মৌ-সনা সোঁৱৰণি (নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য): ত্ৰয়োদশ খণ্ড - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমৌ-সনা সোঁৱৰণি (নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য): ত্ৰয়োদশ খণ্ড\nঘৰুৱা জঞ্জালৰ মাজতো ম‍ই এম.এ (অসমীয়া সাহিত্য) দিবলৈ ঠিক কৰিলো। বীৰেনে প্ৰায়ে কৈ আছিল। পৰীক্ষা দিয়াৰ ইও এটি কাৰণ। বি.এ. দিলো ১৯৫৪ চনত। এম.এ পৰীক্ষা তাৰ পাঁচ বছৰৰ পিছত দিবলৈ ঠিক কৰিলো। কিন্তু এম.এ. পৰীক্ষাৰ প্ৰশ্নকাকত আছিল আঠখন আৰু কিতাপো পঢ়িব লাগে যথেষ্ঠ। ইংৰাজী সাহিত্যও আছে। পাঠ্যক্ৰমবোৰ এতিয়া পাহৰিছো। মোৰ সমস্যা হ’ল, কিতাপ-পত্ৰৰ অভাৱ, ক’ৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰিব পৰা যাব ? শিক্ষক হিচাপে প্ৰাইভেটকৈ তেতিয়া পৰীক্ষা দিয়াৰ ব্যৱস্থা আছিল কাৰণেই পৰীক্ষা দিবলৈ ওলালো। কিতাপ দিওঁতাও ওলাল। বিশেষকৈ অধ্যাপক অজিত কুমাৰ শৰ্মা আৰু সেই সময়ৰ অসম সাহিত্য সভাৰ সম্পাদক প্ৰয়াত স্নেহাস্পদ হৰি প্ৰসাদ নেওগে মোক ভালেমান কিতাপ দি সহায় কৰিলে। তেখেতসকলৰ ওচৰত ম‍ই ঋণী হৈ ৰ’লো। লাহে লাহে প্ৰস্তুতি চলিল। পৰীক্ষা হৈছিল ১৯৫৯ চনত। সময় উলিয়াই কেইবামাহো ধৰি একেলেথাৰিয়ে কিতাপ-পত্ৰ পঢ়িলো আৰু অৱশেষত পৰীক্ষাত কৃতকাৰ্য হ’ব পাৰিম বুলি অনুভৱ কৰিলো। পুৱা-সন্ধ্যা পঢ়াৰ সময় নাই, স্কুলৰ পৰা আহি কেতিয়াবা কেচুৱা কান্ধত লৈ কিতাপ পঢ়িছিলো। দেওবাৰে বকুলবনৰ ওচৰৰ পাঠশালা এখনত গৈ পঢ়ো- অকলে। দেওবাৰটোতে পঢ়া কিছু হয়। ভয় আছিল, ৰিজাল্ট বা কি হয় ? উত্তীৰ্ণ হ’ব পাৰিম বুলি ভাব হৈছিল যদিও সন্দেহ আছিল। সন্দেহ হোৱাৰ কাৰণো আছিল। ম‍ই পঢ়াৰ সময়ত শিক্ষকতা কৰা মানুহ এজনেও অসমীয়াৰ এম. এ. দিম বুলি মোৰ লগত পঢ়িবলৈ মাজে মাজে আহি আছিল। তেওঁৰ আকৌ পৰীক্ষা দিয়াটো নিচা। ম‍ই বৰকৈ বাধা নিদিওঁ। তেওঁ পঢ়ে আৰু মাজে মাজে সোধে। কিবাকিবি লেখেও। ম‍ই অলপ আমনি পাইছিলো যদিও তেওঁক শেহলৈকে একো নকলোঁ। এই শিক্ষকজনৰ নামটো ম‍ই ইয়াত উল্লেখ নকৰিলো। আমাৰ গাঁৱৰ বিনন্দ বৰুৱা, (এওঁ এতিয়া লেখক), প্ৰফুল্ল অধ্যাপক আদিয়ে কিতাপ সংগ্ৰহ কৰাত মোক সহায় কৰিছিল। এইখিনিতে তেওঁলোকৰ শলাগ ল’লো। শলাগ লৈছো আনন্দ বৰুৱাৰ ভায়েক স্বৰ্গীয় বিপিন বৰুৱাৰ। ম‍ই যিখন পাঠশালাত অকলে পঢ়ি থাকো, তেওঁ ভাৰা ঘৰ কৰি স্কুলখনৰ ওচৰতে আছিল। ছাগলী পুহিছিল তেওঁ, সময় পালে মোক ছাগলী গাখীৰৰ চাহ খুৱাইছিল। এই মানুহজন গুণী আছিল। চিনেমা (ৰঙা পুলিচ) কৰিছিল আৰু বিভিন্ন নাটকত অভিনয় কৰিছিল। গুৱাহাটীলৈ যাবলৈ ওলাওঁতেও তেওঁ মোৰ লগ নেৰিলে। প্ৰথমতে গৈ দুয়ো সোমালো বীৰেণৰ চেনিকুঠিৰ ভাড়াঘৰত। নাট্যকাৰ আৰু জিলা পুঠিভঁৰালৰ পুঠিভঁৰালী প্ৰয়াত ৰাম গোস্বামীৰ ঘৰ বীৰেণে ভাড়া কৰি আছিল। তেতিয়া সি ৰামধেনুৰ সম্পাদক। সি পৰিয়াল লৈ থকা কাৰণে দুজন মানুহ থকা অলপ টান হ’ল। গিৰীণ, অনিলো তাত আছিল। তথাপি মোৰ লগৰীয়াজনকো সি ৰাতিটোৰ বাবে ঠাই দিলে। বন্ধুজনে পিছদিনা অন্য ঠাইলৈ যাম বুলি ক’লে। পিছদিনা কথা ৰাখি তেওঁ আন এঠাইত থাকিবলৈ গ’ল। ইয়াৰ পিছত পৰীক্ষা হলতে তেওঁক লগ পাইছিলো। যাবৰ সময়ত তেওঁ আৰু মোক দেখা নকৰিলে। পৰীক্ষা হলত তেওঁ যিদৰে নিৰীক্ষকক কাগজ খুজি লিখি আছিল, ম‍ই দেখি আচৰিত হ’লো। পিছত জানিলো, তেওঁৰ আখৰবোৰ অবিশ্বাস্যভাৱে ডাঙৰ। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল এখন কাগজত বেছি কথা নধৰে। নিৰীক্ষকসকলো কাগজ খোজা দেখি আচৰিত হৈছিল। তেওঁ অবিৰাম লিখিছিল। আন আন পৰীক্ষাৰ্থী সকলেও কথাটো মন কৰিছিল। যি কি নহওক, এদিন পৰীক্ষা শেষ হ’ল। কান্ধৰ পৰা এটা গধুৰ বোজা আঁতৰ হ’ল। পৰীক্ষা শেষ হ’লত ম‍ই দুই-এদিন থাকি ঘৰমুৱা হ’লোঁ। পৰীক্ষাও মোৰ বেয়া হোৱা নাছিল। এনে এক সন্তুষ্টি লৈয়ে আহি ঢেকীয়াখোৱা পালোঁহি। আৰম্ভ হ’ল পুনৰ স্কুলৰ কাম।\nএনেকৈ চলি থাকি দিনবোৰ অতিবাহিত কৰিলোঁ। এবাৰ অম্বিকাগিৰীও গৈ গাঁৱত উপস্থিত হ’ল। মোমাইদেউ, স্বাধীনতা কৰ্মী পদ্মেশ্বৰ গোস্বামীয়ে তেওঁক বোধকৰোঁ যোৰহাটত লগ পাই গাঁৱে গাঁৱে ফুৰাইছিল। এতিয়া পাহৰিছোঁ, সম্ভৱতঃ নিজ চিন্তা-চৰ্চাৰ আভাস দিবলৈকে তেওঁ এনেদৰে ফুৰিছিল। মিটিঙখন এখন পাঠশালা স্কুলত হৈছিল। তেওঁক সভাত গোটখোৱা সকলে শ্ৰ্দ্ধা জনাইছিল। তেওঁ কি কৈছিল, মোৰ এতিয়া মনত নাই। তেতিয়া ডায়েৰী লিখাৰ অভ্যাসো নাছিল। গাঁৱৰ পৰিবেশত লেখা-পঢ়াৰ সময় বেছি পোৱা নাছিলো। গাঁৱৰ মানুহৰ সামাজিক কামতো যোগ দি উত্‍সাহ দিছিলো। মোক আটায়ে ’মাষ্টৰ’ বুলিয়েই মাতিছিল আৰু সুখে-দুখে মোৰ খবৰ লৈছিল। গাঁৱত থাকি মোৰ এটা ধাৰণা হৈছিল – এই মানুহবোৰৰ আৰ্থিক, সামাজিক, আৰু বৌদ্ধিক জীৱন উন্নত হোৱা হ’লে ইমান দিনে দেশ বহুত আগবাঢ়িলহেঁতেন। স্বাধীনতা লাভ কৰা আজি প্ৰায় ৬৫ বছৰ হ’ল। এতিয়াও বহুত মানুহে পোহৰ দেখা নাই। সাম্প্ৰদায়িকতাৰ পৰা সন্ত্ৰাসবাদলৈ, ভাষা আন্দোলনৰ পৰা বিদেশী খেদা আন্দোলনলৈ – কত ৰকমৰ ঘটনা ঘটি আহিছে, তাৰ মাজত নেলীত হোৱা কৰুণ ঘটনা আছে। আবেগ এই আন্দোলনবোৰৰ মূল কথা, যুক্তিৰে কাম কৰিলে অসমৰ সকলো ধৰণৰ মানুহৰ মাজৰ ঐক্য সম্ভৱ হ’ব। সাম্প্ৰতিক পৰিস্থিতিত জিঘাংসাৰ জুই জ্বলি আছে মাজে মাজে। মানুহে সত্য নো কি অসত্য নো কি তাক উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰে। ৰাজনীতি সংস্কৃতিপুষ্ট নহ’লে দেশৰ মানুহৰ অৱনতি অৱশ্যাম্ভাৱী।\nমৌ-সনা সোঁৱৰণি: শ্বিলংৰ কথা\nলাহে লাহে পৰীক্ষাৰ খবৰ ওলাল। সঠিক সময়টো ম‍ই পাহৰিছিলোঁ। মোৰ খবৰ বৰ বেয়া নহ’ল। মোৰ লগৰ বন্ধুজনে পাছ কৰিলে যদিও তৃতীয় শ্ৰেণী পালে। সেইবাৰ প্ৰথম শ্ৰেণী কোনেও পোৱা নাছিল। ম‍ই দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ প্ৰথম হ’ল। আৰু কেইবাজনেও দ্বিতীয় শ্ৰেণী পাইছিল। খবৰটো ’অসম ট্ৰিবিউন’ কাকতত ওলাইছিল। শ্বিলঙৰ এন্থনীজ কলেজত এজন মাথোন অধ্যাপক আছিল, তেওঁ বীৰেন্দ্ৰনাথ তালুকদাৰ। তেতিয়া আধুনিক ভাষা হিচাপে অসমীয়া, বাংলা আদি ভাষাহে (এম আই এল) পঢ়ুওৱা হৈছিল। ১৯৬০ চনৰ পৰা অসমীয়া, বাংলা আদিক দ্বিতীয় ভাষা হিচাপেও পঢ়ুৱাৰ ব্যৱস্থা কৰা হ’ল। গতিকে মানুহ লগা হ’ল। অধ্যাপক বীৰেন্দ্ৰনাথ তালুকদাৰে আহি গুৱাহাটীত বীৰেণক লগ ধৰিলে আৰু মোৰ খবৰ লৈ এন্থনীজ কলেজৰ সিদ্ধান্ত সম্পৰ্কে বীৰেণক ক’লে। এজন শিক্ষকো বিচাৰিছে বুলি জনালে। ম‍ই যদি এন্থনীজলৈ অধ্যাপনা কৰিবলৈ আহোঁ, তেন্তে আটায়ে ভাল পাব বুলিও ক’লে। ম‍ই মান্তি হ’লো। কিন্তু কথা হ’ল, ঘৰখন কোনে চলাব ? তেতিয়া কামাখ্যা কিছু জনা-বুজা হৈছিল। তাৰ ওপৰতে ভৰসা কৰি, বৌটিৰ লগতো আলোচনা কৰি, ৰিমলীকো কৈ শেষত যাবলৈকে ঠিক কৰিলো। গুৱাহাটীৰ পৰা অনিলো মোৰ লগত শ্বিলঙলৈ যোৱা কথা ঠিক হ’ল। অধ্যক্ষক লগ ধৰি সেইদিনা আকৌ ঘূৰি অহাৰ মনোভাব লৈ আমি শ্বিলং পালোগৈ। কলেজখনলৈ গৈ অধ্যক্ষক লগ ধৰিলো। অধ্যক্ষৰ কোঠাতে অধ্যাপক বীৰেন্দ্ৰনাথ তালুকদাৰক লগ পালো। দুয়ো মোক সোনকালে আহিবলৈ ক’লে। অধ্যাপক বীৰেন্দ্ৰনাথ তালুকদাৰে ক’লে, “থকাৰ ব্যৱস্থাও আমি কৰি থৈছোঁ। প্ৰফেছৰৰ ল’জ কলেজৰ ওচৰতে। কেইবাজনো প্ৰফেছৰ তাত থাকে। আপুনি তাতে থাকিব পাৰিব। আপুনি মাত্ৰ প্ৰয়োজনীয় বস্তুখিনি লগত আনিব।” ম‌ই তেওঁলোকৰ কথা-বতৰা ভাল পালো। সোনকালে আহিম বুলি কথা দিলোঁ।\nগুৱাহাটীৰ পৰা পিছদিনাই ঢেকীয়াখোৱালৈ গুচি গ’লোঁ। স্কুলখনৰ শিক্ষক, ছাত্ৰসকল আৰু অন্যান্য বিলাকৰ পৰা বিদায় ল’বলৈকে যাব লগা হ’ল। গৈ পোৱা পিছদিনা হেডমাষ্টৰকে ধৰি সকলোকে আদ্যোপান্ত জনালো। তেওঁলোকে মনে মনে বেয়া পাইছিল যদিও মুখেৰে একো কোৱা নাছিল। পিছদিনা সভা এখন আহ্বান কৰা হ’ল। সেই সময়ত মোৰ লগত একেলগে কাম কৰা সোণাৰাম চুতীয়া সেইখন স্কুলত আছিল নে নাই সেইটো পাহৰিছোঁ। কাকজান হাইস্কুলৰ ওচৰতে তেওঁৰ ঘৰ। তেওঁ ব্ৰাহ্মণ্যবাদৰ বিৰুদ্ধেই থিয় দিছিল। লাহে লাহে কাকজান হাইস্কুল উচ্চতৰ মাধ্যামিক স্কুললৈ উন্নীত হৈছিল। সেইসময়ত ঘৰ-দুৱাৰ নকৈ সজা হৈছিল। নতুন ঘৰৰ উদ্বোধনী উত্‍সৱলৈ চুতীয়াক নিমন্ত্ৰণ কৰিছিল। সেইবাৰ ময়ো গৈছিলো কাকজানলৈ। তেতিয়া তেওঁৰ লগত মোৰ সাক্ষাত্ হৈছিল। আমাৰ সমাজত থকা ধৰ্মীয় সংকীৰ্ণতা আমি এৰিবৰ হ’ল, নহ’লে ঐক্যৰ এনাজৰী সম্ভৱ হৈ নুঠিব। মোৰ বিদায়-সভাত সকলো শিক্ষকেই গোট খাইছিল, ছাৰ সকলো আহিছিল। বিদায়ৰ মুহূৰ্তবোৰ সাধাৰণতে কৰুণ হৈ উঠে। সকলোৱেই এই স্কুল এৰি যোৱাটো নিবিচাৰিছিল , মোৰো মন নাছিল। কাকজান চৰকাৰী সাহায্য-প্ৰাপ্ত হাইস্কুলখনত এটা ঘৰুৱা পৰিৱেশ আছিল। সেইবাবে ম‍ই স্কুলখন এৰি যাবলৈ বেয়াও পাইছিলো, তথাপি আপোন মানুহ আৰু বন্ধু-বান্ধৱে শ্বিলঙলৈ যোৱাত বেছি গুৰুত্ব দিয়াত ম‍ই তেওঁবিলাকৰ পৰামৰ্শও উপেক্ষা কৰিব নোৱাৰিলো। অৱশ্যে, ঘৰখন আৰু স্কুল দুয়োটা এৰি যাব লগা হোৱাত মনত এটা দ্বন্দ্ব হৈছিল। মোৰ এই মানসিক দ্বন্দ্বৰ কথা সেইদিনাৰ সভাত উল্লেখ কৰিছিলো। হেডমাষ্টৰ ঠাকুৰ ছাৰকে ধৰি মোৰ কেইজনমান শিক্ষা-গুৰুও আছিল। সেইসকলক আৰু অন্যান্য সকলকো মোৰ শ্ৰদ্ধা জনালো। ছাত্ৰসকললৈ মোৰ স্নেহ যাচিলো আৰু তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যত উজ্জ্বল হওক – এই আশা কৰিলো। মোৰ অনুভৱ হ’ল, সভাখনত শিক্ষক আৰু ছাত্ৰ সকলোৰে দৃষ্টি যেন সকৰুণ। বিদায় মুহূৰ্তৰ কৰুণ পৰিবেশৰ কথা মনত পৰিলে এই বৃদ্ধাৱস্থাতো মোৰ চকু চলচলীয়া হয়। এতিয়া চাগৈ কাকজান উচ্চতৰ মাধ্যমিক স্কুলত নতুন প্ৰজন্ম‍ই পঢ়ুৱাইছে আৰু সেই প্ৰজন্মৰে ল’ৰা-ছোৱালীয়ে পঢ়িছে। তেওঁলোকৰ স্মৃতিৰ মণিকোঠাত আমি নাই। এয়ে জাগতিক নিয়ম।\nসি যি কি নহওক, মই সকলোৰে পৰা বিদায় লৈ ঘৰমুৱা হ’লোঁ। দুই-এদিনতে শ্বিলংলৈ বুলি ৰাওনা হ’ম। কাকজান এৰি শ্বিলঙত হয়তো কিছুদিন থাকিম, কিন্তু তাৰ পিছত? এনেবোৰ চিন্তাই মনলৈ আহিছিল।\nবৌটি, বিমলী, কামাখ্যাহঁতে মোৰ যোৱাত আপত্তি কৰা নাই, এতিয়াও নকৰে বুলি জানো। কিন্তু তেওঁবিলাকৰ বাবে মই পা-পইচা পঠিয়াব লাগিব; তাতে মোৰ ল’ৰা-ছোৱালীবোৰো আছে। শ্বিলঙলৈ অহাৰ আগতে ল’ৰা দুটা (শৈলেন, গৌৰী) আৰু ছোৱালী দুজনীৰে (মিনু আৰু বিনু) মোৰ নিজৰ সংসাৰ ইতিমধ্যে বহল হ’ল। বাকীবোৰ আছেই। শৈলেন তেতিয়া কাকজান হাইস্কুলত পঢ়িব পৰা হ’ল। বাকীবিলাক ওচৰৰ পাঠশালাতে পঢ়িছিল। সকলোকে সুস্থভাৱে জীয়াই ৰখাৰ দায়িত্বও মোৰ ওপৰতে। ল’ৰা-ছোৱালীৰ শিক্ষাৰ কথাও আছে। সাতে-সোতৰই মোৰ চিন্তা বাঢ়িল। তেতিয়া অধ্যাপকৰ দৰমহাও বেছি নাছিল, যিখিনি পাম তাৰে ঢেকীয়াখোৱাৰ সংসাৰখন চলাবৰ জোখাৰে মই মাহে মাহে টকা পঠিয়াব লাগিব। এইবোৰ ভাবি-চিন্তি, কিবা এটা হ’ব বুলি ধৰি, এদিন অলপ টালি-টোপোলা লৈ যোৰহাটলৈ গৈ তাৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ বাছ ধৰিলো। সেইদিনা বীৰেনৰ তাতে থাকি পিছদিনা পুৱাই শ্বিলঙৰ বাছ ধৰিলোঁ। আগবেলাই ‘প্ৰফেছৰচ লজ’ বিচাৰি ল’লো। তাত তিনিওজন অধ্যাপকৰে সতে চিনাকিও হ’লো। তাৰে ঈশ্বৰ চক্ৰৱৰ্তী গুৱাহাটীৰে। তেওঁ গণিতৰ অধ্যাপক। নয়নানন্দ বৰঠাকুৰ বোধকৰো ডিব্ৰুগড়ৰ ফালৰ, তেওঁ পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ অধ্যাপনা কৰিছিল। পিছত এই দুয়োজন কানাডালৈ গ’লগৈ। অৱশ্যে মই থকালৈকে তেওঁলোক বোধকৰো আছিল। আনজন গুৱাহাটীৰে, নামটো পাহৰিছোঁ। তেৱোঁ বোধকৰো পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ অধ্যাপনা কৰিছিল। কলেজৰ ভাইচ প্ৰিন্সিপালক গৈ দেখা কৰি মই যে নকৈ অসমীয়া বিভাগত নিয়ুক্তি পাইছোঁ সেই কথা তেওঁক জনালো, তেওঁ ইটালিয়ান মানুহ, ফাদাৰ কেণী। তেওঁ ক’লে, মই কথাটো জানো। প্ৰফেছাৰচ লজত ৰুম এটা আপোনাক দিয়া হৈছে। মানুহ গৈ আপোনাক দেখুৱাই দিব। তেওঁ সুন্দৰ ইংৰাজীত কথা কয়। প্ৰিন্সিপেল ফাদাৰ জোচেফ, তেওঁ বোধকৰোঁ কেৰালাৰ মানুহ, কথাপাতি দুয়োজনকে ভাল পাইছিলোঁ।\nএনেদৰে আৰম্ভ হ’ল শ্বিলঙৰ জীৱন। প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্যই তাত আমাক মুগ্ধ কৰে সঁচা, কিন্তু মানুহৰ চাল-চলনত প্ৰতিভাৰ পোহৰ কম। এটা বৌদ্ধিক জীৱনৰ সাধনা নগৰখনত নাই বুলিলেই হয়। পাইন গছ, জলপ্ৰপাত, নিস্তব্ধ পাহাৰ, হঠাৎ অহা এজাক বৰষুণ, নৱেম্বৰৰ সোণালী ৰ’দ, এইবোৰত তৃপ্তি আছে, জানোঁ, কিন্তু মানুহে মানুহক সুন্দৰ কৰাৰ কথা যদি নেভাবে, তেন্তে আমি যাক মাটিৰ পৃথিৱী বোলো, তাৰ ৰং ৰূপ ৰস কংক্ৰীটৰ মাজত হেৰাই যাব। কংক্ৰীটৰ পৃথিৱী কৃত্ৰিম, তাত প্ৰাণ আৰু বুদ্ধিমত্তাৰ শৃংখলাৰ স্পৰ্শ দিব নোৱাৰিলে সি মানুহৰ অন্তৰত বিশ্ববোধৰ ৰাগিনী তুলিব নোৱাৰে। অফিচৰ গতানুগতিকতা, ধৰ্মীয় আনুষ্ঠানিকতাৰ মাজত বিশ্ববোধ হেৰাই যায়। অৱশ্যে, একো নাই বুলিবও নোৱাৰি। তাৰ অসমীয়া মানুহে সাহিত্য চৰ্চা কৰা দেখিছোঁ। তাত দুটা সাহিত্যানুষ্ঠান আছিল। সাহিত্যানুষ্ঠান মানে আলোচনা চক্ৰ। এটাৰ নাম সাহিত্য কানন আৰু আনটো হ’ল মুকুল সংঘ। মই যোগ দিছিলো বেছিকৈ সাহিত্য কাননত। তালৈ আহিছিল ৰাজেন হাজৰিকা, পুলিন বৰঠাকুৰ, কমল নাৰায়ণ চৌধুৰী, যুগল দাস, লোকনাথ ভৰালী, হৰি বৰকাকতি, ড° মোহিনী কুমাৰ শইকীয়া, বীৰেণ তালুকদাৰ আদি। মুকুল সংঘৰ আলোচনাবোৰলৈ মই বৰকৈ নগৈছিলো। মাজে মাজে পাক এটা মৰা মনত আছে। প্ৰতি দেওবাৰে এই আলোচনা চক্ৰ বহে। আন বাৰত বহিবলৈ মানুহৰ সময় নাথাকে। বাকীবোৰ বাৰত অফিচ থাকে। আলোচনাচক্ৰ বহে মানুহৰ ঘৰত। বহুতে কবিতা আৰু প্ৰবন্ধ পাঠ কৰে। কোনোৱে এটা বিষয়বস্তু লৈ বক্তৃতাও দিয়ে। মুঠতে, অলপ আলোচনা হয় আৰু শেহত ঘৰাঘৰি যায়। এনেবোৰ আলোচনাত কিছু চৰ্চা হয়। সেইটো অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰি। অৱশ্যে এনেবোৰ আলোচনাই আমাৰ বৌদ্ধিক আৰু সাংস্কৃতিক জীৱনত গভীৰ সাঁচ বহুৱাব হয়তো নোৱাৰে।\nঅধ্যাপকসকলে কলেজৰ লাইব্ৰেৰীত পঢ়ি বেছ উপকৃত হয় বুলি মোৰ বিশ্বাস। সাহিত্য কানন পিছত গুৱাহাটীলৈ আহিল, মুকুল সংঘ শ্বিলঙতে থাকিল। সি যি কি নহওক, আলোচনা চক্ৰবোৰত লগ পোৱা মানুহখিনিক মই পাহৰি যোৱা নাই। তেওঁলোকৰ উজ্জল উপস্থিতি মোৰ মনৰ কুঠৰীত আজিও অনুভৱ কৰোঁ। ড° মোহিনী শইকীয়াৰ (এওঁ শংকৰদেৱ কলেজত অধ্যাপনা কৰিছিল) লগত মই মাল্কিত এটা কাঠৰ চাংবঙলাত একেলগে আছিলোঁ। তেওঁ পৰিয়াল লৈ আছিল। ময়ো বিমলীক কেইদিনমানৰ কাৰণে আনিছিলো। শইকীয়া আৰু মোৰ চ’ৰাঘৰ একেটাই আছিল। তাত তেওঁৰ অতিথিও বহে, মোকো লগ পাবলৈ যি যায় তেৱোঁ তাতেই বহে। তেওঁৰ লগত থাকি ভাল লাগিছিল। পিছত তেওঁক লগ পাইছিলোঁ গোলাঘাটত। জ্ঞানপীঠ বঁটা পাই গোলাঘাটলৈ যাওঁতে বীৰেণৰ সম্বৰ্ধনা সভা হৈছিল। তাৰ গুৰি ধৰিছিল মোহিনী শইকীয়াই। মানুহজনে অসমৰ খিলঞ্জীয়া মুছলমানৰ ইতিহাস সম্পৰ্কে গৱেষণা কৰি ডক্টৰেট লৈছিল। তেওঁলৈ, তেওঁৰ পৰিয়াললৈ মোৰ আজিও মনত পৰে। বিমলীয়েও তেওঁলোকক ভাল পাইছিল।\nএন্থনীজত কাম কৰোঁতে, ৰাতিৰ ক্লাছ চলিছিল। তাৰ মাজতে সুৰুঙা উলিয়াই লেডী কীনতো বাছেৰে গৈ ক্লাছ কৰি আহিছিলো। অৱশ্যে বৰ বেছিদিন কৰা নাই। তাৰ প্ৰিন্সিপেল আছিল উষা ভট্টাচাৰ্য। তাহানিৰ কবি সাহিত্যিক কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্যৰ জীয়েক। তেওঁক লগ পাই ভাল লাগিছিল। আহোঁতে মাল্কি বজাৰেদি আহোঁ। কং মোলৈ ৰৈ থাকে। তাই মাছ এটা সদায় দিয়ে। পইচা থাকিলে দি আহোঁ, নেথাকিলে পিছত দিওঁ।\nভাইচ প্ৰিন্সিপেল ফাদাৰ কেনীৰ কথা এটা কওঁ। এদিন ক্লাছ লৈ আছিলোঁ। ক্লাছত যথেষ্ট ছাত্ৰ আছিল। সেইবাবে মই মাতটো অলপ ডাঙৰ কৰিব লগা হ’ল। পি. ইউৰ ক্লাছ। ঘণ্টা পৰাৰ পিছত মই ওলাই আহিলোঁ। কেনী দুৱাৰৰ আঁৰতে ৰৈ আছিল বোধকৰো। মই কমন ৰূমৰ পিনে মূৰ কৰি আগুৱাইছো-এনেতে কেনী আহি মোৰ কান্ধত হাত থৈ কাণে কাণে এষাৰ কথা ক’লে-Please moderate your voice. কৈ তেওঁ আৰু নৰ’ল। পিছত জানিলো, মোৰ মাত শুনি কাষৰ ৰূমৰ শিক্ষকজনে আমনি পাইছিল। শব্দ যাব নোৱাৰাকৈ ৰূমটো সজাই থোৱা নাছিল চাগৈ। সেইবাবে মোৰ মাত সিটো ৰূমলৈকে গৈছিল। কিন্তু কেনীয়ে মোক যি ভংগীত ক’লে, সেইটো মোৰ ভাল লাগিল। পিছত তেওঁক মই লগ ধৰি এইবুলি ক’লো যে এই ক্ষেত্ৰত মই আগলৈ সতৰ্ক হম।\nকমন ৰূমত অধ্যাপকসকলে কেতিয়াবা হাঁহি উঠা কথা কয়, কেতিয়াবা আকৌ কবিতা আবৃত্তি কৰে। কেণ্টিনত থকা সময়ত মেঘালয়ৰ (তেতিয়াও হোৱা নাই) আঁচনি কাৰ্যত পৰিণত কিদৰে কৰিব পাৰি তাৰে আলোচনা কৰে। সেইবোৰত GG Sweli কে মুখ্য কৰি কেবাজনো অধ্যাপক থাকে। নামবোৰ এতিয়া মনত নাই। আমি চাহ খাই সোনকালে ওলাই আহোঁ। এতিয়া কমন ৰূমৰ কথা কওঁ। প্ৰথমতে পূৰ্ণ মজুমদাৰৰ কথা উল্লেখ কৰিব পাৰি। তেওঁ কেতিয়াবা জীৱনানন্দৰ বনলতা সেনৰ আবৃত্তি কৰে। তেওঁৰ আবৃত্তি বৰ সুন্দৰ। শুনিলে শুনি থাকিবৰ মন যায়। আবৃত্তিত নাটোৰেব’ বনলতা সেন মূৰ্ত হৈ উঠে। কালি মুখাৰ্জিয়ে প্ৰফেচৰ কাইনৰ লগত চুপতি মাৰে এনেকৈ\n“Oh, Professor Kine,\nYour wife does pine”\nKine এ মিচিকি মাচাক হাঁহি থাকে। মুখাৰ্জিয়ে তেওঁৰ কবিতা আকৌ এবাৰ গাই দিয়ে। কাইন বৰ সহজ সৰল মানুহ। তেওঁৰ খং উঠা দেখা নাই। খাচী ভাষাৰ অধ্যাপক কাইনে মুখাৰ্জিৰ হাঁহি কটাক্ষ উপভোগ কৰে। প্ৰফেছৰ লজত থকা অধ্যাপক সকলো বিদ্যা -বুদ্ধিত, অন্ততঃ নিজ নিজ বিষয়ত গভীৰ জ্ঞান আছিল। মানুহ হিচাপেও তেওঁলোক সংবেদনশীল আছিল। এবাৰ মই জ্বৰত ভুগিছিলো। সেই সময়ত মোৰ আশু আৰোগ্যৰ বাবে তেওঁলোকে চিন্তা কৰিছিল আৰু প্ৰয়োজনীয় সহায় কৰিছিল। ডাক্তৰ মতাৰ পৰা কলেজত খবৰ দিয়ালৈকে সকলো কামৰ ভাৰ তেওঁলোকেই লৈছিল। তেওঁলোকৰ ওচৰত মই কৃতজ্ঞ হৈ ৰ’লো।\nএন্থনীজ কলেজত মই ১৯৬৩ ৰ অক্টোবৰ মাহলৈকে আছিলো। অৱশ্যে এইটো তাৰিখ সম্পূৰ্ণভাৱে শুদ্ধ হয়নে নহয় সেই বিষয়ে মোৰ সন্দেহ আছে। আজিকালি সম্ভৱতঃ বয়সৰ বাবেই কথাবোৰ পাহৰোঁ। কিন্তু এই সময়টো সঠিক নহলেও তাৰ ওচৰে পাঁজৰেই হব বুলি মোৰ একান্ত বিশ্বাস। সি যি নহওঁক, মই ৬২ চনৰ অক্টোবৰ নৱেম্বৰত শ্বিলঙতে আছিলো। সকলোৱে জানে, সেই সময়ত চীন দেশে আমাৰ দেশ আক্ৰমণ কৰিছিল। আক্ৰমণ হঠাৎ হৈছিল। ভাৰত অপ্ৰস্তুত। চীনা সৈন্য বোধহয় ব’মডিলালৈকে আহিছিল। তেজপুৰত হুলস্থুল লাগিল।তাৰ পৰা মানুহ আঁতৰি গৈছিল, আনকি প্ৰশাসনৰ মানুহো বিফল(?) হৈ নিৰাপদ ঠাইলৈ গৈছিল। এইবোৰ উৰাবাতৰি আহি যেতিয়া শ্বিলং পালেহি, আমাৰ মনতো শংকা ওপজিল। ছাত্ৰসকলেও ক্লাছলৈ আহিবলৈ এৰিলে। আমিও কলেজৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহি আন আন অধ্যাপকসকলৰ লগত কথা বতৰা পাতিছিলো- এতিয়া কি হ’ব? কলেজৰ নিচেই ওচৰতে বাংলা ভাষাৰ মূৰব্বী অধ্যাপক গোপাল বাবুৰ এখন দোকান আছিল। স্কুলীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু শিক্ষকৰ লগা বস্তুৱেই তাত বেছি আছিল। কেতিয়াবা মই তাতে বহোঁগৈ। গুৱাহাটীলৈ গ’লে তাৰ পৰাই কিবা বস্তু লৈ যাওঁ। সেইদিনাওঁ আমি কেইবাজনো তাতে বহি কথা পাতিছিলো আৰু কিনো হয় তাৰ আলেখ-লেখ চাই থাকো। চীনে আমাৰ ভালেখিনি সৈন্যক মাৰি যিমান দূৰ মনত পৰে চীনা সৈন্য বমডিলাৰ পৰাই আঁতৰি গ’ল আৰু যুদ্ধ-বিৰতিও ঘোষণা কৰিলে। নেহৰুৱে আমেৰিকাৰ সহায় বিচাৰিছিল। যুদ্ধ-বিৰতিৰ সিও এটা কাৰণ হব পাৰে। ভূপেন হাজৰিকাই গালে “কত জোৱানৰ মৃত্যু হ’ল। দিল্লীত লতা মঙ্গেশকাৰে গীত গালে; নেহেৰুৱে শুনি চকুলো টুকিলে। ক’লে –“বেটী, তই মোক কন্দুৱালি।” গানটো আৰম্ভ হৈছিল এনেকৈ:\nএ মেৰে ৱতন কে ল’গ’\nজাৰা আঁখ মে ভৰ ল’ পানী\nযো শ্বহীদ হোৱে হে উনকি\nযাৰা য়াদ কৰো কুৰবানী……\nশ্বিলঙত মানুহ শান্তিৰে থাকিল। তাত তেজপুৰৰ দৰে পৰিস্থিতি হোৱা নাছিল। লতা মঙ্গেশকাৰৰ গীতৰ দৰে হাজৰিকাৰ গীতটোৰ কৰুণ ধ্বনি ব্যঞ্জনাই যিকোনো সংবেদশীল অন্তৰ চুই যাব পাৰে।\nবাষষ্ঠি চন শ্বিলঙতে কটালো। এন্থনীজ কলেজৰ ওচৰতে এটা গীৰ্জা আছিল। কেতিয়াবা গীৰ্জাৰ মাছ প্ৰেয়াৰ (mass pyayer)ত যোগ দিছিলো। গীৰ্জাৰ মানুহৰ আদৰ-সাদৰ ভাল লাগিছিল। আমাৰ দৰে বৰ্ণবাদ তাত নাই। তাৰ প্ৰাৰ্থনাৰ জুতি লৈ ভাল লাগিছিল। বীডন ফলটো গৈ চাই আহিছিলো। এই প্ৰাকৃতিক দৃশ্যই শ্বিলঙৰ জেউতি চৰাইছে। খাচী সাহিত্যৰ চৰ্চা কৰিম বুলি ভাৱিছিলো যদিও তাৰ চৰ্চা কৰিবলৈ সুযোগ নহ’ল। তেতিয়া অসম চৰকাৰ তাত আছিল। মই তাৰ পৰা অহাৰ কিছুবছৰ পাছতহে ৰাজধানী গুৱাহাটীলৈ উঠাই অনা হৈছিল। তেতিয়া মুখ্যমন্ত্ৰী বোধকৰো প্ৰয়াত শৰৎসিংহ আছিল। সম্ভৱতঃ অসম চৰকাৰৰ দীৰ্ঘ উপস্থিতিয়েই মেঘালয় গঠনৰ দীৰ্ঘ আন্দোলন কৰিবলৈ খাচীসকলক উদ্গনি দিছিল। এই আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দিছিল অধ্যাপকসকলেই। অৱশেষত ভাৰত চৰকাৰেও এই দাবী মানি লৈছিল। খাচীসকলৰ মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীটোৱে আন্দোলনৰ গুৰি ধৰি কাম কৰিছিল। অৱশ্যে, তাৰ পৰা খাচী জনসাধাৰণৰ উপকাৰ হৈছিল বুলিব নোৱাৰি। জনজাতিসকল যে আমাৰ পৰা আঁতৰি গ’ল, তাৰ বাবে আমাৰ মধ্যবিত্তসকল কিছুপৰিমাণে দায়ী বুলি ক’ব লাগিব। আমি তেওঁবিলাকক অৱহেলা কৰিছিলো। জনজাতিসকলেও এতিয়া আত্মবিশ্লেষণ কৰিহে এটা সঠিক যুক্তিপূৰ্ণ সিদ্ধান্তলৈ অহা ভাল বুলি মই ভাবো। মানুহ কেৱল আৱেগত চলিব নোৱাৰে, সকলো কথাতে যুক্তিসন্মতভাৱে কাম কৰিলে দেশত শান্তি হ’ব। সকলো ধৰণৰ উন্নয়ণৰ বাবে শান্তিময় পৰিস্থিতি এটা বৰ প্ৰয়োজন। প্ৰশাসকসকলেও জনজাতিসকলৰ জীৱন পৰিক্ৰমা উন্নত আৰু বিকশিত কৰাত যৎপৰোনাস্তি সহায় কৰাটো দেশৰ কাৰণে মংগলজনক। মই বৰ্তমান অসমৰ জাতি-জনজাতিৰ সম্পৰ্ক সমন্ধেহে কথাটো উনুকিয়াইছোঁ।\nশ্বিলঙত থাকোঁতে, মই বৰিছ পেষ্টাৰনেকৰ ডাঃ ঝিভাগোখন অনুবাদ কৰিছিলো। তেতিয়া ছোৱা-ছোৱাকৈ ৰামধেনুত ওলাইছিল। মূলতঃ বীৰেনেই কিতাপখন অনুবাদ কৰাৰ কথা উলিয়াইছিল। তাৰ কথামতেই ডাঃ ঝিভাগোৰ অনুবাদ আৰম্ভ কৰিছিলো। ৰামধেনু বন্ধ হোৱাৰ পিছৰ পৰা কিছুদিন অনুবাদ বন্ধই থাকিল, অৱশ্যে গুৱাহাটীলৈ অহাৰ পিছত লাহে লাহে আকৌ কামত ধৰিছিলো। প্ৰকাশন পৰিষদৰ ভুৱন কলিতাই মোক সোনকালে সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ কোৱাত মই আৰম্ভ কৰিলো। তেতিয়া প্ৰায় পাঁচোটামান অধ্যায় বাকী আছিল। সেইকেইটা শেষ কৰি কলিতাক গতালো। তেওঁৰ অনুৰোধত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰুচভাষাৰ অধ্যাপক শ্ৰীযুত কন্দৰ্প দাস আৰু অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপিকা লীলাৱতী শইকীয়া বৰাই চাই-চিতি দিছিল। ভুৱনৰ তত্বাৱধানত প্ৰকাশন পৰিষদেই কিতাপখন প্ৰকাশ কৰিলে। ভুৱন আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক দাস আৰু অধ্যাপিকা শইকীয়া বৰা এই দুয়োগৰাকীৰ ঋণী হৈ থাকিলো।\nডাঃ ঝিভাগোৰ অনুবাদ বোধকৰো বেয়া হোৱা নাছিল। অৱশ্যে কবি নীলমণি ফুকনে কৈছিল, কবিতাখিনিৰ ভাষা কিছু সংস্কৃতগন্ধী হ’ল। কথাষাৰ মিছা নহয়। কবিতাৰ ভাষা ঘৰুৱা আৰু অৰ্থবহ হ’লে অধিক মৰ্মস্পৰ্শী হয়। গদ্যৰো ভাষা অতিশয় সংস্কৃতগন্ধী হ’ব নেলাগে।\nকলেজৰ পৰা মাল্কিৰ ঘৰলৈ যেতিয়া যাওঁ, তেতিয়া প্ৰায়ে মোৰ লগ লয়হি এজন বাঙালী অধ্যাপকে। নামটো মনত পেলাব পৰা নাই। তেওঁৱো মাল্কিতে থাকে। মই থকা ঘৰৰ পৰা কিছু আগলৈ। তেওঁক মই কওঁ, “মাল্কি অলপ ওখ ঠাই। ইয়াত উঠা-নমাত অলপ কষ্ট কৰিবলগীয়া হয়।” তেওঁ মোক আশ্বাস দি কয়: নলিনী বাবু, জীৱনে একটু কষ্ট কৰতেই হয়। কথাষাৰ ইমান মিহিকৈ কয় যে মই শুনি আশ্বস্ত হওঁ। জীৱনত কষ্ট কৰিবই লাগে। আমিতো এলিট লাইফ-ষ্টাইল ল’ব নোৱাৰো। ৰবীন্দ্ৰনাথে তাহানি কৈছিল, এ জগতে হাঁয়, সেই বেছি চায়, আছে যাৰ ভুৰি ভুৰি। অধ্যাপকে কৈ যায় ভূপেন হাজৰিকাৰ গানৰ কথা, হাজৰিকাৰ অস্ত আকাশত গানটো হেনো তেওঁৰ বৰ ভাল লাগে। মই কওঁ সেইটো ভালেই, কিন্তু “মানুহে মানুহৰ বাবে/ যদিহে অকণো নেভাৱে/ কোনেনো ভাবিৱ কোৱা সমনীয়া/কোনেনো ভাবিৱ কোৱা” এই গানটো কেনে পায়। সেটাতো মাৰ্ভেলাচ, তেওঁ কৈ যায় কলকাতাত ভুপেনৰ জনপ্ৰিয়তাৰ কথা। প্ৰতিভাসম্পন্ন এই মানুজনক সকলোৱেই শ্ৰদ্ধা কৰে। তেওঁৰ দুই এটা দোষ আছিল হয়, তাৰ তুলনাত গুণ আছিল অপৰ্য্যাপ্ত। ভুপেন হাজৰিকা আৰু হেমাংগ বিশ্বাসে গাইছিল হাৰাধন ৰংমনৰ কথা। হাৰাধনে ৰংমনক কৈছিলঃ\nতুমি নাচ নাচ বিহু নাচ আমি দিব তালি,\nঐক্যতানে মিলি যাব বিহু ভাটিয়ালী।\nঅধ্যাপকে ভাষা আন্দোলনৰ কথা জানে। ভূপেন আৰু বিশ্বাসৰ এই সংগীতমুখৰ যাত্ৰা , জয়যাত্ৰা আছিল। মানুহ মানৱতাৰ জয়গান গাই পুনৰ সুস্থ হ’ল ‘ তেওঁ ক’লে। মই ইতিমধ্যে ঘৰ পালোহি। তেওঁ এখোজ দুখোজকৈ গৈ থাকিল। মোৰ মনত পৰে এন্থনীজৰ সেই বৰ্ণাঢ্য দিনবোৰ।\n← অপসাৰী বিজ্ঞানৰ সীমাত অভিসাৰী ভগৱান সম্ভৱ নে? (পংকজ ঠাকুৰীয়া)\nকল্পবিজ্ঞান:চমু অৱলোকন (ৰক্তিম গগৈ) →


দেউতা (বিকাশ শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n‘দেউতাক মই বেয়া পাওঁ। বহুত বেয়া পাওঁ। দেউতাই জীৱনত একো কৰিব নোৱাৰিলে। এটা চৰকাৰী চাকৰি কৰি গুৱাহাটী হেন চহৰত অত বছৰে থকাৰ পাছতো নিজৰ বুলিবলৈ এটা ঘৰ, এটুকুৰা মাটি কিনিব নোৱাৰিলে। দেউতা এটা অপদাৰ্থ, অকৰ্মণ্য মানুহ। আজিৰ দিনত মানুহক চলিবলৈ টকা লাগে, বহুত টকা। নীতি আদৰ্শৰ ডায়লগৰে পেট নভৰে।’ – ডিম্বেৰ দোকানত মিঠা পাণখন মুখত ভৰাই মই ওচৰতে থকা মনোজক ক’লো।\nআচলতে মই হতাশ হৈ পৰিছোঁ। এম.এছ.ছি পাচ কৰা এবছৰ হ’ল। এতিয়ালৈ একো এটা কৰিব পৰা নাই। টিউশ্যন কৰি চলি আছোঁ। ৰাতিপুৱা সাতটা বজাতে ঘৰ নামৰ ঠাই টুকুৰাৰপৰা ওলাওঁ। বাছত উঠি টিউশ্যন পঢ়াবলৈ যাওঁ। দুপৰীয়া প্ৰাইভেট কলেজ এখনত পঢ়াওঁ। ডেৰহাজাৰ টকা দৰমহা। আবেলিও টিউশ্যন কেইটামান কৰোঁ। ঘৰ সোমাওঁতে কেতিয়াবা ৰাতি দহ বাজেহি।\nবাইক এখন হলে ভাল আছিল। অন্তত দুটা টিউশ্যন বেছিকৈ কৰিব পাৰিলোঁহেঁতেন। বাছত অহা-যোৱা কৰোঁতেই বহুত সময় নষ্ট হয়। কিন্তু পইচা গোট খোৱা নাই। অলপ অলপকৈ পইচা গোটাইছোঁ। আৰু তিনিমাহ মান লাগিব।\nদেউতাক কৈছিলোঁ, বাইক এখন লাগে। বহুদিন আগতেই কৈছিলোঁ। ইউনিভাৰ্চিটিত পঢ়ি থাকোঁতেই। কিন্তু পইচা নাই বোলে। বাইক বোলে বিলাসৰ বস্তু। নিম্নবিত্ত মানুহৰ বিলাসী বিলাস। সেইদিনা কাজিয়া হৈছিল। দেউতাক বহুত গালি পাৰিছিলোঁ। অকৰ্মণ্য, অপদাৰ্থ , জীৱনত একো কৰিব নোৱাৰা এটা বেকাৰ মানুহ। হাততে পোৱা কিবা এটা দলিয়াই দিছিলোঁ। ঘৰত এটা শ্ব’কেচ আছিল। আইনাখন ভাগি থাকিল।\nতাৰ পাছৰপৰা দেউতাক পইচা খোজাৰ কথা ভাবিব পৰা নাই। দেউতাক আজিকালি মই ভালকৈ মাতবোলো নকৰোঁ। কাট মাৰি কথা কওঁ। প্ৰতিদিনে সোঁৱৰাই দিওঁ যে দেউতাই জীৱনত একো কৰিব নোৱাৰিলে।\nআত্মীয় – স্বজনৰ ঘৰলৈ যোৱা মই বাদ দিছোঁ। কথাই প্ৰতি তেওঁলোকে মোক কি কৰি আছো সোধে। আচলতে তেওঁলোকে জানে যে মই বিশেষ একো কৰি থকা নাই। তথাপিও সোধে, ৰং চায়। মোৰ প্ৰতি সহানুভূতি দেখুৱায়। তেওঁলোকেও কয়, দেউতাৰে জীৱনত একোৱেই কৰিব নোৱাৰিলে।\nবহুদিন হল বিয়া-বাৰু, জন্মদিন ইত্যাদি ফাংশ্যনলৈ যোৱা নাই। কলেজৰ এলুমিনি মিট আছিল যোৱা মাহত। বিভাস, ৰঞ্জন, নীহাৰহঁত আহিছিল। বিভাসে ফোন কৰি মাতিছিল। সি মাল্টিনেচনেল কোম্পানী এটাৰ মেনেজাৰ। এলুমিনি মিটত নাচ-গান কৰিবলৈ নগ’লোঁ। ইম্প’ৰটেন্ট টিউশ্যন এটা আছিল।\nএইটো নহয় যে মই কিবা এটা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা নাই। কৰিছোঁ, কষ্ট কৰিছোঁ। চৰকাৰী-বেচৰকাৰী-অৰ্ধচৰকাৰী চাকৰিৰ বাবে এপ্লাই কৰিছোঁ, পৰীক্ষাবোৰ দি আছো, ইন্টাৰভিউও দিছোঁ। কিন্তু এতিয়ালৈ একো হোৱাগৈ নাই। এটা ফ্ৰাচট্ৰেচনত আছোঁ।\nঘৰত থকা সময়ত এই হতাশাবোৰ আক্ষেপলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। যদি দেউতাই মাষ্টৰ নোহোৱা চৰকাৰী স্কুলৰ সলনি মোক ভাল প্ৰাইভেট স্কুলত পঢ়ুৱালেহেঁতেন, যদি ভাল মাষ্টৰৰ টিউশ্যন দিয়ালেহেঁতেন, যদি এন্ট্ৰেন্সৰ বাবে নামী কচিং চেন্টাৰত কচিং দিয়ালেহেতেন…… তেতিয়া হয়তো …….\nআক্ষেপবোৰ ওলাই আহে, খঙৰ ৰূপ লৈ। দেউতাক হিয়া উজাৰি গালি পাৰোঁ তেওঁৰ অপদাৰ্থতা, অক্ষমতা, অকৰ্মণ্যতাৰ বাবে।\nদেউতাই কেইমাহমান পাছত অৱসৰ ল’ব। তাৰ পাছত ঘৰখন চলাবলৈ আকৌ প্ৰব্‌লেম হ’ব। তাৰ আগতেই যদি বাইকখন কিনা নহয় তেতিয়া কাহানিও কিনা নহ’ব। সেয়ে মই পইচাবোৰ যা-তাকৈ খৰচ কৰা নাই। বহুদিন হল নিজৰ বাবে কাপোৰ-জোতা এইবোৰ একো কিনা নাই। এইবোৰো মই বৰ্তমান বিলাসৰ বস্তু বুলি ভাৱি লৈছোঁ।\nডিম্বেৰ দোকানত মিঠা পাণখন চোবাই কথাবোৰ পাগুলি আছোঁ। মাহৰ প্ৰথম সপ্তাহ। দুটা টিউশ্যনৰ পইচা পালোঁ। দুহেজাৰমান টকা পকেটত আছে। নেক্সট্ টিউশ্যনটোলৈ এঘন্টা আছে। ঘৰলৈ যাবলৈ মন যোৱা নাই।\nদোকানলৈ মানুহ এজন আহিল। মানুহজনক মই দেখিছোঁ আগতে। মানুহজনে ঠেলা চলায়। মানুহজনে ডিম্বেৰপৰা খেল্‌না পেঁপা এটা কিনিলে।\n- পোলেন দা, মন-চন বেয়া কৰি আছে চোন…… ডিম্বেই সুধিলে\n- লৰাটোৱে বৰ আমনি কৰি আছে অ, ক’ৰবাত ‘ৰিমট কন্টল’ গাড়ী এখন দেখিলে, এতিয়া সেইখন লাগে লাগে বুলি কন্দা-কটা কৰি আছে, ঠেলা চলাই কেইটানো টকা পাওঁ, ইমান দামৰ গাড়ীখন কেনেকৈ কিনি দিওঁ তইয়েই কচোন……… পোলেনে ক’লে।\nবাঁওহাতেৰে পোলেনে চকুপানীখিনি মচি ল’লে।\nপকেটত টকা দুহেজাৰ আছিল। দেউতাৰ বাবে চোলা এটা কিনিলোঁ। দেউতাই পিন্ধা চোলাকেইটা বহুতদিনৰ পুৰণি। দেউতাই কাজু-বৰফি খাই ভাল পায়। ওচৰৰে মিঠাইৰ দোকানখনৰ পৰা কাজু-বৰফি কেইটামান ল’লো। এবাৰ দেউতাৰ অফিচত হোৱা মিটিঙত দিয়া পেকেট লান্সৰ মিঠাইকেইটা দেউতাই লৈ আহিছিল। সেই কথাটো মই পাহৰি গৈছিলোঁ।\nঘৰত সোমালোঁ। দেউতাই আচাম ট্ৰিবিউনৰ দ্বিতীয় পৃষ্ঠাটো চাই আছিল। মোক দেখি দেউতা ভিতৰৰ ৰুমলৈ যাবলৈ উঠিল।\n- দেউতা……………. মই মাতিলোঁ\nদেউতাই ঘুৰি চালে। এটা অজান আশংকা দেউতাৰ চকুত দেখা পালোঁ।\n– আপোনাৰ অফিচলৈ যোৱা চোলাটো কাষলতিৰ তলত ফাটি গৈছে। চোলা এটা আনিছোঁ, আপোনাৰ বাবে। আপুনি বৰফি খাই ভাল পায় নহয়, কাজু-বৰফি কেইটামান আনিছোঁ। মাক চাহ অকণ কৰিব দিয়ক …………….. মই বৰফিৰ পেকেটটো খুলি এটা বৰফি দেউতাৰ মুখৰফালে নিলোঁ।\nদেউতাৰ দুগালেৰে চকুপানী দুধাৰি বৈ আহিল। কিন্তু মই দেখিলোঁ, দেউতাৰ মুখত পাতল হাঁহি এটা। বহুতদিনৰ মুৰত দেউতাই হাঁহিছে।\nঅতদিনে দেউতাই মোৰ আক্ষেপগ্ৰস্ত ব্যৱহাৰত দুখী হৈ মোৰ বাবে টোকা প্ৰতি টোপাল চকুপানীৰ মূল্য মই কিজানি কাহানিও পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰিম।\n← এখন ক্ৰিকেট টুৰ্নামেণ্ট আৰু এটা ”সন্দেহজনক বাংলাদেশী” বনুৱা (- বিকাশ শইকীয়া)\nপিছলা জিভা(বি জে ৰঞ্জন) →\nসৰু সৰু কথাৰ ফাঁকেৰে -(হৃষীৰাজ শৰ্ম্মা)


মাজুলীক এজনী বিদেশী ছোৱালীয়ে ভালপাই পেলালে (পঙ্কজ বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমাজুলীক এজনী বিদেশী ছোৱালীয়ে ভালপাই পেলালে\nফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ মাজ ভাগত ২৫ জনীয়া নৰৱেজিয়ান সঁজাতি দল এটাৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে দিল্লীলৈ গৈছিলোঁ, উদ্দেশ্য আছিল ভাৰত আৰু নৰৱেৰ চৰকাৰৰ মাজত শৈক্ষিক তথা বৈজ্ঞানিক আৰু প্ৰযুক্তিগত গৱেষণাৰ বাবে দ্বিপাক্ষিক বুজা-পৰাৰ চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰা৷ নৰৱেৰ পৰা ইয়াৰ উচ্চ শিক্ষা মন্ত্ৰণালয়ৰ মুখ্য-সচিবকে ধৰি, বহুকেইখন বিশ্ববিদ্যালয় আৰু আন শিক্ষানুষ্ঠানৰ ২৪ জন প্ৰতিনিধি গৈছিল৷ দিল্লীত তিনিদিনীয়া কাৰ্যসূচী শেষ কৰি কেইদিনমানৰ বাবে অসমৰ ঘৰলৈ গ’লো৷ অসমত থকা ৫ টা দিনত ৮ টা বন্ধ মই হিচাপ কৰিলোঁ৷ উভতি আহিবৰ দিনা শোণিতপুৰ জিলাৰ বৰগাংৰাষ্ট্ৰীয়় ঘাইপথত ৩ ঘন্টা বন্দী হৈ ৰ’লো অৰুণাচলীৰ আক্ৰমণত অসমীয়া নিহত হোৱাৰ বাবে প্ৰতিবাদকাৰীয়ে কৰা পথ অৱৰোধৰ বাবে৷ চকুৰ৷ আগতে জ্বলাই দিলে দুখনকৈ গাড়ী৷ ৰাস্তাত আবদ্ধ শিশু, বৃদ্ধ, ৰোগীকে ধৰি হাজাৰ হাজাৰ মানুহৰ দুৰৱস্থা৷ হঠাতে উপস্থিত শ-শ আৰক্ষী তথা সামৰিক বাহিনীৰ লোক৷ অনিৰ্দিষ্ট কালীন সান্ধ্য-আইন৷ যেনে-তেনে আহি গুৱাহাটী পালোঁহি৷ গুৱাহাটীত মাটিৰ পট্টা বিতৰণৰ বিৰোধিতা কৰি মানুহৰ উন্মত্ত প্ৰতিবাদ, আত্মজাহ৷যুদ্ধ সদৃশ পৰিৱেশ৷ তাৰ মাজতে উৰণ পিছুৱালে তিনিবাৰ৷ চাৰে চাৰিঘন্টা পলমকৈ বিমান উৰিল৷ ৰাতি ১০ মান বজাত দিল্লী পালোঁহি৷\nদিল্লীত উচ্চজিৎ কলিতা আৰু মিতালী বৰ্মনৰ ঘৰত ৰাতি সৰু মাছৰ ভাজি, আলু-বেঙেনা পিটিকা,ৰৌ মাছৰ জোল, মাছৰ পেটু ভজা, মূৰিঘণ্টৰে এসাঁজ দকচি খাই নৰৱেলৈ বুলি বিমান ধৰিবলৈ ধলপুৱাতে ৰাওনা হ’লো ইন্দিৰা গান্ধী আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়় বিমান বন্দৰলৈ৷ বিমানত উঠিবলৈ গৈ এক অনাকাংক্ষিত উপহাৰ- মোৰ টিকটটো<ইক’নমি>শ্ৰেণীৰ পৰা <বিজিনেছ>শ্ৰেণীলৈ উন্নীত হৈছে৷ মজা লাগি গ’ল৷উলাহেৰে গৈ কাটাৰ এয়াৰলাইনছৰআহল বহল বিজিনেছ শ্ৰেণীত বহিলোঁগৈ৷ নৰৱেলৈকে দুখন বিমান সলাব লাগিব৷ এইখনৰ লক্ষ্যস্থল কাটাৰৰ ৰাজধানী দোহা৷ কাষৰ চকীখন খালী৷ বিমান উৰণৰ সময় হোৱাত এগৰাকী বিদেশী যুৱতী আহি মোৰ কাষৰ চিটত বহিলহি৷ পাৰস্পৰিক সম্ভাষণ জনাই বহি পৰিলোঁ৷\nবিমান উৰিবলৈ ৰাণৱে’ত গতি কৰিছে৷ চাই থাকিলে হেঁপাহ নপলোৱা জন্মভূমি খনক আকৌ এবাৰ চাই লওঁ বুলি মই খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চাবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ৷ হঠাতে কাষৰ সহযাত্ৰী যুৱতী গৰাকীৰ হাতলৈ চকু গ’ল৷ টোকাবহী এখনত কিবা কিবি লিখি আছে৷ চিনাকি চিনাকি লাগিল৷ মই হিন্দী বা সংস্কৃত ভাষাত কিবা লিখিছে বুলি চকু বাহিৰলৈ নিক্ষেপ কৰিলোঁ৷ নাই নহয়, মনটোৱে কৈ উঠিল৷ আখৰ কেইটা চিনাকি চিনাকি লাগিছে৷ আকৌ লুকাই-চুৰকৈ চালো (অচিনাকী গাভৰু এগৰাকীৰ ব্যক্তিগত লিখা-মেলা চুৰকৈ জুমি চোৱাতো নিশ্চয়কৈ অভদ্ৰতা)৷এইবাৰ খাটাং হ’লো যে যুৱতী গৰাকীয়ে অসমীয়া নাইবা বাংলাতে লিখি আছে৷ মই বোলো নিশ্চয় বাংলা হ’ব৷ আকৌ চকু আঁতৰাই আনিলোঁ৷ নাই পেট কটা ‘ৰ’ এটা দেখা নিচিনা লাগিল, আকৌ ডিঙিটো মেলি চালো৷ হয় খাটাং অসমীয়া ‘ৰ’৷ হঠাতে লক্ষ্য কৰিলোঁতেওঁ পিন্ধি থকা ‘টপ’টো যেন অসমীয়া থলুৱা মিচিং বয়ন শৈলীৰ চাপ আছে৷ এইবাৰ মোৰ আচৰিত হোৱাৰ পাল৷ মই সুধিলোঁ “Are you writing in Assamese? “৷ যুৱতী গৰাকীয়ে উত্তৰ দিলে “Yes, how did you know?” মই উত্তৰ দিলোঁ যে অসমীয়া মোৰ মাতৃভাষা৷ এইবাৰ আকৌ আচৰিত হোৱাৰ পাল৷ যুৱতী গৰাকীয়ে অসমীয়াতে মোৰ লগত কথা বতৰা পতা আৰম্ভ কৰিলে৷\nযুৱতী গৰাকীৰ নাম গিলি নাব’ন, ঘৰ ইজৰাইলত৷ জেৰুজালেমৰ হিব্ৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰী গিলি৷ হিব্ৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সংস্কৃত আৰু ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী ভাষা, সাহিত্য, ভাষাতত্ব বিষয়ত ২০১০ চনত স্নাতক আৰু একেই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ২০১২ চনত ‘Global Community-Development Studies ‘ বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিছে৷ ৫ বছৰ মান আগেয়ে সাধাৰণ পৰ্য্যটক হিচাপে ভাৰতলৈ আহিছিল গিলি৷তেতিয়াই অসম তথা মাজুলীলৈ আহিছিল তেওঁ৷ প্ৰকৃতিৰ অপৰূপ সৌন্দৰ্য্য আৰু সাংস্কৃতিক উপাদানবোৰে মুগ্ধ কৰিলে তেওঁক৷ লগতে মাজুলীৰ ৰাইজৰ দুখ-দুৰ্দশা, বিলৈ-বিপত্তিয়ে বাৰুকৈয়ে ব্যথিত কৰিলে৷ আকৌ ঘূৰি অহাৰ সপোন তেওঁ স্বদেশলৈ ওভতি গ’লগৈ৷ স্নাতক তথা স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰমৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি থকা সময়ত ক্ষেত্ৰ অধ্যয়নৰ কাম লৈ আকৌ অসমলৈ ঘূৰি আহিল তেওঁ৷শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰি উঠি এটা ব্যক্তিগত প্ৰতিষ্ঠানৰ কাম আৰম্ভ কৰিলে৷ কিন্তু মাজুলীয়ে গিলিক হাত বাউলী মাতিছিল৷ চাকৰি বাদ দি তেওঁ ঘূৰি আহিল মাজুলীলৈ৷ এইবাৰ লগত এগৰাকী সতীৰ্থ বান্ধৱী চাকেদ৷ চাকেদ কৃষি আৰু পৰিৱেশ বিভাগৰ স্নাতকোত্তৰ৷ মাজুলীৰ এটা বাঁহ-বেতেৰে নিৰ্মিত অতিথিগৃহত এই দুই বিদেশী যুৱতীয়ে বাহৰ পাতিলেহি৷ মাজুলীৰ গাঁৱে গাঁৱে নিতৌ ২৫-৩০ কিলোমিটাৰলৈকে চাইকেল মাৰি দুই যুৱতীয়ে আৰম্ভ কৰিলে সংগঠনমূলক কাম৷মই সুধিছিলোঁ “দুজনী অকলশৰীয়া ছোৱালী অকলশৰে অচিনাকি ঠাইত ঘূৰি ফুৰিবলৈ ভয় নেলাগেনে?”৷ তাই উত্তৰ দিছিল “মাজুলীৰ মিচিং ৰাইজ ইমান অতিথিপৰায়ণ, বন্ধুত্ব সুলভ যে পৃথিৱীৰ ক’তো এনে নিভাঁজ আতিথ্য আৰু মৰম পোৱা নাই৷ কোনোদিনে অসংৰক্ষিত অনুভৱ কৰা নাই৷ মাজুলীৰ ২৫ খন গাঁৱৰ পুৰুষ মহিলা আমাৰ লগত৷ ”\nপ্ৰথম অৱস্থাত মাজুলীৰ দৰিদ্ৰ মিচিং লোক সকলৰ মাজতেই পৰীক্ষামূলক ভাৱে আৰম্ভ কৰিলে তেওঁলোকৰ কাম কাজ৷গাঁৱে গাঁৱে গৈ সংগঠিত কৰিলে মহিলা সকলক৷ মহিলাসকলৰ বাবে চাইকেল বেংকৰ ব্যৱস্থা কৰিলে, যাতে মহিলাসকলে চাইকেল লৈ নিজে যিকোনো ঠাইলৈ যাতায়ত কৰিব পাৰে৷ মহিলাসকলক নাওৰে নদী পাৰ কৰাই যোৰহাট আদি নগৰলৈ লৈ যায় গিলি আৰু চাকেদে৷ তেওঁলোকক আধুনিক খেতি-বাতি, বয়ন শিল্প সম্পৰ্কীয়় প্ৰশিক্ষণ দিয়ে৷ লাহে লাহে এই কৰ্মসূচীয়ে মাজুলীৰ মিচিং অধ্যুসিত প্ৰায় ২০ খন মান গাঁও সাঙুৰি ল’লে৷ তেওঁলোক দুজনীয়ে আৰম্ভ কৰিলে ‘আমাৰ মাজুলী’ নাম এটা বেচৰকাৰী সমাজ কল্যাণ মূলক সংস্থা৷\nকোনো চৰকাৰী বেচৰকাৰী অনুদান নোহোৱাকৈ কেৱল নিজৰ পকেটৰ টকা আৰু জীৱনৰ বহুমূলীয়া সময় খৰচ কৰি গিলি আৰু চাকেদে মাজুলীত নীৰৱে আৰম্ভ কৰিছে এক অগতানুগতিক বিপ্লৱ৷ গিলিয়ে জনোৱা মতে তেওঁ এইকামৰ বাবে মুঠ বছৰি মাত্ৰ ১০,০০০ মাৰ্কিন ডলাৰ লাভ কৰে৷ভাৰতৰ ভিছা আদিৰ ক্ষেত্ৰটো যথেষ্ট জটিল সমস্যাৰ সন্মুখীন হ’ব লগা হয়৷ কিন্তু নিজৰ দেশত তেওঁ চাকৰি কৰা হ’লে হয়তো তাতকৈ বহু বেছি উপাৰ্জন কৰিব পাৰিলেহেঁতেন৷ কেতিয়াবা তেওঁৰ মাক-দেউতাক অলপ অসন্তুষ্ট হোৱা যেনো হেনো অনুভৱ কৰে গিলিয়ে৷ কিন্তু কি কৰিব তাই? তাই যে মাজুলীক ভাল পাই পেলালে৷\nদিল্লীৰ পৰা দোহালৈ গোটেই উৰণৰ সময়চোৱাত গিলিয়ে অসমীয়াতে কৈ গ’ল তেওঁলোকে মাজুলীত কৰি থকা কামবোৰৰ কথা৷ কৈ গ’ল ভৱিষ্যতৰ পৰিকল্পনাৰ কথা৷ বৰ্তমান তেঁও গুৰুত্ব দিছে বিশেষকৈ মিচিং পৰম্পৰাগত বয়ন শিল্পক আগুৱাই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়় স্বীকৃতি দিওৱাৰ বাবে৷কাৰণ ইয়াৰ জৰিয়তে মহিলা সকলৰ অৰ্থনৈতিকসবলীকৰণ সম্ভৱ হ’ব৷লগতে ‘কিবুট্জ’ নামৰ ইজৰাইলী পদ্ধতিৰে খেতিয়ক সকলক সংগঠিত কৰি আত্মসহায়ক গোটৰ নিচিনাকৈ এক সমবায়ভিত্তিক কৃষিপাম খুলি খেতি কৰা পদ্ধতি আৰম্ভ কৰিছে৷এইবোৰৰ লাভালাভ সকলোৰে মাজত সমবিতৰণ হয়৷ তাৰ বাবে ইজৰাইলৰ বিশেষজ্ঞৰ লগত যোগাযোগ কৰিছে৷ সৰু-সৰু ভিডিঅ’ তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰি ইজৰাইলত প্ৰচাৰ কৰিছে৷ চেষ্টা কৰিছে আৰু আগ্ৰহী ইজৰাইলী স্বেচ্ছাসেৱক তথা বিশেষজ্ঞ ব্যক্তিক মাজুলীলৈ অনাৰ বাবে৷\nআজৰি সময়ত নিজাববীয়াকৈ গিলিয়ে অসমীয়া শিকে৷ কিন্তু হাতপুথিৰ অভাৱত ভালকৈ সুবিধা পোৱা নাই৷ ইংৰাজী ভাষাত অসমীয়া শিকাৰ হাতপুথিৰ অভাৱৰ কথা গিলিয়ে ব্যক্ত কৰিলে৷লগতে ইংৰাজীৰ পৰা অসমীয়ালৈ বা ইংৰাজীৰ পৰা অসমীয়ালৈ স্বয়ংক্ৰিয় অনুবাদ সঁজুলিৰ অভাৱৰ কথাও দুখেৰে উল্লেখ কৰিলে৷ মোৰ পৰা সহায় বিচাৰিলে৷ মই ব্যক্তিগত ভাৱে যি পাৰোঁ সহায় কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিলোঁ৷বৰ্তমান ইজৰাইলত থকা অৱস্থাত কোনো সহৃদয়় বন্ধুৱে গিলিক সপ্তাহত এদিন বা দুদিনকৈ অসমীয়া শিকাত সহায় কৰিব পাৰিলে তেওঁ কৃতজ্ঞ হ’ব বুলি উল্লেখ কৰিলে৷ তাৰবাবে তেওঁ ইন্টাৰনেটৰ যোগেদি স্কাইপৰ সহায় ল’ব পাৰিব৷কম্পিউটাৰত অসমীয়া লিখাৰ বাবেও আগ্ৰহী গিলি৷লগতে তেওঁলোকৰ কাম কাজৰ বাবে অসমৰ নতুন প্ৰজন্মৰ সহায় বিচাৰিছে গিলিয়ে৷ কোনোবাই গিলিক সহায় কৰিব বিচাৰিলে তেওঁ উপকৃত হ’ব৷\nগোটেই ৰাস্তাটো গিলিৰ সপোন সপোন যেন লগা কথাবোৰ শুনি শুনি কেতিয়া আমাৰ বিমানে দোহা আন্তৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰত অৱতৰণ কৰিলে গমেই নাপালোঁ৷ দোহাৰ পৰা গিলি যাব ইজৰাইললৈ আৰু মই যাম নৰৱেলৈ৷ মোৰ পৰৱৰ্তী বিমানৰ বাবে ২১ ঘন্টাৰ সময় থকাত বিমান কৰ্তৃপক্ষই মোৰ বাবে কাটাৰত প্ৰৱেশৰ বাবে ভিছা, থকা খোৱাৰ বাবে হোটেল আৰু বিমান বন্দৰৰ পৰা হোটেললৈ অহা যোৱাৰ বিনামূলীয়া ব্যৱস্থা কৰি দিলে৷ মইও ভালেই পালোঁ৷ মধ্য-প্ৰাচ্যৰ এখন দেশৰ অভিজ্ঞতা ল’ব পাৰিম লগতে দোহাত কৰ্মৰত আমাৰ সকলোৰে চিনাকি ডাঃ ভূপেন্দ্ৰ শইকীয়া ডাঙৰীয়াকো লগ পাম৷\nবিমান বন্দৰত দুয়ো এৰা-এৰি হ’বৰ সময়ত গিলিয়ে ক’লে ‘ককাইদেউ যাওঁ, আপোনাক লগ পাই আৰু কথা পাতি ভাল লাগিল৷আকৌ লগ পাম৷’ মইও গিলিক বিদায় জনায় বিমান বন্দৰৰ বাহিৰলৈ বুলি ৰাওনা হ’লো৷ গিলিৰ কথাবোৰ শুনি মুহূৰ্ত্তৰ বাবে হ’লেও আৰম্ভণিতে উল্লেখ কৰা অসমৰ ঋণাত্মক ছবিখন পাহৰি পেলালোঁ৷\nআমাৰ মাজুলীৰ ফে’চবুক পৃষ্ঠা:\nআমাৰ মাজুলী সম্পৰ্কীয় গিলিৰ এটা চমু ভিডিঅ’ ক্লিপ:\n← ঢকুৱাখানাৰ ফাটবিহু : এটি অনুভৱ – (আব্দুচ ছাজিদ)\nব’হাগৰ বিহু, বসন্তোৎসৱ, অনুভৱ আৰু ইটো-সিটো :ৰঞ্জিত কুমাৰ বৰা →\nSri Luku Saikia\nপংকজ বৰা ডাঙৰীয়াৰ এই লেখাতো পঢ়ি বহুত ভাল লাগিল।মাজুলীক যে বিদেশৰ এগৰাকী মহিলায়ে ইমান ভাল পাব পাৰে এই কথা জানি অতি আনন্দিত হ’লো।মাজুলীৰ উন্নতিৰ কাৰনে যদি কাৰোবাক কিবা সহায়ৰ প্ৰয়োজন হয় তেতিয়া হ’লে সহায় কৰিবলৈ আমি প্ৰস্তুত আছো।\nপংকজ বৰা ডাঙৰীয়াই এই কথা জনাৰ সুবিধা দিয়াৰ বাবে ধন্যবাদ থাকিল।


Viral Photo: পিতৃৰ কোলাত বহি থকা এই কণমানিগৰাকী আজি এগৰাকী জনপ্ৰিয় অভিনেত্ৰী ! তেওঁৰ নামটো আপুনি ক'ব পাৰিবনে ?– News18 assam\nViral Photo: পিতৃৰ কোলাত বহি থকা এই কণমানিগৰাকী আজি এগৰাকী জনপ্ৰিয় অভিনেত্ৰী ! তেওঁৰ নামটো আপুনি ক'ব পাৰিবনে ?\nবলীউডৰ এগৰাকী অভিনেত্ৰীৰ শৈশৱৰ ছবিখন ছ'চিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হৈ আছে, যিটো তেওঁক চিনাক্ত কৰাটো সকলোৰে কাম নহয়। অভিনেত্ৰীগৰাকীয়ে নিজেই পিতৃ দিৱস উপলক্ষে নিজৰ এই শৈশৱৰ ছবিখন পোষ্ট কৰিছিল পিতৃ দিৱসত শুভেচ্ছা জনাবলৈ।\nএই ছবিখনত আপুনি এজনী কণমানি ছোৱালীক মুখত বুঢ়া আঙুলি লৈ দেউতাকৰ কোলাত বহি থকা দেখিছে। তেওঁৰ মাকো আছে, যাৰ কোলাত আন এটা সৰু কেঁচুৱা দেখা গৈছে। যেতিয়া শিশুটোৱে কেমেৰালৈ চাই আছে, মাক-দেউতাকে তেওঁৰ ফালে চাই হাঁহি আছে। যদি আপুনি এতিয়াও বলীউডৰ এই অভিনেত্ৰীগৰাকীক চিনি নাপায়, আপোনাক অলপ ইংগিত দিওঁ আহক। এই অভিনেত্ৰীগৰাকী কঠোৰভাৱে নিজৰ কথা ৰখাৰ বাবে জনাজাত। তেওঁ সামাজিক মাধ্যমতো অতি সক্ৰিয়।\nগতিকে যদি আপুনি এতিয়ালৈকে এই অভিনেত্ৰীগৰাকীক চিনাক্ত কৰা নাই, তেন্তে আমি আপোনাক কওঁ যে দেউতাকৰ কোলাত বহি থকা এই ছোৱালীজনী আন কোনো নহয়, বলীউডৰ বিখ্যাত অভিনেত্ৰী স্বাৰা ভাস্কৰ, যি পিতৃ দিৱস উপলক্ষে তেওঁৰ ইনষ্টাগ্ৰাম একাউণ্টত তেওঁৰ শৈশৱৰ এই ছবিখন শ্বেয়াৰ কৰিছে। স্বাৰা ভাস্কৰৰ এই ছবিখন তেওঁৰ অনুৰাগীসকলে ভাল পাইছে আৰু তেওঁলোকেও ইয়াক বিভিন্ন ধৰণে প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছে।\nFirst published: June 22, 2022, 19:54 IST\nBollywood ActressEntertainment NewsViral Photo


ছাঁ -কনক দাস - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nছাঁ -কনক দাস\nসন্ধিয়াৰ পৰাই মুষুলধাৰে এজাক বৰষুণ৷ আপদীয়া সময়ত অহা বৰষুণজাকে ইমানদিনে নিৰ্জীৱ হৈ থকা মাটিৰ সজীৱতা যেন পুনৰ ঘূৰাই আনিছে৷ ক্লেদাক্ত পৰিৱেশ এটা চাৰিওদিশে৷ ৷ উত্তপ্ত মাটিৰ ওপৰত সেমেকা ভাৱ এটা বিয়পি পৰিছে৷ গোন্ধটো বেয়া নাপালে চলিহাই৷ ইমানদিনে বৰষুণ অহাই নাছিল৷\nবৰষুণ এৰাৰ সম্ভাৱনা নেদেখি তেওঁ স্বগতোক্তি কৰিলে৷ অফিচৰ পৰা ঘৰমুৱা হ’বলৈ তেওঁহে বাকী ৰৈছিলগৈ৷ তেওঁৰ সহকৰ্মী সকল নিৰ্দিষ্ট সময়তে ঘৰমুৱা হৈছিল৷ আগদিনাৰ ৰৈ যোৱা কামবোৰ কৰি সামৰোতে তেওঁ সময় ল’লে৷ তেওঁৰ ঘৰটো অফিচৰ পৰা বৰ বেছি দূৰ নহয়৷ খোজকাঢ়িয়ে অহা যোৱা কৰে তেওঁ৷ ইচ্ছা কৰা হ’লে এখন মটৰ চাইকেল অথবা গাড়ী এখন কিনাৰ সামৰ্থ্য আছিল তেওঁৰ৷ তেওঁৰ হাবিয়াস কোনোদিনেই মনলৈ নাহিল৷\nবৰষুণৰ মাজেৰে তেওঁ খোজ আগবঢ়ালে৷ জোতাযোৰ হাতত লৈ তেওঁ মূল পথটোত উঠিল৷ তেওঁৰ বুকুৰ ভিতৰেদি সোমাই অহা বৰষুণৰ টোপালে সিৰসিৰণি এটা তুলিলে৷ চাওঁতে চাওঁতে তেওঁৰ কাপোৰ যোৰ দেহত লিপিট খাই পৰিল৷\nবৰষুণ তেওঁ বেয়া নাপায়৷ এই বৰষুণৰ মাজতে কেতিয়াবা দেউতাকৰ সৈতে তেওঁ নাঙলৰ মুঠিত ধৰিছিল, আঁলি কাটিছিল পথাৰত তেওঁ৷ বোকা পানী গচকি ডাঙৰ হোৱা মানুহ তেওঁ৷ সচিবালয়ৰ চাকৰিটো নোপোৱা হ’লে সেই বোকা পানীৰ সৈতে সহবাস কৰিব লাগিলহেঁতেন তেওঁ৷ সেই বোকা পানীৰ গোন্ধ তেওঁৰ আপোন, বুকুৰ কুটুম৷\nঘৰ পালে তেওঁ৷ তেওঁৰ বাবে মানুহজনী ৰৈ আছিল৷ আহিয়ে মানুহজনীৰ ভৰ্ৎসনা শুনিলে তেওঁ৷ দেহৰ কাপোৰযোৰ সামৰি কোবাকুবিকৈ তেওঁ বাথৰূমলৈ গ’ল৷ বিজুলী নাথাকিলে কিমান যে আন্ধাৰ, মানুহজনীয়ে দিয়া মমবাতিডাল হাতত লৈ তেওঁ কুচি মুচি আগবাঢ়িল৷ অস্পষ্ট মানুহজনীৰ ভাৱলেশহীন মূখখনি তেওঁৰ ওচৰত ধৰা দিয়েহি৷ তাইৰ আপত্তি তেওঁ বুজে৷ দেহা পৰি আহিছে তেওঁৰ৷ এই সময়ত কোনো আপদ বিপদে দেহৰ ক্ষয় ক্ষতি নকৰে তাইৰ সাৱধান, সজাগ কৰাটো যেন কৰ্তব্য হৈ পৰিছে৷ সেই সময়ত তাইৰ মূখত অদ্ভুত কমনীয়তা এটা অনুমান কৰে তেওঁ৷ নিশ্ছিদ্ৰ নিৰাপত্তা বিচাৰি পায়৷ বয়সে ভাটি দিলেও কাণ মূৰ এতিয়াও সজাগ তাইৰ৷\nমনত পৰে তেওঁৰ ডেকা কালত বহু বাটকুৰি বাই তাইৰ মুখখনে চাবলৈ ঢপলিয়াই গৈছিল তেওঁ৷ দেউতাকৰ পুৰণি চাইকেলখন লৈ তাইৰ ঘৰৰ সন্মুখত ঘণ্টা পৰ দি ৰৈছিল তেওঁ৷ তাইৰ হৃষ্ট পুষ্ট ককায়েক দুজনৰ অজ্ঞাতে প্ৰেম আগবাঢ়িছিল তেওঁলোকৰ, ভয়ে ভয়ে৷ পলুৱাই আনিছিল তেওঁ মানুহজনীক৷ বিয়া আন এজনৰ সৈতে থিক কৰিছিল তাইৰ ঘৰৰ পৰিয়ালে৷ উপায় নেদেখি সোণকালেই তাইক চপাই লৈছিল তেওঁ৷ সেই সময়ত খেতিত হাত উজান দিয়াৰ বাহিৰে তেওঁৰ অন্য উপায় নাছিল৷ দুটা পৰিয়ালৰ মাজত সম্পৰ্কই ঘুণে ধৰিছিল৷ অৱশেষত বহুদিন তাঁত বাতি কঢ়াৰ পিছত সচিবালয়ত চাকৰি এটা পাইছিল তেওঁ৷ পৰিয়াল দুটাৰ মাজৰ তিক্ততাপূৰ্ণ সম্পৰ্কটো আঁতৰি পুনৰ যোৰা লাগিছিল৷\nআজি তেওঁৰ হাঁহি উঠে আৱেগৰ টানত কিযে কৰিব নোৱাৰি, মনৰ অনুভূতি বোৰক জীপাল কৰিয়ে তেওঁ আজিৰ অৱস্থা পাইছেহি৷\nবাথৰূমৰ পৰা তেওঁ ফ্ৰেচ হৈ ওলাই আহিল৷ আহোতে তেওঁ এবাৰ পাকঘৰতো ভুমুকি মাৰি আহিলহি৷ মানুহজনী চাহ বনোৱাত ব্যস্ত৷ এৰা এই সময়ত তেওঁক অৱসাদ দূৰ কৰিবলৈ চাহ একাপ নিতান্তই প্ৰয়োজন৷\nতেওঁ দেহটো অলসভাৱে চোফাত এৰি দিলে৷ আনদিনা হ’লে তেওঁ টিভিৰ সন্মুখত বহি ৰিমোটটো টিপি দেশ বিদেশৰ খবৰ ল’বলৈ নিউজ চেনেলবোৰত ব্যস্ত হ’লহেঁতেন৷ খবৰ বোৰ একঘেয়ামী হ’লেও তেওঁ খুব মনোযোগেৰে চায়৷ আধুনিক শিক্ষাৰ ওপৰত নাৰাজ হৈ পৰে তেওঁৰ মনটো৷ ঘটি থকা ঘটনাবোৰত আধুনিক শিক্ষাৰ ত্ৰুটি দেখিবলৈ পায় তেওঁ৷ শিক্ষিত সমাজ বুলি ক’লে কাক সামৰি লোৱা হয় তেওঁৰ জ্ঞানে ঢুকি নাপায়৷\nমানুহজনীয়ে চাহ একাপ তেওঁৰ হাতত দি যায়হি৷ এই সময়ত মানুহজনীৰ হাতত কথা পাতিবলৈ সময় নাথাকে৷ লৰা ঢপৰা কৰি যোৱা মানুহজনীলৈ তেওঁ চায় ৰয়হি৷ বয়সৰ আঁচোৰ পৰিছে তাইৰ দেহত৷ ৰূপালী বৰণ ধৰিছে তাইৰ চুলিখিনি৷ মেদ বহুলতাৰ স্বীকাৰ হৈছে তাই৷\nপাকঘৰৰ বাচন বৰ্তন সামৰি মানুহজনীয়ে পখালি থকা শব্দ শুনিলে তেওঁ৷\nজীয়েকজনী হয়তো পঢ়াত ব্যস্ত৷ এই সময়ত তেওঁ অকলে নিজৰ সত্তাৰ মাজত সোমাই থাকে৷ জীয়েকৰ সৈতে তেওঁ ভাতৰ পাততহে দুই এটা কথা পাতে৷ পঢ়াৰ কথা, তাইৰ প্ৰয়োজন হোৱা লাগতিয়াল বস্তুবোৰৰ কথা! সেয়াও কাৎচিতহে! কাণ উনাই তেওঁ জীয়েকৰ ভাৱ গতিবোৰ লক্ষ্য কৰে৷ জীয়েকৰ ভাৱবোৰত তেওঁ দকৈ শিপায় চায়৷ তেওঁৰ মনত সংশয় দকৈ বাঢ়ে৷ জীয়েক গাভৰু হ’ল৷ ঘৰৰ সৌন্দৰ্য্য ধৰি ৰখা জীয়েকজনী চাওঁতে চাওঁতে ডাঙৰে হ’ল৷ জীৱনৰ পঙ্কিলতাবোৰত অনাগত দিনত কেনেদৰে খোজ আগবঢ়াব ভাবি তেওঁৰ বুকুৰ ঢপঢপনি বাঢ়িব ধৰে৷\nতেওঁৰ মনত পৰে ল’ৰা সন্তান কামনা কৰি তেওঁ মানুহজনীৰ সৈতে কাষৰে মন্দিৰটোত নৈবদ্য এখন আগবঢ়াইছিল৷ তেওঁ জীয়েকজনীৰ আগমনত কোনোদিনেই বিচলিত নহ’ল৷ সকলো ইশ্বৰেৰে ইচ্ছা বুলি তেওঁ সামৰি থ’লে কথাবোৰ৷\nৰাতিৰ ভাতসাজৰ কাৰণে আটায়ে ডাইনিং টেবুলত মিলিত হ’ল৷ মাক আৰু জীয়েকজনীয়ে তেওঁৰ বাবেই অপেক্ষা কৰি আছিল৷\nবতাহ সোমাই আহিছিল খিৰিকীয়েদি৷ খিৰিকীৰ পৰ্দাত মৃদুভাৱে কঁপনি উঠিল৷ ঈষৎ কঁপি উঠিল জ্বলি থকা মমডালো৷\nতেওঁ খিৰিকীৰ পৰ্দাখন সামৰি খিৰিকীখন বন্ধ কৰি দিলে৷\nবৰষুণ সামৰাৰ কোনো লক্ষণ নেদেখিলে তেওঁ৷ এই বৰষুণৰ সৈতে উটি ভাঁহি যাওক মনৰ দুৰ্ভাবনাবোৰ, তেওঁৰ নিৰাপত্তাহীন চিন্তাবোৰ! —ভাবিলে তেওঁ৷\nদুৱাৰত টোকৰ পৰিল কাৰোবাৰ৷ দুবাৰ মান অতি মৃদুভাৱে, অৱশেষত পিছত অলপ জোৰ জোৰকৈ!\nতেওঁ আগুৱাই গ’ল দুৱাৰ অভিমূখে, সেই শব্দ অনুসৰণ কৰি!\nভয় আৰু শংকা তেওঁৰ মনলৈ নোহোৱাকৈ থকা নাই৷ ইমান ৰাতিখন কাৰোবাৰ আগমনে তেওঁৰ মনত শংকা বঢ়াইছে সঁচা সেয়া তেওঁ মুখত আহিবলৈ দিয়া নাই, পৰিবাৰ আৰু তেওঁৰ জীয়েকৰ চিন্তাক্লিষ্ট মুখখনত তেৱে টো সাহস দিব লাগিব! —\nঅৱশেষত দৰ্জাখন খুলিলে তেওঁ৷\nপাহোৱাল ডেকা এটা, মুখত বিষাদৰ অনুভূতি! পোচাকযোৰ দেহত লিপিট খাই আছিল তাৰ৷ খুব সম্ভৱ বহু সময় খোজকাঢ়ি আহিছে সি বৰষুণৰ মাজেৰে৷ চুলিৰ ভাঁজে ভাঁজে বৰষুণৰ টোপাল৷ মুখত সামান্য গোঁফ, কমনীয়তা তাৰ চকুত স্পষ্ট!\nআগন্তুকৰ সৈতে চিনাকি হোৱাৰ ইচ্ছা মনতে দমালে তেওঁ৷ এই মুহূৰ্তত তেওঁৰ এনেকুৱা লাগিল ল’ৰাটোৰ মুখখনে যেন তেওঁৰ সহানুভূতি বিচাৰিছে৷ তাতে বতৰৰ তাণ্ডৱটো বেছি বাঢ়িছিল৷ ক্লান্তি আৰু অৱসাদত ডুবি থকা ল’ৰাটোৰ প্ৰতি তেওঁৰ মৰম উপজিল৷\nতেওঁ চকুৰে ল’ৰাজনক ভিতৰলৈ আহিবলৈ অনুমতি দিলে৷ ল’ৰাজনৰ মুখত উজ্জ্বল আভা বিয়পি পৰিছিল৷ তেওঁ এই ভাবি সুখী হ’ল যে অন্ততঃ এনে পৰিস্থিতিত তেওঁৰ সিদ্ধান্ত ভুল হ’ব নোৱাৰে৷\nতেওঁৰ পৰিবাৰে গামোচা এখন লৈ আহিছিল৷ সি মূৰটো এবাৰ জোকাৰি ললে, তাৰ দীঘল চুলিখিনি ঢৌ খেলি গ’ল৷ মুখখন মুচি ললে সি৷\nতেওঁৰ পুৰণি এযোৰ কাপোৰ তালৈ আগবঢ়াই দিলে৷ তাৰ মুখত কৃতজ্ঞতাৰ ভাৱ এটা ফুটি উঠিছিল৷ সেয়া তাৰ ভাৱ ভংগীত স্পষ্ট হৈ পৰিছিল৷\nতেওঁৰ পৰিবাৰে ভাত বাঢ়িছিল৷ আটায়ে মুখামুখিকৈ বহিল৷\n“তোমাক প্ৰথমবাৰ ইয়াত দেখিছো“—তেওঁ কথাৰ আৰম্ভণি কৰিছিল৷\n“হয় মই ইয়াত নতুন! মামাহঁতৰ ঘৰলৈ আহিছিলোঁ! পথ হেৰুৱালো! —নিঃসংকোচে সি কৈছিল৷\n“ইয়াৰ আগতে তুমি মামায়েৰাৰ ঘৰলৈ অহা নাছিলা’’—তেওঁৰ মনত কিছু সংশয়, কিছু খুদুৱনি সোমাই আহিছিল৷\n“সৰুতে এবাৰ আহিছিলোঁ–তাৰ কথাই জটিলতা বঢ়াইছিল তেওঁৰ৷\n“আজি ইমানদিনৰ মূৰত তুমি মামায়েৰাৰ ঘৰলৈ আগমন, মই বিবুদ্ধিত পৰিছোঁ!’’ —তেওঁ যেন উত্তৰ পাই যাব, সেয়া তেওঁৰ উৎসকতাক সি মৰিষণ কৰিব এনে ভাৱত তেওঁ তাৰ উত্তৰলৈ বাট চাই ৰৈছিল৷\n“আচলতে মামা এজন ঘোৰ মদাপী, হাই কাজিয়া কৰা মানুহ, দেউতাই তেওঁৰ স্বভাৱ ভাল পোৱা নাছিল, কেইবাবাৰো তেওঁ আমাৰ ঘৰলৈ আহিছিল, প্ৰত্যকবাৰে তেওঁৰ সৈতে দেউতাৰ কাজিয়া এখন হৈছিল৷ তেওঁৰ ধোঁৱাখুলীয়া স্বভাৱে ঘৰখন ডুবাইছিল৷ অৱশেষত দেউতা বহুত চিন্তা কৰি সম্পৰ্ক ছেদ কৰিছিল তেওঁৰ সৈতে৷’’—সি অকণমান ৰৈ গ’ল৷\nতেওঁ ল’ৰাজনৰ ফালে চালে৷ পিছ মুহূৰ্ততে সি কি ক’ব সেয়া জানিবলৈ তেওঁৰ মনটো উত্ৰাৱল হৈ ৰ’ল৷\n“যোৱা দুদিন আগত মামা আমাৰ ঘৰলৈ আহিছিল৷ মই শুনিছিলো দেউতাক যেন সতৰ্ক কৰিছিল তেওঁ৷ ইমানদিনৰ মূৰত তেওঁৰ আগমনে নিঃসন্দেহে ঘৰখনত শোকৰ ছাঁ পেলাইছিল৷ মই বুজিছিলো কোনো এনেকুৱা ৰহস্য আছে যাৰ কাৰণে দেউতা তেওঁৰ পৰা আঁতৰি থাকিব বিচাৰিছিল৷ পদে পদে তেওঁৰ আগমনত দেউতা শংকিত হৈ পৰিছিল৷ মই এইখিনিয়ে শুনিছিলো তেওঁ ঘূৰি আহিছে, তুমি তেওঁৰ প্ৰাপ্যক ঘূৰাই দিয়া, কি কথা, কাৰ কথা কৈছে মই বুজি পোৱা নাছিলোঁ, সেই সম্পৰ্কে জানিবলৈ মোৰ এই দীঘলীয়া যাত্ৰা “\nতাৰ আবেগ বিহ্বল মুখখন তেওঁ এবাৰ লক্ষ্য কৰি চিন্তা জগতত ডুব গ’ল৷ তাৰ অনুসন্ধিৎসু মনটো দেখি তেওঁ বিস্মিত হৈ পৰিল৷\n“তোমাৰ মামাৰ নাম’’—\nতেওঁৰ জানিবলৈ উৎসকতা বাঢ়ি গৈ আছিল৷\n“অবিনাশ হাজৰিকা’’ —\n“মুখৰ সোঁ ফালে এটা দাগ আছে, এখন ভৰি তেওঁৰ চুটি, লেঙেৰিয়াই খোজ কাঢ়ে’’–\n“হয় আপুনি চিনি পায়’’-\nতেওঁ অবিনাশক কেনেদৰে পাহৰিব পাৰে, তেওঁৰ মনত অবিনাশক তেওঁ দানৱ অথবা দেৱতাৰ শাৰীতো থব নোৱাৰে৷\nমানুহ হৈয়ো তেওঁ কেতিয়াবা অমানুহ আছিল নে তেওঁ মানুহে আছিল প্ৰকৃততে বিশ্বাস আৰু অবিশ্বাসৰ দামোজাত তেওঁ ৰৈ গ’ল৷ সেইজনেই! আৰু আৰু তেওঁ ভবা সেই ল’ৰাজন! এইজনে নহয়টো! ! ?\nতেওঁ সতৰ্ক হ’ল৷ এই মুহূৰ্তত ল’ৰাজনক যিকোনো কথা কোৱাটো হয়তো সমুচিত নহ’ব—তেওঁ ভাবিলে৷\nসেই বদমেজাজী অবিনাশক তেওঁ হাড়ে হাড়ে চিনি পায়৷ তথাপি তেওঁ কিছুমান কথাৰ উত্তৰ বিচাৰিয়ো ব্যৰ্থ হৈছিল এটা সময়ত৷\nল’ৰাজনৰ প্ৰতি তেওঁৰ দয়া আৰু মৰম দুয়োটাই উপজিল৷ কিয় জানো তেওঁৰ এনে লাগিল এই ল’ৰাজনে হয়তো তেওঁৰ মনত ইমানদিনে থুপ খাই থকা ৰহস্য ফাদিল কৰিব! নিঃশেষ কৰিব মনৰ খুদৱনি!\n“হয় তেওঁক চিনি পাওঁ, আমাৰ গাওঁখন পাৰ হ’লেই চৰ অঞ্চল পোৱা যায়৷ তাতে তেওঁ থাকে“—সংক্ষিপ্ত উত্তৰ এটা দিলে তেওঁ৷\nবাহিৰত বৰষুণৰ প্ৰকোপ ক্ৰমান্বয়ে বাঢ়িব ধৰিছে৷ মেঘৰ গাজনি শুনিলে তেওঁ৷\n“তুমি ৰাতিখন যাব নালাগে, ইয়াতে ৰৈ যোৱা!’’—-তেওঁৰ অচিনাকি ল’ৰাজনৰ প্ৰতি এয়া দাবীৰ দৰেই আছিল৷\nল’ৰাজনে মূখেৰে একো নক’লে৷ মুৰটো সামান্য লৰালে৷\nতেওঁ তাৰ দুচকুত সন্মতি এটা দেখিলে৷ হয়তো এয়া ভৰসা, কৃতজ্ঞতাৰ!\nখোৱা শেষ হৈছিল আটায়েৰে৷ তাৰ কাৰণে সন্মুখৰ ৰূমটো তেওঁৰ পৰিবাৰে ঠিক কৰিলে৷\nঅৱসাদ আৰু ক্লান্তিয়ে আগুৰি ধৰিছিল চাগে সি শুবলৈ গ’ল৷\nইতিমধ্যে জীয়েকজনীয়ো শুবলৈ গৈছিল৷\nপৰিবাৰৰ মুখলৈ চালে তেওঁ৷ তেওঁৰ ভূমিকাত মানুহজনী যে সুখী হোৱা নাই, তেওঁ বুজিলে৷ পৰিবাৰৰ হাত এখন খামুচি ধৰিলে তেওঁ৷ সেই খামুচিত তেওঁৰ মনটো যেন সোমাই আছিল৷\nবহু কথাই মনৰ মাজতে কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছে তেওঁ৷ জীৱনৰ বিশটা বছৰে পাৰ হৈ আহিল তেওঁ, তথাপি তেওঁৰ এনে লাগে চকুৰ আগতে যেন ঘটিছে ঘটনাটো!\nসেই সময়ত চফল ডেকা আছিল তেওঁ, চৰ অঞ্চলত থকা গাওঁবুঢ়াজনক তেওঁ লগ কৰিব গৈছিল৷ আহোতে তেওঁৰ পলম হৈছিল৷ আন্ধাৰৰ মাজে মাজে তেওঁ ঘৰমুৱা হৈছিল৷\nকেঁচুৱা এটাৰ ক্ৰন্দন শুনিছিল তেওঁ৷ সেই ঠাইখিনিত আবাসীয়ো ক’ম৷ সন্মুখতে হাবিখন! সেই ক্ৰন্দন অনুসৰণ কৰি আগবাঢ়িছিল তেওঁ৷\nহঠাতে তেওঁ ৰৈ গৈছিল৷ নাতি দূৰত দুটা ছায়ামূৰ্তি! সেই ক্ৰন্দনৰ উৎসও সেই ফালৰ পৰাই আহিছিল৷\nগছ এডালৰ আঁৰত তেওঁ লুকাইছিল৷ অস্পষ্ট ভাৱে অৱয়স দুটা তেওঁৰ চকুত ভুমুকি মাৰিছিল৷ তেওঁ নিৰীক্ষণ কৰিছিল দুয়োজনকে৷\n“তুমি বুজি পাইছাই চাগে, ভৰষা কৰিব পৰাকৈ তুমিয়ে আছা, এই মুহূৰ্তত এয়া মোৰ প্ৰতি তোমাৰ উপকাৰে নহয় আজীৱন তোমাৰ ওচৰত ধৰুৱা হৈ থাকিম“—ছায়া মূৰ্ত্তি এটাৰ কাতৰ অনুৰোধ শুনিছিল তেওঁ৷\n“তুমি জানাই টকাৰ কাৰণে মই কাম কৰো, মোৰ কাৰণে টকাই সকলো “—দ্বিতীয় ছায়ামূৰ্তিটো যেন স্পষ্টীকৰণ এটা দিছিল৷ এটা গলগলীয়া মাত, চিনি পাইছিল তেওঁ, সেইজনে অবিনাশ!\n“টকা পাই যাবা তুমি, আশা কৰো মোৰ ল’ৰাৰ যেন যত্নত কোনো ক্ৰটি নৰখা, মই ল’ৰাক ঘূৰাই পাব বিচাৰো তেনেদৰেই সুস্থ ভাৱে“—-ছায়া মূৰ্ত্তিটোৰ আৱেগবোৰ যেন উথলি উঠিছিল’৷\n“নিশ্চয় হৰেণ, এতিয়া বিদায়, তোমাৰ আমানত মই সঠিক ভাৱেই লালন পালন কৰিম“—অবিনাশ আঁতৰ হৈছিল৷ এহাতে কেঁচুৱা, এহাতে গধুৰ বেগ এটা! তেওঁৰ বুজাত অসুবিধা হোৱা নাছিল প্ৰথম ছায়ামূৰ্তিটোৰ সেয়া সঞ্চিত ধন৷\nপ্ৰথম ছায়া মূৰ্ত্তিটো আঁতৰি গৈছিল অন্য এটা পথেৰে৷\nতভক খোৱা মানুহৰ দৰেই তেওঁ কিছু সময় বেছিকৈ ৰৈ আছিল তেওঁ৷\nপিছদিনা চমুকৈ বাতৰি কাকতৰ দ্বিতীয় পৃষ্ঠাত তেওঁ মানুহজনৰ বিষয়ে খবৰ এটা পাইছিল৷\n“মুখামুখি সংঘৰ্ষত ছোৱালী কেদাৰ এজনৰ মৃত্যু! এজন পলাই সাৰিবলৈ সক্ষম হয় যদিও তেওঁ নিজেই অৱশেষত আৰক্ষীৰ ওচৰত ধৰা দিয়ে৷ তেওঁ মূল সুঁতিলৈ ঘূৰি অহাৰ অংগীকাৰ কৰে৷ হৰেণ বৰা, বয়স——\nপিছৰ খিনি গতানুগতিক! অৱশেষত আৰক্ষীৰ গুণানুকীৰ্তন!\nইয়াৰ পিছত তেওঁ কেইবাদিনো চৰ অঞ্চলত গৈছিল৷ সেই কেঁচুৱাটোৰ প্ৰতি মায়া মোহত তেওঁ৷ অবিনাশৰ ঘৰৰ থিক ওচৰতে তেওঁৰ খোজবোৰ ৰৈ গৈছিল! কাণ উনাইছিল তেওঁ৷\nঅবিনাশে পইচাৰ কাৰণে হেতালি খেলিছে, এটি কেঁচুৱাৰ সৈতে!\nঅলপো দয়া মৰম নাইনে, সহানুভূতি নাজাগেনে?\nতেওঁ বিমূখ হৈছিল৷ কেঁচুৱাটোৰ সন্ধান পোৱা নাছিল তেওঁ৷\nএৰা বিশ বছৰে সেয়া বুকুত তেওঁ জীপাল কৰি সামৰি থৈছে৷ মনৰ ভিতৰত থকা সেয়া দুৱাৰ আজি খোলাৰ পথত–\nতেওঁ শুবলৈ গ’ল৷\nপৰিবাৰে ইতিমধ্যে শুই পৰিছিল৷\nল’ৰাটোৰ সৈতে তেৱো ৰাতিপুৱাই হয়তো অবিনাশৰ ঘৰলৈ যাব!\nতেৱোঁ বিচাৰে সেই কেচুৱাটোৰ সন্ধান, যি কেবল উত্তৰ অবিনাশেহে দিব পাৰিব—ভাবিলে তেওঁ৷\nবাহিৰত বৰষুণৰ টোপালবোৰে এক মূৰ্চ্ছনা তুলিছে৷ সেই মূৰ্চ্ছনাৰ যেন শেষ নহ’ব, বাজিয়েই থাকিব আজি“! ! !\nৰাতিপুৱাই ল’ৰাটোৱে যোৱাৰ কাৰণে উথপথপ লগালে৷ মনৰ মাজত হেন্দোলিত কথাবোৰে হয়তো তাক অশান্তি দি আছিল৷ দুচকুত নিদ্ৰাহীনতাৰ চাপ দেখিলে তেওঁ৷ সেয়াটো স্বাভাৱিক!\nসেই উৎকণ্ঠা অকল তাৰেই নে?\nচলিহাৰো মনত তেনে এটা ঢপঢপনি বাঢ়ি আহিছে৷\nৰাতিপুৱা চাহকণ খাই ল’ৰাটোৰ সৈতে তেওঁ ওলাল৷ তেওঁৰ পৰিবাৰ আৰু জীয়েকজনী থিয় হৈ আছিল৷ হয়তো পৰিবাৰে তেওঁক কিবা এটা ক’ব বিচাৰিছিল, তেওঁ বাধা দিলে৷\nতেওঁৰ মনত এনেকুৱা লাগিল পৰিবাৰৰ মূখত সংশয়ে যেন আগুৰি ধৰিছে, তেওঁ পিছলৈ উভতি নাচালে৷ পৰিবাৰক উত্তৰ দিব পৰাকৈ তেওঁ এতিয়া সক্ষম নহয়৷\nচ’ৰ অঞ্চল পালে তেওঁলোকে৷\nজণাজীৰ্ণ ঘৰ এটা৷ নিস্তধ্বতা বহন কৰি আছে ঘৰটোৱে৷ পৰিবেশটোৱে তেওঁক ভৌতিকতাৰ পৰশ এটা দিলে৷\n“এইটোৱে ঘৰ!’’—তেওঁ ক’লে৷\n“মামা’’—ল’ৰাজনে চিঞৰিলে৷ সঁহাৰি পোৱাৰ আশাত তেওঁলোকে বাহিৰত বাট চাই ৰ’ল৷\nকোনোবাই কাঁহ মৰাৰ শব্দ শুনিলে তেওঁ৷ সেই উৎস পিছফালৰ বাৰীখনৰ পৰাই আহিছে৷\nঠিকেই দাড়িৰে ভোবোকাৰ এখন মূখ৷ সামান্য খীণাইছে তেওঁ৷\nঅবিনাশ তেওঁলোকৰ সন্মুখ পালেহি৷\nঅবিনাশ হাজৰিকাৰ মূখত এটা হাঁহি৷ সেই উজ্জ্বলতাবোৰ দুচকুত বিয়পি পৰিছে তেওঁৰ৷\nঅবিনাশৰ হাতত খৰিৰ বোজা এটা৷ এহাতে হাতত মিট দা এখন৷\n“মই জানিছিলো তুমি আহিবা!’’—অবিনাশৰ ভাৱেলেশহীন মুখখন বুজিব নোৱাৰিলে তেওঁ৷ খৰিৰ বোজাটো তলত নমালে৷\nআথে-বেথে চকী দুখন উলিয়াই দিলে অবিনাশে ভিতৰৰ পৰা৷\n“চলিহা আপোনাকো ধন্যবাদ’’—অবিনাশে যেন কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰিছে তেওঁলৈ৷\nতেওঁৰ মুখত ঈষৎ হাঁহি এটা বিয়পি পৰিল৷ নিজ চকুৰে দেখিছেনে তেওঁ অবিনাশক এই খৰকটীয়াৰ ৰূপত! নে নিজৰ বদ মেজাজী স্বভাৱ, চৰিত্ৰ লুকুৱাই ৰখাৰ প্ৰয়াস!\nঅবিনাশক তেওঁ জানিছিল এজন নিষ্ঠুৰ, নিৰ্দয়ী হিচাপে৷ লুটপাত তেওঁৰ স্বভাৱগত চৰিত্ৰ৷ হাবিৰ কাঠ সৰহবৰাহ কাৰবাৰটোতো তেওঁ জড়িত আছিল৷ স্থানীয় পুলিচ থানাত কেইবাটাও গোচৰ তেওঁৰ বিৰুদ্ধে চলি আছিল৷\nতেওঁৰ স্বভাৱগত চৰিত্ৰৰ পৰিপন্থী এয়া কি বাৰু! —চলিহা বিবুদ্ধিত পৰে৷\n“মামা, মই কিছু কথাৰ জনাৰ কাৰণে আহিছোঁ, মই এজন পুত্ৰ হিচাপে অথবা আপোনাৰ ভাগিন হিচাপে জনাটো খুবেই প্ৰয়োজনীয়’’—ল’ৰাজনৰ বাকপটুতাত চলিহা মুগ্ধ হ’ল৷ জীৱন দৰ্শন জুমি চোৱাৰ কৌশল অতি সোণকালে হয়তো আয়ত্ত কৰিছে সি৷\n“তোমাক কোৱাটো মোৰ কাৰণে ও জৰুৰী, বহু পাপেই বহন কৰি আছো জীৱনত, এতিয়া আৰু সেই অব্যক্ত কথাবোৰ সামৰি থোৱাটো ময়ো বিচৰা নাই, নহ’লে মোৰ আত্মাই কোনোদিনেই শান্তি নাপাব!’’ —-অবিনাশ হাজৰিকা ৰৈ যায়৷\nচলিহাৰ ওচৰত নিষ্পাপ চৰিত্ৰ এটা বগুৱা বাই আহে৷ অবিনাশ নহয় যেন সেয়া, যাৰ প্ৰতি তীব্ৰ ঘৃণা যেন ভৰি আছিল তেওঁৰ মনত ইমানদিনে৷\n“মোৰ ভনী চহৰৰ সেই ধনী সন্মানীয় ব্যক্তি প্ৰশান্ত দুৱৰাৰ সৈতে বিয়া হৈছিল৷ ভনী নিসন্তান আছিল৷ পাঁচ বছৰ উকলিল৷\nভনীৰ সেই দুখ মই চাব পৰা নাছিলোঁ৷ আচম্বিতে মই হৰেণ নামৰ মোৰ সতীৰ্থ এজনৰ সৈতে মুখামুখি হওঁ৷ যোৱা দুবছৰ তেওঁৰ সৈতে যোগাযোগ বিচ্ছিন্ন হৈ আছিল৷ তেওঁ স্বাধীন অসমৰ সপোন দেখিছিল৷ তেওঁৰ সপোনৰ সৈতে এটা নতুন নাম যোগ হৈছিল৷ প্ৰিয়ংকা আছিল তাইৰ নাম!\nতেওঁলোকৰ ল’ৰা এজনো জন্ম হৈছিল৷ দুৰ্ভাগ্যবশত এদিন তেওঁলোকৰ এই চৰ অঞ্চলতে এটি টহলদাৰী আৰক্ষীৰ সৈতে মুখামুখি হৈছিল৷ প্ৰচণ্ড গুলীয়াগুলীৰ মাজত প্ৰিয়ংকাক তেওঁ হেৰুৱাব লগা হৈছিল৷ প্ৰিয়কাৰ দেহত গুলী লাগিছিল৷ প্ৰিয়ংকাৰ নিথৰ দেহটো এৰি সেই কেঁচুৱাটো বুকুত সাৱটি তেওঁ মোৰ ওচৰ পাইছিল, তেওঁৰ ওচৰত পিতৃৰ দ্বায়িত্ব এটা দেখিছিলো মই৷ তেওঁৰ সঞ্চিত ধন কেঁচুৱাটোৰ নামত খৰচ কৰিবলৈ তেওঁ কুণ্ঠাবোধ কৰা নাছিল৷ মোটা অংক এটা বিচাৰিছিলো মই কেঁচুৱাটোৰ লালন পালনৰ নামত৷\nঅৱশেষত সিদ্ধান্ত এটা হৈছিল৷ মই কেঁচুৱাটো ডাঙৰ দীঘল কৰাৰ দায়িত্ব লৈছিলো৷ পিতৃ পৰিচয় তেৱে থাকিব! তেওঁ উভতি আহিলে ল’ৰাজনক অৰ্পণ কৰাৰ পিছতে মোৰো দ্বায়িত্ব শেষ!\nকেঁচুৱাটো মই লৈ গৈ ভনীৰ হাতত তুলি দিছিলোঁ৷ সেই সময়ত কোনো কথাই দকৈ নাভাবিলো৷ ভনীক মই সকলো কথা জনালোঁ, ভনীয়ে জনাইছিল হয়তো প্ৰশান্ত দুৱৰাক, মানে ভিনদেৱক৷\nতেওঁ মোক তাৰ বিনিময়ত পইচা দিব বিচাৰিছিল৷ প্ৰথমবাৰ মই পইচাৰ প্ৰতি বিৰক্ত অনুভৱ কৰিলো, মই নললো৷\nযেতিয়াই তেওঁৰ সৈতে পিছলৈ মুখামুখি হৈছিলো প্ৰায়ে তেওঁৰ মোৰ সৈতে কাজিয়া হৈছিল৷\nসেই সংশয়, মই বুজিছিলো, ল’ৰাটোক হেৰুৱাৰ ভয়ে গ্ৰাস কৰি পেলাইছিল তেওঁক৷\nতেওঁ বিচৰা নাছিল সেই মানুহজন উভতি আহক, বুকুৰ আঁচল খালি হওক৷\nযোৱা কিছুদিন আগতে হৰেণ জেইলৰ পৰা ওলাইছে৷\nএতিয়া ময়ো দামোজাত আছোঁ, এফালে মৰমৰ ভনী, এফালে সেই মানুহজন যাৰ সৈতে মোৰ চুক্তি হৈছিল৷ সেই মানুহজনে তোমাৰ প্ৰকৃত দেউতা, নিলয়! প্ৰশান্ত দুৱৰা তোমাৰ পিতৃ নহয়৷ “\nনিৰৱ, নিস্তধ্ব পৰিবেশ৷ কাঁহ পৰি জীণ যোৱা পৰিবেশটো এক মুহূৰ্তৰ কাৰণে হয়তো প্ৰয়োজন আছিল৷ নিজক বুজাৰ, মনৰ কথাবোৰ যুকিয়াই চোৱাৰ!\nচলিহাই পৰিস্থিতিটো গমি পিতি দুয়োজনলৈ চালে৷\nঅবিনাশৰ দুচকুত চকুলো!\nআৰু সেই ল’ৰাজন সিয়ো যেন হতভম্ব! বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰা কথাবোৰে যেন তাৰ মূৰলৈ শিপাই আহিছে৷\nঅনাগত দিনত ল’ৰাটোৰ ভূমিকা কিমানযে লক্ষণীয় হ’ব—-তেওঁ ভাবিলে৷\nএই মুহূৰ্তত তেওঁ কি বুলি পৰামৰ্শ দিব বাৰু! ! ?\nজীৱনটোৱে হয়তো খেলা, বিচিত্ৰ সময়ৰ পাকচক্ৰ৷ য’ত নেকি এটি চাবি দিয়া পুতলাৰ দৰে নাচি থাকিব লগা হয়৷ তথাপি এই জীৱন বৰ অনুপম, ভালপোৱা আৰু অনুভূতিৰ অনন্য মাদকতাৰ সম্ভাৰ, নতুবা জীৱনৰ পংকিলতাৰ ছত্ৰছায়াত আঁৰি যোৱা দুখৰ আঁচোৰ৷ এয়ে হয়তো জীৱন দুখ আৰু সুখৰ এক সংমিশ্ৰিত ধাৰা৷\nসময়ে হয়তো প্ৰবঞ্চনা নকৰে, কিন্তুু এই সময়ৰ সৈতে অজানিতে ক’ৰবাত হেৰাই যাওঁ—তেওঁ উত্তৰ পাই গ’ল, অথচ এই উত্তৰৰ শেষত যি গভীৰ সখানুভূতি পাব লাগিছিল সেয়া তেওঁৰ সম্ভৱ হোৱা নাই৷\nল’ৰাটোৰ উচুপনি তেওঁৰ বুকুত ওলমি আছে৷ উখহি উঠা চকু দুটাই ল’ৰাটোৰ ভিতৰখনত চলি থকা মানসিক অন্তৰ্দন্দৰ উমান এটা দিছিল তেওঁক৷\nএনেতে হাড়ে ছালে লগা মানুহ এজন তাত উপস্থিত হ’ল৷ পিন্ধনত অপৰিপাটি এযোৰ পোচাক, মলিন, শৰীৰ ভাগি গৈছে আগন্তুকৰ, সময়ৰ আগতকৈ তেওঁক যথেষ্ট বয়সীয়াল দেখা গৈছে৷ চকুত তেওঁৰ অদ্ভুত তিৰবিৰণি! আগন্তকে পৰিস্থিতিটো সম্ভৱ নিৰিক্ষণ কৰাত লাগিল—চলিহাই আঁৰ চকুৰে তেওঁলৈ চালে৷ এই সময়ত তেওঁৰ আগমন নিঃসন্দেহে চলিহাক অলপ হ’লেও সকাহ দিলে৷\n“আহা, বহাহি“—মোমায়েক উঠিল, তেওঁ বহি থকা চকীখন আগন্তুক লৈ আগবঢ়াই দিলে৷\n“এওঁলোক কোন! “—তেওঁৰ মনত হয়তো সংশয় এটা উৎপন্ন হৈছে৷ তেওঁ বহিল৷\nআগন্তুকৰ সন্দেহৰ তীক্ষ্ণ দৃষ্টি এটা দেখিলে চলিহাই৷\n“বীৰেণ, এইজন তোমাৰ শুভকাংক্ষী, আৰু এইজন তোমাৰে ল’ৰা! নিলয়“—মোমায়েকৰ মূখৰ মাত হৰিল৷\n“মোৰ ল’ৰা, এইজন মোৰ ল’ৰা, অবিনাশ কি কৈছা, মিছা কোৱা নাইতো! ইমান ডাঙৰ হ’ল! মই বিশ্বাসে কৰিব পৰা নাই“—মানুহজন বহাৰ পৰা উঠিল, ল’ৰাজনৰ হাতখন চুই চালে তেওঁ৷ তেওঁৰ দেহত হয়তো গভীৰ প্ৰশান্তি এটা বৈ আছিল৷\nনহ’বনো কিয়! বিশ বিছৰ এক দীঘলীয়া সময়! আজি অপেক্ষাৰ যেন অন্ত পৰিছে, তেওঁৰ সত্তাক ঘূৰাই পাইছে৷ তেওঁৰ সুখৰ টোপাল দুচকুৰে বিৰিঙি উঠিল৷\nনিলয় প্ৰাণহীণ নিৰ্জীৱ বস্তুৰ দৰে বহি আছিল৷ জীৱনৰ এই সত্য তাৰ সন্মুখত উপস্থিত হৈছেহি৷ আজি পিতৃ তাৰ সন্মুখত!\nএক নিদাৰুণ সত্য৷ কিন্তু সেই লালন পালন কৰা পিতৃ মাতৃক সি কেনেদৰে পাহৰিব পাৰে৷ তেওঁলোকৰ ছত্ৰছায়াতে ডাঙৰ দীঘল হ’ল, লিখালে পঢ়ালে, কোনো অভাৱ নিদিলে, মৰমত পালিত হৈয়ে এই বিশ বছৰ সি গঢ়কিলে৷ সেই পিতৃ মাতৃক কেনেদৰে সি পাহৰে, তাৰ সামান্য বেমাৰতে মাকজনী খাৱন শোৱন পাহৰিছিল, তাৰ ওচৰত অৱলা মাকজনী পাৰ কৰিছিল স্নেহাতীত সময়! বুজাব নোৱাৰাকৈ, আৰু সেই দেউতাক জন, ডাক্তৰক সুধি সুধি যেন অধৈৰ্য্য কৰি পেলাইছিল৷ সেই মৰম, সেই ভালপোৱা তাৰ বাবে অনন্য!\n“নিলয়, মই তোমাৰ দেউতা!’’—তেওঁৰ ইমানদিনে হেঁচি ৰখা বিষাদবোৰে যেন প্ৰাণ পাই উঠিছে৷\n“মই এতিয়া সকলো জানো! কিন্তু কাৰোবাৰ ছত্ৰছায়াত থাকি জানো অপমান কৰিব পাৰো’, সেই সাহস মোৰ নাই!’’—\n“নিলয়, এয়া তোমাৰ দেউতা’’—মোমায়েক তাৰ ওচৰলৈ আহিল৷\n“মই তেওঁক অৱজ্ঞা কৰা নাই, তেওঁ ফল দিয়ে এৰিব লগা হ’ল, আৰু যাৰ ছাঁত জিৰালো, উম ল’লো সেই ছাঁ মই কেনেদৰে পাহৰো’’\n“আজি মই ধন্য, পুত্ৰ!’’—বীৰেণ বহাৰ পৰা উঠিল৷\n“তুমি সঁচাই উচিত কথাই কৈছা, মই ফল দিয়ে এৰিলো, আৰু যি ছাঁত ইমানদিনে লালিত পালিত হ’লা, তাক তুমি কেনেদৰে পাহৰিবা! মই বিধিৰ বিপাকত তোমাৰ ওচৰত থাকিব নোৱাৰিলো, কিন্তু সেই সংস্কাৰ আৰু স্বাভিমান হয়তো “মোৰ ওচৰত থকা হ’লে ময়ো দিব নোৱাৰিলো হয় যিখিনি প্ৰশান্ত দুৱৰাই দিছে! তোমাৰ মূখখন চাবলৈ ব্যাকুল হৈ আছিলোঁ, আজি নিজকে মই সুখী অনুভৱ কৰিছো, মোৰ ল’ৰা ডাঙৰ হ’ল, অকল ডাঙৰে নে সমস্যাৰ সৈতে যুঁজিবলৈ জনাও হৈছে৷\n“দেউতা!’’—সি আকোঁৱালি ধৰিলে বীৰেণক, আৰু বীৰেণেও _\n“মোৰ কথাৰ ভুল নুবুজিবা, দেউতা!’’—\n“মোৰ আৰু আক্ষেপ নাই! তুমি যোৱা এতিয়া তোমাৰ ঘৰখনলৈ যত তোমাৰ মা দেউতা বাট চাই আছে’’\nনিলয়ে চৰণ স্পৰ্শ কৰি সেৱা এটি ললে৷ চলিহাৰ সৈতে সি উভতিল৷\nতাৰ দুচকু চলচলীয়া হৈছে৷\nবীৰেণে ল’ৰাটো যোৱাৰ পিনে চালে৷ পিছে পিছে চলিহা৷\n“তোমাক মই নুবুজিলো! —অবিনাশে সুধিছে বীৰেণক৷ সেই সন্দেহ হয়তো অমূলক, যি পুত্ৰৰ সান্নিধ্য পাবলৈ ব্যাকুল হৈ আছিল অথচ আজি লগ পাই তেৱে যাবলৈ দিছে উভতি৷ আচৰিত!\n“ভালপোৱাৰ এয়াইতো মহানতা! যি মোৰ ল’ৰাই শিকালে মোক! মই ল’ৰাৰ সুখহে বিচাৰিছিলো, সি এতিয়া জ্ঞানেৰে পৰিপক্ব, তাতকৈ মোক কি লাগে, আজি মই সুখী! আৰু সেই পিতৃ মাতৃৰ ওচৰত ঋণী, যি তাক সংস্কাৰ দিলে, জ্ঞান দিলে, কোৱা সেই মৰমৰ তুলনাত মোৰ আৱেগৰ মূল্য আছে জানো! সি আজি এটা গতি পাইছে, কাৰোবাৰ উমত জীয়াই থাকিবলৈ শিকিছে!’’\nচলিহাই পিছৰ পৰা কথাখিনি শুনিলে৷ তেৱো সুখী, ভালপোৱাৰ সমান হয়তো মহানতাৰ কোনো বিকল্প নাই!\n← হাইদৰাবাদী_চিকেন_হালীম -মানস জ্যোতি মিশ্ৰ\nহিতেন শৰ্ম্মাৰ দিনলিপি (তৃতীয় অধ্যায়) – ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মা →\nপৰিতৃপ্তি- মল্লিকা শৰ্মা বৰদলৈ


বেংক প্ৰৱঞ্চনা! দৈনিক ১০০ কোটি টকাকৈ হেৰুওৱাইছে দেশে | Asom Live 24\nবেংক প্ৰৱঞ্চনা! দৈনিক ১০০ কোটি টকাকৈ হেৰুওৱাইছে দেশে\nin বাণিজ্য, ভাৰত\nপঞ্জাৱ নেশ্যনেল বেংকৰ ১৩,০০০ কোটি টকা প্ৰৱঞ্চনাৰে সৰকাই দেশ ত্যাগ কৰিছিল নীৰৱ মোদী আৰু মেহুল চোক্সীয়ে৷ ইয়াৰ পূৰ্বে ৰাষ্ট্ৰীয়কৃত বেংকসমূহৰ পৰা ৯০০০ কোটি টকা ঋণ লৈ দেশৰ পৰা উধাও হৈছিল উদ্যোগপতি বিজয় মালিয়া৷ নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ শাসনকালতে নীৰৱ মোদী আৰু বিজয় মালিয়াই দেশৰ পৰা পলায়ন কৰিছিল৷\nএই বেংক জালিয়াতিৰ পৰাই দেশৰ ৰাষ্ট্ৰীয়কৃত বেংকসূহ এতিয়াও মূৰ দাঙি উঠিব পৰা নাই৷ ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ শেহতীয়া এক প্ৰতিবেদনত এই উদ্বেগজনক তথ্য প্ৰকাশ পাইছে৷\nৰিজাৰ্ভ বেংকৰ শেহতীয়া তথ্যৰ মতে যোৱা ৭টা বছৰে দেশৰ ৰাষ্ট্ৰীয়কৃত বেংকসমূহে দৈনিক ১০০ কোটি টকাকৈ হেৰুওৱাই আহিছে৷\nলগতে পঢ়ক যুৱতীক দুই বন্ধুসহ শিক্ষকৰ উপৰ্যুপৰি ধৰ্ষণ; ব্লেইকমেইলিঙেৰে যুৱতীৰ পৰা ধন দাবী\nআৰবিআইৰ তথ্যৰ মতে ২০১৫ চনৰ ১ এপ্ৰিলৰ পৰা ২০২১ চনৰ ৩১ ডিচেম্বৰ পৰ্যন্ত ৰাষ্ট্ৰীয়কৃত বেংকসমূহে মুঠ আঢ়ৈ লাখ কোটি টকাৰ প্ৰৱঞ্চনাৰ চিকাৰ হৈছে৷ এনে ঘটনা মহাৰাষ্ট্ৰতে সৰ্বাধিক সংঘটিত হ’লেও দিল্লী, তেলেংগানা আৰু তামিলনাডুৱেও ইয়াৰ চিকাৰ হৈছে৷ প্ৰকাশিত তথ্যৰ মতে কেৱল এই পাঁচ ৰাজ্যতে ৮৩% শতাংশ অৰ্থাৎ ২ লাখ কোটি টকাৰ বেংক প্ৰতাৰণাজনিত ঘটনা সংঘটিত হৈছে৷\nআনহাতে কেন্দ্ৰীয় বিত্ত মন্ত্ৰালয়ে দাবী কৰিছে যে যোৱা দুবছৰৰ পৰা দেশত বেংক প্ৰতাৰণাৰ ঘটনা কিছু পৰিমাণে নিয়ন্ত্ৰণলৈ আহিছে৷ ইয়াৰ পৰা এইটো প্ৰমাণ হৈছে যে দেশত বেংক জালিয়াতি কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে এতিয়াও ৰোধ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই৷\nলগতে পঢ়ক হত্যা নে আত্মহত্যা! হাত-চকু বন্ধা অৱস্থাত যুৱকৰ অৰ্গধলিত মৃতদেহ উদ্ধাৰ\nপ্ৰতিবেদনৰ মতে মহামাৰীৰ সময়ছোৱাত উদ্যোগ ক্ষেত্ৰত অব্যাহত থকা মন্দাৱস্থাৰ বাবে উদ্যোগসমূহে বেংকৰ ঋণ পৰিশোধ কৰিবলৈ অপৰাগ হৈছে৷ ইয়াৰ বাবেই বেংকসমূহৰ দৈনিক ঘাটিৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি হৈছে৷\nআৰবিআইৰ প্ৰতিবেদনখনে বেংক প্ৰতাৰণাৰ ঘটনাবোৰ মুঠ আঠটা ভাগত বিভক্ত কৰিছে৷ সেইসমূহ হৈছে ক্ৰমে— তহবিল অপব্যৱহাৰ আৰু অপৰাধমূলক বিশ্বাস ভংগ, জাল নথিপত্ৰৰ মাধ্যমেৰে জালিয়াতি, কাৰছাজিমূলক হিচাপ অৰ্থাৎ কাল্পনিক হিচাপেৰে বেইআইনীভাৱে সম্পত্তি ৰূপান্তৰ, নিয়ম ভংগ কৰি ঋণ লাভ, অৱহেলা আৰু নগদ ঘাটি, বেংক জালিয়াতি, বিদেশী মুদ্ৰাৰ লেনদেনত অনিয়ম আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ প্ৰতাৰণা৷\nTags: asom live 24assam ka tazza khabarassam live 24axom live 24axom live 24 digitalbanking fraudbest news channel in assamBest news channel of assamBest News Portal in Assamrbi\nগাৰ নোম শিয়ঁৰি উঠা দৃশ্য! চলন্ত ৰে’লত বাগৰি পৰি মৃত্যু কনিষ্টবলৰ, চাওক ভিডিঅ’\nইউক্ৰেইনৰ আকাশত উৰা বন্ধ হ’ব ৰাছিয়ান যুদ্ধ বিমান! কিন্তু কিয়?


পঞ্চায়ত আৰু গ্ৰামোন্নয়নৰ দেওবাৰে হোৱা পৰীক্ষা বাতিল হ’ব?\nবাতিল হ’ব পঞ্চায়ত আৰু গ্ৰামোন্নয়নৰ দেওবাৰে হোৱা পৰীক্ষা?\nআজি ২০ মে’ত অনুষ্ঠিত হোৱা ৰাজ্যৰ পঞ্চায়ত আৰু গ্ৰামোন্নয়ন বিভাগৰ পৰীক্ষা ( Panchayat & Rural Development Exam )ৰ প্ৰশ্নকাকত বিভিন্ন ঠাইত ‘ফাদিল হোৱা’ৰ ফলত পৰীক্ষাটো বাতিল হ’ব নেকি প্ৰশ্ন উঠিছে।\nনাম প্ৰকাশত অনিচ্ছুক এগৰাকী পৰীক্ষাৰ্থীয়ে জনোৱা মতে ‘আমি ইমান কষ্ট কৰি পৰীক্ষাত বহাৰ পিছত পৰীক্ষা গৃহত দেখো যে কিছুমান পৰীক্ষাৰ্থীয়ে ম’বাইল উলিয়াই উত্তৰ লিখাত লাগিছে। আমি হতাশ হৈছো। এনেকে পৰীক্ষা পতাৰ অৰ্থ কি?’\nবহুতেই এতিয়া পৰীক্ষাটোক লৈ ব্যাপক প্ৰতিক্ৰিয়া কৰাৰ ফলত পৰীক্ষাটো বাতিল কৰি পুনৰ নিয়াৰিকৈ পতাৰ কথা উত্থাপিত হৈছে।\nসংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ পোৱা মতে শিলচৰৰ এটা পৰীক্ষা কেন্দ্ৰত দেওবাৰে দিনৰ ১.২০ বজাত প্ৰশ্নকাকত ফাদিল হয়। বিভিন্ন লোকে হোৱাটছ এপযোগে প্ৰশ্নকাকত ফাদিল হোৱা বুলি অভিযোগ তুলিছে। আনহাতে পৰীক্ষাটো আছিল আজি দিনৰ ১.৩০ বজাৰ পৰা ৪.৩০ বজালৈ।\nআনহাতে অ’ এম আৰ প্ৰশ্নকাকত দেৰিকৈ আহি পোৱা বাবে ৰঙিয়াৰ পৰীক্ষা কেন্দ্ৰ এটাত পৰীক্ষাৰ্থীৰ মাজত হাহাকাৰ লাগে। আনকি উত্তপ্ত পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে আৰক্ষীয়ে লাঠীচালনা কৰিব লগাও হয়। কেন্দ্ৰটোত পৰীক্ষা ২ ঘণ্টা দেৰিকৈ আৰম্ভ হয়।\nআন এগৰাকীয়ে পৰীক্ষাত ‘সহায় বিচৰা’ পৰীক্ষাৰ্থীৰ কথা ছছিয়েল মিদিয়াত সদৰী কৰিছে।\nমেট্ৰিক, উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ পিছত এইবাৰ যোগ্যতা নিৰ্ধাৰণ কৰা পৰীক্ষা এটাত হোৱা ব্যাপক খেলি মেলিৰ অভিযোগৰ ফলত ৰাজ্যৰ বিভাগবিলাকৰ বিশ্বাসযোগ্যতাকে লৈ প্ৰশ্ন উঠিছে।


চুমা চুমা চুমা চুমা মিঠা মন! কিয় কৰিশ্মাই পাহৰিব পৰা নাই সেই স্মৃতি?\nগুৱাহাটী , April 8, 2021 7:01 pm\nকৰিশ্মা কাপুৰ। ফাইল ফটো।\nএসময়ত অভিনয় জগতত কাপুৰ পৰিয়ালৰ বোৱাৰী তথা ছোৱালীসকলৰ প্ৰৱেশ নিষিদ্ধ আছিল। এই পৰম্পৰা ভাঙিছিল ববিতাই। তাৰ দীৰ্ঘ বিৰতিৰ পাছত বলীউদত প্ৰৱেশ কৰি আলোড়ন তুলিছিল কৰিশ্মা কাপুৰে।\nনব্বৈৰ দশকত কৰিশ্মাৰ এখনৰ পাছত আন এখন হিট ছবিয়ে বক্স অফিচত খলকনি তুলিছিল। ইয়াৰ পাছত ২০০৩চনত ব্যৱসায়ী সঞ্জয় কাপুৰৰ সৈতে বিয়াত বহাৰ পাছত সুদীৰ্ঘ দিন ছবি জগতৰ পৰা আঁতৰি থাকে কৰিশ্মা।\nশেহতীয়াকৈ কৰিশ্মা উভতি আহিছে আৰু অ’ টি টি প্লেটফৰ্মলৈত মুক্তি লাভ কৰিছে ৱেব ছিৰিজ ‘মেন্টেলহুড’।\nইয়াৰ মাজতে শেহতীয়াভাৱে কৰিশ্মাৰ এটি পুৰণি সাক্ষাৎকাৰৰ ভিডিঅ’ ভাইৰেল হৈ পৰিছে। য’ত তেওঁ ৰাজা হিন্দুস্তানী ছবিত আমিৰ খানৰ সৈতে অনস্ক্ৰীণ ছবিত চুম্বন কৰাৰ কথা সদৰী কৰিছে।\nসাক্ষাৎকাৰটোত কৰিশ্মাই কয়,’’ৰাজা হিন্দুস্তানী ছবিখনত চুম্বনৰ দৃশ্যৰ বাবে আমি খুব কষ্ট কৰিবলগীয়া হৈছিল। মনত পৰে, সেইদিনা ৰাণিখেতত প্ৰবল বৰষুণ। মই পাতল চিফনৰ পোছাক পিন্ধিছিলো। ঠাণ্ডাত কঁপিছিলো। দুয়োজনেই সম্পূৰ্ণ তিতি পৰিছিলো। সেই সময়ত এডাল গছৰ তলত আমিৰে মোৰ ওঁঠত ওঁঠত ৰাখিছিল। দৃশ্যটো বহুবাৰ ৰিটেক কৰা হৈছিল। শ্বুটিঙ কৰি ভাগৰি পৰিছিলো। পাছত জানিব পাৰো যে সেই সময়ৰ চলচ্চিত্ৰৰ আটাইতকৈ দীঘলীয়া চুম্বনৰ দৃশ্য আছিল সেইটো।‘’\nতাৰ মাজতে এমোকাৰ হাঁহিৰে কৰিশ্মাই ক’লে ৰূপালী পৰ্দাত আমিৰক চুমা খোৱাৰ কথাটো তেওঁ আজিও পাহৰিব পৰা নাই।\nবৰ্তমান কৰিশ্মা কাপুৰ ছবিৰ সৈতে তেনেদৰে জড়িত নহ’লেও বিভিন্ন কোম্পানীৰ বিজ্ঞাপনৰ লগতে ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত বহু ডিজাইনাৰৰ বাবে ৰেম্পত খোজ দিছে। তদুপৰি, বি টাউনৰ ডাঙৰ পাৰ্টিবোৰতো দেখা যায় কৰিশ্মাক।


ফিজি হিন্দী - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nফিজি আৰু ওচেনিয়াৰ কিছু দেশ\n৩ লাখ ৮০ হাজাৰ (১৯৯০)\nৰোমান, দেৱনাগৰী লিপি\nফিজি হিন্দী ভাষা (ৰোমান হিন্দী ভাষাত: Fiji Hindi; হিন্দী ভাষাত: फिजी हिन्दी) - এই ভাষাটো ভাৰতীয় বংশোদ্ভূত ফিজিয় নাগৰিকসকলৰদ্বাৰা সৰ্বাধিক ব্যৱহৃত ভাষা। ফিজি হিন্দীত মূলত ফিজিৰ আৰু পাৰ্শ্বৱৰ্তী অঞ্চলৰ প্ৰায় ৩ লাখ ৮০ হাজাৰ মানুহে কথা পাতে। ভাৰতবৰ্ষত প্ৰচলিত ফিজি হিন্দীৰ উপভাষাটো ভোজপুৰীৰ লগতে বিহাৰী আদি অন্যান্য নামেৰে পৰিচিত।\n↑ Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds (2017). "Fiji Hindi". Glottolog 3.0. প্ৰকাশক Jena, Germany: Max Planck Institute for the Science of Human History. http://glottolog.org/resource/languoid/id/fiji1242.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ফিজি_হিন্দী&oldid=236086"ৰ পৰা অনা হৈছে


প্রচাৰ Archives - Page3of6- খ্রীষ্ট অসম\nHome » প্রচাৰ (Page 3)\nযোহন ২ – তেওঁৰ তেজৰ সুৰা\nযাতে তেওঁৰ মহিমা দেখা যাব যীচুৱে সুৰা হৈ যোৱা পানীটো তেওঁৰ প্ৰথম আচৰিত কাৰ্য্য বোলি কিয় বাছি ল‘লে? আৰু বিয়াৰ সময়ত কিয়? দ্ৰাক্ষাৰস বা সুৰা কিয়? তেওঁ ক‘লে ‘মোৰ সময় নৈ হয়’ কিন্তু ঠিক তাৰ পিছত এই আচৰিত কাৰ্য্য কৰিলে কিয়? উত্তৰ হ‘ল যে শুভবাৰ্তাৰ বিষয়টো তেওঁৰ মনত সোমাইছে, আমাৰ উদ্ধাৰ তেওঁৰ তেজৰ দ্বাৰাই। যেনেকৈ পিছত তেওঁ ৫০০০ মান মানুহক ৰুটিৰে খোৱাব যি তেওঁ ক‘ব তেওঁৰ মাংস আচিল, তেনেকৈ এই চিন ঘঠিছিলে। তেওঁৱে এটা ডাঙৰ দলক বহুতো সুৰা দিয়ে, কাৰণ […]\nস্বৰ্গৰ তলত আন কোনো নাম নাই\nজগতত বহুত মানুহে বিশ্বাস কৰে যে সকল ধৰ্ম আমাক ঈশ্বৰলৈ ল‘ব পাৰে। এই কথাসঁচা নে? এটো সঁচা নে, যে সকল ধৰ্মৰ দেৱতাত আমি পাপৰ পৰা মুক্তি পাব পাৰোঁ? খ্ৰীষ্টানবোৰে বিশ্বাস কৰে আৰু শিক্ষা দিয়ে যে যীচু খ্ৰীষ্টৰ দ্বাৰাই আমাৰপাপৰ পৰা আমি উদ্ধাৰ পাওঁ – আৰু অকল সেয়ে নহয়, কিন্তু বাইবেলো সিক্ষা দিয়েযে কেৱল যীচু খ্ৰীষ্টৰ দ্বাৰাই আমাৰ পাপৰ পৰা আমি উদ্ধাৰ পাম। আমি নিজকেউদ্ধাৰ কৰিব নোৱাৰো, আৰু অন্য দেৱতা বা গুৰু বা পথ প্ৰদৰ্শক যি আহিছিলেনোৱাৰে। বাইবেল এইবোৰ কয় নে? […]\nযোহন ১ – যীচুৱে মাতিছে\nযীচুৱে দুইটা শব্দ বাৰে বাৰে কয় – ‘আহাঁ,’ আৰু‘মোৰ পাছে পাছে আহাঁ।’ এই নিমন্ত্ৰণ সকলোৰ কাৰণে আজিও ৰৈ আছে যাৰ ইচ্ছা হ‘ল ঈশ্বৰৰ লগত সহভাগীতাত জীৱন যাপন কৰিবলৈ আৰু তেওঁৰ ইচ্ছাত বাধ্য হ‘বলৈ। এই শব্দবোৰ মৰা আৰু পৃষ্ঠাত থকা শব্দবোৰ নহয়, যে মাথোন হাজাৰ বছৰ আগত লিখা হৈছিল। এইবোৰ জীৱন্ত শব্দ যে প্ৰভুৱে সকলো মানুহক কয়। আপোনাৰ জীৱন হাৰক তেহেঁ সেইটো পাব। খ্ৰীষ্টক অনুসৰণ কৰক আৰু আপুনি আন্ধাৰত নাথাকিব। যাৰ দ্বাৰাই তেওঁৰ ওচৰলৈ আমি আহোঁ আৰু তেওঁক অনুসৰণ কৰোঁ হ‘ল […]\nযোহন ১ – যীচু ঈশ্বৰৰ মেৰ পোৱালি হয়\nএই জগতৰ পাপ ইমান বেছি আৰু খুব ক‘লা হয়। এইবোৰক কি বস্তু ধোব পাৰিব? কেৱল যীচু, ঈশ্বৰৰ পুত্ৰৰ তেজ… তেওঁ আমাৰ পাপৰ বাবে সত্য প্ৰায়শ্চিত্ত হয়। তেওঁ আমাক ক্ষমা আৰু ঈশ্বৰৰ লগত থকা শান্তি দিয়ে। আপুনি যদি তেওঁক ‘চায়’, তেওঁ আপোনাৰ সকল পাপ নিব পাৰে। খ্ৰীষ্টলৈ চাওঁক আৰু বিনেমূল্যেভাৱে উদ্ধাৰ পাব। যোহন ১:৩০ – জগতৰ পাপ নিওঁতা ঈশ্বৰৰ মেৰ পোৱালিক চোৱা!\nযোহন ১ – যীচু ঈশ্বৰৰ বাক্য হয়\nবহুত কিছু নজনা ইমান গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়, কিন্তু ঈশ্বৰক নজানিলে হ‘ল আমাৰ সত্য জীৱনৰ পৰা আৰু আচল উদ্দেশ্যৰ পৰা আঁতৰ হৈ থকা। কেৱল যীচু খ্ৰীষ্টৱে যাক ঈশ্বৰ হয় আমাক দেখায় দিব পাৰে, কাৰণ অকল তেওঁ সম্পূৰ্ণৰূপে ঈশ্বৰ হয়, ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ। তেওঁ মানুহ হয় গল আৰু আমাৰ উচৰলৈ আহিলে। তেওঁ নবি বা গুৰু নহয়, তেওঁ স্বৰ্গদুত নহয়, তেওঁ সৰু দেৱতাৰ মাজত এজন নহয়। তেওঁ সঁচাকৈ স্বয়ং ঈশ্বৰ। আপুনি ঈশ্বৰক জানে নে? আপুনি যীচু খ্ৰীষ্টৰ মহিমা আৰু সৌন্দৰ্য্য দেখিছা নে? দয়া আৰু সত্যতাৰ […]\nআত্মাৰ ফল – শান্তি\nএই জগতৰ শান্তি ঈশ্বৰৰ পৰা নহয়, আৰু সেই কাৰণে আমাৰ বেলেগ পৰিস্থিতিবোৰত কমি আৰু বাঢ়ি যায়। সকলোৰ বাবে যি প্ৰয়জনীয় হয় – সত্য শান্তি, কেৱল পবিত্ৰ আত্মাৰ কামত পোৱা যায়, যেতিয়া তেওঁ যীচু খ্ৰীষ্টৰ ক্ৰুচৰ বিষয় আমাৰ অন্তৰত লগায়। ক্ৰুচত পাপৰ ক্ষমা আৰু ঈশ্বৰৰ লগত মিলন হোৱা খ্ৰীষ্টৱে কিনিলে। যেতিয়া সকল পাপৰ শক্তিবোৰৰ পৰা আৰু মন্দৰ পৰা আমি খ্ৰীষ্টৰ কাৰণে উদ্ধাৰ পাওঁ, তেতিয়া শান্তি বাস্তবিকভাবে আৰম্ভ কৰে। ঈশ্বৰৰ লগত তোমাৰ শান্তি আছে নে? সঁচাকৈ আছে যদি, সেইটো তোমাৰ সাধাৰণ জীৱন-যাপন […]\nআত্মাৰ ফল – আনন্দ\nঈশ্বৰে নিজে যি আছে আৰু নিজে যি কৰে, তেওঁৱে এই কথাত আনন্দ পায়, আৰু সেই কাৰণে যেতিয়া এজন বিশ্বাসকাৰীৰ নতুন জন্ম হয়, সিও প্ৰভুত আনন্দ পাব। এটো পবিত্ৰ আত্মাৰ কাম – যে আমি জগতত আনন্দ আৰু সুখ নাপাওঁ কিন্তু ঈশ্বৰৰ পৰিচয়ত আৰু তেওঁৰ সৃষ্টি আৰু মুক্তিৰ মহা কাৰ্য্যত। এজন দুখী মন-মৰা খ্ৰীষ্টান পবিত্ৰ খ্ৰীষ্টান বোলি হ‘ব নোৱাৰে, কাৰণ পবিত্ৰতাৰ এবিধ অৰ্থ হ‘ল প্ৰভুত সুখী থকা। তুমি নো সুখী নে? তুমি ঈশ্বৰৰ প্ৰেমত আৰু মহিমাত সন্তুষ্ট নে? তেওঁৰ কাম আৰু পথ তোমাক […]


মনৰ কথাঃ সমাগত নিৰ্বাচনত অসমীয়াৰ আচল শতৰুঃ কৌশল বনাম সংশয় :: ৰক্তিম শৰ্মা - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome MONOR KATHA MONOR-KATHA RAKTIM SARMAH RECENT মনৰ কথা মনৰ-কথা ৰক্তিম শৰ্মা মনৰ কথাঃ সমাগত নিৰ্বাচনত অসমীয়াৰ আচল শতৰুঃ কৌশল বনাম সংশয় :: ৰক্তিম শৰ্মা\nমনৰ কথাঃ সমাগত নিৰ্বাচনত অসমীয়াৰ আচল শতৰুঃ কৌশল বনাম সংশয় :: ৰক্তিম শৰ্মা\nxukhdukh.com March 03, 2021 MONOR KATHA, MONOR-KATHA, RAKTIM SARMAH, RECENT, মনৰ কথা, মনৰ-কথা, ৰক্তিম শৰ্মা,\nসমাগত নিৰ্বাচনত অসমীয়াৰ আচল শতৰুঃ কৌশল বনাম সংশয়\nসঠিক সময়ত সঠিক ৰণকৌশল অবিহনে যুদ্ধ জয় কৰা সম্ভৱ নহয়। আঞ্চলিক জাতীয়তাবাদী শিবিৰৰ ৰাজনৈতিক শত্ৰু তিনিটা। ১) বিজেপি ২)কংগ্ৰেছ ৩) এইউডিএফ ৷ তিনিওটা অতি শক্তিশালী ৰাজনৈতিক প্ৰতিপক্ষ। এক কথাত সীমিত শক্তিৰে তিনিওটা বৃহৎ দলক পৰাভূত কৰি অকলে ক্ষমতা দখল সদ্যহতে সম্ভৱ নহয় ।\nআমি যিমানদূৰ ধাৰণা কৰিছোঁ, আঞ্চলিক শিবিৰে এটা সংগ্ৰামী স্বতন্ত্ৰ জাতীয়তাবাদী ৰাজনৈতিক লাইন থিয় কৰাব বিচাৰিছে যাৰবাবে ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজনৈতিক দলৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰিব বিচৰা নাই। আমিও বিচাৰোঁ যে ৰাজনৈতিক ধুমুহাত উটি ভাহি নোযোৱা এক আঞ্চলিক জাতীয়তাবাদী শক্তিৰ উত্থান অতীৱ প্ৰয়োজনীয়। সংসদীয় ৰাজনীতিৰ সীমাবদ্ধতাক মানি লৈও কব লাগিব যে, ৰাইজৰ দল আৰু অজাপৰ মিত্ৰতাই এক সম্ভাৱনাপূৰ্ণ ৰাজনৈতিক লাইনৰ জন্ম দিছে আৰু অসমৰ জনগণৰ বাবে ইয়াৰ কোনো বিকল্প নাই ।\nসংসদীয় ৰাজনীতি মানেই ক্ষমতাৰ অংক ৷ কংগ্ৰেছ-বিজেপি আদি সোপন্থী দলবোৰৰ এই কেৰিকেঁচাৰ বৰ ভালদৰে জ্ঞাত ৷ বাওঁপন্থী দলবোৰে এই কেৰিকেঁচাৰত সিদ্ধহস্ত নহয় বাবে ক্ষমতা লাভৰ বাবে কঠিন আৰু দীৰ্ঘকালৰ বাট বুলিব লগা হৈছে ৷ অসমৰ দৰে ৰাজ্যতো সাধাৰণ জনগণৰ বিভিন্ন ইচ্যুত আন্দোলন কৰা দলবোৰৰ ভিতৰত বাওঁদলসমূহ সক্ৰিয় ৷ কিন্তু নিৰ্বাচনত তেওঁলোকক ৰাইজে ভোট নিদিয়ে ৷ গণআন্দোলনৰ মাজেৰে ক্ষমতা দখল ইমান সহজ নহয়। অগপই পাৰিছিল কিয়নো অসম আন্দোলনৰ এক ব্যাপক গণজাগৰণ আছিল। তেনে গণজাগৰণ আজি অসমত নাই। কা-বিৰোধী আন্দোলনৰ জুইকুৰাও নাই । এতিয়াও অসমত হিন্দুভোট (বিড়ম্বনা এয়াই যে আজিও ভোট আহিলে হিন্দু-মুছলমান অমুক তমুক আদিবোৰৰ পৰা পৰিত্ৰাণ নাই!)ৰ সৰহভাগ বিজেপিৰ কব্জাত। নৱপ্ৰজন্মৰ মাজত জাতীয়তাবাদী চিন্তাধাৰাৰ সৃষ্টি হৈছে যদিও ই সমগ্ৰ সমাজখনক প্ৰভাৱিত কৰিব পৰাকৈ হোৱা নাই। সমস্ত হিতাধিকাৰীৰ সা-সুবিধাৰ উপৰিও কেন্দ্ৰত এতিয়াও আৰু চাৰিবছৰ বিজেপি আছে আৰু প্ৰপাগাণ্ডা তুংগত আছে ৷\nবিজেপিৰ অপশাসনক বা কংগ্ৰেছৰ দৰে এটা খিলঞ্জীয়াৰ প্ৰতি দৰদহীন বুলি অভিযোগ থকা ৰাষ্ট্ৰীয় দলৰ উদ্দেশ্যক বুজা ভোটাৰ কিমান আছে ? অন্ততঃ ২৫% ভোটাৰে নাজানে ভোটটো ক’ত দিব লাগে। তথাপি বিজেপিৰ আসন যদি কমে তাৰ কাৰণ এটাই হব সেয়া কং-এইউডিএফ-বিপিএফৰ মিত্ৰতা৷ এতিয়া বিজেপিৰ বাবে এটাই বাট খোলা আছে সেয়া হ’ল বিজেপি বিৰোধী ভোট বিভাজনেৰে ক্ষমতা দখল ৷\nঅখিল গগৈ কাৰাগাৰৰ পৰা ওলালে নিসন্দেহে এটা ৰাজনৈতিক বতাহ আঞ্চলিক শিবিৰলৈ বোৱাবলৈ সক্ষম হ’লহেতেন ৷ ৰাইজৰ দল আৰু অজাপৰ মিত্ৰতাই বহুত সময় লৈ ল’লে ৷ ইমানদিনে যৌথ বুথ কমিটি আদি গঠন কৰি পথসভা-গাওঁসভা আদিৰে নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰ তীব্ৰতৰ হব লাগিছিল ৷ প্ৰাৰ্থী সমূহ নিৰ্ধাৰিত হব লাগিছিল । কিন্তু এইবোৰ নহওতেই নিৰ্বাচন দিন আৰু কোড অৱ কনডাক্ট আৰম্ভ হ’ল ৷ আজি অখিল গগৈ-লুৰিনৰ আলোচনাই নিশ্চয় এক ইতিবাচক দিশ মুকলি হব । কিন্তু যদি এনেদৰেই থাকে তেনেহ’লে আঞ্চলিক শিবিৰে ৫-৭ খনৰ অধিক আসন পালে সেয়া মিৰালক হব ৷ যিহেতু আঞ্চলিক শিবিৰে মিত্ৰজোঁটৰ অংশীদাৰ নহয়, এতিয়া একমাত্ৰ প্ৰাৰ্থী প্ৰক্ষেপকৰণত বিচক্ষণ ৰণকৌশল গ্ৰহণৰ দ্বাৰাহে এক সন্মানজনক স্থিতিলৈ নিজকে পৰ্যবশিত কৰিব পাৰিব ৷\nউল্লেখযোগ্য যে কংগ্ৰেছে ইতিমধ্যেই আঞ্চলিক শিবিৰ বিজেপিৰ বি-টিম বুলি প্ৰচাৰ কৰিবলৈ লৈছে ৷ ইয়াৰ দ্বাৰা আঞ্চলিক শিবিৰে মুছলমান ভোট হেৰোৱাৰ সম্ভাৱনা প্ৰচুৰ ৷ আমি বিচাৰো আঞ্চলিক শিবিৰৰ পৰা বচা বচা অন্ততঃ কিছু শক্তিশালী বিধায়ক নিৰ্বাচিত হৈ বিধানসভালৈ যাওক ৷ আদৰ্শগত মিত্ৰতা বা মিত্ৰজোটৰ অংশীদাৰ হিচাপে নহয়, কংগ্ৰেছ মিত্ৰজোটক খিলঞ্জীয়াৰ স্বাৰ্থক অগ্ৰাধিকাৰ দিবলৈ দাবী কৰি অন্ততঃ কিছু আসনত যাতে আঞ্চলিক শিবিৰৰ প্ৰাৰ্থীৰ বিপক্ষে তেওঁলোকে প্ৰাৰ্থীত্ব নিদিয়ে তাৰবাবে দাবী উত্থাপন কৰক ৷ বলটো তেওঁলোকৰ ফালে ঠেলি দিয়ক। ৰাইজৰ দলৰ নেতা ভাস্কো ডি শইকীয়াৰ সাংবাদিকৰ প্ৰশ্নত দিয়া এটা মন্তব্য এইক্ষেত্ৰত উল্লেখযোগ্য - “ দিচপুৰত কা-বিৰোধী চৰকাৰ এখন হব লাগিব । "\nধৰ্মীয় পৰিচয়কেন্দ্ৰিক ৰাজনীতিক উৎসাহিত কৰা আৰু প্ৰতিষ্ঠা কৰাটোই সাম্প্ৰদায়িকতাৰ অন্য এক নাম। প্ৰকাশ্যে ঘৃণাৰ বৰ্ষণ নহব পাৰে। আজমল চাহাব নিজেই জামিয়তৰ নেতা, পোছাক-পৰিচ্ছদত/ ভাষণত ইছলামিক আদব কায়দা, ইনচাহল্লাহ, খোদা হাফেজ, বোৰ্খা, আল্লাহ, মুছলমান আদি শব্দক কৌশলপূৰ্ণ ৰাজনৈতিক ব্যৱহাৰেৰে তেখেতে ইছলামিক ধৰ্মগুৰুসকলক বা ধৰ্মপ্ৰাণ মুছলমানসকলক ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত তৃণমূল পৰ্যায়লৈকে যিদৰে প্ৰভাৱিত কৰিছে, সেইবোৰে বিজেপিৰ বাবে নিৰ্মল অক্সিজেন ৰূপে প্ৰমাণিত হৈ আহিছে ৷\nবিজ্ঞাপন... coming soon\nআমি আগতেও কৈছোঁ, আজমল চাহাবৰ ব্যক্তিগত সাম্প্ৰদায়িক ঘৃণা নাথাকিব পাৰে কিন্তু তেখেতৰ ষ্টাইল ধৰ্মনিৰপেক্ষ ৰাজনীতিৰ বাবে সঠিক নহয়। ড° হীৰেন গোঁহাই চাৰৰ দৰে ব্যক্তিয়েও এয়া উপলব্ধি নকৰাটো দুৰ্ভাগ্যজনক। অৱশ্যে গোঁহাই চাৰৰ স্থিতিত আচৰিত নহও। জাতীয়তাবাদ আৰু ভাৰতীয় বাওঁপন্থাৰ দুই বাকধাৰাৰ মাজত তেখেতৰ গতি/স্থিতিত পূৰ্বতেও বহুত খোকোজা দেখিছোঁ ৷ দীৰ্ঘকালজুৰি অসমৰ খিলঞ্জীয়া মানুহৰ শংকাক , যি শংকাই প্ৰাক স্বাধীনোত্তৰ সময়ৰ পৰাই অসমৰ ৰাজনীতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰি আহি অৱশেষত উগ্ৰ হিন্দুত্ববাদৰ দলিচা পাৰি দিছে তাক বুজিব লাগিব। মুছলমান পৰিচয়কেন্দ্ৰীক ৰাজনীতিক সমালোচনা মানে মুছলমান বিদ্বেষ নহয় ৷ সৌ সিদিনা এচামে অখিলুদ্দিন নাম দিয়া আৰু আজি অখিলক বিজেপিৰ বি টিম বুলি কোৱাসকলৰ চৰিত্ৰ একেই নহয় জানো ?\nহিন্দুত্ববাদৰ বিৰূদ্ধে যুঁজাৰ সমান্তৰালভাৱে মুছলমান পৰিচয়কেন্দ্ৰিক ৰাজনীতিৰো নাকি লগাবই লাগিব। কেৱল ক্ষমতাৰ গণিতেৰে নিৰ্বাচনৰ জখলা বগাবলৈ খোঁজা সৰ্বভাৰতীয় ৰাজনৈতিক দলবোৰে এইবোৰ বুজিবলৈ অক্ষম। আমি ফেঁচীবাদী শক্তিক সাময়িকভাবে ৰোধ কৰিব বিচাৰোঁ নে সমুলঞ্চে বিনাশ কৰিব খোজো? ফেঁচীবাদক ৰোধ কৰি গণতন্ত্ৰক প্ৰতিষ্ঠা কৰিবই লাগিব কিন্তু তাৰবাবে সেই ফেঁচীবাদী শক্তিৰ প্ৰাণ লুকাই থকা জিউলাওটোক বুকুত সাবটি ভৱিষ্যতে তাক (ফেচীবাদী শক্তিক ) অম্লজান যোগান ধৰাৰ বাবে ৰাখি থৈ দিয়া উচিত নে ? যদি অনুচিত তেনেহ’লে ৰাজনৈতিক দলবোৰে নতুনকৈ চিন্তা কৰা উচিত। কেৱল ৰাইজৰ দল/অজাপলৈ বলটো ঠেলি কোনেও দায় সাৰিব নোৱাৰে ৷ এয়া আমাৰ মত ৷\nTags # MONOR KATHA # MONOR-KATHA # RAKTIM SARMAH # RECENT # মনৰ কথা # মনৰ-কথা # ৰক্তিম শৰ্মা\nBy xukhdukh.com on March 03, 2021\nLabels: MONOR KATHA, MONOR-KATHA, RAKTIM SARMAH, RECENT, মনৰ কথা, মনৰ-কথা, ৰক্তিম শৰ্মা


কেঁচা নিমখ খালে ৰক্তচাপ বৃদ্ধি পায়নে ? ৰক্তচাপ বৃদ্ধিৰ বিভিন্ন কাৰণ আছে ব্যক্তিবিশেষে কাৰণ ভিন্ন হয় , কি কি কাৰণত হ'ব পাৰে।\nAxom Live يناير 18, 20210تعليقات\nআজিকালি উচ্চ ৰক্তচাপত আক্রান্ত লোকৰ সংখ্যা অস্বাভাৱিকভাৱে বৃদ্ধি পাইছে । কিছু বছৰ আগলৈকে উচ্চ ৰক্তচাপত বয়স্ক লোকসকলহে আক্রান্ত হয় বুলি ভবা হৈছিল। কিন্তু এতিয়া যুবক সকলেউ এই সমস্যাৰ সন্মুখীন হোৱা দেখা যায়।\nআধুনিক জীৱন যাপনৰ লগে লগে ৰক্তচাপত আক্রান্ত হোৱাৰ সংজ্ঞাও সলনি হ’ল । প্ৰতিগৰাকী ব্যক্তি যিমানেই কেৰিয়াৰমুখী হৈছে অথবা জীৱনটো উচ্ছংখলভাৱে উপভোগ কৰিবলৈ লৈছে , সিমানেই উচ্চ ৰক্তচাপত আক্ৰান্তৰ গ্ৰাফডালো ঊর্ধ্বমুখী হোৱা বুলি ক'লেও অত্যুক্তি কৰা নহ'ব । সাধাৰণতে প্রাথমিক ( প্রাইমাৰী বা এছেন্সিয়েল হাইপাৰ টেনছন ) উচ্চ ৰক্তচাপত আক্রান্ত হয় ৯০-৯৫ % । ইয়াৰ বিপৰীতে ৫-১০ৰ হয় উপসর্গিক ( ছেকেণ্ডাৰী হাইপাৰ টেনছ ) উচ্চৰক্তচাপ ।\nকাৰণসমূহ : ৰক্তচাপ বৃদ্ধিৰ বিভিন্ন কাৰণ আছে ব্যক্তিবিশেষে কাৰণ ভিন্ন হয় , কি কি কাৰণত হ'ব পাৰে । আজিকালি প্ৰায়ভাগ লোকৰে বেছিভাগ সময় টেনছন থাকে ।\n১. টেনছন বা মানসিক চাপ সৃষ্টিৰ ফলত কম বয়সতে উচ্চ ৰক্তচাপৰ বলি হয় ।\n২. জীৱন উচ্ছংখলভাৱে যাপন কৰিলেও ৰক্তচাপ বৃদ্ধি হয় । যিসকলে প্রয়োজনতকৈ বেছি নিমখ খায় , তেওঁলোকৰ এনেধৰণৰ সমস্যাই গা কৰি উঠাৰ আশংকা থাকে । কাৰণ নিমখত থকা ছ’ডিয়াম ক্ল'ৰাইড , পটাছিয়াম আদি উপাদানে ৰক্তচাপ বৃদ্ধিত সহায় কৰে ।\n৩. আধুনিক জীৱন যাপনো হ’ব পাৰে ৰক্তচাপ বৃদ্ধিৰ কাৰণ প্ৰতিগৰাকী ব্যক্তিয়ে সঠিকভাৱে জিৰণি লোৱা , উপযুক্ত খাদ্য গ্রহণ আৰু নিশা সোনকালে বিছনাত উঠা তথা পুৱাই শোৱাপাটী ত্যাগ কৰিলেহে সুস্বাস্থ্যৰ অধিকাৰী হ'ব পাৰে । আজিকালি বহুতে আধুনিক জীৱন যাপনৰ নিশা পলমকৈ শোৱাপাটীলৈ যায় । তদুপৰি স্বাস্থ্যসন্মত খাদ্য গ্রহণৰ পৰিবৰ্তে ফাষ্টফুড , জাংক ফুড আদি খায় ।\n৪. শৰীৰত অতিৰিক্ত চর্বি জমা হলেও এনে হ'ব পাৰে ।\n৫. তেজত কলেষ্টৰেলৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পালেও ৰক্তচাপ বৃদ্ধিৰ আশংকা থাকে ।\n৬. কিডনী বা বৃক্কৰ সমস্যাৰ বাবেও ৰক্তচাপ বৃদ্ধি হয় ।\n৭. কেতিয়াবা কিছুমান ঔষধ দীর্ঘদিন ধৰি ব্যৱহাৰৰ ফলতো এনে হ'ব পাৰে ।\n৮. যিসকল লোকে কায়িক শ্রম নকৰে , তেওঁলোকৰ সহজে এনে সমস্যাই গা কৰি উঠাৰ আশংকা থাকে ।\n৯. যিসকলৰ পৰিয়ালত উচ্চ ৰক্তচাপত আক্রান্ত হোৱাৰ ইতিহাস থাকে , তেওঁলোকৰ হোৱাৰ আশংকা নুই কৰিব নোৱাৰি ।\n১০. কেতিয়াবা কিছুমান মহিলাৰ গৰ্ভাৱস্থাত ৰক্তচাপ বৃদ্ধি পায় ।\nউচ্চ ৰক্তচাপ সন্দৰ্ভত থকা ভ্রান্ত ধাৰণা এতিয়াও বহু লোকৰ মনত উচ্চ ৰক্তচাপ সন্দৰ্ভত কিছুমান ভ্রান্ত ধাৰণা আছে । এনে ভ্রান্ত ধাৰণাৰ বাবে সময়ত বিপদত পৰাও দেখা যায় ।\n১. কেঁচা নিমখ খালেহে ৰক্তচাপ বৃদ্ধি পায় বুলি বহুতে ভাবে আঞ্জাত নিমখ বেছি হ'লেও ক্ষতি নহয় বুলি ভবা বাবে প্ৰায়ভাগ লোকেই কেঁচা নিমখৰ পৰিবৰ্তে আঞ্জাত বেছি নিমখ খায় । আঞ্জাত মিহলি হলে নিমখ কেঁচাই নাথাকে । পিচে কেঁচা নিমখেই হওক বা আঞ্জাতেই নাখাওক কিয় ইয়াত থকা উপাদান , যেনে— ছ’ডিয়াম , পটাছিয়াম সমানেই থাকে ।\n২. তেঁতেলীটেঙা আৰু নেমু খালে ৰক্তচাপ বৃদ্ধি নহয় বুলি ভবা লোকৰ সংখ্যাও কম নহয় । বৰং বেছি পৰিমাণে এনে টেঙাপানী বা চর্বত খালে হিতে বিপৰীতহে হয় ।\n৩. ৰক্তচাপ ওপৰৰ পৰিমাণ বেছি থাকিলেও বিশেষ সমস্যাৰ সৃষ্টি নহয় বুলি ভবাটো অমূলক । ৰক্তচাপ ডায়েষ্টেলিক বা ছিষ্টোলিক যিকোনো এটা নির্দিষ্ট মাত্ৰাতকৈ বেছি থাকিলেই বিপদ । অর্থাৎ ১২০ / ৮০ ৰ পৰিমাণতকৈ বেছি হ'লে চিকিৎসকে আগবঢ়োৱা পৰামর্শ গ্রহণ নকৰিলে বিপদ ঘনীভূত হোৱাটো নিশ্চিত ।\nআজিও বহুতৰ মনত ভ্রান্ত ধাৰণা আছে যে বয়স বৃদ্ধিৰ লগে লগে ৰক্তচাপ বৃদ্ধি পায় । এয়া স্বাভাৱিক প্রক্রিয়া বুলিহে ভাবে । সেইবাবে চিকিৎসকৰ পৰামর্শ গ্রহণৰ পৰা আঁতৰি থাকে ।\nৰক্তচাপ নিয়ন্ত্রণত থাকিলে ঔষধ বন্ধ কৰিব লাগে বুলি বহুতো লোকেই ভাবে । দীর্ঘদিন ধৰি ৰক্তচাপৰ ঔষধ খালে কিডনী আদি নষ্ট হয় বুলি ভাবে যদিও দৰাচলতে এয়া ভ্রান্ত ধাৰণা । যদি কোনোবাই এবাৰ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে ঔষধ খায় , তেন্তে চিকিৎসকৰ পৰামর্শ অবিহনে কেতিয়াও এৰিব নালাগে । কাৰণ ঔষধ খাবলৈ বাদ দিয়া মানে জটিল সমস্যাৰহে সৃষ্টি কৰাটো সূচায় ।\n৪. ৰক্তচাপ হলে গাখীৰ , কণী আদি খাব নালাগে । এইবোৰ একেবাৰে খাবলৈ বাদ দিয়াৰ পৰিবৰ্তে নিয়ন্ত্রিত পৰিমাণে খোৱা উচিত ।\n৫. ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে ঔষধ খালে হৃদৰোগ হয় বুলি বহুতে ভাবে । দৰাচলতে ইয়াৰ ঔষধ সেৱন কৰিলে হৃদৰোগ আদিৰ পৰা উপশমহে হয় ।\n৬. কোনো এগৰাকী পৰিচিত ব্যক্তিয়ে যিবিধ ঔষধ সেৱন কৰি ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্রণ কৰিছে , সেই বিষয়ে জানি লৈ কিছুমানে চিকিৎসকৰ পৰামর্শ অবিহনেই এনে ঔষধ ব্যৱহাৰ কৰাৰ ফলত হিতে বিপৰীত হোৱা দেখা যায় ।\n১. শৃংখলিত জীৱন যাপন কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিব লাগে ।\n২. সঠিকভাৱে আহাৰ গ্রহণ , নির্দিষ্ট সময়ত জিৰণি লোৱাৰ উপৰি জীৱনটো ইতিবাচক দৃষ্টিভংগীৰে বিশ্লেষণ কৰক ।খাদ্যত নিমখৰ পৰিমাণ কম হোৱা উচিত, কেঁচা নিমখেই হওক বা আঞ্জাত খোৱা নিমখেই নহওক কিয় যিমান পাৰি সিমান কম নিমখ খোৱাটোৱে মংগলজনক ।\n৩. চালাদ আদি খাওঁতে সাৱধান হওক , যাতে অতিৰিক্ত নিমখ গ্ৰহণ কৰা নাযায় ।\n৪. নিয়মীয়াকৈ খোজ কঢ়াৰ অভ্যাস গঢ়িব লাগে, কাৰণ সদায় নির্দিষ্ট দূৰত্ব খোজ কাঢ়িলে ৰক্ত সঞ্চালন আদি সঠিক হয় । ৰক্ত সঞ্চালন স্বাভাৱিকভাৱে হৈ থকা মানে শৰীৰৰ বিভিন্ন অংগ প্রত্যংগই নিজ নিজ কার্য সম্পাদন কৰিব পাৰে । সন্ধিয়া অথবা পুৱাই খোজ কঢ়াৰ অভ্যাস গঢ়ি তুলিলে সুফল পোৱা যায় ।\n৫. প্ৰতিগৰাকী ব্যক্তিয়ে যিমান সম্ভৱ সিমানে টেনছন বা চাপমুক্ত হৈ থাকিব লাগে । যিবোৰ কাম কৰিলে চাপৰ সৃষ্টি হয় , তেনে । কামৰ পৰা আঁতৰি থকাটোৱে মংগলজনক । তদুপৰি দিনটোৰ ভিতৰত কোনবোৰ কাম প্রথমে কৰিব লাগে , সেইবোৰ ভালদৰে জানি ল'লেও চাপৰ পৰা আঁতৰি থাকিব পাৰি ।\n৬. কফি আদি বেছিকৈ খাব লাগে, ৰেড মীট , কণীৰ কুহুম আদি কম পৰিমাণে গ্রহণ কৰাটোৱে মংগলজনক ।\nশৰীৰৰ ওজন নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখিব লাগিব । শৰীৰত যাতে অতিৰিক্ত চর্বি জমা হ'ব নোৱাৰে , তাৰবাবে সতর্কতা অৱলম্বন কৰিব লাগিব । যিবোৰ খাদ্য গ্রহণ কৰিলে ৰক্তচাপ বৃদ্ধি পোৱাৰ আশংকা থাকে , তেনেধৰণৰ খাদ্য পৰিহাৰ কৰাটোৱে মংগলজনক । নিচাজাতীয় দ্রব্যৰ পৰা নিজকে আঁতৰাই ৰখাটোৱে মংগলজনক ।


জিভাই পাহৰিব নোখোজা মোৰ স্মৰণীয় খাদ্যবিশেষ (আব্দুছ ছাজিদ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n(সকলোলৈকে ভোগালী বিহুৰ আন্তৰিক প্ৰীতি আৰু শুভেচ্ছাৰে)\nমই সৰুৰে পৰাই নিৰামিষভোজী৷ মাছ, মাংস, কণী আৰু সিবিলাক উপকৰণ হিচাপে থকা কোনো খাদ্যকে মই গ্ৰহণ নকৰোঁ৷ তেনেকৈয়ে চলি আহিছোঁ মনত পৰা দিনৰে পৰা৷ ঘৰখনৰ ভিতৰতে এই অমিল খাদ্যাভ্যাসক লৈ প্ৰথম অৱস্থাত মোৰ ওপৰত ভালেমান দিন ধৰি এক প্ৰকাৰৰ অত্যাচাৰেই চলিছিল৷ পৰিষ্কাৰভাৱে আজিও মনত আছে, সৰুতে একেলগে ভাত খাবলৈ বহিলেই দেউতাই মোক খঙেৰে কৈছিল… ‘খাই মৰ, নাখাই মৰিব নালাগে৷’ মই কিন্তু তেনেকৈয়ে থাকি গ’লোঁ৷ ডাঙৰলৈকেও কিমানযে ককৰ্থনা চলিল! ময়ো নাচোৰবান্দা৷ নাখালোঁ যি নাখালোঁৱেই৷ ভাত-দাইল-ভাজি৷ বচ৷ কাম শেষ৷ ইমান খোৱাৰ যুক্তি ক’ত? দাইলৰ পানী, আলু পিটিকা আৰু নেমুটেঙা এটুকুৰা দি দিয়ক৷ মোৰ মানত সেয়াই অমৃত৷ এতিয়াও৷\nজন্মাবধি, মৰণৰ মুহূৰ্তটো পৰ্যন্ত মানুহে উদৰ পূৰাবলৈ কৰি থকা ‘খোৱা’ৰ নামত নিৰন্তৰ চোবাই থকা কামটোক মই সবাতোকৈ নিকৃষ্ট তথা গৰ্হিত কাম বুলি অভিহিত কৰোঁ৷ জীয়াই থাকিবলৈ হ’লে খাবও লাগিব, তাকো অৱশ্যে নুই কৰিব নোৱাৰোঁ৷ সেয়ে উপায় নাই, খাওঁ৷ তথাপিও স্বীকাৰ কৰোঁ, খোৱা কামটো, খোৱাৰ নামত সময় দিয়াটো মই বেয়া পোৱা এক বিষয়৷ আনহাতে এইটোও লক্ষ্য কৰোঁ যে নাখাই মৰাতকৈ খাই মৰাৰ সংখ্যাটোহে দেখোন আমাৰ সমাজত বৃদ্ধি পাই গৈ আছে৷ কথাটোৰ সঁচা-মিছা দকৈ চিন্তা কৰি চাবচোন৷\nএইটো ঠিক যে ভোজনবিলাস বুলিবলৈ একোৱেই মোৰ নাই৷ ক’ৰ পৰানো থাকিব? ‘আচল বস্তু’বোৰেই নাখাওঁ দেখোন৷ ইফালে মদ-গাঞ্জা, পাণ-চিগাৰেটো নচলে৷ গতিকে মই নিমন্ত্ৰণৰ মানুহ মুঠেই নহওঁ৷ খোৱাৰ আমন্ত্ৰণ মোৰ একেবাৰে কাম্য নহয়৷ ডাইৰেক্টলি প্ৰত্যাখ্যান কৰোঁ৷ নামাতিলেও অকণো বেয়া নাপাওঁ৷ নগ’লে কোনোবাই বেয়া পালেও উপায় নাই৷ পৰাপক্ষত বিয়া-সবাহ, ভোজভাত, জন্মদিন, পাৰ্টী আদি এৰাই চলোঁ৷ কাম-কাজ বা আন কিবা সহায় লাগিলে যোৱাত আছোঁ, কিন্তু খোৱাৰ সময়ত পলাওঁ৷ নিশা ভূৰি-ভোজন কৰি শুই থকাটোও মোৰ দস্তুৰ নহয়৷ কোনোবাই কৈ থৈছেই নহয়, নিশাৰ সাজ ভিক্ষাৰীৰ দৰে খাব লাগে বুলি৷ তেনেস্থলত ভোজনৰ নামত মিছাতে বিপদ চপোৱাত মই নাই৷\nমোৰ খাৱন তেনেই সীমিত আৰু সাধাৰণ৷ সদায় হিচাপৰ ভাত৷ জোখতকৈ সৰহকৈ দিলে আগতেই কমাওঁ, যাতে নষ্ট নহয়৷ পুনৰবাৰ ভাত লোৱাৰো নিয়ম নাই৷ সেই এবাৰেই৷ কিন্তু, খাওঁতে দাঁতে কেৰেচকৈ চাউলত মিহলি হৈ থকা শিলগুটি ভাঙিলে, বালি থকাৰ বাবে শাক ভাজিখন খিচখিচীয়া লাগিলে, বেঙেনা ভাজিখনত দীঘলকৈ চুলি এডাল ওলালে ৰান্ধনীৰ বিপদ অৱশ্যম্ভাৱী৷ চাউলখিনিকে ভালকৈ বাছিব নজনা, শাকখিনিকে ভালকৈ ধুব নোৱাৰা, ৰন্ধনত সাৱধানতা অৱলম্বন নকৰাটো ৰান্ধনীৰ ডিচক্রেডিট বুলি মুখৰ আগতেই কৈ দিওঁ আৰু হাত-মুখ ধুই উঠি আহোঁ৷\nতিনি-চাৰিবিধকৈ ব্যঞ্জন সন্মুখত মেলি দিলেও মোৰ খেলিমেলি লাগি যায়৷ সিদ্ধান্ত এটা লৈ আৰম্ভণিতেই কাষৰীয়া কৰি পেলাওঁ তাৰে দুটামান৷ যিমানেই ভাল নহওক কিয়, যিমানেই হেঁপাহত, যিমানেই আথে-বেথে নিদিয়ক কিয়৷ নাখাওঁ বুলিলে নাখাওঁৱেই৷ দিওঁতাই বেয়া পায়ো লাভ নাই৷ মইতো বেয়া নাপাওঁৱেই৷ কাৰণ, খোৱাটো মোৰ নিজৰ হিচাপ মতেহে হ’ব৷\nদুপৰীয়া কল-গাখীৰ-ভাত মোৰ ৰুটিন খাদ্য৷ সৰুৰে পৰাই৷ দিনটোত দুটা কল আৰু আধা লিটাৰ গাখীৰ কোন কেতিয়াবাৰে পৰাই খাই আহিছোঁ৷ মাতৃদুগ্ধ এৰাৰ পিছৰে পৰাই গৰুৰ গাখীৰ মোৰ নিয়মীয়া আৰু প্ৰিয় খাদ্য৷ আজিলৈ কিমান লিটাৰ খালোঁ, হিচাপ কৰি চালে নিশ্চয় উলিয়াব পৰা যাব৷ গাখীৰ ভাতত কটা বিস্কুত দুটামান ভাঙি ল’ব পাৰিলেতো আৰু মজা৷ জুতিটো বেলেগ ধৰণৰ হৈ পৰে৷ তাৰ বাহিৰেও জিভাত এতিয়াও লাগি থকা মোৰ কেইটামান স্মৰণীয় খাদ্য আছে৷ তাকে এই সুযোগতে কৈ পেলাওঁ বুলি ভাবিছোঁ, যদিওবা সেইবোৰে ‘ভোগালী’ক একোপধ্যে চুব নোৱাৰেগৈ৷\nদাইল : মোৰ বাল্যবন্ধু জ্যোতিপ্ৰসাদ বৰদলৈ (জিত)ৰ হাতৰ সেই দাইলখনৰ সোৱাদটো এতিয়ালৈ মই পাহৰিব পৰা নাই৷ সেয়া খাইছিলোঁ ২৮ডিচেম্বৰ ১৯৮৪ তাৰিখে, চেঙেলীয়া দিনত আমি কাজিৰঙাত আয়োজন কৰা এটা পিকনিকত৷ তাৰ পিছত আৰু তেনেকুৱা দালি আজিলৈ মুখত দি পোৱা নাই৷ এতিয়াও, ভাতৰ সৈতে মোক দিয়া দাইলৰ বাটিটোলৈ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিলেই মোৰ তাহানিৰ সেই দাইলখনলৈহে মনত পৰে৷\nভাজি : ১৯৮৫-৮৬চনৰ কথা৷ যোৰহাটত পঢ়ি থকা কালত দিজু, গৌতম, ৰণজিৎ আৰু মই, আমি চাৰিজনে একেলগে মেচ কৰি আছিলোঁ৷ দুজনীয়াকৈ পাল পাতি ভাত ৰন্ধাৰ নিয়ম৷ মোৰ পাৰ্টনাৰ দিজু৷ দিজু গগৈৰ হাতৰ মূলা, স্কোৱাচ আদি অনেকখন ভাজিৰ স্বাদ এতিয়াও জিভাত লাগিয়ে আছে৷ কেৱল ভাজিখনেই নহয়, আলুকে ধৰি পাচলি কটাৰ তাৰ যি আৰ্ট, সিও মোক আকৰ্ষণ কৰিছিল৷ আনে অসমানকৈ কটা টুকুৰাবিলাক দেখিলেই সি গৰজি উঠিছিল৷ আৰু যদি গৌতম শইকীয়া বা ৰণজিৎ স্বৰ্গীয়াৰীৰ কায়দাৰে ভাজিখন পাতিয়েই পানী ঢালি দিলে, তেতিয়াতো হ’লেই আৰু!\nবেঙেনা তৰকাৰী : তেতিয়া অৰুণাচলত পঢ়োঁ৷ গুৱাহাটীৰ পৰা নৈশ বাছেৰে যাওঁ৷ গান্ধীবস্তিত মোৰ সম্বন্ধীয়া এগৰাকী বাইদেউ আছিল৷ ডিফুৰ পৰা গৈ বাইদেউৰ তাত সোমাওঁ৷ দিনৰ ভাতসাজ তাতে মোকলোৱা হয়৷ কেতিয়াবা থাকোঁও৷ এদিন বাইদেৱে নিশাৰ সাজত অপূৰ্ব সোৱাদপূৰ্ণ যিখন বেঙেনা তৰকাৰী খুৱালে, সেই জোলখিনিলৈ মোৰ এতিয়াও মনত পৰি থাকে৷ ১৯৯১চনমানৰে কথা হ’ব এইটো৷ সোৱাদটো কিন্তু স্থায়ীহৈ লাগি আছে জিভাৰ কোনোবাখিনিত৷\nপাপৰ : নিৰজুলিৰ হোষ্টেলত মোৰ পিছৰ বেটচৰ ছাত্ৰ আছিল প্ৰমোদ পাটোৱাৰী৷ মানকাছাৰত ঘৰ৷ মোৰ দৰেই নিৰামিষাহাৰী৷ তেওঁলোকৰ ঘৰত বিভিন্ন খাদ্যৰ লগতে পাপৰো নিজে তৈয়াৰ কৰে৷ ঘৰলৈ গ’লে প্ৰমোদে পাপৰ লৈ আহে৷ ডাঙৰ কাঁহী এখনৰ সমান বহল৷ মোৰ ৰুমৰ আগেৰে ডাইনিং হললৈ ভাত খাবলৈ যাওঁতে সি মোক মাতে৷ মন কৰোঁ, তাৰ হাতত থাকে এটা ষ্টিলৰ গিলাচ৷ গিলাচটোৰ ভিতৰত দীঘলকৈ মেৰিওৱা পাপৰ এখন৷ প্ৰথমে সেইখন সি চৌকাৰ অঙঠাত পুৰি আনেগৈ৷ তাৰ পিছত ফিফ্টি ফিফ্টি৷ প্ৰমোদৰ গৃহনিৰ্মিত সেই পাপৰ খোৱাৰ পিছত এতিয়াও, সঁচাকৈ কৈছোঁ, অন্য পাপৰ মোৰ পাপৰ যেনেই নলগা হ’ল৷ চব ৰিজেক্ট হৈ যায়৷ কেৱল সেইখনলৈহে মনত পৰি থাকে৷ ১৯৯২চনৰ কথা এয়া৷\nআমৰ আচাৰ : ১৯৮০চন৷ মই তেতিয়া হাইস্কুলৰ উচ্চ শ্ৰেণীলৈ উঠিছোঁ৷ আমাৰ প্ৰতিবেশী আছিল মিষ্টাৰ বাৰ্মা৷ মটৰ পাৰ্টচৰ দোকান এখন আছিল তেওঁৰ৷ দেছৰ পৰা আহি পোৱা তেখেতৰ পৰিবাৰে এদিন আমাৰ মাৰ হাতত আচাৰ অলপ দিলেহি৷ আমৰ আচাৰ৷ এনে ভাল লাগিল খাই! সেই আমৰ আচাৰকণৰ পিছত আজিলৈ আন কোনো আচাৰেই জিভাক সন্তুষ্ট কৰিব পৰা নাই৷\nপোলাও : মোৰ বন্ধু ধৰ্মেন গগৈৰ লগত সেইবাৰ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ তেজুলৈ গৈছোঁ৷ তাৰ ঘৰত থাকি ইফালে-সিফালে ফুৰিছোঁ৷ আমাতকৈ শিক্ষানুষ্ঠানত চিনিয়ৰ এজন দাদাৰ তালৈ এদিন সি মোক লৈ গ’ল৷ তেওঁৰ কোৱাৰ্টাৰৰ সন্মুখত এখন ফিল্ড৷ কেইবাজনো মিলি তাত খুব ক্রিকেট খেলিলোঁ৷ খেলৰ শেষত দাদাই সুধিলে, ‘তই পোলাও বনাব পাৰিবি?’ মই ক’লোঁ, ‘পাৰিম, কিয় নোৱাৰিম?’ তাহানিতে যোৰহাটৰ মেচত ভাত ৰান্ধি খোৱাৰ অভিজ্ঞতাই মোক তেতিয়া কনফিডেন্স দিছিল৷ দাদাই ক’লে, ‘তেনেহ’লে যা, ঘৰৰ পৰা অনা জহা চাউল অলপ আছেই৷ আৰু কি ক’ত লাগে যোগাৰ কৰি দিওঁ, তই বনা৷’ মই আনতকৈ সোনকালে খেল সামৰিব লগা হ’ল৷ চাউলখিনিৰ আগতীয়াকৈ গত লগাই গাটো ধুই ল’লোঁ৷ তাৰ পিছত পোলাও ৰন্ধা কাম৷ সময় কম৷ তথাপি কেনেকৈ জানো, সেইদিনা পোলাওখিনি সঁচাকৈ বৰ ভাল হৈছিল৷ উপস্থিত আটাইকেইটাই বৰ তৃপ্তিৰে খালে৷ তাৰ পিছৰ পৰা কি হ’ল জানো! মা, পৰিবাৰ, খুড়ী, ভাই-বোৱাৰীহঁতে ঘৰত ৰন্ধা পোলাও দেখোন মোৰ অকণো ভাল নলগা হ’ল৷ সেই সোৱাদটোহে বিচাৰি থকা হ’লোঁ৷ ‘তোমালোকে পোলাও ৰান্ধিব নাজানাহে৷ নাৰান্ধিবা’ বুলিও মাজে মাজে চিধাচিধিকৈ কৈ পেলাওঁ৷ ১৯৯৩চনৰ কথা আছিল এইটো৷\nফ্ৰাইড ৰাইচ : ১৯৯২চনৰ মাৰ্চ মাহ৷ আমাতকৈ বয়সত ডাঙৰ যদিও ষ্টাডী লিভত পঢ়িবলৈ গৈ একে বেটচৰ হৈ পৰা আমাৰ অভিভাৱক, অগ্ৰজ ভ্ৰাতৃতুল্য সমুদ্ৰগুপ্ত ডেকাৰ ভনীয়েক আৰু ভনী-জোঁৱায়েক সেইবাৰ আমাৰ হোষ্টেললৈ ফুৰিবলৈ গৈছিল৷ দুদিন থাকিলেও৷ বাইদেউ-ভিনিদেউ দুয়োকে আমি ইটানগৰলৈ ফুৰাবলৈ নিলোঁ৷ দিনৰ সাজ খাবলৈ হোটেল ইটাফ’ৰ্টত সোমালোঁ৷ পিছে, মই কি খাওঁ এতিয়া? অৱশ্যেই নিৰামিষ বিচাৰিব লাগিল৷ মোৰ বাবে অৰ্ডাৰ দিলোঁ ফ্ৰাইড ৰাইচৰ৷ মটৰ, গাজৰ আদিৰে সেইদিনাৰ ফ্ৰাইড ৰাইচখিনি ইমানেই ধুনীয়া আৰু সোৱাদভৰা হৈছিল যে ফ্ৰাইড ৰাইচ বুলিলেই সেই প্লেটখন আজিও চকুৰ আগত ভাহি উঠে৷\nচেঁৱৈ : এই কথাটো আগতে ‘অকব’ৰ ৱালত ‘ভ্ৰমণ কাহিনী’ৰ এছোৱাত লিখিছিলোঁ৷ ২০১০চনৰ ২৭চেপ্তেম্বৰত কৰা জীৱনৰ প্ৰথম বিদেশ ভ্ৰমণৰ আকাশী-যাত্ৰাত সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৩৫,০০০ফুট উচ্চতাত জেট এয়াৰৱেজৰ সুন্দৰী পৰিচাৰিকাই যোগান ধৰা সেই চেঁৱৈবাটিৰ সোৱাদ সঁচাকৈয়ে আছিল আগতে কাহানিও নোপোৱা ধৰণৰ, কাহানিও পাহৰিব নোৱাৰা ধৰণৰ৷ লাগি আছে জিভাত এতিয়াও৷\nভোগালীৰ পৰম্পৰাগত জা-জলপানখিনি মই ভাল পাওঁ৷ নকৈ নোৱাৰোঁ, আৰু এটা বস্তুৰ প্ৰতি মোৰ দুৰ্বলতা আছে৷ সেয়া হৈছে মাহ-প্ৰসাদ, যাক মই ‘দেৱতাৰ খাদ্য’ বুলি কওঁ আৰু আনন্দৰে খাওঁ৷\n← “খুলি দে!” (মৃণাল কুমাৰ বৰা)\nভোক বিশেষ (সমুদ্ৰ কাজল শইকীয়া) →


বিজুলীৰ কথা — Vikaspedia\nএতিয়া সমস্যা এটা মন কৰকঃ\nবিজুলী জন্মৰ আগৰ বিজুলীঃ\nবিজুলী শক্তিৰ ব্যৱহাৰঃ\nগতিকে কি কৰা উচিতঃ\nগতিকে আমি মন কৰা উচিত যে-\nআজি গাৱঁলৈ টি-ভি আহিছে, পথাৰত পানী তুলিবলৈ চলিছে মটৰ। মহদা মাষ্টৰে আকৌ কিবা বোলেনে ফ্ৰিজ আনিছে। তাতে বৰফ বনাব পাৰি, শাক-পাচলি, আঞ্জা, মাছ আদি নষ্ট নোহোৱাকৈ ৰাখি থ’ব পাৰি।\nপথাৰৰ মাজে মাজে ঠিয় হৈ আছে কিছুমান ওখ খুটা, সেইবোৰৰ ওপৰত আছে তিনিডাল মাত্ৰ তাঁৰ। তাৰ মাজেদি আহে বিজুলী শক্তি। কম শক্তি আহে নে?\nসন্ধিয়া চুইছ টিপি দিয়াৰ লগে লহে বালববোৰ জ্বলিব, গৰম লাগিলে ফেনৰ চুইছ টিপক। টি ভি চাবৰ মন গলেই টি-ভিৰ চুইছ। পথাৰত পানী সিঁচিবলৈ মটৰো চলাব পাৰি বিজুলীৰ সহায়েৰে। যোৱাবেলি ৰহিমে ভালদৰে পানী সিঁচি কৰি, মটৰ আৰু বিলাহীৰ খেতি কৰিলে, নহ’লেও দহ হাজাৰ টকাৰ পাচলি বিক্ৰী কৰিছে হেনো।\nবাৰিষা পথাৰত বানপানী আহে। বিজুলীৰ খুটা হালি পৰে, বাগৰি যায়। সেই তাঁৰ চুৰ কৰি কাটিবলৈ গৈ ভৱেন চোৰ আৰু পুতেক মৰিল। ৰঘুৰ গৰুহালৰ এটা তাঁৰত লাগি মৰি থাকিল। ৰমিলাই আকৌ ঘৰতে এদিন তাঁৰ চুই বাগৰি পৰিল। বহুত যত্নৰ পাছতহে সেই বেলিলৈ বাছিল। এদিন ৰতিৰামৰ খেৰৰ ঘৰত বিজুলী তাঁৰৰ পৰা জুই লাগিব ধৰিছিল পিছে কণ মইনাই দেখিলে বুলিহে ৰক্ষা।\nআমি জানো জুই ব্যৱহাৰ কৰোতে সাৱধান নহওঁ? চোকা দাখন য’তে ত’তে পেলাই থওঁনে? বিজুলীৰ ক্ষেত্ৰতো একেই কথা-\nসাৱধানীৰ মৰণ নাই আৰু\nজ্ঞানৰ সমান নিৰাপত্তা নাই।\nআহক- আমি বিজুলীৰ বিষয়ে দুই- চাৰিটা প্ৰয়োজনীয় কথ জানিবলৈ যত্ন কৰোঁঃ\nবিজুলী শক্তি তাঁৰৰ মাজেদি বিজুলী সোঁত বা কাৰেণ্ট হিচাপে বৈ আহে।\nট্ৰ্চৰ চেলৰ পৰাও বিজুলী সোঁত পাওঁ। সেই সোঁতে সৰু বালব জ্বলাব পাৰে।\nটৰ্চৰ চেল কেইটামান লগ-লগাই ৰেডিঅ’, টেপ-ৰেকৰ্ডাৰ আদিও বজাব পাৰি।\nমনত ৰাখিব চেলটো বিজুলী শক্তি উৎপাদন কেন্দ্ৰ।\nমটৰ গাড়ীৰো বেটাৰী (কেইবাটাও চেলৰ সমষ্টি) আছে। সেইবোৰ টৰ্চৰ বেটাৰিতকৈ ডাঙৰ আৰু অধিক শক্তিশালী।\nপিছে আমাৰ ঘৰলৈ অহা বিজুলী, বেটাৰিৰ পৰা নাহে। এখন চহৰ বা ডাঙৰ গাঁৱৰ (আন নালাগে) আটাইবোৰ বালব জ্বলাবলৈ কিমানবোৰ বেটাৰিৰ প্ৰয়োজন হ’ব- কল্পনা কৰকচোন। আমাৰ ঘৰলৈ তাঁৰেৰে অহা বিজুলী শক্তি বহুত দূৰত (যেনে- বঙাইগাওঁ, চন্দ্ৰপুৰ, নামৰূপ, উমিয়াম (মেঘালয়), লোগটোক (মণিপুৰ) আদিত) উৎপন্ন হয়।\n(বেটাৰিৰ বিজুলী সোঁত ডি-চি আৰু তাঁৰেৰে ঘৰলৈ অহা বিজুলী সোঁত এ-চি নামেৰে জনাজাত)\nসকলো বস্তুৰ মাজেদি বিজুলী সোঁত বয় নে?\nনবয়। তাম, এলুমিনিয়াম, লো আদিৰ মাজেদি বিজুলী সোঁত সহজে বয়।\nসকলো ধাতু, মানুহ তথা জীৱৰ শৰীৰ, জীপাল মাটি, কেঁচা/তিতা বাঁহ বা কাঠৰ মাজেদি বিজুলী সোঁত বৈ যাব পাৰে।\nআনহাতে ৰবৰ, প্লাষ্টিক, কাগজ, শুকান বাঁহ/কাঠ আদিৰ মাজেদি বিজুলী সোঁত সহজে নবয়।\nধাতুবোৰক বিজুলীৰ সুপৰীবাহী আৰু প্লাষ্টিক, ৰবৰ, কাগজ আদিক কুপৰিবাহী বুলি কয়।\nবিজুলী শক্তি পৰিবাহী তাঁৰৰ মাজেদি বৈ আহে। কিন্তু কিবাকৈ এনে তাঁৰ আমি শুদা হাতেৰে চুলে বিজুলী-আঘাত পাওঁ। কাৰণ তেতিয়া আমাৰ শৰীৰৰ মজেদি বিজুলী বৈ গৈ আমাৰ শৰীৰ অৱশ কৰি পেলায়। গতিকে ঘৰৰ ভিতৰত আৰু মানুহ/জীৱৰ গাত লাগিব পৰা ঠাইত বিজুলী তাঁৰৰ ওপৰত যেন প্লাষ্টিক/ৰবৰৰ আৱৰণ থাকে তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিব লাগে।\nনগৰ, চহৰ, গাওঁ-ভূঁই, পথাৰ, কাৰখানা- আজি সকলোতে বিজুলীৰেই ব্যৱহাৰ। পিছে মাত্ৰ এশ বছৰ আগতেও পৃথিৱীৰ কোনো অংশতে বিজুলী সাধাৰণ মানুহে ব্যৱহাৰ নকৰিছিল। কিন্তু, তেতিয়াও বিজুলী আছিল।\nমেঘে গৰজাৰ আগে আগে বিজুলীৰ চিক্‌মিকনি কোনে দেখা নাই। অলপ সময়ৰ বাবে আকাশত বিজুলীৰ খেল- তাৰ পাছতে গুৰ্-গুৰ্‌কৈ সদাশিৱৰ ডম্বৰূৰ শব্দ। আচলতে কথাটো কি?\nআকাশত মেঘে মেঘে ঘহনি খাই- মেঘৰ চপৰাত জমা হয় বহুতো বিজুলী বা বৈদ্যুতিক আধান। সেই আধান, কেতিয়াবা এচপৰা মেঘৰ পৰা আন চপৰালৈ যাওঁতে তীব্ৰ পোহৰৰ চিক্‌মিকনিৰ সৃষ্টি কৰে। কেতিয়াবা সেই আধান বৈ আহে পৃথিৱীলৈ- তেতিয়া আমি বজ্ৰপাত হোৱা বুলি কওঁ।\nওখ ঘৰ বা ওখ গছ মেঘৰ বেছি ওচৰত থাকে। সেইবাবে এনে বস্তুৰ মাজেদি বিদ্যুত ভূমিলৈ অহাত বেছি সুবিধা। গতিকে বজ্ৰপাত হৈ ওখ ঘৰ, গছ আদিৰ বেছি ক্ষতি হয়। মেঘে বেছিকৈ গৰজিলে পথাৰৰ মাজত থকা ওখ গছৰ তলত কেতিয়াও আশ্ৰয় নল’ব।\nবতৰ শুকান, চুলিও শুকান- এনে বতৰত প্লাষ্টিকৰ ফণীৰে মূৰ ফণিয়াই সৰু সৰু কাগজৰ টুকুৰাৰ ওচৰত ধৰিলে টুকুৰাবোৰ ফণীয়ে টানি আনে। ইয়ো বিজুলীৰে খেল।\nবিজুলী শক্তিক বিভিন্ন আহিলাৰে বিভিন্ন প্ৰয়োজনীয় শক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰি। যেনেঃ-\nঘৰ পোহৰাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়\nগৰম পাবলৈ আৰু তাপৰ দ্বাৰা কাম কৰিবলৈ\nবিভিন্ন যন্ত্ৰ-পাতি যেনে- ৰেল, পাম্প, কাৰখানা আদি চলাবলৈ।\nৰেডিঅ’ সংকেতৰ গ্ৰাহক যন্ত্ৰ চলাবলৈ\nটি-ভি সংকেতৰ গ্ৰাহক যন্ত্ৰ চলাবলৈ\nনানা ধৰণৰ কাম কৰিবলৈ।\nবিজুলীৰ যোগান ধৰে ৰাজ্যিক ইলেক্‌ট্ৰিছিটি বোৰ্ডে বা বিদ্যুৎ পৰিষদে। খুটাটোৰ পৰা আপোনাৰ মিটাৰ- বক্স/মেইন চুইছলৈ সংযোগ দিয়াৰ দায়িত্ব পৰিষদৰ। ঘৰৰ ভিতৰত নিৰাপত্তাৰ বাবে আপুনি নিজেই ব্যৱস্থা ল’ব লগিব।\nঅলপ চিন্তা কৰকঃ\nখুটাত থকা তাঁৰৰ মাজেদি এটা চুবুৰীৰ বাবে লগা আটাইখিনি বিজুলী শক্তি নাহে নে বাৰূ? সেই আটাইখিনি শক্তি যদি কিবা প্ৰকাৰে আপোনাৰ ঘৰৰ তাঁৰেৰে বৈ আহে- কি অৱস্থা হ’ব বাৰু?\nতেনেকুৱা দুৰ্ঘটনা সাধাৰণতে নঘটে সাধাৰণতে নঘটে আৰু ঘটিলেও বিপদৰ হাত সৰাৰ উপায় আছে। এডাল কণমাণি তাঁৰ- এই তাঁৰডালৰ নাম ফিউজ। এৰা, ফিউজডাল দধীছি ঝষিৰ দৰে। নিজে মৰি আপোনাৰ ঘৰৰ তাঁৰ, টি-ভি বা মূল্যবান আহিলা বচাই দিয়ে।\nঘৰৰ মেইন চুইছ, দামী আহিলা (যেনে-আহিলা) আদিত ফিউজ থাকে। আপোনাৰ ঘৰৰ তাঁৰৰ মাজেৰে, আহিলাৰ মাজেৰে কিবা কাৰণত প্ৰয়োজনতকৈ অধিক বিজুলী বোৱাৰ উপক্ৰম হ’লেই- ফিউজ তাঁৰডাল গলি যায় আৰু ফলত বিজুলী সোঁত বন্ধ হৈ যায়। এনেদৰে আহিলা বা ঘৰৰ তাঁৰসমূহ নষ্ট হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা পায়। পুনৰ বিজুলী প্ৰবাহ পাবলৈ ফিউজডাল লগাব লাগিব।\nআকাশৰ বিজুলীক ইন্দ্ৰবজ্ৰ বুলি কোৱা হৈছিল। গল্পত আছে বজ্ৰ অব্যৰ্থ। সঁচাকৈয়ে বিজুলীৰ আঘাতে এক চেকেণ্ডৰ ভিতৰতে জীৱৰ মৃত্যু ঘটাব পাৰে।\nঘৰত ব্যৱহাৰ কৰা বিজুলী- তাঁৰত প্লাষ্টিক আদি অপৰিবাহীৰ আৱৰণ থাকে। এই আৱৰণ সদায় অক্ষত হৈ থাকিব লাগে। বাহিৰৰ তাঁৰত কিন্তু কোনো আৱৰণ নাথাকে। পথাৰৰ মাজেৰে যোৱা ডাঙৰ ডাঙৰ খুটাত বন্ধা তাঁৰবোৰত বহুত বেছি ভ’ল্টেজৰ বিজুলী বৈ থাকে।– সেইবাবে চুলে মৃত্যু অনিবাৰ্য্য।\nকেতিয়াবা ফেন, ইস্ত্ৰি আদি আহিলাৰ ভিতৰত আৱৰণহীন তাঁৰে আহিলাৰ গাত লাগি থাকে। তেনে ক্ষেত্ৰতো আহিলাৰ পৰা বিজুলী আমাৰ শৰীৰলৈ আহি বিদ্যুত-আঘাত বা শ্বক দিব পাৰে।\nআৱৰণহীন তাঁৰ কেতিয়াও খোলাকৈ নাৰাখিব। প্ৰয়োজন হ’লে কুপৰিবাহী টেপেৰে (কিনিব পোৱা যায়- পৰিচিত নাম ব্লেক- টেপ ) অৱৰণহীন অঞ্চল মেৰুৱাই থ’ব ।\nতাঁৰ চুব বা পৰীক্ষা কৰিব খুজিলে চুইছ বন্ধ কৰি ল’ব।\nবিজুলী বৈ থকা সময়ত আহিলাৰ হাতেৰে চুব লগা অংশ অপৰিবাহী হ’ব লাগে বা অপৰিবাহী আৱৰণযুক্ত হোৱা উচিত।\nফেন, মটৰ, ইস্ত্ৰি আদিত আৰ্থিং- তাঁৰ ব্যৱহাৰ কৰা উচিত।\nতিনিটা পিনযুক্ত প্লাগ আৰু চকেট ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে। এই প্লাগ আৰু চকেটহে আৰ্থিং লগাব পাৰি।\nবিজুলী- তাঁৰত লাগি ধৰা মানুহক গুচাবলৈ শুকান কাঠ- বাঁহ কম্বল লৈহে ঠেলিব লাগে। (নহ’লে বচাব খোজা মানুহজনো মৃত্যুমুখত পৰিব পাৰে)।\nএযোৰ প্লাগ-চকেট কেৱল এটা সঁজুলিৰ বাবেহে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।\nযদি কোনো সঁজুলিৰ পৰা ধোৱা/ফিৰিঙতি ওলাই বা কাৰোবাক বিজুলীয়ে আঘাত কৰে তেন্তে লগে লগে চুইছ বন্ধ কৰিব লাগে।\nআই-এছ-আই মাৰ্কযুক্ত সঁজুলিহে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।\nআপোনাৰ ঘৰৰ বিজুলীৰ তাঁৰ, চুইছ আৰু সঁজুলিসমূহ অন্তঃত দুবছৰত এবাৰকৈ অভিজ্ঞ ইলেক্‌ট্ৰিচিয়ানৰ হতুৱাই পৰীক্ষা কৰাওক।\nখালি ভৰিৰে, পানীত তিতি থকা হাতেৰে বা সেমেকা মাটিত থিয় হৈ চুইছ আদি নুচুব।\nফ্লেক্সিবল তাঁৰ লগাই নিজে লাইন নাটানিব।\nএজন ডাক্তৰৰ সহায় লৈ আপোনাৰ চুবুৰিত বিজুলীৰ আঘাত পোৱা মানুহক কেনেকৈ চিকিৎসা কৰিব লাগে তাৰ প্ৰদৰ্শন আৰু প্ৰশিক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰক।\nৰাস্তাত লাইটৰ তাঁৰ চিগি থকা বা ওলমি থকা দেখিলে লগে লগে সংশ্লিষ্ট কৰ্তৃপক্ষক খবৰ দিয়ক আৰু মানুহক এনে তাঁৰ নুচুবলৈ সজাগ কৰি দিয়ক।\nবিজুলী ব্যৱহাৰ কৰোঁতে সদায়ে মনত ৰাখিব- সাৱধানীৰ মৰণ নাই আৰু বিজুলীৰ পৰা আঘাত (যি মৃত্যুও ঘটাব পাৰে) নেদেখাকৈয়ে আহে।\nঘৰত বিজুলী প্ৰ্বহ নাথাকিলে, মেইন চুইছ বন্ধ কৰি, ফিউজ ডাল উলিয়াই পৰীক্ষা কৰিব লাগে। তাঁৰবোৰ চকুৰে চাই ভাল নে বেয়া গম পব পাৰি।\nকি কাৰণে ফিউজডাল পুৰি গ’ল- সেই কাৰণে (নিজে বা আনৰ সহায় লৈ) বিচাৰ কৰক আৰু দোষ-ত্ৰুটি আঁতৰাওক।\nআটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা- বেলেগ বেলেগ আহিলাৰ ফিউজ তাঁৰ একে নহয়। যেনে- ইলেকট্ৰিক ইস্ত্ৰি, ৰঙীণ টি-ভি, ফেন আদিত সমানে বিজুলী নালাগে। টি ভিতকৈ ইস্ত্ৰিত বিজুলী সোঁত বেছি লাগে, গতিকে ফিউজো বেলেগ। ইস্ত্ৰিত লগোৱা ফিউজ টি-ভিত নলগাব। আপুনি ভাবিব পাৰে টি-ভিত লগোৱা ফিউজ ইস্ত্ৰিত লগাব পাৰেনে? পাৰি। কিন্তু এই ফিউজ অতি সোনকালে পুৰি যাব।\nপৰাপক্ষত অন্য তাঁৰ (যেনে- তাম/এলুমিনিয়াম) ফিউজ হিচাবে নলগাব। বেলেগ বেলেগ জোখৰ ফিউজ-তাঁৰ বেলেগে কিনিবলৈ পায়।\nবিজুলী প্ৰবাহৰ লগত ভল্ট (V), এম্প (A), আৰু ৱাট (W), নামৰ তিনিটা জোখ-মাখ বেছিকৈ ব্যৱহাৰ হয়।\nসাধাৰণতে আমাৰ বিজুলী লাইন। যাক সংক্ষেপে লাইন বুলি কয়। ২২০-২৫০ ভল্টৰ। ইয়াক ভ’ল্টেজ বুলি কয়। ভ’ল্টেজ কমি গ’লে (১৮০ ভ’ল্টতকৈ কম হ’লে) বালববোৰ ভালদৰে নজ্বলে, ফেন বা মটৰ নুঘূৰে। ভ’ল্টেজ বেছি হ’লে ওলোটা ঘটনা ঘটে আৰু তেতিয়া আহিলাবোৰ লগে লগে বন্ধ কৰিব লাগে। নহ’লে সঁজুলিবোৰ পুৰি নষ্ট হ’ব পাৰে।\nসকলো আহিলাৰ ৱাট (W=V+A) আহিলাৰ গাত লিখা থাকে। সাধাৰণতে ঘৰত ব্যৱহাৰ কৰা বাল্‌ববোৰ ৪০, ৬০, ১০০ ৱাটৰ, ফেন ৪০-৬০ ৱাটৰ, ৰঙীণ টি-ভি ৮০-১২০ ৱাটৰ আৰু ইস্ত্ৰি/হিটাৰ আদি ৫০০-১০০০ ৱাটৰ হয়।\nলাইন ভ’ল্টেজ ২৫০ V হ’লে ৫০০ ৱাটৰ ইস্ত্ৰিত কিমান প্ৰবাহ ব’ব?\nযিহেতু ৱাট =V×A\n৫০০ =২৫০× A\nএতেকে A =৫০০÷২৫০=২ এম্পিয়াৰ।\n১০০০ ৱাটৰ (=১ KVA) আহিলাত ৪ এম্পিয়াৰ, ২৫০ ৱাটৰ আহিলাত ১ এম্পিয়াৰ, ৬০ ৱাটৰ বাল্বত (৬০÷২৫০=০.২৮ এম্প.) প্ৰবাহ বয়।\nএডাল লাইনত ৪ টা ৬০ ৱাটৰ বাল্ব, দুখন ৪০ ৱাটৰ ফেন, এটা ৰঙীণ টি-ভি (৮০ ৱাট) আৰু ইস্ত্ৰি (৫০০ ৱাট) লগোৱাৰ ব্যৱস্থা আছে। লাইনত কেনেকুৱা ফিউজ লগাব লাগিব?\nযিহেতু আটাইবোৰ আহিলা একেলগে চলিব পাৰে, গতিকে মুঠ ৱাটৰ পৰিমাণ হ’ব-\nবাল্বৰ মুঠ ৱাট= ৪×৬০ =২৪০ ৱাট\nফেনৰ মুঠ ৱাট= ২×৪০ =৮০ ৱাট\nটি-ভি=১×৮০ =৮০ ৱাট\nগতিকে আটাইবোৰ আহিলা একে সময়তে চলিলে বোৱা প্ৰবাহৰ পৰিমাণ-\n= ৩.৬ এম্প.\nগতিকে লাইনত ৫ এম্পৰ ফিউজ লগাব লাগিব।\nমনত ৰাখিব বিজুলীৰ চাকি যি অনুপাতে বাঢ়িছে সেই অনুপাতে আমাৰ ৰাজ্যত তাঁৰ উৎপাদন কৰিব পৰা হোৱা নাই। তাৰোপৰি আমি যিমানেই শক্তি খৰচ কৰিম সিমানেই বেছি পইছা দিব লাগিব। আমি কেনেকৈ বিজুলী শক্তি সংৰক্ষণ কৰিব পাৰোঁ- এই বিষয়ে চাওঁ আহক-\nসহজলভ্য ঠাইত সূৰ্য্যৰ পোহৰ ব্যৱহাৰ কৰক।\nবেৰ আৰু চিলিঙত পাতল ৰং ব্যৱহাৰ কৰক।\nলাইট, ফেন আৰু শীত-তাপ নিয়ন্ত্ৰণ যন্ত্ৰ আদি প্ৰয়োজন নাথাকিলে ব্যৱহাৰ নকৰিব।\nফেনত ইলেকট্ৰনিক ৰেগুলেটৰ ব্যৱহাৰ কৰক আৰু ২০% ৰ পৰা ৩০% লৈকে শক্তি ৰাহি কৰক।\nটিয়ব লাইট ব্যৱহাৰ কৰক। ই সাধাৰণ বাল্বতকৈ বহুত কম শক্তি খৰচ কৰে।\nটিউব লাইটত ইলেকট্ৰনিক শ্বক্ ব্যৱহাৰ কৰক।\nবাল্ব, টিউব আদি ধূলি-মাকটিৰ পৰা পৰিষ্কাৰ কৰি ৰাখক যাতে ই অধিক পোহৰ বিলাব পাৰে।\nবিদ্যুত অপচয় আৰু চৰ্ট-চাৰ্কিট অৱস্থাৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ বৈদ্যুতিক তাঁৰ, চুইছ আদি ভাল অৱস্থাত ৰাখক।\nমাহিলি বৈদ্যুতিক খৰচ লক্ষ্য কৰক।\nঅপ্ৰয়োজনীয়ভৱে ডাঠ পৰ্দা লগাই ৰূমবোৰ আন্ধাৰ নকৰিব\nপানীৰ টেংকত জমা থোৱা পানী অপচয় নকৰিব, যিহেতু টেংকলৈ পানী উঠাওতে শক্তি খৰচ হয়।\nউৎসঃ অসম বিজ্ঞান প্ৰযুক্তি বিদ্যা আৰু পৰিবেশ পৰিষদ


Fbত চিনাকি হৈ চোদনৰ মজা দিলো. | Forum | modul-city.ru\nFbত চিনাকি হৈ চোদনৰ মজা দিলো.\n//modul-city.ru জীৱনটো কেনেকুৱা নহয়নে. হঠাতে কেতিয়াবা এনে কিছুমান মানুহক লগ পোৱা যায় যি অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে আপোন হৈ পৰে. মনতো তেওঁৰ লগতে থাকিব বিছাৰে. বিভিন্ন সময়ত বহুত মানুহ লগ পাওঁ. তাৰে কিছুমানক ক্ষন্তেকৰ বাবে আৰু কিছুমান দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে. ক্ষন্তেকৰ বাবে হওঁক বা দীঘলীয়াৰ বাবেই হওঁক কিছুমানৰ স্মৃতি যুগমীয়া হৈ থাকি যায়.\nমোৰ নাম প্ৰিয়ম. আজি মই লগ পোৱা এগৰাকী নাৰীৰ বিষয়ে কবলৈ গৈ আছো. যাৰ বাবে মই সমাজত নিজকে এজন সফল ব্যক্তি হিচাবে প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পাৰিলো.\nসদায় থকাৰ দৰে সেইদিনাও fb তে ব্যস্ত হৈ আছিলোঁ. এফালৰ পৰা বন্ধু বিলাকে দিয়া Post বোৰ পঢ়ি গৈ আছিলোঁ. মই Post বোৰ আগ্ৰহেৰে পঢ়ো যদিওঁ Comment কেতিয়াবাহে দিওঁ. সেইদিনা মোৰ ঘৰৰ ওচৰৰ বৌ এজনীৰ Post এটাত দেখিলো প্ৰায় 300 ৰ ওপৰত Comment আৰু 700 ৰ ওপৰত Like. Comment দিয়া সৰহবোৰ আছিল ল'ৰা আৰু তেওঁলোকে বৌ গৰাকীক সমৰ্থন কৰিয়ে নিজৰ নিজৰ Comment বোৰ দিছিলে. মইও তেওঁৰ Post তো ভালদৰে পঢ়ি এটা Comment দিছিলো. সমৰ্থন কৰি নহয় বিৰুদ্ধে হে লিখিছিলো. লিখি উঠি ম'ৱাইলটো charge ত দি গা-ধোব গলো. আহি দেখো বহুতে মোৰ comment পঢ়ি মোৰ ওপৰত বেয়া মন্তব্য দিছে.তেওঁলোকৰ মন্তব্য বোৰৰ উওৰ দি থাকোতে এগৰাকী নাৰীয়ে মোক সমৰ্থন কৰি মন্তব্য দিছিলে. সমৰ্থক এজন পাই মনতো ভাল লাগিছিল. নাৰী গৰাকীৰ Profile তো খুলি চালো. তেওঁৰ নাম মমি বৰুৱা. বিবাহিত. ঘৰ গুৱাহাটীত. Profile ফটোখন চাইছিলো. দেখিব ধুনীয়া. Add Friend কৰিছিলো. কিছুসময়ৰ পিছত তেওঁ মোৰ বন্ধুত্বৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰিছিল. ধন্যবাদ আৰু শুভ সন্ধিয়া দি এটা বাৰ্তা দিছিলো. তেওঁ উত্তৰ দিছিল. পিছদিনা ৰাতিপুৱা তেওঁৰ পৰা Good morning message এটা আহিছিল. তেনেকৈয়ে আমাৰ বন্ধুত্ব আৰম্ভ হৈছিল. লাহে লাহে তেওঁৰ বিষয়ে ভালদৰে জানিব পাৰিছিলো. আমি বহুত ভাল বন্ধু হৈ পৰিছিলো. আপুনিৰ পৰা তুমি সম্বোধন কৰিব লৈছিলো. এবাৰ গুৱাহাটীৰলৈ কিবা এটা interview দিব যাওতে তেওঁক লগ কৰিছিলো, দুয়ো এখন ৰেষ্টুৰেণ্টত খাইছিলো. মোৰ interview কেনেকুৱা হল সুধিছিল. মই কৈছিলোঁ ভালেই হৈছে কিন্তু টকা দিব নোৱাৰিলে কত চাকৰি পাম. তিনি ঘণ্টা মান তেওঁৰ লগত আছিলোঁ. অহাৰ আগত মোৰ documents ৰ এটা set ৰাখিছিল. আমি adult story আৰু adult video আদান প্ৰদান কৰিব ধৰিছিলো. এদিন মমিক সুধিছিলো তেওঁ Phone sex বা Sex Chat কৰি পাইছেনে নাই. মমিয়ে সুধিছিল কেনেকৈ কৰেনো. মই কৈছিলোঁ মোৰ লগত কৰি চাবা. তেতিয়া জানিবা কেনেকৈ কৰে. তেওঁ হাঁহি ফোনতো কাটি দিছিল. তাৰপিছত বহুত দিন সুধিছিলো phone sex কৰিব নেকি? প্ৰতিবাৰে এটা হাঁহিৰে বেলেগ কথা আৰম্ভ কৰিছিল. সেয়ে ফোন ছেক্স কৰা নহল. তেনেকৈয়ে এবছৰ অতিবাহিত হৈছিল.\nএদিন তেওঁ মোক ফোন কৰি মাতিছিল. মোক বাছ আস্থানৰ পৰা নিবলৈ তেওঁ নিজে গডী লৈ আহিছিল. এখন ধুনীয়া গেটৰ সম্মূখত গাড়ীখন ৰখিছিল. হৰ্ণ দিয়াত আদহীয়া মানুহ এজনে গেটখন খুলি দিছিল. তেওঁৰ ঘৰৰ ভিতৰত প্ৰবেশ কৰি মই পাগল হৈ গৈছিলোঁ. ইমান ডাঙৰ আৰু ধুনীয়া ঘৰ. ঘৰৰ চৌহদে চামনে ঘৰৰ ভিতৰ চাম. ইমান পৰিস্কাৰ আৰু পৰিপাতি. মোৰ মুখৰ পৰা automatic ওলাই আহিছিল ৱাহ.\nকি হল. একে ঠাইতে ৰখি গলা যে. বলা ভিতৰলৈ.\nএটা বিশাল দ্ৰয়িং ৰুম. আমি চিৰিৰে ওপৰ মহলাৰলৈ উঠি সু-সজিত ৰুম এটাত সোমাইছিলো. তাতে মোক বহিব কৈ মমি ওলাই গৈছিল. মমি যে ইমান ধনী মই জনাই নাছিলো. ইমান ধনী হৈও মোৰ দৰে লৰা এজনক ইমান পাট্ৰা দিছে. আচৰিত লাগে. মাজতে ছোৱালী এজনী আহি চাহ আৰু প্লেটত কিবাকিবি বহুত খোৱা বস্তু দি গৈছিল. অলপ বহাৰ পিছত মমি আহিছিল. এখন ধুনীয়া শাৰী পিন্ধি. স্বৰ্গৰ ৰম্ভা বা মেনকাক দেখা নাই যদিও ৰম্ভা বা মেনকাক যি ধৰণে কল্পনা কৰো মমি জনী তেনেকুৱা ... মমিক ডেকাৰ পৰা বুঢ়ালৈ যিয়ে দেখিছে সকলোয়ে তাইৰ নামত চাগে এবাৰ হলেও হাত মাৰিছে.\nকি অ. বাৰে বাৰে তোমাৰ কি হয়.\nনাই একো হোৱা নাই. তোমাক চাইছো. স্বৰ্গৰ অপ্সৰা যেন লাগিছে তোমাক.\nহয় নেকি? কিযে কৈ থাকা. মোৰ বাবে পাগল হৈ লাভ নাই.\nকিয়? কি লোকচান হবনো.\nহব লাভ লোকচানৰ কথা পিছত পাতিম. তোমাৰ বাবে surprise আছে..\nকি surprise নো.\nএতিয়া মোৰ লগত বলা.\nআমি দুয়ো আহি এটা অফিছত সোমাইছিলো. গাড়ীত আহি থাকোতে এখন কাগজ দি ভালদৰে পঢ়িব দিছিল. তাত কেইটামান প্ৰশ্ন উত্তৰ আছিল. অফিচত সোমাই জানিছিলো মোৰ interview আছিল. কাগজ খনত যিকেইটা প্ৰশ্ন উত্তৰ আছে তাৰ পৰাই মোক সুধিব হেনো. লৰালৰিকৈ কাগজ খন আকৌ ভালদৰে কেইবাৰমান পঢ়িছিলো. Interview দি উঠি বুজিছিলো এইবাৰ মোৰ চাকৰিতো হব. উভতি আহোতে মমিয়ে কৈছিল interview লোৱা মানুহজন তেওঁৰ গিৰিয়েকৰ লগত বহুত ভাল. সেইদিনাখন জানিছিলো মমিৰ গিৰিয়েকৰ construction company এটা আছে. প্ৰথমে গুৱাহাটীত আছিল এতিয়া দিল্লীতো আৰম্ভ কৰিছে. সেয়ে মমি এতিয়া ইয়াত বৰ অকলশৰীয়া. শেষৰ কথাখিনি বৰ দুখেৰে কৈছিল. কতনো অকলশৰীয়া মই নাই জানো. মোৰ কথা শুনি তাই মোৰ ওচৰ চাপি আহিছিল. মোৰ বাহুত তাইৰ দুদুৰ স্পৰ্শ অনুভৱ কৰিছিলোঁ. বাৰি দাং খাই গৈছিল. মোৰ হাত এখন মমিয়ে সাৱটি লৈছিল. দুদু দুটাৰ মাজত সোমাই পৰিছিল মোৰ হাতখন. ড্ৰাইভাৰ জন নাথাকিলে হয়তো এটা চুমাও পালোহেতেন সেইদিনা প্ৰায় এঘণ্টা মমিক বহু ওচৰৰ পৰা পাইছিলো. মমিয়ে বিচাৰিছিল এজন পুৰুষৰ মৰম. এজনী নাৰীয়ে সেইজন পুৰুষৰ ওচৰত নিজক সপে যিজনক তেওঁ বিশ্বাসত লব পাৰে. সেই পুৰুষ জনক মৰম ভালপোৱা হিয়া উজাৰি দিয়ে. মমিৰ চকুত দেখিছিলো মোৰ প্ৰতি আৰম্ভ হোৱা মমিৰ মৰম, ভালপোৱা আৰু বিশ্বাসক. মোক বাছত উঠাই থৈ মমি গৈছিল. সেইদিনা গোটেই নিশা আমি ফোনত কথা পাতিছিলো. মমিয়ে কৈছিল গিৰিয়েকৰ পৰা পোৱা অৱহেলাৰ কথা. যদি মোৰ দৰে এজন ভাল বন্ধু নাপালে হেতেন নিজকে মাৰি পেলালে হেতেন. মোক ভালপাই বুলিও কৈছিল.. মইও কৈছিলোঁ ভালপাও বুলি. মৰম, ভালপোৱা নহলে টকা পইচাৰ মূল্য নাই বুলি সেইদিনা ভালদৰে উপলব্ধি কৰিছিলোঁ.\nতাৰ এসপ্তাস পিছত মই চাকৰিত জইন কৰিছিলো. মমি মোৰ সুখত সুখী হৈছিল. মমিয়ে বিচাৰি দিছিল এটা ভাড়া ঘৰ.. এমাহ পাৰ হৈ গৈছিল. সদায় অফিছৰ পৰা আহি সন্ধিয়াতো মমিৰ সৈতে কটাইছিলো. কেতিয়াবা পাৰ্কত, কেতিয়াবা ৰেষ্টুৰেণ্টত, কেতিয়াবা মোৰ ৰুমত. মমি যেতিয়া মোৰ লগত থাকে সৰু ছোৱালীৰ দৰে হৈ পৰিছিল. মোৰ ৰুমত যিদিনাখন লগ হৈছিলো তাই মোৰ বুকুৰ মাজতে সোমাই থাকিছিল. আমাৰ মাজত যেন চুমাৰ প্ৰতিযোগিতাহে হৈছিল. দুয়ো দুয়োৰে গোটেই দেহত চুমাৰে উপচাই দিছিলো. কিন্তু চোদাৰ সুবিধা পোৱা নাছিলোঁ. তাইক চোদিব বহুত মন গৈছিল. তাইৰ নামত আৰু কিমান হাত মাৰিম. সেয়ে এদিন মই কৈছিলো বলা আমি কৰবাৰলৈ ফুৰিবলৈ যাও. তাই আনন্দত নাচিব ধৰিছিল. তাৰ কেইদিন পিছতে আমি উৰা মাৰিছিলো গোৱালৈ.\nসন্ধিয়া 6:30 বজাত আমি গোৱা পাইছিলো..5ষ্টাৰ হোটেল এখনত ৰুম বুকিং কৰি থোৱা আছিল. হোটেলৰ receptionist ক বুকিং কৰা আছে বুলি কোৱাত হোটেলৰ লৰা এজনক আমাৰ বাবে বুকিং হৈ থকা ৰুমলৈ লৈ যাব কৈছিল. ৰুমত সোমাই মমিয়ে ফ্ৰেচ হব বিচৰাত মইও একেলগে ফ্ৰেচ হম বুলি কৈছিলোঁ. বাথৰুমত সোমাই মমিয়ে মোৰ ফালে চাই আছিল. কি হল কি চাই আছা. ইতিমধ্যে মই মোৰ কাপোৰ প্ৰায় খুলিছিলো. গাত অকল আণ্ডাৰটোহে আছিল. মোৰ বাৰিডাল তেতিয়া টনটনীয়া হৈ আছিল. তাই মোৰ বাৰিডাল চাই আছিল. মই আকৌ কৈছিলোঁ খোলা আকৌ কাপোৰ. তাই মোৰ ওচৰ চাপি আহি মোক জোৰেৰে সাৱটি ধৰিছিল. ওঁঠ দুটি গুজি দিছিল মোৰ ওঠত. অলপ সময় তেনেদৰে চুমা খাই এৰি দিলে. মই লগে লগে মমিৰ চুৰিদাৰৰ পেন্টৰ গাঠিতো খুলি পেলাইছিলো. পেন্টতো খহি পৰিছিল.. মমিৰ ধুনীয়া সৰু পেণ্টিতো ওলাই পৰিছিল. একটানে পেন্টিতো টানি খুলি দিছিলো.. যোনিখন ওলাই পৰিছিল৷ মমিয়ে কুৰ্তাতো আৰু ব্ৰাটো খুলি দিছিলে. কামৰখেৰে ভৰি থকা যোনিখনত অলপো পলম নকৰি মোৰ ওঠ গুজি দিছিলো. মমিয়ে ভৰি দুখন অকণমান বহলাই মেলি মোৰ মুখ খন সুমুৱাই লোৱাত সুবিধা কৰি দিছিলে. মইও যিমান পাৰো জিভাখন সুমুৱাই দিলো. কিছুসময় যোনিৰ ৰখ পান কৰি মুখখন আঁতৰাই আনি থিয় হৈছিলো. মোক আচৰিত কৰি মমিয়ে আঠুকাঢি মোৰ আণ্ডাৰ পেণ্টতো খুলি মোৰ বাৰিডাল খামুচি ধৰিছিল. বাৰিডালৰ আগ ছালখিনি গুচাই বাৰিডাল চাই জিভাৰে আগতো চেলেকি দিব আৰম্ভ কৰিছিল. চেগ বুজি বাৰিডাল যিমান খিনি সোমাৱ পাৰি মমিৰ ধুনীয়া মুখখনৰ ভিতৰত ভৰুৱাই থাপ দিব ধৰিছিলো. মমিয়ে জিভাৰে বাৰিডাল চেপি ধৰিছিল. মোৰ মালপানী বাহিৰ হওঁ হওঁ হোৱাত বাৰিডাল উলিয়াই আনি দুয়ো bathtub ত শুই দিছিলো. গা ধুই দুয়ো দুয়োৰে গা মচি দি বাথৰুমৰ পৰা ওলাইছিলো. মমিয়ে মুখত কিবাকিবি ঘঁহি কাপোৰ পিন্ধিব লোৱাত সুধিছিলো কি হল কাপোৰ পিন্ধিছা যে.. তাইৰ ভাগৰ লাগিছে হেনো অলপমান শুই লব. মই মমিক লেংতা হৈয়ে শুবলৈ কোৱাত ব্লেংকেট এখন উৰি শুইছিল ময়ো মমিক সাৱটি শুই পৰিছিলো. বহুত ভাগৰ লাগি আছিল বাবে বিচনাত পৰাৰ লগে লগে টোপনি আহিছিল. এঘণ্টা মান পিছত সাৰ পাইছিলো. মমি তেতিয়াও গভীৰ টোপনিত. গাৰোটো সাৱটি পেটপেলাই শুই আছিল..মই ব্লেংকেট খন আঁতৰাই মমিৰ উদং বগা পিঠি আৰু তপিনাখনত হাত ফুৰাই ধৰিছিলো.. লাহেকৈ উঠি মমিৰ গলত, পিঠিত, তপিনাত, কৰঙনত চুমা খাব ধৰিছিলো. এফালে ওলাই থকা পিয়াহ এটাতো পিটিকি আছিলো.. পিয়াহৰ পৰা হাত খন নি এইবাৰ মোৰ তপিনা দুটা পিটিকিবলৈ ধৰিছিলো. মাজে মাজে দুইটা তপিনাৰ মাজৰ ফাকটোত আঙুলি বুলাই দিছিলো.. এটা আঙুলি বুলাই থাকিয়েই এবাৰ তপিনাৰ ফুতাটোত ভৰাই খুচি দিয়াত মমি সাৰ পাই ওপৰ মুৱাকৈ শুই মোক দুদুৰ মাজত সুমুৱাই ললে. কিছুসময় দুদু দুটা চুপি চুপি তিপি আছিলো.\nএইবাৰ মমিৰ মোৰ বুকুৰ দুই ফালে দুয়োতা আঠু দি আঠু কাঢ়ি লৈ ঠিক মোৰ পেটৰ ওপৰতে বহি লৈছিলো. দুদু দুটা হাতেৰে চেপা মাৰি দুদু দুটাৰ মাজৰে বাৰিডাল সুমুৱাই অগা পিছা কৰিবলৈ ধৰিছিলো. কিছুসময় তেনেকৈ থাকি বাৰিডাল দুদু দুটাৰ মাজৰ পৰা উলিয়াই অকণমান আগুৱাই গৈ মুখত ভৰাই দিব বিচাৰিছিলো কিন্তু মমিয়ে নালাগে বুলিকৈ মোক তলত শুৱাই লৈ মোৰ গাৰ ওপৰত উঠি জোৰৰে সাৱটি ধৰিছিল..দুদু দুটাই মোৰ মুখখন হেচা মাৰি ধৰিছিল. তেওঁ যোনীখন এখন হাতেৰে মেলি ধৰি বাৰিদাল আনখন হাতৰে মুঠি মাৰি কামৰখেৰে ভৰি থকা যোনীখনত সুমুৱাই লৈছিল.. বাৰিডালৰ আগটো সোমোৱ অলপ কষ্ট হৈছিল যদিও বাকী খিনি অনায়াসে পেৰ পেৰকৈ সোমাই গৈছিল মমিৰ যোনিখনত. মোৰ গালে মুখে চুমা খাইছিল, চেলেকি দিছিল আৰু মাজে মাজে কামূৰি জোৰে জোৰে ককালমাৰি আছিল..মই তেওঁৰ তপিনাত, পিঠিত হাত ফুৰাই মাজে মাজে মূৰটো অলপ দাঙি দুদুদুটা চুপি আছিলো. মমিয়ে আ.আ.হ..উ.মা.. বুলি চিঞৰি আছিল. অ সোণ কি সুখ পাইছোঁ আজি..অলপ তলৰ পৰা মোকো খুচি দিব দিয়াত ককালটো দাঙি দি আছিলো. কিছুসময় মাৰি মোক মাৰিবলৈ কলে.. মই তাইৰ ভৰি দুখন দাঙি বাৰিডাল গুৰিৰলৈ ভৰাই দীঘল থাপ দি গৈছিলোঁ. দিয়া আৰু অলপ জোৰেৰে দিয়া বুলি কৈ মোক টানকৈ খামূছি ধৰিছিল. মমিৰ পানী ওলাবৰ হৈছিল ..আহ. আহ. কৈ মমিয়ে পাগলৰ নিচিনাকৈ চিঞৰি আছিল.. শেষৰ কেই চেকেন্ডমান তাই ইমান জোৰত সাৱটি ধৰিছিল. মোৰ গলটো বিযাই গৈছিল. মমি অৱশ হৈ গৈছিল... অলপ সময় পিছত মোক সুধিছিল.. তুমি নুলিওৱা নেকি ? মই ওলিয়াম বুলি কৈ আকৌ জোৰেৰে থাম মাৰিবলৈ ধৰিছিলো.. পাঁচ মিনিট মান মৰাৰ পিছত মোৰো মালপানী ভিতৰতে ওলিয়াই দি মমিৰ গাৰ ওপৰতে শুই আছিলোঁ. তাত আমি সাতদিন আছিলো.. তাৰপিছত কি হল. পিছত লিখিম.\n(বিঃ দ্ৰঃ আমি সাতদিন কি কি কৰিছিলো নিশ্চয় লিখিম. মোৰ আগৰ গল্পবোৰত আপোনালোকৰ সঁহাৰি পাই বহুত ভাল লাগিল | সেয়ে বহু ব্যস্ততাৰ মাজতো নতুন গল্প এটা লিখিব চেষ্টা কৰো | যদি আপোনালোকে এই গল্পতোও পঢ়ি ভাল পাই. Please Comment দিব. নাইবা মোক mail পঠাব [email protected]. আপোনালোকৰ সঁহাৰি পালে মোৰ জীৱনত ঘটা ঘটনাবোৰ নিশ্চয় আপোনালোকৰ আগত Share কৰিম. অনুগ্ৰহ কৰি চোৰ নকৰিব. বহু কষ্টৰ অন্তত গল্প এটা লিখো.যদি কোনোৱা ছোৱালী নাইবা মহিলাই মোৰ লগত ছেক্স কৰিব বিচাৰে তেন্তে মোৰলৈ মেইল কৰিব.)\nফেচবুকত চিনাকি হৈ মালা ক গোটেই ৰাতি ছুদিলো Assamese sex stories0Dec 9, 2017\nনিজৰ গাৰ ওপৰত উলংগ হৈ চুদি থকা তেওঁক দেখি লাজ লাগি গৈছিল :: Assamese New Sex Story Assamese sex stories0May 8, 2016\nফেচবুকত চিনাকি হৈ মালা ক গোটেই ৰাতি ছুদিলো\nনিজৰ গাৰ ওপৰত উলংগ হৈ চুদি থকা তেওঁক দেখি লাজ লাগি গৈছিল :: Assamese New Sex Story\nவீட்டு ஒனர் ஆண்டி காமக்கதைகள் merichudasima পাকা ভোদা চটি গল্প என் மனைவிக்கு கிடைத்த கணவர்கள் sex videos சூத்து ஓட்டை மணம் అమ్మ 10వ కొఢుకు తో తెలుగు సెక్స్ కథలు முலை பால் காம கதைகள் main bhanajanka ra gopana pirati odia sex story ತುಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕೈ Modern Romance - S23:E27 गोष्ट पुच्चीची புண்டை காடு காமகதைகள் నా శృంగారాలు 52 রুমার কচি দুধ കൂത്തിച്ചി ತುಲ್ಲಲ್ಲಿ ರಸ Telugu sex stories of hema and vardini நிரு சூத்தில் मूत पीकर चूत का मजा അമ്മൂമ്മയുടെ കൊതം பால்காரனும் அம்மாவும் காமக்கதைகள் வயசான பாட்டி புண்டை கதைகள். शादीसुदा दिदी की सशूराल में chudaai అమ్మ బ్రా చూసా അങ്കിള് kambi kathakal தங்கை வாடி காம ভাবির যৌন কাহিনী कडक पुच्ची বালো করে চুদে আমার জরায়ুতে ডুকিয়ে দে লদলদে চটি telugu etanetu sex vidos অসমীয়া চেকচ গলপ Avalude poor malayalam sex storry tamil amma settiyar kamakathai शालनी की चूत का भोषङा किसने बनाया पुच्चीत लंड মার পরকিয় চুদা চুদি అక్క మీద కోరిక தங்கையின் முலையை பிசைந்தேன் taik khub chudilu जवखोर मारवाडी चालु आंटी सेक्स कथा காமகதை சொல்லி barthday cudai তুই আমাকে সারা জীবন চুদবি। मामा के लौड़े ने मेरी कसी चुत फाड़ी मा को हलवाई ने जबरदस्ती चोदाईबीडीओ காமகதை परिवार,मै,चुत,चुदाइ,खैत,मै पप्पाच्या मित्राने आईला thokale sex story marathi அத்தையுடன் நானும் குளத்தில் குளித்தேன் காம கதை Dhodi wala malkin xxx video anniyudan oru night kathai ಮಂಚ ತುಲು ರಸ SEx stores മലയാളം ജട്ടി పూకు చించు అల్లుడు அம்மாவுக்கு கூதி பெருசு എന്റെ കൂതിയിലും houes onarr kamakathaikal Modern Romance - S23:E27 அன்பு மகள் சுதா காம கதைகள் பாட்டி புண்டை ভাবীকে জোর করে চুদলাম choti golpo আম্মু ব্রা গল্প sex आज मेरी प्यास बुझाओ सेक्स स्टोरी bangla choti মা ওমাসি అత్త పూకుల దడ్డు BHid me meri chut masli ಆಂಟಿಯರ ಗುಂಪು ಕಾಮಕಥೆಗಳು मेडिकल।में।पेल दिया assamese sex stori 2017 mane paraye se chudvaya அம்மா மகள் கூதி காமக்கதை Honeygirl175 latest porn தங்கச்சி புண்டை Www.kuta se gand marane wali porn story in hindi.com चूदायी का खेल बचपन का machakaran xossip বৌদির গুদে বাঁড়া ঢোকানোর গল্প மாமி கமாக்கதைகள் அவர் ஓக்க என் புருஷன் சமீனா புண்டை sexfufa পোঁদে দুটো বাড়ার গল্প Indian aunty ki banisaTelugu sex story తెలుగుsexdsangeeta sax mms cache:paZQORFEy7EJ:https://brand-krujki.ru/posts/2779845/ चोक पुची मराठी गोष्टि