গ' গ্রীন: উজ্বল ফুকন - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nগ’ গ্রীন: উজ্বল ফুকন\n(কককল্পনালললভছ মি..’ সাঁকোৰ ওপৰেদি ‘ডৰ’ চিনেমাখনত শ্বাহৰূখ ষ্টাইলত সি ফুলৰ পাপৰি ছিঙি আগবাঢ়িল। কিন্তু ‘লভছ’ শব্দটোত বেছি জোৰ দিওঁতে সাঁকোৰ পৰা পিছলি শ্বাহৰূখ পিতনিত পৰিল। ৰাজে হাঁহি হাঁহি যেনে তেনে তাক পিতনিৰপৰা উলিয়াই আনিলে।)\n‘এৰাল ছিগা কানাড়া গৰু, ভোটাধিকাৰ নাপাওঁতেই মৰো’—ৰাজে সিহঁতৰ মুখৰ আগেদি ধুলি উৰুৱাই যোৱা বাইকখনৰ ফালে চাই ক’লে।\n‘তাৰ গাত দোষ নাই অ’। পিছপিনে লাভা এজনী বহুৱাই লৈ গৈছে দেখা নায় নেকি’ ৰণে ক’লে।\n‘লাভা মানে?’ বাবলুৱে বুজি নাপায় সুধিলে।\n‘আগ্নেয়গিৰিৰ লাভা অ’। মানে অঙঠাৰ নৈ। গৰম গৰম।’ ৰণে ক’লে।\n‘সেই পিছত বহি যোৱাজনীৰ কথা কৈছে। যৌৱনৰ জোৱাৰ-ভাটা। গ্লোবেল ৱাৰ্মিং’ ৰাজে ক’লে।\n‘কি এইবোৰৰ কাৰণেই গ্লোবেল ৱাৰ্মিং হৈছে নেকি?’ বাবলু যেন এইবাৰ আৰু আচৰিত হ’ল।\n‘আৰু কি। আগতে বেঙ্গালোৰখনশীত-তাপনিয়ন্ত্ৰিত চহৰ বুলি জনাজাত আছিল। এতিয়া তোৰ কপালত থকা ঘামৰ টোপাল কেইটাই সেইটো ক’ব দিয়ে জানো’ ৰণে সুধিলে বাবলুক।\n‘আৰু বাইকখন পাৰ হৈ যোৱাৰ আগতে তোৰ কপালত সেই ঘামৰ টোপালকেইটা আছিল নে?’ ৰাজে আৰু এটা প্রশ্ন মাৰি পঠিয়ালে বাবলুৰ ফালে।\n‘হেৰৌ মোক সুধিছ কিয়? মই এতিয়া ঘামৰ টোপালৰ সময়টোও মনত ৰাখিব লাগিব নেকি?’ বাবলুৰ মূৰ গৰম হৈ গ’ল।\n‘এইবাৰ গুৱাহাটী যাওঁতে দেখিছোঁ বিৰাট গৰম। গোটেই গায়ে মূৰে ঘাম। মই বোলো ময়েই মানুহটো হট্ নেকি? সুধিলোঁ এজনক ‘হেৰি, অসমত সদায় ইমান গৰম পৰে নেকি আজিকালি?’‘ ৰাজে সিহঁত দুটালৈ চাই ক’লে।\n‘কি ক’লে তেখেতে?’ বাবলুৰ মুখত উৎকণ্ঠা।\n‘ক’লে ‘হয়। আজিকালি অসমত এনেকৈয়ে গৰম পৰে।’ মই তেতিয়াহে বুজিলোঁ মোৰ কাৰণে গৰম পৰা নাই। কিন্তু গুৱাহাটী ঘূৰি ফুৰোঁতে ছোৱালীবোৰৰ সাজ-সজ্জা দেখি বুজি পালোঁ উৰহি গছৰ ওৰ ক’ত। গুৱাহাটীত কিয় গৰম নপৰিব কচোন, কাপোৰৰ নামত দুখন ৰুমাল পিন্ধি ওলাই আহিছে দুজনী কিবা পাব্ এটাৰ পৰা। মই বুজি পালো এতিয়া অসমৰ ভিতৰতে দুখন অসম। এখন অসমত বানপানীয়ে সৰ্বস্বান্ত কৰা পৰিয়ালৰ কোনোবাই এটুকুৰা ফটা কাপোৰেৰে নিজৰ লজ্জা ঢাকি ৰাখিছে। আনখন অসমত নিজেই কাপোৰৰ ওপৰত অস্ত্ৰোপচাৰ কৰিছে ফেচনৰ নামত’—ৰাজে ক’লে।\n‘এয়া নাৰী তুমি অৰ্ধ-আকাশ নে আধুনিক নাৰীৰ মুক্ত প্রকাশ।’—বাবলুৱে সুধিলে।\n‘ঠিক কৈছ। নিকৃষ্ট মানসিকতাৰ কেইটামান পশু সদৃশপুৰুষৰ বাবে যেনেকৈ সকলো পুৰুষক একে চকুৰে চাব নালাগে ঠিক সেইদৰে নাৰীসক’লেও কিবা এটা কৰাৰ আগতে এবাৰ হ’লেও ভাবি চাব লাগে, আচলতে সেই কাৰ্যটোৰ নাৰীৰ বাবে প্ৰয়োজনীয়তা কিমান। তহঁতে মোক কচোন গেঞ্জীৰ বিজ্ঞাপনত ছোৱালীজনী কেলৈ? গুটখাৰ বিজ্ঞাপনতো দেখিবি কাষত ছোৱালী এজনী। গুটখা, চাধা বা গেঞ্জীটোক নাৰীৰ দৰে বুলি বুজাব খোজে নেকি?’—ৰণে ক’লে।\n‘নাৰী আৰু কাপোৰ মানে গেঞ্জীটো দুয়োবিধ নতুনত ধুনীয়া দেখি। গেঞ্জীটো পুৰণা হলে সলনি কৰি নতুন এটা ল’ব লাগে আৰু নাৰী…’—বাবলুৱে কিবা এটা ক’ব খুজিও ৰৈ গ’ল।\n‘মেক গুৱাহাটী গ্রীন’ এইবাৰ অসমলৈ যাওঁতে এই শাৰীটো য’তে ত’তে দেখা পালো। কিন্তু যিটো গতিত কাপোৰৰ ফেচন আগবাঢ়ি গৈ আছে আমি আকৌ সেই আদিম ৰূপটোলৈ গুছি যাম চাগৈ। তেতিয়া আৰু সকলোতে ‘গ’ গ্রীন’ হ’ব। পুৰুষবোৰে এখন আঁহত পাত পিন্ধিব।’—ৰাজে ক’লে।\n‘আৰু মহিলাবোৰে দুখন। যিমানে ডাঙৰ পাত সিমানে ধনী। কাৰণ অলপ দিনৰ পিছত গছ পাবলৈ নাইকিয়া হ’ব। আঁহত গছটো বাদেই দে।’—ৰণে তপকৈ ক’লে।\n‘এখন আঁহত পাতৰ দাম ‘লী’ৰ জীন্ছতকৈও বেছি হ’ব। আঁহত পাতখন বিভিন্ন ডিজাইনত কাটি নতুন নতুন ফেচন উলিয়াব।’ ৰাজে ক’লে।\n‘কি তেনেকুৱা দিনো আহিব নেকি?’ বাবলুৱে ওচৰৰে গছ এজোপাৰ পৰা পাত এখন চিঙি আনি লাজ নিবাৰণৰ চেষ্টা কৰিলে।\n‘ছোৱালীবোৰৰ কিন্তু ভাল কষ্ট হ’ব। আমাৰ বাৰু যেনে তেনে এখন পাত গোটাব পাৰিলেই হ’ল।’ —ৰণে ক’লে।\n‘আৰু কোনোবা ছোৱালীক তেতিয়া প্রপ’জ কৰিলে তাই কেনেকৈ সন্মতি দিব জাননে?’ —ৰাজে দুয়োটালৈ চাই সুধিলে।\n‘কেনেকৈ?’ বাবলুৱে কৌতুহলেৰে সুধিলে।\n‘তাই পিন্ধি থকা আঁহত পাতখন ল’ৰাটোক দি’ ৰণে গহীনত ক’লে।\n‘কোনখন? ওপৰৰ নে তলৰ? আৰু যদি সন্মতি নিদিয়ে তেতিয়া কি দিব?’ বাবলু এইবাৰ উৎকন্ঠাৰ চৰম সীমাত।\n‘সন্মতি নহ’লে ল’ৰাৰখন খুলি দিব’—ৰণে হাঁহি হাঁহি ক’লে।\n‘হুহ। সেইবোৰ বাদ দে। তেতিয়া গছেই নাথাকিব। গছৰ পাত বহুমূলীয়া হ’ব। আঁহত পাতৰ কথা পাহৰি যা বগৰী পাত এখিলা পালেও বহুত।’ ৰাজে ক’লে।\n‘ধেই বগৰী পাতেদি কি ঢাকিম।’ বাবলুৰ বগৰী পাতেৰে ঢকাৰ কথা ভাবি মূৰ গৰম হৈ গ’ল।\n‘বাবলু তই ইমান গছৰ পাতৰ কথা কিয় ভাবিছ। আমাৰ কাপোৰ আছে ন এতিয়া’—ৰাজে ৰণলৈ চাই হাঁহি ক’লে।\nবাবলুৱেও ভাবিলে আচলতে কিহৰ কাৰণে নো সি বগৰী পাতখন পিন্ধিব লগা হ’লগৈ।\n‘বাৰু সেইবোৰ বাদ দে। তই যে আমাক বিয়া ঠিক হোৱাৰ পাৰ্টি দিয়াৰ কথা আছিল কি হ’ল? বেছি দিন নাই আৰু তোৰ পাখি কাট খাবলৈ।’ বাবলুৱে হাঁহি হাঁহিৰাজক সুধিলে।\n‘ব’ল মোৰ ৰুমলৈ। মইটো এভাৰেডী। মানে সদায় সাজু’ ৰাজে ক’লে।\nৰাজৰ ঘৰত সোমাই দুয়োজনে মন কৰিলে কেইটামান তেজাল ভালুক আগৰ পৰাই চুচুক চামাককৈ বহি আছে। পাকঘৰত সোমাই বাবলুৱে মাংস, ৰণ আৰু ৰাজে মাছ ভজাত লাগিল। বাবলুৱে তেল হালধি ঘঁহি চিকেনজনীলৈ চাই ৰাজক ক’লে—‘একেবাৰে মাহ হালধিৰে নোৱাই দিছোঁ। তোৰো এনেকুৱা অৱস্থাই হ’ব। মাত্র তই যেনিবা ধূতিখন পিন্ধি থাকিবি।’\nৰাজে বুজি পালে আজি এইকেইটাক বেছি জোকাই নোলোৱাই ভাল। যিমান পাৰে গহীন হৈ সি মাছ ভজাত লাগিল।\nতিনিওজনে অলপ পিছত মাছ, মাংস প্লেটত লৈ টিভি থকা ৰুমত বহিল। দূৰৰপৰা ভালুককেইটাই সিহঁতক দেখি কঁপি উঠিল। মাংসৰ হাড় আৰু মাছৰ কাঁইটৰ মাজত ভালুকৰ তেজ লাহে লাহে নাইকিয়া হৈ আহিল।\nবাবলুৱে মাত লগালে—‘অই ৰণ, আজি যে তহঁতে কৈছিলি অলপ দিনৰ পিছত ছোৱালী এজনীয়ে প্রপ’জ কৰিলে যদি তাই সন্মতি দিয়ে তেন্তে তাই পিন্ধি থকা এখন আঁহত পাত দি দিব বুলি। মই তাকেই ভাবি আছো। মোৰ আকৌ সৰুৰেপৰা ইজনীতকৈ সিজনী ভাল লাগে। এজনীক প্রপ’জ কৰিলে সিজনীয়ে বেয়া পায় বুলি ভাবি থাকোঁতে গোটেইকেইজনী গুচিয়েই গ’ল বুজিছ। তহঁতে কাৰোবাক প্রপ’জ কৰিছনে কেতিয়াবা?’\nৰাজ আৰু ৰণ দুয়োটাই বুজি পালে বাবলুৱে প্ৰথমেই কাঁড়পাট মাৰি বাচি গ’ল। এতিয়া সি মস্তিত ভালুকৰ তেজ অলপ গিলি দুয়োটাৰ ফালে উত্তৰৰ আশাত চাই আছে।\nৰণে ক’লে—‘মই জীৱনত এবাৰ কৰিছিলোঁ।’\n‘কাক?’—বাবলু কাষ চাপি আহিল।\n‘বৰ্ষা, তই চিনি নাপাওঁ। মোৰ আগৰ চিনাকি।’—ৰণে গহীনত ক’লে।\nৰাজে ঠিক বুজি নাপালে ৰণে মিছা কৈছে নে সঁচা কৈছে। ৰণৰ মুখত এই নামটো আগতে কেতিয়াও শুনা মনত নপৰে তাৰ।\n‘তাই কি উত্তৰ দিলে? তই কেনেকৈ প্রপ’জ কৰিলি?’ বাবলুৱে প্ৰশ্নকেইটাৰ সৈতে আৰু কাষ চাপি আহিল।\nৰণে ভালুকৰ তেজত এটা চুমুক দি কৈ গ’ল ‘সেইদিনা শনিবাৰ আছিল। মই ভাবিলোঁ যিয়েই নহওক আজি কৈ দিও। যদি হা কয় ফূৰ্তিত পাৰ্টি আৰু যদি না কয় তেতিয়াও দুখত পাৰ্টি। তাইক আগদিনাই ফোন কৰি মাতিছিলোঁ। সময়ত সেই চিনাকি হোটেলখনত মুখামুখি হৈ বহি থাকোঁতে মই তাইলৈ চাই যিমান পাৰোঁ স্বাভাৱিকভাৱে হাঁহিছিলোঁ যদিও আচলতে ময়ো বুজিছিলোঁ ভিতৰি নাৰ্ভাছ হৈছোঁ বুলি। বৰ্ষা, বহুদিনৰ পৰাই তোমাক কথা এটা ক’ম বুলি ভাবি আছো।’\n‘কোৱা ৰণদা’ বৰ্ষাই কৈছিল।\nমই কফি কাপৰ নালটো এৰি তাইৰ হাতত ধৰি ক’লো—‘মই তোমাক ভাল পাওঁ।’\nচাৰিওফালৰ চিঞৰ বাখৰবোৰ যেন হঠাৎ বৰ্ষাৰ বাবে স্তব্ধ হৈ গ’ল। শৰীৰৰ গোটেই তেজবোৰ যেন তাইৰ মুখত গোট খালেহি। ৰঙা পৰি যোৱা কাণ দুখন চুলিৰে ঢাকি মোলৈ নোচোৱাকৈ তাই ক’লে—‘মই তোমাক তেনেকৈ…’\n‘বুলি ভাবিছা নেকি?’—মই বৰ্ষাৰ কথাটো শেষ হোৱাৰ আগতেই ক’লো।\nবৰ্ষাই একো বুজি নোপোৱাৰ দৰে মোৰ ফালে চাই থকা দেখি মই আকৌ ক’লো ‘মই তোমাক ভাল পাওঁ বুলি ভাবিছা নেকি?’\nবৰ্ষাই এইবাৰ মোৰ ফালে চাই হাঁহি হাঁহি ক’লে ‘তুমি আৰু ধেমালি কৰিবলৈ নেৰা নহয়। এইবোৰ কথাৰে বাৰু ধেমালি কৰে নেকি?’\n‘তোমালোক ছোৱালীবোৰৰ লগত সেইটোৱেই সমস্যা। কথাটো সম্পূৰ্ণকৈ নুশুনা। মোৰ প্ৰশ্নটো এতিয়াও শেষ হোৱা নাই’ মই আকৌ ক’লো।\n‘যদি ভাবিছা তেন্তে সঁচা’—মই তাইলৈ চাই হাঁহি হাঁহি ক’লো।\n‘আৰু ধেমালি নকৰিবা দেই ৰণদা।’—তাইও এইবাৰ হাঁহি হাঁহি উত্তৰ দিলে।\n‘নহয় অ’ আমি সৰুৰে পৰা ইটোৱে সিটোক জানো। আৰু তুমি আজিও মোৰ বন্ধু হ’ব পৰা নাই। সেইকাৰণেই এনেকৈ ক’লো যাতে তুমি অনাহকত ভয় খাই থাকিব নালাগে ‘কিজানি মই তোমাক ভাল পাওঁ।’‘—মই বৰ্ষাক কৈছিলো।\n‘ধেই, সেইখনহে কৰিলিগৈ শেষত। কিজানি তাই তোক ভাল পাইছিলেই।’—ৰণৰ কথা একান্তমনে শুনি থকা বাবলুৱে ক’লে।\n‘নাই অ’, চকু দেখিলেই বুকুৰ কথা বুজি পাওঁ অ’ জান। ‘চকুৱে যেতিয়া কথা কয় শব্দ কিয়নো লাগে’ বুলি ময়ুখদাইও কৈ গৈছে। কিন্তু নোকোৱা হ’লেও বুঢ়াকাললৈ দুখ থাকি গ’লহেঁতেন—’কিজানি এবাৰ কৈ চোৱা হ’লে তাই মোৰেই হ’লহেঁতেন আজি।’ মই সেইকাৰণে কথাটো ক’লো আৰু কোনো আশা নেদেখি ধেমালিৰ মাজেৰে ওলাই আহিলো। আজি আমি দুয়ো দুয়োৰে লগত ভাল।’—ৰণে ক’লে।\nসিহঁতৰ কথা শুনি ৰাজেও এৰি অহা দিনবোৰলৈ ঘূৰি গ’ল—‘তেতিয়া হায়াৰ ছেকেণ্ডেৰীৰ দিন। শ্বাহৰূখ খান ইতিমধ্যে সিহঁতৰ মন মগজুত সোমাই পৰিছে। যোৰহাটৰ প্রীন্স অৱ ৱেলছত আই আই টিৰ এন্ট্রেন্স দিব গৈছে দীপ আৰু ৰাজ। সিহঁতৰ প্ৰস্তুতিৰ নামত বিশেষ একো নাই। দীপে ৰাজক কৈছে ‘পপপপপাই গ’লে কিন্তু জমিব। কি কওঁ?’ প্রথমদিনা দি পিছদিনা দীপে পৰীক্ষা দিবলৈ নোযোৱা হ’ল। ৰাজে দীপক বুজালে আই আই টিত ছিট কম। নহ’লে আমাৰ মগজু ইমান পাতল নহয়। অভিজ্ঞতা হ’ব বল দি আহোঁগৈ। আৰু আহোঁতে শ্বাহৰূখৰ নতুন চিনেমা এখন আহিছে চাই আহিম। তাতে নতুন চিনেমা হল ‘স্মৃতিগোপাল’। পৰীক্ষা দিবলৈ যোৱা বুলি ক’লে পইচা দিবলৈ কৃপণালি নকৰে ঘৰত। আজিৰ আই আই টি মানে ইলুইলু টেষ্ট। ‘\n‘শ্বাহৰূখ, নামটো শুনি দীপৰ মন গলিল। সি কেতিয়াবা ভাবে তাৰ খোনা হোৱাৰ বাবে শ্বাহৰূখ খানেই জগৰীয়া। ‘ডৰ’ চিনেমাখন চাই আহি কুকুৰাৰ দৰে কককক কৰি থাকোঁতেই তাৰ খোনোৱাটো বেছি হৈ আহিল। অ’ মা, ভাত বাঢ়। মই পৰীক্ষা দিবলৈ যাওঁ।’ দীপে চিঞৰি মাকক ক’লে।\nভাত খোৱাৰ পিছত মাকে দুয়োটাকে মিঠাই এটা এটা দি ক’লে ‘যা মিঠা খাই গ’লে পৰীক্ষা ভাল হয়।’\nদুয়োটাই একো নামাতিলে যদিও মনে মনে ভাবিলে ‘গোটেই ৰাস্তাটো মিঠাই খাই গ’লেও আজি পৰীক্ষা শিলিখাই হ’ব।’\n‘DDLJ’ ‘দিলৱালে দুলহনীয়া লে জায়েংগে’ চাই গড়আলিত দুয়োজনে বহি আছে। দীপে ১২০ পান এখন মুখত ভৰাই কাষেদি পাৰ হৈ যোৱা ছোৱালী এজনীলৈ চাই ক’ব ধৰিলে ‘প-প-প-প’\n‘কি হ’ল অ’?’ ৰাজে সুধিলে।\n‘প-প-পলটপলট’ দীপৰ শব্দটো ওলোৱা মানে ছোৱালীজনী সিহঁতৰ চকুৰ আগৰ পৰা নোহোৱা হ’ল। ‘DDLJ’ৰ মায়াৰ মাজেদি ‘IIT’ৰ দুখ ধোঁৱাচাঙত উঠাই দুয়ো ঘৰ পালেহি।\n‘অই ৰাজ, তই সহায় কৰ হেৰৌ। কি কি কি বুলি কম কল্পনাক। আজি কি কি কিবা এটা হেস্তনেস্ত কৰিবই লাগিব।’ দীপে নামঘৰটোৰ পাছপিনে থকা বিলখনৰ পাৰত বহি সুধিলে।\nহঠাৎ যেন বিলৰ ওপৰত থকা বাঁহৰ সাঁকোডাল দেখি তাৰ মূৰত বুদ্ধি এটা খেলাল। ক’ৰবাৰ পৰা গোলাপ ফুল এপাহ আনি সি সাঁকোত উঠিল। ৰাজে একো বুজি নাপাই তালৈ চাই থাকিল।\n‘কককল্পনালললভছ মি..’ সাঁকোৰ ওপৰেদি ‘ডৰ’ চিনেমাখনত শ্বাহৰূখ ষ্টাইলত সি ফুলৰ পাপৰি ছিঙি আগবাঢ়িল। কিন্তু ‘লভছ’ শব্দটোত বেছি জোৰ দিওঁতে সাঁকোৰ পৰা পিছলি শ্বাহৰূখ পিতনিত পৰিল। ৰাজে হাঁহি হাঁহি যেনে তেনে তাক পিতনিৰপৰা উলিয়াই আনিলে।\n‘অই কি হাঁহি আছ। তোৰো কিবা কে’ছ আছে যেন পাইছোঁ।’ বাবলুৰ চিঞৰত ৰাজ আকৌ বাস্তৱলৈ ঘূৰি আহিল।\nৰাজৰ ভিতৰৰ পৰা বেয়া ৰাজটোৱে মাত লগালে ‘কৈ দে, কৈ দে তোৰ ৰাম কাহিনী।’\n‘ভুলতো নকবি। ক’লেই ফচিবি তই। কিবা এটা এনেয়ে কৈ মূল কথাৰ পৰা আঁতৰি যা।’ ভাল ৰাজে প্ৰতিবাদ কৰি চিঞৰি উঠিল।\n‘নাই অ’, মোৰ জীৱনত তেনেকুৱা একো নহ’ল। জানই আৰু সৰু নগৰখনত পৰিয়ালৰ কোনোবা নহয় কোনোবা এটাক ৰাস্তাত লগ পাবিয়েই। আড্ডা মাৰিলেই গালি খাওঁ, ছোৱালীক প্রপ’জ কৰাটো বহুত দূৰৰ কথা। যেতিয়া শ্বেয়াৰ ভেলু মাৰ্কেটত ভাল আছিল তেতিয়া বাইদেউহঁতে গালি দিছিল ‘ধিতিঙালি মাৰি ফুৰিব নালাগে। চাকৰি-বাকৰি নোপোৱা ধদুৱা এটাক কোনেও ছোৱালী নিদিয়ে।’ এতিয়া সিহঁতেই কয় ‘কি কৰি আছ। ছোৱালী এজনী ঠিক কৰিব পৰা নাই।’‘\n‘কিন্তু তোৰতো ছোৱালী ঠিক হ’ল। মোৰহে কি হ’ব বুজিয়েই পোৱা নাই।’ বাবলুৱে ক’লে।\n‘এওঁক আকৌ মধুবালা, মাধুৰী আৰু কেটৰীনাক মিক্সিত দি নতুনকৈ ছোৱালী এজনী সৃষ্টি কৰিব লাগিব। তেতিয়াহে তাৰ পছন্দ হ’ব।’ ৰণে বাবলুলৈ চাই ক’লে।\n‘হ’ব, মোৰ কথা বাদ দে। আমি আজি ইয়াক অবিবাহিত সন্থাৰ পৰা সন্মান সহকাৰে বিদায় দিব লাগিব। তই আশীৰ্বাদটো দি দে।’ বাবলুৱে ৰণক ক’লে।\nৰণে ভিতৰৰ পৰা এখন গামোছা আনি ৰাজৰ ডিঙিত দি ক’লে—‘তোৰ জীৱনলৈ আহি থকাজনী মহিমাময়ী হওক ছলনাময়ী যাতে নহয়।\nতই জীৱনটো যেনেকৈ ভাব তাইও যাতে সেই সুৰতেই কথা কয়।’\nএন্ধাৰত তোৰ হাতখন ধৰি কয় ‘কাষত তুমি যেতিয়া কিহৰ ভয়’\nআমাক দেখি দূৰৰ পৰাই যি ক’ব ‘দাদা, বহু দিন আমাৰ ফালে অহা নাই, কাইলৈ ভাত থোৱাকৈ আহক, তেওঁ ভাল পাব।\nধন্য হ’ম আমি তেনে এজনী বোৱাৰী পাই। ধন্য হ’বি তই তেনে এজনী লখিমী পাই। তাৰেই আশাৰে ভগৱানক সুঁৱৰি ‘জয় ৰাম বোলা’\n‘জয় হৰি বোলা’ ‘আৰু এজন দুৰন্ত বেচ্চেলৰৰ অন্তিম ক্ষণত আজি আমি দুই মিনিট মৌন প্ৰাৰ্থনা কৰিম’ বুলি বাবলুৱে বিছনাত পৰি পৰি ক’লে।\nভাল ৰাজ আৰু বেয়া ৰাজেও মনৰ ভিতৰত থিয় হৈ মৌন প্ৰাৰ্থনাত যোগ দিলে।\n‘সেইজনাৰ মৌন প্ৰাৰ্থনা দুই মিনিট নহয় দহ ঘন্টা হ’ব। তেওঁ আৰু কাইলৈহে সাৰ পাব।’ ৰণে বাবলুলৈ চাই হাঁহি হাঁহি ক’লে।\nবাবলুৰ সেউজীয়া টি-ছাৰ্টটো সি নিজে লাডু কৰি গাৰু সাজি শুই পৰিল। তাৰ খহি অহা জীনছটোৰ সিপাৰে থকা শেষ আৱৰণ কাপোৰ টুকুৰাৰ ৰঙো সেউজীয়া।\nৰাজে সেইফালে আঙুলিয়াই হাঁহি হাঁহি ৰণক ক’লে ‘সেইজনাৰ আঁহত পাতখিলা চা।’\n‘গ’ গ্রীণ’ NDTV ৰ ব্রেণ্ডএম্বেচাডৰ তেখেত’ ৰণে হাঁহিত যোগ দি ক’লে।\n← কথোপকথন-১৩ (ধীৰাজ কলিতা)\nদিল্লী ধৰ্ষণ →\nসম্পৰ্কৰ কথাবৃত্ত (সুপ্ৰকাশ ভূঞা)\n“অনুৰাগ” (-মৌচুমী বৰি)


Assam-Assembly: নিৰ্বাচনী বতৰত কি কৰিছে অভিনেতা যতীন বৰাই? assam-assembly-actor-jatin-bora-doing-election-campaign-for-bihpuria-bjp-candidate– News18 assam\nAssam-Assembly: নিৰ্বাচনী বতৰত কি কৰিছে অভিনেতা যতীন বৰাই?\n'পদুমৰ পাঁহি পাঁহি, ভোট দিবা হাঁহি হাঁহি, ভোট দিবা কেনেকৈ পদুম ফুলত চাপ মাৰি' -শীৰ্ষক এফাঁকি কবিতা আবৃত্তি কৰি ভোটাৰ ৰাইজক আকৰ্ষিত কৰিবলৈ চেষ্টা যতীন বৰাৰ\nLast Updated : March 20, 2021, 09:09 IST\nৰাজ্যত এতিয়া চৌদিশে বলিছে নিৰ্বাচনী গৰম বতাহ। প্ৰতিটো ৰাজনৈতিক দলেই তীব্ৰতৰ কৰি তুলিছে প্ৰচাৰ অভিযান। নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰৰ ক্ষেত্ৰত সকলোতকৈ আগত আছে শাসকীয় বিজেপি। প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদী, গৃহমন্ত্ৰী অতিম শ্বাহৰ পৰা মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱাল, মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মালৈকে সকলোৱে দিন ৰাতি একাকাৰ কৰি দলীয় প্ৰাৰ্থীৰ হৈ চলাইছে প্ৰচাৰ অভিযান। পিছ পৰি থকা নাই জনপ্ৰিয় অভিনেতা তথা ৰাজ্যিক বিজেপিৰ সাংস্কৃতিক কোষৰ আহ্বায়ক যতীন বৰাও।\nশুকুৰবাৰে অভিনেতা যতীন বৰাই ১০৯ নং বিহপুৰীয়া বিধানসভা সমষ্টিত বিজেপি প্ৰাৰ্থী ড০ অমিয় কুমাৰ ভূঞাৰ হৈ ব্যাপক নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰ চলায়। সমষ্টিটোৰ বহুকেইখন গাঁৱত উপস্থিত হৈ ভোট ভিক্ষা কৰে অভিনেতা যতীনে। প্ৰায় শতাধিক দলীয় কৰ্মী, শুভাকাংক্ষীক লগত লৈ বৰবালি,পথালিপাহাৰ আদি অঞ্চলৰ ৰাইজৰ সৈতে মত বিনিময় কৰাৰ লগতে গীত, ছবিৰ সংলাপ আঁওৰাই সমষ্টিটোৰ ৰাইজক আকৰ্ষিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে অভিনেতাগৰাকীয়ে।\nপ্ৰচাৰৰ মাজতে 'পদুমৰ পাঁহি পাঁহি, ভোট দিবা হাঁহি হাঁহি, ভোট দিবা কেনেকৈ পদুম ফুলত চাপ মাৰি' শীৰ্ষক এফাঁকি কবিতা আবৃত্তি কৰি ভোটাৰ ৰাইজক আকৰ্ষিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ লগতে বিজেপি প্ৰাৰ্থী ড.অমিয় কুমাৰ ভূঞাক বিপুল ভোটত জয়ী কৰাবলৈ ৰাইজক আহ্বান জনাই যতীন বৰাই।\nFirst published: March 20, 2021, 09:08 IST\nActor Jatin BoraAssam Assembly Election 2021bjpJatin Bora Election Campaign


গল্পৰ টোপোলা Archives - Page2of3- Fahujali\nCategory: গল্পৰ টোপোলা\nPosted on February 5, 2016 February 19, 2016 by bipul bora in গল্পৰ টোপোলা\nকাৰোবাৰ আকুল বিননি শুনি মই উচপ খাই উঠিলো । তাৰ উৎস বিচাৰি চাৰিওফালে চালো— দেখিলো চাৰিআলিৰ চুকত থকা জৰীগছজোপাৰ তলত এজনী পাগলী মানুহ । গাত এসাজ মলিয়ন মেখেলা চাদৰ । তায়েই চিঞৰি চিঞৰি বিনাই আছে । বেচেৰী । তাইবা কিমান দুখত পাগলী হ’ল । পাগলী মানুহজনী দেখাত ভাল ঘৰৰ যেনেই লাগিল । কিন্ত পাৰ হৈ যোৱা ধুমুহাই কোবাই যোৱা গছ এজোপাৰ দৰে তাইৰ অৱস্থা ।\nএই সৰু মফচলীয় ঠাইখনলৈ ট্ৰেন্সফাৰ হোৱা মোৰ বেছিদিন হোৱা নাই । গতিকে মই এই ঠাইৰ আওভাও বৰকৈ পোৱা নাই । এই বাটেৰেই কামলৈ সদায় অহা যোৱা কৰোঁ যদিও পাগলীজনী ইমান দিনে চকুত পৰা নাছিল । আজি সহকৰ্মী ৰঞ্জিত গোহাঁইৰ লগত আহি থাকোতে পাগলীজনী দেখিলো । গোহাঁই মানুজন ইয়াৰে । বৰ খোলামনৰ সহৃদয় মানুহ । মই সুধিবলৈ পোৱাৰ আগতেই তেৱেঁই মুখ মেলিলে ।\n—- এই মানুহগৰাকী দেখিছে ? তেওঁৰ দুখৰ কাহিনী শুনিলে আপোনাৰো চকুপানী ওলাব । মোৰ এনেয়েই কৌতূহল বেছি । তাতে লেখক মানুহতো । মই আগ্ৰহেৰে তেওঁলৈ চালো । পাগলী মানুগৰাকী ৰজনী মাষ্টৰৰ পৰিবাৰ , ল’ৰা — ছোৱালী দুটা , দুয়োটাই এনে গুণৱান যে যিকোনো মাক — বাপেকেই তেনে ল’ৰা — ছোৱালীক লৈ গৌৰৱবোধ কৰিব । সকলো দিশতে সিঁহত আগবঢ়া , জাকত জিলিকা । ছোৱালীজনী নীহাৰিকা আকৌ এখোপ চৰাহে । দেউতাক ৰজনী বৰুৱা অসুখীয়া মানুহ যদিও তেওঁৰ বৰ আশা ছোৱালীজনীকে ল’ৰাটোকে পঢ়াই — শুনাই মানুহ কৰিব । বিশেষকৈ নীহাৰিকাক লৈ তেওঁৰ বহুত কল্পনা, বহুত আকাংক্ষা । কিন্ত হাঁপানী ৰোগটোৱে ধৰিলে তেওঁ হতাশ হৈ পৰে ।\nনীহাৰীকা । এজনী কলা কলাকৈ বাঢ়ি অহা চকুত লগা ছোৱালী । দেউতাক অসুখীয়া বাবে তাই সৰুৰেপৰা কিমান কি কৰিবলগা হৈছে । পথাৰলৈ যোৱা, কঠীয়া পেলোৱা, ধান বনাবলৈ মিললৈ চাইকেলত ধান নিয়া– এনেধৰণৰ কামবোৰো তায়ে কৰে । ভায়েক মাত্ৰ সাক্ষীগোপাল হৈ লগত থাকে– দেউতাকৰ নিৰ্দেশত । সি অলপ খীন মিন বিধৰ । দেউতাকে ঘৰৰ পিৰালিত লগ– বন্ধুৰ লগত কথা পাতি থাকোতে জীয়েকক দেখি হুমুনিয়াহ কাঢ়ি কয়— মোৰ ছোৱালীজনী ল’ৰা হোৱাহ’লে মই একো চিন্তা নকৰিলোহেতেন ॥ নীহাৰিকা তাহাঁতৰ অঞ্চলটোৰ আটাইতকৈ মেধাৱী ছোৱালী । তাই দুয়োটা ছাত্ৰবৃত্তি প্ৰাথমিক আৰু মজলীয়া দুয়োটাই লাভ কৰিছে, মেট্ৰিকতো ভাল ৰিজাল্ট কৰাছে । তাইৰ মনটো মৰি যায় ।পাব জানো তাইৰ হেঁপাহে পূৰ্ণতা !\nনেপালে ! তাইৰ আশা পূৰণ নহ’ল । কেৱল এয়াই নে ? কি যে এক অনিশ্চিত ভৱিষ্যত তাইৰ বাবে ৰৈ আছিল তাই জানো অনুভৱ কৰিব পাৰিছিল ?\nদেউতাক ৰজনী মাষ্টৰ ঢুকাল । ঢুকাল মানে অকাল মৰণ । বহুদিনৰে পৰা হাঁপানীত ভূগি আছিল তেওঁ । ৰজনী মাষ্টৰৰ মাক দেউতাকো সৰুতেই ঢুকাইছিল । বৰদেউতাকৰ ঘৰতেই খুন্দা খুন্দলি খাই ডাঙৰ হ’ল । কিছু বয়সত বিয়াখন হ’ল । বেতনিচুকৰ ছোৱালী এজনী বিয়া কৰাই সংসাৰখন তৰিলে । ল’ৰা এটা, ছোৱালী এজনীৰে সৰু সংসাৰ । সুখৰ বুলি একে এষাৰে ক’ব নোৱাৰি কাৰণ তাকৰীয়া দৰমহাৰে সংসাৰৰ জোৰা নমৰে । ইফালে বেমাৰ । ঘৈণীয়েকজনী কামিলা বাবেহে কোনোমতে টুকটাককৈ চলি আছে । ৰুগীয়া মানুহজন পিছে সামাজিক কামত আগৰণুৱা । কিন্তু সু-চিকিৎসা, সু-পথ্যৰ অভাৱত দেহাই আৰু নাটানিলে । তেখেতৰ অকাল মৰণে ঘৰখনলৈ যেন আঁউসীৰ আন্ধাৰ নমাই আনিলে । আজলী মাকজনীয়ে, ল’ৰা ছোৱালী দুটাই বুজাই নাছিল দেউতাৰ অসুখটো কিমান চিৰিয়াছ আছিল । কেনেধৰণেনো চিকিৎসা কৰিব লাগিব সেয়া সিহঁতৰ বোধগম্য নাছিল আৰু এদিন তেখেতে সিহঁতক দলনিত পোনা মেলা দি মেলি আঁতৰি গ’ল । সিহঁত যেন এক অন্ধকাৰ অতল গৰ্ভত সৰি পৰিল ।কি হ’ব সিহঁতৰ ? কি কৰিব এতিয়া সিহঁতে !\nদেউতাকৰ চাকৰিটো পাবৰ বাবে তাই বাটকুৰি বালে শিক্ষাবিষয়াৰ অফিচলৈ, চৰকাৰৰ নেতা-পালিনেতাৰ ঘৰলৈ । ন’হলে যে ঘৰ নচলে । তাইৰ সপোন থানবান হৈ গ’ল । তাই পঢ়া কলেজখনৰ সহৃদয় প্ৰফেচাৰ এজনে তাইক পঢ়ুৱাৰ দায়িত্ব ল’ব বুলি লগৰ ছোৱালীৰ জৰিয়তে খবৰ দিছিল । কিন্তু তাইৰতো উপায় নাই । তাইটো অকল নিজলৈ চালে নহ’ব । ঘৰৰ বাকী কেইটাৰ কি হ’ব ?\nইমানখিনি কৈ গোঁহাই ৰ’ল । কিন্তু মই উদগ্ৰীৱ হৈ উঠিছো কাহিনীটো জানিবৰ বাবে । কি হ’ল ৰজনী মাষ্টৰৰ পৰিয়ালটোৰ ? কি হ’ল নীহািিকাৰ ।\nমই সুধিলো ।\n……….তাৰপিছত । তাৰপিছত ক’বলৈ মন নাযায় ফুকন । তথাপি আৰম্ভ কৰিলো যেতিয়া ক’বতো লাগিবই । শুনক……\nনীহাৰিকাক চাকৰি দিম বুলি সিহঁতৰ তাৰে এটা মাজবয়সীয়া তথাকথিত ৰাজনৈতিক নেতাই তাইৰ সৰ্বনাশ কৰিলে । তাইৰ নাৰীত্বৰ অপমান, মানৱতাৰ অপমান সহ্য কৰিব নোৱাৰিলে । এজনী সূৰুজমুখী ফুলৰদৰে ছোৱালী শেষ হৈ গ’ল । তাই আপোনঘাতী হ’ল । এটা সম্ভাৱনা শেষ হৈ গ’ল ।\nআকৌ গোঁহাই অকণমান ৰ’ল । জেপৰ পৰা চিগাৰেটৰ পেকেট এটা উলিয়াই ল’লে । এটা চিগাৰেট জ্বলাই লৈ দোকান এখনৰ আঁৰ লৈ কেইটানমান মাৰি আহিল । মই চিগাৰেট নাখাওঁ । গতিকে মই ৰৈ থাকিলো । বৰ হৃদয় বিদাৰক কাহিনী । নহয় সঁচা ঘটনা । কাহিনী বুলিলে কিবা সজাই পৰাই কোৱা কথা যেনহে লাগে । এনেকুৱা ঘটনাত প্ৰায়ে ক্ষমতাশালী দোষী সাৰি যায় । এইক্ষেত্ৰতো তেনেকুৱাই হ’ল চাগৈ । সমাজত তেনেকুৱা দোষী অপৰাধীকহে ৰঙা দলিচা পাৰি আদৰণি জনায় ।\nচিগাৰেটটো পেলাই গোঁহাই আকৌ মোৰ ওচৰ পালেহি ।\n…… তাৰপিছত কি হ’ল গোঁহাই ?\nঅ’ তাৰপিছত । তাৰপিছত মাকজনীৰ মূৰত যেন সৰগ ভাগি পৰিল । গৈছিল, মাক গৈছিল পুলিচৰ ওচৰলৈ । বৰ বৰ নেতাৰ ওচৰলৈ । কাৰ ওচৰলৈ যোৱা নাছিল তেওঁ । কিন্তু একো লাভ নহ’ল । সকলো অৰণ্যৰোদন । ফুটুকাৰ ফেন । ক্ষমতাৰে অপৰাধীয়ে সকলোৰে মাত বন্ধ কৰি থলে । মেনেজ কৰিলে । সুব্ৰতে সেইবাৰ মেট্ৰিক দিছিল । খুব ভালদৰে পাছ কৰিছিল সি । বায়েকৰ মৃত্যুৰ পিছত সি কাকো নমতা হ’ল । তাৰ এবছৰ পিছতে এদিন সিও নোহোৱা হ’ল ।\n— নোহোৱা হ’ল মানে ? তাৰো মৃত্যু হ’ল নেকি ?\n— নহয় কথাটো তেনেকুৱা নহয় । সি বায়েকৰ মৃত্যুৰ, বায়েকৰ অপমানৰ প্ৰতিশোধ ল’ব নোৱাৰি পিঞ্জৰাবদ্ধ বাঘৰ দৰে হৈ পৰিল । তাৰপিছত এদিন সি ঘৰৰ পৰা ওলাই গৈ আৰু ঘূৰি নাহিল । কোনোবাই কয় সি কোনোবা নিষিদ্ধ সংগঠনত যোগ দিলে । পিছে কোনেও নাজানে সি প্ৰকৃততে কলৈ গ’ল । এদিন কিন্তু সি নীহাৰিকাৰ সৰ্বনাশ কৰা পাষণ্ডটোক কোনোবাই ঘৰতে গুলীয়াই হত্যা কৰি গ’ল । মানুহে ভাবে, সেইটো সুব্ৰতৰেই কাম আছিল ।\nসুব্ৰত হেৰাই গ’ল । তাক আৰু কোনেও দেখা পোৱা নাই । এটা সুঠাম ডেকা হেৰাই গ’ল । কেৱল থাকিল দুৰ্ভাগিনী মাকজনী । মাষ্টৰৰ বিধৱা পত্নী । বেচেৰীয়ে ভাবে ল’ৰাটো ঘূৰি আহিব, আহিবই । আহিয়ে মাকক সাৱটি ধৰি মাতিব, “মা, মই আহিলো ।”\nতেওঁ সকলোকে সুধি ফুৰে । ল’ৰাটোৰ খবৰ ক’ত পাব, কোনোবাই জানে নেকি । এটা সময়ত মানুহবিলাক তেওঁৰ পৰা পলাই ফুৰিব ধৰিলে । আচলতে তেওঁৰ প্ৰশ্নৰ পৰা । কাৰণ সেই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ তেওঁলোকৰ ওচৰত নাই ।\nপুতেকৰ মানে সুব্ৰতৰ বিষয়ে এটা উৰাবাতৰি ওলাল । তাৰ হেনো এটা এনকাউণ্টাৰত মৃত্যু হ’ল । কিন্তু বাতৰিটোৰ সত্যতা আছেনে নাই কোনেও নাজানে । সুব্ৰত যেন এটা ৰহস্যৰ মাজত সোমাই পৰিল । অন্ততঃ এতিয়ালৈকে ।\nমাকজনী লাহে লাহে পাগলী হ’ল । এতিয়া যেতিয়াই তেতিয়াই চিঞৰি ফুৰে, ল’ৰা-ছোৱালীহালক বিচাৰি । মানুহক লগ পালেই কয়- সিহঁত দুটা আহিব নহয়, সোনকালেই আহিব ।\n……….. মোৰ এটা দীৰ্ঘনিশ্বাস বাহিৰ হৈ আহিল । কিমান ঘৰ, কিমান সংসাৰ এনেকৈ জহি খহি গ’ল কোনো জানে ।\nমাণিকদাৰ ওচৰলৈ এদিন গল্পৰ প্লট বিচাৰি গৈছিলো (স্বনামধন্য লেখক দেৱব্ৰত দাসলৈ ক্ষমা প্ৰাৰ্থনাৰে) । তেওঁ মোক ৰজনী মাষ্টৰৰ ঘৰৰ কাহিনীটো কৈছিল । কাহিনীটো কিন্তু আগত লিখা কাহিনীটোতকৈ অলপ বেলেগ । ইয়াত মই অলপ ৰং সানিছো ।\nৰজনী মাষ্টৰক তুমি চিনি পোৱানে সাহিত্যিক ? ক’ত চিনি পাবা বাৰু, তেখেতৰ কথাকে কওঁ ।\nমাণিকদাই আৰম্ভ কৰিলে…………\nৰজনী মাষ্টৰৰ দুটা ল’ৰা-ছোৱালী । ছোৱালীজনী ডাঙৰ, ল’ৰাটো সৰু । ল’ৰা-ছোৱালী দুটা পঢ়াই শুনাই, দেখাই শুনাই জাকত জিলিকা । ছোৱালীজনীয়ে হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী পঢ়িছিল । বহুত আশালৈ তাই পঢ়াত আগবাঢ়ি গৈছিল । ভায়েকটোৱে সেইবাৰ মেট্ৰিক দিব ।\nপিছে আলচা কথা নহয় সিদ্ধি, বাটত আছে কণা বিধি । তাইৰ ফাইনেল পৰীক্ষালৈ বাইছদিন থাকোতেই ৰজনী মাষ্টৰৰ অসুখত পৰি সিফলীয়া হ’ল ।\n……… এতিয়া কি হ’ব পাৰে বুলি ভাবিছা সাহিত্যিক ? কোৱাচোন ।\nমাণিকদাই মোক সাহিত্যিক বুলি মাতে । মোৰ দুই এটা লেখা প্ৰকাশ পাইছে ইতিমধ্যে, তাতে তেওঁ মোক এই নাম দিছে ।\n……নাই, মই আকৌ কি ভাবিম ? আপোনাৰ পৰাহে শুনিবলৈ আহিছো মই ।\n…… হেঃ হেঃ । বাৰু শুনা ।\nৰজনী মাষ্টৰৰ জীয়েকে তেনে পৰিস্থিতিতো পৰীক্ষাটো দিলে । দিবলৈ বাধ্য । তাইক এতিয়া দেউতাকৰ চাকৰিটো লাগে । এদিন ৰিজাল্ট ওলাল । আশানৰূপ নহলেও ভালদৰেই পাছ কৰিলে আৰু দেউতাকৰ লগৰ শিক্ষক তথা বন্ধুসকলৰ চেষ্টাত তাইৰ চাকৰিটো হ’ল । পঢ়া শুনাত ভাল কাৰণে তাইৰ চাকৰিটো পোৱাত বিশেষ অসুবিধা নহ’ল ।\nতাই ভায়েকক পঢ়ালে, উচ্চশিক্ষা দিয়ালে । ভাল ল’ৰা এজনৰ লগত তাইৰ বিয়াখনো হৈ গ’ল । এতিয়া সুখেৰে দিন গৈছে তাইৰ । দুটা ল’ৰাৰ মাক । ভায়েকো মানুহ হ’ল, প্ৰতিষ্ঠিত হ’ল । মাকৰো ভালেই । পুতেক-বোৱাৰীয়েকৰ লগত নিশ্চিত জীৱন কটাইছে ।\nমাণিকদা ৰ’ল । ক’লে-\nকাহিনী এইটোৱেই । এতিয়া তুমি ৰং বৰণ দি কি লিখা লিখা আৰু ।\nএইবুলি কৈ মাণিকদা ধ্যানস্থ হ’ল । তেওঁ এতিয়া মহাদেউৰ প্ৰসাদ সেৱন কৰি আছে । অৰ্থাৎ এতিয়া আৰু তেওঁৰ মৌনব্ৰত ধাৰণ কৰিলে । মোৰ পেটে পেটে খং উঠি আহিল । এইটো এটা গল্পৰ প্লট হ’লনে ? কোনোবা ৰজনী মাষ্টৰৰ ঘৰৰ বায়’গ্ৰাফী শুনাৰ মোৰ কি দৰকাৰ পৰিছিল । মাণিকদালৈ চালো । একেবাৰে বোম ভোলানাথ । ইঃ নেদেখিছা । বাহাদুৰি দেখুৱাইছে । এনেয়ে কি চাবা, কাহিনী কোৱাৰ কোব । এতিয়া ক’ৰ ৰজনী মাষ্টৰৰ জীয়েকৰ কাহিনী লিখ লিখ । খঙতে মাণিকদাক মাত নলগোৱাকৈয়ে বাইকত উঠিলোহি । নিজকে ক’লো- “পালিনে মজা, ল্পৰ প্লট লাগে ।”\nঘৰলৈ আহি পুনৰ পঢ়া টেবুলত ।\nআইডিয়া ; ৰজনী মাষ্টৰৰ ঘৰৰ কাহিনীৰে দেখোন এটা গল্প ঠিকেই লিখিব পাৰি । এটা কিয়, দুই, তিনিটাও লিখিব পাৰি । খালী কাহিনীটো অলপ বেঁকাবেকিঁ কৰি দিলেই……\nৰজনী মাষ্টৰৰ মৃত্যুত ঘৰখনে আন্ধাৰ দেখিলে । নীহাৰিকাই ঘৰৰ অৱস্থা দেখি নিজৰ পঢ়াৰ আশা বাদ দিলে । এটা চাকৰিৰ বাবে কিমান চেষ্টা কৰিলে, ইন্টাৰভিউ দিলে, কিন্তু লাভ হ’লে নহ’ল । দুৰ্নীতিত লেটি লোৱা সমাজখনত সিহঁতৰ দৰে দুৰ্ভগীয়াৰ কথা ভাবিবলৈ কাৰো আহৰি নহ’ল ।\n……. উঠ আই উঠ । বেলিলৈকে শুই থাকিলে নহ’ব নহয় আইজনী ।\nমাকে নীহাৰিকাক জগাইছে । তাইৰ ৰাতিপুৱা ৫ বজাৰ পৰা টিউচন । চাকৰি বিচাৰি ভাগৰি পৰি এতিয়া তাই টিউচন কৰিবলৈ লৈছে । তাৰে ঘৰখনৰ খৰছ কিছু হ’লেও উলিয়াব পাৰিছে । কিন্তু সেয়াইটো পৰ্যাপ্ত নহয় ।\nদেউতাক ৰজনী বৰুৱায়ো বিশেষ কিবা সিহঁতলৈ এৰি যাব পৰা নাছিল । তেওঁৰ দৰমহাই নুকুলায় । ইফালে নিজে হাঁপানীত ভুগি থকা অসুখীয়া মানুহ ।\nঘৰখনতো টিউচনৰ সামান্য টকাকেইটাৰে নচলে । পেঞ্চনৰো একো খা-খবৰ নাই । ভায়েকও সেইবাবে কিবা এটা উপাৰ্জন কৰিবলৈ মন মেলিলে । সেইসময়তে গাঁৱৰে এঘৰ মানুহৰ এখন নতুন গাড়ী লৈছে ভাড়াত দিবৰ বাবে । সুব্ৰতে সেইখনৰ ড্ৰাইভাৰ হ’বলৈ মন কৰিলে, মানুহঘৰেও আনন্দৰে সন্মতি দিলে । সিহঁতক এইদৰে সহায় কৰিবলৈ পাই তেওঁলোকেও ভালেই পালে ।\nমা মই ওলাইছো ।\nসুব্ৰতে প্ৰথম দিনা গাড়ী চলাবলৈ ওলাওতে মাকক সেৱা জনাই ক’লে । নীহাৰিকা আৰু মাকে চকুপানী সামৰিব পৰা নাছিল সেইদিনা । ইমান চোকা ল’ৰাটোৰনো এই দশা হ’ব লাগেনে ?\nলাহে লাহে ঘৰখন আকৌ ঠন ধৰি উঠিছে । ভায়েকে প্ৰাইভেটকৈ বি.এ. পঢ়ি আছে । নীহাৰিকাই এম.এ. দিবলৈ যো-জা চলাইছে প্ৰাইভেটকৈয়ে ।\nকিন্তু মানুহে পাঙে, বিধাতাই ভাঙে । সুব্ৰতে এদিন গাড়ী চলাবলৈ গৈ আৰু ঘূৰি নাহিল । গাড়ীয়ে চালকে সন্ধানহীন হৈ পৰিল ।\nনীহাৰিকা যেন পাগলী হৈ যাব । পুলিচৰ থানাই, মানুহৰ ঘৰত, য’তে ত’তে তাই ভায়েকৰ সন্ধান কৰিলে । কিন্তু নাই । ক’তো একো শুংসূত্ৰই নাই ।\nকিন্তু এসপ্তাহৰ পিছত খবৰ আহিল । ভায়েক আহিল । ভায়েকৰ মৃতদেহ । কোনোবা গাড়ীচোৰে তাক হত্যা কৰি গাড়ী লৈ পলাই গ’ল ।\nনীহাৰিকাৰ চকুপানী যেন গোট মাৰিছিল, মাক পাগলীৰ দৰে হ’ল ।\nএদিন হঠাৎ নীহাৰিকা হেৰাই গ’ল । কি হ’ল কোনেও নাজানে । বহুতৰ সন্দেহ তাই হয়তো আপোনঘাতী হ’ল ।\nআৰু মাকজনী ? সৌগৰাকী গছজোপাৰ তলত । বাটে বাটে ঘূৰি ফুৰে, বিচাৰি ফুৰে নিজৰ ল’ৰা-ছোৱালীহালক….\nবোপাই ঐ…..!! আইজনী ঐ……!!\nনাই, গল্পটো লিখি উঠি নিজেই সন্তুষ্ট নহলো । আজিকালিৰ গল্প । এনেদৰে লিখিলেতো নহব । গল্পৰ ফৰ্ম, কাহিনী সকলোতেই আধুনিকতা লাগিব । তথাপি এইদৰেই প্ৰকাশৰ বাবে পঠাই দিলো ।\nৰাতিপুৱা ৮ মান বাজিছে । দেওবাৰ । বাতৰিখন লৈ প্ৰথমতে ওপৰে ওপৰে চকু ফুৰাই লৈছো । হঠাৎ ফোনটো বাজি উঠিল । দিলীপৰ কল । দিলীপ কাকতি মোৰ বন্ধু ।\n-হেল্লো দিলীপ , গুড মৰ্ণিং ৷\n-মৰ্ণিং ৷ এইমাত্ৰ তোৰ গল্পটো পঢ়িলো ৷\n– বা: ইমান সোনকালে গল্প পঢ়িলিয়ই নে ?\n– এহ নহয় অ’, বাতৰিখন ওপৰে ওপৰে চকু ফুৰাওঁতে তোৰ গল্পটো দেখি পঢ়িপেলালো ৷ তই কিন্তু তামাম গল্প লিখিলি দেই ৷ তই কেনেকৈ জানিলি কাহিনীটো ? মানে প্ৰথম গল্পটো\n——- মানে মই বুজা নাই ৷\nআচলতে দিলীপ বৰ ভাল পাঠক নহয়; সি মই লিখা বুলিয়ে গল্পটো পঢ়িছে আৰু সেইবাবেই তামাম বুলিছে ৷\n—— বন্ধু তই কাহিনী টো কেনেকৈ জানিলি? মইতো তোক কোৱা মনত নপৰে ৷ ৰজনী বৰুৱা মাস্টৰৰ ঘৰৰ কাহিনীটো আমাৰ ইয়াৰে ঘটনা ৷ সচাকৈয়ে উঠি অহা মানুহ ঘৰ কেনেকৈ ধবংস হৈ গ’ল ৷\nতই বুজাই ক’চোন দিলীপ ৷\nতইযে লিখিছ বন্ধু প্ৰথম কাহিনীটো সেইটোৰ কথাকে কৈছো ৷ বৰ দুখ লাগে বুজিছ ৷\nইমান ভাল মানুহ ঘৰৰ , উঠি অহা মেধাৱী ল’ৰা-ছোৱালীহালৰ তেনে দশা হব লাগেনে ? —–\nদিলীপে অনৰ্গল কথা কৈ গৈছে ৷ মোৰহে কাণত সোমোৱা নাই ৷ মই হতভম্ব হৈ পৰিছো ৷ মইতো ৰহণ সানি লিখা গল্পহে আছিল সেইটো ৷ কেনেকৈ বাৰু——\n—— হেল্ল ‘ হেল্ল ‘ শুনা নাই নেকি গল্পকাৰ হেল্ল ‘ হেল্ল ‘———– বোধকৰো দিলীপে ফোনটো কাটি দিলে ৷ মই ঠাইতে বহি থাকিলো ৷\nকিমান সময় এনেদৰে বহি থাকিলো ক’ব নোৱাৰো ৷ আকৌ ফোনটো বজি উঠিল ৷ অচিনাকি নম্বৰ ৷ ৰিচিভ কৰিলো—- হেল্ল আপোনি গল্পকাৰ অৰ্ণৱ ফুকন নহয় জানো ? নাৰীৰ কন্ঠস্বৰ ৷\n——- হয় হয় কওক চোন কোনে কৈছে?\n——- মই নীহাৰিকা বৰুৱা ৷\n——- কোন নীহাৰিকা বৰুৱা বাৰু ? মইচোন আপোনাক চিনিব পৰা নাই ৷\n——- চিনিব পৰা নাই ! এতিয়া নীহাৰিকা বৰুৱাক চিনি নোপোৱাই হ’ল ৷ মই মিঠাপুখুৰী হাইয়াৰ চেকেণ্ডেৰী স্কুলৰ শিক্ষয়িত্ৰী ৷\n——– অ হয় নেকি ! কিন্তু মই আপোনাক আগতে লগ পোৱা মনত নপৰে দেখুন\n— মনত পৰেনে ? নীহাৰিকা বৰুৱালৈ, নপৰে !!\nমনে মনে মই ভয় খাই উঠিলো । কি কেলেংকাৰীত পৰিলো মই । মোৰ মান সন্ধান সোপাকে যাব এতিয়া । ডিচেম্বৰ মাহৰ জাৰতো মই মানুহটো ঘামি উঠিলো ।\n— আপুনি আমাৰ ঘৰখনক লৈ, মোক লৈ এইবোৰ কি গল্প লিখিছে ? কল্পনাৰ ৰহণ সানি সানি মোক ধৰ্ষিতা সজালে, আত্মহত্যা কৰালে । মোৰ ভাইটোক…….\nহয়তো নীহাৰিকাই উচুপিছে । মই বাকৰুদ্ধ ।\n— আপুনি লিখিছে লিখিছে বাৰু । কিন্তু আপুনি একেবাৰে আমাৰ সকলোৰে আচল নাম-ধাম দি কিয় লিখিলে ? আপোনাৰ কি, আমি সুখেৰে থকাটো সহ্য হোৱা নাই ? মই সুখেৰে আছো স্বামী আৰু সন্তানৰ সৈতে । ভাইটোৱে চাকৰি কৰি মাৰ সৈতে, নিজৰ সংসাৰৰ সৈতে সুখেৰে আছে । কিন্তু আপুনি এইবোৰ কি লিখিছে ? তেনে হোৱা হ’লে আপুনি ভাল পালেহেতেন ? লিখিছেটো লিখিছে একেবাৰে আচল নাম-ধাম দি । লেখকৰ সামাজিক দায়বদ্ধতা থাকিব লাগে বুজিছে…….\nনীহাৰিকাৰ মাতটো বাষ্পাকুল হৈ অস্পষ্ট হৈ পৰিছে । হয়তো তেওঁ পুনৰ উচুপিছে ।\n— হেল্ল, চাওক, নীহাৰিকা বৰুৱা, আপুনি মোক বেয়া নাপাব, মই আচলতে জানি শুনি…….\nফোনটো কাটি দিলে তেওঁ । আৰু মই । মই যেন বিশ্বাসেই কৰিব পৰা নাই এইবোৰ কি হৈছে । কিমান সময় এইদৰে বহি আছিলো ক’ব নোৱাৰো । আকৌ ফোনৰ ৰিংট’ন বাজিল । অচিনাকী নম্বৰ । মোৰ কিন্তু এইবাৰ ফোনটো চুবলৈ ভয় লাগিল ।\nTagged গল্প নহ'য়\tLeaveacomment\nPosted on January 15, 2016 January 16, 2016 by bipul bora in গল্পৰ টোপোলা\nভাৰ্গব লিগিৰা, নিতাইপুখুৰী পহুখোৱা\n:’অ’ ভানু , ভানু । চাওঁ এইফালে আহচোন ।’\n:গৈছো আইতা ।’\nবিচনাত শুই থকাৰ পৰা বনকৰা ছোৱালী ভানুক মাত লগাই প্ৰণামীয়ে । কিছুসময়ৰ পিছত ভানু সোমাই আহে ।\n:’কিয় মাতিছিলে আইতা ?’\n:মোক বাহিৰলৈ লৈ ব’লচোন আই । ভিতৰত সোমাই থাকি আমনি লাগিছে আৰু ।’\n:’এৰা কিমান নো সোমাই থাকিব ? ব’লক বাহিৰতে অলপ বহিব ।’\nমোহন পাচনি, হাৱাজান, গহপুৰ ৷\nবিপুল হৰ্ষোল্লাস আৰু হাতচাপৰিৰ মাজেৰে নাটকখনৰ যৱনিকা পৰিল ৷ মঞ্চৰ পৰা নামি জেকেটটো পিন্ধি ল’লে অৰূপে ৷ দেখিলে মঞ্চৰ পিছফালে নৃত্য নাটিকাৰ ল’ৰা আৰু ছোৱালী দুজনীমানে সুকীয়াকৈ জুই ফুৰাই আছে ৷ তালৈকে আগবাঢ়ি গ’ল সি ৷ দীপশিখা নামৰ ছোৱালীজনীয়ে বহি থকা চকীখন তালৈ আগবঢ়াই দি সুধিলে…\nTagged মোহন পাচনি\tLeaveacomment\nইতি, ৰাগিনী বৰুৱা\nপ্ৰাঞ্জল প্ৰতিম বড়া\nসহকাৰী অধ্যাপক, ইংৰাজী বিভাগ\nজাঁজী হেমনাথ শৰ্মা কলেজ, আমগুৰি, শিৱসাগৰ ।\nTagged ইতি, ৰাগিনী বৰুৱা\tLeaveacomment\nহাৱাজান, গহপুৰ ।\nপুৱাৰ চোকা ৰ’দ চেৰেঙা খিৰিকিৰ পৰ্দাৰ ফাকেৰে আহি মুখত পৰাত সাৰ পাই উঠিল পল্লৱ । এঙামুৰি দি হাতৰ ঘড়ীটোলৈ চালে…৭.৩০ বাজিলেই । জাপ মাৰি বিচনাৰ পৰা নামিল সি । চকু মুখ ধুই, চকুত কেইবাবাৰো পানী চটিয়াই ডিউটিত পিন্ধি যোৱা কাপোৰযোৰ সলালে । পাইলটৰ বিচনাখনত ৰ’দে নুচুৱেহি । নাক বজাই, লাল-কাল দি পৰি আছে মৃদুল । হেচুকি হেচুকি জগালে তাক ।\nPosted on November 2, 2015 November 4, 2015 by admin in গল্পৰ টোপোলা\nসংগীতা ৰক্তিম গগৈ, বেলতলা, গুৱাহাটী !\nপাচঁ নম্বৰ লাইনৰ বিহাৰী পোৱালিৰ হাতৰ টিপতত দিয়া সৰু কাগজৰ টুকুৰাত লিখা আছিল ……” ছানঝে বেলা তুই একলা আছবি লালবাগৰি ঘাটে …মুই ত’ৰ খাতিৰ ৰখে থাকব’। ত’ৰ ছংগে ম’ৰ একটা কথা আহে…” Continue reading →\nতুমি কেনে আছা মা\nঅনিতা গগৈ, নামৰূপ, ডিব্ৰুগড় ৷\nৰাতিটো বিদিশাৰ টোপনি নাহিল। আজি বহুদিন ধৰি এনে হৈছে, আগনিশাৰ চিলমিলকৈ অহা টোপনি হঠাৎ মাজনিশাতে ভাগি যায় আৰু হাজাৰ চেষ্টা কৰিলেও পিছলৈ টোপনি নাহে। ইকাটি সিকাটিকৈ পৰি থাকি ৰাতিটো কোনোমতে পাৰ হয়।\nকোনোবাই কিবা কৰিবনে তোমালোকৰ বাবে\nপ্ৰতিভা চৌধুৰী, বঙাইগাওঁ ৷\n”ঐ যা যা, কি কৰিছ ভিক্ষাৰীৰ জাত, কিহৰ চলনা কৰি আহিছ ? চল পালে তহঁতেই বস্তু চোৰ কৰি লৈ যাৱ।” বাহিৰত মানুহজনে চিঞৰা শুনি তাই দৌৰা-দৌৰিকৈ বাহিৰলৈ চালে খিৰিকীৰে। মানুহজনৰ কথা আওকাণ কৰি ল’ৰা দুটাই ৰাস্তাৰ কাষৰ জাৱৰৰ দমটোৰ পৰা কিবা বিচৰাত মগ্ন হৈ আছে। Continue reading →


বেজৰ নাকত খৰ! মহানগৰীত চোৰৰূপী আৰক্ষীয়ে কাৰ্যালয়ত চলালে চাফাই অভিযান\nPolice Caught in CCTV Camera বেজৰ নাকত খৰ! মহানগৰীত চোৰৰূপী আৰক্ষীয়ে কাৰ্যালয়ত চলালে চাফাই অভিযান\nPolice caught in CCTV camera আৰক্ষীয়ে চোৰ ধৰে! ওহোঁ নধৰে! সংলগ্ন কৰা ভিডিওত দৃশ্য দেখিলেই সকলো স্পষ্ট হৈ পৰিব। মহানগৰীত ওলাইছে চোৰ ৰূপী আৰক্ষী!\nচোৰৰ দেহত দেহত খাকী পোছাক; মূৰত আৰক্ষীৰ টুপী, কৰ্ম পিছে চুৰি কাৰ্য্য।\nচি চি টিভি কেমেৰাত ধৰা পৰা আৰক্ষীৰ পোছাক পৰিহিত এইজন চোৰে প্ৰথমে হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে প্ৰৱেশ কৰিছে এই কাৰ্যালয়ত। তাৰ পাছতে ইফালে সিফালে চাইছে,,, কিজানিবা কোনোবাই দেখা পায়,,, পিছে নাই কোনো নাই,,, সেয়ে বেগ লৈ উধাও হ’ল এইটো চোৰৰূপী আৰক্ষী পোছাকধাৰী। পিছে বপুৰাই গমেই নাপালে ওপৰত এটা চি চি কেমেৰা লাগি আছে।\nঘটনাৰ স্থান গুৱাহাটীৰ বশিষ্ঠ চাৰিআলি। মহানগৰীৰ বশিষ্ঠ বি এইচ ৰোডৱেজ কৰ্পোৰেচনৰ কার্যালয়ত কোনো নথকাৰ সুযোগ গ্ৰহণ কৰি আৰক্ষীৰ পোছাকধাৰী এইজন লোকে লৈ গ’ল এটা বেগ। যি বেগত আছিল নগদ ধন সহ মূল্যবান নথি পত্ৰ।\nAlso Read: APCC Files Case Against Kangana পদ্মশ্ৰী কংগনা ৰানাৱটৰ বিৰুদ্ধে অসমত গোচৰ তৰিলে অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটিয়ে\nইতিমধ্যে ভুক্তভোগী শান্তনু চক্ৰৱৰ্তীয়ে চি চি ভিজুৱেল সহ বশিষ্ঠ থানাত এজাহাৰ দাখিল কৰিছে যদিও মহানগৰ আৰক্ষীয়ে শুংসূত্ৰই উলিয়াব পৰা নাই খাকী পোছাকধাৰী চোৰ জনৰ।\nএইদৰে এতিয়া আইনৰ ৰক্ষকৰূপী আৰক্ষীৰ খাকী পোছাক ধাৰী চোৰে সৃষ্টি কৰিছে চাঞ্চল্য। এনেই নকয় নহয়,,, চোৰকে মোৰে পায় বেজৰ নাকত খৰে খায়। খাকী পোছাকধাৰীৰ এই কাণ্ডই যেন বেজৰূপী আৰক্ষীৰ নাকত ধৰি চাকত ঘূৰোৱা অৱস্থা কৰিলে।


সুশান্ত সিং ৰাজপুতৰ মৃত্যু বাৰ্ষিকীত কি ক’লে প্ৰিয় বান্ধৱী ৰিয়া চক্ৰৱৰ্তীয়ে ? - VOICE 24x7\n"প্ৰতিদিনেই তোমাক মিছ কৰিম..."\nআজি ভাৰতৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় অভিনেতা সুশান্ত সিং ৰাজপুতৰ দ্বিতীয় মৃত্যু বাৰ্ষিকীত অভিনেতাজনক স্মৰণ কৰি এটা ইনষ্টাগ্ৰাম পোষ্টৰ যোগেদি মনৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰে অভিনেতা গৰাকীৰ প্ৰিয় বান্ধৱী ৰিয়া চক্ৰৱৰ্তীয়ে । অভিনেত্ৰীগৰাকীয়ে প্ৰয়াত অভিনেতাজনৰ সৈতে থ্ৰোবেক ছবিৰ ৰূপত কিছুমান প্ৰিয় স্মৃতি ভাগ বতৰা কৰে। তেওঁ পোষ্টটোৰ সৈতে এটা হৃদযন্ত্ৰৰ ইমোজি যোগ দি ৰিয়াই শিৰোনাম দিছিল: “প্ৰতিদিনেই তোমাক মিছ কৰিম…” ।\n৩৪ বছৰীয়া সুশান্ত সিং ৰাজপুতক ২০২০ চনৰ জুনত মুম্বাইৰ তেওঁৰ বান্দ্ৰা এপাৰ্টমেণ্টত মৃত অৱস্থাত পোৱা গৈছিল। সুশান্ত সিং ৰাজপুতৰ মৃত্যুৰ তদন্তত কেন্দ্ৰীয় অনুসন্ধান ব্যুৰো (চিবিআইয়ে) ৰিয়া চক্ৰৱৰ্তী আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলৰ লগতে সুশান্তৰ কেইজনমান কৰ্মচাৰীক সোধা-পোছা কৰিছিল। ৰিয়া আৰু তেওঁৰ ভায়েক শ্বইকক নাৰ্কোটিক্স কণ্ট্ৰোল ব্যুৰোয়ে পৃথকে পৃথকে ড্ৰাগছৰ অভিযোগত গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল।\nসামজিক মাধ্যম যোগে ৰিয়া চক্ৰৱৰ্তীয়ে প্ৰায়েই প্ৰয়াত অভিনেতগৰাকীক মনত পেলাই, যাৰ লগত তেওঁ বহুদিন এক সুন্দৰ সম্পৰ্কৰে বান্ধ খাই আছিল। এই বছৰ সুশান্তৰ জন্ম বাৰ্ষিকীত তেওঁ থ্ৰোবেক ভিডিঅ’ৰ ৰূপত এটা স্মৃতি পোষ্ট কৰিছিল আৰু লিখিছিল: “তোমাক বহুত মিছ কৰিছোঁ।”\nকামৰ ক্ষেত্ৰত, ৰিয়াক শেষবাৰৰ বাবে থ্ৰিলাৰ ‘চেহৰে’ত দেখা গৈছিল য’ত ইমৰান হাছমী আৰু অমিতাভ বচ্চনে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।\n‘পবিত্ৰ ৰিস্তা’ ধাৰাবাহিকখনত মুখ্য চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰাৰ পিছত, সুশান্ত সিং ৰাজপুতে ২০১৩ চনৰ ‘কাই পো চে’ৰ যোগেদি চলচ্চিত্ৰজগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰে! তেওঁৰ আকৰ্ষণীয় চলচ্চিত্ৰগ্ৰাফীৰ ভিতৰত আছিল ‘কেদাৰনাথ’, ‘এম এছ ধোনী’ , ‘দ্য আনটোল্ড ষ্ট’ৰী’, ‘ৰাবতা’ আৰু ডিটেকটিভ ‘ব্যোমকেশ বক্সী’! সুশান্ত সিং ৰাজপুতক শেষবাৰৰ বাবে ২০২০ চনত ‘দিল বেচাৰা’ চলচ্চিত্ৰখনত দেখা পোৱা গৈছিল। আভিনেতা জনৰৰ মৃত্যু বাৰ্ষিকীত তেওঁক শ্ৰদ্ধাৰে সুঁৱৰিছো ৷


ৰাজ্যত নতুন কোভিড নীতি নিৰ্দেশনা : কাইলৈ পৰা বলৱৎ হ’বলগীয়া নিৰ্দেশনাত কি কি আছে ? » Gana Adhikar\nHome Main Stories ৰাজ্যত নতুন কোভিড নীতি নিৰ্দেশনা : কাইলৈ পৰা বলৱৎ হ’বলগীয়া নিৰ্দেশনাত কি...\nৰাজ্যত নতুন কোভিড নীতি নিৰ্দেশনা : কাইলৈ পৰা বলৱৎ হ’বলগীয়া নিৰ্দেশনাত কি কি আছে ?\nষ্টাফ ৰিপ’ৰ্টাৰ, গুৱাহাটী, ৪ মে’ : সৰ্বত্ৰ এতিয়া কোৰোনাৰ আতংক। মহামাৰী কোৰোনাই ৰাজ্যত ভয়াৱহ ৰূপ ধাৰণকৰিছে। দৈনিক বৃদ্ধি পাইছে আক্ৰান্তৰ সংখ্যা। সমান্তৰালভাৱে ২৪ ঘণ্টাত ৰাজ্যত প্ৰায় ৩০জনকৈ লোকে কোৰোনাত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যুক আঁকোৱালি লৈছে। কোৰোনাৰ এই ভয়াৱহ সংক্ৰমণৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি প্ৰশাসনে সন্ধিয়া ৬ বজাৰ পিছত সকলো ধৰণৰ ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান বন্ধৰ নিৰ্দেশ জাৰি কৰিছে। স্বাস্থ্য বিভাগে আজি কোৰোনাৰ এই ভয়াৱহ সংক্ৰমণৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি নিৰ্দেশনাৰ কিছু সালসলনি ঘটাইছে। সন্ধিয়া ৬ বজাৰ পৰিৱৰ্তে দিনৰ ২ বজাৰ ভিতৰতেই সকলো ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান বন্ধ ৰাখিব লাগিব। অৰ্থাৎ দিনৰ ২ বজাৰ পৰা পুৱা ৫ বজালৈকে বন্ধ থাকিব সকলো ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান। নিশা ৮ বজাৰ পৰা সান্ধ্য আইন ঘোষণা কৰিছিল যদিও কাইলৈৰ পৰা সন্ধিয়া ৬ বজাৰ পৰাই বলৱৎ হ’ব সান্ধ্য আইন। এইক্ষেত্ৰত জৰুৰী সেৱাসমূহ সান্ধ্য আইনৰ সময়তো অব্যাহত থাকিব। উল্লেখ্য যে আজি মুখ্য সচিবৰ অধ্যক্ষতাত অনুষ্ঠিত ৰাজ্যিক পৰ্যায়ৰ ক্ষমতাসম্পন্ন সমিতিৰ বৈঠকত ক’ভিড পৰিস্থিতিৰ ওপৰত সামগ্ৰিকভাৱে পৰ্যালোচনা কৰি নতুন নিৰ্দেশনাসমূহ জাৰি কৰা হৈছে।\nনতুন নিৰ্দেশনা অনুসৰি দোকান আৰু ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানসমূহ বিয়লি ২ বজাৰ পৰা বন্ধ থাকিব। ব্যক্তিগত খণ্ড আৰু চৰকাৰী কাৰ্যালয় বিয়লি ২ বজাত বন্ধ কৰিব লাগিব। অৱশ্যে অত্যাৱশ্যকীয় আৰু জৰুৰীকালীন সেৱা প্ৰদান কৰা সংগঠন- প্ৰতিষ্ঠান, আইন প্ৰৱৰ্তনকাৰী সেৱা আৰু নিৰ্বাচনী কাম আদিৰ সৈতে জড়িতসকলৰ ক্ষেত্ৰত ই প্ৰযোজ্য নহ’ব। কোনো ৰাজহুৱা স্থান বা ৰাজহুৱা ভৱন জাতীয় গৃহত কোনো সভা আৰু মানুহ একত্ৰিত হ’বলৈ অনুমতি দিয়া নহ’ব। বিবাহৰ অনুষ্ঠানত সৰ্বাধিক ২০জন ব্যক্তিৰ উপস্থিতিৰে কেৱল ধৰ্মীয় আচাৰসমূহ সম্পন্ন কৰিবলৈহে অনুমতি দিয়া হ’ব। বিবাহৰ আগত বা পিছত কোনো অভ্যৰ্থনা পাৰ্টী আদিৰ আয়োজন কৰিব নোৱাৰিব। যিকোনো সময়তে ধৰ্মীয় স্থানত পাঁচজনতকৈঅধিক ব্যক্তি উপস্থিত থাকিব নোৱাৰিব। অত্যাৱশ্যকীয় আৰু জৰুৰীকালীন সেৱাত নিয়োজিত ব্যক্তিসকলৰ বাহিৰে সন্ধিয়া ৬ বজাৰ পৰা পুৱা ৫ বজালৈ ৰাজহুৱা স্থানত অন্য কোনো ব্যক্তি থাকিব নোৱাৰিব। জিলাসমূহত দণ্ডাধীশ আৰু গুৱাহাটীত আৰক্ষী আয়ুক্তই ১৪৪ ধাৰাৰ অধীনত কাৰ্যকৰী হোৱাকৈ এই নিৰ্দেশসমূহ জাৰি কৰিছে। ৰেষ্টুৰেণ্ট, ধাবা আৰু অন্যান্য হোটেলসমূহ বিয়লি ২ বজালৈকে গ্ৰাহকৰ বাবে খুলিব পাৰিব। অৱশ্যে আবেলি ৬ বজালৈকে ঘৰুৱা খাদ্যৰ ক্ষেত্ৰত হোম ডেলিভাৰীৰ অনুমতি দিয়া হৈছে। হোটেল বা ৰিজ’ৰ্টৰ ভিতৰত চলি থকা ৰেষ্টুৰেণ্টবোৰ বিয়লি ২ বজালৈকে বাহিৰৰ পৰা যোৱা দৈনিক গ্ৰাহকৰ বাবে উপলব্ধ হ’ব।\nঅৱশ্যে হোটেল-ৰিজ’ৰ্টত অৱস্থান কৰি থকা আভ্যন্তৰীণ অতিথিসকলক পূৰ্বৰ দৰেহ× সেৱা আৰু খাদ্যৰ যোগান ধৰিবলৈ দিয়া হ’ব। ই-কমাৰ্চৰ জৰিয়তে অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰী বিতৰণৰ ক্ষেত্ৰত ক’ভিড প্ৰট’কল যথোপযুক্তভাৱে পালন কৰিব লাগিব। বিয়লি ২ বজাৰ পিছতো শীতল ভঁৰাল আৰু ৱেৰহাউছ খোলা ৰাখিব পাৰিব। অৱশ্যে এই ৱেৰহাউছ বা শীতল ভঁৰালৰ সৈতে সংলগ্ন বিক্ৰী কাউণ্টাৰ, শ্ব’ৰুম আদি বিয়লি ২ বজাৰ পিছত বন্ধ কৰিব লাগিব। ক’ভিড পজিটিভ লোক থকা এলেকাটো জিলা দণ্ডাধীশসকলে কণ্টেইনমেণ্ট জ’ন হিচাপে ঘোষণা কৰিব। ইয়াৰ লগতে জিলা বা চহৰসমূহত ক’ভিড-১৯ৰ পৰীক্ষা পাৰ হৈ যোৱা সপ্তাহটোতকৈ পজিটিভিৰ হাৰ ১০ শতাংশ বা ততোধিক হ’লে আৰু অক্সিজেনৰ বিছনা বা আই চি ইউ বিছনা ৬০ অতিক্ৰম কৰে, তেতিয়াও কণ্টেইনমেণ্ট জ’ন হিচাপে ঘোষণা কৰিব পাৰিব। আনহাতে ক’ভিড প্ৰতিৰোধৰ ক্ষেত্ৰত জিলাসমূহক ২৫ এপ্ৰিল (২০২১) তাৰিখে ভাৰত চৰকাৰৰ স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্ৰালয়ে জাৰি কৰা নিৰ্দেশনা অনুসৰি কঠোৰ প্ৰতিবন্ধকতা বলৱৎ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে। মঙলবাৰে জাৰি কৰা এই নিৰ্দেশসমূহ বুধবাৰৰ পৰা পৰৱৰ্তী নিৰ্দেশ নিদিয়া পৰ্যন্ত বলৱৎ হৈ থাকিব বুলি কোৱা হৈছে নিৰ্দেশনাটোত। সকলো চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী কাৰ্যালয়ত ৫০ শতাংশ কৰ্মচাৰী উপস্থিত থাকিব পাৰিব। গৰ্ভৱতী মহিলা তথা পাঁচ বছৰীয়া শিশু থকা মহিলা কৰ্মচাৰীয়ে ঘৰৰ পৰাই কাম কৰাৰ সুবিধা লাভ কৰিব। ইপিনে সকলো শিক্ষানুষ্ঠান বন্ধ থাকিব। বিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয় আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠদান অনলাইনৰ জৰিয়তে অনুষ্ঠিত হ’ব। অট’ৰিক্সা, ৰিক্সা, টেক্সিয়ে দুজন যাত্ৰীহে কঢ়িয়াব পাৰিব। আনহাতে আন্তঃজিলা আৰু জিলাৰ ভিতৰত চলাচল কৰা চিটীবাছসমূহে ৫০ শতাংশ যাত্ৰীহে কঢ়িয়াব পাৰিব। যাত্ৰীসমূহৰ লগতে বাছৰ কৰ্মচাৰীসকলে মাস্ক পিন্ধাটো বাধ্যতামূলক হোৱাৰ লগতে ছেনিটাইজাৰৰ ব্যৱস্থা থাকিব লাগিব। পৰৱৰ্তী নিৰ্দেশনা নোহোৱালৈকে এই নিষেধাজ্ঞা অব্যাহত থাকিব।\nPrevious articleআপোনালোকে চকু মুদি থাকিব পাৰে, আমি নোৱাৰো – দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়\nNext articleৰাজ্যত লকডাউনৰ সম্ভাৱনা নাই : মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ ঘোষণা


ঢেঁকী - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nএজন ব্যক্তিয়ে ঢেঁকী ব্যবহাৰ কৰি থকা দৃশ্য\nকৃষিৰ লগত জড়িত আহিলা\nখুন্দিবৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা\nঢেঁকী হৈছে চাউল, মচলা আদি গুৰি কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এবিধ কাঠৰ আহিলা। অসমত অতীজৰে পৰা ঢেঁকীৰ প্ৰচলন হৈ আহিছে। অসমীয়াৰ লগতে বিভিন্ন অইন বহুতো জাতি জনজাতিৰ লোকেও ঢেঁকী ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়। অসমৰ বাদেও ইয়াৰ দাতি কাষৰীয়া ৰাজ্য পশ্চিম বংগ আৰু বাংলাদেশতো ইয়াৰ ব্যাপক প্ৰচলন দেখা যায়। অসমৰ সাহিত্য সংস্কৃতিৰ লগত ঢেঁকী ওতপ্ৰোত ভাৱে জড়িত হৈ আছে। ঢেঁকীৰ বিষয়ে অসমীয়া সমাজ জীৱনত প্ৰচলিত ফকৰা যোজনা বিধেই হ’ল ‘অচিন কাঠৰ থোৰা নলগাবা’। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই তেজীমলা সাধুত ঢেঁকীৰ উল্লেখ কৰিছে। অসমত প্ৰচলিত বিহু গীত সমূহতো ঢেঁকীক লৈয়ে অনেক গীত ৰচনা কৰা হৈছে।\n2 ঢেঁকী সজাৰ জোখ-মাখ\n4 ঢেঁকীৰ সৈতে জড়িত লোকাচাৰ\n6 লোক সাহিত্যত ঢেঁকী\n7 ঢেঁকীৰ লগত নাৰী সমাজৰ সম্পৰ্ক\nঢেঁকীথোৰা আৰু খুবলি\nঢেঁকীৰ বিভিন্ন অংশক বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়। অঞ্চল আৰু জনগোষ্ঠীয় সমাজভেদে এই অংশবিলাকৰ নাম ভিন্ন হোৱা দেখা যায়। প্ৰায় পাঁচ হাত মান দীঘল আয়তাকাৰ কাঠৰ টুকুৰাৰ আগফালে এটা ফুটা কৰি তাত ভাল কাঠৰ দীঘলীয়া টুকুৰা এডাল লগোৱা হয়, যাক ঢেঁকীথোৰা বোলা হয়। এই থোৰা ডাল সাধাৰণতে মজবুত কাঠৰ হ’ব লাগে। থোৰাটোৰ একেবাৰে মূৰত এটা লোহাৰ আঙুঠি সদৃশ এটি টুকুৰা থাকে যাক গুলচ বুলি কোৱা হয়। থোৰাটো যিটো অংশত পেলাই ৰখা হয় তাক খুবলি বোলা হয়। সাধাৰণতে শিল এচটাত গাত খান্দি খুবলি প্ৰস্তুত কৰা হয়। ঢেঁকীৰ একেবাৰে পাছফালৰ যিখিনি অংশ ভৰিৰে ব্যৱহাৰ কৰা হয় সেইখিনি হ’ল ফিছা। সেইখিনিৰ পৰাই অলপ আঁতৰতে এডাল শলাৰে ঢেঁকীৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰা হয় যাক আশল শলা বা বা মলুৱা বাৰি বুলি কোৱা হয়। এই শলা ডাল দুয়োফালে দুডাল Y আকৃতিৰ সৰু কাঠৰ খুটাত লগাই ৰখা হয়, যাক কঁতৰা বোলা হয়। ইয়াৰ উপৰি মূল ঢেঁকীৰ অংশ নহলেও গুৰি কৰি থকা অংশখিনি খুবলিত ওলোৱা-সোমোৱা কৰিবলৈ এডাল দীঘল মাৰি অকলশৰীয়া ঢেঁকী দিওঁতা জনে ব্যৱহাৰ কৰে, যাক বৰণি মাৰি বোলে। আনহাতে, সান্দহ, চিৰা আদি খুচৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা চেপেটা মাৰি ডালক খচ্‌ৰা বাৰি বোলা হয়। ফিছাৰ সৈতে বন্ধা চালিৰ জৰী ডালক ঢেঁকী জৰী বোলে। ঢেঁকী দিওঁতে হাতেৰে টনা জৰী ডালক সতিনী জৰী বোলা হয়।\nঢেঁকী সজাৰ জোখ-মাখ[সম্পাদনা কৰক]\nমূল ঢেঁকীটোৰ দৈৰ্ঘ্য ৭ ফুটৰ পৰা ৯ ফুট।\nঢেঁকীটোৰ ভৰি দিয়া অংশৰ পৰা শলখাদালৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৩ ফুট।\nশলখাডাল কঁটৰাটোৰ বা কস্তুৰাটোৰ মাজেদি সোমাই আহে (শলখাডাল ধৰি ৰখা সামগ্ৰী)। সেই শলখাডালৰ দৈৰ্ঘ্য ১৯/২০ ইঞ্চি। শলখাডালক আখলশলা বুলিও কোৱা হয়।\nশলখাডাল ধৰি ৰখা কঁটৰাটো কাঠৰ বা ভলুকা বাঁহৰ হ'লে ভাল।\nঢেঁকীটোৰ মুৰৰ অংশৰ ফালৰপৰা থোৰাটোলৈ দূৰত্ব প্ৰায় ২৬ ইঞ্চি।\nথোৰাটোৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ২ ফুট।\nথোৰাটোৰ খুবলিত সোমোৱা মুৰটোত এটা লোৰ মেৰ দিয়া হয়। তাক গুল বা খামা বুলি কোৱা হয়। গুলৰ ব্যাস প্ৰায় ৪ বা ৫ ইঞ্চি।\nগুলটোৰে য'ত ধান খুণ্ডে তাক খুবলি বুলি কোৱা হয়। ই গাৰিশালিটোত থকা এটা সৰু গাঁত। তাত ঢেঁকীথোৰাৰ মুৰটো প্ৰায় ছয় ইঞ্চি মান সোমায়। খুবলিটো শাল, কঁঠাল বা আজাৰ কাঠেৰে সজা হয়।\nপূৰ্বতে বহুতেই ধান, যৱ, ঘেহু ইত্যাদি খুন্দি চাউল, আটা, চিৰা উৎপাদন কৰিবলৈ ঢেঁকীৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল, আধুনিক যুগত সেই কাম যন্ত্ৰৰ দ্বাৰা কৰা হয়। কিন্তু অতীজৰে পৰা বৰ্তমান সময়লৈকে চাউল খুন্দি পিঠাগুৰি তৈয়াৰ কৰা কাৰ্যত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়।\nঢেঁকী দিয়া অৱস্থাত এগৰাকী মহিলাৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তি\nঢেঁকীৰ সৈতে জড়িত লোকাচাৰ[সম্পাদনা কৰক]\nঢেঁকীৰ সৈতে যুক্ত কিছু সংখ্যক লোকাচাৰৰ প্ৰচলন অসমীয়া সমাজত আছে। যেনে:\nবিবাহ অনুষ্ঠানৰ অন্তৰ্গত লোকাচাৰ গাঁঠিয়ন খুন্দা-ত ঢেঁকী ব্যৱহৃত হয়। ঢেঁকীশাল লখিমীৰ বাসস্থান। নতুন কইনাই গৃহ-প্ৰৱেশ কৰোঁতে তেওঁক ঢেঁকীশাল দেখুওৱাৰ নিয়ম বহু সমাজত আছে।\nমাঘ বিহুৰ দিনা পুৱা বাৰীৰ লাগনী গছ, ঘৰৰ খুঁটা আদিৰৰ লগতে ঢেঁকীতো ধানখেৰ মেৰিয়াই বান্ধ দিয়া হয়। এই লোকাচাৰ মাঘ-বন্ধা হিচাপে জনাজাত।\nবতৰ খৰাং হ’লে কোনো এঘৰৰ পৰা সূৰুজমুখী ঢেঁকী (পূবা-পশ্চিমাকৈ পতা) ৰাতিটোৰ ভিতৰতে চুৰ কৰি নি ওভোটাই পুতি থৈ দিয়া হয়। এনে কৰিলে শীঘ্ৰে বৰষুণ হয় বুলি ভৱা হয়।\nতোলনী বিয়া অনুষ্ঠানত কেঁচা-পিঠাৰ বাবে অকুমাৰী ছোৱালীয়ে পিঠাগুৰি খুন্দি দিয়াৰ নিয়ম আছে।\nবিহুত, লখিমী বাৰ হিচাপে গণ্য কৰা বৃহস্পতিবাৰে, মৃতকৰ সকাম আদিত ঢেঁকীশাল মচি-কাচি পৰিষ্কাৰ কৰি ৰখা হয়।\nকোনো কোনো জনগোষ্ঠীৰ লোকে ঘৰত নতুনকৈ ঢেঁকীশাল স্থাপন কৰিলে তিনিগৰাকী বা পাঁচগৰাকী গোপিনীক নিমন্ত্ৰণ কৰি কল-পিঠা দিয়া অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰে।\nঢেঁকী চুৰৰ দৃশ্য\nঅসমৰ লোকজীৱনত ঢেঁকী আৰু ঢেঁকীশাল সম্পৰ্কীয় বহু বিশ্বাস প্ৰচলিত হৈ আহিছে। এনে কিছুসংখ্যক লোকবিশ্বাসৰ অন্তৰালত যুক্তিবাদী চিন্তা নিহিত হৈ থকা যেন লাগিলেও অধিকাংশ বিশ্বাস সৰল জনজীৱনৰ দৈনন্দিন অভিজ্ঞতাৰ পৰাই উদ্ভূত যেন লাগে। উদাহৰণ স্বৰূপে, একে কাঠেৰে ঢেঁকী, থোৰা, গাঁৰিশালি, কটৰা, শলা আৰু ৰান্ধনীশালত ব্যৱহৃত হেতা, তলীয়া পাগমাৰি তৈয়াৰ কৰি ল’লে গৃহস্থৰ ঘৰৰ লোকসকলৰ পেটৰ অসুখ নহয়। পৰম্পৰা অনুসৰি শিলিখা গছৰ কাঠেৰে ঢেঁকী তৈয়াৰ কৰা হয়। শিলিখা ঔষধি গুণসম্পন্ন বৃক্ষ হোৱা বাবে ইয়াৰে তৈয়াৰী আহিলাপাতি খাদ্য প্ৰস্তুতকৰণ কাৰ্যত ব্যৱহাৰ কৰিলে মানুহ ৰোগাক্ৰান্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা কম হয়। এয়া লোকজীৱনৰ দৈনন্দিন অভিজ্ঞতাৰ পৰা উদ্ভূত জ্ঞান। ঢেঁকী সম্পৰ্কীয় অন্যান্য বিশ্বাস সমূহ হৈছে – সন্ধিয়া আৰু ভাত খোৱাৰ ঢেঁকীত ধান বানিব নাপায়। ঢেঁকীত খুন্দি প্ৰস্তুত কৰা খাদ্য সামগ্ৰীৰ কিছু অংশ নিজে খাব লাগে, অন্যথা গাৰ বিষ বা অন্য বেমাৰ-আজাৰ হ’ব পাৰে। ঢেঁকীত বহিলে পথাৰৰ ৰোৱা পোকে খায় বুলিও বিশ্বাস আছে। একক পৰিয়ালত আৰু একে চৰুতে ৰন্ধা-বঢ়া কৰি খোৱা যৌথ পৰিয়ালত দুটা ঢেঁকী থাকিলে গৃহস্থৰ সমৃদ্ধি সাধন নহয় বুলি থকা বিশ্বাসে সৰল লোকমনৰ দূৰদৰ্শী চিন্তাকে নিৰ্দেশ কৰে। কুলাৰ বুকুত চালনী, খুবলীৰ বুকুত থোৰা, ঢেঁকীৰ লগত বাঢ়নী মাৰি নথ’লে মাকৰ বুকুত সন্তান নাথাকে জাতীয় স্পৰ্শকাতৰ বিশ্বাসৰ প্ৰচলনো আমাৰ সমাজত আছে।\nঅসমীয়া লোক-বিশ্বাসসমূহৰ ভিতৰত ঢেঁকী-নাঙল চুৰ কৰা প্ৰথা এটা অন্যতম। খৰাং বতৰত খেতিয়কসকলে এটোপাল বৰষুণৰ বাবে ইন্দ্ৰ দেৱতাৰ আশীৰ্বাদ বিচাৰি গাঁৱৰ যি ঘৰত পূবা - পশ্চিমাকৈ ঢেঁকী থাকে (যাক ‘সূৰুয মুখী ঢেঁকী’ বোলা হয়), সেই ঢেঁকী চুৰ কৰি পথাৰ, নদীৰ পাৰৰ বালিত বা আন মুকলি ঠাইত ওপৰলৈ মূৰ কৰি থোৰাটো সূৰ্যৰ ফালে দি থিয়কৈ পুতি ৰাখে। প্ৰবাদ মতে, ঢেঁকীক ইন্দ্ৰ দেৱতাই দেখিব নোৱাৰে। সেয়েহে ঢেঁকীক মাৰিবলৈ ইন্দ্ৰই বজ্ৰ প্ৰয়োগ কৰে। এই বজ্ৰ মেঘৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হয় আৰু আকাশত মেঘ আহিলেই বৰষুণ হয়। ইয়াক কিছুমান লোকে ঢেঁকী পোতা নাম দিয়ে।\nকিছু পৌৰাণিক উপকথাৰ মতে ভগৱান শ্ৰী বিষ্ণুৰ পৰম ভক্ত তথা ভগৱান শ্ৰী ব্ৰহ্মদেৱৰ মানস পুত্ৰ দেৱৰ্ষি নাৰদৰ বাহন হৈছে ঢেঁকী। প্ৰবাদ মতে এই ঢেঁকীৰ ওপৰতেই উঠি হেনো নাৰদে স্বৰ্গ-মৰ্ত্য-পাতাল এই তিনিও লোক ভ্ৰমণ কৰি ফুৰিছিল।\nলোক সাহিত্যত ঢেঁকী[সম্পাদনা কৰক]\nঢেঁকী সম্পৰ্কীয় বহু প্ৰবচন, যোজনা-পটন্তৰৰ প্ৰচলন আমাৰ সমাজত আছে। যেনে: ‘ঢেঁকীয়ে স্বৰ্গলৈ গ’লেও ধান বানে’, ‘মাকতকৈ জীয়েক কাজী, ঢেঁকীথোৰাৰে বটে পাঁজি’ আদি। সাধুকথাটো ঢেঁকীৰ কথা পোৱা যায়। যেনে: মাহীমাকে ঢেঁকীশালত তেজীমলাক ঢেঁকী দিবলৈ লগাই খুন্দি পেলোৱাৰ কথা বুঢ়ী আইৰ সাধুত পোৱা যায়। ‘এদঁতীয়া হাতী, ধান খায় পাচি পাচি’ৰ দৰে সাঁথৰৰ সৃষ্টি ঢেঁকীক লৈয়েই হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও বিহুনাম বিলাকতো ঢেঁকী আৰু ঢেঁকীৰ সৈতে জড়িত কাম-কাজৰ উল্লেখ পোৱা যায়। যেনে:\nনৈত গুমেগুমাই কোম্পানীৰ জাহাজ ঐ,\nঢেঁকীত গুমেগুমাই থোৰা.......\nঢেঁকী দি থাকোঁতে তোলৈ মনত পৰে\nবৰণী হাতত লৈ কান্দো........\nআৰৈ ধান লেচিয়া বানিবি কেতিয়া\nকুলাতকৈ চালনী ঘন..........\nঢেঁকীৰ লগত নাৰী সমাজৰ সম্পৰ্ক[সম্পাদনা কৰক]\nপূৰ্বতে কৃষিজীৱি পৰিয়ালত দৈনিক ব্যৱহৃত চাউল প্ৰতিদিনে গৃহিনীসকলে ঢেঁকীত ধান বানি উলিয়াই থোৱাৰ নিয়ম আছিল। বিহু, বিয়া-বিবাহৰ সময়ত ঢেঁকীশালত নাৰীসকলৰ ব্যস্ততা বাঢ়ে। বিধে বিধে জা-জলপান খুন্দি তেওঁলোকে ৰান্ধনিশালৰ চাং-হেন্দালি ভৰাই থয়। পটু গৃহিনীসকলে উৎসৱ পাৰ্বনৰ বাহিৰে অন্য সময়তো চেগ বুজি জা-জলপান খুন্দি থয়। ঘৰৰ সকলোকে নানা বিধৰ জা-জলপান যতনাই দিয়াৰ উপৰি তাৰে আলহী অতিথিৰ আপ্যায়নো কৰে। আইনাম, বিয়ানাম, বিহুনাম গুণগুণাই জীয়াৰী বোৱাৰীয়ে মন মুকলি কৰাৰো সুযোগ ঢেঁকীশালতে পায়। আইনাম, বিয়ানামৰ দৰে অসমীয়া লোক সাহিত্যৰ সৃষ্টি হয়তো অনাখৰী নাৰীসকলৰ মুখত ঢেঁকীশালতেই হৈছিল। ঢেঁকী আছিল অতীজত নাৰীসমাজত শাৰীৰিক ব্যায়ামৰ আহিলা, ঢেঁকীশালখন এক ব্যায়ামাগাৰ।\n↑ বাংলাপেডিয়া ডট অৰ্গ\n↑ 2.0 2.1 2.2 ড॰ ৰাজশ্ৰী হাজৰিকা (৮ এপ্ৰিল ২০১২). "অসমৰ লোক জীৱনত ঢেঁকী আৰু ঢেঁকীশাল". বসুন্ধৰা: পৃষ্ঠা:৪.\n↑ 3.0 3.1 প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্ত (১৬ ৰ পৰা ৩১ মে' ২০১২). "বিলুপ্তিৰ পথত ঢেঁকী". প্ৰান্তিক খণ্ড ৩১.\n↑ 4.0 4.1 ড॰ ৰাজশ্ৰী হাজৰিকা (৮ এপ্ৰিল ২০১২). "অসমৰ লোক জীৱনত ঢেঁকী আৰু ঢেঁকীশাল". বসুন্ধৰা: পৃষ্ঠা:৪.\n↑ 5.0 5.1 5.2 5.3 5.4 ড॰ ৰাজশ্ৰী হাজৰিকা (৮ এপ্ৰিল ২০১২). "অসমৰ লোক জীৱনত ঢেঁকী আৰু ঢেঁকীশাল". বসুন্ধৰা: পৃষ্ঠা:৫.\n↑ ড॰ ৰাজশ্ৰী হাজৰিকা (৭ আগষ্ট ২০১১). "অসমৰ লোক সমাজত প্ৰচলিত আৱাহন সম্পৰ্কীয় লোকাচাৰ". দৈনিক জনমভূমিৰ দেওবৰীয়া আলোচনী ‘বসুন্ধৰা’: ৭ পৃষ্ঠা.\n↑ ড॰ ৰাজশ্ৰী হাজৰিকা (৮ এপ্ৰিল ২০১২). "অসমৰ লোক জীৱনত ঢেঁকী আৰু ঢেঁকীশাল". বসুন্ধৰা: পৃষ্ঠা:৪,৫.\n↑ অসমৰ লোক সংস্কৃতি. প্ৰকাশক গুৱাহাটী: বীণা লাইব্ৰেৰী. ১৯৯৬. পৃষ্ঠা. পৃষ্ঠা: ৩১.\n↑ 9.0 9.1 ড॰ ৰাজশ্ৰী হাজৰিকা (৮ এপ্ৰিল ২০১২). "অসমৰ লোক জীৱনত ঢেঁকী আৰু ঢেঁকীশাল". বসুন্ধৰা: পৃষ্ঠা:৫.\nফ্ৰণ্টিয়েৰ টিভিৰ দ্বাৰা পৰিবেশিত ঢেঁকী আৰু নাঙলচুৰ বিষয়ক এটা দৃশ্যশ্ৰাৱ্য ইউটিউবত\nঢেঁকীত অসমীয়া মহিলাই চাউল খুন্দি পিঠাগুৰি বনোৱা দৃশ্য ইউটিউবত\nভোগালী বিহুৰ সময়ত সমূহীয়া ভাৱে ঢেঁকীত চাউল খুন্দা দৃশ্য ইউটিউবত\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ঢেঁকী&oldid=235077"ৰ পৰা অনা হৈছে


অসমৰ বুৰঞ্জী – Mahabahoo\nHome/Assam News & Articles/অসমৰ বুৰঞ্জী\nমূল: সঞ্জয় মিত্ৰ :-অনুবাদ: অঞ্জন শৰ্মা\n[ ‘অসম বুৰঞ্জী’ নামৰ এই লেখাটোৰ ‘ডিটিপি’ৰ ফটোষ্টেট বহুবছৰৰ আগতেই বন্ধু এজনে পঢ়িবলৈ দিছিল। লেখাটো ৪/৩/২০০৯ চনৰ বুলি উল্লেখ আছে। পাঠকসকলৰ বাবে তাকেই অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰি আগবঢ়ালো]\nবুৰঞ্জী শব্দটো টাই ভাষাৰ তিনিটা শব্দৰ মিশ্ৰণ। ‘বু’ মানে অজ্ঞানী। ‘ৰণ’, অৰ্থাৎ জ্ঞানদান কৰা। ‘জী’ – ভান্ডাৰ। সকলোৰে সংমিশ্ৰণ হ’ল – অজ্ঞানী ব্যক্তিক জ্ঞানৰ ভান্ডাৰ দান কৰা। বুৰঞ্জী প্ৰাচীন টাই-ভাষা বা আহোম অথবা অসমীয়া ভাষাত লেখা মধ্যযুগৰ ইতিহাসধৰ্মী গ্ৰন্থ।\nঅইন কোনো ভাৰতীয় ভাষাত এনেধৰণৰ বিশদ ইতিহাস চৰ্চা আছে নে নাই, সেয়া গৱেষণাৰ বিষয়বস্তু। কিন্তু ফাৰ্চীত লেখা সমকালীন কিছু কিছু ইতিহাস, যেনে মীৰ্জা নাথনৰ বাহাৰিস্তান-ই-গায়েবী, শিহাবুদ্দিন তালিশৰ ফাতিয়া-ই-ইব্ৰিয়া বা মোগল আৰু তুৰ্কী চুলতানসকলৰ অধীনত কৰ্মৰত “ওয়াকিয়ানবীশ”( ঘটনাৰ লিপিকাৰ)সকলৰ কিছুমান লেখাক এনে পৰ্য্যায়ত পেলাব পাৰি।\nউপনিৱেশিক যুগৰ কিছুমান ইংৰাজ ইতিহাসবিদে প্ৰমাণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যে ভাৰত উপনিৱেশত প্ৰকৃত ইতিহাসচৰ্চাৰ অভাৱ আছে। ভাৰতত কোনো হেৰোডটাছ বা থুচিডিড্চ নাই। পুৰাণ, ইতিহাস যিবোৰ আছে, সেইবোৰ অলৌকিক ঘটনাৱলীৰে আচ্ছন্ন। পুৰুষনামা, ৰজাসকলৰ প্ৰশস্তি আদি বেছিভাগেই কল্পনাপ্ৰসূত, একেবাৰেই গাঁজাখুৰি অতিশয়োক্তি।\nভাৰতৰ ইতিহাসবিদে এনে উন্নাসিকতাৰ প্ৰত্যুত্তৰ নিদিয়াকৈ থকা নাছিল। সযত্নে বিভিন্ন ভাষাত লেখা, মূলতঃ স্থানীয় ৰজাসকলৰ কাম-কাজৰ ওপৰত আলোকপাত কৰা সকলোধৰণৰ গ্ৰন্থৰ পৰা ঐতিহাসিক তথ্য খুচৰি উলিয়াবলৈ তেওঁলোক সচেষ্ট আছিল। মুদ্ৰা, শিলালিপি, বিজয়স্তম্ভ, দেৱোত্তৰ, দানপত্ৰ – এইবোৰক লৈও গভীৰভাৱে অধ্যয়ন কৰিছিল। যিসময় পৰ্যন্ত তেওঁলোকে যুক্তি, তথ্য আদিৰে জাত্যাভিমানেৰে আচ্ছন্ন উন্নাসিকতাৰ প্ৰত্যুত্তৰ দিছিল, তেতিয়ালৈ সকলোবোৰ ঠিকেই আছিল; কিন্তু যেতিয়াই আৱেগৰ বশৱৰ্তী হৈ স্বজাতীয় জাত্যাভিমানক প্ৰাধান্য দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, তেতিয়াৰ পৰাই গন্ডগোল আৰম্ভ হ’ল। স্পষ্টভাৱে অৱাস্তৱ বা অনৈতিহাসিক ঘটনাৱলীক অনাৱশ্যকীয়ভাৱে গুৰুত্ব দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল বাৰম্বাৰ। পিছে এনেধৰণৰ চৰ্চাৰ মাজেৰেই প্ৰাচীন আৰু মধ্যযুগৰ নানা ধৰণৰ ঐতিহাসিক উপাদানৰ পুনৰমূল্যায়ন কৰা হৈ আহিছে। দান, স্তুতি, প্ৰশস্তি, গাথা, আখ্যান,কথা, বংশাৱলী, ৰজাসকলৰ চৰিত (হৰ্ষচৰিত) – সকলোবোৰ আধুনিক ইতিহাসচৰ্চাৰ প্ৰয়োজনত গভীৰভাৱে পৰীক্ষা কৰা হয়। সাধাৰণ পাঠক হিচাপে এইবোৰ পঢ়ি ভাব হৈছে যে ক্ষেত্ৰবিশেষে ভাৰতৰ ইতিহাসবিদসকল অহেতুক ৰক্ষণাত্মক হৈ পৰিছে। বৃটিছ সাম্ৰাজ্যৰ উপনিৱেশৰ আৰম্ভণিৰ অৱস্থাই বোধহয় এইবোৰ ঘটনাৰ বাবে দায়ী। এহাতে ভাৰতৰ ইতিহাসপ্ৰেমীসকলে তেওঁলোকৰ পঠন-পাঠন আৰু গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত পাশ্চাত্যৰ ইতিহাসচৰ্চাৰ সৈতে অঙ্গাঙ্গীভুক্ত হৈ জড়িত আছিল, প্ৰচলিত সকলো সূত্ৰ বা মডেলৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত আছিল- আৰু সেইবাবেই বহুতেই এইবোৰৰ ঊৰ্দ্ধত উঠি তথা ভাৰতৰ ইতিহাসসূত্ৰৰ স্বৰূপক সঠিকভাৱে ডাঙি ধৰিব পৰা নাছিল। আনহাতে কিছুমানে আকৌ অতিৰিক্তভাৱে নিজৰ সকলোবোৰ কথাকেই অভ্ৰান্ত বুলি ভাবিছিল। দুয়োপক্ষৰ পৰাই ৰক্ষণাত্মক ব্যৱহাৰ নহয় নে বাৰু?\nএইক্ষেত্ৰত কিন্তু অসমীয়া ইতিহাসবিদসকল একেবাৰেই সুকীয়া। “অসমীয়া” ইতিহাসবিদ বুলিলে অসমীয়া বা কাষৰীয়া এলেকাৰ ইতিহাসচৰ্চা কৰা মানুহক বুজোৱা হয়। এওঁলোকৰ বহুতেই বিদেশত পঢ়া-শুনা কৰিছে, প্ৰথাগত পাশ্চাত্য ইতিহাসচৰ্চাৰ সৈতে গভীৰভাৱে পৰিচিত হৈছে, খ্যাতনামা বিদেশী গৱেষকৰ অধীনত গৱেষণা কৰিছে। কিন্তু যেতিয়াই অসমৰ ইতিহাস সম্পৰ্কে ভাবিছে বা লিখিছে, তেতিয়া অযথা হীনমন্যতাত ভোগা নাই। সুস্থভাৱে তথ্য আৰু কল্পনাৰ জট ভাঙিবলৈ সচেষ্ট হৈছে। স্থানীয় ভাষাত লিখিত, কথিত, উৎকীৰ্ণ, প্ৰকাশিত, খোদিত – সকলোধৰণৰ প্ৰমাণ সমকালীন অন্যান্য উপাদানৰ সৈতে মিলাবলৈ অকণো দ্বিধা কৰা নাই। এই প্ৰক্ৰিয়াৰ মাজেৰে যাওঁতে যিবোৰ ভুল বুলি ভাব হৈছে, অৱলীলাক্ৰমে সেইবোৰ বৰ্জনো কৰিছে। তেওঁলোকৰ এই আত্মপ্ৰত্যয় আৰু আত্মবিশ্বাস সম্ভৱতঃ “বুৰঞ্জী”ৰ বাবেই সম্ভৱপৰ হৈছে। আগতেই কৈ আহিছো যে অইন কোনো ভাৰতীয় ভাষাত এনেধৰণৰ ঐতিহাসিক তথ্যৰ ভান্ডাৰ হয় সম্পূৰ্ণভাৱে অনুপস্থিত বা যদি কিবা আছেও- তেনেই সামান্য। আহোমৰ দিনৰ ইতিহাসচৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰত সকলোসময়তে প্ৰায় প্ৰত্যক্ষদৰ্শী বা অংশগ্ৰহণকাৰীয়ে লেখা তেনেবোৰ বুৰঞ্জী গ্ৰন্থ নি:সন্দেহে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি বিবেচিত হৈছে আৰু অসমীয়া ইতিহাস ৰচকসকলে বহুত বেছি আত্মপ্ৰত্যয়ৰে আগুৱাই যাবলৈ সক্ষম হৈছে।….\n10 age-related health problems everyone should know


কাৰাগাৰৰ খাদ্যক লৈ অসন্তুষ্ট নভজ্যোৎ সিং সিদ্ধু! - Olympia Sports\nHomeNewsকাৰাগাৰৰ খাদ্যক লৈ অসন্তুষ্ট নভজ্যোৎ সিং সিদ্ধু!\nকাৰাগাৰৰ খাদ্যক লৈ অসন্তুষ্ট নভজ্যোৎ সিং সিদ্ধু!\nকাৰাগাৰৰ অন্ধ কুঠৰীত নভজ্যোৎ সিং সিদ্ধু । পিছে কাৰাগাৰৰ খাদ্যক লৈ অসন্তুষ্ট তেওঁ । গ্ৰহণ নকৰে ৰুটি, ব্ৰেড অথবা ভাত তৰকাৰী । অনাহাৰে যাপন কৰিছে নিশা । বিছাৰিছে বিশেষ ডায়েট ।\nক্ৰিকেটাৰৰ পৰা ৰাজনীতিৰ পথাৰত ভৰি দিয়া নভজ্যোৎ সিং সিদ্ধু আজি কাৰাগাৰৰ কয়দী । কপিল শৰ্মা কমেডি শ্বৰ যোগেদি বিপুল জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰা সিদ্ধু এতিয়া কাৰাগাৰৰ আলহী ।\n১৯৮৮ চনৰ এক পুৰণি গোচৰত বিহা হৈছে এবছৰ সশ্ৰম কাৰাদণ্ড ।অনিচ্ছাকৃত হত্যাৰ অভিযোগত দণ্ডিত সিদ্ধু ।\nগাড়ী চলোৱাৰ সময়ত বিশৃংখল আচৰণ কৰাৰ বাবে এই শাস্তি ভোগ কৰিছে প্ৰাক্তন ক্ৰিকেটাৰ গৰাকীয়ে ।\nপাটিয়ালাৰ কাৰাগাৰত কিদৰে সময় অতিবাহিত কৰিছে সিদ্ধুৱে ? চৰ্চাত নভজ্যোৎ সিং সিদ্ধুৰ কাৰাগাৰৰ দৈনন্দিন ৰুটিন । কাৰাগাৰত পুৱা ৫.৩০ বজাত শোৱাপাটি এৰিব লাগিব সিদ্ধুৱে । দৈনিক ৮ ৰ পৰা ৯ ঘন্টা পৰ্যন্ত কৰিব লাগিব কাম । গ্ৰহণ কৰিব লাগিব কাৰাগাৰৰ খাদ্য ।\nএনে এক সময়তে, সিদ্ধুৰ এক খবৰে লগাইছে তোলপাৰ । জানিব পৰামতে, কাৰাগাৰৰ খাদ্য গ্ৰহণত অসন্তুষ্টি প্ৰকাশ কৰিছে নভজ্যোৎ সিং সিদ্ধুয়ে । কাৰাবন্দী অৱস্থাতো বিশেষ খাদ্য বিচাৰি ইতিমধ্যে এনিশা অনাহাৰে কটালে তেওঁ । কাৰাগাৰত সিদ্ধুয়ে বিচাৰিছে বিশেষ ডায়েট ।\nসোমবাৰে, স্বাস্থ্য পৰীক্ষাৰ বাবে পাটিয়ালাৰ ৰাজীন্দ্ৰ হস্পিতালত সিন্ধুক ভৰ্তি কৰোৱা হয় । চিকিৎসকৰ মতে, আটা -ময়দা ,চেনী আদি গ্ৰহণ কৰিবলৈ সিদ্ধু অপাৰক । গাখীৰ, অমিতা, মধুৰিআম আদিহে সিদ্ধুৰ বাবে উপযোগী । শীঘ্ৰেই চিকিৎসকৰ দলটোৱে আদালতত দাখিল কৰিব খাদ্যৰ প্ৰতিবেদন । চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ মতেহে সিদ্ধুক যোগান ধৰা হ’ব কাৰাগাৰৰ খাদ্য । চিকিৎসকৰ প্ৰতিবেদন দাখিলৰ পাছত নভজ্যোৎ সিং সিদ্ধুৱে বিশেষ ডায়েট লাভ কৰেনে নে নাই সেয়া হ’ব লক্ষণীয় ।\nপ্ৰাক্তন ক্ৰিকেটাৰৰ এনে পৰিস্থিতিত আশ্বৰ্যন্বিত ক্ৰীড়াবিশ্ব । আইন তাৰকা বা মহাতাৰকা সকলোৰে বাবে সমান । সেয়েহে, সাধাৰণ কয়দীৰ দৰেই সিদ্ধু এতিয়া পাটিয়ালা কাৰাগাৰৰ আলহী ।\nPrevious articleকেৰালাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় কাৰাটেত খেলিব গুৱাহাটীৰ স্কুল অৱ কাৰাটে ডোৰ ৭ খেলুৱৈয়ে\nNext articleঅসম ক্ৰিকেটৰ ইতিহাসত নৱতম সংযোজন\nআইচ স্কেটিং ৰাষ্ট্ৰীয় কৰ্মশালাত অসমৰ দুগৰাকী স্কেটাৰ\nচৈয়দ মুস্তাক আলী টি-২০ত আৰম্ভণি সুখকৰ নহ’ল অসমৰ; ব্যৰ্থ অধিনায়ক ৰিয়ান পৰাগো


শকত হোৱাৰ হেপাঁহ আৰু এটা আধৰুৱা সপোন – সুকুমাৰ গোস্বামী – ফটাঢোল\nSeptember 1, 2019 গল্প\t6 Comments\nশকত হোৱাৰ হেপাঁহ আৰু এটা আধৰুৱা সপোন – সুকুমাৰ গোস্বামী\nটিভিত ইণ্ডিগো পি ইউ এনামেল নামৰ ৰং কোম্পানীটোৰ বিজ্ঞাপনতো দেখুৱাই পোৱালিক আজিকালি শ্ৰীমতীয়ে ভাত খুৱায়। ভালদৰে নাখালে এইটোৰ দৰে কাঁইট ওলোৱা অৱস্থা হ’ব বুলি কলে সিও টপক টপক কৈ ভাত কেইটা গিলি মাকক সকাহ দিয়ে। ঘটনাৰ পটভূমি বোধকৰোঁ ১৯৯৬ চন মান হ’ব, সেইসময়ত মোৰো চেহেৰাৰ অৱস্থা ইণ্ডিগো পি ইউ এনামেলৰ বিজ্ঞাপনত ওলোৱা সেই কেটেঙাটোৰ দৰেই আছিল। নিজৰ চেহেৰা তোক লৈ ভীষণ হীনমন্যতাত ভোগো। শকত হোৱাৰ কিবা এটা ফলপ্ৰসূ উপায় বিচাৰি হাবাথুৰি খাই ফুৰোঁ আৰু যিয়ে যিটো কয় সেইটোৱেই কৰি চাওঁ, কিন্তু ফল হে নাপাওঁ।ইয়াৰ মাজতে বন্ধু ধৰ্মেন্দ্ৰই খবৰ আনিলে যে শকত হোৱাৰ এক ৰামবান দৰৱ আৱিষ্কাৰ হৈছে আৰু পল্টন বজাৰৰ এখন বিশেষ দৰৱৰ দোকানত সেই দৰৱ উপলব্ধ। দোকানৰ নাম সংগ্ৰহ কৰি সময় বিলম্ব নকৰি যথা স্থানত উপস্থিত হলো আৰু ফাৰ্মাচিষ্ট জনক আমাৰ প্ৰয়োজনৰ বিষয়ে অৱগত কৰিলোঁ। তেওঁ যিটো দৰব আনি আমাৰ আগত ৰাখিলে সেইটোৰ নামটো দেখি হে তবধ মানিলো.. দৰবৰ নাম ‘পুৰুষ জীৱন’। নামটো দেখি অলপ সন্দেহ হল , এইটোৱেই সেইটো দৰব নে আন কিবা হে! অলপ ইতস্ততঃ কৰি বুঢ়া ফাৰ্মাচিষ্ট জনক সুধিলোঁ বোলো খুৰা এইটো শকত হোৱা দৰৱটোৱেই নে আন কিবা? নামটো দেখোন কিবা খেলিমেলি লাগিছে?\nখুৰাই আমাক আশ্বস্ত কৰিলে যে নামটো অলপ গণ্ডগোলীয়া হ’লেও দৰৱ কিন্তু আমি বিচৰাটোৱেই। এইকেইদিন হেনো এইবিধ দৰৱ বিক্ৰী কৰি কৰি তেওঁলোকৰ খাৱন শোৱন বন্ধ হোৱাৰ পৰ্যায় পাইছে ,মানে ইমানেই বিক্ৰী। তেওঁৰ কথা শুনি আমিও আশ্বস্ত হলো আৰু শকত হোৱাৰ সপোন সাৰ্থক হল বুলি ধাৰণা কৰি এমাহৰ জোখাৰে দৰৱ কিনি আনিলোঁ।\nসেইদিনা ৰাতিৰ পৰাই বাকচত থকা বিধান মতে দৰৱ লোৱা আৰম্ভ কৰিলো। শুনা মতেই ফলাফল, এসপ্তাহৰ ভিতৰতে দৰৱৰ সুফল দেখিবলৈ পোৱা গ’ল। বাটে ঘাটে মানুহে কোৱা আৰম্ভ কৰিলে “স্বাস্থ্যটো দেখোন ভাল হৈছে অ তহঁতৰ কি খোৱা কৰিছ?” আমাৰ ৰেডীমেড উত্তৰ “জিম যোৱা আৰম্ভ কৰিছোঁ আজিকালি”। তাৰ মাজতে আন এজন চাপৰ বন্ধুৱে আকৌ ওখ হোৱা দৰৱ এপালিও টপ আপ কৰি ললে। এমাহ মানৰ ভিতৰতে ৰাইজৰ প্ৰশংসা শুনি শুনি আমাৰ আত্মবিশ্বাস তুংগত। এজনী,দুজনীয়ে আকৌ মোক অজয় দেৱগণৰ দৰে দেখি বুলি কোৱাও অাহুকাণে পহুকাণে শুনিলোঁ। সেই দিনাৰ পৰা চাল-চলন-,কথাবতৰা,বেশ ভূষা আদিৰ ক্ষেত্ৰতো অজয় দেৱগণক অনুসৰণ কৰাৰ পূৰ্ণ প্ৰয়াস আৰম্ভ কৰিলোঁ। নিজৰ চেহেৰাটোক লৈ ইমান দিনে মনতে পুহি ৰখা হীনমন্যতা আতৰাব পাই ধন্য মানিলো যদিও অন্তৰৰ নিভৃত কোণত এটা ভয়ে ঘৰ বান্ধিলে। দৰৱ এৰি দিয়াৰ পাছত যদি চেহেৰাটো আকৌ পাম যোৱা বেলুনৰ দৰে হয় তেতিয়া কি হব!\nবিধান মতে দৰৱ এমাহ খাব লাগিছিল যদিও অন্তৰত বাহ লোৱা ভয়টোৰ কাৰণে এমাহৰ সলনি তিনিমাহ খালোঁ। ইতিমধ্যে আগতে অজয় দেৱগণ বুলি কোৱাবোৰে এতিয়া মোৰ ফুলা লুছিৰ দৰে মুখখন দেখি বোন্দা মেকুৰী বুলিও কবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। ময়ো ভাবিলোঁ এইবাৰ বেছিয়েই হৈ গল.. বাদ দিব লাগিল এতিয়া মৰমৰ ‘পুৰুষ জীৱন’। ১৮ বছৰত কৰিব নোৱাৰা কাম ‘পুৰুষ জীৱনে’ তিনি মাহত কৰি দেখুৱালে। ইতিমধ্যে আমাৰ সফলতাৰ কাহিনীৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ আন বহুতেই ‘পুৰুষ জীৱনৰ’ শৰন ললে। ১৮ বছৰ বয়সতে আমি যে আমাৰ সফলতাৰে আন ১০ জনক অনুপ্ৰাণিত কৰিব পাৰিছিলোঁ সেইটো ভাবিলে আজিও গৰ্বত বুকু ফুলি উঠে।\nদৰৱ এৰি দিলোঁ যদিও ইতিমধ্যে অজয় দেৱগণৰ আত্মা মোৰ আত্মাৰ লগত বিলীন হৈ গৈছিল। এখন চিনেমাকে ১১ বজাৰ আৰু ২ বজাৰ দুয়োটা দৰ্শনীতে চাওঁ আৰু পাৰ্যমানে তেওঁৰ দৰেই বেশ ভূষা পিন্ধাৰ চেষ্টা কৰো।\nবেশ ভূষাৰ ক্ষেত্রত প্ৰধান প্ৰতিবন্ধক আছিল পিতা, তেওঁ কোনো কাৰণতেই ছাত্ৰ অৱস্থাত জিনছ পিন্ধাৰ সমৰ্থন নকৰে। জিনছ হেনো আমেৰিকাৰ গৰখীয়া বোৰৰ পোছাক আছিল, কঠিন পৰিস্থিতিত কৃষিকৰ্ম আৰু পশুপালনৰ উপযোগী কাৰণে হে সেই দেশত ইয়াৰ প্ৰচলন হৈছিল। গতিকে আমেৰিকাৰ কৃষক, পশুপালকে পিন্ধা পোছাক যদি আধুনিক ফেচন হয় তেন্তে গাঁৱৰ গৰখীয়া কেইটাই পিন্ধা গামোচা খনো আধুনিক ফেচন।পিতাৰ অকাট্য যুক্তিৰ আগত মোৰ অজয় দেৱগণ হোৱাৰ সপোন মৰহি যাব খোজে।\nমইও এৰি দিয়া ভকত নহয়, ঘৰৰ আলমাৰিত উপনয়নত উপহাৰ হিচাবে পোৱা দুটা মান ভমকা ফুলীয়া কামিজ আৰু ডাঙৰ ডাঙৰ চেক থকা পেণ্টৰ কাপোৰ আছিল আৰু তাৰ মাজৰ পৰা সোণালী ৰঙৰ কামিজ আৰু ক’লাত বগা চেক থকা পেণ্টৰ কাপোৰ এটা বাচনি কৰি সেই সময়ত আমাৰ অঞ্চলৰ বিখ্যাত নাথ টেইলৰিংত হাজিৰ হ’লোঁ।\nঅৱশ্যে জোখ মাপ কৰাৰ সময়ত পিতা লগত নাছিল , নহলে নাথ টেইলৰিঙৰ মালিক স্বৰ্গীয় পাখি ৰাম নাথক কামিজৰ যিটো ডিজাইনৰ কথা কৈছিলোঁ সেইটো পিতাই শুনিলে হয়তো কলেজৰ পৰাই নাম কটাই দিলে হেতেন। সেই যে মনোজ প্ৰভাকৰ , কপিল দেৱ হঁতে ফুলো নহয় হাফো নহয় ধৰণৰ কামিজ কেইটা পিন্ধি ক্ৰিকেট খেলা দেখিছিলো ঠিক সেইটো ডিজাইন মই সোণালী ৰঙৰ ভমকা ফুলীয়াটোত দিয়াৰ পৰিকল্পনা কৰি থৈছিলোঁ৷\nকিন্তু পাখি ৰাম নাথ ডাঙৰীয়াই তেনেকুৱা পৰীক্ষা নিৰীক্ষা কৰি পিতাৰ গালি শুনিব নোৱাৰে বুলি চাফ কথা কৈ দিলে। উপায় নাই তথাপিও এটাৰ ঠাইত দুটা পকেট থকা কামিজ পিন্ধাৰ সপোন সাৰ্থক কৰিলোঁ৷\nএইবাৰ আহিল পেণ্টৰ মাপ দিয়াৰ সময়। সেই সময়ত বিৰাট ফেচনত আছিল পেৰেলেল পেণ্ট … পেণ্টৰ তল আৰু ওপৰ দুয়োটা সমান । তল ফালে যিমান বহল সিমানেই স্মাৰ্ট। নতুন পেণ্ট চিলোৱা বুলি গম পালে ইটোৱে সিটোক সোধে “তলত কিমান দিলি ? “\nমই পৰিকল্পনা কৰি আছিলোঁ তলফালে ২০ ইঞ্চি মান বহল পেণ্ট এটা পিন্ধি বন্ধু মহলৰ মাজত আলোৰণৰ সৃষ্টি কৰিহে এৰিম।\nকিন্তু পিতাৰ ভয়ত পাখি ৰাম নাথ ডাঙৰীয়াই সেইটোও হব নিদিলে। বাদ বিবাদৰ পাছত ১৭.৫ ইঞ্চিত হিচাব চূড়ান্ত কৰা হ’ল৷\nযি কি নহওক, এৰা ধৰাৰ মাজেৰে হ’লেও প্ৰায় মনেবিচৰা ধৰণে এযোৰ কাপোৰ লোৱাৰ ইচ্ছা পূৰণ হব যেন ভাব হল। জিনছ নহলেও সেই সময়ত ফেচনত থকা চেক পেৰেলেল পেণ্ট এটাৰ যে গৰাকী হব পাৰিম সেইটো নিশ্চিত হ’ল। যথা সময়ত নতুন কাপোৰ খালাচ কৰিলো আৰু উপযুক্ত সময়ত পৰিধান কৰিবৰ বাবে চৰম উৎকণ্ঠাৰে ৰৈ থাকিলো।\nকম দিনৰ ভিতৰতে সেই শুভক্ষণ আহিল। পিতাৰ লগত বিয়া এখনলৈ যোৱাৰ প্ৰস্তাৱ আহিল, ময়ো ভাবিলোঁ আজিয়েই হৈ যাওঁক। পিতাই বিয়ালৈ যাবৰ কাৰণে প্ৰস্তুত হৈ বাৰাণ্ডাত খবৰ কাগজ পঢ়ি আছে আৰু মই নতুন পোছাক পিন্ধি আইনাৰ সন্মুখত।\nমোৰ হিচাবত সকলো টিপ টপ কিন্তু পিতাৰ কথাটো কব নোৱাৰি গতিকে delay technique প্ৰয়োগ কৰিলো। আশা কৰা ধৰণে বাহিৰৰ পৰা পিতাৰ মাত শুনিলো “হ’ল নে তোৰ ?”.. অ হৈ গ’ল বুলি কৈ মই স্কুটাৰ ষ্টাৰ্ট কৰাৰ শব্দলৈ অপেক্ষা কৰিলোঁ। বাহিৰত বাজাজ চুপাৰৰ চিনাকি শব্দটো শুনাৰ লগে লগে মই দৌৰি গৈ পাছফালৰ আসন গ্ৰহন কৰিলোঁ৷\nবাৰান্দাৰ পৰা স্কুটাৰত উঠা সময়ছোৱাৰ উৎকণ্ঠাৰ তুলনা প্ৰথম চিগাৰেট খাই ঘৰ সোমোৱা দিনৰ উৎকণ্ঠাৰ লগত ৰিজাব পাৰি। ভাবিলোঁ পিতাই এতিয়া দেখা নাপালেই হয় আৰু। মাজ বাটত দেখিলেতো আৰু ঘৰলৈ ঘুৰাই লৈ নাহে।\nস্কুটাৰ আহি জপনা মুখ পালে, মই ভাবিলোঁ হয়তো পিতাই দেখা পোৱা নাই অথবা ভমকা ফুলীয়া পিন্ধাত কোনো আপত্তি নাই। হ’ব লাহে লাহে জিনছ পিন্ধাৰো সেউজ সংকেত পাই যাম।\nকিন্তু এইয়া কি তেওঁ দেখোন স্কুটাৰ খন চিধাই চলাব এৰি এপাকত ঘুৰাই লৈ পুনৰ চোতাল পালেহি। মই ভাবিলো কিবা দৰকাৰী বস্তু এৰি থৈ গল বোধকৰোঁ !\nপিতা ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল আৰু মই ঘূৰি অহালৈ অপেক্ষা কৰিলোঁ একেবাৰে নীতি শিক্ষাত পঢ়া কাছাবিয়াঙ্কাৰ দৰে\nকিন্তু এইয়া কি?? মুখেৰে কিবা ভোৰভোৰাই তেওঁ দেখোন আকৌ ঘৰত পিন্ধা পোছাক যোৰ পিন্ধি বাৰাণ্ডাত পুনৰ খবৰ কাগজ পঢ়িব ধৰিলে । স্কুটাৰ উভটি অহাৰ শব্দ শুনি ইতিমধ্যে মা ঘৰুৱা কামকাজ বাদ দি দৌৰি আহিল । ঘটনাৰ ওৰ নাপায় মাই অৱশেষত পিতাক সুধিয়েই দিলে – “বিয়ালৈ যাব এৰি কিয় আকৌ খবৰ কাগজ লৈ বহিল?”\nখবৰ কাগজত মুৰতো গুজি স্বাভাৱিক স্বৰত পিতাই উত্তৰ দিলে – “আমি বিয়া খাবলৈ গৈছিলোঁ নে পুতেৰাক চাৰ্কাছত ভৰ্ত্তি কৰাবলৈ গৈছিলোঁ ? এই জোকাৰৰ পোছাক পিন্ধি বিয়া খাবলৈ যাব ওলোৱাটোৰ লগত মই নাযাওঁ, তুমি যদি কোৱা কোনোবা চাৰ্কাছ দলতে ইয়াক নাম লগাই দি আহোঁ । ইমান হেঁপাহেৰে পিন্ধা কাপোৰ যোৰক বাৰু বহুৱাৰ পোছাকৰ লগত তুলনা কৰিব লাগে নে! বৰ দুখ পালোঁ কিন্তু উপায় নাই, বাপ বাপ হতা হে অউৰ বেটা বেটা। আচলতে চোতালৰ পৰা পদূলিলৈকে সেই পথ চোৱাত পিতাই পৰৱৰ্তী পদক্ষেপৰ পৰিকল্পনা কৰি আছিল কিজানি আৰু ভাবি চিন্তি মুন্না ভাইৰ দৰে গান্ধীগিৰি ফৰ্মুলা প্ৰয়োগ কৰিলে।\nএতিয়া আৰু কি কৰিম !সুৰচসুৰীয়া কৈ ভিতৰ সোমাই গ’লোঁ আৰু তেওঁ ভাল পোৱা ধৰণৰ মাৰ্জিত পোছাক এসাজ পিন্ধি কাষত থিয় দিলোঁ। মাৰ নেৰানেপেৰা প্ৰচেষ্টাত অৱশেষত বিয়ালৈ যোৱাটো হৈ উঠিল বাৰু কিন্তু আজিৰ প্ৰজন্মই এজন উদিত তাৰকা হেৰুৱালে। অজয় দেৱগণ হব নোৱাৰিলেও ৰাজকুমাৰ দাক টক্কৰ দিয়াটো নিশ্চিত আছিল।\n« কি, ক’ত, কেনেকৈ ইত্যাদি – অত্ৰেয়ী গোস্বামী\nকৌতুক – অনিমা দাস »\nবেলেগ জমালা দেই।অজয় দেৱগণ হোৱা আশাত চেঁচাপানী পৰিল।।😀😀\nধেত তেৰি! যা তা মানে৷ মোৰো বেলবটম পিন্ধা দিনবোৰ মনত পৰি গ’ল৷ কি যে ষ্টাইল আছিল আমাৰ৷ কাৰ কিমান বহল হব তাকে লৈ কিমান যে কি কৰিলো৷ মজা লাগিল দেই লিখাটো সুকুমাৰ


প্ৰকাশ (আলোচনী) - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(প্ৰকাশৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nপ্ৰমোদ কলিতা,সচিব,অসম প্ৰকাশন পৰিষদ\nপ্ৰকাশ হৈছে অসমীয়া ভাষাত প্ৰকাশিত হোৱা এখন মাহেকীয়া সাহিত্য আলোচনী। অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত এই আলোচনীখন গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰকাশিত হৈ আহিছে। প্ৰকাশৰ প্ৰচ্ছদ আঁকিছিল অসমৰ প্ৰসিদ্ধ চিত্ৰশিল্পী বেণু মিশ্ৰই।  আলোচনীখনৰ বৰ্তমান মূল্য ত্ৰিশ টকা।\n১৯৭৫ চনত প্ৰথম প্ৰকাশ হোৱা এই আলোচনীখন আৰ্থিক সমস্যাৰ বাবে প্ৰায় বহুবছৰ অপ্ৰকাশিত হৈ আছিল। ২০১২ চনৰ ৭ মেত গুৱাহাটীস্থিত অসম ৰাজ্যিক যাদুঘৰৰ কনকলাল বৰুৱা প্ৰেক্ষাগৃহত তেতিয়াৰ অসমৰ শিক্ষামন্ত্ৰী ড° হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই পুনৰ প্ৰকাশিত সংখ্যাটো উদ্বোধন কৰে। প্ৰকাশৰ সেই সংখ্যাটোৰ সম্পাদক আছিল অসম সাহিত্য সভাৰ তেতিয়াৰ সভাপতি ৰংবং তেৰাং।\nআলোচনীৰ কৰ্মকৰ্তাসকল[সম্পাদনা কৰক]\nবৰ্তমান আলোচনীখনৰ মুখ্য সম্পাদক হৈছে মিহিৰ দেউৰী।  সহযোগী সম্পাদক হৈছে গীতালি বৰা। সহকাৰী সম্পাদক হৈছে অৰ্চনা শইকীয়া। আলোচনীখনৰ প্ৰকাশ কৰোঁতা হৈছে অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ সচিব প্ৰমোদ কলিতা। \nমুখ্য শিতানসমূহ[সম্পাদনা কৰক]\nআলোচনীখনত কেইবাটাও শিতান আছে। তাৰে কেইটামান শিতান স্থায়ী।\nপ্ৰবন্ধ শিতানঃ এই শিতানত সাহিত্য-কলা বিষয়ক ভিন্ন ৰচনা প্ৰকাশিত হয়।\nগল্প শিতানঃ ন-পুৰণি গল্পকাৰৰ গল্প প্ৰকাশিত হয়।\nঅনুবাদ উপন্যাসঃ হিন্দী,ইংৰাজী আদি ভাষাৰ পৰা অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰা ভিন্নধৰ্মী উপন্যাস এই শিতানত প্ৰকাশ কৰা হয়।\nঅনুবাদ গল্পঃ হিন্দী, ইংৰাজী আদি ভাষাৰ পৰা অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰা ভিন্নধৰ্মৰ গল্প এই শিতানত প্ৰকাশ কৰা হয়।\nঅনুবাদ কবিতাঃ বিভিন্ন ভাষাৰ পৰা অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰা কবিতা এই শিতানত প্ৰকাশ কৰা হয়।\n↑ ভূঞা, অজিত কুমাৰ (৩০ মে' ২০১৯). "কেনভাছ উকা". আমাৰ অসম. আমাৰ অসম.\n↑ "First issues of revived Prakash, Mukuta released". Assam Tribune. ৮ মে' ২০১২. http://www.assamtribune.com/scripts/detailsnew.asp?id=may0812/city05। আহৰণ কৰা হৈছে: ৪ জুন ২০১৯.\n↑ RAJIV KONWAR (৮ মে' ২০১২). "Cult magazine revived after 11 years - Assamese publication goes to print after disappearing from stands in 2001". Telegraph of India. https://www.telegraphindia.com/states/north-east/cult-magazine-revived-after-11-years-assamese-publication-goes-to-print-after-disappearing-from-stands-in-2001/cid/423688। আহৰণ কৰা হৈছে: ৪ জুন ২০১৯.\n↑ 4.0 4.1 4.2 বিভিন্ন. প্ৰকাশ. প্ৰকাশক গুৱাহাটী: অসম প্ৰকাশন পৰিষদ. ISSN 2279-0683.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=প্ৰকাশ_(আলোচনী)&oldid=245176"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০৩ ছেপ্টেম্বৰ, ২০২০ তাৰিখে ১৪:২৪ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


UP Election: এইবাৰ যোগী মন্ত্ৰীসভাৰ পৰা পদত্যাগ কৰিলে আয়ুষ মন্ত্ৰী ডা০ ধৰম সিং চেইনীয়ে! নিৰ্বাচনৰ প্ৰাকক্ষণত বিজেপি ত্যাগ কৰিছে ইজনৰ পিছত সিজন মন্ত্ৰী, বিধায়কেsaharanpur-up-election-2022-minister-dharam-singh-saini-resigns-from-bjp-may-join-samajwadi-party-hb– News18 assam\nUP Election: এইবাৰ যোগী মন্ত্ৰীসভাৰ পৰা পদত্যাগ কৰিলে আয়ুষ মন্ত্ৰী ডা০ ধৰম সিং চেইনীয়ে, নিৰ্বাচনৰ প্ৰাকক্ষণত বিজেপি ত্যাগ কৰিছে ইজনৰ পিছত সিজন মন্ত্ৰী, বিধায়কে\nUP Election 2022- উত্তৰ প্ৰদেশ বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ প্ৰাকক্ষণত বিজেপিৰ বাবে আহিছে ইটোৰ পিছত সিটো বেয়াখবৰ।\nউত্তৰ প্ৰদেশ বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ প্ৰাকক্ষণত বিজেপি এৰিছে ইজনৰ পিছত সিজন মন্ত্ৰী তথা বিধায়কে। বিজেপি বিধায়ক তথা আয়ুষ মন্ত্ৰী ড০ ধৰম সিং চাইনীৰ পদত্যাগে জোকাৰিছে ৰাজ্য।\nইয়াৰ লগতে উত্তৰ প্ৰদেশৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী অখিলেশ যাদৱে কয় যে, 'সামাজিক ন্যায়'ৰ আন এজন যোদ্ধা ড০ ধৰম সিং চাইনীজীৰ আগমনে আমাৰ "ইতিবাচক আৰু প্ৰগতিশীল ৰাজনীতি"ক আৰু অধিক উৎসাহ আৰু শক্তি প্ৰদান কৰিছে। ডা০ সিঙক সমাজবাদী পাৰ্টিলৈ স্বাগতম আৰু অভিনন্দন! ২০২২ত সামগ্ৰিক-সম্প্ৰীতিৰ বিজয় নিশ্চিত!'\nউল্লেখ্য যে, এতিয়ালৈকে, বিজেপিৰ ৩ জন মন্ত্ৰী আৰু ১১ জন বিধায়কে পদত্যাগ কৰিছে। যাৰ ভিতৰত আছে স্বামী প্ৰসাদ মৌৰ্য আৰু দাৰা সিং চৌহানৰ দৰে ডাঙৰ নেতাৰ নাম।\nড০ ধৰম সিং চাইনীয়ে তেওঁৰ পদত্যাগপত্ৰত লিখিছে, "মই আয়ুষ (স্বতন্ত্ৰ দায়িত্ব) মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিলো আৰু মনোযোগেৰে দায়িত্ব পালন কৰিছিলো। কিন্তু দলিত, পিছপৰা লোক, কৃষক, শিক্ষিত নিবনুৱা, ক্ষুদ্ৰ আৰু মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ ব্যৱসায়ীসকলে যি প্ৰত্যাশাৰে একেলগে কাম কৰি বিজেপিক ক্ষমতালৈ আনিছিল। সেই প্ৰত্যাশা পূৰণত বিফল হৈছে। বাৰে বাৰে বিজেপিয়ে উপেক্ষা কৰিছে জনতাক। গতিকে মই ইউপি মন্ত্ৰীমণ্ডলৰ পৰা পদত্যাগ কৰিছো।'\nউল্লেখ্য যে, প্ৰথমে স্বামী প্ৰসাদ মৌৰ্যই যোগী আদিত্যনাথৰ কেবিনেটৰ পৰা পদত্যাগ কৰিছিল। লগতে বিজেপিৰ আৰু বহু নেতাই দল ত্যাগ কৰাৰো ইংগিত দিছিল। সূত্ৰ অনুসৰি, বিজেপিৰ আৰু দুই তিনিজন মন্ত্ৰী, পাঁচ-ছয়গৰাকী বিধায়কে বিজেপি দল ত্যাগ কৰি সমাজবাদী পাৰ্টীত যোগদান কৰাৰ সম্ভাৱনা আছে।\nFirst published: January 13, 2022, 15:56 IST\nAkhilesh YadavDr Dharam Singh SainiNarendra ModiUP ElectionUP Election 2022Yogi Adityanath


বইবেলে সমকামিতাৰ বিষয়ে কি কয়? সমকামিতা পাপ নে?\nপ্রশ্ন: বইবেলে সমকামিতাৰ বিষয়ে কি কয়? সমকামিতা পাপ নে?\nউত্তৰ: বাইবেলে সঘনাই কৈছে যে সমকামিতা কাৰ্য পাপ(আদিপুস্তক ১৯:১-১৩; লেবীয়া ১৮:২২; ৰোমীয়া ১:২৬-২৭; ১ কৰিন্থীয়া ৬:৯)। ৰোমীয়া ১:২৬-২৭ পদে নিৰ্দিষ্টকৈ শিকাই যে সমকামিতা ঈশ্বৰক অস্বীকাৰ কৰা আৰু অবাধ্য হোৱাৰ পৰিণতি। যেতিয়া মানুহে পাপ আৰু অবিশ্বাসতে থকে, ঈশ্বৰে ততোধিক দুষ্টতা আৰু কলুষিত পাপলৈ “তেওঁলোকক শোধাই দিয়ে” যাতে তেওঁলোকক ঈশ্বৰৰ অবিহনে জীৱনত নিৰাশা আৰু অসাৰতা দেখুৱাব পাৰে। ১ কৰিন্থীয়া ৬:৯ পদত ঘোষণা কৰিছে যে সমকামী “অপৰাধী”য়ে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যত অধিকাৰ নাপাব।\nঈশ্বৰে কোনো মানুহকে সমকামী অভিলাষ থকাকৈ সৃষ্টি নকৰে। বাইবেলে কৈছে যে পাপৰ বাবে মানুহ সমকামী হয়(ৰোমীয়া ১:২৪-২৭) আৰু তেওঁলোকৰ ইচ্ছাতে হয়। কোনো হয়তো অধিক সহজে সমকামী হোৱাকৈ জন্মিব পাৰে আৰু আন হিংসাত্মক অৰু পাপৰ প্ৰতি প্ৰৱণতা থকিব পৰে। সেইটোৱে মানুহজনক ৰেহাই নিদিয়ে যে তেওঁ পাপৰ অভিলাষ কৰিবলৈ বাচি ল’ব। যদি কোনো মানুহ অধিক খং কৰা স্বভাৱলৈ জন্মে, সেইটোৱে তেওঁক তেনে কৰিবলৈ অধিকাৰ দিয়েনে? অৱশ্যে নহয়। সমাকামিতাৰ ক্ষেত্ৰতো একে সত্য।\nঅৱশ্যে বাইবেলে সমকামিতা ইবিলাক পাপতকৈ “অধিক ডাঙৰ পাপ” বুলি নকয়। সকলো পাপ ঈশ্বৰৰ বিৰুদ্ধে। সমকমিতা কেৱল ১ কৰিন্থীয়া ৬:৯-১০ত দিয়া তালিকা এটা যিটোৱে মানুহজনক ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিব। বাইবেল অনুযায়ী, সমকামীৰ প্ৰতি ঈশ্বৰৰ ক্ষমা পোৱা যায়, যেনেকৈ ব্যভিচাৰী, মূৰ্তি পূজন, নৰবধী, চোৰ আদিৰ বাবেও। ঈশ্বৰে যিসকলে পৰিত্ৰাণৰ বাবে যীচু খ্ৰীষ্টক বিশ্বাস কৰে সেইসকলৰ সমকামিতাসহ পাপৰ ওপৰত জয়ী হোৱাৰ প্ৰতিজ্ঞাও কৰিছে(১ কৰিন্থীয়া ৬:১১; ২ কৰিন্থীয়া ৫:১৭; ফিলীপীয়া ৪১৩)।


Homeঅসমীয়া প্রেম কাহিনীএহেজাৰ টকাৰ খেল\nAdmin - September 07, 2018\n✍ দেৱজিত চেতিয়া\nসৰুৰে পৰা মই চেনী আছিলোঁ। ক্লাছ5মানতেই প্ৰেমত পৰিছিলোঁ। ধুনীয়া ছোৱালী দেখিলেই প্ৰেম হৈ যায় মোৰ।\nপ্ৰিয়ংকা,প্লাবিতা,ৰুস্মিতা,প্ৰতীক্ষা, পৰীস্মিতা,প্ৰণামী ....... হাঁহা আৰু যে কিমানৰ হৃদয়ত প্ৰেমৰ লহৰ তুলিলো ঠিক নাই।\nএনেদৰে লহৰ তুলি থাকোতে থাকোতে ক্লাছ 8ৰ পৰা9লৈ নাপাওঁ, আকৌ 9ৰ পৰা 10 নাপাওঁ! প্ৰায় পঢ়া ধান্দা ওলাইয়ে গৈছিল আৰু মূৰৰ পৰা। মেট্ৰিক ৰ বাবে পতা টেষ্টত ফেইল কৰাৰ পাছত হে অকণমান চিল মিল কৈ সাৰ এটা পাইছিলোঁ । যা হওক মা দেউতাৰ সন্মানৰ খাতিৰত অলপ পঢ়াত জোৰ দিলো আৰু 1st divison লগতে লেটাৰ ও পালোঁ। কি ফুৰ্তি তেতিয়া ঘৰৰ সকলোৰে ! ফুৰ্তি ফূৰ্তিতে শিৱসাগৰ জুনিয়ৰ কলেজৰ science ত নাম লগাই দিলে।\nদুদিন মান কলেজ গৈ অকল ছোৱালীয়ে চাওঁ, জন্মলগ্নৰে পৰা মই চেনী হোৱা হেতুকে কাক পতাম.. কাৰ ফোন নাম্বাৰ খুজিম সেইবোৰে ধান্দা অকল।\nএদিন হঠাৎ কঁকালৰ লৈকে বৈ পৰা দীঘল চুলিৰ ছোৱালী এজনী গেটেদি কলেজৰ ভিতৰলৈ সোমাই আহিল..ডাঙৰ ডাঙৰ চকু কেইটা কাজল লগাই আহিছিল। এখোজ দুখোজ মূৰ তললৈ কৰি তাই ক্লাছ ৰুমত সোমাল। যেন তাই background ত গান এটা হে কঢ়িয়াই আনিছিল....\nতুমি কোন সৰগৰ পৰি\nচুলে মাৰিব বিজুলী"\nমোৰ নো কি, ধুনীয়া ছোৱালী দেখিলে প্ৰেম হৈয়ে যায় তো। বাৰু যি কি নহওঁক এনেদৰে যাৰ তাৰ লগত চিনাকি হৈ কিছু দিন গল।\nএদিন ক্লাছ ৰ শেষত হঠাৎ5টা মান লৰা আহিল আৰু মোক কলে,,,"তই বোলে ছোৱালী পতোৱাত একদম এক্সপাৰ্ট বয়..হাতৰ চুটকীত পতাই লব পাৰ" ! সিহঁতক ছোৱালী এজনী পতাই দেখাব লাগে 1000 টকা দিব হেনো সফল হলে। তাইক বোলে সিহঁতি চবেই প্ৰেমৰ জালত বান্ধিব চাইছিল..কিন্তু নাই কোনো এটা সফল নহল।\nমই সিহঁত কেইটালৈ চালোঁ আৰু নিজকে ৰণবীৰ কাপুৰ যেন অনুভৱ কৰিছিলোঁ চেহেৰাৰ ফালৰ পৰা... । পাৰিবি নাই সুধিলে, এটা দুধৰ্ষ আত্মবিশ্বাসৰ সৈতে কলো.. "অ কিয় নোৱাৰিম sure পাৰিম" !\nছোৱালী জনী দেখাই দিলে....।আৰে কি আচৰিত সেই যে ক্লাছৰ ভিতৰলৈ সোমাই অহা দীঘল চুলি ডাঙৰ চকুৰ ছোৱালী জনীয়ে চোন! মই লগৰ এটাৰ দ্বাৰা তাইৰ সতে চিনাকি হব বহুত চেষ্টা কৰিলো আৰু মোক পাত্তায়ে নিদিলে একো। তেনেকৈয়ে কিছু দিন গল.....\nএদিন কাৰ মুখ চাই আহিছিলোঁ জানো..হঠাৎ তাই মোক মাতিলে আৰু হেণ্ডশ্বেক এটা দি কলে "মই ......" তুমি দেৱজিত নহয় জানো?" মই নমস্কাৰ দি কলো অ মইয়ে দেৱজিত। আহ কি নম্ৰ তাইৰ মাতটো, তাইৰ হাতখন, নাম চামে মিলাই পঠাইছে একেবাৰে। এইয়া মোৰ প্ৰেম কাহিনীৰ প্ৰথম ৰাউণ্ড হিচাপে চুপাৰ হিট আছিল। কেইদিনমানৰ পাছত লাহেকৈ ফোন নাম্বাৰ টো ললো, মেছেজ কৰোঁ কেতিয়াবা কেতিয়াবা। তাই ইমান মেছেজ নকৰে মোৰ লগত, খুব কম। কিন্তু মোৰ মনত এটাই কথা তাইক যেনে তেনে পতাও আৰু 1000 টকা লওঁ লৰা কেইটাৰ পৰা। লাহে লাহে এক মাহ মান কথা পতাৰ পাছত প্ৰপজ কৰিলো তাইক..। তাই direct ন' কলে আৰু খুব গালি পাৰিলে...ভৱিষ্যতে মোক কেতিয়াও মেছেজ নকৰিবলৈ সকীয়াই দিলে। যেন অতদিনৰ দিনৰ পৰা নম্ৰ হৈ লাজ লাজ কৈ ফুলি থকা ফুল এপাহক কাঁইট হবলৈ বাধ্য কৰালে।\n100 গ্ৰাম মান ওজনৰ দুখ এটাই তেতিয়াও বুকুত খুন্দিয়াইছিল বাৰু কিন্ত সেইয়া একেবাৰেই normal মোৰ নিচিনা প্ৰেম কুমাৰ এজনৰ বাবে।\nমই হলেও লাগি থাকিলো আশা হেৰুৱাৰ কথা নাছিল..... কিন্ত এদিন মোক বহুত বেয়াকৈ কলে। এইবাৰ ফুলৰ কাঁইট নহয় যেন গজাল হে মাৰিলে বুকুত!\nমোৰ আত্মসন্মানত দুটা এটা সৰু ফুটা হৈছিল বাবে আশা,পইচা ইত্যাদি ইত্যাদি বোৰ ভাৰ মে যায়ে বুলি সেইদিন ধৰি মইও মেছেজ নকৰা হলো।\nপ্ৰায়6মাহ মানৰ পাছৰ কথা...সেইদিনা 17 ছেপ্টেম্বৰ বিশ্বকৰ্মা পূজা। মই লগৰ বোৰৰ লগত আড্ডাত মগন...আৰু অলপ পাছত সুৰাত মগন। তেতিয়া নম্ৰতাৰ ন শব্দটো ও আমাৰ মেহফিলত ঠাই নাপাইছিল মইতো পাহৰিলোৱে বাৰু। লাহে বন্ধুত্বৰ সোপানে সোপানে ৰাগি লাগি মূৰৰ ওপৰত বেলি ডুবিছিল। মোৰ বগা ৰঙৰ duro স্কুটি খনত এটা স্বৰ্গ গতি দি ঘৰত ঢলং পলং খোজেৰে7মান বজাত প্ৰৱেশ মাৰিছো আৰু।\nটুক্লুং কে মোবাইল টো বাজিছে। মেছেজ এটা আহিল ....hlo বুলি.................................... ***********!!!!!!!!!!!\nএহেজাৰ টকাৰ খেল (২য় খণ্ড)\nটুক্লুং কে মোবাইল টো বাজিছে। মেছেজ এটা আহিল hlo বুলি........... নাম্বাৰ টো unknown, মই কিপেদ খনত শব্দ বোৰ খেপিয়াই খেপিয়াই লিখিলোঁ "kun tumi?"\nমোৰ হাতৰ আঙুলি কেইটাতৰ গতিবেগতো ৰাগিৰ স্পষ্ট লক্ষণ।\nইফালৰ পৰা বিজুলী বেগত ৰিপ্লাই আহিল,"moi @$#%ta" ।\nমানে তাই... ভাবিলোঁ কিয় বা তাই আকৌ মেছেজ কৰিছে,,, মনৰ ভিতৰতে উন্মাদনাৰ সাগৰ এখনে মাউণ্ট এভাৰেষ্ট শৃঙ্গ টোৰ সমান ঢৌ খেলি গল যদিও এই সকলোবোৰ লুকুৱাই অলপ গহীনাই আকৌ ৰিপ্লাই লিখিলোঁ " kiba kotha asil?"\nসিফালৰ পৰা ৰিপ্লাই আহিল "tumi olop smart ke thakiba dhuniya lage tetya..shirt r button khuli nohoi bhal ke thakiba" ।\nআহ কি কৈ দিলে তাই.. লগা লগ বিচনাৰ পৰা ঢলং ধপং কৈ নামি লাইট জ্বলাই আইনা খন হে চাইছোঁ গৈ আৰু.. মুখ খন কেছিয়াকৰি অকণমান দাঁত কেইটা উলিয়াই হাঁহি চাইছোঁ স্মাৰ্ট লাগে নে নাই...গেঞ্জি পিন্ধি আছিলোঁ বাবে অৱশ্যে বুটামৰ খেল টো চাব নোৱাৰিলোঁ।\nআকৌ গোকাত মিছা অভিমান এটাৰ সৈতে মেছেজ লিখিলোঁ ..." Mur kotha moi jeneke thaku, tumar ki jai"?\nযেন মই ফুলকোঁৱৰ হৈ মাৰি পঠালোঁ শেল এপাত তাইৰ গাত লাগি হলগৈ মৰমৰ পাৰিজাত...!\nমই উশাহ এটা লবলৈও নাপাওঁতেই ডাইৰেক্ট ৰিপ্লাই আহিল "oi huna..I love you"...\nমই সুধিলোঁ,"hosake koisa ne?"\nতাই কলে,"seriously koisu" ।\nঅঃ কি অপূৰ্ব সুখ অ..যেন মই সুখতেই ফাটি থাকিম এতিয়া। মই বাৰু তেতিয়া দেৱজিতেই হয় আছিলোঁ নে..পাগলৰ নিচিনা আকাশত উৰি উৰি চবকে চিঞৰি চিঞৰি জনাই দিব মন গৈছিল,,, "অহ yes তাই পতি গল বে..পতি গল মোলৈ..yessss..........\nহাঁহা,,এইয়া মোৰ প্ৰেম কাহিনীৰ 2nd ৰাউণ্ড চুপাৰ দুপাৰ হিট গৈছিল।\nলগৰ কেইটাক পাছদিনা কলেজ গৈ কলো,,, "মাল পতি গল, এতিয়া দে 1000 টকা"। সিহঁতি বিশ্বাসে নকৰে নহয়..নে বিশ্বাস নকৰাৰ অভিনয় নাজানো আৰু,,হয়তো পইচা নিদিয়াৰ অজুহাত।\nলাহে লাহে তাইৰ লগত কথা পাতি প্ৰেম বোৰ গভীৰ হৈছিল,মই serious হৈছিলোঁ। যিটো লৰাই আগতে ৰাতিপুৱা 8 বজাৰ ক্লাছ এদিনো নকৰে 9তাত কলেজ পাই,,,সি আজি7তাতে হাজিৰ হওঁগৈ একমাত্ৰ তাইক চাবলৈ , লগ কৰিবলৈ।\nকিমান যে তাইৰ লগে লগে লাইব্ৰেৰী, কেণ্টিন ঘূৰিলোঁ, তাইৰ লগত বহি অকল হাতত ধৰা ধৰিকৈ কথা । ফিজিক্স ৰ ক্লাছ নকৰি তাইৰ লগত প্ৰেমলজী ৰ ক্লাছ কৰাত হে গুৰুত্ব বাঢ়িল। অৱশ্যে বহু বাৰ লাজ ইজ্জত সকলো বোৰ জলাঞ্জলি দি বাৰাণ্ডাত কাণত ধৰিও পালোঁ ক্লাছ bunk কৰাৰ বাবে । মই বিশ্বাস কৰিছিলোঁ সেইবোৰ punishment মোৰ প্ৰেমৰ তুলনাত বহুত তুচ্ছ। বাৰু\nযি কি নহওঁক দিনবোৰ ধুনীয়াকৈ সুখে সুখে গৈ আছিল।\nকাহিনীত এতিয়া বাকী আছিল ভিলেইনৰ entry ।\nএদিন সেইয়াও পুৰা হল...........\nআমি লাইব্ৰেৰীৰ পৰা কথা পাতি ওলাই আহিছোঁ,,,তাইৰ ক্লাছৰে (arts) ৰ লৰা এটা আৰু তাৰ পাছত6টা মান , মোক আগভেটি ধৰিলে । তাক মই আগে পাছে দেখিছোঁ টাউনৰে লৰা গেংত থাকে...মই সুদূৰ বেতবাৰী দ গাৱঁৰ পৰা যোৱা দেৱজিত চেতিয়াই হঠাৎ থতমত খাই যোৱা তু স্বাভাৱিক । সি মোতকৈ আগতেই তাইক প্ৰপজ কৰিছিল কিন্তু তালৈ নপতি মোলৈ পতিল কাৰণে তাৰ আক্ষেপ।\nমোক দমত সুধিছে, "ভাই তোৰ ঘৰ কত অ'?"\nআকৌ কোনোবা এটাই কৈছে "ই হিৰ' নে কি ঐ!!\nযেন এতিয়াই সিহঁতি মোক ঘুছিয়াই মুখ চোখ ভাঙি দিব তাইক ভাল পোৱাৰ অপৰাধত। WWE ৰ ব্রক লেজনাৰে জন চিনাক panga লোৱাৰ দৰে লৰাটো মোৰ একেবাৰে সন্মুখলৈ আহিল ! মোৰ বুকুত যেন ধান কুটুৱা মেচিন এটা হে চলিছে ঢোপ ঢোপ ঢোপ..............\nহলেও চেপা মাত এটাৰে কলো তাক, "চা ভাই মই এতিয়া ঝেঙ কৰা মুডত নাই, ৰোমান্টিক মুডত আছোঁ" ।\nসিহঁতি কিবা কবলৈ নৌপাওঁতেই তাই মোক হাতত ধৰি সিহঁতৰ মাজৰ পৰা টানি লৈ গল।\nমই তাইক কিয় টানি আনিলা বুলি খং কৰি দেখাইছোঁ যদিও, মনৰ ভিতৰত "উফ আজিলৈ ৰক্ষা!" টাইপৰ ফিলিং এটা হে আছে । কিন্তু এই ৰক্ষা ক্ষন্তেকীয়া...কলেজ ছুটীৰ পাছত কত হাৰিম মই।\nছুটী হল, তাই মোক কাজিয়া নকৰিবলৈ দোহায় দোহায় কৈ থৈ গল।\nমইও ঘৰলৈ ৰাওনা হৈছোঁ... কিন্তু এইয়া কি, সিহঁতি তিনিআলিত ৰৈ আছে জুম পাতি...মোক তাত ৰব কলে, মই ৰখালো স্কুটি খন...............।।।।।।।।।\nএহেজাৰ টকাৰ খেল (৩য় খণ্ড)\nকিন্তু এইয়া কি, সিহঁতি তিনিআলিত ৰৈ আছে জুম পাতি...মোক তাত ৰব কলে,মই ৰখালো স্কুটি খন। বুকুৰ ভিতৰত চলি থকা ধান কুটুৱা মেচিন টো এইবাৰ dj বক্স এটাৰ ৰূপ ললে ঘুম..ঘুম..গুম..গুম..! মই তো আৰু এতিয়া ৰজনীকান্ত নহয় যে গোটেই কেইটা লগত অকলে টক্কৰ দিম..গৰু পিটন খোৱা তো খাটাং,,লৰা টো আগবাঢ়ি আহিল মোৰ ফালে!!!\nউৱাহ, আকৌ এইয়া কি ?মোৰ লগৰ প্ৰবাল যে..সি govt ৰ পৰা ৩ টা মান লৰা আনি খ্ৰাছ কে ব্ৰেক মাৰি সিহঁতৰ আগত ৰখাই দিছেহি। চাল্লা...এতিয়া মোক কোনে পায়! প্ৰথমতে সিহঁতৰ লগত অলপ বুজা বুজি...তাৰ পাছত সুবিধা চাই দিলোঁয়ে আৰু ঘোচা এটা। আৰু নেক্সট টাইম তাইৰ লগত নালাগিবলৈ ৱাৰ্নিং এটা দি থৈ ঘৰলৈ বীৰ টোৰ দৰে আহিলোঁ।\nসেইদিন ধৰি জুনিয়ৰ কলেজত ভিলেইনৰ চেপ্তাৰ খতম.., পাছত এনে দুই এটা চৌটা ডন ওলাইছিল যদিও সেইবোৰ মেনেজ কৰিব পৰা বিধৰ।\nতাইৰ প্ৰতি থকা মোৰ অবাধ মৰমে অলপ বেছিয়ে এগ্ৰেচীভ কৰি তুলিছিল,অৱশ্যে সেইয়া তাই ভালেই পাইছিল..এনে মিছা মিছিকৈ কেতিয়াবা প্রতিবাদ কৰি দেখাই আৰু, "কিয় কাজিয়া কৰা ইমান??? তুমি কি মোৰ কাৰণে গোটেই পৃথিৱী খনৰ সৈতে যুঁজিব যাবা নেকি?" মই অ' যুঁজিম বুলি কওঁ , তাই মোৰ হাত খন জোৰ কৈ খামুচি ধৰে তেতিয়া। প্ৰেমিক হিচাপে কিবা যেন "মই সুৰক্ষিত" অনুভূতি এটাত উপচি পৰিছিলোঁ !! ভাবিলে আজিও মনটো ৰোমাঞ্চিত হৈ উঠে, তাৰ পাছতে বুকুখন বিষাই আজিকালি।\nবাৰু যি কি নহওঁক...সময়ৰ দুৰন্ত গতিয়ে আমাক H.S ফাইনেল পৰীক্ষাৰ ওচৰ পোৱাই দিলেহি। পৰীক্ষা দিলোঁ। দুইটাৰে ৰিজাল্ট ভাল..। তাই যথেষ্ট চোকা আছিল বাবে ডিষ্টিংছন পোৱা টো স্বাভাৱিক,, আৰু মই কি কম আৰু , প্ৰথম খণ্ডত কৈয়ে আহিছোঁ 8 ৰ পৰা9লৈ পাবলৈ সংগ্ৰাম কৰা লৰাটো, লেটাৰ মাৰ্কছ সহ 1st ডিভিজন পোৱাটো অস্বাভাৱিক! তাতে আকৌ science ত।\nহাঁহা,,এইয়া কেৱল তাইৰ কাৰণে সম্ভৱ হৈ উঠিল। তাইৰ অনুপ্ৰেৰণা আৰু উৎসাহ বোৰক তেতিয়াও শলাগিছিলোঁ আৰু আজিও শলাগিছোঁ।\nৰিজাল্টৰ পাছত যত পঢ়োঁ, আমি দুইটা একেলগে পঢ়াৰ কথা আছিল, সেই অনুসৰি শিৱসাগৰ কলেজ, জয়সাগৰত ভৰি থলোহি। তাই history অনাৰ্চ আৰু মই ইলেক্ট্ৰনিক্স অনাৰ্চ হিচাপে ললোঁ। আকৌ জয়সাগৰতো চলি গল আমাৰ প্ৰেম গাড়ী খন.., কেতিয়াবা গছৰ তলত, কেতিয়াবা পুখুৰীৰ পাৰত, কেতিয়াবা কেণ্টিন, কেতিয়াবা mcb ত। ইয়াত তো আৰু জুনিয়ৰ কলেজৰ দৰে কোনোবাই দেখিব, কাণত ধৰাই থৈ দিব বুলি ভয় নাই। মুঠতে প্ৰেমত মগন আৰু পুৰা।\nলাহে লাহে মই মই ক্লাছ যোৱাতকৈ কৃষ্ণ দা দোকানত আড্ডা দি থকাটো হে বেছি প্ৰিফাৰ কৰিছিলোঁ। এদিন আড্ডা দি থাকোতে হঠাৎ মোৰ ছিনিয়ৰ এজন আহিল আৰু কলে যে ,, কেণ্টিনত তাইৰ পৰা লৰা এটায়ে এনে চিনাকি হোৱাৰ অজুহাতত পানী খুজি খালে আৰু তাইৰ পাছত লাগি আছে!!\nচাল্লা......উঠিলেই নহয় ডিমাগ টো টিঙিচ কে গৰম..জুনিয়ৰ কলেজত কত হিৰো লৰা ঠাণ্ডা কৰি থৈছোঁ..ই আকৌ নতুন হিৰো কৰপৰা ওলালে..ইমান সাহস! মই থাকোতেই তাইৰ ওপৰত চকু দিছে,,,! চিধা কলেজ গৈছোঁ তাক বিচাৰি..আকৌ সেই একেই মাৰপিট কাজিয়া,,শেষত ৱাৰ্নিং। কেছ ছেটেল, আকৌ বেক টু দা কৃষ্ণ দা দোকান।\nকিন্তু দিন সদায় একেই নাথাকে, অলপ পাছতে কলেজৰ পৰা মোলৈ ফোন আহিল,, " hello দেৱজিত চেতিয়া হয় নে, তোমাক প্ৰিন্সিপাল মেমে অফিচলৈ মাতিছে! আকৌ নতুন ঝেমেলা... গলো আৰু অফিচ...গালি চালি খাই পেট ভৰিছে ইতিমধ্যে,,আমি কাজিয়া লগা দুইটাকে ইটোৱে সিটোক সাৱটি ধৰিব কলে,, আৰু মোক ১মাহৰ বাবে কলেজৰ পৰা বৰ্খাস্ত কৰিলে।\n/(কাহিনী পেন পেনীয়া নকৰাৰ স্বাৰ্থত, কথা বোৰ মই একেবাৰে চমুৱাই লিখিব লগা হৈছে, জয়সাগৰ ৰ কাহিনী বেলেগ কৈ এদিন লিখিম)/\nঅ,, তাৰ পাছত তাই মোক তেতিয়া অলপ বেয়া পাইছিল চাগে ইমান এগ্ৰেচীভ হৈ গৈছিলোঁ আৰু যিহেতু তাইৰ নামতোও আমাৰ কাজিয়া খনত সংলগ্ন হৈ গৈছিল। সেইবোৰ আকৌ তাইক আগতকৈ বেছি মৰম কৰি মেনেজ কৰি দিছিলোঁ,,।\nকলেজৰ চেপ্তাৰ আজিলৈ এৰিছোঁ।\nলাষ্ট চেমিষ্টাৰ পৰীক্ষা দি মই গুৱাহাটীলৈ ঢাপলি মেলিলো বেংকিং ৰ coaching এটাৰ বাবে,,তাই ৰিজাল্ট নিদিয়া পয্যন্ত ঘৰতে আছে।\nতাইক লৈ তেতিয়া মোৰ কি যে গুণা গঁথা,,আৰু পৰিকল্পনাৰ শেষ নাই, তাই ভাল ৰিজাল্ট কৰিব,,কত masters ৰ বাবে এনট্ৰেন্স দিয়াম..কোন ইউনিভাৰ্চিটি ত দিলে ভাল হব..ইত্যাদি ইত্যাদি। মই তো ভাবিছিলোঁ তাই কটন কলেজতে পঢ়ক, ভাল পৰিবেশ এটা পাব। আৰু তাৰ পাছত মই গুৱাহাটীতে সৰু সুৰা চাকৰি এটা উলিয়াই ছেটেল হৈ লম আৰু। তাইক লগ পাই থাকিম ,,,সন্ধিয়া হলেই দীঘলী পুখুৰীৰ পাৰলৈ যাম, চিনেমা চাব যাম। আৰু কেতিয়া দেওবাৰে সময় মিলাই উমানন্দ ফুৰিম, সূৰ্যাস্ত চাম, নতুবা কামাখ্যা, নহলে দ্বীপৰ বিল...!! কি মজা লাগিব।\nআৰু তাইক যদি কটন কলেজত কোনোবাই চকু দিয়ে নহয়...তেতিয়া মই তাৰ লগত কলেজৰ আগতে চিংগোল চিংগোল লাগিম...আৰু তাক মাৰি সন্ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰি দিম যাতে তাইক বেলেগ কোনোবাই বেয়া চকু দিয়াৰ আগত ১০বাৰ ভাবে।\nতাৰ পাছত ৰাহুলহঁতে কওঁতেহে,,, কটন কলেজৰ লৰা বোৰৰ বোলে বিৰাট উনিটি, এটাক মাৰিলে ১০০টা আহে তাকো হকী ষ্টিক লৈ। নিউজত দিয়ে থাকে কেতিয়াবা উলা উবেৰৰ গাড়ী ভাঙি সন্ত্ৰাস মচাই দিয়ে!এদিন বোলে সাংবাদিক এজনে কিবা সিহঁতৰ বিষয়ে মিছা কথা লিখিছিল তাৰ পাছত গোটেই বোৰ গৈ সাংবাদিক কাৰ্যলয় টোতে আক্ৰমণ চলাই দিলে"।\nকথা বোৰ শুনি মোৰ গা টো অলপ জ্বৰ জ্বৰ লাগিল, তাইক ইয়াত পঢ়ুৱাম জানো!! অলপ পাছত মোৰ নিচাদেও,প্ৰাক্তন আলফা অৰবিন্দ ৰাজখোৱাৰ লগত মই থকা ফটো এখন WhatsApp আৰু ফেচবুকত dp দি শুই থাকিলোঁ......... Zzzzzz\nএহেজাৰ টকাৰ খেল(৪ৰ্থ খণ্ড)\nপাছদিনা ৰাতিপুৱা শুই উঠিয়ে তাইক ফোন কৰিছোঁ। তাই কলে যে "পাপায়ে মোক ডিব্ৰুগড় তে পঢ়িব কৈছে, গুৱাহাটী ইমান দূৰ তালৈ যাব নালাগে"। কথাটোৱে মোক মিহিকৈ আঘাত এটা দিলে যদিও বিশেষ একো প্ৰতিবাদ নকৰিলোঁ,, কাৰণ দেউতাক হয় ভাই,ঘৰৰ মুৰব্বী। গোটেই দিনটোলৈ মন তো কিবা সেমেকি থাকিল আৰু এনেকৈয়ে এদিন তাই ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয় লৈ পঢ়িব গুচি গল,মই গুৱাহাটীতে থাকিলোঁ।\nলাহে লাহে আমাৰ দুইটাৰে কথা পতা অলপ কমি গৈছিল নাজানো কিহৰ বাবে,, ভাবিছিলোঁ তাই নতুন ঠাই পাইছে নতুন মানুহ এডজাষ্ট হব অলপ টাইম লগেই আৰু,,,চব সময়তে তাই ফোনটো টিপি থাকিলে এনে বেয়া দেখাব তু!\nতালৈ যোৱা ১মাহ মানেই হব হল..আগৰ দৰে মিনিটে প্ৰতি মেছেজ কৰি থকা তো ঘণ্টালৈ পৰিণত হল আৰু তাৰ পাছত দিন, কেতিয়াবাতো ৩দিন ৪দিনৰ মূৰত হে কথা পতা হয়। হলেও তাইক প্ৰাণ ভৰি ভালপাইছিলোঁ..আৰু তাইও চাগে!\nএদিন কিবা এটা সাংঘাটিক ভুল বুজা বুজি হৈছিল..! মোৰ বিষয়ে হয়তো তাইক কোনোবাই কিবা লগাইছিল, খুব কাজিয়া হৈছিল সেইদিনা ,,,আগতেও কাজিয়া হয় বাৰু কিন্তু ইমান এইটো ৰূপত পোৱা মনত নপৰে মোৰ।\nএইয়াও আমাৰ বিচ্ছেদৰ প্ৰথম ৰাউণ্ড হিচাপে চুপাৰ হিট আছিল।\nমোক দেখাইএ নে কি নাজানোঁ, তাই বেলেগ লৰা এটা ভাল পাওঁ বুলি কলে। মই ভাবিছোঁ ধেমালী কৰিছে চাগৈ এনে মোক জ্বলাবলৈ। কিন্তু মোৰ ডিব্ৰুগড়ৰ লগৰ বোৰৰ পৰা গম পালো যে, সেই লৰাটোৰ লগত তাই সদায় ঘূৰি ফুৰে আৰু প্ৰায় একেলগেই থাকে।\nবুকুখন যে ইমান বিষাইছিল নহয় তেতিয়া, কোনোবাই যেন বুকুৰ ভিতৰৰ পৰা কলিজা খন ৰুকণিয়ে ৰুকা দি উলিয়াই লৈ গৈছিল ! ভৰি কেইটাৰ ওপৰত থিয় দিবলৈও যিকণ শক্তি লাগে সেইয়াও মোৰ নাইকিয়া হৈ গল।\n"চকুৰ আঁতৰ হলে মনোৰো আঁতৰ হৈ" বুলি যে কয়.. হয়তো মই এই ভয়ানক বাক্য কেইশাৰীৰে চিকাৰ হৈছিলোঁ।\nতাইক কথা বোৰ সুধিলোঁ, মিছা বুলি কলে। আৰু মইও সেইয়াই আশা কৰিছিলোঁ..যদিও মই জানো কথা বোৰ সঁচাই আছিল হলেও তাইৰ মুখেদি মাত্ৰ এবাৰ মিছা বুলি শুনো,,। যি হল হল, মানুহ হে তাই ৰবত নহয় তো হয় যাব পাৰে কিবা ভুল । তাইক আৰু এইবাৰ যাব নিদিওঁ ইমান মৰম কৰিম, ইমান মৰম কৰিম তাই যাতে বেলেগলৈ আৰু মন নেমেলে।\nদুদিন মান গল তেনেকৈ,কিন্তু আগৰ দৰে একেবাৰেই হয় থকা নাছিলে!সদায় সদায় নতুন নতুন কাজিয়া বোৰ বাঢ়ি গৈ থাকিল। কেতিয়াবা তো এনেকুৱা লাগে মই চাগে কিবা বেয়া সপোন দেখি আছোঁ ৰাতিপুৱা সাৰ পাই আকৌ চব ঠিকেই থাকিব, "গুড মৰ্নিং কলিজা", "উঠা আকৌ কলিজা", "ক্লাছ নোযোৱা নেকি কলিজা?".........কিন্তু নহয় তেনেকুৱা । এইয়াই দিঠক..এইয়াই ৰূঢ় বাস্তৱ আৰু এনেকৈয়ে এদিন ব্ৰেকআপ। লৰা হলেও অন্তৰ খনৰ হাহাকাৰত বহুত কান্দিলো আৰু উৰে ৰাতি মদ খালোঁ সেইদিনা । কিন্তু পাহৰিব নোৱাৰিলোঁ, ২মাহ মানৰ পাছত আকৌ মইয়ে আগধৰি মেছেজ কৰি sorry কৈ বহু কাকতি মিনতি কৰি ৰিলেচনশ্বিপত আহি গলো পুনৰ। সেইয়া কেৱল তাইৰ অনুগ্ৰহত আৰু মোৰ প্ৰতি পুতৌ জন্মি হে আৰম্ভ হৈছিল। আগৰদৰে একেবাৰেই হৈ থকা নাছিল। ফোন কৰিলেও প্ৰায়ে বিজি পাওঁ, আকৌ দুনাই কল বেক নকৰে। মই যেন নদীৰ গৰাখহনীয়াত খহি খহি ৰৈ যোৱা এটা সৰু দলিচপৰা হে, এজাক সৰু বৰষুণ দিলেই বিলীন হৈ যাব নদীৰ লগত দেৱজিত নামৰ দুৰন্ত প্ৰেমিক জন।\nআমাৰ সেইদিনা ৫বছৰ সম্পূৰ্ণ হব, যিমান যি ধুমুহা আহিলেও তাই অন্তত এই দিনটো নাপাহৰে ।"Happy anniversary" কিমান উৎসাহত ফেচবুকত পোষ্ট লিখিছোঁ তাইৰ ফটোৰ সৈতে, সাঁচতীয়া মৰম বোৰ গাঁঠি গাঁঠি শব্দ বোৰ সঁজাইছোঁ তাই ভাল পাব বুলিয়ে, তাই নেদেখিব বুলিয়ে whatsapp তো status নিদিয়াকৈ থকা নাই । ৰৈ আছোঁ তাই চাব চাব বুলি,গোটেই দিনটো ৰলোঁ। কৰবাত আছে চাগৈ চাবলৈ সময় নাই পোৱা!\nৰাতি 11 তা মান বজাত বিৰাট উৎকণ্ঠাৰে মবাইল ডাটা টো অন কৰিছোঁ, কি বা দিছে তাই!!!\nনাই চিন হে কৰিলে status টো একোৱেই দিয়া নাই। মই অধৈৰ্য হৈ 12 তা মানত ফোন কৰিছোঁ, আকৌ বিজি পাইছোঁ । তাই মেছেজ দিছে, "মই অলপ বিজি আছোঁ,কাইলৈ পাতিম" ।\nহে প্ৰভু..মই যেন উশাহ লব নোৱাৰাকৈ মৃত্যু পয্যন্ত চিঞৰি চিঞৰি কান্দিম,,ইমান কঠুৱা হৃদয়ৰ ছোৱালী তাই হল কেনেকৈ..? এনেকুৱা কি ইমান ডাঙৰ দুৰ্যোগ আহি গল যে তাই এনেকুৱা কৰিছে??????\nসেইদিনাও মদৰ মাজত নিজকে সমৰ্পণ কৰি দিছিলোঁ,,গলি গলি তাইৰ শোকত শেষ হৈ যাওঁ মই।\nহলেও কি লাভ.. ৰাতি কেতিয়াবা তাইক সপোনত দেখি সাৰ পাই যাওঁ, অবুজ মন, অবুজ হাত খনে তাইৰ নাম্বাৰ টো ডাইল কৰোঁ..আকৌ বিজি!!! এই সময়ত আগতে তাই মোৰ আছিল। জুনিয়ৰ কলেজৰ দিন বোৰ বাৰে বাৰে মনত পৰি থাকে, তাইৰ মনত নপৰে নেকি মোলৈ অলপো, মই ইমান বেয়া নে??? উফফ: অকণমান তো মোৰ লগত কথা পাতা! এইবাৰ চাই যোৱা হি মই কেনেকৈ আছোঁ!\nমই সেই লৰা কেইটাৰ ১০০০ টকাৰ চেলেঞ্জ টো একচেপ্ট কিয় কৰিছিলোঁ? ইমান ভাৰী পৰিছে ১০০০ টকাৰ খেলটো। ফ্লেচবেকত যদি কেনেবাকৈ যাব পাৰিলোঁ হয়! এইবাৰ চিধা নোৱাৰো কলো হয়। নাই নাই তাইও তো মোক বহুত ভাল পাইছিল। নহয় নহয় মইও যদি history ললোঁ হেতেন তাইৰ লগত একেলগে পঢ়িলোঁ হেতেন, এনেকুৱা নহল হেতেন তেতিয়া। তেতিয়াহলে মই hs তে arts লব লাগিছিল,নাই এনেকুৱা হোৱা হলে তেনেকুৱা নহল হেতেন,, তেনেকুৱা হোৱা হলে তো আজি কেনেকুৱা হল হেঁতেন। আৰে কি তেনেকুৱা হলে এনেকুৱা হব??????\nউফ,,,মই পাগল হয় যাম এতিয়া।\nএনেবোৰ অলৌকিক ভাবনাত উজাগৰী নিশা বোৰ পাৰ হৈছিল মোৰ।\nসদায় চকুৰ পানীৰে ভিজি থকা গাৰো গিলিপ টো আজিকালি শুকাল । আজি তাই মোৰ কাষত নোহোৱা প্ৰায় ১ বছৰে হল। বন্ধু সকল বেলেগকৈ অগতানুগতিক একো নাই, মই এতিয়াও ভাগৰা নাই জীৱন হেৰুৱা নাই। মা দেউতা হতৰ লগত সুখেৰেই আছোঁ। বা\nমোৰ তাইৰ প্ৰতি কোনো আক্ষেপ ও নাই ..মাত্ৰ কেতিয়াবা সময় বোৰৰ ওপৰত হে খং উঠে...ইমান দুৰন্ত ইমান শক্তিশালী মোৰ চব অহংকাৰক ভেঙুচালি কৰি থৈ কেনেকৈ গুচি গল ।\nতাই সুখত থাকক...। সময় ঐ তাইক আৰু আমনি নকৰিবি মোক যি কৰিলি, কৰিলি ।\nঅসম কুইজ (দ্বিতীয় খণ্ড)\nঅসম কুইজ (তৃতীয় খণ্ড)\nAssamese Love Story অসমীয়া প্রেম কাহিনী


Women Chief Ministers of India Archives - Growhills Publishing\nTag Archives: Women Chief Ministers of India\nভাৰতৰ মহিলা মুখ্যমন্ত্ৰীসকল। Female Chief Ministers of India\nPosted on May 1, 2019 July 28, 2019\nভাৰতৰ মহিলা মুখ্যমন্ত্ৰীসকল নাম …………………. ৰাজ্যৰ নাম ……….. কাৰ্যকাল সুচেতা কৃপালিনী ……….. উত্তৰ প্ৰদেশ ……….. ১৯৬৩-১৯৬৭। নন্দিনী সতপথি ……….. উৰিষ্যা ……….. ১৯৭২-১৯৭৪। শশীকলা কাডকৰ ……….. গোৱা ……….. ১৯৭৪-১৯৭৬। আনোৱাৰা টাইমুৰ ……….. অসম ……….. ১৯৮০-১৯৮১। জানকী ৰামচন্দ্ৰন ……….. তামিলনাডু ……….. ১৯৮৮। জয়ললিতা ……….. তামিলনাডু ……….. ১৯৯১-১৯৯৬। মায়াৱতী ……….. উত্তৰ প্ৰদেশ ……….. ১৯৯৫, ১৯৯৭, ………. ২০০৭-২০১২। ৰাজিন্দৰ কৌৰ ভট্টাল ……….. পঞ্জাৱ ……….. ১৯৯৬-১৯৯৭। ৰাবৰি দেৱী ……….. বিহাৰ ……….. ১৯৯৭-১৯৯৯, ……….. ১৯৯৯-২০০০। সুষমা স্বৰাজ ……….. দিল্লী ……….. ১৯৯৮। শীলা দীক্ষিত ……….. দিল্লী ……….. ১৯৯৮- মমতা বেনাৰ্জী ……….. পশ্চিম বংগ ……….. ২০১১- উমা ভাৰতী ……….. মধ্য প্ৰদেশ ……….. ২০০৩-২০০৪। বসুন্ধৰা ৰাজে ……….. ৰাজস্থান ……….. ২০০৩-২০০৮।00 0


মানসিক বিসংগতি - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 "Mental disorders Fact sheet N°396". World Health Organisation. October 2014. http://www.who.int/mediacentre/factsheets/fs396/en/। আহৰণ কৰা হৈছে: 13 May 2015.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=মানসিক_বিসংগতি&oldid=155805"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে 28 September 2015 তাৰিখে 10:39 বজাত\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=40761।\nএই পৃষ্ঠাখন ২৮ ছেপ্টেম্বৰ, ২০১৫ তাৰিখে ১৬:০৯ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


মণ্ডল - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nমণ্ডল (সংস্কৃত: मण्डल, ইংৰাজী: Mandala) হৈছে হিন্দু আৰু বৌদ্ধধৰ্মীয় ৰেখা গণিতেৰে অঙ্কিত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ প্ৰতীক। বিভিন্ন পৰম্পৰাগত আধ্যাত্মিক কাৰ্যত মণ্ডলটো এটা পূজা-আৰাধনা বা ধ্যানৰ পবিত্ৰ স্থান হিচাবে গণ্য কৰা হয়। ইয়াক হয়তো ভক্তসকলৰ দৃষ্টি নিবদ্ধ কৰি ৰাখিবলৈ আৰু আধ্যাত্মিক নিৰ্দেশনৰ সৰঞ্জাম হিচবেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। হিন্দু, বৌদ্ধ, জৈন আৰু শিন্তো আদি পূৰ্ব দিশৰ ধৰ্মবিলাকত ইয়াক দেৱ-দেৱীৰ প্ৰতিনিধিত্বকাৰী মানচিত্ৰ হিচাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। বিশেষভাৱে শিন্তুো ধৰ্মৰ ক্ষেত্ৰত মণ্ডলক স্বৰ্গ, ভগৱান বা পবিত্ৰ স্থান হিচাবে গণ্য কৰা হয়।\nনেপাল দেশত পোৱা বিষ্ণু দেৱতাৰ মণ্ডল\nখৃষ্টপূৰ্বৰ প্ৰথম শতাব্দীত, মণ্ডল ভাৰতবৰ্ষত উৎপত্তি হৈছিল আৰু প্ৰথমে বৌদ্ধ ধৰ্মত বৌদ্ধিক শিল্প কলা হিচাবে প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল৷ এই নতুন যুগত মণ্ডলটো এটা চিত্ৰ, তালিকা বা ৰেখা গণিতৰ নমুনা হিচাবে গণ্য কৰি বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সময়-ক্ষুদ্ৰবিশ্বৰ প্ৰতিক হিচাবে বৰ্ণনা কৰা হয়। প্ৰথমে ইয়াক এটা অখণ্ড বস্তু আৰু জীৱনৰ সাংগঠানিক গঢ় ৰূপে চিত্ৰঙ্কিত কৰা হৈছিল।\n1 হিন্দু ধৰ্ম আৰু মণ্ডল\n1.1 ধাৰ্মিক অৰ্থ\n1.2 ৰাজনৈতিক অৰ্থ\n2 বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু মণ্ডল\nহিন্দু ধৰ্ম আৰু মণ্ডল[সম্পাদনা কৰক]\nধাৰ্মিক অৰ্থ[সম্পাদনা কৰক]\nহিন্দু ধৰ্মত এটি সাধাৰণ মৌলিক মণ্ডলক যন্ত্ৰও কোৱা হয়। ইয়াক কেতিয়াবা এটা কেন্দ্ৰবিন্দুৰে বৃত্তাকাৰ আৰু চাৰিখন দুৱাৰ থকা এটা বৰ্গক্ষেত্ৰৰ আকাৰটো অঁকা হয়। প্ৰতেক দুৱাৰ দেখাত সাধাৰণতে ইংৰাজী T ৰ দৰে হয় ৷  মণ্ডলবোৰত সাধাৰণতে ৰশ্মিসংক্ৰান্ত ভাৰসাম্য়ও থাকে। এটা যন্ত্ৰ মণ্ডলৰ দৰেই, কিন্তু সৰু আৰু সীমিত ৰঙ ব্যৱহাৰ কৰা হয় । এই যন্ত্ৰটো পূজা-পাৰ্বন বা সাধনাৰ অনুস্থান বোৰত দৰকাৰ হোৱা দুটা বা তিনিটা আয়তনৰ ৰেখা গণিতেৰে অংকিত চিত্ৰ হয় য'ত মন্ত্ৰ ও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় । ইয়াক দেৱতাসকলৰ বাসস্থান হিচাবে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা যেন অনুমান হয় । প্ৰত্যেক যন্ত্ৰ অনন্য আৰু বিভিন্ন ৰেখা গণিতৰ মাধ্যমেৰে বিভিন্ন দেৱতাসলৰ উপস্থিতিৰ সংকেত দিয়ে ।\nৰাজনৈতিক অৰ্থ[সম্পাদনা কৰক]\nভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰক্ষাত 'অৰ্থশাস্ত্ৰ'ৰ লেখক কৌতিল্যই তেওঁৰ ৰাজনৈতিক কাৰ্যৰ শাস্ত্ৰ 'অৰ্থশাস্ত্ৰ'ত খৃষ্টপূৰ্ব চতুৰ্থ শতাব্দী আৰু দ্বিতীয় শতাব্দীৰ মাজভাগত ৰাজমণ্ডল(বা ৰাজ্য বৃত্ত)ৰ বৰ্ণনা কৰি থৈ গৈছে । ই এখন ৰাজ্যৰ চাৰিওফালে থকা বন্ধু ৰাষ্ট্ৰ আৰু শত্ৰু ৰাষ্টৰ কক্ষপথৰ বৰ্ণনা কৰে । \nবৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু মণ্ডল[সম্পাদনা কৰক]\nবৌদ্ধ ধৰ্মৰ বজ্ৰায়ণত,মণ্ডলটো বালিচিত্ৰ হিচাবেও বিকাশ কৰা হৈছে । এইটো অনুত্ত্বাৰা তন্ত্ৰ ধ্যান অভ্যাসৰ এটা প্ৰধান অঙ্গ । বৌদ্ধ ধৰ্মত মণ্ডলৰ প্ৰতিচ্ছৱিৰে বা চাক্ষুকটাৰে বজ্ৰায়ণ শিক্ষাৰ মূল অৰ্থ বৰ্ণনা কৰা হয় । মন হ'ল এটা ' ক্ষুদ্ৰস্বৃষ্টি' যিটোৱে বহুতো ঐশ্বৰিক শক্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত কাৰ্য কৰাই আছে ।\nCosmological mandala with Mount Meru, চিল্ক পৰ্দা, China via The Metropolitan Museum of Art\nVajrabhairava mandala, চিল্ক পৰ্দা, China via The Metropolitan Museum of Art\nচাৰিখন দুৱাৰ আৰু কেন্দ্ৰবিন্দু থকা বৃত্তাকাৰৰ ৰেখাচিত্ৰৰ শ্ৰীযন্ত্ৰ\n১৯ শতিকাত অঙ্কিত নাৰ'পা পৰম্পৰাৰ তিব্বেতীয় মণ্ডল । এই চিত্ৰতবজ্ৰযোগিনী মাজৰ দুটা ৰঙা ত্ৰিভূজৰ মাজত থিয় হৈ আছে । ৰুবিন শিল্পকলাৰ যাদুঘৰ\nভূটান দেশীয় অঙ্কিতঔষধি বুদ্ধ মণ্ডল আৰু মণ্ডলৰ মাজত প্ৰজ্ঞাপৰমিতা দেৱী । ১৯ শতাব্দীৰ ৰুবিন শিল্পকলাৰ যাদুঘৰ\nছয় ছক্ৰৱৰ্ত্তীৰে মণ্ডল\nবিজৰাৱাৰাশি ৰ মণ্ডল\nজৈন ধৰ্মৰ মহাজাগতিক চিত্ৰ আৰু পাঠ্য\nকাৰ্ল যোং ৰ ৰুগীয়ে অঁকা মণ্ডল\nমহাৱীৰ জৈন ৰ চিত্ৰ\nবিশেষ কাঁচেৰে বনুৱা মণ্ডপত কলাচক্ৰ মণ্ডল । বৌদ্ধিক তিৰ্থযাত্ৰী সকলে ঘড়ীৰ কাঁটা ঘূৰাৰ দিশত তিনিবাৰকৈ ইয়াক প্ৰদক্ষিণা কৰে । বুৰয়াটিয়া, জুলাই ১৬,২০১৯\n↑ Tanabe, Willa Jane (2001). "Japanese Mandalas: Representations of Sacred Geography". Japanese Journal of Religious Studies. 28 (1/2): 186–188. JSTOR 30233691.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=মণ্ডল&oldid=268473"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২০ মাৰ্চ, ২০২১ তাৰিখে ০২:৫২ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


ফাঁচি হ’বনে নিৰ্ভয়া কাণ্ডৰ চাৰি দোষীৰ ? আইনী বিকল্পৰ বাবে এসপ্তাহৰ সময় -->\nফাঁচি হ’বনে নিৰ্ভয়া কাণ্ডৰ চাৰি দোষীৰ ? আইনী বিকল্পৰ বাবে এসপ্তাহৰ সময়\nBy AssamTimesGuru February 05, 2020\nনিৰ্ভয়া কাণ্ডক লৈ দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ শুনানি প্ৰদান কৰিছে। চাৰিওজন নৰ পিশাজ দোষীক আইনী বিকল্পৰ বাবে এসপ্তাহৰ সময় দিলে আদালতে । আদালতে কয়, হাইক’ৰ্টৰ আবেদন হাইক’ৰ্টতে নিষ্পত্তি কৰা হওক । আদালতৰ এই সিদ্ধান্তৰ পৰা এতিয়া স্পষ্ট হৈ পৰিছে যে নিৰ্ভয়া কাণ্ডৰ চাৰিওজন দোষীৰ শীঘ্ৰে ফাঁচিকাঠত উলমোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে ।\nউল্লেখ্য যে: নিৰ্ভয়া কাণ্ডৰ দোষীৰ ফাঁচিৰ ক্ষেত্ৰত হোৱা বিলম্বক লৈ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ফালৰ পৰা দাখিল কৰা আবেদন দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ে খাৰিজ কৰিছে ।\nনিৰ্ভয়া কাণ্ডৰ দোষীৰ ফাঁচিৰ ক্ষেত্ৰত হোৱা বিলম্বক লৈ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ফালৰ পৰা দাখিল কৰা আবেদন দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ে খাৰিজ কৰিছে । আদালতে কয়, আটাইকেইজন দোষীৰ বেলেগে বেলেগে ফাঁচি হ’ব নোৱাৰে ।\nপাটিয়ালা হাউ ক’ৰ্টৰ সিদ্ধান্তক সঠিক হিচাপে মানি লৈ সকলো দোষীক একেলগে ফাঁচি দিয়াৰ পোষকতা কৰে উচ্চ ন্যায়ালয়ে । কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে হাইক’ৰ্টত আবেদন জনাই কৈছিল যে আটাইকেইজন দোষীক পৃথকে পৃথকে ফাঁচি দিয়া উচিত । যিকেইজনৰ ক্ষমা আবেদন ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে নাকচ কৰিছে তেওঁলোকক ফাঁচি দিব লাগে ।\nআপোনাৰ মতামত কি\n● দিব লাগেনে ফাঁচী ?\n● নে মুকলি কৰি দিব লাগে ?\nকমেণ্ট বক্সত জনাওক।


থ্ৰিলাৰ কাহিনী-বায়ুগ্ৰস্ত নিহন্তা। | WissenMonk\nথ্ৰিলাৰ কাহিনী-বায়ুগ্ৰস্ত নিহন্তা।\nচয়নিকা ৰাভাৰ হত্যাৰ কেছটোৱে যথেষ্ট বিবুধিত পেলালে নবাৰুণক। তাতোকৈ যথেষ্ট বিবুধিত পেলাইছে এই M আখৰটোৱে। কি বুজাইছে এই আখৰটোৱে,হত্যাৰ বা উদ্দেশ্য ই কি? ইতিমধ্যে তিনিটা দিন অতিক্ৰম কৰিছে ঘটনাটোৱে। কিন্তু প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ৰ অনুসন্ধানখিনিৰ বাহিৰে কেছটোত অকণমানো আগবাঢ়িব পৰা নাই পুলিচ বিভাগ। হত্যাকাৰীৰ ওচৰ চাপিবলৈ হ'লে প্ৰথমে বিছাৰি উলিয়াব লাগিব হত্যাৰ মূল উদ্দেশ্য, কিন্তু চয়নিকা বা বিপুল ৰাভাৰ সন্দৰ্ভত যিমানখিনি তথ্য এতিয়ালৈকে নবাৰুণে লাভ কৰিলে তাৰ পৰা একো অনুমানেই কৰিব পৰা নাযায় কিয় ইমান নিৰ্দয় ভাবে চয়নিকাক হত্যা কৰা হ'ল।\n"শংকৰ বিপুল ৰাভাই কোৱা অনুসৰি তেওঁলোকৰ ঘৰৰ কাম কৰা মানুহজন বেমাৰৰ বাবে ছুটীত আছিল। কথাষাৰ কিমানদূৰ সঁচা।" আবেলি থানাত পোষ্ট মৰ্টেম ৰিপৰ্টোত চকু ফুৰাই থকাৰ পৰাই সুধিলে নবাৰুণে।\n"ছাৰ নন্দ দাসে সচাকৈয়ে বেমাৰৰ বাবে কামৰ পৰা ছুটী লৈছিল। আনকি হত্যাকাণ্ডৰ দিনা পুৱাই তেওঁক পৰিয়ালৰ মানুহে চিভিল হস্পিতালত ভৰ্তি কৰিছিল। ছাৰ এইয়া তেওঁৰ মেডিকেলৰ ৰিপৰ্ট।" ফাইল এটা আগবঢ়াই দিলে শংকৰে।\n"ঠিকেই নন্দ দাসে হত্যা কৰা হ'লে হয়তো প্ইচা বা সোণৰ গহনা ইত্যাদি কাৰণত সেই কাম কৰিলেহেতেন। কিন্তু তেওঁলোকৰ ঘৰত তেনেকুৱা একো হানি-বিঘিনি হোৱা নাছিল।" নিজকে নিজেই কোৱাৰ দৰে কথাখিনি ক'লে নবাৰুণে।\n"বাৰু শংকৰ বিপুল ৰাভাৰ কোনোবা ব্যক্তিগত শত্ৰু আছিল নেকি যাৰ বাবে হয়তো চয়নিকা এনে জঘন্য ঘটনাৰ বলি হ'ব লগা হ'ল।"\n"নাই ছাৰ এতিয়ালৈকে যিমানখিনি জানিলো বিপুল ৰাভাৰ এনেকুৱা কোনো শত্ৰু নাছিল। অফিচৰ ষ্টাফ বা ওচৰ চুবুৰীয়া সকলোৰে লগত তেওঁলোকৰ সম্পৰ্ক যথেষ্ট ভাল আছিল।" শংকৰে উত্তৰ দিলে।\n"আচৰিত!! তেন্তে কোনে হত্যা কৰিলে চয়নিকাক? আচ্ছা চয়নিকাৰ কোনোবা বেলেগ ল'ৰাৰ লগত কিবা সম্পৰ্ক? আই মিন এফেয়াৰ।"\n"সেই সম্পৰ্কে এতিয়ালৈকে একো জানিব পৰা হোৱা নাই ছাৰ। আই থিংক চয়নিকাৰ ফোনটো খুলিব পাৰিলেই তেনে কিবা ঘটনা আছিল যদি জানিব পাৰিম। ছাৰ কাইলৈ পুৱাৰ ভিতৰত চয়নিকাৰ ফোনটো পোৱা যাব।" শংকৰে উত্তৰ দিলে।\n" মে আই কাম ইন ছাৰ।" নবাৰুণ আৰু শংকৰৰ আলোচনাৰ মাজতেই এজন ব্যক্তিয়ে আহি মাত লগালে। বয়স প্ৰায় চল্লিশ বছৰেই হব মানুহজনৰ। মানুহজনৰ চকুহাললৈ লক্ষ্য কৰিলে নবাৰুণে। কিবা এক দূখৰ বাতৰিয়ে যেন তেওঁক কোঙা কৰি পেলাইছে। নবাৰুণৰ সন্মতি লৈ সোমাই আহিল মানুহজন।\n"মই চন্দ্ৰ ৰাভা, চয়নিকাৰ ককায়েক। আপুনি কালি ফোন কৰিছিল মোলৈ। এপাক ইয়ালৈ আহি খবৰ দিবলৈ কৈছিল। ভাবিলো আপোনাক নিজেই লগ কৰি আহোগৈ।" মানুহজনে উত্তৰ দিলে।\n"ইয়েছ ইয়েছ বহকচোন।" মানুহজনক বহিবলৈ দি কোনোবা এজনক চাহ দুকাপ আনিবলৈ শংকৰক অৰ্ডাৰ দিবলৈ ক'লে নবাৰুণে।\n"বহুত মৰমৰ আছিল তাই আমাৰ সৰুৰেপৰাই। নাজানো কোনে কিয় তাইক এনেদৰে...." হুকহুকাই কান্দি দিলে চন্দ্ৰ ৰাভাই।\n"আপুনি অলপ ধৈৰ্য ধৰকচোন। আপোনাৰ মনত কিবা সন্দেহ আছে নেকি?কোনে হত্যা কৰিব পাৰে চয়নিকাক?"\n"নাজানো, মই জনাত তাইৰ প্ৰতি কাৰোৰে বেয়া ভাব নাছিল।" চন্দ্ৰ ৰাভাই উত্তৰ দিলে।\n"বাৰু চয়নিকা বা বিপুলৰ ক্ষেত্ৰত কিবা অস্বাভাৱিকতাৰ কথা লক্ষ্য কৰিছিল নেকি?" নবাৰুণে সুধিলে।\n"তেনে কোনো অস্বাভাৱিকতা নাছিল।কিন্তু\nকিছুদিনৰ পৰা দুয়োটাৰ মনতো অলপ দূৰ্বল আছিল।" কথাষাৰৰ মাজতে কনিষ্টবল এজনে দুকাপ চাহ দি গ'ল।\n"আচলতে সিহঁত দুয়োটাই বহু দিনৰে পৰা পৰিয়াল বঢ়োৱাৰ কথা চিন্তা কৰিছিল। কিন্তু সিহঁতে কেইবাবাৰো চেষ্টা কৰিও সুফল নাপায় ডক্টৰৰ ওচৰত চেক আপত গৈছিল।ৰিপৰ্টমতে চয়নিকাৰ ঠিকেই আছিল কিন্তু বিপুলৰ সন্তান জন্ম দিয়াৰ ক্ষমতা নাছিল। এই ৰিপৰ্টো পোৱাৰ পৰা বিপুলৰ মনটো কিছু ভাঙি পৰিছিল। এই কথা অৱশ্যে ভন্টীয়ে জনা নাছিল। তাইৰ কিয় মন বেয়া আছিল সেইটোহে নাজানো।" মানুহজনে সংক্ষেপে উত্তৰ দিলে।\n"আপোনি সোধা নাছিল?"\n"সুধিছিলো কিন্তু তাই একো নক'লে। মইও বৰ বেছি গুৰুত্ব নিদিলো।"\n"আচৰিত এই কথা বিপুলে আমাক জনোৱা নাছিল।আপুনি এতিয়া যাওক। আমি এতিয়াই বিপুল ৰাভাক লগ কৰিব লাগিব।মোৰ আন্দাজ ইয়াতে কৰবাত ৰহস্য আছে।" কথাষাৰ কৈয়ে শংকৰক গাড়ী উলিয়াবলৈ দি মানুহজনক বিদায় দিলে নবাৰুণৰ। নবাৰুণৰ নিৰ্দেশত বিপুল ৰাভাৰ ঘৰলৈ গাড়ী পোনালে শংকৰে।\nবিপুল ৰাভা ৰ ঘৰ পোৱালৈ সন্ধিয়াই লাগিছিল নবাৰুণহঁতৰ। ৰাভা তেতিয়া ঘৰতে আছিল।নবাৰুণহঁতক দেখি আগুৱাই আহিল বিপুল ৰাভা।\n"আহকচোন।" নবাৰুণহঁতক ড্ৰয়িংৰুমতে বহিবলৈ দিলে ৰাভাই।\n"আচ্ছা ৰাভা এইকেইদিনতে আপোনালোক মেডিকেলৰ চেক আপত কোনোবা এখন নাৰ্ছিং হমলৈ গৈছিল, নামতো কি আছিল?" পোনচাটেই সুধিলে নবাৰুণে।\n" সাধনা নাৰ্চিংহোম।" বুকুখন যেন জিৰককৈ মাৰিলে বিপুলৰ।\n" আচ্ছা আমি শুনাত ৰিপৰ্টমতে আপোনাৰ পিতৃ হোৱাৰ ক্ষমতা নাছিল?"\n"হয় নাছিল।"কোনোমতে মাতষাৰ উলিয়ালে ৰাভাই\n"আপুনি এই কথা আপোনাৰ পত্নীক কিয় জনোৱা নাছিল?" নবাৰুণে প্ৰশ্ন কৰিলে।\n"নাই মানে এনেয়েহে........" সেমেনাসেমেন কৰিলে বিপুল ৰাভাই।\n"সংসাৰত সুখ-দুখ থাকিব্ই। তাৰ কথা যদি আপুনি আপোনজনৰ আগত নকয় কেনেকৈ হব। নে আপুনি নিজৰ পুৰুষত্বহীনতাৰ কথা লুকুৱাবলৈ গৈ নিজেই আপোনাৰ পত্নীক......" ৰহস্যময়ী হাঁহি এটা মাৰিলে নবাৰুণে।\n"হোৱাট আপুনি কৈছে কি? মই চয়নিকাক!! আপুনি নাজানে অফিছাৰ আমি ইজনে আনজনক কিমান ভাল।পাইছিলো। তেওঁক হত্যা, এই কথা মই সপোনতো ভাবিব নোৱাৰো।নে আচল দোষীক ধৰিব নোৱাৰি আপোনালোকে মোকেই অপৰাধী সজোৱাৰ চেষ্টা কৰিছে।" চিঞৰি উঠিল ৰাভাই।\n"আচলতে আপুনি লুকুৱাব খোজা কথাটো চয়নিকাই কিবাকৈ জানিছিল।সেইবাবে আপোনাৰ পুৰুষত্বহীনতাৰ কথা সমাজৰ আগত লুকুৱাবলৈ গৈ নিজেই পৰিকল্পিত ভাবে পত্নীক হত্যা কৰিলে।"পুলিচি কায়দাৰে ৰাভাক জব্দ কৰাৰ চেষ্টা কৰিলে নবাৰুণে।\n"এইবোৰ আপুনি কৈছে কি?প্লিজ অফিছাৰ বিশ্বাস\nকৰক মই তেওঁক কিয় হত্যা কৰিম। তেওঁৰ মৃত্যুৰ সময়ততো মই ঘৰতে নাছিলো।" কথাৰ মাজতে নবাৰুণৰ ফোনটো উচ্চস্বৰত বাজি উঠিল। ফোনটো ৰিচিভ কৰিয়েই মুখখন শেতা পৰি গ'ল নবাৰুণৰ।\n"কি হ'ল ছাৰ। কাৰ ফোন?" শংকৰে সুধিলে।\n"বিদ্যুতৰ। শংকৰ কমলপুৰৰ পৰা আগলৈ মধুপুৰ টাউনৰ ওচৰৰ এটা ফ্লেটত আকৌ এজনী মহিলাক হত্যা কৰা হৈছে, ডিঙি কাটি। ঠিক চয়নিকাক হত্যা কৰাৰ দৰেই।"\n"ছাৰ!!!! " আশ্চৰ্য্যত সকলোৰে মুখখন মেল খাই গ'ল।


বিৰাট-অনুস্কা সোনকালে পিতৃ-মাতৃ হওক, এই আশা কৰীণাৰ!\nHome Khabar ৰাষ্ট্ৰীয় বিৰাট-অনুস্কা সোনকালে পিতৃ-মাতৃ হওক, এই আশা কৰীণাৰ!\nতেইমূৰৰ বাবে বিৰাট-অনুস্কা সোনকালে পিতৃ-মাতৃ হোৱাটো বিচাৰিছে কৰীণাই\n9-Jan-20 @ 16:57\nবিৰাট কোহলী আৰু অনুস্কা শৰ্মাৰ প্ৰেম সকলোতে চৰ্চিত। বহুতেই এই যুটীটোক বৰ পচন্দ কৰে। বিৰাট- অনুস্কাক অনুৰাগীয়ে মৰমতে নাম দিছে ‘বিৰুস্কা’। এই ‘বিৰুস্কা’ৰ সংসাৰলৈ যাতে সোনকালে এটি সন্তানৰ আগমন ঘটে সেয়া কামনা কৰিছে কৰীণা কাপুৰে। কিন্তু কিয় কৰীণাই এই আশা সোনাকালে পূৰণ হোৱাটো বিচাৰিছে জানেনে? তেইমূৰৰ বাবে বিৰাট-অনুস্কা সোনকালে পিতৃ-মাতৃ হোৱাটো বিচাৰিছে কৰীণাই।\nকৰীণা-ছৈফ আলী খানৰ সন্তান তেইমূৰ বৰ্তমান ৩ বছৰীয়া শিশু। জন্মৰ পিছৰে পৰাই তেইমূৰ মিডিয়াৰ বাবে অন্যতম আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ আহিছে। তেইমূৰে কি পিন্ধিছে, কি খাইছে, ক’ত গৈছে ইয়াকে লৈ ব্যস্ত হৈ থাকে মিডিয়া। যি কথা মাতৃ কৰীণাৰ সহ্য নহয়। ইমান সৰু ল’ৰাটোক মিডিয়াই দিয়া অশান্তিক কৰীণাই এক প্ৰকাৰৰ অত্যাচাৰ বুলি অভিহিত কৰিছে। কৰীণাৰ মতে মিডিয়াৰ মনোযোগ সময়ে সময়ে বদলি হৈ থাকে।\nপ্ৰথমতে আৰাধ্যা, তাৰপিছত আৰবাম আৰু এতিয়া তেইমূৰ। মই বিচাৰিছো সোনকালে বিৰাট আৰু অনুস্কাৰ জীৱনলৈ এটি কণমানি আহক যাতে মিডিয়াৰ ধ্যান মোৰ সন্তান তেইমূৰৰ পৰা আঁতৰি যায়। পিছে বিৰাট-অনুস্কাই এতিয়া পৰিয়াল বঢ়োৱাৰ কথা চিন্তা কৰিছেনে নাই সেয়া সময়তহে গম পোৱা যাব।\nPrevious article4 Lakh To Get Citizenship In Assam Under CAA: Himanta\nNext articleৰাইজে যদি আন্দোলন কৰিব পাৰে আমিও শান্তি সমদল কৰিব পাৰোঃকামাখ্যা প্ৰসাদ তাচা


অসমীয়া ভাষা আৰু ইয়াৰ ভৱিষ্যত - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nএটা ভাষা হৈছে এটা জাতিৰ ঐতিহ্য বা দাপোণ। আমি অসমীয়া জাতিয়ে অসমীয়া ভাষাটো সৃষ্টি কৰা নাই। ওলোটাই অসমীয়া ভাষাটোৱে অসমীয়া জাতিটোৰ সৃষ্টি কৰিছে। অসমীয়া ভাষাটো নথকালৈকে অসমীয়া বুলি এটা জাতি নাছিল। এটা জাতিৰ মেৰুদণ্ড হৈছে সেই জাতিৰ ভাষা আৰু সংস্কৃতি। যিকোনো এটা ভাষাই এটা জাতিৰ কৃষ্টি-সংস্কৃতি আৰু ঐতিহ্যৰ ধ্বজাবাহক হিচাপে কাম কৰে। কিন্তু আধুনিকীকৰণ, বিশ্বায়ন আৰু মুক্ত অৰ্থনৈতিক বজাৰৰ প্ৰভাৱে ক্ষুদ্ৰ আৰু মজলীয়া ভাষাবোৰক লাহে লাহে বিলুপ্তিৰ কৰাল গ্ৰাসলৈ ঠেলি দিছে। ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰায়বোৰ ভাষাই আজিৰ তাৰিখত বিলুপ্তিৰ পথলৈ গতি কৰিছে বুলি ক’ব পাৰি।\nকথাটো অলপ কল্পনাপ্ৰসূত যদিও এবাৰ কল্পনা কৰি চাওকচোন। অদূৰ ভৱিষ্যতে এদিন এনেকুৱা সময় আহিছে যিদিনা পৃথিৱীত অসমীয়াত কথা কোৱা আৰু লেখা-পঢ়া কৰা কেৱল এজন ব্যক্তি জীয়াই আছেগৈ। নিজৰ মাতৃভাষাত তেওঁ মনৰ দুআষাৰ কথা পাতিব বিচাৰিছে। কিন্তু পৃথিৱীত আৰু কোনো নাই যাৰ সৈতে তেওঁ অসমীয়াত কথা পাতিব পাৰে। মৃত্যুৰ আগ মুহূৰ্তত তেওঁ কাৰোবাক ক’ব খুজিছে, “মোক অলপ খাবলৈ পানী দিয়া” কিন্তু তেওঁৰ কথা কোনেও বুজি পোৱা নাই। সেই পৰিস্থিতিত তেওঁ কি কৰিব! মই নিশ্চিত যে অসমীয়া কথা কোৱা অন্তিমজন ব্যক্তি হিচাপে তেওঁ নিজৰ মাতৃভাষাটোৰ এনেকুৱা পুতৌজনক অৱস্থা দেখি হয়তো মৰ্মাহত হ’ব আৰু তেওঁৰ পূৰ্বৰ প্ৰজন্মক অৰ্থাৎ আমাক নিশ্চয় জগৰীয়া কৰিব।\nকথাটো যদিও কল্পনা প্ৰসূত কিন্তু অবান্তৰ নহয়। কিয়নো বৰ্তমান পৃথিৱীত প্ৰায় ১০০০ তকৈ অধিক এনেকুৱা ভাষা আছে যিবোৰ ভাষা কওঁতা মাত্ৰ এজন জীৱিত ব্যক্তি আছে বা এজনো জীৱিত ব্যক্তি নাই। অৰ্থাৎ এই ভাষাবোৰ বৰ্তমান মৃত। হয়তো সময় থাকোঁতে এই ভাষাবোৰ কোৱা জাতি উপজাতিৰ লোক সকলে তেওঁলোকৰ ভাষাৰ সংৰক্ষণ, প্ৰতিপালন আৰু প্ৰসাৰৰ ওপৰত কোনো ধৰণৰ গুৰুত্ব আৰোপ নকৰিলে। ফলত আজি সেই ভাষাবোৰৰ এনেকুৱা অৱস্থা হ’লগৈ।\nকথা হ’ল, আমি আজিৰ প্ৰজন্মই নিজৰ মাতৃভাষাৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে কিবা গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছোঁনে? মোৰ বোধেৰে কৰা নাই। ইয়াৰ বিপৰীতে আমি নজনাকৈয়ে ভাষাটোৰ শ্মশানমুখী যাত্ৰাত কেৱল অৰিহণা যোগাই আছোঁ। আমি আজিৰ শিশুসকলক সাধাৰণ ভাষাত ক’বলৈ হ’লে প্ৰতিযোগিতাত তিষ্ঠি থাকিবৰ বাবে ‘অ’ মানে অমৰা নিশিকাই ‘A’ ফ’ৰ ‘Apple’ শিকাইছোঁ, ‘এইটো কৰা উচিত নহয়’ বা ‘বেয়া কথা’ বুলি নিশিকাই ‘Bad Manner’ বুলি শিকাইছোঁ। সৰুৰে পৰা ভাটৌৰ দৰে ইংৰাজী শব্দ মুখস্থ কৰিবলৈ উৎসাহ যোগাইছোঁ। ইংৰাজী ভাষাত কথা ক’ব পৰাটোক লৈ পিতৃ-মাতৃ হিচাপে গৌৰৱবোধ কৰিছোঁ। মুঠতে আমি নভবাকৈয়ে প্ৰতি মুহূৰ্তত আমি অসমীয়া ভাষাটোক মৃত্যুৰ পিনে ঠেলি দিছোঁ।\nআমি যদি ইতিহাসৰ পৃষ্ঠা লুটিয়াই চাওঁ তেন্তে দেখা পাম যে অতীতত এনে কিছুমান ভাষা আছিল যিবোৰ বহুলভাৱে চৰ্চিত আৰু কথিত আছিল। কিন্তু আজি সেই ভাষাত কোনেও কথা নকয়। উদাহৰণ স্বৰূপে ‘লেটিন’ ভাষাটো ল’ব পৰা যায়। লেটিন ভাষাৰ বহুতো কিতাপ বা সমল এতিয়াও অধ্যয়ন কৰা হয়। কিন্তু বৰ্তমান এই ভাষা কওঁতা কোনো নাই। অৰ্থাৎ এই ভাষাটো বৰ্তমান মৃত। এনেকুৱা বহুতো ভাষা আছে যিবোৰ ভাষা সম্পূৰ্ণৰূপে আমাৰ মাজৰ পৰা হেৰাই গ’ল। কেৱল সেই ভাষাৰ নামটোহে ইতিহাসত থাকি গ’ল। নেছ’নেল জিঅ’গ্ৰাফিক চ’চাইটিৰ মতে বৰ্তমান পৃথিৱীৰ ৭০০০ কথিত ভাষাৰ মাজৰ পৰা প্ৰতি দুসপ্তাহৰ ভিতৰত এটা ভাষাৰ মৃত্যু হয়। অৰ্থাৎ মই এই কথাখিনি লিখি থকা সময়ৰ পৰা আপুনি পঢ়ে মানে হয়তো পৃথিৱীৰ পৰা দুটামান ভাষাৰ ইতিমধ্যে মৃত্যু হ’ল।\nএতিয়া কথা হ’ল, ভাষাৰ মৃত্যু কেনেকৈ হয় বা ইয়াক মৃত্যু মুখৰ পৰা কেনেকৈ বচাব পৰা যাব। এটা ভাষাৰ মৃত্যু হ’বলৈ প্ৰায় তিনি চাৰিটা প্ৰজন্মৰ প্ৰয়োজন হয়। এটা প্ৰজন্মৰ পৰা আন এটা প্ৰজন্মলৈ ভাষা, সংস্কৃতি, ৰীতি-নীতি আদিবোৰ প্ৰচলিত হৈ থাকে। আৰু তেতিয়ালৈকে সেইবোৰ শুদ্ধ ৰূপত প্ৰচলন হৈ থাকিব যেতিয়ালৈকে এইবোৰৰ ওপৰত নৱপ্ৰজন্মৰ বিশ্বাস আৰু আস্থা থাকিব। যদি কেনেবাকৈ এটা বেছি আধিপত্য থকা ভাষা বা সংস্কৃতি সেই প্ৰজন্মৰ মাজত প্ৰৱেশ কৰে তেন্তে লাহে লাহে পুৰণি ভাষা সংস্কৃতিৰ বিলুপ্তি হ’বলৈ ধৰে আৰু এটা সময়ত সেই ভাষা বা সংস্কৃতিৰ মৃত্যু হয়।\nভাষাবীদ সকলে এটা ভাষাৰ মৃত্যু হোৱাৰ কেইটামান পৰ্যায়ৰ কথা উল্লেখ কৰিছে,\nএটা ভাষা তেতিয়া বিপদত পৰে যেতিয়া এটা শিশুয়ে নিজৰ মাতৃ ভাষাটো কেৱল ঘৰখনত বা আন সম্পৰ্কীয় ব্যক্তিৰ সৈতেহে ক’বলৈ সুযোগ পায় বা পাতে।\nএটা ভাষা তেতিয়া মৃত্যু মুখত পৰে যেতিয়া শিশুয়ে নিজৰ মাতৃ ভাষাত অধ্যয়ন কৰিবলৈ এৰি দিয়ে।\nএটা ভাষা মৃত্যু মুখত পৰিছে বুলি সেইদিনাই জানিব পাৰি যেতিয়া সেই ভাষাটোৰ চৰ্চা কেৱল ককা আৰু আইতাৰ সমপৰ্যায়ৰ বয়সৰ মানুহৰ মাজতে সীমিত হৈ থাকে।\nএতিয়া মূল কথা হ’ল আমি আমাৰ নিজৰ ভাষাটোক যদি জীয়াই ৰাখিব লাগে তেন্তে আমি প্ৰথমে কৰিবলগীয়া কামটো হ’ল নৱপ্ৰজন্মৰ মাজত আমাৰ ভাষাটোক জনপ্ৰিয় কৰি তোলা। আমি নৱপ্ৰজন্মক উৎসাহিত কৰিব লাগিব ভাষাটো শিকিবলৈ আৰু ক’বলৈ। নিজৰ মাতৃভাষা জনাটো আৰু কোৱাটো যে গৌৰৱৰ বিষয় সেই মনোভাৱ সৰুৰে পৰা শিশুসকলৰ মনত সুমুৱাই দিব লাগিব। তেতিয়া তেওঁলোকে ভাষাটো শিকিব আৰু ক’ব। ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ পিছৰ প্ৰজন্মক ভাষাটো আয়ত্ত কৰিবলৈ শিকাব। কিন্তু সেয়া আজিৰ তাৰিখত প্ৰায় অবাস্তৱ যেন বোধ হৈছে। যদি আমাৰ বৰ্তমান প্ৰজন্মই ভাষাটোক গুৰুত্ব সহকাৰে নলওঁ তেন্তে আৰু হয়তো খুব বেছি তিনিটা প্ৰজন্মৰ পিছত আমাৰ ভাষাটো ইতিহাস হৈ যাব। সেয়ে মই বিশ্বাস কৰোঁ যে অসমীয়া ভাষাটো অতি কঠিন সময়ৰ মাজেৰে বৰ্তমান গতি কৰিছে। এফালে ইংৰাজী ভাষাৰ অবাধ প্ৰবেশ। ভূতৰ ওপৰতে দানহ পৰাদি বঙলা আৰু হিন্দী ভাষাৰ সমাবেশ। আমি সকলোৱে সবলভাৱে যদি এই মুহূৰ্তত ভাষাটোৰ হকে ঠিয় নিদিওঁ তেন্তে অসমীয়া ভাষাটোক ইতিহাস হোৱাৰ পৰা কোনেও বচাব নোৱাৰিব।\nযদি আমি এনেকুৱা কঠিন সময়ত আমাৰ ভাষাটো ৰক্ষা কৰিব বিচাৰোঁ তেন্তে আমি দক্ষিণ ভাৰতীয়সকলৰ আদৰ্শ গ্ৰহণ কৰিব লাগিব। দক্ষিণ ভাৰতীয়সকলৰ নিজৰ মাতৃ ভাষাৰ প্ৰতি যি প্ৰেম সেয়া জানিবলৈ মই তলত এটা সৰু উদাহৰণ দিওঁ।\nসদ‍্য সমাপ্ত অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু ভাৰতৰ এক দিৱসীয়, টি ২০ আৰু টেষ্ট ক্ৰিকেট শৃংখলাৰ খেলসমূহ ষ্টাৰ স্পৰ্ট চেনেলত পাঁচটা ভাষাত সম্প্ৰচাৰ হ’ল। সেই ভাষা কেইটা হ’ল ক্ৰমে ইংৰাজী, হিন্দী, কানাড়া, তামিল আৰু তেলেগু। কথাটো বাহিৰৰ পৰা চালে তেনেই সাধাৰণ যেন লাগে যদিও বিশেষ চিন্তা কৰিবলগীয়া। কানাড়া, তামিল আৰু তেলেগু ভাষী লোকসকলে নিজৰ ভাষাটোক ইমান বেছি ভাল পায় আৰু গুৰুত্ব দিয়ে যে ৰাষ্ট্ৰীয় চেনেল সমূহে কানাড়া তামিল আৰু তেলেগু ভাষাত নিজৰ অনুষ্ঠান সমূহৰ সম্প্ৰচাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হৈ পৰে। দক্ষিণৰ মানুহখিনিয়ে আন আন ভাষাতকৈ নিজৰ ভাষাটোক বেছি প্ৰাধান্য দিয়ে। তেওঁলোকে হিন্দী বা ইংৰাজী জানিলেও নজনাৰ ভাও ধৰে। ফলত বাহিৰৰ মানুহে তেওঁলোকৰ ভাষাটো শিকিবলৈ বাধ্য হৈ পৰে। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে কানাড়া, তামিল আৰু তেলেগু লাহে লাহে অধিক জনপ্ৰিয় হবলৈ ধৰিছে। দক্ষিণত হিন্দী বা ইংৰাজী চিনেমাতকৈ স্থানীয় ভাষাৰ ছবিবোৰ অধিক জনপ্ৰিয়। সেয়ে হয়তো আজিৰ তাৰিখত বলিউডৰ সমানে সমানে তেওঁলোকে ফেৰ মাৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।\nএটা ভাষাক জীয়াই ৰাখিবলৈ হ’লে সেই ভাষাৰ লোকসকলে নিজৰ ভাষাটোক লৈ গৌৰৱ কৰিবলৈ\nশিকিব লাগিব। ৰাজ্যখনৰ সকলোধৰণৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাত, কাৰ্যালয়ত, ব্যৱসায়-বাণিজ্যত, প্ৰচাৰ মাধ্যমত আমি নিজৰ ভাষাটোক অগ্ৰাধিকাৰ দিব লাগিব। আমি ইংৰাজী বা হিন্দী ভাষা জনাটো আজিৰ সময়ত প্ৰয়োজন যদিও তাৰ অৰ্থ এইটো হ’ব নালাগে যে নিজৰ সৰ্বস্ব ত্যাগ কৰি নিজৰ ভাষাটোক মৃত্যু মুখলৈ ঠেলি দিম। আমাৰ প্ৰথম পৰিচয় হ’ল অসমীয়া আৰু অসমীয়া ভাষাটোক বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰাটোৱেই এজন অসমীয়াৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য হোৱা উচিত। অন্যথা সেই দিন দূৰ নাই যিদিনা অসমীয়া জাতি আৰু অসমীয়া ভাষাটো কেৱল ইতিহাসৰ পৃষ্ঠাতে সীমিত হৈ থাকিব।\nবৰ্ণাশুদ্ধি নিবাৰণ: অভিজিত দত্ত, কলচুম বিবি, মৌচুমী বৰি, উজ্জ্বল দিপ্লু গগৈ আৰু উৎপলা কৌৰ\nছবি: ডা° হিতেশ্বৰ শৰ্মা আৰু ড° মনোজ মন কলিতা\nকাৰিকৰী পৰিচালনা: অংশুমান হাজৰিকা, ড° মনোজ মন কলিতা আৰু মৃদুল কুমাৰ শৰ্মা\nসাক্ষাৎকাৰ দুটা ইউটিউবত আপলোড কৰিছে ড° মনোজ মন কলিতাই৷\nশিতানটিৰ অন্যান্য লেখাসমূহ পঢ়কঃ\nসাহিত্য ডট অৰ্গত ‘অসমীয়া ভাষা আৰু ইয়াৰ ভবিষ্যৎ’ শিৰোনামৰ সম্পাদকীয়টো পৰিলো.খুৱ ভাল লাগিল| আজি অনলাইন আলোচনীৰ জৰিয়তে অসমীয়া ভাষাৰ লগত নিজা মাতৃভাষা ‘ বিষ্ণুপ্ৰিয়া মণিপুৰি ‘ বাবেও চিন্তা আহি গল| ধন্যবাদ এই ডিগল আৰু মূল্যবান সম্পাদকীয়ৰ বাবে.\nনিখিল বিষ্ণুপ্ৰিয়া মণিপুৰি সাহিত্য পৰিষদ, অসম.