China Sponge City: এয়াও সম্ভৱ নেকি! বিশ্বই ভাবিব নোৱাৰা এক আজৱ চহৰ নিৰ্মাণ কৰিব চীনে– News18 assam\nHome » photogallery » world »China Sponge City: এয়াও সম্ভৱ নেকি! বিশ্বই ভাবিব নোৱাৰা এক আজৱ চহৰ নিৰ্মাণ কৰিব চীনে\nChina Sponge City: এয়াও সম্ভৱ নেকি! বিশ্বই ভাবিব নোৱাৰা এক আজৱ চহৰ নিৰ্মাণ কৰিব চীনে\nChina Sponge City: চীনত বান সমস্যা দূৰ কৰিবলৈ ‘স্পঞ্জ চিটী’ গঢ়ি তোলাৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হৈছে। স্পঞ্জ চিটী হ’ল এনে এক ব্যৱস্থা, য’ত চহৰসমূহে বৰষুণৰ পানী শুহি লৈ বান সমস্যা প্ৰতিৰোধ কৰিব।\n| December 16, 2021, 16:23 IST\nচীনৰ লেশান চহৰৰ কাষেৰে বৈ গৈছে ইয়াংছি নদীৰ তিনিটা শাখা। কেইবা শতাব্দী পূৰ্বে লেশান চহৰৰ বাসিন্দাসকলে পাহাৰ খনন কৰি বুদ্ধৰ এটা শিলৰ মূৰ্তি তৈয়াৰ কৰিছিল।\n৭০ মিটাৰ উচ্চতাৰ এই প্ৰাচীন বুদ্ধমূৰ্টিটো নদীৰ কাষত থাকিলেও ইমান দিনে কোনো সমস্যা হোৱা নাছিল। কিন্তু ২০২০ চনৰ আগষ্ট মাহত বিশাল আকৃতিৰ বুদ্ধমূৰ্তিটোৰ ভৰি পানীত ডুব যায়। বিগত বৰ্ষত লেশান চহৰ ভয়ংকৰ বানৰ কবলত পৰিছিল। বানত লেশানৰ বাসিন্দাসকল ব্যাপকভাৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়।\nলেশানত এই পৰিস্থিতিৰ বাবে কেৱল নদীয়ে দায়ী নহয়, নগৰ পৰিকল্পনাবিদসকলে এই চহৰৰ পৰা বানপানী বাহিৰ কৰাৰ উপযুক্ত ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰাত ব্যৰ্থ হৈছে। চীনৰ আন নানা চহৰো একেই সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছে। অতিবৃষ্টিৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা বান পৰিস্থিতিত বিপৰ্যস্ত তেওঁলোক।\nসেয়ে চীনত বান সমস্যা দূৰ কৰিবলৈ ‘স্পঞ্জ চিটী’ গঢ়ি তোলাৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হৈছে। স্পঞ্জ চিটী হ’ল এনে এক ব্যৱস্থা, য’ত চহৰসমূহে বৰষুণৰ পানী শুহি লৈ বান সমস্যা প্ৰতিৰোধ কৰিব। চীনৰ পুৰণি কৃষি ব্যৱস্থাৰ পৰাই এই কৌশল উদ্ভাৱন কৰিছে বিজ্ঞানীসকলে।\n২০৩০ চনৰ ভিতৰত ৮০ শতাংশ চহৰৰ ৭০ শতাংশ বৰষুণৰ পানী সংৰক্ষণ কৰি সেয়া পুনৰ ব্যৱহাৰৰ উপযোগী কৰিব। ‘স্পঞ্জ ইফেক্ট’ তৈয়াৰৰ বাবে কৃত্ৰিম জলভূমি তৈয়াৰসহ আন প্ৰয়োজনীয় ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিছে চীনে। কিন্তু এই প্ৰকল্প বৰ্তমান যি পৰ্যায়ত আছে, এই অৱস্থাত এতিয়াও ইয়াৰ কাৰ্যকাৰিতাৰ বিষয়ে স্পষ্ট নহয়।


কোনে মন ভাঙিলে বিৰাট পত্নী অনুষ্কাৰ? উদ্বিগ্ন কোহলী… -\nHomeক্ৰীড়াকোনে মন ভাঙিলে বিৰাট পত্নী অনুষ্কাৰ? উদ্বিগ্ন কোহলী…\nকোনে মন ভাঙিলে বিৰাট পত্নী অনুষ্কাৰ? উদ্বিগ্ন কোহলী…\nনতুন দিল্লীঃ অনুষ্কা শৰ্মাৰ মন মৰা। কিন্তু কিয়? কোহলীৰ সৈতে জীৱনৰ মধুৰতম সময় উপভোগ কৰা অনুষ্কা শৰ্মাৰ মন ভাঙিলে কোনে? আপুনি মই ভবাৰ দৰে নহয় কথাবোৰ। ভাৰতীয় দলৰ এদিনীয়া আৰু টেষ্ট ক্ৰিকেটৰ অধিনায়ক বিৰাট কোহলীৰ পত্নী অনুষ্কাৰ মন ভাঙিছে বেলেগ এটা কাৰণতহে। স্মৰ্তব্য যে, আইপিএলত বিৰাট কোহলীৰ সতীৰ্থ এবি ডিভিলিয়ৰ্ছে সকলো ধৰণৰ ক্ৰিকেটৰ পৰা অৱসৰ লৈছে। সেইবাবে, উদ্বিগ্ন হৈ পৰিছে অনুষ্কা। ইনষ্টাগ্ৰামত ডিভিলিয়ৰ্ছৰ এখন ফটো পোষ্ট কৰি অনুষ্কাই কয়, ‘বিশ্বৰ এজন শ্ৰেষ্ঠ ব্যক্তি আৰু ক্ৰিকেটাৰক লগ পোৱাৰ সৌভাগ্য হৈছিল মোৰ। আপোনাক, ডেনিয়েল (ডিভিলিয়ৰ্ছৰ পত্নী) আৰু সন্তানৰ ভৱিষ্যত জীৱনৰ শুভেচ্ছা জ্ঞাপন কৰিছো। আপোনালোকৰ জীৱন আৰু অধিক সুন্দৰ হৈ পৰক। আপোনাৰ অৱসৰৰ কথাটোৱে মোৰ মন ভাঙি পেলাইছে।’ উল্লেখ্য যে, কোহলী আৰু ডিভিলিয়ৰ্ছে আইপিএলত দীৰ্ঘদিন ধৰি ৰয়েল চেলেঞ্জাৰ্ছ বাংগালোৰৰ হৈ খেলিছে। খেলপথাৰৰ ভিতৰত আৰু বাহিৰত তেওঁলোকৰ বন্ধুত্বৰ কথা সকলোৱে জানে।\nতেনেক্ষেত্ৰত, দুয়োজন ক্ৰিকেটাৰ পত্নীৰো ভাল বন্ধুত্ব গঢ় হৈ উঠিছে। আইপিএলৰ সময়ত তেওঁলোকক একেলগে সময় কটোৱাও দেখা পোৱ যায়। আনকি লকডাউনৰ সময়ত ভাৰ্চুৱেল মিডিয়াৰ জৰিয়তে গল্পৰ ভিডিঅ’ও প্ৰকাশ কৰিছিল ডিযভিলিয়ৰ্ছ-কোহলীৰ পত্নীয়ে। ৩৭ বছৰীয়া ডিভিলিয়ৰ্ছে শুকুৰবাৰে টুইট কৰি কয় যে, তেওঁৰ আৰু খেলিবলৈ বিশেষ ইচ্ছা নাই। তেওঁ লিখিছে, ‘এইটো বৰ সুন্দৰ যাত্ৰা আছিল, কিন্তু এইবাৰ মই সকলো ধৰণৰ ক্ৰিকেটৰ পৰা অৱসৰ ল’লো। ককাইদেউৰ সৈতে বাগিচাত আৰম্ভ হৈছিল খেলুৱৈ জীৱনৰ যাত্ৰা। ক্ৰিকেটক লৈ বহুত উৎসাহী আছিলো। কিন্তু চাওতে চাওতে জীৱনৰ ৩৭টা বছৰ কেনেকৈ অতিক্ৰম কৰিলো সেয়া গমকে নাপালোঁ। দক্ষিণ আফ্ৰিকাই হওক বা আৰচিবি নতুবা টাইটানছ ক্ৰিকেটে মোক সকলোপিনৰ পৰা মন ভৰাই তুলিছে। মই সদায় ক্ৰিকেটৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞ হৈ থাকিম।’ অনুষ্কাৰ পূৰ্বে কোহলীয়েও এটা আৱেগিক পোষ্ট দিছিল। কোহলীয়ে ফেচবুকত তেওঁৰ আৰু ডিভিলিয়ৰ্ছৰ এখন ফটো পোষ্ট কৰিছিল। শিৰোনামত লিখিছিল, ‘ আপোনাৰ নাম আৰু চিন্নাস্বামী ষ্টেডিয়ামত শুনিবলৈ নাপাম। তোমাৰ অভাৱ বাৰুকৈয়ে অনুভৱ কৰিম। মই তোমাক ভাল পাওঁ। ওৰেটো জীৱন তোমাৰ অনুৰাগী হৈ ৰম।’\nPrevious articleদ্বিতীয় টি-২০ত কিয় টেপ লগোৱা জাৰ্ছী পৰিধান কৰিলে ঋষভ পণ্টে?\nNext articleবাইডেনে ৮৫ মিনিটৰ বাবে হোৱাইট হাউচ এৰিছিল কিয়?\nবিজয়ৰ দুৱাৰদলিত থমকিল ভাৰত, কিৱিৰ টেইল এণ্ডাৰৰ দৃঢ়তাত খেল ড্ৰ\nভাৰতীয় ক্ৰিকেটতো বৰ্ণবৈষম্য! ছালৰ বৰণৰ বাবে সমালোচিত হৈছিল কোন ক্ৰিকেটাৰ?


নিষিদ্ধ আলফা (স্বাঃ)ক ‘ঈদ’ত বোমা দিবলৈ কেনেকৈ প্ৰত্যাহ্বান জনাব পাৰে বিজেপি বিধায়কে?\n‘ঈদ’ত বোমা দিবলৈ নিষিদ্ধ আলফা (স্বাঃ)ক কেনেকৈ প্ৰত্যাহ্বান জনাব পাৰে বিজেপি বিধায়কে?\nআলফা ১৯৯০ চনৰে পৰা ভাৰত ৰাষ্ট্ৰৰ নিষিদ্ধ ঘোষিত সংগঠন। পৰেশ বৰুৱাক তেওঁলোকৰ নিজা পথেৰে অসমৰ স্বাধীনতাৰ বাবে যুঁজিবলৈ ভাৰতীয় সংবিধানে নিয়োগ কৰা নাই। আৰু তাৰ বিপৰীতে শিলাদিত্য দেব ভাৰতৰ সংবিধানৰ প্ৰতি আনুগত্য প্ৰকাশ কৰা এজন নিৰ্বাচিত জনপ্ৰতিনিধি।\nগুৱাহাটী , October 14, 2018 8:23 pm\nশিলাদিত্য দেব। ফটো- ফে’চবুকৰ পৰা।\nআলফা (স্বাঃ)এ গুৱাহাটীত শনিবাৰে কৰা বিস্ফোৰণৰ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰি ঈদত অসমৰ ধুবুৰী, বৰপেটা আদি জিলাত বোমা ফুটুৱাৰ বাবে পৰেশ বৰুৱাক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছে বিজেপিৰ বিধায়ক শিলাদিত্য দেবে।\nএন আৰ চি, নাগৰিকত্ব বিধেয়ক আদি বিভিন্ন বিষয়ত ধাৰাৱাহিকভাৱে প্ৰৰোচনামূলক বক্তব্যৰে বিতৰ্কৰ সূচনা কৰি অহা হোজাইৰ বিধায়কজনে গুৱাহাটীৰ বিস্ফোৰণটোক লৈয়ো হিন্দু-মুছলমানৰ বিভাজন কৰিছে।\n“হিন্দু সমাজৰ উৎসৱৰ আগত এনেধৰণৰ কাৰ্য্যকলাপে কি বুজায়? তাৰ মানে তেওঁ (পৰেশ বৰুৱা) হিন্দু নহয়। তেওঁ পাৰিব নেকি ঈদৰ আগত তেনেকুৱা ধৰণৰ কাৰ্য্যকলাপ কৰিবলৈ? তেওঁৰ সাহস হ’বনে?” আলফা (স্বাঃ)ৰ বিস্ফোৰণক “তীব্ৰ ভাষাৰে গৰিহণা দি” পৰেশ বৰুৱাক দেওবাৰে ধুবুৰী আৱৰ্ত ভৱনৰ পৰা এই প্ৰত্যাহ্বান বিজেপি বিধায়কজনৰ।\nআলফা (স্বাঃ)ৰ নেতাজন মুছলমান ৰাষ্ট্ৰ আৰু সংগঠনৰ কব্জাত বন্দী আৰু সেয়ে মুছলমান অধ্যুষিত বাবেই অসমৰ সেইকেইখন জিলাত বোমা ফুটুৱাটো পৰেশ বৰুৱাৰ বাবে সম্ভৱ নহয়– এই ধৰণৰ অতি প্ৰৰোচনামূলক মন্তব্যৰে সংখ্যাগৰিষ্ঠ হিন্দু বিশেষকৈ বাঙালী হিন্দুসকলৰ ৰক্ষাকৰ্তাৰূপে আনুগত্য পোৱাৰ যেন যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা কৰিছে বিজেপিৰ বিধায়কজনে।\n“তেওঁ পাৰিবনে কি ধুবুৰীৰ নিচিনা ঠাইত এটা ব’ম ব্লাষ্ট কৰাব? তেওঁ পাৰিব নেকি বৰপেটা আৰু গোৱালপাৰাত ব’ম ব্লাষ্ট কৰাবৰ কাৰণে? নোৱাৰিব কাৰণ তেওঁ এতিয়া মুছলিম ৰাষ্ট্ৰ, মুছলিম সংগঠনসকলৰ কবলত আছে,” মন্তব্য শিলাদিত্য দেবৰ।\nপৰেশ বৰুৱাই যদি দুৰ্গা পূজা ‘উপলক্ষে’ বোমা ফুটুৱায়, সেয়া গৰিহণাযোগ্য; কিন্তু তাৰ অৰ্থ এইটো নেকি যে এজন জনপ্ৰতিনিধিয়ে (এটা ধৰ্মীয় উৎসৱত) বোমা ফুটাবলৈ নিষিদ্ধ সশস্ত্ৰ সংগঠন এটাক প্ৰত্যাহ্বান জনাব? তাৰ মানে বোমা ফুটাব লাগে নেকি?\nআলফা ১৯৯০ চনৰ পৰা ভাৰত ৰাষ্ট্ৰৰ নিষিদ্ধ ঘোষিত সংগঠন। পৰেশ বৰুৱা ভাৰতীয় সংবিধানৰ শপত লৈ অসমৰ ‘স্বাধীনতা’ৰ ৰণলৈ ওলোৱা নাই। আৰু তাৰ বিপৰীতে শিলাদিত্য দেব ভাৰতৰ সংবিধানৰ প্ৰতি আনুগত্য প্ৰকাশ কৰা এজন নিৰ্বাচিত জনপ্ৰতিনিধি।\nই অসমৰ ৰাজনীতিৰো এক সংকট নহয়নে? বিজেপি নেতৃত্বাধীন এইখন কি চৰকাৰ চলিছে য’ত শাসকীয় দলৰ বিধায়ক এজনে বোমা ফুটাবলৈ প্ৰত্যাহ্বান জনায়?\nৰাষ্ট্ৰ-নিষিদ্ধ সংগঠন এটাক বোমা ফুটাবলৈ কেনেকৈ প্ৰত্যাহ্বান জনাব পাৰে এজন বিধায়কে?


পুলিচ কে’চ (নীলাঞ্জন গোঁহাই) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমোৰ কেইবাবাৰো পুলিচ কে’চ হৈ গৈছে। চবৰে হয় দিয়কচোন। সৰু কথা। পুলিচ মানে ট্ৰেফিক পুলিচৰ কথা হে কৈছো আকৌ দেই। ভয় নাখাব। বিভিন্ন অভিজ্ঞতা লৈ সৰু সুৰা কৈ আজি গাজা কেইটামান লিখোঁ বুলি ভাবিলো। মন কৰিবচোন। এই যে চেকিং বিলাক হয়, ঠিক বিহু পূজা আদিৰ আগে আগে বেছি হয়। কিয় বাৰু? চান্দাৰ ধান্দা নেকি? নে বিহু পূজাৰ বজাৰ কৰিবলৈ ফাণ্ড্ তৈয়াৰ? যি নহওঁক। দান বৰঙনি হিচাপে দি থাকো আৰু।\nডেয়াৰ ডে’ভিল কে’চ: ভঙাগড় পোৱাৰ আগে আগে ট্ৰেফিক পইণ্টটো মন কৰিছেনে? এ.বি.চি. মানত যে আছে। তিনিআলি হে। খানাপাৰাৰ পৰা উলুবাৰী গৈ আছিলো। জ্বলিলেই নহয় লাল লাইট। ধেৎ তেৰী। মাঘ বিহুৰ দিনা এনেয়ো ৰাস্তা খালি। অলপ ৰৈ চালো। কোনোফালে একো বাহন নাই। এক্সেলেৰেটৰ লাহেকে দবায়ে দিলো বাইকৰ। পইণ্ট ক্ৰচ্ হ’ল কিন্তু আনটো মূৰত ৰৈ আছিল মামা। ধৰিলেই নহয়।\nস্মাৰ্ট মামা কে’চ: মাজে মাজে গুৱাহাটীত বৰ হেণ্ডচাম্ এচ্ আই নে ইঞ্চপেক্টৰ এজন দেখো। ছয়ফুট ওখ মানুহজন বৰ চালিয়া। কাণফুলিও পিন্ধে। চিনেমা হিৰ’ টাইপ্। আমাৰ কলিকতাৰ বুলেট্ চলোৱা কেইজনৰ নিচিনা। ধৰিলে এবাৰ ছয়মাইল ফ্লাইঅ’ভাৰৰ তলত। কাগজ পত্ৰ ঠিকে আছে। হেলমেট আছে। তথাপিও চালান কাটিলে। মই বোলো কিয় কাটিছে? চব ঠিকেই চোন আছে। হেলমেটটো বাৰু শচীন টেণ্ডুলকাৰে পিন্ধাৰ নিচিনা। স্মাৰ্ট মামাৰ উত্তৰ – “দিচ্ ইজ্ নট্ হেলমেট্। আপুনি আমাৰ ৱেবচাইট চাব পাৰে। গতিকে হাফ্ ফাইন্।“ য়ে লে! দিলো আৰু।\nমামাক দম কে’চ: এবাৰ ফাচীবজাৰত বেংক এটাৰ লিংক ডাউন। নেটৱৰ্ক ৰাউটাৰ এটা ৰিপ্লে’ছ কৰিব লাগে। পিছফালে এজনক ৰাউটাৰটো ধৰিবলৈ দি ফাই ফাই গৈ আছো। ঠিক খুবচাণ্ডৰ মুখতে চেকিং দেখি আনজনক নমায়ে দিলো। কিন্তু সেইকেইজনো কম নাছিল। টেলিস্কোপ লৈ আছিল হবলা। দেখিলেই নহয়। টকা ৫০০ উলিয়াই দিলো। খুচুৰা নাই হেনো। আকৌ ওৱাইন চপত খুচুৰা বিচাৰি গ’ল এজন। এনেয়ে দেৰী। মাথা গৰম হৈ কৈ দিলো – “আজি কি কালেক্সন নাই হোৱা নেকি টকা ৪০০ এটাও নাই যে? আৰু আপোনালোকে যে এই চেকিং ফেকিং কৰি ফুৰে, আজি লৈকে বোমা চোমা কিবা পাইছেনে? নে খালি পইচাৰ ধান্দা?” ট্ৰেফিক পুলিচ কেইজন থতমতেই খাই গ’ল। পিছ মূহুৰ্ত্ততে মোৰো ভয় লাগিছিল ধৰি ৰাখে বুলি। কিন্তু পইচা পায়ে খুচ হৈ গ’ল।\nসস্তা ৰাস্তা কে’চ: নামটো দিয়ে কাকুৰ ফেচবুক পে’জটো মনত পৰি গ’ল। এবাৰ কি হ’ল জানে? নাজিৰাৰ পৰা শিৱসাগৰলৈ আহি আছিলো। লোকৰ বাইক, কাগজো নাই, হেলমেটো নাই। ধৰিলেই নহয় “ৰং বয় বয়” লিখা চাইন বোৰ্ড খনৰ ওচৰতে। অ’ এন জি চি এমপ্লয়ী বুলি ভাবিলে বাঁহটো যে ভালকৈয়ে খাম বুজি পালো। বহুপৰ বাক্ বিতণ্ডাৰ অন্তত এজনে ক’লে – “আমাক তেনেকে একো ফাইন নালাগে। বুজি পাইছো আপুনি জেনুইন মানুহ। কিন্তু ছাৰ আছেতো। গতিকে চাহ খাবলৈ কিবা এটা দিয়ক।“ মই গণি চাই দেখিলো চাৰিজন আছে। গতিকে টকা বিশটা উলিয়াই দিলো। তেওঁলোকে ভেবা লাগি চাই থাকিল। মই বোলো চাহ হে খাব ন? বিশ টকাত চাৰি কাপ পাবতো। কৈ ষ্টাৰ্ট্ দিলোৱেই আৰু। তেওঁলোকেও চায়ে থাকিল।\nবানপানী জিন্দাবাদ কে’চ: এবাৰ শৰণীয়াৰ পৰা উলুবাৰী হৈ পৰা পল্টন বজাৰ গৈ আছিলো। তেতিয়া উলুবাৰীত ফ্লাই-অ’ভাৰ নাছিল। কিবা ভাবি ভাবি চিগনেল মিচ্ হৈ গ’লেই নহয়। ধৰিলে। নানান কথা বতৰা কৈ দম্ চম্ দিলে। এজন স্কুটাৰৰ আগ চিটত বহিলেই। পল্টন বজাৰ থানা যাব লাগিব হেনো। ফাৰ্ষ্ট গিয়েৰতে চলাই চলাই অপ্সৰা হলেই পালোহি। বুজিলো যে মামা বাইক স্কুটাৰত এক্সপাৰ্ট নহয়। একেবাৰে লে’মেন। সেই বছৰ আকৌ সেইখিনিত প্ৰচণ্ড বানপানী হৈছিল। এইবাৰ মামা ট্ৰেপত। নামি দি মোকেই চলাবলৈ দিলে। মই ষ্টাৰ্ট দিওঁ মানে মামাৰ ভয়ো লাগিল বানপানীৰ সংহাৰ ৰূপ দেখি। যদি পৰে, বগা কাপোৰতো শেষ। কিছু পৰ ভাবি ক’লে – “এহ হ’ব দিয়া ভাইটি। মোক উলুবাৰীতে থৈ আহা। থানালৈ নাযাওঁ আৰু।“ বাচিলো পাই। বানপানী জিন্দাবাদ।\nইমানদাৰ কে’চ: বেয়া বেয়া কৈ বহুত লিখিলো। এইবাৰ ভাল কে’চ এটা কওঁ। ডাইনেষ্টী হোটেলত পাৰ্টি এটা আছিল। কিন্তু গাড়ীৰ ইঞ্চিওৰেঞ্চ নাছিল। খুবচাণ্ড পোৱাৰ আগে আগে চেকিং এটাত ফাইন এটা দিবলগা হ’ল। মাজনিশা পাৰ্টি শেষ হোৱাত পাৰ্কিংৰ পৰা গাড়ী উলিয়াবলৈ লওঁতেই গাৰ্ড এজন আহি পেকেট এটা দিলে। ওৱা! এয়া চোন মোৰ গাড়ীৰ কাগজ। এওঁলোকে কেনেকৈ পালে! গাৰ্ডে কওঁতেহে গম পালো যে পুলিচ আহি দি থৈ গৈছে। মই হেনো পুলিচৰ চেকিং পোষ্টটোতে কাগজ এৰি আহিছিলো। ৱাহ ওস্তাদ্ ৱাহ! অটোমেটিক চেল্যুট এটা আহি গ’ল।\nইন্টাৰভিউ কে’চ: জু-ৰোডত ধৰিলে চেকিং। চব ঠিকেই আছে। এইবাৰ ইন্টাৰভিউ আৰম্ভ।\nমামা: আৰ. চি. আছে?\nমই: আছে (কনফিডেঞ্চ ফুল)।\nমই: ওম্ …… আছে (ন’ কনফিডেঞ্চ এট অল)।\nপলিউশ্যন এক্সুৱেলী নাছিল। বাকী বুজিছেই আৰু। মাচুলটো দিব লগাই হ’ল।\nএক্সৰে’ ভিচন কে’চ: এবাৰ ২৫ জানুৱাৰীত ক’ৰবালৈ বন্ধু কেইজনমানৰ লগত বিয়া খাবলৈ গৈ আছিলো। য’ত ত’ত তামাম চেকিং সেইদিনা। গাড়ীৰ আগৰ ফালে মই বহিছিলো। এজনে চলাইছিল আৰু তিনিজন পিছফালে। বাকী কেইজন চিম্পল ড্ৰেচ ক’ডত আছিল কিন্তু মই আকৌ অফ্ হুৱাইট চুট পিন্ধি আছিলো। এম.এল.এ. হোষ্টেলৰ পিছফালে বহা চেকিংটোত আমাক ৰখালে। বাম্পাৰ চেকিং। গাড়ীৰ পৰা সকলোকে নমাই নমাই চেকিং চলি আছে। আমাৰ কেইজনকো নামিবলৈ কোৱা হ’ল। মই নামিবলৈ ওলাওঁতেই মামাৰ ভদ্ৰ ভাষ্য – “নালাগে চাৰ, আপুনি বহি থাকক।“ ওৱা! ইমান ইজ্জত্। তাকো ডিউটিত থকা পুলিচৰ পৰা। মনটো ভাল লাগি গ’ল দেই। এক্সৰে’ কৰি চালে হ’বপায়, যে চুট পিন্ধা মানুহটোৰ লগত পিষ্টল বোমা নাই।\nঅ’ভাৰস্মাৰ্ট কে’চ: এবাৰ গণেশগুৰিত ধৰিলে। গাড়ীৰ কাগজ ঘৰত থাকি আহিছিল। ফাইন দিব লাগিবই যেন পাইছিলো। কিন্তু বহুত সময়লৈকে বুজোৱাৰ পিছত ফ্ৰিতে যাবলৈ দিলে বাৰু। মই আকৌ অ’ভাৰস্মাৰ্ট যে। গতিকে ঘৰলৈ গৈ কাগজ লৈ আকৌ আহিলো। যাতে আকৌ ক’ৰবাত ঝামেলা নহয়। কিন্তু গণেশগুৰি পাই ৰৈ দিলো।\nমই – “দাদা। অথনিযে ধৰিছিলে, মোৰ যে কাগজ নাছিল। এয়া চাওক। মই এইবাৰ লৈ আহিছো। চাব নেকি?”\nএজন কাষ চাপি আহিল। কাগজ চাই আনফালে চাই বাকী দুজনমানক মাতিলে – “ঐ কলিতা। এইফালে আহক। এই গোহাঁই মানুহজন বৰ ভাল দেই। গাড়ীৰ কাগজ দেখুৱাবলৈকে ৰৈছে। এতিয়া গোহাঁইৰ পৰা কিবা এটা পাৰ্টি ল’ব লাগে। ঠাণ্ডা এটা লৈ আহক। পইচা লৈ যাওকহি।“ মই দেখিলো কথা বিষম। সেমেনা সেমেনি কৈ ক’লো যে আন এদিন খুৱাম দিয়ক। আজি অলপ লৰালৰি আছে। সিদিনা কথমপিহে বাছিলো।\nআল্টিমেট কামোৰ কে’চ: এবাৰ অ’ফিচলৈ গৈ আছিলো। বাইকৰ কাগজো আছে। কিন্তু কিবা এটা চেলু পাই পাকৰাও হ’ব লগা হ’ল। এইবাৰ আকৌ চি আৰ পিও আছে। অলৰেডী অভ্যাস বেয়া হৈছেই যে কথা শুনিয়ে বুজিলো।\nচি আৰ পি – “ফাইন ত’ দেনা পৰেগা। য়ঁহা কুছ দে দো নেহী ত’ দিশপুৰ থানা জানা পৰেগা।“মোৰ আকৌ সেইদিনা হাতত সময়ো বহুত আছিল। গতিকে ক’লো যে মই থানালৈকে যাম। মনতে ভাবিলো যে অন্ততঃ এই কেইটাক আজি দান বৰঙনি দিবলৈ নাই।\nচি আৰ পি – “থানা জানে চে বহুত লফৰা হোগা। য়ঁহা হি চেটিল কৰ কে নিকাল যাও। পেচা ভী জ্যাদা দেনা পৰেগা।“\nময়ো নাচোৰবান্দা। লাগে থানাই যাম কিন্তু একো নিদিওঁ। যি আছে চালান কাটি হে দিম আজি। বহুত সময়লৈকে বাক-বিতণ্ডা চলাৰ পিছত চি আৰ পি ফায়াৰ হৈ আঁতৰি গ’ল। এইবাৰ ট্ৰেফিক পুলিচ এজন বাইকৰ পিছফালে বহি থানালৈ যাবলৈ ক’লে।\nদিশপুৰ থানাত মোক বাহিৰতে ৰ’বলৈ কৈ তেওঁ ভিতৰ পালেগৈ। আহি ক’লে যে চাৰ নাই আৰু লগতে চালান বহীখনো লৈ গৈছে। গতিকে মই তেখেতকে কিবা এটা দি যাব পাৰো। মই ক’লো যে মই অপেক্ষা কৰিম কাৰণ ভুল কৰিছোৱেই যেতিয়া যথাৰীতি ফাইনটো দি যাব খুজিছো। পুলিচজন অপ্ৰস্তুত হ’ল কাৰণ মোৰ লগত সময় নষ্ট কৰা মানেই আনফালে চেকিং পোষ্টত ফাণ্ড কালেক্সন বন্ধ হোৱা আৰু পকেট ঠাণ্ডা। কাৰণ তাত চালান বহী নাই বুলি আগতেই ক’লে। পোন্ধৰ মিনিট মান বেঞ্চ এখনতে বহি থকাৰ পিছত মোক তেওঁ বাহিৰলৈ লৈ গ’ল। চাহ আৰু বিস্কুত খোৱালে। তেল চেল মাৰি লাহেকৈ ক’লে – “দাদা। আপুনি প্লিজ মোকে কিবা এটা দিয়ক আৰু যাওকগৈ আৰু। মোৰ ডিউটিও আছে নহয়।“ আৰু পোন্ধৰ মিনিটমান ৰৈ অৱশেষত তেখেতক ৰিলিজ কৰি দিলো আৰু। অল টুটেল এঘণ্টামান বৰবাদ হ’ল হবপায় তেখেতৰ। ভাবিছে চাগৈ কোন কামোৰৰ পাল্লাত পৰিলো আজি।\nএনেকুৱা কে’চ আৰু কেইবা ঠাইত হৈছে। সকলোৰে হয়। আৰু লিখি নাথাকো আৰু। সকলো জানেই তথাপি কৈছো যে গাড়ী চলাওঁতে চিট বেল্ট মাৰিব, বাইক চলাওঁতে হেলমেট পিন্ধিব, সদায় গাড়ীৰ কাগজ লগত ৰাখিব, গাড়ীৰ আইনাত লেমিনেশ্যন নকৰিব, ডি টি অ’ অফিচৰ অৰিজিনেল নম্বৰ প্লেট লগাব আৰু ভালদৰে ট্ৰেফিক আইন মানি চলিব। দেখিব ক’তো চাণ্ডা দিব লগা নহয়। আৰু নিজৰো চেফ্টি থাকে। আৰু প্লিজ ড’ণ্ট ড্ৰিংক এণ্ড ড্ৰাইভ দেই। যি হে ৰাস্তা। বস্তুটো গিলাচৰ পৰা জোকাৰনি খাই চোলা পেণ্ট বা গাড়ীতে পৰিব পাৰে।\n← নিমন্ত্ৰণ (নৱ কোঁৱৰ)\nলাজকুৰীয়া ছোৱালীজনী লৈ (জ্যোতি পি চি শইকীয়া) →\nলিমাৰিক : অজয় লাল দত্ত\nআপোনাৰ সমস্যা, নাথুৰামৰ সমাধান ( ৰিদীপ কুমাৰ নাথ)


সকলো দেশৰ শ্ৰমিক এক হওক! - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nসকলো দেশৰ শ্ৰমিক এক হওক!\n(সকলো দেশ শ্ৰমিক এক হওক!ৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nছ'ভিয়েট সংঘৰ প্ৰতীকত, ফিতাত গণৰাজ্যসমূহৰ ১৫ ভাষাত এই বাক্য লিখা হৈছিল\nৰাজনৈতিক শ্ল'গান সকলো দেশৰ শ্ৰমিক এক হওক! আতাইতকৈ জনপ্ৰিয় ৰাজনৈতিক শ্ল'গানসমূহৰ অন্যতম যাক কাৰ্ল মাৰ্ক্স আৰু ফ্ৰিডৰিখ এঙ্গেল্সৰ ১৮৪৮ চনৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ ইস্তাহাৰৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা হৈছে। জাৰ্মান ভাষাৰ মূল "Proletarier aller Länder vereinigt Euch!"ৰ অৰ্থ "সকলো দেশৰ সৰ্বহাৰা এক হওক!" পিচে ই শীঘ্ৰে ইংৰাজীত "ৱৰ্কাৰ্ছ অৱ দ্য ৱৰ্ল্ড, য়ুনাইট! য়ু হেভ নাথিং টু লুজ বাট য়'ৰ চেইন্স" অৰ্থাৎ "বিশ্বৰ শ্ৰমিকসকল এক হওক! আপোনাৰ হেৰুৱাবলৈ একো নাই, নিজৰ শিকলিৰ বাহিৰে!" হিচাপে বিখ্যাত হ'ল। আন এক পৰিৱৰ্তিত ৰূপ "ৱৰ্কাৰ্ছ অৱ অল লেণ্ডছ, য়ুনাইট" অৰ্থাৎ "সকলো দেশৰ শ্ৰমিক এক হওক!"ও জনপ্ৰিয়।\nএঙ্গেল্সৰ দ্বাৰা "দ্য ফাৰ্ছট ইণ্টাৰ্ণেছনেল মুভমেণ্ট অৱ দ্য ৱৰ্কিং ক্লাছেছ" (কৰ্মী শ্ৰেণীৰ প্ৰথম আন্তৰ্জাতিক আন্দোলন) অভিহিত 'ইণ্টাণেছনেল ৱৰ্কিংমেন'স এচ'চিয়েছনে' এঙ্গেল্সৰ প্ৰভাৱতে নিজৰ নীটি বাক্য "অল মেন আৰ ব্ৰাডাৰ্ছ" (সকলো মানুহ ভাতৃ)ৰ পৰা সলাই "ৱৰ্কিং মেন অৱ অল কাণ্ট্ৰিজ, য়ুনাইট!" , অৰ্থাৎ "সকলো দেশৰ কৰ্মীজন, এক হওক!" কৰিলে। ই মাৰ্ক্স আৰু এঙ্গেল্সৰ প্ৰলিটেৰিয়ান আন্তৰ্জাতীয়তাবাদৰ দৃষ্টিভংগী দৰ্শালে।\nবাক্য শাৰীৰ কেইবাটাও অতিব্যাপ্ত অৰ্থ আছে। প্ৰথমে, শ্ৰমিকসকলে সংঘবদ্ধ হৈ অধিক আয়, ভাল কৰ্ম পৰিৱেশ আদিৰ বাবে যুদ্ধ কৰা উচিত। দ্বিতীয়তে, কৰ্মীসকলৰ কেৱল নিজৰ কৰ্ম সংঘৰ কথা নাভাবি, পুঁজিবাদী ব্যৱস্থাৰ বিৰুদ্ধে ঐক্যবদ্ধ হৈ যুদ্ধ কৰা উচিত। তৃতীয়তে, ভিন্ন দেশৰ কৰ্মীৰ মাজত, একে দেশৰেই শ্ৰমিক আৰু মালিক গোষ্ঠীতকৈ অধিক সাদৃশ্য আছে।\nবাক্য শাৰীক ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল ৱৰ্কাৰ্ছ অৱ দ্য ৱৰ্ল্ডে (ইৱৱ) গীত আৰু প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰত ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ই মে' দিৱসৰ কাৰ্যসূচীসমূহৰ আধাৰ হিচাপে ব্যৱহৃত হৈছিল। ইৱৱই আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু অষ্ট্ৰেলিয়া উভয়তে এই বাক্য প্ৰথম বিশ্ব যুদ্ধৰ বিৰোধিতা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।\nএই বাক্য ছ'ভিয়েট সংঘৰ নীতি বাক্য আছিল: Пролетарии всех стран, соединяйтесь! (প্ৰ'লিটেৰি ছেখ ষ্ট্ৰান, ছয়েডিন্যায়টেছ!) আৰু ই ছ'ভিয়েট সংঘৰ প্ৰতীকত ব্যৱহৃত হৈছিল। ১৯১৯ত ৰাছিয়ান এছএফএছআৰ বেংন'টত ই আৰবী, চীনা, ইংৰাজী, ফৰাচী, জাৰ্মান, ইটালীয় আৰু ৰুচী ভাষাত, ১৯২১ৰপৰা ১৯৩৪ৰ ছ'ভিয়েট মুদ্ৰাত আৰু প্ৰায়বোৰ ছ'ভিয়েট বাতৰি কাকতত ব্যৱহৃত হৈছিল। ভ্লেডিমিৰ লেনিনৰ নেতৃত্বত নতুন ছ'ভিয়েট সংঘৰ উদ্দেশ্য আছিল আন্তৰ্জাতিক সাম্যবাদ। যদিও পাছলৈ ছ'ভিয়েট সংঘই নিজৰ আন্তৰ্জাতীয়তাবাদৰ কাৰ্যনীতিক প্ৰকৃতি পৰিৱৰ্তিত কৰিলে, নীতি-বাক্য শাৰীয়ে এক বৈশ্বিক ( আৰু অৱশেষত ৰাজ্যহীন) সাম্যবাদী সমাজৰ ইচ্ছাকেই প্ৰতিফলিত কৰিলে।\nবৰ্তমানে, কোনো কোনো সাম্যবাদী দলে এই বাক্যৰ প্ৰয়োগ কৰে। তদুপৰি, ই শ্ৰমিক হৰতাল, প্ৰতিবাদ, আৰু আন জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত বহুলভাৱে ব্যৱহৃত।\n↑ "Translator's note to the Communist Manifesto". Marxist Internet Archive. http://www.marxists.org/archive/marx/works/1848/communist-manifesto/ch04.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 14 February 2015.\n↑ উদ্ধৃতি ত্ৰুটি: অবৈধ <ref> টেগ; Melvyn Dubofsky 1969 নামৰ refৰ বাবে কোনো পাঠ্য প্ৰদান কৰা হোৱা নাই\n↑ Thurston, Robert W.; Bonwetsch, Bernd (2000). The People's War: Responses to World War II in the Soviet Union (illustrated সম্পাদনা). University of Illinois Press. ISBN 9780252026003. https://books.google.co.uk/books?id=qHiCuLQx168C&pg=PA64। আহৰণ কৰা হৈছে: 19 March 2015.\n↑ "May Day celebrated on both sides of Line of Control". socialistworld.net. 06/05/2008. http://socialistworld.net/eng/2008/05/06kashma.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 30 November 2010.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত Workers of the world, unite! সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nChapter4of the Manifesto\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=সকলো_দেশৰ_শ্ৰমিক_এক_হওক!&oldid=223589"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ২৮ এপ্ৰিল, ২০২০ তাৰিখে ২৩:৪৯ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


xukhdukh.com May 26, 2015 goodnews, ভাল খবৰ,\n১. অসমৰ ১০০০খন উচ্চ মাধ্যমিক আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ বাবে মাধ্যমিক শিক্ষা অভিযানৰ অধীনত ২২৯ কোটি টকাৰে বিজ্ঞানাগাৰ আৰু কম্পিউটাৰ লেবৰেটৰি নিৰ্মাণ কৰিবলৈ লোৱাৰ সুখবৰ।\n২. নামেৰী ইক’ কেম্পত বিশ্ব মতস্য প্ৰব্ৰজন দিৱস উদযাপন কৰা হয়। উদ্যোগীকৰণ, নদীবান্ধ, তৈল খাদ আদিয়ে মতস্য কুললৈকো ভাবুকি কঢ়িয়াই অনৰা দিশটোত অনুষ্ঠানটোত আলোকপাত কৰে অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালৰ অধ্যাপক ডাঃ অতুল বুঢ়াগোহাঁয়ে।\n৩. অসমৰ নতুন টিভি চেনেল “আছাম টকছ” কালি গুৱাহাটী মেডিকেল কলেজ প্ৰেক্ষাগৃহত উদ্বোধন কৰিলে মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে। চেনেলটোৰ মুখ্য সম্পাদক অতনু ভূঞা, পৰিচালন সম্পাদক বেদব্ৰত বৰা আৰু কাৰ্যবাহী সম্পাদক কুমুদ দাস বুলি জানিব পৰা গৈছে। ইণ্টাৰনেটত www.assamtalks.com যোগে চেনেলটোৰ সম্প্ৰচাৰ উপভোগ কৰিব পৰা যাব।\n৪. অসমৰ শিক্ষা বিভাগে উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ ৪৪৩টা পদ পূৰণৰ বাবে চৰকাৰৰ পৰা অনুমোদন বিচৰাৰ সুখবৰ। কালি কামৰূপ গ্ৰাম্য আৰু মহানগৰ জিলাৰ ৩৭খন ভেঞ্চাৰ বিদ্যালয় তথা জুনিয়ৰ কলেজলৈ ২০১৪-১৫ বিত্তীয় বৰ্ষৰ বিত্তীয় সাহাৰ্য প্ৰদান কৰা হয়। উচ্চ মাধ্যমিকলৈ ৫.৪০লাখ, উচ্চতৰ মাধ্যমিকলৈ ৭.৮০লাখ আৰু জুনিয়ৰ কলেজলৈ ৮.৫০ লাখ টকাৰ সাহাৰ্য প্ৰদান কৰা হয়। উল্লেখযোগ্য যে এই বিত্তীয় বৰ্ষচত ভেঞ্চাৰ শিক্ষানুষ্ঠানৰ সাহাৰ্যৰ বাবে চৰকাৰে মুঠ ৩৫কোটি ৬২ লাখ টকা মোকোলাই দিছে।\n৫. কালি ঘোষণা হোৱা কেন্দ্ৰীয় মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদৰ দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ পৰীক্ষাত ৰাষ্ট্ৰীয় ভিত্তিত শীৰ্ষস্থান দখল কৰিছে দিল্লীৰ নিউ গ্ৰীন বিদ্যালয়ৰ পৰা ৫০০ৰ ভিতৰত ৪৯৬ নম্বৰ লাভ কৰা ছাত্ৰী এম গায়ত্ৰীয়ে। সৰ্বভাৰতীয় উত্তীৰ্ণৰ হাৰ ৮২.৮ শতাংশৰ বিপৰীতে গুৱাহাটী মণ্ডলত উত্তীৰ্ণৰ হাৰ ৭০.৩শতাংশ বুলি জানিব পৰা গৈছে। ইফালে বৰপেটা কেন্দ্ৰীয় বিদ্যালয়ে এশ শতাংশ উত্তীৰ্ণৰ হাৰেৰে উজলি উঠিবলৈ সক্ষম হোৱাৰ সুখবৰ।\n৬. অহা ১জনত ডঃ নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈৰ স্মৃতি দিৱসৰ সৈতে সংগতি ৰাখি অসম কলাক্ষেত্ৰই চানমাৰিৰ পেঞ্চনাৰ ভৱনত গীতিকাৰ গৰাকীৰ গীতৰ এখনি কৰ্মশালা দিনজোৰাকৈ আয়োজন কৰা বুলি জানিব পৰা গৈছে। সমল ব্যক্তি হিচাবে জেপি দাসকে ধৰি আগশাৰীৰ শিল্পী সকলে অংশ লব।\n৭. মুম্বাইত ছবি নিৰ্মাণত ব্যস্ত অসম সন্তান বিশ্বজিত বৰাৰ কাহিনী তথা পৰিচালনাত প্ৰথমখন হিন্দী ছবি “এইচা য়ে জাহা”ই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰ লাভ কৰি অসমলৈ সুনাম কঢ়িয়াই আনিছে। ইণ্ডোনেচিয়া এটি ছবি মহোতসৱত “ইণ্টাৰনেচনেল এৱাৰ্ড অৱ এক্সিলেন্স ২০১৫” বঁটা কৰিছে। ছবিখনৰ মূল চৰিত্ৰত অভিনয় তথা সংগীতেৰে সজাইজে বিখ্যাত গায়ক ডাঃ পলাশ সেনে।\n৮. বৰপেটা সত্ৰৰ আদি সত্ৰাধিকাৰ শ্ৰীশ্ৰীমথুৰা দাস বুঢ়া আতাৰ ভাৰ্যা সুমতী আইৰ স্মৃতিত শ্ৰীশ্ৰী মথুৰাদাস বুঢ়া আতা সেৱা সমিতিয়ে প্ৰৱৰ্তন কৰিবলৈ ওলাইছে এটা বঁটা। প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ সময়ত বৰপেটা সত্ৰৰ অক্ষয় বন্তিগছ মৰসাহেৰে ৰক্ষা কৰা সাহসী নাৰীগৰাকীৰ স্মৃতিত প্ৰৱৰ্তন কৰিবলৈ ওলোৱা বঁটাটি ২০১৫ বৰ্ষৰ বাবে বৰপেটা সত্ৰ পাঠক বংশৰ মুখ্য পাঠকনী বনলতা পাঠকলৈ আগবঢ়োৱাৰ সিদ্ধান্ত ৰাজহুৱাকৈ প্ৰকাশ কৰিছে।\n৯. অতুল বৰা নেতৃত্বতে অহা ২০১৬ৰ বিধান সভাৰ নিৰ্বাচন খেলিবলৈ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিলে অসম গণ পৰিষদৰ সাধাৰণ পৰিষদৰ সভাই। দলৰ সভাপতি পদক লৈ টনা-আজোৰাৰ অন্ত পেলাই বৰাক আৰু এবছৰৰ বাবে সভাপতিৰ দ্বায়িত্ব দিয়াৰ লগতে বিধায়ক কেশৱ মহন্তক কাৰ্যকৰী সভাপতি ৰূপে মনোনীত কৰি দলটোক শক্তিশালী কৰিবলৈ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰা হয়।\n১০. নামনি সোৱণশিৰি জলবিদ্যুত প্ৰকল্পৰৰ বিষয়টো চালিজাৰি চাবলৈ অধিবক্তা-আয়োগ গঠন কৰিলে ৰাষ্ট্ৰীয় সেউজ ন্যায়াধিকৰণে। ন্যায়াধীকৰণে কালি আছাম পাব্লিক ৱকৰ্ছে তৰা গোচৰৰ শুনানি গ্ৰহণ কৰে। অহা জুন মাহৰ প্ৰথম সপ্তাহত আয়োগে প্ৰকল্পস্থলী পৰিদৰ্শন কৰিব বুলিও বাতৰি প্ৰকাশ পাইছে।\n১১) শিশু বা কিশোৰসকলে যাতে নিজেই আহি থানাত গোচৰ তৰিব পাৰে , তাৰ ব্য‌ৱস্থা লৈছে পশ্চিমবংগ চৰকাৰে । ৰাজ্যখনত প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত ৯ খন আৰক্ষী চকীক 'শিশু-বান্ধ‌ৱ' আখ্যা দি বিষয়-ববীয়া এনেধৰণে নিযুক্তি দিয়া হৈছে যে এই থানাসমূহলৈ আহি শিশু‌ৱে নিজৰ বা সমনীয়াৰ সতে হো‌ৱা অন্যায়-অবিচাৰ নিজ মুখে বৰ্ণনা কৰি গোচৰ তৰিব পাৰে । ইতিমধ্যে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে সন্ধানহীন হো‌ৱা শিশুসকলৰ উদ্ধাৰৰ বাবে ইউনিছেফৰ সহযোগত TrackChild নামৰ আন এটা একে ধৰণৰ প্ৰকল্প চলাই আছে যিটো আমাৰ অসমতো বৰ্তমানে কাৰ্যকৰী হৈ আছে । (স‌ৱিশেষ পাব - http://www.trackthemissingchild.gov.in )\n১২) অহা ইং. ২০১৭ বৰ্ষত হ'বলগীয়া ফিফা বিশ্বকাপৰ ১৭ বছৰৰ অনুৰ্দ্ধ খেলসমূহ অনুষ্ঠিত হ'বলগীয়া বাবে সম্ভা‌ৱ্য স্থানসমূহৰ ভিতৰত স্থান পাইছে গু‌ৱাহাটীয়ে । কালি গু‌ৱাহাটীত এখন মেলত এই কথা উল্লেখ কৰে ফিফাৰ অন্যতম শীৰ্ষ বিষয়া জেভিয়াৰ চেপ্পীয়ে ।\n১৩) দৰঙৰ বালীবাৰা গা‌ৱঁৰ এগৰাকী কিশোৰীক প্ৰলোভনেৰে অপহৰণ কৰি নিয়াৰ পাছত গু‌ৱাহাটীৰ দীপৰ বিলৰ সমীপত দ্বিখণ্ডিত মৃতদেহৰ উদ্ধাৰ হৈছিল । এই ঘটনাটোত জড়িত কুখ্যত নাৰী ব্য‌ৱসায়ী আব্দুল আলীক কালি আৰক্ষীয়ে আটক কৰিবলৈ সক্ষম হয় ।


SBI ৰ ৪৬ কোটি গ্ৰাহকৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ খবৰ ! যদি আপুনি কোনো বাধা অবিহনে Banking সেৱা চলি থকাটো বিচাৰে, শীঘ্ৰেই এই কাম সম্পূৰ্ণ কৰক ...– News18 Assam\nSBI ৰ ৪৬ কোটি গ্ৰাহকৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ খবৰ ! যদি আপুনি কোনো বাধা অবিহনে Banking সেৱা চলি থকাটো বিচাৰে, শীঘ্ৰেই এই কাম সম্পূৰ্ণ কৰক ...\nLPG চিলিণ্ডাৰ বুকিঙৰ বাবে দিয়া হৈছে ২৭০০ টকালৈকে কেছবেকৰ অ'ফাৰ, এনেদৰে লওক এই সুবিধা\n»SBI ৰ ৪৬ কোটি গ্ৰাহকৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ খবৰ ! যদি আপুনি কোনো বাধা অবিহনে Banking সেৱা চলি থকাটো বিচাৰে, শীঘ্ৰেই এই কাম সম্পূৰ্ণ কৰক ...\nUpdated:August 20, 2021, 12:23 PM IST\nদেশৰ সৰ্ববৃহৎ ঋণদাতা ষ্টেট বেঙ্ক অফ ইণ্ডিয়াই ইয়াৰ গ্ৰাহকসকলৰ বাবে এক সতৰ্কবাণী জাৰি কৰিছে। SBIয়ে গ্ৰাহকসকলক ৩০ ছেপ্টেম্বৰ, ২০২১-ৰ আগতে তেওঁলোকৰ স্থায়ী একাউণ্ট নম্বৰ আধাৰৰ সৈতে সংযোগ কৰিবলৈ এখন জাননী জাৰি কৰিছে।\nLast Updated: August 20, 2021, 12:23 PM IST\nদেশৰ সৰ্ববৃহৎ ঋণদাতা ষ্টেট বেঙ্ক অফ ইণ্ডিয়াই ইয়াৰ গ্ৰাহকসকলৰ বাবে এক সতৰ্কবাণী জাৰি কৰিছে। SBIয়ে গ্ৰাহকসকলক ৩০ ছেপ্টেম্বৰ, ২০২১-ৰ আগতে তেওঁলোকৰ স্থায়ী একাউণ্ট নম্বৰ আধাৰৰ সৈতে সংযোগ কৰিবলৈ এখন জাননী জাৰি কৰিছে। লগতে কৈছে যে যদি গ্ৰাহকসকলে এনে নকৰে, তেওঁলোকে বেঙ্ক সেৱা প্ৰাপ্ত কৰাত অসুবিধা পাব। আনকি তেওঁলোকৰ বেংক একাউণ্টো বন্ধ কৰিব পাৰে। ইফালে, আয়কৰ বিভাগে (Income Tax Department) কৈছে যে ৩০ ছেপ্টেম্বৰৰ ভিতৰত আধাৰৰ সৈতে সংযুক্ত নহ'লে পেন কাৰ্ডখন নিষ্ক্ৰিয় হ'ব।\nনিষ্ক্ৰিয় পেন কেনেদৰে সক্ৰিয় কৰিব\nনিষ্ক্ৰিয় পেন কাৰ্ডখন পুনৰ সক্ৰিয় কৰিব পাৰি। ইয়াৰ বাবে আপুনি এটা এছএমএছ কৰিব লাগিব। আপুনি মেচেজ বক্সলৈ যাব লাগিব আৰু আপোনাৰ পঞ্জীভুক্ত ম'বাইলৰ পৰা ১২-অংকৰ পেন টাইপ কৰিব লাগিব। তাৰ পিছত স্থান দি ১০ টা সংখ্যাৰ আধাৰ নম্বৰ টাইপ কৰক। তাৰ পিছত এই বাৰ্তাটো 567678 বা ইয়াক 56161 লৈ প্ৰেৰণ কৰক।\nFirst published: August 20, 2021, 12:23 PM IST\nOnion-Potato Price : আলু-পিঁয়াজৰ দাম নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ কেন্দ্ৰই লৈছে পদক্ষেপ


সংগীতৰ পূজাৰী - ঈশানজ্যোতি বৰা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n‘বিশাল মাৰ্কেটৰ পৰা পৰা কিনি আনিলোঁ অ’ মৰমজান\nফোৰ জি এটা ম’বাইল ফোন, ফোৰ জি এটা ম’বাইল ফোন৷\nবিলাহীৰ লগত গাজৰ কাটি খালে অ’ মৰমজান\nৰাজহাড় হয় আমাৰ পোন৷ অ’ মৰমজান ৰাজহাড় হয় আমাৰ পোন৷’\nহেহেহেঃ কেনে লাগিল গানটো? একদম টেৰিফিক নহয়নে? মোৰ দৰে দুৰ্দান্ত গীতিকাৰ এজনে যেতিয়া গান লিখিব, তেতিয়া আৰু টেৰিফিক নহৈ পাৰেনে! কালি দুপৰীয়া বিলাহী-গাজৰৰ চাটনিখন খাই উঠিয়েই এই গানটো লিখি পেলালোঁ জানেনে!\nতাৰপিছৰকণ নুশুনে নেকি! শুনক,\nশিখৰৰ পেকেটতে অ’ মাজনী সেইদিনা\nদেখিলোঁ তোমাৰে ছবিখন, দেখিলোঁ তোমাৰে ছবিখন\nহনুমানে বোলে দাঙি নিছিল অ’ মাজনী\nজানানে গন্ধমাদন পৰ্বতখন, অ’ মাজনী গন্ধমাদন পৰ্বতখন৷\nআশা কৰিছোঁ, বব ডিলানক দিয়াৰ দৰে ন’বেল বঁটা সমিতিয়ে সাহিত্যৰ ন’বেল বঁটাটি অহাবাৰলৈ মোকেই প্ৰদান কৰে যেন৷ মোৰ বিৰল প্ৰতিভাৰ সন্মানাৰ্থে৷ তাৰ বাবে লাগিব অসম তথা ভাৰতৰ ৰাইজৰ আন্তৰিক প্ৰচেষ্টা, উৎসাহ আৰু সহায়৷ ন’বেল পাই গ’লেতো ভাল কথাই৷ গোটেই অসমৰ মানুহকে মাছে-মঙহে উদৰ পূৰাই এসাঁজ খুৱাম৷ কিবা অজ্ঞাত কাৰণত ন’বেল নাপালেও আমাৰ অসমৰ সাহিত্য অকাডেমী, অসম উপত্যকা, শংকৰদেৱ বঁটা-এইকেইটাতো লাগিবই৷ সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ পদটোতো বহিবলৈ মই পৰম আগ্ৰহী৷ সেইটো ডিপাৰ্টমেণ্ট ৰাজবংশীয়ে চাই দিম বুলি কৈছে৷\nআপোনালোকৰ মনত এইখিনিতে এটা প্ৰশ্ন জাগ্ৰত হ’ব পাৰে- এইজন মহাপুৰুষে যে আমাৰ আগত ইমান ফটা ফটা লেকচাৰ মাৰি আছে, এওঁনো কিমান পানীৰ মাছ? একদম সঠিক প্ৰশ্ন৷ একেবাৰে স্বাভাৱিক প্ৰশ্ন৷ শুনক তেন্তে মোৰ আত্মকথা৷\nমোৰ নাম সংগীত ফুকন৷ আৰু মই এজন বিশিষ্ট….না, নহয়৷ মোৰ দৰে বিস্ময়মানৱৰ নামৰ আগত ‘বিশিষ্ট’ বিশেষণ? অতি অপমানৰ কথা৷ মই অসমৰ এজন প্ৰথিতযশা.. নাই নহয়, মুকুটবিহীন… নাই হ’বই নোৱাৰে.. মই…, মই অসমৰ এজন ‘কালজয়ী’ সংগীতশিল্পী৷ ইয়েছ কালজয়ী সংগীতশিল্পী, এইবাৰহে জেগাত পৰিছে৷ মোৰ নখ, চুলি আৰু দাঁতটো বাদেই; মোৰ শিৰা, ধমনী, কোষ, হাওফাও, বৃক্ক-এইবোৰতো আপুনি ৰক্তকণা বিচাৰি নাপায়৷ মোৰ সৰ্বশৰীৰত কেৱল এটা কণাৰেই উপস্থিতি৷ সেইয়া হৈছে সংগীতকণা৷ বিমল চুপাৰিৰ আঁহে আঁহে কেশৰৰ দ’ম থকাৰ দৰে মোৰ শৰীৰৰ আঁহে আঁহে সংগীতে দ’ম বান্ধি আছে৷\nআজিৰ পৰা তিনিবছৰ মানৰ পূৰ্বে ৰে’লৰ আলিত দূৱৰি বন বিচাৰি ফুৰোঁতে মোৰ হাতখনে এটা লিপষ্টিকৰ পৰশ লাভ কৰিলে৷ নাজানো কেনেকৈ আৰু ক’ৰ পৰা সেই অনুভূতিটো আহিল, হঠাতে কি এনে চমৎকাৰ হৈ গ’ল, মোৰ মুখৰ পৰা দেখোন হঠাতে ওলাই গ’ল-\n‘ৰে’লৰ আলিত বিচাৰি আছিলোঁ অ’ মৰমজান জানানে ঐ দূৱৰি,\nজানানে ঐ দূৱৰি\nহঠাতে আহিল ক’ৰবাৰ পৰা জান ঐ\nলিপষ্টিক এডাল ওফৰি, লিপষ্টিক এডাল ওফৰি’৷\nমোৰ চকু বহল হৈ গ’ল৷ পকেটতে স্মাৰ্টফোনটো আছিলেই৷ পটাপট মনৰ সমস্ত অনুভৱ লিপিৱদ্ধ কৰি পেলালোঁ৷ ‘অ’ মানে ‘অমিতা’ আৰু ‘আ’ মানে ‘আম’ বুলি স্পষ্টকৈ লিখিব নজনা, স্কুলত মাষ্টৰে যাক ‘অভং’ বুলি জোকাইছিল, তেনে এজন অল্পমতিৰ দ্বাৰা কিদৰে এই দুঃসাধ্য সাধন হ’ল, কিদৰে মাত্ৰ কেইটিমান ছেকেণ্ডতে এটা গান লিখি পেলালোঁ- মই নিজেই নাজানো৷ প্ৰতিভাৰ চমৎকাৰী, ঐতিহাসিক আৱিষ্কাৰত মই আজিকোপতি বিস্মিত, হতবাক আৰু হতচকিত হৈ আছোঁ৷ সেই যে সেইদিনা মোৰ শৰীৰত গানৰ পিশাচটো সোমাল, আজিলৈকে ওলাই যোৱা নাই৷ আৰু শপত, শপত তিনি শপত খাই কৈছোঁ- পিশাচটো এতিয়া ওলাই যাব খুজিলেও মই তাক যাবলৈ নিদিওঁ৷\nবাৰু, গানটো স্মাৰ্টফোনত লিখি লোৱাৰ পিছত মই কৰিলোঁ কি- ঘৰতে পেট পেলাই শুই থকা দুজনমান বন্ধু আছিল, তেওঁলোক আকৌ চুৰি কৰাত ব্যুৎপত্তি অৰ্জন কৰিছে দেই; তেওঁলোকৰ ওচৰত মই সহায়-ভিক্ষা মাগিলোঁ৷\nমই বোলোঁ- ‘মোক এটা সহায় লাগে৷ অমুকটো গানৰ পৰা তমুক সুৰটো সৰকাই আনিব পাৰিবিনে?’\nতেওঁলোকে চকুহাল মুদিয়েই ক’লে- ‘ছিউৰ৷ কিন্তু আমাক তই ভিডিঅ’টোত নাচিবলৈ দিব লাগিব৷’\n‘চিউৰ৷’ মই জঁপিয়াই উঠিলোঁ৷ হেৰৌ নাচিবিহে, নাচ৷ কিমান নাচ, কেনেকৈ নাচ, নাচি থাক৷ কেৱল মোৰ কামটো হ’ব লাগে৷ বুধিয়ক মানুহ৷ সিহঁতে বুজি পালে আৰু চোৰ কৰা অ’হ ছৰি, সুৰ কৰা কামটো বৰ পৰিপাটিকৈ কৰি দিলে৷\nএইবাৰ গায়কৰ সন্ধান৷ টেনছন নাই৷ আছেই নহয় আমাৰ গোবিনদা৷ গোবিনদাৰ ঘৰলৈ গৈ দুদিন তেওঁৰ দুভৰি খাঁটি সৰিয়হৰ তেলেৰে ঠিকছে মালিচ কৰি দিলোঁ৷ অকণমান ভেজাল চকুপানী উলিয়াই দিলোঁ৷ আৰু ফাইনেলী ‘আপুনি নাচালে আমাক কোনে চাব’ বুলি ব্ৰহ্মাস্ত্ৰপাত এৰি দিলোঁ৷ মই জানো, মানৱতাবাদী গোবিনদাই মোক কেতিয়াও নিৰাশ নকৰে৷ আৰু সেয়াই হ’ল৷ আবেলি মোৰ কোঠালৈ আহি গোবিনদাই মোৰ গীতটিত কণ্ঠ নিগৰাই থৈ গ’ল৷ ইণ্টাৰেষ্টিং কথা-তাৰ বিনিময়ত মোৰ পৰা এক পইছাও নল’লে৷ মই তেওঁক প্ৰতিশ্ৰুতি দিলোঁ-‘আপুনি চিন্তা নকৰিব৷ আপোনাক কেতিয়াও নাপাহৰোঁ৷ কথা দিলোঁ, আপোনাক সদায় মই খাঁটি সৰিয়হৰ তেলেৰে ভৰি আৰু পিঠি মালিচ কৰি থাকিম৷ কিন্তু আপুনি মোক তৈলমৰ্দনকাৰী গোবিনভক্ত বুলি ক’ব নোৱাৰিব৷’ গোবিনদাই হাঁহি এটা মাৰি গুচি গ’ল৷\nআজিকালি আকৌ গানটো লিখি গাই দিলেই নহ’ব নহয়৷ আগৰ কথা সুকীয়া আছিল৷ গান লিখিলে, বাণীৱদ্ধ কৰিলে তাৰপিছত আকাশবাণী নাইবা অডিঅ’ কেছেটযোগে ৰাইজৰ মাজত বিলাই দিলে৷ আজিকালি গান মানুহে শুনে কম, চায় বেছি৷ বিশেষকৈ গাঁৱলীয়া ৰাস্তা, সেউজীয়া পাহাৰ, পথাৰত গৰু চৰি ফুৰা- এনেকুৱা আইটেমবিশিষ্ট ভিডিঅ’ আজিকালি ৰাইজে বৰ ভাল পায়৷\nসেয়ে পিছদিনা গৈ দিপৰ বিলৰ কাষৰীয়া গাঁও দুখনমানলৈ গৈ স্মাৰ্টফোনেৰে ভিডিঅ’ এটা বনাই পেলালোঁ৷ কলেজীয়া বান্ধৱীজনীকে ভিডিঅ’টোৰ নায়িকা সজালোঁ৷\nতেওঁ প্ৰথমতে চুচুক-চামাককৈ ক’লে– “হেই ছংগীত, মই কেনেকৈ নাচিম৷ হাউ? হাই হিলযোৰ পিন্ধি ভালকে ৱাকেই কৰিব নোৱাৰোঁ৷ এণ্ড ম’ৰঅ’ভাৰ, গাঁও বুলি ক’লেই মোৰ বমি ওলাই আহে৷ তাকো বিলৰ মাজত, তাকো নাৱৰ ওপৰত- ন’ ছংগীত; ইট ইজ ইমপ’ছিবল৷ মই কেনেকৈ নাৱত উঠিম? মোৰ যে তামাম ভয় লাগিছে”৷\nমই তেওঁক হাঁহি হাঁহি অভয়বাণী দিলোঁ- “হ’ব দিয়াহে৷ ইমান টেনছন ল’ব নালাগে৷ তুমি কেৱল হাঁহি থাকিবা৷ সেইবুলিয়েই বত্ৰিশটা দাঁত একেকোবে নুলিয়াবা৷ শাৰীৰ আঁচলটো এহাতে দাঙি ধাননিৰ কাষে কাষে লয়লাস ভংগীৰে ৱাক কৰিবা৷ বিলৰ পানী অকণ আনি মুখত ছটিয়াবা৷ ন’ টেনছন৷ মিনাৰেল ৱাটাৰ আছে৷ তোমাৰ মুখত মিনাৰেল ৱাটাৰেই পৰিব৷ আমি সেইবোৰ এডিটিং কৰি মেনেজ কৰি দিম৷ আৰু মইতো তোমাৰ লগত নাচিমেই৷ গতিকে কিহৰ টেনছন৷” এইবাৰ নায়িকাই সাহস পালে৷\nগান, ভিডিঅ’, এডিটিং সব হৈ গ’ল৷ এতিয়া বাকী থাকিল প্ৰমোশ্যন৷ অসমীয়া সংগীতৰ ভূত-বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যতক লৈ সদাচিন্তিত, সদাসতৰ্ক মনোৰঞ্জনধৰ্মী মিউজিক চেনেলকেইটা (যাৰ জনপ্ৰিয় নাম নিউজ চেনেল) আছেই নহয়৷ মোৰ গানৰ অদ্বিতীয় কথা, সুৰ আৰু সংগীতৰ বিষয়ে ঘুনুক-ঘানানকৈ শুনি গানটোৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ সমস্ত দায়িত্ব ল’বলৈ তেওঁলোক নিজেই আগবাঢ়ি আহিল৷ মই সম্পাদকৰ কাণৰ কাষত ফুচফুচাই ক’লোঁ- “বোলোঁ দাদা, হেৰি নহয়৷ এটা কথা হ’লে বাৰু কেনেকুৱা হয়?” তেওঁ বৰ কৌতূহলী হৈ সুধিলে- “কি কথা বাৰু?” মই ক’লোঁ- “এই ধৰক, মোৰ গানটো আৰু আপোনাৰ শ্ব’টোৱে একেদিনাই একেসময়তে যদি এসোপা টিআৰপি গোটাই লয়, ফে’চবুকে- টুইটাৰে যদি আমাৰ এই শ্ব’টোৰ বিষয়ে আলোচনা হয়-কেনে লাগিব?” টিআৰপি বুলি কওঁতেই ছাৰৰ জিভাৰ পৰা আধালিটাৰমান পানী সৰিলেই নহয়৷ তেওঁ মোক সাষ্টাংগে প্ৰণিপাত জনালে আৰু ততালিকে মান্তি হ’ল৷ আগতে শ্ব’টোৰ নাম আছিল ‘অসমীয়া আধুনিক গীত আৰু সংগীত ফুকনৰ ‘ৰে’লৰ আলিৰ লিপষ্টিক’’৷ মোৰ অনুৰোধমৰ্মে সম্পাদক ছাৰে নামটো সলাই ‘অসমীয়া সংগীতৰ শ্মশানযাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল নেকি? কোন ওলাল এইজন সংগীত ফুকন?’ আপোনালোকে বিশ্বাস নকৰিব- এনেকুৱা সাংঘাতিক টক্ শ্ব’ আজিলৈকে অসমৰ ৰাইজে দেখা নাছিল৷ বাপৰে, শ্ব’ নহয় যেন এটি প্ৰচণ্ড ধামাকাহে৷ কি চাচপেন্স, কি থ্ৰিল, কি আৱেগ, কি গালি-প্ৰতিটো আইটেমেই ছুপাৰ্ব হৈছিল৷ আৰু আমি আশা কৰা ধৰণেই চাৰিআলিৰ আড্ডাত, হোটেলৰ ৰান্ধনীশালাত, গোহালি, আস্তাবল, ফেচবুকৰ টাইমলাইনত গানটোৱে চৰ্চা লাভ কৰিলে৷ ব্যাপক চৰ্চা আৰু সীমাহীন জনপ্ৰিয়তা৷ সেইদিনা যে সম্পাদক ছাৰৰ লগত আমাৰ সম্পৰ্কটোৱে জন্ম লাভ কৰিছিল, আজিলৈকে সেই সম্পৰ্ক চলি আছে৷ যেতিয়াই মোৰ নতুন গান বজাৰলৈ আহে, যেতিয়াই ছাৰক টিআৰপিৰ প্ৰয়োজন হয়- তেতিয়াই আমি দুয়ো চাহৰ কাপ একোটা সন্মুখত লৈ বহি লওঁ আৰু গোটেই অসম কঁপাই দিও৷ আৰু আজিকালিতো ইউটিউব আছেই৷ ভিডিঅ’টো শ্বেয়াৰ কৰোঁ আৰু মোৰ প্ৰতিভাৰ ঢোলটো পূৰ্ণোদ্যমে বজাই সকলোৰে কাণ ঘোলা কৰি দিওঁ৷ মুহূৰ্ততে পাঁচ হাজাৰ, দহ হাজাৰ ভিউজ পাই যাওঁ৷ নাপাম নে! হাৰে ভাই, গান বনাইছে কোনে!\nএহাজাৰ সাতশ নব্বৈটা- যোৱা পাঁচটা বছৰত বনোৱা গীতৰ সংখ্যা৷ ইমানবোৰ গীত লিখিও মোৰ গীত লিখাৰ হেঁপাহটো ম্লান হোৱা নাই৷ মন গ’লেই গান লিখি দিওঁ৷ কেতিয়াবা চাহ খাই থাকোঁতে, কেতিয়াবা শৌচালয়ত বহি থাকোঁতে, কেতিয়াবা পত্নীক চুমা খাই থাকোঁতে, কেতিয়াবা গাৰ্লছ কলেজৰ ছোৱালীৰ লগত চেনি… হ’ব দিয়ক বুজিছেই চাগে৷\nমোৰ প্ৰতিভা, মেধা আৰু গুণাৱলী সম্বন্ধে অতবোৰ কথা শুনাৰ পাছত এতিয়া চাগে আপোনালোকৰ মনত মোৰ যোগ্যতা আৰু অহৰ্তাক লৈ তিলমানো প্ৰশ্ন নাইবা সন্দেহ নাই৷ নহয় জানো?\nকিন্তু এইখিনিতে দুখৰ কথাটো হ’ল- বৰ্তমানৰ অসমত মোৰ দৰে চমৎকাৰী সংগীতশিল্পীৰ অভাৱ৷ বহুতেই সংগীতৰ শিল্পী হোৱা কামটো বৰ জটিল বুলি ভাবে৷ সঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে- অসম বন্ধ ঘোষণা কৰা, বিহু কমিটিৰ সভাপতি হোৱা আৰু স্মাৰ্ট ফোনেৰে চেল্ফি উঠা কামটোতকৈও এতিয়া সহজ হৈ পৰিছে অসমীয়া গীত লিখা কামটো৷ নালাগে, আপুনি অসমীয়া গীত লিখিবৰ কাৰণে জপ, তপ, সাধনা, চাধনা এইবোৰ একো কৰিব নালাগে৷ কোঠাৰ চাৰিওফালে মা সৰস্বতীৰ ফটো আঁৰি সংগীতৰ আদিপাঠ, অন্তিমপাঠ শিকি থাকিবও নালাগে৷\nতাৰ পৰিৱৰ্তে আপুনি কেইটামান প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিব লাগিব৷\nআচ্ছা, আপুনি কেতিয়াবা ভাতৰ লগত পানী খাই পাইছেনে?\nখাই পাইছেনে লাল চাহৰ লগত বিস্কুট এটা তিয়াই?\nপকা পকা বিলাহীৰ ৰঙা ৰঙটো দেখিলেই আপোনাৰ হৃদয়তন্ত্ৰী আঠ ৰিখটাৰ স্কেলত কঁপিবলৈ ধৰে নেকি? ৰসে চৌচৌৱাই থকা জেলেপিৰ আকাৰ, আকৃতি আৰু বৰণে আপোনাৰ বাৰু সঘনাই নিদ্ৰাহৰণ কৰে নেকি?\nসৰ্বশেষত আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু প্ৰাসংগিক প্ৰশ্নটো-\nআপুনি বাৰু বিতৰ্ক কৰি ভাল পায় নেকি?\nযদি আটাইকেইটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰেই ‘হয়’; তেন্তে আপুনি চিন্তা নকৰিব, আপুনি সঠিক জেগালৈকে আহিছে৷ হয়৷ আজি আপোনাৰ সেই স্বপ্নটো বাস্তৱত পৰিণত হ’ব৷ গতিকে কাগজ-কলম… নাই নালাগে৷ কাগজ-কলম নালাগে৷ আজি বনাবলৈ যোৱা গানটোৰ বাবে অন্য কেইটামান আইটেমহে লাগিব৷\nতিনিকেজি পকা পকা বিলাহী, আধাকেজি গৰম গৰম জেলেপি, ফ’ৰ জিৰ সেৱা উপলব্ধ এটা স্মাৰ্টফোন, ইউ টিউবত এটা প্ৰফাইল, নাচৰ ‘ন’টোও নজনা এজনী নাচনী আৰু তৈলমৰ্দন কৰাৰ কেপাচিটি৷ মন কৰিব- পকা বিলাহীৰ ৰঙ তেজৰ দৰে হোৱাটো কম্পালছৰি৷\nবিলাহীৰ ৰঙা ৰঙটোৰেই আপুনি গানৰ প্ৰথমটো শাৰী লিখিব পাৰে৷\n‘বিলাহীৰ ৰঙ ৰঙা৷ তোমাৰ নাকটো জোঙা’- এনেকুৱা শাৰীৰে গীতটো আৰম্ভ কৰক৷ হেঁপাহ পলুৱাই বিলাহী, ৰঙা আৰু নাকৰ গুণানুকীৰ্তন কৰক৷ পাণমছলা, শিখৰ, গুটখা, ফুচকা আদি আধুনিক সমাজৰ বিভিন্ন উপাদান গানৰ মাজে মাজে সুমুৱাইও আপুনি গীত লিখিব পাৰে৷ যেনে ধৰক-\n‘ফুচকা খোৱা ছোৱালী চাবা, অ’ মোৰ ঢুলীয়া, অ’ মোৰ ঢুলীয়া\nশিখৰ খোৱা ল’ৰাইহে অ’ বন্ধু পায় জানানে নাচনী ধুনীয়া৷\nএতিয়া জেলেপিলৈ আহক৷ এইবাৰ লিখক-\nজেলেপি খোৱা ছোৱালীৰ কিনো চাবা ফুটনি৷\nআই ঐ দেহি, কিনো চাবা ফুটনি৷\nশুকান ৰুটিৰ লগত খাই ভাল লাগে অ’ মাজনী মটৰ মাহৰ ঘুগুনি৷\nঅ’ মাজনী মটৰ মাহৰ ঘুগুনি৷\nআঠ-নটা শাৰী হয়েই গ’ল নহয়৷ এতিয়া শেষত আপুনি এটা কাম কৰক৷ জেলেপি আৰু বিলাহীৰ ফিউজন কৰক৷ ‘ফিউজন’ আজিকালি খুউব চলিছে৷ গানৰ শেষৰফালে থাকিবলগা আপোনাৰ স্বৰচিত ফিউজনটো এনেকুৱা হ’ব পাৰে-\nপকা পকা বিলাহীবোৰ জেলেপিৰ দৰে গোল\nজেলেপিৰ দৰে গোল৷\nঅহাবাৰ ব’হাগতে দিবা নেকি মোক\nতুমি গোলাপৰ এটি ফুল৷\nবাৰু৷ গান লিখা কামটো হ’ল৷ এতিয়া এজন জনপ্ৰিয় গায়কৰ কাষলৈ যাওক৷ তেওঁৰ ভৰি-চৰিত তেল মালিছ কৰি গান গোৱা কামটো কৰাই লওক৷ তেওঁ যদি গাব নিবিচাৰে, তেন্তে বাদ দিয়ক৷ এনে ওফাইদাং মাৰি থকা গায়কৰ দৰকাৰ নাই৷ আপোনাৰ নিজৰ কণ্ঠটো আছে নহয়! সেইটোৰেই সদব্যৱহাৰ কৰক৷ একো নাই, ভয় নকৰিব৷ আপোনাৰ মাতটো কাউৰীৰ দৰে কৰ্কশ হ’লেও ভয় খাব নালাগে৷ ষ্টুডিঅ’ত আধাঘণ্টামান বহি মাতটোক কুলি চৰাইৰ দৰে কোমল কৰি পেলাব পাৰিব৷ ইয়াৰ পিছত অসমৰ কোনোবা এখন গাঁৱলৈ যাওক আৰু গানৰ ভিডিঅ’ এটা কৰি পেলাওক৷ ভিডিঅ’টোত সেউজীয়া পাহাৰ, নিৰ্মল নদী আৰু গাঁৱলীয়া পথ থকাটো কমপালছৰি৷ ভিডিঅ’টোত গীতিকাৰ, গায়ক, বাদ্যযন্ত্ৰী- সকলোৱে নচাটোও সমানেই কমপালছৰি৷ তেতিয়া একস্ট্ৰা নৃত্যশিল্পীৰ খোৱা, থকা, প্ৰস্ৰাৱ, পায়খানা আদিকে ধৰি সমস্ত খৰছতো কমি যায় আৰু৷\nতেন্তে ভিডিঅ’টো তৈয়াৰ হ’ল৷ এতিয়া এডিটিং-ছেডিটিং কৰি ইউ টিউবলৈ লৰি যাওক নাইবা অসমৰ কোনোবা এটা নিউজ চেনেলৰ লগত যোগাযোগ কৰক৷ মোৰ ফৰ্মূলা প্ৰয়োগ কৰি টিআৰপিৰ কথাটো উনুকিয়াওক৷ তাৰ পিছত আৰু কি কৰিব! হাত সাবটি বহি থাকক৷ পাঁচ মিনিটৰ ভিতৰতে আপোনাৰ গান আৰু আপুনি গোটেই অসমতে ছুপাৰহিট হৈ যাব৷ আপুনি গৰমে গৰমে পৰিৱেশন কৰাৰহে কথা এতিয়া৷\nগতিকে নতুন প্ৰজন্মৰ সংগীতপ্ৰেমীসকল, তোমালোক আগবাঢ়ি আহা৷ ভয় নকৰিবা৷ মই কালজয়ী সংগীতশিল্পীজন থাকোঁতে তোমালোকে ভয় কৰাৰ প্ৰয়োজনেই নাই৷ এবাৰ মাত্ৰ মোক লগ কৰা আৰু কোৱা -“দাদা, এটা গান বনাব বিচাৰিছোঁ৷” বচ৷ তোমাৰ কাম হৈ গ’ল৷ তোমাক মই বনাই দিম৷ মোৰ ওচৰলৈ আহোঁতে কেৱল তিনিটা বস্তু লৈ আহিবা৷ বিলাহী, কমলা আৰু জেলেপী৷ এইকেইটা আইটেম মোৰ অনুপ্ৰেৰণাৰ উৎস৷\n← চিত্ৰ বীথিকা: হিমাংশু জে আচাৰ্য্য\nস্বাধীনতাৰ শ্ল’গান: অৰণ্য বৰুৱা →


লাহৰী/দ্বিতীয় আধ্যা - ৱিকিউৎস\nবদন বৰফুকনৰ মৃত্যুৰ পাচত, ৰাজমাও-দেউতাই ৰুচিনাখ বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়াক ৰংপুৰলৈ মাতি পঠিয়ালে। কিন্তু, বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়া বৰ সন্দিহান লোক। ৰুচিনাথ ডাঙৰীয়াৰ জনা আছিল যে, চন্দ্ৰকান্তসিংহ স্বৰ্গদেৱে তেওঁৰ দেউতাক ৺পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়াৰ বিপক্ষে মান অনাত বৰফুকনক পেটে পেটে টিপ্ দিছিল। গতিকে, চন্দ্ৰকান্তসিংহ স্বৰ্গদেৱে তেওঁৰ প্ৰতিও যে শত্ৰুতা আচৰণ কৰিব পাৰে, সেই কথা তেওঁ আশঙ্কা কৰিছিল। কিন্তু, সেই বুলি ৰুচিনাথ বুঢ়াগোহাঞি চাঙৰীয়া আওকণীয়া হৈ বহি নাছিল। তেওঁ তলে তলে সৈন্য-সামন্ত গোটাই লৈ, আকৌ উজাবলৈ কাৰবাৰ কৰিলে। চন্দ্ৰকান্তসিংহ স্বৰ্গদেৱক ভাঙ্গি, ৰাজেশ্বৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ বংশৰ পুৰন্দৰসিংহ গোহাঞিদেৱক ৰজা পাতিবলৈ তেওঁ মনে মনে ঠিক কৰিলে। সেই সময়ত পুৰন্দৰ সিংহ গোহাঞিদেৱ দেউতাকৰে সৈতে চি‌ল্‌মাৰিত আছিলগৈ। ৰুচিনাথ বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়াই পুৰন্দৰসিংহ গোহাঞিদেৱৰ দেউতাক ব্ৰজনাথ গোহাঞিদেৱলৈ নিজৰ মনৰ কথা ভাঙ্গি পত্ৰ লিখিলে। ব্ৰজনাথ গোহাঞিদেৱে পুতেক পুৰন্দৰসিংহ গোহাঞিদেৱক লগত লৈ যথাসময়ত গোপনে গুৱাহাটী পালেহি। তাৰ পাচত, ৰুচিনাথ বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়াই সৈন্য-সামন্ত লগত লৈ আকৌ ৰংপুৰ নগৰলৈ যাত্ৰা কৰিলে। সেই কথাৰ সম্ভেদ্ পাই,চন্দ্ৰকান্তসিংহ স্বৰ্গদেৱে লুকু ডেকাফুকন নামেৰে এজন বিষয়াক ৰাজ্য-ভাৰ গতাই দি পলাত ফাট্ মাৰিলে। লুকু [ ১৪ ] ডেকাফুকনৰ লগত ৰুচিনাথ বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়াৰ চুৰ্‌চুৰীয়াকৈ এখন ৰণ লাগিল।ৰণত ডেকাফুকন পৰিল;বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়াই পুৰন্দৰসিংহ গোহাঞিদেৱক যুৱৰাজ পাতিলে।\nৰুচিনাথ বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়া যদিও মৰমিয়াল লোক আছিল, তথাপি চন্দ্ৰকান্তসিংহ স্বৰ্গদেৱ তেওঁৰ দেউতাক পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়াই পতা ৰজা বুলি হে তেওঁৰ বিশেষ অনিষ্ট কৰিবলৈ তেওঁ কাৰবাৰ নকৰিলে;কিন্তু বদনচন্দ্ৰ বৰফুকনৰ শত্ৰুতা আৰু অত্যাচাৰৰ কথা তেওঁ পাহৰিব নোৱাৰিলে। বৰফুকনে যেনেকৈ তেওঁক নাপাই তেওঁৰ ঘৰ-বাৰী, বয়-বস্তু আৰু আত্মীয়-কুটুম্বাদিৰ ওপৰতে খং সাৰিলে,সেই দৰে বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়ায়ো ঘৰ-দুৱাৰ ভাঙ্গি বয়-বস্তু লুট্‌পাট্ কৰি নগুৰনাস্তি কৰিলে। তদুপৰি, বদনচন্দ্ৰৰ পৰিয়াল আৰু আত্মীয়-কুটুম্বাদিক নানা তৰহৰ উগ্ৰ দণ্ড দি বিষম অত্যাচাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। সেই অত্যাচাৰৰ প্ৰকোপত বৰফুকনৰ ফলীয়া আৰু তেওঁৰ সম্পৰ্কীয় মানুহ যেয়ে যিফালে পাৰিলে সেইফালেই ফিৰিঙ্গতি ভগা দি ভাগিবলৈ ধৰিলে।\nসেই অত্যাচাৰৰ সময়ত থাওকৰু মৰাণ-বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়াৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ, চাওফ্ৰংডাম বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়াৰ কনিষ্ঠ সহোদৰ,কুন্‌কাই গোহাঞি- বৰুৱাৰ ফৈদৰ শান্তিৰাম গোহাঞি-বৰুৱা নামেৰে এজনা বিষয়া আছিল; তেওঁ তেতিয়া মৰাণ-গোহাঞি বৰুৱাৰ বিষয়-বাব পাইছিল। তেওঁ বৰফুকনৰে সৈতে জীয়াৰী-সম্বন্ধৰ সম্বন্ধীয়া আছিল;গতিকে তেওঁৰ ওপৰতো বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়াৰ ভায়েক মৰঙ্গিখোৱা গোহাঞিৰ কোপ-দৃষ্টি অতি তীব্ৰ ভাৱে পৰিল। কিন্তু, যদিও বৰফুকনৰ সম্বন্ধীয়া মানুহ,তথাপি তেওঁ বৰফুকনৰ অত্যাচাৰাদিৰ লগত কোনো সম্পৰ্ক ৰখা নাছিল;বৰঞ্চ,তেওঁ বৰফুকনক এনেবিলাক অন্যায় কাৰ্য্যৰপৰা ক্ষান্ত হবলৈ বৰকৈ অনুৰোধ হে কৰিছিল। তেওঁৰ নাম যেনে, তেওঁৰ স্বভাৱ চৰিত্ৰও তেনে আছিল। শান্তিৰাম গোহাঞি-বৰুৱা এনে শান্ত [ ১৫ ] স্বভাৱৰ লোক আছিল যে,সেই উৎপাত্, আৰু অত্যাচাৰৰ সময়ত তেওঁক এজন শান্তিৰ আধাৰ যেনকৈ হে মানুহে মানিছিল। তেওঁৰ ভাৰ্য্যাও সেই দৰেই এগৰাকী বৰ গুণৱতী আৰু জ্ঞানৱতী তিৰোতা আছিল; সিবিলাকৰ সন্তান বুলিবলৈ একেটি মাথোন পুতেক আছিল। পুতেকটি সেই অত্যাচাৰৰ সময়ত সাতবছৰীয়া হৈছিল; তেওঁৰ নাম কমলনাথ গোহাঞিবৰুৱা। তেওঁ সৰুৰেপৰা দেখিবলৈ এনে সুন্দৰ আৰু বেথা-লগা আছিল যে, সাতবছৰীয়াটি- লৈকে আইতাক, দেউতাক আৰু ওচৰ-চুবুৰীয়া সকলোৰে মনত তেওঁ কোলাৰ ছমহীয়া চালুকীয়া লৰা যেন হে আছিল। যাৰ ঘৰলৈকে যায়, তাতে ইটোৱে-সিটোৱে কোলাত লওঁতেই কমল গোহাঞিদেৱে মাটিত নামিবলৈকে নাপায়। বাটত বা মানুহৰ ঘৰৰ আগেদি কেতিয়াৰ লগুৱাৰ হাতত ধৰি ধেমালিত ডেও দি ফুৰা কমলক দেখিলে,যেয়ে যতে থাকে সেয়ে তৰেপৰা ঠৰ্ লাগি চাই থাকে। আন কি,'কমল মইনা’লৈ চাওঁতে সূতা-কটা বুঢ়ীৰ হাতৰপৰাও সূতা সৰি পৰে! এনে পূৰ্ণিমাৰ জোন যেন সুন্দৰ লৰাৰ পিতৃ-মাতৃ যে কিমান সুখীয়া আছিল,তাক অনুমানত হে ভালকৈ বুজিব পাৰি। সৃষ্টিকৰ্ত্তাই যাক যেন সুন্দৰ কৰি স্ৰজন কৰে, তাক তেনে সজগুণেৰেও অলঙ্কৃত কৰে। সততে দেখিবলৈ পোৱা যায় যে, দেৱতুল্য মানুহৰ গুণো দেৱযোগ্য হয়। কমলনাথ গোহাঞি বৰুৱাদেৱৰ লৰাকালত তেওঁৰ সদ্‌গুণৰ চিনাকিলৈ আৰু স্বভাৱ-চৰিত্ৰাদিলৈ চাই, তেওঁক শান্তিময় শান্তিৰাম গোহাঞি- বৰুৱাৰ সুযোগ্য সন্তান বুলি সকলোৱে মানিছিল। কমল গোহাঞিদেৱ যদিও সৰুৰেপৰা সকলোৰে আদৰ পাই অতি আলসুৱা হৈ উঠিছিল, তথাপি তেতিয়াৰেপৰা তেওঁক পুৰুষৰ কামত বৰ অনুৰাগী দেখা গৈছিল। বিশেষকৈ, লিখা-পঢ়াত তেওঁৰ বৰ ধাউতি আছিল। আঁঠবছৰীয়াটিতে তেওঁ কেইবাটাও কিতাপ লুটিয়াইছিল। আমি কমল গোহাঞিদেৱৰ কথা সম্প্ৰতি ইমানতে এৰি, এই ছেগতে আকৌ ৰুচিনাখ বুঢ়াগোহাঞি ভাঙৰীয়া আৰু [ ১৬ ] তেওঁৰ ভায়েক মৰঙ্গিখোৱা গোহাঞিৰ অত্যাচাৰৰ বিষয়ে আৰু অলপ বহলাই উনুকিয়াওঁ।\nদিনে দিনে বৰফুকনৰ সম্বন্ধীয়া মানুহৰ ওপৰত ৰুচিনাথ বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়া আৰু মৰঙ্গিখোৱা গোহাঞিৰ অত্যাচাৰ ভাল পৰিমাণে বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়া বিবেচক লোক আছিল; তেওঁ নিজৰ একে বংশমূলৰপৰা উদ্ভৱ হোৱা শান্তিময় শান্তিৰাম গোহাঞি-বৰুৱাৰ ওপৰত নিজে একো অত্যাচাৰ কৰা নাছিল। কিন্তু,মৰঙ্গিখোৱা গোহাঞিৰ কোপ-দৃষ্টি সৰু-বৰ, ভাল-বেয়া, নিলগীয়া-সম্বন্ধীয়া সকলোৰে ওপৰত সমভাৱে পৰিছিল; কেতিয়াবা সৰু বা শান্তৰ ওপৰত তেওঁৰ অত্যাচাৰ একোব চৰা হে দেখা গৈছিল। গতিকে,শান্তিৰাম গোহাঞিবৰুৱাৰ ওপৰতো তেওঁৰ উগ্ৰ দৃষ্টি পৰে। পাচলৈ মৰঙ্গিখোৱা গোহাঞিৰ আসুৰিক উপদ্ৰৱ ইমান অসহ্য হৈ উঠিল যে,শান্তিময় শান্তিৰাম গোহাঞি-বৰুৱায়ো তাত হাৰ মানিব লগাত পৰিল। সদৌশেহত,তেওঁ নিৰুপায় হৈ,অন্যান্য চুবুৰীয়া আৰু কুটুম্বাদিৰ দৰে, ঘৰ-বাৰী এৰি গুৱাহাটীলৈ ভটীয়াই যাবলৈ ঠিক কৰিলে। কিন্তু,ঘৰ-বাৰী এৰিব লগাত পৰিল বুলিও, তেওঁ অন্যৰ দৰে পলাই ফিৰিঙ্গতি ওফৰাদি ওফৰা মানুহ নাছিল। কমল তেতিয়া নিচেই লৰা; ভগনীয়া মানুহৰ দুখ-কষ্ট সহিব পৰা নৌ হয়। শান্তিৰাম গোহাঞি-বৰুৱাই সেই কোমল কমল আৰু মৰমৰ ভাৰ্য্যাই দুখ পায় বুলিয়েই নাৱেৰে ভটীয়াবলৈ স্থিৰ কৰিলে। সেই সময়ত ৰুচিনাথ বুঢ়াগোহাঞি ডাঙৰীয়া আৰু মৰঙ্গিখোৱা গোহাঞিৰ প্ৰতাপ অতি প্ৰৱল আছিল বুলিও, শান্তিৰাম গোহাঞি- বৰুৱাই ইচ্ছা কৰা মাত্ৰে দুখীয়া চুবুৰীয়া প্ৰজাই মৰণত শৰণ দি নাৱৰীয়াই সৈতে নাও আনি গোহাঞি বৰুৱাৰ ঘাটত বান্ধিলেহি। শান্তিৰাম গোহাঞি- বৰুৱা দেশ এৰি বিদেশলৈ যাবলৈ ওলাইছে বুলি শুনা মাত্ৰকে সুখী-দুখী সকলোৱে শক্তি অনুসৰি যেয়ে যি পাৰিলে হাতত লৈ গোহাঞি-বৰুৱাদেৱক [ ১৭ ] সাক্ষাৎ কৰিবলৈ আহি চৰাঘৰ ভৰি পৰিল। সিফালে, ভিতৰত ওচৰ- চুবুৰীয়াসকলে কমলক কোলাত লৈ কন্দা-কটা লগাইছে; আৰু কমলৰ আইতাকক সাক্ষাৎ কৰিবলৈ অহা তিৰোতা ভিতৰত বুলনি ভৰি পৰিছেহি। আজি শান্তিৰাম গোহাঞি-বৰুৱাৰ চুবুৰীয়া দুখীয়া প্ৰজাসকলে সদ্‌গুণৰ পূজাত বিয়ামোহ দি পৰিছে! আজি এই দুখীয়া প্ৰজাসকলে ৰাইজৰ ৰাজহুৱা বস্তু শান্তিক হেৰুৱাব লগাত পৰিছে! এতিয়াৰ অসমত যেই এটা আপুৰুগীয়া দৃশ্য, পুৰণি অসমতো সি এটা সততে নেদেখা বিৰল দৃশ্য। বাহিৰৰ চৰাত গোহাঞি-বৰুৱাক চাৰিওফালে বেৰি লৈ সকলো বেজাৰত জঁয় পৰিছে। ভিতৰত কোলাকুলি, আন্দোলা-আন্দুলিৰে তোলপাৰ লাগিছে। ইফালে বস্তু বন্ধাই বস্তু বান্ধিছে; নাৱত ভৰা দিয়াই ভৰা দিছেগৈ। কিন্তু, কিনো দিছে,কিনো ৰান্ধিছে, গোহাঞিবৰুৱা-বৰুৱানীৰ একো খবৰ নাই। কমল নিচেই সৰু যদিও, বৰ তীক্ষ্ণ বুদ্ধিৰ লৰা আছিল; তেওঁৰ দেউতাক, আইতাক আৰু তেওঁৰ নিজৰ লগত সেই মানুহবিলাকৰ কি সমন্ধ আৰু সিবিলাকনো কিয় এনে ব্যাকুল, সেইটো তেওঁ বেচকৈ বুজিব পাৰিছিল। ওচৰ-চুবুৰীয়াসকলক কান্দিবৰ দেখি কমলেও উচুপি উচুপি কান্দি ফুৰিছিল। কিন্তু, যি চুবুৰীয়া কমলৰ মৰমতে মৰি যায়, তেনে চুবুৰীয়াই তো সেই কমলৰ কোমল প্ৰাণত ব্যথা দিবলৈ ভাল নাপায়! আৰু, মিছাতে কন্দা-কটা লগাই তেওঁবিলাকৰ বেজাৰ বঢ়োৱাৰ সকাম নাই ভাবি, লৰালৰিকৈ সকলোৱে লাগিভাগি গোহাঞি-বৰুৱাক লৰা-তিৰোতাৰে সৈতে নি নাৱত তুলি দিলেগৈ। অলপ পৰৰ পাচতে নাও মেলি দিয়া হল। আগ বঢ়াই থবলৈ যোৱা সকলোটিয়ে চকুৰে দেখালৈকে কাঠ পুতলাশাৰীৰ দৰে একে ঠৰে চাই আছিল; তাৰ পাচত পৰস্পৰে চকু-চোৱাচুই কৰি বুজাবুজি হল যে, আজি হে তেওঁবিলাকৰ শান্তিধাৰ যেন ৰংপুৰ চহৰ অশান্তিৰ থল যেন অৱস্থাত এৰি শান্তিয়ে চিৰকাললৈ বিদায় ললে! [ ১৮ ] ভটীয়নি পানী পাই নাৱৰীয়াই হেলাৰঙ্গে কোবাকুবিকৈ নাও বাবলৈ ধৰিলে। দুডাঁৰমান বেলি থাকোঁতেই দিখৌমুখেদি নাও বৰ-নৈ ওলালগৈ। ঘৰৰপৰা ওলাবৰ সময়ত উগুল-থুগুল লগাত কাৰো ভাত-পানী খোৱা ভাল নহল; কোমল কমলে ভোক-ভোককৈ আইতাকৰ ওচৰত কান্দিবলৈ ধৰিলে। গতিকে, সেই দিনা বহুত ভটীয়াই যোৱা নহল; বৰ-নৈ ওলায়েই লাহেকৈ সিপাৰলৈ খেও দি বৰ বালি এটাৰ কাষত নাও বন্ধ হল। সকলোৱে পাৰলৈ উঠি দিহাদিহি ভাত খোৱাৰ কাৰবাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। কমলে নৈৰ তেনেকুৱা ফট্‌ফটীয়া বালি আগেয়ে কেতিয়াও দেখা নাছিল। লগুৱা লগত দি, দেউতাকে আগত থাকি সদায় দিখৌ নৈৰ পানীত সাঁতৰিবলৈ শিকাইছিল বুলিও, বৰ-নৈৰ বাহিৰে এনে বালি কত দেখা পাব? আজি বৰ-নৈৰ বালি পাই কমলৰ আনন্দৰ সীমা নাথাকিল। পাৰলৈ উঠা মাত্ৰকে কমলে জঁপিয়াবলৈ ধৰিলে। যিমানেই হওক, তেও লৰা; ঘৰৰপৰা ওলাওঁতে ওচৰ-চুবুৰীয়া সকলোকে কান্দিব দেখি কান্দিছিল হয়, কিন্তু বৰনৈৰ বালিত নমা মাত্ৰকে কমলে সকলো পাহৰিলে। আন কি, বাটতে লগা ভোকো কেনিবা গল! ভাত খাবলৈ বিচাৰক ছাৰি মাকে মাতিও নোপোৱা হে হল। সন্ধিয়া লাগোঁ-লাগোঁতেই সকলোৰে খোৱা-লোৱা শেষ হল; আকৌ সকলোটি নাৱত উঠিলগৈ। অলপ পৰ জিৰাই-শঁতাই ৰাতি এডাঁৰমান হওঁতেই, আকৌ নাও মেলি দিয়া হল। তাৰ পাচত, দিনে-ৰাতিয়ে নাও মাৰি, নাৱৰীয়াই দুদিনতে চাৰি দিনৰ সমানে নাও ভটীয়ালে; গুৱাহাটীলৈ আৰু দুদিনমান হে থাকিলগৈ। তৃতীয় দিন তিনি ডাঁৰমান বেলি থাকোঁতেই,আবেলিতে গোহাঞি-বৰুৱাই নাও বন্ধাই ভাত-পানী খোৱাৰ দিহা কৰালে। আজি কিন্তু বালি দেখি কমলৰ মনত আন দিনাৰ দৰে ৰং নালাগিল; আজি হঠাতে তেওঁৰ মনটি কেনেবা লগাত আমন্‌জিমন্‌কৈ কমল আইতাকৰ ওচৰতে বহি থাকিল। [ ১৯ ] একো-একোবাৰ মাথোন কমলে দেউতাকৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁৰ মুখলৈ চাই থাকি মন মাৰি আকৌ আইতাকৰ গুৰিলৈ আহে। দেউতাকে বা আইতাকে কমলৰ ভাব-গতিলৈ সিমান মন কৰা নাছিল। আজি কমলৰ বালি খেলা আইতাক আৰু দেউতাকৰ ওচৰলৈ অহা-যোৱা কৰোঁতেই পাৰ হল;-কিয়,কব নোৱাৰি। ভাত-পানী খাই উঠি দুখনমান তামোল থোৱাৰ সময় জিৰাই গোহাঞি-বৰুৱাৰ আজ্ঞামতে নাৱৰীয়াহঁতে আকৌ নাও মেলি দিলে। গোহাঞিবৰুৱা ঘৰৰপৰা ওলাওঁতেই কৃষ্ণপক্ষৰ শেহছোৱা;আজি অমাবস্যা ৰাতি। কিন্তু,বতৰ ফৰকাল আছিল; আকাশৰ তৰা এটিও বাকী নথকাকৈ ওলাইছিল। নাৱৰীয়াবিলাকে নাম-গান গাই,নাও মাৰিবলৈ ধৰিলে। এই দৰে নাও এপৰমান ৰাতি গল৷আন দিনা হলে কমলৰ শুবৰ সময় হলহি। ঠিক আৰু এখনমান তামোল খাবৰ পৰ নাও চলিছে, এনেতে গিৰ্‌গিৰণি শব্দ শুনা গল। তাৰ অলপ পাচতে সেই আন্ধাৰ ৰাতিক ঘোপ্‌মৰা আন্ধাৰ কৰি ডাৱৰে ছাতি ধৰিলে,আকাশৰ তৰা এটিও নেদেখা হল। চাওঁতে চাওঁতে ঢেৰেকনি-ধুমুহাত বৰ-নৈৰ পানীয়ে টল্‌বলাবলৈ ধৰিলে। চাৰিওফালে নাৱৰীয়াবিলাকে ধৰ্-ধৰ্ মাৰ্-মাৰ্ কৰি কোঢ়াল লগাই উঠিলে। কমলে ভয় পাই এবাৰ আইতাকৰ আৰু এবাৰ দেউতাকৰ মুখলৈ চাই তেওঁবিলাককো বিতত্ হোৱা দেখি চিয়ঁৰিবলৈ ধৰিলে। কোবাকুবিকৈ পাৰৰ ফালে নাও মৰা হৈছে হয়,কিন্তু প্ৰতি মুহূৰ্ত্ততে নাও বুৰে বুৰে হৈছে। এই দৰে আৰু অলপ পৰ যাওঁতেই বৰ ডাঙৰ ঢৌ এটাই আছাৰ খুৱাই নাও খন চাঁতকৰে আঁতৰাই নি থিয় কৰি পেলালে। চাৰিওফালে ‘ধৰঔ'‘মাৰঔ’‘কমলঔ’ ইত্যাদি শব্দ উঠি নিমিষিতে আকৌ মাৰ গল!-ক্ষন্তেকতে কোন্ কলৈ গল, তাৰ একো চিন্ নোহোৱাত পৰিল!!\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=লাহৰী/দ্বিতীয়_আধ্যা&oldid=26043"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ২১ মে' ২০১৯ তাৰিখে ১১:৩৯ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


গল্প : এটা অলৌকিক কথন অথবা কেৱল কাৱৈমাছ / শমীক ঘোষ\nHomeঅনূদিত গল্পগল্প : এটা অলৌকিক কথন অথবা কেৱল কাৱৈমাছ / শমীক ঘোষ\nএটা অলৌকিক কথন অথবা কেৱল কাৱৈমাছ\nমূল (বাংলা) : শমীক ঘোষ\nঅসমীয়া অনুবাদ : মীনাক্ষী বৰপাত্ৰগোহাঁই\nকবি নীলমণি ফুকনৰ সৈতে গল্পকাৰ শমীক ঘোষ\nগৰ্ভ ফালি ওলাই অহা কলা চিঞাহীৰে আকাশখন ভৰি পৰিছে ৷ ঠিক কলা হেলমেটৰ দৰেই কঠিন এক আৱৰণ। শিলগুটি এটা খুব জোৰেৰে মাৰি পঠিয়ালে যেনেকৈ ঠক্‌কৈ এটা শব্দ হ’ব ৷ সিমানেই কঠিন ৷ মৰি যোৱা কলা হিমেৰে ঘনীভূত হৈ পৰিছে আকাশ ৷ মাজ নিশা শুই থকা চহৰখনত দুই এটা জ্বলি থকা লাইটৰ শুভ্ৰ পোহৰ আহি পৰিছেহি আন্ধাৰ নিশাটোত ৷ আকাশত হালধীয়া মৰা জোন ৷ তাৰ ঠিক তলতেই, আকাশত এঢলীয়া হৈ ওলাইছে ক'লা বলৰ দৰে তিনিটা বোমা ৷\nঅস্পষ্ট আন্ধাৰত সুবলে, বাঁওহাতখন মুখৰ ওচৰলৈ চপাই আনে ৷ যেন সি সময়ৰ গতিক স্তব্ধ কৰিব বিচাৰিছে ৷ স্তব্ধ কৰিব বিচাৰিছে বোমাৰ অনিবাৰ্য পতন ৷ কিছু ক্ষণ, যেন মহাকালৰ সমস্ত নিয়মক উলংঘা কৰি বহ্মাণ্ডৰ দৰে চিৰস্থায়ী হ’ব বিচাৰে ৷\nতিনিটাকৈ বোমা শৰীৰত ফুটিলে, তেজৰ কণিকা চিটিকি জোনৰ গাত পৰিব ৷\nমানুহটোৱে যেন ধৰি ৰাখিব বিচাৰিছে ৷ ৰেললাইনৰ শিলগুটিৰ মাজত যেন লুকাই থাকিব বিচাৰিছি ৷ সি নাযায় ৷ কোনো পধ্যেই সি নাযায় ৷ অথচ তাক বলপূৰ্বক চোঁচৰাই নিছে চাৰিজন মানুহে ৷ সিহঁতৰ ভৰিৰ আঘাত লাগি ৰেললাইনৰ শিলগুটিবোৰ চৰ চৰকৈ শব্দ কৰি উঠিছে ৷ পোন সৰলৰেখাৰ দৰে কেইবাটাও ৰেললাইন ৷ দূৰে দূৰে কোনো কোনো ঠাইত হালধীয়া বাল্বৰ পোহৰ পৰি আছে ৷ আন্ধাৰৰো যে আছে অমোঘ নিয়ম ৷ এটা মানুহক টানি লৈ গৈছে চাৰিজনে ৷ যেন বহু পুৰণি এখন ধূসৰ ছবি, হঠাৎ জীৱন্ত হৈ উঠিছে ৷ অলপ পিছতে হাতত চৰু এটা উলমাই এজন মানুহ ৷ আৰু একেবাৰে পিছত সুবল ৷\nমানুহটোৱে হাত ভৰি আচাৰিছে ৷ অবিৰাম মাৰ খাই তাৰ মুখত তেজেৰে কৰাল মাৰি ধৰিছে ৷ দাঁতবোৰ ভাঙি গৈছে তাৰ ৷ বিৰক্তিকৰ ভাৱে বেসুৰাকৈ সি কৈছে - “এৰি দে, এৰি দে, আৰু নকৰোঁ ৷ মাৰ শপত, এৰি দে৷”\nৰৈ গ’ল সিহঁত - এই ঠাইতে সুবল ৷\nসুবল অলপ অপ্ৰকৃতিস্থ ৷ মূৰ লৰাই লৰাই, চোঁচৰাই চোঁচৰাই শৰীৰটোক যেন লৈ গৈছিল ৷\n- ইয়াতে ? হয়, ইয়াতে ৷\nগাধোৱা ঘৰৰ গোন্ধ এটা ভাহি আহিছে ৷ ৰেললাইনৰ কাষত পৰি আছে গুটখাৰ পেকেট, প্লাষ্টিক, চেনিটেৰী নেপকিন, দুই এটা ব্যৱহৃত কণ্ডম ৷ মৰা জোন আৰু দূৰৰ হালধীয়া বাল্বে ঠাইটুকুৰাত অলপ ছাঁ আৰু অলপ পোহৰৰ সৃষ্টি কৰিছিল ৷ সুবল ৰৈ গ’ল ৷ দিয়াচলাই মৰাৰ সামান্য শব্দ, অকণমান পোহৰ পৰিল তাৰ ক'লা মুখখনৰ ওপৰত ৷ তাৰপাছত নুমাই যোৱা কেৱল ৰঙা এক বিন্দু ৷ চিগাৰেট জ্বলিছে ৷\nমানুহটোক সি লুটিয়াই দিলে ৷ বান্ধি থোৱা হাতদুখনৰ মাজেৰে হাত এখন সোমোৱাই এজনে নিশ্চিত কৰিলে মানুহটোৰ উঠিব নোৱাৰা আৰু শুব নোৱাৰা অৱস্থাটো ৷ মানুহটোৱে বৰ জোৰেৰে কেঁকাই উঠিল ৷ এৰি দে মাৰ শপত, এৰি দে ৷ সুবল নিঃশব্দে আঁতৰি যায় ৷ তাৰ পেশীবোৰ টান হৈ উঠিছে ৷ অপ্ৰকৃতিস্থ অৱস্থাটো যেন আৰু নাই ৷ জোৰকৈ চিগাৰেটটোত হোঁপা এটা মাৰিলে ৷ চিগাৰেটৰ ছাঁইখিনি আঙুলিৰে টুকুৰিয়াই পেলালে ৷ তাৰপাছত ঘপ্ কৰে মানুহটোৰ কপালত লগাই দিলে ৷ ঠিক বাঁও চকুৰ ওপৰত ৷\nআহহহহ ৷ দীঘলীয়া আৰ্তনাদ, উৰি যোৱা উপগ্ৰহৰ দৰে জঁপিয়াই জঁপিয়াই ৰেললাইনৰ কাষেৰে যাওঁতে ৰেললাইনৰ ওপৰতে উজুটি খাই পৰি গ’ল ৷\nসুবল আগবাঢ়ি আহিছে ৷ মাটিৰ চৰুটোৰ ভিতৰত ধীৰে ধীৰে ছটফটাই আছে কেইটামান কাৱৈমাছে ৷ জীৱন্ত ৷ পানী নাই সেয়ে বায়ুতে বাচি থকাৰ প্ৰাণপণ চেষ্টা ৷\nমানুহটোৱে বৰ জোৰেৰে মূৰ জোকাৰিলে ৷ এজন মানুহে তাক ঘোচা মাৰিলে ৷ তাৰপাছত দুহাতেৰে মূৰটো চেপি ধৰিলে ৷ অন্য এজনে সেইসময়তে লিউকোপ্লাস্টটো খুলি পেলালে ৷ সুবলে ঘপ্ কৰে কপালৰ ওপৰত চিগাৰেটটো বহাই দিলে ৷\nআহহহহ ৷ আৰ্তনাদ কৰিব খোজা মানুহটোৰ মুখখন দাঁতৰ গুৰিতে এহাতেৰে টিপি ধৰিলে ৷ দাঁতৰ মাজত আঙুলিৰ তীব্ৰ হেঁচাই মানুহটোৰ হা কৈ মেল খোৱা মুখখন জপাব নোৱাৰা কৰি ৰাখিলে ৷ প্ৰায় নিঃশব্দে ছোঁ মাৰি যোৱাৰ দৰে, এটা কাৱৈমাছ হাতত লৈ সুবলে মানুহটোৰ মুখত ভৰাই দিলে ৷ তাৰপাছত খুব জোৰেৰে টেপা মাৰি মুখখন বন্ধ কৰি ৰাখিলে ৷\nজিভা লালটিৰ পানীৰে সিক্ত হৈ পৰিছে, সিক্ত হৈ পৰিছে তালু ৷ নিৰ্বোধ কাৱৈমাছটোৱে পানীৰ সন্ধানত কাণৰ ফুল মাৰি মাৰি, আলজিভা-ডিঙি-পাকস্থলী ফালি ফালি তললৈ নামি গৈ থাকিল ৷ তেতিয়ালৈকে চেপা মাৰি ধৰা মুখত লিউকোপ্লাস্টৰ বান্ধ টানকৈ লাগি ধৰিছে ৷ তেতিয়া বগা লিউকোপ্লাস্ট হোলোকা হোলোকে ওলোৱা তেজেৰে ৰঙা হৈ উঠিছে ৷ মানুহটোৰ চকু দুটা যেন বাহিৰলৈ ওলাই আহিব খুজিছে ৷\nমানুহটোক সিহঁতে এৰি দিলে ৷\nএৰি দিয়া মানুহটো উন্মাদ ষাঁড় গৰুৰ দৰে দৌৰি দৌৰি ঘূৰিবলৈ ধৰিলে, তেজেৰে লুতুৰিপুতুৰি হৈ গেঙনি তুলি, ৰেললাইনৰ শিলগুটিত বাগৰি বাগৰি, ৰেললাইনৰ চিৰিত মূৰটো খুন্দিয়াবলৈ ধৰিলে ৷ মৃত্যু ওচৰ চাপিলে ক্লান্ত হৈ হিম শীতল গাৰুত মূৰ থোৱা নহয় ৷ মৃত্যু আচলতে বহু সময় ধৰি তীব্ৰ যন্ত্ৰণাত কোঙা হোৱাৰ দৰে অৱস্থা ৷\nসুবলে পুনৰ চিগাৰেট জ্বলালে ৷ পেণ্টৰ চেইন খুলি ভাৰহীন হৈ হৈ সি মোবাইলৰ বুটাম টিপি কাণত লগালে ৷ মৃদু সুৰত ক’লে, “কাম হৈ গ’ল ৷”\nআকাশত সিঁচৰতি হৈ থকা মেঘবোৰে কবন্ধৰ দৰে উদ্দেশ্যবিহীনভাৱে চলাচল কৰি আছিল ৷ ষ্ট্ৰীটলাইটৰ বগা পোহৰ ঘন হৈ গাখীৰৰ সৰৰ দৰে চিকচিকিয়া হৈ আছিল সন্মুখৰ ৰাস্তাটো ৷ সুবল ঘৰলৈ উভতিছিল ৷ অকলে খোজ কাঢ়ি কাঢ়ি ৷ দেৱালে দেৱালে খুন্দা খাই খায় ৷ যোৱা দুটা নিশা সি ঘৰলৈ অহা নাই ৷ সেইবুলিয়ে কৈছিল দলৰ দাদাজনে ৷ এতিয়া কাগজে কলমে সি পলাতক ৷ অৱশ্যে কোনো অসুবিধা নাই ৷ হত্যা কৰি পেলোৱা শটো শেষত ৰেলে কটা শৱদেহৰ লগত মিলি যাব ৷ কেইদিনমান মৰ্গতে গলিব, তাৰপাছত শ্মশানত পুৰিলে বায়ুৰ লগত মিহলি হৈ যাব ৷ আজিৰ শটোও তেনেকুৱাই হ’ব ৷ গভীৰ নিশা ৷ বস্তিৰ সকলো মানুহ শুই পৰিছে, কেৱল দূৰৰ পৰা টিভিৰ অস্পষ্ট শব্দ ভাহি আহিছে ৷ হিন্দী চিনেমাৰ সংলাপ নিশাৰ বস্তিৰ ভিতৰত হেৰাই গৈছে ৷\nসুবল আহি ঘৰৰ দৰ্জাৰ সন্মুখত ঠিয় হ’ল ৷ টিঙৰ দৰ্জাখনত সৰু সৰুকৈ টোকৰ মাৰিলে ৷\n- কোন ? মাকে সৰুকৈ সুধিলে ৷\n- মই, দৰ্জাখন খোল ৷\nমাকে দৰ্জাখন খুলিলে ৷ আন্ধাৰ হৈ থকা ঘৰটোৰ ভিতৰত আৰু ঘৰ দেখিবলৈ পোৱা গ’ল ৷ বিছনাত আঁঠুৱা তৰি শুই আছে ককায়েক আৰু বৌয়েক ৷ তলৰ মজিয়াত বেলেগ এটা আঁঠুৱাৰ তলত একাষে ভনীয়েক শুই আছে ৷ মাজৰ মাকৰ ঠাইখিনি খালী ৷ আনটো কাষত সুবলৰ শোৱা ঠাই ৷ বিছনাৰ ফালে মূৰ দি মজিয়াত কোণাকোনিকৈ পৰি থাকে ৷\nপকেটৰ ভিতৰৰ পৰা সুবলে পিস্তলটো উলিয়ালে ৷ একেবাৰে তলত ভৰাই থোৱা আছিল টকাৰ বান্দিলটো ৷ কেইখনমান নোট সি মাকৰ হাতত গুঁজি দিলে ৷ একো এটা নোকোৱাকৈ সি মাকৰ চকুলৈ চাই ৰ’ল ৷ মাকে তাৰ চকুৰ পৰা দৃষ্টি আঁতৰাই নিলে ৷ দুয়োৰে মাজত এষাৰো বাক্য বিনিময় নহ’ল ৷ সুবল শুই থাকিল ৷\nতাৰ নিচাৰ আৱেশ কটা নাছিল ৷ তাৰ উপৰি ৰক্তক্ষৰণৰ উত্তেজনা আছিলেই ৷ সুবলে স্থিৰ হৈ শুবলৈ যত্ন কৰিলে ৷ চুক্তি অনুসৰি সি মেৰো বুঢ়ীৰ ঘাটিলৈ গৈছিল ৷ চুলাইৰ আড্ডা তেতিয়ালৈ ভাগিছিল ৷ অতিশয় নিচাত অচেতন হৈ থকা ৰিক্সাৱালা, ঠেলাৱালা কেইটামান তেতিয়া নিচাত মাতাল হৈ লুটি খাই পৰি আছে ৷ যেনিতেনি নিমখ আৰু জলকীয়াৰ অৱশেষ সিঁচৰতি হৈ পৰি আছে ৷ বুঢ়ীয়ে তাক ঘৰৰ ভিতৰলৈ লৈ গ’ল ৷ প্লাষ্টিকৰ বস্তাৰ পৰ্দাখন টানি দিলে ৷ ডাঙৰদাদা ইয়ালৈ নাহে, দলৰ ফালৰ পৰা বাধা আছে ৷ ডাঙৰদাদাই কেৱল টকা পঠিয়াই দিয়ে মেৰোবুঢ়ীলৈ ৷ পাটীৰ ওপৰত বিৰিয়ানীৰ পেকেট এটা ৰখা আছিল ৷ টকাখিনি হিচাপ কৰি, কাপোৰ সলাই সুবলে বিৰিয়ানীৰ পেকেট খুলিলে ৷ বগা বগা চাউল, তাৰ লগতে হালধীয়া চাউল কেইটামানো মিহলি হৈ আছে ৷ ভাতৰ মাজত এটা গোটা মুৰ্গীৰ ঠেং ৷ সুবলে এগৰাহতে বহুত ভাত মুখলৈ নিলে ৷ তাৰ পাছত বটলটো মুখলৈ নিলে ৷ আন্ধাৰ ঘৰটোত বহি থাকোঁতে সুবলৰ হঠাতে সৰুকালৰ কথা এটা মনত পৰি গ’ল ৷ সি তেতিয়া বহুত সৰু, বস্তিৰ কেইটামান ল’ৰাই তাক জোৰকৈ ঠেলি খোলা নৰ্দমাৰ ভিতৰত পেলাই দিছিল ৷ গেলা গোন্ধ , ক’লা অপৰিষ্কাৰ পানী ৷ আন্ধাৰ আৰু মূৰৰ ওপৰত গোল এখন আকাশ ৷ ল’ৰাবোৰে হাঁহিছিল ৷ আৰু মাজে মাজে তালৈ শিলগুটি দলিয়াইছিল ৷ সুবলৰ বৰ খং উঠিল ৷ পেশীবোৰ টান হৈ আহিল ৷ আৰু সেই সময়তে সি মুখত নিমখীয়া উগ্ৰ গোন্ধৰ এক অদ্ভুত স্বাদ পালে ৷ ঠিক দাঁতৰ পৰা তেজ ওলালে যেনেকুৱা হয় তেনেকুৱা ৷ গিলি পেলালে সুবলে ৷ মুখৰ ভিতৰত আঙুলি ভৰালে সি ৷ মুখৰ ভিতৰত ক’ৰবাত কাটিছে নেকি তাৰে গম ল’বৰ বাবে চেষ্টা কৰিলে ৷ কিন্তু ধৰিব নোৱাৰিলে ৷ আচৰিত হ’ল সি ৷ পুনৰ এগৰাহ মুখলৈ নিলে ৷ বিৰিয়ানীৰ মাজত তেজৰ গোন্ধ পালে সুবলে ৷ কোনোবাই যেন বিৰিয়ানীৰ লগত তেজ মিহলাই দিছে ৷ থূই বুলি পেলাই দিলে সি ৷ আবে ! কি কৰিছ ? কোনোবাই যেন কৈ উঠিল ৷ সি বিৰিয়ানীৰ পেকেটটো হাতত ল’লে ৷ ভাতবোৰ লিৰিকি চায় ৷ মুখৰ ওচৰলৈ নি গোন্ধ লৈ চায় ৷ বিৰিয়ানীবোৰ ঠিকেই আছে যেন বোধ হয় তাৰ ৷ সুবলে বটলটো চায় ৷ মুগাবৰণৰ তৰল পানীয়, মদৰ তীব্ৰ গোন্ধ নাকত লাগে ৷ এঢোক মাৰে সুবলে ৷ হত্যা কৰাটো তাৰ জীৱনত নতুন কথা নহয় ৷ বিৰক্ত হৈ উঠিছে ৷ ঘামি গৈছে সি ৷\nতাৰ এনে লাগিছে ডিঙিৰ ওচৰত যেন কিবা এটা লাগি ধৰিছে ৷ গিলিব পৰা নাই ৷ সুবলে টকাখিনি পকেটত ভৰাই ল’লে ৷ বিৰিয়ানীখিনি আৰু নাখালে ৷ বাহিৰলৈ ওলাই শেষবাৰৰ বাবে এবাৰ ঘৰৰ ভিতৰলৈ চকু ফুৰালে ৷ অবাক হৈ চালে, ঘৰৰ ভিতৰত নিচাত আসক্ত হৈ প্ৰায় আন্ধাৰত ধৰাধৰিকৈ কৈ বহি আছে কেবাজনো মানুহ ৷ আৰু বিৰিয়ানীত থকা মুৰ্গীৰ টুকুৰা দুটা পেকেটৰ বাহিৰ হোৱাৰ লগে লগে ডেউকা কোবাই ঘৰৰ ভিতৰলৈ উৰি গ’ল ৷\nসৰুকৈ শব্দ হয় বিছনাখনত ৷ খাৰুৰ ৰুণুকজুনুক শব্দ ভাহি আহে ৷ মহিলাৰ ফুচফুচনি শুনিবলৈ পোৱা যায় ৷ সুবলে ইকাতি-সিকাতি কৰে ৷ তাৰ ৰক্ত সঞ্চালন বাঢ়ি যায় ৷ বিছনাৰ পৰা ভাহি অহা শব্দত নাৰী পুৰুষৰ আদিম ইচ্ছাৰ ভাবনা এটাই তাকো শিহৰিত কৰি তোলে ৷ সুবলে কাষতে শুই থকা মাকৰ ফালে চালে, মাকে চকুৰ ওপৰত হাত থৈ শুই আছে, টোপনিত আছে নে সাৰ পাই আছে গম পোৱা নাযায় ৷ আৰু মাকৰ সিটো কাষত শোৱা ভনীয়েকক মনিব নোৱাৰিলে ৷ বিছনাখন অলপ কঁপিছে ৷ সুবলৰ খং উঠি গ’ল ৷ মন গ’ল পিস্তলটো উলিয়াই বিছনাৰ ফালে টোঁৱাই টিগাৰ টিপি দিব ৷ অশ্লীল শব্দ এটা উচ্চাৰণ কৰিবলৈ মন যায় তাৰ ৷ সি উঠি বহে ৷ বিছনাৰ শব্দ নাইকিয়া হয় ৷ খাৰুৰ ৰুণুকজুনুক শব্দ শুনা যায় ৷ লগতে শুনা যায় খৰধৰকৈ চাদৰ লোৱাৰ শব্দ ৷ সুবলৰ শৰীৰৰ পৰা বৰ জোৰত তেজ ওলাবলৈ ধৰিলে ৷ আৰু তেতিয়াই সি পুনৰ তেজৰ গোন্ধ পায় ৷ জিভাত পিছল এক লুণীয়া স্বাদৰ অনুভৱ হয় ৷ ডাঠ জুলীয়া বস্তুৰে যেন মুখৰ ভিতৰখন ভৰি পৰিছে ৷\nঅচিন খং এটাত সুবলৰ শৰীৰটো কঠিন হৈ গৈছে ৷ দৰ্জাখন খুলি ওলাই অহাৰ পৰত সি আন্ধাৰতে দেখিছিল বিছনাৰ ওপৰত দুটা শৰীৰে লৰচৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে ৷\nসুবল বাহিৰলৈ ওলাই আহে ৷ তাৰ শৰীৰত বিন্দু বিন্দু ঘাম ৷ ৰাস্তাটো কঁপি উঠিছে ৷ কাষৰ ঘৰবোৰৰ দেৱালৰ জোঁকাৰণিত ভূমিকম্পৰ ইংগিত পোৱা গ’ল ৷ সুবলৰ ভয় লাগে ৷ দুহাতেৰে দেৱালত ধৰি ৰয় সি ৷ চকুদুটা মোহাৰি চায় ৷ সকলো স্থিৰে আছে ৷ নিচা বেছি হ’ল ক্লা, সি ভাবিলে ৷ মুখৰ ভিতৰত তেজৰ স্বাদৰ দৰে অনুভৱ হয় ৷ সি নলাৰ কাষলৈ আগুৱাই আহে ৷ কেঁচা নলাৰ ভিতৰত ক’লা ক’লা পানী , অ’ত ত’ত লেতেৰা বোকা জমা হৈছে ৷ সেই ক’লা বোকাৰ ওপৰত জোনৰ ডিম্বাকৃতি ছাঁ জিলিকি আছে ৷ সুবলে বহু সময় ধৰি বমি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আছে ৷ বমি হোৱা নাই ৷ থূ পেলালে ৷ আৰু সেই থূই নলাৰ পানী স্পৰ্শ কৰা মাত্ৰেই গোটেই নলাৰ পানী যেন ৰঙা হৈ পৰিল ৷ দূৰৰ স্ট্ৰীট লাইটৰ সামান্য পোহৰ আহি গলিটোৰ সন্মুখভাগত পৰেহি ৷ সমগ্ৰ গলি জুৰি অপৰিষ্কাৰ এক ক’লা অৱয়ব ৷ আৰু নলাটো যেন অবাস্তৱ ধৰণে উজ্জ্বল ৰঙা ৷ ডাঠ ৰঙা তেজ যেন সোঁত ফালি ফালি উটি গৈ আছে সমগ্ৰ নলাটোত ৷\nসুবল আগ বাঢ়ি গৈ থাকে ৷ ওচৰা-ওচৰিকৈ থকা বগা স্ট্ৰীট লাইটৰ পোহৰত গোটেইখন আলোকিত হৈ পৰিছে ৷ সুবলে হঠাৎ লক্ষ্য কৰিলে যে তাৰ ছাঁটো নাইকিয়া হৈ গ’ল ৷ সি পিছলৈ ঘূৰি ছাঁটো বিচৰাৰ চেষ্টা কৰিলে ৷ নাই ৷ আচৰিত হয় সি ৷ এইবোৰ কি হৈছে ? তেন্তে সি পাগল হৈছে নেকি ? নে নিচা বেছি হৈ গৈছে ?\nপ্ৰকৃতিস্থ হ’বলৈ চেষ্টা কৰিলে সি ৷ তাৰ বিছনাৰ কম্পনটোলৈ মনত পৰিল ৷ পুনৰ খং উঠিল তাৰ ৷ দূৰত দুটা কুকুৰে গাত গা ঘঁহাই আছে ৷ মাজে মাজে দৌৰি গৈ ইটোৱে সিটোৰ গাত জঁপিয়াইছে ৷ সুবলে তাৰ খঙৰ কাৰণ এটা বিচাৰি পালে ৷ ইফালে-সিফালে চাই সি আধাটুকুৰা ইটা হাতত তুলি ল’লে ৷ চুক চুক কৈ মুখেৰে শব্দ কৰিলে সি ৷ নেজ লৰাই লৰাই কুকুৰ দুটা আগুৱাই আহিল ৷ এটা কুকুৰে আনন্দতে সৰুকৈ ভুকিলে ৷ সুবলে হঠাতে তাৰফালে ইটাৰ টুকুৰাটো মাৰি পঠিয়ালে ৷ কুকুৰটোৱে নিজকে বচাব বিচাৰিলে ৷ কিন্তু সম্পূৰ্ণকৈ বচাব নোৱাৰিলে ৷ ইটাৰ টুকুৰাটো তাৰ মূৰ আৰু ডিঙিৰ মাজত গৈ লাগিল ৷ কুকুৰটোৱে কেঙকেঙাই উঠে ৷ তাৰপাছত অলপ দূৰলৈ দৌৰিবলৈ চেষ্টা কৰে ৷ আনটো কুকুৰে তাৰ শৰীৰটো শুঙি চায় ৷ তাৰপাছত সুবলৰ ফালে চাই ভুকিবলৈ ধৰিলে ৷\nআঘাত পোৱা কুকুৰটোৱে বমি কৰিবলৈ ধৰে ৷ সুবলে স্পষ্টকৈ দেখা পালে কুকুৰটোৰ কাণ দুখন যেন দীঘল হৈ গৈছে , তাৰ শৰীৰটো যেন হালধীয়া হৈ জ্বলিছে ৷ আৰু কুকুৰটোৰ বমিৰ লগত হলহলাই ওলাই আহিছে অসংখ্য ৰক্তাক্ত কাৱৈমাছ ৷ বমিৰ মাজত কাৱৈমাছ কেইটাই জঁপিয়াই উঠিছে ৷\nসুবলে অলপ গাটো পোনাব খুজিলে ৷ সি কোনো মতে গাটো চোঁচৰাই চোঁচৰাই বন্ধ হৈ থকা ৰেচনৰ দোকানখনৰ সন্মুখলৈ আনিলে ৷ তাৰপাছত সি মজিয়াতে শুই পৰিল ৷ অসম্ভৱ গৰম তাৰ শৰীৰটোৱে যেন স্তব্ধ হৈ থকা মাটিখিনিক অলপ তাপ দিলে ৷ সুবলৰ ভাব হয় মাটিখিনি যেন ভীষণ ঠাণ্ডা ৷ আৰু ঠাণ্ডাৰ সেই শীতলতা যেন তাৰ লোমকূপেদি শৰীৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই গৈছে ৷ সুবলে চকু দুটা মুদি দিলে ৷ মজিয়াখন যেন কোমল হৈ আছে ৷ শীতলতাত হেৰাই যায় সুবল ৷\nৰাতিটো ক্ৰমান্বয়ে শেষ হ’বলৈ ধৰিছে ৷ হালধীয়া জোনটো দিগন্তৰ অভিমুখে লাহে লাহে আগ বাঢ়ি গৈছে ৷ নগৰৰ লাইটৰ পোহৰ কমি আহিছে ৷ আৰু স্ট্ৰীট লাইটৰ পোহৰবোৰে যেন হঠাৎ অলপ বিষণ্ণতাত ভুগিবলৈ ধৰিছে ৷ আঘাত পোৱা কুকুৰটোৱে হঠাৎ গাটো জোকাৰি উঠিব খোঁজে ৷ কিন্তু পাছমুহূৰ্ততে পুনৰ লুটিখাই পৰি যায় ৷ লগৰ কুকুৰটো তাৰ ওচৰলৈ দৌৰি আহে ৷ মুখখন ওপৰলৈ তুলি জোনটোৰ ফালে চাই ভুকিবলৈ ধৰে ৷ তাৰপাছত সি ঠেং কেইটা কোঁচাই মৃত কুকুৰটোৰ গাত ঠুতৰিতো লগাই শুই পৰে ৷ এইসময়তে আকাশত এটুকুৰা সৰু বগা মেঘ হঠাতে ক’লা হৈ পৰে ৷ আৰু লাহে লাহে মাটিৰফালে নামি আহিবলৈ ধৰে ৷\nনগৰখনৰ একেবাৰে কাষলৈ গ’লে দেখা পোৱা যায় মেঘ টুকুৰাই যেন ম’হৰ অৱয়ব লৈছে ৷ পিছফালে যেন এডাল সৰু নেজ আছে ৷ এইসময়তে স্ট্ৰীট লাইটবোৰে বিজুলীৰ দৰে চমকিয়াবলৈ ধৰিলে ৷ আৰু ধূসৰ ঘূৰ্ণিবতাহ এচাটি কুকুৰটোৰ ওচৰৰ পৰা উৰিবলৈ ধৰিলে ৷ ইয়াৰ পাছত যি দেখা যায় সেইয়া অলপ পোহৰ অলপ আন্ধাৰ ৷ পোহৰৰ কিৰণৰ দৰে এজন মানুহ ডেউকা মেলি মেঘৰ ভিতৰৰ পৰা নামি আহিছে ৷ তেওঁ সুবলৰ শৰীৰ স্পৰ্শ কৰে ৷ পৰম মমতাৰে মূৰত হাত বুলাই দিয়ে ৷ এই সময়ত মৃত কুকুৰটো হঠাৎ জীৱন্ত হৈ উঠি সহজেই ঠিয় হৈ উঠে ৷ তাৰ গাৰ নোম আৰু নেজডাল দাং খাই যায় ৷ সেই জ্যোতিৰ্ময় পুৰুষে শুই থকা সুবলৰ বুকুৰ ওপৰত হাত বুলাবলৈ ধৰে ৷ তাৰপাছত বুকুৰ পৰা সমান্তৰাল দূৰত্বলৈ হাত দুখন লৈ আহে ৷ ক’লা নোমৰ দৰে অসংখ্য সূতাহে যেন টোপনিত লালকাল হৈ থকা সুবলৰ শৰীৰৰ পৰা বাহিৰ হ’বলৈ ধৰিছে ৷ পোহৰত তাৰ শৰীৰটো উদ্ভাসিত হৈ উঠে ৷ মানুহজনে খুউব ধীৰ কণ্ঠেৰে উচ্চাৰণ কৰে “অত্তাং উপমং কত্বা ন হনেয্য ন ঘাতয়ে” ৷ সকলোকে নিজৰ দৰে ভাবিবা, কাকো নামাৰিবা,মাৰিবলৈও নিদিবা ৷ ঘড়ীৰ নিচিনা বস্তু এটা তেওঁ পোচাকযোৰৰ ভিতৰৰ পৰা উলিয়াই আনে ৷ সুবলৰ মূৰৰ পৰা অলপ ওপৰতে ৰাখে ৷ ঘড়ীটো আশ্চৰ্যকৰভাৱে বতাহত উপঙি থাকে ৷ তাৰপাছত অদৃশ্য হৈ যায় ৷ হঠাৎ সকলো পোহৰ নুমাই যায় ৷ মৃত কুকুৰটো পুনৰ ধপকৈ মাটিত পৰি যায় ৷ কেৱল তাৰ শৰীৰৰ নোমবোৰ কিছুসময়ৰ বাবে ঠিয় হৈ আছিল যিবোৰ তাৰ লগৰটোৱে শুঙি চাইছিল ৷ স্ট্ৰীট লাইটবোৰ পুনৰ টিপিয়াই উঠে ৷ তাৰপাছত জ্বলিবলৈ ধৰে ৷\nটোপনি ভঙাৰ পাছত সুবলক এক অদ্ভুত ধৰণৰ ভাবে প্ৰভাৱিত কৰিলে ৷ বুকুৰ ভিতৰখন পাতল পাতল লগাৰ দৰে মনত ভাব হ’ল তাৰ ৷ সুবল উঠি বহিলে ৷ তাৰ শৰীৰটো পাতল পাতল লাগিছে ৷ সময় বহুত হ’ল ৷ মুখৰ ভিতৰত তেজৰ স্বাদ অনুভৱ কৰে সুবলে ৷ থূই কৈ অলপ দূৰলৈ থূখিনি পেলাই দিয়ে সি ৷ কোনো ধৰণৰ তেজৰ কণিকা দেখা নাপালে ৷ সুবলে ভালদৰে লক্ষ্য কৰিলে ৷ ৰ’দটো কোমল হৈ থকা নাই এতিয়া ৷ ৰেচনৰ দোকানখন খুলিছে ৷ দোকানীৰ স’তে চকুৱে চকুৱে পৰাত দোকানীয়ে চকু আঁতৰাই নিলে ৷ বস্তিৰ দুই এজন লোক বাহিৰলৈ ওলাই আহিছে ৷ ল’ৰাবোৰে আড্ডা মাৰিছে ৷ দূৰৈত ৰাস্তাৰ ওপৰত মৰা কুকুৰটো পৰি আছে ৷ তাৰ মুখৰ ওচৰত বমি আৰু তেজ ৷ অলপ দূৰত লগৰ কুকুৰটো বহি আছে ৷ তাৰ চকুত বিষণ্ণতা ৷ সুবলৰ মনটো বেয়া লাগে ৷ সি মৰা কুকুৰটোৰ ওচৰলৈ লাহে লাহে আগ বাঢ়ি যায় ৷ কুকুৰটোৰ মূৰটো হাতেৰে এবাৰ চুই চায় সি ৷ সুবলৰ দুচকু ভৰি আহে ৷ লগৰ কুকুৰটোৱে লাহেকৈ ভুকি উঠে ৷ সুবলে পিছফালে ঘূৰি চাই দেখে ওচৰৰ মানুহবিলাকে আচৰিত হৈ তালৈকে চাই আছে ৷\nসুবলে লাজ পায় ৷ অলপ আচৰিতো হ’ল সি ৷ তাৰ মনত পৰিল সৰুকালত এবাৰ সি এটা কুকুৰৰ নেজত ফটকাৰ পেকেট বান্ধি দিছিল ৷ আজি মৰা কুকুৰটোৰ বাবে তাৰ বেয়া লাগিছে ৷ সুবল ঘৰলৈ উভতিল ৷ তাৰ মাকে অকলে স্টোভ জ্বলাই থকা দেখিলে ৷ সুবলৰ হঠাৎ খুউব কান্দিবলৈ মন গ’ল ৷ তাৰ মাকক এবাৰ সাবটি ধৰিবলৈ মন গ’ল ৷ পাছমুহূৰ্ততে সি নিজেই আচৰিত হয় ৷ তাৰ নিজকে এবাৰ চিকুটি চাবলৈ মন গ’ল ৷ তাৰ যোৱা ৰাতিৰ কথাবোৰ মনত পৰি গ’ল ৷ ভ্ৰম হোৱাৰ দৰে লাগিল তাৰ ৷ বুকুৰ ভিতৰত এক যন্ত্ৰণা অনুভৱ কৰিলে সি ৷ তাৰ ভাব হয় তাৰ ডিঙিত যেন পিছল কিবা এটাই বিন্ধা বিন্ধি কৰি তললৈ নামি গৈছে ৷ তাৰ উশাহ বন্ধ হৈ আহে ৷ গাত কাঁইটেৰে বিন্ধাৰ দৰে লাগে ৷\nসুবলে “মা” বুলি চিঞৰি উঠে ৷ মাক আচৰিত হয়, তেওঁৰ চকুত ভয় ৷\n- কি ? সুবলৰ মাকে সুধে ৷\n- একো নাই ৷\nসুবলে আচৰিত হৈ লক্ষ্য কৰিলে মাকৰ হাত দুখন যেন শুকাই গৈছে ৷ কাম কৰি কৰি যেন অপুষ্টিত ভুগিছে ৷ সুবলৰ মনত পৰিল কালি ৰাতি যেতিয়া মানুহটোক মাৰিছিল, তেতিয়া তাৰ চকুত ভয়টো কেনে আছিল ৷ সুবলে মূৰ জোকাৰিলে ৷ সি এনেদৰে কোনোদিন ভবা নাই ৷\nসি অস্পষ্ট স্বৰত কৈ উঠে, মাৰ্ডাৰ কেছ আৰু মই কৰিবলৈ নাই ক্লা ৷\nসুবলে দিনটো ঘৰৰ পৰা বাহিৰ ওলাব নোৱাৰিলে ৷ গোটেই দিনটো তাৰ ডিঙিত বিষ এটাই টনটনাই আছে ৷ মাজে মাজে জিভাত ডাঠ লুণীয়া তেজৰ স্বাদ পায় সি ৷ দুই তিনিবাৰ থূই পেলাই চায় ৷ থূইত তেজ নাই ৷ অথচ সি জিভাত তেজৰ স্বাদ পায় ৷ আনকি তাৰ নাকেও তেজৰ গোন্ধ পায় ৷\nসুবলে পিস্তলটো উলিয়াই আনে ৷ পিস্তলটো খুলি গুলীবোৰ তাৰ পৰা উলিয়াই থয় ৷ আগত কোনোদিনে ইমান অৱশ লগা নাই তাৰ ৷ মূৰটো আচন্দ্ৰাই কৰাৰ দৰে লাগিছে ৷ সি কৰা হত্যাবোৰৰ এটাৰ পিছত এটাকৈ চকুৰ সন্মুখত ক্ৰমাগতভাৱে অহা-যোৱা কৰিবলৈ ধৰিলে ৷ নিৰ্বাচনৰ সময়ত সেই যে প্ৰথম বোমা দলিয়াইছিল ৷ অকণমানি ল’ৰা এটাই ডেকা ল’ৰা এটাৰ গাত খুন্দা মাৰিছিল, বোমাটো ফুটাৰ আগতে অকণমানি ল’ৰাটোৱে বিস্ফোৰিত নেত্ৰে সুবলৰ ফালে চাইছিল ৷ সুবলৰ গাটো খোঁচা বিন্ধা কৰিবলৈ ধৰিলে ৷ সি ভয়তে চকু মুদি দিলে ৷\nআবেলি পৰ্যন্ত থাকিব নোৱাৰিলে সুবলে ৷ ম’বাইলটো হাতত তুলি লৈ ডায়েল কৰিলে ৷\n- কি হ’ল সুবল ? তোক ম’বাইলত ফোন নকৰিবলৈ কৈছিলোঁ নহয় ৷\n- ডাঙৰদা দৰকাৰী কথা এটা আছে ৷\n- মানে ডাঙৰদা মই...\n- কি হ’ল ক ?\n- মানে মই যদি কালি...\n- মূৰ্খামি কৰিছ কিয় সুবল ? তোক টকাৰ প্ৰয়োজন ?\n- নহয় ডাঙৰদা, মানে বেলেগ ফালে কিবা এটা বিচাৰি দিব পাৰিব নেকি, চাকৰি টাকৰি ৷ মোৰ আৰু ভাল নলগা হৈছে ৷ ভয় লাগিছে ৷\n- ৰাতিপুৱা মদ খাইছিলি নেকি ?\n- নহয় মানে কালি ৰাতিৰে পৰা জানো মোৰ কি হৈছে ৷\nআনটো পক্ষ অলপসময় মনে মনে থাকে ৷ তাৰপাছত শুনা গ’ল নগদ আঠ বজাত আহিবি ৷ ক্লাবৰ পিছফালৰ ঘৰটোতে মই থাকিম ৷ পিস্তলটো লগত আছে নহয় ?\n- অঁ ৷\n- ঠিক আছে ৷\nম’বাইলৰ সংযোগ কাটি যায় ৷ বিৰক্তিদায়ক এটা শব্দ হৈ থাকে ৷ শব্দটো সুবলৰ মূৰত পাকঘূৰণি খাই থাকে ৷ বমিৰ ভাবটো বাঢ়ি আহে ৷ সুবলে সঁচাকৈয়ে একো নিৰ্ণয় কৰিব নোৱাৰিলে ৷ সি কি পাগল হৈছে ? যিটো সুবলৰ নামত পাঁচটাকৈ হত্যাৰ গোচৰ আছে, যাক আজি পৰ্যন্ত কোনেও ধৰিব পৰা নাই, সি হঠাতে আজি ভয় খাইছে কিয় ?\nক্লাব ঘৰটোৰ বাহিৰত বহুত নতুন ল’ৰা গোট খাই আছে ৷ সুবল পোনে পোনে দ্বিতীয় মহলালৈ উঠি গ’ল ৷ পিছফালৰ ঘৰটোৰ সন্মুখত দুটা ল’ৰা ৷ সুবলে ইহঁতক চিনি পায় ৷ হেবো আৰু পটলা ৷ বাহিৰৰ ৰূমটোৰ খিৰিকী খোলা আছে ৷ সুবলে ভুমুকিয়াই চালে ৷ সুবলৰ চকুৱে চকুৱে পৰিল , চকুৰে ইংগিত দি সুধিলে, হৈছে কি বে !\nঘৰৰ ভিতৰত পাৰফিউমৰ উগ্ৰ সুবাস এটা\nবিয়পি পৰিছে ৷ ডাঙৰদাদা বহি আছে ৷ টিভিটো কম ভলিউমত চলি আছে ৷ টিভিত দি আছে কেটৰিনাৰ নাচ ৷\nডাঙৰদাদাই হাতেৰে ইংগিত দি ক’লে - বহ ৷\nসুবল অস্বস্তিৰে বহিল ৷\n- কিহৰ ভয় তোৰ ?\n- নহয় মানে ৷\n- মাৰ শপত হঁহুৱালি তই ৷ সুবল তই ভয় কৰিছ ? অৱশ্যে ভয় তই কৰিব লাগিব ৷ আগত নিৰ্বাচন আহি আছে ৷ এতিয়া আমি ভয় কৰিব লাগিব ৷ কালিৰ ঘটনাটোৰ পাছত সেইফালৰ ল’ৰাবোৰৰ মনত ভয় সোমাই গৈছে ৷ কাৱৈমাছ হ’বলৈ আৰু কোনেও ইচ্ছা নকৰিব ৷ ডাঙৰদাদাই মিচিকিয়াই হাঁহিলে ৷\n- পিস্তলটো আনিছ ?\nসুবলে মূৰ দুপিয়ালে ৷\n- সুবল কিহৰ ভয় তোৰ হা ? খাইছ শুইছ ৷ হঠাৎ কি হ’ল তোৰ ? প্ৰেমে ট্ৰেমে পৰিলি নেকি?\nসুবলে হঁহাৰ চেষ্টা কৰে ৷ মুখ তুলি দেখিলে ডাঙৰদাদাই তাৰফালে চকুৰ পলক নেপেলোৱাকৈ চাই আছে ৷ সুবলৰ ভয় লাগি গ’ল ৷\n- তোক কোনোবাই ভয় দেখুৱাইছে ? কিবা দিম বুলি কৈছে নেকি ? তই কি বিচাৰ ?\n- নহয় ডাঙৰদাদা বিশ্বাস কৰক ৷ সেইবোৰ একো নহয় ৷\n- আজি আকৌ যাবি ৷ মাৰি পেলাব নালাগে ৷ এজনক ভয় খুৱাব লাগে ৷ এতিয়া কাম কৰাৰ সময় ৷ এইসময়ত বহুত কাম ৷ এতিয়া যা-তা চিন্তা মনলৈ আনিলে নহ’ব ৷ এতিয়া ভয়াতুৰ মানুহৰ বাবে মোৰ সময় নাই সুবল ৷ আমাৰ দলৰো সময় নাই ৷ ডাঙৰদাদাৰ মাতত খং ৷\nডাঙৰদাদাৰ মূৰৰ পিছফালে দেৱালত উলমি থকা ছবিখনে যেন ৰং সলাইছে ৷ সুবলে ঠিক দেখিলে, ছবিত থকা হৰিণা দুটা যেন সেউজীয়া হৈ গৈছে ৷ সিহঁতৰ শিঙৰ সলনি সৰু দুখন কাণ দেখা গৈছে ৷ এটা হৰিণাই হঠাৎ বমি কৰিবলৈ ধৰিলে ৷ বমিৰ মাজত ৰক্তাক্ত কাৱৈমাছে খলখলাই আছে ৷\nসুবল হঠাতে উঠি ঠিয় হ’ল ৷ তাৰপাছত দৰ্জাখুলি বাহিৰলৈ ওলাই আহিবলৈ চেষ্টা কৰিলে ৷ দৰ্জাৰ বাহিৰৰ পৰা হেবো আৰু পটলাই তাক আগুচি ধৰিলে ৷ হেবোয়ে তাৰ মুখত ঘোচা মাৰিলে ৷ পটলাই সুবলৰ হাতদুখন পিছফালৰ পৰা ধৰি , কঁকালৰ ওচৰত লুকুৱাই ৰখা পিস্তলটো উলিয়াই আনিলে ৷ সুবলক ঠেলি ঠেলি ৰূমৰ ভিতৰলৈ সোমোৱাই নিলে ৷\n- আৰে তই ৷ ডাঙৰদাদাই হাঁহিলে ৷\nহেবোয়ে সুবলৰ গালত এটা চৰ দিলে ৷\n- বিবেকানন্দ হ’বলৈ মন গ’ল নেকি তোৰ ? হঠাতে ইমান ভাল হ’বলৈ মন গ’ল কিয় ? ডাঙৰদাদাৰ মুখত হাঁহি ৷\nহেবো আৰু পটলা দুয়োটাই হাঁহিছে ৷ হেবোয়ে হাতদুখনেৰে অশ্লীল ইংগিত দেখালে ৷\nসুবলৰ ডিঙিতো জ্বলা পুৰা কৰিছে ৷ মুখৰ ভিতৰত লুণীয়া স্বাদ ৷ সি যেন উশাহ ল’ব পৰা নাই ৷ পিছফালে দেৱালত উলমি থকা ছবিখনৰ ৰং সলনি হৈ ৰঙা বৰণ লৈছে ৷ অসংখ্য কাৱৈমাছে তাৰ ভিতৰত জঁপিয়াই আছে ৷\nসুবলে এটা গতা মাৰিলে ৷ পিছফালৰ পৰা ধৰি থকা পটলা পৰি গ’ল ৷ সুবলে সন্মুখত থকা হেবোৰ পেটত ঘোচা মাৰিলে ৷ তাৰপাছত সি জাঁপ মাৰি ওলাই আহিল ৷ ডাঙৰদাদা ইতিমধ্যে গুচি গৈছে ৷ অলপ আগতে টেবুলত থকা ড্ৰয়াৰটো খুলিছে ৷ সুবলে জানে তাত এটা অটোমেটিক মেচিন আছে ৷ সি যিমান পাৰে লৰালৰি কৰিব লাগিব ৷ পটলাই পোন হৈ পিস্তল উলিয়াই লৈছে ৷ সুবলৰ ভাব হ’ল সেইটো যেন পিস্তল নহয়, তাৰ হাতত এটা কলা কাৱৈমাছে খলখলাই আছে ৷ সুবলে পটলাৰ হাতলৈ লাঠি এদাল দলিয়াই দিলে ৷ পিস্তলটো উফৰি পৰি গ’ল ৷ সুবলে পোনতে বাহিৰলৈ ওলাই সন্মুখৰ ৰূমটোৰ খোলা খিৰিকীৰে জাঁপ মাৰি দিলে ৷\nসিপাৰে এটা ডোবা ৷ তাৰপাছত ৰেললাইনটো ৷ লৰাধপৰাকৈ ডোবাটোৰ ওপৰেদি উঠি সুবলে দৌৰিবলৈ ধৰিলে ৷ তাৰ পিছে পিছে চাৰি পাঁচটামান ল’ৰা ৷ সুবলে বেগাই দৌৰিবলৈ ধৰিলে ৷ সি দৌৰি থকা লাইনেৰে আহি আছে এখন ৰেল ৷ সুবলে লাইনটো সলনি কৰিব খুজি উজুটি খালে ৷ মুখ থেকেচা খাই পৰি গ’ল মাটিত ৷ উঠিবলৈ লৈ দেখিলে একেবাৰে আগত আহি থকা ল’ৰাটোৰ হাতত এটা হাতুৰী ৷ আৰু বাকী ল’ৰাকেইটাৰ হাতত হাত বোমা ৷\nপ্ৰথম ল’ৰাটো ৰৈ গ’ল ৷ ৰেলখন পাৰ হৈ গ’ল ৷ সিহঁতে হাত বোমা কেইটা দলিয়াই দিলে ৷ আকাশৰ পৰা নামি আহিছে তিনিটা বোমা ৷ তাৰ অলপ ওপৰতে হালধীয়া জোন ৷ সুবলৰ ভাব হ’ল সি যেন ঘড়ীৰ কাঁটাৰ টিকটিক শব্দ শুনিবলৈ পাইছে ৷ আকাশত যেন এটা প্ৰকাণ্ড ঘড়ী ৷ এডাল কাঁটাই আন এডাল কাঁটাক যিকোনো মুহূৰ্ততে যেন স্পৰ্শ কৰি দিব ৷\nগল্পকাৰ পৰিচিতিঃ শমীক ঘোষৰ জন্ম ১৯৮৩ চনত কলিকতাত। তেখেতে ২০১৭ চনত ‘এলভিস ও অমলাসুন্দৰী’ নামৰ গল্প সংকলনটিৰ খনৰ বাবে যুৱ সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল।


সানমিহলি – সোমকান্ত শইকীয়া – ফটাঢোল\nDecember 1, 2018 দৈনন্দিন\t5 Comments\nসানমিহলি – সোমকান্ত শইকীয়া\n(১) আদম – ঈভৰ জন্ম ৰহস্য :\nভগৱানে বহুত দিন অকলে থাকি থাকি আমনি পাই – বহুত চিন্তা চৰ্চা কৰি ‘আদম’ নামৰ পুৰুষ এজন স্ৰজন কৰিলে।\nভগৱানে কিছুদিন ভালকৈ নিৰীক্ষণ কৰি উপলব্ধি কৰিলে যে, এই এলাইবাদু নিকম্মা ‘আদম’টোক মই মিছাতে স্ৰজিলোঁ; ইয়াৰ দ্বাৰা সৃষ্টি ৰক্ষাতো নপৰিবই, আনকি ই নিজকে নিজে চম্ভালাও মস্কিল হ’ব, কি কৰা যায়!\nবহুত যুগ অধ্যয়ন – গৱেষণা কৰাৰ অন্তত মনলৈ এটা আইডিয়া আহিলে ,ইয়াৰ জাৱৰ জোঁ‌থৰেৰে ভৰা মগজুটোত অলপমান ‘সাৰুৱা মাল’ৰ ফচল গজাবলৈ কিয়নো ‘ঈভ’ নামৰ নাৰী চৰিত্ৰ এটাৰ সৃষ্টি নকৰোঁ? লগ এটাও হ’ব ,সৃষ্টিও ৰক্ষা পৰিব!\nভগৱানে ভবা মতেই ঈভৰ সৃষ্টি কৰিলে আৰু প্ৰথম কামৰ দায়িত্ব হিচাপে নিৰ্দেশ দিলে বোলে -তোমাৰ প্ৰথম কাম হিচাপে এই অলগদ্ধ আদমটোৰ মগজুত অলপ সাৰুৱা পদাৰ্থৰ যোগান ধৰি পৃথিবীত জীয়াই থকাৰ উপযোগী কৰি তোলাৰ দায়িত্ব দিলোঁ। সোনকালে মোক তোমাৰ কামৰ অগ্ৰগতিৰ বিষয়ে জনাবা।\nভগৱানে কেইমাহমানৰ পিছত ঈভৰ কামৰ খতিয়ান ল’বলৈ আহি যিখিনি গম পালে -সেইখিনি শুনি ভগৱানৰে মাথা আচন্দ্ৰাই কৰি গ’ল।\n৪/৫ মাহেও আদমৰ মগজুৰ বিকাশ হওক চাৰি দিনে দিনে ‘গোৱাৰ গোৱিন্দ’হে হোৱাৰ উপক্ৰম হ’ল।\nভগৱানে লগে লগে সিদ্ধান্ত লৈ পেলালে বোলে -এই কথাই কথা নহয়, এই আদমটোক যদি ভৱিষ্যত মানৱ জাতিৰ আদি পুৰুষ হিচাপে ৰাখোঁ । পৃথিৱীখন মানুহৰ বসতিস্থান নহৈ মহা মূৰ্খৰহে বিচৰণ ভূমি হ’বগৈ, গতিকে এইটোৰ কিবা এটা গতি লগাব লাগিল!\nএইবুলি চিন্তা কৰি ভগৱানে ‘ঈভ’ৰ লগত বুদ্ধি বৃত্তিত সমান মৰ্যাদাৰ নতুন এজন ‘আদম’ সৃষ্টি কৰিলে আৰু প্ৰথমে সৃষ্টি কৰা ‘মহা অলগদ্ধ ‘ আদমক শাপ দিলে বোলে -তই কলি কালত অসম নামৰ মুলুকত এটা “অহৈতুকী নাৰী বিদ্বেষী” হিচাপে জন্ম ল’বি গৈ!\nতাত গৈ ফেচবুকৰ কোনোবা এটা গোটৰ সদস্য হিচাপে সমস্ত নাৰী জাতিৰ গৰিহণা খাই খাই তোৰ পাপ খণ্ডন হ’ব । তেতিয়া পিছৰ জনমত ‘নাৰী জাতি’ৰ প্ৰিয়ভাজন হৈ দিন কটাব পাৰিবি! এতিয়া মোৰ চকুৰ আগৰ পৰা অতি শীঘ্ৰে আঁতৰি যা,কুলাঙ্গাৰ, দুৰাচাৰ!\nইফালে, নতুন আদমৰ লগত ঈভে সমিলমিলেৰে যুগ যুগ সহবাস কৰি – সংসাৰ ধৰ্ম পালন কৰি আজিকোপতি মানৱ বংশ পৃথিবীত প্ৰৱৰ্তাই ৰাখিছে।\n(২) ‘ক্ষ’ৰ মহিমা :\nসৰু ল’ৰা ছোৱালীক ঘৰত দেউতাক বিলাকে প্ৰথম প্ৰথম অ -আ,ক -খ লিকিবলৈ শিকোৱাতো যে কিমান যন্ত্ৰণাদায়ক সেইটো ভুক্তভোগীয়েহে জানে। তাতে ল’ৰা আৰু দেউতাক যদি ইটোতকৈ সিটো চৰা হয়, তেতিয়াতো ক’বই নালাগে।\nআমি কলেজত পঢ়ি থকা দিনৰ এটি ঘটনা শুনক। সৰু ভাৰাঘৰ এটাত আমি তিনিজন বেলেগ বেলেগ কলেজত পঢ়া আৰু বেলেগ বেলেগ ঠাইৰ পৰা অহা ল’ৰা একেলগে আছিলোঁ। তিনিওটা নিম্ন মধ্যবিত্ত ঘৰৰ পৰা অহা, পঢ়া শুনাৰ বাহিৰে অন্য বিলাসিতা বা চিন্তা কৰিবলৈ আহৰি আৰু সামৰ্থ্য দুয়োটাই নাই। অৱশ্যে মই পুৱাই তিনি কিলোমিটাৰমান দূৰত এটা টিউশ্ব্যন কৰিবলৈ যাব লাগে, যিমান সম্ভৱ সোনকালে শুলে ৰাতিপুৱা সাৰ পাবলৈ সুবিধা হয়। আমাৰ ভাৰাঘৰটো আছিল মালিকৰ ঘৰৰ লগতে লগা।\nতেওঁলোকৰ তিনিজনীয়া পৰিয়ালটোৰ বাবে সিমান ডাঙৰ ঘৰৰ প্ৰয়োজন নাই বাবে ঘৰটোৰ এটা অংশ আমাক ভাৰালৈ দিছে।\nপ্ৰথম বছৰ আমাৰ একো অসুবিধা নোহোৱাকৈয়ে পাৰ হ’ল। দ্বিতীয় বছৰত প্ৰথম ছমাহমান শান্তিৰেই পাৰ হ’ল , বিশেষকৈ মই সময়মতে শোৱা – উঠাত একো ব্যাঘাত জন্মা নাছিল। কিন্তু সেই বছৰটোৰ ছমাহমান যোৱাৰ পিছৰ পৰাই পৰিবেশ লাহে লাহে সলনি হ’বলৈ ধৰিলে,এনেকুৱা অৱস্থা পালেগৈ যে আমি ভাৰাঘৰ সলনি কৰাৰ কথা ভাবিব লগা হ’ল! কিন্তু কিয়?\nসেই বছৰ মালিকৰ একমাত্ৰ ল’ৰাটোৰ তিনি বছৰ পূৰা হ’ল ,এতেকে জানুৱাৰী নে ফেব্ৰুৱাৰী মাহতে দেউতাকে নি ওচৰতে থকা অসমীয়া মাধ্যমৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত নাম লগাই দিলেগৈ। প্ৰথম ছমাহ এনেয়ে অহা যোৱা কৰি থাকিলে কিন্তু গৰম বন্ধৰ পিছৰ পৰা ল’ৰাটোক দেউতাকে ঘৰত অ-আ, ক-খ লিখিবলৈ শিকোৱা আৰম্ভ কৰি দিলে। তেতিয়াৰ পৰাই সদায় সন্ধিয়াৰ পৰা ৰাতি এডোখৰলৈকে বেৰখনৰ সিপাৰে অৰ্থাৎ মালিকৰ ঘৰত চিঞৰ বাখৰ আৰম্ভ হ’ল। দিনে চাৰি পাঁচটামান আখৰ লিখিবলৈ শিকাই চাগৈ।\nদেউতাকে চিঞৰে – অঁ হৈছে ওপৰলৈ,এইবাৰ তললৈ, অঁ আৰু অলপ দীঘলকৈ। হ’ব হ’ব অলপ চুটি কৰ , বচ্ বচ্!\nএতিয়া ফলিখন মোহাৰ , সিপিঠিত লিখ —\nএনেকৈ কেইবা দিনো হুলস্থূলৰ মাজেৰে ৰাতি ১০ / ১২ বজালৈকে আখৰ লিখা শিকোৱাৰ অনুশীলন চলিবলৈ ধৰিলে। তাৰ মাজতে কোনোবা দিনা আকৌ বাপেকে গেমেহ্ গেমেহ্কৈ পিঠিত বাঘ ঢকাও সোধায় । ল’ৰাৰ কাণ তাল মৰা চিঞৰ,হুৰাও-ৰাওকৈ কান্দোন ।মাকে বাপেকক চৌধ পুৰুষ উদ্ধাৰ কৰি পৰা গালি,এই সকলোবোৰ মিলি ভাৰাঘৰৰ শান্ত পৰিবেশ অশান্ত হ’বলৈ ধৰিলে ।\nএমাহ মানৰ পিছৰ কথা,আমাৰ লগৰ গোলাঘাটৰ বৰাই কিবা এটা হিচাপ কৰি ক’লে -হেৰা, আজি আমি ইয়াৰ পৰা পলোৱাই মঙ্গল হ’ব।\nমই বোলো -কিয়?\n-মই হিচাপ কৰি পাইছোঁ, আজি ল’ৰাক ‘ক্ষ’ লিখিবলৈ শিকাব।জানাই নহয় পোন আখৰ শিকাওঁতেই অৱস্থা কাঢ়িল,ক্ষ লিখিবলৈ শিকালে ৰাতিপুৱাবগৈ। ‘ক্ষ’ৰ পাক কেইটা দেখিছাই নহয়!\nআমি হাঁহিলোঁ যদিও কথাটো একেবাৰে নুই কৰিবও নোৱাৰিলোঁ। যোৱা দিনবিলাকৰ তুলনাত আজি যে যুদ্ধখন অলপ কঠিন হ’ব গম পাই গ’লোঁ।\n(৩) ফা – ই – ল; ফাইলফাইলফাইল:\nআমি একেলগে থকা তিনিজনৰে এজন আছিল ‘আই -টি – আই’ৰ ছাত্ৰ। ল’ৰাজন চুটি – চাপৰ কিন্তু বৰ গহীন ,কাহানিও মুখ ফুটাই হঁহা দেখা নাছিলোঁ। এদিন মই ৰাতিপুৱাৰ সলনি সন্ধিয়া টিউশ্ব্যন কৰিবলৈ যাব লগা হ’ল।মই পঢ়ুওৱা ল’ৰাটোৰ বোলে পিছ দিনা পৰীক্ষা আছে,অলপ পঢ়া চাই দিব লাগে। আনজন ল’ৰা নাই,ঘৰলৈ গৈছে।\nমই টিউশ্ব্যনৰ পৰা ৭ বজা মানত আহি ঘৰ সোমাবলৈ লৈ বাহিৰৰ পৰা শুনিলোঁ, ভিতৰত কোনোবাই খুক্ খুক্ কৈ হাঁহি আছে -দুৱাৰ খুলি সোমাই গৈ দেখোঁ যে সদায় গহীন হৈ থকা মোৰ সংগীজনেই অকলে অকলে হাঁহি আছে।\n-কি হ’ল বৰুৱা, অকলে অকলে হাঁহি আছা যে?\n-হাঁহি উঠা কথা এটা হ’ল হে’ আজি আমাৰ ৱৰ্কশ্বপৰ ক্লাচত। আমাৰ মেকানিকেল ৱৰ্কশ্বপৰ আগৰজন ইনষ্ট্ৰাক্টৰ বদলি হ’ল, তেখেতৰ ঠাইত আগতে শিলচৰত কাম কৰা এজন নতুনকৈ আহিছে। তেখেতে অসমীয়া নকয়েই,সব কথা আমাক ইংৰাজীতহে কয়। আজি আমাক জব্ এটা দিলে, ফাইল মাৰিব লাগে। আমাৰ লগৰে এজনে ফাইলডাল লৈ ধুমধাম জোৰে জোৰে ঘঁহাই আছে। তাকে দেখি নতুন চাৰজন আহি তাক বুজাবলৈ ধৰিলে –\n-You do not filefilefilefilefile —\n-You f-i -l -e;f—i–l—e;f–i—l—e !\nআচলতে, তেওঁ ক’ব খুজিছে তুমি ইমান খৰখৰকৈ ফাইল নামাৰিবা,লাহে লাহে মাৰিবা।\n(৪) ভগৱান চিন্তা:\nএখন নিম্ন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ পিছত প্ৰধান শিক্ষকে প্ৰাৰ্থনাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আৰু উপকাৰিতাৰ বিষয়ে এটা মনঃস্পৰ্শী বক্তব্য আগবঢ়ালে। তেখেতে প্ৰসঙ্গক্ৰমে ক’লে যে সন্ধিয়া ভাত খোৱাৰ আগতে আমি ভগৱানৰ নাম ল’বলৈ কেতিয়াও পাহৰিব নালাগে। ভগৱানৰ নাম ল’লে পৰিয়ালত সুখ-শান্তি বিৰাজ কৰে।\nকাৰ কাৰ ঘৰত ভগৱানৰ নাম লোৱা হয় প্ৰমাণ চাবলৈ তেখেতে এজন ল’ৰাক সুধিলে,-মণ্টু, তোমালোকৰ মা দেউতাৰে খোৱাৰ আগতে ভগৱানৰ নাম লয় নে?\nসি থিয় হৈ ঘপ্ কৈ উত্তৰ দিলে, -লয় চাৰ, কালি খোৱাৰ সময়ত দেউতাই লৈছিল।\nশিক্ষক -বঢ়িয়া কথা; কি বুলি লৈছিল ভগৱানৰ নাম?\nমণ্টু -হে ভগৱান, আজিও জাতিলাও!\n« ফটাপ্ৰেমৰ কবিতা – নীলাক্ষী দেৱী ডেকা\nআমাৰ কি আহে যায়– সদানন্দ ভূঞা »\nYou do not filefilefilefilefile —\n-You f-i -l -e;f—i–l—e;f–i—l—e\nআটাইকেইটাই উত্তম হৈছে ।\nইটোতকৈ সিটো চৰা ।\nআটাইকেইটা ভাল হৈছে\nতামাম লাগিল দাদা!\n১ নম্বৰটো কোন বাৰু?\nসুন্দৰ, আটাইকেইটা ভাল হৈছে । বঢ়িয়া লাগিল ।


দূৰ্যোগ আৰু জৰুৰীকালীন অৱস্থা — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / স্বাস্থ্য / জীৱনৰ সত্যসমূহ / দূৰ্যোগ আৰু জৰুৰীকালীন অৱস্থা\nএই শিতানত দূৰ্যোগ আৰু জৰুৰীকালীন অৱস্থাত শিশুৰ বাবে লʼব লগা ব্যৱস্থাসমূহৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে।\nদূৰ্যোগ আৰু জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ তথ্যসমূহ জনা আৰু এইবোৰ মানি চলাটো কিয় গুৰুত্বপূৰ্ণ?\nদূৰ্যোগ আৰু জৰুৰীকালীন অৱস্থাত শিশুসকলেই বেছিকৈ ৰোগাক্ৰান্ত হয় আৰু তেওঁলোকক অতি মনোযোগ আৰু যত্নৰ প্ৰয়োজন হয়। হিচাপমতে বিশ্বৰ ২৭ নিযুত শৰনাৰ্থী আৰু ৩০ নিযুত স্থানচ্যুত লোকৰ ৮০ শতাংশই মহিলা আৰু শিশু। ১৯৯০ ৰ পৰা ১৯৯৯ চনলৈকে প্ৰায় ২০ কোটি মানুহ দূৰ্যোগত প্ৰভাৱিত হৈছে। দূৰ্যোগে দুখীয়া মানুহক অতি বেছিকৈ ক্ষতি কৰে। উন্নয়নশীল দেশত দূৰ্যোগত প্ৰায় ৯০ শতাংশ লোকৰ মৃত্যু হয়।\nযোৱাটো দশকত এনে দূৰ্যোগৰ বাবেই বিশ্বৰ প্ৰায় ৯ নিযুত শিশুৰ মৃত্যু ঘটিছে, আঘাট প্ৰাপ্ত হৈছে, মাউৰা বা পৰিয়ালৰ পৰা বিচিন্ন হৈ পৰিছে।\nদূৰ্যোগ আৰু জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ বিষয়ে কোনবোৰ কথা প্ৰতিটো পৰিয়াল বা সমাজে জনাৰ অধিকাৰ আছে?\n১) দূৰ্যোগ আৰু জৰুৰীকালীন অৱস্থাত শিশুসকলে অত্যাৱশ্যকীয় স্বাস্থ্য যত্ন লাভ কৰাৰ লগতে মিজিলছৰ প্ৰতিষেধক, পৰ্য্যাপ্ত খাদ্য আৰু সূক্ষ্মপোষণৰ পৰিপূৰক পাব লাগে।\n২) জৰুৰীকালীন অৱস্থাত স্তনপান বিশেষভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ।\n৩) দূৰ্যোগ, সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষ আদিৰ সময়ছোৱাত পিতৃ-মাতৃয়ে বা আন সম্পৰ্কীয় লোকে শিশুক বিশেষভাৱে মৰম আদৰ কৰিব লাগে কাৰণ ইয়ে শিশুৰ মনত নিৰাপদ ভাৱ জগায়।\n৪) ঘৰুৱা হিংসা, যুদ্ধ আৰু আন দূৰ্যোগময় পৰিস্থিতিয়ে শিশুক ভয় খুৱাই আৰু খঙাল কৰি তোলে। যেতিয়া এনে পৰিস্থিতি হয় তেতিয়া শিশুক অধিক মনোযোগ, মৰম আৰু শিশুটিৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰিবলৈ সুযোগ প্ৰদান কৰিব লাগে। শিশুটিৰ বয়স অনুসৰি অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা কৰিব লাগে।\n৫) বোমা বা আন বিস্ফোৰণ অতি বিপদজনক। এইবোৰ স্পৰ্শ কৰিব নালাগে। শিশু ওমলা ঠাইখিনি নিৰাপদ হ’ব লাগে আৰু অচিনাকী সামগ্ৰীৰ সৈতে নেখেলিবলৈ শিশুসকলক সাৱধান কৰি দিব লাগে।\nসহায়ক তথ্য:দূৰ্যোগ আৰু জৰুৰীকালীন অৱস্থা\nদূৰ্যোগ আৰু জৰুৰীকালীন অৱস্থাত শিশুসকলে অত্যাৱশ্যকীয় স্বাস্থ্য যত্ন লাভ কৰাৰ লগতে মিজিলছৰ প্ৰতিষেধক, পৰ্য্যাপ্ত খাদ্য আৰু সূক্ষ্মপোষণৰ পৰিপূৰক পাব লাগে।\nবহুত মানুহ একে ঠাইতে গোট খালে ৰোগ সোনকালে বিয়পে। শৰনাৰ্থী শিবিৰ বা দূৰ্যোগৰ সময়ৰ আশ্ৰয় শিবিৰত শিশুসকলে বহু লোকৰ লগত কম ঠাইতে থাকিব লগা হোৱাৰ বাবে তৎকালে প্ৰতিষেধক প্ৰদান কৰিব লাগে। বিশেষকৈ মিজিলছৰ বেজী প্ৰথম অস্থায়ী শিবিৰতে দিয়াব লাগে। খাদ্যপ্ৰান ‘ক’ ৰ পৰিপূৰকো প্ৰদান কৰিব লাগে।\nজৰুৰীকালীন অৱস্থাত প্ৰতিষেধনৰ বাবে ব্যৱহৃত চিৰিঞ্জসমূহ এবাৰেই মাত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা বা স্বয়ক্ৰিয়ভাৱে নষ্ট হৈ যোৱা চিৰিঞ্জ ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে। দৈন্য অৱস্থা আৰু অপুষ্টিত থকা শিশুৰ বাবে মিজিলছ অতি জতিলৰূপে দেখা দিব পাৰে।\nযিহেতু মিজিলছ অতি দ্ৰুতভাৱে বিয়পে সেয়েহে মিজিলছ হোৱা শিশুক আন শিশুৰ পৰা আতঁৰাই ৰাখিব লাগে আৰু প্ৰশিক্ষিত স্বাস্থ্যকৰ্মীৰ দ্বাৰা পৰীক্ষা কৰোৱাই খাদ্যপ্ৰান ‘ক’ ৰ পৰিপূৰক পালি খুৱাব লাগে।\nমিজিলছৰ বাবে ঘনাই জতিলভাৱে পেটচলা ৰোগ হয়। মিজিলছৰ প্ৰতিষেধন প্ৰদান কৰি শিশুক পেটচলা আৰু নিউমনিয়াৰ পৰা সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিব পৰা যায়।\nযদিহে শিশুটিক কিবা কাৰণত প্ৰথম বছৰতে প্ৰতিষেধন সম্পূৰ্ণকৈ প্ৰদান কৰিব পৰা নগ’ল, তেন্তে যিমান শীঘ্ৰে পৰা যায় সোনকালে প্ৰতিষেধন সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰদান কৰাটো অত্যাৱশ্যকীয়।\nজৰুৰীকালীন অৱস্থাত স্তনপান বিশেষভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ।\nশিশুটিক ৬ মাহ বয়সলৈ কেৱল মাত্ৰ স্তনপান কৰোৱাবলৈ আৰু ৬ মাহৰ পিছত আন খাদ্যৰ লগত স্তনপান কৰোৱাই থাকিবলৈ পৰিয়ালৰ সদস্য, আন অভিজ্ঞ মাতৃ, প্ৰশিক্ষিত স্বাস্থ্যকৰ্মী আদিয়ে নতুন মাতৃক ব্যৱহাৰিক সহায় আৰু উৎসাহ প্ৰদান কৰিব লাগে। শিশুটিক দুবছৰ বয়সলৈকে বা তাৰ পাছতো বিছাৰিলে স্তনপান কৰোৱাব লাগে। ছমাহতকৈ ডাঙৰ শিশুক স্তনদুগ্ধৰ বাহিৰেও আন সম্পূৰক আহাৰ প্ৰদান কৰিব লাগে।\nমানসিক হেঁচাই স্তনপানত ব্যাঘাট জন্মাই বুলি থকা বিশ্বাস আতঁৰাবলৈকে মাকৰ মানসিক হেঁচা নিৰাময়ৰ ব্যৱস্থা লব লাগে।\nৰোগ আৰু মৃত্যুৰ পৰা শিশুটিক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিবলৈ ৬ মাহ বয়সলৈকে শিশুক অগ্ৰাধিকাৰ ভিত্তিত স্তনপান কৰোৱাটোত বিশেষ গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিব লাগে।\nযদিহে স্তনদুগ্ধৰ পৰিপূৰক গাখীৰ খুওঁৱাতো অত্যাৱশ্যকীয় হয় তেন্তে স্বাস্থ্যসন্মতভাৱে কেনেকৈ এই গাখীৰ প্ৰস্তুত কৰিব লাগে সেইটো প্ৰশিক্ষিত স্বাস্থ্যকৰ্মীৰ পৰা ভালদৰে শিকি লব লাগে। কৃত্ৰিম খাদ্য প্ৰদান কৰা শিশুক অধিক মৰম আৰু কাষত ৰখাৰ প্ৰয়োজন হয়। বটলেৰে গাখীৰ খুৱাৰ সময়ত কেতিয়াও শিশুটিক অকলশৰীয়াকৈ এৰিব নালাগে। কাপেৰেহে গাখীৰ খোৱাটোত গুৰুত্ব দিব লাগে।\nদূৰ্যোগ, সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষ আদিৰ সময়ছোৱাত পিতৃ-মাতৃয়ে বা আন সম্পৰ্কীয় লোকে শিশুক বিশেষভাৱে মৰম আদৰ কৰিব লাগে কাৰণ ইয়ে শিশুৰ মনত নিৰাপদ ভাৱ জগায়।\nঅনাটন আৰু জৰুৰীকালীন অৱস্থাত কোনো শিশুৱেই যাতে মাক-দেউতাকৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ নপৰে সেইটো চৰকাৰে, ৰাষ্ট্ৰসংঘ (চৰকাৰ নাথাকিলে) ই নিশ্চিত কৰাৰ দ্বায়িত্ব লব লাগে।\nযদিহে বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে, তেন্তে তেনে শিশুক বিশেষ সুৰক্ষা আৰু যত্ন প্ৰদান কৰাটো চৰকাৰৰ দ্বায়িত্ব। শিশুটিৰ পৰিয়ালক বিচাৰি উলিওৱা আৰু পৰিয়াললৈ ঘূৰাই পঠিওৱাটোও চৰকাৰ আৰু কৰ্তৃপক্ষৰ দ্বায়িত্ব। জৰুৰীকালীন অৱস্থাত পৰিয়ালৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ পৰা শিশুসকলক বিশেষ যত্ন প্ৰদান কৰাটোও চৰকাৰৰ কৰ্তব্য। এনে যত্ন সম্ভৱ ক্ষেত্ৰত শিশুটিৰ একে সম্প্ৰদায়ৰ পৰিয়ালৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে।\nজৰুৰীকালীন অৱস্থাত পৰিয়ালৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হোৱা শিশুক মাউৰা বুলি ধৰি লব নালাগে আৰু দত্তক গ্ৰহণৰ বাবে চেষ্টা কৰিব নালাগে। যেতিয়ালৈকে মাক-দেউতাক বা ওচৰ সম্পৰ্কীয় লোকক বিচাৰি পোৱা নাযায় তেতিয়াও বিচ্ছিন্ন হোৱা শিশুটিৰ দূৰ সম্পৰ্কীয় জীৱিত পৰিয়ালক বিছাৰিব লাগে। যদিহে মাক-দেউতাক বা আন পৰিয়ালক বিছাৰি পোৱা নাযায় তেন্তে একে ঠাইৰ পৰিয়াল এটাই শিশুটিক দত্তক গ্ৰহণ কৰাটো উত্তম উপায়। যদিহে এনে পৰিয়াল পোৱা নাযায় তেতিয়াহে আন সংস্কৃতি বা দেশৰ পৰিয়ালে শিশুটিক দত্তক গ্ৰহণৰ বাবে বিবেচনা কৰিব লাগে।\nযদিহে পৰিয়ালটো অত্যাচাৰৰ বলি হয় তেন্তে নতুন ঘৰ বা দেশত নিজকে মিলাই লোৱাটো কঠিন হয়। কেতিয়াবা বহু শৰনাৰ্থী শিশুৱে নতুন ভাষা আৰু সংস্কৃতি শিকাৰ বাবে ওপৰঞ্চি হেঁচাও বহন কৰিব লাগে।\nঘৰুৱা হিংসা, যুদ্ধ আৰু আন দূৰ্যোগময় পৰিস্থিতিয়ে শিশুক ভয় খুৱাই আৰু খঙাল কৰি তোলে।\nযেতিয়া এনে পৰিস্থিতি হয় তেতিয়া শিশুক অধিক মনোযোগ, মৰম আৰু শিশুটিৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰিবলৈ সুযোগ প্ৰদান কৰিব লাগে। শিশুটিৰ বয়স অনুসৰি অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা কৰিব লাগে।\nযেতিয়া চিনাকী মানুহ, ঠাই বা বস্তু সলনি হয় বা হেৰাই যায় আৰু যেতিয়া প্ৰাপ্তবয়স্কসকল হতাশ আৰু বিচাৰি নোপোৱা হয় তেতিয়া শিশুসকলে ভয় খাব পাৰে বা পাহৰিও যাব পাৰে।\nঅনাটন আৰু জৰুৰীকালীন অৱস্থাত পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁলোকৰ শিশুসকলৰ প্ৰতি মৰম, আন্তৰিকতা আৰু নিৰাপত্তা প্ৰদান কৰাত অসুবিধা হব পাৰে।\nভয়লগা, দুখজনক বা উগ্ৰাত্মক অভিজ্ঞতাৰ পিছত শিশুসকলৰ মানসিক হেঁচা আৰু আচাৰ ব্যৱহাৰত সমস্যা থকাটো পৰিলক্ষিত হোৱাটো স্বাভাৱিক। কিছুমান শিশুৱে পাহৰি যায় আন কিছুমানে অধিক আকোঁৰগোজ হৈ পৰে। কিছুমান শিশুৱে ভয় নাখালেও পৰিস্থিতিৰ লগত মিলি যাব পাৰে। দীৰ্ঘম্যাদী অত্যাচাৰৰ সৈতে শিশুসকলে পৰিচিত হৈ মিলি যাব পাৰে যদিও এইবোৰে তেওঁলোকক আঘাট দিয়ে।\nযদি শিশুসকলৰ মনৰ ভাৱ বুজি তেওঁলোকক সহায় কৰা নহয় তেন্তে তেওঁলোক অধিক হতাশ হৈ পৰে।\nনিয়মীয়া কাৰ্য্যসূচী- বিদ্যালয়লৈ যোৱা আৰু নিয়মীয়া খাদ্য গ্ৰহণ আৰু শোৱাৰ সময়সূচী-আদিয়ে শিশুক সুৰক্ষা আৰু অবিৰত ভাৱ এটা জগাই তোলে।\nআনন্দদায়ক কাম-কাজে মানসিক হেঁচা পাহৰাত শিশুক সহায় কৰে। হিংসা বিৰোধী নাটক, খেল-ধেমালী আৰু আন ধৰণৰ বিনোদন যেনে শৰনাৰ্থী শিবিৰৰ কাষত নিৰাপদ ঠাইৰ খেল পথাৰত কথা-বতৰা পতা ইত্যাদি কাৰ্য্যসূচী পাতিব পাৰি। ছবি অঁকা, পুতলাৰ সৈতে খেলা বা পুতলা নাছ আদিৰ জৰিয়তে শিশুৰ মনৰ ভাৱ প্ৰকাশত সহায় কৰে আৰু দুখজনক অভিজ্ঞতাৰ সৈতে মোকাবিলা কৰাত সুযোগ পায়। নাটকৰ যোগেৰে দুখজনক পৰিস্থিতি অৱতাৰণা কৰাটো প্ৰায়ে দেখা যায় আৰু ই সৰু শিশুৰ বাবে অতি সহায়ক হয়। কি হৈছিল সেই কথা বুজি পোৱাত শিশুটিয়ে সহায় কৰে।\nশিশুটিক কিহে কষ্ট দিছে সেই কথা কবলৈ শিশুটিক উৎসাহিত কৰিব লাগে। তেওঁলোকৰ ভাৱ প্ৰকাশৰ বাবে চেষ্টা কৰিব লাগে কিন্তু হেঁচা প্ৰ্য়োগ কৰিব নালাগে। তেওঁলোকে কোৱা কথাবোৰ শুনিব লাগে আৰু শিশুটিয়ে দেখা বা পোৱা অভিজ্ঞতাবোৰত প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিব লাগে।\nতিনি বছৰৰ পৰা ছয় বছৰীয়া শিশুৱে সমস্যাবোৰৰ বাবে নিজে দায়বদ্ধতাৰ ভাৱ আহিব পাৰে। এনেভাৱে এক শক্তিশালী ভুলৰ অনুশোচনা জগাই তুলিব পাৰে। এনে শিশুক প্ৰাপ্তবয়স্ক লোকৰ মনোযোগ আৰু সহায়ৰ প্ৰয়োজন।\nশিশুসকলক অহৰ্নিশে পুনঃনিশ্চয়তাৰ প্ৰয়োজন হয়। তেওঁলোকৰ ওপৰত হেঁচা প্ৰদান কৰিব বা গালি দিব নালাগে। যদি নিকটআত্মীয় কিছু সময়ৰ বাবে আতঁৰি যায় তেন্তে সেই কথা শিশুটিক ক’ব লাগে। ব্যক্তিজন ক’লৈ গৈছে আৰু কেতিয়া আহিব আৰু তেওঁ নথকা সময়খিনিত কোনে তেওঁৰ যত্ন ল’ব সেই কথা শিশুটিক ক’ব লাগে।\nযিহেতু কিশোৰসকলৰ যুদ্ধ আৰু আন বেদনাদায়ক পৰিস্থিতিৰ বিষয়ে নিকা ধাৰাণা থাকে সেইহে সৰু শিশুতকৈ এওঁলোকে বেছি দূৰ্বল উপলব্ধি কৰে আৰু সম্ভৱতঃ এনে পৰিস্থিতি ৰোধ কৰিব নোৱাৰাৰ বাবে নিজকে দোষী বুলিও ভাবিব পাৰে। তেওঁলোকে পৰিস্থিতিৰ সৈতে তাল মিলাব পাৰিলেও মানসিকভাৱে এনে ভয়াৱহ পৰিস্থিতিৰ সৈতে খাপ খাব নোৱাৰিব পাৰে। এনে কিশোৰসকল কেতিয়াবা খং আৰু হতাশাৰ সৈতে আকোঁৰগোজ মনোভাৱ লব পাৰে। এওঁলোক কৰ্তৃপক্ষৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰিব পাৰে, নিছাযুক্ত ঔষধ সেৱন কৰিব পাৰে। বা তেওঁলোকে সকলোবোৰ পাহৰিও পেলাব পাৰে। ভয়াতুৰ হৈ পৰিব পাৰে বা বেয়া অভিজ্ঞতাসমূহৰ বাবে আগতীয়াকৈ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\nকৈশোৰসকলক তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতাৰ ভিত্তিত কাম কৰিবলৈ প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ সহায়ৰ প্ৰয়োজন হয়। সমাজৰ কাম-কাজত কিশোৰসকলক জৰিত কৰি তেওঁলোকক বিশেষ ভূমিকা প্ৰদান কৰিলে লাভজনক ফল পোৱা যায়।\nসমনীয়া, শিক্ষক, সমাজে পৰিয়ালক হেৰুৱা কিশোৰটিক সহায় আৰু নিৰাপত্তা প্ৰদান কৰিব পাৰে। কিশোৰসকলক প্ৰাপ্তবয়স্কসকলক বিশ্বাসত ল’বলৈ আৰু সমনীয়াৰ লগত নিজৰ অভিজ্ঞতা বিনিময় কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিব লাগে। সামাজিক কাম-কাজত কিশোৰসকলক জৰিত কৰিব লাগে।\nযদি কোনোবাটি শিশুৰ এনে মানসিক হেঁচা অধিক সময়লৈ অপৰিৱৰ্তিত থাকে তেন্তে বিশেষজ্ঞৰ লগত পৰামৰ্শ কৰা উচিত।\nবোমা বা আন বিস্ফোৰণ অতি বিপদজনক। এইবোৰ স্পৰ্শ কৰিব নালাগে।\nশিশু ওমলা ঠাইখিনি নিৰাপদ হ’ব লাগে আৰু অচিনাকী সামগ্ৰীৰ সৈতে নেখেলিবলৈ শিশুসকলক সাৱধান কৰি দিব লাগে।\nলেণ্ডমাইন বা আন বোমা আদি বিভিন্ন আকাৰ, বৰণ আৰু আৰ্হিৰ থাকে। এনেবোৰ মাটিৰ তলত, বননিৰ মাজত বা পানীৰ তলত লুকুৱাই থ’ব পাৰি।\nনষ্ট হৈ যোৱা বিস্ফোৰক সামগ্ৰীবোৰ চিনাক্ত কৰিবলৈ কঠিন হয় আৰু এইবোৰো অতি বিপদজনক। সেনাই অভিযান চলোৱা ঠাই, সেনাই পৰিত্যাগ কৰা ঠাই আদিবোৰত সেইহে অতি সাৱধানতা অৱলম্বন কৰা উচিত। এনে বিস্ফোৰক থকা ঠাইসমূহ বিভিন্ন ধৰণে চিহ্নিত কৰা থাকিব পাৰে। এনে স্থানবোৰলৈ নোযোৱাই ভাল।\nএনে কিছুমান বিস্ফোৰক থাকে যিবোৰ মাটিত পৰাৰ লগে লগে বিস্ফোৰণ হয়। কিন্তু কেতিয়াবা নুফুটিবও পাৰে। সেইহে এনেবোৰ অতিশয় বিপদজনক। এনে হাঁবি আদিত জুই লগাই দিলেও এই বোমাবোৰ নুফুটিবও পাৰে বা নষ্ট নহবও পাৰে আৰু নিৰাপদ নহয়।\nকিছুমান বোমাত হেঁচা পৰিলে, কিছুমানত ছাবি টানি দিলে, আন কিছুমানত কেৱল স্পৰ্শ কৰিলে বা লৰাই দিলেই বিস্ফোৰণ হয়। গতিকে এনে অচিনাকী সামগ্ৰী স্পৰ্শ কৰিব নালাগে। যি ঠাইত এটা বোমা থাকে তাত আৰু অধিক বোমা থাকিব পাৰে। এনে সামগ্ৰী দেখিলে লগে লগেই সহায় বিচাৰিব লাগে। যদি এনে বিস্ফোৰণ সংঘটিত হয় তেন্তে:\nতেজ ওলোৱা স্থানত তেজ বন্ধ নোহোৱালৈকে হেঁচা মাৰি ধৰিব লাগে।\nযদি তেজ ওলোৱাতো নকমে তেন্তে ক্ষত স্থানৰ ওপৰত যি ঠাইতেই সম্ভৱ হয় তাত কাপোৰেৰে বান্ধ দিব লাগে আৰু চিকিৎসা সাহাৰ্য্যৰ বাবে পঠিয়াব লাগে। যদি সাহাৰ্য্য এঘন্টা সময়লৈ পোৱা নাযায় তেন্তে প্ৰতি ঘন্টাৰ অন্তৰে-অন্তৰে বান্ধটো কিছু সময়ৰ বাবে ঢিলা কৰি দিব লাগে আৰু তেজৰ পৰিমাণ কমিছেনে নাই চাব লাগে। যদি তেজ ওলোৱা বন্ধ হৈছে তেন্তে বান্ধটো খুলি দিব লাগে।\nযদি শিশুটিয়ে উশাহ লৈ আছে কিন্তু অজ্ঞান হৈ আছে তেন্তে শিশুটিক কাতিয়াকৈ শুৱাই দিব লাগে যাতে জিভাখনে উশাহৰ পথ বন্ধ কৰি নেপেলায়।


ৰসবিতান Archives - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / ৰসবিতান\nAdmin DC ফেব্ৰুৱাৰী 12, 2018\tৰসবিতান0179\nআপোনাসৱে কিয় ইমান আৰ এছ এছক বেয়া পায় বুজিব নোৱাৰো। মই ভাবো, এয়া অজ্ঞতা নতুবা বিদ্বেষৰ ফলত হৈছে। মাথাটো অলপ ঠাণ্ডা কৰি গোলৱালকাৰজী বা দীনদয়ালজী বা শ্যামাপ্ৰসাদজীৰ ৰচনা দুখনমান পঢ়কচোন – আপোনাৰ ভুল ভাগিব। আগতে মোৰো কিছু ভুল ধাৰণা আছিল, কিন্তু সেই মহান চিন্তাবিদসকলৰ ৰচনাৰাজি পঢ়াৰ পাছত আৰু আৰ এছ …\nAdmin DC জানুৱাৰী 22, 2018\tৰসবিতান0340\nআজিৰ তাৰিখত ভাৰতৰ সপ্ত অমৰ চৰিত্ৰৰ ভিতৰত হনুমানেই আটাইতকৈ সুখী৷ সুখী হ’বৰে কথা – তেওঁৰ পৰম পূজনীয় ৰামৰ আদৰ্শৰে পৰিচালিত দল এটাই ভাৰতত শাসনভাৰ চলাই আছে৷ আজিকালি তেওঁৰ দৰে বহুতেই কথাই কথাই ৰামৰ নাম লয়৷ আকাশে-বতাহে কেৱল ভাহি থাকে– ‘জয় শ্ৰী ৰাম, জয় শ্ৰী ৰাম’৷ শেহতীয়াকৈ অসমতো ‘জয় শ্ৰী ৰাম, …\nAdmin চেপ্তেম্বৰ 4, 2017\tৰসবিতান0265\n..ভোট জলকীয়া গছ কেইজোপাৰ ফালে ধনুখন ভিৰাই ৰৈ আছে দুলেন হাজৰিকা! কানিমুনি সন্ধ্যা। অলপ পাছতে চোৰে চৰ মাৰিলেও নেদেখা আন্ধাৰ হ’ব। এইখিনিয়েই সময়। ধনুখনৰ গুণ ডাল আৰু অলপ জোৰে টানি হাজৰিকা পোন হৈ ৰৈ থাকিল। জলকীয়াৰ জুইছাই দাম বজাৰত। জলকীয়াৰ দামত ভকুৱা মাছ কিনিব পাৰি। সেনেহেন সময়ত হাজৰিকাৰ ভোট জলকীয়া …\nAdmin জুলাই 23, 2017\tৰসবিতান0262\nAdmin ডিচেম্বৰ 29, 2016\tৰসবিতান01,203\nদেওবাৰ ৰাতিপুৱা….। শ্ৰীমতীয়ে পাকঘৰৰপৰা মাত লগালে, ‘হেৰি, এটা কণীও নাই। কেইটামান আনকগৈচোন বজাৰৰ পৰা’। মই লগে লগে বুজি পালো আজি নিশ্চয় ব্ৰেকফাষ্টত লুচী আৰু কণী-আলু ভাজি! এনেতে মোবাইলত এছ.এম.এছ এটা আহিল। সেইটো পঢ়ি মই হাঁহি ৰখাব পৰা নাই। ‘হেৰা শুনাচোন, জমনি কথা এটা…ভগৱানেই হেনো বুজি নাপায়, আমিনো কোন কূটা? শুনিবা?’ …\nAdmin নৱেম্বৰ 30, 2016\tৰসবিতান0307\n১. শুন ধনপোনা.. বাইবেলৰ কথা। চল্লিশ দিন চল্লিশ ৰাতি একেৰাহে বৰষুণৰ পাছত নোৱাৰ জাহাজ মাটিত লাগিল। নতুনকৈ পৃথিৱীখন আৰম্ভ কৰিবৰ বাবে নোৱাই উদ্ভিদ প্ৰাণী সকলোকে জাহাজৰ পৰা মুকলি কৰি দিলে। কিন্তু…জাহাজত থকা বুদ্ধিজীৱী প্ৰজাতিৰ প্ৰাণীৰ মাত্ৰ এজন হে জীয়াই থাকিল!! নোৱা বিপাঙত পৰিল। ইমান ডাঙৰ পৃথিৱী এজন বুদ্ধিজীৱীৰে কেনেকৈ চলিব!! …


একবিংশ খণ্ড: আম্ৰপালী: বৰ্ণিল দস্তাবেজৰ স্বৰ্ণীল লিপি - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nধীৰে ধীৰে শ্যামলীসাজ ধাৰণ কৰিছে প্ৰকৃতিয়ে। উৎকট গ্ৰীষ্মৰাণীৰ দেহা জুৰ পেলাবলৈ বৰ্ষা ঋতুৱে ক’লা মেঘেৰে আকাশ ছানি ধৰিছে। কুঁহিপাতবোৰ পূৰঠ হৈ গাঢ় কৰিছে আৰণ্যক বিৰিখৰ কাণ্ড। এনে সময়ত যিকোনো মানুহৰ মনেই প্ৰিয়জনৰ সান্নিধ্যৰ বাবে আকুল হৈ উঠিব পাৰে।\nচম্পা নদীৰ নিৰ্মল পানীত প্ৰভাতী স্নান কৰি মগধৰ ৰাণী ক্ষেমাই বিম্বিসাৰৰ বিদায়বেলাৰ মুখখন মনলৈ আনিলে। শেষ মুহূৰ্তত কি কৈ গৈছিল তেওঁ? তেওঁৰ একান্ত নিজৰ পুৰুষজনে কোন নাৰীৰ নাম জপ কৰি তেওঁৰ পৰা বিদায় লৈছিল? সৌন্দৰ্যৱতী, প্ৰজ্ঞাৱতী ক্ষেমাৰ বাবে এইটো বৰ আশ্চৰ্যৰ কথা নহয়নে? বিম্বিসাৰৰ জগতত তেওঁৰ দৰে সুশীলা, স্বামীপ্ৰাণা নাৰী আন কোনোবা থাকিব পাৰেনে? ধৰ্মচৰ্চা, ৰাজবিদ্যাৰ পৰা ভ্ৰমণলৈকে কি কি কথাত সংগ দিয়া নাছিল তেওঁ? বিম্বিসাৰে জনা নাছিলনে তেওঁৰ অদৰ্শনত ৰাণী ক্ষেমাৰ দুনয়নৰ ৰশ্মি হেৰাই যায়, নিশাৰ নিদ্ৰাই সংগ নিদিয়ে শেতেলীত।দাৱানলে ছাঁই কৰিছে তেওঁ মন। মনৰ কালিমাখিনিয়ে মুখখনতো এলান্ধুবৰণৰ তৰপ সানিছে। ৰাজনন্দিনীজনী হৈ শিৰ তুলি ৰজা বিম্বিসাৰৰ কাষে কাষে ঘূৰোঁতে গৰ্বিত বুকুখনে এবাৰলৈও ভবা নাছিল স্বামীৰ মনৰ যি সাম্ৰাজ্যত তেওঁ ৰাজৰাণী হৈ বহি আছে, সেই সাম্ৰাজ্য ক্ষেমাৰ নিজৰ নহয়। কিহৰ অভাৱ আছিল তেওঁৰ মাজত যে স্বামীয়ে অতদিনে শিৰত পিন্ধাই থোৱা প্ৰেমৰ কিৰীটিটো ইমান সংগোপনে চুৰ কৰি আনক পিন্ধাই দিব? এয়াতো তেওঁৰ সপোনৰো অগোচৰ আছিল।\nকি আছে এজনী সামান্য নগৰগণিকাৰ মাজত? সৌন্দৰ্যৰ বাদে কি আছে বৈশালীগণিকা আম্ৰপালীৰ মাজত? তেওঁৰ দৰে কাব্য ৰচনা কৰিব পাৰে নে সেই নগৰগণিকাই? শাস্ত্ৰজ্ঞান আছেনে তেওঁৰ? প্ৰতিভাৰ অত আধিক্যৰে চহকী পত্নী এৰি কিহৰ তাড়নাত তেওঁৰ স্বামী আন নাৰীৰ সান্নিধ্যত নামে অত ঘনে ঘনে? কেৱল দৈহিক প্ৰয়োজনতেই নে? কেৱল দৈহিক প্ৰয়োজনত বিশাল গংগা নদী পাৰ হৈ সিপাৰলৈ ঢাপলি মেলিবনে তেওঁৰ স্বামীয়ে? সেই অন্য নাৰীগৰাকীক দৰ্শন কৰাৰ দুৰ্বাৰ বাসনা এটি জাগি উঠে ৰাণীৰ মনত। কিমান সৌভাগ্যশালী হ’ব সেই নাৰী, যাৰ বৰ্তমানৰ এইখণ্ড সম্ৰাট বিম্বিসাৰৰ প্ৰেম আৰু সান্নিধ্যৰে গৌৰৱমণ্ডিত হৈ আছে।\nধৃষ্ণিবৰ্ণী পুষ্পকাননৰ মাজেৰে অকলশৰে খোজ দিছিল ৰাণী ক্ষেমাই। মুক্তা খটোৱা বেঙুনীয়া বসনে ঢাকি ৰাখিছিল তেওঁৰ কৃশাংগী দেহা। গোমা আকাশৰ চন্দ্ৰটোৰ দৰেই তেওঁ আছিল বিষাদময় আৰু গম্ভীৰ। প্ৰমোদকক্ষৰ কোনো এক কোণৰ পৰা অহা বাঁহীবাদনৰ সুৰে তেওঁৰ অন্তৰ্জগতৰ আলোড়িত কৰি তুলিলে। কাননৰ পৰা ৰাজগৃহলৈ উভতি আহে তেওঁ। ৰোহঘৰৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰি শীতল মজিয়াত বহি পৰে। ৰাণীৰ সাজ সোলোকাই অংগ-প্ৰতংগবোৰ খুঁটিয়াই চায় তেওঁ, স্বৰ্ণৰ দৰে উজ্জ্বল বৰ্ণ তেওঁৰ, মৎসৰ দৰে অক্ষি। এইখিনিয়ে সন্তুষ্ট ৰাখিব নোৱাৰিলে তেওঁৰ স্বামীক। ইমানেই সুন্দৰী নে আম্ৰপালী? কেৱল সৌন্দৰ্যৰ বাবেই বাষ্পীভূত হৈ উৰি যায় দীৰ্ঘজোৰা প্ৰেমৰ। তেতিয়াহ’লে প্ৰেমক অমৰত্বৰ আখ্যা কিয় দিয়া যায়?\nপ্ৰশ্নৰ উপৰি প্ৰশ্ন, হুমুনিয়াহৰ লানি নিছিগা ধাৰ, জোৰকৈ চেপি ধৰা ক্ৰন্দনৰ ভৰে ৰাজৰাণীক থিৰেৰে থাকিবলৈ নিদিয়ে। ৰোহঘৰৰ ভিতৰৰ ক্ষণবোৰ ৰৈ ৰৈ পাৰ হয়। ৰাণী চেলেনা ব্যতিব্যস্ত হৈ পৰে। কিন্তু ক্ষেমাৰ মুখ চাই বুজা নাযায়, ঔদাসীন্য আৰু নিৰ্লিপ্ততাৰ আঁৰৰ কাৰক কি? প্ৰিয় বৰ্ষাঋতুৰ আলস্য-পিষ্ট একো একোটা দিবা-নিশি ৰাজগৃহৰ ওপৰেৰে পাৰ হৈ যায়। মগধৰাজ বিম্বিসাৰৰ নাম জপ নহয় ক্ষেমাৰ ওষ্ঠ ভেদি। কি হৈছে ৰাণী ক্ষেমাৰ? চিন্তাত পৰে মগধৰাজ্যৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী আশুতোষ। ৰোহঘৰলৈ খোজ আগবঢ়াই তেওঁ থমকি ৰয়, অন্তৰাত্মাৰ পৰা উফৰি আহে সেই প্ৰশ্ন,\n“ৰাণীক তুমি কি বুলি সান্ত্বনা দিবা আশুতোষ? বিম্বিসাৰ আৰু আম্ৰপালীৰ সম্পৰ্কৰ বাবে তুমিয়ে জানো দায়ী নোহোৱা?”\nৰোহঘৰৰ কক্ষত টোকৰ দি তেওঁ নিৰ্বোধ শিশুৰ দৰে থিয় দি ৰয়। হিমসিক্ত শূন্যতাৰে ৰাণী ক্ষেমা তেওঁৰ সন্মুখত দণ্ডায়মান হয়, বিৱৰ্ণ চকুত যেন খঞ্জৰৰ দৰে তীক্ষ্ণ প্ৰশ্ন, “মোক কি বুজাবলৈ আহিছা প্ৰধানমন্ত্ৰী আশুতোষ? পুৰুষে কিদৰে উত্তৰাধিকাৰীসূত্ৰে অৰ্জন কৰে নাৰীৰ হৃদয়ৰ সৈতে খেলাৰ অধিকাৰ, সেয়াই বুজিবলৈ আহিছানে?”\nপ্ৰশ্নৰ আঘাতত থকা-সৰকা হৈছে তেওঁ। মৌনতা ভেদি কোনোমতে প্ৰকাশিত হৈছে সেই অলংঘ্য প্ৰশ্নৰ নিনাদ, “আপুনি কি বিচাৰিছে ৰাণী ক্ষেমা?”\nশীতাৰ্ত হাঁহি এটা বিয়পি পৰিছে ৰাণী ক্ষেমাৰ বদনত, বিৰবিৰাই কৈ উঠিছে, “একো বিচৰা নাই প্ৰধানমন্ত্ৰী, কিয়েইবা বিচাৰিব পাৰোঁ প্ৰিয়পুৰুষৰ এধানি সুখৰ বাদে?”\nবৈশালী আক্ৰমণৰ ক্ষণ গণি থকা যুৱৰাজ অজাতশত্ৰুৰ ৰক্ত তগবগাই উঠে। চুবুৰীয়া বৈশালী ৰাজ্যত বৃহৎ ৰাজনৈতিক সালসলনি হৈছে। ৰজা মনুদেৱ ক্ষমতাচ্যুৎ হৈছে। এই অস্থিৰ সময়তে কিয় সুযোগ লোৱা নাই মগধৰাজে? মগধৰাজৰ পত্নীসকল কিয় উদাসীন, নিৰাসক্ত? বিশাল ৰাজগৃহৰ সভাকক্ষত জৰুৰী সভা আহ্বান কৰি মগধৰ প্ৰধান বিষয়াসকলক মাতি পঠিয়ায় বিম্বিসাৰপুত্ৰ অজাতশত্ৰুৱে।\n“প্ৰধানমন্ত্ৰী!”, যুৱৰাজ অজাতশত্ৰুৱে নিৰ্দেশ দিবলৈ প্ৰস্তুত হয়।\n“আজ্ঞা কৰক যুৱৰাজ”, প্ৰধানমন্ত্ৰী আশুতোষে যুৱৰাজক সঁহাৰি দিয়ে।\n“বৈশালীৰ দক্ষিণ খণ্ডৰ পালিৰজাৰ লগত পিতায়ে কিছু বুজাবুজিলৈ আহিছিল। সেই বিষয়টো সম্পৰ্কে মহাৰাজ বিম্বিসাৰে আপোনাৰ লগত আলোচনাত বহিছিল নেকি?”\n“হয় যুৱৰাজ, বৈশালীৰ নতুন নেতৃত্বক লৈ সুখী নোহোৱাসকলে মগধৰাজক সহায় কৰাৰ কথা আছিল। সেইমতে দক্ষিণ খণ্ডৰ পালিৰাজে মহাৰাজক কিছু ভিতৰুৱা খবৰ, পশ্চাদদুৱাৰৰ মানচিত্ৰ আৰু আক্ৰমণৰ উপযুক্ত সময়ৰ জ্ঞান দিছিল। কিন্তু মহাৰাজে সেই মানচিত্ৰ গুপ্ত স্থানত ৰাখিছে। আমাৰ জ্ঞাত নহয় সেই তথ্য।”\n“কিন্তু প্ৰধানমন্ত্ৰী, আপুনিতো দেখিছেই মহাৰাজে ৰাজকাৰ্য তথা ৰাজ্যভাৰৰ সমস্ত দায়িত্ব আমাৰ হাতত অৰ্পণ কৰিছে। তেওঁ এতিয়া ৰাজকাৰ্যৰ আসক্তি এৰি প্ৰধানতঃ ভ্ৰমণবিহাৰ আৰু শাক্যমুনিৰ নব্যধৰ্মত মনোনিৱেশ কৰিছে।”\n“হয় যুৱৰাজ, শাক্যমুনিৰ নৱধৰ্মই ৰাজ ব্যৱস্থাটোক মৃত্যুৰ মুখলৈ ঠেলি দিব। মহাৰাজ এই নতুন ব্যৱস্থাটোৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হোৱাটো ৰাজপৰিয়ালসমূহৰ বাবে দুৰ্ভাগ্যজনক।”\n“গতিকে প্ৰধানমন্ত্ৰী, বিলম্বৰ হেতু নাই। অনতিপলমে বৈশালীক আমাৰ অধীনলৈ আনি ৰাজ্যৰ সম্প্ৰসাৰণ ঘটাব লাগে।”\nপ্ৰধানমন্ত্ৰীক আদেশ দিয়ে যুৱৰাজে, যুদ্ধৰ বাবে প্ৰস্তুত হোৱা যাওক। বৈশালী-আক্ৰমণৰ ৰণনীতি অতি শীঘ্ৰে তৈয়াৰ কৰা হওক।\nযুৱৰাজৰ নিৰ্দেশ পাই প্ৰধানমন্ত্ৰী আশুতোষে বক্ৰ হাঁহি এটা মাৰি প্ৰস্থান কৰিলে। বৈশালীৰ প্ৰতি তেওঁৰ বিদ্বেষ বহু পুৰণি। বৈশালীয়ে তেওঁৰ পিতৃক দেশদ্ৰোহী আখ্যা দি দেশান্তৰিত কৰাৰ পাছৰে পৰা তেওঁৰ বুকুত জ্বলি আছে প্ৰতিশোধৰ বহ্নি। এতিয়া এই বহ্নিশিখাৰ শক্তি প্ৰদৰ্শনৰ সময়। মগধৰ বৃহৎ সেনাবাহিনীৰ সৈতে তেওঁ গভীৰ আলোচনাত বহিল। অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰে পৰা অশ্ব, হস্তিনী আৰু পদাতিক সৈন্যক আচুটিয়াকৈ পৰ্যবেক্ষণ কৰি তেওঁ সমগ্ৰ মগধৰ জনগণক যুদ্ধৰ জাননী দিলে। মগধৰ জনগণ আহ্লাদিত হ’ল। যথাসম্ভৱ সহায়-সহযোগিতা আগবঢ়াবলৈ তৎপৰ হ’ল সকলো।\nবৈশালীৰ দক্ষিণ খণ্ডৰ পালিৰজালৈ গোপন পত্ৰৰে যোগাযোগ কৰা হ’ল। গভীৰ নিশা আন্ধাৰৰ আৰ লৈ বৈশালীৰাজ্যৰ প্ৰৱঞ্চক পালি ৰজাই দেখুৱাই দিয়া পথেৰে আহি সমগ্ৰ বৈশালী মগধৰ সৈন্যই দখল কৰি ল’ব, এয়াই আছিল মগধৰ যুৱৰাজ আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ পৰিকল্পনা।\nৰাজগৃহৰ মন্ত্ৰণাকক্ষত দিনজোৰা আলোচনা চলিল। মগধৰাজ্যৰ যুৱৰাজ অজাতশত্ৰু আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰী আশুতোষৰ নেতৃত্বত সৈন্যবাহিনী গঠন কৰা হ’ল। পদাতিক সৈন্য, অশ্বাৰোহী সৈন্য, হস্ত্যাৰোহী সৈন্যৰ বৃহৎ দল এটা বৈশালীৰ দক্ষিণ খণ্ডৰ গোপন পথ এটাৰে প্ৰৱেশ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হ’ল।\nবৈশালীত তেতিয়া আনন্দৰ বন্যা। নৱনৃপতি যুদ্ধবীৰৰ ৰাজঅভিষেক পৰ্বৰ সামৰণি পৰিছিল মাথোঁ। বাৰিষাৰ বৰষুণজাকে বৈশালীৰ কৃষকসকললৈ নতুন আশা কঢ়িয়াই আনিছিল। অৱশ্যে নেৰানেপেৰা বৃষ্টিৰ বাবে গংগাৰ দুয়োকুল প্লাৱিত হৈ পৰিছে। প্ৰতিবাৰৰ দৰেই বৈশালীৰ সমগ্ৰ প্ৰশাসন সাজু হৈ উঠিছিল বানাক্ৰান্ত অঞ্চলসমূহত সাহাৰ্য দিবৰ বাবে।\nনিশাভৰা বৃষ্টিৰ অন্তত নিৰ্ম্মাল্যৰ শুভ্ৰ পুষ্পৰ দৰে পবিত্ৰ আভা এটা চুকে-কোণে বিয়পি পৰিছিল। এই আভাই মোৰ মনৰ অনিশ্চয়তা আৰু সংশয়তা দূৰ কৰি মোক প্ৰেমৰ স্থায়িত্বৰ প্ৰসংগত মনচক্ষু খুলি দিছিল। এই কথা মোৰ অজ্ঞাত নহয় যে, এই মহাজগতত কোনোটো বিন্দুৱেই স্থায়ী নহয়, কিন্তু এইটোও সত্য যে কিছু কথা ইমান ক্ষণস্থায়ীও নহয়। প্ৰতিবাৰ বিক্ৰমে বিদায় লোৱাৰ পৰ্বত মোক হতাশাই আৱৰি ধৰাৰ সময়ত স্থায়িত্বৰ এই আপেক্ষিকতাই মোক তুলি ধৰে। প্ৰেম যদি ভ্ৰম হয়, এই ভ্ৰমতে মই ডুবি থাকিবলৈ ভাল পাম- এইদৰে নিজেই নিজৰ প্ৰশ্নসমূহ ফঁহিয়াই নিজেই উত্তৰ দি যাওঁ এটা এটাকৈ। এই উত্তৰ প্ৰাপ্তিৰ পিছত অনন্য আশিস আৰু উদ্দীপনাৰে ওপচি উঠে মোৰ সিক্ত হৃদয়। তেওঁ আহিব, বাৰে বাৰে আহিব, অহাৰে কথা, কাৰণ প্ৰেমত মোৰ বিশ্বাস আটাইতকৈ বেছি। কাষৰ পালংকত শয়নৰত সখী প্ৰভালৈ চাই পঠিয়াইছিলোঁ। কল্কিনাথৰ ৰহস্যজনক মৃত্যুৰ পাছত ইক্ষ্বাকুবংশৰ নেতা হিচাপে নিযুক্ত হোৱা বীৰসিঙৰ লগত সখী প্ৰভাৰ বিবাহৰ কথা চলিছিল। সখী প্ৰভাৰ চকুৰ পতাত তেতিয়া সপোনৰ ভৰ। তাইক মই আমনি নকৰি নিজৰ জগতত বিচৰণ কৰি ৰওঁ।\nদিন যায়, দিন আহে। পুৰণি দিনবোৰ হৈ পৰে নতুন দিনৰ প্ৰতীক্ষাৰ নামান্তৰ মাত্ৰ। প্ৰেম আৰু বিৰহৰ অহৰহ স্তুতিধ্বনিত প্ৰাৰ্থনাগৃহলৈ পৰিণত হয় দেহধাৰী আত্মা। তেনে এটা বৰ্ষাসিক্ত প্ৰত্যুষৰ সময়। মন্দিৰৰ ঘণ্টাৰ দৰে পৱিত্ৰ সুৰ এটি বিয়পি পৰিছে সৰ্বত্ৰ। পূব গগনত আদিত্যৰাজৰ প্ৰথম বিন্দুটোৱে ভৰি থৈছে মাত্ৰ।\nআম্ৰকুঞ্জৰ বাহিৰত হঠাতে শুনা গ’ল কোনোবা অশ্বাৰোহীৰ ভৰিৰ খুৰাৰ শব্দ। বাতায়ন মেলি সম্ভেদ ল’বলৈ বিচাৰিলোঁ। শীতল মলয়াই মেৰিয়াই ধৰিলে শৰীৰ। শৰীৰৰ ৰন্ধ্ৰে ৰন্ধ্ৰে বিয়পি যোৱা গৈৰিক পৱনধাৰাই যেন কাণে কাণে কৈ গ’ল, “প্ৰেমাষ্পদৰ আগমনত কি যৌৱনময়ী হৈ উঠিছা তুমি হে নাৰী!”\nহয়, আম্ৰকুঞ্জত বিক্ৰমৰ পদাৰ্পণ ঘটিছে। দ্বাৰৰক্ষীৰ ওচৰত আম্ৰপালীলৈ পত্ৰ এৰি সুদীৰ্ঘকালৰ বাবে তেওঁ আম্ৰকুঞ্জৰ অতিথিগৃহ আৰক্ষণ কৰিলে। স্বৰ্ণমুদ্ৰাৰ জনজননিত সাৰ পাই গ’ল অতিথিগৃহৰ পৰিচাৰক-পৰিচাৰিকা। অপৰিচিত নহয় তেওঁ। দেৱীৰ একান্ত আপোন পুৰুষজন সবাৰে প্ৰিয়। স্নানৰ দিহা কৰা হ’ল। দুগ্ধ আৰু শুষ্ক ফলেৰে আপ্যায়ন কৰি দেৱীক বিক্ৰমসেনৰ আগমন সম্পৰ্কে খবৰ দিয়া হ’ল।\nপত্ৰযোগে বিক্ৰমে অতিথিগৃহত বাহৰ পতাৰ খবৰ পাই মোৰ মন আনন্দত উথলি উঠিল। স্বপ্নকক্ষিকা বন্ধ আছিল সাময়িকভাৱে। শ্ৰাৱনৰ এই মধুময় সময়খিনি মই নিজৰ বাবে উপভোগ কৰিম বুলিয়েই লিগিৰাহঁতক কিছুদিনৰ বাবে কামৰ পৰা বিৰতি দি দিছোঁ। এইখিনি সময়ত বিক্ৰমৰ উপস্থিতিয়ে মোক আনন্দত অধীৰ কৰি তুলিলে।\nস্নান-সৰোবৰৰ পাৰত পদ্মাসনত তপস্যাৰতা দেৱীৰ তাপস ভংগ কৰিবলৈ এনে এটি খবৰেই যথেষ্ট আছিল। শীতল জলে তৃষ্ণাতুৰ কণ্ঠত প্ৰাণ দিয়াৰ দৰে এই আগমনে মোৰ আত্মা জুৰ পেলাই দিলে।\nগিৰিমালা ভেদি বৈ অহা স্বচ্ছ নিৰ্ঝৰিনীৰ সুললিত সুৰধ্বনিৰ গুঞ্জন এটাত মোৰ চঞ্চল মন শান্ত হৈ পৰিল। দাপোণত স্ব-মুখ দৰ্শন কৰিলোঁ। অঞ্জনাভি চক্ষুৰ প্ৰশান্ত চাৱনিয়ে মোক মায়াসমুদ্ৰত বিলীনহোৱাৰ কথা কৈ গ’ল। স্তনপট্টৰ ওপৰত কৌশেয়-কোমল বস্ত্ৰ এখনি মেলি লৈ মই অতিথিকক্ষৰ ফালে খোজ ল’লোঁ।\nনীলপদ্মৰে ভৰা সৰোবৰৰ কাষত অৱস্থিত এই অতিথিগৃহ। বিখ্যাত শিল্পীৰ কাৰুকাৰ্যৰে ভৰি আছে অতিথিগৃহৰ প্ৰতিটো কক্ষ। বিক্ৰমৰ গহীন খোজকেইটাই যেন এই অতিথিগৃহটোক নতুন ৰূপ দিছে। দুৱাৰৰ ফাকেঁৰে চাই পঠিয়ালোঁ তেওঁলৈ।অতিথিকক্ষৰ দেৱালত আঁৰি থোৱা ভিন্নশৈলীৰ কাঠামোবোৰত বান্ধি থোৱা ছবিবোৰ তেওঁ চাই গৈছে ধীৰে ধীৰে। বিখ্যাত মহিষীসকলৰ ছবিবোৰৰ মাজত কোনোজন কবি, কোনোজন বিখ্যাত সম্ৰাট, কোনোজন শিল্পী, কোনোজন আকৌ গায়ক। তাৰ মাজতে এখন ছবি দেখি তেওঁ উচপ খাই থমকি গৈছে।\n“কিয় বিক্ৰম, কিয় ৰৈ গ’লা তুমি?”, কক্ষত ভৰি থৈ সুধি পেলালোঁ তেওঁক।\nছবিখনৰ পৰা চকু আঁতৰাই বিক্ৰমে মোলৈ চালে, জীৱন্ত নিখুঁত প্ৰতিমা এটিক সন্মুখত দেখি যেন চকু চাত মাৰি ধৰিলে তেওঁৰ। সদ্যস্নাতা দেৱীৰ দেহৰ পৰা নিৰ্গত দ্যুতিয়ে তেওঁৰ চকুত মোহাঞ্জন সানি দিলে। নৈবেদ্যৰ দৰে পৱিত্ৰ নিৰ্যাস এটি বিয়পি যায় বক্ষভেদি। স্পৰ্শৰ আকুল বাসনা এৰি নিজক সম্বৰণ কৰি মোক সুধি পেলায় তেওঁ, “এই ছবিসমূহ কোনে অংকন কৰিছে দেৱী?”\n“বিভিন্ন শিল্পীৰ দ্বাৰা এই ছবিসমূহ অংকন কৰা হৈছে। তোমাৰ পছন্দ হোৱা নাই নেকি বিক্ৰম?”\n“এওঁ কোন?”, হঠাতে মগধৰাজ বিম্বিসাৰৰ ছবিখনলৈ আঙুলিয়াই সুধিলে তেওঁ।\n“এয়া মগধৰাজ বিম্বিসাৰ। পোন্ধৰবছৰ বয়সতে মগধৰাজ হিচাপে অভিষিক্ত হৈ বিভিন্ন যুদ্ধ আৰু বৈবাহিক সম্পৰ্ক আদি কূটনীতিৰ মাধ্যমেৰে তেওঁ সাম্ৰাজ্য বিস্তাৰ কৰে। মাজে মধ্যে বৈশালীৰাজ্যকো তেওঁ দৃষ্টি নিক্ষেপ নকৰা নহয় আৰু সেই হেতু বৈশালীয়ে তেওঁক শত্ৰুদেশৰ ৰজা হিচাপে গণ্য কৰে।”\n“তেনে এখন শত্ৰুদেশৰ ৰজাৰ ছবি তোমাৰ অতিথিগৃহত।”“নাই নাই বিক্ৰম, তেওঁক মই ব্যক্তি হিচাপেহে শ্ৰদ্ধা কৰোঁ। এই কথা অৱশ্যেই জ্ঞাতব্য যে, কেৱল সম্ৰাট হিচাপেই তেওঁ বিখ্যাত নহয়, তেওঁ এজন বিখ্যাত গায়কো।”\n“তুমি লগ পাইছানে তেওঁক?”, বিক্ৰমসেনে পুনঃ প্ৰশ্ন কৰে।\n“নাই নাই লগ পোৱা নাই, কিন্তু তেওঁৰ কীৰ্তিৰ কথা কোনে নাজানে? এয়া হয়তো বিম্বিসাৰৰ তৰুণ বয়সৰ ছবি।”\nবিক্ৰম আশ্বস্ত হ’ল। দেৱীয়ে তেওঁৰ ছদ্মবেশী ৰূপ ধৰিব পৰা নাই। তেওঁ ক’লে,\n“দেৱী, তোমাৰ নৃত্যকলাত দেশ-বিদেশৰ খ্যাতি আছে, অথচ মই আজিলৈ নৃত্য পৰিদৰ্শনৰ সেই সৌভাগ্য অৰ্জন কৰিব পৰা নাই।”\n“ক্ষমা কৰা বিক্ৰম, অতি শীঘ্ৰেই সেই ব্যৱস্থা কৰা হ’ব।”\nচাই ৰ’লোঁ একেথৰে বিক্ৰমলৈ। বিক্ৰমে মোৰ নৃত্যক শ্ৰদ্ধা কৰে, বিক্ৰমে শিল্পক শ্ৰদ্ধা কৰে, এই কথাটোৰ বাবেই যেন বিক্ৰমৰ প্ৰেমত নতুনকৈ পৰিলোঁ। মোৰ দৃষ্টিত কম্পন উঠিছিল যেন বিক্ৰমৰ। কিহৰ কম্পন সেয়া, সন্দেহ নে প্ৰশয়ৰ, বিক্ৰমে যেন নিজেও তত ধৰিব নোৱাৰিলে। দিনে দিনে গভীৰ হৈ উঠা এই চকুহালে বিক্ৰমৰূপী বিম্বিসাৰৰ ছদ্মবেশক যেন ভ্ৰকূটি কৰে। কক্ষৰ পৰা ওলাই যোৱা অপসৃয়মান নাৰীমূৰ্তিটোলৈ চাই তেওঁৰ বক্ষ কঁপি উঠে, এই ছদ্মবেশে প্ৰেমৰ এই মসৃণ গতিৰ ছন্দপতন নঘটায়তো!\nইন্দ্ৰকাননৰ দৰে সজাই তোলা হ’ল সংগীতগৃহ। সুৰ, লয় আৰু তালৰ ছন্দত বাদ্যসংগতকাৰীসকলে বাদ্য সংগত কৰিছে। হস্ত আৰু পাদৰ উপযুক্ত সঞ্চালনেৰে নৃত্যকলা প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ সাজু হৈছোঁ মই। বাহিৰত সঘনে বাজি উঠিছে পৰ্জন্য সংগীত। শ্যামবৰ্ণী পৰ্জন্যৰ আকাশত মাজে মাজে জিলিকি উঠিছে ৰূপালী ৰেখা। সন্ধ্যাৰে পৰা ধীৰ গতিৰে বলি থকা পৱনদেৱতাই হঠাতে চঞ্চল ৰূপ ধাৰণ কৰি প্ৰভঞ্জন নমাই আনিছে। বৃষ্টিয়ে ধুৱাই পেলাইছে অভিমানী পৃথিৱী। বাউল প্ৰকৃতিৰ খেয়ালী আহ্বানত যেন নিজকে ধৰি ৰাখিব পৰা নাই ছদ্মবেশী বিম্বিসাৰে। নিজৰ অজ্ঞাতেই হাতত তুলি ল’লে মৃদংগম বাদ্য। গগনত অখণ্ডভাৱে বাজি থকা জলতৰংগৰ সমাহাৰত সংগীতকক্ষৰ অভ্যন্তৰৰ বাদনৰ সুৰে এটা নতুন ধ্ৰুপদী ৰাগ সৃষ্টি কৰিলে। নৃত্য থমকি গ’ল মোৰ। একান্ত মনে মৃদংগমত চাপৰ মাৰিছে বিক্ৰমে। তন্ময় হৈ শুনি ৰৈছোঁ মই। বিক্ৰমৰ এই ৰূপ নকৈ পৰিচিত হৈছে মোৰ। এই ৰূপত মই আশ্চৰ্যবোধ কৰিছোঁ। দেশে বিদেশে ঘূৰি ফুৰা এজন ব্যৱসায়ীৰ বাবে শিল্পৰ এই উচ্চস্তৰৰ সাধনা কিদৰে সম্ভৱ!\nনিশাৰ শেষ প্ৰহৰত মেঘ থামিল। বাদ্যসংগতকাৰীসকলে সংগীতগৃহ ত্যাগ কৰিলে। নৈশ প্ৰদীপৰ কোমল পোহৰত বিক্ৰমৰ পৃষ্ঠস্থানত থিয় দি ৰ’লোঁ মই। মনত অযুত প্ৰশ্ন। এওঁ কোনো সাধাৰণ বণিক হ’ব নোৱাৰে। জীৱনত কম মানুহৰ সৈতে সাক্ষাৎ হোৱা নাই মোৰ। ৰজা, মন্ত্ৰী, অভিজাত বণিকৰ পৰা কৃষকলৈকে অনেক ব্যক্তিৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিছোঁ। অনেকেই মোৰ নৃত্যৰ প্ৰশংসাত ৰত হৈছে, অনেকেই মোৰ দেহৰ সুষমাৰ বাবে ব্যাকুল হৈছে, কিন্তু এইদৰে কোনোৱেই মোৰ আত্মালৈ জাগৰণ আনিব পৰা নাছিল।\n“কোন হয় তুমি? কোন তুমি বিক্ৰম?”, হতচকিত কণ্ঠেৰে সুধি পেলাইছোঁ মই।\nউত্তৰ দিয়া নাই বিক্ৰমে। থুঁতৰিত ধৰি কাষ চপাই নিছে মোক।\n“মোক তোমাৰ পৰিচয় দিয়া বিক্ৰম। তুমি কোনো সাধাৰণ পুৰুষ নোহোৱা। মইতো এজনী সামান্য গণিকা। মই তোমাক দেহদানৰ বাবে বাধ্য হ’ব পাৰোঁ, কিন্তু মনদানৰ বাবে যোগ্যতা মোৰ নাই।\n“নাই নাই দেৱী, তুমি সামান্য নাৰী নোহোৱা, তুমি শিল্পী, তুমি অনন্যা।”\n“সামান্য নাৰী নহওঁ! শিল্পী হওঁ মই! অনন্যা হওঁ মই! এই তোষামোদৰ কাৰণ কি বিক্ৰম?”\n“তোষামোদ নহয় দেৱী, এয়া মোৰ অনুভৱ। এই অনুভৱেই সত্য।”\nপ্ৰকৃত শিল্পীয়েহে শিল্পৰ মৰ্যাদা দিব পাৰে। বিক্ৰম এজন প্ৰকৃত শিল্পী। মাটিত আঁঠুকাঢ়ি মই তেওঁৰ চৰণ স্পৰ্শ কৰিলোঁ। তেওঁ দাঙি ধৰিলে মোক, “তোমাৰ স্থান চৰণত নহয় আম্ৰপালী। তোমাৰ স্থান মোৰ বক্ষত।”\nদুই হাত প্ৰসাৰি বিক্ৰমসেনে মোক বক্ষলৈ আহ্বান জনালে। তেওঁৰ বলিষ্ঠ আলিংগনত মই দিকবিদিক হেৰুৱাই জীণ গ’লোঁ সেই মায়াসমুদ্ৰত। গংগাজলৰ দৰে এই পৱিত্ৰ স্পৰ্শই যেন মোক শুদ্ধ কৰি তুলিলে। এই স্পৰ্শ দেহজ নাছিল, এই স্পৰ্শত লালসা নাছিল, ত্ৰিবেণী সংগমৰ কোনো এক বিন্দুত যেন মিলিত হৈ গ’ল দেহ, মন আৰু আত্মা।\nকথাবোৰৰ পুনৰাবৃত্তি ঘটিল । পুনৰাবৃত্তি ঘটা কথাবোৰ ন-ক্ষণত ন-ৰূপ ল’লে। দিনে দিনে মিলনৰ গাঢ়তা বাঢ়িল, দিনে দিনে প্ৰেমৰ গভীৰতা বাঢ়িল। আৰু তেনে এক মধুময় সময়ত আউল লগাবলৈ জৰুৰী নিৰ্দেশ লৈ ৰজাৰ পত্ৰদাতা আহিল। পত্ৰ পঢ়ি চিন্তিত হৈ পৰিল মোৰ মুখমণ্ডল। মোৰ মুখৰ বৰণ লক্ষ্য কৰিলে বিক্ৰমে।\n“কি হৈছে দেৱী? কিবা গুৰুতৰ সমস্যা নেকি?”\n“হয় বিক্ৰম। সমস্যা গুৰুতৰেই। মগধৰ ৰজাই বৈশালী আক্ৰমণ কৰিছে। বৈশালীৰাজে সমগ্ৰ বৈশালীতে সূচনা জাৰি কৰিছে।”\n“কি কৈছা দেৱী? মগধৰ ৰজাই বৈশালী আক্ৰমণ কৰিছে! এই সম্বাদ কিমান দূৰ সত্য দেৱী?”\n“এয়া সম্পূৰ্ণ সত্য বিক্ৰম, সৌৱা চোৱা, হিমালয়ৰ পাদ দেশত তম্বু তৰি মগধৰ সেনানীয়ে বাহৰ পাতিছে। বৈশালীৰাজে মোৰ সেনানীসকলকো যুদ্ধত সহায়ৰ বাবে আহ্বান কৰিছে। এয়া বৰ দুঃসময় বিক্ৰম। মগধৰাজে পিছদুৱাৰেদি এইদৰে আক্ৰমণ কৰি কাপুৰুষালিৰ পৰিচয় দিয়াৰ প্ৰয়োজন নাছিল।”\n“মোৰ বিশ্বাস হোৱা নাই দেৱী। ক’ৰবাত নিশ্চয় কিবা এটা ভ্ৰান্তি হৈছে।” “\nকিয় বিক্ৰম, কি কাৰণত মোতকৈও মগধৰাজৰ ওপৰত তোমাৰ বিশ্বাস বেছি?”\n“নাই নাই দেৱী, মই ক’ব বিচাৰিছিলোঁ যে…….”\n“মই এতিয়া একোকে শুনিবলৈ প্ৰস্তুত নহ’ম বিক্ৰম। মোৰ ৰাষ্ট্ৰৰ বিপদৰ সময়ত মই ৰাষ্ট্ৰৰ ওচৰত ঠিয় হোৱাটো প্ৰয়োজনীয়। যুদ্ধৰ সামৰণি নোহোৱালৈকে আম্ৰকুঞ্জৰ সকলো প্ৰমোদ-মনোৰঞ্জন বন্ধ কৰি দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হ’ল।”\nখৰ খোজেৰে বাহিৰলৈ ওলাই আহিলোঁ মই। মোৰ সেনানীসকলক প্ৰয়োজনীয় নিৰ্দেশ দি অনতিপলমে বৈশালীৰ সেনাপতিৰ কাষত থিয় হ’বলৈ ক’লোঁ।\nবৈশালী ৰাজপথ, গাঁও-ভূঁই ভৰি পৰিছিল শত্ৰুদেশৰ সৈনিকেৰে। বানপানীত ব্যস্ত থকা সেনাগণক জৰুৰীকালীনভাৱে যুদ্ধলৈ মাতি পঠিওৱা হৈছিল। ঘোষকে ৰাজপথত ঘোষণা কৰি আছিল যুদ্ধৰ বাতৰি।\nবাতায়নেৰে ডিঙি মেলি বিক্ৰমে ৰাজপথলৈ চাই পঠিয়াইছিল। ভয়াৰ্ত হৈ পৰিছিল বিক্ৰমৰ মুখমণ্ডল। এয়া কি হ’ল, কেনেকৈ হ’ল? মগধে ইমান খৰতকীয়াকৈ যুদ্ধৰ আয়োজন কৰিলেইবা কিয়? ৰাজগৃহত কি চলিছে? কোনে নিৰ্দেশ দিলে এই আকস্মিক যুদ্ধৰ? যুৱৰাজ অজাতশত্ৰুৱে নে ৰাজৰাণীয়ে? ভুল কৰিলে তেওঁ। মগধৰ শাসনভাৰ আনৰ হাতত এৰি অহাটোৱেই ভুল হ’ল তেওঁৰ। ৰাণী ক্ষেমাই জানেনে এই কথা? কেনেবাকৈ এই ষড়যন্ত্ৰ তেওঁৰেই নহয়তো!\nবিক্ষিপ্ত চিন্তা কিছুমানে আগুৰি ধৰিলে তেওঁক। বণিকৰ মলিয়ন সাজ পৰিধান কৰি দেৱীৰ কাষত থিয় হ’ল। বিদায়ৰ ক্ষণ এয়া। মধুপ্ৰণয়ৰ এই প্ৰচণ্ড আসক্তি এৰি এইদৰে বিদায় ল’বলগীয়া কথাটো কিমান কষ্টকৰ তেওঁ বুজি পায়। কিন্তু উপায় নাছিল তেওঁৰ। ধৰফৰাই উঠিলোঁ মই।\n“এনেকৈ বিদায় লয়নে বিক্ৰম?”\n“হয় দেৱী, এয়া যে যুদ্ধৰ সময়।” কপালত চুমা এটা আঁকি তেওঁ বিদায় ল’লে। তেজী ঘোঁৰাই তেওঁৰ ওভতনি খোজৰ চিহ্নবোৰ মোৰ বক্ষত যেন আঁকি গ’ল, খট..খট..খট।\nকিঞ্চিত আহত হ’লোঁ মই, তেওঁ নিশ্চয় পত্নী-পুত্ৰৰ বাবে শংকিত হৈছে। সেয়েহে মোক অকলে এৰি প্ৰস্থান কৰিলে তেওঁ। মই কিয় পাহৰি গৈছিলোঁ যে মই এগৰাকী গণিকাহে মাথোঁ। তেওঁৰ সৈতে মোৰ সম্পৰ্কটো এগৰাকী প্ৰেমিকা হিচাপেহে, পত্নী হিচাপে নহয়।\nআঁঠুত মুখ গুজি উচুপি উঠিলোঁ মই। অনিশ্চয়তাৰ কণ্টকে মোক বিন্ধিবলৈ ধৰিলে।