ষড়দ্ৰষ্টা : বিভিন্ন স্থান-কালৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ছয় প্ৰকাৰৰ দ্ৰষ্টা বা দৰ্শকৰ সংজ্ঞা নিৰূপণৰ প্ৰয়াস\nঅসমীয়াত “স্পেক্টেটৰ” (spectator) কথাষাৰৰ আক্ষৰিক প্ৰতিশব্দটো হয়তো হ'বগৈ “দ্ৰষ্টা”, দেখোতা - যিয়ে দেখে,যিয়ে চাই থাকে। সচৰাচৰ মই অ'ডিয়েন্স শব্দৰ প্ৰতিশব্দ হিচাপে 'দৰ্শক' আৰু স্পেক্টেটৰৰ প্ৰতিশব্দ 'দ্ৰষ্টা' ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ভাল পাওঁ। কিন্তু অসমীয়া কথা-বাৰ্তাত আমি দ্ৰষ্টা শব্দটো খুব বেছিকৈ ব্যৱহাৰ নকৰোঁ, সেয়েহে মই এই আলোচনাত দৰ্শক বুলিয়েই ক'ম। স্পেক্টেটৰ কথাষাৰৰ পৰিধি বহল আৰু জটিল, ইয়াৰ সংজ্ঞা নিৰূপণ উজু নহয়। স্পেক্টেটৰ মানে চাওঁতা, দেখোতা,উপভোক্তা,চাক্ষুষ সাক্ষী,সহযাত্ৰী,গ্ৰাহক,সংগ্ৰাহক,অভিযোজক,পৰ্যবেক্ষক,নিৰীক্ষক।আলোচনাৰ ক্ষেত্ৰ (disciplineবিশেষে ইয়াৰ অৰ্থ ভিন্ন হ'ব পাৰে তথা স্থান আৰু কালৰ পৰিপ্ৰেক্ষিততো ইয়াৰ প্ৰায়োগিক মতলব সলনি হৈ যাব পাৰে।ই কেতিয়াবা নিছক ব্যক্তি-বিশেষ,কেতিয়াবা একোটা সামাজিক গোট।যিহেতু স্পেক্টেটৰৰ লগত দেখা বা চোৱাৰ প্ৰসংগটো মূলগতভাৱে জড়িত,ই সততে মনস্তাত্ত্বিক প্ৰসংগবোৰ কঢ়িয়াই ফুৰে।আকৌ দৃষ্টি বা দৰ্শন যিহেতু আমাৰ পূৰ্বাপৰ ধাৰণাৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰশীল স্পেক্টেটৰৰ সৈতে কে'বাটাও দাৰ্শনিক তত্ত্বও জড়িত হৈ আছে।একেদৰেই ই এটা ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক প্ৰসংগ।আজি কে'বাবছৰো গৱেষণা আৰু নাট্যচৰ্চাৰ খাতিৰতেই দ্ৰষ্টা অথবা দৰ্শকৰ সংজ্ঞা নিৰূপণৰ চেষ্টা কৰি আহিছোঁ।আজিৰ আলোচনাটো তাৰেই এটা অংশ মাত্ৰ।ই আচলতে হায়দৰাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৰোজিনী নাইডু স্কুল অব্ আৰ্ট এণ্ড কম্যুনিকেচনত আয়োজিত এখন আলোচনা সভাত পৰিবেশিত আলোচনা এটাৰেই অনূদিত ৰূপ (The Visual Culture Conference on “See-Saw: Context of Spectatorship”, University of Hyderabad, Sarojini Naidu School of Arts and Communication, 25th _ 27th February 2010. Title of the paper: The spectators in 'exile': Conceptualizing the “spectator” in shifting spaces).\nযথাসম্ভৱ কম পৰিসৰতে কথাখিনি ক'বলৈ যাওঁতে আৰু তাতে অসমীয়া ভাষাত তাত্ত্বিক লেখা-মেলাৰ যথেষ্ট শব্দ-প্ৰতিশব্দ-পৰিভাষা বিচাৰি পোৱাটো দুৰূহ হোৱাৰ ফলত আলোচনাটিৰ কোনোবা অংশত অসমীয়া পাঠকৰ কিবা প্ৰশ্ন বা বিতৰ্কৰ অৱকাশ ৰৈ যাব পাৰে।তেনে প্ৰশ্ন বা বিতৰ্কৰ সন্মুখীন হ'বলৈ আমি যিকোনো মাধ্যমতে,যিকোনো সময়তে প্ৰস্তুত।\nআমি “ডিছপোজেবল থিয়েটাৰ” নামেৰে এটা নতুন ধাৰাৰ নাট্যচৰ্চাৰ পৃষ্ঠপোষক।বিচ্ছিন্ন স্থান আৰু কালৰ বহুজাতিক বাতাবৰণৰ মাজত আমি নাটক কৰোঁ।নাটক সদায়েই ক্ষণস্থায়ী শিল্প আৰু কোনো বিদ্যায়তনিক গণ্ডীৰে ইয়াক আবদ্ধ কৰিব নোৱাৰি।অৰ্থাৎ ই সদায়ে মাল্টিডিছিপ্লিনেৰি।সেয়েহে কাৰ সন্মুখতনো আমি নাটক কৰি আছোঁ বা কৰিবলৈ বিচাৰোঁ, আমাৰ নাটকখননো কোনে চাই আছে,দৰ্শকজনৰপৰা আমাৰ মানসিক তথা স্থানিক দূৰত্বই বা কিমানখিনি - এনেধৰণৰ প্ৰশ্নই আমাক সদায়েই বিচলিত কৰি ৰাখে। “এবাৰ কৰি পেলাই দিব পৰা থিয়েটাৰ” বা “ডিছপোজেবল থিয়েটাৰ”ৰ পদ্ধতিগত অধ্যয়নেৰে আমি ছজন দৰ্শকৰ কথা কওঁ। সেই ছজন হ'ল :\n১। হোজা দৰ্শক\n২। দৈৱিক দৰ্শক\n৩। অতি দৰ্শক বা ছুপাৰ দৰ্শক\n৪। অদৃশ্য অথবা ভাসমান দৰ্শক\n(Invisible Spectator or the Suspended Spectator)\n৫। ক্ষণস্থায়ী দৰ্শক\n৬। ঘৰুৱা দৰ্শক\n১। হোজা দৰ্শক (Naïve Spectator)\nনেপালৰ কাঠমাণ্ডুত ডিছপোজেবল থিয়েটাৰৰ অভিনেতা সকল।\nএই প্ৰকাৰৰ দৰ্শক এজনে ভাবে যে তেওঁৰ সন্মুখত কি ঘটি আছে তেওঁ বুজি নাপায়। অৱশ্যে তেওঁ জানে যে যিয়েই ঘটি নাথাকক কিয় সেইটো এটা বুজি পাবলগীয়া বস্তু। তেওঁ বুজিবলৈ অশেষ চেষ্টা কৰে, কিন্তু সন্মুখত হৈ থকা পৰিবেশনটোৱে তেওঁৰ স্মৃতিকোঠালিত থকা কোনোখন ছবিৰ লগতেই ৰজিতা খুৱাব নোৱাৰে।স্থান আৰু পৰিবেশৰ সালসলনিৰ কাৰণেই এই ঘটনাটো ঘটে,সেয়েহে বহুভাষিক-বহুজাতিক সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডলত এনে প্ৰজাতিৰ দৰ্শক সততে সুলভ।পৰিবেশন কলাৰ নিয়মীয়া দৰ্শক এজনে (যেনে, সদায়ে ভাওনা,যাত্ৰা বা কথক নাচ চাই ভাল পোৱা কোনোবা)গৈ যদি এটা আধুনিক কলা বীথিকাত প্ৰৱেশ কৰে,আৰু এটা পাৰফৰমেন্স আৰ্ট (উদাহৰণস্বৰূপে ধৰি লওক, ছ'নিয়া খুৰানা অথবা শিল্পা গুপ্তা)চকুৰ সন্মুখত দেখিবলৈ পায়,তেতিয়া বাৰু কি হ'ব পাৰে? এই হোজা দৰ্শকজন প্ৰায়ে আঁকোৰগোজ ধৰণৰহয়,তেওঁ সদায়ে ভাবে যে, “মই এইবোৰ একো বুজি নাপাওঁ!” তেওঁ নিজকে এজন বহিৰাগত বুলি ভাবে,আৰু এই নতুন পৰিবেশটোত চামিল হ'বৰ কাৰণে একোটা সুৰুঙা বা সূত্ৰ বিচাৰি ফুৰে।কেতিয়াবা তেওঁ সেই সুৰুঙাটো বিচাৰি পায়,কেতিয়াবা নাপায়।\nআমি যাক হোজা দৰ্শক আখ্যা দি আছোঁহক,তেওঁ হয়তো হ'ব পাৰে অন্য কোনোবা এঠাইৰ অন্য এসময়ৰ একোজন পাকৈত-ওস্তাদ দৰ্শক,য'ত তেওঁৰ আছে সাংস্কৃতিক প্ৰযোজনা পদ্ধতিৰ স'তে (cultural production system)ওতপ্ৰোত সম্পৰ্ক।এজন অভিনেতাৰ প্ৰস্তুতিৰ পদ্ধতি আৰু এজন দৰ্শকৰ প্ৰস্তুতিৰ পদ্ধতি পৰস্পৰ পৰিপূৰক মাত্ৰ।এই প্ৰস্তুতিৰ পদ্ধতিটোৱে মাথোঁ বিচাৰে অভিজ্ঞতাৰ অনৰহ বিনিময়।এটা বিচ্ছিন্ন স্থান আৰু কালত এজন দৰ্শক সেই অনৰহ বিনিময় পদ্ধতিটোৰপৰা নিলগ হৈ পৰে।এজন অভিনেতাৰ অভিনেতা হৈ উঠাৰ পদ্ধতিটো আৰু এজন দৰ্শকৰ দৰ্শক হৈ উঠাৰ পদ্ধতিটো আৰু সমান্তৰাল হৈ নাথাকে।\n'ৰাবণ-কথা' নাটকৰ অভি-দ্ৰষ্টা। সংখ্যালঘূ সম্পৰ্কীয় এলানি আলোচনাৰ সময়ত।\nমই ২০০৫ চনত যেতিয়া বৰোদা নামৰ চহৰখনলৈ পঢ়িবলৈ আহিছিলোঁ,ময়ো এজন 'হোজা দৰ্শক' আছিলোঁ।প্ৰায় এবছৰ কাল মই কোনো নাটক কৰা নাছিলোঁ,তাৰ কাৰণ আছিল কে'বাটাও - মই চিনি নোপোৱা এই মানুহবোৰে মই যেনেকুৱা নাটক কৰিবলৈ বিচাৰোঁ তাক গ্ৰহণ কৰিবনে? মোৰ ভঙা ভঙা খাৰখোৱা জিভাৰ হিন্দী উচ্চাৰণে মোৰ ক'বলগীয়া কথাখিনি যথাৰ্থভাৱে প্ৰকাশ কৰিব পাৰিবনে? কিন্তু এবছৰৰপিছতে মই দুটা বিশেষভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ নাট্য প্ৰযোজনা হাতত ল'লোঁ,“অ'ফেলিয়া” আৰু “ৰাৱণ-কথা”।মোৰ মনৰ দ্বিধা আঁতৰি নগ'ল।দৰ্শকৰ সংজ্ঞা নিৰূপণ আৰু দৰ্শকৰ অৱস্থান নিৰ্ধাৰণৰ পদ্ধতিটো পৰীক্ষামূলক স্তৰতেই আছিল।থিয়েটাৰৰ সৈতে মোৰ এটা সন্তুষ্টিজনক অভিজ্ঞতাৰ কাৰণে মই ২০০৭ চনৰ ৯ মে' তাৰিখৰ পিছৰ ছাত্ৰ আন্দোলনৰ সময়লৈকে অপেক্ষা কৰিবলগা হৈছিল।দেৱ-দেৱীৰ নগ্ন চিত্ৰ আঁকি এজন ছাত্ৰই ধৰ্মীয় অনুভূতিত আঘাত কৰা বুলি গেৰুৱা ৰাজনীতিৰ ধ্বজাবাহী এচাম মানুহে আহি ছাত্ৰ এজনক হাৰাশাস্তি কৰা আৰু ছাত্ৰৰ পক্ষ লোৱাৰ কাৰণে তদানীন্তন ডিন শিৱাজী কে পানিক্কৰক বিশ্ববিদ্যালয় কৰ্তৃপক্ষই নিলম্বিত কৰাৰ এলানি ঘটনাৰ প্ৰতিবাদত এলানি ছাত্ৰ-আন্দোলনে গা কৰি উঠিছিল।দীঘলীয়া সময় জুৰি নাটকৰ কাৰণে মানুহ গোটাই গোটাই,ৰিহাৰ্ছেলৰ সময় মেনেজ কৰি কৰি,টকা-পইচাৰ কাৰণে কপাল চপৰিয়াই মই প্ৰায় ক্লান্ত হৈ উঠিছিলোঁ।এমেচাৰ নাটকৰ মানুহৰ কাৰণে এইবোৰ কথাত নতুনত্ব একো নাই,তেনেই সহজ কিন্তু অসহজ যন্ত্ৰণা মাত্ৰ।থিয়েটাৰ যে এচাম মানুহে প্ৰস্তুত কৰি উলিয়াই অন্য এচাম মানুহৰ সন্মুখত উলিয়াই দিব পৰা একোটা “প্ৰডাক্ট” নহয়,এই কথাটো বুজাবলৈ গৈয়ো আহুকাল চপাই লৈছিলোঁ।বহুতো অস্তিত্ববাদী (আৰু ফেনামেনলজিকেল)সমস্যাই গা কৰি উঠিছিল।সি যি নহওক,প্ৰতিবাদৰ সময়ছোৱাতহে মই দেখা পালোঁ যে থিয়েটাৰ মানুহৰ প্ৰাত্যহিকতালৈ নামি আহিছে ক্ৰমশঃ। যেতিয়া আমি উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিতভাৱেই বাটে-পথে চিঞৰি চিঞৰি গান গাবলৈ ল'লোঁ, ৰাস্তাই-ঘাটে নাটক কৰিবলৈ ল'লোঁ (মন কৰিবলগীয়া কথা যে সেয়া বাটৰ নাটৰ অনুশীলন মাত্ৰ নাছিল,প্ৰত্যক্ষ ৰাজনৈতিক উদ্দেশ্য আৰু বহুল আনুষংগিক স্বাৰ্থ তাত নিহিত আছিল)তেতিয়াহে এই বৰোদা নামৰ চহৰখনৰবুকুত এজন অভিনেতা দৰ্শকলৈ আৰু এজন দৰ্শক অভিনেতালৈ ৰূপান্তৰিত হ'ব পৰাৰ পৰিবেশ এটাৰ সৃষ্টি হ'ল।প্ৰতিবাদৰ বিভিন্ন কাণ্ড-কাৰখানাত ভাগ লোৱা মানুহবোৰ আৰু তাত দৰ্শক হৈ ৰোৱা মানুহবোৰে প্ৰায় একেই অভিজ্ঞতাৰ ভাগ-বাটোৱাৰা কৰিছিল।আমি আনকি লক্ষ্য কৰিছিলোঁ যে পুলিচবোৰেও,যি ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰৰ আটাইতকৈ বেছি প্ৰতীয়মান এজেন্ট,আমাৰ প্ৰতিবাদীসকলৰ গানৰ লগত তাল ৰাখি মূৰ দুপিয়াইছিল,ভৰিৰ জোতাৰে মাটিত তাল ৰাখিছিল।তেনেকুৱাতে থিয়েটাৰৰ একোটা তাৎক্ষণিক পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হৈছিল যেতিয়া কোনো আৰু হোজা দৰ্শক হৈ নিষ্ক্ৰিয় ভূমিকা পালন কৰি থকা নাছিল।সকলো আছিল ঘটি উঠা ঘটনা একোটাৰ সমানে অংশীদাৰ।দৰ্শক আৰু অভিনেতাৰ - দুয়োটা পক্ষৰে 'হৈ উঠাৰ' পদ্ধতিখিনি একাকাৰ হৈ পৰিছিল।\n২। দৈৱিক দৰ্শক (Celestial Spectator)\nবৰোডাৰ ছাত্ৰ আন্দোলনৰ সময়ৰ পৰিবেশন মুহূৰ্তবোৰ।\nএই শ্ৰেণীৰ দৰ্শক সৰ্বদ্ৰষ্টা।দৰ্শক এজনক সদায়ে একোটা সামাজিক উপাদান হিচাপে মানি আহিছোঁ যদিও এই শ্ৰেণীৰ দৰ্শকৰ কোনো সম্প্ৰদায়,ভাষিক পৰিচয়,বা সাংস্কৃতিক বিশেষত্ব দেখা নাযায়।তথাকথিত আধুনিকতাবাদী আৰু ৰাষ্ট্ৰীয়তাবাদী উপাদানবোৰে এই শ্ৰেণীৰ দৰ্শকৰ জন্ম দিয়ে আৰু তাৰ লগতেই এই ক্ষেত্ৰত গোলকীকৰণৰ এটা বিৰাট ভূমিকাও আমি দেখা পাওঁ।দিল্লীনিবাসী মানুহ এজনে অনায়াসে ২৬ জানুৱাৰিৰ পেৰেডৰ মাজত দেশৰ যিকোনো এটা প্ৰান্তৰ সাংস্কৃতিক ঝলক দৰ্শন কৰিব পাৰে।এন এছ ডি আয়োজিত “ভাৰংগম” নাট্য মহোৎসৱতো আন্যান্য প্ৰদেশৰ সংষ্কৃতিৰ আভাস পাব পাৰে। ফৰাচী চিন্তক চাৰ্ট্যুৰ (Cearteau) লেখা এটাৰ অনুপ্ৰেৰণাৰে দৈৱিক (বা চেলেষ্টিয়েল) শব্দটো মই ব্যৱহাৰ কৰিছোঁ। ৰেনেছাঁ কালৰ স্থাপত্যৰ কথা ক'বলৈ গৈ তেওঁ কৈছিল, এই স্থাপত্যই আৰু তাৰ ৰিপ্ৰেজেন্টেচনে এনে এটা দৃষ্টিকোণ সৃষ্টি কৰে যাৰ চাক্ষুষ অভিজ্ঞতা আচলতে কোনো সাধাৰণ নৰ-মনিষৰ পক্ষে সম্ভৱ নহয়।ৰেনেছাঁ শিল্পীৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতে বিচাৰে এটা দৈৱিক বা সৰগীয় নয়নযি এটা “বিজ্ঞানসন্মত” দৃষ্টিকোণেৰে সকলো দেখে।এই সৰ্বদৰ্শী চক্ষু নাগৰিক দৰ্শকৰ কাৰণে এটা আপদীয়া অভিজ্ঞতা।এই সৰ্বদ্ৰষ্টা দৈৱিক দৰ্শকজনক আমি সঘনে দেখা পাওঁ বহু-সাংস্কৃতিক সমাৱেশেৰে ভৰপূৰ মহানগৰবোৰত আৰু বিদ্যায়তনিক পৰিমণ্ডলত।\n৩। অতি দৰ্শক বা ছুপাৰ দৰ্শক (Super Spectator)\n'ফুফুন্দি', মুক্তাংগণৰ প্ৰতিবাদী নাট।\nএই অতি-দৰ্শকজন হ'ল আদৰ্শ দৰ্শক।তেওঁ সকলোফালৰেপৰাই শ্ৰেষ্ঠ আৰু অনুকৰণীয়। অতিমানৱ বা ছুপাৰমেনৰ দৰেই তেওঁ সকলোবোৰ ভাল কাম কৰে।ছুপাৰমেনে বা ছুপাৰহিৰোৱে অসাধ্য সাধন কৰে,যিটো কৰা উচিত বা যিটো হোৱা উচিত,আৰু তাকে কৰি তেওঁ দৰ্শকৰ ইচ্ছাপূৰণৰ (wish-fulfillment)ভংগিমা প্ৰদৰ্শন কৰে।ছুপাৰ দৰ্শকেও স্ৰষ্টা/শিল্পী/অভিনেতা/প্ৰযোজক/পৰিচালকৰ প্ৰতি ঠিক একেটা মনোবৃত্তিকেই দৰ্শায়। প্ৰকৃততে এনে ছুপাৰ দৰ্শকৰ অস্তিত্ব আছেনে নাই আমি নাজানোঁ,কিন্তু আছে বুলি বিশ্বাস কৰি থাকোঁহঁক।এইজন দৰ্শক আচলতে পৰিচালক/অভিনেতাৰ অন্তৰ্মনৰ এটা প্ৰতিফলন (অল্টাৰ ইগো),এইজন দৰ্শক অভিনেতাজন নিজেই,এইজন দৰ্শকে সঠিক তেনেকুৱাকৈয়ে অভিনয় উপভোগ কৰে যেনেকৈ অভিনেতাজনে মনে-প্ৰাণে বিচাৰে।\nঅভিনেতা এজনৰ মাজতেই দৰ্শক এজন সোমাই থাকে,তেনেকৈয়ে দৰ্শক এজনৰ মনৰ মাজতো অভিনেতা এজন থাকে কাৰণ আচল অভিনয়খিনি সংঘটিত হৈ থাকে চাওঁতাৰ মানস চক্ষুতহে।অভিনেতাজন নিজেই তেওঁৰ অভিনয়ৰ প্ৰথম দৰ্শক,প্ৰথম পৰ্যবেক্ষক,সাক্ষ্য-প্ৰমাণ,সহযাত্ৰী,গ্ৰাহক, আৰু তেনেকৈয়ে এজন বাহিৰা ব্যক্তি (outsider)।যদি কেতিয়াবা সেই দৰ্শক-সুলভ চেতনা জাগ্ৰত হৈ অভিনেতা এজনৰ অভিনেতা-সুলভ ব্যক্তিত্বৰ ওপৰত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰে তেতিয়া কি হ'ব পাৰে? এজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ সত্তাক হেৰুৱাই অন্য এটা সত্তা ধাৰণ কৰাৰ দৰে এটা বিপদজনক ঘটনা নঘটিবনে বাৰু? অন্যহাতে, যেতিয়া এজন দৰ্শকৰ দৃষ্টিভংগীয়ে গঢ় দিয়া এজন ধাৰণাসৰ্বস্ব অভিনেতাৰ কথা ভাবিবলৈ যাওঁ,তেতিয়া বাৰু আধুনিকতাবাদী প্ৰপঞ্চবোৰে গঢ় দিয়া অভিনেতাকেন্দ্ৰিক হিৰোইজমৰ সামৰ্থক তত্ত্ববোৰে হাৰ নেমানিবনে বাৰু? এজন অভিনেতাই দৰ্শকৰ ভূমিকাৰে নিজলৈকে চাই থকা,আৰু এজন দৰ্শকে নিজৰ মনৰ মাজতে অভিনয় উপভোগ কৰি থাকি অৱলীলাক্ৰমে নিজে এজন অভিনেতালৈ পৰিণত হোৱাৰ এই ঘটনাটো মানুহ এজনে আইনাৰ সন্মুখত থিয় হৈ আইনাত নিজকে চাই থকাৰ দৰেই এটা জটিল ঘটনা।\nবৰোডাৰ ছাত্ৰ আন্দোলনৰ সময়ৰ পৰিবেশন মুহূৰ্ত।\nআইনাৰ প্ৰতিবিম্বৰ দৰেই অভিনেতা আৰু দৰ্শকে প্ৰকৃতপক্ষে কেতিয়াও একে অপৰক স্পৰ্শ কৰিবলৈ সক্ষম নহয়গৈ।তেওঁলোকৰ মাজত সঁচা অৰ্থত কোনো বাৰ্তা বিনিময় হৈ নুঠে। আমি আইনাত দেখি থকাখিনি বাস্তৱ স্থান যেন লাগিলেও তাক এটা নিছক চাক্ষুষ অভিজ্ঞতাৰেহে ধৰি ৰাখিব পাৰোঁ,আইনাখনৰ সিপাৰৰ ঠাইলৈ আমি যাব নোৱাৰোঁ।বিম্ব আৰু প্ৰতিবিম্বৰ মাজত বাধা এটা আছে,আইনাখন নিজে সেই বাধা। কলা-ঐতিহাসিক ডেভিড কেৰিয়াৰে ক'বৰ দৰে, “আইনাৰ প্ৰতিবিম্ব দেখাত এটা সাধাৰণ বস্তু, কিন্তু তাৰ মাজতেই আছে আশ্চৰ্যজনকভাৱে জটিল উপাদান। আইনাখনৰ সন্মুখত ৰৈ থকা দ্ৰষ্টাজনৰ দুয়োটা অভিজ্ঞতাৰ কথা ভাবক। যিহেতু মোৰ দৃষ্টিকোণে মোৰ অৱস্থান নিৰ্ণয় কৰি দিয়ে, আইনাখনৰ সিপাৰে ৰৈ থকা মানুহজন আচলতে আইনাখনৰ এইপাৰে ৰৈ থকা 'মই'জন। আইনাখনে মোক নিজকে ঠিক তেনেকৈইয়ে চাবলৈ সুযোগ এটা দিয়ে যেনেকৈ অন্য মানুহে মোক বাহিৰৰপৰা দেখা পায়।মই এতিয়া মোৰ ভিতৰতে এজন বাহিৰা ব্যক্তিক আৱিষ্কাৰ কৰিব পৰা হওঁ।মই মোলৈ চাই থকাৰ কথাটোত এটা সীমাহীন প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ সম্ভাৱনা আছে : মই মোলৈ চাই আছোঁ (যি মোলৈ চাই আছে (যি মোলৈ চাই আছে ...)))n (mirror images seem simple but they have surprisingly complex properties. Consider two different accounts ofaspectator beforeamirror. Because my point of view determines my location, it follows that when I see my reflection I am in front of the mirror. The mirror allows me to see myself as others do, from the outside, enabling me to discover that I have an outsider inaway logically inseparable from my discovery that others have an outside. The description of me looking at myself in the mirror containsapossible infinite regress: I see myself (seeing myself (seeing myself….)))) n.\nতাৰ পিছতে কেৰিয়াৰে কয়, কেনেকৈ আইনাৰ দুয়োপাৰৰ দৰ্শকবৃন্দৰ শাৰীৰিক সংযোগ অসম্ভৱ। (“Perhaps however, there is no such infinite regress before that mirror image. The image reflects what is before the mirror. That image exists only in an imaginary space,aplace behind the mirror surface accessible to sight alone. I can see my image, so can you, but we cannot reach into that space to touch the image, though we can of course touch the mirror surface.” (Carrier articulates with references from Daniel Dennett (Brainstorms) Arthur Danto (Jean Paul Sartre) and Jacques Lacan. See, “Where is the Painting? The place of the Spectator in Art History Writing”, Principals of Art History Writing, p.160)\n৪। অদৃশ্য অথবা ভাসমান দৰ্শক (Invisible Spectator or the Suspended Spectator)\nঅ'নৰে ডমিয়েৰৰ দ্ৰষ্টা।\nএই শ্ৰেণীৰ দৰ্শক তেওঁৰ চাৰিওকাষে কি ঘটিব লাগিছে সেই বিষয়ে একেবাৰে উদাসীন, তদুপৰি তেওঁ নাজানে যে যিয়েই ঘটি নাথাকক কিয় তেওঁ নিজেই সেই ঘটনালানিৰ এটা অবিচ্ছেদ্য অংগ মাত্ৰ।এইজন দৰ্শক যিকোনো ঠাইতে দেখা পোৱা যায়,বাটে-পথে,ৰান্ধনিঘৰত,প্ৰেক্ষাগৃহত,খেলপথাৰত বা গা-ধোৱা ঘৰত।এইজন দৰ্শক ৰাস্তাৰ কাষৰ বিৰাট পোষ্টাৰ এখনৰপৰা তেওঁলৈ চাই হাঁহি থকা এডভাৰটাইজমেন্টৰ হিৰো বা হিৰোইনৰ হাঁহিটো সম্পৰ্কে,ৰান্ধনিশালত থকা মছলাৰ পেকেটটোত লিখি থোৱা কথাখিনিৰ সম্পৰ্কে, খেলপথাৰৰ বহুল দৃশ্যমান বিজ্ঞাপনলানি সম্পৰ্কে অথবা ছেম্পুৰ বটলৰহাঁহি থকা ছোৱালীজনীৰ সম্পৰ্কে সদায়ে সতৰ্ক হৈ নাথাকে।তেওঁ নাজানে যে সকলো সময়তে তেওঁলৈ ক'ৰবাৰপৰা নহয়ক'ৰবাৰপৰা চাই থকা হৈছে।তেওঁ সদায়ে নজৰবন্দী মাত্ৰ।তেওঁ আনকি এই কথাটোও নাজানে যে তেওঁক পিছে পিছে খেদি ফুৰা এই বিভিন্ন দৃশ্যলানিৰ উৎপাদনত তেওঁৰো দৈনন্দিন কৰ্মকাণ্ডৰ এটা সক্ৰিয় ভূমিকা আছে।\n৫। ক্ষণস্থায়ী দৰ্শক (Ephemeral Spectator)\nএইজন দৰ্শক এটা নাটকীয় প্ৰযোজনাৰ সক্ৰিয় অংশীদাৰ,তেওঁৰ অবিহনে নাটক এখন হৈ উঠিব নোৱাৰে।নাটকৰ কৰ্মকৰ্তাসকলৰ কাৰণে তেওঁ এজন সহায়ক।এইজন এজন অপেছাদাৰী দৰ্শক।তেওঁৰ নাটকীয় পৰিবেশন এটা চাবৰ কাৰণে বিশেষ দক্ষতা নাথাকিবও পাৰে।তেওঁ এটা নিৰ্দিষ্ট স্থান আৰু কালৰ পৰিপ্ৰেক্ষিততহে তাৎক্ষণিকভাৱে নিজৰ ভূমিকা পালন কৰে আৰু তাকে কৰি তেওঁ নাটকীয় মুহূৰ্তটোক সাৰ্থকতা প্ৰদান কৰে।নাটকখন শেষ হোৱাৰ মুহূৰ্ততে তেওৰ ভূমিকা শেষ হয় আৰু তেওঁৰ অস্তিত্ব নোহোৱা হৈ যায়।হামি,হিকটি,হাঁচি,হুমুনিয়াহ,গাৰ ঘামৰ গোন্ধ-সমন্বিতে তেওঁৰ শাৰীৰিক উপস্থিতি একোটা নাট্যমুহূৰ্তৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ হৈ পৰে।এটা নিৰ্দিষ্ট স্থান আৰু কালৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত তেওঁৰ একান্তই শাৰীৰিক উপস্থিতিৰ এটা বিশেষ গুৰুত্ব আছে।\n৬। ঘৰচীয়া বা ঘৰুৱা দৰ্শক (Domestic Spectator)\nমনমিত দেবগুণৰ ফটো পাৰফৰ্মেন্স।\nএইজন দৰ্শক হ'ব পাৰে নাটকৰ কৰ্মকৰ্তাসকলৰে কোনোবা এজন,অভিনেতা-পৰিচালক-প্ৰযোজক,অথবা তেওঁলোকৰ কোনোবা অঙহী-বঙহী,ৰিহাৰ্ছেল চলি থকা সময়ত সদায়ে কাষেৰে পাৰ হৈ যোৱা কোনোবা এজন,নাট্যবলিয়া কোনোবা ছাত্ৰ বা অনুসন্ধিৎসু বিদ্বান যিয়ে যেনেকৈয়ে নহওক কিয়, হ'বলগীয়া বা হৈ থকা নাটকখনৰ সম্পৰ্কে অলপ হ'লেও কিবা এটা জানে।যিহেতু ইতিমধ্যেই কিবা নহয় কিবা এটা জানে,তেওঁ নাট্যমুহূৰ্তটোত নিজকে এজন বহিৰাগত ব্যক্তি বুলি নাভাবে,তেওঁৰ হাতত এনে বহুটো সমল আছে যাৰ জৰিয়তে তেওঁ পৰিবেশটোত নিজকে খাপ খুৱাই ল'ব পাৰে।এই ঘৰুৱা দৰ্শকজনেই শ্ৰেষ্ঠতম দৰ্শক,কিয়নো নাটক এখন তেওঁ নিজৰ মতে বুজি পায় আৰু নিজৰ ব্যক্তিগত স্মৃতি অথবা জ্ঞানৰ সৈতে ৰজিতা খুৱাই তাক উপভোগ কৰে।\nমন কৰিবলগীয়া কথা যা সাম্প্ৰতিক হিন্দী চিনেমাৰ প্ৰমোচনেল ষ্ট্ৰেটেজিবোৰে চিনেমা এখন ৰিলিজ হোৱাৰ আগতেই গানবোৰ বজাৰত উলিয়াই দি,পোষ্টাৰ উলিয়াই,নায়ক-নায়িকাৰ মুখৰোচকৰ কাহিনী সজাই,ৰিয়েলিটি শ্বো পাতি,'ইউ-টিউব'ৰ দৰে ছ'চিয়েল নেটৱৰ্কত প্ৰচাৰ কৰি আচলতে এই শ্ৰেণীৰ ঘৰুৱা দৰ্শকৰ প্ৰস্তুতিকেই পোষকতা কৰে।এইবোৰ মাৰ্কেটিং চানেকীয়ে আগতীয়াকৈয়ে চিনেমাখনৰ সম্পৰ্কে কিছুমান ক্লু বা সূত্ৰ ভাবী দৰ্শকৰ মাজলৈ আগ বঢ়াই দিয়ে,যাৰ জৰিয়তে সেই ভাবী দৰ্শকজনৰ শিল্পকৰ্মটোত মনোনিৱেশ কৰিবলৈ সুবিধা হ'ব পাৰে।এই ঘৰুৱা দৰ্শকৰ বিষয়ে বিতংভাৱে ক'বলৈ গৈ মই প্ৰায়ে বাৰেচহৰীয়া ভাওনাৰ দৰ্শকৰ কথা কওঁ।\nআধুনিকতাবাদী নাট্য প্ৰযোজনাত,জাতীয়তাবাদী সাংস্কৃতিক উৎসৱবোৰত,সামগ্ৰিকভাৱে সমসাময়িক সংস্কৃতি চৰ্চাত আমি দেখি আহিছোঁ যে দৰ্শক-অভিনেতাৰ নিৰন্তৰ পাৰস্পৰিক দৃষ্টি বিনিময়ৰ সুযোগটো হেৰাই আহিছে।অভিনেতাৰ আৰু দৰ্শকৰ দুটা পৰস্পৰবিৰোধী পক্ষহে আমি দেখিবলৈ পাওঁ।দৰ্শক এজন এই ক্ষেত্ৰত আৰু একোটা সাংস্কৃতিক মুহূৰ্তৰ সক্ৰিয় অংশীদাৰ হৈ থকা নাই,আৰু সেই সূত্ৰেই তেওঁ হৈ ৰয় এজন বহিৰাগত ব্যক্তিবিশেষ মাত্ৰ।থিয়েটাৰ এলবাৰ্টিৰ খিৰিকিৰ মাজত আবদ্ধ হৈ ৰয়।\n'ৰাবণ-কথা'ত সমুদ্ৰ কাজল শইকীয়া।\nসি যি কি নহওক, আমি দেখিছোঁ যে দৰ্শক এজনৰ গঢ়ি উঠাৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত স্তৰে স্তৰে বহুটো উপাদানে ক্ৰিয়া কৰি থাকে। “হোজা দৰ্শক”জন আঁকোৰগোজ আৰু অভিমানী কাৰণ তেওঁ এজন বহিৰাগত মানুহ,তেওঁ পৰিৱৰ্তিত স্থান আৰু কালত স্বয়ং-বিচ্ছিন্ন।চকুৰ সন্মুখত কি ঘটি আছে তাক বুজিবৰ কাৰণে তেওঁৰ অন্তৰ্মনত কোনো স্মৃতি নাই।আপুনি বা মই তেওঁক দোষাৰোপ কৰিব নোৱাৰোঁ,কাৰণ তেওঁক সামাজিক,সাংস্কৃতিক,ভাষিক আৰু একান্তভাৱে 'স্থানিক'knowledge production systemঅৰপৰা আঁতৰাই পঠোৱা হৈছে।\n“দৈৱিক দৰ্শক” এজনে যদি এটা নিৰ্দিষ্ট শিল্প পদ্ধতিত নিজকে খাপ খুৱাই ল'ব নোৱৰা হয়,তাৰ বাবে তেওঁকো আমি দোষ দিব নোৱাৰোঁ।আধুনিক নাগৰিক জীৱন নিৰ্বাহ পদ্ধতি, আধুনিকতাবাদী জ্ঞান-উৎপাদন প্ৰক্ৰিয়া আৰু জাতীয়তাবাদী আহিলাবোৰে তেওঁক এটা স্থানীয় এককত মনোনিবেশ কৰিবলৈ অৱকাশ নিদিয়ে।\nখ্ৰিষ্টোফাৰ মানৰ কাহিনীৰে গঢ় লোৱা বিশ্ববিখ্যাত নাটক ‘মেফিষ্টো’ৰ কথা মনলৈ আহে (একে কাহিনীৰে একে নামেৰে ইষ্টাভান জাবোৰ এখন জাৰ্মান চিনেমাও আছে),য'ত নাজি-অধ্যুষিত জাৰ্মানিত হেনৰিক হফগেন নামৰ এজন অতি উচ্চাকাংক্ষী অভিনেতা দেশৰ সৰ্বোচ্চ নাট্য কোম্পানিৰ আটাইতকৈ বেছি সমাদৃত অভিনেতা হৈ উঠিবলৈ সক্ষম হয়। জনপ্ৰিয়তা,সুনাম আৰু সফলতাৰ চূড়ান্ত বিন্দুত উপনীত হৈ হফগেনে অনুভৱ কৰে যে তেওঁ ইতিমধ্যেই নিজৰ স্বকীয় সত্তা হেৰুৱাই পেলাইছে আৰু ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰৰ হাতৰ পুতলা মাত্ৰ হৈ পৰিছে।তেওঁ উপলব্ধি কৰে যে তেওঁ আৰু মুক্ত নহয়।তেওঁ আৰ্তনাদ কৰে, “মই এজন অভিনেতা মাত্ৰ,দোষ দিছা কিয়,মইনো আৰু কি কৰিব পাৰো? তেওঁলোকে মোৰপৰা আৰু কি বিচাৰে?”\nআমি ওপৰত উল্লেখ কৰি অহা দৰ্শকৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰপৰা দেখিবলৈ পালোঁ যে এজন অভিনেতাৰ দৰেই দৰ্শক এজনো আৰু মুক্ত ব্যক্তিত্ব মাত্ৰ হৈ থাকিব নোৱাৰে।বহুখিনি ৰাজনৈতিক,সামাজিক আৰু পৰিস্থিতি-সাপেক্ষ কাৰকে তেওঁৰ ওপৰত অহৰহক্ৰিয়া কৰি থাকে।ক্ৰিয়াশীল ক্ষমতাৰ স্ট্ৰাকচাৰ একোটাৰ মাজত থাকি দৰ্শক এজনেও একেটা সুৰতেই কয়, “মই এজন দৰ্শক মাত্ৰ,মইনো আৰু কি কৰিব পাৰোঁ?”\nএখন ছুটি ছবিৰ স্টিলত সমুদ্ৰ।\nধৰিত্ৰী বড়োৰ গুবাহাটিত কৰা এটি পাৰ্ফৰ্মেন্সত দৰ্শকৰ সমাবেশ।\n1 Comment : "ষড়দ্ৰষ্টা : বিভিন্ন স্থান-কালৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ছয় প্ৰকাৰৰ দ্ৰষ্টা বা দৰ্শকৰ সংজ্ঞা নিৰূপণৰ প্ৰয়াস"\n24/12/2015 at 6:33 pm\nঅতি সুন্দৰ লেখা এটি উপহাৰ দিয়া বাবে আপোনাক অশেষ ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিলো। অসমৰ সমসাময়িক সাংস্কৃতিক পটভূমিত এনে লিখনিৰ অসীম গুৰুত্ব আছে। অধিক মনোগ্ৰাহী প্ৰবন্ধ আপোনাৰ পৰা আশা কৰিলো।


পূবেৰুণ (চলচ্চিত্ৰ) - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n১৯৫৯ filmসাঁচ:SHORTDESC:১৯৫৯ film\nপূবেৰুণ ছবিৰ পোষ্টাৰ\nডা: খগেন ৰায়\nপাজী দাস আৰু ডা: খগেন ৰায়\nনিউ থিয়েটাৰ্চ ষ্টুডিঅ', কলিকতা\nআচকৰণ জালান, যোৰহাট\nপূবেৰুণ (ইংৰাজী: Puberun) ১৯৫৯ চনত মুক্তি লাভ কৰা আৰু বাংলা ছবিৰ পৰিচালক প্ৰভাত মুখাৰ্জীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এখন অসমীয়া কথাছবি। ১৯৫৯ত ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ বঁটা ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক লাভ কৰে। পূবেৰুণ ১৯৬০ চনৰ জুলাই মাহত অনুষ্ঠিত বাৰ্লিন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল।\n1 নিৰ্মাণৰ আঁৰৰ কাহিনী\n2 ছবিখনৰ কাহিনী\n4 বঁটা আৰু সন্মান\n7 'পূবেৰুণ'ৰ গান\nনিৰ্মাণৰ আঁৰৰ কাহিনী[সম্পাদনা কৰক]\n১৯৫৮ চনত অসম চৰকাৰৰ পৰ্য্যটন বিভাগৰ টুৰিষ্ট লজত গোট খাইছিল কলিকতাৰপৰা অহা চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক প্ৰভাত মুখাৰ্জী আৰু কেইগৰাকীমান ব্যক্তি। সেই সময়ত মুক্তিলাভ কৰা এখন অসমীয়া কথাছবিৰ ভুল-ভ্ৰান্তিবোৰকে তেওঁলোকে আলোচনা কৰি আছিল। সেই মেলত উপস্থিত থকা ডা. খগেন ৰায়-এ সেই আলোচনা শুনি নিজে এখন ছবি নিৰ্মান কৰাৰ কথা ভাবিলে, য'ত সেই দোষবোৰ কোনেও আৰু খুচৰিব নোৱাৰে। তেখেতে তচদ্দুক ইউচুফৰ সৈতে লগলাগি যোৰহাটৰ ডচ এণ্ড কোম্পানীৰ মালিক পাজী দাসৰ সৈতে মিলি 'কথাকলি চিনে প্ৰডিউচাৰ্চ, নগাওঁ (অসম)' নামে এটা কোম্পানী খুলি ৰেজিষ্টাৰ কৰে আৰু সেই কোম্পানীৰ দ্বাৰা 'পূবেৰুণ' নিৰ্মানৰ দিহা কৰে। ছবিখনৰ পৰিচালনাৰ বাবে কলিকতাৰ পৰিচালক প্ৰভাত মুখাজীকে ৰাজী কৰোৱা হয়। ছবিখনৰ চিত্ৰনাট্য লিখাৰ দায়িত্ব পৰিচালকে নিজেই ললে।\nছবিখনৰ মূল কাহিনী আছিল ডা. খগেন ৰায়ৰ। তচদ্দুক ইউচুফে কাহিনীটোৰ মূল কাহিনীৰ পৰিবৰ্ধন কৰে আৰু তাক চলচিত্ৰৰ গল্পৰুপ দিয়ে ৰমেশ শৰ্মাই। চিত্ৰনাট্য প্ৰভাত মুখাৰ্জীয়ে ৰছনা কৰিছিল।\nতিলক দাস পৰিচালিত 'পাৰঘাট'ত (১৯৪৯) অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰা জ্ঞানদা কাকতি তেতিয়াৰ অসমৰ ব্যস্ত চলচিত্ৰ অভিনেত্ৰী। পূবেৰুণৰ নায়িকাৰ চৰিত্ৰৰ বাবেও তেখেতক মনোনীত কৰা হয়। উৎপল দত্তৰ 'লিটল থিয়েটাৰ গ্ৰুপ'ৰ অভিনেত্ৰী মাৰ্গাৰেট এণ্ডাৰছনক 'মাদাৰ ছুপেৰিয়ৰ'ৰ চৰিত্ৰৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰা হয়। প্ৰভাত মুখাৰ্জীৰ লগত থকা ভাল সম্পৰ্কৰ বাবেই এখেতে অসমীয়া ছবিত অভিনয়ৰ বাবে মান্তি হয়। স্বামীৰ মৃত্যুৰ পাছত এই গৰাকী অভিনেত্ৰী লণ্ডনলৈ উভতি যায়।\nবৰ্হিদৃশ্যগ্ৰহনৰ কাম কৰা হৈছিল ছিলঙত আৰু অন্তৰ্দৃশ্যগ্ৰহনৰ কাম কৰা হৈছল কলিকতাৰ় 'নিউ থিয়েটাৰ্ছ ষ্টুডিঅ'ত।\nছবিখনৰ কাহিনী[সম্পাদনা কৰক]\nঅৰূপ আৰু মেঘালীৰ একমাত্ৰ সন্তান জোন। জোনে বিচাৰে এজনী অকণমানি ভণ্টী, কিন্তু মেঘালীয়ে আৰু মাক হ'ব নোৱাৰে। অকণমানি জোনৰো মটৰ দূৰ্ঘটনা হৈ মৃত্যু হয়। এই মৃত্যুৱে বাউলী কৰি তোলা অৰূপো খুব সোনকালেই মেঘালীৰ ওচৰৰ পৰা আঁতৰি যায়। মেঘালী ৰৈ যায়, ভগৱানৰ বিদ্ৰোহী হৈ। মেঘালীয়ে লগ পায় 'কনভেণ্ট'ৰ মাদাৰ ছুপিৰিয়ৰ-ক আৰু 'কনভেণ্ট'ৰ অনাথ-অসহায় ল'ৰা-ছোৱালীবোৰৰ মাজত বিচাৰি পায় হেৰাই যোৱা জোনক, তাকে তাই বিলাই দিব খোজে নিজৰ সমস্ত ভালপোৱা। কিন্তু 'মাদাৰ ছুপিৰিয়ৰে' এই বিশেষ মৰম সহজ ভাৱে ল'ব নোখোজে। এটি বিশেষ শিশুক নিগাজীকৈ ভালপোৱাটো এক অপৰাধ। মাকৰ মৰম হেনো বৰ স্বাৰ্থপৰ। জোনৰ প্ৰতিচ্ছবি থকা দীপকো জোৰকৈ এদিন অনাথ আশ্ৰমৰপৰা উলিয়াই নিয়া হয়। মেঘালীয়ে আকো এবাৰ জোনক হেৰুৱায়। তাই মাদাৰ ছুপিৰিয়ৰৰ হাতত পদত্যাগ পত্ৰ দাখিল কৰি কনভেণ্টৰ পৰা ওলাই আহে। এনেতে এটা শিশুৰ কান্দোন শুনি তাই পুনৰ অনাথ-গৃহলৈ উভতি যায়। তাইৰ অনুভৱ হয় পৃথিৱীৰ সকলো শিশুৱে একে আৰু তাই পৃথিৱীৰ বৃহৎ মানৱ পৰিয়ালটোৰ এজন সদস্য।\nপূবেৰুণ ১৯৫৯ চনত মুক্তি দিয়া হৈছিল।\n১৯৫৯ত অনুষ্ঠিত হোৱা ৭ম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ বঁটা স্বৰূপে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক লাভ কৰে। ১৯৬০ চনৰ জুলাই মাহত অনুষ্ঠিত ষষ্ঠ বাৰ্লিন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত প্ৰথম অসমীয়া ছবি। বিদেশত প্ৰদৰ্শিত এইখনেই প্ৰথম অসমীয়া বোলছবি।\nগৌতম বৰবৰা, বেবী ৰুমা, অতনু কুমাৰ, শান্তনু কুমাৰ, ৰহমান, হুদা, শ্যামলী, কুমাৰী ৰানী আদি।\n(তথ্যছকত উল্লেখ নথকা)\nবেনাৰ: কথাকলি চিনে প্ৰডিউচাৰ্চ, নগাওঁ (অসম)\nকাহিনী পৰিবৰ্দ্ধন: তচদ্দুক ইউচুফ\nসংলাপ: ৰমেশ শৰ্মা\nসহকাৰী চিত্ৰগ্ৰহন: আশু দত্ত, দুৰ্গা ৰাহা, নুৰু\nসম্পাদনা সহকাৰী: নিমাই ৰয়\nৰূপসজ্জা: মদন পাঠক\nৰূপসজ্জা সহকাৰী: শম্ভু, সত্যেন\nশব্দগ্ৰহন: অতুল চট্টোপাধ্যায়, মণি বোস\nশব্দগ্ৰহন সহকাৰী: সুজিত সৰকাৰ, ৰথীন ঘোষ\nযন্ত্ৰ সংগীত: এ দে আৰু সম্প্ৰদায়\nপোহৰ নিয়ন্ত্ৰণ: কেনৰাম, ব্ৰজেন, কেষ্ট, জগন, কালীচৰণ, মংগল সিং\nসংগীত আৰু আৱহ সংগীত গ্ৰহন: সত্যেন চট্টোপাধ্যায়, ইণ্ডিয়া ফিল্ম লেব\nঅন্তৰ্দৃশ্য গ্ৰহন: কলিকতাৰ নিউ থিয়েটৰ্চ ষ্টুডিঅ'ত আৰ চি এ আৰু ৱেচট্ৰেক্স শব্দ যন্ত্ৰত গৃহীত\nপৰিস্ফুটন: বিজয় ৰায়ৰ তত্বাৱধানত ফিল্ম চাৰ্ভিচেছ লেব'ৰেট'ৰিত পৰিস্ফুতিত\nসংগঠনত: শশীপ্ৰসাদ বৰুৱা, মনোৰঞ্জন দাস, ৰফিউল গনি, চঞ্চল দাস, চন্দ্ৰকান্ত চাংমা, চন্দন দাস, অৰুণ চৌধুৰী, দুৰন্ত দাস, মীৰা ৰায়, পাজি ডাস, প্ৰিয় বেজবৰুৱা, আৰু ডা: খগেন ৰায় (মেনেজিং পাৰ্টনাৰ)\nগীতৰ ৰেকৰ্ড: হিজ মাষ্টাৰ্ছ ভয়চ, (HMV)\n'পূবেৰুণ'ৰ গান[সম্পাদনা কৰক]\n'পূবেৰুণ'ৰ সংগীত পৰিচালক আছিল তাৰিকুদ্দিন আহমেদ। সহকাৰী সংগীত পৰিচালক আছিল বিবেকানন্দ ভট্টাচাৰ্য্য।\n১ হম মৰতে হ্যায় তুঝ পৰ নিৰ্মলা মিশ্ৰ বিদ্যা বৰা\n২ এই পৃথিৱীৰ মায়া মমতাই / নিদিলে বিদায় তাৰিকুদ্দিন আহমেদ মলিন বৰা\n৩ বুকু জুৰণীয়া মোৰে বনে পোনা / মোৰে সোণে পোনা শুব ভাৰতী গুহ চৌধুৰী আলিমুন্নেছা পিয়াৰ\n৪ কামনাৰে ভৰা মৰমী হিয়াৰ / গোপন কথাটি মোৰ প্ৰতিমা বেনাৰ্জী ইউচুফ হাজৰিকা\n↑ 1.0 1.1 1.2 "7th National Film Festival". পৃষ্ঠাসমূহ: 3, 12. http://dff.nic.in/images/Documents/107_7thNfacatalogue.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে: 26 January 2020.\n↑ 2.00 2.01 2.02 2.03 2.04 2.05 2.06 2.07 2.08 2.09 2.10 2.11 দাস, অৰুণলোচন (২০০১) , 'এবাৰ উভতি চাওঁ' , শিশুসাৰথি প্ৰকাশন, গুৱাহাটী।.\n↑ 3.0 3.1 দাস অৰুণলোচন, ১০০ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ কাহিনী আৰু গীত, প্ৰকাশ ২০১৩, পৃষ্ঠা ১০১, শশী শিশু প্ৰকাশন, গুৱাহাটী.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=পূবেৰুণ_(চলচ্চিত্ৰ)&oldid=290886"ৰ পৰা অনা হৈছে\n১৯৫০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ\nশ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী\nএই পৃষ্ঠাখন ১৩ আগষ্ট, ২০২১ তাৰিখে ০৯:১৭ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


অসমৰ ৰাজধানীত ভাড়াঘৰৰ বাবে হাহাকাৰ এইচ আই ভি আক্ৰান্ত শিশুৰ, চৰকাৰ?\nএইডছ কন্ট্ৰ’ল চচাইটি অসমৰ প্ৰতীক। ছবি- ফে’চবুকৰ।\nযি সময়ত বিজেপি নেতৃত্বাধীন চৰকাৰে ‘আয়ুষ্মান ভাৰত’, ‘অটল অমৃত যোজনা’ৰ দৰে আঁচনি ঘোষণাৰে ৰোগৰ বিনামূলীয়া চিকিৎসা সেৱা প্ৰদানৰ কথা কৈ আছে তেনে সময়তে খোদ ৰাজধানী গুৱাহাটীত ১৬টাকৈ এইচ আই ভি আক্ৰান্ত শিশুৱে কৰিবলগীয়া হৈছে হাহাকাৰ। কাৰণ আৰু মাত্ৰ কেইটামান দিনৰ পাছতেই ঠিকনাহীন হৈ পৰিব তেওঁলোক।\nছয়মাইলৰ সুৰুয নগৰত এটা ভাড়াঘৰত চলি থকা কস্তুৰী চিল্ড্ৰেন কেয়াৰ হ’ম নামৰ এইচ আই ভি আক্ৰান্ত শিশুৰ আশ্ৰয়, মানসিক পৰিচৰ্যা আৰু শিক্ষা প্ৰদান কেন্দ্ৰটোত থকা শিশু কেইটাৰ কথা কৈছো আমি। আচাম নেটৱৰ্ক অৱ পজিটিভ পিপল নামৰ সংস্থাৰ তত্বাৱধানত চলি থকা এই কেন্দ্ৰটোৱে এতিয়া এটা নতুন ভাড়াঘৰ বিচাৰি হাহাকাৰ কৰিবলগীয়া হৈছে। আমাৰ পূৰ্বৰ বাতৰিতো এই বিষয়ে সবিস্তাৰে প্ৰকাশ পাইছিল।\nএইচ আই ভি আক্ৰান্ত শিশু ৰাখিবলৈ ভাড়াঘৰ নোপোৱাত শিশুকেইটাৰ আশ্ৰয়কলৈ এতিয়া প্ৰশ্ন উত্থাপিত হৈছে। সেই লৈ চিন্তিত সংস্থাটোৰ বিষয়ববীয়া। ডিচেম্বৰৰ পাছত শিশু কেইটা ক’ত থাকিব?\nআৰু এইচ আই ভিৰ দৰে ৰোগত আক্ৰান্ত ১৬ টাকৈ দুৰ্ভগীয়া শিশুৰ প্ৰতি নিৰুদ্বেগ অসম ৰাজ্যিক এইডছ নিয়ন্ত্ৰণ সমিতি। নতুন ভাড়াঘৰ নোপোৱা কথাটো বহুবাৰ জনোৱাৰ পাছতো এইডছ নিয়ন্ত্ৰণ সমিতিয়ে এতিয়ালৈকে কোনো ব্যৱস্থা গ্ৰহণ নকৰাৰ অভিযোগ কৰিছে সংস্থাটোৰ সভানেত্ৰী জাহ্নৱী গোস্বামীয়ে।\n“মই এইডছ নিয়ন্ত্ৰণ সমিতিৰ লগত যোগাযোগ কৰি কৰি ভাগৰি পৰিছো। বহু আবেদন কৰিলো কোনো সঁহাৰি পোৱা নাই। যিটো বিভাগৰ অধীনত কাম কৰি কৰি আছো, তেওঁলোকেই একো মুখেৰে নামাতে,” জাহ্নৱী গোস্বামীয়ে ক’লে।\nবৰ্তমানৰ ভাড়াঘৰটো খালী কৰিবলৈ মালিকে এমাহৰ সময় দিছে সংস্থাটোক। কিন্তু অসমৰ বৰ্তমান অৱস্থা এই যে এইচ আই ভি আক্ৰান্তক ভাৰাঘৰ দিয়া মালিক এজনো এতিয়া নাই গুৱাহাটীত।\nএই সন্দৰ্ভত ৰাজ্য চৰকাৰৰ স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ বিভাগৰ আয়ুক্ত সচিব অনুৰাগ গোৱেলৰ মত হৈছে, “এন জি অ’ই দায়িত্ব লৈছে, গতিকে ভাড়াঘৰ বিচৰি উলিওৱাটো তেওঁলোকৰ কাম। আমিয়ো ঘৰ বিচাৰি আছো যদিও দায়িত্ব তেওঁলোকৰ। এতিয়া যদি ঘৰ নাপায়, বৰ্তমান থকা ঘৰটোতে আৰু কিছুদিন থাকিবলৈ দিয়াৰ বাবে ঘৰটোৰ মালিকক অনুৰোধ জনাম।”\nস্বাস্থ্য বিভাগে শিশুকেইটাৰ আশ্ৰয় আৰু পৰিচৰ্যাৰ দায়িত্ব সংস্থাটোক দিছে সঁচা, কিন্তু চৰকাৰৰ দায়িত্ব সিমানতেই শেষ নেকি? গুৰুতৰ ৰোগত আক্ৰান্ত শিশুকেইটাৰ বাবে চিন্তা কৰিবলৈ সংস্থাটোৰ গালৈকে দায় ঠেলি বিভাগটো আঁতৰি থকাটো কিমান গ্ৰহণযোগ্য?\n২০১২ চনৰ আগষ্টত কেন্দ্ৰটোৰ শুভাৰম্ভ কৰি তদানীন্তন মুখ্য মন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে এক স্থায়ী ঘৰ দিয়াৰ কথা দিছিল, কিন্তু সেয়া পৰিণত হ’ল ফুটুকাৰ ফেনত, অভিযোগ জাহ্নৱী গোস্বামীৰ।\nদুৰ্ভগীয়া শিশুকেইটাক এই পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হ’বলৈ এৰি দিয়াটো এখন চৰকাৰৰ দায়িত্বনে?


আছুৰ মুৰ্গী ফাৰ্মত দৈনিক উৎপাদন লক্ষাধিক কণী\nডিজিটেল ডেস্কঃ যি সময়ত পেট্ৰ’ল-ডিজেল-ৰন্ধন গেছৰ মূল্যবৃদ্ধিয়ে সাধাৰণ নাগৰিকক দিশহাৰা কৰি তুলিছে সেই সময়ত কৃষক মুক্তিকে ধৰি ৰাজ্যৰ কেইবাটাও দল-সংগঠন তৎপৰ হৈ পৰিছে প্ৰতিবাদত। তাৰ সমান্তৰালকৈ এতিয়া নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কক লৈ ৰাজ্যজুৰি এক…\nপেট্ৰ’ল-ডিজেল প্ৰভাৱ! পূজাৰ পিছতে দাম বাঢ়িব লেপটপ-মোবাইলৰ\nডিজিটেল ডেস্কঃ দেশত বৃদ্ধি পালে প্ৰযুক্তিৰ সৈতে জড়িত বিভিন্ন আমদানিকৃত সা-সামগ্ৰীৰ দাম। এনে সামগ্ৰীসমূহৰ ওপৰত আবকাৰী শুল্ক বৃদ্ধি কৰাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত সমগ্ৰ দেশতে আজিৰে পৰা কাৰ্যকৰী হোৱাকৈ দাম বৃদ্ধি পাইছে। ইন্ধনৰ আবকাৰী শুল্ক হ্ৰাস কৰাৰ ফলত…\nমাজুলী কাৰ্যনিৰ্বাহকৰ নাগৰিকত্ব সংশোধনী প্ৰস্তাৱক লৈ ক্ষুন্ন বিজেপিৰ তৃণমূল কৰ্মী\nডিজিটেল ডেস্কঃ নাগৰিকত্ব সংশোধনেী বিধেয়কক লৈ মাজুলীত ৰাজ্যিক কাৰ্যনিৰ্বাহকত বিজেপিয়ে গ্ৰহণ কৰা স্থিতিক লৈ ৰাজ্যজুৰি তীব্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি হৈছে। হিন্দু বাংলাদেশী সংস্থাপনৰ বাবে লোকসভা নিৰ্বাচনৰ প্ৰাক মূহুৰ্তত নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কক লৈ…\nসদভাৱনা যাত্ৰাত বৰপেটা-বাক্সাৰ ২০ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অংশগ্ৰহণ\nডিজিটেল সংবাদ, ৰঙিয়াঃ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ বিশেষ আঁচনি মিছন সদভাৱনা যাত্ৰাৰ তৃতীয় বৰ্ষৰ দলটো ইতিমধ্যে ৰঙিয়াৰ পৰা শুকুৰবাৰে ৰাওনা হৈছে। ১৫নং জাঁট ৰেজিমেণ্টে সম্পূৰ্ণৰূপে তদাৰক কৰা এই যাত্ৰাত পিছপৰা আৰু প্ৰায় দুৰ্গম অঞ্চলৰ মেধাৱী ছাত্র-ছাত্ৰীক লৈ যোৱা…\nগহপুৰত সদৌ অসম আন্ত:জিলা মহিলা ফুটবল, কোকৰাঝাৰ চূড়ান্ত বিজয়ী\nডিজিটেল সংবাদ, উত্তৰ অসমঃ গহপুৰ জিলা ক্ৰীড়া সন্থাৰ উদ্যোগত সদৌ অসম ফুটবল সন্থাৰ সহযোগত গহপুৰত দুই অক্টোবৰৰ পৰা চলি থকা ২২ সংখ্যক সদৌ অসম আন্ত:জিলা মহিলা ফুটবল প্ৰতিযোগিতাৰ আজি সামৰণি পৰে। কনি বড়ি মিনি ষ্টেডিয়ামত অনুষ্ঠিত চূড়ান্ত…\nভ্ৰষ্টাচাৰ বিৰোধী চৰকাৰৰ দিনত ১০ শতাংশ বৃ্দ্ধি পালে উৎকোচৰ লেনদেন\nডিজিটেল ডেস্কঃ চৰকাৰে দুৰ্নীতি আৰু ভ্ৰষ্টাচাৰ প্ৰতিৰোধৰ বাবে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰি যিমানেই কথাৰ ফুলজাৰি নুফুটালেও প্ৰকৃততে ভ্ৰষ্টাচাৰিতা পূৰ্বৰ তুলনাত যে বৃদ্ধিহে হৈছে সেয়া এক সমীক্ষাৰ দ্বাৰা শেহতীয়াকৈ পোহৰলৈ আহিছে। ট্ৰান্সপৰেন্সী…\nচিবিএফচি, গুৱাহাটীত ১৫ সদস্যৰ নিযুক্তি\nডিজিটেল সংবাদ, গুৱাহাটীঃ ভাৰত চৰকাৰৰ তথ্য আৰু সম্প্ৰচাৰ মন্ত্ৰণালয়ৰ অধীনস্থ চেন্ট্ৰে’ল বোৰ্ড অৱ ফিল্ম চাৰ্টিফিকেচন চমুকৈ চিবিএফচি, গুৱাহাটীৰ সদস্য ৰূপে ১৫জনক নিযুক্তি দিয়া হৈছে। চিবিএফচিৰ উপদেষ্টা পেনেলত নিযুক্তি লাভ কৰা সদস্যকেইগৰাকী…\nডিজিটেল ডেস্কঃ ৪৮ ঘণ্টাৰ বাবে সঁচাকৈয়ে বন্ধ হ'ব নেকি ইণ্টাৰনেট? ওহো, মুঠেই নহয়। বহুতে ভবাৰ দৰে ক্ৰিপ্ট'গ্ৰাফিক কীৰ মেইনটেনেন্সৰ ফলত সমগ্ৰ বিশ্বতে ৪৮ ঘন্টাৰ বাবে ইন্টাৰনেট সেৱা সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ হৈ নাযায়। ইন্টাৰনেট কৰ্প'ৰেশ্যন অব এছাইনড নেম…\nগুৱাহাটীকে ধৰি দেশৰ ৫ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ নতুন মুখ্য ন্যায়াধীশ নিযুক্তিত কলেজিয়ামৰ অনুমোদন\nডিজিটেল ডেস্কঃ দেশৰ সৰ্ব্বোচ্চ ন্যায়ালয়ৰ কলেজিয়ামে কলিকতা, বোম্বে, উত্তৰাখণ্ড, ছিকিম আৰু গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ নতুন মুখ্য ন্যায়াধীশ নিযুক্তিৰ বাবে অনুমোদন জনাইছে। দেশৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ ৰঞ্জন গগৈ, ন্যায়াধীশ মদন বি লোকুৰ আৰু কুৰিয়ান যোচেফৰ…\n#MeToo: তদন্তৰ বাবে চৰকাৰে গঠন কৰিলে ন্যায়াধীশৰ বিশেষ কমিটি\nডিজিটেল ডেস্কঃ নানা পাটেকাৰৰ বিৰুদ্ধে নিৰ্যাতনৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰি অভিনেত্ৰী তনুশ্ৰী দত্তই #MeToo আন্দোলনক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰাৰ পিছতে বিষয়টোক গুৰুত্বসহকাৰে ল’বলৈ বাধ্য হৈ পৰিছে চৰকাৰ৷ বিশেষকৈ কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী এম জে আকবৰৰ নামো ইয়াৰ সৈতে…


সংস্কৰণ:8.0ফাইলৰ নাম: IE8-WindowsVista-x86-ASM.exeক্রয় কৰাল তাৰিখ:01-06-2009ফাইলৰ আকাৰ: 14.2 MB\nInternet Explorer 8 পৰিচিত ৱেব ব্ৰাউজাৰৰ নবীনতম সংস্কৰণ, যাক আপুনি অতি আৰামদায়কভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে, পূৰ্বতকৈ আপুনি বিচৰা সকলোধৰণৰ সুবিধাসমূহ ক্ষিপ্ৰ, সহজ, অধিক ব্যক্তিগতভাৱে আৰু সুৰক্ষিতভাৱে ৱেবৰ পৰা লাভ কৰাত সহায়ক হয়৷ ক্ষিপ্ৰ Internet Explorer 8-ত থকা নতুন পৃষ্ঠা আৰু টেবসমূহৰ জৰিয়তে আপুনি ত্বৰিত্ গতিত প্ৰতিক্ৰিয়া লাভ কৰিব আৰু ইয়াক অধিক ক্ষিপ্ৰতাৰে আৰু নিৰ্ভৰযোগ্যভাৱে খোলাত সহায়ক হ'ব৷ আপোনাৰ ৱেবমেইললৈ, প্ৰিয় নিউজ চাইট বা অন্যান্য অনলাইন সেৱাসমূহলৈ প্ৰৱেশ কৰিবৰ বাবে মাত্ৰ এটা ক্লিক কৰিয়ে, কেইটামান পদক্ষেপৰ ভিতৰতে, আপুনি বিচৰা সকলো তথ্য লাভ কৰিব পাৰে৷\nঅধিক ব্যক্তিগত আপুনি ৱেব বিচৰা যিকোনো ধৰণৰ তথ্যসমূহৰ গোপনীয়তা আৰু গোপনীয় তথ্যসমূহ সুৰক্ষিত কৰাত সহায় কৰে৷ অধিক সুৰক্ষিত আপোনাৰ পিচিৰ পৰা অনিষ্টকাৰী ছফট্‌ৱেৰসমূহ অহাৰ পৰা নিৰাপত্তা প্ৰদান কৰাৰ লগতে বাধা প্ৰদান কৰে আৰু বাস্তবিক অধিকাৰবিহীন ৱেবচাইট এটা চিনাক্ত কৰাত সহজ কৰি তোলে৷\nIE8 –ৰ সমৰ্থনৰ লাভ কৰিবৰ বাবে সমস্যাসমূহৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ, Internet Explorer নিউজগ্ৰুপ চাব পাৰে বা গ্ৰাহক সমৰ্থন সেৱাসমূহ ৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিব পাৰে৷. যদি আপুনি এখন স্ক্ৰীণ ৰিডাৰ ব্যৱহাৰ কৰে, তেতিয়া ডাউনলোড কৰাৰ পূৰ্বে, অনুগ্ৰহ কৰি Internet Explorer 8 ৰিলিজ নোট Internet Explorer 8৷\nএই ডাউনলোডটো কেৱল মাত্ৰ Microsoft Windows Vista, Windows Vista SP1 আৰু Windows Server 2008-ৰ বাবে৷ Microsoft Windows-ৰ অন্যান্য সমৰ্থিত সংস্কৰণসমূহৰ বাবে Internet Explorer 8 ডাউনলোড কৰিবৰ বাবে: Windows XP ৰ বাবে Windows Internet Explorer 8. Windows Vista আৰু Windows Server 2008 64-bit Edition-ৰ বাবে Windows Internet Explorer 8. Windows Server 2003 SP2-ৰ বাবে Windows Internet Explorer 8. Windows Server 2003 SP2 64-bit Edition বা Windows XP Professional 64-bit Edition-ৰ বাবে Windows Internet Explorer 8.


Hem Borah Rachana Samagra. Vol. 1 হেম বৰা ৰচনা-সমগ্ৰ ১ সম্পাদনা : চিৰঞ্জিতা বৰা প্ৰকাশক : কথা পাব্লিকেশ্বন - SCIENTIA BOOK SHOP\nHome / Assamese Book Publications অসমীয়া কিতাপ প্ৰকাশন / Katha Publication / Hem Borah Rachana Samagra. Vol. 1 হেম বৰা ৰচনা-সমগ্ৰ ১ সম্পাদনা : চিৰঞ্জিতা বৰা প্ৰকাশক : কথা পাব্লিকেশ্বনâ€¹Return to Previous Page\nProduct code: 3651 Category: Katha Publication\nহেম বৰা ৰচনা-সমগ্ৰ ১\nসম্পাদনা : চিৰঞ্জিতা বৰা\nHem Borah Rachana Samagra. Vol. 1 হেম বৰা ৰচনা-সমগ্ৰ ১ সম্পাদনা : চিৰঞ্জিতা বৰা প্ৰকাশক : কথা পাব্লিকেশ্বন quantity\nTag: Hem Borah Rachana Samagra. Vol. 1\nISBN : 978-81-89148-28-7\nHem Borah Rachana Samagra. Vol. 1\nAn anthology of fiction including novels & stories written by Dr. Hem Borah, edited by Dr. Chiranjita Borah\nFirst Publication : 2014\nLakshahira Das Rachanawali Vol.2লক্ষহীৰা দাস ৰচনাৱলী দ্বিতীয় খণ্ড ইদ্ৰিছ আলিৰ দ্বাৰা সম্পাদিত প্ৰকাশক : কথা পাব্লিকেশ্বন\nলক্ষহীৰা দাস ৰচনাৱলী দ্বিতীয় খণ্ড : ইদ্ৰিছ আলিৰ দ্বাৰা সম্পাদিত প্ৰকাশক : কথা পাব্লিকেশ্বন প্ৰথম প্ৰকাশ : 2013 Regular Price Rs. 1500 Sale Price Rs. 1275\nদেৱব্ৰত দাস ৰচনা সমগ্ৰ ১ প্ৰথম খণ্ড : গল্প আৰু উপন্যাস প্ৰকাশক : কথা পাব্লিকেশ্বন প্ৰথম প্ৰকাশ : 2015 Regular Price Rs. 1500 Sale Price Rs. 1275\nKatha Publication, Nagen Saikia নগেন শইকীয়া\nঅসমীয়া মানুহৰ ইতিহাস নগেন শইকীয়া প্ৰকাশক : কথা পাব্লিকেশ্বন প্ৰথম প্ৰকাশ : 2013 দ্বিতীয় প্ৰকাশ : 2016 Regular Price Rs. 1200 Sale Price Rs. 1020\n1,200.00 1,020.00Add to cart\nBirendra Kumar Bhattacharyya Rachanawali Vol. 1 বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য প্ৰকাশক : কথা পাব্লিকেশ্বন ৰচনাৱলী ১\nBirendra Kumar Bhattacharya বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য, Katha Publication\nবীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য ৰচনাৱলী ১ ১৯৪২-১৯৯৭, এই সময়ছোৱাত প্ৰকাশিত বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্যৰ সাহিত্য-ধৰ্মী বিভিন্ন ৰচনা - উপন্যাস, গল্প-কবিতা, প্ৰবন্ধ আৰু ভাষণৰ একত্ৰ সংকলন। সম্পাদক : শোণিত বিজয় দাস, মুনীন বায়ন। প্ৰকাশক : কথা পাব্লিকেশ্বন প্ৰথম প্ৰকাশ : 2013 Regular Price Rs. 1500 Sale Price Rs. 1275\nইদ্ৰিছ আলিৰ দ্বাৰা সম্পাদিত লক্ষহীৰা দাস ৰচনাৱলী ১ প্ৰকাশক : কথা পাব্লিকেশ্বন প্ৰথম প্ৰকাশ : 2011 Regular Price Rs. 1500 Sale Price Rs. 1275


মাৰ্টিন ওম - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n৬ মে', ১৭৯২\nআৰ্লাংগেন, ব্ৰেণ্ডেনবাৰ্গ-বেইৰিয়থ,পবিত্ৰ ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ\n১ এপ্ৰিল, ১৮৭২ (৭৯ বছৰ)\nমাৰ্টিন ওম (৬ মে', ১৭৯২, আৰ্লাংগেন – ১ এপ্ৰিল, ১৮৭২, বাৰ্লিন) এজন জাৰ্মান গণিতজ্ঞ আছিল। তেওঁ পদাৰ্থ বিজ্ঞানী গিয়ৰ্গ ছিমন ওমৰ সৰু ভায়েক।\n4 নিৰ্বাচিত প্ৰকাশিত পত্ৰসমূহ\nমাৰ্টিন ওমৰ জন্ম হৈছিল পবিত্ৰ ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ অধীনস্থ আৰ্লাংগেনৰ(বৰ্তমানৰ জাৰ্মানী) এটা প্ৰটেষ্টাণ্ট পৰিয়ালত। তেওঁৰ পিতৃ জোহান ওল্ফগেংগ ওম আছিল এগৰাকী তলামিস্ত্ৰী। আনহাতে মাতৃ মাৰিয়া এলিজাবেথ বেক আছিল আৰ্লাংগেনৰ এগৰাকী দৰ্জীৰ জীয়েক। মাৰ্টিন ওমৰ অভিভাৱকে আনুষ্ঠানিক শিক্ষাগ্ৰহণৰ পৰা বঞ্চিত হৈছিল যদিও, ওমৰ দেউতাক জোহান ওম এগৰাকী সন্মানীয় ব্যক্তি আছিল। তেওঁ হাইস্কুল পৰ্যায়লৈকে নিজে নিজেই পঢ়া-শুনা কৰিছিল আৰু পুতেককো স্ব-আৰ্জিত শিক্ষাৰেই শিক্ষিত কৰিছিল।  পৰিয়ালৰ সাতোটা সন্তানৰ কেৱল তিনিটিহে কৈশোৰত ভৰি দিবলৈ সক্ষম হৈছিল। মাৰ্টিন ওম, তেওঁৰ ভ্ৰাতৃ গিয়ৰ্গ ছিমন ওম যিজন এজন পদাৰ্থবিজ্ঞানী, আৰু তেওঁলোকৰ ভগ্নী এলিজাবেথ বাৰবাৰা। মাৰ্টিন ওমৰ সাত বছৰ হওঁতেই মাতৃ ঢুকাইছিল। \n১৮১১ চনত তেওঁ আৰ্লাঙ্গেন নুৰেমবাৰ্গৰ ফ্ৰেডেৰিক আলেকজেণ্ডাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ গাইড আছিল কাৰ্ল ক্ৰিষ্টিয়ান ভন লেংগছ্‌ডৰ্ফ।১৮১৭ চনত তেওঁ থৰ্নৰ জিমখানাত গণিত আৰু পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰিছিল।১৮২১ চনত তেওঁ বাৰ্লিনলৈ যায় আৰু ১৮৩৯ চনত বাৰ্লিন বিশ্ববিদ্যালয়ত পূৰ্ণাঙ্গ অধ্যাপক হৈ উঠে।১৮২৪ চনৰ পৰা ১৮৩১ লৈকে স্থাপত্যবিদ্যাৰ একাডেমীত এলানি পাঠদান আগবঢ়াইছিল। লগতে তেওঁ ১৮৩৩ চনৰ পৰা ১৮৫২ চনলৈ অভিযান্ত্ৰিক আৰু সৈনিক স্কুলত,১৮২৬ চনৰ পৰা ১৮৪৯ চনলৈ আৰ্মি স্কুলত শিক্ষাদান কৰিছিল।\n১৮২৩ চনত,জটিল সংখ্যাaআৰুbক্ষেত্ৰত,ab সূচকীয় ফলনৰ তত্ত্বৰ সম্পূৰ্ণ বিকাশ সাধন কৰা প্ৰথমজন ব্যক্তি আছিল ওম।\nওমৰ পাঠ্যপুথি Die reine Elementar Mathematik ৰ ১৮৩৫ ৰ দ্বিতীয় প্ৰকাশত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ইউক্লিডৰ 'extreme and mean ratio' ক golden section (goldener Schnitt) বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল।ওমৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি পোৱা উৎসৰ ভিত্তিতে মনোবিজ্ঞানী এডল্ফ জেইছিঙে এই পৰিভাষাটো গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল।\nওমৰ শিষ্যসকলৰ ভিতৰত আছিল- ফ্ৰেডেৰিক আগষ্ট (Friedrich August), ফ্ৰেডেৰিক বেচমেন (Friedrich Bachmann), ইলোৱিন ব্ৰুণ' ক্ৰিষ্টফেল, প'ল বেচমেন (Paul Bachmann), জোছেফ ব্ৰুটক'স্কি (Joseph Brutkowski), এডৱাৰ্ড হেইনী (Eduard Heine), ৰুডল্ফ লিপছিট্‌জ (Rudolf Lipschitz), লিঅ' প'চামাৰ (Leo Pochhammer), ফ্ৰেডেৰিক প্ৰিম (Friedrich Prym), উইলহেল্ম ৱাগ্‌নাৰ (Wilhelm Wagner), হাৰমেন ৱালডাষ্টেল (Hermann Waldaestel), উইলহেল্ম ৱেৰনিক (Wilhelm Wernicke), এলিনা গাৰ্জ (Elena Gerz), ভেলেণ্টাইন গাৰ্জ (Valentien Gerz), আৰু জোহানা গাৰ্জ (Johanna Gerz)।\nনিৰ্বাচিত প্ৰকাশিত পত্ৰসমূহ[সম্পাদনা কৰক]\nমাৰ্টিন ওমৰ গৱেষণা পত্ৰসমূহ হৈছে-\nDie reine Elementar Mathematik (Pure elementary mathematics). Berlin, 1825; second edition 1835.\nKurzes Elementar-Lehrbuch der gesammten mechanischen Wissenschaften für höhere Bürger-, technische, Gewerb- und Militär-Schulen. Berlin, 1840.\nDie analytische und höhere Geometrie in ihren Elementen mit vorzüglicher Berücksichtigung der Theorie der Kegelschnitte, Berlin Riemann 1826\nVersuch eines vollkommen consequenten Systems der Mathematik. Nürnberg, F. Korn, 1853-55.\nLehrbuch der Mechanik zugleich mit den dazu nöthigen Lehren der höhern Analysis und der höhern Geometrie 1 Mechanik des Atoms. Berlin Enslin 1836\n↑ 3.0 3.1 Cajori, Florian (1991). A History of Mathematics (5e সম্পাদনা). পৃষ্ঠা. 329–330. ISBN 0-8218-2102-4.\n↑ সাঁচ:Cite AmCyc\n↑ Underwood Dudley (1999). Die Macht der Zahl: Was die Numerologie uns weismachen will. Springer. পৃষ্ঠা. 245. ISBN 3-7643-5978-1. https://books.google.com/?id=r6WpMO_hREYC&pg=PA245&dq=%22goldener+Schnitt%22+ohm.\n↑ 6.0 6.1 Gamwell, Lynn, 1943- (2016). Mathematics + art :acultural history. প্ৰকাশক Princeton, New Jersey. ISBN 978-0-691-16528-8. OCLC 908083778.\n↑ "Martin Ohm". Mathematics Genealogy Project. http://genealogy.math.ndsu.nodak.edu/id.php?id=47064.\nBNF: cb14477307s (data)\nISNI: 0000 0000 6676 0484\nWorldCat Identities (via VIAF): 27868332\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=মাৰ্টিন_ওম&oldid=235370"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০৩ জুন, ২০২০ তাৰিখে ০০:২৯ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


শেষ ভালেই সকলো ভাল-অঞ্জনা শইকীয়া\n"ইছ্ ৰাম তোমাৰ কাণ দুয়োখনৰে দেখোন পৰ্দা ফাটিলে; ভিতৰতো গোটেই পূঁজ আছে ; কেনেকৈ হ'বলৈ পালে" ডক্তৰৰ কথাষাৰ শেষ হ'বলৈ নাপাওঁতেই ৰাণুৰ দেউতাকে সুধিলে " চাৰ কাণৰ পৰ্দা ফাটিলে তাইৰ শুনাত কিবা অসুবিধা হ'ব নেকি? " নিশ্চয়, কাণৰ পৰ্দাইটো মেইন তাত ফুটা ওলালে শুনাত অসুবিধা হ'বই "।\nৰাণুৰ আৰু শুনাৰ ধৈৰ্য নহ'ল ! তাইৰ মূৰত যেন ব্ৰজপাতহে খহি পৰিল ! তাইৰ বুকুৱেদি যেন গুজৰি-গুমৰি বৰলুইতে পাৰ ভাঙি উফন্দি উঠিছে ; বুকুৰ ভিতৰৰ ঢৌৱে যেন আজি তাইৰ সকলোবোৰ ধুৱাই নিব। তাই ভিতৰি ভিতৰি ভাগি পৰিল, হে ভগৱান কিয় এনেকুৱা কৰিলা ? কি ভুলৰ শাস্তি এইয়া ? তাই চিৰ দিনলে নুশুনা হৈ যাব,সকলোৱে তাইক ঠাট্টা কৰিব ! ইতিকিং কৰিব ! বিয়াৰ এবছৰ নহওঁতেই তাইৰ এনেকুৱা হ'ল নতুন ঘৰখনে তাইৰ মানুহজনে জানো তাইক আৰু সহজে ল'ব ? তাইৰ এই দুখবোৰ দেখি তাইৰ মাক দেউতাকে গোটেই জীৱন কষ্টত কটাব লাগিব ! তাইৰ মূৰটো অাচন্দ্ৰাই কৰি উঠিল হিয়া উজাৰি কান্দিব মন গ'ল তাইৰ...!!!\nযিমানে ঘৰৰ ওচৰ চাপিছে তাইৰ বুকুৰ ঢপ্ ঢপনি বাঢ়িব ধৰিছে...তাইৰ বাবে বাট চাই ৰৈ থকা আপোন মানুহবোৰক তাই কেনেকৈ ক'ব যে তাই আৰু কোনোদিন কাণেৰে নুশুনে !!! তেওঁলোকৰ কথাৰ আমোদ লৈ হাঁহিব আৰু কোনোদিনে নোৱাৰিব !! বাৰান্দাত ৰৈ থকা মাক আৰু নবৌৱেকক দেখি তাই ফেঁকুৰি উঠিল... !!!\nবিপদৰ সময়ত তাইক সকলোৱে সাহস দিলে, বুজালে তাইক উন্নত চিকিৎসা কৰাম বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে। কোনোৱে তাইক অকলশৰীয়া কৰি নাৰাখি বন্ধু সুলভ মনেৰে তাইৰ মনটোক সুস্থ কৰি তুলিলে। সকলোৰে অশেষ সাহস, মৰম আৰু পৰিচৰ্যাই ৰাণুক সোনকালেই সুস্থ কৰি তুলিলে।


বিবাহ পঞ্জীয়নৰ সবিশেষ — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / সমাজ কল্যাণ / আইনী সাহাৰ্য্য / বিবাহ পঞ্জীয়নৰ সবিশেষ\nবিবাহ পঞ্জীয়নৰ সবিশেষ\nবিবাহ পঞ্জীয়ন কিমান গুৰুত্বপূৰ্ণ, সেই কথা আজি আৰু কাকো বুজাই দিবলগীয়া নহয়। আজিৰ দম্পতীয়েও এই গুৰুত্ব বুজি পায়। কিন্তু নৱ-বিবাহিতসকলেনো কিদৰে বিবাহ পঞ্জীয়ন কৰিব পাৰে, সেই বিষয়ে ইয়াত অৱগত কৰিব বিচৰা হৈছে –\nনিজৰ জিলাৰ বিবাহ পঞ্জীয়কৰ সন্মুখত বিবাহ পঞ্জীয়ন কৰিব লাগে। নিজৰ জিলাৰ নহ’লেও দৰা বা কইনা যদিহে কোনো এঠাইত ৩০ দিনতকৈ বেছি দিন বাস ক ৰে তেন্তে সেই ঠাইৰ পঞ্জীয়কৰ হতুৱাই বিবাহ পঞ্জীয়ন কৰিব পাৰি। পঞ্জীয়নৰ বাবে আবেদন কৰা প্ৰয়োজন। আপোনাৰ আবেদন-পত্ৰখন পঞ্জীয়কৰ কাৰ্য্যালয়ত থকা নোটিচ ব’ৰ্ডত আৰি দিয়া হয়। এনে কৰাৰ উদ্দেশ্য হৈছে যদিহে কাৰোবাৰ কিবা আপত্তি আছে, তেন্তে সেয়া পঞ্জীয়কক জনাব পাৰে। যদিহে ৩০ দিনৰ ভিতৰত কোনো আপত্তি উত্থাপন নহয়, তেন্তে ‘ স্পেচিয়েল মেৰেজ এক্ট ১৯৫৪’ অনুসৰি বিবাহ সম্পন্ন হয়।\nবহুতে আকৌ আদালততে বিবাহ সম্পন্ন কৰে। ইয়াৰ বাবে অধিবক্তা নধৰিলেও হয়। পঞ্জীয়কৰ সন্মুখত দৰা আৰু কইনাৰ ফালৰ পৰা তিনিজন সাক্ষী উপস্থিত থাকিলেই হ’ল। সাক্ষীসকল কোনো এজনৰ পক্ষৰ হ’লেও কথা নাই। আদালত হোৱা বিবাহৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োজনীয় তথ্যপাতি হ’ল– বয়সৰ প্ৰমাণপত্ৰ, বাসস্থানৰ প্ৰমাণপত্ৰ, দুখন পাছপ’ৰ্ট আকাৰৰ ফটোগ্ৰাফ।\nস্পেচিয়েল মেৰিজ এক্ট, ১৯৫৪: পাত্ৰ-পাত্ৰী যদিহে বেলেগ বেলেগ ধৰ্ম বা সম্প্ৰদায়ৰ হয়, তেন্তে হয় নিজৰ ধৰ্মৰ আইন মতে (যেনে : হিন্দু মেৰিজ এক্ট) বিবাহপাশত আৱদ্ধ হ’ব লাগিব নতুবা ‘ স্পেচিয়েল মেৰিজ এক্ট ১৯৫৪’ ৰ শৰণাপন্ন হৈ বিবাহ সম্পন্ন কৰিব পাৰিব। এই আইনৰ দ্বাৰা বিবাহ হোৱাৰ কেইটামান চৰ্ত আছে, সেয়া হ’ল –\n(ক) বিবাহৰ বাবে ইচ্ছুক যুৱক-যুৱতী দুয়ো বিবাহোপযুক্ত (অৰ্থাত্ ল’ৰাৰ বয়স কমেও ২১ আৰু ছোৱালীৰ কমেও ১৮) হ’ব লাগিব।,\n(খ) দুয়োপক্ষ পূৰ্বে অবিবাহিত হ’ব লাগিব আৰু দুয়ো কোনো সম্পৰ্কীয় আত্মীয় হ’ব নালাগিব, আৰু\n(গ) পাত্ৰ কিম্বা পাত্ৰীৰ আৰ্থিক স্থিতি, জাতি নাইবা ধৰ্মৰ গুৰুত্ব এই আইনে কেতিয়াও বিচাৰ নকৰে।\nউল্লেখযোগ্য যে মুখ্যত: প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাই এই আইনৰ যোগেদি নিজৰ বিবাহৰ স্বপ্ন সাকাৰ কৰে। সেয়ে এই আইনখনক ‘লাভ মেৰিজ আইন’ বুলিও কোৱা হয়। অসবৰ্ণ আৰু আন্ত:ধৰ্মীয় বিবাহৰ পক্ষে এই আইনেই একমাত্ৰ ভৰসা।\nবিবাহৰ দিনাই যে বিয়াৰ পঞ্জীকৰণ কৰিব লাগিব, তেনে কোনো ধৰাবন্ধা নিয়ম নাই। যদিহে পিছত বিবাহ পঞ্জীকৰণ কৰিব বিচৰা হয়, তেন্তে তিনিজন সাক্ষী, বিয়াৰ নিমন্ত্ৰণী পত্ৰৰ কপি, ৰেচনকাৰ্ড আৰু বয়সৰ প্ৰমাণপত্ৰ লগত লৈ যাব লাগে। বিয়াখন যদিহে পঞ্জীয়কৰ অধিকাৰ ক্ষেত্ৰ বা ‘জুৰিচডিক্‌চন’ৰ ভিতৰত পৰে, তেন্তে সাধাৰণ কিছুমান নিয়মৰ মাজেৰে বিবাহ পঞ্জীয়ন হৈ যাব।\nযদিহে কোনো প্ৰবাসী ভাৰতীয় পুৰুষে নিজৰ প্ৰবাসী পত্নীৰ অজ্ঞাতে মিথ্যাচাৰেৰে ভাৰতীয় যুৱতীক বিবাহ কৰে, তেন্তে সেই স্বামীৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতাৰণাৰ গোচৰ তৰিব পৰা যায়। অৱশ্যে পাত্ৰ যদি ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী হয়, তেন্তে মুছলিম পাৰ্ছনেল ল ব’ৰ্ডৰ নিয়ম মতে নাৰীগৰাকীয়ে দ্বিতীয় পত্নীৰ মৰ্য্যাদা পাব পাৰে।\nবিবাহ পঞ্জীকৰণৰ পিছত নাৰীগৰাকীয়ে পুৰুষৰ উপাধি নামৰ পিছত লেখিব লাগিব বুলি কোনো ধৰাবন্ধা নিয়ম নাই। কোনো নাৰীকে এয়া বাধ্য কৰাব পৰা নাযায়; আকৌ কোনোবাই যদিহে স্বামীৰ উপাধি ল’ব খোজে তেন্তে পঞ্জীয়কক জনোৱাৰো কোনো আৱশ্যক নাই। ইচ্ছা কৰিলে আদালতত এফিডেভিট কৰি ল’ব পাৰে।\nহিন্দু মেৰিজ এক্ট মতে বিবাহৰ স্বীকৃতি পাবলৈ হ’লে বৈদিক বিবাহ আৰু বিবাহৰ নিয়মবোৰ মানিবই লাগিব, অন্যথা পঞ্জীকৰণত বাধাৰ সৃষ্টি হ’ব।\nকোনো পুৰুষে যদি বিবাহ বিচ্ছেদিত নাৰীক বিবাহ কৰাব খোজে তেন্তে বিবাহ পঞ্জীয়নৰো একো বাধা নাই; মাথো বিবাহৰ পূৰ্বে লোকজনে এয়া নিশ্চিত কৰিব লাগিব যে তেওঁ যাক বিয়া কৰাব খুজিছে, তেওঁৰ হাতত বিবাহ বিচ্ছেদৰ প্ৰমাণ পত্ৰ আছেনে নাই। যদিহে মহিলাগৰাকীৰ আইনী প্ৰক্ৰিয়ামতে বিবাহ বিচ্ছেদ হৈছে, তেন্তে তেওঁৰ হাতত বিবাহ বিচ্ছেদৰ প্ৰমাণ পত্ৰ থাকিব। যদিহে প্ৰমাণ পত্ৰ নাই তেন্তে বুলিব লাগিব যে তেওঁৰ বিবাহ বিচ্ছেদ আইনী প্ৰক্ৰিয়ামতে হোৱা নাই।\nকোনো পুৰুষ-মহিলা যদিহে ‘লিভ ইন’ সম্পৰ্কত আৱদ্ধ হৈ থাকে তেন্তে সেই মহিলাগৰাকী পুৰুষজনৰ পত্নীৰ সকলো মৰ্য্যাদা আৰু অধিকাৰ পোৱাৰ যোগ্য বুলি আইনৰ দৃষ্টিত বিবেচিত হ’ব। অলপতে বম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ে এনে এক ৰায় প্ৰদান কৰিছে।\nবিয়াৰ পিছত নৱ-দম্পতীয়ে পঞ্জীকৰণৰ বাদেও বীমা পলিচী, ছ’চাইটি নাইবা ক্লাব মেম্বাৰশ্বিপ, প্ৰভিডেণ্ট ফাণ্ড, জইণ্ট একাউণ্ট আদিৰ ক্ষেত্ৰত নমিনেচন সালসলনি কৰিলে ভৱিষ্যতে হ’ব পৰা আইনী বেমেজালিৰ পৰা হাত সাৰিব পৰা যাব।\nলেখিকা: সুবাসনা চৌধুৰী, প্ৰিয় সখী\nদিলিপ নাথ Oct 13, 2019 09:13 PM\nএজন লৰাই অলপ সম্পক থকা মামীয়েক এজনিক বহুত ভাল পাই তেও কতমেৰেজ কৰিব পাৰিবনে\nDibya jyoti das Sep 21, 2016 07:52 PM\nমোৰ ভাইটিক এজনী ছোৱালীয়ে মিছা জালত ফচাই কত মেৰিজ( court marriage )কৰাই দিলে ৩ মাহ হল কিন্তু সি এতিয়া দাইভজ দিব বিচাৰিছে ।এতিয়া সি অকলে দাইভজ দিব পাৰিবনে ।দাইভজ দিবলে কি কৰিব লাগিব পৰামৰ্শ দিলে উপকৃত হম\nDibya jyoti das Sep 21, 2016 07:45 PM\nঅনুপম হাজৰিকা Jul 02, 2016 01:48 AM\nসহজ সৰল মনোভাবৰ এগৰাকী ছোৱালী লাগে\nদুৰ্বল শ্ৰেণীৰ বাবে বিনামূলীয়া আইনী সাহাৰ্য্য\nযৌতুক নিবাৰণৰ আইনৰ বিধান\nন্যায় পাবলৈ কিদৰে আগবাঢ়িব গ্ৰাহক?\nকৰ্মস্থানত যৌন হাৰাশাস্তি\nথানাত গোচৰ পঞ্জীয়ন নহ’লে কি কৰিব?\nঅধিকাৰ আৰু ন্যায়ালয়ৰ নিৰ্দেশনা\nভাৰাঘৰ: আইন মানি এৰাই চলক সংঘাত-সমস্যা\nঘৰুৱা হিংসাৰ বলি মহিলাৰ অধিকাৰসমূহ\nসমাজৰ দৰিদ্ৰ শ্ৰেণীৰ লোকসকলৰ বাবে আইনী সাহায্য\nমহিলাৰ সুৰক্ষা আইনৰ দুৰ্ব্যৱহাৰ হৈছে নেকি?\nবিবাহিতা নাৰীৰ স্বামীগৃহত বসবাসৰ অধিকাৰ\nএজাহাৰ বা এফ.আই.আৰ নো কি?\nকন্যা ভ্ৰূণ হত্যা আৰু প্ৰতিৰোধী আইন :\nগৃহহিংসা আইনৰ এটি আলোকপাত\nশিশুক সুৰক্ষা প্ৰদান আইন :\nএক্সিচ বেংকৰ ম’বাইল বেংকিং সেৱা\nশেহতীয়া উন্নীতকৰণ: Jun 07, 2019


পেট্ৰ’ল-ডিজেলৰ মূল্যবৃদ্ধিৰ ওপৰত ব্ৰেক! জানি লওক আজিৰ দামPetrol and diesel prices remained unchanged for last7days– News18 assam\nHome » photogallery » lifestyle »পেট্ৰ’ল-ডিজেলৰ মূল্যবৃদ্ধিৰ ওপৰত ব্ৰেক! জানি লওক আজিৰ দাম\nপেট্ৰ’ল-ডিজেলৰ মূল্যবৃদ্ধিৰ ওপৰত ব্ৰেক! জানি লওক আজিৰ দাম\nশুকুৰবাৰে গুৱাহাটী- পেট্ৰ’ল- ৮৫.১৫ টকা ডিজেল-৭৭.৪৭ টকা(প্ৰতি লিটাৰ)\n| October 09, 2020, 09:49 IST\nদেশৰ বহুকেইখন ৰাজ্যত প্ৰতি লিটাৰ পেট্ৰ’লৰ দাম ৯০ টকা পৰ্যন্ত হৈছেগৈ। সেইদৰে বাঢ়িছে ডিজেলৰ দামো। যোৱা ৭ দিনত পেট্ৰ’ল-ডিজেলৰ দামত কোনো পৰিৱৰ্তন হোৱা নাই। যোৱা সপ্তাহৰ শুকুৰবাৰে ডিজেলৰ দাম প্ৰতি লিটাৰত ৮ পইচা হ্ৰাস পাইছিল। ছেপ্তেম্বৰ মাহৰ প্ৰতিদিনাই তেলৰ দামত আহিছিল পৰিৱৰ্তন। আগষ্টত মাহত ক্ৰমাগত ভাবে বৃদ্ধি পাইছিল পেট্ৰ’লৰ দাম।\nশুকুৰবাৰে দিল্লীত পেট্ৰ’লৰ দাম ৮১.০৬ টকা আৰু ডিজেলৰ দাম প্ৰতি লিটাৰত ৭০.৪৬ টকা। পেট্ৰ’ল-ডিজেলৰ দাম প্ৰতিদিনে পুৱা ৬ বজাত জাৰি কৰে চৰকাৰী তেল সংস্থাসমূহে। পেট্ৰ’ল আৰু ডিজেলৰ দাম আপুনি এছ এম এছৰ জৰিয়তেও জানিব পাৰে।\nজানি লওক কোন চহৰত পেট্ৰ’ল-ডিজেলৰ কিমান দাম- গুৱাহাটী- পেট্ৰ’ল- ৮৫.১৫ টকা ডিজেল-৭৭.৪৭ টকা\nদিল্লী- পেট্র’ল ৮১.০৬ টকা, ডিজেল ৭০.৪৬ টকা\nমুম্বাই- পেট্র’ল ৮৭.৭৪ টকা, ডিজেল ৭৬.৮৬ টকা\nকলকাতা- পেট্র’ল ৮২.৫৯ টকা, ডিজেল ৭৩.৯৯ টকা\nচেন্নাই- পেট্র’ল ৮৪.১৪ টকা, ডিজেল ৭৫.৯৫ টকা\nনয়ডা- পেট্র’ল ৮১.৫৮ টকা, ডিজেল ৭০.০০ টকা\nলক্ষ্নৌ- পেট্র’ল ৮১.৪৮ টকা, ডিজেল ৭০.৯১ টকা\nপাটনা- পেট্র’ল ৭৩.৭৩ টকা, ডিজেল ৭৬.১০ টকা\nপেট্র’ল আৰু ডিজেলেৰ দাম প্রতিদিনে পুৱা ৬বজাত জাৰি কৰে চৰকাৰী তেল সংস্থা সমূহে। ইণ্ডিয়ান অইলৰ গ্ৰাহকৰ RSP আৰু চহৰৰ কোড লিখি 9224992249 নম্বৰ, বিপিচিএল ৰউপভোক্তাই RSP লিখি 9223112222 নম্বৰ, এইচপিচিএলৰ উপভোক্তাই HPPrice লিখি 9222201122 নম্বৰত এচ’এম এছ কৰি জানিব পাৰে প্ৰতিদিনৰ মূল্য।


অহল্যা, দ্ৰৌপদী ইত্যাদি - গীতিকা শইকীয়া - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅহল্যা, দ্ৰৌপদী ইত্যাদি – গীতিকা শইকীয়া\nমনমী ভট্টাচাৰ্যৰ কাব্য সংকলন “অহল্যা, দ্ৰৌপদী ইত্যাদি” : হৃদয়ত খলকনি তুলিব পৰা অনুভূতিৰ সূক্ষ্ম প্ৰকাশ\nহৃদয়ৰ গভীৰ উপলব্ধিৰ পৰা নিগৰা অনুভৱৰ প্ৰকাশভংগী ৰূপে কাব্য চৰ্চাক “অনুভূতিৰ কলা” বুলি অভিহীত কৰা হৈ আহিছে৷ হৃদয়ৰ গভীৰ উপলব্ধিৰে কবি এগৰাকীয়ে কেইটামান মাথোঁঁ শব্দ, বাক্যৰে যিকোনো কাহিনী, ঘটনাক এক নিটোল ৰূপত প্ৰকাশ কৰিব পাৰে৷ সেয়েহে কবিৰ কলমত কোনো নিষ্ঠুৰ বাস্তৱৰ নিৰ্মম সত্য প্ৰকাশিত হৈ পৰে৷ হৃদয়ৰ গভীৰতাক উপলব্ধি কৰিব পাৰে বাবেই কবিৰ কলমত জোনাক বিধৌত জোনটিত ষোড়শী গাভৰুৰ ৰূপ বৰ্ণনা অপৰূপ হৈ পৰে৷ কবিৰ হৃদয়ত খলকনি তুলিলেই ভোকত আঁতুৰ শিশুৰ কোলাহলে হেজাৰজনৰ হৃদয়ক কঁপাই তুলিব পাৰে৷ সেয়ে কোৱা হয় যে কাব্য শিল্প প্ৰকৃততে হৃদয়ৰ অনুভূতিৰ কলা৷ হৃদয় আৰু মনৰ চেতনাক জোঁকাৰি দিব পৰা ভাৱ সন্নিবিষ্ট কবিতাই যেতিয়া পাঠকৰ হৃদয়ত খলকনি তুলি দিবলৈ সক্ষম হয় সেই কবিতাই সৰ্বজনীনতাৰ নাম পায়৷\nকাব্য চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ এই অনুভূতিৰ কলাৰে বিভিন্ন প্ৰকাশ দেখিবলৈ পোৱা গ’ল নৱতম কবি মনমী ভট্টাচাৰ্যৰ প্ৰথমখন কাব্য সংকলন “অহল্যা, দ্ৰৌপদী ইত্যাদিত৷ “\nঅলপতে গুৱাহাটীৰ প্ৰেছ ক্লাৱত মনমী ভট্টাচাৰ্যৰ প্ৰথমখন কাব্য সংকলন “অহল্যা, দ্ৰৌপদী ইত্যাদি”ৰ উন্মোচন হয়৷ বিশিষ্ট কবি সমীৰ তাঁতীয়ে উন্মোচন কৰা এই কবিতা পুথিখন প্ৰকাশ কৰিছে সঞ্জীৱন প্ৰকাশনে৷\nমনৰ ভিতৰত হয়তো গুমগুমাই থাকে কথাবোৰে! কিয় হয় এনেকুৱা? কিয় কোৱা হয় নাৰী তুমি দুৰ্বল? এই দুৰ্বল মনোভাৱে কেনেকৈ নাৰীৰ মন-মগজু পিষ্ট কৰি পেলালে? কথাবোৰ কবি মনমীয়ে হয়তো তেনেকৈয়ে ভাৱে৷ সেয়েহে মনমীৰ কবিতাত বিৱৰ্তনৰ নাৰী চৰিত্ৰবোৰে প্ৰাণ পাই উঠা দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ সেইয়া মহাভাৰতৰ শক্তিশালী চৰিত্ৰ বুলি সততে দেখুৱাবলৈ, বুজাবলৈ প্ৰয়াস কৰা দ্ৰৌপদী তথা কুন্তীয়েই হওক, অথবা ৰামায়ণৰ উৰ্মিলা, মন্দোদৰী, তথা মহাকবি কালিদাসৰ অমৰ সৃষ্টি শকুন্তলাই হওক, অথবা সতী অহল্যায়েই হওক, কবি মনমীয়ে নিজকে সেই চৰিত্ৰসমূহৰ মাজত সুমুৱাই তেওঁলোকৰ হৃদয়ৰ অনুভৱবোৰ যেন বুজিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছে, কবিতাবোৰ পঢ়িলে তেনে অনুভৱেই হয়৷\n“অহল্যা, দ্ৰৌপদী ইত্যাদি”ত পৌৰাণিক কাহিনীত বৰ্ণিত নাৰী চৰিত্ৰসমূহৰ হ’ব পৰা মানসিক স্থিতিক লৈ কবি মনমীয়ে কৰা বিশ্লেষণ আমি সাধাৰণতে পঢ়িবলৈ পোৱা তথাকথিত পৌৰাণিক কাহিনীৰ নাৰী চৰিত্ৰসমূহৰ বিশ্লেষণবোৰতকৈ কিছু পৃথক, কিছু ভিন্ন যেন অনুভৱ হ’ল৷ ক’বলৈ গ’লে এক সু্স্থ, তথা গভীৰ অধ্যয়নৰ ফচল মনমী ভট্টাচাৰ্যৰ কাব্য গ্ৰন্থ “অহল্যা, দ্ৰৌপদী ইত্যাদি”৷\nসেই হাজাৰ শতিকাজোৰা ধ্যান-ধাৰণাৰ কাহিনীবোৰৰ নায়িকাসকলৰ লগত ঘটা ঘটনাবোৰ পঢ়িলে মনতে এবাৰৰ বাবেও প্ৰশ্ন নিশ্চয় উঠে যে তেওঁলোকৰ লগত যিবোৰ ঘটনা হৈছিল সেইবোৰ শুদ্ধ আছিল জানো! অথবা যদি শুদ্ধ নাছিল তেন্তে তেওঁলোকে তাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কিয় কৰা নাছিল? কিয় বৈধ-অবৈধৰ প্ৰশ্ন কৰা নাছিল তেওঁলোকে অথবা সমাজ ব্যৱস্থাই কিয় এবাৰো অনুভৱ, আপত্তি কৰা নাছিল সেই ভেদাভাৱপূৰ্ণ ব্যৱস্থাবোৰৰ…?\nসেয়েহে মনমীৰ অংকিত দ্ৰৌপদীয়ে সমাজলৈ প্ৰশ্ন কৰিব পাৰে যে অৰ্জুনে নিজৰ শক্তি তথা দ্ৰৌপদীৰ প্ৰেমক স্বীকৃতি দি সমাজৰ আগত পাণি-গ্ৰহণ কৰিও কেৱল মাতৃভক্তিৰ বাবেই বৈধ-অবৈধৰ প্ৰশ্নক নিঃশ্চিহ্ন কৰি প্ৰেয়সী-পত্নীক নিজৰ ককাই-ভাইৰ মাজত ভগাই লোৱাৰ নিজাববীয়াকৈ সিদ্ধান্ত কিয় ল’লে বুলি! তাত দ্ৰৌপদীৰ কি পক্ষ থাকিব পাৰে সেইয়া জনাৰ চেষ্টা কৰাটো অৰ্জুন, কুন্তী, ধৰ্মৰাজ বুলি বিখ্যাত যুধিস্থিৰৰ মনলৈ নাহিল কেতিয়াও! অথবা ৰচক ঋষিশ্ৰেষ্ঠ ব্যাসদেৱৰ মনলৈও নাহিল!\nহয়, কথাবোৰ চিন্তা কৰিবলগীয়া৷ সেয়ে দ্ৰৌপদীৰ হৃদয়ত হ’ব পৰা দুখৰ বোজাৰ অনুভৱ কৰিবলৈয়ে মনমীয়ে কৈছে, –\n“অৰ্জুন, মই তোমাৰ প্ৰেমিকা৷\nঅথচ তোমাৰ সন্মতিত খৰ্ব মোৰ প্ৰেম,\nচূৰ্ণ প্ৰেমৰ একান্ত স্বাৰ্থপৰতা৷\nমোক মৰম দিয়াজনক তোমাৰ হিংসা নালাগে..\nমই সুখ দিয়াজনক তোমাৰ ঘিণ নালাগে\nতুমি দূৰত্বক ভয় নকৰা\nমোক হেৰুৱাৰ শংকাত!\nতুমি বৈধতাৰো খেয়াল নকৰা\nমোৰ আঁচোৰখোৱা আত্মসন্মানৰ তাড়নাত! ”\nপ্ৰকৃতাৰ্থত কবিয়ে দ্ৰৌপদীৰ মানসিক স্তৰত আলোকপাত কৰি সেই পৌৰাণিক যুগৰ বুলিয়েই নহয় সমগ্ৰ নাৰীৰে অন্তৰ্নিহিত দ্বন্দৰ বিষয়ে পৰ্যালোচনা কৰিছে৷ ঠিক সেইদৰে “ৰামায়ণ”ৰ এটি সম্পূৰ্ণৰূপে উপেক্ষিত চৰিত্ৰ আছিল উৰ্মিলা৷ ভাতৃ প্ৰেমত অন্ধ তথা সেই প্ৰেমৰ নামত নিজকে উছৰ্গা কৰি লক্ষ্মণে চৈধ্য বছৰৰ বাবে এৰি গুচি যোৱা উৰ্মিলাৰ মনৰ দ্বন্দক কবি মনমীয়ে খুব গভীৰভাৱে অনুভৱ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে৷ সেয়েহে মনমীৰ “উৰ্মিলা”ই চৈধ্যটা বছৰৰ অন্তত হোৱা লক্ষ্মণৰ ওভতনিত উল্লাসিত হৈ পৰা নাই৷ বিবাহৰ সময়ত থকা উৰ্মিলাৰ শৰিৰী মাদকতা চৈধ্য বছৰৰ উপেক্ষাত ৰুক্ষ-শুষ্ক হৈ পৰিছে৷ সেই দশকৰো অধিক উপেক্ষাই সৃষ্টি কৰা বা-মাৰলিজাকে উৰ্মিলাৰ মনৰ কোণত তৰপে তৰপে গেদ জমা হোৱাদি হৈছে৷ বিনিদ্ৰ নিশাবোৰত অবাধ্য লোতকেৰে সিক্ত হৈ হৈ যেন নিমজ হৈ পৰিছিল উৰ্মিলাৰ মানৱী সত্তা! সেয়েহে মনমীৰ অংকিত উৰ্মিলাৰ মনত প্ৰশ্নৰ উদ্ৰেক হয় যে জ্যেষ্ঠ ভাতৃৰ প্ৰতি লক্ষ্মণৰ ভক্তিয়ে ইতিহাসত নাম ৰাখিবলৈকে যেন স্বামী-পত্নীৰ মাজৰ সম্বন্ধক লক্ষ্মণে ভৰিৰে গচকি পেলাই নাৰীত্বৰ অৱমাননা কৰিছিল৷\nকবি মনমীয়ে কেৱল ইতিহালৰ নাৰী চৰিত্ৰৰ অৱলোকন কৰিয়েই ক্ষান্ত হোৱা নাই৷ সামগ্ৰিকভাৱে নাৰীসকলৰ জীৱনৰ কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশতো বিশেষভাৱে আলোকপাত কৰিছে৷ বিবাহ যিদৰে জীৱনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অধ্যায়, সেইদৰে পতি-পত্নী কোনোবা এজনৰ অকাল মৃত্যুৰ ফলত পাৰ্থক্যৰ প্ৰাচীৰখন নাৰী-পুৰুষ ভেদে পৃথক পৃথক হোৱাৰ ফলত নাৰীয়ে কিদৰে ক্লেদাক্তপূৰ্ণ জীৱন নিয়াব লগীয়া হয় তাৰ এক স্পৰ্শকাঁতৰ চিত্ৰ আঁকিবলৈ সক্ষম হৈছে তেওঁৰ “বৈধব্য…জীৱনৰ অনাহুত স্তৱক” নামৰ কবিতাটোত৷\nস্বামীৰ মৃত্যুৰ লগে লগে অকাল বৈধ্যৰ সংজ্ঞাৰে নাৰীগৰাকীক সংপৃক্ত কৰি দিয়া হয়৷ নিয়ম-কানুনৰ এক বিশাল আবুৰতাৰে ঢাকি পেলোৱা হয় নাৰীগৰাকীৰ জীৱন৷ জীয়াই থাকিও মৃত্যুসম শীতলতাৰে জীৱনক জীয়াবলৈ বাধ্য হৈ পৰে বিধৱা নাৰী৷ সেই বিধৱা নাৰীৰ থাকিব নোৱাৰিব কোনো হেঁপাহ, কোনো মায়া৷ হেঁপাহ মানে ৰঙাকৈ লোৱা ফুটটো, ৰঙা বুটা বঁছা গুণা দিয়া সাজযোৰ অথবা প্ৰিয় ব্যঞ্জনৰ ভৰপূৰ সোৱাদ লোৱাৰ হেঁপাহ৷ বৈধব্যই নাৰীক সকলো ভাল লগা, ভাল পোৱা কাম-কাজতো স্থবিৰতা আনি দিয়ে৷ বিধৱা নাৰীয়ে যাব নোৱাৰে কোনো মংগলময় অনুষ্ঠানত, দিব নোৱাৰে আনন্দৰ বন্যাৰে আৱৰি পেলোৱা মংগলময় উৰুলীৰ ধ্বনি, খোজ দিব নোৱাৰে মন্দিৰৰ মণিকূটৰ ছাঁত! সংসাৰৰ নীৰৱচ্ছিন্ন প্ৰক্ৰিয়াৰ অংগৰূপে মানুহৰ মৃত্যু অবশ্যম্ভাৱী৷ অথচ সেই প্ৰক্ৰিয়াতে যেতিয়া মৃত্যু হোৱা গৰাকী পুৰুষ হয় তেতিয়া সেই পুৰুষৰ জীৱনসংগিনীকে যেন পুৰুষজনৰ মৃত্যুৰ কাৰক হিচাবে ধৰি লৈ নিয়ম-কানুনৰ প্ৰাচীৰখনেৰে এনেদৰেই অনাহুতভাৱে আগুৰি পেলোৱা হয়৷ সেয়েহে কবিয়ে কৈছে, –\n“আমিষ যে তোৰ প্ৰিয় ব্যঞ্জন,\nৰঙা তোৰ সবাতোকৈ প্ৰিয় ৰং,\nৰূপচৰ্চা তোৰ প্ৰিয় অৱসৰ,\nআয়তী হৈ উৰুলি দিয়া তোৰ প্ৰিয় বিনোদন৷\nসবাৰে এক অঘোষিত মৃত্যুৰ প্ৰাৰম্ভণ\nসমস্ত আড়ম্বৰৰ ছন্দ পতন৷ “\nঅৰ্থাত, স্বামীৰ মৃত্যুৰ লগে লগে সমাজৰ নিয়মৰ প্ৰাচীৰখনে জীয়াই থকালৈকে পত্নীৰো মৃত্যুৰ শুভযাত্ৰাৰ আয়োজন কৰা আৰম্ভ কৰি দিয়ে৷\nসেইদৰে “অহল্যা” কবিতাটোতো কবিয়ে দেৱৰাজ ইন্দ্ৰৰ নাৰীলোভী মানসিকতা আৰু ঋষি গৌতমৰ আত্মমৰ্যাদাৰ অহমিকাবোধৰ ফলত পত্নী অহল্যা কেনেদৰে অভিশপ্তা হৈ পৰিছিল তাক খুব কাতৰভাৱে দেখুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিছে৷ সেই সমগ্ৰ ঘটনাটোত দেৱী অহল্যাৰ কিবা যদি ভূমিকা আছিল সেয়া হ’ল কেৱল নাৰী হোৱাৰ ভূমিকা৷ স্ব-ইচ্ছাই স্বামীৰ সেৱাতে জীৱন নিওৱা অহল্যাক দেৱৰাজ ইন্দ্ৰই কামনাৰ বশৰ্ৱতী হৈ কেৱল ভোগ্য সামগ্ৰীৰূপেই গণ্য কৰিলে৷ আৰু সমগ্ৰ জীৱন সত্তাৰ বাবে জীৱনসংগী হোৱাৰ শপত দিয়া জ্ঞানী ঋষি গৌতমেও তেওঁৰ পত্নীক পৰ-পুৰুষৰ স্পৰ্শৰ ফলত তেওঁৰ আত্ম-মৰ্যাদাৰ খৰ্ব হোৱাৰ ওপৰতহে গুৰুত্ব দিলে৷ তাত দেৱী অহল্যাৰ কোনো মতামত, অনুভৱ একোৰে বিচাৰ কৰা নহ’ল৷ আচৰিতকৈ পৰ-পুৰুষৰ স্পৰ্শৰ বাবেই অভিশপ্ত হৈ ৰোৱা অহল্যাক আকৌ শ্ৰীৰাম, অৰ্থাত আন এজন পুৰুষৰ স্পৰ্শতেও পুনৰ জীৱন দিওৱা হ’ল৷ এয়া কি ধৰণৰ দৃষ্টান্ত! ৰাম ভগৱানৰ অৱতাৰ আছিল বুলি কোৱাৰ যুক্তিতেই কথাটো মানি ল’ব পাৰি জানো! তেন্তে ইন্দ্ৰও দেখোন দেৱতাই আছিল! – এনেধৰণৰ কিছুমান স্পৰ্শকাতৰ কথাকেই কবি মনমীয়ে তেওঁৰ কবিতা অহল্যাত উত্থাপন কৰিছে, –\n“দেৱৰাজৰ কামনা পিপাসু চিত,\nঋষি গৌতমৰ আহত আত্মমৰ্যাদা,\nআস! কি সকৰুণ পৰিহাস\nছলনাময়ী বুলি বিভূষিতা\nঅৱতাৰী পুৰুষ স্পৰ্শত\nপুনৰ্জীৱিত প্ৰস্তৰ অহল্যা৷ “\nমনমীৰ কবিতাৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ হ’ল আমি সততে আলোচনা কৰা বিষয়বস্তুবোৰৰ ওপৰত তেওঁ এক নিৰ্লোভ দৃষ্টিভংগী দিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ বৰ্তমান এনেধৰণৰ কথাবোৰ হয়তো বহুতেই ভাৱে অথবা আলোচনা কৰে৷ কিন্তু সেইবোৰকে সজাই-পৰাই নিটোল ৰূপত তুলি ধৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰা কবি, সাহিত্যিকৰ সংখ্যা যথেষ্ট তাকৰ বুলি অনুভৱ হয়৷ সেয়ে মনমীয়ে অভিসাৰিকা নাৰীৰ ওপৰত, নাৰীৰ পুষ্পিতা হোৱাৰ ওপৰত, বিবাহপাশত আৱদ্ধ হোৱা আদি বিষয়বোৰত আলোকপাত কৰি লিখা কবিতাবোৰত তেওঁৰ প্ৰকাশভংগী অপূৰ্ব৷ ৷ কবিৰ মতে বিবাহ একপ্ৰকাৰৰ পৰাধিনতাৰ শিকলি পিন্ধাৰ আখৰা৷ সেয়েহে “বিবাহ” নামৰ কবিতাটোত কবিয়ে কয়, –\n“আজি মই মাগিছোঁ বিদায়৷\nদায়িত্ব শিৰত পিন্ধিলোঁ\nহেৰুৱাই পূৰ্বৰ সকলো অধিকাৰ,\nএয়াই বেদৰ বাণীত\nপৰাধীনতাৰ সাজযোৰ পিন্ধি ল’লোঁ,\nপিন্ধিলোঁ ত্যাগৰ অলংকাৰ,\nপ্ৰলেপ সানি লৈ বিচ্ছেদৰ ৰঙত,\nআজি মই মাগিলোঁ বিদায়৷ “\nএনেকুৱা নহয় যে কবিয়ে কেৱল নাৰীৰ দুৰ্দশাৰ গাঁথাই গাইছে৷ মনমীৰ কবিতাত গৰ্বিত জননীৰ অহংকাৰৰো নিৰ্মোহ আলোচনা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে৷ সেয়েহে মহাভাৰতৰ আন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ নাৰী চৰিত্ৰ কুন্তীৰ মানসিক স্থিতিৰ ওপৰতো অৱলোকন কৰিছে “কুন্তী” কবিতাটিত৷ আধুনিক দৃষ্টিভংগীত পৌৰাণিক বহু চৰিত্ৰৰে চাৰিত্ৰিক দিশৰ নিৰ্মোহ বিশ্লেষণযুক্ত গ্ৰন্থবোৰত প্ৰায়েই কুন্তী চৰিত্ৰৰ মাজত লুকাই থকা ঋণাত্মক দিশবোৰৰ আলোচনা হোৱা দেখা নাযায়৷ কুন্তীক সতী আখ্যা দিয়াৰ মানসিকতাৰ বাবে চৰিত্ৰটিৰ ঋণাত্মক দিশটো আঁতৰাই থোৱাৰ এক প্ৰচেষ্টা অৱধাৰিতভাৱেই অব্যাহত আছে৷ তেনেধৰণৰ দৃষ্টিভংগীৰ প্ৰতি ক্ষোভ প্ৰকাশেৰে মনমীয়ে কুন্তী চৰিত্ৰটোৰ পৰ্যালোচনা কৰিছে, –\n“মই নাৰী ধৰ্মৰ\nধ্বজা বহনকাৰী মহীয়সী৷\nশৌৰ্যহীন পাণ্ডুৰ দুৰ্বলতা ঢাকি\nমোৰ আঁচল দাগহীন৷\nমই পাণ্ডু বংশৰ চন্দ্ৰমা\nকুৰুক্ষেত্ৰৰ অন্যতমা নিয়তি৷\nধৰ্ম-অধৰ্মৰ পাশা খেলত\nগৰ্বিতা জননী৷ “\nসকলোৰে সজ্ঞানে কুন্তীয়ে সমাজ বৰ্হিভূতভাৱে সন্তান প্ৰাপ্তি কৰাটো কাৰোৰে দৃষ্টিতেই ভুল অথবা অক্ষমণীয় অপৰাধ নহ’ল৷ কাৰণ বংশৰক্ষাৰ গুৰুত্ব তাতকৈ অধিক আছিল৷ গতিকে কুন্তীক মহীয়সী নাৰীৰ গৰিমাৰে ঢাকি দিয়া হ’ল৷ শক্তিশালী, যোগ্য পুত্ৰৰ জননী হোৱাৰ গৰ্বেৰে কুন্তীয়ে সেয়েহে মাতৃপ্ৰেমৰ দোহাই দি নিজৰ অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰাৰ প্ৰয়াসেই কৰি গৈ থাকিল৷ নিজে নাৰী হৈও আন এগৰাকী নাৰীক তেওঁৰে পাঁচপুত্ৰৰ মাজত ভগাই দিয়াৰ বিষয়ত তেওঁৰ হৃদয় নকঁপিল৷ সেয়েহে কবিয়ে কুন্তীক সতী, মহীয়সী নাৰীৰ মৰ্যাদা দিয়াটো কিদৰে মানি ল’ব পাৰি বুলি পাঠকলৈ প্ৰশ্ন এৰিছে৷\nসেইদৰে “শকুন্তলা” কবিতাটোতো কবিৰ মনোভাৱ স্পষ্টকৈ বুজিব পাৰি৷ কবিৰ মতে ঋষিৰ অভিশাপত সকলো পাহৰি যোৱা কথাটো এটা অজুহাতহে মাথোঁঁ৷ দৰাচলতে বংশ ৰক্ষাৰ বাবে পুত্ৰ সন্তানৰ সম্ভাৱনা দেখিহে ৰজা দুষ্মন্তই শকুন্তলাক পত্নীৰূপে গ্ৰহণ কৰিছিল৷ সেয়েহে কবিয়ে কৈছে, –\n“প্ৰতাৰিত যৌৱন তোৰ\nতই আত্মসন্মান বৰ্জিতা৷\nবংশ ৰক্ষাৰ উন্মাদনাত উভতি আহিল স্বাৰ্থপৰ৷\nসম্ভাষণ জনাই তই আজি হৰ্ষিত৷\nকিমান প্ৰগলভ মহাকবিৰ কণ্ঠ! ”\nমহাকাব্যৰ নাৰীসকলৰ অন্যতম “ৰামায়ণ”ৰ “মন্দোদৰী” চৰিত্ৰৰ প্ৰতিও কবি আকৃষ্ট হৈ পৰিছে৷ স্বামী ৰাৱণে পৰস্ত্ৰী সীতাক হৰণ কৰি অনা কথাটোৱে মন্দোদৰীৰ মনত কিদৰে ৰেখাপাত কৰিব পাৰে সেইয়া যেন কবিয়ে বুজিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছে৷ সেয়েহে মন্দোদৰীয়ে সন্মোখীন হ’ব পৰা মানসিক স্থিতিৰ পৰ্যালোচনা কবিয়ে এনেদৰে কৰিছে, –\n“ইতিহাসে নোসোধে মোক প্ৰেমৰ সংজ্ঞা কি\nমন্দোদৰী মাথোঁঁ গুণেৰে বিভূষিতা অপৰূপা স্ত্ৰী\nবৰ্তমানে নোসোধে মোক প্ৰেমৰ সৌধ কি\nনাৰীবাদৰ ধ্বজা বহনকাৰীৰ সমদলত\nমই দাঁতি কাষৰীয়া অপতৃণ৷ “\nকবি মনমীয়ে নিজৰ একান্ত অনুভৱকো প্ৰকাশ কৰিবলৈ থমকি ৰোৱা নাই৷ মনমীৰ মতে সাধাৰণতে কোৱাৰ দৰে মাতৃত্ব স্বাৰ্থহীন কেতিয়াও নহয়৷ মমতাৰ চাদৰেৰে আবৃত মাতৃত্বৰ অনুভৱতে এগৰাকী মাতৃয়ে নিজৰ সন্তানক সৰ্বোপৰি মৰম দিয়াটোক মাতৃৰ একান্ত স্বাৰ্থপৰতা বুলি কবিয়ে ভাৱে৷ প্ৰকৃততে “মাতৃত্ব” কবিতাটিত কবিয়ে নিজকেই আত্মাভিমানেৰে গৰ্বিতা এগৰাকী মাতৃ বুলি স্বীকাৰুক্তি কৰিছে, –\n“মাতৃত্বৰ আন এটি নাম স্বাৰ্থহীনতা\nউক্তিটো মোৰ প্ৰিয় নহয়৷\nমাতৃত্ব মোৰ বাবে চূড়ান্ত স্বাৰ্থপৰতা\nবুজিও নুবুজাৰ নিৰ্দয়তা৷\nমই হৃদয়ক ফাঁকি নিদিওঁ\nসেয়ে মাতৃত্ব মোৰ বাবে\nসন্মোহনত সংপৃক্ত পৱিত্ৰতা\nনিজৰ সন্তানক সৰ্বোপৰি মৰম দিয়াৰ একান্ত স্বাৰ্থপৰতা৷ “\nমনমী ভট্টাচাৰ্যৰ “অহল্য, দ্ৰৌপদী, ইত্যাদি…” -এই কবিতা সংকলনখনৰ আটাইতকৈ বেছি ভাল লগা তথা অৰ্থবহ কবিতাটো হৈছে নাৰী দিৱস৷ নাৰী দিৱসৰ ওপৰত তথাকথিতভাৱে চলি অহা ভাৱধাৰাৰ কবিয়ে সম্পূৰ্ণ বিৰোধিতা কৰিছে৷ সেয়েহে কবিয়ে কয় যে, –\nবংশধৰ হাতত সঁপি দিয়াৰ পৰত\nহীৰাৰ আঙঠি পিন্ধি\nউদযাপন নকৰোঁ নাৰী দিৱস৷ “\nসঁচাকৈয়ে নাৰী দিৱসৰ নামত সৰহ-সংখ্যক নাৰীয়েই এনে ধৰণৰ অনুভৱকে নাৰী দিৱস পালন কৰাৰ আহিলা বুলি ধৰি লৈ আহিছে৷ সেয়েহে কবিয়ে নাৰী দিৱসৰ নামত, সন্তান জন্ম দিয়াৰ বিনিময়ত পোৱা হীৰাৰ আঙঠিৰ প্ৰদৰ্শন কৰাকে নাৰী স্বাধীনতাৰ নিৰ্ণায়ক বুলি ক’ব খোজা নাই৷ কবিয়ে তেতিয়াহে নাৰী দিৱস পালন কৰাৰ পক্ষপাতী যেতিয়া নাৰীক কেৱল নাৰী বুলি নাভাৱি মানৱৰ বিশ্বজনীন ভাৱধাৰাৰে মানুহ বুলি স্বীকৃতি দিয়া হ’ব৷ সেয়েহে মনমীয়ে কয়, –\nআৱেষ্টনী মুক্ত হোৱাৰ পৰত,\nননদজনী মোৰ ভনী হোৱাৰ পৰত,\nমোৰ প্ৰিয় বান্ধৱীৰ অন্তৰংগতাত\nআশ্বস্ত হোৱাৰ পৰত,\nৰান্ধনীশালৰ থালখনত মাতৃবোৰ\nলিংগ বৈষম্যৰ উৰ্ধত যোৱাৰ পৰত,\nসময় প্ৰহৰ নিৰ্বিশেষে\nনাৰী দিৱস৷ “\nঅৱশ্যে “অহল্যা, দ্ৰৌপদী ইত্যাদি…” কাব্য গ্ৰন্থখনত কবিয়ে কেৱল নাৰী চৰিত্ৰৰ ওপৰতে যে চৰ্চা কৰিছে সেইটো শুদ্ধ নহয়৷ নাৰী চৰিত্ৰৰ লগতে মানুহৰ বৃদ্ধাৱস্থা, প্ৰেমৰ চিঠি, নৱবৰ্ষ, অম্বুবাচী, স্বপ্ন, আবীৰ, এলজেইমাৰ, বন্ধুত্ব, বয়সন্ধিৰ লগত ৰিজাই ফাগুনৰ বৰ্ণনা, ইত্যাদি বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি লিখা কবিতাবোৰত কবিৰ প্ৰকাশভংগীৰ শলাগ ল’বই লাগিব৷\nউল্লেখনীয় যে কবিতা সংকলনখনৰ আটাইবোৰ কবিতাতে কিছু পৰিমাণে কবিৰ তীব্ৰ ভাৱাবেগে হৃদয়ক গভীৰভাৱে আলোড়িত কৰা যেন অনুভৱ হ’ল৷ তীব্ৰ ভাবাবেগত প্ৰায়ে মনত ভাবি থকা কথাবোৰে, অনুভৱবোৰে নিটোল ৰূপত প্ৰকাশ কৰাত স্থবিৰতা পায়৷ ক’ৰবাত যেন আবেগে বুদ্ধিদীপ্ততাৰ প্ৰাচীৰ ভাঙি পেলাই তেনে অনুভৱ হ’ল৷ অৱশ্যে এইক্ষেত্ৰত নতুন কবিগৰাকীয়ে বস্তুনিষ্ঠ বিষয়বস্তুৰ পঠন-পাঠন কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছে৷\nপ্ৰকৃততে পৌৰাণিক কাহিনীৰ নাৰী চৰিত্ৰসমূহৰ বিশ্লেষণৰ জৰিয়তে মনমীয়ে সমাজত আধুনিক নাৰীৰ স্থিতিৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে৷ বিশ্লেষণ কৰি চাবলৈ যত্ন কৰিছে যে প্ৰকৃতাৰ্থত ক’ৰবাত কিবা সলনি, কিবা পৰিৱৰ্তন হৈছে জানো! সেই কথাৰ অৱতাৰণা কৰিবলৈকে কবিয়ে কৈছে যে সলনি যদি হৈছে, সেইয়া বেশভূষাৰ সলনি হৈছে, ৰূপসজ্জা-শৃংগাৰৰ সলনি হৈছে৷ কিন্তু নাৰীৰ এই বেশভূষা, ৰূপ-শৃংগাৰৰ পৰিধিয়ে পোৱা পৰিৱৰ্তনবোৰো দৰাচলতে নিতান্তই বাণিজ্যিক স্বাৰ্থতহে কৰা হৈছে৷ সেয়েহে বিশ্বায়নৰ বজাৰখনত নাৰীৰ প্ৰসাধন, বেশভূশা ইত্যাদিৰ পয়োভৰেই দেখা যায়৷ তেন্তে কি পৌৰাণিক কাহিনীত বৰ্ণিত নাৰীক লৈ প্ৰকাশ পোৱা সেই মানসিকতা বৰ্তমানেও একেই আছে নেকি বাৰু! কবিৰ প্ৰশ্ন পাঠকলৈ!\nনাৰীৰ হৃদয়ত তৰপে তৰপে জমা হৈ থকা কথা কিছুমানৰ, সমাজৰ বিসংগতি বোৰৰ ওপৰত কবিয়ে আলোকপাত কৰি তাত পুৰুষৰো কথা উল্লেখ কৰিছে, আছে পুৰুষৰো ভূমিকাৰ ওপৰত আলোকপাত৷ অৱশ্যে নাৰী বিষয়ক, নাৰীক লৈ হোৱা বিপৰ্যয়, নাৰী চৰিত্ৰৰ কাহিনীবোৰৰ ওপৰত বেছিকৈ আলোকপাত হোৱা দেখি বহুতে কাব্যগ্ৰন্থখনক নাৰীবিষয়ক অথবা নাৰীবাদী বুলি অভিহিত কৰাৰ সুৰুঙা থাকি গ’ল৷\n“অহল্যা, দ্ৰৌপদী ইত্যাদি” কাব্যগ্ৰন্থ খনৰ আটাইতকৈ লেখত ল’বলগীয়া দিশটো হৈছে বেটুপাত৷ প্ৰতিভাৱান শিল্পী ঋতুপৰ্ণ বৰাৰ তুলিকাত “অহল্য, দ্ৰৌপদী ইত্যাদি”ৰ প্ৰতিটো চৰিত্ৰই যেন প্ৰাণ পাই উঠিছে বেটুপাতখন দেখি তেনে অনুভৱেই হ’ল৷ এনে লাগে যেন কবিৰ মনৰ ভাৱ শিল্পী ঋতুপৰ্ণ বৰাই খুব সুন্দৰভাৱে প্ৰকাশ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷\nসাম্প্ৰতিক সময়ৰ অসমীয়া কবিতাৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ কবি মনমী ভট্টাচাৰ্য তথা তেওঁৰ এই কবিতাৰ সংকলন এক নৱতম সংযোজন৷ মনমীৰ কবিতাত জীৱনৰ কিছুমান চৰম সত্য দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ এনে কিছুমান সত্য যিখিনি পুৰুষ-নাৰী উভয়েই পঢ়ি বুজিব পাৰে, হয়তো অনুভৱো কৰে, কিন্তু প্ৰকাশ কৰাৰ সুৰুঙা বিচাৰি নেপায় অথবা প্ৰকাশ কৰিবলৈ ইতঃস্ততবোধ কৰিব পাৰে৷ সেইক্ষেত্ৰত মনমীয়ে যথেষ্ট সাহসেৰে নিজৰ অনুভৱবোৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ সেয়েহে ক’ব পাৰি যে নিজৰ প্ৰথমখন কাব্য গ্ৰন্থৰ জৰিয়তে মনমী ভট্টাচাৰ্যই এগৰাকী প্ৰতিভাৱান কবিৰূপে নিজকে চিনাকি দিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ ☆ ★ ☆\n← দেওবৰীয়া ধেমালি -ডাঃ পাৰ্থসাৰথি ভূঞা\nদুজন বিশিষ্ট ব্যক্তিৰ ঘৰত কটোৱা মধুৰ মুহূৰ্ত ৰাজেন পূজাৰী →\nৰাগ…ইমন (মূল:জুৰি বৰা বৰগোহাঞি, গ্রন্থ আলোচক:দেৱাশ্ৰী বৰগোহাঁই)


19.05.20 Morning Assame Murli Om Shanti BapDada Madhuban\n"মৰমৰ সন্তানসকল – তোমালোক এতিয়া শান্তিধাম, সুখধামলৈ যাবলৈ ঈশ্বৰীয় ধামত বহি আছা, এয়া হৈছে সত্যৰ সংগ, য’ত তোমালোক পুৰুষোত্তম হৈ আছা”\nতোমালোক সন্তানসকল পিতাতকৈও উচ্চ, নীচ নহয় - কেনেকৈ?\nবাবাই কয় - সন্তানসকল, মই বিশ্বৰ মালিক নহওঁ, তোমালোকক বিশ্বৰ মালিক কৰি তোলোঁ লগতে ব্ৰহ্মাণ্ডৰো মালিক কৰি তোলোঁ। মই উচ্চতকৈও উচ্চ পিতাই তোমালোক সন্তানসকলক নমস্কাৰ জনাওঁ, সেইকাৰণে তোমালোক মোতকৈও উচ্চ, মই তোমালোক মালিকসকলক চালাম (নমস্কাৰ) কৰোঁ। তোমালোকে আকৌ এনেকুৱাকৈ গঢ়ি তোলা পিতাক চালাম (নমস্কাৰ) কৰা।\nঅতি মৰমৰ আত্মিক সন্তানসকলক নমস্কাৰ। ৰেচপণ্ডো নকৰা (সঁহাৰিও নজনোৱা) - বাবা নমস্কাৰ, কিয়নো সন্তানসকলে জানে বাবাই আমাক ব্ৰহ্মাণ্ডৰ মালিক কৰি তোলে আৰু বিশ্বৰো মালিক কৰি তোলে। পিতাতো কেৱল ব্ৰহ্মাণ্ডৰ মালিক হয়, বিশ্বৰ মালিক নহয়। সন্তানসকলক ব্ৰহ্মাণ্ড আৰু বিশ্ব দুয়োটাৰে মালিক কৰি তোলে তেন্তে কোৱাচোন ডাঙৰ কোন হ’ল? সন্তানসকল ডাঙৰ নহল জানো সেইকাৰণে সন্তানসকলে আকৌ নমস্কাৰ কৰে। বাবা আপুনিয়েই আমাক ব্ৰহ্মাণ্ড আৰু বিশ্বৰ মালিক কৰি তোলে সেইকাৰণে আপোনাক নমস্কাৰ। মুছলমানসকলেও “মালেকম্ চালাম, চালাম মালেকম্” বুলি নকয় জানো। তোমালোক সন্তানসকলৰ এইটো আনন্দ আছে। যিসকলৰ নিশ্চয় আছে, নিশ্চয় নহ’লেতো কোনো ইয়ালৈ আহিবও নোৱাৰে। ইয়ালৈ যিসকল আহে তেওঁলোকে জানে আমি কোনো মনুষ্য গুৰুৰ ওচৰলৈ নাযাওঁ। মনুষ্য পিতাৰ ওচৰলৈ, শিক্ষকৰ ওচৰলৈ বা মনুষ্য গুৰুৰ ওচৰলৈ নাযাওঁ। তোমালোক আত্মিক পিতা, আত্মিক শিক্ষক, আত্মিক সৎগুৰুৰ ওচৰলৈ আহা। সেই মনুষ্যতো অনেক আছে। এয়া হৈছে এজনেই। এইটো পৰিচয় কাৰো নাছিল। ভক্তি মাৰ্গৰ শাস্ত্ৰতো আছে যে ৰচয়িতা আৰু ৰচনাক কোনেও নাজানে। নজনাৰ কাৰণে তেওঁলোকক অ’ফেন (মাউৰা) বুলি কয়। যিসকল ভাল পঢ়া-শুনা কৰা তেওঁলোকে বুজিব পাৰে, আমাৰ; সকলো আত্মাৰ পিতা এজনেই নিৰাকাৰ। তেওঁ আহি পিতা, শিক্ষক সৎগুৰুও হয়। গীতাত কৃষ্ণৰ নাম বিখ্যাত। গীতা হ’ল সৰ্ব শাস্ত্ৰৰ ভিতৰত শিৰোমণি, সকলোতকৈ উত্তম। গীতাকেই মাতা-পিতা বুলি কোৱা হয় আৰু বাকী যিবোৰ শাস্ত্ৰ আছে সেইবোৰক মাতা-পিতা বুলি কোৱা নহ’ব। শ্ৰীমদ্ভাগৱত গীতা মাতা বুলি গায়ন কৰা হয়। ভগৱানৰ মুখ কমলেৰে উচ্চাৰিত গীতাৰ জ্ঞান। উচ্চতকৈও উচ্চ পিতা গতিকে নিশ্চয় উচ্চতকৈও উচ্চজনে উচ্চাৰণ কৰা গীতা হৈ হ’ল ক্ৰিয়েটৰ (স্ৰষ্টা; ৰচয়িতা)। বাকী সকলো শাস্ত্ৰ হ’ল তাৰ পাত, ক্ৰিয়েচন (ৰচনা)। ৰচনাৰ পৰা কেতিয়াও উত্তৰাধিকাৰ পাব নোৱাৰি। যদি পায়ো তেন্তে সেয়া অল্পকালৰ কাৰণে। অন্য ইমান বিলাক শাস্ত্ৰ আছে, যিবোৰ পঢ়িলে এটা জন্মৰ কাৰণে অল্পকালৰ সুখ পোৱা যায়। যিবোৰ (শাস্ত্ৰ) মনুষ্যই মনুষ্যক পঢ়ায়। সকলো প্ৰকাৰৰ যি পঢ়া আছে সেয়া অল্পকালৰ কাৰণে মনুষ্যই মনুষ্যক পঢ়ায়। অল্পকালৰ সুখ পায় আকৌ পৰৱৰ্তী জন্মত বেলেগ পঢ়া পঢ়িবলগীয়া হয়। ইয়াততো এজন নিৰাকাৰ পিতাই আছে যিয়ে 21 জন্মৰ কাৰণে উত্তৰাধিকাৰ দিয়ে। কোনো মনুষ্যইতো দিব নোৱাৰে। তেওঁলোকেতো “ৱৰ্থ নট এ পেনী” (একেবাৰে মূল্যহীন) কৰি দিয়ে। পিতাই পাউণ্ড (মূল্যৱান) কৰি তোলে। এতিয়া পিতাই বহি সন্তানসকলক বুজায়। তোমালোক সকলো ঈশ্বৰৰ সন্তান নোহোৱা জানো। ‘সৰ্বব্যাপী’ বুলি ক’লে অৰ্থ একো নুবুজে। সকলোতে পৰমাত্মা থাকিলে তেতিয়া আকৌ ফাদাৰহুড হৈ যাব। ফাদাৰেই ফাদাৰ (পিতাই পিতা) তেতিয়াহ’লে উত্তৰাধিকাৰ ক’ৰ পৰা পাব! কাৰ দুখ কোনে হৰিব! পিতাকেই দুখহৰ্তা, সুখকৰ্তা বুলি কোৱা হয়। ফাদাৰেই ফাদাৰ - ইয়াৰতো কোনো অৰ্থ নোলায়। পিতাই বহি বুজায় - এইখন হৈছেই ৰাৱণ ৰাজ্য। এইটোও ড্ৰামাত (নাটকত) নিৰ্ধাৰিত হৈ আছে সেইকাৰণে চিত্ৰবোৰতো ক্লীয়াৰ (স্পষ্ট) কৈ দেখুৱাইছে।\nতোমালোক সন্তানসকলৰ বুদ্ধিত আছে - আমি পুৰুষোত্তম সংগমযুগত আছোঁ। পিতা পুৰুষোত্তম কৰি তুলিবলৈ আহিছে। যেনেকৈ বেৰিষ্টাৰ, ডাক্টৰি আদি পঢ়ে যাৰ দ্বাৰা পদৱী পায়। এইটো জানে যে এই পঢ়াৰ দ্বাৰা আমি এয়া হ’মগৈ। ইয়াত তোমালোক সত্যৰ সংগত বহি আছা, যাৰ দ্বাৰা তোমালোক সুখধামলৈ যোৱা। সত্য ধামো দুখন - এখন সুখধাম, আনখন শান্তিধাম। এইখন হ’ল ঈশ্বৰৰ ধাম। পিতা ৰচয়িতা নহয় জানো। যিসকলে পিতাৰ দ্বাৰা বুজি বিচাৰ বুদ্ধি সম্পন্ন হৈ যায় তেওঁলোকৰ কৰ্তব্য হ’ল ছাৰ্ভিচ (সেৱা) কৰা। পিতাই ক’ব - তোমালোকে এতিয়া বুজি লৈ বিচাৰ বুদ্ধি সম্পন্ন হৈছা গতিকে শিৱৰ মন্দিৰলৈ গৈ বুজোৱা, তেওঁলোকক কোৱা এওঁক ফল, ফুল, মাখন, ঘীউ, আকন ফুল, গোলাপ ফুল ভেৰাইটি (অনেক প্ৰকাৰৰ সামগ্ৰী) কিয় অৰ্পণ কৰে? কৃষ্ণৰ মন্দিৰত আকন ফুল অৰ্পণ নকৰে। তালৈ বহুত ভাল সুগন্ধি ফুল লৈ যায়। শিৱৰ আগততো অ’ক ফুলো অৰ্পণ কৰে গোলাপ ফুলো অৰ্পণ কৰে। অৰ্থতো কোনেও নাজানে। এই সময়ত তোমালোক সন্তানসকলক পিতাই পঢ়ায়, কোনো মনুষ্যই নপঢ়ায়। বাকী গোটেই জগতত মনুষ্যই মনুষ্যক পঢ়ায়। তোমালোকক ভগৱানে পঢ়ায়। কোনো মনুষ্যক কেতিয়াও ভগৱান বুলি কোৱা নহয়। লক্ষ্মী-নাৰায়ণকো ভগৱান বুলি নকয়, তেওঁলোকক দেৱী-দেৱতা বুলি কোৱা হয়। ব্ৰহ্মা-বিষ্ণু-শঙ্কৰকো দেৱতা বুলি কোৱা হ’ব। ভগৱান এজন পিতাই হয়, তেওঁ হ’ল সকলো আত্মাৰ পিতা। সকলোৱে কয়ো - হে পৰমপিতা পৰমাত্মা। তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম হ’ল ‘শিৱ’ আৰু তোমালোক সন্তানসকল হৈছা ‘শালগ্ৰাম’। পণ্ডিতসকলে যেতিয়া ৰুদ্ৰ যজ্ঞ পাতে তেতিয়া শিৱৰ বহুত ডাঙৰ লিঙ্গ সাজে আৰু সৰু সৰু শালগ্ৰাম সাজে। ‘শালগ্ৰাম’ বুলি আত্মাসকলক কোৱা হয়। ‘শিৱ’ বুলি কোৱা হয় পৰমাত্মাক। তেওঁ সকলোৰে পিতা, আমি সকলো ভাই ভাই, ব্ৰাদাৰহুড (ভ্ৰাতৃত্ববোধ) বুলি কয়ো। পিতাৰ সন্তান আমি ভাই ভাই হওঁ। আকৌ ভাই-ভনী কেনেকৈ হ’লা? প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাৰ মুখেৰে প্ৰজা ৰচনা কৰা হয়। তেওঁলোক হ’ল ব্ৰাহ্মণ আৰু ব্ৰাহ্মণী। আমি প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাৰ সন্তান সেইকাৰণে বি. কে. বুলি কওঁ। বাৰু, ব্ৰহ্মাক কোনে জন্ম দিলে? ভগৱানে। ব্ৰহ্মা-বিষ্ণু-শঙ্কৰ….. এওঁলোক সকলো হৈছে ৰচনা। সূক্ষ্মবতনৰো ৰচনা হৈ গ’ল। ব্ৰহ্মা মুখ কমলেৰে তোমালোক সন্তানসকল জন্ম হৈছা। ব্ৰাহ্মণ-ব্ৰাহ্মণী বুলি কোৱা। তোমালোক ব্ৰহ্মা মুখ বংশাৱলী এড’প্টেড (তোলনীয়া) হোৱা। প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাই সন্তান কেনেকৈ জন্ম দিব, নিশ্চয় এড’প্ট কৰিব। যেনেকৈ গুৰুৰ ফল’ৱাৰ্চ (অনুগামী) এড’প্ট হয়, তেওঁলোকক শিষ্য বুলি কোৱা হ’ব। তেন্তে প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মা গোটেই জগতৰ পিতা হৈ গ’ল। তেওঁক কোৱা হয় – গ্ৰেট গ্ৰেট গ্ৰেণ্ড ফাদাৰ। প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাতো ইয়াতে থাকিব লাগে। সূক্ষ্মবতনতো ব্ৰহ্মা আছে। ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, শঙ্কৰৰ নাম গায়ন কৰা হৈছে কিন্তু সূক্ষ্মবতনততো প্ৰজা নাথাকে। প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মা কোন হয়, এই সকলোবোৰ পিতাই বহি বুজায়। সেই ব্ৰাহ্মণসকলেও নিজক ব্ৰহ্মাৰ সন্তান বুলি কয়। এতিয়া ব্ৰহ্মা ক’ত আছে? তোমালোকে ক’বা এয়া বহি আছে, তেওঁলোকে ক’ব হৈ (আহি) গ’ল। তেওঁলোকে আকৌ নিজক পূজাৰী ব্ৰাহ্মণ বুলি কয়। এতিয়া তোমালোকতো প্ৰেক্টিকেলত (বাস্তৱত) হোৱা। প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাৰ সন্তান পৰস্পৰ ভাই-ভনী হৈ গ’লা। ব্ৰহ্মাক শিৱবাবাই এড’প্ট কৰিছে। শিৱবাবাই কয় - মই এই বৃদ্ধ শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰি তোমালোকক ৰাজযোগ শিকাওঁ। মনুষ্যক দেৱতা কৰি তোলা - এইটো কোনো মনুষ্যৰ কাম নহয়। পিতাকহে ৰচয়িতা বুলি কোৱা হয়। ভাৰতবাসীয়ে জানে শিৱ জয়ন্তীও পালন কৰে। শিৱ হ’ল পিতা। মনুষ্যই এইটোও নাজানে যে দেৱী-দেৱতাসকলক এই ৰাজ্য-ভাগ্য কোনে দিলে? স্বৰ্গৰ ৰচয়িতা হয়েই পৰম আত্মা, যাক পতিত-পাৱন বুলি কোৱা হয়। আত্মা প্ৰকৃততে পবিত্ৰ হয়, আকৌ সতো-ৰজো-তমো অৱস্থাত আহে। এই সময়ত কলিযুগত সকলো তমোপ্ৰধান, সত্যযুগত সতোপ্ৰধান আছিল। আজিৰ পৰা5হাজাৰ বছৰৰ আগতে এই লক্ষ্মী-নাৰায়ণৰ ৰাজ্য আছিল। 2500 বছৰ দেৱতাসকলৰ ডায়নেষ্টি (ৰাজবংশ) চলিল। তেওঁলোকৰ সন্তানসকলেও ৰাজ্য কৰিলে নহয় জানো। লক্ষ্মী-নাৰায়ণ ‘দ্যা ফাৰ্ষ্ট’, ‘দ্যা ছেকেণ্ড’ এনেকৈ চলি আহে। মনুষ্যই এই কথাবোৰ একোৱে নাজানে। এই সময়ত সকলো তমোপ্ৰধান, পতিত। ইয়াত এজনো মনুষ্য পাৱন থাকিবই নোৱাৰে। সকলোৱে আহ্বান কৰে - হে পতিত-পাৱন আহা। তেন্তে এইখন পতিত সৃষ্টি নহ’ল জানো। ইয়াকেই কলিযুগ নৰক বুলি কোৱা হয়। নতুন সৃষ্টিক স্বৰ্গ, পাৱন সৃষ্টি বুলি কোৱা হয়। আকৌ পতিত কেনেকৈ হ’ল, এইটো কোনেও নাজানে। ভাৰতত এজনো মনুষ্য নাই যিয়ে নিজৰ 84 জন্মক জানে। মনুষ্যই মেক্সিমাম (সৰ্বাধিক) 84 জন্ম লয়, মিনিমাম (অতিকমেও) এটা জন্ম।\nভাৰতক অবিনাশী খণ্ড বুলি মান্যতা দিয়া হৈছে কিয়নো ইয়াতেই শিৱবাবাৰ অৱতৰণ হয়। ভাৰত খণ্ড কেতিয়াও বিনাশ হ’ব নোৱাৰে। বাকী যি অনেক খণ্ড আছে সেই সকলোবোৰ বিনাশ হৈ যাব। এই সময়ত আদি সনাতন দেৱী-দেৱতা ধৰ্ম প্ৰায় লোপ হৈ গ’ল। কোনেও নিজক দেৱতা বুলি নকয় কিয়নো দেৱতাসকল সতোপ্ৰধান পাৱন আছিল। এতিয়াতো সকলো পতিত পূজাৰী হৈ গ’ল। এইটোও পিতাই বহি বুজায়, ভগৱানুবাচ নহয় জানো। ভগৱান সকলোৰে পিতা, তেওঁ এবাৰেই ভাৰতলৈ আহে। কেতিয়া আহে? পুৰুষোত্তম সংগমযুগত। এই সংগমযুগকেই পুৰুষোত্তম বুলি কোৱা হয়। এই সংগমযুগ হৈছে কলিযুগৰ পৰা সত্যযুগ, পতিতৰ পৰা পাৱন হোৱাৰ যুগ। কলিযুগত পতিত মনুষ্য থাকে, সত্যযুগত পাৱন দেৱতাসকল থাকে সেইকাৰণে ইয়াক পুৰুষোত্তম সংগমযুগ বুলি কোৱা হয়, যেতিয়া পিতা আহি পতিতৰ পৰা পাৱন কৰি তোলে। তোমালোক আহিছাই মনুষ্যৰ পৰা দেৱতা পুৰুষোত্তম হ’বলৈ। মনুষ্যইতো এইটোও নাজানে যে আমি আত্মাসকল নিৰ্বাণধামত থাকো। তাৰ পৰা ভূমিকা পালন কৰিবলৈ আহোঁ। এই নাটকৰ আয়ুস5হাজাৰ বছৰ। আমি এই বেহদৰ (অসীমৰ) নাটকত ভূমিকা পালন কৰোঁ। ইমানবোৰ মনুষ্য ভূমিকা পালন কৰোঁতা হয়। এই ড্ৰামাৰ চক্ৰ ঘূৰিয়েই থাকে। কেতিয়াও বন্ধ হ’বলগীয়া নাই। পোন প্ৰথমে এই নাটকত সত্যযুগত দেৱী-দেৱতাসকল ভূমিকা পালন কৰিবলৈ আহে। তাৰ পাচত ত্ৰেতাত ক্ষত্ৰিয়সকল। এই নাটকখনকো জনা উচিত নহয় জানো। এইখন হৈছেই কাঁইটৰ জংঘল। সকলো মনুষ্য দুখী। কলিযুগৰ পাচত আকৌ সত্যযুগ আহে। কলিযুগত অনেক মনুষ্য, সত্যযুগত কিমান হ’ব? বহুত কম। আদি সনাতন সূৰ্যবংশী দেৱী-দেৱতাসকলহে থাকিব। এই পুৰণি সৃষ্টিৰ এতিয়া পৰিৱৰ্তন হ’ব। মনুষ্য সৃষ্টিৰ পৰা আকৌ দেৱতাসকলৰ সৃষ্টি হ’ব। আদি সনাতন দেৱী-দেৱতা ধৰ্ম আছিল। কিন্তু এতিয়া নিজক দেৱতা বুলি নকয়। নিজৰ ধৰ্মকেই পাহৰি গ’ল। এয়া কেৱল ভাৰতবাসীয়েই হয় যিয়ে নিজৰ ধৰ্মক পাহৰি গ’ল, হিন্দুস্তানত থকাৰ কাৰণে হিন্দু ধৰ্ম বুলি কৈ দিয়ে। দেৱতাসকলতো পাৱন আছিল, এওঁলোক হৈছে পতিত সেইকাৰণে নিজক দেৱতা বুলি ক’ব নোৱাৰে। দেৱতাসকলৰ পূজা কৰি থাকে। নিজক পাপী নীচ বুলি কয়। এতিয়া পিতাই বুজায় - তোমালোকেই পূজ্য আছিলা আকৌ তোমালোকেই পূজাৰী পতিত হ’লা। “হ’ম চ’” ৰ (আমিয়েই সেয়া) অৰ্থও বুজাইছে। তেওঁলোকে কৈ দিয়ে “আত্মা চ’ পৰমাত্মা” (আত্মাই পৰমাত্মা)। এয়া হৈছে মিছা অৰ্থ, মিছা কায়া (শৰীৰ), মিছা মায়া….. সত্যযুগত এনেকৈ নক’ব। সত্যখণ্ডৰ স্থাপনা পিতাই কৰে, অসত্য খণ্ড আকৌ ৰাৱণে গঢ়ে। এইটোও পিতা আহি বুজায় - আত্মা কি হয়, পৰমাত্মা কি হয়। এইটোও কোনেও নাজানে। পিতাই কয় - তোমালোক আত্মা বিন্দু, তোমালোকৰ মাজত 84 জন্মৰ ভূমিকা নিৰ্ধাৰিত হৈ আছে। আমি আত্মা কেনেকুৱা - এইটো কোনেও নাজানে। মই বেৰিষ্টাৰ হওঁ, অমুক হওঁ - এইটো জানে, বাকী আত্মাক এজনেও নাজানে। পিতাহে আহি পৰিচয় দিয়ে। তোমালোক আত্মাত 84 জন্মৰ অবিনাশী ভূমিকা নিৰ্ধাৰিত হৈ আছে, যিটো কেতিয়াও বিনাশ হ’ব নোৱাৰে। এই ভাৰতেই গাৰ্ডেন অফ্ ফ্লাৱৰ (ফুলৰ বাগিচা) আছিল। সুখেই সুখ আছিল, এতিয়া দুখেই দুখ। এই পিতাই জ্ঞান দিয়ে।\nতোমালোক সন্তানসকলে পিতাৰ দ্বাৰা নতুন নতুন কথা শুনা। সকলোতকৈ নতুন কথা হ’ল - তোমালোক মনুষ্যৰ পৰা দেৱতা হ’ব লাগে। তোমালোকে জানা মনুষ্যৰ পৰা দেৱতা হোৱাৰ পঢ়া কোনো মনুষ্যই নপঢ়ায়, ভগৱানে পঢ়ায়। সেই ভগৱানক সৰ্বব্যাপী কোৱা এয়াতো গালি দিয়া হয়। এতিয়া পিতাই বুজায় - মই প্ৰত্যেক5হাজাৰ বছৰৰ পাচত আহি ভাৰতক স্বৰ্গ কৰি গঢ়ি তোলোঁ। ৰাৱণে নৰক কৰি তোলে। এই কথাবোৰ জগতত আৰু কোনেও নাজানে। পিতাহে আহি তোমালোকক মনুষ্যৰ পৰা দেৱতা কৰি তোলে। গায়নো আছে – ঈশ্বৰে মলিন কাপোৰ পৰিস্কাৰ কৰে (আত্মাৰ বিকাৰ ৰূপী মলিনতা আঁতৰ কৰে)…..। তাত (স্বৰ্গত) বিকাৰ নাথাকে। সেইখন হৈছেই সম্পূৰ্ণ নিৰ্বিকাৰী সৃষ্টি। এতিয়া হ’ল বিকাৰী ৱৰ্ল্ড (সৃষ্টি)। আহ্বানো কৰে – পতিত-পাৱন আহা। আমাক ৰাৱণে পতিত কৰি পেলালে কিন্তু এইটো নাজানে যে ৰাৱণ কেতিয়া আহিল, কি হ’ল! ৰাৱণে কিমান কঙাল কৰি দিলে। ভাৰত5হাজাৰ বছৰৰ আগতে কিমান চহকী আছিল। সোণ, হীৰা মুকুতা খচিত মহল (অট্টালিকা) আছিল। কিমান ধন আছিল। এতিয়া কি অৱস্থা হ’ল! সেয়াও পিতাৰ বাহিৰে কোনেও মুকুটধাৰী কৰি তুলিব নোৱাৰে। এতিয়া তোমালোকে কোৱা - শিৱবাবাই ভাৰতক হেভেন (স্বৰ্গ) কৰি গঢ়ি তোলে। এতিয়া পিতাই কয় – মৃত্যু সন্মুখত ঠিয় হৈ আছে। তোমালোক বানপ্ৰস্থী। এতিয়া উভতি যাব লাগে সেইকাৰণে নিজক আত্মা বুলি বুজা, মামেকম্ (মনে মনে কেৱল মোক) স্মৰণ কৰা তেতিয়া পাপ ভস্ম হৈ যাব। ভাল বাৰু!\n(1) আমি ব্ৰহ্মা মুখ বংশাৱলী ব্ৰাহ্মণ, স্বয়ং ভগৱানে আমাক মনুষ্যৰ পৰা দেৱতা কৰি গঢ়ি তোলাৰ পাঠ পঢ়াই আছে, এইটো নিচা আৰু আনন্দত থাকিব লাগে। পুৰুষোত্তম সংগমযুগত পুৰুষোত্তম হোৱাৰ পুৰুষাৰ্থ কৰিব লাগে।\n(2) এতিয়া আমাৰ বানপ্ৰস্থ অৱস্থা, মৃত্যু সন্মুখত ঠিয় হৈ আছে, ঘৰলৈ উভতি যাব লাগে….. সেইকাৰণে পিতাৰ স্মৃতিৰে সকলো পাপ ভস্ম কৰিব লাগে।\nআত্মিক যাত্ৰী হওঁ - এইটো স্মৃতিৰে সদায় উপৰাম, অনাসক্ত আৰু নিৰ্মোহী হোৱা\nআত্মিক যাত্ৰী সদায় স্মৃতিৰ যাত্ৰাত আগবাঢ়ি গৈ থাকে, এই যাত্ৰা সদায় সুখদায়ী। যিসকল আত্মিক যাত্ৰাত তৎপৰ হৈ থাকে, তেওঁলোকে অন্য যাত্ৰা কৰাৰ আৱশ্যকতা নাথাকে। এই আত্মিক যাত্ৰাত সকলো যাত্ৰা সমাহিত হৈ আছে। মন বা তনেৰে (শৰীৰেৰে) দিগভ্ৰান্ত হৈ ঘূৰি ফুৰাতো বন্ধ হৈ যায়। গতিকে সদায় যাতে এইটোৱে স্মৃতি থাকে যে “মই আত্মিক যাত্ৰী”, যাত্ৰীৰ কাৰো প্ৰতি মোহ নাথাকে। তেওঁলোকৰ সহজে উপৰাম, অনাসক্ত আৰু নিৰ্মোহী হোৱাৰ বৰদান প্ৰাপ্ত হৈ যায়।\nসদায় বাহ! বাবা, বাহ! ভাগ্য আৰু বাহ! মিঠা পৰিবাৰ - এইটোৱে গীত গাই থাকিবা।


10 Assamese Ghost Stories Based On Real Life Experience | Assamese Horror Story - JonakAxom- Assamese Quotes, Blogging , Business Ideas, Tips And Tricks\n10 Assamese Ghost Stories Based On Real Life Experience | Assamese Horror Story\nAssamese horror story, Assamese Ghost Stories\nHorror Story In Assamese Language 1 অসমৰ অইলৰ কোৱাৰ্টাৰটো\nএটা বিশেষ কামত মই এবাৰ উজনি অসমৰ ঠাই এটুকুৰাৰ এটা অইলৰ কোৱাৰ্টাৰ ত থাকিব লগীয়া হৈছিল ।(অইল ক’লনীখনৰ নামটো উল্লেখ নকৰো)।যিটো কামৰ বাবে মই গৈছিলো সেই কামটো আছিল তিনিদিনৰ ।মোৰ লগত আছিল মোৰ পত্নী ৰেখা ।সেই কোৱাৰ্টাৰ টোৰ কাষৰ কোৱাৰ্টাৰ কেইটাও সেই সময়ত খালী পৰি আছিল ।গুৱাহাটীৰ পৰা গৈ মই উপস্থিত হওঁতে মোৰ প্ৰায় সন্ধিয়া চাৰে সাত মান বাজিছিল ।অইল ক’লনীৰ গোটেই কেম্পাছটো লাইটৰ পোহৰেৰে মুখৰিত হৈ আছিল ।গৈ পোৱাৰ লগে লগে চকীদাৰ যেন লগা এজনে আহি আমাক তলা খুলি দিলে ।মই মানুহজনক সুধিলো "আপুনি ইয়াতে থাকে নেকি?"\nতেখেতে ক’লে —নাই ,মোৰ ডিউটি বেলেগত আপোনালোক আহিব বুলি মনোৰম চাৰে মোক আজি চাফ–চিকুনকৈ ৰাখিব কৈছিল । (মই যিটো কামৰ বাবে গৈছিলো সেই অনুস্থানটোৰে এজন বিষয়া আছিল মনোৰম )।\nমানুহজনে ক’লে —তেওঁ হেনো নিশাৰ আহাৰ ৰেডি কৰি ৰাখিছে ।খাই বৈ সোনকালে জিৰণি লবলৈ কৈ আমাৰ পৰা বিদায় ল’লে ।আহিবৰ পৰত মানুহজনে মোক অকলে বাহিৰলৈ মাতি আনি ৰেখাই নুশুনাকৈ ফোচফোচাই ক’লে —ৰাতি বাহিৰত কিবা শব্দ শুনিলে উলাই নাহিব ।ক’লনীত কিছুমান ল’ৰাই অলপ চলপ নিছা কৰাত লাগিছে আজিকালি ।নতুন মানুহ থকা বুলি জানিলে ৰাতি ভয় খোৱাবও পাৰে ।কথাখিনি কৈ তেওঁ গ’লগৈ ।\nএইখিনিতে আপোনালোকক কৈ লওঁ মোৰ পত্নী ৰেখা সেইটো সময়ত প্ৰেগনেন্সিৰ প্ৰথম অৱস্থাত সোমাইছিল ।নিশাৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰা সময়তে মোৰ এজন সম্পৰ্কীয় অনুপম দাই ফোন কৰি ক’ত আছো ,কেইটাত পালোহি খা –খবৰবোৰ ল’লে ।অনুপম দাৰ ঘৰ সেই অইল ক’লনীৰ পৰা ১৫–২০ কিলোমিটাৰ আঁতৰত মেইন টাউনখনত আছিল ।প্ৰথম অৱস্থাত মোৰ তেওঁৰ ঘৰত থকাৰ কথাই আছিল যদিও কিবা কাৰণত হৈ নুঠিল ।কিন্তু পিছদিনাখন দুপৰীয়াৰ ভাতসাঁজ তেওঁৰ ঘৰতে গ্ৰহন কৰিবলৈ মোক আমন্ত্ৰণ কৰিলে।কথাৰ মাজতে তেওঁ মোক সুধিলে —তুমি কিমান নম্বৰ কোৱাৰ্টাৰত আছা অ’ ।মই ক’লো—দাদা ,সোমাওঁতে মন নকৰিলোৱে নহয়।মৰ্নিং চাই জনাম দিয়ক ।তেওঁ হ’ব বুলি কৈ ফোন ৰাখিলে । আহাৰ শেষ কৰি আমি বেডৰুমৰ লাইটো অফ কৰি বিছনাত পৰিলো ।অহাৰ পৰা মই মিহি মিহিকৈ অদ্ভুত বেয়া গোন্ধ এটা পাই আছিলো ।কিন্তু ৰেখাক তাইয়ো পাইছে নেকি বুলি সোধা নাছিলো ।বিছনাত পৰাৰ পিছত ৰেখাই মোক সুধিলে —কিবা বেয়া গোন্ধ পোৱা নাইনে ?মই ক’লো পাইছো মইয়ো,হয়তো চিলিংত কিবা চিকা –টিকা মৰিবও পাৰে ।মানুহ দুনুহ নাথাকে যেতিয়া ।মোৰ ৰূম স্প্ৰে টো গাড়ীতে আছিল ।মই ৰেখাক বিছনাতে এৰি স্প্ৰে টো নিবলৈ দুৱাৰ খুলি বাহিৰলৈ আহিলো ।\nবাৰাণ্ডাত খোজ থোৱাৰ লগে লগে বেয়া গোন্ধটো কাষতে পোৱা যেন লাগিল এইবাৰ ।মই ল’ৰালৰিকৈ ভিতৰলৈ সোমাই আহিলো ।গোটেই কোঠাটোত পাৰফিউম স্প্ৰে চতিয়াই আমি শুই পৰিলো ।নিশা তেতিয়া সময় কিমান হৈছিল ক’ব নোৱাৰো —আমাৰ কোঠাটোত কোনোবা ঘূৰি ফূৰা যেন লাগিল ।সমগ্ৰ কোঠালিটোত ঘূৰি ঘূৰি যেন আমাৰ ফালে চাইছে ।মই সাৰ পায়ে মোবাইলটো জ্বলাই ৰেখাৰ ফালে চালো —তাই ঘোৰ টোপনিত ।তাইক নজগাই মই লাহেকৈ বিচনাৰ পৰা নামি চিগাৰেট এটা জ্বলাই বাথৰুমলৈ আহিলো ।মুখত অকনমান পানী মাৰি মোবাইলটোত সময়টো চালো –প্ৰায় আঢ়ৈ বাজিবৰ হৈছিল ।বাথৰুমৰ পৰা ৰূম আহিয়ে মই চকখাই গ’লো –কোঠাৰ লাইট জ্বলি আছিল আৰু ৰেখা থিয় হৈ আছিল খিৰিকিখনৰ ওচৰত ।খিৰিকিৰ পৰ্দাখন আঁতৰাই একান্ত ভাৱে গ্লাছৰ ভিতৰৰ পৰাই তাই বাহিৰলৈ চাই এখন হাতেৰে নিজৰ পেটতো পিহি আছে ।মই গৈ তাইৰ বাহুটোত ধৰি জোকাৰি দিয়াত তাই চকখাই উঠিল।কি চাই আছে বুলি সোধাত তাই ক’লে —তাই হেনো একো নাজানে ।কোনোবাই তাইৰ নাম লৈ মতা যেন লাগিছিল হেনো ।তাৰ পিছত ৰেখাই ক’লে —মই বাথৰুমৰ পৰা আহি আছো ।মই লগত যাব লাগিব নেকি বুলি সোধাত —তাই অকলে পাৰিম বুলি ক’লে ।তাই বাথৰুলৈ যোৱাৰ লগে লগে মই খিৰিকীৰ পৰ্দা খন আতঁৰাই বাহিৰলৈ চালো ।লগে লগে মোৰ ভৰিৰ পৰা মূৰলৈকে এসোটা গৰম তেজ বৈ গ’ল ।খিৰিকীখনৰ পৰা কেইহাতমান আঁতৰতে থকা গছজোপাৰ তলত এজনী মাইকী মানুহে বহি খিৰিকীখনৰ পিনে একেথৰে চাই আছে ।গোটেই চুলিকোচা মেলখোৱা অৱস্থাত মুখৰ আগত সিচৰিত হৈ পৰি আছে ।বাহিৰৰ লাইটৰ পোহৰত মই স্পষ্ট ৰূপত দেখিছিলো তেওঁক ।লাহেকৈ থিয় হৈছিল তেওঁ।।তেতিয়া মই মন কৰিছিলো মানুহজনীৰ পেটতো বাহিৰলৈ ওলমি আছিল।দেখিলে গম পোৱা গৈছিল যে তেওঁ অন্তঃসত্ত্বা ।পেটতো লাৰি লাৰি তেওঁ মোৰ পিনে চাই আগুৱাই আহিছিল।সেই ভয়াবহ দৃশ্যটো মই কাহানিও পাহৰিব নোৱাৰিম ।লৰালৰিকৈ পৰ্দাখন নমাই মই বাথৰুমলৈ আহিলো ৰেখাক বিছাৰি ।।বাথৰুমৰ খিলি নলগোৱাকৈয়ে দৰ্জাখন জপাই থোৱা অৱস্থাত আছিল ।মই দুবাৰ ৰেখাক বাহিৰৰ পৰা মতাৰ স্বতেও তাই মাত নিদিয়াত ।মই বাথৰুমৰ দৰ্জাখন ঠেলি নিজেই হতবাক হৈ গ’লো ।চুলিকোচা মেলি আইনাৰ আগত থিয় হৈ ৰেখাই নিজৰ পেটটো পিহি পিহি হাঁহি আছে ।এইবাৰ মই জোৰত ৰেখা বুলি চিঞৰি দিলো ।তাই সৰু বাচ্ছাৰ দৰে চিঞৰিব কান্দিব ধৰিলে ।মই উপায়বিহীন হৈ পৰিলো ।\nৰেখা মই দুয়ো বাথৰুমৰ ভিতৰত আছিলো ।কিন্তু বাথৰুমৰ বাহিৰত মই কাৰোবাৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰিলো ।স্পষ্ট ৰূপত শুনিছিলো মই বাথৰুমৰ বাহিৰত এগৰাকী মহিলাৰ মাত —ঐ ,আহ বাহিৰলৈ ।শিলিখাজোপাৰ তললৈ ।কিমান ভাল লাগিব আহচোন ।।ৰচি আছে আহ মোৰ লগত ।মোৰ মানি পাৰ্চত নাৰায়ন কবচ এখন থাকে ।বাথৰূমৰ পৰা ৰেখাক লগত লৈ সাহসেৰে ৰেখাক শুব দি তাইৰ কাষত বহি মই কাহিলী পোহৰ হোৱালৈকে নাৰায়ণ কবছ পঢ়িলো ।অকনমান পোহৰ হোৱাৰ লগে লগে ৰেখা টোপনি গ’ল ।মই সেই সময়তে অনুপম দালৈ ফোন কৰি কথাবোৰ বিৱৰি ক’লো ।মোৰ ফোনটো থৈয়েই তেওঁ ঘৰৰ পৰা ওলালে ।অনুপম দা অহাৰ কিছু সময়ৰ পিছতে চকীদাৰ জনো আহি ওলাল।ফোন কৰি মনোৰম দাকো মতাই আনিলো ।অকনমান তৰ্ক বিতৰ্কও হ’ল এইটো কাৰণতে যে এনেকুৱা কোঠা এটাত মোক কিয় ৰাখিলে ।মনোৰম দাই ক’লে যে মইয়ো শুনো কিছুমান কথা ।কিন্তু বিশ্বাস কেনেকৈ কৰো কোৱাচোন আৰু তোমাকটো মই আগৰ পৰা জানো ন যে তুমিও এইবোৰ বিশ্বাস নকৰা ।হয়,সিদিনাৰ ঘটনাটোৰ আগমুহুৰ্তলৈকে মই এইবোৰত অলপো বিশ্বাস ৰখা নাছিলো ।সিদিনাই তাৰ পৰা বিদায় লৈ ৰেখাক লগত লৈ মই অনুপম দাৰ ঘৰত এসপ্তাহ কটালো ।তিনিদিনৰ বাবে গৈ এসপ্তাহ কটাবলগীয়া হ’ল কাৰণ ৰেখাৰ মনত বৰ বেয়াকৈ ৰৈ গৈছিল কথাবোৰ ।জ্বৰত পৰিছিল তাই ।অহাৰ আগদিনা অনুপম দাই মোক সুধিলে —মই যে তোক সুধিছিলো কিমান নম্বৰ কোৱাৰ্টাৰত আছ’—মনত আছেনে কথাটো। মোৰ মনত পৰিল ।\nমই অনুপম দাক ক’লো —হয় মনত পৰিছে আপুনি কিবা জানিছিল নেকি ? অনুপম দাই ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে ।তহত যিটো কোৱাৰ্টাৰত আছিলি ।তাতা গিৰীয়েক ঘৈণীয়েক এহালে চুইচাইড কৰিছিল ।সেই কোৱাৰ্টাৰৰ সন্মুখৰ কোৱাৰ্টাৰত মোৰ বন্ধু এজন আছিল।বহুদিন সেই কোৱাৰ্টাৰৰ সন্মুখত সেই মহিলাজনীক দেখিছে সি ।পিছত কোৱাৰ্টাৰটোৰ ওচৰৰ প্ৰায় কেইটা কোৱাৰ্টাৰে খালী হৈ পৰিল ।তই সিদিনাই তাত থকা বুলি গম পালেই মই ৰাতিয়ে তোক লৈ আহো ।\nএসপ্তাহ পিছত মই ৰেখাক লৈ গুৱাহাটী পালোহি ।কিন্তু সেই মহিলাজনীয়ে মোক বহুদিনলৈ ৰাতি শুব নিদিলে ।\n(সেই কোৱাৰ্টাৰ টো এতিয়াও আছে ।মনোৰম দাই কোৱা মতে এতিয়া তাত আৰু কাকো থাকিব নিদিয়ে ।)\n- নাম প্ৰকাশত অনিশ্চুক\nAssamese Ghost Story 1 গৰ্ভস্খলন\nমোৰ বয়স ২৫ বছৰ। বিয়া হোৱা ডেৰ বছৰ হৈছে। ইয়াত মই নিজৰ জীৱনৰ এনেকুৱা এটা ঘটনা লিখিব লৈছোঁ যিটো মোৰ নিজৰে চিন্তা চৰ্চাৰ বাহিৰৰ । এতিয়া আহো ঘটনা লৈ। কিছু দিন আগৰ ঘটনা মই প্ৰথম বাৰ বাবে মাক হব ওলাইছিলো। মোৰ ডেৰ মাহ চলি আছিল ।আমি ডক্টৰক দেখা শুনা কৰাই আছিলোঁ সব ভালে চলি আছিল। মই প্ৰাই আমাৰ দোকান খনলৈ আহিব লগা হৈছিল।মোৰ মানুহ জনেও নিজৰ চাকৰি কাৰণে দেৰি কৈ আহে।তেওঁ অহা লৈ মই ঘৰত অকলে থাকিব লগা হয় ।মই যিটো ভাৰা ঘৰত আছোঁ সাইটো এটা পুল ৰ কাষৰ ঘৰ তাৰ কাষত ঘৰ নাই এফালে হে ঘৰ আছে ইটো মূৰে পুল আছে আৰু মানুহে কই পুল টো বোলে বেয়া কিন্তু আমাৰ নতুন ঘৰটো বনাই থকা বাবে উপাই নাপাই ভাৰা ৰূমটো লব লগা হল আৰু আমাৰ ইয়াত ভাৰা ৰোম সহজে নাপাই গাঁও ঠাই হোৱা বাবে ।ঘৰটো মই নিজেও অনুভৱ কৰোঁ অলপ ভয় লাগে ।অকলে থাকিলেও কোনোবা থকা যেন লাগে হলেও মই এনে কথা বোৰত বিশ্বাস নকৰিছিলো সেইবাৱে মনৰ ভাৰ্ম বুলিয়ে ভাবো। সব ঠিকে চলি আছিল কিন্তু এদিন ৰাতি মই সপোনত দেখো মোৰ স্বামী যে মোৰ লগত শাৰীৰিক সম্পৰ্ক কৰা । মই কেতিয়াও সপোন নেদেখোঁ আৰু যি তি কথা বিশ্বাস ও নকৰোঁ । মোৰ মানুহজনে ও এনে কথা নামানে । মই কথাটো কাকো নকলো। ইয়াৰ প্ৰায় ৫ দিন মান পাছত আকৌ সপোন দেখিলোঁ কিন্তু এইবাৰ মই বেলেগ কাৰোবাক দেখিলোঁ আৰু দেখো যে বস্তু টোৱে মোৰ গা পৰা কিবা হালধীয়া ৰঙৰ বস্তু উলিয়াই খাই আছে ।মই বৰ ভয় খালো ৰাতিপুৱা মা লৈ ফোন কৰিলোঁ মা এই আকৌ সপোনত মোৰ গৰ্ভত থকা সন্তান টো নষ্ট হোৱা দেখিলে একে ৰাতিয়ে। ৰাতিপুৱা লৈ মোৰ ব্লিডিং আৰম্ভ হৈ গল । ডক্টৰ তাত গৈ গম পালোঁ যে মোৰ baby নষ্ট হৈ গল দুমাহৰ এটা সপোন আশা পানী হৈ গল। মই নাজানো কিমান দুৰ সঁচা আৰু কিমান দূৰ মিছা । হয়টো বহুতে ইয়াত বেলেগ বেলেগ কমেন্ত দিব কিন্তু যদি কোনোবাই এই সন্দৰ্ভত কিবা জনে অনুগ্ৰহ কৰে জনাব। গৰ্ভ ত নষ্ট হোৱাটো ডাঙৰ ঘটনা নহয় কিন্তু সপোনত দেখা ঘটনা টোৱে হে মোক ভাবিব বাধ্য কৰাইছে ৰাতি দেখা পাছত এই ৰাতিপুৱা লৈ কেনেকৈ ব্লীডিং হৈছিল আৰু একে ৰাতি মোৰ মায়ে কিয় সপোন দেখিছিল। আৰু যেতিয়া লৈ গৰ্ভত আছিল তেতিয়া লৈ এনে লাগিছিল যেন ঘৰত মোৰ বাহিৰেও কোনোবা থাকিছিল। আৰু বেয়া হোৱা পাছত আৰু এনে সপোন দেখা নাই। এনেকুৱা কিয় হৈছিল আজিলৈ ও ভাবি নাপালোঁ।\nলিখক নাম প্ৰকাশত অনিশ্চুক\nAlso Read ১৯৯৯ চনৰ ঘটনা | Assamese Horror Story | Assamese Vutor Story\nAssamese Vutor Golpo3ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীত মাছ ধৰিবলৈ যোৱা\n১৯৬৯ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ কথা। মই তেতিয়া নৱমমান শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ। মোৰ ঘৰ মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ পাৰত অৱস্থিত সোনালী সুতাৰ দেশ, বস্ত্ৰ নগৰী শুৱালকুচিৰ ******। অসম ৰাজ্যৰ কামৰূপ জিলাৰ এখন প্ৰসিদ্ধ গা।ওঁ।\nসেইদিনাখন আছিল কৃষ্ণপক্ষৰ কোনোবা এটা শণিবাৰ। আমাৰ ঘৰৰ নিচেই ওচৰৰে মোৰ সমবয়সীয়া বন্ধু কণক কলিতা( তেওঁ বৰ্তমান ইহসংসাৰত নাই) আৰু তেওঁৰ ভাগিন প্ৰায় আমাৰ সম বয়সৰ শ্ৰী দূৰ্গেশ্বৰ কলিতা তিনিওজনে মিলি ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীত মাছ ধৰিবলৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত কৰিলোঁ। সেই সময়ত হেনো নদীত মিছামাছ পোৱা যায়।\nআমি তিনিও জনে মাছ ধৰাৰ যা-যোগাৰ কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। তাৰবাবে চাউলৰ ভূচি আৰু গৰুৰ গোবৰ যোগাৰ কৰি লো। দুয়োবিধ মিলাই কিছুমান লাৰু বনালো। শুনিবলৈ পোৱা মতে পানীত অলপ আতৰে আতৰে লাৰু বোৰ দি কিছু সময় পিছত খেৱালি জাল মাৰিলে হেনো বহত মাছ পোৱা যায়।\nমোৰ মা-দেউতাই যাবলৈ বাধ্য দিছিলে। কিন্তু বাধা নামানি যাবলৈ ওলালোঁ। মই এটা টৰ্চলাইট আৰু এখন খেৱালি জাল ললোঁ। তেওঁলোক দুজনে এটা হাতলেম্প, এটা খালৈ আৰু বনাই থোৱা লাৰু খিনি। তেতিয়া সময় প্ৰায় দুই বাজিছে। তিনিওজন ওলাই গলো। নদলৈ আমাৰ ঘৰৰ পৰা প্ৰায় আধা মাইল হব। গৈ গৈ নদীৰ পাৰ পালোঁ গৈ। অ পাহৰিছিলোৱেই।আমি প্ৰায় ২০/২৫ডাল মান দুইফুট মান দীঘল বাহৰ শলাও লৈছিলোঁ আমি মাছ ধৰা কাম আৰম্ভ কৰিবলৈ ওলালোঁ। পানী যুৱলিৰ পৰা অলপমান দলৈকে এঠাইত এটাকৈ লাৰু দি চিন স্বৰূপে এটাকৈ বাহৰ শলা পুতি থলো। এইদৰে কিছু আতৰে আতৰে লাৰু দি একোটাকৈ খুটি পুতিলো। তাৰপিছত প্ৰথমে লাৰু দিয়া ঠাইৰ পৰা একাদিক্ৰমে খেৱালি জালেৰে মাছ ধৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ। জালত মাছ অহাৰ উমান পোৱা যায়। কিন্তু জালখন পাৰলৈ উঠাই আনি চালে দুটা-তিনিটা মানহে মাছ পোৱা যায়।\nএইদৰে মাছধৰি থাকোতে ঠাইখিনিৰ পৰিস্থিতি আৰু পৰিৱেশ অস্বাভাৱিক অনুভৱ হল। তাতে আকৌ ঘোৰ অন্ধকাৰ। আমাৰ ওচৰে পাজৰে কিছুমান অস্বাভাৱিক শব্দ শুনিবলৈ পালোঁ। আমাৰ মনত ভয় ভাৱ উপজিল। আমি মাছ ধৰা কাম সামৰিলো। মাছ বৰ বেছি নাপালোঁ। পৰিৱেশ জয়াল হৈ আহিছিল। হঠাতে আমাৰ পৰা কিছু দুৰত নদীৰ পাৰত থকা ঝাও বনৰ মাজেৰে এটা পোহৰ আমাৰ ফালে আহি থকা দেখিলোঁ। আমাৰ বৰ ভয় লাগিবলৈ ধৰিলে। কাৰণ বহুত দিন আগৰপৰাই শুনিবলৈ পাইছিলোঁ যে নিশা হলে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত হেনো দেও- ভূতে বিচৰন কৰে। কোনোবা কোনোবাজনক হেনো ভূতে লম্ভিছিলেও। শিয়ালৰ ৰাউচি, নিশাচৰ চৰাইৰ মাত,ঝিলিৰ ৰিংৰিঙনী আৰু জোনাকী পৰুৱাৰ তিৰবিৰনীয়ে পৰিৱেশ আৰু বেছি জয়াল কৰি তুলিছিল। ভয়তে আমি ঘামিবলৈ ধৰিলোঁ। গাত কপিবলৈ ধৰিলে। ভয়ত অণ্ঠ-কণ্ঠ শুকাই যোৱাৰ উপক্ৰম হল। হাত লেম্পৰ পোহৰ কমি আহিছিল।\nনদীৰ পাৰত মৃতদেহ সৎকাৰ কৰা শ্মশান। মোৰ হাতত জালখন আৰু টৰ্চলাইটটো। মা-দেউতাহতে কোৱা শুনিছিলোঁ হাতত জাল থাকিলে হেনো দেও-ভূতে লম্ভিব নোৱাৰে। সেয়ে অলপ সাহস পাইছিলোঁ। আমি দেখাপোৱা পোহৰটৌ কোনো মানুহৰ হাতত থকা পোহৰ নাছিলে। আমি ওচৰলৈ গৈ আমাৰ হাতত থকা টৰ্চলাইটৰ পোহৰেৰে চাৰিওকাষে চাইছিলো। কিন্তু কোনো মানুহ- দুনুহ দেখিবলৈ নাপালোঁ। ইতিমধ্যে পোহৰটোও নাইকিয়া হৈ গল।ভয়তে কম্পমান হৈ আমি ঘৰ অভিমুখে দৌৰিবলৈ ধৰিলোঁ। যিমানে দৌৰিছো সিমানেই অনুভৱ হৈছিল যেন আমাৰ পিছে পিছে কোনোবা আহি আছে। লগৰ দুজন উজুটিত পৰি গল। মই দৌৰিয়েই থাকিলোঁ। সিহত দুইটাইয়ো পৰাৰ পৰা উঠি মোৰ পিছে পিছে দৌৰিবলৈ ধৰিলে। এডোখৰ অহাৰ পিছত হঠাতে টৰ্চলাইটৰ পোহৰত দেখিবলৈ পালোঁ যে এজোপা গছৰ তলত এখন সৰু নাওঁ। নাওঁখনৰ ওপৰত এজন বুঢ়া মানুহ উদং গাৰে এখন বগা চুৰিয়া পিন্ধি গালত এখন হাত থৈ বহি আছে। মই টৰ্চলাইটটো মাৰি দি যি দেখিলো ভয় লাগি গল। কাৰণ সেই মানুহজন আমাৰ শুৱালকুচিৰেই ******* নামৰ চুবুৰীটোৰ। দুমাহমান আগতে তেখেতৰ মৃত্যু হৈছিল।\nতিনিওজনে প্ৰাণটাকি দৌৰিবলৈ ধৰিলোঁ। মোৰ লগৰ দুয়োজন আকৌ এবাৰ উজুতি খাই পৰি গল। তেওঁলোকে কোৱা মতে কোনোবাই হেনো পিছফালৰ পৰা ঠেলি দিছে। পৰাৰ পৰা উঠি তেওলোকো দৌৰিবলৈ ধৰিলে। আহি আহি আমি আমাৰ ঘৰলৈ যোৱাৰ ৰাস্তা পালোহি। তেতিয়া মনত অলপ সাহস পালোঁ। আমি গৃহাভিমুখে যাবলৈ ধৰিলোঁ। অলপ দুৰ যোৱাৰ পিছত কেইজনমান চিনাকি মানুহ লগ পালোঁ। তেওলোকে আমাক কলৈ গৈছিলোঁ, কৰপৰা আহিলোঁ ইত্যাদি প্ৰশ্ন কৰিলে। আমি তেওঁলোকক সকলো কথা বিবৰি কলো। তেতিয়া তেওঁলোকে কলে যে আমি ভালেহে ৰক্ষা পৰিলো। নিশা হেনো নদীৰ চাপৰিত ভূত-প্ৰেতৰ উপদ্ৰৱ হয়। বহুতকে হেনো ভূতে লম্ভিছিলেও। আকৌ আমি দেখা পোহৰটৌ আচলতে এটা ভূতহে। সেইটো ভূতটোক কবন্ধ বুলি কোৱ হয়। ভূতটোৰ মূৰ নাথাকে। চাপৰ আৰু বুকুত চকু লগা।কথা খিনি শুনি আমাৰ বৰ ভয় লাগিল। আমি ঘৰলৈ বুলি খোজ ললোঁ। আমাৰ ঘৰলৈ যোৱা ৰাস্তা পলোহি। প্ৰধান আলিৰ পৰা এটা গলিৰে সোমাই যাব লাগে। প্ৰথমতে লগৰ দুজনৰ ঘৰ।তেওলোক ঘৰত সোমাল। মাজত দুঘৰ এৰি আমাৰ ঘৰ। ভয় ভয়কৈ আগবঢ়িছো। পিছে পিছে যেন কোনোবা আহি আছে। ভয়তে গাত কপনি উঠিছে। হাতৰ পৰা জালখন পৰিবলৈ দিয়া নাই। ঘৰৰ দৱাৰমুখ পাই দুৱাৰত ঢকিয়াই মাক চিঞৰি চিঞৰি মাতিলো। মায়ে তৎক্ষণাত দুৱাৰ খুলি দিলে। তেনেকুৱাতে আমাৰ ঘৰৰ বিপৰীত ফালে থকা মানুহ ঘৰৰ বাৰীৰ জাতিবাহ জোপাত কিহবাই ঠাক ঠাককৈ কেইবা বাৰো কোবাঈছে। বাহজোপা থুব জোৰেৰে জোকাৰি দিছে।\nমায়ে মোৰ অৱস্থা বুজি পাৰি পিঠিত ঢকিয়াই থু-থুৱাই দিলে। নিশা অলপো টোপনি নহল। গোটেই নিশা মাৰ লগতে থাকিলো। পিছদিনাখন মায়ে বেজ মাতি কিবা কিবি কৰিলে। বেজে কৈছিলে মই হেনো জালখন হাতত থকা গুণেহে বাচিলো। তেওঁ মোক জাৰ-ফুক কৰি এটা তাবিজ দিলে। সেই তাবিজটো আজিও বাকচত ভৰাই থোৱা আছে।মই শইত খালো আৰু কেতিয়াও তেনেকুৱা কাম কৰিবলৈ নাযাওঁ। ঘটনাটো ৰোমন্থন কৰিলে আজিও ভয় লাগে।\nবন্ধু-বান্ধৱী সকল মই আজি মোৰ জীৱনত সংঘটিত হোৱা এটা সচা কাহিনী আপোনালোকৰ আগত বৰ্ণনা কৰিলো। যিটো কথা মনত পৰিলে আজিও মোৰ গাৰ নোম থিয় দি উঠে। ভয়তে মন কপি উঠে।\nলিখিছে - Dinabandhu Kalita\nAssamese Vutor Golpo 4


দল-হৰিণাক আই.ইউ. চি. এন (IUCN) ৰ তালিকাত অসুৰক্ষিত (Vulnerable) প্ৰাণী বুলি ঘোষণা কৰা হৈছে৷ বনাঞ্চল ধ্বংস, জলাহ ভূমিৰ খেতিৰ বাবে ৰূপান্তৰণ আদিৰ বাবে এই প্ৰাণী বিধৰ প্ৰাকৃতিক বসতিস্হল ক্ৰমান্বয়ে লোপ পাই আহিবলৈ ধৰিছে৷ তাৰোপৰি দল-হৰিণাক ইয়াৰ শিঙৰ বাবেও চিকাৰ কৰা হয় বুলি জনা যায়৷\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=দল-হৰিণা&oldid=281404"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০৮ জুন, ২০২১ তাৰিখে ০১:২৫ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


বিহুগীতৰ মুকুটবিহীন সম্রাট খগেন মহন্ত | ১২ জুনৰ মৃত্যু দিৱসৰ সোঁৱৰণ | নীলা চৰাই: অনলাইন অসমীয়া সাহিত্য, কবিতা, গল্প, প্ৰবন্ধ\nবিহুগীতৰ মুকুটবিহীন সম্রাট খগেন মহন্ত ১২ জুনৰ মৃত্যু দিৱসৰ সোঁৱৰণ\nJune 11, 2018 June 11, 2018 হিমাংশু ৰণ্‌জন ভূঞা0Comments কেশৱ মহন্ত, খগেন মহন্ত, পাপন, বিহুগীত, হিমাংশু ৰণ্‌জন ভূঞা, হেমাংগ বিশ্বাস\n‘কলৰে পাততে কাউৰী পৰে’ শীর্ষক কালজয়ী গীতটোৰে এগৰাকী ডাকোৱালৰ মর্মবেদনাৰ নিখুঁত প্রতিচ্ছবি অতি হৃদয়স্পর্শী ৰূপত দাঙি ধৰি ছয়ৰ দশকতে প্রতিজন অসমীয়াৰ হিয়াত খােপনি পুতিবলৈ সক্ষম হােৱা অসমীয়া জাতিৰ বুকুৰ আপােন গণশিল্পী খগেন মহন্ত নােহােৱা হােৱাৰ আজি চাৰি বছৰ হ’ল। অসমৰ সুৱদী সুৰীয়া বিহুগীতসমূহক জনগণৰ অন্তৰৰ আঁহে আঁহে যিগৰাকী নমস্য-স্মৰণীয় পুৰােধাই প্রৱাহিত কৰি দিছিল, তেৱেঁই আছিল অসমীয়া লােকসংগীত আৰু বিহুগীতৰ মুকুটবিহীন সম্রাট খগেন মহন্ত। অসমৰ গাঁৱে ভূঞে সিঁচৰতি হৈ থকা, মানুহৰ মুখে-মুখে বাগৰি অহা, কেঁচা মাটিৰ সুবাস সনা, থলুৱা সুৰৰ সংমিশ্রণৰে সমৃদ্ধ, অসমীয়াৰ প্ৰাণৰ আৱেগ সংপৃক্ত লােকসংগীতক পৰিমার্জিতভাৱে গণশিল্পী খগেন মহন্তই বিশ্বদৰবাৰলৈ কঢ়িয়াই লৈ গৈছিল। এইগৰাকী প্ৰৱাদপ্রতিম শিল্পীৰ গীতত কেঁচা মাটিৰ নিভাঁজ সুৱাস আৰু অসমৰ খাটিখােৱা মানুহৰ সুখ-দুখ, আশা-সপােনবােৰ সার্থকভাৱে প্রতিফলিত হৈছিল। প্রকৃতার্থতে, অসমীয়া লােকসংগীতৰ সুৰ-শব্দ-সংগীতক বিশুদ্ধ ৰূপত ধৰি ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত খগেন মহন্তৰ অৱদান সিংহভাগ বুলিলেও অত্যুক্তি কৰা নহ’ব।\nগণশিল্পী খগেন মহন্তৰ জন্ম হৈছিল ১৯৪২ চনৰ ১৭ আগষ্টত নগাঁও জিলাৰ জাজৰি বগৰিগুৰি আমতলা গজলা সত্ৰৰ অধিকাৰ হৰেন্দ্রনাথ মহন্তৰ গৃহত। পিতৃ হৰেন্দ্ৰনাথ মহন্ত আছিল সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ ওজা স্বৰূপ। মাতৃ লক্ষ্মীপ্রিয়া দেৱীৰ মুখত খগেন মহন্তই সৰুৰে পৰাই শুনি আহিছিল ঘােষা-কীর্তন, বৰগীত, বিয়ানাম আদি। স্বাভাৱিকতেই নিচেই সৰু কালৰে পৰাই তেওঁ নিজৰ ঘৰখনত এক সুন্দৰ সাংস্কৃতিক পৰিৱেশ পাইছিল। তৃতীয় শ্রেণীত পঢ়ি থাকোঁতে তেওঁ বিদ্যালয় পৰিদৰ্শকৰ আগত পৰিৱেশন কৰিছিল মিত্ৰদেৱ মহন্তৰ গীত— “আজি পেটুৱা পেট ভৰাই খা…”। শৈশৱতে পিতৃৰ পৰাই নাম-কীর্তন, গায়ন-বায়ন, সত্ৰীয়া নৃত্য-গীতৰ শিক্ষা লােৱাৰ উপৰি হাইস্কুলীয়া জীৱনত তবলা আৰু শাস্ত্রীয় সংগীতৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা লৈছিল নগাঁৱতে, বিখ্যাত সংগীতজ্ঞ সুশীল বেনাৰ্জীৰ ওচৰত। তেজপুৰৰ প’ল’ফিল্ড স্কুলত প্রাথমিক শিক্ষাৰ পাতনি মেলি ১৯৫৭ চনত তেওঁ মেট্রিক পৰীক্ষাত সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হৈ শ্বিলঙৰ ছেইন্ট এডমাণ্ডছ কলেজৰ পৰা আই এ পৰীক্ষা পাছ কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্রী লাভ কৰে।\nশ্বিলঙত পঢ়ি থকা দিনতে ‘শ্বিলং কলাকেন্দ্ৰ’ৰ সৈতে জড়িত হৈ ভালেকেইগৰাকী নমস্য সংগীত সাধকৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ হৈ পৰা খগেন মহন্তই আৰু যেন পিছলৈ ঘূৰি চাব লগা হােৱা নাছিল। ১৯৫৬ চনত বৰেণ্য কবি-গীতিকাৰ কেশৱ মহন্তই খগেন মহন্তৰ ডাঙৰ বায়েক নিকুঞ্জলতা মহন্তক বিয়া কৰােৱাৰ পাছত কেশৱ-খগেনৰ যেন মণিকাঞ্চন সংযােগহে ঘটিল। কেশৱ মহন্তৰ প্ৰায়ভাগ গীতেই খগেন মহন্তৰ কণ্ঠত কালজয়ী হৈ শ্রোতাৰ অন্তৰৰ কোঁহে-কোঁহে বিয়পি পৰিছিল। সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ কোলাত ডাঙৰ-দীঘল হােৱা খগেন মহন্তই সত্ৰীয়া সংগীতৰ সুৰৰ লগতে তেওঁৰ গীতত অসমীয়া থলুৱা লােকসুৰ, বিহুনাম আৰু আধুনিক গীতৰ সুৰৰ সমাহাৰ ঘটাইছিল। বােকাপানীৰ পৰা, চহাজীৱনৰ পৰা বিহুনামৰ লেছেৰি বুটলি তেওঁ বিহুগীতক মঞ্চ-অনাতাঁৰলৈ নি মান্যতা প্রদান কৰাৰ লগতে দেশৰ পৰা বিদেশলৈ জনপ্রিয় কৰি তুলিলে। কলেজীয়া জীৱনৰ পৰা মৃত্যুৰ সময়লৈকে ৰাজ্যৰ বাহিৰৰ বিভিন্ন সাংস্কৃতিক সমাৰােহত ভাগ লৈ বহিঃৰাজ্যৰ অজস্র জনগণক গীতৰ মায়াজালেৰে বিমুগ্ধ কৰি অসমীয়া সংগীতৰ সৌৰভ জগতজুৰি বিয়পাই দিছিল খগেন মহন্তই। ১৯৫৯ চনত শ্বিলং কলাকেন্দ্রই আন্তঃৰাজ্যিক সাংস্কৃতিক বিনিময়ৰ কাৰ্যসূচী লৈ দেশৰ বিভিন্ন ৰাজ্যত সাংস্কৃতিক কার্যসূচী পৰিৱেশন কৰাৰ সময়ত খগেন মহন্তও আছিল দলটোৰ অন্যতম শিল্পী। আনহাতে সেই বছৰতে প্রতিষ্ঠা হােৱা দিল্লী দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰত গীত গাবলৈ সুবিধা পােৱা খগেন মহন্তই ১৯৬৪ চনত আকাশবাণীৰ নিয়মীয়া কণ্ঠশিল্পী হিচাপে স্বীকৃতি পায়। অৱশ্যে ১৯৬১ চনতে খগেন মহন্তৰ কণ্ঠৰ গীতে গ্রামােফোন ৰেকৰ্ডৰ জৰিয়তে আকাশবাণীত স্বীকৃতি পাইছিল। ইপিনে আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্রৰ সংগীত বিভাগত চাকৰি জীৱনৰ পাতনি মেলা খগেন মহন্তই ২০০১ চনৰ ৩১ ডিচেম্বৰত উক্ত কেন্দ্ৰৰ পৰাই সহকাৰী সঞ্চালকৰূপে অৱসৰ লয়।\n১৯৬১ চনত কলিকতাত অনুষ্ঠিত বিশ্ব শান্তি মেলাত প্রায় অর্ধলক্ষাধিক শ্রোতা-দর্শকৰ সন্মুখত মঘাই ওজাৰ ঢােলবাদনৰ লগতে আঠ দিন বিভিন্ন গীত পৰিৱেশন কৰি দৰ্শকক মন্ত্রমুগ্ধ কৰি ৰাখিছিল। পৰৱৰ্তী কালত তেওঁ কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা, গণশিল্পী হেমাঙ্গ বিশ্বাস আদিৰাে সংস্পৰ্শলৈ আহিছিল। তাৎপর্যপূর্ণভাৱে কলাগুৰু বিষ্ণু ৰাভাই জীৱনৰ একেবাৰে অন্তিম সময়ত ৰচনা কৰা ‘এয়ে মােৰ শেষ গান মােৰ জীৱন নাটৰ…’ গীতটো খগেন মহন্তই নিজা সুৰ আৰু কণ্ঠৰে সজাই তুলিছিল— যি আজিও প্রতিগৰাকী অসমীয়াৰ হৃদয়ত প্ৰৱহমান হৈ আছে। এগৰাকী অভিনেতা হিচাপেও ডঃ ভূপেন হাজৰিকা পৰিচালিত ‘শকুন্তলা’ ছবিত মাধৱৰ চৰিত্ৰত সুদক্ষ অভিনয়ৰে নিজ প্রতিভাৰ স্বাক্ষৰ বহন কৰিছিল খগেন মহন্তই। প্রায় তেইছখন অসমীয়া কথাছবিত কণ্ঠ নিগৰােৱা খগেন মহন্তই ১৯৭৯ চনত ‘মইনাজান’ আৰু ১৯৮০ চনত ‘মেঘমুক্তি’ নামৰ ছবি দুখনৰ সংগীত পৰিচালনাও কৰিছিল। আব্দুল মজিদ পৰিচালিত ‘মৰমতৃষ্ণা’ ছবিখনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে খগেন মহন্তই কণ্ঠদান কৰিছিল। সংগীত-ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অসামান্য অৱদানৰ বাবে ১৯৯২ চনত খগেন মহন্তই লাভ কৰে সন্মানীয় ‘সংগীত নাটক অকাডেমী বঁটা’। ১৯৯৪ চনত ‘শ্রীময়ী বঁটা’, ১৯৯৯ চনত ‘সংগীতাচার্য’ সন্মানাে আগৱঢ়োৱা হৈছিল এইগৰাকী আজন্ম শিল্পীলৈ। আনহাতে, অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ ‘এ’ গ্রেডৰ শিল্পী আছিল খগেন মহন্ত। উজনিৰ বিহুক নামনি অসমতাে সমানে জনপ্রিয় কৰি তােলা এইজন গণশিল্পীক বিহুবলীয়া শ্রোতা-দর্শক তথা গুণমুগ্ধই প্রদান কৰিছিল ‘বিহুসম্রাট’ উপাধি। খগেন মহন্তৰ বিহুৱে উতলা কৰিছিল প্ৰতিখন বিহুতলী, প্রতিখন বিহুমঞ্চ। ছয়ৰ দশকতে খগেন মহন্তই গােৱা ‘ধনশিৰি পাৰেহৈ ঢপলিয়াই আহিলাে, জিৰালো কলিয়াবৰত’, ‘পকা তুলতুল বিলাহী ঐ’ আদি বিহুগীতসমূহ আজিও চিৰসেউজ হৈ আছে। কেৱল বিহুগীতেই নে, বহুসংখ্যক যুগজয়ী গীতৰেও সংগীতানুৰাগী\nশ্রোতাৰ অন্তৰ জয় কৰিছিল খগেন মহন্তই। কেশৱ মহন্ত ৰচিত ‘কলৰে পাততে কাউৰী পৰে’ গীতটোৱে আজিও বুকু দহে। শুনি থাকিবৰ মন যায় খগেন মহন্তৰ ব্যতিক্রমী কণ্ঠৰ ‘এজাৰ ফুলা দেখি বেজাৰ কিয় কৰ’, ‘বৰষুণৰ বতৰত মইনা নুঠে মটৰত’, ‘বহাগৰ কুঁহিপাত পেঁপাটিৰ মিঠা মাত’, ‘যায় অ’ কাণু বাই বেণু’ আদি গা-মন ৰাই-জাই কৰা গীতবােৰ।\n‘মাটিৰ স্বর্গ’(১৯৬৩) ছবিখনৰ মােহময়ী অভিনেত্রী তথা সুকণ্ঠ গায়িকা অর্চনা দাসৰ সৈতে ১৯৭৩ চনত যুগ্ম জীৱনৰ পাতনি মেলিছিল খগেন মহন্তই। অসমীয়া সংগীত-ক্ষেত্ৰখনত অসমবাসীৰ মাজত খগেন মহন্ত-অৰ্চনা মহন্তৰ যুটি এক আদর্শ শিল্পী দম্পতি। খগেন মহন্ত-অৰ্চনা মইণ্ডৰ গীত শুনিবলৈ, এই জনপ্রিয় শিল্পীযুটিক চাবলৈ গীতৰ অনুষ্ঠানত হিল-দ’ল ভাঙি দর্শক-শ্রোতাৰ সমাৱেশ হয়। তেওঁলােকৰ দুই সন্তান অংগৰাগ আৰু কিংকিনী। অংগৰাগ পাপন মহন্তক সাম্প্রতিক সময়ত নতুনকৈ পৰিচয় কৰাই দিয়াৰ প্ৰয়ােজন নাই। অংগৰাগ মহন্ত দেশৰ এগৰাকী উজ্বল সংগীত-তাৰকা হিচাপে প্রতিষ্ঠিত হােৱাই নহয়, সাত সাগৰ তেৰ নদীৰ সিপাৰেও নিজৰ সংগীত প্রতিভাৰে জিলিকি উঠিবলৈ সক্ষম হৈছে।\nএইখিনিতে খগেন মহন্তৰ শিশু উপযোগী গীতৰ বিষয়ে উল্লেখ নকৰিলে নিশ্চয় আধৰুৱা হৈ ৰ’ব। জনপ্রিয়তাৰ শীৰ্ষত আৰােহণ কৰিবলৈ সক্ষম হােৱা ‘মা আমি শদিয়ালৈ যামেই’, ‘বাহৰ মূঢ়া বগৰিৰ গুৰা’, ‘অ’ তুলতুল অ’ বুলবুল’ আদি জনপ্রিয় শিশুগীতবােৰ আজিও ৰাইজৰ মুখে মুখে। মঞ্চত তেওঁ ‘মা আমি শদিয়ালৈ যামেই’ গীতটো আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগে গােটেই পৰিৱেশটো মুখৰিত হৈ পৰিছিল আৰু তেওঁৰ লগে লগে দর্শক-শ্রোতাইও সমান্তৰালভাৱে গীতটো গাবলৈ ধৰিছিল।\nঅসমীয়াৰ প্ৰাণৰ শিল্পী খগেন মহন্তই ২০১৪ চনৰ ১২ জুনৰ বিয়লি ৩.৪০ বজাত নিগাজীপাম উকা কৰি চিৰসুন্দৰৰ দেশলৈ গতি কৰিলে। পাৰৰ পাখিত ফুলাম চিঠি গাঠি জগতখনক বিহুৰ ওলগনি জনাবলৈ খগেন মহন্ত আৰু কাহানিও নাহে। গােৰ্খা টুপিটো পিন্ধি পৰিচিত হাঁহিটিৰে মঞ্চত হাৰ্মনিয়ামৰ ৰীডত আঙুলি বুলাই ‘এজাৰ ফুলা দেখি বেজাৰ কিয় কৰ’, ‘জোনটি ওলালে তৰাটি ওলাব’, ‘বহাগৰ কুঁহিপাত’ আদি সুৱদিসুৰীয়া গীতবােৰ গাবলৈ খগেন মহন্ত নামৰ জনতাৰ প্রিয়, হিয়াৰ আপােন শিল্পীজন আৰু নাহে গীতৰ সভালৈ। তেওঁ গুচি গ’ল এই জীৱনৰ মায়া এৰি কোনােবা অজান দেশলৈ। খগেন মহন্তক আমি জীয়াই ৰাখিব লাগিব তেওঁ কৰি যােৱা অনুপম সৃষ্টিৰাজিৰ উচিত সংৰক্ষণৰ জৰিয়তে। সেয়াহে আমাৰ প্ৰাণৰ আপােন খগেন মহন্তৰ প্রতি অসমীয়াৰ প্রকৃত সন্মান আৰু শ্ৰদ্ধা জ্ঞাপনৰ চানেকি হ’ব। | Copyright © Nilacharai.com. All rights reserved.\nছবি: উৎপল দত্ত\n← কাৰ্বি আংলং কাণ্ড, সােপাধৰা আতংক প্ৰসংগত কিছু চিন্তা\nআমাক এটা ৰাস্তা লাগে →