সাক্ষাৎকাৰঃ তছলিমা নাছৰিণৰ সৈতে সুমন কুঞ্জিলালৰ সাক্ষাৎকাৰ\nHomeinterviewসাক্ষাৎকাৰঃ তছলিমা নাছৰিণৰ সৈতে সুমন কুঞ্জিলালৰ সাক্ষাৎকাৰ\n“মই প্ৰেমৰ মোহত বাৰে বাৰে প্ৰেমত পৰিছো।”\nতছলিমা নাছৰিনৰ সৈতে সুমনা কাঞ্জিলালৰ সাক্ষাৎকাৰ\nঅনুবাদকঃ অৱনী বুঢ়াগোহাঁই\nপ্ৰেম অসীম অনন্ত এটা বিষয়। তাক শব্দৰ বান্ধোনেৰে কোনে বান্ধিব পাৰে ? প্ৰেম হয়তো যিমানখিনি পোৱা, তাতকৈ বেছিকৈ দিবলৈ বিচৰাৰ অনুভৱ। প্ৰেমে বিচৰা দৰে গভীৰতা পালে এনেধৰণৰ অনুভূতি আহে। প্ৰেমে নিশ্চয়কৈ সান্নিধ্য বা নৈকট্য বিচাৰে। কিন্তু ভালপোৱাজনৰ বাবে দূৰৰ পৰা অপেক্ষাত ৰোৱাটোতও এক আনন্দ থাকে। প্ৰকৃত প্ৰেম এনেদৰেই সম্পূৰ্ণ অন্তৰৰ ভিতৰৰ এক যুক্তৰহিত কাৰবাৰ।\n“প্ৰেম হলে, মোৰ যিবোৰ বিশৃংখলতা, যিবোৰ খূঁত, যিবোৰ ভালবেয়া, অসুন্দৰতা থাকক, সমুখত থিয় দিলে…… তুমি ভালেই পাবা।“— কথাষাৰি তচলিমা নাছৰিণৰ। তেওঁ কেৱল আন্তৰ্জাতিক খ্যাতি সম্পন্না মুক্তমনৰ লেখিকাই নহয়, এগৰাকী নাৰীবাদী নিৰ্বাসিতা। আঙুলি মুৰত গণিব পৰা অদ্ভুত কিছু মানুহে সমগ্ৰ পৃথিৱীখনক সচেতনভাবে সলনি কৰিব বিচাৰে বা সলনি কৰাৰ ক্ষমতা ৰাখে, তচলিমা তাৰে ভিতৰত অন্যতম।\nদুকাপ চাহ লৈ বহিছিলো মুখামুখি, বৰষুণৰ এটা দুপৰীয়া। কথা পাতি থাকিবলৈ পালে মোক আৰু একো নালাগে। আমাৰ আজিৰ কথা বতৰাৰ বিষয় আছিল প্ৰেম ! মোৰ সৈতে কথা পতাৰ বাবে প্ৰস্তুত বহু বিতৰ্কিত লেখিকাগৰাকী।\nমোৰ প্ৰথম প্ৰশ্নঃ "তোমাৰ দৃষ্টিত প্ৰেমৰ অৰ্থ কি ? "\nতচলিমাৰ সাৱলীল হাঁহি, “ৰোমান্তিক ভালপোৱাকেই মই প্ৰেম বুলি ভাবো। ১৪ বছৰত যি ধৰণৰ ভালপোৱা থাকে, সেই প্ৰেম ৩০ ত গৈ নাথাকে, ভাষা সলনি হয় কিন্তু তাৰ অৰ্থ সলনি নহয়। মানুহে এক এক বয়সত, এক এক ধৰণৰ প্ৰেমত পৰে। কিন্তু তাৰ মানে এইয়া নহয় যে প্ৰেমৰ অৰ্থ বদলি হৈ যায়। ধৰা মই তোমাৰ প্ৰেমত পৰিছো মানে কাৰোবাক ভাল পাইছো, সেয়া ল'ৰা হওক বা ছোৱালীয়ে হওক, তাৰ/তাইৰ মাজত এটা চেক্সুৱেল আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰিছো, সেয়াই প্ৰেম।”\nমোৰ তাৎক্ষণিক প্ৰশ্নঃ “তোমাৰ মতে প্ৰেমৰ মানে কেৱল শৰীৰ?”\nতচলিমাই উত্তৰ দিলেঃ “ওহোঁ, কেৱল দৈহিক আকৰ্ষণেই নহয়, সঙ্গীজনৰ সৈতে ওচৰাওচৰিকৈ থাকিবলৈ, কথা পাতিবলৈ, চুই চাবলৈ ভাল লাগিব লাগিব। তাকে আমি অৰ্থাত মই প্ৰেম বোলোঁ। প্ৰেম আৰু ভালপোৱা একে বস্তু নহয়। যদিহে ভালপোৱাৰ অন্য অৰ্থ আছে, তেন্তে মই মোৰ বহু আত্মীয় স্বজন, লেখকবন্ধু, ঘৰৰ পোহনীয়া মেকুৰীজনী, এই সকলোবোৰকে ভালপাওঁ, সিহঁতৰ ভাল হোৱাটো বিচাৰো। ভালপোৱা আৰু প্ৰেমৰ মাজত এয়েই পাৰ্থক্য।”\nতচলিমা ভাবগম্ভীৰ হৈ পৰিল। বাহিৰত ৰিমঝিম বৰষুণ। ঘৰৰ ভিতৰত নাচি উঠিল মন ময়ুৰী। কলো, “তোমাৰ প্ৰথম প্ৰেমৰ বিষয়ে অলপ কোঁৱা। প্ৰথম প্ৰেমৰ সোৱাদেই বেলেগ, নহয়নে ?”\nলাজকুৰীয়া এটি হাঁহি মাৰি তচলিমাৰ মুখমণ্ডল ৰঙা হৈ পৰিল। অক'মান আনমনা যেন ! চাহৰ কাপটো দুহাতৰ তলুৱাৰে চেঁপি ধৰিল। মুৰটো চকীখনত অকণমান হাওলাই ক'লে, “কবিৰ লগত, দেখা সাক্ষাত নাই, কেৱল চিঠিৰে। বয়স তেতিয়া মাত্ৰ ১৭। এনেকুৱা প্ৰেম আজিকালি ক'ত!”\nমোৰ উত্তৰ, “কিয় আজিকালিও হয় ফেচবুকত, নজনাকৈ, নেদেখাকৈ!”\nতেতিয়ালৈ তচলিমা ১৭ বছৰত উপস্থিত। মোৰ ফালে নাচাই, উদাসী বতাহৰ সোঁতত কথাখিনি ভঁহাই দিলে, “দেখাটো জৰুৰী সুমনা, নেদেখা নুশুনাকৈ প্ৰেম কৰা ঠিক কথা নহয়। কল্পনাৰ সতে যেতিয়া বাস্তব নিমিলে তেতিয়া মন ভাগি যায়। আচলতে প্ৰেম শব্দটোৰ প্ৰেমত পৰি গৈছিলো মই। ককাইদেউহঁত সকলোৱে প্ৰেম কৰিছিল, চিঠি পঢ়িছিল, এটা বেলেগ ধৰণৰ ৰোমাঞ্চ চাৰিওফালে, মই অকলৈ কেনেকৈ থাকো। সেই সময়ত এখন কবিতাৰ আলোচনী প্ৰকাশ কৰিছিলো। বহু কবিয়ে মোৰ সতে যোগাযোগ ৰাখিছিল, তেওঁলোকৰ কবিতা নিয়মিতভাবে ছপাইছিলো। এনেদৰে এজন কবিয়ে ধন্যবাদ জনাই চিঠি লিখিলে আৰু মই উত্তৰ দিলো। প্ৰত্যুত্তৰত তেওঁ দিয়া চিঠিৰ ভাষাই আৰু হাতৰ আখৰে মোক মুগ্ধ কৰিলে আৰু মজাৰ কথা তৃতীয় চিঠিখনতেই তেওঁ মোক প্ৰেম নিবেদন কৰিলে। প্ৰতিবাৰেই তেওঁ মোক তেওঁৰ লেখাৰ যাদুৰে মোহিত কৰিলে আৰু শেষ পৰ্য্যন্ত মই হাৰ মানিলো। মোৰ জীৱনলৈও প্ৰেম আহিল। চিঠিৰে কৰা প্ৰেম। চিঠিৰেই জীৱনৰ দিয়া নিয়া।“\n“নেদেখাকৈ কৰা প্ৰেমৰ পাচত যেতিয়া সঁচাকৈয়ে দেখা দিলেহি, তোমাৰ অৱস্থা কেনে হৈছিল, জানিবলৈ মন গৈছে।”\n“মোক দেখা কৰিবলৈ অহা দিনা মই সম্পূৰ্ণ বলিয়া। এজন বন্ধুৰ ঘৰত দেখা কৰিবলৈ গলো। দেখি মই চমকি উঠিলো। মোৰ হেঁপাহৰ পুৰুষ এইজন কেতিয়াও হ'ব নোৱাৰে, মই সপোনত দেখা মানুহজন ইমান কুৎসিত! এমুখ দাঢ়িৰে ভোবোকাৰ, এখন লুঙী পিন্ধি এজন বিশৃঙ্খল মানুহে কোন প্ৰেমিকাক আহি প্ৰথম দৰ্শন দিয়ে ? তাতে দাঢ়ি মোৰ ভীষণ অপছন্দ। এতিয়া কি হ'ব ? চিঠিত তো মোৰ জীৱনটোকে উছৰ্গা কৰিলো। সৰ্বনাশ ভাবি দৌৰি পলালো।”\nপুনৰ তেওঁ চিঠিৰ ৰে'ল আৰম্ভ কৰিলে আৰু মোৰো এডেও দুডেও কৰি আত্মসমৰ্পণ।"\nকৌতুহলত ৰ'ব নোৱাৰি মোৰ প্ৰশ্নঃ “তাৰ পাচত কি হ'ল, অৱশেষত?”\nতচলিমাই হাঁহি কলে- “তেতিয়া মোৰ উন্মাদ অৱস্থা। তেওঁক এৰি জীৱনৰ কথা ভাবিবই পৰা নাছিলো। ঘৰৰ অমতত তেওঁৰ লগতেই বিয়া হৈ গ'ল। ভাবি ললো ৰূপেই জীৱনৰ শেষ কথা নহয়। কিন্তু প্ৰথম নিশাতেই মই মোৰ ভুল বুজি পালো। এক ভয়ানক ৰোগত আক্ৰান্ত আৰু সকলো বদ্ নিচাত আক্ৰান্ত এক পুৰুষ। মোৰ পৃথিৱীজুৰি ব্যাপ্ত সেই মানুহটো ভয়ানক ৰোগত ৰোগাক্ৰান্ত। নাৰীৰ সংগ তেওঁৰ মানত কেৱল শৰীৰ। মোৰ বাঢ়ি অহা জীৱনটোত প্ৰেমত অন্ধ হৈ, আকুল হৈ তেওঁক আঁকোৱালি লৈছিলো। ভাবিলোঁ। চব ঠিক হৈ যাব কিয়নো মই এগৰাকী ডাক্তৰ, লাহে লাহে তেওঁৰ চিকিৎসা আৰম্ভ কৰিলো। কিন্তু সুমনা জানা মই নিজেও সেই ৰোগত আক্ৰান্ত হলো।\nআচলতে মোৰ প্ৰেমিকে মোক ভালপোৱা নাছিল, তেওঁক প্ৰতিদিনে বিছনাত এটি নাৰী শৰীৰ লাগে। য'তে ত'তে ৰমণী পালেই ৰমণ কৰি মোক অহৰহ মিছা কথা কয়। তেওঁৰ ওচৰত প্ৰেমিকাৰ আৰু গণিকাৰ শৰীৰৰ কোনো পাৰ্থক্য নাই। তেওঁৰ নিয়মমাফিক এজনী স্ত্ৰীৰ প্ৰয়োজন, তাইৰ সেৱা সৎকাৰৰ প্ৰয়োজন, নিশা নিশা জুৰি সম্ভোগৰ প্ৰয়োজন। প্ৰেমিকৰ শৰীৰত যৌনব্যাধি, যি ব্যাধিত মোক সংক্ৰামিত কৰিবলৈ সামান্যভাবেও পাচ নুহোহঁকিলে।"\nতচলিমাৰ কৰুণ কণ্ঠ কোঠাটোত গুঞ্জৰিত হৈ বাগৰি পৰে দুপৰীয়াৰ এই বিষাদ বেলাত।\n“ওহোঁ… তেওঁ প্ৰেমিক নাছিল, আছিল মাত্ৰ পুৰুষ। যি কিনো পুৰুষ। ময়েই সেই কলা-বোবা ছোৱালীজনী যি প্ৰেম প্ৰেম বুলি পাগলী হৈছিলো। নিজে ডাক্তৰ বুলি লাহে লাহে নিজৰ আৰু তেওঁৰ চিকিৎসা কৰিবলৈ লাগিলো। অসুখৰ পৰা মুক্তিও লাভ কৰিলো দুয়োজনে। কিন্তু পুনৰ সেই একেই বদ্ নিচাত আসক্ত হ'ল। মোক এৰি বাৰে বাৰে অন্য ৰমণীত আসক্তি। নোৱাৰিলো আৰু শেষ হৈ গ'ল সম্পৰ্ক।"\nমই কলো, “কবি ৰুদ্ৰ মুহাম্মদে কিন্তু ভাল লিখিছিল দেই!”\nতচলিমাঃ “সেই লেখাৰ প্ৰেমতেইতো পৰিছিলো মই। তেওঁৰ গুণখিনিক সাৱটি লৈছিলো। কিন্তু বাস্তব অন্যহে হ'লগৈ।”\nঅলপ পৰিবেশটো পাতলাবৰ মনেৰে সুধিছিলো, “তচলিমা, তোমাৰ প্ৰিয় উপন্যাসখনৰ বিষয়ে কোৱাচোন।“\nতচলিমা: "শৰৎচন্দ্ৰৰ দেৱদাস। দেৱদাস পঢ়ি কিমান নিশা যে কান্দিছো তাৰ সীমা নাই।"\n-“তোমাৰ জীৱনৰ সকলোতকৈ চুটি প্ৰেমৰ ঘটনা?”\nতচলিমাঃ “ৰুদ্ৰৰ লগত সম্পৰ্ক ছিন্ন হোৱাৰ পাচত মই বৰ অকলশৰীয়া হৈ পৰিছিলোঁ। এজন প্ৰিয় লেখক। চকুৰ আগত আশ্চৰ্য সুন্দৰ যুৱক দেখিছিলো এদিন। যুৱকৰ চুলি, চকু, নাক, ওঁঠ, থুতৰিয়ে মোক আকৰ্ষণ কৰিছিল। ঘূৰি ঘূৰি চাওঁ যুবকলৈ। এদিন একেথৰে এনেদৰে চাই আছিলো তেওঁলৈ যে লাজত চকু আঁতৰাই গুছি গৈছিল। মোৰ চকুত মুগ্ধতা, মোৰ মুগ্ধতাৰ এশডাল কাঁড়ে তেওঁক বিন্ধি পেলাইছিল। এদিন কমলা ৰসৰ লগত সামান্য ভদকা পান কৰি মাতাল হলো। আৰু মোৰ খোজ টলমল দেখি যুবকে হাতখন আগবঢ়ালে। সেই স্পৰ্শই মোক আৰু বেছি মাতাল কৰি তুলিলে। মোৰ দেহৰ অঙ্গই তেওঁৰ দেহৰ অঙ্গৰ সান্নিধ্যৰ বাবে যেন কান্দিছিল। সেই প্ৰথম কোনো বিবাহিত পুৰুষৰ লগত হোৱা সম্পৰ্ক। মোৰ কোনো উপায় নাছিল তেওঁক ভাল নোপোৱাকৈ থাকিবলৈ। সমগ্ৰ চহৰ তেওঁৰ হাতত হাত ধৰি ঘূৰিছো। বন্ধুৰ আড্ডাত মোৰ লগত তেওঁ। ঘৰভৰ্তি আত্মীয় স্বজন, যুবকৰ সতে নিভৃতে নিৰ্জন কোঠালিত। হয়, যুবকৰ সতে মই প্ৰেম কৰো, তেওঁৰ সতে মই মগ্ন হ'ম। কাৰোবাৰ কি কবলৈ আছে। নাই, কাৰো কবলৈ একো নাই। মই স্বাধীনতাক ইমান তীব্ৰভাবে উপভোগ কোনো দিনে কৰা নাছিলো। মোৰ সৌন্দৰ্য, ব্যক্তিত্ব, মোৰ অধিকাৰবোধ, মোৰ মনুষ্যত্ব, মানৱতা, মোৰ প্ৰাণময়তাৰ ওচৰত যুবক বৰ ম্লান। যুবকৰ সতে প্ৰেম আৰু নিশ্চিত পৃথকবাসে মোক এক অনিৰ্বচনীয় প্ৰশান্তি দিছিল। মোৰ জীৱন যাপনত, মোৰ লেখাত, ৰেখাত, মোৰ নান্দনিক উদ্ভণ্ডালিত প্ৰেমিকৰ অবাধ প্ৰবেশ নাই , তেওঁৰ নাক গলোৱাৰ সমস্যা নাই। কিন্তু যিসময়ত প্ৰেম জাগিছে, মই তেওঁক চুমা খাইছো, পালেঙত শুই প্ৰেমৰ চোঁৱৰ বুলাই দিছো, সোঁতত নামি তিতি বুৰি উটি গৈ তুমুল ধুমুহাত হেৰাই গৈছো।\nমোৰ প্ৰেমিকক মই নিৰ্মাণ কৰো মোৰ ত্যাগেৰে নহয়, মোৰ বিসৰ্জনেৰে নহয়, প্ৰেমেৰে। প্ৰেমিকে মোক এৰি যেন বাচি নাথাকিব, ঠিক এনেদৰে। জগতত মোৰ বাহিৰে তেওঁৰ কোনো নাই , এনেদৰে।\nলাহে লাহে সহানুভূতি জনাই তেওঁ মোৰ বন্ধু হ'ল। কলে ব’লা, ক’ৰবাৰপৰা অলপ ফুৰি চাকি আহোঁ। মই ৰাজী হলো বাংলাদেশৰ পৰা কলিকতালৈ তাৰপাচত দিল্লী হৈ কাশ্মীৰ মুঠ দহদিন। উদ্দাম সুন্দৰ এই প্ৰেম। যিদিনা ঘূৰিলো ক'লকাতা এয়াৰপ’ৰ্টত তেওঁ যেতিয়া তেওঁৰ পত্নীৰ কাৰণে বজাৰ কৰা আৰম্ভ কৰিলে বুজিলো আমাৰ প্ৰেমৰ অন্ত পৰিল। বাংলাদেশৰ এয়াৰপ'ৰ্টত নামি দুজন দুইফালে। আৰু কোনোদিনে তেওঁ মোৰ সতে যোগাযোগ নকৰিলে।”\nমই জানিব বিচাৰিলোঃ “নামটো জানিবলৈ মন গৈছে।“\nতচলিমাঃ ইমদাদুল হক মিলন।\nমইঃ “তাৰপাচত? প্ৰেমৰ হেঁপাহ পলালেনে?”\nতচলিমাঃ “প্ৰেমেইতো জীৱন সুমনা। প্ৰেমৰ যদি শেষ তেন্তে সৃষ্টি ক'ত ? মই প্ৰেমৰ মোহত বাৰে বাৰে প্ৰেমত পৰিছো। এজন ফৰাচী যুবক, মোতকৈ ছবছৰ সৰু। উতলা প্ৰেমত দুয়ো উটি গলো। তেতিয়া মই পেৰিচত থাকো প্ৰেমৰ চহৰত, ত্ৰিশৰ শেষৰফালে। ফৰাচী প্ৰেমিকজন টুলুজ চহৰৰ পৰা ছুটী পালেই দৌৰি আহে। চিয়েন নদীৰ পাৰে পাৰে আমি দুয়ো ঘূৰি ফুৰোঁ। বিমানত, গাড়ীত, বাছত, নাৱঁত, ৰেস্তোৰাঁত, ৰাষ্টাই ঘাটে দুয়ো দুয়োত গাঢ় আলিঙ্গনাবদ্ধ হওঁ। চৌদিশৰ কথা পাহৰি যাওঁ। প্ৰেম এনেকুৱাই। মানুহক অন্ধ কৰি তোলে।\nকিন্তু তেনে প্ৰেমো মোৰ নিটিকিল। তেওঁ আছিল ভীষণ আগ্ৰাসী। সকলো কাম কাজ এৰি তেওঁ টুলুজ চহৰলৈ যাবলৈ জেদ ধৰিছিল। সকলো এৰিবলৈ মোৰ পক্ষে সম্ভব নাছিল। তেওঁৰ গালি গালাজ আৰম্ভ হৈছিল। আচলতে প্ৰেমতো সিমান সুখ নাথাকে , যিমান সুখ নিয়ন্ত্ৰণত থাকে পুৰুষৰ বাবে। এফালে তেওঁৰ ঈৰ্ষা, হীনমন্যতা আৰু আনফালে মোৰ দৃঢ়তাই আমাৰ সম্পৰ্কক এটা আঁজোৰতে বিচ্ছেদৰ কাষৰত থিয় কৰোৱাই দিলে।"\nমই : “তাৰপাচত?”\n-“তাৰপাচতো জীৱনলৈ প্ৰেম আহিছে। প্ৰেমক বাদ দিলে জীৱন যে মৰুভূমি। একাকীত্বই মোক চেঁপি খুন্দি শেষ কৰিব বিচাৰে অনবৰতে। সেই প্ৰেমিকজন ক'ত আছে যিজনে অকল মোকেই বিচাৰে? প্ৰেমিকবোৰে বেলেগ বেলেগ কাৰণত মোৰ সান্নিধ্য বিচাৰিছে। কোনেও মোক ভালপাই মোক বিচৰা নাই। কোনোবাই নামৰ বাবে, কোনোবাই বিজ্ঞতাৰ বাবে, কোনোবাই যশ আৰু খ্যাতিৰ বাবে, কোনোবাই শৰীৰটোৰ বাবে, কোনোবাই হৃদয়ৰ বাবে। কিন্তু ‘মোৰ’ বাবে কোনোবা এতিয়ালৈকে আহিছেনে ? চিৰকাল মই ভুল মানুহৰ সতে প্ৰেম কৰি আহিছো। ইয়াত যিকণ সুবিধা হৈছে সেয়া হৈছে, কাৰো সৈতে দীৰ্ঘ সময়ৰ বাবে সংসাৰ কৰা নহ'ল। বছৰৰ পাচত বছৰ, যুগৰ পাচত যুগ এটা মানুহ মোৰ শোৱনি কোঠাত, পঢ়াকোঠাত, বহাকোঠাত, বাৰান্দাত, মোৰ বাথৰুমত অবাধ বিচৰণ কৰিব আৰু ভালপোৱাৰ চৰ্ত হিচাবে মই তেওঁক বৰ্ণনা কৰিব লাগিব মই কলৈ গৈছিলো, কি কৰিলো, কি লিখিলো, কি ভাবিলো, কি খালো…… ৰৈ ৰৈ মিঠাকৈ হাঁহি থাকিব লাগিব আৰু তেওঁক সুখ শান্তি দিবলৈ পুৱা গধূলি কব লাগিব বা বুজাব লাগিব তেওঁক ভালপাওঁ। এইবোৰ ভাবি মই উশাহত কষ্ট অনুভৱ কৰো।”\n-“প্ৰেমক লৈ তোমাক বিতৰ্কই তেনেহলে লগ এৰা নাই?”\n-“নাই এৰা। বোধহয় বিতৰ্কৰ নামেই হ'ল তচলিমা। তেতিয়াও এটা কথা শুনি ৰাখা, মই নিজৰ পছন্দত প্ৰেম আজিলৈকে কৰি পোৱা নাই। অন্যৰ পছন্দৰ বলি হৈছো কেৱল। ভাবি শিয়ঁৰি উঠো মই।\nআঁঠুৰ সমান বয়সৰ ছোৱালীৰ সতে পুৰুষবোৰে খোলা প্ৰেম কৰিছে। আৰু ছোৱালীবোৰে যেন বাচি লবই লাগিব দুগুণ তিনিগুণ বয়সৰ বুঢ়া এটাক। আজিকালি মই বুঢ়াবোৰক সদায় সীমনাৰ বাহিৰ কৰি দিওঁ। কলিকতাৰ, এটা ভিতৰে ভিতৰে বুঢ়া, কিন্তু বাহিৰে বাহিৰে চটফটীয়া, যুবকৰ সতে হঠাৎ প্ৰেম হৈছিল, কি ধৰণৰ ঠগেই যে নাখাইছিলো। লাভৰ মুৰত এখন কবিতাৰ কিতাপৰ সৃষ্টি হ'ল।\nযদিও খুব জ্ঞানীগুণী দাৰ্শনিকৰ দৰে আমি প্ৰায়েই কওঁ, জীৱন এবাৰলৈহে আহে, জীৱন বৰ চুটি, চকুৰ পলকত শেষ হৈ যায়, জীৱনক উপভোগ কৰা, হেঁপাহ পলুৱাই প্ৰেম কৰা, কিন্তু কথা হ'ল, এয়া কোৱা সহজ, কৰা সহজ নহয় । প্ৰেম কৰা জানো ইমান সহজ! বিশেষকৈ এই পুৰুষতান্ত্ৰিক সমাজত ছোৱালী হৈ জন্ম হৈ, য'ত পুৰুষসকল ৰজা আৰু মহিলাসকল প্ৰজা! প্ৰভু আৰু দাসীৰ তুলনা নিদিলোঁৱেই যেনিবা। নাৰী-পুৰুষৰ সমানাধিকাৰ যিখন সমাজত নাই , সেইখন সমাজত, নাৰী পুৰুষৰ মাজত যিয়েই নহওক, প্ৰেম কেতিয়াও হ'ব নোৱাৰে। সমকামীসকলৰ সম্পৰ্ক বিষমকামীসকলৰ সম্পৰ্কৰ তুলনাত, বহু বেছি ভাল। অন্তত: জেণ্ডাৰ বৈষম্য তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কত নাই।”\nপিয়লাৰ চাহখিনি ঠাণ্ডা হৈ গ'ল। কথা বতৰাত বহু সময় বাগৰি গ'ল।\nমোৰ সমুখত জগত বিখ্যাত, বিতৰ্কিত এক পূৰ্ণ মানৱী। জীৱনৰ বাবে, প্ৰেমৰ বাবে, ভালপোৱাৰ বাবে গোটেই জীৱনটো ডেই পুৰি জ্বলি ৰৈ গ'ল। দেশহীন, গৃহহীন, (কেতিয়াবা ভাবোঁ দিশাহীন) সমাজবিচ্ছিন্ন, নিৰন্তৰ সংগপিয়াসী মানুহজনীৰ বেদনাৰ্ত হৃদয়খনৰ খবৰ সঁচাই কোনোবাই ৰাখিছিলনে ? এৰি অহাৰ আগে আগে কলো- “যিসকল তোমাৰ অনুগামী, তেওঁলোকৰ উদ্দেশ্যে কিবা এষাৰ কোঁৱা”-\n-“মহিলাৰ বাবে এটাই কথা কম, এজন বিখ্যাত পুৰুষৰ পিছত এগৰাকী মহিলাৰ অৱদান থাকে, কিন্তু এগৰাকী সফল মহিলাৰ পিছত এটা জৰুৰী শব্দ থাকে, ‘বিচ্ছেদ’।”\nKalyani Barman May 24, 2020 at 5:48 AM\nভাল লাগিল বৰতা সাক্ষাৎকাৰটিৰ অনুবাদ পঢ়ি


বাণিজ্যিক ভিত্তিত অমিতাৰ খেতি — Vikaspedia\nঅমিতা এবিধ উপাদেয় ফল আৰু পাচলি ৷ পকা অমিতাক ফল হিচাপে আৰু কেঁচা অমিতাক আঞ্জাত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি ৷ স্মৰণাতীত কালৰে পৰাই অমিতাৰ ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে ৷নন্দিন খাদ্যত অমিতা ফল ব্যৱহাৰ কৰা উপৰি দুফাল কৰি বন্তি জ্বলোৱা আদি কামত ব্যৱহাৰ হয় ৷\nপু্ষ্টিজনিত কাৰণতো অমিতা উল্লেখযোগ্য ৷ আমাৰ দেহক লগা খা্দ্যপ্ৰাণ, খনিজ লৱন, মাংসসাৰ, শ্বেতসাৰ অমিতাত যথেষ্ট পৰিমাণে থাকে ৷ অপৰিপুষ্টি, কোষ্ঠ কঠিন্য, পিত্তৰোগ, আদিত অমিতা সুমধুৰ পথ্য ৷ ঘৰুৱা চিকিৎসাতো অমিতাৰ গুটি, ঠাৰি, শিপা আদি ব্যৱহাৰ হয় ৷ পকা অমিতাত প্ৰায় ১০ শতাংশ শ্বেতসাৰ আৰু ০.৫ শতাংশ মাংসহাৰ থাকে ৷ অমিতাৰ বগা আঠাৰ পৰা নিষ্কাষণ কৰি উলিওৱা ‘পেপেইন’ (Papain) এবিধ আৱশ্যকীয় ৰাসায়নিক দ্ৰব্য ৷ এনে দ্ৰব্য তথা অমিতা গুটিৰ কৃষিভিত্তিক উদ্যোগত যথেষ্ট চাহিদা আছে ৷ পেপেইন বহুল পৰিমাণে ছামৰাৰ উদ্যোগত, ছুইংগাম, প্ৰসাধন সামগ্ৰী তৈয়াৰত, ঊল উদ্যোগ, মাংস উদ্যোগ আদিত ব্যৱহাৰ কৰা হয় ৷ পকা ফলবিলাকৰ পৰা জাম জেলি, কোমল পানীয়, আইচক্ৰীমৰ সুগন্ধিকৰণ আদিত ব্যৱহাৰ হয় ৷ গুৱাহাটীকে ধৰি অসমৰ নগৰ-চহৰৰ লগতে ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰধান চহৰবোৰত পকা অমিতাৰ চাহিদা উল্লেখযোগ্য ৷ সেয়েহে অমিতাৰ বহুল ব্যৱহাৰৰ কাৰণে অমিতাই কৃষি বাণিজ্যিক দিশত প্ৰভুত অৰিহণা যোগাই আহিছে ৷\nঅসমৰ ক্ৰমবৰ্ধমান চাহিদাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি অধিক উৎপাদন লাভ কৰিবলৈ হ’লে আমি উন্নত পদ্ধতিত অমিতাৰ খেতি কৰাত মনোনিবেশ দিয়াৰ প্ৰয়োজন ৷ গাঁও অঞ্চলত উৎপাদিত অমিতাৰ ফল উন্নত উৎপাদনক্ষম ৷ জাত ব্যৱহাৰ নকৰা লগতে আধুনিক কৃষি পদ্ধতি অৱলম্বন নকৰাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত আশানুৰূপ অমিতাৰ আকাৰ আৰু উৎপাদন নাপায় ৷ সেই উদ্দেশ্য পূৰণৰ অৰ্থে উন্নত পদ্ধতিত অমিতাৰ খেতিৰ প্ৰণালীৰ সম্বন্ধে তলত আভাষ দিয়া হ’ল ৷\nমাটি আৰু জলবায়ু: অমিতাৰ খেতিৰ বাবে ওখ, পানী জমা নোহোৱা, বালিঅঁহীয়া মাটিয়েই প্ৰশস্ত ৷ পলসুৱা মাটিত পানী জমা হ’বলৈ নিদি নলাৰ ব্যৱস্থা কৰি সৰহ পৰিমাণে জৈৱিক সাৰ প্ৰয়োগ কৰি তেনে মাটিৰ পৰা অধিক ফল লাভ কৰিব পাৰি ৷ অমিতাৰ ফল যিহেতু গোটেই বছৰজুৰি লাগি থাকে সেয়েহে মাটিডোখৰ সাৰুৱা হোৱাটো প্ৰয়োজন ৷ অমিতাৰ খেতি উষ্ণ জলবায়ুত হয় ৷ নিয়মীয়া বৰষুণ হোৱা ঠাই অমিতাৰ খেতিৰ বাবে আৱশ্যক ৷ অসমৰ মাটি আৰু জলবায়ু অমিতাৰ খেতিৰ বাবে উপযোগী ৷ জেকা মাটিত অমিতাৰ খেতি কৰিলে শিপা পঁচা বেমাৰত আক্ৰান্ত হৈ গছবিলাক মৰি যোৱা সম্ভৱনাই অধিক ৷ ব্যৱসায়িক ভিত্তিক অমিতাৰ খেতি কৰিবলৈ হ’লে মুকলি ওখ, পানী নোহোৱা সাৰুৱা মাটি নিৰ্বাচন কৰিব লাগে ৷ ৰ’দ পৰা ঠাইত অমিতা খেতি কৰিলে ফলবিলাক মিঠা হোৱাৰ লগতে গছবিলাকত বেমাৰ-আজাৰ কম হয় ৷\nজাত নিৰ্বাচন: অমিতাৰ গছৰ পৰা অধিক উৎপাদন আৰু উন্নত মানদণ্ডৰ ফল লাভ কৰিবলৈ হ’লে উন্নত জাত নিৰ্বাচন কৰাতো নিতান্তই প্ৰয়োজন ৷ ই সাধাৰনতে এবিধ একলিংগ উদ্ভিদ ৷ অৰ্থাৎ পুংপুষ্প আৰু স্ত্ৰীপুষ্প দুজোপা বেলেগ বেলেগ গছত হয় ৷ এনে একলিংগ গছবিলাক হ’ল যেনে- চি.অ’.১, চি.অ’.২, ৰাঁচী হাফলং, ৱাশ্চিংটন ৷ এনেবিলাক জাতৰ খেতি কৰিলে প্ৰতি দহজোপা স্ত্ৰীপুস্প গছৰ মাজত পৰাগ সংযোগৰ কাৰণে এজোপা পুংপুস্পৰ গছ ৰুব লাগে ৷ কিন্তু কিছুমান উভয়লিংগ জাত যেনে- চি.অ’.৩, চি.অ’.৪, কুগ:, হনিদিউ, চলো আদিত একোজোপা গছত পুংপুস্প আৰু স্ত্ৰীপুস্প সন্নিৱিষ্ট থাকে ৷ অন্যান্য উন্নত জাতৰ সঁচবিলাক হ’ল- পুচা ডেলিচিয়াচ, পুচা ডুৱাফ, পুচা মেজেষ্টি, পুচা ননহা আদি৷\nমাৰ্চ মাহত বীজ পচাব লাগে৷ বীজৰ পৰা পুলি প্ৰস্তুতি দুই প্ৰকাৰে কৰিব পাৰি৷ এটা হ’ল বীজতলীত পুলি উৎপাদনৰ কাৰণে এক হেক্টৰ (৭.৫ বিঘা) মাটিৰ বাবে প্ৰায় ৫০০ গ্ৰাম মান বীজৰ আৱশ্যক ৷ পকা অমিতাৰ পৰা বীজবোৰ এৰুৱাই পানীত মোহাৰি বীজৰ পৰা পাতল আৱৰণটো গুচাই লব লাগে ৷ পিছত বীজবোৰ ছাঁত শুকুৱাই সোনকালে বীজতলীত সিঁচিব লাগে ৷ বীজতলীখন ওখ, পানী নোহোৱা কৰি, পচন সাৰ মিহলাই সাৰুৱা কৰি ল’ব লাগে ৷ বীজতলীখন এক মিটাৰ বহল ১০-১৫ ছে.মি. ওখ আৰু সুবিধা অনুসৰি দৈৰ্ঘ্যৰ হ’ব লাগে ৷ বীজবোৰ ২.৫ ছে.মি. ব্যৱধানত ১.২ ছে.মি. গভীৰতাত সিঁচি তাক ওপৰত মাটি দি ঢাকি লব লাগে ৷ বীজ সিঁচাৰ পিছত নগজালৈকে পানী ছটিয়াই থাকিব লাগে ৷\nপলিথিনৰ মোনাত পুলি প্ৰস্তুত কৰিবলৈ হ’লে মোনাবিলাকত সম পৰিমাণৰ মাটি, বালি আৰু পচন সাৰৰ মিশ্ৰণেৰে পূৰ কৰি তলফালে এটা সৰু ফুটা কৰি লব লাগে যাতে মোনাটোৰ পৰা পানী বাহিৰলৈ ওলাই যাব পাৰে ৷ প্ৰতিটো মোনাত আধা গ্ৰাম কেপ্টান বা বেভিষ্টিন দৰব মিহলাই ললে পুলিবোৰ বেমেৰৰ পৰা ৰক্ষা পৰে ৷ এনেদৰে প্ৰস্তুত কৰি লোৱা মোনাবোৰত ২-৩ টাকৈ বীজ ১-২ ছে.মি. গভীৰতাত গুজি দিব লাগে ৷ নিশকতীয়া পুলিবোৰ গজাৰ পিছত উভালি পেলাব লাগে ৷\nপুলি আৰু প্ৰণালী :পুলি আৰু প্ৰণালী : অমিতা পুলি ৰোৱা ঠাইডোখৰ দকৈ চহাই সমান কৰি ল’ব লাগে ৷ পুলি ৰোৱাৰ সময় হ’লে এপ্ৰিলৰ পৰা জুন মাহ (অৰ্থাৎ ব’হাগ মাহৰ পৰা আহাৰ মাহলৈকে)৷ পুলি ৰুৱৰ বাবে দীঘে-পথালিয়ে ১.৮X১.৮ মিটাৰ ব্যৱধান, ৪৫ ঘন ছে.মি.(৪৫ ছে.মি দীঘল, ৪৫ ছে.মি বহল আৰু ৪৫ ছে.মি গভীৰতা) আকৃতিত পুলি ৰোৱাৰ ১-১১/২ মাহৰ আগতেই গাঁতবিলাক প্ৰস্তুত কৰি ল’ব লাগে ৷ গাঁতবিলাকত তল মাটি নিলগত ৰাখি ওপৰ মাটি আৰু গোবৰ মাটি মিহলাই পূৰাই ল’ব লাগে ৷ প্ৰতিটো গাঁতত একলিংগৰ জাত হ’লে ৩-৪ টাকে পুলি আৰু উভৰলিংগ হ’লে এটাকৈ পুলি ৰোপণ কৰিব লাগে ৷\nসাৰ প্ৰয়োগ : উন্নত পদ্ধতিত সাৰ অপৰিহাৰ্য ৷ পুলি ৰোৱাৰ সময়ত সাৰ প্ৰয়োগ কৰিব নালাগে ৷ পুলিবোৰৰ বয়স দুমাহমান হ’লে প্ৰথমবাৰ সাৰ দিয়া কাম আৰম্ভ কৰিব পাৰি ৷ দ্বিতীয়বাৰ ফল লাগিবৰ সময়ত দিব লাগে ৷ এজোপা গছত প্ৰতিবছৰে ৫০০ গ্ৰাম ইউৰিয়া, ১০০০ গ্ৰাম একক ছুপাৰ ফছফেট আৰু ৮০০ গ্ৰাম মিউৰেট অৱ পটাছ সাৰ গোৱৰৰ লগত মিহলি কৰি সম্পুৰ্ণ সাৰখিনিৰ আধাভাগ গছৰ গুৰিৰ পৰা ৩০ ছে.মি. আঁতৰত এটা পাতলীয়াকৈ নলা খান্দি প্ৰয়োগ কৰিব লাগে ৷ প্ৰথম ৰোৱাৰ দুমাহ পিছত আৰু দ্বিতীয়বাৰ গছৰ ফুল ফুলাৰ আগত ৷\nপ্ৰতিপালনৰ ব্যৱস্হা : পুলি ৰোৱাৰ পিছত ২-৩ মাহৰ মূৰে মূৰে বাৰীখনত হোৱা ঘাঁহ-বনবিলাক চিকুনাই দিব লাগে ৷ আৱশ্যকবোধে গুৰিত মাটি চপাই দিব লাগে লগতে ঢোকা দিয়াৰ ব্যৱস্হা কৰিব লাগে ৷ জাৰকালি খৰাং পৰিস্হিতিৰ উদ্ভৱ হ’লে পানী দিয়াৰ ব্যৱস্হা কৰিব লাগে ৷\nপুলিবোৰ ডাঙৰ হৈ অহাৰ পিছত যেতিয়া লিংগ নিৰ্ধাৰণ কৰিব পৰা হয় তেতিয়াই প্ৰতিটো গাঁতত হোৱা ৩-৪ টা পুলি ভিতৰত স্ত্ৰীপুস্প ধৰা সবল গছ ৰাখি বাকীবোৰ গুৰিতে কাটি বা উভালি পেলাব লাগে ৷ একলিংগ গছবিলাক প্ৰতি ১০ জোপা স্ত্ৰীপুস্পৰ মাজত এজোপা পুংপুস্প ৰাখি পৰাগ সংযোজন ঘটাত ইন্ধন যোগাব লাগে ৷\nশস্য ৰক্ষাৰ ব্যৱস্হা : অমিতা গছত আক্ৰমণ কৰা পোকৰ উপদ্ৰৱ কম, কিন্তু কেইবিধমান বেমাৰৰ আক্ৰমণত গছবিলাক অকামিলা কৰি উৎপাদন কমায় ৷ এইবিলাৰ ভিতৰত যেনে- গুৰি পচাঁ বেমাৰ, শিপা পচাঁ বেমাৰ, পাত মুজুৰা পৰা বেমাৰ, শস্য কৃমি আদি ৷ গুৰি পচাঁ বেমাৰ হ’লে গছৰ গুৰি অংশ পচাঁই পেলায় আৰু পাতবিলাক হালধীয়া হৈ মৰি যায় ৷ নিবাৰণ কৰিবৰ নিমিত্তে ১ শতাংশ বৰডিক্স মিশ্ৰণ বা ব্লাইটেক্স বা ফাইটলিন (০.২ শতাংশ) পানীত মিহলাই গুটি অংশ ভিজি যোৱাকৈ প্ৰয়োগ কৰি লাগে ৷ শিপা পচাঁ বেমাৰ হ’লে পাতবিলাক হালধীয়া পৰে আৰু গছজোপা হাউলি পৰে ৷ নিয়ন্ত্ৰণৰ কাৰণে কেপটান ঔষধেৰে বীজবিলাক শোধন কৰি ল’ব লাগে ৷ আক্ৰান্ত গছৰ গুৰি অংশত ১ শতাংশ শক্তিযুক্ত বৰডিঅম মিশ্ৰণ প্ৰয়োগ কৰিব লাগে ৷ নতুবা গুটি সিঁচাৰ ২ সপ্তাহৰ আগতে পুলিবাৰী বা পলিথিন মোনাৰ মাটিখিনি শতকৰা ৪ ভাগ শক্তিৰ ফৰমেলিন ঔষধেৰে তিয়াই ল’ব লাগে ৷ পাত মুজুৰা পৰা মোজেইক বেমাৰ ভাইৰাছৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা ৰোগ ৷ এই ৰোগ বিস্তাৰ ঘটোৱা মোৱাপোক নিয়ন্ত্ৰণৰ কাৰণে ৰগৰ ঔষধ ২ মিলিলিয়াৰ ১ লিটাৰ পানীত মিহলাই আক্ৰান্ত গছৰ পাতবিলাকত ছটিয়াব লাগে ৷ বেছিকৈ আক্ৰান্ত গছবিলাক উভালি পেলাব লাগে ৷শস্যকৃমিয়ে আক্ৰমণ কৰা গছবিলাকৰ পাত হালধীয়া হয় আৰু উৎপাদন কমি আহে ৷ প্ৰতিৰোধৰ বাবে গছৰ গুৰিত ২০-২৫ গ্ৰাম ফুৰাদন ঔষধ প্ৰয়োগ কৰিব লাগে ৷\nউন্নত পদ্ধতিৰে অমিতাৰ খেতি কৰিলে প্ৰতি হেক্টৰত ৫০ৰ পৰা ৮০ টন পৰ্যন্ত পোৱা যায় ৷ অমিতা গছৰ ফল নলগালৈকে গছবিলাকৰ মাজত অন্তৱৰ্তী শস্য যেনে- মূলা, জলকীয়া, মৰিছা আদিৰ খেতি কৰি কম সময়তে উপৰুৱা আয় লাভ কৰিব পাৰি, লগতে মাটিখিনি চহাই বন বাত নোহোৱাকৈ ৰাখিব পাৰি ৷ এইবিলাক দৃষ্টিকোণৰ পৰা অসমত অমিতাৰ খেতি কৰি এক সুনিশ্চিত বাণিজ্যিক ভেটি গঢ়ি তোলাৰ সক্ষম হ’ব পৰা যায় ৷\nউৎস-কৃষক বন্ধু,লেখক: ড° বিপিন খঙ্গীয়া; অধ্যাপক, উদ্যান শস্য বিভাগ;অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়৷


শশী থাৰুৰে গালে ‘এক অজনবী হাছিনা ছে…’, জাভেদ আখতাৰৰ তাচ্ছিল্য! -\nHomeব্ৰেকিং নিউজশশী থাৰুৰে গালে ‘এক অজনবী হাছিনা ছে…’, জাভেদ আখতাৰৰ তাচ্ছিল্য!\nনতুন দিল্লীঃ শশী থাৰুৰৰ মুখত জনপ্ৰিয় হিন্দী গীত। ‘এক অজনবী হাছিনা ছে ইউ মুলাকাত হো গায়ী…’ গাই সমালোচিত কংগ্ৰেছ সাংসদগৰাকী। সমালোচনাত মুখৰ জাভেদ আখতাৰ। সমাজৰ স্পৰ্শকাতৰ বিষয়সমূহক কেন্দ্ৰ কৰি কৰা মন্তব্যৰ বাবে সময়ে সময়ে সংবাদ শিৰোনাম দখল কৰি আহিছে কংগ্ৰেছ সাংসদগৰাকীয়ে। অনুৰাগীসকলেও তেওঁৰ আচৰণৰ সৈতে পৰিচিত। তেওঁলোকৰ বাবে, শশী থাৰুৰৰ কথাবোৰ যেন বেদ বাক্যৰ সমান।\nৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰৰ জনপ্ৰিয় ব্যক্তিগৰাকীয়ে ৰাজহুৱা স্থানত হিন্দী গান গুণ-গুণোৱা বাবে সামাজিক মাধ্যমত এক হুলস্থূলীয়া পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হয়। শশী থাৰুৰৰ অনুৰাগীয়ে প্ৰশংসাৰ বন্যাৰে সাংসদ গৰাকীক ওপচাই পেলোৱাৰ বিপৰীতে সৰব হৈ পৰিছে বলীউডৰ জনপ্ৰিয় গীতিকাৰ জাভেদ আখতাৰ। ১৯৭৪ চনত ৰাজেশ খান্না অভিনীত ‘অজনবী’ ছবিখনৰ ছুপাৰহিট গীতটো হঠাতে শশী থাৰুৰৰ কন্ঠত শুনি সাংসদগৰাকীক সমালোচনা কৰিছে জনপ্ৰিয় গীতিকাৰ জাভেদ আখতাৰে।\nজাভেদ আখতাৰে শশী থাৰুৰৰ কন্ঠত বহুল সমাদৃত হিন্দী গীতটো শুনি মন্তব্য কৰিছিল যে, ‘ৱাহ! এনেকুৱা এটা গান সম্ভৱতঃ হিন্দীতো আছে…।’ জাভেদ আখতাৰে প্ৰকৃততে কংগ্ৰেছ সাংসদজনক তেওঁৰ হিন্দী উচ্চাৰণৰ বাবে সমালোচনা কৰা বুলি সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ পাইছে। শশী থাৰুৰে যদিও গীতিকাৰগৰাকীৰ মন্তব্যৰ প্ৰত্যুত্তৰ দিয়া নাই তথাপি পোষ্টটো দেখাৰ পাছত একাংশৰ মাজত হাঁহিৰ ৰোল উঠা দেখা গৈছে। উল্লেখ্য যে, শশীয়ে প্ৰকৃততে শ্ৰীনগৰৰ দূৰদৰ্শন চেনেলৰ এটা অনুষ্ঠানত গীতটো গাইছিল। ভিডিঅ’টো সাংসদজনে নিজেই সামাজিক মাধ্যমত শ্বেয়াৰ কৰিছিল। আৰু এই প্ৰসংগক কেন্দ্ৰ কৰি জাভেদ আখতাৰে থাৰুৰৰ হিন্দী উচ্চাৰণক লৈ সমালোচনাত সৰব হৈ পৰা পৰিলক্ষিত হৈছে।\nPrevious articleমাজুলীৰ নদী দুৰ্ঘটনাত তাৎক্ষণিকভাৱে ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ নিৰ্দেশ\nNext articleশোকাৱহ নাও দুৰ্ঘটনা : মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে দিলে নিৰ্দেশ ?


“তুলসীৰ তলে তলে মৃগ পহু চৰে, তাকে দেখি ৰামচন্দ্ৰই হৰ ধনু ধৰে” আজি কাতি বিহু! কি এই কাতি বিহুৰ বিশেষত্ব? – Pratham Khabar\nঘৰ/কৃষি/“তুলসীৰ তলে তলে মৃগ পহু চৰে, তাকে দেখি ৰামচন্দ্ৰই হৰ ধনু ধৰে” আজি কাতি বিহু! কি এই কাতি বিহুৰ বিশেষত্ব?\nআজি কাতি বিহু। আকাশ বন্তিৰ আলোকে সমাজৰ এন্ধাৰ বিনাশ কৰি আনক শান্তি - সমৃদ্ধি।\n“তুলসীৰ তলে তলে মৃগ পহু চৰে।\nতাকে দেখি ৰামচন্দ্ৰই হৰ ধনু ধৰে।”\nকৃষিজীৱি অসমীয়াৰ পথাৰ শস্য শ্যামলা হোৱাৰ কামনাৰে – অসমবাসীলৈ কাতি বিহুৰ অলেখ শুভেচ্ছা।\nআকাশ বন্তিৰ আলোকে সমাজৰ এন্ধাৰ বিনাশ কৰি আনক শান্তি – সমৃদ্ধি।\nবিহু অসমৰ জাতীয় উৎসৱ। বিহু অসমীয়া সমাজৰ প্ৰাণ,অসমীয়াৰ প্ৰাণৰ স্পন্দন। বিহুক বাদ দি অসমীয়া সমাজখনৰ অস্তিত্বৰ কথা ভাবিব নোৱাৰি। সীমাহীন আনন্দ, উলহ-মালহেৰে অসমীয়াৰ হিয়াৰ আমঠু বিহুক সামাজিক উৎসৱ তথা সামুহিক প্ৰকাশৰ ফল বুজি সমাজ তাত্ত্বিকসকলে গণ্য কৰি আহিছে।\nসৃষ্টিৰ নিয়ম মানি সময়ৰ চিৰন্তন ৰীতিকে সাৰোগত কৰি ঋতুৰ বুকুত ঋতুৱে বাগৰ সলায়। সলনি হয় মাহৰ পিছত মাহ। এনেদৰে বছৰৰ এই সময়খিনিত প্ৰকৃতিৰ বুকুলৈ নামি আহে শৰৎ কাল। এই শৰততে আহিন আৰু কাতি মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা এদিনীয়াকৈ পালন কৰা হয় কাতি বিহু। এই সময়চোৱা অসমৰ কৃষিজীৱি সমাজৰ অনাটনৰ সময়। অধিকাংশ কৃষকৰে ভঁৰালত ধানমুঠি নোহোৱা হয়। বাৰীত শাক-পাচলিবো নাটনিৰ দিন। সেয়েহে প্ৰকৃতিৰ ওপৰত সদায় নিৰ্ভৰশীল খেতিয়কে ভৱিষ্যতৰ একমাত্ৰা আশা-ভৰষাৰ স্থল তথা সোণালী সপোন স্বৰুপ পথাৰৰ ধাননিডৰাৰ মংগলৰ কাৰণেই আচলতে পথাৰ,ভঁৰাল আৰু তুলসীৰ তলত চাকি জ্বলায়। পথাৰৰ লখিমীক ভঁৰাললৈ অহাৰ বাট দেখুৱাই আকাশ বন্তি জ্বলায়। এয়াই হৈছে কাতি বিহুৰ বিশেষত্ব।\nকাতি বিহুক কঙালী বিহু বোলে। এই সময়তে পথাৰৰ ধান শস্য-সম্ভৱা হৈ পৰে। কাতি বিহুৰ দিনা ভঁৰাল, পথাৰ সকলোতে চাকি জ্বলাই ধান মুঠিৰ অধিক উৎপাদন কামনা কৰা হয়।\nপথাৰত চাকি জ্বলোৱাৰ এক বিজ্ঞানসন্মত কাৰণো আছে। আহিন-কাতি মাহত চৰহা পোক বৰ বেছি হয়। পথাৰ, ঘৰে ঘৰে চাকি জ্বলোৱাৰ ফলত ৰাতি প্রজ্বলিত চাকিব শিখাত পৰি কিছু হ’লেও চৰহা পোকৰ মৃত্যু হৈ কৃষকক ৰক্ষা কৰে।\nসংক্ৰান্তিৰ দিনা প্রতিঘৰ অসমীয়া মানুহৰ ঘৰতে চোতালত তুলসীৰ ভেটি সাজি তুলসী বোৱে আৰু গধুলি সৰু সৰু ল’ৰা ছোৱালীবোৰে প্ৰসাদ আগবঢ়াই প্রার্থনা জনায়। এয়া বিভিন্ন ঔষধি গুণেৰে পৰিপুষ্ট তুলসী গছ একোজোপা প্রতি ঘৰ মানুহৰ ঘৰত ৰোপন কৰাৰ এক দূৰদৰ্শী সংস্কৃতিপূর্ণ ব্যৱস্থা।\nকাতি বিহু বা কঙালী বিহু অসমীয়া সমাজ বা সংস্কৃতিৰ যেনেদৰে এটি নিতান্তই প্ৰয়োজনীয় অংগস্বৰূপ, সেইদৰে এই বিহু উৎসৱৰ লগত পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰচলিত নিয়মসমুহৰো প্ৰয়োজনীয়তা কোনো পধ্যে নুই কৰিব নোৱাৰি। এই নিয়মসমুহ সংস্কাৰশীল।\nপ্ৰকৃততে উৎসৱ আহে সামাজিক,ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি আৰু কেতিয়াবা লৌকিকতাৰ মাজেৰে। উৎসৱৰ অৰ্থই হ’ল আনন্দ-মিলনৰ অনুভুতি,ভক্তি-ভাৱনা,লোক-বিশ্বাস আৰু ইজনে সিজনক প্ৰেৰণ কৰা স্বত:স্ফুৰ্ত প্ৰেম।\nমুঠৰ ওপৰত এতিয়া দুৰ্গাপূজাৰ পাৰভগা উৎসাহ-উদ্দীপনাৰ সমান্তৰালকৈ প্ৰতিজন অসমীয়া প্ৰস্তুত হৈছে প্ৰাণৰ উৎসৱ কাতি বিহু উদযাপনৰ নিমিত্তে।\nAssam Assamese Festival Bihu Celebration Cops Cultivate Farmer Farming Festival kati bihu nature News Time Assam Pratham Khabar


Biography of Chandra Kumar Agarwala in Assamese | Life History of Chandra Kumar Agarwala in Assamese for Competitive Exam\nHomeGK AssamBiography of Chandra Kumar Agarwala in Assamese | Life History of Chandra Kumar Agarwala in Assamese for Competitive Exam\n0 Mohsin_Dewan June 09, 2022\nChandra Kumar Agarwala's Life And Contributions : An Overall Evaluation | Contribution of Chandra Kumar Agarwala in Social Reformation in Assam\nচন্দ্রকুমাৰ আগৰৱালাৰ জীৱন পৰিক্ৰমা\nHello, aspirants are you preparing for APSC, Assam TET, Assam Grade III and Grade IV Exam or any other Assam Govt Exams 2022? If yes, then you must be aware of the most important topic of Assamese Culture and Literature the Biography of Chandra Kumar Agarwala (চন্দ্রকুমাৰ আগৰৱালা) in Assamese for Competitive Exam preparation. Therefore every aspirants need to know the Life History of Chandra Kumar Agarwala in Assamese for APSC, Assam TET, Assam Grade III and Grade IV Exam or any other Assam Govt Exams. In this regard "Assam GK Gyan" decides to provide you the Chandra Kumar Agarwala's Life And Contributions : An Overall Evaluation for Assam Tet exam. Infact the Contribution of Chandra Kumar Agarwala in Social Reformation in Assam will beakey topic in the Assamese Literature and Assam GK section for the upcoming Assam Govt Exams. So the Biography of Chandra Kumar Agarwala in Assamese Language for APSC/Assam TET 2022 will beapedestrian to crack your exam.\nLife History of Chandra Kumar Agarwala\nChandra Kumar Agarwala's Life And Contributions\nIn this article we have provided you most important Assam GK on Assamese Culture and Literature topic Chandra Kumar Agarwala's Life And Contributions for the upcoming Assam TET exam. So, read this important article on Contribution of Chandra Kumar Agarwala in Social Reformation in Assam for Assam govt exams. These General Knowledge Quiz on Chandra Kumar Agarwala are extremely important and should beapart of your preparation.\nGK Quiz on Chandra Kumar Agarwala : Assam APSC GK Questions\nA Brief note on Chandra Kumar Agarwala\nHere we are discussing about the Biography of Chandra Kumar Agarwala in Assamese. Read this most important article on Life History of Chandra Kumar Agarwala in Assamese in order to answer the questions :\nAgarwala was the founder member of Asamiya Bhasar Unnati Sadhini Sabha (Assamese Language Developing Society), which wasaliterary organization formed by few talented Assamese students studying in Calcutta. In 1889, the Asamiya Bhasar Unnati Sadhini Sabha started their mouthpiece – Assamese monthly Jonaki. Chandra Kumar Agarwala was the editor of the Jonaki.\nBiography of Chandra Kumar Agarwala in Assamese | Life History of Madhab Kandali in Assamese\nচন্দ্ৰ কুমাৰ আগৰৱালাক যদিও আমি প্ৰথম অসমীয়া ৰোমাণ্টিক কবিতা ‘বনকুঁৱৰী’ৰ ৰচয়িতা বুলি জানো, কিন্তু অসমীয়া জাতিলৈ তেখেতেৰ তাতকৈও মহত্বৰ অৱদান হৈছে সাহিত্য আলোচনী ‘জোনাকী’ৰ প্ৰতিষ্ঠা। ছাত্ৰ অৱস্থাতেই কলিকতাৰ পৰা ‘জোনাকী’ আলোচনীৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ গৈ তেখেতে যি সাহসৰ পৰিচয় দাঙি ধৰিছিল সেয়া আজিও অসমীয়া ভাষা প্ৰেমী উদ্যোগীসকলৰ বাবে এক উজ্জ্বল দৃষ্টান্ত। তেখেতে সময়োপযোগী এই সিদ্ধান্তটো নোলোৱা হ’লে অসমীয়া সাহিত্যই হয়তো আজিৰ তাৰিখতকৈও কেইবাদশকো পিছ পৰি থাকিব লাগিলহেতেঁন।\nজন্ম আৰু বংশ পৰিচয়\nচন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ জন্ম হৈছিল ১৮৬৭ চনৰ ২৭ নৱেম্বৰত, বৰ্তমানৰ বিশ্বনাথ জিলাৰ কলংপাৰ মৌজাৰ ব্ৰহ্মজানত। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল হৰিবিলাস আগৰৱালা আৰু মাতৃৰ নাম আছিল মালমা। তেওঁ পিতৃ-মাতৃৰ ছগৰাকী সন্তানৰ ভিতৰত দ্বিতীয় আছিল।চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ শৈশৱ আৰু কৈশোৰ বিশ্বনাথ জিলাৰ ব্ৰহ্মজান আৰু গমিৰীত চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ শৈশৱকাল অতিবাহিত হয়। তাৰ পাছত তেওঁৰ দেউতাক হৰিবিলাসে ব্যৱসায়ৰ উন্নতি আৰু সন্তানসকলৰ সুশিক্ষাৰ বাবে তেজপুৰলৈ উঠি আহে। তাৰ পাছত তেওঁলোকে সপৰিয়ালে কলিকতালৈ যায় আৰু তাতে চন্দ্ৰকুমাৰক হায়াৰ স্কুলত নাম লগায় দিয়ে। কিন্তু এন্ট্ৰেন্স পৰীক্ষা দিয়াৰ আগতেই তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটোৱে কলিকতা এৰি গুছি অহাত চন্দ্ৰকুমাৰে আকৌ তেজপুৰৰ হাইস্কুলত পঢ়িবলৈ লয়। তেজপুৰত পঢ়ি থকাৰ সময়ত তেওঁৰ সহপাঠী আছিল আনন্দচন্দ্ৰ আগৰৱালা আৰু লম্বোদৰ বৰা। সেইসময়তে তেওঁলোক তিনিওৰে মনত অসমীয়া সাহিত্য চৰ্চাৰ বীজ অংকুৰিত হৈছিল ধাৰণা কৰা হয়। যি বীজ পাছৰ পৰ্যায়ত কলিকতালৈ গৈ ফলে-ফুলে জাতিষ্কাৰ হৈছিলগৈ।\nস্কুলীয়া অৱস্থাতে কলিকতাত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল যদিও অসমলৈ আহি প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা পাছ কৰাৰ পাছত চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাই পুনৰ কলিকতালৈ উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণৰ বাবে যায় আৰু কলিকতাৰ বিখ্যাত প্ৰেচিডেন্সী কলেজত নামভৰ্তি কৰে আৰু সেই সময়তে তেওঁ লগ পালে ৰসৰাস লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাক। শংকৰ-মাধৱৰ মণিকাঞ্চন সংযোগৰ দৰে তেওঁলোকৰ এই মিলনে অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিলৈ নতুন ধাৰা বোৱাই আনিলে। এই সম্পৰ্কে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই লিখিছে- “ইংৰাজী সাহিত্য চৰ্চা, সংস্কৃত সাহিত্য চৰ্চা আৰু ঘাইকৈ অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ উন্নতিৰ হাবিয়াসেই জয় জয়তে আমাৰ ভিতৰত বন্ধুত্বৰ সূত্ৰপাত কৰে। তাৰ ফলত জোনাকী নামৰ মাহেকীয়া কাকতৰ জন্ম আৰু বৃদ্ধি হ’ল।”\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আৰু চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ লগত সেই সময়ত আহি যোগ দিয়েহি হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে। আৰু এই তিনিজন মহান অসমীয়াই ১৮৮৯ চনত জোনাকী আলোচনীৰ জন্ম দি অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰিছিল। সেই সময়ত চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ বয়স আছিল মাত্ৰ ২১ বছৰ। এইদৰে এফ.এ পৰীক্ষা পাছ কৰাৰ পাছত আগৰৱালাই বিলাতলৈ যাবলৈ মন কৰিলে। তেওঁৰ সপোন আছিল বিলাতলৈ গৈ তাৰ পৰা বেৰিষ্টাৰী পাছ কৰি আহি কলিকতাত অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ উন্নয়নৰ হকে কিছু কাম কৰা। কিন্তু তেওঁৰ পিতৃয়ে অনুমতি নিদিয়াৰ বাবে বিলাতলৈ নগৈ অসমলৈ ঘূৰি আহে।\nচন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাই গোলাঘাটৰ দণ্ডধৰ বৰুৱাৰ প্ৰথমা কন্যা মুক্তা প্ৰভাক বিয়া কৰাইছিল। তেওঁলোকৰ তিনিজন পুত্ৰ সন্তান আছিল- ১) নৱীনকুমাৰ আগৰৱালা ২) অৰুণকুমাৰ আগৰৱালা আৰু ৩) তৰুণকুমাৰ আগৰৱালা। তেওঁৰ দ্বিতীয় পুত্ৰই অৰুণকুমাৰে ডেকা বয়সতে ডিব্ৰুগড়ৰ বাসগৃহত আত্মহত্যা কৰা ঘটনাই তেওঁক বিশেষ মনোকষ্ট দিছিল বুলি জনা যায়। আৰু সেই শোকেই তেওঁৰ জীৱনী শক্তিকো অতি ক্ষীপ্ৰতাৰে কমাই আনিছিল।\nসাহিত্যিক চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা\nচন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা এজন বৰেণ্য অসমীয়া সাহিত্যিক আছিল। অসমীয়া সাহিত্যক বৰ্তমানৰ ৰূপ দিয়াত চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ যথেষ্ট অৱদান আছিল। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আৰু হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ সৈতে লগ লাগি চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাই অসমীয়া সাহিত্যত এক জোৱাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। এই জোৱাৰেই অসমীয়া সাহিত্যক এক নতুন ৰূপত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।\nচন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাদেৱে তেজপুৰতেই শৈক্ষিক জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল আৰু তেতিয়াৰ তেওঁৰ সাহিত্যিক প্ৰতিভা বিকশিত হৈছিল। লম্বোদৰ বৰা, আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালা আদিৰ অনুপ্ৰেৰণাত চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাদেৱে সাহিত্য চৰ্চাত মনোযোগ দিছিল। কিন্তু সাহিত্য চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁক অধিক অনুপ্ৰেৰণা যোগাইছিল তেখেতৰ পিতৃ হৰিবিলাস আগৰৱালাদেৱে।\nচন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ কাব্য চৰ্চা\nচন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাই অসমীয়া কাব্য কাননত ৰমন্যাসবাদৰ সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ আছিল অসমীয়া ৰোমান্টিকতাবাদৰ পথিকৃত। জোনাকী আলোচনীৰ পাততেই চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাদেৱে নিজৰ কবি প্ৰতিভাৰ বিকাশ ঘটাইছিল। চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাই জোনাকী আলোচনীৰ প্ৰথম বৰ্ষৰ প্ৰথম মাহতেই “বনকুঁৱৰী” নামৰ ৰোমান্টিক কবিতাটি প্ৰকাশ কৰে। “বনকুঁৱৰী”য়েই হৈছে প্ৰথম অসমীয়া ৰোমান্টিক কবিতা। “বনকুঁৱৰী”য়ে অসমীয়া সাহিত্য ভগতত জগতত ৰমন্যাসবাদৰ জোৱাৰ সৃষ্টি কৰে। ইয়াৰ পাছতেই চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাদেৱে জলকুঁৱৰী, তেজীমলা আদি ৰোমান্টিক ভাৱধাৰাৰ কবিতাৰ জৰিয়তে জোনাকীৰ পাত শুৱনি কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত বাঁহী আলোচনীতো তেওঁৰ কবিতা প্ৰকাশিত হৈছিল।\nচন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাদেৱে ৰচনা কৰা কবিতাপুথি দুখন আৰু সেইকেইখন হ’ল – প্ৰতিমা আৰু বীণ-বৰাগী। এই দুখন কবিতাপুথিত প্ৰকাশ পোৱা কবিতাবোৰৰ অধিকাংশই জোনাকী আৰু বাঁহী আলোচনীত প্ৰকাশিত কবিতা আছিল। প্ৰতিমা কবিতাপুথিখন প্ৰকাশ কৰা পাইছিল ১৯১৩ চনত।\nঅকালতে মৃত্যুবৰণ কৰা চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাদেৱৰ প্ৰথম কন্যা প্ৰতিমাৰ নামানুসাৰেই তেওঁৰ প্ৰথম কবিতাপুথিখনক প্ৰতিমা নামেৰে নামাকৰণ কৰিলে। জোনাকী আলোচনীত প্ৰকাশ পোৱা কবিতাসমূহ প্ৰতিমা কবিতাপুথিত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। প্ৰতিমাত পঁচিশ(২৫) টা কবিতা আছে। এই সুপাঠ্য কবিতাপুথিখনৰ বাবেই চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাদেৱক “প্ৰতিমাৰ খনিকৰ” বুলি অভিহিত কৰা হয়। সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাদেৱে চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ প্ৰতিমা কবিতাপুথিখনৰ বিষয়ে এনেদৰে মন্তব্য আগবঢ়াই থৈ গৈছে “প্ৰতিমাখনি সৰু কিন্তু নিভাঁজ সোণৰ”।\nপ্ৰতিমাৰ পাছতেই চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাদেৱে “বীণ-বৰাগী” নামৰ কবিতাপুথিখন ৰচনা কৰিছিল। ১৯২৩ চনত “বীণ-বৰাগী” কবিতাপুথিখন প্ৰকাশ কৰা হয়। চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ বাঁহী আলোচনীত প্ৰকাশ পোৱা কবিতাসমূহ “বীণ বৰাগী”ত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। ইয়াত মুঠ বাৰ(১২) টা কবিতা আছে।\nতদুপৰি ১৯৬৭ চনত চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাদেৱৰ জন্ম শতবাৰ্ষিকী উপলক্ষে “চন্দ্ৰামৃত”ৰূপে নামকৰণ কৰি তেওঁৰ অ-প্ৰকাশিত কবিতাসমূহৰ সংকলন প্ৰস্তুত কৰা হয়।\nচন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাদেৱৰ কবিতাসমূহ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে তেওঁৰ কবিতাসমূহত মূলতঃ তিনিটা প্ৰকাশ পায়। সেইকেইটা হৈছে – ১) মানৱ প্ৰেমমূলক, ২) প্ৰকৃতিপ্ৰেমমূলক আৰু ৩) বিশ্বপ্ৰেমমূলক। এইকেইটাৰ উপৰিও আন বহুতো ভাৱধাৰা চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাদেৱৰ কবিতাত পৰিলক্ষিত হয়।\nআলোচনী সম্পাদক চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা\nচন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাদেৱে অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা(অ ভা উ সা)ৰ মুখপত্ৰ জোনাকীৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল। জোনাকীৰ সম্পাদনাৰ লগতে জোনাকী আলোচনী প্ৰকাশৰ বাবে তেঁৱেই অধিকাংশ অৰ্থৰ যোগান ধৰিছিল। চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা কলিকতাৰ পৰা অসমলৈ ব্যৱসায় সংক্ৰান্তত পৰৱৰ্তী কালত গুচি আহিছিল যদিও জোনাকীৰ প্ৰকাশৰ বাবে তেওঁ যিমান পাৰি পুঁজিৰ যোগান ধৰি আছিল। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আৰু হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ লগতে জোনাকী যুগৰ ত্ৰিমূৰ্তিৰ তৃতীয়জন মূৰ্তিয়েই আছিল চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা কলিকতাৰ পৰা ব্যৱসায় সংক্ৰান্তত সম্বলপুৰলৈ যোৱাত তেওঁ বাঁহী আলোচনী প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰাত পৰে। এনেক্ষেত্ৰত চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা আগবাঢ়ি আহি নিজেই বাঁহী আলোচনী গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰকাশৰ দায়িত্ব লয়।\nচন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ মৃত্য\nপ্ৰতিমাৰ খনিকৰ চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাদেৱৰ ১৯৩৮ চনৰ ২ মাৰ্চ তাৰিখে মৃত্যুক সাৱটি লয়। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৭০ বছৰ। গুৱাহাটীৰ উজান বজাৰৰ তেওঁৰ ব্যক্তিগত বাসগৃহতে তেওঁ মৃত্যুক সাৱটি লয়।\nচন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা অসমীয়া সাহিত্যৰ পূজাৰী আছিল। তেওঁ ব্যৱসায়ৰ লগত ব্যস্ত হৈ আছিল যদিও তাৰ সমান্তৰালভাৱে তেওঁ অসম তথা অসমীয়া সাহিত্যৰ বাবেও যথেষ্ট অৱদান দি থৈ যায়। তেওঁ এজন জাতীয়তাবাদী ব্যক্তিও আছিল। ১৯২১ চনৰ অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত মহাত্মা গান্ধী ডিব্ৰুগড়লৈ আহোঁতে চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাদেৱে তেওঁক ডিব্ৰুগড়ৰ খলিহামাৰীৰ নিজা বাসভৱনত ৰাখিছিল। চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ দৰে অসমীয়া সাহিত্যপ্ৰেমী বা জাতিপ্ৰেমী ব্যক্তি আমাৰ সকলোৰে বাবে আদৰ্শ। অসমীয়া ৰোমান্টিক সাহিত্যৰ জন্মদাতা হিচাপে চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাদেৱৰ নাম সকলোৱে চিৰদিন মনত ৰাখিব।\nGeneral Knowledge Quiz on Chandra Kumar Agarwala : Assam APSC GK Questions\n1. The first Assamese romantic poem 'Bon Kunwori' was written by\nAns : Chandra Kumar Agarwala\n2. What is the pen name of Chandra Kumar Agarwala?\nAns : Bhangoni Kunwor\n3. Who is the first editor of Jonaki?\n4. Who wrote first Assamese romantic poem?\n5. Who published Jonaki magazine?\nAns : Oxomiya Bhaxa Unnati Xadhini Xobha\n6. When did Jonaki magazine published?\nAns :9February 1889\n7. What is Jonaki era?\nAns : modern period during the 19th century\nMust Read : Biography of Jadav Payeng in Assamese\n• Biography of Lokpriya Gopinath Bordoloi\nWell if you like the Biography of Chandra Kumar Agarwala in Assamese | Life History of Chandra Kumar Agarwala in Assamese for Competitive Exam do comment & show your support by sharing it to the other aspirants and if there is any query you are welcome to ask.\nAssam History Assam TET GK Assam


মৌৰসৰ ঔষধি গুণ, উপকাৰিতা, ব্যৱহাৰ আদি (Benefits of Honey, Side Effects And Uses)\nFriday, 22 January 2021 06:53 PM\nঔষধ হিচাপে মৌৰসৰ ব্যৱহাৰ অতি প্ৰাচীন কালৰে চলি আহিছে৷ ভাৰতীয় আয়ুৰ্বেদতো মৌৰসৰ ঔষধি গুণ আৰু তত্ত্বৰ বিষয়ে শুনি আছিছো ৷ মৌৰসক ইংৰাজীত Honey বুলি কোৱা৷ মৌৰস মৌমাখিৰ পৰাগৰেণু আৰু মৌ মাখিয়ে ফুলৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা ৰসৰ এক দীৰ্ঘ প্ৰক্ৰিয়াৰ অন্তত প্ৰস্তুত হয়৷\nমৌৰসৰ নিয়মিত ব্যৱহাৰ আমাৰ মানৱ শৰীৰৰ বাবে অতি উপকাৰী কিন্তু মৌৰস খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাতকৈ ঔষধ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাটো বেছি উত্তম বুলি কব পাৰি। ব্যৱহাৰ কৰাৰ আগতে নিশ্চিত কৰি ল’ব যে মৌৰসখিনি খোৱাৰ বাবে সম্পূর্ণ উপযোগী ৷\nমৌৰসত পোৱা কিছুমান পুষ্টিকৰ উপাদানঃ\nমৌৰসত আমাৰ দেহত প্ৰয়োজনীয় যথেষ্ট পুষ্টি তত্ত্ব, ভিটামিন পোৱা যায়। মৌৰসত প্ৰধানকৈ ফ্ৰক্টজ আৰু কাৰ্বহাইদ্ৰেড উপলব্ধ তাৰোপৰি মৌৰসত নায়চিন, ভিটামিন বি-6 , ভিটামিন C, এমিন এচিড আদি পোৱা যায়। ৫০ গ্ৰাম মৌৰসত প্ৰায় ১৩০ কেলৰি, ৪০ গ্ৰাম ফ্ৰক্টজ, গ্লুকজ, সুক্ৰজ, মাল্টজ আদি চুগাৰ পোৱা যায়। মৌৰসত ফেট, ফাইবাৰ আৰু প্ৰটিন নাথাকে।\nমৌৰসৰ ঔষধি গুণঃ\nমৌৰসৰ ঔষধি গুণৰ বিষয়ে ক’বলৈ গ’লে ই বহুতো বেমাৰৰ চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত এটা নির্দিষ্ট ভূমিকা পালন কৰে। আজি যুগত মৌৰসৰ ব্যৱহাৰ প্ৰধানকৈ মানুহৰ চালৰ সুন্দৰতা বৃদ্ধি, পাচন তথা হজম শক্তি সবল কৰিবলৈ, ওজন কমাবলৈ আদিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।\nমৌৰসৰ উপকাৰিতা(Benefits of honey for Health)\n১) কাঁহ হলে মৌৰ ৰস খাব লাগে -\nযদি আপোনাৰ বহুদিন কাঁহ হৈ আছে আৰু আপুনি ভাল পোৱা নাই তেনেস্থলত মৌৰস তুলসী পাতৰ ৰসৰ লগত সেৱন কৰিলে যথেষ্ট সুফল পোৱা যায়। মৌৰসত থকা এণ্টিবেক্টেৰিয়েল গুণে সক্ৰমণক ৰোধ কৰাৰ লগতে ডিঙিত জমা হৈ থকা কফ নোহোৱা কৰে ৷ ইয়াৰ বাবে আপুনি ৰাতি শুৱাৰ আগত এগিলাচ গৰম পানীত দুচামুচ মৌৰস মিহলাই খাব লাগে নাইবা মৌৰসৰ লগত আদা মিহলাও খাব পাৰে।\n২) কাটিলে বা পুৰিলে -\nশৰীৰৰ কোনোবা অংশত কাটিলে নাইবা জ্বলা-পুৰা কৰিলে সেই অংশত মৌৰস লগালে সুফল পোৱা যায়। মৌৰসত থকা এণ্টিচেপ্তিক গুণে চালৰ কটা অংশক সোনকালে শুকুৱাত সহায় কৰে আৰু সক্ৰমণৰ পৰা বচায়।\n৩) ওজন কমোৱাত সহায় কৰে -\nশৰীৰৰ অতিৰিক্ত ওজন ৰোধ তথা কমাবলৈ হ’লে মৌৰসৰ নিয়মিত ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে। মৌৰস সেৱনৰ ফলত শৰীৰৰ কলেষ্টল মাত্রা কম বা নিয়ন্ত্ৰণ কৰি ৰাখে। ওজন কমাবলৈ আপুনি নিতৌ এগিলাচ কুহুমীয়া গৰম পানীৰ লগত এচামুচ মৌৰস আৰু এচামুচমান নেমু ৰস মিহলাই সেৱন কৰিলে নিশ্চয় সুফল লাভ কৰিব।\n৪) ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰে -\nমৌৰসত যথেষ্ট পৰিমানৰ এণ্টিঅক্সিডেণ্ট থাকে যি আমাৰ হৃদয়ৰ বাবে অতি উপযোগী। হৃদযন্ত্রৰ লগত জড়িত বহুধৰণৰ ৰোগৰ পৰা ৰক্ষা কৰাত মৌৰসে যথেষ্ট সহায় কৰে লগতে ই আমাৰ প্রতিৰোধ প্ৰক্ৰিয়াটোক সুস্থ সবল কৰি ৰাখে। হজম শক্তি বঢ়াবলৈ নিতৌ দুচামুচ মৌৰস এগিলাচ গাখীৰৰ লগত সেৱন কৰিলে সুফল পোৱা যায়।\nইয়াৰ উপৰি মৌৰস আমি চুলি মজবুত কৰিবলৈ, constipation ৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ, ঘা শুকাবলৈ আদি বিভিন্ন সমস্যাৰ বাবে সেৱন কৰিব পাৰোঁ।\nমৌৰস এই সকল লোকে সেৱন কৰিব নালাগে?\nএবছৰতকৈ কম বয়সৰ শিশুক খাব দিব নালাগে। যদি খুৱাবও বিচাৰে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ লৈহে খুৱাব লাগে।\nমধুমেহ ৰোগী তথা চুগাৰ লেবেল অনিয়ন্ত্ৰণত থকা লোকে মৌৰস সেৱন কৰিব নালাগে।\nযদি কোনো উচ্চ ৰক্তচাপ থকা লোকে আগৰে পৰা antihypertensive medicine ব্যৱহাৰ কৰি আছে তেন্তে নিতৌ বা প্ৰয়োজনাধিক মৌৰস সেৱন কৰা অনুচিত।\nএটা কথা ঠিক যে মৌৰস আমাৰ শৰীৰৰ বাবে অতি উপযোগী কিন্তু যিকোনো ইয়াক সেৱন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত নিয়মানুৱৰ্তিতা আৰু পৰামৰ্শ আৰু প্রয়োজন অনুসৰি গ্রহণ কৰিব লাগে। অন্যথা অতিমাত্ৰা যিকোনো বস্তুৰ সেৱন আমাৰ শৰীৰৰ বাবে অপকাৰী।\nহাপানী আৰু ডায়বেটিছ ৰোগৰ প্রতিষেধক : ড্রেগন ফলৰ উপকাৰিতা\nলেখনিটো যদি ভাল লাগিল অনুগ্ৰহ কৰি শ্বেয়াৰ কৰিবলৈ নাপাহৰিব।\nBenefits of honey Honey in assam Honey cultivation Know all about the honey\nসাৱধান! বাদামৰ খোৱাৰ ফলত এই সমূহ ক্ষতি হব পাৰে! আজিয়েই জানি লওক -\nগ্রীণ চাহ( Green Tea) নে কলা চাহ (Black Tea): কোনটো বেছি স্বাস্থ্যকৰ ?\nআপুনি প্রতিদিনে কাগজৰ কাপত চাহ খাই নেকি বা খাই ভাল পায় নেকি? তেন্তে আপোনাৰ বাবে দুঃখবৰ!\nআপুনি জানেনে বাঁহৰ গাজ আমাৰ দেহৰ বাবে কিমান উপকাৰী? বাঁহৰ গাজ মহিলাৰ ঋতুস্ৰাৱজনিত সমস্যা দূৰ কৰিব পাৰে\nআপোনাৰ খাদ্য তালিকা হ্রাস নকৰাকৈ ওজন কমাব পাৰে! অনুসৰণ কৰক এই নিয়মসমূহ - ( how to lose weight without changing foodslist)\nআপুনি ডালিম খাই ভাল পায় নেকি? তেন্তে আপোনাৰ বাবে আছে ভাল খৱৰ। নিয়মিত ডালিম খালে দূৰ কৰে হৃদৰোগ


চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু (ৰিমিক্স) – মণিষা কাকতি – ফটাঢোল\nSeptember 1, 2018 গল্প\t41 Comments\nচিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু (ৰিমিক্স) – মণিষা কাকতি\nএসময়ত এখন দেশত এজন মানুহ আছিল। মানুহজনৰ অগাধ ধন-সম্পত্তি আছিল, কিন্তু মনত সুখ নাছিল। কাৰণ তেওঁ ল’ৰা সন্তানৰ মাজত নিজৰ সুখ বিচাৰি আছিল। ল’ৰা সন্তান বিচাৰি তেওঁ বহুত পূজা-পাতল কৰিছিল। কিন্তু মূৰকত বাৰেপতি ছোৱালীহে পাইছিল। খঙত একো নাই হৈ মানুহজনে প্ৰতিবাৰে ঘৈণীয়েকক গালি-শপনি পাৰি, মাৰধৰ কৰি, ঘৈণীয়েকৰ ওপৰতে বৰমতা চেলাইছিল।\nদিনচেৰেক পিচত ঘৈণীয়েক আকৌ গা-ভাৰী হোৱাত তেওঁ সেইবাৰ টানকৈ শুনাই কৈছিল,\n“এইবাৰো যদি ছোৱালীয়ে ওপজে, তেন্তে তোকে, ছোৱালীকে ঘৰৰ বাহিৰ উলিয়াই দিম। মনত ৰাখিবি কথাষাৰ।”\nসন্তান জন্ম হ’বৰ দিন চমু চাপি অহাত ঘৈণীয়েক মাকৰ ঘৰলৈ গুছি গৈছিল। যথা সময়ত আকৌ ছোৱালীয়ে জন্ম হৈছিল। বেচেৰীয়ে তেতিয়া ভয়তে নাৰ্চক টকা-সিকা দি মেনেজ কৰি ছোৱালী সন্তানটো সলনি কৰি ঘৰলৈ ল’ৰা সন্তান এটা লৈ উভতিল। আনৰ ল’ৰা সন্তানকে নিজৰ বুলি ভাবি অসুখী মানুহজন সুখী হৈ পৰিছিল।\nইফালে নাৰ্চজনীয়ে ছোৱালী সন্তানটো কাৰো ওচৰত বেচিব নোৱাৰি উপায়বিহীন হৈ নিশাৰ আন্ধাৰৰ সুযোগ লৈ চহৰৰপৰা নিলগত এখন আওহতীয়া নিৰ্জন ঠাইত কেচুৱাটো এৰি থৈ আহিল। ইতিমধ্যে ৰাতি পুৱাইছিল। খাদ্যৰ সন্ধানত ওলাই অহা চিলনী এজনীয়ে আকাশৰপৰা টোপোলা এটাত কিহবাই লৰচৰ কৰি থকা দেখা পাই খোৱা বস্তু বুলি ভাবি তললৈ ছোঁ মাৰি আহিল। আহি দেখিলে যে মৰমলগা মুখখনেৰে এটা মানুহৰ পোৱালি! ট-টকৈ তাইলৈ চাই আছে। মৰম ওপজাত আৰু মানুহৰ দৰে স্বাৰ্থপৰ হ’ব নোৱাৰাত, চিলনীয়ে টোপোলাটো ঠোঁটেৰে দাঙি এজোপা আঁহতগছত থকা তাইৰ বাহলৈ লৈ গৈছিল।\nদিন যোৱাৰ লগে লগে ছোৱালীজনী চিলনীৰ তত্ত্বাৱধানত নিজৰ জীৰ দৰে ডাঙৰ-দীঘল হ’বলৈ ধৰিলে। চিলনীয়ে তাইলৈ অ’ৰপৰা ত’ৰপৰা চুৰি কৰি কানি-কাপোৰ, খোৱা বস্তু, ঘঁহা-পিহা সামগ্ৰী আদি আনি দিয়ে আৰু জীয়েকে সেইবোৰ পিন্ধে, খায়, ঘঁহে। এনেকৈয়ে দিনবোৰ অতিবাহিত হৈ আছিল। কিন্তু, দিনে দিনে ৰূপৱতী হৈ বাঢ়ি অহা জীয়েকলৈ চাই চিলনীৰ মনত চিন্তাই বাহ ল’বলৈ ধৰিলে। চিন্তা হ’ল যে তাই নথকা অৱস্থাত জীয়েকৰ কিবা বিপদ হ’লে কি হ’ব? কোনে জীয়েকক ৰক্ষা কৰিব? উপায় হিচাপে, এনিশা শোৱাপাটীত পৰাৰ আগে আগে জীয়েকক ওচৰলৈ মাতি ক’লে,\n“আই! মই নথকা অৱস্থাত তোৰ যদি কিবা বিপদ হয়, তেন্তে এই আঁহতৰ পাতখিলা লৈ,\n‘আঁহতৰ পাত লৰে কি চৰে, য়ৌ য়ৌ\nচিলনী আই মোৰ হাততে পৰে, য়ৌ য়ৌ’\nএইদৰে মোক মাতিলে মই য’তেই থাকিম তাৰপৰাই তোৰ ওচৰলৈ গুছি আহিম। হু ল আই! পাতখিলা ভালদৰে ৰাখিবি।”, এইবুলি কৈ জীয়েকৰ হাতত পাতখিলা গুজি শুই থাকিল।\nএদিনাখনৰ কথা। চিলনীৰ ঘৰত মানে বাহত জীয়েকে মূৰ আঁচুৰি আছিল। সেই সময়তে এজন ডি এছ এল আৰধাৰী সুদৰ্শন যুৱক ফটো তুলি তুলি সেইখিনি ঠাই পালেগৈ। ঠাইখনৰ সৌন্দৰ্য্য দেখি আপ্লুত হৈ সি কৈ উঠিল,\n“অ’এমজি! হোৱাট্ আ কুউউল প্লেচ!”\n“মূৰটো দাঙি আকাশত চপৰা চপৰে উপঙি থকা শুকুলা মেঘৰ, গছৰ ডালত একান্তমনে বহি থকা চৰাইৰ, সুদূৰত থকা পাহাৰখনৰ ফটো লৈ থাকোঁতে, এপাকত কেমেৰাৰ ফ’কাছ পৰিল আঁহতজোপাৰ ওপৰত বহি থকা চিলনীৰ জীয়েকৰ ওপৰত আৰু আপোনাআপুনি মুখেৰে ওলাই গ’ল, “ওৱাও! হোৱাট আ বিউটী!” চকুৰ পচাৰতে লেন্সত আৱদ্ধ হৈ পৰিল দিপলিপ সৌন্দৰ্যৰ অধিকাৰী চিলনীৰ জীয়েকৰ বিভিন্ন এংগ’লৰ ফটো। কোনোবাখনত মুখখন আঁহতৰ পাতৰ মাজেৰে ভুমুকি মাৰিছে, কোনোবাখন আকৌ বেকগ্ৰাউণ্ড ব্লাৰ কৰি উঠাইছে, কোনোবাখনত আকৌ দুটা ঠেঙুলিৰ ফাঁকেৰে মুখখন জিলিকি আছে। মুঠতে ঢেৰ ফটো, ঢেৰ প’জ। তেনেতে যুৱকজনক বিচাৰি লগৰকেইজন সেইখিনি ঠাই আহি পোৱাত সিহঁত আটাইয়ে মিলি উভতি গ’ল। কিন্তু তাত থাকি গ’ল যুৱকজনৰ হৃদয়খন।\nঘৰলৈ উভতি আহি যুৱকজনৰ মন কা চ্যেন, ৰাতৌ কি নিন্দ, পেট কা ভুখ — সৱ গায়ৱ হৈ গ’ল। অনবৰতে চিলনীৰ জীয়েকে দীঘল চুলিটাৰী মেলি ফণীৰে আঁচুৰি থকা দৃশ্যটো মনত ভাঁহি থাকিবলৈ ধৰিলে। ফটোখিনি উৰাই ঘূৰাই চাই চাই ‘মন হি মন মে’ কাশ্মীৰৰ ডাল লেকত চিকাৰাত বহি গান গাবলৈ ধৰিলে,\n“য়ে চান্দ চা ৰৌচন চেহৰা\nজুল্ফৌ কা ৰংগ চুনেহৰা\nয়ে ঝিল চি নীলি আখে\nকয়ি ৰাজ হে ইনমে গেহৰা\nতাআৰিইফ কৰু ক্যা উচ কি\nজিচ নে তুম্হে বনায়া…”\nনাই! আৰু থিৰেৰে থকিব নোৱাৰিলে যুৱকে। গাড়ীখন লৈ সি ওলাই গ’ল সেই ঠাইটুকুৰালৈ।\nআঁহতগছজোপাৰ তল পাই চিলনীৰ জীয়েকক মাতিব ধৰিলে,\n“হেই ইউ! হু আৰ ইউ? হোৱাটছ্ ইওৰ নেম? হোৱাট আৰ ইউ ডুয়িং আপ ডেয়াৰ?”\nযুৱকৰ প্ৰশ্নবাণত উৱাদিহ নাপাই, ভয় খাই, চিলনীৰ জীয়েকে আগতে শিকাই থোৱা মতে আঁহতৰ পাতখিলা লৈ মাকক মাতিলে। তৎক্ষণাত চিলনী আহি জীয়েকৰ ওচৰত হাজিৰ হ’লহি। গছৰ তলত সুদৰ্শন যুৱকক দেখি চিলনীৰ মাইণ্ডত কিবা এটাই ষ্ট্ৰাইক কৰিলে। জীয়েকক এইজনৰ লগত গতাব পাৰিলে একো চিন্তাই নাথাকিব দেখোন। দেখাই শুনাই থিকেই আছে। অলপ ‘য়ৌ য়ৌ’ টাইপবোৰ মোৰ ভালেই লাগে বাৰু। মনতে গুণা-গঁথা কৰি চিলনীয়ে যুৱকক উদ্দেশ্যি মাত লগালে,\n“বোপা, তুমি কোন? ক’ৰপৰা আহিছা? কি সকামত বা এইফালে আহিলা?”\nইমানসময়ে জীয়েকৰ মুখৰ ফালে তধা লাগি চাই থকা যুৱকৰ হুঁচ আহিল চিলনীৰ প্ৰশ্নত।\n“অহ্ য়েছ! মোৰ ইন্ত্ৰ’ দেখোন দিয়াই নাই আপোনালোকক। আই এম এক্সট্ৰিমলী ছৰী!”, বুলি নিজৰ বিষয়ে ক’বলৈ মুখ মেলিলে।\n“মোৰ নাম মেক্স। মানে মাখন। মাখন ইজ চৌ আউটডেটেড না, ডেটছ্ হোৱাই ফ্ৰেইণ্ডছবোৰে মেক্স বুলি মাতে। মোৰ ঘৰ সৌ দূৰৰ চহৰখনত। কালি ফ্ৰেইণ্ডছৰ লগত এইপিনে ফটো তুলিবলৈ আহোঁতে গছৰ ওপৰত বহি থকা সৌ ছোৱালীজনীক দেখি দুখনমান তাইৰো ফটো উঠাই লৈ গৈছিলোঁ আৰু ঘৰত গৈ ফটোকেইখন ভালদৰে চোৱাৰেপৰা মোৰ কিবা হ’ল। মানে কিবা এটা, মানে, ইউ নৌ ছামথিং ছামথিং।”\nযুৱকৰ কথাখিনি শুনি চিলনীৰ গা সাতখন আঠখন হ’ল। অলপ ভাও দেখাই তাই ক’বলৈ ধৰিলে,\n“সেইজনী মোৰেই জীয়ৰী। তাইৰ হাত খুজিবলৈ হ’লে তুমি মোৰ লগতেই আলোচনা কৰিব লাগিব।”\n“অহ্ দেটছ্ গ্ৰেইট! কওক আপোনাৰ জীয়ৰীৰ বিনিময়ত মই কি দিব লাগিব?”\n“না না বোপা, মোক একো নালাগে। দিয়া-লোৱা বেপাৰবোৰ তোমালোকৰ মাজতহে প্ৰচলিত। ছোৱালীজনী সুখত থাকিলেই মোৰো সুখ।”\n“ছোৱালীৰ চিন্তা আপুনি নকৰিব। মোৰ লগত তাই মহাসুখত থাকিব। কিন্তু এটা সৰু প্ৰব্লেম আছে।”\n“কেনেকুৱা সমস্যা বা?”,চিন্তান্বিত স্বৰত চিলনীয়ে সুধিলে।\n“অলৰেডি মোৰ তিনিজনী গাৰ্লফ্ৰেইণ্ড আছে। সিহঁতকেইজনীৰ ভিতৰত যিকোনো এজনীক সময়ত মই বিয়া কৰাম বুলি কথা দিয়া আছে। কথা ৰাখা নাৰাখাটো অৱশ্যে মোৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।”, এক অৰ্থপূৰ্ণ হাঁহি মাৰি যুৱকে কথাখিনি ক’লে।\n“এতিয়া নতুন এজনীক লৈ গ’লে কথাটো দেখোন সাংঘা হ’ব! প্লেন কি তোমাৰ?”, চিলনীয়ে আচৰিত হৈ সুধিলে।\n“সেইটো ৰিস্ক মোৰ ওপৰত এৰি দিয়ক। আপুনি মাত্ৰ এতিয়া আপোনাৰ ছোৱালীক মোৰ লগত পঠোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰক সোনকালে। আৰু শুনক, কন্দা-কটা নকৰিব প্লীজ, বিক’জ, আই হেট টিয়াৰ্ছ।”\nআলোচনাৰ শেষত চিলনীৰ জীয়েক যুৱকৰ লগত আহিবলৈ ওলাল। চিলনীয়ে দুয়োকে আশীৰ্বাদ একাঁজলি দি বিদায় দিলে। লামলাকটুকেইটা হাতত লৈ চিলনীৰ জীয়েক গছৰপৰা নামি আহি যুৱকৰ গাড়ীত বহিলহি।\n“যা আই, ভালদৰে থাকিবি। আজিৰেপৰা সঁচা অৰ্থত এখন ঘৰত থাকিবলৈ পাবি তই। গছ এডাল তোৰ ঠিকনা কেতিয়াও হ’ব নোৱাৰে। সকলোৰে লগত মিলাপ্ৰীতিত চলিবি আই। বোপাই, বুজাই-বঢ়াই ল’বা আৰু নিজৰ বুলি। তোমাৰ হাততে সকলো এৰি দিছোঁ।”, চিলনীয়ে বেজাৰ মনেৰে ক’লে।\n“আপুনি একো টেনশ্বনেই নল’ব। ৰাণীৰ দৰে সুখত ৰাখিম আপোনাৰ ছোৱালীক। মাজে মাজে দেখা কৰিবলৈ আহিব আপুনিও।”, কৈয়ে গাড়ী ষ্টাৰ্ট দিলে যুৱকে।\nচহৰ পোৱাৰ পিচত যুৱকে এটা ডাষ্টবিনৰ কাষত গাড়ীখন ৰখাই চিলনীৰ জীয়েকৰ কোলাৰপৰা কাপোৰৰ টোপোলাটো দাঙি লৈ গাড়ীৰ দৰ্জা খুলি বাহিৰলৈ ওলাল।\n“কি কৰে মোৰ আয়ে আনি দিয়া কাপোৰখিনি!”, থেৰোগেঁৰোকৈ চিলনীৰ জীয়েকে যুৱকক সুধিলে।\n“পেলাই দিম। এতিয়া তুমি মোৰ ফিয়ান্সে। এইবোৰ কাপোৰে তোমাক নুশুৱায় আৰু। নতুন ডিজাইনৰ ধুনীয়া কাপোৰ কেইসজমান মই কিনি দিম তোমাক।”\n“ঠিক আছে বাৰু। কিন্তু টোপোলাটোত আৰু এটা অমূল্য সম্পদ আছে মোৰ।”\n“কি অমূল্য সম্পদ আছে তোমাৰ?”\nযুৱকে টোপোলাটো খুলি দেখে যে তাত আহঁতৰ পাত এখিলাও আছে। পাতখিলা দেখি যুৱক হাঁহিত ফাটি পৰিল। চিলনীৰ জীয়েকে কন্দনামুৱা হৈ পাতখিলাৰ মহত্ত্ব বুজাই দিয়াৰ পিচতহে যেনিবা হাঁহি থমকিল। কিছুসময় কিবা এটা চিন্তা কৰি পাতখিলা আকৌ টোপোলাটোত সুমুৱাই কাপোৰৰে সৈতে ডাষ্টবিনলৈ নিক্ষেপ কৰিলে আৰু আহি গাড়ী ষ্টাৰ্ট দিলে। বেচেৰী চিলনীৰ জীয়েকে হতভম্ব হৈ চায়েই থাকিল। গাড়ী আহি আহি এটা বৃহৎ শ্বপিং কমপ্লেক্সত সোমাই গ’ল আৰু প্ৰায় পাঁচঘণ্টা মূৰত ওলাই আহিল। শ্বপিং কমপ্লেক্সত সোমাই যোৱা চিলনীৰ জীয়েক আৰু তাৰপৰা ওলাই অহা চিলনীৰ জীয়েকৰ মাজত আকাশ-পাতাল পাৰ্থক্য আছিল।\nযুৱকে চিলনীৰ জীয়েকক আনি সেই ঘৰটোত নমাই দিলে য’ত ইতিমধ্যে তাৰ অইন তিনিজনী গাৰ্লফ্ৰেইণ্ডে নিতৌ কাজিয়া-পেচাল লাগি আনন্দমনেৰে বসবাস কৰি আছিল। যুৱকৰ লগত দিপলিপ গাভৰু এজনী দেখি অ’ভাৰস্মাৰ্ট তিনি গাৰ্লফ্ৰেইণ্ডে সৱ বুজি পালে। প্ৰতিদ্বন্দীৰ সংখ্যা আৰু এজনী বৃদ্ধি পোৱাত তিনিওজনী খঙত টিঙিৰিতুলা হৈ পৰিল। অৱশেষত অন্য উপায় নেদেখি ‘দুছমন কা দুছমন অপনা দৌস্ত’ পলিচি মতে সিহঁত তিনিওজনী একত্ৰিত হৈ নিজ ৰাস্তাৰপৰা ‘চিলনীৰ জীয়েক হতাও’ মিছনত নামি পৰিল। সেই উদ্দেশ্যে সিহঁতে প্ৰথমতে চিলনীৰ জীয়েকক ভালৰি লগাই তাইৰ আদ্যোপান্ত জানি ল’লে আৰু সুযোগৰ সন্ধানত ৰ’ল।\nমাহ বাগৰিল। ইতিমধ্যে চিলনীৰ জীয়েকে আধুনিক জীৱনৰ সকলো আদৱ-কায়দা শিকি লৈছিল। যুৱকৰ লগত নিতৌ তাই ওলাই যায়। আজি বোলে মুভী, কাইলৈ বোলে লং ড্ৰাইভ, পৰহিলৈ বোলে ৰেষ্ট’ৰেণ্টত ডিনাৰ। পাৰ্লাৰ, শ্বপিং আকৌ এক্সট্ৰা। চহৰৰ অলি-গলি এতিয়া তাইৰ নখ দৰ্পণত। মুখত আখৈ ফুটাদি ইংলিছ ফুটে। একাষাৰ সুধিলে তাইৰপৰা এহালিছা উত্তৰ পোৱা যায়। ইফালে এইবোৰ দেখি দেখি তিনি সতিনী গাৰ্লফ্ৰেইণ্ডৰ গা পুৰি দেই যোৱা অৱস্থা। কেনেকৈ যুৱকৰ চকুত চিলনীৰ জীয়েকক হেয় প্ৰতিপন্ন কৰিব পাৰে, তাৰেই চিন্তাত দিন ৰাতি একাকাৰ কৰি খোৱা-পিন্ধাটো বাদেই, আনকি নখত নেইল পলিছ লগাবও পাহৰি গৈছিল। তেনেতে এদিন সুযোগ ওলাল।\n“বহুতদিন ঘৰত পাৰ্টি কৰা নাই। মই কাইলৈ গোটেই বজাৰ কৰি আনিম। সকলোৱে মিলি বনাই ভালকৈ এসাজ খাম।”, যুৱকৰ প্ৰস্তাৱত তিনিওজনী নাচি উঠিল। যেন ইমানদিনে এইষাৰি কথা শুনিবলৈকে সিহঁত জীয়াই আছিল। এজনীয়ে তপৰাই ক’লে,\n“আমাৰ হাতেৰে তুমিতো বহুত খালা। কাইলৈ চিলনীৰ জীয়েকেৰ হাতেৰেই খাওঁ, নে কি!”, লগে লগে বাকী দুজনীও হয়ভৰ দিলে।\nসিহঁতে জানিছিল যে চিলনীৰ জীয়েকে ঘৰত একো শিকি অহা নাই। ৰন্ধা বঢ়াতো দূৰৰে কথা, তাই গেছ জ্বলাবও নাজানে। আনফালে যুৱক হৈছে খোৱা-বোৱাত বৰ চৌখিন। গতিকে কাইলৈ যেতিয়া সময়ত ডাইনিং টেবুলত প্লেট খালী হৈ থাকিব, তেতিয়া যুৱকে নিশ্চয় তাইক য’ৰপৰা আনিছিল পুনৰ তাত থৈ আহিব। সেইদৰে পৰিকল্পনা কৰি ঘৰৰ কুকজনীকো পিছদিনাৰ বাবে ছুটী দি দিলে সিহঁতকেইজনীয়ে।\nপিছদিনাখন ৰাতিপুৱাই যুৱকে বজাৰ-সমাৰ কৰি দি দুপৰীয়া খোৱা টাইমত আহি পাব বুলি কৈ বিশেষ কাম এটাত ওলাই গ’ল। সতিনী গাৰ্লফ্ৰেইণ্ড তিনিজনীও মনৰ উলাহতে পাৰ্লাৰলৈ বুলি ওলাই গ’ল। চাৰি পাঁচমাহে পাৰ্লাৰৰ মুখ নেদেখি আইনায়ো সিহঁতৰ মুখ চিনি নাপাওঁ বুলি হাত দাঙি দিছিল। যথা সময়ত সকলো ডাইনিং ৰুমত সোমাই অবাক। বিধে বিধে ব্যঞ্জনেৰে ডাইনিং টেবুল ভৰ্তি। যুৱকৰ মুখত সন্তোষৰ হাঁহি, তিনি সতিনী গাৰ্লফ্ৰেইণ্ডৰ ফেচিয়েল ধন্য মুখত দুখৰ ৰাগী।\nখোৱা-বোৱাৰ অন্তত যুৱকে চিলনীৰ জীয়েকৰ দুহাতত মৰমৰ চুমা আঁকি পিছদিনাখন স্পেচিয়েল গিফ্ট দিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে বিদায় মাগিলে। যুৱকে গাড়ী ষ্টাৰ্ট দিয়াৰ লগে লগে তিনিও সতিনী গাৰ্লফ্ৰেইণ্ড উৰি অহাদি আহি চিলনীৰ জীয়েকক ঘেৰি লৈ উপৰ্যুপৰি প্ৰশ্ন কৰাত লাগিল,\n“মৰতী, ক’ত, কেনেকৈ ইমান সুস্বাদু খাদ্য বনাবলৈ শিকিলি তই, ক? ইমান ধুনীয়াকৈ পৰিবেশন কৰিবলৈ কোনে শিকালে তোক? আৰু… আৰু শেষত যে তই জ’ককেইটা শুনালি, সেইবোৰ… সেইবোৰ ক’ত, কেতিয়া শিকিলি? নে চিলনী আয়েৰাই আহি শুনাই যায়, হুহ! আমাৰ আগত হ’লে মুখখন লাওপাত কচুপাত আৰু মেক্সৰ আগত হ’লে কথাত মৌ বৰষে, ওঁঠেৰে ৰোমণ্টিক কবিতা নিগৰে। সৱ কথা খুলি ক’, নহ’লে আজি তোৰ নিস্তাৰ নাই। কি যাদু-তৌনা শিকাই পঠিয়াইছে বুঢ়ী চিলনীয়ে?”\n“ঐ জহনীত যাইতিহঁত, চুপ থাক। মোৰ আইৰ কথা তেনেকৈ নক’বি। পৰিণাম ভাল নহ’ব কিন্তু!”, চিলনীৰ জীয়েকো সমানে জকজকাই উঠিল।\n“মোৰ হাতত একো যাদু-তৌনা নাই। মোৰ হাতত এইটো আছে।”, হাতত থকা স্মাৰ্ট ফোনটো দাঙি এক নাটকীয় ভংগীত চিলনীৰ জীয়েকে পুনৰ কৈ উঠিল।\n“এটা সামান্য স্মাৰ্ট ফোন? সেয়াটো আমাৰ হাততো আছে।”, তিনিওজনীয়ে সমস্বৰে চিঞৰি উঠিল।\n“ওঁ, থকাতটো তহঁতৰ হাতে হাতেও আছে, কিন্তু তহঁত সেইটোৰ দৰে স্মাৰ্ট হ’ব নাই। মোক চা! মোৰ হাতত এটা দামী স্মাৰ্ট ফোন আছে। তাত ফেচবুক আছে। ফেচবুকৰ অসংখ্য গ্ৰুপৰ মই সক্ৰিয় সদস্য। ‘পাকঘৰ’, ‘নাৰী তুমি অনন্যা’, ‘জুতি-বুধি’, ‘হাঁহি কেৱল হাঁহি’, ‘কবিতা: মোৰ বুকুৰ এফাল’, ‘উমুক্ত কণ্ঠ’, ‘পৰচৰ্চা’, ‘অপৰূপা’ আদিকে ধৰি শ শ গ্ৰুপত মোক হাজাৰজনে চিনি পায়। মোৰ এটা পষ্টত হেজাৰ লাইকছ্, কমেণ্টছ্ পৰে, বুজিলি! ৰন্ধা-বঢ়া, সৌন্দৰ্য-চৰ্চা, কৌতুক-কবিতা, গালি-গালাজ সৱ ইয়াতেই শিকিছোঁ মই। মোৰ আত্ম উত্তৰণৰ গুৰিতেই হ’ল এই ফেচবুক। স্মাৰ্ট ফোন হাতত ল’লেই মানুহ স্মাৰ্ট হৈ নাযায়, কিমান স্মাৰ্টলী তাক ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি, সেইটোহে আচল স্মাৰ্টনেছ। সেই একেই স্মাৰ্টনেছ খটুৱাই এতিয়াই তহঁতৰ ছুট্টী কৰিব নোৱাৰোঁ যদি ময়ো চিলনীৰ জীয়েক নহওঁ বাপ্পেক্কে।”,সেইবুলি তিনি সতিনী গাৰ্লফ্ৰেইণ্ডৰ কথাখিনি ভিডিঅ’ ৰেকৰ্ডিং কৰি ‘সম্পূৰ্ণাকাশ – কেৱল মহিলাৰ বাবে’ বুলি গ্ৰুপটোত আপল’ড কৰি দিলে আৰু বিতৰ্কৰ সূচনা কৰি এফ আৰ পি লুটিলে।\nযুৱকে চিলনীৰ জীয়েকক বাঃ বাঃ দিলে আৰু বাকী তিনিজনীক যাঃ যাঃ কৰি ঘৰৰপৰা উলিয়াই দিলে।\nচিলনীৰ জীয়েকে নিজৰ নাম ‘শ্বিলা’ ৰাখিলে আৰু মেক্সক বিয়া কৰাই সুখেৰে দিন অতিবাহিত কৰিবলৈ ধৰিলে।\n« যোৰানাম গাবলৈ ওলাবি দেই – সদানন্দ দত্ত\nডিলিউচন – বৰ্ণালী ফুকন »\nবাহ! কি সুন্দৰ ৰিমেক্স। বৰ ভাল লাগিল।\nৰিমিক্স যে ভালদৰে কৰিলে কিমান ভাল হব পাৰে তাৰ প্ৰমান এই গল্পাটো ।\nএক কথাত – সাংঘা\nবাপৰে বাপ…… নতুন পুৰণিৰ কি সংমিশ্ৰণ! মানিছো মণিষা।\nৱাহ!মজ্জা বনাইছে সাধুটো\nৱাও, বহুত বঢ়িয়া লাগিল দেই ।\nমজ্জা ৰিমেক্স……ভাল লাগিল মনিষা\nৱাহহ…বহুত ধুনীয়া লাগিল।\nতুমি কিন্তু ৰিমিক্স তামাম দিয়া!👍\nকি লিখিলে হে।\nমুঠতে dslr থাকিলে পতিব ন\nmanab jyoti kalita\nখুব ভাল লাগিল। মজ্জা।\nবঢ়িয়া লাগিল পঢ়ি । ডাঙৰ ডাঙৰকৈ\nপঢ়ি ল’ৰাটোক শুনাই আছিলো । পহি পহি মুখে ফেনাই গৈছেগে তথাপি এৰি দিয়া নাই । খতম কৰি হে উঠিলো ।\nমজ্জা লাগিল ।\nমজ্জা, পুৰা য়ৌ য়ৌ ৰিমিক্স সাধু। মজ্জা\nসকলোকে ধন্যবাদ জনাইছোঁ। আপোনালোকৰ মন্তব্যই উৎসাহ জোগায়।\nকৃষ্ণ বাই কি আছিল অ এইটো😁😁😁\nবৰ সোৱাদ পালো, তাতে চিলনীৰ জীয়েকৰ কাহিনী।\nসচাকৈ সুন্দৰ লিখনি দেই।\nপ্ৰাউদ অৱ ইউ মনীষা৷ ৱাও!\nআৰু এবাৰ ৱাও!\nকোনে কয় ৰিমিক্স বেয়া?এইটো অকল ভালেই নহয় অতি ভাল হৈছে।\nBobut val lagil baa\nBest story of fotadhol.\nThank you again for reading my piece of writing and delivering such lovely comments.\n“ৰিমিক্স”- বৰ ভাল লাগিল । কল্পনাৰ অভিনৱত্ব আৰু সাৱলীল বৰ্ণনাশৈলীয়ে বঢ়িয়া গল্প এটাৰ সৃষ্টি কৰিলে ।\nwow .wonderful remix.just loved it\nআজ্জৌ! য়ৌ য়ৌ……… সঁচাকৈয়ে কি সাংঘাতিক লিখিলা!\nহে হৰি এইখন কি আচৰিত ৰিমিক্স হয়নে,,, য়ৌয়ৌ মনিষা\nহে হৰি কি আচৰিত ৰিমিক্স,,, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা দেৱে ভাল লগ নাপালে মনিষাক | য়ৌ য়ৌ\nদুলু শইকীয়া ।\nধন্যবাদ জনালো সকলোকে।


বাৰ ঘন্টা ( সুব্ৰতা গোস্বামী ) - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / কথাশিল্প / অনুভৱ / বাৰ ঘন্টা ( সুব্ৰতা গোস্বামী )\nবাৰ ঘন্টা ( সুব্ৰতা গোস্বামী )\nমে 23, 2017\tঅনুভৱ, কথাশিল্প মন্তব্য কৰক 300 দৰ্শন\nদুপৰীয়াটো পাৰ হৈ আবেলি হ’বৰ ঠিক আগৰ এই সময়খিনিত কিবা এক অৱসাদ নে উদাসীনতাই আগুৰি ধৰেহি মোক।খিৰিকীৰ পৰ্দাখনেৰে ৰ’দজাক আহি চকুত পৰিছে। বাহিৰত কতো এটা শব্দও শুনিবলৈ নাই। চৌদিশ নিমাওমাও। দেওবাৰৰ এনেকুৱা দুপৰীয়াবোৰ বৰ অস্বস্তিকৰ।বিচনাখনৰ এটা মূৰত মই বাগৰ দি আছোঁ অথচ টোপনি যাবলৈও মন যোৱা নাই। ওচৰতে পৰি থকা গাৰুটো এবাৰ চুই চাবৰ মন গ’ল।দীঘল চুলি কেইডালমান গাৰুটোত এতিয়াও লাগি আছে।খিৰিকীৰে ৰ’দজাক আহি একেবাৰে চকুত পৰিছে এইবাৰ।”দিতা,খিৰিকীখন জপাই দিয়াচোন।” আৰু ক্ষন্তেকতে মই ৰৈ গ’লো।উঠি গৈ খিৰিকীখন জপাবলৈ মোৰ মন নগ’ল। দুপৰীয়াটো শেষ হৈ কেতিয়া যে আবেলিও পাৰ হৈ গ’ল গমেই নাপালোঁ। খোলা খিৰিকীখনেৰে আমনি দিব পৰাকৈ বাহিৰত ৰ’দজাকো নাই।মই এতিয়াও বিচনাতে। চাহ একাপৰ বৰ প্ৰয়োজন হৈছে।সন্ধ্যা নামিবৰ হ’লেই। মই বিচনাখনৰপৰা উঠি গৈ পাকঘৰত সোমালোঁ।ধূনা জ্বলোৱাৰ পিছত সচৰাচৰ পোৱা সেই চিনাকী গোন্ধটোও গোটেই ঘৰটোত আজি নাই। চেহ্, চাহকাপৰো সোৱাদ নাপালোঁ।মোৰ নিয়মমাফিক চাহকাপত চাহপাত, চেনি, গাখীৰৰ পৰিমাণ কিমান হ’ব লাগে সেয়া দিতাতকৈ সঠিকৰূপত কিজানি আন কোনেও নাজানে।আজি মোৰ বাহিৰলৈ ওলাই যাবলৈও মন নগ’ল। তেনেতে কলিং বেলটো বাজি উঠিল।মই উৎসাহেৰে দৰ্জাখন খুলিবলৈ আগবাঢ়িলোঁ যদিও এপাৰ্টমেন্টৰে দুঘৰৰ সৰু ছোৱালী দুজনীক দেখি মোৰ উৎসাহ নিমিষতে ম্লান পৰিল। ভাবিছিলোঁ কিজানি দিতা… !\nকণমানি দুজনী আহিছে উদিতা আন্টীক বিচাৰি।সিহঁত দুজনীক স্কুলৰ প্ৰজেক্টৰ ছবি আঁকি দিব লাগে হেনো। দিতাৰ সলনি সেই কামটো আজি মইয়ে কৰিলোঁ।অন্ততঃ সন্ধিয়াটো পাৰ কৰাৰ এটা অজুহাত।হাত জোকাৰি বাই বাই দি কণমানি দুজনী গ’লগৈ। দৰ্জাখন জপাই মন কৰিছোঁ ঘড়ীত আঠ বাজিবৰে হৈছে।মোৰ মনটোও বিষণ্ণ হৈ পৰিল।ম’বাইলটো চাইছোঁ। না কল,না মেছেজ। কিয় এনে হয় ? সঁচা অৰ্থত মই স্বাধীনতা বিচাৰোঁ।নিজৰ বাবে কিছু আছুতীয়া সময়ৰ দৰকাৰ মোক।ইমান হুলস্থুল মোৰ পছন্দ নহয়।তাই অকণো নুবুজে মোক।সৰু সৰু কথাত ঠেহ্ পতা,নমতা,কন্দাকটা…উফ্ ! মোৰ ইমান ধৈৰ্য্য নাই। কিয় ইমান অবুজন তাই ! আৰু আজি…আজিটো তাই গুছি গ’ল। অথচ মই তাইক নৰখালোঁও।তাইৰ চকুপানীবোৰো নেদেখিলোঁ।ডাঙৰ ট্ৰ’লীবেগটো চিৰিৰে নমাই লৈ যাওঁতে তাইৰ কষ্ট হৈছিল।মই সেয়া দেখিও নেদেখাৰ ভাও জুৰিছিলোঁ।কাৰণ তাই নিজে যাব খুজিছিল। কিন্তু…কিন্তু মইতো বাধা দিব পাৰিলোঁ হয় ! তাই থাকোঁতে ভাবিছিলোঁ তাইৰ অভিমান,আব্দাৰ,কথাৰ শেষ নাই।কি কি কথাত যে নালাগে তাই ! এতিয়া যোৱা বাৰটা ঘন্টা ঘৰটোত দিতা নাই,অথচ গোটেইখন ইমান উদং।ক’ব নোৱাৰাকৈ মোৰ তাইলৈ মৰম উপজিল।মুহূৰ্ততে তাইক ওচৰত পাবলৈ মোৰ বৰ মন গ’ল।দিনটোৰ কথাবোৰ ভাবি ভাবি অৱশেষত মই ম’বাইলটো হাতত তুলি ল’লোঁ।অকণো সময় নষ্ট নকৰি ম’বাইলত দিতাৰ নম্বৰটো ডায়েল কৰিলোঁ।\nটেগএক মিনিটৰ গল্প গল্প\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা বেগম জান, বিদ্যা বালান ইত্যাদি ( কুইলিন কাকতি )\nপৰৱৰ্তী লেখা ডাৰ্লিং (মূলঃ ছাদাত হাছান মাণ্টো, অনুবাদঃ মৌচম গগৈ)


সিংজু - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nসিংজু (ইংৰাজী: Singju) ভাৰতৰ মণিপুৰ ৰাজ্যত প্ৰচলিত এবিধ জনপ্ৰিয় পাৰম্পৰিক ব্যঞ্জন। ইয়াৰ উৎপত্তি মূলতঃ মেইতেই সংস্কৃতিৰ পৰা হৈছিল যদিও মণিপুৰৰ বেছিভাগ সম্প্ৰদায় আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ কিছুমান চুবুৰীয়া ৰাজ্যত ইয়াক ব্যাপকভাৱে গ্ৰহণ কৰা হৈছে। প্ৰায়ে মছলাযুক্ত গৌণ ব্যঞ্জন হিচাপে পৰিৱেশন কৰা হয়। ই দুপৰীয়া বা সন্ধিয়াৰ জলপান হিচাপেও জনপ্ৰিয়।\nইয়াৰ মুখ্য উপাদান হৈছে ঋতুগত পাচলি। ঠাইভেদে চিংজুৰ বহুতো তাৰতম্য দেখা যায়। অৱশ্যে ইয়াৰ দুটা মুখ্য প্ৰকাৰ আছে: নগাৰী-আধাৰিত আৰু থইডিং-বেচন আধাৰিত। নগাৰী হৈছে এক প্ৰকাৰৰ কিণ্বন কৰা মাছ আৰু ইয়াৰ গোন্ধ মণিপুৰী ৰন্ধনশৈলীৰ মেৰুদণ্ড স্বৰূপ। ভজা নগাৰী-আধাৰিত চিংজু অধিক জনপ্ৰিয়। অৱশ্যে ইয়াক সাধাৰণতে স্থানীয় চিংজু বিক্ৰেতাসকলে নগাৰীৰ উচ্চ ব্যয়ৰ বাবে বিক্ৰী নকৰে। সেয়েহে থাইডিং-বেচন সংস্কৰণটো চিংজু বিক্ৰেতাসকলৰ পৰা অধিক ব্যাপকভাৱে উপলব্ধ। থইডিং হৈছে পেৰিলা ফাৰ্টেচেন (বৈজ্ঞানিক নাম: Perilla frutescens) গছৰ পৰা প্ৰাপ্ত কৰা এক তৈলাক্ত বীজ। যেতিয়া ইয়াৰ বীজ ভজা হয় তেতিয়া এক বাদামী গোন্ধ ওলায়। ভজা থইডিং আৰু ভজা বেচনৰ মিশ্ৰণে এটা সুস্বাদু গোন্ধ প্ৰদান কৰে আৰু এই গোন্ধ চিংজুৰ বাবে স্বকীয়। এই পৰৱৰ্তী অ-নগাৰী সংস্কৰণটো ধৰ্মীয় ভোজতো পৰিৱেশন কৰা হয় য'ত মাছ নিষিদ্ধ।\n2.1 নিৰামিষ সিংজু\n2.2 আমিষ সিংজু\n3 সচৰাচৰ সিংজু পাচলিৰ উপাদানসমূহ\n4 মৰোক মেটপা বা এমেটপা\nমুখ্য উপাদান হিচাপে পদুমৰ মূলযুক্ত নিৰামিষ সিংজু\n১৯৪৯ চনত ভাৰতৰ অংশ হোৱাৰ আগতে দক্ষিণ এছিয়াৰ অন্যতম প্ৰাচীন স্বতন্ত্ৰ ৰাজ্য হোৱাৰ বাবে মণিপুৰত বহুতো স্বকীয় স্থানীয় ৰীতি-প্ৰণোদনা আৰু পৰম্পৰা আছে। ইয়াৰ ফলত মণিপুৰৰ সংস্কৃতিত বিভিন্ন প্ৰভাৱৰ পৰিলক্ষিত। "সিংজু" শব্দটো দুটা শব্দৰ পৰা আহিছে - "মনা-মসিং" আৰু "সুবা।" "মনা-মসিং" ৰ অৰ্থ হৈছে সেউজীয়া পাচলি আৰু "সুবা" ৰ অৰ্থ হৈছে একত্ৰিত কৰা। সেয়েহে, দ্ৰুত উচ্চাৰণত "মনা-মসিং" শব্দটো "সিং" লৈ যায় আৰু "সুবা" শব্দটো উন্নত উচ্চাৰণৰ বাবে অপভ্ৰংশ হৈ "জু" লৈ ৰূপান্তৰিত হয়। ফলস্বৰূপে "সিংজু" শব্দটোৰ জন্ম হৈছিল।\nমুখ্য উপাদান হিচাপে পদুমৰ মূলযুক্ত আমিষ সিংজু\nসিংজু হৈছে এক বহুমুখী ব্যঞ্জন। ইয়াক নিৰামিষ আমিষ হিচাপে তৈয়াৰ কৰিব পাৰি। সিংজু প্ৰস্তুত কৰাৰ দুটা পৃথক উপায় আছে।\nনিৰামিষ সিংজু[সম্পাদনা কৰক]\nনিৰামিষ সিংজু মুখ্যতঃ মেইতেইৰ পৰম্পৰাগত ৰাজহুৱা ভোজত পৰিৱেশন কৰা হয়। এই ভোজ সাধাৰণতে ঘৰৰ চোতাল, মন্দিৰ, সম্প্ৰদায়ৰ কমপ্লেক্সত পালন কৰা হয়। ইয়াক ঘৰতো খাব পাৰি কিন্তু সাধাৰণতে মানুহে আমিষ সংস্কৰণ বেছি পছন্দ কৰে।\nব্যঞ্জনৰ এই ৰূপত, মুখ্য উপাদানবোৰ হৈছে পেৰিলাৰ বীজ (মেইতেই ভাষাত 'থাইডিং'), চানা পাউডাৰ, নিমখ, জলকীয়া আৰু বিভিন্ন সেউজীয়া শাক পাচলি।\nআমিষ সিংজু[সম্পাদনা কৰক]\nসিংজুৰ আমিষ সংস্কৰণ মুখ্যতঃ ঘৰত খোৱা হয় আৰু গোটেই মণিপুৰত ৰেষ্টুৰেণ্টত, আৰু ভাৰতৰ আন কিছুমান অঞ্চলতো ব্যাপকভাৱে বিক্ৰী কৰা হয়। কিম্বণ কৰা মাছ উপাদান নগাৰীৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে ই আমিষ। ইয়াৰ বাবে ইয়াক সম্প্ৰদায়ৰ ৰীতি-ভোজত পৰিৱেশন কৰিব নোৱাৰি যি সম্পূৰ্ণ নিৰামিষ।\nএই প্ৰকাৰত মুখ্য উপাদানবোৰ হৈছে নগাৰী (কিম্বণ কৰা মাছৰ মণিপুৰী ৰূপ), নিমখ, জলকীয়া আৰু সেউজীয়া শাক পাচলি।\nসচৰাচৰ সিংজু পাচলিৰ উপাদানসমূহ[সম্পাদনা কৰক]\nযিকোনো পাচলি সিংজু তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। কিন্তু কিছুমান আনতকৈ অধিক জনপ্ৰিয়। জনপ্ৰিয় সংযোজনৰ ভিতৰত আছে:\nপদুমৰ মূল (থামবু)\nমণিপুৰী মাহ (য়ংচাক)\nহাৱাই দেৱী বা তেবি\nকেঁচা অমিতা (আৱা থাবি)\nকলদিল (লাপু থাৰু)\nৰাইছ বীন (চখাৱাই)\nমৰোক মেটপা বা এমেটপা[সম্পাদনা কৰক]\nমৰোক মেটপা বা এমেটপা\nমৰোক মেটপা বা এমেটপা হৈছে আন এটা চিংজু সদৃশ ব্যঞ্জন। মৰোকৰ অৰ্থ হৈছে জলকীয়া আৰু মেটপা/এমেটপা অৰ্থ পিটিকা। ইয়াক পৰম্পৰাগতভাৱে ঘৰত দৈনিক আহাৰৰ সৈতে খোৱা হয় কিন্তু ৰীতি-নীতিত পৰিৱেশন কৰা নহয়। চিংজুৰ দৰে ইয়াক দুই ধৰণে প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি। নিৰামিষ সংস্কৰণ সাধাৰণতে ধৰ্মীয় বিশ্বাসৰ বাবে যিকোনো প্ৰকাৰৰ মাছ/মাংস এৰাই চলা দিনত শোকৰ সময়ত খোৱা হয়। ইয়াক সাধাৰণতে প্ৰতিদিনে খোৱা সচৰাচৰ ভাপত সিজোৱা বা ভজা কিণ্বন কৰা মাছ আৰু জলকীয়াৰ বিপৰীতে ৰঙা জলকীয়া, চিভ আৰু পিঁয়াজ ভাজি তৈয়াৰ কৰা হয়।\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত সিংজু সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\n↑ "Manipuri salad Singju". https://cookpad.com/in/recipes/12165191-manipuri-salad-singju.\n↑ "Singju". https://www.epersianfood.com/singju/.\n↑ "How to make perfect Shingju - must try this simple recipe". https://english.newsnationtv.com/lifestyle/food/shingju-recipe-how-to-make-perfect-shingju-with-a-simple-recipe-206820.html.\n↑ "Shingju - Manipuri salad". https://medium.com/@Rimz/singju-manipuri-salad-20aa3b318dd0.\n↑ "recipe ofatype of eromba and singju, ethnic dishes from manipur". https://www.friedeye.com/thnic-dishes-manipur-eromba-singju/.\n↑ "Morok metpa in Manipur, India". https://www.travelwhistle.com/cuisine/morok-metpa-in-manipur-india/.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=সিংজু&oldid=271782"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১৯ এপ্ৰিল, ২০২১ তাৰিখে ১৩:৩৭ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


চিন্তা কৰি চাবচোন~অনুভৱ-পৰাগ প্ৰিয়ম\nআপোনাক হয়তো কোনোবাই নহয় কোনোবাই কতিয়াবা কৈছে -----" কিয় খোলা এটাৰ ভিতৰত অনবৰত সোমাই থাকা ,কেতিয়াবা বাহিৰ ওলাবাচোন ।"\nকাছ এটা যেতিয়া চিকাৰীৰ সন্মুখত পৰে তেতিয়া ই নিজকে বচাবলৈ তাৰ খোলা বা চলঙৰ ভিতৰলৈ সোমাই যায় । আমি মানুহবোৰে হয়তো বিপদ বা টান সময়ত তাকে কৰো । মাত্ৰ এটা কথাত সাৱধান হ'ব , প্ৰত্যেক বোৰ কিবা বিপদৰ বা টান কামৰ সন্মুখীন হ'লেই আপুনি সেয়া কৰে নেকি ? তেন্তে আপোনাৰ এই কৌশলটো হয়তো অলপ সলাব লাগিব । কিয় ? কাৰণ বিপদৰ পৰা বা টান কাম বা সময়ৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ খোলাটোত সোমাই গ'লেই বিপদ বা টান ,বেয়া সময়বোৰ নিজে নিজে গুচি নাযায় । তাৰ বাবে আপুনি এইবোৰৰ মুখামুখি হ'বলৈ শিকিব লাগিব আৰু শিকি উঠি সেয়া অভ্যাস কৰিব লাগিব । আৰু আচৰিত কথাটো হ'ল ,যেতিয়া আপুনি সেই অভ্যাসটো কৰা আৰম্ভ কৰিব , তেতিয়া আৰু বিপদে বা বেয়া সময়ে আপোনাক আৰু আগৰ নিচিনাকৈ ভয় খুৱাব নোৱাৰে । সম্ভৱতঃ সেইটো মানুহ হিচাপে কৰিব পৰা এটা বৰ ডাঙৰ কাম ।\nবিপদৰ মুখামুখি হোৱাৰ অভ্যাস নকৰাকৈ কেনেকৈ আপুনি বিপদৰ সন্মুখীন হ'ব পাৰিব ? যদি কাৰোবাৰ বাবে বা কিবা পৰিস্থিতিৰ বাবে আপুনি অনবৰতে খোলাত সোমাই থাকিবলগিয়া হৈছে ,তেন্তে সেই মানুহ আৰু পৰিস্থিতি সলনি কৰাটোৱেই আপোনাৰ বাবে ভাল নহ'বনে ? জীৱনটো খোলাৰ বাহিৰত থাকি উপভোগ কৰাটো ,জীৱনটো উদযাপন কৰাটো আপোনাৰ এক অধিকাৰ । কাৰোবাৰ বাবে বা কোনো পৰিস্থিতি পৰিৱেশৰ বাবে ইয়াক বাদ দিব কিয় ? সকলো পৰিস্থিতিতে খোলাটো ব্যৱহাৰ কৰি পলাই ফুৰিবলৈ চেষ্টা কৰাতকৈ নিজকে আৰু টান ,ভয়হীন আৰু ভাল কৰি তোলাত ইয়াক এক সহায় বা চাপ'ৰ্ট হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি নেকি ? চিন্তা কৰি চাবচোন ।\nLabels#অনুভৱ, #পৰাগ প্ৰিয়ম


কালিৰাম মেধি জন্ম শিক্ষা কৰ্ম জীৱন সাহিত্য ৰাজি মৃত্যু\nকালিৰাম মেধিক অসমীয়া সাহিত্যৰ গৱেষণালব্ধ পুথি সমালোচনাৰ বাটকটীয়া বুলিব পাৰি।\n১৯৩৬ চনত প্ৰকাশ পোৱা ‘অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ভাষাতত্ব‘ নামৰ পুথিখনৰ যোগেদি কালিৰাম মেধিয়ে অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্যলৈ অপৰিসীম বৰঙণি আগবঢ়ায়।\nকালিৰাম মেধিৰ জন্ম হৈছিল ১৯৮০ চনত কামৰূপ জিলাৰ ৰামদিয়া গাওঁত।\nতেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল ভূকলি মেধি আৰু মাতৃৰ নাম আছিল সোণতৰা মেধি।\nকালিৰাম মেধিয়ে প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল গাওঁৰে এখন উচ্চ প্ৰাইমাৰী বিদ্যালয়ত।\n১৮৯১ চনত তেওঁ বৰদেউতাক ধৰম মেধিৰ তত্বাৱধানত গুৱাহাটীৰ চৰকাৰী স্কুলত নাম ভৰ্তি কৰিছিল।\n১৮৯৭ চনত তেওঁ উক্ত স্কুলৰ পৰাই প্ৰথম বিভাগত এন্ট্ৰেন্স পাচ কৰে।\nইয়াৰ পাছত তেওঁ কলিকতাৰ চিটি কলেজত অধ্যয়ন কৰি ১৮৯৯ চনত প্ৰথম বিভাগত এফ. এ. উত্তীৰ্ণ হয় আৰু উক্ত কলেজতে স্নাতক শ্ৰেণীত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।\n১৯০৩ চনত তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগত 2য় শ্ৰেণীৰ ৪ৰ্থ স্থান অধিকাৰ কৰি উত্তীৰ্ণ হয়।\nউল্লেখ কৰিব পাৰি যে, কালিৰাম মেধি হ‘ল স্নাতকোত্তৰ উপাধি লাভ কৰা তৃতীয়জন অসমীয়া ব্যক্তি।\nকালিৰাম মেধিয়ে ১৯০৪ চনত মাটিৰ হাকিম হিচাপে চাকৰিত যোগদান কৰে।\n১৯০৫ চনত তেওঁ অসম প্ৰশাসনিক সেৱাৰ চাকৰিত যোগদান কৰে।\nইয়াৰ পৰবৰ্তী সময়ত নগাঁও, ডিব্ৰুগড়, গোৱালপাৰা আদি অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত তেওঁ চাকৰি সূত্ৰে ঘুৰা মেলা কৰে।\nসেই সময় চোৱাত তেওঁ বিভিন্ন পদ মৰ্যাদা যেনে, মেজিষ্টেট, মহকুমাধিপতি, উপায়ুক্ত আদি হিচাপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰিছিল।\nশেষত ১৯৩৮ চনত উপায়ুক্ত হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।\n১৯৪৬ চনত তেওঁক অসম চৰকাৰে ‘ৰায় বাহাদুৰ‘ উপাধি প্ৰদান কৰে।\n১৯১৯ চনত তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ বৰপেটা অধিবেশনৰ সভাপতিত্বও কৰিছিল।\n১৯৪৮ চনত তেওঁ বৰপেটাত অনুষ্ঠিত শংকৰদেৱৰ পাঁচশ বছৰীয়া জন্মোৎসৱৰো সভাপতিত্ব কৰিছিল।\nইয়াৰ উপৰিও তেওঁ অনুসন্ধান আৰু সংগ্ৰহালয় সমিতিৰ বাবে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰিছিল।\nকালিৰাম মেধি এগৰাকী সু প্ৰসিদ্ধ সাহিতি্যক আৰু বৈয়াকণিক আছিল।\nবিভিন্ন উচ্চ পদস্থ উপাধিৰে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰি থকা কালছোৱাৰ মাজতে তেওঁ সাহিত্য ৰচনাৰে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰি থৈ গৈছে।\nতেওঁৰ সাহিত্য ৰাজিক আমি এনেদৰে চাব পাৰো-\nক্ৰম চন সাহিত্য ৰচনা\n১ ১৯১৩ চন প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ (সম্পাদনা)\n২ ১৯১৪ চন মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ বাণী\n৩ ১৯১৮ চন অসমীয়া ভাষাৰ মূল\n৪ ১৯৩৬ অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ভাষাতত্ব\n৫ ১৯৩৬ চন অসমীয়া প্ৰাথমিক প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞান\n৬ ১৯৫০ চন অংকাৱলী – ২১ খন অংকীয়া নাটৰ সংগৃহিত সংকলন\n৭ ইয়াৰোপৰি, বীজগণিত, অসমীয়া নাট, হেলীৰ নেজাল তৰা, গৌৰৱ, লিখাৰ সঁজুলি, তপ, পৃথিৱী আদি পাণ্ডিত্য পূৰ্ণ সাহিত্য কৃৰ্তিৰে তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰিছিল।\n৮ ১৯৭৮ চন Studies in the Vaisnava Literature and Culture of Assam\n৯ ইয়াৰ বাহিৰেও ইংৰাজী ভাষাত লিখা তেওঁৰ অন্যান্য কৃতি সমূহ হক্সল এনেধৰণৰ, The Kalitas, Brajavali Literature of Assam, Philosophic Aspects of the Assamese Brajavali Literature, Origin of Assamese Drama, Assamese Grammar and Origin of the Assamese Language\nকালিৰাম মেধিৰ মৃত্যু হয়, ১৯৫৪ চনৰ ২৪ জানুৱাৰীত গুৱাহাটীস্থ নিজ বাসভৱনত।\nCategories প্ৰবন্ধ Tags Assamese Grammar and Origin of the Assamese Language, Brajavali Literature of Assam, Origin of Assamese Drama, Philosophic Aspects of the Assamese Brajavali Literature, Studies in the Vaisnava Literature and Culture of Assam, The Kalitas, অংকাৱলী, অসমীয়া নাট, অসমীয়া প্ৰাথমিক প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞান, অসমীয়া ব্যাকৰণ, অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ভাষাতত্ব, অসমীয়া ভাষাৰ মূল, কালিৰাম, কালিৰাম মেধি, গৌৰৱ, তপ, পৃথিৱী, প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ, বীজগণিত, মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ বাণী, লিখাৰ সঁজুলি, হেলীৰ নেজাল তৰা Post navigation


Mirabai Chanu Tokyo Olympics Silver Medal: মীৰাবাই চানুৱে দেশৰ মাটি তেওঁৰ লগত ৰাখে, বিদেশত গাঁৱৰ পথাৰৰ চাউল খায়...– News18 assam\nHome » photogallery » lifestyle »She isaVillage Rockstar: Congratulations মীৰাবাই চানু ! ইম্ফলৰ এইগৰাকী প্ৰতিভাই দেশৰ মাটি তেওঁৰ লগত ৰাখে, বিদেশত গাঁৱৰ পথাৰৰ চাউল খায়...\nShe isaVillage Rockstar: Congratulations মীৰাবাই চানু ! ইম্ফলৰ এইগৰাকী প্ৰতিভাই দেশৰ মাটি তেওঁৰ লগত ৰাখে, বিদেশত গাঁৱৰ পথাৰৰ চাউল খায়...\nভাৰতৰ ভাৰোত্তোলক মীৰাবাই চানু (Mirabai Sanu)য়ে টকিঅ' অলিম্পিকত (Tokyo Olympic) ইতিহাস সৃষ্টি কৰিছে। চানুৱে ৪৯ কিলোগ্ৰাম শাখাত মুঠ ২০২ কিলোগ্ৰাম উত্তোলন কৰি শনিবাৰে ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে। মীৰাবাই চানুৱে স্নেচত ৮৭ কিলোগ্ৰাম আৰু ক্লিন এণ্ড জাৰ্কত ১১৫ কিলোগ্ৰাম ওজন তুলিছিল। মীৰাবাই চানু হৈছে অলিম্পিকত ৰূপৰ পদক (Mirabai Chanu wins Silver Medal) প্ৰথম ভাৰতীয় ভাৰোত্তোলক।\n| July 24, 2021, 16:15 IST\nভাৰতৰ ভাৰোত্তোলক মীৰাবাই চানু (Mirabai Sanu)য়ে টকিঅ' অলিম্পিকত (Tokyo Olympic) ইতিহাস সৃষ্টি কৰিছে। চানুৱে ৪৯ কিলোগ্ৰাম শাখাত মুঠ ২০২ কিলোগ্ৰাম উত্তোলন কৰি শনিবাৰে ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে। মীৰাবাই চানুৱে স্নেচত ৮৭ কিলোগ্ৰাম আৰু ক্লিন এণ্ড জাৰ্কত ১১৫ কিলোগ্ৰাম ওজন তুলিছিল। মীৰাবাই চানু হৈছে অলিম্পিকত ৰূপৰ পদক (Mirabai Chanu wins Silver Medal) প্ৰথম ভাৰতীয় ভাৰোত্তোলক। (PC-AP)\nমীৰাবাইৰ মজিয়াৰ পৰা আৰ্শলৈ যাত্ৰা এখন চলচ্চিত্ৰ চিত্ৰনাট্যতকৈ কম নহয়। মীৰাবাই মাত্ৰ ১২ বছৰ বয়সতে প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰিছিল কিন্তু প্ৰথমে এজন ধনুৰ্ধৰ হ'ব বিচাৰিছিল। কিন্তু এটা ভিডিঅ'ই তেওঁৰ জীৱন সলনি কৰিছিল আৰু তেওঁ ভাৰোত্তোলক হোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। (AP)\nযেতিয়া মীৰাবাইৰ বয়স 12 বছৰ আছিল, তেতিয়া তেওঁ ইম্ফলৰ ভাৰতীয় ক্ৰীড়া প্ৰাধিকৰণ (SAI) কেন্দ্ৰত উপস্থিত হৈছিল। মীৰাবাই ধনুৰ্বিদ্যাত প্ৰশিক্ষণ ল'ব বিচাৰিছিল কিন্তু তাত কাকো বিচাৰি পোৱা নাছিল। মীৰাবাই হতাশ হৈছিল কিন্তু তাৰ কেইদিনমান পিছত তেওঁ কিংবদন্তি ভাৰোত্তোলক কুঞ্জৰানী দেৱীৰ ভিডিঅ' ক্লিপ চাইছিল। সেইদিনাৰ পৰাই মীৰাবাই ভাৰোত্তোলক হোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়। মীৰাবাই ২০০৬ চনত কোচিং একাডেমীত যোগদান কৰিছিল.(PC-AP)\nমীৰাবাইৰ ঘৰটো প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰৰ পৰা ২০ কিলোমিটাৰ দূৰত আছিল আৰু তেওঁ লিফ্ট বা চাইকেলেৰে , ট্ৰাকেৰে তাত উপস্থিত হৈছিল। ধুমুহা হওঁক বা বৰষুণ হওঁক, মীৰাবাই কেতিয়াও প্ৰশিক্ষণ বন্ধ কৰা নাছিল।\nমীৰাবাইৰ বাবে ভাৰোত্তোলক হোৱাটো কেতিয়াও সহজ নাছিল। তেওঁৰ দেউতাক চাইখোম কৃতি সিঙে চৰকাৰী কাম কৰিছিল কিন্তু তেওঁৰ দৰমহা বহুত কম আছিল। তেতিয়া তেওঁলোকৰ ৬ টা সন্তান আছিল যিবোৰ ডাঙৰ-দীঘল কৰা সহজ নাছিল। কিন্তু জীয়েকৰ প্ৰতিভা দেখি মীৰাবাইৰ দেউতাকে তেওঁৰ প্ৰশিক্ষণ হ্ৰাস হ'বলৈ নিদিলে।\nমীৰাবাই চানুৱে ২০১৪ চনত গ্লাছগোত অনুষ্ঠিত কমনৱেলথ গেমছত ৰূপৰ পদক জিকিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ ২০১৭ চনত বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপত সোণৰ পদক জিকি ৰাইজৰ হৃদয় জয় কৰিছিল। চানুৱে ২০১৮ ৰ কমনৱেলথ গেমছতো স্বৰ্ণ জয় কৰিছিল। তেওঁ ২০২০ এছিয়ান চেম্পিয়নশ্বিপত কেৱল ব্ৰঞ্জৰ পদক জিকিছিল, কিন্তু তেওঁ টকিঅ' অলিম্পিকত কামটো সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। মীৰাবাই চানুৱে টকিঅ'ত ৰূপৰ পদক জিকি ইতিহাস সৃষ্টি কৰিলে।\nমীৰাবাই চানু এগৰাকী তাৰকা ভাৰোত্তোলক হ'ব পাৰে কিন্তু তওঁ দেশ আৰু গাঁৱৰ সৈতে জড়িত। চানুৱে প্ৰতিটো বিদেশ ভ্ৰমণত গাঁৱৰ চাউলবোৰ লগত লৈ যায় আৰু সেয়া পাৰ্টি হওঁক বা কিবা অন্য হওক এই চাউলেই তেওঁৰ জীৱন। কেৱল সেয়াই নহয়, মীৰাবাইয়ে ভাৰতৰ মাটি কঢ়িয়াই লৈ যায়। এই খেলুৱৈজন সঁচাকৈয়ে আশ্চৰ্যজনক। অভিনন্দন মীৰাবাই।


অভিজ্ঞতাৰ সঁফুৰা .. Abhigotar Xofura: February 2014\nনৈশ ফুটবল.. উৰি গ’ল বল !!\n১৯৮৮ চন৷ তেতিয়া আই আই টি, মাদ্ৰাজত এম. টেক. কৰি আছো৷ কৃষ্ণা হোষ্টেলত থাকো৷ কৃষ্ণা আৰু কাবেৰী হোষ্টেলত পি. এইচ. ডি. আৰু এম. টেক. কৰা জ্যেষ্ঠ ছাত্ৰসকল থাকে৷ খেলা-ধূলা কৰা ছাত্ৰ বেছি নাই৷\nমাদ্ৰাজ আই. আই. টি.ত বিভিন্ন ধৰণৰ খেল প্ৰতিযোগিতা হৈছিল৷ তাৰে এটা আছিল “চিক্স এ চাইড” ফুটবল প্ৰতিযোগিতা৷ প্ৰতিটো দলত ছজনকৈ খেলুৱৈ থাকে৷ কোনো অফ চাইড নাই৷ বাকী নিয়ম একেই৷\nএদিন ৰাতি ভাত খোৱাৰ পাছত মালায়ালী ছাত্ৰ এজনে আহি সুধিলে,\n: দাস, আপুনি অসমৰ৷ নিশ্চয় ফুটবল খেলে..\nমই ৰসিকতা কৰি উত্তৰ দিলো,\n: মই কেবল বলটো গোৰ মাৰি দিব জানো আৰু দৌৰিব জানো…\n: ডেট ইজ এনাফ… সেয়ে যথেষ্ট…\nমালায়ালী ছাত্ৰজনে উত্তৰ দিলে৷\nমই সৰুতে লগ-সমনীয়াৰ লগত কেতিয়াবা কেতিয়াবা ফুটবল খেলিছিলো যদিও হাইস্কুল পোৱাৰ পাছত আৰু কেতিয়াও খেলা নাছিলো বুলি ক’ব পাৰি৷ ফুটবল খেলুৱৈৰ শাৰীতযে কেতিয়াও নপৰো৷ তথাপি মালায়ালী ছাত্ৰজনৰ কথাত অলপ উৎসাহ পালো৷ ছাত্ৰজনে ক’লে,\n: আপুনি আমাৰ হোষ্টেলৰ “খ” দলত খেলিব লাগিব৷ আজি ৰাতি খেল আছে৷ ছিক্স এ চাইড খেল৷ আপুনি ফুল বেক৷\nমই মানি ল’লো৷ ভালো লাগিল৷ জীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে কোনোবাই মোক নিজে আগবাঢ়ি আহি দলত স্থানত দিছে৷ তাতে আকৌ ফুটবল দলত৷\nৰাতি চাৰে আঠমান বজাত আমি খেলপথাৰ পালোগৈ৷ লাইটৰ পোহৰত গোটেইখন দিন যেন পোহৰ হৈ আছিল৷ আমাৰ খেল কোনোবা এটা বি. টেক. হোষ্টেলৰ “ ই” দলৰ লগত৷ সৰু-সৰু ল’ৰা৷ মোতকৈ দহবছৰমান সৰু হ’ব বয়সত৷ তাতে মই অলপ ব্যায়াম, ভাৰোত্তোলন আদি কৰিছিলো বাবে শৰীৰৰ আকাৰ তুলনামূলকভাবে সকলোতকৈ ডাঙৰ৷ প্ৰকাণ্ড ভৰি আৰু কলাফুল৷ অসমৰ মানুহৰ কলাফুল এনেও ডাঙৰ৷\nমোক বুজাই দিয়া হ’ল৷ মোৰ কাম ফুল বেক৷ বলটো বিপক্ষৰ গ’ল পোষ্টৰ আগত থিয় দি থকা আমাৰ খেলুৱৈ দুজনলৈ মাৰি পঠিয়াব লাগিব যেতিয়াই মই বল পাওঁ৷ কোনো অফ চাইড নাই৷ আৰু বিপক্ষৰ দলৰ কোনোবাই বল লৈ আহিলে যেনে-তেনে বলটো বাহিৰলৈ মাৰি দিলেই হ’ব৷\nখেল আৰম্ভ হ’ল৷ মোৰ জীৱনৰ প্ৰথম প্ৰতিযোগিতামূলক ফুটবল খেল৷ বি. টেক. পঢ়া সৰু-সৰু ল’ৰাবিলাকে চিঞৰ বাখৰ আৰম্ভ কৰিলে৷ এজন বল লৈ আগবাঢ়ি আহিল আমাৰ গ’লৰ ফালে৷ মই খেদি গ’লো৷ মোক দেখিয়েই বোধকৰো ভয় খালে৷ বলটো এৰি দিলে৷ বাহিৰৰ পৰা কোনোবাই চিঞৰিলে,\n: ঐ বডি বিল্ডাৰ..\nবলটো কাঢ়ি লৈ মই বিপক্ষৰ পিনলৈ মাৰি দিলো৷ আমাৰ এজনে ধৰিলে৷ কিন্তু গ’ল দিব নোৱাৰিলে৷ খেল চলি থাকিল৷ মোৰো আত্ম-বিশ্বাস লাহে-লাহে বাঢ়ি গ’ল৷ কোনেও কাকো গ’ল দিব পৰা নাই৷\nহাফ-টাইম হ’ল৷ অলপ জিৰণি পালো৷ তাৰপাছত আকৌ সেই একেই একেই দৌৰা-দৌৰি৷ অতি আমোদজনক কথা যে বিপক্ষ দলে আমাৰ গ’ললৈ এটাও ছট লব নোৱাৰিলে৷ মোক দেখিয়েই সকলোৱে ভয় খায় বুলি বুজিলো৷ কিন্তু অতি দুখৰ কথা যে আমাৰ দলেও এটাও গ’ল দিব নোৱাৰিলে৷\nনিৰ্দ্ধাৰিত সময় শেষ হ’ল৷ খেল দ্ৰ৷ এইবাৰ হ’ব টাই ব্ৰেকাৰ৷ তিনিটা তিনিটা পেনাল্টী ছট মাৰিব দুয়ো দলে৷ মোকো এটা ছট ল’বলৈ কোৱা হ’ল৷ মই আপত্তি কৰিলো৷ আগতে কেতিয়াও খেলিয়েই পোৱা নাই৷ তাতে আকৌ টাইব্ৰেকাৰৰ পেনাল্টী৷ মোক সকলোৱে আশ্বাস দি ক’লে,\n: চিন্তা নকৰিব৷ বিৰাট জোৰত মাৰি দিব৷ গ’লকীপাৰে ধৰিবই নোৱাৰিব৷\nময়ো মান্তি হ’লো৷ বুকুখনে কিন্তু ধান বানিছে৷\nপেনাল্টী ছট লোৱা আৰম্ভ হ’ল৷ প্ৰথমে মাৰিলে তেওঁলোকে৷ তাৰপাছত আমাৰ এজনে৷ তেওঁলোকৰ তিনিওজনে মাৰিলে আৰু আমাৰ দুজনে মাৰিলে৷ তেওঁলোকৰ এজনে গ’ল কৰিলে আৰু আমাৰ দুজনে এটাও গ’ল দিব নোৱাৰিলে৷ অৰ্থাৎ তেওঁলোক আগবাঢ়ি থাকিল ১-০ ত৷ একেবাৰে শেষত পৰিল মোৰ পাল৷ সম্মুখত বিপক্ষৰ গ’ল কীপাৰ৷ ভৰিৰ আগত বল৷ মই দাঁত-মুখ কামুৰি সৰ্ব-শক্তি প্ৰয়োগ কৰি মাৰি দিলো বল৷ বল আগবাঢ়িল তীব্ৰ বেগে৷ বিপক্ষৰ গ’লকীপাৰে লৰ-চৰেই নকৰিলে , বল ধৰিবলৈ কোনো চেষ্টা নকৰিলে ভয়তে৷ সকলোৱে ভাবিলে গ’ল….\nকিন্ত বলটো ক’ত?\nপ্ৰচণ্ড আঘাত সহিব নোৱাৰি বলটো গ’লপোষ্টৰ ওপৰেৰে উৰি গৈ দূৰৰ আন্ধাৰত বিলীন হৈ গ’ল৷ আমাৰ জয়লাভৰ আশাৰো সিমানতে সামৰণি পৰিল৷\nবিষাদমনে আমি ওভতি আহিলো৷\nকিন্তু জন্ম হ’ল এজন নতুন ফুটবল খেলুৱৈৰ…\nভাবিলো “ গছ নোহোৱা ঠাইত এৰাই বৰগছ..”\nPosted by Makhan lal Das at 21:29\nপ্ৰথম খেলিলো হকী, একো নাথাকিল বাকী..\n(বন্ধু স্বৰ্গীয় অনুপম দাসলৈ ক্ষমা প্ৰাৰ্থনাৰে)\n১৯৭৯ চন৷ অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰ দ্বিতীয় বাৰ্ষিকৰ ছাত্ৰ তেতিয়া (সেই সময়ত প্ৰথম বাৰ্ষিক নাছিল)৷ কলেজ সপ্তাহৰ আগে আগে বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতাসমূহ আৰম্ভ হ’ব ধৰিছে৷ মোৰ হোষ্টেল, ৬ নং ছাত্ৰাবাসত থকা চোমা, ৰেমা, নিকি আৰু ফানা ভাল হকী খেলুৱৈ৷ জীৱনত প্ৰথম হকী খেল দেখিছো৷ তেওঁলোকৰ পৰা হকীৰ নিয়মবোৰ শিকি লৈ হোষ্টেলতে আবেলি মাজে মাজে খেলিবলৈ লৈছো৷ একো কৰিব নোৱাৰিলেও ভাল বেগেৰে দৌৰিব পাৰো তেতিয়া৷\nসেই সময়ত কলেজত আন্ত: শ্ৰেণী, আন্তঃ ছাত্ৰাবাস আৰু আন্তঃ বিভাগ হকী প্ৰতিযোগিতা হয়৷ আমাৰ দ্বিতীয় বাৰ্ষিকৰ প্ৰথমখন খেল পৰিল আগৰ বছৰৰ চেম্পিয়নদলটোৰ লগত৷ তেতিয়া তেওঁলোক চতুৰ্থ বাৰ্ষিক৷ তেওঁলোকৰ গ’লকীপাৰ ৰবীন বসুমতাৰী কলেজদলৰো গলকীপাৰ৷ ফানাও সেই দলত৷ অতি শক্তিশালী দল৷ আমি মিজো বন্ধুকেইজনৰ লগ লৈ দল এটা বনালো৷ কোনোমতে এঘাৰজন হ’ল৷\nডিমাপুৰৰ অনুপম দাসে ক’লে,\n: ময়ো খেলিম৷ মই গ’লকীপাৰ খেলো৷\nসেইমতে অনুপম দাসক গ’লকীপাৰ হিচাবে লৈ আমি দল গঠন কৰিলো৷\nখেল আৰম্ভ হ’ল৷ আমি থিতাপি লোৱাৰ আগতেই বিপক্ষই দিলে এটা গ’ল৷ তাৰপাছত অলপ সময় যুঁজ দিলো৷ কিন্তু কোনোমতেই দাদাসকলক বাধা দিব নোৱাৰিলো ৷ আকৌ এটা গ’ল হ’ল অতি অনায়াসে৷ আমাৰ পৰাজয় সুনিশ্চিত যেন লাগিল৷ তথাপি হাৰ নামানি খেলি থাকিলো৷ হাফ টাইম হ’বলৈ পাঁচ মিনিটমান আছে৷ আমাৰ “ডি”ৰ ভিতৰত বল৷ সকলোৱে মিলি বিপক্ষক বাধা দিয়াৰ চেষ্টা চলাই আছো৷ তেনেতে বিপক্ষ দলে আমাৰ গললৈ ল’লে চট ৷ আমাৰ গ’লকীপাৰ অনুপম দাসে ফুটবলৰ গ’লকীপাৰে ব’ল ধৰাৰ নিচিনাকৈ মাটিত বাগৰি পৰি বলটো সাৱটি ধৰিলে৷ লগে-লগে ৰেফাৰীৰ হুইচেল৷ পেনাল্টী স্ট্ৰ’ক৷ আৰু এটা গ’ল খালো৷ স্ক’ৰ হ’ল ৩-০….\nহাফ টাইম হ’ল৷ ইমানপৰে খেল চাই থকা, আমাৰ লগত একেলগে পঢ়া নৱকোৱঁৰ আৰু কমল দাস (দুয়ো সেই সময়ৰ বিখ্যাত ৰঞ্জী খেলুৱৈ, কমল দাস এতিয়াও ভালদৰেই ক্ৰিকেটৰ সৈতে জড়িত) আমাৰ ওচৰ চাপি আহিল৷\nনৱ কোৱঁৰে মোক দুষাৰমান গালি শুনাই ক’লে,\n: এইটো কি টীম বনাইছ? আমাক নক’লি কিয়? ভাল টীম বনাই দিলোহেতেন নহয়..\n: কোনে খেলে নাজানো নহয়৷ যিয়ে আগবাঢ়ি আহিছে তাকে লৈ টীম বনালো আৰু\nময়ো উত্তৰ দিলো৷\n: সেইটো কি গ’লকীপাৰ? ক’ত পালি তাক? তাক নমাই দে৷ মই গ’লকীপাৰ হ’ম৷\nকমল দাসে ক’লে৷\n: ময়ো খেলিম, হাফত নহলে বেকত৷\nনৱ কোৱঁৰে ক’লে৷\nতিনি গ’ল খাই আছো৷ হাৰিম যে খাটাং৷ গতিকে লগৰীয়াৰ আৰু গালি খোৱাতকৈ কথাবোৰ মানি লোৱাই ভাল বুলিলো৷\nঅনুপমৰ পৰা পেড, গ্লাবচ আদি খুলি লৈ কমল দাসে পিন্ধি ল’লে গ’লকীপাৰ হ’বলৈ৷ নব কোৱঁৰকো দলত লৈ ল’লো৷\nখেল আৰম্ভ হ’ল৷ কমল দাস অতিশয় প্ৰতিভাশালী৷ যিকোনো খেলত পাকৈত৷ বেডমিন্টন, ফুটবল আদিও ভীষণ ভাল খেলে ক্ৰিকেটৰ ওপৰিও৷ কিন্তু হকী ইমান ভাল খেলে বুলি কল্পনাই কৰা নাছিলো৷ গ’লকীপাৰ হিচাবে কমল দাসে আৰু এটাও গ’ল নোখোৱাটো সুনিশ্চিত কৰি পেলালে৷ কেবাটাও বিপদৰ পৰা আমাক ৰক্ষা কৰিলে৷ আমাৰো সাহস বাঢ়িল৷\nবিপক্ষই আমাক হয়তো অলপ অৱজ্ঞাৰ ভাবেৰে লব ধৰিছিল৷ এবাৰ বলটো লৈ ৰাইট আউটত খেলা ৰবীন দাসে দৌৰ দিলে বিপক্ষৰ গ’লৰ পিনে৷ মইও লেফ্ট আউটত সমানে সমানে দৌৰি থাকিলো আনটো ফালেৰে৷ ৰবীনে তীব্ৰ বেগে মাৰি দিলে বলটো বিপক্ষৰ গ’ললৈ৷ গ’লকীপাৰ ৰবীন বসুমতাৰীয়ে ভৰিৰে ৰখালে যদিও ভালদৰে ক্লিয়াৰ কৰিব নোৱাৰিলে৷ ইতিমধ্যে বাওঁ দিশৰ পৰা মইও আহি পালো৷ মোৰ সম্মুখতে পৰিল বলটো৷ লাহেকৈ বলটো ঠেলি দিলো৷ বিশ্বাসেই নহ’ল৷ ৰেফাৰীয়ে হুইচেল মাৰিলে৷ গ’ল…. দলৰ হৈ প্ৰথম গ’লটো কৰাৰ সৌভাগ্য মোৰেই হ’ল৷\nখেল আৰম্ভ হ’ল৷ আমি দুগূণ উৎসাহেৰে খেলিবলৈ ধৰিলো৷ নব কোঁৱৰক পাৰ কৰি বিপক্ষ দলে বল নিব নোৱাৰা যেনেই হ’ল৷ ইমান পৰে প্ৰতিৰক্ষাত মন দি থাকিব লগা হোৱা চোমাই সকাহ পাই আক্ৰমণত মন দিব পাৰিলে আৰু অলপ পাছতে পৰিশোধ কৰিলে আন এটা গ’ল৷ স্ক’ৰ হ’ল ৩-২….\nআমাৰ উংসাহ বাঢ়ি গ’ল৷ খেলি থাকিলো মৰণপণ কৰি৷ ইতিমধ্যে দাদাহঁত ভাগৰি পৰিছে আমাৰ লগত দৌৰি দৌৰি৷ কিছু সময় পাছত আমি কৰিলো তৃতীয়টো গ’ল৷\nআমাক আৰু কোনে পায়৷ নতুন শক্তি পালো সকলোৱে৷ ইতিমধ্যে পোহৰ কমি আহিব ধৰিছে৷ খেল শেষ হ’বলৈও বেছি সময় নাই৷ বিপক্ষ দলৰ উপৰ্যুপৰি আক্ৰমণ প্ৰতিহত হৈ থাকিল আৰু কোনোবা এটা পাকত খুব সম্ভৱ নব কোঁৱৰ বল লৈ সোমাই পৰিল বিপক্ষৰ “ডি”ৰ মাজত৷ দুয়ো দলৰ মাজত তুমল উত্তেজনা ৷ তাৰপাছত কেনেদৰে কোনে গ’ল কৰিলে মনত নাই৷ আৰু ক্ষন্তেক পাছতেই ৰেফাৰীয়ে দীঘলীয়া হুইচেল মাৰি খেলৰ সমাপ্তি ঘোষণা কৰিলে৷\nআমি আনন্দত আত্মহাৰা৷ এনে লাগিল যেন অলিম্পিকৰ গ’ল্ড মেডেলহে পালো৷\nফাইনেলতো আমিয়েই বিজয়ী হ’লো৷\nপ্ৰথম গ’ল পৰিশোধ কৰা বাবেই বোধহয় মোক হোষ্টেলৰ দলতো স্থান দিয়া হ’ল৷ ইলেক্ট্ৰিকেল ব্ৰান্সৰ দলতো স্থান পালো৷ আৰু তিনিওটা দলেই হ’লগৈ চেম্পিয়ন৷\nমই অৱশ্যে আৰু এটাও গ’ল কৰিব নোৱাৰিলেও জীৱনত প্ৰথম আৰু শেষ বাৰৰ বাবে “ত্ৰিপল ক্ৰাউন” লাভ কৰাৰ সোৱাদ পালো৷\nতাকেই আজিও আস্বাদন কৰি ভাল লাগে৷\nPosted by Makhan lal Das at 21:11\nইমানকৈ কিয় খজুৱায়?\n১৯৮২-৮৩ চনমানৰ কথা৷ ১৯৮২ চনত দিল্লী এচিয়াডৰ সময়ত গুৱাহাটীলৈ টেলিছিচন আহিল৷ লগ-লগে আমিও টেলিভিচনত ক্ৰিকেট খেল চাবলৈ সুবিধা পালো৷ তাৰ আগতে আমি ৰেডিওত কমেন্টেৰী শুনিয়েই সন্তুষ্ট থাকিবলগা হৈছিল৷ টেলিভিচন অহাৰ পাছত খেল চাব পৰা হ’লো৷ সকলোৰে ঘৰত টেলিভিচন নাছিল৷ টেলিভিচন থকা ঘৰত ওচৰ-চুবুৰীয়া লোকে আহি ভিৰ কৰেহি খেল চাবলৈ৷ বিশেষকৈ ল’ৰা-ডেকাসকলে৷ ঘৰৰ মানুহে আমনি পালেও বাধা নিদিয়ে কাৰণ পাকে-প্ৰকাৰে টেলিভিচন প্ৰদৰ্শনৰ যোগেৰে নিজকে ধনীমানুহ বুলি প্ৰতিপন্নও কৰাও হয় আৰু ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ মাজত জনপ্ৰিয় হোৱাৰ সুবিধা এটাও গ্ৰহণ কৰা হয়৷ তেতিয়া অৱশ্যে আজিকালিৰ দৰে ইমান সঘনাই খেল নহৈছিল৷\nতেতিয়া মই অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত পঢ়ি আছো৷ মোৰ বন্ধু এজনৰ ঘৰ গুৱাহাটীৰ চানমাৰিৰ ফালে৷ এবাৰ কিবা কাৰণত সেইফালে যাবলগীয়া হৈছিল৷ দিনটো আন একো কাম নাছিল৷ বন্ধুজনে ক’লে,\n: ব’লা, আমাৰ ঘৰলৈ৷ তাতে ক্ৰিকেট খেল চাম টেলিভিচনত৷\nতেতিয়া ভাৰত আৰু পাকিস্থানৰ মাজত টেষ্টখেল চলি আছিল৷ ভাৰতৰ দলটো গৈছিল পাকিস্থান ভ্ৰমণৰ বাবে৷ গাভাস্কাৰ , বিশ্বনাথ, বেংচৰকাৰ, কপিলদেৱ, দিলীপ দোশী ইত্যাদি আছিল দলত৷ মইও ভালেই পালো খেল চোৱাৰ প্ৰস্তাৱটো পাই৷\nবন্ধুজনৰ ঘৰ পালোঁগৈ৷ বন্ধুজনে টেলিভিচনটো অন কৰিলে৷ ব্লেক এণ্ড হোৱাইট টেলিভিচন৷ লাহে লাহে পৰ্দাত ভাহি উঠিল খেলপথাৰ৷ ছবিবোৰ খুব বেছি স্পষ্ট নহৈছিল তেতিয়া৷ এন্টেনাৰ দিশ সঠিক হোৱা-নোহোৱাৰ ওপৰত ছবিৰ মানদণ্ড নিৰ্ভৰ কৰে৷ তদুপৰি ছবি প্ৰসাৰণৰ প্ৰযুক্তিও এতিয়াৰ সমান উন্নত নাছিল৷ তথাপি ভালদৰে ধৰিব পাৰি সকলো গতিবিধি খেলুৱৈ সকলৰ৷ আজিকালি ডিজিটেল কেবল-টিভি চোৱা সকলে তেনেকুৱা প্ৰসাৰণ চাই আৰু ভাল নাপাব৷ কিন্তু সেই সময়ত সেয়া আমাৰ বাবে অমূল্য সম্পদ যেন আছিল৷\nঅতি আগ্ৰহেৰে আমি খেল চাবলৈ ধৰিলো৷ ভাৰতৰ বেটিং৷ বিশ্বনাথ আৰু বেংচৰকাৰ ক্ৰিজত আছিল৷ ৰসিক কমেন্টেটৰ জনে মন্তব্য কৰিলে,\n: য়ে দোনো বহুত অচ্ছে বেটচমেন হেয়, লেকিন দোনো ফৰ্ম মে নেহি হেয়…\n(দুয়ো ভাৰতৰ দুজন আগশাৰীৰ বেটচমেন, অতি ভাল বেটচমেন৷ তাত কোনো সন্দেহ নাই৷ কিন্তু সেইসময়ত বেয়া ফৰ্মত আছিল বোধকৰো দুয়োজন)\nকথাষাৰত ৰস পাই দুয়ো বন্ধুৱে হেঁপাহ পলুৱাই হাঁহিলো৷\nনতুনকৈ খেল চাবলৈ পাইছো মাত্ৰ৷ বহুকথা তেতিয়াও ভালদৰে বুজি পোৱা হোৱাই নাই৷ কিন্তু খুব সোনকালে সকলো খুটি-নাটি শিকি-বুজি উঠিব ধৰিছো৷\nঅলপ পাছত চাহ-বিৰতি নে দ্ৰিংকচ কিবা এটা হ’ল৷ দুয়োজন বেটচমেনে হাতৰ গ্লাভচ আৰু ভৰিত পিন্ধা পেড দুযোৰ খুলি ষ্টাম্পচৰ কাষতে মাটিত পেলাই থৈ চাহ/দ্ৰিংকচ খাবলৈ গ’ল৷ আমিও খেলপথাৰখনকে চাই বহি থাকিলো৷ সেইসময়ত সঘনাই বিজ্ঞাপনো নিদিছিল বোধহয়৷ ইতিমধ্যে বন্ধুৰ মাকে আমালৈ চাহ-বিস্কুট লৈ আহিল৷ আমি চাহ খাবলৈ ধৰিলো৷ বন্ধুৰ মাকো কাষৰ চকী এখনত বহি টেলিভিচন চাবলৈ ধৰিলে৷ মাইকী মানুহে ক্ৰিকেট বেছি বুজি নাপায় তেতিয়া৷ তথাপি আমি চাই থকা বাবে বাধ্য হৈ তাকেই চাই থাকিল৷ আন কোনো চেনেলো নাছিল তেতিয়া৷ মাত্ৰ এটাই চেনেল: দূৰদৰ্শন৷ যি চলি থাকে তাকেই চাব লাগে৷\nহঠাতে তেখেতে সুধিলে,\n: ফিল্ডত সেই মানুহদুটা কিয় বাগৰি পৰি আছে ইমান সময়?\n: কোন দুটা মানুহ?\nবন্ধুৱে মাকক সুধিলে৷\n: সৌ দুটা… ফিল্ডৰ মাজত৷\nমাকে উত্তৰ দিলে৷\nঅলপ মন দি চাই বুজিলো, পথাৰত বেলেগে বেলেগে পৰি থকা পেডচ , গ্লাবচখিনিকে মাকে মানুহ পৰি থকা বুলি ভাবিছে৷\nমোৰ বন্ধুজনে অলপ লাজ পালে আৰু মাকক আচল কথাটো বুজাই দিলে৷\nমাকো নিমাতে বহি থাকিল আমাৰ কাষত৷\nখেল আকৌ আৰম্ভ হ’ল৷ পাকিস্থানৰ বলাৰৰ হাতত বল৷ বোধকৰো ইমাৰাণ খান ৷ আমিও অতি আগ্ৰহেৰে খেল চাবলৈ ধৰিলো৷ দুটামান ওভাৰ পাৰ হ’ল৷ হঠাতে বন্ধুজনৰ মাকে প্ৰশ্ন কৰিলে,\n: হেৰি নহয়.. পাকিস্থানৰ প্লেয়াৰ বিলাকে ইমানকৈ কিয় খজুৱায় অ’?\nএইবাৰ বন্ধুজনে মাকক একো উত্তৰ নিদিলে৷\nবলটো হাতত লৈ বলাৰ-ফিল্ডাৰ সকলোৱে পেন্টত ঘঁহে৷ বলটোৰ এটাফাল যাতে চিকচিকাই থাকে৷ তেতিয়া বলৰ চুইং বেছি হয়৷ কথাটো অলপ-চলপ জানিছিলো৷\nকিন্তু নতুনকৈ ক্ৰিকেটখেল চাবলৈ শিকা বন্ধুৰ মাকেনো ক’ত জানিব সেইবোৰ কথা? গতিকে পাকিস্থানী খেলুৱৈসকলৰ প্ৰচণ্ড খজুৱতি হোৱা বুলিয়েই ভাবিলে তেখেতে৷\nপাছলৈ সেই খজুৱতিয়ে অৱশ্যে আমাৰ কপিলদেৱহঁতকো পালে৷\nPosted by Makhan lal Das at 23:41\nকেতিয়াবা এনেকুৱাও হয়..


দিহিং পাটকাই উৎসৱ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nদিহিং পাটকাই উৎসৱ (ইংৰাজী: Dehing Patkai Festival) হৈছে অসমৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ লেখাপানীত অনুষ্ঠিত হোৱা বাৰ্ষিক উৎসৱ। পাটকাই পৰ্বত আৰু দিহিং নদীৰ নাম অনুসৰি এই উৎসৱৰ নাম দিহিং পাটকাই উৎসৱ ৰখা হৈছে। ২০০২ চনৰ পৰা এই উৎসৱ নিয়মীয়াকৈ উদ্‌যাপন কৰি অহা হৈছে। ২০০২ বৰ্ষৰ উৎসৱত মুখ্য অতিথি আছিল সেই সময়ৰ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ড॰ এ পি জে আব্দুল কালাম। পৰ্যটক সকলক আনন্দ-উল্লাস কৰাৰ সুবিধা কৰি দিয়া লক্ষ্যৰে এই উৎসৱ অসম চৰকাৰে আয়োজন কৰে।\n1 মূল কাৰ্যক্ৰমনিকা\nমূল কাৰ্যক্ৰমনিকা[সম্পাদনা কৰক]\nদিহিং পাটকাই উৎসৱত বিশেষকৈ চাহ উদ্যোগৰ লগত জড়িত ঠাই ভ্ৰমণ, জনগোষ্ঠীসমূহৰ দ্বাৰা ব্যৱহৃত সামগ্ৰী সমূহৰ মেলা, প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ মাজত আমেজ লোৱা আদি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। এই উৎসৱৰ এটা উল্লেখযোগ্য আকৰ্ষণ হৈছে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সৈন্যসকলৰ সমাধিস্থল পৰিভ্ৰমণ কৰাৰ সুবিধা দিয়া হয়। ইয়াৰ উপৰিও অসমক ম্যানমাৰৰ লগত সংযোজিত কৰা ষ্টিলৱেল পথটো চোৱাৰো সুবিধা দিয়া হয়। এই উৎসৱৰ সময়ত খাদ্য সামগ্ৰীৰ মেলা, বাণিজ্য মেলা, সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান আদিৰো আয়োজন কৰা হয়। পৰ্যটকসকলে হাতী ছাফাৰীৰ জৰিয়তে বনাঞ্চলসমূহ চোৱাৰো সুবিধা কৰি দিয়া হয়। এই উৎসৱৰ সময়ত চাহ বাগান আৰু ডিগবৈৰ তৈলক্ষেত্ৰ সমূহ পৰিভ্ৰমণ কৰিবলৈ ইয়াৰ পৰা সুবিধা কৰি দিয়া হয়।\nপাঙচাও গিৰিপথৰ পৰা পাটকাই পৰ্বত দেখা গৈছে\nলিডু ৰ'ড আৰু বাৰ্মা ৰ'ড\n↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 "Dehing Patkai Festival". North East India. http://www.north-east-india.com/assam/dehing-patkai-festival.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 January 2010.\n↑ 2.0 2.1 "Dehing Patkai Festival". Locate India. http://www.locateindia.com/assam/assam-festivals-fairs-dehing-patkai.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 January 2010.\n↑ 3.0 3.1 3.2 "Dehing Patkai Festival". Incredible Northeast India. http://www.incredible-northeastindia.com/assam-north-east-india/dehing-festival-assam.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 January 2010.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=দিহিং_পাটকাই_উৎসৱ&oldid=238546"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১৫ জুন, ২০২০ তাৰিখে ১৩:২৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


গোৱালপাৰা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nগোৱালপাৰা জিলাৰ সদৰ ঠাই\nএই প্ৰবন্ধটো গোৱালপাৰা চহৰখনৰৰ বিষয়ে। জিলাখনৰ বাবেৰ বাবে গোৱালপাৰা জিলা চাওক।\nগোৱালাপাৰা, (Pron: /ɡoʊɑːlˈpɑːrə/) উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যত অৱস্থিত গোৱালপাৰা জিলাৰ সদৰঠাই। এই নগৰখন গুৱাহাটী মহানগৰীৰ পশ্চিমে ১৩৪ কিমি দূৰত্বত অৱস্থিত। এই নগৰখন ঐতিহাসিকভাৱে কোঁচ ৰাজবংশী সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।\nভাৰতৰ অসমত গোৱালপাৰা অৱস্থান\nভৌগোলিক স্থানাংক: 26°09′53″N 90°37′33″E / 26.164678°N 90.625820°E / 26.164678; 90.625820স্থানাংক: 26°09′53″N 90°37′33″E / 26.164678°N 90.625820°E / 26.164678; 90.625820\nউচ্চতা ৩৫ মিটাৰ (১১৪.৮৩ ফুট)\nআই এছ টি (গ্ৰী.মা.স.+5:30)\nগোৱালপাৰা নামটো ’গোৱালটিপিকা’ (Gwaltippika) যাৰ অৰ্থ গোৱালি গাঁও বা গোৱালৰ গাঁও (The village of the milk men) ৰ পৰা আহিছে বুলি ধাৰণা কৰা হয়। স্থানীয় ভাষাত ’পাৰা’ৰ অৰ্থ গাঁও।\nগোৱালপাৰা নগৰৰ ভূখণ্ড এসময়ত কোঁচ-ৰাজবংশী সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।\nগোৱালপাৰা ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ পাৰত সাগৰ পৃষ্ঠাৰ পৰা গড়ে ৩৫ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত। এই নগৰতে থকা হুলুকন্দা পাহাৰ ( Hulukanda Hill) ত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ বান্দৰ দেখা পোৱা যায়। নগৰখনত জলাশয় যেনে হশিলা বিল ( Hashila beel) , কুমৰী বিল (Kumri beel), উৰপদ বিল (Urpad beel) আদি অৱস্থিত।\nনগৰখন আঠটা ব্লকত বিভক্ত- বালিজানা (Balijana), জলেশ্বৰ(Jaleswar), খাৰমোজা (Kharmuza), কৃষ্ণাই (Krishnai), কুশ্বধোৱা (Kuchdhowa), লখিপুৰ (Lakhipur), মাটিয়া (Matia), ৰংজুলি (Rangjuli)।\n২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি গোৱালপাৰা নগৰৰ জনসংখ্যা ৪৮,৯১১ জন। ইয়াৰে ৫২% পুৰুষ আৰু ৪৮% মহিলা। গোৱালপাৰা নগৰৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৬৯%। পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৩% হোৱাৰ বিপৰীতে মহিলাৰ ৬৪%। গোৱালপাৰা নগৰৰ ১২% অধিবাসীৰ বয়স ছবছৰৰ অনুৰ্ধৰ।\nগোৱালপাৰা নগৰৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোক ইছলামধৰ্মী। প্ৰায়ভাগ লোকেই গোৱালপৰীয়া উপভাষা ব্যৱহাৰ কৰে।\nগোৱালপাৰা নগৰৰ প্ৰধান ভাষা হৈছে গোৱালপৰীয়া ভাষা। ইয়াৰ উপৰিও ব্যৱহৃত অন্যান্য ভাষাবোৰ হৈছে বঙালী, ৰাভা, হিন্দী, গাৰো, বড়ো, হাজং, নেপালী আদি।\nশ্ৰী সূৰ্য্য মন্দিৰ\nএই জিলাৰ মানুহে অসমীয়া আৰু বঙালি সংস্কৃতিৰ মিশ্ৰণ। প্ৰায় ৫৭. ৫২% জনসংখ্যা মুছলিম, ৩৪.৫১% হিন্দু আৰু ৭. ৭২% খ্ৰিষ্টান আৰু ০. ৮% শিখ। বেছিভাগ মানুহ ময়মনসিংহী বঙালী (বাংলাদেশী উপভাষা) আৰু কিছুমান মানুহে গোৱালপৰীয়া উপভাষা (অসমীয়া ভাষা)ত কথা পাতে। যিসকলে গোৱালপৰীয়া উপভাষা(অসমীয়া) ত কথা পাতে সিহঁতে উজানী বা দেশী বুলি কোৱা হয় আৰু যিবিলাকে ময়মনসিংহী বঙালী ভাষা কয় সিহঁত জিলাখনত ভাটিয়া (ভটিয়া) বুলি কোৱা হয়। উজানী আৰু ভাটিয়া সংস্কৃতিসমূহৰ লগতে ভাষাৰ মাজত বহু পাৰ্থক্য দেখিবলৈ পোৱা যায়। ঘোটি তথা আদিবাসী জনগোষ্ঠী, যিসকল সংখ্যাত কম, সিহঁতেও জিলাটোৰ সংস্কৃতিত অবদান ৰাখিছে। জিলাখনত বসবাস কৰা কোচ জনগোষ্ঠীৰ লোক সকলোৰ সংস্কৃতিও বাৰে বৰণীয়া |\nগোৱালপাৰাৰ আশে পাশে থকা মূল পৰ্য্যটনস্থলীবোৰ হ’ল-\nশ্যামৰাই সত্ৰ প্ৰায় তিনিশ বছৰৰ পূৰ্বে গোৱালপাৰাত স্থাপন কৰা হৈছিল। এই সত্ৰই গোৱালপাৰাত সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ বিকাশত গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান যোগাই আহিছে। এই সত্ৰত মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ অস্থি সংৰক্ষিত আছে বুলি জনা যায়। এই অস্থি শংকৰ জয়ন্তীৰ সময়ত ৰাইজৰ পৰিদৰ্শনৰ বাবে মুকলি কৰা হয়।\nশ্ৰী চৈতন্য গৌডিয়া মথ\nগোৱালপাৰাত চৈতন্য সংস্কৃতিৰ বিকাশৰ অৰ্থে ১৯৬৯ চনত এই মথ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। শ্ৰী চৈতন্য কেলেণ্ডাৰ অনুসৰি ইয়াত নিয়মীয়াকৈ পূজা-সংকীৰ্তন আদি ধাৰ্মিক অনুষ্ঠান উদযাপন কৰা হয়।\nগোৱালপাৰা পীৰ মাঝাৰ (tomb) হজৰত চায়েদ আবুল কাচেম খাৰছানি (Hazarat Sayed Abul Kasem Kharasani) ৰ কবৰস্থান। গোৱালপাৰাৰ ইছলামধৰ্মী লোকসকলৰ কবৰস্থানসমূহ এই মাঝাৰক কেন্দ্ৰ কৰি স্থাপিত হৈছে। প্ৰতি বছৰে পীৰ গৰাকীৰ মৃত্যু তিথিৰ দিনা ইয়াত উৰছ-মোবাৰক ( 'Uros-Mubarak') পালন কৰা হয়।\nএই পাহাৰ গোৱালপাৰাত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ পাৰত অৱস্থিত।\nশ্ৰী সূৰ্য্য পাহাৰ\nশ্ৰী সূৰ্য্য পাহাৰ গোৱালপাৰাৰ পৰা দক্ষিণ-পশ্চিমে বাৰ কিমি দুৰত্বত অৱস্থিত। এই পাহাৰ প্ৰত্নতাত্বিক দিশৰ পৰা গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি জনা যায়।\nপাগলাতেক শিৱ মন্দিৰ\nগোৱালপাৰা নগৰৰ পৰা প্ৰায় সাত কিমি দুৰত্বত পঞ্চতন্ত্ৰৰ ওচৰত এই প্ৰসিদ্ধ মন্দিৰ অৱস্থিত। ইয়াত মেলাৰ সময়ত দৰ্শনৰ বাবে বহুতো লোকৰ সমাগম হয়।\nগোৱালপাৰা জিলাৰ ভালুকডুবিত ২০০খন বিছনা যুক্ত চৰকাৰী চিকিৎসালয় আছে। তদুপৰি জিলাখনত মুঠ ১৮১টা প্ৰাথমিক স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰ আছে। গোৱালপাৰা নগৰখনত অৱস্থিত চৰকাৰী আৰু ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়সমূহ হৈছে-\nলাইফ কেয়াৰ চিকিৎসালয়\nএপ’ল’ টেলী ক্লিনিক\nগোৱালপাৰা জিলাত বিধানসভাৰ চাৰিটা সমষ্টি আছে- পূব গোৱালপাৰা, পশ্চিম গোৱালপাৰা, জলেশ্বৰ আৰু দুধনৈ। ইয়াৰে প্ৰথম তিনিটা ধুবুৰী লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্ভুক্ত। দূধনৈ সমষ্টিটো গুৱাহাটী লোকসভাৰ অন্তৰ্ভুক্ত\n↑ "Pin Code of Goalpara". citypincode.in. http://www.citypincode.in/ASSAM/GOALPARA/Goalpara_PINCODE। আহৰণ কৰা হৈছে: 2014-05-18.\n↑ "List of Parliamentary & Assembly Constituencies". Assam. Election Commission of India. Archived from the original on 2006-05-04. https://web.archive.org/web/20060504181808/http://archive.eci.gov.in/se2001/background/S03/AS_ACPC.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে: 2008-10-05.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=গোৱালপাৰা&oldid=304970"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে 25 October 2021 তাৰিখে 12:49 বজাত\nএই পৃষ্ঠাখন ২৫ অক্টোবৰ, ২০২১ তাৰিখে ১৮:১৯ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=48791।


আমেৰিকা ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা (World Health Organisation) ক পইচা নিদিও বুলি কিয় ঘোষণা কৰিলে ?\nMt Manab April 18, 20200Comments\nবৰ্ত্তমান আন্তৰাষ্ট্ৰীয় (International) প্ৰেক্ষাপটৰ চৰ্চাত থকা ডাঙৰ খবৰটো হল COVID-19 চলি থকা দূৰ্যোগৰ সময়খিনিত কিয় আমেৰিকা ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা (World Health Organisation) ক পইচা নিদিও বুলি কিয় ঘোষণা কৰিলে ?\nজানো আহক,আমেৰিকা চৰকাৰীভাৱে কিমান টকা বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাক প্ৰতি বছৰে প্ৰদাণ কৰে ?\nআমেৰিকা পইচা নিদিলে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ কি ক্ষতি হব পাৰে ? সকলো বিলাক জানো আহক\nপ্ৰথমতে চমুকৈ জানো আহক বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা আচলতে কি ?\nবিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা চমুকৈ WHO এটা ৰাষ্ট্ৰ সংঘৰ তলতীয়া বিশেষ বেচৰকাৰী সংস্থা । জন্ম হৈছিল 1948 চনৰ7এপ্ৰিল তাৰিখে মুল উদ্দেশ্য আছিল আন্তৰ্জাতিক ভাৱে বিশ্বৰ সকলো দেশক স্বাস্থ্য (Health) ক্ষেত্ৰত সহায় কৰা যাৰ মুখ্য কাৰ্যলয় ছুইজাৰলেণ্ডৰ জেনেভাত ।\nযেনেকৈ আজি বিশ্ব মহামাৰী COVID-19 ৰ সকলো কাম কাজ সমুহ আন্তৰ্জাতিকভাৱে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই পৰ্যবেক্ষণ (Observation) কৰি থকাৰ লগতে তাক কেনেকৈ প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰি সকলো বিলাক পৰামৰ্শ বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা প্ৰদাণ কৰি থকা বুলি কলে ভুল কোৱা নহব ।\nমুল কথা হল, বিশ্ব স্বাস্হ্য সংস্থাক কোনে পইচা যোগান ধৰে আৰু কৰ পৰা লাভ কৰে ?\nবিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাক প্ৰতি বছৰে বিশ্বৰ দেশ সমুহে সামাৰ্থ অনুসৰি 50 হাজাৰ কোটিতকৈ অধিক টকা প্ৰদাণ কৰে ।\nসকলো দেশৰ ভিতৰত কেৱল আমেৰিকা চৰকাৰীভাৱে অকলে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাক বছৰি 5-6 হাজাৰ কোটি টকাতকৈ অধিক টকা প্ৰদান কৰে আৰু আমেৰিকা সবাতোকৈ ধনী ব্যক্তিজন BILL GATES অকলে ব্যক্তিগতভাৱে বছৰি 4-5 হাজাৰ কোটি টকা প্ৰদাণ কৰে, কবলৈ গলে আমেৰিকা সকলোতকৈ বেছি পইচা প্ৰদাণ কৰে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাক । আমেৰিকা তুলনাত চীনে দহ গুনতকৈ কম পইচা প্ৰদাণ কৰে ।\nভাৰতে যিমান খিনি পইচা প্ৰদাণ কৰে চাব গলে চীনেও সিমান খিনিয়ে পইচা প্ৰদাণ কৰে ।\nআমেৰিকা ৰাষ্ট্ৰপতি DONALD TRUMP ৰ কিয় বিশ্ব স্বাস্হ্য সংস্থাৰ ওপৰত খং উঠিল ?\nযেতিয়া COVID 19 চীনত পোন প্ৰথমে আৰম্ভ হৈছিল তাৰপিছত বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ বৰ্ত্তমানৰ Director General TEDROS ADHANOM এটা দল লৈ চীনলৈ COVID19 কাৰণে পৰ্যবেক্ষণ কৰিব গৈছিল । তাৰপিছত চীনৰ কিছুমান কাম কাজৰ ওপৰত সন্ত্তষ্ট হৈ বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ Director ৰে চীনকে প্ৰশংসা কৰিছিল ।\nতেতিয়া DONALD TRUMP ৰ বিশ্ব স্বাস্হ্য সংস্থাৰ ওপৰত অভিযোগ হল যে, কিয় প্ৰথমতে চীনে COVID19 লুকাইছিল ? কিয় চীনে দেৰিকে বিশ্বক খবৰটো জনাইছিল ? কিয় বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই চীনৰ প্ৰতি নৰম স্থিতি গ্ৰহণ কৰিলে ?\nকোৱা হয়, বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ প্ৰধান মুৰব্বীজন অকণমান চীনৰ ফলিয়া । সেইটো কিমান সচা সময়ে কব ।\nএই সকলোবিলাক কথা ওপৰত অভিযোগ কৰি অমেৰিকা ৰাষ্ট্ৰ পতি DONALD TRUMP বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাক পইচা প্ৰদাণ নকৰো বুলি ঘোষণা কৰিছে ।\nআমেৰিকা চৰকাৰী ভাৱে পইচা প্ৰদাণ নকৰিলে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ কি ক্ষতি হব ?\nআমেৰিকা ৰাষ্ট্ৰ পতিৰ এই সিদ্ধান্তক বহুতো দেশে ইতিমধ্যে ভুল হোৱা বুলি আখ্যা দিছে । কাৰণ COVID19 এই দুৰ্যোগৰ সময়চোৱাত বিশ্ব স্বাস্হ্য সংস্থাক বহুতো পইচাৰ প্ৰয়োজন তেনেস্থলত আমেৰিকা তেনেকুৱা কৰিলে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ বহুতো ক্ষতি হব পাৰে বুলি বহুতো দেশে ইতিমধ্যে উল্লেখ কৰিছে ।\nএকাংশ আন্তৰাষ্ট্ৰীয় বুদ্ধিজীৱিৰ মতে , আমেৰিকা ৰাষ্ট্ৰ পতি DONALD TRUMP য়ে সকলো বিলাক দোষৰ পৰা নিজকে বচাবলৈ এইবিলাক কৰিবলৈ লৈছে । কাৰণ DONALD TRUMP য়ে আৰম্ভণিতে CORONA ভাইৰাছক গুৰুত্ব সহকাৰে নললে যাৰ ফলত আমেৰিকাত আজি বহুতো লোক মৃত্যু মুখত পৰি আছে আৰু ডেৰ লাখতকৈ অধিক লোক আক্ৰান্ত হৈ আছে । যাৰ ফলত আমেৰিকা যথেষ্ট বিত্তীয় সংকটত পৰিবলৈ লৈছে আৰু বহুতো নাগৰিকৰ চাকৰিও হেৰুৱাৰ সম্ভৱনা আছে ।\nবৰ্ত্তমান DONALD TRUMP ৰ আটাইতকৈ মুল চিন্তা কাৰণ হল , এইবছৰ আমেৰিকা ৰাষ্ট্ৰ পতি নিৰ্বাচন । যদি সকলো দোষত DONALD TRUMP পৰে তেন্তে DONALD TRUMP হাৰি যাওতে বেছি সময় নালাগে । যাৰ কাৰণে DONALD TRUMP য়ে এইবিলাক সিদ্ধান্ত লবলৈ ধৰিছে ।\nএই সকলো বিলাক ধাৰাণা কেৱল একাংশ বুদ্ধি জীৱিৰ হে ।\nসচা কথা কবলৈ গলে , বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ অকণমান নি:সন্দেহে ভুল আছে । কাৰণ বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ DIRECTOR OF GENERAL "TEDROS ADHANOM " য়ে চীনক এতিয়াও সাহস কৰি বহুতো কথা সুধিবলৈ পাৰা নাই ।\nকিয় চীনে প্ৰথমতে Corona Virus লুকুৱাইছিল ? কিয় বিশ্বাবাসীক দেৰিকে অৱগত কৰাইছিল ?


লিট্ লাই পেঞ কা কা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nতাঈ আহোমৰ আদি শাস্ত্ৰ সমূহৰ ভিতৰত ' লিৎ লাই পেঞ্ কা কা 'হ'ল এখন মূল শাস্ত্ৰ। অসমীয়াত এইখনক বিৱৰ্ত্তন শাস্ত্ৰ বুলি আখ্যা দিব পাৰি। মলুং চাও বাণী দেও বানী দেওধাই বৰুৱাৰ মতে 'লিৎ লাই পেঞ্ কা কা'ৰ অৰ্থ হ'ল -'সৃ্ষ্টি পুনৰ অৱতাৰণা বা প্ৰত্যাগমন বিৱৰণ সম্বলিত খোদিত ফলি বা শাস্ত্ৰ ' (লিৎ লাই= সৃষ্টি পুনৰ অৱতাৰণা, পেঞ্=ক্ষুদিত ফলি বা শাস্ত্ৰ, কা কা= প্ৰত্যাৱৰ্তন)। ' সৃষ্টিৰ পুনৰ অৱতাৰণা ' আৰু ' প্ৰত্যাগমন' বিষয় দুটাৰ সংযোগ ঘটাই দাৰ্শনিক দৃষ্টি ভঙ্গীৰে বিশ্লেষণ কৰি চালে দেখা যায় যে এই শাস্ত্ৰখনত বিৱৰ্তন(evolution) সম্পৰ্কে গাঢ় দাৰ্শনিক তত্ব আছে৷ সেয়েহে এইখনক বিৱৰ্তন সম্পৰ্কীয় তাঈ আহোমৰ দৰ্শন শাস্ত্ৰহে বুলিব পাৰি।এই শাস্ত্ৰখনৰ বিষয় বস্তুক তিনিটা ভাগত ভগাব পাৰি। প্ৰথমটো হ'ল আই ছিং লাও অৰ্থাৎ শব্দৰ অধিস্থাত্ৰী আইৰ বন্দনা। দ্বিতীয় ভাগত বিশ্ব ব্ৰক্ষ্মাণ্ডৰ উৎপত্তি আৰু বিৱৰ্ত্তনৰ বৰ্ণনা আৰু তৃতীয় ভাগটোত তাঈ আহোমৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে বৰ্ণনা সম্বলিত কৰা হৈছে।\n1 আদি পেঞ কা কা\n3 দৰ্শন আৰু বিজ্ঞান\n5 সভ্যতা -সংস্কৃতিৰ বুৰঞ্জী\n6 ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ পুথি\n7 অসমীয়া অনুবাদ\n8 ফা তু চিং ফ্ৰং হুম্\n9 আই ক ফা ছাং দিন্\n10 চিং চ ফা ফা খাম\n11 ড্ৰেগন ঙি ঙাও খাম্\nআদি পেঞ কা কা[সম্পাদনা কৰক]\nবৃহৎ আকাৰৰ আদি পেঞ কা কা এখন লিখা হৈছিল আৰু সেইখনৰ অতি ক্ষুদ্ৰ অংশ এটা হ'ল এই প্ৰবন্ধত উল্লেখিত ' লিৎ লাই পেঞ কা কা' খন। ই তাঈ আহোম সংস্কৃতিৰ এটা উজ্জ্বল নিদৰ্শন।\nলিৎ লাই পেঞ্ কা কাৰ প্ৰথম ভাগত থকা আই ছিং লাও লিৎ মুৎটো অতি উচ্চ খাপৰ গীতি কবিতা আৰু শাস্ত্ৰখন নিজেই এক অতি উচ্চমান বিশিষ্ট সু সাহিত্য। এইখন ৫৬৫-৫৭০ খৃষ্টাব্দৰ ভিতৰত মুং ৰি মূং ৰামত লিখা হৈছিল বুলি অনুমান\nদৰ্শন আৰু বিজ্ঞান[সম্পাদনা কৰক]\nবিশ্ব ব্ৰক্ষ্মাণ্ডৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে দাৰ্শনিক তত্ত্ব সমূহে দিয়া ব্যাখ্যা মতে ভগবানে কোনো এক মূহুৰ্ত্তত প্ৰয়োজন বোধ কৰি বিশ্ব ব্ৰক্ষ্মাণ্ডৰ সৃষ্টি কৰিলে আৰু নিৰ্ধাৰিত নীতি নিয়ম মতে চলি থাকিবলৈ এৰি দি নিজেই আত্মগোপন কৰি থাকিল। অন্য হাতেদি বৈজ্ঞানিক তত্ত্ব মতে যান্ত্ৰিক প্ৰক্ৰিয়াৰ ফল স্বৰূপে বিশ্ব ব্ৰক্ষ্মাণ্ডৰ সৃষ্টি হৈছে আৰু তাত ভগবানৰ কৰিব লগা একো নাই। কিন্তু লিৎ লাই পেঞ কা কাই এটা নতুন তত্ত্ব দাঙি ধৰি কৈছে যে সে ভগবানৰ কামনাৰ ফলস্বৰূপেহে বিশ্ব ব্ৰক্ষ্মাণ্ডৰ সৃষ্টি হৈছিল। আজি বিজ্ঞানে কয় যে সূৰ্য্যৰ কাষেদি অন্য এটা নক্ষত্ৰ পাৰ হৈ যাওতে আন্ত:আকৰ্ষণৰ ফলত পৃথিৱীকে ধৰি অন্য গ্ৰহ সমূহৰ সৃষ্টি হৈছিল। পেঞ কা কা মতে এটা গোলাকাৰ entity ৰ ভিতৰত হোৱা উদগীৰণৰ ফল স্বৰূপে বিশ্ব ব্ৰক্ষ্মাণ্ডৰ সৃষ্টি হৈছে। তাৰ পাছত পোহৰ - ফুট নোট নং (১) শক্তিৰ উৎপত্তি, (২) মধ্যাকৰ্ষণ, (৩) প্ৰতিধ্বনি, (৪) শব্দ, (৫) পানী, (৬) জলবায়ু, ৬-ক) মাটি আদিৰ সৃষ্টি হৈছে। প্ৰথমে পানী তাৰ পাছতহে জীৱৰ সৃষ্টি বুলি পেঞ কা কাৰ সূত্ৰই কয়। সেয়েহে পেঞ কাকা এখন উচ্ছ খাপৰ দৰ্শন শাস্ত্ৰ তথা বিজ্ঞান পুথি।\nলিৎ লাই পেঞ কা কাই ভগৱানক দুটা entity হিচাবে ব্যাখ্যা কৰিছে। প্ৰথমটো হ'ল 'ফা তু চি ফ্ৰং হুম' যিজন নিৰাকাৰ, নিগুৰ্ণ বা 'ৰাও' আৰু সৰ্বব্যাপী। দ্বিতীয়টো হ'ল সৃষ্টি কৰ্ত্তা ভগৱান যিজনক কুঞ্ ইংকা ফ্ৰা নামেৰে অভিহীত কৰা হৈছে। এইজনৰ এটা আকাৰ আছে। সেয়েহে পেঞ্ কা কাই দ্বৈতবাদ(dualism) মত পোষণ কৰে।\nসভ্যতা -সংস্কৃতিৰ বুৰঞ্জী[সম্পাদনা কৰক]\nপেঞ্ কা কাৰ তৃতীয় ভাগটোত তাই সকলৰ সভ্যতাৰ বিকাশ আৰু আদি বুৰঞ্জী নিহিত আছে৷ ইয়াত তাঈ আহোম খ্ৰিং বা ধ্বজা ( ফুট নোট নং ৭) , মে-দাম-মে-ফি (৮ আৰু ৯) তাই সকলে পৃথিৱীৰ প্ৰথম সভ্যতাৰ পোহৰ বিস্তাৰ কৰাৰ কথা (১০) সোনৰ জখলাৰে নামি অহাৰ কথা (১১) উল্লেখিত। তদুপৰি তাই সকলে যে সৰ্ব্ব প্ৰথমে ধান খেতি (১২) জলসিঞ্চন পদ্ধতি (১৩) জ্যোতি-বিদ্যা (১৪) পঞ্জিকা লিখাৰ পদ্ধতি (১৫)ঔষধ (১৬) বৰতোপ (১৭) আদি আবিষ্কাৰ কৰিছিল সেই কথা পেঞ্ কাকাই স্পষ্টকৈ ব্যক্ত কৰে।\nৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ পুথি[সম্পাদনা কৰক]\nপেঞ কাকাত ধৰ্ম্ম আৰু ৰাজনীতিৰ স্পষ্ট পৰিসৰৰ নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ উপৰিও ৰজাই প্ৰজাক মৰমেৰে পালন কৰাৰ উপদেশ সমূহ লিখা আছে। সেয়েহে ইয়াক এখন ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ পুথি বুলিও গণ্য কৰা যায়। সেয়েহে লিৎ লাই পেঞ কা কা তাঈ আহোমৰ friend, philosopher আৰু guide য়েই নহয়, এটা জীৱন্ত পৰম্পৰাও।\nফা তু চিং ফ্ৰং হুম্[সম্পাদনা কৰক]\nলিৎ লাই পেঞ্ কা কাৰ মতে সূষ্টিৰ পূৰ্ববত মাত্ৰ মহাশূণ্য(Space) বিৰাজমান আছিল। তাত দেৱ-দেৱী,চন্দ্ৰ,সূৰ্য্য,পৃথিৱী,গ্ৰহ,নক্ষত্ৰ দৃশ্যমান বলয় বলয়, দিশ বা বতাহ একো নাছিল। চাৰিওফালে অন্ধকাৰ,নিস্তব্ধতা আৰু অৰাজকতা (Chaos) বিদ্যমান আছিল। তেতিয়ালৈকে ফা তু চিং ফ্ৰং হুম্ অৰ্থাৎ আদি উৎস, বা শক্তিটো নিস্কৰ্ম্মা হৈয়ে আছিল। বহুকালৰ পাছত তেওঁৰ গতি স্হিৰ হবলৈ ধৰিলে আৰু কোনো এক ৰূপ ধাৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে। সেই ৰূপ ধাৰী জনেই হ'ল কূঞ্ ইংকা ফ্ৰা বা সৃষ্টিকৰ্তা ভগৱান। তেওঁ গভীৰ নিদ্ৰাত ঘামিবলৈ ধৰাত সৃষ্টিৰ পাতনি মেলিবলৈ কামনা জাগিল। তেওঁৰেই ছায়া মূৰ্তিটোৱে এটা গোলাকাৰ জড় পিণ্ডৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিলে। এই গোলাকাৰ জড় পিণ্ডটোৰ অন্তস্হলত কম্পনৰ সৃষ্টি হ'ল আৰু ভীষণ শব্দ কৰি উদগীৰণ হৈ বিস্ফোৰণৰ জুইৰ নিচিনা অপূৰ্ব্ব জ্যোতি ওলাই মহাকাশ জিলমিলাই তুলিলে। কুঞ ইংকা ফ্ৰাই সেই সময়ত নিজ গাৰ ভৰতে মকৰাৰৰ ৰূপ ধৰি কক্ষপথ সহ এখন অপূৰ্ব্ব মকৰাৰ জাল(কাও মকজং) সৃষ্টি কৰিলে আৰু নিজৰ স্বৰূপ ঢাকি কেন্দ্ৰত বাহ সাজি সোমাই থাকিল।\nতেওঁ চকু মেলি ভালকৈ চাই নিজৰ স্বৰূপ ঘোপ মাৰি ঢাকি লৈ ৰাজহাঁহৰ দৰে উমাবলৈ ধৰিলে ইয়াৰ পাছত তেওঁ জ্বৰত চাটি ফুটি কৰা মানুহৰ দৰে টকালি পাৰিবলৈ ধৰিলে আৰু লগে লগে খুন্ খেউ খামক উকলিয়াই জন্ম দিলে। খুন্ থেউ খামে খ্ৰুপতাং কৰি জয় জয়তে গ্ৰহ ৰাজ্যৰ বাতৰি সুধিলে। ইয়াৰ পাছত সূৰ্য্যৰ সূষ্টিৰ দৰে অসংখ্য গোলাকাৰ দেৱতাৰ সৃষ্টি হ'ল। তাৰে কিছুমান অত্যন্ত বেগী সময় নিৰূপক দেৱতা ৰূপে আৰু কিছুমান লাতুম আকৃতিৰ হাতেৰে ধৰিব পৰা আৰু মাতিব পৰা অসংখ্য দেৱতাৰ সৃষ্টি হ'ল। এই সকলোবোৰ দেৱতাই জ্যোৰ্তিমান ৰূপত তেওঁৰ সন্মূখত 'দণ্ডমান' হৈ পৰিল। তাৰে কিছুমান বিকৰ্ষিত কাৰণত বেগেৰে তললৈ পৰি গৈ মহাকাশৰ বিভিন্ন দিশত জিল মিলাবলৈ ধৰিলে।\nবয়োজেষ্ঠ্য জ্ঞান অৰ্থাৎ খুন্ থেউ খাম্ মনৰ দুখত উচাৎ মাৰি তললৈ গুচি আহিল আৰু গুণ গুণাই ধ্যানস্হ হ'ল। তেওঁ আকাশতে স্হিতি প্ৰতিষ্টা কৰি(গাৰ ভৰতে) ওপৰলৈ মুখ কৰি ৰসযুক্ত অৰ্থাৎ বিজলুৱা সৰুপানী ৫ চুলে। তাৰ পৰাই কিছুমান তাপ ৬ বা জলীয় কণা সৃষ্টি হৈ আকাশত জিলমিলাই থাকিল আৰু ধনুভিৰিয়া আকঁ ওলাই ৰামধনুৰ সৃষ্টি কৰিলে। লগতে জলীয় বাষ্পই চানি ধৰি গধূলি যেন ধুৱলী-কুঁৱলী কৰি পেলালে।\nতাৰে বেছি হোৱা পানীভাগ সোঁত আকাৰে বৈ গ'ল আৰু এজন দেৱতাই কেকোৰা ৰূপ ধাৰণ কৰি লৈ বাধা দিলেহি। তাৰ পাছত কাছৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি পু তাও খাং আহি সোঁত বন্ধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলেহি। তাৰ পাছত অন্য এজন দেৱতাই ভয়ংকৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি বোৱতী পানীক বাধা দিলেহি। কিন্তু ফলৱতী নোহোৱাত কেকোৰা ৰূপী স্হিতি বা ফলিত সংযোগ ঘটাই জলস্ৰোতক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিলে। এইদৰে তেওঁ ইহকাল আৰু পৰকালৰ সংযোগ ঘটালে আৰু ইয়াতেই ধৰণী বা স্হিতি ৬ ক নিৰ্ম্মাণৰ সপোন আৰম্ভ হ'ল।\nকালক্ৰমত ঠাহ খাই গঢ় লোৱা পলসুৱা মাটি ভাগৰ পৰা পৃথিৱীৰ আদিম সজাটো সৃষ্টি হৈ স্তৰ গঠন হবলৈ ধৰিলে। ইতিমধ্যে ঠাহ খাবলৈ ধৰা পলসুৱা মাটি ভাগৰ পৰাও গঢ় লব নোখোজা মাটি এভাগ বেগেৰে পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু এজন দেৱতাই বগা হাতী ৰূপে দাতেৰে গোটাই দ'ম কৰিলে। নিতাল মাটি গঢ় লোৱা মাটি ভাগৰ পৰাও কিছুমান মাটি বাগৰি আহি সেমেকা এখন অৰাজক ৰাজ্যৰ সৃষ্টি হ'ল আৰু তাতেই এখন পাহাৰীয়া সেমেকা ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠিত হ'ল। ৰামধেনুৰ জিলিকনি পৰি পোহৰৰ সমাবেশ ঘটা সেইখন ৰাজ্য পৰিচালনা কৰিবলৈ বা গঢ় দি তুলিবলৈ তেনে কোনো ৰজা বা পুৰোহিত নাছিল। ফু কাও খাম্ নামৰ পূৰ্ব্বতে সৃষ্টি কৰা এজন দেৱতাক তালৈ প্ৰেৰণ কৰা হ'ল। তেওঁ আছিল বাঘ মকৰা বা বাঘ বিড়ালী আকৃতিৰ এজন ভয়ঙ্কৰ দেৱতা। তেওঁ তাৰ পৰা সৰু পৃথিৱীখনলৈ বিষ্ঠা ত্যাগ কৰিবলৈ ধৰিলে। হাজাৰ বেও ডাঠ পৃথিৱীখন হাজাৰ যোজনালৈ ভাগ কৰি তেওঁ ৰাজ্য বৃদ্ধি কৰিলে। তেওঁ আঠটা খুটা স্বৰ্গদেউলৈ টোৱাঁই আহেঁৰে এখন পৰঙি জাল তৈয়াৰ কৰিলে আৰু অস্বাস্হ্যকৰ পৰিবেশ ত্যাগ কৰি জালত থাকিবলৈ ললে। জালত বগাই ফুৰোতে বহুকাল পাৰ হ'ল তাতে তেওঁ আঠবাৰ মোট সলালে অৰ্থাৎ কল্প সলনি কৰিলে। এইদৰে লাখ লাখ বছৰ পাৰ হ'ল।\nউদগীৰণত উৎপত্তি হোৱা সোণৰ সিংহাসনৰ অধিস্হাত্ৰী আৰু মহাকাশত বিচৰণ কৰি ফুৰা ছেং ৰূপী কন্যা দুগৰাকী শূন্যত বিচৰণ কৰি ফুৰোতে এদিন মকৰা আকৃতি ধৰি ফু কাও খামৰ লগত মতা -তিৰোতাৰ সমন্ধ ঘটালে। তেওঁলোকৰ কেঁচা বীৰ্য্য স্খলিত হৈ পৰ্ব্বতত পৰাত পয়মাল ঘটিল। কাৰণ সদূৰ অজান ঠাইৰ পৰা কোনোবাই কলে - অধম হতঁ। তহঁতৰ পখৰা ওলাওক। তহঁতে এতিয়া স্খলিত বীৰ্য্যখিনি দুটা পাত্ৰত সমানে ভাগ কৰি প্ৰতিষ্ঠা কৰ আৰু মনে মনে তেওঁৰ (ভগৱানৰ) নাম ধ্যান কৰ। যেতিয়া তাৰ পৰা ৪টা সোণৰ কণী সৃষ্টি হব। তাৰে ৩ টা দি দেৱাসন প্ৰতিষ্ঠা কৰি মন্ত্ৰৰে বাতৰি দি তেওঁক আহ্বান কৰিবি তেতিযাহে ভগবানে কণী কেইটা জগাৰ ব্যৱস্হা কৰিব।\nহুকুম পাই থাউ লু ঙামে সেই নিৰ্জীৱ কণী কেইটা উমাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁ বছৰ, মাহ, দিন ধৰি উমালে কিন্তু কণী কেইটা জগাব নোৱাৰিলে আকু শেষত নিৰ্জীৱ কণী কেইটা এৰি থৈ ঞা পুলক (অমৃত) বিচাৰি যাত্ৰা কৰিলে। পাছত ঞা-পুলক চতিয়াই দিয়াত কণী কেইটা জগিল। কণীৰ পৰা জন্ম হোৱা বিশেষ দুজনক একোজনকৈ বাৰী পোৱাতী তিৰোতা দি স্বৰ্গত প্ৰতিস্থা কৰিলে আৰু তাৰ ফলত বংশ বৃদ্ধি হবলৈ ধৰিলে।\nআই ক ফা ছাং দিন্[সম্পাদনা কৰক]\nশ্ৰেষ্ঠজন হ'ল আই ক ফা ছাং দিন্। তেওঁক পৃথিৱীৰ গৰাকী পাতি পৃথিৱীৰ দ্বায়িত্ব অৰ্পন কৰা হ'ল। তেওঁ প্ৰথমে ছিং কয় মুং দেশত প্ৰজা পালন কৰাৰ উদ্দেশ্য জীৱ সৃষ্টিৰ সম্ভাৱনা দেখা পাই তাকেই প্ৰথম শাসক হিচাবে অৱতীৰ্ণ হ'ল।\nচিং চ ফা ফা খাম[সম্পাদনা কৰক]\nদ্বিতীয় জন হ'ল চিং চ ফা ফা খাম। তেওঁক লাঞ্ছনা কৰি স্বৰ্গ বা পৃথিৱীৰ ৰজা পতা নহ'ল, বৰং আঠ লক্ষ পানী নাগৰ গৰাকী পাতি লৈ হ্ৰদৰ ডুবিত, গভীৰ সমুদ্ৰত বাসস্থান লবৰ নিৰ্দেশ দিলে। তৃতীয় জন ছিং কাম্ ফা-তেওঁক আঠ লাখ বজ্ৰ বিজুলীৰ গৰাকী পাতি শিলৰ বজ্ৰ সমূহৰ ভাগ বটোৱাৰা কৰি দি স্বৰ্গত ৰজা হিচাবে প্ৰতিষ্ঠা কৰি সকলো দায়িত্ব অৰ্পণ কৰিলে।\nড্ৰেগন ঙি ঙাও খাম্[সম্পাদনা কৰক]\nএকেবাৰে সৰুজনাৰ নাম হ'ল ঙি ঙাও খাম্। তেওঁক ফ্ৰাৰ স্বাক্ষৰ বহনকাৰী 'খ্ৰিং ফ্ৰা' বিশ্ব ব্ৰক্ষ্মাণ্ডত মুকলি কৰি দিবৰ বাবে অৰ্পণ কৰা হ'ল। তেওঁক পেঞ্ কা কা শাস্ত্ৰৰ পৰা এটি ক্ষুদ্ৰ অংশ ব্ৰক্ষ্মাণ্ডত প্ৰচাৰ কৰি ফুৰা সমন্ধে জ্ঞান বিতৰণ কৰাৰ দ্বায়িত্ব দিয়া হ'। তেওঁ এইটোও প্ৰচাৰ কৰিবলৈ স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত হ'ল যে উপলব্ধিৰে বিশ্বাসৰ সততাক নিৰূপন কৰিব পৰা যায়।\n↑ Chonnabot, Mahāwitthayālai Mahidon Sathāban Wičhai Phāsā læ Watthanatham phư̄a Phatthanā (2001) (en ভাষাত). Abstracts: the 11th annual Southeast Asian Linguistics Conference : 16-18 May 2001 at Royal River Hotel, Bangkok. Institute of Language and Culture for Rural Development, Mahidol University. ISBN 9789748837918. https://books.google.co.in/books?id=cWFkAAAAMAAJ&q=Ahom+lit+lai&dq=Ahom+lit+lai&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwjb5IK8zJzgAhVDtY8KHWbABdoQ6AEIOTAD.\n↑ (en ভাষাত) Tai Culture: International Review on Tai Cultural Studies. SEACOM Sud̈ostasien-Gesellschaft. 2001. https://books.google.co.in/books?id=2H5uAAAAMAAJ&q=Ahom+lit+lai&dq=Ahom+lit+lai&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwjb5IK8zJzgAhVDtY8KHWbABdoQ6AEIPTAE.\n↑ Gogoi, Pushpa (1996) (en ভাষাত). Tai of North East India. Chumphra Printers and Publishers. https://books.google.co.in/books?id=EBJuAAAAMAAJ&q=Ahom+lit+lai&dq=Ahom+lit+lai&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwjb5IK8zJzgAhVDtY8KHWbABdoQ6AEITDAI.\n↑ লিট্ লাই পেঞ কা কা-অসমীয়া অনুবাদ-নগেন হাজৰিকা\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=লিট্_লাই_পেঞ_কা_কা&oldid=189753"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ০৩ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০১৯ তাৰিখে ১০:১২ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।