ভৱিষ্যতৰ খাদ্য ‘আলু’ ৰ উন্নত কৃষি পদ্ধতি, বীজ সংৰক্ষণ ব্যৱস্থা আৰু ঔদ্যোগিক ব্যৱহাৰ : — Vikaspedia\nভৱিষ্যতৰ খাদ্য ‘আলু’ ৰ উন্নত কৃষি পদ্ধতি, বীজ সংৰক্ষণ ব্যৱস্থা আৰু ঔদ্যোগিক ব্যৱহাৰ :\nআলুখেতিৰ উন্নত কৃষি পদ্ধতিৰ বিষয়ে তলত বিশদভাৱে আলোচনা কৰা হৈছে -\nখেতিপথাৰ প্ৰস্তুতকৰণ -\nজলসিঞ্চন ব্যৱস্থা -\nআলুভিত্তিক শস্যক্ৰম -\nআলুখেতিত টি পি এছৰ ব্যৱহাৰ -\nটি পি এছৰ ব্যৱহাৰ প্ৰণালী -\nটিউবাৰলেট ব্যৱহাৰ কৰা আলুখেতি -\nটি পি এছৰ উৎসসমুহ -\nআলুৰ ঔদ্যোগিক ব্যৱহাৰ -\nউচ্চ উৎপাদনক্ষম জাতৰ বীজ উৎপাদন ব্যৱস্থা -\nশীতকালত হোৱা শস্যবিলাকৰ ভিতৰত আলু এবিধ অতি প্ৰয়োজনীয় খাদ্যশস্য আৰু গড় উৎপাদনৰ ভিত্তিত ভাৰতবৰ্ষত ঘেঁহু, ধান আৰু গোমধানৰ পাছতেই আলুৰ স্থান চতুৰ্থ। পৃথিৱীৰ বিষুৱৰেখাৰ উত্তৰ আৰু দক্ষিণে ৫০° অক্ষাংশত থকা প্ৰায় ১২৯ খন দেশত আলুখেতিৰ প্ৰচলন আছে। সাধাৰণতে সাগৰৰ জলপৃষ্ঠৰ পৰা প্ৰায় ৪০০০ মিটাৰ উচ্চতালৈ এই খেতি কৰিব পৰা যায়। বৰ্তমানৰ পেৰু আৰু বলিভিয়াৰ মাজৰ পাহাৰীয়া উচ্চ এণ্ডিয়ান অঞ্চলৰ ‘টিটিকাকা’ নামৰ হ্ৰদৰ কাষৰীয়া ঠাইতেই আলুৰ উৎপত্তি স্থল বুলি বিজ্ঞানীসকলে ঠাৱৰ কৰিছে। আজিৰ পৰা প্ৰায় ৮০০০ বছৰৰ পুৰ্বে দক্ষিণ আমেৰিকাৰ এণ্ডিজ পৰ্বতমালাৰ কিছু চিকাৰী আৰু অঘৰী সম্প্ৰদায়ৰ লোকে আলু খোৱাৰ বাবে উপযোগী বুলি চিনাক্ত কৰিছিল আৰু প্ৰায় ১৫৬৫ চনত স্পেইনৰ কেনেৰী দ্বীপলৈ লৈ গৈছিল। ইয়াৰ পাছত প্ৰায় ৪০ বছৰমানৰ ভিতৰতে সমগ্ৰ ইউৰোপ মহাদেশত আলুৰ বিস্তাৰ হৈছিল। ষষ্ঠদশ শতিকাত ভাৰতবৰ্ষৰ দক্ষিণ উপকুলত পৰ্তুগীজ জাহাজৰ সহায়ত আলুৰ প্ৰৱেশ ঘটে। ভাৰতীয় লেখাত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৬১৫ চনত আলুখেতিৰ বিষয়ে ৰচনা পোৱা যায়। তেতিয়াৰ পৰাই আলুখেতিৰ প্ৰসাৰ ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন অঞ্চললৈ বিয়পি পৰে আৰু আজি বিশ্বৰ প্ৰধান আলু উৎপাদকাৰীৰ্দেশসমুহৰ ভিতৰত স্থান অধিকাৰ কৰে। বৰ্তমান আলু উৎপাদনত ভাৰতবৰ্ষৰ স্থান তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ বৃহৎ আলুখেতি কৰা দেশ হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।\nউত্তৰ-পুব ভাৰতত ব্ৰিটিছসকলৰ যোগেদি আনুমানিক অষ্টাদশ শতিকাত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে আলুৰ প্ৰৱেশ ঘটে। সেই সময়ত খাছীয়া পাহাৰত পোনপ্ৰথমে ইয়াৰ প্ৰচলন আৰম্ভ হয় আৰু লাহে লাহে মেঘালয়ৰ (তেতিয়াৰ অসম) পৰা উত্তৰ-পুবৰ আন আন ৰাজ্যলৈ আলুখেতিৰ প্ৰসাৰ ঘটিবলৈ ধৰে। বৰ্তমান ভাৰতবৰ্ষৰ মুঠ আলুখেতিৰ মাটিকালিৰ প্ৰায় ১০% ঠাই উত্তৰ-পুৰ্বাঞ্চলৰ বিভিন্ন ৰাজ্যত পোৱা যায়।\nঅসমৰ প্ৰধান শীতকালীন বা ৰবিশস্যসমুহৰ তালিকাত আলুৰ স্থান উল্লেখনীয়। বৰ্তমান অসমত প্ৰায় ৮০,০০০ হেক্টৰ কৃষিভুমিত আলুখেতি কৰা হয়। বছৰটোত অক্টোবৰ (কাতিমাহ) মাহৰ পৰা মাৰ্চ মাহ (ফাগুন মাহ) পৰ্যন্ত অসমৰ পথাৰত এই খেতি দেখা পোৱা যায়। আলুখেতিৰ বাবে কৃষকে নিজৰ সুবিধা অনুযায়ী বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ মাটি নিৰ্বাচন কৰে। অসমৰ খাদ্যাভ্যাস আৰু পৰিৱেশৰ লগত খাপ খুৱাব পৰাতো আলু খাদ্য হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। ৰাজ্যখনত বহুল ব্যৱহাৰৰ বাবেই বজাৰত বছৰৰ সকলো সময়তে চাহিদা ধৰি ৰখাত সক্ষম হৈছে।\nআলুক ‘খাদ্য নিৰাপত্তাৰ’ উত্তম হিচাপে ধৰা হয় আৰু বিশ্বত ইয়াক পাচলি হিচাপে নধৰি খাদ্যশস্য হিচাপেহে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা দেখা যায়। পুষ্টিকাৰক দিশৰ পৰা আলু এবিধ কম শক্তিদায়ক উচ্চ গুণবিশিষ্ট প্ৰ’টিন, প্ৰয়োজনীয় ভিটামিন আৰু খনিজ দ্ৰব্যযুক্ত খাদ্য (তালিকা ন্ং ১)। বৰ্তমান বিশ্বত আলুক ‘ভৱিষ্যতৰ খাদ্য’ (Food for the future)হিচাপে ধৰা হয় (FAO)।\nতালিকা নং-১: আলুৰ খাদ্য গঠনৰ তালিকা:\nদ্ৰব্য (১০০ গ্ৰাম খাদ্যৰ ভিত্তিত)\nশক্তি (কিলো কেল’ৰি)\nভিটামিন চি (মি.গ্ৰা)\nউন্নত কৃষি পদ্ধতিৰ আৱিষ্কাৰ আৰু ব্যৱহাৰৰ বাবেই ভাৰতবৰ্ষত আলুৰ উৎপাদন বৃদ্ধি হোৱা বুলি কৃষি বিজ্ঞানীসকলে ধাৰণা কৰে।\nমাটি নিৰ্বাচন: অসমত সাধাৰণতে বাম খেতি হিচাপে গ্ৰীষ্মকালীন শস্য চপোৱাৰ পাছত বা কোনো কোনোৱে চন পৰি থকা ঠাইত আলুখেতি কৰে। আনহাতে অসমৰ প্ৰধান আলু উৎপাদন হোৱা অঞ্চলসমুহত শালিধান চপোৱাৰ পাছত আলুখেতি কৰা দেখা যায়। অৱশ্যে পানী জমা নোহোৱা, বালীয়া বা বালিচহীয়া মাটি আলুখেতিৰ বাবে উত্তম। অৱশ্যে সময়মতে কৰা আলুখেতি যিকোনো ধৰণৰ মাটিত ভাল হোৱা দেখা যায়। মাটিডৰাত পানী ধৰি ৰাখিব পৰা গুণ থাকিলেই যথেষ্ট।\nউচ্চ উৎপাদনক্ষম জাত: উন্নত জাতৰ বীজ আলুখেতিৰ বাবে অতি প্ৰয়োজনীয়। বৰ্তমান ভাৰতবৰ্ষত প্ৰায় ৪৫ টা বিভিন্ন গুণবিশিষ্ট উচ্চ উৎপাদনক্ষম জাতৰ ব্যৱহাৰ হৈ আছে। এই জাতসমুহৰ শস্যকাল ৬০-১৪০ দিন পৰ্যন্ত হয়। হ্ৰস্বম্যাদী (৬০-৭০ দিন) জাতসমুহৰ বৱহিতৰত কুফ্ৰী চন্দমুখী, কুফ্ৰী অশোকা, কুফ্ৰী জৱাহৰ, কুফ্ৰী খ্যাতি প্ৰধান। এই জাতসমুহৰ লেট ব্লাইট ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা কম। মজলীয়া (১১০-১২০ দিন) জাতসমুহৰ ভিতৰত কুফ্ৰী জ্যোতি, কুফ্ৰী পোখৰাজ, কুফ্ৰী ছাটলুজ, কুফ্ৰী বাহাৰ, কুফ্ৰী চদাবাহাৰ আৰু কুফ্ৰী বাদচাহ প্ৰধান। এই জাতসমুহৰ লেট ব্লাইট প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বেছি আৰু উচ্চ উৎপাদনক্ষম। দীৰ্ঘম্যাদী (১৩০-১৪০ দিন) জাতসমুহৰ ভিতৰত কুফ্ৰী চিন্ধুৰী, কুফ্ৰী মেঘা, কুফ্ৰী গিৰিৰাজ, কুফ্ৰী অৰুণ, কুফ্ৰী কাঞ্চন ইত্যাদি প্ৰধান। এই জাতসমুহৰ লেট ব্লাইট ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা অনেক গুণে বেছি। উপৰিউক্ত সকলোবোৰ জাত অসমৰ মাটি আৰু জলবায়ুৰ বাবে ভাল। উন্নত মানৰ বীজৰ নাটনিৰ বাবে এই সকলোবোৰ জাত অসমত ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। তথাপি কুফ্ৰী জ্যোতি, কুফ্ৰী চন্দ্ৰমুখী, কুফ্ৰী পোখৰাজ, কুফ্ৰী মেঘা, কুফ্ৰী গিৰিৰাজ, কুফ্ৰী চিন্ধুৰী, কুফ্ৰী বাহাৰ, কুফ্ৰী চদাবাহাৰ বৰ্তমান অসমৰ প্ৰধান আলুখেতি কৰা ঠাইত পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।\nবীজ আহৰণ আৰু প্ৰস্তুতকৰণ: আলুৰ উন্নত বীজ আহৰণ কৰিবলৈ কৃষি বিভাগ বা বীজ নিগমৰ সহায় ল’ব লাগে। প্ৰকৃত মোহৰ বা চিহ্ন থকা বীজ আহৰণ কৰিব পাৰিলে ভাল আৰু প্ৰতি ৩-৪ বছৰৰ অন্তৰত পুৰণা বীজখিনি সলায় লোৱা উচিত। বীজ সিঁচাৰ আগতেই গজালি ওলাই থকাটো ভাল কাৰণ এনে বীজৰ পৰা অংকুৰণ খৰতকীয়া, নিয়মীয়া হয়, ফলত গছৰ সংখ্যা প্ৰতি একক মাটিত বৃদ্ধি পায়। আগতীয়াকৈ গজালি ওলাবৰ বাবে কুফ্ৰী চন্দ্ৰমুখীজাতীয় জাতসমুহ ৭ দিনমানৰ আগত আৰু কুফ্ৰী জ্যোতি নাইবা অন্য দীৰ্ঘ্ম্যাদী জাতৰ বাবে অন্তত: ১৫ দিনৰ আগতেই শীতল ভঁৰালৰ শীতল ভঁৰালৰ পৰা উলিয়াই ছাঁত ভালদৰে মেলি দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে।\nআলুখেতিত বীজ পৰিশোধন এক অতি প্ৰয়োজনীয় ব্যৱস্থা। ‘মেনক’জেব’ নামৰ ঔষধ ২.৫ গ্ৰাম প্ৰতিলিটাৰ পানীত মিহলাই প্ৰয়োজনীয় বীজখিনি ২০ মিনিট সময়ৰ বাবে ডুবাই ৰাখি টুকি লৈ ছাঁত ভালদৰে শুকুৱাব লাগে। এনেদৰে পৰিশোধন কৰা আলুৰ বীজ ৰুবৰ বাবে উপযোগী হয়।\nআলুৰ খেতিৰ বাবে পথাৰখন পানী জমা নোহোৱা ঠাইত বাছি ল’ব লাগে। ম’লবৰ্ড নাঙল নাইবা ট্ৰেক্টৰৰ সহায়ত ভালদৰে কেইবাবাৰো চহ কৰি ল’ব লাগে। আলু বাঢ়িবৰ বাবে দ’লৈকে চহাই জাবৰ-জোঁথৰ আতৰাই ভালদৰে সমান কৰি পেলোৱা দৰকাৰ। আবতৰীয়া বৰষুণত যাতে পানী জমা হ’ব নোৱাৰে তাৰ বাবে উপযুক্ত ব্যৱধানত নলাৰ ব্যৱস্থা কৰি ল’ব লাগে। শেষৰবাৰ চহ কৰোঁতে প্ৰয়োজনীয় সাৰ প্ৰয়োগ কৰিলে ভাল। সমান কৰি লোৱা মাটিডৰাত উত্তৰ-দক্ষিণ দিশত ৫০ চে.মি. ব্যৱধানত সীৰলু তৈয়াৰ কৰি ল’ব লাগে।\nবীজ ৰোৱাৰ সময়: যিকোনো ঠাইৰ উষ্ণতাইহে বীজ সিঁচা/ ৰোৱাৰ সময় নিৰুপণ কৰে। অসমৰ বাবে অক্টোবৰ মাহৰ মাজভাগৰ পৰা নৱেম্বৰ মাহৰ মাজভাগলৈ বীজ সিঁচাৰ উপযুক্ত সময়। কুফ্ৰী মেঘা বা কুফ্ৰী গিৰিৰাজৰ দৰে জাতৰ বাবে ডিচেম্বৰৰ মাজভাগলৈ বীজ সিঁচিব পাৰি। শালিধানৰ খেতি চপোৱাৰ পাছত লেটব্লাইট ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাসম্পন্ন যিকোনো জাত সিঁচিব পৰা হয়। উত্তৰ-পুৰ্বাঞ্চলৰ উচ্চ পাহাৰীয়া অঞ্চলৰ বাবে উপযুক্ত সময় হ’ল এপ্ৰিল মাহৰ দ্বিতীয় সপ্তাহ।\nবীজৰ পৰিমাণ আৰু ৰোৱাৰ ব্যৱধান: এক হেক্টৰ মাটিত উপযুক্ত পৰিমাণৰ গছ (১,০০,০০০ জোপা)পাবলৈ হ’লে বীজৰ পৰিমাণ আৰু সিঁচাৰ সময়ত দুটা বীজৰ মাজৰ দুৰত্ব সঠিক হ’ব লাগে। অৱশ্যে বীজ ৰোপণৰ দুৰত্ব এটা আলুৰ গড় ওজন অনুযায়ী বেলেগ বেলেগ হোৱা উচিত। সাধাৰণতে তলত দিয়া ধৰণে ব্যৱধান বাছি ল’ব লাগে।\nতালিকা নং ২: গড় ওজন আৰু বীজ ৰোপণৰ দুৰত্ব\nবীজৰ গড় ওজন (গ্ৰাম\nৰোৱাৰ দুৰত্ব (চে.মি)\n৫০*৫০ বা ৬০*১৫\nযেতিয়া বীজৰ গড় ওজন ২৫ গ্ৰাম হয়, সাধাৰণতে এক হেক্টৰ মাটি ৰুবৰ বাবে ২২০০-২৫০০ কেজি বীজৰ আৱশ্যক হয়। অৱশ্যে বীজৰ ওজন যথেষ্ট বেছি হ’লে দুভাগকৈ কাটি ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি আৰু লক্ষ্য কৰা উচিত যে প্ৰতিটো ভাগতে অন্তত: ২-৩ টা চকু থাকে। ৰোৱাৰ সময়ত পৰাপক্ষত চকুবিলাক ওপৰমুৱাকৈ ৰাখিব পাৰিলে ভাল।\nসাৰ পৰিমাণ আৰু প্ৰয়োগ : মাটিৰ গুণাগুণ আৰু পথাৰডৰাত কৰা আগৰ শস্যবিধৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি উপযুক্ত পৰিমাণৰ সাৰ প্ৰয়োগ কৰিব পাৰিলে ভাল। গোবৰ বা পচনসাৰ আলুখেতিৰ বাবে অতি প্ৰয়োজনীয়। প্ৰায় ১০ টন ওজনৰ শুকান গোবৰ সীৰলু তৈয়াৰ কৰি ৰখা ঠাইত প্ৰয়োগ কৰি মাটিৰ লগত ভালদৰে মিহলাই দিব লাগে। অসমৰ বাবে তলত দিয়া ধৰণেৰে সাধাৰণ মাত্ৰা আলুখেতিৰ বাবে অনুমোদন কৰা আছে।\nতালিকা নং-৩ সাৰৰ নাম আৰু পৰিমাণ\nপুষ্টিকৰ মৌল (কি.গ্ৰা./ হেক্টৰ)\nসাৰৰ পৰিমাণ কি.গ্ৰা./হে:\nক) বৰষুণ নিৰ্ভৰশীল খেতি নাইট্ৰ’জেন-৬০\nএকক ছুপাৰ ফছফেট\nমিউৰিয়েট অৱ পটাছ\nখ) জলসিঞ্চন কৰা খেতি\nএকক ছুপাৰ ফছফেটৰ সলনি ডি এ পি ব্যৱহাৰ কৰিবলগা হ’লে বৰষুণ নিৰ্ভৰশীল খেতিত হেক্টৰে প্ৰতি ১০৮ কেজি ডি এ পি, ৪৩ কেজি ইউৰিয়া আৰু ৮৩ কেজি মিউৰিয়েট অৱ পটাছ সাৰ প্ৰয়োগ কৰিব লাগে। জলসিঞ্চন কৰা খেতিত এই সাৰৰ মাত্ৰা দুগুণ হ’ব লাগে।\nসাৰ প্ৰয়োগৰ সময়ত আধা মাত্ৰাৰ ইউৰিয়া সাৰ আৰু সমুদায় একক ছুপাৰ ফছফেট বা ডি এ পি আৰু মিউৰিয়েট অৱ পটাছ শেষৰবাৰ মাটি চহোৱাৰ সময়ত প্ৰয়োগ কৰি বাকী থকা ইউৰিয়া সাৰভাগ বীজ ৰোৱাৰ ২৫-৩০ দিনৰ পাছত (প্ৰথমবাৰ মাটি চপোৱাৰ সময়ত) প্ৰয়োগ কৰিব লাগে। গছৰ গুৰিৰ দুয়োকাষে সাৰখিনি প্ৰয়োগ কৰি ভালদৰে মাটিৰ লগত মিহলাব লাগে।\nআলুখেতিত জলসিঞ্চনৰ যথেষ্ট প্ৰয়োজনীয়তা আছে। জলসিঞ্চনৰ সুবিধা থকা ঠাইত এই খেতিত উপযুক্ত পৰিমাণৰ পানী প্ৰয়োগ কৰিলে অধিক উৎপাদন পাব পাৰি। অসমৰ সৰহসংখ্যক অঞ্চলৰ আলুখেতি বৰষুণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, কম উৎপাদন হোৱাৰ ইয়ো এটা কাৰণ। জলসিঞ্চনৰ বাবে সাধাৰণতে সীৰলু পদ্ধতিৰে (Furrow irrigation)পানীৰ যোগান ধৰা হয়। আলু খেতিডৰাত মাটি চপাবৰ সময়ত আপোনা-আপুনি (নিজে নিজে) সীৰলু তৈয়াৰ হয়। এই সীৰলুসমুহ জলসিঞ্চনৰ সময়ত ব্যৱহাৰ হয়। পানী প্ৰয়োগ কৰোঁতে শাৰীৰ মাজত থকা ভেটিবিলাক বুৰ যাব নালাগে। পানীৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ফালৰ পৰা তলত দিয়া অৱস্থাকেইটা অতি প্ৰয়োজনীয়।\nতালিকা নং ৪: জলসিঞ্চনৰ উপযুক্ত সময়\nৰোৱাৰ পাছত দিন\nপম ধৰা অৱস্থা\nআলু ধৰা অৱস্থা\nতৃতীয় জলসিঞ্চন(প্ৰয়োজন সাপেক্ষে)\nউপৰোক্ত তিনিটা অৱস্থাতে আলুৰ গছক পানীৰ প্ৰয়োজন হয়। এই সময়খিনিত বৰষুণ নহ’লে বা মাটিত জিপ নাথাকিলে জলসিঞ্চন কৰি অধিক উৎপাদন পাব পাৰি।\nবৰষুণ নিৰ্ভৰশীল খেতিত পানীমেটেকা ব্যৱহাৰ কৃষকসকলে কৰি আহিছে। যথেষ্ট পৰিমাণৰ পানীমেটেকাৰ অভাৱ হ’লে ধান খেৰ বা যিকোনো অপতৃণ ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়। পানীমেটেকাৰ পৰিমাণ হেক্টৰে প্ৰতি ৫ টন হোৱা উচিত। এনে কৰিলে মাটিত থকা পনীভাগ বাষ্প হৈ উৰি যাব নোৱাৰে।\nঅপতৃণ নিয়ন্ত্ৰণ: আলুখেতিত সাধাৰণতে অপতৃণ নিয়ন্ত্ৰণত বেছি গুৰুত্ব আৰোপ কৰা নহয়। কাৰণ এই সময়ছোৱাত বৰ বেছিকৈ অপতৃণ দেখা পোৱা নাযায়। আনহাতেদি যিহেতু দুবাৰকৈ খেতিডৰাত গছৰ গুৰিলৈ মাটি চপোৱা হয়, দুটা শাৰীৰ মাজত থকা বন-বাত সাধাৰণতে উঠি যায়। জলসিঞ্চন কৰা খেতিত যদি কেতিয়াবা বন-বাত বেছি হয় ইয়াক প্ৰতিৰোধ কৰিবৰ বাবে হাতেৰে উঠাব পাৰিলে ভাল। অপতৃণ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে ৰাসায়নিক দ্ৰব্য ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ হ’লে ‘পেৰাকোৱাট’ নামৰ ঔষধ প্ৰতি হেক্টৰত ২.৫ লিটাৰ হাৰত প্ৰায় ৫% গছ ওলোৱাৰ সময়তে প্ৰয়োগ কৰিব লাগে। বাকী থকা ইউৰিয়া সাৰভাগ বন-বাত নিৰোৱাৰ পাছত প্ৰয়োগ কৰি গছৰ গুৰিলৈকে ভালদৰে মাটি চপাব লাগে। সঠিক সময়ত গছৰ গুৰিলৈ মাটি চপোৱাৰ কাম কৰিলে আলুখেতিত অপতৃণ নিয়ন্ত্ৰণত সহায় হয়।\nশস্য ৰক্ষা: আলুখেতিত পোক-পতংগ আৰু ৰোগ নিবাৰণৰ বাবে যথেষ্ট সতৰ্কতা ল’ব লাগে। অন্যথা শস্যডৰা নষ্ট হ’বলৈ বেছি সময় নালাগে।\nঅলুখেতিৰ বাবে ৰঙাপৰুৱা বা মাটিত থকা উইজাতীয় পোক প্ৰধান শত্ৰু। এনে পোকৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ ‘ফৰেট-১০ জি’ (থিমেট) নামৰ ঔষধ প্ৰতি হেক্টৰত ১৫ কেজি হাৰত প্ৰথমবাৰ মাটি চপাবৰ সময়ত গছৰ গুৰিত প্ৰয়োগ কৰিব লাগে। অৱশ্যে ‘খলিহৈ’ প্ৰয়োগ কৰিও মাটিত থকা বহুত পোক-পতংগ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি।\nচৰহা পোক বা এফিড আলুখেতিত ভাইৰাছজাতীয় ৰোগ সংক্ৰমণৰ বাহক। সাধাৰণতে অসমৰ জলবায়ুত জানুৱাৰী মাহত আলুখেতিত চৰহা পোকৰ আৱিৰ্ভাৱ হয়। এণ্ডোছালফান, ডাইমিথয়েট, কাৰ্বাৰিল নাইবা মন’ক্ৰট’ফছ প্ৰতিলিটাৰ পানীত ১ মি.লি. হিচাপে মিহলাই স্প্ৰে’ কৰিব লাগে। আলু-পখিলা বা কেৰোণ পোক ভঁৰালত ৰখা আলুৰ বাবে বৰ অনিষ্টকাৰী। আলুত মাটি চপাওঁতে সাৱধান হ’ব লাগে কোনো আলু বাহিৰলৈ ওলাই নাথাকে। পথাৰত পখিলা দেখা পালে মন’ক্ৰট’ফছ বা ডাইমিথ’ৱেট প্ৰতিলিটাৰ পানীত ১ মি.লি. হিচাপে মিহলাই স্প্ৰে’ কৰিব লাগে। আলু-পখিলা বা কেৰোণ পোক ভঁৰালত ৰখা আলুৰ বাবে বৰ অনিষ্টকাৰী। আলুত মাটি চপাওঁতে সাৱধান হ’ব লাগে যাতে কোনো আলু বাহিৰলৈ ওলাই নাথাকে। পথাৰত পখিলা দেখা পালে মন’ক্ৰট’ফছ বা ডাইমিথয়েট ১ মি.লি প্ৰতিলিটাৰ পানীত মিহলাই গছৰ ওপৰত স্প্ৰে’ কৰিব লাগে। আলুখেতিত কেইবা প্ৰকাৰৰো ৰোগ দেখা পোৱা যায়। তথাপি লেট ব্লাইট ৰোগ অসমৰ আলুখেতিৰ প্ৰধান ৰোগ। বায়ুমণ্ডলত জলীয় বাষ্প বেছি হ’লে বা বৰষুণ হোৱাৰ উপক্ৰম হ’লে এই ৰোগৰ বীজাণু বিয়পি পৰে। শীতল বতাহ আৰু সেমেকা জলবায়ু লেট ব্লাইট ৰোগৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় উপাদান। লেট ব্লাইট ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ হ’লে ৰোগ দেখা পোৱাৰ আগতে মেনক’জেব ২.৫ গ্ৰাম/১ লিটাৰ পানীত মিহলাই৮ ভালদৰে স্প্ৰে’ কৰিব লাগে। উক্ত হাৰত ১২ দিনৰ অন্তৰত কমেও ৬ টা স্প্ৰে’ কৰিব লাগে। ‘মেটালেক্সিল’ নামৰ ঔষধ প্ৰতিলিটাৰ পানীত ২ গ্ৰাম এই ৰোগ নিবাৰণৰ বাবে অধিক শক্তিশালী আৰু ইয়াৰ পৰা অধিক সুফল পাব পাৰি। মেঘাচ্ছন্ন আকাশ আৰু ডিচেম্বৰ-জানুৱাৰি মাহৰ শীতৰ সময়ত এই ৰোগৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ বৃদ্ধি হয়, গতিকে আগতীয়াকৈ স্প্ৰে’ কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয়।\nআলুগছ হঠাতে মৰহি যোৱা ৰোগ বহু সময়ত দেখা যায়। এই ৰোগ (বেক্টেৰিয়েল উইল্ট) নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ যথেষ্ট কঠিন, কাৰণ এই ৰোগৰ বীজাণু মাটিৰ তলত থাকে। তথাপি ৰোগ কমাবৰ বাবে ব্লিছিং পাউডাৰ (প্ৰতি হেক্টৰত ১২ ক্ৰজি) বীজ সিঁচাৰ সময়ত মাটিত প্ৰয়োগ কৰিব লাগে। ধানখেতি কৰা মাটিত সদহাৰণতে এই ৰোগ কম হোৱা দেখা যায়। ৰাসায়নিক দ্ৰব্য ব্যৱহাৰ নকৰিলে এই ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ হ’লে দুই-এজোপা গছত এই ৰোগ ধৰা দিলেই হিং আৰু হালধিৰ মিশ্ৰণ (১ গ্ৰাম হিং আৰু ১০ গ্ৰাম হালধিৰ মিশ্ৰণ ১০ লিটাৰ পানীত মিহলাই) মাটি তিতি যোৱাকৈ গছৰ গুৰিত বাকি দিব লাগে।\nশস্য চপোৱা: শস্য চপাবৰ সময়ত ল’বলগা সাৱধানতাৰ ভিতৰত আলুৰ বাকলি টান হোৱাৰ নিৰুপণ কৰাটো প্ৰয়োজনীয়। ইয়াৰ বাবে শস্য চপোৱাৰ প্ৰায় ১০ দিনমানৰ আগতে শস্যডৰা কাটি পেলাব লাগে। উপযুক্ত সময়ত আলু খান্দি প্ৰতিটো আলুৰ ওজন অনুপাতে ভাগ কৰিব লাগে। অন্তত: ৭-১০ দিনৰ বাবে উঠাই ৰখা আলুখিনি ভালদৰে ছাঁত শুকুৱাব লাগে। এনে কৰিলে আলুৰ বাকলি টান হয় আৰু বস্তাত ৰাখিবলৈ সুবিধা হয়।\nআধুনিক কৃষি পদ্ধতিত যিকোনো শস্যক্ৰমক অধিক গুৰুত্ব দিয়া হয়। একেডোখৰ মাটিত এটাতকৈ অধিক সশ্য কৰিবৰ যথেষ্ট দৰকাৰ আহি পৰিছে। অসমত আলুখেতিৰ লগত কেইবাবিধো শস্যক্ৰম কৃষকৰ নিজৰ সুবিধা অনুযায়ী গ্ৰহণ কৰিব পাৰে। উদাহৰণস্বৰুপে আলু-গ্ৰীষ্মকালীন মগুমাহ-শালিধান, আলু-আহুধান-শালিধান, আলু-মৰাপাট ইত্যাদি অলপ মজলীয়া ধৰণৰ মাটিত কৰিব পাৰি। অলপ বাম চানেকীয়া মাটিত আলু-ভেণ্ডি-মাটিমাহ, আলু-বাদাম-মগুমাহ, আলু-গ্ৰীষ্মকালীন পাচলি ইত্যাদি শস্যক্ৰমবিলাক লাভজনক। এই শস্যক্ৰমবিলাক মাহজাতীয় শস্য থকাৰ বাবে মাটিৰ উৰ্বৰাশক্তি অটুত থাকে। ইয়াৰ উপৰি আলুৰ মাজত অন্য কিছুমান শস্য, যেনে-আলু+ ঘেঁহু, আলু+গোমধান (ৰবি), আলু+পিঁয়াজ; আলু+গাজৰ ইত্যাদি কৰি অধিক লাভৱান হ’ব পাৰি। মাটিৰ গুণাগুণ আৰু পৰিস্থিতি সাপেক্ষে বিভিন্ন শস্যৰ পৰা বাছনি কৰি উপযুক্ত শস্যক্ৰম লৈ আলুৰ লগত শীতকালীন শাক-পাচলিৰ খেতি কৰি যথেষ্ট আয় বৃদ্ধি কৰিব পাৰি।\nআলু এবিধ সপুষ্পক উদ্ভিদ। এক বিশেষ পাৰিপাৰ্শ্বিক পৰিস্থিতিতহে আলুৰ গছত ফুল ফুলে আৰু ফল ধৰে। এই ফলৰ ভিতৰত সৰু সৰু বীজ থাকে। একো একোটা ফলত প্ৰায় ১২০-১৫০ টামান বীজ থাকে। ইয়াকে আলুৰ প্ৰকৃত বীজ (টি পি এছ) বোলা হয়। জাত অনুযায়ী ১ গ্ৰাম বীজত প্ৰায় ১ গ্ৰাম বীজত প্ৰায় ১৪০০-১৫০০ টামান সৰু সৰু বীজ থাকে। আলুৰ প্ৰকৃত বীজ সম্পুৰ্ণ ৰোগমুক্ত আৰু উচ্চ উৎপাদনক্ষম । সাধাৰণততে ইয়াৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা থলুৱা বা অন্য উচ্চ উৎপাদনক্ষম জাততকৈ বেছি। বীজৰ আকাৰ সৰু হোৱাৰ বাবে এঠাইৰ পৰা অন্য ঠাইলৈ লৈ যাব পাৰি। যথেষ্ট কম সংখ্যক বীজেৰে অধিক মাটিত আলু খেতি কৰিব পৰা যায়। উদাহৰণস্বৰুপে এবিঘা মাটি ৰুবৰ বাবে পুলি তৈয়াৰ কৰিবলৈ মাত্ৰ ২০ গ্ৰাম প্ৰকৃত বীজৰ প্ৰয়োজন। আনহাতে একেখিনি মাটি ৰুবৰ বাবে সচৰাচৰ আলুৰ বীজ ৩-৩.৫ কুইণ্টল প্ৰয়োজন হয়।\nটি পি এছ ব্যৱহাৰ কৰি দুইধৰণৰ পদ্ধতিৰে আলুখেতি কৰিব পাৰি।\n১) বীজ সিঁচি কৰা পদ্ধতি (Direct seeding)\n২) পুলি ৰুই কৰা পদ্ধতি (Transplanting)\nদুয়োটা পদ্ধতিৰে কৰা আলুখেতিত উৎপাদিত আলুৰ পৰা কিছুসংখ্যক সৰু সৰু গুটি আলু পোৱা যায়, যাক ‘টিউবাৰলেট’ (Tuberlet) বোলা হয়। এই টিউবাৰলেটবিলাক পিছৰ বছৰৰ আলুখেতিত কঠীয়া হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি অধিক উৎপাদন পাব পাৰি।\nঅনুমোদিত জাত: অসমৰ কাৰণে অনুমোদিত টি পি এছৰ জাতকেইবিধ হ’ল- এইচ পি এছ ১/১৩; টি পি এছ চি-৩; এইচ পি এছ ২/১৩; ৯২-পিটি ২৭; এইচ পি এছ ২/৬৭ । এই জাতসমুহৰ শস্যকাল ১২০-১৪০ দিন আৰু প্ৰত্যেকৰে লেট ব্লাইট ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা আছে।\n১) বীজ সিঁচি কৰা পদ্ধতি: পথাৰডৰা ভালদৰে চহাই সমান কৰি, জাবৰ-জোঁথৰ আঁতৰাই পৰিষ্কাৰ কৰি ল’ব লাগে। শেষৰবাৰ চহাবৰ সময়ত সাধ্যানুসাৰে গোবৰ বা পচনসাৰ প্ৰয়োগ কৰি ওপৰৰ তালিকা নং ৩ ত দিয়া পৰিমাণৰ সাৰ প্ৰয়োগ কৰিব লাগে। আধা মাত্ৰাৰ ইউৰিয়া আৰু সমুদায় একক ছুপাৰ ফছফেট আৰু মিউৰিয়েট অৱ পটাছ সাৰ এই সময়মতে প্ৰয়োগ কৰিব লাগে।\nএবিঘা মাটি সিঁচিবৰ বাবে ২০ গ্ৰাম বীজৰ আৱশ্যক হয় আৰু বীজখিনি এদিন পানীত তিয়াই থৈ ছাঁত শুকুৱাব লাগে। বীজ সিঁচাৰ সময়ত মাটিডৰাত যথেষ্ট জীপ থকাৰ দৰকাৰ। পথাৰডৰাত ৩০ চে.মি ব্যৱধানত ২.চে.মি. দ’কৈ সৰু সৰু লোৰ তৈয়াৰ কৰি এই লোৰবিলাকত বীজ সিঁচিব লাগে। প্ৰয়োজন সাপেক্ষে জিঞ্জিৰীৰ দ্বাৰা পাতলীয়াকৈ পানী দিব লাগে। পুলিৰ বয়স বীজ সিঁচাৰ পৰা ৩০-৪০ দিন হ’লে গছৰ গুৰিত মাটি চপাবৰ হয়। এই সময়ত বাকী থকা ইউৰিয়া সাৰভাগ প্ৰয়োগ কৰিব লাগে। প্ৰথমবাৰ মাটি চপোৱাৰ পাছত জলসিঞ্চন কৰা দৰকাৰ। সীৰলু পদ্ধতিৰে পানী দিব পাৰি। শস্যডৰাৰ বয়স ১২০-১৪০ দিন হ’লে চপাবৰ হয়। শস্য চপোৱাৰ ৭-১০ দিনমানৰ আগৰ গছবিলাক গুৰিত কাটি দিব লাগে। এনে কৰিলে মাটিৰ তলত থকা আলুৰ বাকলি পুৰঠ হয় আৰু ভৱিষ্যতৰ সংৰক্ষণত সুবিধা হয়। মাটিভেদে এনে পদ্ধতিৰে কৰা খেতিত শতকৰা ৬০-৭০ ভাগ সৰু সৰু গুটি আলু (Tuberlet) হয়। এইবিলাক গুটি আলু সংগ্ৰহ কৰি ভালদৰে সংৰক্ষণ কৰাৰ পাছত দ্বিতীয় বছৰত কঠীয়া হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি খেতিডৰাৰ পৰা অধিক উৎপাদন লাভ কৰিব পাৰি। বাকী থকা ৩০-৪০% ডাঙৰ আলু বজাৰত বিক্ৰী কৰা নাইবা ঘৰতে খোৱাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।\n২) পুলি ৰুই কৰা পদ্ধতি: জলসিঞ্চনৰ সুবিধা থকা ঠাইত এই পদ্ধতি উপযোগী। এই পদ্ধতিত প্ৰথমে বীজতলীত পুলি প্ৰস্তুত কৰি মুল পথাৰত পুলি ৰুই খেতি কৰা হয়।\nএবিঘা মাটি ৰুবৰ বাবে ৪০ বৰ্গমিটাৰ মাটিকালিৰ একোখন বীজতলীৰ প্ৰয়োজন। এক মিটাৰ বহল আৰু সুবিধা অনুযায়ী দীঘল কিছুমান বীজতলীৰ প্ৰয়োজন হয়। বীজতলীখনৰ উপৰিভাগত শুকান মিহি গোবৰ আৰু বালিচহীয়া মাটি ১:১ অনুপাতত মিহলাই ২ চে.মি.দ’কৈ এটা তৰপ দিব লাগে। বীজতলীখন পৰিশোধন কৰিবলৈ কেপটাফ ঔষধ প্ৰয়োগ কৰি ২৪ ঘণ্টা কলপাত নাইবা কোনো প্লাষ্টিকৰ সহায়ত ঢাকি ৰখা দৰকাৰ। পাছত বীজতলীখনৰ উপৰিভাগ পাতলকৈ চহাই সুৰ্যৰ পোহৰত শুকুৱাব লাগে। বীজতলীখনত প্ৰতিবৰ্গমিটাৰ মাটিকালিৰ হিচাপত ৮-১০ গ্ৰাম ইউৰিয়া, ৪০ গ্ৰাম একক ছুপাৰ ফছফেট আৰু ১০ গ্ৰাম মিউৰিয়েট অৱ পটাছ সাৰ সমভাৱে ছটিয়াই ভালদৰে মিলাই দিব লাগে। অক্টোবৰ মাহৰ ভিতৰতে বীজ সিঁচাৰ উপযুক্ত সময়। এখন ঠাইৰ ৰাতিৰ তাপমান যেতিয়া ১৮-২২° চেণ্টিগ্ৰেড হয়, তেতিয়া টি পি এছৰ অংকুৰণ ভাল হয়। এতেকে সঠিক সময়ত বীজ সিঁচিব লাগে। মিহিকৈ চহ কৰি লোৱা বীজতলীখনত পথালিকৈ ১০ চে.মি. ব্যৱধানত শাৰীবদ্ধভাৱে আগতে তিয়াই লৈ শুকুৱা বীজখিনি সিঁচিব লাগে। শুকান মিহি গোবৰ মিহলি মাটিৰে বীজখিনি সাৱধানে ঢাকিব লাগে আৰু প্ৰয়োজন সাপেক্ষে পাতলিয়াকৈ পানী দি বীজতলীৰ মাটিভাগ জীপাল কৰি ৰাখিব লাগে। বীজতলীখন ধানখেৰেৰে তৈয়াৰী ছালিৰ সহায়ত ছাঁ দি থ’ব লাগে। দুপৰীয়াৰ ৰ’দ আৰু আবতৰীয়া বৰষুণৰ পৰা পুলিবোৰ বচাবলৈ এনে ছাঁৰ প্ৰয়োজন হয়। পুৱা-গধুলি ছালিখন আঁতৰাই ৰাখিলে পুলিবিলাক সবল হয়। পুলিৰ বয়স দুপতীয়া হ’লেই ০.১% ইউৰিয়া (১ গ্ৰাম ইউৰিয়া ১ লিটাৰ পানীত) মিহলাই মিশ্ৰণটো স্প্ৰে’ কৰিব লাগে। এই স্প্ৰে’ এদিন এৰি কৰিব পাৰিলে ভাল। ২৫-৩০ দিনৰ ভিতৰত পুলি ৰুবৰ উপযোগী হয়।\nমুল পথাৰডৰা ভালদৰে তৈয়াৰ কৰি ৫০ চে.মি. ব্যৱধানত ভেটি বনাই পুলি ৰোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। পুলি ৰোৱাৰ পাছত পাতলিয়াকৈ জলসিঞ্চন কৰাৰ দৰকাৰ। ৩০-৪০ দিনৰ পাছত প্ৰথমবাৰ মাটি চপাবৰ হয়। সাৰ প্ৰয়োগৰ ক্ষেত্ৰত সাধাৰণতে কৰা আলু খেতিৰ দৰেই ব্যৱস্থা ল’ব লাগে (তালিকা নং ৩)। শস্য ৰক্ষা নাইবা আন কোনো শস্য প্ৰতিপালনৰ ব্যৱস্থা সাধাৰণভাৱে আলুখেতিৰ দৰে কৰা উচিত। জলসিঞ্চন ব্যৱস্থা টি পি এছ ব্যৱহাৰ কৰা খেতিত অতি প্ৰয়োজন। সাধাৰণতে তিনিটা নিৰ্দিষ্ট সময়ত জলসিঞ্চন কৰা দৰকাৰ। জলসিঞ্চনৰ বাবে তালিকা নং ৪ ত দিয়া অৱস্থাকেইটাত পানী দিয়াৰ প্ৰয়োজন। সীৰলু পদ্ধতিৰে জলসিঞ্চন কৰিব লাগে। পুলি ৰুই কৰা পদ্ধতিৰে কৰা আলুখেতিৰ পৰা ডাঙৰ আলু বীজ সিঁচি কৰা পদ্ধতিতকৈ বেছি আহৰণ কৰিব পাৰি। সৰু সৰু গুটি আলু বা টিউবাৰলেটখিনি ভালকৈ সংৰক্ষণ কৰি ভৱিষ্যতৰ কঠীয়া হিচাপে ৰখাৰ প্ৰয়োজন।\nসচৰাচৰ ব্যৱহাৰ কৰা আলুৰ কঠীয়াৰ দৰেই এই সৰু সৰু টিউবাৰলেট আলুখেতিত বীজ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। ইয়াৰ কৃষি প্ৰণালীও আমাৰ সচৰাচৰ কৰা আলুখেতিৰ দৰেই। যিহেতু টিউবাৰলেট ব্যৱহাৰ কৰা আলুখেতি যথেষ্ট উৎপাদনক্ষম হয়, সেয়েহে উচিত মাত্ৰাত সাৰ প্ৰয়োগ আৰু প্ৰয়োজন সাপেক্ষে জলসিঞ্চন ব্যৱস্থা অতিশয় প্ৰয়োজনীয়। এবিঘা মাটি ৰুবৰ বাবে ১.৫-২ কুইণ্টল টিউবাৰলেট যথেষ্ট। অক্টোবৰ মাহৰ দ্বিতীয় পষেকৰ পৰা নৱেম্বৰ মাহৰ প্ৰথম পষেক টিউবাৰলেট ব্যৱহাৰ কৰি কৰা আলুখেতিৰ বাবে প্ৰশস্ত। ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ শেষৰ পৰা অক্টোবৰ মাহৰ প্ৰথম পষেকৰ ভিতৰত মাটিডৰা ভালদৰে চহাই জাবৰ-জোঁথৰ আঁতৰাই ওপৰত দিয়া পৰিমাণৰ সাৰ (তালিকা নং ৩) প্ৰয়োগ কৰি টিউবাৰলেটখিনি ৰোপণ কৰিব লাগে। ৰোৱাৰ সময়ত দুটা শাৰীৰ মাজৰ ব্যৱধান ৬০ চে.মি. ৰখাৰ প্ৰয়োজন, কাৰণ এই খেতিত গছবিলাক ডাঙৰ আৰু সবল হয়। টিউবাৰলেট ব্যৱহাৰ কৰা খেতিত অনায়াসে ৩০০-৩৫০ কু:/হে: আলু উৎপাদন কৰিব পাৰি। এইদৰে কৰা আলুখেতিত ৭০-৮০% ডাঙৰ আৰু মজলীয়া আকাৰৰ আলু উৎপাদন কৰিব পাৰি আৰু ২০-৩০% সৰু সৰু গুটি আলু (Tuberlet) উৎপাদন হয়। ডাঙৰ আলুখিনি বজাৰত বিক্ৰী বা খাবৰ বাবে উলিয়াই দি সৰু সৰু আলুবিলাক ভালদৰে সংৰক্ষণ কৰিব লাগে। শীতল ভঁৰালৰ বাহিৰেও থলুৱাভাৱে নিৰ্মিত ভঁৰালত এই টিউবাৰলেটবিলাক সংৰক্ষণ কৰিব পৰা যায়। একেখিনি টি পি এছৰ পৰা উৎপাদিত টিউবাৰলেট ৩-৪ বছৰলৈহে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে। ইয়াৰ পাছত খেতি কৰিবলৈ হ’লে আকৌ নতুনকৈ টি পি এছ সংগ্ৰহ কৰি খেতি আৰম্ভ কৰিব লাগে। এনে কৰিলে টি পি এছৰ পৰা উৎপাদিত টিউবাৰলেটবিলকৰ গুণাগুণ ভাল হৈ থাকে। অন্যথা ভাইৰাছজনিত ৰোগৰ সংক্ৰমণৰ বাবে উৎপাদন পিছৰ বছৰত কম হ’বলৈ লয়।\nবৰ্তমান বজাৰত টি পি এছৰ জাত সহজলভ্য হ’বলৈ লৈছে। তথাপি বিভিন্ন উৎস জনা থাকিলে প্ৰয়োজনৰ সময়ত সঠিক ঠিকনা দিবলৈ সুবিধা হ’ব।\n১)Vegetable seed production Officer\nHorticulture Research Complex\nDirectorate of Horiculture\nআলুৰ বীজ সংৰক্ষণ ব্যৱস্থা:\nআলুখেতিত বিভিন্ন সমস্যাৰাজিৰ ভিতৰত বীজ সংৰক্ষণ এবিধ প্ৰধান সমস্যা। বৰ্তমান সময়ত ভাৰতবৰ্ষত শীতল ভঁৰালৰ (Cold storage) বীজ ৰাখিব পৰা ক্ষমতা মাত্ৰ ৭ নিযুত টন আৰু ই দেশখনৰ মুঠ উৎপাদনৰ এক তৃতীয়াংশহে মাথোন। এনে এটা পৰিস্থিতিত থলুৱাভাৱে নিৰ্মিত ভঁৰালত বীজ ৰাখিব পৰাটো যথেষ্ট জৰুৰী।\nসাধাৰণভাৱে আলুখেতি শীতকাল ( ৰবিশস্য) কৰা হয় আৰু মাৰ্চ মাহৰ ভিতৰত চপোৱা হয়। এই সময়ৰ পৰাই সাধাৰণতে বতৰ ক্ৰমান্বয়ে গৰম আৰু সেমেকা হ’বলৈ ধৰে। শস্য চপোৱাৰ পাছত আলুৰ বীজ অন্তত: দুমাহতকৈ বেছিদিন ৰাখিবলৈ যথেষ্ট টান। কাৰণ উষ্ণতা ব্ৰিদ্ধিৰ লগে লগে আলুৰ পৰা গজালি ওলাবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু ভিতৰত থকা পানীভাগ বাষ্পমোচন হয়। ফলত আলুৰ বাকলি শুকাই আৰু ওজন হ্ৰাস পায়। আলুৰ সংৰক্ষণৰ বাবে ভঁৰালঘৰটোৰ ভিতৰৰ কেনে হোৱা উচিত এই বিষয়ে অলপ আলোচনা কৰা ভাল।\n১) উষ্ণতা: আলুৰ বিভিন্ন ব্যৱহাৰৰ বাবে অনুমোদিত উষ্ণতা তলত দিয়াধৰণৰ-\nক) বীজ সংৰক্ষণৰ বাবে ২-৪° চেণ্টিগ্ৰেড\nখ)বজাৰত বিক্ৰীৰ বাবে ৪-৫° চেণ্টিগ্ৰেড\nগ) ফ্ৰেন্স ফ্ৰাইৰ বাবে ৫-৭° চেণ্টিগ্ৰেড\nঘ) চিপছ তৈয়াৰ কৰিবলৈ ৭-১০° চেণ্টিগ্ৰড\n২) জলীয় বাষ্প: ভঁৰালৰ ভিতৰৰ পৰিৱেশ সেমেকা হোৱা দৰকাৰ। ভঁৰালঘৰটোৰ ভিতৰত আপেক্ষিক আৰ্দ্ৰতা ৯৫% বা তাতোকৈ অধিক হোৱা দৰকাৰ। ভিতৰটো সেমেকা থাকিলে আলুৰ পৰা পানী বাহিৰলৈ ওলাই যোৱাটো কম হয়, ফলত ওজন হ্ৰাস নাপায়।\n৩) পোহৰ: যদি ভঁৰালৰ ভিতৰত উষ্ণতা ৪° চেণ্টিগ্ৰেডতকৈ বেছি হয়, তেতিয়াহ’লে আলুৰ বীজ আংশিক পোহৰত ৰাখিব লাগে। বজাৰত বিক্ৰীৰ বাবে আলু সংৰক্ষণ কৰিবলৈ আন্ধাৰত ৰখাৰ প্ৰয়োজন। সাধাৰণতে আলুত বেছি সময় পোহৰ পৰি থাকিলে বাকলিৰ ৰং সেউজীয়া হয় আৰু খাবৰ বাবে উপযোগী হৈ নাথাকে।\n৪) বায়ু চলাচল: ভঁৰালঘৰটোৰ ভিতৰত অক্সিজেনৰ পৰিমাণ বেছি হোৱাৰ প্ৰয়োজন। সেয়েহে বতাহ চলাচল কৰিব পৰা সুবিধা থাকিলে ভাল, কাৰণ এনেকুৱা পৰিৱেশত বাকলি শুকাই থকাত সহায় হয়। যিহেতু অন্য বীজৰ দৰে আলু এক জীৱিত বস্তু আৰু উশাহ-নিশাহ লওঁতে কাৰ্বন-ডাই-অক্সাইড গেছ এৰি দিয়ে, এই গেছ ভঁৰালঘৰটোত বেছি হ’লে উষ্ণতা বৃদ্ধি পায় আৰু আলু গেলিবলৈ ধৰে। সেইবাবে ভঁৰালটোৰ ভিতৰত বতাহ চলাচল কৰি থাকিলে অক্সিজেনৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পাব আৰু কাৰ্বন-ডাই-অক্সাইড গেছ বাহিৰলৈ নিৰ্গমন হ’ব।\nউপৰিউক্ত ব্যৱস্থাসমুহ থলুৱা পদ্ধতিৰ ভঁৰালত তৈয়াৰ কৰি ল’ব নোৱাৰি। আধুনিক ভঁৰালসমুহত এই ব্যৱস্থা থকাৰ বাবে আলু বেছিদিনৰ বাবে সংৰক্ষণ কৰিব পাৰি। ভঁৰালত আলুৰ বীজ বেয়া হোৱাৰ প্ৰধান কাৰণ অসময়ত গজালি ওলোৱা, গেলা-পচা আৰু বীজ শুকাবলৈ লোৱা। আলুৰ গজালি ওলোৱাৰ সময় বীজৰ সুপ্ত হৈ থকা অৱস্থাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। বায়ুমণ্ডলৰ উষ্ণতাই গজালি ওলোৱাত সহায় কৰে। প্ৰকৃত সময়ৰ আগতে গজালি ওলালে বীজৰ গুণাগুণ বেয়া হয়। আলুৰ বীজৰ গজালি ওলোৱা প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ চাৰি প্ৰকাৰৰ ব্যৱস্থা আছে।\n১) হিমঘৰ বা শীতল ভঁৰাল (Cold storage): আলুৰ এক বৈশিষ্ট্য হ’ল যে ৪° চেণ্টিগ্ৰেড উষ্ণতাত থাকিলে আলুৰ গজালি নোলায়। গতিকে ভঁৰালঘৰটো যান্ত্ৰিক পদ্ধতিত ৪° চেণ্টিগ্ৰেড উষ্ণতাত ৰাখিবলৈ প্ৰয়োজন হয়। শীতল বতাহ চলাচল কৰাই ঘৰটোৰ ভিতৰখন উপযুক্ত উষ্ণতাত ৰখা হয়।\n২) ৰাসায়নিক দ্ৰব্যৰ ব্যৱহাৰ (Chemical application): আলুৰ গজলই নোলাবৰ বাবে কেতবোৰ ৰাসায়নিক দ্ৰব্য ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়। চি আই পি চি নামৰ ঔষধ আলুত ব্যৱহাৰ বা প্ৰয়োগ কৰি গজালি ওলোৱা ৰোধ কৰিব পাৰি। আজিকালি হিমঘৰত ৰখা আলুত এই ৰাসায়নিক দ্ৰব্য ব্যৱহাৰ কৰি অলপ বেছি উষ্ণতাত (১০-১২° চেণ্টিগ্ৰেড) সংৰক্ষণ কৰা হয়।\n৩) ৰশ্মিৰ বিকিৰণ (Irradiation): যিহেতু আলুৰ বীজ এক জীৱিত অংগ, ইয়াৰ চকু বা যিকোনো অংশত থকা কোষবিলাক পৰমাণু ৰশ্মিৰ বিকিৰণৰ দ্বাৰা মাৰি পেলোৱা হয় আৰু এই চকুবিলাকৰ পৰা গজালি ওলাবলৈ নাপায়। এই পদ্ধতিটোত যথেষ্ট খৰচ হয় আৰু য’তে-ত’তে ইয়াক প্ৰয়োগ কৰিব পৰা নাযায়। পৃথিৱীৰ উন্নত দেশসমুহত এই পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰ আছে।\n৪) আংশিক পোহৰৰ ভঁৰাল (Diffused light storage): অতি কম খৰচত আৰু কোনো ৰাসায়নিক দ্ৰব্য বা যান্ত্ৰিক পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ গজালি প্ৰতিৰোধ কৰিব পৰা ক্ষমতা এই পদ্ধতিত আছে। আলুৰ ভঁৰালত আংশিক পোহৰ থাকিলে গজালি চুটি আৰু শকত হয়। পাছলৈ সেউজীয়া বৰণৰ গজালিৰ পৰা আলুৰ গছ সোনকালে ওলাবলৈ ধৰে আৰু উৎপাদন বৃদ্ধি পায়।\nএই পদ্ধতিৰ বাবে ভঁৰালঘৰটোৰ চাল খেৰৰ হোৱা উচিত আৰু ঘৰটো ছাঁ পৰি থকাৰ ঠাই যেনে কোনো ডাঙৰ গছৰ ছাঁ পৰা ঠাইত হোৱা উচিত। খেৰীঘৰৰ উষ্ণতা টিনপাতৰ ঘৰতকৈ কম হয়। ভঁৰালৰ বেৰ বাঁহৰ দ্বাৰা তৈয়াৰী আৰু মজিয়া মাটিৰ পৰা ৩ ফুট উচ্চতাত বাঁহৰ চাং দি তৈয়াৰ কৰি ল’ব লাগে। ঘৰটো এনে এটুকুৰা ঠাইত বনাব লাগে যাতে বাৰিষাৰ বতৰতো পানী জমা হ’ব নোৱাৰে। এনে ভঁৰালঘৰত বাঁহৰ বা কাঠৰ ৰেক বনাই গাধৈ বা ঢাৰিত আলু ৰাখিব পাৰি। সাৱধানতা ল’ব লাগে যাতে প্ৰতিটো আলুত কম পৰিমাণে হ’লেও পোহৰ পৰে। গৱেষণাৰ পৰা দেখা যায়, প্ৰায় ১ বৰ্গমিটাৰ ঠাইত ৭৫ কেজি আলুৰ বীজ এনে ভঁৰালত ৰাখিব পাৰি। বীজ সংৰক্ষণৰ বাবে বাছনি কৰা আলু সম্পুৰ্ণ পৈণত গছৰ পৰা আহৰণ কৰিব লাগে। পথাৰৰ পৰা ভালদৰে ঘা নলগাকৈ অনা আলুৰ বীজ পোনে পোনে ভঁৰাললৈ নিনি দুই-এবাৰ ৰ’দত শুকুৱাই ল’ব লাগে আৰু ঠাণ্ডা ঠাইত ৰাখিব লাগে। ইয়াৰ পৰা ৭-১০ দিনমানৰ পাছত ভঁৰালত ৰাখিব লাগে। ভঁৰালত ৰখা আলুসমুহ মাজে সময়ে পৰীক্ষা কৰিব লাগে আৰু গেলা- পচা দেখিলে আঁতৰাই পেলাব লাগে। ডাঙৰ আকাৰৰ আলুতকৈ সৰু সৰু বীজৰ গেলা-পচা সম্ভাৱনা কম থাকে। ভঁৰালত ৰাখিবলৈ লোৱা আলুৰ বীজ বীজাণুৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ ৩% বৰিক এচিডৰ (৩০ গ্ৰা: বৰিক ১ লিটাৰ পানীত) মিশ্ৰণত ৩০ মিনিট সময় ডুবাই ৰাখি টুকি লৈ আকৌ শোধিত বীজখিনি মেনক’জেবৰ মিশ্ৰণত (০.২৫%), ২.৫ গ্ৰাম ঔষধ ১ লিটাৰ পানীত মিহলাই ২০ মিনিট সময় ডুবাই ৰাখি ভালদৰে ছাঁত শুকুৱাই ল’ব লাগে। এনেদৰে পৰিশোধন কৰা বীজ ছাঁত শুকুৱাবলৈ ২১ দিনমান সময়ৰ প্ৰয়োজন। এতিয়া এই বীজ থলুৱাভাৱে নিৰ্মিত ভঁৰালত সংৰক্ষণ কৰিবলৈ উপযোগী হয়। প্ৰয়োজন সাপেক্ষে ভঁৰালঘৰটোৰ ভিতৰত পোকৰ উপদ্ৰৱৰ পৰা উপশম ঘটাবলৈ মালাথিয়ন ৫% পাউডাৰ (১ গ্ৰাম প্ৰতি ১০০ কেজি বীজত) প্ৰয়োগ কৰিব লাগে। আগষ্ট মাহত এবাৰ বীজখিনি পৰীক্ষা কৰিব লাগে আৰু গজালি ওলোৱা দেখিলে ভাঙি দিব লাগে। দেৰিকৈ গজালি ভাঙিব নালাগে, কাৰণ দেৰি হ’লে অক্টোবৰ মাহত ৰুবলগা বীজখিনি মাটিত দিয়াৰ পাছত দেৰিকৈ অংকুৰণ হয়।\nথলুৱাভাৱে নিৰ্মিত ভঁৰালত খোৱাৰ বাবে আলু ৰাখিবলৈ হ’লে কেতিয়াও ৰাসায়নিক দ্ৰব্য ব্যৱহাৰ কৰিব নালাগে। কীট-পতংগৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ এনে পৰিস্থিতিত নিমপাত নাইবা ইউকেলিপটাছ গছৰ পাত সংৰক্ষণ কৰা আলুৰ মাজত ৰাখিব লাগে। উপৰিউক্ত নিয়মসমুহ মানি চলিলে থলুৱাভাৱে নিৰ্মিত ভঁৰালত বহুদিনলৈকে আলুৰ বীজ সংৰক্ষণ কৰিব পাৰি। অৱশ্যে এনে ভঁৰালত খোৱাৰ বাবে বা বজাৰত বিক্ৰীৰ বাবে আলু ৰাখিবলৈ অলপ কঠিন হয়, কিয়নো আংশিক পোহৰ পৰিলেও আলুৰ ৰং সেউজীয়া হয়। ‘চ’লানিন’ নামৰ পদাৰ্থ এটা থকাৰ বাবে আলুত সেউজীয়া ৰং হয় আৰু ই খোৱাৰ বাবে অনুপযোগী। কিন্তু বীজত সেউজীয়া ৰং ধৰিলে কোনো বাধা নাই আৰু ইয়াৰ বাবে সংৰক্ষণ কৰাত সুবিধাহে হয়। হিমঘৰৰ অভাৱত এনে পদ্ধতি অৱলম্বন কৰি আলুখেতি কৰা কৃষকসকল উপকৃত হ’ব পাৰে।\nআলু সতেজ অৱস্থাত লগে লগে খোৱা খাদ্য হ’লেও বহুত সময়ত ইয়াক খাদ্য উদ্যোগৰ কেঁচা সামগ্ৰী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়। ভাৰতবৰ্ষৰ মুঠ আলু উৎপাদনৰ ১-২% আলু উদ্যোগৰ কেঁচা সামগ্ৰী হিচাপে ব্যৱহাৰ হয়। কিন্তু পৃথিৱীৰ উন্নত দেশসমুহত ৪০-৬০% আলু বিভিন্ন আলুভিত্তিক উদ্যোগত ব্যৱহাৰ হয়। আমাৰ দেশত কেইটামান আলুভিত্তিক উদ্যোগ হ’ল- পেপচিকো ইণ্ডিয়াৰ পেপচি ফুড লিমিটেড, হলদিৰাম, আই টি চি (ITC), বালাজী ৱেফাৰছ (Balaji Wafers) ইত্যাদি। এই উদ্যোগসমুহত উৎপাদিত আলুৰ খাদ্য- সামগ্ৰীসমুহ হ’ল চিপছ, আলুভুজিয়া , আলুষ্টিকছ আদি। মেকড’লালড আৰু উইস্পিজ নামৰ উদ্যোগ। দুটাই ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত আলুৰ পৰা তৈয়াৰী খাদ্যৰ বজাৰখন দখল কৰি আছে। এই উদ্যোগসমুহে ব্যৱহাৰ কৰিবলগা আলুত কিছুমান কঠিন নিৰ্দেশাৱলী ধৰি দিয়ে যাতে খাদ্যৰ যিকোনো সামগ্ৰীৰ (যেনে-চিপছ, ভুজিয়া, ফ্ৰেন্স ফ্ৰাই, ইত্যাদি) গুণগত মান উন্নত হয়। কেঁচা সামগ্ৰী হিচাপে আলুৰ দৰকাৰী গুণকেইটা হ’ল- দৈৰ্ঘ্য, ৰং বা বৰণ , চৰ্বী আৰু শুষ্ক পদাৰ্থ (Dry matter) । এই গুণৰাজিয়ে উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ গুণাগুণ নিৰ্ণয় কৰে। সেইবাবে উদ্যোগৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে আলু উৎপাদন কৰিবলৈ কিছুমান নিয়ম মানি চলিব লাগিব। ইয়াৰ থুলমুল আভাস এটা দাঙি ধৰা হৈছে- উদ্যোগত ব্যৱহাৰ হোৱা জাতসমুহৰ ভিতৰত ভাৰতবৰ্ষত খেতি কৰা জাতসমুহ হ’ল- কুফ্ৰী চিপচোনা-১, কুফ্ৰী চিপচোনা-২, কুফ্ৰী চিপচোনা-৩, আটলাণ্টিক, লেডি ৰ’জেতা আৰু কম পৰিমাণে হ’লেও কুফ্ৰীজ্যোতি। এই জাতসমুহৰ ৰং বা বৰণ বগা আৰু উজ্জ্বল হয়, শুষ্ক পদাৰ্থৰ পৰিমাণ বেছি থাকে (২১-২৩%), চৰ্বী কম থাকে আৰু নিৰ্দিষ্ট আকাৰ থাকে। এইবিলাক গুণৰ বাবে জাতকেইবিধ আলুভিত্তিক উদ্যোগত কেঁচামাল হিচাপে ব্যৱহাৰ হয়। উদাহৰণস্বৰুপে ফেন্স ফ্ৰাই তৈয়াৰ কৰিবলৈ দীঘল, হাঁহকণী আকৃতিৰ আলুৰ প্ৰয়োজন যাৰ গড় দৈৰ্ঘ্য ৫০ মি.মি বা তাতকৈ অধিক। ইয়াৰ বাবে শুষ্ক পদাৰ্থৰ পৰিমাণ ২০-২৬% হ’ব লাগে। শৰ্কৰা বেছি হ’লে আলুৰ পৰা তৈয়াৰী খাদ্য-সামগ্ৰীৰ ৰং গাঢ় বা ৰঙচুৱা হয়। ফলত মান নিম্নগামী হোৱা দেখা যায়। উপৰিউক্ত জাতসমুহ ব্যৱহাৰ কৰিলে উদ্যোগৰ বাবে কেঁচামাল হিচাপে আলুৰ বজাৰ দখল কৰিব পৰা যায়। এখন ঠাইৰ জলবায়ুৰ ওপৰত এই গুণাগুণসমুহ নিৰ্ভৰ কৰা দেখা যায়। কাৰণ উচ্চ উষ্ণতা আৰু দিন চুটি হ’লে শুষ্ক পদাৰ্থৰ পৰিমাণ হ্ৰাস পায়, আকৌ দিন দীঘল হ’লে কেতিয়াবা আলুত শৰ্কৰাৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পায়। এইবিলাক কাৰণত প্ৰকৃত জাত আৰু আলু ৰোৱাৰ সময় নিৰ্ধাৰণ কৰিব লাগে। আমাৰ অসমত উদ্যোগৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিবলগা আলু দেৰিকৈ ৰুব নালাগে। অক্টোবৰ মাহৰ প্ৰথম পষেকত ৰুব পৰাটো নিতান্ত প্ৰয়োজনীয়। শেহতীয়া হ’লে দিন ক্ৰমান্বয়ে দীঘল হ’ব আৰু আলুত শৰ্কৰাৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি হ’ব। উদ্যোগৰ কেঁচামালৰ বাবে তৈয়াৰ কৰিবলগা আলুখেতিডৰাত সাৰ প্ৰয়োগ কৰাত কিছু সাৱধানতাৰ দৰকাৰ। কাৰণ বেছি পৰিমাণৰ নাইট্ৰ’জেন আৰু পটাছযুক্ত সাৰৰ ব্যৱহাৰে আলুৰ শুষ্ক পদাৰ্থৰ পৰিমাণ হ্ৰাস কৰে। সেইবাবে মাটিত থকা মৌলৰ (প্ৰয়োজনীয়) সঠিক পৰিমাণ নিৰ্ধাৰণ কৰিহে সাৰ প্ৰয়োগ কৰিব লাগে। জলসিঞ্চনৰ প্ৰয়োজনীয়তা উদ্যোগৰ কেঁচামালৰ বাবে তৈয়াৰী আলুখেতিত অধিক গুৰুত্বপুৰ্ণ। কাৰণ, আলুৰ আকাৰ (size) খেতিডৰাত কেতিয়া পানী দিয়া হয় তাৰ ওপৰত বহুখিনি নিৰ্ভৰ কৰে। সেইবাবে জলসিঞ্চনৰ ‘প্ৰকৃত সময়’ আগতেই নিৰ্ধাৰণ কৰি ল’ব লাগিব। মাটিৰ পানী ধৰি ৰাখিব পৰা গুণাগুণ আৰু মাটিডৰাৰ ভৌতিক গুণাগুণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি জলসিঞ্চনৰ প্ৰকৃত সময় (scheduling) নিৰুপণ কৰা উচিত। উদ্যোগত ব্যৱহাৰ হোৱা আলু চপোৱাৰ আগতে সম্পুৰ্ণ পৈণত হ’বলৈ দিব লাগে। এনে কৰিলে আলুত থকা শুষ্ক পদাৰ্থৰ পৰিমাণ বেছি হয় আৰু শৰ্কৰাৰ পৰিমাণ হ্ৰাস পায়। শস্য চপাওঁতে বাকলিত ঘা লাগিবলৈ দিব নালাগে। শস্য চপোৱাৰ পাছত আলু কেতিয়াও বন্ধ কোঠাত ৰাখিব নালাগে আৰু যিমান পৰা যায় বতাহ চলাচল কৰা ঠাইত ৰাখিব লাগে। অক্সিজেনৰ অভাৱত আলুৰ ভিতৰখনত কেতিয়াবা ক’লা বৰণৰ ফোঁপোলা অংশ দেখা যায়। যিমান পৰা যায় সোনকালে এই আলু বজাৰত এৰি দিব লাগে। দীঘলীয়া সংৰক্ষণ কৰাটো উদ্যোগৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিবলগা আলুৰ ক্ষেত্ৰত অতি কঠিন। সেইবাবে এই খেতিত উদ্যোগৰ লগত ঠিকাভিত্তিক খেতি (contract farming) কৰি অধিক লাভৱান হ’ব পাৰি। পেপচিকো ইণ্ডিয়াই পঞ্জাব, হিমাচল প্ৰদেশ, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু পশ্চিমবংগত ঠিকা ভিত্তিত খেতি (আলু) কৰি আছে। ইয়াৰ উপৰি মেকড’নালড আৰু মেককেইনে গুজৰাটত , মহিন্দ্ৰ আৰু মহিন্দ্ৰই মহাৰাষ্ট্ৰত, গ’লডেন ফ্ৰাইজে তামিলনাডুত, ডি চি এম শ্ৰীমে হাৰিয়ানা আৰু হিমালয়ান ইণ্টাৰনেচনেল লিমিটেডে হিমাচল প্ৰদেশত ঠিকাভিত্তিক আলুখেতিত অধিক মনোনিৱেশ কৰিছে। এটা কথা ঠিক যে উদ্যোগৰ বাবে কেঁচা সামগ্ৰী হিচাপে তৈয়াৰ কৰিবলগীয়া আলুখেতি ঠিকাভিত্তিক খেতিৰ সহায়ত অধিক লাভৱান হোৱাৰ থল আছে। কাৰণ এই খেতিৰ বাবে যিখিনি নুন্যতম আন্ত:গাঁথনিৰ প্ৰয়োজন সেইখিনি ক্ষুদ্ৰ আৰু মজলীয়া কৃষকৰ হাতত কম। অসমতো উদ্যোগৰ বাবে লাগতিয়াল আলুখেতিৰ প্ৰচুৰ সম্ভাৱনা আছে।\nপাহাৰীয়া অঞ্চলত, যেনে- হিমাচল প্ৰদেশৰ কুফ্ৰী আৰু ফাগু, মেঘালয়ৰ শ্বিলং, অৰুণাচলৰ টাৱাং, মণিপুৰৰ মাওফাৰ্ম আদিত আলুৰ বীজ উৎপাদনৰ সু-ব্যৱস্থা আছে। কিন্তু আজিকালি ভৈয়ামতো আলুৰ উন্নত বীজ উৎপাদন কৰা হয়। উদাহৰণস্বৰুপে পঞ্জাবৰ জলন্ধৰ, উত্তৰ প্ৰদেশৰ মিৰাট প্ৰধান। ভৈয়ামত ৰোগমুক্ত আলুৰ বীজ উৎপাদনৰ বাবে ‘চিডপ্লট টেকনিক’ ব্যৱহাৰ কৰাৰ অনুমোদন আছে। বীজ উৎপাদনৰ বাবে আগবাঢ়োঁতে সম্পুৰ্ণ ৰোগমুক্ত উন্নত জাতৰ বীজৰ বাবে ‘কেন্দ্ৰীয় আলু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান’, চিমলাৰ সহায়ৰ আৱশ্যক। কাৰণ আলুৰ বীজ উৎপাদন আঁচনিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় ‘প্ৰজনন বীজ’ (breeder seed) এই প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰাহে পোৱা যায়। ‘চিড প্লট টেকনিক’ ৰ দ্বাৰা প্ৰথমতে ‘আধাৰ বীজ’ (Foundation seed) উৎপাদন কৰি পাছৰ বছৰত ‘প্ৰামাণিক বীজ (Certified seed) উৎপাদন আঁচনি হাতত ল’ব লাগে। এইটো শ্ৰেণীৰ বীজ অৰ্হতাসম্পন্ন কৃষকৰ দ্বাৰা কৰাব পাৰি। চিড প্লট টেকনিকৰ বাবে বীজ উৎপাদন কৰিবলৈ লোৱা ঠাইডোখৰত মোৱা পোকৰ উপদ্ৰৱ কম হ’ব লাগে নাইবা অন্তত মোৱা পোক আগমনৰ সঠিক সময় চিহ্নিত কৰা অতি প্ৰয়োজন। কাৰণ বীজৰ বাবে কৰা খেতিত কেতিয়াও মোৱা পোকৰ আক্ৰমণ হ’ব নোৱাৰে। এই মোৱা পোক বিভিন্ন ভাইৰাছজনিত ৰোগৰ বাহক। সেইবাবে মোৱা পোকৰ আগমনৰ আগতে খেতিডৰা চপাব পাৰিলে ভাল নহ’লে উপযুক্ত ঔষধৰ প্ৰয়োগেৰে মোৱা পোক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব লাগে। বীজৰ বাবে কৰা আলুখেতিত কোনো ৰোগৰ আক্ৰমণ হ’বলৈ দিব নোৱাৰি আৰু উপযুক্ত উপায়েৰে ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। যিকোনো ৰোগ যেতিয়া বীজত আহে দেখা পোৱাৰ লগে লগে গোটেই গছজোপা শিপাৰে সৈতে উঠাই মাটিত দ’গাঁত কৰি পুতি থ’ব লাগে। এনে কৰিলে পাছলৈ ৰোগৰ সংক্ৰমণ হ’ব নোৱাৰে। একেডোখৰ মাটিত কেইবাবছৰো বীজৰ বাবে আলুখেতি কৰিব নালাগে। শস্যাৱৰ্তনৰ (crop rotation) সহায় লৈ মাটিডৰা বীজাণু নাইকিয়া কৰি লোৱাৰ প্ৰয়োজন। ৰাজ্যত আলুৰ বীজৰ চাহিদালৈ চাই বীজ উৎপাদন আঁচনি হাতত লোৱাৰ সময় আহি পৰিছে। ৰোগমুক্ত আলুৰ বীজৰ উৎপাদন প্ৰণালী উপযুক্ত প্ৰশিক্ষণৰ দ্বাৰা আহৰণ কৰি লৈ কৃষকসকল আগবাঢ়িলে উপকৃত হ’ব।\nলেখক: ড° মৃণাল শইকীয়া


‘এয়া মাত্ৰ এক উদাহৰণহে, ভাৰতে আক্ৰমণ কৰিলে ৰক্ষা নাপাব পাকিস্তানে’|army-chief-gen-bipin-rawat-warn-pakistan– News18 Assam\nPoKত ভাৰতীয় সেনাৰ ছাৰ্জিকেল ষ্ট্ৰাইক! প্ৰায় ১০ জন পাকিস্তানী সেনা নিহত হোৱাৰ লগতে বহুকেইটা সন্ত্ৰাসবাদীৰ ঘাটি ধ্বংস হ’লঃ বিপিন ৰাৱট\nUpdated:October 20, 2019, 7:11 PM IST\n‘সাৱধান পাকিস্তান, এনে ভুল আকৌ নকৰিব! এয়া মাত্ৰ এক উদাহৰণহে, ভাৰতে আক্ৰমণ কৰিলে ৰক্ষা নাপাব পাকিস্তানে।’ এই মন্তব্য ভাৰতীৰ সেনা প্ৰধান বিপিন ৰাৱটৰ। দেওবাৰে পুৱা পাকিস্তানৰ সেনাই যুদ্ধবিৰতি উলংঘন কৰি ভাৰতীয় সেনালৈ লক্ষ্য কৰি ধাৰাসাৰ গুলীবৰ্ষণ কৰে। জম্মু-কাশ্মীৰৰ তঙ্গধাৰ সীমান্তত পুৱাৰে পৰা পাক সেনাই কৰা গুলীবৰ্ষণত প্ৰাণ গ’ল ২ ভাৰতীয় সেনা জোৱানৰ।\nপাকিস্তানৰ এনে আক্ৰমণৰ যোগ্য প্ৰত্যুত্তৰ দিয়ে ভাৰতীয় সেনাই। ভাৰতীয় সেনাৰ আক্ৰমণত নিহত হ’ল ৩৫ পাকিস্তানী জেহাদী। লগতে ভাৰতীয় সেনাই ধ্বংস কৰিছে চাৰিটাকৈ পাকিস্তানী সন্ত্ৰাসবাদীৰ ঘাটি। Network18 এ লাভ কৰা চৰকাৰী তথ্য অনুসৰি আক্ৰমণত ছগৰাকী পাকিস্তানী সেনাৰো মৃত্যু হয়।\nভাৰতৰ সেনা প্ৰধানজনে লগতে কয় যে, জম্মু–কাশ্মীৰত যে পাকিস্তানী সন্ত্ৰাসবাদীয়ে দেশ অশান্ত কৰিবলৈ শিৱিৰ পতাৰ কুছকাৱাচ কৰিছিল, সেই তথ্য লাভ কৰিছিল ভাৰতীয় সেনাই।


ভাৰতৰ জয় লাভত পাকিস্তান দল উৎফুল্লিত কিয়?\nHome > ভাৰতৰ জয় লাভত পাকিস্তান দল উৎফুল্লিত কিয়?\nনতুন দিল্লীঃ ৱেষ্ট ইণ্ডিজৰ বিৰুদ্ধে টীম ইণ্ডিয়াৰ বৃহৎ জয়ে আনন্দিত কৰিছে পাকিস্তান দলক। অৰ্থাৎ পাকিস্তানৰ বাবে আঁতৰিল আন এক বাধা। পাকিস্তানৰ বাবে ছেমি ফাইনেলত প্ৰৱেশৰ আশা এতিয়াও সজীৱ হৈ আছে। এতিয়া পাকিস্তানৰ পথত বাধা হৈ থিয় দিছে ইংলেণ্ড, বাংলাদেশ আৰু শ্ৰীলংকা। ইফালে, ৭ খন মেচৰ ৬ খনত জয়লাভ কৰি অষ্ট্ৰেলিয়াই প্ৰৱেশ কৰিছে ছেমি ফাইনেলত।\nছেমি ফাইনেলত ভাৰতৰ প্ৰৱেশ প্ৰায় নিশ্চিত। ৱেষ্ট ইণ্ডিজৰ বিৰুদ্ধে বিজয়ৰ পিছত ছেমি ফাইনেলত প্ৰৱেশৰ বাবে টীম ইণ্ডিয়াৰ আৰু এখোজ বাকী। ১১ পইণ্টেৰে তালিকাৰ দ্বিতীয় স্থানত উপনীত হৈছে ভাৰত।\nপাকিস্তানৰ বিৰুদ্ধে পৰাস্ত হোৱাৰ পিছতো এতিয়া ছেমি ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰাটো প্ৰায় নিশ্চিত নিউজীলেণ্ড দলৰ। ৭ খন মেচত ১১ পইণ্টেৰে তালিকাৰ তৃতীয় স্থানত নিউজীলেণ্ড। এখন খেলত জয়লাভ কৰিলেই দলটোৱে ছেমি ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰিব৷\n৭ খন মেচত ৮ পইণ্টেৰে তালিকাৰ চতুৰ্থ স্থানত আছে আয়োজক দেশ ইংলেণ্ড। সুন্দৰ আৰম্ভণি কৰা ইংলেণ্ড দলটোৰ সমীকৰণ খেলিমেলি হয় শ্ৰীলংকা আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াৰ হাতত পৰাজিত হোৱাৰ পিছত। ছেমি ফাইনেলত প্ৰৱেশৰ বাবে ইংলেণ্ডে বাকী থকা খেলকেইখনত যিকোনো প্ৰকাৰে জয়ী হ’ব লাগিব। ইংলেণ্ডৰ বাবে এই প্ৰত্যাহ্বান সহজ নহ’ব কাৰণ সন্মুখত আছে ভাৰত আৰু নিউজীলেণ্ডৰ দৰে শক্তিশালী দল।\nআনহাতে, ৭ খন খেলত ৭ পইণ্ট লাভ কৰিছে বাংলাদেশে। আফগানিস্তানৰ বিৰুদ্ধে জয়লাভ কৰি আত্মবিশ্বাসী বাংলাদেশ দল। ছেমি ফাইনেলত প্ৰৱেশৰ বাবে বাংলাদেশে আৰু দুখন খেলত জয়ী হ’ব লাগিব। বাংলাদেশৰ সন্মুখত আছে ভাৰত আৰু পাকিস্তান। গতিকে প্ৰত্যাহ্বান সহজ নহ’ব।\nদক্ষিণ আফ্ৰিকা আৰু নিউজীলেণ্ডক পৰাস্ত কৰাৰ পিছত ছেমি ফাইনেলত প্ৰৱেশৰ আশা সজীৱ হৈ পৰিছে পাকিস্তান দলৰ বাবে। বৰ্তমান ৭ খন মেচত পাকিস্তান দলে লাভ কৰিছে ৭ পইণ্ট। তালিকাৰ ষষ্ঠ স্থানত আছে পাকিস্তান। ছেমিত প্ৰৱেশৰ বাবে পাকিস্তানে বাকী থকা দুখন খেলত জয়ী হ’ব লাগিব। আফগানিস্তান আৰু বাংলাদেশৰ মুখামুখি হ’ব পৰৱৰ্তী মেচত।\n৬ খন মেচত ৬ পইণ্টেৰে তালিকাৰ সপ্তম স্থানত আছে শ্ৰীলংকা। ইংলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে বিজয়ে কিছু আশাৰ সঞ্চাৰ কৰিছে দলটোৰ। যদি বাকী থকা খেলসমীহত জয়ী হ’ব পাৰে তেন্তে ছেমিত প্ৰৱেশ কৰাৰ সুবিধা পাব পাৰে শ্ৰীলংকাই। কিন্তু বাকী থকা আটাইকেইখন খেলত জয়ী হোৱাটো সহজসাধ্য নহ’ব দলটোৰ বাবে। কিয়নো পৰৱৰ্তী খেলত দলটো মুখামুখি হ’ব দক্ষিণ আফ্ৰিকা, ৱেষ্ট ইণ্ডিজ আৰু ভাৰতৰ।\nSource URL: https://newsnextone.com/india-icc-world-cup-pakistan-happy


আইজলৰ পৰা মই প্ৰাঞ্জলে কৈছোঁ (১১): (- প্ৰাঞ্জল কলিতা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমিজোৰামত ক্ৰুছবিদ্ধ যীশু: ’আপুনি বাৰু কি ধৰ্মত বিশ্বাসী বা আপোনাৰ ধৰ্ম কি’, এনে জাতীয় প্ৰশ্নৰ আপুনি প্ৰায়ে মুখা-মুখি হ’বলগীয়া হয় আইজলত। নতুন কোনো মিজোৰ স’তে চিনাকি হলে এনেকুৱা প্ৰশ্ন যে আপোনাক কৰিব সেয়া ধুৰূপ। মই মিজোৰাম অহাৰ আগলৈকে কেতিয়াও মই কি ধৰ্মৰ মানুহ বা কি ধৰ্মত বিশ্বাসী কোনেও চাগৈ সোধা নাছিলে, কিন্তু আইজল অহাৰ পিছত কিমান বাৰ যে এনেকুৱা প্ৰশ্নৰ মুখা-মুখি হৈছোঁ সেয়া হিচাপ দিব নোৱাৰিম। মিজো ডেকাই হওঁক বা বুঢ়াই হওঁক আপোনাৰ সতে কথা পাতিলে বা প্ৰথম চিনাকি হ’লে আপোনাক সুধিবই ’আপুনি হিন্দু নে মুছলমান? বা খ্ৰীষ্টধৰ্মৰ কথা আপোনাক অলপ ক’বই। এনেবোৰ প্ৰশ্ন প্ৰথমতে আখজা লাগিছিলে, কিন্তু এতিয়া সহজ হৈ পৰিছে। ১৮৯৩-৯৪ মান চনত মিজোৰামত প্ৰথম মিছনেৰী সকল আহি খ্ৰীষ্টধৰ্ম প্ৰৱৰ্ত্তন কৰিছিলে আৰু এতিয়া প্ৰায় ১০০ শতাংশ মিজো খ্ৰীষ্টধৰ্মত দীক্ষিত হৈ পৰিছে। মিছনেৰী সকল আহি মিজোসকলৰ জীৱন-ধাৰণ সলনি কৰি দিলে, সভ্যতাৰ পোহৰ বিলালে, শিক্ষাৰ প্ৰসাৰ কৰিলে সেয়া অৱশ্যে শলাগিবলগীয়া। বাইবেল মিজো ভাষালৈ অনুদিত হোৱাত মিজো সকলৰ ধৰ্মান্তৰকৰণত এক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰিলে।\nডাঙৰ-ডাঙৰ ধুনীয়া গীৰ্জাৰে ভৰি পৰিল আইজল চহৰ, য’ত ৰাস্তা পদুলিৰ অৱস্থা তথৈবচ বা স্কুল-কলেজৰ ঘৰবোৰৰ অৱস্থা নাই, বৃত্তিৰ ধন নহ’লে পঢ়া-শুনা কৰিব নোৱাৰে তেনেস্থলত ইমান ডাঙৰ আৰু আটক-ধুনীয়া গীৰ্জা সাজিবলৈ কেতিয়াও টকাৰ অভাৱ হোৱা পৰিলক্ষিত হোৱা নাই। প্ৰত্যেক শনিবাৰে সন্ধিয়া আৰু দেওবাৰৰ দিনাখন কিশোৰ-কিশোৰী, ডেকা-গাভৰু, আৱাল-বৃদ্ধ-বনিতাৰ উপস্থিতিত গীৰ্জাবোৰ প্ৰাণ পাই উঠে, যীশুৰ প্ৰাৰ্থনা কৰি গোৱা গীতবোৰে মন-প্ৰাণ ভৰাই তোলে। গীৰ্জাত যোৱাটো বাধ্যতামূলক কৰি তোলা হৈছে, গীৰ্জাবোৰে মিজোৰামত এখন সমান্তৰাল চৰকাৰ চলাই থাকে, চৰকাৰেও প্ৰায়বোৰ আলোচনাত গীৰ্জাৰ পৰামৰ্শ লোৱা দেখা যায়। কিন্তু পৰীক্ষাৰ সময়ত নিজৰ লৰা-ছোৱালীক পঢ়িব বাদ দি গীৰ্জালৈ পঠোৱা বা গীৰ্জাৰ কামৰ বাবে স্কুল-কলেজ ক্ষতি কৰিবলৈও উৎসাহ জনোৱা কাৰ্য্য ভগৱান যীশুৱে নিশ্চয় সহ্য নকৰে। প্ৰত্যেকটো কথাতে যীশুৰ প্ৰসংগ টানি আনি ভগৱানৰ ওপৰত মানসিক অত্যাচাৰ চলোৱা যেন অনুভৱ হয়। সুবিধা পালেই যীশুৰ বাণী শুনাই, বেয়া নালাগে কিন্তু একবিংশ শতিকাত পখিলা-খেদি ফুৰা বয়সৰ লৰা-ছোৱালীবোৰক গীৰ্জালৈ আনি ধৰ্ম শিক্ষা দি ধৰ্মভীৰু কৰি তোলাটো কিমান ভাল লক্ষণ সেয়া মই বুজি নাপাওঁ। মোক বা আন অনা-মিজোবোৰক স্থানীয় লোকে প্ৰায়ে গীৰ্জালৈ মাতে, ঘৰলৈ আহি বাইবেলৰ বাণী শুনাই, মই বেয়া নাপাওঁ কিন্তু যেতিয়া খ্ৰীষ্টধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰকৰণৰ কথা কয় বা আন ধৰ্ম সম্পৰ্কে হীন মন্তব্য কৰে তেতিয়া মোৰ সতে তৰ্ক হয়। ধৰ্মই হেনো মানুহৰ মন পৱিত্ৰ কৰি ৰাখে, কিন্তু ধৰ্ম যদি এটা ব্যৱসায়ত পৰিণত হয়, পৱিত্ৰতা কিমানদূৰ থাকে সেয়া সন্দিহান। গীৰ্জালৈ যাবলৈ ডেকা-গাভৰু বোৰক যেনেকৈ গীৰ্জাৰ জ্যেষ্ঠ জনে বা পিতৃ-মাতৃয়ে প্ৰেৰণা দিয়ে, ঠিক তেনেদৰে যদি লৰা-ছোৱালীবোৰৰ পঢ়া-শুনাৰ বাবেও প্ৰেৰণা দিলেহেঁতেন বা গীৰ্জাৰ প্ৰাৰ্থনা কৰি অহাৰ পিছতে গীৰ্জাৰ সন্মুখৰ বেঞ্চত বহি ডেকা বা কিশোৰ চামে চিগাৰেট হুঁপি থকা বা গুটখা খোৱাত বাধা আৰোপ কৰিলেহেঁতেন ভগৱান যীশুই নিশ্চয়কৈ বেছি আনন্দ পালেহেঁতেন। ১০ লাখ জনসংখ্যাৰ ৰাজ্য মিজোৰামত আকৌ খ্ৰীষ্ট-ধৰ্মী সকল বহুধা বিভক্ত। মিজোৰামত অহাৰ আগেয়ে মই অকল বেপ্টিচ আৰু কেথলিক ৰ বিষয়ে জানিছিলোঁ, কিন্তু ইয়াত দেখিলো কেবাটাও গীৰ্জাৰ গোট, যেনে- ’বেপ্টিচ’, ’প্ৰেছব্ৰেটেৰিয়ান’, ’চালভেশ্যন আৰ্মী’, ’ছেভেন ডে এডভেন্টিছ’, ইত্যাদি। আমাৰ স্কুল-কলেজ বোৰত ছাত্ৰ সন্থাৰ শাখা থকাৰ দৰে ইয়াৰ স্কুল-কলেজ বোৰত ধৰ্মীয় ছাত্ৰ সন্থাৰ একোটা শাখা থাকে (Evangelical Student Union)| খ্ৰীষ্টধৰ্মই মিজোসকলক বহু কথাই শিকাই গ’ল, সভ্যতাৰ পোহৰ দেখুৱালে কিন্তু বিনিময়ত লয় গ’ল মিজোসকলৰ বহু থলুৱা সংস্কৃতি। আজি মিজো কইনা এজনীয়ে বিয়াত মিজো ’পুৱান’ নিপিন্ধে- পিন্ধে পাশ্চাত্যৰ কইনা সকলে পিন্ধা শুধ বগা ’গাউন’ বা মিজোসকলৰ থলুৱা উৎসৱ ’চাপচাৰকুট’ বৰদিন উদযাপনৰ ধাম-ধুমত ম্লান হৈ থাকিল। মিজো ডেকা-গাভৰুৱে নিজৰ মিজো নাম ৰখাৰ সলনি ’এন্ড্ৰিউ’, ’হেনৰি’, ’ডেভিদ’, ’এলিজাবেথ’, ইত্যাদি নামৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ পৰিল, এয়া নিশ্চয় এটা জাতিৰ কাৰণে শুভলক্ষণ নহয়। ধৰ্মপ্ৰাণ হৈ সমাজ আৰু দেশৰ উন্নতি হলে ভাল কথা, কিন্তু ধৰ্মভীৰু হৈ বাধ্যত পৰি নিজৰ কাম-বন বাদ দি গীৰ্জাত বহি থকাটো কিমান সমৰ্থনযোগ্য সেয়া সময়ে ক’ব। নিজৰ ধৰ্মক শ্ৰদ্ধা কৰি আন ধৰ্মৰ প্ৰতি উদাৰ ভাৱ থকাটো জৰুৰী কিন্তু মিজোৰামত সেয়া দেখা নাযায়, মিজোৰামৰ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে এবাৰ দুৰ্গা-পূজাত অংশগ্ৰহণ কৰাক লৈ তথাকথিত ধৰ্মনিৰপেক্ষ বিৰোধী দলে ৰাজ্যজুৰি বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিলে। দেওবাৰৰ দিনটো গীৰ্জাত যোৱা দিন হেতু দোকান-পোহাৰ বোৰৰ লগতে যাতায়ত সম্পূৰ্ণ ৰূপে বন্ধ থাকে বুলিয়ে মই ভাৱিছিলোঁ, কিন্তু কথাটো হল দেওবাৰে দোকান-পোহাৰ বা গাড়ীৰ কাউন্টাৰ খুলিব নিদিয়ে , ধৰ্মীয় কাৰণতে ’আধাৰ কাৰ্ড’ ৰ বিৰুদ্ধাচৰণ কৰি আহিছে মিজোসকলে। মই কোনো ধৰ্মবিদ্বেষী বা মিজো বিদ্বেষী নহয় অথবা খ্ৰীষ্টধৰ্মৰ বিৰুদ্ধাচৰণ কৰা নাই, কিন্তু মঙ্গল গ্ৰহত ঘৰ সজাৰ সময়ত এনেবোৰ ধৰ্মীয় বাধ্যবাধকতাই জাতিটোক ক্ষতি কৰিব বুলি ভয় হয়।\n← কন্যা সন্তান মানেই বোজা আজিও কিয় ? -(সাৰদা শ্ৰেষ্ঠ)\n“শিক্ষকতা জীৱনৰ কিছু অনুভৱ – ১৮” (- নিবেদিতা বৰি) →\nদেশে-বিদেশে মানব চৰিত্ৰ (গুৰু গোবিন্দ বৰতামুলী )\nJune 1, 2015 March 9, 2021 1


ইচ্ছাশক্তি - ড° সমাদৃতা গোস্বামী - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nWhere the willingness is great, the difficulties can’t be great (Niccolo Machiavelli)\nথাইলেণ্ড বৰাধানৰ চাউল খাই ভালপোৱা এগৰাকী অসমীয়া মহিলাই সেই ধানৰ সঁচ বিক্ৰেতাক বিচৰাত বিক্ৰেতাই দিবলৈ অমান্তি হ’ল৷ চাউলৰ দাম কেজিত দেৰশ টকা৷ কৰ্মপটু, শিক্ষিত মহিলাগৰাকীয়ে হাৰ নামানিলে৷ সেই বিক্ৰেতাজনৰ পৰাই কিনা চাউলৰ পৰা ধান বাচি বাচি তেওঁ গোটাই গ’ল৷ তেনেকৈ গোটোৱা বিশটা ধান সিঁচি তেওঁ এগোছ কঠীয়া পালে৷ সেই কঠীয়াৰ পৰাই তেখেতে ধান ৰুলে৷\nমহিলাগৰাকী হ’ল নামৰূপ মহাবিদ্যালয়ৰ সহ অধ্যাপক ড° ছবি গগৈ৷\nয’ত একেবাৰে আশা বা সুযোগ-সুবিধা নাই, তাতো নিজৰ মগজ খটুৱাই কল্পনাক বাস্তৱ ৰুপ দিয়াৰ উদাহৰণ হ’ল ড° ছবি গগৈ বাইদেউ৷\nশস্যৰ উপযোগী মাটিৰ মালিক হৈ “খেতি কৰিলেও বান্দৰে খাই“ বুলি বা “আঁদা-হালধিৰ খেতি কৰিলে লাভ নাই“ বুলি কপাল থপৰিয়াই থকা মানুহক যিমান সুবিধা দিলেও প্ৰতিষ্ঠিত হ’ব নোৱাৰে৷ ঋণাত্মক ভাৱনা যাৰ স্বভাৱগত লক্ষণ তেনে মানুহৰ মনক সৰগৰ পাৰিজাতেও জুৰণি দিব নোৱাৰে৷ অসমত বগৰীৰ খেতি কৰিও মানুহ স্বাৱলম্বী হৈছে৷ এটি তিনি বছৰীয়া কন্যা সন্তানৰ মাতৃ স্বৰ্ণ গগৈ চেতিয়াই দুলীয়াজানৰ ব্যস্ত ৰাস্তাত ই-ৰিস্কা চলায়৷ দৰ্শনা সেন গুপ্তায়ে গুৱাহাটীত মহিলাক ড্ৰাইভিঙৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়ে৷ কৰ্মই মানুহৰ মনত গতি দিয়ে৷ সময় পাৰ কৰিবলৈকে কোনো কোনো মানুহে উল গুঠে, চিলাই কৰে, তাঁত বয়৷ চকুৰে কম দেখা বয়সীয়াল মানুহে এইবোৰ কাম কৰিব নোৱাৰে দেখি ফুল ৰোৱে, বা ঘৰটোকে সঁজাই৷ এখন ঘৰত দুই তিনিটা লগুৱা থকাৰ পাচতো কামৰ অভাৱ নহয়৷ লগুৱাই সদায় ঘৰ চাফা কৰিলেও বিছনাৰ তল লেতেৰাই হৈ থাকে৷ দূৰদৰ্শনটো বা দূৰদৰ্শন যন্ত্ৰ থোৱা টেবুলখন, বিছনাৰ কাঁঠবোৰ, পাকঘৰত বাচন থোৱা ঠাইবোৰ ধূলি পৰি লেতেৰা হয়৷ এইবোৰ চাফা কৰিও মানুহ ব্যস্ত হৈ থাকিব পাৰে৷ কিন্তুু কেৱল খোৱা আৰু শোৱাৰ চিন্তা কৰা মানুহবোৰৰ কথা বেলেগ৷ তেওঁলোকে সময় অনুযায়ী এই দুফেৰী কাম ঠিকেই কৰে কিন্তুু বাকী সৰু-সুৰা কামবোৰ কৰাতহে তেওঁলোকৰ হাজাৰটা অসুবিধা৷ পঞ্চাছ বছৰ বয়স গৰকা মানুহৰ কাৰণেতো “এতিয়া আৰু বয়স নাই“ টোৱেই হয় কাম নকৰাৰ মুখ্য অজুহাত৷ এনে ধৰণৰ মানুহেই বিছনাত পেট পেলাই আৰাম কৰি চলমান খান বা শ্বাহৰুখ খানৰ চিনেমাবোৰ উপভোগ কৰে অথচ পাহৰি যায় যে বয়সৰ লেখেৰে তেওঁ চলমানহঁতৰ সমান!\nজীৱ-জন্তুবোৰৰ থাকে এটা উদ্দেশ্য৷ কুকুৰে টোপনিয়াই থাকিলেও চোৰ আহিব পাৰে বুলি সজাগ হৈ থাকে৷ কাৰোবাৰ ঘৰৰ জেওৰা ভঙা থাকিলেই হ’ল, গৰুৱে বাৰীৰ শাক-বন খোৱাৰ উদ্দেশ্যেৰে যাবই৷ মানুহৰ দৰে ভাৱলেষহীণ হৈ, উদ্দেশ্যহীণ হৈ জীৱ-জন্তু নাথাকে৷ একতাৰ ক্ষেত্ৰত পৰুৱা উৎকৃষ্ট উদাহৰণ৷ এখন্তেকো জিৰণি নোলোৱাকে পৰুৱাই এটা শাৰী হৈ কাম কৰে৷ ৰাস্তা-ঘাট বনোৱাৰ কামতে হওক বা কিবা সভা এখন পতাৰ কামতে হওক সদায় দায়িত্বভাৰ থকা বেছিভাগ মানুহে কামৰ মাজতে আৰাম কৰে কাৰণে নিৰ্দিষ্ট কেইজন মান মানুহে সাংঘাতিক কষ্ট নকৰিলে সভাখন হৈ নুঠেগৈ৷ সকলো পৰুৱাই সমানে একে বলেৰে নিৰ্দিষ্ট ঠাইলৈ যায়, অথচ মানুহৰ কাৰণেহে যেন বল-বিক্ৰমবোৰ ভিন্ন! জান বা পুখুৰীত মাছ মৰা চাই থাকিয়েই দিনটো পাৰ কৰা মানুহ এজনক তেওঁৰ কৰিবলগীয়া কাম নাই নেকি বুলি সুধিলে তেওঁ নিয়াৰীকৈ তেওঁৰ কামৰ বাখ্যা আগবঢ়াব পাৰে৷ মানুহে কি কৰিব লাগে জানে, কিন্তুু ৰুপায়ন কৰিবলৈ আগবাঢ়ি যাবলৈ এলাহ কৰে৷\nপ্ৰত্যেক দিনাই মানুহে এটা নহয় এটা সমস্যাৰ লগত মোকাবিলা কৰিব লগীয়া হয়৷ এটা সমস্যা শেষ হয় কি নহয়, ইটোৱে জুমুৰি দি ধৰে৷ এনে সৰু সৰু সমস্যাই মানুহক দীৰ্ঘম্যাদী আচনি ৰুপায়ণত বাধা দিয়ে৷ বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতিত এনে সমস্যাই বাধা হৈ পৰে৷ মানুহে ভাবে যে এই সমস্যাটোৰ পৰা মুক্ত হৈয়ে মই মোৰ লক্ষ্যৰ কাৰণে অনুশীলন আৰম্ভ কৰিম৷ কিন্তুু মানুহৰ সমস্যাৰ অন্ত নহয়৷ গীটাৰ বজাবলৈ আগ্ৰহ থকা ছোৱালী এজনীয়ে পইচা গোটাই গীটাৰ এখন কিনিলে৷ কিন্তুু সময়ৰ অভাৱত তাইৰ গীটাৰ শিকা নহয়৷ যিকোনো এটা বস্তু শিকাৰ ক্ষেত্ৰত দৰকাৰী কথাটো হ’ল প্ৰাধান্য৷ চাকৰি কৰি ভাগৰ লগা ল’ৰা এজনেও সেয়ে প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষালৈ ভালদৰে অনুশীলন কৰিব পাৰে৷ কাৰণ ল’ৰাজনৰ প্ৰথম প্ৰাধান্য পোৱা কাম হ’ল পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হ’ব পৰাকৈ পঢ়া-শুনা কৰা৷ সেয়ে চাকৰিত আঁঠ-ন ঘণ্টা সময় দিয়াৰ পাচতো ঘৰত আহি ধৈৰ্য সহকাৰে ল’ৰাজনে পঢ়া-শুনা কৰিব পাৰে৷\nএখন হাবিত দহটা হিংস্ৰ কুকুৰ আছে৷ হাবিখনৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যাবলৈ হ’লে কেনেদৰে যাব এই সম্পৰ্কে চাৰিজন শিক্ষিত যুৱকক সোধা হ’ল৷ এজনে ক’লে যে তেওঁ দা এখন লৈ যাব৷ কুকুৰে আক্ৰমণ কৰিলে এফালৰ পৰা সৱকে কাটি যাব৷ এজনে ক’লে যে তেওঁ দাঠ কাপোৰ পিন্ধি যাব৷ যাতে কুকুৰে কামুৰিলেও তেওঁ দুখ নাপায়৷ এজনে ক’লে যে তেওঁ কুকুৰকেইটাক খোৱা বস্তু দি প্ৰলোভিত কৰিব৷ এজনে ক’লে যে তেওঁ “ভৌ ভৌ“কৈ ভুকি যাব, যাতে কুকুৰ কেইটাই তেওঁক সিহঁতৰ বন্ধু বুলি ভাবে৷\nযিকোনো এটা সমস্যাৰ মুখামুখি মানুহ এজন কেনেকৈ হ’ব সেয়া নিৰ্ভৰ কৰে মানুহ এজনৰ ব্যক্তিত্বৰ ওপৰত৷ দৈনন্দিন জীৱনত আমি এনে মানুহ লগ পাওঁ যি হিংস্ৰতাৰে আমাৰ মন-মগজুত আঘাত হানে৷ তেনে হিংস্ৰতাক প্ৰতিহত কৰিবলৈ আমি কি কৰিব পাৰো? চাৰিজন শিক্ষিত যুৱকে কুকুৰ কেইটাৰ মুখামুখি কিদৰে হ’ব সেই উত্তৰৰ পৰাই দৈনন্দিন জীৱনৰ সমস্যাৰ লগত তেওঁলোকে কিদৰে সহাৱস্থান কৰে তাৰ আভাস পাব পাৰি৷ সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰা মানুহৰ লগত আমি মুখামুখিকৈ ৰণ কৰিব পাৰো, তেওঁলোকৰ পৰা এক সুৰক্ষিত অৱস্থাত অৱস্থান কৰিব পাৰো, প্ৰলোভনেৰে তেওঁলোকক সুখী কৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিব পাৰো বা তেওঁলোকে যেনে আচৰণ কৰে একেই আচৰণ আমিও কৰিব পাৰো৷ কিছুমান মানুহৰ ধৈৰ্য শক্তি বহুত বেছি৷ ইয়াৰ মূলতে হ’ল মানুহজনৰ ব্যতিক্ৰম জীৱনশৈলী৷ সদায় বাতানুকুল ঘৰত থকা মানুহে ৰ’দত ওলাই ইচাত বিচাত কৰে৷ কিন্তুু একে সময়তে থেলাৱালা, ৰিস্কাৱালা, দ্ৰাইভাৰ, পদাচাৰী, যাত্ৰীয়ে ব্যস্ততাৰে ৰ’দতে দৈনন্দিন জীৱন যাপন কৰি থাকে৷ ধৈৰ্য মানুহৰ তেতিয়া বাঢ়ে যেতিয়া মানুহে পৰিস্থিতিৰ লগত নিজকে খাপ খুৱাই লয়৷ মানুহ এজনে জীয়াই থাকিবলৈ যিটো পথ বাচি লয়, সেই পথত মুখামুখি হ’বলগীয়া সকলো সমস্যাৰ কাৰণ তেওঁ নিজেই৷ ঘৰ-সংসাৰ এৰি কষ্টকৰ চাকৰি কৰা মহিলা এগৰাকীয়ে “ইমান কষ্ট, ইমান কষ্ট“ বুলি সদায় কৈ কৈ কৰ্মস্থলীত কামৰ পৰিৱেশ বিনষ্ট কৰাৰ আগতে এই কথা ভাবি নাচায় যে চাকৰিটো কৰাৰ সিদ্ধান্ত তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ নিজা৷ ঋণাত্মক কথা কোৱা মানুহে তেনে কথা বাৰম্বাৰ কৈ কৈ নিজৰেই অপকাৰ কৰাৰ লগতে আনৰ মনটোও ঋণাত্মক কৰি পেলায়৷ মানুহ এজনে দৈনন্দিন জীৱনত কিধৰণৰ কথাবোৰত লাগি থাকে সেয়া চোৱাতকৈ কোনবোৰ ভাল কথাৰ প্ৰতি তেওঁ নিৰুদ্বেগ সেয়া পৰ্যবেক্ষণ কৰিলেই মানুহ এজনৰ বিষয়ে সম্যক ধাৰণা কৰিব পাৰি৷ একেটা ৰাস্তাৰে সদায় অহা দুজন মানুহৰ এজনে বিলৰ পদুম ফুল বোৰ নেদেখিবও পাৰে৷ সদায় দেওবৰীয়া বজাৰ কৰিবলে অহা মানুহবোৰৰ দুই এজনেহে বজাৰৰ মাজত বহি থকা উলংগপ্ৰায় পগলা বা পাগলীজনীক মন কৰে৷ অস্ত যোৱা সূৰ্যটোলৈ, আকাশত ডাৱৰে সৃষ্টি কৰা ছবি বোৰলৈ, আকাশেদি উৰি যোৱা চৰাই জাকলৈ, দূৰণিত জিলিকি থকা নীলা পাহাৰকেইটালৈ চকু খুব কম মানুহৰহে যায়৷ ঋণাত্মক মনৰ মানুহে চেলাপতি জোক লাগিব বুলি ভাবি কঠীয়া ৰুবলৈ বা পথাৰত মাছ ধৰিবলৈ ভয় কৰে, নখ ক’লা হ’ব বুলি ভাবি আমলখি-শিলিখাৰ আঞ্জা নবনায়, হাত খজুৱাব বুলি ভাবি কচু শাকৰ আঞ্জা নবনায়, পঢ়িলেও চাকৰি নেপায় বুলি ভাবি ভালদৰে পঢ়া-শুণা নকৰে, ভালকৈ কাম কৰিলেও আনৰ প্ৰশংসা নেপাই কাৰণেই কৰ্মস্থলীত দৈনন্দিন কামবোৰ সূচাৰুৰুপে নকৰে, ইত্যাদি৷ এনে মানুহে সৰু সৰু কামৰো হাজাৰটা খুট দেখুৱাই কামটো জটিল যেন লগাই পেলায়৷\nমানুহে সেয়ে সদায় নিজতকৈ শ্ৰেষ্ঠ আৰু ধনাত্মক কথাৰে উৎসাহ যোগোৱা লোকৰ সংগ ল’ব লাগে৷ লেখক শিৱ খেৰাৰ মতে মানুহ এজন কেনেকুৱা সেয়া কেৱল তেওঁৰ সংগৰ পৰাই জানিব নোৱাৰি, কোনবোৰ মানুহক তেওঁ পৰিহাৰ কৰি চলে তাৰ পৰাও মানুহ এজনৰ চৰিত্ৰ জানিব পৰা যায়৷\nখুব কম মানুহেহে জীৱনত নিজৰ ধৰণেৰে কামবোৰ কৰিবলৈ পায়৷ শিক্ষাৰ্থীয়েই হওক, চাকৰি ব্যৱসায় বা অন্য কাম কৰা মানুহেই হওক, এটা প্ৰণালী(system)ৰ মাজেৰে চলিবলৈ বাধ্য৷ বাধ্য-বাধকতাই মানুহক কামত নিপুণ কৰে৷\nবাধ্য-বাধকতাবোৰত আমনি পোৱাতকৈ তাৰ পৰা নিজৰ কি লাভ হ’ব পাৰে ভাবি কামবোৰ দুগুণ উৎসাহেৰে কৰিব লাগে৷ কেতিয়াবা আনে আমাৰ কষ্ট হওক বুলিয়েই আমাক শলঠেকত পেলায়৷ কিন্তুু আমাৰ লাভহে হয়৷ আমি পৰিপক্ব হোৱাৰ সুযোগ পাওঁ৷ ৰন্ধা-বঢ়া ভালকৈ নজনা বোৱাৰী এজনীয়ে শাহু-শহুৰৰ আলপৈচান ধৰোঁতে ধৰোঁতে সুস্বাদু খাদ্য ৰান্ধিৱ পৰা হৈ যায়৷ দৈনন্দিন জীৱনত আনে আমাৰ ওপৰত জাপি দিয়া বাধ্য-বাধকতাবোৰে এটা এটা দিন আমাক আমনি লগাই যদিও শেষত গৈ আমি পৰিপক্ব হৈ উঠো৷ আনৰ বিশ্বাসভাজন হ’বলৈ, নিপুণতাৰে কামটো কৰিবলৈ কৰোতাজনৰ ধৈৰ্য আৰু মনোযোগিতা দুয়োতাই প্ৰয়োজনীয়৷ কিছুমান মানুহ প্ৰায় সকলো কামতে ওষ্টাদ৷ যিকোনো কাম তেওঁলোকে অনায়াসে কৰিব পাৰে৷ মানুহ এজনে কেৱল তেওঁক কৰিবলৈ দিয়া কামকেইটা কৰি বহি থাকিব পাৰে নাইবা এলাহ নকৰি তেওঁৰ আয়ত্তৰ অধীন বাকী কামবোৰো কৰিব পাৰে৷ পঢ়া-শুণা কম থকা কিন্তুু যিকোনো কাম কৰিবলৈ উন্মুখ এজন মানুহে এটা কাৰ্যালয়ত সহায়ক(helper) হিচাপে কাম কৰে৷ সহায়কৰ কাম হ’ল ফাইলবোৰ এখন টেবুলৰ পৰা আন এখনলৈ নিয়া, বিষয়া-কৰ্মচাৰীক সময়মতে চাহ যোগান ধৰা ইত্যাদি৷ কিন্তুু তেওঁ নিজৰ কামৰ উপৰিও বাকী সকলো কাম যেনে ৰং দিয়া, এ চি ভাল কৰা আদি কামত ওষ্টাদ কাৰণে কাৰ্যালয়ত মানুহজনৰ গুৰুত্ব বহুত বেছি৷ এক কথাত কাৰ্যালয়ৰ যিকোনো কাম তেওঁ নহ’লে নহয়৷ এনে মানুহবোৰ হ’ল আমাৰ চকুৰ সমুখতে থকা আদৰ্শ৷ এলেহুৱা, কথাচহকী কাৰ্যালয়ৰ উচ্চশিক্ষিত বিষয়া-কৰ্মচাৰীতকৈ কাম এটা দায়িত্বসহকাৰে কৰা এই সহায়ক জন বেছি সন্মানীয় মানুহ৷\nক, খ, গ তিনিজন নলেগলে লগা বন্ধু৷ এদিন নৈৰ পাৰত তিনিও ফুৰিবলৈ যায়৷ কিবা কথাত তিনিওৰে কাজিয়া লাগে৷ কএ খক নদীলৈ থেলা মাৰি দিয়ে৷ তাকে দেখি খঙতে গএ কক থেলা মাৰে৷ পানীত পৰিয়েই দুয়োতাই ভয়তে হাত-ভৰি মাৰিবলে লাগিল৷ দুয়ো গম পালে যে মৃত্যু নিচেই কাষত৷ খয়ে আগতে দেউতাকে কেনেকৈ সাতোঁৰে কোৱা কথাবোৰ মনত পেলাই যিমান পাৰে সিমান হাত দুখন পানীত মৰাত লাগিল৷ ভৰিৰে পানী থেলিলে৷ পিঠিখন উপঙাবলৈ চালে৷ উশাহ যাতে লৈ থাকিব পাৰে তাতো গুৰুত্ব দিলে৷ তেনেকৈ চেষ্টা কৰি কৰি সি পাৰ পাই মাটি খামুচি ৰ’ল৷ ইফালে কয়ে পানীত পৰি কিংকৰ্তব্য বিমোৰ হ’ল৷ সি মৰিলোৱেই বুলি ভাবি চিঞৰাত লাগিল৷ যিমানে চিঞৰিল সিমানে পানীও খালে, উশাহ লোৱাত অসুবিধা পালে৷ তাৰ মগজটো খালি যেন লাগিল আৰু এসময়ত সি পানীৰ তলত বুৰ গ’ল৷\nবিপদৰ সময়ত ধৈৰ্য হেৰুৱাই চিঞৰ বাখৰ কৰাতকৈ শান্ত মনেৰে সমাধান বিচাৰিলেই মানুহে উদ্ধাৰৰ পথ বিচাৰি পায়৷ জীৱন সংগ্ৰামত আপুনি খ ৰ দৰে যুজিব নে ক ৰ দৰে বুৰ যাব সেয়া নিৰ্ভৰ কৰে আপোনাৰ মনোবল, বুদ্ধি আৰু সাহসৰ ওপৰত৷\nড° ছবি গগৈ বাইদেৱে চাউলৰ পৰা ধান বাছি বাছি থাইলেণ্ড বৰা ধানৰ খেতি কৰাৰ দৰে আমিও আমাৰ সৰু সৰু সপোনক বাস্তৱিক ৰূপ দিব পাৰো৷ মহিলা হৈ ৰিস্কা চলোৱা বা ড্ৰাইভিঙ শিকোৱা কামটো কঠিন যদিও স্বৰ্ণ গগৈ বাইদেউ বা দৰ্শনা সেন গুপ্তা বাইদেউৰ দৰে প্ৰৱল ইচ্ছাশক্তিৰ গৰাকী হৈ আমিও আত্মসংস্থাপনৰ পথ বিছাৰি ল’ব পাৰো৷ শিৱসাগৰ জিলাৰ মৰাণ চহৰৰ দেওবৰীয়া বজাৰত এজন আলৰ বুঢ়াই প্ৰায়ে কুকুৰাৰ কণী বিক্ৰী কৰে৷ চৌফলীয়া ৰ’দত এদিন এজন গ্ৰাহকে তেওঁক পুতেক-জীয়েকে নেচাই নেকি বুলি সোধে৷ বুঢ়াজনে হাঁহি হাঁহি ক’লে যে অভাৱত পৰি তেওঁ কণী বিকা নাই৷ তেওঁ কাম কৰি ভাল পায় কাৰণেহে ঘৰৰ কুকুৰাৰ কণী কেইটা বিক্ৰী কৰিছেহি৷ ইতিবাচক চিন্তাৰে জীৱনটো উদযাপন কৰা এনে মানুহেৰে আমাৰ চৌপাশ ভৰি আছে৷ বয়স বা বেলেগ অসুবিধাবোৰ এওঁলোকৰ কাৰণে হেঙাৰ নহয়৷ ইচ্ছাশক্তিৰ জোৰতেই এনে মানুহবোৰে তেওঁলোকৰ সৰু সৰু আকাংক্ষাবোৰক জয় কৰিছে৷ নিক’ল’ মেকিয়াভেলিয়ে ঠিকেই কৈছিল য’ত\nইচ্ছাশক্তি প্ৰৱল তাত জটিলতা প্ৰতিবন্ধক নহয়৷\n← গোৰ আৰু গংগা -ৰাজশ্ৰী বৰ্মন\nযদি, হেঁতেন ইত্যাদিৰে — বৰ্ণালী শৰ্মা বৰুৱা →


৮ বছৰ আগতে আজিৰ দিনটোত শান্তিৰ নোবেল বিজয়ী মালালাক কিয় গুলিয়াইছিল তালিবানে? – News Time Assam by Pratham Khabar\nঘৰ/আফগানিস্তান/৮ বছৰ আগতে আজিৰ দিনটোত শান্তিৰ নোবেল বিজয়ী মালালাক কিয় গুলিয়াইছিল তালিবানে?\nতালিবানৰ সন্ত্ৰাসৰ বিৰুদ্ধে গুজৰিছিল মালালাই\nPratham Khabar News Send an email অক্টোবৰ 9, 2021\n0 235 1 মিনিট পঢ়া\nতালিবানৰ সন্ত্ৰাসৰ বিৰুদ্ধে গুজৰিছিল এগৰাকী কিশোৰীয়ে। নাম ‘মালালা’। কোন এইগৰাকী দুঃসাহসী মলালা?\nমালালাৰ সম্পুৰ্ণ নাম আছিল মলালা ইউছাফজাই। তেওঁ আছিল এগৰাকী সাহসী মহিলা, যিয়ে দুৰ্নীতিৰ বিৰুদ্ধে মাত দিয়াৰ লগতে পাকিস্তানত মহিলাৰ শিক্ষাক উদগনি যোগোৱা আৰু অনিবাৰ্য কৰাৰ বাবে উঠি পৰি যুঁজ দিছিল।\nযেতিয়া তালিবানৰ হিংসাত্মক নীতিৰ আতংকৰ ফলত ছোৱালীসকলে স্কুললৈ যাব নোৱাৰা অৱস্থা হৈছিল, তেতিয়া মালালা আছিল মাত্ৰ আঠ বছৰ বয়সৰ। অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে যুঁজি দিবলৈ ওলাই আহিছিল আঠ বছৰীয়া কণমাণিগৰাকী।\n১৬ বছৰ বয়সত জন্ম দিনৰ দিনাই মালালই লাভ কৰিছিল সাহসীকতাৰ সন্মান। সন্মান হিছাপে সংযুক্ত ৰাষ্ট্ৰই ১২জুলাই দিনটোক মলালা দিৱস হিচাপে ঘোষণা কৰিছিল।\n২০০৭-০৯ বৰ্ষৰ সময়ছোৱাত পাকিস্তানত আছিল তালিৱান সন্ত্ৰাস আৰু আতংক। তালিবানে মহিলাৰ বাবে বন্ধ কৰি দিছিল নৃত্য, বিউটি পাৰ্লাৰ, শিক্ষা আৰু ৪০০ তকৈও অধিক স্কুল।\nসেই সময়ত মলালাৰ বয়স আছিল ১১ বছৰ। পিতৃয়ে প্ৰৱল আত্মবিশ্বাসেৰে তাইক লৈ গ’ল পেশাবৰলৈ আৰু তাতে মলালাই প্ৰদশন কৰিলে বিশ্বক আচম্বিত কৰা বিখ্যাত ভাষনটি। যাৰ শীৰ্ষক আছিল- How dare the Taliban take away my basic right to education ।\n২০১২ চনৰ ৯অক্টোবৰ অৰ্থাৎ আজিৰ দিনাটোতে মলালাই বন্ধুৰ্বগৰ সৈতে এখন বাছত যাত্ৰা কৰি থকাৰ সময়তে তালিবানে বাছখনত প্ৰৱেশ কৰি “মলালা কোন” বুলি সোধে আৰু মলালাৰ মস্তিকত গুলিবৰ্ষন কৰে।\nকিন্তু ৰাইজৰ আৰ্শীবাদত মলালাৰ ব্ৰিটেইনত চিকিৎসালয়ত সম্পুৰ্ণ সুস্থ হৈ উঠে।\nশিক্ষাৰ অধিকাৰ আৰু মহিলাৰ অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতিবলৈ শক্তিশালী তালিবানৰ লগতো যুজিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰা মলালাক ২০১৩ ৰ্বষত শান্তিৰ নোবেল বটাঁৰে সন্মানিত কৰা হয়।\nMalala News Time Assam Pakistan Terrorism Pratham Khabar Pratham Khabar 24x7 Taliban Terror\nএইবাৰ পূজাত ১০০ ফুট উচ্চতাৰ ৰাৱণ! পিছে ক'ত?\nঅসম চৰকাৰ আৰু এছবিআইৰ মাজত পিডব্লিউডিৰ বাবে বেংক ঋণৰ ক্ষেত্ৰত বুজাবুজি চুক্তি স্বাক্ষৰ


mariani-man-sent-two-hundred-letter-together-tv-jyoti-prasad-skd– News18 Assam\nCovid 19 প্ৰট'কল : নিৰ্ধাৰিত সময়ত মঞ্চত অনুষ্ঠান আৰম্ভ নকৰিলে বাতিল হ'ব জুবিন গাৰ্গৰ সংগীতানুষ্ঠানো !\nমাকুমত উদ্ধাৰ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পৰা বহিৰাজ্যলৈ সৰবৰাহৰ চেষ্টা কৰা দুটা হাতী। গুজৰাট নে ওড়িশা ক'লৈ নিব বিচাৰিছিল হাতী দুটা? অব্যাহত বন বিভাগৰ তদন্ত।\nচ’তে গৈয়ে গৈয়ে- নয়া নদী নয়া কুল, ব’হাগে পালেহি- নয়া নদী নয়া কুল, ফুলিলে বাবৰি ফুলেহে- নয়া নদী নয়া কুল, খোপাত মাৰে কপৌফুল, ফুলি আছে নাহৰ ফুল, হাততে ঐ, হাততে ঐ জেতুকাৰ, হাততে ঐ জেতুকাৰ বোল।\nগুৱাহাটীত অজাপৰ পৰ্যালোচনা বৈঠক, লুৰিণজ্যোতিয়ে ক’লে – ‘২ মে’ত কোনেও নভৱা ধৰণৰ ফলাফল পাব’\nUpdated:January 22, 2021, 4:14 PM IST\nমৰিয়নীৰ চেলেংহাট উপ ডাক ঘৰৰ যোগেদি যুৱকজনে একেদিনাই দুশৰো অধিক চিঠি প্ৰেৰণ কৰিলে।\nLast Updated: January 22, 2021, 4:14 PM IST\nআধুনিক সমাজ জীৱনত প্ৰতিজন লোকৰ বাবে ম'বাইল ফোন অপৰিহাৰ্য অংগ হৈ পৰাৰ লগে লগে এলাগী হৈ পৰিল এসময়ৰ জনপ্ৰিয় যোগাযোগৰ মাধ্যম ডাক বিভাগ। ডাকোৱালৰ চাইকেলৰ টিলিঙাৰ শব্দৰ বাবে অধীৰ হৈ ৰৈ নাথাকে এতিয়া প্ৰিয়জন। ডাকোৱালৰ কান্ধত ওলমি খাকী ৰঙৰ টোপোলাটোত নাহে নীলা খামৰ চিঠিত প্ৰিয়জনৰ উমালভৰা মৰমবোৰ। ম'বাইল ফোনৰ এটা টিপতে ইজনে সিজনৰ সৈতে বাৰ্তাৰ আদান প্ৰদান সম্ভৱ। কিন্ত চিঠিৰ সেই মাদকতা জানো পাহৰিব পাৰি। চিঠিৰ সেই হেৰাই যোৱা মাদকতা ঘুৰাই অনাৰ বাবে এজন যুৱকে ল'লে অভিনৱ পদক্ষেপ।\nমৰিয়নীৰ চেলেংহাট উপ ডাক ঘৰৰ যোগেদি যুৱকজনে একেদিনাই দুশৰো অধিক চিঠি প্ৰেৰণ কৰিলে। কিন্তু কালৈ প্ৰেৰণ কৰিলে ইমানবোৰ চিঠি একেলগে? আচলতে যুৱকজন হৈছে পূব-যোৰহাট শিক্ষা খণ্ডৰ হেমলাই আৰু লাহিং মণ্ডল সমল কেন্দ্ৰৰ সমন্বয়ক মহেন্দ্ৰ নাথ। শিক্ষা বিভাগৰ এক আঁচনি অনুসৰি, চৰকাৰী বিদ্যালয়সমূহৰ সৈতে সমাজক জড়িত কৰোৱাৰ মানসেৰে নৱগঠিত বিদ্যালয় পৰিচালনা সমিতি (SMC) সমূহৰ আগন্তুক তিনিদিনীয়া প্ৰশিক্ষণলৈ অংশগ্ৰহণকাৰীসকলক ডাকযোগে পত্ৰ প্ৰেৰণ কৰি নিমন্ত্ৰণ জনোৱাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে।\nডাকযোগে অহা চিঠিৰ হেৰাই যোৱা মাদকতা ঘূৰাই অনাৰ এক প্ৰচেষ্টা গ্ৰহণ কৰা লগতে বিদ্যালয় পৰিচালনাৰ সৈতে জড়িত বিষয়-ববীয়াসকলৰ মনতো সেই সুকীয়া মাদকতা প্ৰদান কৰিবৰ বাবে এই পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা বুলি প্ৰকাশ কৰে মণ্ডল সমন্বয়ক মহেন্দ্ৰ নাথে।\nFirst published: January 22, 2021, 4:14 PM IST\nক'ত আছে কোৰোণা? হৰিদ্বাৰৰ মহাকুম্ভ মেলাত হাজাৰ হাজাৰ ভক্তৰ স্নান\nপ্ৰথম মেচতে বেটে-বলে উজলিল ৰিয়ান পৰাগ, সঞ্জুৰ শতক, তথাপিও পৰাস্ত ৰাজস্থান\nMAMIক বিদায় জনালে দীপিকা পাডুকনে। কিয় দীপিকাৰ এই আকস্মিক সিদ্ধান্ত?\nওজন বাঢ়িবলৈ নিদিব! ওজন বৃদ্ধিয়ে প্ৰভাৱ পেলাই শাৰীৰিক সম্পৰ্কত! জানি লওক\nসঞ্জু ছেমছনৰ শতক, ৰিয়ান পৰাগৰ বিস্ফোৰক বেটিং, তথাপিও পৰাস্ত ৰাজস্থান\nCovid 19 : নিৰ্ধাৰিত সময়ত অনুষ্ঠান আৰম্ভ নকৰিলে বাতিল হ'ব জুবিনৰ অনুষ্ঠানো\nআকস্মিকভাৱে MAMIৰ পৰা আঁতৰি আহিল দীপিকা


চন্দ্ৰগ্ৰহণ ২০২১: শতিকাটোৰ আটাইতকৈ দীঘল চন্দ্ৰগ্ৰহণ, কেতিয়া আৰু ক’ৰ পৰা দেখা পোৱা যাব? -\nHomeজীৱন শৈলীচন্দ্ৰগ্ৰহণ ২০২১: শতিকাটোৰ আটাইতকৈ দীঘল চন্দ্ৰগ্ৰহণ, কেতিয়া আৰু ক’ৰ পৰা দেখা পোৱা...\nচন্দ্ৰগ্ৰহণ ২০২১: শতিকাটোৰ আটাইতকৈ দীঘল চন্দ্ৰগ্ৰহণ, কেতিয়া আৰু ক’ৰ পৰা দেখা পোৱা যাব?\nডিজিটেল ডেস্ক: জ্যোতিষ শাস্ত্ৰ অনুসৰি, প্ৰতিটো গ্ৰহণৰ এটা বেয়া আৰু এটা ভাল দিশ থাকে। ই প্ৰাণীজগতক প্ৰভাৱিত কৰে। বছৰটোৰ প্ৰথম চন্দ্ৰগ্ৰহণ হৈছিল ২৬ মে’ত৷ আনহাতে, ১৯ নৱেম্বৰত হ’ব বছৰটোৰ অন্তিমটো চন্দ্ৰগ্ৰহণ। কিন্তু এইটো সম্পূৰ্ণ চন্দ্ৰগ্ৰহণ নহয়। ই আংশিক চন্দ্ৰগ্ৰহণ বুলিহে ক’ব পাৰি।\nচন্দ্ৰ গ্ৰহণ কেতিয়া হয়? বৈজ্ঞানিক ব্যাখ্যা অনুসৰি, যেতিয়া পূৰ্ণিমাৰ দিনা পৃথিৱী সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰই সমান্তৰালভাৱে গতি কৰে৷ আৰু এই গতিত সূৰ্য, পৃথিৱী আৰু চন্দ্ৰ সৰল ৰেখাত পৰিলে চন্দ্ৰ গ্ৰহণ হয়। এই ক্ষেত্ৰত, সম্পূৰ্ণ চন্দ্ৰ গ্ৰহণ হয়।\nআনহাতে, যেতিয়া পৃথিৱী, সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰৰ মাজত হোৱা গতিত, সম্পূৰ্ণৰূপে সৰল ৰেখাত নপৰিলে আংশিক চন্দ্ৰ গ্ৰহণ হয়। এই ক্ষেত্ৰত, গোটেই চন্দ্ৰই নহয়, কিন্তু চন্দ্ৰৰ এটা অংশ পৃথিৱীৰ ছাঁ আৱৰি আছে।\nএইবছৰ এইটো দ্বিতীয় তথা অন্তিম চন্দ্ৰগ্ৰহণ হ’ব ১৯ নৱেম্বৰত। কিন্তু এয়া সম্পূৰ্ণ চন্দ্ৰ গ্ৰহণ নহয় আংশিক চন্দ্ৰ গ্ৰহণহে। এই চন্দ্ৰ গ্ৰহণ প্ৰত্যক্ষ কৰা হ’ব কিছু বিশেষ অঞ্চলৰ পৰাহে৷\nজ্যোতিৰ্বিজ্ঞানীসকলৰ মতে, চন্দ্ৰ গ্ৰহণ ১৯ নৱেম্বৰ শুকুৰবাৰে পুৱা ১১.৩৪ বজাত আৰম্ভ হ’ব। আৰু সন্ধিয়া ৫.৩৩ বজাত সমাপ্ত হ’ব। এই চন্দ্ৰ গ্ৰহণ উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ পৰা দেখা যায়। গ্ৰহণ মুখ্যতঃ ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ আৰু অসমৰ পৰা দেখা যায়। ভাৰতৰ লগতে চন্দ্ৰ গ্ৰহণ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, উত্তৰ ইউৰোপ, পূব এছিয়া, অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় অঞ্চলতো দেখা পোৱা যাব।\nPrevious articleসংক্ৰমণ অব্যাহত শিৱসাগৰত! পৰীক্ষাৰ পূৰ্বেই কৰ’নাক্ৰান্ত ২২ শিক্ষাৰ্থী\nNext article১৬মাহে বলাৎকাৰ যুৱতীক; বাধ্য কৰালে সন্তান জন্ম দিবলৈ, তাৰ পাছত অচেতন কৰি দলিয়ালে পথত


অসমীয়াৰ ঘৰুৱা চিকিৎসা -(নিতুল বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅসমীয়াৰ ঘৰুৱা চিকিৎসা -(নিতুল বৰা)\n(এই মাহৰ সাহিত্যৰ সম্পাদক শ্ৰদ্ধাৰ ডাক্তৰ ভূপেন্দ্ৰ শইকীয়া ককাইদেউৰ আওকাণ কৰিব নোৱাৰা অনুৰোধ কিবা এটা থিমৰ সৈতে খাপ খুৱাই লিখিবই লাগে। সেয়ে কি লিখিম বুলি ভাবিহে আছিলোঁ, মনলৈ তেনেতে সৰু সৰু কথা কিছুমান আহিল তাকেই লিখি দিলোঁ৷ আশা কৰো ৰাইজে ভাল পাব।)\nআমাৰ সকলোৰে বছেৰেকত এবাৰ হলেও কাহ হয় বা হোৱা দেখা যায়। এই কাহৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ আজিকালি বিভিন্ন ধৰণৰ ঔষধ বজাৰত উপলব্ধ, চিকিৎসক সকলেও পৰামৰ্শ দিয়ে কাহৰ বাবে এল’পেথিক কাফচিৰাপ। কিন্তু ঠিক সেই একেধৰণে অসমীয়া ঔষধো আছে কাহৰ পৰা সকাহ দিব পৰাকৈ।\n(ক)গুড় বা মিঠৈ বজাৰৰ পৰা অলপ কিনি আনি সেইখিনি চাহ কৰা চ’চ এটাত সৰু সৰুকৈ কাটি লৈ অলপ পানী দি ভালকৈ উতলাব লাগে। কিছু সময় উতলোৱাৰ পিছত পানীৰ সৈতে মিহলি হৈ কুঁহিয়াৰৰ ৰস উতলালে হোৱা পকা ৰসৰ দৰে হৈ পৰিব। এতিয়া এখন চামুচেৰে অলপমান লৈ ওপৰৰ পৰা বাকী দিব লাগে চ’চটোত, যদিহে বৈ যোৱা ৰসখিনি এঠা জাতীয় হৈছে, তেনেহ’লে লগে লগে পাতল প্লেট বা কাপত লৈ খাব পৰা উষ্ণতাত ৰাখি ৰোগীক পি খাবলৈ দিব লাগে। মন কৰিব লাগে যাতে এই ৰস খোৱাৰ কিছু সময়ৰ পিছলৈকে অলপো পানী সেৱন কৰিব নালাগে। এনেকৈ প্ৰতিদিনে সন্ধিয়া মিঠৈ বা গুড় উতলাই খালে কাহৰ পৰা সোনকালে আৰোগ্য লাভ কৰিব পাৰি।\nখ) থেকেৰা টেঙা গোটে গোটে গছৰ পৰা পাৰি আনি সেইবোৰ সুৰকৈ ফালি পানী বা দাইলত দি সিজাই পিছত পানী বা দাইলৰ পৰা কাঢ়ি আনি অলপমান নিমখ দি কাহ হোৱা ৰোগীক খাবলৈ দিব লাগে, তেনে কৰিলে কাহ হোৱা ৰোগীৰ কফবোৰ বাহিৰ হৈ সোনকালে আৰোগ্য লাভ কৰিব পাৰি।\nগ) সিজুগছৰ কেঁচা পাত কেইখিলামান চিঙি আনি আধাকাপমান পানী দি সামান্য নিমখৰ লগত উতলালে সিজুগছৰ পাতৰ ৰস পানীৰ সৈতে মিহলি হৈ এক মিশ্ৰণৰ সৃষ্টি হ’ব। সেই মিশ্ৰণ কাহ হোৱা ৰোগীক নিতৌ দুই তিনিবাৰমান খুৱালে কাহৰ পৰা সোনকালে আৰোগ্য পাব পাৰি।\nকেতিয়াবা কিছুমান ল’ৰা-ছোৱালীৰ দিনৰ ভাগত টোপনি গ’লে নাকৰ পৰা অকস্মত্ তেজ নিৰ্গত হৈ আহে, ইয়াক অসমীয়া মানুহে এৱাঁ-ভঙা বুলি কয়। এনে ৰোগৰ এল’পেথিক চিকিৎসা কেনেধৰণৰ হয় সেয়া আমাৰ জ্ঞাত নহয়, কিন্তু এটি উৎকৃষ্ট দৰৱ হৈছে—সততে য’তে ত’তে দেখা পোৱা আকন গছৰ কল এটি চিঙি আনি তাৰ মাজ অংশ ফালি ভিতৰৰ পৰা কপাহ জাতীয় আঁহবোৰ উলিয়াই শলিতাৰ দৰে পকাই লৈ জুইত জ্বলাই তাৰ ধোঁৱাখিনি দিনে এবাৰকৈ ৰোগীক শুঙিবলৈ দিব লাগে। এনেকৈ কেইবাদিনো কৰিলে এৱাঁ-ভঙা ৰোগ নিৰাময় হয়।\nকেতিয়াবা কিছুমান মানুহৰ ঘৰত গা-ধোওঁতে বা নদী, পুখুৰীত ডুব মাৰি গা-ধোওঁতে কাণত পানী সোমায়, আৰু পিছলৈ সেই পানী সোমাই কাণৰ ভিতৰত ঘাঁৰ সৃষ্টি কৰে। এই ঘাঁটোক কাণগেলা ঘাঁ বুলি কোৱা হয়। এইধৰণৰ ৰোগৰ বাবে অসমীয়া দৰৱ হৈছে—কঁপাহ গছৰ কঁপাহ কলবোৰ ফাটি কঁপাহ বাহিৰ হোৱাৰ আগৰ অৱস্থাতেই কল এটি চিঙি আনি তাক ভালকৈ পৰিষ্কাৰ কৰি জুইত কিছু সময় লেৰেলি যোৱাকৈ সেকিব লাগে। কিছু সময় এইদৰে সেকাৰ অন্তত কলটো লেতুসেতু হৈ পৰিব আৰু তেতিয়াই কাণগেলা ৰোগীৰ কাণৰ ফুটাৰে লেৰেলা কলটো চেপি দি তাৰ ৰস কেইটোপালমান দিব লাগে। এনেকৈ দুদিনমান কৰিলেই এই কাণগেলা ৰোগৰ উপশম হয়।\nআমাৰ বহুতৰে চকুৰ পটাত আচিনা নাম এটি ফোঁহা সদৃশ গুটিৰ সৃষ্টি হোৱা দেখা যায়। এই আচিনা হোৱাৰ আগতেই লাহে লাহে ঠাইডোখৰ বিষাবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু ক্ৰমাত ইয়াৰ আকৃতি ডাঙৰ হৈ পিছত বিষ অনুভৱ হয়, কেতিয়াবা ই ফুলি উঠি চকুৰ পটা মেলাত অসুবিধাৰ সৃষ্টি কৰে। কেতিয়াবা আচিনাৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা আঠাজাতীয় পদাৰ্থই পটাখনৰ চাৰিও ফালে খমলাৰ ধৰে। এতিয়া এই আচিনা উঠি আহিবৰ সময়ত যেতিয়া অলপ অলপ বিষ অনুভৱ হয়, তেতিয়া তলত দিয়াৰ দৰে কৰা উচিত৷\nক) অসমীয়া লোকবিশ্বাস মতে যদি চূণৰ টেমি (চূণ থোৱা টেমা)বা নতুন চূণ গলোৱা টেমাৰ সন্মুখত চূণৰ ভাপটো বা গোন্ধটো আচিনা হোৱা ঠাইখিনিত ওচৰৰ পৰা লাগিবলৈ দিয়া হয়, তেতিয়া এই আচিনা লাহে লাহে কমি সেইফালেই সাম কাটে।\nখ) কনাই শিমলু নামৰ এবিধ শাক-জাতীয় উদ্ভিদৰ এটি ঠাল ভাঙি আনি তাৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা আঠা যদি আচিনা হোৱা ঠাইত লগাই দিয়া হয়, তেনেহ’লে সেই আচিনা নিমিষতে নোহোৱা হয়।\nগ) আইতা ককাহঁতে আমাক সৰুতে আচিনা হ’লে বাৰীৰ পিছফালে গৈ ঘাঁহনিত বিচাৰি এটা চেনী জোক ধৰি আনে, সেইটো আনি (তাৰ মুখৰ লেলাউটি বা তাৰ গাত লাগি থকা আঠা) আচিনা হোৱা ঠাইত লগাই দিয়ে, কিছুসময়ৰ পিছত দেখা যায় যে জোকটো মৰি গৈছে। আৰু তেতিয়া লাহে লাহে আচিনাটো নোহোৱা হয়। এই চেনী জোক লগোৱাটো কাৰ্য্য নিজে নিজৰ ক্ষেত্ৰতে বহুবাৰ প্ৰত্যক্ষ কৰিছোঁ৷\nআমি সৰু থাকোঁতে, ঠিক প্ৰাথমিক বিদ্যালয় মানত থাকোঁতেই কেতিয়াবা কিবা কামত যদি দা-কটাৰীৰে বা আন কিহবাত খোচ খাই ভৰি বা হাতত আঘাত পাও বা কাটা-চিঙা হয়। তেতিয়া সন্ধিয়ালৈ আমাৰ মায়ে এডোখৰ ফটা কাপোৰ ৰচীৰ দৰে বটি লৈ সেইডাল সৰিয়হৰ তেলত অলপ জুবুৰিয়াই লৈ আগটো চেপি লয়। ওচৰতে এটা কেৰাচিনৰ চাকি জ্বলাই লৈ তেলত জুবুৰিওৱা ফটা কাপোৰ ডোখৰ জুইত লগাই গৰম কৰে আৰু লগে লগে কটা অংশ বা আঘাত পোৱা অংশটোত লগাই দিয়ে। গৰম তেলৰ কাপোৰ লগাই দিয়াৰ লগে লগে জীৱ উৰি যাওঁ যাওঁ কৰে। এনেকৈ প্ৰায় ১৫,২০ বাৰ মান প্ৰতি দিনে দিয়ে। কেইদিনমানৰ পিছত কটা অংশটো বা আঘাত পোৱা অংশটো লাহে লাহে শুকাবলৈ ধৰে। এইদৰে কৰা কাৰ্য্যটোক শিয়াল কটাহি পোৰা বুলি কোৱা হয়। অৰ্থাত্ দিনটো তলৌ তলৌকৈ ঘুৰি ফুৰোঁতে কটা অংশত লাগিব পৰা সকলো ধৰণৰ বীজাণু সেইদৰে নিৰ্মূল কৰা হয় বুলি কোৱা হয়।\nপ্ৰকৃতিৰ এক অনবদ্য স্তৰ মানুহ কৈশোৰৰ পৰা যৌৱন প্ৰাপ্ত হোৱাটো। এই যৌৱনৰ বতাহে পোৱাৰ সময়তেই মানুহৰ দৈহিক পৰিবৰ্তন লাহে লাহে হবলৈ ধৰে। নাৰী দেহৰ পৰিবৰ্তনৰ দৰে পুৰুষৰো দেহত দাড়ি-মোচ লাহে লাহে গজিবলৈ ধৰে। এনে সময়ত ল’ৰাবোৰৰ পাতল মিহি দাড়ি গজে যদিও তাৰে মাজৰে কোনো কোনোৰ দাড়ি গজা অলপ হলেও কেতিয়াবা দেৰি হোৱা পৰিলক্ষিত হয়। বিশেষকৈ গাঁৱৰ সমাজত সমনীয়া ল’ৰাৰ দাড়ি গজিলে, তাৰে মাজৰ কোনোবা এজনৰ যদি দাড়ি গজা দেৰি হয়, তেতিয়া প্ৰায়ে লগৰ সমনীয়া বোৰে ফিচিঙা-ফিচিং কৰা দেখা যায়।\nঠিক তেনে সময়তেই অসমীয়া সমাজত প্ৰচলিত এক লোকবিশ্বাসৰ মতে দুই একে উপদেশ দিয়ে যে পথাৰত হালবোৱা নাঙলত লাগি অহা কেঁচা মাটি কেনেবাকৈ নাঙলৰ পৰা আনি যদি গালে-মুখে ঘঁহি দিয়া হয় তেনেহ’লে দাড়ি সোনকালে গজি উঠে। আমি সৰু থাকোঁতে লগৰ দুই এজনে এই কাৰ্য্য কৰা নিজে প্ৰত্যক্ষ কৰিছিলোঁ৷ এয়া এক লোকবিশ্বাস বুলিব পাৰি, কিন্তু কিমান দূৰ কাৰ্য্যত পৰিণত হয় সেয়া ডাঠি ক’ব নোৱাৰোঁ। এয়াও এক চিকিত্সাৰ ভিতৰতে পৰে বুলি ভাবিবৰ থল আছে।\nশিশু এটি জন্মৰ পৰা ডেৰ-দুবছৰৰ ভিতৰত থুনুক-থানাককৈ মাত ফুটিবলৈ ধৰে। এয়া স্বাভাৱিক শিশুৰ স্বাভাৱিক লক্ষণ। কিন্তু কেতিয়াবা তাৰে মাজৰ কোনো শিশুৰ থুনুক-থানাক মাত ফুটে যদিও দুইৰ পৰা তিনিবছৰৰ পিছত দেখা যায় কথাৰ কওঁতে খোনা ধৰে। কোনো নিৰ্দিষ্ট কিছুমান শব্দ উচ্চাৰণ কৰিবলৈ লওঁতে জিভা পলকতে নুঘুৰে বা অলপ কষ্ট কৰিব লগা হয় বা শব্দটি স্পষ্টকৈ ফুটাই উচ্চাৰণ কৰিব নোৱাৰে।\nএনে সময়ত অসমীয়া লোকবিশ্বাস যে পঠা ছাগলীৰ জিভা কচাইখানাৰ পৰা কিনি আনি সেই জিভা ভালকৈ সৰুকৈ কাটি ৰান্ধি খুৱালে শিশুৰ খোনা ধৰা নিৰ্মূল কৰিব পাৰি। ছাগলীৰ জিভাত কি এনে বিশেষ গুণ আছে সেয়া সাধাৰণ মানুহৰ বাবে সাঁথৰ হৈয়ে থাকে যদিও নিশ্চয় কিবা নহয় কিবা বৈজ্ঞানিক কাৰণ থাকিব পৰা কথা নুই কৰিব নোৱাৰি।\nমানুহৰ কিছুমান ৰোগ বংশানুক্ৰমে এজনৰ পৰা আন এজনলৈ প্ৰায়ে শোচৰা পৰিলক্ষিত হোৱা দেখা যায়। তাৰেই এটি ৰোগ আমাৰ সকলোৰে চিৰ পৰিচিত বাতবিষ বুলি জনা যায়। এই বাতবিষ মানুহৰ শৰীৰৰ গাঁঠিবোৰত বেছিকৈ হয়। অত্যন্ত কষ্টকৰ অসহ্যকৰ এই বিষ বুলি কোৱা প্ৰায়ে শুনা পাওঁ। এই বিষে শৰীৰৰ গাঁঠিবোৰত সকলো সময়তে ধৰি নাথাকে, ঠাণ্ডা বেছি পৰিলে বাতবিষ বেছি হোৱা দেখা যায়।\nআজিৰ পৰা প্ৰায় ১৫ বছৰমানৰ আগতেই এই বাতবিষ আমাৰ ঘৰৰ ওচৰৰে খুড়া এজনৰ আছিল। খুড়া যেতিয়া এই বিষত আক্ৰান্ত হৈ পৰি থাকে, তেতিয়া আমি খবৰ ল’বলৈ গৈ দেখা পাওঁ যে খুড়া বাতবিষত কোঙা হৈ বিচনাতে কুচি-মুচি শুই আছে। কোৱা শুনা যায় যে এই বাতবিষৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ এতিয়ালৈকে চিকিত্সা শাস্ত্ৰত উপযুক্ত ঔষধ উপলব্ধ হোৱাগৈ নাই। বৰ্তমানে কিবা নতুন ঔষধ আবিষ্কাৰ হৈছে যদি আমি অৱগত নহয়। লোকবিশ্বাস আছে যে এই বাতবিষৰ বাবে শিয়ালৰ মঙহ মহৌষধ। কেনেবাকৈ কোনোবা নিশা খাপ পিটি এটা শিয়াল বধ কৰি তাৰ মঙহ বাতবিষ ৰোগত আক্ৰান্ত লোকক ৰান্ধি খুৱালে এইৰোগৰ পৰা আৰোগ্য পোৱা যায়। এই লোকবিশ্বাস অনুসৰিয়েই ওচৰৰ দুজন যুৱকে খুড়াৰ বাতবিষৰ ঔষধ বিচাৰি এদিন নিশা খাপ পিটি এটা শিয়াল নিধন কৰিলে, তাৰ মঙহ কাটি ৰান্ধি আমাৰ খুড়াক খুৱালে আৰু সেই তেতিয়াৰ পৰাই খুড়া সুস্থ হৈ পৰিল।\nকিছুদিনৰ আগতে মোমাইদেউৰ ছোৱালী এজনী আমাৰ ওচৰতে বিয়া দিছিলোঁ, বিয়া দিছিলোঁ মানে ছোৱালীজনী কিছুদিন আমাৰ ঘৰতে আছিল, আলহী নহয় ঘৰৰ ছোৱালীৰ দৰেই প্ৰায় ৩ মাহ মান। এদিন ভাইটিৰ বন্ধু এজন ল’ৰাই আহি আমাৰ ঘৰতে তাইক দেখি পচন্দ কৰিলে আৰু কথাটো আমাৰ মা-দেউতাক সুধিলে যে ছোৱালীজনী বিয়া দিব নেকি…? আমাৰ মা-দেউতাই বোলে-ছোৱালীৰ গৰাকী আমি নহয়, সুধিব লাগিব দিয়েনে নিদিয়ে বিয়া।\nকথা মতেই মামাহঁতক খৰখেদাকৈ সুধা হ’ল ল’ৰাৰ বিষয়ে সবিশেষ জনাই। ছোৱালী পক্ষও ৰাজী আৰু ল’ৰাঘৰৰ সন্মতিত দুয়োঘৰ আগুৱালে। আমাৰো নিজা ছোৱালী নাই বাবেই মা-দেউতাৰ একান্ত অনুৰোধত যথাসময়ত আমাৰ ঘৰৰ পৰাই ছোৱালীজনী বিয়া দিয়া হ’ল। এবছৰৰ পিছত এটি কন্যা সন্তান উপজিল। দিন যায় মানে কন্যা সন্তানটি মৰমলগা হৈ পৰিল। এদিন শিশুটিৰ পুৱাৰে পৰা কেৱল বমি হৈ আছে, একো খাৱই নোৱাৰে বমি কৰি দিয়ে। তেনেতে ওচৰৰ আইতা এজনীয়ে পৰামৰ্শ দিলে যে মোমাই সোপা দিব লাগিব। ঠিক তেনে সময়তে মইও ভাগিনৰ খবৰ এটাকে কৰি আহোঁ বুলি গৈ ওলালোগৈ। মোক ভণ্টীয়ে কথাটো কলে যে মোমাই সোপা দিব লাগিব তেহে তাইৰ বোলে বমি হোৱা বন্ধ হ’ব। মইও সিমান বুজি পোৱা নাছিলোঁ, সেয়ে আইতাগৰাকীয়ে মোক বুজাই কলে যে ঘৰৰ মাৰলি বা খুঁটাত থকা ফুটাত এটা সোপা দিব লাগে তাকো একে উশাহতে।\nময়ো খৰখেদাকৈ ঘৰলৈ আহিলো, আহিয়েই মাৰ লগত আলোচনা কৰি এটা ফটাকানিৰ সোপা তৈয়াৰ কৰিলোঁ আৰু বিচাৰি বিচাৰি এটা জুহালৰ মাৰলি বাঁহৰ ফুটা উলিয়ালোঁ৷ এক দুই তিনি বুলি একে উশাহতে মাৰলিৰ ফুটাটোত সোপাটো দি দিলোঁ৷ তাৰ পিচত ভণ্টীলৈ ফোন কৰিলোঁ যে মই সোপা দিলোঁ৷ কি কথা কি বতৰা নাজানোঁ, কিছুসময়ৰ পিছৰে পৰা শিশুটিৰ বমি হোৱা বন্ধ হ’ল লাহে লাহে। এয়া অন্ধ বিশ্বাস নে আন কিবা সেইসময়ত মই নাজানিলোঁ৷ কিন্তু কথা মতেই কাম হোৱা বাবে এক বিস্ময় হৈ ৰ’ল মোৰ বাবে।\nবিঃদ্ৰঃ-ৰাইজৰ জ্ঞাতাৰ্থে জনাও যে এই সকলোবোৰ ৰোগৰ পৰা উপশম পাবলৈ উপৰোক্ত দৰৱ সমূহ ব্যৱহাৰ কৰাৰ আগতে অভিজ্ঞ ব্যক্তি বা জ্যেষ্ঠ জনৰ পৰামৰ্শ অবিহনে প্ৰয়োগ কৰাৰ পৰা বিৰত থাকে যেন। কাৰণ এই সকলোবোৰ প্ৰতিকাৰ লেখকৰ ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতাৰ পৰা আহৰণ কৰা। ইয়াৰে কিছুমান ৰোগৰ ক্ষেত্ৰত লেখকে নিজেই ব্যক্তিগতভাবে আশানুৰূপ ফল লাভ কৰিছে৷\n← আপোনজনক যেতিয়া ৰোগী হিচাবে পাওঁ ! ( ৰুমঝুম শইকীয়া)\nআবু ধাবিৰ প্ৰত্যন্ত মৰুত চিকিৎসাৰ এক সুমধুৰ অভিজ্ঞতা -(জমিল আহমেদ লস্কৰ) →\nপ্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয়, অনুগ্ৰহ কৰি আপুনি অসমলৈ নাহিব…(ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্ম্মা)