৰ পুৰুষে নিশ্চয় তিক্ততাৰে সুঁৱৰিব।\nচকলাটিং চাহ-বাগিচাৰ বৰ লাইনৰ এচুকত পঞ্চাশ বছৰীয়া হিতেশ্বৰ বাউৰীৰ ঘৰ। আজি প্ৰায় ছবছৰমান আগতে বাগিচাৰ ফেক্টৰীত কাম কৰি থকা অৱস্থাতে চকুত জালি পৰি দৃষ্টিহীন হৈ পৰাত হিতেশ্বৰৰ নাম কটা যায়। নিয়মমতে হিতেশ্বৰৰ পৰিয়ালৰ এজনে লগে লগে বাগিচাত চাকৰি পাব লাগিছিলে যদিও, আজিলৈকে কিন্তু সেই ’বদলি’ৰ কোনো ব্যৱস্থা নোহোৱাত অক্ষম হিতেশ্বৰৰ তিনিজনীয়া পৰিয়ালটোৱে এতিয়া কোনোমতে বাহিৰত খুজি মাগি পেট প্ৰবৰ্তাব লগীয়া হৈছে। চাকৰি যোৱাৰ পাছত ঘৰৰ নিয়মীয়া মেৰামতিও কৰ্তৃপক্ষই বন্ধ কৰি দিয়াত ঘৰৰ ভেটি, ছালবোৰ উৱলি গৈছে। চাহ-বাগিচাৰ বনুৱাসকল ‘সুসংগঠিত’ হোৱা হেতুকে মালিক পক্ষই যিহেতু কেৱল ইউনিয়নৰ নেতাৰ সৈতেহে কথা পাতে, গতিকে হিতেশ্বৰৰ পৰিয়ালেও স্থানীয় ইউনিয়নৰ নেতাৰ ভৰষাতে দিন কটাইছে- কেতিয়াবা নেতাৰ সময় হ’ব, হিতেশ্বৰ বাউৰীৰ সমস্যাটো লৈ মালিক পক্ষৰ সৈতে আলোচনা কৰিব। আৰু সেই সময় নহালৈকে মালিক পক্ষৰো নিজৰ ববীয়াকৈ কৰিবলগীয়া একো নাই (বাগিচাৰ পৰিচালকৰ সৈতে হোৱা কথা প্ৰসংগত আমি হিতেশ্বৰৰ কথা উল্লেখ কৰোঁতে তেখেতে ইউনিয়নৰ পৰাতো তেনে কোনো অভিযোগ অহা নাই বুলি কৈ আমাকেই ভুল তথ্য পৰিবেশনকাৰীৰ শাৰীত তুলি প্ৰসংগ সামৰি থ’লে)। আনহাতে, হিতেশ্বৰ বাউৰী চাহ শ্ৰমিক হোৱা হেতুকেই ৰাজ্য চৰকাৰৰো তেওঁৰ পৰিয়ালৰ প্ৰতি কোনো দায়িত্বৰ প্ৰশ্ন নুঠে, যদিওবা স্বামী-স্ত্ৰীহালে ভোট কিন্তু নিয়মীয়াকৈয়ে দি আছে! চল্লিশ বছৰীয়া কল্যাণকামী শাসনতন্ত্ৰত হিতেশ্বৰ বাউৰীহঁতৰ দৰে সুসংগঠিত খণ্ডৰ মজদুৰসকলৰ ভৱিষ্যৎ এইদৰেই এমুঠিমান লোকৰ ইচ্ছাৰ ওপৰতে সদায় নিৰ্ভৰ কৰি আহিছে, চৰকাৰ আৰু ৰাইজ সকলো তাত নীৰৱ দৰ্শকহে মাত্ৰ।\nমাণিক তাঁতী চিনামৰা চাহ বাগিচাৰ “কুলী লাইন”ৰ একমাত্ৰ গ্ৰেজুৱেট। ১৯৮৪ চনতে বি.কম. পাছ কৰা মাণিকে যোৱা চাৰি বছৰে প্ৰায় বিশটামান চাকৰিৰ ইণ্টাৰভিউ দিলে, দুখনকৈ চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী, এম এল এ-ক কেইবাবাৰো লগ ধৰিলে, তথাপিতো আজিলৈকে তেওঁৰ চাকৰি এটাৰ যোগাৰ নহ’ল। বাহিৰত চাকৰি পোৱাটোতো বাদেই, নিজৰ বাগিচাতেই কেইবাবাৰো চাকৰি ওলাইছিল যদিও, প্ৰয়োজনীয় অৰ্হতা থকা সত্ত্বেও তেওঁ সেই চাকৰি নাপালে। স্থানীয় ৰাইজে আমাক জনোৱামতে, তেওঁলোকৰ বাগিচাৰ কাৰ্যালয়ত কাম কৰা মুঠ ত্ৰিশজন কৰ্মচাৰীৰ ভিতৰত মাত্ৰ দুজনহে হেনো চাহ শ্ৰমিক সম্প্ৰদায়ৰ। মাণিকৰ এই দুৰ্দশা দেখি লাইনৰ বনুৱাসকলে এতিয়া ল’ৰা-ছোৱালীক স্কুললৈ পঠিয়াবলৈ নিবিচৰা হৈছে -পঢ়া-শুনা কৰি সিহঁতৰ অৱস্থা মাণিকৰ লেখীয়াহে হ’ব! তাতকৈ বাগিচাৰ কামত মাক-দেউতাকৰ লগত লাগি দিলে পৰিয়ালৰ উপাৰ্জন অলপ বৃদ্ধি পাব, কপালত থাকিলে কেতিয়াবা বাগিচাত সুমুৱাই দিবও পৰা যাব। মাণিক তাঁতীৰ এই দুৰ্দশা যে কোনো বিক্ষিপ্ত ব্যতিক্ৰমহে, সেয়াও কিন্তু নহয়। পৰিতাপৰ বিষয় এয়ে যে, চাৰি বছৰ ধৰি নিবনুৱা হৈ ভৱিষ্যতৰ সৰলীকৃত উদাহৰণহে। যোৱাবাৰ প্ৰাথমিক শিক্ষকৰ নিযুক্তিৰ সময়ত যোৰহাট সমষ্টিত মাত্ৰ এজনহে চাহ-বনুৱা সম্প্ৰদায়ৰ ল’ৰা বাছনিত উঠিছিল। বাছনিত উঠা অইন সকলোৰে চাকৰি ইতিমধ্যে হৈ গ’ল, মাত্ৰ খালী পদৰ অভাৱত (ৰাজনৈতিক সংযোগৰ অভাৱত?) এই ল’ৰাজনেহে এতিয়াও চাকৰি পাবলৈ বাকী। ক’ৰবাত এজন বা দুজন কাৰিকৰী শিক্ষাপ্ৰাপ্ত ডেকাল’ৰা ওলাইছে; এমএলএৰ পৰা মুখ্যমন্ত্ৰীলৈকে সকলোকে বাৰম্বাৰ লগ ধৰিও তেওঁলোকৰ সকলোৱে চাকৰি যোগাৰ কৰিব পৰা নাই। চাহ-বনুৱা সম্প্ৰদায়ৰ উচ্চ শিক্ষিত ডেকা ল’ৰা মানেই যেন কেৱল শ্ৰম বিভাগ আৰু চাহ বনুৱা ভৱিষ্যৎ নিধি বিভাগৰ বাহিৰে অইনত চাকৰি পাবই নোৱাৰে, এনেকুৱা ধৰণৰ অলিখিত নিয়মেই সম্প্ৰতি আমাৰ মাজত প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিছে। ৰাজ্যখনৰ নিবনুৱা সমস্যা প্ৰতিকাৰৰ অৰ্থে ৰাজ্য চৰকাৰে নিতৌ হাতত লোৱা ন ন আত্ম সংস্থাপনৰ আঁচনি আৰু পৰিকল্পনাত চাহ-বাগিচাকেন্দ্ৰিক এক পঞ্চমাংশ জনসাধাৰণক কিন্তু কেতিয়াও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা নহয়; অথচ, দুৰ্দশাগ্ৰস্ত এইখন সমাজৰ মানুহখিনিৰ আত্মসংস্থাপনৰ প্ৰয়োজন কিন্তু মূলসুঁতিৰ ৰাইজতকৈ কোনো গুণেই কম নহয়। গড় হিচাপত আঠজনীয়া একোটা পৰিয়ালৰ মাত্ৰ এজনেহে চাকৰি পায়; কিবা কাৰণত তেওঁৰ নাম কটা গ’লেহে পৰিয়ালৰ আন এজনে চাকৰি পোৱাৰ নিয়ম। কেতিয়াবা বাগিচাত কেইদিনমানৰ কাৰণে ’ফাল্টু মজদুৰ’ ল’লে লাইনৰ মানুহখিনিৰ মাজত হেতা-ওপৰা লাগে। বাগিচাৰ চাকৰিৰ আশা এৰি ওলাই আহি বাহিৰত খেতি-বাতি কৰিবলৈকো এওঁলোকৰ কোনো মাটি নাই, চৰকাৰী সহযোগ নাই। আৰু যি কেইজন ডেকাল’ৰাই ইমান দুৰ্দশাৰ মাজতো অশেষ কষ্টৰে পঢ়া-শুনা কৰি ওলাই আহে, তেওঁলোকৰ অৱস্থা চাৰি বছৰে কেৰাণীৰ চাকৰি বিচাৰি ভাগৰি পৰা মাণিক তাঁতী, প্ৰাথমিক শিক্ষকৰ বাছনিত উঠিও চাকৰি নোপোৱা কিৰণ তাঁতী, প্ৰথম বিভাগত উত্তীৰ্ণ হৈও স্থায়ী চাকৰি এটা যোগাৰ কৰিব নোৱাৰা অভিযন্তা মোহন তেলী,–এই দুৰ্ভগীয়াসকলৰ লেখীয়াহে হয়গৈ। চাহ বাগিচাৰ এই মানুহখিনিৰ আত্মসংস্থাপনৰ নিমিত্তে ৰাজ্য চৰকাৰে নিজৰববীয়াকৈতো কোনো ব্যৱস্থা নলয়েই, আনকি বাগিচাৰ মালিক পক্ষই বছৰৰ পাছত বছৰ ধৰি বেআইনীভাৱে পোষণ কৰি অহা শ্ৰমিক সংকোচন নীতিৰ বিৰুদ্ধেও কোনো বিহিত ব্যৱস্থা লোৱাৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ নকৰে। চিকনী চাহ বাগিচাৰ যুৱনেতা শ্ৰীসঞ্জয় ঠাকুৰে আমাক জনোৱামতে, বাগিচা বনুৱা আইন অনুসাৰে চাহ-বাগিচাৰ প্ৰতি একৰ মাটিৰ বিপৰীতে ডেৰজনকৈ স্থায়ী বনুৱা নিয়োগ কৰাৰ নিয়ম যদিও, শ্ৰমিক সংকোচন নীতিৰ ফলতে বৰ্তমানে তেওঁলোকৰ বাগিচাৰ মুঠ ৮৪১ একৰ মাটিৰ বিপৰীতে মাত্ৰ ৭০০ জনহে স্থায়ী বনুৱা আছেগৈ। অসমৰ চাহ বাগিচাসমূহত আগতে থকা এঘাৰ লাখ স্থায়ী চাহ-মজদুৰৰ ঠাইত বৰ্তমানে স্থায়ী মজদুৰৰ সংখ্যা পাঁচ লাখতকৈও কম। সময়ৰ লগে লগে যে চাহ বাগিচাসমূহত বনুৱাৰ প্ৰয়োজন কমি গৈছে, সেয়াও কিন্তু নহয়; স্থায়ী মজদুৰৰ সংখ্যা কমি যোৱাৰ লগে লগে বাগিচাত নিয়োগ কৰা অস্থায়ী মজদুৰৰ সংখ্যা কিন্তু প্ৰতিবছৰে সমানুপাতিকভাৱে বাঢ়ি যাবলৈ ধৰিছে। অৰ্থাৎ, মালিক পক্ষই কেৱল ব্যক্তিগত লাভালাভৰ দৃষ্টিভংগীৰেই পৰিচালিত হৈ বেআইনীভাৱে অস্থায়ী শ্ৰমিকৰ নিয়োগেৰে জনশক্তিৰ প্ৰয়োজন পুৰাবলৈ লৈছে। চাহ-বাগিচাৰ শ্ৰমিক সম্বন্ধীয় বিভিন্ন আইনৰ কাৰ্যকৰীকৰণৰ ওপৰত দৃষ্টি ৰাখিবৰ নিমিত্তে চৰকাৰৰ পুৰ্ণাংগ পৰিদৰ্শন বিভাগ এটা আছে যদিও, চৰকাৰী সদিচ্ছাৰ অভাৱতে মালিক পক্ষৰ ইচ্ছায়েই সম্প্ৰতি আইনত পৰিণত হৈছে।\nচাহ-বাগিচাৰ বনুৱা বুলিলে সাধাৰণতে বিভিন্ন চৰকাৰী আইনৰ দ্বাৰা ’সুৰক্ষিত’ একশ্ৰেণী বনুৱাৰ কথাই পোনছাটে আমাৰ মনলৈ অহাৰ ফলত, চাহ বাগিচাৰ ৰাইজৰ সমস্যা মানেই কিছুমান ঊৰ্ধ্বতলীয় পৰ্যায়ৰ সমস্যা বুলিহে গণ্য কৰাৰ এক সামূহিক প্ৰৱণতাই আমাৰ মাজত সম্প্ৰতি গা কৰি উঠাটো পৰিলক্ষিত হৈছে। কিন্তু এইখিনিতে মন কৰিবলগীয়া কথা এয়ে যে, চাহ-বাগিচাকেন্দ্ৰিক সমাজখনৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ মাত্ৰ শতকৰা দহভাগ মানহে এইদৰে বিভিন্ন আইনৰ দ্বাৰা ‘সুৰক্ষিত’ স্থায়ী বনুৱা; বাকী নব্বৈ শতাংশ ৰাইজৰ প্ৰতি মালিক পক্ষৰতো দায়বদ্ধতাৰ কোনো প্ৰশ্নই নুঠে, ৰাজ্য চৰকাৰেও সদায় তেওঁলোকক আৰ্থ-সামাজিক দায়বদ্ধতাবিহীন দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ নাগৰিক হিচাপেহে গণ্য কৰি আহিছে। জীৱিকা নিৰ্বাহৰ বাবে অইন কোনো বিকল্প অৱলম্বন নথকাত, কিবা প্ৰকাৰে ভাগ্যবান দহ শতাংশৰ শাৰীত উঠাটোৱেই বাকী নব্বৈ শতাংশৰ একমাত্ৰ উদ্দেশ্য হৈ পৰে, আৰু কেৱল সেই আশায়েই তেওঁলোকক পুৰুষানুক্ৰমে চাহ-বাগিচাৰ চাৰিসীমাতে আবদ্ধ কৰি ৰাখিছে। আনহাতে, বিভিন্ন চৰকাৰী আইন প্ৰণয়নৰ দ্বাৰা চাহ-বাগিচাৰ স্থায়ী বনুৱাসকলৰ নিমিত্তে নানান সা-সুবিধাৰ দিহা কৰা হৈছে যদিও, মালিক পক্ষ আৰু তদাৰকীৰ দায়িত্বত থকাসকলৰ সদিচ্ছাৰ অভাৱত দুখনমান বাগিচাৰ বাহিৰে অধিকাংশ বাগিচাৰে চাহ বনুৱাসকল সেইবোৰ প্ৰাপ্য সুবিধাৰ পৰা সদায়ে বঞ্চিত হৈ আহিছে। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ১৯৫১ চনতে প্ৰণয়ন কৰা ‘বাগিচা বনুৱা আইন’ৰ জৰিয়তে চাহ-বাগিচাৰ স্থায়ী বনুৱাসকলৰ নিমিত্তে বিস্তৃত সা-সুবিধা প্ৰদান কৰা হৈছে যদিও, তাৰ কাৰ্যকৰীকৰণৰ দায়িত্বত থকা ৰাজ্য চৰকাৰৰ হেমাহিৰ ফলতে গোটেই আইনখনেই সম্প্ৰতি এক ভেঁকোভাওনাতহে পৰিণত হৈছেগৈ। আইনত উল্লেখ থকা বিধি-বিধানবিলাক মালিক পক্ষই উলংঘা কৰাৰ কথা কোনোবা বনুৱাই সাহ কৰি আঙুলিয়াই দিলে তদাৰকীৰ দায়িত্বত থকাসকলৰ সহযোগীতাৰ অভাৱত তেওঁহে মালিক পক্ষৰ কোপদৃষ্টিত পৰিবলগীয়া হয়; আৰু সেইকাৰণেই এইবোৰ বিষয়ত মুৰ সুমুৱাই কোনেও অযথা বিপদ চপাই নলয়। তথাপিতো, কেতিয়াবা কোনোবাই মৰসাহ কৰি অভিযোগ তৰিলেও, শ্ৰম আদালততে একো-একোটা গোচৰ দীৰ্ঘদিনৰ বাবে নিষ্পত্তি নোহোৱাকৈ পৰি থাকে; ফলত মালিক পক্ষৰ কোপদৃষ্টিত অভিযোগকাৰীয়ে তাৰ আগতেই বাগিচাৰ পৰা বিদায় মাগিবলগীয়া হয়গৈ। তেনেদৰে, বাগিচা বনুৱা আইনৰ যিকোনো ধাৰা, বা সেই ধাৰাৰ অধীনত প্ৰণয়ন কৰা কোনো বিধি উলংঘা কৰাৰ নিমিত্তে মালিক পক্ষক পাঁচশ টকা পৰ্যন্ত জৰিমনাৰে দণ্ড বিহাৰ নিয়ম আছে; কিন্তু সেই জৰিমনাৰ পৰিমাণ আজি সাতত্ৰিশ বছৰেও একে থকাত অনেক সময়ত মালিক পক্ষই বিনা দ্বিধাই আইনৰ বিধি উলংঘা কৰিবলৈকো অকণো কুণ্ঠাবোধ নকৰাৰ প্ৰৱণতাও পৰিলক্ষিত হয়। অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে অভিযোগ তুলি জনমত সৃষ্টি কৰিব পৰা স্থানীয় পৰ্যায়ৰ মজদুৰ নেতাসকলো সাধাৰণতে মালিক পক্ষৰ প্ৰলোভনতে আচ্ছন্ন হৈ থকাৰ ফলত, সেই ধৰণৰ ‘সুৰুঙা’ বিলাকো আজিকালি আপোনা-আপুনি বন্ধ হৈ গৈছে। মজদুৰ লাইনসমূহ বসবাসৰ উপযোগী হোৱাকৈ ন্যূনতম যিবিলাক স্বাস্থ্যবিহিত ব্যৱস্থাৰ কথা বাগিচা বনুৱা আইনত উল্লেখ কৰা হৈছে, দুটামান কোম্পানিৰ বাহিৰে অইন বাগিচাসমূহত আজি পৰ্যন্ত সেই সাধাৰণ সুবিধাখিনিও দিয়া হোৱা নাই। শতকৰা নব্বৈভাগ চাহ-বাগিচাৰে মজদুৰ লাইন আৰু কাম কৰা ঠাইত কোনো পায়খানা আদিৰ ব্যৱস্থা নথকাত জীয়ৰী-বোৱাৰীকে ধৰি সকলোৱে আজিৰ দিনতো বাৰীয়ে-বাগিচাই মল-মূত্ৰ ত্যাগ কৰিবলগীয়া হৈ আছে; ফলত এক অস্বাস্থ্যকৰ পৰিবেশৰ সৃষ্টি হৈছে। লাইনলৈ যোৱা বাট-পথৰ কোনো মেৰামতিৰ ব্যৱস্থা নাই, এজাক সৰু বৰষুণ আহিলেই বাট-পথ বোকাময় হৈ পৰে, জাবৰ-জোথৰৰ পৰা দুৰ্গন্ধ ওলাবলৈ ধৰে। আইনমতে বাগিচাৰ প্ৰতি চাৰিঘৰ মজদুৰৰ মাজত একোটাকৈ পানীকল বহুৱাৰ নিয়ম যদিও কোনো বাগিচাতে সেইধৰণে পানী যোগানৰ ব্যৱস্থা কৰা হোৱা নাই। চিনামৰা চেণ্ট্ৰেলৰ বৰ-চৰ্দাৰ লাইনত ৪০ ঘৰ মানুহৰ মাজত মাত্ৰ এটা পানীকল; বামুণপুখুৰী চাহ-বাগিচাত ৫২ ঘৰ মানুহৰ মাজত এটা পানীকল; তাকো খৰালি কলত পানী নাথাকে। এনেকুৱা বাগিচাও পাইছোঁ, য’ত তিনিটা লাইনৰ মাজত পানী যোগানৰ নিমিত্তে মাত্ৰ এটা জৰাজীৰ্ণ নাদ; নাদটো আজি কেইবাবছৰো পৰিস্কাৰ নকৰাৰ ফলত তাৰ ঘোলা পানী খোৱাতো দুৰৈৰ কথা, অইন কামত ব্যৱহাৰৰো অনুপযুক্ত হৈছে। অথচ লাইনৰ মানুহে সেই পানীকে খাবলৈ বাধ্য হৈছে। তেনেদৰে, বাগিচা বনুৱা আইনৰ ৫৮ নং দফা অনুযায়ী কোম্পানিয়ে বছৰি শতকৰা অন্ততঃ আঠোটাকৈ পৰিয়ালৰ নিমিত্তে পকীঘৰ সাজি দিয়াৰ যি নিয়ম, সেই অনুসাৰে যোৱা ত্ৰিশ বছৰে সকলো চাহ বাগিচাৰে মজদুৰ লাইনৰ আটাইবোৰ ঘৰেই পকী হৈ উঠিব লাগিছিলে যদিও, অনেক বাগিচাতে আজিলৈকে মজদুৰৰ বাবে এটা পকীঘৰো সজা হোৱা নাই। মজদুৰ লাইনৰ ঘৰবোৰ বছৰত এবাৰকৈ মেৰামতি কৰি চূণ-তেল দিয়াৰ নিয়ম যদিও, চাল উৰুখা জৰাজীৰ্ণ ঘৰবোৰ দেখিলেই বাগিচাৰ আইন আৰু তাৰ ৰূপায়ণৰ মাজত সদায়ে বৰ্তি অহা পাৰ্থক্য ভালদৰে উপলব্ধি কৰিব পৰা যায়। অবিভক্ত শিৱসাগৰ জিলা আৰু কাছাৰৰ বাহিৰে ৰাজ্যখনৰ অইনবোৰ জিলাৰ চাহ মজদুৰ সম্প্ৰদায়ৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ শিক্ষা-দীক্ষাৰ সম্পুৰ্ণ দায়িত্ব মালিক পক্ষৰ ওপৰতে আছে; ৰাজ্য চৰকাৰৰ সেই ক্ষেত্ৰত কৰিবলগীয়া বা মাতিবলগীয়া একো নাই। নিয়মমতে বাগিচাৰ বিদ্যালয়সমূহত প্ৰতি চল্লিশজন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ নিমিত্তে একোজনকৈ শিক্ষক থাকিব লাগে যদিও, ৰাজ্য চৰকাৰৰ কোনো এক্তিয়াৰ নথকা এই বিদ্যালয়বিলাকত কেতিয়াবা আনকি ডেৰশ-দুশ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বিপৰীতেও মাত্ৰ এজনহে শিক্ষক নিযুক্তি দিয়া হয়। কিছুমান বাগিচাত আকৌ স্কুলৰ শিক্ষকজনেই বাগিচাৰো কাম কৰিব লাগে। মই ভ্ৰমণ কৰা চাহ-বাগিচা এখনত বিদ্যালয়খনৰ শিক্ষকজনে নিতৌ স্কুল চলোৱাৰ উপৰিও অফিচতো কাম কৰিবলগীয়া হোৱা বাবে তাত বিদ্যালয় বহাৰ সময় পুৱা সাত বজাৰ পৰা দহ বজালৈকে। প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক হ’ব পৰা অৰ্হতাৰ অনেক শিক্ষিত ল’ৰা মজদুৰ লাইনতে থকা সত্ত্বেও বাগিচাৰ অধিকাংশ বিদ্যালয়তে ’বাহিৰৰ’ শিক্ষকহে নিয়োগ কৰাৰ ফলত, লাইনৰ প্ৰচলিত ভাষাত অভ্যস্ত কণ কণ ল’ৰা-ছোৱালীবিলাকে অনেক সময়ত শিক্ষকৰ ভাষাই বুজি নাপাই আধাতে পঢ়া এৰিবলগীয়া হয়। কেৱল আইনৰ দ্বাৰাই বাধ্য হৈ বিদ্যালয় খোলা মালিক পক্ষই স্বাভাৱিকতে এই সাধাৰণ কথাবোৰ লৈ মূৰ ঘমোৱাৰ প্ৰয়োজনবোধ নকৰে। পঞ্চাশগৰাকী বা ততোধিক মহিলা বনুৱা থকা বাগিচাত ছবছৰৰ তলৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ দিনটোৰ তত্ত্বাৱধানৰ বাবে মুখ্য বাগিচা পৰিদৰ্শকৰ দ্বাৰা অনুমোদিত বিভিন্ন সা-সুবিধাৰে স্বাস্থ্যসন্মত ওমলাঘৰ থকাটো বাধ্যতামূলক যদিও, উপযুক্ত তদাৰকীৰ অভাৱত কোনো বাগিচাতে আজিলৈকে এনেকুৱা ‘বিলাসিতা’ৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ কৰা হোৱা নাই; মাত্ৰ আঙুলিৰ মুৰত লেখিব পৰা দুখনমান বাগিচাতহে সম্প্ৰতি প্ৰাক-প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। প্ৰচলিত আইন অনুসাৰে মালিক পক্ষই বাগিচাৰ স্থায়ী বনুৱাসকলৰ নিমিত্তে পৰিপূৰক দৰত যোগান ধৰা চাউল, আটা আদি সামগ্ৰী অতি নিম্নমানবিশিষ্ট হোৱা স্বত্ত্বেও, স্বাভাৱিক কাৰণতেই স্থানীয় ইউনিয়নৰ নেতাসকলে তাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰায়ে কোনো প্ৰতিবাদ নকৰে। (চিনামৰা বাগিচাৰ মজদুৰ লাইনত সোমে্বৰ পাটৰৰ ঘৰত আমি এইদৰে ৰেহাই দৰত যোগান ধৰা আটাৰে বনোৱা ৰুটীত একামোৰ মাৰিয়েই গোন্ধ আৰু বালিৰ প্ৰকোপত থৈ দিবলগীয়া হ’ল। আমাৰ সৈতে যোৱা ছাত্ৰ সন্থাৰ প্ৰতিনিধি দলটোৱে তেনেকুৱা খোৱাৰ অনুপযোগী আটা আৰু চাউলৰ নমুনা কিছুমান দিছপুৰত দেখুৱাবলৈ লৈ আহিছে। দুৰ্নীতিৰ প্ৰমাণ বিচৰা চৰকাৰে এই বিষয়ত কিবা ব্যৱস্থা ল’ব বুলি আশা থাকিল।)\nচাহ বাগিচাৰ বনুৱাসকলৰ আইনগত সা-সুবিধাবোৰৰ ৰূপায়ণৰ ওপৰত চকু ৰাখিবলৈ ১৯৫৬ চনৰ অসম বাগিচা শ্ৰম বিধি অনুসাৰে মুখ্য বাগিচা পৰিদৰ্শকৰ অধীনত বিস্তৃত ক্ষমতাৰে সুকীয়া তদাৰকীৰ দিহা কৰা হোৱা সত্ত্বেও, যথোপযুক্ত প্ৰতিনিধিত্বৰ অভাৱত মজদুৰসকলৰ ন্যূনতম মৌলিক প্ৰয়োজনসমূহ নিয়মিতভাৱে পৰিদৰ্শন কৰাতো নহয়েই, কেতিয়াবা পৰিদৰ্শক গ’লেও তেওঁ বনুৱাৰ নিমিত্তে থাকিবলগীয়া সা-সুবিধাবিলাক নিজে পৰীক্ষা কৰাৰ পৰিবৰ্তে মালিক পক্ষ আৰু স্থানীয় মজদুৰ নেতাসকলৰ ভাষ্য লৈয়েই উভতি আহে। ফলত, এই দুয়োটা পক্ষৰ মাজত সামান্য বুজাবুজিয়েই ভাল ৰিপ’ৰ্টৰ নিমিত্তে যথেষ্ট হৈ পৰে। সত্তৰৰ দশকৰ পৰাই চাহ উদ্যোগত নিয়মীয়াকৈ বৰ্তি অহা সমান্তৰাল সমৃদ্ধিৰ পৰা ৰাজ্য চৰকাৰে নিজেতো অৰ্থনৈতিকভাৱে লাভান্বিত হ’ব নোৱাৰিলেই, বৰঞ্চ, সেই সাফল্যৰ অংশীদাৰস্বৰূপ চাহ-বনুৱাসকলৰ ন্যূনতম প্ৰয়োজনখিনি পূৰোৱাৰ নিমিত্তেও মালিক পক্ষক আজিলৈকে বাধ্য কৰাব নোৱাৰিলে। অসম গণ পৰিষদৰ নেতাসকলে এতিয়া বাগিচা বনুৱা আইনখনৰ বিস্তৃত সংশোধনৰ দাবী তুলি নতুন দিল্লীত ধৰ্ণ দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লৈছে; কিন্তু বনুৱা আইনখনত থকা সীমিত ব্যৱস্থাসমূহৰেই কিমান সদব্যৱহাৰ কৰিছে, সেইটোও কম গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় নহয়। ক্ষমতাত থকাসকলৰ আজি প্ৰয়োজনীয় সদিচ্ছা থকাহেঁতেন বাগিচাসমূহত চলি অহা ইমানবোৰ অনিয়ম আৰু দুৰ্নীতি চৰকাৰে আইনৰ সহায় নোলোৱাকৈও কেৱল সামান্য ৰাজনৈতিক হেঁচা প্ৰয়োগৰেই বন্ধ কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। সংখ্যাৰ ৰাজনীতিত সদায় সিদ্ধান্তকাৰী ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি অহা চাহ-বাগিচাবাসী ৰাইজৰ প্ৰতি সেই ৰাজনীতিৰেই ক্ষমতালৈ অহাসকলেই আকৌ সদায় অৱহেলাসূচক মনোবৃত্তি গ্ৰহণ কৰা কথাটোক ঔপনিবেশিক শোষণৰ পৰম্পৰাৰ আধাৰতহে কেৱল প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পৰা যায়।\nঅসমৰ হাবিত চাহ গছ আৱিস্কৃত হোৱাৰ পাছত ইংৰাজসকলে প্ৰথমতে ব্যৱসায়িক ভিত্তিত চাহখেতি কৰিবলৈ চীনদেশৰ পৰা পাকৈত বনুৱা কিছুমান আমদানি কৰি আনি তেওঁলোকৰ হতুৱাই স্থানীয়ভাৱে সংগ্ৰহ কৰা বনুৱাসকলক প্ৰশিক্ষণ দিয়াই লৈ প্ৰয়োজনীয় বনুৱা শ্ৰেণী এটা গঢ়ি তোলাৰ আঁচনি লৈছিল। কিন্তু, সংখ্যাত তাকৰ এই স্বাধীনচিতীয়া স্থানীয় বনুৱাসকলৰ নিমিত্তে মূলসুঁতিলৈ উভতি গৈ সংস্থাপিত হোৱাৰ বিকল্প এটা সদায় মুকলি থকাত তোঁলোকক ইচ্ছানুযায়ী দমন কৰি কামত লগোৱাত ইংৰাজসকল ব্যৰ্থ হৈছিল; আৰু চাহ বাগিচাত বনুৱাৰ অশান্তি প্ৰায় নিয়মীয়া হৈ পৰিছিল। ১৮৪৮ চনতে নাজিৰাত অসম কোম্পানিৰ বনুৱাসকলে তিনি মাহলৈকে দৰমহা নোপোৱাৰ প্ৰতিবাদত ধৰ্মঘট কৰি কোম্পানিৰ অধীক্ষকজনক ঘেৰাও কৰি ৰাখিছিল। ভাৰতবৰ্ষত এইটোৱেই সংগঠিতভাৱে হোৱা প্ৰথম বনুৱা ধৰ্মঘট আছিল। সেই সময়ত স্থানীয় মানুহখিনিৰ ভিতৰত কছাৰীসকলকে শাসনত ৰাখিব পৰা যেন পাই কোম্পানিয়ে দৰং জিলাৰ পৰা যথেষ্টসংখ্যক কছাৰী বনুৱা সংগ্ৰহ কৰিছিল; কিন্তু পাছলৈ তেওঁলোকেও হাজিৰা বৃদ্ধিৰ দাবীত ধৰ্মঘট কৰি কোম্পানিক বিপাঙত পেলাইছিল।১৮৫৭ চনৰ চিপাহী বিদ্ৰোহৰ সময়ত বনুৱা ঠিকাদাৰ মধু কোচৰ নেতৃত্বত অসম চাহ কোম্পানিৰ প্ৰায় দহ হাজাৰ থলুৱা বনুৱা আৰু কৰ্মচাৰীয়ে বাগিচাত ধৰ্মঘট কৰি অচলাৱস্থাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ইংৰাজসকলে কঠোৰ নীতি অৱলম্বন কৰি সেই ধৰ্মঘট শেষ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল যদিও, তেতিয়াৰে পৰাই তেওঁলোকে বাগিচাৰ বনুৱাসকলক সম্পূৰ্ণ নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখিবৰ নিমিত্তে থলুৱা লোকক নিযুক্তি দিয়া নীতি পৰিত্যাগ কৰি বাহিৰৰ পৰা বনুৱা আনি মূল ভূমিৰ পৰা বিচ্ছিন্ন বনুৱা শ্ৰেণী এটা গঠনৰ পৰিকল্পনা হাতত লয়। সেই উদ্দেশ্যেৰেই কোম্পানিবিলাকে শ্ৰমিক সংগ্ৰহৰ সুবিধা থকা জিলাবোৰত নিজৰ খৰচত একোজনকৈ এজেণ্ট নিযুক্তি দি তেওঁৰ তত্ত্বাৱধানত ঠিকাদাৰৰ সহায়ত বিভিন্ন প্ৰলোভন আৰু ষড়যন্ত্ৰৰে শ্ৰমিক সংগ্ৰহৰ নিমিত্তে এজেন্সি অফিচো খুলিছিল। পাছলৈ বাগিচাৰ ছৰ্দাৰসকলকো প্ৰতিবছৰে নিজ ঠাইলৈ পঠিয়াই ওচৰ-চুবুৰীয়াক মিছা প্ৰলোভনেৰে ফুচুলাই শ্ৰমিক হিচাপে অনোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। এইদৰে সংগ্ৰহ কৰা গিৰমিটীয়া বনুৱাসকলক সামন্তযুগীয়া দাসৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।#৩ বাগিচালৈ বাহিৰা মানুহৰ আহ-যাহ নিষিদ্ধ থকা হেতুকে বাগিচাত বনুৱাৰ ওপৰত চলা অত্যাচাৰৰ কথা অইনে গমেই নাপাইছিল। কোম্পানিৰ স্বাৰ্থ সিদ্ধিৰ নিমিত্তে চৰকাৰেও বিভিন্ন আইন প্ৰণয়নেৰে এইদৰে শ্ৰমিক সংগ্ৰহৰ প্ৰক্ৰিয়া সুচল কৰি দিছিল। চুক্তি ভংগ কৰি কোনোবা বনুৱা পলাই যোৱা বা কোম্পানিয়ে বিচৰামতে কাম নকৰা কাৰ্যক ফৌজদাৰী অপৰাধৰ শাৰীত ধৰা হৈছিল আৰু মালিকসকলক তাৰ বাবে বিভিন্ন শাস্তি বিহাৰ কৰ্তৃত্ব দিয়া হৈছিল। ১৮৮২ চনত England Immigrant Act নামৰ আইনখন গৃহীত হোৱাৰ সময়ত আইন সদস্যগৰাকীয়ে এনেকৈ মন্তব্য দিছিলঃ ”The labour contract authorised by the Bill, isatransaction by which, to put it rather bluntly,aman is openly committed to Assam before he knows what he is doing and is thereupon held to his promise for four years withathreat of arrest and imprisonment if he failed to perform it. Conditions as like as these have no place in the ordinary laws of master and servant. We made them part of the law of the British India at the instance and for the benefit of the planters of Assam.” তেনেদৰে, অসমত চাহ খেতিৰ প্ৰতি ইংৰাজ পুঁজিপতিসকলক আকৰ্ষিত কৰিবৰ নিমিত্তে চৰকাৰে একে সময়তে ভূমি সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন ৰেহাই ব্যৱস্থাৰো দিহা কৰিছিল। চাহ বাগিচা পাতিবলৈ সামান্য খাজনাৰ বিনিময়তে দীৰ্ঘম্যাদী পট্টাত বিস্তৃত সাৰুৱা মাটি আবণ্টন কৰাৰ উপৰিও বাগিচাৰ মালিকক তেওঁলোকৰ অধিকাৰত থকা মাটিত ৰায়ত বহুৱাব পৰা ক্ষমতাও দিয়া হৈছিল। চাহখেতিৰ ভৰ সময়ত অতিৰিক্ত বনুৱা বিচাৰি মালিকসকলে যাতে হাবাথুৰি খাবলগীয়া নহয়, সেই উদ্দেশ্যৰেই এইদৰে বাগিচাৰ বাবে আবণ্টিত মাটিতে বনুৱা বস্তি পতাৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল। এনেকৈয়ে অসমত চাহ-বাগিচাকেন্দ্ৰিক বস্তি বনুৱাৰ শ্ৰেণী এটাৰ সৃষ্টি হয়।\nমালিক পক্ষৰ অন্যায় আচৰণ আৰু শোষণত অতিষ্ঠ হৈ তাৰ প্ৰতিবাদত চাহ বনুৱাসকলৰ দ্বাৰা সময়ে সময়ে দুই-এটা বিক্ষিপ্ত ঘটনা সংঘটিত হ’লেও সেই শোষণ প্ৰক্ৰিয়াৰ বিৰুদ্ধে সংঘবদ্ধ হৈ থিয় দিয়াৰ সুযোগ তেওঁলোকে কেতিয়াও পোৱা নাছিল। শ্ৰমিকসকলৰ মাজত সামান্য অসন্তোষে দেখা দিলেই সম্ভাৱ্য বিদ্ৰোহ মষিমূৰ কৰিবৰ নিমিত্তে বাগিচাৰ এছিণ্টেণ্টসকলে চলোৱা অমানৱীয় অত্যাচাৰ, মালিকপক্ষৰ প্ৰতিয়েই সদা সহানুভূতিশীল আইন ৰক্ষকসকলৰো শ্ৰমিক-বিৰোধী মনোবৃত্তি, আৰু বাহিৰৰ সমাজখনৰ পৰাও তেনে কোনো সহায়-সহযোগিতাৰ অভাৱৰ কাৰণে মানুহখিনিয়ে সেই শোষণৰ প্ৰক্ৰিয়াক স্বাভাৱিক বুলি গ্ৰহণ কৰাৰ বাহিৰে অইন কোনো উপায় নাছিল। কুৰি শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰাহে মাত্ৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ ব্যাপক প্ৰসাৰণে চাহ বাগিচাবোৰতো কিছু প্ৰভাৱ পেলাবলৈ আৰম্ভ কৰে। মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বত ৰাষ্ট্ৰজুৰি চলা অসহযোগ আন্দোলনৰ অনুকৰণত অসমৰো কেইবাখনো বাগিচাত বনুৱাসকলে প্ৰাপ্য অধিকাৰৰ দাবীত বিদ্ৰোহাচৰণ কৰিছিল; কিন্তু উপযুক্ত সংগঠনৰ অভাৱত সেই বিদ্ৰোহে বিস্তৃতি লাভ কৰিবলৈ নৌপাওঁতেই চৰকাৰী সহযোগিতাত মালিক পক্ষয়ো সমান তৎপৰতাৰে কঠোৰ দমননীতি অৱলম্বন কৰি তাক মষিমূৰ কৰি পেলায়। চাহ বাগিচাৰ বনুৱাসকলৰ স্থানীয় ৰাইজৰ সৈতে কোনো সামাজিক যোগাযোগ নথকাৰ সুযোগতে ইংৰাজসকলে কোনো অশুভ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কথা চিন্তা কৰিবলগীয়া নোহোৱাকৈ অমানৱীয় অত্যাচাৰেৰে বিদ্ৰোহী বনুৱাসকলক দমন কৰাৰ যি সুবিধা পাইছিল, তাৰ পূৰ্ণমাত্ৰা প্ৰয়োগেৰেই তেওঁলোকে ইমান বৃহৎ এক জনশক্তিক অনায়াসে নিয়ন্ত্ৰিত কৰি ৰাখিব পাৰিছিল। ত্ৰিশৰ দশকৰ পৰা অসমৰ চাহ বাগিচাসমূহত বাওঁপন্থী নেতাৰ প্ৰৱেশ আৰম্ভ হয় আৰু তেওঁলোকৰ নেতৃত্বতে বিভিন্ন বাগিচাত স্থাপন হোৱা বনুৱা সংঘবিলাকে চাহ শ্ৰমিকৰ সমস্যাৰাজিৰ ভিত্তিত সংঘবদ্ধভাৱে ধৰ্মঘটৰ পাতনি মেলে। এনেকুৱা সংঘবিলাকৰ আধাৰতে অসমৰ চাহ বাগিচাৰ এই সুবৃহৎ জনসংখ্যাৰ ওপৰত কমিউনিষ্ট প্ৰভাৱ সুস্পষ্ট হৈ পৰাৰ উপক্ৰম যেন দেখি স্থানীয় কংগ্ৰেছী নেতাসকলে সচকিত হৈ বিকল্প উপায় বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। সেই সময়ত সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়তো গা কৰি উঠা একে সমস্যাৰে পৰিপ্ৰেক্ষিতত অকমিউনিষ্ট বনুৱা নেতাসকলে একত্ৰিত হোৱাৰ প্ৰয়োজন বোধ কৰি ১৯৪৭ চনৰ মে’ মাহত ৰাষ্ট্ৰীয়-মজদুৰ কংগ্ৰেছ (INTUC) জন্ম দিয়ে আৰু কংগ্ৰেছৰ অসম শাখাৰ নেতৃবৰ্গই পূৰ্ণোদ্যমে চাহ বাগিচাত সংগঠন আৰম্ভ কৰে। দেশ স্বাধীন হোৱাৰ পাছত বিভিন্ন দিশত শাসক দলৰ পৃষ্ঠপোষকতা পাই মজদুৰ কংগ্ৰেছে বাওঁপন্থী বনুৱা সংগঠনবিলাকতকৈ অধিক প্ৰতিপত্তি লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। মজদুৰ কংগ্ৰেছৰ নেতাসকলে প্ৰথমতে অসমৰ চাহ মজদুৰসকলক জিলা পৰ্যায়ত সংগঠিত কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে আৰু সেই অনুযায়ী বিভিন্ন জিলাত চাহ মজদুৰ সংঘ স্থাপন কৰা হয়। ১৯৫৮ চনত বৰডুবিত বিভিন্ন জিলা পৰ্যায়ৰ চাহ মজদুৰ সংঘ মিলিত হৈ ‘অসম চাহ মজদুৰ সংঘ’ৰ জন্ম দিয়ে। ইতিমধ্যে বাওঁপন্থী সংগঠনবিলাকৰো প্ৰভাৱ লাহে লাহে কমি অহাত যোৱা কেইবছৰত চাহ মজদুৰ সংঘ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ চাহ বাগিচাসমূহত এনেকৈ সোমাই পৰিল যে সম্প্ৰতি এই সংঘয়েই কাৰ্যতঃ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ একমাত্ৰ চাহ শ্ৰমিক ইউনিয়ন হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছে। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ আশীৰ্বাদত এই সংঘ আৰু মালিক পক্ষৰ মাজত স্বাক্ষৰিত হোৱা চুক্তি অনুযায়ী বনুৱাৰ হাজিৰাৰ পৰাই শ্ৰম সংঘৰ চান্দা কাটি লোৱাৰ ব্যৱস্থা প্ৰৱৰ্তন হোৱাৰ পাছত অইন কোনোবা নতুন সংগঠন আৰম্ভ কৰাৰ সম\n← ববচা বনত বাগৰা বকুলবোৰ – বিপ্লৱ বৰা\nফ্ৰণ্টফুটত….. – পিনাক পি বৰুৱা →\nঅসমীয়া জাতি গঠনত বিহু পৰম্পৰা (কুশল হালৈ)\nনৱেম্বৰৰ বাবে এখন্তেক সোঁৱৰণ (- পৰশমণি বৰা)\nএকালত মন্বা্ বাগিছাতে ডাঙৰ হৈ চাকৰি কিোকৰিলো টাওকাক চাহ বাগিছাত।


কোকৰাঝাৰত উদযাপিত বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱস - Sky News Assam কোকৰাঝাৰত উদযাপিত বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱস - Sky News Assam\nকোকৰাঝাৰত উদযাপিত বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱস\nকোকৰাঝাৰঃ অপৰূপ সৌন্দৰ্যৰ অধিকাৰী ধৰণী ধুনীয়া । ফুলে ফলে জাতিষ্কাৰ এই পৃথিৱী। প্ৰকৃতি অবিহনে জীৱন বৃথা । প্ৰকৃতি অবিহনে কোনেও বাচি থাকিব নোৱাৰে। বিনন্দীয়া পৃথিৱীৰ অপৰূপ সৌন্দৰ্যই সকলোকে মোহিত কৰে । প্ৰদুষণমুক্ত প্ৰকৃতিয়ে প্ৰাণৱোন্ত কৰি ৰাখে মন শৰীৰ।\nবিশেষকৈ নামনি অসমৰ অন্যতম পৰ্যটনথলী কোকৰাঝাৰ জিলাৰ অপৰূপ সৌন্দৰ্যই পৰ্যটককৰ লগতে জিলাৱাসীক সদায়ে মোহিত কৰি আহিছে । কিন্তু এনে পৰিৱেশ সদায়ে অক্ষুণ্ণ থাকিবনে ? যি হাৰত বনধ্বংস , অৰণ্যধ্বংস আৰম্ভ হৈছে ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই বাৰু প্ৰকৃতিৰ এই অনাবিল সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰিব পাৰিব নে ? নে মাথো সাধুকথা হে ? এসময়ত ইয়াত এখন অৰণ্য আছিল!\nকিন্তু এনে এক সংকটময় পৰিৱেশৰ মাজতো উদযাপিত হ’ল বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱস । কোকৰাঝাৰ জিলাৰ ভিন্ন প্ৰান্ততো উদযাপিত হ’ল পৰিৱেশ দিৱস । সকলোৱে গছ ৰুব , মাথো দিৱস উদযাপন কৰিবলৈকে । তাৰে দুই এডাল গছ হয়তো বাচিব , অধিকাংশই মৰহি যাব । প্ৰতিবছৰে পৰিৱেশ দিৱস আহিব , উদযাপিত হব পৰিৱেশ দিৱস কিন্তু পৰিৱেশ ৰক্ষা পৰিবনে ?\nপৰিৱেশৰ প্ৰতি সচেতনতা নাথাকিলে দিৱস উদযাপন কৰি কাহানিও ৰক্ষা নপৰিব পৰিৱেশ । বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱসত সকলোৰে এটাই আশা প্ৰকৃতি হৈ থাকক বিনন্দীয়া , চিৰদিনে অম্লান হৈ থাকক ফুলে-ফলে জাতিষ্কাৰময় হৈ থকা সেউজ পৃথিৱী । ধুনীয়া ধৰণীয়ে মতলীয়া কৰি ৰাখক আমাৰ শৰীৰ-মন -যৌৱন।


নিৰৱতাৰ স্তম্ভ – বিবিধা\nPosted byjyotsnasonowal March 18, 2020 Posted inUncategorized\nদুবছৰমান আগত মুম্বাইত ফুৰিবলৈ যাওঁতে বাছখনৰ গাইড ল’ৰাজনে নিৰৱিছিন্নভাৱে বাছৰ গতিৰ সৈতে বৰ্ণনা কৰি যাওঁতে এঠাইত এখন ডাঙৰ পাৰ্কৰ মুখৰ আগেদি যাওঁতে কৈ গৈছিল যে পাৰ্কখনত পাৰ্চী লোকৰ মৃতদেহবোৰ ওখ খুটাত বান্ধি থয় শগুন , চিলনী আদিয়ে খাবলৈ৷ যদিও পাৰ্ক বুলি কৈছিল এইখন পাৰ্কতকৈ বহুত ডাঙৰ আছিল আৰু চহৰৰপৰা একাষৰীয়াকৈ আছিল ৷ এই কথাখিনি এইবাবেই মনত ৰ’ল যে ল’ৰাজনে উদাহৰণ হিচাপে বিখ্যাত ব্যক্তি কেইগৰাকীমানৰ নাম উল্লেখ কৰিছিল ৷তেওঁলোক হ’ল চিনেমা জগতৰ বিখ্যাত বোমান ইৰাণী, প্ৰাক্তন কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী স্মৃতি ইৰাণী, অভিনেত্ৰী অৰুণা ইৰাণী ৷ কিমান দূৰ সঁচা নেজানো পিছে ! কিন্তু এই কথাখিনি মনত ৰৈ গৈছিল আৰু প্ৰথাটোৰ বিষয়ে জনাৰ আগ্ৰহ হৈছিল৷ ইয়াত এক চমু আভাসহে দিব বিচৰা হৈছে ৷\nটাৱাৰ অৱ ছাইলেন্স বা নিৰৱতাৰ স্তম্ভ\nনিৰৱতাৰ স্তম্ভ বা টাৱাৰ অৱ ছাইলেন্সৰ প্ৰকৃত পুৰণি নাম ডাক্‌মা(Dakhma) ৷ ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে এক ঘূৰণীয়া ওখ স্তম্ভ য’ত পাৰ্চী সম্প্ৰদায় লোকৰ মৃতদেহ সূৰ্য্যৰ পোহৰত উন্মুক্ত কৰি শগুণ , চিলনী, কাউৰী আদি মাংসভোজী চৰাইৰ খাদ্য হোৱাকৈ ৰাখে ৷\nএটা পুৰণি ডাক্‌মাৰ ছবি\nপাৰ্চীসকলৰ মূল বাসভূমি ইৰাণ ৷ তেওঁলোকে মৃতদেহ কবৰ দিয়ে ৷ কিন্তু পাৰ্চী ধৰ্মগুৰু জ’ৰ’ষ্টাৰে পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে আফগানিস্থানৰ বাল্‌খ(Balkh) নামৰ ঠাইত নিজৰ মৃতদেহ এটা স্তম্ভৰ ওপৰত বান্ধি মাংসভোজী চৰাইৰ বাবে উৎসৰ্গা কৰিছিল৷ কাৰণ তেওঁলোকৰ ধৰ্মমতে জুই ,মাটি পবিত্ৰ বস্তু আৰু সেয়ে কবৰ দিয়া বা দাহ কৰা অনুচিত ৷ যিসকল পাৰ্চীয়ে জ’ৰ’ষ্টাৰৰ অনুগামী আছিল তেওঁলোকে এই প্ৰথামতে চলিবলৈ ল’লে ৷\nডাক্‌মা ব্যৱস্থাৰ প্ৰথম উল্লেখ পোৱা যায় খ্ৰীষ্টপূৰ্ব পঞ্চম শতিকাৰ হিৰ’ডটাছ নামৰ লিখকজনৰ “হিৰ’ডটাছৰ বুৰঞ্জী” কিতাপখনত ৷ বিভিন্ন ঠাইত ডাক্‌মাবোৰৰ নাম বিভিন্ন , যেনে – ডাক্‌মাগ( Dakhmag) যাৰ অৰ্থ মৃতকৰ ঠাই , ডেমে (Deme)বা ডেমা (Dema) ৷ নৱম-দশম শতিকাত এই ডাক্‌মাবোৰক ডাগডাহ (dagdah) বুলিও জনা গৈছিল৷ এই নামটো ভাৰত , ইৰাণ আৰু পাকিস্তানতো ব্যৱহাৰ কৰিছিল ৷ পিছলৈ ভাৰতৰ ডাক্‌মাবোৰক “ডংগেৰৱালী “(dongerwali) বুলি জনা গৈছিল কাৰণ এই নামৰ পাহাৰৰ ওপৰত স্তম্ভটো সজা হৈছিল৷\nবৰ্তমান প্ৰচলিত ” টাৱাৰ অৱ ছাইলেন্স ” নামটো নামাকৰণ কৰিছিল ১৯ শতিকাতে , বৃটিছ চৰকাৰৰ এজন উচ্চপৰ্যায়ৰ বিষয়া ৰবাৰ্ট মৰ্ফি(Robert Murphy)য়ে ৷\nজ’ৰ’ষ্টাৰৰ অনুগামী পাৰ্চীসকলৰ ভাৰতলৈ প্ৰব্ৰজন ঘটিছিল ইৰাণত ইছলাম ধৰ্মৰ বিবাদৰ সময়ত ৷ তেওঁলোকে ভাৰততো এই ডাক্‌মা প্ৰথাৰে মৃতদেহ সংস্কাৰ কৰিছিল ৷ তেওঁলোকে সাধাৰণতে মানুহৰ বাসস্থানৰপৰা দূৰত আৰু পাহাৰ বা তেনেকুৱা ওখ ঠাইত স্তম্ভ সাজিছিল৷ স্তম্ভৰ ওপৰখিনিত মৃতদেহ শোৱাই ৰাখিব পৰাকৈ সাজিছিল যাতে শগুণ , চিলনীয়ে খাব পাৰে ৷ থাকি যোৱা হাড়বোৰ ৰ’দ বতাহত কম দিনৰ ভিতৰতেই পচি যায় আৰু এইবোৰ পিছত সাগৰৰ পানী বা মাটিৰ লগত মিহলি হয় ৷ ভাৰতৰ গুজৰাট, মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাই, মালাবাৰ হিল, বেংগালুৰু , ৰাজস্থান আদি ঠাইত ডাক্‌মা বা ” টাৱাৰ অৱ ছাইলেন্স” আছে ৷\nমুম্বাইৰ সাগৰৰ উপকণ্ঠৰ টাৱাৰ অৱ ছাইলেন্স\n২১ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ভাৰতত শগুণক বিলুপ্তপ্ৰায় প্ৰাণীৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় ৷ যিহেতু শগুণেই মৃতদেহ ভক্ষণকাৰী চৰাইৰ ভিতৰত মুখ্য , সেয়ে শগুণ কমি যোৱাত পাৰ্চীসকলে কবৰ দিয়া নিয়ম আৰম্ভ কৰিলে ৷ ডাক্‌মা প্ৰথাৰে মৃতদেহ সৎকাৰ কৰা উচিত নে কবৰ দিয়া উচিত এই বিষয় লৈ এতিয়াও বিতৰ্ক চলি আছে ৷ যি কি নহওক এই মৃত্যুৰ পিছত মানুহ যিদৰে নিৰৱ হৈ যায় পৃথিৱীৰ সকলো সম্পৰ্ক ছেদ কৰি সেই ফালৰপৰা ই সঁচাকৈ নিৰৱতাৰ স্তম্ভ ৷\nডাক্‌মাত মৃতদেহবোৰ থোৱা হৈছে\nবিঃদ্ৰঃ ফটো – ইন্টাৰনেটৰপৰা সংগ্ৰহ\nলাই-ফাই ঃ প্ৰযুক্তিবিজ্ঞানৰ নতুন সংযোজন\n6 thoughts on “নিৰৱতাৰ স্তম্ভ”\nনজনা কথা এটি জানিব পাই খুবেই ভাল লাগিল।\nএনেকুৱা ধৰণৰ জ্ঞানৰ কথা জানিবলৈ পাই উপকৃত হৈছো।\nআৰু যিসকলে পঢ়িব তেওঁলোক ও মোৰ লগত একমত হব বুলি বিশ্বাস।\nDipika Sabhapandit says:\nজ্যোৎস্না _ নিৰৱতাৰ স্তম্ভৰ বিষয়ে জানি ভাল লাগিল _কিন্তু বোমান ইৰানী, অৰুণা ইৰানী আৰু স্মৃতি ইৰানী এওঁলোক জীয়াই থকা নাই জানো!\nহয় বাইদেউ, ল’ৰাজনে কৈছিল এওঁলোক যিমানেই ডাঙৰ মানুহ নহওক কিয় তেওঁলোককো মৃত্যুৰ পিছত এনেদৰেই সৎকাৰ কৰা হ’ব৷


কেনেদৰে বিহু উদযাপন কৰিলে অভিনেতা মিলিন্দ সুমনে? পত্নীৰ সৈতে আনন্দ ল’লে কণী যুঁজৰ\nগুৱাহাটী , April 14, 2020 1:55 pm\nবিহুৰ দিনা পত্নী অংকিতাৰ সৈতে কণী যুঁজৰ আনন্দ লৈছে অভিনেতা মিলিন্দ সুমনে।\nঅসমৰ জোৱাই বলীউদৰ অভিনেতা তথা মডেল মিলিন্দ সুমনে পত্নী অংকিতা কোঁৱৰৰ সৈতে কেনেদৰে বিহু উদযাপন কৰিলে?\n১৪ এপ্ৰিলত দেশৰ আন প্ৰান্তৰ লগতে ১৪ এপ্ৰিলত অসমত ৰঙালী বিহু উদযাপন কৰা হৈছে। লকডাউনৰ সময়ত সামাজিক দূৰত্ব বজাই ৰাখি ছেগাছোৰোকাকৈ বিহু উদযাপন কৰা হৈছে।\nইয়াৰ মাজতে ছবি উদ্যোগত জনপ্ৰিয় দম্পতি হিচাপে পৰিচিত মিলিন্দ আৰু অংকিতাই বিহু উদযাপন কৰা ফটো শ্বেয়াৰ কৰিছে। এই ফটোত দুয়োজনে কণী যুঁজৰ আনন্দ লোৱা দেখা গৈছে।\nHappy Rongali Bihu to the world ? @ankita_earthy is missing her family in Guwahati, so we hadasmall egg fight to celebrate, which, apparently, is the thing to do !! . . . To all the people separated at this time, from families, friends and other loves, enjoy this time of missing each other, you will be reunited soon!! Be safe !! . . . #ManyWaysToBreakAnEgg ? @somanusha\nফটো শ্বেয়াৰ কৰি মিলিন্দ সুমনে লিখিছে: ‘’হেপী বিহু। অংকিতাই নিজৰ পৰিয়ালক মিছ কৰিছে। সেয়েহে আমি ইয়াক উদয্যপন কৰিবলৈ অলপ কণী যুঁজকে খেলিলো। এই সময়ত পৰিয়াল, বন্ধুৰ পৰা আঁতৰি থকা সকলো লোকে ইজনে সিজনক মনত পেলোৱাৰ এই সময়ৰ আনন্দ লওক। সোনকালেই আকৌ লগ পাম, সুৰক্ষিত থাকক।‘’\nফটোখনত মিলিন্দ আৰু অংকিতাই একোটাকৈ কণী হাতত লৈ আছে। অংকিতাক পৰম্পৰাগত সাজত দেখা গৈছে। মিলিন্দেও ডিঙিত গামোছা আঁৰি লৈছে।\nইপিনে, মিলিন্দৰ মাক উষা সুমনৰ সৈতে বোৱাৰী অংকিতাক ‘ৱৰ্ক আউট’কৰাও দেখা যায়।\nশেহতীয়াকৈ মিলিন্দ সুমন ছচিয়েল মিডিয়াত যথেষ্ট সক্ৰিয় হৈ পৰিছে। নিজৰ ফিটনেছক লৈও চৰ্চাত আছে মিলিন্দ।


Assamese New Sex Stories 2017 :: মেমৰ প্ৰকান্ড বুছত মোৰ বাৰিদাল Part 1 – Xkamini.com\nমই তেতিয়া ক্লাচ নাইনত ৷ আমাৰ ঘৰৰ ওচৰতে এজনী ইংৰাজীৰ প্ৰফেছৰ থাকে ৷ বয়স ৪০ মান হব ৷ শকত ওখ হুষ্ট পুষ্ট ৷ পেটতো অলপ ওলোৱা ৷ তেওঁৰ ঘৰ বাইহাটাত ৷ ইয়াৰ কলেজখনত চাকৰি কৰে ৷ আমাৰ ওচৰতে ভাৰাত থাকে ৷ মোক ইংৰাজী শিকাই ৷ মেখেলা চাদৰ পিন্ধি কলেজত যাই পেটতো ওলাই থাকে ৷ মই সদাই যাও আবেলি পঢ়িব ৷ তেওঁ ঘৰত ট্ৰেক পেন্ট আৰু টি চার্ট পিন্ধি থাকে ৷ মস্ত মস্ত পিয়াহদুটা ওলমি থাকে ৷ কেতিয়াবা স্লিভলেছ নাইটি পিন্ধে ৷ কাষলতি তলটো ক’লা নোমেৰে ভৰা ৷ হাতখন দাঙিলে পিয়াহকিতাৰ কিছু অংশ দেখো ৷ থলথলীয়া খোজ কাঢ়িলে লৰি থাকে ৷ পঢ়িব নোৱাৰিলে মোক ঠিয় কৰাই তপিনাত চপৰিয়াই ৷ পাৰিলে গালত টিপি মৰম কৰে ৷ মোক দেখাকে বুছখন খুজাই নাইটিৰ ওপৰেদি ৷ পেটতোত মোৰ হাতখন লগাই দি সোধে ” মই আৰু শকত হৈছো নেকি অ ?” মই পেটত হাত ফুৰাও ইমান কোমল ৷ মোৰ দাং খাই যাই তলফালে ৷ মই কওঁ “নাই হোৱা মেম মৰম লগা হৈ আছে ” তাই খুব ভাল পাই মোৰ গালত চুমা খাই দিয়ে ৷ চুমা খাওতে মোৰ বাহুত মেমৰ বুকুখন হেচা খাই যাই৷(www.xkamini.com)\nএদিন বহুত ঠান্ডা আছিল তাতে বৰষুন ৷ মেমে ক’লে আজি বহুত ঠান্ডা ব’লা লেপৰ তলতে পঢ়ো ৷ দুয়ো লেপৰ তলত সোমালো ৷ মেমৰ গাত মোৰ গাটো লাগি আছে গৰম তেওৰ গাটো ৷ সেইদিনা মোক বায়ল’জীৰ word শিকাইছিল ৷ এঠাইত penis শব্দ পালো ৷ তেও অর্থ বুজালে penis মানে ল’ৰাৰ নুনুটো ৷ (www.xkamini.com)মই সুধিলো ছোৱালীৰ ইংৰাজী বেলেগ নেকি ? তেওঁ ক’লে pussy. আকৌ এঠাইত vagina বুলি পালো — তেওঁ কলে তাৰমানেও ছোৱালীৰ চুচুকৰা ঠাইখিনি ৷ মই সুধিলো vagina আৰু pussy ৰ পার্থক্য কি ? তেওঁ অলপ চিন্তা কৰি হাঁহি এটা মাৰি ক’লে “সৰুতে vagina কয় ছোৱালিজনী দাঙৰ হ’লে pussy কয় ৷ (www.xkamini.com)আৰু ল’ৰাৰ চুচুটো মোটা আৰু দীঘল হ’লে dick কয় সৰুতে penis কয় ৷” মই পটকে সুধিলো মোৰ পিছে কি কব ? তেওঁ কলে চাব লাগিব এইবুলি তেওঁ এখন হাতদি মোৰ নুনুটোত চুলে আৰু পেন্টৰ হুকটো খুলি দি মোৰ জাঙিয়াৰ ভিতৰত হাতখন সোমাই দিলে ৷ মোৰ বাৰি খাৰা হৈ গ’ল ৷ গোটেই বাৰিদাল মোহাৰি মোহাৰি ক’লে এতিয়া তোমাৰ দাল পেনিছ হৈ আছে যেতিয়া কোনো ছোৱালীৰ লগত সম্বন্ধ কৰিবা তেতিয়া লাহে লাহে এইদাল ডিক হব ৷ মই লক্ষ কৰিছিলো যেতিয়া তেওঁ মোৰদাল মোহাৰি আছিল তেতিয়া লেপৰ তলতে আনখন হাতেৰে নিজৰ যোনিখন লাৰি আছিল ৷(www.xkamini.com) এইবাৰ মই সুধিলো পুছি আৰু ভেজিনা কি ? তেওঁ বুজালে— ছোৱালি অবস্থাত ভেজিনা কয় যেতিয়া ল’ৰাই তাতে মৰম কৰে লাহে লাহে সেইখন পুছি হয় ৷ মই সুধিলো আপোনাৰ ভেজিনা নে পুছি ?\nতেওঁ ক’লে নিজে চুই কোৱাচোন ৷ এইবুলি মোৰ এখন হাত টানি নিলে তললৈ তেওঁ আনখন হাতেৰে নাইটিটো উজাই আনিলে আৰু মোৰ হাতখন নিজৰ গোপন ঠাইখিনিত লগাই দিলে ৷ মই হাতখন হেচি ধৰিলো ৷ মস্ত যোনি বহুত বাল আছিল ৷ ফুটাটো অলপ ভিজি আছিল ৷ মই আঙুলি কেতা ইফালে সিফালে কৰি দিয়াত তেওঁ ভৰিদুখন কোচাই দিলে ফলত ফুটাটো মেল খাই গ’ল ৷ মই সুধিলো ইমান গৰম কিয়? তেওঁ ক’লে ভিতৰত আৰু গৰম আঙুলি এটা সোমাই চোৱাচোন ৷ মই তেওঁতকৈ চাপৰ বাবে ভালকৈ লগ পোৱা নাছিলো ৷ তেওঁ ক’লে লেপৰ তলত সোমাই লোৱা তেতিয়া ভালকে দেখা পাবা ৷ মই লেপখনৰ তলত সোমাই গ’লো ৷ তেওঁ নাইটি তেতিয়া ককালঁত ৷ মস্ত কলগছ হেন উৰু ৷ পেটতো বগা ওখ ৷ তেওঁ এখন ভৰি নমাই দিলে দেখিলো ক’লা ক’লা বালেদি ভৰা বুছখন ৷ শকত বাবে বুছখন অলপ তলমুৱা ৷ এটা আঙুলি মেমৰ বুছৰ ফুটাত সোমাই দিলো ৷ মেমে ক’লে দুটা সোমাই দিয়া ৷ মই দুটা আঙুলি ভৰাই দিলো ৷ পোককৈ সোমাই গ’ল ৷ মেমে আআহ কৈ উঠিল ৷(www.xkamini.com) মোক সুধিলে কেনে লাগিছে পুছি নে ভেজিনা ? মই ক’লো ভেজিনা ৷ মেমে হাঁহিলে আৰু ক’লে “ধেই কি যে কোৱা মোৰ এতিয়া ভেজিনা হৈ থকা নাই “৷ মই সুধিলো কিয় ? তেওঁ ক’লে কাৰন মই বহুতবাৰ সংগম কৰিছো ৷ ল’ৰামানুহৰ চুচুটো আমাৰ ফুটাটোত সোমাই ওলোৱা সোমোৱা কৰিলে তাক সংগম কৰা বুলি কয় আৰু তেতিয়া ছোৱালীৰ খন পুছি হৈ যাই আৰু ল’ৰাৰদাল ডিক হৈ যাই ৷ তেতিয়া ল’ৰা আৰু ছোৱালী দুজনে পৰম সুখ পাই ৷ মই ক’লো মেম মোকো ডিক বনাই দিয়ক ৷ তেওঁ ক’লে তুমি কিন্তু কাকো কব নোৱাৰা আৰু মই যি কওঁ মানিব লাগিব ৷ মই ক’লো হব ৷ তেতিয়া তেওঁ মোক মোৰ পেন্ট আৰু জাঙিয়া খুলিব দিলে ৷ খুলি দিলো ৷ মোৰ বাৰিদাল তেওঁ হেপাহ পলাই লাৰিলে তাৰ পিছত মোক ক’লে তুমি এতিয়া মোৰ পুছিখন খোৱা ৷ মই আকৌ লেপৰ তলত সোমালো তেওঁ দুইখন ভৰি আঠুলৈ কোচাই মেলি দিলে ৷ মই দুভৰিৰ মাজতে শুই তেওঁৰ মস্ত বুছখন খাব ধৰিলো ৷ মাজে মাছে ককালঁখন দাঙি দিয়ে তেতিয়া বালবোৰ মোৰ নাকে মুখে সোমাই যাই ৷ কিছুসময় এনেকে চেলেকাৰ পিছত তেওঁ মানুহজনী ওলোটাকৈ শুই লেপৰ তলতে তপিনাখন যিমান পাৰে ওপৰলৈ দাঙি দি ক’লে এইবাৰ এনেকৈ খোৱা ৷ ইমান দাঙৰ কতি মই আগতে কেতিয়াও দেখা নাই ৷ মোৰ থু লাগি গোটেই বুছখন ঠেপঠেপিয়া পোকৰৰ ফুটাটো মেল খাই আছে ক’লা ৷ বালবোৰ পোকৰৰ ফুটালৈ বিস্তাৰিত ৷ মোৰ ঘিন লাগিছিল কিন্তু মেমে বেয়া পাই বুলি আকৌ তেওঁৰ যোনিত মুখখন গুজি দিলো ৷ তেওঁ ঠেলি ঠেলি দিয়ে পিছফালে পোকৰখন ৷(www.xkamini.com) তেতিয়া ফোফটো মোৰ নাকতে হেচা খাই ৷\nএবাৰ তেওঁ ক’লে — তুমি এটা কাম কৰা মোৰ পুছিখন খাই থাকোতে এখন হাতেদি নিজৰ লিংগটো লাৰি থাকা ৷ মই আঠুকঢ়া যেন হৈ ল’লো আৰু তেওঁৰ বুছখন খাই খাই এখন হাতেৰে মোৰ বাৰিদাল লাৰি থাকিলো ৷ সচাঁই মজা লাগিছিল ৷ কিছুসময় মজাটো লওতেই মোৰ মাল গুচি গ’ল মেমৰ লেপখনতে ৷ মেমে গম পাই উঠি বহিল ৷ মোৰ ভয় লাগিছিল মেমে গালি দিয়ে বুলি ৷ লেপখনৰ বহুঅংশ মোৰ মালেৰে ভিজি গৈছিল ৷ মেমে হাতেৰে সেইবোৰ লাৰি চাই শুঙিলে ৷ তাৰ পিছত মোৰ বাৰিদালত লাগিথকা বোৰ তেওঁ হাতখনেদি মচি হাতখন মুখত সোমাই আঙুলিবোৰ চেলেকি চেলেকি খালে ৷ কিন্তু খং নকৰিলে ৷ হাঁহি হাঁহি ক’লে এইবোৰ এনেই পেলাব নালাগে আমাৰ ফুটাতোত ভৰাব লাগে তেতিয়া মজা লাগে ৷ একো নাই যোৱা এতিয়া ধুই আহা ৷ মই বাথৰুমত গ’লো ৷ পেচাৱ কৰি ধুব লওতে দেখিলো মেমৰ পেটিকোট এটা পকাতে পৰি আছে ৷ মই উঠাই থবলৈ দাঙি দিউতে দেখিলো পেটিকোটতোৰ তলত এটা মস্ত ভোলাবেঙেনা ৷ সেইটো আনি শুঙি চাই মই সব বুজি পালো ৷ একে গোন্ধ মেমৰ বুছৰ লগত ৷ মানে আজি মেমে বেঙেনা মাৰিছে ৷(www.xkamini.com) সেইবাবে ইমান গৰম হৈ আছে ৷ পেটিকোট আৰু বেঙেনা আগৰ জাগাতে থৈ মই বিছনাত আহিলো ৷ ঠান্ডা লাগিছিল কাৰন মই লেংটা হৈ আছিলো ৷ মেমে এগিলাচ গাখীৰ আৰু বিস্কুট আনি খাব দিলে মোক ৷ নিজেও বিস্কুট খালে ৷ তেতিয়াও মেমে নাইটি পিন্ধি আছিল ৷ গাখীৰৰ গিলাচটো টেবুলত ঠৈ তেওঁ এইবাৰ নাইটিটো খুলি দিলে মোৰ চকুৰ সন্মুখতে ৷ কি মস্ত বলডাৰ বগা বগা ওলমি পৰা ৷ নিপুল দুটাও মস্ত ৷ ৰঙচুৱা ৷ মোক ক’লে আহা মোৰ গাখীৰ খোৱা ৷ এইবুলি কৈ এটা পিয়াহ হাতেৰে দাঙি আগটো মোৰ মুখত সোমাই দিলে ৷ মই হেপাহ পলাই খালো ৷ এইবাৰ আনটো সোমাই দিলে ৷ মই গাৰু এটাত শুই আছিলো মেম মোৰ ওপৰত আঠুকাঢ়ি লৈ ওলমি থকা স্তন মোক খুৱাই আছিল ৷ অলপ তেনেকৈ তেওঁ খুৱাই মোৰ মুখৰ(www.xkamini.com) ওপৰত বহি বুছখন মোৰ ওঠঁত লগাই ক’লে তেতিয়া খুব মজা লাগিছে আৰু এবাৰ খোৱাচোন ৷ এতিয়া তেওঁৰ বুছখন আৰু মেল খাই গৈছিল ৷ ভিতৰৰ ৰঙা ৰঙা মাংসবোৰ দেখা গৈছিল ৷ বগা বগা বিজল কিছুমান ওলাই আছিল ৷ সব খাই দিলো মই ৷ কিছুসময় খোৱাৰ পিছত তেওঁৰ বুছৰ ফুটাদি এসোপা মান ৰস বব ধৰিলে ৷ খুব তীব্ৰ গোন্ধ সেইবোৰৰ ৷ মই মুখখন গুচাই দিব খুজিছিলো কিন্তু মেমে মোৰ মুখখন ধৰি জোৰকৈ মোৰ মুখত বহি দিলে ৷ ক’লে মেলি দিয়া মুখখন ৷ মই মেলি দিয়াত বুছখনৰ বালসহিতে আধা মোৰ মুখত সোমাই গ’ল আৰু তাৰ পৰা ওলোৱা বিজল (www.xkamini.com)বিজল বোৰ মোৰ গল পালে ৷ মেমে ক’লে একো নহয় খাই দিয়া শক্তি পাবা ৷ মই সব খাই দিলো ৷\nতেতিয়া মেমে তেওঁৰ বুছখনেদি মোৰ গোটেই মুখখনত ঘহাবঁ ধৰিলে ৷ নিজৰ ওলমি পৰি পেটতো হাতখনেদি হেচি ধৰি মোৰ মুখখনলৈ চাই চাই মোৰ চকু ,কপাল ,নাক ,ওঠঁ ,ঠুটুৰি ,গাল সবতে তেওঁৰ বুছখন ঘহাই ঘহাই মোৰ গোটেই মুখখনতে বুছৰ ৰসেদি আঠা আঠা কৰি দিছিল ৷ তাৰ পিছত তেওঁও মোৰ কাষত শুই মোৰ গোটেই মুখতে চেলেকিব ধৰিলে ৷ সব আঠাবোৰ তেওঁ চেলেকি চেলেকি চাফা কৰি দিলে ৷ মোক ক’লে কেনেকুৱা লাগিছে মোৰ পুছিখন খাই ৷ মই ক’লো নিমখিয়া ৷ তেওঁ ক’লে এইবাৰ মোৰ জিভাখন (www.xkamini.com)খোৱা ৷ এইবুলি তেওঁৰ জিভাখন মোৰ মুখত সোমাই দিলে ৷ মই চুহি চুহি খালো ৷ তেওঁ জিভাখনেদি মোৰ মুখৰ ভিতৰত ঘটালি দিলে ৷ মোৰ সব থু তেওঁ চেলেকি খালে ৷ মোক সুধিলে কিবা হৈছেনে? এইবুলি মোৰ বাৰিদালত মুঠা মাৰি ধৰি অগাপিছা কৰিব ধৰিলে ৷ তাৰ পিছত তেওঁ লেপৰ তলত সোমাই গ’ল ৷ তেওঁ পঠালিকৈ থকা বাবে লেপখনত তেওঁক অটাঁ নাছিল ফলত তপিনাৰ আধা অংশ লেপৰ বাহিৰত ওলাই আছিল ৷ দৃশ্যতো দেখি মোৰ বাৰি টিংটিঙাই গ’ল ৷ মস্ত দাঙৰ পোকৰটোৰ আধা ওলাই থকাত দাৰুন ছেক্সি লাগিচিল ৷ ইফালে লেপৰ তলত মেমে মোৰ বাৰিদাল গুৰিলৈ মুখত ভৰাই চুহি আছিল ৷ মাজে মাজে আগৰ ছালচটা নমাই লৈ আগটোত জিভাদি সুৰসুৰাই দিয়ে ৷ এখন হাতেদি মোৰ সৰু সৰু গুটিদুটা আলফুলে (www.xkamini.com)লাৰি আছে ৷ এবাৰ আঙুলি এটাত থু লগাই মোৰ কতিৰ ফুটাটোত সোমাই দিলে ৷ মোৰ কিবা লাগি গ’ল ৷ বুছত আঙুলি মাৰাৰ দৰে মেমে মোৰ পোকৰত আঙুলি মাৰিব ধৰিলে ৷ আৰু মুখত মোক বাৰিদালেদি খুন্দিয়াব দিলে ৷ মজ্জা লাগিছিল মেমৰ আদহীয়া মুখত বাৰিচোদন দি ৷ মেমৰ চাগৈ পুৰা গৰম উঠিছিল ৷ কাৰন এইবাৰ তেওঁ মোৰ পোকৰত দুটা আঙুলি গুৰিলৈ হেচি হেচি ভৰাই দিলে ৷ দুখ পালেও একো নকৈ মেমক মুখচোদা দি থাকিলো ৷ অলপ পিছত তেওঁ থাকিব নোৱাৰা হৈ লেপখন দলিয়াই দিলে ৷ আমি দুয়ো বিছনাত সর্ম্পুর্ণ নাঙঠ ৷ মেমৰ প্ৰকান্ড শকত শৰীৰ আৰু(www.xkamini.com) মোৰ ক্ষীন চাপৰ দেহা ৷ মেম মোৰ ওপৰত উঠি ল’লে ৷ এখন হাতেদি মোৰ বাৰিদাল ধৰি নিজৰ বুছখনত লগাই তললৈ হেচি ধৰিলে ৷ হৰহৰাই সোমাই গ’ল মেমৰ প্ৰকান্ড বুছত মোৰ সৰু বাৰিদাল ৷ তাৰ পিছত আৰু কি চোদন নেদেখিলে বিশ্বাস নহব ৷ হাতীহেন তপিনাখনেদি মেমে ইমান স্পীডত কেনেকে ঠাপ মাৰিব পাৰে নেদেখিলে বিশ্বাস নহব ৷ পটাক পট্টাক শব্দই বাহিৰৰ বৰষুনৰ শব্দকো তল পেলাইছিল ৷ পিয়াহ কিতাৰ নাচন আৰু চাৰ আছিল ৷ মেমৰ চকু মুখ ৰঙা হৈ গৈছিল ৷ বগা মানুহজনী ৰঙা হোৱাত আপেলহেন দেখাইছিল ৷ মাজে মাজে তেওঁ চাই তলত কেনেকৈ(www.xkamini.com) সোমাই আছে ৷\nRead :: Assamese New Sex Stories 2017 :: মেমৰ প্ৰকান্ড বুছত মোৰ বাৰিদাল Part2( Click অন্তিম খন্ড )\n(Visited 6,926 times,3visits today)\n3 thoughts on “Assamese New Sex Stories 2017 :: মেমৰ প্ৰকান্ড বুছত মোৰ বাৰিদাল Part 1”\nRajib Jeet says:\nBuwari bilake deri loike sudi thakile val pai ne beya pai???\nKunuba Nagaon arear unsetisfied suali, buwari thakile muk call kribo pare-87529****4-(whtsapp)


#আবিৰ খণ্ড (৬৩) – আবিৰ\nJune 6, 2021 Indranee Sharma\nতেওঁৰ চুলিৰপৰা এটোপাল পানী টুপকৈ মোৰ গালতে পৰিল।বডী ৱাছৰ সতেজ সুগন্ধি বিয়পি পৰিল মোৰ ভিতৰলৈকে।\nবহুত বেছি দিনো হোৱা নাই তথাপিও যেন এটা যুগৰ মূৰত মই আকৌ লগ পাইছোঁ তেওঁক।তেওঁৰ পিঠিত থকা মোৰ হাতখন আৰু অলপ টানকৈ ধৰিলোঁ মই।\n:I missed you to Anirudh.\nহঠাৎ মোৰ হাতখনৰ ওপৰত কোমল স্পৰ্শ এটা অনুভৱ কৰিলোঁ।নিজৰ সৰু হাতখনেৰে থুপুৱেও আঁকোৱালি ল’ব জানিছে অনিৰুদ্ধক।\nঅলপ পাছত আৰু এটোপাল পানী পৰিল।চেঁচা নাছিল,চকুপানীৰ কুহুমীয়া পৰশ।\nমূৰ তুলি চালো, তেওঁৰ ধুনীয়া চকু দুটা উপচি আছে।মই কিবা কোৱাৰ আগতেই\n:থুমি কেনে কানিছা?\n:Am not crying buddy.Come!\nভিতৰলৈ সোমাই গ’লো।\n:বহা।মই আহি আছো ৰ’বা।\nঅনিৰুদ্ধই আমাক এৰি তেওঁৰ শোৱাৰূমলৈ গ’ল।চোফাত গৈ দৌৰি উঠিল থুপু।যেন আগতেও আহিছে সি ইয়ালৈ।অলপো কাৰোলৈ ভয় নাই তাৰ।চেণ্টাৰ টেবুলত তেতিয়াও পিজ্জাৰ পেকেট আছেই।কাষতে এটা ডায়েট ক’কৰ কেন।থুপুৱে পোনেই সেইটোকে ধৰিলেগৈ।হাতৰ পৰা টানি আনিলো।মই সেইটো ডাষ্টবিনত পেলাই পাকঘৰৰ পৰা আহোঁ মানে কোন টলকত গৈ সি অনিৰুদ্ধৰ ৰূম পালোগৈ গমেই নাপালোঁ।মই আগতেও এবাৰ এইটো ঘৰলৈ আহিছোঁ যদিও হলটোৰ দুয়োফালে থকা ৰূম দুটালৈ সোমোৱা নাছিলোঁ।কীটছেন, বেলকনি আৰু হলটোৰ বাহিৰে একো দেখা নাই।এতিয়া থুপুৱে বা কি কৰি দিছেগৈ ভিতৰত গৈ।যাওঁ নাযাওঁ কৈ ৰুমটোৰ দুৱাৰমুখতে ৰ’লো।ডাঙৰ বিচনা খনত বেগৰপৰা ওলোৱা কাপোৰ,দুখন কিতাপ,অন হৈ থকা লেপটপটো তেতিয়াও খেলিমেলি হৈ পৰি আছে ।বিছনাৰ কাষত এখন ষ্টাডি টেবুল আৰু এখন হুইলিং শ্বেয়াৰ।ৱালত কিছুমান motivational quote ব্লেক এণ্ড হোৱাইটত ফ্ৰেম কৰা আছে।এটা ডাঙৰ ফ্ল’ৰ লেম্প।ৰূমটোৰ শেষত এখন সৰু বেলকনি। ৰূমৰ আনটো কোণত থকা ডাঙৰ মিৰ’ৰ খনৰ সন্মুখত সেইয়া অনিৰুদ্ধ আৰু থুপু।অনিৰুদ্ধৰ গাত এতিয়া টি চাৰ্টটো নাই।নিয়মিত ব্যায়ামৰ প্ৰতিফলন তেওঁৰ সুগঠিত উদং শৰীৰত দেখা যায়।টাৱেল খন লৈ চুলি টুকি থকা অনিৰুদ্ধক থুপুৱে বাৰে বাৰে কিবা কৈ আছে।কিন্তু কি লাগে তাক?\nঅলপ পিছত দেখিলোঁ হেয়াৰ ড্ৰায়াৰটো লৈ দুইটা ব্যস্ত।অনিৰুদ্ধই থুপুৰ ফালে সেইটো পোনাই দিলে সি খিলখিলাই হাঁহে।বহুতদেৰি চাই থাকিলোঁ মই।এইয়া সঁচা নে সপোন?\nইমান ভাললগা দিঠকত সম্ভৱনে?\nইমান ধুনীয়া মুহূৰ্ত সঁচাকৈ থাকেনে?\n:মাইই কো কই দিয়া ,ফু কই দিয়া।\nথুপুৱে মোক দেখি চিঞৰি উঠিল।দৌৰি আহি মোৰ ওচৰ পালেহি।\nসাংঘাতিক লাজ পালোঁ।কিন্তু অনিৰুদ্ধই একোৱেই যেন হোৱা নাই ভাৱত মোলৈ চাই আছে।\n:Come dear Mumma.\nথুপুৱে এতিয়াও মোক ‘মা’ বুলি মতা নাই।কিন্তু অনিৰুদ্ধই ধেমালিৰ সুৰতে কোৱা কথাটোৱে মোক জোকাৰি দিলে আকৌ এবাৰ।মোৰ হাতত ধৰি টানি টানি নি থুপুৱে অনিৰুদ্ধৰ ওচৰ পোৱালে গৈ।\n:ফু দিয়া ,ফু দিয়া।\nএবাৰ থুপুৰ চকুলৈ আৰু এবাৰ অনিৰুদ্ধৰ চকুলৈ চালোঁ।একেই দুষ্টামি, একেই সৰলতা।তিৰবিৰাই আছে।চুলিৰ ক্লিপডাল তেওঁ নিজেই খুলি দিলে।এজাক গৰম বতাহে কোবাই গ’ল।চকু কেইটা জপাই দিলোঁ।থুপুৰ খিলখিল হাঁহি কাণত পৰিল।মোৰ চুলিবোৰ উৰা দেখি সি ফুৰ্টি পাইছে।\n:চকুটো বন্ধ কৰিব লাগিব,তেতিয়া হে দিম।\nজোৰকৈ চকুৰ পতা বন্ধ কৰি মোৰ কলিজাটো ৰৈ আছে।অনিৰুদ্ধই এইবাৰ আকৌ তাৰ চুলিত বতাহ লগাই দিলে।সি চকু বন্ধ কৰিয়েই আছে।মই মাত্ৰ হাঁহি হাঁহি চাই আছোঁ।\nহঠাৎ অনিৰুদ্ধই টানি নিলে মোক এহাতেৰে।একো ধৰিবই নোৱাৰিলোঁ মই।\n:লেট মি মেক ইট কুইক।\nগালত টপকৈ চুমা এটা খাই এৰি দিলে। মই বুৰ্বকৰ দৰে চায়েই থাকিলোঁ।সেইকাৰণে হে মানে থুপুক চকু মেলিবলৈ দিয়া নাছিল।কম টেঙৰ নহয়।মোৰ অঁকৰা অজলা সৰু ল’ৰাটোক ঠগিবলৈ বেয়াও লগা নাই।\nথুপুক কোলাত তুলি ওলাই আহিলোঁ।তেওঁ অলপ পিছত পাতল হালধীয়া ৰঙৰ চোলা এটা পিন্ধি ওলাই আহিল।থুপুৱে এইবাৰ ডাঙৰ টিভিত কার্টুন চাব।তেওঁ কিবা এটা লগাই দিলে।মন কৰিলোঁ সি একান্ত মনেৰে চাই থাকে বস্তুবোৰ।যেন সি নিজেই তাৰ মাজত আছে।চকু কেইটা জপাবলৈকো পাহৰি যায়।\nঅনিৰুদ্ধই চকুৰে ইংগিত দি মোক বেলকনিলৈ মাতি নিলে।হয়তো কিবা ক’ব খুজিছে।\n:ইয়াতে বহি থাকিবা দেই, একো নুচুবা।\nওলাই আহি বাৰাণ্ডাত ৰ’লো।বেলি লহিয়াইছে।আকাশখন হেঙুলীয়া।অলপ পিছতে সন্ধ্যা নামিব।বেলকনিৰ কিছুমান টাব শুকাই গৈছে।দুই এজোপা গছহে বাছি আছে এতিয়াও।\n:ভালকৈ চাই লওঁ তোমাক।বহুতদিন দেখা নাই।\n:বেছিদিন নাই হোৱা নেকি ন।\n:ইমান আনৰোমাণ্টিক কিয় মানে, হা?\nহাঁহি দিলোঁ তেওঁৰ কথাত।মোৰ আঙুলি কেইটা নিজৰ আঙুলিৰ মাজত সুমোৱাই ৰাখিছে তেওঁ।\n:ব’লা মোৰ লগত, পোৱালিকো লৈ যাওঁ।সি মোৰ লগত মিলি গৈছে।\n:ইমান অধৈৰ্য্য কিয় মানে?\nমনে মনে থাকিল তেওঁ।\n:কি ভাবিছা?ইয়াৰ পিছত?\n:নাই ভৱা এতিয়াও।\n:I have to tell you something.\n:ভুল নুবুজিবা। মোৰ মা পাপাই মানি লৈছে তোমাক, কিন্তু আইতাই নামানে সেইটো মই জানো।আৰু মই তেওঁক এইটো বয়সত হাৰ্ট কৰিব নিবিচাৰোঁ।মাৰ লগত মই তোমাৰ কথা শ্বেয়াৰ কৰিছোঁ,মায়েও পাপাক জনাইছে।ইমান সহজ নাছিল। তথাপিও মোৰ কাৰণে তেওঁলোকে মানি লৈছে কিন্তু আইতাক এতিয়াও জনোৱা নাই আমি…\nবুকুৰ ধপধপনি বাঢ়ি আহিছে, এইমাত্ৰই যেন অনিৰুদ্ধই মোক ক’ব আমাৰ সম্পৰ্ক ইয়াতেই শেষ।নাইবা কৈ দিব আঁতৰি যোৱা তুমি অনন্যা।কি কৰিম তেতিয়া মই।কান্দিম?নিজকে আকৌ এবাৰ আন্ধাৰত পুতি থ’ম নে থুপুক লৈ আগবাঢ়ি যাম।মূৰটো ঘূৰাই যোৱা যেন লাগিছে মোৰ।\n:You have to understand Ananya.\nকি বুজিব লাগে মই?\nযে মোৰ দৰে ছোৱালীৰ প্ৰেম কৰাৰ হে অনুমতি থাকে,সমাজৰ আগত মোৰ ডাঙি সেই প্ৰেম স্বীকাৰ কৰাৰ অনুমতি নাথাকে।কি বুজিম মই,যে বিয়াৰ আগৰ এনিশাৰ ভুল মই গোটেই জীৱন ভুগিব লাগিবই!\nকোনোমতে শব্দটো ওলাইছে।\n:মই মাত্ৰ আইতাৰ আগত থুপু মোৰ সন্তান বুলি ক’ব খুজিছোঁ।প্লিজ প্লিজ বুজি পোৱা।মই কাকো হাৰ্ট কৰিব নোৱাৰোঁ।মোৰ বাহিৰে তেওঁলোকৰ আন কোনো নাই অনন্যা।আইতাই মোক যদি বেয়া পায় মই কেতিয়াও সুখী হ’ব নোৱাৰিম।খং নকৰিবা।কিন্তু ইয়াৰ বাহিৰে বেলেগ একো উপায় নাই মোৰ।মই কাকো হেৰুৱাব নোখোজোঁ আকৌ।\n:আপোনাৰ মা দেউতাই সঁচা কথাবোৰ জানে?\nতেওঁ আনফালে মুখ ঘূৰালে।\n:মোৰ চকুত চকু থৈ কওক অনিৰুদ্ধ।\n:জানে,আগতে নাজানিছিল।এতিয়া জানে।মানি লোৱা নাছিল দেউতাই।মায়ে মাত্ৰ কৈছিল এটা সন্তান হেৰুৱালো,থকাটোক আঁতৰাব নোৱাৰোঁ।মোক লৈ, মোৰ বিয়া লৈ কিবাকিবি সপোনতো আছিলেই।থাকেই।টিপিকেল মিডল ক্লাছ ইণ্ডিয়ান মেন্টালিটি।সলাব নোৱাৰোঁ, নোখোজোঁ।মানুহবোৰ সৱ ভালকৈ থাকক,হেপ্পী থাকক।ময়ো তাকেই বিচাৰোঁ।ভাল পাওঁ মই সৱকে।\n:ময়ো বুজোঁ অনিৰুদ্ধ।মই মোৰ বিশ বছৰীয়া মানসিকতা সলাবলৈকে সাজু নাছিলোঁ।আপোনাৰ আইতাৰ অত বছৰৰ অভিজ্ঞতাৰে গঢ় লৈ উঠা চিন্তাধাৰা সলনি হ’বলৈ বহুত সময় লাগিব।আমি জোৰ নকৰোঁ।কিন্তু মিছা কথা কৈ সম্পৰ্ক গঢ়িব নোৱাৰোঁ।মোক প্লিজ অলপ সময় দিয়ক।এতিয়াই একো ক’ব নোৱাৰিম মই।আই এম ৰিয়েলি ছ’ৰী।\n:I know you,take your time.\n:আমি গৈ থাকোঁ নেকি,ককাই চিন্তা কৰিব।যাওঁ ব’লা থুপু।\nথুপু নাযায়।দৌৰি গৈ অনিৰুদ্ধৰ বিছনাত গৈ জোতাৰে সৈতে উঠি শুইয়ে দিলে।ইয়াতে থাকিব আজি।কি কৰোঁ ভাবিয়েই নাইপোৱা।ঘৰৰ টিভিত কাৰ্টুন আছে বুলি কৈয়ো নিব পৰা নাই।অনিৰুদ্ধই তাক কোলাত তুলি ল’লে।সি ডিঙিতে টেপা মাৰি ধৰি আছে।এৰি নিদিয়ে।\nশেষত বহুত বুজনিৰ অন্তত আহিবলৈ মান্তি হ’ল।চৰ্ত এটাই তাক এগাল খোপা(এগাল এসোপা) পিম্পম কিনি দিব লাগিব।\nতিনিওটা ওলাই আহি ৰাস্তাত চাহ একাপ খালোঁ।অনিৰুদ্ধৰ খালি ঘৰটোত চাহপাত চেনিও নাছিল।সেইবাবে বাহিৰতে খাবলৈ জোৰ কৰিলে।থুপুক কিবা কিবি কিনি দিলোঁ।দোকানখনৰ পৰা ওলাই আহিব লওঁতেই অনিৰুদ্ধই চিনাকি মানুহ এজন লগ পাই কথা পাতিবলৈ ল’লে।মানুহজন মোৰ ইমান দেখা দেখা লাগিছে কিয়?বাৰে বাৰে চাইছোঁ।কোন হ’ব পাৰে।\nমনত পৰিল,দিনত মায়ে দেখুৱাই থকা ফটোখনত এই মানুহজন আছিল।মায়ে লগ পাব খোজা সেই বিশেষ মানুহজনৰ জোঁৱাই।\nকি কৰোঁ এতিয়া মই?\n:কোন আছিল,আপুনি কেনেকৈ চিনি পায়?\n:তুমি দেখা নাই নেকি?আমাৰ অফিচতে কৰে ন।মোৰ ফেয়াৰৱেলত আহিছিল নহয়।Oh I see. তুমি আকৌ মই ব্লেজাৰটো দিয়া কাৰণে লাজ পাই গুচি আহিছিলা নহয়।\n:এইখিনিতে ক’ৰবাত।কিন্তু কিয় লাগে?\n:নাই একো নাই।\nগাড়ীত বহিও মোৰ মনটো উছপিচাই থাকিল।মই কি কৰা উচিত।ভগৱানে এইয়া কি সংকেত দিছে?এইয়া কেনেধৰণৰ সংযোগ?এইখন চাহৰ দোকানতে কিয় ৰৈছিলোঁ আজি আমি?\nঅনিৰুদ্ধ আৰু থুপুৰ কথাবোৰ মোৰ কাণত সোমোৱা নাই।বাৰে বাৰে মাৰ কথাই মনলৈ আহি আছে।\n:ইয়াতে ৰখাই দিয়ক।\n:মা আছে ইয়াতে,মই পিছত যাম কেব লৈ।Thank You.\n:আৰে শুনাচোন.. মই ৰৈ আছোঁ নহ’লে..\nথুপুক লৈ দৌৰি গৈ মই হোটেলৰ ভিতৰ সোমালোঁ।অনিৰুদ্ধৰ ফালে ঘূৰি চোৱাৰ সময়ো এতিয়া মোৰ ওচৰত নাই।\nএতিয়া আৰু কোনো কথাতে মই দেৰি কৰিব নোৱাৰোঁ।\nমাৰ ৰূমৰ দুৱাৰত জোৰ জোৰকৈ নক কৰিলোঁ মই।বহুতদেৰিৰ পিছত খুলি দিলে।শুই আছিল চাগে।চকু কেইটা ফুলি আছে।\n:তুমি এবাৰ তেওঁক লগ কৰি লোৱা,প্লিজ।\nPrevious Post #আবিৰ খণ্ড(৬২)\nNext Post #আবিৰ খণ্ড(৬৪)\n13 thoughts on “#আবিৰ খণ্ড (৬৩)”\nRoi asilu baa…. finally 💖💖\nRoi asilu baa… finally 💖💖\nHopefully it will bealovely starting💞\nঅতি আগ্ৰহেৰে ৰৈ থাকিম বা ৬৪ খণ্ডলৈ❤\nAnup buragohaina Anup buragohain says:\nকিমান আছে আৰু?\nVl lagixe baa pohi. Next episode ketia ahibo\nWaiting for the next episode…..\nDhuniya lgise… Next episode jldi diyok baa\nPohi vl lgise ba….hnkle dia….\nPlease upload the next part as soon as possible. I can’t wait anymore.


স্বৰ্গত ৰাৱণৰ প্ৰাসাদৰ পৰা- সোণটো ৰঞ্জন বৰুৱা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n“আ….আ…হ! আলফুলকৈ লগা মলম, ছাল উঠি গৈছে দেখা নাই? “ — ৰাৱণে বৰ কষ্টেৰে মোক ক’লে৷\nজুয়ে পুৰি ঢৌ তোলা গোটেই দেহাটোত আলফুলেৰে মলম লগাই মহাৰাজ ৰাৱণক সুধিলোঁ, “মহাৰাজ, দায়দোষ নধৰিব, এটা কথা কওঁকছোন? প্ৰতি বছৰে এই সময়তেই আপুনি অলপ সুস্থহৈ পৃথিৱীলৈ যায়, তাত গৈ জ্বলা শৰীৰ এটা লৈ পুনৰ ঘূৰি আহেগৈ, কিয়? “\n“এহ, নকবি আৰু! পৃথিৱীত থাকোতেই এটা মাত্ৰ অপৰাধ কৰিছিলোঁ আৰু তাৰ শাস্তি এতিয়াও ভুগি আছো৷ “\n“আপুনি আৰু অপৰাধ? কি অপৰাধ, কোনে শাস্তি দিলে? “\n“কিনো কম আৰু! নিউটনৰ সূত্ৰমতে কাম কৰিও তেতিয়া শাস্তি পায়৷ শুপৰ্ণখাৰ নাক কটাৰ বাবে মই সীতাক অপহৰণ কৰি ৰামৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ ল’বলৈ গৈছিলোঁ৷ সিয়েই মোৰ কাল হ’ল, সীতাক উদ্ধাৰৰ অৰ্থে ৰাম গৈ লংকা পাই মোক মাৰি এই স্বৰ্গ পোৱাই দিলেহি৷ আৰু এতিয়া এগালে মোক নাৰী অত্যাচাৰীৰ প্ৰতীক সজাই বছৰি বছৰি, কেঁচাই কেঁচাই জ্বলাই তাৰেই শাস্তি দি থাকে৷ “\n“অকল এটা অপৰাধৰ বাবেই বছৰি বছৰি জ্বলিব লাগে ? “\n“এৰা ঐ, সেই এটা দোষতেই! আজিকালি পৃথিৱীত নাৰীৰ ওপৰত পুৰুষে যিবোৰ অত্যাচাৰ চলাই মইতো সীতাৰ ওপৰত সেইবোৰ একো কৰাই নাছিলোঁ৷ তাকো মোৰ ভেলিড কাৰণ এটাও আছিল, যদিও একপক্ষীয়৷ আজিৰ দৰে অকল নিজৰ কামনা পূৰণ কৰিবলৈও কৰা নাছিলোঁ৷ মইতো no ৰ অৰ্থ no বুলিয়েই বুজিছিলোঁ, সীতাৰ অসন্মতিক সন্মান কৰি শাৰীৰিকভাবে একো জোৰ-জবৰদষ্টি কৰা নাছিলোঁ৷ আজিকালি কোন পুৰুষে নাৰীৰ না শুনে ঔ? সন্মতি অসন্মতিক গুৰুত্ব দিয়া পুৰুষ কেইজন ওলাব ক তয়েই? যি বিচাৰে তাক নাপালে যিকোনো কামেই কৰিবলৈ পৰোৱা নকৰে, আনকি মাৰি পেলাবলৈকো কুণ্ঠাবোধ নকৰে আজিৰ পুৰুষে৷ “\n“ইচ্, আপোনাক বাৰু ৰামে দিছিল, এইসোপাক কোনে, কেনেধৰণৰ শাস্তি দিয়ে এতিয়া? “\n“আস্, যুগ বদলি হ’ল, আইন কানুনো বদলি হ’ল৷ আগতে ডাইৰেক্ট শাস্তি আছিল, এতিয়া শাস্তিৰ আগত বহুত বস্তু আহি গ’ল… পুলিচ, আদালত, উকীল, সাক্ষীবাদী ইত্যাদি ঢেৰ মুঠতে৷ আৰু এই সকলোবোৰ টকা নামৰ সামগ্ৰীবিধে নিয়ন্ত্ৰণ কৰে৷ এই টকা থাকিলে মই কৰাৰ নিচিনা অগণন অপৰাধ কৰিলেও কোনেও শাস্তি দিব নোৱাৰে, বুজিছ! “\n“কিন্তুু মহাৰাজ, এইসোপাই যে আপোনাক এতিয়াও এই সামান্য কামটোৰ কাৰণেই শাস্তি দি থাকে আপোনাৰ বেয়া নালাগেনে? “\n“নালাগেও আৰু লাগেও৷ “\n“মানে মহাৰাজ? “\n“নালাগে, কাৰণ কিবা দোষ কৰিলে তাৰ শাস্তি পাব লাগে আৰু লাগে এইকাৰণেই যে মোতকৈ বহুত বেছি বেয়া কাম কৰা পুৰুষ থকাৰ পাছতো মানুহে মোকে এতিয়াও বেয়াৰ প্ৰতীকৰূপে জ্বলাই থাকে৷ আজিৰ সমাজত কিছুমান মানৱৰূপী দানৱে ইমানেই বেয়া কাম কৰিবলৈ লৈছে, যিবোৰ দেখিলে মোৰ এনে লাগে যেন কিছুদিন পাছত নতুনচামক মই কি দোষ কৰিছিলোঁ বুজাবলৈটান হ’বগৈ৷ বৰ পুৰিছে ঐ, আ……হ! অলপ বিচি দে অ’ ……“\n← গৰ্ভাৱস্থাৰ অসুবিধাবোৰ – নয়নজ্যোতি শৰ্মা\nপচলা ফেষ্টিভেল – (পংকজ জ্যোতি মহন্ত) →


চাকৰি দিয়াৰ নামত কোটি টকা সৰকাই পলাল সন্দেহজনক কোম্পানীৰ বিষয়া, বিবুদ্ধিত শ শ শিক্ষিত নিবনুৱা! dibrugarh-froud-loot-lakhs-of-rupees-on-the-name-of-job-tvtomas– News18 assam\nচাকৰি দিয়াৰ নামত কোটি টকা সৰকাই পলাল সন্দেহজনক কোম্পানীৰ বিষয়া, বিবুদ্ধিত শ শ শিক্ষিত নিবনুৱা!\nৰাজ্যত শিক্ষিত নিবনুৱা সমস্যাই ভয়াৱহৰূপ ধাৰণ কৰাৰ সময়তে Farezone Travels PVT.LTD নামৰ এটা সন্দেহজনক কোম্পানীৰ নামলৈ বিষয়ববীয়াই চাকৰি দিয়াৰ নামত লুটিলে লাখ লাখ টকা।\nLast Updated : November 07, 2020, 21:23 IST\nডিব্ৰুগড়-তিনিচুকীয়া জিলাৰ তিনি চাৰি হাজাৰ শিক্ষিত নিবনুৱা যুৱকৰ পৰা চাকৰি দিয়াৰ নামত সন্দেহজনক কোম্পানীটোৰ পৰিচালন সঞ্চালক প্ৰণয় কুমাৰ বৰুৱা আৰু সমন্বয়ক ত্ৰিশানীল গগৈ নামৰ যুৱকজনে সৰকালে দুই কোটিৰো অধিক টকা।\nকোম্পানীটোত ডাটা এণ্টি অ'পাৰেটৰ হিচাপে ডিব্ৰুগড় জিলাৰ জয়পুৰৰ ত্ৰিশানীল গগৈ (২০) নামৰ যুৱক জনৰ যোগেদি যোৱা মাৰ্চ এপ্ৰিল মাহত প্ৰথম যোগদান কৰিছিল প্ৰায় ৪০০-৫০০ যুৱকে। যোগদান কৰা প্ৰতিজনৰ পৰা ত্ৰিশানীলে যোগদানৰ মাছুল হিচাপে লৈছিল ৭৫০০ টকাকৈ। প্ৰথম দুমাহ তেওঁলোকক ১৩ হেজাৰ টকাকৈ দৰমহা আদায় দিছিল।\nঘৰতে বহি ট্ৰেভেল এজেঞ্চী কিছুমানৰ ডাটা এণ্টি কৰাটোৱেই আছিল কাম। দৰমহা লাভ কৰা দেখি ইয়াৰ পিছতে চেইন চিষ্টেমত কোম্পানীটোত যোগদান কৰিলে ডিব্ৰুগড় জিলাৰ তিনি হেজাৰৰো অধিক যুৱকে। বাঢ়িল " জয়নিং ফীজ"। নতুনকৈ যোগদান কৰা প্ৰতিজন যুৱকে ত্ৰিশানীলক জয়নিং ফীজ হিচাপে আদায় দিছিল ৮,৫০০ ৰ পৰা ১১ হেজাৰ টকাকৈ। সেই হিচাপত দুই কোটিৰো অধিক ধন সংগ্ৰহ কৰিছিল কেৱল ডিব্ৰুগড় জিলাৰ পৰাই।\nতিনিচুকীয়া জিলাতো একেদৰে বহু যুৱকৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰিছিল ধন। কিন্তু যোৱা আগষ্ট - ছেপ্তেম্বৰৰ পৰা ডাটা এণ্টি অ'পাৰেটৰ হিচাপে যোগদান কৰা এজনকো আদায় দিয়া নাই দৰমহা। কামো বন্ধ। বৰঞ্চ ২০ অক্টোবৰৰ পৰা অন্তৰ্ধান হযৈ আছে জয়পুৰৰ ত্ৰিশানীল। লক্ষণীয় যে আগষ্ট, ছেপ্টেম্বৰত দৰমহা লাভ নকৰাত ত্ৰিশানীলক যুৱকসকলে ঘেৰাও কৰাৰ লগতে আৰক্ষীয়েও মাতি নিছিল থানালৈ।\nফলত অক্টোবৰৰ প্ৰথম সপ্তাহত এখন দলিলত ত্ৰিশানীলে স্বাক্ষৰ কৰি যোৱা ৩০ অক্টোবৰৰ ভিতৰত সকলোকে দৰমহা আদায় দিব বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল। কিন্তু ২০ অক্টোবৰতে ডিব্ৰুগড় এৰি পৰিয়াল সহ পলায়ন কৰে ত্ৰিশানীল গগৈ নামৰ ২০ বছৰীয়া যুৱকজন। ইপিনে দিল্লীত মূখ্য কাৰ্যালয় থকা বুলি কোৱা উক্ত সন্দেহজনক কোম্পানীটোৰ সঞ্চালক হিচাপে ফটোৰে পৰিচয় কৰাই দিয়া প্ৰণয় কুমাৰ বৰুৱা নামৰ ব্যক্তিজনৰো নাই কোনো সন্ধান।\nশনিবাৰে বৃহত্তৰ ডিব্ৰুগড় প্ৰেছ ক্লাবত এক সংবাদমেল যোগে এই কথা জনাইছে ভুক্ত ভোগী বহু কেইজন যুৱকে। বৰ্তমান টকা হেৰুৱাই পানীত হাঁহ নচৰা অৱস্থা হোৱা যুৱক সকলে তৰিছে গোচৰ। চাকৰিৰ নামত জাল পেলাই হাজাৰ হাজাৰ নিৱনুৱাৰ মূৰ খোৱা দুষ্ট চক্ৰটোক শীঘ্ৰে কৰা‌য়ত্ত কৰাৰো আহ্বান জনাইছে।\nFirst published: November 07, 2020, 21:23 IST


অভিজ্ঞতাৰ সঁফুৰা .. Abhigotar Xofura: December 2015\nজিৰ জিৰ বৰষুণত\nতিতি থিয় হৈ\nগছবোৰ সলনি হৈ পৰা\nঘটিত হোৱা এই ৰূপান্তৰণ,\nটপ্-টপকৈ সৰি থকা টোপালত\nআৰু ৰং-বিৰঙৰ ডাৱৰৰ\nযাদু ৰচনা কৰা\nমাজেৰে পাৰহৈ যোৱা\nএই মাথোন সলনি হৈছে হয়তো\nপালপাতি কৰা ডিউটিবোৰ,\nআৱদ্ধ হৈ পৰা\nচাকি-বন্তিৰ এনে সময়তে\nঘৰ পাবলৈ অস্থিৰ\nমইহে কেতিয়াও নহ’লো\nহেণ্ডেলত ওলোমাই থোৱা\nঘৰলৈ ওভতাৰ সময়,\nএনেই হোৱা নাই\nমুম্বাইৰ পৰা কলকাতালৈ যোৱা\nডাউন গাড়ী এখন\nপাৰ হৈ যোৱা,\nকোনো ক্ৰুৰ সিদ্ধান্ত অবিহনে\nকিদৰে সম্ভৱ হ’ব\nএটি বীতৰাগ মন\nএটি আধ্যাত্মিক সন্ধ্যা….\nমূল (হিন্দী): সতীশ জয়চৱাল; অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস\nPosted by Makhan lal Das at 00:18\nPosted by Makhan lal Das at 23:22\nস্বামী –স্ত্ৰী হাত আৰু চকুৰ নিচিনা হোৱা উচিত: হাতে আঘাত পালে চকুৱে কান্দে; আৰু যেতিয়া চকুৱে কান্দে, হাতে চকুলো মোহাৰি দিয়ে৷\nকোনো এটা সমস্যা যদিহে সমাধান কৰিব পাৰি তেনেহলে তাৰ বিষয়ে অনাহক চিন্তা কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই৷ যদিহে সমস্যাটোৰ সমাধান নাই তেনেহলে চিন্তাত মূৰ ঘমোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই৷\nওপৰলৈ উঠি যোৱাৰ প্ৰৱল হেঁপাহ যাৰ আছে তেওঁ জখলা এখন তৈয়াৰ কৰাৰ উপায় চিন্তা কৰিবই৷\nভালদৰে দিন্তা কৰাৰ পাছত কামত লাগি যাওক৷ আৰু সেইটো কৰাৰ পাছত চিন্তা কৰিবলৈ বাদ দিয়ক৷\nনাদত থকা ভেকুলীয়ে সাগৰৰ বিশালতাৰ উমান নাপায়৷\nসৌভাগ্য সদায় হাঁহিৰে ভৰি থকা ঘৰলৈকে আহে৷\nসৰুতে বৰ চাপৰ আছিলো৷ মূৰটো ডাঙৰ, নাকটোও চেপেটা বাবে আৰু অধিক চাপৰ দেখা গৈছিল মোক৷ কিছুমানে “গাইথা” বুলি জোকাইছিল৷ কিছুমানে জোকাইছিল “মাদা” (শকত) বুলি৷ ওখ হোৱাৰ দুৰ্বাৰ হেঁপাহ এটা মনত পুহি ৰাখিছিলো৷ এবাৰ অষ্টম নে নৱম শ্ৰেণীত থাকোঁতে বৰপেটাত অসম বিজ্ঞান সমিতিৰ অধিৱেশন এখন হৈছিল৷ প্ৰদৰ্শনী চাবলৈ আমি শাৰী পাতিছিলো৷ সকলোতকৈ চাপৰ বাবেই হয়তো মোক একেবাৰে আগত থিয় কৰাই দিয়া হৈছিল৷ দুৱাৰমুখতে আছিল এখন দীঘল আইনা৷ মূৰৰ পৰা ভৰিলৈকে সম্পূৰ্ণকৈ দেখা যায়৷ তাতে নিজৰ চেহেৰাটো ভালদৰে চালো৷ চাই দৃষ্টি ঘূৰাই দিলোঁ৷ সঁচাকৈয়ে মই ইমান চাপৰ৷\nমোৰ সহপাঠী প্ৰভাতো প্ৰায় মোৰ সমানেই ওখ আছিল৷ দুয়ো আছিলো নলে-গলে লগা বন্ধু৷ হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাৰ আগে আগে এদিন সন্ধিয়া দুয়ো চাউলখোৱা নদীৰ দলঙৰ ওপৰেৰে গৈ আছিলো অলপ মুকলি বতাহ খোৱাৰ মানসেৰে৷ সেই সময়ত বহুতো যুৱক তাত গোট খায়, একে উদ্দেশ্যেৰেই৷\nআমি খোজ কাঢ়ি কিছুদূৰ পাৰ হৈ যোৱাৰ পাছতে প্ৰভাতে মাত দিলে,\n“সিহঁতে আমাক দুটাক দেখি কি কৈছে মন কৰিলিনে?”\n“নাই কৰা৷ মই বেলেগ কিবা চিন্তা কৰি আছিলোঁ৷” মই উত্তৰ দিলোঁ৷\n“আমাক দেখি সিহঁতে কৈছে, কি সৰু-সৰু ছলিয়ে৷ আহুন কলেজত গেলি আপিগিলানে কলাত লবো৷ (ইহঁত কলেজলৈ গ’লে ছোৱালী বিলাকে কোলাত ল’ব)৷”\nএকো উত্তৰ নিদিলো৷ ওখ হোৱাৰ বাসনা আৰু অধিক প্ৰবল হ’ল৷ দুৱাৰত ধৰি ওলমি থকা, ৰিঙত ধৰি উঠা-নমা কৰা আদি ব্যায়াম কৰি থাকিলো৷\nসময় বাগৰি গ’ল৷ চাপৰ বুলি কোনেও হাঁহিব নোৱাৰা অৱস্থা এটা পালোঁ৷\nকলেজত অৱশ্যে কোনেও কোলাত ল’বলৈ সাহস নকৰিলে৷\nPosted by Makhan lal Das at 21:55\nধনৰ ধনী-মনৰ ধনী\nখুব ধনী মহিলা এগৰাকী শাৰীৰ দোকান এখনলৈ আহি ক’লে,\n“মোক অলপ সস্তীয়া শাৰী দুখনমান দেখুৱাওকচোন৷ কোনোমতে কাম চলা ধৰণৰ হ’লেও হ’ব৷ আমাৰ ঘৰত বিয়া আছে; কামকৰা বাইজনীক এখন নিদিলে নহয় বাবে দিব খুজিছো৷”\nআবেলি সেই কামকৰা বাইগৰাকী একেখন শাৰীৰ দোকানলৈ গৈ ক’লে,\n“মোক অলপ দামী শাৰী দুখনমান দেখুৱাওকচোন৷ আমাৰ মালিকৰ ঘৰত বিয়া আছে৷ মালিকনীক এখন উপহাৰ দিব লাগে৷”\nদাৰিদ্ৰ মনত নে টকাৰ বেগত?\nএখন ডাঙৰ হোটেলত লঘূ আহাৰৰ বাবে আহিছিল পৰিয়াল এটা৷ লগত তেওঁলোকৰ ছমহীয়া কেঁচুৱাটো৷ অলপ পাছত কেঁচুৱাটোৰ ভোক লগাত কান্দিবলৈ ধৰিলে৷ মাক সাজু হৈ অহা নাছিল৷ হোটেলৰ মেনেজাৰৰ ওচৰলৈ গৈ সুধিলে,\n“আপোনালোকৰ ইয়াত গাখীৰ পোৱা যাব নেকি একাপমান? মোৰ কে্চুৱাটোৰ বাবে?”\n“পাব, কিন্তু একাপত এশ টকা৷’\nএশ টকাৰে গাখীৰ একাপ খুৱালে কেঁচুৱাটোক৷\nতাৰপাছত গাড়ীৰে ঘৰমুৱা হ’ল৷ কিছুসময় পাছত কেঁচুৱাৰ আকৌ ভোক লগাত কান্দিবলৈ ধৰিলে৷বাটৰ কাষত এখন চাহ দোকান দেখি গাড়ী ৰখালে৷ অতি সাধাৰণ চাহ দোকান৷ দোকানীজনৰ ওচৰলৈ গৈ মহিলাগৰাকীয়ে "কেঁচুৱাটোৰ বাবে গাখীৰ একাপ খুজিলে৷ গাখীৰৰ দাম সোধাত দোকানীয়ে উত্তৰ দিলে,\n"কেঁচুৱাৰ বাবে লোৱা গাখীৰৰ আমি দাম নলওঁ নহয়৷ বাটত আকৌ ভোক লাগিব পাৰে৷ বটল এটাত আৰু অলপ ভৰাই দিওঁ৷ লৈ যাওঁক৷”\nমহিলাগৰাকীয়ে বাটে বাটে ভাবি গ’ল,\n”কোন ধনী, সেই দামী হোটেলৰ মানুহজন নে সাধাৰণ চাহ দোকানী জন?”\nটকাৰ পিছে পিছে দৌৰি থাকোঁতে আমি প্ৰায়েই পাহৰি যাওঁ যে আমি সকলো মানুহ৷\nঅভাৱত থকা, বিপদত পৰা, প্ৰয়োজন থকা কাৰোবাক বিনিময়ত একো আশা নকৰাকৈ সহায় কৰোঁ আহক৷ তেনে কৰিলে আমি যি সন্তুষ্টি লাভ কৰিম সেয়া অধিক ধনে দিব নোৱাৰে৷\nগাখীৰ আৰু চেনীৰ সৈতে মিহলি হোৱাৰ আগলৈকে কফিয়ে জানো ভাবিব পাৰিছিল সিও ইমান সোৱাদ হ’ব পাৰে বুলি? আমি ব্যক্তিগত ভাবে ভাল ঠিকেই, কিন্তু উচিত লোকৰ সৈতে মিলিত হৈ আমি অধিক উন্নত, অধিক ভাললগা হৈ পৰিব পাৰোঁ৷\n(ফেচবুক আপডেট এটাৰ আধাৰত)\nPosted by Makhan lal Das at 02:45\nঘৰৰ চাদত বহি ককাই ৰ’দ পুৱাইছে৷ জাৰকালি প্ৰায়েই ককা ৰাতিপুৱা তাতে বহে৷ কাষৰ ঘৰৰ চাদত মাধৱৰ ছোৱালীজনী থিয় হৈ আছে৷ ককাই ছোৱালীজনীলৈ চালে৷ বয়স পোন্ধৰমান হৈছে৷ আজি বোধকৰো স্কুল বন্ধ৷ সেইবাবে অকলে চাদত থিয় হৈ আছে৷ ককাই অলপ ভালদৰে মন কৰিলে তাইক৷ তাই এবাৰ ইফালে যায়, এবাৰ সিফালে যায়৷ এবাৰ ওপৰলৈ চায়৷ এবাৰ তললৈ চায়৷ এবাৰ মূৰটো বেঁকা কৰি নিজে নিজে হাঁহে৷ এবাৰ মূৰটো চিধা কৰি ওঁঠ দুটা জোঙা কৰি দিয়ে৷ লাহে লাহে ককা চিন্তাত পৰিল৷ বেচেৰা মাধৱৰ ছোৱালীজনী পাগল হ’ল৷\nইচ, ইমান কম বয়সতে তাই পাগল হ’ল৷ মাধৱে কি কৰিব এতিয়া? সোনকালে চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা কৰা ভাল৷ মাধৱে কথাটোবা মন কৰিছে নে নাই?\nছোৱালীজনীলৈ আকৌ চালে৷ এইবাৰ তাই চুলিবোৰ মেলি দি চিনেমাৰ নায়িকাৰ নিচিনা ভঙ্গিমাৰে থিয় দিছে৷ সম্মুখত কোনো নাই কিন্তু তাই কালৈ চাই হাঁহি আছে?\nচিন্তিত মনেৰে ককা তললৈ নামি গ’ল আৰু নাতিয়েকক মাতি আনিলে৷\n“ছোৱালীজনী ভালদৰে চাচোন৷ তাই কেনে আচৰিত ধৰণৰ ব্যৱহাৰ কৰি আছে৷ পাগল হোৱা যেন লগা নাইনে?”\nনাতিয়েকেও অলপ ভালদৰে লক্ষ্য কৰিলে ছোৱালীজনী৷\nতাৰপাছত ককালৈ চাই ক’লে,\n“ককা, তাই পাগল হোৱা নাই৷\nতাই চেল্ফীহে লৈ আছে৷”\n(হোৱাটচাপ পোষ্ট এটাৰ আধাৰত)\nমৰমৰ ঘৈণীলৈ পতিদেৱৰ কবিতা..\nপ্ৰিয়া তুমি নতুন চুটনো চিলোৱা কিয়\nপুৰণি শাৰীতেই তোমাক অপ্সৰা যেন লাগে৷\nবিউটি পাৰ্লাৰলৈ কিয়নো যোৱা তুমি\nজোন যেন চেহেৰা ক্ৰিমেৰে কিয় ঢাকিব লাগে?\nহোটেল-ৰেষ্টোঁৰাত খোৱাতনো কিহৰ মজা\nতোমাৰ হাতৰ ৰহৰ দাইল শতগুণে ভাল লাগে৷\nঠাই ফুৰিবলৈ গৈ জানো সিমান ভাল লাগে\nতোমাৰ দেউতাৰ ঘৰত থাকি যি আৰাম লাগে৷\nচাকৰনীৰ চক্ৰত পৰি স্বাস্থ্য কিয় নষ্ট কৰা\nঘৰ সৰা-মোচা কৰি লঘূ ব্যায়ামহে কৰিব লাগে৷\nসোণ-ৰূপ নিকিনিবা তাতো ভেজাল হ’ল\nতোমাৰ সৌন্দৰ্যহে ২৪ কেৰেট সোণ যেন লাগে৷\nআনৰ সম্পত্তি দেখি জ্বলিবনো কিয় লাগে\nতোমাকে দেখোন ঘৰৰ দেৱী লক্ষ্মী যেন লাগে৷\n(হিন্দী কবিতা এটাৰ অসমীয়া ৰূপান্তৰ)\nPosted by Makhan lal Das at 01:29\nহস্পিটেলত ঘৈণীয়েকৰ কাষত বহি গিৰিয়েকে উচুপি উচুপি কান্দি আছিল৷ ঘৈণীয়েক অচেতন৷ প্ৰায় তিনিদিনেই হ'ল৷\nডাক্তৰ সোমাই আহিল৷ গিৰিয়েকৰ কান্ধত হাত থৈ সান্তনা দিবলৈ চেষ্টা কৰি ক'লে,\n" কি কৰিব? সকলো ঈশ্বৰৰ হাতত৷ আমি যিমান পাৰো চেষ্টা চলালোঁ৷ চিকিৎসাত একো ত্ৰুটি কৰা নাই৷ কিন্তু আপোনাৰ পৰিবাৰ এতিয়া "ক'মা" অৱস্থালৈ গ'ল৷ কেতিয়া চেতনা ঘূৰাই পায় কোনেও ক'ব নোৱাৰে৷"\nনিজক যিমান পাৰে চম্ভালি গিৰিয়েকে সুধিলে,\n"চেতনা ঘূৰাই পোৱাৰ সম্ভাৱনা আছেনে নাই?"\nডাক্তৰে ক'লে, "আপোনাক মিছা কৈনো কি লাভ? চেতনা ঘূৰাই পাবও পাৰে, নাপাবও পাৰে৷ সকলো ঈশ্বৰৰ হাতত৷ আমি কৰিব পৰা সকলোখিনি কৰিলো৷"\nঅচেতন ঘৈণীয়েকৰ ফালে গিৰিয়েকে এবাৰ চালে৷তাৰপাছত উচুপি উচুপি আকৌ ক'বলৈ ধৰিলে,\n"ইচ বেচেৰী৷ আমাৰ বিয়া হৈছিলহে মাত্ৰ৷ তাই জীৱনটো উপভোগ কৰিবলৈকে নাপালে৷ সম্মুখত গোটেই জীৱনটো পৰি আছিল৷ তাইৰ বয়সনো কিমান হৈছিল.. মাত্ৰ ত্ৰিশবছৰ৷”\nগিৰিয়েকে আকৌ উচুপিব ধৰিলে কথাখিনি কৈ..\nডাক্তৰে কান্ধত হাত দি সান্তনা দি থাকিল৷\nহঠাতে অলৌকিক ঘটনা ঘটি গ’ল৷ অচেতন হৈ পৰি থকা ঘৈণীয়েকৰ হাতৰ আঙুলি দুটা কঁপিবলৈ ধৰিলে৷ গিৰিয়েক আৰু ডাক্তৰে অবাক হৈ চাই থাকিল৷\nতাৰপাছত গৈণীয়েকে দুয়ো শুনাকৈ স্পষ্টকৈ কৈ উঠিল,\n“নহয়, নহয়, ত্ৰিশবছৰ নহয়, সাতাইশহে…….”\n(বন্ধু এজনৰ পোষ্ট এটাৰ আধাৰত)\nPosted by Makhan lal Das at 23:08\nসময়মতেই উৰিল উৰাজাহাজখন৷ লাহে-লাহে ওপৰ উঠিবলৈ ধৰিলে৷ খিৰিকিৰে দিগন্তই তললৈ চাই থাকিল আপোনমনে৷ সুউচ্চ অট্টালিকাবোৰ লাহে-লাহে পুতলাযেন দেখা গ’ল৷ এটা সফল যাত্ৰাৰ সামৰণি পৰিল৷ হেঁপাহ পলুৱাই উপভোগ কৰিলে সিহঁতে যোৱা পোন্ধৰটা দিন৷ দেশখনৰ পূব-পশ্চিম-উত্তৰ-দক্ষিণ সকলোপিনে ভুমুকি মাৰিলে৷ কিছুদিনৰ বাবে সকলো পাহৰি গৈছিল সি৷ গুৱাহাটীত থকা তাৰ ব্যৱসায়, বন্ধু-বান্ধৱ, ল’ৰা-ছোৱালী সকলো৷ এনেদৰে কিছুদিন কটোৱাটো তাৰ আৰু উপাসনাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় আছিল৷ বিয়াৰ পাছত হনিমুন বুলি ক’লৈকো যোৱাই নহ’ল সিহঁতৰ৷ তেতিয়া দিগন্তৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ হৈছেহে মাত্ৰ৷ কোনোমতে ঠন ধৰি উঠিব ধৰিছে তাৰ কাৰখানাটো৷ এদিনো আহৰি নাই৷ বিয়াখনো ঘৰৰ হেঁচাত পৰিহে পাতিবলৈ মত দিছিল সি সিমান সোনকালে৷ তাৰপাছত পৰিয়াল বাঢ়িল৷ ব্যৱসায়ো বাঢ়িল৷ চাওঁতে-চাওঁতে ত্ৰিশটা বছৰ পাৰেই হৈ গ’ল চকুৰ পচাৰতে৷ উপাসনাই অৱশ্যে কোনো দিনে আপত্তি কৰা নাই এনে এটা ব্যস্ত জীৱনৰ বাবে৷ ঘৰৰ সকলো তায়েই চম্ভালি আহিছে আজিলৈকে৷\nত্ৰিশ বছৰীয়া বিবাহ-বাৰ্ষিকীটো অলপ ডাঙৰকৈয়ে পাতিছিল দিগন্তই৷ হাইস্কুল-কলেজত একেলগে পঢ়া প্ৰায় সকলোবোৰ বন্ধু-বান্ধৱকে মাতিছিল সি৷ ফেচবুক-হোৱাটচআপৰ যোগেদি প্ৰায়বোৰৰ লগতেই পুনৰ সম্বন্ধ স্থাপন হৈ গৈছিল ইতিমধ্যে৷ গুৱাহাটীত থকা সকলোবোৰ আহিছিল৷ দূৰত থকা বন্ধুও ভালেকেইজন আহিছিল৷ বিদেশত থকা কিছুমানে মেচেজ পঠাইছিল৷ সেই উৎসৱমুখৰ পৰিৱেশতে সুজিত নামৰ উৎপতীয়া বন্ধু এজনে দিগন্ত আৰু উপাসনা দুয়োকো সকলোৰে সম্মুখলৈ টানি নি সিহঁতৰ প্ৰথম হনিমুনৰ অভিজ্ঞতা বৰ্ণাবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল৷ এক মিনিটো পলম নকৰি হাঁহি মুখে দিগন্তই ঘোষণা কৰি দিছিল সিহঁত হনিমুনলৈ নগ’লেই বুলি৷\n“মিছা কথা, হ’বই নোৱাৰে৷ উপাসনা, তুমি ইমান দিন কিয় মনে-মনে আছা? এতিয়াও সময় আছে৷ ইট ইজ বেটাৰ লেট ডেন নেভাৰ৷” সুজিতে কৈছিল৷\n“য়েচচচ.. এইবাৰ ভালকৈয়ে ফুৰি আঁহা ৷ ভাৰতত নহয়, বিদেশলৈ যাব লাগিব৷ উপাসনাৰ প্ৰাপ্য তেনে এটা ডাঙৰ উপহাৰ৷” কুন্তলাই সমৰ্থন কৰি কৈছিল৷ সকলোৱে হাত-চাপৰি মাৰি সমৰ্থন জনাইছিল সেই প্ৰস্তাৱত৷\n“আমেৰিকাত ইমানবোৰ বন্ধু আছে, আমেৰিকালৈকে যোৱা৷ তাৰ পৰা ইউৰোপ হৈ উভতি আহিবা৷” আন এজনে পৰামৰ্শ দিলে৷\nতাৰ পৰাই আৰম্ভণি৷ কথাটো দিগন্তই গুৰুত্ব সহকাৰে ল’লে৷ সি এতিয়া যথেষ্ট ধন-সম্পত্তিৰ মালিক যদিও এবাৰো বিদেশলৈ যোৱাই নাই৷ যাবলৈ চেষ্টাও কৰা নাই, আহৰিও পোৱা নাই৷ তাৰ সহপাঠী বহুতেই বিদেশত, ঘাইকৈ আমেৰিকাত নিগাজীকৈ থাকিবলৈ ল’লে কেতিয়াবাৰ পৰাই৷ চেষ্টা কৰা হ’লে দিগন্তও যাব পাৰিলেহেতেন বিদেশত থাকিবলৈ৷ সি কিন্তু অসমতে থাকি যাবলৈ ভাল পালে৷ অসমতে উদ্যোগ এটা খুলি অসমৰ উন্নতিত কিঞ্চিত হ’লেও অৰিহণা যোগোৱা তাৰ লক্ষ্য আছিল৷ নানা ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ মাজেৰে সি তাৰ উদ্যোগটো গঢ়ি তুলিছে, জীয়াই ৰাখিছে, শতাধিক লোকক কৰ্ম-সংস্থান দিছে, ৰাজ্যৰ বাবে অলপ হ’লেও ৰাজহ বৃদ্ধি কৰিছে৷ সেয়েই তাৰ সন্তুষ্টি৷\nআমেৰিকাৰ কথা ভাবোঁতেই প্ৰথমেই তাৰ মনলৈ আহিছিল মৃদুলৰ কথা৷ তাৰ বাল্যকালৰ অতি নলে-গলে লগা বন্ধু৷ সৰুৰে পৰা দুয়ো একেলগে পঢ়া৷ প্ৰাইমাৰী স্কুলৰ পৰা দশম শ্ৰেণীলৈকে দুয়ো একেলগে বহা৷ শ্ৰেণীত মৃদুল সদায় প্ৰথম, সি দ্বিতীয়৷ অংকত অতিপাত চোকা আছিল মৃদুল৷ হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত প্ৰথম দহজনৰ মাজত মৃদুলে স্থান পাব বুলি সকলোৱে আশা কৰিছিল৷ কিন্তু ফলা-ফলে সকলোকে আচৰিত কৰি দিছিল যেতিয়া দিগন্তইহে অসমীয়াত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ পাই মৃদুলতকৈ বহুখিনি বেছি নম্বৰ পাই পাছ কৰিছিল৷ দিগন্ত সকলো বিষয়তে সমানে ভাল বাবেই মৃদুলতকৈ সৰ্বমুঠ নম্বৰ বেছিকৈ পালে৷ ৰিজাল্ট পাই মৃদুল হতাশ হ’ল নিজে বেছি ভাল নকৰা বাবে নহয়, কিন্তু দিগন্তই তাতকৈ অধিক ভাল নম্বৰ পোৱা বাবেহে৷ তদুপৰি অসমীয়াত অসমৰ ভিতৰতে সৰ্বোচ্চ নম্বৰ পোৱা বাবে দিগন্তৰ নাম সকলোৰে মুখে-মুখে৷ ইমান দিনে সেই ঠাইত সদায় প্ৰাধান্য পাই অহা মৃদুলে কথাটো সহজে হজম কৰিবলৈ টান পালে৷ সি দিগন্তৰ লগত মাত-বোল কৰিবলৈকে এৰি দিলে ৰিজাল্ট ওলোৱাৰ পিছৰ পৰা৷\nদিগন্ত গুচি আহিল গুৱাহাটীলৈ৷ কটন কলেজত নাম ভৰ্তি কৰিলে৷ মৃদুলে তাতকৈ কম নম্বৰ পোৱা বাবে কটন কলেজত চীট নাপালে৷ গুৱাহাটীৰে আন এখন কলেজত সি নাম লগালে৷ মৃদুলে দিগন্তৰ লগত কোনো ধৰণৰ যোগাযোগ ৰখা নাছিল যদিও আনৰ পৰা মৃদুলৰ সকলো খবৰ দিগন্তই পাইছিল৷ প্ৰাক-বিশ্ববিদ্যালয় পৰীক্ষাতো দিগন্তৰ ৰিজাল্ট বেচ ভালেই হ’ল৷ সি গুচি গ’ল অসমৰ বাহিৰলৈ ইঞ্জিনিয়াৰিং পঢ়িবলৈ৷ অসমৰ বাহিৰৰ সেই বিখ্যাত কলেজত সি মৃদুলৰ মুখামুখি হ’ল আকৌ৷ মৃদুলে দিগন্তৰ নিচিনা ভাল বিভাগত চীট নাপাই কোনেও পঢ়িব নিবিচৰা বিভাগ এটাতে নাম ভৰ্তি কৰিছিল৷ দিগন্তক দেখিও নেদেখা ভাও ধৰি মৃদুল আঁতৰি গৈছিল৷ সকলো ধৰণে সি দিগন্তক এৰাই চলিছিল৷ কথাটোৱে দিগন্তক কিন্তু যথেষ্ট আমনি কৰিছিল মানসিক ভাবে৷ মৃদুলক সি কোনো দিনে তাৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী বুলি ভবা নাই৷ কিন্তু সৰুৰে পৰা সদায় প্ৰথম হৈ অহা মৃদুলে হয়তো সহজভাবে ল’ব পৰা নাই দিগন্ত তাতকৈ আগবাঢ়ি যোৱা বাবে৷ দিগন্তই মৃদুলৰ লগত সহজ হ’বলৈ চেষ্টা কৰিও বিফল হৈছিল বাৰে-বাৰে৷ মৃদুলে তাক সম্পূৰ্ণৰূপে এৰায়েই চলিল কলেজৰ গোটেই বছৰ কেইটা৷\nদিন পাৰ হৈ গৈ থাকিল৷ কথাবোৰ সহজ ভাবে ল’বলৈ শিকিলে দিগন্তইও৷ পৰীক্ষাৰ ফলাফল ভালেই কৰি গ’ল দিগন্তই৷ মৃদুলো আগবাঢ়িল৷ যথাসময়ত পাছ কৰি অসমলৈ উভতি আহি ব্যৱসায়ত মন দিলে দিগন্তই৷ কিছুদিনৰ বাবে বাকী সকলো পাহৰি গ’ল সি কৰ্মব্যস্ততাৰ মাজত৷\nএবছৰমান আগৰ পৰা ইন্টাৰনেটৰ যোগেৰে মৃদুলৰ লগত আকৌ সম্বন্ধ স্থাপন কৰিলে সি৷ ইঞ্জিনিয়াৰিং পাছ কৰি মৃদুল আমেৰিকালৈ গুচি যোৱা বুলি দিগন্তই শুনিছিল আনৰ মুখত৷ মাজে-মাজে মৃদুল অসমলৈ আহিছিল যদিও দিগন্তৰ লগত কেতিয়াও মুখা-মুখি হোৱা নাছিল৷ মৃদুলে আমেৰিকাত খুব ভাল নাম কৰিছে, তাতে নিগাজীকৈ থাকিবলৈ লৈছে৷ আমেৰিকাত থকা অসমীয়া প্ৰতিজনেই তাক ভালদৰে চিনি পায়৷ ফেচবুকত মৃদুলৰ প্ৰফাইলটো বিচাৰি উলিয়াবলৈ অসুবিধা নহ’ল দিগন্তৰ৷ প্ৰফাইল ফটোখন আগ্ৰহেৰে চালে৷ একেই হৈ আছে দেখাত৷ চুলিও সৰা নাই এডালো৷ সি অলপো সংকোচ নকৰাকৈ ফ্ৰেণ্ড ৰিকুৱেষ্ট পঠাই দিলে মৃদুললৈ৷ মৃদুলে ততালিকে সেই ৰিকুৱেষ্ট গ্ৰহণ কৰাত সি আচৰিতেই হ’ল৷ বহুদিনৰ পাছত আকৌ বাৰ্তালাপ৷ খবৰৰ আদান-প্ৰদান৷ হেৰোৱা বন্ধুক পুনৰ ঘূৰাই পাই দিগন্তৰ ভাল লাগিল৷ বুকুৰ পৰা ডাঙৰ বোজা এটা আঁতৰি যোৱা যেন লাগিল তাৰ৷\nআমেৰিকালৈ ফুৰিবলৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ পাছতে দিগন্তই মৃদুলক কথাটো জনালে৷\n“বঢ়িয়া৷ কেতিয়া কেনেকৈ আহিবা মোক সবিশেষ জনাবা৷ তোমালোক দুয়ো মোৰ ঘৰতে থাকিব পাৰিবা৷ বেছি সময় হাতত লৈ আহিবা৷ গোটেইখন আমেৰিকা দেখুৱাই দিম৷” মৃদুলে অতি উৎসাহেৰে মেচেজ পঠালে৷\nসেই অনুসাৰেই সকলো আগবাঢ়িল৷ যথাসময়ত দিগন্ত আৰু উপাসনা আমেৰিকাত উপস্থিত হ’লগৈ৷ মৃদুলে সিহঁতক আথে-বেথে নিজৰ ঘৰলৈ লৈ গ’ল৷ দিগন্তহঁতক এটা ডলাৰো সি খৰচ কৰিবলৈ নিদিলে আমেৰিকাত থকা দিন কেইটাত৷ তেনেদৰে পোন্ধৰটা দিন কেনেদৰে পাৰ হৈ গ’ল দিগন্তহঁতে গমেই নাপালে৷ বিদেশত থকা যেন এবাৰো অনুভৱেই নহ’ল সিহঁতৰ৷\nআজি গধুৰ মনেৰে বিদায় লৈ দিগন্তহঁত পুনৰ উৰা মাৰিছে, ভাৰতলৈ বুলি৷\n“সাংঘাটিক ভাল লাগিল দেই৷ দিনকেইটা কেনেদৰে পাৰ হ’ল গমেই নাপালো৷” ভাবত বিভোৰ হৈ থকা দিগন্তক উদ্দেশ্যি ক’লে উপাসনাই৷\n“ওঁ”, উপাসনাৰ ফালে নোচোৱাকৈয়ে উত্তৰ দিলে দিগন্তই৷\n“ইমান ভাল বন্ধু এজনৰ লগত ইমান দিনে কিয় সম্পৰ্ক নৰখাকৈ আছিলা তুমি?”\n‘হুঁ?” উপাসনাৰ প্ৰশ্নৰ কি বুলি উত্তৰ দিব ভাবি নাপালে দিগন্তই৷ সি নিজেও সম্পূৰ্ণকৈ বুজি উঠা নাই মানুহৰ পাৰস্পৰিক সম্পৰ্কৰ খুটি-নাটিবোৰ৷\nসিহঁতৰ উৰাজাহাজখন তেতিয়া অপাৰ মহাসাগৰৰ ওপৰত আপোনমনে উৰিছে৷\nPosted by Makhan lal Das at 23:32\nফ্লেটত খকাৰ সুবিধা যেনেদৰে আছে অসুবিধাও বহুত আছে৷ বহুতো নীতি-নিয়ম মানি চলিবলগীয়া হয়৷ কামবোৰ কৰোঁতে আনে যাতে কোনো অসুবিধা নাপায়, কোনো ধৰণৰ অশান্তিৰ যাতে সৃষ্টি নহয় তালৈ লক্ষ্য ৰাখি চলিব লাগে৷ গুৱাহাটীত ফ্লেট এটা কিনি থাকিবলৈ লোৱা প্ৰায় দহবছৰেই হৈ গ’ল হাজৰিকাৰ৷ মাটি কিনি ঘৰ নিজে সাজি লোৱাৰ সাহস কৰিব নোৱাৰি ফ্লেটকে ল’বলৈ ভাল পালে তেওঁ৷ সৰু-সুৰা সমস্যাবোৰ আহি থাকিল যদিও কেনেদৰে ফ্লেটত চলিব লাগে লাহে-লাহে সকলো শিকি ল’লে৷ হাজৰিকা এনেও অলপ বেছি ভদ্ৰ৷ গাড়ীখন পাৰ্ক কৰাৰ সময়তো বহুত চিন্তা কৰে৷ বেলেগৰ অসুবিধা নহয়তো? আন গাড়ী কাষেৰে পাৰ হৈ যোৱাত অসুবিধা নহয়তো? তেওঁ পাৰ্ক কৰাৰ পাছতো গাড়ীখনলৈ চাই এবাৰ চিন্তা কৰে৷ সেইটো আচলতে তেওঁৰ ভদ্ৰতা নে ভীৰুতা মাজে-মাজে তেওঁ নভবা নহয়৷ আনৰ নিচিনা দাদাগিৰি কৰি, সকলোৱে দেখাকৈ নীতি-নিয়ম অমান্য কৰি চলিব তেও্ঁ নোৱাৰে৷ কোনো ধৰণৰ বেমেজালিত তেওঁ পৰিব নোখোজে৷ বাটত গাড়ী চলাওঁতে আনক সহজে পাৰ হৈ যাবলৈ ঠাই এৰি দিয়ে৷ প্ৰায় ক্ষেত্ৰতেই মনৰ খং মনতে মাৰ নিয়াই চলাত তেওঁ অভ্যস্ত হৈ গৈছে৷\nগুৱাহাটীত ফ্লেটলৈ অহাৰ পাছত এবছৰমান ভালেই গৈছিল যদিও লাহে-লাহে আবাসীবোৰৰ মাজত নানা ধৰণৰ কন্দলৰ সৃষ্টি হ’বলৈ ধৰে৷ দুই-এটা ঘটনাত পুলিচ মাতিবলগীয়া অৱস্থাও হৈ পৰিছিল৷ হাজৰিকাই সেই সকলোৰে পৰা সাৱধানে নিজক আঁতৰাই ৰাখি চলি আহিছে আজিলৈকে৷\nচাকৰিৰ খাটিৰত হাজৰিকা আজি কিছুদিন আগৰ পৰা নতুন ঠাইত অকলে আছেহি৷ অফিচৰ পৰা প্ৰায় দুই কিলোমিটাৰমান দূৰতে ফ্লেট এটা ভাড়ালৈ লৈ থাকিবলৈ লৈছে৷ নতুন ফ্লেট৷ বাৰটা ফ্লেটৰ সৰু চোচাইটি৷ তাৰে কেইঘৰমান মানুহ বিদেশতে থাকে৷ বছৰত এবাৰকৈ আহি ফ্লেটটো চাই যায়৷ মাত্ৰ ছটামান ফ্লেটতহে নিয়মীয়াকৈ মানুহ থাকে বুলি হাজৰিকাই দুমাহমান থাকি বুজি পাইছিল৷ কাৰো লগত বেছি একো কথা-বতৰা নহয়৷ মাজে-মাজে তত্ত্বায়ধায়ক জনৰ লগতে কথা পাতে৷ একেবাৰে বাটৰ কাষতে ফ্লেটটো৷ নতুনকৈ গঢ়ি উঠিছে ঘৰ-বাৰী, ফ্লেট, দোকান-পোহাৰ চাৰিওফালে৷\nফ্লেটলৈ আহিয়েই হাজৰিকাই খবৰ ল’লে ঘৰৰ আৱৰ্জনা পেলোৱাৰ কিবা ব্যৱস্থা সমুহীয়াকৈ কৰা আছে নে নাই৷ গুৱাহাটীৰ ফ্লেটত ৰাতিপুৱাতে ফ্লেটৰ সম্মুখত ৰাখি থৈ দিয়া আৱৰ্জনাৰ টোপোলা চোচাইটিয়ে ৰাখি থোৱা কৰ্মীয়ে সংগ্ৰহ কৰি লৈ যায়৷\n“কোনোবাই ৰাতিপুৱা ঘৰৰ আৱৰ্জনা সংগ্ৰহ কৰিবলৈ আহে নে?” তেওঁ তত্ত্বাৱধায়কজনক সুধিছিল৷\n“নাই কোনো নাহে৷ তেনে কোনো ব্যৱস্থা কৰা নাই এতিয়ালৈকে৷” তত্ত্বাৱধায়কজনে উত্তৰ দিলে৷\n“তেনেহলে মানুহে জাবৰ-জোথৰ ক’ত পেলায়?” হাজৰিকাই অলপ চিন্তিত ভাবেই সুধিলে কাৰণ য’তে-ত’তে জাবৰ-জোথৰ পেলাই এই অচিনাকী ঠাইত তেওঁ কোনো বেমেজালিত পৰিব নিবিচাৰে৷\n“আমাৰ ফ্লেটৰ আগফালে বাটৰ কাষতে পেলাই দিয়ে৷ মাজে-মাজে সেইবোৰ আমি জ্বলাই দিওঁ৷” তত্ত্বাৱধায়কজনে বুজাই দিলে৷\nআবেলি হাজৰিকাই বাটৰ পিনে ওলাই গৈ ভালদৰে চালে৷ তেওঁলোকৰ বিল্ডিংটোৰ কাষতে থকা হাউচিং চচাইটিৰ গেটৰ কাষতে থকা দেৱালৰ সম্মুখতে আৱৰ্জনাৰ এটা প্ৰকাণ্ড দ’ম দেখিলে৷ দেৱালত লিখা আছে, লেতেৰা নকৰিব বুলি৷ মানুহবোৰে পেলোৱা আৱৰ্জনাৰ মাজেৰে লিখাখিনি জিলিকি আছে৷\nপ্ৰথম দুদিনমান হাজৰিকাই আৱৰ্জনা নেপেলালে৷ পলিথিনৰ পেকেট এটাতে ভৰাই ৰাখিলে৷ তেওঁ মন কৰি থাকিল কোনোবাই সেই ঠাইখিনিত আৱৰ্জনা পেলায় নেকি৷ ৰাতি দহমান বজাত এজনে পলিথিনৰ পেকেট এটা পেলোৱা দেখি তেৱোঁ নিজৰ পেকটটো লৈ মাজনিশা নামি গ’ল ফ্লেটৰ পৰা৷ ইফালে-সিফালে চালে৷ কোনো নাই৷ পেকেটটো আৱৰ্জনাৰ দ’মটোৰ পিনে দলিয়াই দি প্ৰায় দৌৰ মাৰি অহাৰ নিচিনাকৈয়ে উভটি আহিল৷ খোৱা বস্তুৰ সন্ধানত কেইটামান কুকুৰ আহি পেকটটোৰ ওপৰত জপিয়াই পৰা বুলি তেওঁ বুজিলে কুকুৰৰ মাজত হোৱা ভুকভুকনিৰ শব্দৰ পৰাই৷ এটা স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলাই তেওঁ টোপনি যাবলৈ চেষ্টা কৰিলে৷\nতেনেদৰেই সেই ঠাইতে জাবৰ পেলাই থাকিল তেওঁ সেই একে সময়তে, মাজৰাতি৷ ইতিমধ্যে কুকুৰ কেইটাইও তেওঁক ভালদৰে চিনি পোৱা হৈ গৈছিল৷ মাজে-মাজে কোনোবাই জাবৰবোৰ জ্বলাই দিয়ে৷ পোৰা প্লাস্টিক, ৰবৰ আদিৰ গোন্ধটো সহজে আহি নাকত লাগে৷ সেই ধোঁৱা স্বাস্থ্যৰ বাবে হানিকাৰক বুলি তেওঁ জানে যদিও সকলোৱে চাৰিওফালে তেনেদৰেই আৱজৰ্নাবোৰ পলিথিনৰ পেকেটত ভৰায়েই পেলায় আৰু মাজে-মাজে জ্বলাই থাকে৷\nএদিন ৰাতিপুৱা মানুহৰ গালি-গালাজৰ শব্দত তেওঁ সাৰ পালে৷ কোনোবাই চিঞৰি-চিঞৰি কাৰোবাক কিবা কৈ আছে৷ সেই ঠাইত আৱৰ্জনা পেলোৱা বাবেই কিবা বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হোৱা নাইতো? হাজৰিকাৰ মনত সন্দেহ উপজিল৷ অফিচলৈ ওলাই যাওঁতে দেখিলে তেওঁলোকে জাবৰ পেলোৱা ঠাইখিনিত দপ-দপাই জুই জ্বলি আছে৷ তাৰমানে তেওঁৰ অনুমান ঠিক বুলি বুজিলে৷ সেই ঠাইত আৱৰ্জনা পেলোৱাকে লৈ ৰাতিপুৱাতে চিঞৰ-বাখৰ চলিছিল৷ সেইপিনে চাই অলপ চিন্তিত মনেৰেই হাজৰিকা অফিচলৈ গুচি গ’ল৷\nআবেলি উভতি আহি দেখিলে জাবৰ পেলোৱা ঠাইখিনি পৰিষ্কাৰ কৰি তাৰ ওপৰত অলপ নতুনকৈ মাটি দি একেবাৰে ৰূপেই সলনি কৰি পেলোৱা হ’ল ঠাইখিনিৰ৷ তাতে গাড়ী এখনো পাৰ্ক কৰি থৈছে কোনোবাই৷ কেৱল সেই ঠাইখিনিয়েই নহয়, আশে-পাশে থকা সকলো ঠাইৰ জাবৰ-জোথৰবোৰ সাৰি গোটাই জ্বলাই দি গোটেই পৰিৱেশটোৱেই সলনি কৰি পেলোৱা হ’ল৷ দেখি ভাল লাগিল যদিও এতিয়া জাবৰ ক’ত পেলাব সেই চিন্তাইহে হাজৰিকাক আমনি কৰিবলৈ ধৰিলে৷\nপিছদিনা ৰাতিপুৱা হাজৰিকাই বাটৰ আনটো দিশে সৰু-সৰু পেকেট দুটামান পৰি থকা দেখিলে৷ ৰাতি কোনোবাই পেলাই থৈ গৈছে৷ অলপ পাছত মানুহ এজন আহি সেই ঠাইৰ আৱৰ্জনাবোৰ গোটাই জ্বলাই দিলে৷ হয়তো পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্চন্নতাৰ কিবা বিশেষ অভিযান চলিছে৷ কথাটো ভালেই কিন্তু আৱৰ্জনাবোৰ পেলোৱাৰ সুব্যৱস্থা এটাৰো প্ৰয়োজন৷ হাজৰিকাই কেইদিনমান আৱজৰ্নাবোৰ পেকেটত ভৰাই ভৰাই ঘৰতে জমা কৰি ৰাখিলে৷ আন মানুহে ক’ত আৱৰ্জনা পেলায় লক্ষ্য কৰি থাকিল৷ তেওঁলোকৰ চচাইটিৰ মানুহবোৰে এতিয়া ক’ত আৱৰ্জনা পেলাবলৈ লৈছে গম নাপালে, সুধিবলৈও লাজ লাগিল৷ আশে-পাশে ক’তো ৰাজহূৱা ডাষ্টবিন আদিও চকুত নপৰিল৷ লাহে-লাহে হাজৰিকাৰ ঘৰত আৱৰ্জনাৰ পেকেট বাঢ়ি আহিল৷ প্ৰায় এসপ্তাহমান হৈ গ’ল৷ ঘৰত সোমালেই গেলা-পচা গোন্ধ এটা নাকত লগা হ’ল৷\nআজি কিবা এটা কৰিবই লাগিব৷ জাবৰবোৰ ক’ৰবাত পেলাবই লাগিব৷ হাজৰিকাই ভাবিলে৷ অফিচলৈ যাওঁতে তেওঁ গাড়ীখন লাহে-লাহে চলাই গ’ল৷ বাটৰ দুয়োকাষে নিৰীক্ষণ কৰি গ’ল জাবৰ পেলাবলৈ ক’ৰবাত সুবিধাজনক ঠাই আছে নেকি৷ প্ৰায় ১০০ মিটাৰ মান যোৱাৰ পাছত অলপ জন বসতি সেৰেঙা ঠাই এডোখৰ পালে৷ বাটৰ কাষত দুটামান সৰু সৰু পেকেট পৰি আছে৷ ওচৰে-পাজৰে মানুহৰ ঘৰ বেছি নাই বাবে হয়তো জাবৰ-জোথৰো পেলাওঁতা কোনো নাই তেতিয়ালৈকে৷ ঠাইখিনি ভালদৰে মনত ৰাখিলে হাজৰিকাই৷ আবেলি অফিচৰ পৰা আহোঁতেও ঠাইখিনি আকৌ চাই আহিল তেওঁ৷\nৰাতি এঘাৰমান বজাত ভাত-পানী খাই হাজৰিকাই ডাঙৰ পেকেট এটা ল’লে৷ তাতে আৱৰ্জনাৰে ভৰা সৰু-সৰু পেকেট চাৰিটা থেলি-হেঁচি ভৰাই পেকেটটো খুব ভালদৰে বান্ধি ল’লে৷ তাৰপাছত সন্তৰ্পণে নামি গ’ল তললৈ৷ গাড়ীৰ দুৱাৰ খুলি পেকেটটো দ্ৰাইভাৰৰ কাষৰ চীটৰ ভৰি থোৱা ঠাইখিনিত ৰাখিলে৷ তাৰপাছত গাড়ীত বহি ষ্টাৰ্ট কৰি লাহে-লাহে আগবাঢ়ি গ’ল দিনত চাই থোৱা সেই ঠাইখিনিৰ ফালে৷ ঠাইখিনি পাওঁ পাওঁ হওঁতেই সম্মুখৰ পৰা গাড়ী এখন আহি থকা যেন দেখি হাজৰিকাই গাড়ী নৰখাই ধীৰ গতিৰে আগবাঢ়ি গ’ল৷ কিছুদূৰ আগুৱাই গৈ এঠাইত গাড়ীখন ৰখালে৷ গাড়ীখন ঘূৰাই লৈ তেওঁ আকৌ লাহে-লাহে আহিবলৈ ধৰিলে ঠাইখিনিৰ ফালে৷ ঠাইখিনি পাই গাড়ীখন বাটৰ কাষত ৰখালে৷ দুৱাৰ খুলি গাড়ীৰ পৰা নামিল৷ বিপৰীত পিনৰ দুৱাৰখন খুলি ইফালে-সিফালে চালে৷ ঘোপমৰা আন্ধাৰ৷ গাড়ী-মটৰ আদিৰ হেডলাইটৰ পোহৰো অহা নাই কোনো দিশৰ পৰা৷ সম্পূৰ্ণ নিৰাপদ দেখি তেওঁ আৱৰ্জনাৰ প্ৰকাণ্ড পেকেটটো হাতত ল’লে আৰু ততালিকে বাটৰ কাষলৈ দলিয়াই দিলে৷ ক’ত পৰিল চোৱাৰ প্ৰয়োজনবোধ নকৰিলে তেওঁ৷\nতেনেতে সম্মুখৰ পৰা মটৰ চাইকেল এখন অহা দেখি হাজৰিকাই নিজৰ গাড়ীৰ চকা কেইটা ভালদৰে চোৱাৰ অভিনয় কৰিলে৷ যেন চকাৰ পাম কম হৈছে নেকি পৰীক্ষা কৰিবলৈহে গাড়ীখন তেওঁ তাত ৰাখিছিল৷ তাৰপাছত সম্পূৰ্ণ ভদ্ৰ ভাবে গাড়ীত বহি সন্তুষ্ট মনেৰে ঘৰ অভিমুখে গাড়ী চলাই দিলে৷\nপিছদিনা অফিচলৈ যাওঁতে সেই ঠাইখিনি পাই নাচাওঁ বুলিও বাটৰ কাষলৈ চালে হাজৰিকাই৷ ইতিমধ্যে ভালেকেইটা পলিথিনৰ পেকেটেৰে ঠাইখিনি ওপচি পৰিছে যদিও তেওঁ পেলোৱা নীলা ৰঙৰ প্ৰকাণ্ড পেকেটটো চিনি পোৱাত অসুবিধা নহ’ল তেওঁৰ৷ সেই ঠাইৰ পৰা পেকেটটোৱে তেওঁলৈ চাই যেন হাঁহি এটাহে মাৰিলে এনেকুৱা লাগিল হাজৰিকাৰ৷\nতাৰপৰা দৃষ্টি আঁতৰাই লাহে-লাহে তেওঁ আগবাঢ়ি গ’ল৷\n----------------------ডঃ মাখন লাল দাস, ৫ ডিচেম্বৰ, ২০১৫, নৱচাৰি, গুজৰাট\nPosted by Makhan lal Das at 00:46


মোৰ শৈশৱ মোৰ গৌৰৱ (মনজিৎ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n: আৰম্ভনি :\n‘শৈশৱ’ । মাথো এটি শব্দ নহয় ই তেজত প্রবাহিত এক নষ্টালজিয়া। খং অভিমান, কৌতুহল মৰম, চেনেহ, বিশেষকৈ এজাক নির্দোষ বদমাছি দুষ্টামিৰে ভৰি থকা সোঁৱৰণিৰ এটি আচুতীয়া বৰপেৰা। এনে সোঁৱৰণিৰ যাৰ সোৱাদ ঠিক বোকাখাটৰ পেৰাৰ দৰে, এটুকুৰা খাই কেতিয়াও মন নভৰে। যাক কোনোদিনে ঘুৰাই নোপোৱাৰ দুখ এটাই মোক আপোনাক বা আমি সকলোকে প্রায়েই আমনি কৰে । নাইবা যাক লৈ আমি সুবিধা পালেই আমাৰ অনুজ সকলৰ আগত গৌৰৱৰে বুকু ফুলাই কওঁ\n“ বুইছ তহঁতে এইয়া কি দেখিছ ? তহঁতৰ বয়সত আমিইই………. ”\nৰোমন্থন কৰি কৰিও ভাগৰ নলগা ই এজাক আলফুলীয়া অনুভৱেৰে ঠাহ খাই থকা এটি মন জুৰুৱা ৱার্ডড্রব ।\nএটা কাম কৰোঁ আহক, প্রথমে শৈশৱক কেইটিমান ভাগত ভাগ কৰি লওঁ । ভাগ ভাগ কৈ মনত পেলাই বেছি মজা লাগিব। মই ভগাই লোৱা ভাগ কেইটা ঠিক এনে ধৰণৰ,\nক) শৈশৱৰ কেইটিমান বিশেষ ভাললগা সময়….\nখ) শৈশৱৰ বিনোদন\nগ) শৈশৱৰ উপার্জন\nঘ) শৈশৱৰ খেলধেমালি\nঙ) শৈশৱৰ ইঞ্জিনিয়েৰিং\nচ) শৈশৱৰ চাচপেন্স থ্রীল ড্রামা ৰোমান্স\nছ) শৈশৱৰ ভয়\nআহক এতিয়া এটি এটিকৈ এই বিভাগকেইটিৰ বোকোচাত উঠি লাহে লাহে নিজকে ল’ৰালিৰ দিনলৈ ওভতাই লৈ যাওঁ । আৱাহ সংগীত হিছাপে\n“মনলে উভতি আহে ল’ৰালি, তোৰে মোৰে এটি এটি ধেমালি”\nগানটো মিহিকৈ বজাই ল’লে সোৱাদটো জোখতকৈ বেছি পাব।\nক) শৈশৱৰ বিশেষ কেইটিমান ভাললগা সময়\n১. বিশেষ ভাল লগা সময় বুলি ক’লে প্রথমে মনলে আহে সদায় ৰাতি মায়ে ‘আহ ভাত হ’ল খাই ল’হি’ বুলি কোৱা মুহুর্তটো। কাৰণ সন্ধিয়া প্রার্থনা কৰি উঠাৰ পৰা ৰাতি ন বজালৈকে পঢ়ি পঢ়ি একে ঠাইতে বহি বহি বিৰাটেই আমনি লাগে। ইফালে দেউতাই পঢ়া টেবুলত বৰশী বোৱা দেখিলে হিংসাত্মক নীতিৰে মৰম কৰাৰো ভয়। সেয়ে সেইয়া সদায় বিশেষ ভাল লগা সময়।\n২. দ্বিতীয়তে ঘৰত আলহী আহিলে বা আহিব বুলি গম পালে দিল খুছ হৈ যায়। মন মে পেহলা লাড্ডু ফুটি নিজকে কওঁ “য়েএএএ…. এইকেইদিন নপঢ়িলেও হ’ব, গালি বা মাৰ খোৱাৰ চান্সো কম” । মন মে দুচৰা লাড্ডু ফুটি নিজকে আকৌ কওঁ “য়েএএএ… ঢেৰ ঢেৰ মিঠাই আনিব চুৰ কৰি কৰি খাম” ।\n৩. তাৰপিছত পুজা বা বিহুত নতুন কাপোৰ উপহাৰ পোৱা সময় খিনি। সচাঁই কণমাণি মনবোৰ প্রতিবাৰেই ভৰি উঠে উৎসৱৰ আগমণত। ছোৱালীয়বোৰৰ আকর্ষণ জিলিক জালাক ফ্রক ৰঙা হালধীয়া ক্লিপ, বেণ্ড । আৰু আমি ল’ৰা বোৰৰ আকৌ ঢেৰ পকেট থকা পেন্ট, খোজ কাঢ়িলে লাইট জ্বলা একচন বা লিবার্টীৰ জোতা । উফ..ফ এমাহ মানলৈ চিনেমাৰ হি’ৰ হেন ভাৱটো নুগুছেই।\n৪. পৰীক্ষা শেষ হোৱাৰ দিনটোও খুব ভাল লগা। উফফফফ দুই তিনি মাহ আগৰে পৰা পঢ়া টেবুলত বহি বহি খেলাধুলাত সান্ধ্য আইন লগাই, বেলেগ কথা ভাবিবলে পাহৰি আনকি কাৰোবাৰ টিকাত খহু আছিল যদি সমান হৈ যোৱাকৈ কষ্ট কৰি শেষত যেতিয়া পৰীক্ষাৰ অন্ত পৰে, কি ক’ম স্বর্গ বেলেগে নিবিছাৰো আৰু সেইদিনা ।\n৫. গৰম বন্ধত আলহীৰ ঘৰত ফুৰিব যোৱা সময়খিনিও বেছ মনোৰম । গৰম বন্ধত আলহীৰ ঘৰত ফুৰিবলে যোৱা বিশেষ কৈ মামাৰ ঘৰত। ছমহীয়া পৰীক্ষা সামৰি মুকলি পখী হৈ তাত মাথো মৰম মৰম আৰু মৰমৰ মাজত হিয়া উজাৰি খেলা ধুলাৰ মাজত নিজকে হেৰুৱাই পেলোৱা ।\n৬. লগতে অসুখৰ সময়ত যেতিয়া সকলোৱে খুব মৰম কৰে যত্ন লয় তেতিয়া খুব ভাল লাগে। নিজকে স্পেচিয়েল এজন যেন লাগে। কি খাবি কি নেখাবি সুধি, ঢেৰ কিবা কিবি খুৱাই, কাষত বহি থাকে মৰমেৰে কপালত হাত বুলাই দিয়ে। বিৰাটেই ভাল লাগে।\n৭) হাফ পেডেল মাৰি মাৰি তলত চলাই চলাই এটা সময়ত যেতিয়া ওপৰত উঠি চাইকেল চলাব পৰা হৈছিলো, সেই মুহুর্তখিনিও মোৰবাবে সদায় বিশেষ মুহুর্তই হৈয়ে থাকিব।\n১. টেলিভিচন। ই এনে এক আবিষ্কাৰ যাৰ আগমণত আমাৰ শৈশৱ বাৰুকৈয়ে ধন্য হৈছিল। আৰু আমি হেঁপাহ পলুৱাই বিনোদন লৈছিলো। দেওবাৰে ৰংগোলী, চন্দ্রকান্তা, মহাভাৰত, শ্রী কৃষ্ণ, মুগলি কেপ্তেইন ব্যোম, আবেলি আকৌ অসমীয়া চিনেমা। শুক্র আৰু বুধবাৰে চিত্রহাৰ চাবলে মনপুতি পঢ়া যেন দেখুৱাইহে যোগ্যতা আর্জিছিলো। তাৰ উপৰিও যুগমীয়া হিন্দী চিৰিয়েলৰ ভিতৰত বমকেছ বক্সি, মালগুডি দেইজ, চি হ’কছ, চুৰাগ, য়ুগ, জয় হনুমান, স্বাভিমান, শান্তি ,শক্তিমান ইত্যাদি ইত্যাদিয়ে মচিব নোৱাৰা সাঁচ বহুৱাই থৈ গৈছে। তেনেকৈ অসমীয়াত পাপু নিকু সংবাদ, বৃকোদৰ বৰুৱাৰ বিয়া ইত্যাদি অন্যতম। দুর্যোধন বুলিলে পুণিত ইচাৰ, হনুমান বুলিলে দাৰা সিং, ভীষ্ম বুলিলে মুকেশ খান্না, দ্ৰৌপদী বুলিলে ৰূপা গাংগুলি এনে কিছু চৰিত্র যাক আজিও দেখিলে সেই প্রথমৰ চৰিত্র কেইটাই মনলৈ আহে। ইফালে ভাৰতৰ ক্রিকেট খেল থাকিলেটো দিনটোলে ৰক্ষা নাই আৰু। আৰু ফুটবল ৱর্ল্ডকাপৰ সময়ত সোনকালে এঘুমতি শুই মাজনিশা আকৌ উঠি দেউতাৰ সতে ৰোনাল্ডো, ৰিভাল্ডো, ৰবার্টৌ কার্লছৰ খেলা চোৱা।\n২. ৰেডিঅ’। মার্কনিৰ (বহু দিনলৈকে মহিলা বুলিয়েই ভাবি আছিলো ) এই মহান আবিষ্কাৰবিধেও আমাৰ শৈশৱত আন এক ৰঙ ভৰাই তুলিছিল। আঞ্চলিক বাতৰি, সুৰ সংগম, বিবিধ ভাৰতী, সৈনিক ভায়ৌ কা কাৰিক্রম, গৰমৰ দিনৰ দুপৰীয়াৰ বাঁহৰ তলত বা গছৰ ছাঁত কেৰমৰ আড্ডাত বহি মিঠা মিঠা পুৰণি অসমীয়া বা হিন্দী গান। টি ভিত টেলিকাষ্ট নকৰা ক্রিকেট খেলৰ চলন্ত বিৱৰণী( অ’ৰ য়ে লাগা নটৰাজ চৌকা)। আৰু শ্রাব্য নাটকো উপভোগ কৰিছিলো নিশাৰ ভাগত নাইবা দুপৰীয়া।\n৩) আইতাৰ সাধু। ৰসৰাজৰ সেই অনুপম সৃষ্টিৰ দৰে আন বহু কাহিনী যেতিয়া আইতাৰ সোলা দাঁতৰ ফাকেৰে নিগৰে… উফফ এক বুজাব নোৱাৰা অনুভূতি। ৰাতি ভাত খোৱাৰ পিছত তামোলৰ খুন্দনাটো লৈ তামোল খুন্দি দি তেল দিওঁ, যাতে নতুন নতুন সাধুকথা ৰজা মহাৰজাৰ বা পৰীৰ দেশৰ নাইবা কোনোবা সাহসী নাৰী পুৰুষৰ বীৰত্বৰ কথা কৈ শুনাই। মাজে মাজে আকৌ ভূতৰ কাহিনীও কয় বাগৰি গৈ থকা কোমোৰা, ঘোৰাপাক, শুকুলা ঘোঁৰাত ঘূৰা নামঘৰ ডাঙৰীয়া, ধনগুলৈ ,পৰুৱাই পোৱা, ৰাস্তাত বাঁহ হাউলি পৰা, তলেৰে গ’লে হেঁচা মাৰি ধৰে ওপৰেৰে গ’লে ডাঙি ওফৰাই দিয়াৰ দৰে ৰহস্যঘন কথা। যিদিনা এইবোৰ শুনো সেইদিনা বিচনাত প্রায়েই সৰুপানী চোৱা হৈছিল। পুৱালৈ আইতাৰ কেটকেটনি।\n৪) শ্ব টাইম। বাগান শ্ব’ৰ বগা পর্দাত হিন্দী বা অসমীয়া চিনেমাৰ সোৱাদ। মাজে মাজে আকৌ বাছ ভাড়া কৰি হলত হিট চিনেমা চাব যোৱা। বিয়া বা তেনে অনুস্থানত ভাড়ালৈ অনা ভিচিআৰ বা ভি চি পিত ডাঙৰ ডাঙৰ কেছেট ভৰাই ৰভা তলত এজাক মানুহে এগেলগে চিনেমা চোৱা । কি যে দিন আছিল ঐ ভাবিয়েই ভাল লাগে। তাৰোপৰি জেঠত নামঘৰৰ ভাওনা, আঘোণত ৰাস, গৰমৰ বন্ধত বা পৰীক্ষাৰ শেষত মঞ্চত নাটক এই বোৰেও বেছ মনোৰঞ্জন কৰিছিল। আৰু মন ভৰাই উপভোগ কৰিছিলো।\n৫) মইনামেল,নাটকৰ কর্মশালা, ৰচনা, কবিতা, আকস্মিক বক্তিতা, কুইজ, আবৃত্তি, তর্ক আদি বিভিন্ন প্রতিযোগীতাত ভাগ লোৱা । সঁচাই বেছ ভাল লগা সময় আছিল সেইবোৰ ।\n৬) আজৰি পৰত পঢ়িবলে মৌচাক, টিংকল, নতুন আবিষ্কাৰ অলপ ডাঙৰ হোৱাৰ পিছত প্রান্তিক বিস্ময়, ৰঞ্জু হাজৰিকাৰ উপন্যাস, দস্যু ভাষ্কৰ, ৰকম ৰকম কমিকচ, নাগৰাজ ফেন্টম আৰু যে কত কি। চিকাৰী সম্ভূ, তন্তী নামৰ মন্ত্রী, সুপন্দি, বীৰৱল, গোপাল ভাড় ইত্যাদি আজীৱন মনত থাকি যোৱা চৰিত্র।\n৬)পিকনিক যোৱা, তাত গৈ ধুনীয়া প্রাকৃতিক পৰিবেশত পজ দি ৰীল থকা কেমেৰাৰে ফটো উঠাটোও বিনোদনৰ ভিতৰতেই পৰে বুলি ধৰি ল’লো আৰু।\n১) ঘৰৰ পৰা স্কুল অহাযোৱা আৰু টিফিন খাবলে দিয়া পইছাৰ পৰা বচাই বচাই মাটিৰ টেকেলিত গোটোৱা।\n২) আলহীৰ ঘৰত ফুৰিব গ’লে বা আমাৰ ঘৰত আলহী ফুৰিব আহিলে মৰমতে কোনোজনে ১০, কোনোজনে ২০ কোনোজনে ৫০ আৰু কেতিয়াবা দিলদাৰ জনে দিয়া ১০০ টকাটো। ১০০ টকা দিয়াজন ভগৱানতকৈ কম নাছিল সেই সময়ত। সেই পইছাবোৰ জ্যামিতি বাকচৰ তলত বাতৰি কাগজ পাৰি তাৰ তলত লুকুৱাই ৰাখিছিলো আলফুলে।\n৩) দেউতাই দৰমহা পালে মনে মনে ফাক মৰা বেয়া অভ্যাস এটাও পুহি ৰাখিছিলো সৰুতে।\n৪) দুই এপইছাৰ আশাত ঘৰৰ ইফালে সিফালে পৰি থকা লোহা লংকৰ, পুৰণি কিতাপ বহি বাতৰি কাকত আদিও বেছিছিলো।\n৬) ককা খুড়া বা বৰদেউতাহঁতৰ পকা চুলি আৰু ঘামচি ফুটাই দিও মাজে মাজে তেতেলি খাবলে বা বাবুল গাম খাবলে দুই এটকা ওলাইছিল।\n৭) বাচে মটৰে গ’লে আগ ফালে দেউতা আছে দেউতাই দিব বুলি ভাড়া নিদিয়াকৈ পিছ দুৱাৰেদি নামি পইছা বচাইও বাহৰ চুঙাত ভৰোৱা হৈছিল । এই আটাইবোৰতে পাইছিলো এক অনাবিল তৃপ্তি যাক ভাষাৰে বুজাই শেষ কৰিব নোৱাৰি।\n১)শুকান নাৰিকলৰ পাতেৰে বনোৱা বেট আৰু বাঁহৰ মুঢ়াৰ বলেৰে খেলা ক্রিকেট, ৰবাব টেঙাৰে খেলা ফুটবলে শৈশৱৰ এটা ভাগ অকলেই দখল কৰি থাকিব সদায় । ক্রিকেটৰ বলে কাৰোবাৰ খিড়িকীৰ আইনা ভঙা তাৰ পিছত সেইফালৰ পৰা অহা গুৱাল গালিয়ে আমাক উৎসাহিত কৰিছিল আকৌ এখন আইনা ভাঙিবলে। বহুবাৰ সপোনত দেখিছিলো দামী ক্রিকেটৰ চেট এটা আৰু ৱৰ্ল্ডকাপত খেলাৰ দৰে ধুনীয়া ফুটবল এটা বাটত হেৰাই পোৱা বুলি।\n২)মার্বলখেলৰ প্রিয় ডগিলটো, মাৰি এডালেৰে মৰিয়াই লৈ ফুৰা চাইকেলৰ দোকানৰ বেয়া টায়াৰটো, চোঁচোৰাই লৈ ফুৰা, তামোলৰ ঢকুৱা খন, তামোল গছত ৰছী এডাল বান্ধি তাতে বস্তা বা পুৰণা গাৰু দি বনোৱা ঝুলনা খন। এই প্রতিটোৱেই একো একোটা সুখদ স্মৃতি। তাৰোপৰি কাগজৰ টিকেট বনাই চোৰ-পুলিছ, ৰাম লক্ষ্মণ, পাঁচটা শিলগুটিৰে খেলা চেঙ গুটি, কলহৰ টুকুৰাৰে খেলা ঘিলা খেল, কাবাডী, কড়ী এইবোৰটো আছিলেই ।\n৩) মাছ মৰা বৰশী বোৱাটোও একপ্রকাৰৰ খেলেই আছিল আমাৰ বাবে। বৰশীৰ টোপ বিচাৰি কঁদো বা বৰলৰ বাঁহ ভঙা, কেচু খন্দা, একো নাপালে ময়দা মঠি সৰু সৰুকে টোপ বনোৱা। তাৰ পিছত বৰশী বাই থাকোতে টেঙৰ মাছটোৱে বাৰে বাৰে টোপ খাই পেলালে খং উঠা । এটা সময়ত সেই মাছটো বৰশীত লাগিলত যুদ্ধ জয়ৰ আনন্দ পোৱা আৰু যে কত কি ।\nএইটো বিভাগত শৈশৱে কিছু মজা ল’লে দেই। অনুসন্ধিৎসু মনৰ তাড়ণাত কত যে কি কি কৰিলো । কি আবিষ্কাৰ বা সৃষ্টি হ’ল নাজানো কিন্তু সৰু ডাঙৰ বহু কিবা কিবি ধংস কিন্তু কৰিলো ভালকৈ। শৈশৱৰ ইঞ্জিনিয়েৰিঙত এপাক ভুমুকি মাৰো আহক..\n১) অলপ খেৰেক খাৰাক কৰিলেই ঢকিয়াই জোকাৰি টি ভি, ৰেডিঅ’ , টেপ আনকি ঘড়ীও ঠিক কৰাটো স্বভাৱ হৈ পৰিছিল। বেছিভাগ সময়ত ভাল হয় যদিও মাজে মাজে টিভি বা ৰেডিঅ’টো, কমাতো গুছি যায় আকৌ দেউতাই গালি পাৰি পাৰি ভাল কৰাই আনি দিয়ে।\n২) ভাল পিকচাৰ আহিবলে টি ভি এন্টিনাত ফুটা ফুটা কৰি চালনি জাতীয় কিবা গাঠি দিয়া। এটাক টিভিৰ সমুখত ৰাখি এন্টিনাৰ বাঁহ ডাল ঘূৰাই ঘূৰাই ভিতৰৰটোক — ঐ আহিছেনে ?? ঐ আহিছে নে, কৈ সুধি থকা। পিছলে কেবল আহিলত কেবলৰ তাৰ ডাল অলপ গুছাই তাৰ পৰা চিগনেল চুৰ কৰিব চেষ্টা কৰা। এইবোৰে বাৰে বাৰে ভিতৰৰ ইঞ্জিনিয়াৰ জনক জগাই তুলিছিল।\n৩)চাইকেলৰ চেইন পৰিলে প্রথমে এফালৰ কেৰেঙত উঠাই ইফালে মাৰি এডালেৰে পেডেল পাত পকাই চেইন উঠোৱা। চাইকেলৰ স্পকত বেলুন বান্ধি শব্দ উঠাই নিজকে হিৰ’ হেন ভাবি চাইকেল চলোৱাটো বেছ চখৰ কাম আছিল।\n৪) আতচি কাঁচৰ মাজেৰে সূর্য্যৰ পোহৰ পাৰ হ’বলে দি কাগজ বা শুকান পাত জ্বলোৱা, স্কেল বা ফণি ঘঁহি ঘঁহি কাগজৰ সৰু সৰু টুকুৰা টানি অনা। মাটিৰ কলহত পুৰণি স্পীকাৰ ৰাখি ৰেডিঅ’ বা টেপৰ সতে লগলগাই চাউণ্ড বঢ়োৱা আদিও এই ইঞ্জিনিয়াৰিং পাঠ্যক্রমৰেই অর্ন্তভুক্ত আছিল।\n৫) বেগৰ বা পেন্টৰ চেইন বেয়া হ’লে মম ঘঁহি ঠিক কৰা, কাগজেৰে নাওঁ আৰু উৰাজাহাজ পদুমফুল সজা, বাঁহৰ কামি চাঁচি খৰাহী বিচনী আদি সাজি স্কুলৰ হাতৰ কামৰ অভ্যাস কৰা। নাৰিকলৰ কোৰোকা দুটাত দুফালে ৰছি বান্ধি টেলিফোন টেলিফোন খেলাও আছিল অন্যতম ।\n৬) থু দি বা কলগেট দি চিনেমাৰ ডিস্কখন মোহাৰি আকৌ সুমুৱাই দি চিনেমা উপভোগ কৰা, কেছেটৰ ৰীল ফছি গ’লে উলিয়াই আনি তাক আকৌ পেঞ্চিলেৰে পকাই আগৰদৰে কৰা। টেপ বা ডেকৰ হেডটো গেঞ্জিত থু অকণ লগাই চাফা কৰি দিয়া কথাবোৰেও মাজে মাজে আহি মুখত হাঁহি বিৰিঙাই যায়।\n৬)ভন্টীয়ে গোটোৱা মাটিৰ টেকেলিটো নভঙাকে কেতিয়াবা পইছা উলিয়াব লগা হ’লে সৰু ফুটাটোত ব্লেড এখন পাতি টেকেলিটো ওলোটাই টেকনিকেলি পইছা উলিয়াইছিলো।\nচ) শৈশৱৰ বদমাছি চাচপেন্স থ্রীল ড্রামা ৰোমান্স\nএজাক সৰু সৰু দুষ্টামি বদমাছি আৰু অঘাইটং কাণ্ড কাৰখানাৰ বাবেই শৈশৱটো সদায় সোঁৱৰণিৰ প্রথম পৃষ্ঠাতে থাকিব। প্রতিটো কামতেই শিহৰণ আছিল, কৌতুহল আছিল, বেছিভাগ সময় এটাই চিন্তা “..চ্চল আজ কুছ তুফানি কৰতে হে”।\n১)চাচপেন্স: লোকৰ বাৰীত দুপৰীয়া সোমাই আম লিচু বগৰী চুৰ কৰাই হওঁক বা মাঘৰ বিহুৰ উৰুকাৰ নিশাবোৰত হাঁহ পাৰ আলু কচু জেওঁৰা জপনা চুৰ কৰাই হওঁক, হাজাৰ গালি খালেও কৰিবলে এৰা নাছিলো।\n২)থ্রীল: স্কুলৰ পৰা পলাই চিনেমা চাবলে যোৱাই হওঁক বা শেষৰ বেঞ্চত বহি বন্ধুৰ সতে নিষিদ্ধ কিতাপ পঢ়াই হওঁক ধৰা পৰাৰ ভয় থাকিলেও নকৰাকৈ থকা নাছিলো। পৰীক্ষাৰ মাজত লুকাই চুৰকৈ ক্রিকেট মার্বল খেলা, বিয়াত দৰাৰ লগত সৰু বোৰক যাবলে নিদিয়ে বাবে আগতেই বাছৰ পিছৰ চিটত লুকাই থকা। দৌৰি গৈ চাইকেলৰ কেৰিয়াত জপিয়াই উঠা নাইবা ট্রাক ট্রেকক্টৰ বা গৰুগাড়ীত ওলমা এইবোৰৰ বিনিময়ত গালি মাৰ খাইছিলো যদিও মাৰৰ ভয় চকুপানীত উটুৱাই দিছিলো।\n৩)বদমাছি: কাঠৰ স্কেলপাত বা উইনচাং পেনৰ তল ফালটো বেঞ্চত ঘহাই ঘহাই গৰম কৰি পুৰি যোৱাকৈ লগৰীয়াৰ গাত লগোৱা। ভাইটি ভন্টিক এনেই মাৰপিত কৰা আমনি কৰা। বাট পথে পালে চাৰ বা বাইদেউক লুকাইলৈ তেওঁৰ জোকোৱা নামেৰে মতা এইবোৰ আমাৰ বদমাছিৰেই অংশ আছিল।\n৪)ড্রামা: নাটকো কৰিব লগা হৈছিল মাজে মাজে। ক্লাছৰ মাজত অন্যমনস্ক হৈ থাকোতে চাৰে ঘপহকে থিয় কৰাই কিবা টান প্রশ্ন এটা সুধি দিলে এনে গহীনটি হৈ দেখাওঁ, যেন মনত পুৰা জোৰ দি ভাবিছো, উত্তৰটো জানোৱেই কিন্তু জিভাতহে অহা নাই । ক’ৰবাত কাজিয়া লাগি কাপোৰ ফালি আহিলে ঘৰত মিছাকে জেওঁৰাত লাগি ফলা বুলি কোৱা। স্কুল যাব মন নগ’লে বা পঢ়িবৰ মন নগ’লে কাষলতি তলত পিয়াজ সুমুৱাই গা গৰম কৰি জ্বৰ উঠাৰ ভেশচন ধৰা। কেতিয়াবা পেট কেতিয়াব মুৰ কেতিয়াবা দাঁত বিষাইছে বুলি অজুহাত উলিওৱাটো মোৰ দৰে চাগে সকলোৰেই স্থায়ী বাহানা আছিল।\n৬) ৰোমান্স: সেই সময় এই সময় নাছিল। ৰোমান্সৰ বাবে দুই এজনেহে সাহস গোটাব পাৰিছিল। ভাল লগা ছোৱালী জনী দূৰৰ পৰা চাই থাকোতেই বহু সময় পাৰ হৈছিল। লগৰীয়াই গম পাই সাহস দিয়াত যেতিয়া প্রথম প্রেমৰ প্রথম পত্রখন লিখিছিলো অপৈণত ভাষাৰে, নিজে দিয়াৰ সাহস নাছিল বাবে লগৰ খামী ডাঠ বন্ধু এজনেই দায়িত্ব লৈছিল। চিঠি দিয়াৰ দিনা অৱস্থা বেয়া বুকুত ধানবনা দি বানিছিল কি হ’ব কি হ’ব ভাৱত। পিছে পিছদিনালে আৰু অৱস্থা বেয়া যেতিয়া চিঠি দিবলে যোৱা জনক কৈ পঠালে যে আমি দুয়োটাৰ কথা তাইৰ মাক আৰু আমাৰ মাক কৈ দিয়া কথা। সেইদিনা সৰুপানী চুইহে তত পাইছিলো। পিছে সেই প্রেম চৰকাৰী আধাৰশিলাৰ দৰে আগেই নাবাঢ়িলে আৰু সেই ঠাইতেই ৰৈ গ’ল । থাকি গ’ল মাথো কিছুমান সুৰীয়া সোঁৱৰণি।\nসেই সময়ৰ ভয় বোৰ অলপ বেলেগ আছিল আজিৰ দৰে পেট্রলৰ দাম বা পিয়াজৰ দাম বঢ়াৰ ভয় নাছিল নাইবা ক’ৰবাত বোমা ফুটা বা দুর্ঘটনাৰো ভয় নাছিল। সেই সময়ত মই ভয় কৰিছিলো ভূত-প্রেত, চোৰ, সোপাধৰা, দেউতাৰ বাঘঢকা, স্কুলৰ আটাইটকৈ খঙাল চাৰৰ বেতৰ কোব, প্রেয়সীৰ মাক আৰু সবতকে বেছি ভয় কৰিছিলো পৰীক্ষাক যিটোৱে আজিও পিছ এৰা নাই।\n: সমাপ্তি :\nএইয়েই মোৰ শৈশৱ মোৰ গৌৰৱ। কৈ কৈ কাহানিও শেষ কৰিব নোৱাৰা অনুভৱ। যিমান মনলে আহিল সিমানখিনিকে কৈ কি-বোর্ডত আঙুলি বোলাই সামৰিবলে চেষ্টা কৰিলো। বাকী বহুতেই ৰৈ গ’ল । পিছে এই মুহুর্তত মনলে অহা নাই। মই ভাবো এই শৈশৱৰ মাজত মোৰ বোধেৰে আপোনালোকেও নিজকে বহু পৰিমাণে বিছাৰি পাব । লগতে অনুৰোধ আপুনি আপোনাৰ সোঁৱৰণিৰ চন্দুকটো খুলি আমাকো যেন ভাগ দিয়ে। সেই বুলিয়েই আশা ৰাখিলো। লেখাটো যথেষ্ট দীঘল হ’ল তাৰ বাবে ক্ষমা প্ৰার্থী।\nভাবি ভাবি নালাগে আমনি\nআমিয়েই তাৰ হিৰ’ হিৰালাল, মুংগেৰীলাল.. এইয়া আমাৰেই কাহিনী ।।


ধ্ৰুৱজ্যোতি বৰাৰ “আজাৰ“-ৰাজৰ্ষি নাথ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ উকমুকনিৰ সময়ৰে পৰা ভাৰতবৰ্ষৰ স্বাধীনতালৈকে, চেগা-চোৰোকাকৈ এই বিস্তৃত সময়ছোৱা সামৰি লোৱা ডা° ধ্ৰুৱজ্যোতি বৰাৰ ’আজাৰ’ উপন্যাসখন সাম্প্ৰতিক সময়ৰ এক ধ্ৰুপদী সৃষ্টি৷ ছশ ছয়ষষ্ঠি পৃষ্ঠাৰ বৃহৎ কলেৱৰৰ উপন্যাসখন তিনিটা খণ্ডত বিভক্ত৷ প্ৰথম দুটা খণ্ডৰ প্ৰতিটো অধ্যায়কে বৰাদেৱে দিছে একো একোটা সাৰ্থক শিৰোনাম৷ অৱশ্যে প্ৰথম দুটা খণ্ডৰ তুলনাত তৃতীয় খণ্ডটো লৰালৰিকৈ সামৰা যেন বোধ হ’ল৷\nঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰফালে আৰু বিংশ শতিকাৰ আগছোৱাত অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চল বনজুইৰ দৰে দহি নিয়া ক’লাজ্বৰ উপন্যাসখনৰ মূল বিষয়বস্তু৷ এহাতে এমা-ডিমা ল’ৰা-ছোৱালীকেইটা, আনহাতে ঘৰৰ লাম-লাকটু যি পাৰে বান্ধি-কুন্ধি লৈ নিঠৰুৱা ধৰফৰণি এটা বুকুত সামৰি ক’লাজ্বৰৰ ভয়ত বাপতিসাহোন ঘৰ-ভেঁটি এৰি ভাগি যোৱা মৌন সমদলৰত এজাক মানুহ৷ পথাৰৰ দাতিৰ গছৰ গুৰিত পৰি ৰোৱা, প্লীহা ফুলি যোৱা ক’লাজ্বৰ ৰোগীৰ কংকালসাৰ জীৱন্ত মৃতদেহ, দূৰৈত কোনোবাই দি যোৱা ভাতখিনিলৈ কোনো বুভুক্ষু ৰোগীয়ে বন্য জন্তুৰ দৰে চোঁচা মাৰি যোৱাৰ বীভৎস দৃশ্য৷ নিৰাকাশ এখন সমাজ৷ তাৰ মাজতে ধনশিৰিৰ বালিত ওমলি ডাঙৰ হোৱা এটি ল’ৰা গৈছে কলিকতালৈ ডাক্তৰী পঢ়িবৰ বাবে৷ মুকলি আকাশ এখনত সি চিলাৰ দৰে উৰিছে আৰু চিলাৰ সূতাডালৰ দৰে খুৱ সন্তৰ্পণে তাক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছে সি এৰি যোৱা বিধস্ত সমাজখনৰ প্ৰতি থকা তাৰ দায়বদ্ধতাই৷\nউপন্যাসখনৰ পাতে পাতে চিত্ৰিত হৈছে ব্ৰিটিচ সাম্ৰাজ্যবাদৰ স্বাৰ্থান্বেষী তেজশোঁহা নীতি৷ চাহবাগান প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে আৰম্ভ হোৱা ব্যাপক নিৰ্বনানীকৰণ, ৰাজ্যৰ বাহিৰৰ পৰা বনুৱাৰ আগমন, সমান্তৰালভাৱে আগমন ক’লাজ্বৰৰ৷ ক’লাজ্বৰৰ ভয়ত কোনো কোনো বাগানত একো একোটা কুলী লাইন জ্বলাই দিয়াৰ দৃশ্য৷ কোনো মদগৰ্বী ব্ৰিটিছৰ ঘোঁৰাৰ খুৰাৰ ধূলিৰ লগত উৰি যায় অসমীয়াৰ শৌৰ্য আৰু বীৰ্য৷ অথচ তাৰ মাজতো সমাজত থাকে হাজাৰ ধুমুহাৰ পাচতো অটল হৈ ৰোৱা মহীৰুহৰ দৰে পৰাধীন হৈয়ো পৰাধীন নোহোৱা একোজন মানুহ৷ এহাতে চাহ-বাগানবোৰ হৈ পৰে ব্ৰিটিচ শাসন আৰু শোষণৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ আৰু আনহাতে ধনশিৰিৰ পাৰৰ গীৰ্জাঘৰটো যেন সঁচা অৰ্থত হৈ পৰে জীৱনৰ পৰিশ্ৰান্ত পথিকৰ জিৰণিৰ ঠাই, মনৰ গভীৰত সংগোপনে সোমাই থকা কামনাৰ বীজটিৰ বাবে এটি পোহৰৰ বাট আৰু সমাজৰ প্ৰান্তত দিগবিদিক হেৰুউৱা কাৰোবাৰ বাবে এটুকুৰা মৰুদ্যান৷\nআজাৰ মানে যেন কেৱল ক’লাজ্বৰ নহয়৷ সময়ে সময়ে লুইতৰ দুয়োপাৰ দহি নিয়ে বনজুয়ে৷ বিদ্ৰোহ, মান, ইংৰাজ, ক’লাজ্বৰ; পো-নাতিৰে কথমপি টনকিয়াল হ’বলৈ ধৰা ঘৰ এখন মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে মথাউৰি ভাগি সোমাই অহা বানৰ দৰে উটুৱাই লৈ যায় ৰজা-প্ৰজাৰ সংঘাতে, আধাপোৰা গুটিধানৰ ভঁৰালৰ পৰা ওলোৱা ক’লাধোঁৱাই চানি ধৰে আকাশ, এৰাপৰলীয়া গাঁৱত কুকুৰৰ ৰৌ-ৰৌৱনিত দিনতে আন্ধাৰ নামে৷ সন্ধ্যাৰ পোহৰত ধনশিৰিৰ বুকুৰে উজাই যোৱা ডকাইতৰ নাওখনৰ পৰা ভঁৰালঘৰৰ আন্ধাৰচুকত হাত-ভৰি বান্ধি পেটখহোৱা ছোৱালীজনৰ মৰণকাতৰ চিঞৰটোলৈকে বুলি এই সকলোবোৰে এশ-এবুৰি ৰোগেৰে ভাৰাক্ৰান্ত এক অশীতিপৰ বৃদ্ধৰ দৰে সমাজখন ডাঙি ধৰিছে৷\nচোতালৰ তুলসীৰ তলৰ চাকিগচিৰ ঢিমিক ঢামাক পোহৰত কঁপি উঠা ধনশিৰিৰ পাৰৰ নিসংগ সন্ধ্যাবোৰৰ পৰা ইংৰাজ চাহাব-মেমৰ ব্যস্ত পদশব্দেৰে মুখৰিত কলিকতা চহৰৰ ব্যস্ত দুপৰীয়াবোৰলৈ, প্ৰজাই ৰজালৈ দা ডঙাৰ সময়ত নৈৰ পাৰৰ দুৰ্গম অৰণ্যৰ আন্ধাৰত লুকাই থকা নিষ্পাপ ভয়াৰ্ত চকুহালৰ পৰা দেশ স্বাধীন হোৱাৰ দিনা তিনিৰঙী পতাকাখন বুকুত আলফুলে সাৱটি মুদি দিয়া বুঢ়াদেউতাৰ প্ৰশান্তিময় চকুহাললৈকে এই সকলোবোৰ খুব সুনিপুণভাৱে অবিস্মৰণীয় ৰূপত এডাল সূতাত গাঁথি পেলাইছে কথাশিল্পীগৰাকীয়ে৷ কোনোবাখিনিত বৰ্ণনাৰ ক্ৰুৰতাই আমাক জোকাৰি পেলাইছে৷ গাঁৱৰ সহজ-সৰল কথোপকথনত আমি বিচাৰি পাইছোঁ জীৱন আৰু মানুহৰ কবোষ্ণ ষ্পৰ্শ৷ উপলব্ধি কৰিছোঁ, হাড়ে-হিমজুৱে, প্ৰেম আৰু চকুপানীয়েই জীৱনৰ শেষ সত্য৷\nউপন্যাসখনৰ শেষত সন্নিৱিষ্ট এটি সাক্ষাৎকাৰত বৰাদেৱে কৈছে, “ধনশিৰি মোৰ নদী।” একেটা সুৰতে আমি ক’ব পাৰোঁ ’আজাৰ’খন আমাৰ উপন্যাস! ধনশিৰিপৰীয়াৰ উপন্যাস!\n← অজিৎ বৰুৱাৰ “সেই মোলায়েম” – দীপাংকৰ দত্ত\nত’ত্ত’ চ্ছান- এজনী ছোৱালী, এজন শিক্ষক আৰু এখন বিদ্যালয়ৰ কাহিনী – ৰশ্মিৰেখা চুতীয়া হাজৰিকা →


'বড়ো চুক্তিয়ে যদি কাৰোবাক সন্তুষ্ট কৰিব পৰা নাই, সেয়া বড়ো নেতৃত্বই চিন্তা কৰিব'- বিশ্বজিৎ দৈমাৰী -\nHomeআঞ্চলিক'বড়ো চুক্তিয়ে যদি কাৰোবাক সন্তুষ্ট কৰিব পৰা নাই, সেয়া বড়ো নেতৃত্বই চিন্তা...\nPrevious articleপৰকীয়া প্ৰেমৰ ভয়ংকৰ পৰিণতি! হত্যাকাৰীৰ ৰূপত স্বামী\nNext articleৰাজ্যত পুনৰ এনকাউণ্টাৰ : গুলীবিদ্ধ ড্ৰাগছ সৰবৰাহকাৰী ৰুহুল আমিন


জীৱনৰ বাটে-ঘাটে (-ময়ূৰ চেতীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nজীৱনৰ বাটে-ঘাটে (-ময়ূৰ চেতীয়া)\nকলিতাই সদায় ৰাতি মদ খাই আহি পত্নীৰ সৈতে মাৰ পিট কৰে। মানুহজনীৰ যন্ত্রণাকাতৰ মাত প্রায়েই শুনা পাওঁ। পিছে ৰাতিপুৱালৈ সকলো ঠিক। আমি সুধিলে কয় “ইচ ৰাম, মই সঁচাকৈয়ে দুঃখিত। ৰাতি মদ টুপি পেটত সোমালেই মোৰ কি জানো হয়। পট কৰে খঙটো উঠে। খং উঠিলেই মই ক’ব নোৱৰা হৈ যাওঁ। কাইলৈৰ পৰা এইবোৰ সব বন্ধ।’’\nৰাতি পুণৰ একে ঘটনাৰে পুণৰাবৃত্তি। মায়ে আমাক হুমুনিয়াহ কাঢ়ি কয়, “কি কৰিবি। মানুহটো আগতে ভালেই আছিল। মদেই মানুহটো খালে।’’\nওচৰ চুবুৰীয়াৰো একে কথা “এই মদাহীটোক বুজাই লাভ নাই।’’\nএদিন অসহ্য হ’ল। ৰাতি মাৰ পিট আৰম্ভ হওঁতেই মই দিগন্ত, অনুজ আদি আমি কেইবাটাও কলিতাৰ ঘৰ পালোঁগৈ।\n-“কোন (অবাইচ)বাহিৰত? মোক ধমকি দিবলৈ আহিছ নেকি? মই (অবাইচ) কোন চিনি পোৱা নাই? মোক কোনেও ৰখাব নোৱাৰে” – ভিতৰৰ পৰা কলিতাৰ তর্জন গর্জন।\n-“হেৰি কলিতা। আমিহে। দুৱাৰ খোলক।’’\nকলিতাৰ পত্নীয়ে উচুপি উচুপি দুৱাৰ খুলিলে।\n-‘হেৰি কলিতা। আমি (অবাইচ) আপোনাক ৰখাবলৈ অহা নাই। মাতিবলৈহে আহিছো। সৌ সিপাৰে থকা মন্ত্রীৰ ভাগিনীয়েকটোৱে আজি আকৌ (অবাইচ) আমাৰ কলনীৰ সমুখতে ট্রাককেইখন ৰখাই ৰাস্তাটো বন্ধ কৰি পেলালে। বলক, আজি তাক (অবাইচ) এসেকা দি আহোঁ’ – দিগন্তই কলে।\n– “হয় বলক বলক, (অবাইচ) আপুনিটো কালৈকো ভয় নকৰে। বলক। কলিতা, আপুনিয়েই আমাৰ লিড লওঁক”- অনুজেও হাত উজান দিলে।\n-“পিছে, ভাগিনীয়েকৰ ওচৰত শুনিছো বহুত গুণ্ডা আৰু হাথিয়াৰ পাতি আছে” – কলিতাই ইতস্ততঃ কৰিলে।\n– “আজি (অবাইচ) সেইবোৰ ভাবি থাকিবলৈ সময় নাই। মাথা গৰম হৈ গৈছে। এতিয়াই একো নকৰিলে পিছত ভাবি চিন্তি কি ডাল কৰিব?” ময়ো মাত লগালো।\n– “ৰবাহে, এনেকৈ নভবা নিচিন্তাকৈ সেইডালৰ লগত কাজিয়া কৰিব পাৰি নেকি? অলপ আগ-পিছ ভাবি ল’ব লাগিব।’’ কলিতাই ভেকাহি মাৰিলে।\n-“অ, তাৰ মানে মদ খোৱাৰ পাছতো আগ পিছ ভাবিবলৈ আপোনাৰ শক্তি থিকেই থাকে?’’ আমি আটাইকেওটাই একেলগে গৰগৰাই উঠিলো।\n-“তাৰ মানে ঘৰৰ তিৰোতা মানুহজনীয়ে আপোনাৰ একো কৰিব নোৱাৰে বুলি ভাবেতো, সেইকাৰণেই সদায় মদৰ বাহানাতে তেওঁকে মাৰ পিট কৰে?’’\nকলিতাৰ মাত কথা হেৰাল।\n-“কালিলৈৰ পৰা (অবাইচ) এবাৰো যদি বৌক মাৰিছে বুলি গম পাওঁ, আপোনাৰ হাড় ভাঙি টুকুৰা টুকুৰা কৰি দিম।’’\nবৌৱে আমালৈ কৃতজ্ঞতাৰে চালে।\nকলিতা সৰগ পৰা মানুহৰ দৰে থৰ লাগিল।\nআমিও পলম নকৰি গুচি আহিলোঁ।\nসেইদিনাৰ পৰা কলিতাৰ মাৰ পিট সম্পূর্ণ বন্ধ। মদ খাবলৈ অৱশ্যে এতিয়াও এৰা নাই।\nমায়েও সকলো দোষ মদৰ ওপৰতে জাপি দিয়াটো বন্ধ কৰিলে।\n← বাংগালোৰ চহৰলৈ মোৰ যাত্ৰাৰ কিছু স্মৃতি(-বিকাশ দাস)\n”মৌন ওঁঠ মুখৰ হৃদয়”–(অনামিকা বৰু‌ৱা) →


মেঘালয়ৰ মুখ্য বিৰোধী দল তৃণমূল ! মুকুলকে ধৰি ১২ জন বিধায়কে যোগদান কৰে TMCত...– News18 assam\nMukul Sangma Join Tmc : মেঘালয়ৰ মুখ্য বিৰোধী দল তৃণমূল ! মুকুলকে ধৰি ১২ জন বিধায়কে যোগদান কৰে TMCত...\nত্ৰিপুৰা, গোৱা আৰু হাৰিয়ানাকে ধৰি কেইবাখনো ৰাজ্যৰ পিছত, মেঘালয় কংগ্ৰেছত তৃণমূলে (TMC) এক ডাঙৰ প্ৰভাৱ পেলাইছে। মেঘালয় (Meghalaya)ৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী মুকুল চাংমা (Mukul Sangma)কে ধৰি ১২ জন কংগ্ৰেছ বিধায়কে তৃণমূলত যোগদান কৰে।\nLast Updated : November 25, 2021, 17:00 IST\nত্ৰিপুৰা, গোৱা আৰু হাৰিয়ানাকে ধৰি কেইবাখনো ৰাজ্যৰ পিছত, মেঘালয় কংগ্ৰেছত তৃণমূলে (TMC) এক ডাঙৰ প্ৰভাৱ পেলাইছে। মেঘালয় (Meghalaya)ৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী মুকুল চাংমা (Mukul Sangma)কে ধৰি ১২ জন কংগ্ৰেছ বিধায়কে তৃণমূলত যোগদান কৰে। ফলস্বৰূপে, মমতা বেনাৰ্জীৰ দলে (Mukul Sangma Join Tmc) এতিয়া উত্তৰ-পূবৰ ৰাজ্যখনত বিৰোধীৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছে।\nমেঘালয়ত বৰ্তমান কংগ্ৰেছৰ বিধায়কৰ সংখ্যা আছিল ১৮ জন। ১২ জন বিধায়কে তৃণমূলত যোগদান কৰিছে। ৬০ আসনৰ মেঘালয় বিধানসভাত এন ডি এৰ ৪০ জন বিধায়ক আছে আৰু কংগ্ৰেছ ৬ ত থিয় হৈছে। মুকুল চাংমা ২০১০ চনৰ পৰা ২০১৮ চনলৈ মেঘালয়ৰ মুখ্যমন্ত্ৰী আছিল। তেওঁ বৰ্তমান মেঘালয়ৰ বিৰোধী দলৰ নেতা। পূব গাৰো পাহাৰৰ প্ৰভাৱশালী নেতা মুকুলে দল ত্যাগ কৰাৰ পিছত মেঘালয়ত কংগ্ৰেছ বিধ্বস্ত হৈছে আৰু অপ্ৰত্যাশিতভাৱে, তৃণমূলে বিৰোধীৰ মৰ্যাদা লাভ কৰে।\nবুধবাৰে তেওঁৰ যোগদানৰ খবৰ পোহৰলৈ আহিলেও বৃহস্পতিবাৰে মুকুল চাংমাই এখন সংবাদমেল অনুষ্ঠিত কৰিছে। তাত তেওঁ মমতা বেনাৰ্জীক প্ৰশংসা কৰি কয়, "মমতা বন্দোপাধ্যায়ে বিৰোধী হৈ বিজেপিক পৰাজিত কৰিব পাৰে। কংগ্ৰেছে জনসাধাৰণৰ আশা পূৰণ কৰি বিজেপিক ক্ষমতাচ্যুত কৰিবলৈ সক্ষম নহয়। গতিকে আমি মমতা বেনাৰ্জীৰ নেতৃত্বত কাম কৰিম। ''\nহাৰিয়ানা কংগ্ৰেছৰ প্ৰাক্তন সাংসদ অশোক তানৱাৰে যোৱা মঙলবাৰে, ২৩ নৱেম্বৰত তৃণমূলত যোগদান কৰিছিল। প্ৰাক্তন ক্ৰিকেটাৰ আৰু কংগ্ৰেছ নেতা কীৰ্তি আজাদেও তৃণমূলত নাম ভৰ্তি কৰিছে। কীৰ্তিয়ে বিজেপি ত্যাগ কৰিছিল আৰু ২০১৯ চনত কংগ্ৰেছত যোগদান কৰিছিল। কিন্তু লোকসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ পৰাজিত হৈছিল। মমতা বেনাৰ্জীৰ দিল্লী ভ্ৰমণৰ সময়ত জাভেদ আখটাৰ, সুধীন্দ্ৰ কুলকাৰ্ণী আৰু পৱন বৰ্মাও তৃণমূলৰ ওচৰলৈ আহিছে। এইবাৰ ১২ জন বিধায়কৰ সৈতে মেঘালয়ৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী তৃণমূললৈ আহিছে।


এইবাৰ কোনে কৰিলে সূৰ্যৰ নকল? ৰ্যৰ অবিকল। সূৰ্য সদৃশ আন এটা সূৰ্য...\nসকলোৰে নকল অথচ অবিকল সৃষ্টি সম্ভৱনে? বিশেষকৈ কোনোবাই যদি নকল সূৰ্ষ সৃষ্টি কৰিছে বুলি কওঁ তেনে আপুনি বিশ্বাস কৰিব জানোঁ? বিশ্বাস কৰকেই বা নকৰক এইবাৰ সূৰ্য সদৃশ নকল সূৰ্য সৃষ্টি কৰিছে এখন দেশে। ই ধ্বংসৰ নে সৃষ্টিৰ বতৰা? অসমীয়া প্ৰতিদিন জিটেলৰ বিশেষ প্ৰতিবেদন।\nসূৰ্যৰ অবিকল। সূৰ্য সদৃশ আন এটা সূৰ্য। সূৰ্যত যিবোৰ নিউক্লিয় বিকিৰণ হয়, সেইবোৰেই এই নকল সূৰ্যতো হয়। সূৰ্যৰ দৰে প্ৰচণ্ড উত্তাপ এই মানুহে সৃষ্টি কৰা নকল সূৰ্যটোৰ। ১২০ মিলিয়ন ডিগ্ৰী চেলছিয়াছ তাপ বিকিৰণ কৰিব পাৰে মানৱ সৃষ্ট সূৰ্যটোৱে। ফাৰেণহাইট হিচাপত ২১৫ মিলিয়ন ফাৰেণহাইট উত্তাপ কৰিব পৰা সক্ষমতা আছে এই সূৰ্য।\nকিন্তু ক’ত আছে এই কৃত্ৰিম সূৰ্য? ইয়াৰ বাবে এতিয়া চৰ্চাৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰিছে ‘ইনষ্টিটিউট অফ প্লাজমা ফিজিক্স চাইন্স একাডেমী’। পূব চীনৰ আংহুই প্ৰদেশৰ ৰাজধানী চহৰ হেফেই। এই হেফেইতে ওপৰত উল্লেখ কৰা প্লাজমা ফিজিক্সৰ গৱেষণাৰ কেন্দ্ৰটোত চীনে এই সূৰ্যৰ সৃষ্টি কৰিছে। নিউক্লিয় পৰীক্ষাৰ জড়িয়তে সৃষ্টি কৰা এই কৃত্ৰিম সূৰ্যই ১০১ ছেকেণ্ডৰ বাবে উক্ত তাপ দিব পাৰে। চীনৰ জিংহুৱা নামৰ এটা বাতৰি প্ৰতিষ্ঠানৰ মতে ইয়াৰ উপৰিও ২০ ছেকেণ্ডৰ বাবে সূৰ্যতকৈ ১০ গুণ বেছি তাপ দিব এই কৃত্ৰিম সূৰ্যই।\nক্লিক কৰি পঢ়কঃ ৭৪ ! মেছিতকৈ আগত সুনীল চেত্ৰী…\nএই কৃত্ৰিম সূৰ্যৰ জড়িয়তে প্লজমাৰ উষ্ণতাৰ পৰা লাভ কৰা বহু বেছিগুণ তাপ সৃষ্টি কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে চীনৰ বিজ্ঞানীসকলে। এই পৰীক্ষাগাৰত এটা গধূৰ নিউক্লিয়াৰৰ পৰা দুটা নিউক্লিয়াৰ বিকিৰণ ঘটাই এনে উত্তাপ আৰু কৃত্ৰিম সূৰ্য সৃষ্টি কৰাত সফল হৈছে। চীনৰ বিজ্ঞানীসকলৰ মতে এই উষ্ণতাৰ জড়িয়তে হাইড্ৰজেনৰ আইছট্ৰপ ফিজিয়ন ডিভাইছচৰ ভিতৰত ৰখাই প্লাজমা সৃষ্টি কৰিব পাৰিব, য’ত আইয়ন আৰু ইলেক্ট্ৰন সমূহ পৃথক কৰিব পৰা যাব। উল্লেখযোগ্য যে ইয়াৰ পূৰ্বে চীনে ২০১৮ চনত ১০০ মিলিয়ন ডিগ্ৰী চেলছিয়াছ উৎপন্ন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। চীনৰ হাতত থকা এই কৃত্ৰিম সূৰ্য সৌৰ জগতৰ সূৰ্যতকৈ দহগুণ বেছি উত্তপ্ত হ’ব।\nচীনৰ বিজ্ঞানী সকেল বহু আবিস্কাৰে পৃথিৱীত চমক সৃষ্টি কৰিছে। কিন্তু কৃত্ৰিম সূৰ্য আবিস্কাৰৰ জড়িয়তে চীনে দিয়া এই চমকক প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি এক দাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান বুলি বিশ্ব মহেল মন্তব্য কৰিছে। চীনৰ মতে পৰৱৰ্তী সময়ত এই কৃত্ৰিম সূৰ্যৰ জড়িয়তে তেওঁলোকে ইচ্ছা অনুসৰি দিন-ৰাতি কৰিব পাৰিব। ২০০৬ চনৰ পৰাই চীন এই পৰীক্ষাত ব্ৰতী হৈছিল। চীনৰ বিজ্ঞানী সকলৰ দাবী এদিন সূৰ্যৰ শক্তি কমি আহিব । তেতিয়া এই কৃত্ৰিম সূৰ্যৰ জড়িয়তেই পৃথিৱী পৰিচালিত হব।\nস্বাস্থ্য কেন্দ্ৰৰ পুতৌ লগা দৃশ্য, জিৰণি কোঠাতেই ৰোগীক চেলাইন…VIDEO\nজ্বৰ্, বুকু বিষত আক্ৰান্ত ছিদ্দিক আহমেদক শিলচৰৰ চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি