নিজৰ গাৰ ওপৰত উলংগ হৈ চুদি থকা তেওঁক দেখি লাজ লাগি গৈছিল :: Assamese New Sex Story | Forum | 8coins.ru\n//8coins.ru মই মা-দেউতাৰ একমাত্ৰ ছোৱালী আছিলো । বৰ্তমান মোৰ বিয়া হৈ এটা সন্তানৰ মাতৃ । মা-দেউতা দুয়ো চাকৰি কৰিছিল । স্কুল-কলেজৰ পৰা অহাৰ পাছত মই দুই-তিনিঘণ্টা মান প্ৰায়ে অকলে বুঢ়ী আইতাৰ লগত থাকিব লগা হৈছিল । আইতাই কাণেদিও কম শুনিছিল, চকুৰে প্ৰায় দেখা নোপোৱাৰ নিচিনাই আছিল । বিচনাতে শুই থাকে । মই দৰকাৰ হ'লে সহায় কৰি দিওঁ । মই প্ৰথম যৌৱনৰ মিঠা মিঠা সোৱাদ তেতিয়াই লভিছিলো ..দেউতাৰ সমবয়সীয়া বন্ধু এজনৰ পৰা । পত্নীহীন মানুহজনৰ ওচৰতে ঘৰ হোৱা কাৰণে তেওঁৰ আমাৰ ঘৰলৈ সঘন আহ-যাহ আছিল.এদিন সন্ধিয়া তেওঁ আমাৰ ঘৰলৈ অহাৰ থিক আগে আগে মা-দেউতাহঁত অফিচৰ পৰা আহি পাইছিলহে । গৰম দিন আছিল ।তেওঁক বহিবলৈ কৈ মা-দেউতা দুয়ো গা-ধুই ফ্ৰেচ হ'বলৈ সোমাইছিল । ঠিক তেনেতে কাৰেণ্ট যোৱাত মই মম এদাল লৈ তেওঁৰ ওচৰৰ টেবুল খনত থব যাওঁতে তেওঁ হঠাৎ মোৰ উৰুহাল পাছফালৰ পৰা মোহাৰি দি ফুচ-ফুচাই কৈছিল.তই মস্ত এজনী হৈ গ'লি দেই.। ছুটি ফ্ৰক এটা পিন্ধি আছিলো মই । তেওঁৰ হাতৰ পৰশত মোৰ কুমাৰী দেহটো শিয়ঁৰি উঠিছিল । তেওঁ বেয়া কাম কৰিছে বুলি গম পাইও কিবা এটা ভাল লাগিছিল । ভয়তে আতৰি দিয়াত তেওঁ বেয়া পাইছো নে'কি সোধাত একো মতা নাছিলো. তেওঁ থিয় হৈ পুণৰ মোৰ গাত হাত দিছিল.তপিনাত লাহেকৈ খামুছি দিছিল.আস.ইমান বছৰৰ পাছতো যেন মোৰ দেহত পুৰুষৰ সেই প্ৰথম স্পৰ্শ লাগি আছে । তেওঁ মোৰ গাত হাত ফুৰাই থাকোতেই মাহঁতে চিঞৰি মাতিছিল.. বাথৰুম দুইটাত মম এদাল এদাল দিবলৈ । মই পটাপট দি আহোতে মায়ে কৈছিল. খুৰাৰক বহিবলৈ ক'বি. তোৰ কিবা পঢ়া বুজিবলৈ আছে যদি সুধি লগৈ । মই এনেই কিতাপ এখন লৈ আকৌ তেওঁৰ ওচৰত গৈ কৈছিলো..মায়ে আপোনাৰ ওচৰত পঢ়ি থাকিবলৈ কৈছে । তেও.\nআহ..সোণজনী বুলি কৈ মোক সাৱটি ধৰিছিল. আস কি মায়াৱী আছিল ..মোৰ জীৱনৰ প্ৰথম পুৰুষজনৰ স্পৰ্শ .গাটো গৰম হৈ গৈছিল. তেওঁ ধূতি এখন আৰু চোলা এটা পিন্ধি আহিছিল..তেওঁৰ উমাল, শক্তিশালী বাহুবন্ধনত মই লেতু- সেতু হৈ পৰি.কি কৰিছে খুৰা..বুলি লাজতে মুখখন তেওঁৰ বুকুত লুকুৱাইছিলো. তেওঁ এখন হাতেৰে মোৰ পিঠিখন মোহাৰি আনটো হাতেদি ফ্ৰকটো অলপ দাঙি মোৰ তপিনাটো কোমলকৈ খামুছি ধৰিছিল. আস..কেনেকুৱা যেন লাগিছিল গা-মন.। কিন্তু তেওঁ যেতিয়া হাতটোৰে মোৰ পেণ্টিটো একাষৰীয়া কৰি পোকৰটা টিপি দিছিল..বিৰাট লাজ লাগিছিল. আতৰি আহিব খুজিছিলো..কিন্তু তেওঁ ..একো নহয়.ৰ..চোন বুলি কৈ অলপ জোৰেৰে সাৱটি ধৰিছিল . তপিনাহাল খামুছি পোকৰৰ ফুটাটোত আঙুলিটো লগাই দিয়াত সুৰসুৰাইছিল । মই ছটফটাই গাটো জোকাৰি দিয়াত তেওঁ আঙুলি এটা পোকৰত অলপ সুমুৱাই দি উলিয়াই নি শুঙি চোৱাত ঘিণ লাগি ছিঃ বুলি কৈছিলো.তেওঁ হাহিঁ পেলাই..ফুচফুচাই কৈছিল. ৰ- চোন..তোৰ গোন্ধটো ল'ব দে. লাজ লাগি গৈছিল ..আকৌ হাতটো পেণ্টিৰ ভিতৰত সুমুৱাই পোকৰটো টিপি দি আৰু তললৈ ভৰাই দিছিল. উ. মা.তেওঁ মোৰ পেচাব কৰা জেগাখিনি মোহাৰি দিছিল. আস. ইমান ভাল লাগিছিল.. কিবা বিজল বিজল ওলাই আছিল গিডাৰ পৰা..তেওঁ লাহে লাহে আঙুলি কেইটাৰে যোনীদ্বাৰ খন মোহাৰি আছিল.অ' মা.. ইমান..পিৰপিৰাছিল পেচাব ওলোৱা ৰাস্তাটো । মই ক'বমই ক'ব নোৱাৰাকৈয়ে গেৰোৱাদুটা ওখ কৰি তেওঁৰ হাতটোক আৰু সুবিধা কৰি দিছিলো.তেওঁ মোৰ কপালত চুমা খাই দিয়াত মৰম লাগি গৈছিল .মোৰ প্ৰথম পুৰুষ জনলৈ । আনফালে মোৰ পেটত তেওঁৰ ধূতিৰ তলৰ কিবা টান বস্তু এটাই যেন খোছা-বিন্ধা কৰি আছিল. উ. মা..সেইদাল তেওঁৰ বাৰি নে'কি..ইমান টান আৰু ডাঙৰ হ'ব পাৰেনে মানুহৰ বাৰি... তেওঁ তলফালে মোৰ গিডাখন মোহাৰি আঙুলি এটা অকণমান ভৰাই দিওঁতে দুখ পাই ডাঙৰকৈ আহ..দুখ পাইছো বুলি কওঁতে. তেওঁ ..চুপ..মনে মনে ক..কোনোবাই শুনিব বুলি হাতটো গিডাৰ পৰা আতৰাই নি নিজৰ আঙুলিটো চুপি দিলে.ছিঃ..ইমান লেতেৰা তেওঁ.তাৰ পাছত মোৰ হাত এখন ধৰি ধূতিৰ তলত সুমুৱাই দি বাৰিদালত লগাই দিলে. অ'..মা..ইমান গৰম,ডাঙৰ আৰু টানহৈ আছিল সেইদাল.. চুই দিওঁতে গাটো শিৰশিৰাই গ'ল. জীবনত প্ৰথমবাৰ কোনোবা মতা মানুহৰ বাৰি চুবলৈ পাইছিলো..মাই..গড. কথাতো ভাবি গিডাৰ পৰা যেন পিৰপিৰকৈ এসোপা কিবা ওলাই আহিছিল..তেওঁ লাহেকৈ ধূতিৰ মাজেদি বাৰিদাল বাহিৰলৈ উলিয়াই দিছিল..তেনেকুৱাতে কাৰেণ্ট আহিল. অলপ ক'লা শকত টান বাৰিদাল তেতিয়াও মোৰ হাতৰ মুঠিত.আগফালটো গুলপীয়া পিয়াঁজৰ নিচিনা.ইমান মৰম লগা.লাইটৰ পোহৰত লাজত কিবা হৈ পৰি হাতটো আতৰাই আনিলো. কিন্তু তেওঁ ..দীঘল হুমুনিয়াহ এটা কাঢ়ি.অকণ মোহাৰি দে না. বুলি কওঁতে বেয়া লাগি গ'ল মনটো. হাতটোদি মোহাৰি দিছিলোহেপাছদিনা ক্লাছত অকণো মন বহা নাছিল । তিনিটামান বজাত ঘৰ আহি পায়েই ভালকৈ গাটো ধুই লৈ কিবা এটা খাই সাজু হৈছিলো তেওঁৰ বাবে..মোৰ মানুহজনৰ বাবে. উত্তেজনাত হাত ভৰি কঁপি আছিল । চাৰিটামান বজাত গেটত শব্দ শুনি গম পাইছিলো তেওঁ আহিছে..মোৰ মানুহজন আহিছে..। চকুলৈ চাবলৈ লাজ লাগিছিল । তেওঁক বহিবলৈ দি আইতাক কিবা লাগে নে'কি চাই আহি কিতাপদুখন মান লৈ তেওঁৰ ওচৰ পাইছিলোহি । তেওঁও গম্ভীৰ হৈ কৈছিল.তই কিন্তু সঁচাকৈ ভালকৈ পঢ়ি ভাল ৰিজাল্ট কৰিব লাগিব । একো কোৱা নাছিলো.মনে মনে ভাবিছিলো.হ'ব..মোৰ প্ৰাণৰ দেৱতা..আপুনি যি কয় তাকেই কৰিম. মাত্ৰ মোক আপোনাৰ মৰম দিব.দাসী হৈ পৰি থাকিম আপোনাৰ ভৰিত. বগা ধূতি-পাঞ্জাৱী পিন্ধি আহিছিল তেওঁ.মই আঠুৰ তললকৈ পৰা স্লিভলেচ ৰঙা ফ্ৰক এটা বগা পেণ্টি এটা পিন্ধি আছিলো । দুৱাৰখন জপাই তেওঁ আলফুলকৈ কোচত বহুৱাই লৈছিল মোক । লাজুকী লতাৰ দৰে লেতু-সেতু হৈ পৰিছিলো মই । চকুহাল মুদি দীঘলকৈ উশাহ লওঁতে নাকত লাগিছিল আফটাৰ শ্বেভৰ পুৰুষসুলভ গোন্ধ । তেওঁ মোৰ হাত এটা দাঙি কাষলতি তলৰ মিহি নোমবোৰত নাকটো গুজি দিছিল.আস.ইমান ভাল লগা.সহ্য হোৱা নাছিল.। এটা হাত মোৰ ফ্ৰকটোৰ ভিতৰত সোমাই কোমল বুকুখন মোহাৰি দিছিল.ব্ৰা পিন্ধা নাছিলো.নিপোল এটা পিটিকি দিওঁতে এনেকুৱা লাগিছিল যেন তেওঁক বুকুত সুমুৱাই লৈ সাচি ৰখা মৰমবোৰ উজাৰি দিম.ফ্ৰকটো ওপৰলৈকে দাঙি বুকুত মুখখন লগাই মোৰ সৰু পিয়াঁহ এটা চুপিছিল আৰু আনটো মোহাৰি আছিল .বলিয়া হৈ পৰিছিলো মই । তলফালে তপিনাত অনুভৱ কৰিছিলো তেওঁৰ কঠিন পুৰুষাংগৰ পৰশ । অৱশ হৈ পৰিছিলো মই অসহ্যকৰ ভাললগাত । তেওঁৰ কোচৰ পৰা নামি চোফাখনত বহি তেওঁৰ মুৰটো মোৰ কোচত লৈ পিয়াঁহ এটা গুজি দিছিলো পিতৃবয়সীয়া মোৰ প্ৰথম পুৰুষজনৰ ওঁঠহালত । সৰু ল'ৰাৰ দৰে চুপি খাই আছিল মোৰ কুমাৰী দেহৰ স্তনাগ্ৰ । তেওঁৰ চুলিখিনিয়ে কোমলকৈ বিন্ধি আছিল মোৰ অসূৰ্য্যস্পৰ্শা যোনীখন.পিৰপিৰাই গৈছিল যোনীসহিত সমগ্ৰ শৰীৰ । দুইটা স্তন তেওঁৰ ওঠৰ পৰশত প্ৰাণ পায় উঠিছিল. শৰীৰটোৱে যেন কথা ক'বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল । টনটনাই থকা বুকুখনৰ ধুমুহা শাঁত পৰিছিল তেওঁৰ হাতৰ মুঠিৰ কঠিন পৰশত.. অলপ অলপ বিষাইছিল । ভালপোৱাৰ মিঠা মিঠা বিষ । তেওঁ মুখখন ওলোটাকৰি মোৰ যোনীত গুজি দিছিল.নাপায় বুলি কৈ আতৰাব চাইছিলো মোৰ দেৱতাৰ মুখখন.কিন্তু তেওঁ মোৰ ভৰিৰ মাজলৈ গৈ ওচৰৰ পৰা চাইছিল মোৰ কুমাৰী যোনীখন । লাজ লাগিছিল । জিভাখন লগাই দিছিল যোনীৰ পাহি দুটাৰ মাজত .আস.. ইমানপাছদিনা ক্লাছত অকণো মন বহা নাছিল । তিনিটামান বজাত ঘৰ আহি পায়েই ভালকৈ গাটো ধুই লৈ কিবা এটা খাই সাজু হৈছিলো তেওঁৰ বাবে..মোৰ মানুহজনৰ বাবে. উত্তেজনাত হাত ভৰি কঁপি আছিল । চাৰিটামান বজাত গেটত শব্দ শুনি গম পাইছিলো তেওঁ আহিছে..মোৰ মানুহজন আহিছে..। চকুলৈ চাবলৈ লাজ লাগিছিল । তেওঁক বহিবলৈ দি আইতাক কিবা লাগে নে'কি চাই আহি কিতাপদুখন মান লৈ তেওঁৰ ওচৰ পাইছিলোহি । তেওঁও গম্ভীৰ হৈ কৈছিল.তই কিন্তু সঁচাকৈ ভালকৈ পঢ়ি ভাল ৰিজাল্ট কৰিব লাগিব । একো কোৱা নাছিলো.মনে মনে ভাবিছিলো.হ'ব..মোৰ প্ৰাণৰ দেৱতা..আপুনি যি কয় তাকেই কৰিম. মাত্ৰ মোক আপোনাৰ মৰম দিব.দাসী হৈ পৰি থাকিম আপোনাৰ ভৰিত. বগা ধূতি-পাঞ্জাৱী পিন্ধি আহিছিল তেওঁ.মই আঠুৰ তললকৈ পৰা স্লিভলেচ ৰঙা ফ্ৰক এটা বগা পেণ্টি এটা পিন্ধি আছিলো । দুৱাৰখন জপাই তেওঁ আলফুলকৈ কোচত বহুৱাই লৈছিল মোক । লাজুকী লতাৰ দৰে লেতু-সেতু হৈ পৰিছিলো মই । চকুহাল মুদি দীঘলকৈ উশাহ লওঁতে নাকত লাগিছিল আফটাৰ শ্বেভৰ পুৰুষসুলভ গোন্ধ । তেওঁ মোৰ হাত এটা দাঙি কাষলতি তলৰ মিহি নোমবোৰত নাকটো গুজি দিছিল.আস.ইমান ভাল লগা.সহ্য হোৱা নাছিল.। এটা হাত মোৰ ফ্ৰকটোৰ ভিতৰত সোমাই কোমল বুকুখন মোহাৰি দিছিল.ব্ৰা পিন্ধা নাছিলো.নিপোল এটা পিটিকি দিওঁতে এনেকুৱা লাগিছিল যেন তেওঁক বুকুত সুমুৱাই লৈ সাচি ৰখা মৰমবোৰ উজাৰি দিম.ফ্ৰকটো ওপৰলৈকে দাঙি বুকুত মুখখন লগাই মোৰ সৰু পিয়াঁহ এটা চুপিছিল আৰু আনটো মোহাৰি আছিল .বলিয়া হৈ পৰিছিলো মই । তলফালে তপিনাত অনুভৱ কৰিছিলো তেওঁৰ কঠিন পুৰুষাংগৰ পৰশ । অৱশ হৈ পৰিছিলো মই অসহ্যকৰ ভাললগাত । তেওঁৰ কোচৰ পৰা নামি চোফাখনত বহি তেওঁৰ মুৰটো মোৰ কোচত লৈ পিয়াঁহ এটা গুজি দিছিলো পিতৃবয়সীয়া মোৰ প্ৰথম পুৰুষজনৰ ওঁঠহালত । সৰু ল'ৰাৰ দৰে চুপি খাই আছিল মোৰ কুমাৰী দেহৰ স্তনাগ্ৰ । তেওঁৰ চুলিখিনিয়ে কোমলকৈ বিন্ধি আছিল মোৰ অসূৰ্য্যস্পৰ্শা যোনীখন.পিৰপিৰাই গৈছিল যোনীসহিত সমগ্ৰ শৰীৰ । দুইটা স্তন তেওঁৰ ওঠৰ পৰশত প্ৰাণ পায় উঠিছিল. শৰীৰটোৱে যেন কথা ক'বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল । টনটনাই থকা বুকুখনৰ ধুমুহা শাঁত পৰিছিল তেওঁৰ হাতৰ মুঠিৰ কঠিন পৰশত.. অলপ অলপ বিষাইছিল । ভালপোৱাৰ মিঠা মিঠা বিষ । তেওঁ মুখখন ওলোটাকৰি মোৰ যোনীত গুজি দিছিল.নাপায় বুলি কৈ আতৰাব চাইছিলো মোৰ দেৱতাৰ মুখখন.কিন্তু তেওঁ মোৰ ভৰিৰ মাজলৈ গৈ ওচৰৰ পৰা চাইছিল মোৰ কুমাৰী যোনীখন । লাজ লাগিছিল । জিভাখন লগাই দিছিল যোনীৰ পাহি দুটাৰ মাজত .আস.. ইমান\nভাললগা.মৰি যাবৰ মন গৈছিল । আলফুলকৈ যোনীৰ নোমবোৰ মোহাৰি তেওঁ মোক চেলেকি দিছিল । এবাৰ চকুত চকু পৰোতে লাজত মুছকছ যাম যেন লাগিছিল ..তেওঁ চোফাখনৰ এমূৰে আঠুকাঢ়ি মুখখন মোৰ দুভৰিৰ মাজত সুমুৱাই মোৰ ভৰি দুটা তেওঁৰ গাৰ ওপৰত উঠাই লৈছিল । . পায় জানো দেৱতাৰ গাত ভৰি উঠাব..মোৰ আপত্তি তেওঁ শুনা নাছিল. অৱশ হৈ নিজকে সমৰ্পণ কৰিছিলো তেওঁৰ ওচৰত । মোৰ যোনীত যেন বান আহিছিল..জীভাখন দীঘলকৈ মেলি ভিতৰত ভৰাই ভৰাই চেলেকি দিওঁতে শব্দ হৈছিল.চলপ..চলপ কৈ..তেওঁ চুহি খাইছিল মোৰ কুমাৰী যোনীৰ ৰসবোৰ..এনেকুৱাও নো কোনোবাই কৰিব পাৰেনে..বিশ্বাস হোৱা নাছিল..আন কোনোবাই কাৰোবাৰ পেছাব কৰা জেগাখনো চেলেকি দিয়েনে বাৰু .হওক তেওঁ মোৰ দেউতাৰ বন্ধু.এইজন পুৰুষে ক'লে চিৰজীৱন মই তেওঁৰ বান্দী হৈ থাকিম.যি কয় তাকে কৰিম .তেওঁ মাজে মাজে নিজৰ ধূতিৰ ভিতৰত হাত সুমুৱাই বাৰিদাল মোহাৰি আছিল ...বিৰাট মন গৈছিল মোৰ হাতেদি সেইদালক মৰম কৰিবলৈ । কিন্তু লাজ লাগিছিল ক'বলৈ..ভৰিটো লগাই দিছিলো এবাৰ কঠিন হৈ পৰা যৌনাংগটোত. তেওঁ বুজিছিল হবলা মোৰ মনৰ কথা..আৱৰণমুক্ত কৰি দেখাইছিল মোক মোৰ হ'বলগীয়া বস্তুটো ...আগদিনা সন্ধিয়া সেইটো যিমান ক'লা যেন লাগিছিল সিমান ক'লা নাছিল.ঘেঁহু বৰণীয়া..আস.ইমান মৰমলগা মোৰ মাইনাটো..এইবাৰ মই আঠুকাঢ়ি তেওঁৰ ভৰিৰ মাজত সোমাই লৈছিলো. কপালখন তেওঁৰ ভৰিত ঘঁহি যেন আশীৰ্বাদ লৈছিলো..বগা তলুৱাদুখন চেলেকি জীবনৰ প্ৰথম পুৰুষজনক পূজা কৰিছিলো.তেওঁ ভৰিহাল মোৰ মুখত ঘঁহি দি যেন মোক ছোৱালীৰ পৰা পৰিপূৰ্ণ মাইকীমানুহ হ'বলৈ আদেশ দিছিল..শ্ৰদ্ধাৰে শিৰত লগাইছিলো তেওঁৰ দুভৰি.যেন তেওঁ পিন্ধোৱা সেন্দুৰ শিৰত লৈ সমৰ্পণ কৰিছিলো নিজকে । অজান এক সংকোচৰে চাইছিলো মোক মৰম দিবলৈ উদ্যত হৈ থকা তেওঁৰ দুভৰিৰৰ সন্ধিস্থলৰ সেই শক্তিশালী পুৰুষসুলভ অংগটোলৈ । লাজ কৰা যেন পায় তেওঁ নিজেই সেইদাল তুলি দিছিল মোৰ হাতৰ মুঠিত । আস. ইমান উমাল...। আলফুলকৈ হাতত লৈ মোহাৰি দিছিলো মোৰ দেউতাৰ বন্ধু, মোৰ জীৱনৰ প্ৰথম পুৰুষজনৰ কঠিন যৌনাংগ । অজান পুৰুষসুলভ সুঘ্ৰাণ এটা নাকত লাগিছিল.. নিজকে বিলীন কৰি দিবৰ মন গৈছিল..যোনীখনত যেন ঢল বৈছিল ভালপোৱাৰ.\nহাতৰ তলুৱাত বন্দী হৈ থকা উমাল,কঠিন ৰহস্যময় অংগটোৱে যেন ওচৰলৈ টানি নিছিল । অলপ বেঙুনীয়া অলপ গুলপীয়া তেওঁৰ পুৰুষাংগটোৰ মাজৰ ছিদ্ৰটোত জিলিকি উঠিছিল এটুকুৰা হীৰা..এটোপাল পাতল বৰণহীন প্ৰেমৰস মোৰ বাবে. চকুহাল মুদি আলফুলকৈ কম্পিত ওঁঠেৰে সাৱটি ধৰিছিলো মোৰ প্ৰিয়জনৰ উষ্ম,কঠিন যৌনাংগটো.. আস.পিয়াহঁত আতুৰ মোৰ ওঁঠহালৰ মাজত লাহে লাহে অদৃশ্য হৈ পৰিছিল মোৰ প্ৰেমাস্পদৰ গোপন অংগ। খামুছি ধৰিছিল তেওঁ মোৰ চুলিকোছা..ককালটো সাৱটি আকুল হৈ চুপিব ধৰিছিলো মোৰ দেউতাৰ বন্ধুৰ বিশাল উথ্থিত যৌনাংগ.মোৰ সৰুমুখখনৰ বাবে সেইদাল অতি বৃহৎ আছিল. তথাপিতো যিমান পাৰো মুখৰ ভিতৰত ভৰাই লৈছিলো.মোৰ অতিকৈ মৰমৰ কিন্তু আনৰ দেহৰ অংগ এটা. জিভাৰে চেলেকি তাক খাই পেলাবৰ মন গৈছিল.মাজতে তেওঁ মোক দাঙি গাৰ ওপৰত ওলোটাকৈ উঠাই লৈছিল.মোৰ তলফালটো তেওঁৰ মুখৰ ওপৰত লৈ. ফ্ৰকটো উজাই আহি ডিঙিৰ ওচৰ পাইছিলহি...তেওঁ মোৰ পেণ্টিটো খুলি শুঙি চাই কৈছিল. আজি এইটো মই লৈ যাম. মই কৈছিলো..ছিঃ.সেইটো লেতেৰা. অথনিৰ পৰা পিন্ধি আছো.. লাগেই যদি ধুই থোৱা এটা নিব.তেওঁ মোৰ যোনীত লাহেকৈ কামূৰি দি কৈছিল. ধেৎ ..আকৰী.ধুই থোৱা পেণ্টিত তোৰ গিডাখনৰ ৰস আৰু গোন্ধ লাগি থাকিব জানো ?.. আস.তেওঁ মোৰ গোটেই যোনীখন ওঁঠৰ মাজত লৈ ৰসেদি চপচপীয়া হৈ থকা মাজৰ ফাকটোত জিভাখন ভৰাই দিছিল. উমমমম.মৰি যাম যেন লাগিছিল অসহ্য সুখত.. উৰুহালেদি তেওঁৰ মুখখন হেচা মাৰি ধৰিছিলো. আৰু তেওঁৰ বাৰিদাল জোৰকৈ চোপাত লাগিছিলো.. চকুৱে মুখে তেওঁৰ ডাঠ ক'লা নোমবোৰে বিন্ধিছিল. কেইদালমান দুষ্ট নোম মোৰ নাকৰ ফুটাতো সোমাই উৎপাত কৰিছিল...তীব্ৰ চোষণত মুখখন ভৰি পৰি পৰিছিল তেওঁৰ পাতলীয়া আঠা আৰু মোৰ থুইৰে.সেইবোৰ কি কৰো ভাবিছিলো..ঘিণো লাগিছিল অলপ. পেলাই দিলে তেওঁ বাৰু বেয়া পাব নেকি ?মুখৰ পৰা বাৰিদাল উলিয়াই লৈছিলো.তেওঁ সুধিছিল.কি হ'ল..ঘিণ লাগিছে নেকি..!. উস ..কেনেকৈ কওঁ.তেওঁ বেয়া পাই যদি. নাই পোৱা বুজাবলৈ মুৰটো জোকাৰি গিলি পেলালো.বিজল বিজল. ঘিণ লাগিছিল যদিও তেওঁ ভাল ছোৱালী বুলি কৈ অলপ পিছত আচল বস্তু খাবি ৰ বুলি কওঁতে গা-মন কঁপি উঠিল..মই সম্পূৰ্ণৰূপে যেন তেওঁৰ হৈ পৰিলো..আকৌ মুখত ল'ব ধৰোতে তেওঁ ক'লে. আৰু চুপিব নালাগে..ৰ.চাওঁ শুই দে..চোন..মোৰ সোণজনী.বেলেগ কিবা এটা কৰো.অহ..গড.ভয় লাগিছিল ভীষণ.মই তেওঁৰ ভৰিৰ মাজৰ পৰা উঠি ক'লো ..এবাৰ আইতাক চাই আহোঁ নেকি. তেওঁ জল্দি আহগৈ বুলি ক'লে..আইতা নাক বজাই শুই আছে আৰামত. লগে লগে ঘুৰি আহি তেওঁক ক'লো. বিচনালৈ যাম নেকি.তেওঁ ..অঁ..ব'ল বুলি মোক কোচত লৈ মোৰ ৰুমলৈ গৈ বিচনাত শুৱাই দিলে.. তেওঁ ধূতি খন আৰু আন্দাৰপেণ্টো খুলি লৈ মোক ভৰি দুটা মেলি দি ককালৰ তলত গাৰু এটা দি মোৰ ওচৰত আঠু কাঢ়ি ল'লে.. অ'..মা.তেওঁ বাৰিদাল হাতেৰে ধৰি মোক চুদিবলৈ সাজু হৈছিল. মোৰ ভয় লাগিছিল. ক'লো.মোৰ বিৰাট ভয় লাগিছে..কিবা হৈ যায় যদি. তেওঁ ক'লে..ধেৎ..ভিতৰত নুলিয়াও নহয়..আৰু কিবা হ'লে.তোক বিয়া কৰাই লৈ যাম দে.চিন্তা কৰিব নালাগে.তেওঁ ধেমালী কৰিছিল যদিও মই নিজকে তেওঁৰ পত্নীৰ ৰুপত কল্পনা কৰি আবেগিক হৈ পৰিলো. ফিচফিচাই শুধিলো.দুখ পাম নেকি. তেওঁ এটা হাতেৰে বাৰিদাল আৰু আনটো হাতেৰে মোৰ যোনীখন ফাক কৰি বাৰিদাল হেচি ধৰিলে লাহেকৈ. আস.অনাঘ্ৰাত কুমাৰী যোনীখনে পুৰুষৰ যৌনাংগৰ স্পৰ্শত বলিয়া হৈ পৰিল...আগটো লাহে লাহে সুমুৱাই দিছিল তেওঁ.দুখ পাইছো নেকি মৰমৰে বাৰে বাৰে সুধি আছিল.মই অলপ দুখ পাইছিলো যদিও সহ্য কৰি তেওঁক নাই পোৱা বুলি কৈছিলো..দাঁতেৰে ওঠহাল কামূৰি সহ্য কৰিছিলো জীবনৰ প্ৰথম সংগমৰ অভিজ্ঞতা. বাৰিদালৰ আগটো মোৰ গিডাত সোমাই নেদেখা হৈ পৰিছিল. বিষটো বাঢ়ি আহিছিল. তেওঁ অলপ ওপৰলৈ উঠি মোৰ গাটো খামোচ মাৰি ধৰি সেইদাল আৰু সুমুৱাই দিছিল.. অ গড..ভিতৰত আৰু কিবা এটাৰ মাজত সেইডাল সোমাব বিচাৰিছিল. মই সহ্য কৰিব নোৱাৰি চিঞৰি পেলালো.দুখ পাইছো. প্লিজ..উলিয়াই দিয়ক.তেওঁ একো নহয়. অলপ ৰ..বুলি বেছি জোৰ নিদিয়াকৈ বাৰিদাল লাহে লাহে ঘঁহাবলৈ ধৰিলে..এবাৰ কোৱা শুনিলো. বাল..বেছি টাইট..তোৰ এইখন. হ'ব.ৰ. অকণমান ধৈৰ্য্য ধৰ.মই যিমান পাৰো ভৰিহাল মেলি ধৰি তেওঁক সুবিধা কৰি দিলো.বিষটো কমিছিল লাহে লাহে। পিছল যোনীখনত বাৰিদাল উলিওৱা-সুমিওৱা কৰি কৰি অলপ পাছত তেওঁ নিজৰ সমগ্ৰ ভৰ মোৰ ওপৰত এৰি দিলে. আস..তেওঁৰ ওজন মোতকৈ বহুত বেছি হোৱা সত্বেও কেনেকৈ তেওঁক গাৰ ওপৰত লৈ আছিলো জানো. বুজিলো.নাৰীক কিয় সদায় পুৰুষৰ তল বুলি কয়. দুহাতেৰে তেওঁক সাৱটি তেওঁৰ ভাৰ বৈ ইমান ভাল লাগিছিল. সদায় তেওঁৰ ভৰ গাত লৈ থাকিব পৰা হয়.. আটা মৰাদি বুকুখন পিহি পেলাই মোৰ ওঁঠদুখন নিজৰ ওঁঠত লৈ চুপি দিছিল. তলফালে বাৰিয়েদি যোনীখনত তীব্ৰ ঘৰ্ষণ.চপ..চপ কৈ শব্দ হৈ আছিল.মোৰ অৱস্থাটো কল্পনা কৰি এবাৰ আয়নাৰ ফালে চাওঁতে নিজৰ গাৰ ওপৰত উলংগ হৈ চুদি থকা তেওঁক দেখি লাজ লাগি গৈছিল. চুদক.মোক..যিমান পাৰে..মোৰ সোণটোৱে. তেওঁৰ গতি বাঢ়ি আহিছিল আৰু দুবাৰ মান বিৰাট জোৰত হেচি হঠাৎ বাৰিদাল উলিয়াই মোৰ বুকুত বহি লৈ হাত মৰাত লাগিল . এটা হাতেদি বিৰাট জোৰত মোৰ চুলি কোছা খামূছি ধৰিলে.দুখ পাইছিলো যদিও তেওঁৰ চৰম সুখকৰ মুহুৰ্ত্তবোৰত ব্যাঘ্যাত জন্মাবলৈ মন ন'গল..তেওঁ.আহ. আহ..ওলাইছে বুলি কোৱাৰ লগে লগে চকু-মুখত জোৰেৰে দুটোপোল মান ডাঠ কিবা ছিটিকি পৰিলহি...তেওঁ জোৰে জোৰে হাত মাৰি .হোঁ. ল..খা.বুলি পানী উলিয়াই আছিল..মই মুখখন মেলি ধৰিলো.এসোপা ডাঠ, আঠা আহি জিভাত পৰিলহি. শেষ হোৱাৰ পাছতো তেওঁ উত্তেজনাত বাৰিদাল মোহাৰি আছিল.. মই মোৰ জীৱনৰ প্ৰথম পুৰুষজনাৰ ডাঠ বগা আঠা আঠা বীৰ্য্যবোৰ গিলি পেলালো . অনভিজ্ঞ দেহাৰে মানসিক ভাবে চৰম তৃপ্তি লভিবলৈ..এৰা আনক সুখ দি ইমান তৃপ্তি পোৱা যায়..তেওঁ মোৰ গাৰ ওপৰতে ঢলি পৰিছিল..মুখৰ ওচৰতে থকা ক্লান্ত বাৰিদাল ওঠৰ মাজত লৈ লৈছিলো আলফুলকৈ..সেইদাল মোৰ যোনীখনৰ নিচিনা গোন্ধাই আছিল..তেওঁৰ তপিনাদুটা পিটিকি দিওঁতে ভাল পাইছিল নেকি..গাতো পাতি দিলে.অলপ পাছত তেওঁ মোৰ গাৰ পৰা নামি অলপ জিৰালে. মই পিটিকি দিলো মোৰ মানুহটোৰ ভাগৰুৱা দেহাটো.. আধাঘণ্টামান শুই তেওঁ উঠিল. মইও চাফা হৈ আহিলোগৈ..তাৰ পাছত তেওঁ মোক পঢ়ুওৱাত লাগিল. সেইয়াই আৰম্ভনি.. বৰ্তমানৰ স্বামীৰ লগত বিয়া হোৱাৰখুৰাৰ পৰা পোৱা চৰম শাৰীৰিক সুখবোৰে মোৰ দেহ মন তৃপ্ত কৰি তুলিছিল ।তেওঁ সপ্তাহত তিনিদিন পঢ়াবলৈ আহিছিল । তাৰে দুদিন মাহঁত নাথাকোতে আৰু এদিন দেওবাৰে আহে । সেইদুদিনত তেওঁ মোক পঢ়াৰ লগতে দেহজ প্ৰেমৰ শিক্ষা দিছিল ..কি কি যে কৰা নাছিলো । তেওঁৰ কণীত কন্ডম পিন্ধাই দিবলৈ শিকাইছিল । মই তেওঁ আবেলি ব্যৱহাৰ কৰা কন্ডমবিলাক ৰাতিটো ৰাখি থৈ পাছদিনা পুৱাহে পেলাইছিলো । এদিন মোৰ মাহেকীয়া হৈ থাকোতে তেওঁ মস্ত বাৰিডাল পোকৰত ভৰাইছিল. আস.দুদিনমান ইমান বিষাই আছিল পোকৰটো । ভালকৈ খোজ কাঢ়িব পৰা নাছিলো । মাহঁতে সোধোতে ভৰি এটাৰ বিষ বুলি কৈছিলো । এদিন দেওবাৰে তেওঁ মোক পঢ়ুৱাই থাকোতে মাহঁত শুই আছিল । মই টেবুলৰ তলেদি ভৰিৰে তেওঁৰ বাৰিদাল মোহাৰি দি আছিলো.তেওঁ মাজে মাজে মোৰ গিডাত ভৰি দি খুছি আছিল । তামাম চেক্স উঠি আছিল মোৰ সেইদিনা । মোৰ কৰিবলৈ বিৰাট মন যোৱাতো তেওঁ মাহঁত ঘৰত থকা কাৰণে কৰিব খোজা নাছিল। মই এবাৰ পানী খাওঁ বুলি ভিতৰলৈ গৈ মাহঁতক জুমি চাওঁতে\nপাগলী হৈ গ'লো. মাৰ পেটিকোটৰ ভিতৰত দেউতাই মুখখন সুমুৱাই চেলেকি আছে. .ঘুৰি আহি চিধা খুৰাৰ ভৰিৰ মাজত সোমাই লৈ বাৰিদাল চোপাত লাগিলো । তেওঁৰো কৰিবৰ মন গ'ল. টেবুলখনত ধৰি বেকাকৈ থিয় হৈ পাতি দিলো গিডাখন.তেওঁ পাছফালৰ পৰা মোক ধৰি পাচ মিনিটমান বৈদ্য জোৰে জোৰে চুদি তপিনাত পানী উলিয়াই দিলে. পানী উলিয়াই থাকোতে তেওঁ মোৰ চুলিত ইমান জোৰত খামুছি ধৰিছিল. সদায় তেওঁ পানী উলিওৱাৰ পাছত অলপ সময় জিৰাব বিছাৰে ভাগৰ পলুৱাবলৈ । কিন্তু সেইদিনা শুব নাপায় খিঙখিঙিয়া হৈ পৰিল। টেবুলতে মুৰথৈ জিৰাই থাকোতে মই কিবা এটা কৈ গাত হাত ফুৰাই দিওঁতে চৰিয়াই দিলে মোক.ৰেন্দি বুলি কৈ । খুব দুখ লাগিছিল...কিন্তু পাছত আহোতে নিজৰ মাইকী বুলিহে মাৰিছিলো বুলি কৈ বুকু আৰু তপিনা পিহি মৰম কৰোতে মনটো কিবা ভাল লাগি গৈছিল । কেইদিনমান বেয়া পাই থকা মানুহটোৰ গাৰ তলত শুই বুচ খন মেলি দিওঁতে তেওঁতকৈ আপোন আৰু কোনো নাই যেন ভাব হৈছিল । তেওং যিদিনা পানী নুলিয়াই সেইদিনা মই পিন্ধি থকা পেন্টিটো লৈ যায় । পাছত ঘুৰাই দিওঁতে পেন্টিটোৰ ভিতৰ অংশ অলপ ডাঠ খমখমীয়া হৈ থাকে । এবাৰ পেন্টি নি কি কৰে বুলি সোধাত এদিন কৈছিল ৰাতি ৰাতি মুখত পিন্ধি লৈ মোক তেওঁৰ পত্নী বুলি ভাবি হাত মাৰে বোলে । মৰম লাগি গৈছিল মোৰ বুঢ়াটোলৈ । কেতিয়াবা মাহঁতে কিবা কথাত গালি পাৰিলে একেবাৰে তেওঁৰ ওচৰলৈ গুছি যাম যাম লাগিছিল । ইমান আপোন হৈ পৰিছিল পিতৃবয়সীয়া সেই মানুহজন । মোৰ ৰিজাল্টো খুৰাই পঢ়োৱাৰ পৰা ভাল হৈ আহিছিল ।\nমাহঁত বিৰাট খুছ । মইও খুছ ।মোৰ গিডাও খুছ, তেওঁৰ বাৰিও খুছ । এদিন ক্লাছৰ পৰা আহি দেখিলো মাই কান্দি আছে.মামা এজন ঢুকাল । মামাহঁতৰ ঘৰ প্ৰায় তিনিশ কলোমিটাৰ দূৰৈত । মা-দেউতা যাবই.কিন্তু বুঢ়ী আইতাক লৈ সমস্যা হ'ল । শেষত মোক আইতাৰ লগত থাকিব ক'লে দুই-তিনিদিন মান । ৰাতি ৰাতি খুৰা আহি থাকিব. আস..কথাষাৰ শুনি হাতৰে স্বৰ্গ ঢুকি পোৱা যেন লাগিছিল । মুখত মৃত মামাৰ কাৰণে দুখ কৰি বাকচৰ পৰা মাৰ কাৰণে কাপোৰ উলিয়াই বেগ এটাত ভৰালো । বিহুত মায়ে দিয়া ধুনীয়া গুণা কৰা পাটৰ কাপোৰযোৰ দেখি মনলৈ বেলেগ চিন্তা এটা আহিল । মাহঁত গাড়ী এখন লৈ ততাতৈয়াকৈ গ'ল মোক সাৱধানে থাকিবলৈ কৈ । মাহঁত যোৱাৰ পৰত খুৰাও আছিল । তেওঁ সিহঁতক শুনাই মোক ক'লে.মই ৰাতি ভাত খাই শোৱাৰ সময়তহে আহিম । তই ভালকৈ দুৱাৰ মাৰি ভিতৰত শুই থাকিবি । মই বাহিৰৰ ৰুমটোতে শুম । মাহঁত যোৱাৰ পাছত তেওঁ গ'লগৈ । মই ভাত বনাই থ'ম বুলি ক'লো । মনউগুল - থুগুল। সপোন কোৱঁৰৰ লগত সপোনৰ ৰাতি কটোৱাৰ হেঁপাহত। তেওঁ ভাল পোৱা পনিৰ বনালো। আইতাক সোনকালে খুৱাই - বুৱাই আজৰি হওঁতেই তেওঁ অহা গম পালো। আইতাই গম নোপোৱাকৈভিতৰৰ ৰুমএটালৈলৈগৈ বিচনাত বহিবদিয়াত তেওঁ ক 'লে .. ভাত নুখুৱাৱ নেকি .ভয়েই লাগিছে . তোৰ লগত ৰাতি থাকিবলৈ।মই ক 'লো . মনে মনে বহি থাকক . আজিপ্ৰথমতে মোৰ মতে চলিবলাগিব। পিছত যি কৰে কৰিথাকিব। আইতাক বাথৰুমৰ পৰা আনি বিচনাত শুৱাই ক ' লো. মই পঢ়ো গৈ।আপুনি শোৱক। সেই টো ৰুমৰ দুৱাৰখন বাহিৰৰ পৰা মাৰি ভাত আঞ্জা বোৰ তেওঁ বহি থকা ৰুমলৈ নি কাহিঁত বাঢ়িলো। তেওঁক খাবলৈ কৈ মই ওচৰতে বহিলো। মোলৈ ভাত নবঢ়া দেখি তেওঁআচৰিত হৈ ক'লে.. তই নাখাৱ নেকি .. মই ক 'লো . আগতে আপুনি খাওক চোন .. মই পাছত খাম . তেওঁ . ধেৎ এইজনী বুলি কৈ মোক কোচতলৈ খুৱাব বিচৰাত মই ক 'লো .. প্লিজ . আপুনি প্ৰথমতে খাওক .. তাৰ পিছত মোক দিব .. তেওঁ আধাগৰাহ খাই বাকীখিনি মোকখুৱালে। একে খন কাহিঁতে দুয়ো খালো .. নিজৰ মানুহ টোৰ ঝুঠা খাই বেলেগ এটা তৃপ্তি লাগিছিল। তেওঁ মুখ ধুই ব্ৰাচ কৰি থকা সময় খিনিত মই বাচন ধুই উঠি পটক কৈ গা টো ধুই ল'লো. তেওঁ অধৈৰ্য্য হৈ পৰিছিল। মই অলপ ৰখিব কৈ অলপ পাছত মোৰ ৰুমলৈ যাব ক'লো । নিজৰ ৰুমত গৈ কিছুদিন আগতে তেওঁ মোৰ জন্মদিনত উপহাৰ দিয়া ধুনীয়া চেক্সী ক'লা ব্ৰা, পেন্টিৰ ওপৰত বগা পেটিকোট আৰু পাটৰ কাপোৰযোৰ পিন্ধি ল'লো । খোপা এটা বান্ধি, অলপমান মেকআপ কৰি থাকোতেই তেওঁ আগি দুৱাৰত টুকুৰিয়ালেহি । মই আৰু অলপ ৰখিব দিলো । তেওঁৰ খঙ উঠিছিল নেকি.চিগাৰেট জলোৱা গম পালো ।মইঅলপৰখিবকৈঅলপপাছতমোৰৰুমলৈযাবক'লো । নিজৰৰুমতগৈ কিছুদিন আগতে তেওঁ মোৰ জন্মদিনত উপহাৰ দিয়া ধুনীয়া চেক্সী ক'লা ব্ৰা, পেন্টিৰ ওপৰত বগা পেটিকোট আৰু পাটৰ কাপোৰযোৰ পিন্ধি ল'লো । খোপা এটা বান্ধি, অলপমান মেকআপ কৰি থাকোতেই তেওঁ আগি দুৱাৰত টুকুৰিয়ালেহি । মই আৰু অলপ ৰখিব দিলো । তেওঁৰ খঙ উঠিছিল নেকি.চিগাৰেট জলোৱা গম পালো । বিচনাখন আগতেই সজাই থৈছিলো । আৰু দুটামান বিশেষ বস্তু লুকুৱাই থ'লো । আকৌ এবাৰ আইনাত নিজকে চাই লাজ লাগি গ'ল.কইনা কইনা লাগিছিল নিজকে । গা-মন শিহৰি উঠিছিল । কঁপা কঁপা হাতেৰে দুৱাৰখন খুলি দিয়াত তেওঁ ইমান দেৰি কি কৰি আছ বুলি খেঙখেঙাই উঠিছিল । কিন্তু এসোপা ৰঙা গোলাপৰ পাহি দি সজাই থোৱা বিচনাখন আৰু মোৰ সাজ-সজ্জা দেখি বাকৰুদ্ধ হৈ পৰিল । বিচনাত বহকচোন বুলি কৈ তলত লুকুৱাই থোৱা চৰিয়াটো আৰু পানী উলিয়াই মোৰ মানুহটোৰ ভৰিহাল ধুৱাই দি চাদৰৰে মচি দিলো.তেওঁ অভিভূত হৈ পৰিল । মই চৰিয়াত পৰা তেওঁ ভৰি ধোৱা পানী অলপ খাই মূৰত লৈ আশীৰ্বাদ ল'লো । চৰিয়াটো আতৰাই শৰাই এখনত গামোছা আৰু নতুন ধূতি এখন দি সেৱা কৰিলো পৱিত্ৰ ভাবে ।তেওঁ ধেৎ ..কি কৰিছ চাওঁ বুলি বাহুত ধৰি উঠাই দিলে । এইবিলাক কৰিবি বুলি জনা হয় ..তোলৈ কিবা লৈ আহিলো হেঁতেন নহয়.ছেঃ .বুলি কৈ পকেট খুচৰি\nএহেজাৰ টকা এটা উলিয়াই আশীৰ্বাদ দিলে.. । তেওঁ মোক বিচনাৰ ফালে টানি কোচত বহুৱাব খোজাত মই এক মিনিট বুলি কৈ টেবুলৰ ড্ৰয়াৰৰ পৰা কাগজৰে বন্ধা সৰু পেকেট এটা তেওঁৰ হাতত তুলি দি চকু হাল মুদি দিলো. তেওঁ পেকেটতো খুলি আবেগিক হৈ পৰিল.সেন্দুৰ অলপ.. থোকাথুকি মাতেৰে কৈছিল.ধেৎ.নাপায় এইবোৰ.মই তেওঁৰ ভৰিত পৰি ক'লো. প্লিজ.ভগৱানক সাক্ষী কৰি মোৰ শিৰত সেন্দুৰ পিন্ধাওক. আপুনি মোৰ দেৱতা..মোৰ প্ৰথম পুৰুষ..গোটেই জীৱন মই আপোনাৰ হৈ থাকিম.তেওঁ ক'লে..ধেৎ.কোনোবাই গম পালে কি হ'ব..মই ক'লো. কোনেও গম নাপায়. প্লিজ.. এইকেইদিন মোক আপোনাৰ পত্নী হৈ থাকিবলৈ দিয়ক.. তেওঁ মোৰ শিৰত সেন্দুৰ বুলাইছিল...গোপনে হ'লেও মই নিজকে তেওঁৰ বিবাহিতা পত্নীৰ মৰ্য্যদা লাভ কৰিছিলো.. বহুদিন বহুবাৰ তেওঁৰ আগত লেংতা হৈছিলো.কিন্তু সেইদিনা তেওঁ চুমা খাওঁতেই লাজ লাগিছিল । ব্লাউজৰ হুক খুলি দি বুকুৰ পিয়াঁহ দুটা চুই চুপি দিওঁতে লাজত চকু জাপ খাই গৈছিল । আৰু তেওঁৰ উমাল বাহুত সোমাই ওঁঠহাল তেওঁৰ ওঁঠত সপি দিওঁতে লাজুকী লতাৰ দৰে লেতু-সেতু হৈ পৰিছিলো । গাৰ চাদৰখন খহাই যেতিয়া মেখেলা আৰু পেটিকোটতো উজাই আনিছিল.টিউব লাইটতো অফ কৰি ডিম লাইটতো জলাই দিব কৈছিলো। লাজ লাগিছিল মোৰ..ফুলশয্যাৰ নিশা নিজৰ মানুহটোলৈ সকলো নাৰীৰে লাজ লাগে নেকি বাৰু. আস.মোৰ কোমল দেহটো সেইদিনা তেওঁৰ শৰীৰৰ ভৰত ভাগি যাব যেন লাগিছিল ..ইমান মধুৰ...সেইদিনা বেলেগ কিবা ভাল লাগিছিল..দুবাৰ তেওঁ পানী ওলাই যাব বুলি কওঁতে মই আৰু অকণমান কৰক না বুলি কৈ মইও বিৰাট জোৰে জোৰে গিডাখন বাৰি ডালত ঘঁহাইছিলো.. আস..কি ভাগৰ লাগিছিল অদ্ভূত এক ভাল লগাৰ পাছত. বুচত যেন জুই লাগিছিল ..তেওঁ খুছি দিলে শাঁত পৰি যায়...লেবেজান হৈ পৰি আছিলো তেওঁৰ গাৰ তলত. টোপনি আহি গৈছিল..লেন্ড লাইন ফোনটো বজাৰ শব্দত সাৰ পাই দেখিছিলো মই উলংগ হৈ তেওঁৰ বুকুৰ মাজত সোমাই\nআছো..মাহঁতে ফোন কৰিছিল.গৈ পালেগৈ...দুই এটা কথা পাতি থৈ দিলো । পেচাব কৰি যোনীখন ধুই আহিলো । তেওঁও পেচাব কৰি আহিল । তেওঁ বোলে উলিওৱাই নাই..আকৌ সপি দিলো নিজকে গৰাকীৰ ওচৰত । বাৰিডাল চুপি ডাঙৰ কৰি দিয়াৰ পাছত তেওঁ কন্ডম পিন্ধিব খুজিছিল. মই নিদিলো..ভাল নালাগে কিবা. দুয়োৰে মাজত কিবা এটা ব্যৱধান থকাৰ নিচিনা লাগে..এনেও মোৰ মাহেকীয়াৰ পঞ্চমদিন.একো হ'ব নালাগে ছাগৈ ।ভিতৰতে উলিয়াব দিছিলো.তেওঁ উলিয়াই দি সৰু বাচ্ছাৰ নিচিনাকৈ দুদু চুপি চুপি কৈছিল.ঐ কিবা হৈ যায় যদি. মই তেওঁ বিৰাট ভালপোৱা কামটো মানে তেওঁৰ পোকৰত আঙুলিদি খুছি ছুছি কৈছিলো. হ'লে হ'ব..আপোনাৰ পত্নীতো হ'লোৱেই.আপোনাৰ সন্তান জন্ম দিব পাৰিলে জীবন সাৰ্থক হ'ব । তেওঁ মোক বুকুত সুমুৱাই শুই পৰিছিল তৃপ্তিৰে । মাহঁত নহালৈকে মই শিৰৰ সেন্দুৰ মোছা নাছিলো.আইতাইতো নেদেখেই.ঘৰৰ বাহিৰ হোৱা নাছিলো.তেওঁ আহিলেই মই বিবাবিতা মাইকী মানুহৰ নিচিনাকৈ চাদৰ-মেখেলা পিন্ধি লওঁ । দ্বিতীয় দিনা তেওঁ মোক আঙুঠি এটা পিন্ধাই দি দহহেজাৰ টকা দিলে.আন কিবা দিলে মাহঁতে গম পায় বুলি ।\nKadalil okum kamakathai কাকির গুদ আমার বাড়া গুদে ভরে দাও মাকে ঘুমের বড়ি খাইয়ে তারপর চুদলাম ছেলেদের পাছা মারা टेलर ने नाप लेने के बहाने छोडा हिन्दी पोर्न स्टोरी दुल्हन की चूत देखी ঘুমান্ত মা ছেলে বাংলা চটি गांडीचे भोकाची नावे Tamil sex story kulanthai pal kudikala বাবা মেযে মিলে + + + + + চুদাচাদি কাকিমাখিস্তি দিচ্ছে আর চুদছে খানকি গল্প anti apni gand marve ajnbi se Www.মামির মেয়ের সাখে প্রেম করে চুটা চটি பொண்டாட்டியை ஜோடி மாற்றி ஓத்த கதைகள் bangla chotii golpo- গাড়ির ডাইভার এর সাথে চোদা Bhabi ko bra ma chudai কালো গুদ চোদা চটি www.Xnxx.com বাংলা চটি নতুন লগডাউনের கட்டுக்கு சிறுமி புண்டை যৌন চটি দুই বউকে নিয়ে চুদাচুদি தமிழ் பெண்கள் ஜாக்கெட் மார்புகள் ஆண்கள் சுண்ணி ஆண்கள் ஊம்பூம் புதிய கதை झवाझवी कथा शेतात லவர் தேவடியா ஆக்கிய கதை7ওওও বাংলা চোদার গল্প মা মামি চোদা Akarshak unmad divali par xxx story ghar ke bagal ki lanaki ke sath fati salwar dalkar maine bache se chudwai kahani /threads/gramer-choti-%E0%A6%B9%E0%A7%8B%E0%A6%B2%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%97%E0%A6%B2%E0%A6%BE-%E0%A6%9B%E0%A7%87%E0%A6%B2%E0%A7%87-%E0%A6%A4%E0%A7%81%E0%A6%87-%E0%A6%9B%E0%A7%87%E0%A6%B0%E0%A7%87-%E0%A6%A6%E0%A7%87-%E0%A6%86%E0%A6%AE%E0%A6%BE%E0%A6%B0-%E0%A6%95%E0%A6%9A%E0%A6%BF-%E0%A6%A6%E0%A7%81%E0%A6%A7.183029/ ছাগল চুদা চোটি Papa se chudwakar ma bani नेपाली बहनचोद स्टोरी incest cexy choti மகனை ஓக்க காம கதை parlar me hindi masaj chudai பிஞ்சு பருத்த செக்ஸ் காதை বাংলা চটি পেট বাধিয়ে ছি பொண்டாட்டியின் புண்டையில் மூத்திரம் குடிக்கும் செக்ஸ் கதைகள் barsha ratire bou ku odia sex story चुदाई मे चूति फटी আপু চুদা churidar potta ponnu tamil sex stories hisata byti mataha আঃ স্বামী জোরে চুদো ஓனர் மனைவி காம கதை www.muthalerau sex epadi erukum ainty and yain boy saix பெரிய சைஸ் குண்டி படங்கள் Oriya jouna utejita ginha genhi kahani .com গাড়ির মাঝে চুদা ಮೊಲೆಗಳನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಹಿಸುಗುತ್ತಾ Sax prlr khani ভাবির যৌন কাহিনী బావ మరదళ్ళ కొత్త పూకు దెంగుడు కథలు बू ढी नर्स की चदाई कहाणी কচি মামির চুদাচুদি গোলপ ಶೀಲಾ..ಅಂಟಿ..ತುಲ್ಲು mami ko papa chode kale land se बहो मे सेसक करो சித்தி மகள் பால் badi.ma ki gand chaty அத்தை முலை அடி தொண்டை வரை ஓல் जोराने जवाजवी Paani neklne wala sxe XXX ঘন কালো বাল বাচ্চার জন্য বন্ধুকে দিয়ে বউকে চুদালাম সেক্সি কাকিমার গা মালিশ করে দিলাম అక్క,తమ్ముడు,బావ.కామ కథలు.తెలుగు রান্না ঘরে মাকে চোদা আমার বউ এখন আমার নেই চুদা2/threads/%E0%AE%85%E0%AE%B1%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AE%BE%E0%AE%A4-%E0%AE%AA%E0%AF%88%E0%AE%AF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%A4%E0%AF%86%E0%AE%B0%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%93%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4-%E0%AE%95%E0%AE%A4%E0%AF%88.178053/ xxxvideobinglepanu


অন্ধ্রপ্রদেশত ডাঙৰ জীয়ৰীৰ চিকিৎসাৰ বাবে সৰু জীয়ৰীক বিক্ৰী কৰিলে পিতৃ-মাতৃয়ে ! | ASSAM TIMES POST\nঅন্ধ্রপ্রদেশত ডাঙৰ জীয়ৰীৰ চিকিৎসাৰ বাবে সৰু জীয়ৰীক বিক্ৰী কৰিলে পিতৃ-মাতৃয়ে !\nশ্বাসকষ্টত ভোগা ডাঙৰ জীয়ৰীৰ চিকিৎসাৰ সার্মথ্য নাই দিন মজুদুৰ পিতৃ-মাতৃৰ। সেয়ে চিকিৎসাৰ ধনৰ বাবে নিজৰ সৰু জীয়ৰীক ৪৬ বছৰীয়া এজন ব্যক্তিৰ ওচৰত বিক্ৰী কৰিলে অন্ধ্রপ্রদেশৰ নেল্লোৰৰ দম্পতিহালে। খবৰ পোৱা মাত্ৰে বৃহস্পতিবাৰে নাবালিকাগৰাকীক উদ্ধাৰে কৰে নাৰী আৰু শিশু কল্যাণ বিভাগৰ বিষয়াসকলে। সম্প্ৰতি তেওঁক শিশু পৰিচর্যা কেন্দ্রত ৰখা হৈছে, কৰা হৈছে কাউন্সেলিঙো ।\nজানিব পৰা মতে, ১২ বছৰীয়া নিজ জীয়ৰীক তেওঁলোকে বিক্ৰী কৰে চিন্না চুবাইয়া নামৰ ৪৬ বছৰীয়া ব্যক্তিজনৰ ওচৰত। তাৰ বাবে ২৫ হাজাৰ টকা বিচাৰিলেও ১০ হাজাৰ টকাত চুক্তি হয়।\nতাৰি পিছত নাবালিকাগৰাকীক দামপুৰৰ আত্মীয়ৰ ঘৰলৈ লৈ আহে চুবাইয়াই। তাতেই যোৱা বুধবাৰে চুবাইয়াৰ সৈতে বিয়া হয় নাবালিকাগৰাকীৰ। কিন্তু নিশা নাবালিকাৰ চিৎকাৰ আৰু কান্দোন শুনি সন্দেহ হয় প্রতিবেশীসকলৰ। তেওঁলোকে বিষয়টো সন্দৰ্ভত চুবাইয়াক সোধা-পোছা কৰে। খবৰ গৈ পায় স্থানীয় পঞ্চায়তত। তাৰ পৰাই খবৰ লাভ কেৰ শিশু কল্যাণ বিভাগৰ এজন বিষয়াই। ইয়াৰ পিছদিনাই উদ্ধাৰ কৰা হয় নাবালিকাগৰাকীক।\nআৰক্ষীয়ে অভিযুক্ত চুবাইয়াৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ ৰুজু কৰি সোধা-পোছা আৰম্ভ কৰিছে।


মোমো খাই মৃত্যু! এই ঘটনাৰ পিছতে সতৰ্কবাণী এইমছৰ... - NEWS8 NorthEast\nHome/অসমীয়া/অসম/মোমো খাই মৃত্যু! এই ঘটনাৰ পিছতে সতৰ্কবাণী এইমছৰ…\nমোমো খাই মৃত্যু! এই ঘটনাৰ পিছতে সতৰ্কবাণী এইমছৰ…\nনিউজ ডেস্ক। মোমো খাই কোনোবাই মৃত্যুবৰণ কৰিব পাৰেনে? হয়, হ’ব পাৰে।\nডিঙিত মোমো আবদ্ধ হৈ মৃত্যুক সাৱটি লয় এজন ৫০ বছৰীয়া লোকৰ।\nএই সন্দৰ্ভত ফৰেনছিক ইমেজিং জাৰ্নেল, এইমছ নতুন দিল্লীয়ে প্ৰকাশ কৰিছে এক প্ৰতিবেদন।\nপ্ৰতিবেদনত কোৱা হৈছে যে খৰখেদাকৈ খাই থাকোঁতে ব্যক্তিজনৰ বতাহৰ নলীত আৱদ্ধ হৈ পৰিছিল মোমৰ এটা টুকুৰা।\nইয়াৰ বাবে শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ নলী শ্বাসৰুদ্ধ হৈ পৰে আৰু কম সময়তে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।\nএইমছেৰ প্ৰতিবেদনত উল্লেখ কৰা হৈছে যে ফৰেনছিকৰ বাবে এই গোচৰটো গুৰুত্বপূৰ্ণ। আচলতে মৰণোত্তৰ পৰীক্ষাৰ প্ৰতিবেদনত প্ৰকাশ পাইছে যে মোমো বতাহৰ নলীত আবদ্ধ হৈ আছে।\nইয়াৰ বাবে ব্যক্তিজনৰ উশাহ-নিশাহ লোৱাত অসুবিধা হৈছিল আৰু তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল। খাদ্য গিলি থাকোঁতে সাৱধান হ’বলৈ চিকিৎসকে এই সন্দৰ্ভত স্বাস্থ্য সতৰ্কবাণী জাৰি কৰিছে।\nপাটনাৰ পাটনা চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় আৰু চিকিৎসালয়ৰ বিশেষজ্ঞ চিকিৎসা বিষয়া (ই এন টি) ডাঃ শ্বাহীন জাফৰে ব্যাখ্যা কৰিছে যে যিকোনো খাদ্য গিলাৰ পূৰ্বে সঠিকভাৱে চোবাই খাব লাগে।\nইয়াৰ বাবে খাদ্যৰ টুকুৰাটো বতাহৰ নলীত নাযাব। লগতে খাদ্য চোবাই খোৱাটো হজমৰ বাবে কিমান গুৰুত্বপূৰ্ণ সেয়া সকলোৱে জানে।\nএইমছৰ নতুন দিল্লীৰ প্ৰাক্তন চিকিৎসক তথা ৰাঁচীৰ বাৰ্লিন ডায়েগনষ্টিক চেণ্টাৰৰ জেনেৰেল ফিজিচিয়ান ডাঃ ৰবি কান্ত চতুৰ্বেদীয়ে কয় যে এইমছৰ এই প্ৰতিবেদন গুৰুত্বপূৰ্ণ। মোমো খাওক বা মাংস খাওক, চোবাই খাওক। খাই থাকোতে কথা নাপাতিব। কথা পাতিলে মুখৰ পৰা ওলোৱা বতাহও শৰীৰৰ ভিতৰলৈ যায়। বতাহৰ নলীত খাদ্যৰ কণা সোমাব নোৱাৰাকৈ এপিগ্লটিছ ফ্লেপ থাকে। ই এটা শ্বাটাৰৰ দৰে যিটো সংবেদনশীল।\nবহু সময়ত আমি খাই থাকোঁতে কথা পাতোতে খাদ্যৰ টুকুৰাবোৰ বতাহৰ নলীত সোমাই যায় আৰু হঠাতে আমি কাহিবলৈ ধৰো। কেতিয়াবা নাকৰ পৰা খাদ্যৰ টুকুৰা ওলাই আহে। যদি এই টুকুৰাবোৰ মগজুৰ ফালে যায়, তেন্তে মৃত্যু হ’ব পাৰে। যেনেকৈ এই ব্যক্তিজনৰ মৃত্যু হৈছিল মোমো খাই থাকোঁতে।\nআৰ কে এল এফ মেট্ৰ’ হাস্পতাল শদীপুৰ নতুন দিল্লীৰ পালমোন’লজিষ্ট ডাঃ ৰাকেশ কুমাৰ যাদৱে কয় যে খাদ্যৰ পাইপ আৰু বতাহৰ নলী দুয়োটা অতি সুক্ষ্ম। এপিগ্লটিছ ফ্লেপে খাদ্য লেৰিংছ, ভয়েচ বক্স আৰু হাওঁফাওঁত প্ৰৱেশ কৰাত বাধা দিয়ে। খৰখেদাকৈ বা কথা পাতি থকাৰ সময়ত খাদ্য গিলিলে এপিগ্লটিছ ফ্লেপটো অস্বস্তিকৰ কৰি তোলে। তাত উপস্থিত থকা কাৰ্টিলেজতো আক্ৰান্ত হয়। ফ্লেপটোৱে ভালদৰে কাম নকৰে। খাদ্যৰ কণাবোৰো হাওঁফাওঁলৈ যাব পাৰে। এনে অৱস্থাত নিউমোনিয়াও হ’ব পাৰে।\nকংগ্ৰেছত আকৌ দলত্যাগৰ জোৱাৰ! এইবাৰ কংগ্ৰেছ ত্যাগ প্ৰাক্তন মন্ত্ৰী খৰসিং ইংতিৰ


নষ্ট-ঘাতক - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nনষ্ট-ঘাতক বা নষ্ট-মাৰাত্মকতা (ইংৰাজী: Fail-deadly ) এক পাৰমাণৱিক সমৰ-পন্থাৰ ধাৰণা য'ত শত্ৰুপক্ষৰ পাৰমাণৱিক প্ৰথমাঘাত (First-strike) ত বিদ্ধস্ত হোৱাৰ পাছতো সিহঁতবোৰৰ ওপৰত তাৎক্ষনিক, স্বয়ংক্ৰিয় আৰু সৰ্বনাশী ভাৱে আঘাত হানি প্ৰত্যাক্ৰমণ কৰাৰ নিশ্বয়্তা নিহীত থাকে যাৰ দ্বাৰা দৰাচলতে শত্ৰুপক্ষক প্ৰথমাঘাত কৰিবলৈ নিৰুৎসাহিত কৰা হয়।\nপাৰমাণৱিক প্ৰত্যাক্ৰমণৰ নিশ্বিত ক্ষমতা পাৰমাণৱিক শক্তি-সম্পন্ন দেশসমূহৰ বাবে এক জৰুৰী ব্যৱস্থাপনা হিচাপে গন্য কৰা হয় কিয়নো ইয়াৰ অবিহনে শত্ৰুপক্ষয়ে হয়তো দেশৰ পাৰমাণৱিক অস্ত্ৰৰ মূল নিয়ন্ত্ৰক বা নিয়ন্ত্ৰনস্থলীকে প্ৰথমাঘাতেৰে নষ্ট কৰি দেশখনক নিস্প্ৰভাৱ কৰি পেলাব পাৰে। তেনে নহ'বৰ বাবে সেই দেশসমূহে ভিন ভিন নষ্ট-ঘাতক বা নষ্ট-মাৰাত্মক পন্থা অবলম্বন কৰে আৰু তেনে পন্থাসমূহ সৰ্ৱজনবিদীতও কৰে যাতে শত্ৰুপক্ষ প্ৰথমাঘাত কৰাৰ পৰা বিৰত থাকে।\nপাৰমাণৱিক শক্তি-সম্পন্ন দেশসমূহত পাৰমাণৱিক অস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰাৰ কৰ্তৃত্ব সাধাৰণতে দেশৰ সৰ্বোচ্চ কাৰ্যবাহী মুৰব্বী গৰাকীৰ ওপৰতে ন্যস্ত কৰা থাকে। পাৰমাণৱিক প্ৰত্যাক্ৰমনো সেই মুৰব্বী গৰাকীৰ আজ্ঞা আৰু নিয়ন্ত্ৰনতে বিশেষ প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা কাৰ্যকৰী হোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰি থোৱা থাকে। কিন্তু যদিহে দেশৰ পাৰমাণৱিক অস্ত্ৰ সমূহৰ বাবে কৰি থোৱা আজ্ঞা আৰু নিয়ন্ত্ৰন ব্যৱস্থা শত্ৰুপক্ষৰ প্ৰথমাঘাততে ইতিমধ্যে নষ্ট হৈ পৰে, তেনে অৱস্থাতো নষ্ট-ঘাতক বিকল্প সক্ৰিয় হৈ পৰি শত্ৰুপক্ষৰ ওপৰত সৰ্বনাশী পাৰমাণৱিক প্ৰত্যাক্ৰমণ ঘটাব পাৰে।\nছ'ভিয়েট ইউনিয়নৰ মৃত-হাত (ইংৰাজী: Dead Hand , গুপ্তনাম Perimeter ) , সংযুক্ত ৰাষ্ট্ৰ (গ্ৰেট ব্ৰিটেইন আৰু উত্তৰ আয়াৰলেণ্ড)ৰ অন্তিম পন্থাৰ পত্ৰসমূহ (ইংৰাজী: Letters of last resort ), আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যৰ বিপদসঙ্কেততে নিক্ষেপ (ইংৰাজী: Launch on Warning ) এনেধৰনৰ নষ্ট-ঘাতক পাৰমাণৱিক সমৰ-পন্থাৰ কাৰ্যকৰী ব্যৱস্থা। \nনষ্টাঘাত প্ৰত্যাক্ৰমণ ৰূপায়নৰ বাবে অন্ত-বিনাশী পাৰমাণৱিক ক্ষেপণাস্ত্ৰ সমূহৰ নিক্ষেপণ মৃত-মানব সঞ্চালিত বুটাম (ইংৰাজী: Dead man's switch) ৰ দ্বাৰা কৰোৱাৰ ব্যৱস্থা হ'ব পাৰে যিবোৰ অনবৰতে টিপা অৱস্থাত ৰাখি নিক্ষেপণ-নিস্ক্ৰিয়হে কৰি ৰখা হয়। এনে বুটামৰ ওপৰত মানবীয় নিয়ন্ত্ৰন শক্তিহীন হলে বুটামৰ যান্ত্ৰিক স্থিতিস্থাপক প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ফলত বৰ্তনী বন্ধ হৈ নিক্ষেপণ সক্ৰিয় হয় আৰু তাৰ দ্বাৰা ক্ষেপণাস্ত্ৰ সমূহ পূৰ্ব-নিৰ্ধাৰিত বা পুৰ্বেই বিবেচিত লক্ষ্যস্থানবোৰলৈ নিশ্বিতভাবে নিক্ষেপিত হ'ব পৰা কৰি ৰাখিব পাৰি।\n↑ Scott, Len (2000). Planning Armageddon. প্ৰকাশক Amsterdam: Overseas Publishers Association. পৃষ্ঠা. 301. ISBN 9058230066.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=নষ্ট-ঘাতক&oldid=186231"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ১৮ ডিচেম্বৰ, ২০১৮ তাৰিখে ১৩:০২ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


সূৰ্য : — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / গ্ৰামীণ শক্তি / শক্তিৰ বুনিয়াদসমূহ / সূৰ্য :\nসূৰ্যৰ বিষয়ে লিখা হৈছে ।\nআমাৰ সৌৰজগতৰ শক্তিৰ উৎস হ’ল সূৰ্য৷ সূৰ্যটো হ’ল এটা জ্বলন্ত আগ্নেয়পিণ্ড৷ ইয়াৰ বিষুৱীয় গড় ব্যাস ১৩,৮৩,৯১৭ কিঃমিঃ, পৃথিৱীৰ ১০৯ গুণ৷\nসূৰ্যটো ৯০% হাইড্ৰ’জেন, ৮% হিলিয়াম আৰু মাত্ৰ ২% আন গধুৰ মৌলৰে গঠিত৷ সূৰ্যৰ অভন্ত্যৰত ঘটি থকা সংযোজন বিক্ৰিয়াৰ বাবে অনবৰতে শক্তিৰ উৎপন্ন হৈ থাকে৷ প্ৰচণ্ড তাপ আৰু চাপৰ ফলত হাইড্ৰ’জেন হিলিয়ামলৈ পৰিৱৰ্তন হয় যিয়ে বিপুল শক্তি উৎপন্ন কৰে৷\nপৃথিৱীৰ দৰে সূৰ্যৰো গতি আছে৷ ই ২৫ দিন ৯ ঘণ্টা ৭ মিনিটত নিজৰ অক্ষৰ ওপৰত আৱৰ্তন কৰাৰ লগতে মহাকাশতে এক নিদিষ্ট দিশত গতি কৰাৰ উপৰিও সূৰ্যৰ লগত বান্ধ খাই থকা গ্ৰহ, উপগ্ৰহ, বামন গ্ৰহ সকলোবোৰক লৈ হাতীপটি নক্ষত্ৰপুঞ্জৰ কেন্দ্ৰৰ চাৰিওফালে প্ৰদক্ষিণ কৰে৷ সূৰ্যটো কিছুমান অতি পাতল গেছেৰে পৰিপূৰ্ণ৷\nই পৃথিৱীত কৈ ১,৩০,০০০ গুণে ডাঙৰ৷ সূৰ্যটো কেৱল হাইড্ৰ’জেন, হিলিয়াম আৰু পাতল গেছেৰে পৰিপূৰ্ণই নহয় যথেষ্ট পৰিমাণে উদ্ভৱ হোৱা বিদ্যুতৰ সোঁতৰ ফলত ইয়াত কিছু চুম্বকীয় ক্ষেত্ৰও আছে যিবোৰ ক’লা দাগ হিচাপে পৰিলক্ষিত হয়৷ হেনৰিক শ্বেনমাৰ্ক (Henrik Svensmark)নামৰ জাৰ্মান বিজ্ঞানী এজনে পোনপ্ৰথমে এই দাগসমূহৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হয়৷\nপিছত এই দাগবোৰক সৌৰ কলংক বুলি অভিহিত কৰা হয়৷ সূৰ্যৰ অন্তঃভাগৰ উত্তাপ ১৪ নিযুত ডিগ্ৰী চেলচিয়াছ, পৃষ্ঠ ভাগৰ উত্তাপ প্ৰায় ৬ হাজাৰ ডিগ্ৰী চেলচিয়াছ, আনহাতে ইয়াৰ ওপৰৰ গেছীয় অঞ্চলৰ উত্তাপ অস্বাভাৱিকভাৱে বেছি, ইয়াৰ উত্তাপ ১ কোটি ডিগ্ৰী চেলচিয়াছ৷\nমহাকাশৰ যিবোৰ বস্তুৰ নিজা শক্তি থাকে সেইবোৰক নক্ষত্ৰ বোলা হয়৷ আমাৰ সৌৰজগতৰ শক্তিৰ উৎস সূৰ্যও এনে এটা নক্ষত্ৰ৷ ব্ৰহ্মাণ্ডৰ কোনো বস্তুৱে স্থায়ী নহয়৷ আমি সদায় দেখি থকা সূৰ্য বা অনান্য নক্ষত্ৰবোৰৰো এদিন অন্তিম অৱস্থা আহিব৷\nপ্ৰতিটো নক্ষত্ৰৰে এদিন নিজা জ্বলন্ত ইন্ধন মানে হাইড্ৰ’জেন শেষ হৈ হিলিয়ামলৈ পৰিবৰ্তন হ’ব তেতিয়াই এই নক্ষত্ৰই অন্তিম সময়ত উপনীত হ’ব৷ আকাৰভেদে নক্ষত্ৰবোৰৰ অন্তিম ৰূপ ভিন্ন হয়৷\nকিছুমানৰ ছুপাৰন’ভা বিষ্ফোৰণ ঘটে কিছুমান কৃষ্ণগহ্বৰলৈ, কিছুমান শ্বেত বামন-তৰালৈ, কিছুমান নিউট্ৰ’ন তৰা বা পালছাৰলৈ পৰিবৰ্তন হয়৷ সূৰ্যতকৈ প্ৰায় ৮ গুণ বেছি ভৰৰ তৰাবোৰৰ বাৰ্ধক্যজনিত মৃত্যুৰ সময়ত এনে তৰাবোৰ একোটা অতি উজ্জ্বল তৰা বা চুপাৰন’ভা লৈ পৰিবৰ্তিত হয় এনে অৱস্থাত প্ৰকৃততে তৰাটোৰ বাহিৰৰ আৱৰণখন বিষ্ফোৰণৰ দ্বাৰা চিটিকি যায় আৰু ভিতৰৰ আৱৰণখন তৰাটোৰ মাধ্যাকৰ্ষণৰ ফলত ক্ৰমান্বয়ে সংকুচিত হবলৈ ধৰে৷\nএই মাধ্যকৰ্ষণিক বল ইমানেই শক্তিশালী যে তৰাটোৰ অভ্যন্তৰত থকা পৰমাণুবোৰো প্ৰভাৱিত হয়৷ এনে অৱস্থাত তৰাটোৰ কেন্দ্ৰভাগত থকা পৰমাণুবোৰৰ প্ৰ’টন আৰু ইলেকট্ৰণবোৰ একেলগে বান্ধ খাই নিউট্ৰনলৈ ৰূপান্তৰ হয়৷ এই তৰাবোৰৰ কেন্দ্ৰভাগৰ মাধ্যাকৰ্ষণৰ মান আমাৰ পৃথিৱীৰ মাধ্যাকৰ্ষণৰ প্ৰায় ২০০০০০০০০০০০ গুণ বেছি হয়! এই প্ৰচণ্ড মাধ্যাকৰ্ষণৰ বাবে ভৰ অনুসৰি তৰাবোৰ বিষ্ফোৰিত হৈ একোটা ছুপাৰন’ভা বা সংকুচিত হৈ একোটা কৃষ্ণগহ্বৰলৈ পৰিবৰ্তন হয়৷\nআনহাতে সূৰ্যৰ দৰে কম ভৰৰ তৰাবোৰ একোটা শ্বেত-বামণ তৰালৈ পৰিবৰ্তন হয়৷ কিন্তু সূৰ্যতকৈ প্ৰায় ৪ গুণ মান ডাঙৰ তৰাবোৰ তুলনামূলকভাৱে কম ভৰযুক্ত হোৱা বাবে এনেবোৰ তৰা কৃষ্ণ-গহ্বৰ হোৱাৰ সলনি একোটা নিউট্ৰন তৰা বা পালছাৰ হিচাবে ৰৈ যায়৷ সঁচাকৈ বিচিত্ৰ নহয়নে এই ব্ৰহ্মাণ্ড এই তৰা তথা নক্ষত্ৰৰ জীৱন চক্ৰ৷ আমাৰ সূৰ্যটোৰ অন্তিম অৱস্থা হ’ব এক শ্বেত বামণ তৰা৷\nসূৰ্যৰ এক বিচিত্ৰ তথ্য, কিন্তু সত্য! আপুনি জানেনে সূৰ্যৰ পৰা যি পোহৰ আমাৰ পৃথিৱীত আজি পৰিছেহি সেই পোহৰ আজিৰ পৰা প্ৰায় ৪০ হাজাৰ বছৰ আগতে সূৰ্যৰ কেন্দ্ৰত সৃষ্টি৷ ইয়াৰ কাৰণ হ’ল সূৰ্যৰ অত্যধিক ঘনত্ব আৰু সূৰ্যত অবিৰত ভাবে ঘটি থকা নিউক্লিয় সংযোজন বিক্ৰিয়া৷ সূৰ্যৰ কেন্দ্ৰত এবাৰ ফ’ট’ন কণাৰ উৎপন্ন হ’লে তাক পুনৰ হাইড্ৰ’জেন পৰমাণুৱে শোষণ কৰি লয়৷\nআকৌ ফ’ট’ন কণাৰ উৎপত্তি হয় যদিও পুনৰ একেধৰণে শোষণ কৰি পেলায়৷ এই কাৰ্য পৌনপৌনিক ভাবে ঘটি থাকে৷\nএই কাৰ্যৰ মাজেৰে সূৰ্যৰ কেন্দ্ৰত সৃষ্টি হোৱা এটা ফ’ট’ন অণুক একা বেকা পথেৰে ৭ লাখ কিঃমিঃ পথ অতিক্ৰমি সূৰ্যৰ পৃষ্ঠ পাবলৈ সময় লাগে প্ৰায় ৪০ হাজাৰ বছৰ আনহাতে এই ফ’ট’ন অণুক ১৫ কোটি কিঃমিঃ অতিক্ৰমী পৃথিৱী পাবলৈ সময় লাগে মাথো ৮ মিনিট ১৮ ছেকেণ্ড৷\nলেখক: পংকজ বৰুৱা


by©AdminPosted at Sunday, April 04, 2021\nমানুহৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ভাল লগা অনুভুতি স্মৃতি;\nভাল লগা সময় শেষ হৈ যায়,\nভাল লগা মানুহবোৰ আঁতৰি যায়,\nমাথো থাকি যায় স্মৃতি নামৰ এক পৃষ্ঠা।\nযিবোৰ সুৱৰি কেতিয়াবা নিজৰ ওপৰত অবিশ্বাস জন্মে! এনে অনুভৱ হয়, সেইজনী মইয়েই আছিলোঁনে??\nসেইদিনা আছিল সন্ধিয়াৰ সময় ঠিক ৪ বাজি ৩০মিনিট মান হৈছিল। মনটো কিবা এটা ভাল লগা নাছিল, বাহিৰৰ পৰিৱেশটো বৰ ভাল লগা, ৰিবৰিবকৈ বতাহ বলি আছে, বেলিটোৱে পুনৰ উভতি অহাৰ প্রতিশ্রুতিৰে বিদায় মাগিছে;\nআৰু সূৰুযৰ হেঙুলীয়া কিৰণে পুখুৰীৰ পানীত পৰি চিকমিকাই আছে;\nইমান ধুনীয়া এটা পৰিৱেশ।\nআৰু মই এই ধুনীয়া পৰিৱেশৰ কথা পাহৰি অতীতৰ পৃষ্ঠা লুটিয়াই আছোঁ।\nজীৱনটো সচাঁই এক নুবুজা সাঁথৰ। নোপোৱাবোৰ বিচাৰি আমি পোৱাবোৰ হেৰুৱাও।\nসুখ বিচাৰি হাবাথুৰি খাওঁ, কিন্তু সুখে সাৱটি ধৰিলেও আমি আকোৱালি নলওঁ। কিন্তু আজিকালি সকলোবোৰ সলনি হৈ গল।\nনহ'লে আৰু মানুহে মানুহৰ দুখ,কষ্ট, অনুভৱ বুজি নাপায়নে?\nএকে মাতৃৰ দুজন সন্তানৰ মাজত কিয় ভেদভাৱ আহে?\nকিয় এজনে আনজনক হিংসা কৰে?\nপ্রকৃত বন্ধুত্বৰ মূল্য নোহোৱা হ'ল!!\nপ্রেমৰ দৰে স্বৰ্গীয় অনুভূতি একোটাক এতিয়া কোৱা হয় প্রেমে মানুহৰ জীৱন ধংশ কৰে!!\nআৰু কিমান দূৰ উভতি যাম অতীতলৈ?\nহঠাতে বতাহ এজাকে মোক চুই গ'ল আৰু তেতিয়াহে গম পালো যে মই অতীতৰ স্মৃতি ৰোমন্থন কৰি আছোঁ।\nসকলোবোৰ আঁতৰি গ'লেও এই স্মৃতিবোৰে আমাক সকলোবোৰ মনত পেলাই দিয়ে এবাৰ। আচলতে আমি সৰু সৰু কথাবোৰৰ পৰা সুখী হবলৈ শিকিব লাগিব। যদি আমি নিজকে সুখী কৰিব বিচাৰোঁ। কেতিয়াবা নিজৰ দায়িত্ব আৰু কৰ্তব্যবোৰৰ বাবে কিছুমান মানুহৰ পৰা আঁতৰি আহিব লগীয়া হয়।\nজীৱনত লগ পোৱা প্রতিজন মানুহৰে পৰা আমি কিবা নহয় কিবা শিকিব পাৰোঁ।\nহোমেন বৰগোহাঞি দেৱে তেখেতৰ "জীৱনৰ মধুৰতম সময় " নামৰ কিতাপ খনত ৰবীন্দ্ৰনাথৰ 'পৰশ-পাথৰ' কবিতাত এজন সন্যাসীৰ 'পৰশ-পাথৰ'ৰ সন্ধানৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছে-- যি পৰশ পাথৰৰ স্পৰ্শত লোও সোণত পৰিণত হয়। সন্ন্যাসীয়ে তেওঁৰ কঁকালত এডাল লোৰ শিকলি ওলমাই লৈছে; আৰু পাথৰ দেখিলেই তাৰে শিকলিডালত ঘঁহি দিয়ে অনেক দিন ধৰি তেওঁৰ এই অন্মেষন চলি আছে, কিন্তু লোহ সোণত পৰিণত নহয়। এনেকৈ কিমান বছৰ পাৰ হৈ গ'ল, তাৰ খবৰ নাই সন্ন্যাসীয়ে পিছত লোহ টুকুৰালৈ চাবলৈকো এৰি দিলে। যন্ত্ৰবৎ তেওঁ পাথৰটুকুৰাৰে লোহডালত ঘঁহি দি একো নোচোৱাকৈয়ে পাথৰ টুকুৰা পেলাই দিয়ে। কিন্তু এদিন হঠাৎ এটা গাওঁলীয়া ল'ৰাই তেওঁক সুধিলে, "সন্ন্যাসী ঠাকুৰ! আপোনাৰ ককাঁলত সেইটো কি বস্তু?\nসোণৰ শিকলিডাল আপুনি ক'ত পালে?"\nল'ৰাটোৰ কথা শুনি সন্ন্যাসীয়ে চক খাই নিজৰ ককাঁললৈ চাই দেখে---হয়! পৰশ-পাথৰৰ স্পৰ্শত লোহ কেতিয়াবাই সোণ হৈ আছে, কিন্তু তেওঁ অন্যমনস্কভাৱে সেই পৰশ-পাথৰ ক'ত কেতিয়া পেলাই দিছে ক'ব নোৱাৰে। সেই পৰশ-পাথৰ জীৱনত তেওঁ আকৌ কেতিয়াবা বিচাৰি পাবনে?\nআমাৰ জীৱন ঠিক এনেকুৱাই সুখবোৰ আকোৱালি ল'ব নাজানো।\nমই যেতিয়া 7/8 বছৰীয়া আছিলোঁ তেতিয়া সম্পৰ্কীয় আইতা এজনীয়ে মোৰ দেউতাক কৈছিল, "তোৰ ছোৱালীজনী ভাল নহ'ব চাগে!" এই কথাটো আজিও মোৰ মগজুৰ খোৰোঙত স্মৃতি হিচাপে সাঁচি থোৱা আছে;\nতেওঁৰ নামটো বাৰু মই নকওঁ।\nতথাপিও এনে বহু কথা আমাৰ গোটেই জীৱনত স্মৃতি নামৰ এক পৃষ্ঠা হিচাপে সজাই থোৱা থাকে।\nএনেকুৱা বহুতো লোকৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা এনেকুৱা বিষাক্ত কথাৰ ফলত যদিও আমাৰ বেয়া লাগে তথাপিও এইসকলৰ পৰা আমি জীৱনত আগবাঢ়ি যোৱাৰ নতুন এক ৰাস্তা বিচাৰি পাওঁ।\nকামৰূপ মহাবিদ্যালয় চামতা,নলবাৰী,\nLabels#চুটিগল্প, #ধৃতাশ্রী বৰ্মন\nUnknown3July 2021 at 20:48\nExcellent . Go to ahead


DDMA কাছাৰ নিযুক্তি ২০২১: ফিল্ড অফিচাৰৰ পদখালী\nDDMA কাছাৰ নিযুক্তি...\nডিডিএমএ কাচাৰে ফিল্ড অফিচাৰৰ পদৰ বাবে আৱেদন আমন্ত্ৰণ কৰিছে ।\n| 26 Nov 2021 10:28 AM GMT\nজিলা দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা কৰ্তৃপক্ষৰ (ডিডিএমএ) কাচাৰৰ বিষয়ে:\nজিলা দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা প্ৰাধিকৰণৰ (ডিডিএমএ) উপায়ুক্ত-তথা-অধ্যক্ষৰ কাৰ্যালয়ে ঠিকাভিত্তিক ভিত্তিত ক্ষেত্ৰ বিষয়া (দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা) পদৰ বাবে যোগ্য প্ৰাৰ্থীৰ পৰা আৱেদন আমন্ত্ৰণ কৰিছে। আগ্ৰহী আৰু যোগ্য প্ৰাৰ্থীসকলে অন্তিম তাৰিখ নিশ্চিত হোৱাৰ আগতে পদটোৰ বাবে আবেদন কৰিব পাৰে।\nজিলা দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা প্ৰাধিকৰণৰ (ডিডিএমএ) উপায়ুক্ত-তথা-অধ্যক্ষৰ কাৰ্যালয়ে ঠিকাভিত্তিক ভিত্তিত ক্ষেত্ৰ বিষয়া (দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা) পদৰ বাবে যোগ্য প্ৰাৰ্থীৰ পৰা আৱেদন আমন্ত্ৰণ কৰিছে। আকাংক্ষিত প্ৰাৰ্থীসকলে তলত নিৰ্ধাৰিত পদ, বয়সৰ সীমা, দৰমহা, অৰ্হতা আদিৰ সকলো চাকৰিৰ বিৱৰণ পৰীক্ষা কৰিব পাৰে:\nফিল্ড অফিচাৰ(দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা)\n২০২১ চনৰ প্ৰথম দিনত ২১ বছৰৰ তলত আৰু ৩৫ বছৰৰ অধিক হ'ব নালাগে, নিয়ম অনুসৰি অনুসূচীত জাতি /অনুসূচীত জনজাতিৰ প্ৰাৰ্থীৰ ক্ষেত্ৰত শিথিল কৰিব পাৰি।\n১. বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী বা পৰিসংখ্যা, ভূগোল, পৰিৱেশ বিজ্ঞান বা ভূবিজ্ঞানৰ সৈতে বিষয় হিচাপে বা স্নাতক ত নিম্নতম ৬০% নম্বৰৰ সৈতে কোনো স্বীকৃত বিশ্ববিদ্যালয় / প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা অসামৰিক অভিযান্ত্ৰিকত স্নাতক।\n২. মৌলিক কম্পিউটাৰ এপ্লিকেশ্বন যেনে এমএছ উইণ্ডোচ, লিনাক্স, এমএচি, এক্সেল, পাৱাৰ পইণ্ট, ডিটিপি (ইংৰাজী/ বঙালী), স্প্ৰেডশ্বীট, গ্ৰাফিক্সৰ উপস্থাপন, ডাটাবেছৰ ধাৰণা, ৱৰ্ড প্ৰচেছৰ, ইণ্টাৰনেট প্ৰচেছিং, ইমেইল আদিত দক্ষতা থাকিব লাগিব।\n৩. চৰকাৰৰ দ্বাৰা স্বীকৃত প্ৰতিষ্ঠানএটাৰ পৰা কম্পিউটাৰ এপ্লিকেশ্বনত নিম্নতম ৬ মাহৰ ডিপ্লোমা থাকিব লাগিব।\nপ্ৰাৰ্থীসকলে ৭ ডিচেম্বৰ ২০২১ লৈ ৱেবছাইট https://niyukti.assam.gov.in/ddma_cachar/up জৰিয়তে ওপৰোক্ত পদৰ বাবে অনলাইন আবেদন কৰিব পাৰে\nচূড়ান্ত বাছনি তালিকা মেধাৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি প্ৰস্তুত কৰা হ'ব (লিখিত পৰীক্ষা / ব্যক্তিগত সাক্ষাৎকাৰ + কম্পিউটাৰ পৰীক্ষাত প্ৰাপ্ত নম্বৰ)।\nআৰু পঢ়ক:ভাৰতীয় ক্ৰীড়া প্ৰাধিকৰণ, ইটানগৰ নিযুক্তি ২০২১ - ০২ সহকাৰী ৰান্ধনী পদখালী


Odoman in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Odoman ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nOdoman के प्रकार चुनें\nOdoman ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Odoman Price and Pack Size in Assamese\nOdoman Capsule ₹36.0 दवा खरीदें\nOdoman की जानकारी\nOdoman ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Odoman Benefits & Uses in Assamese\nOdoman ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Odoman Dosage & How to Take in Assamese\nOdoman-ৰ উপাদানসমূহ- Odoman Active Ingredients in Assamese\nOdoman ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Odoman Side Effects in Assamese\nOdoman সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Odoman Related Warnings in Assamese\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Odomanৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Odoman with Other Drugs in Assamese\nOdoman মতভেদসমূহ- Odoman Contraindications in Assamese\nOdoman ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Odoman in Assamese\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Odoman ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Odoman Interactions with Food and Alcohol in Assamese\nOdoman ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Odoman Benefits & Uses in Assamese\nOdoman তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nOdoman ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Odoman Dosage & How to Take in Assamese\nOdoman-ৰ উপাদানসমূহ - Odoman Active Ingredients in Assamese\nOdoman ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Odoman Side Effects in Assamese\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Odoman ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nOdoman সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Odoman Related Warnings in Assamese\nOdoman-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nOdoman এ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত অপ্ৰয়োজনীয় প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰে, Odoman খোৱা লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে আপোনাৰ চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nOdoman-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nOdoman এ স্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক, আৰু আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ গ্ৰহণ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nবৃক্কত Odoman কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nOdomanৰ বৃক্ক ৰ ওপৰত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কেইটামান ঘটনাহে ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে।\nযকৃতত Odoman কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nOdomanৰ কলিজাত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই কলিজা ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Odoman ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ৰ বাবে Odoman কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Odomanৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Odoman with Other Drugs in Assamese\nOdoman তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nOdoman মতভেদসমূহ - Odoman Contraindications in Assamese\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Odoman লোৱা অনুচিত যাতে -\nOdoman ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Odoman in Assamese\nএই Odoman-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Odomanয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nনহয়, Odoman লোৱাৰ পিছত, আপুনি গাড়ী চলাব নালাগে বা গধুৰ মেচিনপাতি চলাব নালাগে, কিয়নো আপোনাৰ টোপনি ভাৱ আহিব পাৰে।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Odoman লোৱা উচিত।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Odoman ব্যৱহৃত নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Odoman ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Odoman Interactions with Food and Alcohol in Assamese\nখাদ্য আৰু Odomanৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Odoman লোৱাটো স্বাভাৱিক।\nমদ আৰু Odomanৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nমদ আৰু Odoman একেলগে সেৱন কৰাটোৱে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।\nOdoman ৰ অনুকল্প - Substitutes for Odoman in Assamese\nOdoman के लिए सारे विकल्प देखें\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Odoman লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Odoman ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Odoman সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Odoman ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Odoman সেৱন কৰে?


ৱাইফ মোৰ শ্লিম -দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য – ফটাঢোল\nযোৱাবছৰৰ এদিন। কৰ’ণাৰ প্ৰথমভাগ সন্ত্ৰাস কিছু কমাৰ পাছতে জালুকবাৰীৰ ওচৰত চিনাকি এঘৰত বিয়াৰ নিমন্ত্ৰণ আছিল। বিয়া বা আন তেনেধৰণৰ নিমন্ত্ৰণ থাকিলে আমি সাধাৰণতে সেইদিনা ঘৰত বিশেষ একো নাখাওঁ। পাৰিলে খাৰ খাওঁ। খাৰ খালে হেনো হজম হোৱাৰ পাছত বেছিকৈ খাব পাৰি। সেইদিনাও আমি পুৱাৰে পৰা একো খোৱা নাছিলোঁ। দুপৰীয়া অকল ভাত, ডাইল আৰু খাৰ। আচলতে, আমি বহুত হিচাপ কৰি চলিবলগীয়া হয়। অহা-যোৱাৰ বাহিৰে উপহাৰৰ খৰচটোও থাকে। গতিকে, ভালকৈ পেট পূৰাই খাই নাহিলে অশান্তিয়ে আগুৰি ধৰে মনটো।\nআবেলি বিয়ালৈ যাবলৈ ওলোৱাৰ সময়ত দেখিলোঁ, গাড়ীখনৰ ষ্টাৰ্ট নহয়হে নহয়। প্ৰায় দহবছৰ পুৰণি গাড়ী। কেতিয়াবা ভেম লাগিলে চাবি পকাই থাকিলেও বহুদেৰিলৈ শব্দ নোহোৱাকৈ পৰি থাকে। কোনোবা মেকানিক এজনক মাতি অনাৰ পাছত আকৌ মুহূৰ্ততে ঘেৰ ঘেৰকৈ ইঞ্জিন চলাবলৈ আৰম্ভ কৰি দিয়ে। মেকানিকেও ‘ইমান দূৰৰ পৰা আহিবলগীয়া হ’ল। গাড়ীখন চলিল নহয়। দুশ টকা দিব কমেও’ বুলি মুখখন ফুলায়। পুৰণি গাড়ীৰ মতি-গতি বুজা বৰ টান।\nসিদিনা অৱশেষত চিটিবাছত উঠিয়েই বিয়ালৈ যোৱাটো ঠিক কৰিলোঁ। দুপৰীয়াৰ সময়। কৰ’ণাৰ কাৰণে বাছবোৰত ভিৰ নাথাকিব বুলি ভাবিছিলোঁ, কিন্তু নহয়। এখনো গাড়ীত বহিবলৈ এটা ছীটো খালী নেদেখিলোঁ। এখনত কোনোমতে উঠিলোঁ শ্ৰীমতী আৰু মই। গণেশগুৰিৰ পৰা জালুকবাৰীলৈ গোটেই বাটছোৱা থিয় হৈ যোৱাৰ শংকাটো মনলৈ আহোঁতে পেটৰ ভোকটো দুগুণে বঢ়া যেন লাগিল। মাজৰ ষ্ট’পেজত খালী ছীট পোৱাৰো আশা দেখা নাই। দুয়োজনে থিয় হৈ গৈ আছোঁ।\n: দুপৰীয়াৰ পৰা একো খোৱা নাই। ভোক লগা নাই তোমাৰ?\n: প্ৰায় আধামাইল খোজ কাঢ়িয়ে আহিলোঁ। দিনত ভালকৈ খোৱা নাই। মোৰ চাগে আজি এক কিল’মান ওজন কমিছে। অলপ শ্লিম হৈ গৈছোঁ যেন লাগিছে নে বাৰু মোক?\nশ্ৰীমতীৰ কথাত তেওঁলৈ চালোঁ। মোৰ নালাগিল।\n: লাগিছে। কাপোৰযোৰেৰে তোমাক আজি একদম খীন-মীন দেখাইছে\nকিবা এষাৰ নক’লে নহয়ে বাবেই ক’লোঁ মই।\nহঠাতে এগৰাকী বয়সীয়াল তিৰোতা থিয় হ’ল আৰু তেওঁ বহি থকা ছীটটো আগবঢ়াই দিলে শ্ৰীমতীলৈ। আমাৰ এওঁ অলপ অপ্ৰস্তুত হ‘ল।\n: আৰে বহক আপুনি, এনেকুৱা সময়ত বেছি দেৰি ঠিয় হৈ থকাটো ভাল নহয়।\nতিৰোতাগৰাকীয়ে জোৰ কৰিলে।\nশ্ৰীমতীয়ে একো নুবুজি ভেবা লাগি মানুহগৰাকীৰ মুখলৈ চাই ৰ‘ল।\n: কিমান মাহ চলি আছে?\nএওঁক মূৰৰপৰা ভৰিলৈ চাই সুধিলে তেওঁ।\n: মানে? নাই, নাই, মই প্ৰেগনেণ্ট নহয়। আপুনিয়ে বহক, মই থিয় হৈয়ে যাব পাৰিম।\nউশাহটো চেপি ধৰি পেটটো ভিতৰলৈ নিয়াৰ এক বৃথা চেষ্টা কৰি এওঁ আহি পুনৰ মোৰ কাষ পালে।\nইমান সময়ে মেক-আপৰ জোৰত উজ্জ্বল হৈ থকা শ্ৰীমতীৰ মুখখন হঠাতে শেঁতা হৈ পৰিল।\n: কি যে মানুহ থাকে নহয়, কথা ক’ব নাজানে।\nফুচফুচাই ক’লে মোক।\n: মানুহগৰাকীয়ে সহায়হে কৰিম বুলি ভাবিছিল। বেয়া পাইছা কিয়?\n: নালাগে তেনেকুৱা সহায় মোক।… শুনা, আজি উভতি আহোঁতে কাম এটা কৰিম। গণেশগুৰিত বস্তু এটা কিনিম বুলি ভাবিছোঁ….\nশ্ৰীমতীয়ে কৈ গ’ল।\n: ট্ৰেডমিল! আজিকালি সকলোৰে ঘৰতে থাকে।\n: সেই যে মেচিনটো, তাৰ ওপৰত উঠি যে খোজ কাঢ়ে, দৌৰে মানুহবোৰে? তাতকৈ ঘৰৰ কাষৰ ৰাস্তাত খোজ কাঢ়িবা, পথাৰত দৌৰিবা।\n: তুমি একেবাৰে আউটডেটেড। বৰ্তমান দুনীয়াত কি হৈ আছে, কি নতুন বস্তু আহিছে, অকণমানটো খবৰ ৰাখিব পাৰা!\nসেইদিনা ৰাতিয়েই ঘৰলৈ ট্ৰেডমিল এটা আহিল। ইনষ্টলমেণ্টত কিনি আনিলোঁ। এওঁ দুযোৰ ট্ৰেকছ্যুট আৰু স্প‘ৰ্টছ শ্বুও কিনিলে, লগতে এটা জুছ মেকাৰ। ট্ৰেডমিলত দৌৰাৰ পাছত ফলৰ ৰস খাবই লাগে হেনো, শৰীৰৰ কাৰণে বিৰাট উপকাৰী।\nপ্ৰথম দুদিনমান জোৰদাৰ ব্যৱহাৰ হ‘ল ট্ৰেডমিলটোৰ। শ্ৰীমতীয়ে পুৱা উঠি দৌৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। মোক মাজে মাজে দৌৰি থকাৰ সময়ত ফ’টো তুলিবলৈ মাতে। ময়ো ভিন্ন এংগোলৰ পৰা বেঁকা হৈ ফ’টো লওঁ। কেতিয়াবা ভিডিঅ’ ৰেকৰ্ডিং কৰিবও লাগে। ভিডিঅ’ ক্লিপবোৰ পাছত দিল্লীত থকা ভনীয়েকলৈ পঠিয়ায়। দহমিনিটমান দৌৰাৰ পাছত মোক সুধি থাকে “হেৰা, চোৱাচোন অলপ খীনোৱা যেন লাগিছে নে?”\n: অলপ নহয় বহুতেই লাগিছে। দৌৰি থাকা।\nট্ৰেডমিলটোৰ নামত হোৱা খৰচৰ কথা চিন্তা কৰিয়েই তেনেদৰে কৈ মই মনটোক সান্ত্বনা দিওঁ। দৌৰি হোৱাৰ পাছত তেওঁ ঘামি-জামি ছোফাত বহে। আন বেলেগ বেমাৰ নহওক বুলিয়েই মই দৌৰাদৌৰিকৈ জুছ মেকাৰটোত চেপি ফলৰ ৰস এগিলাচ আনি দিওঁ। তাৰ পাছত প্ৰায় দুঘণ্টামানৰ জিৰণিৰ আৱশ্যক হয় তেওঁক। সেই অৱস্থাত কেনেদৰে মই তেওঁক “ভাত ৰান্ধিবলৈ যোৱা” বুলি ক’ব পাৰোঁ? ময়েই যাওঁ পাকঘৰলৈ।\nএদিন পুৱা কাম কৰা বাইজনীলৈ চাই চাই শ্ৰীমতীয়ে কাণে কাণে ক‘লে মোক,\n: হেৰা, তাইক চোৱাচোন। কেনে ধুনীয়াকৈ ফিগাৰ মেইনটেইন কৰিছে।\n: মেইনটেইন কৰা কথা যে কৈছা, আচলতে কৰিম বুলি কৰা নাই। নিজে নিজে মেইনটেইনড্ হৈ গৈছে। ঘৰ সৰা-মঁচা এইবোৰ কম এক্সাৰচাইজ নে? এইবোৰ কাম কৰিলে সেই ট্ৰেডমিলত দৌৰি খীনাব নালাগে।\n: শুনা না, মই কথা এটা ভাবিছোঁ………।\nনা ৱাৰ্ণিং, না ন‘টিচ পিৰিঅ‘ড। আমাৰ ঘৰত বাইগৰাকীৰ সেইদিনাই শেষ দিন হ‘ল। মই ভালেই পালোঁ। বাইগৰাকীৰ দৰমহা পোন্ধৰশ বাচিব প্ৰতি মাহে।\nপাছদিনাৰপৰা এক বিশেষ উৎসাহেৰে শ্ৰীমতীয়ে পুৱা উঠিয়ে বাচন ধোৱা, ঘৰ সৰা-মচাত লাগি যোৱা হ’ল। পুৱাৰ চাহকাপলৈ অপেক্ষা কৰি কৰি মোৰ সপ্তাহৰ তিনিদিনেই অ‘ফিচলৈ দেৰি হোৱা হ‘ল।\nদুখন চিটিবাছ সলাই ঘৰ আহি পাওঁতে মোৰ ৰাতি নটা বাজে। সেইখিনি সময়ত এওঁ ব্যস্ত থাকে জিটিভিত। দহটাৰপৰা ষ্টাৰ প্লাছত।\n: হেৰা, আজি ভাত ৰান্ধিবা জানো? কালিৰ বাচনবোৰ দেখোন তেনেকৈয়ে পৰি আছে।\n: ৰ‘বানা, আজিৰ এপিছ‘ডটো যে মিছ কৰিব নোৱাৰিম। তলৰ গগৈৰ ঘৈণীয়েকে কৈছে আজি হেনো নটাশা কাৰ্তিকৰ ঘৰলৈ আহিব। মই ক‘লোঁ হ‘বই নোৱাৰে, মাকে তাইক কিয় আহিবলৈ দিব? শেষত তাই বাজী মাৰিব খুজিলে, জানা। বেছি জনা দেখুৱায়, যেন স্ক্ৰিপ্ট তাইক সুধিহে লিখে ছিৰিয়েলবোৰত। চাওঁ ৰ‘বা কি হয়। আজি নহ‘লে বাহিৰৰ পৰাই কিবা অৰ্ডাৰ কৰি আনা।\nশ্ৰীমতীয়ে উপদেশ দিয়ে।\nওচৰৰ সৰু ৰেষ্টুৰেণ্ট এখনৰ মালিকজনৰ লগত মোৰ চিনাকি। তেওঁৰ ফোন নম্বৰটো টিপি কথা পাতিবলৈ বেলক‘নীলৈ ওলাই যাওঁ। ট্ৰেডমিলটো লিভিং ৰুমৰ পৰা নিৰ্বাসিত হৈ বেলক‘নীৰ এচুকত পৰি আছে। ট্ৰেডমিলৰ হেণ্ডেল দুডাল এতিয়া কাপোৰ মেলি দিয়া কামত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। তিনিটা ফুলৰ টাব থোৱা হৈছে ট্ৰেডমিলটোৰ ওপৰত। মোৰ দেখি এনে লাগিল, টাবকেইটাৰ যেন আকাৰ সৰু হৈ গ‘ল হঠাতে। ফুলকেইজোপাও শুকাই-খীনাই লাহী হ‘ল। ট্ৰেডমিলটোত বহি বহিয়েই যেন শ্লিম হৈ গ‘ল বেচেৰাহঁত!\n« অথঃ শইকীয়া সংবাদ – লক্ষ্যদ্বীপ গগৈ\nফটা লিমাৰিক -ধনজিৎ বৰুৱা »\nহাঁ হাঁ৷ এইটো মোৰেই কাহিনী৷ তামাম৷\nইমান সুন্দৰকৈ যিকোনো বিষয়বস্তুৰ মনোমোহা উপস্থাপন কৰিব পাৰা! So transparent, yet binding!\nখুউব ভাল লাগিল\nআপোনা আপুনি বেলকনিত আলনাৰূপী ট্ৰেডমিলখনলৈ চকু গ’ল মোৰ।\nকাহানী ঘৰ ঘৰ কি বুলিলেও ভুল নহ’ব দাদা। বৰ ভাল পালো পঢ়ি\nজুই দাদা জুই\nআমাৰটোত কিন্তু অকল কাপোৰ হে মেলে , ফুলৰ টাব নথয় দেই ..\nমজা লাগিল পঢ়ি 😂


জয়মতী সম্পৰ্কে – চিনেকথা\nBy উমেশ চন্দ্ৰ বৰুৱা\nউমেশ চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ‘জয়মতী’ চিনেমা সম্পৰ্কীয় এই সমালোচনাটো প্ৰকাশ পাইছিল ১৯৩৫ বৰ্ষৰ এপ্রিল-মে’ সংখ্যাৰ আৱাহন আলোচনীত\nপ্ৰথমে সম্পূৰ্ণৰূপে অসমীয়া কথা ছবি তোলাৰ বাবে অসমীয়া ৰাইজ আৰু কলাৰসিক সমাজ জয়মতী ফিল্মৰ পৰিকল্পী অসম আইৰ অক্লান্ত সেৱক শ্ৰীযুত জ্যোতিপ্রসাদ আগৰৱালাদেৱৰ ওচৰত ঋণী। কথাছবি তোলা ইমান খৰচ বহুল কাম যে ভাৰতৰ সুকীয়া প্ৰাদেশিক ভাষাত ব্যৱসায় হিচাপে সুকীয়া প্ৰাদেশিক ফিল্ম Unit যে গঢ়ি উঠিব পাৰিব সেই বিষয়ে আমাৰ এতিয়াও যথেষ্ট সন্দেহ আছে। অসম্তৱক সম্ভৱ কৰা, সপোনক দিঠক কৰা, ‘লুইতৰ পাৰৰ ডেকা ল’ৰা’, কলা-বিশাৰদ আগৰৱালাক পাই তৰুণ অসমীয়া ধন্য হৈছে। আমি শুনি সুখ পাইছো যে জয়মতীৰ সাফল্যত সম্তোষ পাই তেখেতে জয়মতীৰ হিন্দী সংস্কৰণ উলিয়াবলৈ অলপতে কলিকতালৈ যাব।\n‘সোণ শুৱনী সবিতাৰ’ দৰেই উজ্জ্বল আহোম বুৰঞ্জীৰ গৌৰৱময় যুগ, সপ্তদশ শতিকাৰ আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ পয়োভৰ, ৰাজকোঁৱৰ আৰু কুঁৱৰীসকলৰ চলন-ফুৰণ, বৰুৱা-বিষয়াৰ মন্ত্ৰণা নৈপুণ্য, টেকেলা-চাউদাঙৰ কাৰ্যতৎপৰতা, আলি-পদূলি, ঘৰ-দুৱাৰ, গায়ন-বায়ন, সাজ-পাৰ, জাপি-যাঠি, আৰোৱান, দুৱৰী-দোলা, ভাৱৰীয়া-ভাৱৰীয়ানীসকলৰ আকৃতি-প্রকৃতি, ঘটনাস্থলীৰ প্ৰাকৃতিক দৃশ্যবোৰৰ বাছনি, এই আটাইবোৰতে অসমীয়া জাতিৰ বৈশিষ্ট্যতা দেখুৱা হৈছে গুণে ‘জয়মতী’য়ে অসমীয়া ৰাইজৰ পৰা বিপুল সম্বৰ্ধনা পোৱা উচিত।\nফিল্ম বস্তুটো নতুন। গতিকে ফিল্মৰ কলা সম্পদ আৰু তাৰ ভাল বেয়া নিৰুপণ কৰা পদ্ধিতও আধুনিক। সাহিত্য, সংগীত, ভাস্কৰ্য, চিত্ৰশিল্প, নাট বা ফিল্ম অভিনয় আদি সুকুমাৰ কলাৰ আলোচনা কৰোতে বিশেষজ্ঞসকলে শিল্পৰ সাৰ্বজনীন আদৰ্শকহে প্ৰথম ঠাই দিয়ে। কাৰণ শিল্প সম্পদ কোনো এটা জাতি বিশেষৰ সম্পত্তি নহয়। অসমীয়া ফিল্মেও শিল্প হিচাপে জগতৰ আগত থিয় দিব লাগিলে কিছুমান সাধাৰণ সকলোৱে জনা কলাপদ্ধতিৰ (technique) ভিতৰেদি সাৰ্বজনীন আদৰ্শৰ লগত যোগ ৰাখি নিজক প্ৰকাশ কৰিব লাগিব – অৱশ্যে জাতীয় বৈশিষ্ট্য ৰক্ষা কৰি। ‘টকি’ ভাৰতলৈ অহাৰ বেছি দিন হোৱা নাই। কলিকতালৈ টকি অহা সিদিনা ১৯২৮ চনৰ কথা। দেশী টকি প্ৰতিষ্ঠান বুলিবলৈ দৰাচলতে এতিয়ালৈ কলিকতা, বোম্বাই আৰু পুনাতহে আছে। আনকি কলম্বত যোৱা পহিলা এপ্ৰিল তাৰিখৰ দিনাহে প্ৰথম টকি কোম্পানী গঠিত হৈছে Ceylone talkies Ltd. নাম দি। ছবি এতিয়াও ওলোৱা নাই।\nগতিকে আগৰৱালাদেৱে নিজে আৰ্থিক ক্ষতি আৰু শাৰীৰিক কষ্ট স্বীকাৰ কৰিও, সাংসাৰিক নানা বিপদ বিঘিনিৰ ভিতৰতো জয়মতী ফিল্ম অসমীয়া ৰাইজক উপহাৰ দি আমাৰ শ্ৰদ্ধাৰ ভাজন হৈছে। শব্দ যন্ত্ৰী আৰু আলোকচিত্ৰ শিল্পীৰ অকৃতকাৰ্যতাত জয়মতী ফিল্মৰ ভালেখিনি সৌন্দৰ্য হানি হৈছে। আগৰৱালা ডাঙৰীয়াৰ সজ ইচ্ছা থকাতো প্রযোজনা আৰু নিৰ্দেশৰ বিশেষ অভিজ্ঞতাৰ অভাৱত ভাৱৰীয়া-ভাৱৰীয়ানীসকলৰ ভাও বহুত সময়তে হৃদয়গ্রাহী হোৱা নাই – ঘাইকে গদাপাণি আৰু জয়মতীৰ। বাকী প্রধান ভাৱৰীয়া ল’ৰা-ৰজা, লালুক সোলা, গাঁঠি, দিলিহীয়াল, পিঠু, তৰবৰী, সোৱণশিৰি, সেউতী আদিৰ ভাৱে গদাপাণি-জয়মতী চৰিত্ৰক মূর্ত কৰাত বিশেষ সহায় কৰিব পৰা নাই।\nফিল্মৰ আখ্যান ভাগ যদিও শ্রীযুত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাদেৱৰ জয়মতীৰ পৰা আংশিকভাৱে লোৱা বুলি কোৱা হৈছে তথাপি ফিল্মৰ জয়মতীৰ লগত বেজবৰুৱা ডাঙৰীয়াৰ জয়মতীৰ আখ্যান ভাগৰ বিশেষ একো মিল নাই বুলি ক’লেও হয়— ডালিমীৰ চৰিত্ৰটোৰ বাহিৰে দৰাচলতে বেজবৰুৱাৰ আন কোনো চৰিত্ৰই ফিল্মত ঠাই পোৱা নাই।\nবিষয়া-যন্ত্ৰৰ হাতৰ পুতলা ল’ৰাৰজাৰ দিনৰ আহোম ৰাজ্য স্বার্থপৰ বিষয়াসকলৰ অত্যাচাৰত জৰ্জৰিত। ল’ৰাৰজাৰ ভয়- জানোচা বিষয়াসকলে তেওঁক ভাঙি আন কোনো কোঁৱৰক ৰজা পাতে। সেইবাবে স্বার্থপৰায়ণ কুটমন্ত্রী লালুক সোলাৰ পৰামৰ্শত ৰজা হ’ব পৰা আটাইবোৰ কোঁৱৰক তলে তলে চাউদাঙ লগাই মৰাৰ বা ঘুণীয়া কৰিবলৈ ষড়যন্ত্র কৰিছে। তুংখুঙীয়া ফৈদৰ গদাপাণি কোঁৱৰ বাহুবলী পুৰুষ। তেখেতৰ সাহ-পিত, বল-বিক্ৰম ৰজাপ্রজা সকলোৰে মুখে মুখে। গতিকে গদাপাণি ল’ৰাৰজাৰ প্ৰধান প্রতিদ্বন্দ্বী। ল’ৰাৰজাৰ ষড়যন্ত্র গুপুত সম্ভেদ পাই সাধ্বী সতী জয়মতীয়ে স্বামী আৰু দেশৰ মংগলৰ হকে প্রাণাধিক পতিক নগাপৰ্বতলৈ পলাই যাবলৈ অনুৰোধ কৰে। গদাপাণিয়ে কাপুৰুষৰ দৰে ল’ৰা-তিৰোতা এৰি পলাবলৈ সন্মত নহয়। কিন্তু শেহত জয়মতীয়ে দেশৰ ৰাজনৈতিক অৱস্থা ভালকৈ বুজাই দি কয় যে আহোম ৰাজপাটৰ সন্মান ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু তেওঁলোকৰ আদৰৰ পোনা লাই-লেচাইৰ মুখলৈ চাই তেওঁ অন্ততঃ কিছুদিন পলাই থাকিবই লাগিব। দেশত থাকিলে গুপ্তঘাতকৰ হাতত মৰণ নিশ্চিত। ঘৈণীয়েকৰ কাতৰ অনুৰোধ এৰাব নোৱাৰি অগত্যা গদাপাণি নগাপৰ্বতলৈ পলাই যায়। ল’ৰাৰজাৰ মানুহে গদাপাণিক নেপাই গোটেইখন দেশ তেওঁক বিচাৰি চলাথ কৰিলে। অৱশেষত একো সম্ভেদ নেপাই ল’ৰা ৰজাই জয়মতীক ৰাজসভালৈ মতাই অনাই ৰজা আৰু বিষয়াসকলে কোঁৱৰক বাতৰি সুধিলে। তেজস্বিনী ভার্যাই স্বামীৰ বাতৰি নিদিওঁ বুলি প্রতিষ্ঠিত ৰাজশক্তি আৰু ৰাজদণ্ডৰ প্ৰতি ঘোৰ অৱজ্ঞাৰ ভাও দেখুৱাই মনে মনে থাকিল লালুক ফুকনৰ প্ৰৰোচনা, ল’ৰাৰজাৰ নিজৰ শক্তিৰ অহংকাৰ, গাঁঠিৰ অমানুষিক অত্যাচাৰ একোৱেই জয়মতীৰ মুখৰ পৰা মাত উলিয়াব নোৱাৰিলে। শেহত ল’ৰাৰজাৰ চাউদাঙৰ নির্মম নির্যাতন ভুগি সতীয়ে নশ্বৰ দেহা এৰিলে। এয়ে মুঠতে জয়মতীৰ আখ্যান ভাগ। চিত্তকর্ষক চিত্র-সম্ভাৱনাৰে ভৰা এনে এটা সুন্দৰ শক্তিশালী আখ্যানৰ পৰা ৰসস্ৰষ্টা নিপুণ শিল্পীয়ে এটি অনিন্দ্য সুন্দৰ কথা ছবি কৰি তুলিলেহেঁতেন যে তাত সন্দেহ নাই।\nকিন্তু লিখিত গল্পৰ পৰা সেলুলয়েডৰ গল্পলৈ ৰূপান্তৰ কৰিব পৰা (film version লৈ নিয়া) যি আর্ট আৰু যি দৰাচলতে ছবি প্রাণবস্তু, সেই চিত্রনাট্য কৌশল (Art of building the Scenario) সকলোৰে জনা সম্ভৱপৰ নহয়। জয়মতী ফিল্মৰ চিত্ৰ নাট্যকাৰৰ যে সেই বিষয়ে বিশেষ দক্ষতা বা অভিজ্ঞতাৰ অভাৱ তাৰ প্ৰমাণ তেখেতৰ প্রথম অৱদান ‘জয়মতী’ৰ বহুত ঠাইতে পোৱা যায়। আমি তেখেতৰ ‘জয়মতী’ৰ নিন্দা কৰিব খোজা নই, কিন্তু অতি অপ্রিয় হ’লেও সেয়ে আমাৰ ধাৰণা। ছবিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰোতে গল্পটো কেনেকৈ সজালে দৰ্শকৰ মন আগ্ৰহ সজীৱ হৈ থাকে, জনা গল্পকে দুনাই চাবলৈ ইচ্ছা হয়, চৰিত্ৰবোৰ ঘটনাৰ প্রবাহত তাল মাত্রা ঠিক ৰাখি কেনেকৈ ধীৰে ধীৰে বিকশিত হয়, ছবিৰ কোনো অলাগতিয়াল বা অসামঞ্জস্য থকা অংশ কেনেকৈ নথকা যেন কৰিব পাৰি, এইবোৰেই ছায়া-চিত্র সৃজনত মনত ৰাখিবলগীয়া কথা আৰু ইয়াক কার্যত পৰিণত কৰিবলৈ যথেষ্ট চেষ্টা বা সাধনা লাগে। এইবোৰৰ অভাব হলে ছবিৰ মূল গল্পৰ বিষয় বস্তু যিমানেই মনোৰম নহওক, ভাৱৰীয়া যিমানেই সুনিপুণ নহওক, সামঞ্জস্য নথকাৰ বাবে স্বাভাৱিকতা (reality), সজীৱতা, হৃদ্যতা (Spontanity) আৰু মনোনয়নতা ভালেখিনি কমি যায়—কবিৰ আদৰ্শ, চিত্ৰকৰৰ আদর্শ আপুনি মৰহি যায়। জয়মতী ফিল্মত এই গুণবোৰৰ সমন্বয় নাই, সেই কাৰণেই ই নিৰপেক্ষ দর্শকৰ পক্ষে মনোগ্রাহী হৈ উঠা নাই। প্রাদেশিক বা স্বদেশ হিতৈষণাৰ পৰা ভাল পোৱা বেলেগ কথা—কিন্তু এবাৰ তাক পাহৰি গৈ dispassionately প্রত্যেক দর্শকে ভাবি চালে দেখিব – ইয়াৰ ঘটনা আৰু ছবিবোৰ কিমান diffused – ক’তো এটা গভীৰতা (Intensity) নাই, ক’তো এটা high hitch নাই যেন সকলোবোৰ চিত্ৰ আহে আৰু যায়, কিন্তু দর্শকৰ মনত বা বুৰঞ্জীৰ ফালৰ পৰা সময় বালিত চিন থৈ যাবৰ প্ৰচেষ্টা নাই।\nছবিৰ প্রযোজক আৰু পৰিচালক শ্ৰীযুত আগৰৱালাদেউ নিজে। আমাৰ বিশ্বাস ছবিখনত তেখেতে নিজৰ শিল্পকলা জ্ঞানৰ বিশেষ পৰিচয় দিব নোৱাৰিলে। গুৰিয়াল নোহোৱা নাৱৰ দৰে জয়মতী ছবিখন উটি গৈ কোনো ক্রমে পুৰুষ পিতৃৰ ধর্মে অর্থাৎ আখ্যানটোৰ প্ৰতি দর্শকৰ প্রগাঢ় শ্রদ্ধাৰ বাবে শেহলৈকে টুলুং ভুটুং কৰি বৰ্তি আছে। তাত নাই ছন্দ, নাই বর্ণ, নাই শ্ৰী। বিকাৰগ্ৰস্ত ৰোগীৰ প্রলাপৰ দৰে জয়মতীৰ দৃশ্যাৱলী অকাৰণে অসংবদ্ধভাৱে চকুৰ আগত শাৰী পাতি যাব ধৰিছে। তাৰ ভিতৰত অনুৱৰ্তিতা (continuity) আৰু ঘটনাৱলীৰ পাৰস্পৰিক যোগসূত্র (sequence) নাই। এটা উদাহৰণ দিওঁ — বিষয়াসকলৰ ভয়ত সন্তস্ত্ৰ ল’ৰা ৰজাই ৰাজত্ব হেৰুৱাবৰ ভয়ত ৰাজকোঁৱৰ ঘুণীয়া কৰা গোপন অভিযানৰ আভাস দিবলৈ মিছাতে বহুতো সময় নষ্ট কৰি পৰিচালকে গল্পটোৰ মেৰুদণ্ড জয়মতীক যিদৰে পোনতে দর্শকৰ আগলৈ অনা বা পৰিচয় দিয়া উচিত আছিল, সেইদৰে নচলাৰ ফলত গোঁসাই ঘৰত স্বামীৰ মংগল কামনা কৰি পূজা কৰি থকা জয়মতী আৰু আহোমৰ ৰাজশক্তি আৰু ৰাজদণ্ডক বিদ্ৰূপ কৰিব পৰা বিচক্ষণ ৰাজনীতিজ্ঞা তেজস্বিনী জয়মতীৰ চৰিত্ৰগত সামঞ্জস্য কল্পনা কৰিবলৈ দৰ্শকে সুযোগ নেপালে। সেইদৰে আকৌ গদাপাণিৰ শক্তি সামর্থৰ কথা ল’ৰাৰজাৰ ফালৰ পৰা বিশেষকৈ প্ৰকাশ নকৰাৰ বাবে পদাপাণিৰ মহত্ত্ব আৰু বীৰত্বপূর্ণ চৰিত্ৰ ফুটি নুঠিল আৰু গদাপাণি বনৰীয়া কোঁৱৰেই হৈ থাকি – বিশেষকৈ জয়মতীক ৰাজসভালে মতাই অনোৱালৈকে। ৰাজসভাৰ দৃশ্যত হে গদাপাণিৰ অলপ পৰিচয় প্রকাশ পালে। এই কাৰণেই হাবি-বননি ভাঙি, চাউদাং কাটি নগাপৰ্বতলৈ পলাই যোৱা গদাপাণিয়ে দর্শকৰ সহানুভূতি আকর্ষণ কৰিব নোৱাৰিলে। আকৌ বিষয়াতন্ত্রৰ হাতত ল’ৰাৰজাৰ নিঃসহায় অৱস্থাৰ আভাস মাত্রও দিয়া হ’লে ল’ৰা ৰজাৰ দুঃসপোনৰ প্ৰভাৱ দুগুণ চৰিলেহেঁতেন আৰু গদাপাণিৰ পলোৱাৰ সার্থকতা দর্শকে উপলব্ধি কৰিব পাৰিলেহেঁতেন।\nসাধাৰণ দৰ্শকে ছবিখনৰ প্ৰথমৰ কেইটামান দৃশ্যৰ অর্থকে বুজিব নোৱাৰিব। বহুৱা মানুহৰ সাজ পিন্ধি চাৰিওপিনে পিয়াপি দি লৰি ফুৰা মানুহকেইটা যে ৰজাৰ চোৰাংচোৱা তাক প্ৰথম দৃষ্টিতে বুজি পোৱা টান কথা। তামোল গছত উঠি চাৰিওপিনে চোৱা, বিছনাৰ আঁৰত লুকাই ফুচ ফুচকৈ কথা পতা আদি আভাস দিয়া সত্ত্বেও আমি প্রথমতে কথাটো টং কৰিব পৰা নাছিলো – পিছত ৰাজকোঁৱৰবোৰক হত্যা কৰা হোৱাতহে আমি বুজিলো, সেই মানুহকেইটা চোৰাংচোৱা আছিল। বেয়া ফটোগ্রাফীৰ পৰা কথাটো ফুটি নুঠা অসম্ভৱ নহয়; কিন্তু আমি এই বিষয়ে পৰিচালকৰ চেষ্টাৰ একো গম নেপালো। ষড়যন্ত্র আৰু হত্যা লৈ যি গল্পৰ আৰম্ভ, সেই গল্পটোৰ প্ৰথমতে ভাওনাৰ নাচ আৰু অলপ পিছতেই সোৱনশিৰি লিগিৰীৰ নাচটো সুমুৱাই দি গল্পৰ মূল ৰসলৈকে অৱহেলা আৰু অৱমাননা কৰা হৈছে। সোৱণশিৰিৰ লগত দিয়া শ্ৰীযুত জ্যোতিপ্ৰসাদৰ নিজৰ নাচটোৰ কিছুমান নৃত্য ভংগীয়ে আমাৰ চকুত কষ্ট দিয়াৰ উপৰিও ৰস সৃষ্টিৰ পিনৰ পৰা গল্পটোৰ বিশেষ ক্ষতি কৰিলে। যদি ভাৱনাতেই ল’ৰাৰজা আৰু লালুকৰ ষড়যন্ত্রৰ পকা বস্তু দেখুৱা চিত্রনাট্যকাৰৰ ইচ্ছা আছিল, তেতে পৰিচালকে ভাবনা পৰোক্ষভাৱে (side show) কৰি ৰাখি লালুক আৰু ল’ৰাৰজাক মন্ত্রণা কক্ষ বা নিজানত এফলীয়াকৈ ষড়যন্ত্ৰটোক প্রধান ঠাই দিয়া উচিত আছিল। নগা পাহাৰৰ ঘটনাৱলীৰ লগত জেৰেঙা পথাৰৰ অন্তৰ্নিহিত ঘটনাৰ সংযোগ অন্ততঃ এবাৰ দেখুৱা উচিত আছিল। ডালিমীৰ লীলায়িত ভংগীত ভোল যাব খোজা দর্শকৰ মনত জয়াৰ নির্মম নির্যাতনৰ অবিচলিত দৃষ্টি এবাৰ উদ্ভাসিত হোৱা হ’লে ঘটনাৱলীৰ পৰস্পৰ সংযোগত উভয় দৃশ্যৰ মর্যাদা দর্শকৰ মনত আৰু চৰিলহেঁতেন। জুৰিৰ পাৰৰ দৃশ্যত ডালিমীয়ে যেতিয়া গদাপাণিক সোধে ‘তই মন মাৰি বহি আছ কিয়?’ তেতিয়া গদাপাণিৰ চলচলীয়া চকুৰ প্ৰত্যুত্তৰৰ লগে লগে বা তাৰ আগতে জয়মতীৰ বন্দীশালৰ দৃশ্যতো এবাৰ উদ্ভাসিত কৰি দিয়া হ’লে জয়মতীৰ নির্যাতন আৰু হৃদয়স্পর্শী হ’লহেঁতেন। চিত্ৰখনত লাই-লেচাইক হেৰুৱাই মাতৃস্নেহৰ অফুৰন্ত সৌন্দৰ্যৰ ক’তো আভাসকে নেপালো- মাকৰ চকুৰ এটুপি চকুলোৱে বহুতৰ শুকান প্রাণত শান্তি বাণী সিচিলেহেঁতেন। জয়মতী অকল গাভৰুৱেই নাছিল সন্তানৰ জননীও আছিল। নির্যাতনৰ কৰুণ মুহর্ততো মাকে এবেলিও এই হ’ব খোজা মাউৰা দুটিৰ কথা ভবা নাছিলে বা স্বামীৰ গৌৰৱমণ্ডিত ভৱিষ্যতৰ ছবি কল্পনাতে আঁকা নাছিল নে? চিত্রনাট্যত Suggestiveness অলপ লাগে, নহ’লে gramophone হয়।\nৰাজসভালৈ ধৰি অনাবৰ সময়ত জয়মতীৰ মনৰ ভাবটো প্রকাশিত কৰিব নোৱাৰা গুণে জয়মতী চৰিত্ৰ যিমান ওপৰলৈ উঠিব লাগিছিল সিমান ওপৰলৈ উঠাব নোৱাৰিলে। ফলত জয়মতী অকৰামতীয়া আহোম কুঁৱৰী হৈয়ে থাকিল আৰু সেই গুণেই হ’বলা ৰাজসভাৰ দৃশ্যত জয়মতীৰ গুৰু গম্ভীৰ আচৰণেও দর্শকৰ মনত মুঠেই প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিব নোৱাৰিলে। জয়মতীৰ মনৰ ভাবটো আগৰ পৰা ভালকৈ প্ৰকাশ কৰি ৰখা হ’লে ৰাজসভাৰ দৃশ্যত লালুক আৰু ল’ৰাৰজাৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত জয়মতীয়ে সিংহাসনলৈ অৱজ্ঞা কৰি মুখ ফিৰোৱা দৃশ্যটোত দৰ্শকে জয়ধ্বনি কৰি উঠিলহেঁতেন। বক্তৃতাৰ বকলা মেলি ৰজা বা ৰাজশক্তিক তিৰস্কাৰ কৰাতকৈ বা দম্ভম্পূর্ণ বচনতকৈ এটা আত্মমৰ্যাদা সূচক সংকেত বেছি ভাবব্যঞ্জক (suggestive)। আগৰৱালাদেৱে ইয়াতে তেখেতৰ পৰিচালনাৰ (Direction) সূক্ষ্মতাৰ পৰিচয় দিছে। দৰাচলতে Direction হিচাপে এই দৃশ্যটোৱেই জয়মতীৰ ফিল্মৰ ‘ওৱেচিচ’। অকল এই দৃশ্যটোৰ পৰাই আমি আগৰৱালাদেৱৰ দক্ষতাৰ অলপমান আভাস পাওঁ। এই touchটো নথকা হ’লে জয়মতী ভালেমান বিষয়ত সবাক মেজিক নেন্টাৰ্ণত পৰিণত হ’লহেঁতেন। অকল সেই দৃশ্যটোৱে জয়মতীৰ পৰিকল্পী আগৰৱালাক সাধাৰণ বঙলা-হিন্দী ছবিৰ সাধাৰণ প্ৰযোজকৰ শাৰীৰ পৰা ওপৰলৈ আনিছে। এই দৃশ্যটোৰ পৰিকল্পনাৰ পৰা বুজিব পাৰি যে শ্রীযুত আগৰৱালাৰ ভিতৰত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰযোজকৰ যথেষ্ট সঁজুলি আহে আৰু সেই গুণে আমি জয়মতীৰ পৰিকল্পী আগৰৱালাদেউক আমাৰ আন্তৰিক শ্রদ্ধা জনাওঁ। এইখিনিতে জয়মতী চৰিত্ৰ সম্বন্ধে আলোচনা নকৰিলে কথাটো স্পষ্ট নহ’ব। জয়মতীৰ লগত আন সাধাৰণ সাধ্বী তিৰোতাৰ পার্থক্য এইখিনিতে যে আন নাৰীয়েও হয়তো এনে অৱস্থাত গিৰিয়েকৰ বাতৰি ৰজাক কৈ নিদিও ৰজাৰ অত্যাচাৰত হুৰাওৰাওৰাকৈ কান্দি গছৰ পাত সৰাই চাউদাঙৰ হাতত প্রাণ এৰিলেহেঁতেন। জয়মতীয়ে হ’লে জানি শুনি অত্যাচাৰ বৰণ কৰি লৈছিল। জয়মতীয়ে জানিছিল- শৰীৰৰ ওপৰতহে ৰজাৰ অধিকাৰ, মনৰ ওপৰত কাৰো অধিকাৰ নাই। সেই কাৰণে গাঁঠিৰ তপত লোহাৰ ভয়েও জয়মতীৰ মুখৰ পৰা চিঞৰ এটাও উলিয়াব নোৱাৰিলে। পাৰ্থিৱ শক্তিলৈ অতি তাচ্ছিল্যৰ ভাবটোৱেই (Supreme contempt) জয়মতী চৰিত্ৰৰ এটা বিশেষত্ব। সেইটো আছিল গুণেই শাৰীৰিক কষ্টই তেওঁৰ মনৰ ওপৰত তিলমাত্ৰও প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিব পৰা নাছিল— অত্যাচাৰৰ আৰম্ভৰ পৰা মৃত্যুৰ মুহুৰ্তলৈকে। আহোম ৰাজত্বৰ সেই সন্ধিক্ষণত কুট-চক্রী, লোভী, স্বার্থপৰায়ণ বিষয়াসকলৰ খামোচৰ পৰা দেশক ৰক্ষা কৰিবলৈ এজন প্রবল প্রতাপী ৰাজপুৰুষৰ আৱশ্যক হৈছিল। জয়মতীয়ে বঢ়িয়াকৈ বুজিছিল যে সেই সময়ৰ ৰাজকোঁৱৰবোৰৰ বেছি ভাগেই অকর্মণ্য – গদাপাণি বাহুবলী সিংহ পুৰুষ যদিও তেখেতৰ ভিতৰত নিজৰ কোনো প্ৰেৰণা নাই। ঘটনাৰ পাকত নপৰিলে গদাপাণিৰ বীৰত্ব, সাহ-পিত একো কাৰ্যকৰী নহ’ব। জয়মতী কুঁৱৰীয়ে স্বামীৰ মোহ বা জড়তা (inactivity) ভাঙি সুপ্ত সিংহক জগাই তুলিবলৈ এই প্রাণ-পাত কৰা তপস্যা নকৰা হ’লে হয়তো গদাপাণি নগা পৰ্বতত নগা হৈয়ে থাকি গ’লহেঁতেন— আহোম ৰাজসিংহাসনৰ প্রবল প্রতাপী গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেউ হ’ব নোৱাৰিলেহেঁতেন। জয়মতীৰ মৃত্যুৰ ভিতৰত নিহীত থকা মহান এই উদ্দেশ্যটোৱেই জয়মতী চৰিত্ৰক বহুত ওপৰলৈ তুলিছে। আৰু সেইবাবেই ‘জয়মতী’ৰ অকল সতীয়েই নহয়— আহোম সাম্রাজ্যৰ বৰ ঘৰটোৰ এটা মুধৰ খুটা ইন্দ্রবংশীয় আহোম ৰাজবংশৰ মুকুটমণি- অসম বুৰঞ্জী Joan of Arc। যুদ্ধক্ষেত্ৰত মতা মানুহৰ সাজ পিন্ধি অস্বাভাৱিক উত্তেজনাত মত্ত হৈ জাতীয় পতাকা হাতত লৈ ৰণৰ স্থলীত সৈন্যৰ আগত থিয় দি দেশৰ হকে আত্মবলিদান কৰা মহিমাময়ী নাৰীৰ দৃষ্টান্ত জগতৰ বুৰঞ্জীত বিৰল নহয়। কিন্তু স্থিৰ চিত্তে বিনা উত্তেজনা, বিনা যুদ্ধে স্বামীৰ মংগল, দেশৰ আৰু দহৰ মংগলৰ আশাত অনুপ্রাণিত হৈ জানি শুনি নিশ্চিত মৃত্যুক তিল তিলকৈ এনেকৈ হাঁহিমুখে আলিংগন কৰা নাৰীৰ উদাহৰণ জগতত দ্বিতীয় নাই। জয়মতীৰ এই প্রাণ-পাত কৰা তপস্যাৰ মহান উদ্দেশ্যটো প্ৰকাশ কৰিবলৈ জয়াৰ বন্দীশালৰ দৃশ্যত হেদাং লোৱা ৰজা গদাপাণিক এবাৰ উদ্ভাসিত (Super impose) কৰি দেখুৱা হ’লে জয়মতীৰ মৃত্যু সার্থক হ’লহেঁতেন আৰু ফিল্মৰ শেষ দৃশ্যৰ গীতটোত উল্লেখ কৰা অসমৰ জীয়ৰী বোৰ চকুলোৰ লগতে স্বদেশ প্ৰেম আৰু সত্যাগ্রহৰ জলন্ত আদৰ্শটো জ্বলজ্বলীয়াকৈ দাঙি ধৰা হ’লহেলে। পৰিচালকে গাঁঠিৰ অনুমাষিক অত্যাচাৰ, গাঁঠিৰ অস্বাভাৱিক আৰু বিকৃত মুখ ভংগী দেখুৱাবলৈ গৈ নিজৰ কলা-কৌশলৰ দীনতা দেখুৱাৰ লগতে ফিল্মৰ total effectৰ ওপৰত আঘাত কৰিছে। কাৰণ গাঁঠিৰ অত্যাচাৰটো ছবিৰ মূল বিষয়বস্তু নহয় – মূল বস্তু হৈছে জয়মতীৰ ত্যাগ। গাঁঠিক type হিচাপে প্রাধান্য দিয়াত জয়মতী নাটক ফিল্ম হিচাপে tragic হ’ব নোৱাৰিলে। কাৰণ ঘটনাচক্ৰৰ সমাবেশৰ পৰাহে tragedy সৃষ্টি হয়। সেয়ে নহ’লে এটা নিষ্ঠুৰ হত্যাকাণ্ডৰ বহু বর্ণনাই tragedy সৃষ্টি কৰিলেহেঁতেন। কি কি কাৰণে অত্যাচাৰ কেনেকৈ ঘটিবলৈ পালে, তাৰ Backgroundত কি আছিল আৰু সেই অত্যাচাৰে কেনেকৈ সমসাময়িক ইতিহাসত প্রভাব জন্মালে সেয়েহে tragedy আৰু সিয়ে মানৱ মনৰ ওপৰত প্রভাব বিস্তাৰ কৰে।\nআমি প্ৰবন্ধৰ আৰম্ভণিতে উনুকিওৱা সময়োপযোগী সাজ-পাৰ, বয়-বস্তু, হেঙদাং, কাৰেং আৰু অসমীয়া ঘৰৰ ভিতৰৰ কাৰুকাৰ্যই এটা atmosphere সৃষ্টি কৰে। ফিল্মৰ ভাষাত সেইবোৰ settingৰ ভিতৰত পৰে। ইয়াৰ ওপৰত ছবিখনৰ ৰস উপভোগ বহুগুণে নিৰ্ভৰ কৰিলেও ছবিখনৰ total effect টোহে ছবিখনৰ প্ৰাণ। effect বা প্ৰভাৱেই হৈছে ফিল্ম বা টকিৰ সাফল্যৰ মাপকাঠি। ছবিখনৰ ভিতৰত থকা Emotional আৰু Intellectual touch বোৰৰ ওপৰত ছবিখনৰ সাফল্য আৰু প্ৰযোজকৰ কৃতকার্যতা নির্ভৰ কৰে। নিপুণ চিত্রনাট্যকাৰ আৰু প্ৰযোজকে চৰিত্ৰ সৃষ্টি wipe-in, dissolve, fade in, fade out আদি কলা-কৌশলৰ সহায়েৰে সমসাময়িক ঘটনাৱলীৰ ভিতৰত ঐক্য আৰু যোগ সূত্র স্থাপনৰ দ্বাৰা মায়া ৰাজ্যৰ সৃষ্টি কৰি দৰ্শকৰ মন এনেভাৱে অভিভূত কৰে যে তেওঁলোকৰ মনৰ পৰা বহুদিনলৈকে এই প্ৰভাৱবোৰ নাতৰে। যি পৰিচালকে এনে ৰস সৃষ্টি কৰাত সক্ষম তেওঁহে পৰিচালক নামৰ যোগ্য। সেইকাৰণে জগত বিখ্যাত গ্রন্থৰো film version কৰিবলগা হয় আৰু তাৰ ভিতৰেদি চিত্র নাট্যকাৰ আৰু প্ৰযোজকে নিজৰ নিজৰ পাৰদৰ্শিতা ফুটাই তোলে। ফিল্ম শিল্পৰ এই technical side টোৰ বিষয়ে ক’বলগীয়া বহুত কথা আছে আৰু লেখকৰ প্রবল ইচ্ছা থকাতো এতিয়া এই বিষয়ে আলোচনা নকৰো, কিয়নো ‘জয়মতী’ চিত্ৰক প্ৰথম শ্ৰেণীৰ চিত্ৰৰ মাপকাঠিৰে জুখিবলৈ যোৱা অন্যায় হ’ব। সেইগুণেই আমি setting, অভিনয় বা Back gound music আদি বহুত কথাৰ আলোচনা নকৰিলো। আমাৰ সমালোচনা বহুতে ভাল নেপাব পাৰে; কিন্তু আমি আন অভিপ্রায় লৈ আলোচনা কৰিব খোজা নাই। জনদিয়েক কলা ৰসিক বন্ধুৰ অনুৰোধত পৰিহে আমাৰ ব্যক্তিগত ধাৰণা ব্যক্ত কৰিছো। জয়মতী ফিল্ম সমালোচনা কৰিবলে যোৱা এই প্রবন্ধৰ উদ্দেশ্য নহয়। সময় আৰু সুবিধা পালে আৰু পাঠকৰ এই বিষয়ে আগ্রহ থাকিলে ভাল ফিল্মনো কাক বোলে সেই বিষয়ে আলোচনা কৰিবৰ ইচ্ছা থাকিল।\nপ্রকাশ কাল : এপ্রিল-মে’, ১৯৩৫, আৱাহন\nগড় মাপকাঠী 4.3 / 5. ভোট : 122\nRelated Items:জয়মতী, জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, বিশেষ


সম্পাদকলৈ চিঠি : বৰ্ণালী বৰুৱা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপ্ৰতি সম্পাদক, সাহিত্য\nমৌ পালন এক অভিজ্ঞতাৰ আঁত ধৰি\nআমি কোনো অভিজ্ঞতা পুষ্ট কৃষক নহয়, সাধাৰণ সংবাদকৰ্মীহে মাত্ৰ। চকুৰ আগত পৰিলক্ষিত হোৱা আৰু বিবেক জোকাৰি যোৱা দুই চাৰিটা ঘটনাক বাতৰিৰ ৰূপ দি মানুহৰ উপকাৰত অহাকৈ বাতৰি কাকতলৈ প্ৰেৰণ কৰো, তাৰে মাজৰ দুই এটা প্ৰকাশ হয়, কোনোতো নহয়। অসমৰ গ্ৰামাঞ্চলৰ মহিলা সকলৰ দুখ দুৰ্দশা, জীৱন-নিৰ্বাহ প্ৰণালী, ৰাজনৈতিক সচেতনতা প্ৰসঙ্গত পৰিবেশিত বাতৰিৰ বাবে আমাক গ্লোবেল সংগঠন “দা হাঙ্গাৰ প্ৰজেক্ট” এ মাৰ্কিন যুক্তৰাজ্যলৈ ২০১০ বৰ্ষত আমন্ত্ৰণ কৰি নগদ ধন সহ সৰোজিনী নাইডু বঁটাৰে বিভূষিত কৰিছিল। ইয়াৰো পৰি “পানচ ছাউথ এছিয়া”, “দা লাদলী মেডিয়া” আদি প্ৰতিষ্ঠানে ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন স্থানত কেইবাটাও বিষয় অধ্যয়নৰ বাবে সুবিধা প্ৰদান কৰাত দেখিছোঁ অসমৰ বাদে বাকী ৰাজ্য সমূহে খাদ্য উত্পাদনৰ বাবে যিমান কষ্ট কৰে তাৰ কিজানি এশ ভাগৰ এভাগ মানো আমি নকৰো ৷ নতুন দিল্লীস্থিত “ভাৰতীয় কৃষি গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান” লৈ ভ্ৰমণ কৰাৰ সময়ত বহুকেইজন বিজ্ঞানীয়ে প্ৰশ্ন কৰিছিল,- “অসমৰ পথাৰ সমূহ বছৰৰ সৰহ ভাগ সময় পৰি থাকে কিয় ?” আমাৰ কাষত যাৰ কোনো উত্তৰ নাছিল। অন্যান্য ৰাজ্য, বিহাৰ, উৰিষ্যা,পঞ্জাব,পশ্চিমবংগ, উত্তৰ প্ৰদেশ,হাৰিয়ানা সকলোতে দেখোঁ পথাৰত ইটোৰ পাছত সিটো খেতি। সানমিহলি খেতিও প্ৰচুৰ, য’ত ফুৰি চাকি নিজৰ মাজত সদায় এটা হীনমন্যতাৰ ভাব কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিব লগা হয়। বাৰে বাৰে নিজৰ মাজত প্ৰশ্ন জাগে, আমাৰ অসমত বহু তৰপীয়াতো বাদেই, অসমৰ মানুহৰ কৃষি কাৰ্য্যৰ প্ৰতি ইমান অৱহেলা কিয়। কেতিয়াবা ভাবি পাওঁ, অসমৰ মানুহৰ মাটি কম, কথাতো হয় জানো, ককাই ভাই বেলেগ হলে মাটি ভাগ হয়, যাৰ বাবে কৃষকে হাতৰ পৰা কৃষি উপযোগী মাটি কমি যায়, উদঙীয়া গৰুৰ সমস্যা, কিন্তু আমাৰ গো-পালক আছে কেইজন, দহ বাৰ জনী গাই থাকে পুৱা গিলাচ এটা লৈ খীৰাই, শালি খেতিও বাহিৰৰ পৰা আমদানি কৃত বনুৱাই কৰি দিবহি লাগে য’ত খৰচৰ অংক মিলালে শূন্যৰ ঘৰত নতুবা বিয়োগৰ ঘৰত। বাৰি ঘৰত ছাগলী, হাঁহ, কুকুৰা গাহৰিৰ আদি পোহনীয়া জন্তুকে ধৰি জলকীয়া পুলি এটাও নোহোৱা হৈছে৷ যিখন ছবি কিন্তু আন ৰাজ্যত নাই , তাত যি কৰিছে ভালকৈ কৰিছে। ধৰক গোপালকে অকল ভাল সঁচৰ গাইয়ে ৰাখিছে, ভাল দানা যোগান ধৰিছে আৰু সৰহ গাখীৰ উৎপাদন কৰিছে৷\nনিজৰ মনত উদয় হোৱা এক প্ৰশ্ন – আমাৰ মা দেউতাই আমাক কৃষি কৰ্মত নিয়োজিত হব পৰাকৈ মানসিক ভাবে প্ৰস্তুত কৰেনে, বা আমাৰ সমাজে কৃষক জনক সন্মানৰ দৃষ্টিৰে চাইনে, যিজনে আমাৰ খাদ্যৰ যোগান ধৰে তেওঁৱেই যেন সমাজৰ আটাইতকৈ নিম্নস্তৰত৷ আমি জানো টকা খাই জীয়াই থাকিম? টকা ঘটা জন, ভাল চাকৰি কৰা জন, ডাক্তৰ, ইঞ্জিনিয়াৰ হ’বলৈ সমাজে অভিভাৱকে উৎসাহ যোগালেও কোনো কালে কাকো খেতিয়ক হ’বলৈ নকয়, একো কৰিব নোৱাৰা জনেহে অৱশেষত খেতিলৈ মন মেলে। ই আমাৰ সমাজৰ মানসিক বিকাৰ৷ দেউতা ককা পিতামহ, প্ৰপিতামহৰ দিনৰ পৰা দেখি শিকাই খেতিৰ মূল ভিত্তি, নতুন কিবা ওলাইছে, বিজ্ঞানী সকলৰ গৱেষণালব্ধ কিছু কথা অৱশ্যে কৃষি বিজ্ঞান কেন্দ্ৰৰ যোগেৰে কৃষকে পাইছে৷ কিন্তু চৰকাৰী ভাবে প্ৰচাৰ চলোৱা আঁচনি সমূহে প্ৰকৃত কৃষকক ঢুকি পাইছে জানো? কাৰণ কাৰ্য্যালয়লৈ তাঁত বাতি কৰাৰ বাবে প্ৰকৃত কৃষক জনৰ সময় কত, আৰু শিক্ষাৰ লগতে জ্ঞানৰ অভাৱ, বহু সময়ত বাবু বাবু লগা কাৰ্য্যালয়ৰ বিষয়া কৰ্মচাৰীৰ সতে কথা পাতিবলৈ কৃষক জনে মানসিক হীনমন্যতাত ভোগে। যাৰ বাবে প্ৰকৃত কৃষক জনতকৈ দালালি ধৰনৰ ব্যক্তিয়েহে এই সুবিধা লাভ কৰে যদিও বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকে সুবিধা আদায় কৰিও কাৰ্য্যতঃ একো নকৰে।\nআমাৰ ব্যক্তিগত কৃষি ভূমিৰ অভাৱ, যাৰ বাবে খেতি কৰিবলৈ মন থাকিলেও বাস্তৱত সম্ভৱ হৈ উঠাগৈ নাই, যদিও আমি জন্ম গ্ৰহণ কৰা শিৱসাগৰ জিলা খনৰ লগতে সমীপৰ যি দুই চাৰিয়ে কৃষি কাৰ্যত মনোনিবেশ কৰিছে তেওঁলোকক বিজ্ঞান ভিত্তিক কৃষি প্ৰণালীৰে সহায় কৰিব পৰা বাতৰি পৰিবেশন কৰি সংশ্লিষ্ট বিষয়াৰ দৃষ্টিলৈ আনি কিবা এটা কৰি উপযুক্ত স্থান, সন্মান দিয়াৰ অহৰহ প্ৰয়াস কৰি আহিছোঁ ৷ লগতে, আন সংবাদকৰ্মী বন্ধুক এই দিশত কাম কৰিবলৈ অনুৰোধ জনায় আহিছোঁ৷ এই ক্ষেত্ৰত কিমান সফল হৈছোঁ নাজানো৷ অৱশ্যে, চেষ্টা হ’লে এৰি দিয়া নাই।\nএতিয়া, মই সৰুকৈ এখন বাৰী পাতিবলৈ লৈছোঁ, য’ত ৩৬০ জোপা কল (সৰুতে পঢ়া পাঠ তিনিশ ষাঠি জোপা ৰুবা কল…..) ভিত্তি কৰি। বিশ হাজাৰ বৰ্গ ফুটৰ এটা পুখুৰী, ২০০ হাঁহ( যিটো অৱশ্যে বিজ্ঞান সন্মত নহয় ), ৩০ টা লেয়াৰ কুকুৰা, (বি টি ৩০০) কুছিয়া পালন কৰি ছাইছিলোঁ যদিও কাৰিকৰী জ্ঞানৰ অভাবত ব্যৰ্থ হৈছোঁ। কুঁহিয়াৰ, ভোট জলকীয়াৰ পাছত এই বছৰ পুখুৰীৰ পাৰত ১৫০জোপা অমিতা ৰোপণ কৰিছোঁ। পুখুৰীৰ পাৰে পাৰে উন্নত জাতৰ ঘাঁহ ৰোপণ কৰা হৈছে যিটো হাঁহ আৰু মাছৰ খাদ্য ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰিকল্পনা পুহি ৰখা হৈছে। আৰু এটা কেঁচু সাৰৰ টেংক প্ৰস্তুত কৰি তাত ঘৰুৱা জাবৰ পেলাই আমি নিজা প্ৰয়োজনীয় সাৰ প্ৰস্তুত কৰি লওঁ। সাধাৰণ এজন সংবাদকৰ্মী ৰূপে পৃথিৱীত ঘটি থকা খবৰ, আৰু আমাৰ অঞ্চলৰ কিছু সমস্যাৰ কাৰক বিশ্লেষণ কৰিবলৈ যাওঁতে প্ৰত্যক্ষ কৰিছিলোঁ, আমাৰ বজাৰত মাছ-কাছৰ লগতে আমাৰ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ অন্যতম উপাদান তামোল নাৰিকল আদি নোহোৱা হৈ আহিছে। আমাৰ গ্ৰাম্য জীৱনৰ প্ৰতি ঘৰৰ বাৰীতে তামোল-নাৰিকল গছ আছে যদিও গছত গুটি নাই ইয়াৰ মূল কাৰণৰূপে কেইবাজনো অভিজ্ঞ ব্যক্তিয়ে কথা প্ৰসংগত জনাইছিল ম’বাইল ফোনৰ টাৱাৰৰ পৰা নিৰ্গত ৰেডিঅ তৰংগৰ বাবে আমাৰ মৌৰ জীৱন নিৰ্বাহ অসহনীয় হৈ উঠিছে। আৰু মৌমাখিৰ অভাবত তামোল নাৰিকল আদিৰ পৰাগ সংযোগ নহয়। সেই বাবেই মৌৰ প্ৰয়োজন হৈ পৰিছে। সেই বাবেই মৌৰ দুটামান কলনি কৰাৰ দুৰ্বাৰ হেঁপাহ হ’ল। অকল হেঁপাহ হ’লেই জানো হ’ব? জানিবওতো লাগিব। পুৰণি কাকত আলোচনী খুচৰি একো নাপাই ইণ্টাৰেনেটৰ আশ্ৰয় ল’লোঁ। সেউজী ধৰণী নামৰ ছাদ্দিক হুছেইন ডাঙৰীয়াৰ ব্লগটোত পালো ৰুদ্ৰ নাৰায়ন বৰকাকতিৰ এক লেখা। সেয়াই অভিজ্ঞতা এবাহ দুবাহকৈ পাঁচ বাহ মৌমাখি সংগ্ৰহ কৰাৰ পাছত এদিন দুপৰ বেলা ওলালহি এজাক, আগ ফালৰ কৰবী ফুলৰ পুলিটোত আশ্ৰয় ল’লেহি কি কৰা যায়, নাই বাকচ, শিৱসাগৰৰ চহৰৰ পৰা এহেজাৰ টকা দি এটা বাকচ আনি মৌ বাহক সেই স্থানতে ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰিলোঁ যদিও, দুদিন পাছতে সিঁহতৰ মাজত তামাম কাজিয়াত শ শ মৌৰ মৃত্যু ঘটিল৷ ইজন সিজনলৈ ফোন কৰিলোঁ যদিও নিজা অভিজ্ঞতা নথকাৰ বাবে একো নুবুজিলোঁ একো কৰিবও নোৱাৰিলোঁ। ৰুদ্ৰ নাৰায়ন বৰকাকতিৰ পৰামৰ্শ মতে ধোঁৱা দিয়াত কিছু শাম কাটিল, গধূলিলৈ গম পালো আন এবাহ মৌ আহি সেই স্থান দখল কৰিবলৈ লৈছিল। যদিও ধোঁৱা পাই আঁতৰি আন স্থানত আশ্ৰয় লয়, এতিয়া আমাৰ মৌৰ ৮টা কলনি। আৰু দুটা বঢ়োৱাৰ পৰিকল্পনা মনত পুহি ৰাখিছোঁ। পাছদিনা অভিজ্ঞতা আৰু কিছু জ্ঞান অৰ্জনৰ বাবে মৌৰ বাবে বিখ্যাত যোৰহাট বাহনাৰ চি. কে. উদ্যোগ পালোঁগৈ। দৌৰিলোঁ শিৱসাগৰ জিলাৰে মৌ-গাঁও ৰূপে খ্যাত নামতি খনিকৰ গাঁৱলৈ। য’ৰ পৰা শিকিলোঁ মৌৰ খাদ্যৰ অভাৱ হলে কেনেকৈ কৃত্ৰিম খাদ্যৰ যোগান ধৰিব লাগে৷ শেষত কৃষি তথা মৌ পালনৰ বিষয়ে লিখিবলৈ গৈ আত্ম ৰচনা কৈ আমনি দিয়াৰ বাবে সদৌটিলৈ ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰিলোঁ৷\n← এই সংখ্যাৰ আঁৰত (জুলাই-২০১৪)\nসম্পাদকলৈ চিঠি : ড° বুলজিৎ বুঢ়াগোহাঁই →


নাগৰহলে ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান\nনাগৰহলে ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান কৰ্ণাটকৰ পশ্চিম প্ৰান্তৰ মহীশূৰ আৰু কডাগু জিলাৰ সীমাত পাহাৰৰ নামনিত অৱস্থিত এখন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান। নাগৰহলে অৰ্থ হৈছে snake river, মানে যিখন নদী নাগৰহলেৰ মাজেদি বৈ গৈছে সেইখন সাপৰ নিচিনা একা-বেঁকা। নাহৰফুটুকী, চিতা বাঘ আৰ ...\nআব্ৰাহাম থমাছ কুভুৰ\nআব্ৰাহাম থমাছ কুভুৰ আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় মূলৰ অধ্যাপক আৰু যুক্তিবাদী। অৱসৰৰ পাছত তেখেতে এক অভিনৱ অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল, যত তেখেতে শ্ৰীলংকা আৰু ভাৰতৰ স্বয়ম্ভু ঈশ্বৰ, গডমেন আৰু তথাকথিত অতিপ্ৰাকৃতিক পৰিঘটনাৰ আঁৰৰ ৰহস্য ফাদিল কৰিছিল। পৰিণতিস্বৰূপে তেখে ...\nবুলবুল চক্ৰৱৰ্তী হৈছে ব্ৰাণ্ডেইছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগৰ "এনিড আৰু নাটে আনচেল অধ্যাপক"। তেখেত হৈছে ঘনীভূত পদাৰ্থৰ তত্ত্ববিদ, সাম্যৱস্থাৰ পৰা বহু আঁতৰত থকা কেতবোৰ প্ৰণালী যেনে-কণিকাসদৃশ পদাৰ্থৰ তেখেতে অধ্যয়ন কৰে।.\nহৰিশ চন্দ্ৰ বাৰ্মা এজন ভাৰতীয় পদাৰ্থবিজ্ঞানী আৰু ১৯৯৪ চনৰ পৰা কাণপুৰৰ ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত। তেওঁৰ গৱেষণাৰ বিষয় হৈছে নিউক্লিয়েৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান. তেওঁ ইতিমধ্যে বিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয়ৰ ছা ...\nৰণজিত সিংহ ডিচলে এগৰাকী ভাৰতীয় শিক্ষক তথা প্ৰযুক্তিবিদ। তেওঁ মহাৰাষ্ট্ৰৰ সোলাপুৰ জিলাৰ মাঢা তালুকাৰ পৰিতেৱাড়ী জিলা পৰিষদ বিদ্যালয়ৰ প্ৰাথমিক শিক্ষক। কন্যা শিশুৰ শিক্ষাৰ প্ৰসাৰত তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁ ২০২০ বৰ্ষৰ গোলকীয় শিক্ষক বঁটা লাভ ক ...\nৰাজেশ্বৰী চেটাৰ্জী আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় বিজ্ঞানী আৰু শিক্ষাবিদ। তেখেত কৰ্ণাটকৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা অভিযন্তা।. বাংগালোৰস্থিত ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান কাৰ্যনিৰ্বাহৰ কালছোৱাত তেখেতে প্ৰথমে অধ্যাপক আৰু শেষলৈ বৈদ্যুতিক যোগাযোগ অভিযান্ত্ৰিকৰ অধ্যক্ষৰ পদ ...\nৰাহত কুৰেশ্বি জন্মপ্ৰিয়ভাবে ৰাহত ইন্দৰী এগৰাকী উৰ্দু কবি, শ্বায়েৰ আৰু হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ গীতিকাৰ। তেওঁ উৰ্দু ভাষাৰ শিক্ষাবিদ আৰু এগৰাকী চিত্ৰশিল্পী হিচাপেও বিখ্যাত আছিল। তেওঁ মধ্য প্ৰদেশৰ ইন্দৰত অৱস্থিত দেৱী অহল্যা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উৰ্দু সাহিত্যৰ ...\nৰেণু চক্ৰৱৰ্তী লস্কৰ হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয়-আমেৰিকান গণিতজ্ঞ। তেখেতে লেখ তত্ত্ব লৈ বিশেষ বৰঙনি আগবঢ়াইছে। ক্লেমছন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গণিত বিজ্ঞানৰ তেখেতে "এমৰিটা অধ্যাপক"। ১৯৬২ চনত তেখেতে ইলিঅনয়ছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণিতৰ বিষয়ত গৱেষণা কৰি ডক্তৰেট ডিগ ...\nৰোহিনী গোডবোলে হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞানী আৰু শিক্ষাবিদ। তেখেতে বাংগালোৰস্থিত ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানৰ উচ্চ শক্তিৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগত অধ্যাপনা কৰে। তেখেতে বিগত তিনিটা দশকত কণিকা প্ৰপঞ্চবিজ্ঞানৰ কেইবাটাও দিশত উল্লেখনীয় কাম কৰিছে। ত ...\nঈশান উদয় হল ভাৰত চৰকাৰৰ অধীনস্থ বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগ আৰু মানৱ সম্পদ উন্নয়ন মন্ত্ৰণালয়-এ উত্তৰ-পূৱৰ মেধাৱী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে প্ৰদান কৰা এক বিশেষ বৃত্তি। যিকোনো শাখাতে ১০+২ সফলতাৰে উত্তীৰ্ণ হোৱা যিসকল ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে পৰৱৰ্তী পৰ্য্যায় ...\nআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় তাত্বিক বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ দ্বাৰা স্থাপিত এটা বিজ্ঞান গৱেষণা কেন্দ্ৰ। এই কেন্দ্ৰৰ নিৰ্মীয়মান চৌহদ বাংগালোৰৰ হেছাৰাঘাটা অঞ্চলত অৱস্থিত। এই গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ স্থাপনৰ উদ্দেশ্য হৈছে উচ্চ শিক্ষা, প্ৰশিক্ষন ...\nইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অফ প্লেনিং এণ্ড মেনেজমেণ্ট\nইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অফ প্লেনিং এণ্ড মেনেজমেণ্ট ভাৰতৰ ৰাজধানী নতুন দিল্লীত মুখ্য কাৰ্যালয় থকা এখন মান্যতাবিহীন প্ৰতিষ্ঠান, সমগ্ৰ দেশ জুৰি ১৮টা শাখা আছিল। প্ৰতিষ্ঠানখন মিছা বিজ্ঞাপন আৰু প্ৰৱঞ্চনামূলক কাৰ্যকলাপৰ বাবে বহুলভাবে সমালোচিত হৈছে। বিভিন্ ...\nকলিকতা বিশ্ববিদ্যালয় পশ্চিমবংগৰ ৰাজধানী কলকাতাত অৱস্থিত এখন ৰাজহুৱা ৰাজ্যিক বিশ্ববিদ্যালয়। ১৮৫৭ চনৰ ২৪ জানুৱাৰী তাৰিখে এই বিশ্ববিদ্যালয়খন স্থাপন কৰা হৈছিল। এইখন এছিয়া মহাদেশৰ অন্যতম প্ৰথম বহুবিভাগীয় পাশ্চাত্যশৈলী বিশ্ববিদ্যালয়। ভাৰতত কলিকতা ...\nকৃষ্ণাদেৱৰায়া দন্তচিকিৎসা মহাবিদ্যালয় আৰু চিকিৎসালয় বাংগালোৰত অৱস্থিত দন্ত চিকিৎসাবিজ্ঞানৰ এখন ব্যক্তিগত মহাবিদ্যালয়।  এই মহাবিদ্যালয়খনি ৰাজীৱ গান্ধী স্বাস্থ্য বিজ্ঞান বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ভাৰতীয় দন্ত পৰিষদ,নতুন দিল্লীদ্বাৰা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত।\nগান্ধী তীৰ্থ হৈছে ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ জলগাৱত মহাত্মা গান্ধীৰ ওপৰত এক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান আৰু সংগ্ৰাহালয়। গান্ধী ফাউণ্ডেচনৰ দ্বাৰা ইয়াৰ গঠন আৰু প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল। ই অজন্তা গুহাৰ পৰা ৬০ কিঃমিঃ দূৰত অৱস্থিত। এই প্ৰতিষ্ঠানটি ২০১২ চনৰ ২৫ মাৰ্চত স্থাপন কৰ ...\nচেন্নাই গাণিতীয় প্ৰতিষ্ঠান হৈছে ভাৰতবৰ্ষৰ চেন্নাইত অৱস্থিত এটা শিক্ষা আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান। এই প্ৰতিষ্ঠানটো প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল ১৯৮৯ চনত, SPIC বিজ্ঞান ফাউণ্ডেচনৰ দ্বাৰা। অংকশাস্ত্ৰৰ উচ্চ পৰ্যায়ৰ গৱেষণাৰ উপৰি ইয়াত পদাৰ্থ বিজ্ঞান, গণিত বিজ্ঞান আৰু ...\nজৱাহৰ নৱোদয় বিদ্যালয়\nজৱাহৰ নৱোদয় বিদ্যালয় হৈছে ভাৰত চৰকাৰৰ মানৱ সম্পদ বিকাশ মন্ত্ৰালয়ৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এক আবাসিক বিদ্যালয় ব্যৱস্থা। তামিলনাডু ৰাজ্যক বাদ দি ভাৰতৰ বাকী সকলো ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰ শাসিত প্ৰদেশতে বিভিন্ন জিলাত এই বিদ্যালয় আছে। নৱোদয় বিদ্যালয় সমিতি নাম ...\nজৱাহৰলাল নেহৰু উন্নত বৈজ্ঞানিক গৱেষণা কেন্দ্ৰ\nজৱাহৰলাল নেহৰু উন্নত বৈজ্ঞানিক গৱেষণা কেন্দ্ৰ এক বহু শৈক্ষিক বিষয় বিশিষ্ট গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান। স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথম প্ৰধানমন্ত্ৰী পণ্ডিত জৱাহৰলাল নেহৰুৰ জন্ম শতবাৰ্ষিকী উদযাপনৰ অংশ হিচাপে ভাৰত চৰকাৰৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা বিভাগ ৰ দ্বাৰা এই গৱ ...\nজৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয় ইংৰাজী: Jawaharlal Nehru University, হিন্দী: जवाहरलाल नेहरू विश्वविद्यालय ভাৰতৰ নতুন দিল্লীৰ দক্ষিণাংশত অৱস্থিত এখন কেন্দ্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়। এই বিশ্ববিদ্যালয়খন বিজ্ঞান, সামাজিক বিজ্ঞান, মানৱবিদ্যা, আন্তৰ্জাতিক অধ্ ...\nটাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান ভাৰতবৰ্ষৰ মুম্বাই আৰু হায়দৰাবাদত অৱস্থিত এক গৱেষণা কেন্দ্ৰ। ইয়াত মূলতঃ গণিত আৰু বিজ্ঞানৰ গৱেষণাৰ বাবে উৎসৰ্গিত অনুষ্ঠান। ভাৰতবৰ্ষৰ আণৱিক শক্তি বিভাগৰ দ্বাৰা পৰিচালিত প্ৰতিষ্ঠানটি স্বতন্ত্ৰ আৰু ই মুম্বাইৰ কলৱাৰ নেৱী ...\nবন গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান\nবন গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান হৈছে ভাৰতীয় বন গৱেষণা আৰু শিক্ষা সংস্থা -ৰ অন্তৰ্গত বন গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰথমখন তথা প্ৰধান গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান। ই উত্তৰাখণ্ডৰ ডেহৰাডুন চহৰত অৱস্থিত। ১৯৯১ চনত প্ৰতিষ্ঠান খনক বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগে সম-বিশ্ববিদ্যালয় হিচাপে ...\nবেথুন কলেজ ভাৰতৰ কলকাতাত অৱস্থিত এখন মহিলা মহাবিদ্যালয়। ১৮৪৯ চনত এইখন বালিকা বিদ্যালয় হিচাপে স্থাপন কৰা হৈছিল। পিছলৈ ১৮৭৯ চনত ইয়াক মহাবিদ্যালয়লৈ উন্নীত কৰা হয়। কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত বেথুন কলেজ এছিয়াৰ আটাইতকৈ পুৰণি মহিলা মহাবিদ্ ...\nভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠান\nভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠান ভাৰত চৰকাৰৰ তথ্য আৰু সম্প্ৰচাৰ মন্ত্ৰালয়ৰ অধীনস্থ আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা সাহায্যপ্ৰাপ্ত এক স্বয়ংশাসিত প্ৰতিষ্ঠান। ই পুনেৰ পূৰ্বৰ প্ৰভাত ফিল্ম কোম্পানীৰ পৰিসৰত অৱস্থিত। ১৯৬০ চনত আৰম্ভ হোৱাৰ পিছত, এফ. টি. ...\nভাৰতীয় পৰিসংখ্যা প্ৰতিষ্ঠান হল ১৯৫৯ চনৰ সংসদীয় আইনৰ দ্বাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত এটি উচ্চশিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান।কলকাতাৰ প্ৰেচিডেন্সি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰিসংখ্যা গৱেষণাগৰত প্ৰশান্ত চন্দ্ৰ মহালানবিছৰ তত্ত্বাৱধানত এই প ...\nভাৰতীয় বন্যজীৱ সংস্থান\nভাৰতীয় বন্যজীৱ সংস্থান ভাৰত চৰকাৰৰ পৰিৱেশ আৰু বন মন্ত্ৰালয়ৰ অধীনস্থ এটি স্বায়ত্ত্বশাসিত শৈক্ষিক আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান। ভাৰতীয় বন্যজীৱ সংস্থানত বন্যজীৱৰ সৈতে জড়িত বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ বৈজ্ঞানিক গৱেষণা হয়। জৈৱবৈচিত্ৰ, সংকটাপন্ন প্ৰজাতি, বন্যজীৱ ন ...\nভাৰতীয় বিজ্ঞান একাডেমী\n১৯৩৪ চনৰ ২৪ এপ্ৰিল তাৰিখে ছাৰ চি ভি ৰমণে ভাৰতীয় বিজ্ঞান একাডেমী প্ৰতিষ্ঠা কৰে। সেই বছৰৰে ৩১ জুলাই তাৰিখে ৬৫ জন সদস্যৰে সৈতে প্ৰতিষ্ঠানটোৰ শুভাৰম্ভণি কৰা হয়। সেইদিনাই অনুষ্ঠিত হোৱা এখন সভাত ছাৰ চি ভি ৰমণক প্ৰতিষ্ঠানটোৰ সভাপতিৰূপে নিৰ্বাচিত কৰি স ...\nলাভলি প্ৰফেচনেল ইউনিভাৰচিটি\nলাভলি প্ৰফেচনেল ইউনিভাৰচিটি এখন বেচৰকাৰি আৰু অৰ্ধ আবাসিক বিশ্ববিদ্যালয়। লাভলি প্ৰফেচনেল ইউনিভাৰচিটিয়ে ভাৰতৰ ভিতৰত এটি চৌহদত সৰ্বোচ্চ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী থকা বেচৰকাৰি বিশ্ববিদ্যালয়। ইয়াৰ বৰ্তমান মাটি ১০০০ একৰ। ইয়াত ২৬খন ৰাজ্য আৰু ১৬খন দেশৰ মুঠ ২৫০০০ ...\nলাল বাহাদুৰ শাস্ত্ৰী ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰশাসন একাডেমী ভাৰতত সাৰ্বজনিক নীতি আৰু লোক প্ৰশাসনৰ প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এই একাডেমীখন উত্তৰাখণ্ডৰ মুচৌৰীত অৱস্থিত। ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱা, ভাৰতীয় পুলিচ সেৱা, ভাৰতীয় বন সেৱা আৰ ...\nশান্তিনিকেতন পশ্চিমবংগ ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত বীৰভূম জিলাৰ বোলপুৰ চহৰত অৱস্থিত আশ্ৰম আৰু শিক্ষাকেন্দ্ৰ। ১৮৬৩ চনত ৰবীন্দ্ৰনাথৰ পিতা দেবেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে ঈশ্বৰচিন্তা আৰু ধৰ্ম আলোচনা কৰাৰ উদ্দেশ্যত বোলপুৰ চহৰৰ উত্তৰ অংশত এই আশ্ৰমখনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ১৯০১ চ ...\nশ্ৰীমতী নাথীবাঈ দামোদৰ ঠাকৰচি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়\nশ্ৰীমতী নাথীবাঈ দামোদৰ ঠাকৰচি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয় বা চমুকৈ এছএনডিটি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয় ভাৰতৰ মুম্বাইত অৱস্থিত এখন মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়। ১৯১৬ চনত ধন্দ কেশৱ কৰ্ৱেয়ে ইয়াৰ স্থাপন কৰিছিল। বিশ্ববিদ্যালয় খনৰ মুখ্য কাৰ্যালয় দক্ষিণ মুম্বাইৰ চাৰ্চগে ...\nৰমন গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান\n১৯৪৮ চনত বাংগালোৰত ৰমণ গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান স্থাপিত হয়। বৈজ্ঞানিক গৱেষণাৰ অৰ্থে প্ৰতিষ্ঠা হোৱা এই প্ৰতিষ্ঠানটো পোন প্ৰথমে ছাৰ চি ভি ৰমণে নিজাকৈ চলাই আছিল যদিও বৰ্তমানে ই ভাৰত চৰকাৰৰ অধীস্থিত।\nৰাজীৱ গান্ধী স্বাস্থ্য বিজ্ঞান বিশ্ববিদ্যালয়\nৰাজীৱ গান্ধী স্বাস্থ্য বিজ্ঞান বিশ্ববিদ্যালয় বাংগালোৰত অৱস্থিত এখন স্বাস্থ্য বিজ্ঞানৰ বিশ্ববিদ্যালয়। এই বিশ্ববিদ্যালয়খনি কৰ্ণাটক চৰকাৰে ১৯৯৬ চনত সমগ্ৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ শিক্ষা আৰু ইয়াৰ মানদণ্ড উন্নতৰ হেতুকে স্থাপন কৰে।\nৰাষ্ট্ৰীয় জীৱবিজ্ঞান কেন্দ্ৰ\nৰাষ্ট্ৰীয় জীৱবিজ্ঞান কেন্দ্ৰ, চমুকৈ NCBS,কৰ্ণাটকৰ বাংগালোৰত অৱস্থিত জীৱবিজ্ঞানৰৰ গৱেষণাৰ বাবে বিশেষীকৃত এটি গৱেষণা কেন্দ্ৰ। কেন্দ্ৰটো ভাৰত চৰকাৰৰ পাৰমানৱিক শক্তি বিভাগ ৰ অধীনত টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান, চমুকৈ TIFR-ৰ এক অংশ। NCBS-ৰ মূল মন্ত্ৰ ...\nঅসমৰ খাদ্য বা অসমীয়া আহাৰ, অসম প্ৰদেশৰ স্থায়ী বাসিন্দা সকলৰ খাদ্য প্ৰণালী। অসমীয়া আহাৰত পাহাৰীয়া শুকান বা আচাৰ কৰা খাদ্যাভ্যাসৰ লগতে সমতলৰ সতেজ উপকৰণ দুয়োটা প্ৰভাৱেই বিদ্যমান। বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ পৰাৰ বাবে এই অঞ্চলটোৰ খাদ্যাভ্যাসৰ মাজতো ...\nশৰাই অসমীয়া লোক সংস্কৃতিৰ এক অনৱদ্য সম্পদ। দেৱতাক নৈবেদ্য দিয়া বা কোনো মহৎ গ্ৰন্থ ৰখা আৰু ডাঙৰ মানুহক মান ধৰা এবিধ থিয় কাণেৰে খুৰা লগোৱা অসমীয়া পৰম্পৰাগত পাত্ৰ। ই একাধাৰে সন্মানৰ প্ৰতীক, থাপনাৰ আসন তথা গৃহ-সজ্জাৰ কলাত্মক সামগ্ৰী। পিতল আৰু কাঁ ...\nঅনাকটা কাপোৰ কোনো অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰে নকটাকৈ তাঁতশালৰপৰা উলিয়াই অনা কাপোৰেই অনাকটা কাপোৰ। এই কাপোৰ তাঁতশালত এবাৰত মাত্ৰ এখনেই বোৱাটো নিয়ম। সাধাৰণতে কাতি, পুহ আৰু চত মাহত মঙ্গল, শনি আৰু ৰবিবাৰে অমাৱস্যা তিথিত এই কাপোৰৰ বাটি নাকাঢ়ে, কাপোৰো নবয়। উকা ...\nঅপেশ্বৰী সবাহ হৈছে অসমীয়া সমাজত লোকবিশ্বাস অনুসৰি পতা এক অনুষ্ঠান। অসমীয়া লোকসকলৰ মাজত লৰা-ছোৱালী শুকাই-খীণাই গলে বা কোনো বেমাৰ আজাৰ হলে বা বয়স অনুসাৰে মাত নুফুটিলে বা ছোৱালী সন্তান পুষ্পিতা হোৱাৰ সময় উকলি গলে সৰগৰ অপেশ্বৰীৰ কুদৃষ্টি পৰা বুলি ...\nঅসমীয়া থলুৱা জাতি-জনজাতিৰ মাজত, প্ৰকৃতিয়ে সৃষ্টি কৰা অপায়-অমঙ্গলৰ ফলত মানুহৰ মনত জন্ম দিয়া বিশ্বাসৰ পৰম্পৰাৰে বিপদ-বিঘিণিৰ পৰা উদ্ধাৰ পাবৰ কাৰণে আগবঢ়োৱা পূজা-পাতলৰ লগত অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বহুতো ন-পুৰণি সংযোগ নিহিত হৈ আছে। ইয়াৰ বিপৰীতে একশৰণীয ...\nঅসমীয়া লোক-সংস্কৃতিত বাঁহ\nঅসমত বাঁহ শিল্প প্ৰচলনৰ ইতিহাস বহুদিনীয়া। বাণভট্টৰ হৰ্ষচৰিতত উল্লেখ থকা মতে অতীত অসমৰ বাঁহ শিল্প বৰ উন্নত আছিল। গ্ৰন্থখনৰ মতে, কামৰূপৰ ৰজা ভাস্কৰবৰ্মাই হৰ্ষবৰ্ধনলৈ বহুৰঙী বাঁহৰ চুঙা আৰু বাঁহৰ সঁজাত চৰাই উপহাৰ হিচাপে পঠাইছিল। এসময়ত মংগোলীয় জনজা ...\nকাঁহ এবিধ ৰাসায়নিক মিশ্ৰ ধাতু। ইয়াৰ প্ৰস্তুতকৰণ প্ৰণালী সুকীয়া। ৰাং আৰু তাম, এই দুই ধাতু নিৰ্দিষ্ট উষ্ণতাত গলাই এক বিশেষ মিশ্ৰণ প্ৰক্ৰিয়াৰে কাঁহ প্ৰস্তুত কৰা হয়। সাধাৰণতে ইয়াৰ অনুপাত হ’ল ২০:৮০। কেতিয়াবা সামান্য পৰিমাণে দস্তা আৰু সীহ যোগ দি ...\nতামোল-পাণৰ ব্যৱহাৰ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ এটা অপৰিহাৰ্য অংগ। বিয়া, সবাহ, অন্নপ্ৰাসন আদিকে ধৰি সকলো মাংগলিক তথা ৰাজহুৱা কাম সকামত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ হয়। সাধাৰণতে অসমৰ গাঁওবোৰত ইয়াৰ অধিকতম প্ৰচলন দেখা পোৱা যায় যদিও চহৰ অঞ্চলতো ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কম নহয়। বৰ্ত ...\nঅসমৰ পৰম্পৰাগত সাজ-পাৰ\nকাৰ্চিপৰ মেখেলা, বনকৰা, মেখেলা, কিংখাপৰ মেখেলা, গুণাকটা মেখেলা, কপাহী সূতাৰ মেখেলা, গোমচেঙৰ মেখেলা, চাটনৰ মেখেলা, নৰা মেখেলা, পাটৰ মেখেলা, মুগাৰ মেখেলা, বুটা বছা মেখেলা, মেজাংকৰী মেখেলা।\nঅসমৰ মাছ ধৰা সঁজুলি সমূহ প্ৰধানকৈ হাতেৰে তৈয়াৰ কৰা কিছুমান বাঁহ-বেতৰ সঁজুলি। এইসমূহ অসমৰ কুটীৰ শিল্পৰ অন্তৰ্গত। অসমৰে বিভিন্ন প্ৰান্তৰ বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ লোকে বিভিন্ন পদ্ধতিৰে, বিভিন্ন সঁজুলি আৰু কৌশলৰ সহায়ত পুৰণি কালৰে পৰা মাছ ধৰি আহিছে। মাছ ধৰাৰ ...\nমুখাশিল্প অসমৰ এবিধ প্ৰাচীন লোককলা। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱক অসমৰ মুখা শিল্পৰ জনক বুলি গণ্য কৰা হয়। শ্ৰীৰামচৰণ ঠাকুৰৰ চৰিত পুথিত কৰা বৰ্ণনা অনুসৰি মহাপুৰুষজনাই ভাৱৰীয়াসকলৰ বাবে নিজ হাতে মুখা সজাতে সীমাবদ্ধ নাথাকি বিভিন্ন চৰিত্ৰৰ বাহনৰ মুখাসমূহো নিজহাত ...\nঅসমৰ ৰেচম শিল্প বুলিলে প্ৰধানত পাট, মুগা আৰু এৰীসূতাৰে বোৱা বিভিন্ন সাজপোচাককে বুজায়। অসমৰ ৰেচম উদ্যোগ এটি আপুৰুগীয়া শিল্প। অসমৰ অৰ্থনীতিৰ দিশটোৰ উপৰিও সাংস্কৄতিক দিশত ইয়াৰ গুৰুত্ব অশেষ। আগেয়ে অসমৰ শুৱালকুছিত পাট-মুগাৰ শিল্প কেন্দ্ৰীভূত হৈ আছ ...\nআখৈ তোলা অসমীয়া লোক-সংস্কৃতিৰ এক মাংগলিক কৰ্ম। এই কৰ্ম বা কাম বিবাহ অনুষ্ঠানৰ সতে জড়িত। বৈদিক প্ৰথাৰে সম্পাদিত বিবাহ অনুষ্ঠানত আখৈ তোলা কাৰ্য কৰা হয়। বৈদিক লজ্জ্বাহোম বা লাজহোম -ৰ ক্ৰিয়াকে অসমীয়া জনসমাজত আখৈ তোলা বুলি কোৱা হয়।\nআঙঠি পিন্ধোৱা অসমীয়া পৰম্পৰাগত বিবাহ অনুষ্ঠানৰ সতে জড়িত এক মাংগলিক কাৰ্য। বিবাহৰ বাবে উপযুক্ত লৰালৈ উপযুক্ত কন্যা এগৰাকী ঠিক কৰাৰ পিছত দৰা বা লৰাপক্ষৰ মানুহ কন্যাঘৰলৈ গৈ আঙঠি পিন্ধোৱা পৰ্বটো সমাপন কৰাৰ নিয়ম। অসমৰ সকলো ঠাইতেএই পৰম্পৰা আছে যদিও ...\nআহোম বিবাহ পৰম্পৰা\nআহোম বিবাহ পৰম্পৰা মুখ্য তিনিদিনীয়াকৈ পতা ফুৰালুং ধৰ্মৰ নিয়মেৰে পালন কৰা আহোমসকলৰ একমাত্ৰ বিবাহ পৰম্পৰা।আহোম বিবাহ পৰম্পৰাৰ ৰীতিনীতি মতে ৰিক্ খ্বান উৎসৱ বিবাহৰ প্ৰথম দিনা চাওৱান উৎসৱ বিবাহৰ দ্বিতীয় দিনা আৰু চ-ক্লঙ তৃতীয় দিনা পাতে। আহোমসকলৰ বি ...\nঅসমৰ ঐতিহ্য বহনকাৰী আন এটি মূল্যৱান কৃষ্টি হ’ল কামৰূপীয়া ঢুলীয়া। ই সম্পূৰ্ণভাৱে লৌকিক আৰু বৰ জনপ্ৰিয় অনুষ্ঠান। ঢুলীয়া অনুষ্ঠানটিত ভাগ লোৱা লোকসকলৰ অভিনয় কৌশল আৰু হাস্য-ব্যংগ কৌতুকবোৰেই অনুষ্ঠানটিৰ মুখ্য আকৰ্ষণ। এনে এটি মনোৰঞ্জক অনুষ্ঠান সম্প ...\nকুশান গান অবিভক্ত গোৱালপাৰা জিলাত প্ৰচলিত এবিধ লোকনাট্যানুষ্ঠান। এই কুশান গান বাৰেৰহনীয়া অসমীয়া সংস্কৃতিৰ এক অমূল্য সম্পদ। কুশান গানৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কত ভিন্ন জনে ভিন্ন মত পোষণ কৰিছে। কোচ সকলে গোৱা গীত-মাতৰ পৰাই কুশান গানৰ উদ্ভৱ হৈছে বুলি কোনো কো ...


অমিয়া ৰাজবংশী - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nডিব্ৰুগড়, শালকটা অসম\nগুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাণীবিজ্ঞান বিভাগত স্নাতকোত্তৰ (১৯৭০)\nঅমিয়া ৰাজবংশী (ইংৰাজী: Dr Amiya Rajbonshi) অসমৰ এগৰাকী শিক্ষাবিদ, গৱেষক আৰু জনপ্ৰিয় বিজ্ঞানৰ লেখক। তেখেতে ১৯৭০ চনত নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰাণীবিজ্ঞান বিভাগত অধ্যাপনা কৰিছিল। বৰ্তমান তেওঁ জিনিয়াছ একাডেমী ৰ ৰেক্টৰ । তেওঁ প্ৰান্তিক আলোচনীৰ নিয়মীয়া লেখক৷ তেওঁ অসমৰ বিজ্ঞান সমিতিৰ আজীৱন সদস্য৷ তেওঁ অসম বিজ্ঞান লেখক সংস্থাৰ সভাপতি আছিল৷ ৰাজবংশীয়ে ২০২০ চনত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা মন্ত্ৰালয়ে প্ৰদান কৰা ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে।\nঅমিয়া ৰাজবংশীয়ে ১৯৪৯ চনত ডিব্ৰুগড় জিলাৰ শালকটাত জন্মগ্ৰহণ কৰে। পিতৃ বীৰেণ ফুকন আৰু মাতৃ লক্ষীমা ফুকন। তেওঁৰ স্বামী মুকুন্দ ৰাজবংশী অসমৰ এজন বিখ্যাত গণিতজ্ঞ আৰু বিজ্ঞান লেখক৷\nঅমিয়া ৰাজবংশীয়ে জামুগুৰি উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৬৪ চনত হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ পৰৱৰ্তী সময়ত কটন কলেজৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক (১৯৬৬) উত্তীৰ্ণ হয় আৰু ১৯৬৮ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে়৷ ১৯৭০ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গল্ড মেডেল সহ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷।\nঅমিয়া ৰাজবংশীয়ে ১৯৭০ চন মানতে নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ত প্ৰাণীবিজ্ঞান বিভাগত প্ৰবক্তা হিচাপে চাকৰি কৰিছিল৷ সেই সময়তে ১৯৬৭ চনত উত্তৰ লখিমপুৰ কলেজ বিজ্ঞান সমিতিৰ লগত জড়িত হয়৷ ২০০১ চনৰ পৰা তেওঁ প্ৰান্তিক আলোচনীত বিজ্ঞান বিষয়ক প্ৰবন্ধ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷  তেওঁ হায়দৰাবাদৰ ওছমানিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা জন্মতত্ব বিভাগত (Depertment of Genetics) পি এইচ ডি ডিগ্ৰীৰ বাবে গৱেষণা গ্ৰন্থ লিখে৷ গৱেষণাৰ বিষয় হ’ল- ‘Genetics Elements in some trails connected with finger and palmer dermatoglypjicsastudy among the Muslims of Lakhimpur District, Assam.’ কিন্তু বিভিন্ন কাৰণত এই গৱেষণা সম্পূৰ্ণ হৈ নুঠিল৷ পৰৱৰ্তী সময়ত ২০০৬ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ পি এইচ ডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে। প্ৰাণীববিজ্ঞান বিভাগৰ বিভাগীয় মুৰব্বী হোৱাৰ লগতে তেখেত ২০০৬ চনৰ পৰা ২০০৯ চনলৈকে নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ উপাধ্যক্ষ হিচাপেও কৰ্মৰত আছিল৷ \nনাৰীত্ব প্ৰাপ্তি (Reching Womenhood গ্ৰন্থৰ অনুবাদ, ২০০৬ চন, প্ৰকাশক- নেশ্বনেল বুক ট্ৰাষ্ট)\nপুৰণ প্ৰতিশোধ (Prevention of Barns গ্ৰন্থৰ অনুবাদ, প্ৰকাশক- নেশ্বনেল বুক ট্ৰাষ্ট)\nপ্ৰাণীৰ বিৱৰ্তন (অসম প্ৰকাশন পৰিষদ, প্ৰকাশ-২০০৮)\nজীৱন ৰহস্য সন্ধান্ত কেইজনমান তপস্বী আৰু তেওঁলোকৰ অৱদান (ষ্টুডেন্টছ্ ষ্ট’ৰছ, প্ৰকাশ-২০০১৩)\nশৰীৰতত্ব বা চিকিৎসা বিজ্ঞানত ন’বেল বঁটা বিজেতা বিজ্ঞানীসকল (১৯০১-১৯৫০ চনলৈকে৷ ভৱানী প্ৰকাশন, প্ৰকাশ-২০১৭)\nশৰীৰতত্ব বা চিকিৎসা বিজ্ঞানত ন’বেল বঁটা বিজেতা বিজ্ঞানীসকল (১৯০৫১-২০০০ চনলৈকে৷ ভৱানী প্ৰকাশন, প্ৰকাশ-২০১৮)\n↑ সম্পাদনা-অৰবিন্দ ৰাজখোৱা (2018). পৃষ্ঠা-318,=অসমীয়া বিজ্ঞান সাহিত্য.\n↑ সম্পাদনা-অৰবিন্দ ৰাজখোৱা (2018). পৃষ্ঠা-309,=অসমীয়া বিজ্ঞান সাহিত্য.\n↑ সম্পাদনা-অৰবিন্দ ৰাজখোৱা (2018). পৃষ্ঠা-313,=অসমীয়া বিজ্ঞান সাহিত্য.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=অমিয়া_ৰাজবংশী&oldid=234037"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০২ জুন, ২০২০ তাৰিখে ১৫:৪৬ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


অসচেতনতাই মিচিং মানুহৰ সমাজ জীৱনৰ কালস্বৰূপ – Tultul Kutum\nঅসচেতনতাই মিচিং মানুহৰ সমাজ জীৱনৰ কালস্বৰূপ\nOctober 14, 2018 Tultul Kutum1 Comment on অসচেতনতাই মিচিং মানুহৰ সমাজ জীৱনৰ কালস্বৰূপ\nমিচিং মানুহৰ অসচেতন জীৱন যাপনে নিজৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ লগতে পৰিয়াল তথা সমাজক পৰ নিন্দনীয় কৰি তোলাৰ লগতে ঘৰখন ৰোগ-ব্যাধিৰ বাহক হৈ পৰিবলৈ দিছে। মিচিং মানুহৰ প্ৰায় 98 শতাংশই গ্ৰাম্য জীৱন যাপন কৰে । তাৰে দুই এজন ব্যক্তিৰ বাহিৰে সচেতন জীৱন যাপন নকৰে বেছি ভাগে । বিশ্বায়নৰ প্ৰক্ৰিয়াত আধুনিক জীৱন যাপন কৰিবলৈ মিচিং মানুহেও খোজ মিলাবলৈ আগবাঢ়ি আহিছে যদিও এতিয়াও বিশৃংখল জীৱন যাপন কৰি আছে । শিক্ষা, স্বাস্থ্য , খাদ্য ,গৃহ নিৰ্মাণ, পোহনীয়া জন্তু পালন , অৰ্থ সঞ্চয় , পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা , অনাময় ব্যৱস্থা , চৰকাৰী পূঁজিৰ ব্যৱহাৰ আদি ক্ষেত্ৰতে এক বিশৃংখলতা তথা অসচেতনতাই আমাৰ সমাজৰ উন্নয়ণত বাধা প্ৰদান কৰি আহিছে। আজি আধুনিকতাৰ নামত প্ৰায় প্ৰতিজন মিচিং মানুহৰ হাতে হাতে ম’বাইল ফোন আছে , প্ৰায় ঘৰে ঘৰে মটৰ চাইকেল আছে , টি:ভি আছে , ঘৰে ঘৰে শিক্ষিত লোক আৰু বহুত আছে। কিন্তু আধুনিকতাৰ নামত সস্তীয়া ধাৰণাই আমাৰ সমাজৰ সঠিক উন্নয়নত বাধা সৃষ্টি কৰিছে। আজি নিজৰ অতি মৰমৰ প্ৰেমিকাক ঘৰলৈ আনিছে কিন্তু ঘৰৰ চোতালখন ইমান লেতেৰা, ঘৰৰ চাঁঙৰ তল ভাগ বোকা পানীৰে জৰ্জৰিত, মৰমৰ মানুহজনী প্ৰস্ৰাৱ কৰিবলৈ ঠাই নাই পাইখানা কৰিবলৈ ঠাই নাই মুকলিতে কৰিছে দেখাই দেখিছে লাজ খোজ হেৰুৱাই কৰিবলৈ বাধ্য। অকল তাইয়ে নে ? আৰু ……… । সন্তান জন্ম হল অপৰিকল্পিত ভাৱে আৰু সন্তানটোক বয়স হোৱাৰ লগে-লগে বিদ্যালয়লৈ পঠিয়াই কিন্তু মোৰ এই মৰমৰ সন্তানটোক এজন সুস্থ সবল মানুহ হিচাপে গঢ়িম এই ধাৰণাৰ অভাৱে শেষত সন্তানটোক নিজে নিজৰ মতেই হবলৈ দিছে । বিদ্যালয়ত শিক্ষকে কি শিক্ষা প্ৰদান কৰিছে চাবলৈ নাযায় , স্কুলত সময়মতে শিক্ষক আহিছে তাক নাচায় , গৃহকাৰ্য কি দিছে নাচায় , খাই গৈছে ,পৰিচ্ছন্ন হৈ স্কুল গৈছে, কিবা শিকিছে একো নাচায়, পৰীক্ষা কেনেকৈ লৈছে চাবলৈ নাযায় কিন্তু কিবা টকা স্কুললৈ আহিছে বুলি শুনিলে কি চাবা ?????? আৰু শেষত পৰীক্ষাত নকল কৰিবলৈ দিয়া পৰিবেশে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক শিক্ষিতৰ প্ৰমাণ পত্ৰৰ বাহিৰে জীৱন যাপনত এক ফলপ্ৰসু প্ৰয়োগ দেখিবলৈ নিদিয়ে।।। আনকি বৰ্তমান সমাজৰ নেতিবাচক দিশত অংশ লোৱা দেখা যায় বহুতক ।\nস্বাস্থ্য দিশত :- মিচিং সমাজৰ গৃহ নিৰ্মাণ ব্যৱস্থাক বহুতে সমালোচনা কৰা দেখা যায়। কিন্তু আমাৰ অসচেতনতাই আনক সমালোচনা কৰিবলৈ বাধ্য কৰাইছে। কাৰণ আমাৰ মিচিং গাঁৱৰ মাজেৰে যোৱাৰ লগে লগে প্ৰথমে গাহৰিৰ গুৱেই আদৰি লয়। তাৰ পাছত ঘৰৰ চোতাল পোৱাৰ লগে-লগে গছৰ পাত-জাবৰ-কাঠ-বাঁহৰ টুকুৰা, বোকা পানী আদিৰ বিশৃংখল চোতালখনে আদৰে । তাৰ পাছত ঘৰলৈ সোমোৱা লগে লগে বিশৃংখল ভাৱে ৰখা আচবাব বাচন বৰ্তন আৰু শেষত চাঙৰ তলত চাবলৈ পোৱা বোকা পানী। এতিয়া আচল কথাটো হল এই লেতেৰা পৰিবেশত থকা আমিবোৰ কেনেকৈ বেমাৰ আজাৰৰ পৰা ৰক্ষা পাব???? এই অ স্বাস্থ্যকৰ পৰিবেশত আমি কেনেকৈ সুস্থ জীৱন যাপন কৰিম???\nখাদ্য ব্যৱস্থা:- খাদ্য ব্যৱস্থাত মিচিং মানুহৰ উক্তি “জীয়াই থাকোতে যিমান পাৰে খাব লাগে। মৰিলে কোনে খাব।” এই ধাৰণাৰে গাহৰিৰ দৰে পালে খাব লাগে, কোনো পৰিমাণবিহীনভাৱে , ৰুটিনবিহীনভাৱে ; আলহী আহিলেই মাছ মাংস আপঙৰে উভৈনদী হব লাগে , লেখ অনুসৰি খাদ্যৰ ৰন্ধন আদিৰ ব্যৱস্থাৰ অভাৱে মিচিং জাতিজনগোষ্ঠী দুৰ্বল কৰি ৰাখিছে ।।\nগৃহ নিৰ্মাণ:- চাংঘৰ নিৰ্মাণ ব্যৱস্থাই আমাক কিছু ক্ষেত্ৰত অসুবিধা সৃষ্টি কৰিছে। কাৰণ কোনো এজন ব্যক্তি চাঙত অহা যোৱা কৰিলে শব্দৰ সৃষ্টি হয় ।এই শব্দই পঢ়ি থকা লোকক আমনি কৰাৰ উপৰিও অপ্ৰিয় সত্য যে বহুতে চাঙৰ পৰাই প্ৰস্ৰাৱ কৰে । চাঙৰ তল খন পৰিষ্কাৰকৈ নাৰাখে। গাহৰি, কুকুৰা , ছাগলী আনকি গৰু পৰ্যন্ত সোমাই তলত হগা মোঠা কৰে । এইবোৰে স্বাস্থ্যৰ কাৰণে হানিকাৰক।\nপৰিষ্কাৰ পৰিচ্ছন্নতা :- পৰিষ্কাৰ পৰিচ্ছন্নতাৰ অভাৱে আনৰ চকুত নিন্দনীয় হৈ আছোঁ। কাৰণ কেইজনী মিচিং গাভৰু বা মহিলাই শুই উঠিয়েই চোতালখন সাৰে??? কেইজন পুৰুষে কৈ পাইছে চোতালখন সাৰিবলৈ। নিজৰ মূখ আৰু কাপোৰখন পৰিষ্কাৰ হ’লেই শেষ নহয়। ঘৰৰ চাৰিওফালে আনৰ চকুত যাতে বেয়া নেদেখে তাৰ কাৰণে সচেতন নহয় আমাৰ মানুহ ।\nঅনাময় ব্যৱস্থা :- অনাময় ব্যৱস্থাৰ ওপৰত আমাৰ মানুহৰ সচেতনতাৰ অভাৱে লাজ কি বস্তু তাকে পাহৰিব দিছে নেকি ??? জোপোহাৰ তলত, হাবি বননিত হে কি কম আৰু প্ৰস্ৰাৱ পাইখানা কৰি থাকে ।\nপোহনীয়া জন্তু:- মিচিং মানুহে গাহৰি,ছাগলী, গৰু, কুকুৰা আদি পোহে । কিন্তু গাহৰিৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষভাৱে আমি পৰিকল্পিতভাৱে পোহিব লাগে যদিও মুক্ত ভাৱে এৰিদিয়াৰ কাৰণে বাট পথত যতে ততে মল ত্যাগৰ ফলত বহুত লেতেৰা কৰে । তাৰ লগতে গাহৰিৰ পৰা আমাৰ কিছু মান বেমাৰ হব পাৰে। গাহৰি, ছাগলী ,গৰু আদি নিৰ্দিষ্ট স্থান ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। কিন্তু আমি সচেতন নহয়।\nচৰকাৰী পূঁজিৰ অসৎ ব্যৱহাৰ আমাৰ সমাজৰ এক উল্লেখযোগ্য ঘটনা। সামাজিক দান-বৰঙনি বা শাৰীৰিক পৰিশ্ৰমৰ জৰিয়তে যে একো কাম নকৰে নকৰেই চৰকাৰী পূঁজি এটা আহিলে তাক সৎ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ গাঁৱৰ মানুহবোৰে সহায় বা চোৱা চিতা নকৰে । আনকি ঠিকাদাৰৰ পক্ষ লয় এবটল দুবটল আপঙত।\nএইবোৰ স্বভাৱগত লক্ষণবোৰ যেতিয়ালৈকে পৰিবৰ্তন নহয় মিচিং মানুহ আনৰ চকুত নিন্দনীয় হৈ থকাৰ লগতে সামাজিক তথা আৰ্থিকভাৱে আমি পিছ পৰি থাকিম।\nসঞ্চয় কি মিচিং মানুহৰ বেছি ভাগেই নাজানে। কিবা টকা পইচা পালে বেঙ্কত ৰাখিব লাগে এইবোৰ নাজানে । অপৰিকল্পিত ভাৱে খৰছ কৰে । ভবিষ্যতৰ বাবে সাঁচি নাৰাখে।\nএইবোৰৰ অসচেতনতাই আমাক দুৰ্বল কৰি ৰখাৰ লগতে আনে সহজে প্ৰলোভিত কৰি আমাক বিপথে পৰিচালিত কৰে ।। গতিকে আমি আধুনিকতাৰ লগত সংগতি ৰাখি শৈক্ষিক ক্ষেত্ৰখন ভালকৈ মজবুত কৰাৰ লগতে বিশৃংখল জীৱন নিৰ্বাহ পদ্ধতিক সংস্কাৰ কৰিবলৈ আমি আগবাঢ়ি যাওঁ।\nNext নিৰাপত্তাহীন এই জীৱন\n1 thought on “অসচেতনতাই মিচিং মানুহৰ সমাজ জীৱনৰ কালস্বৰূপ”\nhttps://polldaddy.com/js/rating/rating.jsমোৰ মনৰ ভিতৰত গুজৰি গুমৰি থকা কথাবোৰকে আপুনি ব্যক্ত কৰিলে। ময়ো বহুদিনৰপৰাই এইকথাবোৰৰ সমাধান সূত্ৰ বিচাৰি ফুৰিছোঁ। মই এক এন জি অ গঠন কৰাৰ কথা চিন্তা কৰি আছোঁ। যাৰ জৰিয়তে আমাৰ মিচিং মানুহৰ জীৱন ধাৰণৰ মানদণ্ড অলপ উন্নত কৰিব পৰা যাব। কিন্তু কামটো অকলে কৰা কাম নহয়, দুই এজন লগ হ’ব লাগিব। দুই এজনক লগ কৰি কথাও পাতিছোঁ, কিন্তু কাৰ্যকৰী কৰিব পৰা নাই। মই ভাৱো একমাত্ৰ আপুনি উল্লেখ কৰা সমস্যাবোৰ সমাধানৰ লক্ষ্যৰে গঠন কৰা সংগঠন এটাইহে ইয়াক নিৰাময় কৰিব পাৰিব।অন্যথা ই সফল নহ’ ব। ইয়াৰ নিৰাময়ৰ উপায় এটা চিন্তা কৰক কুটুম ডাঙৰীয়া।