শহজাদা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅনুবাদ: নিভা দাস\nমূল: কৃষন চন্দৰ\nবঙালী অনুবাদ: অৰ্ঘ দাশ\nসুধা দেখিবলৈ বৰ এটা ধুনীয়া নহয় যদিও কুৎসিত বুলিও ক’ব নোৱাৰি।\nতাই এগৰাকী সাধাৰণভাৱে ভাল লগা ছোৱালী।\nশ্যাম বৰণীয়া গাৰ বৰণ, নিটোল হাত–ভৰিৰে নিৰ্জু স্বভাৱৰ এগৰাকী ঘৰধৰা ছোৱালী সুধা।\nৰন্ধা–বঢ়া, চিলাই কৰা, বোৱা–কটা সকলো কামতে তাই পাৰ্গত আৰু পঢ়া শুনাৰ প্ৰতিও তাই আগ্ৰহী।\nকিন্তু, তাইৰ সমস্যাটো হ’ল– তাই সুন্দৰী অথবা ধনী ঘৰৰ জীয়ৰী নহয়। নহয় তাই চঞ্চল চপলা আৰু লচপচি ছোৱালী।\nলোকক আকৃষ্ট কৰিব পৰাকৈ নাই তাইৰ জীৱনৰ কোনো মুখৰোচক কাহিনীও।\nঅত্যন্ত লাজুক আৰু শান্ত প্ৰকৃতিৰ ছোৱালী সুধা।\nসৰু কালৰ পৰাই অকলশৰীয়া তাই।\nমাটিৰে পুতলা বনাই সেইবোৰৰ লগত তাই খেলে, তাইৰ লগত বিছনাতে শুৱায়ো লয়।\nনিজ হাতেৰে সিহঁতক খুৱায়। লগৰীয়া কোনো ছোৱালী আহিলে পুতলাবোৰৰ লগতে কথা পাতি পাতি সিহঁতৰ মুখ তাই বন্ধ কৰিয়েই থয়।\nকেতিয়াবা কোনোবা দুষ্ট প্ৰকৃতিৰ ছোৱালী আহি তাইৰ মাটিৰ পুতলাবোৰ ভাঙি দিয়েহি।\nএকো ক’ব নোৱাৰে তাই। মাথোঁ নীৰৱে কান্দে। কান্দি কান্দিয়েই তাই এটা সময়ত চুপ হৈ যায় আৰু আকৌ নতুনকৈ পুতলা বনোৱাত লাগে।\nসুধা কলেজ পালেগৈ। কিন্তু, তাইৰ সেই শৈশৱৰ নিমাখিত স্বভাৱৰ একো সলনি নহ’ল।\nকলেজত গৈয়ো তাই তেনেকৈ বন্ধু–বান্ধবী গোটাব নোৱাৰিলে।\nসুধাৰ দেউতাক জীৱনৰামে নাথুমল বজাৰৰ ঘড়ীৰ দোকান এখনত ত্ৰিশ বছৰ ধৰি ‘চেলচ মেন’ হিচাপে কাম কৰি আহিছে।\nজীয়েকক কলেজত পঢ়াবলৈ তেওঁৰ আচলতে সামৰ্থ নাই।\nতথাপিও, এটি আশাৰেই তেওঁ জীয়েকক কলেজলৈ পঠিয়াইছেঃ কিজানিবা কিবাকৈ তাইৰ বাবে ভাল সম্বন্ধ এটা যোগাৰ হয়েই!\nকলেজৰ কোনোবা এটা ভাল ল’ৰা সুধাৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হওক, প্ৰেমত পৰক, মাজে মাজে তেওঁৰ মনলৈ এনেবোৰ ভাব আহে।\nকিন্তু, সুধাৰ অধোমুখী মুখমণ্ডল, নিৰুৎসাহী চকুযুৰি আৰু মৌনতা দেখি জীৱনৰাম হতাশ হৈ পৰে।\nমনৰ দুখতে ঘক ঘক কৈ হোকা টানি টানি বাৰান্ধাৰ এচুকতে তেওঁ বহি থাকে।\nজীৱনৰামে ভাবে, নিজেই ল’ৰাৰ বিচাৰ খোচৰ কৰি সুধাক বিয়া দিয়াৰ ব্যৱস্থা এটাকে কৰিব লাগিব।\nকিন্তু, তেনেকৈ বিয়া পতাও সমস্যা।\nল’ৰা বিচাৰি বিয়া পাতিলে যৌতুক যথেষ্ট দিব লাগে\nতেনেকৈ বিয়া দিয়াতো দূৰৰে কথা, সামান্যতম যৌতুক দি বিয়া দিয়াৰ সামৰ্থও তেওঁৰ নাই।\nভাব–চিন্তাৰ গভীৰ সাগৰত ডুব গৈ গৈ তেওঁৰ ভাব হ’ল– আজিকালি প্ৰেম বিবাহেই ভাল। অন্ততঃ সস্তাত হয়।\nমালিকৰামৰ জীয়েক গোপীকে চোৱাঃ তাইৰ বাপেক স্বাস্থ্য বিভাগৰ তৃতীয় শ্ৰেণীৰ কৰ্মচাৰীহে। কিন্তু, ছোৱালীৰ বিয়া হ’ল এজন লাখপতি ঠিকাদাৰৰ ল’ৰাৰ লগত। দুয়ো হেনো কলেজত একেলগে পঢ়িছিল।\nগোপীৰ বাপেক চৰকাৰী কোৱাৰ্টাৰত থাকে আৰু গোপীয়ে এতিয়া এয়াৰ কণ্ডিচণ্ড গাড়ীত উঠি বাপেকৰ ঘৰলৈ ফুৰিবলৈ আহে।\nঅৱশ্যে, গোপী দেখিবলৈ বৰ ধুনীয়া আৰু আমাৰ সুধা যে মাকৰ দৰেই……\nসুধাৰ কাৰণে যেনেতেনে হ’লেও ল’ৰা এজন বিচাৰি উলিয়াবই লাগিব।\nসুধাৰ মাকে ইতিমধ্যে দুই–তিনি ঘৰত কথা চলালে। কিন্তু, কথা বিশেষ আগ নাবাঢ়িল।\nএবাৰ সুধাৰ মাকে কেনেকৈ জানো, এঠাইত কথা আগ বঢ়ালে।\nল’ৰাই সুধাক চাবলৈ একেবাৰে ঘৰেই ওলালহি।\nপিছে, সুধাক তাৰ পচন্দ নহ’ল।\nসিনো কি এনে ভাল ল’ৰা! গোটেই মুখতে বসন্তৰ দাগ। তাতে, তপামুৰীয়া।\nনিজৰ গাৰ ছালেই ক’লা। তাক পিছে ছোৱালী লাগে আক’ গাখীৰৰ দৰে বগা।\nতাতে আকৌ যৌতুকত লাগে স্কুটাৰ এখনো।\nসুধাৰ বাপেকৰ যে চাইকেল এখন দিবৰো সামৰ্থ নাই।\nগতিকে, কথা আৰু আগেই নাবাঢ়িল।\nটপামুৰীয়া, বসন্তৰ দাগেৰে ভৰা মুখৰ ল’ৰাজনে সুধাক পচন্দ নকৰাত তাই যে কিমান সুখী হৈছিল, বাপেকে কিন্তু সেই কথা গমেই নাপালে।\nতাৰ পিছৰ দুবছৰতো দুজন ল’ৰাই চাব আহি সুধাক অপচন্দ কৰি গুচি যায়।\nতিনিওগৰাকী অভাগাৰ প্ৰতি সুধা পিছে চিৰকৃতজ্ঞ।\nদেখাত সুধা যিমানেই শান্ত–সৰল, ভিতৰি ভিতৰি তাই কিন্তু সিমানেই জ্বলাময়ী।\nতাইৰ মনোজগতৰ বিশালতাৰ ভূ আচলতে কোনেও নাপায়।\nবাহ্যিক জগতৰ বিৰক্তিকৰ অমানিশাৰ অন্ধকাৰে আৱৰা অৱস্থা এটাৰ বিপৰীতে তাই কেনে এখন মনোৰম জগতত বিচৰণ কৰি ফুৰে, কোনেও নাজানে।\nবাপেক–মাকেও নাজানে সিহঁতৰ ছোৱালী কেনে অদ্ভূত প্ৰকাৰৰ!\nশাৰীৰিক অৱয়বত সুধা এজনী তেনেই সাধৰণ ছোৱালী। কিন্তু, তাইৰ গহীন, গোপন কোণত বাহ সাজি আছিলহি এক উজ্জ্বল জীৱন দৰ্শনে।\nমাকৰ কোলাত যেনেকৈ কেঁচুৱা এটাক চাদৰৰ আঁচলেৰে লোকচক্ষুৰ পৰা আঁৰ কৰি ৰখা হয়, বাহিৰৰ পৰা চালে আঁচলৰ তলত কি আছে জনা নাযায়, আকৌ লেতেৰা, জধলা সাজেৰে থকা মহাজনজনক দেখি যেনেকৈ বুজা নাযায় প্ৰকৃততে তেওঁ কিমান টকা – পইচাৰ মালিক, ঠিক তেনেকৈয়ে বুজা নগৈছিল সুধাৰ লাজুকী, সৰলমতী চেহেৰাৰ আঁৰত কি লুকাই আছিল।\nনিজৰ মনোজগত সম্পৰ্কে তাই আনক জানিবলৈ দিবলৈ মুঠেই ইচ্ছুক নহয়।\nবিচিত্ৰ তাইৰ চিন্তাৰ জগতখন। তাইক লৈ আনে হাঁহক, আপত্তি নাই।\nধুনীয়া ধুনীয়া সাজোন–কাচোনেৰে দিপলিপজনী হৈ থকা কলেজৰ লগৰীহতে তাইৰ অন্তৰৰ মোহনীয় ৰূপৰ পৰিচয় পালে যে জ্বলি পুৰি মৰিব, খাটাং।\nচুট–টাই পিন্ধি দামী দামী বাইক–মটৰ লৈ ঘূৰি ফুৰা দেৱদুত সদৃশ ডেকাহঁতে সিহঁততকৈ তাইৰ উচ্চ মানসিকতাৰ পৰিচয় পালে বাৰু বিস্ময়ত হতবাক হৈ নপৰিবনে!\nসুধাই ভাবে, সিহঁতে তাইৰ ফালে নাচায়। ধূলি ময়লাৰ আৱৰণ পৰা সাধাৰণ চেলোৱাৰ কামিজ পিন্ধা তাইৰ পিনে সিহঁতৰ নজৰেই নপৰে।\nতায়েই বা সিহঁতক তাইৰ পৰিচয় দিব কিয়?\n“তুমি এইজনী কি ছোৱালী জন্ম দিলা অ’ মদ্ঘী?” মাজে মাজে জীৱনৰামে খঙতে ঘৈনিয়েকক কথা শুনায়।\n“সকলো সময়তে মূৰ তল কৰি, ভূতৰ দৰেই তাই নিমাতে থাকে। কামৰ বাদে আৰু অন্য একো তাই নাজানে। আজিলৈকে এটা হাঁহি দেখা নাপালোঁ তাইৰ মুখত।\nকাপুৰ চাহাবৰ ছোৱালীক নোচোৱা কিয়? যেন এপাহি পদুম ফুলহে। গোটেই ঘৰখনকে তাই ফুলৰ দৰে কৰি তুলিছে।\nআৰু, এইফালে তোমাৰ ছোৱালী!”\nখঙতে জীৱনৰামে হাতত থকা কাগজখনকে উল্টাই পাল্টাই চাব ধৰে।\nদহ টকীয়া চাউলৰ ভাত আৰু পনীয়া মচুৰ দাইলৰ বাটিটো জীৱনৰামলৈ আগবঢ়াই দি মগ্ধীয়ে ক’লে, “সেইবোৰ ছোৱালীৰ লগত তাইক তুলনা নকৰিব! সিহঁতৰ বাপেকহঁত একোজন চুপাৰিনটেনডেণ্ট। মাহৰ শেষত সিহঁতৰ ঘৰলৈ চাৰিশ টকা আহে। কাপুৰ চাহাবৰ ছোৱালীয়ে দিনটোত দুই তিনি যোৰা কাপোৰ সলায়। আৰু আমাৰ সুধাৰ মাত্ৰ দুটা চোলা। কেতিয়াবা ভাবি চাইছেনে এইবোৰ কথা?”\nজীৱনৰামে দাঁত কৰচি চুপ হৈ গ’ল। লগে লগে তাৰ মনত নানানটা প্ৰশ্নই দোলা দি যাবলৈ ধৰিলে।\nআমাৰ এই ভাতকেইটানো ইমান মোটা কিয়? দাইলখন ইমান পনীয়া কিয়? সুধাই কিয় মনে মনে থাকে? ল’ৰাই যৌতুকত স্কুটাৰ বিচাৰে কিয়?– ইত্যাদি হেজাৰটা প্ৰশ্নই তেওঁৰ মনত পাকঘূৰণি খাবলৈ ধৰিলেহি।\nতেওঁৰ ওচৰত এইবোৰ প্ৰশ্নৰ পিছে কোনো উত্তৰ নাই।\nগতিকে, পনীয়া দাইল গিলাৰ দৰে এইবোৰ প্ৰশ্নও গিলি থোৱাই ভাল বুলি তেওঁ ভাবিলে।\nপি ইউ পাছ কৰাৰ পিছত জীৱনৰামে সুধাক কলেজৰ পঢ়া এৰুৱাই দিয়ালে। বোলে, “তোক আৰু কলেজত পঢ়াবৰ সামৰ্থ নাই। ।”\nতেওঁৰ বন্ধু তোতাৰামে “সেৰামল ক্লথ মাৰ্চেণ্ট” ত কাম কৰে।\n“তোমাৰ ছোৱালীয়ে কলেজত পঢ়িয়েই আছে, নহয় জানো?”- জীৱনৰামে তোতাৰামক সোধে।\n“উম”, তোতাৰামে হাঁহিমুখে উত্তৰ দিলে, “অহা শীতত তাইৰ বিয়া।”\n“ল’ৰা ঠিক হৈছে?”\n“হৈছে।” তোতাৰামে মিহি মাত উলিয়াই ক’লে, “তাই কলেজত নিজেই ঠিক কৰি লৈছে ল’ৰা। ধনী ঘৰৰ ল’ৰা।”\nতোতাৰাম যোৱাৰ পিছত জীৱনৰামে মনৰ দুখত তোতাৰামৰ কণ্ঠ নকল কৰি কৈ উঠিল, ‘তাই কলেজত নিজেই ল’ৰা ঠিক কৰি লৈছে।’ হুহ!\nমজিয়াত জোৰকৈ থুৱাই তেওঁ চিঞৰিয়েই উঠিল, “চালা হাৰামজাদা!”\nআৰু দুটা বছৰ পাৰ হ’ল। সুধাই এতিয়া আছফ আলি ৰোডৰ এখন ফাৰ্মত টাইপিষ্টৰ কাম কৰে।\nআগতকৈ তাই এতিয়া অধিক শান্ত, আত্মমৰ্যাদাসম্পন্ন আৰু পৰিশ্ৰমী হৈ উঠিছে।\nঘৰখনৰ আৰ্থিক অৱস্থাও ভাললৈ আহিছে।\nএতিয়া প্ৰতিমাহে তাই ঘৰত এশ টকাকৈ দিয়ে।\nঅফিচ ছুটিৰ পাছত তাই আকৌ ষ্টেনোগ্ৰাফি শিকিবলৈয়ো যায়।\nআনফালে বি. এ.টো পঢ়াৰো তাই ইচ্ছা কৰিছে।\nঘৰখনৰ আৰ্থিক অৱস্থা কিছু ভাললৈ অহাত জীৱনৰাম আৰু মগ্ধীয়ে সুধাৰ কাৰণে উপযুক্ত ল’ৰা বিচাৰিবলৈ সাহস পালে।\nসুধাৰ উপাৰ্জনৰ এশ টকাটোৰ পৰা অতি নগণ্য টকাহে খৰচ কৰি বাকী টকাখিনি স্কুটাৰ এখনৰ বাবে তেওঁলোকে জমা কৰিবলৈ ধৰিলে।\nভালেমান দিনৰ পাছত, জীৱনৰামে স্কুটাৰৰ লোভ দেখুৱাই এজন পাত্ৰৰ মাক দেউতাকক আকৃষ্টও কৰিলে।\nসুধাৰ মাহিলী দৰমহা, বিয়াৰ পণ, নগদ টকাৰ পণ ইত্যাদি সমস্ত কথা ঠিক–ঠাক হৈ গ’ল।\nপাত্ৰৰ নাম মোতি আৰু দেখিবলৈয়ো সি সুন্দৰ সুঠাম চেহেৰাৰ।\nমোতিয়ে এদিন তাৰ হ’ব লগা জীৱন সঙ্গীক চাবলৈ আহিল।\nডাঠ বাদামী ৰঙৰ ঊলৰ চোৱেটাৰ পিন্ধি আহিছিল মোতি।\nফেঁহু বৰণীয়া গাৰ ছাল আৰু ঘন ক’লা, কেঁকোৰা চুলিখিনিৰ সৈতে সি অতুলনীয় সৌন্দৰ্য তুলি ধৰিছিল।\nতাৰ হাতদুখনো বেছ সুগঢ়িত আৰু শক্তিশালী।\nএনেহেন সুঠাম সুন্দৰ যুৱকটিয়ে যেতিয়া সুসজ্জিত সুধাৰ পিনে চাই মিচিকিয়াই হাঁহি দিলে, সৰলমনা সুধাৰ হৃদয়ৰ গভীৰতম কোণত জমা হৈ থকা বৰফখিনি গলিবলৈকে আৰম্ভ কৰিলে।\nতাইৰ হাতত থকা চাহৰ কাপটো কঁপিবলৈয়ো ধৰিলে। অতি কষ্টৰেহে চাহৰ কাপটো তাই মোতিৰ হাতত তুলি দিব পাৰিলে। ।\nচাহ–পানী খাই উঠি অতি বিনয়েৰে ধন্যবাদ জনাই ভনীয়েকহঁতৰ লগত মোতি ঘূৰি গ’ল।\nপিছদিনাখন ভনীয়েকৰ আগত সি পিছে খবৰ দি পঠিয়ালে, “ছোৱালীজনী পচন্দ হোৱা নাই।”\nসেইদিনা ৰাতি সুধাৰ টোপনি নাহিল। গোটেই ৰাতি তাইৰ চকুৰ আগত ভাহি থাকিল, মোতিৰ সুশ্ৰী মুখমণ্ডল আৰু বলিষ্ঠ চেহেৰাটো।\nমোতিৰ আঙুলিৰ মৃদুস্পৰ্শই তাইৰ দেহ–মন আছন্ন কৰিয়েই ৰাখিলে।\nছোৱালী পছন্দ হোৱা নাই। হুঃ.. মগ্ধীয়ে ঢেঁকীয়া শাক ভাজি ভাজি খঙেৰে বকি উঠিল।\n“নিজে যেন একেবাৰে ৰাজকুমাৰহে! গাৰ ছালখনক লৈয়ে ইমান গৰ্ব! নাকটো যিহে ফুলকবিতো হেন! নিগ্ৰোৰ দৰে কুৰ্কুৰীয়া চুলিখিনিৰ ফালে নিজে এবাৰ চাইছে নে নাই বা?\nআৰু, ভনীয়েক তিনিজনীকনো কি চাবা!ডাঙৰজনী কেঁৰা চকুৱা, মাজুজনী এছতা কাঠহে যেনিবা! আৰু, সৰুজনীতো একেবাৰে অপদাৰ্থ।\nসিহঁতে কয়ঃ ছোৱালী পচন্দ হোৱা নাই!\nখঙৰ ভমকত সুধাৰ মাকে খৰকৈ কেৰাহীত খন্তি চলাব ধৰিলে।\nএনে এটা ভাব প্ৰকাশ পাইছে যেন তেওঁ শাক ভজা নাই, ছোৱালী তিনিজনীকহে ভাজিছে।\nঘৰৰ মানুহ, গাঁৱৰ মানুহ অথবা অফিচৰ সহকৰ্মী কোনেও পিছে সুধাৰ মনৰ ভিতৰখনৰ ভূ পাব নোৱাৰিলে।\nঅফিচৰ কামকাজত সুধা একেবাৰেই উপযুক্ত ছোৱালী। অফিচৰ কোনো সহকৰ্মীৰে লগত নাই তাইৰ কোনো প্ৰেমালাপ। তাই কাকোকেই প্ৰৰোচিত নকৰে তাইৰ সৈতে প্ৰেম কৰিবলৈ।\nলাহে লাহে তাইৰ চকুযুৰি অনুজ্জ্বল হৈ আহিব ধৰিলে, ওঁঠ দুখনি শুকাবলৈ ল’লে আৰু মুখমণ্ডলত ক’লা ক’লা চামনি পৰিবলৈয়ো ধৰিলে।\nতাইৰ সৰ্বশৰীৰ এনেকৈ শীতল হৈ আহিব ধৰিলে যে তাইক দেখিলে এটুকুৰা বৰফ যেনহে ভ্ৰম হয়।\nঅফিচৰ সহকৰ্মীসকলৰ মাজত আলোচনাৰ বিষয় হৈ পৰিল সুধা। বোলে, সুধাক যিয়ে বিয়া কৰাব, তেওঁ আৰু পাহাৰীয়া অঞ্চললৈ নগ’লেও হ’ব…..”\nমোতিৰ সুধাক পচন্দ নোহোৱাত তাইৰ মনৰ প্ৰতিক্ৰিয়া কোনেও গম নাপালে।\nজীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে তাই এয়া কাৰোবাৰ ওচৰত মন প্ৰাণ সমৰ্পিত কৰিছিল আৰু সেয়াও কোনেও নজনাকৈ।\nতাইনো আনক কয় কেনেকৈ যে যিজনক তাই মন প্ৰাণ সমৰ্পিত কৰিছে, তেৱেই তাইক চাবলৈ আহি অপচন্দ কৰি গুচি গ’ল।\nফুল ফুলিলে সুগন্ধি বিয়পি পৰাৰ দৰে, প্ৰেম কৰিলেও তাৰ প্ৰকাশ পায়। বেচেৰী সুধাই কিন্তু কাকো একোকে ক’ব নোৱাৰিলে।\nঅভাৰটাইম কাম কৰি কৰি যেতিয়া তাই অফিচৰ পৰা ওলাল, তেতিয়া সন্ধিয়া লাগিছিল।\nঅফিচৰ পৰা ওলাই ছাঁই ৰঙৰ ভেনিটি বেগটো ডুলাই ডুলাই আছফ আলি পাৰ্কৰ বেঞ্চ এখনতে তাই বহিলগৈ।\nদিল্লী গেইটৰ সমুখৰ এই পাৰ্কখনৰ পৰিৱেশ নিৰিবিলি। কেইজোপামান গছ, বহিবলৈ কেইখনমান বেঞ্চ, ঠায়ে ঠায়ে গজি উঠা ঘাঁহনি আৰু এই সকলোবোৰক যেন ঘেৰি ধৰিছেহি চৌপাশৰ কোলাহলেখিনিয়ে।\nকিন্তু, আজিৰ পৰিৱেশটো অন্য ধৰণৰ। যথেষ্ট শান্ত পৰিৱেশ।\nসুধা সদায় আহে ইয়ালৈ। আধা ঘণ্টা, এঘণ্টা অকলে অকলে বহি তাই যায়গৈ।\nনিজস্ব ভাব–সাগৰত ডুব গৈ গৈ তাই বহুদুৰ পায়গৈ। একাকিত্বলৈ তাইৰ কোনো ভয় নাই। যেন এই একাকিত্বই তাইৰ একমাত্ৰ ভৰসা, বিশ্বাসৰ একমাত্ৰ থলি!\nএন্ধাৰো তাইৰ একান্ত বন্ধুহে। কোনো যেন ভয় নাই। গুণ্ডা, বদমাচলৈয়ো ভয় নাই।\nসুধাৰ ব্যক্তিত্বৰ এনে এক সন্মোহনি শক্তি আছে, যাৰ প্ৰভাৱত দুষ্টলোকো তাইক দেখিলে বৰফৰ লেখীয়াই শীতল হৈ পৰে।\nআজি পিছে বেছি আন্ধাৰ। গছৰ তলত গভীৰ নীৰৱতা। শিলৰ বেঞ্চকেইখনো হিমশীতল।\nগছৰ তলত কিছু সময় তাই নীৰৱে বহি থাকিল।\nনাই, তাতো তাইৰ ক্লান্তি যেন দূৰ হোৱা নাই।\nএইবাৰ উঠি গৈ গছ এজোপাৰ গুৰিত হেলান দি চকু বন্ধ কৰি তাই বহি পৰিলহি।\nকিমান সময় তাই তাত তেনেকৈ বহি আছিল, গমেই নাপালে।\nকোনোবাই তাইক সুধিছেহি, “তুমি অকলে অকলে ইয়াত এনেকৈ বহি আছা কিয়?”\nসুধাই চকু মেলি চালে।\nসমুখত এয়া দেখোন মোতি। পিন্ধনত সেই একেই সুন্দৰ ব্ৰাউন ছুট, ধকধকীয়া বগা দাঁত উলিয়াই মৰা মোলায়েম হাঁহি!\nএকেই সুন্দৰ সুঠাম হাত দুখন!\nডিঙি ফাটি আৰ্তনাদ এটা ওলাই আহিব খুজিও স্তব্ধ হৈ পৰিল সুধাৰ কণ্ঠ। একোৱেই ক’ব পৰা নাই তাই।\nমোতি তাইৰ একেবাৰে ওচৰ চাপি আহি বহিল। তাৰ ছুট পেণ্টে সুধাৰ গা স্পৰ্শ কৰিলে।\nকোমল সুৰত মোতিয়ে সুধিলে, “পচন্দ নোহোৱা বুলি কোৱা কাৰণে তোমাৰ খং উঠিছে নহয়?”\nধীৰে ধীৰে তাই মূৰ দুপিয়ালে। দুধাৰি চকুপানী বৈ আহিল।\n“বহুত বেয়া লাগিছে নহয়?”\nবহু কষ্টৰে তাই হয় বুলি মূৰ জোকাৰি ফেকুৰি, ফেকুৰি কান্দিবলৈ ধৰিলে …..\nপকেটৰ পৰা ৰুমালখন উলিয়াই সুধাৰ চকুপানীখিনি মচি দি মোতিয়ে ক’বলৈ ধৰিলে, “ইয়াত কান্দিবলগীয়া কি আছে? প্ৰতিজন মানুহৰে নিজস্ব পচন্দ–অপচন্দ বুলি কথা এটা আছে। তুমিয়েই কোৱাচোন, আছে নে নাই?”\n“কিন্তু, তুমি মোৰ বাবে কি, সেয়া নজনাকৈয়ে তুমি মোক অপচন্দ কৰিলা? তুমি মই বনোৱা লুচি খাইছা, মই বনোৱা মটৰ পোলাও খাইছা। কিন্তু, মোৰ মনৰ মাজত চলি থকা দুখ বেদনাৰ খবৰ নাপালা?\nতোমাক দেখাৰ লগে লগেই যে মোৰ ভিতৰৰ শিশুটিৰ হাত–ভৰি নাচি উঠিছিল, সেয়া জানো দেখিছিলা?\nতুমি কি কেৱল মোৰ ভাৱলেশহীন বাহ্যিক ৰূপটোহে দেখিলা? মোৰ মনৰ মাজৰ শিশুসুলভ ৰূপটো নেদেখিলা কিয়?\nমোৰ যি দুখন হাতে জীৱনজুৰি তোমাৰ চৰণ ধুৱাব খুজিছিল, সেইদুখন হাত তুমি নেদেখিলা কিয়?\nতুমি মোৰ গাৰ বৰণ দেখি ভয় খালা। অথচ, তোমাৰ বাবে মই নিজ হাতেৰে যি ছুৱেটাৰ গুঠিব খুজিছিলোঁ, সেই চুৱেটাৰৰ উজ্জ্বল ৰংটো তোমাৰ দৃষ্টিত ধৰা নপৰিল?\nমোতি, তুমি মোৰ হাঁহিৰ খিলখিলনি নুশুনিলা। মোৰ চকুলোও নেদেখিলা। তোমাৰ মিহি ৰেচমী চুলিত মোৰ আঙুলিৰ স্পৰ্শ অনুভৱ কৰিব নোৱাৰিলা।\nতোমাৰ হাতৰ স্পৰ্শত কেনেকৈ মোৰ কুমাৰী দেহা কঁপি উঠিছিল, সেয়া তুমি দেখা নাপালা।\nইমানৰ পিছতো কেনেকৈ তুমি মোক অপচন্দ কৰিব পাৰা?”\nইমানবোৰ কথা তাই মোতিক কেনেকৈ ক’ব পাৰিলে, তাই নিজেই বুজি নাপালে।\nতাইৰ কেৱল মনত পৰে…তাই খুব কান্দিছিল আৰু কান্দি কান্দিয়েই মোতিক এই সমস্ত কথাখিনি তাই কৈছিল।\nকৈ কৈ ভাগৰুৱা হৈ পৰি তাই মোতিৰ কান্ধত মূৰ থৈ শুই পৰিছিল।\nনিজৰ ভুলৰ বাবে অনুতপ্ত মোতিয়ে লাহে লাহে তাইৰ মূৰত হাত বুলাই দিছিল।\nসেইদিনাখন ঘৰলৈ উভতি আহোঁতে তাইৰ যথেষ্ট দেৰি হৈছিল।\nমাকে তাইক দেৰি হোৱাৰ কাৰণ সোধোঁতে তাই চিধাচিধিকৈ উত্তৰ দিছিল, “অফিচতে দেৰি হৈছে।”\nকাপোৰ–কানি সলাই মুখ–হাত ধুই আহি মাকৰ ওচৰতেই বহি সুধা খাবলৈ বহিল।\nমাক দেউতাক দুয়োজন চমকি উঠিল। অনবৰতে দুখ–শোকত ভিজি থকা সুধাৰ চকুত আজি দেখোন এধানি আনন্দৰ ৰেঙনি!\nযেন, বাৰিষাৰ ঘনক’লা মেঘৰ মাজে মাজে বিজুলীৰ চমকণি!\nমগ্ধীয়ে ওঁঠ কামুৰি চকুৰ ঠাঁৰেৰেই জীৱনৰামৰ পিনে চাই বুজাই দিবৰ যত্ন কৰিলে যে তাই জীয়েকৰ ৰহস্য বুজিব পাৰিছে।\nজীৱনৰামেও এক মুহূৰ্তৰ বাবে আনন্দমনে জীয়েকৰ পিনে চাই খোৱাত মন দিলে।\nদুয়ো পতি–পত্নীয়ে ভাবিব ধৰিলে, ইয়াৰ মাজত নিশ্চয় কিবা এটা ৰহস্য লুকাই আছে!\nসুধা ‘ছোৱালীৰ দৰেই’ হৈ পৰাৰ আঁৰত নিশ্চয় কোনোবা পুৰুষেই ইন্ধন যোগাব!\nআঠ–দহ দিন পিছত এই সন্দেহ আৰু অধিক ঘনীভূত হৈ পৰিল।\nএদিনাখন এজন ডেকা ল’ৰাই মাকক লগত লৈ সুধাক দেখা কৰিবলৈ আহিল।\nল’ৰাটোৰ মাক সুধাৰ মাকৰ সৰুকালৰ বান্ধৱী।\nসুধাৰ মাকে বিভিন্ন কথা প্ৰসঙ্গৰ অচিলা লৈ সুধাৰ গুণানুকীৰ্তন কৰাত লাগি গ’ল যাতে কিবা এটা হেস্তনেস্ত হৈ যায়।\nল’ৰাৰ ছোৱালী পচন্দ নহ’লেতো কথা নচলেই। কিন্তু, এইবাৰ কথা বিপৰীত।\nসুধাই নিজেই জনাই দিলে যে তাইৰ ল’ৰাজন পচন্দ হোৱা নাই।\nহতবাক হৈ পৰিল মগ্ধী– জীৱনৰাম।\nসিহঁত নিশ্চিত হ’ল যে কোনোবা ল’ৰাৰ লগত সুধাৰ নিশ্চয় সম্পৰ্ক ঘটিছে।\nমাক মগ্ধীয়ে মনে মনে বিয়াৰ যোগাৰ কৰাত লাগি গ’ল আৰু জীৱনৰামে হোকা টানি টানি সেই শুভ দিনটোলৈ অপেক্ষা কৰি থাকিল।\nকোনদিনা যে সুধাই উচপিচকৈ মাকৰ ওচৰলৈ আহি সকলো কথা খুলি ক’বহি, কথাটো শুনি বৃদ্ধ বাপেকে প্ৰথমতে চকু পকাই ধৰি সুধাক ধমক দিব… বোলে, তোৰ ইমান সাহ হ’ল যে আমাক নজনোৱাকৈ নিজেই ল’ৰা ঠিক কৰি পেলালি? তোক ঘৰৰ পৰা উলিয়াই দিম, চুলি খুৰাই দিম, জানিছ? আমাৰ বংশৰ মান ইজ্জত খেদালি তই……\nপিছে, দুই–চাৰিটা কথা বুজাই ক’লেই যেন বাপেক ঠাণ্ডা হৈ যাব।\nতাৰ পিছত হোকাট টান মাৰি মাৰি সুধিব, “ল’ৰাটো কোন হয়? ক’ত থাকে? কি কৰে?”\nল’ৰাটো যিয়েই নহওক, সুধাই ক’লেই তাৰাতাৰিকৈ তাইক বিয়া দি দিব। পঁচিশ বছৰীয়া ছোৱালীজনীক আৰু ঘৰবুঢ়ী কৰি ৰাখিব নোৱাৰি।\nদিনৰ পিছত মাহ, মাহৰ পিছত বছৰ পাৰ হৈ নতুন বছৰ আহিল। কিন্তু, সুধাই একো কোৱা নাই। মাকে অপেক্ষাৰ পিছত অপেক্ষা কৰি ৰৈ আছে।\nপোৰাকপলীয়া জীয়েকে দেখো একোৱেই নকয়!\nদুখ, হতাশাই আগুৰি ধৰা মাক বাপেকে পুনৰ দুই–এটা খবৰ আনে যদিও সুধাই চিধাই নাকচ কৰি ঘূৰাই পঠায়।\nশেষবাৰৰ বাবে বাপেকে যিজন ল’ৰা বিচাৰি আনিছিল, সেইজন আছিল চল্লিশ বছৰৰ উৰ্ধৰ এজন ব্যৱসায়ী।\nসেইদিনাখন গধূলি অস্তগামী ৰঙা সূৰুযৰ আলোকৰ পিনে মুখ কৰি সুধাই মোতিক কৈছিল, “বাবাই আজি মোৰ কাৰণে এটা বুঢ়া বেপাৰী লৈ আহিছিল।”\n“তাৰ পিছত কি হ’ল?” হাঁহি হাঁহি মোতিয়ে সুধিলে।\n“মই চিধাই না কৰি দিছোঁ।”\n“তুমি এটা মহা পাগল। না কৰিলা কিয়? তাৰ লগত বিয়া হ’লে গোটেই জীৱন তুমি আৰামত বহি বহি মিঠাই খাই থাকিব পাৰিলাহেঁতেন।”\n“তাৰমানে…. তাৰমানে তুমি মোক এৰি দিবা?” অভিমানী সুৰত সুধাই মোতিৰ পিনে চাই ক’লে।\n“মই কিবা তোমাক বিয়া কৰাইছোঁ নেকি?” মোতিয়ে তাইৰ কঁকালত হাত থৈ ক’লে।\n“তাতে কি হ’ল?” সুধাই তাইৰ গালখন তাৰ গালত ঘঁহাই ঘঁহাই ক’লে, “তুমিতো মোৰ কাষত আছা। মোৰ কাষত থকাটো বিয়া কৰোৱাতকৈয়ো বেছি। সকলো সময়তে তুমি মোৰ বাহুৰ মাজত…..”\nহাঁহি হাঁহি মোতিয়ে ক’বলৈ ধৰিলে, “হয় হয়। সেইটোৱেইতো আচল কথা। মইতো তোমাৰ একেবাৰে হাতৰ মুঠিত। এবাৰ মাতিলেই হাজিৰ…”\n“প্ৰথামাৱস্থাত তুমি এনেকুৱা নাছিলা।” চঞ্চল হৈ উঠা চকুযুৰিৰে মোতিৰ ফালে চাই তাই ক’লে, “প্ৰথমাৱস্থাত তুমি মোৰ কাষলৈ বিশেষ অহা নাছিলা।”\n“প্ৰথমাৱস্থাত এনেকুৱা ভালপোৱাও নাছিল যে! কাৰোবাৰ মনটো বুজিবলৈ সময়ৰ দৰকাৰ হয়।”\nমোতিৰ অনুৰাগভৰা কথাখিনি শুনি সুধাৰ চকু জাপ খাই গ’ল।\nমুখৰ ওপৰত তাই এইবাৰ অনুভৱ কৰিবলৈ ধৰিলে মোতিৰ ঘন ঘন নিশ্বাসৰ স্পৰ্শ।\nমুখ, গাল, কপালত এটাৰ পিছত এটাকৈ তাই অনুভৱ কৰি থাকিল মোতিৰ উষ্ম ওঁঠৰ স্পৰ্শ……\n“কাইলৈ আমি ক’ত লগ হ’ম?”\n“তুমি যলৈকে যাব খোজা — লভাৰ্চ লেন?\n“কোটলাত ঘোঁৰা প্ৰদৰ্শনী চলি আছে।”\n“আমি কি ঘোঁৰা কিনি আনি পুহিম?” – সুধাই হাঁহি উঠিল।\n“পুৰণি হলত সাহিত্যিকৰ সভা এখন আছে।”\n“না বাবা, না….” – সুধাই দুহাতেৰে কাণ দুখন বন্ধ কৰি ক’লে।\nমোতি এইবাৰ মনে মনে থাকিল।\nএইবাৰ সুধাই নিজেই ক’লে, “কাইলৈ আমি ‘বসন্ত’ চিনেমা হলত চিনেমা চাম।\nমই টিকট কাটি থ’ম, তুমি ঠিক ছয় বজাত আহি পাবাহি!”\n“টিকট মই কাটিম।”\n“নহয়, নহয়। কাইলৈ মই দেখুৱাম চিনেমা। তুমি অন্য এদিন দেখুৱাবা। তোমাক দেখুৱাবলৈ মনা কৰা নাই নহয়!\nকাইলৈ ঠিক ছয় বজাত ‘বসন্ত’ চিনেমা হলৰ সমুখত লগ পাম। নাপাহৰিবা কিন্তু!”\n‘বসন্ত’ চিনেমা হলৰ সমুখত দৰ্শকৰ যথেষ্ট ভীৰ।\nসুধাই দুটা টিকট কাটি আনি মোতিলৈ ৰৈ আছে। চিনেমা চাই থকাৰ মাজত বাদাম, চানাচুৰ খোৱাৰ এক বিশেষ আমেজ আছে। সুধাই সেইবোৰো কিনি ল’লে।\nছয় বাজিল। চলি থকা দৰ্শনীতো শেষ হোৱাত দৰ্শকসকল হলৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহিল।\nপৰৱৰ্তী দৰ্শনীৰ বাবে বাহিৰত ৰৈ থকাসকল ভিতৰলৈ সোমাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মোতি কিন্তু তেতিয়াও আহি পোৱাহি নাই।\nচাৰিওফালে বিজুলী বাতিৰ পোহৰে জিকমিকাই তুলিছে। দৰ্শকৰ ভীৰ, ফেৰিৱলাৰ চিঞৰ বাখৰ, গাড়ী মটৰৰ শব্দই ঠাইখিনি মুখৰ কৰি তুলিছে।\nএতিয়াও পিছে মোতিৰ দেখা–দেখি নাই।\nসুধা হলৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল। তাইৰ কাষৰ চিটটোত ৰুমলখন থৈ দিলে। বাদাম, চিপচৰ পেকেতকেইটাও থ’লে চিটটোত।\nলাহে লাহে দৰ্শকেৰে হলটো ভৰি পৰিল। কিন্তু মোতিৰ কোনো খা–খবৰেই নাই।\nঅলপ পিছতে হলঘৰৰ লাইট নুমাই গ’ল। পৰ্দাত নামবোৰ জিলিকি উঠিল।\nএনেতে সুধাই কাৰোবাৰ হাতৰ স্পৰ্শ অনুভৱ কৰিলে। মানে, অন্ধকাৰত খুপি খুপি আহি মোতিয়ে তাইৰ কাষৰ চিটটোত বহি পৰিলহি।\nসুধাই তাৰ হাতত চিকুটি দি ক’লে, “বৰ দেখিছোঁ সময় জ্ঞান!”\n“Sorry” মোতিৰ মাতত লজ্জাৰ ভাব।\n“তোমাৰ বাবে বাদাম, চানাচুৰ আনিছিলোঁ। এয়া, খোৱা….”\nমোতিয়ে বাদাম কেইটামান মুখত ভৰালে আৰু সুধাই স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলাই চিনেমা চোৱাত লাগিল।\nতাই অনুভৱ কৰিছে, মোতিয়ে তাইৰ হাত স্পৰ্শ কৰিছে। মাজে মাজে সুধাই তাৰ কান্ধৰ ওপৰত মূৰটো পেলাই দিছে।\nমাজতে এবাৰ মোতিয়ে লাহেকৈ ক’লে, “মোৰ কান্ধত মূৰ থৈ জানো তুমি চিনেমাখন দেখা পাইছা?”\n“এই হলটোৰ ভিতৰত বহি কোনেও যিখন চিনেমা দেখা পোৱা নাই, মই সেইখন চিনেমা উপভোগ কৰি আছোঁ।” – গভীৰ আনন্দমনে সুধাই ক’লে।\nলাহে লাহে পৰিৱৰ্তনবিলাক সকলোৰে চকুত ধৰা পৰিব ধৰিলে।\nগভীৰ বেথাভৰা সুধাৰ চকুযুৰি দিনে দিনে উজ্জ্বল হৈ তিৰবিৰাব ধৰিছে।\nকোনোদিনে কোনো প্ৰসাধন সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ নকৰা ছোৱালীজনীয়ে আজিকালি চকুত কাজল সানিবলৈ লৈছে।\nএতিয়া তাইৰ চকুযুৰি চোকা তৰোৱালৰ দৰে তিৰবিৰাই থাকে।\nস্ফীত বুকুখনি আৰু স্ফীততৰ হৈ উঠিছে। খোজত কঁকাল নাচে।\nমুঠতে, সুধা অতিকে ৰূপহী, লাস্যময়ী হৈ উঠিছে।\nআজিকালি তাই ধুনীয়া ধুনীয়া কাপোৰ–কানিবোৰ পৰিপাটিকৈ পিন্ধে।\nযদিও কমদামী কাপোৰ, তাইক মিলা ৰং আৰু ফিটফাট চিলাই আদিয়ে তাইক তুলি ধৰিছে।\nআগতে টকা খৰচ কৰি দৰ্জীক চিলাব দিয়াৰ সামৰ্থ নাছিল বাবে কাপোৰবোৰ নিজেই চিলাই লৈছিল।\nঅৱশ্যে, খুব কম ছোৱালীয়েহে তাইৰ দৰে নিখুঁত চিলাই কাম কৰিব পাৰে।\nকিন্তু, তাই কেতিয়াও কাৰো আগত নকয় যে তাইৰ নিজৰ কাপোৰ নিজেই চিলাই লয়।\nঅফিচৰ কোনো মহিলা সহকৰ্মীয়ে তাইৰ কাপোৰৰ প্ৰশংসা কৰিলে তাই লগে লগে কোনোবা এখন দামী দৰ্জীৰ দোকানৰ নাম কৈ দিয়ে যিখনত কেৱল ধনী ঘৰৰ ফেশ্বনেবল মহিলাৰহে কাপোৰ চিলোৱা হয়।\nতাইৰ কথাত সহকৰ্মীসকল জ্বলি পুৰি মৰে। হিংসাত, জেদত সিহঁতে তাইক সোধে, “তোমাৰ তেওঁ কেনেকুৱা, ওঁ?”\n“উজ্জ্বল, স্বচ্ছ গাৰ বৰণ, কেঁকোৰা চুলি, হাঁহিলে মুকুতা সৰা যেন লাগে।” – সুধাই উত্তৰ দিয়ে।\n“তেওঁ কিমান টকা দৰমহা পায়নো?”\n“বাৰশ টকা মাহে।”\n“বাৰশ…!” সহকৰ্মীসকলে চিৎকাৰ কৰি উঠে।\n“বাৰশ টকা দৰমহা দেখোঁ আমাৰ কোম্পানীৰ মেনেজাৰেই পায়, ওঁ!”\n“তেৱোঁ এখন ফাৰ্মৰ মেনেজাৰ।”\n“বাপৰে, আমাকো দেখুৱাবা না! আমাৰ লগতো চিনাকি কৰাই দিবা! আমিও চাম তোমাৰ ‘তেওঁ’ কেনেকুৱা….”\n“দেখুৱাম বাৰু। কৈছা যেতিয়া অফিচলৈকে লৈ আহিম এদিন।”\nসুধাই আচলতে কোৱাৰ খাতিৰতহে কৈছিল। নহ’লে, তাইৰ অলপমানো ইচ্ছা নাছিল অফিচৰ সহকৰ্মীৰ লগত মোতিক চিনাকি কৰাই দিয়াৰ।\nমৰি যাব তাই, তথাপি মোতিক নেদেখুৱায়।\nএইবোৰ মানুহৰ বিশ্বাস নাই। আফিচলৈকে লৈ আহি সকলোৰে লগত চিনাকি কৰাই দিম বুলি এইকাৰণেই কৈছিল অন্তত এইটো আশ্বাসতে সিহঁত মনে মনে থাকিব।\nসুধাক লৈ ওচৰ চুবুৰীয়া সকলোৱে বু বু বা বা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।\nদুই–চাৰিজনী লগ লাগিলেই সৰব আলোচনাৰ বিষয় হৈ পৰে সুধা।\nকিন্তু, তাইৰ মাক–দেউতাকৰ আগত কোনেও একো কোৱাৰ সাহস কৰিব নোৱাৰে কাৰণ সুধা আত্মনিৰ্ভৰশীল ছোৱালী।\nজীয়েকৰ এইবোৰ ভাবনা–চিন্তাত পৰিয়েই বাপেক জীৱনৰাম পিছে এদিন মৰিয়েই থাকিল।\nসুধাৰ বাপেক মৰাৰ কেইবছৰমানৰ ভিতৰতে সুধাৰ ভায়েকহঁতেও বিয়া–বাৰু কৰাই কইনা লগত লৈ নিজৰ নিজৰ কৰ্মস্থলীলৈ গ’ল।\nসৰু ভনীয়েক বিজয়াৰো বিয়া হৈ গ’ল। আৰু, এদিন ডাঙৰ জীয়েকৰ কুমাৰী দেহাটো শুচি কৰাব নোৱাৰাৰ দুখ–শোক বুকুত লৈয়ে মাকেও ইহ সংসাৰৰ পৰা বিদায় ল’লে।\nঘৰখনত সুধা অকলশৰীয়া হৈ পৰিল।\nকেইমাহমান পিছত সুধায়ো নিজৰ ঘৰ–বাৰী এৰি থৈ চিভিল লাইঞ্চৰ এটা ধুনীয়া ঘৰত পেয়িং গেষ্ট হিচাপে থাকিবলৈ ল’লেহি।\nতাই থকা কোঠাটোৰ দুৱাৰখন খোলা–মেলাৰ ব্যৱস্থাটো পিছে সুকীয়া।\nএতিয়া তাইৰ বয়স ৩৫ যদিও ত্ৰিশতকৈ অলপো বেছি যেন নালাগে।\nতাইৰ চকু–মুখত অনবৰতে এক সন্তুষ্টিৰ ভাব লাগি থাকে আৰু আগতকৈ তাই যথেষ্ট আত্মমৰ্যাদাসম্পন্নও হৈ উঠিছে।\nঅফিচত এতিয়া তাই ষ্টেনোগ্ৰাফাৰ। তাই বি. এ. ও পাছ কৰিলে আৰু তাইৰ মাহিলী দৰমহাও বাঢ়িছে।\nঅৱশ্যে, তাইৰ কিতাপ পঢ়াৰ নিচাটো কমিছে।\nএতিয়া তাই খুব হাঁহি–স্ফূৰ্তি কৰি আৰামতে জীৱন কটায়, কপালত ডাঙৰকৈ ৰঙা ফোঁট আৰু শিৰতো সেন্দূৰ লয়।\nকিন্তু, কোনেও নাজানে তাইৰ বিয়া কাৰ লগত হৈছে।\nমাথোঁ এইটোৱেই জানে যে ৰাতিটো তাইৰ লগত কটাবলৈ কোনোবা এজন আহে।\nমানুহবিলাকে এনেধৰণৰ কথাও আলোচনা কৰে যে সুধাৰ জীৱনত নিশ্চয় এনে কিছু ঘটনা আছে যাৰ বাবে তাইৰ বিয়া নহ’ল।\nকিন্তু, সন্ধিয়াপৰত সিহঁত দুয়ো লগা–লগি হয়।\nসমগ্ৰ পৃথিৱী যেতিয়া নিশাৰ কোলাত ঘুমতি যায়, কোনেও কাৰো ছাঁটোকে দেখা নোপোৱাকৈ আন্ধাৰ হয়, তেনে এক স্বপ্নীল মুহূৰ্তত কোনোবা এজন আহে সুধাৰ ওচৰলৈ আৰু দুৱাৰত মৃদু টোকৰ মাৰি সংগোপনে কোঠাৰ ভিতৰলৈ সোমাই যায়।\nসেইজন মানুহক আজিলৈকে পিছে কোনেও দেখা পোৱা নাই।\nতথাপিও, এইবোৰ কথা সত্য বুলি মানুহৰ মনত এক ধাৰণা হৈছে।\nপিছে, কোনেও এই প্ৰসঙ্গত সুধাৰ লগত কথা পতা নাই কাৰণ আগতকৈ তাই বহুত ভাবুক আৰু অভিমানী হৈ পৰিছে।\nতদুপৰি, যাৰ কপালত ৰঙা ফোঁট আৰু শিৰত সেন্দূৰ জিলিকি আছে, তাক জানো কোনোৱে এনেধৰণৰ কথা সোধাৰ সাহস কৰিব পাৰে!\nসেইদিনা সুধাৰ চল্লিশতম জন্মদিন।\nকেবাটাও কাৰণত সুধাই সেইদিনটো কাহানিও পাহৰিব নোৱাৰে কাৰণ সেইদিনা সুধাই মোতিক লৈ মথুৰা ৰোডৰ জাপানী গাৰ্ডেনলৈ গৈছিল।\nআঘাতপ্ৰাপ্ত মহিলা এগৰাকীৰ দৰেই দিনৰ পোহৰত মুখখন তাই ঢাকি লৈছিল আৰু ৰাতিৰ অন্ধকাৰত খোলা চুলিৰে সৈতে উন্মুক্ত হৈ পৰিছিল।\nলাহে লাহে আকাশত তৰাই জিলমিলাইছিল। সুধা অতিকে শান্ত। মোতিও নীৰৱ….\nসি যেন চিৰযৌৱনাহে! এতিয়াও তাৰ সেই একেই সুঠাম চেহেৰা। সুধাক লগ পাবলৈ এতিয়াও পিন্ধি আহে সেই একেই ব্ৰাউন ছুটযোৰ।\nএয়া সুধাৰেই নিৰ্দেশ। জীৱন প্ৰবাহ আৰু সময়ে যেন তাৰ ওপৰত বিশেষ একো প্ৰভাৱ পেলাবই পৰা নাই, মোতিক দেখিলে তেনে যেনেই লাগে।\nতাৰ কেৱল কাণৰ দুইকাষেহে চুলি কেইডালমান পকিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।\nপকা চুলিকেইডালে তাৰ গাম্ভীৰ্য্য আৰু বঢ়াইহে তুলিছে।\nঅৱশ্যে, সি এডাল লাখুটিৰ সহায়ত অহা–যোৱা কৰে।\nতাৰ পঞ্চাশতম জন্মদিনত তাক সেইডাল সুধায়েই উপহাৰ দিছিল।\nইয়াৰ বাদে, দেহ মন, আচাৰ–আচৰণ একোতে তাৰ একো পৰিবৰ্তন হোৱা নাই।\nআগৰ দৰেই তাক দেখিলে সুধাৰ বুকুত ঢেঁকীয়ে ধান বনা দিয়ে।\nইমান দিনৰ পিছত, ও, ঠিক প্ৰথম দিনা লগ পোৱাৰ দৰে আজিও তাক দেখাৰ লগে লগে তাইৰ বুকুখন ঢপধপাবলৈ ধৰিলে।\nমোতিয়ে লাহেকৈ তাইক সুধিলে, “তুমি মোৰ লগত বিয়া নহ’লা কিয়?”\n“এবাৰ অস্বীকাৰ কৰাৰ পিছত”- সুধাই গহীনাই কব’লৈ ধৰিলে, “তোমাৰ লগত বিয়া হ’ব নোৱাৰি। কিন্তু, প্ৰেম কৰিব পাৰি। এতিয়া, তুমি কি বুজিবা, যিদিনাই তুমি মোক অপচন্দ কৰিছিল, সেইদিনাৰ পৰাই তুমি মোৰ হৈ গৈছা। এই কথা বুজিবলৈ তুমি নাৰীৰ মন বুজিব লাগিব।”\nমোতি মনে মনে থাকিল। বহুদেৰিৰ পিছত সি মাত লগালে, “এতিয়া তোমাৰ বয়স চল্লিশ। মোৰ লগত তোমাৰ বিয়া নোহোৱাত এতিয়া তোমাৰ মনত দুখ নালাগেনে?”\nসুধা নীৰৱ হৈ ৰ’ল। বহুদেৰিলৈকে তাই নীৰৱে থকা দেখি মোতিৰ সন্দেহ হ’ল— তাই কন্দা নাইতো?\n“সুধা!” সি লাহেকৈ তাইৰ কান্ধত হাত থৈ মাত লগালে।\n“হু, ভাবিছোঁ ৰবা! তোমাৰ লগত বিয়া নহৈ মই কি কি হেৰুৱাইছোঁ!\nমনত পেলোৱাচোন, আজিলৈকে এনে এটা গধূলি পাৰ হৈছেনে, যিটো গধূলি আমি দুয়ো একেলগে কটোৱা নাই? মনত পেলোৱা— আমি ক’ত, ক’ত যোৱা নাই। মই য’লৈকে মাতিছোঁ, তুমি তালৈকে গৈছা। যেতিয়াই তোমাক বিচাৰিছোঁ, তেতিয়াই দহোবন কাটি কৰি তুমি দৌৰি আহিছা। বিয়া মানেই যদি এক সম্পৰ্কৰ বান্ধোন হয়, তেন্তে আমিটো সেয়া পাইছোঁ….”\n“তদুপৰি, মই আকৌ ভাবি–চিন্তি চাইছোঁ, তুমি আৰু মইটো আজিলৈকে এদিনো কাজিয়া কৰা নাই। তোমাৰ সহৃদয়, মধুৰ হাঁহিভৰা মুখখনি সকলো সময়তে মই দেখা পাই আছোঁ। যেতিয়াই বিচাৰিছোঁ তেতিয়াই তোমাৰ উমাল হাতৰ স্পৰ্শ মোৰ শৰীৰৰ ৰন্ধ্ৰে, ৰন্ধ্ৰে অনুভৱ কৰিছোঁ। তুমি দিয়া ফুলপাহ এতিয়াও মোৰ খোপাত গোজা আছে। তোমাৰ ওঁঠৰ চুম্বন মোৰ গালত, কপালত এতিয়াও লাগি আছে। তোমাৰ প্ৰেমৰ বীণ মোৰ হৃদয়ত। কোন নাৰীয়ে প্ৰেম কৰি ইয়াতকৈ বেছি কিবা পাব পাৰে?\nএক গভীৰ সুখানুভূতিত সুধাই নিজকে মোতীৰ দুবাহুৰ মাজত বিলাই দিলে।\nমোতিৰ দুখন, চাৰিখন হাত নহয়, আঠখন হাতে যেন তাইৰ শৰীৰৰ ভাঁজে ভাঁজে বগুৱা বাই ফুৰিছে!\nমোতিৰ বুকুৰ মাজত নিজক বিলীন কৰি দি যেন সূৰ্যৰ পোহৰ পাই প্ৰস্ফুটিত হোৱা ফুলপাহৰ দৰেই তায়ো প্ৰস্ফুটিত হৈ উঠিছে।\nগছৰ পাতৰ আঁৰ ভেদ কৰি জোনৰ পোহৰে সুধাৰ চকু, চুলি, ওঁঠ আৰু হৃদয়ত যেন চুমা যাচিলে।\nকিছুসময় প্ৰেমৰ সুখানুভূতিৰ আৱেশত ডুবি থাকি বাস্তৱলৈ ঘূৰি আহিল সুধা।\nকেনেকৈ পাহৰিব সেই সন্ধিয়াটি, সেই নিশাটি, সেই মুহূৰ্তখিনি!\nসেই নিশাটো আছিল এক পৰিপূৰ্ণ নিশা। সিহঁতৰ জীৱনেও লাভ কৰিছিল পৰিপূৰ্ণতা।\nযেন, সময় আৰু বয়স, জোনাক আৰু আশা সকলো মিলি একেলগে, একে সময়তে পৰিপূৰ্ণ হৈ উঠিছিল।\nএনে মুহূৰ্ত হয়তো কেতিয়াবা কেতিয়াবা কাৰোবাৰ জীৱনলৈ আহে।\nআৰু যেতিয়া আহে, তেতিয়া গভীৰভাৱে জীৱনত ৰেখাপাত কৰি যায়।\nমানুহৰ মনত চাগে ভাব আহেঃ জীৱনত এনে মুহূৰ্তৰ সোৱাদ ল’বৰ বাবেই যেন ইমান দিন জীয়াই আছে।\nসেই সময়ত সুধাৰ মনলৈয়ো এনে ভাবেই আহিছিল।\nকিন্তু, কিছু সময় পিছত সুধাৰ এই ভাৱনাৰ পৰিবৰ্তন হৈছিল। পৰিবৰ্তন হোৱাৰ কাৰণ আছে।\nএই ঘটনাৰ কিছুদিন পিছতে সুধাৰ অফিচৰ মেনেজাৰজন বদলি হৈ যায়।\nতেওঁৰ ঠাইত যিজন মেনেজাৰ আহিল, সুধাৰ মুঠেই ভাল নালাগিল। দেখিবলৈ মানুহজন ইমান কুৎসিত!\nআগতে হয়তো তেওঁৰ গাৰ বৰণ পৰিষ্কাৰেই আছিল। কিন্তু, এতিয়া দেখিবলৈ ঠিক পুৰণি হৈ যোৱা তামৰঙৰ লেখীয়া হৈ পৰিছে।\nঅনবৰতে মদৰ ৰাগীত ডুব গৈ থকাৰ ফলত তেওঁৰ ভোটা নাকটো গুটি গুটি নীলা ফোঁহাৰে পূৰ্ণ হৈ পৰিছে।\nহে ভগৱান! নাক নহয় যেনিবা কদম ফুলহে! কথা পাতি থাকোঁতেই ফাটি যাব যেন লাগে।\nগালদুখনো বেছ সোতোৰা পৰিছে। চকুৰ গুৰি ক’লা পৰিছে। মূৰৰ চুলি সৰি সৰি তপামুৰীয়া হৈ পৰিছে।\nতেওঁ কথা ক’লে এনে লাগে যেন বুঢ়া ভেকুলী এটাইহে পুখুৰীৰ পৰা মাতি আছে।\nমানুহজনক সুধাৰ একেবাৰেই সহ্য নহয়।\nকিন্তু, সমস্যাটো হৈছে, তাই এতিয়া প্ৰমোচন হৈ হৈ প্ৰধান ষ্টেনোগ্ৰাফাৰলৈ উন্নীত হৈছে।\nসেয়ে, তাই দিনৰ দিনটো মেনেজাৰৰ কোঠাতে বহি বহি কাম কৰিব লাগে।\nসেয়ে, তাইৰ অশান্তি আৰু বাঢ়িছে।\nএই মানুহজনক যেন তাই আগতেও ক’ৰবাত দেখিছে।\nকিন্ত, ক’ত, কেতিয়া দেখিছে, তাই মনত পেলাব পৰা নাই!\nক’ৰবাত দেখিছোঁ মই এই মানুহজনক। ক’ত দেখিছোঁ বাৰু?\n‘কনাৰ্টত ঘূৰি ফুৰোঁতে দেখিছোঁ নেকি!’- নিজকে প্ৰশ্ন কৰে সুধাই।\nকেতিয়াবা কেতিয়াবা মেনেজাৰ নিজেই উঠি আহি তাইৰ টেবুলৰ পৰা ফাইল আদি লৈ যায়।\nতাই অস্বস্তি অনুভৱ কৰে তেওঁৰ ধৰণ–কৰণত।\nভাবি ভাবি তাই তত নাপায় — কোন হ’ব পাৰে তেওঁ?\nকাৰ লগত মিল আছে তেওঁৰ?\nমোৰ স্বৰ্গগামী দেউতাৰ লগত? মোৰ কোনোবা এজন ভাইৰ লগত?


ডাইনী কাণ্ড প্ৰতিৰোধী আইন সম্পৰ্কত জনসধাৰণক সজাগ কৰাত চৰকাৰে গুৰুত্ব দিয়া নাই\nগৃহ আৰু ৰাজনৈতিক বিভাগৰ হেমাহিৰ বাবেই ডাইনী কাণ্ড প্ৰতিৰোধী আইনখনৰ প্ৰচাৰ হোৱা নাই : দিব্যজ্যোতি শইকীয়া\nJuly 21, 2018 2:44 pm\n‘’১৩ জুনতে ডাইনী কাণ্ড প্ৰতিৰোধ আইন প্ৰণয়ন হোৱাৰ পাছতো আৰু ইয়াৰ গেজেট নটিফিকেশ্যন হৈ যোৱাৰ পাছতো এই পৰ্যন্ত অসম চৰকাৰৰ কোনো এজন আৰক্ষী বিষয়াই ইয়াৰ কোনো প্ৰতিলিপি লাভ কৰা নাই। ৰাজ্য চৰকাৰৰ গৃহ আৰু ৰাজনৈতিক বিভাগৰ শীৰ্ষ বিষয়াসকলৰ হেমাহিৰ বাবেই এই আইনখন প্ৰচাৰ হোৱা নাই,”-এই মন্তব্য ডাইনী কাণ্ড প্ৰতিৰোধী আইন প্ৰণয়নৰ বাবে সুদীৰ্ঘকাল সংগ্ৰাম কৰি অহা মানৱ অধিকাৰ কৰ্মী দিব্যজ্যোতি শইকীয়াৰ।\nআজি গুৱাহাটী প্ৰেছ ক্লাৱত এখন সংবাদ মেল সম্বোধন কৰি শইকীয়াই কয় যে চৰকাৰে আইনখন সম্পৰ্কে জনসধাৰণক সজাগ কৰিব লাগে যদিও এইক্ষেত্ৰত কোনো তৎপৰতা প্ৰদৰ্শন কৰা নাই।\nতেওঁ লগতে প্ৰশ্ন কৰে, “সোনোৱাল চৰকাৰৰ এই বিষয়াসকলে ডাইনী হত্যা বন্ধ হোৱাটো নিবিচাৰে নেকি? নে চৰকাৰখনে অন্ধবিশ্বাসক সমৰ্থন কৰে?”\nমুখ্যমন্ত্ৰীৰ আইন উপদেষ্টা শান্তনু ভৰালীকো এইক্ষেত্ৰত সমালোচনা কৰি শইকীয়াই কয়, “শান্তনু ভৰালীয়ে কিয় নাজানে এই আইনৰ বিষয়ে? তেওঁ কিয় এই ক্ষেত্ৰত গুৰুত্ব দিয়া নাই?”\nঅহা সোম বা মঙলবাৰৰ ভিতৰত আইনখন ৰাজহুৱা কৰাৰ দাবী কৰি মানৱ অধিকাৰ কৰ্মীগৰাকীয়ে কয় যে আইনখনৰ ৰূপায়নৰ দিশত তীক্ষ্ন নজৰ ৰখা হ’ব আৰু ৰাজ্যখনত যাতে ভৱিষ্যতে ডাইনীৰ নামত কোনোধৰণৰ ঘটনা সংঘটিত হ’ব নোৱাৰে তাৰ বাবে আইনখনৰ সঠিক প্ৰয়োগৰ দিশতো লগতে সুক্ষ্ম দৃষ্টি ৰখা হ’ব।\nশইকীয়াই লগতে উল্লেখ কৰে যে তেওঁ ২০০৯ চনৰ পৰা অন্ধবিশ্বাস, ডাইনী সন্দেহ, ষড়যন্ত্ৰ আৰু ডাইনীৰ নামত হত্যাৰ বিৰুদ্ধে ৰাজ্যখনত এখন ডাইনী বিৰোধী কঠোৰ আইন প্ৰণয়নৰ দাবী উত্থাপন কৰি অহাৰ পিছত ২০১৪ চনৰ ২৫ আগষ্টত দিচপুৰ লাষ্টগেটত ডাইনীৰ নামত হত্যা প্ৰতিৰোধৰ বাবে এখন কঠোৰ আইনৰ দাবীত এক গণতান্ত্ৰিক প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী ৰূপায়ন কৰিছিল।\nইয়াৰ পিছতে শইকীয়াই তদানীত্বন অসম বিধানসভাৰ অধ্যক্ষ প্ৰনব গগৈ আৰু মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈক সাক্ষাৎ কৰি সুকীয়াকৈ ৯ দফীয়া এক স্মাৰক পত্ৰ প্ৰদান কৰে। ২০১৪ চনৰ ২২ অক্টোবৰ আৰু ৪ নৱেম্বৰত তদানীত্বন মুখমন্ত্রী তৰুণ গগৈয়ে শইকীয়াৰ নেতৃত্বত সামাজিক সংগঠন ‘ব্ৰাদাৰ্ছ’ৰ এটি সঁজাতি দলৰ সৈতে আলোচনাত মিলিত হৈ আইন প্ৰণয়নৰ প্ৰতিশ্ৰুতি প্ৰদান কৰে।\nএইক্ষেত্ৰত উচ্চ ন্যায়ালয়েও আইন এখন প্ৰণয়নৰ বাবে ৰাজ্য চৰকাৰক নিৰ্দেশ দিয়াৰ কথা উল্লেখ কৰি শইকীয়াই কয় যে ২০১৫ চনৰ আগষ্ট মাহত চৰকাৰে ডাইনী কাণ্ড প্ৰতিৰোধী এখন বিধেয়ক প্ৰস্তুত কৰি ৰাজ্যিক কেবিনেটত অনুমোদন জনাই ১০ আগষ্টত বিধানসভাৰ মজিয়ালৈ প্ৰেৰণ কৰি বিধেয়কখন সদনৰ মজিয়াত উত্থাপন কৰে আৰু পৰৱৰ্তী ১৩ আগষ্টত বিধেয়কখন গৃহীত কৰে।\nমানৱ অধিকাৰ কৰ্মী শইকীয়াই এই সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত প্ৰথমৰে পৰা অবিৰতভাৱে লাগি থকাৰ পিছত আইনখন প্ৰণয়ন হোৱাত সন্তোষ প্ৰকাশ কৰে। ৰাষ্ট্ৰপতিলৈ কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰাৰ লগতে শইকীয়াই আইনখন প্ৰণয়নৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈ আৰু বিধানসভাৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ প্ৰনব গগৈয়ে লোৱা ভূমিকাৰ বাবে তেওঁলোকক ধন্যবাদ জনায়।\nদিব্যজ্যোতি শইকীয়াই লগতে আইনখনত তেওঁ বিচৰা প্ৰায় আটাইখিনি দাবীয়ে সন্নিৱিষ্ট হোৱাত সন্তুষ্টি প্ৰকাশ কৰে আৰু কয় যে দেশৰ ভিতৰতে অন্ধবিশ্বাস বিৰোধী আইনসমূহৰ ভিতৰত এইখন আটাইতকৈ কঠোৰ আইন। আইনখনৰ যথোচিত প্ৰয়োগৰ বাবে আইনখন সম্পৰ্কে আৰক্ষীক শীঘ্ৰে অৱগত কৰাৰ উপৰি জনসাধাৰণকো আইনখন সম্পৰ্কে সজাগ কৰাৰ বাবে চৰকাৰে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব লাগে বুলি শইকীয়াই লগতে ব্যক্ত কৰে।


বিষয় ইংৰাজী (অগ্নিভ দত্ত) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nএটা সৰুতে শুনা/পঢ়া (সম্ভবত পঞ্চতন্ত্ৰৰ কাহিনী আছিল) কাহিনীলৈ মনত পৰিল।কাহিনীটো আছিল এনে ধৰণৰ:\nএসময়ত এখন ঠাইত এজন বৰ জ্ঞানী মানুহ আছিল।মুঠতে তেখেতে নজনা কথা মোটা মোতি নাছিলেই বুলিব পাৰিছিল।এবাৰ তেখেত ঘৰৰ পৰা ভালেমান দুৰৰ আন এখন ঠাইৰ এখন সভাত তেখেতৰ জ্ঞানবাণী শুনাবলে গ’ল। সভা শেষ হওতে ভালেমান পলম হলগৈ । ইফালে বতৰটোও বৰ বেয়া, আকাশখন ডাৱৰে ওন্দোলাই আনিব ধৰিছে। তেখেতে বেগা বেগিকৈ ঘৰলৈ বুলি খোজ পেলালে। ইফালে বাটত এখন নৈও পাৰ হব লাগিব তেখেতে। তাতে আকৌ এই বতৰত বা নাও পায়গৈ নে নাই সমস্ত চিন্তাত বিভোৰ হৈ নৈৰ পাৰ পালেহি। ইফালে সিফালে চাই দেখে ওচৰে পাজৰে দেখো নাও এখনো নাই। কি কৰো নকৰোকৈ থাকোতে হঠা্ৎ কিছু দূৰত এখন নাও দেখা পাই একো ইফালে সিফালে নোচোৱাকৈ ধুমুহাৰ গতিত গৈ নাও খনৰ ওচৰ পালেগৈ।\nএতিয়াহে আকৌ লাগিল লেথা, নাওৰীয়াই নাও সামৰি যাব ওলাইছে ঘৰ তাতে আকৌ বতৰটোও বৰ বেয়া। গতিকে নাওৰীয়াই একেষাৰতে না বুলিলে।\nএতিয়া পণ্ডিতজনে নিজৰ পৰিচয় দিলে নাওৰীয়াক, তেতিয়াহে নাওৰীয়াৰ গা লৰিল, এইহেন পণ্ডিতকনো কোনহতে বিপদত পেলাই যায় এইবুলি পণ্ডিতক নাওত উঠাই যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে।\nঅলপ দূৰ যোৱাৰ পাচত পণ্ডিতজনে নাৱৰীয়াৰ লগত ইটো সিটো কথা পাতিব ধৰিলে। তেও (পণ্ডিতে) কি কি জানে কিমান কিতাপ পঢ়িছে গাই যাব ধৰিছে, নাৱৰীয়াৰ যেন এইবোৰ শুনি নিজকে ধন্য মনাৰ বাহিৰে উপায় নাই তেনেকুৱা লাগিল।\nমাজে মাজে নাৱৰীয়াক সুধিছে নাৱৰীয়াই কি কি পঢ়িছে, কি জানে তেওঁ আদি। নাৱৰীয়াক এপাকত সুধিলে- বোলো নাৱৰীয়া তুমি ৰামায়ন পঢ়িছানে?\nনাৱৰীয়াৰ না বুলি কোৱাৰ বাহিৰে যেন আন একো উপায় নাই।\nআকৌ এপাকত সুধিলে- নাৱৰীয়া তুমি গীতাৰ বিষয়ে কি জানা?\nআকৌ নাৱৰীয়াই নাই একো নাজানে বুলি কোৱাত পণ্ডিতে উপলুঙাৰ সুৰত কলে – কি জানাহে তুমি? তোমাৰ এইহেন জীৱন টো তেনেই মিছা আদি।\nএইবোৰ শুনি নাৱৰীয়াই ভাবিলে সঁচাই তেওৰ জীৱনটো একেবাৰে মিছাতে যোৱা বুলি।\nইতিমধ্যে তেওলোক আহি প্ৰায় নৈখনৰ মাজ পায়ছেহি। হঠাৎ বতৰতো অতিপাত বেয়া হৈ উঠিল। প্ৰবল গাজনি বিজুলিৰে ধুমুহা বৰষুণ আহিব ধৰিলে। নাওখন তুলুং ভুতুং কৰিব ধৰিলে। লাহে লাহে এটা সময়ত নাও খনত পানী সোমাব ধৰিলে। কিছুসময়ৰ পাচত নাওখন বুৰিব ধৰিলে।\nনাওৰীয়াই পণ্ডিতক কলে- পণ্ডিত প্ৰবৰ নাও বুৰ যাব ধৰিছে এতিয়া নাওৰ পৰা জাপ ধৰি সাতোৰাৰ বাহিৰে আন উপায় নাই।\nপণ্ডিতে কলে- কিন্তু মই যে সাতুৰিব নেজানো।\nএইবাৰ নাওৰীয়াই পানীলৈ জাপ মাৰি চিঞৰি উঠিল- মই সাতুৰিব জানো, আৰু পণ্ডিত ডাঙৰীয়া মই আহিলো আপুনি কি যোগাৰ কৰে কৰক।\nএই কাহিনী টো টানি অনাৰ উদেশ্য এটাই- আমি কি জানিব লাগে বা শিকিব লাগে এইবোৰ সম্পুৰ্ণ নিৰ্ভৰ কৰে জীৱন যুদ্ধৰ পৰিস্তিতিৰ ওপৰত। আৰু তাৰ বাবে অতি দৰকাৰী কথাটো হৈছে মূল বিষয় বস্তুৰ ওপৰত থাকিব লগা জ্ঞান। বিষয় বস্তুৰ জ্ঞানৰ বাবে ভাষাৰ গুৰুত্ব নিৰ্ভৰশীল ভাষাৰ পৰিধিৰ ওপৰত। বিষয় বস্তুৰ জ্ঞানৰ বাবে আমি কেৱল ইংৰাজী কিয় লাগিলে চীনা,জাৰ্মান আদি সকলো শিকিবলে সাজু থাকিব লাগিব।কিন্ত্ত ইংৰাজী ভাষাটো ভালদৰে জনাটো এই কাৰণেই অত্যন্ত জৰুৰী কিয়নো ইংৰাজী ভাষাটো সকলো দিশত (সাহিত্য, বিজ্ঞান ইত্যাদি) অতিপাত চহকী আৰু বহু ক্ষেত্ৰত ই উমৈহতীয়া ভাষা হয়। জাতিতোৰ বৃহত্তৰ স্বাৰ্থত ইংৰাজী ভাষাটো ভালদৰে আয়ত্ত কৰাটো সেই বাবেই কিছু সময়ত জৰুৰী যদিও মূল বিষয় বস্তুৰ জ্ঞানক উলাই কৰি নহয়। আৰু হয়তো অতি সোনকালেই Mandarin Chinese শিকাটোও অতি আবশ্যক হৈ পৰিব।এইয়া নিশ্চয় কাৰো গোলাম খটাৰ বাবে নহয় বা কেবল ব্যক্তিগত লাভালাভৰ বাবে নহয়, এইয়া জাতিটোৰ বাবে। ভাষা হিচাবে অসমীয়া ভাষাটো একেবাৰে সৰু (স্ংখ্যাৰ ফালৰ পৰা) নহলেও বৰ এটা ডাঙৰো নহয়। আৰু এই বিশ্বয়ানৰ যুগত মই ব্যক্তিগত ভাবে সৰু ভাষা বিলাকৰ ভৱিষ্যতক লৈ একেবাৰেই আশাবাদী নহয়, যদিও কথাটো শুনিবলে’ একেবাৰে নিৰাশাবাদী যেন লাগে আৰু নিজৰো ক’বলে বেয়া লাগে। সেয়েহে মই ব্যক্তিগতভাবে ভাষাটোৰ লগতে জাতিটোৰ বা অসম নামৰ ভৌগালিক সীমা টুকুৰাৰ উন্নতিৰ বাবে যেন বেছি দায়বব্ধ তেনেকুৱা অনুভৱ কৰোঁ।


two-more-employee-death-without-treatment-in-nagaon-and-cachar-paper-mill-jagirod-ajay-paul-manju-b– News18 assam\nPaper Mill Workers Died : তিল তিলকৈ মৃত্যু নগাঁও আৰু কাছাৰ কাগজ কলৰ দুই কৰ্মচাৰীৰ, অসাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি চৰকাৰৰ, আজিও পোৱা নাই প্ৰাপ্য ধন!\nনগাঁও আৰু কাছাৰ কাগজ কলৰ আৰু দুজন কৰ্মচাৰীৰ মৃত্যু!\nPaper Mill Workers Died : নগাঁও কাগজ কলৰ কৰ্মচাৰী ৰাজেন্দ্ৰ কুমাৰ নাথৰ হৃদ ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ অকাল মৃত্যু আৰু বৃক্ক আৰু যকৃত ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ কাছাৰ কাগজ কলৰ কৰ্মচাৰী শ্যামা কান্ত কুৰ্মীৰ মৃত্যু ৷ কাগজ কল কৰ্মচাৰীৰ মৃত্যুৰ সংখ্যা হৈছেগৈ ৯৫ গৰাকী ৷\nLast Updated : September 23, 2021, 14:18 IST\nযেন মৃত্যু উপত্যকালৈ পৰিণত হৈছে বন্ধ হৈ থকা অসমৰ দুটাকৈ বৃহৎ কাগজ উদ্যোগ নগাঁও আৰু কাছাৰ কাগজ কল (Paper Mill) ৷ পুনৰ কাগজ কলৰ দুজনকৈ কৰ্মচাৰীৰ মৃত্যুৰ খবৰে মৰ্মাহত কৰি তুলিছে কাগজ কলৰ সতীৰ্থ-কৰ্মচাৰীক ৷\nজানিব পৰা মতে ২১ ছেপ্তেম্বৰৰ নিশা প্ৰায় ৯ বজাত মৃত্যু হয় নগাঁও কাগজ কল (Nagaon Paper Mill)ৰ কৰ্মচাৰী ৰাজেন্দ্ৰ কুমাৰ নাথৰ ৷ বহুদিনৰ পৰা মধুমেহ ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ আছিল ৰাজেন্দ্ৰ কুমাৰ নাথ ৷ অৱশেষত হৃদ ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ অকাল মৃত্যুক সাৱটি লয় ৰাজেন্দ্ৰ কুমাৰ নাথে। নাথৰ মৃত্যুত সহকৰ্মী তথা নগাঁও কাগজ কলৰ কৰ্মচাৰী সকল মৰ্মাহত হৈ পৰিছে ৷\nআনহাতে বৃহস্পতিবাৰে পুনৰ কাছাৰ কাগজ কল (Cachar Paper Mill)ৰ আন এগৰাকী কৰ্মচাৰী শ্যামা কান্ত কুৰ্মীৰ মৃত্যু হয় ৷ বৃক্ক আৰু যকৃত ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ পুৱা প্ৰায় ৪ বজাত মৃত্যু হয় কুৰ্মীৰ ৷ ইয়াৰ লগে লগে কাগজ কল কৰ্মচাৰীৰ মৃত্যুৰ সংখ্যা হৈছেগৈ ৯৫ গৰাকী ৷ ইয়াৰে আত্মহত্যাৰ দৰে চৰম পথ বাচি লৈছে মুঠ ৪ গৰাকী কৰ্মচাৰীয়ে ৷\nউল্লেখ্য যে বন্ধ হৈ থকাৰ বাবেই বিগত প্ৰায় ৫৭ মাহ ধৰি প্ৰাপ্য দৰমহাৰ পৰা বঞ্চিত হৈ আহিছে অসমৰ দুটাকৈ বৃহৎ উদ্যোগ নগাঁও আৰু কাছাৰ কাগজ কলৰ কৰ্মচাৰীয়ে ৷ যাৰ পৰিণতিত চিকিৎসাৰ অভাৱত মৃত্যুক আকোৱালি লবলগীয়া হৈছে কৰ্মচাৰীসকলে ৷\nদীৰ্ঘদিনৰ পৰা প্ৰাপ্য দৰমহাৰ পৰা বঞ্চিত কৰ্মচাৰী সকলৰ এতিয়া পানীত হাঁহ নচৰা অৱস্থা ৷ বহু কৰ্মচাৰীয়ে দিন হাজিৰা কৰি পোহপাল দি আহিছে নিজৰ পৰিয়াল ৷ কচু, ঢেঁকীয়া বিক্ৰী কৰি নিজৰ সন্তানৰ বাবে দুবেলা দুমুঠি অন্ন যোগাৰ কৰিছে বহুতে ৷ কৰ্মচাৰীসকলৰ অনাদায় দৰমহা আদায় দিয়াৰ লগতে কল দুটা পুনৰ কাৰ্যক্ষম কৰাৰ দাবীত বহু প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী গ্ৰহণ কৰিছে যদিও কোনো ফল নধৰিল ৷\nঅৱশেষত কিছুদিনৰ পূৰ্বে কৰ্মচাৰী সকলৰ আবাস গৃহ সমূহ খালি কৰিবলৈহে এক জাননী প্ৰেৰণ কৰিলে লিকুইডেটৰ কুলদীপ বাৰ্মা (Kuldeep Verma)ই ৷ বাৰ্মাৰ এই জাননীয়ে ক্ষোভিত কৰি তোলা কৰ্মচাৰী সকলে পুনৰ কাগজ কলৰ মুখ্যদ্বাৰত ৰূপায়ণ কৰিছিল প্ৰতিবাদ ৷ প্ৰাপ্য দৰমহা আদায় দিলেহে ঘৰ খালি কৰিব, অন্যথা কোনোপধ্যেই ঘৰ খালি নকৰে বুলি দিছিল হুংকাৰ ৷\nতাৰ পিছতে মন্ত্ৰী পীযুষ হাজৰিকা (Pijush Hazarika)ই এসপ্তাহৰ ভিতৰত অনাদায় ধন আদায় দিবলৈ ৰাজ্য চৰকাৰ সাজু বুলি কৰা মন্তব্যৰ পিছতে প্ৰতিবাদ সামৰিছিল কৰ্মচাৰী সকলে ৷ পৰৱৰ্তী সময়ত মন্ত্ৰী পীযুষ হাজৰিকা আৰু মন্ত্ৰী চন্দ্ৰমোহন পাটোৱাৰী (Chandramohan Patowary)ৰে কাগজ কল কৰ্মচাৰীৰ ১০ টাকৈ সংগঠনে গুৱাহাটীত মিলিত হৈছিল এখন বৈঠকত ৷ অৱশ্যে মুখ্যমন্ত্ৰী ড° হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা (Himanta Biswa Sarma)ৰ সৈতে শেষৰখন বৈঠকত চুড়ান্ত সিদ্ধান্ত হব বুলি ঘোষণা কৰিছিল মন্ত্ৰীদ্বয়ে ৷\nকিন্তু প্ৰায় এপষেক উকলি যোৱাৰ পিছতো চৰকাৰৰ তৰফৰ পৰা কৰ্মচাৰী সকলে লাভ কৰা নাই কোনো সিদ্ধান্ত ৷ অৱশ্যে মুখ্যমন্ত্ৰীৰ ব্যস্ততাৰ বাবেই হয়তো সেয়া হৈ উঠা নাই বুলিও জানিবলৈ দিয়ে কৰ্মচাৰীসকলে ৷ সেয়ে অতি শীঘ্ৰে অনাদায় ধন আদায় দি মৃত্যুৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ চৰকাৰক আহ্বান জনাইছে কৰ্মচাৰীসকলেে ৷\nFirst published: September 23, 2021, 14:18 IST\nAssam GovtCachar Paper Milldeathnagaon paper millPaper MillPaper Mill Employee


Viral News: শৰীৰত ভিটামিন ই-ৰ অভাৱ ! এই লক্ষণবোৰ কেতিয়াবা বিপদ হ'ব পাৰে, সবিশেষ জানক ...– News18 assam\nHome » photogallery » health-well-being »শৰীৰত ভিটামিন ই-ৰ অভাৱ ! এই লক্ষণবোৰ কেতিয়াবা বিপদ হ'ব পাৰে, সবিশেষ জানক ...\nViral News: হাত আৰু ভৰি লৰচৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত, শৰীৰটো সঠিকভাৱে লৰচৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত স্নায়ু আৰু মগজুৰ মাজত এক সম্পৰ্ক থাকে।\n| May 24, 2022, 23:59 IST\nভিটামিন ই শৰীৰৰ বাবে উপযোগী। ৰোগ প্ৰতিৰোধ প্ৰণালী বৃদ্ধি কৰাৰ উপৰিও, তেজ গোট মৰাৰ পৰা সুৰক্ষা দিয়াৰ উপৰিও, এই নিৰ্দিষ্ট ভিটামিনে সকলো কৰে। অৱশ্যে, আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনত, বিভিন্ন অস্বাস্থ্যকৰ অভ্যাসৰ বাবে ভিটামিন ই-ৰ অভাৱ দেখা যায়। কিন্তু যদি শৰীৰত এই ভিটামিনৰ অভাৱ থাকে, তেন্তে লক্ষণবোৰ কি হ'ব, ইয়াক এবাৰ চাওক।\nভিটামিন ই-ৰ অভাৱ মাজে মাজে হোৱা ৰোগৰ কাৰণ হ'ব পাৰে, ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা যথেষ্ট হ্ৰাস। এই ভিটামিনৰ অভাৱৰ ফলত ৰোগ প্ৰতিৰোধ প্ৰণালী হ্ৰাস হয়।\nযদি পৰ্যাপ্ত ভিটামিন ই নাথাকে, পেশীবোৰত 'অক্সিডেটিভ চাপ' হ'ব পাৰে। যদি 'ফ্ৰী ৰেডিকেল' আৰু 'এণ্টিঅক্সিডেণ্ট'ৰ মাজত কোনো সামঞ্জস্য নাথাকে তেন্তে এনেহয়," ভাৰ্জিনিয়াৰ ৰিভাৰচাইড হেল্থ চিষ্টেমৰ এগৰাকী চিকিৎসক ক্ৰিষ্টিন এলিজাবেথ হোল্টজে কয়।\nহাত আৰু ভৰি লৰচৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত, শৰীৰটো সঠিকভাৱে লৰচৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত স্নায়ু আৰু মগজুৰ মাজত এক সম্পৰ্ক থাকে। ভিটামিন ই-ৰ অনুপস্থিতিত, মগজুৰ 'পাৰ্কিঞ্জি স্নায়ু' ক্ষতিগ্ৰস্ত হ'ব পাৰে। যি শৰীৰৰ আন স্নায়ুৰ পৰা সংকেত প্ৰাপ্ত কৰে।\nইয়াৰ বাহিৰেও, ভিটামিন-ই-ৰ অভাৱৰ ফলত দৃষ্টিশক্তিৰ সমস্যা হয়। এই ভিটামিনৰ অভাৱৰ ফলত চকুৰ সমস্যা হয়। সেইকাৰণে এই বিষয়েও সাৱধান হোৱাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।


মুম্বাই মচলা - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome Unlabelled মুম্বাই মচলা\nবাটে ঘাটেঃ আজিৰ উপলব্ধি\n১. ডিজাইনাৰৰ কামালঃ\nকিন্-কিনিয়া বৰষুণ৷ হঠাত দেখিলো সমুখৰ পৰা দুযোৰ নগ্ন লেগ পিচ আহি আছে, সুন্দৰ, লাহী বগা ৷ চক খাই ওপৰলৈ চালো ৷ দুটি লণি নাৰীদেহ ওপৰত হালি জালি আহি আছে৷\nচেহ... ডিজাইনাৰৰো যে কামাল, এইবাৰ উৰুলৈকে চুটি ৰেইনকোটো বনাই পেলাব লাগেনে? আমাৰ নিচিনা গাঁৱলীয়াবোৰে মহানগৰীৰ বাটত চক খাই যোৱাকৈ ৷\n২. মেনকাৰ কুকুৰ\nপ্ৰাণীলৈ মৰমৰ বাবেই এই মেনকা শব্দটো লিখা গৈছে৷ দেখিলো বাটত কুকুৰ চৰাই ফুৰিছে, মানে ফুৰাইছে৷ সুঠাম কুকুৰটোলৈ চকু গ’ল, বৰষুণত ফুৰাবলৈ ইহঁতকো ৰেইনকোট পিন্ধাই আনিছে৷ ভালকৈ চালো, পেটৰ অংশত ৰেইনকোটটোত পুলিচ বুলি লিখা আছে৷ অ’ মানে কুকুৰ পুলিচ বিভাগৰ চাকৰিয়াল৷ মানে কুকুৰ ফুৰোৱাৰ বাবেও মুম্বাই আৰক্ষীৰ ডিউটি লাগে ৷ হঠাত মেনকালৈ মনত পৰি গ’ল, অ’ এয়াতো প্ৰাণীৰ সম-অধিকাৰৰ কথা ৷ ধনীৰ কুকুৰ বুলি যদি ৰাতিপুৰা গধূলি ফুৰিব পাৰে, চৰকাৰী কুকুৰ বুলি কি সিহঁতৰ ফুৰাৰ অধিকাৰ খৰ্ব হব? সেয়া হবই নোৱাৰে, আৰক্ষীক চেলুট মাৰি দিও যেন লাগিল, সঁচাই বৰ ন্যায় কৰিছে!\n৩. বৰষুণত টেক্সিঃ\nবৰষুণত প্ৰচণ্ড ট্ৰেফিক জাম লাগে৷ সেয়া মুম্বাই হওক, বা দিল্লীয়েই হওক৷ ট্ৰেফিক জাম মানেই আগনাবাঢ়ে গাড়ী৷ চলি থাকে ভাড়ালৈ লোৱা লোকেল টেক্সীৰ মিটাৰ খটা খট, খটা খট !\nসেয়ে হঠাত সমুখত ৰঙা বাচখন দেখি নতুন এটা আৱিস্কাৰ কৰিলো, বৰষুণত টেক্সি লৈ ২০০টকাৰ দূৰত্বত মিনিমাম ৪২০টকাৰ বিল দিয়াতকৈ, ২০০টকাত ভাল সুৰাৰ কোৱাটাৰ বটল এটা পান কৰি, ২০ টকাৰে ৰঙা বাচত বহি ঘৰ পোৱাই উত্তম বুধি!\n৪. পাৰস্পৰিক লাভঃ\nবৰষুণৰ মাজেৰে চলি থকা ৰঙা বাচখনলৈ চকু মাৰি পঠিয়ালো৷ দেখিলো আধা তিতি, ঠেৰেঙা লাগিছে মানুহবোৰ৷ অথচ নাৰী কেইগৰাকীয়ে হাত-কটা টপ, কম কম কাপোৰেৰে ধন ৰাহিৰ অপচেষ্টা চলাইছে৷\nলগে লগে আৱিস্কাৰ কৰিলো অন্য এটা উপলব্ধিঃ বৰষুণত ঠেৰেঙা লগা যেন লাগিলে বাচত গৰম কাপোৰ কিয় নানিলো বুলি আপচোচ কৰাতকৈ উন্মুত্ত চালৰ সানিধ্যৰ উম লৈ পাৰস্পৰিক লাভালাভত গুৰুত্ব দিয়াটোৱেই উত্তম বুধি!\n৫. হস্পিতেল চলি থকাৰ কাৰণঃ\nতেৰ নং মহলাত থকা আত্মীয়ক দেখা কৰিবলৈ হস্পাতালত সোমাবলৈ লিফটটোত সোমালো ৷ ১৩ৰ পৰা ১৬ নং মহলালৈ যোৱা লিফটত ভিৰ, সেয়ে ১২নং পৰ্যন্ত যোৱা লিফটটোতে সোমাই দিলো৷ তাত আন এজন মানুহ আছিল, তেওঁ লিফট মেনটোক কৈ আছে, বৈ বৈ৷ লিফটমেনটোৱে মই সোমোৱা দেখি, তেওঁলৈ চাই উত্তৰ দিলে, এজন মানুহ নিলে নোপোচাই৷ ৰঙীয়াল সিজন মানুহেও হাঁহি হাঁহি উত্তৰ দিলে, তোমাৰ দৰে মানুহৰ বাবেই দেখিছো হস্পাতালখন চলি আছে ৷\nলিফটমেন জনে বিনয়েৰে ক’লে আজিকালি প্ৰথম মহলালৈকো মানুহ লিফট নহ’লে নাযায়৷\nমই প্ৰতিবাদ কৰিলো, মই ১৩ মহলালৈ যাম, তথাপি ১২মহলালৈ যোৱা লিফটত উঠিছো৷ এক মহলা খোজকাঢ়িয়েই যাম৷ লগে লগে ৰঙীয়াল জনে মাত লগালে, আচলতে প্ৰথম মহলা, দ্বিতীয় মহলালৈকে লিফট সেৱা বন্ধই কৰি দিব লাগে৷\nতেতিয়া লিফটমেন জনে প্ৰতিবাদ কৰি উঠিল, নহয় চাহাব, আপুনি ভুল কথা কৈছে, মোৰ বাবে হস্পাতালখন চলি থকা নাই৷ যি সকলে প্ৰথম মহলালৈকে চিৰিৰে উঠিবলৈ টান পায়, খোজেই নাকাঢ়ে, তেওঁলোকৰে সকলো বেমাৰ আজাৰ হয়, ভৰিৰ বিষ হয়, আচলতে সেই সকলৰ বাবেহে হস্পাতালখন চলি আছে!\nহয় হয়, এটা নতুন আৱিস্কাৰ কৰাৰ আনন্দত মোৰ মনটোও নাচি উঠিল ৷


মীৰাবাই চানুৰ বিশ্ব অভিলেখ!! | Olympia Sports\nঅলিম্পিকৰ প্রাকমুহূৰ্তত ভাৰতৰ তাৰকা ভাৰোত্তোলক মীৰাবাই চানুৱে কঢ়িয়াই আনিছে আশাৰ খবৰ। শনিবাৰে ঐতিহাসিক চহৰ তাচখণ্ডত অনুষ্ঠিত এছিয়ান ৱেইটলিফটিং চেম্পিয়নশ্বিপত মহিলাৰ ৪৯ শাখাত বিশ্ব অভিলেখ গঢ়িবলৈ সক্ষম হয় ভাৰতৰ ভাৰত্তোলকগৰাকীয়ে।\nচানুয়ে ১১৯ কেজি উত্তোলনৰে মহিলাৰ ৪৯ কিলোগ্ৰাম ক্লিন এণ্ড জাৰ্ক ইভেন্টত এই অভিলেখ গঢ়ে। ইপিনে, ৮৬ কেজি স্নেটছ আৰু ১১৯ কেজি ক্লিন এণ্ড জাৰ্ক শাখাত সৰ্বমুঠ ২০৫ কেজি উত্তোলন কৰি নতুন ৰাষ্ট্ৰীয় অভিলেখো গঢ়ে চানুই। ইয়াৰ পূৰ্বে এই শাখাত চানুৰ শ্ৰেষ্ঠ প্ৰদৰ্শন আছিল ২০৩ কিলোগ্ৰাম। যোৱা বছৰ ফেব্ৰুৱাৰিত কলকাতাত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়নশ্বিপত অৰ্জন কৰিছিল তেওঁ এই প্ৰদৰ্শন আগবঢ়াইছিল।\nতেওঁৰ এই সাফল্যৰ বাতৰি বিয়পি পৰাৰ লগে লগে তেওঁক অভিনন্দন জনায় কেন্দ্ৰীয় ক্রীড়ামন্ত্ৰী কিৰেণ ৰিজুজুই। প্ৰত্যুত্তৰত তেওঁৰ এই সাফল্যৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় ক্রীড়ামন্ত্ৰী কিৰেণ ৰিজুজুক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰে চানুই। ইপিনে, দেশৰ আন এগৰাকী ভাৰত্তোলক সতীশ কুমাৰেও চানুক এই সফলতাৰ বাবে অভিনন্দন জ্ঞাপন কৰে।\nআই পি এলত কেমেৰামেনৰ যাদু: কেমেৰাত বন্দী আই পি এল সুন্দৰীৰ কাহিনী !!\nৰেকৰ্ড সৃষ্টিৰে অলিম্পিকলৈ যোগ্যতা অৰ্জন কৰিলে প্ৰাক্তন চেম্পিয়ন মীৰাবাঈ চানুৱে


ট্ৰেক্টৰ বিতৰণ বন্ধ : কিয় এই সিদ্ধান্ত কৃষি বিভাগৰ ! -\nHomeআঞ্চলিকট্ৰেক্টৰ বিতৰণ বন্ধ : কিয় এই সিদ্ধান্ত কৃষি বিভাগৰ !\nঅতুল বৰাৰ নেতৃত্বত বিগত ৫ বছৰত কৃষি বিভাগত বুনিয়াদী গঠন হৈছে। শীঘ্ৰেই সাৰৰ অভাৱ দূৰ হব ৰাজ্যত। ১৮ চেপ্তেম্বৰত তেজপুৰ, লখিমপুৰলৈ সাৰ অহা আৰম্ভ হ’ব বুলি জানিবলৈ দিয়ে৷ কলা বজাৰৰ বাবে বজাৰত সাৰৰ কৃত্ৰিম নাটনি হয়৷ অসমৰ মাজেৰে সাৰ ম্যানমাৰলৈ যায় বুলিও মন্তব্য মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে৷\nমুখ্যমন্ত্ৰীয়ে লগতে কয় PM কিষান নিধিৰ আসোৱাহ দূৰ হব৷ নবেম্বৰৰ মাহৰ ভিতৰত অভিযোগ নথকা তালিকা প্ৰকাশ কৰা হ’ব৷ ইয়াৰ উপৰি চৰকাৰে ১০০% বীজ ৰেহাই দিয়াৰ পদক্ষেপ লব বুলিও জানিবলৈ দিয়ে । ৰাজ্যত অচিৰেই দুটা শীতলীকৰণ ভঁৰাল মুকলি হব। ইয়াৰে এটা হোজাইত আৰু আনটো বৰাগাঁৱত হব৷\nইপিনে কৃষিৰ পৰিবৰ্তে শিল বালি কঢ়িওৱাত ট্ৰেক্টৰ ব্যৱহাৰ হোৱাৰ বাবে কৃষি বিভাগৰ ট্ৰেক্টৰ বিতৰণ বন্ধ হ’ব৷ সেয়ে পুৰণি ব্যৱস্থাৰ সলনি কৰি তাৰ পৰিৱৰ্তে গাওঁত ফিছাৰি খন্দা হ’ব। যাৰ বাবে একোখন গাঁৱে ১০ লাখ টকালৈকে পাব।\nPrevious articleনাও দুৰ্ঘটনাই সলাইছে মাজুলীৰ উপ-নিৰ্বাচনী সমীকৰণ: কিন্তু কিদৰে?\nNext articleলেটছ নট্ চুইচাইড:আজি আত্মহত্যাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ জীৱনপিয়াসী মানুহৰ


প্রত্যেকটো এবাদতৰ কাৰণে আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰছুলৰ(ছঃ) এপ্রোভেলৰ প্রয়োজন – sogoodislam\nwearing tawiz is shrik\nতাক্বলীদপন্থীদের দলিল ও তার জবাবঃ ১,২,৩,৪.\nপ্রত্যেকটো এবাদতৰ কাৰণে আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰছুলৰ(ছঃ) এপ্রোভেলৰ প্রয়োজন\n=এবাদতৰ বাবে এপ্রোভেলৰ প্রয়োজন=\nইছলামত ছালাতৰ কথাতো বাদেই, প্রত্যেকটো এবাদতৰ কাৰণে আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰছুলৰ(ছঃ) এপ্রোভেলৰ প্রয়োজন। নহলে আল্লাহ তা’লাৰ ওচৰত সেই এবাদত গ্রহনযোগ্য হবও পাৰে অথবা নহবও পাৰে। এনে আনএপ্রোভদ বহুত ভাল ভাল দোৱা আছে। যেনেঃ- এটা সুন্দৰ দুআ আছে যিটো আপুনি তাশাহুদত দুআ মাসুৰা হিসাবে পঢ়িব পাৰে বুলি কোৱা হয়, সেইটো হল –\nاللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ صِحَّةً فِي إِيمَانٍ، وَإِيمَانًا فِي حُسْنِ خُلُقٍ، وَنَجَاحًا يَتْبَعُهُ فَلَاحٌ، وَرَحْمَةً مِنْكَ وَعَافِيَةً،\nوَمَغْفِرَةً مِنْكَ وَرِضْوَانًا\n”হে আল্লাহ ! আমি তোমাৰ ওচৰত ঈমানত স্বচ্ছতা, অনুপম আদর্শ, সাফল্যৰ পিছত সাফল্য, তোমাৰ পক্ষৰ পৰা ৰহমত, তোমাৰ পক্ষৰ পৰা নিৰাপত্তা, তোমাৰ পক্ষৰ পৰা ক্ষমা ও তোমাৰ সন্তুষ্টি কামনা কৰিছো”।\n(মাজমু আল-আওসাত ৯৩৩৩; মুস্তাদৰাক হাকেম ১৯১৯; দুআ কাবীৰ বায়হাক্বী ২২৫)\nকিন্তু দুঃখৰ বিষয়যে হাদীছৰ সনদত আছে আব্দুল্লাহ ইবনু আল-ওয়ালীদ, যি এজন যঈফুল হাদীছ। আলবানী (ৰহ) হাদীছটোক যঈফ বুলি কৈছে। (যঈফাহ ২৯১১; যঈফুল জামে ১১৯৫)\n–এতিয়া এই যঈফ সনদত বর্ণিত এই দুআ আমি ছালাত(নামাজ)ত পাৰিম নে নোৱাৰো সেয়া এক চিন্তাৰ বিষয়।এনে যঈফ হাদীছত আকীদাগত সমস্যাৰ পূর্ণ সম্ভৱনা থাকে। গতিকে যঈফ হাদীছৰ পৰা আতৰত থকা ভাল।–SGIS-\nইছলামত ছালাতৰ কথাতো বাদেই, প্রত্যেকটো এবাদতৰ কাৰণে আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰছুলৰ(ছঃ) এপ্রোভেলৰ প্রয়োজন। নহলে আল্লাহ তা’লাৰ ওচৰত সেই এবাদত গ্রহনযোগ্য হবও পাৰে অথবা নহবও পাৰে। এনে আনএপ্রোভদ বহুত ভাল ভাল দোৱা আছে। যেনে-(বাংলাত)ঃ- একটি সুন্দর দুআ আছে যা আপনি তাশাহুদে দুআ মাসুরা হিসাবে পড়তে পারেন, যেটা হল –\nاللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ صِحَّةً فِي إِيمَانٍ، وَإِيمَانًا فِي حُسْنِ خُلُقٍ، وَنَجَاحًا يَتْبَعُهُ فَلَاحٌ، وَرَحْمَةً مِنْكَ وَعَافِيَةً، وَمَغْفِرَةً مِنْكَ وَرِضْوَانًا\nহে আল্লাহ ! আমি তোমার নিকট ঈমানে স্বচ্ছতা, অনুপম আদর্শ, সাফল্যের পর সাফল্য, তোমার পক্ষ থেকে রহমত, তোমার পক্ষ থেকে নিরাপত্তা, তোমার পক্ষ থেকে ক্ষমা ও তোমার সন্তুষ্টি কামনা করছি।\n(মাজমু আল-আওসাত ৯৩৩৩; মুস্তাদরাক হাকেম ১৯১৯; দুআ কাবীর বায়হাক্বী ২২৫)\nকিন্তু দুঃখের বিষয় হাদীছের সনদে আছেন আব্দুল্লাহ ইবনু আল-ওয়ালীদ, যিনি একজন যঈফুল হাদীছ। আলবানী (রহ) হাদীছটিকে যঈফ বলেছেন। (যঈফাহ ২৯১১; যঈফুল জামে ১১৯৫)\nএখন এই যঈফ সনদে বর্ণিত এই দুআ আমরা ছালাতে পড়তে পারি কিনা তাই নিয়ে চিন্তায় আছি। যদিও শাইখ আব্দুল হামীদ ফাইজি বলেছেন “পড়তে পারেন তবে এটা রাসুল (সাঃ) এর সুন্নাহ হিসাবে ভাবলে হবে না।”-\n[NB:- ইমাম আহমদসহ আহলুস সুন্নাহর অনেক মুহাদ্দিসের বক্তব্য হল,দু’আ,তারগীব,তারহীবের ক্ষেত্রে যদি হাদিস যঈফু জিদ্দান বা মুনকার অর্থাৎ অন্য কোন গ্রহণযোগ্য হাদিসবিরোধী না হয়,বা আকীদাগত সমস্যা না থাকে,তবে সেগুলোতে আমল করায় দোষ নেই।কেবল,ওগুলোকে সুন্নাহ ভাবা যাবে না।]-sgis.\nwearing tawiz is shrik Previous\nতাক্বলীদপন্থীদের দলিল ও তার জবাবঃ ১,২,৩,৪. Next


শিক্ষক দিৱস আৰু মোৰ অনুভৱ - NE FOCUS\nHome অনুভৱ শিক্ষক দিৱস আৰু মোৰ অনুভৱ\nশিক্ষক দিৱস আৰু মোৰ অনুভৱ\nগুৰু ব্ৰক্ষ্মা, গুৰু বিষ্ঞু, গুৰুদেৱা মহেশ্বৰ\nগুৰু সাক্ষাৎপৰম ব্ৰক্ষ্ম, তস্মৈশ্ৰী গুৰুৱে নম:\nসমাজ গঢ়োতা, ভবিষ্যত শ্ৰষ্টা ৰূপে গুৰু সকলে অৱদান আগবঢ়াই আহিছে। সেয়েহে গুৰুসকল যুগে যুগে বন্দিত আৰু সমাদৃত। আজি ৫ চেপ্তেম্বৰ। অৰ্থাৎ শিক্ষক দিৱস। ১৯৬২চনৰ আজিৰ এই বিশেষ দিনটোৰ পৰাই আমাৰ দেশত প্ৰতিবছৰে শিক্ষক দিৱস উদযাপিত হৈ আহিছে।\nআজিৰ দিনটোতেই ডo সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ঞনৰ জন্মদিন। তেখেত একেধাৰে শিক্ষক, দাৰ্শনিক, পণ্ডিত আছিল। ৰাধাকৃষ্ঞন স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথম গৰাকী উপৰাষ্ট্ৰপতি আৰু ভাৰতৰ দ্বিতীয় গৰাকী ৰাষ্ট্ৰপতি আছিল। শিক্ষক সমাজক অতি শ্ৰদ্ধা, সন্মান কৰিছিল। সেয়েহে তেখেতে ৰাষ্ট্ৰপতি হৈ থকা সময়তে জনোৱা এক আহ্বানৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত তেখেতৰ জন্মদিনটো শিক্ষক দিৱস হিচাপে সমগ্ৰ দেশে পালন কৰে। এয়া আছিল থুলমুলকৈ শিক্ষক দিৱসৰ তাৎপৰ্য্য।\nশিক্ষক দিৱসৰ দিনটোত বিভিন্ন স্কুল, কলেজ আদিবোৰত ঠাই বিশেষে আলোচনা চক্ৰ, সমাৰোহ আদিবোৰ অনুস্থিত হয়। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে শিক্ষক সকলক সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰে। আমি ভাবো, এই বিশেষ দিনটোতেই কিয়, আমি সকলো দিনতে গুৰুসকলৰ প্ৰতি সদভাব ৰাখিব লাগে, সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰিব লাগে। কিয়নো তেখেত সকলৰ শ্ৰম, ধৈৰ্য্য,আৰু কষ্টৰ বিনিময়ত আমি জ্ঞানৰ পোহৰ দেখিবলৈ সক্ষম হ’লো। আমি প্ৰত্যেকেই আজি ক’ৰবাত নহ্য়, ক’ৰবাত নিজে খুটি খাব পৰা হৈছো, চলিব পৰা হৈছো। সেয়েহে তেখেত সকল সদায়ে চিৰনমস্য।\nএয়া আজি যে কিবা এষাৰ লিখিছো, ইয়াৰ অন্তৰালত শিক্ষাগুৰু জনাৰে অৱদান আছে। এইক্ষেত্ৰত পোনপ্ৰথমে মোৰ দেউতাৰ নাম ল’ব লাগিব। বৰ্ত্তমান তেখেত প্ৰাক্তন শিক্ষক। তেখেতে প্ৰথম কলমেৰে (কেৱল পিতৃ হিচাপেই নহয়, শিক্ষক হিছাপেও)আখৰ চিনালে, বৰ্ণক পৰিচয় কৰি আঙুলিয়ে কলম ধৰিব পৰা কৰিলে। ইয়াৰ পিছতেই শিক্ষা জীৱনত পোৱা প্ৰতি গৰাকী শিক্ষা গুৰুক অতি শ্ৰদ্ধাৰে সোৱৰিছো। তেতিয়াৰ দিনত অধিকাংশ শিক্ষা গুৰুৱে চেকনি অৰ্থাৎ বেতৰ এচাৰিৰ ভয় দেখুৱাই উশৃংখল মানসিকতাক সুশৃংখল কৰি তুলিছিল। সকলোৱে শিক্ষকৰ প্ৰতি ভয়, শংকা কৰিছিল, অধিক মনোযোগেৰে অধ্যয়নত ব্ৰতী হৈছিল। অৱশ্যে আজিৰ প্ৰজন্মও পঢ়াত বেয়া নহয়! আজিৰ প্ৰজন্মই ভালদৰে পঢ়া-শুনা কৰি বিভিন্ন দিশত পাৰদৰ্শিতা দেখুওৱাইছে। ই আমাৰ বাবে অতি গৌৰৱৰ কথা! শিক্ষা ব্যৱস্থা পুৰ্বৰ তুলনাত অলপ হলেও উন্নতমানৰ হৈছে। উন্নত প্ৰযুক্তিবিদ্যাও শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ ক্ষেত্ৰত অৰিহণা যোগাইছে। শিক্ষিত হাৰ বাঢ়িছে। ই আমাৰ বাবে সুখবৰ! শিক্ষাৰে শিক্ষিত হৈ আমি উন্নত জীৱন যাত্ৰাৰ বাবে অগ্ৰসৰ হৈ আছো। এই সকলোবোৰে অন্তৰালত আপোনাৰ বা আমাৰ মাজত এজন ব্যক্তিয়ে আছে, সেইজন কোন জানেনে! সেইজনৰ আমাৰ শিক্ষা গুৰু। যিজনৰ অবিহনে জ্ঞানৰ প্ৰদীপ নজলিব…সেয়ে আহক গুৰু সকলক নতশিৰে প্ৰণিপাত জনাও আৰু আন্তৰিকতাৰে সু স্বাস্থ্য কামনা কৰো…..।\nলেখক – সংগীতা শইকীয়া\nSri Labonu Rajkonwar,Namrup September 5, 2016 at 3:58 PM\nadmin September 6, 2016 at 8:36 PM


Dil Se Plus in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Dil Se Plus ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nDil SE Plus Tablet in Assamese\nDil Se Plus के सारे विकल्प देखें\nDil Se Plus ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Dil Se Plus Benefits & Uses in Assamese- Dil Se Plus ar laabh aaru byavaharsamuh\nDil Se Plus ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Dil Se Plus Dosage & How to Take in Assamese - Dil Se Plus ar paali aaru xeya kenedore lobo\nDil Se Plus ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Dil Se Plus Side Effects in Assamese- Dil Se Plus ar parshwakriyasamuh\nDil Se Plus সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Dil Se Plus Related Warnings in Assamese- Dil Se Plus xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Dil Se Plusৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Dil Se Plus with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Dil Se Plus ar gurutor kriya-pratikriya\nDil Se Plus মতভেদসমূহ - Dil Se Plus Contraindications in Assamese- Dil Se Plus nishedhsamuh\nDil Se Plus ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Dil Se Plus in Assamese- Dil Se Plus ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Dil Se Plus ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Dil Se Plus Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Dil Se Plus kriya-pratikriya\nDil Se Plus ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Dil Se Plus Benefits & Uses in Assamese - Dil Se Plus ar laabh aaru byavaharsamuh\nDil Se Plus তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nDil Se Plus-ৰ উপাদানসমূহ - Dil Se Plus Active Ingredients in Assamese - Dil Se Plus-ar upadaansamuh\nDil Se Plus ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Dil Se Plus Side Effects in Assamese - Dil Se Plus ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Dil Se Plus ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nDil Se Plus সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Dil Se Plus Related Warnings in Assamese - Dil Se Plus xonkranta xatarkatabanisamuh\nDil Se Plus-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nDil Se Plusৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত ক্ষতিকৰ প্ৰভাব থাকিব পাৰে। আপোনাৰ যদি এনেকুৱা অনুভৱ হৈছে, তেন্তে Dil Se Plus নাখাব আৰু আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nDil Se Plus-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nDil Se Plus এ স্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক, আৰু আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ গ্ৰহণ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nবৃক্কত Dil Se Plus কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDil Se Plus গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত আপোনাৰ বৃক্ক ত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। যদি এয়া হয় তেন্তে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বন্ধ কৰিব। আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লওক আৰু তেখেতে কোৱা অনুসৰি কৰক।\nযকৃতত Dil Se Plus কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDil Se Plusৰ কলিজা ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Dil Se Plus ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDil Se Plus গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত হৃদয় ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Dil Se Plusৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Dil Se Plus with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Dil Se Plus ar gurutor kriya-pratikriya\nDil Se Plus তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nDil Se Plus মতভেদসমূহ - Dil Se Plus Contraindications in Assamese - Dil Se Plus nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Dil Se Plus লোৱা অনুচিত যাতে -\nDil Se Plus ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Dil Se Plus in Assamese - Dil Se Plus ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Dil Se Plus-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Dil Se Plusয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nDil Se Plus লোৱাৰ পিছত আপোনাৰ টোপনিভাৱ আহিব পাৰে। সেয়ে এনে কাম কৰাটো নিৰাপদ নহয়।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Dil Se Plus লোৱা উচিত।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Dil Se Plusৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Dil Se Plus ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Dil Se Plus Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Dil Se Plus kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Dil Se Plusৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nআপনি খাদ্যৰ সৈতে Dil Se Plus ল'ব পাৰে।\nমদ আৰু Dil Se Plusৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nমদ আৰু Dil Se Plus একেলগে সেৱন কৰাটোৱে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।


লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা ৰচনা - Lakshminath Bezbaruah Essay in Assamese - Assam Bed Help\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা ৰচনা – Lakshminath Bezbaruah Essay in Assamese\nThis is an essay on Lakshminath Bezbaruah in Assamese in more than 300 words. This Assamese essay of Lakshminath Bezbaruah is for Assamese medium students of class7to class 10. This essay will be very helpful to them since it is written in very easy language. ইয়াত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা দেৱৰ ওপৰত এখন সুন্দৰ ৰচনা দিয়া হৈছে। ৰচনাখন ৩০০ শব্দৰ ভীতৰত লিখা হৈছে। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ এই ৰচনাখন দশম মান শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ-ছত্ৰীৰ কাৰণেও উপযোগী হ’ব।\nEssay on Lakshminath Bezbaruah in Assamese – লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা দেৱৰ ৰচনা\nবেজবৰুৱা দেৱৰ ৰচনা খনত ব্যাখ্যা কৰা বিষয় সমূহ তলত থুৰতে দিয়া হৈছে। The subtopic of the essay on lakshminath bezbaruah in Assamese language are given below.\nব্যৱহায় আৰু সাহিত্য চৰ্চা\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ সংসাৰ\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৰা – Lakshminath Bezbaruah\nজন্ম ১৮৬৮ খ্ৰীঃ, কোনোৰ মতে ১৮৬৪ খ্ৰীঃ ৰ কাতি মাহৰ লক্ষ্মীপূৰ্ণিমাৰ ৰাতি লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ জন্ম হৈছিল। দেউতাক দীননাথ বেজবৰুৱা চৰকাৰী কামত নগাৱৰপৰা বদলি হৈ বৰপেটালৈ নাৱেৰে গৈ থাকৌতে নাৱৰ বুকুতে বেজবৰুৱাৰ _ ন্ম হৈছিল। ৰসিক লক্ষ্মীনাথে সেইবাবেই জীৱন সোঁৱৰণত ৰসিকতা কৰি কৈছিল যে .৩ওঁ ভূমিষ্ঠ নহৈ নৌকাষ্ঠহে হৈছিল। বেজবৰুৱাৰ মাকৰ নাম আছিল থানেশ্বৰী দেৱী।\nলক্ষ্মীনাথৰ স্কুলীয়া শিক্ষা গুৱাহাটীত আৰম্ভ হৈছিল। দেউতাকৰ লগত “অ’ত-ত’ত ঘূৰি ফুৰিব লগা হোৱাত স্কুলীয়া শিক্ষা শেষ কৰে শিৱসাগৰত ১৮৮৬ চনত _ শিবসাগৰ চৰকাৰী হাইস্কুলৰপৰা দ্বিতীয় বিভাগত এণ্ট্ৰেন্স (মেট্ৰিক) পৰীক্ষা পাছ কৰে। স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰাৰ পিছত বেজবৰুৱাই কলিকতাৰ চিটি কলেজৰপৰা বি.এ. পাছ কৰে আৰু কলিকতাতে আইন পঢ়িবলৈ লয়; কিন্তু আইন পৰীক্ষাত পাঠ্যক্ৰমৰ বাহিৰৰপৰা প্ৰশ্ন কৰাৰ বাবে পৰীক্ষাত নবহি সিমানতে শিক্ষা সাং কৰে।\nব্যৱসায় আৰু সাহিত্য চৰ্চাঃ\nশিক্ষা সাং কৰাৰ পিছত বেজবৰুৱাই প্ৰথমে অসমীয়া| ব্যৱসায়ী সাউদ ভোলানাথ বৰুৱাৰ লগত লগ লাগি কলিকতাত কাঠৰ ব্যৱসায় কৰি , লয়। কিন্তু পিছলৈ ভোলানাথ বৰুৱাৰ লগ এৰি উৰিষ্যাৰ সম্বলপুৰলৈ গৈ নিজাকৈ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰে।\nকলেজীয়া দিনতে চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা আৰু হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ লগ লাগি আন কলকতীয়া প্ৰবসুৱা ছাত্ৰসকলক লৈ সাহিত্য চৰ্চা আৰম্ভ কৰে। ছাত্ৰসকলে অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভাৰ যোগে (অ.ভা.উ.সা. সভা) কৰা সাহিত্য চৰ্চাৰ ফলতে ১৮৯০ চনৰ মাৰ্চ মাহৰপৰা ‘জোনাকী’ কাকত ওলাবলৈ ধৰে। ইয়াৰ প্ৰথম সম্পাদক চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা। চন্দ্ৰকুমাৰ আৰু বেজবৰুৱাই অসমীয়া সাহিত্যলৈ নতুন ভাবৰ প্ৰৱেশ ঘটাইছিল।\nসম্বলপুৰৰ হাবিত সোমাই থাকিও বেজবৰুৱাই অসমীয়া সাহিত্যৰ যি ভঁৰাল তৈয়াৰ কৰি থৈ গৈছে সেই কথা ভাবিলে আচৰিত হ’ব লাগে। এজন ব্যৱসায়ী মানুহে নিজ কলম লৈ সাহিত্য সাধনা কৰিব পাৰে বুলি আজিৰ দিনত কোনেও ভাবিব নোৱাৰে। অসমীয়া সাহিত্যৰ এনে এটা বিভাগ নাই য’ত বেজবৰুৱাই হাত দিয়া নাই। গল্প বা সাধু, কবিতা, নাটক, জীৱনী, তত্বমূলক ৰচনা আৰু ধেমেলীয়া ৰচনা এই সকলোতে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই হাত দিছিল। কিন্তু বেজবৰুৱাৰ ৰসিক বা ধেমেলীয়া ভাবৰ কথাহে সকলোৰে ওপৰলৈ উঠিছিল। সেই কাৰণেই বেজবৰুৱা ৰসৰাজ, সাহিত্যৰথী।\nকদমকলি (কবিতা), পৃদুম-কুঁৱৰী (উপন্যাস), জয়মতী (নাট), সুৰভী, জোনবিৰি, সাধুকথাৰ কুকি, চিকৰপতি-নিকৰপতি (সাধু-গল্প), শ্ৰীমত্ত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱ (জীৱনীমূলক), কৃষ্ণকথা-তত্ত্বকথা (তত্বমূলক), কৃপাবৰ বৰুৱাৰ বুলনি, কৃপাবৰ বৰুৱাৰ ভাবৰ বুৰবুৰণি, কাকতৰ টোপোলা, লিটিকাই (ধেমেলীয়া ৰচনা) আদি বেজবৰুৱাৰ ৰচিতগ্ৰন্থ।\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ সংসাৰঃ\nবেজবৰুৱাৰ সংসাৰ বিশ্বকবি ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ দেউতাক মহৰ্ষি দেবেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ কন্যা প্ৰজ্ঞাসুন্দৰী দেৱীক বেজবৰুৱাই বিয়া কৰাইছিল। বঙালী ছোৱালী হ’লেও প্ৰজ্ঞাসুন্দৰীয়ে অসমীয়া সাজহে পিন্ধিছিল। বেজবৰুৱাৰ তিনিজনী কন্যা সুৰভি, অৰুণা আৰু ৰত্না। সুৰভিৰ অকালতে মৃত্যু ঘটাত বেজবৰুৱাই অস্তৰত যি আঘাত পাইছিল তাক জীৱন্ত কৰি ৰাখিছে ‘সুৰভি’ নামৰ গ্ৰন্থৰে । অৰুণা মুখাৰ্জীৰ কলিকতাত আৰ ৰত্না বৰুৱাৰ ডিব্ৰুগড়ত বিয়া হয়।\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ মৃত্যুঃ\n১৯৬৮ খ্ৰীঃত সাহিত্যুৰথী ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ বিয়োগ ঘটে। অসমীয়া সমাজ আৰু অসমীয়া সাহিত্যই বেজবৰুষাক কেতিয়াও পাহৰিব নোৱাৰে।\nTags:Essay in Assameseৰচনা\n4 thoughts on “লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা ৰচনা – Lakshminath Bezbaruah Essay in Assamese”\nNayam October 19, 2021 at 1:08 am\nIt’s good if like this lachit borphukan ka bhi hota to op go jya\nManir ali November 9, 2021 at 5:24 pm\nMasuma November 21, 2021 at 1:56 am\nPrit Jain January 19, 2022 at 2:31 pm


অসম চৰকাৰে অসম চুক্তিৰ ৬ নং দফা কমিটীৰ প্ৰতিবেদন প্ৰেৰণ কৰাই নাই কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰলৈ | MyNewsNE\nঅসম চৰকাৰে অসম চুক্তিৰ ৬ নং দফা কমিটীৰ প্ৰতিবেদন প্ৰেৰণ কৰাই নাই কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰলৈ\nবুধবাৰে ৰাজ্যসভাৰ অধিবেশনত পোহৰলৈ আহিছে ভয়ংকৰ তথ্য\nৰাজ্যসভাৰ অধিবেশনত পোহৰলৈ আহিছে ভয়ংকৰ তথ্য। এতিয়াও ৰাজ্য চৰকাৰে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰলৈ প্ৰেৰণ কৰা নাই অসম চুক্তিৰ ৬ নং দফা ৰূপায়ন কমিটীয়ে দিয়া প্ৰতিবেদন। কেন্দ্ৰীয় গৃহ মন্ত্ৰ্যালয়ে গঠন কৰি দিয়া অসম চুক্তিৰ ৬ নং দফা ৰূপায়ন কমিটীখনে তেওঁলোকৰ প্ৰতিবেদন অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ হাতত ৮ মাহ পূৰ্বেই দাখিল কৰিছিল। কিন্তু বাস্তৱত অসম আৰু অসমীয়াৰ বাবে অতিকৈ স্পৰ্শকাতৰ এই বিষয়টোৰ সন্দৰ্ভত অসম চৰকাৰৰ সদিচ্ছা আৰু আন্তৰিকতাৰ অভাৱৰ বাবেই ৮ মাহে অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে প্ৰতিবেদনকন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰলৈ প্ৰেৰণ নকৰিলে। স্বয়ং কেন্দ্ৰীয় গৃহ ৰাজ্যমন্ত্ৰী জি কিষাণ ৰেড্ডীয়ে উচ্চ সদনৰ মজিয়াত এই কথা পোহৰলৈ আনিছে।\nবুধবাৰে ৰাজ্যসভাত বিজেপি সাংসদ সম্ভাজী চত্ৰপতিয়ে কেন্দ্ৰীয় গৃহ মন্ত্ৰ্যালয়ৰ পৰা এক লিখিত প্ৰশ্নৰ জৰিয়তে অসম চুক্তিৰ ৬ নং দফা ৰূপায়ন কমিটীয়ে দিয়া প্ৰতিবেদনখন পৰামৰ্শবলী সমুহ ৰূপায়নৰ অগ্ৰগতিৰ খতিয়ান সন্দৰ্ভত তথ্য বিচাৰিছিল। তাৰে উত্তৰত কেন্দ্ৰীয় গৃহ ৰাজ্যমন্ত্ৰী জি কিষাণ ৰেড্ডীয়ে সদনক জনায় যে প্ৰতিবেদনখন অসম চৰকাৰে এই পৰ্যন্ত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰলৈ প্ৰেৰণ কৰা নাই। বিজেপিৰ ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ সম্ভাজী চত্ৰপতিয়ে ইংৰাজী ভাষাতে উত্থাপন কৰা লিখিত প্ৰশ্ন কেইটা আছিল ক্ৰমে-\n১. কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে গঠন কৰি দিয়া কমিটীয়ে ৬ নং দফা কাৰ্যকৰীকৰণৰ প্ৰতিবেদন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ওচৰত দাখিল কৰিলনে?\n২. কমিটীয়ে কি কি পৰামৰ্শ দিলে?\n৩. চৰকাৰে প্ৰতিবেদন পৰীক্ষা বা পৰামৰ্শ সমূহ গ্ৰহণ কৰিবলৈ কিমান সময় ল’ব?\n৪.নিৰ্দিষ্ট সময়সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে নেকি?\nএই চাৰিটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত কেন্দ্ৰীয় গৃহ ৰাজ্যমন্ত্ৰী জি কিষাণ ৰেড্ডীয়ে সদনক এই বুলি অৱগত কৰায় যে কেন্দ্ৰীয় গৃহ মন্ত্ৰ্যালয়ে গঠন কৰি দিয়া অসম চুক্তিৰ ৬নং দফা ৰূপায়ন কমিটীখনে নিৰ্ধাৰিত সময়ত তেওঁলোকৰ প্ৰতিবেদন অসম চৰকাৰৰ হাতত জমা দিছিল। কিন্তু অসম চৰকাৰে প্ৰতিবেদনখন এতিয়াও নিজৰ নিৰীক্ষণতে ৰাখিছে। প্ৰতিবেদনখন এতিয়াও অসম চৰকাৰে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰলৈ প্ৰেৰণ কৰা নাই।\nTags: assamassam acordassam govt\nদলগাঁৱত দুমাহৰ পিছত কবৰৰ খান্দি উলিয়ালে সমাধিস্থ লোকৰ মৃতদেহ\nশোকাৱহ নাও দুৰ্ঘটনাই প্ৰাণ কাঢ়িলে ৭জনকৈ লোকৰ\nঅসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ বাবে ৰাজ্য চৰকাৰৰ অভিলাষী আঁচনি ঘোষণা


অট’কাৰেক্টৰ মহিমা-উৎপলা শইকীয়া – ফটাঢোল\nJanuary 1, 2021 লটিঘটি\t8 Comments\nঅট’কাৰেক্টৰ মহিমা-উৎপলা শইকীয়া\nকিপেডৰ অট’কাৰেক্ট অপচনটো অন থাকিলে হোৱা অথন্তৰৰ অনেক কাহিনী আছে জীৱনত। তাৰ ভিতৰত এটা মনত ৰৈ যোৱা কাহিনী….\nনতুনকৈ চাকৰিত সোমোৱা দিনৰ কথা। খুব সম্ভৱ ২০১১ বা ২০১২ চনৰ ঘটনা। নতুনকৈ চাকৰিত সোমাইছোঁ। Informarion Technologyৰ বিভাগত মোৰ প্ৰথম পোষ্টিং। সেইটো বিভাগৰ বেছিখিনি কামেই ভাৰত চৰকাৰৰ Ministry of Information and Telecommunicationsৰ লগত প্ৰায় প্ৰত্যক্ষভাবেই হৈছিল। প্ৰায়বোৰ নিৰ্দেশনাই খুব তাৎক্ষণিকভাবে আৰু খৰতকীয়াকৈ যুগুত কৰি বিভিন্ন জিলাৰ উপায়ুক্তসকললৈ পঠিয়াব লগা হৈছিল। বিশেষকৈ যদি কিবা মিটিং বা কনফাৰেন্স থাকে তেনেহ’লেতো, আৰু কথাই সুকীয়া। একেটা কামকে তিনিবাৰকৈ কৰিব লগাত পৰিছিল। ইচ্যু ব্ৰান্সলৈ পঠিওৱাৰ উপৰিও এবাৰ ফেক্স কৰি আৰু সৰ্বশেষত সকলো উপায়ুক্তৰ চৰকাৰী মেইলত মেইল কৰিব লগা হৈছিল। তেতিয়া চাগৈ অসমৰ সৰ্বমুঠ জিলা ২৭-২৮খন আছিল। তাৰমানে ইমানবোৰ ফেক্স কৰি উঠি মেইলবোৰ এবাৰতে চিচি কৰি পঠিয়াইছিলোঁ।\nযিকি নহওঁক এবাৰ এখন কনফাৰেন্সৰ বাবে কমিচনাৰ ছাৰৰ মেইলত চিঠি আহিল। কনফাৰেন্স আছিল মেইলটো অহাৰ চাৰিদিন পিছত। মাজত এটা দেওবাৰ। মেইলৰ ঠিঠি পুটআপ কৰি চি.এচ. অফিচৰপৰা আহে মানে এদিন গ’লেই। হাতত থকিল দেওবাৰটো লৈ দুদিন। ইফালে কমিচনাৰ অফিচৰপৰা দৌৰা-দৌৰি খবৰৰ উপৰি খবৰ, মেইল গ’লনে নাই, কনফাৰেন্সৰ বাবে ডিচিয়ে কনফাৰ্মেচন মেইল দিলেনে নাই ইত্যাদি। মুঠতে যেন মোৰ বিয়াহে পাতিছোঁ। সকলো ডিচিক পঠিয়াই উঠি ঘৰত আহি সন্ধিয়াতে খুব সুখনিদ্ৰাত মগন হৈছোঁহি। তেনেতে কমিচনাৰ ছাৰৰ মেচেজ, “ডিচি হাইলাকান্দিয়ে লেটাৰ কপি পোৱা নাই। কাইলৈ সোনকালে আহি মেইল কৰি মোক ইনফৰ্ম কৰিবা।” টোপনিৰ জলাকলাত ছাৰক এটা ৰিপ্লাই নিদি ঠেংগা এটা দেখাই থ’লোঁ। সেই আমি ফেচবুকত বুঢ়া আঙুলি ডাঙি লাইক মৰাৰ দৰে। পিছত সাৰ পাই ভাত ৰান্ধিবলৈ লৈ মোবাইল চাই নিজৰ মুৰ্খামিৰ বাবে অলপ ভয়ো খালোঁ। ইমান ডাঙৰ মানুহজনকনো বাৰু ঠেংগাডাল দেখাব লাগেনে। বাৰু যি কি নহওঁক, পিছদিনা কিবা এষাৰ হ’লেও শুনিম বুলি ৰেদি হৈ ভগৱানক এবাৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিলোঁ,\n: হে প্ৰভু আজি আৰু একো ভুল নকৰাবা। নহ’লে ভাতমুঠি যাব আৰু মোৰ।\nক্লিনাৰে অফিচ মচি নহওতেই সেইদিনা লৰালৰিকৈ অফিচ পালোগৈ। ভিডিঅ’ কনফাৰেন্স সেইদিনাৰ আবেলি তিনি বজাত। ডিচি হাইলাকান্দিলৈ মেইল ফেক্স কৰি আজৰি হওঁ মানে চাৰে ন বাজি গৈছেই। সেয়ে দেৰি নকৰি কমিচনাৰ ছাৰলৈ মেচেজ লিখিলোঁ-\n“Good morning sir. Have send email and fax to DC Hailakandi and they confirmed the receipt of the same.\nCopy enclosed through email.”\nমেচেজ কৰি উঠি আন কামত লাগিলোঁ। এনে লাগিছিল যেন মূৰৰ পৰা ডাঙৰ কিবা এটা আঁতৰ হ’ল। অলপ দেৰি বৰ সন্তোষ মনেৰে কাম কৰি আছিলোঁ। তেনেতে লাগিল পয়মাল, কমিচনাৰৰ অফিচৰপৰা ইন্টাৰকামত ফোন আহিল, উৎপলা শইকীয়াক ইমিডিয়েটলি ছাৰৰ চেম্বাৰত মাতিছে।\nলৰালৰিকৈ কমিচনাৰ বহা ব্লকলৈ খোজ ল’লোঁ। ভাবি গ’লোঁ আকৌ বা কি ঘটিল। সব কামতো ক্লিয়েৰ হৈয়ে আছে, এতিয়া মাত্ৰ কনফাৰেন্স হ’বলৈ বাকী। হে প্ৰভু বচাবা আৰু এইবাৰ! কি বা দায় লাগিল কোনে জানে। ভাল বুলি প্ৰশংসা কৰিবলৈ যে মাতি নপঠিয়াই সেইয়া খাটাং। পি. এচে মই সোধালৈ বাটেই নাচালে\n: যাওঁক ছাৰে মাতিছে।\nমাত্ৰ মূৰ দুপিয়াই ছাৰৰ ৰূমৰ দুৱাৰ ঠেলি ৰূমত সোমোৱাৰ অনুমতি বিচাৰি ভিতৰ সোমালোঁ। মই সোমাবলৈহে পালোঁ ছাৰে আৰম্ভ কৰিলেই\n: উৎপলা, হোৱাই ইউ আৰ অলওৱেইজ ইন হাৰি?\n: পাৰডন চাৰ!\n: ফ্ৰম টুডে অনওৱাৰ্ড ইউ প্লিজ স্পেল ইয়ৰ মেছেজেচ এণ্ড মেইলচ কাৰেক্টলি। ড’ন্ট ৰিপিট ডিজ এগেইন।\nছাৰৰ কথাবোৰ মোৰ বাবে ক্ৰিকেট খেলৰ গুগলী নামেৰে নামাকৰণ কৰা বলটোৰ দৰে হৈছিল।আচলতে ছাৰে মোক কিয় কথা শুনাই আছিল সেই মূহুৰ্তত একমাত্ৰ তেঁৱেই বুজি পাইছিল। মই তেওঁৰ ৰূমৰ ওৱালত সজাই থোৱা পিতল নে তামৰ মেডেলটোত মোৰ চকুৰ দৃষ্টি স্থিৰ কৰি তেখেতৰ কথা বুজাৰ বিফল চেষ্টা কৰি থাকিলোঁ। ইফালে মোৰ অন্যমনস্কতাই তেখেতৰ খঙত যেন ঘিঁহে ঢালিছিল।\n: মিচ চইকীয়া, আৰ ইউ লিচেনিং টু মি? আপোনালোক ইয়ং ছোৱালী এতিয়াই কামত এনে হ’লে কেনেকৈ হ’ব।\nছাৰৰ কথাবোৰ গাত বৰকৈ লাগিছিল যদিও মই কি ভুল কৰিছোঁ সুধিবলৈ সাহস গোটাব নোৱাৰি ইয়েচ ছাৰ, অ’কে ছাৰ মাৰি মাৰিয়ে ওলাই আহিলোঁ। ওলাই আহোঁতেই পি. এচ.জনে সুধিলে,\n: কি হ’ল শইকীয়া?\nতেওঁৰ মুখলৈ চাওতে তেৱোঁ দেখোন ফিচিকা ফিচিকিকৈ হাঁহি আছিল। সেই হাঁহিটো মোৰ বাবে জ্বলা জুঁইত ঘিঁ ঢলাৰ দৰে হৈছিল। লাজ আৰু খং দুয়োটা উঠিল মোৰ। খঙত তেখেতক একো ৰিপ্লাই নিদি আহি নিজৰ টেবুল পালোঁহি। মনতে ভাবিলোঁ আচলতে মোৰ লগত ঘটি আছে কি! বোলো কাকনো মই ভুলকে কি মেইল কৰিলোঁ চাওঁ ৰচোন বুলি সকলো ডি. চি.লৈ পঠিওৱা মেইলবোৰ চেণ্ট মেইলত খুলি খুলি পাত পাতকৈ বিচাৰিলোঁ। নাই চকুত পৰাত ক’তো দেখোন একো ভুল নোলাল। কি ভাবি জানো কমিচনাৰ ছাৰলৈ দিয়া মেইলটো চাই মোৰ প্ৰায় বেহুচ হও হও গতি! তেতিয়াহে বুজিলোঁ, পুৱাই পুৱাই বুঢ়াই মোক কিয় ইমানকৈ গালি ধমকিৰ পুৰস্কাৰসোপা দিছিল!\nমই ছাৰলৈ লিখা মেইলটোত গুড মৰ্নিং ছাৰৰ Sটোৰ পিছত ir ৰ সলনি exy লিখা গৈছিল আৰু ফেক্সৰ Fৰ ঠাইত S লিখা গৈছিল। মোৰ নিজৰ সেই মূৰ্খামিত নিজৰ ওপৰতে খং উঠি গৈছিল। ছাৰক সোনকালে কামটো কৰিলোঁ বুলি জনাবলৈ উৎপাত কৰোঁতে অট’কাৰেক্টৰ কৃপাত চাৰৰ ভৎসৰ্নাহে পালোঁ, লগতে ইমান কাম কৰিও ফাং-ফুঙৰ নাম পালোঁ।\nসেইদিন ধৰি সেইজন কমিচনাৰ ট্ৰান্সফাৰ নোহোৱালৈ মই কমিচনাৰৰ অফিচৰ কাষলৈ যোৱাও বাদ দিলোঁ। কেতিয়াবা কিবা কাৰণত মাতিলেও অনেক বাহানা মাৰি বলীনদাক ক’বলৈ পঠিয়াই দিছিলোঁ।\n« ট্ৰু-ক’লাৰৰ মহিমা : জয়ন্ত দত্ত ট্ৰ\nব্যতিক্ৰম – অসীমা দত্ত শইকীয়া »\nভাল লাগিল ৷ শিক্ষনীয় অভিজ্ঞতা ৷\nহায়ৰে অট’কাৰেক্ট।তোমাৰ কি লীলা!\nলীলা মানে? কেতিয়াবা ধৰি বান্ধি কিলাব লগা পৰিস্থিতি হোৱাৰহে ভয় হয় 😃\nচেচ কৰি দিলা গোটেইখন\n😄😝 এতিয়া সাৱধন হলো দিয়ক 🙏


দেৱাল (নিশাংক মিলন) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nৰঙা চকুৱা মাষ্টৰৰ হোম-ৱৰ্ক কৰি নিব পাহৰি স্কুললৈ গৈ চেকনিৰ কোব খাম খাম বুলি ভয়ে ভয়ে সেই ঘণ্টাটোলৈ আপেক্ষা কৰি থকা ল’ৰা এজনে ক্লাচটোৰ আটাইতকৈ চোকা ল’ৰাজনেও হোমৱৰ্ক কৰি নিনিয়া বুলি গম পালে তাৰ মনটো যেনেকৈ কিবা এটা ভাল লাগি যায়, কথাটো শুনি অদিতিৰো মনটো তেনেকুৱাই ভাল লাগিল l যোৱা দুমাহমান ধৰি তাইৰ কেনেকুৱা যে লাগি আছিল l বহুদিন বন্ধ হৈ থকা ঘৰ এটা চাফা কৰি উঠি গা ধুব নোপোৱাকে সভা এখনত বহিব লগা হোৱাৰ দৰে এক অস্বস্তিকৰ বিচ্ছিন্নতাধৰ্মী অনুভূতিl এনে লাগি আছিল যেন সকলোৱে তাইক আঁৰ কৰি তাইক লৈয়ে ফিচিঙা-ফিচিঙি কৰি আছে l\nএই ফিচিঙা-ফিচিঙিবোৰেও মনত যে কত ৰকমৰ ভাৱৰ জন্ম দিব পাৰে l পাচঁ বছৰৰ আগতে তাই প্ৰথমবাৰৰ এনে ফিচিঙা-ফিচিঙিবোৰৰ সন্মুখীন হৈছিল l কিন্তু তেতিয়া সেইবোৰে তাইৰ মনত এক বেলেগ ভাৱৰ সৃষ্টি কৰিছিল l সেইকেইদিনত তাই যেতিয়া আকাশৰ লগত পাৰ্কত বহিছিল, চিনেমা চাবলৈ গৈ টিকট কাটি হলৰ গেট খোলালে ভয়ে ভয়ে ইফালে সিফালে চাই আপেক্ষা কৰিছিল, ৰেষ্টুৰেণ্টত বহি কিবা লব লাগে কাৰণেই আগত কফিৰ কাপ লৈ ভুনভুনাই শেষ নোহোৱা কথাবোৰ পাতিছিল, তাইৰ এনে লাগিছিল যেন তাইৰ চাৰিওফালে থকা মানুহবোৰে সিহতৰ ফালেই চাই সিহতৰ কথাকে আলোচনা কৰিছে l ভয় লাগিছিল তাইৰ- যদি কোনোবা চিনাকি মানুহে দেখা পায় ? যদি কোনোবাই বাপেকক লগাই দিয়েগৈ ? “মানুহবোৰৰ কাম নাই আৰু ? ৰেষ্টুৰেণ্টত চাহ নাখালেই নহয় ?” -কেতিয়াবা মনতে ভোৰভোৰাইছিল l\nকিন্তু কেতিয়াবা তাইৰ ভালো লাগিছিল l যেতিয়া দুয়ো একেলগে ঘুৰি ফুৰোতে হঠাতে তাইৰ বান্ধৱীকেইজনীমানক লগ পায় আৰু তাই আকাশৰ লগত চিনাকি কৰি দিয়ে -এয়া আকাশ কম্পিউটাৰ ইন্জিনিয়াৰ ; তাৰ পিছত আৰু বান্ধৱীকেইজনীৰ লগত বিশেষ কথা নাপাতি যেতিয়া আকাশ আৰু তাই পুনৰ আগবাঢ়ে তেতিয়াও তাইৰ ভাৱ হয় পাৰ হৈ যোৱা বান্ধৱীকেইজনীয়েও সিহতৰ কথাকে পাতিছে তেতিয়া l তেতিয়া কিন্তু তাইৰ খঙ নুঠে, ভালহে লাগে কিবা এটা l আঁৰ চকুৰে আকাশৰ পিনে চাই ওচৰে পাজৰে কোনো নথকা যেন দেখিলে তাই লাহেকৈ তাৰ হাতখনত ধৰি আৰু কিছু ওচৰ চাপি যায় তাৰ l আকাশেও যেন কিবা বুজি পায়েই এবাৰ তাইৰ ফালে চাই তাইৰ হাত্খন মৃদুভাৱে চেপি ধৰে l তাৰ হাতৰ সেই মৃদু হেচাটোতে যে কেনেকে সুখৰ সকলো ঠিকনা সোমাই পৰে, তাইৰ কম কম লাগি থকা অলেখ কথা যেন সেই এটা স্পৰ্শৰেই সি কৈ দিয়ে !\nতাৰ এবছৰ পিছত বেয়া লগা ফিচিঙা-ফিচিঙিবোৰো তাইৰ ভাল লগা হৈছিল l আকাশৰ লগত বিয়া হৈছিল তাইৰ l তেতিয়া তাই যেন মানুহক দেখুৱাবৰ বাবেই বহোতে একেবাৰে গাতে গা লগাই বহিছিল, চিনেমা হলৰ আগত ৰখোতেও গাতে গা লগাই থিয় দিছিল হাহি হাহি কথা পাতিছিল l বিয়াৰ আগতে আকাশৰ লগত ফুৰা দেখি কোনোবা কোনোবা চিনাকি মানুহে দেউতাকক কোৱাত তাই বহুবাৰ দেউতাক আৰু ককায়েকৰ গালি খাই কান্দিব লগীয়া হৈছিল l এতিয়া যেন তাই আকাশৰ লগত আনে দেখাকৈ বেছিকৈ হাঁহি মাতি তাৰেই পোতক লব l মনে মনে যেন ভাৱ-“তেতিয়া লগাইছিলিগৈ নহয়, এতিয়া লগাগৈচোন কোনে পাৰ ??”\nবিয়াৰ পিছৰ দুটাবছৰ সম্ভৱ তাইৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ভাল লগা সময় l কোনে জানো কৈছিল সুখৰ হেনো কোনো স্মৃতি নাথাকে, স্মৃতি থাকে কেৱল দুখৰ l কিন্তু তাইৰ সেই সময়চোৱাৰ প্ৰতিটো ঘটনাই স্পষ্ট মনত আছে l প্ৰথম ৰাতিৰ নিবিড়তাৰ পিছত পুৱা আকাশৰ আগত ওলাব তাইৰ এক অদ্ভুত লাজ লাগিছিল, ব্যস্ততাৰ মাজে মাজে আকাশৰ চকুৱে চকুৱে পৰিলেই লাজত ৰঙা পৰো পৰো হৈছিল l আকাশেও কিজানি তাইৰ অৱস্থা বুজি পায়েই চকুৱে চকুৱে পৰিলেই চকু টিপিয়াই বেকা হাঁহি এটাৰে তাইক ঈংগিত দিছিল l উশাহ লবও পাহৰি তাই তেতিয়া ভয়তে চকু দুটা ডাঙৰকৈ মেলি ইফালে সিফালে চাইছিল কোনোবাই দেখা পোৱা নাইতো ? তাৰ পিছত নিশ্চিত হৈহে এটা স্বস্তিৰ নিশ্বাস এৰিছিল-নাই কোনেও দেখা নাই !! এদিনটো ধৰাই পৰিছিল আকাশৰ ভনীয়েক দিপিকাৰ ওচৰত দুয়ো l বিয়াৰ ছদিনমান পিছৰ কথা, কাপোৰ মেলি দি আছিল তাই চোতালৰ এটা মুৰে থকা তাৰডালত l কাষতে সৰু ফুলনিখন; ফুলনিমানে তাত গোলাপ ফুলৰপৰা পালেংশাককে আদি কৰি জলকীয়াৰ গছো আছে l তাতেই ফুলৰ গুৰিত কিবা খুচৰি আছিল আকাশে l তাই জানে আকাশে আঁৰ চকুৰে তাইৰ ফালেই চাই আছে l তাই ইয়াকো জানে তাই যদি তাৰ ফালে চাই তেন্তে সি পুনৰ বেকা হাঁহিটো মাৰি…..l সেয়ে তাই তাৰ ফালে নাচাও বুলিয়েই নাচাই একান্তমনে কাপোৰ মেলি দি আছিল l কিন্তু কেচাঁ আম এটা আগত কাটি থাকিলে, অসুখ হৈ থকাৰ কাৰণে নাখাও নাখাও বুলি ভাবি থাকিও যেনেদৰে শেষত এচকল হলেও খোৱা যায় তেনেদৰেই তাইও শেষৰ তিতা চাদৰখনৰ এটা মুৰ তাৰডালৰ সিফালে দলিয়াই দি থুপ খাই থকা চাদৰখন বহলাই দি দি নাচাও নাচাও কৈ আকাশৰ ফালে চালেl আৰু তাই ভবাৰ দৰেই আকাশে এইবাৰো চকু টিপিয়াই…..l অৱশ্যে এইবাৰ তাই নিশ্চিত হৈ আছিল কাষত কোনো নাই বুলি l কিন্তু তাইৰ ভাবক মিছা প্ৰমাণ কৰিবৰ বাবেই যেন আকাশৰ কলেজত পঢ়ি থকা ভনীয়েক দিপিকাই তাইৰ পিছফালৰ পৰা মাত দিলে-“ম‍ই একো দেখা নাই দেই !!!!” আকাশৰ কথা কব নোৱাৰে কিন্তু তাইৰ এনে লাগিছিল যেন পৰা হলে ঠাইতে নাইকিয়া হৈ একেবাৰে সিহতৰ ৰুমত ওলাবগৈ আৰু এমাহমান দৰ্জা বন্ধ কৰি সোমাই থাকিব l কিন্তু পৰা নাছিল l মাথো লাজত ৰঙা পৰি খালী টিংটো এহাতেৰে ডাঙি কোনোফালে নোচোৱাকৈ খৰখোজেৰে তাৰ পৰা যেন পলাইহে আহিছিল l অৱশ্যে এটা লাভো হৈছিল তাইৰ সেই ঘটনাটোৰ পৰা l কৈ কৈ ভাগৰি পৰিও তাই আকাশৰ যিটো স্বভাৱ এৰুৱাব পৰা নাছিল, সেই স্বভাৱটো তাৰ আৰু নাইকিয়া হৈছিল l বেচ কিছুদিনলৈ তাইৰ দিপিকাৰ আগত ওলাব লাজ লাগি আছিল-কিবা এটা ভাল লগা লাজ l সেইদিনাই আবেলি আকাশক চাহ দিব যাওতে সি তাইক হঠাতে সাৱটি ধৰিছিল দুষ্ট হাঁহি এটাৰে l তাই চিঞৰিব খুজিও চিঞৰিব পৰা নাছিল l অসহায়ৰ দৰে এবাৰ খোলা দুৱাৰখন এবাৰ তাৰ পিনে চাইছিল, তাইৰ এনে লাগিছিল এতিয়াই যেন কাষৰ ড্ৰয়িংৰুমটোৰ পৰা ৰাতিপুৱাৰ দৰে দিপিকা, মাক আৰু দেউতাক চব একেলগে সিহতৰ ৰুমটোলে সোমাই আহিব…\nআকাশহঁতৰ ঘৰখন অতি সোনকালেই তাইৰো ঘৰ হৈ পৰিছিলl পোনতে মনে মনে তাইক খুজি চাহত চেনি খোৱা শহুৰেকক তাই নিজেই চাহত চেনি খুজিলে “মাক কৈ দিম ৰব” বুলি মৃদু ধমক দিব পৰা হ’ল l দুপৰীয়া ভাত খাই উঠি দিপিকাৰ লগত মাকৰ পৰা আকাশৰ সৰু কালিৰ দুষ্টামিবোৰৰ কথা শুনি হাঁহিব পৰা হ’ল; দাদাৰ গাত নো এনে কি দেখিছিলা প্ৰেমত পৰিবলৈ বুলি তাইক জোকোৱা দিপিকাক “নিজৰ হলেহে দেখিম” বুলি ওলোটাই জোকাব পৰা হ’ল l\nএইবিলাকৰ মাজেদিয়েই দুটা বছৰ পাৰ হৈছিল l আকাশ আৰু তাই আগ্ৰহেৰে এটা কণমানি কান্দোন শুনিবৰ কাৰণে আপেক্ষা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল l কিন্তু সেই আপেক্ষা শেষ হোৱাৰ কোনো চিন চকুত নপৰাত দুয়ো এদিন ডক্টৰৰ ওচৰ চাপিছিল l তিনিদিনৰ পিছত আকাশে ৰিপৰ্ট আনিব যাওতে তাইৰ খুব ভয় লাগিছিল, ফাইনেল পৰীক্ষাৰ ৰিজাল্ট দিয়াৰ আগতে লগা ভয়ৰ দৰে l আৰু সেইদিনা ৰাতি তাই বিয়াৰ পিছত প্ৰথমবাৰৰ কাৰণে কান্দিছিল আকাশৰ বুকুত সোমাই, তাই অনুতীৰ্ণ হৈছিল l আকাশে দুবাহুত লৈ তাইক বুজনি দিছিল গল্প-উপন্যাসত পঢ়াৰ দৰে- আমাক কোনো সন্তান নালাগে দিয়া দিতি; ম‍ই তোমাক বিছাৰিছিলো, তুমি মোক বিছাৰিছিলা, দুয়ো দুয়োকে পালো আৰুনো কি লাগে ? মানুহেতো বহু বস্তুৱেই বিচাৰে কিন্তু সকলো পায় জানো ? ইয়াৰ পিছত আকাশে তাইক জগদীশ ফুকনকে আদি কেইজনমান মানুহৰ কথা কৈছিল যাৰো কোনো ল’ৰা ছোৱালী নাছিল l তাৰ পিছত কৈছিল আকাশহতৰ গাৱৰ মানুহ এঘৰৰ কথা যাক চহৰত চাকৰি কৰা পুতেকে নিজৰ বিয়ালৈও নামাতিলে আৰু শেষত আকাশে তাইৰ সন্মতি থাকিলে কোনোবা শিশু তুলি লোৱা কথাও কৈছিল l অদিতিয়ে একো কোৱা নাছিল মাথো শুনিছিল আৰু কান্দিছিল l তাৰ পাছৰ পৰা আকাশৰ মৰমবোৰো অদিতিৰ বেছিকৈ পুতৌ যেনহে লাগিব ধৰিছিল l প্ৰায়ে ৰাতি তাই কান্দিছিল l\nমাক আৰু নন্দেক দিপিকাও যেন তাইৰ পৰা লাহে লাহে আতৰি পৰিল l আকাশৰ সৰু কালিৰ কথা শুনি মাক আৰু দিপিকাৰ লগত হঁহা সময়খিনি মাকহত ব্যস্ত হৈ পৰিছিল আৰু তাই সেই সময়খিনি অকলে অকলে কন্দা কৰিছিল l অফিচত কাম থকা কাৰণে আকাশো দেৰিকৈ ঘৰ সোমোৱা হৈছিল l তাইৰ এনে লাগিছিল যেন তাইৰ চাৰিওফালে লাহে লাহে এখন অদৃশ্য দেৱাল গঢ় লৈ আহিছে আৰু তাই এটা কুমটিৰ নিচিনাকে ক্ৰমাত্ তাৰ ভিতৰৰ পৰা আৰু ভিতৰলৈ সোমাই পৰিছে l এই দেৱালখনৰ বাহিৰত থকা শাহুমাক, দিপিকা আৰু আন মানুহবোৰৰ কথাবোৰৰ দুই এটা কথাৰ চিটিকনিহে তাইৰ কাষ পায় l কথাবোৰ ভালদৰে শুনিবৰ বাবে উদগ্ৰীৱ হৈ তাই ওচৰ চাপি গলেও তাই ঢুকি নাপায়গৈ l এক বিৰক্তিকৰ ফিচিঙা ফিচিঙি l ক্ৰমান্বয়ে অসহ্য হৈ আহিছিল তাইৰ বাবে এই পৰিস্থিতি l অৱশেষত তাই পলায়ন কৰিছিল l আকাশে প্ৰথমতে আপত্তি কৰিছিল কিন্তু শেষত মান্তি হৈছিল l ৰঙা হোমৰ জুইৰে আকাশ আৰু তাইৰ বিয়া হৈছিল আৰু দুটা নীলা চিঞাহীৰ চিগনাচেৰেৰে সিহতৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হৈছিল l এদিন তাই অদিতি বৰুৱাৰ পৰা অদিতি শইকীয়া হৈছিল জীৱনৰ সকলো পোৱাৰ আনন্দত আৰু চাৰিবছৰৰ মুৰত তাই অদিতি শ‍ইকীয়াৰ পৰা অদিতি বৰুৱা হৈছিল সকলো হেৰুওৱাৰ বেদনাত l\nতাৰ পিছত দেউতাকৰ লগত থাকিল তাই কেইদিনমান, কিন্তু তাতো তাই সেই অসহ্যকৰ ফিচিঙা ফিচিঙিবোৰৰ পৰা মুক্তি নাপালে l তাই বুজি উঠিছিল আমাৰ সমাজখন বিবাহ-বিচ্ছেদৰ অনুমতি দিব পৰাকৈ আধুনিক হৈছে যদিও বিবাহ-বিচ্ছেদিত নাৰীক সহজ আৰু মুক্তভাৱে গ্ৰহণ কৰিব পৰাৰ সমান আধুনিক এতিয়াও হোৱা নাই l\nঅৱশেষত দেউতাকৰ ঘৰো ত্যাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল তাই l দেউতাকৰ উপাৰ্জনৰ ওপৰত বহি খাবৰ বাবে স্বাভিমানে বাধা দিছিল, বৌৱেকৰ ব্যৱহাৰো ভাল নলগা হৈ আহিছিল l বহু বিচাৰ খোচাৰ কৰি চাকৰি এটা পা্লে তাই অৱশেষত কাষৰ চহৰখনত l সাপ্তাহিক বাতৰি কাকত উলিওৱা গোষ্ঠী এটাই নতুন মাহেকীয়া মহিলা আলোচনী এখন উলিয়াব, তাৰেই কাম l প‍ইচা বেছি নাই যদিও নিজে ধুনীয়াকৈ চলি যাব পাৰিব l গতিকে একপ্ৰকাৰৰ স্বস্তিৰ উশাহ এটা লৈয়েই চাকৰিটোত জ‍ইন কৰিলে তাই l\nভাল লাগিছিল তাইৰ কামটো, তাতে তাই সেই ফিচিঙা ফিচিঙিবোৰৰ পৰাও মুক্তি পাইছিল l নতুন চহৰখনত কোনো চিনাকিও নাই তেনেকে তাইৰ, গতিকে সকলো ঠিকেই চলিছিল l কিন্তু এমাহমান আগতে কথা প্ৰসংগত তাইয়েই কব লগা হ’ল যে তাই divorced l আৰু আকৌ তাইৰ চাৰিওফালে সেই পুৰণা দেৱালখন গঢ় লৈ উঠিব ধৰিলে l অসহ্যকৰ ফিচিঙা ফিচিঙিবোৰ যেন আকৌ তাইৰ চাৰিওফালে উৰি ফুৰিব আৰম্ভ কৰিলে l লাহে লাহে কাছৰ দৰে কুচি মুচি তাই পুনৰ সেই দেৱালখনৰ ভিতৰলৈ দিনে প্ৰতিদিনে অলপ অলপকৈ সোমাই যাব ধৰিলে l\nতাৰ পিছত হঠাতেই যোৱাকালি তাই অভাৱনীয় ভাৱে গম পালে এই কাকত আৰু আলোচনীৰ মালিক আৰু আলোচনীখনৰ সম্পাদিকা নিৰ্মালী বাইদেউও divorced l কথাটো গম পোৱাৰ পিছৰ পৰাই তাইৰ চাৰিওফালে থকা দেৱালখন যেন হঠাতে আতৰি গৈ গৈ এসময়ত নোহোৱাই হৈ পৰিল l হোমৱৰ্ক কৰি নিনিয়া ল’ৰাজনে ক্লাছৰ আটাইতকৈ চোকা ল’ৰাজনেও হোমৱৰ্ক কৰি নিনিয়া বুলি গম পালে তাৰ মনটো যেনেদৰে কিবা এটা ভাল লাগে, তাইৰ মনটোও কিবা এক তেনেধৰণৰ ভাল লাগি গ’ল l\nসেইদিনা দুপৰীয়া অদিতিয়ে গোটেই ষ্টাফটোকে চাহ খুৱালে, কিবা আনন্দত নে কি তাই নজানে l কিন্তু কালিলৈকে তাইৰ চাৰিওফালে থকা দেৱালখনৰ একেবাৰে বাহিৰত থকা মহেশ কলিতাই তাইক “কিহৰ পাৰ্টি” বুলি সোধোতে তাইৰ মুখৰ পৰা আপোনা-আপুনি ওলাই আহিল-“যোৱাবছৰ এই দিনটোতে মোৰ ডিভোৰ্চ হৈছিল!”\n← চিগমেণ্ড ফ্রয়েড আহিছিল, প্রেম বিচাৰি” (ৰক্তিম গোস্বামী)\nমাতৃভাষা বিষয়ক মুকলি বাৰ্তালাপ →


ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন (IRV) আচামিচ - 2019 নহূম3অধ্যায়\n1 পৰিপূৰ্ণ ৰক্তৰে নগৰীৰ সন্তাপ হওঁক! তাই মিছা কথা আৰু লুন্ঠনৰ সম্পত্তিৰে পৰিপূৰ্ণ; তাইৰ ওচৰত ক্ষতিগ্ৰস্তসকল সদায় থাকে।2কিন্তু এতিয়া চাবুকৰ শব্দ, চকাৰ ঘৰ্ঘৰণিৰ শব্দ, জপিয়াই থকা ঘোঁৰা আৰু জপিওৱা ৰথৰ শব্দ শুনা যায়।\n3 আক্ৰমণকাৰী অশ্বাৰোহী, চিকমিকোৱা তৰোৱাল, জিলিকা বৰছা, হত হোৱা লোক সমূহ আৰু দ’ম হৈ থকা বৃহৎ মৃত-দেহবোৰ; মৰা শৱবোৰৰ সীমা নাই, তেওঁলোকৰ শৱৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ আক্ৰমাণকাৰীসকলে উজুটি খায়।4এইবোৰ সংঘটিত হোৱাৰ কাৰণ হ’ল, যি মায়াবিনী সুন্দৰী বেশ্যাই নিজৰ বেশ্যা কৰ্মৰ দ্বাৰাই জাতি সমূহক আৰু নিজৰ মায়াকাৰ্য্যৰ দ্বাৰাই প্রজাসকলক বিক্রী কৰিলে; তাইৰ অধিক বেশ্যাকৰ্মৰ কাৰণে এইবোৰ ঘটিছে।5বাহিনীসকলৰ যিহোৱাই কৈছে, “চোৱা, মই তোমাৰ বিপক্ষে; মই তোমাৰ কাপোৰৰ আঁচল তোমাৰ মুখৰ ওপৰলৈকে দাঙি তোমাক অনাবৃতা কৰিম; মই জাতি সমূহক তোমাৰ বিবস্ত্ৰতা আৰু ৰাজ্যক তোমাৰ লাজ দেখুৱাম।6মই তোমাৰ ওপৰত মলিয়ন ঘিণলগীয়া বস্তু পেলাই তোমাক ঘৃণনীয় কৰিম; মই তোমাক মানুহে ঠৰ লাগি চাই থকা বস্তুৰ দৰে স্থাপন কৰিম।7তেতিয়া এনে ঘটিব, যে যি জনে তোমালৈ চাব, তেওঁ তোমাৰ পৰা পলাব আৰু ক’ব, ‘নীনবি বিনষ্ট হ’ল; কোনে তাইৰ কাৰণে বিলাপ কৰিব?’ মই ক’ৰ পৰা তোমাৰ কাৰণে শান্ত্বনা দিওঁতা লোক বিচাৰি আনিম?”\n8 হে নীনবি, তুমি জানো যি থিব্‌চ (নো-আমোন নগৰ)* ইজিপ্তৰ ৰাজধানী নীল নদীবোৰৰ মাজত সজা আছিলা, যাৰ চাৰিওফালে জল সমূহ আছিল, যাৰ কোঁঠ সাগৰ আৰু গড় সমুদ্ৰ, সেই থিব্‌চতকৈ† থিব্‌চতকৈ নো-আমোনতকৈ তুমি জানো উত্তম?9কুচ আৰু মিচৰ তাইৰ ক্ষমতা আছিল আৰু সেয়ে অসংখ্য আছিল; পূটীয়া আৰু লুবীয়া তাইৰ মিত্র আছিল।\n10 তথাপি তাইক‡ তাইক (থিব্‌চক) নিয়া হৈছিল, তাই বন্দী-অৱস্থালৈ গ’ল, তাইৰ আটাই শিশুক আলিৰ মূৰত আছাৰি ডোখৰ ডোখৰ কৰা হ’ল; শত্ৰুবোৰে তাইৰ সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলৰ বাবে চিঠি খেলিলে আৰু তাইৰ আটাই বৰ লোকসকলক শিকলিৰে বন্ধা হ’ল। 11 তুমিও মতলীয়া হ’বা; নিজকে লুকুৱাই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিবা; তুমি শত্ৰুৰ ভয়ত আশ্রয় লবলৈ এটা দুৰ্গ বিচাৰিবা। 12 তোমাৰ আটাই কোঁঠ আগতিয়া গুটি লগা ডিমৰু গছৰ নিচিনা হ’ব; যেতিয়া সেইবোৰত জোকাৰণি লাগে, তেতিয়া সেইবোৰ খাওঁতাৰ মুখত পৰে। 13 চোৱা, তোমাৰ মাজত থকা প্ৰজাসকল মহিলাসকলৰ নিচিনা; তোমাৰ দেশৰ দুৱাৰবোৰ শত্ৰুবোৰৰ কাৰণে বহলকৈ মেলা আছে; অগ্নিয়ে তোমাৰ দুৱাৰবোৰৰ ডাংবোৰ গ্ৰাস কৰিলে।\n14 অৱৰোধ কালৰ কাৰণে তুমি পানী তুলি থোৱা; তোমাৰ কোঁঠবোৰ দৃঢ় কৰা, বোকালৈ গৈ বোকা খচা; ইটাৰ ভাটাবোৰ মেৰামতি কৰা। 15 সেই ঠাইতে অগ্নিয়ে তোমাক গ্ৰাস কৰিব আৰু তৰোৱালে তোমাক ছেদন কৰিব। ফৰিঙৰ দৰে তোমাক খাই পেলাব; তুমি ফৰিঙ আৰু কাকতী ফৰিঙৰ নিচিনা বহুসংখ্যক হোৱা। 16 তুমি আকাশৰ তৰাবোৰতকৈ তোমাৰ বণিকসকলক অধিক কৰিলা; কিন্তু তেওঁলোক ফৰিংবোৰৰ নিচিনা: তেওঁলোকে দেশ লুন্ঠণ কৰি তাৰ পাছত উড়ি গুচি যাই। 17 তোমাৰ ৰাজকুমাৰসকল কাকতী ফৰিঙৰ সংখ্যাবোৰৰ নিচিনা আৰু তোমাৰ সেনাপতিসকল এনে ফৰিঙৰ নিচিনা যি ফৰিঙে জাৰৰ দিনা বেৰাত আশ্ৰয় লয় - কিন্তু যেতিয়া বেলি উদয় হয়, তেতিয়া তেওঁলোকে যি ঠাইলৈ উড়ি যায়, সেই ঠাইৰ বিষয়ে কোনেও নাজানে।\n18 হে অচূৰৰ ৰজা, তোমাৰ মেৰ-ছাগ ৰখীয়াবোৰ টোপনিত আছে; তোমাৰ প্ৰধান লোকসকলে বিশ্ৰাম কৰি আছে। তোমাৰ প্ৰজাবোৰ পৰ্ব্বতৰ ওপৰত গোট গোট হ’ল, কিন্তু তেওঁলোকক একেলগে গোট খোৱাবলৈ কোনো নাই। 19 তোমাৰ ঘা সুস্থ হ’বলৈ কোনো সম্ভাৱনা নাই। তোমাৰ ঘা অত্যন্ত। তোমাৰ বিষয়ে বাৰ্ত্তা শুনা সকলোৱে তোমালৈ হাত-তালি দিব; কাৰণ কোনে তোমাৰ অনৰ্গল§ পৰিবেশনৰ দুষ্কৰ্মৰ পৰা মুক্তি পাইছে?\n*3 অধ্যায়:8 ইজিপ্তৰ ৰাজধানী\n†3 অধ্যায়:8 থিব্‌চতকৈ নো-আমোনতকৈ\n‡3 অধ্যায়:10 তাইক (থিব্‌চক)\n§3 অধ্যায়:19 পৰিবেশনৰ


জীৱনৰ ৰং (মিতালী গোস্বামী) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nনৈশ চৰাইটোৱে হঠাৎ চিঞৰি উঠিল। মাজনিশাৰ নিস্তব্ধতাবোৰত যেন ক’ৰবাত খেলিমেলি লাগি গ’ল। বৰ বীভৎস কোর্হাল। কেনেদৰে কঁপি উঠে গাৰ নোমবোৰ? একেবাৰে এডাল এডাল হৈ পৰে। এক অদ্ভুত শিহঁৰণ। পুহমহীয়া জাৰৰ মাজতো তীৰকঁপে কঁপি উঠে গা। মালিনীৰো কঁপিল। বহুদিনৰ মূৰত তাইৰ চকুহালে আজি কিছুপৰ বিশ্রাম ল’লে। সেই বিশ্রামৰ মাজতে..। এক অশানি সংকেত। মৃত্যুদূতৰ দৰে কিয় বাৰু চিঞৰি উঠে হুদুটোৱে? মাজনিশাৰ এনে চিঞৰ ভাল নালাগে। তাতেই জাৰকালিৰ গভীৰ নিশা। নিতাল মাৰি শুই আছে সকলোবোৰ নিহালিৰ মেৰত। ধুমুহাৰদৰে যেন এটা খবৰ বিয়পি পৰিব আৰু তাইক ছিন্ন-ভিন্ন কৰি পেলাব; তেনে লাগিল তাইৰ।\nএঢোক এঢোককৈ বটলৰপৰা কেইবাঢোকো পানী ঢালি তাই ডিঙিটো তিয়ালে। তৃষ্ণা নির্বাপিত হ’ল মালিনীৰ। এই গোটেই সাম্রাজ্যৰ তাই আজি একমাত্র প্রহৰী। প্রহৰীয়ে বিশাল সাম্রাজ্যখনত প্রতি নিশা কিদৰে বিনিদ্র ৰজনী কটাবলগীয়া হৈছে তাৰ উমান বাৰু পাইছেনে কোনোবাই? উছন হৈ যোৱা সংসাৰ এখনৰ পূর্বস্মৃতিক বুকুত সাৱটি তাই ৰৈ আছে। কিহৰ আশাত? সুদিন অহাৰ সম্ভাৱনা আছে জানো এই মৃত ঘৰখনলৈ?\nটিউব লাইটটো জ্বলাই দিলে তাই। নিমিষতে এন্ধাৰ আঁতৰি পোহৰ হ’ল কোঠাটো। নহ’লে কিবা ভয় ভয় লাগেচোন। আজিকালি এন্ধাৰ একেবাৰে সহ্য নহয় তাইৰ। কাঠৰ চকীখনত দেহটো এৰি দিলে মালিনীয়ে। কমদিনৰ ভিতৰতে চর্বি নোহোৱা হৈ দেহটো বহুখিনি আটিল হ’ল। আজিকালি উঠোতে বহোতে একেবাৰে কষ্ট নহয়। কিছুমান কাম কৰাৰ আগতে আগে তাই চিন্তা কৰিবলগীয়া হৈছিল, প্রকাণ্ড দেহটোৰ বাবে। ওজনৰ লগে লগে দেহটোৰ বাঢ়ি অহা বিষবোৰ? বৰকৈ আমনি দিছিল তাইক। কিন্তু মনৰ আনন্দৰ লগতে হয়তো দেহৰ আনন্দবোৰো হেৰাই গ’ল। কমদিনৰ ভিতৰতে স্বাস্থ্য ভগ্নতাৰ দিশে গতি কৰিলে। আহাৰে আজিকালি পুষ্টি নোযোগায় তাইৰ দেহত। ব’তাহীৰ কি খবৰ জানো? ভালে আছেনে বাৰু তাই? আগে নিঃসঙ্গ নিশাবোৰত তায়েই মালিনীৰ একমাত্র সঙ্গী হৈছিল। লাহে লাহে কথাবোৰ বেলেগ হ’ল। মালিনীৰ নিজাকৈ এখন সংসাৰ হ’ল; ব’তাহীৰো। সীমাৰ যুঁজখন নলগালৈ সকলো ঠিকেই আছিল, কিন্তু লগাৰ লগে লগে সকলো সপোন ভাগি-ছিগি চূড়মাৰ। কোর্ট-কাছাৰীলৈ দৌৰি ফুৰোতেই গাঁঠিৰ ধনবোৰো উধাও হ’ল।\n: অ’ই ব’তাহী, ৰাজেন দাইটিহঁতৰ ঘৰলৈ যাবলৈ তই মোক লগ ধৰি নাথাকিবি দেই।\nশব্দবোৰত উষ্মাৰ পৰশ আছিল যদিও ব’তাহীৰ অনুৰোধত মালিনীয়ে অৱশ্যে বিশেষ বেয়াও পোৱা নাছিল। দৰাচলতে লাজ আৰু ভয়বোৰে বেৰি-কুৰি ধৰিছিল তাইক মানুহজনীক। সেই দিনবোৰ বেলেগেই আছিল। যৌৱনৰ প্রথম বা লাগিছিল দেহত। মুঠেই সহজ হ’ব নোৱাৰে তাই সেইখন ঘৰত। সেইযে ৰাজেন দাইটিৰ লগত থাকে মহেশ নামৰ ভাগিন ল’ৰাটো..। তাইক দেখিলে সি চকুৰ পিৰিক মাৰিবলৈও পাহৰে। মানুহবোৰৰ সম্মুখতে তেনেদৰে বিমুগ্ধ নয়নেৰে সি তাইলৈ চালে তাই লাজত মৰি যোৱাৰ উপক্ৰম হয়। কিন্তু তাৰ মাজতো আনন্দ আছে। এজন দেখনিয়াৰ সৱল-সুঠাম যুৱক নিজৰ ফালে আকর্ষিত হোৱা বুলি জানি আনন্দিত নোহোৱা নাৰী হয়তো খুব কমেই ওলাব। তাই ব্যতিক্ৰমী নহয়। সেই চাৱনিত তাইও ভিতৰি ভিতৰি আচৰিতধৰণে উত্তেজিত হয়। কেতিয়াবা ব’তাহীক কয়,\n: যাহ্ এইজনী..। জোকাই নাথাকিবি দেই মোক সদায় সদায়।\nআৰামী চকীখনত দেহটো এৰি দি কিছুপৰিমাণে সুস্থিৰ হ’ল মালিনী। চকুৰ আগেদি ঢৌৰদৰে পাৰ হৈ গ’ল ভৰ যৌৱনৰ কিছুমান টুকুৰা ছবি। খুলি থৈ অহা খিৰিকীখনেৰে এছাটি ব’তাহ সুমাই আহিল। একেবাৰে চেঁচা বতাহ। বতাহজাকৰ পৰশ পাই গা-মন শীতল পৰিল তাইৰ। পুহমহীয়া জাৰৰ মাজতো মাজে মাজে প্রয়োজন হয় তাইক এনে এজাক মুকলি বতাহৰ। গা-মূৰ গৰম হৈ আহেছোন সময়ে সময়ে। বাহিৰত এন্ধাৰ। এই এন্ধাৰবোৰ এতিয়া তাইৰ আমৰণ সঙ্গী। মূৰৰ ওপৰত ছাল এখন হৈ সিহঁত তাইৰ সতে ঘূৰি ফুৰে।\nবৰকৈ বিষাই উঠিছিল তাইৰ বুকু। মানুহজনৰ চকুতযে এচকু পানী আছিল। এনেদৰে বাৰু তেওঁ ভাগি পৰিব লাগেনে? হতাশা ভাল নালাগে। মতা মানুহ এজন হৈ ৰক্তিম এনেদৰে নিৰাশ হ’লে, উচুপি উঠিলে তাই জানো শান্ত কৰিব পাৰে? তাইকহে প্রয়োজন বিপদে-আপদে আশ্রয় ল’ব পৰাকৈ এক নির্ভয় আশ্রয়স্থলৰ।\nব’তাহীৰ বুকুত মূৰ থৈ তাই নীৰৱে চকুলো টুকা দিনটোলৈ তাইৰ প্রায়েই মনত পৰে। মালিনীৰ সমানে উচুপিছিল ব’তাহীও। দুয়োজনী অভিন্ন হৃদয়ৰ বান্ধৱী এটা দিনৰ পাছতে যে বিচ্ছেদৰ জুইত জাহ যোৱাৰ কথা। এখন দেৱাল উঠি আহিব দুয়োজনীৰ সম্পর্কৰ মাজত, আৰ-বেৰ কিছুমানে হয়তো সিহঁতৰ মিঠা সম্পর্কটো গ্রাস কৰি পেলাব। কথাবোৰ ভাবি দুয়োৰে চকু দুহাল সেমেকি উঠিছিল। কিন্তু সময়! সময়ৰ পাকচক্ৰৰপৰা পৰিত্রাণৰ উপায় জানো কাৰোবাৰ থাকে? মনে বিচৰা মানুহজনৰ লগত পাছদিনাখনেই গুচি গৈছিল ব’তাহী। সেই দিন ধৰি আলেঙে আলেঙে ব’তাহীৰ খবৰ পাইছে যদিও সম্মুখত তাইক লগ পোৱাৰ সৌভাগ্য আৰু হোৱা নাই মালিনীৰ। ক’ত যে হেৰাই গ’ল তাই? কিছুদিনলৈ চিঠি-পত্রৰ যোগাযোগ এটা আছিল। কিন্তু সেয়াও সাময়িক। অৱশ্যে তাকলৈ আক্ষেপ নকৰে মালিনীয়ে; সাংসাৰিক জীৱনৰ ব্যস্ততাৰ কথা বুজে বাবে। তাইওতো তাৰ কিছুদিন পাছতে সাংসাৰিক লেঠাবোৰৰ মাজত সোমাল। আজিৰপৰা কেইটামান মাহ আগলৈ তাই নিজেইনো কমখন ব্যস্ত আছিলনে? সময়বোৰে কি হাৰত বাগৰ সলাই সন্ধিয়াৰ দুৱাৰডলিত ভৰি থৈছিল, তাৰ উমান ল’ব পৰাকৈওচোন তাইৰ সময় নাছিল। কিন্তু হঠাৎ সময়বোৰ যেন স্তব্ধ হৈ গ’ল। নিশা দুপৰলৈ চকু টিপিয়াই টিপিয়াই তাই আজিকালি পুৱাৰ অপেক্ষা কৰে। পুৱাৰ আগমনেযে এন্ধাৰবোৰক খেদি পঠিয়ায়; সেয়ে। তেনে এটি পুৱালৈ আজিকালি তাই অপেক্ষা কৰে, যিবোৰ পুৱাত পূর্বতে এলাহ নামৰ বীজবোৰে শেতেলি এৰিবলৈ সাঁজু হোৱা মালিনীজনীক আগভেঁটি ধৰিছিল। প্রায়েই খং উঠিছিল তাইৰ- ‘ইমান সোনকালে নিশা এটা বাৰু শেষ হ’ব লাগেনে?’ ৰক্তিমৰ সতে টোপনিৰ আমেজ লৈ ৰোৱা মালিনীয়ে বাধ্য হৈ শোৱাপাটী এৰিছিল। কেৱল কামৰ তাগিদাত। তথাপি বৰ সুন্দৰ দিন আছিল সেইবোৰ। কথাবোৰ ভাবিলেই আজি তাইৰ চকুলো সৰে। ব’তাহীক ওচৰত পোৱাহেঁতেন বহু কথাই পাতিলেহেঁতেন তাই। তাইৰ সুখ-দুখবোৰ ব’তাহীৰ বাদে আনৰ আগত বর্ণাই সেইসকলৰ পুতৌ বুটলাৰ ইচ্ছা তাইৰ নাই। তাইৰ চুবুৰীৰ মানুহবোৰে কেৱল দেখে, এটা জহি-খহি যোৱা আওপুৰণি ঘৰত এজনী বিবর্ণা মানুহ থাকে। সেই মানুহজনী সন্ধিয়াৰ শেষ পোহৰত ঘৰৰ বাহিৰ ওলায়। কোন সময়ত সেই ঘৰটোত বিজুলীবাতিবোৰ জ্বলি উঠে তাৰ খবৰ আৰু কোনেও নাৰাখে। সেইখন ঘৰলৈ এগৰাকী মানুহেই মাত্র সঘনাই অহা-যোৱা কৰে। সেয়া ব’তাহীৰ সম্পর্কীয় ভায়েক- ৰত্ন। মালিনীৰ প্রয়োজনীয় এপদ-দুপদ বস্তু সি তাইক যতনায় দিয়েগৈ। পোষ্ট অফিচত তাইৰ বাবে আহি জমা হোৱা পেঞ্চনৰ টকাকেইটা? সি আনি নিদিলে সেইখিনি আনি মালিনীৰ হাতত তুলি দিওঁতা আৰু কোনো নাই। টকা-পইচাৰ প্রতি বৰ উদাসীন তাই।\nচকুৰ ভিজি উঠা কোণটো চাদৰখনৰ আচলেৰে মালিনীয়ে মচিলে। আকাশখন লাহে লাহে উজ্বলি উঠিছে। ক’লাৰপৰা ৰঙা হ’ব ধৰিছে। এইছোৱা সময়েই হেনো ঊষাকাল। এদিন এনে এটা সময়তেই সকলো সপোন খহি পৰিছিল মালিনীৰ। খহি পৰিছিল তাইৰ জীৱনৰ ৰংবোৰ। প্রচণ্ড ধুমুহাৰদৰে বিষাদবোৰ নামি আহিছিল তাইৰ জীৱনলৈ। শিশুৰদৰে আস্ফালন কৰি উঠিছিল তাই। ছটফটাই উঠিছিল ৰক্তিম।\n:মই এইবাৰ মানুহ লগাম।\nকামিলা লগাই খেতি কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল ৰক্তিমে। কেঁচা শস্যৰ মূল্য বহু বাঢ়িছে। বস্তা ভৰাই শাক-শস্য বজাৰলৈ উলিয়াই নিব পাৰিলেই লাভ। নিজে লাগি থাকিব পাৰিলেতো কথাই নাই। অসমৰ মাটিত খেতি কৰি বিদেশী ধনী হ’ব, সহ্যসীমাৰ ভিতৰত মুঠেই নহয় তেনে কথা। ৰক্তিমক বাধা দিয়া নাছিল মালিনীয়ে, বৰঞ্চ অনুপ্রেৰণা যোগাইছিল। খেতিৰ নিচা মানুহজনৰ বহুদিনীয়া। আগ্রহীজনক বাধা দিয়া মানুহ মালিনী নহয়; অনুপ্রেৰণাহে সুলভ তাইৰ চৰিত্রত।\nব’তাহীৰ সংসাৰ হেনো এতিয়া ভৰপূৰ। সাক্ষাৎ কৰাই দিব নোৱাৰিলেও ৰত্নই ব’তাহীৰ প্রায়বোৰ খবৰেই দিয়ে মালিনীক। শুনি সুখী হয়নে দুখী হয় সেয়া তাই নিজেও নাজানে। কিন্তু ঈর্ষা নজন্মে তাইৰ। অভিব্যক্তিবোৰ কিবা বেলেগ ধৰণৰ হৈ পৰিছে আজিকালি মালিনীৰ। সকলো সময়তে ভাবুক হৈ ৰয় তাই। কিন্তু চিন্তা কৰিবলগীয়াওনো তাইৰ আছে কি? কোনোয়েইতো নাই তাইৰ এই সংসাৰত আপোন বুলি চিনাকি দিবলৈ। কিমান স্তৰলৈ কাৰোবাক ভাল পালে বাৰু তেওঁৰ অৱর্তমানত মানুহৰ এনে চাৰিত্রিক পৰিৱর্তন হয়? নাজানে তাই। নাছিলতো তাই কোনোদিনে ইমান শান্ত আৰু সুস্থিৰ। চঞ্চলা নদীখনৰ দৰেই চঞ্চল মালিনীৰ হাঁহিৰ শব্দত ৰজনজনাইছিল ৰক্তিমৰ ঘৰৰ চোতাল।\nঅপতৃণ আঁতৰাই চাফ কৰি উলিওৱা বাৰীখন বৰ সুন্দৰ দেখা হৈছিল। বান্ধ দি পানী জমা কৰি ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল ৰক্তিমে তাত। আৰু তৰহে তৰহে আনি থোৱা শস্যৰ বীজবোৰ? সেইবোৰ বেলেগ বেলেগ বটলৰপৰা উলিয়াইছিল তাই। এবাৰ ৰ’দ লগাবলৈ। মাক-দেউতাকহঁতেও তেনেদৰে শস্যৰ গুটিত ৰ’দ লগোৱা দেখা মনত পৰে তাইৰ। মাক-দেউতাকহঁতৰ কোনো এজনো বর্তমান এই সংসাৰৰ বাসিন্দা নহয়, তথাপিও প্রতিটো বস্তুৰ মাজত তেওঁলোকৰ অস্তিত্ব অনুভৱ কৰে মালিনীয়ে।\n:দুই-এদিনতে হয়তো বাইদেউ আহিব। ঘৰলৈ আজি খবৰ পঠিয়াইছে।\nকথাষাৰ শুনা মাত্রকেই আনন্দত উত্রাৱল হৈ পৰিছিল মালিনী। বহুদিন ব’তাহীক তাই লগ পোৱা নাই। তাইৰ জীৱনলৈ নামি অহা অমানিশাৰ ভূ বাৰু তাই পায়নে? নাপায় নিশ্চয়! ব’তাহী অথবা ৰক্তিম-কোনো এজনেও আজিকালি খবৰ নাৰাখে তাইৰ। দুয়ো যেন দুটা বেলেগ উপগ্রহৰ প্রাণীতহে পৰিণত হৈছে। আৰু এখন ক্ৰন্দনশীলা নৈৰ এটা পাৰ হৈ তাই অকলে ৰৈ গৈছে যেন। কথাষাৰ মনলৈ অহাৰ লগে লগে আগৰদৰেই আকৌ নিশ্চুপ হৈ পৰিল তাই।\nবৰ মনত পৰিছে ৰক্তিমলৈ মালিনীৰ। আস্, কেনে মৰমিয়াল ৰক্তিম নামৰ মানুহজন। লম্পট পুলিচজনৰ বাদে আন কাৰো সতে তেওঁৰ বিদ্বেষ আজিলৈ তাই দেখা নাই। এই এজন মাত্র মানুহৰ বাবে..। বৰ খঁক পুলিচৰ মাটি-সম্পত্তিৰ। পিতৃপুৰুষৰ ভেঁটিটো এৰি দিবলৈ ৰক্তিম সম্মত নোহোৱাটোত আচৰিত হ’বলগীয়া কিবা জানো আছে? নাই। কোর্ট-কাছাৰী য’তেই যাবলগীয়া হ’ল গ’ল তেওঁ। কিন্তু ফলহে একো নধৰিল। ধৰিবইবা কিদৰে? পইচাৰ বলত সঁচাক মিছা আৰু মিছাক সঁচা কৰা মানুহ পৃথিৱীখনত অধিক নহ’লেও কমোতো নহয়। সেই নিশা মানুহজনৰ চকুত চকুপানী আৱিষ্কাৰ কৰিছিল মালিনীয়ে। দেখি তাইৰ অন্তৰে হাঁহাকাৰ কৰি উঠিছিল।\n:কথাবোৰ একেবাৰেই বেয়া হ’ল জানা?\nভগা মাতষাৰেৰে বিচনাখনৰ এচুকত বহি উচুপনিত ৰঙা পৰা চকুৰে মানুহজনে মালিনীলৈ চাই কথাষাৰ কৈছিল। আৰু বহু কিবাকিবি কৈছিল মোকর্দমাত হাৰি আৱেগিক হৈ পৰা মানুহজনে। কিন্তু মানুহজনৰ কথাবোৰ তাইৰ কাণৰ পর্দা ভেদ কৰি কিয় জানো ভিতৰলৈ সুমাব পৰা নাছিল? তাইৰ চকুৰ আগত কেৱল ভাঁহি উঠিছিল বোকাময় হৈ পৰা এখন পথাৰ। সেই পথাৰখনত মিহলি হৈ পৰা কেইজনমান কামিলাৰ শ্রম। আৰু? আৰুযে ৰক্তিমে সিঁচিবলৈ আনি থোৱা শস্যৰ গুটিবোৰ..। ৰঙা-বগা সাফৰৰ বটলত সেইবোৰ বৰ সুন্দৰকৈ সামৰি থৈছিল তাই।\nএবাৰলৈ মালিনীৰ চকুৰ আগত ৰাজেন দাইটিৰ ভাগিনীয়েকৰ মুখখন ভাঁহি উঠিল। সিও খেতিৰ বাবে বৰ সুন্দৰকৈ মাটি অলপ উলিওৱা সিদিনা দেখি আহিছে তাই। দেখি চেৰেং চেৰেংকৈ তাইৰ ৰক্তিমলৈ মনত পৰিছিল। এনে লাগিছিল সেইখনেই যেন সিহঁতে হেৰুৱাই পেলোৱা পথাৰখন। আৰু সেইজন যেন পথাৰৰ মাজত মহেশ নহয়; ৰক্তিম। এপথাৰ সপোন সাৱতি তেওঁ তাত ৰৈ আছে।\nটুপ্ টাপ্ কৈ বাহিৰত নিয়ৰ সৰিছে। ছালখনত পৰি মাটিত পৰিছে নিয়ৰৰ কণাবোৰ। ভিজি উঠিছে মাটিৰ বুকু। নিয়ৰৰ লগতে মালিনীৰ চকুৰেও টপাটপে সৰিছে নিয়ৰ। প্রায় আঠোটা মাহ তাই একেদৰেই চকুৰ কোণেদি অশ্রু নিগৰালে তাইৰ শেষ ঠিকনা হৈ ৰোৱা এই ঘৰখনৰ মজিয়াত। কিমানযে অকলশৰীয়া হৈ পৰিছে তাই। মাকৰ ঘৰখন অক্ষত অৱস্থাত আছে বুলিহে। মানুহ-দুনুহ নথকাকৈ ঘৰ এটা তেনেদৰে বাছি থকা বৰ কঠিন। চকু জপালেই মালিনীৰ চকুৰ আগত প্রাণ পাই উঠে লেলিহান শিখাৰে জ্বলি উঠা একুৰা জুইৰ ছবি। আৰু সেই কেঁচা তেজৰ ডোঙাটো? আস্! আৰু ভাবিব নোৱাৰে তাই। কথাষাৰ মনলৈ আহিলেই অসহ্য যন্ত্রণা এটা অনুভৱ হয়; বৰ কষ্ট হয় তাইৰ। কিদৰে বাৰু মানুহ ইমান হিংস্র হ’ব পাৰে?\nধাপ্ ধাপ্, ধাপ্ ধাপ্..।\nমাটিৰ বুকুত পৰা কোববোৰৰ শব্দ বহু দূৰলৈ ভাঁহি আহিছিল। টোপনিৰ আৱেশ তেতিয়াও ভালদৰে আঁতৰা নাছিল মালিনীৰ চকুৰপৰা। তাই খেপিয়াই চালে। ৰক্তিম কাষত নাছিল। লগে লগে ক’ৰ টোপনিযে তাইৰ ক’লৈ উৰি গ’ল। বিনষ্ট চাদৰখন থানথিত লগাই কোবাকোবিকৈ দৌৰিছিল তাই। দুটা দিন ধৰি ৰক্তিমৰ মগজ গৰম। চাকৰি-সংসাৰ একোতেই মন বহা নাই মানুহজনৰ। পৈতৃক ভেঁটি ছলে-বলে কোনোবা মহাপাতকে কাঢ়ি নিব; কিদৰে বাৰু তেওঁ মানি লয় তেনে অন্যায়! কিন্তু, উপায়োযে নাই। আদর্শ আৰু মস্তিষ্কৰ সংঘাতত ক্ষত-বিক্ষত হৈছিল মানুহজন। ক্ৰমে ক্ৰমে যেন চিন্তাশক্তি হেৰুৱাই পেলাইছিল মানুহজনে। ৰক্তিমৰ ওচৰ পায় তাই দেখিছিল, তেওঁ দুয়োটা ঘৰৰ সীমা উলিয়াই কোৰখনেৰে মাটি খান্দিছে; মাজত বেৰ এখন দিবলৈ। কিন্তু নিমিষতে যেন সেইপাত অস্ত্র তেওঁৰেই বুকুত বাগৰি পৰিল। তেজৰ ডোঙাত পৰি ৰোৱা শান্ত-মৰমিয়াল মানুহজন? হায়! মালিনীয়ে কিয় বাৰু তেনে এক আশংকা আগেই কৰিব নোৱাৰিলে..। অন্ততঃ মাটি-ভেঁটিৰ নামত মানুহৰ তেজৰ শ্রাদ্ধ হ’ব নিদিলেহেঁতেন তাই। বহুদূৰলৈ আঁতৰাই লৈ গ’লহেঁতেন ৰক্তিমক। একেটা দিনতে মাজৰাতিলৈ মালিনীৰ ঘৰৰ ভেঁটিটোও গ’ল। ৰঙা হৈ জ্বলা জুইকুৰা? কেনে তপ্ত! সেই উত্তাপ বহুদূৰলৈ অনুভৱ কৰিছিল তাই। বেগাই দৌৰোতে তাইৰ উশাহে ঘনাই উঠা-নমা কৰিছিল। মাৰৰ পাছত তাইৰ ওপৰত মাধমাৰ শোধালে অসৎ পুলিচজনে। পৈতৃক ভেঁটিত মানুহজনক শেষ বিদায়টোও জনোৱা নহ’ল তাইৰ।\nপুৱাৰ পোহৰে জগতখন পোহৰাই তুলিলে। চকীখনৰপৰা গাটো কোনোমতে ডাঙি ঠিয় হ’ল মালিনী; লাহেকৈ তাই দুৱাৰখন খুলিলে। বাহিৰত ফটফটীয়া পোহৰ। মালিনীয়ে অনুমান কৰিলে, তাইৰ গাটো যেন ঘপকৈ বেয়া লাগিব ধৰিছে। কি জানো হৈছে? চিন্তাবোৰ কিবা ৰক্তিমৰপৰা আৰম্ভ হৈ ব’তাহী, ৰাজেন দাইটি, মহেশহঁতৰ মাজত ঘূৰি ঘূৰি পুনৰ ৰক্তিমতে শেষ হ’ব ধৰিছেচোন। কষ্টকৈ আঙুলিৰে হেঁচি হেঁচি মালিনীয়ে নিমখ অকনেৰে দাঁতকেইটা ঘঁহিলে। চাহ একাপ খালে হয়তো গাটো ভাল লাগিব। ফুঁৱাই ফুঁৱাই তাই চৌকাৰ জুইকুৰা জ্বলাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। পেটৰ চিন্তাওতো কম নহয় মানুহৰ। শেষ হৈ হৈও শেষেই নহয়চোন। ব’তাহীলৈ মনত পৰিল তাইৰ। তাইতো অহাৰ কথা আছিল দুই-এদিনতে..। মালিনীৰ পাৰাপাৰহীন চিন্তাবোৰৰ মাজতে চৌকাৰ ধোঁৱাই নিমিষতে গোটেই কোঠাটো অধিকাৰ কৰি পেলালে।\nবৃত্তৰ বাহিৰত ( নন্দিতা খাখলাৰী )\nজামুকী লগ্ন – মধুমিতা বৰুৱা শইকীয়া


ফুলগুৰি ধেৱা, ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ প্ৰথম কৃষক বিদ্ৰোহ — Vikaspedia\nবুৰঞ্জীৰ পাট লুটিয়ালে দেখা যায় অতীতৰেপৰা বৰ্তমানলৈকে বিভিন্ন গণবিদ্ৰোহ, গণ আন্দোলন আৰু গণ বিপ্লৱত নগঞা ৰাইজে অংশগ্ৰহণ কৰি নিজৰ সংগ্ৰামী মনৰ পৰিচয় হাতে- কামে দি আহিছে। এই ক্ষেত্ৰত কৃষক তথা শ্ৰমজীৱি সাধাৰণ লোকসকলৰ ভুমিকা উল্লেখযোগ্য। বিদেশী ইংৰাজ চৰকাৰৰ শোষণ- শাসন, নিস্পেষণৰ বিৰুদ্ধে ১৮৬১ চনত (১৮ অক্টোবৰ) তেনে এক জংগী কৃষক বিদ্ৰোহ হৈছিল নগাঁও জিলাৰ কলং নৈৰ পাৰৰ ফুলগুৰিত। সেই বিদ্ৰোহ ফুলগুৰি ধেৱা নামেৰে খ্যাত। ইংৰাজ আৰু চিপাহীবোৰে তেতিয়া বিদ্ৰোহক ধাৱা বুলি অভিহিত কৰিছিল আৰু সেই ধাৱা অপভ্ৰংশ ৰূপত প্ৰচলিত হ’ল ধেৱা ৰূপে। উপযুক্ত নেতৃত্ব অবিহনেই জিলাখনৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰপৰা কৃষকসকল স্বতঃস্ফুৰ্তভাৱে আহি সংঘটিত কৰা এই বিদ্ৰোহৰ পৰিণতি যিয়েই নহওক, ইয়েই অসমত পাতনি মেলিছিল কৃষক বিদ্ৰোহ, আন্দোলনৰ।\nফুলগুৰি কৃষক বিদ্ৰোহৰ কাৰণ আৰু তাত্পৰ্য্য আলোচনা কৰিবলৈ যাওতে সেই সময়ৰ বৃটিছ শাসিত অসমলৈ উলটি যাব লাগিব। তেতিয়াহে কৃষকে সন্মপখীন হোৱা সমস্যাৰ অনুধাৱন কৰিব পৰা যাব।\n১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ পিছত বৃটিছ চৰকাৰৰ ধনৰ ভঁড়াল টনকিয়াল কৰাৰ প্ৰয়োজন হোৱাত ১৮৫০ চনৰ জেমচ উইলচনৰ উপদেশমতে লগোৱা আয়কৰ অসমতো (নগাঁওকে ধৰি) বলৱত্ কৰা হ’ল। সাধাৰণ কৃষকে কৰকাটলৰ হেঁচাত মূৰ দাঙিব নোৱাৰা অৱস্থাত ১৮৫৮ চনত গোচৰ আদিৰ সংখ্যা কম কৰাৰ অজুহাতত আদালতৰ নিষেধাজ্ঞা উলঙ্ঘন কৰি নগাঁৱতো ষ্টাম্প ডিউটী লগালে। কামৰূপ, দৰং আৰু নগাঁওৰ সদৰত আবকাৰী কৰ লগালে। কৰ উঠাওতে কৰতকৈ অধিক খৰচ হ’ব বুল্ জনজাতীয় এলেকা ইয়াৰপৰা বাদ পৰিল। (Mills, ASM, Report Assam, Page 24)। নদী- বিলত মাছ মাৰিবলৈ নিৰ্দিষ্ট মহল কৰি সৰ্বোচ্ছ ডাক দিয়াজনৰ লগতে বন্দোৱস্তী দি জলকৰ লোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিলে। কঠৰ ওপৰত গড়মাটি কৰ, ইকৰা খাগৰিৰ ওপৰত বনকৰ আৰু চৰণীয়া পথাৰৰ বাবে খুচাৰীকৰ ধাৰ্য্য কৰে। (Mills ASM Report, Page 20) হাট- ঘাটত অধিক ডাকত বিক্ৰি কৰাৰ বাবে জমা স্থিৰ কৰে। ফলস্বৰূপে এনেয়ে ভাগি পৰা কৃষকৰ আৰ্থিক অৱস্থাত নতুন হেঁচা পৰে। বাৰী- চাপৰি মাটিত সৰহকৈ আফুখেতি কৰাত তাৰ ৰসেৰে কানি তৈয়াৰ কৰিবলৈ লোৱাত খাজনা সংগ্ৰহৰ পৰিমাণ কমিছে বুলি ১৮৫১- ৫২ত চৰকাৰে নিজে আবকাৰী কানি বেচা প্ৰথা অৱলম্বন কৰে। তেওঁলোকে ভাবিছিল মানুহে সৰহ পইচা দি কানি কিনিব লগা হ’লে কানি খোৱাটো কমাব। অভ্যস্ত কানিয়াই যিমানেই দাম হওক কানি কিনিব বুলি আৰু পইচাৰ বাবে চাহবাগানত কাম কৰিব বুলি চাহ খেতিয়কে ধৰি লৈছিল। কানিয়াক আবকাৰী কানিৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ নিৰ্ভৰশীল হবলৈ ১৮৬১ চনত আফু খেতি কৰাটো বন্ধ কৰে। সৰহ দামত কানি কিনিব নোৱাৰি কৃষক, বিশেষকৈ জনজাতীয় এলেকাৰ মানুহ অতিকৈ বিতুষ্ট হয়। (শ্ৰদ্ধেয় বেণুধৰ কলিতাই তেওঁৰ ফুলগুৰি ধেৱা নামৰ গ্ৰন্থখনত এনেদৰে লিখিছে- “ৰাইজে যেতিয়া দেখিলে যে জনসাধাৰণৰ উপকাৰৰ অৰ্থে চৰকাৰে কানি তুলিবলৈ ইচ্ছা কৰা নাই। কৰিছিল একমাত্ৰ কানি খেতি অসমীয়াৰ হাতৰপৰা নি চৰকাৰীভাৱে কৰি বেছি দামত বিক্ৰী কৰি সস্তীয়া দৰত বিলাতী চাহ বাগিচাত অসমীয়া কুলিৰ সৃষ্টি কৰাটোহে, তেতিয়া ৰাইজ জকি উঠিছিল।”)\nবিভিন্ন কৰত জুৰুলা নগঞা মানুহৰ মাজত এটা প্ৰচাৰ হ’ল যে চৰকাৰে ঘৰ, বাৰী আৰু পামৰ খেতিৰ ওপৰতো কৰ লগাব খুজিছে। এনে সময়ত লাইচেঞ্চ টেক্স আৰোপ কৰাত চৰকাৰে অসত্য বুলি প্ৰচাৰ কৰাটো ৰাইজে ধৰি ল’লে পাণ তামোলৰ ওপৰতো কৰ লগাব। উত্তপ্ত ৰাইজে নতুন কৰ আৰু আফু খেতি বন্ধ কৰা বিৰুদ্ধে ৰাইজ মেল পাতিলে। ১৮৬১ চনৰ চনৰ চেপ্তেম্বৰৰ ৭ তাৰিখে এহাজাৰ কৃষকে কৰ বৃদ্ধিৰ ফলত হোৱা দুখ- দুৰ্গতিৰ কথা জনাবলৈ নগাঁও সদৰত উপস্থিত হ’ল। চি. চি. হাৰবাৰ্ট স্বনচৰ কক্ষত সোমাই গ’ল। তেওঁ আন কামত ব্যস্ত থকাত ৰাইজৰ সমস্যা সম্পৰ্কে শুনি বুজনি দিয়াৰ পৰিবৰ্তে উশৃংখল অৱস্থাৰ সৃষ্টি কৰা বুলি মিছা অভিযোগত তেওঁলোকক জৰিমনা কৰাৰ লগতে থানাত আৱদ্ধ কৰে। (Home Public- B 1862 13 June No. 83- 7. Hopskinson to secy general of Bengal, 30th Nov, 1861. ) কৃষক ৰাইজে ইংৰাজ চাহাবৰ অভদ্ৰাচৰণ আৰু দুব্যৱহাৰত বৰকৈ ক্ষুণ্ণ হয়। কোনোবা প্ৰভাৱশালী মানুহৰ হস্তক্ষেপত তেওঁলোকক গধুলালৈ মুকলি কৰি দিয়ে, তাত যেনিবা অন্য কোনো অস্বস্তিকৰ অৱস্থাৰ সৃষ্টি হবলৈ নাপালে। পুনৰ ৯ অক্টোবৰৰ দিনা গাঁওবুঢ়া আৰু মুখীয়াল কৃষকে আফুখেতি বন্ধ কৰাৰ প্ৰতিবাদত আৰু বাৰী আৰু পাণৰ ওপৰত লগোৱা সাম্ভাৱ্য কৰৰ বিৰোধিতা কৰি নিয়মমতে প্ৰতিবাদ জনায়। Hopskinson to secy general of Bengal, 30th Nov. 1861. কৃষকে তাৰ একো ফল নোপোৱাত তেওঁলোক পুনৰ কাছাৰীলৈ গৈ প্ৰতিবাদ কৰাৰ কথা বাদ দিয়ে। Rightly or wrongly the villagers had joined an idea that they could not heading from the D. C. Allance AEseseam District Gageetters (Now rest) 1950 P. 56. তেওঁলোকে কৰ পৰিশোধ নকৰাৰ সিন্ধান্ত কৰে আৰু চৰকাৰৰ কাণত দুখ- দুৰ্গতিৰ কথা সিমুৱাবৰ নতুন উপায় চিন্তা কৰে। শেষত এই বিষয়ত আলোচনা কৰিবলৈ পোন্ধৰৰ অক্টোবৰৰ পৰা একেলেঠাৰীয়ে পাঁচদিন জুৰি মেল পাতিবলৈ আৰু প্ৰতিটো চুকে কোণে থকা মানুহ জাতে সবালৈ আহে আৰু তাৰ ব্যৱস্থা ল’বলৈ সিদ্ধান্ত কৰে। ডেপুটি কমিচনাৰে চোৰাংচোৱাৰ মুখে সকলো জানি চৌধ অক্টোবৰত এজন দাৰোগা পঠাই সভাস্থলিত গোটখোৱা মানুহবোৰ আতৰাই পঠাবলৈ আৰু মুখীয়াল কেইজনক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। পোন্ধৰ অক্টোবৰৰ দিনা পুলিচে মানুহবোৰক আতৰি যাবলৈ কোৱাত তেওঁলোকক অকনো গুৰুত্ব নিদি তেওঁলোকৰ হুকুম অমান্য কৰে কাৰণ তেওঁলোকে সমুহীয়া স্বাৰ্থৰ কথা আলোচনা কৰিবলৈহে তাত গোট খাইছে। সৰহীয়া মানুহৰ সভা, তাৰে কিছুমানে লাঠীলৈ সু- সজ্জিত হৈ থকাত পুলিচ আতৰি গৈ ডেপুটি কমিচনাৰক সকলো জনালেগৈ।১৫ অক্টোবৰৰ শেষ নিশা নগাঁও থানাৰ দাৰোগা হলধৰ বৰুৱা এজন মহৰী, জামাদাৰ আৰু ১০ টা বৰকান্দাজ লৈ ১৬ তাৰিখে পুৱা ফুলগুৰি পায়। জন সমুদ্ৰক আতৰাই পঠোৱাত বিফল হয়। সেই দিনাৰ সন্ধিয়া চাৰিটা বৰকান্দাজ আৰু পল্টনীয়া সেনা লৈ কীৰ্ত্তীকান্ত মহৰী ফুলগুৰি পায়। ১৭ তাৰিখে আগবেলা ১০ বজাত মানুহবোৰ আকৌ গোট খাবলৈ ধৰিলে। ২ বজাত প্ৰায় ৩,০০০- ৪,৫০০ মান মানুহ গোট খালে। তাৰে প্ৰায় ৫০০- ৬০০ মানুহৰ হাতত লাঠি আছিল। ১৮৬১ চনৰ ২৯ নবেম্বৰত হাবাৰ্ট স্কঞ্চে দাৰোগা হলধৰ বৰুৱাৰ প্ৰতিবেদন কমিচনাৰলৈ পঠিয়াইছিল। দাৰোগাই কেইজনমানক দৰিছিল যদিও মানুহে সেইবলাকক মুক্ত কৰি নিয়ে। লেফটেনেন্ট স্কনচ চাহেবে ১৮ তাৰিখে নিজে ফুলগুৰিত থাকিব বুলি খবৰ দিয়ে। (Assam District Gageetter Vol. V Nowgong B. C. Allan) পিছত তেও নিজে নাহিল। ১৮ অক্টোবৰৰ দিনা এচিষ্টেন্ট কমিচনাৰ লেফটেন্ট চিংগাৰ এটা টাটু ঘোৰাত উঠি জেইল ডাৰোগা আৰু এদল পুলিচৰ সৈতে ১০ বাজি ২ মিনিটত ফুলগুৰি ওলালহি। (Home Public Part A proceeding Nos. 99-103 1st Oct. 1861 NAI) ২ বজাত লাঠি জাঠি লৈ বহুত মানুহ আহিছিল। তেওঁলোকে ধনুকাড়ো আনিছিল। ফুলগুৰি নামঘৰটোৰপৰা কেইশগজমান দূৰত থকা মানুহৰ জুমটোৰ ওচৰলৈ হৰনাথ বৰুৱা ডাৰোগা, জেইল দাৰোগা, মহৰী, ৪ টা চিপাহী, যাঠীৰ সৈতে ১১ টা বাৰাকান্দাজ সহ চিংগাৰ যায়। চিংগাৰে গৈ কলং নৈৰ পাৰৰ তিনিজোপা ডাঙৰ আহত গছৰ তলত আহল- বহল মুকলি ঠাইত তিনিজুমহৈ কমেও ৩,০০০ মানুহৰ সমাবেশ দেখা পায়। প্ৰায়বোৰ মানুহৰ মুৰত পাগুৰি আৰু লাঠীৰে সু- সজ্জিত, কিছুমানৰ হাতত যাঠী আৰু ধনুকাড় আছে। কেইজনমান নেতাৰ লগত আলোচনা কৰি চিংগাৰে লাঠিবোৰ জমাদি ঘটনাস্থলৰপৰা আঁতৰি যাবলৈ হুকুম কৰে। কিছুমানে তাত্ক্ষণাত হুকুম মান্য কৰিলে, বেছিভাগে কৰ্ণপাত নকৰিলে। কম বয়সীয়া অনভিজ্ঞ বিষয়াজনে জোৰকৈ প্ৰজাক নিৰস্ত কৰিবলৈ পুলিচক হুকুম কৰাৰ লগতে নিজেও গাৰ জোৰেৰে বিদ্ৰোহীসকলক নিৰস্ত্ৰ কৰিবলৈ লাগি যায়। সেই কথাত মানুহবোৰ খঙত জ্বলি উঠিল আৰু বহাৰ পৰা থিয় হ’ল। এটা বিৰাট হুলস্থুলীয়া পৰিবশৰ সৃষ্টি হ’ল। চাৰিওফালে ধৰধৰ মাৰমাৰ ধ্বনি হ’ল। চিংগাৰৰ হুকুমত দাৰোগাই ২ জন মানুহক বান্ধি আটক কৰিলে। এজনে আহি হঠাতে চিপাহী এজনক লাঠীৰে মাৰ মাৰি দিলে। পোনপ্ৰথমে মাৰটো সোধোৱা মানুহটো আছিল মৈৰাচিং। চিংগাৰে নিজেই মৈৰাচিং নামৰ লোকজনৰ লাঠীদাল জব্দ কৰিবলৈ টনা- আজোৰা কৰিলে আৰু লাঠীডাল কাঢ়ি আনিলে। দাৰোগাই গ্ৰেপ্তাৰ কৰা মানুহ দুজনে লগৰ মামুহবোৰক চিঞৰি চিঞৰি তেওঁলোকক অকলশৰীয়া কৰি এৰি থৈ যাবগৈ নেকি বুলি সুধিবলৈহে পালে, বচিগপুৰ মৌজাৰ (আচলতে হাতীগড় মৌজাৰ) বাহু কৈবৰ্ত্তই মূৰত মাৰ মাৰি একেকোবতে চিংগাৰক ধৰাসায়ী কৰিলে। ইয়াৰ লগতে আৰু তিনিজন চিপাহী নিহত হ’ল। ৰাইজৰ জুমৰ মাজলৈ চিপাহীয়ে গুলিয়ালে যদিও জংগী লোকসকলৰ আক্ৰমণত তিষ্ঠিব নোৱাৰি চিপাহীবোৰ পলাই যাবলৈ বাধ্য হ’ল। হত্যা সক্ৰান্তে পুলিচ- মহৰীয়ে চিনাক্ত কৰা লোকসকল হ’ল ৰাহু কৈৱৰ্ত্ত, কাতি লালুং, থম্বা লালুং, জবালালুং কাটিয়া লালুং, মহিকোঁচ আৰু কলি ডেকা। (সদৰ থানাৰ দাৰোগা হলধৰ বৰুৱাৰ ১৮ অক্টোবৰ ১৮৬১ ৰ জৱানবন্দী, ফুলগুৰিত শিৱিৰ পাতি থাকোতে হাবাৰ্ট স্কঞ্চে ২৯ নবেম্বৰত কমিচনাৰলৈ পঠাইছিল।) অনাদৰ মহৰীৰ জৱানবন্দীয়ে হৰনাথ বৰুৱাৰ জৱানবন্দী ডাঠকৈ সাৱ্যস্ত কৰিছে। “চিংগাৰৰ শটো কলংনদীত উটুৱাই দিলে। তিনিজন চিপাহী হতাহত হ’ল। চিপাহী বিদ্ৰোহৰ আগৰেপৰা প্ৰশিক্ষণ লৈ থকা অথচ পিছত ঘৰা- ঘৰি যোৱা মেলত উপস্থিত থকা সৈন্যবোৰৰ কিছুমানে কলঙৰ দুয়োপাৰে সশস্ত্ৰে সদৰৰ খাৰঘৰ দখল কৰিবলৈ হৈচৈকে যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে। এটা দলে ৰহা থানা দখল কৰি দাৰোগা গোলাপ সিঙকো আধামৰা কৰি কলঙত উটুৱাই দিয়ে। (ডাঃ সুভাষ সাহা, অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰাম পৃ ১৩০) শেনচোৱাৰ আগত ডিমৌ বিলৰ কাষত চিংগাৰৰ সাহাৰ্য্যে যোৱা চিপাহীৰ লগত এটা দলৰ মুখামুখি হয় আৰু খণ্ডযুদ্ধত ববৰা আটিৰ চোৱাৰৰ লালুং চিপাহীৰ গুলিৰ আঘাতত মৃত্যু হয়। কৰঙৰ দক্ষিণপাৰে যোৱা দলটোৰ ঘাঁহি গাঁৱৰ ওচৰত মুখামুখি হয়। সেই ঠাইত দুয়ো পক্ষৰ এঘাৰজন লোকৰ মৃত্যু হয়। (জাগীয়াল মৌজাৰ মৌজাদাৰ মৃত পদ্ম সিং ডেকা বি এল ডাঙৰীয়াৰ তেখেতৰ পিতৃয়ে ধেৱাৰ বিষয়ে লেখিত তথ্যৰপৰা)। এজন হাবিলদাৰৰ নেতৃত্বত এটা পুলিচবাহিনী ফুলগুৰিলৈ পঠায়। অসম লাইট ইনফেনট্ৰিৰ ২৫ টা চিপাহীৰে ডেপুটী কমিচনাৰে ট্ৰেজাৰী লুট আৰু সদৰ জ্বলাই দিব বুলি হাবাৰ্ট স্কঞ্চে) কিবা কৰাত নিৰুপায় হৈ দৰঙৰ ডেপুটী কমিচনাৰ ডব্লিউ ফেয়াৰৰপৰা সিদিনাই সৈন্যবল বিচাৰি পঠালে। লক্ষ্নৌ নামৰ জাহাজত গুৱাহাটীৰপৰা ডিব্ৰুগড় অভিমুখে আহি থকা তদানীন্তন কমিচনাৰ হেনৰী হপকিঞ্চৰ ১৯ অক্টোবৰৰ দিনা বেলি ডুবাৰ সময়ত তেজপুৰ পায়। লেঃ ফেয়াৰে সৈন্যবলৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথা জনায়। লক্ষ্নৌ জাহাজৰ সহযাত্ৰী চেকেণ্ড আছাম ইনফেন্টীৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত কামাণ্ডাৰ মেজৰ কেম্পবেলক তেজপুৰৰপৰা ৫০ জন মান সৈন্য লৈ লাওখোৱা ঘাটেৰে নগাওঁলৈ যাবলৈ ব্যৱস্থা কৰি দিয়ে আৰু হপকিঞ্চে নিজে গুৱাহাটীলৈ অধিক সৈন্যৰ বাবে যাত্ৰা কৰে। ২০ অক্টোবৰত কেম্পবেলৰ সৈন্যবাহিনী ফুলগুৰি পায়। কেপ্তেইন চেম্বেৰছে চেকেণ্ড আছাম লাইট ইনফেন্ট্ৰীৰ প্ৰায় ৮০ জন সৈন্য লৈ ২০ তাৰিখে তেজপুৰ পায় আৰু ২৩ অক্টোবৰত তেওঁলোকৰ লগত নিজে আহি নগাঁও পায়হি। (H. P. B. 1862; 13 June Nos 83-7; HPB dt 30th Nov, 1861 NAI) ১৯ অক্টোবৰত ফুলগুৰিত বিদ্ৰোহীয়ে ধনুকাড় যাঠী কঢ়িয়াই লৈ পুলিচৰ মুখামুখি হ’ল। ২০ অক্টোবৰত কেম্পবেলৰ সৈন্যবাহিনীৰ হাতত বহুতো বিদ্ৰোহীৰ মৃত্যু হ’ল, বহুতো চিৰকাললৈ ঘূণীয়া হ’ল। ২৩ অক্টোবৰৰ দিনা গুৱাহাটীৰপৰা অহা চেকেণ্ড আসাম লাইট ইনফেনট্ৰিৰে বলবান হৈ ডেপুটী কমিচনাৰ স্কনচে ফুলগুৰি, নেলি, কচুহাট, ৰহা আৰু অন্যান্য ঠাই ভ্ৰমণ কৰে। লালুং ৰজা সমূহৰ ল’ৰাহঁতক চিংগাৰৰ হত্যাত জড়িত কৰি তেওঁলোককে ধৰি ৪১ জন লোকক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে। (ঐ 1862; 13 June Nos. 83-37)। ফুলগুৰিত সৈন্য শিবিৰ পাতি প্ৰজাৰ ওপৰত নানান অত্যাচাৰ কৰে। ৩৯ জন মানুহক নৃশংসভাৱে হত্যা কৰে। আঘাতপ্ৰাপ্ত ১৫ জন বিনা চিকিত্সাত মৃত্যু হয়। ইফালে আকৌ শবোৰ আতৰোৱাৰ কোনো ব্যৱস্থা নকৰাত শবোৰ গেলি পচি যোৱাতহে পৰিয়াল বৰ্গ পৰিয়াল নিবলৈ দিছিল। চিনাক্ত হ’লে অত্যাচাৰী ইংৰাজৰ হাতত গৃহস্থৰ অপকাৰ হবৰ আশংকা কৰি আত্মীয় স্বজনে শবোৰ লুকাই চুৰকৈ নি কলঙৰ দক্ষিণ পাৰৰ, ফুলগুৰিৰ পৰা এমাইল দূৰত হাবিৰ মাজত থকা বিলখনৰ কাষত সমূহীয়ৈকৈ সত্কাৰ কৰিছিল। আজিও সেই বিলখনৰ নাম মানুহ পোৰা বিল নামেৰে জনাজাত। (মৃত পদ্ম সিং ডেকা বি এলৰ ঘৰত পোৱা লেখিত তথ্য) ইয়াৰ পাছতো লাইট ইনফেনট্ৰিৰ চিপাহীয়ে ফুলগুৰিত ৬ মাহলৈ চাউনী পাতি অঞ্চলটোত পহৰী দিয়াৰ নামত নিদাৰুন অত্যাচাক চলাইছিল। তিৰুতা মানুহো সিহঁতৰ পাশৱিক অত্যাচাৰপৰা সাৰি যোৱা নাছিল। সিফালে বাৰাকান্দাজ চিপাহীবোৰৰ ভৰণ পোষণৰ বাবে ফুলগুৰি আৰু ৰহা অঞ্চলৰ মানুহক ৰচদ পাতিৰ যোগান ধৰিবলৈ বাধ্য কৰিছিল।\nডেপুটী কমিচনাৰে বিনাজুৰিৰে বিচাৰ পাতি নগাঁও সদৰ জেলত (বৃটিছ চৰকাৰে) নামমাত্ৰ বিচাৰ পাতি অনাদৰ পুলিচ মহৰী আৰু হলধৰ বৰুৱাৰ জৱানবন্দী আৰু জেইল দাৰোগা, সদৰ থানাৰ কেৰাণী- জমাদাৰ (হলধৰ বৰুৱাৰ লগত অহা), কীৰ্তিনাথ মহৰী আদিৰ জৱানবন্দীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কটহগুৰী গাঁৱৰ লক্ষণ চিং ডেকা, টোপাকুচিৰ ৰংবৰ ডেকা, ঔগুৰিৰ চাংবৰ লালুঙক নগাঁও জেইলতে ফাঁচি দিয়ে। তাৰোপৰি ৰুপচিং লালুং, চিবচিং লালুং, নৰচিং লালুং,কটহগুৰিৰ হেবেৰা লালুং, দেউৱালিৰ বাহু কৈবৰ্ত্ত আৰু বনমালী কৈবৰ্ত্ত এই ৬ জনক যাৱজ্জীৱন- জীপান্তকৰী কৰি কলিয়া- পানীলৈ পঠালে। এই হুকুমৰ বিৰূদ্ধে কলিকতাৰ সদৰজজৰ আদালতত আপিল হৈছিল। কাটিং লালুং, অম্বালালুং, জব লালুং, কটীয়া লালুংমহিকোচ আৰু কলী ডেকা প্ৰভৃতি ৩১ জন মানুহক ১ বছৰৰপৰা ১০ বছৰ পৰ্য্যন্ত সশ্ৰম কাৰাদণ্ড বিহা হয়। পূৰ্ব উল্লেখিত পাঁচোৰজা আৰু সাতো ৰজা সকলৰ সকলো চৰকাৰী পদ ও সুবিধা ৰহিত কৰে। ৰহীয়াল বৰুৱা, জাগীয়াল গোঁসাই প্ৰভৃতি সভ্ৰান্ত লোক সকলক কছাৰীলৈ আনি লটি ঘটি কৰে। কেইবাজনো মৌজাদাৰৰ মৌজা কাঢ়ি লয় আৰু কেবাজনো চাকৰিয়ালক কামৰপৰা অব্যাহতি দিয়ে। (মৃত পদ্ম সিং ডেকাৰ ঘৰত পোৱা লিখিত তথ্য)।\nবিচাৰৰ লগতে ছমাহ ধৰি ফুলগুৰিত চাউনী পাতি থকা চিপাহীবোৰৰ অমানুষিক অত্যাচাৰ উত্পীড়ণত বিদ্ৰোহৰ জুইকুৰা একেবাৰে নিৰ্বাপিত কৰি পেলালে। পিয়লি ফুকন, মণিৰাম দেৱানৰ কৰুণ স্মৃতিক লৈ গোৱা গীতবোৰৰ দৰে ফুলগুৰি ধেৱাৰ বেদনাদায়ক স্মৃতিক লৈয়ো অঞ্চলটোৰ মানুহৰ মুখে মুখে কিছুমান গীত প্ৰচলিত হৈছিল। যেনে- অ’ আইটী/ অ’ আইটী তিনিজোপা আহতৰ তলতে, অ’ আইটী ধেৱাখন লাগিলে……। ৰূপচিং- চিৰচিং- বাহু- বনমালী… “। এতিয়া এই গীতবোৰ শুনিবলৈ পোৱা নাযায়। জীৱনৰ প্ৰত্যাহিকতাত মানুহে ফুলগুৰি ধেৱাৰ কথা পাহৰি যোৱাৰ লগে লগে তাৰ স্মৃতিত মুখে মুখে ৰচিত বেদনাদায়ক গীতবোৰো পাহৰণিৰ গৰ্ভত লীণ গ’ল। ফুলগুৰিয়া ৰাইজৰ বাবে ১৮ অক্টোবৰ তাৰিখটো ৰৈ গ’ল মাথো স্মৃতি দিৱস হিচাপে।