Betagel G in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Betagel G ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nBetagel G के सारे विकल्प देखें\nBetagel G ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Betagel G Benefits & Uses in Assamese- Betagel G ar laabh aaru byavaharsamuh\nBetagel G ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Betagel G Dosage & How to Take in Assamese - Betagel G ar paali aaru xeya kenedore lobo\nBetagel G ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Betagel G Side Effects in Assamese- Betagel G ar parshwakriyasamuh\nBetagel G সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Betagel G Related Warnings in Assamese- Betagel G xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Betagel Gৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Betagel G with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Betagel G ar gurutor kriya-pratikriya\nBetagel G মতভেদসমূহ- Betagel G Contraindications in Assamese- Betagel G nishedhsamuh\nBetagel G ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Betagel G in Assamese- Betagel G ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Betagel G ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Betagel G Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Betagel G kriya-pratikriya\nBetagel G ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Betagel G Benefits & Uses in Assamese - Betagel G ar laabh aaru byavaharsamuh\nBetagel G তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nBetagel G ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Betagel G Dosage & How to Take in Assamese - Betagel G ar paali aaru xeya kenedore lobo\nBetagel G-ৰ উপাদানসমূহ - Betagel G Active Ingredients in Assamese - Betagel G-ar upadaansamuh\nBetagel G ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Betagel G Side Effects in Assamese - Betagel G ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Betagel G ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nBetagel G সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Betagel G Related Warnings in Assamese - Betagel G xonkranta xatarkatabanisamuh\nBetagel G-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nযিবোৰ গৰ্ভৱতী মহিলাই চিকিতসকৰ পৰা কেনেকে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে তাৰ পৰামৰ্শ লোৱাৰ পূৰ্বেই Betagel G লব বিচাৰে। আপুনিও যদি সেয়া নকৰে তেন্তে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব।\nBetagel G-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nBetagel G স্তন্যপায়ী মহিলাৰ বাবে সম্পূৰ্ণৰূপে সুৰক্ষিত।\nবৃক্কত Betagel G কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nBetagel Gৰ বৃক্কত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই বৃক্ক ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nযকৃতত Betagel G কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nআপুনি কলিজা ৰ ক্ষতিৰ কোনো আশংকা নকৰাকৈ Betagel G গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Betagel G ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nআপুনি হৃদয় ৰ ক্ষতিৰ কোনো আশংকা নকৰাকৈ Betagel G গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Betagel Gৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Betagel G with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Betagel G ar gurutor kriya-pratikriya\nBetagel G তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nBetagel G মতভেদসমূহ - Betagel G Contraindications in Assamese - Betagel G nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Betagel G লোৱা অনুচিত যাতে -\nBetagel G ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Betagel G in Assamese - Betagel G ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Betagel G-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Betagel G আসক্তি সৃষ্টি কাৰক বুলি কোনো সাক্ষ্য নাই।\nBetagel G লোৱাৰ পিছত আপোনাৰ টোপনিভাৱ আহিব পাৰে। সেয়ে এনে কাম কৰাটো নিৰাপদ নহয়।\nহয়, কিন্তু Betagel G লোৱাৰ পূৰ্বে ডাক্তৰৰ সৈতে পৰামৰ্শ লোৱাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।\nনহয়, Betagel Gয়ে কোনোধৰণৰ মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সা কৰিব নোৱাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Betagel G ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Betagel G Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Betagel G kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Betagel Gৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Betagel G লোৱাৰ পৰা আপোনাৰ স্বাস্থ্যৰ কোনো ক্ষতি নহয়।\nমদ আৰু Betagel Gৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nBetagel Gৰ সৈতে মদ্যপানৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে একো কোৱাটো এতিয়া কঠিন। কিয়নো এইবিষয়ে এতিয়ালৈ একো গৱেষণা হোৱা নাই।


ৰাফেল আৰু কিছু অন্য প্ৰসংগ - বিৰিয়া Biriyaa\nঅৱশেষত কোটি কোটি নিৰন্ন মানুহৰ দেশ ভাৰতবৰ্ষত ৭০০০ কিলোমিটাৰ পথ অতিক্ৰম কৰি ফ্ৰান্সৰ পৰা আহি পালে ৰাফেল যুঁজাৰু বিমান৷ আশা কৰা হৈছে যে বিদেশৰ পৰা আমদানিকৃত এই ৰাফেল বিমানে দেশৰ সামৰিক শক্তি বৃদ্ধি ঘটোৱাৰ লগে লগে আভ্যন্তৰীণ নিৰাপত্তাৰ ক্ষেত্ৰতো যোগাব শক্তি আৰু দেশবাসীৰ মনত যোগাই তুলিব অনুপ্ৰেৰণা৷ শক্তিধৰ দেশসমূহৰ ভিতৰত এতিয়া সোমাই পৰিল ভাৰতৰো নাম৷ সৰ্বমুঠ ৫৯,০০০ হাজাৰ কোটি টকা ব্যয় কৰি ক্ৰয় কৰা ৩৬ খন ৰাফেল বিমানৰ পাঁচখন ইতিমধ্যে আহি পাকিস্তানৰ সীমান্তৱৰ্তী আম্বালাত অৱতোৰণ কৰিলে৷ সুত্ৰই প্ৰকাশ কৰা অনুসৰি অহা আগষ্টৰ ভিতৰত বাকী সংখ্যক বিমানো দেশৰ ভিতৰত আহি পাব৷\nএই শক্তিৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছিল৷ ৰাফেল বিমানৰ প্ৰয়োজন আছে দেশ আৰু দেশবাসীৰ নিৰাপত্তাৰ খাতিৰত৷ চাৰিওদিশে যেতিয়া শত্ৰু দেশে আগুৰি থাকে তেতিয়া দেশৰ আভ্যন্তৰীণ নিৰাপত্তাৰ ক্ষেত্ৰত সকলোপিনে সাজুহৈ থকাটো নিশ্চয় বাঞ্ছনীয়৷ দেশৰ নিৰাপত্তাৰ দিশটো যদি কপকপীয়া নহয় তেন্তে চাৰিওদিশে আগুৰি থকা শত্ৰু ৰাষ্ট্ৰই যিকোনো সময়তে আক্ৰমণ কৰি তচনচ কৰি দিব পাৰে দেশ আৰু দেশৰ প্ৰগতি৷ সেয়েহে অন্যান্য দিশসমূহৰ অঙ্গাঙ্গী ভাৱে নিৰাপত্তাৰ দিশটো চৰকাৰ এখনে গুৰুত্ব প্ৰদান কৰাটো নিন্তান্তই জৰুৰী৷ সেয়েহে ইতিমধ্যে ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ফ্ৰান্সৰ পৰা ৰাফেল বিমান ক্ৰয় কৰিলে৷ অৱশ্যে দেশে যুদ্ধ বিমান ক্ৰয় কৰাটো কোনো নতুন কথা নহয়৷\nবহু বিতৰ্ক আৰু বিবাদৰ অন্তত ভাৰতভূমিত আহি পোৱা এই ৰাফেলক লৈ দেশবাসীৰ প্ৰত্যাশা কি আচলতে? মহামাৰীৰ এই অচলাৱস্থাৰ মাজতে দেশে লাভ কৰা এই সামৰিক শক্তিক লৈ অত্যুৎসাহী হৈ পৰাৰ কিবা যুক্তি আছে নেকি?\nহাজাৰ কোটি টকা খৰচ কৰি আমদানি কৰা এই বিমানৰ ক্ষেত্ৰত অৰিহণা আছে প্ৰতিগৰাকী ভাৰতীয়ৰ৷ এই টকা গৰীৱ মজদুৰ শ্ৰমজীৱী জনতাকে ধৰি সকলো ভাৰতীয়ৰ ত্যাগৰ বিনিময়ত অৰ্জন কৰা টকা৷ দেশৰ নিৰাপত্তাৰ খাতিৰত যিসকলে এতিয়ালৈকে বলিদান দিলে তেওঁলোক আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ ত্যাগ অবিহনে এই সপোন হয়তো আধৰুৱা হৈ থাকিলেহেঁতেন৷ বহু বিতৰ্ক আৰু বিবাদৰ অন্তত ভাৰতভূমিত আহি পোৱা এই ৰাফেলক লৈ দেশবাসীৰ প্ৰত্যাশা কি আচলতে? মহামাৰীৰ এই অচলাৱস্থাৰ মাজতে দেশে লাভ কৰা এই সামৰিক শক্তিক লৈ অত্যুৎসাহী হৈ পৰাৰ কিবা যুক্তি আছে নেকি?\nচীন পাকিস্তানৰ লগতে শেহতীয়াভাৱে যোগ দিয়া নেপালৰ যুদ্ধংদেহী মনোভাৱক উচিত প্ৰতুত্তৰ দিয়াই জানো এই ৰাফেল ক্ৰয়ৰ উদ্দেশ্য নাছিল? ২০১৬ চনৰ পৰাই চলি থকা এই প্ৰক্ৰিয়াটোৱে শেহতীয়াকৈ চীন-ভাৰতৰ মাজত গালোৱান উপত্যকাত সংঘটিত ঘটনাটোৰ পাছতেই অধিক খৰতকীয়া গতি ল’লে৷ ইয়াৰ ইংগিত প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে পুৰ্বতেই দিছিল৷ মহামাৰীৰ এই অস্থিৰ সময়ছোৱাৰ মাজতো দেশৰ নিৰাপত্তাৰ ভাবুকিস্বৰূপ দেশসমূহক উচিত শিক্ষা দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত কোনো ধৰণৰ নৰমপন্থী মনোভাৱ লোৱা নহ’ব বুলি প্ৰধানমন্ত্ৰী গৰাকীয়ে কৈয়েই দিছিল ইতিমধ্যে৷ গতিকে দেশত ৰাফেল যুঁজাৰু বিমান আহি নোপোৱাৰ কোনো প্ৰশ্নই নাছিল৷\nৰাফেলৰ প্ৰসংগৰ পৰা সামান্য ফালৰি কাটি অহা যাওঁক-\nপুল’ৱামা আক্ৰমণৰ পিছত দেশত এনেকুৱা এক বাতাবৰণৰ সৃষ্টি হৈছিল যেন অচিৰেই ভাৰত-পাকৰ মাজত পুনৰাই সূচনা হ’ব যুদ্ধৰ৷ কিন্তু একো নহল সময়ত৷ চল্লিশ গৰাকীকৈ চি.আৰ.পি.এফ জোৱান স্বহীদ হোৱাৰ পিছতো তদন্ত প্ৰক্ৰিয়া আগবাঢ়িল খুউৱ লেহেমীয়া গতিত৷ তাৰ মাজতে শিৰোনামাত আহিল দাবিন্দৰ সিঙৰ নাম৷ পুলৱামা আক্ৰমণৰ লগত সাঙোৰ খাই পৰিছিল এই দাবিন্দৰ সিঙৰ নাম৷ কিবা হ’ল জানো? একো নহ’ল৷ কাশ্মীৰৰ পৰা উঠাই লোৱা ৩৭০ ধাৰা আৰু নিৰ্বাচনী ধামখুমীয়াত হেৰাই গ’ল সকলো৷ দেশত আকৌ এবাৰ মোডী চৰকাৰ৷\nতাৰ পিছত গালোৱান সংঘৰ্ষ৷ আকৌ ভাৰতীয় সেনা জোৱানৰ বলিদান৷ লাডাখৰ সুউচ্চ শিখৰত গৈ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ হুংকাৰ৷ ফলাফলত ৰাফেল যুঁজাৰু বিমান আহি পালে দেশৰ মাটিত৷\nপ্ৰশ্ন হয়, শত্ৰু পক্ষৰ কাল্পনিক আক্ৰমণ সৃষ্টিৰ নাট ৰচি দেশবাসীৰ মনত জগাই তোলা হৈ আহিছে নেকি অতুল্য দেশভক্তি আৰু সীমাহীন ঘৃণাৰ ৰাজনীতি? কথাবোৰ বহুতে উপলব্ধি কৰে হয়তো কিন্তু দেশদ্ৰোহীৰ শিকলি পিন্ধি অন্ধকাৰ কুঠৰীত সোমাই পৰাৰ ভয়ত চুপ হৈ থাকে বহুতে৷\nপ্ৰশ্ন হয়, শত্ৰু পক্ষৰ কাল্পনিক আক্ৰমণ সৃষ্টিৰ নাট ৰচি দেশবাসীৰ মনত জগাই তোলা হৈ আহিছে নেকি অতুল্য দেশভক্তি আৰু সীমাহীন ঘৃণাৰ ৰাজনীতি? কথাবোৰ বহুতে উপলব্ধি কৰে হয়তো কিন্তু দেশদ্ৰোহীৰ শিকলি পিন্ধি অন্ধকাৰ কুঠৰীত সোমাই পৰাৰ ভয়ত চুপ হৈ থাকে বহুতে৷ সামাজিক মাধ্যমত প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰা এই দুনীয়াত বেছিসংখ্যকে পাৰ কৰিছে তলাবন্ধৰ এই সময়চোৱাত কমেডি ভিডিঅ চাই৷ দেশপ্ৰেমী মিডিয়াৰ নিৰন্তৰ প্ৰচাৰত আপ্লুত একাংশ জনতা৷ দেশভক্তি আৰু ঘৃণা ৰাজনীতিৰ ককটেইলত মোহাচন্ন আন একাংশ জনতা৷ যেন দেশত পাকিস্তান আৰু চীনৰ বাহিৰে অন্য একো সমস্যাই নাই৷\nকিন্তু আচল সত্যবোৰ আমি পাহৰি আছো নে আমাক পাহৰাই ৰখাৰ কৌশল অৱলম্বন কৰা হৈছে?\nঅসমৰ বান সমস্যাটো আজিকোপতি ৰাষ্ট্ৰীয় সমস্যা হিচাপে ঘোষিত নহ’ল৷ বছৰি লাখ লাখ লোক সৰ্বস্বান্ত হয় বানত৷ অসমৰ বান সমস্যাটো সমাধান কৰাৰ ক্ষেত্ৰত কোনো এখন চৰকাৰে সুপৰিকল্পিত আঁচনি লোৱা দেখা নগল৷ কেবল প্ৰতিশ্ৰুতিৰ ফুলজাৰি৷ একমাত্ৰ সম্পদৰ ওপৰত চকু দিয়া চৰকাৰে নিৰ্মাণ কৰিব নোৱাৰে কেইটামান মথাউৰি৷ যাৰ ফলত লাখ লাখ বানত ডুব যোৱা জনতা বাস কৰিবলগীয়া হয় আশ্ৰয় শিবিৰত৷ তেনে এখন দেশত হাজাৰ কোটি টকা ব্যয় কৰি আমদানিকৃত ৰাফেল বিমানে পূৰণ কৰিব পাৰিব নেকি সাধাৰণ ৰাইজৰ কিবা প্ৰত্যাশাৰ?\nসমগ্ৰ দেশত কৰ’না অতিমাৰীয়ে দেখুৱাই দিলে দেশৰ স্বাস্থ্য, বাণিজ্যকে ধৰি বিভিন্ন খণ্ডৰ বিধস্ত ৰূপটো৷ দেশত ৰোজগাৰবিহীন লোকে আত্মহত্যা কৰিছে, কৃষক ৰাইজৰ অৱস্থা সেই যুগ যুগ ধৰি অপৰিৱৰ্তিত হৈয়েই আছে৷\nযুদ্ধ বিমান আগতেও ক্ৰয় কৰা হৈছিল কিন্তু বাতৰি চেনেলৰ ইমান হৈ চৈ হয়তো নাছিল৷ চীন আৰু পাকিস্তানেই আমাৰ একমাত্ৰ সমস্যা নহয়৷ দেশৰ সমস্যা একমাত্ৰ সীমান্তই নহয়৷ আভ্যন্তৰীণ বহু সমস্যাৰে ভৰি আছে আমাৰ দেশ৷ চকু সেইফালেও দিয়া হওক৷\nদেশৰ সংবাদ মাধ্যম আৰু অন্যান্য সচেতন মহলে এইবোৰৰ কথাও প্ৰচাৰ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰক৷ জনতাক সজাগ সচেতন কৰাৰ সামান্যতম প্ৰয়াসো কৰক৷ তৈলমৰ্দনৰ সীমা অতিক্ৰম কৰি দেশৰ প্ৰকৃত ছবিখন লুকুৱাই ৰাখি কাল্পনিক ছবি এখন সদায় দেখুৱাই থকাটো অন্যায়৷ আমি আৰম্ভণিতেই উল্লেখ কৰিছো যে দেশৰ নিৰাপত্তাৰ দিশটোৰ খাতিৰত প্ৰয়োজন আছে ৰাফেল বিমানকে আদি কৰি অন্যান্য সা-সৰঞ্জামৰ৷ যুদ্ধ বিমান আগতেও ক্ৰয় কৰা হৈছিল কিন্তু বাতৰি চেনেলৰ ইমান হৈ চৈ হয়তো নাছিল৷ চীন আৰু পাকিস্তানেই আমাৰ একমাত্ৰ সমস্যা নহয়৷ দেশৰ সমস্যা একমাত্ৰ সীমান্তই নহয়৷ আভ্যন্তৰীণ বহু সমস্যাৰে ভৰি আছে আমাৰ দেশ৷ চকু সেইফালেও দিয়া হওক৷ এমুঠি অন্নৰ বাবে হাহাকাৰ কৰি থকা সৰ্বসাধাৰণ জনতাৰ মৰ্মবেদনা উপলব্ধি কৰক গণতান্ত্ৰিক চৰকাৰখনে৷\nআশা কৰা গৈছে জনতাৰ বেদনা চৰকাৰখনে বুজি উঠিব৷\nঅন্যথা গণতন্ত্ৰ আৰু গণতন্ত্ৰৰ নামত কৰা প্ৰহসন ৰাইজে বুজি উঠি বিকল্পৰ সন্ধান কৰোতে বৰ বেছি সময় নালাগে৷♦\nPrevious আমাৰ ভৱিষ্যৎ!\nNext প্ৰকৃতি সংগঠনৰ প্ৰকৃত কীৰ্তি!


Daily Current Affairs Quiz | Assamese - Assam Study Centre\nJoin Assam Study Centre Channel\nDaily Current Affairs Quiz | Assamese\nDecember 3, 2021 by Assam Study Centre\nDaily Current Affairs Quiz | Assamese. Get Assam current affairs daily. Our current affairs Assam will be helpful for any type of competitive examination.\nআজিৰ কাৰেণ্ট এফেয়ার্চ শিতানত ভূপাল গেছ ট্ৰেজেডী, সূৰ্যগ্ৰহণ ২০২১ আৰু ফৰ্চুন ইণ্ডিয়া ৫০ আটাইতকৈ শক্তিশালী মহিলাৰ দৰে বিষয়বোৰ সামৰি লোৱা হৈছে।\n১) কোনখন ভাৰতীয় ৰাজ্যই ভাৰতৰ প্ৰথম দুটা অমাইক্ৰন কোভিড প্ৰকাৰৰ ঘটনাৰ প্ৰতিবেদন দিছে?\n২) কোন বছৰত ভূপাল গেছৰ শোকাৱহ দুৰ্যোগ সংঘটিত হৈছিল?\n৩) সূৰ্যগ্ৰহণৰ সময়ত, সূৰ্যৰ সন্মুখত কি আহে আৰু ইয়াৰ পোহৰ অৱৰুদ্ধ কৰে?\nঘ) মঙ্গল গ্ৰহ\n৪) কোন প্ৰাক্তন ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰপতিৰ জন্ম জয়ন্তী ৩ ডিচেম্বৰত উদ্‌যাপন কৰা হয়?\nক) ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদ\nখ) সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণ\nগ) ভি ভি গিৰি\nঘ) কে আৰ নাৰায়ণন\n৫) ২০২১ চনৰ অন্তিম সূৰ্যগ্ৰহণ কেতিয়া হ’ব?\nক) ডিচেম্বৰ ৪\nখ) ডিচেম্বৰ ৫\nগ) ৭ ডিচেম্বৰ\nঘ) ডিচেম্বৰ ৯\n৬) ফৰ্চুন ইণ্ডিয়া ৫০ আটাইতকৈ শক্তিশালী মহিলা তালিকাত কোনে শীৰ্ষস্থান দখল কৰিছে?\nক) নিৰ্মলা সীতাৰমণ\nখ) নীতা আম্বানী\nগ) গীতা গোপীনাথ\nঘ) প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰা\n৭) আন্তৰ্জাতিক প্ৰতিবন্ধী ব্যক্তি দিৱস কেতিয়া পালন কৰা হয়?\nক) ডিচেম্বৰ ৩\nখ) ডিচেম্বৰ ৪\nগ) ডিচেম্বৰ ৫\nঘ) ডিচেম্বৰ ৬\n৮) আইএমএফৰ প্ৰথম উপ পৰিচালনা সঞ্চালক হিচাপে কাক নিযুক্তি দিয়া হ’ব?\nক) গীতা গোপীনাথ\nখ) সুচিত্ৰা এলা\nগ) সৌম্য স্বামীনাথন\nঘ) কিৰণ মজুমদাৰ\nDaily Current Affairs Quiz | Assamese উত্তৰসমূহ\n২ ডিচেম্বৰ, ২০২১ তাৰিখে ভাৰতৰ কৰ্ণাটকত ওমাইক্ৰনৰ দুটা ঘটনা ধৰা পৰিছিল। ৰোগী দুজনৰ ভিতৰত এজন ৬৬ বছৰীয়া পুৰুষ, যাক ইতিমধ্যেই সম্পূৰ্ণৰূপে টিকাকৰণ কৰা হৈছিল আৰু তেওঁ দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ পৰা ডুবাই হৈ উভতি আহিছিল। আনহাতে দ্বিতীয় জন সংক্ৰমিত ব্যক্তি হৈছে এজন ৪৬ বছৰীয়া পুৰুষ।\n১৯৮৪ চনৰ ২-৩ ডিচেম্বৰৰ নিশা মধ্য প্ৰদেশৰ ভূপালত থকা ইউনিয়ন কাৰ্বাইড ইণ্ডিয়া লিমিটেড (ইউচিআইএল) কীটনাশক প্ৰকল্পত গেছ লিক হোৱাৰ সময়ত ভূপাল গেছ দুৰ্ঘটনা সংঘটিত হৈছিল। এই দুৰ্যোগক পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ বেয়া ঔদ্যোগিক দুৰ্যোগ হিচাপে গণ্য কৰা হয়, কিয়নো ৫,০০০,০০০ ৰো অধিক লোক মিথাইল আইচোচাইনেট (এম.আই.চি.) গেছৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিছিল।\nযেতিয়া চন্দ্ৰ সূৰ্য আৰু পৃথিৱীৰ মাজত আহে আৰু কিছুমান অঞ্চলত সূৰ্যৰ পোহৰ আংশিক বা সম্পূৰ্ণৰূপে অৱৰুদ্ধ কৰে আৰু পৃথিৱীত ছাঁ পেলায় তেতিয়া সূৰ্যগ্ৰহণ হয়। সূৰ্য, চন্দ্ৰ আৰু পৃথিৱী পোনপটীয়া শাৰীত থাকিলে সম্পূৰ্ণ সূৰ্যগ্ৰহণ হয়।\n৪) ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদ\nভাৰতৰ প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰপতি ড˚ ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদৰ জন্ম জয়ন্তী ৩ ডিচেম্বৰত পালন কৰা হয়। প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতিগৰাকীৰ জন্ম ১৮৮৪ চনৰ ৩ ডিচেম্বৰত হৈছিল। তেওঁ ১৯৫০ চনৰ পৰা ১৯৬২ চনলৈ কাৰ্যালয়ত আছিল। প্ৰধানমন্ত্ৰী শ্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰপতি তথা ভাৰত ৰত্ন ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদৰ জন্ম জয়ন্তীত শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰে।\n৫) ডিচেম্বৰ ৪\n২০২১ চনৰ অন্তিম সূৰ্যগ্ৰহণ ৪ ডিচেম্বৰ, ২০২১ তাৰিখে হ’ব। সূৰ্যগ্ৰহণ ভাৰতৰ পৰা দৃশ্যমান নহ’ব কিন্তু মানুহে ইয়াক নাছাৰ লাইভ ষ্ট্ৰীমৰ জৰিয়তে চাব পাৰে। সম্পূৰ্ণ সূৰ্যগ্ৰহণ কেৱল এণ্টাৰ্কটিকাৰ পৰা দৃশ্যমান হ’ব আনহাতে দক্ষিণ অঞ্চলৰ আন কিছুমান অংশত আংশিক সূৰ্যগ্ৰহণ দেখা যাব।\n৬) নিৰ্মলা সীতাৰমণ\nবিত্ত মন্ত্রী নিৰ্মলা সীতাৰমণ ফৰ্চুন ইণ্ডিয়া ৫০ আটাইতকৈ শক্তিশালী মহিলা তালিকাৰ শীৰ্ষস্থানত আছে আনহাতে ৰিলায়েন্সৰ নীতা আম্বানীয়ে দ্বিতীয় স্থান দখল কৰিছে। বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ মুখ্য বিজ্ঞানী সৌম্য স্বামীনাথন তৃতীয় স্থানত আছে । Daily Current Affairs Quiz | Assamese\n৭) ৩ ডিচেম্বৰ\nপ্ৰতি বছৰে বিশ্বব্যাপী ৩ ডিচেম্বৰত আন্তৰ্জাতিক প্ৰতিবন্ধী ব্যক্তি দিৱস পালন কৰা হয়। দিনটোত যিকোনো প্ৰকাৰৰ বিকলাঙ্গতাৰে জীয়াই থকা লোকসকলৰ বাবে উৎসৰ্গিত আৰু তেওঁলোকে সন্মুখীন হোৱা দৈনন্দিন প্ৰত্যাহ্বানবোৰৰ প্ৰতি মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰাৰ লক্ষ্য ৰখা হয়।\n৮) গীতা গোপীনাথ\nআন্তৰ্জাতিক মুদ্ৰা নিধিৰ (আইএমএফ) মুখ্য অৰ্থনীতিবিদ গীতা গোপীনাথে আইএমএফৰ প্ৰথম উপ-পৰিচালনা সঞ্চালক হিচাপে এক নতুন ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিব। গোপীনাথ আইএমএফৰ দ্বিতীয় স্থানৰ বিষয়া হ’ব। তেওঁ প্ৰথম উপ পৰিচালনা সঞ্চালক জেফ্ৰি ওকামোটোৰ স্থান ল’ব যিয়ে ২০২২ চনৰ আৰম্ভণিতে আইএমএফ এৰি যোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে। Assam current affairs\nCategories Current Affairs, Daily G.K., G.K. Post navigation\nCurrent Affairs | Assamese\nAssamese Current Affairs | Daily


Exo 8 | AsmULB | STEP | তাৰ পাছত যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “তুমি ফৰৌণৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁক কোৱা যে, ‘যিহোৱাই এইদৰে কৈছে: “মোৰ আৰাধনা কৰিবৰ অৰ্থে মোৰ লোকসকলক যাবলৈ দিয়া।\nদ্বিতীয়, আৰু চতুৰ্থ উৎপাত। তৃতীয়,\n1তাৰ পাছত যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “তুমি ফৰৌণৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁক কোৱা যে, ‘যিহোৱাই এইদৰে কৈছে: “মোৰ আৰাধনা কৰিবৰ অৰ্থে মোৰ লোকসকলক যাবলৈ দিয়া। 2তুমি যদি তেওঁলোকক যাবলৈ দিয়াত অমান্তি হোৱা, তেনেহ’লে মই তোমাৰ দেশৰ সকলো ঠাইত ভেকুলীৰে উপদ্ৰৱ কৰিম। 3নদী ভেকুলীৰে পৰিপূৰ্ণ হ’ব; সেইবোৰ উঠি তোমাৰ ঘৰত, শোৱা কোঁঠালিত, বিচনাত, আৰু তোমাৰ দাস সকলৰ ঘৰতো সোমাব। এনেকি তোমাৰ লোক সকলৰ গাৰ ওপৰত উঠিব, তোমাৰ তন্দুৰ আৰু তোমাৰ আটা খচা পাত্ৰতো সোমাব। 4ভেকুলীয়ে তোমাক, তোমাৰ লোক সকল, আৰু তোমাৰ দাস সকলক আক্রমণ কৰিব’।”\n5যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “তুমি হাৰোণক কোৱা, ‘নদী, নিজৰা আৰু বিলৰ ওপৰলৈ তুমি তোমাৰ হাত দাঙি লাখুটিৰে প্রহাৰ কৰি মিচৰ দেশৰ ওপৰলৈ ভেকুলীবোৰ তুলি আনা’।” 6তেতিয়া হাৰোণে মিচৰ দেশৰ পানীবোৰত নিজৰ হাত মেলিলে, আৰু ভেকুলীবোৰ উঠি আহি, গোটেই মিচৰ দেশখনক চানি ধৰিলে। 7কিন্তু শাস্ত্ৰজ্ঞ সকলেও নিজৰ নিজৰ মায়াকৰ্মেৰে সেইদৰেই কৰিলে, আৰু মিচৰ দেশৰ ওপৰলৈ ভেকুলীবোৰ তুলি আনিলে।\n8তেতিয়া ফৰৌণে মোচি আৰু হাৰোণক মাতি ক’লে, “যিহোৱাই যেন মোৰ আৰু মোৰ লোক সকলৰ পৰা ভেকুলীবোৰ আঁতৰাই নিয়ে, তাৰ বাবে তেওঁৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰক। তাৰ পাছত মই যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে বলিদান কৰিবলৈ ইস্রায়েলী লোকসকলক যাবলৈ দিম।” 9তেতিয়া মোচিয়ে ফৰৌণক ক’লে, “ভেকুলীবোৰ আপোনাৰ দাস আৰু আপোনাৰ ঘৰবোৰৰ পৰা নাইকিয়া হৈ কেৱল নদীতহে থাকে, সেইবাবে আপোনাৰ লোকসকলৰ অৰ্থে প্রাৰ্থনা কৰিবলৈ ক’বৰ বাবে আপুনি নিৰূপিত সময়ৰ সুযোগ পাইছে।\n10তেতিয়া ফৰৌণে তেওঁক ক’লে, “কাইলৈ।” মোচিয়ে তেওঁৰ কথা শুনি ক’লে, “আমাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ তুল্য কোনো নাই, ইয়াক যেন আপুনি জানিব পাৰে, সেই বাবে আপুনি কোৱাৰ দৰেই হওক। 11ভেকুলীবোৰ আপোনাৰ, আপোনাৰ ঘৰ, দাস, আৰু লোকসকলৰ পৰাও গুচি যাব। সেইবোৰ কেৱল নদীতহে থাকিব।” 12মোচি আৰু হাৰোণ ৰজা ফৰৌণৰ সন্মুখৰ পৰা আঁতৰি গ’ল। পাছত ফৰৌণৰ বিৰুদ্ধে যিহোৱাই অনা ভেকুলীবোৰৰ কাৰণে মোচিয়ে যিহোৱাৰ আগত কাতৰোক্তি কৰিলে।\n13যিহোৱাই মোচিৰ নিবেদন শুনিলে; আৰু ঘৰ, চোতাল, আৰু পথাৰবোৰত ভেকুলীবোৰ মৰিল। 14তেতিয়া লোকসকলে সেইবোৰ গোটাই দ’ম দ’ম কৰিলে; আৰু গোটেই দেশ দুৰ্গন্ধময় হ’ল। 15কিন্তু ফৰৌণে ভেকুলীৰ উপদ্রৱৰ পৰা সকাহ পোৱা দেখি, যিহোৱাই কোৱাৰ দৰে, ফৰৌণে পুনৰ নিজৰ মন কঠিন কৰি মোচি আৰু হাৰোণৰ কথা নুশুনিলে।\n16যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “হাৰোণক কোৱা যে, ‘গোটেই মিচৰ দেশত পৃথিৱীৰ ধূলি ওকণী হবৰ বাবে তুমি নিজৰ লাখুটি দাঙি ধুলিত প্ৰহাৰ কৰা’।’” 17তেতিয়া তেওঁলোকে সেইদৰে কৰিলে; হাৰোণে নিজৰ লাখুটি লৈ, হাত দাঙি দেশৰ ধুলিত প্ৰহাৰ কৰিলে, আৰু মানুহ আৰু পশুবোৰতো ওকণী হ’ল। গোটেই মিচৰ দেশৰ ধুলিবোৰ ওকণী হ’ল।\n18শাস্ত্ৰজ্ঞ সকলেও নিজৰ নিজৰ মায়াকৰ্মেৰে সেইদৰেই ওকণী উৎপন্ন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু তেওঁলোকে কৰিব নোৱাৰিলে। দেশত মানুহ আৰু পশুবোৰতো ওকণী হ’ল। 19তেতিয়া শাস্ত্ৰজ্ঞ সকলে ফৰৌণক ক’লে, “এই কৰ্ম, ঈশ্বৰৰ আঙুলিৰ দ্বাৰাই কৰা কৰ্ম।” কিন্তু যিহোৱাই কোৱাৰ দৰে, ফৰৌণৰ মন পুনৰ কঠিন হ’ল, সেয়ে তেওঁ তেওঁলোকৰ কথা শুনিবলৈ অমান্তি হ’ল।\n20যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “তুমি ৰাতিপুৱাতে উঠি গৈ ফৰৌণে পানীৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ সময়ত তুমি তেওঁৰ সন্মুখত থিয় হৈ ক’বা, ‘যিহোৱাই এইদৰে কৈছে: “মোৰ আৰাধনা কৰিবৰ অৰ্থে মোৰ লোকসকলক যাব দিয়া। 21কিন্তু যদি মোৰ লোকসকলক যাব নিদিয়া, তেনেহ’লে মই আপোনালৈ, আপোনাৰ দাস সকল, লোকসকল আৰু ঘৰবোৰৰ ভিতৰলৈকে জাকে জাকে ডাঁহ পঠাম; তেতিয়া মিচৰীয়া সকলৰ ঘৰ, এনেকি তেওঁলোকৰ বাস কৰা ভূমিও ডাঁহৰ জাকেৰে পৰিপূৰ্ণ হ’ব।\n22কিন্তু সেই দিনা গোচন দেশত বাস কৰা মোৰ লোক সকলৰ বাবে মই বেলেগ ব্যৱস্থা কৰিম। সেয়ে গোচন দেশত কোনো ডাঁহৰ জাক নহ’ব। পৃথিৱীৰ মাজত ময়েই যে যিহোৱা, এই কথা জানিবৰ বাবে এই সকলো ঘটিব। 23এইদৰে মোৰ লোকসকলৰ, আৰু তোমাৰ লোকসকলৰ মাজত মই প্ৰভেদ জন্মাম। মোৰ পৰাক্রমৰ কাৰ্য কাইলৈ সম্পন্ন হ’ব”।” 24যিহোৱাই সেই দৰেই কৰিলে। ফৰৌণ আৰু তেওঁৰ দাস সকলৰ ঘৰত জাকে জাকে ডাঁহবোৰ সোমাল। গোটেই মিচৰ দেশতে সেই ডাঁহৰ জাকৰ উৎপাতত ভূমি নষ্ট হ’ল।\n25তেতিয়া ফৰৌণে মোচি আৰু হাৰোণক মাতি আনি ক’লে, “আপোনালোকে আমাৰ দেশতে আপোনালোকৰ ঈশ্বৰৰ উদ্দেশ্যে বলিদান কৰক।” 26মোচিয়ে ক’লে, “সেইদৰে কৰাটো আমাৰ বাবে উচিত নহয়; কাৰণ আমি আমাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে কৰা বলিদান মিচৰীয়া সকলৰ বাবে ঘৃণনীয়। সেয়ে মিচৰীয়া সকলৰ সাক্ষাতে তেওঁলোকৰ ঘৃণনীয় বলিদান কৰিলে তেওঁলোকে আমাক শিল দলিয়াই নামাৰিব নে? 27নহয়! আমাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই আমাক আজ্ঞা দিয়াৰ দৰে, তেওঁৰ উদ্দেশ্যে বলিদান কৰিবৰ অৰ্থে, আমাক তিনিদিনৰ বাট মৰুভূমিৰ মাজেৰে যাবলৈ দিয়ক।”\n28তাৰ পাছত ফৰৌণে ক’লে, “মৰুভূমিত আপোনালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে বলিদান কৰিবৰ অৰ্থে, মই আপোনালোকক যাবলৈ অনুমতি দিছোঁ। কিন্তু আপোনালোকে বহুত দূৰলৈ নাযাবা। আপোনালোকে মোৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰক।” 29তেতিয়া মোচিয়ে ক’লে, “মই আপোনাৰ ওচৰৰ পৰা যোৱাৰ পাছতে যিহোৱাৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰিম; যাতে ফৰৌণ, আৰু আপোনাৰ দাস সকল, আৰু লোক সকলক কাইলৈ ডাঁহৰ জাকবোৰে যেন এৰি গুচি যায়। কেৱল যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে বলিদান কৰিবৰ অৰ্থে ইস্রায়েলী লোক সকলক যাবলৈ দিয়াত আপুনি যেন পুনৰ প্ৰবঞ্চনা নকৰে।”\n30তাৰ পাছত মোচিয়ে ফৰৌণৰ ওচৰৰ পৰা ওলাই গৈ, যিহোৱাৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। 31তেতিয়া যিহোৱাই মোচিয়ে কোৱাৰ দৰে কৰিলে: তেওঁ ফৰৌণ, তেওঁৰ দাস সকল, আৰু লোক সকলৰ পৰা ডাঁহৰ জাকবোৰ গুচালে। এটিও অবশিষ্ট নাথাকিল। তথাপিও ফৰৌণে সেইবাৰো মন কঠিন কৰিলে, আৰু তেওঁ লোকসকলক যাবলৈ এৰি নিদিলে।


অতি আদৰৰ সোণৰ অসম\nইতিহাসে মিছা কথা নকয় , তাহানীৰ সেই মোগলে অসম আক্ৰমন কৰা সময়ৰ কথা | মোৰ অসমী আইৰ ৰূপ , ৰস, সৌন্দৰ্য আৰু ইয়াত পৰিথকা সোণৰ চেকুৰাবোৰ দেখি মহাপৰাক্ৰমী ৰামসিংহই লগত সাগৰৰ দৰে অলেখ সেনানী লৈ অসম আক্ৰমন কৰিবলৈ আহিছিল | যাৰ জলন্ত সাক্ষী শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ | তাৰ পৰিনতিত সৃষ্টি হৈছিল মোমাই কটা গড় | কৰ্তব্য আৰু দ্বায়িত্বৰ প্ৰতি অবহেলা , য'ত ওপজা মাটিৰ অস্তিত্ব , সন্মান জড়িত হৈ আছে , তাত গাফিলতি কোনে সহ্য কৰিব | মোগলৰ ৰামসিংহ যিমান শক্তিশালী ঠিক তেনেদৰে অসমী আইৰ সন্তানো সিমানেই বলশালী , পৰিমৰা বিধৰ নহয় তাৰ প্ৰমাণ কৰিছিল লাচিতে | ইতিহাসেই নহয় শত্ৰুপক্ষৰ ৰাজপুত বিজয়ী বীৰ ৰামসিংহইও অপকটে স্বীকাৰ কৰি থৈ গৈছে অসমীয়াৰ কথা , অসম দেশৰ কথা , অসমী সন্তান বীৰ সকলৰ কথা , সেয়া সৰ্বজনবিদিত | সেয়েহে সেই সময়ৰ কবিয়ে কবিতা ৰচনা কৰি অসমখন যে আগৰ পৰাই সোণৰ চেকুৰাৰে চিক্ মিকা্ ই তথকা দেশ আছিল আৰু সকলোৰে চকু অসমৰ ওপৰত পৰিছিল তাত বৰ্ণনা কৰিবলৈ পাহৰি যোৱা\nনাই | কবিয়ে এনেদৰে লিখিছিল....\nএদিন মোগলে সাগৰৰ দৰে\nঅলেখ সেনানী লৈ\nলোভত বলিয়া হৈ\nকৰো বুলি চাৰখাৰ\nদেশজুৰি হাঁহাকাৰ |\nতেতিয়াহলে আমি ইমান গৌৰৱেৰে মহীয়ান হৈও কিয় আজিও সকলোৰে অৱহেলাৰ পাত্ৰ হৈ পৰামুখপেক্ষীহৈ জীয়াই থাকিব লগা হৈছে | আৰু কাৰ দোষত , কাৰ প্রতাৰণাৰ ফল আমি প্রজন্মই প্রজন্মই ভোগ কৰি আহিব লগা\nইয়াৰোপৰি আমাৰ অসমৰ খ্যাতিমান গায়ক সকলেও তাকেই দোহাৰি আহিছে যিবোৰ গীত আজিও নতুন , কেৱল নতুনেই নহয় গীতসমুহ চিৰসেউজ আৰু কালজয়ী গীত |\nমোক যদি স্মৃতিশক্তিয়ে প্ৰতাৰণা কৰা নাই , সেইগীত আছিল প্রয়াত ৰুদ্ৰ বৰুৱাৰ | সেইযে গীত কোনে পাহৰিব পাৰে কেনেকৈ পাহৰিব বাৰু ?\nচেকুৰা চেকুৰা সোণে\nজিকেমিকাই থাকে |\nতেন্তে এয়া পোহৰৰ দৰে সঁচা কথা | চন্দ্র দিবাকৰৰ দৰে উজ্বল কথা | তথাপি সেই গৰিমাৰে গৰিমামণ্ডিত অসম৪ আইৰ আজি এনে পুতৌ লগা অৱস্থা | বেয়া লগাকৈ , দুখলগাকৈ পুতৌ লগা |\nতাৰেই সুযোগ লৈ আমাৰ গাৰ মঙহ স্বৰূপ কাল শতৰু বিভীষণ কেইটামানে পুনৰ সোণৰ অসম গঢ়াৰ সপোন দেখুৱাই হিচাব মতে ৮৫৫ জন আৰু বেহিচাবেৰে কিমান দনৰ ডোঙাত ঠিয় হৈ মতৃভূমিক কিমান বছৰ পিছুৱাইনি হাজাৰজনক পংগুত্ব উপহাৰ দি নিৰ্যাতন দি মুক্তভাবে গ্প্তভাবে কিমানকযে হত্যা কৰোৱালে, তেনে অপকৰ্ম কৰি এচামে সোণৰ সংসাৰ গঢ়িলে | সপোন দেখুৱাইছিল জনগনক অসমৰ সকলো পথ সোণৰ হ'ব | অসমীয়াৰ দুখ বুলিবলৈ একো নাথাকিব | আবেগিক অসমীয়াবোৰে সেই চয়তানহঁতক আহিব খোজা পথত দুখপাব বুলি ভৰিত গামোছা পাৰি দিছিল | কিন্তু সেইবোৰ যে সিঁহতৰ অভিনয় আছিল , আমাৰ দুখত ঘৰিয়ালৰ চকুপানী টুকিছিল সেয়া আমি বুজি পোৱা নাছিলো | মাতৃৰ বুকুত গোৰ মাৰি সিঁহতে সোণৰ চামোছেৰে , সোণৰ কাঁহিত আহাৰ গ্রহণ কৰি সোণৰ কাৰেং সাজি সোণৰ বিছনাত সুখনিদ্রা যাপন কৰিছিল | অসম আৰু সোণৰ নহ'ল ট আগতকৈও বেছি বেয়াহে হ'ল | বেছি দুখীয়া হৈ গ'ল মোৰ দুখুনী অসমী আই |\nসেই প্রক্ৰিয়াত সেই পথত সুবিধা গ্রহণ কৰিব নোৱাৰি আন এচাম সুবিধাবাদী শিয়ালে আমাক স্বাধীন অসমৰ সপোন দেখুৱালে | অসমী আই হেনো পৰাধীৱ তেওঁলোকে স্বাধীন কৰিব | আপোন ভোলা আমিবোৰে তাতো পতিয়ন গলো | তাৰ সুবিঘা গ্রহণ কৰি সিহঁতে দেশমাতৃৰ পৰা আতৰত থাকি ৰাজকীয় আৰু বিলাসী জীৱন কটালে | দুখীয়া , খাটিখোৱা নিজ ভাতৃ পিতৃ আদিৰ পৰা তেওঁবিলাকৰ উপাৰ্জনৰ কিছু অংশ টকা কাঢ়ি নিলে | তেওঁ বিলাকেও শিশুকে আদি কৰি বহু সম্ভাৱনাময়ী যুৱশক্তিক এফালৰ পৰা হত্যা কৰোৱালে | অসমী আইৰ বুকুৰে পুনৰ তেজৰ নৈ বোৱালে | এওঁলোকে বীৰু প্রকৃততে অসম আৰু অসমবীসী জনগনৰ সঁচাকৈয়ে ভাল হোৱাটো বিছাৰিছিল নে ? ভাবিলে দুখ লাগে আমি কিমান নিঃকিন |\nমোগল সকলৰ অসমৰ শত্ৰু আছিল | তেওঁলোকে অসমৰ পৰা জীৱন আৰু সম্পত্তি ধংস কৰাৰ পৰিকল্পনা লৈ সমৰ সজ্জাৰে অসমীয়াৰ ওপৰত জপিয়াই পৰিছিল ট মানুহ হত্যা কৰিছিল | কিন্তু এওঁলোক আমাৰ মানুহ অসমী আইৰ সন্তান আপোন মানুহ আমাৰ ভাতৃ প্রতীম | কিন্তু তেওঁলোকে যিবোৰ কৰিছিল সেয়াবাৰু ৰামসিংহই কৰীতকৈ কম আছিল\nনে ? গতিকে তেওঁলোক ৰামসিংহতকৈ বেছি অপৰাধী নহয়নে ?\nসময়ে কাকো কেতিয়াও ক্ষমা নকৰে | সেয়া আখৰে আখৰে প্রমাণ হৈ আহিছে | যিয়ে নিজ মাতৃক ভাল নাপায় , অপমান কৰিব পীৰে , ঠগিব পীৰে তেনে দেশদ্ৰোহীক সময়ে কেতিয়াও ক্ষমা নকৰে | তাৰবাবে তেওঁলোক সজাগ হোৱা উচিত | ধন , টকা , পইচা , ঐশ্বৰ্য বিভুতি মান সন্মান সময়ৰ ওচৰত সকলো মূল্যহীন | তেতিয়া উপল্লদ্ধি কৰিলে নহ'ব | কৰ্মৰ ফল সকলোৱে ভোগ কৰিবই লাগিব |\nএইবোৰদেখি শুনিও কাৰো বোধহয় হোৱা নাই | মূল লক্ষ্য ক্ষমতাৰ খক আগত লৈ কিছুমান আভুৱা ভৰা কথা কবলৈ আখৰা কৰি কৰি আৰু এচাম সাজু হৈছে আবেগ ভৰা শ্লগান লৈ | সিঁহতৰো প্রকৃতি একেই , একে গাঁতৰ শিয়াল | গতিকে সময় থাকোতেই আমি এইবাৰ সাৱধান হোৱা ভাল | যাতে অতি আদৰৰ সোণৰ অসম আকৌ চাৰখাৰ নহয় |\n📝 হেমেন হাজৰিকা\nসংৰক্ষণাগাৰ October (189) September (296) August (329) July (357) June (267) May (204) April (156) March (158) February (130) January (163) December (161) November (174) October (196) September (259) August (352) July (311) June (279) May (337) April (235) March (227) February (78) January (118) December (2)


অসমীয়া সাংবাদিকতা আৰু পৰাগ কুমাৰ দাস৷৷ টুনুজ্যোতি গগৈ৷৷ - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / টুনুজ্যোতি গগৈৰ ৰচনা সম্ভাৰ / অসমীয়া সাংবাদিকতা আৰু পৰাগ কুমাৰ দাস৷৷ টুনুজ্যোতি গগৈ৷৷\nআগষ্ট 30, 2018\tটুনুজ্যোতি গগৈৰ ৰচনা সম্ভাৰ, সমকাল মন্তব্য কৰক 500 দৰ্শন\nঅসম আন্দোলনৰ সময়তেই অসমৰ সংবাদ উদ্যোগটোৱে এক নতুন মাত্ৰা লাভ কৰিছিল। কেৱল শিক্ষিতসকলেই নহয়, অৰ্দ্ধশিক্ষিত আৰু নিৰক্ষৰ লোকসকলেও দেশ-ৰাজ্যৰ খা-খবৰ ল’বলৈ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিছিল। বাতৰি কাকতৰ পাঠকৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে অসমৰ সংবাদ জগতত ভালে কেইখন সাপ্তাহিক, দৈনিক কাকতৰ জন্ম হৈছিল। লক্ষণীয় কথাটো হ’ল, তেতিয়ালৈকে অসমৰ সংবাদ জগতত ক’লাধনৰ বিনিয়োগ হোৱা নাছিল। প্ৰকাশকসকলে কষ্টোপাৰ্জিত টকাৰেই বাতৰি কাকতৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিছিল আৰু বেছিভাগেই ব্যাৱসায়িকভাৱে লোকচানৰ সন্মুখীন হৈ দুবছৰমানৰ পাছত হেঁপাহেৰে প্ৰকাশ কৰা কাকত-আলোচনীখন বন্ধ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল। তাৰ মাজতে দুই-এখন কাকতে ৰাইজৰ আদৰ বুটলিবলৈ সক্ষম হৈছিল আৰু দীৰ্ঘ জীৱনো লাভ কৰিছিল। স্বল্পকালৰ বাবে প্ৰকাশিত হ’লেও বেছিভাগ কাকতেই দায়বদ্ধ সাংবাদিকতাৰ নিদৰ্শন দাঙি ধৰিছিল।\nআন্দোলনৰ পৰৱৰ্তী সময়ত অসমীয়া সংবাদ জগতত দুইধৰণৰ নতুন ধাৰা প্ৰৱৰ্তন হৈছিল। প্ৰথমটো ধাৰা আছিল গণমুখী সাংবাদিকতাৰ ধাৰা আৰু দ্বিতীয়টো ধাৰা আছিল সাহিত্যধৰ্মী নান্দনিক ধাৰা। পৰাগ কুমাৰ দাস সম্পাদিত ‘বুধবাৰ’ আৰু অজিত কুমাৰ ভূঞা সম্পাদিত ‘সাদিন’ কাকতেই আৰম্ভ কৰিছিল গণমুখী সাংবাদিকতাৰ নতুন ধাৰা। সাংবাদিকৰ কৰ্তব্য কেৱল গতানুগতিক সংবাদ পৰিৱেশন নহয়, অমীমাংসিত জাতীয় প্ৰশ্নবোৰ সবলভাৱে তুলি ধৰি জণগনৰ কাষলৈ লৈ যোৱা আৰু শাসকপক্ষৰ বিৰুদ্ধে এঘড়ী যুঁজ দি স্বাধিকাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা– এনে এক দৃষ্টিভংগীৰেই দুয়োজন সম্পাদকে তদানীন্তন সময়ত ‘বুধবাৰ’ আৰু ‘সাদিন’ক অসমৰ জনগণৰ কণ্ঠস্বৰলৈ পৰিণত কৰিছিল। অসমৰ অৱহেলিত, নিৰ্যাতিত, নিপীড়িত জনগণক সঠিক ‘বিপ্লৱী লাইন’ দেখুওৱাৰ ক্ষেত্ৰত দুয়োখন কাকত বহু সময়ত ব্যৰ্থ হ’লেও, জ্বলন্ত জাতীয় সমস্যাবোৰ সমাধানৰ বাবে আগবঢ়োৱা সূত্ৰবোৰত বহু ত্ৰুটি-বিচ্যুতি থাকিলেও এই কথা স্বীকাৰ কৰিব লাগিব যে কাকত দুখনৰ ভূমিকাই তদানীন্তন শাসক পক্ষৰ ভৰিৰ তলৰ মাটি কঁপাই তুলিছিল। দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে পৰাগ কুমাৰ দাসৰ অকাল মৃত্যুৱে অসমীয়া সাংবাদিকতাৰ গণমুখী ধাৰাটোক স্থবিৰ কৰি তুলিলে। দাসৰ অৱৰ্তমানত অজিত কুমাৰ ভূঞায়ো বিভিন্ন কাৰণত সেই ধাৰাক আগুৱাই নিব নোৱাৰিলে। স্থিতাৱস্থাৰ বিৰুদ্ধে সততে সৰৱ হৈ থকা ভূঞাই পৰৱৰ্তী সময়ত স্থিতাৱস্থাৰ ওচৰত আপোচ কৰিবলৈ বাধ্য হ’ল। সেয়া বাৰু অন্য প্ৰসংগ। অসমীয়া সংবাদ জগতত সাহিত্যধৰ্মী নান্দনিক ধাৰাটো আৰম্ভ কৰিছিল চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়াই। ‘প্ৰকাশ’ আলোচনী সম্পাদনাৰে অসমীয়া সাহিত্য জগতলৈ এক নতুন প্ৰাণ চাঞ্চল্য কঢ়িয়াই অনা শইকীয়াই কেইজনমান প্ৰতিভাবান তৰুণৰ সহযোগত সম্পাদনা কৰা ‘নতুন দৈনিক’ কাকতে পৰম্পৰাগত অসমীয়া পাঠকৰ সুস্থ ৰুচিবোধ নিৰ্মাণত বহু পৰিমাণে সফল হৈছিল।\n‘বুধবাৰ’, ‘সাদিন’ আৰু ‘নতুন দৈনিক’ জন্মৰ দুবছমানৰ পাছতে অসমৰ সংবাদ জগতত বিনিয়োগ কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিছিল দুজনমান দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত ধনী ব্যক্তিয়ে। সংবাদপত্ৰক তেওঁলোকে আত্মৰক্ষাৰ ঢাল হিচাবে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লোৱাৰ পৰাই অসমীয়া সাংবাদিকতাত প্ৰমূল্যবোধৰ সংকট আৰম্ভ হ’ল। বহুতৰ বাবে সাংবাদিকতা পূৰ্বৰ দৰে মহৎ সেৱা হৈ নাথাকিল; হৈ পৰিল ধন ঘটা বা ৰাজনৈতিক প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰাৰ আহিলা। এই শতিকাৰ প্ৰথমৰ পৰাই অসমৰ সংবাদক্ষেত্ৰলৈ ব্যাপক পৰিৱৰ্তন আহিল– ছপাৰ মান উন্নত হ’ল, ৰঙীন পৃষ্ঠাৰ সংখ্যা বাঢ়িল, এখন কাকতৰ দুই-তিনিটা সংস্কৰণ প্ৰকাশ হ’ল, বৈদ্যুতিন মাধ্যম আহিল, ডাঁৰৰ বাতৰি ডাঁৰে পোৱাৰ ব্যৱস্থা হ’ল। এই সকলোবোৰ ঠিকেই আছে। কিন্তু কোনো সংবাদ মাধ্যেমেই দেখোন জাতীয় প্ৰশ্নবোৰ সবলৰূপত আৰু ধাৰাবাহিকভাৱে দাঙি নধৰিল। কাকতত জনগণৰ দীৰ্ঘকালীন সমস্যাবোৰে গুৰুত্ব লাভ কৰাতকৈ গুৰুত্ব লাভ কৰিলে ধুৰন্ধৰ ৰাজনীতিকৰ অৰ্থহীন চুপতা-চুপতিয়ে। বৈদ্যুতিন মাধ্যমে কেনেধৰণৰ নিম্নৰুচিৰ বিষয়সমূহক প্ৰাধান্য দিয়ে, দেখদেখকৈ নিৰ্দিষ্ট ৰাজনৈতিক দলৰ সমৰ্থনত কাম-কাজ কৰে; সেয়া দুগ্ধপোষ্য বালকেও জনা হৈছে। মুঠৰ ওপৰত, বৰ্তমান অসমীয়া সাংবাদিকতাৰ গণমুখী ধাৰাটোও স্তিমিত, সুস্থ ৰুচি নিৰ্মাণৰ প্ৰয়াসো ধূসৰ।\nপ্ৰথম খণ্ডত কোৱা হৈছে যে পৰাগ কুমাৰ দাসে আৰম্ভ কৰা অসমীয়া গণমুখী সাংবাদিকতাৰ ধাৰাটো তেওঁৰ অকাল মৃত্যুৰ লগে লগে স্তিমিত হৈ পৰিল। সেই ধাৰাটোক পুনৰুজ্জীৱিত কৰি নতুন চিন্তা-চৰ্চাৰে আগবঢ়াই নিয়াটো বৰ্তমান সময়ত অতি জৰুৰী হৈ পৰিছে।\nকি এই নতুন চিন্তা-চৰ্চা ? এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবলৈ হ’লে পৰাগ দাসৰ চিন্তা-চৰ্চাৰেই নতুন মূল্যায়নৰ প্ৰাসংগিকতা আহি পৰে। নক’লেও হয় যে ১৯৮৯ চনত সক্ৰিয় সাংবাদিকতাৰ জগতলৈ অহাৰ পাছত দাসে অসমীয়া সাংবাদিকতাক এক নতুন বাটেৰে আগবঢ়াই নিছিল। সাংবাদিকতাক তেওঁ গতানুগতিক বৃত্তি হিচাবে গ্ৰহণ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে গণতান্ত্ৰিক সংগ্ৰামৰ পন্থা বা সমাজ ৰূপান্তৰৰ আহিলা হিচাবেহে গ্ৰহণ কৰিছিল। সেই সময়ত দাসৰ বয়স কম আছিল বাবে তেওঁৰ হয়তো কিছু ক্ষেত্ৰত আৱেগিক বিচ্যুতি ঘটিছিল। দৃষ্টান্ত স্বৰূপে, তেওঁ যি লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্যৰে চিন্তা-চৰ্চা কৰিছিল, সেইবোৰক কোনোৱে সমালোচনা কৰিলে তেওঁ মাজে-সময়ে অলপ উগ্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছিল। স্বাধীন অসমৰ দাবী তুলি জন্ম হোৱা আলফাই প্ৰথমাৱস্থাত যধে-মধে বহু মানুহ হত্যা কৰি একধৰণৰ নৈৰাজ্যময় পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছে বুলি একাংশ বাঁওপন্থী বুদ্ধিজীৱীয়ে অভিযোগ কৰোঁতে তেওঁ সকলোকে ৰজাঘৰীয়া বুদ্ধিজীৱী বুলি অভিহিত কৰিছিল। কিন্তু, এনেকুৱা নহয় যে দাসে তেওঁৰ সৈতে মত পাৰ্থক্য থকা ব্যক্তিসকলৰ কথা শুনা নাছিল। তেওঁ সকলোৰে কথা আগ্ৰহেৰে শুনিছিল আৰু সেয়া নিজে সম্পাদনা কৰা ‘বুধবাৰ’ বা ‘অসমীয়া প্ৰতিদিন’ত প্ৰকাশ কৰিছিল। গণতান্ত্ৰিক আলাপ-আলোচনাৰ জৰিয়তে এক নিৰ্দিষ্ট সিদ্ধান্তত উপনীত হ’বৰ বাবে তেওঁ প্ৰয়াস কৰিছিল আৰু সেই প্ৰয়াসেই সাংবাদিক হিচাবে তেওঁক অনন্য কৰি তুলিছিল।\nদাসে সংবাদিকতা আৰম্ভ কৰাৰ সময়ত অসম আন্দোলনৰ গইনা লৈ সৃষ্টি হোৱা উগ্ৰ জাতীয়তাবাদৰ ঢৌ শাম কাটিছিল। তেওঁ অসমৰ জনসাধাৰণৰ কাষত অমীমাংসিত জাতীয় প্ৰশ্নবোৰ তুলি ধৰিবলৈ যাওঁতে উগ্ৰ জাতীয়তাবাদী ধ্যান-ধাৰণাৰ সীমাবদ্ধতাসমূহ উপলব্ধি কৰিছিল আৰু এক সুস্থ জাতীয়তাবাদী ধাৰা সৃষ্টি কৰিবলৈ সচেষ্ট হৈছিল। কিন্তু, তাৰ পাছতো তেওঁ কাৰ্যক্ষেত্ৰত আগবাঢ়ি যাওঁতে কেতবোৰ বাস্তৱিক সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছিল– তেতিয়ালৈ তেওঁৰ তাত্ত্বিক চিন্তা-চৰ্চাই পূৰ্ণতা পোৱা নাছিল বাবে কেতিয়াবা তথাকথিত মূলসুঁতিৰ অসমীয়া মানুহখিনিয়ে ভালপোৱা কথাও কৈছিল, আত্মনিয়ন্ত্ৰণৰ প্ৰশ্নত জাগি উঠা অথচ অসমীয়া জাতিৰ বৰ্ণবাদী আধিপত্যক ঘৃণা কৰা জনজাতীয় মানুহসকলে ভাল পোৱা কথাও কৈছিল।\nতেওঁ অৱদমিত-অৱহেলিত জনগোষ্ঠীসকলৰ লগতে চৰ-চাপৰিৰ সংখ্যালঘুসকলৰ প্ৰতি সহানুভূতি প্ৰদৰ্শন কৰিও মাধ্যম আন্দোলন আৰু অসম আন্দোলনক সমৰ্থন কৰিছিল। অসমীয়া মানুহৰ আত্মনিয়ন্ত্ৰণৰ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰাৰ সময়ত তেওঁ আত্মপৰিচয় সন্ধানী অন্যান্য জনগোষ্ঠীসমূহৰ সৈতে মূলসুঁতিৰ অসমীয়াসকলৰ গণতান্ত্ৰিক সম্পৰ্ক কেনেদৰে বৰ্তি থাকিব, সেই সম্পৰ্কে সঠিক সিদ্ধান্ত তেতিয়ালৈ দিব পৰা নাছিল। আমাৰ বিশ্বাস যে অসমৰ জনগোষ্ঠীয় সমস্যা সমাধানৰ বাবে আগ্ৰহী, পদে পদে লাঞ্চিত-বঞ্চিত সংখ্যালঘুসকলৰ প্ৰতি সহমৰ্মী পৰাগ কুমাৰ দাসক ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰই জীয়াই থাকিবলৈ দিয়া হ’লে তেওঁ পৈণত তাত্ত্বিক চিন্তা-চৰ্চাৰে সেই সিদ্ধান্ত দিলেহেঁতেন।\nপৰাগ কুমাৰ দাসে সাংবাদিকতা আৰম্ভ কৰাৰ সময়ত, তেওঁৰ সামাজিক চিন্তা-চেতনাই এক নতুন বাট বিচৰাৰ সময়ত অসমত শাসন কৰিছিল অসম গণ পৰিষদ দলে। অসমবাসীয়ে কংগ্ৰেছৰ বিকল্প হিচাবে ক্ষমতাধিষ্ঠিত কৰা অগপ দলৰ অদূৰদৰ্শিতা, সীমাহীন দুৰ্নীতি-ভ্ৰষ্টাচাৰ আদিয়ে সকলোকে ক্ষোভিত আৰু অতিষ্ঠ কৰি তুলিছিল। পৰাগ দাসে জাতীয় মুক্তিৰ যি সপোন দুচকুত লালন কৰি নিজকে সম্পূৰ্ণভাৱে উৎসৰ্গা কৰিবলৈ সাজু হৈছিল, সেই সপোন অগপৰ নেতৃত্বৰ জৰিয়তে পূৰণ কৰাটো সম্ভৱপৰ নহ’ব বুলি সঠিকভাৱেই উপলব্ধি কৰিছিল। সেই সময়ছোৱাত অসমৰ নিপীড়িত-নিৰ্যাতিত জনগণক ঔপনিৱেশিক শাসন-শোষণৰ পৰা মুক্ত কৰিবৰ বাবে এক সঠিক ৰাজনৈতিক নেতৃত্বৰ অভাৱ ঘটিছিল বাবেই তেওঁ নতুনকৈ জন্ম হোৱা আলফাৰ কেতবোৰ লক্ষ্য-উদ্দেশ্যৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল।\nএয়া ঐতিহাসিকভাৱেই সত্য যে প্ৰাক্ বৃটিছ ঔপনিৱেশিক যুগৰ পৰা আৰম্ভ কৰি নব্য ঔপনিৱেশিক যুগলৈকে অসমৰ থলগিৰি জনতাই থলুৱা সম্পদৰ ওপৰত সাব্যস্ত কৰিব লগা অধিকাৰ হেৰুৱাই পেলাইছিল। অতিকেন্দ্ৰিক ৰাষ্ট্ৰ ব্যৱস্থাই অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ অবাধে লুণ্ঠন কৰিব পৰা ব্যৱস্থা এটা জীয়াই ৰখাৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰাপ্যৰ বেলিকা অসমবাসীক চূড়ান্তভাৱে বঞ্চনা কৰি আহিছে। ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰৰ অতিকেন্দ্ৰিক ব্যৱস্থাৰ বাবে অসমৰ দৰে প্ৰান্তীয় ৰাজ্যসমূহৰ চৰকাৰবোৰে কেন্দ্ৰৰ শ্ৰুতলিপি মতে উঠা-বহা কৰিবলৈ বাধ্য হৈ পৰে। এনে প্ৰেক্ষাপটত আলফাৰ দৰেই তেওঁ অনুভৱ কৰিছিল যে অসমত ঔপনিৱেশিক শাসন-শোষণ চলি থকালৈকে অসম আৰু অসমীয়া জাতিৰ সাৰ্বিক বিকাশ সম্ভৱপৰ নহয়। আলফাৰ চিন্তা-চৰ্চা আৰু কৰ্ম পদ্ধতিৰ সৈতে তেওঁৰ চিন্তা-চৰ্চা আৰু কৰ্ম পদ্ধতিৰ কেতবোৰ মৌলিক পাৰ্থক্য থকাৰ পাছতো তেওঁ আলফাৰ স্বাধীন অসমৰ বিতৰ্কিত দাবীটোক ঐতিহাসিক ভিত্তি আৰু ৰাজনৈতিক দৰ্শন দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰি স্বাধীন অসমৰ দাবীত হাতত অস্ত্ৰ তুলি লোৱা যুৱকসকলৰ সংগ্ৰামখনক তাত্ত্বিক দিশেৰে পৰিচালিত কৰিবলৈ তেওঁ যথেষ্ট কষ্ট কৰিছিল।\nস্বাধীন অসমৰ দাবীত আলফাই চলাই নিয়া সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামখনক অসমৰ বাঁও শিবিৰে কঠোৰ ভাষাৰে সমালোচনা কৰি আহিছে। বাঁও শিবিৰে আলফাৰ সংগ্ৰামখনৰ ত্ৰুটি-বিচ্যুতিক বস্তুনিষ্ঠ আৰু যুক্তিসংগত ভাবেই ফঁহিয়াই দেখুৱাইছে। কিন্তু, অসমৰ মুক্তিকামী জনসাধাৰণক বাঁও শিবিৰে কোনো বিকল্প পথৰ সন্ধান দিব নোৱৰাটো, এক সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামৰ ধাৰা সৃষ্টি কৰিব নোৱৰাটো তেওঁলোকৰ ডাঙৰ ব্যৰ্থতা। অসম আন্দোলনৰ পাছত বহুধা বিভক্ত বাঁও শিবিৰ তেনেই দুৰ্বল হৈ পৰাৰ বাবেই হওক বা জাতীয় মুক্তিৰ প্ৰসংগ তেওঁলোকে সবল ৰূপত তুলি নধৰাৰ বাবেই হওক পৰাগ দাসৰ লগতে বুজন সংখ্যক পৰিৱৰ্তনকামী যুৱক বাঁও মতাদৰ্শৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হোৱা নাছিল। ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পাছত আৰ চি পি আয়ে শোষিত-বঞ্চিত কৃষক-শ্ৰমিকৰ মুক্তিৰ স্বাৰ্থত আৰম্ভ কৰা সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামখনৰ ধাৰাবাহিকতা আশী দশকলৈকে বৰ্তি থকা হ’লে তেওঁ হয়তো সেই সংগ্ৰামখনতে চামিল হ’লহেঁতেন!\nস্বীকাৰ কৰিব লাগিব যে স্থিতাৱস্থা পৰিৱৰ্তনৰ বাবে পৰাগ দাসে যিবোৰ ধ্যান-ধাৰণাক পাথেয় কৰি আগুৱাব বিচাৰিছিল; সেইবোৰ তেওঁৰ একক চিন্তা-চেতনাৰ ফচল নাছিল, সেইবোৰ তেওঁৰ সমসাময়িক পৰিৱৰ্তনকামী প্ৰজন্মটোৰ আঞ্চলিকতাবাদী চিন্তা-চৰ্চা আৰু কৰ্মৰাজিৰ প্ৰতিফলন আছিল। সেই প্ৰজন্মটোৱে পৰিৱৰ্তনৰ বাবে গ্ৰহণ কৰা বাট ভুল হ’লেও তেওঁলোকৰ ত্যাগ, সাহস, উদ্যম আদিক শ্ৰদ্ধা জনাব লাগিব। সি যি নহওক, মধ্যবিত্তীয় অৱস্থানৰ বাবে পৰাগ কুমাৰ দাসৰ পক্ষে কোনো সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামত প্ৰত্যক্ষভাৱে জঁপিয়াই পৰাটো সম্ভৱপৰ নহ’লেও তেওঁ সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ ক্ষেত্ৰত গণতান্ত্ৰিক আন্দোলনৰ গুৰুত্ব উপলব্ধি কৰি পৰিৱৰ্তনকামী ব্যক্তিসকলৰ সহযোগত গণতান্ত্ৰিক অধিকাৰ সংগ্ৰাম সমিতি(গছ) আৰু মানৱ অধিকাৰ সংগ্ৰাম সমিতি(মাছ) গঢ়ি তুলিছিল। তেওঁ পিছলৈ এইকথাও উপলব্ধি কৰিছিল যে কেৱল অসমীয়া মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ দ্বাৰা জাতীয় মুক্তি সম্ভৱ নহয়; কৃষক-শ্ৰমিকৰ সন্মিলিত আধাৰতহে মুক্তি সম্ভৱ হ’ব। অৰ্থাৎ পৰাগ দাসৰ চিন্তা-চৰ্চা ধীৰে ধীৰে জাতীয়তাবাদী ভাৱধাৰাৰ পৰা বাঁও শিবিৰৰ সমাজবাদী ভাৱধাৰালৈ উত্তৰণ ঘটিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ জীয়াই থকা হ’লে অসমৰ প্ৰেক্ষাপটত মাৰ্ক্সবাদক নতুন ধৰণেৰে প্ৰয়োগ কৰি জাতীয় মুক্তি সংগ্ৰামখনক এক নিৰ্ণায়ক পৰ্যায়লৈ লৈ গ’লহেঁতেন বুলিও ভাবিব পাৰি।\nপৰাগ কুমাৰ দাসৰ সাংবাদিকতাই অসমৰ পৰিৱৰ্তনকামী নতুন প্ৰজন্মটোক বিপুলভাবে প্ৰভাৱান্বিত কৰিবলৈ লোৱাৰ লগে লগে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰৰ বাবে মূৰ কামোৰণি হৈ পৰিছিল। অসমৰ ওপৰত দমন-শোষণ অব্যাহত ৰখাৰ স্বাৰ্থতে ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰই তেওঁক হত্যা কৰিবলৈও কুণ্ঠাবোধ নকৰিলে। নক’লেও হয় যে ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰৰ বিৰুদ্ধে এঘড়ী যুঁজ দি অসমৰ থলগিৰিৰ স্বাধিকাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব বিচৰা দাসে ৰাষ্ট্ৰৰ স্বৈৰাচাৰী চৰিত্ৰক উপলব্ধি কৰিব পৰা নাছিল। ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰ বা স্থিতাৱস্থাৰ সমৰ্থকসকলে যে তেওঁৰ কলমৰ গতি অকালতে স্তব্ধ কৰি পেলাব পাৰে, তেওঁক হত্যা কৰি তেওঁৰ সহযোগীসকলক ভীতিগ্ৰস্ত কৰি তুলিব পাৰে; সেয়া তেওঁ অনুভৱ কৰা নাছিল। ৰাষ্ট্ৰৰ স্বৈৰাচাৰী শক্তিক তেওঁ সঠিকভাৱে উপলব্ধি কৰিব পৰা নাছিল বাবেই তেওঁক আমি অকালতে হেৰুৱাব লগীয়া হ’ল। পৰাগ দাসৰ হত্যাকাণ্ডই গণমুখী সাংবাদিকতাৰ প্ৰতি আগ্ৰহী সাংবাদিকসকলক বা পৰিৱৰ্তনকামী প্ৰজন্মক এই শিকনি দি থৈ গ’ল যে আত্মনিয়ন্ত্ৰণৰ অধিকাৰ বিচাৰি সংগ্ৰাম কৰিবলৈ যাওঁতে ভাৰত ৰাষ্ট্ৰৰ স্বৈৰাচাৰী স্বৰূপ বুজি খুব সাৱধানেৰে আগবাঢ়িব লাগিব।\nটেগটুনুজ্যোতি গগৈ পৰাগ কুমাৰ দাস\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা বৃদ্ধাশ্ৰম৷৷ দ্বিজেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা৷৷\nপৰৱৰ্তী লেখা লিংগ পৰিচয় আৰু যৌন মনঃস্তত্বৰ প্ৰসংগ৷৷ কোকিল শইকীয়া৷৷


প্যাছা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nচলচ্চিত্ৰখনৰ পোষ্টাৰত থকা গুৰু দত্ত আৰু ৱাহীদা ৰহমানৰ চিত্ৰ\nৱাই জি চৌহান\nশচীন দেৱ বৰ্মন\nগুৰু দত্ত মূভীজ প্ৰাইভেট লিমিটেড\n১৯ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৫৭ (1957-02-19)\nপ্যাছা (ইংৰাজী: Pyaasa, অৰ্থ: পিপাসু) গুৰু দত্তৰ দ্বাৰা পৰিচালিত তথা প্ৰযোজিত এখন হিন্দী ভাষী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ। ১৯৫৭ চনৰ ১৯ ফেব্ৰুৱাৰীত চলচ্চিত্ৰখনে মুক্তি লাভ কৰে। চলচ্চিত্ৰখনৰ মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰিছে স্বয়ং গুৰু দত্ত, মালা সিনহা, ৱাহীদা ৰহমান, ৰেহমান আৰু জনী ৱাকাৰে। এজন প্ৰতিভাশালী তথা দৰিদ্ৰ কবিয়ে জীৱনত সন্মুখীন হোৱা সংঘৰ্ষ‌ৰ পৰা আদি কৰি সমাজত এজন সফল কবি হিচাপে স্বীকৃত হোৱালৈ সংঘটিত ঘটনাৱলী চলচ্চিত্ৰখনত দৰ্শোৱা হৈছে।\nবিজয় (গুৰু দত্ত) কলিকতাৰ এজন অসফল, আদৰ্শবাদী তথা স্বপ্নভংগ হোৱা হিন্দী-উৰ্দু ছায়ৰ (কবি)। প্ৰকাশকে তাৰ নজমসমূহ (উৰ্দু কবিতা) প্ৰকাশ কৰিবলৈ গুৰত্ব দিয়া নাছিল। আনকি তাৰ ভায়েকহঁতেও সেইবোৰ অলাগতিয়াল কাগজৰ দৰে বিক্ৰী কৰি দিছিল। ভায়েকহঁতৰ উপহাস সহ্য কৰিব নোৱাৰি বিজয়ে ঘৰৰ পৰা দূৰতেই থাকিছিল আৰু প্ৰায়ে বাটে-পথে ঘূৰি ফুৰিছিল। পৰম্পৰাগত ৰোমাণ্টিক বিষয়ৰ পৰিৱৰ্তে নিবনুৱা সমস্যা, দৰিদ্ৰতা আদিৰ নিচিনা সামাজিক সমস্যাৰ ওপৰত বিজয়ে কবিতা লিখাটো প্ৰকাশকসকলে পচন্দ কৰা নাছিল আৰু সেইবাবেই তাৰ লেখা অপ্ৰকাশিত হৈয়েই থাকে। এনেতে এদিন বিজয়ৰ সাক্ষাৎ হয় গুলাবো (ৱাহীদা ৰহমান) নামৰ এজনী ভাল মনৰ বেশ্যাৰ লগত। গুলাবো বিজয়ৰ কবিতাসমূহৰ প্ৰতি প্ৰেমাসক্ত হয় আৰু লাহে লাহে তাই বিজয়ৰো প্ৰেমত পৰে। ইয়াৰোপৰি এদিন বিজয়ে তাৰ কলেজীয়া দিনৰ প্ৰেয়সী মীনাৰ (মালা সিনহা) সন্মুখীন হয় আৰু জানিবলৈ পায় যে মীনাই আৰ্থিক সুৰক্ষাৰ বাবে এজন নামী-দামী প্ৰকাশক মিষ্টাৰ ঘোষৰ (ৰেহমান) সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছে। মিষ্টাৰ ঘোষে বিজয় আৰু মীনাৰ বিষয়ে অধিক জানিবলৈ ইচ্ছা কৰি বিজয়ক নিজৰ চাকৰ হিচাপে ৰাখে। পাছলৈ জীৱনৰ প্ৰতি অনাসক্ত হৈ বিজয়ে আত্মহননৰ পথ বাছি লয় যদিও এজন মগনীয়াই এখন চলন্ত ৰে'লৰ সন্মুখৰ পৰা নিজৰ জীৱন দি হ'লেও বিজয়ক উদ্ধাৰ কৰে। কিন্তু মৃত মগনীয়াজন বিজয় বুলি সকলোৱে ভুলকৈ ভাবি লয় কিয়নো মগনীয়াজনে পিন্ধি থকা কোটটো আছিল বিজয়ৰ যিটো সি মগনীয়াজনক দিছিল। এই ঘটনাৰ পাছত গুলাবোয়ে বিজয়ৰ কবিতাসমূহ প্ৰকাশ কৰিবলৈ মনস্থ কৰে আৰু মিষ্টাৰ ঘোষৰ ওচৰলৈ যায়। অৱশেষত মৰণোত্তৰভাৱে বিজয়ৰ এখন কবিতা সংকলন প্ৰকাশ হয়। সংকলনটিৰ নাম পৰচাইয়া অৰ্থাৎ ছাঁ। প্ৰকাশৰ পাছতেই বিজয়ৰ কবিতাসমূহে ৰাইজৰ মাজত বিপুল জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। লাহে লাহে বিজয় জীৱিত থকাৰ খবৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহিলে। কিন্তু স্বাৰ্থপৰ ঘোষ আৰু বিজয়ৰ নিকট বন্ধু শ্যামে তাক চিনাক্ত কৰিবলৈ অমান্তি হয় আৰু বিজয়ক এজন পাগল বুলি ভাবি তাক এখন মানসিক চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰাই দিয়ে। আনকি ঘোষৰ কথামতে বিজয়ৰ ভায়েকহঁতেও এক মোটা অংকৰ ধনৰ বিনিময়ত তাক চিনাক্ত কৰিবলৈ অমান্তি হয়। ঘোষে বিজয়ৰ স্মৃতিত এটা স্মাৰকো নিৰ্মাণ কৰে। এনেতে বিজয়ে তাৰ বন্ধু আব্দুছ চাত্তাৰৰ (জনী ৱাকাৰ) সহায়ত পগলা-ফাটেকখনৰ পৰা পলাই আহে আৰু তাৰ স্মাৰক সভাত উপস্থিত হয়গৈ য'ত বিজয়ে এই দুৰ্নীতি আৰু বস্তুবাদী জগতখনৰ ৰাজহুৱাকৈ বিৰোধিতা কৰে। বিজয়ক জীৱিত দেখি তাৰ বন্ধু আৰু ভায়েকহঁত আচৰিত হয়। যিখন সভাত বিজয় প্ৰকৃতাৰ্থত সন্মানৰ পাত্ৰ, তাত চাৰিওফালে চলি থকা ভণ্ডামি দেখি অতিষ্ঠ হৈ বিজয়ে ঘোষণা কৰে যে সি বিজয় নহয়। অৱশেষত এটা নতুন জীৱন আৰম্ভ কৰাৰ মানসেৰে বিজয় গুলাবোৰ স'তে তাৰ পৰা বহু দূৰলৈ গুচি যায়।\nপ্ৰথমাৱস্থাত চলচ্চিত্ৰখনৰ মূল নাম দিয়া হৈছিল প্যাছ (পিপাসা), কিন্তু গুৰু দত্ত‌ই পাছলৈ এই নামটো সলনি কৰি প্যাছা (পিপাসু) ৰাখে যাতে নামটোৱে চলচ্চিত্ৰখনৰ কাহিনীটোৰ লগত ভালকৈ খাপ খায়। চিনেমাখনৰ অন্তিম দৃশ্যটোত গুৰু দত্ত‌ই বিজয় অকলে গুচি যোৱাটো বিচাৰিছিল, কিন্তু পৰিবেশকৰ আহ্বানত অন্তিম দৃশ্যটো সলনি কৰি দিয়া হয়। শ্যাম নামৰ চৰিত্ৰটোত গুৰু দত্তৰ বন্ধু জনী ৱাকাৰে অভিনয় কৰাৰ কথা আছিল যদিও পাছলৈ এইটো চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে গুৰু দত্তৰ এগৰাকী সহকাৰী পৰিচালকে।\nগুৰু দত্ত (বিজয়)\nমালা সিনহা (মীনা)\nৱাহীদা ৰহমান (গুলাবো)\nৰেহমান (মিষ্টাৰ ঘোষ)\nজনী ৱাকাৰ (আব্দুছ চাত্তাৰ)\nলীলা মিশ্ৰা (বিজয়ৰ মাক)\nশ্যাম কাপুৰ (শ্যাম)\nমেহমুদ (বিজয়ৰ ভায়েক)\nটুন টুন (পুস্পলতা)\nমণি চেটাৰ্জী (চেটাৰ্জী)\nচলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছে শচীন দেৱ বৰ্মনে। গীতিকাৰ আছিল চাহিৰ লুধিয়ানৱী। প্যাছা চলচ্চিত্ৰখনতেই শচীন দেৱ বৰ্মন আৰু চাহিৰ লুধিয়ানৱীয়ে অন্তিমবাৰৰ বাবে একেলগে কাম কৰিছিল।\n1. "আজ চাজন মোহে অঙ্গ লগালো" গীতা দত্ত ০৪:৫৬\n2. "হম আপকী আখো মে" গীতা দত্ত, মহম্মদ ৰফি ০৫:৪২\n3. "জানে ক্যা তুনে কহী" গীতা দত্ত ০৪:১০\n4. "জানে ৱহ ক্যেছে লোগ" হেমন্ত কুমাৰ ০৪:৪৯\n5. "ছৰ জো তেৰা চকৰায়ে" মহম্মদ ৰফি ০৪:৩৩\n6. "য়ে দুনীয়া অগৰ মিল ভী জায়ে" মহম্মদ ৰফি ০৫:০৮\n7. "য়ে হছতে হুয়ে ফুল" মহম্মদ ৰফি ০৭:৫০\n8. "জিনহে নাজ হ্যে হিন্দ পৰ" মহম্মদ ৰফি ০৬:০৬\n9. "তঙ্গ আ চুকে হ্যে কছ্‌ম-এ-কছ-এ-জিন্দগী চে" মহম্মদ ৰফি ০৪:২৩\n10. "হো লাখ মুছীবত ৰাস্তে মে" গীতা দত্ত, মহম্মদ ৰফি ০১:৩৭\nমুম্বাই-স্থিত আল্ট্ৰা মিডিয়া এণ্ড এণ্টাৰটেইনমেণ্ট কোম্পানীটোৱে চলচ্চিত্ৰখন ডিজিটাইজ কৰি পুনৰুদ্ধাৰ কৰে। মূল চলচ্চিত্ৰখনলৈ পুনৰুদ্ধাৰ কৰা এইখনেই প্ৰথম ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ। প্ৰতিবেদনমতে, লেখ্যাগাৰৰ পৰা অনা মূল কেমেৰা নিগেটিভবোৰ সম্পূৰ্ণকৈ গলি যোৱা অৱস্থাত আছিল। আনকি কিছু অংশ নষ্ট‌ও হৈছিলগৈ। তেওঁলোকৰ বাবে আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান আছিল ফ্লিক্‌ৰ কৰা কাৰ্যটো। প্ৰত্যেকটো ফ্ৰেমেই বেলেগ বেলেগ কোণৰ পৰা আছিল আৰু তাত কোনো ধৰণৰ সুস্থিৰতা নাছিল। বহুত পৰিস্কাৰ আৰু পৰিপাটি কৰাৰ পাছতহে মূল কেমেৰা নিগেটিভবোৰৰ পৰা আচল অন্তৰ্বস্তুখিনি উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। অৱশ্যে ই সম্পূৰ্ণৰূপে স্পষ্ট হৈ উঠা নাছিল। প্ৰায় ২ লাখ ফ্ৰেমৰ ওপৰত প্ৰায় ৪ মাহৰ বাবে ৪৫ গৰাকী পুনৰুদ্ধাৰ বিশেষজ্ঞই এই কৰ্মত মনোনিবেশ কৰিছিল। অৰিজিনেল ম'ন'অৰল ছাউণ্ডট্ৰেকটো ৩৫ মি:মি: অপটিকেল ছাউণ্ডট্ৰেকৰ পৰা ২৪ বিটত ৰি-মাষ্টাৰ কৰা হৈছিল। ২০১৫ চনত অনুষ্ঠিত ৭২ সংখ্যক ভেনিচ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱলৈ ইয়াক প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল য'ত ইয়াৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী আছিল আন ২০ খন পুনৰুদ্ধাৰ কৰা ক্লাছিক চলচ্চিত্ৰ। উল্লেখযোগ্য যে ভেনিচ ক্লাছিক্স শাখাৰ অংশ হিচাপে গোটেই পৃথিৱীৰ আন ১১ খন চলচ্চিত্ৰৰ লগতে প্যাছা চলচ্চিত্ৰখনো ৰূপালী পৰ্দাত দেখুওৱাবলৈ নিৰ্বাচিত হয়।\n↑ "Pyaasa". Amazon Prime Video. https://www.amazon.com/Pyaasa-Guru-Dutt/dp/B07HMFXCMC। আহৰণ কৰা হৈছে:2August 2021.\n↑ "Box Office 1957". Box Office India. http://boxofficeindia.com/showProd.php?itemCat=163&catName=MTk1Nw==। আহৰণ কৰা হৈছে:4August 2021.\n↑ "Lots inamovie name". The Times of India. 10 April 2010. http://articles.timesofindia.indiatimes.com/2010-04-10/news-interviews/28121625_1_bollywood-film-title-dhokha.\n↑ "Guru Dutt's 'Pyaasa' restored for upcoming Venice Film Fest" (en-IN ভাষাত). The Hindu. 2015-08-26. ISSN 0971-751X. https://www.thehindu.com/entertainment/guru-dutts-classic-pyaasa-restored-for-upcoming-venice-film-fest/article7582498.ece.\n↑ "PYAASA GOES TO VENICE". Mumbai Mirror. 26 August 2015. http://www.mumbaimirror.com/entertainment/bollywood/Pyaasa-goes-to-Venice/articleshow/48675601.cms.\nপ্যাছা সম্পৰ্কে ইণ্টাৰনেট মুভি ডাটাবেছত থকা তথ্য।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=প্যাছা&oldid=321917"ৰ পৰা অনা হৈছে\n১৯৫৭ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ\nএই পৃষ্ঠাখন 22 মে' 2022 তাৰিখে ২২:০২ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ এটা টুইট আৰু সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ প্ৰতিক্ৰিয়াminister-himanta-biswa-sarma-tweet-on-namrup-fertilizer-corporation-limited-aasu-react-tvutpal– News18 Assam\nমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ এটা টুইট আৰু সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nUpdated:September 9, 2020, 2:30 PM IST\nবিত্তমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই নামৰূপ সাৰকাৰখানালৈ ১০০ কোটি টকা অনুমোদন জনোৱাকলৈ কৰা এটা টুইটক লৈ এতিয়া সৰৱ হৈ পৰিছে নামৰূপ আঞ্চলিক ছাত্ৰ সন্থা।\nLast Updated: September 9, 2020, 2:30 PM IST\nবিত্তমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই নামৰূপ সাৰ কাৰখানাৰ সন্দৰ্ভত কৰা এটা টুইটক লৈ এতিয়া সৰৱ হৈ পৰিছে নামৰূপ আঞ্চলিক ছাত্ৰ সন্থা। উল্লেখযোগ্য যে, ২০০৬ চনতে তেতিয়াৰ সাৰমন্ত্ৰী ৰামবিলাস পাছোৱানে নামৰূপত উপস্থিত হৈ ঘোষণা কৰিছিল সাৰ কাৰখানাৰ চতুৰ্থ গোট নিৰ্মাণৰ কথা। কিন্তু আজি সেয়া কাৰ্যত ৰূপায়ণ নহ’ল।\nইফালে সাৰকাৰখানাটোৰ প্ৰয়োজনীয় যন্ত্ৰ পাতিৰ ম্যাদ ইতিমধ্যে উকলি যোৱাত বন্ধ হৈ পৰিছে প্ৰথমটো গোট। আনহাতে, দ্বিতীয় গোট এমনিয়া প্লাণ্ট বিস্ফোৰণৰ ফলত বন্ধ হৈ আছে। ফলস্বৰূপে ম্যাদ উকলি যোৱা তৃতীয় গোটে কোনো মতে সাৰ উৎপাদন কৰি আহিছে। কিন্তু সাৰ কাৰখানাটোৰ যন্ত্ৰপাতি মেৰামতিৰ বাবে প্ৰয়োজন হৈছিল ১০০ কোটি টকা। দীৰ্ঘদিন দাবী কৰাৰ অহাৰ পিছতো এই ক্ষেত্ৰত কোনো ধৰণৰ গুৰুত্ব নিদিলে চৰকাৰে। কিন্তু মঙলবাৰে মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই টুইটাৰযোগে সাৰ কাৰখানাটোৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় বিত্তমন্ত্ৰীয়ে ১০০ কোটি টকাৰ পেকেজৰ টোকাত চহী কৰা বুলি জনায়।\nI met FM Smt @nsitharaman to draw Union Govt's attention to the ailing Brahmaputra Valley Fertiliser Corporation Ltd (Namrup). Glad she instantly clearedaCabinet note for Rs 100 cr as immediate revival package. She also assured to discuss with Assam Govt on long-term measures.\nমন্ত্ৰী হিমন্তৰ এই টুইটক এতিয়া নিৰ্বাচনী টোপ আখ্যা দিছে আছুৰ নেতৃত্বই। ইফালে মন্ত্ৰীৰ টুইটৰ পিছতে সাৰকাৰখানাটোৰ শ্ৰমিক ইউনিয়নৰ প্ৰাক্তন সভাপতিয়ে সাৰ কাৰখানাটোৰ বাবে কৰা এই ঘোষণাই আশাৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনিব বুলি মত প্ৰকাশ কৰে। লগতে ১০০ কোটি টকা অতিশীঘ্ৰে কেবিনেটত অনুমোদন কৰিবলৈ দাবী জনায়।\nহিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ এই টুইটৰ পিছতেই কেন্দ্ৰীয় সাৰমন্ত্ৰী সদানন্দ গৌড়া, মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱাল আৰু ৰাজ্যৰ বিত্তমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰে কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী ৰামেশ্বৰ তেলীয়ে।\nFirst published: September 9, 2020, 2:30 PM IST\nNamrup fertilizer corporation limited


কানীয়াৰ কীৰ্ত্তন - Mahabahu.com\n-হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা |\n[ আৰম্ভণি ]\n(A PLAY IN ASSAMESE ON THE EVILS OF OPIUM-EATING BY H. C. BARUA)\n•তদীয় ভ্ৰাতুষ্পুত্ৰ শ্ৰীআনন্দৰাম বৰুৱাৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত।\n“কানি, ভাং, মদ, ফটিকা আৰু ধুঁৱাপাত।\nসকলোৰে মূৰত হৌক বৰ্জ্জপাত॥”\nইং চন ১৯৪৮\n[ মুদ্ৰণ ]\n৬৩ নং বিডন ষ্ট্ৰীট, কলিকতা\nশ্ৰীদেবপ্ৰসাদ মিত্ৰ দ্বাৰা ছপা হ’ল।\nThis little painphlet, which was composed with the view of exposing the mischievous effects of opium-eating, which had long been praying upon the very vitals of Assam, was first published in 1861, with the pecuniary aid of Babu Ootsubananda Gossain, Deputy Inspector of Schools. The author then was far from entertainingahope that it would meet with so goodareception from the public, and was therefore agreeably surprised to find that all the copies of the first impression were readily disposed of, which, ifawarm acceptance ofabook by the public at large, is any criterion of this inerits, spoke favourably of the work. But although desirous of publishingasecond edition to meet the increasing demand for copies, the author, owing to certain unavoidable circumstances had not been able to accomplish his object, and almost abandoned the idea of doing so, when Mr. A. C. Campbell (Persunal Assistant to the Agent Governor General N. E. Frontier and Commissioner of Assam), one of those generous hearted English gentlemen, who takealively interest in the Assamese language and the welfare of the Province, asked him to republish the book[ Preface ]\noffering to defray the cost of printing, author has accordingly prepared this revised edition, in doing which some important additions and alterations have been made, and the language slightly retouched throughout the work. It is therefore hoped that the present edition will be foundadecided improvement upon its predecessor. It is however for the public, and not for the author, to judge of the merits of the work ; he therefore willingly leaves it for the reader to determine how far his endeavours have been crowned with success.\nপাঁচতম তাঙ্গৰণৰ জাননী।\nএই পাঁচতম তাঙ্গৰণ যুগুত কৰোতে এই পুথিৰ ভালেমান লৰচৰ কৰা, আৰু এক দৰ্শন নকৈ লিখা হৈছে; এতেকে ইয়াক যে পঢ়োতাবিলাকে আগতকৈও ভাল পাব, তাত সংশয় নাই। সকলােৱে এবাৰ পঢ়ি চালে লেখকৰ শ্ৰম সফল হব।\n৭ম আহিন, ১৮১৩ শক।\nএই তাঙ্গৰণত ইয়াৰ অনেক উৎকৰ্ষ-সাধন কৰা হৈছে; এতেকে লেখকে ভাবে যে পঢ়োতাই ইয়াক পঢ়ি সন্তোষ পাব।\nএই ক্ষুদ্র পুথিখনি অলপ দিনৰ ভিতৰত অনেকৰ আদৰণীয় হােৱাত ইয়াক আকৌ ছাপিব লগা হল, আগৰ দৰে এইবাৰৰ যদি সকলােৱে আদৰ কৰে, তেনে হলে স্বর্গীয় গ্রন্থকর্তাৰ নাম স্মৰণ আৰু এটী উত্তম বস্তু সুৰক্ষিত হয়।\n২৩ আঘােণ, ১৮৩০ শক।\nশ্ৰী আনন্দৰাম বৰুৱা\nএই সৰু পুথিখনি বি. এ. শ্ৰেণীৰ দ্বিতীয় ভাষাৰ পাঠ্যৰূপে নিৰ্বাচিত হােৱাত কর্তৃপক্ষক আন্তৰিক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰি ইয়াক পুনঃ ছপােৱা হল।\nআজি-কালি কাগজৰ মূল্য তিনি গুণ বৃদ্ধি আৰু ছাপা-খৰচ ৪৫ গুণ বৃদ্ধি হােৱাত এই পুথিৰ বেচো অগত্যা তিনি সিকি কৰিবলগীয়া হল।\n২৮ জেঠ, ১৮ ৭০ শক।\nএই নাটকৰ ভাওলওঁতা-\nভদ্ৰেশ্বৰ বৰুৱা — এজন অসমীয়া ভদ্ৰলোক আৰু সোণাৰ গাওঁ মৌজাৰ মৌজাদাৰ।\nপদ্মপাণি — এজন মহাপুৰুষীয়া পথত প্ৰৱৰ্ত্তা মহাজন।\nমঙ্গলা — ভদ্ৰেশ্বৰ বৰুৱাৰ ঘৰ ওপজা-বন্দী।\nকীৰ্ত্তিকান্ত — ভদ্ৰেশ্বৰ বৰুৱাৰ চাকৰ।\nচিদাম — পদ্মপাণিৰ খাটনিয়াৰ।\nৰতিকান্ত গগৈ — সন্দিকৈ ফৈদৰ এজন ডেকা ভদ্ৰলোক।\nমতিৰাম গোহাঁই — বৰ গোহাঁই ফৈদৰ ঐ।\nগদাধৰ — এজন নপতা বা আপুনি হোৱা ফুকন।\nপাণ — ৰজা পুৰন্দৰ সিংহৰ লিগিৰী, পণুৱা ডেকাসকলৰ আশ্ৰয়।\nহলধৰ কাকতী — কীৰ্ত্তিকান্তৰ লগৰীয়া।\nললিতা — ভদ্ৰেশ্বৰ ভাৰ্য্যা, কীৰ্ত্তিৰ মাক।\nমঙ্গলতী বুঢ়ী — মঙ্গল চাই পইচা-অৰ্জা এজনী বুঢ়ী।\nবিহুৱা — ভদ্ৰেশ্বৰ বৰুৱাৰ মৌজাৰ টেকেলা।\nৰাতীয়া — বিহুৱাৰ সঙ্গী।\nমোহনচন্দ্ৰ — কীৰ্ত্তিৰ দদায়েক।\nবিকা — কীৰ্ত্তিৰ চাকৰ।\nচন্দ্ৰপ্ৰভা — কীৰ্ত্তিৰ ভাৰ্য্যা।\nকিনাৰাম — গাৱঁৰ আনবিলাকতকৈ বয়সে ডাঙ্গৰ এজন মানুহ।\nবৃকোদৰ শইকীয়া — এজন গাঁৱৰ ভাল মানুহ।\nৰমজান খাঁ — ফাটকৰ ডাক্তৰ।\n১ জন সাধনী (মণ্ডল), ১ জন টেকেলা, ২ জন ৰায়ত, ১ জন নাজীৰৰ পিয়দা, ২ জন শিচ হোৱা মানুহ।\nভদ্ৰেশ্বৰ বৰুৱাৰ চৰা-ঘৰ।\n(যোৰ-পাটী-ঢৰাত বৰ গাঁৰু আৰু আগত তামোলৰ বঁটা লৈ ভদ্ৰশ্বৰ উপবিষ্ট।)\nপদ্মপাণি মহন্তৰ প্ৰবেশ।\nভদ্ৰেশ্বৰ। — গোসাঁই দেউ বহোক, ভালেমান দিন দেখোঁ দেখা নাই, কলৈ নো যোৱা হৈছিল?\nপদ্মপাণি। — কৃষ্ণ শঙ্কৰ, (থঙ্গাত উপবেশন) ডাঙ্গৰীয়া [ ৪ ]বাপু, আমি মহাজন মানুহ, আন কিবা বিৰ্ত্তি আছে নে? শিচ কেইঘৰৰ পৰা যি পাওঁহক সেয়ে হে। তাতে এতিয়া ভাদত দুজনা গুৰুৰ কীৰ্ত্তন, তাৰ পিচতে আতাৰ তিথিও পৰিব, এই দেখি শিচ-গাৱঁলৈ যোৱা হৈছিল।\nভদ্ৰ। — শৰীৰ দেখো বৰ কৃশ, কি হৈছিল?\nপদ্ম। — এ! ডাঙ্গৰীয়া বাপু, আমাৰ শৰীৰৰ কথা সোধা নে যাব। “বাৰেটা মাহৰ তেৰেটা জগৰ, সদায় নুগুচে এটা লগৰ”। গৃহস্থজনৰ কিবা এফেৰি সেৱা চুৰ কৰিলোহঁক হবলা, সদায় গাৰ নৰিয়াই নুগুচে; তাতে আকৌ কালিৰপৰা পেটৰ কামোৰ, তেজ পৰিছে। মানুহ এগৰাকীয়ে বুধি দিলে, বোলে, ভালবাৰী-কানি এফেৰি খাই দিলেই তাল মাৰি ধৰিব। এতিয়ালৈকে জানিবা, গৃহস্থৰ চৰণে কানি, ভাং, ধঁপাত, এই কেইটা বস্তু নোখোৱাকৈ ৰাখিছে, এতিয়া টানত পৰি অষধৰ বাবে নেখালে নোৱৰা হৈছোঁহঁক; তাতে পোহাৰলৈ পঠালোঁ, তাতো ভাল কানি নেপালে, কিবা ফপুৱা এসোপা আনিলে, তাৰ একো গুণ নাই; এই দেখি এখেত কেনেবাকৈ বাৰীয়লীয়া কানি আছে বুলি ভু লবলৈ হে আহিছোঁহঁক।\nভদ্ৰ। — (মনে মনে) মহাজন কি ভণ্ড। কানি খায়, তেও সৈ নেকাঢ়ে। আজি-কালি সন্ত, মহন্ত, একো চিনিব নোৱৰা হল। কানি সাত সুৰাৰ লগৰ এক সুৰা, তাকো আমাৰ মহন্তসকলে খাবলৈ ধৰিলে, এইবোৰ মহাজনে [ ৫ ]আৰু শিচক কি তাৰিব? (প্ৰকাশকৈ) গোসাঁই দেউ, আমি সেইটো বস্তুৰ ব্যৱহাৰ নকৰোঁ; তেও বাৰু পেৰাত চাওঁচোন। হেৰ মঙ্গলা অ, মঙ্গলা!\nভদ্ৰ — হেৰ, আইটী-মাকক খুজি মোৰ হাতনি-পেৰাটো লৈ আহ।\n(ভিতৰৰপৰা) ভাল দেউতা।\n[পেৰাৰ সৈতে মঙ্গলাৰ প্ৰবেশ আৰু পেৰা থৈ প্ৰস্থান]\nভদ্ৰ। — (পেৰা মেলি) গোসাঁই দেউ, আপোনাৰ কপাল ভাল, ইয়াতে ভাল কানি এটা আছে, ধৰোক।\nপদ্ম — [কানি লৈ] ডাঙ্গৰীয়া বাপু, পেটৰ কামোৰত তত নাই, গাটোৱে টগবগাব লাগিছে। উপায় হোৱা হলে অলপমান ইয়াতে খাই যোৱা হলহঁতেন।\nভদ্ৰ — ভাল গোসাঁই দেউ। হৈৰ বাপা অ! কীৰ্ত্তি।\nভদ্ৰ। — এখেলৈ আহ।\nভদ্ৰ। — আমাৰ গোসাঁই দেউক দৰব খাবলৈ উপায় কৰি দে গৈ।\nকীৰ্ত্তি। — ভাল। গোসাঁই দেউ অহা যাওক।\nপদ্ম। — বাৰু বাপা বলা। গাটো হে জানিবা বিধুতি; তেও দৰব খোৱাত দাই নাই। [ ৬ ] ভদ্ৰ। — (মনে-মনে) কানীয়াৰ এই অৱস্থা, এদিনমান কানি খাবলৈ নে পালেই ধৈৰ্য্য, মান, সকলো এৰে; এইবোৰ দেখিও যি কানি খাবলৈ শিকে, তাতকৈ অজ্ঞান কোন আছে?\nভদ্ৰেশ্বৰ বৰুৱাৰ গোসাঁই ঘৰ।\nমহন্ত আৰু কীৰ্ত্তিৰ প্ৰবেশ।\nকীৰ্ত্তি। — (বাখনেজী-থঙ্গা লৈ আঙ্গুলিয়াই) গোসাঁই দেউ, তাতে বহোক।\nপদ্ম। — ভাল বাপা। মহা-পুৰুষ গুৰু, (উপবেশন।)\nকীৰ্ত্তি। — (এটা মলা আৰু পানী আগত থৈ) ইয়াতে দৰব-ফেৰি মেলি লওক।\nপদ্ম। — (পেটত হাত দি মুখ বিকটাই) উস! ৰাম! পেটৰ কামোৰত দেহ যায়।\nকীৰ্ত্তি। — সোনকালে দৰব খাওক, সকাহ পাব।\n[মহাজনে কানি মোহাৰিবলৈ ধৰিলে।]\nকীৰ্ত্তি। — (মনে-মনে) আজি কালি দেখোঁ কানি-নোখোৱা কেও নাই; ইয়াত নো কি গুণটো আছে খাই চাব লগিছে।\nপদ্ম। — কানিৰ ৰস টোপা সোহা মাৰি মুখ বিকটাই, [তপালি, তপালি] বাপা! বৰ তিতা! গৰ্ভলৈকে তিতা কৰিলে। কি আছে আনা, তিতাটো মাৰোঁ। [ ৮ ] কীৰ্ত্তি। — (জল-পানৰ বস্তু আগত দি) ইয়াতে গাখীৰ-কল আছে, তাৰেই তিতা মাৰোক।\nপদ্ম। — (জলপান মুখত দি) ৰাম! ৰাম! এতিয়া হে তত পাইছোঁ। দৰব-ফেৰি বাৰু, খাই দিয়া মাত্ৰেই পেটৰ কামোৰটোৱে শাম কাটিলে।\nকীৰ্ত্তি। — মুখ ধুই গুৱা ভোজন কৰোক।\nপদ্ম। — বাপা! এতিয়া গুৱা-ভোজন কৰা নে যায়, ফুৰা গা। নোৱাৰাত থাকি জানিবা দৰবফেৰি খোৱা গল, তাতে বৰ তিতা লাগিল দেখি গাখীৰ-কলেৰে তিতাটো মাৰিলোঁহঁক; আকও গুৱাভোজন কৰিলে সদাচাৰ কৰিলে কত ৰব?\nকীৰ্ত্তি। — (মনে-মনে) কি ভণ্ড তপস্বী! বাহিৰত সদাচাৰ-সদাচাৰ কৰি মৰে, ভিতৰত যত অকৰ্ম্ম এটাইবোৰ কৰে। এইবিধ মানুহক চিনাই টান।\nপদ্ম। — বাপা! গৃহস্তৰ চৰণে কুশল কৰোক, আমি এতিয়া বিদায় লওঁহঁক।\nকীৰ্ত্তি। — ভাল গোসাঁই দেউ।\nপদ্মপাণি মহন্তৰ নাম-ঘৰৰ টুপ।\n(পদ্মপাণি আৰু চিদাম খাটনিয়াৰৰ প্ৰবেশ)\nচিদা। — (সেৱা কৰি) পৰ্ভুঈশ্বৰ! সেই মণিৰ পিতেক ধনী আৰু অনুৰ পিতেক মনুৰ কথা যে দুখানি চৰণে কোৱা গৈছিল, সিহঁতক আজি অনা হৈছে। সিহঁত শিচ হব খুজিছে। এতিয়া সিহঁতক শৰণ-ভজনখিনি লগালে আমাৰ শ্ৰম সাম্ফল হয়।\nপদ্ম। — আমি মূৰত পানী এলোটা ঢালি দৰব এশোহা খাই কলা এটাৰে তিতাটো মাৰি অহা হৈছে মাথোন, গুৰু- সেৱা-ফেৰিও কৰা নাই, নাম-পৰ্সং যে হোৱাই নাই।\nচিদা। — ন হয় পৰ্ভু! সিবোৰ পাছত হব, ইটো কামত পলম কৰা ভাল ন হয়। পাণ-বৰীয়া গোসাঁইৰ ভকত সিহঁতৰ পাচে লাগিয়েই আছে। সিহঁতৰ চৈধ্য পুৰুষ ৺মহাপুৰুষৰ শুধ সেৱক আছিল, এতিয়া সিহঁত আন পন্থলৈ যোৱা অযুগুত, গলে জীৱৰ অসজ গতি হব, এই বুলি তত কৈ তুংতুঙ্গাই সিহঁতক অনা হৈছে, শৰণ লগোৱাত পলম হলে যদি কেনেবাকৈ সিহঁতৰ মন ফিৰে, তেনে হলে সকলো অসাৰ্থক হব। [ ১০ ] পদ্ম। — পাণ-বৰীয়া গোসাঁইৰ ইমান শিচ, ইমান ধন, তেও হেঁপাহেই ন পলায়, লোকৰ শিচৰ লোভ সামৰিব নোৱাৰে, আজি-কালি মহন্তসকলৰ আক্ৰোহ দেখিলেই ভয় লাগে। সিবিলাকে আৰু শিচক কি তৰাব? পাচে অৰিহণাৰ বাবে সিহঁতে কি দিছে?\nচিদা। — (মনে-মনে, —ছটকা ৰূপ পাইছোঁ, কেয়ো টকাৰ কথা ন কওঁ, কলে কানীয়া মহাজনে এটাইখিনি খুজিব পাৰে; ফুটাই) পৰ্ভু ঈষ্পৰ! দুইৰো মাজত পাঁচ টকি ৰূপ পোৱা হৈছে। এতিয়া অধিক বিচৰা ভাল নহয়। সিহঁত চহকী মানুহ; মাটি, বাৰী, মহ, গৰু সকলো আছে, শিচ হলে সিহঁত আমাৰ বাৰে-মহীয়া বেঙ্গেনা বাৰী হব।\nপদ্ম। — সজ, তিন টকা একাধলি ঈশ্বৰৰ থানলৈ দি এটকি নিজে লোৱা যাব, আৰু একাধলিৰ লোণ আনি ভকতসকলক বাঁটি দিব। সকলোৱে একোফেৰি পাব লাগে, তেহে ভাল। এতিয়া সোনকালে সিহঁতক অনা যাওক, পলম হলে কালইখন লাগিব, আমাৰ মহাপুৰুষ গুৰুৰ শুধ, সত ধৰমক কালইখনে ছুবনোৱাৰে হয়, তেও শুভ কাম শুভ খেণত হোৱা ভাল।\nচিদা। — পৰ্ভু ঈষ্পৰ! সিহঁতক গা ধুৱাই শুচি সংযম কৰি বহাত থৈ অহা হৈছে, এতিয়াই অনা যাব।\n(খাটনিয়াৰৰ প্ৰস্থান)[ ১১ ] পদ্ম। — (থঙ্গাত বহি মনে-মনে) এই মানুহটি ভাল, দেহ-প্ৰাণ লগাই থানৰ হিত চিন্তে। আমাক দৰব-ফেৰি খোৱা দেখি জানিবা আমাত চৰ্ধাভক্তি-খিনি অলপ লৰফৰ হৈছিল। পাচত যেতিয়া আমি “সৰ্ব্বভইখ অগনি যেন সবাকো শোষে। মহন্তক কি কৰিব ইসব দোষে,” শাস্ত্ৰৰ এই বচন মাতি বুজাই দিলোঁ যে সন্ত মহন্তৰ ঘাইকৈ মহাপুৰুষ-গুৰুৰ শুধ, সত সেৱকক এনে ক্ষুদ্ৰ পাপে পৰ্শিব নোৱাৰে, এই কথা গুৰুজনে নিজ মুখে কহিছন্ত, তেতিয়াৰ পৰা তাৰ ভকতি-খিনি আগতকৈও দিৰিঢ় হল। আৰু এইবোৰ কামত তাৰ নিজৰ লাভ আছে, সি কাৰবাৰ ন কৰিব কিয়?\n(দুজন মানুহেৰে সৈতে খাটনিয়াৰৰ প্ৰবেশ) [সকলোৰে প্ৰণাম]\nপদ্ম। — কুশল হোক।\nচিদা। — পৰ্ভু ঈষ্পৰ! এইটি মণি বৰাৰ পিতেক ধনী, আৰু এইটি অনু টেকেলাৰ পিতেক মনু, মহাপুৰুষ-গুৰুৰ শুধ, সত ধৰমৰ আশ্ৰয় লবলৈ দুখানি চৰণৰ কাষলৈ আহিছে।\nপদ্ম। — সজ কৰা গৈছে। নাম যেন বস্তুতকৈ বস্তু নাই, মহাপুৰুষ-গুৰুৰ ধৰমতকৈ ধৰম নাই। এই ধৰমত ভুকুতি, মুকুতি দুইকো পোৱা যায়, অইন পন্থত প্ৰবৰ্ত্তিলে [ ১২ ]জীৱটিৰ অসজ গতি হয়। খাটনিয়াৰ আতৈ! এতিয়া অলপ আঁতৰা যাওক, এওঁলোকক গুৰু-বাইকখিনি শুনাওঁহক।\nপদ্ম। তোমালোক এতিয়া দণ্ডৱতে পৰাঁ। (সিহঁত দীঘল হৈ পৰিলত, সিহঁতৰ ফাললৈ গা হ-লাই কাণৰ গুৰিলৈ মুখ নি অলপ পৰৰ পাচত আকৌ পোন হৈ) এইখিনি গুৰু-বাইক, ইয়াক মনত ৰাখিবা, আৰু নিতৌ ৰাতিপুৱা গা ধুই গুৰু-বাইক-খিনি সুমৰি গুৰু-সেৱা কৰিবা, তাকে নকৰাকৈ এটুপি পানীকো নে খাবা। নৰিয়া হলেও উঠিব-লৰিবলৈ শকতি থাকে মানে ৰাতিপুৰা গা-টি ধুবা, আৰু গুৰুসেৱা-খিনি কৰিবা, তাকে কৰিহে অষধকে খাবা। এই ৰূপে নাচৰিলে এই জনমত দুখ, পৰ জনমতো জীৱটিৰ অসজ গতি হয়। আৰু গুৰুজনে বুলিছন্ত “হৰি ৰাম, হৰি ৰাম, এই মূল মন্ত্ৰ। কলিত নাহী তপ, জপ, যইগোঁযন্ত্ৰ” আৰু “অইন দেৱী-দেউ, নকৰিবা সেউ, গৃহকো ন যাইবা, পৰ্সাদ ন খাইবা, ভকতি হুব বিভিচাৰ।” হৰিৰ নামৰ বাহিৰে আন একো ধৰ্ম্ম নাই। অইন দেৱী-দেউক পূজিলে জীৱটি নৰকী হয়, কেতিয়াও উধাৰ নে পায়। গুৰু-জনে আৰু কহিছন্ত, “প্ৰতিমাত কৰে দেৱতা বুধি, তীৰ্থ বুলি কৰে জলত শুধি, বৈষ্টৱত নাই ইসব বুধি।” এতেকে কোনো দেউ-দেৱীৰ [ ১৩ ]মূৰ্ত্তিক সেৱা-নমঃকাৰ ন কৰিবা, কেৱল দুজনা গুৰুৱে কৰা এখনি কীৰ্ত্তন, ঘোষা বা ৰত্নাবলৈ শাস্ত্ৰ এখনি ঠগিৰ ওপৰত থৈ থাপনি পাতিবা, ৰাতিপুৱা গুৰুসেৱাৰ অন্তত তালৈ মূৰ দোৱাঁই নমঃকাৰ কৰিবা; তেহে গুৰুসেৱাখিনি পূৰ হ’ব। ই গল ভকতিৰ কথা, এতিয়া সদাচাৰৰ কথা কওঁ, শুনাহঁক। যেনেকৈ খুঁটা ন হলে ঘৰ ন ৰয়, তেনেকৈ সদাচাৰ ন হলে ভকতি ন ৰয়। এতেকে সদাচাৰ খিনি নেৰিবা। ৰাতিপুৱা গা ধুই গুৰুসেৱাৰ অন্তত ভোজন নকৰামানে একো বিধুতি বস্তু নুছুবা; নসৰা, নমচা ঠাইলৈ নে যাবা। তাকে কৰিলে বিধুতি হবা। বিধুতি গাৰে একো খাব নে পায়; পিয়াহত অণ্ঠ-কণ্ঠ শুকাই গলেও বিধুতি গাৰে এটুপি পানীকো নে খাবা। আৰু ফুৰা হলে দুকুৰি-তিনিকুৰি বাৰমান হাতত মাটি-পানী ঘঁহি গা-টি ধুবা। তেহে শুচি হবা। আৰু কানি, ভাং, ধূঁৱাপাত, ফটিকা, এইবোৰ আমাৰ পন্থত বৰ বৰ্জ্জিত, সেইবোৰ ছুলেও জাতি যায়, ভকতিযে নে থাকেই, দেহ প্ৰাণ দুয়ো নৰকী হয়। গুৰুজনে বুলিছন্ত— “কানি, ভাং, মদ, ফটিকা আৰু ধূঁৱাপাত। সকলোৰে মূৰত হউক বৰ্জ্জপাত।” সেইবোৰ বস্তুত গুৰুজনৰ শাপ আছে; এতেকে ফটিকাৰ কথাকে ন কওঁ, সি হিন্দুৰ জাতি-ধৰমৰ বৰ-বিহ; কানি, ভাং, আৰু ধূঁৱাপাত এই কেইটা বস্তু, ঘাইকৈ কানি, বেজে অষধ বুলি দিলেও গৰ্হণ ন কৰিবা। [ ১৪ ]কানীয়া মানুহৰ ভকতি নিসিজে, কিয়নো কানীয়াই সকলোকে এৰি কানিকে হে মাথোন ভজে। তাকে কৰিলেই ইহকালত দুখ, পৰকালত জীৱটি নৰকী হয় আৰু তোমালোক দুয়ো একেলগে হৰি-সমুখ হৈছাহঁক, এতেকে এজন আন জনৰ হৰি-ভকত হলা, তোমালোকে দন্দ-খৰিয়াল ন কৰিবা, ই জনে সি জনৰ হিত হে চিন্তিবা। এতিয়া তৰিবৰ ঘাই উপায় কওঁ, শুনাহঁক। শাস্ত্ৰে বুলিছে, ‘গুৰু বৰ্হ্‌মা, গুৰু বিষ্টো, গুৰু মহেচৰ, চৰাচৰ জগতৰ গুৰু সে ঈচৰ।’ গুৰু এনে বস্তু, গুৰু যেন বস্তুত কৈ বস্তু নাই। গুৰু তুষ্ট হলেই ভুকুতি, মুকুতি, সমস্ত হয়। গুৰু ৰুষ্ট হলে সকলো নাশ হয়। এতেকে দেহ, প্ৰাণ, ধন, বস্তু, সকলোকে দিইও গুৰুক তুষ্ট কৰিবা। গুৰুতকৈ ডাঙ্গৰ একো নাই। ইয়াক নে পাহৰিবা।\nশিচ। — পৰ্ভু ঈষ্পৰে যি জ্ঞান দিয়া গৈছে, তাক আমি দেহে-কেহে পালিমহঁক।\nপদ্ম। — সজ কথা। গৃহস্ত-বস্তুৱে তোমালোকক কুশলে ৰাখিবন্ত; এতিয়া যোৱাঁহঁক, আমিও নাম-পৰ্সং কৰোঁহঁক গৈ।\nডেকাসকলৰ পাণ-খোৱা সভা।\nৰতিকান্ত গগৈ। — [পাণৰ টিকিৰাত হোঁপা মাৰি নাকে-মুখে ধোঁৱা উৰাই] আজি পাণ বৰ বাল ঐছে, এনে অলে এ কাই সুক লাগে।\nমতিৰাম গোহাঁই। — (চকু মুদি) আজিৰ কেইটা পাণৰ টিকিৰাৰ লগ কিহে পায়? ইয়াৰ এহোঁপা মাৰিবলৈ পালে ব্যাস-বশিষ্ঠৰো মন ভুলে।\nগদাধৰ ডেকা ফুকন। — (পাণৰ নলী মুখত লৈ) আজি [ ১৬ ]যেনে কোমল হাত লাগিছে, পাণ ভাল ন হব কিয়? অন্নপূৰ্ণাৰ পাক কেতিয়াবা বেয়া হয় নে?\nৰতি। — (পাণৰ মুখলৈ চাই) প্ৰাণ! আজি পাণ তুমি কৰি ছিলা নে?\nপাণ — (মুচুকিয়াই হাঁহি) এৰা, তোমালোকে নিতৌ পাণ বেয়া হয় বুলি কোৱাঁ, সেই দেখি আজি আপুনি কৰিলোঁ।\nএতি। — তেন্তে পাণৰ টিকিৰাই-পতি একোটা চুমা (পাণৰ চাকিত চুমা)।\nমতি। — মানুহ জনম ধৰি এনে পাণৰ সোৱাদ যি নেপালে, তাৰ জীৱনেই অসাৰ্থক।\nহলধৰ কাকতী। — স্বৰূপ কথা, গুণীয়ে হে গুণ বুজে। পৃধিৱীৰ সমুদায় মিষ্ট বস্তুৱেও আজিৰ কেইটা পাণৰ টিকিৰাৰ লগ নে পায়।\nৰতি। — গোহাঁই দেও, সিদিনা কিনাৰাম বহুৱাই কানিৰ গুণ বৰ্ণাই যে পদ কৰিছিল, তোমাৰ মনত আছে নে?\nমতি। — মই আওৰাইছিলোঁ, পাহৰিলোঁ হবলা, এবা, মাতোচোন; —\nস্বৰগত আছিল বহি প্ৰভু চিৰী হৰি।\nচাৰি হাতে শংখ-চক্ৰ-গদা-পদুম ধৰি॥\nপদুমৰ পাহি সৰি মাটিত পৰিল।\nতাৰ ভৰত স্বৰ্গ-মৰ্ত্ত্য-পাতাল লৰিল॥\nপদুমলৈ চাই পাচে প্ৰভু চক্ৰপাণি।\nমেঘৰ গম্ভীৰ-স্বৰে বুলিলন্ত বাণী।\nমোৰ হাত হন্তে তই পৰিলি মাটিত।\nবৈকোণ্ঠৰ যুগই তই নহ কদাচিত॥\nপৃথিৱীত গৈ তই জনম ধৰিবি।\nআফু নামে জগতত সদা খ্যাত হবি।\n“আ” পদে আকাশ স্বৰগ নাম যাৰ।\n“ফু” পদে ফুলক বোলে, এই অৰ্থ তাৰ॥\nদুই শব্দৰ অৰ্থ হয় স্বৰ্গৰ ফুল।\nএই হেতু হব তোৰ শকতি অতুল॥\nনৰ, নাৰী, ৰজা, প্ৰজা, সাধু, মহাজন।\nসকলোৱে তোক তাত কৰিব ভোজন॥\nতোৰ ৰস যিটো লোকে ন কৰিব সেৱা।\nসকলোৱে বুলিব তাক “অৰসিক ভেবা”॥\nঢোপৰ ভিতৰে তোৰ হব যত গুটি।\nতোৰ ৰসৰ বশ মনিচ্ তত কুটি॥\nপাণৰ লগত মিলাই তোৰ এঠা।\nধোঁৱা খাই পাহৰিব সংসাৰৰ লেঠা॥\nযত কাল তই গাত কৰিবি নিবাস।\nমানুহৰ নে থাকিব স্বৰ্গ অভিলাষ॥\nতই এৰা মাত্ৰে গাত নে থাকিব তত্।\nহামি-হাঁচি-কাহৈ ধৰি কৰিব বিতত্॥\nঅৰুচি, এলাহ আৰু কলা-ঘুমটীয়া।\nচুৰ-কৰা, মিছা-কোৱা তোৰ লগৰীয়া॥\nতোৰ ৰসৰ বশ যিবিলাক লোক।\nসকলোকে এৰি ভজিব মাথোন তোক॥\nধন, ধান, পুত্ৰ, ভাৰ্য্যা এৰিব যদিও পাৰে।\nতোক এৰি এখন্তেকো থাকিব নোৱাৰে॥\nএই ৰূপে ৰাজ্য গৈ কৰ পৃথিৱীত।\nনে জানিব কেৱে, তই হিত নে অহিত॥\nপাণ। — ভাল জোৰাতো খুৱাইছে!\nহলধৰ। — তাৰ বুধিটো বৰ চোকা, কথা কৈ যাওঁতেই পদ হৈ যায়।\nগদা। — বোলে, “অভ্যাসৰ নৰ, কৰ্ণৰ পথে কৰে শৰ”, সদায় তাৰ তাতে অভ্যাস, ন হব কিয়?\nমতি। — আজি দেখোঁ কীৰ্ত্তিকান্ত ইমান বেলিয়েই নাহিল, কিবা হৈছে নে কি?\nৰতি। — কীৰ্ত্তিয়ে আগেয়ে পাণ একোৰূপে নে খায়, পাণ-খোৱা মানুহকো নিন্দা হে কৰিছিল; আমাতে শিকি এতিয়া আমাতে বিকিব খোজে।\nপাণ। — আজি কালি তেওঁৰ চেনেহৰ ঠাই লঙ্গৰ [ ১৯ ]ঘৰ হে হৈছে। কঁঠাল এঠাত মাখিৰ দৰে তেওঁ লাগি পৰিছে, এৰাবই নোৱাৰে।\nৰতি। — উস্! ডেকা বৰুৱা, তুমি ভালেমান দিন জীবা হে, নাও কওঁতেই ওলালাহি।\nপাণ। — গালি পৰা হলে শুনিলেইহেঁতেন।\nকীৰ্ত্তি। — কুটুমটী, এনে কোমল মুখৰ গালিয়েও জেঠ মহীয়া খৰত শুকাই থকা মাটিত বৰষুণ পৰাতকৈও গাটো শীতল কৰে।\nৰতি। — এতেবেলি আমাৰ সভাখান বাঁজী হৈ আছিল, এতিয়া হে গুটি ধৰিব। আজি নো তুমি কলৈ গৈছিলা হে?\nকীৰ্ত্তি। — এহ! কি সোধাঁ দেও? বাটতে লৰি-গোহাঁই-দেওক পালোঁ। মই একোৰূপে নে যাওঁ, তেও তেওঁ চন্দ্ৰীৰ ঘৰলৈ ধৰি লৈ গল, তাতে পাণ খাই বহি থাকোঁতেই ইমান ৰাতি হল। একোৰূপে এৰিয়েই নি দিয়ে, বাহিৰলৈ যাওঁ বুলি হে সাৰি আহিছোঁ।\nপাণ। — আমি আকও লঙ্গৰ ঘৰত ৰাস হৈছিল বুলি হে ভাবিছিলোঁ। আজি-কালি তোমাৰ সেই ফাললৈ হে বৰ ধাউতি হৈছে।\nকীৰ্ত্তি। — (মিঢিকিয়াই হাঁহি) প্ৰাণ, ৰাধা-নোহো[ ২০ ] ৱাকৈ ৰাস হয় নে? ৰাসেশ্বৰী ৰাধা আছে ইয়াত, তাত ৰাস কেনেকৈ হব?\nৰতি। — (হাঁহি হাঁহি) ন হয়, তেওঁ ৰাস কৰা নাই, চন্দ্ৰাৱলীৰ কুঞ্জত ৰাতি খপি হে আহিছে।\nপাণ। — (পাণ এচাকি কীৰ্ত্তিকান্তৰ হাতত দি) হোঁৱা, দুখে-ভাগৰে আহিছা, ইয়াকে খাই তেও ভাগৰ পলুওৱাঁ।\nকীৰ্ত্তি। — (পাণৰ চাকিত চুমা খাই) কি অনুগ্ৰহ, নৌখাওঁতেই মোৰ হেঁপাহ পলাল। [পাণৰ হাতত ধৰি] জীউটি! অলপ ওচৰ চাপি বহাঁ — বসন্ত নোহোৱা পৃথিৱী, আৰু তিৰোতা নোহোৱা মানুহৰ জীৱন, দুয়ো সমান। এনে সুখ এৰি যি উদাসীন হয়, সি উপজিয়েই ন মৰিল কিয়? [পাণ খোৱা নলী পাণৰ মুখত দি] পাণ, এহোঁপা খোৱাঁ। (পাণে এহোঁপা খালত আপুনি এহোঁপা খাই) এতিয়া হে পাণৰ স্বৰূপ সোৱাদ ওলাইছে। পায়সত চেনি মিহলালে যে তাৰ স্বৰূপ ওলায়।\nমতি। — ডেকা বৰুৱা, এটা বঙ্গলুৱা গীত গোৱাঁ হে।\nকীৰ্ত্তি। — গালোঁৱেই বা, তাল ধৰিব কোনে?\nৰতি — মই তাল ধৰো, তুমি গোৱাঁ, (হলধৰৰ পিঠিত চপৰিয়াই) ধিন, ধিন, তাক, তাক, ধিন।\nকীৰ্ত্তি। — (বাওঁ হাতে ধোঁৱা-খোৱা ধৰি সোঁহাতে [ ২১ ]টিলিকিয়াই) ঋ-ই-ই-ই তু-উ-উ-উ-বস-অ-অ-অন্তকালে এ-এ-এ প্ৰাণনাথ কোথায় সকীৰে —\nহল। — ডেকা বৰুৱা, মনে-মনে থাকাঁ হে; তোমাৰ গীতত মোহ গৈ ভোগদৈ-নৈখান পাচে উভতি বব।\nকীৰ্ত্তি। — এ:! ইতিকিং কৰিলা যদি নে গাওঁ, যোৱাঁ।\nৰতি। — [পাণৰ মুখলৈ চাই] প্ৰাণ! তোমাৰ অনুগ্ৰহত আজি সঁচাসচি পাণ খোৱা হল; এতিয়া অনুপান কি আছে আনা।\nপাণ। — [পায়সৰ থাল সকলোৰে মাজতে থৈ] ইয়াৰেই মুহুদি কৰাহঁক।\nকীৰ্ত্তি। — (হাঁহি-হাঁহি) লৈ আহাঁ, “অগ্ৰে ব্ৰাহ্মণং দদ্যাৎ।”\nমতি। — কি হে ডেকা বৰুৱা, পাহ দেখি কুলকো পাহৰিলা নে কি? বামুণ হৈ আহোমনীৰ পাহ খাব খোজানে? ৰাম! ৰাম!\nকীৰ্ত্তি। — [মিঢিকিয়াই হাঁহি] তোমাৰ কি ভ্ৰম! অকূল কাম-সাগৰত যি পাৰ কৰে, তাৰো আকৌ তুমি কূলৰ বিচাৰ কৰা!।\n(পাহ খাই সকলোৰে প্ৰস্থান)\nভদ্ৰেশ্বৰ বৰুৱাৰ মাৰলঘৰ।\nভদ্ৰেশ্বৰ, কীৰ্ত্তিকান্ত আৰু ললিতাৰ প্ৰবেশ।\nললিতা। — আই ঐ! দেহি লৰাটিৰ নো কি হল? খিণাই দেখোন হাড় কেইডাল হে আছে গৈ। ভাত-পানীও খাব নোৱাৰে। হেৰ বাপা, তোৰ নো কি হৈছে? দিনেকেদিনে দেখোন খিণাই হে গৈছ, আৰু ভাত খাব নোৱাৰ কিয়?\nকীৰ্ত্তি। — জানো আই! ৰোগ-বেথো দেখোঁ একো নাই। তেও সদায় গা-টো বেয়া লাগি থাকে, হাত ভৰিবোৰে কুটকুটায়, একো খাবৰ মন নে যায়, মুখখান অৰুচি আৰু হামিবোৰ আহি থাকে। কি নো হৈছে কবই নোৱাৰো।\nললিতা। — [গিৰীয়েকলৈ চাই] শুনিছ নে? আপুনি নো দেখা নাই নে? লৰাটোৰ দেখোন শুকাই হাড় কেইডাল হে আছে গৈ। আপুনি এফেৰিও কাণ নকৰে। একেটা লৰা, তাৰো এনে হব লাগিলে নো [ ২৩ ]জীৱনত সকাম কি? কত্‌বা কিবা লাগি্ছে হবলা, এখান মঙ্গল পাতিকেনো নো চোৱায় কিয়?\nভদ্ৰ। — এৰা ময়ো দেখি বিবুদ্ধি হৈছোঁ, কি নো হৈছে লৰাটোৰ কবই নোৱাৰোঁ। কালি বৰ দলৈৰ হতুৱাই তাৰ সোঁৱৰণীখান চোৱালোঁ, তাতে তেওঁ কলে বোলে, তাৰ গোৰত শনি হৈছে, ভাল ন হয়, শনি-স্তও পাঠ কৰাব লাগে। তাতে কলাগোটাচেৰেক আনি অহা শনিবাৰে দু-ৰূমান শনি-স্তও পাঠ কৰাবলৈ মনতে আগকৰি থৈছোঁ। মই এতিয়া বেজ-বৰুৱাৰ ঘৰৰপৰা আহোঁ গৈ।\n[ভদ্ৰেশ্বৰ আৰু কীৰ্ত্তিৰ প্ৰস্থান]\nমঙ্গলতী বুঢ়ীৰ প্ৰবেশ।\nললিতা।— মঙ্গলতী বাই নে? ভাল আহিলি আই, তোক মাতিবলৈ মানুহ পঠিয়াওঁ হে বুলিছিলোঁ।\nমঙ্গলতী। — কিবা হৈছে আইচু?\nললিতা। — এ! কি শোদ আই? লৰাটোৰ দেখোন অস্তাই নাই, শুকাই হাড় কেইডাল হে আছে গৈ, তাতে কত্ নো কি লাগিছে, এখান মঙ্গল চোৱাব খুজিছোঁ। চাচোন আই, কড়ি-মুঠি আনিছ নে? [ ২৪ ] মঙ্গলতী। — আনিছোঁ, আইচু; কড়ি ন হলে ধানেৰেও চাব পাৰোঁ; মটিত আঁক দিওঁ চাওঁ। তেও জানিবা, কড়ি-মুঠি হলে ভাল, একো সংশয় নে থাকে। (জোলোঙ্গাৰপৰা কড়ি এমুঠি উলিয়াই) আইচু, শুদা মুখে মঙ্গল চালে মঙ্গল ন ফলিয়ায়। পইচা, তামোল-পাণ কি আছে আনক। (তামোল-পাণ আৰু পইচা দিলত, কড়িমুঠি মূৰৰ গুৰিলৈ তুলি) এ ৰাম, মাতৃ! সইত কবা, গো-বধ, তিৰী-বধ, গঙ্গা-তীৰত সাত কপিলা-বধ কৰাঁ, সইত কবা, (কড়ি মাটিত পৱলাই তালৈ আঙ্গুলিয়াই) আইচু! চাওক চোন, নে দেখিছে? সেইটো কড়ি ওপৰলৈ মু’কৈ পৰিছে, ওপৰৰ ভাগৰ দোষ হব পায়। হয়, শুকানী-অপেস্বৰাৰ দোষ।\nললিতা। — আই ঐ! দেই ডুখৰি! ভালেটো লৰাটি শুকাই খিণাই গৈছে; চাচোন আই, কি কৰিলে নো ভাল হব। যিহকে লাগে মই তাকে কৰিম, তেও লৰাটো ভাল হোক মাথোন।\nমঙ্গলতী। — (কড়ি-মুঠি আকও মাটিত পেলাই) আইচু, আন একো কৰিব নে লাগে, শনিবাৰে বা মঙ্গলবাৰে দুপৰীয়া সাতুটী, নাই পাঁচুটী, নাইবা তিনটী এৱাঁ-ছোআলীৰ হতুৱাই চোঁতালত, শুকানী-অপেস্বৰাৰ নামে শুকুলা ফুল এৱাঁ-গাখীৰ আৰু কেঁচা পিঠাগুড়ি দি তুতি-তৰ্পনাকৈ মতাব; আৰু জলশাই-ডাঙ্গৰীৰ নামে পাঁচ [ ২৫ ]জন-মান ভকতক আমৰলীয়া হাঁহেৰে চাউল খুৱাব। ঘাইকৈ এফেৰি কানীয়া-সেৱা কৰিব।\nললিতা। — কানীয়া-সেৱা কি?\nমঙ্গলতী। — এ! আই, কানীয়া-সেৱা নো কি, তাকো নে জানে!\nললিতা। — সি নো কি বুজাই কচোন বাই।\nমঙ্গলতী। — গধূলি পাঁচ জন বা সাত জন কানীয়া ভকতক কানি-পাণ খুৱাই একে-ৰদীয়া ভাল কোমল-চাউল, মহৰ এঠা-গাখীৰ, মালভোগ-কল, গুড়, এই বিলাকেৰে তেওঁলোকক আকণ্ঠ পূৰাই জলপান কৰাব লাগে। ইয়াৰে নাম কানীয়া-সেৱা। ইয়াৰ সমান ডাঙ্গৰ কাম নাই। মিঠৈ-বন্ধা বৰ সবাহ, পাল-নাম, হীৰা-নাম, একো ইয়াৰ সমান ন হয়। এই কেইটা কাম কৰিলেই বাপা ভাল হব।\nললিতা। — বাৰু আই, মই এতিয়াই এটাইখিনি কৰিবলৈ আগ কৰিলোঁ, মোৰ লৰা ভাল হোক মাথোন।\nমঙ্গলতী। — এতিয়া তামোল-ছালি কি আছে, দিয়ক, মই যাওঁ।\nবিহুৱা একেলাৰ ঘৰ।\n(বিহুৱা আৰু চুবুৰিয়া কাতীয়াই পাণৰ টিকিৰা পুৰিছে)।\n(বাহিৰৰ পৰা) বিহুৱা’ কাই, ঘৰত আছ নে অ?\nবিহু। — কোন অ! সেইটো? সন্ধ্যাবেলিকা কন্ধৰ নিচিনাকৈ চিঞৰিবলৈ আহিছে?\nকাতীয়া। — ডাঙ্গৰীয়াৰ ঘৰত মঙ্গলাৰ মাত যেন শুনিছোঁ, মঙ্গলা কাই নে সেইটি?\nমঙ্গলা। — এৰা, বুপাই।\nকাতী। — আহ ককাই, ভিতৰলৈ আহ।\nমঙ্গলা। — কি কৰিছ ককাই?\nবিহু। — এ! কি সোধ বুপাই? দিনৰ দিনটো টলৌ-টলৌকৈ খাজনা সাধি ভাগৰ লাগি আহিছে। তাতে কানিৰ টিকিৰা দুটামান পুৰিবলৈ ধৰিছোঁ, বোলোঁ, গা-টো অলপ লঘু লাগক।\nমঙ্গলা। — ময়ো বুপাই, কালি ভাৰ এখন আনিলোঁ, [ ২৭ ]তাৰেপৰা গাৰ বিখত দেহ গৈছে। ডাঙ্গৰীয়াৰ ঘৰত সৰুৰেপেৰা ধিতিঙ্গালিকৈ থাকি আমি মানুহ গুচিলোঁ।\nকাতী। — এ! ককাই, কানি-টিকিৰা দুটামান খাই দেচোন, এতিয়াই বিখ-কোপ কলবা যাব।\nমঙ্গ। — ঈহ! কানি-টিকিৰাই বিখ গুচাব খুজিছে, শুদাতে টিকিৰা এটা খাই কানীয়া হওঁ কেলেই।\nকাতী। — এ! তই মোৰ কথা ন পতিয়া! টেকেলা কাইক সোধচোন, সিদিনা মোৰ পানী লাগি নাকে-কাণে তাল মাৰি ধৰিছিল। টেকেলা কাইৰ এখেত আহি টিকিৰা দুটামান খালতেই ভাল হল। সেই দিনাৰেপেৰা মোৰ গা-মূৰ বেয়া কৰিলে টিকিৰা দুটামান খাই দিওঁ, ততালিকে ভাল হয়। আমাৰ চহাৰ মানত ই নগাজোনৰ বৰিত-কৈও বঢ়া।\nবিহু। — হয়, তই খাচোন, গাৰ বিখ নু গুচে যদি তেতিয়া মোক ধৰিবি।\nমঙ্গ। — হয় নে ককাই? তেন্তে বাৰু টিকিৰা দুটামান দেচোন, খাই চাওঁ। (টিকিৰাত হোঁপা মাৰি) ঈহ! মোৰ মূৰটো ঘূৰাইছে; ৰাম ৰাম। আজি যি খালোঁ, বুপাই, আজিৰপৰা ইয়াক নে খাওঁ, কেনেবাকৈ কানীয়া হৈ পৰিম পাচে।\nবিহু। — হ যদি হবি, কানিয়া হলে নো কি হব?\nমঙ্গ। — ৰ, কানীয়া হলে কি হয় দেখিবি। ৰংপুৰত [ ২৮ ]হনু কোনোবাই সবাহ পাতি আফুতলী-মাটিৰ পূৰাত পাঁচ টকা খাজনা লগাবলৈ আৰ্জী কৰিছে। সেয়ে হক মাথোন কানি-খোৱাৰ মূৰ মৰিব।\nবিহু আৰু কাতী। — কানি খাবলৈ নে পাই কেও ন মৰে। কানি যেন বস্তুত্‌কৈ বস্তু নাই। কানীয়া-ভকত্‌কৈ ভকত নাই। আমাৰ দেশৰ সন্তৰেপৰা মহন্তলৈকে কানি-নোখোৱা লোক কোন আছে? সেই সকলৰ শাও লাগি সেই আৰ্জী দিয়াবোৰ হে তেনেই তললৈ যাব।\nমঙ্গ। — ককাই, মই এতিয়া যাওঁ, গা-টো কেনেবা কৰিছে, অলপমান পৰি থাকোঁ গৈ। ডাঙ্গৰীয়াই বপাৰ হৈ কিবা কৰাব খুজিছে, কাইলৈ ৰাতি-পুৱাই পকা কল এথোকা লাগে, গাওঁত বিচাৰি সোনকালে লৈ যাবি, নিনিলে খং কৰিব।\nবিহু। — বাৰু, যা, গাওঁত পাওঁ যদি নিম, নে পালে কি কৰিম? সেই বাবে কাটি পেলাব নোৱাৰে।\nভদ্ৰেশ্বৰ বৰুৱাৰ বৰ ঘৰ।\nভদ্ৰেশ্বৰ আৰু ললিতাৰ প্ৰবেশ।\nভদ্ৰ। — শুনিছা নে আইটী-মাক! আমাৰ কাম আহিল, পোৱাঁ হনু পঢ়ি শুনি উঠিল, পাণৰ নলীৰপৰা মুখকে নু গুচায়। সিদিনা যে পেড়াৰপৰা ৰূপ কুৰি হেৰাল, তাক আনে নিয়া নাই, আমাৰ ডেকাই হে নিলে, তাৰেই কানি কিনি পাণ মাৰিলে গৈ।\nললিতা। — কি? সঁচা নে? কোনে কলে?\nভদ্ৰ। — সঁচা ন কৈ মই মিছা কৈছোঁ নে? মই এতিয়াই খাওন্দৰ ঘৰত শুনি আহিছোঁ, আগ-চকুতে দেখা মানুহে কৈছে। মানুহটোৰ বঠিটোলৈকে নো মন ন কৰাঁ কিয়? পাণ নে খালে তেনে হয় নে?\nললিতা। — (হুমুনিয়াহ কাঢ়ি) হায় হায়! কি দুৰ্কপাল! শুদাতে লোকৰ বামুণৰ ছোৱালীজনীৰ নৰকত পৰিলোঁ।\nভদ্ৰ। — [চকুৰ পানী মচি] একেটা লৰা, এই দেখি ইংৰাজী পঢ়িবলৈও নি দিলোঁ, বোলোঁ, কেনেবাকৈ তৰ্পণৰ পানী এচলু দিয়ে কি চিয়ে; এতিয়া পোৱে নৌ মৰোঁতেই শৰাধ চাই-থনীয়া কৰিবলৈ ধৰিছে। এইবোৰ দেখি-শুনি থকাত্‌কৈ আমি মৰাই ভাল। [ ৩০ ] ললিতা। — আই ঐ! মোৰ নো সোণাইক এনে কুবুধি কোনে শিকালে? তাক মাতি আনি সোধোঁচোন।\nভদ্ৰ। — সুধিলে কি হব? তাৰ মই মুখকে নে চাওঁ, তুমি যি কৰাঁ, কৰাঁ; তেও তাক আজিৰপৰা গধূলি ফুৰিবলৈ যাব নি দিবাঁ। সেইটো মঙ্গহ খোৱা আহিছে, তুমি কিবা সুধিব খোজাঁ যদি সোধাঁ, মই আতৰোঁ।\nললিতা। — বাপা! তই হুনু কানি খাইছ, হয় নে? এই দৰে নো আমাৰ বুকত কেলেই কুঠাৰ মাৰিছ?\nকীৰ্ত্তি। — কোনে কৈছে আই? তোমাৰে শপত, তোমাৰে মূৰ খাওঁ, তোমাৰ গাৰ আঁৰ হবলৈ, মই কানি মুখতে দিয়া নাই; কোনোবা শত্ৰুৱে মিছাকৈ হ লগাইছে।\nললিতা। — যদিও খাইছ, মোৰে শপত এৰি পেলা, মোৰ লাহৰি। তাকে ন কৰিলে আমাক নে পা। ডাঙ্গৰীয়াই খঙ্গত তোৰ মুখকে নে চাওঁ বুলিছে। আৰু আজিৰেপৰা গধূলি ফুৰিবলৈ যাবলৈ হাক দিছে।\nকীৰ্ত্তি। — (মনে-মনে) তোমালোকতকৈও পাণক এৰা টান। যি তাৰ ৰস বুজিছে সি সকলোকে এৰিব পাৰে, তেও তাক নোৱাৰে; খাই চালাহঁকহেঁতেন তেহে। (প্ৰকাশকৈ) বাৰু আই! নে যাওঁ!\nমোহন চন্দ্ৰ। — (বাহিৰৰপৰা) হেৰ বাপা, ঘৰত আছ নে অ?\nকীৰ্ত্তি। — (মনে-মনে) এস্! আহিল এইজন মিছা-মিছিকৈ কিছুমান বকিবলৈ৷ (প্ৰকাশকৈ) দদাই দেও! আছোঁ; আহোক।\nমোহন। — বাপা, কি কৰিছা?\nকীৰ্ত্তি। — দদাই দেও, আছোঁ হে ইয়াতে, খেতি[ ৩২ ] বাতিৰ এটা উপায় কৰিব লাগিল, তাৰে কি কৰিম ভাবিছোঁ।\nমোহন। — (ঢক-ধৰাত বহি) এৰা, বোপাই, এতিয়া আগৰ নিচিনাকৈ ধিতিঙ্গালি কৰি থাকিলে ভাল ন হয়; এতিয়া বৌ-দেও, ককাই দেও আছে নে? ঘৰৰ সকলো ভাৰ তোমাৰ ওপৰতে। সেইবোৰ যেই কি নহুক, মৌজাৰ খাজনা কেই টকা যেনেকৈ সোনকালে আদায় হয়, তাৰ নিমিত্তে চেষ্টা কৰাঁ, বাকী থকাটো ভাল ন হয়; আৰু বাপা, তুমি পাণ এৰি পেলোৱাঁ, পাণ সকলো অনৰ্থৰ মূল; তাক খালে শৰীৰৰ বল, বুদ্ধি, শ্ৰী, সকলোৱে নাশ পায়, আৰু তাত খৰচো অধিক। আজি-কালি তোমাৰ খৰচ দেখি-শুনিয়েই ভয় লাগে, এতেকে অলপ মলি খাবলৈ ধৰাঁ, সেয়ে ভাল।\nকীৰ্ত্তি। — [মনে-মনে] এওঁ বুধিৰ ফোঁপচুঙ্গা, পাণ বৰ-লোকৰ বস্তু, পাণ যি খায় সি ধুনীয়া; মলি খায় যি সি কানীয়া; এওঁ তাৰ কি বুজ পায়? মোৰ সৰ্ব্বস্ব যাওক সিও ভাল, তেও পাণ এৰিব নোৱাৰোঁ। [প্ৰকাশকৈ] হয়, দদাই দেও, ই বৰ বেয়া বস্তু, কানি এৰাৰ হুনু কিবা দৰব ওলাইছে, তাকে খাই ইয়াক একেবাৰেই এৰোঁ বুলিছোঁ।\nমোহন। — নিচেইকৈ এৰিব পাৰিলে ভালেই; কিন্তু ইয়াক এবেলি খালে এৰাটো টান। [ ৩৩ ] কীৰ্ত্তি। — দদাই দেও, আশীৰ্ব্বাদ কৰিব, এৰিব পাৰিম।\nমোহন। — বাৰু বাপা, মই এতিয়া চিৰস্তাদাৰৰ ঘৰলৈ যাওঁ।\nকীৰ্ত্তি। — [মনে-মনে] উস্ ৰাম! ৰক্ষা পৰিলো! (প্ৰকাশকৈ) ভাল, দদাই দেও!\n(মোহন চন্দ্ৰৰ প্ৰস্থান)\nকীৰ্ত্তি। — (মনে-মনে) খাজনা কেইটকা বাকী থাকিল, এবাৰ মৌজাৰ ফাললৈও যাব লাগিছিল, কালি ৰাতি পাণ খাই বহি থাকোঁতেই ৰাতিটো গল, টোপনিয়েও ধৰিছে, অলপ শোওঁগৈ, গধূলি হলেই পাণ খাবলৈ বান্ধহঁত আহিব।\n(কীৰ্ত্তিৰ চালপীৰাত শয়ন)\nচন্দ্ৰ। — আপোনাৰ নো কেনে স্বভাও? আদবয়স গল, তেও পৰ্কিতি নু গুচিল। ওৰে ৰাতি পাণ খাই এতিয়া দিনত শুবলৈ আহিছে। আজি ইমান দিনেও চৰকাৰী খাজনাৰ লেঠা ন মৰিল, যি কেইটকা উঠিছিল, সিও পাণ খাওঁতেই উৰিল। হজুৰৰপেৰা মাল কোৰোক কৰি থৈছে; কাইলৈ বা পৰ্শুইলৈ নাজীৰৰ টেকেলাই বেচিব হি; তালৈ কাণ-সাৰেই নাই। এইবোৰ নো ভাল [ ৩৪ ]কথা নে? আৰু বেলি খাজনা-বাকীৰ জহতে হাঁতী বেচা গ’ল, এই বেলি সোণৰ খাৰুও যাব।\nকীৰ্ত্তি। — থাক্ থাক্, মনে মনে থাক্, তোক দায়ে নেপায়।\nচন্দ্ৰ। — বাৰু মই মনে-মনে থাকিম, ইয়াৰ ধুন পাচেহে যাব।\n(এটা মানুহে পাণৰ কাঠী চাঁচিছে।)\n[জনচাৰেক ৰায়তে সৈতে সাধনী-টেকেলাৰ প্ৰবেশ। ]\nসাধনী। — (বৰ খুঁটাৰ গুৰিতে বহি) ডাঙ্গৰীয়আই কি কৰিছে অ! বিকাৰাম।\nবিকা। — ডাঙ্গৰীয়াই কি কৰিছে সুধিছা হে? তোমালোকে জানা নে নেজানা? আমাৰ ডাঙ্গৰীয়াৰ ফালে মাজনিখা হে হৈছে। [ ৩৫ ] সাধনী। — কেতেবেলি-মানে উঠিব?\nবিকা। — আকও গধূলি যেতিয়া পাণ খাবৰ পৰ হব। আমাৰ ডাঙ্গৰীয়াৰ ৰাতিয়ে দিন, দিনে ৰাতি, তোমালোকে জানো ভু নো পোৱাঁ।\nসাধনী। — ওৰে-ৰাতি নো শোৱে নে?\nবিকা। — ইমান তো আকও সুধিছা হে? পাণৰ কঠীৰ মুঠা দেখা নাই নে? তেওঁবিলাকে জানিবা বৰ-লোকালি কৰে, টোপনিয়াওঁতে আমাৰ দেহ মৰে।\nসাধনী। — গধূলি হল, আমি যাওঁ গৈ, শুদাতে বহি থাকিলে কি হব? আজি তিন দিন মানুহ লৈ আহি ডাঙ্গৰীয়াৰ লগ নে পাই উলটি যাওঁ, এনেকৈ হ’লে কুম্পানিৰ খাজনা কেনেকৈ উঠিব?\n[সাধনী-টেকেলাৰ প্ৰস্থান। ]\n(বুকুত চাপৰাচ, আৰু মূৰত কলা টুপি-পিন্ধা এটা\n[বহিবলৈ এমুঠা বুৰলি খেৰ টানোতে এটা নাইপিয়া ওলাই লৰমৰা দেখি খেৰ এৰি পিয়দাৰ জাঁপ]\nপিয়দা। — আৰে! খেৰৰ তলমে নাইপিয়া লুকাই ৰাখ্‌তা, আদ্‌মি লোকক খুন কৰিবলৈ।\nবিকা। — নাইপিয়ালৈকে পিয়দা মোচাইৰ ইমান ভয়, বাঘ দেখা হলে কি হলহেঁতেন কবই নোৱাৰি। [ ৩৬ ] পিয়। — আৰে! হামি চুনিছে, নাইপিয়া খাইলে ৰাজাকা বেজ ভি চাইবাৰ নোৱাৰে।\nবিকা। — ভয় নাই! নাইপিয়া গল; এতিয়া সেই খুঁটাৰ গুৰিত বহাঁ।\nপি। — (এমুঠা খেৰৰ ওপৰত বৰ খুঁটাত আউজি বহি) ৰে, মানুহ মৌজাদাৰ কত গেল্ ৰে?\nবিকা। — কেলেই? শুই আছে, আমাৰ ডাঙ্গৰীয়া কিবা আমোলাবোৰৰ নিচিনা চাকৰ নে, বেলি থাকোঁতেই উঠিব? আমাৰ ডাঙ্গৰীয়াৰ কছাৰী ৰাতি হে বহে।\nপি। — বৰা মৌজাদাৰ হুৱা, ঘুমাই ঘুমাই থাক্‌তা, এত্‌না ঘুমাইবাৰ মজা আভি ওলাইব; যাও, জগাও যাইয়া, আৰ কহি দেও কি হজুৰৰ পৰণা লৈকে একঠো পিয়দা আহিছে; হজুৰকা হুকুম আভি মাতিছে।\nবিকা। — (একে ঠৰে তাৰ মুখলৈ চাই মনে-মনে) ই বেজ-বৰুৱাৰ মুকলি হোৱা বন্দী, এতিয়া বুকুত চাপ-ৰাচ এখান বান্ধিবলৈ পাই্ মাটিত ভৰি নিদিয়া হ’ল। (ফুটাই) তুমি বৰুৱাৰ ঘৰৰ ৰণু কাইৰ পিতেক ঘিণলগা নোহোৱাঁ নে?\nপি। — হাঁ, তব্ কিয়া?\nবিকা। — তোমাৰ মাত আৰু সাজ ইমান লৰিছে যে, তোমাক চিনাই টান হৈছে।\nপি। — হাঁ, হামিলোক হজুৰমে থাকে, হামিলোক [ ৩৭ ]বঙ্গালী বাবু হৈছে হামাৰ নাম হৈছে ঘিঁদাছ মজ্‌কুৰী পিয়দা বাবু।\nবিকা। — (মনে-মনে) কেৰেঙ্গীমখাও বাবু; ইস্কুল মেহতৰো বাবু; লোণ-বেচা কেঞাও বাবু, নাৱৰ গুৰি-দিয়া মাজীও বাবু, হায় হায়! কালৰ ঘটি! এতিয়া পিয়দাও হল বাবু। বাবু-বোলোৱাৰ ধিকাৰ! ই আকৌ এতিয়াও মজ্‌কুৰী হৈয়েই আছে, মকৰৰী হব পৰাই নাই; তাতেই ইমান গপ! [ফুটাই] বাৰু মই ডাঙ্গৰীয়াক জনাও গৈ।\n(চকু মোহাৰি মোহাৰি কীৰ্ত্তিৰ প্ৰবেশ।)\nপি। — (পৰণা এখান আগলৈ পেলাই দি) এই পৰণাৰ হুকুম আভি আমোলে আনিবাৰ লাগে; নাহিতো হামি পাকুৰি লৈ যাব।\nকীৰ্ত্তি। — [পৰণা চাই মনে-মেন] সৰ্ব্বনাশ! আমাৰ কাম আহিল, মৌজাটো যে গুচিলেই, এতিয়া মালো বেচা যায়। (প্ৰকাশকৈ) মাল বিক্ৰী কৰিব নে লাগে, মই কালিলৈ ধন শোধাম গৈ, তুমি এতিয়া যোৱাঁ।\nপি। — নাহি, এনেই এৰি যানেকো হুকুম নাহি, টকা দেও, নাহিতো মাল দেও। এক বিধ পাইলে হে হামিলোক যাবাৰ পাৰোঁ।\nকীৰ্ত্তি। — আচ্ছা, যদি ইমানলৈকে বাট নো চোৱাঁ [ ৩৮ ]তেন্তে মালকে নিয়া; (ওলগনীৰে সৈতে সোণৰ বাখৰ-পতা খাৰু এযোৰ দি) তুমি এখন যোৱাঁ।\nপি। — আচ্ছা, বচ্ মাল তো পাইলোঁ, আভি মিঠৈ খাবাৰ তো কিছু দেও।\nকীৰ্ত্তি। — এখন হাতত কিছু নাই।\nপি। — যদি মিঠৈ খাবাৰ নি মিলে, তব পাঁচ ৰূপিয়ামে এই মাল বেচিব, আৰু বচ্ দোচোৰা মাল কোৰোক কৰিব।\nকীৰ্ত্তি। — (মনে-মনে) কোনো মতে ইয়াৰ মুখ নেমাৰিলে ই সৰ্ব্বনাশ কৰিব। ইহঁতে ভাল কৰিব পাৰোক বা নোৱাৰোক, বেয়া কৰিবলৈ যম [দুটকা ৰূপ দি] এই লোৱাঁ।\nপি। — [মূৰ জোকাৰি] বহুত কম হৈছে। আচ্ছা বচ্, হামকু যি দিছে, এই বহুত; নাজীৰ চাহাবকা পাছ কুছ দেও।\nকীৰ্ত্তি। — [মনে-মনে] আৰু কিছু নি দিলেই নেৰে, নাজীৰৰ আগত লগাই দিব গে [আৰু এটকা ৰূপ দি] ইমানেই হে আছিল, ইয়াকে লোৱাঁ।\nপি। — কি এক ৰূপিয়া দেছে? আচ্ছা বচ্ দেও।\nচন্দ্ৰ। — মই এটা কথা আগতেই কৈছিলোঁ, পাণ খাই [ ৩৯ ]ধন উৰুৱাৰ লাভ এতিয়া হে ওলাইছে। ভাল হল তেও, আজিৰেপৰা ডাঙ্গৰীয়া বোলাবৰ মূৰ মৰিল।\nকীৰ্ত্তি। — [খঙ্গেৰে] টপ্‌টপাই নে থাকিবি দেই, তোক দায়ে নে পায়, গুচ্ ইয়াৰপৰা।\nকীৰ্ত্তি। — [গালত হাত দি মনে-মনে] মৰা পৰিলোঁ; মৌজা লবৰ যহত, ন-কৈ ঘটা থাওক, আগৰ কালৰ বস্তুও সাং হল।\n(শিৱকান্ত কটকী আৰু ৰামেশ্বৰ দলৈৰ প্ৰবেশ)\nশিৱ। — কেনে বান্ধ! আজি দেখোঁ বৰ বিমন, কি হৈছে?\nকীৰ্ত্তি। — বান্ধ, কি সোধাঁ? বৃত্তি বুলিবলৈ মৌজাটো আছিল, আজি সিও গুচিল। পাঁচশ ৰূপ বাকী আছে, সেই বাবে নাজীৰৰ পিয়দাই সোণৰ খাৰু-এযোৰ কোৰোক কৰি লৈ গৈছে হি। কালি-মানলৈ ৰূপ কেই টকা আদায় কৰিব পাৰিলে তেও মালটোকে আনিব পাৰোঁ; তালৈ ধাৰ কৰিবলৈও পাবলৈ নাই। ৰায়তত ৰূপ চাৰি কুৰিমান হে বাকী থাকিব পায়; ৰূপবো্ৰেৰে নো কি কৰিলোঁ, কবই নোৱাৰোঁ।\nৰাম। — কুম্পানিৰ ৰূপ বতাহৰ নিচিনা, তাত কিবা মায়া আছে হবলা, তাক কেৱেই ধৰি ৰাখিব নোৱাৰে, তাতে আজি-কালি জুইৰপৰা পানীলৈকে কিনা দিন পৰিছে, [ ৪০ ]ৰূপ আৰু কেনেকৈ থাকিব? আপুনি এটা কাম কৰোক; সোনকালে আফিল পঠিয়াই দিয়ক। আপোনাৰ মৌজা নু গুচে, আপোনাৰ বাপতিসাহন, দুটকা ৰূপ বাকী পৰিল বুলিয়েই কোনবাই গুচাব পাৰে নে?\nকীৰ্ত্তি। — তালৈকে আপুনি যাব নোৱাৰিলে আফিল কৰাৰ কৰাৰ কি সকাম?\nশিৱ। — বান্ধ! মই থকাত আপুনি কেলেই যাব লাগিছে? মোৰ নামে মুক্তিয়াৰনামা দি দিয়ক, মই মৌজা লৈ দিম, তালৈ ভয় কি? সোণৰ খাৰু এযোৰ-মান হে খৰচ কৰিব লাগিব, একে টিলিকতে মৌজা পাব।\nকীৰ্ত্তি। — [মনত ৰং হৈ] হেৰ বিকা অ!\nকীৰ্ত্তি। — হেৰ, আমাৰ ভকত-সেৱাৰ সমল লৈ আহ।\n[তিনটা ধোঁৱা খোৱা, তিনি চাকি পাণ আৰু একোছা কাঠীৰে সৈতে বিকাৰ প্ৰবেশ আৰু প্ৰস্থান। ]\n(পাণ খোৱাৰ আৰম্ভ)\nৰাম। — টোপনি পাণৰ সখিয়েক হবলা, মই দেখোঁ পাণৰ হোঁপা মাৰিলেই টোপনিয়ে চকু জপাই নিয়ে।\nশিৱ। — সখিয়েক ন হয়; পাণে টোপনিৰ বৰ লৈছিল; এই দেখি হে টোপনিয়ে পাণৰ লগ নেৰে।\n[পাণৰ নলী মুখত লৈ ৰামেশ্বৰ দলৈৰ টোপনি। ]\n[ ৪১ ] শিৱ। — দলৈৰ নাকৰ ঘোৰঘোৰণি শুনি বাঘে খেদি নাহিলেও ভাল, —\n[তোতাৰাম ৰাজখোৱাৰ প্ৰবেশ। ]\nকীৰ্ত্তি। — আহক ৰাজখোৱা-দেও, আমাৰ আজি কি ভাগ্য!\nতোতা। — তোমাৰ ভাগ্য ন হয়, আমাৰ হে ভাগ্য।\nকীৰ্ত্তি। — হেৰ বিকা! আৰু এটা ধোঁৱাখোৱা লৈ আহ, আৰু দুচাকি-মান পাণ কৰ।\n[এটা ধোঁৱা-খোৱাৰে সৈতে বিকাৰ প্ৰবেশ, আৰু প্ৰস্থান, ৰাজখোৱাৰ পাণ খোৱা আৰম্ভ। ]\nশিৱকান্ত আৰু ৰামেশ্বৰ। — [শুনা-নুশুনাকৈ] আজিৰপৰা ইয়াৰ ঘৰত পাণ-খোৱাৰ মূৰ মৰিল, আজিয়েই যি খাওঁহঁক সেয়ে হে।\nতোতা। — শুনিছাহঁক নে? এটা কথা শুনি আজি যেনে বেজাৰ পাইছোঁ, তাক কি কম? পুত্ৰ-শোকো তাৰ সমান ন হয়। আমাৰ দেশত হুনু আফু-খেতি কৰিবলৈ মানা হৈছে, মৌজাইপতি বোলে ইস্তাহাৰ শুনাই দিছে। (কীৰ্ত্তিকান্তৰ মুখলৈ চাই) তোমাৰ এখেলৈ একো পৰণা হোৱা নাই নে?\nকীৰ্ত্তি। — পশু ই টেকেলা এটাই কিবা পৰণা এখান [ ৪২ ]আনিছিল, মই চোৱা হে নাই, চাওঁচোন, হেৰ বিকা অ! মোৰ কাকতৰ টোপোলাটো লৈ আহ।\n[কাকতৰ টোপোলাৰে সৈতে বিকাৰ প্ৰবেশ আৰু টোপোলা থৈ প্ৰস্থান। ]\nশিৱ। — [টোপোলা মেলি] ৰাজখোৱা-দেও, এই খান পৰণা চাওক।\nতোতা। — (পৰণাখন চাকিৰ গুৰি লৈ নি চকু দুটা ঘোপাকৈ চাই) মই দেখোন মতিবই নোৱাৰোঁ, চকুত চলিহাই ধৰিলে নে কি? আ-আ-আ, ফত্ উকাৰে ফু, অ! আফু, আফু-খেতি কৰিবলৈ মানা কৰিছে হয়। অস্! অস্! এনে হে হ’ল কালৰ গতি! (হুমুনিয়াই) আকও শুনিছোঁ, বোলে, এইটো লাট-চাহাবৰ হুকুম; ইয়াক বিলাতৰ মহাৰাণীত বাজে আন কেৱে ভাঙ্গিব নোৱাৰে।\nৰাম। — এইদৰে হলে দেখোন দেশ ভাগিব লগা হল, কি হব?\nতোতা। — মোৰ মনেৰে হলে কানীয়াই কানীয়াৰ মৰম ন পতিয়ালে পতিয়াওঁতা আন নাই, এতেকে আমি এটাইবোৰে গোট খাই বিলাতৰ মহাৰাণীৰ তলৈ এখান আৰ্জী পঠিয়াই দিওঁহঁক। তেওঁ আমাৰ, কানীয়াৰ মৰম বুজে, আপুনি কানি-খেতি কৰিবলৈ হুকুম দিব। [ ৪৩ ] শিৱ। — আপুনি যে কানীয়াৰ কানীয়াৰ মৰম বুজাৰ কথা কৈছে, মহাৰাণীয়ে জানো কানি খায়?\nতোতা। — এ! নেখায় নে?\nৰাম। — কানি নো কেনে বস্তু, তাক জানিলে হে হয়।\nতোতা। — মই ভাবিছিলোঁ, বোলোঁ আমাৰ দেশৰ. দেখোন, ৰজাৰপৰা কুৱঁৰীলৈকে সকলোৱে কানি খায়; মহাৰাণী এই জম্বুদ্বীপৰ গৰাকিনী হৈছে, তেওঁ কানি নে খায় থাকিব কিয়? যদি নে খায়, তেনে হলে নো কি হব? আৰ্জী দিয়া শুদা; তেওঁ আমাৰ কি দুখ পতিয়াব?\n(নলীচাৰ মূৰত পাণৰ টিকিৰা দি শিৱকান্তৰ টোপনি।)\nৰাম। — (চকু মুদি মুদি আপোনাৰ পিঠি বুলি শিৱকান্তৰ পিঠি খজুৱাই) উঃ! খজুৱাওঁ হে খজুৱাওঁ, তেওঁ একো পোনে সুতেই নে লাগে, আজি কি নো হৈছে, পিঠিখানত কবই নোৱাৰোঁ। ৰ, বাপেৰে, তাড়কা-ৰাক্ষসীৰ দাঁত লগাও, তেহে তোৰ জুতি লাগিব, (পাণৰ কাঠীৰে ৰোকন)।\nশিৱ। — [গা জিকাৰ মাৰি] ঈহ্! মহে খাই ঢুকালে। (পিঠিত চাপৰ মাৰি, অলপকৈ চকু মেলি চাই) ঈহ্! চোৱাঁহঁকচোন, মহটোৱে কিমান তেজ খালে।\nতোতা। — ন হয়, জোকে খালে হবলা।\nশিৱ।— খাওক, কিমান নো খাব? [ ৪৪ ] কীৰ্ত্তি। — বিকা অঁ! জলপান কৰিবলৈ কি আছে, লৈ আহ।\n(দৈ-গাখীৰ আৰি চিৰাৰে সৈতে বিকাৰ প্ৰবেশ, আৰু প্ৰস্থান।) (সকলোৰে ভোজন)\nশিৱ। — বান্ধ, মোৰ নামে মুক্তিয়াৰনামা দিয়ক, আৰু সোণৰ খাৰু এযোৰ দিয়ক, মই কৈছোঁ ন হয়, একে টিলিকতে মৌজা লৈ দিম। (টিলিকি) আপুনি নে জানে নে? হালবাট চাহাবে, খাজনা বাকী পৰাত দিহিঙ্গীয়া ফুকনৰ মৌজাটো গুচাইছিল, পাচে তেওঁ গুৱাহাটীলৈ গৈ সোণৰ বাখৰাম আঙ্গঠী এটা হে দিলে, তেতিয়াই মৌজা পাই উলটি আহিল।\nকীৰ্ত্তি। — বান্ধ, মই তাক জানো, খাৰু অৱশ্যে দিম।\n(কীৰ্ত্তি আৰু চন্দ্ৰপ্ৰভাৰ প্ৰবেশ।)\nকীৰ্ত্তি। — আজি কানি এফেৰিও নাই; কি হব? আগেয়ে চাকিয়ে-চাকিয়ে পান উৰাইছিলোঁ, এতিয়া দেখোঁ [ ৪৫ ]দুবেলা দোৰোজ মলি খাবলৈও পাবলৈ নাইকিয়া হল। মোৰ ঘৰত পাণ খাবলৈ পাই এটাইবোৰ মোৰ বন্ধু হৈছিল; এতিয়া সেইবোৰে উপাকৰ কৰা যাওক, বাটত দেখিলেও এফলীয়া হৈ হে যায়। আফিল কৰোঁগৈ বুলি শিৱকান্তে গাম-খাৰু-যোৰ লৈ গুৱাহাটীলৈ গল, আজি বছৰেক হল, তাৰো একো খবৰ নে পালোঁ; সি মনেৰে, ফাঁকি হে দিলে। সেয়ে থকা হলে তেও এতিয়া তাকে ভাঙ্গি খালোঁহেঁতেন। বাটি-লোটাকো বেচি খাই ঢুকালোঁ। তিৰোতাজনীৰ হাতত যি দুপদ কি এপদ অলঙ্কাৰ আছে, তাক কি বুলি খজিম? খুজিলোঁৱেই বা তাই নো দিব খুজিছে নে? তাই আগেয়ে পাণ খাই ধন উৰাবলৈ মোক সিমান মানা কৰিছিল, তেও মই তাইৰ হিত কথা নু শুনিলোঁ। এতিয়া তাই মোৰ কথা কেলেই শুনিব? তেও কি কৰিম? কানি খাবলৈ নে পাই মৰাত্‌কৈ, লাজ কাতিকৈ থৈ তাইকে এবেলি খুজি চাওঁ। (ঘৈণীয়েকক মাত লগাই লাহে-লাহে) শুনিছা নে? আজি কানি এফেৰি নাই, সমূলি মৰণ হৈছে। কি আছে কেৰু বা মণি এটাকে দিয়াঁ, তাকে বেচি কানি এফেৰা আনো গৈ।\nঘৈণী। — (খং কৰি) এই খান মুখেৰেই আগেয়ে ন কৈছিলা, বোলা তোক দায়ে নে পায়? এতিয়া দেখোন এটাইবোৰ দাবে মোকেহে পাইছে হি, ধান-বনাৰপৰা পানী-অনালৈকে, সকলো বন ময়ে ন কৰিলে দুপৰীয়া [ ৪৬ ]ভাতো নোলায়। পানী-খোৱা লোটা আদি কৰি সকলো বস্তু বেচি খাইও সন্তোষ লগা নাই, আকও কেৰু-মণিও বেচি খাবলৈ লাগে। লাজ থকা মানুহে এনে কথা কেতিয়াও ন কয়।\nকীৰ্ত্তি। — (মনে-মনে) এইৰ মাত খোৱাত্‌কৈ কানি নে খাই মৰাই ভাল। হায় হায়! মই যদি কানীয়া নহলোঁহেঁতেন, এইৰ মাত সহিলোঁহেঁতেন কেলেই? একেষাৰ মান মাতোঁতেই গচকা মাৰি ধৰিলোঁহেঁতেন; এতিয়া একেষাৰ টান মাত মাতিবলৈও ভয় হে লাগে; তাই যদি মাক-বাপেকৰ ঘৰলৈ গুচি যায়, তেন্তে জীৱন্ততে মৰা হম। এই কানি খোৱা হলেও মোৰ ইমান দুখ ন হলহেঁতেন, তেতিয়া হাতৰ-কাণৰ বেচিও কানি আনিবলৈ দিলেহেঁতেন।\nঘৈণী। — (মনে-মনে) ঈহ্! মই, চণ্ডালীয়ে কিয় জেঙ্গেৰাটো মাৰিলোঁ, দেহি, পৰোঁতে নো তেনে কৰিছে নে? আগেয়ে বৰবিহ খাইছে, এতিয়া নে খাই থাকিব নোৱাৰে, কি কৰিম? আঙ্গঠীকে এটা দিও, বেচি খাওক। (সোণৰ আঙ্গঠী এটা দি) হোৱাঁ, ইমানেই হে আছিল, তাৰো অন্ত পৰিল।\nকীৰ্ত্তি। — উস্ ৰাম! জীলোঁ; এতিয়া হাটলৈ যাওঁ।\nকীৰ্ত্তি। — (কানি মলি সিটাটো মেলি চাই) এই ডোখৰ কি? চুটি-কাপোৰৰ পাতলি হবলা; ছিঃ ৰাম ৰাম! কানি-খোৱাৰ ধিকাৰ। কানিৰ লগত চুটি-কাপোৰৰ মলিও খাব লগা হলোঁ, (অলপ ভাবি চাই) হওক, কি কৰিবা, নেখাই পাৰি নে? আৰু ইয়াত দোষো নাই; কাৰণ কানি অণন্তবিষ্ণুৰ মুখৰপৰা হৈছে। সিদিনা অধ্যাপক দেউৱে কৈছিল ’বোলে কিবা ভাল বস্তু দেখি অনন্ত মহাপ্ৰভুৰ লোভ লাগিলত মুখৰ লাল আৰু ফেন পৰিল, তাৰেপৰা কানি হল, এই দেখি ইয়াক শাস্ত্ৰত “অহিফেন” বোলে আৰু এই কাৰণেই হে কানীমানুহবোৰ লুভীয়া হয়”! গঙ্গা বিষ্ণুৰ চৰণৰ পৰা হে হৈছিল তেও তা ৰপানী এছাটি গাত লাগিলেই মহাপাপ নষ্ট হয়, কানি সেই বিষ্ণুৰ মুখৰপৰা হৈছে, ইনো চুটি-কাপোৰৰ কানি এডোখৰো শুচি কৰিব নোৱাৰিব নে? ই কি কথা? (কানিৰ ৰসটোপা শোহা মাৰি) যেনে-তেনেকৈ তেও কানি-ফেৰা পোৱা হল, এতিয়া তিতাটো মৰোঁ কিহেৰে? সিদিনা ডাঙ্গৰীয়াৰ শৰাধলৈ যে [ ৪৮ ]কল-থোকা আনিছিলোঁ, পকিব পায়, তাৰে এটা নিলগে আনি তিতাটো মাৰোঁ। লৰাই আগেয়ে খালে মাক-বাপেকলৈ বস্তু অশুচি ন হয়; সৰুত আমাক আগেয়ে খুৱাই হে আই-বোপায়ে খাইছিল, এতিয়া ডাঙ্গৰ হলোঁ কি হল? আই-বোপাইৰ মনত তেও লৰা হে! (কলা ভক্ষণ) — কানিৰ ৰাগী এৰালত হামি আহিবলৈ ধৰিলে দেখি লৰালৰিকৈ কানি-ফেৰা খালোঁ, সন্ধ্যাটো কৰিবলৈও নহল, এতিয়া যাওঁ, শুধে-অশুধে সন্ধ্যাটো গাই ফোঁট এটা লৈ আহোঁ গৈ, কানি-ফেৰা খাই কলা দুটা হে খাইছোঁ, ইয়াত বৰ দোষ নাই, শস্ত্ৰতো তাৰ বিধি আছে।\n(কিনাৰাম বৰগিৰীৰ প্ৰবেশ)\nকিনা। — আই, কি কৰিছে?\n(ভিতৰৰ পৰা) কোন, বৰগিৰী নে সেইটি?\nকিনা। — হয়, আই, আছে যদি ছালি-এখান দিয়ক, মুখ-খান গুচিল আৰু।\n(ভিতৰৰ পৰা) বাৰু বহাঁ, মোৰ হাত আজৰি হক। (তামোলৰ বঁটা লৈ চন্দ্ৰপ্ৰভাৰ প্ৰবেশ)\nকিনা। — (মনে-মনে) ডেকা ডাঙ্গৰীয়াই বাপেকৰ শৰাধলৈ বুলি কলা পকাই পেট-পূজা হে কৰিলে হবলা। (প্ৰকাশকৈ) আই! সিদিনা যে বুঢ়া ডাঙ্গৰীয়াৰ শৰাধলৈ [ ৪৯ ]কলা পকাইছিল, এতিয়া দেখোন তাৰ বাকলি হৈ আছে গৈ।\nচন্দ্ৰ। — কানীয়া মানুহৰ গুৰু আছে নে গোঁসাই আছে? পেটটো তুষ্ট হলেই সকলো হয়। হোঁৱা, তামোল ধৰাঁ।\nকিনা। — (তামোল লৈ) আই? মই এতিয়া যাওঁ, বন আছে।\nকীৰ্ত্তি। — (মনে-মনে) গ্ৰহণীৰ দৰব বুলি তিৰোতাজনীক কানি খুৱালোঁ, এতিয়া তাইৰ ৰাগী বহিল, তাই তাক এৰিব নোৱাৰে। কানি খাবলৈ নে পালে এতিয়া হাতৰ-কাণৰ বেচিও কানি আনিবলৈ দিব; কানি-খোৱাৰ বাবে মোক কেটকেটাই থাকিবও নোৱাৰে।\n(চন্দ্ৰপ্ৰভাৰ প্ৰবেশ। )\nচন্দ্ৰ। — (গিৰীয়েকক মাত লগাই) ভাল কামটো কৰিলা তেও, আপুনি যে মৰিলা, মোকো মাৰিলা, এনেটো টাঙ্গোন নে মাৰাঁ বুলি হে আছিলোঁ। কেলেই মোৰ নকৰত পৰিলা?\nকীৰ্ত্তি। — (লাহে-লাহে) কি কৰিম, মই নো তোমাক পাৰোঁতে বৰবিহ খুৱাইছোঁ নে? খৰে ধৰি তত্ নাই, [ ৫০ ]তাকে খাবৰপৰা তেও ভাল পাইছা। দেহত্‌কৈ আন কিবা ডাঙ্গৰ আছে নে? এক উপায়েৰে বেচি কিনি খাব লাগে।\nচন্দ্ৰ। — মোৰ মৰমত নৰিয়া ভাল কৰিবৰ মনেৰে তুমি মোক কানি খুওৱা নাই মোৰ অলঙ্কাৰ দুডাল-মান আছে, সেই কেইডাল বেচি খাবৰ মনেৰে হে ইয়াকে কৰিলা। অলঙ্কাৰ কেইডাল বেছি এঁটাই নো কি কৰাঁ চাম।[ ৫১ ]\nবৃকোদৰ শইকীয়াৰ ঘৰ।\nবৃকোদৰ। — (নাম-ঘৰৰপৰা ওলাই আহি মনে-মনে) পিণ্ডটো জানিবা দিয়া হল, এতিয়া ব্ৰাহ্মণ কেইজনক তুষ্ট কৰিব পাৰিলে সকলো সাম্ফল হয়?\n(বাজৰপৰা) শইকীয়া ঘৰত আছে নে?\nবৃকো। — আছোঁ, কোন সেইটি? সোমাই আহাঁ, বহাঁহি।\n(কীৰ্ত্তিকান্তৰ প্ৰবেশ। )\nকীৰ্ত্তি— (মনে-মনে) শইকীয়াৰ বামুণ-বৈষ্ণৱত [ ৫২ ]বৰ ভক্তি। বাপেকৰ শৰাধটো বৰ শ্ৰদ্ধাৰে কৰে, নজনা ভাৱতে ইয়ালৈ আহিছোঁ, ভাল হৈছে, অৱশ্যে কানি দোৰোজ-মান পাম, আৰু দক্ষিণাৰ বাবে পইচাও অনা-চেৰেক পোৱা যাব। কিন্তু সি মোক মতা নাই, এতেকে শৰাধৰ বুজ নোপোৱা যেন দেখাওঁ। বুজ পাই নমতাকৈ অহাটো বৰ লাজৰ কথা। [ফুটাই] আজি দেখোঁ শইকীয়াৰ ঘৰত বৰ জঞ্জাল, কি নো হৈছে?\nবৃকো। — অ! আমাৰ ডেকা-বৰুৱা দেও! আহোক, বহোক হি, দেউতা, আজি মোৰ পৰম ভাইগ।\nকীৰ্ত্তি। — ন হয়, শইকীয়া, আজি তোমাৰ ঘৰত বৰ জঞ্জাল; মই ন বহোঁ, বিশেষ সকাম একো নাই, এনেই হে আহিছোঁ, এতিয়া যাওঁ, আন এদিন আহিম আকও।\nবৃকো। — [হাত-যোৰকৈ] ন হয়, দেউতা, আজি বোপাইৰ পিণ্ড এটা দিলোঁ, তাতে, আপোনাসকলক মাতিবৰ আমাৰ শক্তি নাই, তেও মোৰ ভাইগৰ গুণে আপুনি ধূলা পেলাবলৈ আহিছে, অলপ বহোক; শক্তিৰ ইছাৰে যি পাৰোঁ, অলপ সেৱা কৰোঁ, তেহে মোৰ মনটোত ভাল লাগিব।\nকীৰ্ত্তি। — (মনে-মনে) ময়ো তাকে হে বিচাৰি আহিছোঁ, [ফুটাই] আজি যে তোমাৰ ঘৰত শৰাধ, সেইটো কথাৰ মই বুজকে পোৱা নাই। বাৰু, তুমি যে বৰকৈ ধৰিছা, অলপ বহোঁ, তেও মোক সোনকালে বিদায় দিয়া। [ ৫৩ ] বৃকো। — নাম-ঘৰলৈ এবাৰ গৈ আহিলে ভাল হয়।\nকীৰ্ত্তি। — মোৰ ভিতৰলৈ যাবৰ মন নাই, বাহিৰৰেপৰা বিদায় দিয়া হলে ভাল আছিল, তেও ন গলে তুমি ভাল পাবা নে? বলা যাওঁ।\n(দুইৰো প্ৰস্থান। )\nবৃকোদৰ শইকীয়াৰ নাম-ঘৰ।\n(কীৰ্ত্তিকান্ত আৰু বৃকোদৰৰ প্ৰবেশ)\nকীৰ্ত্তি। — শইকীয়া! জলপান কৰিবলৈ যে মাতিলা, সজ দৰব এফৰা আনা; কালিৰেপৰা বজাৰৰ আফিং খাই পেতৰ কামোৰে ধৰিছে।\nবৃকো। — [জঁপা কানি এচটা দি] এইয়া ধৰোক।\nকীৰ্ত্তি। — [মনে-মনে] জলপানটো ভালকৈ দিছে। আজি দুপৰীয়া ভাত-খোৱাও ভাল ন হল; ইয়াৰেই ভোক গুচিব। কানি-ফেৰাও ভাল, এতিয়া নে খালে কালিৰ দিনটো ইয়াৰেই যাব। এতিয়া যি হে লাগে, কিন্তু নিচেই নোখোৱাকৈ লৈ যোৱা দেখিলেও সি বেয়া বুলিব। [ ৫৪ ]এতেকে এটা বুধি কৰোঁ। (ফুটাই) শইকীয়া, দৰব মলিবলৈ মলা এটা দিয়াঁ।\nবৃকো। — ভাল, এই ধৰোক। (মলা-দান)\nকীৰ্ত্তি। — (বৃকোদৰে নেদেখাকৈ কানি-ফেৰা মেৰতলিত সুমুৱাই শুদা হাতটো মোহাৰি পানীটোপা খাই জলপান কৰি) শইকীয়া, জল-খোৱা হল, এতিয়া তামোল দিয়াঁ।\nবৃকো। — (আধলি এটাৰে সৈতে তামোলৰ বঁটা আগত থৈ সেৱা কৰি) মোৰ আজি বৰ ভাইগ।\nকীৰ্ত্তি। — (মনে-মনে) বামুণ হোৱাৰ অনেক গুণ। বামুণে ভিতৰত যিমান অকৰ্ম্ম কৰোক, বাহিৰত লোকক দেখুৱাই সন্ধ্যা-পূজা কৰি ফোঁটটো লৈ থাকিলেই সকলোৰে পৰা মান পায়। মই যিবোৰ কাম কৰিছোঁ, মোৰ ন-গুণৰ গোসাঁই কেতিয়াবাই পলাল; তেও বাহিৰত সঁচাই মিছাই সন্ধ্যাটো কৰি ফোঁটটো লৈ থাকো দেখি এটায়ে বামুণ বুলি মানে। কথাতে কয়, বোলে, “লুকাই বীৰয়া এটাই; দেখাই বীৰয়া কোনো নাই।” (ফুটাই) কুশল হওক। (তামোল আৰু দক্ষিণা লৈ) শইকীয়া, মই এতিয়া যাওঁ।\nবৃকো। — ভাল দেউতা।\nকীৰ্ত্তিকান্তৰ চাৰপাইত শয়ন — ৰমজান খাঁ নেটিৰ\nৰম। — (কীৰ্ত্তিৰ গাত হাত দি) ই ক্ৰানিক ডেচেণ্ট্ৰী, ইয়াক আৰাম কৰা মস্কিল; একিউট্ হোনেসে জলদি আৰাম হয়; তাতে ফেৰ পেশ্যেণ্টঠো আফিমখোৰ। আ্উৰ ভি একঠো পৰগেটিৰ দেনে হোগা— দেৰেচী! এক আওঞ্চ কেষ্টাৰাইল থোৰা গৰম পানীৰ লগত মিলাই ইস্‌কো পিলাই দে।\nকীৰ্ত্তি। — হায় হায়! মোৰ কি কপাল! মই কেলেই বৰ-বিহ খাইছিলোঁ? তাকে নোখোৱা হলে মোৰ এনে দশা হব কিয়? কানীয়াৰ অৱস্থা দেখিয়েই আছিলোঁ, তেও চকু থাকিও খালত পৰিলোঁ। আই-বোপাইয়ে কানি খাবলৈ হাক দিয়াত তেওঁবিলাকৰ হিত কথা মোৰ কাণত যাঠীৰ খোঁচ যেন হে লাগিছিল, এতিয়া হে তাৰ মোল বুজিছোঁ। কানিৰ লগতে ধন, বস্তু, মান, আবৰ, সকলো গল; শেহান্তৰত এপোৱা কানিৰ লোভত মিছা সাখী ওলাই এতিয়া ফাটকত প্ৰাণ যায়। শ-টও অজাতিয়ে চুবলগা হল। [ ৫৬ ]ইহকালত যে ইমান কষ্ট ভুগিছোঁ, পৰকালতো জীৱটোৰ অসজ গতি কৰিলোঁ, জল পিণ্ডৰো আশা নাই। মোৰ বেজাৰতে তিৰোতা জনীও মৰিল। সতী-তিৰোতাৰ গিৰীয়েকত্‌কৈ মৰমৰ বস্তু একো নাই, তাক এতিয়াহে জানিলোঁ। মোক কানি খাই ধন উৰুৱা দেখি কেটকেটাই থকাত কুটুমক বেয়া পাইছিলোঁ, আৰু নিচেই নিমৰমিয়াল বুলি ভাবিছিলোঁ। এতিয়া শুনিছোঁ, মই ফাটকত পৰাৰ কথা শুনিয়েই মোৰ ভৈয়াই মূছকঁছ গল, সেয়ে বনি হৈ দহ দিনৰ মূৰত প্ৰাণ এৰিলে। ইয়াত্‌কৈ আৰু মৰমৰ চিন আন কি লাগে? আই ঐ দেহি ডুখৰি! মোৰপৰা এদিনলৈও সুখ যে নে পালেই, শেহত ময়ে তাইৰ বধৰ ভাগী হলোঁ। মই কুকাম কৰি ফাটকত নপৰা হলে মোৰ ভৈয়াই তেনেকৈ কিয় মৰিব? মোৰ কুটুমে মোৰ ফাটকত পৰাৰ কথা শুনিয়েই দেহকে এৰিলে, মোৰ কেনে লেটেকা জীৱ, তেওঁ মৰা শুনিও মই মৰিব পৰা নাই। তেওঁক ৰোগে পীড়ি ললে, আৰু সৰহ বেলি এই সংসাৰত ললাট নাই, অলপতে মোৰ জীউটিৰে সৈতে লগ লাগিব পাৰিম গৈ। (অলপ ভাবি চাই) হায় হায়! কি আশা কৰিছোঁ? মোৰ কুটুমৰ শুধ জীৱ আছিল, পোনে-পোনে স্বৰ্গলৈ গল। মই পাপীয়ে যিবোৰ কাম কৰিছোঁ, স্বৰ্গৰ ফাললৈ মুখ কৰিবই নোৱাৰোঁ, ৰৌৰৌ-নৰকতহে মোৰ ঠাই হব। কানি, তো ভাল মহিমা! তই মানুহৰ ইহকাল, পৰকাল দুইকো নষ্ট কৰ। [ ৫৭ ]আমাৰ দেশৰপৰা এই কালকূট কেতিয়া দূৰ হব? সিদিনা যে ইস্কুল-পণ্ডিতে ফকৰাটো মাতিছিল, সি সঁচা,\n“কেপা-কানি বিহৰ শেষ।\nকানীয়াৰ নাই জ্ঞানৰ লেশ॥\nহায় হায়! কি ঘোৰ ক্লেশ।\nকানিয়েই খালে অসম দেশ॥”\nউস্! এই ঠেংটো দেখোন লৰাবই নোৱাৰোঁ, সেই ফালে মৰিল হবলা, (অলপ মান ৰৈ) হয়, ঠেঙ্গৰ ফাল মৰিল; গ্ৰহণী-ৰোগ দেখি হে জ্ঞানটো আছে। গ্ৰহণী-ৰোগত মৰিবৰ যোগীৰো বাঞ্ছা বুলি যে মানুহে কয়, তাৰ এয়েহে কাৰণ — মৰিবৰ সময়লৈকে জ্ঞান নুগুচে। এতিয়া সকলো কথা এৰি ঈশ্বৰৰ নামহে লব লাগে, ৰাম-কৃষ্ণ, ৰামকৃচ্ — (অমাত।)\n(সকলোৰে প্ৰস্থান। )\nTags: কানীয়াৰ কীৰ্ত্তন\nশ্বাহেনশ্বাহ আৰু বীণাবাদক মূল:জয় গোস্বামী অনুবাদ:অঞ্জন শৰ্মা বতাহ দেখা পোৱা নেকি? নাপাও, খোদাবন্দ্। কিন্তু উশাহ- নিশাহ লৈয়েই তো আছা, অৰ্থাৎ...


সমাগত দীপাৱলী! আতচবাজীয়ে বিপদ ঘটাব পাৰে আপোনাৰ, কিন্তু কিয়? -\nHomeNationalসমাগত দীপাৱলী! আতচবাজীয়ে বিপদ ঘটাব পাৰে আপোনাৰ, কিন্তু কিয়?\nসমাগত দীপাৱলী! আতচবাজীয়ে বিপদ ঘটাব পাৰে আপোনাৰ, কিন্তু কিয়?\nডিজিটেল ডেস্ক: দীপাৱলীলৈ মাজত মাথো কেইটামান মুহুৰ্ত বাকী। সমগ্ৰ দেশবাসী এতিয়া ব্যস্ত দীপাৱলী আনন্দত বিলীন হবলৈ৷ কিন্তু এইবাৰ দীপাৱলীয়ে ভয়ংকৰ বিপদৰ আগজাননী কঢ়িয়াই আনিছে এখন চহৰলৈ৷\nপ্ৰতিকুল বতৰৰ বাবে দেশৰ ৰাজধানী চহৰ দিল্লীয়ে সদায়েই সংবাদ শিৰোনাম দখল কৰি থাকে৷ চহৰখনত দিনক-দিনে বৃদ্ধি পাই অহা উদ্যোগিক প্ৰতিষ্ঠানৰ বাবে জলবায়ু ক্ৰমাৎ বেয়াৰ ফালে গতি কৰিছে৷ তদুপৰি ৰাজধানী চহৰখনত ব্যাপক হাৰত বৃদ্ধি পাই অহা যান-বাহনৰ সংখ্যাও সঘন এই জলবায়ু পৰিৱৰ্তনত ইন্ধন যোগাইছে৷ শেহতীয়াকৈ দিল্লীত প্ৰতিকুল বতৰৰ বাবে পুনৰ স্তব্ধ হৈ পৰিছে সাধাৰণ জন-জীৱন৷ ৰাজধানী চহৰখনত বৰ্তমান ঠাণ্ডাৰ প্ৰকোপ ইমানেই বৃদ্ধি পাইছে য়ে, গোটেই দিনজুৰি সমগ্ৰ চহৰখনৰ আকাশ-বতাহ ঘন কুঁৱলীয়ে আঁৱৰি ৰাখিছে৷ দিল্লীবাসীৰ বাবে সঘনাই হোৱা বতৰ পৰিৱৰ্তন কোনো ডাঙৰ কথা নহয় যদিও, এইবাৰ ঠাণ্ডা পূৰ্বতকৈ সোনকালে হোৱাৰ বাবে তেওঁলোক যথেষ্ট চিন্তিত হৈ পৰিছে৷ বিগত দুদিন ধৰি চহৰখনত ঘন কুঁৱলীৰ মাত্ৰা কোনোধৰণৰ পৰিৱৰ্তন হোৱা নাই৷\nদিল্লীত প্ৰতিকুল বতৰৰ বাবে পুনৰ স্তব্ধ হৈ পৰিছে সাধাৰণ জন-জীৱন\nদিল্লীৰ বতৰ বিজ্ঞান কেন্দ্ৰই এইবাৰ দিল্লীৰ জলবায়ুক লৈ ভয়ংকৰ ভৱিষ্যতবাণী কৰিছে৷ বতৰ বিজ্ঞান কেন্দ্ৰৰ মতে, আগন্তুক দীপাৱলীত দিল্লীবাসীয়ে যদি অনিয়ন্ত্ৰিতভাৱে আতচবাজী ফুটাই তেনেহ’লে দিল্লীৰ আকাশ চূড়ান্ত হাৰত প্ৰদূষিত হ’ব আৰু হয়তো চহৰখনৰ বায়ু একেবাৰে বিষাক্ত হৈ যাব পাৰে, যাৰ ফলত মানুহে উশাহ-নিশাহ লোৱাতো কষ্ট হ’ব পাৰে৷ দিল্লীত এতিয়া সৰ্বনিম্ন তাপমাত্ৰ ১৫ ডিগ্ৰী ছেলছিয়াছ আৰু দিপাৱলীত ইয়াৰ মাত্ৰ ১৩ ডিগ্ৰী ছেলছিয়াছলৈ হ্ৰাস পোৱাৰ আশংকা কৰিছে বতৰ বিজ্ঞান কেন্দ্ৰই৷ এনে পৰিপ্ৰেক্ষিতত ৰাজ্যখনৰ প্ৰদূষণ নিয়ন্ত্ৰণ ব’ৰ্ডে আতচবাজী ক্ৰয়-বিক্ৰয়ৰ ক্ষেত্ৰত ব্যাপক নিষেধাজ্ঞ জাৰি কৰিছে আৰু প্ৰশাসনৰ ফালৰ পৰা দিল্লীবাসীক যথেষ্ট সাৱধানতাৰে দেৱালী উদযাপন কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে৷\nPrevious articleসাৱধান! হেল’ৱীন হৈ গ’ল; এতিয়া আপোনাৰ ঘৰলৈ আহিব পাৰে ভূত !\nNext article‘এতিয়া যোৱাৰ সময়’! দুৰ্ঘটনাত মৃত্যুৰ পূৰ্বে দিয়া মোহময়ী মডেলৰ ইনষ্টাগ্ৰাম পোষ্ট ভাইৰেল


নিৰ্মলা সীতাৰমন (তামিল: நிர்மலா சீத்தாராமன்; জন্ম ১৮ আগষ্ট ১৯৫৯) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনৈতিক নেত্ৰী। তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সদস্য। তেওঁ ২০১৬ চনৰ পৰা ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ হিচাপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰি আছে। তেওঁ ইন্দিৰা গান্ধীৰ পিছত দ্বিতীয় গৰাকী মহিলা ৰক্ষা মন্ত্ৰী। তেওঁ বিত্ত আৰু কৰ্পোৰেট বিভাগৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী আৰু বাণিজ্য আৰু উদ্যোগ বিভাগৰ স্বতন্ত্ৰ মন্ত্ৰী আছিল। ইয়াৰ আগতে তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ প্ৰবক্তা হিচাপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰিছিল।\n৩ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৭\nবাণিজ্য আৰু উদ্যোগ মন্ত্ৰী\n২৬ মে ২০১৪ – ৩ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৭\nভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ প্ৰবক্তা\nকৰ্ণাটকৰ পৰা ৰাজ্যসভালৈ সাংসদ\nভেংকাইয়া নাইডু, বিজেপি\nঅন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ ৰাজ্যসভালৈ সাংসদ\nএন জনাৰ্দন ৰেড্ডী\n১৮ আগষ্ট, ১৯৫৯\n25px ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি\nহায়দৰাবাদ, অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ, ভাৰত\n২০১৬ চনৰ মে মাহত বিজেপিয়ে কৰ্ণাটকৰ পৰা ৰাজ্যসভালৈ মনোনীত কৰা ১২ জন ব্যক্তিৰ ভিতৰত নিৰ্মলা সীতাৰমন অন্যতম আছিল। তেওঁ ইয়াৰ পৰা জয় লাভ কৰি পুনৰাই ৰাজ্যসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। ২০১৭ চনৰ ৩ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে তেওঁ ভাৰতৰ ৰক্ষা মন্ত্ৰীৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়। ইন্দিৰা গান্ধীৰ পিছত তেওঁ ভাৰতৰ দ্বিতীয় গৰাকী মহিলা ৰক্ষা মন্ত্ৰী।\nতেওঁ লণ্ডনৰ ৰিজেন্ট ষ্ট্ৰীটৰ ঘৰুৱা সাজ-সজ্জাৰ দোকানত বিক্ৰী সহকাৰীৰ কাম কৰিছিল। তেওঁ যুক্তৰাজ্যৰ কৃষি অভিযন্তা সন্থাৰ সহকাৰী অৰ্থনীতিবিদ হিচাপে কৰ্মৰত আছিল। যুক্তৰাজ্যত থকা সময় চোৱাত তেওঁ প্ৰাইছ ৱাটাৰহাউচ কপাৰ্চৰ গৱেষণা আৰু উন্নয়নৰ জ্যেষ্ঠ ব্যৱস্থাপক আৰু বিবিচি ৱৰ্ল্ড চাৰ্ভিছত কৰ্মৰত আছিল। তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগৰো সদস্য আছিল। ২০১৭ চনত তেওঁ হায়দৰাবাদত প্ৰণৱ ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সঞ্চালক আছিল।\n↑ 7.0 7.1 "In Nirmala Sitharaman, India Gets Its Second Woman Defence Minister After Indira Gandhi" (en-IN ভাষাত). Huffington Post India. 2017-09-03. http://www.huffingtonpost.in/2017/09/03/in-nirmala-sitharaman-india-gets-its-second-woman-defence-minis_a_23195198/.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত Nirmala Sitharaman সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=নিৰ্মলা_সীতাৰমন&oldid=203962"ৰ পৰা সংকলিত\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=49902।\nএই পৃষ্ঠাখন ১০ ছেপ্টেম্বৰ, ২০১৯ তাৰিখে ০৭:০২ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


এষণা exona | বিজ্ঞানমনস্কতা সম্পৰ্কীয় পত্ৰিকা | Page 2\n‘এষণা’, জুলাই, ২০১৫\n‘যুক্তি-বিকাশ সমিতি, অসম’ৰ উদ্যোগত যোৱাকেইটা বছৰত ভালেসংখ্যক পুস্তিকা প্ৰকাশ পাইছে। যুক্তিবাদী চিন্তা-চৰ্চাৰ বিভিন্ন ধাৰাৰ সৈতে দীৰ্ঘ দিন ধৰি জড়িত বিদ্বান তথা কৰ্মীসকলৰদ্বাৰা লিখিত এই পুস্তিকাসমূহে সামগ্ৰিকভাৱে অন্ধবিশ্বাস তথা অন্ধবিশ্বাসবিৰোধী সংগ্ৰামৰ বৈজ্ঞানিক, সামাজিক, অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক আদি বিভিন্ন আয়তনসমূহ নিৰ্মোহভাৱে দাঙি ধৰিবলৈ যত্ন কৰিছে। বিজ্ঞানমনস্কতা-সম্পৰ্কীয় তিনিমহীয়া পত্ৰিকা ‘এষণা’ হ’ল অনুষ্ঠানটোৰ নৱতম পদক্ষেপ। পূৰ্বৰ চাৰিটা সংখ্যাৰ দৰেই ‘এষণা’ৰ এই পঞ্চম সংখ্যাটিৰ ক্ষেত্ৰতো আপোনাৰ বহুমূলীয়া পৰামৰ্শ তথা সক্ৰিয় সহযোগিতা আমি আন্তৰিকতাৰে কামনা কৰিলো। ‘বৰেণ্য যুক্তিবাদী বিশেষ’ এই সংখ্যাটিত অসম, ভাৰত তথা চুবুৰীয়া দেশৰ মুঠ ছজন যুক্তিবাদী কৰ্মী-চিন্তাবিদৰ জীৱন, কৰ্ম আৰু চিন্তাধাৰাৰ আলোচনা-বিশ্লেষণ দাঙি ধৰা হৈছে আৰু তাৰ মাধ্যমেৰে যুক্তিবাদী আন্দোলনৰ সমস্যা আৰু সম্ভাৱনাসমূহৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিবলৈ যত্ন কৰা হৈছে। উক্ত ছ-টা লেখাৰ লগতে অন্যান্য দুটা লেখা তথা ‘যুক্তিবাদ আৰু ঐতিহ্য’ সম্পৰ্কীয় সম্পাদকীয়ক সামৰি ‘এষণা’ৰ পঞ্চম সংখ্যাৰ ৱেব সংস্কৰণটো আপোনাৰ অধ্যয়ন তথা বক্তব্যৰ বাবে মুকলি কৰি দিয়া হ’ল। – যুক্তি-বিকাশ সমিতি, অসম\nযুক্তিবাদ আৰু ঐতিহ্য\nবৰেণ্য যুক্তিবাদী বিশেষ\nমানৱেন্দ্ৰনাথ ৰায়–সন্ধ্যা দেৱী\nবিপ্লৱী ভগৎ সিং আৰু তেওঁৰ যুক্তিবাদী দৰ্শন–আৰহান ইনামূল\nআব্ৰাহাম থোম্মা কোভুৰ : কু-সংস্কাৰৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰামী এক জীৱন–ডা: প্ৰবীণ কুমাৰ নেওগ\nআৰজ আলি মাতুব্বৰ : স্ববীক্ষণ,যুক্তিজিজ্ঞাসা আৰু বিবেকী বিদ্ৰোহ–শৈলেন গোহাঁই\nযুক্তিমনস্ক মানৱতাবাদী হৰেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা–প্ৰসেনজিৎ চৌধুৰী\nঅভিজিৎ ৰায় : এক অনিৰ্বাণ বহ্নিশিখা–কৌশিক দাস\nপশ্চিমীয়া সমাজত জ্যোতিষ–পূৰৱী দেৱী\nধৰ্মীয় অপচয়–কানাই গগৈ\nপ্ৰকাশ পালে . . . প্ৰকাশ পালে . . .\nযুক্তি-বিকাশ সমিতি,অসম-ৰ অনলাইন আলোচনী\nকৌশিক দাসৰ মুখ্য সম্পাদনা,\nবৰ্ণালী বৰুৱা দাস আৰু জিতেন বেজবৰুৱাৰ সম্পাদনা\nতথা শিতান আৰু বিষয় অনুযায়ী এক সুসংগঠিত সম্পাদনা গোটৰ সমূহীয়া উদ্যোগত প্ৰকাশিত\nবিষয়-বৈচিত্ৰ্যৰে ভৰপূৰ আৰু ভিন্ন দৃষ্টিকোণেৰে সমৃদ্ধ\nআলোচনীখনৰ বাবে আজিয়েই দৰ্শন কৰক আমাৰ ৱে’বছাইট\nদীৰ্ঘদিনীয়া ঔপনিবেশিক শাসনে শাসিতৰ মনত দুইধৰণৰ বিপৰীতধৰ্মী মানসিকতাৰ জন্ম দিয়ে–এটা হ’ল আনুগত্য-অনুকৰণৰ মানসিকতা,আনটো হ’ল প্ৰতিৰোধ-প্ৰত্যাখ্যানৰ মানসিকতা। আমাৰ সমাজত সাংস্কৃতিক বশ্যতাক মহিমান্বিত কৰিব বিচৰা ৰক্ষণশীল মহলৰ চতুৰ নেতৃত্বই সাধাৰণতে দ্বিতীয়বিধ মানসিকতাক নিজৰ স্বাৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰিব বিচাৰে। কোনো এটা ভাবাদৰ্শ তেওঁলোকৰ পছন্দ নহ’লে উদ্দাম কন্ঠে তেওঁলোকে চিঞৰিব ধৰে–এইবোৰ পশ্চিমৰপৰা আমদানি কৰা বস্তু,আমাৰ সমাজত একেবাৰে আচহুৱা,আমাৰ দেশৰ বাবে ক্ষতিকৰ। কোৱা বাহুল্য, ভাৰতীয় মানসত পাশ্চাত্যৰ লগত ঔপনিবেশিক শাসন তথা সাংস্কৃতিক আধিপত্যৰ ক্ষোভ-সঞ্চাৰকাৰী স্মৃতি জড়িত হৈ আছে। এই অনুষংগৰ ওপৰত ভেঁজা দি উত্তৰ-ঔপনিবেশিক কালতো সাংস্কৃতিক স্থিতাৱস্থাক ৰক্ষণাবেক্ষণ দিব বিচৰা শক্তিবোৰে কাম্য আধুনিকতাৰ বিপক্ষে নিজৰ যুক্তিবোৰ জাতীয়তাবাদৰ পৰিশুদ্ধ পোছাক পিন্ধাই সাধাৰণ মানুহৰ আগত দাঙি ধৰে। নাৰী-মুক্তিৰ বা ধৰ্ম-নিৰপেক্ষতাৰ আদৰ্শক নাকচ কৰোতে সাধাৰণতে এনে কৌশল সুপৰিকল্পিতভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। জনসাধাৰণে ভাবে,ৰক্ষণশীলতাক ৰক্ষণাৱেক্ষণ দিয়া নাই,সাংস্কৃতিক সাম্ৰাজ্যবাদৰহে বিৰোধিতা কৰিছে। . . . . . . সম্পাদকীয়।


আপোনাৰ নিজৰ ৱেবচাইট থকা কিয় অতিকৈ প্ৰয়োজনীয়? Why have your own website ? | Notifyhind\nSearch Domain Names Free and Buy\nLearn more, watching this detailed video.\nEconomic Hosting Available\nযদি আপুনি ব্যৱসায় নকৰে, তথাপিও আপোনাৰ ৱেবছাইটত আপুনি বহু তথ্য দেখোৱাব পাৰে, য’ত আপোনাৰ ৰিজিউমি (Resume) ও অন্তৰ্গত। আপুনি নিজৰ নাম ডমেইন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে আৰু এয়া নিজকে অগ্ৰসৰ(Promotion) কৰিবলৈ এটা ধুনীয়া উপায়। আপুনি ইয়াত বিভিন্ন বিষয়ত ব্লগ লিখিব পাৰে যেনে; খাদ্য ৰ ওপৰত, ৰেস্তোৰাঁ (restaurant) , ম’ভি ঠিয়েতা (cinema hall)ৰ, পাৰ্ক আদিৰ ৰ ওপৰত ৰিভিউ কৰিব পাৰে, ভ্ৰমণৰ অভিজ্ঞতাৰ ওপৰত লিখিব পাৰে।\nযদি আপুনি এখন কিতাপ বা ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান এটাৰ ওপৰত সমীক্ষা (review) আগবঢ়ায়, আপুনি প্ৰকাশ কৰা অনলাইন জ্ঞানে হয়তো বিভিন্ন জনক সহায় কৰিব পাৰে। আপুনি যিকোনো এটা ৰুচিৰ (hobby) ওপৰত লিখি পেলাই তেনে ৰুচিৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত ব্যক্তি সকলৰ লগত সংযোগ (connection) স্হাপন কৰিব পাৰে। আপোনাৰ নিজৰ ৱেবছাইট থাকিলে এনে সংযোগ স্হাপন কৰাত সহায় হয় আৰু পৃথিৱীৰ যিকোনো স্থানৰ মানুহৰ সৈতে সংযোগ কৰিব পাৰে।\nRead this valuable book to increase your Potential


একাপ গৰম চাহৰ সৈতে কি খাব ? কি নাখাব ?– News18 assam\nচাহৰ সৈতে কেতিয়াও খাব নালাগে কিছুমান বস্তু ! শৰীৰৰ বাবে অপকাৰী হ'ব পৰা এই বস্তুবোৰ কি ? জানো আহক...\nচাহৰ সৈতে খোৱা কিছুমান খাদ্য-সামগ্ৰীয়ে আপোনাক অসুস্থ কৰি তুলিব পাৰে, হ'ব পাৰে পেটৰ সমস্যা...\nLast Updated : May 25, 2021, 11:18 IST\nৰাতিপুৱা শুই উঠি একাপ চাহৰ সৈতে দিনটোৰ আৰম্ভণি কৰা অথবা দিনটোৰ ভাগৰ আঁতৰ কৰিবলৈ সন্ধিয়া একাপ চাহ খোৱা মানুহ আপুনি বহুতেই পাব । আন একাংশ লোকে আকৌ চাহৰ সৈতে বিস্কুট বা কিছু নিমখীয়া খাদ্য খাবলৈও প্ৰায়েই পছন্দ কৰে।\nকিন্তু আপুনি জানেনে চাহৰ সৈতে খোৱা কিছুমান সামগ্ৰীয়ে আপোনাক যে অসুস্থ কৰি তুলিব পাৰে ? আনকি এই বস্তুবোৰ সেৱন কৰিলে আপুনি পেটৰ সমস্যাৰ লগতে কোষ্ঠকাঠিন্য আৰু এচিডিটি দৰে সমস্যাৰো সন্মুখীন হ'বলগীয়া হ'ব পাৰে । সেয়েহে এনে ক্ষতিৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ চাহৰ সৈতে কি কি খাব নালাগে জানি লওক সকলো...\nবেচনৰ বস্তু একেবাৰেই নাখাব -\nঅধিকাংশ মানুহেই চাহৰ সৈতে বেচনৰ দ্বাৰা তৈয়াৰী সামগ্ৰী যেনে ভিন্ন নিমখীয়া সামগ্ৰী আৰু পকৰি খাবলৈ ভাল পায়, কিন্তু এয়া খোৱাটো একেবাৰেই ভাল নহয়। চাহৰ সৈতে বেচনৰ সামগ্ৰী খোৱাৰ ফলত শৰীৰত পুষ্টিৰ অভাৱ হয় আৰু ইয়ে হজমৰ সমস্যাৰ সৃ্ষ্টি কৰে ।\nকেঁচা বস্তু নাখাব -\nচাহৰ সৈতে কেতিয়াও কেঁচা বস্তু নাখাব। চাহৰ সৈতে কেঁচা বস্তু খালে ইয়ে স্বাস্থ্য আৰু পাকস্থলীক ক্ষতিগ্ৰস্ত হ'ব পাৰে। চাহৰ সৈতে চালাড, গজালি মাহজাতীয় সামগ্ৰী বা সিজোৱা কণী খোৱাটো পৰিহাৰ কৰিব ।\nঠাণ্ডা বস্তু নাখাব -\nচাহৰ সৈতে বা চাহ খোৱাৰ পিছত একেবাৰে ঠাণ্ডা বস্তু নাখাব। চাহ খোৱাৰ পিছমুহূৰ্ততে আনকি পানীও সেৱনো পৰিহাৰ কৰিব লাগে । কিয়নো এনে কৰিলে পাচন তন্ত্ৰত বিৰূপ প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। ইয়াৰ ফলত গুৰুতৰ এচিডিটি বা পেটৰ সমস্যা হ'ব পাৰে। সেয়েহে আপুনি চাহ খোৱাৰ পূৰ্বেই পানী খোৱাৰ চেষ্টা কৰক ।\nটেঙা বস্তু নাখাব -\nবহুলোকে চাহত নেমু চেপি খায় । কিন্তু চাহত নেমুৰ পৰিমাণ অধিক হ'লে ইয়ে এচিডিটি, হজম আৰু গেছৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। গতিকে চাহৰ সৈতে টেঙা বস্তু খোৱা পৰিহাৰ কৰক আৰু কেতিয়াবা চাহত নেমু দিলেও কমকৈ দিয়ক ।\nহালধিযুক্ত সামগ্ৰী খোৱাটো পৰিহাৰ কৰক -\nচাহৰ সৈতে বা চাহ খোৱাৰ লগে লগে অত্যাধিক মাত্ৰাত হালধি থকা সামগ্ৰী সেৱন নকৰিব। চাহ আৰু হালধিত থকা ৰাসায়নিক উপাদানবোৰে একেলগে প্ৰতিক্ৰিয়া কৰি পেটৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। ই পাচন তন্ত্ৰৰো ক্ষতি কৰিব পাৰে।\nFirst published: May 25, 2021, 11:16 IST