আইজলৰ পৰা মই প্ৰাঞ্জলে কৈছো (১৬)-(প্ৰাঞ্জল কলিতা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nআইজলৰ পৰা মই প্ৰাঞ্জলে কৈছো (১৬)-(প্ৰাঞ্জল কলিতা)\nসময় হেনো সোঁৱৰণীৰ এখিলা পাত আৰু এদিন দুদিন কৰি নভৱাকৈ সময়ৰ বোকোছাত উঠি প্ৰায় ছয় বছৰ পাৰ কৰিলো এই মিজো পাহাৰত | মোৰ জীৱনৰ ভৰ যৌৱনৰ এই সময়খিনিত বহু ঘটনাই ঘটি গ’ল; তাৰে কিছু মনত থাকি গ’ল আৰু বহু কথাই পাহৰি পেলালো | যোৱা ছয় বছৰৰ মোৰ স্মৃতিৰ ডায়েৰিৰ পাত লুটিয়াই কেইটামান সৰু সৰু ঘ্টনা আপোনালোকৰ বাবে লিখিবলৈ লৈছো |\n১) গুৱাহাটী-আইজল ৰাস্তা: পৃথিৱীৰ অষ্টম আচৰিত বস্তুটো কি বুলি সুধিলে, মই এক মিনিটো নভৱাকৈ উত্তৰ দিব পাৰিম সেয়া হল- গুৱাহাটী-আইজল ৰাস্তা | ৰাস্তা বুলিবলৈতো একো নাই | কিলোমিটাৰত দূৰত্ব হিচাপ কৰিলে হয়তো গুৱাহাটীৰ পৰা তিনিচুকীয়া হব কিন্তু সময়ৰ জোখাৰে হিচাপ কৰিলে কাৰো হাতত নিশ্চিত তথ্য নাই | কোনোবাই যদি কয় ২২ ঘন্টা, কোনোবাই কব ২৮ ঘন্টা, কোনোবাই আকৌ দিনৰ হিচাপত কব দুদিনত গৈ পাব | দুখনেই বাছ, কেপিটেল ট্ৰেভেলছ আৰু নেটৱৰ্ক ট্ৰেভেলছৰ | বাছ দুখনৰ গুৱাহাটীৰ পৰা যাত্ৰা আৰম্ভ হোৱাৰ পিছত কেতিয়া আইজল আহি পাব কোনেওঁ নাজানে | ৰাতি যদি আপুনি খিৰিকি খুলি বাহিৰলৈ চাই, তেতিয়া আপুনি প্ৰথমতে চক খাই উঠিব | গাড়ীখনচোন ৰাস্তাৰ পৰা আঁতৰি পথাৰেৰে গৈ আছে, কিন্তু অলপ পিছত গম পাই যাব সেইটো আছলতে শিল থকা চহোৱা পথাৰৰ দৰে ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ | গাড়ী চলি আছে, কেতিয়াবা যদি দীঘল ট্ৰাকৰ জামত ১৮ ঘন্টা পলম, কেতিয়াবা আকৌ ভূমিস্খলন হৈ ৰাস্তা বন্ধ হৈ গাড়ীৰ ভিতৰতে এদিন-এৰাতি পাৰ কৰাৰ অভিজ্ঞতা পাহৰিব পাৰি জানো ! গাড়ী গৈ আছে আৰু গৈ আছে, অলপ সমান ৰাস্তা পালে দেখিব কেতিয়াবা কাষেৰে হয়তো বাইচাইকেল আৰোহী পাৰ হৈ গৈছে; বাইচাইকেলৰ টিলিঙাৰ শব্দ শুনি গাড়ীৰ ড্ৰাইভাৰে চাইকেলখনক অ’ভাৰটেক কৰি পাৰ হৈ যাবলৈ দিছে | কাৰণ এই ৰাস্তাত গাড়ীৰ গতি হয়তো পোন্ধৰৰ পৰা বিছৰ কি:মি: প্ৰতি ঘন্টাত। ৰাস্তাৰ অৱস্থা দেখিলে আমাৰ গাঁৱৰ ২৫-৩০ বছৰ আগৰ ছবি মনলৈ আহে | গাড়ী দুখনৰ বৰ্ণনা নিদিওঁ বাৰু, বলিউদৰ চিনেমা ’জাৰ্নি মুম্বাই টু গোৱা’ ৰ গাড়ীখনলৈ মনত পৰি যায় | মিজোৰামৰ অকোৱা-পকোৱা ৰাস্তাত সোমোৱাৰ পিছত ৰাস্তাৰ এক অন্য ৰুপ | কৰবাত যদি এখন গাড়ীক চাইড দিবলৈ আপোনাৰ গাড়ীখন পিছুৱাই যাব লগা হৈছে কেতিয়াবা আকৌ চাইৰাঙ পোৱাৰ আগেয়ে যাত্ৰীয়ে শিল পাৰি গাড়ী পাৰ কৰিব লগা পৰিস্থিতি হৈছে | ড্ৰাইভাৰে গাড়ী কেতিয়াবা যদি মদ খাবলৈ ৰখাইছে কেতিয়াবা আকৌ যাত্ৰীয়ে চিগাৰেট হুপিবৰ বাবে ৰখাইছে; মুঠৰ ওপৰত এক বিচিত্ৰ অভিজ্ঞতা ! গুৱাহাটী-আইজল ৰাস্তাৰে এবাৰ বাছত অহাৰ পিছত আপুনি টোপনি মাৰিলেও কেবাদিনলৈকে বিচনাতে নাচি থকা যেন লাগে | ৰেল আৰু বিমানৰ কথা লিখিলেতো এখন মহাভাৰত হব |\n২) অসমীয়া মাত শুনি : আইজললৈ অহাৰ প্ৰায় ছয়মাহ মান পিছলৈ মোৰ বিশ্বাস হোৱা নাছিল যে আইজলত অসমীয়া মানুহ আছে | অসমীয়া মানে মই শিলচৰ-কৰিমগঞ্জৰ মানুহখিনিক বাদ দি কৈছো | মো-মো, ইঙে-টিঙে শুনি শুনি আমনি লাগি গৈছে; অসমীয়াত কথা পাতিবলৈ লগ এজন নাই, অ’ফিছত ইংৰাজী আৰু হোষ্টেলত মিজো – কিযে ঠাইত আহি পৰিলো ! ৰাস্তা-ছিটিবাছ সকলতে অসমীয়া মানুহ বিচাৰি ফুৰিছো, নাই এজনো পাবলৈ নাই | এদিনাখন ৰাতিপুৱাৰ কথা- মই টেনিছ কোৰ্ট বাছ ষ্ট’পেজত বাছ ৰখি আছো, এনেতে প্ৰায় পঞ্চাছোৰ্ধৰ মানুহ এজনে আহি মোক সুধিলে “হেৰা তুমি অসমীয়া নেকিহে?’’ কব নোৱাৰোঁ কেনেকৈ গম পালে মই অসমীয়া বুলি; মন অলপ সময়ৰ বাবে হলেও ভাল লাগি গ’ল | মানুহজনৰ নাম দীপক কুমাৰ বৰকাকতি; মায়ে মোক আইজললৈ আহিবৰ সময়ত কৈছিল- ‘মিজোৰামত এজন দীপক বৰকাকতি নামৰ মানুহ আছে, যাৰ লিখনি মই প্ৰান্তিকত পঢ়িছো, কিবা ইউনিভাৰ্ছিটি নে কলেজত চাকৰি কৰে, হয়তো তই লগ পাই যাব পাৰ।’ | ভৱা নাছিলো মায়ে কোৱা সেইজন লেখক আৰু মই বাছ ষ্ট’পেজত লগ পোৱা মানুহজন এজনেই হব | ফোন নাম্বাৰ বিনিময় হল আৰু সিদিনাই আবেলি ২০০৯ চনৰ বিহুৰ মিটিঙ থকাৰ কথা কলে | মইতো এইবোৰ ভালেই পাওঁ, বিহুৰ মিটিঙত উপস্থিত হলো। একেবাৰে হোষ্টেলত প্ৰথম প্ৰৱেশ কৰাৰ দিনাখন যেনেদৰে মোৰ পৰিছয় দিছিলো, ঠিক একে ষ্টাইলতে মোৰ পৰিচয় দিলো | সেয়াই আৰম্ভণি, তাৰ পিছত আৰু কিমানযে অসমীয়া মানুহ লগ পালো, কিমানৰ ঘৰত আলহী হৈ খালো-থাকিলো, হিচাপ দিব নোৱাৰিম | ঘৰৰ পৰা দূৰত থাকি অসমীয়া মানুহখিনিকে আপোন যেন লগা হৈ পৰিল | সুখ-দুখৰ কথা পাতিবলৈ এখন সমাজ পালো আৰু আইজলত চাকৰি কৰি থকাৰ এক প্ৰেৰণা হ’ল |\n৩) এটা হোষ্টেলৰ কথা: ‘কোৱালিটি হোষ্টেল’, ঠিকনা- খাটলা, আইজল | ৱাৰ্ডেন গৰাকী মই যাম বুলি ৰৈয়ে আছিল | ৱাৰ্ডেনৰ মাতটো যিমান ধুনীয়া আছিল, তাতকৈ ধুনীয়া আছিল প্ৰায় ২৭-২৮ বছৰীয়া অবিবাহিতা মিজোৰাম বি, এড, মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰৱক্তা ভানলালৰুৱাতি, মোৰ নতুন ঠিকনাৰ অভিভাৱক | প্ৰায় আধাঘন্টা মান কথা-বতৰা পিছত মোক নিয়মাৱলী লিখা থকা এখন বেনাৰলৈ আঙুলিয়ালে | প্ৰথম নিয়মটো দেখিয়ে মোৰ চকু কপালত উঠিল | লিখা আছিল “No Boarders can fall in Love, once it is found will be expelled” | মই ঠিক বুজিব নোৱাৰিলো, নিয়মটো সম্পৰ্কে ৱাৰ্ডেনকো নুশুধিলো | পিছতহে গম পালো সেইটো হোষ্টেলত প্ৰায় ৩৫ গৰাকী আৱাসী আছে তাৰে প্ৰায় ১৬ গৰাকী ছোৱালী | আৱাসী সকলোৰ মাজতহে প্ৰেম নিষিদ্ধ, কিন্তু ইংৰাজীত লিখা বাক্যটোৰ পৰা সামগ্ৰিক ভাৱে প্ৰেম নিষিদ্ধ বুলি বুজিছিলো | লৰা-ছোৱালী একেটা হোষ্টেলত থকা এয়া প্ৰথম দেখিছো, আচহুৱা যেন লাগিছিলে যদিও মনে মনে বেয়া পোৱা নাছিলো | আৱাসীবোৰৰ ভিতৰত ময়েই একমাত্ৰ কৰ্মৰত, বাকী আটাইবোৰ ছাত্ৰ বা ছাত্ৰী, তেওঁলোক পঞ্চম শ্ৰেণীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি স্নাতকোত্তৰ মহলাত অধ্যয়নৰত আছিল | প্ৰথম দুদিনমান অখজা অখজা লাগিছিল যদিও সকলোবোৰ আৱাসীয়ে মোক আঁকোৱালি ললে আৰু এটা নতুন পৰিয়ালৰ সদস্য হৈ পৰিলো | হোষ্টেল কোঠালিবোৰ আচলতে প্লাইউডৰ বেৰেৰে ভাগ ভাগ কৰা একো একোটা সৰু কেবিনৰ দৰে আছিল | এটা ডাঙৰ হ’লঘৰ, তাতেই প্ৰায় ৭-৮ ফুট মান ওখ প্লাইউডৰ বেৰ, দুৱাৰ বুলিবলৈ মাত্ৰ এখন পৰ্দা | লৰাবোৰৰ কোঠাত ছোৱালীৰ প্ৰৱেশৰ অনুমতি আছিল যদিওঁ ছোৱালীবোৰৰ কোঠাত লৰাৰ প্ৰৱেশ নিষেধ আছিল | সন্ধিয়া ৬ মান বজাত সামূহিক প্ৰাৰ্থনা হয় আৰু তাৰ পিছত সকলোৱে নিশাৰ ভাত-পানী খাই কোনোবাই পঢ়িবলৈ যায়, কোনোবাই টি,ভি, চাই আৰু কোনোবাই গীটাৰ বজায় | ৰাতি ৯:৩০ মান বজাত চাহ আৰু বিস্কুট দিয়ে | ময়ো অভ্যস্ত হৈ পৰিলো | প্ৰত্যেক শনিবাৰে ৰাতিপুৱা নুবই, আঙাই আৰু জনুনিয়ে মোৰ ৰুম ছাফা কৰি দিয়ে আৰু মই সিহঁতক দুটা দুটা চকলেট দিব লাগে | আবেলি কেতিয়াবা কেৰম খেলো, কেতিয়াবা দুপৰ নিশালৈ আদ্দা মাৰো | মই, আইনৰ ছাত্ৰী আৰিনি, সমাজ বিজ্ঞানৰ ভালা আৰু আতেই যেতিয়া আড্ডা মাৰোঁ, একো বাদ নপৰে আমাৰ আড্ডাত মিজোৰামৰ সমাজব্যৱ্স্থাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বিশ্ব দৰ্শনলৈ, ইংলিছ প্ৰিমিয়াৰ লীগৰ পৰা আৰম্ভ কৰি জোডিন-স্কোৱেৰৰ ‘কল গাৰ্ল’ ৰ কথালৈ | নাৰীবাদী আৰিনিৰ যুক্তিত আমি প্ৰায়ে হাৰ মানো; মিজোৰামৰ নাৰীৰ স্বাধীনতাৰ ওপৰত আৰিনিৰ বক্তব্য অকাট্য | ইংলিছ প্ৰিমিয়াৰ লীগৰ সময়্ত আটায়ে একেলগে খেল চাই টি.ভি. ৰুমতে সকলোৱে শুই পৰে, কেতিয়াবা ৱাৰ্ডেনো আমাৰ মাজতে শুই পৰে | দেওবাৰবোৰত বেছিখিনিয়ে গীৰ্জালৈ যায়, আঙাই আৰু নুবই মোৰ ওচৰলৈ হোমৱৰ্ক বোৰ লৈ আহে | মুঠৰ ওপৰত এক নতুন অভিজ্ঞতা |\n৪) শিঙৰা আৰু একাপ গৰম চাহৰ কথা : আপোনালোক বহুতেই চাগে এইষাৰ জনপ্ৰিয় হিন্দী ডাইলগ শুনিছে ‘জৱ তক চামোচা মে ৰেহেগা আলু- তব তক বিহাৰ মে ৰেহেগা লালু’ | শিঙৰাৰ ভিতৰত আলু আৰু মটৰৰ বাহিৰে বেলেগ একো খোৱা সেইদিনা খনৰ আগলৈকে মোৰ মনত নাছিল | আলু অবিহনে শিঙৰা আমাৰ কল্পনাৰ অতীতেই নহয় শিঙৰাৰ ‘ৰেচিপিৰ’ ইতিহাসতো চাগে ই নজিৰবিহীন ঘটনা, সেইকাৰণেই হয়তো বিহাৰৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী লালুপ্ৰসাদ যাদৱে সদম্ভে নিজৰ অস্তিত্ব জাহিৰ কৰিছিল তেনেদৰে | সিদিনাখন আমাৰ অ’ফিছত কিবা কাৰ্য্যসূচী আছিল; দুপৰীয়াৰ কাৰ্য্যসূচীৰ মাজতে চাহ আৰু শিঙৰা দিলে | মই চাহৰ কাপত চুমুক দি শিঙৰাটোত এটা কামোৰ মাৰিছিলো মাত্ৰ, মোৰ সহকৰ্মী এঞ্জেলাই থাপ মাৰি মোৰ পৰা শিঙৰাটো কাঢ়ি লৈ গ’ল | মই হতবাক হৈ ৰলো | শিঙৰাটোৰ ভিতৰত আলু আৰু মটৰ নাছিল, আলুৰ পৰিৱৰ্ত্তে আছিলে গো-মাংস | শিঙৰা ‘ননভেজ’ হব পাৰে বুলি চাগে বহুতেই সপোনতো বিশ্বাস নকৰিব আৰু নকৰিবলগীয়া কথাও | সেয়াই আৰম্ভণি, তাৰ পিছত আইজলত শিঙৰা খাবলৈ হলে এশবাৰ ভাৱো | আমোদজনক ভাৱে ঘটনাক্ৰমে তাৰ কিছুদিন পাছতে বিহাৰত লালুপ্ৰসাদ যাদৱৰ সাম্ৰাজ্যবাদৰ সামৰণি পৰিছিল |\n৫)’ডু-এম’ মানে কি: মিজো শব্দ ‘ডু-এম’ৰ অৰ্থ কি? কেতিয়াবা হেনো ‘লাগিব নেকি’, ‘খাবা নেকি’, ‘কিনিব নেকি’ আৰু বাকী কেইটা অৰ্থ নাজানো | আইজলত মই তেতিয়া নতুন | জোডিন-স্কোৱেৰ বাছ ষ্ট’পেজত বাছৰ বাবে ৰৈ আছো | আইজলৰ আকাশত তেতিয়া এন্ধাৰ ভালদৰে নমাই নাই | বাছ অহাৰ মতি-গতি দেখা নাই | ষ্ট’পেজত ৰৈ থকা যাত্ৰীৰ সংখ্যাও কমি আহিছে | কিছু যাত্ৰীয়ে টেক্সিত গুচি গ’ল | মইয়ো বাছৰ আশা বাদ দি টেক্সিত যোৱাটোকে ঠিক কৰি টেক্সিৰ বাবে ৰ’লো | এখন টেক্সি আহিল, সন্মুখৰ আসনত ইতিমধ্যে এগৰাকী যাত্ৰী আছে | মোক দেখা পাই টেক্সিখন ৰৈ দিলে আৰু সন্মুখৰ ছিটত বহি থকা যাত্ৰী গৰাকীয়েই মোক ’ডু এম?’ বুলি সুধিলে | মই ’অ’ অ’ ’ বুলি কৈ মূৰ জোকাৰিলো | কিমান টকা লাগিব সুধিলো, ড্ৰাইভাৰ জনে প্ৰথমতে গাড়ীত বহি লবলৈ কলে, মইয়ো বহি ললো | ড্ৰাইভাৰ জনে মই ক’ত যাম বুলি সুধিলে, মই চাল্টলাং বুলি কলো আৰু কিমান টকা লাগিব সুধিলো | ড্ৰাইভাৰ জনে সন্মুখৰ ছিটত বহি থকা যাত্ৰীগৰাকীৰ লগত কথা পাতিবলৈ কলে, যাত্ৰী গৰাকী এইবাৰ মোৰ পিনে ঘূৰি লৈ মোক আকৌ সুধিলে চাল্টলাঙৰ ক’ত যাম বুলি | প্ৰায় ৩০-৩৫ বছৰীয়া ওঠত ৰঙা লিপষ্টিক সানি স্মাৰ্ট ড্ৰেছ কৰা এইগৰাকী মহিলা যাত্ৰীয়ে মোক সুধিলে- ’ৰাতিটোৰ কাৰণে লাগিব নে কেইঘন্টা মানৰ বাবে লাগিব | মই বুজি নাপালো | তাৰ পিছত কিবা ২৫০০ টকাৰ কথা কোৱা যেন পালো, ভঙা ভঙা হিন্দী, মিজো আৰু ইংৰাজী কৈছে | মই বুজি পালো মই ভুল টেক্সিত উঠিলো | মই টেক্সি ড্ৰাইভাৰজনক কলো, ড্ৰাইভাৰজনে মোক কলে ‘কিয় তেতিয়াহলে ডু-এম বুলি সোধোতে অ’ বুলি কৈছিলে’ | মই কলো মই টেক্সিহে বিছাৰিছিলো আৰু মিজো ভালদৰে বুজি নাপাওঁ বুলি কলো | ড্ৰাইভাৰ জনে মোৰ অৱস্থা বুজি পালে আৰু ছোৱালীজনীক মিজো ভাষাতে কিবা কলে | ছোৱালীজনীয়ে মোৰ পিনে খঙত ঘূৰি চালে, যেন মই তাইৰ কিডনি দুটাহে বিচাৰিছোঁ আৰু মিজো ভাষাতে কিবা ভোৰভোৰালে | যিয়েই নহওঁক মিলেনিয়াম চেন্টাৰ পাৰ হৈ টেক্সিখন ৰখালে, মই টেক্সিৰ পৰা নামি দিলো |\n৬) হাঁহৰ মাংস বিচাৰি : হাঁহৰ মাংস মোৰ বৰ প্ৰিয় | কিন্তু আইজললৈ অহাৰ পিছত বহুদিন হ’ল হাঁহৰ মাংস খাবলৈ পোৱা নাই, ব্ৰইলাৰ মূৰ্গীৰ মাংস আৰু চালানী মাছ খাই আমনি লগাত মই লগৰ এজনক লৈ হাঁহ বিচাৰি বংকন বজাৰ ওলালোগৈ | শনিবাৰৰ বজাৰত বিক্ৰী কৰি থকা হাঁহ নেদেখি মূৰ্গী বিক্ৰী কৰি থকা মানুহজনকে সুধিলো হাঁহ ক’ত পাম বুলি | মই কি সুধিছো প্ৰথমতে বুজি নাপালে, মই বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিছো | হাঁহক মিজো ভাষাত কি বুলি কয় নাজানো, প্ৰথমতে হিন্দীতে সুধিলো, নাই বুজাব পৰা নাই | তাৰপিছত ইংৰাজীতে কলো ডাক (DUCK) লাগে বুলি | ’ডাক-মো’ বুলি কৈ মানুহ জনে সন্তুষ্টিৰ হাহি মাৰিলে, আমাৰো বুজাব পাৰি ভাল লাগিল | মূৰ্গীৰ মাংস কিনি থকা এজন গ্ৰাহকে তেতিয়া আমাক ভঙা ভঙা হিন্দীতে তেওঁৰ লগত আহিবলৈ কলে, দোকানীজনেওঁ যাওঁক বুলি কলে | আমাৰো হাঁহ খোৱাৰ সপোন বাস্তৱ হোৱাৰ দিশে আগবাঢ়িল | মানুহজনৰ পিছে পিছে গৈ থাকিলো, বংকন এৰি ৰামহ্লুন পালো, কিছুদূৰ খোজ কঢ়াৰ পিছত তেওঁ আমি এটা ঘৰৰ সন্মুখত ৰৈ দিলো, মানুহজনে ঘৰটোৰ পিনে আগবাঢ়ি গৈ আকৌ উভতি আহিল | আমাক ভঙা ভঙা হিন্দীতে কলে আজি ’ডাক’ বন্ধ হৈ গ’ল| আমি কি কলে ঠিক বুজিব নোৱাৰি আকৌ সুধিলো | তেতিয়া মানুহজনে আমাক ঘৰটোৰ সন্মুখত সৰুকৈ ওলমি থকা চাইনবোৰ্ড এখনলৈ আঙুলিয়াই দিলে | চাইনবোৰ্ড খনত ডাঙৰ ডাঙৰকৈ লিখা আছিলে ‘ৰামহ্লুন পোষ্ট অ’ফিছ’ আৰু মিজো ভাষাত ‘ৰামহ্লুন ডাক-ইন’, মানে ৰামহ্লুন ডাকঘৰ | আমি কেনেকৈ বুজাওঁ যে ‘ডাকঘৰ’ নহয় DUCK মানে হাঁহ বিচাৰি আহিছোঁ | নিজৰ ওপৰতে খঙ উঠিল; আমি মানুহজনক থেংক-ইউ বুলি কৈ ঠোঁট-মুখ চেলেকি ঘৰমুৱা হলো |\n৭) মিজোৰামৰ বিয়াৰ অভ্যৰ্থনা : মিজোৰমত চাকৰি কৰিবলৈ অহাৰ পিছত প্ৰথমতো বিয়াৰ নিমন্ত্ৰণ | আমাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপ-উপাচাৰ্য্য তথা মিজোৰামৰ চৰকাৰৰ প্ৰাক্তন মুখ্য সচিবৰ পুতেকৰ বিয়া | হোষ্টেলৰ খানা খাই খাই আমনিও লাগিছে, গতিকে বিয়ালৈ নোযোৱাৰ প্ৰশ্নই উঠিব নোৱাৰে | সময় মতে বিয়া ঘৰত উপস্থিত হলো, টাই-কোট পিন্ধা অভ্যাগতেৰে বিয়াৰ থলী ভৰি পৰিছে | জাক-জাক ধুনীয়া ছোৱালী আৰু বিয়াঘৰৰ সন্মুখত ৰঙা লাইট লগোৱা কেবাখনো গাড়ী, আড়ম্বৰপূৰ্ণ বিয়াযেনেই অনুভৱ হল | গীৰ্জাত আনুষ্ঠানিক বিয়া সম্পন্ন হোৱাৰ পিছত ডাইনিং হললৈ সকলোকে নিমন্ত্ৰণ জনালে | মই আমাৰ বাকী সহকৰ্মী সকলৰ সতে ডাইনিং হললৈ বুলি আগবাঢ়িলো | মনত ফুৰ্ত্তি লাগিছে, বহুত দিনৰ মূৰত আজি বিয়া ঘৰত উদৰ পূৰাই খাম, ইমান ধনী আৰু নামজ্বলা মানুহৰ বিয়া; খানাত কি কি আইটেম থাকিব ভাৱিয়ে জিভাৰ পানী পৰিব ধৰিছে | ডাইনিং হলত উপস্থিত হোৱাৰ পিছতে সকলকে প্লাষ্টিকৰ ডিছপোজেবল গিলাচত সেউজীয়া ৰঙৰ চুপ দি গল | মোৰ লগত যোৱা সমূহ সহকৰ্মীয়ে গিলাচ ভৰাই চুপ ললে | আমাৰ লগৰ বোৰে চুপৰ গিলাচত ইতিমধ্যে সোহা মাৰিছিল। চুপ মোৰ প্ৰিয় হোৱা হেতুকে, মইয়ো চুপৰ গিলাচত তৃপ্তিৰ হাহি মাৰি চুমুক দিলো | মোৰ ডিঙি আৰু জিভা জিকাৰ খাই উঠিল | মই কিহৰ চুপ ধৰিব নোৱাৰিলো, ইমান তিতা | মই মুখখন বিকটাই দি, ঠান্ডা পানী অলপ মুখত দিলো | কিহৰ চুপ বুলি সুধিলত, লগৰ মিজো সহকৰ্মী জনে কলে- তিতা-কেৰেলা আৰু মহানিম পাতৰ চুপ | মোৰ মূৰ নষ্ট হৈ গল | বেমাৰ হলেওঁ তিতা খাবলৈ টান পোৱা মোক বিয়া ঘৰত তিতাকেৰেলাৰ চুপ খুৱালে, সেইখন কিবা বিয়াঘৰৰ পাৰ্টী নে হস্পিটালৰ কেন্টিন | মিজো সহকৰ্মী জনে বাৰে বাৰে কলে -স্বাস্থ্যৰ কাৰনে হেনো ভাল এই চুপ | বিয়াৰ নিমন্ত্ৰ্ণী খানা সিমানতে সামৰি বিয়া ঘৰৰ পৰা ওলাই আহিলো |\n৮) আইজলৰ চিনেমা হ’লত চিনেমা চালো : ২০০৮ চনত মই যেতিয়া আইজললৈ আহিছিলো, তেতিয়া আছাম ৰাইফলছৰ কেম্পাছত এটা চিনেমা হ’ল আছিল | প্ৰত্যেক শনিবাৰ আৰু দেওবাৰে সাধাৰণ ৰাইজৰ বাবে চিনেমা হল মুকলি কৰি দিয়ে | এ. আৰ. গ্ৰাউন্ডৰ কাষতে লাগি থকা এটা টিঙৰ চালি থকা দীঘল ঘৰ, তাতেই চিনেমা প্ৰদৰ্শনী হয় | আছাম ৰাইফলছৰ গেটৰ সন্মুখতে চিনেমাৰ পোষ্টাৰ লাগি থাকে | মই এদিন দেওবাৰে চিনেমা চাম বুলি উপস্থিত হলো | বাহিৰত পোষ্টাৰত দেখিছো চানী ডেউল অভিনীত এখন চিনেমা লাগি আছে | দুপৰীয়া তিনি বজাৰ পৰা প্ৰদৰ্শনী আৰম্ভ হব | টিকটৰ হাৰ ১০ টকা আৰু ১২ টকা, ১০ টকাত সন্মুখৰ আসন আৰু ১২ টকাত পিছপিনে থকা ওখ ওখ আসন কেইখন মান | টিকট কাটিবলৈ শাৰী পাতিবলগীয়া হৈছে; বেছিখিনি দৰ্শকেই শিলচৰ, কৰিমগঞ্জৰ শ্ৰমিক | যথাসময়ত চিনেমা হলত প্ৰৱেশ কৰিলো, চিনেমা আৰম্ভ হল | পৰ্দাৰ অৱস্থা তথৈবচ আৰু চাউন্ড সিমান ভাল নহয় | যিয়ে নহওঁক আইজলত যে চিনেমা চাবলৈ পাইছো সেয়াই যথেষ্ট | চানী-ডেউলৰ প্ৰতিটো ডাইলগৰ লগে লগে দৰ্শকৰ হাত চাপৰি আৰু চিঞৰ | প্ৰায় এক ঘন্টা মান চিনেমা চলাৰ পিছত, চিনেমা খন আৰু আগনবঢ়া হল | চিনেমাৰ ৰোল ফচিলে হেনো, প্ৰায় ১৫ মিনিটমান সময় ৰৈ দিবলগীয়া হল, নাই তথাপিও চিনেমাখন আৰম্ভ কৰিব পৰা নাই | দৰ্শকৰ হুলস্থুল বাঢ়ি গ’ল, লাইটৰ ব্যৱস্থাওঁ ভাল নহয় | যিয়ে নহওঁক চিনেমা আকৌ আৰম্ভ হল, কিন্তু আগৰ চলি থকা চিনেমা খন নহয়, এইবাৰ এখন নতুন চিনেমা | বঙালী ভাষাৰ এই চিনেমাখন কিন্তু প্ৰথমৰ পৰা আৰম্ভ নকৰিলে, প্ৰায় এক ঘন্টা সময় ফৰৱাৰ্ড কৰি নতুন চিনেমা আৰম্ভ হ’ল | দৰ্শকৰ মাজত উল্লাসৰ চিঞৰ শুনিবলৈ পোৱা গ’ল | কাহিনী ধৰিব পৰা নাই, কেৱল গান আৰু ডাইলগ চাই মানুহে চিঞৰি আছে | মোৰ আৰু ভাল নালগিল, মই হলঘৰৰ পৰা ওলাই আহিলো, গেটত থকা হলৰ কৰ্মচাৰীজনক কলো, এখন চিনেমা চাব আহি আধা দেখালে আৰু আধা বেলেগ দেখালেছোন | কৰ্মচাৰী জনে মোৰ পিনে খঙতে চাই উত্তৰ দিলে- ’দহ টকাত এঘন্টা চাইছে, দুখন দুখন চিনেমা চাব পাইছে; ইয়াতকৈ বেছি আৰু কি লাগে’ | সেয়াই আইজলৰ চিনেমা হলত চোৱা প্ৰথম আৰু শেষ চিনেমা |\n৯) এটা ক্লাছৰ কথা: মই চাকৰিত জইন কৰা এমাহ মান হৈছেহে মাত্ৰ | মোৰ এম. এছ. ছি. পাছ কৰা বেছি দিন হোৱা নাই, গতিকে নতুন মন আৰু শক্তি লৈ কাম মানে শিক্ষকতাৰ কাম আৰম্ভ কৰিছোঁ | আমাৰ ডিপাৰ্টমেন্টৰ হেডে ক্লাছত বেছি খং নকৰিবলৈ কৈছে আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলক প্ৰথমতে বুজি লৈ বন্ধুত্বপুৰ্ণভাৱে শিকোৱাৰ উপদেশ দিছে | ছিক্স ছেমিষ্টাৰৰ ক্লাছ আছিল সিদিনা, মই ছফটৱেৰ ইঞ্জিনীয়াৰিঙৰ সূত্ৰ বুজাই আছো; হেডৰ কথা মতে বেছি কঠোৰ হোৱা নাই, সাধাৰণ ভাৱেই ক্লাছ কৰি আছো | প্ৰায়খিনি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে মন দি বুজক বা নুবুজক শুনি আছে, মাত্ৰ এজনী ছোৱালীয়ে সন্মুখৰ ছিটত বহি হাতৰ নখত আপোনমনা হৈ নেইল-পলিছ লগাই আছে | মোৰ লেকচাৰৰ প্ৰতি কোনো আগ্ৰহেই নাই | হঠাত মোৰ খঙ উঠি গ’ল আৰু হাতত থকা মাৰ্কাৰডাল ছোৱালীজনীলৈ বুলি মাৰি পঠিয়ালো | ছোৱালীজনী এইবাৰ নেইল-পলিছৰ ব্ৰাছ থকা মুখখন বটলত লগাই মোৰ পিনে চালে, ক্লাছৰুমত অলপ সময়ৰ বাবে নিস্তব্ধতা বিৰাজ কৰিলে | এইবাৰ ছোৱালীজনীয়ে মোৰ পিনে চাই মোক সুধিলে ” ছাৰ আৰ ইউ আছামীজ?’’ (মানে আপুনি অসমীয়া নেকি)| মোৰ খঙ বেছি হৈ গল, মোৰ ভাৱ হ’ল মোক অনা-মিজো বুলি ভাৱি খাতিৰ কৰিব খোজা নাই | মই ’ইয়েছ’ বুলি কলো | ছোৱালীজনীয়ে এইবাৰ মোৰ চকুত চকু থৈ ক’লে – ‘আই লাইক আছামীজ বয় এণ্ড আই লাভ ইউ’ (অৰ্থাৎ- মোৰ অসমীয়া ল’ৰা ভাল লাগে আৰু মই আপোনাক ভাল পাওঁ) | মই খঙ কৰিম নে হাঁহিম কি কৰিম ধৰিব নোৱাৰিলো, মই উত্তৰবিহীন হৈ পৰিলো | ক্লাছৰ বাকীবোৰেওঁ ফুৰ্তি পালে | মই ৰঙা-চিঙা পৰিলো; ক্লাছৰ সময় শেষ হবলৈ তেতিয়াও প্ৰায় পোন্ধৰ মিনিট সময় বাকী | মই মাত্ৰ ক’লো- ‘ক্লাছত সিবিলাক কথা নহয় আৰু আজি নতুনকৈ একো নপঢ়াওঁ, কাৰোবাৰ যদি কিবা প্ৰশ্ন আছে সুধিব পাৰে’ | এইবাৰ আন এজনী ছাত্ৰী থিয় হ’ল আৰু সুধিলে ’ছাৰ, আৰ ইউ ষ্টিল বেচ্চেলৰ ?’, আকৌ ফাল্টু প্ৰশ্ন | মই মাত্ৰ অ’ বুলি কৈ বেছি প্ৰশ্ন সোধাৰ সুবিধা নিদি সেইদিনাৰ বাবে ক্লাছ সামৰিলো | মই পোনে পোনে আমাৰ হেডৰ ওচৰলৈ গলো আৰু কথাখিনি কলো | আমাৰ ডিপাৰ্টমেন্টৰ হেডজন মিজো, তেওঁ মোৰ কথাত বৰ ৰস পালে আৰু তেওঁ ছাত্ৰীজনীৰ ওপৰত কিবা ব্যৱ্স্থা লোৱাৰ কথা নভাৱি মোক মাত্ৰ কলে ‘এনজয় মাই বয়, ইউ আৰ লাকী’ আৰু আমাৰ ডিপাৰ্টমেন্টৰ সকলোৰে আগত মোৰ কথা কৈ জোকাব ধৰিলে |\n১০) কণী কিনাৰ অংক: চাল্টলাঙৰ বজাৰত এদিন লোকেল কণী কিনিবলৈ গলো | এটা কণীৰ দাম ১০ টকা আৰু এযোৰ কিনিলে ১৫ টকা | মোক লাগে তিনিটা কণী, মই সুধিলো কেইটকা দিব লাগিব | দোকানীজনীয়ে কলে ৩০ টকা, মই সুধিলো কেনেকৈ | মোক বুজালে এটা কণীত ১০ টকা গতিকে তিনিটা কণীত ৩০ টকা | মই কলো যোৰা যদি ১৫ টকা তেন্তে মোক তিনিটা কণী ২০ টকাত দিয়ক, দোকানীজনী ৰাজি নহ’ল; তেতিয়া মই কলো এযোৰৰ দাম ১৫ টকা আৰু এটাৰ দাম ১০ টকা যোগ কৰি ২৫ টকা ৰাখক | দোকানীজনীয়ে তথাপিও মান্তি নহল, তিনিটা কিনিলে ৩০ টকাই লাগিব | মই ক’লো মোক দুযোৰ কণী দিয়ক, মোক এযোৰ এযোৰকৈ চাৰিটা কণী দিলে আৰু দুযোৰৰ দাম হল ৩০ টকা, সেইমতে মই ত্ৰিছ টকা দিলো | মই এইবাৰ এটা কণী ওভোটাই দি কলো মোক এটা কণীৰ দাম অৰ্থাত ১০ টকা ঘূৰাই দিয়ক | এইবাৰ দোকানীজনীয়ে একো নিচিন্তি মোক ১০ টকা ঘূৰাই দিলে; মই ২০ টকাত তিনিটা কণী কিনিলো | অলপ পিছত দোকানীজনীয়ে কিবা বুজি পাই মোক পিছ পিনৰ পৰা মাত দিলে আৰু ক’লে কণী তিনিটা কিনিলে ৩০ টকাই লাগিব | অংকৰ কণী মূৰত লৈ মূৰ্গীৰ কণী বিক্ৰী কৰা দোকানীজনৰ ওপৰত মোৰ খঙ উঠি গ’ল আৰু চিঞৰি চিঞৰি গালি দিব নোৱাৰিলেও মুখৰ ভিতৰতে ভোৰভোৰালো | যিয়েই নহওঁক মই কণীকেইটা ওভোতাই দি পইচা ঘূৰাই ল’লো আৰু সেইদিনা কণী খোৱা নহ’ল |\n← ফিফা-ফিভাৰ (দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য)\nএই সংখ্যাৰ আঁৰত (জুলাই-২০১৪) →


প্ৰাণঘাতী ‘নিও ক’ভ’! কোভিডৰ নতুন ভেৰিয়েন্ট সন্দৰ্ভত কি ক’লে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই?\nকোভিড-১৯ৰ অ’মিক্ৰণ ভেৰিয়েন্টৰ পাছত এইবাৰ ‘নিও ক’ভ’ নামৰ ভেৰিয়েন্টে পুনৰ আতংকৰ সৃষ্টি কৰিছে। পূৰ্বৰ আটাইবোৰ ভেৰিয়েন্টৰ তুলনাত এইটো আটাইতকৈ অধিক প্ৰাণঘাতী বুলি কোৱা হৈছে।\nইপিনে, চীনৰ গৱেষকসকলে দাবী কৰা মতে দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ বাদুলীৰ মাজত এইটো বিয়পি পৰিছে।\nবিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই ‘নিও ক’ভ’ক লৈ আৰু অধিক গৱেষণা হোৱাৰ প্ৰয়োজন আছে বুলি মন্তব্য কৰিছে।\nচীনৰ বিজ্ঞানীসকলে শেহতীয়াকৈ ছাৰ্ছ-ক’ভ-২ বা মূল কৰ’না ভাইৰাছৰ এটা ৰূপান্তৰিত ভেৰিয়েন্টৰ সন্ধান লাভ কৰিছে। নতুন এই ভাইৰাছৰ বৈজ্ঞানিক নাম হৈছে পিডিএফ-২১৮০-ক’ভ। অৱশ্যে সাধাৰণভাৱে ইয়াৰ নাম দিয়া হৈছে ‘নিও ক’ভ’।\nলগতে পঢ়ক: ধনেই শক্তি! বিজেপিৰ ২০১৯-২০ বৰ্ষত সম্পদৰ পৰিমান ৪,৮৪৭কোটি টকা ঘোষণা\nতেওঁলোকে জানিবলৈ দিয়া মতে মূল কৰ’না ভাইৰাছ আৰু ইয়াৰ যিমানবিলাক ৰূপান্তৰিত ভেৰিয়েন্ট চিনাক্ত হৈছে সেই সকলোবোৰৰ ভিতৰত ‘নিও ক’ভ’ আটাইতকৈ সংক্ৰামক তথা প্ৰাণঘাতী।\nআনহাতে, এতিয়ালৈকে ভাইৰাছটোৰ উপস্থিতি দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ কিছুমান বাদুলীৰ মাজত পোৱা গৈছে। ইয়াৰ দ্বাৰা এতিয়ালৈকে কোনো মানুহ আক্ৰান্ত হোৱাৰ তথ্য পোৱা হোৱা নাই।\nশুকুৰবাৰে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই এক বিবৃতিযোগে জানিবলৈ দিছে,’’ছাৰ্ছ ভাইৰাছৰ বৃহৎ পৰিয়ালৰ এক সদস্য হৈছে ছাৰ্ছ-ক’ভ-২ বা মূল কৰ’না ভাইৰাছ। এই ভাইৰাছৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে সাধাৰণ পানীলগা জ্বৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি প্ৰাণঘাতী জটিল শ্বাসতন্ত্ৰৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।\nলগতে পঢ়ক:এইবাৰ শিৱসাগৰ পৌৰসভা দখলৰ লক্ষ্য বিধায়ক অখিল গগৈৰ\nঅৱশ্যে নতুন ভেৰিয়েন্ট ‘নিও ক’ভ’ সম্পৰ্কে অধিক গৱেষণাৰ পাছতহে ই কিমান প্ৰাণঘাতী সেয়া জানিব পৰা হব বুলি জনায় বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই।\nবিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই লগতে এই ভেৰিয়েন্টটো চিনাক্ত কৰা বাবে চীনৰ উহানৰ গৱেষকসকলক ধন্যবাদো জনায়।


Daclor in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Daclor ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nDaclor के प्रकार चुनें\nDaclor 250 Mg Tablet\nDaclor 500 Mg Capsule\nmember can buy this for ₹22.14\nDaclor की जानकारी\nDaclor ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Daclor Benefits & Uses in Assamese- Daclor ar laabh aaru byavaharsamuh\nDaclor ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Daclor Dosage & How to Take in Assamese - Daclor ar paali aaru xeya kenedore lobo\nDaclor ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Daclor Side Effects in Assamese- Daclor ar parshwakriyasamuh\nDaclor সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Daclor Related Warnings in Assamese- Daclor xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Daclorৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Daclor with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Daclor ar gurutor kriya-pratikriya\nDaclor মতভেদসমূহ- Daclor Contraindications in Assamese- Daclor nishedhsamuh\nDaclor ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Daclor in Assamese- Daclor ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Daclor ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Daclor Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Daclor kriya-pratikriya\nDaclor ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Daclor Benefits & Uses in Assamese - Daclor ar laabh aaru byavaharsamuh\nDaclor তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nDaclor ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Daclor Dosage & How to Take in Assamese - Daclor ar paali aaru xeya kenedore lobo\nDaclor-ৰ উপাদানসমূহ - Daclor Active Ingredients in Assamese - Daclor-ar upadaansamuh\nDaclor ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Daclor Side Effects in Assamese - Daclor ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Daclor ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nDaclor সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Daclor Related Warnings in Assamese - Daclor xonkranta xatarkatabanisamuh\nDaclor-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nযিবোৰ গৰ্ভৱতী মহিলাই চিকিতসকৰ পৰা কেনেকে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে তাৰ পৰামৰ্শ লোৱাৰ পূৰ্বেই Daclor লব বিচাৰে। আপুনিও যদি সেয়া নকৰে তেন্তে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব।\nDaclor-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Daclor এ গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে, গতিকে এই ঔষধটো চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোহোৱাকৈ ব্যৱহাৰ নকৰিব।\nবৃক্কত Daclor কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDaclorৰ বৃক্ক ৰ ওপৰত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে।\nযকৃতত Daclor কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDaclor গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কলিজা ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Daclor ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDaclor গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত আপোনাৰ হৃদয় ত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। যদি এয়া হয় তেন্তে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বন্ধ কৰিব। আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লওক আৰু তেখেতে কোৱা অনুসৰি কৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Daclorৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Daclor with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Daclor ar gurutor kriya-pratikriya\nDaclor তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nDaclor মতভেদসমূহ - Daclor Contraindications in Assamese - Daclor nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Daclor লোৱা অনুচিত যাতে -\nDaclor ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Daclor in Assamese - Daclor ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Daclor-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Daclorৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nDaclor আপোনাক টোপনি নলগায় বা তন্দ্ৰাচ্ছন্ন নকৰে। আপুনি মেচিন আদি চলাব পাৰে।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Daclor লোৱা উচিত।\nনহয়, Daclorয়ে কোনোধৰণৰ মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সা কৰিব নোৱাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Daclor ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Daclor Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Daclor kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Daclorৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nআপুনি Daclor সেৱনৰ সময়ত কেতবোৰ খাদ্য সেৱনৰ ফলত দৰৱে কাম কৰাৰ ক্ষেত্ৰত বেছি সময় ল'ব পাৰে। আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ কৰক।\nমদ আৰু Daclorৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nDaclorৰ সৈতে মদ্যপানৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে একো কোৱাটো এতিয়া কঠিন। কিয়নো এইবিষয়ে এতিয়ালৈ একো গৱেষণা হোৱা নাই।\nDaclor ৰ অনুকল্প - Substitutes for Daclor in Assamese\nDaclor ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Daclor Price and Pack Size in Assamese - Daclor ar mulya aaru pakor size\nDaclor 250 Mg Tablet ₹23.3 खरीदें\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Daclor লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Daclor ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Daclor সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Daclor ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Daclor সেৱন কৰে?


ট’কিঅ’ অলিম্পিক : জয়েৰে অভিযান আৰম্ভ আন এগৰাকী ভাৰতীয় তাৰকাৰ -\nHomeক্ৰীড়াট’কিঅ’ অলিম্পিক : জয়েৰে অভিযান আৰম্ভ আন এগৰাকী ভাৰতীয় তাৰকাৰ\nট’কিঅ’ অলিম্পিক : জয়েৰে অভিযান আৰম্ভ আন এগৰাকী ভাৰতীয় তাৰকাৰ\nট’কিঅ’ : দেশৰ স্বপ্নৰ ৰূপালী ৰং দি মণিপুৰৰ কন্যা মীৰাবাঈ চানুৱে ট’কিঅ’ অলিম্পিকৰ পদকৰ তালিকাত ভাৰতৰ নাম সন্নিৱিষ্ট কৰাৰ পাছত আন এগৰাকী তাৰকা খেলুৱৈয়ে জয়েৰে নিজৰ অভিযান আৰম্ভ কৰিছে। এইবাৰৰ অলিম্পিকত ভাৰতৰ পদক জয়ৰ অন্যতম আশা পিভি সিন্ধুৱে জয়েৰে তেওঁৰ অভিযান আৰম্ভ কৰিছে আৰু ভাৰতৰ অগনন অনুৰাগীৰ অশা জাগ্ৰত কৰি তুলিছে।\nবেডমিণ্টন তাৰকাগৰাকীয়ে তেওঁৰ প্ৰথমখন খেলত ইজৰাইলৰ কেছেনিয়া পলিকাৰ্প’ভাক পৰাজিত কৰে। মহিলাৰ গ্ৰুপ জেৰ খেলখনত দেওবাৰে পোনপটীয়া ব্যাৱধানত জয়া হয় সিদ্ধু। বিশ্বৰ ৫৮ সংখ্যক ৰেংকত থকা ইজৰাইলী খেললুৱৈগৰাকীক ২১-৭, ২১-১০ ব্যৱধানত জয়ী হয় সিদ্ধু।\nবিশ্ব ৰেংকিঙৰ সপ্তম স্থানত থকা সিদ্ধুৱে তেওঁৰ পৰৱৰ্তী খেলত হংকঙৰ চেউং নাগানৰ বিৰুদ্ধে খেলিব। উল্লেখ্য ৰিঅ’ অলিম্পিকত ৰূপৰ পদক জয় কৰিছিল সিদ্ধুৱে।\nPrevious articleঅসমত কেন্দ্ৰীয় গৃহমন্ত্ৰী, ভাগ ল’ব ভালেমান কাৰ্যসূচীত\nNext articleআজি ভাৰতৰ পঞ্চকন্যাৰ অভিযান আৰম্ভ\nঅধিনায়ক পদৰ পৰা অব্যাহতি! কোহলীৰ মেগা ঘোষণা\nপোছাক নিপিন্ধাকৈ অক্সফ’ৰ্ড ষ্ট্ৰীটলৈ যাব কোহলী! উদ্বিগ্ন দাদা…\nবিদায় বেলাত জোতা প্ৰসংগ! কিয় উচুপি উঠিল মালিংগা?


প্ৰাসঙ্গিকতাৰ প্ৰসঙ্গৰে - সন্ধান\nYou are at:Home»চিন্তাশিল্প»প্ৰাসঙ্গিকতাৰ প্ৰসঙ্গৰে\nBy প্ৰদীপ বৰা on December 1, 2013 চিন্তাশিল্প\nঊনবিংশ শতিকাত এচাম ভাষিক সম্প্ৰসাৰণবাদীৰ ষড়যন্ত্ৰত অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ পুলিটো লেৰেলি শুকাই মুজুৰা পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল ৷ এনে সময়ত পুলিটোক সাৰ-পানী যোগাই জীয়াই ৰাখিবলৈ আহোপুৰুষাৰ্থ কৰা সকলৰ ভিতৰত সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আছিল অন্যতম ৷ সেই সময়ৰ ভাষা জননীৰ সেৱক সকলে সাৰ-পানী যোগাই লেৰেলা পৰা পুলিটোক পুনৰ ঠন ধৰি তোলাৰ কামতে গভীৰ ভাৱে আত্ম নিয়োগ কৰিছিল ৷ কিন্তু বেজবৰুৱাই পুলিটোক জীয়াই ৰাখিবলৈ সাৰ-পানী দিয়েই ক্ষান্ত থকা নাছিল ৷ তেওঁ ইয়াৰ গুৰিটো নিৰাই চিকুনাই ভাষিক সম্প্ৰসাৰণবাদী ৰূপী অনিষ্টকাৰী কীটপতঙ্গবোৰে যাতে কোনো ধৰণৰ অনিষ্ট সাধন কৰিব নোৱাৰে তাৰো ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিছিল ৷ বেজবৰুৱাৰ মধ্যাহ্ন সূৰ্যসম ব্যক্তিত্বৰ সন্মুখত থাঁৱৰিব নোৱাৰি এইচাম ষড়যন্ত্ৰকাৰীয়ে আন্ধাৰত মুখ লুকুৱাবলৈ বাধ্য হৈছিল ৷\nসম্প্ৰসাৰণবাদী ৰাহুৰ গ্ৰাসৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰা দিনটো পাৰহৈ যোৱা আজি প্ৰায় পাঁচ কুৰি দহ বছৰ হ’ল ৷ বেজবৰুৱায়ো বয়সৰ লেখেৰে সাতকুৰি দহ বছৰ কাল অতিক্ৰম কৰাৰ উপক্ৰম হৈছে ৷ ডেৰশ বছৰীয়া জয়ন্তীৰ এই শুভ মূহূৰ্তত মোৰ মনত এটি প্ৰশ্নৰ উদয় হৈছে, উনবিংশ শতিকাৰ সাহিত্যৰথীজন বাৰু একবিংশ শতিকাৰ অসমীয়া সমাজখনৰ বাবে প্ৰাসঙ্গিক হৈ আছে নে? অপ্ৰিয় হ’লেও সত্য- প্ৰাসঙ্গিক হৈ থকা নাই ৷ যুক্তিৰ খাতিৰত যুক্তি দি হয়তু আঙি ক’ম- বেজবৰুৱা চিৰদিনেই প্ৰাসঙ্গিক হৈ থাকিব ৷ কিন্তু বাস্তৱতাৰ তুলাচনীত তুলি যুক্তিৰ চালনিৰে চালি চালে বৰ্ত্তমান সময়ত অসমীয়া সকলৰ মাজত সাহিত্যৰথীজন যে অপ্ৰাসঙ্গিক হৈ পৰিছে সেইটোয়েই প্ৰতীয়মান হৈ পৰে ৷\nউনবিংশ শতিকাৰ শেষ দশকত হাতত কলম তুলি লোৱাৰে পৰা বেজবৰুৱাই ষড়যন্ত্ৰকাৰীসকলক পৰাজিত কৰি ভাষা জননীক সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিবলৈ “সাহিত্যৰথী” ৰূপে অবিৰতভাৱে কেৱল যুদ্ধই কৰি যাবলগীয়া হৈছিল ৷ ফলত ভাষা বৃক্ষৰ পুলিটো পত্ৰে-পুষ্পে বিকশিত হৈ এক বিশাল বৃক্ষত পৰিণত হৈছিল ৷\nবিংশ শতিকাৰ শেষৰ চতুৰ্থ দশকৰ পৰা পুনৰ ভাষাৰ আকাশত ঘন কলীয়া ডাৱৰ গোট খাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে ৷ জাতীয় সংগঠন সমূহৰ সময়োপযোগী আৰু দূৰদৰ্শীতাহীন সিদ্ধান্তৰ বাবেই হওঁক বা ৰাজনৈতিক নেতা সকলৰ অদূৰদৰ্শীতাৰ বাবেই হওঁক অসমীয়া জাতিটো নৈৰ গৰাখহাদি খহিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে ৷ এই খহনীয়া অবিৰতভাৱে আজিলৈকে চলিয়ে আছে ৷ প্ৰতিটো জনগোষ্টীয়েই নিজৰ নিজৰ ভাষা বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে ৷ ফলত অসমীয়া ভাষা কোৱা লোকৰ সংখ্যা লাহে লাহে কমি যাবলৈ ধৰিলে ৷ ৰাজ্যভাষা আইন হ’ল ৷ কিন্তু কাৰ্যালয়ত অসমীয়া ভাষা এলাগী হৈ পৰিল ৷ ইয়াৰ লগে লগে আৰম্ভ হ’ল ইংৰাজী মাধ্যমৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ ৷ এই বিদ্যালয় সমূহে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক জাতীয় জীৱনৰ লগত পৰিচয়হীন কৰি তুলিলে ৷ ঘৰখন বা অভিভাৱক সকলেও জাতিটো বা জাতিটোৰ সভ্যতা সংস্কৃতিৰ বিষয়ে কোনো ধৰণৰ জ্ঞান নিদিয়া হ’ল ৷ যাৰ বাবে আজিৰ ল’ৰা-ছোৱালীক শঙ্কৰদেৱ বা মাধৱদেৱ কোন বুলি সুধিলে উত্তৰ পোৱা যায় “নেজানো” বা “পথৰ সঙ্গীতজ্ঞ” (I thought Street Singer of Assam) বুলি ৷ যিকোনো এটা অসমীয়া বাৰ বা মাহৰ কথা সুধিলে ক’ব নোৱাৰে ৷ বোধহয় অসমীয়া ভাষাটো পুনৰ অন্ধকাৰ অভিমুখে গতি কৰিবলৈ ধৰিছে ৷ এইবাৰ ভাষাটোলৈ কাল আন্ধাৰ কোনো ভাষিক সম্প্ৰসাৰণবাদীয়ে নমাই অনা নাই, আমি নিজে মাতি আনিছো ৷ নিজৰ ভেটি নিজেই খান্দিবলৈ ধৰিছো ৷ এনে পৰিস্থিতিত ভাষাটোৰ বা জাতিটোৰ হৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ “সাহিত্যৰথী বেজবৰুৱা” জানো কিবা প্ৰয়োজন আছে? সেয়েহে আপোনাসৱক সুধিছোঁ নিজৰ গাত এবাৰ চিকুটি চাওঁক আৰু কওঁক বৰ্ত্তমান সময়ত অসমীয়াসকলৰ বাবে বেজবৰুৱা প্ৰাসঙ্গিক নে?\n– প্ৰদীপ বৰা, ডিব্ৰুগড়\n"ঈশ্বৰৰ মৃত্যুকামনা"ৰ পৰা\nNext Article সম্পাদকীয় : ২য় বৰ্ষ, ৬ষ্ঠ সংখ্যা


(অামেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\n↑ Adams, J.Q., and Pearlie Strother-Adams (2001). Dealing with Diversity. Chicago: Kendall/Hunt. সাঁচ:আইএছবিএন.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=আমেৰিকা_যুক্তৰাষ্ট্ৰ&oldid=176941"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন শেষবাৰৰ বাবে শুধৰোৱা হৈছিল6March 2018ৰ 11:09 বজাত


মথি 13 - पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (মথি 13)\nসেইদিনা যীচুৱে ঘৰৰ পৰা ওলাই সাগৰৰ তীৰত গৈ বহিছিল।\nতাতে তেওঁৰ চাৰিওফালে বহুতো লোক আহি গোট খোৱাত, তেওঁ এখন নাৱত উঠি বহিল আৰু সেই গোট খোৱা সকলো মানুহ বামতে থিয় হৈ থাকিল।\nতেতিয়া যীচুৱে তেওঁলোকক দৃষ্টান্তৰ মাধ্যমেদি বহুত বিষয়ৰ ওপৰত কথা কবলৈ ধৰিলে। তেওঁ ক’লে, “এজন খেতিয়কে কঠিয়া সিচিঁবলৈ গ’ল।\nতেওঁ সিচোঁতে সিচোঁতে, কিছুমান কঠিয়া বাটৰ কাষত পৰিল; তাতে চৰাইবোৰে আহি সেইবোৰ খুটি খালে।\nকিছুমান কঠিয়া শিলাময় মাটিত পৰিল। তাত মাটি বেছি নথকাত আৰু মাটিও গভীৰ নোহোৱা কাৰণে যদিও সোনকালে গজালি ওলাল,\nতথাপি সূৰ্য উদয় হোৱাৰ পাছত, শিপা গভীৰ নোহোৱা কাৰণে তাপ লাগি সেইবোৰ লেৰেলি শুকাই গ’ল।\nআন কিছুমান কাঁইটনিত পৰিল; তাতে কাঁইটীয়া বনবোৰ বাঢ়ি উঠাত, সেইবোৰ হেচি ধৰি মাৰিলে।\nআনবোৰ কঠিয়া ভাল মাটিত পৰিল আৰু শস্য উৎপন্ন কৰিলে। তাতে কিছুমানত এশ গুণ, কিছুমানত ষাঠি গুণ আৰু কিছুমানত ত্রিশ গুণকৈ শস্য উৎপন্ন হ’ল।\nযাৰ কাণ আছে, তেওঁ শুনক।”\nযীচুৰ শিষ্য সকলে আহি তেওঁক সুধিলে, “আপুনি কিয় দৃষ্টান্তৰ মাধ্যমেৰে লোক সকলৰ আগত কথা কয়?”\nউত্তৰত তেওঁ শিষ্য সকলক ক’লে, “স্বৰ্গৰাজ্যৰ বিষয়বোৰৰ নিগূঢ়-তত্ত্ববোৰ তোমালোকক জানিবলৈ সুযোগ দিয়া হৈছে; কিন্তু তেওঁলোকক দিয়া হোৱা নাই।\nকিয়নো যাৰ আছে, তেওঁক অধিক দিয়া হ’ব, তাতে তেওঁৰ প্রচুৰ হব। কিন্তু যাৰ নাই, তেওঁৰ যি আছে সেইখিনিও তেওঁৰ পৰা নিয়া হ’ব।\nসেই বাবেই মই তেওঁলোকৰ আগত দৃষ্টান্ত দি কওঁ। কিয়নো, তেওঁলোকে দেখিও নেদেখে, শুনিও নুশুনে আৰু নুবুজেও।\nএইদৰে যিচয়া ভাৱবাদীয়ে কোৱা এই ভাৱবাণী তেওঁলোকলৈ পূর্ণ হৈছে, ‘তোমালোকে শুনোতে শুনিবা, কিন্তু কোনোমতে নুবুজিবা; দেখোতে দেখিবা, কিন্তু কোনোমতে নাজানিবা;\nকিয়নো এই লোক সকলৰ হৃদয় অসাৰ হৈছে, আৰু কাণ গধুৰ হৈ গৈছে, তেওঁলোকে চকুও বন্ধ কৰি ৰাখিছে তাতে তেওঁলোকে চকুৰে নেদেখে, কাণেৰে নুশুনে, হৃদয়েৰে নুবুজে, আৰু তেওঁলোক যেন পুণৰ ঘূৰি নাহে, আৰু মই তেওঁলোকক যেন সুস্থ নকৰোঁ’।\nকিন্তু তোমালোকৰ চকু ধন্য, কিয়নো সেইবোৰে দেখে; তোমালোকৰ কাণো ধন্য, কিয়নো সেইবোৰে শুনে।\nতোমালোকক মই সঁচাকৈ কওঁ, তোমালোকে যিবোৰ দেখিছা, সেইবোৰ অনেক ভাৱবাদী আৰু ধাৰ্মিক লোকে চাবলৈ ইচ্ছা কৰিও দেখা নাপালে, আৰু তোমালোকে যিবোৰ শুনিছা, এইবোৰ শুনিবলৈ নাপালে।”\n“এতিয়া তোমালোকে সেই কঠিয়া সিঁচা খেতিয়কৰ দৃষ্টান্তৰ অর্থ শুনা।\nযেতিয়া কোনোৱে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ কথা শুনিও নুবুজে, তেতিয়া দুষ্ট-আত্মাই অৰ্থাৎ চয়তানে আহি, তেওঁৰ হৃদয়ত যিবোৰ সিঁচা হ’ল, সেইবোৰ কাঢ়ি নিয়ে; এই জন লোক বাটৰ কাষত পৰা কঠিয়া স্বৰূপ।\nশিলাময় মাটিত যি কঠিয়া পৰিছিল, তেওঁ এনে এজন লোক যি জনে বাক্য শুনে আৰু লগে লগে আনন্দেৰে সেই বাক্য গ্ৰহণো কৰে।\nকিন্তু তেওঁৰ ভিতৰত সেই বাক্যৰ শিপা গভীৰ নোহোৱাত, তেওঁ অলপ দিনৰ বাবে মাথোন স্থিৰ হৈ থাকে। যেতিয়া সেই বাক্যৰ কাৰণে দুখ-কষ্ট বা তাড়না আহে, তেতিয়াই তেওঁ বাক্য ত্যাগ কৰে।\nভাল মাটিত যি কঠিয়া পৰিছিল, তেওঁ এনে লোক যি জনে বাক্য শুনে, বাক্য বুজে আৰু প্রকৃতার্থত উন্নত কৰি ফল উৎপন্ন কৰে। তাতে কোনোৱে এশ গুণ, কোনোৱে ষাঠি গুণ, কোনোৱে ত্রিশ গুণ ফল দিয়ে।”\nএবাৰ যীচুৱে লোক সকলৰ আগত আৰু এটা দৃষ্টান্ত দিলে। “স্বর্গৰাজ্য এজন খেতিয়কৰ নিচিনা, যি জনে নিজৰ পথাৰত ভাল কঠিয়া সিঁচিলে।\nপাছত যেতিয়া সকলো মানুহ টোপনি গ’ল, তেতিয়া সেই মানুহ জনৰ শত্রুৱে আহি ধানৰ মাজত বিনৈ বনৰ গুটি সিঁচি গুচি গ’ল।\nশেষত যেতিয়া সেই ধান গছ বাঢ়ি থোক ওলাল, তেতিয়া তাৰ মাজত বিনৈ বনো গজালি মেলি দেখা দিলে।\nপাছত সেইবোৰ দেখি গৃহস্থৰ দাস সকলে আহি তেওঁক ক’লে, ‘মহাশয়, আপুনি জানো পথাৰত ভাল কঠিয়া সিঁচা নাছিল? তেনেহলে এতিয়া বিনৈ বন ক’ৰ পৰা হ’ল?’\nতেওঁ সিহঁতক ক’লে, ‘কোনোবা শত্ৰুৱে এইটো কৰিছে।’ দাস সকলে তেওঁক ক’লে, ‘তেনেহলে আপুনি বিচাৰে যদি আমি গৈ সেইবোৰ তুলি পেলাম?’\nগৃহস্থই ক’লে, ‘নহয়, বনবোৰ উভালিবলৈ যাওঁতে তোমালোকে কিজানি ধানকো তাৰ লগতে উভালি পেলাবা!\nগতিকে শস্য দোৱাৰ সময়লৈকে সেইবোৰক একেলগে বাঢ়িবলৈ দিয়া। শস্য চপোৱাৰ সময়ত মই দাৱনী সকলক ক’ম, প্ৰথমতে বিনৈ বনবোৰ উভালিবা আৰু পুৰিবৰ বাবে মুঠি মুঠিকৈ বান্ধিবা। তাৰ পাছত মোৰ ভঁৰালত ধান চপাই থবা।’”\nযীচুৱে তেওঁলোকক আন এটা দৃষ্টান্ত দিলে। তেওঁ ক’লে, “স্বৰ্গৰাজ্য এটি সৰিয়হ গুটিৰ নিচিনা; সেই গুটি কোনো এজন মানুহে লৈ নিজৰ পথাৰত সিঁচিলে।\nসকলো বীজৰ মাজত ই অৱশ্যে আটাইতকৈ সৰু; কিন্তু বৃদ্ধি পোৱাৰ পাছত ই শাক-পাচলিৰ গছবোৰৰ মাজত সকলোতকৈ ডাঙৰ হৈ এজোপা গছ হয় আৰু আকাশৰ চৰায়ে আহি তাৰ ডালত বাস কৰে।”\nযীচুৱে তেওঁলোকক পুনৰ এটা দৃষ্টান্ত দি ক’লে, “স্বর্গৰাজ্য খমিৰৰ নিচিনা। এগৰাকী মহিলাই তাকে লৈ প্রায় তিনি দোণ পিঠাগুড়িৰ লগত মিহলালে। তাৰ ফলত আটাইখিনি পিঠা গুড়ি ফুলি উঠিল।”\nযীচুৱে দৃষ্টান্তৰ দ্বাৰাই লোক সকলৰ আগত এইবোৰ কথা ক’লে। তেওঁ দৃষ্টান্ত নিদিয়াকৈ তেওঁলোকক একো কথা নক’লে।\nভাৱবাদীৰ দ্বাৰাই যি কথা কোৱা হৈছিল সেয়া যেন পূৰণ হয়, তাৰ বাবেই এইদৰে ঘটিল - মই দৃষ্টান্তৰে মোৰ মুখ মেলিম, জগত স্থাপনৰ আৰম্ভণিৰে পৰা যি গুপ্ত আছিল, সেইবোৰ প্ৰকাশ কৰিম।\nপাছত যীচুৱে লোক সকলক বিদায় দি ঘৰলৈ আহিল। তেতিয়া তেওঁৰ শিষ্য সকলে ওচৰলৈ আহি তেওঁক সুধিলে, “পথাৰৰ বিনৈ বনৰ দৃষ্টান্তটো আমাক বুজাই দিয়ক।”\nতেওঁ উত্তৰ দি ক’লে, “যি জনে ভাল কঠিয়া সিঁচে, তেওঁ মানুহৰ পুত্ৰ।\nপথাৰ খন এই জগত আৰু ভাল কঠিয়া হৈছে স্বৰ্গৰাজ্যৰ সন্তান সকল। সেই বিনৈ বনবোৰ হৈছে চয়তানৰ সন্তান।\nযি শত্ৰুৱে সেইবোৰ সিঁচিলে, সি চয়তান; শস্য দোৱাৰ সময়েই এই জগতৰ শেষ সময় আৰু দাৱনী সকল স্বৰ্গৰ দূত।\nএতেকে যেনেকৈ বনবোৰ গোটাই জুইত পোৰা যায়, সেইদৰে জগতৰ শেষতো হ’ব।\nতেতিয়া তাত ক্রন্দন আৰু দাঁত কৰচনি হব।\nসেই সময়ত ধাৰ্মিক সকল তেওঁলোকৰ পিতৃৰ ৰাজ্যত সূৰ্যৰ নিচিনাকৈ উজ্জ্বল হ’ব। যাৰ কাণ আছে, তেওঁ শুনক।\n“স্বৰ্গৰাজ্য, পথাৰৰ মাজত লুকুৱাই থোৱা ভঁৰালৰ নিচিনা; এজন মানুহে সেইবোৰ বিচাৰি পোৱাৰ পাছত পুনৰ লুকুৱাই থলে। তাৰ পাছত তেওঁ আনন্দ মনেৰে গুছি গ’ল আৰু তেওঁৰ যি যি আছিল, সৰ্ব্বস্ব বেচি সেই পথাৰ কিনি ল’লে।”\n“পুণৰ স্বৰ্গৰাজ্য এনে এজন সদাগৰৰ নিচিনা, যি জনে উত্তম মুকুতা বিচাৰিছিল।\nযেতিয়া তেওঁ এটা বহুমূলীয়া মুকুতা বিচাৰি পালে, তেওঁ গৈ নিজৰ যি যি আছিল, সৰ্ব্বস্ব বেচি সেই মুকুতাটো কিনি ল’লে।”\n“আকৌ স্বৰ্গৰাজ্য এখন জালৰ নিচিনা। সেই জাল সাগৰত পেলোৱা হ’ল আৰু সকলো বিধৰ মাছ সেই জালত উঠিল\nজাল পৰিপূর্ণ হোৱাত মাছমৰীয়া সকলে তাক টানি বামলৈ তুলিলে। তাৰ পাছত তেওঁলোকে বহি ভাল মাছবোৰ বাছি খালৈত ৰাখিলে আৰু বেয়াবোৰ পেলাই দিলে।\nজগতৰ শেষ কালতো এইদৰেই হ’ব। স্বৰ্গৰ দূত সকলে আহি ধাৰ্মিক সকলৰ মাজৰ পৰা দুষ্টবোৰক পৃথক কৰিব আৰু জ্বলন্ত অগ্নিত সিহঁতক পেলাব;\nতাত ক্ৰন্দন আৰু দাঁত কৰচনি হ’ব।”\nতাৰ পাছত যীচুৱে শিষ্য সকলক সুধিলে, “তোমালোকে এই সকলো কথা বুজি পালা নে?” তেওঁলোকে ক’লে, “হয়, পালোঁ।”\nতেতিয়া যীচুৱে তেওঁলোকক ক’লে, “গতিকে, স্বর্গৰাজ্যৰ বিষয়ে শিক্ষা পোৱা প্রত্যেক জন বিধানৰ অধ্যাপক এনে এজন শিষ্যত পৰিণত হয়, যি জনে এজন গৃহস্থৰ দৰে নিজৰ ভঁৰালৰ পৰা নতুন আৰু পুৰণি উভয় বস্তু বাহিৰলৈ উলিয়াই।”\nযীচুৱে এই দৃষ্টান্তবোৰ কোৱাৰ পাছত তাৰ পৰা গুচি গ’ল।\nতাৰ পাছত যীচু নিজৰ নগৰলৈ আহিল আৰু লোক সকলক তেওঁলোকৰ নাম-ঘৰত শিক্ষা দিবলৈ ধৰিলে। তাতে তেওঁৰ কথা শুনি তেওঁলোক বিস্মিত হৈ গ’ল। তেওঁলোকে ক’লে, “এই মানুহ জনে এনে জ্ঞান আৰু পৰাক্ৰম কাৰ্যবোৰ কৰাৰ ক্ষমতা ক’ৰ পৰা পালে?\nই জানো সেই বাঢ়ৈৰ পুতেক নহয়? ইয়াৰ মাকৰ নাম মৰিয়ম আৰু ভায়েকহঁতৰ নাম যাকোব, যোচেফ, চিমোন, আৰু যিহূদা নহয় নে?\nইয়াৰ সকলো ভনীয়েকো ইয়াত আমাৰ মাজতে নাই জানো? তেনেহলে ই এইবোৰ ক’ৰ পৰা পালে?”\nলোক সকলৰ অবিশ্বাসৰ কাৰণে তেওঁ তাত বিশেষ বেছি পৰাক্ৰম কাৰ্য নকৰিলে।


পদ্মনাথ গোহাঁঞিবৰুৱাৰ প্ৰহসনমূলক নাটক ‘গাঁওবুঢ়া’-অসমী গগৈ – ফটাঢোল\nDecember 1, 2021 প্ৰবন্ধ\tLeaveacomment\nপদ্মনাথ গোহাঁঞিবৰুৱাৰ প্ৰহসনমূলক নাটক ‘গাঁওবুঢ়া’-অসমী গগৈ\nচুক বা চুবুৰি কাক বোলে? গাঁও কাক বোলে? তোমাৰ গাঁৱৰ নাম লিখা৷ তোমাৰ গাঁৱৰ গাঁওবুঢ়াজনৰ নাম লিখা৷\nঅসমীয়া মাধ্যমত পঢ়া সকলো ল’ৰা-ছোৱালীয়েই প্ৰাথমিক স্তৰত এইকেইটা প্ৰশ্ন দেও দি অহাৰ দৰেই আমিয়ো আহিছিলোঁ৷ জিভাৰ আগত থকা উত্তৰ৷ পৰীক্ষাৰ পৰা ঘূৰি আহি কোনেও নোসোধাকৈয়ে এফালৰ পৰা সকলোৱে শুনাকৈ উত্তৰবোৰ কৈ গৈছিলোঁ৷ পদূলিৰ পৰা আৰম্ভ কৰা উত্তৰৰ শেষ হৈছিল পাকঘৰত থকা মাৰ ওচৰত “আমাৰ গাঁৱৰ গাঁওবুঢ়াৰ নাম ‘গাঁওবুঢ়া ককা’৷\n: কি বুলি লিখিছিল?\n: গাঁওবুঢ়া ককা৷ বাকীবোৰে ‘ভনৰ বাপেক’ লিখিছে৷ উত্তৰ শুনি মাৰ চকু কিমান ডাঙৰ হৈছিলনে মায়ে হাঁহিছিলনে খং উঠিছিল চাবলৈ আমাৰ সময় নাছিল৷ কলম-পেঞ্চিল দলিয়াই দি জঁপিয়াই জঁপিয়াই হাতেৰে নোচোৱাকৈ স্কাৰ্টটো খোলাত ব্যস্ত আছিলোঁ৷ তেনে অৱস্থাতে মায়ে আহি বুজাইছিল সকলো কথা৷ গাঁওবুঢ়া কি, কাক বোলে – কি নাম, তেওঁনো কি কি কাম কৰিব লাগে, তেওঁক কোনে গাঁওবুঢ়া পাতে ইত্যাদি ইত্যাদি৷ তাৰপাছৰ পৰাই আমাৰ কৌতূহলৰ অন্ত নাছিল৷ ‘গাঁওবুঢ়া’ শব্দটোকলৈ৷ ঘৰৰ আগেৰে অহা-যোৱা কৰা আমাৰ গাঁৱৰ গাঁওবুঢ়াজনৰ জীৱনৰ প্ৰতি কৌতুহল সহানুভূতি শ্ৰদ্ধা আদিৰ অন্ত হোৱা নাছিল৷ ক্ৰমে ডাঙৰ হৈ অহাত কৌতুহলৰ অন্ত পৰিছিল৷ জানিব পাৰিছিলো গাঁওবুঢ়াৰ অতীত আৰু বৰ্তমান৷ বিশেষকৈ গাঁওবুঢ়াৰ অতীত জানিবলৈ দিছিল এখন নাটক – ‘গাঁওবুঢ়া’৷\nপদ্মনাথ গোহাঁঞিবৰুৱাৰ ইংৰাজ ৰাজত্বৰ কালৰ গাঁওবুঢ়াৰ জীৱন আধাৰিত ধেমেলিয়া নাটক ‘গাঁওবুঢ়া’৷ ‘গাঁওবুঢ়া’ একালৰ অসমীয়া গাঁৱলীয়া সমাজৰ দাপোন৷ এইখন নাটকেৰেই গোহাঁঞিবৰুৱাই তেওঁৰ নাট্যকাণ্ডাৰী জীৱনৰ পাতনি মেলিছিল৷ সমাজৰ বিশেষ এটা শ্ৰেণীক কেন্দ্ৰ কৰি ৰচনা কৰা এইখন নাটকক সমালোচকসকলে নাটকৰ ভিন ভিন শাসকৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা দেখা যায়৷ কোনোবা লঘু সামাজিক নাটক বা ধেমেলীয়া নাটক বা প্ৰসহন বা ফাৰ্চৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব বিচাৰিছে৷ কিন্তু বিশেষণ কৰিলে দেখা যায় যে প্ৰকৃততে এইবিলাক কোনো এটাৰে ভিতৰত ইয়াক পেলাব নোৱাৰি৷ গোহাঁঞিবৰুৱাই নিজেও উল্লেখ কৰি গৈছে যে ই এখন সামাজিক নাটকহে৷ বৃটিছ শাসনৰ আদিছোৱাত সমাজত প্ৰচলিত কিছুমান প্ৰশাসনিক কুপ্ৰথা আৰু সামাজিক দূৰ্নীতি আদি সমস্যাই গোহাঁঞিবৰুৱাৰ মনত গভীৰ ৰেখাপাত কৰিছিল৷ আৰু তাৰ ফলতেই জন্ম হৈছিল গাঁওবুঢ়া নাটকৰ৷ নাটকৰ পাতনিত গোহাঁঞিবৰুৱাই কৈছে “আধুনিক অসমীয়া সমাজৰ আদিছোৱাত চৰকাৰী কৰ্মচাৰী গাঁওবুঢ়াৰ ‘অনাহাৰী’ বিষয়ববীয়া খাটনি বিষয়ক ৰহস্যই এই লেখকৰ অন্তৰত ল’ৰাকালত সদায় কৌতুহল জন্মাইছিল৷ সেই ৰহস্যৰ আৰ্হি ৰাইজৰ আগত দাঙি ধৰাই এই সামাজিক নাটক লিখিবলৈ লোৱাৰ আগ উদ্দেশ্য৷ ইংৰাজৰ ৰাজত্বকালত ৰায়তৰ পৰা খাজনা সংগ্ৰহৰ বাবে মৌজাদাৰ আৰু ইংৰাজ চাহাবসকলৰ বাবে নানা কাম-কাজ আদায় কৰি ল’বৰ বাবে একশ্ৰেণী মানুহক নিয়োগ কৰি ল’বৰ বাবে একশ্ৰেণী মানুহক নিয়োগ কৰা হৈছিল৷ গাঁওবুঢ়া নামে এইশ্ৰেণীলোকে এখন গাঁৱৰ দায়িত্ব কান্ধ পাতি ল’ব লগা হৈছিল৷ চাহাবৰ ৰচদ পাতিৰ যোগান ধৰা, মৌজাদাৰক খাজানা সংগ্ৰহ কৰি দিয়া, চাহাবৰ কাম কৰি দিবৰ বাবে কুলী ধৰা, কুলী নাপালে নিজে কুলীৰ কামো কৰি দিব লগা হৈছিল৷ ইফালে চৰকাৰী কামত লাগি থাকি নিজৰ ঘৰৰ অৱস্থা লাওলোৱা হৈছিল৷ আনকি কেতিয়াবা খাজনা দিব নোৱাৰা অপৰাধত কোনো কোনো গাঁওবুঢ়াৰ ঘৰেই ক্ৰোক কৰা হৈছিল৷ এনে এশ এটা দুৰ্ভোগ ভূগি দিন কটাবলগীয়া হৈছিল।\nগোহাঁঞিবৰুৱাৰ গাঁওবুঢ়া নাটকৰ নায়ক ভোগমন চেতিয়া৷ ভোগমন বায়নৰ ঘৰৰ ল’ৰা৷ বায়নৰ ঘৰৰ ল’ৰা বুলি থকা আত্মগৌৰৱত সেইদিনা আঘাত লাগিছিল যিদিনা কচুখোৱা গাঁওবুঢ়াৰ নিদ্দেৰ্শত চৰকাৰৰ চিপাহীয়ে ভোগমনক কুলীৰ কামত লগাইছিল৷ কচুখোৱা গাঁওবুঢ়া ভোগমনৰ স্বজাতিৰ হোৱা স্বত্বেও তেওঁৰ নিৰ্দেশতে কুলীৰ দৰে তলখাপৰ কাম কৰিবলগীয়া হোৱাত লাজে দুখে একাকাৰ হ’ল৷ ভোগমনৰ মানসিক যান্ত্ৰণা কিন্তু পত্নী ৰংদৈৰ সহ্য নহ’ল৷ বুদ্ধিমতী ৰংদৈয়ে সন্ধিৰ বাঁহ বুদ্ধিৰে কাটিবলৈ পাঙি ভোগমনক ক’লে,\n“মোৰ মনেৰে যি গাঁওবুঢ়াই আমাৰ এনে বিলাই কৰিছে তাৰ বিষয়বাবখনকে ল’বলৈ কাৰবাৰ কৰা হওকচোন৷”\nগিৰিয়েক ভোগমনৰ দ্বিধাগ্ৰস্ত সম্প্ৰতি আদায় কৰি ৰংদৈ হাতে কামে আগবাঢ়িল৷ “সামৰণত থকা এৰি কাপোৰখন আৰু সিদিনা শালৰপৰা কটা তিতাকৰীয়া মেখেলাখনকে লৈ গৈ …….” ৰংদৈয়ে স্বামীৰ হৈ মৌজাদাৰ মৌজাদাৰনীক ভেটিলেগৈ৷ নিজৰ বিলাই বিপত্তিৰ কথাৰে প্ৰকৃততে ভোগমনৰ বাবে গাঁওবুঢ়া পদবীটো যোগাৰ কৰে৷ দুদিনমান গাঁওবুঢ়া হ’বলৈ পাই আনন্দত মতলীয়া হৈ ফুৰাৰ পাছতহে ভোগমনৰ আঁৰৰ কথাবোৰ অৱগত হয়৷ গাঁওবুঢ়া নামতহে যে এটা চৰকাৰী পদবী কামত কিন্তু একেই তলখাপৰ৷ চৰকাৰৰ কামৰ বাবে এজন গাঁওবুঢ়াই দিনে-নিশাই তলৌ তলৌকৈ ঘূৰি ফুৰিব লাগে৷ বিনিময়ত চৰকাৰৰ পৰা কিবা সা-সুবিধা বা দৰমহা পোৱাটো দূৰৈৰ কথা আছিল৷ চাহাবৰ লগুৱা-লিকচৌকে ধৰি ৰাইজ মৌজাদাৰ সকলোৰে পৰা গালি-শপনি কটু কথা শুনিহে দিন কটাব লগাত পৰিছিল৷ আনকি কেতিয়াবা চৰ-লাঠ-ভুকু আদিও নোখোৱাকৈ থকা নাছিল৷ লগতে ঘৰ-সংসাৰলৈ চকু দিব নোৱাৰা বাবে ঘৰত পত্নী ৰংদৈৰ খেচখেচনিয়েও ভোগমনৰ জীৱন তিক্ততাৰে ভৰাই পেলালে৷ নিজে পুতি লোৱা খুটিত যেন ভোগমনে মূহূৰ্তে মূহূৰ্তে উজুতি খাবলৈ ধৰিলে৷ দিন ৰাত একাকাৰ কৰি চৰকাৰী কাম কৰি থকা স্বত্বেও এদিন যেতিয়া খাজনা দিব নোৱাৰা অপৰাধত ভোগমনৰ নিজৰ ঘৰ ক্ৰোক কৰে; সেইদিনা ভোগমন একেবাৰেই ভাগি পৰিল৷ ঘৰৰ লাম-লাকটু কেইপদৰ লগতে জীয়েক জেতুকীৰ ওমলা বাটিটো লৈ যাওঁতে জীয়েকে হিয়ালি-জিয়ালীকৈ কন্দা দৃশ্যই ভোগমনৰ নিজৰ ওপৰতে ধিক্কাৰ জন্মালে৷ “হে প্ৰভু, তোমাৰ কি অতভূত মহিমা/ এনেখন সুখ ভুগিবলৈকে মানুহে গাওঁবুঢ়া বিষয় খাবলৈ খাটি খুটি ফুৰে/ হায়/ হায়/” আৰু অৱশেষত এদিন ৰংদৈৰ লগত আলচ কৰি ভোগমনে আগৰ দৰেই গাঁৱৰ সাধাৰণ ৰাইজৰ মাজৰ এজন হৈ জীৱন কটোৱাটোৱে উচিত বুলি থিৰাং কৰিলে৷ যি বিষয়বাবে মানুহৰ জীৱনলৈ এনে দূৰ্যোগ কঢ়িয়াই আনিব পাৰে তেনে বিষয়বাব থকাতকৈ নথকাই ভাল৷ “কাইলৈ মৌজাদাৰ হাকিমৰ ওচৰত আমাৰ বিয়াখনৰ মেটমৰা ভাৰখন শোধাই দিহে আহিবগৈ লাগে৷” ভবামতেই গাঁওবুঢ়া বিষয়বাব শোধাই দি দুদিনীয়া মোহৰ পৰা মুক্ত হৈ ভোগমন গাঁওবুঢ়াৰ পৰা সাধাৰণ ভোগমন হৈ পৰিল৷ চমুকৈ এয়াই নাটকৰ কাহিনী৷ বিশেষ বিশেষত্ব নথকা স্বত্বেও ইয়াৰ উপস্থাপন বা পৰিৱেশন পদ্ধতি, চৰিত্ৰ চিত্ৰণ, সমাজৰ প্ৰতিচ্ছবি অংকন আদিৰ বাবে আমাৰ দৰেই গাঁওবুঢ়াই সকলোৰে মাজত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ ইয়াত নাটকীয় কাহিনীক পাঁচটা অংক আৰু সৰ্বমুঠ ষোল্লটা দৃশ্যত ভাগ কৰা হৈছে৷ অৱশ্যে প্ৰথম অৱস্থাত নাটকখন মঞ্চৰ উপযোগী কৰি ৰচনা কৰা হোৱা নাছিল৷ পাছত দৰ্শকৰ ৰুচি অভিৰুচিলৈ চকু ৰাখি গোহাঁঞিবৰুৱাই “ষ্টেজৰ নিমিত্তে উপযোগী কৰিবৰ উদ্দেশ্যে” শেষৰ ফালে দুটা দৃশ্য সংযোগ কৰে৷ নাটকখনত ভিতৰি নিহিত হৈ থকা গহীন ভাৱৰ তুলনাত এই দৃশ্য দুটা বহু পৰিমাণে লঘু৷ এনে উপৰুৱা দৃশ্যৰ সংযোগে নাটকখন হাস্যোদ্দীপক কৰি তোলাত সহায় কৰিছে৷ এইখিনিতে হাস্যৰসাত্মক, সামাজিক নাটকৰ জন্মৰ আঁৰৰ কথা আলোচনা কৰা যাওক৷ হাস্যৰসাত্মক সামাজিক নাটকৰ উদ্ভৱ হয় তেতিয়া যেতিয়া নাট্যকাৰে লঘু চন্দেৰে কোনো ব্যক্তি বা সমাজৰ বাহ্যিক বা উপৰুৱা দোষ ত্ৰুটি বা বিসংগতিক সমল হিচাপে লৈ ব্যঙ্গাত্মক ছবি আঁকে৷ সাধাৰণতে এই শ্ৰেণী নাটকৰ দৃষ্টি নিবন্ধ থাকে বাহ্যিক আৰু সাময়িক অভিব্যক্তিৰ ওপৰত৷ এয়ে বাহ্যিক আৰু সাময়িক কথাই যেতিয়া সমাজত খোপনি পোতাৰ চেষ্টা কৰে প্ৰকৃততে তেতিয়াই এনে নাটকৰ জন্ম হয়৷ হাস্যৰসাত্মক পৰিৱেশ পৰিস্থিতি বা কথা-বতৰাৰ দ্বাৰা বৰ্ণনীয় গহীন বিষয়বস্তুটো সহজেই দৰ্শকৰ বোধগম্য কৰাবলৈ চেষ্টা কৰা হয়৷ যি কথা গাঁওবুঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত ষোল্ল অনাই খাটে৷ নাটকখন আটাইতকৈ চকুতলগা দিশটো হৈছে ইয়াৰ চৰিত্ৰ চিত্ৰণ৷ ইয়াৰ সকলোবোৰ চৰিত্ৰই ইংৰাজ শাসনৰ আদিচোৱাৰ অসমীয়া নিম্ম মধ্যবিত্ত গাঁৱলীয়া সমাজৰ৷ ইয়াৰ প্ৰতিনিধিত্বমূলক চৰিত্ৰ হৈছে নাটক ভোগমন৷ নাট্যকাৰে নাটকখনৰ আনকেইগৰাকী গাঁওবুঢ়াৰ চৰিত্ৰৰ অৱতাৰণা নকৰালৈকে কেৱল ভোগমনৰ চৰিত্ৰৰ দ্বাৰাই গাঁওবুঢ়া শ্ৰেণীৰ স্বৰূপ দাঙি ধৰাৰ থল আছিল৷ কিন্তু তাকে নকৰি ভোগমনহঁতৰ দৰে মানুহৰ অৱস্থাৰ গভীৰতা দেখুৱাবলৈ কচুখোৱা চুতিয়া, কেৰপাই কোঁচ, টেপেৰা কলিতা চৰিত্ৰ অৱতাৰণা কৰিছে৷ এওঁলোকৰ দুখ দুৰ্দশাপূৰ্ণ জীৱন কৰি ফুটি উঠিছে পঞ্চম অংকৰ শেষৰ দৃশ্যত৷ চাৰিওজন গাঁওবুঢ়াই ৰাজপথত লগ হৈ চুটি অথচ অৰ্থপূৰ্ণ কথা-বতৰাৰে নিজৰ জীৱন উদঙাই দেখুৱাইছে বিশেষকৈ চাৰিওজনে হাত ধৰি ঘূৰি ঘূৰি নাচি নাচি গোৱা গীতটোৱেই গাঁওবুঢ়াৰ জীৱন কাহিনী জানিবৰ বাবে যথেষ্ট৷ আমি চাৰি গাঁওবুঢ়া, চাৰি ঢেঁকী থোৰা; ৰাতি দিনে কাম কৰি হওঁ এধামৰা/ [আমি গাঁওবুঢ়া] বাহিৰত বৰ-কথা, ভিতৰত কন্দা-কটা; ঘৰে-পৰে খকা-খুন্দা গৰিহণা খাই ফুৰা/ [আমি গাঁওবুঢ়া] ঘৰৰ খোৰাক খাই, পৰৰ কাম চলাই ঘূৰি ফুৰোঁ দিনে-ৰাতি অনাহাৰী বিষৈখোৱা/[আমি গাঁওবুঢ়া] ভোগমনৰ চৰিত্ৰত গাঁৱলীয়া সহজ-সৰল স্বভাৱ চৰিত্ৰ বিদ্যামান৷ ঘৰত থকা সময়খিনিত পত্নী ৰংদৈৰ কথা-কাম মতেই চলে ভোগমন৷ বায়নৰ ঘৰৰ ল’ৰা ভোগমনে কুলী খাটি পোৱা মনোকষ্ট সহ্য কৰিব নোৱাৰি ৰংদৈৰ দিহামতেই গাঁওবুঢ়া হৈছিলগৈ৷ আৰু গাঁওবুঢ়া হোৱাৰ পাছত হাকিম মৌজাদাৰৰ নিৰ্দেশমতেই চলিছিল৷ গোহাঁঞিবৰুৱাই ভোগমনৰ কথা কাম স্বভাৱ-চৰিত্ৰৰ দ্বাৰা বুজাব বিচাৰিছিল যে যিখন সমাজৰ ছবি তেওঁ অংকণ কৰিছে সেইখন ভোগমনৰ দৰে মানুহ তিষ্ঠি থকাটো সম্ভৱ নহয়৷ ভোগমন যিমান সহজ-সৰল তাৰ বিপৰীতে সমাজৰ বৰমূৰীয়াসকল আৰু তেওঁলোকৰ লগুৱা-লিকচৌৰ জটিলতা আৰু কুটিলতাপূৰ্ণ স্বভাৱ চৰিত্ৰ৷ এনে বৈপৰীত্যেই নাটকক চহকী কৰাৰ দৰেই গাঁওবুঢ়াকো বিশেষ বৈশিষ্ট্য দান কৰিছে৷ ভোগমনৰ সমপৰ্যায়ৰ চৰিত্ৰকেইটা বাদ দি নাটকখনক গতিশীলতা দান কৰা চৰিত্ৰটো হৈছে ভোগমনৰ পত্নী ৰংদৈ৷ ৰংদৈ একেধাৰে বুদ্ধিমতী কৰ্মনিপুনা ধৈৰ্যশীলা পতিব্ৰতা আৰু মৰমীয়াল তিৰোতা৷ দ্বিতীয় অংকৰ প্ৰথম পটতেই ৰংদৈৰ বুদ্ধিৰ উমান পাব পাৰি৷ স্বামীৰ বাবে গাঁওবুঢ়া বাব ল’বলৈ বুলি বুদ্ধি সাজি মৌজাদাৰনীক মৌবৰষা কথাৰে ভোলাই নিজৰ উদ্দেশ্য সাধন কৰিছে৷ ভোগমন গাঁওবুঢ়া হোৱাৰ পাছত আশা কৰাৰ বিপৰীতে সংকটাপন্ন হৈ পৰা ৰংদৈৰ অৱস্থাৰ উমান পোৱা যায়, তৃতীয় অংকত, গাঁওবুঢ়া হৈ চৰকাৰী কামত ঘূৰোঁতে ঘূৰোঁতে ভোগমনৰ ঘৰৰ ফালে চকু দিবলৈ সময় নোহোৱা হ’ল৷ ইফালে ঘৰৰ ৰন্ধা-বঢ়া পথাৰৰ ৰোৱা-দোৱা সকলোবোৰ কামতে ৰংদৈয়ে সমানে চকু দিবলগীয়া হ’ল৷ এসাঁজ খালে ইসাঁজলৈ চিন্তা হ’ল৷ দুখে কুলাই পাচিয়ে নধৰা হোৱাত ৰংদৈ খঙত জ্বলি উঠিল৷ কামৰ পৰা আহি ভাত বিচৰাত ভোগমনৰ ওপৰত সেই খং পূৰাদমে জাৰিলে – “থৈছোঁ ৰান্ধি; খোৱাহি মাথোন/ কেইজনমান বেটী থৈ গৈছিলি, কৰি মেলি ৰান্ধি-বাঢ়ি থ’বলৈ৷ আমাৰ বিষয়া সিফালে চৰ্কাৰী কামলৈ ওলাই গ’ল, ইফালে পথাৰ চোৱাই পথাৰ চাইছে, বন কৰোঁতাই বন কৰিছে, ৰন্ধাই ৰান্ধি থৈছে; এতিয়া আহি মুঠেই ভাতৰ পাতত বহিবগৈ হে লাগে৷” নিৰক্ষৰ গাঁৱলীয়া তিৰোতাৰ অভিযোগৰ স্বাভাৱিক প্ৰকাশভংগী ফুটি উঠিছে ৰংদৈৰ কথাত৷ কিন্তু একেজনী ৰংদৈয়েই খঙে-দুখে ভোগমন নোখোৱাকৈ ওলাই যোৱাত দুখ-বেজাৰত কান্দিও পেলাইছে৷ “ভাল হ’ল এতিয়া দিনটো শুকাই উবাই মৰকগৈ আজি৷ …….. দেহি ঐ, দুপৰীয়া আহি পাওঁতেই মই কুলৈখনীয়েনো জুকে ধৰাদি কিয় ধৰিছিলোঁ ঐ/” – ৰংদৈৰ মুখৰ সংলাপ আৰু কথাৰ মাজেদি গোহাঁঞিবৰুৱাই অসমীয়া নাৰীৰ মনস্তত্বৰ সুন্দৰ বিশ্লেষণ কৰিছে৷ পঞ্চম অংকত খাজনা দিব নোৱাৰা অপৰাধক ঘৰ ক্ৰোক কৰাত ৰংদৈ কান্দি-কাটি অস্থিৰ হ’লেও পাছমূহূৰ্ততে স্থিৰ হৈ ভোগমনক গাঁওবুঢ়া বিষয়বাব সোধাই দি আহিবলৈ উপদেশ দিছে৷ অন্যান্য চৰিত্ৰৰ ভিতৰত ৰত্নেশ্বৰ হাজৰিকাক তেওঁৰ কৰ্যাকলাপ আৰু কথাবতৰাৰ দ্বাৰা সেইকালৰ বৃটিছ আমোলৰ মৌজাদাৰৰ হুবহু ৰূপত অংকণ কৰিছে৷ মৌজাদাৰৰ পৰৰ ওপৰত টেক্কা মাৰি খোৱাবিধৰ লোক৷ সেইদৰে থানাৰ দাৰোগা মানিকচন্দ্ৰ বৰুৱা বৃটিছ অনুগ্ৰহ পাই গপতে গংগাটোপ যেন হৈ পৰিছে৷ মি. ইয়ং আৰু মি. স্কটৰ সুখৰ হেনা হুচা ইংৰাজী ঢঙৰ অসমীয়া সংলাপ একেবাৰে খাপ খাই পৰা পৰা৷ মৌজাদাৰৰ লগুৱা মঙলা আৰু খেলুৱৈ কেইজনৰ মুদ্ৰাদোষজনিত সংলাপৰ মাজেদি হাস্যৰস সৃষ্টি কৰা হৈছে৷ বিলত পেজান আদি মৰীয়া কেইজনৰ মুখত দিয়া ভাষাৰ গ্ৰাস্যতা আৰু উন্নত কৰাৰ থল নোহোৱাও নাছিল৷ অৱশ্যে ধেমেলীয়া নাটক চাই মঙলাৰ ‘কিনো ৰূপে সৈতে’ আদি কৰি এইবিলাক ধৰিবলগা আৰু নহয়৷ পিয়ল অৰ্ডালি চিপাহীহঁতৰ অভদ্ৰামী আৰু সহজ গাঁৱলীয়াৰ ওপৰত দেখুওৱা বৰসতা বা মই বৰ ভাব স্বাভাৱিক ৰূপত ফুটাই তোলাত নাট্যকাৰ সফল হৈছে৷ ৰংদৈক বাদ দি দ্বিতীয় অংকৰ তৃতীয় পটত মাথোন অলপ সময়ৰ কাৰণে ওলোৱা মৌজাদাৰৰ পত্নী আমিলাৰ চৰিত্ৰত আনৰ দুখত কাতৰ হ’ব পৰা সহানুভূতিশীল অন্তৰখনৰ উমান পোৱা গৈছে৷ চৰিত্ৰ চিত্ৰণৰ পাছত নাটকখনৰ চকুত পৰা আনটো দিশ হৈছে সমাজৰ৷ ইয়াত গোহাঁঞিবৰুৱাই ঊনবিংশ শতিকাৰ আগৰচোৱাৰ অসমীয়া সমাজৰ ছবি অংকণ কৰিছে৷ ইয়াকে কৰিবলৈ যাওঁতে গোহাঁঞিবৰুৱাই সমসাময়িক অসমীয়া সমাজৰ সামাজিক, ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক আৰু ধৰ্মীয় চাৰিওটা দিশতে আলোকপাত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে৷ নাটকৰ কাহিনীৰ মূল বিষয়বস্তুৱেই হৈছে গা‍ঁওবুঢ়া শ্ৰেণীলোকৰ পাৰিবাৰিক সমস্যাৰাজি৷ নায়ক ভোগমনৰ জীৱনৰ ছবিৰ দ্বাৰা সেইসময়ৰ গ্ৰাম্য সমাজ ব্যৱস্থাত গাঁওবুঢ়াসকলৰ কুলাই পাচিয়ে নধৰা দুখৰ পৰাধীন জীৱনৰ ছবি ফুটাই তুলিছে৷ বৃটিছ তামোল আৰু তলতীয়া বিষয়াসকলক প্ৰশাসনীয় বেমেজালি আৰু দুৰ্নীতিৰ কৱলত অসমীয়া সমাজ আৰু গাঁওবুঢ়াসকলৰ কেনে অৱস্থা হৈছিল ফুটাই তুলিছে৷ প্ৰকৃততে নাট্যকাৰৰ উদেশ্য আছিল অবৈতনিক অনাহাৰী গাঁওবুঢ়াসকলৰ প্ৰতি সহানুভূতি প্ৰদৰ্শনেৰে দুৰ্নীতিৰ মকৰাজালে আৱৰি ৰখা অসমীয়া সমাজৰ স্বৰূপ দাঙি ধৰাটো৷ বৃটিছৰ দয়া-মায়াহীন শাসন নীতিৰ কৱলত পৰি গাঁওবুঢ়া বিলত পেজান আদি তলশ্ৰেণীৰ মানুহখিনিৰ পেটৰ ভাতমুঠিৰ লগতে আশা-আকাংক্ষা সকলো মষিমূৰ হৈ পৰিছিল৷ নাটকখনৰ প্ৰায়বোৰ চৰিত্ৰই অসমীয়া সমাজখনৰ ৰীতি-নীতি ফুটাই তুলিছে৷ ঘৰ ক্ৰোক কৰিবলৈ অহা টেকেলাকো তামোল-চালি যচা কথাই অসমীয়া সমাজৰ ‘শত্ৰু ঘৰলৈ আহিলেও মিত্ৰ জ্ঞান কৰিবা’ নীতিকে সূচায় বৰজনক মান ভক্তি কৰিবা কথাৰ প্ৰমাণো নাটকখনত পোৱা যায়৷ অসমীয়া সমাজ-সংস্কৃতিৰ সৈতে এবাৰ নোৱাৰাকৈ সাঙোৰ খাই থকা তাঁতশালখনো ইয়াত আছে৷ ‘আকালো নাই ভঁৰালো নাই’ মনোভাৱেৰে সুখী হ’ব পৰা গাঁৱৰ মানুহ৷ গাঁওবুঢ়াত প্ৰতিফলিত হোৱা সমসাময়িক সমাজখনৰ ৰাজনৈতিক দিশলৈ চকু দিলে প্ৰথমে চকুত পৰে মৌজাদাৰী প্ৰথা৷ সেইসকলৰ বৃটিছৰ শাসনৰ চৰকাৰী নিয়ম কানুন মুঠেই শিথিল নাছিল৷ চৰকাৰে সাধাৰণ ৰায়তৰ পৰা জোৰ জুলুম কৰি খাজনা আদায় কৰিছিল৷ খাজনা দিব নোৱাৰাসকলৰ ঘৰ ক্ৰোক কৰি সা-সম্পত্তি বাজেয়াপ্ত কৰিছিল৷ ইয়াৰে উদাহৰণ স্বয়ং ভোগমন গাঁওবুঢ়া, সেইকালত ৰায়তৰ পৰা কিস্তিত খাজনা লোৱাৰ উপৰিও প্ৰতি চৰতীয়াকৈ স্থানীয় কৰ লৈছিল৷ ৰায়তসকল নিজৰ অজ্ঞাতসাৰেই মৌজাদাৰৰ শোষণৰ অংশীদাৰ হৈছিল৷\nইয়াৰ পাছতে চকুত পৰে কুলী ধৰা প্ৰথা৷ যি প্ৰথাই ভোগমনৰ দৰে স্বাধীনচেটিয়া বায়নৰ ঘৰৰ ল’ৰাৰ আত্মসন্মানত আঘাত হানিছিল৷ তাতে অপমানিত হৈ ভোগমনে নিজৰ বংশমৰ্যদা বঢ়াবৰ বাবে মৌজাদাৰ আৰু বৰচাহাবক ভাৰ ভেঁটি দি গাঁওবুঢ়া বাব লৈছিল৷ এই কাৰ্যই সমাজত প্ৰচলিত থকা ভেঁটিখোৱা প্ৰথাৰ কথাকে সূচায়৷ দুখীয়া জনসাধাৰণক ঠগ প্ৰৱঞ্চনাৰে জুৱা দি সমাজৰ বৰমূৰীয়াসকলে কেনেকৈ প্ৰতিপত্তি লাভ কৰিছিল তাৰ উজ্জল দৃষ্টান্ত গাঁওবুঢ়া নাটক৷ গাঁওবুঢ়া নাটকৰ জৰিয়তে সেইসময়ৰ সমাজৰ অৰ্থনৈতিক দিশটোও চকুত পৰে৷ প্ৰায়খিনি মানুহেই আছিল কৃষিজীৱি৷ হাতভঙা পৰিশ্ৰম কৰি দুবেলা দুমুঠি আৰ্জন কৰা মানুহখিনি অৰ্থনৈতিক অৱস্থা একেবাৰেই স্বচ্ছল নাছিল৷ ধান-মাহ, সৰিয়হ, জীৱ-জন্তু পুহি তাঁত-সূত বৈ কাপোৰকানি বেচি কাটিহে খাজনাকে ধৰি আৰ্থিক দিশ চম্ভালিছিল৷ ৰংদৈৰ মুখৰ এষাৰ কথাই সেইখন সমাজৰ আৰ্থিক দিশৰ ছবি দাঙি ধৰিবলৈ যথেষ্ট৷ “চপাব পাৰিলে মূৰামূৰিকৈ আটিবগৈ৷ অকল ভাত কাপোৰৰ দুখ হ’লেওচোন ৰইখা পাওঁ৷” বৃটিছ শাসনৰ কালত ধন-অৰ্থনীতি নিকপকপীয়া হোৱাৰ চিন কেঞা মহাজনৰ ঋণদান আৰু খাজনা প্ৰথাই দিয়ে৷ আত্মনিৰ্ভৰশীল গাঁৱলীয়া এই প্ৰথাই হনা আঘাত গাঁওবুঢ়া নাটকত পৰোক্ষভাবে হ’লেও দেখা পোৱা যায়৷ ধৰ্মীয় দিশটো নাটকখনত স্পষ্ট নহ’লেও বৈষ্ণৱ পৰম্পৰাৰ ৰেঙণি এটা দেখা পোৱা যায়৷ বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰতি সেইকালৰ মানুহখিনিৰ যে গভীৰ আস্থা আছিল সেইকথা নাটকখনৰ দ্বিতীয় অংকৰ পঞ্চম পটৰ খেলুৱৈসকলে গুচৰীয়াক কীৰ্তনত ধৰি কাণত খুউৱাৰ কাৰ্যই জানিবলৈ দিয়ে৷ ইংৰাজৰ আগমনৰ ফলত পূৰ্বৰ বৈষ্ণৱ পৰম্পৰাৰে সমৃদ্ধ সুস্থ নিকা আৰ মানৱীয় মৰ্যদাবোধেৰে পৰিপূৰ্ণ সমাজখনত আউল লাগিছিল৷ গোহাঁঞিবৰুৱা আছিল বাস্তৱতাক সহজে প্ৰাধান্য দিয়া নাট্যকাৰ৷ সেয়ে আৱেগতকৈ তেওঁ প্ৰয়োজনৰ তাগিদাতহে নাটক ৰচনা কামত হাত দিছিল৷ সেয়ে তেওঁৰ নাটকত বাস্তৱৰ এখন ছবিকে হুবহু ৰূপত পোৱা যায়৷ যি ক্ষেত্ৰত একেষাৰেই গাঁওবুঢ়াৰ নাম ল’ব পাৰি৷ গোহাঁঞিবৰুৱাই যি উদ্দেশ্য আগত ৰাখি গাঁওবুঢ়া নাটক ৰচনা কৰিছিল৷ সেইক্ষেত্ৰত তেওঁ সম্পূৰ্ণ সফল হৈছিল বুলি ক’ব পাৰি৷ নাটকীয় কাহিনীৰ বিন্যাস বা নাটকৰ অন্যান্য দিশৰ দুই এটা সৰু-সুৰা খুঁটি-নাতিৰ স্বত্বেও প্ৰায় এশ বছৰৰ পাছতো গাঁওবুঢ়াৰ আবেদনে আমাৰ দৰে হাজাৰজনৰ অন্তৰ চুই যাব পৰা হৈ আছে৷\n« ৰাধা-কৃষ্ণ-দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য\nপত্ৰবন্ধু-চবিনা ইয়াছমিন »


পানীদিহিং পক্ষী অভয়াৰণ্য: এক আলোকপাত — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / শিক্ষা / শিশুসকলৰ ক্ষেত্ৰ / পানীদিহিং পক্ষী অভয়াৰণ্য: এক আলোকপাত\nলিখক: ৰিকু গগৈ\nপৃষ্ঠাৰ মান নিৰ্ধাৰণ (92 ভোট দিয়ক)\nপৰাণ ডেকা Jan 05, 2019 11:17 PM\nপানীদিহিং পক্ষী অভয়াৰণ্যৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ বৰ্ণনা কৰিব পাৰিব নেকি?\nহিৰক জ্যোতি ঠাকুৰীয়া Jan 19, 2016 10:44 AM\nমুঠ মাটিকালি কিমান কৱ পাৰিৱ নেকি পানীদিহিং অভয়াৰণ্যৰ ?\nতিনিচুকীয়া জিলাৰ উল্লেখযোগ্য স্থান


আজেৰবাইজান - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nআজেৰবাইজান (ইংৰাজী: Azerbaijan; i/ˌæzərbaɪˈdʒɑːn/ az-ər-by-jahn; Azerbaijani: Azərbaycan), চৰকাৰী নান প্ৰজাতন্ত্ৰী আজেৰবাইজান (Azerbaijani: Azərbaycan Respublikası), হৈছে দক্ষিণ কাউকাছাছ অঞ্চলৰ এখন ৰাষ্ট্ৰ। ই দক্ষিণ পশ্চিম এছিয়া আৰু দক্ষিণ পূৱ ইউৰোপৰ সন্ধিস্থলত অৱস্থিত। ইয়াৰ পূৱত কাস্পিয়ান সাগৰ, উত্তৰে ৰাছিয়া, দক্ষিণ-পশ্চিমত জাৰ্জিয়া, পশ্চিমে আৰ্মেনিয়া আৰু দক্ষিণ সীমান্তত ইৰাণ আছে। নাখচিভান বহিক্ষেত্ৰৰ উত্তৰ আৰু পূৱ দিশত আৰ্মেনিয়া, দক্ষিণ আৰু পশ্চিম দিশত ইৰাণ, আৰু উত্তৰ-পশ্চিমৰ এটা সৰু অঞ্চলৰ সীমাত তুৰস্ক আছে।\nAzərbaycan marşı "আজেৰবাইজানৰ সমদল"\nআজেৰবাইজানৰ অৱস্থান (সেউজীয়া) আৰু নাগ'ৰ্ণো কাৰাবাখ (পাতল সেউজীয়া)।\nইউনিটেৰী ডমিনেণ্ট-পাৰ্টী ছেমি-প্ৰেছিডেণছিয়েল প্ৰজাতন্ত্ৰী\n- ৰাষ্ট্ৰপতি ইলহাম আলিয়েভ\n- প্ৰধান মন্ত্ৰী আৰ্টোৰ ৰেছিজাড\n- গণতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰ ২৮ মে ১৯১৮\n- ছোভিয়েট সমাজবাদী প্ৰজাতন্ত্ৰ ২৮ এপ্ৰিল ১৯২০\n- ছোভিয়েট সংঘৰ পৰা স্বাধীনতা লাভ ৩০ আগষ্ট ১৯৯১ (ঘোষণা)\n১৮ অক্টোবৰ ১৯৯১ (স্বাধীনতা)\n২৫ ডিচেম্বৰ ১৯৯১ (সম্পূৰ্ণ)\n- সংবিধান প্ৰণয়ন ১২ নৱেম্বৰ ১৯৯৫\n- মুঠ ৮৬,৬০০ বৰ্গ কিমি (১১৪তম)\n৩৩,৪৩৬ বৰ্গ মাইল\n- জলভাগ (%) ১.৬ (১,৩৮৬ বৰ্গ কিমি)\n- ২০১৬ আনুমানিক ৯৭,৫৪,৮৩০'"`UNIQ--ref-০০০০০০০০-QINU`"' (৮৯তম)\n- মুঠ $১৬৮.৪ শ কোটি\n- জনমুৰি $১৭,৫০০\n- মুঠ $৬,৩৯৮.৩ কোটি\n- জনমুৰি $৬,৭৯৪\nজিনি সহগ? (২০০৮) ৩৩.৭\nমানৱ উন্নয়ন সূচক (২০১৩) ০.৭৫১ (৭৬তম)\nমনট (₼) (AZN)\n1.1 প্ৰশাসনিক বিভাগ\nআজেৰবাইজানৰ ৰাজনীতিৰ ভিত্তি এক ৰাষ্ট্ৰপতিশাসিত প্ৰজাতন্ত্ৰ, যত আজেৰবাইজানৰ ৰাষ্ট্ৰপতি হৈছে ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধান, আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰী হৈছে চৰকাৰ প্ৰধান। নিৰ্বাহী ক্ষমতা চৰকাৰৰ হাতত, আইন প্ৰণয়ন ক্ষমতা চৰকাৰ আৰু সংসদ উভয়ৰ হাতত ন্যস্ত। বিচাৰ বিভাগ স্বাধীন।\nআজেৰবাইজান ১০ টা অৰ্থনৈতিক অঞ্চলত বিভক্ত; ৬৬ টা ৰিয়ান (ৰিয়ানোলাৰ, একক ৰিয়ান) ৭৭ খন চহৰত বিভক্ত, ইয়াৰে ১২ খন চহৰ বিপাব্লিকৰ প্ৰত্যক্ষ অধিকাৰিত্বত আছে। ইয়াৰোপৰি আজেৰবাইজানত নাখচিভান স্বায়ত্বশাসিত ৰিপাব্লিকো আছে। আজেৰবাইজানৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে এই বিভাগসমূহৰ ৰাজ্যপালক নিযুক্ত কৰে, আনহাতে নাখচিভানৰ চৰকাৰ নাখচিভান স্বায়ত্বশাসিত ৰিপাব্লিকে নিৰ্বাচিত আৰু মনোনিত কৰে।\nআজেৰবাইজান ইউৰেছিয়াৰ ককেছাছ অঞ্চলত অৱস্থিত। এই দেশৰ ভূগোলত তিনিটা মূল বৈশিষ্ট্য লক্ষণীয়: কাস্পিয়ান সাগৰ, যাৰ অক্ষৰেখা দেশখনৰ পূৱে এক প্ৰাকৃতিক সীমা সৃষ্টি কৰিছে। উত্তৰে বৃহত্তৰ ককেছাছ পৰ্বতমালা। দেশৰ কেন্দ্ৰভাগ বিস্তীৰ্ণ সমতলভূমি। আজেৰবাইজানৰ কালি পৰ্তুগাল বা মাৰ্কিন মূল অংগৰাজ্যৰ প্ৰায় সমান। দেশখনৰ কালি প্ৰায় ৮৬,৬০০ বৰ্গকিলোমিটাৰ।\nআজেৰবাইজানৰ অৰ্থনীতি বৰ্তমান এক সন্ধিক্ষণত বিদ্যমান, য'ত চৰকাৰে এতিয়াও এক প্ৰভাৱশালী ভূমিকা পালন কৰে। আজেৰবাইজানত আছে গুৰুত্বপূৰ্ণ খনিজ তেলৰ ভাণ্ডাৰ। বৈচিত্ৰ‌্যময় জলবায়ু অঞ্চলৰ উপস্থিতিৰ কাৰণে দেশৰ কৃষি ক্ষেত্ৰৰ উন্নতিৰ সম্ভাবনাও প্ৰচুৰ। ১৯৯০ দশকৰ শেষৰ ফালে আন্তৰ্জাতিক অৰ্থ তহবিলৰ সহযোগিতাত আজেৰবাইজানে এক সফল অৰ্থনৈতিক সুস্থিতিকৰণ প্ৰকল্প হাতত লয়, যাৰ ফলশ্ৰুতিত ২০০০ চনৰ পৰা দেশখনৰ অৰ্থনীতি ১০% হাৰত প্ৰবৃদ্ধি লাভ কৰে। ২০০৭ চনত আজেৰবাইজানৰ স্থূল অভ্যন্তৰীণ উৎপাদন প্ৰায় ২৫% বৃদ্ধি পায়। মূলত তেল খাতেই এই প্ৰবৃদ্ধিৰ মূল চালিকাশক্তি। ২০০৭ চনৰ স্থূল অভ্যন্তৰীণ উৎপাদনৰ (GDP) ৫২.৮% খনিজ তেল খাতৰ পৰা আহৰণ কৰা হয়। আজেৰবাইজানৰ মুদ্ৰাৰ নাম মানাত।\nআজেবাইজানত প্ৰায় ৯৬ লাখ লোকে বাস কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত ৯৫% লোক জাতিগতভাৱে আজেৰবাইজানী। অন্যান্য সংখ্যালঘু জাতিৰ লোকৰ ভিতৰত লেজগীয়, ৰুছী, আৰ্মেনীয় আৰু তালিছ জাতিৰ লোক প্ৰধান। ইছলাম ধৰ্ম (মূলতঃ ছিয়া) আজেৰবাইজানী সকলৰ প্ৰধান ধৰ্ম। জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ ০.৬৬%।\n↑ "Azərbaycanda Əhalinin Sayı Açıqlandı" (আজেৰবাইজানী ভাষাত). ১৫ ডিচেম্বৰ ২০১৪. http://www.azadliq.az/xeber/20667/azerbaycan-ehalisinin-sayi-aciqlanib-statistika/Azərbaycanda.\n↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 "Azerbaijan". আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মুদ্ৰা নিধি. http://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2015/02/weodata/weorept.aspx?pr.x=90&pr.y=6&sy=2015&ey=2020&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=.&br=1&c=912&s=NGDPD%2CNGDPDPC%2CPPPGDP%2CPPPPC&grp=0&a=.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=আজেৰবাইজান&oldid=175112"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে 15 February 2018 তাৰিখে 09:44 বজাত\nএই পৃষ্ঠাখন ১৫ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০১৮ তাৰিখে ১৫:১৪ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=42413।


will-26-lakhs-women-get-waiver-on-micro-finance-loan-in-assam-budget-2021-2022-manju-b– News18 assam\nMicro Finance Loan and Budget : আজি বাজেটত দিবনে মাইক্ৰ'ফাইনেন্সৰ ঋণ ৰেহাই? কিমান মহিলাই পাব ৰেহাই?\nনিয়মিতৰূপত মাইক্ৰ'ফাইনেন্সৰ ঋণ (Micro Finance Loan)পৰিশোধ কৰি থকা মহিলাক ২৫,০০০ টকাৰ ইনচেণ্টিভ প্ৰদানৰ কথা ঘোষণা কৰা হ'ব পাৰে বাজেট (Budget)ত।\nLast Updated : July 16, 2021, 08:45 IST\nআজি অসম বিধানসভাত দাখিল কৰা হ'ব মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা চৰকাৰ (Himanta Biswa Sarma)ৰ প্ৰথমখন বাজেট (Assam Budget 2021-22)। ৰাজ্যৰ প্ৰথম মহিলা বিত্তমন্ত্ৰী হিচাপে অজন্তা নেওগ (Ajanta Neog)ৰো এইখন প্ৰথম বাজেট। এইবাৰৰ বাজেটত ৰাজ্যবাসীৰ নজৰত থকা আটাইতকৈ ডাঙৰ বিষয়টোৱেই হৈছে মাইক্ৰ'ফাইনেন্সৰ ঋণ ৰেহাই (Micro Finance Loan ঐোগনাী)। ৰাজ্যৰ প্ৰায় ২৬ লাখ মহিলাই বাট চাই আছে অজন্তা নেওগৰ মুখলৈ। সকলোৱে ভবাৰ দৰে এই বাজেটে মাইক্ৰ'ফাইনেন্সৰ ঋণ (Micro Finance Loan )লোৱা মহিলাসকলক ৰেহাই দিবনে?\nচৰকাৰে ইতিমধ্যে স্পষ্ট কৰি দিছে যে সকলো মহিলাই ঋণ ৰেহাই নাপায়। নিৰ্ধাৰিত চৰ্ত অনুসৰি ঋণ ৰেহাই পাব মহিলাসকলে। মন্ত্ৰী অসোক সিংঘালেও কৈছে এই বাজেটত মহিলাসকলৰ বাবে ভালখবৰ থাকিব, কিন্তু সেয়া হ'ব চৰ্ত সাপেক্ষ।\nএই বাজেটত ৰাজ্যৰ প্ৰায় ১২ লাখ মহিলাৰ মাইক্ৰ'ফাইনেন্সৰ ঋণৰ ক্ষেত্ৰত কিছু সকাহ দিয়াৰ সম্ভাৱনা আছে। জানিব পৰা মতে, যিসকল মহিলাই নিয়মিতৰূপত মাইক্ৰ'ফাইনেন্সৰ ঋণ পৰিশোধ কৰি আছিল তেনে মহিলাৰ বাবে ২৫,০০০ টকাৰ ইনচেণ্টিভ (Incentive) প্ৰদানৰ কথা ঘোষণা কৰা হ'ব পাৰে অজন্তা নেওগৰ বাজেটত।\nউল্লেখ্য যে চৰ্তবিহীনভাৱে সকলো মহিলাৰ ঋণ ৰেহাইৰ দাবীত আজিও ৰাজ্যৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত প্ৰতিবাদ অব্যাহত আছে। কিন্তু চৰকাৰে ৰিজাৰ্ব বেংক (Reserve Bank)ৰ নীতিৰ উলংঘা কৰি দিয়া আৰু লোৱা ঋণ কোনোপধ্যেই ৰেহাই দিব পৰা নাযাব বুলি স্পষ্ট কৰি দিছে। উল্লেখ্য যে অসমত প্ৰায় ২৬ লাখ মহিলাই প্ৰায় ১২০০০ কোটি টকাৰ ঋণ লৈছে মাইক্ৰ'ফাইনেন্স প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা। ইয়াৰ লগত জড়িত হৈ আছে ৪৪টা মাইক্ৰ'ফাইনেন্স কোম্পানী।\nঅৱশ্যে এই সন্দৰ্ভত আজি বাজেট দাখিলৰ পিছতহে সকলো কথা স্পষ্ট হ'ব। আজি বিয়লি ৩ বজাত অসম বিধান সভাত বিত্তমন্ত্ৰী অজন্তা নেওগে বাজেট দাখিল কৰিব।\nAssam Budget 2021-22Assam CM Himanta Biswa sarmaFinance Minister Ajanta NeogMicro Finance Loan


ঙুনৰাওঁ, ঙুনৰাওঁ: কথা শুনি তল যাওঁ (- কন্দৰ্প কুমাৰ নাথ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঙুনৰাওঁ, ঙুনৰাওঁ: কথা শুনি তল যাওঁ (- কন্দৰ্প কুমাৰ নাথ)\n-: দুখন ভিন্ন ছবি: –\n২০০৭, ২০০৮ আৰু ২০০৯ চন৷ এই তিনিবছৰ কৰ্মসুত্ৰে মেঘালয়ৰ এখন দূৰ গাঁৱত আছিলোঁ৷ ঙুনৰাও (ngunraw) নাম৷ নামটো যিমান শুৱলা সেইদৰে গাঁওখনৰ সৌন্দৰ্য্যও অতিশয় মনোমোহা যেন সৃষ্টিকৰ্তাৰ অকৃপণ হাতৰ সৃষ্টি৷ বহিঃজগতৰ পৰা বিচ্ছিন্ন আধুনিকতাৰ কোনো প্ৰলেপ নপৰা এখন গাওঁ৷ এনে লাগে যেন আৰ্থাৰ কনান ডয়লৰ সেই বিখ্যাত উপন্যাস ’দ্য লষ্ট ৱৰ্ল্ড’ৰ সেই মালভূমিখন৷\nকোনো ধৰণৰ চৰকাৰী আঁচনিয়ে ঢুকি নোপোৱা এখন সৰু গাওঁ৷ খুব ঠাণ্ডা – বছৰৰ বাৰ মাহেই গৰম কাপোৰ লাগে৷ মাথো ১ বৰ্গ কি.মি. মাটিকালিৰ এই গাওঁখনত নাই কোনো চিকিৎসালয়, নাই কোনো স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰ, নাই কোনো ফাৰ্মাচী৷ কাৰো বিশেষ বেমাৰ আজাৰো নাই৷ যি সাধাৰণ অসুখ বিসুখ হয়, বনৌষধিৰেই উপশম হয়৷ কাৰোবাৰ পেটৰ অসুখ হয়, ৬/৭ বছৰ পুৰণি কমলা টেঙাৰ ৰস খাই দিয়ে ভাল হৈ যায়৷ হাবিলৈ যাওতে কাৰোবাক সাপে খুটিয়ায়, তাৰেই এবিধ বনৌষধিৰেই প্ৰলেপ দিলে ভাল হৈ যায়৷ কটা চিঙা সৰু সুৰা আঘাতততো কথাই নাই৷ প্ৰায় সকলো সাধাৰণ বেমাৰৰ চিকিৎসাই প্ৰাকৃতিক৷ কিবা টান বেমাৰ হলে যিশুক প্ৰেয়াৰ কৰে, ভাল হ’ল যদি হলেই, নহ’লেও কোনো কথা নাই৷ জন্মিলে এদিন মৰিবই লাগে৷ কিন্তুুু ভগবানৰ প্ৰতি অগাধ বিশ্বাস৷ বিশ্বাস কৰে বাইবেলৰ সেই আপ্ত বাক্যশাৰী- faith can move mountain৷ বেমাৰ হলে ডাক্টৰে হেনো চিকিৎসা কৰে- তেওঁলোকে শুনা কথাহে৷ সেইখন গাৱঁত কোনেও আজিলৈ ডাক্টৰ দেখা নাই আৰু কোনো ডাক্টৰেও আজিলৈ সেই গাওঁখন দেখা নাই৷\nশ্বিলঙৰ পৰা ৬৫ কি.মি. পশ্চিমে পশ্চিম খাচি পাহাৰ জিলাৰ মাওকিৰৱাট (mawkyrwat) টাউনৰ পৰা ২০ কি.মি. দূৰৈত এই পাহাৰীয়া গাঁওখন৷ প্ৰায় ২০০/২৫০ শ ঘৰমান মানুহ৷ ২০ কি.মি. পথ অতিক্ৰম কৰিবলৈ সময় লাগিছিল প্ৰায় দুঘণ্টাৰো অধিক৷ ইমানেই দূৰ্গম আছিল সেই পথ৷ পাহাৰৰ কাষে কাষে অকোৱা পকোৱা, ওখোৰা মোখোৰা, শিলাময় সৰ্পিল পথ৷ দেখিলে এনে লাগে যেন কিছু সময় আগতে পথটো পাহাৰ কাটি উলিওৱা হৈছে৷ অথচ যুগ যুগ ধৰি সেই গাওঁখনলৈ যোগাযোগৰ একমাত্ৰ সম্বল সেই পথটোৱেই৷ পথটোৰ এফালে সুউচ্চ পাহাৰ আৰু আনফালে ৩০০/৪০০ফুট দ থিয় গড়া৷ কেৱল সেউজীয়া, সেউজীয়া আৰু সেউজীয়া – ডাঠ অৰণ্য৷ তললৈ চাব নোৱাৰি৷ মূৰ আচন্দ্ৰাই কৰে৷ হাত মেলি পোৱা দূৰত্বতেই মেঘবোৰে লুকা-ভাকু খেলে৷\nসেই গাঁওখনৰ পৰা ৰাতিপুৱাই ৩ বজাৰ পৰা ৫ বজাৰ ভিতৰত এখন বাছ আৰু এখন চুমু শ্বিলঙলৈ আহে আৰু গধূলি হলে ঘূৰি যায়৷ পাহাৰ খনৰ পৰা প্ৰায় এশমিটাৰ তলত বাছ আস্থানটো৷ ৰাতিপুৱা আৰু আবেলিৰ সেই সময়খিনিৰ বাহিৰে বাকী সময়চোৱা ষ্টেচনটোত নিমাওমাও পৰিবেশ৷ বেমাৰ-আজাৰ কিম্বা অত্যাৱশ্যকীয় প্ৰয়োজনত গাঁওখনৰ পৰা বহিৰ্গমণ কিম্বা গাওঁখনলৈ অন্তৰ্গমণ খোজ কঢ়াৰ বাহিৰে গত্যন্তৰ নাই৷\nগাওঁ খনৰ মানুহখিনিৰ জীবিকাৰ প্ৰধান সম্বল হ’ল শীতকালি কমলা টেঙা, ফেব্ৰুৱাৰী মাৰ্চ মাহত ঝাড়ু আৰু পিপেলি৷ ইয়াৰ বাহিৰেও অন্যান্য উদ্যান শস্য যেনে আদা, হালধি, জলকীয়া, তেজপাত, আনাৰস, কঠাল আৰু নানা প্ৰজাতিৰ ফলমুল ইত্যাদি বিক্ৰী কৰিও তেওঁলোকে জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰিছিল৷ পুৱতি নিশা লৰালৰি হোৱাৰ আশংকাত আগদিনাই সন্ধিয়া সিহঁতে বস্তু-বাহানিবোৰ গাড়ীত উঠাই থৈ যায়হি � ৷ কোনোবাই চুৰি কৰিব বুলিও ভয় নাই৷ গাঁওখনত বেয়া কাম কৰা লোকৰ শাস্তি সেই গাঁৱৰ পৰা চিৰদিনৰ বাবে নিৰ্বাসণ৷\nপুৱতি নিশা নিৰ্দ্দিষ্ট সময়ত সকলো বহি পৰে আগদিনাই দখল কৰি থোৱা নিজৰ নিজৰ ছিট বোৰত৷ গাড়ীৰ ভিতৰত বস্তু বাহানি, যাত্ৰী যিমান, গাড়ীৰ ওপৰতো বস্তু বাহানি আৰু যাত্ৰী সিমান৷ কোনোবাই আকৌ পিছফালৰ বাম্পাৰত, কোনোবাই দুৱাৰমুখত ওলমিয়েই যাত্ৰা কৰে৷ কোনো ভয় শঙ্কাৰ কথা নাই৷ ৰ’দ-বৰষুণ কিম্বা হাড় কপোৱা ঠাণ্ডা – কোনো কথা নাই৷ ভিতৰত ছিট নাই, তাতে কি হ’ল বাহিৰততো আছে – এই মনোভাৱ৷ বয়সৰো কোনো কথা নাই মতা মানুহৰ ক্ষেত্ৰত – সকলোৱে ভিতৰ বা বাহিৰত যাব পাৰিলেই হ’ল গন্তব্যস্থলিলৈ৷ বিলাসী যাত্ৰা কি সেয়া যেন সিহঁতৰ বাবে এটা লাখটকীয়া প্ৰশ্ন৷ সেয়াই যেন সিহতৰ ভাগ্য৷ দুখ কষ্ট, হাড়ভগা পৰিশ্ৰম সিহঁতৰ আজন্ম সংগী৷ কাৰো একো আক্ষেপ নাই সেই দুৰাৱস্থাক লৈ৷\nবাছৰ কণ্ডাক্টৰক ভাড়াবোৰ নামি উঠি এজন এজনকৈ দি গৈছিল৷ কোনেও কৃপণালি বা ঠগবাজী কৰা নাছিল৷ কৰিবই বা কিয়? গাড়ীখনেই যে বহিঃজগতৰ লগত সিহঁতৰ যোগাযোগৰ একমাত্ৰ সম্বল৷ এদিন যদি সেইখনে গাঁওবাসীৰ বাবে চাউল (ডাইল প্ৰায় নাখাইছিলেই) কঢ়িয়াই লৈ নাযায় এসপ্তাহ সিঁহতে লঘোণে কটাব লাগিব৷ সম্পূৰ্ণ তিনিবছৰ ময়ো সিহঁতৰ সেই বিপদ সংকুল যাত্ৰাৰ সহযাত্ৰী হোৱাৰ সৌভাগ্য হৈছিল৷ কেবল সহযাত্ৰী হোৱাই নহয় বহুতো সৰু বৰ ৰোমাঞ্চকৰ অভিজ্ঞতাৰ সাক্ষী হৈ ৰৈছিলো মই৷ গাওঁবাসীৰ সুখ-দুখ, হাঁহি-কান্দোন, আবেগ-অনুভূতিৰ সৈতে একাত্ম হৈ পৰিছিলো মই৷\nঘৰৰ পৰা মই গলে প্ৰায়ে সিহতলৈ তাত নোপোৱা কিবা কিবি বস্তু লৈ যাওঁ৷ বেগ, তালি টোপোলাৰে ৬/৭খন গাড়ী সলাই মাউকিৰৱাট টাউন পাওগৈ মানে আধামৰা হব লাগে৷ তাৰ পৰা আকৌ দুঘণ্টা বিপদ সংকুল যাত্ৰা৷ মোৰ ধৈৰ্য, সাহস, শক্তি আৰু সহিষ্ণুতাৰ অন্তিম পৰীক্ষা৷ গাড়ীত পাণ জপাদি মানুহ – কি ভিতৰ কি বাহিৰ সকলোতে৷ দুজনীয়া চিটত ৪ জনকৈ আৰু ৩ জনীয়া চিটত ৬ জনকৈ বহে৷ প্ৰত্যেকে প্ৰত্যেকৰ দুখ বুজি পায়৷ গতিকে ঠেলা হেচাকৈ বহিলেও কোনেও আপত্তি নকৰে৷ উশাহ লবলৈ জাগা নাই৷ কোনোবাই চিট এটি এৰি দিয়ে মই বহি লওঁ৷\nলাহে লাহে গাড়ী আগবাঢ়ে শামুকীয়া গতিত৷ গাড়ীত সিহঁতৰ নিজৰ ভিতৰতে বিভিন্ন বিষয়ৰ কথা-বতৰা, হাঁহি খিকিন্দালি আৰম্ভ হৈ যায় যেন সেই বিপদ সংকুল যাত্ৰাৰ সময়ছোৱা সিহঁতৰ বাবে এক উপভোগৰহে সময়৷ সিহঁতৰ কথাত কাণ দিবলৈ মোৰ আৰু ধৈৰ্য নাথাকে৷ চকুদূটা মুদি দেহৰ সমস্ত ভাগৰ চিটৰ ওপৰত এৰি দি ভগবানক কাকূতি কৰো যেন ভালে ভালে গৈ পাওঁ৷ মাজে মাজে আটাইবোৰে চিৎকাৰ কৰি উঠে আৰু বাহিৰৰ যাত্ৰী বোৰে কিৰিলি পাৰি উঠে যেতিয়া গাড়ীখন ওখ শিলত জপিয়াই টুলুং ভূটুং কৰে৷ এক দূ: সাহসিক অভিযানলৈ যেন মই গৈ আছো এনে লাগে মোৰ৷ কিবা কাৰণত যদি গাড়ীখন দুৰ্ঘটনা হয় কোনো অস্তিত্বই বিচাৰি পোৱা নাযাব তাত৷ কিন্তুু দুৰ্ঘটনাও হৈ পোৱা নাই তাত আজিলৈকে৷ সাহস সেইটোৱেই৷\nএনেদৰেই দুঘণ্টা পাৰ হৈ যায়৷ ক্ৰমাণ্বয়ে গাড়ী গাঁৱৰ ওচৰ চাপে৷ ভিতৰৰ কোৰ্হালবোৰো স্তিমিত হৈ আহে৷ সকলোৱে নিজৰ নিজৰ টালি টোপোলাবোৰ সামৰাত ব্যস্ত হৈ পৰে৷ যথা সময়ত গাড়ীখন ষ্টেচনত ৰৈ যায়৷ ষ্টেচনত ইতিমধ্যে গাৱঁৰ সৰু সৰু ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ, যুৱক যুৱতীবোৰ, পুৰুষ মহিলা বোৰ গাড়ীখন অহালৈ অধীৰ আগ্ৰহেৰে বাট চাই থাকে৷ ষ্টেচনৰ দিনটোৰ মৰিশালীৰ নিস্তব্ধতাবোৰ যেন পুনৰ সাৰ পাই উদুলি-মুদুলি হৈ পৰে৷ কোনোবাই সিহঁতৰ আত্মীয়ক টালি টোপোলাবোৰ ওপৰলৈ কঢ়িওৱাত সহায় কৰিবলৈ, কোনোবাই কুলিৰ দৰে হাজিৰা কৰিবলৈ আৰু কোনোবাই এনেয়ে চাবলৈ আহে৷ গাড়ীৰ পৰা নামি সকলোৱে ভাড়াবোৰ কণ্ডাক্টৰক দি মোনাবোৰৰ দীঘল জৰীডাল মূৰত লৈ পিঠিত বোজাটো পেলাই শিলৰ খটখটিৰে নিজ নিজ ঘৰ অভিমুখে ওপৰলৈ উঠিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷\nময়ো ব্যতিক্ৰম নহয়৷ স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলাই নামি কণ্ডাক্টৰক ভাড়াটো আদায় দিওঁ যদিও পুনৰ সমস্যাই দেখা দিয়ে কিদৰে বেগ টালি-টোপোলাবোৰ ওপৰলৈ লৈ যোৱা যায়৷ সুদা মানুহটোৰেই ওপৰলৈ উঠি যাবলৈ শক্তি নাথাকে৷ তাতে আকৌ টালি টোপোলাৰে সৈতে ১০০মি. ওপৰলৈ৷ এনেই চাবলৈ অহা সকলৰ কিছুমান মোৰ ছাত্ৰ আৰু কিছুমান মোৰ প্ৰতিবেশী৷ সিহঁতৰেই কোনোবাই স্বেচ্ছাই মোৰ অৱস্থাটো দেখি আগবাঢ়ি আহি সদায় মোৰ বেগবোৰ কঢ়িয়াই মোৰ বাসস্থানত থৈ আহেগৈ৷\nযাত্ৰাপথত লেবেজান হৈ পৰা শৰীৰটো শাত পৰি গৈছিল গাওঁ খনত গৈ পোৱাৰ পিছত৷ গাঁওখনৰ সৌন্দৰ্য্য, তাৰ পৰিবেশ, তাৰ শীতল বতাহ, সহজ সৰল মানুহবোৰৰ মৰম- এইবোৰে মোৰ সমস্ত ভাগৰ নিমিষতে নাইকিয়া কৰি পেলাইছিল৷\nমেই, থেইৰিত, বাদেং, বাদু, কঙ আৰু ওচৰ চুবুৰীয়া সকলো ইটো সিটোকৈ আহি জুম বান্ধিছিল মোৰ খবৰ লবলৈ৷ মোক সুধিছিল,\n-লাওৱান বাবু, খ্লাইন বাৰহ হা স্নং?\n[মানে বাবু আহিলা, ঘৰত সকলোৰে ভালনে? ]\nমোক আৰু সুধিছিল\n-আলাম আইও বাবু লা আছাম?\n[অসমৰ পৰা কি আনিছে বাবু? ]\nস্কুলত শিক্ষকতা কৰা হেতুকে মোক সকলোৱে বাবু বুলি মাতিছিল৷ ময়ো সিহঁতৰ বাবে নিয়া সিহতৰ অতিকৈ প্ৰিয় খাওথাৰ(চিৰা) আৰু স্নেপকৰ (নাৰিকল) বেগৰ পৰা উলিয়াই দি সিহঁতৰ মুখবোৰলৈ চাইছিলো৷ কি যে ফুৰ্তি পাইছিল সিহঁতে! ভৈয়ামৰ চিৰা আৰু নাৰিকল খাবলৈ পাৰিব৷ সকলোৱে কয়লাৰ চুলাটোৰ উত্তাপ পোৱাকৈ যিয়ে যেনেকৈ পাৰে বহি লয় পাকঘৰৰ তক্তাৰ মজিয়াত আৰু মোক ঘৰৰ বিষয়ে, গাৱঁৰ বিষয়ে, অসমৰ বিষয়ে নানান প্ৰশ্ন কৰে আৰু ময়ো এফালৰ পৰা কৈ যাওঁ৷ ইমান মনোযোগেৰে সিহঁতে মোৰ কথাবোৰ শুনি থাকে যেন মই সিহঁতক সাধু কথাাহে কৈ আছো৷ সিহঁতৰ ভাষাটো মই খুব কম সময়তে শিকি লৈছিলো বাবে মোৰ কোনো অসুবিধা হোৱা নাছিল৷\nথেইৰিতে কয়লাৰ চুলাটো জ্বলাই চাহৰ কেটলিটো উঠাই দিয়ে আৰু উতলাৰ পিছত প্ৰতি টো কাপত প্ৰয়োজন মতে চেনি আৰু এখন এখন চামুচ (নিজে নিজে ঘাটি লবলৈ) দি চেকনিত চাহপাত লৈ কেটলিৰে উতলা পানী বাকী দিয়ে৷ তাৰ পিছত আতায়ে সমূহীয়া ’প্ৰেয়াৰ’ কৰি চাহ পিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ এগাল এগাল চিৰাৰে ফিকা চাহ খাই সিহঁতে যি পৰম তৃপ্তি পায় সেই পৰিতৃপ্ত মূখবোৰলৈ চাই মোৰ সমস্ত দুখ-ভাগৰ, অৱশাদ পাহৰি পেলাওঁ৷\nসেই মুহূৰ্তত মোৰ মনত ভাহি উঠে দুখন ভিন্ন ছবি – এখন যান্ত্ৰিকতাই ছিন্ন ভিন্ন কৰি দিয়া হৃদয় আৰু আনখন সেউজীয়াই সজীৱ, সতেজ কৰি ৰখা হৃদয় যাক কোনো মূল্যৰ বিনিময়ত পাব নোৱাৰি৷\n-: লোভ: –\nআবেলি স্কুলৰ পৰা আহি ৰূমত কিবা অলপ খাই শুইছোহে মাথোন৷ বাহিৰত গিজগিজিয়া বৰষুণ আৰু ফিৰফিৰিয়া চেঁচা বতাহ৷ বৰষুণৰ দিনকেইটাত মেঘালয়ৰ পশ্চিম খাচি পাহাৰত দৰ্জা খিৰিকী বন্ধ কৰি লেপ কম্বলৰ উম লৈ শোৱাৰ মজাই বেলেগ৷ এনেই ঠাণ্ডা তাতে মৌচিনৰামৰ বৰষুণ৷ তাত বৰষুণ দিব ধৰিলে আৰু এৰিব নোখোজে৷ একেৰাহে তিনি-চাৰি মাহ বিশেষকৈ – জুন, জুলাই আৰু আগষ্ট৷ এই তিনিমাহ নেৰানেপেৰা বৰষুণ….. ফিৰফিৰিয়া বতাহ আৰু মুষালধাৰ বৰষুণৰ যুগলবন্দি৷ পৃথিৱীৰ সৰ্বোচ্চ বৰষুণ হোৱা ঠাই৷ বৰষুণ ৪৫ ডিগ্ৰী কোনত বেকাকৈ পৰে বাবে ছাতিয়ে কোনো কাম নিদিয়ে৷ তাৰ মানুহবোৰে গাত সেয়ে পলিথিন মেৰিয়াই বাহিৰত চলা ফুৰা কৰে৷ মোৰ সেই অভ্যাস নাছিল বাবে ছাতিৰেই যিমানখিনি পাৰি বৰষুণত নিতিতিবলৈ ব্যৰ্থ চেষ্টা কৰোঁ৷ স্কুলৰ পৰা ঘৰ পাওগৈ মানে মূৰটোৰ বাহিৰে সমস্ত গাৰ কানি-কাপোৰ তিতি জুৰুলি জুপুৰি হয়৷ সেইবোৰ শুকোৱাবলৈ ৰ’দ পাম ক’ত? তাত বাৰিষাৰ দিনকেইটাত ৰ’দৰ মুখ দেখিলে ভগবানক দেখা যেন লাগে৷\nভিজা কাপোৰ কানিবোৰ কয়লাৰ চুলা নাইবা খৰিৰ চৌকাত শুকোৱা হয়৷ তিনি চাৰিদিন লাগে শুকাবলৈ৷ ধোৱা আৰু ভেকুৰৰ গোন্ধ মিহলি হৈ এটা নতুন অচিনাকি গোন্ধ নাকত লাগে৷ ভাল নালাগিলেও কোনো উপায় নাথাকে৷ শুকান কাপোৰবোৰো ঘৰৰ ভিতৰত সেমেকি থাকে৷\nসেইদিনাও স্কুলৰ পৰা আহি ভিজা কাপোৰবোৰ সলাই পাকঘৰৰ চৌকাৰ পাভতি চাঙৰ ওপৰত থকা ৰছীডালত মেলি দি কিবা অলপ খাই বৈ শুই পৰিলোঁ৷ নিহালিৰ আমেজত চিলমিলকৈ টোপনি আহিছিলহে মাথোন, হঠাৎ কাৰোবাৰ মাতত খকমককৈ মই সাৰ পাই গলোঁ৷ হয়, বাহিৰত কোনোবাই দুৱাৰত ঢকিয়াই মোক মাতিব লাগিছে৷\n-’অই বাবু, খেহ ন, খেহ ন’(এই বাবু উঠাচোন উঠা)৷\nখক মককৈ উঠি চকু দুটা মোহাৰি বিছনাতে কিছু সময় বহিলো আৰু ভাবিলোঁ কোনে মাতিব পাৰে মোক, কাৰ মাত সেয়া? মই মাত নিদিয়া বাবে বাহিৰৰ পৰা আকৌ মাত দিলে৷ এইবাৰ মই নিশ্চিত হলো যে সেইজন বাদেং৷ থেইৰিতৰ ভায়েক, মোৰ মালিকনী বুঢ়ীৰ জীয়েকৰ নাতিনীয়েক৷ টোপনিত ব্যাঘাত জন্মোৱা বাবে কিছু খঙো উঠিছিল তাৰ ওপৰত৷ কি বা দৰকাৰ হ’ল তাৰ৷ তথাপিতো সি মাতিছে যেতিয়া উঠিলোঁ৷\nঙুনৰাওত সি আছিল মোৰ নিত্য সহচৰ৷ মই যলৈকে যাও সি লগত থাকিব, মই যি খাও সি লগত থাকিব৷ মোক খুব ভাল পাইছিল৷ মোক বজাৰ-সমাৰ কৰি দিয়া, পানী আনি দিয়া, খৰি-কয়লাৰ যোগান ধৰা, ভেকুলী ধৰিবলৈ গৈ মোলৈ কেকোঁৰা লৈ অহা, হাবিৰ পৰা ফলমূল আনি দিয়া, মাংস কুটি দিয়া, ঘৰলৈ আহিলে ৰাতি ৩ বজাতো বেগটো ষ্টেচনলৈ কঢ়িয়াই আনি গাড়ীত উঠাই দিয়া ইত্যাদি সমস্ত আলপৈচান সিয়েই ধৰিছিল৷ তাত সিয়েই আছিল মোৰ সাহস, মোৰ সম্বল, মোৰ শক্তি৷ গতিকে তাৰ আহ্বানক অৱজ্ঞা কৰাতো উচিত নহব বুলি ভাবিয়েই ঘৰৰ ভিতৰেদি আহি পাকঘৰৰ খিৰিকী খুলি তাক মাত লগালোঁ৷ লগত আৰু ৭ জন সমনীয়া বন্ধু৷ দুজনে দুটা বাল্টি লৈ আহিছে৷\n’কি হ’ল তহতৰ? ’-মই সুধিলো৷\n– বাবু, আমি আজি খানা খাম আপোনাৰ ঘৰত৷\n-খানা খাব খুজিছা খা, মই কি কৰিব লাগে?\n-বাবু আমাক মাংসৰ তৰকাৰী খন ৰাণ্ধি দিব লাগে৷\nমাংস বুলি কোৱাৰ লগে লগে মনটো খুব ভাল লাগিল৷ এনেয়ো বৰষুণৰ বতৰত মাংসৰে খানা খোৱাৰ আমেজেই বেলেগ৷ অলপ জলকীয়া বেছি হলেতো কথাই নাই৷ মিছা নকও, মোৰো জিভাৰ পানী নপৰাকৈ নাথাকিল৷\nসিহতেঁ আগতেও মই ৰন্ধা মাংসৰ সোৱাদ পাইছে৷\nমোক কয়, ’বাবুই খুব ধুনীয়াকৈ মাংস বনাব জানে, এদিন আমাকো বনাই খুৱাব লাগিব৷ ’\nময়ো বুকু ফিন্দাই কও,\n-’হব, কোনো কথা নাই৷ মাংস লৈ আহিবি আৰু মই বনাই দিম৷ ’\nসেইদিনা সিহঁতে মাংস লৈ আহিছিল৷ এক কেজি দুই কেজি নহয় পুৰা দুই বাল্টি মাংস৷ প্ৰায় ২৪ কেজি৷\n-অই, তহঁত কেইজনে খানা খাবি? ’\n-আমি ৮জন আৰু বাবুৰে সৈতে ৯জন৷\nমনটো খুব ভাল লাগিল৷ অন্ততঃ ৰাতিৰ সাজ ভালকৈ খাব পাৰিম৷ ব্যস্ততাই হওক বা এলাহৰ বাবেই হওক বহুদিন ধৰি মাংস-ভাত খাবলৈ পৰা নাই৷ হ’ল বুলিয়েইনো সদায় আলু- দাইল-কনীকেই কিমান খাম? সিহঁতলৈ বৰ কৃতজ্ঞতা উপজিল৷\nতেতিয়ালৈকে সিহঁত বাহিৰতেই ৰৈ আছে৷ সিহঁতক যে ভিতৰলৈ মাতি বহিবলৈ দিব লাগিব সেই সৌজন্যখিনিও মোৰ মনলৈ অহা নাই৷ বেচেৰাহঁত একেবাৰে তিতি-বুৰি পাইছেহি৷ হঠাৎ মোৰ মনত এটা প্ৰশ্ন উদয় হ’ল৷ সিহঁতে ইমান মাংস কত পালে আৰু কিহৰ মাংস?\n-অই কিহৰ মাংস এইবোৰ আৰু কত পালি?\n– দহ উক্ চেউ বাবু৷\nসিহঁতে যি উত্তৰ দিলে লগে লগেই মোৰ পেটৰ নাড়ী ভুৰু বাহিৰ হবৰ উপক্ৰম হ’ল আৰু মই খিৰিকীখন জপাই ভিতৰৰ পৰাই কলোঁ,\n-অই এইবোৰ মাংস মই নেখাৱোও, নেৰান্ধোও৷ তহঁতে বেলেগত খাগৈযা৷\nএইবুলি সিহঁতক খিৰিকীৰ ফাকেৰে কিছু মছলা পাতি দিও আৰু সিহঁতক তাৰ পৰা যাবলৈ কৈ পুনৰ বিছনালৈ দৌৰ দিওঁ৷\nপিছত সোধোতে সিহঁতে মোক কৈছিল যে এটাত ৫০ টকাকৈ ১০০ টকাত দুটা কুকুৰ সিহঁতে গাৱঁৰ এঘৰৰ পৰা কিনি আনিছিল৷ মাংস পৰিছিল ২৪ কেজি আৰু ২৪ কেজি মাংসৰে সিহঁত ৮ জন লৰাই উদৰ পুৰাই খানা খাইছিল৷\n← তুমি ভাবিছানেকি বাৰু? (-লক্ষ্যজিত বৰা)\nকাটাৰৰ ডায়েৰী: কাটাৰৰ অসমীয়াসকলৰ ইতিবৃত্ত (-ডা° ভূপেন শইকীয়া) →\nৰংদেউ ছিৰিজঃ ভোগালীত কূট-পৰীৰ আগমন (ৰিদিপ কুমাৰ নাথ)\nহিতেন শৰ্ম্মাৰ দিনলিপি- ১২ ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মা


টোপনি আৰু ৰোগৰ মাজৰ সম্পৰ্ক — Vikaspedia\nটোপনি আৰু ৰোগৰ মাজৰ সম্পৰ্ক\nটোপনি ক্ষতি বিষয়ক অধ্যয়ণ\nক্ৰছ ছেকচনেল এপিডেমিঅ’লজিকেল ষ্টাডী\nলংগিচুডিনেল এপিডেমিঅ’লজিকেল ষ্টাডী\nটোপনি আৰু আন কেইটিমান ৰোগৰ সম্বন্ধ\nসাধাৰণতে তিনিবিধ বিশেষ অধ্যয়ণে টোপনি মৰাৰ অভ্যাস আৰু তাৰ পৰা সুনিৰ্দিষ্ট ৰোগ সৃষ্টিৰ শ্ংকাৰ যোগসুত্ৰ বিচাৰি উলিওৱাত সহায় কৰে। সেইকেইবিধ হৈছে-\nএই অধ্যয়ণত কিছুমান স্বাস্থ্যবান স্বেচ্ছাসেৱকক টোপনি ক্ষতি কৰিবলৈ এৰি দি তেওঁলোকৰ হ্ৰস্বম্যাদী শাৰীৰিক পৰিৱৰ্তন নিৰীক্ষণ কৰা হয়, যিয়ে ৰোগ সৃষ্টিত অৰিহণা যোগায়। এই অধ্যয়নে টোপনি ক্ষতিৰ পৰা হ’ব পৰা নানা তৰহৰ সম্ভাব্য হানিকাৰক পৰিণতিৰ কথা উনুকিয়াই দিয়াৰ লগতে এই বিস্ংগতিৰ লগত অতি ঘনিষ্ঠতাৰে সম্বন্ধ ৰখা অত্যধিক মানসিক চাপ, ৰক্তচাপ বৃদ্ধি, দেহত গ্লুক’জ নিয়ন্ত্ৰণত ব্যতিক্ৰম, দেহত উত্তেজনা বৰ্ধকে অধিক ৰুপত দেখা দিয়া আদি নজনা কথাবোৰ উদঙাই দিয়ে।\nএই অধ্যয়ণৰ পৰা দেখা গৈছে যে হ্ৰাস পোৱা আৰু বৃদ্ধি পোৱা এই দুয়োটা টোপনিৰ ম্যাদেই বহুমুত্ৰ ৰোগ, মেদবহুলতা, হৃদৰোগ আদিৰ সুদূৰপ্ৰসাৰী ৰোগৰ লগত নিশ্চিত যোগসূত্ৰ আছে। তৎসত্বেও এই অধ্যয়ণে এইক্ষেত্ৰত নিশ্চিত বাখ্যা আগবঢ়াব পৰা নাই যে কিমান কম বা কিমান বেছি টোপনিয়ে এই বেমাৰবিলাকক বেছিকৈ প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰে।\nমনোবিজ্ঞানী তথা গৱেষকসকলৰ মতে এই অধ্যয়ণে তৃতীয় আৰু আটাইতকৈ বিশ্বাসযোগ্য প্ৰামাণিক তথ্য আগবঢ়াইছে। তেওঁলোকৰ মতে দীৰ্ঘম্যাদী টোপনিৰ অভ্যাসে নিশ্চিতভাৱে একে সময়তে বৃহৎসংখ্যক ৰোগৰ পথ মুকলি কৰি দিয়ে। তৎসত্বেও এজনৰ টোপনিক নিয়ন্ত্ৰিত কৰি তেওঁ আগতে কৰা ভুলৰ পৰিণাম স্বৰুপে বৃদ্ধি পোৱা ৰোগৰ শ্ংকাক বা ভুগি থকা ৰোগৰ তীব্ৰতা কমাব পৰা যায় নে নাযায় সেইটো কিন্তু এতিয়াও স্পষ্ট ৰুপত জানিব পৰা হোৱা নাই।\nঅপৰ্যাপ্ত টোপনিয়ে কেনেকৈ ওজন বৃদ্ধিত অধিক উৎসাহ যোগোৱাত সহায় কৰে এই কথা বিভিন্ন অধ্যয়ণে প্ৰমাণ কৰিছে। দেখা গৈছে যে যিবিলাক মানুহে স্বভাৱগতভাৱে প্ৰতিনিশা ছয় ঘণ্টাতকৈ কম টোপনি যায় সেইসকলৰ ওজন আপেক্ষিক গড় বেজেল মেটাবলিক ৰেট বা চমুকৈ (বি এম আই) তকৈ বেছি দেখা যায়। আনহাতে যিসকলে প্ৰতিনিশাই অন্তত: আঠ ঘণ্টাকৈ টোপনি যায় সেইসকলৰ ওজন আপেক্ষিক গড় বি এম আইতকৈ কম হোৱা দেখা যায়। বিজ্ঞানীসকলৰ মতে এনে হোৱাৰ বাখ্যা হৈছে –শুই থকাৰ সময়ত আমাৰ দেহে কিছুমান বিশেষ হৰম’ন নি:সৰিত কৰে। যিয়ে নেকি আমাৰ দেহৰ ভোক নিয়ন্ত্ৰণ, শক্তি উৎসৰ ৰাসায়নিক পৰিৱৰ্তন, গ্লুক’জ দহন আদি প্ৰক্ৰিয়াবিলাকত ভাগ লোৱাত অৰিহণা যোগায়। কিন্তু টোপনি কম হ’লে এই পৰিঘটনাবোৰৰ মাজৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষাত বিভ্ৰান্তিৰ সৃষ্টি হয়। অন্যহাতেদি কম টোপনিয়ে যেনেকৈ ষ্ট্ৰেছ হৰম’নৰুপে খ্যাত কৰটিচল নামৰ ৰাসায়নিক পদাৰ্থবিধৰ নি:সৰণত উদগনি যোগায়, ঠিক তেনেকৈ কম টোপনিৰ ফলত আহাৰ খোৱাৰ লগে লগে ইনছুলিন নামৰ হৰম’নবিধো বেছিকৈ নি:সৰণ হ’বলৈ লয়। এই ইনছুলিন নামৰ হৰম’ন বিধে আকৌ গ্লুক’জ দহন প্ৰক্ৰিয়াত আগভাগ লোৱাৰ লগতে চৰ্বি জমাকাৰী উপাদান ৰুপে কাম কৰে। সেই গতিকে বেছি পৰিমাণৰ ইনছুলিন নি:সৰিত হ’লে ই ওজন বৃদ্ধিৰ এক কাৰক হৈ পৰে। অপৰ্যাপ্ত নিদ্ৰাই আমাৰ দেহৰ বাবে অলাগতিয়াল লেপটিন নামৰ আন এবিধ হৰম’নৰ পৰিমাণ হ্ৰাস কৰে, যিটো হৰম’নে আমাৰ মগজুক শৰীৰত পৰ্যাপ্ত খাদ্য মজুত থকাৰ খবৰটো ডাৰৰ বাতৰি ডাঁৰে দি মগজুক সক্ৰিয় কৰি ৰাখে আৰু একেদৰেই ই ঘ্ৰেলীন নামৰ আৱশ্যকীয় ৰাসায়নিক পদাৰ্থ এবিধৰ নি:সৰণ বৃদ্ধি কৰে, যিয়ে আমাৰ শৰীৰৰ ভোক বৃদ্ধিত সহায় কৰে। আচল কথাত ক’বলৈ হ’লে নিদ্ৰাহীনতাই পেটৰ ক্ষুধা বৃদ্ধি কৰে, সেই ক্ষুধা পৰ্যাপ্ত পৰিমাণৰ কেলৰি খোৱাৰ পিছতো সোনকালে পূৰাব নোৱাৰি। অতিৰিক্ত শক্তি পাবলৈ মিঠা বেছিকৈ খোৱা হয়। অন্যহাতেদি অপৰ্যাপ্ত নিদ্ৰাই আমাৰ দেহক একেবাৰে দুৰ্বল কৰি পেলায় আৰু তেতিয়া ভাগৰত লালকালদি সেই অতিৰিক্ত আহৰণ কৰা কেলৰিখিনি ধ্বংসৰ বাবে ব্যায়াম কৰাৰ অৱকাশ নাথাকে।\nগৱেষকসকলে তেওঁলোকৰ অধ্যয়ণত এই তথ্যৰ প্ৰমাণ পাইছে যে আমাৰ শৰীৰৰ স্ংবেদনশীল অংগ-প্ৰত্যংগৰ বাবে প্ৰতিটো ক্ষণতে চালিকা শক্তিৰ ভূমিকা পালন কৰা গ্লুক’জৰ দহন প্ৰক্ৰিয়াত অপৰ্যাপ্ত টোপনিয়ে বেমেজালিৰ সৃষ্টি কৰে আৰু যাৰ ফলস্বৰুপে বহুমূত্ৰ ৰোগ নামৰ সেই মাৰাত্মক ৰোগবিধৰ সৃষ্টি হয়। টোপনিৰ পৰিমাণ প্ৰতিনিশা আঠ ঘণ্টাৰ পৰা চাৰি ঘণ্টালৈ হ্ৰাস কৰি এদল স্বাস্থ্যৱান স্বেচ্ছাসেৱকৰ দেহত চলোৱা এক হ্ৰস্বম্যাদী টোপনি ক্ষতিৰ অধ্যয়ণত দেখা গৈছে যে যিসকল স্বেচ্ছাসেৱকক প্ৰতিনিশা সীমিত পৰিমাণে শুবলৈ দিয়া হৈছিল তেওঁলোকৰ দেহৰ ৰাসায়নিক প্ৰক্ৰিয়াত বিকৃতি ঘটাৰ ফলত গ্লুক’জ দহন প্ৰক্ৰিয়া অন্যসকলৰ তুলনাত বেছি নিস্ক্ৰিয়তা দেখা যায়। বহুকেইটা এপিডেমিঅ’লজিকেল ষ্টাডীয়েও এইটো নিশ্চিত কৰিছে যে যিসকল প্ৰাপ্তবয়স্ক লোকে প্ৰতিনিশা পাঁচ ঘণ্টাতকৈ কমকৈ শোৱে সেইসকলে বহুমূত্ৰ ৰোগত ভোগা বা বহুমূত্ৰ ৰোগত ভোগাৰ ফালে ধাৱমান হোৱাৰ অতি বেছি আশ্ংকা থাকে।\nবেছি দূৰলৈকে ভাবিব নোৱাৰিলেও নিজৰ ক্ষেত্ৰত কথাটো এবাৰলৈ পৰীক্ষা কৰি চাওকচোন, চকু টিপ এটা নমৰাকৈ উজাগৰী নিশা এটা পাৰ কৰাৰ পিছত মনটো কেনে লাগে? নিজকে বাৰু পগলা পগলা নালাগেনে? নিদ্ৰাহীনভাৱে দীঘল নিশা এটা পাৰ কৰাৰ পিছত মানুহজন ভাগৰুৱা হৈ দিনটোলৈ খিংখিঙিয়া আৰু মেজাজী হৈ পৰে আৰু এনেদৰে বহুদিন ধৰি ধাৰাবাহিকভাৱে এনে ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি হৈ থাকিলে এই মনৰ বিষণ্ণতাই এদিন মনোৰোগলৈ ৰুপান্তৰ হয়গৈ। এনে এক অধ্যয়ণে দেখুৱাইছে যে প্ৰতিনিশা চাৰিঘণ্টা ত্ৰিশ মিনিটকৈ শুবলৈ পোৱা স্বেচ্ছাসেৱক এজনৰ মনত বেছিকৈ চাপ, বিমৰ্ষ, খ্ং আৰু মনোকষ্ট দেখা দেখিবলৈ পোৱা যায় আৰু এই ব্যক্তিগতভাবে আহৰণ কৰা লক্ষণসমূহ নাটকীয়ভাৱে হঠাতে নাইকিয়া হৈ যায়, যেতিয়াই মানুহজনে স্বাভাৱিক টোপনিৰ সময়সূচীলৈ উভতি আহে।\nদেহৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা\nএক মতবাদে এইটো ক’ব খোজে যে দেহৰ প্ৰতিৰোধ প্ৰণালী বা ইমিউন ছিষ্টেমে ‘শ্লীপিনেছ ইনিডিউচিং ফেক্টৰ’ নামৰ এবিধ কাৰকৰ সৃষ্টি কৰে, যাৰ কাৰণে আমাৰ দেহৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাত বাধা জন্মায়। আনহাতে নিস্ক্ৰিয়তা আৰু ভাল টোপনিয়ে ইয়াক অতিৰিক্ত খোৰাক যোগায়। এই মতে যিবিলাকে ভালকৈ টোপনি মাৰে সেইসকলে যেতিয়া কোনো স্ংক্ৰামক ৰোগৰ আক্ৰমণৰ মুখামুখি হয় তেতিয়া নিজস্ব প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাৰ দ্বাৰা তাক নিৰ্বাসন দিবলৈ ভালদৰে যুদ্ধ কৰিবলৈ সক্ষম হয় আৰু যিবিলাকে নিদ্ৰাহীনতাত ভুগি থাকে সেইসকলে এই প্ৰতিৰক্ষাত ব্যৰ্থ হয়। আনকি বিভিন্ন প্ৰাণীৰ মাজত চলোৱা অধ্যয়ণেও এইটো প্ৰমাণ কৰিছে যে যিবিলাক প্ৰাণীয়ে গভীৰ টোপনি মাৰে সেইবিলাক প্ৰাণীৰ দেহত জীৱাণুৰ স্ংক্ৰমণ ঘটিলেও তাক প্ৰতিৰোধ কৰি জীয়াই থকাৰ অধিক অৱকাশ থাকে।\nনিদ্ৰাহীনতাই স্বাস্থ্যৰ ওপৰত পেলাব পৰা উপৰিউক্ত সম্ভাব্য সকলো বেয়া প্ৰভাৱৰ দিশ ফঁহিয়াই চাই এই কথা ভবা হৈছে যে কম টোপনিয়ে জীৱন-ৰেখা চমু কৰি আনে। তিনিটা বৃহৎ ক্ৰছ ছেকচনেল এপিঅ’ডেমিঅ’লজিকেল ষ্টাডীৰ তথ্যই এইটো উদঙাই দেখুৱাইছে যে নিশা পাঁচ ঘণ্টা বা তাতকৈ কম শোৱাসকলৰ মৃত্যুৰ হাৰ অন্যান্য কাৰণত মৃত্যু হোৱা লোকতকৈ ১৫ শতাংশ বেছি।\nনিদ্ৰাহীনতাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ পাঠকসকলে কেইটিমান বিশেষ টিপছ\nসদায় সময়মতে প্ৰতিনিশা বিছনালৈ যোৱা আৰু ৰাতিপুৱা সময়মতে বিছনাৰ পৰা উঠাৰ অভ্যাস কৰাৰ লগতে আনকি ছুটীৰ বা সপ্তাহৰ শেষৰ দিনটোতো যাতে একে অভ্যাসে বৰ্তাই ৰাখিব পৰা যায় তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখক।\nনিজৰ বিছনাখনক পঢ়া টেবুল, টেলিভিছন চোৱা বা অফিচিয়েল কাম আদিৰ বাবে ব্যৱহাৰ নকৰি কেৱল নিদ্ৰাৰ বাবেহে ব্যৱহাৰ কৰক। কাৰণ বেছি সময় বিছনাত বহি থাকি সময় পাৰ কৰিলে ই টোপনিত ব্যাঘাত জন্মায়।\nকলাঘুমটি দিয়াৰ অভ্যাস এৰক, বিশেষকৈ গধূলি সময়ত মৰা ঘূমটিৰ এনে অপৈণত টোপনিয়ে নিশাৰ টোপনিক কাঢ়ি নি বহুতকে অস্বস্তিত পেলায়।\nব্যায়ামে সহজতে টোপনি মাতি আনিব পাৰে, কিন্তু সেই ব্যায়াম সদায় বিছনালৈ যোৱাৰ আগমুহূৰ্ত্তত কৰা ব্যায়ামে কিন্তু মগজুৰ সক্ৰিয়তা বৃদ্ধিহে কৰে, টোপনি অহাত সহায় নকৰে।\nদেহৰ উষ্ণতা সলনি কৰিও বহু সময়ত নিদ্ৰাক সোনকালে আদৰি আনিব পাৰি। বিছনালৈ যোৱাৰ ঠিক ডেৰ ঘণ্টা বা দুঘণ্টাৰ আগতে গৰম পানীৰে গা ধুই ভাল টোপনিক স্বাগতম জনাব পাৰি। কিন্তু বিছনালৈ যোৱাৰ আগমুহূৰ্ত্তত গা ধুলে হীতে বিপৰীতহে হয়।\nকিতাপ পঢ়া, ধ্যান কৰা, মন্থৰ গতিৰে খোজ কঢ়া ইত্যাদি মনৰ উদ্ৰেক হ্ৰাস কৰা পদ্ধতিবোৰৰ সহায় লৈও নিদ্ৰাহীনতাত ভোগা লোকসকলে আৰোগ্য লাভ কৰিব পাৰে। বিছনালৈ যোৱাৰ আগতে ত্ৰিশমিনিটমান এনে অভ্যাস কৰিলে টোপনি সোনকালে হয়।\nনিজৰ শোৱা ৰুমটোও কেতিয়াবা টোপনি নহাৰ অন্যতম কাৰণ হ’ব পাৰে। নিজৰ শোৱা ৰুমটো তুলনামূলকভাবে ঠাণ্ডা আৰু বিশুদ্ধ বায়ু চলাচলৰ সুব্যৱস্থাও থকা উচিত।\nটোপনি মাৰিবলৈ যোৱাৰ সময়টোৰ বাবে বাৰে বাৰে ঘড়ীৰ কাঁটালৈ লক্ষ্য কৰি থাকিব নালাগে, এনে কৰিলে ভ্ৰান্ত ধাৰণাই টোপনি অহাত অধিক সমস্যাৰহে সৃষ্টি কৰে।\nনিশা টোপনি নহাসকলে শোৱাৰ চাৰি-পাঁচ ঘণ্টা আগতে নিয়মমাফিক বা পাতলীয়া ধৰণৰ লঘু আহাৰ বিছ্নালৈ যোৱাৰ আগতে গ্ৰ্হণ কৰিলে ভাল টোপনি যোৱাত সহায়ক হয়। কিন্তু পেট গধুৰ লগাকৈ বেছিকৈ খোৱা ৰাতিৰ আহাৰে ইয়াৰ ওলোটাহে কৰে।\nৰ’দ পুওৱাটোও ভাল টোপনি অহাৰ এক আহিলা, কিন্তু সেয়া শৌৰ শক্তিৰ ক্ষয়-ক্ষতিৰ পৰা ৰক্ষা পৰিব পৰাকৈ প্ৰতিকাৰৰ আহিলাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিহে প্ৰত্যেকদিনাই অন্তত: আধা ঘণ্টাকৈ ৰ’দ পুৱালে ভাল টোপনি হয়। ইয়াৰ বাবে উত্তম সময় হ’ল দিনটোৰ প্ৰথমভাগৰ কোমল ৰ’দৰ সময়খিনি।\nবিছনালৈ যোৱাৰ আগমুহূৰ্ত্তত বেছিকৈ পানী খাব নালাগে। এনে কৰিলে নিশা বেছিকৈ প্ৰস্ৰাৱ কৰিব লগাৰ ফলত বহুতৰে কেঁচা টোপনিত ব্যাঘাট জন্মায়\nবিছনাত পৰাৰ আগতে চাহ, কফি, মদ, চাদা আদি ৰাগিয়াল বস্তুৰ পৰা নিজকে আঁতৰাই ৰাখক। বিছনাত পৰাৰ ১৫-২০ মিনিটৰ পাছতো যদি কাৰোবাৰ টোপনি নাহে তেতিয়াহ’লে বিছনা এৰি অন্য এটা কোঠালৈ গৈ নিস্প্ৰভ পোহৰত কিতাপ পঢ়ক বা নিৰৱে কিছু চিন্তাশীল কাম কৰক যেতিয়ালৈকে টোপনি টোপনি ভাব এটা নহয় আৰু টোপনি অহা মাত্ৰকে নিজৰ বিছনাত গৈ পৰক। কিন্তু সাৱধান টোপনি অহা নাই বুলি কেতিয়াও উজ্জ্বল পোহৰ ব্যৱহাৰ নকৰিব আৰু টেলিভিচন নাচাব।\nযদি আপোনাৰ বিছনাৰ সহ-অংশীদাৰজনে কেনেবাকৈ আপোনৰ টোপনি কাঢ়ি নিছে, তেনেহ’লে সোনকালে অন্য এখন পৃথক বিছনা কেইবা ৰাতিৰ বাবে যোগাৰ কৰি লওক আৰু আপোনাৰ নিদ্ৰাক স্ংকটমুক্ত কৰি ৰাখক।\nযদি কিবা বিশেষ দুচিন্তাই আপোনাৰ টোপনি কাঢ়ি নিবলৈ ধৰিছে তেতিয়াহ’লে সোনকালে কথাৰ আকাৰে সেই সমস্যাটোৰ বিষয়ে ভাবিবলৈ এৰি বৰ্ং প্ৰতিবিম্ব আকাৰে ভাবিবলৈ ল’লে ভাল টোপনিক সোনকালে লগ পাই নিদ্ৰাহীনতাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাব পাৰে লগতে উদ্বিগ্নতাক আঁতৰাই সাৰ পাই উঠিব পাৰে।\nবিছনালৈ যোৱাৰ আগতে সদায় মনত উটি ভাহি থকা উদ্বিগ্নতাবোৰৰ লগত মোকাবিলা কৰিহে বিছনাত উঠিবলৈ লওক, তেতিয়া দেখিব আপুনি সুন্দৰ টোপনিৰ অধিকাৰী হৈ পৰিছে।\nইমানতো যদি নিদ্ৰাহীনতাই আপোনাক খেদি ফুৰিবলৈ এৰা নাই তেনেহ’লে চিকিৎসকৰ ওসৰ চাপক আৰু ভাল পৰামৰ্শ লওক।\nডা: নৰোত্তম সোণোৱাল, স্বাস্থ্য আৰু দীৰ্ঘ জীৱন


ভানুমতী/ত্ৰয়োদশ আধ্যা - ৱিকিউৎস\n9789ভানুমতীপদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা১৮৯০-৯১ (গ্ৰন্থাকাৰে ১৯০৮)\n[ ৬০ ]\nমই ধৰা পৰি উলটি আহি দেউতাক যেনে হত দেখিছিলোঁ, তাতোকৈ তেওঁ দিনক-দিনে হত হৈ যাবলৈ ধৰিলে৷ হেৰোৱা ধন পোৱাৰ দৰে মোক উলটি পোৱাতো দেউতাৰ মনলৈ সুখ-শান্তি নাহিল৷ তেওঁ আগতকৈও দিনক-দিনে বেচি চিন্তাযুক্ত হবলৈ ধৰিলে৷ আৰু, তাৰ পৰিণামত তেওঁ দিনক-দিনে শুকাই-ক্ষীণাই আহিল৷ তাৰ পাচত, গোহাঞিদেৱক বন্দীশাললৈ নিয়াৰপৰা দেউতা একেবাৰে জঁয় পৰিল৷ তেওঁৰ খোৱাত ৰুচি নাইকিয়া হ’ল, বহাত শান্তি নোপোৱা হ’ল, শোৱাত টোপনি নহা হ’ল৷ এইদৰে দেউতা একেবাৰে হত হৈ পৰিল৷ আৰু, কেইদিনমানৰপৰা তেওঁ নৰীয়াপাটী এৰিব নোৱাৰা হ’ল৷\nদেউতা নৰিয়াত পৰিবৰপৰা ডাঙৰীয়া-বিষয়াসকল আমাৰ ঘৰলৈ অহা ঘন হবলৈ ধৰিলে৷ কিন্তু, সিবিলাক আহে নৰীয়া চাবলৈ, দেউতাই উলিয়ায় গোহাঞিদেৱৰ কথা৷ বিষয়াসকলে নানা তৰহে বুজনি দিও তেওঁক শান্ত কৰিব নোৱাৰে৷ তেওঁৰ মুখত কেৱল ৰজাই গোহাঞিদেৱৰ প্ৰতি অবিচাৰ কৰাৰ কথা হে৷ গোহাঞিদেৱৰ মুক্তিৰ আশা দেখিলেই তেওঁৰ মুখত অলপ আনন্দৰ চিন্ বিৰিঙে; আৰু তেওঁৰ অন্তিম অৱস্থাৰ কথা ভাবিলেই আকৌ অস্থিৰ হৈ পৰে৷ বিষয়াসকলে বুজিলে যে, গোহাঞিদেৱৰ উদ্ধাৰৰ আলোচনাত বাজে আন একোৱে ৰোগীৰ মনত শান্তি দিব নোৱাৰে৷ সেই কাৰণে, পাচলৈ সিবিলাকে নৰীয়া চাবলৈ আহি [ ৬১ ] সদায় গোহাঞিদেৱৰ উদ্ধাৰৰ অৰ্থে আলচ পতা হ’ল৷ আৰু, এইদৰেই কেইদিনমান গ’ল৷ তাৰ পাচত, এই কথা ৰজাৰ কাণত পৰিলগৈ৷ আৰু, এই আলোচনাই ৰাজদ্ৰোহীৰ ষড়যন্ত্ৰৰহে নাম পালে৷ তাৰ ফল স্বৰূপ, এদিন ৰজাৰ আদেশ হ’ল যে, মৰাণ গোহাঞিবৰুৱাৰ ঘৰলৈ কোনো বিষয়া বা ডাঙৰীয়া যাব নোৱাৰে৷ আৰু, ৰজাৰ বিপক্ষে মন্ত্ৰণা কৰা আপাহত কেইজনমান বিষয়াৰ গুৰুতৰ দণ্ড হবলৈকো বাকী নাথাকিল৷\nবিষয়াসকল আহিবলৈ বন্ধ হোৱাত, মোৰো সান্ত্বনাৰ এপালি ঔষধ অন্ত পৰিল৷ পাচলৈ, গোহাঞিদেৱৰ উদ্ধাৰৰ অৰ্থে কোনো উপায় আলোচনা নোহোৱা দেখি মোৰ মন-প্ৰাণ অস্থিত হবলৈ ধৰিলে৷ গোহাঞিদেৱৰ কথা নোলোৱা ঠাইত মোৰ শান্তি নোহোৱা হ’ল৷ ভালেই হওক বা বেয়াই হওক, যেয়ে যিহকে গোহাঞিদেৱৰ কথা উলিয়াই তাতে মোৰ মন-প্ৰাণ খন্তেকলৈ লাগি যায়৷ আৰু, পাচলৈ মই যাৰে-তাৰে আগত গোহাঞিদেৱৰ কথা মই উপ্‌যাচি উলিওৱা হলোঁ৷ আন কি, দেউতাৰ সৈতেও মই গোহাঞিদেৱৰ বিষয়ে কথা পতা হলোঁ৷ আৰু, এই কথাত দেউতা আৰু মই দুয়ো সমানে তৃপ্তি পোৱা হলোঁ৷ কিন্তু, বাহিৰৰ বাতৰি নহলে, মনৰ কথা মনতে পতাৰ নিচিনাকৈ, দেউতা আৰু মোৰ ভিতৰত হোৱা কথাই আমাক শান্তি দিব নোৱাৰাত পৰিল৷ গতিকে, তৰা আইদেউ সখীৰ সহায় মোক সঘনাই লগা হ’ল৷\nসেইদিনা গোহাঞিদেৱক বন্দীশালত এৰি অহাৰ পাচৰপৰা তৰা আইদেউৰ সৈতে মোৰ কিমানবাৰ দেখা-সাক্ষাৎ হৈছে, মই তাৰ লেখ দিব নোৱাৰোঁ৷ তথাপি, মনত তেওঁৰ লগৰ অভাৱ নুগুচা হ’ল৷ তেওঁ নিজেই কমকৈও দিনটোত আমাৰ ঘৰলৈ তিনিবাৰতকৈও বেচিকৈহে আহে৷ কিন্তু, সেই অহাই মোৰ অভাৱ গুচাব নোৱাৰে; মই তাৰ উপৰিও দুই-তিনিবাৰকৈ চাকুলী বাইক [ ৬২ ] পঠিয়াই তেওঁক মতাই আনোঁ৷ মতাই আনি কথা পাতোঁ, কিন্তু পাগুলা ঘাঁহকে পাগুলাৰ দৰে একে কথাকে পাতোঁ আৰু ভাঙ্গো৷ একে কথাকে পাতোঁ, কিন্তু তাত নতুন নতুন ৰস পাওঁ৷ একেটা কথাকে ঘূৰাই-পকাই পাতোঁ, কিন্তু তাৰ অন্ত নাপাওঁ৷ কিন্তু, পাচলৈ তৰা আইদেৱো মোৰ মনৰ জোখাই ঘনাই আহিব নোৱাৰা যেন দেখিলোঁগৈ৷ সেই কাৰণে, তেওঁ অহাৰ উপৰিও, মই তেওঁবিলাকৰ ঘৰলৈ দিনে তিনি-চাৰিবাৰকৈ যোৱা হলোঁ৷\nমই তৰা আইদেউৰ ওচৰলৈ অহা-যোৱা কৰাৰপৰা কোনোবা পিনে কিবা এফেৰি গুণ ধৰা যেন দেখা গ’ল৷ ৰজাই হেনো ৰাজমাওৰ টোললৈ মোক অহা-যোৱা কৰা দেখি কোনোবা বিষয়াৰ আগত সন্তোষ প্ৰকাশ কৰিছিল৷ এই কথা শুনি, কাঞ্চন সখীয়ে ভালৰ লক্ষণ বুলি কোৱা শুনিলোঁ৷ শুনি, আমি দুয়ো তেওঁত সুধিলো, কি নো ভালৰ লক্ষণ তেওঁ দেখিলে৷ কাঞ্চন সখীয়ে কলে, “ৰজাৰ মন ভাল হলে তেওঁক ঘূৰাবলৈ চল লাগিব! বিশেষ, ৰাজমাওৰ হতুৱাই এই ফেৰা কাম সধাবলৈ সুবিধা দেখিছোঁ৷ ৰাজমাৱে টানি ধৰিলে কিজানি ৰজাই গোহাঞিদেৱক মুক্তি দিবলৈ মান্তি হব পাৰে৷ “ সখীৰ কথা মনত লাগিল; আৰু তেওঁৰ যুক্তি মতেই কথাটো ৰাজমাওক জনাবলৈ স্থিৰ কৰা হ’ল৷ আৰু পিচদিনাই তিনিও ৰাজমাওৰ ওচৰ চাপিলোঁগৈ৷ কথাটো পোনেই কাঞ্চন সখীয়ে উলিয়ালে৷ তাৰ পাচত, তৰা আইদেৱে কান্দি কান্দি কবলৈ ধৰিলে, “আইতা তুমি যদি ককাইদেৱক কৈ-মেলি গোহাঞিদেৱক মুক্তি দিয়াব পাৰাঁ, তেনেহলে তুমি মোক আৰু ভানু সখীক যেন জীৱদান হে দিলাঁ৷ “ তেওঁৰ লগতে ময়ো হেঁচা দি কলোঁ যে, ৰাজমাৱে নিৰ্দ্দোষী গোহাঞিদেৱৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰি ৰজাৰ ধৰ্ম্ম ৰক্ষা কৰিব লাগে! ৰাজমাৱে আমি কোৱা কথা টিলিকতে উৰাই দিয়াৰ নিচিনাকৈ হাঁহি মাৰি কলে, “কিনো বৰ কথাটো, তাতে প্ৰাণ দান দিয়া হয় আৰু ৰাজ[ ৬৩ ] ধৰ্ম্ম ৰক্ষা কৰা হয়! বাৰু, তহঁত থাক, কাইলৈ মই লৰাক বুজাই-মেলি কিবা এটা কৰিম৷ “ ৰাজমাওৰ কথাত আমি তিনিও আশ্বাস পালোঁ৷ তিনিও মনৰ আনন্দেৰে ঘৰাঘৰি গলোঁ৷\nমনৰ আনন্দত ৰাজমাওৰ টোলৰপৰা আহিলোঁ৷ কিন্তু, অন্তৰত উগুল-থুগুল ভাবে উৎপাত লগাবলৈ ধৰিলে৷ অন্তৰত আশা আৰু হতাশৰ খুন্দীয়া-খুন্দিয়ে মোক অস্থিৰ কৰি পেলালে৷ সেইদিনা ৰাতি মোৰ চকুত টোপনি নাই৷ কেতিয়াকৈ ৰাজমাৱে কোৱা ’কাইলৈ’ আহি যাব, কেতিয়াকৈ আমি শুভ বতৰা পাবলৈ পৰ্শু আহিব, তাকে ভাবি থাকোতেই ৰাতি পুৱাল৷ ৰাতি পুৱাল, দুখৰ ৰাতি পাৰ হ’ল৷ কিন্তু আকৌ দীঘল দিনটোৱে আগত দীঘল দিলে৷ ৰাতিপুৱাটো চাওঁতে দীঘল হৈ যায়, দুপৰীয়া নপৰেহি যেন লাগিল৷ দুপৰীয়া আহিলত আকৌ আবেলিলৈ ভাবনা হ’ল৷ আমনি লাগি যোৱা দুপৰীয়াটো পাৰ হৈ যোৱাত, বাটচাই থকা আবেলি আৰু সন্ধিয়া পালেহি৷ কিন্তু, আনকাল সন্ধিয়া যিমান বেগাই ৰাতিত মাৰ যায়, আজি সি সেইদৰে যাব পৰা নাই৷ আগৰ দুখৰ ৰাতিকে আকৌ সুখৰ বুলি মাতিব লগা হ’ল৷ তথাপি, সি পাৰ হৈ যাওকহি৷ তথাপি, কোনোমতে ’পৰ্শু’ পাওকহি৷ কেতিয়া কিমান পৰ হ’ল কব নোৱাৰোঁ৷ দেউতাক ঔষধ-পাতি খুৱাই অলপ আহাৰ দিলোঁ৷ ইমানলৈকে ৰাতিৰ আগছোৱা পাৰ হ’ল, বাকীছোৱাও বহিয়েই পাৰ কৰিলোঁ৷ একেবাৰে দুটা ৰাতি চকুৰ টিপ্ নমৰাকৈয়ে পাৰ হ’ল৷ পিচদিনা বেলি এপৰমান উঠোঁতেই ৰাজমাওৰ টোল পালোঁগৈ৷ দেখিলোঁ, কাঞ্চন সখীৰ সৈতে তৰা আইদেউ ৰাজমাওৰ কাষতে বিমৰ্ষভাৱে বহি আছে৷ মোক ওচৰত থিয় হোৱা দেখি তেওঁ দীঘলকৈ এটা হুমুনিয়াহ পেলালে; আৰু ৰাজমাৱে তললৈ মূৰ কৰিলে৷ মই দেখিয়েই বুজিলোঁ, কথা বিষম৷ তথাপি, মনে নপতিয়ালে৷ ৰাজমাওত সুধিলোঁ, বাতৰি কি৷ তেওঁ অতি [ ৬৪ ] কাতৰ হৈ কলে যে, সকলো মিছা হ’ল; তেওঁ বহু যত্ন কৰিও ৰজাৰ মন কোমলাব নোৱাৰিলে৷ মই শুনিয়েই হতাশাৰ খুন্দাত লুটিখাই পৰিলোঁ৷\nৰাজমাওৰপৰা যি আশা কৰিছিলোঁ, সেই আশা ছিগিল৷ লগে লগে মোৰো জীৱনী-শক্তিৰ ধাৰ ছিগিল যেন লাগিল৷ তথাপি তৰা আইদেউৰ ওপৰত অলপ ভৰসা থাকিল৷ তৰা আই্দেৱে লাগি-ভাগি জানোবা আৰু কিবা উপায় উলিয়াব পাৰেই৷ সেই আশাতে আকৌ ভিৰ দি ৰলোঁ৷ এইফেৰি আশাতে মোৰ জীৱনৰ সকলো শক্তিয়ে ভেজনি দি ৰল৷ কিন্তু কি হব, তাৰো অন্ত নাপাওঁ৷ তৰা আইদেৱে যত্নৰ ত্ৰুটী কৰা নাই, কিন্তু তাৰ একো গুণ ধৰা নাই৷ পাচলৈ তেৱোঁ যত্নৰ মোৰ নোপোৱাত পৰিল৷ কেতিয়াবা বিবুদ্ধি হৈ তেওঁ মোক হে উলটি উপায় সোধাত পৰিল৷ তাৰ পাচত, আমি দুইৰো আশ্ৰয় কেৱল কাঞ্চন সখী হে ৰলগৈ৷ তেওঁৰ বুজনিয়েই আমাৰ জীৱনী হ’ল৷\nএইদৰেই কেইদিন গ’ল কব নোৱাৰোঁ৷ ইফালে গোহাঞিদেৱক বিচাৰচ’ৰালৈ অনাৰ বিষয় লৈ ধুম্‌ধাম লাগি উঠিল৷ ৰাজমাৱে ৰজাৰ মন কোমলাবলৈ যত্ন কৰোঁতে তাৰ বিপৰীত ফল ধৰিলে৷ ৰজাই কি ভাবি কিছুমান দিন নিটাল মাৰি ৰৈছিল কব নোৱাৰোঁ, কিন্তু ৰাজমাৱে গোহাঞিদেৱৰ মুক্তিৰ চেষ্টা কৰা দেখি তেওঁ দুগুণে জ্বলি উঠিল৷ বিচাৰৰ দিন যিমান পাৰে তেওঁ চমু চপাই আনিলে৷ আগেয়ে শুনিছিওলঁ, বিচাৰৰ দিন আৰু এমাহলৈ দীঘলাব বুলি, কিন্তু এতিয়া হঠাতে চমু চপাই ধৰা হ’ল৷ সাত দিনৰ ভিতৰত গোহাঞিদেৱৰ বিচাৰ শেষ কৰাটো স্থিৰ হ’ল৷ চাৰিওফালে এই কথা ৰাষ্ট্ৰ হৈ পৰিল৷ ঘৰে ঘৰে এই কথা৷ বাটে ঘাটে এই কথা৷ মতাৰ মেলত এই কথা৷ তিৰোতাৰ মেলত এই কথা৷ ল’ৰাৰ মুখতো এই কথাই হ’ল৷ সকলোৱে গোহাঞি[ ৬৫ ] দেৱৰ হন্তে আক্ষেপ কৰিবলৈ ধৰিলে৷ সকলোৱে ৰজাৰ অবিচাৰৰ কথা মুখে মুখে কবলৈ ধৰিলে৷ সকলোৱে গোহাঞিদেৱৰ নিৰ্ম্মল চৰিত্ৰ বখানিবলৈ ধৰিলে৷ ডাঙৰীয়া-বিষয়া সকলোৱে এই কথা লৈ গুপ্ত মন্ত্ৰণা কৰিবলৈ ধৰিলে৷ আৰু, কোনো কোনো বিষয়াই মৰণত শৰণ দি এই বিষয়ে ৰজাক পুনঃ বুজনি দিবলৈকো বাকী নাৰাখিলে৷ কিন্তু, এইবোৰ কাৰবাৰ যিমানেই বাঢ়ি আহিল, পাপমতি ৰজাৰ পাপ ইচ্ছা সিমানেই বলৱতী হৈ উঠিল; তেওঁ যিমান সোনকালে পাৰে গোহাঞিদেৱৰ পৱিত্ৰ জীৱনৰ অন্ত পেলাবলৈ উলাহেৰে আগ বাঢ়িল৷\nপাচত, দিন দিয়া সাত দিনৰ অন্ত পৰিবলৈকে নাপালে৷ মাজতে এদিন ঘুনুক-ঘানাককৈ শুনা গ’ল, আজি গোহাঞিদেৱক বিচাৰ-চ’ৰালৈ অনা হ’ব৷ খন্তেকৰ ভিতৰতে এই বাতৰি চাৰিওফালে বিয়পি গ’ল৷ চাৰিও ফালৰপৰা মানুহ বিচাৰ-চ’ৰালৈ লৰিবলৈ ধৰিলে৷ হাটৰুৱা, বাটৰুৱাই নিজৰ উদ্দেশ্য পাহৰি বিচাৰ-চ’ৰাত থিত হলগৈ৷ বনুৱাই বন পেলই বিচাৰ-চ’ৰা পালেগৈ৷ ল’ৰাই ধেমালি এৰি বিচাৰ-চ’ৰাত ভূমুকি মাৰিলেগৈ৷ কাষত পানীৰ কলহেৰে বোৱাৰী-জীয়াৰী বিচাৰ-চ’ৰাৰ পদূলিত শাৰী পাতিলেগৈ৷ চাৰিও ফালৰপৰা চাপ খোৱা মানুহবিলাকৰ ভিতৰত আতুৰভাৱে আক্ষেপ প্ৰকাশৰ গুণগুণনি লগ-লাগি কি যে এটা ভয়া-লগা আৰু হিয়াবিদৰোৱা ভাব বিয়পাই দিলে! এই ভাব অনুভৱত হে ধৰিব পাৰি, ইয়াক কথাৰে ধৰা টান৷ সেই সময়তে ময়ো ঘূৰিছিলোঁ হবলা৷ তৰা আইদেউকো দেখিছিলোঁ যেন মনত পৰে৷ কিন্তু, আমি যেনিয়ে যাওঁ, তেনিয়ে বাধা পাওঁ৷ কোনে জানো, ভালকৈ মনত নপৰে, আমাক বিচাৰ-চ’ৰালৈ সোমাব নিদি আঁতৰাই আনে৷ তৰা আইদেৱে একোবাৰ একোটা আতুৰ ভাৱৰ চিয়ঁৰ মৰা যেন শুনোঁ৷ সেই চিয়ঁৰত ৰাজসভা চমকি উঠা যেন দেখি যাওঁ৷ আৰু, তেতিয়াই আইদেউক আঁতৰাই নিবলৈ ৰজাৰ টান হুকুম পৰে৷ এইদৰেই কিমানপৰ হল কব নোৱাৰোঁ, গোহাঞিদেৱক ৰজাৰ আগত নি থিয় কৰোৱা হল৷ [ ৬৬ ] ৰজাৰ আদেশ মৰে ন্যায়সোধা ফুকনে বিচাৰ আগত ললে৷ বিচাৰ কি হল কব নোৱাৰোঁ, গোহাঞিদেৱক কি সুধিলে শুনিও নুশুনিলোঁ, তেওঁ কি উত্তৰ দিলে সিও মনত নাই; নিলগৰপৰা দেখা মনত পৰে যে, সাগৰৰ নিচিনা গহীন প্ৰকৃতিৰ গোহাঞিদেৱে অচল-অটল পৰ্ব্বতৰ দৰে ৰজাৰ আগত মূৰ্ত্তিমান পুৰুষৰ শক্তিৰে থিয় দি আছিল৷ খন্তেকৰ নিমিত্তে সকলো জঁয় পৰিল৷ গোহাঞিদেৱৰ হাঁহিমুখীয়া দেৱমূৰ্ত্তি জিলিকি উঠিল৷\nচ’ৰাত সেইদিনা ডাঙৰীয়া-বিষয়াও সকলোটি উপস্থিত নাছিল৷ দেউতা ভালেমান দিনৰপৰা নৰিয়াত পৰিয়েই আছিল৷ নামমাত্ৰ বিচাৰ হ’ল৷ ৰজা নিজে গুচৰীয়া, মাতিব পৰা কোনো ওচৰত নাছিল৷ গতিকে, ঘোৰ অন্যায়-অবিচাৰত গোহাঞিদেৱৰ প্ৰাণদণ্ডৰ আজ্ঞা হ’ল! ততালিকে সেই হিয়াবিদৰোৱা বাতৰি চাৰিওফালে ৰাষ্ট্ৰ হৈ পৰিল৷ সকলোৱে শুনি হাঁয় হাঁয় কৰিবলৈ ধৰিলে৷ ময়ো শুনিলোঁ৷ শুনি, গছ পৰাৰ সিদ্ধান্তত লতাও লগতে পৰাৰ সিন্ধান্ত মানিলোঁ৷\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=ভানুমতী/ত্ৰয়োদশ_আধ্যা&oldid=24662"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ১৫ May ২০১৯ তাৰিখে ২৩:৪৬ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


শেষ দিন-বৈদুৰ্য্য বৰুৱা – ফটাঢোল\nApril 1, 2020 দৈনন্দিন\t2 Comments\nশেষ দিন-বৈদুৰ্য্য বৰুৱা\nযোৱা ডিচেম্বৰৰ ‘কা’ আন্দোলনৰ সময়ৰ কথা।চাৰিওফালে হাহাকাৰ, হাজাৰ হাজাৰ উগ্ৰ জনতা, প্ৰতিবাদ, দগমগিয়া টায়াৰৰ জুই, ক’লা ধোঁৱাৰে আকাশ চানি ধৰিছে। গুলিয়া-গুলি, কাৰফিউ, কেইবাদিনো ধৰি লক-ডাউন। ৰাস্তালৈ ওলাবলৈ ভয়! পিঠিত কেতিয়া কোন পক্ষৰ মাৰ পৰে ঠিক নাই!\nসেইসময়ত সকলোৰে চিন্তা, এইদিন কেতিয়ালৈকে চলে কোনো ঠিক নাই, গতিকে ঘৰত খোৱাবস্তু যোগাৰ ৰখাহে কথা। জীয়াই থাকিব লাগিব। চিধা কথা, সামৰ্থ্য অনুসৰি যিমান দিনলৈ পাৰি সিমান দিনলৈ খোৱা বস্তু যোগাৰ ৰখাটোৱেই জ্ঞানীৰ কাম।\nময়ো যিহেতু এজন জ্ঞানীলোক গতিকে সেইদিনৰ কোনোবা এটা দেওবাৰে ৰাস্তাৰ কাষত বহা সাপ্তাহিক বজাৰখনত লৰালৰিকৈ সামৰ্থ্য অনুসৰি দুবেগমান শাক-পাচলি বজাৰ কৰিলোঁ। বজাৰ কৰি থাকোঁতেই অকস্মাৎ মন কৰিলোঁ বহু শাক-পাচলিৰ মাজৰ পৰা এক জ্ঞানীবৃদ্ধ জহা কোমোৰাই মোলৈ চাই আছে। মই লগে লগে ত্ৰিশ টকাত কোমোৰাটো কিনি পেলালোঁ।\nকা আন্দোলনো লাহে লাহে শেষ হ’ল, আকৌ সকলো আগৰ দৰে পৰিবেশ ঘূৰি আহিল, সকলো কথা লাহে লাহে পাহৰিলোঁ।\nতেনেতে হঠাতে তিনিমাহৰ পাছত জীৱনত কেতিয়াও নেদেখা কৰ’না ভাইৰাছৰ আন্দোলনটো সমগ্র পৃথিৱীজুৰি আৰম্ভ হৈ গ’ল। চাৰিওফালে হাহাকাৰ!আকৌ এটা কঠিন দিন আহি গ’ল, এইবাৰ জীৱনক লৈ যম আৰু মানুহৰ টনা-টনি। একৈশ দিনীয়া লক-ডাউন। ঘৰত সোমাই থাকিব লাগিব, বাহিৰলৈ ওলালে হয় কৰ’নাই ধৰিব পাৰে নহয় পুলিচৰ মাৰ পৰিব পাৰে! কিন্তু জীয়াই থাকিবই লাগিব, চিধা কথা। সুযোগ বুজি সামৰ্থ্য অনুসৰি বজাৰ কৰিলোঁ। চাউল, নিমখ, তেল, আলু, চয়াবিন, বুট, মটৰ..মই যিহেতু জ্ঞানী, মই জানো কোনবোৰ বস্তু বহুদিনলৈ বেয়া নহয়। সন্ধিয়া ঘৰলৈ আহি দেখিলোঁ শ্ৰীমতীয়ে পাকঘৰৰ মজিয়াৰ চুক এটাৰ পৰা কিবা এটা টানি টানি উলিয়াইছে! এটা বৃদ্ধ জহা কোমোৰা ওলাই অহা দেখা গ’ল। এখেতক যেন মই আগতে ক’ৰবাত দেখিছিলো! ক’ত দেখিছিলোঁ বাৰু? ইমান চিনাকি চিনাকি লাগিছে!\nএইটো সেই কা আন্দোলনৰ সময়তে কিনা! খোৱা নহ’ল আৰু! ঠিক আছে, আজিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দিয়াই ভাল।\nশ্ৰীমতীয়ে কৈ উঠিল,\n: হেই..হেই..হেই…না…না..সেইটো এতিয়া নহয়…এতিয়া নহয়….সেইটো থৈ দিয়া…সেইটো থৈ দিয়া…একেবাৰে শেষৰ দিনৰ বাবে…একেবাৰে শেষৰ দিনৰ বাবে…!\n« লিমাৰিক- অভী পার্থসাৰথি বৰুৱা\nখাদক (মূল- হুমায়ুন আহমেদ)- ভাবানুবাদ : মুনমুন সৰকাৰ শইকীয়া »\nএৰা, এতিয়া সাঁচি সাঁচি খোৱাৰ সময়। ভাল লাগিল।\nসাঁ‌চি খাবা, দিনেৰাতিয়ে শুবা। 🙂


সাম্প্ৰতিক সময়ৰ কদৰ্য্যময় ৰাজনৈতিক বাতাৱৰণ দেখি প্ৰায়ে বিভিন্ন মহলত উচ্চাৰিত হয় যে ৰাজনীতিত ভাল, প্ৰতিভাশালী মানুহ আহিব লাগে৷ যুৱক-যুৱতীসকল ৰাজনীতিৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হ’ব লাগে ইত্যাদি৷\nহয়, এইখিনি কথা হয়তো সকলোৱে সমৰ্থন কৰিব৷ পিছে এগৰাকী শিক্ষক শিক্ষকতা কৰি থকা অৱস্থাত ৰাজনীতিত সক্ৰিয় হ’ব লাগে নে নালাগে? শিক্ষকসকল সমাজৰ অন্যতম দিক-নিৰ্দেশক৷ তেখেতসকল ৰাজনীতিলৈ আহিলে সমাজৰ পক্ষেই ভাল৷ পিছে প্ৰশ্ন হয় সক্ৰিয় ৰাজনীতি কৰি থকা শিক্ষক এগৰাকী কিমানদূৰ নিৰপেক্ষ হ’ব পাৰিব? তেখেতৰ বিশেষ ৰাজনৈতিক মতাদৰ্শই তেখেতক শ্ৰেণীকোঠাতো নিৰপেক্ষ হৈ থাকিবলৈ দিবনে?\nআমি হাইস্কুলত পঢ়ি থাকোতে এগৰাকী শ্ৰদ্ধেয় শিক্ষাগুৰুৱে শ্ৰেণীত মাজে মাজে প্ৰকাৰান্তাৰে কোৱা কিছুমান ৰাজনৈতিক কথাত আমি কেইজনমান একমত হ’ব পৰা নাছিলো আনহাতে আন কেইজনমান সহপাঠীয়ে আকৌ তেখেতৰ সকলো কথাই চন্দ্ৰ-সূৰ্য্যৰ দৰে সত্য বুলি ভাবিছিল৷ আমাৰ মাজৰ কেইজনে তেখেতৰ কথাত একমত হৈছিল বা কেইজনে দ্বিমত হৈছিল সেইটো আলোচনা নকৰাকৈ এইটো খাতাংকৈ ক’ব পাৰি যে আমি সকলোৱে প্ৰভাৱিত হৈছিলো৷ পিছত জানিব পাৰিছিলো যে তেখেতে এটা বিশেষ ৰাজনৈতিক দলৰ সদস্য আৰু সেই দলৰ মতাদৰ্শ তথা প্ৰপাগাণ্ডা তেখেতে প্ৰকাৰান্তাৰে আমাক কৈছিল৷ হয়তো তেখেত নিজে ইমানেই প্ৰভাৱিত হৈছিল যে তেখেতৰ কথাই আমাৰ কুমলীয়া মনত যে প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে সেইটো হয়তো তেখেতে গমি চাবলৈ অৱকাশেই নাপালে৷\nশিশুৰ কুমলীয়া মনত কিছুমান আদৰ্শই (কাৰোবাৰ বা গ্ৰহণীয় কাৰোবাৰ বাবে অগ্ৰহণীয়) সহজে প্ৰভাৱ পেলায়৷ তাতে যদি সেই আদৰ্শ আহে শিক্ষক বা অভিভাৱকৰ পৰা৷ মোৰ মতেৰে এনেদৰে শিশু মনক প্ৰভাৱিত কৰিব পৰা কোনোধৰণৰ ৰাজনৈতিক মতাদৰ্শ শ্ৰেণীকোঠাৰ ভিতৰলৈ সোমাব দিব নালাগে৷ শিশুৱে ডাঙৰ হৈ যেতিয়া নিজে ভাল বেয়া বিচাৰ কৰিব পৰা হ’ব তেতিয়া তেওঁ যি ৰাজনৈতিক মতাদৰ্শ লয় লৈ থাকিব কিন্তু কুমলীয়া মনত সেইবোৰ সুমুৱাই দিয়া উচিত নহয়৷\nব্যক্তিগতভাৱে মই ভাবো যে হাইস্কুল পৰ্য্যায়ত শিক্ষকতা কৰা ব্যক্তিৰ সক্ৰিয় ৰাজনীতিত অংশগ্ৰহণ নিষিদ্ধ কৰিব লাগে৷\nৰাইজে বা কি কয়?


অৱশেষত অসমত আৱিষ্কাৰ হ'ল নেকি ক’ৰনা ভাইৰাছৰ ভেকচিন? - Factcrescendo Assamese\nচীন দেশৰ ৱুহান নামৰ ঠাইখনৰ পৰা সংক্ৰমিত হোৱা ক’ৰনা ভাইৰাছ ৰোগত ভুগি সমগ্ৰ বিশ্বতে এতিয়ালৈকে প্ৰায় তিনি লাখ ৭২ হেজাৰতকৈ অধিক মানুহৰ মৃত্যু হৈছে আৰু প্রায় ৬১.৫ লাখ মানুহ আক্রান্ত হৈছে । বিশ্বৰ আন দেশৰ লগতে ভাৰতত এতিয়ালৈকে ১ লাখ ৯১ হেজাৰতকৈ অধিক ৰোগী চিনাক্ত হৈছে আৰু ইয়াৰে ৫৫৮৭ জনৰ মৃত্যু হৈছে । অসমতো ১২০০জনতকৈ অধিক ৰোগী ইতিমধ্যে চিনাক্ত হৈছে আৰু ইয়াৰে চাৰিজনৰ মৃত্যু হৈছে ।\nএনে সময়তে ক’ৰনা ভাইৰাছ সম্বন্ধীয় বিভিন্ন বাতৰি ছচিয়েল মিডিয়াৰ জৰিয়তে ভাইৰেল হৈ পৰিছে । ইয়াৰে বহুতো ভুৱা বুলি জানিব পৰা গৈছে । বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন সংবাদ মাধ্যমেও কিছু ভুৱা বা ভুল বাতৰি পৰিবেশন কৰি আহিছে ।\nএনে এক বাতৰি, ‘ই টিভি ভাৰত অসম’ নামৰ এক নিউজ পৰ্টেলৰ ৱেবচাইটত প্ৰকাশ হৈছে আৰু তেওঁলোকৰ ফেচবুক পে’জৰ পৰা ৩০ মে’, ২০২০ তাৰিখে শ্বেয়াৰ কৰা হৈছে । বাতৰিটোৰ শিৰোনামা, ‘অৱশেষত অসমত আৱিষ্কাৰ হ’ল কৰ’ণা ভাইৰাছৰ ভেকচিন !’ বুলি দিয়া হৈছে আৰু ফেচবুক পোষ্টটো এতিয়ালৈকে ১৮০ বাৰ শ্বেয়াৰ কৰা হৈছে ।\nবাতৰিটোৰ শেষৰ অংশত, ‘যি সময়ত বিশ্বৰ বহু আগশাৰীৰ বিজ্ঞানী ব্যৰ্থ হৈছে কৰ’ণা নিৰাময়ৰ ঔষধ আৱিষ্কাৰত তেনে সময়ত সপোনত দেখি ঔষধ আৱিষ্কাৰ কৰাটো কেনেকৈ সম্ভৱ সেয়াও এই সময়ৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰশ্ন।’ বুলি লিখা হৈছে যদিয়ো বাতৰিটোৰ শিৰোনামা আৰু প্ৰথম অংশত, ‘আৱিষ্কাৰ হ’ল কৰ’ণা মহামাৰীৰ প্ৰতিষেধক ৷ এই প্ৰতিষেধক আমেৰিকা,লণ্ডনত নহয় আৱিষ্কাৰ হোৱা নাই,আৱিষ্কাৰ হৈছে এইখন অসমৰে নগাঁও জিলাত ৷ শুনি আচৰিত পালেও এইয়াই সত্য’ বুলি দাবী কৰা হৈছে ।\nই টিভি ভাৰত অসম লিংক । সংৰক্ষিত লিংক\nআমি কিছুমান সাধাৰণ কীৱৰ্ডছ ব্যৱহাৰ কৰি গুগলত চাৰ্ছ কৰিলোঁ আৰু বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ অফিচিয়েল ৱেবচাইটত বিশ্বৰ বিভিন্ন আগশাৰীৰ দেশৰ প্ৰতিস্থানবোৰ ক’ৰনা ভাইৰাছ ৰোগৰ ভেকচিনৰ উদ্ভাৱনৰ দৌৰত কোন কিমান বা কেনেকুৱা ষ্টেজত আছে সেই বিষয়ে আমি বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ এই ৰিপৰ্টটো পঢ়ি জানিব পাৰিলোঁ । আমি দেখিলোঁ যে এই ৰোগৰ ভেকচিন এতিয়াও অফিচিয়েল ভাবে উদ্ভাৱন হোৱা নাই যদিয়ো বিভিন্ন ভেকচিন ট্ৰায়েলৰ বিভিন্ন ষ্টেজত বৰ্তমান আছে । ৰিপৰ্টটো চাওক ইয়াত ।\nআমি আৰু দেখিলোঁ যে উক্ত ভাইৰেল বাতৰিটোৰ এটা অংশত স্পষ্টকৈ লিখা আছে যে মহিলাগৰাকীয়ে আৱিষ্কাৰ কৰা বুলি দাবী কৰা ঔষধবিধ পৰীক্ষাৰ বাবে চিকিৎসকৰ দলটোৱে প্ৰেৰণ কৰিছে । এতিয়ালৈকে চিকিৎসক বা চৰকাৰৰ ফালৰ পৰা যে এই বিষয়ে কোনো ঘোষণা কৰা নাই, সেইয়া স্পষ্ট হৈ পৰিছে ।\nআমি এই ক’ৰনা ভাইৰাছ দাবী কৰা ভেকচিনৰ বিষয়ে অসম চৰকাৰ বা ভাৰত চৰকাৰৰ স্বাস্থ্য বিভাগৰ অফিচিয়েল টুইটাৰ বা ফেচবুক প্ৰফাইলৰ পৰা কোনো ঘোষণা দেখা নাপালোঁ ।\nউক্ত বাতৰিটোৰ শিৰোনামা আৰু প্ৰথমৰ কিছু অংশ ভ্ৰান্তিজনক হৈছে যিহেতু এতিয়ালৈকে ক’ৰনা ভাইৰাছ ৰোগৰ ব্যৱহাৰ যোগ্য ভেকচিন আবিষ্কাৰ হৈছে বুলি কোনো ঘোষণা সমগ্ৰ বিশ্বতেই কৰা হোৱা নাই । যি সময়ত ক’ৰনা ভাইৰাছ ৰোগত ভুগি সমগ্ৰ বিশ্বতে লাখ লাখ মানুহ মৃত্যু মুখত পৰিছে, সেই সময়ত এনে ধৰণৰ বাতৰিয়ে সাধাৰণ মানুহক বিপদত পেলাব পাৰে ।\nTitle:অৱশেষত অসমত আৱিষ্কাৰ হ’ল নেকি ক’ৰনা ভাইৰাছৰ ভেকচিন?\nTagged CoronavirusCOVID 19ETV BharatETV Bharat AssamNovel Coronavirus\nভাৰতে ক’ৰনা ভাইৰাছ ৰোগৰ ভেকচিন তৈয়াৰ কৰিছে আৰু ইয়াৰ সফল পৰীক্ষণ ইতিমধ্যে সম্পন্ন হৈছে নেকি?\nApril 29, 2020 April 29, 2020 Manjori Borkotoky\nMay 14, 2020 May 14, 2020 Manjori Borkotoky\nগুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতক পৰ্য্যায়ৰ পৰীক্ষা সমূহ পিছুৱাই দিয়া হৈছে বুলি ভুৱা জাননী ভাইৰেল! সংৰক্ষিত লিংক শেহতীয়াকৈ ছচিয়েল মিডিয়াত এক বিশেষ ব... by Manjori Borkotoky


Zim Tablet in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী\nZim 100 Tablet Zim 50 Tablet C2 Zim Tablet Zim 200 Tablet\nmember can buy this for ₹107.73\nZim Tablet ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Zim Tablet Benefits & Uses in Assamese- Zim Tablet ar laabh aaru byavaharsamuh\nZim Tablet ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Zim Tablet Dosage & How to Take in Assamese - Zim Tablet ar paali aaru xeya kenedore lobo\nZim Tablet ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Zim Tablet Side Effects in Assamese- Zim Tablet ar parshwakriyasamuh\nZim Tablet সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Zim Tablet Related Warnings in Assamese- Zim Tablet xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Zim Tabletৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Zim Tablet with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Zim Tablet ar gurutor kriya-pratikriya\nZim Tablet মতভেদসমূহ- Zim Tablet Contraindications in Assamese- Zim Tablet nishedhsamuh\nZim Tablet ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Zim Tablet in Assamese- Zim Tablet ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Zim Tablet ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Zim Tablet Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Zim Tablet kriya-pratikriya\nZim Tablet ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Zim Tablet Benefits & Uses in Assamese - Zim Tablet ar laabh aaru byavaharsamuh\nZim Tablet তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nZim Tablet ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Zim Tablet Dosage & How to Take in Assamese - Zim Tablet ar paali aaru xeya kenedore lobo\nZim Tablet-ৰ উপাদানসমূহ - Zim Tablet Active Ingredients in Assamese - Zim Tablet-ar upadaansamuh\nZim Tablet ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Zim Tablet Side Effects in Assamese - Zim Tablet ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Zim Tablet ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nZim Tablet সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Zim Tablet Related Warnings in Assamese - Zim Tablet xonkranta xatarkatabanisamuh\nZim Tablet-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভৱতী মহিলাই Zim Tablet পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কখা চিন্তা নকৰাকৈ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\nZim Tablet-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাই পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কখা চিন্তা নকৰাকৈ Zim Tablet ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।\nবৃক্কত Zim Tablet কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nZim Tabletৰ বৃক্কত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই বৃক্ক ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nযকৃতত Zim Tablet কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nZim Tabletৰ কলিজা ৰ ওপৰত কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া নাই।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Zim Tablet ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nZim Tabletৰ হৃদয় ৰ ওপৰত কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া নাই।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Zim Tabletৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Zim Tablet with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Zim Tablet ar gurutor kriya-pratikriya\nZim Tablet তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nZim Tablet মতভেদসমূহ - Zim Tablet Contraindications in Assamese - Zim Tablet nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Zim Tablet লোৱা অনুচিত যাতে -\nZim Tablet ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Zim Tablet in Assamese - Zim Tablet ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Zim Tablet-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Zim Tablet লোৱাটোৱে কোনো আসক্তিৰ সৃষ্টি নকৰে।\nZim Tablet লোৱাৰ পিছত আপোনাৰ টোপনিভাৱ আহিব পাৰে। সেয়ে এনে কাম কৰাটো নিৰাপদ নহয়।\nহয়, চিকিত্সা পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Zim Tablet লওক।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Zim Tablet ব্যৱহৃত নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Zim Tablet ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Zim Tablet Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Zim Tablet kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Zim Tabletৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Zim Tablet লোৱাটো স্বাভাৱিক।\nমদ আৰু Zim Tabletৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nZim Tabletৰ সৈতে মদ্যপানৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে একো কোৱাটো এতিয়া কঠিন। কিয়নো এইবিষয়ে এতিয়ালৈ একো গৱেষণা হোৱা নাই।\nZim Tablet ৰ অনুকল্প - Substitutes for Zim Tablet in Assamese\nZim Tablet ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Zim Tablet Price and Pack Size in Assamese - Zim Tablet ar mulya aaru pakor size\nZim 100 Tablet ₹113.4 खरीदें\nZim 50 Tablet ₹47.8 खरीदें\nC2 Zim Tablet ₹191.3 खरीदें\nZim 200 Tablet ₹1014.1 खरीदें\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Zim Tablet লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Zim Tablet ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Zim Tablet সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Zim Tablet ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Zim Tablet সেৱন কৰে?


পুত্ৰৰ সফলতাত গৌৰাম্বিত পিতৃ! গৰু বিক্ৰী কৰি কিনি দিছিল গ'লকিপাৰ কিট Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nপুত্ৰৰ সফলতাত গৌৰাম্বিত পিতৃ! গৰু বিক্ৰী কৰি কিনি দিছিল গ'লকিপাৰ কিট\nভাৰতীয় হকী দলৰ গ'লৰক্ষক আৰু প্ৰাক্তন অধিনায়ক শ্ৰীজেশ পি আৰৰ পিতৃ হৈছে এইগৰাকী কৃষক৷ দেওবাৰে ভাৰতীয় দলটোক ট'কিঅ' অলিম্পিকৰ ছেমিফাইনেলত গ্ৰেট ব্ৰিটেইনক ৩-১ গ'লত পৰাস্ত কৰাত শ্ৰীজেশে লয় অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা। পুত্ৰৰ এই সফলতাত কয় যে 'মোৰ পুত্ৰক লৈ মই যথেষ্ট গৌৰাম্বিত’৷\nকিন্তু সেই সময়ত এজন খেতিয়ক পুত্ৰ হোৱা বাবে প্ৰয়োজনীয় বহু সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰাত যথেষ্ট প্ৰত্যাহ্বান আহি পৰিছিল৷ গ'লকিপাৰ কিট ক্ৰয়ৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় ১০,০০০ টকাৰ বাবে বিক্ৰী কৰিছিল গৰুহালো৷


বিজু হঠাত্ (জ্যোতিময় শৰ্মা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবিজু হঠাত্ (জ্যোতিময় শৰ্মা)\nএদিন চহৰ খনত মৃদু গুণগুননি……… “ বিজু বোলে পাগল হ’!” “ বিজুৰ তাৰ চিগিল….!” “ দেখাতটো ঠিকেই আছিল, বিজুৰ চাৰ্কিট উৰি গ’ল বোলে!” অকনমান বিজু সম্পৰ্কে কৈ লও দেই| বিজু এক আজব চৰিত্ৰ| ঘৰ ক’ত কোনেও নাজানে! কৰে কি কোনেও নাজানে! থাকে চহৰৰ আটাইতকৈ বেছি ভাড়াঘৰ থকা মহাকৃপন ডিম্ব শৰ্মা ৰ ভাড়াঘৰত| ঘৰ বুলি ক’লে ভুল হব, এটা সৰু কোঠা| দুযোৰমান কাপোৰ, এটা প্ৰাচীন ষ্টভ, এটা চচপেন, এটা কেৰাহী, এটা গিলাচ, এখন কাহী….. এনেকুৱা দুপদমান বস্তুৰে ভৰপুৰ বিজুৰ কোঠা| এখন বেৰত মনীষা কৈৰালাৰ এখন ডাঙৰ পোষ্টাৰ| পোষ্টাৰৰ তলত ধূপ জ্বলোৱা ব্যৱস্থা এটাও আছে! কি ৰান্ধে , কি খায় কোনেও নাজানে! ৰাতিপূৱাই বিজু ওলাই যায়, দোভাগ নিশা ঘুৰি আহে| বিজুৰ কোঠাৰ পৰা কোনোদিন ভাহি নাহে আলু ভাজি অথবা তেল মৰা দাইলৰ ফুৰফুৰীয়া গোন্ধ! দোভাগ নিশা বিজু যেতিয়া উভটি আহে ডিম্ব শৰ্মাৰ চৌহদত কোনো সাৰে নাথকে| সাৰে থাকে শৰ্মাৰ পোহনীয়া কুকুৰ টমী| সিয়েই থৰক বৰক খোজেৰে ঘৰ সোমোৱা বিজুক সম্ভাষন জনায়…………..ভেও ও ও ও….! কবি সন্মিলন, গ্ৰাহক সজাগতা শিবিৰ, নদীবান্ধ বিৰোধী সমদল, আন্তৰ্জাতিক তিমি মাছ সংৰক্ষণ দিবস, নাৰী সৱলীকৰন সভা……….ইত্যাদি সকলো অনুষ্ঠানতে বিজুৱে আগ্ৰহেৰে অংশগ্ৰহন কৰে| দুবছৰমান আগতে চহৰত আয়োজন কৰা যোগাসনৰ এটা শিবিৰতো বিজুৱে মস্ত বেজ এটা পিন্ধি ইফালৰ পৰা সিফাললৈ অহা যোৱা কৰি থকা বহুতে দেখিছিল! বিজুৰ তাৰ চিগা কথালৈ আহিছো……! চাৰি মাহৰ ভাড়া বাকী! শৰ্মাৰ পুৰা টেনচন! বিজুক কৈ কৈ ভাগৰি গৈছে| বিজুৰ এটাই উত্তৰ… “ মোটা পইচা এটা পাব আছে, পালেই দি দিম!” পাঁচ মাহ পাৰ হ’ল, বিজুৰ “মোটা পইচা” ওলোৱা নাই! সাত মাহ পাৰ হ’ল….. শৰ্মাই বিজুক লগেই নোপোৱা হ’ল! বিজু ব্ৰহ্মপুৱাতে ওলাই যায়! ৰাতি যেতিয়া বিজু সোমাইহি শৰ্মাৰ চৌহদত কোনো সাৰে নাথাকে| থাকে একমাত্ৰ টমি| সিয়েই বিজুক মাত লগায়….. ভেও ও ও ও……ও! আঠ মাহ পাৰ হ’ল! শৰ্মাৰ ধৈৰ্য্য হেৰাই গ’ল| এদিন ব্ৰহ্মপুৱাতে উঠি বিজুৰ দুৱাৰমুখত বহি ললে| পাঁচ মান বজাত বিজুৰ দুৱাৰত টোকৰ দিলে| বিজুৰ সাৰ-সুৰ নাই| ছয় বাজিল….. বিজু উ\nঠাই নাই! সাত বজাত শৰ্মাই দুৱাৰত ঢকিয়ালে! “ বিজু….! হেৰা বিজু….! উঠাহে! বিজু…….!” প্ৰায় পোন্ধৰ মিনিট মান পিচত বিজুৱে দুৱাৰ খুলিলে| থিয় থিয় চুলি, ৰঙা চকু, উদভ্ৰান্ত চাৱনী! শৰ্মাৰ চকুৰ পিনে চাই বিজু স্থিৰ হৈ ৰ’ল| বিজুৱে যোৱা আঠ মাহৰ ভাড়া নিদিয়াৰ বাবে যে শৰ্মাৰ কিমান অসুবিধা হৈছে তাকে শৰ্মাই বুজালে আৰু লগতে ভাড়াখিনি যে তেওক লগে লগে লাগিব তাকো বুজাই ক’লে| বিজু নিৰ্বিকাৰ! শৰ্মাই অনৰ্গল কথা কৈ আছে…….! বিজু নিৰ্বিকাৰ! এটা সময়ত অধৈৰ্য্য হৈ শৰ্মাই আটাহ পাৰিলে… “ মই কি কৈ আছো বুজিছা নে?” উদভ্ৰান্ত চাৱনীসহ বিজুৱে সুধিলে….. “ হা আ আ আ আ …আ?” “ তুমি জানা নে মইে তোমাক এতিয়াই ইয়াৰ পৰা উলিয়াই দিব পাৰো! জানা নে নাই?” শৰ্মাৰ আটাহ! “হা আ আ আ আ ..আ” বিজুৰ এয়া প্ৰশ্ন নে উত্তৰ শৰ্মাই বুজি নাপালে| শৰ্মানী আহিল| বিজুক মৰমেৰে ভাড়া যে দিব লাগে কথাটো বুজালে| আন আন ভাড়াতীয়াও আহিল| পুতুককৈ গৈ শৰ্মাই প্ৰেচাৰৰ টেবলেট টো খাই আহিল| চবেই বিজুক কিবাকিবি কৈ আছে| বিজুৰ কিন্তু কোনো পৰিবৰ্তন নাই| প্ৰশ্নবোধক চাৱনীৰে সকলোৰে পিনে চাই আছে আৰু মাজে মাজে কৈ/সুধি আছে…. “হা আ আ আ …আ!” আধা ঘন্টা মানৰ ভিতৰত এটা কথা পৰিস্কাৰ হ’ল যে বিজুৱে কাকো চিনি পোৱা নাই আৰু এটাও কথা বুজি পোৱা নাই! সকলো প্ৰশ্ন, সকলো কথাৰ এটাই উত্তৰ, মুখখন যিমান পাৰে বহলকৈ মেলি….. “হা আ আ আ …আ” !!!! ভাড়াতীয়া মজুমদাৰে সুধিলে… “ মই কোন কোৱাছোন বিজু|” “ হা আ আ আ…আ” বিজুৰ উত্তৰ! কোনোবা এজনে টমীক চোচোৰাই আনি বিজুৰ সমুখ পোৱালেহি| সুধিলে.. “ এইটো কোন কোৱাছোন বিজু|” বিজুৰ মুখখন আৰু বেচি মেল খাই গ’ল…. “ হা আ আ আ আ…আ” লগে লগে টমীয়ে বিজুৰ মুখলৈ চাই চিঞৰিলে….. “ ভেও ও ও ও …ও!” “বিজুৱে কাকো চিনি নাপায় আৰু একো কবও নোৱাৰে!”- কথাটো গোটেই চহৰতে বিয়পি পৰিল! অনেক মানুহো গোট খালে| বিজুক চহৰৰ এজন বিখ্যাত ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱা হ’ল| বহু সময় চাই চিন্তি ডাক্তৰে এসোপামান দৰব লিখি দি ক’লে.. “ অত্যাধিক মানসিক চাপৰ বাবে এনে হৈছে| ঠিক হৈ যাব| এখেতক জিৰনীৰ প্ৰয়োজন| খোৱা বোৱাত যত্ন লব লাগিব| পাৰিলে এবাৰ গুৱাহাটীত……..|” বিজু আহি ভাড়াঘৰ পালেহি| শৰ্মা, অন্য ভাড়াতীয়া আটায়ে বিজুৰ খা-খবৰ লৈ আছে| খোৱা বোৱাৰ চিন্তা নাই! সকলো সময়মতে আহি আছে| শৰ্মাৰ পাকঘৰৰ পৰা যদি ভাত আহিছে, অন্য ভাড়াতীয়াৰ পাকঘৰৰ পৰা আহিছে দাইল, তৰকাৰী, ভাজি| মাজে মাজে গাখীৰ, দৈ! বিজু আজি কালি পুৱাই ওলায় নাযায়ো| দহমান বজাত এবাৰ ওলায় যায়, দেড়মান বজাত আকৌ সোমাইহি! খোৱা বোৱাৰ চিন্তা নাই|চব ঠিকেই চলি আছে| এমাহমান পাৰ হ’ল| বিজুৱে চৌহদৰ দুই এজনক মাত দিয়া আৰম্ভ কৰিছে| এদিন মজুমদাৰে সুধিলে… “ মই কোন কোৱাছোন!” লগে লগে বিজুৱে ক’লে “ আপুনি মজুমদাৰ দা!” খবৰ পায়েই শৰ্মা নৰলেই! চিধাই বিজুৰ কোঠা পালেগৈ| শৰ্মা: কি খবৰ বিজু? মইৰ কোন কোৱাচোন? বিজু: ভালেই দাদা, আপুনি শৰ্মা দা আকৌ! শৰ্মা: এইটো কি মাহ কোৱাচোন| বিজু: জুন মাহ| শৰ্মা: ইন্ডিয়াৰ ক্ৰিকেট টীমৰ কেপ্টেইন কোন? বিজু: ধোনী| শৰ্মাৰ মুখত সন্তুষ্টিৰ হাঁহি বিৰিঙিল| লগতে অহা টমীৰ পিনে আঙুলিয়াই সুধিলে… “ এইটো কোন জানা নে?” বিজু: টমী আকৌ! পৰম সন্তুষ্টিৰে টমীয়ে বিজুৰ মুখলৈ চায় চিঞৰিলে….. “ ভেও ও ও ও ও..ও” শৰ্মা : বিজু, তোমাৰ যে আঠ মাহৰ ভাড়া দিবলৈ বাকী আছে পইিচাখিনি………! বিজু: হা আ আ আ আ আ .. আ! শৰ্মাৰ মুখৰ পৰা আৰ্তনাদ টাইপৰ কিবা এটা ওলায় আহিল| টমীয়ে চিঞৰিলে….. “ ভেও ও ও ও ও..ও!!!!”\n← ভ্ৰমণত কি কি ঔষধ লগত নিব? (ডা০ ভূপেন শইকীয়া)\nএটি ফুলৰ সাধু (মন জিৎ) →