বাঁক | নীলা চৰাই: অনলাইন অসমীয়া সাহিত্য, কবিতা, গল্প, প্ৰবন্ধ\nApril 14, 2012 October 25, 2017 ইমৰান হুছেইন3Comments ইমৰান হুছেইন\nআৰু আটোম-টোকাৰিকৈ জালখন দুভাগ কৰি, হাতৰ মুঠিত সজাই লৈ পানীত খেও দিবলৈ যাওঁতেই হৰেন থমকি ৰ’ল। কুঁৱলীত ওপঙি থকা গাঁৱৰ ঠেক গৰু-বাটটোৰে সি আহি আছে। খোজকঢ়াৰ অদ্ভুত ভংগী আৰু ভাঁজলগা বিকৃত অৱয়বটোৰ বাবে বহুত দূৰৈৰ পৰাই তাক অনায়াসে ধৰিব পাৰি। পাতল বাঁহনিৰ ছিৰলা-ছিৰিলি পাতৰ মাজেদি নামি অহা জোনাকত ক্ৰমে উজলি উঠিছে তাৰ নিয়ৰত তিতা কুৎসিত শৰীৰ। শৰীৰী হৈও সি আচৰিত ধৰণে অশৰীৰী হৈ উঠিছে।\nপানীৰ ওপৰত থূপ খোৱা ঘন কুঁৱলীৰ চামনি আৰু বাঁহনিৰ সোঁ-সোঁৱনিৰ লগতে সৰকি অহা জোনাকৰ ছঁয়াময়াত মায়াবী হৈ উঠিছে বিলৰ দুয়ো পাৰ। দিনতে জয়াল হৈ থকা বিলখন কুঁৱলীসনা জোনাক নিশা আৰু ৰহস্যময় হৈ উঠে। চিনাকি বাট-পথ, গছ-বিৰিখ, পাৰতে ওলোটাই থোৱা সৰু-বৰ নাও হঠাতে যেন অচিনাকি হৈ যায়।\nনৈ দূৰত নহয়, বিলৰে এসোঁতা গৈ লাগিছে কলঙত। তথাপি কেউকাষে আগুৰি থকা কৈৱৰ্ত, কলিতা আৰু লালুং গাঁৱৰ সৰল জন-জীৱনৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ এই বিলখন। গা-পা ধুবলৈ অহা গাঁৱৰ জীয়ৰী-বোৱাৰীহঁতৰ কলৰব আৰু সাঁতুৰি-মেলি উৎপাত কৰি থকা চেঙেলীয়া ল’ৰাজাকৰ কিৰীলিত বিলৰ পশ্চিমফালটো দিনত গমগমাই থাকে। তদুপৰি সৰু-বৰ নাও লৈ, সৰু-বৰ জাল লৈ প্ৰায় গোটেই বিলখনতে মাছুৱৈসকলে মাছ মাৰি ফুৰে। তথাপি সকলোৰে ভয় এই ঈশান দিশটোলৈ— বিশেষকৈ মৰিশালীৰ পৰা সহস্ৰ বাহু মেলি থিয় হৈ থকা ঔজোপাৰ গুৰিলৈকে। ৰাতি-বিয়লি জাল মাৰি থকা মহলদাৰৰ চিলটীয়া মাছুৱৈকেইটায়ো সাহস নকৰে বিলৰ ইটো মূৰলৈ আহিবলৈ।\nবুঢ়া-মেথাই কয় বৰ দেওলগা এই ঠাইডোখৰ। এইখিনিতে পূৰ্ণিমাৰ ফৰিংফুটা জোনাকত মাছ মাৰিবলৈ আহি সোণৰ নাও ওপঙি উঠা দেখা পাইছিল ৰত্নেশ্বৰ বৰাই। কোনোমতে ঘৰলৈ উভতি আহি তেওঁ নঙলামুখ পাইছিল মাত্ৰ— তাতেই মূৰ্চ্ছা গ’ল। যেতিয়া সাৰ পালে গাত ভীষণ জ্বৰ; ঐদেহি-বৈদেহি গাবলৈ ধৰিলে— সোণৰ নাৱৰ কথা ক’লে, ৰূপৰ বঠাৰ কথা ক’লে, ঔৰ গুৰিত কোনোবাই পুতি থোৱা গুপুত ধনৰ কথা ক’লে। মানুহে কয়, ৰত্নেশ্বৰ বৰা নাবাচিলেহেঁতেন, যদিহে ককায়েক সুৰেনে সিদিনাই ৰজামায়ঙলৈ গৈ চুৰাবেজৰ পৰা জৰা তেল আনি নিদিলেহেঁতেন। তেতিয়াৰ তজবজীয়া ৰত্নেশ্বৰ এতিয়া বুঢ়া হ’ল; দাঢ়ি-চুলি পকিল, গাল-মুখ শোটোৰা-শোটোৰ হ’ল। পিছে সেইদিনাখনৰ কথা কেতিয়াবা ওলালে তেওঁ এনেকৈ কয় যেন যোৱাৰাতিৰহে ঘটনা। মানুহে ভয়তে বহু বছৰলৈকে সিমুখ হোৱাই নাছিল, ক্ৰমে এৰাবাৰীলৈ সলনি হৈছিল ঠাইডোখৰ। কিন্তু লোকৰ বাৰীত তামোল চুৰ কৰি ন-কইনাৰ আবদাৰ পূৰোৱা অলপ অসুবিধা বুলিহে হেবাঙে ঔৰ গুৰিত এদিন চিপৰাং মাৰিলে। সোণৰ কলহ সি নাপালেও দুটামান মোহৰ পাইছিল হেনো। পিছে ভোগ কৰিব নোৱাৰিলে। নতুন কইনাৰ কপালখন চিৰদিনৰ বাবে উকা কৰি সেই ৰাতিয়েই তেজ বতিয়াই সি ঢুকাল।\nকিন্তু বিলপৰীয়া ৰাইজৰ বাবে আটাইতকৈ আচৰিত কথা হ’ল তীখাৰুক বাঁকে মাৰি তাৰ ৰূপ লৈ পদুমীৰ লগত সংসাৰ কৰাৰ ঘটনাটো। এদিন সুযোগ বুজি বাঁকে সৰিয়হৰ ডুলিত থৈ দিয়া তাৰ জোলোঙাটো তীখাৰুৰ মাকৰ পৰা ফুচুলাই লৈ গ’ল বুলিহে সাৰিলে, নহ’লে আজিও হৰেন মহলদাৰৰ বহতীয়া হৈ বিল পহৰা দি থাকিবলগীয়া হ’লহেতেন। বাঁক বহতীয়া হৈ থকা দিনকেইটাত মহলদাৰৰ অৱস্থা মাছে-ধানে একেবাৰে উভৈনদী হৈছিল। পিছে বাঁক পলাই পত্ৰং দিয়াৰ পাছত তাৰ অৱস্থা তেনেই পৰি আহিল। জুৱা আৰু কানিৰ খোলাই তাক শেষ কৰি দিলে। তেতিয়াৰ হৰেন মহলদাৰ, যি বছৰেকীয়া উছব-পাৰ্বণৰ বাবেও ৰাইজক খেৱালি পৰ্যন্ত মাৰিবলৈ নিদিছিল, এতিয়া দুটামান মাছৰ আশাত নিজেই লোকৰ বিলত লুকাই-চুৰকৈ জাল মাৰি ফুৰে।\nবাঁক নাই, ৰূপহী পদুমীও সিপুৰী পোৱা আজি সাত বছৰমান হ’ল। কিন্তু বাঁকৰ ল’ৰা গৰৈ আছে। গঞাই কয়, বাঁকৰ ল’ৰা একপ্ৰকাৰ বাঁকেই, নহ’লেনো দিনে-ৰাতিয়ে অকলে এনেকৈ বিলৰ পাৰে পাৰে ঘূৰি ফুৰিব পাৰেনে?\nআজি পাঁচ-ছবছৰ মানৰ পৰা হৰেনে ঔজোপাৰ আশে-পাশে শিয়ালকেইটাৰ উৎপাতৰ বাহিৰে বিশেষ একো অসুবিধা নোহোৱাকৈ মাছ-পুঠি কেইটামান চুৰ কৰি বৰলা-ভাতকেইটা মোকলাই আছিল। কিন্তু আজি এবছৰমানৰ পৰা বিলৰ পাৰত গৰৈৰ ৰহস্যময় উপস্থিতিয়ে তাক বৰ অসুবিধাত পেলাইছে। কৃষ্ণপক্ষৰ ঘন আন্ধাৰত হৰেন সাধাৰণতে এইফালে মাছ মাৰিবলৈ নাহে, গাঁৱৰ ওচৰে-পাঁজৰে সুযোগ বুজি খেও দিয়ে। কিন্তু শুক্লপক্ষত মৰিগঞা মহলদাৰৰ সজাগ ৰখীয়াকেইটাৰ হাতত ধৰা পৰাৰ ভয়তহে সি এৰাবাৰীলৈ আহে। আৰু দোভাগ ৰাতি জোপোহাত জালখন লুকুৱাই থৈ সেই গৰু বাটটোৰে ঘৰলৈ বুলি খোজ লয়। কিন্তু এতিয়া গৰৈৰ লগত বাটতে ভেটা-ভেটি হোৱাৰ ভয়তে সি পোন বাট এৰি জাৰণি-তৰাণি ফালি বহুদূৰ ঘূৰিহে ঘৰলৈ যাব লাগে। কাৰণ প্ৰায় সেইখিনি সময়তে গৰৈয়ে সেই বাটটোৰে টোপনিত খোজকঢ়া মানুহৰ দৰে ধীৰ, গধুৰ অথচ চিনাকি খোজেৰে আহি ঔৰ গুৰিত থিয় হয় আৰু বিলৰ চিকমিক পানীলৈ থৰ লাগি চাই থাকে। গালে-মূৰে হাত দি বহুত চিন্তা কৰিও হৰেনে তাৰ বাৰীৰ পিছপিনে ডাঙৰ হোৱা ল’ৰাটোৰ এই ৰহস্যময় বিচৰণৰ কোনো তলা-নলা পোৱা নাই।\nগৰৈৰ অদ্ভুত আচৰণক লৈ গাঁৱত বহুত কথাই শুনা যায়। নানাজনৰ নানা মত। চিলটীয়া মাছুৱৈ নিতাই আৰু পৰাণৰ মাক মায়াৰাণীয়ে ফুচফুচাই কয়, ‘নিশিৰ ডাক লো নিশিৰ ডাক, ওৰে নিশিয়ে ডাইক্ কা লয়।’ আজি কিছুদিনৰ আগতে গাওঁবুঢাৰ ঘৰলৈ বাগানৰ এলএমপি ডাক্তৰ এজন আহিছিল; তেওঁ কৈছিল মানুহে বোলে কেতিয়াবা টোপনিতে খোজ কাঢ়ে। গঞাৰ অৱশ্যে এইধৰণৰ ভেকুলীৰ পিঠিত নোম গজা কথাত বিশ্বাস নাই। সিহঁতে কয় বেলেগ কথা। জোনাক নিশা বাঁকে হেনো তাক বিলৰ পাৰলৈ মাতি আনে, ঔৰ গুৰিত বাপেক-পুতেকে কেঁচা মাছ খায় আৰু কুকুৰাই ডাক দিয়াৰ আগতে বাঁকে তাক ঘৰলৈ পঠিয়াই দিয়ে। দুই-এজনে আনকি তাক বাঁকৰ পিছে পিছে বিলৰ পিনে যোৱাও দেখা পাইছে। তাৰে ভিতৰত হেৰম্বৰ সৰস বৰ্ণনাত গঞাই ৰাতি সৰু-পানী চুবলৈও বাহিৰলৈ নোলোৱা হ’ল। যোৱা একাদশীতে বৰ-কানীয়াৰ কানিৰ খোলাৰ পৰা ওলাই সৰু-পানী চুবলৈ যাওঁতেই হেৰম্বই হেনো অস্পষ্ট, দীঘল ছায়ামূৰ্তি এটাৰ পিছপিনে গৰৈকো দেখা পালে। সি বোলে সেই ছায়ামূৰ্তিটোৰ কান্ধৰ পৰা বৈ অহা দীঘলীয়া জাল এখনৰ গুৰিত ধৰি পিছে পিছে থপথপাই গৈ আছিল সেই বিলৰ পিনে। সকলোৰে এটাই কথা, নাযাবনো কিয়? সি যে বাঁকৰ ল’ৰা।\nৰৌ-চিতলৰ পৰা পুঠি-খলিহনালৈকে এই কথা ক’লেও পাভৈ বুঢ়ীয়ে সৈ নাকাঢ়ে। বুঢ়ীৰ কলা কাণত কোনোবাই এইষাৰ কথা কোৱা যেন পালেই বুঢ়ীয়ে আঙুলি ফুটাই ফুটাই শাও দিব, ‘গৰৈ মোৰ নাতি— আমাৰ তীখাৰুৰ ল’ৰা। কোন মতাছাৰীয়ে কৈছে বাঁকৰ ল’ৰা বুলি? কোন পদুলিশুঙাই কৈছে, মাতি আন তাক— মেখেলাৰে কোবাওঁ। বাৰীত তিতালাও গজিব, মুখত পোক লাগি মৰিব জহৰাহঁত।’\nদৰাচলতে তাহানিতে মাছ মাৰিবলৈ গৈ পুতেক নোহোৱা হোৱা কথাষাৰ বুঢ়ীয়ে এতিয়াও মানি ল’ব নোৱাৰে। মানিনো ল’ব কেনেকৈ? এই বিলপৰীয়া আটাইকেইখন গাঁৱতে তীখাৰুৰ দৰে কোনোবাই সাঁতুৰিব পাৰিছিলনে? এতিয়াও পাৰিবনে কোনোবাই এই দীঘলীয়া বিলখন এবাৰো থিৰ নিদিয়াকৈ সাঁতুৰি পাৰ হ’ব? তাৰ দৰে দিনটো পানীৰ তলত সোমাই থাকি জেং দিব? বাঁকে-দ’তে নো কেনেকৈ মাৰিব পাৰে তাক? পানীতে আছিল যাৰ ঘৰ!\nদেখাজনৰ মনৰ পৰা তীখাৰু কেতিয়াও মচ খাব নোৱাৰে। সি আছিল এই অঞ্চলৰ আটাইতকৈ পাকৈত জালোৱা। পুঠি-খলিহনা বাদেই, সিয়ান ৰৌ-বৰালিও সাৰি নগৈছিল তাৰ পুৰণি খেৱালিখনৰ পৰা। মাঘবিহুৰ সময়ত গোটেই গাঁৱৰ ৰাইজে পল, জুলুকি লৈ বিলৰ পানী ঘোলা কৰিলেও তিনিহতীয়া ৰৌটো আহি সোমাবহি সেই তীখাৰুৰ পলত। সি বজাৰ, হাট অথবা দূৰৰ হেন্দু গাঁৱত মাছ বেচি খালেও উছব-পাৰ্বণৰ সময়ত প্ৰায় আটাইখিনি মাছকে ৰাইজক ভগাই দিছিল। অৱশ্যে বিলপৰীয়াই তীখাৰুৰ মাছ এনেকৈ বৰ বেছিদিন খাবলৈ নাপালে আৰু নিজে মৰাতোন দূৰৰে কথা। চৰকাৰে কৰ বহুৱালে ৰাইজৰ হেঁপাহৰ বিলত।\nবিল ডাক হ’ব বুলি শুনি গঞাই প্ৰবল আপত্তি কৰিছিল, কিন্তু সিহঁতৰ কোনো ওজৰ-আপত্তিয়েই নৰজিল। বিলৰ মহলদাৰ হোৱাৰ আশাত গাঁৱৰ বৰমূৰীয়াসকলে ৰাইজৰ দুৰ্দশালৈ পিঠি দিলে। সেয়ে বৰ স্বাভাৱিকভাৱে এদিন বিলৰ ডাক হ’ল। আৰু আটাইকেইখন বিলপৰীয়া গাঁৱৰ মানুহক আচৰিত কৰি দিনটো হাই-কাজিয়া আৰু কানিৰ খোলাতে কটোৱা তীখাৰুৰ খুৰায়েকৰ ল’ৰা হৰেন এৰাতিৰ ভিতৰতে বিলৰ মহলদাৰ হৈ পৰিল। অৱশ্যে সি অকলে নহয়, তাৰ লগত মৰিগাঁৱৰ দুজন বেপাৰীয়ে বিলৰ অংশ ডাকত পালে। কিন্তু আটাইতকৈ লাভ হ’ল হৰেনৰ; সি পালে পূবৰ আটাইতকৈ ভোগালী অংশটো— সিহঁতৰ গাঁৱৰ পৰা ঔৰ গুৰি পাৰ হৈ একেবাৰে মৰিশালিলৈকে।\nডাকৰ পাছদিনাখনেই মৰিগঞা মহলদাৰৰ লগতে হৰেনেও ৰাইজক বিলৰ মাছ মাৰিবলৈ হাক দিলে। দুই-এজন দুখীয়া মাছুৱৈয়ে বাধা নেওচি জাল মাৰিবলৈ যোৱাত হৰেনে পানীমড়লীয়া সাপৰ দৰে ফোঁচ ফোঁচাই সিহঁতক মাৰিবলৈ খেদি গ’ল। দেখ দেখকৈ ডাঙৰ কাজিয়া এখন লাগিল, সেই কাজিয়া পানী বাগৰাদি বহুদূৰ বাগৰিলহেঁতেন যদিহে গাওঁবুঢ়াকেইজনে চৰকাৰী নিয়ম-নীতিৰ কথা বুজাই ৰাইজক সৈমান নকৰালেহেঁতেন। তাৰ তিনিদিন পাছতেই চিলটীয়া আৰু দেচোৱালী জালোৱাৰে খলখলাই উঠিল বিলৰ নিজান বুকু। তাৰ মাজত অবাক হৈ গঞাই দেখিলে পুৱাৰ ৰ’দত চিকমিক কৰিছে তীখাৰুৰ দীঘল, শ’লমাছৰ দৰে ক’লা শৰীৰটো।\nসিহঁতৰ মাজত তীখাৰুক দেখা পাই বিলপৰীয়া ৰাইজ বৰ আচৰিত হৈছিল। তীখাৰুহঁতৰ লগত হৰেনহঁতৰ অহা-যোৱা, মতা-বোলা নোহোৱা আজি বহু বছৰ হ’ল। গাঁৱৰ এচুকত অনাহাৰে দিনকেইটা নিয়ালেও পাভৈয়ে কেতিয়াও হৰেনহঁতৰ চোতালত ভৰি দিয়া নাছিল। তীখাৰুৰ দেউতাক বেথাৰাম জীয়াই থাকোঁতে ইমান দুখৰ দিন নাছিল সিহঁতৰ। কিন্তু ভাগ্যৰ লিখন, অকালতে ক্ষয় ৰোগে তেওঁক গ্ৰাস কৰিলে। আৰু বেথাৰামৰ শৰীৰ পঞ্চভূতত মিলি যোৱাৰ আগতে সৰু ভায়েক পানীৰামে গ্ৰাস কৰিলে সকলো মাটি-বাৰী। ঘৰৰ পৰা বিতাড়িত হৈ পাভৈয়ে বহুত দুখ-কষ্টেৰে তীখাৰুক ডাঙৰ কৰিছিল। এইবোৰ কথা কাৰো নজনা নহয়।\nযি কি নহওক, অচিনাকি মাছুৱৈকেইজনৰ মাজত তীখাৰুক দেখা পাই গাঁৱৰ মাছুৱৈকেইজনে অলপ হ’লেও সকাহ পাইছিল সেইদিনা। কিন্তু জীৱিকা হেৰুৱাই ক্ৰমে সিহঁতৰ পানীত হাঁহ নচৰা অৱস্থা হোৱাত তীখাৰুকে পানীৰ তলত কাঁইট বুলি ভাবিলে। বিহমেটেকাৰ দৰে ক্ৰোধ আৰু ঘৃণাই সিহঁতৰ মনবোৰ ছাটি পেলালে। বৰ স্বাভাৱিকভাৱে, তীখাৰুৰ লগত থকা ইমান দিনৰ আওপুৰণি সম্পৰ্কটো পানীত ডুব যোৱা মানুহৰ দৰে ক্ৰমে তল যাবলৈ ধৰিলে আৰু তাৰ বিপৰীতে সি যে মহলদাৰৰ খুৰায়েকৰ ল’ৰা, এই কথাটো সিহঁতৰ মনত পানীত ভাহি উঠা ফুলা মৃতদেহ এটাৰ দৰে ভাহি উঠিল।\nআচলতে কোনো সম্পৰ্কৰ বাবে নহয়, দিনটো কানিৰ খোলাত কাহি থাকিলেও তীখাৰুৱে আচৰিত ধৰণে মাছ পোৱাৰ খবৰ হৰেনেও ৰাখিছিল। আৰু সি লগত থাকিলে এই ব্যৱসায়ত বহুত সুবিধা হ’ব, এই কথা বুজি বিল ‘বাইচ’ কৰাৰ আগদিনাই তীখাৰুহঁতৰ ঘৰলৈ গৈ পাভৈৰ ভৰিত পৰি ক’লে, আই-পিতাই কোনো নাই, পুৰণি কথাবোৰ এতিয়া আৰু ধৰিব নালাগে। ঘৈণীয়েকৰ অসুখ, বৰমাকে গৈ সংসাৰৰ জেঙা মাৰিব লাগে। হৰেনৰ বহুত কাকুতি-মিনতিতো প্ৰথমতে মান্তি হোৱা নাছিল। কিন্তু বোকোচাত লৈ ডাঙৰ-দীঘল কৰা ঘাট-মাউৰা ল’ৰাটোৱে যেতিয়া সৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ দৰে ফেকুৰি ফেকুৰি কান্দিবলৈ ধৰিলে, বুঢ়ীৰ মন কুমলিল। হৰেনৰ লগতে সিদিনা ৰাতিয়েই মাক-পুতেক উভতি আহিল নিজ ভেটিলৈ।\nচৰকাৰী নিয়মত বান্ধ খাই বিলপৰীয়াৰ পানীত কোব মাৰি থাকোঁতেই গ’ল। পাছদিনা ধলফাট দিয়াৰ আগতে হৰেনে বিল ‘বাইচ’ কৰালে। তীখাৰুৰ জালতে উঠা ডাঙৰ বৰালি মাছ এজনীক মাছুৱৈসকলে পূজাৰ কাৰণে বাছিলে— মাছজনীৰ শিৰত সেন্দূৰ দি সেৱা-সৎকাৰ কৰি আকৌ পানীত এৰি দিলে, কিছুমানে বিলৰ পানীত নিমখ আৰু এৱাঁ গাখীৰ ঢালিলে, চিলটীয়া মাছুৱৈসকলে বেলেগে গংগাদেৱীৰ পূজা কৰিলে। সিদিনাৰ পৰাই মাছ মৰা আৰম্ভ হ’ল। তীখাৰুৱে দেচোৱালী আৰু চিলটীয়া মাছুৱৈসকলৰ লগত ফেৰ মাৰি বেছি মাছ মৰাই নহয়, সিহঁতকো জেং দিয়া আৰু মাছ মৰাৰ বহুত অভিনৱ পদ্ধতি শিকালে। পাকৈত হালদাৰকেইজনে প্ৰথমতে তীখাৰুক অলপ হেয়জ্ঞান কৰিলেও এসপ্তাহমানৰ ভিতৰতে তাৰ ভক্ত হৈ উঠিল। হৰেনে তাৰ নতুন ব্যৱসায়ৰ সিমান আওভাও পোৱা নাছিল যদিও তীখাৰুৰ সততা আৰু তৎপৰতাৰ বাবেই সি আন দুজন মহলদাৰতকৈ বেছি লাভবান হ’ল। কষ্ট নকৰাকৈ আৰু অধিক লাভবান হোৱাৰ আশাত সি তীখাৰুক বাৰীৰ পিছফালটো ঘৰ তুলিবলৈ এৰি দি হালদাৰ, মাছমৰীয়া আৰু লগতে বিল চোৱা-চিতা কৰাৰ দায়িত্বও তাৰ কান্ধত জাপি দিলে।\nবছৰ ঘূৰোঁতেই হৰেনে গাঁৱৰ আশে-পাশে বহুত মাটি কিনিলে, ভঁৰাল ধানেৰে উপচি পৰিল, মাছৰ ব্যৱসায় মৰিগাঁও, জাগীৰোড, আনকি গুৱাহাটীলৈকে বিয়পিল। পইছা হোৱাৰ লগে লগে হৰেন মহলদাৰৰ বেশভূষাও সলনি হ’ল। বাগানৰ জামাদাৰবাবুৰ দৰে ধুন-পেঁচ মাৰি ধুতি-পাঞ্জাৱী পিন্ধিবলৈ ল’লে। বৰষুণ দিলে মূৰত জাপি লোৱাৰ সলনি কলিকতীয়া ছাতি লোৱা হ’ল। হালোৱা-জালোৱাৰ লগত একেলগে বহিব লাগে বুলি পুৰণি কানিৰ খোলাও সি এৰিলে। চেহেৰা-পাতিৰ লগতে তাৰ কথা-বতৰাও সলনি হ’ল। ভাব এনে, যেন ভোলা সাউদহে।\nইফালে অত্যধিক খাটনিৰ ফলত তীখাৰুৰ স্বাস্থ্য ভাগি পৰিল। অনবৰতে পানীত থকাৰ বাবে কাণেৰে কম শুনা হ’ল, কাহটোৱেও নেৰা হ’ল। তথাপি কামলৈ হেলা নাছিল তাৰ; নৰিয়া গাৰেই সেই ৰাতিপুৱাৰ পৰা ৰাতিলৈকে পানীত মাছ মাৰি থাকিছিল। বিল পহৰা দিয়া টঙিঘৰত মাছখিনি মোকলাই থৈ মাছুৱৈকেইজনে গাঁৱে গাঁৱে উভতি গ’লেও তীখাৰু সেই কেঁচা মাছৰ দ’মৰ মাজতে পৰি থাকিবলৈ ভাল পাইছিল। কেঁচা মাছৰ কেচেমা-কেচেম গোন্ধেৰে খালি পেট পূৰাই উজাই সি নিছিল তাৰ সজাগ, উজাগৰী নিশা।\nঘৰত থকা সময়খিনিতো তীখাৰুৰ উপস্থিতি একেবাৰে গম পোৱা নগৈছিল। বাৰীৰ পিছপিনে চিকুণাই থোৱা অকমানি ঠাইডোখৰতে সি আপোনমনে মহলদাৰৰ পুৰণি জালবোৰ মেৰামতি কৰি দিব, নহ’লে নতুন জাল এখনকে গুঁঠি থাকিব। পাভৈৰ বাবে পুতেক ঘৰত থকা-নথকা একে কথা। বয়সো হৈ আহিছে তেওঁৰ— আগৰ দৰে কাম-বন কৰিব নোৱাৰে। প্ৰায়েই মূৰ-ফুৰণিত কাহিল হৈ পৰে, কঁকালৰ বিষে খামোচ মাৰি ধৰে। হৰেনৰ ঘৈণীয়েকো অসুখীয়া, ঢৌতে খৰ মাৰি তাতো লাগি দিব লাগে। বোৱাৰীও নাই যে কামত সহায় হ’ব। বহুত কৈ-মেলিও তেওঁ তীখাৰুক বিয়াৰ কাৰণে মান্তি কৰাব পৰা নাই। নানা অজুহাতেৰে সি মাকৰ কথা এৰাই গৈছে। চাওঁতে চাওঁতে বয়সে তাৰ দুকুৰি চুলেগৈ। পাভৈয়ে বোৱৰীয়েকৰ হাতৰ ভাত খোৱাৰ আশা বাদেই দিছিল। কিন্তু এদিনাখন সকলোকে আচৰিত কৰি তীখাৰুৱে জলকুঁৱৰীৰ দৰে ৰূপহী ছোৱালী এজনী বিয়া কৰাই আনিলে মায়ঙৰ পৰা।\nহৰেনৰ ঘৈণীয়েক সেউতীয়ে চাৰি বছৰমানৰ আগতে এটি ল’ৰা জন্ম দিছিল। কিন্তু সেয়া আছিল লালুকীৰ দৰে আধাফুলা, মৃত। তাৰ পাছত আৰু নাই। বিলপৰীয়া বেজ-কবিৰাজে কত ঔষধ দিলে— কিন্তু কোনো কামেই নিদিলে। সেইসোপা খাই হৰেনৰ কাউৰ-বাঁজী ঘৈণীয়েক আৰু খীণাইহে গ’ল— নানানটা ৰোগে হেঁচা মাৰি ধৰিলে। ইমান প্ৰাচুৰ্যৰ মাজতো ল’ৰা-ছোৱালী নথকাৰ অশান্তিটোৱে হৰেনক কুটকুটাই খাবলৈ ধৰিলে। দিনটো কেনেবাকৈ ব্যস্ততাত পাৰ হয়গৈ, কিন্তু ৰাতি অস্থিচৰ্মসাৰ ঘৈণীয়েকৰ কাষত শুলেই এইবোৰ চিন্তাই তাক জুমুৰিয়াই ধৰে। সিহঁতৰ হুমুনিয়াহত মজবুত পালেংখনেই দোঁ খাই যায়। সেইবাবেই হৰেনে তীখাৰুক পঠাইছিল মায়ঙলৈ। পাছদিনাই অহা মানুহজন আহিল সেই তিনিদিনৰ পাছত। বুঢ়ামায়ঙৰ বুঢ়াবেজে তীখাৰুৰ হাতত দুতোলা গঁড়ৰ মঙহ, চাৰিতোলা গঁড়ৰ তেজ আৰু এতোলা বক ফুলৰ শিপাৰে বনোৱা আসুৰী ঔষধৰ লগতে জীয়েককো দি পঠালে। আবেলিপৰত তীখাৰুৰ লগত ওৰণি লোৱা ন-কইনাজনী ছৈ দিয়া গৰু-গাড়ীখনৰ পৰা যেতিয়া আলফুলকৈ নামিছিল, মাহ-হালধি আৰু পদুমফুলৰ মিশ্ৰিত সুবাসত আমোলমোলাই উঠিছিল গোটেই মাছমৰীয়া গাঁওখন। এৰা, পদুম ফুলৰ দৰেই ধুনীয়া আছিল পদুমী।\nইমান বছৰে বিয়াৰ কাৰণে মান্তি নোহোৱা মানুহজনে পদুমীক দেখি বৰ হেঁপাহত মত দিছিল চাগে। পিছে সংসাৰ কৰিলেনো কেইদিন? বিয়াৰ দুবছৰ পূৰ হোৱাৰ দিনাখনেই বিলত মাছ মাৰিবলৈ গৈ আৰু উভতি নাহিল তীখাৰু। সন্ধিয়া তুলসীতলত চাকি দিবলৈ যাওঁতে পদুমীয়ে তাক শেষবাৰৰ বাবে দেখিছিল। কান্ধৰ পৰা মাটিলৈকে ওলমি পৰা জাল এখন লৈ তীখাৰুৱে মাকৰ লগত কিবা কথা পাতি আছিল সেই ভঁৰালঘৰৰ আগত। কাল-সন্ধিয়াৰ ম্লান পোহৰতো পদুমীয়ে দেখিছিল তাৰ গোটেই শৰীৰ তিতা; তিয়নি চুৰিয়াখনৰ পৰা টপটপকৈ পানী পৰিছে মাটিত। কিবা অজান আশংকাত মনটো শিয়ৰি উঠিছিল তাইৰ। পদুমীক মাত এষাৰ নিদিয়াকৈ তীখাৰু ওলাই গৈছিল সিদিনা।\nতিনিদিন পুতেকৰ কোনো খা-খবৰ নাপাই পাভৈ বুঢ়ীয়ে যেতিয়া হায়ৈ-বিয়ৈ কৰি এবাৰ ঘৰ, এবাৰ নঙলামুখত ছটফটাই ফুৰিছিল, পদুমী অলপ সময়ৰ অন্তৰে অন্তৰে মূৰ্চ্ছা গৈছিল, গোটেই গাওঁখনে সিহঁতৰ চোতালত হেঁচ খাই পৰিছিল, তেতিয়াহে হৰেনে কওঁ-নকওঁকৈ আচল কথাষাৰ কৈছিল। তাৰ কথাবোৰ আছিল সাধুকথাৰ দৰে; দুঃস্বপ্নৰ দৰে ভয়লগা অলীক সাদুকথা: ছমাহমানৰ আগৰ কথা। ঔজোপাৰ ওচৰত কোনোবাই লুকাই মাছ মাৰি আছে বুলি শুনি হৰেনো গৈছিল তীখাৰুৰ লগত। গৈ দেখে, কোনো নাই তাত। তথাপি সাহস কৰি মৰিশালীলৈ গৈছিল দুয়ো। সিফালেও কাকো নাপাই তীখাৰুৱে জালকে উলিয়ালে। তাৰে পুৰণা জালখন আছিল নাৱত। ভুনভুনাই মন্ত্ৰ মাতি সেইখনেৰে সি বহুত মাছ মাৰিলে, মাছেৰে ভৰি গ’ল নাৱৰ বুকু। মাছ মৰা শেষ হোৱাত তীখাৰুৱে সৰুপানী চুবলৈ পাৰত নাও চপালে। আৰু খন্তেক পাছতে উভতি আহি নাৱৰ পীৰিতে বহি ল’লে। মাছ মাৰি তাৰ ভাগৰ লাগিছে বুলি ভাবি হৰেনে নাও বাই থাকিল। ঔৰ গুৰি পাৰ হৈ হঠাৎ হৰেনে মন কৰিলে— নাৱত মাছ কম। এনেতে পিছপিনে টকালি মৰাৰ শব্দ শুনিবলৈ পালে। মুখখন ঘূৰাই জোনাকৰ মৃদু পোহৰত সি দেখিলে তীখাৰুৱে কেঁচাই কেঁচাই মাছ খাই আছে। আচল কথাটো হৰেনৰ বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল— কোনোবা ছেগতে তীখাৰুক পোতা মোচৰা দি তাৰ ৰূপ ধৰি বহি আছে বিলৰ বাঁকটো। বাঁকে মাছ খোৱাত ব্যস্ত দেখি হৰেনে ততাতৈয়াকৈ পাৰত নাও চপালে আৰু জোলোঙাটো লৈ দৌৰ মাৰিলে ভঁৰালঘৰ বুলি। সৰিয়হৰ ডুলিত জোলোঙাটো দলিয়াই থৈ সি কঁপি আছিল ভয়তে। খন্তেক পাছতেই বাহিৰত কান্দোনৰ শব্দ শুনা পালে। বেৰৰ ফুটাইদি দেখিলে, চোতালৰ মাজত বহি লৈ তীখাৰুৰূপী বাঁকটোৱে ইনাই-বিনাই কান্দি আছে— জোলোঙাটো তাক ওভতাই লাগে। তাৰ হিয়াভগা কান্দোনতো হৰেনে তাৰ জোলোঙাটো ওভতাই নিদিলে। সিও ৰূপ সলাব নোৱাৰিলে— তীখাৰু হৈয়ে থাকিল ঘৰত। পদুমীক কথাটো কেনেকৈ ক’ব তাকে ভাবি হৰেনো মনে মনে থাকিল। এই সিদিনাহে সি বিচাৰিছে বুলি পাভৈক ফাকি দি সৰিয়হৰ ডুলিৰ পৰা জোলোঙাটো সৰকাই বাঁক পলাল।\nহৰেনৰ কথা শুনি পাভৈ বুঢ়ীয়ে সুৰ ধৰি বিনাবলৈ ধৰিলে। পদুমীয়েও কান্দি উঠিল বাঁহীৰ কৰুণ সুৰৰ দৰে। সিহঁতৰ কান্দোনত ৰ’ব নোৱাৰি গঞায়ো হায়ৈ-বিয়ৈ কৰিবলৈ ধৰিলে। বুঢ়ীৰ বিননি শুনি পূবৰ পৰা সোঁ-সোৱাই অহা বতাহ এজাক থমকি ৰৈ পাক খালে, পদুমীৰ কান্দোনত বিলৰ ঢৌবোৰ উত্তাল হ’ল, গঞাৰ হিয়াভগা কান্দোনত প্ৰচণ্ড ধুমুহা আৰু দবাপিতা বৰষুণ দিবলৈ ধৰিলে।\nশোক-বিলাপত সিদিনা সকলোৱে ইমান বিভোৰ আছিল যে কেতিয়া পদুমীয়ে সেই ধুমুহা-বৰষুণৰ মাজেৰে বিলৰ পাৰলৈ দৌৰিছিল ক’বকে নোৱাৰিলে। যেতিয়া ধুমুহা-বৰষুণ এসময়ত হঠাতে ৰৈ গৈছিল, তেতিয়াহে পাভৈয়ে চক খাই দিঠকলৈ ঘূৰি আহিছিল আৰু কথাষাৰ মন কৰিছিল। মুহূৰ্ততে বুজি পাই তেওঁ চিঞৰ-বাখৰ কৰি দৌৰিছিল বিলৰ পাৰ বুলি। কি হ’ল একো ধৰিব নোৱাৰি গঞা ৰাইজেও দৌৰিছিল পিছে পিছে। বিলৰ পাৰ পাই সিহঁতে দেখিলে কুঁৱৰী-ঘাটত বহি লৈ পদুমীয়ে দেওলগা মানুহ এজনীৰ দৰে পানীলৈ থৰ লাগি চাই আছে। বিলৰ পানীত তেতিয়া ওপঙি আছিল হাজাৰ হাজাৰ মৰা মাছ।\nসিদিনাখনেই হৰেনৰ সান্দহ খোৱা বালি তল গৈছিল। তাৰ পাছত জাল পেলালেই মৰা মাছ, জাল পেলালেই শামুক। কোনোবাই কুমন্ত্ৰ কৰি বিলৰ পানীত ওভতাই বাঁহ পুতিলে বুলি ভাবি হৰেনে পাৱকাঠীৰ বেজ নমালে। বেজে জলপান আৰু হোকা লৈ তিনিদিন পানীৰ তলত থাকিলগৈ, কিন্তু একোকে উলিয়াব নোৱাৰিলে।\nসাত মাহ পাছত গোটেই ৰাতি অসহ্য প্ৰসৱ-বেদনাত ছটফট কৰাৰ পাছত পদুমীয়ে মেটেকা-ফুলৰ দৰে বেঙুণীয়া বৰণৰ এটা কুৎসিত পুত্ৰ-সন্তান প্ৰসৱ কৰিলে। সেই ৰাতিও প্ৰবল ধুমুহা আৰু বৰষুণ দিছিল। আৰু বৰষুণত পৰিছিল জাকে জাকে মাছ। মৰা নহয়, জীয়া জীয়া গৰৈ মাছ।\nজন্মৰ সময়ত বৰষুণত চোতাল ভৰি গৰৈ মাছ পৰিছিল বুলি সকলোৱে তাক ‘গৰৈ’ বুলি মাতিবলৈ ল’লে। পদুমীয়ে কিন্তু পুতেকক বেলেগ কিবা ধুনীয়া নাম এটা ধৰি মাতিছিল— কিবা ফুলৰ নামেৰে আছিল নামটো। মাকৰ দৰে হৰেনৰ ঘৈণীয়েকেও সেই নামটো ধৰিয়েই মাতিছিল তাক। আন দহজনীৰ দৰে ঘৃণাত আঁতৰি নগৈ সেউতীয়ে হাড় ওলোৱা দীঘল আঙুলিকেইটাৰে আলফুলকৈ মোহাৰি দিছিল তাৰ ধপধপাই থকা বেঙুনীয়া বুকুখন। পিছে সেই নামে মাতিবলৈ কিমান দিননো জীয়াই থাকিল সিহঁত দুয়ো। এবছৰৰ ভিতৰতে জেওৰা খৰি এডালৰ দৰে শুকাই-খীণাই সেউতী সিফলীয়া হ’ল। আৰু তিনিবছৰীয়া কেঁচুৱা থৈ গৰৈৰ মাক মৰিল বৰডুলি এটাৰ দৰে শকত হৈ। মৰাৰ সময়ত দেখিলে কোনে ক’ব কেইবছৰমান আগতে খালৈৰ কঁকালটোৰ দৰে খামুচীয়া কঁকাল আছিল সেইজনীৰ। মানুহে কয়, ৰজামায়ঙৰ বেজ এজনৰ লগত পদুমীৰ বাপেকৰ পুৰণি শত্ৰুতা আছিল, সেই বুঢ়া বেজজনেই তাইক ‘টেকেলি হৰা’ কৰিছিল।\nঅসহ্য যন্ত্ৰণা আৰু কষ্টৰ মাজেৰে পদুমী ঢুকাইছিল। নৰিয়া গাৰেই চুঁচুৰি চুঁচুৰি কেঁচুৱা চোৱা-চিতা, শাহুৱেকৰ আলধৰা আৰু ঘৰৰ যাৱতীয় কাম-বন কৰিবলগীয়া হৈছিল। বাঁকৰ লগত বোৱাৰীয়েকে সংসাৰ কৰাৰ কথাটো পাভৈয়েনো সহজভাৱে ল’ব কেনেকৈ? আৰু বাঁকৰ ল’ৰাটোকনো নিজৰ নাতি বুলিব কোন সতে? সেইবাবেই গৰ্ভপাত কৰাবলৈ বুঢ়ীয়ে বহুত যত্ন কৰিছিল। পদুমীয়ে নমনাত গোপনে খোৱাবস্তুৰ লগত কিবা আসুৰিক ঔষধো মিহলাই দিছিল। তথাপি গৰৈৰ জন্ম হ’ল। বুঢ়ীয়ে চেৰাশালীত নোসোমালেও তাৰ জন্ম হ’ল। বুঢ়ীয়ে বোকোচাত নল’লেও সি বোকোচা এৰি দৌৰি ফুৰিব পৰা হ’ল। কিন্তু তিনি বছৰ বয়সত যিদিনা সি ঘাট-মাউৰা হ’ল, সিদিনাহে পাভৈৰ শিলৰ দৰে কঠিন হৃদয়ত শেলুৱৈ গজিল। গিজগিজাই থকা এচোতাল মানুহক অবাক কৰি, ‘মোৰ নাতি ঐ নাকান্দিবি। মই এতিয়াও জীয়াই আছোঁ ঐ’ বুলি গৰৈক বুকুত তুলি লৈছিল। তাৰ পাছৰে পৰা গৰৈৰ বেঙুনীয়া বৰণটো ক্ৰমে সলনি হ’বলৈ ধৰিলে আৰু হৈ হৈ এসময়ত আইতাকৰ দৰেই মিঠাবৰণীয়া হ’লগৈ।\nসৰুতে আন দহটা ল’ৰাৰ দৰে গৰৈয়েও পথাৰে পথাৰে চিলা উৰুৱাবলৈ, বনে বনে জহামাল বিচাৰিবলৈ ভাল পাইছিল। অমৰাগুটিৰ দৰে ডাঙৰ ডাঙৰ চকু, খহুৱা ছাল আৰু কুৎসিত কুঁজা চেহেৰাটোৰ বাবে লগৰীয়াচামে তাক কেতিয়াও ঘৃণা বা ভয় কৰা নাছিল। দৰাচলতে সেই চেহেৰাটোৰ লগতে তাৰ সৰল হাঁহি আৰু খোনা মুখেৰে কথা কোৱা আমোদজনক ভংগীৰ বাবেই সিহঁতৰ মধ্যমণি আছিল সি। কোনোবাই তাক ‘বাঁকৰ ল’ৰা’ বুলি জোকালেও সি খং নকৰিছিল, বৰং সিহঁতৰ তামাচাত আমোদ পাই হাত-চাপৰি বজাই হিকটি মৰাৰ দৰে অদ্ভুতভাৱে হাঁহিছিল— বৰ ৰং পালে সি তেনেকৈ হাঁহিছিল।\nচেহেৰাটোৰ বিপৰীতে গৰৈৰ চাল-চলন বৰ স্বাভাৱিক আছিল তেতিয়া। ক্ৰমে গাৰ আঁহ-পাঁহবোৰ মুকলি হোৱাৰ লগে লগে সি সংসাৰৰ আওভাও বুজি পোৱা হ’ল। আনকি গাঁওবুঢ়াৰ গৰু-ম’হকেইটা পথাৰলৈ নিওঁতে গৰখীয়া মেলত শ্লীল-অশ্লীল বহুত কথাই সি শিকিলে। গাঁৱৰ জীয়ৰী-বোৱাৰীহঁতে ইমান দিনে তাক দেখি কৰা ৰসাল মন্তব্যবোৰৰ অৰ্থও অলপ-অচৰপ সি বুজি পোৱা হ’ল। কণ কণ ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে তাক দূৰৰ পৰা ‘বাঁকৰ ল’ৰা, বাঁকৰ ল’ৰা’ বুলি জোকালে সি সৰলভাৱে হঁহাৰ সলনি শিলগুটি মাৰিবলৈ ধৰিলে। ক্ৰমে খঙাল হৈ উঠিল সি। তাৰ অঁকৰা খংটোৰ পৰা আনকি লগৰীয়াচামো সাৰি নগ’ল। সাধাৰণ ধেমালিৰ বাবেও দুই-এজনে তাৰ এছাৰিৰ কোব খালে। মাথোঁ তাৰ খং কিছু পৰিমাণে দমন কৰিব পাৰিছিল গাঁওবুঢ়াৰ ল’ৰা ধনীৰামে। ঘৰৰ চাকৰ হ’লেও ধনীৰামে তাক মাতিছিল ‘মিতা’ বুলি, সেইবাবেই কিজানি গৰৈয়ে তাৰ সকলো কথা একবাক্যে পালন কৰিছিল। ৰাতিপুৱাই গৰু-ম’হৰ জাকটো দলনিত দলঘাঁহ খাবলৈ এৰি দি সি ধনীৰামৰ ছাঁটো যেন হৈ থাকিছিল। ধনীৰামেও বৰ মৰম কৰিছিল তাক। আৰু এদিনাখন সেই ধনীৰামেও তাৰ জন্মক লৈ কুৎসিত মন্তব্য কৰিলে। আওপকীয়াকৈ ক’লেও কোনেও তাক এইষাৰ কথা মুখতে কোৱা নাছিল। সেইবাবেই ইমান দিনে বুজি নোপোৱা কথাটো সি হঠাতে বুজি পাই বজ্ৰপাতত থৰ হৈ যোৱা মানুহৰ দৰে অলপ পৰ আহত, বোবা দৃষ্টিৰে চাই ৰৈছিল ধনীৰামৰ মুখলৈ। তাৰপাছতে হঠাতে এৰি দিয়া বাটলুগুটিৰ দৰে ক্ষিপ্ৰগতিত পথাৰৰ মাজেদি সি দৌৰ মাৰিছিল ঘৰৰ পিনে, কাকো একো নোকোৱাকৈ।\nআইতাকে সিদিনা খটবান্ধ লাগিহে গৰৈক পাকঘৰৰ ভগা পীৰাখনত বহুৱাব পাৰিছিল। পকা-খৰিচা আৰু পোৰা মাছৰ পিটিকাৰ লগত শ’লমাছ আৰু মূলাৰ আঞ্জাৰে আটোমটোকাৰিকৈ ভাত দি কাষতে বহি লৈছিল তেওঁ। পাতত প্ৰিয় মাছৰ আঞ্জা পায়ো গৰৈক ভাতকেইটা লিৰিক-বিদাৰি থকা দেখা পাই বুঢ়ীয়ে ক’লে, ‘এইবোৰ মানুহে সজা কথা অ’ বোপাই। হৰেনৰ কথা হোজা গঞাই বিশ্বাস কৰিলেও মই নকৰোঁ। কানীয়াটোৱে কানিৰ ৰাগিত কিবা দেখি কিবা কৈছে। তই মোৰ নাতি, তীখাৰুৰ ল’ৰা। তোৰ আই পদুমী আছিল জলকুঁৱৰীৰ দৰে ৰূপহী। তোৰ বাপেৰে মাৰক বিয়া কৰাই আনিছিল সেই বুঢ়ামায়ঙৰ পৰা। এইবোৰ বহুত কথা— পাখি লগা সাধুৰ দৰে। শুনিবি যদি ভাতকেইটা খাই ল’চোন বেগতে।’\n‘জলকুঁৱৰীৰ দৰে ৰূপহী আছিল তাৰ আই’— এই কথাষাৰে গৰৈক অদ্ভুত আনন্দ দিয়ে। মাকৰ ৰূপৰ কথা সি আগতেও বহুতবাৰ শুনিছে। মাজে মাজে বিলৰ পানীত নিজৰ কুৎসিত প্ৰতিবিম্ব চাই সি মাকৰ সুন্দৰ মুখখন মনত পেলাবলৈ যত্ন কৰে। কিন্তু কোনো মতেই গঢ় নলয় মুখখন। মাথোঁ কাৰোবাৰ ভিতৰ চ’ৰাৰ পৰা ৰিণিকি ৰিণিকি ভাহি অহা এটি নিচুকনি গীতৰ দৰে অস্পষ্ট, মুখ নোহোৱা মাইকী মানুহ এজনীৰ ছবিহে ভুমুকি মাৰে। অৱশ্যে তেনেই সৰুকালৰ এটি দৃশ্য গৰৈৰ চকুৰ আগত এতিয়াও ভাহি থাকে। সেইখিনিয়েই তাৰ মচ নোখোৱা স্মৃতি— এদিনাখন বিলৰ পাৰতে গৰৈক উমলিবলৈ এৰি দি মাকে ঘাটতে কাপোৰকেইখনমান ধুই আছিল। খেলি থাকোঁতে কেনেবাকৈ সি বিলৰ পানীত পৰিল। নৰিয়া গাৰেই পদুমীয়ে সিদিনা অতল পানীত জঁপিয়াইছিল আৰু বিলৰ পানী চলাথ কৰি তাক বিচাৰি পাইছিল বহু দেৰি পাছত। মানুহে কয়, বাঁকৰ ল’ৰাক বাঁকে লৈছিল, মাকে বিচাৰি যোৱাৰ বাবেহে ঘূৰাই দিছে। সিদিনা গৰৈৰ আয়ুস আঁটিছিলেই। আকৌ তেনেকুৱা হয় বুলি ভয়তে পদুমীয়ে জাকৈ এখনত সি জন্ম হওঁতে থৈ দিয়া নাইটো, শেলাই দুডাল আৰু কণী এটা লৈ বিলৰ পানীত তাৰ নাম লৈ আয়ুস তুলিছিল। তাৰ কিছুদিন পাছত পদুমীৰেই আয়ুস আঁটিল। এইবোৰ কাৰণতে সি সাঁতুৰিবলৈ নিশিকিলে, সেই স্মৃতিটোৰ বাবেই কিজানি পানীৰ ভয়ত ক’ব নোৱৰাকৈ তাৰ মনৰ ভিতৰত সোমাই গৈছিল।\nৰাতি গৰৈক বুকুৰ মাজত আলফুলকৈ সুমুৱাই লৈ বুঢ়ীয়ে তেওঁৰ অদ্ভুত কথন ভংগীৰে আৰম্ভ কৰিলে তীখাৰুৰ আখ্যান। আইতাকৰ সাধু সাধু যেন লগা নানান কথাৰ ঢৌৰ মাজত গৰৈ টুলুঙা নাও এখনৰ দৰে ভাহি থাকিল। বহুৰাতিলৈকে পুতেকৰ কথা কৈ কৈ এসময়ত ক’ব নোৱৰাকৈ পাভৈ টোপনিৰ পকনীয়াত বুৰ গ’ল। গৰৈৰ হ’লে টোপনি নাহিল, অমৰাগুটীয়া চকুহাল মেলি আইতাকৰ শুই থকা মুখখনতে সি বাপেকক বিচাৰি থাকিল।\nবহুসময়ৰ পাছত, খিৰিকিৰে নিগৰি অহা জোনাকখিনি পাভৈৰ মেলি থকা সোলা মুখখনৰ ভিতৰেদি সোমাই তেওঁৰ শুকাই যোৱা মগজুখিনিত ঢৌ খেলালে। টোপনিতে ভাঁজ হৈ থকা তেওঁৰ জঁকা হেন দেহাটো সেই ঢৌতে যেন অলপ লৰচৰ কৰি উঠিল। নাভিৰ পৰা বুকুৱেদি উজাই অহা পুৰণি কথাবোৰ বহুসময় ধৰি অস্পষ্ট গেঙনি এটা হৈ তেওঁৰ সেলেঙি লগা মুখখনৰ ভিতৰত, লেলাউটিৰে তিতি থকা জিভাখনৰ চাৰিওপিনে চাকনৈয়াৰ দৰে ঘূৰি থাকিল। আৰু এসময়ত পানীগছাৰ দৰে সেইবোৰ ধাৰাসাৰে ওলাই আহিবলৈ ধৰিলে, ‘মৰতীজনীক কিমান বাৰ কৈছিলো, এই খাওঁ খাওঁ ৰূপটো লৈ বিলৰ পাৰলৈ অকলে নাযাবি, অথন্তৰ হ’ব। শুনিলেনে মোৰ কথা? শুনিলেনে? লাজ! গাঁৱৰ জীয়ৰী-বোৱাৰীহঁতৰ লগতো একেলগে গা ধুবলৈ হেনো লাজ লাগে, শুন কথা। হোৰৌ, যি ভাবিছিলো সেয়ে হ’ল— পদুমীৰ ৰূপত বাঁক মতলীয়া হ’ল। মোৰ বুকুখন খালি কৰি বাঁকে এই যখিনীজনীৰ লগত সংসাৰ কৰিলে। মোৰ হাতৰ পৰা জোলোঙাটো ফুচুলাই লৈ পলাল, থৈ গ’ল এই আপদীয়াটোক। ইয়াক লৈ মই এতিয়া ক’ত মৰোঁ…।’\nদিঠকত কোৱা কথাবোৰ বুঢ়ীয়ে টোপনিত ওলোটাকৈ ক’বলৈ ধৰিলে। শেষত আইতাকৰ মুখতো সি যে বাঁকৰ ল’ৰা তাকে শুনি গৰৈ যন্ত্ৰণাত তপত তেলত দিয়া জীয়া মাছ এটাৰ দৰে কেঁকুৰি গ’ল। তেতিয়া হ’লে ধনীৰামৰ কথাই ঠিক, গাঁৱৰ জীয়ৰী-বোৱাৰীহঁতে সেইবাবেই তাক দেখি ফিচিঙা-ফিচিঙি কৰি থাকে, সৰু সৰু ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে ‘বাঁকৰ ল’ৰা, বাঁকৰ ল’ৰা’ বুলি জোকায়। সি বাঁকৰ ল’ৰা! ক’ত থাকে পিতা? বিলৰ অতল পানীত? মৰিশালিৰ কাষৰ সেই পিটনিবোৰত? ক’ত থাকে?\nতেতিয়াই চাঙৰ পৰা উঠি গৰৈয়ে বাপেকক বিচাৰি গৈছিল বিলৰ পাৰলৈ। ছটফটাই অ’ত-ত’ত ঘূৰি শেষত ঔজোপাৰ ওচৰলৈ আহি সি বহি পৰিছিল ভাগৰতে। পানীত জাল পেলাই সেইখিনিতে, প্ৰায় বিছ-বাইছ হাতমান দূৰত বহি হৰেনে দুদণ্ডৰ বাবে বৰশীবোৱা টোপনিত জুলুকিয়াই আছিল। চকু মেলি হঠাতে গৰৈক ঔৰ গুৰিত থিয় হৈ থকা দেখা পাই হৰেনৰ নিৰ্ভীক বুকুখনো ধপধপাই উঠিছিল, ডাল ডাল হৈছিল গাৰ নোমবোৰ। বাঁক, ধনগুলৈ, মছন্দৰীলৈ কেৰেপ নকৰা হৰেনেও জোনাকৰ ছঁয়াময়াত গৰৈক কিবা দেও-ভূত বুলিহে ঠাৱৰ কৰিছিল। আঁউসীৰ নিশাবোৰত এইফালে আহে নে নাহে, সেয়া অৱশ্যে হৰেনৰ বাবে সাঁথৰ। কিন্তু তাৰ পাছৰে পৰা হৰেনে জোনাকে ধোৱা নিশাবোৰত সদায় বিলৰ পাৰত তাক অস্থিৰভাৱে ঘূৰি ফুৰা দেখা পাইছিল।\nগৰৈ আহিলে জাল সামৰিব লাগে বুলি সি আজি অইন দিনাতকৈও বহু আগতেই ঔৰ গুৰি পাইছিল। কিন্তু কান্ধৰ জাল কান্ধতেই ৰ’ল। বিলৰ নিজান বুকুত হাঁহি থকা জোনটোলৈ চকু যাওঁতেই অকস্মাৎ তাৰ পদুমীলৈ মনত পৰিল। এৰা, পূৰ্ণিমাৰ জোনটোৰ দৰেই ধুনীয়া আছিল পদুমী। দূৰৰ পৰা ভাহি অহা সুবাসৰ দৰে এঘাৰ বছৰ আগৰ এটা সুবাসিত দিন হৰেনৰ চকুৰ আগত আহি থিয় দিলে।\nসিদিনা তীখাৰু নাছিল, আগদিনাই শুকান মাছৰ বেপাৰী দুজনৰ লগত জাগীৰোডলৈ গ’ল। ইফালে ধুৰন্ধৰ মহৰীজনৰ হাতত গোটেইখিনি এৰি দিব নোৱাৰি বুলি হৰেনে টঙিঘৰতে ৰাতিটো কটালে। কাউৰী পুৱাতে জীগৰোড, মৰিগাঁৱলৈ মাছ পঠিয়াই সি ঘৰলৈ বুলি খোজ ল’লে। বাট চমুৱাবলৈ সি বাটৰ সলনি বিলৰ পাৰ পাৰে আহি আছিল। গাঁৱত জীয়ৰী-বোৱাৰীহঁতে গা ধোৱা কুঁৱৰী-ঘাট নৌপাওঁতেই পানীৰ খলখল শব্দত সচকিত হৈ হৰেনে পানীলৈ চালে। দেখিলে, আকাশৰ পিনে বুকু থৈ চিলনী-সাঁতোৰ দিছে পদুমীয়ে। লিপিতখোৱা তিতা কাপোৰৰ মাজেদি উজলি উঠিছে তাইৰ মাগুৰ বৰণীয়া শৰীৰ। তাই বিয়া হৈ অহা তেতিয়া প্ৰায় এবছৰমানেই হৈছিল। হৰেনহঁতৰ বাৰীৰ পিছপিনেই সিহঁতৰ অকমানি পঁজাটো। তথাপি ইয়াৰ ভিতৰত মাত্ৰ এদিনহে হৰেনে তাইক ওচৰৰ পৰা দেখা পাইছিল। সিদিনা সি পদুমীক ‘তীখাৰুকাইক কি মায়ঙীয়া তামোল খুৱালা বৌ’ বুলি জোকাইছিল। পিছে উত্তৰ দিয়াৰ সলনি লাজত ৰঙা-চিঙা পৰি পদুমীয়ে দীঘলকৈ ওৰণিখন টানি লৈছিল। বৰ লাজ তাইৰ— হৰেনক দেখা পালেই ঘৰৰ ভিতৰ সোমায়গৈ। পদুমী বুলি ক’লেই চকামকাকৈ দেখা সিদিনাৰ পূৰ্ণিমাৰ জোনটিৰ দৰে স্নিগ্ধ, লাৱণ্যময় মুখখনৰ কথাই হৰেনৰ মনত আছিল। কিন্তু হঠাতে এই ৰূপত দেখা পাই হৰেন থৰ হৈ গ’ল।\nপদুমফুলকেইপাহৰ মাজত তেতিয়া পদুমফুল এজনী হৈয়ে তাই ওপঙি আছিল। পদুমপাতৰ দৰেই সেউজীয়া হৈ গৈছিল তাইৰ হাত, তাইৰ ভৰি। কিন্তু সেয়া খন্তেকৰ বাবেহে, হঠাতে পাক এটা মাৰি ৰৌ এজনীৰ দৰে ভুটলুংকৈ তাই ডুব মাৰিলে বিলৰ অতল তলিত। বহুত সময় পাছত, একেবাৰে পাৰৰ ওচৰত সৰু-বৰ ঢৌৰ মাজত দেখা গ’ল তাইৰ মাগুৰ বৰণীয়া শৰীৰ আভাস। পানীৰ ওপৰত ওপঙি উঠি আকৌ তাই আগৰ দৰে আকাশৰ পিনে বুকু থ’লে। ৰাতিপুৱাৰ কোমল ৰ’দত বৰ-জালৰ দৰে স্বচ্ছ হৈ পৰিছে তাইৰ শংখৰ দৰে স্তন, খালৈৰ দৰে কঁকাল, পকনীয়াৰ দৰে ঘূৰণীয়া, গভীৰ নাভিমূল। তাইৰ সেই আচৰিত ঢৌ খেলোৱা পিছল শৰীৰৰ ভাঁজে ভাঁজে খেলি ফুৰিছে অসংখ্য সৰু সৰু সেন্দূৰীয়া মাছ। পাৰৰ ওচৰ পায়ো পদুমী পাৰলৈ উঠি নাহিল, জলকুঁৱৰীৰ ফিছাৰ দৰে ভৰি কোবাই তাই বিলৰ বুকুত এনেকৈ সাঁতুৰি থাকিল যেন জুইহে লাগিছে পানীত!\nসিদিনা জুই অকল পানীতে লগা নাছিল, লাগিছিল হৰেনৰ দেহাতো। কামনা আৰু ঈৰ্ষাৰ জুই। কেইবাদিনো সেই জুইৰ উত্তাপত ছটফটাই থকাৰ পাছত বৰষুণে ধুৱাই নিয়া এটা নিজান নিশাত তাৰ দেহা শাঁত পৰিছিল।\nতীখাৰুক টঙিঘৰতে ৰাতিটো থাকিবলৈ কৈ দবাপিটা বৰষুণৰ মাজত এদিন হৰেনে তীখাৰুহঁতৰ দুৰ্বল দুৱাৰৰ ডাং খুলিলে আৰু আন্ধাৰতে খেপিয়াই খেপিয়াই চাঙৰ একাষে চিত হৈ লালকাল দিয়া পদুমীৰ কাষতে সি শুই পৰিল। পদুমীৰ গাৰ পৰা তেতিয়া ভাহি আহিছিল পদুমফুলৰ সুবাস। সেই সুবাসৰ উৎস বিচাৰি হৰেন তাইৰ ফুল-কোমল শৰীৰৰ ভিতৰত সোমালগৈ। আৰু খন্তেক পাছতেই তাইৰ ব’হাগৰ বিলৰ দৰে লাহী দেহাটোৰ মাজেৰে দীঘল কুচিয়া মাছ এটাৰ দৰে উজাবলৈ ধৰিলে। বাৰিষাৰ প্ৰবল বৰষুণে তেতিয়া কঢ়িয়াই আনিছিল উজানৰ বতৰা।\nদিনটোৰ অমানুষিক খাটনিৰ ফলত ৰাতি পদুমীয়ে মৰা মানুহৰ দৰে শোৱে। কেতিয়াবা মাজনিশাও তীখাৰু ঘৰলৈ ওভতে। সেইবাবে টোপনিৰ আলজালতে তাই হৰেনকে গিৰিয়েক বুলি ভাবিছিল। অইনদিনা হ’লে তাই কিজানি টোপনিৰ জলাশয়তে ডুবি থাকিলহেঁতেন, কিন্তু পৰপুৰুষৰ অচিনাকি, কৰ্কশ স্পৰ্শটোৱে তাইক হঠাৎ সজাগ কৰি তুলিলে। সাৰ পাই বুকুৰ ওপৰতে শুই থকা অচিনাকি দেহাটো তাই ঠেলি আঁতৰাই দিবলৈ প্ৰাণেপণে যত্ন কৰিলে, কিন্তু নোৱাৰিলে। আন্ধাৰ বৰণৰ হাতখনে পদুমীৰ চিঞৰি উঠিব খোজা মুখখন জোৰেৰ চেপা মাৰি ধৰিলে। দবাপিটা বৰষুণত তল যোৱা তাইৰ গেঙনিটোৱে বিলত উজানৰ ঢল অহালৈকে ছটফটাই থাকিল।\nচৰম দুৰ্ঘটনাটো সিদিনা ঘটি গৈছিল যদিও কোনো দোষ নাছিল পদুমীৰ— ৰাধিকাৰ দৰে সতী আছিল তাই। গিৰিয়েক নথকাৰ সুযোগ লৈ পৰপুৰুষে চুৱা কৰি পলাই যোৱা কথাটোও তাইৰ সৰল মনে ঢুকি পোৱা নাছিল। ভাবিছিল, কোনোবা ভূত-পিশাচে লম্ভিছে। ৰাতিয়েই তেল জাৰি গাটো বান্ধি লৈ আকৌ শুই পৰিছিল পদুমী। বহুৰাতিলৈকে টোপনি নাহিলেও শেষৰাতি দিনৰ ভাগৰখিনি আকৌ তাইৰ দুচকুত থূপ খালে; আচহুৱা সপোন এটাও দেখিলে। দেখিলে, তীখাৰুৰ পেটটো গৰ্ভৱতী তিৰোতাৰ দৰে স্ফীত হৈ উঠিছে। মানুহে কোৱা-কুই কৰিছে তাৰ হেনো ল’ৰা হ’ব!\nসেইদিনাই শেষ নহয়, আৰু এদিন গাত কেঁচা মাছ সানি হৰেনে পদুমীৰ গাৰ সুবাসিত পাহিবোৰ আলফুলকৈ খহাইছিল।\nএইবোৰ কথা ভাবি থাকোঁতে এই ঠেঁটুৱৈ-ধৰা জাৰতো হৰেণৰ দেহা উষ্ম হৈ উঠিল। মিচিকিয়া হাঁহি এটা বিৰিঙি উঠিল গোঁফৰ তলত। এনেকুৱা কথাবোৰেই তাৰ ভাবি থাকিবলৈ মন গ’ল। কিন্তু হঠাতে ধপধপাই যোৱা কোনোবা অচিন নিশাচৰী চৰাইৰ কৰ্কশ মাতত সি চকখাই উঠিল। এৰা, বহুত ৰাতি হ’ল; মাছ মাৰিব লাগে। ততাতৈয়াকৈ সি তাৰ শতছিন্ন খেৱালি জালখন কান্ধৰ পৰা নমালে আৰু আটোম-টোকাৰিকৈ জালখন দুভাগ কৰি, হাতৰ মুঠিত সজাই লৈ পানীত খেও দিবলৈ যাওঁতেই হৰেন থমকি ৰ’ল। কুঁৱলীত ওপঙি থকা গাঁৱৰ ঠেক গৰু-বাটটোৰেই সি আহি আছে। অইনদিনাতকৈ বহুত আগতেই তাক আহি থকা দেখা পাই হৰেনে বিৰক্তিৰে জালখন সামৰিলে। আৰু খালৈ দুটা কঁকালত বান্ধি পিছ বাটেদি যাবলৈ ওলাওঁতে অকস্মাৎ সি মন কৰিলে গৰৈ আজি আহি আছে শামুকৰ দৰে ধীৰ গতিত, চুঁচৰি চুঁচৰি। ঔৰ গুৰি পাওঁতেই তাৰ বহুত সময় লাগিল। কিনো হৈছে তাৰ? কৌতুহলবশতঃ নিয়ৰত তিতা সৰাপাতবোৰ সাৱধানে গচকি হৰেন ঔজোপাৰ কাষ চাপিল। অবাক হৈ সি দেখিলে, এই হাড় কঁপোৱা জাৰতো তাৰ গাত কোনো কাপোৰ নাই— সম্পূৰ্ণ উলংগ।\nদুপৰীয়া আমগছ এজোপাৰ তলত আমন-জিমনকৈ বহি গৰৈয়ে মাকৰ কথা ভাবি আছিল। এনেতে গাঁওবুঢ়াৰ বগী গাইজনী ক’ৰবাৰ পৰা দৌৰি আহি তাৰ গা চেলেকিবলৈ ধৰিলে। গাঁওবুঢ়াৰ ঘৰ এৰাৰ পাছত দূৰৰ পৰাই সিহঁতৰ গৰু-ম’হকেইটাক দেখিলে তাৰ মনটোৱে উচুপে, তাতে তাৰ আটাইতকৈ মৰমৰ বগী গাইজনীক ওচৰত পাই গৰৈয়ে তাইৰ গলধনত আলফুলকৈ চুমা এটা খালে, গা-মূৰ পিহি দিবলৈ ধৰিলে। অলপ আঁতৰৰ পৰাই দুই-এজন গৰখীয়াৰ লগতে ধনীৰামেও এই দৃশ্যটো উপভোগ কৰি আছিল। হঠাতে দুষ্ট বুদ্ধি এটাই তাৰ মগজুতলিত বুৰবুৰণি তুলিলে। ধনীৰামে তাৰ চেংচেঙীয়া মাতটোত অলপ বিদ্ৰূপ সানি ক’লে, ‘হেৰৌ, তোৰ মাৰকো বাঁকে এনেকৈ মৰম কৰিছিল…।’\nধনীৰামৰ প্ৰতিটো শব্দই গৰৈক শিঙীমাছে বিন্ধাদি বিন্ধিলে, তাৰ অকমানি জীউটো নিমখ দিয়া মাগুৰ মাছ এটাৰ দৰে ছটফটাই থাকিল। তথাপি শুনিও নুশুনাৰ ভাও ধৰি সি আগৰ দৰেই বগীৰ গা-মূৰ পিহি থাকিল। কিন্তু ক্ৰমে সহিব নোৱৰা বিধৰ অশ্লীল হৈ উঠা ধনীৰামৰ কথাবোৰে গৰৈৰ শুই থকা অঁকৰা খংটোক জগাই তুলিলে। আৰু খঙতে দৌৰি গৈ সি হাতৰ ম’হ খেদোৱা এছাৰিডালেৰে ধনীৰামৰ বাওঁ বাহুত বৰ জোৰেৰে কোব মাৰিলে। তাৰ পাছত একেঠাইতে আৰু একোব, তাৰ পাছত আৰু তিনিকোবমান। ধনীৰামক তেনেকৈ কোবোৱা দেখা পাই গৰখীয়াকেইটাই তাক আগচি ধৰিলে। হুলস্থুল শুনি পথাৰৰ পৰা গাঁওবুঢ়াৰ হালোৱাকেইটাও দৌৰি আহিল। কোনেও গৰৈৰ কথা নুশুনিলে, আটায়ে তাক মাটিত পেলাই লৈ তামোল চোৰক মৰাদি মাৰিলে। মাৰ খাই গৰৈয়ে যেতিয়া একেবাৰে অৱশ হৈ মাটিত দীঘল দি শুই পৰিছিল, নাকে-মুখে ফেন ওলাইছিল, তেতিয়া সিহঁতে তাৰ চুৰিয়াখন টানি খুলি দিলে। আৰু হঠাতে নঙঠা হৈ পৰা তাৰ গৰৈ মাছৰ খহুলা দেহাটোৰ চাৰিওপিনে সিহঁতে এক আচৰিত পাশৱিক উল্লাসত কিৰীলি পাৰি উঠিল।\nঅলপো লৰচৰ নকৰাকৈ গৰৈ বহুত সময় ধৰি নিশ্চল হৈ পৰি থকাত দেহাত প্ৰাণ আছে নে নাই চাবলৈ যাওঁতে তাৰ ৰক্তাক্ত দেহাটোত ধনীৰামে কেঁচা মাছৰ গোন্ধ পালে। ধনীৰামৰ কথা শুনি সিহঁত আটায়ে গৰৈৰ উলংগ দেহাটো শুঙি চাবলৈ লৰা-ঢপৰা লগালে। আৰু আচৰিতভাৱে আটাইখিনি ল’ৰাই তাৰ গাত কেঁচা মাছৰ কেচেমা-কেচেম গোন্ধ পালে। সি যে বাঁকৰ ল’ৰা, এই লৈ আৰু কৰো মনত সন্দেহ নাথাকিল। কিছুসময় পাছত তাৰ নিশ্চল, ৰক্তাক্ত দেহাটো অলপ লৰচৰ কৰি উঠাত সিহঁত আটায়ে সমস্বৰে ‘বাঁকৰ ল’ৰা, গৰৈ মাছ; বাঁকৰ ল’ৰা, গৰৈ মাছ’ বুলি চিঞৰি চিঞৰি গীত গাই গাই ঘৰমুৱা হ’ল। যোৱাৰ আগতে ধনীৰামে গৰৈৰ চুৰিয়াখন দলিয়াই থৈ গ’ল লঠঙা আমগছ এজোপাৰ বহু ওপৰত।\nজোনাক নিশাবোৰত গৰৈক ঔজোপাৰ আশে-পাশে দেখা পোৱাটো হৰেনৰ বাবে একো নতুন কথা নহয়। সাধাৰণতে ৰাতি নুপুউৱালৈকে এইখিনিতে পৰুৱাই পোৱা মানুহৰ দৰে সি ঘূৰা-পকা কৰি থাকে। কিন্তু আজি তাক একেবাৰে অন্যৰূপত দেখা পাই হৰেন আচৰিত হৈ গ’ল। কোনোমতে থিয় হৈ থকা গৰৈৰ ক্ষত-বিক্ষত উলংগ দেহাটো, বিশেষকৈ জোনাকত উজলি উঠা তাৰ ৰক্তাক্ত পিঠিখনে হৰেনক তালুৰ পৰা তলুৱালৈকে কঁপাই নিলে। যেন তেলত দিয়াৰ আগতে জীয়া মাগুৰ এটা কোনোবাই পথালিকৈ কঁচিছে। তাৰ মুখখনো ফুলি গৈছে বৰ অদ্ভুতভাৱে, নাকৰ তলডোখৰত ক’লা ক’লা, বৈ অহা তেজে চেৰা বান্ধিছে কিজানি! তাৰ কুৎসিত মুখখন আৰু কুৎসিত হৈ উঠিছে। দেখিলে কোনে ক’ব পদুমীৰ পেটৰ পানীতে গঢ় লৈছিল গৰৈৰ কুশ্ৰী শৰীৰ? গজিছিল তাৰ হাত, তাৰ ভৰি? আৰু…।\n‘পি… তা… ই…’\nঅকস্মাৎ ৰাতিৰ নিস্তব্ধতা বিদাৰি ভাহি আহিল এক কৰুণ আকুতি। মুহূৰ্তৰ বাবে বিলৰ মৃদু ঢৌবোৰ, ঢৌবোৰৰ ওপৰেদি বাগৰি অহা চেঁচা বতাহজাক, আনকি বতাহত থৰথৰকৈ কঁপি থকা বাঁহৰ পাতবোৰো থমকি ৰৈ গ’ল। পানীৰ পিনে চাই গৰৈয়ে চিঞৰিছে ‘পিতাই’ বুলি। গৰৈৰ নিশা বিচৰণৰ ৰহস্যটো হঠাতে গম পাই হৰেন শিহৰিত হ’ল। পিতাই! কোন তাৰ পিতাই?\nমানুহে কয়, সি বাঁকৰ ল’ৰা। কিন্তু হৰেণৰ আগত কোনোবাই গৰৈক বাঁকৰ ল’ৰা বুলি ক’লে তাৰ খিৰখিকাই হাঁহি উঠে। ইফালে পাভৈ বুঢ়ীয়ে কয়— নহয়, গৰৈ তীখাৰুৰ ল’ৰা। সিনো কেনেকৈ জন্ম দিব তাক? গৰৈৰ জন্মৰ কেইদিনমান পাছতে বাগানৰ ডাক্তৰজনে বৰ আচৰিত হৈ হৰেনক আচল কথাটো কৈছিল। বহু বেজ-কবিৰাজক দেখুওৱাৰ পাছতো ল’ৰা-ছোৱালীৰ মুখ নেদেখি শেষত তীখাৰু হেনো তেওঁৰ তালৈও গৈছিল। তেৱোঁ দৰব-পাতি দি বহুত চেষ্টা কৰিলে, পিছে একো লাভ নহ’ল। তেওঁৰ মতে, সন্তান জন্ম দিয়াৰ ক্ষমতা নাছিল তীখাৰুৰ।\nবহুত আশা কৰিয়েই বিলৰ নিজান বুকুলৈ নাও লৈ গৈ হৰেনে তীখাৰুৰ পিছ মূৰত বঠাৰে কোবাইছিল আৰু তাৰ পাছতে নাৱৰ পীৰিত অলপ পৰ ধৰফৰাই নিশ্চল হৈ পৰা তাৰ অৰ্ধমৃত দেহাটো তৎক্ষণাৎ জালেৰে মেৰিয়াই মৰিশালিৰ ওচৰৰ সেই পিটনিখনত পুতি থৈছিলগৈ। কিন্তু তাক হত্যা কৰাৰ পাছত আৰু কোনোদিনেই সি পদুমীৰ কাষ চাপিব নোৱাৰিলে। গিৰিয়েকৰ মৃত্যুৱে ৰূপৰ লগতে তাইৰ টোপনিও চিৰদিনৰ বাবে কাঢ়ি নিছিল। হৰেনৰ মুখত খবৰটো শুনি প্ৰথমতে পদুমীয়ে বিশ্বাসেই কৰা নাছিল। কিন্তু ধুমুহা-বৰষুণৰ মাজেদি দৌৰি আহি যেতিয়া তাই বিলৰ পানীত হাজাৰ হাজাৰ মৰা মাছ ওপঙি থকা দেখিলে, তাইৰ চকু থৰ হৈ গ’ল। বিস্ময় আৰু যন্ত্ৰণাত অদ্ভুত ধৰণে মেল খোৱা চকুহাল আৰু কোনোদিনেই তাই জপাব নোৱাৰিলে।\nজীৱনৰ বাবে নাপালেও হৰেনে তাইৰ বাৰিষাৰ বিলৰ দৰে ওফন্দি উঠা পেটটোৰ পিনে চাই একধৰণৰ আনন্দ পাইছিল। সেউতীৰ দৰে পাটীৰ তিৰোতা নহ’লেও পদুমীৰ পেটতে সিঁচিছে তাৰ বংশধৰ!\n‘পিতাই…’, ঔৰ গুৰিৰ পৰা পানীৰ কাষলৈ দুখোজমান আগুৱাই গৈ গৰৈয়ে আকৌ চিঞৰি উঠিল। বাঁহীৰ কৰুণ সুৰৰ দৰে বুকু আঁচুৰি উজাই অহা তাৰ ক্ৰন্দন-মিশ্ৰিত, চেপা, ক্ষুব্ধ আকুতিটোৱে হৰেনৰ বুকুখন মোচৰ মাৰি ধৰিলে। সেই নিৰ্দয় বুকুখনতে অলৰ হৈ থকা ইমান দিনৰ সবল, ৰুক্ষ গছজোপাক গৰৈৰ হিয়াভঙা চিঞৰটোৱে শিপা উভালি ভাঙি পেলাব খুজিলে। মাত দিব খুজিও হৰেন ৰৈ গ’ল; মাতৰ সলনি গধুৰ হুমুনিয়াহ এটাহে ওলাই আহিল।\nথিয় গৰাটোৰ ওচৰত বৰ বিপজ্জনকভাৱে আঁউজি গৰৈয়ে এইবাৰ নুফুটা মাতেৰে আৰ্তনাদ কৰি উঠিল। কেইটামান অনিশ্চিত মুহূৰ্ত বৰ অস্থিৰভাৱে পাৰ হওঁ-নহওঁকৈ পাৰ হ’ল। তাৰ পাছত সি শেষবাৰৰ বাবে আকাশ-বতাহ কঁপাই ‘পিতাই’ বুলি চিঞৰি পানীত জঁপিয়ালে। গৰৈক জঁপিওৱা দেখি হৰেনো থিয় গৰাটোৰ পিনে লৰ মাৰি গ’ল। দেখিলে, জোনাকে ধৌৱাই নিয়া বিলৰ এঠাইত আন্ধাৰ গোট মাৰিছে। তাৰ চাৰিওপিনে ঘূৰণীয়াকৈ বাগৰি আছে অজস্ৰ ঢৌ। হৰেনে জানে, হাতীয়ে মাউতে থাউনি নোপোৱা পানী ইয়াত; আৰু এইখিনিতে জঁপিয়াইছে কেতিয়াও পানীত ননমা ল’ৰাটো!\nজালখন দলিয়াই থৈ হৰেনেও জাঁপ মাৰিলে সেই থূপ খোৱা আন্ধাৰৰ গভীৰতাত। পানীৰ ওপৰছোৱাত মৃদু্ পোহৰৰ চামনি, কিন্তু তলৰ পিনে আন্ধাৰ ক্ৰমে আৰু ঘন হৈ আহিছে। পাক খাই খাই আগুৰি অহা বিশাল আন্ধাৰৰ মাজত হাহাকাৰ কৰি হৰেনে খেপিয়াই ফুৰিলে। কিন্তু গৰৈৰ কোনো শুংসূত্ৰই নাই। তথাপি বুকুত বতাহ থকালৈকে সি শুই থকা মাছৰ গাঁওখনৰ ভিতৰত, পদুম-শেলুকৰ পাত-লতা আৰু বিবিধ জলজ ঘাঁহ-বনেৰে সজা মাছৰ অলেখ ঘৰ-দুৱাৰ মহটিয়াই পুতেকক বিচাৰিলে। কিন্তু ক’তো নাপালে। বিলৰ তলিত খন্তেক নিটাল মাৰি শুয়ো চালে— ক’ৰবাত তাৰ হাত-ভৰি কোবোৱা শব্দ শুনা যায় নেকি! নাই, কোনো সাৰ-সুৰেই নাই। মাথোঁ অথাই পানীৰ মাজেদি ভাহি আহিছে অনাথ মাছবোৰৰ হুমুনিয়াহ আৰু ফুচফুচনিৰ শব্দ।\nনিৰাশ হৈ হৰেনে এবুকু উশাহৰ আশাত ওপৰৰ পিনে উচাল মাৰিলে। কিন্তু ওপৰ নাপাওঁতেই হঠাৎ দুখন অদৃশ্য হাতে তাক গবা মাৰি ধৰিলে। শতচেষ্টা কৰিও সেই সবল বাহুবন্ধনৰ পৰা হৰেন ওলাই আহিব নোৱাৰিলে। সি যিমানেই চেষ্টা কৰে, হাত দুখনে তাক সিমানেই কপকপীয়াকৈ জপটিয়াই ধৰে। মৃত্যু ভয়ত ছটফট কৰি সি চিঞৰি উঠিল, উশাহ নোপোৱা তাৰ ভয়ত্ৰস্ত চিঞৰটোৱে পানীত দুটামান বুৰবুৰণি তুলিলে মাথোন। বহু প্ৰতীক্ষাৰ শেষত অথাই পানীৰ মাজত বাপেকক বিচাৰি পাই গৰৈয়ে ইমান নিবিড়ভাৱে সাবটি ল’লে যে তাৰ বুকুৰ মাজত সোমাই হৰেন থৰ হৈ গ’ল।\nখন্তেক পাছতেই ঘূৰি ঘূৰি তল যোৱা বাপেক-পুতেকৰ আলিংগনাবদ্ধ, ঠৰঙা দেহ দুটাক আগুৰি বিলৰ মাছবোৰে কিৰীলি পাৰি উঠিল।«\n(কলং আৰু কপিলীপৰীয়া নদীয়াল সমাজৰ এটি অলৌকিক কিংবদন্তিৰ আধাৰত।)\nৰচনা কাল: মাৰ্চ, ১৯৯৯\nৰঞ্জু হাজৰিকাৰ গল্প ‘শিৱৰ তৃতীয় নয়ন’...\nকিবা এটা হৈছে\nবেটুপাত আৰু অন্যান্য: মে’ ২০১২ →\n’নীলা চৰাই’ক ধন্যবাদ গল্পটো পঢ়াৰ সুবিধা কৰি দিয়াৰ বাবে …\nমই ইমৰান হুছেইনৰ গল্প ভাল পাওঁ। কেনেবাকৈ এই গল্পটো নপঢ়াকে থাকি গৈছিল। ‘নীলা চৰাই’ক বহুত ধন্যবাদ মোৰ হাবিয়াস পূৰণ কৰা বাবে।\nGuna kanta Doley


CNN-News18ৰ দেশৰ এক নম্বৰ ইংৰাজী চেনেলৰ আসন পুনৰ দখল|cnn-news18-reaffirms-its-position-as-indias-no-1-english-news-channel-source-barc– News18 Assam\nCNN-News18ৰ দেশৰ এক নম্বৰ ইংৰাজী চেনেলৰ আসন পুনৰ দখল\n২৬ জানুৱাৰীত গণৰাজ্য দিৱসৰ পেৰেডত দিল্লীত বতৰ কেনে হ’ব? প্ৰস্তুতি সম্পূৰ্ণ\nবাজেট ২০২১: জানক এইবাৰ ইনকাম টেক্সৰ শ্লেবৰ পৰিৱৰ্তন হ’বনে? কি কি সকাহ আশা কৰিব পাৰে?\nভয়ংকৰ বিস্ফোৰণত কঁপি উঠিল কৰ্ণাটক, ৰাস্তা–ঘৰত ফাট, ১৫জনৰ মৃত্যু\nUpdated:June 7, 2019, 1:11 PM IST\nবিগত সপ্তাহত বাৰ্কৰ ৰেটিং অনুসৰি দেশৰ এক নম্বৰ ইংৰাজী চেনেলৰ আসন CNN-News18-এ আকৌ এবাৰ দখল কৰে। প্ৰতিদ্বন্দ্বী ৰিপাব্লিক টিভি আৰু টাইমছ নাও-ক বৃহৎ ব্যৱধানত ধৰাশায়ী কৰা চেনেলটোৱে।\nLast Updated: June 7, 2019, 1:11 PM IST\nNetwork18 গ্ৰুপৰ জনপ্ৰিয় ইংৰাজী চেনেলটোৱে দৰ্শকৰ বিপুল সঁহাৰি লাভ কৰি মাৰ্কেট শ্বেয়াৰৰ ৩৯.২শতাংশ দখল কৰে (Week 22, NCCS All 2+, all days, all India)। সাধাৰণ দৰ্শকৰ পৰা বিজ্ঞাপনদাতালৈ সকলোপক্ষকে প্ৰভাৱিত কৰা গ্ৰামাঞ্চলৰ পৰা ছয়খন মেট্ৰ’ চহৰক সামৰি AB Male 22+ মুখ্য টাৰ্গেট গ্ৰুপৰ বেছিভাগ দৰ্শকৰ সঁহাৰি লাভ কৰে চেনেলটোৱে। ভিউৱাৰশ্বিপৰ প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰত CNN-News18–এ দক্ষতা প্ৰদৰ্শন কৰে।\nপ্ৰতিদ্বন্দ্বী ৰিপাব্লিক টিভি (২৭.৫%) আৰু টাইমছ নাও (১৮.৬%)ক বৃহৎ ব্যৱধানত ধৰাশায়ী কৰা চেনেলটোৱে। ৰিপাব্লিক টিভিয়ে ১২শতাংশ কম শ্বেয়াৰ পোৱাৰ বিপৰীতে টাইমছ নাওৰ শ্বেয়াৰ আছিল চেনেলটোৰ ৩৯.২শতাংশ শ্বেয়াৰৰ আধাতকৈও কম।\nসমগ্ৰ নিৰ্বাচনী সময়চোৱাত দৰ্শকৰ ক্ষেত্ৰত চেনেলটোৱে বিপুল সঁহাৰি লাভৰ ধাৰা অব্যাহত ৰাখিছে। দ্বিতীয় পৰ্যায়ৰ পৰা সপ্তম পৰ্যায়ৰ নিৰ্বাচনৰ পৰা আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভোটগণনাৰ দিনটোত CNN-News18–এ দৰ্শকৰ মাজত সমাদৃত হৈছে। CNN-News18 আৰু News18.com–এ নিৰ্বাচনৰ প্ৰতিটো খবৰ লগে লগে দৰ্শকক প্ৰদান কৰিবলৈ বিশেষ অনুষ্ঠানৰ পৰিকল্পনা কৰি সফলভাৱে ৰূপায়ণ কৰিছে।\nCNN-News18 is number one in all India, six metros and urban markets. Thank you viewers for your continued trust in us! pic.twitter.com/ZDOVL1ObxI\n— News18 (@CNNnews18) June 7, 2019\nNetwork18 হৈছে দেশৰ একমাত্ৰ নেটৱৰ্ক যিয়ে দেশৰ প্ৰতিটো ভোটকেন্দ্ৰ সামৰি নিৰ্বাচনী খবৰ প্ৰদান কৰিছিল। আটাইতকৈ দ্ৰুত আৰু সঠিক ফলাফল প্ৰদান কৰিবলৈ হায়দৰাবাদত ইলেকচন ৰিজাল্ট হাব প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। এই হাবত প্ৰতিটো ভোটকেন্দ্ৰৰ খবৰ লগে লগে অহাৰ বাবে তাৎক্ষণিকভাৱে সেয়া দেশৰ লক্ষ লক্ষ টিভি ছেট আৰু ম’বাইল স্ক্ৰীণত প্ৰতিফলিত কৰাত আমি সক্ষম হৈছিলো।\nইয়াৰ লগতে অনুষ্ঠান পৰিৱেশনৰ নতুনত্ব প্ৰদান কৰি CNN-News18–এ ‘Magic Wall’ সংস্থাপন কৰিছিল যাৰ দ্বাৰা বিশ্লেষণাত্মক ফলাফল প্ৰদান কৰিবলৈ কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ আশ্ৰয় লোৱা হৈছিল। এই উন্নত মানৰ প্ৰযুক্তিৰে নিৰ্বাচনী ফলাফলৰ প্ৰতিটো সূক্ষ্ম দিশ পুংখানুপুংখভাৱে দৰ্শকৰ মাজতৈ উলিয়াই দিবলৈ সক্ষম হৈছিল নেটৱৰ্ক 18। এই সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ সৈতে জৰিত হৈ আছিল বঁটা বিজয়ী সাংবাদিক আৰু সম্পাদকৰ এক অভিজ্ঞ মণ্ডলী। এই দলটোৱে সমষ্টিভিত্তিক পৰ্যৱেক্ষণ কৰি সকলো গুৰুত্বপূৰ্ণ ডাটা ৰাইজক প্ৰদান কৰিছিল। এই প্ৰযুক্তিৰ সহায়ত শুদ্ধ তথ্য প্ৰদান কৰাৰ লগতে প্ৰতিটো ধাৰাৰ বিগত নিৰ্বাচনৰ সৈতে তুলনা কৰি উপস্থাপন কৰা হৈছিল। বিজয়ী আৰু পৰাজিত প্ৰাৰ্থী, তেওঁৰ মাজৰ ব্যৱধান, ডাঙৰ বিজয়ী আদি সকলো তথ্য দৰ্শকে তুলনাত্মক তথ্যৰে লাভ কৰিছিল।\nপ্ৰযুক্তি আৰু উদ্ভাৱনী শক্তিৰ আমোঘ সংযোগৰ মাজেৰে CNN-News18–এ অগমেণ্টেড আৰু ভাৰ্চুৱেল ৰিয়েলিটি প্ৰযুক্তিৰ সহায় লৈ অতি আকৰ্ষণীয় উপস্থাপন শৈলীৰে নিৰ্বাচনী ফলাফল প্ৰদান কৰিছিল।\nFirst published: June 7, 2019, 1:03 PM IST\nমৌলবাদী ভোট লাভৰ বাবে আজমলক সাম্প্ৰদায়িক মন্তব্য দিবলৈ শিকাইছে কংগ্ৰেছে


Ulticept Tz in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী\nOxa Tz (1 प्रकार उपलब्ध) Pin Ot (1 प्रकार उपलब्ध) Zenotin (2 प्रकार उपलब्ध) Amecide Forte (1 प्रकार उपलब्ध) Amicline Plus (1 प्रकार उपलब्ध) Anglonor TZ (1 प्रकार उपलब्ध) Cinzole (1 प्रकार उपलब्ध) Dakson (1 प्रकार उपलब्ध) Dazonor (1 प्रकार उपलब्ध)\nUlticept TZ के सारे विकल्प देखें\nUlticept Tz की जानकारी\nUlticept Tz ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Ulticept TZ Dosage & How to Take in Assamese - Ulticept Tz ar paali aaru xeya kenedore lobo\nUlticept Tz সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Ulticept TZ Related Warnings in Assamese- Ulticept Tz xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Ulticept Tzৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Ulticept TZ with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Ulticept Tz ar gurutor kriya-pratikriya\nUlticept Tz মতভেদসমূহ- Ulticept TZ Contraindications in Assamese- Ulticept Tz nishedhsamuh\nUlticept Tz ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Ulticept TZ in Assamese- Ulticept Tz ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Ulticept Tz ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Ulticept TZ Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Ulticept Tz kriya-pratikriya\nUlticept Tz ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Ulticept TZ Dosage & How to Take in Assamese - Ulticept Tz ar paali aaru xeya kenedore lobo\nUlticept Tz-ৰ উপাদানসমূহ - Ulticept TZ Active Ingredients in Assamese - Ulticept Tz-ar upadaansamuh\nUlticept Tz সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Ulticept TZ Related Warnings in Assamese - Ulticept Tz xonkranta xatarkatabanisamuh\nUlticept Tz-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nUlticept Tz-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nবৃক্কত Ulticept Tz কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nযকৃতত Ulticept Tz কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Ulticept Tz ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Ulticept Tzৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Ulticept TZ with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Ulticept Tz ar gurutor kriya-pratikriya\nUlticept Tz তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nUlticept Tz মতভেদসমূহ - Ulticept TZ Contraindications in Assamese - Ulticept Tz nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Ulticept Tz লোৱা অনুচিত যাতে -\nUlticept Tz ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Ulticept TZ in Assamese - Ulticept Tz ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Ulticept Tz-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Ulticept Tz ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Ulticept TZ Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Ulticept Tz kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Ulticept Tzৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nমদ আৰু Ulticept Tzৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nUlticept Tz ৰ অনুকল্প - Substitutes for Ulticept TZ in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Ulticept Tz লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Ulticept Tz ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Ulticept Tz সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Ulticept Tz ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Ulticept Tz সেৱন কৰে?\nUlticept Tz Ulticept Tz Ulticept Tz Ulticept Tz Hindi Ulticept Tz Ulticept Tz Ulticept Tz Ulticept Tz Ulticept Tz Ulticept Tz Ulticept Tz


মুক্ত কণ্ঠঃ চৰকাৰ আৰু জনসাধাৰণ | নিয়মীয়া বাৰ্তা\nমুক্ত কণ্ঠঃ চৰকাৰ আৰু জনসাধাৰণ\nNo Government can be long secure withoutaformidable opposition. ইংলেণ্ডৰ ঊনবিংশ শতিকাৰ এগৰাকী চিন্তাশীল প্রধানমন্ত্রী বেঞ্জামিন ডিজ্ৰেলিয়ে কোৱা উল্লিখিত বাক্যটো সকলো যুগৰ চৰকাৰৰ ক্ষেত্রতে খাটে৷ আনকি ভাৰতবর্ষৰ দৰে বহুদলীয় আইনসভাৰ কথা নকৱেঁই ইংলেণ্ডৰ দৰে দ্বিদলীয় আইন সভা আৰু আমেৰিকাৰ দৰে একদলীয় আইন সভাৰ ক্ষেত্রতো খাটে৷ যেতিয়া কোনো এখন দেশত কোনো দলৰ চৰকাৰৰ সম্পূর্ণ বিৰোধীশূন্য বা দুর্বল বিৰোধী দলৰ অৱস্থান ঘটে, তেতিয়া সেই চৰকাৰ অতি সহজেই স্বেচ্ছাচাৰী হৈ উঠিব পাৰে আৰু এনে অৱস্থা দল, দেশ আৰু জনতা কাৰোঁ বাবেই সুখকৰ হৈ নুঠে৷ চৰকাৰত অধিষ্ঠিতসকলে, চৰকাৰৰ কাম–কাজৰ সমালোচনা কৰিব নোৱাৰা কৰিলেও বা দুর্বল সমালোচনা কৰা বিৰোধী সদস্য বা দল থাকিলে ভালেই পায়৷ কাৰণ তেতিয়া চৰকাৰে নির্বিবাদে নিজে গ্রহণ কৰা সকলো সিদ্ধান্ত কার্যকৰী কৰিব পাৰে৷ শাসনত অধিষ্ঠিত হ’লে সকলোৱেই তেনে এটা পৰিৱেশ লাভ কৰিলে নিশ্চিন্ত হয়৷ কিন্তু চৰকাৰক শুনাব পৰা আৰু শুনিবলগীয়া কথা ক’ব পৰা বিৰোধী সদস্য নাথাকিলে প্রতি পদে পদে চৰকাৰে ভুল কৰাৰ সম্ভাৱনা বাঢ়ি গৈ থাকে৷ ফলত বিৰোধীহীন এটা চৰকাৰৰ চৰিত্রত দুর্বিনীত ৰাজতন্ত্রৰ লক্ষণ ফুটি উঠে৷ ই কোনো প্রকাৰেই শুভলক্ষণ নহয়৷\nকেৱল বিৰোধিতা কৰিবৰ বাবেই বিৰোধী দলৰ আৱশ্যকতা নাই৷ বিৰোধিতাৰ কাৰণ আৰু যুক্তি থকা বিৰোধিতা নহ’লে তেনে বিৰোধিতাই চৰকাৰক কোনো ভুল সিদ্ধান্ত শুধৰাবলৈ বাধ্য কৰাব বা সন্মত কৰাব নোৱাৰে৷ তদুপৰি বিৰোধীয়ে চৰকাৰৰ ভাল সিদ্ধান্ত আৰু কামৰ সহযোগিতাও দিব পাৰিব লাগিব৷ আজি ভাৰতবর্ষত তেনে বিৰোধীহীন এটা অৱস্থাৰে সৃষ্টি হৈছে৷ আমাৰ এই বিশাল দেশখনত যদি সংসদত তথ্য আৰু যুক্তিৰে কোনো বিষয় সবলভাৱে দাঙি ধৰিব পৰা বিৰোধী দল বা সদস্য নাথাকে, স্বাভাৱিকতেই চৰকাৰ ক্রমাৎ স্বৈৰতান্ত্রিক চৰিত্রৰ হৈ পৰিব, আৰু যাৰ আঙুলিৰ ঠাৰত চৰকাৰ চলে সেই প্রধানমন্ত্রী একনায়কত্ববাদী হৈ পৰাৰ পূর্ণ সম্ভাৱনা থাকিব৷ সেইবাবে গণতন্ত্রক বচাবলৈ হ’লে বিৰোধীৰ ভূমিকা হ’ব লাগিব দেশৰ মংগলৰ কাৰণে ইতিবাচক ভূমিকা ল’ব পৰা শক্তিশালী চৰিত্রৰ৷ কিন্তু দুর্ভাগ্যৰ কথা হ’ল এয়ে যে আজি ভাৰতৰ সংসদত তেনে শক্তিশালী বিৰোধী বা জননেতা নাই৷ যি কংগ্রেছে ২০১৪ খ্রীষ্টাব্দলৈকে দেশৰ শাসনৰ বাঘজৰী ধৰি আছিল, সেই কংগ্রেছ এতিয়া শক্তিহীন, দুর্বল৷ কংগ্রেছৰ সদস্যসকলে নেতৃত্বৰ বাবে গান্ধী পৰিয়ালৰ ফাললৈ সদায় চকু দিব লাগে কিয়, ইয়াৰ কি গোপন ৰহস্য আছে, সেই কথা তেওঁবিলাকেইহে ক’ব পাৰিব৷ কংগ্রেছত উচ্চ শিক্ষিত জনা–বুজা, পূর্বে চৰকাৰত থকাৰ অভিজ্ঞতা থকা মানুহ অনেক আছে৷ কিন্তু তেওঁবিলাক যেন গান্ধী পৰিয়াল অবিহনে অসহায়৷ ছোনিয়া গান্ধীৰ অনিচ্ছা আৰু অসুস্থতা সত্ত্বেও তেওঁকে কংগ্রেছে দলৰ সভাপতি পদত ৰাখি থৈছে৷ ঠিক তেনেদৰে বয়স, অভিজ্ঞতা, শাসনৰ দক্ষতা, ব্যক্তিত্বৰ গভীৰতা এই আটাইবোৰৰ অভাৱ থকা ৰাহুল গান্ধীক পদ দিয়াৰ পাছত তেওঁ কেইবছৰমানৰ পাছত নিজেই সেই পদ এৰিলে৷ বাকী দলবিলাকৰ মাজতো শক্তিশালী কণ্ঠৰ বিৰোধী নেতাৰ অভাৱ৷ তেনে ক্ষেত্রত চৰকাৰৰ ইচ্ছাই আইনত পৰিণত হোৱাৰ বাট স্বাভাৱিকতে সৃষ্টি হৈছে৷ তদুপৰি ভাৰতবর্ষত বহু সময়ত বিৰোধী সদস্যসকলৰ মাজতো দেখা যায় যে নিজৰ ব্যক্তিত্বক অধিষ্ঠিত হ’ব পৰাকৈ প্রয়োজনীয় গুণেৰে শক্তিশালী সদস্যক হয় ওলাবলৈ দিয়া নাই, নহয় ওলোৱা নাই৷ এসময়ত নেহৰুৰ দিনৰ ভাৰতৰ সংসদত অসমৰ হেম বৰুৱাই যিটো ভূমিকা পালন কৰিছিল, তেনে ভূমিকা পালন কৰিব পৰা সদস্য কংগ্রেছতে নহয়, আনকি আনকেইটা বিৰোধী দলতো বিচাৰি পোৱা টান৷ কোনোবা হয়তো মানুহ হিচাপে ভাল, কাৰোবাৰ হয়তো আন কিবা বিশেষ গুণ আছে, কিন্তু সংসদত নিজৰ বক্তব্য তথ্য আৰু যুক্তিৰে ৰজাব পৰাকৈ বক্তব্য দাঙি ধৰিব পৰা সংসদৰ অভাৱ স্পষ্ট৷\nএনে এটা পটভূমিত দেশৰ প্রধানমন্ত্রীজনৰ মাজত এটা স্বৈৰতান্ত্রিক মনোভাব গঢ় লৈ নুঠিব বুলি কোনে নিশ্চয়তা দিব? আনকি চৰকাৰৰ ভিতৰৰ প্রধানমন্ত্রীৰ সতীর্থসকলেও প্রধানমন্ত্রীক কোনো বিষয়ত পৰামর্শ বা উপদেশ ব্যক্তিগতভাৱেও দিব পাৰে নে নোৱাৰে, মই নাজানো৷ কাৰণ মনত ৰাখিব লাগিব যে দেশৰ জনসাধাৰণে এজন ব্যক্তিৰ ওপৰত অকলশৰীয়াকৈ দায়িত্ব দিয়া নাই, দায়িত্ব দিয়া নাই সংবিধানেও৷ নিশ্চয় দলে নির্বাচন কৰা প্রধানমন্ত্রীজনৰ সংবিধানপ্রদত্ত ক্ষমতা আছে৷ কিন্তু সাম্প্রতিক কালৰ পৃথিৱীৰ ইতিহাসলৈ চকু দিলেই ধৰা পৰে যে নিজৰ ইচ্ছাক আইনলৈ ৰূপান্তৰ কৰি নিজক সর্বোচ্চ ৰূপত স্থাপন কৰাৰ প্রৱণতাই যদি নেতাক গ্রাস কৰে, সেয়ে হ’লে সমষ্টিগতভাৱে তেওঁৰ দলে আৰু ব্যক্তিগতভাৱে দেশৰ শুভার্থীসকলে তেনে এটা একদেশমুখী ব্যক্তিত্বক এটা সময়ত মানি চলি থকাটো সম্ভৱ হৈ নুঠাৰ সম্ভাৱনাই বেছি৷\nঅসমৰ ক্ষেত্রতো অসমৰ মুখ্যমন্ত্রীসহ চৰকাৰ প্রতি পদে পদে সিদ্ধান্ত গ্রহণ কৰাৰ সময়ত সতর্ক হ’ব লাগিব, যাতে চৰকাৰৰ কোনো সিদ্ধান্ত গণতন্ত্রৰ পৰিপন্থী হৈ নুঠে৷ তদুপৰি সংবিধানৰ আওতাৰ পৰা বাহিৰ হৈ গ্রহণ কৰা কোনো নীতি বা সিদ্ধান্ত গাৰ বলেৰে প্রয়োগ কৰাৰ পৰিচয় ফুটি উঠিলে তেনে নীতি বা সিদ্ধান্তৰ বিৰুদ্ধে বাহিৰে–ভিতৰে বিৰোধিতা গঢ় লৈ উঠাৰ সম্ভাৱনা থাকিবই৷ বিধানসভা তথা আইন সভালৈ এটা সমষ্টিৰ জনসাধাৰণে নির্বাচন কৰি পঠোৱা সদস্যজনৰ আইনসংগত আৰু সজ বিবেচনা–প্রসূত অধিকাৰ যাতে খর্ব নহয়, তাৰ প্রতি মুখ্যমন্ত্রী আৰু শাসকীয় দলে চকু ৰাখিব লাগিব৷ বিৰোধীৰ সমালোচনা কেৱল বিৰোধিতাৰ বাবে হ’লে তাৰ কোনো ভাল ফল নহ’ব৷ এতেকে তেনে বিৰোধিতা নিজেই নাইকিয়া হ’ব৷ কিন্তু যি বিৰোধিতাই চৰকাৰে কৰা আৰু কৰিব পৰা দোষ–ত্রুটি আঙুলিয়াই দিয়ে, সেই বিৰোধিতা অগ্রাহ্য কৰিলে তাৰ দ্বাৰা বিৰোধী সদস্যৰ একো হানি নহ’ব, হানি হ’ব পাৰে ৰাজ্যখনৰো, চৰকাৰৰো৷ এতেকে সমালোচনা আহ্বান কৰিব পৰা আৰু সহিব পৰা এটা মানসিকতা চৰকাৰে সৃষ্টি কৰিব লাগিব৷ আমি সদায় মনত ৰাখিব লাগিব যে আমি কোনোৱেই এটা অমৰ জীৱন লৈ জন্মলাভ কৰা নাই, আমি কোনোৱেই সম্পূর্ণ দোষমুক্ত মানুহ হৈ নিজক গঢ়ি তুলিব পৰা নাই, আমি কোনোৱেই জনসাধাৰণ আৰু দেশতকৈ ডাঙৰ নহয়৷\nচৰকাৰে অসততা, হিংসা, সাম্প্রদায়িকতা কঠোৰভাৱে প্রতিৰোধ কৰিবই লাগিব৷ কিন্তু ‘উলুৰ লগত যাতে বগৰী নোপোৰে’ তাৰ প্রতিও সজাগ আৰু সতর্ক হৈ থাকিব লাগিব৷ অসমৰ মুখ্যমন্ত্রীয়ে নির্দলীয় সদস্যই হিচাপ মতে দুই মিনিটহে সময় পাব বুলি কৈছে৷ এই ঘোষণাটো অধ্যক্ষইহে সদনত কৰিবলগীয়া ঘোষণা৷ সি যি কি নহওক, মই নিজেও সংসদত আছিলোঁ আৰু ৰাজ্যসভাৰ উপ–সভাপতিৰ দায়িত্ব পালন কৰাৰ সময়ৰো অভিজ্ঞতা হৈছিল৷ সংসদত কোনো বিষয়ৰ বিতর্কৰ বাবে নির্দিষ্ট সময় নির্ধাৰণ কৰোঁতে একোটা দলৰ সদস্য সংখ্যাৰ অনুপাতে দলসমূহে সময় লাভ কৰে৷ কিন্তু কোনো তাকৰীয়া সদস্যৰ দলে যদি সময় কমকৈ পায়, দৰকাৰী তথ্য দাঙি ধৰাৰ ক্ষেত্রত অধ্যক্ষ/উপাধ্যক্ষ বা উপ–সভাপতিয়ে তথ্যটো সম্পূর্ণ কৰিবলৈ সময় নিদিয়াকৈ নাথাকে৷ বন্ধুসুলভ মনোভাবেৰে বিষয়বোৰ পৰিচালনা কৰিলে বিৰোধী দলে বা বিৰোধী সদস্যয়ো বন্ধুসুলভ আচৰণ কৰা দেখা যায়৷ আনকি বিৰোধীৰ বিতর্কতো চৰকাৰে কোনো সমস্যা সমাধানৰ সূত্র বিচাৰি পাব পাৰে৷ সম্প্রতি প্রতি সপ্তাহে ‘কেবিনেট’ বহুওৱাকে ধৰি কেইটামান সিদ্ধান্ত নতুন হৈছে৷ কার্য ৰূপায়ণৰ ক্ষেত্রত নিশ্চয় সহায়ক হ’ব৷\nসমষ্টিসমূহত বিধায়কৰ গুৰুত্ব নোহোৱা কৰাৰ দৰে বা বিধায়কে নিজৰ জিলাৰ উপায়ুক্ত প্রমুখ্যে বিষয়াসকলৰ পৰামর্শ দিয়াৰ দৰে কামো কৰিব নোৱাৰা কৰিলে সংশ্লিষ্ট সমষ্টিৰ জনসাধাৰণক অসন্মান কৰাৰ তুল্য হ’ব৷ তদুপৰি একোজন মন্ত্রীক কোনো এখন ততোধিক জিলাৰ বিশেষ দায়িত্ব দিয়াৰ বিষয়টো পুনৰ বিবেচনীয় বুলি ভাবোঁ৷ যি বিষয়ৰ যিগৰাকী মন্ত্রীক দায়িত্ব দিয়া হৈছে, তেওঁ সমগ্র ৰাজ্যখনৰ সেই বিষয়টো চাব, বিশেষ জিলাৰ দায়িত্ব দি বিধায়কৰ ক্ষমতা হ্রাস কৰিলে ফল যিয়েই নহওক বিৰোধ বঢ়াৰ সম্ভাৱনা ঘটিব৷\nআৰু এটা কথা মনলৈ আহিছে৷ গণতন্ত্রত জনসাধাৰণে নিজৰ দাবী, অভিযোগ আদি উত্থাপন কৰাৰ বাবে সকলো চৰকাৰে নির্দিষ্ট ঠাই চিহ্ণিত কৰি দিয়ে৷ অসম চৰকাৰে জনসাধাৰণৰ এই অধিকাৰ যাতে নাইকিয়া নকৰে৷ এই পদ্ধতিয়ে জনসাধাৰণক নিজৰ দাবী উত্থাপনৰ মঞ্চ এখন দিয়ে৷ দাবী ন্যায়সংগত নহ’লে তেনে দাবীৰ মূল্য নিজেই নাইকিয়া হ’ব৷ ইন্দিৰা গান্ধীয়ে সকলো সমালোচনা বন্ধ কৰাৰ ফলত জনতাৰ পৰা নিজেই দূৰলৈ গুচি যোৱাৰ দৰে ভুল কৰিছিল৷ গণতান্ত্রিক মূল্যবোধ ৰক্ষা কৰি কৰা কামৰ মাজত তত্ত্বগত বা তথ্যগত বিৰোধ থাকিলেও ব্যক্তিগত বিৰোধৰ স্থান নাথাকে৷ সততে স্মৰণীয় এটা বাক্য হ’লLaw is for man, man is not for law. সেই বাবে দৃঢ়তাৰে খোজ দিওঁতেও দৃষ্টিৰ সমতা সদায় ৰক্ষণীয়, এই দৃষ্টিভংগী দেশ গঢ়াৰ ক্ষেত্রত অত্যন্ত গুৰুত্বপূর্ণভাৱে সহায়ক হ’ব পাৰে৷\n৩০ ছেপ্টেম্বৰৰ পূর্বে প্রথম বর্ষৰ নামভর্তি সম্পূর্ণ কৰাৰ নির্দেশ কলেজ–বিশ্ববিঃক\nমহানগৰীত ছুইগী–জমেট’ত গো–মাংসৰ ব্যৱসায়ঃ নৱনিযুক্ত আৰক্ষী আয়ুক্তই বিচাৰিলে বিশদ তথ্য\n‘তোৰে মোৰে আলোকৰে যাত্রা’; কালসন্ধিত মানৱ জাতি\nবিশেষ লেখাঃ ‘বর্বৰতা’ৰ মাপকাঠী\nএসময়ৰ পিয়ন, এতিয়া কোটিপতি; জানো আহক ‘ভাৰতৰ ফেভিকল মেন’ৰ কাহিনী\nনাগালেণ্ডৰ পৰা কয়লা পৰিবাহী ১০ ট্রাক জব্দঃ নিশা মৰিয়নিৰ…\nনাগালেণ্ডৰ পৰা কয়লা পৰিবাহী ১০ ট্রাক জব্দঃ নিশা মৰিয়নিৰ ৰাষ্ট্রীয় ঘাইপথত আৰক্ষীৰ অভিযান\nদেওবাৰে আক্রান্ত ৭৮৪; মৃত ১৫\nৰাইজৰ সেৱা–উন্নয়নৰ স্বার্থতে মই বিজেপিলৈ আহিছোঁ\nPrev Next 1 of 6,433


সময়ৰ অগ্ৰগতি...পক্ষীৰাজত উঠি - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসময়ৰ অগ্ৰগতি .. পক্ষীৰাজত উঠি-\nলেখক- অসীম তালুকদাৰ\nপঁচিশ-ত্ৰিশ বছৰে চকুৰ সন্মুখতে ডাঙৰ হোৱা ঘৰৰ লখিমীজনীক বেলেগ এখন ঘৰলৈ উলিয়াই দিয়াৰ দিনা দেউতাকজনে স্বাভাৱিক হৈ থকাৰ অভিনয় কৰিবলগীয়া হয়। দেউতাকৰ চকুপানী হেনো ছোৱালীজনীৰ ভৱিষ্যতৰ কাৰণে অমংগলজনক।\nৰামানুজ বৈশ্যৰ ঘৰৰ সন্মুখৰ ৰাস্তাটো পোনে পোনে চহৰলৈ গৈছে। পদূলিত থিয় হ’লে আধা কিলোমিটাৰমান দূৰৰ কনকলাল জালানৰ ধানৰ মিলত প্ৰৱেশ কৰা ট্ৰাকবোৰ দেখিবলৈ পোৱা যায়। সেই মিলটোৰ পিছতেই নেশ্বনেল হাই-ওৱে আৰু হাই-ওৱেৰ সিপাৰে সৰু চহৰখন। গাড়ীখনৰ পিছে পিছে ৰামানুজ বৈশ্যও পদূলিলৈ ওলাই আহিছিল। গাড়ীখন এতিয়া চহৰৰ ফালে ধীৰে ধীৰে অগ্ৰসৰ হৈছে আৰু এক ধ্যানে তেওঁ গাড়ীখনৰ ফালে চাই আছে। চকুপানীয়ে ৰামানুজৰ দৃষ্টি পাতল কৰি আনিছে। ৰাস্তাটো পকী যদিও যোৱা কিছুদিন বৰষুণ নোহোৱাৰ কাৰণে অলপ ধূলিময় হৈছে। অৱশেষত তেওঁ গাড়ীখন নেদেখা হ’ল। ঘৰৰ ভিতৰলৈ যাবলৈ তেওঁ অলপ সন্ত্ৰস্ত হৈছে। জীৱনৰ সত্য এটা আজি বাস্তৱায়িত হ’ল। আজিৰে পৰা তেওঁ অকলশৰীয়া। ইমান দিনে তেওঁ ছাঁৰ দৰে আগুৰি ৰখা নে তেওঁক ছাঁৰ দৰে আগুৰি থকা ছোৱালীজনীয়ে সংসাৰৰ ধৰ্ম পালন কৰিবলৈ অন্য এখন ঘৰলৈ গৈ আছে।\nএদিন আগলৈকে মানুহে গুমগুমাই থকা ঘৰখনত এতিয়া নিস্তব্ধ পৰিৱেশ এটা। যোৱা কেইসপ্তাহৰ ভাগৰে ৰামানুজক হেঁচা মাৰি ধৰিছে। ড্ৰয়িং ৰূমৰ চকী এখনত তেওঁ বহিল। কিবা ডাঙৰ কাম এটাৰ অজুহাত দেখুৱাই কিছুসময় আগতে ৰীণা ঘৰলৈ গল। কমলা খুড়ীৰো আজিহে নামঘৰলৈ মনত পৰিল। তেওঁলোক দুজনীয়ে কিয় তেনে কৰিলে সেয়া অৱশ্যে ৰামানুজে নজনা নহয়। কিন্তু, সঁচাকৈয়ে এই মুহূৰ্তত কাৰোবাৰ লগত কিবা কথা পাতিব পাৰিবনে তেওঁৰ নিজৰে সন্দেহ আছে? ৰূমটোৰ চাৰিওফালে তেওঁ চালে। পৰিপাটিকৈ ৰখা চোফাকেইখন, মাজৰ টেবুলখন, টেবুলখনত ধুনীয়াকৈ ভাঁজ কৰি থোৱা বাতৰি কাকতখন, খিৰিকীৰ কাষৰ শ্ব’কেছটো, শ্ব’কেছৰ ওপৰৰ টিভিটো, পাকঘৰ আৰু ড্ৰয়িং ৰূমক পৃথক কৰা বেৰখনৰ কাষৰ সৰু টেবুলখনৰ ওপৰত ৰখা কীৰ্তন-ঘোষা আৰু ভাগৱত গীতাখন .. প্ৰত্যেকতে যেন আটলাণ্টাৰ অদৃশ্য হাতৰ পৰশ স্পষ্ট হৈ আছে। এতিয়াৰে পৰা ঘৰৰ বস্তুবোৰো আটলাণ্টাৰ মৰমৰ স্পৰ্শৰ পৰা বঞ্চিত হ’ব। আজিৰ পাছত এইখন ঘৰলৈ আটলাণ্টাই আলহীৰ ৰূপতহে আহিব! তেওঁৰ বাৰে বাৰে ভাব হৈছে, এইমাত্ৰ যেন আটলাণ্টা ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহি সুধিব, “দেউতা চাহ একাপ খাবা নেকি?” কিন্তু নাই, কোনো ওলাই নাহিল। তেওঁৰ মনটো লাহে লাহে অতীতলৈ উৰি গ’ল।\nহাস্পাতালৰ পৰা কেঁচুৱাটোক ঘৰলৈ অনাৰ দিনা বহুত গৰম আছিল। টেক্সিত গোটেই ৰাস্তা ৰামানুজে কণমানিজনীক বিচনীৰে বিচি আহিছিল। ঘৰত বহুত মানুহ গোট খাইছিল। ৰামানুজৰ তিনিজনী ভনী, উত্তৰাৰ মাক আৰু ওচৰ চুবুৰীয়াও আছিল। ঘৰলৈ লক্ষ্মী আহিছে বুলি সকলোৱে তেওঁক অভিনন্দন জনাইছিল। সিদিনা ৰামানুজে একো কৰিবলগীয়া হোৱা নাছিল। দুদিন পাছত আলহীবোৰ ঘৰাঘৰি যোৱাৰ পাছত ৰামানুজৰ কাম বাঢ়িছিল। তেওঁলোকে হেঁপাহেৰে লক্ষ্মীজনীৰ নাম ৰাখিছিল ‘আটলাণ্টা’। ইমান আচহুৱা নাম কিয়নো ৰাখিছে বুলি বহুতেই ৰামানুজ বৈশ্যক প্ৰশ্ন কৰিছিল। ভৱিষ্যত সন্তানৰ কিবা এটা অগতানুগতিক নাম ৰাখিব বুলি তেওঁলোকে আগতেই ঠিক কৰিছিল। কেঁচুৱাৰ লগত ব্যস্ত উত্তৰাৰ নাম এটা ভাবিবলৈ সময় নাছিল। এদিন বাতৰি কাকত পঢ়ি থকা ৰামানুজ বৈশ্যৰ সম্পাদকীয় পৃষ্ঠাত প্ৰকাশিত গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক সম্পৰ্কীয় প্ৰবন্ধ এটালৈ চকু গৈছিল। ৰামানুজে এয়া বুজিলে যে যোৱা ১৯৯২ চনত বাৰ্চীলোনাত অলিম্পিক হৈ গল, ১৯৯৬ চনৰ পৰৱৰ্তী অলিম্পিক আটলাণ্টাত আৰু ২০০০ চনৰ অলিম্পিক চিডনীত অনুষ্ঠিত হ’ব। বাৰ্চীলোনা, আটলাণ্টা আৰু চিডনীৰ মাজত উত্তৰাই পচন্দ কৰিলে আটলাণ্টা নামটো।\nমাক-দেউতাকলৈ মনত পৰিল ৰামানুজ বৈশ্যৰ। খেতিয়ক দেউতাকে নিজৰ চাৰি বিঘা আৰু আধিলৈ লোৱা কিছু মাটিত খেতি কৰি ছয়জনীয়া পৰিয়ালটোক কোনোমতে পোহপাল দিছিল। ৰামানুজ তেওঁলোকৰ প্ৰথম সন্তান, তাৰ পাছত তিনিজনী ছোৱালী – সুভদ্ৰা, ৰীণা আৰু বীণা। অত্যধিক পৰিশ্ৰমে অকালতে বুঢ়া কৰি পেলোৱা দেউতাকৰ ৰামানুজ স্থানীয় কলেজত বি এ পঢ়ি থাকোঁতেই পৰলোক প্ৰাপ্তি ঘটিছিল। সেই বজ্ৰাঘাতে মাককো ক্ৰমান্বয়ে বেমাৰী কৰি তুলিছিল। কম বয়সতে ঘৰখনৰ সমগ্ৰ দায়িত্ব মূৰ পাতি লৈ ৰামানুজে ধোঁৱাকোঁৱা দেখিছিল। ভাগ্যক্ৰমে পাঁচ কিলোমিটাৰ দূৰৰ চহৰৰ পোষ্ট অফিচত ৰামানুজে সৰু চাকৰি এটা পাই যোৱাত ঘৰখনে সকাহ পাইছিল। এজনী এজনীকৈ তিনিওজনী ভনীয়েকক উলিয়াই দিওঁতে ৰুপিত মাটিখিনিও এদিন নাইকিয়া হৈছিল। গুৱাহাটীৰ হাস্পাতাললৈ নাযাওঁ বুলি আকোৰগোজ হৈ ৰামানুজৰ ঘৰখন আৰু পো-নাতি এটা দেখাৰ হেঁপাহ বুকুতে বান্ধি মাকেও এদিন নেদেখা জগতখনলৈ গতি কৰিলে। মাকৰ মৃত্যুৰ পাছত অকলশৰে সময়বোৰ কটাবলৈ ৰামানুজৰ অসুবিধা হৈছিল। ভনীয়েকহঁতৰ আৰু বন্ধু-বান্ধৱৰ অলেখ তাগিদাৰ পাছত তেওঁ বিয়া পাতিবলৈ সন্মত হৈছিল। কিন্তু ছোৱালীবোৰৰ ৰামানুজক পচন্দ নহয়হে নহয়। অৱশেষত চুবুৰীয়া গাঁও এখনৰ উত্তৰা নামৰ ৰামানুজৰ প্ৰায় সমবয়সীয়া,\nঅলপ অসুখীয়া আৰু কেবাবাৰো বিয়া ভঙা ছোৱালী এজনীৰ খবৰ আহিছিল। বিয়াৰ দেৰ বছৰ পাছতেই তেওঁলোকৰ জীৱনলৈ আটলাণ্টাৰ আগমন ঘটিছিল। বেছি বয়সত গৰ্ভধাৰণ কৰাৰ কাৰণেই নেকি উত্তৰাৰ গৰ্ভাৱস্থা বহুত কষ্টৰ মাজেৰে গৈছিল। গতিকে স্বাভাৱিকভাবে আটলাণ্টাৰ জন্ম হোৱাৰ পাছত সকলোৱে স্বস্তিৰ নিশ্বাস এৰিছিল। আটলাণ্টাই অকণো আমনি নকৰিছিল। তিনিমাহ নৌহওঁতেই তাই হাঁহিবলৈ শিকিছিল। কোনোবাই তাইৰ ফালে চাই থাকিলে তাই হাঁহি দিয়ে। আনকি খঙৰ অভিনয় কৰি চাই থাকিলেও তাই দাঁত নোহোৱা মুখখন মেলি হাঁহি মাৰে। এবাৰ কাষৰ ঘৰলৈ অহা আলহীয়ে ৰামানুজক কৈছিল – “ককাইদেউ দিনটো থাকিলো, এবাৰো তাইৰ কান্দোন নুশুনিলোঁ।” সেই মন্তব্যৰ উত্তৰত দময়ন্তী আইতাই কৈছিল – “এদিন? মই কাষৰ ঘৰত থাকি যোৱা এমাহে এবাৰো কান্দোন শুনা নাই।” স্কুল ছুটীৰ পাছত ওচৰৰ ছোৱালীবোৰে চুচুক-চামাককৈ আহি আটলাণ্টাক একোলা ল’বলৈ ভীৰ কৰিছিল। সকলোবোৰ ঠিকেই গৈ আছিল কিন্তু নিয়তিয়ে যে কুটিল হাঁহি মাৰিছিল ৰামানুজে ঘুণাক্ষৰেও গম পোৱা নাছিল। আটলাণ্টাৰ বয়স ছয় মাহ হোৱাৰ আগতেই নিউমোনিয়া ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ উত্তৰাই চিৰ বিদায় লৈছিল।\nফোনৰ শব্দত ৰামানুজ বৈশ্যৰ তন্ময়তা ভাঙিল। আটলাণ্টাৰ ফোন। একো বিঘিনি নোহোৱাকৈ সিহঁত অজয়ৰ ঘৰ গৈ পাইছে। দুইমিনিট মান কথা পাতিলে। আটলাণ্টাই ক’লে দেউতাকৰ ৰাতিৰ ভাত সাঁজ ঠিক কৰি থোৱা আছে। সোনকালে খাই ল’বলৈ দেউতাকক কৈ তাই ফোনটো থ’লে। শহুৰেকৰ ঘৰত আজি তাইৰ প্ৰথম দিন। আজি আৰু তাই ফোন নকৰে।\nউত্তৰাৰ অবৰ্তমানত ৰামানুজৰ ভৰিৰ তলুৱাৰ পৰা যেন পৃথিৱীখন নাইকিয়া হৈ গৈছিল। মৃতকৰ শেষকৃত্যৰ যাৱতীয় কামত ব্যস্ত থাকি কেইদিনমানলৈ ৰামানুজে ঘটনাৰ গভীৰতাৰ উমান পোৱা নাছিল। দুদিনমান বেছিকৈ থাকি যোৱা ভনীয়েক ৰীণাই ৰামানুজৰ হাতত আটলাণ্টাক তুলি দি বিদায় লোৱাৰ পাছতহে ৰামানুজে উপলব্ধি কৰিছিল যে ছয়মহীয়া ছোৱালীজনীৰে সৈতে বিশাল পৃথিৱীখনত তেওঁ অকলশৰীয়া। ইমান সৰু ছোৱালী এজনীক তেওঁ কেনেকৈ ডাঙৰ কৰিব? কেঁচুৱাৰ যে ইমান কাম ওলায় ৰামানুজে ভাবিব পৰা নাছিল। তেওঁ ভালকৈ কোলাত ল’বও নাজানে। কোলাত ল’লেও কেইমিনিটমান পাছতেই তাই উচপিচাবলৈ ধৰে। দিনত আঠ-দহবাৰ পৰ্যন্ত লেতেৰা কাপোৰ ধুই ধুই ৰামানুজৰ ফোপাবলগীয়া অৱস্থা হৈছিল। তাই কেতিয়াবা গাৰু, বিছনাৰ চাদৰ, তুলী আদিও লেতেৰা কৰে। ৰামানুজে উৱাদিহ নোপোৱা হৈছিল। এবাৰ গৌতমৰ হতুৱাই চহৰৰ পৰা ডায়েপাৰ আনিছিল। ডায়েপাৰৰ ইমান বেছি দাম বুলি জনা নাছিল। সদায় মাকৰ গাখীৰ খোৱাত অভ্যস্ত আটলাণ্টাই গাখীৰৰ বটলটো মুখত সুমুৱাই দিলেও দুঘোটমান খায়েই ঠেলি আঁতৰাই দিয়া হ’ল। ৰামানুজে কামৰ পৰা বাৰে বাৰে চুটী বিচাৰিব লগা হ’ল। উপায়হীন ৰামানুজে বাৰে বাৰে ভনীয়েক ৰীণালৈ খবৰ পঠিয়াইছিল। কিন্তু নিজৰ সন্তান নাথাকিলেও নিজৰ ঘৰখন এৰি ৰীণাই\nককায়েকৰ ঘৰখন সদায় কেনেকৈ চম্ভালিব? তেনে এটা সন্ধিয়াতে অতিষ্ঠ হৈ ৰামানুজে আটলাণ্টাক ধমকি এটা দিছিল।\nআটলাণ্টাৰ যেন সকলো ধৈৰ্য্যৰ বান্ধোন চিঙি গৈছিল। তাই ইনাই বিনাই কান্দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। কান্দোন বন্ধ নহয়হে নহয়। কেইবাদিনো ভালকৈ খোৱাবোৱা নকৰা ছোৱালীজনীয়ে কেনেকৈ ইমান কান্দিব পাৰে? ৰামানুজে বিভিন্ন ধৰণে কোলাত লৈ তাইক নিচুকাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু তাইৰ কান্দোন কোনোপধ্যেই বন্ধ নহয়। এবাৰ আটলাণ্টাক কোলাত লৈ চোতালৰ পৰা দময়ন্তী খুড়ীক মাতিলে। খুড়ীয়ে বিভিন্ন নিচুকণি গীত গাই আটলাণ্টাক শুৱাই দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু কান্দোন কোনোপধ্যেই বন্ধ নহ’ল। দুঘণ্টামান তেনেকৈ থকাৰ পাছত আটলাণ্টাক ৰামানুজৰ হাতত দি ৰাতিপুৱা পুনৰ আহিম বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দি দময়ন্তী খুড়ী ঘৰলৈ গ’ল। আটলাণ্টালৈ ৰামানুজৰ ভয় লাগিছিল। কি হৈছে বাৰু ছোৱালীজনীৰ? তিনি ঘণ্টামান একেৰাহে কন্দাৰ পাছত তাই শুই গ’ল। কিবাকৈ সাৰ পায় বুলি তাইক বিছনাত দিবলৈ ৰামানুজৰ ভয় লাগিছিল। ভাগ্যে সাৰ নাপালে। ভাগৰত জৰ্জৰিত ৰামানুজো কাষতে শুই গ’ল।\nৰাতি কিমান সময় হৈছিল ৰামানুজে নাজানে। হঠাতে সাৰ পাই উঠি আটলাণ্টাই পুনৰ কান্দিবলৈ ধৰিলে। ৰামানুজ ধহমহকৈ উঠিল। প্ৰথমতে ৰামানুজৰ ভাব হৈছিল তেওঁ নিজে বাগৰ সলাওতে চাগে আটলাণ্টাই কিবাকৈ দুখ পালে। কেইবাৰমান চেষ্টা কৰাৰ পাছত তাই অলপ গাখীৰ খালে। তাৰ পাছত পুনৰ ডাঙৰ ডাঙৰকৈ কান্দিবলৈ ধৰিলে। ৰামানুজৰ নিজৰো কান্দোন ওলাই অহাৰ উপক্ৰম হৈছিল। টেবুলত ৰখা উত্তৰাৰ ফটোখনলৈ চাই ৰামানুজৰ ভাব হৈছিল তাই যেন গিৰিয়েকৰ অকৰ্মণ্যতাত দুখ পাইছে। গোটেই ৰাতিটো তাইক কোলাত লৈ ঘৰৰ ভিতৰতে ইফাল-সিফাল কৰি থাকিল। মাজতে অকণমান সময়ৰ কাৰণে কান্দোন বন্ধ হয়। তাৰ পাছত আকৌ একেই। কাহিলি পুৱাতেই দময়ন্তী খুড়ী আহিল। কেবাবাৰো চেষ্টা কৰাৰ পাছত আটলাণ্টাই অকণমান গাখীৰ খালে। ক্ষণিকৰ কাৰণে কান্দোন বন্ধ হয়। তাৰ পাছত পূৰ্বতকৈয়ো জোৰকৈ আৰম্ভ কৰে। মুঠতে শোৱা সময়খিনি বাদ দি বাকী সময়ত আটলাণ্টাই প্ৰায় কান্দিয়েই থাকিল। অৱশেষত দময়ন্তী খুড়ীৰ ভাব হ’ল যে কাৰোবাৰ নিশ্চয় মুখ লাগিছে। অলপ পানী-জৰা আনিবলৈ তেওঁ নিজেই গ’ল দশৰথ ওজাৰ ঘৰলৈ। কিন্তু কোনো লাভ নহ’ল। কেইবা সপ্তাহো তেনেকৈ গ’ল। মাজতে ৰীণা আহি দুদিন থাকিল, কিন্তু একো সলনি নহ’ল। আটলাণ্টাক আগতে একোলা ল’বলৈ ভীৰ কৰা ছোৱালীবোৰ নহা হ’ল। কামৰ পৰা ৰামানুজক খবৰ দিলে যে এনেকৈ কাম খতি কৰি থাকিলে চাকৰি এৰিব লাগিব। মাজতে যোগেশ্বৰ দাদাই আটলাণ্টাক চোৱাচিতা কৰিবলৈ ওচৰৰে গাঁও এখনৰ পৰা ছোৱালী এজনী লৈ আহিছিল। সেই চেগতে ৰামানুজ দুদিনমান কামলৈ গৈছিল। তাৰ পাছত ছোৱালীজনী গুচি গ’ল। ইমান কান্দি থকা ছোৱালী তাই হেনো চাই থাকিব নোৱাৰে। তদুপৰি তাই খঙতে আটলাণ্টাক এক চৰ মৰা দময়ন্তী খুড়ীয়ে নিজে দেখিছিল। ৰামানুজৰ এনে লাগিল যেন চাকৰি বাদ দি অকল ছোৱালীজনীকে চাই থাকিব লাগিব। উত্তৰাৰ ওপৰতো খং উঠিছিল। ইমান কান্দুৰী ছোৱালী এজনী কিয় ডিঙিত ওলোমাই দি গ’ল বুলি।\nহঠাতে এদিন আবেলি দময়ন্তী খুড়ী উধাতু খাই দৌৰি আহিল। সত্তৰ বছৰীয়া জীৱনৰ অভিজ্ঞতাৰে পুষ্ট মানুহজনীয়ে যেন বুজি পাইছিল আটলাণ্টাই কি বিচাৰিছে — “তাই মাকক বিচাৰিছে।” কেই মুহূৰ্তমানৰ কাৰণে ৰামানুজ স্তব্ধ হৈ ৰ’ল। উত্তৰাৰ অনুপস্থিতি যে আটলাণ্টায়ো প্ৰতি মুহূৰ্তে অনুভৱ কৰিছে সেয়া তেওঁ কল্পনা কৰিব পৰা নাছিল। দময়ন্তী খুড়ীৰ কথা মতে উত্তৰাৰ আলমাৰীটো খুলিলে। সেউজীয়া-নীলা পাৰি থকা চাদৰখন উলিয়াই আনোতে তেওঁৰ হাতখন কঁপি উঠিছিল। চিনাকি চাদৰখনৰ ইমান চিনাকি গোন্ধটো আটলাণ্টাই চিনি পাবনে? ধুনীয়াকৈ জাপি থোৱা চাদৰখন তেনেকৈয়ে নি বিছনাত হাত-ভৰি আচাৰি কান্দি থকা আটলাণ্টাৰ কাষত থ’লে। দুই মিনিটতে আটলাণ্টাৰ কান্দোন বন্ধ হ’ল। বহুত দিনৰ পাছত সিদিনা তাই গোটেই ৰাতি শুলে। পৰৱৰ্তী কেইদিনমান ঠিকেই গ’ল। তাই কান্দিলেই উত্তৰাৰ কিবা এটা কাপোৰ আনি কাষত থয় আৰু তাইৰ কান্দোন বন্ধ হয়। কিন্তু সৰহ দিন তেনেকৈ নাথাকিল। আটলাণ্টাই যেন গম পালে দেউতাকে তাইক ঠগিছে বুলি। তাই পুনৰ কান্দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে – আগতকৈও বেছিকৈ। ওচৰ-চুবুৰীয়াইয়ো আমনি পাই ৰামানুজক পৰামৰ্শ দিলে – হয়তো আটলাণ্টাৰ কাৰণে ‘নতুন মা’ এজনী আনক, নাইবা তাইক আইতাকৰ ঘৰলৈ পঠিয়াই দিয়ক। ৰামানুজৰ নতুনকৈ সংসাৰ\nপতাৰ কোনো পৰিকল্পনা নাছিল। ৰামানুজে মাতি পঠোৱাৰ পাছত এদিন শহুৰেক-শাহুয়েকক দুয়ো আহিল। সকলো কথা ব্যাখ্যা কৰি ৰামানুজে তেওঁলোকক অনুৰোধ কৰিলে আটলাণ্টাক লৈ যাবলৈ। ৰামানুজে এয়াও ক’লে যে সময় পালেই সি তাইৰ খবৰ লৈ থাকিব, পইছা পাতিৰে সহায় কৰিব আৰু ডাঙৰ হোৱাৰ পাছত তাইক লৈ আহিব। তেওঁলোক সন্মত হ’ল। যোৱাৰ আগতে শাহুয়েকে ৰামানুজক আটলাণ্টাৰ কথা চিন্তা নকৰিবলৈ আৰু নিজৰ সংসাৰ পাতিবলৈ পৰামৰ্শ দি গ’ল। আটলাণ্টাই যেন কিবা বুজিছিল। তাই যাবলৈ বিচৰা নাছিল। ৰামানুজক টানকৈ খামোচ মাৰি ধৰিছিল। দেউতাকে তাইক ত্যাগ কৰা বুলি যেন তাই ডাঙৰকৈ কান্দিছিল। শেষলৈ ৰামানুজে আটলাণ্টাৰ চকুলৈ চাব নোৱাৰা হৈছিল।\nৰামানুজৰ কাহ এটা আহিল। দুদিনৰ পৰা ক্ৰমান্বয়ে কাহটো বেছি হৈ আহিছে। আলমাৰীৰ এটা চুকত আটলাণ্টাই গম নোপোৱাকৈ থৈ দিয়া বটলটোৰ পৰা টেবলেট এটা উলিয়াই খালে।\nসেই দিনটোৰ কথা ৰামানুজে পাহৰিব পৰা নাই। নিজৰ তেজ মঙহৰ সাত-মহীয়া ছোৱালীজনীক কেনেকৈ তেওঁ পৰিত্যাগ কৰিবলৈ ওলাইছিল? আটলাণ্টাক লৈ শহুৰ-শাহু গুচি যোৱাৰ পাছত শান্ত পৰিবেশটো ৰামানুজে উপভোগ কৰিছিল। অনবৰতে থকা কান্দোনৰ শব্দটো নাই – কান্দোনৰ শব্দ নাথাকিলেও এই মুহূৰ্ততে পুনৰ কান্দিব পাৰে বুলি সন্ত্ৰস্ত হৈ থাকিবলগীয়াও হোৱা নাই। বিশৃংখল হৈ থকা ঘৰটো ৰামানুজে অলপ পৰিপাটি কৰিলে। দুপৰীয়াৰ সাঁজ ৰান্ধিলে। নিশ্চিন্ত হৈ দুপৰীয়া এঘুমুটি মাৰিলে। মাজতে দময়ন্তী খুড়ী আহিল। ৰামানুজে ভালেই কৰিলে বুলি কৈ নতুনকৈ সংসাৰ আৰম্ভ কৰিবলৈ প্ৰস্তুতি চলাবলৈ পৰামৰ্শ দিলে। খুড়ী যোৱাৰ পাছতেই ৰামানুজৰ চকুত পৰিল চোতালৰ তাৰত মেলি দিয়া আটলাণ্টাৰ কাপোৰকেইটালৈ। ৰামানুজৰ মনটোৱে হাহাকাৰ কৰি উঠিল। ইমান সৰু কাপোৰৰ ভিতৰত খাই পৰা ছোৱালীজনীক তেওঁ কিয় ভয় কৰিছে? তাই নিজে অহা নাই নহয়, ৰামানুজ আৰু উত্তৰাইহে তাইক এই সংসাৰলৈ আনিছিল। তেনেস্থলত? এক তীব্ৰ অপৰাধবোধে ৰামানুজক গ্ৰাস কৰিলে। এবাৰ ছোৱালী এজনীক মোমায়েকৰ ঘৰত এৰি থৈ অহাৰ পাছত তাইৰ লগত সমাজে কৰা অন্যায়ৰ কাহিনীৰ ওপৰত নিৰ্মিত চিনেমা এখনৰ কথা মনত পৰি ৰামানুজৰ অন্তৰাত্মা শিয়ৰি উঠিল। সন্তান ত্যাগ কৰিবলৈ তেওঁ মানুহ নে\nজন্তু? দুই এদিনতে শহুৰেকৰ ঘৰলৈ গৈ আটলাণ্টাক লৈ আহিব – সেই সিদ্ধান্তটো লোৱাৰ পাছতহে তেওঁৰ মনটো অলপ শান্ত হ’ল। কিন্তু তাৰ পাছতো ৰামানুজৰ মনটো উচপিচাই থাকিল। তেওঁ বহুত সময় আটলাণ্টাৰ কাপোৰকেইটাৰে নিজৰ চকু ঢাকি বহি থাকিল। কাপোৰকেইটাৰ গোন্ধৰ মাজতেই তেওঁ আটলাণ্টাৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰিছে। অৱশেষত সিদিনাই আন্ধাৰ হোৱাৰ অলপ পাছত চাইকেলখন লৈ ৰামানুজ ওলাল। দুখন গাঁও পাৰ হৈ প্ৰায় ছয় কিলোমিটাৰ দূৰৰ শহুৰেকৰ পোৱালৈকে গাঁৱৰ আধা মানুহ ইতিমধ্যে শুইছে। ৰাস্তাৰ পৰাই কেঁচুৱাৰ কান্দোনৰ শব্দ শুনি ৰামানুজৰ অন্তৰখনে হাহাকাৰ কৰি উঠিল। উত্তৰাৰ ককায়েক চোতালতে আছিল। ৰামানুজক দেখিও নামাতিলে। আনহাতে ৰামানুজক দেখি শহুৰেক অলপ আচৰিত হ’ল। আটলাণ্টাই হেনো দিনত একোৱেই খোৱা নাই। আবেলি তাই অলপ শুইছিল, বাকী সময়খিনি কেৱল কান্দিয়েই আছে। শোৱনি কোঠাৰ ভিতৰত আইতাকে নিচুকণি গীত গাই গাই আটলাণ্টাক শুৱাই দিবলৈ বৃথা চেষ্টা কৰিছে। কোঠালৈ সোমাই অহা দেউতাকক দেখি আটলাণ্টাৰ কান্দোন দুগুণে চৰিল। কিন্তু – সেয়া কি? অকণমানি হাত দুখন তাই দেউতাকৰ ফালে মেলি দিছে। প্ৰায় দৌৰি গৈ ৰামানুজে তাইক কোলাত তুলি ল’লে।\nকোনোবাই যেন কিবা যাদুহে কৰিলে। লগে লগে আটলাণ্টাৰ কান্দোন বন্ধ হ’ল। তাই দেউতাকক টানকৈ খামুচি ধৰিছে। তাইৰ চকু-নাক পানীৰে একাকাৰ। কাষতে পোৱা গামোচা এখনেৰে দেউতাকে তাইৰ মুখখন মচি দিলে। ইতিমধ্যে আইতাকে গাখীৰৰ বটলটো আনি দিছিল। তাই গাখীৰখিনি এনেকৈ খালে যেন তাই বহুত দিন একোৱেই খোৱা নাছিল। তাইক কোলাতে লৈ থাকি ৰামানুজ চকী এখনত বহিল। তাই দেউতাকলৈ চাই হাঁহি এটা মাৰিলে। আটলাণ্টাৰ যেন সকলো অভিমান পলকতে উৰি গ’ল। তাইৰ মুখৰ ভিতৰত কিবা বগা বগা দেখি দেউতাকে চুই চালে। তাইৰ প্ৰথম দাঁত ওলাইছে। ৰামানুজে চাই থাকোঁতেই আটলাণ্টাৰ চকু দুটা লাহে লাহে জাপ খাই গ’ল। দুই ছেকেণ্ডমানৰ পাছত ঘপহকৈ সাৰ পোৱাৰ দৰে তাই চকু দুটা মেলিলে। ক্ষন্তেক সময়ৰ পাছতেই তাইৰ চকু দুটা পুনৰ বন্ধ হৈ গ’ল। কেই ছেকেণ্ডমানৰ পাছত তাই পুনৰ চকু দুটা মেলিলে। কিন্তু এইবাৰ তাই সম্পূৰ্ণকৈ মেলিবই নোৱাৰিলে। তাইৰ টোপনি আহিল। আটলাণ্টাই সাৰ পাব বুলি ৰামানুজে ৰাতিটো চকীখনতেই বহি থাকিল। মাথোঁ মহ খেদিবলৈ আইতাকৰ পৰা বিচনী এখন খুজি ল’লে।\nৰামানুজৰ সন্মুখত যেন জীৱনৰ অৰ্থ স্পষ্ট হৈ পৰিল। পৃথিৱীখন আচলতে অতি সুন্দৰ। মানুহৰ মৰম চেনেহে সেই সৌন্দৰ্যক পূৰ্ণতা দিয়ে। আজি জীৱন তমসাবৃত হৈ থাকিলেও অনাগত দিনবোৰত জীৱনৰ জ্যোতিয়ে সত্যক সাৰথি কৰি আশাৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনিবই। সেই পোহৰৰ সত্যকে অৱলম্বন কৰি ৰামানুজে জীৱনৰ পোৱা নোপোৱাবোৰৰ প্ৰতি কোনো আক্ষেপ নৰখাকৈ আগুৱাই যাবলৈ সংকল্প ল’লে। জীৱনক ভাল পাবলৈ শিকোৱা অকণমানি কলিজাৰ টুকুৰাটোক এই জটিল পৃথিৱীখনত চলিব পৰাকৈ গঢ় দিয়াই তেওঁৰ একমাত্ৰ সপোন হৈ পৰিল। বাকী সকলো কথা গৌণ। সকলো মাহীমাক বেয়া বুলি ৰামানুজে নাভাবে। কিন্তু নিজৰ সুখৰ কাৰণে ভৱিষ্যতে আটলাণ্টাৰ সামান্যও দুখ হ’ব পৰা সম্ভাৱনীয়তা এটা সৃষ্টি কৰাৰ পোষকতা তেওঁ নকৰিলে।\nআটলাণ্টায়ো যেন দেউতাকৰ সমস্যাবোৰৰ কথা বুজি উঠিল। তাই পুনৰ আগৰ দৰে হৈ পৰিল। শুৱাই দিলে শুই থাকে, বহাই দিলে বহি থাকে। কাপোৰ লেতেৰা হ’লে হাত ভৰি আচাৰি জানিবলৈ দিয়ে। দিনবোৰ ৰামানুজৰ কাৰণে লাহে লাহে সহজ হৈ আহিল। পুনৰ ঘৰৰ কাষৰ ছোৱালীবোৰে আটলাণ্টাক একোলা ল’বলৈ ভীৰ কৰিবলৈ ল’লেহি। ‘দিনটো ময়ে চাই দিম’ – বুলিও বহুতেই কোৱা হ’ল। কিন্তু সদায় পাঁচ মাইল চহৰলৈ চাইকেল চলাই অফিচ কৰিবলৈ ৰামানুজৰ মন নোহোৱা হ’ল। সেয়েহে বহুত ভাবি চিন্তি এদিন গাঁৱৰ মাটিখিনি বিক্ৰি কৰি চহৰলৈ যোৱা সিদ্ধান্ত ল’লে। পইছাখিনিৰে চহৰৰ নিচেই কাষতে মাটি অলপো ল’লে। তেতিয়াই কমলা খুড়ী ৰামানুজ আৰু আটলাণ্টাৰ জীৱনলৈ আহিছিল। অকলশৰে থকা বিধৱা মহিলাগৰাকীৰ ভাড়া ঘৰটোৰ খবৰ তেওঁ বন্ধু এজনৰ পৰা পাইছিল। একেটা চৌহদতে দুটা ঘৰ। ৰাস্তাৰ কাষতে দুটা শোৱনি কোঠা, এটা ড্ৰয়িংৰুম আৰু কিচ্চেনেৰে সৈতে ভাড়া ঘৰটো। পাছফালে মানুহজনী থকা ঘৰটো। পঞ্চাছৰ ওচৰা ওচৰি বয়সৰ মানুহজনীৰ গিৰীয়েক ওচৰৰে স্কুলৰ শিক্ষক আছিল। বিদেশী বহিষ্কাৰ আন্দোলনত সক্ৰিয় ভাগ লোৱা মানুহজনক জুয়ে পোৰা তিৰাশীৰ নিৰ্বাচনৰ সময়ত ঘৰৰ ওচৰতে কোনোবা দুৰ্বৃত্তই এদিন ৰাতি হানি খুচি হত্যা কৰিছিল। সেই দুখতেই কেইবছৰমান পাছত তেওঁলোকৰ\nএকমাত্ৰ ল’ৰাজনেও ঘৰ এৰি গৈ কোনোবা বিদ্ৰোহী সংগঠনত যোগ দিয়ে। তেতিয়াৰে পৰা ল’ৰাজনৰ কোনো খবৰ নাই। বন্দৱস্ত হৈছিল ৰামানুজহঁত ভাড়া ঘৰটোত থাকি নিজৰ মাটিত ঘৰ এটা সাজিব। খুব বেছি এক-দেৰ বছৰ পাছত তেওঁলোক নিজৰ ঘৰলৈ যাব। কিন্তু তেতিয়াৰে পৰা পঁচিশ বছৰ বাগৰি গৈছে। নিজৰ ঘৰটো শেষ কৰোঁতে ৰামানুজক দহ বছৰতকৈ অধিক সময় লাগিল। কিন্তু ভাড়া ঘৰটো এৰি যোৱা কথা তেওঁলোকৰ কোনেও ভাবিব নোৱাৰে। কমলা পাটগিৰী তেওঁলোকৰ জীৱনৰ অংশ হৈ পৰিল।\nবাকী সকলো ঠিকেই আছিল। কিন্তু আটলাণ্টা ডাঙৰ হৈ অহা কথাটোহে ৰামানুজৰ একেবাৰে ভাল নলগা হ’ল। বহাই দিলে বহি থকা ছোৱালীজনীয়ে লাহে লাহে থপ থপকৈ খোজ কাঢ়িবলৈ শিকিলে, তাইৰ মাত ফুটিল, কেইবাটাও দাঁত গজিল, সহজেই দাঙি কোলাত ল’ব নোৱাৰাকৈ গধুৰ হ’ল, চুলি দীঘল হ’ল। তাইৰ ফুটফুটীয়া ফ্ৰকবোৰৰ বুটাম খুলি ডিঙি খোলাকৈ ৰাখিব নোৱাৰাকে তাই ডাঙৰ হ’ল। দোকমোকালিৰ নিয়ৰসনা বতাহে খেলি যাবলৈ চুলিখিনি খুলি ৰাখিব নোৱাৰা অৱস্থা হ’ল। তাই আপোনমনে “গছে গছে পাতি দিলে ..” আদি গোৱা আৰম্ভ কৰিলে। চুলি বান্ধিবলৈ ৰামানুজে বেণী গোঠাকে ধৰি বিভিন্ন কিটিপ শিকিবলগীয়া হ’ল। তাইৰ জন্মদিন আহে, কাপোৰ-জোতাবোৰ সৰু হয়, নতুন শ্ৰেণীলৈ উত্তীৰ্ণ হয় – ৰামানুজে বুকুত এক অজান বিষ অনুভৱ কৰে। তাই লাহে লাহে ঘৰৰ দুই এটা কামত সহযোগ কৰিবলৈ ল’লে – নহৰুৰ বাকলি গুচোৱাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ধুই থোৱা কাঁহী বাতিবোৰ যথাস্থানত থোৱালৈকে। তাইৰ ছয়বছৰ বয়স হওঁতে এদিন গা বেয়া হৈ শুই থকা দেউতাকৰ কাৰণে চাহ একাপ কৰোঁ বুলি তাই গেছটো জ্বলাবলৈ গৈছিল। ভাগ্যে দেউতাকৰ চকুত পৰিল। লাহে লাহে তাইৰ শৰীৰৰ স্বাভাৱিক পৰিৱৰ্তনবোৰ আহিল। ৰামানুজৰ স্পষ্টকৈ মনত আছে – আটলাণ্টা তেতিয়া অষ্টম শ্ৰেণীত। দেওবাৰৰ আবেলিৰ ঘটনা। কাষৰ ঘৰৰ ছোৱালীজনীৰ লগত খেলি থকা আটলাণ্টা উধাতু খাই ঘৰলৈ সোমাই আহিছিল। পিন্ধি থকা ফ্ৰকটোৰ তলফালে কিবা ৰঙা ৰঙা কিবা দেখি ৰামানুজ অস্থিৰ হৈ পৰিছিল। তাই দৌৰি গৈ ভিতৰৰ ৰূমত সোমাই আইতাকক মাতিবলৈ কৈছিল। তাই দুৱাৰখন খুলি দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে কিয় বাৰে বাৰে আইতাকক মাতিবলৈ কৈ আছে বুজা নাছিল। আইতাক উধাতু খাই সোমাই আহিছিল। ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহি যেতিয়া কমলা খুড়ীয়ে কৈছিল, “ছোৱালী ডাঙৰ হ’ল।” ৰামানুজ হতভম্ব হৈছিল। পাছতহে গম পাইছিল যে এই বিষয়ে আইতাকে আটলাণ্টাৰ লগত কথা পাতিছিল। তিনিদিন নেদেখাকৈ থকাৰ পাছত তোলনী বিয়াৰ দিনা পেহীয়েকে দিয়া শাৰীখন পিন্ধি আটলাণ্টা যেতিয়া প্ৰথম ওচৰলৈ আহিছিল ৰামানুজৰ অন্তৰখনে হাহাকাৰ কৰি উঠিছিল। তাই কিয় ডাঙৰ হৈছে? পৃথিৱীত ইমান মানুহ থকা সত্ত্বেও তেওঁৰ মৰমৰ ৰাজকুমাৰীজনী বাইদেউ, মা, আইতা হোৱা জৰুৰীনে? সময় যেন থমকি ৰওক, গোটেই জীৱন তেওঁ ছোৱালীজনীক চোৱাচিতা কৰিয়েই কটাই দিব।\nমাজে মাজে চাহ কৰি দিয়া ছোৱালীজনীয়ে পাকঘৰৰ লগতে ঘৰৰো বহুত দায়িত্ব চম্ভালি ল’লে। দেউতাকে দৰৱবোৰ সময়ত খোৱাতো নিশ্চিত কৰা, টকা পইছাৰ হিচাপ ৰখা – মুঠতে ঘৰখনৰ প্ৰায়বোৰ দায়িত্বই আটলাণ্টাই মূৰ পাতি লৈছিল। তাইৰ হাতৰ চাহকাপেৰে ৰামানুজৰ ৰাতিপুৱাটো আৰম্ভ হয়। তেওঁ পেপাৰখন পঢ়িবলৈ লোৱা সময়ত গা পা ধুই আহি থাপনাৰ সন্মুখত তাই ধূপ-চাকি জ্বলাই প্ৰাৰ্থনা গায় – “ব্ৰহ্মা আদি কৰি জীৱ যত – ৰাম ৰাম ৰাম ৰাম ৰাম –।” অকল দেউতাকৰে নহয়; হাঁহিমুখীয়া, স্বল্পভাষী আৰু সকলোকে আপোন কৰিব ল’ব পৰা স্বভাৱৰ দেখিবলৈ শুৱনি ছোৱালীজনী আইতাক, পেহীয়েক তথা মোমায়েকৰ ঘৰৰো চকুৰ মণি হৈ পৰিছিল। মাৰ্জিত ব্যৱহাৰৰ চিৰিয়াছ ছোৱালীজনীক শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীসকলেও বৰ ভাল পাইছিল। তেওঁলোকৰ ঘৰৰ সন্মুখত চেঙেলীয়া ল’ৰা কিছুমানে মাজে মাজে জুম বান্ধিছিল। কিয় তেনে কৰিছিল ৰামানুজে নুবুজা নহয়। কিন্তু তেওঁ সিহঁতক একো ক’ব পৰা নাছিল। এদিন আইতাকেহে ল’ৰাকেইজনক গালি পাৰিছিল। আটলাণ্টাই অৱশ্যে কাকো প্ৰশ্ৰয় নিদিছিল। এদিন ছোৱালীজনীয়ে ঘৰ এৰি যাব – সেই কথাতকৈও ভৱিষ্যতে ল’ৰাজনে তাইক বেয়া ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা সম্ভাৱনাইহে ৰামানুজক বেছি আমনি কৰিছিল। গাভৰু ছোৱালীবোৰৰ লগত হোৱা বেয়া বেয়া খবৰবোৰ পেপাৰত\nআহিয়েই থাকে। ক’ৰবালৈ গৈ আটলাণ্টাই সময়ত আহি নাপালে ৰামানুজৰ অন্তৰখনে ধৰপৰাই থাকে। পেহীয়েক বা মোমায়েকৰ ঘৰলৈ তাই ৰাতি থকাকৈ গ’লে সিদিনা ৰামানুজৰ টোপনি নাহে। সম্ভৱ হ’লে ৰামানুজে আটলাণ্টাক খোলা এটাৰ ভিতৰত সুমুৱাই থৈ দিলেহেতেন। ইমান দিনে আটলাণ্টাক কেতিয়াবা মাৰধৰ কৰা দূৰৰ কথা, টানকৈ ক’বলগীয়া পৰিস্থিতিও চাগে আঙুলিৰ মূৰত লেখিব পৰাকৈহে হৈছে। সামৰ্থ্যৰ বাহিৰৰ বস্তু বিচাৰি তাই কেতিয়াও সমস্যাত পেলোৱা নাই। অন্য বহুত ছোৱালীৰ দৰে শেহতীয়া ফোন, নতুন নতুন ফেশ্বনৰ কাপোৰ বিচাৰি কাহিনীও জেদ ধৰা নাই।\nসৰুৰে পৰাই আটলাণ্টাৰ গুৱাহাটীৰ কলেজৰ হোষ্টেলত থাকি ডিগ্ৰী পঢ়িবলৈ মন আছিল। কিন্তু কলিজাৰ টুকুৰাটোক ইমান দূৰলৈ পঠিয়াবলৈ ৰামানুজৰ অলপো মন নাছিল। হায়াৰ চেকেণ্ডাৰীৰ ৰিজাল্ট ওলোৱাৰ দিনা স্পষ্ট হৈ পৰিছিল যে তাই ভাল কলেজ এখনতে চিট পাব। আটলাণ্টা আৰু বন্ধু-বান্ধৱী কেইজনমানে ফৰ্ম আনিবলৈ গুৱাহাটীলৈ যোৱা কথা আছিল। শেষমুহূৰ্তত তাই নগ’ল। ৰামানুজৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত স্থানীয় কলেজেই ভাল হ’ব বুলি ক’লে। দেউতাকক এৰি নাযাওঁ বুলিহে যে সেই সিদ্ধান্ত লৈছে সেয়া বুজিবলৈ ৰামানুজৰ অসুবিধা হোৱা নাছিল। ৰামানুজৰ অন্তৰখনে হাহাকাৰ কৰিছিল। ছোৱালীজনীয়ে নিজৰ সপোন জলাঞ্জলি দিয়াটো তেওঁ কোনোপধ্যেই হ’বলৈ দিব নোৱাৰে। তেওঁৰ লগত থাকি থাকি আটলাণ্টাই নিজৰ কথা নাভাবিবই নেকি? বাৰে বাৰে কোৱা সত্ত্বেও আটলাণ্টা মান্তি নহ’ল। অন্য কথা কিছুমানেও ৰামানুজক আমনি কৰিবলৈ ধৰিলে। স্থানীয় কলেজখনৰ প্ৰিন্সিপাল আৰু ৰামানুজৰ কেবাজনো সহকৰ্মীয়ে আটলাণ্টাক নিজৰ ঘৰলৈ বোৱাৰী কৰি নিয়াৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিলে। তাইৰ বিয়াৰ কথা এতিয়াই ভবা নাই বুলি প্ৰশ্নটো এৰাই ফুৰিলেও ৰামানুজ ভিতৰি ভিতৰি সন্ত্ৰস্ত হৈ পৰিছিল। সঁচাকৈয়ে ছোৱালীজনী উলিয়াই দিয়াৰ সময় আহিলেই নেকি?\nঅৱশেষত অনাকাংক্ষিত দিনটো আহিল। আটলাণ্টাই নিজেই অজয়ৰ কথা ক’লে। কলেজৰ প্ৰিন্সিপালৰ একমাত্ৰ ল’ৰা। একে স্কুলতেই আটলাণ্টাতকৈ তিনিবছৰ ওপৰত পঢ়িছিল। এতিয়া সি গুৱাহাটীত ভাল চাকৰি কৰে। অজয়ে হেনো আটলাণ্টাক স্কুলৰ সময়ৰে পৰাই ভাল পাইছিল। কিন্তু কিছুদিন আগতেহে তাইক কথাটো জনাইছে। তাইৰো হেনো ভাল লাগিছে। কথাটো শুনি ৰামানুজৰ পৃথিৱীখন নাইকিয়া হৈ যোৱা যেন লাগিল। অলপ খং মিহলি সুৰত আজিৰ যুগত ছোৱালীবোৰে ইমান সৰুতে বিয়া নহয়, মাষ্টাৰ ডিগ্ৰীৰ শেষ হোৱাৰ পাছত বি এড কৰিব লাগিব – আদি ধৰণৰ কথা কৈ তাইক নিৰুৎসাহ কৰিবলৈ চেষ্টাও কৰিলে। আটলাণ্টাই একো নকৈ নিজৰ ৰূমলৈ গৈ দুৱাৰখন বন্ধ কৰি ল’লে। দুৱাৰৰ সিফালে তাই কি কৰিছে উপলব্ধি কৰি ৰামানুজৰ অস্থিৰ হৈ পৰিল। সিদিনা কমলা খুড়ীয়ে ৰামানুজক বহুত কথা বুজালে। সংসাৰৰ নিয়ম -ছোৱালীয়ে এদিন ঘৰ এৰি যাবই লাগিব। নহ’লে পৃথিৱীখন নচলিবই। ৰামানুজে কথাবোৰ নজনা নহয়। কিন্তু ইমান দিনে ভয় খাই থকা কথাটো হঠাতে সন্মুখত আহি পৰা কাৰণেহে তেওঁ সহজ ভাবে ল’ব পৰা নাই। দুদিন পাছত ৰামানুজে প্ৰিন্সিপাল চাৰক লগ ধৰিবলৈ গ’ল। এসপ্তাহ পাছত তেওঁলোকো ঘৰলৈ আহিল। আপত্তি কৰিবলৈ কাৰো একো নাই। ৰামানুজে মাত্ৰ আটলাণ্টাৰ এম এ পৰীক্ষা শেষ হোৱাৰ ছমাহমান পাছতহে বিয়াখন পতা তথা মাজৰ সময়খিনিত সিহঁতে লোকে দেখাকৈ বেছিকৈ মিলামিছা নকৰাটোত জোৰ দিলে।\nকিন্তু সকলো কথা ভবামতে নহয়। ৰামানুজৰ থাইৰয়ড আৰু ৰক্তচাপৰ সমস্যা আগৰ পৰাই আছিল। কিছুদিনৰ পৰা গাটো অলপ বেয়া লাগি থকা কাৰণে ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ গ’ল। ডাক্তৰে গুৱাহাটীলৈ গৈ কেইটামান টেষ্ট কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিলে। তেওঁ ভিতৰি ভিতৰি শংকিত হ’ল। আটলাণ্টাক আচল কথাটো নোকোৱাকৈ অফিচৰ কিবা কামৰ অজুহাতত এদিন ৰামানুজ গুৱাহাটীলৈ গ’ল। টেষ্টবোৰৰ ৰিজাল্ট অহাৰ পাছত ৰামানুজ চিন্তাত পৰিল। ডাক্তৰে দিয়া দৰৱখিনি আলমাৰীৰ চুক এটাত লুকাই থ’লে। আটলাণ্টাৰ এম এ পৰীক্ষা শেষ হোৱাৰ পাছদিনাই অজয়ৰ ঘৰলৈ গৈ ৰামানুজে বিয়াখন এমাহৰ ভিতৰতে পতাৰ প্ৰস্তাৱ দিলে।\nসেই এমাহ যেন চকুৰ পচাৰতে পাৰ হৈ গ’ল। দৰাঘৰে অকল ছোৱালীজনী বিচাৰিছিল। তথাপিও সামৰ্থ্য অনুসাৰে ৰামানুজে আড়ম্বৰেৰে বিয়াখন পাতিলে। তিনিদিন আগতে বিয়াখন ধুনীয়াকৈ হৈ গ’ল। বংশৰ সবাতোকৈ মৰমৰ ছোৱালীজনীয়ে বিদায় লোৱাৰ সময়ত আইতাক, পেহীয়েকহঁতৰ কথাই বেলেগ, সাধাৰণতে ভাঙি নপৰা মোমায়েকৰো কান্দোন ওলাল। ৰামানুজৰ অন্তৰখন একেবাৰে খালী হৈ গৈছিল। কিন্তু দেউতাকৰ কান্দোন হেনো ছোৱালীজনীৰ কাৰণে বেয়া – সেয়েহে তেওঁ দৃঢ় হৈ থাকিল। পাছদিনাই আটলাণ্টা পুনৰ ঘৰলৈ আহিল। দুদিন ঘৰত কটোৱাৰ পাছত আজি দুপৰীয়া আঠমঙলাৰ প্ৰথাটোও হৈ গ’ল। আলহীবোৰ দুপৰীয়াই গ’ল। ৰীণা আজি ৰাতি থাকি যোৱাৰ কথা আছিল। কিন্তু বিদায়ৰ দৃশ্যটো চাবলৈ সাহে নুকুলালে। আইতাকেও নামঘৰৰ ফালে ওলাই গ’ল। কেইঘণ্টামান আগতে লখিমীজনী চিৰদিনৰ কাৰণে আনৰ ঘৰলৈ গুচি গ’ল। সিহঁতে আশীৰ্বাদ বিচৰা সময়ত ৰামানুজে মাথোঁ “তাইক ভালকৈ ৰাখিবা” বুলি অজয়ক ক’বলৈ সক্ষম হ’ল।\nবহুত সময় একে ঠাইতে বহি থকা কাৰণেই নেকি ৰামানুজৰ ভৰি দুখন বিষাইছে। তেওঁ লাহে লাহে উঠি চাৰিওফালে চালে। নাই – যোৱা পঁচিশ বছৰে তেওঁক ছাঁৰ আৱৰি ৰখা ছোৱালীজনী সঁচাকৈয়ে ঘৰখনত নাই। সজল চকুদুটা পুনৰ গামোচাখনেৰে তেওঁ মচিলে। ভাতখিনি খাই থাকোঁতে নিজে গম নোপোৱাকৈয়ে চকুপানী এটোপাল খাদ্যখিনিত পৰিল। ৰামানুজে নিজৰ অজানিতে আটলাণ্টাৰ ৰূমলৈ সোমাই গ’ল। কিছুমান বস্তু তাই লৈ গৈছে। কিছুমান বস্তু পাছত নিব। টেবুলখনত তেওঁ ভাল পোৱা আটলাণ্টাৰ বিহুৱতী সাজৰ ফটোখন থৈ গৈছে। বন্ধাই থোৱা ফটোখন চাই থাকি স্বগত্যোক্তি কৰাৰ দৰেই তেওঁ কৈ উঠিল – “ভালকৈ থাকিবি আইজনী।”\nআটলাণ্টাক কেনেকৈ কথাটো ক’ব ৰামানুজে ভাবি পোৱা নাই। বেমাৰটোৰ চিকিৎসা অতি সোনকালে আৰম্ভ কৰিবলৈ ডাক্তৰে পৰামৰ্শ দিছে। আৰোগ্য হৈ উঠিবনে তাৰ পিছে কোনো নিশ্চয়তা নাই। ডাক্তৰৰ ভাষাত ফিফটি-ফিফটি। আটলাণ্টাক তেতিয়াই কথাটো ক’লে বিয়াখন যে সময়ত নহ’লেহেতেন সেয়া ৰামানুজে গম পাইছিল। বেমাৰটোৰ কথা এতিয়াহে গম পোৱা বুলি তাইক মিছা ক’ব লাগিব। অন্যথা চিৰজীৱন তাই দোষী দোষী ভাব এটা লৈ থাকিব। আটলাণ্টাক ল’ৰাজনৰ ঘৰখনে মৰমেৰে ৰাখিব বুলি তেওঁ নিশ্চিত হৈছে। সেয়াই তেওঁ সদায় বিচৰা নাছিল জানো? দুখ আৰু কপটতাৰে ভৰা পৃথিৱীখনত ছোৱালীজনীক নিৰাপদে ৰখাটোৱে ৰামানুজৰ যোৱা পঁচিছ বছৰৰ সাধনা আছিল। সেই কাম সফলতাৰে কৰিবলৈ সমৰ্থ হৈছে যেন অনুভৱ হৈছে। নাতি-নাতিনীৰ সৈতে খেলাৰ সপোন এটা আছে। কিন্তু সেই সপোন পূৰ নহ’লেও আপত্তি নাই। যিকোনো সম্ভাৱনাৰ কাৰণে এতিয়া তেওঁ নিজকে প্ৰস্তুত কৰিব ৰাখিব। পুনৰ্জন্মৰ কথা যদি সঁচা হয় – আটলাণ্টাক পুনৰ এবাৰ জীয়েকৰ ৰূপত পোৱা সৌভাগ্য হ’বনে বাৰু তেওঁৰ? তাইৰ বিছনাখনতে পৰি ৰামানুজে শুবলৈ চেষ্টা কৰিলে। আচলতে তেওঁৰ অকণো টোপনি অহা নাই। ৰামানুজৰ টোপনি পাতল। ৰাতি আটলাণ্টাৰ ৰূমত কিবা শব্দ হ’লেই তেওঁ সাৰ পাই যায়। এতিয়াৰে পৰা যে সেইটোৰ প্ৰয়োজন নাই!\nঠিক সেই সময়ত ওচৰৰে স্কুলখনত কিবা এটা উপলক্ষ্যত হৈ থকা সাংস্কৃতিক সন্ধিয়াত কোনোবা শিল্পীয়ে গাই আছিল —\nসময়ৰ অগ্ৰগতি — পক্ষীৰাজত উঠি\nযাওঁ মই নতুন দিগন্তলৈ — হাঁহিমুখে হাঁহিমুখে।


আফগানিস্তানঃ তালিবান আক্ৰমণত নিৰ্বাচন আয়োগৰ ৮ গৰাকী কৰ্মীসহ ১৯ গৰাকী নিহত|afghanistan-taliban-bombers-kill-19-including-8-afghan-election-staff– News18 Assam\nআফগানিস্তানঃ তালিবান আক্ৰমণত নিৰ্বাচন আয়োগৰ ৮ গৰাকী কৰ্মীসহ ১৯ গৰাকী নিহত\nBizarre! নিজৰ প্ৰাপ্তবয়ষ্ক সন্তানকেই বিয়া কৰাব বিচাৰে পিতৃ-মাতৃয়ে, আদালতৰ হ'ল দ্বাৰস্থ!\nUpdated:July 1, 2019, 2:44 PM IST\nদেওবাৰে নিশা তালিবানী সন্ত্ৰাসবাদীয়ে বিস্ফোৰকভৰ্তি ৪খন বাহন মাৰুফ জিলা কেন্দ্ৰৰ সৈতে খুন্দিয়াই। বিস্ফোৰণৰ ফলত জিলা কেন্দ্ৰ সম্পূৰ্ণভাৱে ধ্বংস হৈ যায়।\nLast Updated: July 1, 2019, 2:44 PM IST\nদেওবাৰে তালিবানী সন্ত্ৰাসবাদীয়ে দক্ষিণ আফগানিস্তানৰ এটা জিলা কেন্দ্ৰত আক্ৰমণ কৰে। এই আক্ৰমণত দেশৰ নিৰ্বাচন আয়োগৰ ৮ গৰাকী কৰ্মীসহ ১৯ গৰাকী লোকৰ মৃত্যু হয়। আফগানিস্তানত ১৮ বছৰ ধৰি অব্যাহত থকা যুদ্ধ অন্ত পেলাবলৈ আমেৰিকা আৰু তালিবানৰ মাজত চলি থকা বৈঠকৰ মাজতে সংঘটিত হয় এই আক্ৰমণৰ ঘটনা। দেওবাৰে বৈঠকৰ দ্বিতীয় দিন আছিল।\nদক্ষিণ কন্ধাৰ প্ৰান্তৰ আৰক্ষী প্ৰবক্তা অনুসৰি তালিবানী সন্ত্ৰাসবাদীয়ে বিস্ফোৰকভৰ্তি ৪খন বাহন মাৰুফ জিলা কেন্দ্ৰৰ সৈতে খুন্দিয়াইছিল। বিস্ফোৰণৰ ফলত জিলা কেন্দ্ৰ সম্পূৰ্ণভাৱে ধ্বংস হৈ যায় আৰু ৮ গৰাকী নিৰ্বাচন আয়োগৰ কৰ্মচাৰীৰ মৃত্যু হয়। বিস্ফোৰণৰ সময়ত জিলা কেন্দ্ৰত ১১ গৰাকী আৰক্ষীকৰ্মী উপস্থিত আছিল। বিস্ফোৰণত আটাইকেইজন আৰক্ষী নিহত হোৱাৰ লগতে ২৭ গৰাকী লোক গুৰুতৰভাৱে আহত হয়। আফগানিস্তানৰ Independent Election Commissionৰ প্ৰৱক্তা জবীওল্লা সদাতে ক’লে যে ছেপ্টেম্বৰত অনুষ্ঠিত হ’বলগীয়া ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচন সন্দৰ্ভত জিলা কেন্দ্ৰত ভোটাৰৰ নাম দাখিল কৰি আছিল বিস্ফোৰণৰ সময়ত।\nFirst published: July 1, 2019, 2:44 PM IST


এনআৰএলৰ পৰা কৌশলেৰে চাটাই কৰিব গৃহৰক্ষীক! প্ৰশিক্ষণ প্ৰাপ্ত গৃহৰক্ষী সন্থাৰ ক্ষোভ - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nএনআৰএলৰ পৰা কৌশলেৰে চাটাই কৰিব গৃহৰক্ষীক! প্ৰশিক্ষণ প্ৰাপ্ত গৃহৰক্ষী সন্থাৰ ক্ষোভ\nডিজিটেল সংবাদ, গোলাঘাটঃ নুমলীগড় তেলশোধনাগাৰৰ জন্মলগ্নৰে পৰা শোধনাগাৰটোত কৰ্মৰত হৈ থকা ১১৯ গৰাকী প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত গৃহৰক্ষীক চাটাই কৰিবলৈ শোধনাগাৰ কৰ্তৃপক্ষই আৰম্ভ কৰা প্ৰক্ৰিয়াৰ বিৰুদ্ধে জাঙুৰ খাই উঠিছে সদৌ অসম প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত গৃহৰক্ষী সন্থাৰ গোলাঘাট জিলা সমিতি। সোমবাৰে এক প্ৰেছ বিজ্ঞপ্তি যোগে সন্থাৰ সভাপতি লক্ষীন্দ্ৰ লইং আৰু সম্পাদক অৰূপ বৰাই কয় যে, শোধনাগাৰটোৰ জন্মলগ্নৰে পৰা শোধনাগাৰটোত কৰ্মৰত গৃহৰক্ষী সকলক চাটাই কৰি তাৰ ঠাইত অসম ঔদ্যোগিক বাহিনী নিয়োগ কৰাৰ বাবে নুমলীগড় তেলশোধনাগাৰ কৰ্তৃপক্ষই ইতিমধ্যে প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰিছে।\nপ্ৰথম অৱস্থাত ৩৬ জন গৃহৰক্ষীলৈ জাননী প্ৰেৰণ কৰা হৈছে বুলি উল্লেখ কৰি প্ৰেছ বিজ্ঞপ্তিটোত আৰু কোৱা হৈছে যে, শোধনাগাৰ কৰ্তৃপক্ষৰ এনে এদেও দুদেও লুটা নিয়া ছেও সদৃশ কাৰ্যক গৃহৰক্ষী সন্থাই তীব্ৰ গৰিহণা দিছে আৰু এনে কাৰ্য বন্ধ কৰিবলৈ দাবী জনাইছে অন্যথা সন্থাই তীব্ৰ গণতান্ত্ৰিক আন্দোলন গঢ়ি তুলিব। এই সৰ্ম্পকে ইতিমধ্যে গোলাঘাট জিলাৰ উপায়ুক্তক এক স্মাৰক পত্ৰ প্ৰদান কৰা হৈছে বুলিও সন্থাৰ নেতৃত্বই লগতে জানিবলৈ দিছে।\nৰঙিয়াত ৰাইজৰ লপা-থপা ২ প্ৰৱঞ্চকক


উৰ্জা গংগা গেছ পাইপলাইন প্ৰকল্প গুৱাহাটীলৈকে সম্প্ৰসাৰণৰ পৰিকল্পনা গেইলৰ\nৰাষ্ট্ৰৰ মালিকানাধীন প্ৰতিষ্ঠান গেইলে (GAIL) ইয়াৰ উৰ্জা গংগা গেছ পাইপলাইন প্ৰকল্প গুৱাহাটীলৈকে সম্প্ৰসাৰণৰ পৰিকল্পনা কৰিছে। কেন্দ্ৰীয় পে’ট্ৰলিয়াম আৰু প্ৰাকৃতিক গেছ মন্ত্ৰী ধৰ্মেন্দ্ৰ প্ৰধানে কালি কয় যে এই পাইপলাইনে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলক দেশৰ গেছ গ্ৰিদৰ সৈতে সংযোগ কৰিব।\nফিকি (FICCI)ৰ এখন চেমিনাৰত ৰখা বক্তব্যত মন্ত্ৰীজনে কয় যে, ‘গেইলে জগদীশপুৰ হালদিয়া আৰু বোকাৰু ধামৰা পাইপলাইন গুৱাহাটীলৈকে সম্প্ৰসাৰিত কৰাৰ বাবে প্ৰস্তাৱ কৰিছে।’ তেওঁ লগতে কয় যে অনুমোদিত ১২৯৪০ কোটি টকাৰ প্ৰকল্প ব্যয়ৰ ভিতৰতে কোম্পানীটোৱে গুৱাহাটীলৈকে স্পাৰ লাইন বহুৱা সন্দৰ্ভত এটা সম্ভাৱনীয়াতা অধ্যয়নো (Feasibility Study) ইতিমধ্যে সম্পূৰ্ণ কৰিছে।\nউত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্যকেইখনক ৰাষ্ট্ৰীয় গেছ গ্ৰিদৰ সৈতে সংযোগ কৰিব লগা স্পাৰ লাইন সন্দৰ্ভত অনুমতি বিচাৰি গেইলে পে’ট্ৰলিয়াম আৰু প্ৰাকৃতিক গেছ নিয়ামক ব’ৰ্ডৰ কাষ চাপিছে।\nউল্লেখযোগ্য যে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ৭ খন ৰাজ্যক সংযোগ কৰি এক গেছ গ্ৰিদ গঠনৰ বাবে ৰাজহুৱা খণ্ডৰ ৫ টা প্ৰতিষ্ঠান গেইল, তেল আৰু প্ৰাকৃতিক গেছ নিগম, অইল আৰু ভাৰত পে’ট্ৰলিয়াম নিগম লিমিটেডে যুটীয়াভাৱে কাম কৰাৰ বাবে সিদ্ধান্ত কৰিছে। বিজনেছ ষ্টেনডাৰ্দৰ প্ৰতিবেদন অনুসৰি মন্ত্ৰী গৰাকীৰ মতে পাইপলাইন নোহোৱাৰ বাবে ত্ৰিপুৰা, মণিপুৰ, শিলচৰ আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশত থকা গেছ ভাণ্ডাৰ সমূহৰ পৰা গেছ আহৰণ কৰি ব্যৱহাৰকাৰীলৈ যোগান ধৰিব পৰা হোৱা নাই।\nউত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল গেছ গ্ৰিদ এতিয়াও ধাৰণাত্মক পৰ্যায়তে আছে।\nএই পৰিৱেশ-অনুকূল ইন্ধনবিধৰ পৰিবাহী পাইপসমূহ ঘাইকৈ পশ্চিম আৰু উত্তৰ ভাৰততে থকাৰ বিপৰীতে ভাৰতৰ পূব প্ৰান্তত ইয়াৰ কোনো উপস্থিতি নাই। দক্ষিণ ভাৰতত কিছুমান পাইপলাইন বহুৱা হৈছে যদিও পূব ভাৰতত এতিয়ালৈকে ইয়াৰ কোনো ব্যৱস্থা কৰা হোৱা নাই।\nধৰ্মেন্দ্ৰ প্ৰধানে কয় যে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে আজিও অৱহেলিত দেশৰ পূব অঞ্চলক উদীয়মান গেছ অৰ্থনীতিৰ সৈতে সংযুক্ত কৰোৱাৰ বাবে সিদ্ধান্ত লৈছে। ২৬৫৫ কি. মি. জোৰা উৰ্জা গংগা প্ৰকল্পৰ কাম ইতিমধ্যে আৰম্ভ হৈছে।


বিশ্লেষণঃ নতুন চৰকাৰৰ 'গতিবিধি' আৰু অসমৰ ভৱিষ্যৎ :: অজন্ত কুমাৰ বৰা - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome AJANTA ANALYSIS ARTICLE RECENT অজন্ত-কুমাৰ-বৰা বিশ্লেষণ বিশ্লেষণঃ নতুন চৰকাৰৰ 'গতিবিধি' আৰু অসমৰ ভৱিষ্যৎ :: অজন্ত কুমাৰ বৰা\nবিশ্লেষণঃ নতুন চৰকাৰৰ 'গতিবিধি' আৰু অসমৰ ভৱিষ্যৎ :: অজন্ত কুমাৰ বৰা\nxukhdukh.com June 11, 2021 AJANTA, ANALYSIS, ARTICLE, RECENT, অজন্ত-কুমাৰ-বৰা, বিশ্লেষণ,\nনতুন চৰকাৰৰ 'গতিবিধি' আৰু অসমৰ ভৱিষ্যৎ\nঅজন্ত কুমাৰ বৰা\nঅসমত নতুন নেতৃত্বৰ বিজেপি চৰকাৰে এমহীয়া কাৰ্যকাল পূৰা কৰিলে। এই ক্ষণত, ৰাজনৈতিকভাৱে কম বেছি পৰিমাণে সচেতন প্ৰত্যেকজন ব্যক্তিৰ মনত আজিৰ তাৰিখত এটা প্ৰশ্নই সঘন ভূমুকি মাৰিছে । প্ৰশ্নটো হৈছে সৰ্বানন্দ সোণোৱালৰ ৰাজনৈতিক ভৱিষ্যৎ কোন দিশে ? এই সন্দৰ্ভত সৰ্বানন্দ সোণোৱাল বা মুখ্যমন্ত্ৰী ড° হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই এই পৰ্যন্ত মুখ ফুটাই একো কোৱা পৰিলক্ষিত হোৱা নাই । কেৱল ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ ৰাজ্যিক সভাপতি ৰঞ্জিত কুমাৰ দাসে অলপতে এইবুলি মন্তব্য আগবঢ়াইছে যে প্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰী গৰাকীক যথা স্থানত সংস্থাপিত কৰা হ'ব ।\nউল্লেখ্য যে ২০১৬ ৰ অসম বিধান সভাৰ নিৰ্বাচনত 'জাতীয় নায়ক' সৰ্বানন্দ সোণোৱালক মুখ্যমন্ত্ৰী পদৰ একমাত্ৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে প্ৰক্ষেপ কৰিছিল ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিয়ে । সেই সময়ত সোণোৱালেই আছিল সকলোৰে গ্ৰহণযোগ্য, সৰ্ব সন্মত আৰু একমাত্ৰ শক্তিশালী প্ৰাৰ্থী । কংগ্ৰেছৰ অপশাসনৰ পৰা মুক্তি পাবৰ বাবেই অসমৰ ৰাইজে সেই নিৰ্বাচনত বিজেপি তথা মিত্ৰজোঁটৰ সপেক্ষে ৰায়দান দিছিল । তদুপৰি সোণোৱালৰ প্ৰতি গভীৰ আস্থা ৰাখি অসমৰ নৱ প্ৰজন্মই হিয়া উজাৰি বিজেপিক ভোট দিছিল আৰু আশা কৰা ধৰণেই কংগ্ৰেছক ওফৰাই মিত্ৰজোঁটৰ হাততে তুলি দিছিল শাসনৰ বাঘজৰী।\n২০২১ ত কথাবোৰ পূৰ্বৰ দৰে নাথাকিল । '২১ৰ নিৰ্বাচনত বিজেপিৰ কেন্দ্ৰীয় সমিতিয়ে মুখ্যমন্ত্ৰী পদৰ প্ৰাৰ্থীৰ বাবে কাৰো নাম প্ৰক্ষেপ নকৰিলে । কাৰণ যিয়েই নহওক ২ মে'ত নিৰ্বাচনৰ ফলাফল ঘোষণা কৰাৰ সাত দিন উকলি যোৱাৰ পিছতো ঘোষণা কৰা নাছিল মুখ্য মন্ত্ৰীৰ নাম। বিজেপিৰ ভিতৰত মুখ্যমন্ত্ৰীকেন্দ্ৰিক কিবা এটা যে ঘটিছে সেই কথা ৰাইজে বুজি পালে । আচৰিত কথা এয়ে যে বিজেপিৰ প্ৰায় সংখ্যক, কংগ্ৰেছৰ একাংশ আৰু অগপৰ নৱনিৰ্বাচিত বিধায়কসকলে সাংবাদিকে নোসোধাৰ আগতেই মই হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ সৈতে আছো, হিমন্ত বিশ্বক শৰ্মাক মুখ্য মন্ত্ৰীৰ দায়িত্ব দিলে আমি ভাল পাম, সহযোগ কৰিম এই ধৰণৰ মন্তব্য আগবঢ়াবলৈ ধৰিলে। এই কথাবোৰেই মুখ্য মন্ত্ৰী সলনি হোৱাৰ কিছু ইংগিত বহন কৰিছিল যদিও অসমৰ ৰাইজে মুখ্য মন্ত্ৰী সলনি হ'বই বুলি সঠিককৈ কব পৰা নাছিল। এই কথাবোৰৰ আলোচনা বিলোচনা চলি থাকোতেই জৰুৰীভাবে সোণোৱাল আৰু ড০ শৰ্মাক দিল্লীলৈ তলব কৰিলে । দিল্লীটো মুখ্য মন্ত্ৰীকেন্দ্ৰিক বিষয়টো সমাধান নকৰি অতি চতুৰতাৰে বিজেপিৰ কেন্দ্ৰীয় সমিতিয়ে ৰাজ্যৰ বিধায়িনী দলৰ বৈঠকলৈ বল ঠেলিলে । কেন্দ্ৰীয় সমিতিৰ এই কৌশলৰ পিছতেই মুখ্য মন্ত্ৰী কোন হ'ব সেই কথাও পানীৰ দৰে স্পষ্ট আৰু ফটফটীয়া হৈ পৰিল আৰু ৯ মে'ত হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই মুখ্য মন্ত্ৰী হিচাপে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে ।\nনিজৰ পচন্দৰ বেছিভাগ মানুহকে টিকট দি জয়ী কৰাৰ অনাৰ লগতে ৰাজ্যজুৰি বিয়পি পৰা 'কা" আন্দোলনক কিছু পৰিমাণে নিয়ন্ত্ৰণ কৰি বিজেপিক সন্মুখৰ পৰা নেতৃত্ব দি যোগ্য নেতা হিচাপেই কেন্দ্ৰীয় সমিতিৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই । কা আন্দোলনে ব্যাপক ৰূপ ধাৰণ কৰাৰ কিছুদিনৰ পিছতহে মুখ্য মন্ত্ৰী সোণোৱালে ৰাজহুৱাভাৱে আত্ম প্ৰকাশ কৰিছিল । সেই কথাটো অমিত শ্বাহৰ চকুত নপৰাকৈ থকা নাছিল । অসমৰ সমষ্টিয়ে সমষ্টিয়ে তীব্ৰ নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰ কৰি " আহিছে আহিছে হিমন্ত আহিছে " গীতৰ তালে তালে নিজৰো প্ৰচাৰ অব্যাহত ৰখা এইগৰাকী সুচতুৰ নেতাৰ কৌশলী ৰাজনীতি বুজাই হয়তো ঠিকেই বুজিছিল । অসমৰ প্ৰতিটো স্পৰ্শকাতৰ বিষয়ত মুখ্য মন্ত্ৰীতকৈ আগেয়ে মন্তব্য দিয়া হিমন্ত বিশ্বক শৰ্মাক বিধায়িনী বৈঠকে যোগ্য বা দক্ষ হিচাপেই উপযুক্ত মৰ্যাদা দিয়াত ক'ব লগা একো নাই যদিও সোণোৱালক অপদাৰ্থ বা অযোগ্য হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হ'ল নেকি এইটোহে এতিয়া সবাতোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন বা বিষয় হিচাপে চিহ্নিত হৈছে ।\nনিজৰ ৰাজ্য, প্ৰজা বা নিজকে ৰক্ষা কৰিবৰ বাবে বহু ৰজাই ৰাজধানীৰ চৌপাশে গড় বান্ধিছিল। নক'লেও হ'ব সৰ্বানন্দ সোণোৱাল এই ক্ষেত্ৰত পূৰামাত্ৰাই ব্যৰ্থ হ'ল। বহু আগৰে পৰা কেন্দ্ৰীয় সমিতিৰ প্ৰবীণ নেতাৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক থকাৰ পিছতো নিজৰ ৰাজনৈতিক ভৱিষ্যতৰ সুৰক্ষাৰ বাবে বৰ বেছি চিন্তা নকৰিলে সোণোৱালে। বোধহয় ভাবিছিল অসমত বিজেপিক শিপাবলৈ সুবিধা দিয়াৰ বাবে তেওঁকেই কেন্দ্ৰীয় সমিতিয়ে মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে দায়িত্ব দিব। কিন্তু অমিত শ্বাহৰ অংক আছিল বেলেগ ধৰণৰ। ভৱিষ্যতৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী পদৰ বাবে নিজকে প্ৰক্ষেপ কৰিব লগা শ্বাহে উত্তৰ-পূবৰ লোকসভাৰ আসন কেইখনৰ কথা মনত ৰাখিয়েই হিমন্ত বিশ্বক শৰ্মাক অসন্তোষ্ট কৰাৰ সাহস যেন কৰিব নোৱাৰিলে । প্ৰায় ক্ষেত্ৰতে হিমন্ত- নিৰ্ভৰ হোৱাৰ বাবেই সোণোৱালে এইবাৰ মুখ্যমন্ত্ৰী আসনখন নিজৰ বাবে সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে বুলিও ভবাৰ থল আছে । এক সমৰ্থিত তথ্য অনুসৰি বিজেপিৰ বিধায়কসকলে সোণোৱালক লগ কৰিবলৈ গ'লেও বহু সময় অপেক্ষা কৰিব লগা পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হৈছিল । এই ক্ষেত্ৰত হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা আছিল সম্পূৰ্ণ বিপৰীত।\nপ্ৰথমবাৰ সোণোৱালৰ কান্ধত বন্দুক থৈয়ে অসমত খোপনি পুতিবলৈ সক্ষম হোৱা বিজেপিৰ আচলতে আচল এজণ্ডা কি এই কথাবোৰ লাহে লাহে স্পষ্ট হ'ব । পৰৱৰ্তী সময়ত ৰাজ্যিক বিজেপিত দুটা ফৈদৰ সৃষ্টি হ'ব নেকি ? সোণোৱালে উপযুক্ত মৰ্যাদা পাবনে ? কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ মন্ত্ৰিত্ব পালেও উপযুক্ত বিভাগ পাবনে ? অহা পাঁচ বছৰত নতুন মুখ্য মন্ত্ৰী গৰাকীয়ে কি দৰে অসমক শাসন কৰিব ? এই ধৰণৰ কিছু প্ৰশ্নই সকলোৰে মনত দোলা দি আছে যদিও উত্তৰ কাৰো হাততে নাই । এই ধৰণৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিব পাৰিব কেৱল সময়ে । সময়লৈ বাট চোৱাৰ বাদে আমাৰ হাতত এতিয়া অন্য কোনো উপায় নাই ।\nইফালে ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ নেতৃত্বাধীন মিত্ৰজোঁটৰ চৰকাৰখনৰ এমাহ অতিক্ৰম কৰিছে । এমহীয়া বৰ্ষপুৰ্তিত চৰকাৰখনলৈ আমি শুভেচ্ছা জ্ঞাপন কৰিছো । নতুন চৰকাৰ এখনৰ এমহীয়া গতি বিধি পৰ্যবেক্ষণ কৰি পাঁচ বছৰীয়া কাৰ্যকালত কি কৰিব সেই বিষয়ে আজিয়েই নিশ্চিতকৈ একো ক'ব নোৱাৰি । তথাপি আশাকৰো নতুন চৰকাৰখনে খিলঞ্জীয়া নাগৰিকৰ আশা আকাংক্ষাক গুৰুত্ব দি কাম কৰিব । খিলঞ্জীয়া মানুহৰ হানি বিঘিনি হোৱা একো কামেই নকৰিব । ড্ৰাগছৰ বিৰুদ্ধে তীব্ৰ অভিযান, আলফাই অপহৰণ কৰা ৰিতুল শ‌ইকীয়াৰ মুক্তি ,গৰু আৰু কয়লা চিণ্ডিকেট বন্ধ, ক'ভিড পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্ৰণ আদি স্পৰ্শকাতৰ বিষয়ত বিচক্ষণতাৰ পৰিচয় দিয়া ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা নেতৃত্বাধীন মিত্ৰ জোঁটৰ চৰকাৰখনক আমি এমহীয়া কাৰ্যকালত এতিয়ালৈ সফল বুলিয়েই ক'ম ।\nমিত্ৰজোঁটৰ চৰকাৰখনে দায়িত্ব লোৱাৰ পিছতে 'অপৰাধ আৰু অপৰাধীমুক্ত অসম' নিৰ্মাণৰ অংশ হিচাপে অসম আৰক্ষীয়ে তৎপৰতাৰে ড্ৰাগছ বিৰোধী অভিযানৰ লগতে গো চিণ্ডিকেটৰ বিৰুদ্ধে তীব্ৰ অভিযান চলাইছে । চৰকাৰখনৰ এই কাৰ্যই অসমবাসীৰ মাজত যথেষ্ট আশাৰ সঞ্চাৰ কৰিছে। কিন্তু এইখিনেত আমাৰ মনত এক প্ৰশ্নও উদয় হয় যে সেই একেই বিভাগৰ আৰক্ষী বিভাগে সোণোৱালৰ নেতৃত্বাধীন চৰকাৰৰ দিনত কিয় মৌন হৈ আছিল । এটা কথা আমি সকলোৱেই স্বীকাৰ কৰিব লাগিব যে\nড্ৰাগছৰ অবাধ প্ৰচলনে আমাৰ নৱ প্ৰজন্মৰ ভৱিষ্যৎ ক্ৰমশ : পংগু কৰি পেলাইছে। আমি আশা কৰো ড্ৰাগছ বিৰোধী অভিযান কঠোৰতকৈয়ো কঠোৰ হওক। লগতে অনান্য অপৰাধমূলক কাম কাজৰ ক্ষেত্ৰতো চৰকাৰে শূন্য সহনশীল নীতি গ্ৰহণ কৰক।\nএই এমাহত আমি দেখিলো, মহামাৰীৰ লক-ডাউনৰ মাজতো কিন্তু সন্দেহযুক্ত নাগৰিকে পূৰ্বৰে পৰা বে-দখল কৰা হাজাৰ হাজাৰ বিঘা মাটি উচ্ছেদ কৰাত ক্ষেত্ৰ নতুন চৰকাৰখনে দৃঢ় পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে। ইয়াৰ বাবে আমি চৰকাৰক প্ৰশংসা কৰিছো। মিত্ৰ জোঁটৰ চৰকাৰৰ সন্মুখত এইটো এটা বৃহৎ প্ৰত্যাহ্বান বুলিয়েই ভাবো । এই উচ্ছেদ অভিযানত খিলঞ্জীয়া মানুহৰ যাতে কোনো অসুবিধা নহয় এই কথাৰ প্ৰতিও চৰকাৰখনে শেন দৃষ্টি ৰাখিব লাগিব । মহামাৰীৰ দিনত উচ্ছেদ কৰিলে মানুহ কলৈ যাব, তাৰ প্ৰতিও মানৱীয় দৃষ্টি ৰাখিব লাগিব।\nনগাঁও আৰু কাছাৰ কাগজ কল দুটা পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবৰ বাবে নতুন চৰকাৰখনে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰক । অসমৰ জাতীয় সম্পদ স্বৰূপ দুয়োটা কাগজ কল জীয়াই তোলাতো চৰকাৰখনে জাতীয় দায়িত্ব বুলি গণ্য কৰক । নগাঁও কাগজ কল আৰু কাছাৰ কাগজ কল দুটা ২০১৫ আৰু ২০১৭ চনৰ পৰাই বন্ধ হৈ আছে । এই উদ্যোগ দুটাৰ সৈতে অজস্ৰ জনৰ জীৱন-জীৱিকা জড়িত হৈ আছে ৷ সেয়ে চৰকাৰে এই ক্ষেত্ৰত পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰক। তদুপৰি বাঘজানৰ ক্ষতিগ্ৰস্থসকলক উচিত ক্ষতিপূৰণ দিয়াৰো ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰক চৰকাৰে।\nসামাজিক মাধ্যমত বিভিন্ন বিষয়ত মন্তব্য দিয়া দুই চাৰিজন ব্যক্তিক আৰক্ষীয়ে সোধপোচ কৰিছে । মিত্ৰ জোঁটৰ চৰকাৰখনে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰাৰ পিছতেই এই ক্ষেত্ৰত আৰক্ষী বিভাগ বেচ তৎপৰ হোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে । বহুতেই অভিযোগ কৰিছে চৰকাৰ বিৰোধী মন্তব্য কৰাৰ বাবেই চৰকাৰৰ নিৰ্দেশত আৰক্ষীৰ এই তৎপৰতা । কিন্তু এজন সাধাৰণ নাগৰিক হিচাপে আমি আশা কৰিম যে চৰকাৰখনে জনসাধাৰণৰ বাক্ স্বাধীনতাক সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰিব । চৰকাৰখনক কৰা সমালোচনাক নতুন চৰকাৰখনে সহনশীল মনোভাৱেৰে গ্ৰহণ কৰক। সমালোচনা সহ্য কৰিব নোৱাৰা চৰকাৰ এখনে ৰাইজৰ চৰকাৰ হিচাপে কেতিয়াও স্বীকৃতি নাপায়।\nনতুন চৰকাৰখনে ন ন আঁচনিৰ প্ৰয়োভৰ ঘটাই হিতাধিকাৰী সৃষ্টি কৰাতকৈ কৰ্ম মুখিতাৰ আঁচনি গ্ৰহণ কৰক। জিলাই জিলাই 'কন্যকা' সদৃশ পাম গঢ়ি তোলাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰক। এনে আঁচনি ৰূপায়ণ কৰিব পাৰিলেহে নতুন চৰকাৰখনক আমি জনগণৰ কল্যাণ সাধন কৰা চৰকাৰ বুলি অভিহিত কৰিব পাৰিম।\nলেখক যোৰহাট নিবাসী এগৰাকী কবি তথা সংবাদ-কৰ্মী, ফোন ৭৬৩৬৮২২৯৮৫\nTags # AJANTA # ANALYSIS # ARTICLE # RECENT # অজন্ত-কুমাৰ-বৰা # বিশ্লেষণ\nBy xukhdukh.com on June 11, 2021\nLabels: AJANTA, ANALYSIS, ARTICLE, RECENT, অজন্ত-কুমাৰ-বৰা, বিশ্লেষণ


Lilimai :: Assamese Sex Stories 2017 - ভোকাতুৰ কুকুৰ – Xkamini.com\nএওৰ লগৰ এজনে বহুদিনৰ পৰাই লাইন মাৰি আছিল মোৰ লগত কিন্তু মোক কথাতো কব চান্চ পোৱা নাছিল ৷ এদিন ফেচবুকত চাটিং কৰি থাকোতে কৈ দিলে ৷ তেতিয়াৰ পৰা তেওৰ লগত ফ্ৰী হ’লো ৷ সদাই চাটিং কৰো ৷ লেতেৰা জোকছ বোৰ পঠাই ৷ ময়ো মাজে মাজে দুই এটা বেয়া কথা কোৱা কৰিলো ৷ এদিন ৰাতি সি তাৰ লিংগটো ফটো মাৰি পঠাই দিলে ৷ দেখি মোৰ মন চন বেয়া হৈ গ’ল ৷ ময়ো পেন্টি পিন্ধি মেখেলাখন দাঙি এটা ফটো পঠাই দিলো ৷ সি পাগল হৈ গল ৷ পিছদিনা আহিম কলে ৷ ৰাতিপুৱা লৰাছোৱালি আৰু এও যোৱাৰ পিছত সি আহি ঘৰ ওলাল ৷ মই ভবাই নাছিলো এনেকে যে আহিব ৷ মই গা ধোৱাই নাছিলো ৷ ৰাতিপুৱা দৌৰাদৌৰি হয় বাবে মই সব যোৱাৰ পিছত ফ্ৰিহৈ গা ধোও ৷ তাক কলো বহক মই গাটো ধুই লও লেতেৰা হৈ আছো ৷ সি মোৰ একো কথা নুখুনি মোৰ ওপৰত বাঘে জপিওৱা দি জাপ মাৰি সাবতি ধৰিলে ৷ মই এটা ঘৰত পিন্ধা শ্লিভলেছ নাইটি পিন্ধি আছিলো ৷ নিজকে লেতেৰা লেতেৰা লাগিছিল ৷ মই যিমানে তাক আতৰাব চেষ্টা কৰো সি সিমানে মোক জপটিয়াই ধৰে ৷ গোটেই ৰাতি বোলে মোৰ আধানাঙঠ ফটোখন চাই তিনিবাৰমান পানি গ’ল ৷ মোৰ গাল ডিঙি বাহু সবতে চুমা খাই চেলেকি কামুৰি মোক অস্থিৰ কৰি পেলাইছে ৷ এবাৰ হঠাতে মোৰ হাত খন দাঙি দি কাষলতি তলত মুখখন সোমাই হেচি ধৰিলে ৷ মই তর্কিব পৰাৰ আগতে সি মোৰ গোটেই কাষলতি তলটো চেলেকি চাফা কৰি দিলে ৷(www.xkamini.com) কেদিনমান ৰিমোভাৰ লগোৱা নাই ফলত তাৰে চুলিবোৰ অলপ দীঘল হৈছিল ৷ সি সব জিভাখনেদি খাব ধৰিলে ৷ খাই থাকোতে দুয়োখন হাতেদি মোৰ পোকৰখন মোহাৰি আছিল নাইটিৰ তলেদি ৷ এবাৰ মোৰ পোকৰৰ ফুটাত এটা আঙুলি ভৰাই দিলে আধামান সোমাই গ’ল ৷ মই ভৰি এখন অলপ দাঙা যেন কৰি তাক সুবিধা কৰি দিয়াত সি দুগুন উৎসাহেৰে আঙুলিটো ভৰাই দিয়াত গোটেইটো মোৰ পোকৰত সোমাই গ’ল ৷ মোৰ চকুদুটা মুদ খাই গ’ল ৷ এই চান্ছতে সি নাইটিটো দাঙি মুৰেদি সোলোকাই দিলে ৷ মই মোৰ পতিৰ বন্ধু এজনৰ আগত সর্ম্পুর্ন উলংগ হৈ ঠিয় দি ৰলো ৷(www.xkamini.com) মোৰ দেহৰ প্ৰতিটো ভাজতে সি হাত বুলাই চুহি চেলেকি মোৰ মোচাকখন ৰসে চপচপীয়া কৰি পেলালে ৷ ৰস বৈ মোৰ পোকৰ পাইছিল ৷ সি তেতিয়াও আঙুলিটো পোকৰত সোমাই থৈছিল ৷ তেতিয়া মোৰ দুভৰি মেলাই আছিল ৷ সি মোৰ সন্মুখত আঠুকাঢ়ি মোৰ পেটতো চেলেকি এখন হাতেদি মোৰ বালভর্তি বুছখন মোহাৰি আছিল ৷ এবাৰ সি মোৰ দুভৰিৰ মাজেদি পাৰ হৈ গ’ল ৷ এইবাৰ মোৰ পাছফালটো তাৰ সন্মূখত ৷ মুখখন দুইখন তপিনাৰ মাজত হেচি জিভাদি চুব খুজিছিল ৷ কিন্তু মোৰ তপিনাৰ দাবনা দুখন দাঙৰ বাবে পৰা নাছিল ৷(www.xkamini.com)\nমোৰ তপিনাৰ দাবনা দুখন দাঙৰ বাবে তাৰ জিভাখন ভিতৰত যোৱা নাছিল ৷ অলপ আগফালে হাউলি দিয়াত মোৰ পিছফালটো মেল খাই গল ৷ সি দুয়োহাতেদি মোৰ দাবনা দুখন ফাক কৰি একেবাৰে ফুটাত জিভাদি চেলেকিব ধৰিলে ৷ ভোকাতুৰ কুকুৰৰ দৰে মোৰ গোটেই কতিখন খালে ৷ সুখত মোৰ চকুপানী ওলাই গৈছিল ৷ ইফালে মোৰ মৌচাক ৰসে চৌ চৌ ৷ থাকিব নোৱাৰা হৈ তাক ঠেলা মাৰি মজিয়াত পেলাই দি তাৰ সব কাপোৰ কানি টানি আজুৰি খুলি দিলো ৷ মস্ত ঢেকীঠোৰা দাল দেখি মোৰ হিতাহিতজ্ঞান হেৰাই গৈছিল ৷ একো নাভাবি নিচিন্তি তাৰ সেইদালত মৌচাকখন লগাই হাগিব বহাদি বহি দিলো ৷ পোৰপোৰকৈ গুৰিলৈ সোমাই যোৱাতহে অলপ শান্তি পালো ৷(www.xkamini.com) অলপো সময় নষ্ট নকৰি ঘপাঘপ ঠাপ মাৰিলো ৷ তাৰ অৱস্থা আৰু তঠৈবছ ৷ দাত মুখ কামুৰি ককাল দাঙি আছে চকু মুদখোৱা ৷ ২/৪ ঠাপ দিউতেই সি আস আসকৈ উঠিল ৷ কি হ’ল সুধিব খোজোতে গম পালো মোৰ মৌচাকত তাৰ ঢেকীঠোৰাই বমি কৰিছে ৷ মই খপকৈ কতিখন দাঙি দিলো ৷ তেতিয়াও তাৰপৰা গোটা গোটা ৰস চিৰিক চিৰিককৈ মাৰি আছিল ৷ তাৰ পেট আৰু বালবোৰত ছেম্পু সনাৰ দৰে হৈছিল ৷ সব চেলেকি চাফা কৰি দি মই তাৰ ওপৰত শুই দিলো ৷ অলপ সময় তেনেকে থাকি তাৰ সেইদাল এইবাৰ গুৰিলৈ মুখত ভৰাই ল’লো ৷ সৰু হৈছিল বাবে গোটেইদাল আৰামত মুখত ধৰিছিল ৷ গুটি চুটি সব খোৱাত আকৌ তাৰ ঢেকীঠোৰাই ৰূদ্ৰৰূপ ধৰিলে ৷ তাক আৰু অলপ গৰম উঠাবৰ বাবে মই মোৰ পোকৰটো তাক দেখাকৈ মুখৰ আগত নচাই নচাই তাৰ লিংগ চুহি থাকিলো ৷ সি থাকিব নোৱাৰা হৈ মোক তেনেকৈ ৰাখি মোৰ তলৰ পৰা ওলাই চিধা মোৰ মৌচাকখনত তাৰ সেইপাট ভৰাই অলপ দেৰি হেচি ধৰি থাকিল ৷ তাৰপিছত যি ঠাপ আৰম্ভ হ’ল সেয়া গধুলিলৈ চলি থাকিল ৷ মাত্ৰ ঠাইবোৰ সলনি হ’ল (www.xkamini.com)৷ কেতিয়াবা মোক মৌচাকত, কেতিয়াবা মোৰ পোকৰত, কেতিয়াবা মোৰ মুখত ৷ আৰু কেতিয়াবা কিটচেনত, কেতিয়াবা বাথৰুমত, কেতিয়াবা বেদৰুমত, কেতিয়াবা স্ট’ৰ ৰুমত, কেতিয়াবা দ্ৰয়িং ৰুমত ৷ মুঠতে গোটেই দিনটো মোক বজালে ৷ একমিনিটৰ বাবেও অকলে এৰা নাই ৷ মুটিব যাওতেও লগত গৈছে ৷ প্ৰথমতে লাজ লাগিছিল কিন্তু পিছত সহজ হৈ পৰাত তাক সন্মুখত বহাই দুভৰি মেলি সি দেখাকৈ ঠিয় হৈও মুটিছো ৷ তাৰ দিনটোত ৪বাৰ পানী গ’ল ৷ মোৰ যে কেইবাৰ গ’ল হিচাবে নাই ৷ সি আটাইকেইবাৰে মোৰ ভিতৰত পেলাইছিল ৷ পিছদিনা এটা i pill খাব লগা হৈছে ৷ (www.xkamini.com)তিনিদিনলৈ বিষাই আছিল বিষেশকৈ পোকৰৰ ফুটাতো ৷\n(Visited 15,915 times,4visits today)\nAssamese Sex Stories 2017 assam sex, 2017 new sex stories assamese, 2017 new sex video assam, assam blue flim, assamese adult stories, assamese blue flim, assamese erotic video, Assamese mms 2017, assamese randi 2017, Assamese sex 2017, assamese sex video 2017, Buwari suda, new assamese mms, new assamese sex stories 2017, pokor mora 2017, suwali suda\nAssamese Adult Jokes (18+ Jokes) by Mousumi\n17 thoughts on “Lilimai :: Assamese Sex Stories 2017 – ভোকাতুৰ কুকুৰ”\nCntct korok mk plz\nBoshr futa dagor hoi jwa ni\nDin2 suda sudu,,acorit\nmai madarchod hoon meri momy duniya ki sabse badi randi hai\nmai bahen chod bhi hoon\nmomy ki chuda aur bahrn ki gaand fadni ho to\nwtsp pr add karo\nmai jab apni mom ki gaand pahli baar mara thaa to mom ki chillahat se bahen aa gai ar tab usko bho chodna pada tjaaa\nlog mujhe madarchod kahte hain to mujhe bahut achaa lagta hai\nwtsp pr mom sr baat karo\nmai randi kusum ki aullla aur bahen chod shivam chaturvedi\nSalman pls fbt add kora mk . Bhanita das kalita\nbhanita tumak fbt dekhisu..sudibo mon ase tumak…cntct koriba\nbhanita tmr dp ki ase fb t\nbhanita cntct me\nbroy82361 @gmail. com\nBhanita tumr tamam sex na, fb t Ki photo dsa\nrimi tumak facebook’t ki buli bisarim?\nMoja but hojai porai likhile aru besi kamuk lagil hoi….😆☺\nrimi cntc me\nhiii cntc me…


জীভী Prime P390 Price in India, Full Specs - February 2020 | Digit\nজীভী Prime P390\nColor All Silver Gold\n5,475 Available at2Store\nPrice : 5,475 (onwards) Available at2Store\nCurrent Best Price of জীভী Prime P390 is ₹ 5475\nAvailabe 16GB 5,599\nColors All Silver Gold\nOut of Stock 16GB 5,475\nAvailable 16GB 5,599\nজীভী Prime P390 Specifications\nৱাৰেণ্টি আৰু নিৰ্মাণ তথ্য : Jivi\nম'ডেল : Prime P390\nলান্সৰ তাৰিখ (গ্ল'বেল) : 08-08-2017\nos সংস্কৰণ : 7.0\nৰঙসমূহ : Silver, Gold\nপ্ৰডাক্টৰ নাম : Jivi Prime P390\nস্ক্ৰীণৰ আকাৰ (ইন্সিত) : 5\nপ্ৰদৰ্শন প্ৰযুক্তিবিদ্যা : HD IPS LCD Capacitive Touchscreen\nস্ক্ৰীণ ৰিজ'লিউশ্বন (পিক্সেলত) : 720 x 1280\nবেটাৰী ক্ষমতা (mah) : 2400\nপ্ৰ'চেচৰ ক'ৰ : Quad\nৰিম'ভেবোল ষ্ট'ৰেজ (সৰ্বধিক) : 64 GB\nজীভী Prime P390 Brief Description\nজীভী Prime P390 Smartphone প্ৰতি ইঞ্চি 294 -ৰ এটা পিক্সেল ঘনত্বত 720 x 1280 পিক্সেল ৰিজ’লিউশ্বনৰ সৈতে5-ইঞ্চি HD IPS LCD Capacitive Touchscreen -ৰ সৈতে আহে৷ ফোনটো 1.3 Ghz Quad ক’ৰ প্ৰচেশ্বৰৰ দ্বাৰা সক্ষমিত আৰু ইয়াত 1 GB ৰেম আছে৷ জীভী Prime P390 Android 7.0 OS-ত চলে৷\nজীভী Prime P390 Smartphone August 2017 -ত মুকলি কৰা হৈছে৷\nফোনটো 16 GB ইণ্টাৰনেল\nইয়াৰ ইণ্টাৰনেল ষ্ট’ৰেজ মেক্ৰ’এছডি কাৰ্ডৰ জৰিয়তে 64 GB -লৈ বিস্তাৰ কৰিব পাৰে৷\nজীভী Prime P390 -ৰ সংযোগ ক্ষমতা বিকল্পসমূহৰ লগত অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে: ,GPS,Wifi,HotSpot,Bluetooth,\nজীভী Prime P390 -ৰ কেমেৰাটোত এইবিলাক অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে: Auto Focus,,Digital Zoom,Video Recording\nজীভী Prime P390 Price in India\nজীভী Prime P390 Price In India Starts From Rs. 5475 The best price of জীভী Prime P390 is Rs. 5475 in Flipkart, which is 2% less than the cost of জীভী Prime P390 in Amazon Rs.5599.This Mobile Phones is expected to be available in 16GB variant(s).\nFlipkart JIVI Prime 390 (Grey, 16 GB)(1 GB RAM) ₹ 5,475\nAmazon Jivi Prime P390 Gery 5" Display, 16GB+2GB , 4G VoLte Android Nougat 7.0 Smart Phone ₹ 5,599\nজনপ্ৰিয় জীভী ম'বাইল-ফোনসমূহ\nজীভী JSP 29\nজীভী Prime P30\nজীভী Prime P300 HD\nজীভী JSP Q56\nজীভী Revolution TnT3\nজীভী Energy E12\nজীভী Energy E3\nজীভী Xtreme 3\nWriteareview on জীভী Prime P390


আসন্ন বিপদৰপৰা কোনোমতে সাৰি আহিছিল মহিলাগৰাকী । ভিতৰুৱা গাঁওখনৰ অন্ধবিশ্বাসী মানুহবোৰ এচাম দুষ্টলোকৰ প্ৰৰোচনাত পৰি মহিলাগৰাকীক ডাইনী আখ্যা দি আক্ৰমণ কৰিবলৈ সাজু হৈছিল । কিন্তু সেই আক্ৰমণৰপৰা হাত সাৰি আহি ক্ষান্ত নহ'ল তেওঁ । আৰম্ভ কৰিলে এক যুদ্ধ। অন্ধবিশ্বাস আৰু অজ্ঞানতাৰ বিৰুদ্ধে, ডাইনী প্ৰথাৰ বিৰুদ্ধে এক যুদ্ধ । ডাইনী প্ৰথাৰ বলি হোৱাসকলক ৰক্ষা কৰাৰ এক যুঁজ । এখন ভিতৰুৱা গাঁৱৰ জনজাতীয় এই মহিলাগৰাকী আজি বিশ্ববিখ্যাত । শান্তিৰ নবেল বঁটাৰ বাবে মনোনীত প্ৰথমগৰাকী অসমীয়া বিৰুবালা ৰাভা । এনে এগৰাকী নাৰী যি এক প্ৰতিবাদী কণ্ঠ ৰূপে থিয় দি সোণোৱালী ইতিহাসত নিজৰ নাম লিপিবদ্ধ কৰায়ে নহয়, সমাজৰ বাবে এক আভা হৈও উদ্ভাষিত হৈ উঠিছে ।\nগোৱালপাৰা জিলাৰ অতি ভিতৰুৱা অঞ্চল ঠাকুৰবিলা গাৱৰ বীৰুবালা ৰাভাই ডাইনী, অন্ধবিশ্বাস, কুসংস্কাৰক মাষিমুৰ কৰাত এক গুৰুত্বৰ্পূণ পদেক্ষপ গ্ৰহণ কৰি আহিছে । বীৰুবালা ৰাভা অকল গোৱালপাৰা জিলাৰে নহয় সমগ্ৰ ৰাজ্যৰ বাবে অমূল্য সম্পদ। কিয়নো আজি য'তেই অন্ধবিশ্বাস, ডাইনী সমস্যাই গা কৰি উঠিছে, তাতে বীৰুবালা ৰাভা হাজিৰ হৈ জনসধাৰাণক সেৱা আগবঢাইছে ।\n২১ বছৰৰ আগৰ বীৰুবালা ৰাভা\nআজিৰ পৰা উভতি যাব লাগিব প্ৰায় ২১ বছৰৰ আগলৈ, তেতিয়া আছিল ১৯৮৫ চন । বীৰুবালা ৰাভাৰ নিজৰ ভাষাত, 'সামাজিকভাৱে বিবাহ পাশত আবদ্ধ হোৱাৰ পিছত আমাৰ সংসাৰলৈ প্ৰথম সন্তান ধৰ্মেশ্বৰ আহিল । সৰুতে সি ঠিকেই আছিল । যেতিয়া ধৰ্মেশ্বৰ পঞ্চমমান পালে হঠাতে স্নায়ু ৰোগত আক্ৰান্ত হ'ল, মাজে মাজে মুৰ্চ্চাও গৈছিল, ওচৰতে পাব পৰাকৈ ডাক্তৰ নাছিল । এবাৰ বহু কষ্ট কৰি গুৱাহাটী মেডিকেল কলেজ হাস্পাতাললৈ গৈছিলো , সিমান সুফল পোৱা নাছিলো । সঠিক সময়ত সঠিক চিকিৎসা কৰিব পৰাকৈ আৰ্থিক অৱস্থাও টনকিয়াল নাছিল । পু্ত্ৰ ধৰ্মেশ্বৰৰ এনে অৱস্থা দেখি মোৰ দুখ কুলাই পাচিৰে নধৰা হৈছিল । বেজ, দেওধানীৰ শৰণাপন্ন হৈছিলো । দেওধানীয়ে মংগল চাই ক’লে যে ধৰ্মেশ্বৰৰ গাত পৰী লম্ভিছে আৰু পৰীজনী ৰ্বত্তমান গৰ্ভৱতী হৈ আছে । কাইলৈ বা পৰহিৰ ভিতৰত পৰীজনীয়ে সন্তান জন্ম দিব আৰু তিনিদিন পিছতে সি মৰি যাব। পিছে দেওধানীৰ কথামতে ধৰ্মেশ্বৰ নমৰিল, কিন্তু তাৰ অসুখ বাঢ়ি গৈ থাকিল । নৱম শ্ৰেণী পাওঁতে সি পাগল হ’ল । তাৰ অত্যাচাৰত মানুহ থাকিব নোৱাৰা হ’ল । অবশেষত ৰাইজে তাক হাত- ভৰি বান্ধি জন্তুৰ দৰে আবদ্ধ কৰি থব লগা হ'ল । ধৰ্মেশ্বৰ এনে অৱস্থা দেখি হিয়া ঢুকুৰিয়াই কান্দিছিলো । উপায়হীন হৈ প্ৰশাসনৰ সহযোগত চিকিৎসাৰ বাবে শ্বিলং লৈ পঠাই দিলো । জীৱিত সত্বেও যৌৱন প্ৰাপ্ত অৱস্থাত নিজ প্ৰত্ৰক বুকুৰ আঁতৰ কৰিব লগা হোৱাত শোকত ম্ৰিয়মান হৈ পৰিছিলো ।'\n'এদিন মই নিজেই ডাইনী হৈছিলো'\nবৰপুত্ৰৰ বিড়ম্বনাবোৰ মাৰ নৌ যাওঁতেই বীৰুবালাৰ স্বামী এক দুৰাৰোগ্য ৰোগ আক্ৰান্ত হৈছিল । গাৱৰে এগৰাকী লোকে প্ৰৰোচনা কৰি কৈছিল যে ঘৰৰে বান, ঘৰৰে শান , ঘৰতে ডাইনী, ঘৰতে ভুতুনী । অৰ্থাৎ এই কথাৰ মূলভাব এইয়ে যে বীৰুবালা নিজেই ডাইনী হৈ নিজ ল'ৰাক পাগল আৰু স্বামীক বেমাৰী কাৰিছে । পিছে গাৱৰ ৰাইজে এনে মন্তব্যৰ ভিত্তি মিটিং কৰাত বীৰুবালা ৰাভা আৰু তেখেতৰ স্বামীয়ে সমাজত প্ৰতিবাদ কৰাত ডাইনী অভিহিত কৰাৰ পৰিকল্পনা, বহু বাক –বিতণ্ড ব্যৰ্থ হয় ।\nবীৰুবালা ৰাভাৰ ডাইনীৰ বিৰুদ্ধে প্ৰথম কণ্ঠ\n১৯৯৯ চনৰ কথা , গোৱালপাৰা জিলাৰ লক্ষীপুৰৰ দদান মন্দিৰৰ প্ৰাংগনত ৰাজুহুৱা সভা হৈছিল। সভাত ঠাকুৰবিলা অঞ্চলৰ ৫ গৰাকী মহিলা যুৱতীক ডাইনী সজাই অভিযুক্ত কৰা হৈছিল । কিন্তু সেই সভাত বীৰুবালা ৰাভাই সেই ৰ্দুভগীয়া মহিলাৰ পক্ষে থিয় হৈ “তেওঁলোক ডাইনী কেতিয়ও হ’ব নোৱাৰে, এয়া অন্ধবিশ্বাস” বুলি প্ৰথমে প্ৰতিবাদ কৰিছিল । লগতে বীৰুবালা ৰাভাই বুজাই দিছিল যে তেওঁৰ পুত্ৰ ধৰ্মেশ্বৰক দেওধনীয়ে মৰিব বুলি কৈছিল, তেন্তে সি আজি কেনেকৈ জীয়াই আছে ? বেজ, দেওধানী চব ভণ্ড । কিন্তু অতি পৰিতাপৰ কথা যে এই আহ্বান, এই প্ৰতিবাদী কণ্ঠৰ বাবে সমাজে এঘৰীয়া কৰিছিল ।\nএখোজ দুখোজকৈ আৰম্ভণী\nপৰিস্থিতিৰ লগত মোকামিলা কৰিব পৰাকৈ বীৰুবালা ৰাভাৰ আছিল অত্যন্ত সাহস । সমাজে এঘৰীয়া কৰিলেও এইগৰাকী যোদ্ধা কিন্তু পিছ পৰি নাথাকিল । ইখনৰ পিছত সিখন গাৱলৈ গৈ, কেতিয়াবা বহু দুৰ বাট অকলে খোজ কাঢ়ি ডাইনী অন্ধবিসশ্বাস যে অযুক্তিকৰ ধাৰণাৰ কথা বুজাই গ’ল । এনেদৰে এগৰাকী নহয় ৩৫ গৰাকী ব্যক্তিৰ জীৱন ৰক্ষাৰ বাবে সাহসেৰে আগভাগ লৈছিল, যাৰ বাবে ডাইনী বিৰোধী অভিযানৰ বাবে ২০০৫ চনত প্ৰজেক্ট থাউজেণ্ড উইমেনৰ মনোনয়নত শান্তিৰ ন’বেল বঁটাৰ বাবে মনোনীত প্ৰথম অসমীয়া হোৱাৰ যোগ্যতা অৰ্জন কৰে ।\nলাহে লাহে বীৰুবালা ৰাভাৰ বিপক্ষে মাত মাতা সকলে বুজি উঠে যে ডাইনী বুলি একো নাই , মাথো অন্ধবিশ্বাস আৰু সকলোৱে বীৰুবালা ৰাভাক পুনৰ আকোৱালি লয় ।\nবীৰুবালা আৰু মিছন বীৰুবালা\nবীৰুবালা ৰাভাৰ সাহস, সততা, দৃঢ়তা দেখি অসমৰ বহু অঞ্চলৰ যুৱক, যুৱতী, পুৰুষ, মহিলা একে উদ্দেশ্যতে কাম কৰি যাবলৈ অন্ধবিশ্বাস, কুসংস্কাৰৰ বিৰুদ্ধে যাত্ৰাত বীৰুবালা ৰাভাৰ লগ হয় । আৰু ইয়াৰ ঠিক এবছৰৰ পিছত ২০১২ চনত আনুষ্ঠানিক ভাবে জন্ম হয় মিছন বীৰুবালা । বীৰুবালা ৰাভাৰ আৰ্দশৰে পুৰিপুষ্ট মিছন বীৰুবালাৰ ৰ্বত্তমান সদস্যৰ সংখ্যা ৮০০ ৰো অধিক । ইতিমধ্যে ইয়াৰ প্ৰায় ১০০ সদস্যই অসমৰ মুঠ ১৪ খন জিলাত অন্ধবিশ্বাস অথবা ডাইনী সন্দৰ্ভত সজাগতা সভা কৰ্মশালা অনুষ্ঠিত কৰি সেৱা আগবঢাইছে । উল্লেখযোগ্য যে মিছন বীৰুবালাই ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়কে ধৰি, দুধনৈ মহাবিদ্যালয়, চাবুৱা ডি ডি আৰ কলেজ ডিব্ৰু মহাবিদ্যালয়, ফিল’বাৰী কনিষ্ঠ মহাবিদ্যালয় আৰু ছেৰফাংগুৰি মিছন বীৰুবালাৰ কোষ (Working Cell) গঠন কৰিছে, যাতে ই ঘটাব পাৰে এক নৱ চেতনাৰ উন্মেষ।\nইতিমধ্যে বহু সন্মানেৰে বিভূষিত হৈছে বীৰুবালা। ২০১০ চনত ৰিলায়েন্স ইনডাষ্ট্ৰী এল. টি. ডি’ৰ পৰা “ৰিয়েল হিৰ” খিতাপ, টাই আহোম যুৱ পৰিষদৰ পৰা “বীৰাংগনা মুলা গাভৰু” বঁটা, “জয়মতী” বঁটা, “সমাজ প্ৰাণ সেৱা” বঁটা, আৰু শেহতীয়াকৈ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পি. এইচ, ডি. আদি ইয়াৰ অন্যতম ।\nমিছন বীৰুবালাই গাঁৱৰ সচেতন শিক্ষিত ব্যক্তি, প্ৰশাসনৰ সহযোগত অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত গৈ জনসজাগতামূলক সভা পাতি অন্ধবিশ্বাস দূৰ কৰাৰ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে । এই যুঁজৰ অক্লান্ত সৈনিক বীৰুবালা ।